Bezpieczeństwo zabawek (debata) 
Przewodnicząca
. - Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Komisji w sprawie bezpieczeństwa zabawek.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Zawsze zajmujemy się tematem zagadek tuż przed świętami Bożego Narodzenia, co jest dość słuszne, ponieważ to właśnie w tym okresie ludzie są najbardziej zainteresowani zabawkami. Jestem wdzięczny, że w tym roku ponownie mamy okazję to uczynić, ponieważ kwestia bezpieczeństwa zabawek jest sprawą znajdującą się w kręgu zainteresowania Parlamentu, Rady i Komisji, w odniesieniu do której wszyscy mamy najwyższe wymagania.
Odbywająca się dziś wieczorem debata została sprowokowana doniesieniami medialnymi w pewnym konkretnym państwie członkowskim - w Niemczech. Pochodzą one z Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka oraz z Technicznego Stowarzyszenia Nadzoru (Technischer Überwachungsverein). Żadna z tych instytucji nie zwróciła się bezpośrednio do Komisji. Jak dotąd również rząd niemiecki nie kontaktował się w tej sprawie z Komisją. Z tego względu nie wiemy wiele więcej ponad to, co znalazło się w oświadczeniach tych dwóch instytucji w ich notatkach prasowych i co można przeczytać w mediach niemieckich. Niemniej jednak jest to zagadnienie, które powinno zostać potraktowane tak poważnie, że musimy się nim zając, nawet jeżeli możemy się opierać wyłącznie na doniesieniach prasowych.
Analiza w dostępnych nam sprawozdaniach wskazuje, że musimy poradzić sobie z czterema odrębnymi zagadnieniami. Na pierwszą kwestię bardzo łatwo odpowiedzieć. Według niemieckiego Technicznego Stowarzyszenia Nadzoru znaczna część przebadanych zabawek obecnych na rynku niemieckim nie jest zgodna z obecnymi przepisami prawnymi Unii Europejskiej. W tym przypadku, panie i panowie, przepisy są całkowicie jasne. Jeżeli państwo członkowskie dokona takiego odkrycia, jest zobowiązane niezwłocznie poinformować o tym wszystkie pozostałe państwa członkowskie i Komisję Europejską oraz przyjąć odpowiednie środki. Mogą one sięgać nawet po natychmiastowe wycofanie tych produktów z obrotu, co faktycznie oznacza - z całej Europy, jak również nałożyć zakaz importu, jeżeli produkty te są wytwarzane poza Unią Europejską. Mam nadzieję, że władze niemieckie bardzo szybko poinformują pozostałe państwa członkowskie i Komisję Europejską za pośrednictwem systemu RAPEX. Jeżeli konieczne będą zakazy importu, to chciałbym państwa zapewnić tu i teraz, że Komisja bezpośrednio i niezwłocznie zatwierdzi takie zakazy. Jednakże, jak już powiedziałem, jak dotąd władze niemieckie nie przesłały nam takiej informacji.
Nadzór rynkowy - i w tym momencie muszę to stwierdzić bardzo wyraźnie - stanowi wyłączną kompetencję państw członkowskich. Ani Komisja Europejska, ani Parlament, ani Rada nie ma do dyspozycji żadnych instrumentów nadzoru rynkowego. Znajdują się one w wyłącznej kompetencji państw członkowskich. Jednakże na mocy prawa, w tym obowiązującej dyrektywy w sprawie zabawek, są one zobowiązane do prowadzenia tego nadzoru rynkowego. Kiedy w doniesieniach z Niemiec czytam, że wątpliwe jest, aby krajowe organy nadzoru rynkowego były w stanie spełnić wymogi tej nowej dyrektywy w sprawie zabawek, to mogę powiedzieć tylko jedno, mianowicie, że to rząd niemiecki jest zobowiązany do zapewnienia, by te niemieckie ograny nadzoru rynkowego były w stanie spełnić owe wymogi. Z tego względu wydaje mi się, że odpowiedź na to pytanie jest dość jasna.
Drugie pytanie również jest proste. To stara kwestia, w odniesieniu do której Parlament prowadził już intensywne debaty w związku z zatwierdzeniem dyrektywy w sprawie zabawek i w przypadku której kluczowe głosowanie w tym Parlamencie przyniosło jasną i jednoznaczną decyzję większości w głosowaniu imiennym. Dotyczyło ono kwestii obowiązkowego certyfikowania zabawek przez niezależny organ. Ta propozycja została zgłoszona przez Niemcy. Stało za nią Niemieckie Techniczne Stowarzyszenie Nadzoru. Propozycja ta dość słusznie została odrzucona, ponieważ certyfikacja przez niezależny organ nie zapewniłaby w ogóle żadnego wyższego poziomu bezpieczeństwa w przypadku zabawek, które zwykle nie są skomplikowane pod względem technicznym, ponieważ w tym przypadku certyfikacji podlegałby zwykle prototyp.
Jednakże jeśli chodzi o zabawki, to nie prototyp jest problemem, lecz - jak wszyscy wiemy z doświadczenia - problem polega na tym, czy przyjęte przez nas wysokie wymogi są faktycznie realizowane w trakcie całego procesu produkcji przez wszystkich dostawców i wszystkie podmioty należące do łańcucha dostaw. W przypadku zabawek, podobnie jak we wszystkich pozostałych dziedzinach, przestrzegamy zasady, że producent musi ponosić pełną odpowiedzialność za zgodność produktu z obowiązującymi przepisami. Bez względu na to, w jakim miejscu świata znajdują się producenci, nie możemy ich zwolnić z tego obowiązku.
Jeżeli w konkretnym kraju istnieje problem wiarygodności, musimy podjąć rozmowy z tym krajem dotyczące poprawy jego potencjału produkcyjnego - i właśnie dokładnie to czyni Komisja Europejska. Mówię tu o Chinach. Jeśli chodzi o to, jak zapewnić, by warunki produkcji w tym kraju, będącym zdecydowanie największym producentem zabawek na świecie, faktycznie odpowiadały naszym wymogom, to mamy w tej kwestii ścisłe i intensywne kontakty z Chinami. Również w tym wymiarze dokonano postępu, ale z pewnością wiele pozostaje jeszcze do zrobienia.
Trzecia grupa zagadnień odnosi się do zawartości substancji chemicznych i metali ciężkich w zabawkach. To szczególnie trudny i niebezpieczny problem. W trakcie prac nad dyrektywą w sprawie zabawek dałem moim kolegom wytyczne polityczne, aby ustanowili możliwie jak najbardziej restrykcyjne przepisy - możliwie jak najbardziej restrykcyjne! Również Rada i Parlament zgodziły się z tym stanowiskiem. W efekcie wartości graniczne przyjęte w nowej dyrektywie w sprawie zabawek, które będą wdrażane etapami począwszy od 2011 roku, odzwierciedlają najnowszą wiedzę naukową dostępną w chwili przyjmowania dyrektywy.
Jednakże mieliśmy świadomość, że jest to postępujący proces - nauka oczywiście stale idzie naprzód i zawsze pojawiają się nowe wyniki badań i nowe odkrycia - zatem wspólnie wypracowaliśmy taki kształt dyrektywy, aby dzięki procedurze komitetowej z udziałem Parlamentu możliwe było bardzo szybkie uwzględnienie w dyrektywie nowych odkryć naukowych, ujawniających zagrożenia, które nie zostały wcześniej wykryte, i świadczących o tym, że wartości graniczne zostały ustalone na zbyt wysokim poziomie. Zgodnie z obecnymi ramami prawnymi, przyjętymi przez Parlament Europejski, do oceny zagrożenia związanego z produktami konieczne jest zaangażowanie właściwego komitetu naukowego.
W tym roku dwukrotnie pojawiły się wskazania, że być może dostępne będą nowe odkrycia. Pierwsze z nich dotarło do mnie wiosną bieżącego roku za pośrednictwem listu niemieckiego federalnego ministra żywności, rolnictwa i ochrony konsumentów. List dotyczył kadmu. Zadbałem, aby ta kwestia została natychmiast przekazana do komitetu naukowego, nie tylko w odniesieniu do kadmu, ale również w odniesieniu do innych metali ciężkich. Oczekujemy, że wyniki ich badań pojawią się w pierwszej połowie 2010 roku - najpóźniej do końca czerwca. Jeżeli ich badanie faktycznie ujawni nowe odkrycia, natychmiast przedłożymy państwu wniosek dotyczący zaostrzenia dyrektywy, która jeszcze nie weszła w życie, aby weszła w życie w 2011 roku już z bardziej restrykcyjnymi wartościami granicznymi.
Drugi przypadek jest dość skomplikowany i trudny do wytłumaczenia. Odnosi się on do wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, znanych jako PAH, które otaczają nas w naszym codziennym życiu - nawet nie jesteśmy świadomi tego, z czym mamy styczność. Również w tym przypadku otrzymaliśmy informację, że wartości graniczne dla tych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych zostały ustalone na być może zbyt wysokim poziomie. Sprawdza to komitet naukowy. Wyniki również pojawią się w odpowiedniej chwili, abyśmy byli w stanie wprowadzić poprawki.
W tym miejscu chciałbym zwrócić uwagę, że mamy tu do czynienia z problemem, którego jako politycy w gruncie rzeczy nie jesteśmy w stanie rozwiązać. Są to niezwykle skomplikowane kwestie techniczne. Otwarcie mogę państwu przyznać, że nie zawsze jestem w stanie zrozumieć przedstawiane mi nadzwyczaj skomplikowane analizy techniczne. Nie wyobrażam sobie, aby w tym Parlamencie było wielu posłów, nawet gdyby dziś wieczorem wszyscy byli obecni, którzy mogliby stwierdzić, że je rozumieją. Nie możemy ich zrozumieć, ponieważ nie otrzymaliśmy odpowiedniego wykształcenia. Z tego względu do pewnego stopnia musimy ufać naszym specjalistom. Na tym polega problem.
Wszyscy oczywiście wiemy, że historia nauki pełna jest przykładów sytuacji, w których powszechnie akceptowana wiedza okazała się błędna. Jest również pełna przykładów tak zwanych opinii mniejszości, które ostatecznie okazywały się słuszne. Jak możemy, jako politycy, podejmować decyzje, kiedy naukowcy nie potrafią się porozumieć? Nie możemy, i na tym polega właśnie ryzyko wiążące się z naszym zawodem polityka, którego nie możemy uniknąć.
W instytucjach europejskich posługujemy się w takich przypadkach zasadą, że postępujemy zgodnie z zaleceniami właściwych komitetów naukowych, i właśnie to uczyniliśmy również w tym przypadku. Chciałbym jednak otwarcie stwierdzić, że traktuję tę kwestię tak poważnie, iż każda wskazówka, bez względu na to, jak niewielka, świadcząca o tym, że być może mamy do czynienia z nowymi odkryciami - i to nawet wtedy, jeśli dowiadujemy się o nich wyłącznie z doniesień prasowych - jest traktowana przez Komisję tak poważnie, że sprawa jest przekazywana naukowcom.
Ostatnia kwestia wiąże się niestety z pewnym rozczarowaniem. Muszę zatem powiedzieć, że od instytutu należącego do rządu państwa członkowskiego naprawdę oczekiwałbym przestrzegania minimalnych wymogów dobrego postępowania naukowego. Twierdzenie Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka, które spotkało się z szerokim odzewem w mediach niemieckich, jakoby w odniesieniu do wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych wartości graniczne obowiązujące w przypadku opon były stukrotnie bardziej restrykcyjne niż w przypadku zabawek dziecięcych, jest po prostu skandaliczną niegodziwością. To skandaliczna niegodziwość i tamtejsi naukowcy doskonale o tym wiedzą.
Prawda jest taka, że zasady mające zastosowanie do produkcji opon, a w szczególności do olejów wykorzystywanych w tym procesie, są starsze niż rozporządzenie REACH i niż dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek, i że w tym przypadku jedna z tych substancji jest traktowana jako wartość odniesienia. Jednakże ta substancja reprezentuje grupę około setki innych. Z tego względu muszą państwo pomnożyć wartość odniesienia przez sto. Wtedy uzyskają państwo dokładnie tę wartość progową, która ma zastosowanie do innych produktów w Unii Europejskiej.
Inaczej mówiąc, jako że wartość progowa mająca zastosowanie do wykorzystania niektórych olejów w procesie produkcji opon opiera się na najmniejszej zawartości tych substancji, którą nadal można zmierzyć w produkcie, to samo ma zatem zastosowanie również do zabawek. Zawartość jest określana w odniesieniu do najmniejszej mierzalnej zawartości. Mogę jedynie wezwać Federalny Instytut do wycofania się z tych mylących twierdzeń, których nie da się uzasadnić. To naprawdę nie do przyjęcia, że musimy radzić sobie z takimi rzeczami.
Podsumowując, w odniesieniu do dyrektywy w sprawie zabawek opracowaliśmy dokument, który zgodnie z naszą najlepszą wiedzą i wiarą odpowiada temu, co w chwili jego przyjmowania było możliwe. Udało się nam sformułować go w taki sposób, aby w dowolnej chwili możliwe było uwzględnienie nowych odkryć, zatem nasze wymogi bezpieczeństwa w odniesieniu do zabawek zawsze będą odzwierciedlać najnowsze wyniki naukowe i badawcze.
Andreas Schwab
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałbym panu serdecznie podziękować za jasność i wiarygodność pańskiego oświadczenia w odniesieniu do omawianych tu wartości granicznych. W imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) - jako że z naszej grupy pochodziła również ówczesna sprawozdawczyni dyrektywy w sprawie zabawek, pani poseł Marianne Thyssen - chciałbym wyjaśnić, że my również pragniemy osiągnąć i utrzymać całkowitą ochronę przed wszystkimi substancjami niebezpiecznymi. Wiemy, że w tym kontekście ponosimy szczególną odpowiedzialność za zdrowie naszych dzieci, a zatem za naszą przyszłość.
Szczególnie w okresie przedświątecznym, o czym pan wspomniał, panie komisarzu, trzeba, aby rodzice i dziadkowie mogli mieć pewność, które zabawki są bezpieczne dla ich dzieci i wnuków i które zabawki mogą im kupić. Podobnie jak pan, ja również wzywam organy nadzoru rynkowego w państwach członkowskich, w szczególności w Niemczech, aby spełniły swój obowiązek i wycofały niebezpieczne zabawki z obrotu. Uważam, że wówczas podjęliśmy słuszną decyzję, aby nie wprowadzać certyfikowania przez niezależne organy jako ogólnego kryterium oceny zabawek.
W odniesieniu do wartości granicznych ponowny apel zgłoszono rok temu, o czym pan wspomniał. Napisałem wówczas list do pana, w którym zwróciłem się o przekazanie tej sprawy komitetowi naukowemu Komisji, i jestem panu za to niezwykle wdzięczny. Starałem się uzyskać wówczas z Niemiec dalsze opinie naukowe i w międzyczasie dotarły one do mnie. Chciałbym przytoczyć fragment jednej analizy sporządzonej przez Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt Stuttgart (Urząd Badań Chemicznych i Weterynaryjnych w Stuttgarcie): "Z technicznego punktu widzenia niezwykle trudno jest dokonać oceny porównania wyższych wartości granicznych migracji w nowej dyrektywie z mającymi już 15 lat wartościami w DIN EN 73”.
Wydaje mi się, że w ten sposób mogę wyjaśnić, dlaczego nie jest łatwo przekazać tę sprawę środowiskom naukowym i powiedzieć "nie chcemy tego bliżej badać, ponieważ nie chcemy tego zrozumieć”, lecz mamy tu do czynienia z rzeczywistym i trudnym sporem między ekspertami, a jeden z instytutów niemieckich przedstawia ten punkt widzenia w sposób szczególnie jaskrawy. Wzywam pana jednak, panie komisarzu, aby zrobił pan wszystko, co możliwe, by nakłonić zaangażowane instytuty do wspólnej pracy i umożliwić im wreszcie uzgodnienie opinii obiektywnej z naukowego punktu widzenia.
Sylvana Rapti
Pani przewodnicząca! Każdego roku w tym okresie rodzice podejmują starania, aby listy dotarły do Świętego Mikołaja. W tych listach dzieci proszą o zabawki. Jedną z tych zabawek może być ta, którą mam tutaj, podobnie jak ta tutaj może być jedną ze 104 zabawek skontrolowanych przez niemiecki federalny instytut odpowiedzialny za identyfikację zagrożeń w produktach konsumpcyjnych.
Właśnie miałam okazję wysłuchać wystąpienia komisarza, w którym praktycznie obwinił on ten instytut za to, że wykonuje swoje zadania. Słyszałam, jak zwala winę na naukowców. Słyszałam, jak zwala winę na państwa członkowskie, które są odpowiedzialne za nadzór. Słuchałam tego z ogromnym zainteresowaniem, podobnie jak słuchałam jego ciągłych zapewnień, wygłaszanych z wielką szczerością i przy poparciu solidnych danych, że każda poprzednia dyrektywa jest od czasu do czasu ulepszana za pomocą nowych danych. Już sam ten fakt potwierdza, że niemiecki federalny instytut dobrze wykonał swoje zadanie. Musimy zatem o tym pamiętać.
Jeżeli chodzi o dyrektywę, to ma ona wejść w życie w 2011 roku, zaś w odniesieniu do substancji chemicznych - w roku 2014, o czym państwo wiedzą. I kolejna sprawa: dnia 17 grudnia, inaczej mówiąc - pojutrze, każde państwo członkowskie zjawi się w Komisji, aby przedłożyć swój projekt związany z rozporządzeniem w sprawie nadzoru rynkowego.
Są one związane bezpośrednio z rynkiem bożonarodzeniowym. Mają bezpośredni związek ze zdrowiem naszych dzieci, bawiących się zabawkami, które im kupujemy. Wreszcie bardzo istotne jest, aby debata w sprawie zabawek nie musiała być przeprowadzana w tym okresie każdego roku. Naprawdę debata w sprawie zabawek i bezpieczeństwa powinna toczyć się przez cały rok. To zadanie Komisji.
Jürgen Creutzmann
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Grupa Sojuszu Liberałów i Demokratów na rzecz Europy popiera opinie wyrażone w stanowisku niemieckiego Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka, dotyczące tego, że zasada ALARA, inaczej mówiąc zasada "tak nisko, jak to realnie możliwe”, powinna mieć zastosowanie w ocenie substancji rakotwórczych.
Po drugie, istnieje z tego względu potrzeba, aby Komisja zbadała, czy wartości graniczne przyjęte w dyrektywie w sprawie zabawek spełniają tę zasadę.
Po trzecie, jeżeli tak nie jest, to wzywamy Komisję do zapewnienia, aby do czasu transpozycji dyrektywy w sprawie zabawek przez wszystkie państwa członkowskie w 2011 roku wartości graniczne zostały określone w dyrektywie w sprawie zabawek w taki sposób, aby wykluczyć wszelkie zagrożenia dla zdrowia dzieci spowodowane środkami zmiękczającymi w zabawkach.
Po czwarte, w odniesieniu do dostępnych części zabawek musi być zastosowana zasada przyjęta w dyrektywie w sprawie zabawek, zgodnie z którą substancje chemiczne, które mogą potencjalnie mieć działanie rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla zdrowia reprodukcyjnego są niedozwolone. Należy tego faktycznie dokonać za pomocą określonych wartości granicznych, ponieważ w przeciwnym razie taka dyrektywa jest bezużyteczna.
Po piąte, wymaga to w szczególności lepszego i skuteczniejszego nadzoru rynkowego, ponieważ zwykle to w zabawkach importowanych do UE przekroczone są wartości graniczne określone przez Unię. Jednakże skuteczny nadzór rynkowy umożliwiłby również zbadanie zabawek wytwarzanych w UE, aby sprawdzić, czy one również spełniają te wartości graniczne.
Po szóste, jest całkowicie niedopuszczalne - o ile jest to prawdą - aby w odniesieniu do importu do UE obowiązywały niższe standardy, niż w przypadku importu do Stanów Zjednoczonych. Jednakże groźba ze strony niemieckiej federalnej minister żywności, rolnictwa i ochrony konsumentów, pani Ilse Aigner, dotycząca działania na własną rękę i samodzielnego wprowadzenia zakazu dla tak zwanych "toksycznych zabawek”, stanowi moim zdaniem całkowicie błędny sposób postępowania i przyniesie efekty odwrotne od zamierzonych, jeżeli chodzi o tworzenie zaufania do europejskiego rynku wewnętrznego. Zwykłe hołdowanie populistycznym opiniom w kraju nie tylko niszczy zaufanie do instytucji europejskich, ale również przynosi straty niemieckiemu rządowi federalnemu, który zatwierdził dyrektywę w sprawie zabawek.
Heide Rühle
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Zwróciliśmy się o przeprowadzenie tej debaty właśnie po to, by skorygować i wyjaśnić, co w tych twierdzeniach jest zgodne z prawdą, a co stanowi wyłącznie tani populizm. To była przyczyna tego wszystkiego. Oczekiwalibyśmy, że Komisja wcześniej skontaktuje się z prasą, ale jeżeli dzięki tej debacie uda się sprawę wyjaśnić, to nadal będziemy z tego zadowoleni.
Z zadowoleniem przyjmuję oświadczenie, że mają państwo zamiar przeprowadzić testy w odniesieniu do metali ciężkich i środków zmiękczających. Uważam to za pilnie potrzebne. Chciałabym zwrócić uwagę, że liczba nowych zachorowań na raka u dzieci poniżej piętnastego roku życia wzrosła o ponad 50 % w okresie od 1980 roku - kiedy zaczęto zbierać dane - do 2006 roku.
Nowotwory złośliwe są drugą najczęściej spotykaną przyczyną zgonów dzieci. Z tego względu musimy działać, musimy sprawdzić, czy te liczby są zgodne z prawdą i musimy odpowiednio zareagować. Jeżeli interesujące nas ostatnie badanie niemieckiego Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka pokazuje, że zmieniona dyrektywa w sprawie zabawek nie zapewnia odpowiedniej ochrony przed rakotwórczymi środkami zmiękczającymi, to będziemy musieli podjąć działania.
Nie może być tak, że w trakcie jednej godziny kontaktu przez skórę dzieci mogą przyjąć dawkę substancji rakotwórczych wielokrotnie wyższą od dawki znajdującej się w dymie z czterdziestu papierosów. Można uniknąć tych substancji. Badanie pokazuje, że jest to technicznie wykonalne. Siedemdziesiąt procent sprzedawanych zabawek znajduje się poniżej tych wartości granicznych. Z tego względu zawsze istnieje możliwość postawienia wymogu, aby pozostałe zabawki również były zgodne z tymi wartościami granicznymi. Prawdopodobnie jest to kwestia ceny, ale nie może to podlegać regulacji wyłącznie ze strony rynku, kiedy zagrożone jest bezpieczeństwo dzieci. Konieczne jest podjęcie działań politycznych, aby odpowiednio dostosować i podnieść poziom wartości granicznych.
Oczywiście to państwa członkowskie są odpowiedzialne za nadzór rynkowy, a nie Europa, Parlament czy Komisja. Wielokrotnie również wzywaliśmy Niemcy do poważnego traktowania swoich obowiązków w dziedzinie nadzoru rynkowego i podjęcia właściwych działań. Jednakże w żadnej mierze nie oznacza to, że nie powinniśmy podjąć działań tam, gdzie pojawiają się wątpliwości, czy nasze wartości graniczne odzwierciedlają najnowsze odkrycia naukowe, i z tego względu wyrażam nadzieję i żądanie, aby nowa Komisja przedłożyła Parlamentowi wnioski możliwie jak najszybciej, abyśmy mogli następnie dostosować właściwe wartości graniczne w procedurze komitetowej.
Marianne Thyssen
(NL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Bezpieczeństwo dzieci - naszych najmniejszych i najwrażliwszych konsumentów - zawsze było dla Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) priorytetem, jak również dla wszystkich posłów tej Izby, i właśnie z tego powodu rok temu przyjęliśmy nową, restrykcyjną dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Dzięki doskonałej współpracy z panem komisarzem i jego służbami, z prezydencją w Radzie i z moimi koleżankami i kolegami posłami do PE ze wszystkich grup politycznych udało się nam ukończyć to gigantyczne zadanie - i to szybko, to jest w trakcie jednego czytania. Wszystkie nasze instytucje były przekonane, że opracowaliśmy przepisy, które były najbardziej restrykcyjne w skali całego świata i śledzone z uwagą w tak dalekich krajach, jak Chiny i Stany Zjednoczone.
Parlament podjął rozważne działania w odniesieniu do certyfikacji przez niezależne organy i przyjął szczególnie restrykcyjne stanowisko w zakresie standardów substancji chemicznych, na przykład alergenów i metali ciężkich. W odniesieniu do substancji rakotwórczych, mutagennych i toksycznych dla zdrowia reprodukcyjnego (CMR) opowiedzieliśmy się za całkowitym zakazem, z kilkoma wyjątkami obwarowanymi bardzo restrykcyjnymi warunkami. Te przepisy dopuszczają okresy przejściowe, ale nie trzeba mówić - jest to nieodłączny element systemu - że w każdym razie okres przejściowy jest krótszy od tego, jaki skłonne były zaakceptować sektory przemysłowe. Panie i panowie! Albo całkowicie się pomyliliśmy i popełniliśmy błąd w odniesieniu do tego aktu prawnego, albo nauka i technologia rozwinęły się do tego stopnia, że akt ten wymaga już zmiany, co można przeprowadzić bardzo szybko za pomocą procedury komitetowej, albo też wszystko jest w porządku, a w takim przypadku nie możemy niepotrzebnie igrać ze strachem obywateli i ich uzasadnionymi obawami o bezpieczeństwo ich dzieci. Uważnie słuchałam pana komisarza i uwierzyłam mu, a widzę, że Komisja Europejska czyni to, co powinna.
Jeżeli w tym obszarze miałyby zostać ujawnione kolejne naruszenia, to moim zdaniem pokazuje to, że możemy być spokojni, że nadzór rynkowy istnieje i funkcjonuje. Mamy zatem dwa pytania: czy przepisy są nadal aktualne i czy nadzór rynkowy jest odpowiedni? Jeżeli na oba pytania odpowiedź brzmi "tak”, to zdecydowanie powinniśmy uniknąć uciekania się do populizmu i uświadomić obywatelom, że nie ma powodów do niepokoju.
Christel Schaldemose
(DA) Pani przewodnicząca! Panie komisarzu, dziękuję za pańskie wprowadzenie. Jeżeli dobrze pana zrozumiałam, chciał pan zadbać o to, by wszczęto badanie, czy w zabawkach dziecięcych w Niemczech faktycznie występuje za dużo substancji toksycznych, jak pokazuje analiza. Jeżeli dobrze to zrozumiałam, to chciałabym powiedzieć, że pańska koncepcja jest słuszna. Niezwykle istotne jest, abyśmy szybko podjęli działania. Jeżeli mamy jakikolwiek powód aby podejrzewać, że bezpieczeństwo naszych dzieci jest zagrożone, musimy działać. Ponadto bylibyśmy oczywiście wdzięczni, gdyby Komisja mogła nas, Parlament, bardzo szybko poinformować, czy faktycznie w tych twierdzeniach jest ziarno prawdy, czy też nie. Chciałabym jednak zwrócić uwagę, że jeśli chodzi o środki zmiękczające w zabawkach, faktycznie jest kilku badaczy, zdaniem których nie istnieje coś takiego jak bezpieczny poziom. Jedynym bezpiecznym rozwiązaniem jest całkowite wyeliminowanie środków zmiękczających z zabawek naszych dzieci. Naprawdę uważam, że powinniśmy przyjąć stanowisko w tej sprawie i rozważyć, czy nie powinniśmy zaostrzyć przepisów. Nie jestem pewna, czy przepisy są wystarczające, nawet te zawarte w nowej dyrektywie w sprawie zabawek.
Jednakże jest jeszcze jedna kwestia, którą również chciałam poruszyć w związku z tą sprawą, a dotyczy ona tego, że miesiąc temu otrzymaliśmy analizę Komisji w sprawie sposobu wdrażania w poszczególnych państwach członkowskich nowych przepisów dotyczących nadzoru rynkowego. Faktycznie, to prawda, że zapewnienie właściwego funkcjonowania nadzoru rynkowego jest zadaniem państw członkowskich. Ta analiza pokazuje jednak, że mimo zaostrzenia przez nas przepisów jedynie dwa państwa członkowskie zdecydowały się przeznaczyć większe środki na nadzór rynkowy. Powinniśmy być w stanie osiągnąć lepsze rezultaty. Potrzebujemy zdecydowanie lepszego nadzoru rynkowego właśnie w celu zapobieżenia straszliwym przypadkom niebezpiecznych zabawek dostępnych w obrocie. Z tego względu mam nadzieję, że Komisja dopilnuje, by państwa członkowskie tego dokonały.
Anna Hedh
(SV) Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować panu komisarzowi Verheugenowi za to, że pojawił się tu, aby omówić z nami tę istotną kwestię. Naszym ogromnym obowiązkiem jest zapewnienie, aby nasze dzieci nie chorowały i nie były narażone na ryzyko. Chciałabym skorzystać z tej okazji, aby zadać kilka pytań, które mam w odniesieniu do zobowiązań przyjętych przez Komisję w trakcie negocjacji poprzedzających głosowanie w pierwszym czytaniu dyrektywy w sprawie zabawek, jak również poprzedzających nasze głosowanie na sesji plenarnej.
Grupy polityczne uczestniczące w negocjacjach zgodziły się na skreślenie niektórych ograniczeń dotyczących poziomów hałasu, ponieważ tekst zatwierdzony przez komitet zawierał konkretne wartości wyrażone w decybelach. Komisja stwierdziła, że wartości te mogą być zbyt wysokie i zamiast tego obiecała opracować normę opierającą się na maksymalnych poziomach hałasu długo- i krótkotrwałego. Jak dalece zaawansowane są prace Komisji służące zapewnieniu, aby zabawki nie powodowały uszkodzenia słuchu? Kiedy możemy oczekiwać pojawienia się normy określającej maksymalny poziom hałasu w zabawkach?
Chciałabym również zwrócić uwagę na zagadnienie wielkości czcionki wykorzystywanej w tekstach ostrzeżeń. I znowu, zostaliśmy poinformowani, że zostanie to rozwiązane za pomocą normalizacji. Jakie jest stanowisko Komisji w zakresie przepisów, które powinny mieć zastosowanie w tej sprawie? Kiedy możemy oczekiwać pojawienia się normy określającej minimalną wielkość czcionki dla tekstów ostrzeżeń?
Małgorzata Handzlik
(PL) Kwestia bezpieczeństwa zabawek wzbudza bardzo duże zainteresowanie szczególnie teraz w okresie przedświątecznym, kiedy zastanawiamy się jakie zabawki kupić najmłodszym. W poprzedniej kadencji wypracowaliśmy, moim zdaniem, bardzo dobre rozwiązanie, jeżeli chodzi o zwiększenie bezpieczeństwa zabawek, którymi bawią się nasze dzieci. Na efekty tych przepisów musimy jeszcze niestety poczekać. Wierzę jednak, iż przyniosą one konkretne rezultaty.
Chciałabym w tym miejscu podziękować służbom Komisji za organizację tak zwanej "Toys Road Show”. Jest to bowiem bardzo ważna inicjatywa, która pomaga przedsiębiorstwom przygotować się na zmiany wynikające z dyrektywy.
Szanowni państwo! Niepokoi mnie jednak inna informacja. Pod koniec listopada w Stanach Komisja ds. bezpieczeństwa produktów konsumenckich zdecydowała o wycofaniu z rynku ponad miliona łóżeczek dziecięcych. Kolejny milion zostanie wycofany z rynku kanadyjskiego. Łóżeczka to przedmiot codziennego użytku, z którym dzieci stykają się być może częściej niż z zabawkami. Z uwagi na skalę tej operacji będę wdzięczna, jeżeli pan komisarz odniesie się do tej kwestii. Czy możemy być pewni, iż łóżeczka dziecięce dostępne na rynku europejskim są bezpieczne?
Anja Weisgerber
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Ja również chciałabym bardzo serdecznie podziękować panu za pańskie jasne słowa. Zasadniczo należy powiedzieć, że dyrektywa w sprawie zabawek spowodowała znaczną poprawę bezpieczeństwa naszych dzieci. Wszyscy podeszliśmy do niej z zamiarem opracowania najbardziej restrykcyjnych przepisów w skali całego świata. Jednakże obecnie wielu rodziców i dziadków jest zaniepokojonych - jak pan stwierdził - ze względu na badania niemieckiego Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka. Musimy teraz się zastanowić, czy oświadczenia i opinie Instytutu są słuszne, czy też nie. W każdym razie musimy bardzo dokładnie zbadać fakty w tej sprawie. To kwestia ochrony naszych dzieci.
Chciałabym w tym miejscu bardzo serdecznie panu podziękować za stwierdzenie, że ma pan zamiar to zrobić. Uważam jednak, że sprawy muszą się toczyć szybciej. Jak pan stwierdził, dopiero w przyszłym roku, w pierwszej połowie roku, będą dostępne wyniki prac komitetu naukowego. To musi nastąpić szybciej. To kwestia ochrony naszych dzieci. Naprawdę nie mogę pojąć, dlaczego Federalny Instytut tak długo zwlekał z tymi oświadczeniami. Również na to chciałabym zwrócić uwagę.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani przewodnicząca! W ostatnich latach stwierdzono dziesiątki przypadków - 36 w samym 2000 roku - w których dzieci wymagały natychmiastowej interwencji chirurgicznej ze względu na szkodliwe substancje zawarte w zabawkach. Chciałbym również przypomnieć Izbie, że w zeszłym tygodniu w Ameryce opublikowano sprawozdanie, zgodnie z którym jedna trzecia zabawek znajdujących się w obrocie zawiera niebezpieczne substancje chemiczne.
Z tego względu powinniśmy zrozumieć, że europejski znak zgodności (CEE) nie jest wystarczający do zagwarantowania bezpieczeństwa zabawek. Jest on przyznawany po przesłaniu wniosku przez zainteresowane przedsiębiorstwo, a nie na podstawie prewencyjnej i wyrywkowej kontroli produktu, w związku z czym nie możemy zakładać, że zabawki są bezpieczne.
Z tego względu, aby zagwarantować, by nasze dzieci - sam ich nie mam, ale mam nadzieję, że to się pewnego dnia zmieni - otrzymały od Świętego Mikołaja, jak to już wcześniej wspomniano, prezenty, które będą całkowicie bezpieczne i nie spowodują niepokoju u rodziców, musimy wywrzeć nacisk na państwa członkowskie, aby przeprowadzały większą liczbę dokładniejszych testów, i oczywiście wzmocnić obowiązujące przepisy.
Günter Verheugen
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Cieszę się z szerokiego konsensusu, który ujawnił się w niniejszej debacie. Proszę pozwolić mi na pewną wstępną uwagę. Mamy do czynienia z instytutem naukowym, niemieckim Federalnym Instytutem Oceny Ryzyka, na który od pewnego czasu zwracam uwagę ze względu na to, że niepokoi opinię publiczną swymi alarmistycznymi oświadczeniami, nie informując Komisji czy innych instytucji europejskich o swoich odkryciach. Mogą to państwo sami ocenić. Jedyne, co wiem w tej sprawie, to fakt, że prowadzi się rozważania nad dalszym finansowaniem tego instytutu z niemieckiego budżetu federalnego. Być może to jest jedno z wytłumaczeń dla tych intensywnych działań instytutu w zakresie public relations, podczas gdy najwyraźniej nie przywiązuje on wielkiej uwagi do umożliwienia nam odpowiedniego sprawdzenia jego odkryć.
Niemniej jednak - i wydaje mi się, że zostałem źle zrozumiany w tej kwestii - nawet jeżeli czytamy o czymś jedynie w doniesieniach medialnych, to nadal traktujemy to jako wskazówkę o ewentualnych nowych odkryciach naukowych, i ja już przekazałem to do komitetu naukowego. Niepotrzebne jest wystosowane tu do mnie wezwanie, abym to uczynił. W chwili, gdy tylko otrzymuję wskazówkę, że być może pojawiły się nowe odkrycia naukowe dotyczące bezpieczeństwa zabawek i określonych przez nas wartości granicznych, informacja ta jest przekazywana do komitetu naukowego.
Muszę jednak powtórzyć, że nie mogą państwo oczekiwać ode mnie, podobnie jak ja nie mogę oczekiwać od państwa, podejmowania decyzji w obliczu braku zgody między naukowcami w odniesieniu do metod. Nie mogą państwo tego zrobić. Mnie tego nie wolno i państwu też. Nie mogę zrobić nic więcej poza stwierdzeniem, że kwestia metodologii pomiaru ewentualnych wartości granicznych była przedmiotem szczegółowej debaty tu, w Parlamencie, w Radzie i w Komisji. Co więcej, opinii tego niemieckiego instytutu nie podziela żaden inny instytut naukowy w Europie - choćby jeden! Jeżeli uważają państwo, że jestem zobowiązany kierować się opinią jednego instytutu i zignorować opinie pozostałych, to proszę mi o tym powiedzieć, a następnie mogą mnie państwo za to ganić. Nie mogę przyjąć tej odpowiedzialności. Nikt z państwa również nie może. Jednakże powiem jeszcze raz: jeżeli pojawią się jakiekolwiek nowe odkrycia, proces zostanie uruchomiony.
Pani poseł Weisgerber! Powiedziała pani, że proces powinien postępować szybciej - niestety, zwiększenie tempa nie jest możliwe. Mamy do czynienia z bardzo skomplikowanym kwestiami naukowymi. Potrzebne są badania. Być może pani o tym nie wie, ale aby móc zweryfikować twierdzenie tego typu, konieczne jest na przykład przeprowadzenie szerokich badań na zwierzętach. Nie może pani zmusić naukowców do uzyskania wyników w konkretnym terminie. Przykro mi, ale to niemożliwe. Z tego względu muszę po prostu poprosić panią, aby zadowoliła się pani moim stwierdzeniem, że komitet naukowy poinformował nas, że będzie w stanie dostarczyć potwierdzone wyniki do połowy przyszłego roku, i rzeczywiście to uczyni. Jeżeli okaże się, że faktycznie pojawiły się nowe odkrycia, na podstawie tych wyników Komisja niezwłocznie przygotuje nowe wnioski. Mam nadzieję, że to wyjaśnia tę sprawę.
Panie pośle Creutzmann, nadal obowiązuje zasada stosowania możliwie jak najmniejszego ryzyka. Nie potrzebuję pomocy Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka, aby to stwierdzić. Z tego względu spełnione są również wymogi, które pan z niej wywnioskował.
Pani poseł Rühle! Powiedziała pani, że powinienem był szybciej powiadomić prasę. Zaskoczę panią stwierdzeniem, że to właśnie uczyniłem. Podobnie jak nie wydaje mi się, aby moje słowa, wypowiedziane dzisiejszego wieczora w Parlamencie, dostały się do mediów europejskich, a w szczególności do mediów niemieckich, tak moje rzeczowe i - jak mi się wydaje - spokojne oświadczenie dotyczące faktów nie zostało rozpowszechnione przez niemieckie media. Jednakże wydałem stosowne oświadczenie i wyjaśniłem fakty dotyczące tej sprawy. Z przyjemnością przekażę pani tekst.
Pani poseł Davidson! Mamy najbardziej restrykcyjne przepisy na świecie. Możemy być z tego dumni. Ta Komisja nie dopuści, aby ktoś w świecie ją wyprzedził, jeżeli chodzi o zapewnienie możliwie jak najwyższego poziomu bezpieczeństwa zabawek.
Pani poseł Schaldemose! Mogę się jedynie z panią zgodzić i stwierdzić, że nie należy podważać odpowiedzialności państw członkowskich za nadzór rynkowy. Całkowicie się z panią zgadzam, że w tej sprawie kluczowe znaczenie ma kwestia implementacji. W tym kontekście również przeprowadziliśmy odpowiednie przygotowania.
Ostatnie pytanie, zadane przez panią poseł Hedh, jest bardzo istotne. W odniesieniu do standardów dla różnych dziedzin przywołała pani dwa przykłady, z których jeden dotyczył źródeł hałasu. Odpowiednie instrukcje wysłano do europejskich organizacji normalizacyjnych. Jednakże w przypadku norm sytuacja nie różni się od innych działań naukowych. Nie może pani oczekiwać, że będą dostępne w ciągu tygodnia czy też jednego bądź nawet kilku miesięcy. To wymaga czasu. Jednakże dokonuje się postęp w odniesieniu do wszystkich norm, o których tu rozmawialiśmy, i będą one dostępne w odpowiednim czasie, a ponadto umożliwią nam one uzyskanie dokładnej porównywalności produktów i wzmocnienie nadzoru rynkowego.
Jest jeszcze jedna kwestia, do której chciałbym się odnieść. Foteliki dziecięce, o których tu wspomniano, a w związku z którymi w Stanach Zjednoczonych pojawiły się pewne problemy w zakresie bezpieczeństwa, nie są zabawkami. Z tego względu nie są one objęte zakresem dyrektywy w sprawie zabawek, ale raczej zakresem dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. W tej sprawie nie musimy chować się przed Amerykanami. System, którym dysponujemy w Europie w zakresie ogólnego bezpieczeństwa produktów, stale dowodził swojej wartości w okresie ostatnich kilku lat. Jeżeli na rynku europejskim pojawią się niebezpieczne produkty, możemy obecnie założyć z wysokim stopniem pewności, że wszystkie pozostałe państwa członkowskie i Komisja zostaną faktycznie o nich poinformowane, jak również, że zostaną również podjęte odpowiednie działania.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Jim Higgins  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuję fakt wejścia w życie w 2011 roku nowej dyrektywy 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek, chociaż należy ubolewać, że dyrektywa nie będzie obowiązywać w okresie świąt Bożego Narodzenia w 2010 roku, kiedy sprzedaje się większość zabawek produkowanych w UE bądź importowanych do Unii. Mam nadzieję, że państwa członkowskie uznają za stosowne transponować wszystkie elementy tej ważnej dyrektywy przed ostatecznym terminem wdrożenia, aby zapewnić większy spokój rodzicom jako konsumentom.
Artur Zasada  
Przy okazji dzisiejszej debaty chciałbym zwrócić uwagę na potrzebę ulepszenia funkcjonowania rejestru wypadków konsumenckich Unii Europejskiej, który przewiduje m.in. zbieranie informacji dotyczących zgonów i obrażeń ciała powstałych w wyniku używania różnych produktów przeznaczonych dla dzieci. Rejestr ten powinien być ważnym elementem funkcjonowania systemu ochrony konsumentów, również tych najmłodszych i najbardziej bezbronnych. Niestety, według eksperta polskiego Komitetu Technicznego PKN do spraw wyrobów dla małych dzieci i bezpieczeństwa zabawek, szybka wymiana informacji między państwami członkowskimi i Komisją Europejską na temat produktów stwarzających zagrożenie oraz środków podjętych w danym kraju, by wykluczyć lub ograniczyć ich wprowadzanie na rynek, w dalszym ciągu nie funkcjonuje w zadawalającym stopniu. Proszę o dokładne zbadanie tej sprawy.
