Dalsze działania w związku z oświadczeniem ministrów sportu Unii Europejskiej, złożonym na posiedzeniu w Biarritz w listopadzie 2008 r. (debata) 
Przewodniczący
- Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad pytaniem ustnym skierowanym do Komisji przez Katerinę Batzeli i Doris Pack w imieniu Komisji Kultury i Edukacji, dotyczącym dalszych działań w związku z oświadczeniem ministrów sportu Unii Europejskiej, złożonym na posiedzeniu w Biarritz w listopadzie 2008 r. - B6-0223/2009).
Katerina Batzeli
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Nieformalne posiedzenie ministrów sportu w Biarritz w listopadzie 2008 r. stało się pierwszym rzeczywistym forum sportu europejskiego na szczeblu współpracy transnarodowej.
Jest to pierwszy znaczący i ważny krok. Takie zasady, jak zasada pomocniczości, autonomii i samorządności w sporcie, znajdują szerokie zastosowanie na szczeblu krajowym i regionalnym. Nie dają jednak one odpowiedzi na podstawowe pytanie, czy w ostatecznym rozrachunku sport odgrywa rolę społeczną, czy też ma wymiar czysto komercyjny, co z konieczności sprowadza aktywność sportową do roli produktu na rynku wewnętrznym.
Na skutek intensywnej komercjalizacji sportu, a także otwarcia tej dziedziny dla działalności czysto komercyjnych branż, jak np. reklama w środkach masowego przekazu, sport nabrał obecnie atrybutów czysto gospodarczych. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich otrzymał już szereg wniosków dotyczących wydania orzeczenia, czy aktywność sportowa w określonych przypadkach stanowi usługę przynoszącą czysto społeczne korzyści, czy też przeciwnie posiada także aspekty gospodarcze, z czego wynikałoby, że jest to usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym.
Chociaż szczególna społeczna rola sportu nie uzasadnia ogólnego wyłączenia sportu z przepisów prawa wspólnotowego, to jednak jest ona w dalszym ciągu uznawana. Tam gdzie społeczna funkcja sportu stanowi dostateczne uzasadnienie dla takich odstępstw, przyjęcie pewnych ograniczeń w tym zakresie jest możliwe.
Panie komisarzu! W swoim pytaniu nasza komisja podnosi również inne kwestie:
po pierwsze, ta sama obawa o autonomię organizacji; należy chronić autonomię klubów i federacji sportowych. Mamy jednak wyraźne przypadki, kiedy samoregulacja nie zapewnia równego traktowania wszystkich zainteresowanych stron;
po drugie, Komisja powinna pilnie udzielić nam niezbędnych wytycznych w zakresie definicji pojęcia usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, jak również kryteriów, według których nakładane są przepisy w zakresie konkurencji oraz realizowane są swobody rynku wewnętrznego i oraz
po trzecie, jedną z kwestii, która nie została podniesiona w pytaniu ustnym, a która ma kluczowe znaczenie, jest problem, który wyłonił się na szczeblu krajowym, a mianowicie: jak zarządzać prawami państwowych lub prywatnych stacji radiowych i telewizyjnych do relacjonowania imprez sportowych. W gruncie rzeczy do sprzedawania tych praw na warunkach preferencyjnych skłoniło federacje sportowe pojawienie się na rynku wielu nowych prywatnych dostawców usług wykorzystujących nowe technologie i telekomunikację.
W tym miejscu należy jednak podkreślić, że propagowanie systemu cechującego się brakiem solidarności i wzmagającego konkurencję gospodarczą pomiędzy klubami byłoby błędem właśnie ze względu na społeczną funkcję sportu. Należy propagować rokowania zbiorowe, które to zagadnienie porusza także pan Mavrommatis w swoim sprawozdaniu, jako najbardziej stosowne i trafne rozwiązanie dla sektora sportu.
Bez względu na to, jakie przyjmiemy rozwiązanie, panie komisarzu, musi ono respektować nie tylko prawne procedury rynku, ale także publiczną rolę sportu oraz to, że jest to dobro społeczne, które powinno być dostępne dla wszystkich grup społecznych. Rola, jaką odgrywają kluby sportowe, jak i ich formy organizacyjne mają istotny wpływ na sposób, w jaki kluby negocjują z Komisją Europejską oraz z Komisją Kultury i Edukacji i Parlamentem Europejskim.
Ján Figeľ
komisarz. - Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję oświadczenie ministrów sportu UE złożone na posiedzeniu w Biarritz w listopadzie zeszłego roku. Jest to istotny kolejny krok w debacie politycznej na temat sportu, jak również we wspieraniu struktur dialogu o sporcie, zgodnie z zaleceniami zawartymi w naszej białej księdze na temat sportu w 2007 r. W realizacji zadań sformułowanych w białej księdze na temat sportu osiągnięto znaczne postępy.
Innym ważnym krokiem naprzód jest przyjęta w grudniu deklaracja Rady Europejskiej w sprawie sportu, uznająca wzmocnienie dialogu z MKOl i z ruchem sportowym za zadanie priorytetowe.
Komisja szybko podjęła działania w odpowiedzi na oba apele wystosowane przez czynniki polityczne. Niemniej dialog w dziedzinie sportu pozostaje zadaniem trudnym ze względu na zróżnicowanie sportu i złożoność struktur sportowych.
W styczniu w Lozannie spotkałem się z prezydentem MKOl panem Jacquiem Rogge, a także z przedstawicielami międzynarodowych federacji sportowych. Spotkanie to potwierdziło, że organizacje sportowe rzeczywiście rezygnują z występowania o ogólne wyłączenia - "wyłączenia zbiorowe” - od stosowania acquis communautaire w odniesieniu do sportu, oraz że są gotowe omawiać indywidualnie zagadnienia związane ze sportem, które mają konsekwencje prawne. Sądzę, że jest to właściwa droga do uzyskania większej jasności w zakresie stosowania przepisów Unii Europejskiej do sportu, niezależnie od wytycznych przedstawionych w białej księdze.
Prowadzimy również wymianę poglądów z organizacjami sportowymi. Moje służby spotkały się w zeszłym tygodniu z najważniejszymi międzynarodowymi i europejskimi federacjami sportów zespołowych w celu omówienia kwestii swobodnego przemieszczania się sportowców i walki z dyskryminacją w sporcie. Zamierzam kontynuować te rozmowy poprzez zwołanie kolejnego spotkania na wysokim szczeblu w czerwcu.
Na koniec, osiągnięto znaczne postępy w tworzeniu struktur dialogu społecznego w branży sportowej w UE. Wierzę, że działania te, które zapoczątkowano w sektorze piłce nożnej, będą kontynuowane w innych dziedzinach sportu.
Jeśli idzie o kształt ram tego dialogu, nie da się po prostu stworzyć jednolitych, formalnych ram dla konsultacji z ruchem sportowym. Biorąc pod uwagę specyfikę organizacji sportu, dialog taki musi uwzględniać różne poziomy funkcjonowania sportu.
Jestem zdecydowanym zwolennikiem konstruktywnego partnerstwa z wszystkimi podmiotami działającymi w dziedzinie sportu, które respektować będzie autonomię sportu, zasady pomocniczości oraz krajowe i unijne ramy prawne. Uważam, że taka współpraca ma zasadnicze znaczenie dla kształtowania ram przyszłej polityki UE wobec sportu, którą - nie przesądzając tutaj rozwoju sytuacji w związku z traktatem lizbońskim - będziemy być może zmuszeni wdrożyć już w przyszłym roku.
W tym miejscu chciałbym również podziękować Parlamentowi Europejskiemu, a zwłaszcza Komisji Kultury i Edukacji, za ich wsparcie. W szczególności zatwierdzili państwo pozycję budżetową na działania przygotowawcze, które wkrótce zaczniemy realizować. Stwarza to ważną szansę i pomoże nam sprecyzować nasze pomysły co do dalszych działań.
Manolis Mavrommatis
w imieniu grupy PPE-DE. - (EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Jako sprawozdawca białej księgi na temat sportu miałem okazję przedstawić stanowisko Parlamentu Europejskiego na posiedzeniu ministrów sportu państw członkowski Unii Europejskiej w Biarritz.
Biała księga podkreśla potrzebę poszanowania autonomii i specyfiki sportu. W debacie politycznej na temat sportu w Europie często przywiązuje się dużą wagę do tak zwanego "europejskiego modelu sportu”. W toku dyskusji prowadzonych z europejskimi interesariuszami sportu na temat białej księgi dotyczącej sportu, Komisja i Parlament Europejski zgodziły się, że należy w każdych okolicznościach chronić specyfikę sportu. Można rozpatrywać specyfikę europejskiego sportu w dwóch perspektywach:
po pierwsze, specyfika dyscyplin sportowych oraz rządzących nimi zasad oraz
po drugie, specyfika struktury sportu.
Jeśli idzie o ten drugi wymiar specyfiki sportu, Unia Europejska uznaje autonomię organizacji sportowych oraz struktur reprezentacyjnych (takich jak ligi sportowe). Niemniej jeżeli chcemy zapewnić, by te organizacje były lepiej i skuteczniej koordynowane, potrzebne są minimalne regulacje na szczeblu europejskim. W związku z tym zarówno Komisja, jak i europejscy interesariusze sportu uważają, że większość istniejących problemów może być rozwiązana przy zastosowaniu samoregulacji zgodnej z zasadą dobrego sprawowania rządów i z poszanowaniem prawa wspólnotowego.
Generalnie rzecz biorąc, Unia Europejska wykazuje szczególną ostrożność w swoim podejściu do problematyki i regulacji sportu, pod warunkiem że jest to zgodne z prawem europejskim.
Emine Bozkurt
w imieniu grupy PSE. - (NL) Panie przewodniczący! Parlament włożył dużo wysiłku w pracę nad białą księgą na temat sportu i udzielił pełnego poparcia wnioskowi skierowanemu do Komisji Europejskiej dotyczącego przygotowania jasnych wytycznych dotyczących stosowania prawa europejskiego w odniesieniu do sportu. Z apelem o zapewnienie jasności w tej kwestii wystąpił nie tylko Parlament, ale także organizacje sportowe z całej Europy. Utrzymywanie ich w niepewności jest niedopuszczalne, ponieważ w obecnym stanie rzeczy sądy zmuszone są raz po raz orzekać o zastosowaniu prawa europejskiego. W Biarritz europejscy ministrowie sportu ponowili ten skierowany do Komisji wniosek.
Najwyższy czas, by Komisja poinformowała nas, czy prace nad takimi wytycznymi zostały już podjęte. Czy Komisja może powiedzieć nam, kiedy zostaną udostępnione? Czy jest gotowa, w celu zainicjowania lub przyśpieszenia tego procesu, jak i zapewnienia większej jasności europejskim organizacjom sportowym, zorganizować w najszybszym możliwym terminie konferencję z udziałem zainteresowanych stron, w tym m.in. przedstawicieli świata sportu i Parlamentu Europejskiego?
W tym miejscu pragnę poruszyć inną, choć ściśle związaną z powyższymi uwagami kwestię. Praktyka pokazuje, że w chwili obecnej istnieje niewiele skutecznych mechanizmów prowadzenia dialogu w sporcie, lub zupełnie ich brakuje. Najdobitniejszym tego przykładem są dyskusje wokół zmienionego kodeksu antydopingowego Światowej Organizacji Antydopingowej (WADA). Debata ta obraca się wciąż wokół niepraktycznych przepisów, natomiast zupełnie brak w niej miejsca na rzeczywisty dialog z instytucjami europejskimi i samymi sportowcami, skierowany na poszukiwanie rozwiązań, które potencjalnie mogłyby umożliwić wypracowanie skutecznej i respektującej swobody obywatelskie i prywatność sportowców polityki antydopingowej. Przeprowadziłam wiele rozmów ze sportowcami i zainteresowanymi organizacjami, które skarżą się na brak konsultacji w tej sprawie, wskazując przy tym, że WADA i Międzynarodowy Komitet Olimpijski nakładają różne wymagania i nie są otwarte na wkład z zewnątrz. Już sama reakcja WADA na propozycje przedstawione wczoraj przez UEFA i FIFA pokazuje, że nie ma szans na otwartą postawę w tej kwestii.
Odnośnie do polityki antydopingowej, pragnę zapytać, w jakim stopniu Komisja Europejska uznaje za swoje zadanie zorganizowania konsultacji dotyczących ochrony swobód obywatelskich europejskich sportowców i w jaki sposób widzi stworzenie ram konsultacyjnych dla sportu - zarówno ogólnych, jak i użytecznych w tego typu konkretnych kwestiach? Czy Komisja uważa, że takie konsultacje muszą mieć z istoty rzeczy charakter wzajemny?
Zdzisław Zbigniew Podkański
w imieniu grupy UEN. (PL) - Panie przewodniczący! Postawienie tak sformułowanego pytania ustnego na temat dalszych działań, wynikających z oświadczenia ministrów sportu Unii Europejskiej po ich spotkaniu w Biarritz w listopadzie 2008 r., jest uzasadnione. Wraz z dynamicznymi zmianami w społeczeństwie idą w parze zmiany w sporcie. Coraz więcej problemów współczesnego sportu pozostaje bez odpowiedzi i reakcji prawodawców. Przeżywamy swoisty kryzys wartości w sporcie - szerzy się między innymi doping i handel młodymi zawodnikami.
Instrumentalne traktowanie sportowców, szczególnie młodych, pozbawia ich szans na kontynuowanie kariery poza sportem w wieku dojrzałym. Ministrowie słusznie upomnieli się o umożliwienie młodym zawodnikom połączenia nauki i treningu oraz zwiększenie wysiłków dla zagwarantowania odpowiednich ram instytucjonalnych. Proponowane udogodnienia w rywalizacji sportowej dla młodych zawodników są dobre, nie mogą one jednak prowadzić do blokowania innych zawodników, osiągających znacznie lepsze wyniki sportowe.
Zagrożeń i wątpliwości jest więc sporo. Zagrożenia te mają charakter globalny, stąd rozsądna koordynacja na poziomie wspólnotowym w postaci ram konsultacyjnych jest do zaakceptowania, o ile nie jest wręcz koniecznością. Pozostaje jednak zawsze pytanie o szczegóły. Odnosząc się wprost do drugiej części pytania ustnego można powiedzieć, że każda odgórna, instytucjonalna koordynacja nosi znamiona wyręczania państw narodowych. Tej pokusie nie należy ulegać.
Ivo Belet
- (NL) Panie przewodniczący! Przewodniczący UEFA Michel Platini przedstawił niedawno Parlamentowi Europejskiemu znakomite propozycje dotyczące zahamowania plagi handlu młodymi zawodnikami. Ma to wyraźny związek z pytaniem zgłoszonym przez panią Batzeli. Propozycja UEFA jest jasna: należy skończyć z międzynarodowymi transferami młodych zawodników, dzieci poniżej 18 roku życia. Jest to, rzecz jasna, delikatna sprawa, bardzo wiele osób widziałoby w tym bowiem naruszenie prawa do swobodnego przemieszczania się w Europie.
Pytanie brzmi, czyj interes i jaka zasada powinna wziąć tutaj górę. Odpowiedź polega - jak zgadzamy się wszyscy - na zapewnieniu młodzieży i dzieciom możliwości odpowiedniego trenowania zarówno w szkole, jak i klubach sportowych. Handel małymi dziećmi, niekiedy z jednego krańca Europy na drugi, wraz z ich rodzinami lub bez nich, nie może zapewniać harmonijnego wychowania tych dzieci. Stąd moje pytanie do pana komisarza: czy zamierza pan podjąć się obrony tej propozycji UEFA i czy zamierza pan ponadto zainicjować w najbliższym czasie dialog na ten temat z zainteresowanymi stronami - zawodnikami, klubami, ligami i federacjami?
Mam również drugie pytanie: dotyczy ono zasady "sześć plus pięć”, która ma także chronić młodych zawodników i skłaniać kluby do zwiększania nakładów na szkolenie własnej młodzieży. Badania w tej sprawie zrealizowane niedawno na prośbę FIFA przez Niemiecki Instytut Spraw Europejskich (INEA), instytucję badawczą, wykazały, że zasada sześć plus pięć jest istotnie możliwa do zaakceptowania i zgodna z prawem europejskim. Jakie jest pańskie zdanie w tej kwestii, panie komisarzu? Chcielibyśmy również, by pan, by Unia Europejska nawiązała w tej sprawie dialog z organami zarządzającymi sportem, uwzględniając specyficzny charakter piłki nożnej, co do którego jesteśmy wszyscy zgodni, a także oczywiście perspektywę traktatu lizbońskiego.
Christopher Heaton-Harris
- Panie przewodniczący! Pragnę serdecznie podziękować panu komisarzowi za jego wypowiedź otwierającą debatę. Wszyscy pytamy o pewność prawa.
W związku z tym chciałbym zadać parę pytań. Chcę też zadać jedno pytanie na temat traktatu lizbońskiego, na wypadek, gdyby został on ratyfikowany. Dodam, że jako porządny konserwatywny eurosceptyk mam nadzieję, że do tego nigdy nie dojdzie.
Zastanawiam się jednak po prostu, co oznaczyłaby ewentualna ratyfikacja traktatu dla organizacji sportowych i organów zarządzających sportem? Wiele z tych ostatnich sądzi, że w traktacie uznana zostanie w szczególny sposób ich specyfika a także specyfika sportu. A więc, czy mógłby pan, panie komisarzu, powiedzieć nam, jaką korzyść takie uznanie w nowym traktacie przyniesie sportowi? Czy przyznane zostaną wyłączenia w różnych obszarach prawa, jak np. w obszarze przepisów zatrudnienia lub innych przepisów, na których organizacjom sportowym będzie faktycznie zależało?
Kwestia zapewnienia pewności prawa rodzi tak wiele pytań, że Komisja powinna zapewnić pomoc organizacjom sportowym i może to zrobić już teraz. Czy przedsiębiorstwa spoza Europy powinny inwestować ogromne kwoty w kluby sportowe w Europie? Osobiście nie mam nic przeciwko temu. W istocie postrzegam je jako rodzaj bezpośrednich inwestycji zagranicznych, a zatem coś bardzo pozytywnego. Jednak organizacje sportowe i wiele spośród organów zarządzających widzi w tym coś złego. Więc jak postrzegałby pan wprowadzenie zakazu takich praktyk przez organizację sportową?
Jak wspomniał mój kolega pan Belet, UEFA proponuje obecnie wprowadzić zakaz międzynarodowych transferów sportowców poniżej 18 roku życia. Prawo europejskie uznaje zasadniczo za pracownika osobę mającą co najmniej 16 lat. W związku z tym, co stanie się, kiedy siedemnastolatek zakwestionuje to, że w obecnej sytuacji nie może przenieść się do dużego klubu w kraju nie będącym jego własnym?
Rodzimi gracze; zasada sześć plus pięć dotycząca FIFA: jak można wyjaśnić te dwie kwestie? Ponadto, sektor piłki nożnej wykazuje stale duże zainteresowanie tymi tematami i wydaje się, że to do niego należy inicjatywa w tej dziedzinie. Niemniej jednak wszystkie te kwestie w rzeczywistości mają wpływ na unie polo i rugby, a także na tenisistów stołowych - dotyczą wszystkich sportów.
Czy bierzemy pod uwagę szerszy wachlarz dziedzin sportowych? Czy Komisja faktycznie zapewni otwarte forum, na którym przedstawiciele sportu będą mogli rozmawiać otwarcie z Komisją o niektórych jego problemach, a także otrzymywać będą systematyczne odpowiedzi na niektóre z tych pytań - niezależnie od tego, czy traktat lizboński wejdzie w życie, czy też nie?
Przewodniczący
- Panie komisarzu, oddaję panu głos - choć zadano wiele pytań, proszę pamiętać, że tylko dwa z nich dotyczyły przedmiotowego pytania ustnego.
Ján Figeľ
komisarz. - Panie przewodniczący! To prawda. Zadać pytanie jest zazwyczaj łatwiej niż odpowiedzieć na nie i dlatego mamy zwykle więcej pytań niż odpowiedzi; niemniej wierzę, że wspólnie uda nam się znaleźć więcej dobrych odpowiedzi.
Wszystkie pytania dotyczą współpracy, nie tylko pomiędzy Parlamentem i Komisją, ale przede wszystkim współpracy ze zrzeszeniami i federacjami sportowymi, państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami. Jeśli podmioty te są odpowiedzialne i elastyczne, wówczas potrafią spotkać się w celu poszukiwania rozwiązań, którą będą zarówno możliwe do przyjęcia, jak i zgodne z prawem. W przeciwnym razie wprowadza się lub zmienia przepisy na szczeblu krajowym lub europejskim. I tak też powinniśmy postąpić. Liczę na to, że uda nam się zachować to podejście.
Myślę, że wiele zmieniło się od 2007 roku. Nie chcę się powtarzać lub jeszcze raz zalecać lekturę białej księgi. Istnieje jej skrócona wersja, jak i wersja z aneksami. Przy naszym pierwszym podejściu zebraliśmy opisy wszystkich spraw i orzeczeń dotyczących sportu, dzięki czemu otrzymaliśmy coś w rodzaju mapy ukazującej powiązania między sportem a prawem lub polityką wspólnotową. Rzecz jasna proponujemy dalsze wytyczne. Zaproponowaliśmy - a ja przedstawiłem je w Biarritz - wytyczne dotyczące aktywności fizycznej, które być może przyczynią się do zwiększenia wymiaru i intensywności oraz poprawy jakości wychowania fizycznego w naszych społeczeństwach, a zwłaszcza w szkołach. Wytyczne te powinny zostać przyjęte przez Radę Ministrów Zdrowia. Nie mamy rady ministrów sportu, gdyż tematyka sportu wiąże się ze zdrowiem publicznym.
Nie da się stworzyć jednego wielkiego zbioru wytycznych do wszystkiego. Jak już powiedziałem, konkretne kwestie możemy rozpatrywać według tematów, a nie zajmować się każdym przypadkiem oddzielnie. Mam nadzieję, że w następnej kolejności uda nam się uporać z kwestią przyznawania licencji - chodzi o wypracowanie bardziej przejrzystego i trwałego systemu licencjonowania, a także o sformułowanie zestawu zasad dla naszej polityki w tym zakresie. Rzecz jasna konkretna realizacja tego zadania należeć powinna do UEFA lub jej partnerów, niemniej jednak możemy im w tym pomóc. W naszym interesie leży propagowanie takich zasad, jak samoregulacja, przejrzystość i stabilność, i jesteśmy w stanie wnieść istotny wkład w udoskonalenie systemu licencjonowania.
Będziemy popierać zwołanie konferencji antydopingowej. Daje mi to świetną okazję, by powiedzieć więcej na ten temat; jestem przeciwnikiem powołania jeszcze jednej agencji lub europejskiej WADA. Mówiłem też już publicznie, że istnieje NADAS - europejska sieć współpracy między krajowymi agencjami antydopingowymi w naszych krajach, zarówno publicznymi, jak prywatnymi. Europa powinna być bardziej aktywna i zgodna w swoich działaniach. Z doświadczeń na forum WADA wynikają pewne wnioski, które powinniśmy szybko przyswoić. Pojawiają się spory. Rozmawialiśmy z panią Bozkurt o kodeksie postępowania. Dzisiaj widziałem w telewizji Seppa Blattera i Johna Fahey'a, przewodniczącego WADA, jak dyskutowali o tym, w jaki sposób zapewnić, by po przyjęciu kodeksu postępowania, walka z dopingiem nie zakłócała zawodów piłkarskich, i jest z tym problem.
Tak więc w sprawie antydopingu potrzeba nam więcej wewnętrznej współpracy, aby uczynić Europę bardziej wiarygodną. Mamy Radę Europy, mamy konwencję w tej sprawie. Mamy wiele powodów, by uczynić nasz wkład w walkę z dopingiem lub w bardziej skuteczną walkę przeciwko dopingowi bardziej spójnym. Stwierdziliście państwo, że dialog w tym obszarze nie jest łatwy - mam na myśli nie tylko dialog w kwestii antydopingu, ale także generalnie w sprawach sportu. To prawda, że bywa on niekiedy trudny, nawet na szczeblu międzynarodowym lub europejskim, bądź pomiędzy różnymi dyscyplinami lub segmentami sportu, niemniej chcę państwa zapewnić, że rozwija się kultura dialogu, jak i rośnie gotowość do jego podejmowania.
Uczestniczyłem w otwarciu biura EKOl w Brukseli, które mieści się bardzo blisko Rond Point Schuman i siedzib Komisji, Rady i Parlamentu. Oznacza to stałą obecność Europejskiego Komitetu Olimpijskiego i MKOl w instytucjach europejskich na potrzeby dialogu i współpracy. Świadczy to o wadze takich kontaktów i o wzajemnej gotowości do podjęcia dialogu w pracy na rzecz znalezienia odpowiednich rozwiązań.
Jeśli idzie o transfery międzynarodowe, ja również opowiadam się za ochroną młodych sportowców i propagowaniem treningów i edukacji. W 2001 roku przyjęliśmy decyzje i ustalenia dotyczące transferów międzynarodowych. Ogólna granica wieku wynosi około 18 lat; niemniej jednak w Europie przyjęto szczególne ustalenia w odniesieniu do kategorii wiekowej od 16. do 18. roku życia. O ile nie wystąpią ewidentne i poważne problemy, nie musimy zmieniać tych ustaleń, lecz jedynie propagować zwiększenie ilości i poprawę jakości treningów, pracę z utalentowaną młodzieżą w Europie.
Stąd też popieraliśmy, przykładowo, zasadę rodzimych graczy, jako że promuje ona tego rodzaju podejście. Rzecz jasna, nie ma tu jakieś bezwzględnej reguły, lecz nasze poparcie dotyczy konkretnych ustaleń. Dajemy pierwszeństwo, czyli promujemy szczegółowe rozwiązania zgodnie z pewnymi zasadami. Powiedzieliśmy, że wrócimy do tej decyzji za pięć lat, aby ocenić, jaki był rzeczywisty - a nie jedynie teoretyczny - efekt tej nowej zasady. W jej obecnej formie zasada "sześć plus pięć” jest po prostu niezgodna z przepisami prawa UE, jak wykazało pewne studium badawcze. Rozmawialiśmy z badaczami i przeczytaliśmy opracowania na ten temat, ale w tej sprawie nic się nie zmieniło. W istocie nie możemy powiedzieć, że zgadzamy się z wnioskami studium.
Muszę jednak powiedzieć, że pomiędzy Komisją Europejską a jej partnerami, w tym FIFA, prowadzony jest rzeczywisty i bardzo konkretny dialog - zwłaszcza w następstwie niedawnych konferencji w Biarritz i Lozannie. W konkretnej sprawie "sześć plus pięć” będziemy kontynuować nasze działania. Nawet FIFA wskazuje, że nie ma powodu do pośpiechu, potrzebne są za to bardzo konkretne i wiarygodne odpowiedzi. FIFA nie chce wdawać się w oficjalny spór. Zgodziliśmy się dać więcej pola do działania ekspertom i umożliwić dalszą wymianę poglądów. Sądzę, że przyniesie to bardzo korzystne rezultaty.
W kwestii traktatu lizbońskiego i uznania szczególnego charakteru sportu, artykuł 149 Traktatu o Unii Europejskiej zawiera dwie klauzule specjalnie poświęcone edukacji, młodzieży i sportowi. W artykule tym mowa też o szczeblu kompetencji. Ponieważ jest to jedynie działanie o charakterze wspierającym, Unia nie będzie miała jakichkolwiek uprawnień decyzyjnych, ale może wyłącznie wspierać państwa członkowskie w promowaniu uczciwości sportowców obu płci. Pomocne mogłoby być powołanie Rady ds. Sportu, która może powstać jako rozszerzenie formuły istniejącej już rady do spraw edukacji i młodzieży. Rada ta mogłaby być pomocna w konstruowaniu pierwszej polityki UE dotyczącej sportu, jak i programu sportowego, lecz nie spowoduje konieczności zmiany architektury lub przyznania ogólnego odstępstwa. Specyfika sportu w przekroju tematycznym jest faktem i oznacza konieczność specyficznych działań z naszej strony, dla których obroną będzie musiał być system lub Trybunał Sprawiedliwości.
Wyrażone przeze mnie opinie odzwierciedlają jedynie opinię Komisji. Jeśli chodzi o objaśnienia przepisów prawa Unii Europejskiej, nasze opinie nie są ostateczne. Szczególnie w tym obszarze wiele kwestii jest wzajemnie powiązanych. Pragniemy promować większą pewność prawa i dlatego zainicjowaliśmy ten proces. Biała księga już istnieje, a plan działań im. Pierre'a de Coubertina pomaga uczynić ją bardziej czytelną i konkretną; jest to jednak proces. Jeśli traktat wejdzie w życie, będziemy w stanie udzielić większej pomocy; bez niego obowiązani będziemy jedynie utrzymać się na poziomie, który osiągnęliśmy do tej pory.
Mówiłem o transferach sportowców poniżej 18 roku życia. W tym zakresie FIFA podjęła bardzo dobrą decyzję, nie tylko w sprawie transferów, lecz także w kwestii promowania i ochrony ludzi młodych w sporcie - w piłce nożnej - i jest to według mnie właściwe podejście. Tak więc UEFA daje dobry przykład w niektórych obszarach, na przykład w odniesieniu do rodzimych graczy, podczas gdy w innych obszarach dobry przykład pochodzi od FIFA, na przykład w sprawie ochrony młodych sportowców. Sądzę, że możemy pomóc obu tym organizacjom. Ważne jest, że takie działania są zgodne z zasadami obowiązującymi w samym świecie piłki nożnej.
Ostatnia, ale nie mniej ważna sprawa - i przepraszam, że moja odpowiedź jest taka długa - odnośnie do forum na temat sportu, o którym wspomniał pan Heaton-Harris - takie forum już faktycznie powołaliśmy. W Biarritz odbyliśmy konferencję ministerialną z udziałem najważniejszym partnerów; wcześniej jednak odbyło się forum z udziałem ponad 200 interesariuszy z bardzo różnych dziedzin sportu. Było to bardzo pozytywne, komunikatywne i otwarte forum, i zamierzamy kontynuować tę inicjatywę. Sądzę, że pod szwedzką, a zwłaszcza pod hiszpańską prezydencją, będziemy mogli zorganizować kolejne forum w celu zastanowienia się nad osiągniętymi przez nas postępami i podjęcia zobowiązań co do dalszych działań.
Moją odpowiedź na postawione pytania zacząłem od przywołania współpracy prowadzonej w sposób przejrzysty, regularny i wiarygodny. Jeśli taka współpraca będzie miała miejsce, Europa stanie się wiodącym obszarem, w obrębie którego sport będzie korzystał z ochrony i promocji, gdzie walczyć będziemy z negatywnymi zjawiskami towarzyszącymi sportowi, takimi jak doping, korupcja, przemoc i rasizm. Jako że nie znamy lepszego podejścia, chciałbym zachęcić państwa, by je przyjęli. Nie chcemy niczego narzucać, lecz jedynie proponować, chronić i wspierać. Oto moja odpowiedź.
Przewodniczący
- Zamykam debatę.
