Konkluzje Rady Europejskiej w dniach 29 i 30 października 2009 r., w tym mandat i uprawnienia Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącego Komisji, jak również skład nowej Komisji (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie Rady Europejskiej i oświadczenie Komisji dotyczące konkluzji Rady Europejskiej w dniach 29 i 30 października 2009 r. w tym mandatu i uprawnień Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej, Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącego Komisji, jak również składu nowej Komisji.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Cieszę się, że jestem tu ponownie, tym razem, by przedstawić państwu wyniki posiedzenia Rady Europejskiej, które okazało się bardzo skomplikowane i trudne.
Pozwolę sobie wytłumaczyć sytuację w przededniu Rady Europejskiej. Pozostawaliśmy w nieustannym kontakcie z Pragą i pozostałymi stolicami. Zadawaliśmy sobie pytanie, jak mamy zachować się wobec prośby Czech w sprawie Karty praw podstawowych? Przewijało się wiele różnych poglądów i wniosków kilku państw członkowskich w sprawie wprowadzenia różnorodnych zwolnień oraz zapewnienia szczególnych względów.
Z kolei w odniesieniu do zmian klimatu - kolejnego głównego tematu poruszanego na posiedzeniu - przesłanie było wyraźne. Kilka państw członkowskich uznało, że nie są gotowe na zobowiązanie się do pokrycia kwot związanych z klimatem, tj. kwot służących do sfinansowania działań na rzecz przystosowania się do zmian klimatu i ich łagodzenia w krajach rozwijających się.
Biorąc pod uwagę te okoliczności, wyniki posiedzenia są dla mnie satysfakcjonujące. Chciałbym teraz omówić główne punkty.
Naszym celem podczas Rady Europejskiej - w miarę zbliżania się grudniowej konferencji w sprawie zmian klimatu w Kopenhadze - było kontynuowanie naszego przywództwa w kwestii zmian klimatu. Nie powinniśmy mieć złudzeń. Negocjacje były długie i trudne, ale w końcu nasze rozmowy doprowadziły do poparcia przez Radę Europejską kwoty oszacowanej przez Komisję w wysokości 100 miliardów euro rocznie, udostępnionej do roku 2020. Komisja oszacowała również, że poziom międzynarodowego wsparcia publicznego do tego samego roku powinien wynosić od 22 miliardów do 50 miliardów euro.
Do roku 2020 zostało tylko 10 lat. Musimy działać szybciej i dlatego Rada zauważyła, że w latach 2010-2012 potrzebujemy dodatkowego finansowania na skalę globalną w wysokości 5 miliardów euro rocznie.
Ostateczna kwota zostanie określona w świetle wyników konferencji w Kopenhadze. UE i jej państwa członkowskie są gotowe do wniesienia swojego sprawiedliwego udziału, jeśli tylko pozostałe kluczowe podmioty również podejmą porównywalne wysiłki. Cieszę się, że na posiedzeniu Rady Europejskiej zdołaliśmy dojść do porozumienia w sprawie silnego stanowiska dotyczącego tej kwestii.
Kilka dni temu wróciłem z rozmów z premierem Singhem, które miały miejsce podczas szczytu UE - Indie w New Delhi. A na początku bieżącego tygodnia rozmawiałem z prezydentem Obamą na szczycie UE-USA w Waszyngtonie.
Dzięki porozumieniu osiągniętym na posiedzeniu Rady Europejskiej UE mogła negocjować, wychodząc, z bardzo silnej pozycji. Nasza jedność pozwoliła nam w wiarygodny sposób zachęcać pozostałych do działania. Mogliśmy przedstawić nasze zobowiązania. Mogliśmy wyrazić nasze oczekiwania. I raz jeszcze mogliśmy objąć przywództwo w kwestiach kluczowych dla wszystkich obywateli.
Ubiegłotygodniowe posiedzenie dotyczyło również sytuacji gospodarczej i finansowej. Rada Europejska podkreśliła, że nie ma na razie miejsca na samozadowolenie, choć w gospodarce światowej widać oznaki polepszenia. Tylko jedno państwo członkowskie nie jest zagrożone przekroczeniem w przyszłym roku pułapu 3 % deficytu, a od początku 2008 roku nasz wspólny PKB zmniejszył się o 4,7 %. Są to dwa poważne powody, dla których nie powinniśmy wycofywać środków wsparcia do momentu, aż zabezpieczymy naprawę naszej gospodarki. Tymczasem musimy wzmocnić zaufanie i wciąż pracować nad naszymi obecnymi strategiami wyjścia.
Na Radzie Europejskiej dokonaliśmy istotnego postępu w zakresie wzmocnienia nadzoru finansowego. Doszliśmy do szeroko zakrojonego porozumienia w sprawie utworzenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego.
Teraz prezydencja rozpocznie omawianie wniosków z Parlamentem. Chcemy dojść do porozumienia w sprawie pakietu dotyczącego nowej struktury nadzoru. Chcemy mieć pewność, że w przyszłości nie powtórzy się obecny kryzys finansowy.
Biorąc to wszystko pod uwagę musimy teraz skupić się na ochronie miejsc pracy. Pracę straciło już ponad 5 milionów Europejczyków, a zbyt wielu obywateli wciąż jest zagrożonych bezrobociem. Zmiana tej tendencji zależy od nas.
Przedstawiając państwu w dniu 15 lipca priorytety prezydencji szwedzkiej powiedziałem, że UE musi wyjść z kryzysu wzmocniona. Powiedziałem, że radzenie sobie z kryzysem gospodarczym i finansowym było jednym z naszych najważniejszych zadań. I wciąż nim jest. Dlatego zamierzamy wrócić do tych ważnych kwestii na grudniowym posiedzeniu Rady Europejskiej.
Przyjęcie strategii UE dla regionu Morza Bałtyckiego - strategii przygotowanej z inicjatywy Parlamentu Europejskiego - było kolejnym ważnym rezultatem posiedzenia. Naszym zamiarem w ramach tej strategii jest stawienie czoła wyzwaniom środowiskowym mającym związek z regionem Morza Bałtyckiego i przyczynienie się do sukcesu gospodarczego całego regionu. Jestem przekonany, że przedmiotowa inicjatywa będzie miała również pozytywny wpływ na pozostałe części Europy, wzajemnie zbliżając regiony i niosąc pozytywny wkład w rozwój konkurencyjności UE jako całości.
Omawialiśmy także kwestie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Z zadowoleniem przyjęliśmy postęp w procesie wdrażania środków dotyczących nielegalnej migracji w rejonie Morza Śródziemnego i nawoływaliśmy do podjęcia prac w kilku określonych obszarach.
Wiem, że dziś po południu chcą państwo omówić także kwestie instytucjonalne. Bez wątpienia były one istotną częścią naszych dyskusji.
W rzeczywistości jedną z kluczowych kwestii było zapewnienie szybkiego wejścia w życie traktatu lizbońskiego, które ma istotne znaczenie, jeśli chcemy wspólnie stawiać czoła czekającym nas wyzwaniom.
Przeprowadziliśmy liczne i bardzo skomplikowane konsultacje, ale w końcu zdołaliśmy pozyskać zgodę na wniosek złożony przez Republikę Czeską.
Prezydent Václav Klaus po przyjęciu tego porozumienia był gotowy do podpisania traktatu, co jak wszyscy wiemy, w końcu w ubiegłym tygodniu uczynił. Ostatni instrument ratyfikacji został złożony przez Republikę Czeską na ręce władz włoskich. Oznacza to, że traktat lizboński wejdzie w życie z dniem 1 grudnia. Wiem, że znaczna większość posłów podziela moje zadowolenie i ulgę spowodowane tym, że wreszcie te długie przygotowania reformy instytucjonalnej zbliżają się ku końcowi.
Rada Europejska oceniła również etap pozostałych przygotowań w ramach traktatu. Uzgodniła wytyczne dotyczące Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i zwróciła się do przyszłego Wysokiego Przedstawiciela o przedstawienie propozycji organizacji i funkcjonowania Służby.
A teraz przejdźmy do kwestii nazwisk. Musimy obsadzić stanowiska stworzone na mocy traktatu lizbońskiego. Musimy wraz z posłami do PE nominować nową Komisję. W dniu 19 listopada planuję zwołać posiedzenie szefów państw lub rządów w celu nominowania Przewodniczącego Rady Europejskiej, Wysokiego Przedstawiciela oraz Sekretarza Generalnego Rady.
Pozwolę sobie zauważyć, że nominacja Wysokiego Przedstawiciela musi odbyć się przed mianowaniem nowej Komisji i musi być poprzedzona stosownymi rozmowami z Izbą. Ponieważ Wysoki Przedstawiciel będzie, jak państwo wiedzą, również wiceprzewodniczącym nowej Komisji, dlatego jego wybór podlega także głosowaniu w Parlamencie.
Nie zamierzam spekulować, kto zostanie wybrany na te stanowiska, ale chciałbym powiedzieć, że nie samo nazwisko jest ważne, ale również to, co i w jaki sposób będzie robić wybrana osoba.
Ubiegłotygodniowe posiedzenie Rady Europejskiej umożliwiło nam poczynienie istotnego postępu nie tylko w odniesieniu do jednej kwestii kluczowej, ale w odniesieniu do kilku kwestii, które mają podstawowe znaczenie dla przyszłości Europy i przyszłości naszej planety.
Jestem wdzięczny moim koleżankom i kolegom za konstruktywne podejście do wyzwań, które przed nami stoją. Niemniej jednak wszyscy wiemy, że wciąż jeszcze pozostaje wiele do zrobienia. Mogę państwu obiecać, że najbliższe tygodnie będą bardzo pracowite. Ze zniecierpliwieniem czekam na naszą dalszą bliską współpracę z Parlamentem w zakresie wielu ważnych kwestii.
Do konferencji w Kopenhadze pozostało już tylko 25 dni. Koniec kryzysu gospodarczego nie jest jeszcze nawet blisko, ale dysponujemy silnym mandatem na rozpoczęcie negocjacji klimatycznych. Jesteśmy zdeterminowany, by kontynuować wspólne prace mające na celu generowanie nowych źródeł wzrostu i zwiększonego zatrudnienia.
Jestem wdzięczny za nieustające wsparcie Parlamentu. Niecierpliwie oczekuję na możliwość udzielenia odpowiedzi na zgłaszane komentarze.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałbym, poprzez skomentowanie dwóch aspektów - jednego dotyczącego polityki i drugiego dotyczącego kwestii instytucjonalnych, pochwalić ocenę Rady Europejskiej przestawioną przez premiera Reinfeldta.
Kluczowym osiągnięciem w odniesieniu do polityki było bardzo istotne porozumienie w sprawie naszych działań dotyczących zmian klimatu. Wszyscy doskonale wiemy, że są to kwestie trudne. Proces nigdy nie jest łatwy, gdy mamy tak wiele do stracenia. Jeśli mam być szczery, wyniki Rady Europejskiej przekroczyły moje początkowe oczekiwania. Otrzymaliśmy zgodę, na kwoty zaproponowane przez Komisję, którym towarzyszy zasada współzależności.
Przesłanie jest jasne: Unia Europejska jest przygotowana do konferencji w Kopenhadze i jest gotowa do kontynuowania naszych działań mających na celu zmniejszenie emisji dzięki potężnej ofercie finansowania w obszarze klimatu, zgodnie z tym, co Komisja zaproponowała we wrześniu, zarówno w dłuższym okresie, jak i w ramach szybkiej pomocy finansowej.
Jeśli chcemy, by kraje rozwijające się podjęły poważne zobowiązania dotyczące łagodzenia zmian klimatu, to kraje rozwinięte muszą wyłożyć pieniądze. Według naszych szacunków do roku 2020 kraje rozwijające się będą potrzebowały dodatkowo około 100 miliardów euro rocznie, by radzić sobie ze zmianami klimatu. Kwota ta zyskała pełne poparcie Rady Europejskiej, podobnie jak prawdopodobny udział w tej kwocie międzynarodowego finansowania publicznego oraz zgoda na wpłacenie przez Unię Europejską słusznego udziału.
Równie jasne jest to, że inni partnerzy muszą pokazać, że potrafią dorównać naszym poważnym zamiarom. Nasza polityka nie polega na tym, by Unia Europejska posuwała się naprzód, żywiąc cichą nadzieję, że inni pójdą w jej ślady. Chodzi o to, by za pomocą efektu dźwigni osiągnąć najwięcej, jak tylko się da pod względem globalnego wysiłku na rzecz redukcji emisji.
Podczas moich ubiegłotygodniowych wizyt w Waszyngtonie i New Delhi uświadomiłem sobie, jak daleko zaszli ci dwaj partnerzy w ciągu ostatniego roku. To samo dotyczy innych partnerów, jak na przykład Chiny. Oczywiście nadal szanujemy istotny wymóg wspólnej, choć zróżnicowanej odpowiedzialności za zmiany klimatu, ale jak już wielokrotnie ostatnio powtarzałem, wszyscy jesteśmy w to zamieszani i Unia Europejska będzie nadal dążyć do uzyskania realnego wkładu ze strony wszystkich pozostałych podmiotów. Musimy utrzymać koncentrację na celu końcowym, a mianowicie na ambitnych, poważnych i sprawdzalnych redukcjach emisji, by zagwarantować utrzymanie się w ramach naszego celu polegającego na ograniczeniu wzrostu temperatury poniżej poziomu 2 stopni Celsjusza.
Zatem, jakie są perspektywy na konferencję w Kopenhadze? Wydaje się prawdopodobne, że w Kopenhadze nie osiągniemy porozumienia w sprawie pełnego traktatu, do którego dążyliśmy i do którego będziemy nadal dążyć. Nie jest to jednak powód, by zgadzać się na mniej, niż zdecydowany przełom w negocjacjach. W końcu treść ma większe znaczenie, niż forma. Moim zdaniem powinniśmy próbować dojść do w pełni działającego porozumienia, opartego na realnych zobowiązaniach politycznych, które szybko wejdzie w życie i sprawi, że wszystkie główne podmioty połączą siły w celu zredukowania emisji i zapewnienia finansowania. Ponadto powinniśmy nadal walczyć o ostateczne porozumienie w sprawie traktatu - wiążącego traktatu. W tym celu musimy, w tygodniach dzielących nas od Kopenhagi, połączyć nasze siły.
Udowodniliśmy, że poprzez zdecydowane wspólne działanie możemy dojść do porozumienia w sprawie traktatu, które przez długi czas wydawało się ulotne. Było ono kolejnym istotnym wynikiem Rady Europejskiej, który pozwolił na usunięcie ostatniej przeszkody politycznej na drodze do ostatecznej ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Teraz możemy z zaufaniem patrzeć w przyszłość, ponieważ traktat lizboński, jak powiedział premier Reinfeldt, wejdzie w życie na początku przyszłego miesiąca. W istocie Komisja pracuje nad jego wdrożeniem. Dziś Komisja podjęła pierwszy konkretny krok i rozpoczęła konsultacje w sprawie inicjatywy obywatelskiej.
Chciałbym podziękować premierowi Reinfeldtowi za jego niewątpliwy wkład we wprowadzenie naszego statku do portu. Prezydencja szwedzka wykonała nadzwyczajną pracę w procesie tworzenia ostatecznego konsensusu w Radzie Europejskiej. Teraz jednak musimy doprowadzić do końca okres przejściowy. Bez wątpienia należy skoncentrować się głównie na obsadzeniu nowych stanowisk.
Nie do mnie należy komentarz w sprawie kandydatów na przewodniczącego Rady Europejskiej, ale jako przewodniczący Komisji, a także biorąc pod uwagę kwestie instytucjonalne, mam nadzieję, że szefowie państw lub rządów wybiorą osobę, która będzie potrafiła zapewnić Radzie Europejskiej skuteczne przywództwo; że wybiorą Przewodniczącego zaangażowanego w działania pro-europejskie, który w dłuższym okresie będzie potrafił zapewnić spójność działań Rady Europejskiej, zarówno pod względem wewnętrznym, by priorytety były ustalane w dłuższych ramach czasowych, a nie jedynie na sześć miesięcy, jak i zewnętrznym, by UE w odniesieniu do wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wysyłała naszym partnerom międzynarodowym spójne przesłanie.
Zobowiązuję się do współpracy z nowym Przewodniczącym Rady Europejskiej, ponieważ takie partnerstwo uczyni różnicę. Musimy połączyć na szczeblu szefów państw lub rządów wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, ponieważ w tych dziedzinach Przewodniczący Rady Europejskiej będzie reprezentował Unię Europejską. Musimy również połączyć wszystkie kompetencje Wspólnotowe - począwszy od gospodarki do handlu, od rozszerzenia do rozwoju, od energii do sprawiedliwości - w których na mocy traktatu przewodniczący Komisji Europejskiej reprezentuje Unię Europejską. Zobowiązuję się do zapewnienia sprawnego funkcjonowania takiego partnerstwa, mając na uwadze dobro silnej i skutecznej Unii Europejskiej, zarówno na szczeblu wewnętrznym, jak i globalnym.
To samo oczywiście dotyczy Wysokiego Przedstawiciela. Przyznaję się do szczególnego zainteresowania tą kwestią, ponieważ Wysoki Przedstawiciel będzie również jednym z wiceprzewodniczących Komisji Europejskiej. Z pragmatycznego punktu widzenia jestem zainteresowany, ponieważ mianowanie Wiceprzewodniczącego/Wysokiego Przedstawiciela oraz pozostałe propozycje kandydatów do Komisji zgłaszane przez państwa członkowskie pozwolą mi przejść do etapu sfinalizowania tworzenia następnego kolegium Komisarzy i rozdzielania tek. Z kolei z politycznego punktu widzenia jestem tą kwestią zainteresowany, ponieważ jestem przekonany, że Wysoki Przedstawiciel/Wiceprzewodniczący przy wsparciu silnej Służby Działań Zewnętrznych, łączącej europejskie doświadczenie w dyplomacji międzyrządowej z kompetencjami wspólnotowymi, może oznaczać prawdziwe zmiany w zakresie skuteczności naszych działań zewnętrznych.
Skłania mnie to do omówienia kwestii Komisji jako całości. Chcę, by Komisja była złożona z kompetentnych i zaangażowanych Europejczyków, by była gotowa do podejmowania przysługującej jej inicjatywy w działaniu. Prowadzę ostatnie rozmowy z państwami członkowskimi, by mieć pewność, że tak się stanie. Poprosiłem państwa członkowskie o przedstawienie mi propozycji nazwisk, w tym także kobiet. Następnie do mnie będzie należało przydzielanie tek. Teki nie są przypisywane krajom, ale osobom zaangażowanym w projekt europejski.
Chcę również, by Komisja miała silny mandat demokratyczny. I dlatego jestem zdecydowany na uszanowanie w pełni procesu przesłuchań w Parlamencie. Opóźnienia związane z traktatem są dla nas wspólnym wyzwaniem. Nie wolno nam opóźniać powołania nowej Komisji, ale jednocześnie nie możemy skracać przesłuchań. Z niecierpliwością oczekuję dyskusji w tej sprawie podczas przyszłotygodniowej Konferencji Przewodniczących.
Traktat lizboński umożliwi nam lepiej spełnić oczekiwania naszych obywateli, ale to czy wykorzystamy możliwości oferowane przez traktat, będzie przede wszystkim zależało od woli politycznej. Traktat daje nam możliwość działania, ale potrzebujemy gotowości i chęci do wspólnego działania.
I tak chciałbym powrócić do kwestii poruszonych na początku naszej popołudniowej debaty. Zbudowanie Europy reprezentowanej tu dzisiaj - Europy zjednoczonej w wolności i solidarności - nie byłoby możliwe bez zaangażowania i poświęcenia ludzi, którzy 20 lat temu doprowadzili do niezwykłych wydarzeń. Musimy ponownie rozniecić ten zapał. Potrzebny jest nam duch roku 1989. Jestem przekonany, że odniesiemy sukces, jeśli wykażemy się takim samym poświęceniem i zaangażowaniem.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie i panowie! Traktat z Lizbony został ratyfikowany przez 27 państw członkowskich i ma obowiązkiem przynieść rezultaty.
Traktat musi dać rezultaty w zakresie instytucji, a szczególnie w odniesieniu do szybkiego utworzenia podziału odpowiedzialności. Musi dać rezultaty w zakresie zmian klimatu i energii. I co nie mniej ważne, musi dać rezultaty pod względem odbudowy gospodarczej.
Proces ratyfikacji traktatu wreszcie dobiegł końca, dzięki podpisowi prezydenta Republiki Czeskiej. Chciałbym za to podziękować panu Reinfeldtowi.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), która w znacznym stopniu przyczyniła się do ratyfikacji traktatu, jest oczywiście zadowolona z rozwoju wypadków, ale nadszedł czas, by zaprzestać monopolizowania europejskiej debaty publicznej w kwestii instytucji, które są jedynie narzędziem służącym do zaspokajania ambicji politycznych i by w zamian skoncentrować się właśnie na tych ambicjach.
Dlatego też moja grupa zwraca się z wnioskiem do pana Reinfeldta, by uczynił wszystko, co tylko możliwe w celu jak najszybszego osiągnięcia porozumienia w sprawie kandydatów na stanowisko Przewodniczącego Rady i Wysokiego Przedstawiciela, a także z wnioskiem do pana Barroso, by gdy tylko państwa członkowskie nominują swoich kandydatów, najszybciej jak tylko możliwe rozdzielił między nich obowiązki, nawet zanim przejdą proces przesłuchań w Parlamencie Europejskim. Dodam, że my również chcemy, by przesłuchania te były jak najbardziej szczegółowe.
Panie Reinfeldt, panie Barroso! Mówiąc, że debata w sprawie profilu kandydatów leży wyłącznie w interesie brukselskiego mikrokosmosu, nie stwierdzam niczego nowego.
Raz jeszcze zapytam, czego chcą nasi współobywatele? Chcą rozwiązania problemów z bezrobociem, kredytami i szkoleniami; chcą, by szczyt w Kopenhadze przyniósł miłe niespodzianki w zakresie zmian klimatu; chcą także gwarancji, że zima 2009/2010 nie będzie charakteryzować się przerwami w dostawach gazu, które stawiają połowę naszego kontynentu w sytuacji bez wyjścia.
W związku z tym my, czyli instytucje Europejskie, a zwłaszcza pan Reinfeldt, mamy obowiązek rozpędzenia tego pociągu, którym jedzie Europa, by nie zatrzymywać go wciąż na kolejnych licznych stacjach.
Każdy w tej Izbie zna trudności związane z tym zadaniem, wie jak trudno znaleźć równowagę pomiędzy tendencją polityczną, pochodzeniem geograficznym, troską o równość i otwartością umysłu kandydatów. Waszym obowiązkiem jest jednakże jak najszybsze sfinalizowanie porozumienia w Radzie, tak samo, jak obowiązkiem Parlamentu i grup parlamentarnych jest wydanie w sposób rozważny i zgodny z ogólnym interesem europejskim werdyktu w sprawie tych decyzji. Ponownie mam nadzieję, że będzie to kolejny sukces prezydencji szwedzkiej, ale w tym celu musimy działać szybko, bardzo szybko.
Panowie przewodniczący, panie i panowie! Sprawą pilniejszą, nawet od kwestii instytucji, jest kwestia zmian klimatu, zwłaszcza że do szczytu w Kopenhadze pozostało już tylko kilka tygodni. Przede wszystkim chciałbym pochwalić odpowiedzialną postawę Rady Europejskiej, która poza tym, że ponownie potwierdziła swoje zaangażowanie w uczynienie z walki przeciwko zmianom klimatu oraz z redukcji emisji CO2 celu ilościowego i planowego, oczekuje od naszych partnerów takiego samego zdeterminowania.
Europa wybierze zdecydowanie złą taktykę, jeśli przed konferencją w Kopenhadze wyłoży wszystkie swoje karty na stół i pozwoli decydować swoim partnerom z USA, Chin, Indii i innych państw. Stany Zjednoczone, Chiny i Indie są obecnie światowymi mocarstwami, które również muszą wziąć na siebie część odpowiedzialności. Europa bierze na siebie swoją część odpowiedzialności, ale sama nie uratuje całej planety. Samo przyjęcie porozumienia politycznego w Kopenhadze nie wystarczy. Znaczenie mają tylko ilościowe zobowiązania poszczególnych państw.
Panie i panowie! Na początku mówiłem o obowiązku przynoszenia rezultatów. Obowiązek ten dotyczy przede wszystkim naprawy gospodarczej i wzrostu zatrudnienia. Obie te kwestie są ze sobą powiązane. Nawet jeśli zaczynamy dostrzegać powolny powrót wzrostu gospodarczego, to chodzi głównie o to, by wiedzieć, czy naprawie gospodarczej towarzyszyć będzie wzrost zatrudnienia oraz czy będzie ona oparta na solidnych podstawach, a zwłaszcza na rynku, który jest jednocześnie otwarty, regulowany i nieprotekcjonistyczny.
Takie są właśnie realne problemy Europejczyków i dlatego, obok codziennych problemów natury administracyjnej, muszą być priorytetem dla Europy i jej państw członkowskich. Dwadzieścia lat temu, jak już dziś wspominaliśmy, to zdeterminowani ludzie zdołali zburzyć mur berliński. Panie Reinfeldt! Pana proszę o to samo: niech pan potrząśnie szefami państw lub rządów!
Hannes Swoboda
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie Barroso! Być może to przypadek, aczkolwiek szczęśliwy, że obecna debata rozpoczęła się natychmiast po przemówieniu Václava Havla, który przypomniał nam, jakie znaczenie miał proces przemian sprzed dwudziestu lat. Urodziłem się kilka kilometrów na zachód od żelaznej kurtyny, ale równie dobrze mogło być odwrotnie. W tamtych czasach znajdowałem się w sowieckiej strefie okupacyjnej, widziałem węgierskich uchodźców z 1956 roku, uchodźców Praskiej Wiosny 1968 roku, takich jak mój kolega poseł do PE, pan Libor Rouček. Traktat z Lizbony postrzegam jako przedłużenie procesu, który zbliża Europę do siebie.
Prawdopodobnie Václav Klaus nie zamierzał ukończyć procesu ratyfikacji dokładnie w miesiącu, w którym obchodzimy dwudziestą rocznicę upadku muru berlińskiego, ale to naprawdę szczęśliwy przypadek, że ten traktat właśnie teraz nabiera faktycznej ważności, nawet jeśli jeszcze nie do końca ma ważność prawną.
Musimy teraz podjąć decyzje personalne. Panie Reinfeldt! Nie zazdroszczę panu tego zadania. Mam jednak do pana prośbę lub też pytanie: czy w ramach rozmów prowadzonych z szefami państw lub rządów przez kilka najbliższych dni jest pan przygotowany na to, aby zagwarantować, że w obecnej Europie zdołamy również uzyskać coś na podobieństwo równowagi geograficznej będącej wyznacznikiem nowej Europy? Czy jest pan przygotowany do zapewnienia być może także silniejszej reprezentacji kobiet? Nie mówię tego tylko z uwagi na siedzące tu panie Malmström i Wallström. Czy Europa, zwracam się z tym także do mojej własnej grupy, może sobie obecnie pozwolić na to, by tylko nieliczne najważniejsze stanowiska były zajmowane przez kobiety? Czy taki obraz Europy mają dziś obywatele? Przewodniczący Parlamentu już o tym wspominał. Jeśli nie uda się tego zmienić, to oczywiście nie pan będzie odpowiedzialny, ale proszę, by przynajmniej podczas rozmów podkreślał pan, że w Europie potrzebna jest większa równowaga geograficzna i przede wszystkim większa równowaga płci, by możliwe było pokazanie, że reprezentujemy całą populację europejską.
Wspominał pan o Wysokim Przedstawicielu. Panie Reinfeldt! Czy jest pan gotowy dać wyraźne zapewnienie, że mianowany Wysoki Przedstawiciel nie podejmie wszystkich obowiązków, dopóki ratyfikacja traktatu nie dobiegnie końca lub dopóki nie będzie stosownej decyzji Parlamentu? Zdaję sobie oczywiście sprawę z tego, że wystąpi pewna luka czasowa, ale należy wyraźnie powiedzieć, że Wysoki Przedstawiciel działający również jako wiceprzewodniczący Komisji musi zostać zaakceptowany przez Parlament. Dając naszą zgodę, musimy być bardzo ostrożni i sumienni. Musimy wyraźnie pokazać, że wywiążemy się z naszego obowiązku, zwłaszcza w tym zakresie i myślę, że możemy obiecać panu Barroso, że choć chcemy przeprowadzić przesłuchania prawidłowo i ostrożnie, to jednocześnie chcemy podjąć decyzje tak szybko, jak tylko możliwe, ponieważ obywatele Europy oczekują od nas raczej szybkiej pracy i szybkich decyzji, niż spędzenia długich miesięcy na omawianiu poszczególnych kandydatów.
Ostatnim zagadnieniem, które chcę poruszyć jest kryzys finansowy, o którym już tu mówiono, ponieważ temat ten martwi również nas. Słusznie wspomniał pan o bezrobociu, które będzie nadal rosło. Ponadto mówił pan, że nie możemy wycofywać środków wsparcia, gdy bezrobocie osiąga takie rozmiary, ponieważ obywatele oczekują od nas sprzeciwu wobec tak wysokiej stopy bezrobocia, jaka obecnie występuje w nowej Europie.
Toczy się również debata w sprawie opodatkowania transakcji finansowych. Wiem, że już pięciokrotnie temat ten był przekazywany innym instytucjom, ale prawdopodobnie debata ta ma również istotne znaczenie, ponieważ pokazuje, że podchodzimy poważnie do kwestii kontroli, ale nie tylko dlatego, że chcemy teraz wprowadzać duże obciążenia podatkowe. Musimy jednakże wyraźnie pokazać, że chcemy wykorzystać wszystkie instrumenty, by pomóc w ucięciu procederu spekulacji i że przede wszystkim w celu uniknięcia nowego kryzysu dostępne są zasoby mające na celu niesienie pomocy bankom, które pomimo to wciąż mają trudności. Musimy pod tym względem wysłać wyraźne sygnały.
Prezes banku Goldman Sachs powiedział ostatnio: "Jestem jedynie bankowcem, wykonującym pracę Pana Boga” - pozwólmy, by te słowa zapadły nam w pamięć. Jest to bez wątpienia wyjątkowo cyniczne i być może nawet bluźniercze stwierdzenie, ale pokazuje mentalność wielu spośród tych ludzi. Mówiąc wprost, spekulują w imię Boga. Nie chcemy twierdzić, że nasza praca w zakresie regulacji finansowej to dzieło Boże, jest to raczej praca dla ludzi, w celu ochrony mieszkańców tego kontynentu przed bezrobociem i spekulacjami, i właśnie to musimy zrobić. Mam nadzieję, że w pozostałym przed nami okresie prezydencji szwedzkiej będziecie wciąż potrafili wysyłać wyraźne sygnały, zgodne z tym podejściem.
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Na początek chciałbym pogratulować panu Reinfeldtowi i również oczywiście pani Malmström z powodu ratyfikacji traktatu z Lizbony. Należy podkreślić, że ratyfikacja była możliwa dzięki państwa zaangażowaniu; to dzięki państwa wyczuciu kompromisu udało się nam wreszcie doprowadzić ten proces do końca. A nie brakowało pesymistów, także w tej Izbie, którzy uważali, że musimy zaczekać na wybory w Wielkiej Brytanii lub nawet w ogóle przestać czekać na ratyfikację traktatu. Zatem właśnie państwu zawdzięczamy ratyfikację i w imieniu wszystkich dziękuję państwu za wykonaną pracę. Oznacza to, że tym samym blisko dziesięć lat pracy zostało uwieńczone sukcesem.
Chciałbym również podziękować za dzisiejszą debatę, za wyrażenie zgodny na przeprowadzenie z przewodniczącymi poszczególnych grup debaty w sprawie profilu kandydatów na Wysokiego Przedstawiciela i Przewodniczącego Rady oraz w sprawie struktury Komisji, ponieważ będzie to jedyna debata poruszająca tę kwestię. Muszę przyznać, że poza tym żadne inne działania nie są przejrzyste. W prasie mogliśmy przeczytać wiele informacji i to dobrze, że prasa wciąż rzuca trochę światła na bieżące wydarzenia, ale moim zdaniem w przyszłości będziemy musieli zastanowić się nad tym w jaki sposób sprawić, by ten niezwykle ważny dla Unii Europejskiej proces był bardziej przejrzysty.
Zamierzam przedstawić swoją opinię o poszczególnych nominacjach, zajmując się różnymi punktami w lekko zmienionym porządku.
Panie Barroso! Zacznę od struktury Komisji, ponieważ jeśli chodzi o Parlament jest to kwestia zdecydowanie najważniejsza. Jesteśmy za to odpowiedzialni, w zasadzie to pan jest za to odpowiedzialny, ale musimy podjąć decyzje wspólnie z panem. To my nadzorujemy kwestię struktury Komisji, co nie dotyczy stanowiska Przewodniczącego Rady.
Po raz pierwszy zwracamy się do pana, by w swoich propozycjach przy rozdzielaniu obowiązków zastosował pan klastry. Proponujemy, by w zasadzie stworzył pan cztery klastry, czy też grupy, tek w Komisji: bez wątpienia działania zewnętrzne, następnie innowacyjność, zmiany klimatu i zrównoważony rozwój wraz ze wszystkimi kwestiami dotyczącymi sprawiedliwości finansowej i gospodarczej, oraz na zakończenie sprawy wewnętrzne.
Jest to bezwzględnie konieczne. Czemu nie mielibyśmy nominować wiceprzewodniczących zdolnych do realnego objęcia przywództwa, którzy wzięliby odpowiedzialność za każdą z tych grup tematycznych, wydzielonych jak się wydaje w oparciu o zdrowy rozsądek, jakim wykazała się Komisja? Taki rodzaj organizacji miałby przewagę pozwalającą na dalsze ulepszanie prac Komisji pod pana rządami. Z drugiej strony musi być także równowaga w zakresie przedstawicielstwa kobiet w Komisji. Uważam, że pana zadaniem jest wyłonienie odpowiednich kandydatek.
Panie przewodniczący! W odniesieniu do drugiego punktu, a mianowicie kwestii Wysokiego Przedstawiciela, najważniejsze jest, by była to osoba chcąca prowadzić spójną wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa oraz spójną politykę wspólnotową w poszczególnych obszarach, osoba broniąca praw człowieka, która uwzględnia je w każdym wykonywanym zadaniu. I wreszcie musi to być osoba, która wierzy w silną Europejską Służbę Działań Zewnętrznych. Te trzy kluczowe elementy charakteryzują właściwą osobę. Potrzebujemy kogoś, kto naprawdę wierzy, że WPZiB oraz inne obszary polityki wspólnotowej muszą być zintegrowane, co ma sens, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę, że ta osoba będzie równocześnie wiceprzewodniczącym Komisji.
A teraz przejdę do trzeciej nominacji, tej najszerzej omawianej, tej, mówiąc szczerze, najbardziej atrakcyjnej, a mianowicie nominacji na Przewodniczącego Rady. Panie Reinfeldt! Moja grupa ma do wyrażenia w tej kwestii trzy opinie. Są to opinie proste, ponieważ to Rada podejmie decyzję. Na szczęście jednak Parlament może wygłaszać swoje zdanie i może to robić otwarcie.
Po pierwsze, używając rozróżnienia występującego w języku angielskim, to stanowisko powinno być raczej stanowiskiem przewodniczącego (chairman), a nie prezydenta (president). Następnie na to stanowisko należy wybrać osobę wierzącą w integrację europejską. W końcu, żeby zostać papieżem trzeba być katolikiem! W związku z tym, jeśli wybieramy Przewodniczącego Rady, musimy wybrać osobę wierzącą w integrację europejską, nie euro-sceptyka, co się czasami zdarza...
Wreszcie, wybrana osoba musi wierzyć w metodę wspólnotową, co daje pewność, że niezachwianie wierzy w integrację europejską. Europa idzie naprzód dzięki metodzie wspólnotowej, a nie dzięki systemowi rządowemu! System rządowy to wymysł dużych państw, chociaż na szczęście są również duże państwa, które nie wierzą w tę międzyrządową metodę. Przewodniczący Rady musi bronić metody wspólnotowej.
Panie przewodniczący! Na zakończenie mam jeszcze jedną uwagę: bez wątpienia zachęcam pana Reinfeldta do znalezienia konsensusu w Radzie oraz do uwzględnienia w nominacjach i przy podziale poszczególnych ról proeuropejskiej koalicji istniejącej w Parlamencie. Tak naprawdę chcemy zatem kompromisu, ale takiego, który odzwierciedla skład tego porozumienia proeuropejskiego napędzającego Europę w Parlamencie Europejskim.
Rebecca Harms
Panie przewodniczący, panie Reinfeldt, panie Barroso! Moim zdaniem to właśnie wspomnienie historycznych wydarzeń sprzed 20 lat pozwoliło nam dostrzec teraz w krytycznym świetle kłótnie nad sposobem wdrożenia opcji po ratyfikacji traktatu z Lizbony. W jakiś sposób nie pasują do siebie z jednej strony wspaniałe słowa Václava Havla oraz jego pomysły dotyczące Europy, a z drugiej żałosne dyskusje dotyczące obsadzania stanowisk, toczące się w kuluarach podczas ostatniej Rady.
Obecnie w moich oczach wygląda na to, że ulga związana z ratyfikowaniem traktatu z Lizbony po blisko dziesięciu latach ustępuje miejsca trosce, czy to wszystko nie zostanie przedstawione w złym świetle w rządach państw członkowskich. W rzeczywistości jednakże - zwłaszcza biorąc pod uwagę zdecydowane pochwały przemówienia pana Havla - to, do czego musimy dążyć i to, co musimy osiągnąć, to ustalenie, że na główne stanowiska polityczne w Unii Europejskiej należy wybrać silnych mężczyzn i silne kobiety oraz ustalenie, że indywidualne interesy, w tym interesy państw przeciwnych zwiększonej integracji, nie powinny być brane pod uwagę.
Panie Reinfeldt! Nie mogę jeszcze panu gratulować, ponieważ jak na razie na czele europejskiej polityki nie stoją silni mężczyźni i silne kobiety.
Niestety nie mogę również dołączyć się do pochwał wyrażanych przez różnych przedmówców, dotyczących naszych osiągnięć w przededniu konferencji w Kopenhadze. Właśnie wróciłam z konferencji przygotowawczej ONZ w Barcelonie i okazuje się, że zmierzamy do Kopenhagi z wciąż malejącymi oczekiwaniami, co potwierdza także obecny szczyt w Brukseli.
Europejczycy postępują źle, przyjmując stanowisko, że w rzeczywistości zrobiliśmy już wszystko, co było możliwe, a reszta zależy od pozostałych partnerów. Jeśli przyjrzymy się temu, co naprawdę zrobili Europejczycy pod względem skutecznej polityki przeciwdziałania zmianom klimatu w celu redukcji emisji CO2, co naprawdę osiągnęli, jeśli przyjrzymy się założonym celom, legislacji w ramach naszego pakietu klimatycznego, to zauważymy, że żaden z tych elementów nie wystarczy, by osiągnąć dwustopniowy cel redukcji emisji, o którym wciąż opowiadamy. I każdy to wie, nawet na szczeblu międzynarodowym.
Jeśli teraz Europejczycy zaczną zastanawiać się, czy naprawdę chcemy przyjąć porozumienie prawnie wiążące, to zakwestionują cały proces, który pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych był przez wiele lat wspierany przez wielu Europejczyków. Moim zdaniem musicie uważnie przemyśleć swoje oświadczenia przygotowywane na konferencję w Kopenhadze. W głowie zawsze czai mi się jedna myśl: często w tej Izbie mówimy, że nowymi paradygmatami europejskiej polityki gospodarczej i przemysłowej powinny być strategie na rzecz zrównoważonego wzrostu, wydajność zasobów i ochrona klimatu. Za takie stwierdzenia mnóstwo pochwał otrzymał także pan Havel. Mam jednak wrażenie, że Europejczycy - choć często podkreślają znaczenie tych paradygmatów i bardzo je pochwalają - stracili, w obliczu obecnego kryzysu gospodarczego, wiarę w przyszłościowe miejsca pracy, że w związku z tym, dokładnie w trakcie tego kryzysu, odkładają na bok dobre strategie na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy i rynków przyszłości. Bardzo mnie to martwi. Kryzys gospodarczy stanowi najgorsze uzasadnienie dla niepodejmowania ambitnych środków na rzecz ochrony klimatu. W rzeczywistości ochrona klimatu i rozwój gospodarczy to dwie strony tego samego medalu. Nie jest to jednak wcale tak widoczne w decyzjach europejskich podejmowanych w Radzie Europejskiej.
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Pozwolę sobie najpierw pogratulować prezydencji szwedzkiej postępu osiągniętego na ostatnim szczycie w tworzeniu stanowiska Unii Europejskiej w sprawie zmian klimatu. Radzenie sobie ze zmianami klimatu jest jednym z naszych najwyższych priorytetów, jest kwestią, w odniesieniu do której oczekujemy i chcemy, by Unia Europejska objęła silne przywództwo. Należy z zadowoleniem przyjąć zrównoważone i wyważone porozumienie w sprawie ustaleń finansowych, które stawia Unię na silnej pozycji w przededniu konferencji w Kopenhadze.
Muszę jednak wspomnieć o debacie, która obecnie dominuje w Europie: chodzi o mianowanie Przewodniczącego Rady Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela. Powinniśmy zacząć od wyraźnego określenia zakresu i rodzaju działań na tych stanowiskach, a następnie powinniśmy ustalić kwalifikacje i doświadczenie osób, które powinny je objąć. Oczywiście to logiczne, że Rada Europejska, przed podjęciem decyzji, zaprasza do składania oficjalnych nominacji i przystępuje do przesłuchiwania kandydatów, być może także pana posła Verhofstadta.
Zamiast tego dyskusja przekształca się w podłą debatę pomiędzy przywódcami rządów, którzy są zainteresowani jedynie podziałem stanowisk między sobą, niezależnie od tego, czy są z małego, czy dużego kraju, z północy, południa, wschodu, czy zachodu, z lewicy, czy z prawicy i niezależnie od tego, czy dana osoba jest rzeczywiście najlepszym kandydatem na dane stanowisko.
Co gorsze, niektórzy próbowali nawet podzielić Unię Europejską na dwie klasy obywateli, mówiąc że kandydować mogą jedynie osoby pochodzące z państw członkowskich należących do strefy Schengen i strefy euro. Obawiam się, że jest to rodzaj dyskryminacji nie do zaakceptowania, zwłaszcza w dniu, w którym wspominamy poległych w czasie działań wojennych i w tygodniu, w którym wspominamy tragiczne wydarzenia Kryształowej Nocy i ich następstwa, w którym świętujemy z powodu dokonań wszystkich tych, którzy przyczynili się do upadku komunizmu w Polsce, gdzie wszystko się zaczęło, na Węgrzech, w krajach nadbałtyckich, w krajach Europy Wschodniej i Środkowej oraz oczywiście w końcu także w Berlinie.
Słuszna jest walka o wolność i wartości dla wszystkich, a nie o ważne stanowiska dla kilku szczęśliwców.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący! Traktat z Lizbony został ratyfikowany w 27 państwach członkowskich. Wiele osób uzna to za ogromny sukces, ale moja grupa nie podziela tego powszechnego nastroju świętowania. Wielokrotnie przedstawiałem w tej Izbie nasze powody i nie mam zamiaru się powtarzać.
Niestety mam wątpliwości, co do wielkiego postępu UE w zakresie ochrony praw podstawowych, spowodowane tym, że Karta praw podstawowych nie będzie miała zastosowania w trzech państwach członkowskich. Wspominam o tym zwłaszcza w świetle naszego dzisiejszego uroczystego posiedzenia i przemówienia Václava Havla. Ponieważ jednak lewica w Europie chce społecznej, pokojowej i zrównoważonej pod względem środowiskowym integracji, to nadal w tym celu będziemy wykorzystywać ramy zapewnione traktatem. Robiliśmy tak do tej pory i będziemy robić tak nadal.
W związku z tym mogę jedynie z zadowoleniem przyjąć fakt, że teraz Parlament Europejski otrzyma większe prawa. Radziłbym szefom państw lub rządów, by pośród powszechnej radości, wykorzystali ostatni szczyt do omówienia bardziej konkretnych kierunków polityki. Zmiany klimatu stanowią największe wyzwanie stojące przed światem. Unia Europejska w okresie poprzedzającym światową konferencję klimatyczną w Kopenhadze straciła niestety rolę przywódcy, którą sama sobie nadała. Wystarczy powiedzieć, że treść zobowiązań dotyczących redukcji emisji CO2, nie odpowiada rzeczywistemu zapotrzebowaniu. Ponadto niedopuszczalne jest to, że państwa członkowskie UE chcą uniknąć odpowiedzialności finansowej, mimo że w obecnej sytuacji nie możemy pozwolić sobie na opóźnianie działań.
Nie chodzi wcale o to, czy Szwecja stanie się wkrótce wspaniałym regionem słynącym z winnic, chociaż wcale tego Szwecji nie odmawiam. Chodzi po prostu o kwestię przeżycia, a ponadto także o pokój na świecie. Zmiany klimatu już teraz powodują ubóstwo i głód, zmuszając miliony ludzi do opuszczenia swoich rodzinnych terenów. Każdy z członków tej Izby z pewnością przy jakiejś okazji mówił o wyzwaniach globalnych, których nie można pokonać na szczeblu krajowym. Do tych wyzwań należą ochrona klimatu, pokój i zwalczanie ubóstwa. Jeśli Unia Europejska nie zacznie działać w sposób spójny i nie zacznie dawać przykładu innym w tym zakresie, to straci swoje poszanowanie jako podmiot międzynarodowy.
William  Dartmouth
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Nowe stanowisko Przewodniczącego Rady, którym wszyscy zdają się być tak zaabsorbowani, dotyczy tylko okresu dwóch i pół lat wiąże się z niewielką określoną władzą. Zatem ktoś powinien powiedzieć Tony'emu Blairowi, żeby nie czuł się źle, jeśli nie zostanie wybrany!
Po traktacie z Lizbony prawdziwym cesarzem Imperium Rzymskiego XXI wieku, istnym Karolem Wielkim naszych czasów, którego władza wykracza poza władzę jakiegokolwiek cesarza do tej pory, jest oczywiście przewodniczący Komisji, pan Barroso we własnej osobie. I mówię to pomimo komentarzy pana Barroso dotyczących partnerstwa.
W przypadku nowego Wysokiego Przedstawiciela sprawa wygląda jednak inaczej. Dysponujemy ogromnym budżetem na tworzenie nowych misji dyplomatycznych i muszę zauważyć, że stanowisko Wysokiego Przedstawiciela UE zagraża stałym stanowiskom zajmowanym przez Wielką Brytanię, a także przez Francję, panie pośle Daul, w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.
Poważnym problemem państw w Europie nie jest jednakże zbyt mała liczba misji dyplomatycznych, ale zbyt duża liczba bezrobotnych. Posłowe do PE świętowali - całkiem słusznie - dwudziestą rocznicę upadku muru berlińskiego. Teraz mamy jednak całkiem nowy mur berliński, nie na granicy między krajami, ale w ramach narodów. Ten mur oddziela zawodowych polityków z establishmentu od zwyczajnych obywateli.
Panie pośle Verhofstadt! Trochę już za późno na wołanie o przejrzystość procesu. Są jeszcze wśród nas osoby, które będą nadal przemawiać w imieniu obywateli i przeciwko instytucjom, którym brakuje legitymizacji demokratycznej, o czym wielokrotnie wspominała grupa EFD i co powtórzy raz jeszcze.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący, panie pośle Dartmouth! Demokracji potrzebna jest rewolucja. Panie pośle Verhofstadt! Opowiedzenie się za wprowadzeniem przejrzystości nigdy nie jest złym posunięciem. Za dobry przykład w tej kwestii mogłaby posłużyć szczególnie prezydencja szwedzka, zdradzając nam, co tak naprawdę dzieje się w pertraktacjach dotyczących głównych stanowisk, tak niegodnych projektu europejskiego, a pan Barroso mógłby pokazać nam słuszną drogę pod względem nominacji dla komisarzy. Na tym polu Niemcy i Austria stanowią kiepski przykład, ale niestety podobnie jest z innymi państwami.
W tej Izbie zasiadają wykwalifikowane osoby, ale nie ma możliwości, by zostały wybrane. Obecnie, gdy traktat lizboński został już przyjęty, znajdźmy w sobie odwagę i uczciwość, by powiedzieć, że potrzebujemy bardziej przejrzystych struktur decyzyjnych, zarówno w przypadku Komisji, jak i głównych stanowisk. Przecież, biorąc pod uwagę doświadczenie posłów, zamiast szukać kandydatów w tym lub innym regionie, powinniśmy móc znaleźć dobrych kandydatów tu w Parlamencie Europejskim.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję szanownym posłom za liczne wartościowe komentarze i pytania.
Sporo czasu, jak już ktoś wspomniał, zajęło nam doprowadzenie do ratyfikacji w 27 państwach członkowskich. Kwestie związane z tym traktatem omawialiśmy od wielu lat i pytania dotyczące tego, jak szybko po wprowadzeniu konstytucji możemy przestać istnieć, niezmiennie mnie zaskakują, ponieważ ja muszę opierać swoją pracę na tych traktatach. W traktacie zapisano, że premierzy oraz szefowie państw lub rządów stanowią organy decyzyjne w kwestii wyboru Przewodniczącego Rady. Właśnie takie stwierdzenie zostało zawarte w traktatach.
Ponadto dostrzegam jeszcze jeden oczywisty problem, taki mianowicie, że większość spośród wymienianych kandydatów to obecni premierzy różnych europejskich państw. Przedstawienie siebie w roli kandydata na stanowisko, którego możemy nie otrzymać jest sprawą dość trudną, ponieważ najpierw wysyłamy do obywateli swojego kraju wyraźną wiadomość, że zamierzamy ich opuścić, a po ewentualnej porażce wracamy i oznajmiamy "no cóż, wciąż tu jestem”. Uważam, że powinniśmy wziąć to pod uwagę rozważając kwestię kandydatów.
Znacznie większa przejrzystość i szersza dyskusja wiąże się z wyborem Wysokiego Przedstawiciela, ponieważ będzie on częścią Komisji i zostanie wybrany po przesłuchaniach w Parlamencie. Chociaż, odpowiadając panu Swobodzie, w traktacie wchodzącym w życie z dniem 1 grudnia wyraźnie stwierdzono, że Wysoki Przedstawiciel od razu przystąpi do pracy, ale musi być częścią Komisji zaakceptowanej przez Parlament.
Bez wątpienia to skomplikowane, ale stwierdzę rzecz oczywistą jak już powiedziałem ostatnio, nigdy nie myśleliśmy, że sytuacja będzie wyglądała tak, jak wygląda. Wszystko miało być już na swoim miejscu przed objęciem prezydencji przez Szwecję. Proces okazał się znacznie dłuższy, niż ktokolwiek mógł przewidzieć.
W odniesieniu do kwestii równowagi, a słyszałem głosy na ten temat, mogę powiedzieć, że właśnie dziś przeprowadziłem wraz z dwudziestoma sześcioma koleżankami i kolegami pierwszą rundę konsultacji. Problem polega na tym, że jest dużo równowagi, a tylko dwie osoby. Wspominali państwo o równowadze geograficznej i równowadze płci, ale najczęściej słyszę o równowadze między centrolewicą i centroprawicą. W kwestii zapewnienia równowagi jest wiele do zrobienia i chciałbym, żeby większa liczba stanowisk mogła spełniać wszystkie wymieniane tu kryteria. To oczywiste, że próbujemy znaleźć najlepszą możliwą do osiągnięcia równowagę.
Jak już wspomniałem, w przyszły czwartek, podczas naszego posiedzenia przyjrzymy się wszystkim wnioskom w sprawie jak najszybszego przeprowadzenia procesu. Właśnie to usiłowaliśmy zrobić. Słychać było komentarze dotyczące tego, kto podejmuje taką decyzję. Przeprowadzenie konsultacji ze wszystkimi zajmuje trochę czasu. Teraz mamy do czynienia z UE 27 państw. Pełne konsultacje z moimi koleżankami i kolegami zajmują dwa dni pracy - to fantastyczne, ale wymaga czasu.
Zgadzam się z panią Rebeccą Harms, że w kwestii klimatu Europa nie robi wystarczająco dużo. Chciałbym także przypomnieć, że przewidzieliśmy sytuację, w której musimy w Europie zwiększyć nasze wysiłki w zakresie prawnie wiążących celów, ale niezbędna jest również zasada współzależności. To odzwierciedlenie poglądów wielu moich koleżanek i kolegów. Według tych bardzo konkretnych poglądów, jeśli Europa ma pójść jeszcze dalej, potrzebujemy takich samych zobowiązań od naszych partnerów z pozostałych części świata.
Z zadowoleniem przyjmuję posunięte dalej decyzje podjęte na szczeblu krajowym lub narodowym. Mamy na to wiele przykładów. Na przykład moja rodzinna Szwecja przyjęła krajowy cel w postaci 40 % redukcji emisji do roku 2020. Dotyczy to także Niemiec.
Musimy zrobić więcej - i to nie my wnioskujemy o złagodzenie decyzji, które należy podjąć w Kopenhadze - ale jeszcze dużo pracy trzeba włożyć w ten proces, by zachęcić pozostałych do działania. Wspomniałem już, że wróciłem z podróży do Indii i Stanów Zjednoczonych, a pod koniec miesiąca jadę do Chin: by uruchomić cały proces potrzebujemy porozumienia w sprawie przywództwa. Osiągniecie porozumienia jest trudne. To globalne wyzwanie stojące przed światem, w którym nie ma globalnego przywództwa lub procesu decyzyjnego zbliżonego do tych obowiązujących w Unii Europejskiej. W związku z tym osiągniecie porozumienia jest trudniejsze, ale jednocześnie jest konieczne.
Unia Europejska, jak państwo wiedzą, przyczynia się jedynie do 13 % światowego poziomu emisji. Sami nie zdołamy rozwiązać tego problemu: potrzebne są zobowiązania innych partnerów, zwłaszcza głównych podmiotów emitujących zanieczyszczenia, a to właśnie oni najgłośniej krzyczą, że chcą być poza przyjętym porozumieniem. Jest to niemożliwe, ponieważ w ten sposób nigdy nie zdołamy osiągnąć założonego celu 2 0C.
Na zakończenie dodam, że podczas prezydencji szwedzkiej spróbujemy zrobić postęp w zakresie ulepszenia nadzoru rynku finansowego, który jest niezbędny w zbudowaniu w przyszłości lepiej funkcjonujących rynków finansowych.
Rozpoczniemy również dyskusje, które będzie później kontynuować prezydencja hiszpańska, dotyczące konkurencyjności, sposobu na stworzenie lepiej funkcjonujących rynków pracy oraz sposobu na wyjście z kryzysu, gdy tylko pojawią się wyraźne znaki naprawy gospodarczej. Jest to równowaga między wyciągnięciem nauczki z dotychczasowych problemów a tworzeniem lepiej funkcjonujących rynków finansowych, ale również są to dyskusje oraz decyzje niezbędne do stworzenia większej konkurencyjności i lepiej funkcjonujących rynków pracy w Europie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałbym krótko skomentować niektóre kwestie poruszone podczas debaty.
Przede wszystkim bądźmy szczerzy w odniesieniu do kwestii zmian klimatu. Unia Europejska jest zobowiązana wiążącym traktatem. Zobowiązaliśmy się do podpisania protokołu z Kioto, który ratyfikowaliśmy. Wszystkie państwa członkowskie UE ratyfikowały protokół z Kioto, a cała UE jest zwolennikiem przyjęcia na przyszłość nowego wiążącego traktatu. Jeśli którykolwiek podmiot nie chce wiążącego traktatu, to z pewnością nie jest to Unia Europejska.
W rzeczywistości jednak niektórzy z naszych najważniejszych partnerów nie są po prostu gotowi na taki traktat, zatem możliwości są dwie. Możemy naciskać na rozwiązanie, co do którego wiemy, że nie zadziała lub możemy spróbować osiągnąć w Kopenhadze najbardziej zaawansowane i ambitne wyniki. Wierzę, że jest to możliwe i będziemy o to walczyć. Będziemy dążyć do osiągnięcia w Kopenhadze jak najbardziej ambitnego porozumienia i nadal będziemy dążyć, przynajmniej jeśli chodzi o Komisję Europejską, ale jestem pewien, że zgodzą się z tym także szefowie państw lub rządów, do przyjęcia wiążącego traktatu, ustanawiającego wyraźne cele dla krajów rozwiniętych i wyraźne działania dla krajów rozwijających się, w tym dla szybko rosnących, dużych gospodarek wschodzących, które również są odpowiedzialne za swój wkład. Ponadto musimy zapewnić krajom rozwijającym się - zwłaszcza najbiedniejszym i najsłabiej rozwiniętym -dofinansowanie, ponieważ doskonale wiemy, że bez tego wsparcia nie będą one mogły podjąć niezbędnych wysiłków w zakresie dostosowania się do zmian klimatu i ich łagodzenia.
(FR) Bądźmy całkowicie szczerzy, jeśli chodzi o kwestie instytucjonalne. Obecnie znajdujemy się w przededniu wejścia w życie nowego, niezwykle wymagającego, systemu.
Większość z nas, przez wiele lat, przez co najmniej dziewięć lat, ciężko walczyła o ten traktat. Chcieliśmy po Nicei bardziej ambitnego traktatu i teraz musimy go wdrożyć. Traktat jest złożony, ponieważ Unia jest złożona - to Unia państw członkowskich, Unia obywateli.
Najważniejsze jest jednak po prostu poszanowanie traktatów. Jesteśmy Wspólnotą opartą na praworządności, a dzień, w którym nie zdołamy okazać poszanowania dla postanowień traktatu, będzie bez wątpienia dniem, w którym nie wywiążemy się z naszych obowiązków.
I dlatego w okresie przejściowym - oraz po wdrożeniu nowego traktatu - tak ważne jest poszanowanie traktatów oraz zakresu władzy każdej instytucji: władzy Parlamentu, oczywiście, władzy Rady i władzy Komisji.
Należę do grupy osób, których zdaniem Europa stoi w miejscu, gdy jedna instytucja wykorzystuje swoją władzę oraz autorytet przeciwko pozostałym. Moim zdaniem takie działanie jest błędem. Uważam, że zazdrość międzyinstytucjonalna jest cechą charakterystyczną dla miernych jednostek. Wręcz przeciwnie jestem przekonany, że jeśli tylko będziemy się nawzajem wspierać, będziemy silniejsi. Uważam, że w naszym interesie leży stworzenie silnego Parlamentu Europejskiego, a traktat lizboński daje mu większą władzę, ale także stworzenie Rady Europejskiej ze spójnym i logicznym przywództwem oraz silnej Komisji.
Ponadto zgodnie z postanowieniami traktatów, zacytuję tu traktat z Lizbony, ponieważ tak często o nim mówimy, ale musimy również czasami go czytać, gdzie w artykule 17 zapisano, że Komisja "wspiera ogólny interes Unii i podejmuje w tym celu odpowiednie inicjatywy. Czuwa ona nad stosowaniem Traktatów i środków przyjmowanych przez instytucje na ich podstawie.” Inaczej mówiąc zadaniem Komisji jest sprawdzenie, czy traktaty zostały zastosowane, także w okresie przejściowym. Taką władzę Komisja otrzymuje na mocy traktatu i oczywiście wykorzysta ją w ramach swoich obowiązków.
W związku z tym, w celu wzmocnienia instytucji europejskich istotna jest współpraca oparta na partnerstwie. Co się stanie, jeśli nie stworzymy skutecznych instytucji? Państwa członkowskie - zwłaszcza niektóre państwa członkowskie - będą usiłowały podejmować swoje własne decyzje poza instytucjami. Czy tego właśnie chcemy? Nie sądzę. Chcemy, by decyzje były podejmowane w wyznaczonych ramach instytucjonalnych, w ramach Wspólnoty opartej na praworządności. I to właśnie chcę wyraźnie i szczerze państwu powiedzieć: wzajemnie wzmocnijmy nasze instytucje.
Usłyszeliśmy dziś niezwykły apel Václava Havla. Apel jest niezwykły, ale jak powiedział Jean Monnet, bez ludzi nic nie jest możliwe; bez instytucji nic nie jest trwałe. Musimy teraz stworzyć silne instytucje, a jest to możliwe tylko w duchu partnerstwa. I między innymi dlatego chciałbym państwu podziękować za sugestie dotyczące organizacji i struktury Komisji. Podobnie jak państwo jestem przywiązany do metody wspólnotowej i do traktatu, który przewiduje wyraźny podział obowiązków. Na mocy traktatu obowiązek zorganizowania Komisji należy do jej przewodniczącego i nie mam zamiaru z niego rezygnować.
W związku z tym, gdy będę przedstawiał Komisję zrobię to, co wszyscy skromni twórcy: podziękuję wszystkim, którzy mi doradzali, jednocześnie biorąc na siebie pełną odpowiedzialność za produkt końcowy. Usłyszałem dziś kilka dobrych i interesujących sugestii, ale kluczowy punkt, który należy zrozumieć jest następujący: każdy z nas musi wywiązywać się ze swoich obowiązków w sposób spójny z pozostałymi instytucjami, oczywiście wykazując jednocześnie największą możliwą troskę o ogólny interes europejski.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie przewodniczący! Przewodniczący Komisji gratulował panu Reinfeldtowi bezpiecznego wprowadzenia statku do portu. Tym statkiem był oczywiście traktat z Lizbony.
Dwa lata temu mówiłem w tej Izbie o moich obawach, że traktat z Lizbony może podzielić los ryby z opowiadania Hemingwaya Stary człowiek i morze, która po długotrwałej walce dopłynęła do portu, ale pozostały z niej niemal same ości. Widzę jednak, że traktat lizboński nie dopłynął do portu w szczątkach i że jego zasadnicza treść pozostała nienaruszona. Panie Reinfeldt! Dziękuję panu. Cecilio! Dziękuję!
Muszę jednak powiedzieć, że moim zdaniem wszystko, co zrobiliście, dążąc do porozumienia z prezydentem Republiki Czeskiej, jest słuszne. Zachowanie czeskiego prezydenta martwiło wielu posłów w tej Izbie, ale pewien hiszpański poeta mówi: "po wszystkim, wszystko okazuje się niczym”; na końcu najważniejsze jest to, że traktat wchodzi w życie i że teraz myślimy o jego wdrożeniu.
Panie Barroso! Nie mam zamiaru radzić w jaki sposób powinien pan uformować swoją Komisję, częściowo dlatego, że szanuję autonomię i niezależność przewodniczącego Komisji, który otrzymał znaczne poparcie w głosowaniu. Powiemy, czy jesteśmy za, czy przeciw, gdy przedstawi pan kolegium komisarzy i podział obowiązków, ale dziś dajemy panu pełne wsparcie.
Nie zamierzam również dawać rad urzędującemu przewodniczącemu Rady, ale jeśli mi pozwolicie, chciałbym zwrócić państwa uwagę na to, co stało się podczas prac nad traktatem konstytucyjnym. W pierwszym projekcie, w którym stworzono stanowisko Przewodniczącego Rady, przedstawiono propozycję, by przewodniczącym został premier sprawujący ten urząd od co najmniej dwóch i pół lat (panie Reinfeldt! W żartach nazwaliśmy tę propozycję "klauzulą Brutona”, ze względu na Johna Brutona, który powiedział nam, że jest premierem od dwóch lat i siedmiu miesięcy, więc może ubiegać się o to stanowisko). Później jednakże usunęliśmy ten warunek, co pamięta pan poseł Duff, ponieważ w Parlamencie zapytano nas, co takiego znajduje się w DNA premiera, czego nie ma w DNA innych śmiertelników. Czemu Przewodniczącym Rady musi być premier?
Panie Reinfeldt! Powinien pan raczej poszukać kandydata, który ma największy autorytet moralny, który może być mediatorem porozumień w Europie. Panie Reinfeldt! W tym celu daliśmy panu narzędzie: możliwość niejednogłośnego wyboru Przewodniczącego Rady, możliwość wyboru kwalifikowaną większością głosów.
W związku z tym konsensus, jeśli jest możliwy, to z pewnością jest pożądany; jeśli nie jest możliwy, to należy wykorzystać kwalifikowaną większość głosów, by wybrać najlepszego Przewodniczącego Rady.
Marita Ulvskog
(SV) Panie przewodniczący! Cieszę się, że prezydencja szwedzka porzuciła pomysł podjęcia szybkich kroków w kierunku wprowadzenia strategii wyjścia, dzięki czemu wysokie stopy bezrobocia mogłyby stać się w Europie długotrwałym problemem. Martwi mnie jednak, że coraz więcej osób ostrzega, że szczyt w sprawie klimatu w Kopenhadze nie będzie tak udany, jak wielu z nas liczyło. Takie ostrzeżenia pojawiały się w wielu przemówieniach w ramach dzisiejszej debaty i w pytaniach skierowanych do pana Reinfeldta.
Pesymizm jest także widoczny w konkluzjach z ostatniego posiedzenia Rady. Wprawdzie Rada potwierdza, że kraje rozwinięte do roku 2050 muszą zmniejszyć swoje emisje o 80-95 %, ale jeśli mamy to osiągnąć musimy w bliskiej przyszłości przyjąć ambitne zobowiązania i musimy rozwiązać kwestię finansowania środków w krajach rozwijających się. Właśnie te kraje, które w najmniejszym stopniu przyczyniają się do zmian klimatu najsilniej odczują skutki zmian i nie dojdziemy do porozumienia w kwestii klimatu, jeśli nie rozwiążemy problemu finansowania.
Zatem jakie obietnice składa Rada? Zgodnie z tym, co powiedział tu dziś pan Reinfeldt, UE obiecała wnieść poważny wkład. Moim zdaniem to rozczarowujące. Czy możliwe byłoby podjęcie decyzji, że UE nie wniesie poważnego wkładu? Uważam, że to zupełnie tak, jak rozpocząć robienie rękawiczki na drutach i zrobić tylko kciuk. Komisja zaproponowała na pierwsze trzy lata pomoc w wysokości około 5-7 miliardów euro. Rada zdecydowała się to uwzględnić, ale moim zdaniem trudno dostrzec w tym zobowiązaniu jakąkolwiek wartość.
Uważam, że jest to niepokojące. Bez wątpienia istnieją problemy dotyczące ambicji Stanów Zjednoczonych, Chin i innych państw, ale jeszcze większe problemy dotyczą stanowiska UE i naszych ambicji. Powinniśmy umieć zrobić z tym porządek. I gdyby tylko pan Reinfeldt uznał za słuszne, by tu pozostać, chciałabym zapytać go, w jaki sposób prezydencja szwedzka zamierza przed szczytem w Kopenhadze zdobyć silniejsze upoważnienie do działania, ponieważ szczyt musi doprowadzić do wyników.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Panie przewodniczący! Traktat z Lizbony, który na szczęście wszedł w życie, zapewni nam większą demokrację i procedurę przesłuchań niezbędną przy wyborze Wysokiego Przedstawiciela. Wszyscy komisarze stają przed Parlamentem przede wszystkim po to, byśmy mogli ich wysłuchać, a następnie poddać ich szczegółowej analizie. I takie postępowanie jest słuszne. Przewodniczący Rady jednakże nie przechodzi przez proces przesłuchań, nie jest także poddawany analizie naszej ani parlamentu krajowego.
Z demokratycznego punktu widzenia stanowisko Przewodniczącego Rady jest źle zaprojektowane. Przewodniczący nie może być politycznym prezydentem Europy, musi być jedynie uczciwym mediatorem pomiędzy różnymi interesami państw członkowskich w Radzie. Minimalnym założeniem przy nominowaniu przewodniczącego jest osiągnięcie konsensusu w Radzie. Tak jak powiedział już pan poseł Verhofstadt, wybierając papieża, wybieramy katolika, wybierając Przewodniczącego Rady Europejskiej, wybieramy Europejczyka, inaczej mówiąc, wybieramy kogoś, kto wierzy w ideę europejską. Moim zdaniem jest to bezwzględnie słuszne założenie. Potrzebujemy kogoś, kto potrafi przywrócić prawdziwe znaczenie przymiotnika "europejska” w Radzie Europejskiej.
Gdyby przedmiotowa debata, której domagała się grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, nie miała miejsca tu w Parlamencie, to wszyscy omawialibyśmy te tematy jedynie w mediach lub w kuluarach. Uważam, że w przypadku zbliżających się nominacji na stanowiska niezbędne jest zachowanie przejrzystości.
Do pana Reinfeldta chciałbym skierować następujące słowa:
Nie chodzi tu jedynie o utrzymanie równowagi pomiędzy centrolewicą i centroprawicą; chodzi o utrzymanie równowagi pomiędzy centrum, lewicą i prawicą.
Yannick Jadot
(FR) Panie przewodniczący! Zmiany klimatu spowodowały już 300 tysięcy ofiar śmiertelnych i nasza bezczynność jest zbrodnią przeciw ludzkości.
Wiemy, że to wyjątkowa sytuacja; wiemy, że nie ma żadnego planu B, a jednak na chwilę obecną negocjacje stanęły w martwym punkcie. Łatwo powiedzieć, że winę za to ponoszą Stany Zjednoczone, ale naszym zdaniem w dużej mierze odpowiedzialna jest także Europa.
Niestety Europa nie jest już, jak twierdzi pan premier, liderem w negocjacjach dotyczących zmian klimatu. Rozszerzenie obecnych zobowiązań Europy na całą planetę oznacza czterostopniowe globalne ocieplenie przed końcem wieku. Czterostopniowe globalne ocieplenie! Taki wzrost jest niedopuszczalny. Chowanie się za legislacyjną naturą samego zobowiązania, jak również stwierdzał przewodniczący Barroso, nie będzie już dłużej wystarczające.
Niezależne badania pokazują dziś, że Japonia, Norwegia i Szwajcaria są gotowe do podjęcia większych wysiłków niż Europa. Kraje wschodzące - Chiny, kraje Afryki Południowej, Brazylia i Indonezja - również przyjmują na szczeblu krajowym zobowiązania, które wychodzą poza zakres żądań stawianych im przez społeczność naukowców.
Jedną z lekcji płynących dla nas z przemówienia pana Havla jest to, jak pozostać skromnym i zachować realistyczne podejście. Przestańmy udawać, że poza Europą nic się nie zmienia, że świat od konferencji w Kioto w ogóle się nie zmienił, że Europa zawsze znacznie wyprzedza społeczność międzynarodową. Rada, odmawiając uwzględnienia próśb Parlamentu Europejskiego, a zwłaszcza Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, wzięła na siebie odpowiedzialność za bardzo poważny aspekt: porażkę na szczycie w Kopenhadze.
Jeszcze nie jest za późno; Europa może ponownie przejąć przywództwo, niezwłocznie zwiększając swój cel redukcji emisji do 30 % i przyznając pomoc w wysokości 30 miliardów euro krajom południowym. Podejmując takie działania, poprowadzimy kraje południowe i wymusimy na Stanach Zjednoczonych porozumienie.
Konrad Szymański
(PL) Panie przewodniczący! Październikowe konkluzje Rady to dobra podstawa, by ograniczyć kompletnie nierealne oczekiwania wobec Europy w zakresie zmian klimatycznych.
Nasze działania w zakresie zmian klimatycznych powinny być w pełni warunkowe wobec wysiłku podejmowanego przez Chiny, Amerykę, Indie, Brazylię. Nasza składka na czyste technologie w krajach rozwijających się nie może rujnować naszej własnej gospodarki. Pamiętajmy, że to właśnie wzrost gospodarczy daje nam szansę na finansowanie zmian technologicznych, które są kluczowe dla ochrony środowiska.
Podział składki w samej Unii Europejskiej nie może prowadzić do sytuacji, w której kraje o wysokim zużyciu węgla w energetyce będą płaciły dwa razy za te same emisje: raz w związku z działaniem systemu handlu emisjami i drugi raz w ramach wsparcia czystych technologii na świecie. Jeśli nie będziemy brali pod uwagę tego stanowiska, osłabimy pozycję Europy w tej debacie.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kilka dni temu ważne orzeczenie Trybunału w Strasburgu zabraniające państwu włoskiemu umieszczania krzyży w salach szkolnych, wyrządziło bardzo poważną szkodę, a opinia wyrażona przez Komisję Europejską w tej sprawie była zdecydowanie zbyt ostrożna. Ten problem nie dotyczy tak bardzo kwestii religijnej, co raczej kwestii wolności: orzeczenie stanowi poważne naruszenie zasady pomocniczości.
Jeśli potraktujemy to jako wskazówkę, co nas czeka w przyszłości, to mamy powód do obaw w jaki sposób sytuacja będzie się rozwijać wraz z przyjęciem traktatu z Lizbony: czy jesteśmy pewni, że nie będziemy dalej podążać tą niebezpieczną drogą, polegającą na przyjęciu prawa europejskiego tłumiącego i ignorującego prawo państw członkowskich? Musimy bronić się przed tym niebezpieczeństwem. Komisja powinna była zareagować w sposób bardziej zdecydowany, szczególnie ze względu na jednomyślny sprzeciw - dziś odbyło się międzypartyjne spotkanie włoskich partii politycznych reprezentowanych w Parlamencie - odzwierciedlający odczucia i głębokie zaangażowanie naszych obywateli wobec tego mienia, które jest polityczne, religijne i kulturowe, w znaczeniu użytym przez wielkiego filozofa, który nauczał nas tymi ważnymi słowami "nie możemy powiedzieć, że nie jesteśmy chrześcijanami”.
Bardzo ważna jest kwestia nominacji. W rezultacie dziś możemy przeczytać w sprawozdaniach prasowych plotki dotyczące posiedzeń; nawet nie wiemy, czy konieczne będzie posiedzenie nadzwyczajne w Brukseli. Zastanawiam się jednakże nad jednym: czy to możliwe, że przyglądając się propozycjom nazwisk - na przykład wymieniając choćby tylko trzy, takie jak Jan Peter Balkenende, David Miliband i Herman Van Rompuy - nikt nie zauważył, że wszyscy trzej kandydaci regularnie uczęszczają na posiedzenia zarówno grupy Bilderberg, jak i Komisji Trójstronnej? Moim zdaniem musimy ustanowić zasady przejrzystości, o których tak często mówią nasze instytucje i musimy zadać tym kandydatom pytanie, czy reprezentują swój kraj i swoją partię polityczną, czy też reprezentują tajne ugrupowanie spotykające się za zamkniętymi drzwiami i podejmujące decyzje za plecami obywateli.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Panie przewodniczący! Teraz, gdy wyzbyliśmy się obaw związanych z przyjęciem traktatu lizbońskiego, moim zdaniem nadszedł czas, by zastanowić się nad sposobem uporania się w przyszłości z postawami nacjonalistycznymi, które tak bardzo hamują integrację europejską. Uważam, że stawianie takich przeszkód powinno wiązać się z kosztami. Nadszedł czas, by spokojnie zastanowić się nad możliwymi środkami, które należy wprowadzić w nadchodzących dniach i latach.
Ja, prosty poseł do PE, chcę, by przyszłym Przewodniczącym Rady został mężczyzna, a jeszcze lepiej kobieta wspierająca ideę federalizmu europejskiego, wykorzystująca wspólną walutę euro, pochodząca ze strefy Schengen i zgadzająca się z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
