Wieloletni plan odtworzenia zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnym (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest debata w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady dotyczącego wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym - C6-0081/2009 -.
Philippe Morillon
Przewodniczący Komisji ds. Rybołówstwa. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Decyzja Parlamentu dotycząca przyjęcia wniosku Rady w kwestii zastosowania trybu pilnego dla tej sprawy była jednomyślna, zarówno na posiedzeniu Komisji ds. Rybołówstwa w ubiegłym tygodniu, jak i podczas sesji plenarnej dzisiejszego ranka.
Wszyscy jesteśmy oczywiście świadomi potrzeby wypełnienia przez Unię Europejską zobowiązań podjętych w Marrakeszu w listopadzie 2008 roku przez właściwą komisję międzynarodową, ICCAT. Musimy w szczególności wprowadzić w życie zalecenia, które organizacja ta przyjęła w celu opanowania nawracającego problemu przełowienia tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym, oraz w celu unaocznienia powstałego poważnego zagrożenia dla przyszłości gatunku i tym samym całego sektora rybołówstwa.
Dwoje moich kolegów w Komisji ds. Rybołówstwa, pani poseł Fraga Estévez i pan poseł Romeva i Rueda, było w Marrakeszu i podzielą się z nami swoimi uwagami w dalszej części debaty. Ze swej strony chciałbym państwu przypomnieć, że nasza Komisja przywiązuje ogromną wagę do omawianej sprawy, w której łączą się główne aspekty wspólnej polityki rybołówstwa: zarządzanie zasobami, zarządzanie flotą, poszanowanie międzynarodowych, regionalnych oraz bilateralnych umów, kwestie techniczne, a przede wszystkim monitoring, do którego powrócę za moment. Ta decydująca kwestia jest zatem, naszym zdaniem, sprawdzianem wiarygodności wspólnej polityki rybołówstwa.
Z tego też powodu nie było nawet mowy o wdrożeniu nowego planu odbudowy zasobów bez uprzedniej konsultacji z Parlamentem Europejskim.
Dlatego też rad jestem, że Komisja ostatecznie wybrała jedyną prawnie oraz politycznie akceptowalną drogę wdrażania zaleceń ICCAT, a mianowicie przedłożenie wniosku dotyczącego rozporządzenia we właściwej formie na podstawie artykułu 37 Traktatu.
Transpozycja do prawa wspólnotowego zobowiązań podjętych przez Komisję w imieniu Unii Europejskiej w regionalnych organizacjach rybołówstwa nie jest wcale działaniem zupełnie niebudzącym kontrowersji i, dlatego musimy zawsze nalegać, by transpozycja ta była prowadzana pod demokratycznym nadzorem tej instytucji.
Zasadniczo jestem bardzo zadowolony z przedstawionych propozycji, a choć mają one w dużej mierze charakter restrykcyjny w stosunku do naszych operatorów, są proporcjonalne do wyzwań, chciałbym więc podkreślić, że najważniejsze z tych środków to bez wątpienia środki dotyczące monitoringu, jako że z pewnością prawdziwe jest stwierdzenie, iż żaden plan odtworzenia nie może być skuteczny bez monitoringu.
Dlatego też jestem wdzięczny panu komisarzowi za przedstawiony wniosek i mam nadzieję, że przy rzeczywistym wdrażaniu planu - gdy tylko zostanie on ratyfikowany przez Radę - wykaże się pan takim samym zdecydowaniem, jakie wykazał pan w celu osiągnięcia zadowalającego porozumienia w ramach ICCAT.
Joe Borg
komisarz. - Panie przewodniczący! Na wstępie chciałbym podkreślić znaczenie, jakie Komisja przywiązuje do utrzymania zasobów tuńczyka błękitnopłetwego i rybołówstwa, jak również znaczenie Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
W ramach planu z 2006 roku odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku oraz w oparciu o ocenę wdrażania tego planu podczas sezonów połowowych w latach 2006, 2007 i 2008, jak również w świetle nowych danych naukowych, ICCAT postanowiła przyjąć nowy plan. Komitet naukowy ICCAT jasno wskazał, że plan odbudowy z 2006 roku był niewystarczający do odtworzenia zasobów; komitet wyrażał także wielokrotnie swoje zaniepokojenie poziomem TAC i nadmiernym nakładem połowowym.
Ponadto umawiające się w ramach ICCAT strony określiły pewne niedociągnięcia we wdrażaniu planu z 2006 roku, dlatego też postanowiły przyjąć nowy plan. Plan ten odpowiada na obawy wyrażone przez wspomniany komitet naukowy poprzez obniżenie poziomu TAC oraz wdrożenie nowych środków w celu rozwiązania kwestii zdolności połowowej i hodowlanej.
Trzeba również zauważyć, że z inicjatywy Wspólnoty Europejskiej w nowym planie odbudowy zasobów wprowadzono obowiązkowe przedkładanie corocznych planów połowów na poziomie ICCAT. Jest to skuteczny instrument, który pomoże uniknąć przełowienia dzięki identyfikacji statków o długości przekraczającej 24 metry, zajmujących się połowem tuńczyka błękitnopłetwego i ustanowienie dla nich indywidualnych kwot. Jestem przekonany, że przygotowywanie rocznego planu połowów stanowi kluczowe narzędzie służące zapewnieniu pełnego poszanowania kwot.
Nowy plan odbudowy zasobów stanowi również poprawę w stosunku do istniejącego planu i wprowadza nowe środki kontroli w celu rozwiązania kwestii niedociągnięć zidentyfikowanych przez umawiające się strony, wspomnianych przez pana przewodniczącego Philippe'a Morillona.
Podstawowe środki wprowadzone w nowym planie odtworzenia obejmują znaczne obniżenie TAC od 27 500 do 22 000 ton w 2009 roku, dalsze obniżenie do 19 950 ton w roku 2010 oraz do 18 500 ton w 2011 roku. Kwota WE na rok 2008 jest więc obniżona do 12 406 ton z 15 641 ton przewidzianych w planie z 2006 roku.
Kolejny środek to wprowadzenie wspomnianych już przez mnie planów połowów. Ponadto dostosowano odstępstwa w zakresie minimalnych wymiarów. Na Atlantyku trawlery do połowów pelagicznych nie mogą już korzystać z odstępstw, które zlikwidowano również w obszarze przybrzeżnego profesjonalnego rybołówstwa, z wyjątkiem jednego tylko przypadku: statków dokonujących połowów wędziskami i taklami. Jeśli zaś chodzi o Morze Śródziemne, to przybrzeżne profesjonalne rybołówstwo ma obecnie możliwość korzystania z odstępstw. Środki kontroli zostały wzmocnione, w tym w szczególnosci środki dotyczące wspólnych czynności połowowych, przyjęcia ogólnego zakazu przeładunku na morzu oraz wprowadzenia programu regionalnych obserwtorów ICCAT.
Podsumowując, sytuacja wschodniego tuńczyka błękitnopłetwego jest niezwykle poważna. Przekraczanie kwot, brak zgodności, w szczególności w odniesieniu do gromadzenia danych i ich przekazywania, zagrażają procesowi odtworzenia.
Musimy zadbać o to, aby sytuacje podobne to tych z zeszłego roku nie wydarzyły się ponownie w przyszłości. Najlepszym sposobem na osiągnięcie tego jest szybkie przyjęcie przez Radę nowego planu odtworzenia tuńczyka błękitnopłetwego. Należy więc unikać jakichkolwiek opóźnień w przyjęciu tego rozporządzenia, zwłaszcza jeśli chcemy zapewnić wiarygodność Wspólnoty na szczeblu międzynarodowym i wspierać proces odtworzenia omawianego gatunku. Jestem przekonany, że w pełne respektowanie wymogów przedmiotowego planu stworzy realną szansę na stopniowe odtworzenie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego. W związku z tym konieczne jest natychmiastowe, zdecydowane i skuteczne działanie na szczeblu Wspólnoty Europejskiej.
Po przyjęciu rozporządzenia Komisja zdecydowana jest ściśle współpracować z państwami członkowskimi oraz z innymi umawiającymi się w ramach ICCAT stronami, w celu zagwarantowania pełnego wdrożenia oraz ścisłego monitoringu planu odtworzenia.
Na koniec chciałbym wyrazić swoją wdzięczność za konstruktywne podejście i nawiązaną przez Parlament Europejski współpracę w kwestii postępowania w tej jakże wrażliwej kwestii, odzwierciedlają one bowiem nasz wspólny interes, jak również zaangażowanie na rzecz pełnego poszanowania wspólnotowej polityki rybołówstwa i naszych zobowiązań międzynarodowych.
Carmen Fraga Estévez
Panie przewodniczący! Moja grupa polityczna głosowała za przyjęciem planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego w trybie pilnym, ponieważ konieczne jest, żeby nowe środki mogły wejść w życie zanim w kwietniu rozpocznie się sezon połowowy.
Chciałabym również przypomnieć wszystkim, że żaden plan odtworzenia nie uratuje tuńczyka błękitnopłetwego, jeśli nie obniżymy zdolności połowowej, a proces ten powinien zacząć się od dobrze już znanych nam flot Wspólnoty, bo mowa jest już o nich od wielu lat. Przez wszystkie te lata zainteresowane państwa członkowskie pozwalały zwielokrotnić liczbę swoich statków rybackich do skandalicznego poziomu, a Komisja Europejska biernie się temu przyglądała.
Kiedy w 2007 roku przyjęto obecny plan odbudowy zasobów zgłosiłam poprawkę, która została przyjęta przez tę Izbę i wprowadzona przez Komisję do jej wersji ostatecznej planu, obligującą państwa członkowskie do przedkładania planów połowów wykazujących, że możliwości ich floty zostały przystosowane do przydzielonych im kwot.
Pomimo to na początku 2008 roku trzeba było ponownie zakończyć połowy, wcześniej nawet niż w poprzednim roku, ponieważ okazało się, że praktycznie wszystkie kwoty Wspólnoty zostały w całości wykorzystane w ciągu zaledwie paru tygodni; innymi słowy, nasze działania jeszcze bardziej pogorszyły sytuację.
Artykuł 5 nowego planu odbudowy zasobów zobowiązuje obecnie państwa członkowskie mające nadmierne zdolności połowowe do wyłączenia co najmniej 25% z nich do 2010 roku. To obniżenie nie tylko wydaje mi się niezwykle łagodne w porównaniu z wielkością powstałych nadwyżek, ale biorąc pod uwagę precedensy, niepokoję się ogromnie o możliwości Komisji oraz Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) w kwestii egzekwowania tego zobowiązania w świetle wyraźnego braku woli politycznej wykazanego przez zainteresowane państwa.
Dlatego też proszę pana komisarza o udzielenie nam tu i teraz gwarancji, że brak woli politycznej nie przeniesie się na Komisję, oraz że tym razem Komisja podejmie stanowcze działania, wykraczające poza ponowne zakończenie połowów wczesną wiosną.
Rosa Miguélez Ramos
Panie przewodniczący! Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady dotyczącego wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym wprowadza w życie wiążącą decyzję przyjętą w wyniku konsensusu przez Międzynarodową Komisję Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) podczas jej dorocznego spotkania, które odbyło się w listopadzie 2008 roku.
Jak już zostało powiedziane, przedmiotowe rozporządzenie powinno wejść w życie przed rozpoczęciem sezonu połowowego w kwietniu, co oznacza, że obowiązkowa konsultacja z Parlamentem Europejskim powinna zostać przeprowadzona podczas tego właśnie posiedzenia plenarnego. Chcielibyśmy pomóc w osiągnięciu skutecznego politycznego porozumienia w ramach Rady w tej sprawie, co naszym zdaniem jest niezwykle istotne i zasługuje na naszą najwyższą uwagę. Dlatego też Parlamentarna Komisja ds. Rybołówstwa jednogłośnie zagłosowała za przyjęciem rozporządzenia w trybie pilnym.
Celem opracowania corocznych planów połowów, skrócenia sezonu połowowego, wzmocnienia systemu monitoringu, istnienia tarlisk w Morzu Śródziemnym oraz obecności obserwatorów ICCAT w przypadku połowów okrężnicowych i hodowli tuńczyków, jak również wszystkich środków przewidzianych w rozporządzeniu jest zapewnienie zgodności z przyjętymi środkami zarządzania oraz identyfikowalność na wszystkich etapach. Myślę, że działania te zakończą się powodzeniem.
Każda z umawiających się stron - sądzę, że trzeba zwrócić na to uwagę - będzie musiała przedkładać plan połowów kutrów rybackich oraz sieci rybackich służących do połowu tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku oraz Morzu Śródziemnym, co między innymi pozwala na identyfikację statków rybackich o długości przekraczającej 24 m uprawnionych do prowadzenia połowów oraz środków wprowadzonych w celu zapewnienia, by poszczególne kwoty nie zostały przekroczone.
Innym ważnym środkiem, jaki ma być przyjęty jest skrócenie sezonu połowowego oraz przedłużenie zakończonego sezonu połowów sejnerów, taklowców, statków wykorzystujących żywą przynętę, statków do połowów wędami holowanymi, morskich trawlerów oraz połowów rekreacyjnych. Istotne są również plany dostosowawcze dla państw posiadających nadwyżkę zdolności połowowej floty oraz hodowle prowadzące tucz tuńczyka.
Panie i panowie! Ostatnio dowiedziałam się bardzo dużo o tuńczyku i chciałabym poruszyć kilka kwestii wykorzystując niewielką ilości czasu, jaka mi pozostała.
Prawe zupełny brak zarządzania jednocześnie występującymi interesami różnych narodów zajmujących się połowami, wysokie popyt na rynku w połączeniu z licznymi innymi czynnikami sprawiają, że los tuńczyka błękitnopłetwego jako bardzo eksploatowanego w dzisiejszych czasach gatunku jest niepewny.
Prawdą jest, że Unia Europejska, lub raczej jej trzy państwa członkowskie (Francja, Hiszpania i Włochy), razem odpowiedzialne są za połowę wyładunku tuńczyka błękitnopłetwego na świecie. Istotne jest zatem, aby Unia Europejska mogła dostarczać ICCAT dane statystyczne, które będą miały taką samą jakość jak połowy lub wydany nakład połowowy, szczególnie z tego względu, że dane statystyczne są niezbędne do przeprowadzenia badań w celu zaspokojenia potrzeb i udzielenia odpowiedzi na stawiane obecnie pytania co do biologii i ekologii tuńczyka błękitnopłetwego, niosące za sobą prawdziwe wyzwania dla badań naukowych.
Jeśli chcemy uratować ten gatunek, musimy dowiedzieć się o nim więcej. Według mojej opinii, szczególnie ważne jest wszystko, co wiąże się z gromadzeniem danych oraz z danymi statystycznymi.
Raül Romeva i Rueda
Panie przewodniczący! Nadszedł czas, aby postawić sprawę jasno. Nie sądzę, że to, co dziś omawiamy jest planem odbudowy zasobów; wręcz przeciwnie, można to raczej określić mianem aktu zgonu.
Brak poczucia odpowiedzialności politycznej ze strony niektórych rządów i Komisji, w połączeniu ze swoistą ślepotą ze strony części przedstawicieli samego sektora rybołówstwa, doprowadziły nas do sytuacji, w której musimy zadać sobie pytanie nie o to, czy możemy pomóc w odtworzeniu zasobów, ale o to, kiedy zabraknie już tuńczyka w naszych morzach i oceanach. I nie mówię to o dziesięciu, ale najwyżej o pięciu latach.
W tej sytuacji Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego powinna w rzeczywistości nazywać się Międzynarodową Komisją ds. Wyłowienia Wszystkich Tuńczyków.
Rządy wraz z Komisją udawały, że nie słyszą zaleceń naukowców, ciągle ostrzegających przed grożącym niebezpieczeństwem w nadziei na uzyskanie jakieś reakcji politycznej, która jednak nigdy nie nastąpiła. Nie ma co się oszukiwać - takie podejścia to w konsekwencji jeszcze jeden krok w kierunku przepaści.
Skoro doszliśmy już do takiego punktu, obawiam się, że pozostało nam już bardzo niewiele rozwiązań kwestii ocalenia tuńczyka, chociaż jedno możemy jeszcze wykorzystać: musimy postarać się o wpisanie tuńczyka na listę CITES jako gatunku zagrożonego, a tym zagwarantować jego przyszłość poprzez zakaz jego komercyjnego wykorzystania.
Iles Braghetto
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Z radością przyjmuję możliwość zajęcia się w trybie pilnym sprawą środków, jakie mają być przyjęte w celu zabezpieczenia zasobów tuńczyka błękitnopłetwego oraz stopniowego obniżania kwot ustanowionych przez ICCAT.
Unia Europejska musi podtrzymać swoje zobowiązanie przyjętego w Marrakeszu planu odbudowy zasobów, którego uzupełnieniem ma być monitoring ze strony państw członkowskich w celu zapobieżenia nielegalnym połowom tuńczyka. Proceder ten jest szczególnie powszechny w przypadku Morza Śródziemnego, co ujawniły ostatnie śledztwa dziennikarskie w telewizji i na łamach prasy. Unia Europejska musi również zająć się kwestią nieuczciwej konkurencji stosowanej na pewnych obszarach przez kraje leżące na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego.
Ze szczególną radością przyjmuję następujące elementy zaproponowanego rozporządzenia: decyzję o dostosowaniu zdolności połowowej do przyznanych kwot, zobowiązanie do przygotowywania informacji dotyczących wdrażania odpowiednich corocznych planów połowów w wymaganych terminach, program wzajemnej kontroli międzynarodowej w celu zagwarantowania skuteczności planu odbudowy zasobów a także rozporządzenia dotyczące poławiania w celach sportowych i rekreacyjnych - innymi słowy, surowszy i bardziej wymagający w porównaniu z wcześniejszymi plan zarządzania bardzo istotnymi działaniami połowowymi.
Ioannis Gklavakis
(EL) Panie przewodniczący! Projekt rozporządzenia dotyczącego ochrony tuńczyka błękitnopłetwego w Atlantyku oraz Morzu Śródziemnym, który dziś wieczór omawiamy w trybie pilnym, ustanawia przepisy dotyczące obniżenia kwot do roku 2011, ograniczenia połowów na niektórych terenach w pewnych okresach, określa nowe minimalne wymiary, wprowadza ograniczenia połowów w celach sportowych i rekreacyjnych, przewiduje obniżenie zdolności połowowej, i zdolności hodowli prowadzących tucz, wprowadza wzmocnione środki kontrolne oraz zastosowanie międzynarodowego wspólnego programu kontroli ICCAT, a wszystko to w celu zagwarantowania skuteczności przedmiotowego planu.
Zgadzam się co do ducha tego rozporządzenia, ponieważ przełowienie tuńczyka sprowadziło jego zasoby do niebezpiecznie niskiego poziomu. Nie wolno nam zapominać, że przez dwa lata z rzędu Komisja wprowadzała w trybie przyspieszonym zakaz połowu tuńczyka przed upływem sezonu połowowego, ponieważ okazało się, że niektóre państwa członkowskie dopuściły się przełowienia dochodzącego do nawet 200%, szkodząc ewidentnie tym z państw, które nie złamały prawa, ale również musiały zaprzestać poławiania tuńczyka.
Dwa punkty w nowym rozporządzeniu budzą jednak mój niepokój:
Pierwszy z nich to pozostawienie państwom członkowskim wąskiego przedziału czasowego na dostosowanie ich działalności połowowej. W zaleceniach ICCAT przewidziano rok 2010 jako roku ich zastosowania, a rozporządzenie przewiduje to w roku 2009, czyli w roku bieżącym. Jest to bardzo wąski przedział czasowy, obawiam się więc, że mogą wystąpić problemy.
Drugi punkt dotyczy zwiększenia kosztów, które państwa członkowskie będą musiały ponosić w związku z wzmocnieniem programu kontroli. Być może należałoby rozważyć możliwość udzielenia pomocy ze strony Wspólnoty w tej sprawie.
Sebastiano Sanzarello
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Z tego co do tej pory zostało powiedziane wynika, że plan ICCAT nie został jeszcze w pełni wdrożony. Oznacza to, że plan regulujący metody połowu tuńczyka, w dużym stopniu różniące się pomiędzy sobą, obejmujące zarówno sejnery, jak i tradycyjne poławianie z wykorzystaniem systemu sieci rybackich, wymaga dodatkowego dostosowania zanim będzie on mógł być w pełni realizowany. Musimy dokonać rozróżnienia pomiędzy nieselektywnymi metodami połowu, jakie mają miejsce w przypadku sejnerów (a sytuacja pogarsza się jeszcze, gdy floty przekraczają limity i kwoty, a nie jest to wystarczająco monitorowane, o czym już niektórzy wspominali), a tradycyjnym poławianiem za pomocą sieci rybackich.
Przy tworzeniu nowych regulacji ICCAT musi wziąć więc pod uwagę różnorodność systemów poławiania. Trzeba również pamiętać, że poławianie tuńczyka za pomocą sieci rybackich jest metodą usankcjonowaną kulturowo i historycznie, a stosowanie tego systemu nie niszczy środowiska naturalnego i zapewnia zatrudnienie tysiącom osób. Uważam również, że UNESCO powinno rozważyć ochronę tego systemu poławiania, ponieważ obok wpływu na gospodarkę i miejsca pracy, ma on również znaczenie kulturowe. Sądzę, że ICCAT powinien włączyć do swoich programów dodatkowe systemy kontroli: nie należy zezwalać na nieselektywne przechwytywanie tuńczyków zanim wpłyną do Morza Śródziemnego; nie należy także zezwalać na napędzane przez komercyjną wartość tuńczyka błękitnopłetwego nieselektywne połowy w Morzu Śródziemnym. Panie komisarzu! Podsumowując swoją wypowiedź chciałbym powiedzieć, że warto jest podjąć dyplomatyczne wysiłki zmierzające do ograniczenia połowów w Morzu Śródziemnym tylko do tych krajów, które leżą u jego wybrzeży, zakazując innym poławiania na tym terenie, ponieważ kraje owe są żywotnie zainteresowane ochroną zasobów rybnych obszaru Morza Śródziemnego, a zagwarantowanie przyszłości ich rybołówstwa leży w ich własnym interesie.
Joe Borg
komisarz. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim, chciałbym podziękować paniom i panom posłom za przedstawione uwagi i za poruszenie pewnych kwestii podczas dzisiejszej debaty, jak również za przyjęcie wniosku w trybie pilnym. Jak już powiedziałem na wstępie, niezbędna jest jak najszybsza transpozycja środków przyjętych w Marrakeszu, żeby możliwe było ich zastosowanie już od początku tego sezonu połowowego.
Bieżący rok będzie z całą pewnością sprawdzianem naszego zaangażowania w kwestii utrzymania zasobów gatunków endemicznych. Nie muszę chyba podkreślać, jak istotne znaczenie dla wszystkich umawiających się stron, w tym zwłaszcza dla naszych rybaków, ma poszanowanie ustanowionych właśnie środków. Jest to jedyna szansa na przetrwanie zasobów. Nieposzanowanie nowego planu odtworzenia będzie miało poważne konsekwencje i doprowadzi do zniszczenia zasobów.
Co do kwestii poruszonej przez panią poseł Fragę Estévez, zgadzam się w zupełności, że jeśli chcemy, by plan odtworzenia się powiódł, musimy doprowadzić do obniżenia zdolności połowowych, w szczególności w odniesieniu do sejnerów, ponieważ to one wyrządzają najwięcej szkód zasobom tuńczyka błękitnopłetwego. W świetle powyższego chciałbym odnieść się do sytuacji z zeszłego roku, kiedy to w konsekwencji kryzysu paliwowego przyjęliśmy pakiet restrukturyzacyjny i zachęcaliśmy państwa członkowskie do stosowania tego pakietu, żeby spowodować zmniejszenie floty, w tym szczególnie floty sejnerów. Dochodzą nas bardzo dobre wiadomości, że jedno państwo członkowskie, a konkretnie Francja, podejmuje się zachęcać poszczególnych rybaków do zmniejszenia liczby statków, a tym samym obniżenia zdolności połowowych.
Działania takie muszą mieć również miejsce w przypadku innych państw członkowskich, takich jak Włochy, które szczególnie odczuwają problem nadmiernych zdolności połowowych.
Muszę podkreślić, że w zeszłym roku zakończyliśmy połowy wcześniej, żeby nie stać się przedmiotem nacisków ze strony któregoś państwa członkowskiego lub grupy państw członkowskich. Zakończyliśmy połowy wcześniej, natychmiast gdy zgodnie z naszymi obliczeniami, wyczerpana została całkowita kwota Wspólnoty. Na skutek uzgodnienia corocznych planów połowowych w Marrakeszu pod naciskiem Wspólnoty, jesteśmy gotowi w przypadku niektórych państw członkowskich zakończyć połowy wcześniej. Jeśli flota jakiegoś państwa członkowskiego przekroczy przyznaną mu kwotę, nie zawahamy się zakończyć połowy tego państwa członkowskiego. W ten sposób na tym przekroczeniu dostępnej kwoty ucierpi jedynie flota danego państwa członkowskiego, a nie cała Wspólnota. Mam nadzieję, że to wystarczy, aby możliwe było dostrajanie naszych działań w późniejszym okresie sezonu połowowego.
Jeśli nie powiedzie się nowy planu odtworzenia, to w nadchodzących latach będziemy musieli zmierzyć się z poważnymi konsekwencjami, a więc w ogóle nie można będzie rozpocząć połowów. Mam nadzieję, iż plan ten się powiedzie.
Dlatego też nie zgadzam się niestety z panem posłem Romeva i Rueda, który stwierdził że plan odbudowy to akt zgonu. Uważam, że jeśli plan ten będzie właściwie wdrażany, da nam realną i uzasadnioną szansę zadbania o odtworzenie zasobów. Obniżenie kwoty z 15 641 ton do 12 406 ton w 2009 roku, kwestie dziś omawiane, decyzja Rady, która, miejmy nadzieję, zostanie podjęta w tym miesiącu, nasz zamiar wdrożenia już od tego sezonu połowowego planu odbudowy z Marrakeszu przyjętego w listopadzie, wskazują na to, że poważnie podchodzimy do sprawy. Nie mamy zamiaru akceptować żadnego nadużycia w kwestii zdolności połowowych ustalonych na podstawie porozumienia z Marrakeszu.
Nie czekaliśmy na wdrożenie porozumienia z Marrakeszu w normalnym trybie, które nastąpiłoby zbyt późno w odniesieniu do sezonu połowowego tuńczyka błękitnopłetwego. Zdecydowaliśmy się na wprowadzenie od samego początku wszystkich parametrów z planu przygotowanego w Marrakeszu.
Mam nadzieję, iż przedmiotowe środki będą zastosowane właściwie, ponieważ w ten sposób będziemy mogli wspólnie przyczynić się do odtworzenia zasobów tego gatunku endemicznego. Jeśli jednak nie, to za rok będzie już musieli podejść do sprawy inaczej.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 12 marca 2009 r. o godz. 12:00 w południe.
