Veiligheid van speelgoed (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de veiligheid van speelgoed.
Günter Verheugen
vicevoorzitter van de Commissie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, elk jaar voeren we voor kerst een discussie over speelgoed. Dat is ook prima, want dat is de periode waarin de mensen het meest in speelgoed zijn geïnteresseerd. Ik ben erg blij dat we deze discussie ook dit jaar weer voeren, de veiligheid van speelgoed is immers een zorg die Parlement, Raad en Commissie delen, en waaraan we gezamenlijk de hoogste eisen verbinden.
Aanleiding voor het debat van vanavond zijn berichten in de media in één enkele lidstaat, namelijk in Duitsland. De berichten zijn afkomstig van het Bundesinstitut für Risikobewertung (Bondsinstituut voor risicobeoordeling) en van de Technischer Überwachungsverein (Technische Keuringsdienst, (TÜV)). Beide instellingen hebben zich niet direct tot de Commissie gewend. Ook de Duitse regering heeft dat tot nu toe in deze kwestie nog niet gedaan. Ons is dus ook niet meer bekend dan de informatie die in de persverklaringen van beide instellingen stond en in de Duitse kranten te lezen was. Niettemin gaat het om een onderwerp dat we zo serieus moeten nemen dat we, hoewel we alleen maar uit kunnen gaan van berichten in de media, ons hier intensief mee bezig moeten houden.
Uit de analyse van de berichten waarover we beschikken, blijkt dat we ons met vier verschillende onderwerpen moeten bezighouden. Het eerste onderwerp is een vraag die eenvoudig te beantwoorden is. Volgens de verklaringen van de TÜV voldoet een aanzienlijk deel van het speelgoed dat op de Duitse markt is getest, niet aan de geldende wettelijke voorschriften in de Europese Unie. Dames en heren, op dit punt zijn de regels volstrekt duidelijk. Als een lidstaat een dergelijke vaststelling doet, is hij verplicht alle andere lidstaten en de Europese Commissie onmiddellijk daarvan op de hoogte te stellen en de vereiste maatregelen te treffen. Die maatregelen kunnen zo verstrekkend zijn dat deze producten direct uit de handel worden genomen, en wel in heel Europa, en dat er ook een invoerverbod wordt ingesteld als deze producten buiten de Europese Unie zijn gefabriceerd. Ik hoop dat de Duitse autoriteiten dienovereenkomstig nu heel spoedig via RAPEX de andere lidstaten en de Commissie op de hoogte zullen stellen. Ik zeg u hierbij toe dat voor het geval er invoerverboden nodig zijn, de Commissie onmiddellijk en zonder enige vertraging met dergelijke verboden zal instemmen. Maar zoals gezegd is er momenteel geen informatie van de kant van de Duitse autoriteiten die daarop wijst.
Het toezicht op de markt - ik kan dat niet genoeg benadrukken - valt volledig onder de bevoegdheid van de lidstaten. De Europese Commissie en ook het Parlement of de Raad hebben niet de beschikking over middelen waarmee ze toezicht op de markt kunnen uitoefenen. Daarover beschikken alleen de lidstaten. Ze zijn echter, ook conform de vigerende richtlijn betreffende de veiligheid van speelgoed, wettelijk verplicht dit markttoezicht uit te voeren. En wanneer ik in de Duitse media lees dat het twijfelachtig is of de markttoezichtautoriteiten aan de in de nieuwe Speelgoedrichtlijn vastgelegde eisen kunnen voldoen, dan kan ik alleen maar zeggen dat het de plicht van de Duitse regering is, ervoor te zorgen dat de Duitse markttoezichtautoriteiten daartoe in staat zijn. Mij dunkt dat deze vraag dus relatief duidelijk te beantwoorden is.
Ook de tweede kwestie is niet moeilijk. Het is een oud onderwerp dat het Parlement in verband met de goedkeuring van de Speelgoedrichtlijn diepgaand behandeld heeft en waarover, na een spannende hoofdelijke stemming in dit Parlement, een duidelijk en ondubbelzinnig meerderheidsbesluit is genomen. Het ging om de kwestie van de verplichte certificering van speelgoed door een derde partij. Dit voorstel werd door Duitsland ingebracht. De technische keuringsdiensten zaten achter het voorstel, dat terecht werd afgewezen, aangezien bij speelgoed dat normaal gesproken technisch niet gecompliceerd is, de certificering door een derde partij volstrekt niet voor meer veiligheid zorgt. Hier wordt immers alleen het prototype gecertificeerd.
Het probleem bij speelgoed is echter niet het prototype. De praktijk heeft uitgewezen dat het probleem de vraag is of de toeleveranciers en alle andere partijen in de waardeketen tijdens het gehele productieproces de door ons gestelde hoge eisen daadwerkelijk naleven. Bij speelgoed blijven we, net als bij andere producten, vasthouden aan het principe dat de producent de volledige verantwoordelijkheid op zich moet nemen dat een product aan de toepasselijke wetgeving voldoet. De producenten mogen niet van deze verantwoordelijkheid worden ontslagen, waar ter wereld ze zich ook maar bevinden.
Als er in een bepaald land problemen zijn met de betrouwbaarheid, dan moeten we met dat land bespreken hoe de productieomstandigheden in dat land kunnen worden verbeterd. Dat is nu precies wat de Europese Commissie al doet. Dan heb ik het over China. We hebben nauw en intensief contact met China over de vraag hoe we er daadwerkelijk voor kunnen zorgen dat de productievoorwaarden in dit land, verreweg de grootste producent van speelgoed ter wereld, aan onze eisen voldoen. We hebben op dit punt zeker vooruitgang geboekt, maar we moeten onze inspanningen beslist voortzetten.
Het derde probleem heeft betrekking op chemische stoffen en zware metalen in speelgoed, een buitengewoon moeilijk en delicaat onderwerp. Bij de opstelling van de Speelgoedrichtlijn heb ik mijn medewerkers gevraagd uit te gaan van het politieke richtsnoer dat er regels zouden worden vastgelegd die zo streng mogelijk waren, zo streng mogelijk. De Raad en het Parlement waren dezelfde mening toegedaan. De grenswaarden in de nieuwe Speelgoedrichtlijn, die vanaf 2011 geleidelijk wordt ingevoerd, komen dus overeen met de inzichten van de wetenschap ten tijde van de goedkeuring van de richtlijn.
We wisten evenwel dat het hier om een evolutionair proces gaat. De wetenschap is immers voortdurend in ontwikkeling, er zijn steeds weer nieuwe onderzoeksresultaten en nieuwe inzichten. Daarom hebben we bewust met elkaar de richtlijn zo opgesteld dat nieuwe wetenschappelijke inzichten die aantonen dat er risico's zijn die we tot dan toe niet hadden gezien, en dat vastgestelde grenswaarden te hoog zijn, met medewerking van het Parlement zeer snel via een comitologieprocedure in de richtlijn kunnen worden opgenomen. Volgens de bestaande wetgeving die het Europees Parlement heeft aangenomen, moet het bevoegde wetenschappelijk comité zich buigen over het beoordelen van de risico's van producten.
Dit jaar is er tweemaal sprake geweest van aanwijzingen dat er mogelijk nieuwe inzichten zijn ontstaan. De eerste aanwijzing was een brief van de Duitse minister van Voedselvoorziening, Landbouw en Consumentenbescherming die ik afgelopen voorjaar ontving. Deze brief ging over cadmium. Ik heb vervolgens direct opdracht gegeven deze kwestie aan het wetenschappelijk comité voor te leggen, niet alleen ten aanzien van cadmium, maar ook van andere zware metalen. Het resultaat van dit onderzoek wordt in de eerste helft van 2010 verwacht, uiterlijk eind juni. Mocht blijken dat er inderdaad sprake is van nieuwe inzichten, dan zullen we onmiddellijk een voorstel indienen om de richtlijn, die nog niet eens in kracht is getreden, op dit punt aan te scherpen, zodat deze vervolgens met de aangescherpte grenswaarden in 2011 van kracht wordt.
Het tweede geval ligt wat gecompliceerder en is moeilijk te verklaren. Het heeft betrekking op polycyclische aromatische koolwaterstoffen, zogenoemde PAK's, waarmee we allemaal dagelijks in aanraking komen. Het is onvoorstelbaar waar we allemaal mee te maken hebben. Ook hier hebben we aanwijzingen dat de vastgestelde grenswaarden voor deze polycyclische aromatische koolwaterstoffen mogelijk te hoog zijn. Het wetenschappelijk comité houdt zich met dit geval bezig. Het resultaat zal eveneens tijdig beschikbaar zijn, zodat we correcties kunnen aanbrengen.
Ik wil hierbij graag even aanmerken dat we hier te maken hebben met een probleem dat wij als politici nauwelijks kunnen oplossen. Het gaat hier om technische vraagstukken die ontzettend complex zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de buitengewoon gecompliceerde natuurwetenschappelijke beschouwingen die mij worden voorgelegd niet altijd begrijp. Ik kan mij niet voorstellen dat er in dit Parlement veel leden zijn, ook als alle leden vanavond aanwezig zouden zijn, die dat wel zouden kunnen. We kunnen dit niet, want we zijn daar niet voor opgeleid. Tot op zekere hoogte moeten we ons vertrouwen dus in onze deskundigen stellen. Dat is het probleem.
We weten immers allemaal dat de geschiedenis van de wetenschap tal van voorbeelden kent waarbij een algemeen erkende leer onjuist bleek te zijn. Er zijn vele voorbeelden te noemen uit de geschiedenis van de wetenschap, waarbij zogenoemde minderheidsstandpunten uiteindelijk juist bleken te zijn. Hoe zouden wij als politici in staat zijn beslissingen te nemen over zaken waarover wetenschappers van mening verschillen? Dat zijn we niet. Hier bestaat een risico dat bij ons beroep hoort en dat we niet kunnen vermijden.
Binnen de Europese instellingen hanteren we als regel dat we gevolg geven aan de aanbevelingen van de bevoegde wetenschappelijke comités. Dat hebben we in dit geval ook gedaan. Maar eerlijk gezegd neem ik deze kwestie zo serieus dat elke aanwijzing, hoe klein ook, dat er mogelijk nieuwe inzichten zijn ontstaan - zelfs als we dit alleen maar uit de krant vernemen - door de Commissie zo serieus wordt genomen dat de kwestie aan de wetenschappers wordt voorgelegd.
Het laatste onderwerp is een vervelende kwestie. Hier moet ik toch echt zeggen dat ik van een instituut dat bij de regering van een lidstaat hoort, had verwacht dat het de minimale wetenschappelijke fatsoensnormen in acht zou nemen. Het Bundesinstitut für Risikobewertung beweerde dat we, voor banden, met betrekking tot polycyclische aromatische koolwaterstoffen een grenswaarde zouden hanteren die honderdmaal strenger is dan de grenswaarde voor kinderspeelgoed. Deze bewering, waarvan uitgebreid verslag is gedaan in de Duitse media, is schandelijk. Het is werkelijk ongehoord, en de wetenschappers van dat instituut weten dat zeer goed.
De waarheid is dat de regels die voor de productie van banden gelden, met name voor de oliën die daarbij worden gebruikt, opgesteld zijn in de periode voor REACH en voor de richtlijn betreffende de veiligheid van speelgoed en dat hier één van die stoffen als referentiewaarde wordt gehanteerd. Deze stof staat echter voor een groep van ongeveer honderd andere stoffen. U moet hier dus uitgaan van de referentiewaarde maal honderd. Dan komt u precies uit bij de drempelwaarde die ook voor andere producten in de Europese Unie is vastgesteld.
Met andere woorden, aangezien de drempelwaarde die bij de productie van banden van kracht is voor het gebruik van bepaalde oliën, is afgestemd op het allerkleinste nog meetbare aandeel van deze stoffen in het product, is dat bij speelgoed precies zo. Het aandeel is gedefinieerd op basis van het allerkleinste nog meetbare aandeel. Ik kan dit Bondsinstituut hier slechts verzoeken deze bewering, die de mensen in verwarring brengt en onhoudbaar is, terug te nemen. Het is echt onacceptabel dat we ons met een dergelijke kwestie bezig moeten houden.
Samenvattend wil ik zeggen dat we met de Speelgoedrichtlijn een richtlijn hebben opgesteld die naar eer en geweten strookt met hetgeen ten tijde van de goedkeuring van de richtlijn mogelijk was. Bovendien hebben we de richtlijn zo opgesteld dat nieuwe inzichten te allen tijde zo kunnen worden verwerkt dat onze veiligheidseisen voor speelgoed steeds aansluiten bij de laatste ontwikkelingen op het gebied van onderzoek en wetenschap.
Andreas Schwab
namens de PPE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil u danken voor uw duidelijke en aannemelijke verklaringen ten aanzien van de grenswaarden die nu ter discussie staan. Ik wil daarom namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) - die met Marianne Thyssen destijds ook de rapporteur voor de Speelgoedrichtlijn heeft geleverd - duidelijk maken dat ook wij ten aanzien van alle gevaarlijke stoffen een volledige bescherming tot stand willen brengen en willen handhaven. We zijn ons ervan bewust dat we op dit punt een speciale verantwoordelijkheid hebben voor de gezondheid van onze kinderen en daarmee voor onze toekomst.
Juist voor kerst - u hebt daar al op gewezen, mijnheer de commissaris - moeten ouders en grootouders er zeker van kunnen zijn welk speelgoed veilig is voor hun kinderen of kleinkinderen, welk speelgoed ze voor hun kinderen of kleinkinderen kunnen kopen. Net als u roep ik om die reden de markttoezichtautoriteiten in de lidstaten, met name in Duitsland, op om hun plichten te vervullen en gevaarlijk speelgoed uit de handel te nemen. Ik ben van mening dat we destijds de juiste beslissing hebben genomen toen we besloten de certificering door derden niet als algemeen beoordelingscriterium voor speelgoed toe te passen.
Wat de grenswaarden betreft, hebben we - zoals u hebt gezegd - een jaar geleden al een vergelijkbare oproep gedaan. Destijds heb ik u per brief gevraagd het wetenschappelijk comité van de Commissie in te schakelen. Daarvoor ben ik u buitengewoon erkentelijk. Ik heb destijds geprobeerd andere wetenschappelijke standpunten uit Duitsland te vergaren, waarover ik inmiddels de beschikking heb. Ik citeer uit een studie van het Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt Stuttgart: "De hogere migratielimieten van de nieuwe richtlijn en de vergelijking van deze limieten met de vijftien jaar oude waarden van DIN EN 713 zijn uiteindelijk vaktechnisch moeilijk te evalueren”.
Dientengevolge denk ik ook dat ik een misverstand uit de weg kan ruimen. Het gaat hier niet om iets waar de wetenschap zich met een jantje-van-leiden van afmaakt onder het motto: "We willen dat niet uitvoeriger onderzoeken, omdat we het niet willen begrijpen”. Maar het gaat daadwerkelijk om een moeilijk conflict tussen deskundigen dat klaarblijkelijk door een instituut in Duitsland wel heel fel wordt uitgevochten. Toch roep ik u op, mijnheer de commissaris, om al het mogelijke te doen om de betrokken wetenschappelijke instellingen met elkaar in contact te brengen, opdat men het ten slotte eens kan worden over een wetenschappelijk betrouwbare opvatting.
Sylvana Rapti
Mevrouw de Voorzitter, elk jaar moeten ouders brieven met verlanglijstjes doorgeven aan de kersman. Op die verlanglijstjes staat het speelgoed dat kinderen willen. Een van die speelgoedjes zou dit hier kunnen zijn, en dit hier zou een van de 104 speelgoedjes kunnen zijn die gecontroleerd zijn door het Duitse bondsinstituut dat bevoegd is voor de risicobeoordeling van consumentengoederen.
Ik heb zojuist in feite de commissaris het instituut horen laken omdat het zijn werk heeft gedaan. Ik heb ook gehoord hoe hij de wetenschappers de verantwoordelijkheid heeft gegeven. Ik heb gehoord hoe hij de lidstaten die toezicht moeten uitoefenen de verantwoordelijkheid heeft gegeven. Ik heb naar dit alles met grote belangstelling geluisterd en ik heb hem ook voortdurend in aller eerlijkheid en aan de hand van onweerlegbare cijfers horen zeggen dat elke richtlijn op gezette tijden wordt verbeterd aan de hand van nieuwe gegevens. Alleen daaruit blijkt al dat het Duitse bondsinstituut zijn werk correct heeft gedaan, en dus moeten wij daar rekening mee houden.
Wat de richtlijn betreft, deze zal worden toegepast met ingang van 2011 - wat de chemische stoffen betreft zal 2014 zoals u weet het jaar van toepassing zijn. Dan nog het volgende: op 17 december, overmorgen dus, zal elke lidstaat de Commissie zijn plan voorleggen met betrekking tot de verordening inzake markttoezicht.
Deze zaken houden rechtstreeks verband met de kerstmarkt. Ze houden rechtstreeks verband met de gezondheid van onze kinderen die met speelgoedjes spelen die wij voor ze gekocht hebben. Tot slot is het heel belangrijk dat niet alleen elk jaar om deze tijd over speelgoed wordt gesproken. Eigenlijk zou de discussie over speelgoed en de veiligheid van speelgoed het hele jaar door gevoerd moeten worden, en dat is iets waar de Commissie verantwoordelijk voor is.
Jürgen Creutzmann
namens de ALDE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa ondersteunt de uitspraken van het Bundesinstitut für Risikobewertung, namelijk dat voor de beoordeling van kankerverwekkende stoffen het Alara-beginsel, d.w.z. het beginsel "as low as reasonably achievable”, moet gelden.
Ten tweede verzoeken we de Commissie met het oog daarop te controleren of dit beginsel ook door de in de Speelgoedrichtlijn vastgelegde grenswaarden wordt gerealiseerd.
Ten derde roepen we de Commissie op, indien dit niet het geval is, ervoor te zorgen dat tot de tenuitvoerlegging van de Speelgoedrichtlijn door de lidstaten uiterlijk in het jaar 2011 de grenswaarden in de richtlijn zo worden vastgelegd dat de gezondheid van kinderen geen moment in gevaar wordt gebracht door weekmakers die in speelgoed zijn verwerkt.
Ten vierde is in de Speelgoedrichtlijn het beginsel vastgelegd dat chemische stoffen die mogelijk kankerverwekkend of mutageen zijn of schadelijk voor de voortplanting, niet zijn toegestaan. Dit beginsel moet met het oog op bereikbare onderdelen van speelgoed worden gehandhaafd. Dit moet daadwerkelijk tot stand worden gebracht door de vastgestelde grenswaarden, anders heeft een dergelijke richtlijn geen waarde.
Ten vijfde moet hiervoor in het bijzonder het toezicht op de markt worden verbeterd en doeltreffender worden gemaakt, aangezien het bij de overschrijding van de grenswaarden die de Unie heeft vastgelegd, doorgaans gaat om speelgoed dat in de Europese Unie is ingevoerd. Als het markttoezicht doeltreffender is, kan natuurlijk ook bij speelgoed dat in de EU is geproduceerd, worden gecontroleerd of de grenswaarden hierbij ook worden nageleefd.
Ten zesde is het absoluut onacceptabel dat er voor de invoer in de EU, mocht dit het geval zijn, lagere normen zouden moeten gelden dan bijvoorbeeld voor de invoer in de Verenigde Staten. Het dreigement dat de Duitse minister van Voedselvoorziening, Landbouw en Consumentenbescherming, Ilse Aigner, heeft geuit, namelijk dat ze zogenoemd giftig speelgoed zo nodig eigenhandig zal verbieden, is echter naar mijn mening absoluut niet de juiste weg om vertrouwen te scheppen in de Europese interne markt. Dit dreigement werkt volledig contraproductief. Nationaal populisme maakt niet alleen inbreuk op het vertrouwen in de Europese instellingen, maar is ook schadelijk voor de Duitse Bondsregering, omdat zij haar goedkeuring heeft gegeven aan de Speelgoedrichtlijn.
Heide Rühle
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij hebben dit debat aangevraagd om recht te zetten en op te helderen welke verwijten kloppen en bij welke verwijten het om goedkoop populisme gaat. Dat was de achtergrond. We hadden verwacht dat de Commissie eerder de pers zou inlichten, maar als deze kwestie vandaag via dit debat kan worden rechtgezet, zijn we ook buitengewoon tevreden.
Ik ben ingenomen met de aankondiging dat u controles met betrekking tot zware metalen en weekmakers gaat doorvoeren. Ik vind dat ook dringend noodzakelijk. Ik wil onder de aandacht brengen dat het aantal nieuwe gevallen van kanker bij kinderen die jonger zijn dan 15 jaar, van 1980 - het begin van de documentatie van de gegevens daarover - tot 2006 met meer dan 50 procent is toegenomen.
Kanker is doodsoorzaak nummer twee bij kinderen en daarom moeten we nu optreden. We moeten controleren of deze cijfers kloppen en we moeten onze reactie daarop afstemmen. En als uit deze nieuwste studie van het Duitse Bundesinstitut für Risikobewertung blijkt dat de herziene Speelgoedrichtlijn onvoldoende bescherming biedt tegen kankerverwekkende weekmakers, dan moeten we daar wat aan doen.
Het kan niet zo zijn dat kinderen waarvan de huid slechts één uur in aanraking komt met speelgoed, een veelvoud van de kankerverwekkende stoffen kunnen opnemen die in de rook van veertig sigaretten zit. Het gebruik van deze stoffen kan worden vermeden. In deze studie wordt aangetoond dat dat technisch mogelijk is. 70 procent van het verkochte speelgoed ligt onder de drempelwaarde. Het is daarom altijd mogelijk ook van de rest van het speelgoed te eisen dat dit aan de grenswaarden voldoet. Het is waarschijnlijk een prijskwestie, maar als de veiligheid van kinderen in gevaar is, kunnen we dit niet alleen aan de markt overlaten. Dan moet de politiek optreden en de drempelwaarden dienovereenkomstig aanpassen en verhogen.
Natuurlijk zijn de lidstaten verantwoordelijk voor het toezicht op de markt, en niet Europa, het Parlement of de Commissie. Ook wij hebben Duitsland meer dan eens opgeroepen zijn taken op het gebied van het markttoezicht serieus te nemen en dit ook door daden te laten zien. Dat wil echter op generlei wijze zeggen dat we niet moeten optreden als er twijfel over bestaat of onze drempelwaarden wel gelijke tred houden met de ontwikkelingen in de wetenschap. Daarom hoop ik dat de nieuwe Commissie - en ik wil haar daartoe ook oproepen - zo snel mogelijk met voorstellen komt, zodat we de overeenkomstige grenswaarden via een comitologieprocedure kunnen aanpassen.
Marianne Thyssen
Voorzitter, geachte commissaris, collega's, de veiligheid van kinderen, uiteindelijk onze kleinste en kwetsbaarste consumenten, zijn voor de EVP-Fractie en voor ons allemaal hier altijd een prioriteit geweest en het is precies daarom dat we een jaar geleden een nieuwe strenge speelgoedrichtlijn hebben goedgekeurd. Dankzij de uitstekende samenwerking met de commissaris en zijn diensten, met het Raadsvoorzitterschap en met de parlementscollega's over alle fracties heen, hebben we dat titanenwerk overigens snel, en wel in één enkele lezing, kunnen afwerken. In elk van onze instellingen waren we ervan overtuigd dat we de strengste wetgeving van de wereld hadden uitgewerkt, wetgeving die tot in China en de Verenigde Staten met aandacht werd gevolgd.
Als Parlement hebben wij ons wijs gedragen wat het third party certification betreft en hebben we ons bijzonder streng opgesteld wat de normen inzake chemische stoffen betreft, ik denk aan de allergenen, ik denk ook aan de zware metalen; voor de CMR kozen we voor een totaalverbod met enkel uitzonderingen onder heel strikte voorwaarden. Het is een wetgeving met een overgangsperiode, maar dat is logisch, dat is inherent aan het systeem en het is een overgangsperiode die alleszins korter is dan wat de industrie beweerde aan te kunnen. Collega's, ofwel hebben we ons grondig vergist en schoten we tekort in die wet, ofwel zijn de wetenschap en de techniek zodanig geëvolueerd en moeten we de wet nu al aanpassen, hetgeen via comitologie heel snel kan, ofwel is er niets fout en dan mogen we niet nodeloos inspelen op de angst van de mensen en hun terechte zorg voor de veiligheid van hun kinderen. Ik heb de commissaris gehoord, ik heb de commissaris geloofd en ik stel vast dat de Europese Commissie doet wat ze moet doen.
Stellen we dan nog overtredingen vast op het veld, dan denk ik dat we er dan ook nog in die zin gerust op moeten zijn, dat we weten dat er markttoezicht is en dat dat markttoezicht ook werkt. We hebben dan ook twee vragen: is de wetgeving nog bij de tijd en is het markttoezicht afdoende? Als we op beide vlakken ja krijgen, dan moeten we de mensen duidelijk maken dat ze zich geen zorgen hoeven te maken en dan moeten we ons echt niet overgeven aan populisme.
Christel Schaldemose
(DA) Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag u, mijnheer de commissaris, bedanken voor uw inleiding. Als ik u goed heb begrepen, wilt u ervoor zorgen dat er een onderzoek komt naar de vraag of er in Duitsland daadwerkelijk te veel giftige stoffen in kinderspeelgoed zitten, zoals het onderzoek aangeeft. Als ik dat inderdaad juist heb begrepen, vind ik het een goed idee. Het is van uitzonderlijk belang dat we snel handelen. Indien we enige reden hebben om te vermoeden dat de veiligheid van onze kinderen in gevaar is, moeten we optreden. Natuurlijk zouden wij ook graag zien dat de Commissie zo snel mogelijk het Parlement informeert over wat er in deze zaak waar is. In het geval van weekmakers in speelgoed wil ik echter opmerken dat er een aantal onderzoekers zijn die stellen dat er in dit opzicht in feite geen veilige grens is. De enige veilige maatregel is dat we weekmakers geheel uit kinderspeelgoed weren. Ik ben echt van mening dat we wat dit punt betreft stelling moeten nemen en overwegen of we de regels niet moeten aanscherpen. Ik ben er niet zeker van dat de regels goed genoeg zijn, zelfs niet in de nieuwe Speelgoedrichtlijn.
In dit verband wil ik echter nog een andere kwestie aan de orde stellen. Anderhalve maand geleden ontvingen wij namelijk een onderzoek van de Commissie aangaande de nieuwe markttoezichtwetgeving en hoe deze is omgezet in de individuele lidstaten. Het is weliswaar juist dat het de taak van de lidstaten is om ervoor te zorgen dat het markttoezicht functioneert, maar gebleken is dat, hoewel we de regels hebben aangescherpt, slechts twee lidstaten meer geld hebben gereserveerd voor markttoezicht. Dat zou beter moeten kunnen. Juist om vreselijke toestanden met onveilig speelgoed op de markt te voorkomen hebben we behoefte aan een wezenlijk beter markttoezicht. Derhalve hoop ik dat de Commissie ervoor zal zorgen dat de lidstaten dit tot stand brengen.
Anna Hedh
(SV) Mevrouw de Voorzitter, ik wil commissaris Verheugen bedanken omdat hij hiernaartoe is gekomen om ons informatie te geven over deze belangrijke kwestie. We hebben een zeer grote verantwoordelijkheid om te verzekeren dat onze kinderen niet ziek worden of aan risico's worden blootgesteld. Ik wil van de gelegenheid gebruikmaken om een paar vragen te stellen met betrekking tot de toezeggingen die de Commissie deed in het kader van de onderhandelingen voor de stemming in de eerste lezing, maar ook voor de stemming over de Speelgoedrichtlijn in de plenaire vergadering.
De fracties die mee onderhandelden, stemden er onder andere mee in om bepaalde beperkingen van de geluidssterkte te schrappen. In de formuleringen die door de vakcommissie werden goedgekeurd, stonden immers specifieke geluidssterkten in decibel. De Commissie zei dat die geluidssterkten te hoog zouden kunnen zijn en beloofde in plaats daarvan een norm op te stellen op basis van maximale geluidssterkten voor aanhoudende en korte geluiden. Hoever staat de Commissie met haar inspanningen om te verzekeren dat speelgoed geen gehoorschade kan veroorzaken? Wanneer mogen we een norm verwachten voor de maximale geluidssterkte van speelgoed?
Ik wil ook de kwestie van de grootte van de lettertekens van waarschuwingen aan de orde stellen. Ook met betrekking tot deze kwestie kregen we te horen dat ze opgelost zou worden via normalisatie. Welke regels moeten hier volgens de Commissie toegepast worden? Wanneer mogen we een norm verwachten die een minimale grootte vastlegt voor de lettertekens van waarschuwingen?
Małgorzata Handzlik
(PL) De veiligheid van speelgoed is een onderwerp dat heel veel belangstelling wekt, vooral nu de feestdagen voor de deur staan en we ons afvragen welk speelgoed we voor onze kleintjes zullen kopen. In de vorige zittingsperiode hebben we mijns inziens een uitstekende oplossing uitgewerkt om de veiligheid van het speelgoed voor onze kinderen te verhogen. Helaas moeten we de effecten van deze voorschriften nog afwachten, maar ik verwacht dat ze concrete resultaten zullen opleveren.
Ik wil vanaf deze plaats de diensten van de Commissie graag bedanken voor het organiseren van de zogeheten "Toys Road Show". Dat is namelijk een heel belangrijk initiatief, dat ondernemingen helpt zich voor te bereiden op de veranderingen die de richtlijn met zich mee zal brengen.
Dames en heren, er is echter een bericht dat mij zorgen baart. Eind november besloot de Amerikaanse Commissie veiligheid consumentenproducten een miljoen kinderwagens van de markt te halen, en er zullen er nog eens een miljoen van de Canadese markt worden gehaald. Een kinderwagen is een dagelijks gebruiksvoorwerp, waarmee kinderen misschien nog wel vaker in contact komen dan met speelgoed. Gezien de schaal van de operatie zou ik de commissaris erkentelijk zijn als hij hier wat over zou willen zeggen. Kunnen we ervan op aan dat de kinderwagens op de Europese markt veilig zijn?
Anja Weisgerber
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik stel uw duidelijke woorden erg op prijs. In principe kan worden gesteld dat de Speelgoedrichtlijn de bescherming van onze kinderen aanzienlijk heeft verbeterd. Aanvankelijk zijn we allen uitgegaan van het voornemen de strengste wetgeving ter wereld op te stellen. Ten gevolge van de studies van het Duitse Bundesinstitut für Risikobewertung - waarnaar u hebt verwezen -, maken echter veel ouders en grootouders zich momenteel zorgen. We moeten ons nu afvragen of het instituut gelijk heeft met zijn uitspraken en zijn standpunt, of niet. In elk geval moeten we de feiten grondig onderzoeken. Het gaat immers om de bescherming van onze kinderen.
Ik wil u bij dezen hartelijk danken voor uw bereidwilligheid om dit te onderzoeken. Ik ben echter van mening dat er meer vaart achter moet worden gezet. U hebt aangegeven dat pas volgend jaar, in de loop van het eerste halfjaar, de inzichten van het wetenschappelijk comité bekend zullen worden. Dat moet sneller gaan. Het gaat om de bescherming van onze kinderen. Ik vind het onbegrijpelijk dat het instituut zo laat met deze uitspraken is gekomen. Dat wil ik hier ook even gezegd hebben.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mevrouw de Voorzitter, de afgelopen jaren zijn er tientallen gevallen geweest van kinderen die onmiddellijk geopereerd moesten worden omdat er schadelijke stoffen in hun speelgoed zaten - alleen al in 2000 waren dat er 36. Ik wil er eveneens aan herinneren dat vorige week nog, in de VS, een rapport is gepubliceerd waarin staat dat een derde van de in omloop zijnde speelgoedjes gevaarlijke chemische stoffen bevat.
Wij moeten dus wel beseffen dat het Europese conformiteitsmerk (CEE) niet volstaat om de veiligheid van kinderspeelgoed te waarborgen. Het merk wordt toegekend als een bedrijf een dossier indient, en niet na een preventief steekproevenonderzoek op een product, met als gevolg dat de veiligheid van het speelgoed niet kan worden gewaarborgd.
Om ervoor te zorgen dat onze kinderen - ik heb geen kinderen maar hoop er wel te krijgen - bij het in ontvangst nemen van hun kerstcadeaus zeker kunnen zijn van de veiligheid ervan en hun ouders zich niet ongerust hoeven te maken, moeten wij druk uitoefenen op de lidstaten en ervoor zorgen dat deze meer en grondigere controles verrichten. En natuurlijk moeten wij de bestaande wetgeving versterken.
Günter Verheugen
lid van de Commissie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik ben blij met de grote overeenstemming die in het debat is gebleken. Even een opmerking vooraf: we hebben hier te maken met een wetenschappelijk instituut, het Bundesinstitut für Risikobewertung, waarvan mij al geruime tijd opvalt dat het met alarmerende berichten de publiciteit zoekt, zonder de Commissie of andere Europese instellingen van zijn inzichten op de hoogte te stellen. U mag daar zelf over oordelen. Het enige dat ik erover weet, is dat ter discussie staat of dit instituut nog wel middelen uit de Duitse begroting kan blijven ontvangen. Dat verklaart wellicht waarom het instituut veel aan public relations doet, maar er kennelijk niet veel waarde aan hecht dat wij de inzichten nauwgezet kunnen onderzoeken.
Desalniettemin - blijkbaar hebt u mij op dit punt verkeerd begrepen - beschouwen we ontwikkelingen, ook al vernemen we ze alleen maar uit berichten in de media, als een aanwijzing dat er mogelijk sprake is van nieuwe wetenschappelijke inzichten. Ik heb deze kwestie al doorgegeven aan het wetenschappelijk comité. Het verzoek dat u op dit punt aan mij hebt gericht, is dus overbodig. Op het moment dat ik de aanwijzing krijg dat er ten aanzien van de veiligheid van speelgoed en de grenswaarden die wij hanteren, mogelijk nieuwe wetenschappelijke inzichten zijn ontstaan, geef ik dat door aan het wetenschappelijk comité.
Ik wil echter nogmaals benadrukken dat u niet van mij en ik niet van u kan verlangen dat u een geschil tussen wetenschappers over methoden beslist. Dat kunt u niet en ik ook niet. Ik kan hier alleen maar constateren dat dit probleem van de methode voor het meten van mogelijke grenswaarden hier in dit Parlement, net als in de Raad en in de Commissie, uitvoerig is besproken. Verder heeft geen enkele andere wetenschappelijke instelling in Europa deze opvatting van dit Duitse instituut gedeeld, geen enkele instelling! Als u van mening bent dat het mijn plicht was de opvatting van dit ene instituut te volgen en de opvatting van alle andere niet, dan mag u dat tegen me zeggen en mij bekritiseren. Ik kan deze verantwoordelijkheid niet op me nemen. Ook niemand van u is daartoe in staat. Ik zeg het nog maar eens: als er zich nieuwe inzichten voordoen, zal ik het proces in werking zetten.
Mevrouw Weisgerber, u hebt gezegd dat er meer vaart achter moet worden gezet. Dat kan helaas niet. Het gaat hier om buitengewoon gecompliceerde wetenschappelijke vraagstukken. Daarbij moeten tests worden uitgevoerd. Er moeten - dat weet u wellicht niet - bijvoorbeeld uitgebreide dierproeven worden gedaan om dergelijke uitspraken te kunnen verifiëren. U kunt de wetenschap niet dwingen het onderzoek naar deze inzichten binnen een bepaalde periode af te ronden. Het spijt me, maar dat is niet mogelijk. Daarom moet ik u vragen genoegen te nemen met mijn mededeling dat het wetenschappelijk comité heeft aangegeven dat het uiterlijk medio volgend jaar gefundeerde resultaten kan overleggen. Dat zal het comité doen. Op basis van deze resultaten zal de Commissie onmiddellijk nieuwe voorstellen doen, als blijkt dat er daadwerkelijk sprake is van nieuwe inzichten. Ik hoop dat dit helderheid schept.
Mijnheer Creutzmann, het beginsel dat we ervan uitgaan dat het risico zo klein mogelijk moet zijn, is van toepassing. Ik heb het Bundesinstitut für Risikobewertung niet nodig om dat te weten te komen. Daarom is ook voldaan aan de eisen die u op basis daarvan hebt gesteld.
Mevrouw Rühle, volgens u had ik de pers eerder moeten inlichten. U zult er wel van ophoren dat ik u vertel dat ik dat heb gedaan. De Duitse media hebben helaas geen verslag gedaan van mijn objectieve en, naar mijn mening, rustige verklaring van de feiten. Ik denk ook niet dat hetgeen ik hier vanavond in het Parlement heb gezegd de Europese, en met name de Duitse media, zal halen. Ik heb de noodzakelijke verklaring echter afgelegd en de feiten opgehelderd. Ik stel de tekst u graag ter beschikking.
Mevrouw Davidson, we hebben de strengste wetgeving ter wereld. Daar kunnen we trots op zijn. Deze Commissie is niet van plan zich door iemand op wereld te laten overtreffen, als het erom gaat speelgoed zo veilig mogelijk te maken.
Ik kan mevrouw Schaldemose alleen maar gelijk geven. De verantwoordelijkheid van de lidstaten voor het toezicht op de markt mag niet in twijfel worden getrokken. Ik ben het volledig met u eens dat de kwestie van de tenuitvoerlegging hierbij doorslaggevend zal zijn. Ook op dit punt hebben we adequate voorbereidingen getroffen.
De laatste vraag van mevrouw Hedh is een heel belangrijke vraag. Met betrekking tot de normen voor verschillende sectoren hebt u twee voorbeelden gegeven, zoals de geluidsbronnen. We hebben de Europese normalisatie-instellingen dienovereenkomstig opdrachten gegeven. Voor normen geldt echter hetzelfde als voor ander wetenschappelijk werk. Daarbij kunt u niet verordenen dat ze binnen een week, een maand of enkele maanden beschikbaar zijn. Dat kost tijd. Alle normen waarover we hebben gesproken, zijn echter in de maak. Ze zullen op tijd beschikbaar zijn, zodat de producten dan ook beter met elkaar kunnen worden vergeleken. Daardoor kunnen we het toezicht op de markt versterken.
Ik wil tot slot nog een onderwerp aansnijden. Eerder deze avond is gesproken over kinderzitjes. In de Verenigde Staten zijn bij kinderzitjes veiligheidsproblemen aan het licht gekomen. Het gaat hier echter niet om speelgoed. En dus vallen kinderzitjes niet onder de Speelgoedrichtlijn, maar onder de richtlijn inzake algemene productveiligheid. We hoeven ons hier niet te verstoppen voor de Amerikanen. Het Europese systeem met betrekking tot de algemene veiligheid van producten heeft de afgelopen jaren steeds beter aan de verwachtingen beantwoord. Als er op de Europese markt onveilige producten worden gesignaleerd, kunnen we er nu tamelijk zeker van zijn dat alle andere lidstaten en de Commissie daarvan inderdaad op de hoogte worden gesteld en dat er dan ook daadwerkelijk passende maatregelen worden genomen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Jim Higgins  
schriftelijk. - (EN) Het doet mij deugd dat de nieuwe Richtlijn 2009/48 (EG) betreffende de veiligheid van speelgoed in 2011 in werking treedt, hoewel het spijtig is dat dit pas na de kerstperiode van 2010 is, wanneer het meeste speelgoed dat in Europa wordt gemaakt of ingevoerd, wordt verkocht. Ik hoop dat de lidstaten ervoor kiezen om alle elementen van deze belangrijke richtlijn om te zetten in nationaal recht voor de uiterste termijn voor de tenuitvoerlegging, zodat ouders, als consumenten, zich minder zorgen hoeven te maken.
Artur Zasada  
schriftelijk. - (PL) Ik wil de gelegenheid van dit debat graag aangrijpen om de aandacht te vestigen op het feit dat de werking van het EU-register voor consumentenongevallen verbeterd moet worden. Dit register voorziet onder andere in het verzamelen van informatie over doden en gewonden als gevolg van het gebruik van uiteenlopende producten die bestemd zijn voor kinderen. Het moet een belangrijke rol spelen in de werking van het systeem voor de bescherming van consumenten, waaronder de jongste en kwetsbaarste onder hen. Maar volgens een deskundige van het technisch comité voor producten voor kleine kinderen en speelgoedveiligheid van het Poolse Normalisatiecomité (PKN) verlopen de snelle uitwisseling van informatie tussen de lidstaten en de Europese Commissie over producten die gevaar opleveren en de stappen die worden ondernomen in bepaalde landen om te voorkomen dat deze in de handel komen of hier beperkingen aan te stellen, helaas nog altijd niet naar tevredenheid. Ik wil vragen om een grondig onderzoek naar deze kwestie.
