Stabilizacja sytuacji w Afganistanie: wyzwania dla UE i wspólnoty międzynarodowej (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku jest debata nad sprawozdaniem autorstwa pana posła André Briego w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych, w sprawie stabilizacji Afganistanu: wyzwań stojących przed UE i społecznością międzynarodową.
André Brie
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie Jouyet, panie i panowie! Wczoraj w Kabulu doszło do najkrwawszego od 2001 r. ataku, w którym zginęło ponad 40 Afgańczyków i Indusów, a 140 odniosło obrażenia. Chcemy złożyć najszczersze wyrazy współczucia dla ofiar i wyrazić dezaprobatę dla morderców, którzy za to odpowiadają.
Ci, którzy śledzą doniesienia mediów w Europie, oraz ci, którzy na przykład czytali dzisiejsze wydanie Daily Outlook Afghanistan, wiedzą, że agresja w Afganistanie jest obecnie powszechnym zjawiskiem. Nauczyciele giną praktycznie codziennie, co należy uznać za jeden z bardziej cynicznych aspektów strategii Talibów. Szkoły, zwłaszcza żeńskie, są palone albo zmuszane do zamknięcia, mosty i drogi są wysadzane w powietrze. W Europie nie wspomniano o niedzielnym ataku przypuszczonym przez siły koalicji pod wodzą Amerykanów na wesele w prowincji Nangarhar. Dwadzieścia trzy osoby, w tym panna młoda, zginęły. Do podobnego zdarzenia doszło w sąsiedniej prowincji Urusgan. Prezydent Karzaj zarządził wszczęcie dochodzenia w tej sprawie.
Wyraźnie widać, że w ciągu ostatnich trzech lat bezpieczeństwo w Afganistanie uległo pogorszeniu. Jednak wprowadzono kilka bardzo pozytywnych rozwiązań, które również należy uwzględnić: reformy systemy szkolnictwa i polityki zdrowotnej, sukces regionalnego programu odbudowy, zwalczanie narkomanii, stworzenie krytycznych i niezależnych środków masowego przekazu przez kilku odważnych dziennikarzy, zorganizowanie społeczeństwa obywatelskiego aktywnego w wielu obszarach, w tym organizacji kobiecych.
Jednak sprawozdanie porusza też negatywne kwestie, takie jak wzrost produkcji opium, który osiąga rekordowe poziomy w całym kraju, oraz coraz większe powiązanie tych upraw z ogólną gospodarką, ze wzrostem przestępczości i korupcji oraz z działaniami grup rebeliantów.
Międzynarodowy kryzys żywnościowy miał dramatyczne konsekwencje dla milionów Afgańczyków. Właśnie w tym tkwią korzenie korupcji tak rozpowszechnionej w kręgach rządzących. Nie stworzono państwa prawa i sytuację można porównać do bazy Guantanamo albo amerykańskiego więzienia w Bagram. Rządy innych państw nieustannie podważają status tego państwa.
W ostatnich latach fundamentaliści zyskali spore poparcie, nawet wśród kluczowych polityków z rządu i parlamentu. To zagraża wolności prasy i środków masowego przekazu, a konkretniej nadziejom afgańskich kobiet i dziewcząt na społeczne równouprawnienie.
Kobiety i dziewczęta codziennie doświadczają aktów przemocy na szczeblu krajowym, rodzinnym i lokalnym - według mnie to najpoważniejszy i najbardziej jaskrawy problem, który jednocześnie jest najbardziej ignorowany przez nasze media. Niestety z braku czasu nie udało mi się zbadać go bardziej drobiazgowo. Afganistan i tamtejsza ludność zasłużyli na nasze zainteresowanie. Po trzydziestu latach wojny, w której zginęło ponad półtora miliona ludzi, społeczność międzynarodowa ma obowiązek pokazać solidarność z Afganistanem.
Kraj i społeczeństwo wyniszczyła polityka i wojna okupacyjna prowadzona przez Związek Sowiecki oraz wewnętrzne działania wojenne mudżahedinów, wspieranych przez Stany Zjednoczone, Pakistan, Iran i inne kraje, a także zbrodnicze rządy Talibów.
Przedmiotowe sprawozdanie kreśli przemyślany i prawdziwy obraz. Uznaje istotne sukcesy Afgańczyków i identyfikuje niedociągnięcia polityki afgańskiej i międzynarodowej. Jest wyrazem pełnego wsparcia i przywiązania do idei demokracji i praw człowieka, zwłaszcza zaś praw kobiet i dzieci. Nie jest to jedynie kwestia ogólnej zasady, ale również szczególny wymóg dotyczący takich osób, jak Malalaj Dschoja, Perwez Kambasz czy Latif Petram.
Poprzez to sprawozdanie Parlament Europejski wzywa społeczność międzynarodową i władze afgańskie do opracowania nowej strategii, której głównym celem będzie odbudowanie społeczeństwa obywatelskiego. Politykę tę wspiera Kai Eide, specjalny przedstawiciel ONZ w Afganistanie. To bardzo ważny krok i jestem dumny, że nasza Izba wysłała taki przekaz w świat.
Chciałbym podziękować moim kolegom z innych grup politycznych oraz Komisji. Pani komisarz! Ma pani wspaniały zespół ludzi w Kabulu i w Brukseli, który zajmuje się problemem Afganistanu. Chciałbym również podziękować specjalnemu przedstawicielowi Rady i licznym afgańskim i międzynarodowym organizacjom pozarządowym.
Dlatego też z trudnością wycofuję swój podpis ze sprawozdania. Nie zdołałem przekonać większości, że problemów w Afganistanie nie da się rozwiązać środkami wojskowymi. Jeśli większość w tej Izbie opowie się za zwiększeniem sił zbrojnych, ignorując tym samym obiekcje poszczególnych państw członkowskich, to zaprzepaści to szansę na rozwiązanie problemów, które poruszyłem w sprawozdaniu, i będzie sprzeczne z moimi przekonaniami. Fakt, iż pragnienia większości Europejczyków nie zostaną uwzględnione jest niedopuszczalne - potwierdzają to wydarzenia z ostatnich dni - to całkowicie błędna strategia.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący! Mam niezwykły zaszczyt i przywilej wygłoszenia pierwszego przemówienia przed Parlamentem Europejskim. Na wstępie chciałbym podzielić potępienie pana posła Briego wobec wczorajszego ataku na ambasadę Indii w Kabulu, w którym zginęło ponad 40 cywili, w tym pracownicy ambasady, a ucierpiały setki innych. Atak ten miał na celu destabilizację procesu konsolidacji i odbudowy Afganistanu. Unia Europejska będzie w pełni wspierać władze afgańskie i tamtejszą ludność w ich wysiłkach, mających na celu budowę stabilnego i demokratycznego państwa. Te tragiczne wydarzenia podkreślają wagę i pilny charakter dzisiejszej debaty.
Rada, podobnie jak Parlament, jest przekonana o potrzebie długoterminowych działań w Afganistanie. Naszym celem jest wsparcie rządu w celu rozwoju struktur koniecznych dla współczesnego państwa demokratycznego, które poprzez właściwe funkcjonowanie zagwarantują bezpieczeństwo obywatelom, poszanowanie dla państwa prawa i wesprą rozwój społeczno-gospodarczy.
Chciałbym podkreślić, że połączone wysiłki władz afgańskich i społeczności międzynarodowej przyniosły już wspaniałe rezultaty, warte odnotowania: 25% spadek śmiertelności wśród niemowląt, 6 milionów uczniów, wśród których jedną trzecią stanowią dziewczynki. W tym względzie oraz w odniesieniu do prób odbudowy państwa prawa muszę uhonorować prace pani komisarz Ferrero-Waldner i Komisji w ogóle.
Musimy bazować na tych sukcesach, a zarazem musimy zdawać sobie sprawę z ogromu wyzwań, którym trzeba będzie stawić czoła, zwłaszcza tych wskazanych już przez pana posła Briego: system rządów, brak bezpieczeństwa, korupcja i narkotyki, które to problemy są ze sobą ściśle związane i odbijają się na prawidłowym funkcjonowaniu instytucji oraz na zrównoważonym rozwoju kraju.
Dlatego też musimy współpracować z naszymi partnerami w zakresie narkotyków, by zagwarantować stosowanie rezolucji 1817 Rady Bezpieczeństwa, przyjętej 11 czerwca, która powinna umożliwić społeczności międzynarodowej zwalczanie na większą skalę przemytu prekursorów chemicznych wykorzystywanych do produkcji heroiny.
Rada, podobnie jak Parlament, przykłada ogromną wagę do procesu demokratycznych zmian w Afganistanie. Podczas wyborów w 2004 i 2005 r. społeczeństwo afgańskie jasno opowiedziało się za demokracją i stabilnymi rządami. Musimy pomóc im w przygotowaniu możliwe dobrych warunków dla nadchodzących wyborów prezydenckich w 2009 r. i wyborów powszechnych w 2010 r.
Rada była szczególnie zainteresowana sprawozdaniem w sprawie Afganistanu przedstawionym przez Parlament i omówionym przez pana posła Briego. Chciałbym zwrócić szczególną uwagę na trzy aspekty. Po pierwsze, Rada liczy, że władze afgańskie wezmą na siebie większą odpowiedzialność za odbudowę państwa i proces rozwoju. Ponadto we wszystkich obszarach należy położyć nacisk na Afgańczyków, by wzięli na siebie spoczywające na nich obowiązki oraz trzeba podkreślić potrzebę zagwarantować dobrego systemu rządów, a tym samym zobowiązanie władz afgańskich do spełnienia swych odnośnych obowiązków.
Po drugie, Rada podkreśla wagę dalszego rozwoju ścisłej współpracy z władzami afgańskimi, w celu wypracowania na arenie międzynarodowej jednej wizji dotyczącej metod osiągania wspólnych celów, gwarantujących zwłaszcza, że prowadzone działania będą spójne w wymiarze wojskowym i cywilnym. Taki mandat uzyskał pan Kai Eide, nowy specjalny przedstawiciel ONZ. Rada chciałaby wyrazić pełne wsparcie dla niego i dla jego misji. Jednocześnie Rada widzi potrzebę wzmocnienia kompetencji misji wsparcia ONZ w Afganistanie (ang. United Nations Assistance Mission in Afganistan, UNAMA) w celu szerszego zaznaczenia swojej obecności na tym terytorium, zwłaszcza na południu i zachodzie kraju.
I wreszcie po trzecie, ze sprawozdania pana posła Briego wynika, że konieczna jest poprawa współpracy i stosunków między Afganistanem a jego sąsiadami, co zagwarantuje trwałą stabilność w kraju ze szczególnym uwzględnieniem wielowymiarowej natury pewnych problemów jasno zdiagnozowanych przez pana posła Briego, zwłaszcza produkcji narkotyków i przemytu.
W każdym razie te krótkie uwagi na temat sprawozdania przedstawionego przez Parlament nie powinny odwracać uwagi od tego, iż ogólnie Rada i Parlament mają podobne podejście do polityki, którą trzeba wdrożyć w Afganistanie. Chciałbym skorzystać z okazji, by powitać i wesprzeć inicjatywę zaprezentowaną w sprawozdaniu pana posła Briego dotyczącą wzmocnienia współpracy między Parlamentem Europejskim a parlamentem w Afganistanie.
W związku z powyższym Unii będzie nadal odgrywać pierwszoplanową rolę w zakresie mobilizowania społeczności międzynarodowej do pomocy na rzecz Afganistanu. Ten cel ukształtował podstawy dla konkluzji Rady z dnia 26 maja, które w dużej mierze były inspirowane pracami prowadzonymi na konferencji międzynarodowej wspierającej Afganistan, która odbyła się 12 czerwca w Paryżu. Konferencja ta była wielkim sukcesem Afganistanu i Unii Europejskiej, która zdołała w całości przedstawić swoje stanowisko w kluczowych sprawach rozwoju tego kraju.
Chciałbym podkreślić, że kilka miesięcy wcześniej na szczycie NATO, który odbył się w dnia 2 do 4 kwietnia w Bukareszcie, wysoki przedstawiciel ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wraz z prezydentem Karzajem i sekretarzem generalnym ONZ wziął udział w posiedzeniu głów państw i rządów dotyczącym Afganistanu. W Bukareszcie kraje zaangażowane w IFAS, któremu państwa członkowskie zapewniają prawie połowę personelu, przyjęły nową strategię dotyczącą ich wspólnego zaangażowania na podstawie czterech zasad, tj.: trwałego i wspólnego zobowiązania długoterminowego; wsparcia dla wzmocnionego przywództwa w Afganistanie i odpowiedzialności za kwestie bezpieczeństwa; spójnego podejścia wspólnoty międzynarodowej do odbudowy oraz wspólnej strategii politycznej angażującej sąsiadów Afganistanu, a zwłaszcza Pakistan.
Podsumowując, chciałbym naświetlić pewne obszary, w których Unia ma znaczny wkład i w których jej działania są istotne dla wzmocnienia możliwości państwa i konsolidacji państwa prawa w Afganistanie. Po pierwsze, jak państwo wiedzą, od 2002 r. Unia miała swojego specjalnego przedstawiciela i obecnie stanowisko to zajmuje pan Francesc Vendrell. Trudności logistyczne, które odnotowano w początkowej fazie tworzenia misji EUPOL, zostały rozwiązane. Misja EUPOL jest szczególnie zaangażowana w reformę ministerstwa spraw wewnętrznych i w rozwój strategii dla afgańskiej policji.
Na koniec chciałbym podkreślić, że, podejmując na ostatniej Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, która odbyła się dnia 26 maja, decyzję o podwojeniu personelu misji policyjnej w Afganistanie, Unia Europejska wysłała jasny przekaz zarówno afgańskim partnerom, jak i społeczności międzynarodowej dotyczący wzmocnienia jej zaangażowania w Afganistanie. Ten wzrost liczebności misji EUPOL powinien poprawić widoczność i skuteczność naszych działań w kluczowych sektorach dotyczących reformy policji, mimo brutalnych wydarzeń, do których doszło w ostatnich dniach.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - (DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, szanowni członkowie Parlamentu, panie pośle Brie! Na wstępie powinna zapewne powiedzieć kilka słów po niemiecku i podziękować panu za to niezwykle ważne sprawozdanie wysokiej jakości oraz za wspaniałą współpracę z moim zespołem w Kabulu i w Brukseli. Podzielam opinie wyrażone zarówno przez pana, jak i przez urzędującego przewodniczącego Rady. To rzeczywiście tragiczne, iż wczoraj znowu byliśmy świadkami takiego aktu terroryzmu. Z jednej strony oczywiście musimy wyrazić najwyższej potępienie, ale z drugiej - musimy również pamiętać o ofiarach. Niestety właśnie w takich okolicznościach przyszło nam prowadzić tę debatę.
komisarz. - Państwo pozwolą, że podkreślę istotne znaczenie tego wszechstronnego sprawozdania w trudnej i niebezpiecznej sytuacji. Nie możemy pozwolić i nie pozwolimy, by zwyciężyli ci, którzy chcą zahamować reformy w Afganistanie.
W ostatnich miesiącach, a zwłaszcza w trakcie prac nad przedmiotowym sprawozdaniem, ściśle współpracowaliśmy ze sprawozdawcą. Chciałabym podziękować za zainteresowanie, które znalazło przejaw, po pierwsze - w dwóch wizytach przedstawicieli Parlamentu Europejskiego, a po drugie - w przyjęciu w Brukseli parlamentarzystów z Wolesi Jirga w listopadzie 2007 r.; to było dla nich ważne. Pracowaliśmy z właściwą delegacją ds. stosunków z Afganistanem. Pilnie pracują państwo nad praktycznymi rozwiązaniami, a my staramy się pomóc w miarę możliwości.
Na koniec, pańskie sprawozdanie porusza kwestię centralną: jak można ustabilizować sytuację w Afganistanie, jakie wyzwania stoją przed społecznością międzynarodową i jak stawić im czoła. W tym samym duchu na ważnej konferencji w Paryżu wyraźnie daliśmy do zrozumienia, że pragniemy pokonać groźbę terroryzmu, a jednocześnie musieliśmy stawić czoła opinii publicznej, która nie zawsze docenia wyzwania i wysiłki związane ze zwalczaniem tego zagrożenia.
Sądzę, że konferencja w Paryżu była również niezwykle cenną i dobrą okazją do przeglądu naszej strategii i do jej jeszcze większego skupienia. Na lata 2002-2007 Komisja przeznaczyła środki w wysokości 1,2 mld euro. Pracowaliśmy zwłaszcza nad: po pierwsze - zagwarantowaniem większego bezpieczeństwa w Afganistanie poprzez finansowanie wynagrodzeń dla policji i ścisłe powiązanie tego ze wsparciem dla afgańskiej policji i wprowadzeniem stosownych reform; po drugie - nad zagwarantowaniem innych możliwości producentom opium i zwalczaniem tym samym problemu narkotyków; a po trzecie - nad poprawą jakości życia Afgańczyków (skupiliśmy się przede wszystkim na opiece zdrowotnej, która stanowi część niezaprzeczalnych sukcesów ostatnich lat). Pracowaliśmy również nad infrastrukturą i integracją regionalną z połączeniami tranzytowymi, jak np. ważną drogą z Dżalalabadu do Kabulu.
Konferencja w Paryżu przyniosła również wyraźny przekaz polityczny dotyczący spóźnionych zmian. Wprowadzenie tych zmian jest konieczne jeśli chcemy zrealizować wzajemne zobowiązania dotyczące Afganistanu i przekuć wysiłki społeczności międzynarodowej - nasze wysiłki - w prawdziwy sukces. Dlatego też zdajemy sobie sprawę z potrzeby większej i lepszej koordynacji między wszystkimi zaangażowanymi aktorami. Chciałabym również złożyć wyrazy uznania dla pana Kaia Eide'a, którego znam od wielu lat i który jest wspaniałym człowiekiem. Odegra on kluczową rolę i mogę państwa zapewnić, że będziemy ściśle współpracować.
Jednakże widzimy też oczywiście potrzebę prawdziwego zaangażowania po stronie afgańskiej. Nasi partnerzy z Afganistanu muszą przejąć zadania związane z procesem odbudowy państwa, co wiąże się z przejęciem odpowiedzialności i z nakreśleniem własnej wizji stabilnego państwa. Zmierzamy ku wyborom w 2009 i 2010 r. Niewątpliwie dla rządu ważne będzie odzyskanie zaufania obywateli, które osłabło wskutek korupcji i słabego systemu rządów, zwłaszcza w prowincjach. Dlatego też szukamy metod najlepszego wsparcia procesu wyborów.
Afganistan stoi na rozstaju. Wiele z dotychczasowych osiągnięć budowania demokracji - zwłaszcza w zakresie praw człowieka, wolności wypowiedzi i środków masowego przekazu - jest przedmiotem pewnego napięcia. W obecnych okolicznościach trudno będzie stworzyć społeczeństwo obywatelskie. W tym kontekście państwa zobowiązania tu w Parlamencie - chciałabym jeszcze raz podziękować sprawozdawcy - i państwa współpraca z parlamentem afgańskim, Wolesi Jirga, są bezcenne. Sądzę, że mogą się państwo przyczynić do wspierania procesu demokratycznych zmian.
Zgadzam się z opinią, że jako Unia ponosimy odpowiedzialność za wspieranie Afganistanu. Leży to nie tylko w interesie obywateli tego kraju, ale również w interesie stabilności całego regionu i Europy. Musimy to jasno powiedzieć naszym podatnikom.
Carlo Fatuzzo
w imieniu grupy PPE-DE. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wiem, że mam tylko dwie minuty, ale nie będę się nad tym rozwodził. Chciałbym podziękować panu Briemu za zaangażowanie i entuzjazm, które zainwestował w sprawozdanie i chciałbym zaapelować, by nie wycofywał on swojego podpisu, ponieważ razem ze sprawozdawcami pomocniczymi wykonaliśmy wspaniałą pracę. Co tu dużo mówić. Co robić w tak ważnym momencie dla Afganistanu? Wczorajsze wydarzenia wskazują, że na Europie i innych krajach spoczywa ważny obowiązek wobec Afganistanu.
W przedmiotowym sprawozdaniu żądamy po pierwsze silniejszego zaangażowania wojskowego, ponieważ bez tego zdążamy donikąd; po drugie, zwiększenia zobowiązań dotyczących poprawy struktur demokratycznych nowej Republiki Afganistanu, gdzie od ponad 30 lat obserwujemy całkowite bezprawie i gdzie, co gorsza bije serce międzynarodowego terroryzmu.
Gdy po 11 września zwróciliśmy większą uwagę na fenomen międzynarodowego terroryzmu, wkroczyliśmy do Afganistanu i Iraku, gdzie odkryliśmy gniazdo żmij. Ostatni przyczółek terrorystów na świecie znajduje się w Afganistanie - przypomina to, berliński bunkier Hitlera. Chcą się przegrupować i wziąć odwet w Afganistanie za swoje porażki w Iraku.
Możemy jako Parlament Europejski wysłać przekaz poprzez te słowa, jeśli możliwie wielu z nas zagłosuje za przedmiotowym sprawozdaniem.
Ana Maria Gomes
Gratuluję sprawozdawcy, panu André Briemu za jego uważną analizę poważnych problemów, które napotykamy w Afganistanie, a zwłaszcza za jego wysiłki w celu takiego sformułowania treści sprawozdania, by wszystkie grupy polityczne mogły zagłosować za kompromisowymi poprawkami.
Niestety, podczas głosowania w Komisji, dwa ważne pomysły zawarte w kompromisowych poprawkach stały się ofiarą politycznych uprzedzeń kolegów, którzy wolą ignorować problemy dotykające społeczności międzynarodowej w Afganistanie, problemy, które znalazły straszne odzwierciedlenie we wczorajszym samobójczym ataku na ambasadę Indii w Kabulu. W rezultacie, odniesienie do potrzeby ponownej oceny strategii cywilnej i wojskowej upadło, tak samo jak fragment o coraz powszechniejszemu sprzeciwowi wobec korupcji, która zalewa instytucje rządowe.
W tym względzie wzywam moich kolegów posłów, by wsparli poprawki zaproponowane przez grupę PSE, w celu znalezienia nowej równowagi dla sprawozdania. Jak to możliwe, że sprawozdanie tej Izby w sprawie Afganistanu nie zawiera wzmianki o roli Pakistanu i pakistańskiego reżimu wojskowego, który przez wiele lat źle rządził tym krajem? Jak to możliwe, że my, posłowie Parlamentu Europejskiego, ignorujemy tajne więzienia sojuszników Stanów Zjednoczonych w Kabulu itp.? Dlaczego niektórzy posłowie odrzucili uzasadnione słowa krytyki pod adresem afgańskiego systemu sądowniczego? Stanowisko grupy PSE jest jasne: można wspierać rosnącą obecność wojsk międzynarodowych w Afganistanie, a jednocześnie bronić potrzeby ponownej oceny strategii wojskowej Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa (ang. International Security Assistance Force, ISAF). Można działać na rzecz ścisłej współpracy między Europą a Stanami Zjednoczonymi w Afganistanie, bez przymykania oczu na przestępstwa, których dopuściła się administracja Busha w imię zwalczania terroryzmu.
Na koniec możemy wspierać instytucje afgańskie, a zarazem zwrócić uwagę na ich mocne ograniczenia. Europa będzie mogła odegrać strategiczną rolę w Afganistanie, jeśli przestanie się bać prezentowania własnej wizji przyszłości tego kraju. Dlaczego nie zacząć od tego w przedmiotowym sprawozdaniu?
Samuli Pohjamo
w imieniu grupy ALDE. - (FI) Panie przewodniczący! Również chciałbym pogratulować panu Briemu dobrego sprawozdania. Skrupulatnie zajął się tym trudnym tematem i uwzględnił różne perspektywy.
Główne wyzwania stojące przed Afganistanem to odtworzenie bezpieczeństwa i utworzenie sprawnego państwa. To trudne zadanie, ponieważ bezpieczeństwo w Afganistanie raczej ulega pogorszeniu, niż polepszeniu. Polepszenie stanu bezpieczeństwa jest istotnym wymogiem dla każdego procesu rozwoju, ale samo rozwiązanie wojskowe nie usunie złożonych problemów tego kraju, jak podkreślił sprawozdawca.
Rekonstrukcja ogółu społeczeństwa, wprowadzenie rządów prawa, polepszenie stanu demokracji i praw człowieka, promowanie równości i budowa sprawnego rządu, ośrodków kształcenia i ochrony zdrowia w całym kraju to prawdziwe wyzwanie. Afganistan potrzebuje ponadto programu wszechstronnego rozwoju obszarów wiejskich i stworzenia innych możliwości dla hodowców opium.
Wymaga to większego wkładu Unii Europejskiej do wsparcia i odbudowy Afganistanu. Unia musi również dążyć do uskutecznienia działań społeczności międzynarodowej poprzez ich koordynację.
Chciałbym też podkreślić znaczenie rozwoju afgańskiego społeczeństwa obywatelskiego dla wzmocnienia rządów prawa i demokracji oraz dla pokonania kultury przemocy. Rozwój i wolność działania niezależnych pluralistycznych środków przekazu są niezwykle ważne w tej pracy. Nadal pozostaje wiele do zrobienia w Afganistanie.
Konrad Szymański
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Aż 30 lat niedawnej historii Afganistanu to okupacja sowiecka, konflikty wewnętrzne i w końcu, władza Talibów. Dlatego operację "Trwała wolność” zapoczątkowaną przez USA, Wielką Brytanię, Polskę, Czechy, Francję, Rumunię oraz dzisiejszą misję ISAF, która gromadzi zaangażowanie militarne niemal wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, należy odbierać jako sukces. Lepiej działa szkolnictwo, lepiej działa służba zdrowia, a rząd Hamida Karzaja kontroluje w bardzo trudnych warunkach znaczną część swego kraju. Ożywienie terrorystów w roku 2007 oznacza dla nas tylko jedno: Afganistan potrzebuje ze strony Unii Europejskiej oraz NATO większego wsparcia finansowego, politycznego i militarnego. Inna postawa, widoczna w poprawkach lewicy, będzie przejawem naszego egoizmu, hipokryzji i krótkowzroczności.
Angelika Beer
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Mamy do czynienia z paradoksem. Moja grupa będzie zalecała wszystkim lekturę oryginalnego sprawozdania autorstwa pana Briego. Może to uświadomi wszystkim naturę wyzwań, którym musimy stawić czoła w Afganistanie. Większość członków Komisji Spraw Zewnętrznych po prostu zmieniła i usunęła środki, których tak pilnie potrzebujemy. Nie możemy zwyczajnie powiedzieć: więcej oddziałów, trzymać tak dalej, wszystko jest w porządku. Nic nie jest w porządku! Wczorajszy atak to pokazał. Musimy zmienić strategię wojskową; musimy połączyć rozmaite inicjatywy. Właśnie to chcieliśmy wspólnie osiągnąć.
Moja grupa przedłożyła poprawki w porozumieniu z grupą socjalistów. Chcemy walczyć o osiągnięcie tego ważnego celu, panie Brie. Mówię to z całym szacunkiem, jaki mam dla pańskiej pracy w ostatnich latach: spieramy się o to, jakie stanowisko powinniśmy przyjąć i musi się pan czuć dziwnie - pańska grupa wsadziła panu nóż w plecy, a wszystko przez subtelną zmianę stanowiska, które również przewiduje potrzebę zaangażowania sił zbrojnych, ale we właściwy sposób - pochyla pan głowę i wycofuje swój podpis. To nie pomoże Afgańczykom i nie pomoże Parlamentowi w opracowaniu spójnej strategii dla Afganistanu.
Wzywam wszystkich do głosowania za poprawkami. W ten sposób spełnimy swój obowiązek, obowiązek wobec tych, których tam wysyłamy, policjantów i żołnierzy, oraz wobec tych, którym chcemy pomóc - wobec społeczeństwa Afganistanu.
Vittorio Agnoletto
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem niezwykle wdzięczny André Briemu za pracę, którą wykonał i w pełni popieram jego decyzję o wycofaniu podpisu. Rezolucja została zmieniona i obecnie opisuje kraj, w którym według doniesień odnotowano wysoką frekwencję wyborczą, jakby zapominając, że ludność głosowała z obawy przed siłami zbrojnymi.
Nie wspomniano o obecności watażków w rządzie Karzaja. Brak powszechnego potępienia dla operacji "trwała wolność”, która zbiera żniwo wśród cywilów na terytorium całego kraju. Działania NATO zyskały wsparcie, bez względu na to, że obecność tych sił w Afganistanie jest główną przyczyną obecnego braku bezpieczeństwa w tym kraju. Ponadto stale rośnie produkcja opium, a zabrakło wzmianki o ewentualnym wdrożeniu projektów pilotażowych w sprawie wykorzystania opium do produkcji morfiny, chociaż szczególna rezolucja w tym celu została przyjęta przez Parlament Europejski.
Jednym pozytywnym aspektem jest niewątpliwie troska o los Malalaj Joya i innych działaczy, wyrażona w sprawozdaniu. Jednak to nie wystarczy, by odwieść moją delegację od głosowania przeciw.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej i poza nią występują za pacyfikacją i odbudową Afganistanu. Zasługują oni na szacunek i pełne wsparcie Parlamentu, a przynajmniej na modlitwy o boską ochronę, ponieważ ich misja nadal jest niezwykle niebezpieczna. Wczorajszy zabójczy atak w Kabulu jest na to kolejnym dowodem.
Chciałbym prosić Radę i Komisję, by zajęły się dwoma szczególnymi problemami związanymi ze złożoną sytuacją w Afganistanie. Bez skutecznej strategii zwalczania "talibanizacji” północnego Pakistanu, stabilizacja w Afganistanie pozostanie w sferze marzeń Zachodu. Z tego względu siły NATO podejmują wysiłki ze związanymi rękami.
Drugim problemem w Afganistanie jest pilna potrzeba reformy rolnictwa. Jego największą wadą jest utrzymujący się brak bezpieczeństwa na dużych obszarach kraju. Statystyki ONZ są jasne: im bardziej niebezpieczny jest dany obszar, tym większe prawdopodobieństwo, że powstaną na nim nielegalne uprawy. Przedstawicielom Rady i Komisji życzę wszelkiej wiedzy i wytrwałości potrzebnych do czynnej stabilizacji Afganistanu.
Koenraad Dillen
- (NL) Uzgodniliśmy, że sytuacja w czwartym najsłabiej rozwiniętym kraju na świecie nadal jest tragiczna mimo licznych zachęcających sygnałów odnotowanych od początku odbudowy kraju. Problemy nie mają wyłącznie charakteru wojskowego i strategicznego, ale całkowite pokonanie Talibów pozostaje oczywiście warunkiem sine qua non budowy państwa z niezawisłymi sądami i opozycyjnymi środkami masowego przekazu. W tym ostatnim zakresie doceniam fakt, iż w sprawozdaniu odnotowano brak gwarancji wolności wyznania w konstytucji afgańskiej. Wyznawanie innej religii niż islam nadal jest uznawane za naruszenie prawa karnego. Reżim wspierany przez Zachód musi więc podjąć kolejne wysiłki.
Według mnie w sprawozdaniu brakuje zapisu, według którego zwycięstwo nad Talibami wymaga strategii uwzględniającej Pakistan, bo to na terytorium tego kraju terroryści znajdują bezpieczne schronienie: wszyscy wiedzą o pomocy logistycznej na rzecz terrorystów, która ujawniła się chociażby we wczorajszym ataku na ambasadę Indii w Kabulu. Polityka dla Afganistanu musi być więc zintegrowana w ramach całego regionu. W przeciwnym razie będzie skazana na niepowodzenie.
Nickolay Mladenov
Panie przewodniczący! Na wstępie również chciałbym wyrazić potępienie dla ataku na ambasadę Indii i złożyć wyrazy ubolewania, zwłaszcza generałowi Mehcie i panu Rao z ambasady Indii oraz ich rodzinom. Mam nadzieję, że ten atak nie odstraszy Indii, jednego z ważniejszych sojuszników działających na rzecz odbudowy Afganistanu, od udzielania dalszej pomocy.
W Afganistanie doszło do znacznie większej tragedii niż tylko zniszczenia materialne. Od 35 lat niszczono tam życie ludzkie i poszczególne jednostki. Potrzeba niewyobrażalnych wysiłków i znacznej ilości czasu, by pomóc w odbudowie życia tych ludzi w tym zrujnowanym kraju.
Jednak po pierwsze Afganistan potrzebuje większego, a nie mniejszego, bezpieczeństwa. Z zadowoleniem przyjąłem fakt, iż sprawozdanie odzwierciedla konsensus, który istnieje również na gruncie afgańskim, mówiący, że rozwiązania polityczne są możliwe jedynie wtedy, gdy wojsko będzie nadal naciskać na Talibów i rebeliantów. Musimy wspierać te naciski, jeśli mamy zagwarantować polityczne rozwiązanie tej sytuacji. Musimy wspierać strategię rządu afgańskiego, według której podjęcie rozmów z przedstawicielami Talibów będzie możliwe jedynie wtedy, gdy przyjmą oni konstytucję i złożą broń. Wtedy będzie można wrócić do procesu zmian politycznych.
Musimy wspierać pana Karzaja i rząd afgański w przejmowaniu kontroli nad krajem i przejmowaniu kontroli nad krajowymi inicjatywami politycznymi. Dlatego też z wielkim zadowoleniem przyjąłem słowa komisarz Ferrero-Waldner o skupieniu na przyszłorocznych wyborach. Afganistan potrzebuje silnych i zaangażowanych władz, które będą patrzeć naprzód i nie będą wracać do przeszłości.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że jestem przekonany, że Komisja dokłada wszelkich wysiłków potrzebnych do zorganizowania programów pomocy na rzecz Afganistanu. Zwłaszcza pan ambasador Kretschmer i oczywiście specjalny przedstawiciel, pan Vendrell, wykonują wspaniałą pracę, reprezentując Unię Europejską. Musimy dziś wysłać silny sygnał wsparcia dla społeczeństwa Afganistanu i dla naszych służb oraz dla Rady, by kontynuować te wysiłki.
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie! W celu skutecznego pokonania afgańskich problemów związanych z bezpieczeństwem, polityką, gospodarką i społeczeństwem, potrzeba czegoś więcej niż tylko rozwiązania wojskowego. Naciski wojskowe na rebeliantów muszą się łączyć z intensywnym procesem politycznym i z dialogiem na wszystkich szczeblach społeczeństwa, które wykazuje poszanowanie konstytucji i gotowość złożenia broni. Uważam, że Unia Europejska powinna odgrywać coraz większą rolę w ramach wsparcia dla Afganistanu w zakresie budowania niezależnego państwa ze wzmocnionymi instytucjami demokratycznymi, zdolnymi do zagwarantowania integralności terytorialnej, jedności państwa i rozwoju społeczno-gospodarczego. Obecnie wsparcie jest pilnie potrzebne na południu kraju. Wzmocnienie organów administracji i stopniowe przejęcie obowiązków rządzenia krajem przez władze afgańskie musi jednak być uzupełnione o skuteczną ochronę praw każdego człowieka i zasady państwa prawa. Stały i zrównoważony sukces nie będzie możliwy bez takiej ochrony.
Gerard Batten
Panie przewodniczący! Wszyscy pamiętamy powody inwazji na Afganistan: stało się to w następstwie ataków z 11 września, które al Kaida przypuściła na Stany Zjednoczone z baz w Afganistanie, kontrolowanych przez Talibów.
Stany Zjednoczone wraz ze swoimi sojusznikami, zwłaszcza ze Zjednoczonym Królestwem, przypuściły pomyślny atak w celu rozbicia mocnej pozycji al Kaidy. Poważne siły wojskowe z Zachodu zrobiły, co trzeba, by przeciwdziałać terroryzmowi.
W przedmiotowym sprawozdaniu czytamy, iż obecność NATO jest konieczna, w celu zagwarantowania przyszłości kraju. Prawdą jest, że jedynie połączone siły wojskowe wolnego i demokratycznego świata zjednoczonego w NATO mogą bronić wolności demokratycznych przed atakiem. Jednak szanse na zaszczepienie demokracji w kraju, który jej nie zna z własnej historii i którym rządzi ideologia religijna, tak inna od zachodniego umiłowania wolności i demokracji według mnie są wątpliwe.
Slavi Binev
(BG) Koledzy! Już prawie od siedmiu lat Afganistan jest areną działań militarnych. W czerwcu 2008 r. Unia Europejska wsparła siły wojskowe w liczbie ponad 23 000. Społeczeństwo międzynarodowe zapewnia istotną pomoc gospodarczą na rzecz Afganistanu. Podejmowane są stałe wysiłki w celu odtworzenia infrastruktury w tym kraju. W rezultacie tych wszystkich działań rząd przejął kontrolę jedynie nad jedną trzecią terytorium Afganistanu.
Biorąc to pod uwagę, nie mogę zrozumieć dążenia do zwiększenia unijnej pomocy finansowej na rzecz Afganistanu. Dlaczego pieniądze europejskich podatników nie są wydawane na inicjatywy, które przyniosłyby choćby znikome efekty? Dążymy do zapewnienia tam wyższości prawa i poprawy systemu sądowniczego, ale czy obecne władze zdołają to utrzymać, zważywszy na fakt, iż nie są w stanie zapewnić wyższości swojej własnej władzy w tym kraju?
Pomagamy odtworzyć siły policyjne w Afganistanie, ale dlaczego w rezultacie uzyskujemy urzędników, którzy nie szanują praw człowieka i nadużywają swej pozycji?
Oczywiście, jeśli chcemy, by pewnego dnia Afganistan przestał być źródłem napięć i zajął należne mu miejsce na arenie międzynarodowej, instytucje unijne powinny poważnie rozważyć obecnie wykorzystywane polityki i strategie.
Robert Evans
Panie przewodniczący! Chciałbym wrócić do punktu 16 rezolucji, w którym stwierdzamy, że "afgańskie problemy dotyczące bezpieczeństwa są bardziej złożone niż sama tylko wojna z terroryzmem i że w związku z tym wymagają one czegoś więcej niż rozwiązanie wojskowe”. Punkt ten, jak sądzę moi koledzy - pan poseł Rouček i pan poseł Pohjamo - przygotowali wcześniej. Znamy z historii wiele przekładów, w których siły militarne zdołały zmusić do zakończenia konfliktu i stworzenia quasi-pokojowego rozwiązania, ale wiemy też z lekcji historii, że jedynie instytucje demokratyczne, wspierane przez społeczeństwa krajów, mogą zapewnić długotrwałe rozwiązanie.
Robimy postępy w tym obszarze w Afganistanie. Pani komisarz Ferrero-Waldner ma rację, mówiąc, że afgańskie władze muszą się teraz wykazać czystym poszanowaniem praw człowieka i wolności wypowiedzi, jeżeli mamy cokolwiek odbudować. W ostatnich wyborach widziałem kobiety głosujące w Afganistanie, co jest wielkim krokiem naprzód. Musimy wzmacniać ten stan rzeczy. Musimy również prowadzić rozmowy z Pakistanem tak, aby udało się odtworzyć pokój w regionie.
Emilio Menéndez del Valle
(ES) Panie przewodniczący! W czerwcu w Afganistanie zginęło więcej żołnierzy sił międzynarodowych niż w Iraku. Również w czerwcu widoczność i siła Talibów była coraz wyraźniejsza w Peszawarze, kluczowym pakistańskim mieście, objętym konfliktem.
Podnoszono, że w Pakistanie siły zbrojne nawiązały tajne porozumienie pokojowe z przywódcami afgańskich i pakistańskich Talibów i że wojska pakistańskie będą czujniejsze na granicy z Indiami, niż na granicy z Afganistanem. Ponadto, jak wspomniało już wielu mówców, czterdzieści osób zginęło wczoraj u bram ambasady Indii w Kabulu.
Pytanie brzmi: czy nie nadszedł najwyższy czas, by rozważyć wprowadzenie innej strategii?
Vural Öger
- (DE) Pani przewodnicząca! Miesiąc czerwiec był najkrwawszy dla żołnierzy koalicji od czasu pokonania reżimu talibów w 2001 roku. Ponad 48 żołnierzy koalicji zginęło, co wynosi więcej niż w Iraku w analogicznym okresie. Od początku roku rosnąca przemoc w Afganistanie kosztowała życie ponad 2 200 ludzi. W Afganistanie mamy do czynienia nie z pojedynczym konfliktem, ale z wojną regionalną, która może eskalować dalej. Obecnie sytuacja jest poważniejsza niż w 2001 roku.
Patrząc z perspektywy tej alarmującej sytuacji, Afganistan musi zostać uznany za sprawę priorytetową dla Europy. Obecność wojsk europejskich oraz działania na rzecz społeczeństwa w tym kraju odgrywają kluczową rolę. Po długich negocjacjach w komisji popieram wersję ostateczną wniosku o rezolucję, która zawiera wiele kluczowych elementów, włącznie z systematycznym szkoleniem afgańskich sił bezpieczeństwa, większym naciskiem kładzionym na odbudowę społeczeństwa obywatelskiego oraz rozszerzoną współpracę pomiędzy podmiotami międzynarodowymi.
Anna Ibrisagic
(SV) Pani przewodnicząca! Po wysłuchaniu dzisiejszej debaty i zapoznaniu się ze wszystkimi poprawkami wydaje mi się, że niektórzy ludzie wierzą, że jedynie dialog jest narzędziem dobrym i pomocnym, a obecność wojskowa w regionie należy do działań złych i przynoszących efekt odmienny od zamierzonego. Nie wiem ilu posłów tego Parlamentu to uchodźcy wojenni, ale ja jestem przedstawicielką tej grupy. Wiem, że potrzebna jest i współpraca cywilna i obecność wojskowa. Z mojego doświadczenia wojennego wynika, że ci, którzy są najlepiej przygotowani do dialogu nie mają żadnej władzy. Natomiast ludzie posługujący się przemocą, przemytnicy, watażkowie, którzy mają władze, nie są gotowi do żadnego dialogu. W takiej sytuacji istotne są działania zarówno wojskowe, jak i cywilne, jeśli naprawdę chcemy przełamać to błędne koło przemocy i biedy w Afganistanie.
Miroslav Mikolášik
(SK) Jesteśmy świadkami szybkiego wzrostu liczby ataków terrorystycznych oraz agresywnej partyzantki w Afganistanie. Społeczność międzynarodowa nie może ulegać i tolerować organizacji terrorystycznych finansowanych z handlu narkotykami.
Głównym celem tych organizacji terrorystycznych jest zasiewanie dysonansu pomiędzy aliantami NATO, co ma na celu wykreowanie wrażenia, że osiągnięcie pokoju nie jest możliwe w Afganistanie. Tak postępując, organizacje te zagrażają nie tylko bezpieczeństwu regionu, ale także całego świata. Polityka bezpieczeństwa Unii Europejskiej odnośnie Afganistanu musi więc być bardziej dynamiczna i dopasowywalna do sytuacji oraz powinna zawierać konkretne krótko i długoterminowe działania. Ich celem powinno być przywrócenie społeczeństwa afgańskiego, instytucji, praworządności i wsparcia dla prezydenta Karzaia. Komisja Europejska powinna kontynuować wspieranie tych działań, które dotychczas przyczyniły się do postępu w tym kraju, a szczególnie tych, które zaspokajają podstawowe potrzeby społeczeństwa i dają dostęp do opieki medycznej.
Dragoş Florin David
(RO) Afganistan pozostaje największym wyzwaniem dla społeczności międzynarodowej ze względu na aktywność terrorystyczną, szerzącą się produkcję narkotyków oraz akty przemocy.
W tym kontekście proszę, aby Komisja, Rada oraz organizacje międzynarodowe potraktowały priorytetowo trzy główne działania krótkoterminowe: identyfikowanie i odizolowanie kanałów dystrybucji narkotyków w Afganistanie, zwiększone zaangażowanie państw w regionie, jeśli chodzi wdrażanie strategii międzynarodowych, biorąc pod uwagę bliskość kulturową i religijną, większe dofinansowanie i zaangażowanie w rekonstrukcję oraz wsparcie poprzez dostarczanie racji żywnościowych.
Wierzę również, że intensyfikacja dialogu politycznego, kulturowego i religijnego z Afganistanem jest realnym rozwiązaniem dla osiągnięcia celów stabilizacyjnych w regionie.
Gratuluję panu André Brie sprawozdania, które przygotował.
Geoffrey Van Orden
Pani przewodnicząca! Wróciłem właśnie z prowincji Helmand i z wizyty w Kandaharze. Zgadzam się, że bez stabilizacji nie będzie postępu, a stabilizacja oznacza dobre rządzenie, wojsko oraz policję.
Myślę, że niektórzy nasi sprzymierzeńcy z Europy składają jedynie gołosłowne obietnice, jeśli chodzi o ich aktywność w Afganistanie. Potrzebujemy tam więcej sił zbrojnych, większej elastyczności, silniejszego wsparcia dla misji Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) w Afganistanie. Natomiast w kwestii misji policyjnych, Unia Europejska odnosi sukcesy, ale jest to mało w porównaniu z wysiłkiem wkładanym przez Amerykę. Powinna mieć miejsce odpowiednia koordynacja misji policyjnych amerykańskich z europejskimi oraz w kwestii wyszkolenia policyjnego.
Na koniec chciałbym potępić uwagi wystosowane przez pana Brie, który wypowiadał się o talibach i Amerykanach w podobnym tonie. Uważam, że była to wypowiedź skandaliczna. Talibowie mordują swoje własne społeczeństwo, podczas gdy siły sprzymierzone mają za zadanie nieść wsparcie społecznościom lokalnym.
Vytautas Landsbergis
Pani przewodnicząca! Paragraf 11 wniosku o rezolucję mówi, że Parlament Europejski "popiera działania sił NATO dla wzmocnienia bezpieczeństwa w kraju oraz w zwalczaniu lokalnego i międzynarodowego terroryzmu oraz uważa, że obecność tych sił jest niezbędna do zapewnienia temu państwu przyszłości”.
Poprawka 9 przedłożona przez sprawozdawcę jest przeciwna tej postawie i sugeruje, aby ten paragraf został wykreślony. Lepiej byłoby, gdyby sprawozdawca jasno powiedział, że Parlament wspiera lokalny i międzynarodowy terroryzm i uważa obecność sił NATO za przeszkodę w zagwarantowaniu przyszłych rządów Talibów w kraju. Tak sformułowana poprawka 9 byłaby uczciwym posunięciem anty-afgańskim i anty-natowskim.
Czesław Adam Siekierski
Pani Przewodnicząca! Dziś jednym z najważniejszych wyzwań, jakie wciąż stoją przed Unią, jest stworzenie sprawnego mechanizmu koordynacji przedsięwzięć i wymiany informacji między uczestnikami działań w Afganistanie. Mechanizm ten jest konieczny, aby podejmowane przez te podmioty działania w Afganistanie wzajemnie się uzupełniały. Należy zwalczać międzynarodowy i lokalny terroryzm zwiększając bezpieczeństwo w kraju i ułatwiając tym samym jego dalszy rozwój. Dlatego wspólnie powinniśmy wspierać afgańskie społeczności obywatelskie oraz projekty na rzecz pojednania. Ponadto należy dążyć do stabilizacji sytuacji w Afganistanie poprzez wzmocnienie lokalnych instytucji oraz zaspokojenie potrzeb obywateli w podstawowych dziedzinach życia. Istotnym elementem na drodze do odbudowy demokratycznego państwa jest też osiągnięcie niezależności oraz wolności mediów. Takie działania należy wspierać.
Jean-Pierre Jouyet
przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, panie Brie, panie komisarzu, moja przyjaciółko Benito, panie i panowie! Chciałbym po raz kolejny wyrazić moje poparcie dla sprawozdania pana Brie oraz moją satysfakcję z faktu, że istnieje consensus w kwestii tego, że w Afganistanie potrzeba osiągnąć wyższy poziom bezpieczeństwa w ogólnym rozumieniu oraz lepiej zarządzać w tym trudnym okresie.
Nasza dyskusja ukazuje, że mamy tutaj do czynienia z bardzo kompleksową sytuacją, która wymaga czegoś więcej niż tylko rozwiązań o charakterze wojskowym. Mamy przed sobą bardzo trudną sytuację, gdzie społeczność międzynarodowa musi zaangażować się długoterminowo, co jest niezbędnym elementem dla Unii Europejskiej, ponieważ, jak to zostało wspomniane, przywrócenie nadziei ludziom zajmie długi czas, a gdy dojdzie do kwestii zarządzania, to będziemy musieli się skoncentrować na przygotowaniach do wyborów. Ze swojej strony rada będzie oczywiście kontynuować szczegółową obserwację przygotowań do wyborów.
W kwestii aspektów związanych z zarządzaniem, poszanowanie praworządności i wszystkiego, co związane z naszymi tradycjami nie jest elementem kreującym podziały; tą wiadomość musimy przekazać władzom Afganistanu.
W kwestii zasad bezpieczeństwa oraz obecności na terytorium, chciałbym podkreślić, że 50% personelu IFAS to personel z UE, a Rada skupi się na czterech obszarach priorytetowych w nadchodzących miesiącach. Pierwszym priorytetem będzie znaczne zwiększenie personelu EUPOL, co zostało ustalone 26 maja. Wszystkie aspekty związane z efektywnością policji są istotne, a Parlament ma rację wyrażając nimi zainteresowanie.
Po drugie, Rada będzie nadkładać wysiłków, aby monitorować wdrażanie wniosków konferencji międzynarodowej dotyczącej wsparcia dla Afganistanu: Unia Europejska musi grać główną rolę w tej sprawie ze względu na jej wkład finansowy.
Po trzecie, Unia Europejska musi podkreślić potrzebę poprawy stosunków pomiędzy Afganistanem i Pakistanem - jak niektórzy z państwa wspomnieli, oraz zachęcić obydwa kraje do kontynuowania współpracy na rzecz jej wzmocnienia w obszarach zwalczania terroryzmu oraz we wszystkich sprawach związanych z przemytem narkotyków.
Kończąc, ważne jest, aby Komisja i Rada posiadały pełne poparcie Parlamentu w tej sprawie, co jest niezmiernie ważne dla społeczności międzynarodowej oraz dla przyszłości Europy, o czym wspomniało już kilkoro z państwa.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Pani przewodnicząca! Postaram się wypowiedzieć szybko. Mam jedynie trzy uwagi. Pierwsza dotyczy Pakistanu. Jasnym jest, że należy skoncentrować się na kwestii granicy, wykorzystując fakt, że w Pakistanie powstał nowy rząd.
Jednak w tym samym momencie jesteśmy świadkami rosnącego tam napięcia i mam nadzieję, że ten fakt nie zniweczy poprawiającej się współpracy bilateralnej u podstaw.
Tak więc pracujemy nad kwestiami granicy i jesteśmy świadomi, że współpraca regionalna, łącząca w sobie zarządzanie granicą oraz sprawy związane z handlem regionalnym, jest bardzo istotna. Popieramy również inicjatywę dialogu G8 na temat Afganistanu, który zainicjowały Niemcy. To jest moja pierwsza uwaga.
Moja druga uwaga dotyczy wymiaru sprawiedliwości. Myślimy, że dobre zarządzanie jest ważne i automatycznie idzie w parze z zabezpieczeniem policyjnym i wymiarem sprawiedliwości. Gdy ma miejsce bezkarność, policja może robić, co chce. Musi istnieć także skuteczny wymiar sprawiedliwości. Tak więc, razem z Radą, która pracuje nad kwestiami policji, skoncentrowaliśmy się na pracy nad wymiarem sprawiedliwości. Przyczyniliśmy się znacząco do ukształtowania afgańskiej strategii narodowej odnośnie do wymiaru sprawiedliwości. Musi on być po raz kolejny zrównoważony, skierowany na skutki długoterminowe.
Istnieje dedykowane okno, którym jest Afgański Fundusz na rzecz Rekonstrukcji (ARTF) dla sektora wymiaru sprawiedliwości, gdzie również planujemy wnieść swój wkład poprzez afgański program dwustronny, co obiecaliśmy już na konferencji w Rzymie. Oczywiście wiele reform musi zostać do tej pory przeprowadzonych.
Moja trzecia uwaga dotyczy rozwoju obszarów wiejskich. Konferencja w Paryżu pokazuje, że musimy się mocno skupić na rozwoju obszarów wiejskich. Od początku był to już dla nas jeden z najważniejszych sektorów, nad którym pracowaliśmy. Jesteśmy silnie zaangażowani w kontynuowanie i oferowanie alternatyw gospodarczych dla upraw maku do późniejszej produkcji opium.
Poprawiamy również infrastrukturę obszarów wiejskich poprzez regulowanie koryt rzek oraz irygację. Angażujemy się również w poprawę jakości upraw lokalnych oraz hodowlę zwierząt. Osobiście uważam, że jest bardzo istotnym, aby obrać regionalny punkt widzenia zaczynając, dla przykładu, od północy we współpracy z Tadżykistanem odnośnie do energii wodnej dla elektryczności oraz w celu pozyskania wody do irygacji pól uprawnych, co zaowocowałoby skuteczniejszą produkcją żywności dla społeczeństwa afgańskiego, co z kolei mogłoby odwrócić jego uwagę od produkcji narkotyków.
Tak więc, jak najbardziej oczekujemy kontynuowania wspólnej, owocnej współpracy z Parlamentem, ponieważ zanosi się na to, że będziemy tam dłuższy czas i mam nadzieję, że otrzymamy poparcie naszej strategii oraz poparcie dla jej wdrożenia. Wiem, że chodzi tu o pieniądze podatników, ale myślę, że musimy tam być i pracować razem z państwem nad stabilizacją w Afganistanie.
André Brie
Pani przewodnicząca! Proszę mi pozwolić wyrazić trzy kolejne uwagi. Po pierwsze, chciałbym powiedzieć pani Beer, że nie obawiam się własnego ugrupowania i jestem za tą debatą. Jedna z najstraszliwszych poprawek do mojego sprawozdania została wystosowana właśnie przez moje ugrupowanie. Postawiono tam tezę, że w Afganistanie nie doszło do żadnych pozytywnych zmian. Taka arogancja naprawdę mnie rozsierdziła. Wierzę, że wszyscy musimy przyjąć postawę realistyczną i dyskryminującą wobec Afganistanu. W tym państwie żyje społeczeństwo nie tylko bogate, ale również sprzeczne i niejednorodne, podobnie, jak problemy, które stawiane są przed nami.
Po drugie, moi koledzy i koledzy posłowie mówią mi, że musimy podtrzymywać naszą odpowiedzialność za Afganistan w kwestii terroryzmu, upraw opium, korupcji i tak dalej. Wielu moich lewicowych kolegów powiedziałoby zapewne, że wlicza się w to również okupacja. Mój własny punkt widzenia opiera się na interesach ludzi, którzy przeżyli 30 lat w okresie wojny. Myślę, że dużo z tego znajduje się w sprawozdaniu i chciałbym kolejny raz podziękować tym wszystkim ludziom i zainteresowanym ugrupowaniom.
Po trzecie, pomimo tego, że nie zgadzam się z istotnymi partiami tego tekstu, to cieszę się, że mogę kontynuować prace nad sprawozdaniem zgodnie z moim zobowiązaniem względem Afganistanu. To nie ulega wątpliwości.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Bogusław Rogalski  
na piśmie. - Afganistan to kraj borykający się z wieloma problemami. Jest to kraj o dużym nasileniu ataków terrorystycznych, o pogarszającym się bezpieczeństwie wewnętrznym, w którym prawa człowieka nie są respektowane.
Kraj ten jest producentem ogromnych ilości opium, co również negatywnie wpływa na bezpieczeństwo oraz politykę, gdyż gospodarka oparta na produkcji opium jest źródłem korupcji, osłabiając instytucje publiczne szczególnie w dziedzinie sprawiedliwości.
Ponad połowa mieszkańców Afganistanu żyje poniżej progu ubóstwa, z bezrobociem sięgającym 40% a odejście od wiary muzułmańskiej nadal jest objęte karą.
Mimo, iż kraj ten rozpoczął skomplikowany i żmudny proces odbudowy, powinien lepiej zaspakajać podstawowe potrzeby obywateli w dziedzinach takich jak edukacja, zdrowie, mieszkalnictwo, wyżywienie i bezpieczeństwo publiczne.
Pomoc udzielona Afganistanowi powinna polegać na działaniach krótkoterminowych oraz długoterminowych, możliwych przez kompleksową poprawę systemu rządzenia. Wsparcie Unii Europejskiej powinno być oparte na wykorzystaniu doświadczenia oraz wiedzy z misji państw członkowskich obecnych na terytorium afgańskim za pośrednictwem sił cywilnych oraz wojskowych. Niezbędna jest również obecność sił NATO w celu zwalczania terroryzmu. Pozytywnie na przyszłość kraju wpływa masowe uczestnictwo ludności podczas wyborów, co świadczy o chęci zbudowania demokratycznego kraju. Bardzo istotną kwestią jest kontynuacja walki z korupcją oraz tworzenie nowych struktur przez instytucje afgańskie. Restrukturyzacja oraz wspólny wysiłek międzynarodowy ma ogromny wpływ na wyprowadzenie Afganistanu z głębokiej zapaści spowodowanej przewlekłym wewnętrznym konfliktem.
