

De Voorzitter.
   Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0249/2005), namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (optische straling) (19e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) (05571/6/2005 – C6-0129/2005 – 1992/0449(COD)) (rapporteur: de heer Őry).
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, om te beginnen wil ik graag namens de Commissie de rapporteur, de heer Csaba Őry, bedanken voor zijn uitmuntende verslag en voor zijn inzet om tot een succesvolle afronding te komen van dit gecompliceerde vraagstuk betreffende het onderdeel “optische straling” van het voorstel voor een richtlijn betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico’s van fysische agentia. De Commissie blijft de hoogste prioriteit toekennen aan alle maatregelen met het oog op een betere bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers. Het gaat namelijk om aspecten die van essentieel belang zijn als het gaat om de kwaliteit van het arbeidsleven.
Uit de meest recente wetenschappelijke gegevens blijkt dat overmatige blootstelling aan optische straling, of deze nu van een natuurlijke of van een kunstmatige bron afkomstig is, ernstige gevolgen kan hebben voor de gezondheid, met name voor de gezondheid van werknemers die eraan worden blootgesteld in het kader van hun beroepswerkzaamheden. Aangezien het voor de schadelijke gevolgen van blootstelling aan optische straling geen verschil maakt of deze afkomstig is van een kunstmatige dan wel een natuurlijke bron, heeft het voorstel betrekking op alle gevallen van beroepsmatige blootstelling aan optische straling. De Commissie heeft echter ingestemd met de in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad gekozen benadering. Deze houdt in dat er een gedifferentieerde aanpak zal komen voor het terugdringen van de risico’s van blootstelling aan natuurlijke bronnen zoals de zon enerzijds en aan kunstmatige bronnen zoals lasers en uv-lampen anderzijds.
Voor de blootstelling aan kunstmatige bronnen worden in het voorstel blootstellingsgrenswaarden vastgesteld. Daarnaast wordt voorzien in een aantal preventieve maatregelen, waaronder een risicobeoordeling die van tevoren dient te worden uitgevoerd, teneinde de risico’s uit te sluiten of tot een minimum te beperken. Om onnodige belasting van bedrijven te vermijden wordt in het voorstel bovendien gepreciseerd dat bij de beoordeling rekening gehouden kan worden met de gegevens die door de fabrikanten van de uitrusting worden verstrekt ingeval die uitrusting al is behandeld in een communautaire richtlijn.
Wat de blootstelling aan natuurlijke bronnen aangaat, is het niet opportuun geacht om blootstellingsgrenswaarden toe te passen, daar de aanwezigheid en de intensiteit van deze bronnen niet door de mens beheersbaar zijn. Voor die gevallen wordt in de richtlijn echter de nadruk gelegd op het belang van voorlichting en opleiding van werknemers, alsmede van een risicobeoordeling vooraf, waarbij rekening gehouden wordt met eenvoudige beschermingsmaatregelen die zijn toegesneden op de situatie ter plaatse.
Mijnheer de Voorzitter, straks heb ik de gelegenheid om het standpunt van de Commissie over de amendementen kenbaar te maken, maar eerst moet ik ruim baan geven aan het debat. Overigens wil ik erop wijzen dat ik dit onderwerp behandel vanwege de afwezigheid van de heer Špidla, die is afgereisd naar de top EU-China. Ik ben goed in staat mijn collega vervangen, te meer daar het over arbeidsomstandigheden gaat, een terrein waarop ik zelf menigmaal de gelegenheid heb gehad te werken. Ik wil het Parlement bij voorbaat bedanken voor het feit dat het alle informatie en observaties waarover het beschikt met ons wil delen. 
Csaba Őry (PPE-DE ),
   –De totstandbrenging van een wetgevingskader voor de bescherming van de veiligheid en gezondheid van de Europese werknemers is al tientallen jaren nadrukkelijk een verplichting voor de Europese wetgever. Deze verplichting is onder meer vastgelegd in artikel 137 van het EG-Verdrag. Basis van het wetgevingskader vormt een kaderrichtlijn van de Europese Economische Gemeenschap uit 1989, waarin is bepaald dat werkgevers ten aanzien van de veiligheid en gezondheid van werknemers de algemene plicht hebben een evaluatie te maken van alle mogelijke gezondheidsrisico’s waaraan hun werknemers blootgesteld zijn tijdens de uitoefening van hun beroepsactiviteiten. De werkgever is tevens verplicht, zo is verder vastgelegd, ervoor te zorgen dat werknemers daadwerkelijk tegen die risico's beschermd worden. In deze prescriptieve tekst worden de verschillende soorten risico’s niet nader benoemd, omdat aard en omvang van de risico’s voortdurend meeveranderen met veranderingen in de werkomgeving. Op de werkgever rust niettemin de plicht hoe dan ook alle beroepsrisico’s in aanmerking te nemen.
Destijds al, in 1989, achtte de wetgever het gewenst voor de verschillende soorten risico’s specifieke passende wettelijke bepalingen op te stellen, en vanuit die gedachte is een wetgevingpakket uitgewerkt inzake fysische risico's. Na de eerste lezing in 1992 besloot het Parlement deze wetgeving in vier delen op te splitsen; daaruit zijn de bijzondere richtlijnen inzake risico's met betrekking tot lawaai, trillingen en elektromagnetische velden voortgekomen. De laatste component betreft risico’s inzake optische straling, en die tekst staat nu op de agenda voor de tweede lezing. Wat de straling afkomstig van kunstmatige bronnen betreft, is een redelijke mate van overeenstemming bereikt gedurende de werkzaamheden van het Parlement en tijdens de bemiddeling met vertegenwoordigers van de Commissie en de Raad. Er bleek evenwel nogal wat verschil van mening te bestaan op het punt van zonnestraling, oftewel straling afkomstig van natuurlijke bronnen, en daarop zou ik dan ook kort in willen gaan.
Een fundamenteel beginsel op dit terrein is dat de werkgever aansprakelijk is voor alle schade die de werknemer ten gevolge van de uitoefening van zijn beroep mogelijk lijdt. Daarover is geen discussie mogelijk, en dit is ook nadrukkelijk vastgelegd in de wettelijke bepalingen van vroeger datum die nu nog van kracht zijn. Er moet natuurlijk wel onderscheid gemaakt worden naar land, omstandigheden en zelfs soort straling, en daarom was een uitgebreid en ingewikkeld raadplegingsproces nodig voordat we een compromis konden bereiken met een meerderheid van onze collega’s. Kern van dit compromis is dat het vanwege de zeer sterk uiteenlopende omstandigheden waarmee we te maken hebben als het om optische straling gaat, raadzaam lijkt dat de details en specifieke maatregelen op lidstaatniveau uitgewerkt worden. In de geest van het subsidiariteitsbeginsel wordt in dit compromis voorgesteld de vaststelling van passende bepalingen inzake de straling van natuurlijke bronnen onder de bevoegdheid van de afzonderlijke landen te laten vallen. Het moge duidelijk zijn dat de situatie in een land als Zweden niet te vergelijken is met die in Griekenland, zoals de omstandigheden in bijvoorbeeld Spanje ook verschillen van die in Duitsland. Ieder land heeft zijn eigen tradities en zijn eigen cultuur, en het lijkt dan ook verstandig het vaststellen van de verplichtingen waaraan werkgevers geacht worden te voldoen aan de afzonderlijke landen over te laten. Anderzijds zie ik de brede overeenstemming die we hebben bereikt over tal van kwesties waarop dit verslag betrekking heeft als een belangrijk resultaat. Zo heeft de Raad aangegeven in te kunnen stemmen met het voorstel – een voorstel dat door alle fracties in het Parlement gesteund wordt – om een praktische technische handleiding op te stellen, en het is nu aan de Commissie om deze tekst uit te werken. Die zal voor het bedrijfsleven, en met name kleine en middelgrote ondernemingen, een hulpmiddel zijn om de vaak nogal complexe maatregelen die genomen moeten worden, zeker waar het gaat om straling van kunstmatige bronnen, te begrijpen en toe te passen en om een en ander in goede banen te leiden. Als die handleiding er inderdaad komt als onderdeel van deze richtlijn, zou dat een geweldig resultaat zijn.
Ik roep mijn collega’s en het Parlement op steun te geven aan de voorliggende versie van de richtlijn, evenals aan de amendementen die erop gericht zijn een evenwicht tot stand te brengen tussen Europa-brede bepalingen inzake minimumverplichtingen en de praktische mogelijkheden en verantwoordelijkheden van de lidstaten. Ik zou u daarom willen vragen deze compromissen te steunen. Tot slot zou ik een woord van dank willen richten tot de schaduwrapporteurs van alle fracties, mijn collega’s en de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie. Wij hebben allemaal erg hard gewerkt de afgelopen weken, en naar mijn oordeel hebben we dat in goede harmonie gedaan. 
Ria Oomen-Ruijten,
   . Voorzitter, om te beginnen wil ik Csaba Őry oprecht bedanken, want hij heeft onder heel grote druk, niet alleen van collega's maar ook van de media, op dit lastige dossier moeten werken. Ik heb minder waardering voor de vertegenwoordigers van de Raad en voor de vertegenwoordigers van de Commissie. Ik vind het jammer, mijnheer Barrot, dat u nu bij de aanvang van het debat nog niet kunt aangeven wat de positie van de Europese Commissie ten aanzien van dit dossier is, en dat u niet kunt zeggen of de Europese Commissie bereid is om het standpunt van de Commissie sociale zaken te verdedigen. Wat ik ook onaangenaam vind, is dat de vertegenwoordigers van de Raad tot nu toe niets van zich hebben laten horen. Waarom is me dat zo onaangenaam? Omdat de politici in de lidstaten zeggen dat we eigenlijk een andere weg opmoeten in Europa terwijl de bureaucraten van de Commissie die zich over dit onderwerp buigen, zeggen dat we moeten vasthouden aan datgene wat er is.
Voorzitter, dat stoort mij ten zeerste. Wat wij gedaan hebben is een besluit nemen over een 1ste lezing die al in 1992, dus 13 jaar geleden, gedaan is. En wij kunnen nu pas overgaan tot de 2de lezing! Voorzitter, er is over dit onderwerp veel geschreven. Wat kunstmatige straling betreft, moet je streng zijn op het gebied van de arbeidsvoorwaarden. De gezondheid van werknemers is immers in het geding. Maar met de zonnestraling, de natuurlijke straling, daar willen wij toch anders mee omgaan, en dat kán ook met de subsidiariteitclausules waarover wij beschikken. De zon schijnt niet overal evenveel en schijnt niet overal even sterk. Minimumeenheidseisen maken in Europa, dat lijkt ons dan ook te ver gaan.
Ik ben dan ook heel verheugd dat de Commissie sociale zaken zeer positief op onze amendementen gereageerd heeft. Het verslag dat hier nu voorligt zou volgens mij in dit Parlement een grote steun moeten hebben.
Voorzitter, wat willen wij doen met natuurlijke straling? We geven toe dat er een gevaar is, maar we zeggen dat de lidstaten, c.q. de werkgevers samen met de lidstaten, zelf moeten uitmaken of er maatregelen moeten worden genomen en wanneer er maatregelen moeten worden genomen.
Voorzitter, dit principe is neergelegd in het goedgekeurde verslag en ik doe een dringende oproep aan alle fracties, ook de socialistische fractie, om dit verslag te steunen. 
Stephen Hughes,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de heer Őry bedanken voor zijn uitstekende werk als rapporteur. Hij heeft zeer nauw samengewerkt met alle schaduwrapporteurs, hij heeft een gemeenschappelijk standpunt dat al behoorlijk goed was verbeterd en hij heeft een goed ontwerpverslag opgesteld voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. Het is alleen jammer dat zijn goede werk in gevaar is gebracht door de houding die zijn eigen fractie, de PPE-DE, en een deel van de liberale fractie inneemt ten aanzien van één aspect van het voorstel: de bepalingen die betrekking hebben op de beroepsrisico's die voortvloeien uit de blootstelling aan natuurlijke straling.
Helaas zijn we er inmiddels aan gewend dat de rechtervleugel met zeer misleidende en sensationele persberichten komt, waarin een verkeerde voorstelling wordt gegeven van belangrijke wetgeving inzake de volksgezondheid en de veiligheid. Toen we ons bezighielden met de kwestie van industrielawaai, werden we ervan beschuldigd dat we het doedelzakspelen in Schotland probeerden te verbieden. Toen we ons bezighielden met de risico's van trillingen, wilden we natuurlijk boeren verbieden om langer dan drie of vier uur op een tractor te rijden, ook al is de oogst in volle gang. Nu we ons bezighouden met het onderhavige voorstel, wordt de indruk gewekt dat we de burgers willen dwingen om met een parasol te gaan lopen. Dit is klinkklare onzin. De commissaris heeft zelf gezegd dat in het oorspronkelijke voorstel werd beoogd om natuurlijke straling minder streng aan te pakken dan straling van kunstmatige bronnen.
Dit keer heb ik echter het gevoel dat men meer wil dan alleen maar op een goedkope manier de publiciteit zoeken; er is sprake van een ideologische drijfveer. Ik heb het idee dat degenen die achter de heer Őry zitten en zijn werk proberen te ondermijnen denken dat ze, door de sociale agenda van Europa in ernstige mate te saboteren, de kans hebben om deregulerend bezig te zijn en om belangrijke onderdelen van de sociale rechtsgrondslag te renationaliseren. Als dat inderdaad zo is, wil ik tegen ze zeggen dat ze nog maar eens goed moeten nadenken. We zullen er alles aan doen om ze tegen te houden en om de bescherming van werknemers te blijven verbeteren in plaats van te ondergraven.
In werkelijkheid hebben onze amendementen over natuurlijke straling niets te maken met de belachelijke verhalen die de wereld in zijn geholpen. We proberen drie positieve dingen te bewerkstelligen. In de eerste plaats willen we expliciet maken wat al impliciet in het voorstel besloten ligt. Het is niet de bedoeling om werkgevers op kosten te jagen. Als de werkgever denkt dat er sprake is van een risico dat samenhangt met natuurlijke straling, dient hij de werknemer daarover voor te lichten. In de meeste hedendaagse beroepssituaties zal er geen risico zijn.
In de tweede plaats erkennen we, door mee te gaan in wat de Raad heeft gezegd over de rol die de lidstaten moeten spelen bij het vaststellen van de criteria die moeten worden aangehouden bij het bepalen van het risico in het land zelf, dat het risico van natuurlijke straling in Newcastle wel wat lager is dan in Napels, zoals de voorgaande sprekers al hebben opgemerkt.
In de derde plaats proberen we werkgevers een grotere rechtszekerheid te bieden. Hoewel de rechtervleugel het probeert te ontkennen, hebben werkgevers uit hoofde van de kaderrichtlijn van 1999 de plicht om alle risico’s op de werkplek te beoordelen. De richtlijn uit 1992 betreffende de veiligheid op bouwplaatsen gaat nog verder, aangezien daarin specifieke punten worden genoemd waarmee rekening moet worden gehouden. We moeten dit voorstel gebruiken om de rechtszekerheid te vergroten. Daarom proberen we in onze amendementen ook de nadruk te leggen op het belang van de voorlichting aan werknemers.
We hebben het over een zeer ernstig risico. Volgens het Britse kankeronderzoeksinstituut Cancer Research UK is huidkanker een van de meest voorkomende vormen van kanker in het Verenigd Koninkrijk. Het aantal gevallen van huidkanker is daar vanaf de jaren tachtig meer dan verdubbeld. In het Verenigd Koninkrijk hebben nu meer mensen huidkanker dan in Australië. Elk jaar worden er in het Verenigd Koninkrijk meer dan 69 000 nieuwe gevallen geconstateerd en sterven er meer dan 2 000 mensen aan huidkanker.
Dit geldt niet alleen voor het Verenigd Koninkrijk. In Duitsland is huidkanker onder landarbeiders in de afgelopen tien jaar alleen al met 15 à 20 procent toegenomen. Kijk maar eens naar de statistieken in uw eigen land. Dit is een mondiaal, geen nationaal, probleem. Laten we dus gebruikmaken van de rechtsgrondslag die we binnen de EU als geheel hebben om onze werknemers een betere bescherming te bieden.
Elizabeth Lynne,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek, in tegenstelling tot wat de heer Hughes suggereerde, namens de gehele ALDE-Fractie. Ik wil de rapporteur graag bedanken voor zijn coöperatieve houding ten aanzien van deze richtlijn. Ik hoop dat alle parlementsleden, ook de socialistische, tot bezinning komen en ofwel natuurlijke straling in zijn geheel uit deze richtlijn verwijderen ofwel voor het compromis kiezen waarvoor we in de commissie hebben gestemd, namelijk om deze kwestie aan de lidstaten over te laten. Het is zonder meer bespottelijk om het erin te houden. Ik dacht dat het een grapje was toen ik het voor het eerst las. Ik geloofde niet dat de Raad en de Commissie dit serieus konden menen. Maatregelen treffen tegen zon op de werkplek komt de toch al niet zo geweldige reputatie van de EU echt niet ten goede. Afgezien daarvan is het best een zinnige richtlijn om mensen zoals lassers te beschermen tegen kunstmatige straling, maar de natuurlijke straling van de zon hoort er niet in thuis. Zoals de tekst nu is, zouden werkgevers elke dag een risicobeoordeling moeten uitvoeren en technische en organisatorische maatregelen moeten nemen om de werknemers te beschermen. Wat houdt dat in? Hen regelmatig binnenhouden, zodat ze niet worden blootgesteld aan de zon? Beschermende middelen ter beschikking stellen, zoals zonnebrillen, hoeden of zonnebrandcrème? Het is niet de taak van de EU om tegen werknemers te zeggen dat ze niet met een ontbloot bovenlichaam of in korte broek mogen rondlopen. Het zijn volwassen mensen.
Stel u de reactie van werknemers eens voor als ze te horen krijgen dat ze zich moeten bedekken als ze in hun vakantie graag bruin willen worden. En hoe zit het met de aansprakelijkheidsstelling? Als een werknemer kanker krijgt, heeft deze dat dan opgelopen op de werkplek of op het strand of in de achtertuin? Volgens mij is dat juridisch gezien een nachtmerrie. Ja, iedereen moet gewaarschuwd worden voor de gevaren van de zon, maar dat moet niet de taak zijn van de werkgevers. Via overheidscampagnes moet iedereen hiervoor worden gewaarschuwd.
Als we natuurlijke straling in deze richtlijn opnemen, zijn we te betuttelend bezig. Ik hoop oprecht dat alle leden van het Parlement stemmen voor het verwijderen van natuurlijke straling uit de tekst of voor het compromis van de commissie. 
Sepp Kusstatscher,
   .  Mijnheer de Voorzitter, er doen in de media lachwekkende spookverhalen de ronde, bestaande uit halve waarheden en verzinsels. Van de zogeheten minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (optische straling) – zo luidt de titel – bleef bij het grote publiek alleen het volgende hangen: Brussel wil in zijn bedilzucht zelfs de zon verbieden te schijnen, serveersters mogen geen decolleté hebben en voetballers mogen in de toekomst geen korte broek meer dragen. Ik hoef er hier niet op te wijzen dat het in deze richtlijn uitsluitend gaat om preventie, om beschermingsmaatregelen bij het werk en om betere voorzorgsmaatregelen tegen huidkanker – ook als beroepsziekte.
Eigenlijk zouden we geen regeling en voorschriften inzake natuurlijke optische straling nodig hebben gehad als oude kledingvoorschriften voor de verschillende beroepsgroepen nog gegolden hadden. Zo was het bijvoorbeeld vanzelfsprekend dat iemand die in de zon werkte een hoed en beschermende kleding droeg. Ook zouden we ze nauwelijks nodig hebben gehad als de uv-straling van de zon niet steeds gevaarlijker zou worden door het steeds dunner worden van de ozonlaag. Het is echter aangetoond – daar is al op gewezen – dat het aantal gevallen van huidkanker de laatste jaren is verveelvoudigd, vooral bij bouwvakkers en boeren, toch al niet de meest bevoorrechte beroepsgroepen.
De vraag is nu of wij deze werknemers – net als bij lawaai, trillingen en elektromagnetische straling – beter tegen optische stralen willen beschermen of niet, en wel in alle lidstaten in gelijke mate, en of we willen waarborgen dat huidkanker in alle EU-lidstaten als beroepsziekte wordt erkend. Wij mogen onze eigen verantwoordelijkheden niet op de lidstaten afwentelen. Zij zijn er in het vervolgtraject verantwoordelijk voor dat de regels worden omgezet in nationaal beleid.
Gezondheid is voor elk individu een hoog goed. Gezondheid heeft ook een economische dimensie. Daarom moeten we instemmen met de minimumvoorschriften – want dat zijn het – die door de Raad zijn voorgelegd, en artikel 4 en 5, die inmiddels volkomen verwaterd zijn, verwerpen. Wij Groenen staan in principe op hetzelfde standpunt als de sociaal-democraten en verlangen minimumnormen voor een goede bescherming van de veiligheid en gezondheid op het werk in alle lidstaten van de EU. 
Ilda Figueiredo,
   . – Om de gezondheid en veiligheid van werknemers te beschermen bestaan er al verscheidene richtlijnen betreffende trillingen, lawaai en elektromagnetische velden. Daarom is het verzet van leden van de PPE-DE-Fractie en van de Liberale Fractie tegen de goedkeuring van maatregelen om de werknemers die zijn blootgesteld aan natuurlijke bronnen van optische straling beter te beschermen, onbegrijpelijk. Die voorstellen verplichten de werkgevers de risico’s voor de gezondheid en veiligheid te beoordelen en hebben tot doel de getroffen maatregelen voor het verminderen van de genoemde risico’s identificeerbaar en toepasbaar te maken. Daartoe dienen de werkgevers een actieplan te maken met technische en/of organisatorische maatregelen om de risico’s voor de gezondheid en veiligheid zo klein mogelijk te houden.
Zoals al opgemerkt, is dat gebeurd in de Commissie werkgelegenheid met de artikelen 4, lid 2 en 5, lid 2 in een poging werknemers wat betreft optische straling niet onder deze voorstellen te laten vallen. Wij vinden natuurlijk de bescherming van de gezondheid van de werknemers van fundamenteel belang. Daarom achten wij het compromis van het Raadsvoorzitterschap het minimum wat nodig is.
Natuurlijk mogen de lidstaten bij de definitie van specifieke criteria voor de uitvoering van die risicobeoordeling rekening houden met de aard van de activiteiten en met de blootstelling aan zonnestraling. Het is echter belangrijk minimumwaarden te hebben, die rekening houden met de gegevens van de Wereldhandelsorganisatie. Daaruit blijkt dat in Europa duizenden mensen sterven aan huidkanker, die in de hele Europese Unie een stijgende tendens vertoont. Daarom dienen de werknemers in de landbouw, de bouw, de toerismesector en bij de politie – in feite alle werknemers die in de buitenlucht werken – beschermd te worden. Vandaar onze voorstellen om de verdediging van minimumwaarden voor alle werknemers in de Europese Unie weer in het voorstel op te nemen. 
Roger Helmer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, waarom blijven we onszelf toch belachelijk maken door van die idiote maatregelen als deze te propageren? In de Duitse pers is er de spot mee gedreven omdat ze gevolgen hebben voor het diepe decolleté van Beierse serveersters. In Groot-Brittannië heeft de pers er de draak mee gestoken, omdat bouwvakkers dan niet meer in hun blote bast mogen rondlopen. Ik geef toe dat de bilnaad van een bouwvakker geen mooie aanblik is, maar het is niet de taak van het Europees Parlement om hier regels voor op te stellen.
Wanneer gaan we de Europese burgers nu eens behandelen als volwassenen die hun eigen beslissingen kunnen nemen? Hoe lang blijven we ze behandelen als kleine kinderen, van wie we het leven tot in de kleinste details willen regelen en beheersen? Hoe lang blijven we de werkgevers nog opzadelen met allerlei kosten, verplichtingen, onzekerheid en bureaucratische rompslomp, waardoor de Europese economieën minder winst maken en minder concurrerend zijn?
Ik ben benaderd door diverse beroepsorganisaties, van de National Farmers Union tot de Federation of Master Builders, die zich ernstig zorgen maken over het effect van deze richtlijn op hun beroepsgroep. Ik ben helaas niet benaderd door Beierse serveersters, maar mijn deur staat altijd voor ze open, mochten ze me willen spreken.
Dit is een onnodige en schadelijke maatregel. De enigen die ervan zullen profiteren, zijn advocaten die zich bezighouden met schadeclaims. We moeten de hele kwestie van de natuurlijke straling onverwijld uit dit voorstel schrappen. 
Thomas Mann (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ons, collega Kusstatscher, gaat het om preventie en bescherming – niet op vrijetijdsgebied maar op het terrein van arbeid. Maar als het aan de Commissie en de Raad ligt, staat de bouwsector in de toekomst wat te wachten: zo hebben bouwvakkers die buitenwerk verrichten in de toekomst naar het schijnt een veiligheidscertificaat inzake uv-stralen nodig. Er worden tijdrovende actieprogramma’s vastgesteld in verband met verbranding door de zon. Badmeesters bij buitenbaden moeten zich welhaast gaan vermommen. Kelners en serveersters in buitencafés krijgen handen tekort, want naast hun dienbladen moeten ze ook nog parasols vasthouden.
Wat hier in 42 bladzijden – staat u er eens bij stil – is opgetekend, vormt een belasting voor het bedrijfsleven, brengt arbeidsplaatsplaatsen in gevaar en stuit bij het publiek volledig terecht op louter onbegrip. Rapporteur Csaba Őry heeft uitstekend werk geleverd en in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken een compromis voorgelegd. Dit compromis heeft een meerderheid gekregen, zij het een uiterst krappe.
Wij willen bereiken dat de lidstaten zelf beslissen hoe zij met deze zonneschijnrichtlijn omgaan. Met dit voorstel hebben wij blijk gegeven van realisme en ons afgezet tegen het bureaucratisch monster. Uit de mislukte referenda in enkele lidstaten – andere landen hebben getwijfeld of ze het besluitvormingsproces wel moesten voortzetten – moet toch gebleken zijn dat de burgers de Europese Unie pas accepteren als wij ons op de wezenlijke vraagstukken concentreren, de onderwerpen ook echt serieus nemen en onze competenties benutten. Elizabeth Lynne heeft gelijk: het gevaar bestaat dat de Europese Unie in diskrediet raakt.
Er zijn inmiddels ruim tien jaar verstreken sinds de eerste lezing over optische straling. De tekst van toen heeft zo goed als niets meer te maken met die van nu. Het is en blijft toch merkwaardig dat we in de Unie voor iedereen gelijke regels willen voor de bescherming van werknemers, terwijl we weten dat we te maken hebben met landen in totaal verschillende klimaatzones. Door jarenlange ervaring weten de werknemers zelf goed genoeg hoe ze met optische straling moeten en kunnen omgaan. Sommige mensen kunnen prima tegen de zon en andere helemaal niet. Ieder neemt zijn eigen maatregelen; daar moeten we ons niet mee gaan bemoeien.
Mevrouw Oomen-Ruijten heeft gelijk: de Raad heeft tot nu tot niets van zich laten horen. Voorts is het standpunt dat de Raad in dit obscure nieuwe voorstel inneemt, verre van realistisch. De Duitse, nog zittende, regering heeft zich daar natuurlijk bij aangesloten. Wij, de Europese afgevaardigden van de CDU en CSU, zullen het gemeenschappelijk standpunt, dat geen garanties biedt inzake subsidiariteit, verwerpen. Laten we de zon beschermen tegen de regelzucht van de Europese Unie! 
Harlem Désir (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de polemiek die naar aanleiding van deze richtlijn is losgebarsten, is mijns inziens buiten alle proportie en bepaald veelzeggend voor twee verschillende benaderingen van het beleid dat de Unie moet voeren op het gebied van de bescherming van de rechten van werknemers. Ik denk niet, mijnheer Mann, dat de bescherming van de gezondheid van werknemers schadelijk is voor de werkgelegenheid.
De heer Őry herinnert ons eraan dat dit voorstel voor een richtlijn simpelweg het vierde deel is van een wetgevingspakket waarover het Parlement en de Raad zich al hebben uitgesproken waarmee beoogd wordt de gezondheid en de veiligheid van werknemers te beschermen tegen de risico’s verbonden aan de blootstelling aan fysische agentia. Zoals u weet hebben wij de bepalingen op het gebied van trillingen, lawaai en elektromagnetische velden al aangenomen. In het onderhavige geval zijn wij ertoe gebracht een onderscheid te maken tussen de stralingen afkomstig van kunstmatige bronnen en die van natuurlijke bronnen. Tegelijkertijd is er een blinde vlek – men vergeve mij het gebruik van deze formulering – in uw woorden, in uw gedachtegang, als het gaat om de gezondheid en met name om het volksgezondheidsbeleid: u verzuimt het onderscheid te maken tussen het risico waaraan een persoon – in casu een werknemer – wordt blootgesteld ten gevolge van natuurlijke stralen, en het risico waaraan een persoon wordt blootgesteld ten gevolge van kunstmatige stralingen.
Ook al wordt in de in het gemeenschappelijk voorstel voorgestelde bepalingen inderdaad onderscheid gemaakt tussen de situatie waarin men zich bij een machine bevindt of de situatie waarin men wordt blootgesteld aan zonnestraling door werk in de open lucht, we hebben specifiek beleid voor beide terreinen, zelfs als we hetgeen door de gemeenschap ten uitvoer is gelegd overeenkomstig artikel 137 van de Europese Akte uiteindelijk als voldoende beschouwen. Met andere woorden: we moeten zorgen dat er voor alle werknemers van de Europese Unie maatregelen worden vastgesteld ter bescherming van de gezondheid en de veiligheid op hun arbeidsplaats. Doen we dat niet, dan zou dat betekenen dat we het bijltje erbij neergooien. Dat mogen we niet doen, want er is een nieuw risico: er zijn gegevens waaraan niet kan worden voorbijgegaan, gegevens van de Wereldgezondheidsorganisatie en van onze nationale gezondheidsinstellingen, waaruit blijkt dat het aantal gevallen van kanker in verband met de blootstelling aan zonnestraling toeneemt. Deze toename doet zich met name voor bij mensen die tijdens de uitoefening van hun beroep aan de zon zijn blootgesteld. Men kan er dus niet mee volstaan een en ander bijvoorbeeld aan de toegenomen vrije tijd of vakanties toe te schrijven. Blootstelling aan zonnestraling komt voor bij mensen in de bouw, in de publieke werken en in het toerisme. Ook het politiepersoneel dat is belast met de veiligheid is zeer veel buiten. En daarmee is de lijst van desbetreffende beroepen nog lang niet uitgeput.
We hebben dus een verantwoordelijkheid, en het gedane voorstel is een verantwoordelijk voorstel, omdat de noodzaak in aanmerking wordt genomen, voor bedrijven, om dit soort verplichtingen tegen gereduceerde kosten aan te pakken. Het is een kwestie van voorlichting, opleiding, beoordeling en preventie. Het is in feite een kwestie van het stellen van verplichtingen aan de werkgevers, omdat de werknemer toch uiteindelijk in een afhankelijkheidsrelatie staat tot zijn werkgever. Sommigen beweren dat het voorstel te specifiek is, dat de Gemeenschap en de Europese Unie zich belachelijk maken. Ik stel vast dat op economische beleidsterreinen de wetgeving nooit te specifiek kan zijn. Als het gaat om financiële verordeningen, als het gaat om de interne markt, om bankzaken, dan kunnen we wel degelijk instemmen met heel specifieke normen. Welnu, als het gaat om de gezondheid van mensen, denk ik dat we evengoed in staat moeten zijn om specifiek te zijn.
We zijn het niet eens met een opvatting die zou betekenen dat de normen, de Europese regels op economisch gebied bindend moeten zijn, maar dat als het om sociale rechten en om bescherming van de gezondheid van werknemers gaat, er consequent met subsidiariteit en opt-out moet worden geschermd. Daarom verlangen wij dat de strekking van deze wetgeving niet wordt afgezwakt en dat alle werknemers van de Unie normen krijgen aangeboden op het gebied van voorlichting en preventie die geschikt zijn om de ontwikkeling van deze vormen van huidkanker te bestrijden. 
Marian Harkin (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil me, net als de meeste andere sprekers, concentreren op natuurlijke optische straling oftewel zonlicht. Het komt erop neer dat we het juiste evenwicht moeten zien te vinden tussen de gezondheid en veiligheid van werknemers en de verleiding om te veel te willen regelen – te normatief te willen zijn – en voorbij te gaan aan het subsidiariteitsbeginsel door te proberen wetgeving te creëren die voor alle lidstaten geldt.
Toen we het tijdens de vorige zitting over de nitratenrichtlijn hadden, zei ik dat zelfs het Europees Parlement het weer in Europa niet aan banden kan leggen, en dat standpunt huldig ik nog steeds. Daarom denk ik dat het in dit verband gezien de uiteenlopende klimatologische omstandigheden binnen Europa terecht is om beslissingen over de gezondheid en veiligheid van werknemers die te maken hebben met de blootstelling aan zonlicht, over te laten aan de nationale overheden.
Wat de blootstelling aan zonlicht betreft, gelden voor een Nigeriaan die in Ierland in de bouw werkt heel andere gezondheids- en veiligheidsoverwegingen dan voor een Ier die in Griekenland in de bouw werkt. Deze kwestie is echter belangrijk genoeg om er aandacht aan te schenken en werkgevers hebben een serieuze verantwoordelijkheid in dezen om praktische preventieve maatregelen te treffen – met name, denk ik, om werknemers bewust te maken van de risico's. Hierdoor kunnen werknemers die in de buitenlucht werken gefundeerde keuzen maken over de blootstelling aan zonlicht en de noodzaak om praktische voorzorgsmaatregelen te nemen om zichzelf te beschermen. 
Elisabeth Schroedter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in herinnering roepen dat ingevolge de Europese Akte minimumvoorschriften inzake de bescherming van de gezondheid op de werkplek reeds op Europees niveau wettelijk zijn geregeld en dat werkgevers al sinds 1989 verplicht zijn risico’s te beoordelen, werknemers te onderrichten en informeren, zo nodig beschermingsmiddelen beschikbaar te stellen en de bijbehorende maatregelen te documenteren.
Met de onderhavige richtlijn wordt op een evenwichtige en adequate wijze, ook daar waar we de bron niet kunnen controleren, slechts het kader vastgelegd voor de desbetreffende maatregelen. Daarom begrijp ik niet waarom de werkgeversorganisaties zich tegen deze rechtszekerheid verzetten. Ze hebben slechts twee alternatieven: ofwel nemen ze eenvoudige maatregelen zoals het beschikbaar stellen van voorlichtingscirculaires of actuele informatie over gezondheidsrisico’s, ofwel stellen ze zich bloot aan gerechtelijke uitspraken inzake de erkenning van beroepsziekten. Het is me een raadsel waarom ze niet voor de goedkoopste optie kiezen. Ik ben dan ook van mening dat de motie van de CSU meer rechtsonzekerheid schept en juist voor kleine ondernemingen schadelijk is. 
Jiří Maštálka (GUE/NGL ).
    –  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de heer Öry bedanken voor al het zware werk dat hij verzet heeft. Ik ben hem ook erkentelijk voor zijn medewerking aan dit verslag, waarover ik als schaduwrapporteur van onze fractie met hem van gedachten heb kunnen wisselen. Ik ben het met mevrouw Oomen-Ruijten eens dat het debat over dit verslag zich te lang voortsleept en dat het in bepaalde media wordt opgeblazen als gevolg van een gebrek aan helderheid in de standpunten van de Commissie en de Raad.
Het staat voor mij als een paal boven water dat de bescherming van werknemers tegen risico’s van optische straling voor de gezondheid een vraagstuk is dat op EU-niveau geregeld moet worden. Een dergelijke benadering is tenslotte ook in overeenstemming met de bevindingen van mijn verslag over de bescherming van de gezondheid op het werk, dat het Parlement enige tijd geleden heeft aangenomen.
Zoals een van de voorgaande sprekers heeft opgemerkt, heeft de Wereldgezondheidsorganisatie gemeld dat het aantal mensen dat overlijdt ten gevolge van huidkanker in de duizenden loopt. Dit betekent duidelijk dat werknemers die blootgesteld worden aan optische straling, met name van natuurlijke bronnen, beter beschermd dienen te worden. De logica van de collega’s die natuurlijke straling van de voorschriften willen uitsluiten, ontgaat mij en ik verzet mij evenzeer tegen de amendementen die beogen werkgevers zelf te laten beslissen of zij hun werknemers meer bewust maken van optische straling en of zij hen daartegen beschermen. Het beschermen van werknemers is niet goedkoop, maar het zal onvermijdelijk moeten gebeuren als wij de bescherming van de gezondheid op het werk echt willen verbeteren. 
Anja Weisgerber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen wil ook ik rapporteur Csaba Őry bedanken. Hij heeft uitstekend werk geleverd.
Waar willen we in Europa naartoe? We hebben te maken met een grondwetscrisis. We hebben te maken met een financiële crisis. De mensen begrijpen Europa niet meer. We moeten alles in het werk stellen om het publiek weer achter ons te krijgen. Met de voorgestelde regelingen voor natuurlijke straling in het gemeenschappelijk standpunt zullen we echter precies het tegendeel bereiken. Ze zijn immers een klassiek voorbeeld van overregulering en bureaucratisering en ze staan haaks op de dereguleringsinspanningen van de Europese Unie. De Commissie en de Raad spreken voortdurend over betere wetgeving voor meer groei en meer werkgelegenheid in de EU. Onder betere wetgeving versta ik iets geheel anders. Juist aan voorschriften van dit kaliber moeten we paal en perk stellen. De door Raad en Commissie geïnitieerde bepalingen voor bescherming tegen de zon schieten hun doel ver voorbij.
Alleen al vanwege de verschillende klimatologische omstandigheden in de EU kleven er ook veel praktische bezwaren tegen een dergelijke, voor de gehele Unie geldende regeling. Ik geloof dat de bescherming van werknemers tegen de zon in Finland toch van een iets andere orde is dan in, pakweg, Spanje of Griekenland. Zo pakken we de mensen in Europa de mogelijkheid af voor zich zelf te beslissen. Waar blijft de eigen verantwoordelijkheid van de werknemers? Hoe kun je trouwens weten dat je op je werk verbrand bent en niet in je vrije tijd, of andersom? Hoe verhoudt een en ander zich met het aansprakelijkheidsvraagstuk als werkgevers grootschalige risicobeoordelingen moeten uitvoeren, die er door invoering van deze richtlijn zeker zullen komen?
Ik wil nog een kort voorbeeld noemen. Ik sprak met iemand die verantwoordelijk was voor de veiligheid en gezondheid op het werk. Hij vertelde me over een werknemer die naast een metershoge steekvlam stond. Hij vroeg hem waarom hij die vlam niet doofde, waarop de werknemer zei: “Jij bent toch verantwoordelijk voor arbeidsveiligheid?” Wat ik hiermee wil zeggen is dat wij de werknemers persoonlijke verantwoordelijkheid moeten geven.
Morgen kunnen wij als Parlement laten zien dat wij werk maken van ontbureaucratisering en deregulering en lering getrokken hebben uit de referenda in Nederland en Frankrijk. Samen met de heer Mann, de heer Bushill-Matthews en vele andere afgevaardigden in het Parlement heb ik amendementen ingediend die de zon uit de werkingssfeer van de richtlijn halen. Ik verzoek u deze amendementen te ondersteunen of in ieder geval in te stemmen met het compromis dat in de commissie is bereikt. We moeten het vertrouwen van de mensen in Europa terugwinnen. 
Karin Jöns (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sinds enkele weken moeten we in mijn land toekijken hoe afgevaardigden van de CDU/CSU tijdens de Duitse verkiezingscampagne op groteske wijze aan de haal proberen te gaan met deze richtlijn betreffende optische straling, met de totale verwerping van het gemeenschappelijk standpunt in het amendement van de heren Ferber en Nassauer als triest dieptepunt. Een amendement van dit kaliber had ik van de Britse Tories wel verwacht, maar niet van de CDU/CSU. Hiermee keren zij zich tegen de gehele communautaire regelgeving inzake veiligheid en gezondheid op het werk. Zij stellen die volledig ter discussie. En tegelijkertijd weerspreken zij hun vroegere opvatting over arbeidsveiligheid – ook dat moet maar eens gezegd worden.
De CDU/CSU heeft ingestemd met en steun gegeven aan alle drie andere richtlijnen betreffende arbeidsveiligheid. Kan iemand mij misschien uitleggen waarom men werknemers op de werkplek wel beter wil beschermen tegen trillingen, lawaai en elektromagnetische straling, maar niet tegen het gevaar van optische straling?
Beste mevrouw Weisgerber, wie in de titel van zijn persbericht gewag maakt van een zonneschijnrichtlijn is bewust bezig de boel te verdraaien! U weet dat het in deze richtlijn primair om de bescherming tegen kunstmatige bronnen van optische straling gaat. Daarover rept u echter met geen woord; in plaats daarvan plaatst u de regeling inzake natuurlijke straling in een verdachte hoek en spreekt u schijnheilig over “dichter bij de burger staan”. Het gaat er trouwens alleen om de werkgevers te verplichten hun werknemers te informeren over de gezondheidsrisico’s door zonnestraling. Dat wordt in beide amendementen van de PSE nog eens duidelijk gesteld. Of en hoe de werknemers zich in de praktijk tegen zonnestraling beschermen, blijft onverminderd een zaak van henzelf. De verspreiding van voorlichtingscirculaires lijkt me toch niet te veel gevraagd. Zulke maatregelen hebben in het verleden op het gebied van arbeidsveiligheid al veel effect gehad.
Bovendien willen wij sociaal-democraten het aan de lidstaten overlaten om zelf speciale criteria vast te stellen bij de uitvoering van de risicobeoordeling. Daarmee houden wij op slimme wijze rekening met het subsidiariteitsbeginsel. Wat wij sociaal-democraten in ieder geval niet willen, is arbeidsveiligheid in Europa. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volkomen eens met de heer Hughes: deze maatregel is door de kleingeestige anti-Europese groepen in dit Parlement gebruikt om voor opschudding te zorgen en niet om aan zinnige wetgeving te werken. Dit is op treffende wijze aangetoond door de heer Helmer, die een toespraak vol onzin en halve waarheden heeft gehouden en vervolgens is vertrokken, waarschijnlijk om ergens lekker in het zonnetje te gaan zitten.
Ieder verstandig persoon snapt dat het wenselijk is dat werknemers tegen huidkanker worden beschermd. Ondanks de noordelijke ligging van Schotland is het ook bij ons een ernstig probleem dat dringend moet worden aangepakt. De vraag die wij ons moeten stellen, is of we ons doel bereiken door zonlicht op te nemen in deze maatregel. Door natuurlijke straling op te nemen in de tekst, maken we helaas de zinnige voorstellen in dit pakket vrijwel onhaalbaar, maken we ze juridisch moeilijk uitvoerbaar en slecht hanteerbaar in de praktijk. Ik ben blij dat de rapporteur het subsidiariteitsbeginsel aanhaalde. Daardoor kan deze maatregel, als het niet anders gaat, hopelijk met meer gezond verstand worden toegepast.
De Scottish National Party vreest dat deze maatregelen, hoe prijzenswaardig het doel ook is dat men ermee wil bereiken, niet het beoogde resultaat zullen hebben. We zijn bang dat, wanneer de kwestie van zonlicht in de tekst wordt opgenomen, er een te grote druk komt te liggen op boeren, vissers, boswachters, bedrijven in het algemeen en anderen, zonder dat de gewenste effecten op de gezondheid per se worden bereikt. We zijn van mening dat er wetgeving moet komen op dit gebied, maar we denken niet dat dit de juiste weg is. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is jammer dat de commissaris hier vandaag niet kan zijn. Ik heb begrepen dat hij verplichtingen in China heeft. Ik hoop dat de zon daar schijnt en dat hij te horen heeft gekregen dat hij zich daar goed tegen moet beschermen.
De vorige vergaderperiode, in juli, was de eerste waarbij het Verenigd Koninkrijk optrad als voorzitter van de Raad. Er werden ons vele beloften gedaan: het nieuwe voorzitterschap zou de lasten voor bedrijven verlichten, de administratieve rompslomp verminderen en een leidersrol vervullen die de EU dichter bij de burger zou brengen. Het gehele Parlement, met inbegrip van deze vleugel, moet dergelijke plannen natuurlijk steunen als daar inderdaad serieus werk van wordt gemaakt.
Dit is de eerste vergaderperiode daarna en de eerste gelegenheid voor ons allemaal om te beoordelen of het Britse voorzitterschap zijn beloften waarmaakt. Vandaag is daar al wat meer duidelijkheid over, want op de agenda staat méér administratieve rompslomp in plaats van minder: het gaat om een richtlijn die van bedrijven verlangt dat ze registreren hoe intensief de zon schijnt. Het Britse voorzitterschap probeert deze hele richtlijn te bagatelliseren door te zeggen dat het allemaal heel simpel is en dat alle ophef overdreven is.
Als dat zo is, waarom hebben mijn collega’s en ik dan steeds ongerustere brieven gekregen van organisaties en individuele bedrijven, groot en klein, uit belangrijke sectoren, zoals de land- en tuinbouw, de bouw, het toerisme en de horeca? Zij hebben hun informatie niet uit zogenaamde “misleidende persberichten” – zoals de heer Hughes en zijn socialistische collega’s ons uiteraard op de mouw proberen te spelden – maar rechtstreeks uit de richtlijn zelf. Ze verzinnen die problemen niet zomaar; ze wijzen op specifieke problemen in het gemeenschappelijk standpunt die de Raad gewoon niet heeft voorzien toen deze er zijn goedkeuring aan hechtte. Met name het voorzitterschap zou nu een zeer rood gezicht moet hebben, maar dan niet door blootstelling aan de zon.
Het is onze taak in dit Parlement om EU-wetgeving te helpen creëren die nuttig en redelijk is. In zijn huidige vorm is dit voorstel geen van beide. Als het Britse voorzitterschap niet de juiste weg wijst, doet onze fractie dat wel. We hebben amendementen ingediend om het gemeenschappelijk standpunt in zijn geheel overboord te zetten, om alle verwijzingen naar natuurlijke straling te schrappen en om een richtlijn te krijgen die van wat meer gezond verstand getuigt. We zijn blij met de steun van een groot deel van de liberaal-democraten en ook van andere fracties. Dit hele Parlement zou echter luid en duidelijk deze boodschap moeten verkondigen. De mensen willen niet dat politici hen beschermen tegen de zon, maar ze willen steeds meer worden beschermd tegen politici. 
Harald Ettl (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de noodzaak van arbeidsveiligheid is door de werkgevers al vaker gebagatelliseerd. Het heeft bijvoorbeeld tientallen jaren geduurd voordat beroepsziekten werden erkend. Ook zag men op het vlak van de arbeidsveiligheid lange tijd de noodzaak niet in van het dragen en verstrekken van gehoorbeschermingsmiddelen in bedrijven die jongeren opleiden. En nu hebben de tabloids zich ook nog met volle overgave gestort op het onderwerp kunstmatige en optische straling, dat voor werknemers zo’n belangrijke rol speelt.
We moeten ons bij de ontwerprichtlijn over optische straling beperken tot het voorstel van de Raad. Natuurlijke zonnestraling vergelijken met zonnebaden is je reinste polemiek. Er zit nogal wat verschil tussen de langdurige zonnestraling waaraan werknemers dag in, dag uit zijn blootgesteld en de vrije keuze om op verantwoorde wijze even te gaan zonnebaden. Deze thematiek dient te worden beschouwd tegen de achtergrond van het sterk stijgende, en bewezen, risico in Europa van huidkanker. Met name bouwvakkers, bosbeheerders en andere arbeiders die in de buitenlucht aan straling zijn blootgesteld lopen een toenemend risico. De informatieplicht bij extreme weersituaties van werkgevers en functionarissen op het gebied van de arbeidsveiligheid is een serieus te nemen plicht, die zeker geen onevenredig hoge kosten met zich meebrengt. Bovendien is toenemende rechtszekerheid zeer nuttig en noodzakelijk, niet alleen voor de arbeidsveiligheid, maar ook op verzekeringsgebied. Verder dienen parlementariërs zich in hun besluiten ten aanzien van werknemers te laten leiden door probleembewustzijn in plaats van onwetendheid. 
Alexander Radwan (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, staat u mij toe mijn bijdrage te beginnen met enkele opmerkingen over de gang van zaken. We hebben in feite te maken met een stukje rechtsgeschiedenis van het Europees Parlement. Per slot van rekening heeft de Commissie in 1992 al een oordeel geveld over het dossier en nu debatteren wij daarover in tweede lezing, ik onderstreep: in tweede lezing! Bij de stemming van morgen zijn wij gebonden aan de procedure volgens welke het dossier in meerderheid moet worden verworpen of gewijzigd. Als afgevaardigde die tijdens de eerste lezing nog geen lid was van dit Parlement, vind ik het onverteerbaar dat de Commissie en de Raad bij een voorstel waar een groot deel van de afgevaardigden niet bij is geweest, niet op overeenkomstige wijze aan regels gebonden is. Ik kon in de commissie geen amendementen indienen, hoewel ik daar conform het Reglement het recht toe heb.
Daarom moeten we er gezamenlijk op aandringen dat er een einde aan dit soort eigenaardigheden wordt gemaakt. Het is een van de redenen waarom de CDU/CSU een amendement heeft ingediend ter verwerping van de richtlijn. Niet omdat wij gerechtvaardigde maatregelen in verband met kunstmatige optische straling afwijzen, maar om de Commissie op te roepen met een serieus voorstel te komen. Serieus met het oog op de Grondwet en Lissabon. Commissievoorzitter Barroso en zijn collega’s putten zich uit in verklaringen waarom het met de Grondwet fout is gegaan en wijzen daarbij met regelmaat op de doelstellingen van Lissabon. Maar als je ze op de man af aanspreekt over regelgeving en richtlijnen, zeggen ze opeens: de zonneschijnrichtlijn? Toen was ik nog niet in functie. Daarbij heeft de Commissie heel wat ambtenaren in dienst die de woorden van hun bazen gewoonweg en stelselmatig negeren. – wat interesseert dat de consumentenbeschermers, degenen die op dit gebied de maatregelen zouden moeten treffen? Voor hen is het  .
In Duitsland roept dit politieke onderwerp bij meer partijen vragen op. Ik herinner collega Jöns aan wat de voorzitter van de Duitse vergadering van de afgevaardigden uit de steden heeft gezegd. Woorden die haar wellicht tijdens het zomerreces zijn ontgaan. In ieder geval heeft deze voorzitter, tevens burgemeester van München en, zoals u weet, lid van de SPD, de zonneschijnrichtlijn aan de schandpaal genageld. In Duitsland bestaat er dus brede consensus dat een regeling praktisch uitvoerbaar moet zijn. Het compromis voert ons in die richting. Indien het amendement waarmee de Commissie wordt opgeroepen om met een beter stuk werk te komen, wordt verworpen, verzoek ik u om in ieder geval het compromisamendement te steunen. 
Ole Christensen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, volgens mij probeert de rechterhelft van deze zaal munt te slaan uit een overigens ernstige zaak. Bescherming van de veiligheid en gezondheid van werknemers horen tot de kern van het sociale Europa. Met deze richtlijn wordt juist geprobeerd om de omstandigheden van de werknemers te verbeteren door nadrukkelijk te wijzen op alle gevaren voor de gezondheid waaraan werknemers op hun werk worden blootgesteld ten gevolge van optische straling. Zonlicht is een risico voor de velen die dagelijks buitenshuis werken. Het aantal gevallen van huidkanker is de laatste dertig jaar verzevenvoudigd en het lijdt geen enkele twijfel dat het risico om huidkanker te krijgen veel hoger is voor werknemers in bijvoorbeeld de bouwsector of de landbouw. Dat is de werkelijkheid waar we iets aan moeten doen en dat zijn de cijfers die ons verplichten om te eisen dat werkgevers in de toekomst hun werknemers informeren over de manier waarop ze zich tegen gevaarlijke zonnestraling moeten beschermen. Straling op het werk is gevaarlijk en er is behoefte aan gemeenschappelijke Europese regels.
De Commissie heeft de opdracht gekregen om alle risico’s te beschrijven waaraan werknemers in verband met hun werk worden blootgesteld. De schadelijke uv-straling van de zon is gevaarlijk en moet natuurlijk in de richtlijn staan. Of kanker nu veroorzaakt is door natuurlijke of kunstmatige straling – voor de werknemer is hij even concreet. Werknemers dragen natuurlijk een verantwoordelijkheid voor hun eigen veiligheid en gezondheid. Wij eisen alleen dat de werkgevers ook hun deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen. Wij hebben een oplossing gevonden die de werkgevers niet overbelast en die rekening houdt met de bescherming van de werknemers. De tegenstand van rechts kunnen wij alleen uitleggen als de zoveelste poging om de arbeidsmarktwetgeving te renationaliseren. Een volstrekt onbegrijpelijk standpunt, dat de concurrentie binnen de grenzen van de EU zal vervalsen. Er moeten gemeenschappelijke Europese regels komen. Dat is de enige manier om te zorgen voor fatsoenlijke omstandigheden voor alle werknemers in Europa.
Avril Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de commissaris heeft gezegd dat het niet doenlijk is om maximale blootstellingswaarden voor natuurlijke straling toe te passen en dat wil ik graag nog eens onderstrepen.
Ik wil graag in de eerste plaats aan de commissaris vragen om heel duidelijk aan te geven wat de standpunten van de Commissie zijn over dit debat, de amendementen en de zaken die in de verschillende commissies aan de orde zijn gekomen. Het zou handig zijn geweest als we uw standpunt van tevoren hadden geweten, mijnheer de commissaris, want we praten nu in het luchtledige. Misschien bent u het eens met wat de ene of de andere zijde zegt, maar we willen graag weten welk standpunt u inneemt.
Ik vind dat er een goed wetgevingsvoorstel voor ons ligt, te weten de kaderrichtlijn die van werkgevers vraagt om de gezondheidsrisico's voor werknemers te beperken. Daar zijn we het allemaal mee eens. We hebben ons al eerder beziggehouden met trillingen, lawaai en elektromagnetische velden, en nu hebben we het over optische straling. Ik sta erachter – het is een goed voorstel – maar wat ik niet goedvind, is dat natuurlijke straling erin is opgenomen. Rechtszekerheid is een belangrijke kwestie als het om de werkomgeving gaat, zowel voor werkgevers als voor werknemers. Er bestaat geen rechtszekerheid als het gaat om de risicobeoordeling vanwege de blootstelling aan natuurlijke straling op de werkplek, en het is zo zeker als wat dat het in een claimmaatschappij uiteindelijk tot het exclusieve domein van advocaten gaat behoren.
Als ik ervoor kies om op zaterdag of zondag tien uur lang op een strand te liggen of bij 27 graden tien uur lang in de tuin in de zon te gaan zitten of in de brandende zon te gaan golfen, zouden alle gezondheidsinstanties zeggen dat dat veel te lang was. Wat mijn collega’s hebben gezegd over huidkanker is absoluut waar, maar als ik ervoor kies om mezelf in mijn vrije tijd overmatig bloot te stellen aan de zon en vervolgens op maandag weer aan het werk ga – bijvoorbeeld in de bouw, op het land, in de wijngaard, op een sportveld, bij een zwembad of waar dan ook – terwijl ik al overmatig in de zon ben geweest door gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel in het weekend, is het dan de plicht van mijn werkgever om te voorkomen dat ik op maandag nog meer aan de zon wordt blootgesteld? Twee uur is in dat geval misschien al te veel en vier uur helemaal.
Als ik een Ier ben met rood haar en een lichte huid, is twee uur zonneschijn voor mij het maximum, en dan moet ik mezelf goed beschermen met een hoed, bedekkende kleding en een zonnebrandmiddel. Ben ik echter een Zuid-Europeaan met donker haar, bruine ogen en een donkere huid, dan kan ik zes of zeven uur in de zon doorbrengen zonder dat ik er schade van ondervind. Wat moeten werkgevers doen? Moeten ze hun werknemers op maandagmorgen op een rij zetten en dan hun huidtype bekijken en controleren of ze in het weekend te lang in de zon zijn geweest? Moeten ze kijken of iemand in de afgelopen twee weken van top tot teen bruin is geworden toen hij met vakantie was in Torremolinos en zeggen: “Sorry, je mag de hele week niet in de zon”? Dat is onbegonnen werk.
We willen rechtszekerheid. We willen dat het individu een eigen verantwoordelijkheid behoudt. We willen dat mensen vanuit gezondheidsoogpunt een weloverwogen keuze kunnen maken. Iedereen, niet alleen werknemers, moet worden geïnformeerd over de risico’s van de zon, maar zeg namens ons allemaal tegen voorzitter Barroso dat we dit soort betuttelende verordeningen niet nodig hebben en dat natuurlijke straling uit de richtlijn moet worden verwijderd, als hij echt uit is op betere regelgeving in het kader van de Lissabon-agenda en op het principe dat minder regelgeving betere regelgeving is. Deze kwestie kan niet aan de lidstaten worden overgelaten, omdat er, naar ik heb begrepen, een juridisch probleem is. Krachtens kaderrichtlijn 89/391 kan de risicobeoordeling niet aan de afzonderlijke lidstaten worden overgelaten, aangezien het een bevoegdheid op communautair niveau betreft. Vertelt u ons alstublieft wat de mogelijkheden zijn en wat uw standpunt in dezen is, commissaris. 
Proinsias De Rossa (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het lijkt wel alsof de PPE-DE-Fractie en de liberalen wat deze kwestie betreft hun verstand hebben verloren. De controverse heeft zich toegespitst op één enkel aspect, dat te maken heeft met de verplichte voorlichting aan werknemers over de risico’s van kanker. De media zijn daar natuurlijk gretig op ingesprongen, gestimuleerd door mensen die beter zouden moeten weten, zoals mevrouw Lynne. Ik heb niemand hier vandaag horen ontkennen dat overmatige blootstelling aan de zon gevaarlijk is en dodelijk kan zijn, maar toch worden deze spelletjes gespeeld.
De rechterflank – zowel eurofielen als eurofoben – heeft deze kwestie als een wig gebruikt bij zijn campagne om de gezondheids- en veiligheidsvoorschriften te renationaliseren en vergeet daarmee voor het gemak dat, als er in een open, concurrerende economie geen Europese regelgeving is, er helemaal geen regelgeving is. Dat zou onvermijdelijk tot protectionisme leiden en dat akelige fenomeen steekt na het Franse en het Nederlandse referendum helaas al de kop op.
De voorlichting over de risico’s van kanker aan arbeiders die in de buitenlucht werken is geen last voor werkgevers; het is een investering in gezond personeel. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie en de Raad zijn zich ervan bewust dat er een aparte aanpak moet komen voor de preventie tegen risico’s van natuurlijke aard, en dit onderscheid komt terug in het gemeenschappelijk standpunt. Ik zal nu dus, mijnheer de President, nader ingaan op het standpunt van de Commissie over de amendementen. Ik zou allereerst graag het Parlement willen bedanken voor het werk dat het geleverd heeft en voor het debat dat heeft plaatsgehad. Gedurende het lange en moeizame wetgevingsproces heeft de Commissie eraan gehecht alles in het werk te stellen om in deze tekst een hoog beschermingsniveau voor de werknemers te handhaven en te voorkomen dat er ten onrechte onderscheid wordt gemaakt tussen werknemers die bloot staan aan gelijksoortige risico’s, zulks met inachtneming van de bepalingen van Kaderrichtlijn 89/391/EEG en zonder het vereiste gevoel voor proportie te verliezen. Het doel was de weg te banen voor een compromis aan het einde van de rit dat voor alle betrokken instellingen aanvaardbaar is. De Commissie kan dus niet instemmen met hetgeen met name in bepaalde kranten wordt beweerd, namelijk dat de tekst van het gemeenschappelijk standpunt een nutteloze exercitie is waarmee de Europese Unie zich aan de Europese burger van een bureaucratische en steriele kant laat zien. De Commissie beschouwt het gemeenschappelijk standpunt als een evenwichtige tekst die beantwoord aan de reële gevaren van oogziekten en huidkanker – melanomen – waarmee alle burgers te maken hebben, en die volkomen in lijn is met de bewoordingen van de recente resolutie van het Europees Parlement over de bevordering van de gezondheid en de veiligheid. Natuurlijk moeten we de middelen vinden om onze ondernemingen, en met name – zoals velen hebben benadrukt – de kleine en middelgrote ondernemingen, niet onnodig te belasten. De amendementen 1, 8, 9, 10, 11 en 36 leggen enerzijds meer nadruk op de noodzaak om gezondheidseffecten vroegtijdig te detecteren en bieden anderzijds een nadere omschrijving van het kwalificatieniveau van de functionarissen van het gezondheidstoezicht. De Commissie kan deze amendementen aanvaarden, hetgeen evenzeer geldt voor de amendementen 2, 3, 6, 12, 14, 15, 16, 17, 34 en 35, die een beter tekst opleveren, doordat ze de strekking van de betreffende bepaling versterken en verduidelijken.
De amendementen 5,7, en 37 daarentegen, waarin wordt voorgesteld het aan iedere lidstaat afzonderlijk over te laten om wettelijk te bepalen wanneer het opportuun is dat werkgevers een risicobeoordeling uitvoeren in geval van blootstelling aan stralingen van natuurlijke bron, kan de Commissie niet in hun huidige vorm aanvaarden. Afgezien van overwegingen betreffende de bescherming van de gezondheid van de werknemers, zoals eerder genoemd, zouden dergelijke bepalingen namelijk strijdig zijn met de krachtens Kaderrichtlijn 89/391/EEG aan de werkgevers opgelegde verplichtingen om alle risico’s in aanmerking te nemen en in alle gevallen een risicobeoordeling uit te voeren. Aanvaarding van deze amendementen – ik leg wat extra nadruk op dit punt, mijnheer de Voorzitter, omdat het een belangrijk wetgevingsaspect is – zou in zekere zin betekenen dat de verantwoordelijkheid van de werkgever verschuift naar de nationale wetgever. Dat zou, naar ik meen, een reëel probleem opleveren op het gebied van het arbeidsrecht en de arbeidsomstandigheden, en het zou de lidstaten mijns inziens niet gemakkelijk maken. Dat wil ik dus benadrukken.
Amendement 18, waarin gepleit wordt voor verwerping van het gemeenschappelijk standpunt, de amendementen 21 en 24, waarin met name het rekening houden met bijzonder gevoelige risicogroepen of met de gevolgen van het werken met fotosensibiliserende stoffen wordt uitgesloten van de richtlijn, de amendementen 19 tot en met 23 en 25 tot en met 33, waarin optische stralingen van natuurlijke bron worden uitgesloten van het toepassingsveld van de richtlijn, kunnen evenmin door de Commissie worden aanvaard, ook al begrijpt zij de redenen die aan deze amendementen ten grondslag kunnen liggen. De Commissie is voornemens samen met het Parlement en de Raad te werken aan het vinden van een oplossing zodat de richtlijn zo spoedig mogelijk kan worden goedgekeurd.
Wat betreft de amendementen 4 en 13, waarmee een bepaling wordt toegevoegd waarin de Commissie wordt verzocht een gids van goede praktijken op te stellen: de Commissie is bereid te onderzoeken wat de beste manier is om hieraan tegemoet te komen, maar blijft ervoor waken procedures in te voeren die nadelig zouden kunnen zijn voor de helderheid van communautaire wetgeving die wordt geregeld door een interinstitutioneel akkoord.
Tot zover, mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden. De Commissie hoopt dat de tekst van de nieuwe richtlijn met de amendementen die morgen zullen worden aangenomen volledig beantwoordt aan de doelstellingen die zijn voorzien in artikel 137 van het Verdrag op het gebied van de gezondheid en de sociale zekerheid van werknemers. Ik ben zo vrij persoonlijk de nadruk te leggen op de kwaliteit van het bereikte compromis, waarin onderscheid wordt gemaakt naargelang de bron van de risico’s en waarin – naar ik meen op eenvoudige wijze, met name voor de risico’s van natuurlijke bron – een aantal voorzorgsmaatregelen wordt gerechtvaardigd waarop de werknemers eenvoudig kunnen worden gewezen, omwille van hun gezondheid, en die zo de regelgeving completeren waarmee de gezondheid van de werknemers in Europa kan worden beschermd, zonder in een overdaad aan details en complicaties te vervallen.
Ik denk dan ook, mijnheer de Voorzitter, dat dit compromis werkelijk de volle aandacht van het Parlement verdient. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.
Katalin Lévai (PSE ).
   – Het belangrijkste zintuig waarmee wij de ons omringende werkelijkheid waarnemen zijn onze ogen, en het is dan ook begrijpelijk dat schade aan de ogen en verlies van gezichtsvermogen gerekend worden tot de ernstigste lichamelijke beperkingen.
Het is voor de werknemers van fundamenteel belang dat deze richtlijn zo snel mogelijk van kracht wordt. Wij hebben allemaal belang bij de aanneming van dit verslag. Wat ons betreft, gaat het hier om een technische kwestie, en bij dergelijke aangelegenheden is er altijd een reële mogelijkheid dat er overeenstemming bereikt wordt, al zijn er in de loop van het debat wel enige reserves van technische aard geuit.
Kennis van de risico’s, gebruik van beschermende uitrusting en strikte naleving van de veiligheidsregels zijn van cruciaal belang, niet alleen voor de bescherming van de ogen, maar ook ten aanzien van alle andere gezondheidsaspecten. De lijst van beroepsrisico’s is oneindig lang, en de kans dat werknemers daardoor gezondheidsschade oplopen of chronische ziekten ontwikkelen is bepaald niet gering.
Zonnestraling is een natuurlijk verschijnsel dat erg moeilijk in wettelijke regels te vatten is. Sommige EU-lidstaten kennen zelfs nauwelijks wetgeving op dit gebied.
We moeten ook voor ogen houden dat de richtlijn de lidstaten zoveel mogelijk ruimte moet bieden om in zoveel mogelijk aangelegenheden zelf wetgeving op nationaal niveau vast te stellen die het best past bij de specifieke omstandigheden in het land, een en ander in overleg met de sociale partners en binnen het door de richtlijn vastgelegde kader. Overregulering moeten we zien te voorkomen; het gaat erom een evenwicht te vinden tussen de veiligheid van werknemers en de economische en fiscale situatie zoals die in ieder afzonderlijk land bestaat.
We kunnen en zullen zorgen voor een minder bureaucratische aanpak, maar de bescherming van de gezondheid moet altijd centraal blijven staan in onze inspanningen. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0199/2005) van Karin Jöns, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair programma voor werkgelegenheid en maatschappelijke solidariteit – Progress [COM(2004)0488 – C6-0092/2004 – 2004/0158(COD)). 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, om te beginnen wil ik uw rapporteur, mevrouw Jöns, en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heel hartelijk bedanken voor het kwalitatief hoogstaande werk, alsmede de rapporteur van de Commissie rechten van de vrouw en gender equality, mevrouw Figueiredo.
Het toekomstige programma Progress zal een doorslaggevende rol spelen in de verdere totstandbrenging van het sociale Europa. In dat verband is het gericht op de bundeling van de vier communautaire actieprogramma’s waarop de tenuitvoerlegging van de socialebeleidsagenda tot aan 2006 is gebaseerd, en een serie begrotingslijnen die betrekking hebben op de arbeidsomstandigheden.
De voorgestelde aanpak zal bijdragen tot een vereenvoudiging van de financieringsinstrumenten, zowel op het juridische vlak als vanuit het oogpunt van het beheer ervan, en tot een stroomlijning van de begrotingsstructuur. Bovendien zal deze aanpak leiden tot een grotere duidelijkheid, zichtbaarheid, samenhang en homogeniteit van de financieringsinstrumenten en tot minder overlap. De Commissie is er altijd veel aan gelegen geweest dat deze vereenvoudiging, deze stroomlijning in de gereviseerde tekst behouden zou blijven. Dat was al het geval in het aanvankelijke voorstel en de meeste wijzigingen die het Europees Parlement heeft gemeend te moeten voorstellen gaan eveneens in diezelfde richting.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal graag luisteren naar wat het Parlement hierover te zeggen heeft, wederom als plaatsvervanger van de heer Špidla, die hier niet kan zijn vanwege de top EU-China. 
Karin Jöns (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik mijn collega’s in de commissie nog eens bedanken voor de constructieve samenwerking. Mijn dank gaat ook uit naar de tijdelijke commissie financiële vooruitzichten, want het is in hoge mate aan deze commissie te danken dat we met Progress niet alleen beschikken over een goed instrument voor een betere tenuitvoerlegging van de socialebeleidsagenda, maar ook over toereikende middelen voor de financiering van meer duurzaamheid.
Met Progress nemen we de resultaten van de Eurobarometer-enquêtes in acht. De burgers willen dat de EU zich sterker inzet voor de bestrijding van werkloosheid en armoede. Ook op dit vlak vergt dat in de eerste plaats een goed georganiseerde en gestructureerde uitwisseling van ervaringen. Het is daarbij vooral van belang dat wederzijdse leerprocessen worden bevorderd, hetzij door de ondersteuning van EU-netwerken, hetzij door het opzetten van Europabrede analyses en studies of zelfs door middel van conferenties. Alleen dan zullen wij erin slagen een zo hoog mogelijk niveau van sociale bescherming in geheel Europa te waarborgen, wat immers de basisvoorwaarde is voor het behoud van de sociale vrede en samenhang in de Europese Unie. Ook de lidstaten lijken dat nu eindelijk begrepen te hebben.
Wij hebben een aantal verbeteringen en aanvullingen geopperd met betrekking tot het voorstel van de Commissie. De verbeteringen behelzen met name de stijging van de totale middelen en een iets andere verdeling over de afzonderlijke programmaonderdelen. In totaal hebben wij voor Progress 225 miljoen euro meer uitgetrokken dan de Commissie oorspronkelijk had gepland. Bij dat bedrag is overigens rekening gehouden met de verwachte inflatie.
Over een van de vijf programmaonderdelen, gelijkheid van mannen en vrouwen, hebben wij het aan de stok gehad met de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen. Ik wil nu geen oude wonden openrijten, maar toch ben ik er vast van overtuigd dat de Commissie rechten van de vrouw zich er uiteindelijk mee zal kunnen verzoenen dat met het principe van de in alle programmaonderdelen en maatregelen rekening moet worden gehouden, ook als er in de toekomst geen sprake meer zal zijn van een formeel autonoom actieprogramma ter bevordering van gelijke kansen.
Voorts kon onze commissie niet akkoord gaan met de door de Raad en Commissie voorgestelde besnoeiing van de geplande middelen voor het programmaonderdeel gelijkstelling van mannen en vrouwen. We nemen de middelen voor een groot deel terug, maar onttrekken het geld hiervoor niet aan andere belangrijke programmaonderdelen. We hebben namelijk besloten de ruime flexibiliteitsmarge van 10 procent af te romen, waardoor het percentage in de begroting van Progress voor het programmaonderdeel gelijkstelling van mannen en vrouwen met 4 procent kan worden verhoogd tot 12 procent.
Daarnaast hecht de commissie bijzondere waarde aan vijf specifieke punten in dit programma, en ik ga ervan uit dat we hierbij kunnen rekenen op de steun van de Commissie. Ten eerste willen we de zichtbaarheid van de afzonderlijke programmaonderdelen vergroten. Daarom moet het programmacomité worden onderverdeeld in vijf subcomités. Bovendien moet het comité ieder jaar voor elk onderdeel een bijeenkomst organiseren waarin uitgebreid van gedachten wordt gewisseld over de uitvoering van het programma, opdat ook de vakcommissies van het Parlement een steentje kunnen bijdragen aan het debat.
Ten tweede willen wij ook in de toekomst vasthouden aan de transnationale uitwisseling, aangezien het programma alleen zo de gewenste Europese meerwaarde kan geven. Ten derde moet Progress ertoe bijdragen dat de ervaringen die met het programma worden opgedaan sneller onder de lidstaten worden verspreid dan in de lopende programma’s het geval is.
Ten vierde willen wij natuurlijk ook dat de rol van het Parlement bij de begeleiding van het programma wordt versterkt. Naar mijn mening is dat alleen al door de zevenjarige looptijd van het programma van essentieel belang. De verdeling van die middelen over de verschillende programmaonderdelen moet daarom volgens ons niet door het programmacomité worden vastgelegd, maar in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure worden behandeld.
En dan nu het laatste punt, de rol van de sociale partners en de niet-gouvernementele organisaties. De commissie vindt het onbegrijpelijk dat de Commissie hun rol wil beperken tot het nastreven van de EU-doelstellingen. Het is voor ons absoluut noodzakelijk dat ze ook betrokken worden bij de verdere ontwikkeling van strategieën.
Bovendien moet de toegang tot het programma ook openstaan voor nationale en regionale niet-gouvernementele organisaties. Het maximale cofinancieringsbedrag moet daarom van 80 tot 90 procent worden verhoogd, aangezien de eis van een eigen aandeel van 20 procent een groot aantal EU-netwerken voor grote moeilijkheden zou plaatsen.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . – Een van de meest polemische debatten over dit voorstel tot vaststelling van een communautair programma voor werkgelegenheid en maatschappelijke solidariteit (Progress) ging over het opnemen in één enkel sociaal programma van de gelijkheid tussen man en vrouw, terwijl deze kwestie niet alleen een sociaal vraagstuk is.
Daarom hebben wij in de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid gestreefd naar een compromis tussen de noodzaak de strijd voor de daadwerkelijke gelijkheid tussen mannen en vrouwen beter onder de aandacht te brengen en het Commissievoorstel door de concrete acties en de bestaande richtlijnen beter op elkaar af te stemmen. In dat verband is de ook oprichting van het nieuwe Europees Genderinstituut van bijzonder belang. Dat instituut moet grotere bevoegdheden krijgen en eigen en meer financiële middelen dan de Europese Commissie voorstelt.
De meeste door de Commissie rechten van de vrouw goedgekeurde voorstellen staan geheel of gedeeltelijk ook in het verslag van Karin Jöns, die ik feliciteer met haar werk. Ik noem de volgende voorstellen: verhoging van de communautaire cofinanciering tot 90 procent om rekening te houden met de problemen van de NGO’s en andere maatschappelijke organisaties die op dit gebied opereren; verhoging van het financieel kader tot 854,2 miljoen euro voor een periode van 7 jaar vanaf 1 januari 2007 en wijziging van de verdeling van dat bedrag over de verschillende onderdelen.
Het programma dient daadwerkelijk aandacht te schenken aan de sociale bescherming en integratie van immigranten, gehandicapten, werklozen, kinderen, jongeren en bejaarden. Ook moet het speciale aandacht hebben voor arbeidsomstandigheden en werkgelegenheid, discriminatiebestrijding en bevordering van de verscheidenheid. Het is volgens mij echter van fundamenteel belang het genderperspectief – de gelijkheid van man en vrouw – horizontaal in alle onderdelen en maatregelen van Progress en in alle met communautaire middelen gefinancierde programma’s aan bod te laten komen, zodat vrouwen niet het slachtoffer worden van allerlei vormen van discriminatie en het gelijkheidsbeleid op de meest uiteenlopende terreinen geen stappen achteruitzet. 
Raymond Langendries,
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik mij tot mevrouw Jöns willen richten om haar te feliciteren met haar uitstekende verslag over Progress. Ook ben ik verheugd over de kwaliteit van de debatten die wij in de commissie hebben gehad en over de hoogst interessante compromisamendementen, waarvan ik in het bijzonder het volgende zou willen uitlichten. Ik vind dat er interessante wijzigingen zijn aangebracht in de tekst van de Commissie, vooral met betrekking tot de rol van het Parlement. Mijnheer de commissaris, het valt niet te ontkennen dat de oorspronkelijke tekst van de Commissie ons een beetje stiefmoederlijk behandelde als het gaat om het evalueren over een programma dat zich toch over zeven jaar uitstrekt (2007-2014). Ik denk dat het interessant is in herinnering te brengen wat de Commissie voorstelde met betrekking tot de rol van het Parlement, namelijk om het Parlement simpelweg een evaluatie achteraf over het gehele programma te doen toekomen, uitgevoerd door de Commissie een jaar na de afloop ervan.
Naar mijn mening beantwoorden de voorstellen die de Commissie presenteert aan de noodzaak dat het Parlement rechtstreeks en gedurende de gehele door een dermate belangrijk programma bestreken periode van zeven jaar optreedt. Ze zijn ook volkomen aanvaardbaar voor de Commissie.
Ten tweede heeft mevrouw Jöns door middel van compromisamendementen de aandacht gevestigd op de buitengewoon belangrijke rol van de niet-gouvernementele organisaties en maatschappelijke organisaties. Niemand zal willen bestrijden dat deze zowel op nationaal niveau als op transnationaal niveau een buitengewoon belangrijke rol spelen in het kader van hun relevante EU-netwerken. Het spreekt dan ook vanzelf dat zij worden betrokken bij de opzet, uitvoering en waarneming van het programma. Het is eveneens helder dat het bevorderen van de rechtstreekse uitwisseling van ervaringen kan zorgen voor een betere bekendheid met de specifieke kenmerken van de nationale situatie, hetgeen bovendien de enige manier is waarop de uitwisseling van strategieën, beproefde methoden en innovatieve strategische benaderingen vrucht zullen dragen en waarop de evaluaties er de noodzakelijke hoogstaande wetenschappelijke benadering aan zullen kunnen ontlenen.
Tot slot nog iets op het budgettaire en financiële vlak, aangezien het geld toch het kernthema blijft. Er zij op gewezen dat het door de Commissie voorgestelde bedrag van 628 miljoen euro aanmerkelijk lager is dan het bedrag dat wordt voorgestaan in het verslag-Böge over de financiële en budgettaire middelen voor 2007-2013. In het bijzonder zou ik graag willen benadrukken dat het welslagen van het Progress-programma in hoofdzaak afhankelijk is van het bedrag dat ervoor wordt uitgetrokken en het is duidelijk dat het door de Commissie voorgestelde bedrag ten enenmale onaanvaardbaar is. 
Jan Andersson,
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil om te beginnen de rapporteur bedanken voor haar zoals altijd zeer goede verslag. Ons oordeel over dit voorstel inzake Progress en het samenvoegen van vier eerdere programma’s is positief. Het kan leiden tot een betere coördinatie, minder overlappingen en een doelmatiger gebruik van gelden. Een samenvoeging is daarom een goede zaak.
Het programma heeft een belangrijke rol in het proces van Lissabon, dat zoals bekend niet alleen over concurrentievermogen gaat, maar ook over het sociale Europa en het verkleinen van de sociale verschillen. De huidige werkloosheid is veel te hoog. De socialezekerheidsstelsels en de sociale integratie fungeren niet voor honderd procent bevredigend. De gendergelijkheid vertoont gebreken en er komt nog steeds discriminatie voor. Daarom is dit programma enorm belangrijk.
Ik wil commentaar geven op enige aspecten die de rapporteur ook aan de orde heeft gesteld. Ten eerste de uitwisseling van ervaringen, waaronder transnationale ervaringen. Het is ongelofelijk belangrijk om het innovatieve karakter in de gaten te houden. Op nationaal niveau bedrijven we namelijk arbeidsmarktbeleid. Deze programma’s moeten vernieuwend, innovatief en grensoverschrijdend zijn, zodat iedereen kan profiteren van de resultaten van de verschillende projecten.
Ten tweede moet de gendergelijkheid niet tot één gebied beperkt blijven. Alle onderdelen van de programma’s en van Progress dienen ervan doordrongen te zijn. Ook wil ik wijzen op de toegankelijkheidsaspecten. Gehandicapten staan vandaag grotendeels buiten de arbeidsmarkt. Voor hen is het moeilijker om in de maatschappij te integreren. Daarom is het belangrijk dat de toegankelijkheidsaspecten in ruime zin worden geïntegreerd en in acht worden genomen in alle onderdelen van het programma, zodat gehandicapten aan het arbeidsleven kunnen deelnemen. Hetzelfde geldt voor de sociale integratie van mensen die uit andere delen van de wereld komen en buiten de arbeidsmarkt staan.
Ik heb zelf ervaring met de situatie in Zweden en met de werkzaamheden aan het Zweedse nationale programma. Ik wijs met nadruk op iets wat ook de rapporteur aan de orde stelde, namelijk het feit dat de sociale partners en NGO’s bij al het werk betrokken moeten worden, zowel bij de vormgeving als bij de uitvoering en de bewaking van de programma’s. Zij zijn van groot belang om deze programma’s een vaste plaats te geven op nationaal en regionaal niveau.
De financiële aspecten zijn al genoemd. Het voorstel van de Commissie maakt veel te weinig middelen vrij en is veel te ouderwets. Het sociale Europa is een gebied waarop we ons moeten toespitsen bij het opstellen van de langetermijnbegroting. Daarom gaat mijn voorkeur uit naar het voorstel dat de verantwoordelijke parlementaire commissie hier in het Parlement heeft ingediend en waarin voor meer middelen wordt gepleit.
Nu heeft het Britse voorzitterschap het sociale Europa aan de orde gesteld. In dit verband moet ook beoordeeld worden of er behoefte is aan een Progress-programma waarvoor echt voldoende middelen worden vrijgemaakt. 

Luigi Cocilovo,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ook ik profiteer van deze gelegenheid om de rapporteur hartelijk te danken voor het uitstekende werk dat zij verricht heeft. Mijn dank gaat tevens uit naar alle fracties en de collega’s van de commissie, die met hun amendementen verbeteringen hebben aangebracht in een initiatief waar wij heel positief tegenaan kijken.
Naar mijn mening is het grootste pluspunt van het programma Progress dat men in een algeheel streven naar vereenvoudiging en rationalisatie een nieuwe impuls wil geven aan aspecten die doorslaggevend zijn voor de verwezenlijking van de Lissabon-strategie. Positief is ook dat daarvoor de nodige middelen worden geleverd, ook al zijn deze niet volledig.
Wij hebben het hier over investeringen in menselijke middelen, opleiding en werkgelegenheidsdiensten. Wij hebben het over kwalitatieve en kwantitatieve bevordering van de werkgelegenheid en spreken tegelijkertijd over een agenda voor sociale cohesie. Daaruit blijkt toch wel duidelijk dat onze doelstellingen niet slechts een vorm van compensatie zijn voor een Lissabon-strategie die te sterk overhangt naar de economische kant, maar daar een vast onderdeel van vormen.
Precies om die redenen geloof ik dat het van het hoogste belang was een plan voor versterking van het financieel kader te presenteren. Maar wij hameren ook sterk op het welslagen van dit voorstel, met inbegrip van het deel dat betrekking heeft op een verhoging van de cofinancieringsplafonds. Die zijn namelijk onontbeerlijk voor een van de belangrijkste onderdelen van het programma: de versterking van het partnerschap.
Als de sociale dimensie geen hoofdrol krijgt bij het ontwerp en de verwezenlijking van de Lissabon-doelstellingen, als alleen de instellingen zich ervoor inzetten, zijn die doelstellingen wellicht tot mislukken gedoemd. Mijn collega’s hebben al een aantal andere vraagstukken ter sprake gebracht. Ik heb daarom alleen maar die punten aangekaart die volgens mij bepalend zijn voor het succes van een project dat van doorslaggevend belang is om de Europese strategieën voor ontwikkeling en concurrentie een nieuwe impuls te geven. 
Bairbre de Brún,
 Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het verslag van mevrouw Jöns en bedank haar voor haar inspanningen. Wat mij vooral verheugt, is dat er zoveel nadruk wordt gelegd op sociale integratie, de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, gehandicapten en de rol van niet-gouvernementele organisaties in dit programma. Ik ben het ook eens met het verzoek om de voorgestelde financiële steun te verhogen en om, daar waar niet-gouvernementele organisaties en sociale partners worden ingeschakeld, de EU-bijdrage op 90 procent in plaats van 80 procent te stellen.
Laten we er geen doekjes om winden: in het huidige economische klimaat vervallen steeds meer mensen in de Europese Unie tot armoede, en wij hopen dat Progress een belangrijke rol kan spelen bij de bestrijding van sociale uitsluiting. Het versterken van de gelijkstelling van de seksen moet van ganser harte door dit Parlement worden gesteund. Daarbij denk ik met name aan maatregelen die gericht zijn op het tegengaan van seksediscriminatie bij de aanstelling van werknemers, de loopbaanontwikkeling, de salariëring en de opleiding, en die de oorzaken van armoede en sociale uitsluiting bestrijden.
Dit is een wezenlijk probleem voor met name vrouwen, dat hen rechtsreeks treft. In Ierland is het verschil in salariëring tussen mannen en vrouwen aanzienlijk toegenomen en is de salariskloof tussen mannen en vrouwen een van de hoogste in alle lidstaten van de EU. Ierse vrouwen krijgen 17 procent minder betaald dan Ierse mannen voor hetzelfde werk. En uit een recent rapport van het Ierse bureau voor de statistiek blijkt dat eenoudergezinnen drieënhalf keer meer risico lopen om tot armoede te vervallen.
Als we een fundamentele verandering willen zien in de maatschappij en deze fundamentele verandering ook willen terugzien in denkwijzen en sociale omstandigheden, dan moeten we dit programma en dit verslag steunen. Ik stem voor het verslag. 
Derek Roland Clark,
   – Mijnheer de Voorzitter, werkgelegenheid en maatschappelijke solidariteit gaan samen. Maatschappelijk voordeel en maatschappelijke solidariteit zijn vooral een kwestie van werkgelegenheid. Bureaucratische plannen en programma’s zoals de Lissabon-strategie leveren echter geen extra werkgelegenheid op, ook al schijnen de rapporteur en anderen dit te denken. Dat blijkt ook wel want we zijn nu halverwege het tijdpad en nog niet eens de helft van de plannen is uitgevoerd.
De werkgelegenheid wordt gestimuleerd door belemmeringen op te heffen en verordeningen te schrappen. Ik wijs het Parlement er nogmaals op dat de landen die niet op de euro zijn overgegaan, de laagste werkloosheid kennen. Maar het gaat nog dieper. David Blunkett, de Britse minister van Werk en Pensioenen, zei in juli in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken dat we de lidstaten niet moeten tegenwerken, dat ieder land zijn eigen oplossingen kent en dat we eerst de beste praktijk moeten definiëren.
Daarom moeten we kijken wat anderen doen, van elkaar leren en wat bruikbaar is overnemen en naar onze eigen hand zetten. We moeten niet telkens nieuwe projecten met steeds hogere begrotingen uit onze hoge hoed tevoorschijn toveren. De rapporteur heeft terecht opgemerkt dat de bureaucratie moet worden beperkt, maar hij is sceptisch over het vermogen van de Europese Unie om dit te doen. David Blunkett wees er ook op dat er veel verordeningen worden aangenomen die onmogelijk ten uitvoer kunnen worden gelegd. De eerste maatregel die we moeten schrappen is de goedbedoelde maar kunstmatige poging om maatschappelijke solidariteit te creëren. Ik heb ertegen gestemd en ik verzoek het Parlement dit ook te doen. 
Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik wil even op de laatste spreker reageren. De PPE-DE-Fractie is voorstander van dit programma. Als wij willen dat de Lissabon-doelstellingen bereikt worden, als wij willen dat er werk is voor iedereen, dan moeten mensen ook geholpen kunnen worden om dat ideaal te bereiken. Want als zij werk hebben, dan kunnen zij het best in hun eigen levensbehoeften voorzien. Daarom is het zo belangrijk dat al die benadeelde groepen weten dat Europa er is en dat Europa hen voor een deel steunt om aan werk te komen, om te kunnen bijstuderen, om iets te doen aan de arbeidsomstandigheden, enz. Ik complimenteer dus mevrouw Jöns met dit verslag.
Twee vragen wil ik beantwoorden. Zij heeft mij net een briefje gestuurd en ik kan dat nu ook beantwoorden in mijn eigen taal. De eerste vraag is: hoe komen jullie eigenlijk aan het bedrag dat in jullie amendement vermeld is? Het bedrag dat destijds was voorgesteld bedroeg 854 miljoen. Dat was toen nog van de kant van mevrouw Jöns. We dachten toen nog dat een dergelijk bedrag niet haalbaar was. Maar daarna hebben we onze krachten verenigd en in het verslag van collega Böge zijn we uitgekomen op een eindbedrag van 858 miljoen. Daarom hebben we het bedrag van 854 naar 858 verhoogd en ik neem aan dat iedereen het daar mee eens is. Ook aan de percentages hebben wij iets veranderd. Wij wilden de vrouwencommissie een plezier doen door wat meer geld uit te trekken voor de gelijkheid van mannen en vrouwen, en wij wilden ook wat meer geld uittrekken voor de arbeidsomstandigheden. Ik denk dat die kwesties de moeite waard zijn en dat het Progress wat evenwichtiger kan maken.
Tot slot ben ik erg blij met Progress, want al die kleine incidentele programma's maken het leven niet makkelijker. We kunnen op die manier ons geld, onze inzet en onze energie veel beter besteden. Steun dus aan iedereen voor dit Progress-programma en ik hoop dat die 2 amendementen van onze fractie het ook nog halen. 
Richard Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik steun mijn goede vriend en collega, onze rapporteur mevrouw Jöns, van harte bij haar inspanningen om dit financieringsvoorstel te versterken. Mevrouw Jöns ondersteunt het werk van de EU op het gebied van de kritische kwesties discriminatie en sociale uitsluiting die voor zo veel mensen in onze samenleving een beperking blijven vormen.
Als de Lissabon-strategie niet alleen maar uit woorden bestaat, verlangt het Parlement terecht een behoorlijke toename van de financiering op dit gebied. Als de politici in Brussel zich oprecht zorgen maken over de afnemende betrokkenheid en de vervreemding, zoals die uit de referenda over het Grondwettelijk Verdrag en ook uit andere zaken blijkt, is het goed dat we er bij de Commissie op aandringen dat ze de rol van de sociale partners en van de niet-gouvernementele organisaties in dit programma versterkt en niet verzwakt.
Ik ben sterk voor bestrijding van alle vormen van discriminatie. Zoals vele collega’s weten, ben ik zeer begaan met het werk van de gehandicaptenbeweging. Ik herinner het Parlement en de Commissie eraan dat dit programma de kernfinanciering biedt die mensen met een handicap en andere gediscrimineerde groepen op Europees niveau in staat stelt elkaar te ontmoeten en zich te laten vertegenwoordigen. Als we dit niet toestaan, sluiten we de meest kansarme mensen uit van ons werk in de Europese Unie.
Ik herinner me nog heel goed de begrotingscrisis van 1998, toen de financiering voor deze NGO’s op volstrekt onverdedigbare wijze ter discussie werd gesteld. De kwestie werd op politiek niveau door de lidstaten opgelost omdat men goed besefte dat de strijd van deze organisaties tegen discriminatie van wezenlijk belang is voor de voortgang van de agenda van de EU. Laten we dat vandaag niet vergeten.
Ik wijs er nogmaals op dat deze netwerken onafhankelijk moeten zijn en in staat moeten zijn om de belangen van hun leden te behartigen. De Commissie is te vaak van mening dat deze instellingen ervoor zijn om haar werk te propageren en ten uitvoer te leggen. Maar zo is het niet. Ze moeten de meningen en ervaringen van de kansarme mensen zelf vertegenwoordigen.
Ik geloof in , maar dat beginsel moet ook van toepassing zijn op mensen met een handicap, die moeten worden vertegenwoordigd door mensen met een handicap en niet door mensen met een gezond lichaam. Onze amendementen gaan over aanpassingen, voorzieningen, toegankelijkheid en publiciteit, zaken die absoluut noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat mensen met een handicap overal bij betrokken worden.
Tot slot betuig ik mijn steun aan de kleine organisaties voor blinden en mensen met een verstandelijke handicap. Ook zij hebben er recht op elkaar op Europees niveau te ontmoeten. We moeten deze mensen niet vergeten en ze niet in grote groepen willen onderbrengen. Er is ruimte voor alle organisaties, of ze nu groot zijn of klein. 
Siiri Oviir (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, solidariteit is een van de meest fundamentele beginselen van de Europese integratie. De Scandinavische buurlanden van mijn land, Estland, kunnen ons wat dit betreft tot voorbeeld strekken. Finland, Zweden en Denemarken kennen op een aantal punten betreffende menselijke ontwikkeling de hoogste scores ter wereld, en tegelijkertijd nemen zij een toppositie in waar het gaat om economische concurrentiekracht. Willen wij de ontwikkelingsdoelstellingen van Lissabon realiseren en komen tot een sociaal model op basis waarvan de Europese Unie de uitdagingen het hoofd kan bieden die haar in de toekomst te wachten staan, dan zullen we deze waardevolle ervaringen in ons achterhoofd moeten houden.
Het onderhavige besluit tot vaststelling van een communautair programma voor werkgelegenheid en maatschappelijke solidariteit in de Unie is een substantiële stap voorwaarts op de weg naar meer eenheid in de sociale omgeving van Europa. Ik zou willen benadrukken dat niet-gouvernementele organisaties in dit verband effectieve partners kunnen zijn voor nationale overheden, en als motor voor de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld fungeren zij tevens als een nauwkeurige indicator voor de sociale samenhang.
Om de doeltreffendheid van dit programma te vergroten en de tenuitvoerlegging ervan te bevorderen heb ik in mijn hoedanigheid van corapporteur voorgesteld het medefinancieringspercentage te brengen op 90 procent van de totale uitgaven van NGO’s. Dat zou een belangrijke maatregel zijn, met name voor de tien landen die meest recentelijk tot de Europese Unie zijn toegetreden; die zouden zo hun achterstand ten opzichte van de andere lidstaten sneller kunnen wegwerken. We streven immers allemaal naar een welvarend Europa voor iedereen, en het zijn op dit moment vooral de nieuwe lidstaten die extra steun nodig hebben om gelijke tred te kunnen houden met de rest. Die steun mag niet ten koste gaan van de begrotingen van andere landen.
We moeten de stabiliteit van democratische processen waarborgen, en die hangt nauw samen met de sociale stabiliteit. Verder is een verhoging van het medefinancieringspercentage ook van belang om een andere reden van belang, namelijk dat het programma voorziet in deelname van zowel de geassocieerde kandidaat-lidstaten van de Europese Unie als de westelijke Balkanlanden die bij het stabilisatie- en associatieproces betrokken zijn. Tot slot zou ik de rapporteur, mevrouw Jöns, willen bedanken voor het vakkundige werk dat ze geleverd heeft en u, beste collega's, voor uw aandacht. Dank u wel. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen instemmen met het verslag van mevrouw Jöns, en wij willen haar daarmee gelukwensen. Wij beschouwen het als onze plicht te zorgen voor het behoud van een hoog niveau van sociale bescherming en participatie van de werknemers, zeer zeker in een tijd waarin marktregels en winstbejag de overhand hebben.
Aangezien wij van mening zijn dat alle werknemers het recht hebben om in een klimaat van gelijkheid en sociale samenhang te werken en te leven, moeten wij er onder meer op wijzen dat immigranten geen tweederangs arbeiders of burgers zijn. Gelijke rechten en gelijke kansen kunnen, evenmin als sociale bescherming en integratie, voorwerp van onderhandelingen zijn.
Hetzelfde geldt voor mensen met een handicap. Zij moeten eveneens toegang krijgen tot de arbeidsmarkt, en hun sociale integratie moet worden bevorderd en bevestigd.
Het Europees Parlement kan en moet een essentiële rol spelen bij de toepassing van het Progress-programma en bij het toezicht daarop. Elke burger van de Unie, elke persoon moet recht hebben op participatie en gelijke kansen in onze samenleving, en dat kan alleen worden gewaarborgd indien het sociaal beleid niet ondermijnd wordt door een op winst afgestemd beleid. Wij zijn van mening dat het Progress-programma – met de verbeteringen die daaraan door de bevoegde commissies zijn aangebracht en met het verhoogd kredietvolume – tenminste kan bijdragen aan het behoud van een bepaald niveau van sociale samenhang door degenen die tot nu toe verstoken waren van sociale bescherming, aan het werk te zetten en door alle werknemers, zonder enig onderscheid, volledige sociale bescherming te bieden. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, wij moeten niet spreken over Progress-programma, maar over Progress-programma’s, die, naar Europa hoopt, met de voorstellen van uw Commissie tot ontwikkeling zullen worden gebracht. Daarom verdient de poging tot stroomlijning van de door de Commissie beheerde financiële instrumenten onze lof. Wij hopen dat deze poging succesvol zal zijn en u erin zult slagen met de invoering van dit nieuwe programma meer samenhang te bewerkstelligen en overlappingen te voorkomen.
Het doel hiervan is, zonder de bevoegdheid van de lidstaten uit het oog te verliezen, het communautair acquis te verzekeren en de open coördinatiemethode toe te passen op het gebied van de werkgelegenheid, de sociale bescherming, de organisatie en verbetering van de arbeidsomstandigheden, de strijd tegen discriminatie en de gelijkheid van mannen en vrouwen.
De vermindering van het aantal begrotingslijnen van 28 tot 2 en de harmonisatie van het toepassingsgebied van de vorige vier programma’s zullen, naar wij hopen, bijdragen tot een efficiëntere ondersteuning van de sociale beleidsagenda van de Strategie van Lissabon.
Ik wil de rapporteur gelukwensen met haar verslag. Dankzij haar synthetisch vermogen is zij erin geslaagd alle verbeteringen die waren voorgesteld door de medeadviserende commissies en met name de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, over te nemen in haar verslag, waarvoor ik schaduwrapporteur was namens de PPE-DE-Fractie.
Ik hoop met name dat met de toekomstige regelgeving door het programmacomité – dat zal worden bijgestaan door de vier voorgestelde subcomités – het gebruik van de programma’s kan worden vereenvoudigd en de financiering daarvan kan worden wordt versoepeld, opdat niet alleen de Europese netwerken maar ook de nationale en regionale niet-gouvernementele organisaties kunnen deelnemen. Ook hoop ik dat de interstatelijke samenwerking kan worden versterkt, het horizontale doel van afschaffing van elk soort discriminatie, met inbegrip van discriminatie op grond van geslacht, kan worden bereikt, de deelneming van vrouwen en mensen met een handicap kan worden versterkt, en de Europese strategie voor de werkgelegenheid, die de sleutel is tot de verwezenlijking van de Strategie van Lissabon, kan worden aangevuld met de sociale gevoeligheden die met de Progress-programma’s worden versterkt.
Dit programma dient derhalve steun te geven aan de praktische toepassing van de bescherming en aan de strijd tegen sociale uitsluiting van met name benadeelde groepen, evenals aan de verbetering van het arbeidsklimaat. Daaronder moeten ook maatregelen vallen voor de compatibiliteit tussen gezins- en beroepsleven, opdat vrouwen de mogelijkheid krijgen tot participatie op de werkplek.
Wij hopen eveneens dat maatregelen worden genomen voor de strijd tegen elk soort van discriminatie van immigranten en voor hun integratie, via de erkenning van zwartwerk, zoals in het programma wordt voorgesteld.
Ik dank u, en hoop dat de doelstellingen van het programma zullen worden bereikt. 
Lissy Gröner (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de gelijke behandeling van vrouwen en mannen is een grondbeginsel van het Gemeenschapsrecht. Alle daartoe behorende richtlijnen en beleidsvormen hebben een essentiële bijdrage geleverd aan de verbetering van de situatie van vrouwen, die met 52 procent de meerderheid van de EU-bevolking vormen. Ik dank mevrouw Jöns dat zij in het programma Progress dit aspect heeft versterkt. Ik ben niettemin van mening dat het een politieke fout is de vijf onderdelen van de sociale agenda bij elkaar te plaatsen. Deze situatie kan niet gehandhaafd blijven. Er moet een autonoom programma komen op het gebied van gelijkstelling.
Ik wil dat onderbouwen met zes argumenten. Ten eerste voorziet de Grondwet in een versterking van het gelijkstellingsbeleid. Ten tweede lag de bevoegdheid voor het gelijkstellingsprogramma en voor de begroting tot dusver bij de Commissie rechten van de vrouw, en dat was prima. Ten derde: door de oprichting van het toekomstig Genderinstituut, door en door een bijbehorend op zichzelf staand gelijkstellingsprogramma, worden de EU en het Europees Parlement bij vrouwen in een positief voetlicht geplaatst als het gaat om de gelijke behandeling van vrouwen en mannen. Elke vrouw ziet dan dat Europa zich actief voor vrouwen inzet. Ten vierde blijft de Commissie rechten van de vrouw de motor voor de rechten van de vrouwelijke burgers en tolereert zij geen verzwakking daarvan, zoals die zich bijvoorbeeld manifesteert in de geplande samenvoeging in 2008 van het Daphne-programma tegen geweld en het antidrugsprogramma. Dat is een onverholen aanval op het vrouwenbeleid. Ten vijfde moet in alle pijlers van Progress consequent worden toegepast – bij de werkgelegenheid, bij de sociale bescherming, bij de arbeidsvoorwaarden, bij antidiscriminatie – omdat vrouwen altijd aan meervoudige discriminatie zijn blootgesteld. Ten zesde heeft de Commissie-Barroso gezegd dat gelijkstelling hoog op de agenda moet worden gezet. De activiteiten staan haaks op dat voornemen.
Bij Progress komen vrouwen weer op de sociale agenda, in de sociale lade terecht. Gelijkstelling is echter een vraagstuk dat een politieke oplossing vergt. De eerste ronde hebben wij vrouwen verloren, maar dankzij de wijzigingen van het Europees Parlement – mijn dank gaat nogmaals uit naar mevrouw Jöns – is de drastische besnoeiing van het programmaonderdeel gelijkheid van mannen en vrouwen voorkomen.
Ik waarschuw echter de Commissie: naarmate de zichtbaarheid en belangstelling voor het gelijkstellingsbeleid tanen, zal ook de steun van de vrouwen afnemen. Progress is alleen mogelijk met vrouwen. 
Anna Záborská (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het oude communautaire gendergelijkheidsprogramma zal vanaf nu worden opgenomen in het communautaire programma Progress, in de vorm van een apart deel over de gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Ik wil mevrouw Jöns gelukwensen met haar verslag. Zeker, de uitdagingen van Lissabon nopen tot een agenda ten behoeve van een sociaal beleid waarvan de uitgaven en de follow-up zijn gestroomlijnd. Maar zal het nieuwe Europese sociale beleid ervoor zorgen dat vrouwen ten volle worden erkend in al hun functies? Zal de waarde van hun werkzaamheden meer erkenning krijgen, door het gelijkheidsbeleid te integreren in het werkgelegenheidsbeleid?
De etymologen zetten ons aan het denken: de oorsprong van het woord “economie” – dat komt van , huis, en , regel – verklaart dat de economie staat voor het streven naar een efficiënt huishouden. Op alle terreinen van gezin en werk, van de handelssector en de niet-handelssector, weten vrouwen zeldzame bronnen aan te boren en deze te om te zetten in iets andersZij weten te beantwoorden aan eenieders behoeften en verlangens en de vruchten van die productie te verdelen. Zo’n 30 procent van de economische activiteit van vrouwen wordt niet eens als zodanig erkend. Daar heeft de Amerikaanse econoom Gari Becker de Nobelprijs voor gekregen. In mijn land, achter het IJzeren Gordijn, verwachtten vrouwen geen salarisstrookje of een werkloosheidsuitkering voor het onderhouden van hun gezin. Ze werkten slechts opdat zij en hun gezin konden overleven. Lissabon is erop gericht de verarming in Europa te bestrijden en de sociale rechtvaardigheid te vergroten. De duidelijk omschreven handelseconomische criteria zijn hier ruimschoots ter sprake geweest. Maar laten we onszelf niet voor de gek houden: er moet nog een aanzienlijke inspanning worden geleverd ten behoeve van de erkenning van de werkzaamheden van vrouwen, de gangmaaksters van de solidariteitsnetwerken, met inbegrip van de economische indicatoren van de boekhouding van onze naties. De solidariteit op het economische vlak vergt van ons dat we op een nieuwe manier beleid maken en dat we intermenselijke relaties vestigen op basis van een maatschappelijk gezinde en sociaal bewuste opstelling met respect voor het feit dat de ander anders is. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het debat over het nieuwe communautaire Progress-programma valt op een bijzonder belangrijk moment. Ten eerste is economische en sociale samenhang een van de voornaamste doelstellingen van de recent uitgebreide Europese Unie. Dit is een moeilijk haalbaar doel in een klimaat van lage groeicijfers en regionale en sociale ongelijkheden.
Ten tweede bereidt de Europese Unie zich voor op de uitbreiding met Zuidoost-Europa en op de opening van de toetredingsonderhandelingen met Turkije, een groot land, dat op elk gebied te kampen heeft met serieuze problemen. Deze ontwikkelingen houden rechtstreeks verband met onze beleidsplanning, maar ook met onze financiële vooruitzichten.
Ten derde staan de sociale problemen van de Europese burgers, die met het Progress-programma moeten worden aangepakt, in het middelpunt van het denkproces over de efficiëntie van ons sociaal model, over de geloofwaardigheid van de Europese Unie en haar levensvatbaarheid.
Daarom koesteren wij hoge verwachtingen van het Progress-programma. Deze betreffen de structuur van het programma, zijn collectief en coördinerend karakter, de financiering, de mogelijkheid om de sociale en economische instanties te activeren en, meer concreet, de mogelijkheid om talrijke belanghebbenden op nationaal en regionaal niveau te laten deelnemen. Wij mogen namelijk niet vergeten dat wij met ons beheer bij de Europese burgers tot nu toe de indruk hebben gewekt steun te geven aan en samen te werken met de professionals van de Europese programma’s, in plaats van met de mensen in de achterban die de daadwerkelijke hoofdrolspelers zijn.
Ik wil met name beklemtonen dat het noodzakelijk is te zorgen voor van alle actieterreinen en alle jaarlijkse en tussentijdse evaluaties en herzieningen van het Progress-programma. Dat staat ook in het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid.
Er is nu in de Europese Unie een hoop ervaring opgedaan met de toepassing van communautaire en nationale programma’s voor gendergelijkheid. Daarnaast hebben de vrouwen te kampen met talrijke problemen in verband met discriminatie, werkloosheid, armoede en uitsluiting.
Daarom moeten wij met het ons voorgelegde, nieuwe kader van het Progress-programma aan de slag gaan, blijk geven van een scherpe politieke blik en gepaste beheersmechanismen inzetten. Wij moeten inspelen op hetgeen de vrouwen nastreven en oplossingen vinden voor hun problemen. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement bedanken voor dit interessante en belangwekkende debat. Ik ben opgetogen dat uit het standpunt dat door de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken van het Parlement is ingenomen hetzelfde streven naar vereenvoudiging en stroomlijning spreekt als uit het voorstel van de Commissie, en ik zou een korte toelichting willen geven op het standpunt van de Commissie over een aantal van de belangrijkste amendementen.
Wat betreft amendement 55 over het opnemen van regionale en nationale niet-gouvernementele organisaties als mogelijke begunstigden van het programma, benadrukt de Commissie dat deze steun aan nationale en regionale NGO’s niet is uitgesloten. De Commissie heeft evenwel een signaal willen afgeven om er duidelijk op te wijzen dat het programma in de eerste plaats gericht is op NGO’s op EU-schaal, daar deze een grotere meerwaarde bieden.
In de amendementen 66 en 73 wordt gepleit voor verhoging van het financiële raamwerk voor het programma, terwijl de amendementen 67 en 74 betrekking hebben op de verdeling van de middelen tussen de verschillende delen van het programma en de voorziene flexibiliteitsreserve. De Commissie is niet tegen een debat over deze punten, maar zij zal haar aanvankelijke voorstel in dit stadium nog niet wijzigen, in afwachting van een algemeen akkoord over de financiële vooruitzichten.
Wat betreft de in amendement 59 voorgestelde onderverdeling van het comité in vijf subcomités, overeenkomstig de vijf programmaonderdelen, zal de Commissie haar standpunt niet veranderen, aangezien zij voor het programma Progress slechts door één comité wenst te worden bijgestaan. Wel kunnen de leden van dat comité wisselen naar gelang de agenda, zoals is aangegeven in overweging 12a van het gewijzigde voorstel van de Raad. Ik stel met tevredenheid vast dat er geen onoverbrugbare afstand bestaat tussen het standpunt van het Europees Parlement en dat van de Commissie.
Onder andere de amendementen met het oog op het versterken van de rol van het Europees Parlement of het bevorderen van de zijn bij de Commissie in goede aarde gevallen. Er bestaat geen risico dat wij in het nieuwe Progress-programma de uit het oog verliezen. In tegendeel: de Commissie zal bijzondere aandacht schenken aan de genderdimensie daar hiermee in het nieuwe programma het principe van mainstreaming wordt versterkt.
Ik heb alle begrip voor de zorgen die in het ontwerpadvies van het Parlement naar voren komen, en daarom zal de Commissie haar voorstel zoveel mogelijk wijzigen om tegemoet te komen aan dit advies van het Parlement.
Dan zal ik nu, mijnheer de Voorzitter, de amendementen opnoemen die de Commissie volledig kan aanvaarden: 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 10, 12, 13, 15, 17, 19, 20, 21, 24, 25, 26, 30, 34, 36, 37, 39, 40, 42, 43, 46, 47, 52, 53, 54, 61, 62, 63, 68, 69 en 70.
De Commissie kan de volgende amendementen inhoudelijk aanvaarden, maar slechts gedeeltelijk naar de geest en mits ze worden geherformuleerd: 4, 11, 14, 18, 22, 27, 28, 29, 31, 32, 35, 41, 44, 45, 48, 49, 58, 64, 65 en 71.
Tot slot moet de commissie de volgende amendementen verwerpen: 9, 16, 23, 33, 38, 50, 51, 55, 56, 57, 59, 60, 66, 67, 72, 73 en 74.
Ik wil afronden met het Europees Parlement te bedanken voor de kwaliteit van zijn debat over dit voorstel. Dankzij de dialoog tussen de Commissie en het Europees Parlement kan ik met overtuiging stellen dat in de uiteindelijke tekst beter rekening gehouden zal worden met de beleidsdoelstellingen van het Europees Parlement, terwijl tegelijkertijd is bijgedragen aan de vereenvoudiging en stroomlijning waar de begunstigden baat bij zullen hebben. Het aan u voorgelegde voorstel Progress is van fundamentele betekenis voor de tenuitvoerlegging van de nieuwe sociale agenda. Dankzij dit programma zal het mogelijk zijn financiële ondersteuning te bieden voor de instrumenten waarover wij beschikken, zoals de open coördinatiemethode, de uitwerking en de follow-up van de toepassing van de wetgeving, de uitwisseling van goede praktijken en het optreden van NGO’s. Tot zover, mijnheer de Voorzitter, wat ik wilde zeggen. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0202/2005) van Henri Weber, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over de toepassing van artikelen 4 en 5 van Richtlijn 89/552/EEG “Televisie zonder grenzen”, zoals gewijzigd bij Richtlijn 97/36/EG, voor de periode 2001-2002 (2004/2236(INI)).
Henri Weber (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de richtlijn “Televisie zonder grenzen” is ontegenzeglijk een van de successen van de Europese Unie. Toen de eerste tekst in 1989 werd goedgekeurd, waren er slechts een vijftigtal televisiekanalen in Europa. Vandaag de dag zijn dat er vijftig keer zoveel. Satelliet, kabel, digitale televisie, internet en mobiele telefoon hebben het audiovisuele landschap volledig omgegooid. Er zijn nieuwe media, nieuwe verspreidingskanalen en nieuwe diensten bijgekomen. Het is dus onontbeerlijk en urgent dat de richtlijn wordt herzien en uitgebreid. Commissaris Reding heeft aangekondigd dat zij ons deze voorstellen dit najaar zal presenteren. Ik neem de gelegenheid te baat om haar de feliciteren met haar toewijding voor de Europese televisie en haar te bedanken voor het luisterend oor dat zij de beroepsgroep in deze sector heeft geboden. Ik zou haar aandacht willen vragen voor de drie delen van dit verslag: onze overwegingen over de toepassing van de artikelen 4 en 5, onze suggesties voor de herziening van de richtlijn en het belangrijke probleem van de mediaconcentratie.
Wat de artikelen 4 en 5 betreft: de resultaten zijn goed en deze bepalingen moeten worden gehandhaafd. Het zijn de minimumnormen met het grootste draagvlak en het is zaak deze niet naar beneden toe bij te stellen, ondanks de toenemende druk om de eisen af te zwakken. Er zijn echter punten waarop wij verbeteringen kunnen voorstellen, bijvoorbeeld de definitie van de begrippen “onafhankelijke producent” en “werk”, of het vaststellen van een uniform ijkpunt voor de resultaten van de lidstaten. Herziening van de richtlijn is geen sinecure. Een juiste balans in de inhoud is nodig, opdat de audiovisuele sector niet verwordt tot een louter commerciële sector, ten koste van de culturele diversiteit. Maar tegelijkertijd is het zaak de ontwikkeling van een sector waarin een voortdurende technische revolutie aan de gang is en die van groot belang is voor onze industrieën en onze werkgelegenheid, niet te dwarsbomen.
De normen die in de richtlijn worden gesteld zijn al minimaal en toch konden hiermee in bepaalde landen zekere commerciële en vervlakkende uitwassen niet worden voorkomen. Helaas blijkt uit de vele gesprekken die ik heb mogen voeren dat de algemene stemming wijst in de richting van verlaging van eisen, onder de gezamenlijke druk van de industrie en de reclamesector, maar ook van sommige lidstaten. Vandaar het verzoek van mij en mijn collega’s om het met de gekozen rechtsgrondslag mogelijk te maken dat dit vraagstuk wordt behandeld door de Commissie cultuur en onderwijs. Ik wil geen tweedracht zaaien, maar ik vrees dat een andere commissie dit vraagstuk vanuit een meer commerciële dan culturele invalshoek zal benaderen. Met de voorstellen beoog ik niet af te wijken van de beginselen van de huidige richtlijn, die voor een groot deel berust op zelfregulering en niet al te normatief is. Evenmin is er sprake van een koerswijziging ten opzichte van de twee voorgaande verslagen van onze instelling, waaronder het verslag van mevrouw Hieronymi.
Met deze herziening van de richtlijn moeten een paar grondbeginselen worden bevestigd, te weten vrije circulatie van Europese televisie-uitzendingen, vrije toegang tot uitzonderlijke gebeurtenissen, promotie van Europese films en recente onafhankelijke producties, bescherming van minderjarigen en de openbare orde, bescherming van de consument en het recht op antwoord. Daarnaast moet zij de circulatie van nationale werken in elk land van de Unie aanmoedigen. Wij produceren veel. We wisselen onderling te weinig uit. Dat manco moet worden goedgemaakt. Bovendien moeten we de Europese inhoud op televisie bevorderen. Dat kan natuurlijk worden gesteund in het kader van het programma MediaPlus.
Ook zou ik graag willen dat er wordt ingegaan op de definitie van wat een “werk” is. In de richtlijn “Televisie zonder grenzen” wordt aangegeven wat het niet is. Het is niet informatie. Het is niet reclame. Maar valt bijvoorbeeld eronder? Ik zou, evenals sommige mensen die in de sector werkzaam zijn, de voorkeur geven aan een positieve definitie. Ik zou ook de nadruk kunnen leggen op de rol van de openbare diensten. Deze moeten in staat zijn hun taak te vervullen. Hoe kunnen ze daarbij worden geholpen? Ik betreur dat mijn collega’s mijn voorstel voor een Handvest van openbare audiovisuele diensten niet hebben gevolgd.
Verder zou ik de Commissie willen verzoeken de middelen te vinden om de diversiteit van het eigendom van televisiezenders te beschermen en een overmatige mediaconcentratie tegen te gaan. Pluraliteit van de media is essentieel in een democratie, en aangezien de Unie ons keer op keer vertelt dat zij op dat terrein niet wetgevingsbevoegd is moet zij de lidstaten toch ten minste helpen om strengere regels op te stellen. Volgende week, op dinsdag 13 september, zullen wij in Manchester een colloquium houden over dit belangrijke onderwerp. Aangezien mevrouw Reding naar ons luistert, zou ik graag willen dat zij ons op de hoogte brengt van de ontwikkelingen die de Commissie in dit stadium van de werkzaamheden voor ogen staat, met name met betrekking tot de vragen omtrent reclame, het toepassingsveld van de richtlijn, ondersteuningsregelingen voor de productie van Europese en onafhankelijke producties, alsmede de opzet van de regelgeving. Hoe staat het met de aanpassing van het beginsel van het land van oorsprong en het pluralisme van de media? 
Luis Herrero-Tejedor,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben de heer Weber erkentelijk voor zijn bereidheid tot dialoog en consensus. Ik ben oprecht van mening dat de democratie als stelsel wordt bepaald door de publieke opinie en dat de kwaliteit van de democratie derhalve afhangt van de kwaliteit van wat wij vrijheid van meningsuiting zijn gaan noemen. Dat is een recht dat niet door iedereen goed wordt begrepen. Onder vrijheid van meningsuiting versta ik vooral het recht van elke burger om zelf zijn of haar informatiekanalen te kiezen. Om dat recht veilig te stellen, moet worden voorkomen dat weinigen veel media in handen hebben. Ik ben het volledig met u eens, mijnheer Weber, dat ieder geval van concentratie moet worden bestreden, maar wij moeten er tevens voor blijven waken dat de media zich onderworpen zien aan de onvoorspelbare eisen van de dienstdoende regering.
Geachte afgevaardigden, uit deze, mijns inziens zeer algemene overwegingen kunnen enkele concrete punten worden gedestilleerd, die ik op niet al te lange termijn gerealiseerd zou willen zien. Ieder initiatief dat afdoet aan de kwaliteit van de vrijheid van meningsuiting dient te worden bestreden, en daarom is iedere poging tot inhoudelijke inmenging in de programma’s ontoelaatbaar. Laten wij dat niet doen.
Ik sta op het standpunt dat wij de commerciële televisieomroepen niet moeten vertellen hoe zij dienen om te gaan met de reclame op hun zenders, want reclame is voor hen van levensbelang. Zij zijn weliswaar gehouden aan het wettelijke maximum, maar we moeten hun niet zeggen hoe ze hun reclametijd moeten verdelen. Zij weten zelf namelijk heel goed hoe ze die motor het beste kunnen inzetten om hun commerciële voortbestaan te garanderen.
Mijnheer Weber, het moet een beleidsdoelstelling worden om – en hier liggen onze standpunten het meeste uiteen – een einde te maken aan een mijns inziens kwalijk concept, namelijk dat van de openbare omroep. Dat concept heeft slechts zin voor zover de spectrale ruimte beperkt is en de regeringen derhalve genoodzaakt zijn tot regulering via een vergunningenstelsel dat uiteindelijk afschrikkend werkt. Maar, mijnheer Weber, u erkent in uw verslag dat wij op weg zijn naar een wereld waarin de televisie opnieuw moet worden gedefinieerd, waarin televisie niet alleen staat voor de televisie zoals wij die nu kennen, maar ook voor televisie via internet, mobiele telefoon en alle andere nieuwe vormen van technologie. Het gaat hier dus niet om een schaars goed en we moeten de overheidsbemoeienis beperken. Ik zou graag zien dat dit concept van openbare omroep binnen afzienbare tijd niet meer op de commerciële sector wordt toegepast.
Ik zou daarom willen dat we overeenstemming konden bereiken over de nieuwe definitie van de rol van de openbare televisie. Die is fundamenteel, mits zij voldoet aan het subsidiariteitsbeginsel. Met andere woorden, de openbare televisie moet die programma’s maken die de kijkers willen zien maar die niet op de commerciële televisie te zien zijn. Dat, mijnheer Weber, is het subsidiariteitsbeginsel en dat is wat ik voor ogen heb.
Samenvattend, mijnheer de Voorzitter, ben ik van mening dat met de ontwikkeling van de technologie ook de perspectieven veranderen, en dat het onze taak is de nieuwe kansen optimaal te benutten. Alleen dan kan de nieuwe Richtlijn “Televisie zonder grenzen” bijdragen tot een verhoging van het democratisch gehalte. Daarom wil ik de hoop op een goede afloop uitspreken. 
Gyula Hegyi,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het verslag van de heer Weber over televisie zonder grenzen en ik steun het van harte. Een goed mediabeleid dat culturele waarden biedt, is van groot belang voor een beter begrip tussen de lidstaten.
Toen de eerste wet op dit gebied werd goedgekeurd, was mijn land – Hongarije – nog geen lid van de Europese Gemeenschappen. Deze wetgeving sluit echter aan op ons cultuurbeleid.
Men kan zich afvragen waarom we de programma’s op onze televisiezenders moeten reguleren. Het antwoord is simpel: omdat we onze nationale culturen willen bewaren en een gemeenschappelijke Europese identiteit willen creëren. Om culturele diversiteit te bevorderen en een Europese identiteit te creëren moet er een grotere uitwisseling plaatsvinden van onze culturele waarden, waaronder ons cinematografisch erfgoed.
Dit nieuwe verslag is een volgende stap in de goede richting. De zogenaamde quota waren in het algemeen effectief. De gevallen waarin ze dat niet waren, moeten worden verzameld en bestudeerd. We moeten echter een preciezer antwoord geven op de vraag wat we verstaan onder een Europese productie. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat er zoveel mogelijk films met cinematografische waarde bij zitten? Voor mij is dat een cruciaal punt. Ik weet zeker dat de Europese cinema Europese mensen – vooral de jongeren – helpt elkaars vreugde en verdriet te begrijpen. Het zou een hele verbetering zijn als we een subquotum invoerden, speciaal voor speelfilms en documentairefilms.
De andere vraag betreft buitenlandse films. In kleinere landen zoals Hongarije is dit geen probleem. Onze televisiezenders zenden veel niet-Hongaarse films uit. In sommige grotere lidstaten worden echter nauwelijks buitenlandse Europese programma’s uitgezonden. Zoals het referendum over de Grondwet aantoont, weten mensen in sommige grotere lidstaten nauwelijks iets van de waarden van de Midden- en Oost-Europese landen of andere kleinere lidstaten. De Europese identiteit moet onder de aandacht worden gebracht en verdient deze aandacht, zelfs op de zenders van de grotere lidstaten. Vaak volgt onze wetgeving gewoon de technische ontwikkelingen. Ik hoop dat we in het licht van de digitale revolutie binnen afzienbare tijd met goede wetgeving komen. Daarom ben ik zo blij met het voortreffelijke verslag van de heer Weber. 
Claire Gibault,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik zou willen herhalen dat de richtlijn “Televisie zonder grenzen” een bijzondere en belangrijke plaats inneemt in de Europese integratie. De invloed ervan schept een sterke en duidelijke band tussen alle Europese burgers. Deze richtlijn blijft een van de essentiële factoren van de interculturele dialoog en draagt bij aan de ontwikkeling van onze Europese identiteit.
De heer Weber verwijst in het door hem opgestelde verslag niet alleen naar de toepassing van de artikelen 4 en 5, maar ook naar kwesties als de herziening van de richtlijn zelf en het pluralisme van de media. Met mijn amendementen heb ik met name de steun voor het aan Europa eigen karakter van de inhoud willen aanmoedigen, opdat de culturele diversiteit, de vrijheid, het pluralisme en de onafhankelijkheid van de media de essentiële componenten van het Europese audiovisuele model blijven. Daarnaast heb ik mij ervoor beijverd dat naar aanleiding van het offensief van de private en commerciële producenten op de Europese markten meer prioriteit wordt gegeven aan kwalitatieve analysemethoden voor culturele inhouden. Het is in mijn ogen dus onontbeerlijk het aan Europa eigen karakter van de inhouden verder uit te bouwen door een link te leggen met de financiële middelen. Dit specifieke punt hoefde in het verslag niet verder te worden uitgewerkt. Het zal echter absoluut een hoofddoelstelling moeten blijven bij de algemene herziening van de richtlijn, want er kan geen daadwerkelijk effectief beleid worden gevoerd zolang de staten zich er niet toe verplichten de financiering van de publieke televisie voor de toekomst zeker te stellen en dit gebruik van middelen ten overstaan van de Europese Unie te rechtvaardigen.
Uiteraard is het onmogelijk om over de herziening van deze richtlijn te praten zonder het heikele punt van de reclame aan te snijden. Wat dat aangaat was ik van mening dat het noodzakelijk zou zijn de inhoud en de regelgeving daarvan duidelijk te omschrijven, met name voor alcoholreclame, die een uiterst schadelijke invloed heeft op kinderen en kwetsbare personen. Het lijkt mij zelfs essentieel om de richtlijn uit te breiden tot alle audiovisuele diensten die aan het publiek worden aangeboden.
Mijn wens is dus dat de nieuwe richtlijn wetgeving biedt waarin de voorziene sancties inzake quota en reclame daadwerkelijk worden toegepast. Om af te ronden stel ik u dan ook voor om ten faveure van het uitstekende verslag van onze collega Henri Weber te stemmen. 
Helga Trüpel,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik bedank de heer Weber voor zijn verslag. Ik sluit me aan bij zijn oordeel dat we ten aanzien van deze televisierichtlijn kunnen spreken van een Europees succesverhaal. Het is de laatste jaren gelukt het grootste deel van de zendtijd te reserveren voor Europese producties, wat het doel van deze richtlijn is geweest. Het andere essentiële punt is dat Europa samengroeit, waardoor er meer uitwisseling moet plaatsvinden van programma’s in alle Europese landen. Het is jammer dat het aandeel van onafhankelijke producties de afgelopen jaren is gedaald. De consequentie is dat er meer reclame moet worden gemaakt en er meer Europese coproducties moeten komen.
Ik wil de aandacht vestigen op twee knelpunten. De toename van de mediaconcentratie heeft, met name in de nieuwe lidstaten, bedenkelijke vormen aangenomen. Daar mogen we onze ogen niet voor sluiten. We kunnen politiek gezien geen belang hebben bij een dergelijke mediaconcentratie. Mediadiversiteit behelst immers vrijheid en liberalisme en die moeten we verdedigen. Ik ben het met collega Weber eens dat er op dit punt regelingen moeten worden getroffen om de mediadiversiteit te kunnen waarborgen.
Het tweede essentiële punt betreft de aanpassing van de richtlijn aan de nieuwe technologische revolutie, de digitale media. We moeten al het mogelijke doen om de publieke omroepen in staat te stellen via deze technologieën het hoofd te bieden aan alle uitdagingen op concurrentiegebied. Voorkomen moet worden dat publieke omroepen via de achterdeur worden benadeeld. Per slot van rekening kan enkel aan mediadiversiteit, ook op publiekrechtelijk gebied, ons succes worden gemeten. Bij alle waardering en betrokkenheid voor de publieke zenders moet ik als Duitse vertegenwoordiger in het Europees Parlement echter zeggen dat ook met de nieuwe mogelijkheden de regels moeten worden nageleefd, en dat zoiets als sluikreclame in de publieke omroep niet meer mag voorkomen. 
Dimitrios Papadimoulis,
    Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Weber, bedanken voor zijn goede verslag en voor het feit dat hij een veelomvattend beeld heeft gegeven van de behoeften en doelstellingen waaraan met de richtlijn “Televisie zonder grenzen” tegemoet moet worden gekomen. Mijns inziens zijn er twee grote problemen waaraan wij – Europees Parlement en Commissie – het hoofd moeten bieden met het oog op de herziening van de richtlijn in de herfst.
Het eerste en belangrijkste probleem is de buitensporige mediaconcentratie. Deze tast de pluraliteit in de meningsuiting aan en betekent een feitelijke beperking van de democratie. De rapporteur wijst hier terecht op, maar wij hebben ook een zekere ervaring opgedaan. Nog steeds valt dit vraagstuk volledig onder de bevoegdheid van de lidstaten; de concentratie wordt steeds groter en in vrij veel lidstaten wordt de democratie armer. Ik ben derhalve van mening dat het noodzakelijk is de Commissie te vragen om een gemeenschappelijk Europees antitrustbeleid, opdat pluraliteit en diversiteit worden beschermd en gevrijwaard van oneerlijke eigendomsconcentratie.
Het tweede vraagstuk betreft de bescherming van de Europese televisieproductie. Deze is een onderdeel van onze Europese identiteit en onze Europese beschaving. Wij moeten daarom alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de Europese productie wordt ondersteund met de bevordering van het trans-Europese verkeer van nationale producties, de aanmoediging van gemeenschappelijke Europese beleidsvormen en producties en een beter gebruik en een betere coördinatie van de positieve rol van de openbare omroep. Als wij bovendien over kwaliteit willen spreken, moeten wij de Commissie vragen om een positieve definitie van ‘werk’, opdat die belachelijke reality shows niet voor kwaliteit en Europese productie kunnen doorgaan.
Ik hoop dat het Parlement op beide terreinen een essentiële rol zal spelen bij de opstelling van de nieuwe richtlijn. 
Vladimír Železný,
   . –  Mijnheer de Voorzitter, ik heb het grootste deel van mijn leven onder communistische heerschappij geleefd, en de voorschriften die wij opleggen in de Richtlijn “Televisie zonder grenzen” klinken mij maar al te bekend in de oren. In de tijden van het communisme was in de Tsjechische Republiek een vergelijkbare Sovjetrichtlijn van kracht, die ten doel had het aantal Amerikaanse films drastisch te verlagen ten gunste van Europese producties, met dit verschil dat het toen om respectievelijk Franse en Sovjetfilms ging.
Volgens paragraaf 14 van het verslag-Weber zou het Parlement moeten proberen ervoor te zorgen dat de inhoud van televisieprogramma’s een aan Europa eigen karakter draagt. Dit doet de vraag rijzen wat “aan Europa eigen” in deze context betekent. Ik kan u verzekeren dat als er iets bestaat als een universele Europeaan, er een eenvoudige oplossing is voor alle zorgen die hij in dit verband eventueel zou kunnen hebben. Door gebruik te maken van zijn kanaalkeuzeschakelaar, in combinatie met een kleine satellietschotel en een ontvanger van 130 euro, kan hij 1 400 televisiekanalen bekijken. Het zou vrijwel onmogelijk zijn om zijn kijkgedrag te reguleren.
We zullen er niet in slagen door middel van de richtlijn een Europees televisieoeuvre te creëren. De enige culturen die er zijn, zijn nationale culturen, en het zullen altijd de laatste zijn waaruit de Europese quota bestaan. Het meest Europese programma van allemaal is trouwens de Amerikaanse film , aangezien iedere kijker van Finland tot Portugal die film in zijn geheel kan begrijpen. Hollywoodproducties zijn verrassend Europees in hun universele aantrekkingskracht, en onze hardnekkige pogingen om Amerikaanse cultuur buiten de heersende stroming van de Europese beschaving en waarden te houden, zijn lachwekkend. Ik verheug mij op de periode na de toetreding van Turkije, wanneer wij quota zullen gebruiken om Europeanen dit soort makkelijk te begrijpen Amerikaanse films te onthouden en we verplicht zijn in plaats daarvan Turkse films uit te zenden als onderdeel van een enkelvoudige Europese cultuur.
Dit komt op neer op niets anders dan de gebruikelijke sociale manipulatie, op grond van de overtuiging dat verboden, quota, verordeningen en subsidies gebruikt kunnen worden om culturele waarden te creëren. Deze overtuiging is volslagen misplaatst, want het enige dat we zullen creëren is vertroetelde filmregisseurs die zich veilig voelen in de wetenschap dat ze absurde films kunnen maken waarvoor slechts een select groepje familieleden, maîtresses en vrienden zal willen applaudisseren. Door de richtlijn ten uitvoer te leggen voorzien we in het levensonderhoud van enorme toezichthoudende instanties in de EU-lidstaten en verstrekken we subsidies aan talentloze scheppend kunstenaars, die anders ten onder zouden zijn gegaan in de gebruikelijke concurrentie om de kijker. We houden tevens een ondoeltreffend publiek televisiestelsel in stand en subsidiëren Europese televisiestations die zulke kleine aantallen kijkers trekken, dat het een verspilling van energie is hun zendinstallaties te laten uitzenden. Echte cultuur is niet afhankelijk van voorschriften of een eindeloze stroom subsidies. Echte cultuur overleeft op nationaal niveau, zelfs zonder kunstmatige voorzorgen van de kant van de EU. We moeten de richtlijn afschaffen en culturele waarden daar laten waar ze thuishoren: in de natiestaten. 
Ruth Hieronymi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de televisierichtlijn is een richtlijn waarbij de burgers het voordeel van Europa en de Europese Unie direct ondervinden. Ten aanzien van de vraagstukken betreffende de bescherming van minderjarigen en consumenten, culturele verscheidenheid, Europese inhoud en Europese producties gaat het om waarden die door de richtlijn “Televisie zonder grenzen” in alle lidstaten van de Europese Unie ten behoeve van de kijkers zijn gewaarborgd.
Ik dank collega Weber van harte dat hij dit succesverhaal onder handen heeft genomen en de eisen heeft gesteld die wij voor een succesvol vervolg nodig hebben. We weten allemaal dat het in huis niet alleen meer om het televisietoestel draait; ook via de computer – via internet – en de mobiele telefoon kunnen uitzendingen worden ontvangen. Het kan niet zo zijn dat voor dezelfde uitzendingen verschillende regels gelden, afhankelijk van de plaats waar ze worden uitgezonden. Deze richtlijn moet daarom dringend worden aangepast.
De Commissie en het Britse voorzitterschap zullen over enkele weken een grote conferentie houden in Liverpool over dit onderwerp. Ik doe een klemmend beroep op de bereidheid van de Commissie en de lidstaten, maar ook van de ondernemingen en omroepen om deze richtlijn ook echt te actualiseren.
Mijn eisen zijn als volgt. Ten eerste moet een digitale kloof worden voorkomen; we moeten toegang hebben tot alle media. Ten tweede moeten de doelstellingen van de televisierichtlijn – veiligstellen van de culturele verscheidenheid, een duaal systeem, de bescherming van minderjarigen en consumenten – ook voor nieuwe media in de voor hen geschikte vorm worden verwezenlijkt. Met het oog hierop kan het verslag rekenen op onze brede steun. 
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voor de Europese burger is de televisie al jarenlang het instrument bij uitstek voor informatie, vorming en amusement.
De Europese Unie weet dat er een gebrek is aan Europese producties van hoge kwaliteit en heeft zich daarom met de richtlijn “Televisie zonder grenzen” tot hoofddoel gesteld om deze verontrustende realiteit ongedaan te maken via de bevordering van Europese en onafhankelijke producties en de vaststelling van quota voor de uitzending daarvan.
Het is een uitstekende zaak dat de Europese Commissie in haar laatste verslag over de periode 2001-2002 gewag heeft gemaakt van een stijgende tendens bij de programmering van Europese werken, en vaststelt dat de uitzending van onafhankelijke Europese producties zich boven het niveau van de tien procent bevindt.
Dit positieve beeld heeft echter ook enkele negatieve aspecten. Als men de quota zorgvuldig bekijkt, stelt men vast dat deze vooral met nationale producties worden gevuld. Dit is weliswaar niet in strijd met de richtlijn maar anderzijds wordt op die manier geen Europese audiovisuele ruimte gecreëerd. Die ruimte zal er niet komen zolang de Europese televisiekijker onvoldoende toegang heeft tot audiovisuele producten van andere Europese landen. Het staat buiten kijf dat Europese coproducties moeten worden gesteund.
Het verslag van collega Weber – die methodisch te werk is gegaan en van heel de Commissie cultuur en onderwijs gelukwensen heeft ontvangen voor zijn goede werk – gaat ook in op andere belangrijke vraagstukken, zoals het behoud van het pluralisme en het voor veel landen zeer belangrijke vraagstuk van de mediaconcentratie.
De Commissie moet serieus rekening houden met de voorstellen uit het verslag. Het is onze plicht om ons te verzetten tegen de druk die wordt uitgeoefend om het aantal reglementaire voorschriften in de richtlijn te verminderen. De hierin opgenomen voorschriften zijn al minimaal, en men is er niet in geslaagd daarmee de achteruitgang in de kwaliteit van de programma’s een halt toe te roepen.
De eeuw van de beschaving van het beeld waarin wij leven, vormt een uitdaging: wij moeten de Europese beschaving verdedigen, tot een concurrentiekrachtig product maken en in andere werelddelen van onze planeet promoten. De burgers van onze planeet consumeren immers helaas al wat aan de overkant van de Atlantische Oceaan wordt geproduceerd.
Dit uiterst belangrijke vraagstuk is van culturele, maar vooral ook politieke aard. Wij hebben gezien hoe schril de tegenstelling is tussen de glamourproducties van de Verenigde Staten en de realiteit in New Orleans. 
Giulietto Chiesa (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het verslag-Weber bevat een aantal belangrijke en innoverende aspecten. Onder meer wordt volledig erkend dat het functioneren van de democratie in ieder land grondig beïnvloed wordt door de omroepstelsels. Daardoor is er een absolute behoefte aan een systeem van democratische controle, waarmee eveneens voorkomen kan worden dat de rechten van de burgers geschonden worden door particuliere of staatsmonopolies. Niet alleen is het van essentieel belang dat iedereen naar behoren wordt ingelicht, ook moet iedereen deel kunnen nemen aan het beheer van de communicatie.
In dit bestek wil ik er hoe dan ook de nadruk op leggen dat de problemen van informatie en communicatie veel groter zijn dan wat in het debat over mededinging en pluralisme aan het licht is gekomen. De overheidssector is in zijn eentje niet in staat om een goede overheidscontrole op het informatiebeheer te garanderen. Het is niet voldoende dat de publieke omroep onder het gezag van de regering en de politieke partijen staat, zoals in Italië gebeurt en zoals in Slovenië dreigt te gebeuren. Ook de particuliere sector biedt geen enkele garantie als alle commerciële televisiestations in handen zijn van een paar mensen en als de reclamewereld de lakens uitdeelt wat betreft keuze en inhoud van zowel amusementsprogramma’s als informatieve programma’s.
Ik geloof dat Europa en het Europees Parlement een forse stap vooruit moeten zetten om dat soort problemen te doorzien. Een hervorming van de richtlijn is onontbeerlijk, maar de Commissie moet inzien dat het debat veel verder reikt dan de marktlogica. De televisie beslist namelijk over het culturele, intellectuele en morele gehalte van ieder land en ieder land beslist over zijn eigen democratisch gehalte. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben er al heel lang van overtuigd dat de audiovisuele sector Schotland en Europa veel mogelijkheden biedt. Ik heb deze zomer zelf een dag meegelopen op een filmset in Glasgow. Ook ik feliciteer onze rapporteur met dit zeer zinvolle en ambitieuze verslag.
Er is geen gebrek aan wetgeving op dit gebied. In tegendeel. De vraag is hoe effectief die wetgeving is in dit mobiele, digitale internettijdperk.
Ik wil echter wel wat opmerken over paragraaf 21 van de ontwerpresolutie. Schotland heeft natuurlijk een specifiek cultureel, nationaal en ook zeker commercieel potentieel en ik vind dat het Schotse parlement verantwoordelijk dient te zijn voor het uitzendbeleid. Maar er staat gelukkig ook niets in de EU-regels dat dit verhindert.
De paragrafen 10 en 11, waarin om uitbreiding van het Media Plus-programma wordt gevraagd, steun ik ook van harte. Hieruit blijkt wel dat de EU een positieve invloed kan hebben. Ik hoop dat de Commissie deze uitdaging aandurft en net zo ambitieus is als wij. 
Mario Borghezio (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, dit tamelijk evenwichtige verslag legt het accent op een aantal problemen en vraagstukken die een punt van zorg zijn voor mensen zoals wij – mensen die in de bres springen voor autonomie en het Europa van de volkeren en die dus goed in de gaten hebben welk gevaar er schuilt achter de negatieve effecten van de mondialisering, ook en vooral op cultureel niveau.
Een en ander wordt bevestigd door het soort berichten waarmee wij overstelpt worden, door de normen en waarden – of liever gezegd, de antinormen – welke gepropageerd worden door producenten van televisie-informatie die onze eigen productie platwalsen en de vrije meningsuiting van onafhankelijke producenten in de kiem smoren. Ik kijk dus positief aan tegen het feit dat men deze richtlijn zodanig wil herzien dat de producenten en het midden- en kleinbedrijf de nodige steun wordt verleend, om op die manier de invloed van negatieve berichtgeving aan banden te leggen.
Dit is echter niet onze enige kritiek op de “cultuurmix” die ons wordt opgedwongen door het systeem van mondialisering van de audiovisuele berichtgeving. Het probleem is namelijk dat de Europese identiteit door het verspreiden van bepaalde berichten wordt bedreigd. En dat is de reden waarom wij de koppen bij elkaar moeten steken en de moed moeten opbrengen om de dingen bij hun naam te noemen. Wij maken momenteel namelijk echt een verpaupering mee van alles wat van de Europese cultuur wordt ingevoerd. Hierbij wil ik één aspect onderstrepen, dat in paragraaf 38 aan de orde wordt gesteld: er moet controle komen op berichten die van extracommunautaire zenders komen en waarin wordt aangezet tot haat jegens onze cultuur, jegens het Westen. Dat gebeurde onlangs met de Libanese zender Al Manar, die via een Europese satelliet berichten uitzond die tegen onze beschaving waren. Die berichten kwamen van bronnen dichtbij Hezbollah. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, bij de opstelling van dit uitstekende verslag heeft collega Weber veel profijt gehad van zijn ervaring, en daarom wil ik hem hiermee gelukwensen.
Hoewel met de toepassing van de artikelen 4 en 5 van de richtlijn “Televisie zonder grenzen” positieve stappen konden worden gezet voor de toekomst van het Europees beleid op audiovisueel gebied, is men nog steeds ongerust, omdat de quota voor uitzending van Europese programma’s beperkt blijven, waardoor de concurrentie met de overeenkomstige producties uit vooral de Verenigde Staten moeilijk, zo niet onmogelijk is.
Tevens moet ik erop wijzen dat het aantal onafhankelijke producties in de afgelopen vier jaar met vier procent is gedaald. Dit feit druist niet alleen in tegen de richtlijn en tegen de poging om de vrije markt op audiovisueel gebied uit te breiden, maar zorgt er, wegens de monopolistische tactiek van andere lidstaten van de Europese Unie, ook voor dat de vrije expressie van de scheppende kunstenaars in zowel kwalitatief als kwantitatief opzicht wordt beperkt.
Helaas zijn de overtredingen van de voorschriften van de Europese Unie inzake de totale reclamezendtijd, het onderbreken van programma’s voor reclamespots, het uitzenden van ongeschikte programma’s op bepaalde tijdstippen en het tijdens uitzendingen indirect reclame maken voor verboden producten, zoals sigaretten en drank, slechts een aspect van een verschijnsel dat zich aan elke controle onttrekt en waarvoor de lidstaten verantwoordelijk zijn.
Culturele pluraliteit is ondenkbaar zonder televisie zonder grenzen, zonder interne markt en bescherming van de menselijke waardigheid van de consumenten, van minderjarigen en meer algemeen de burgers. Alleen met vrijheid van denken, met dienstverlening en bescherming van de auteursrechten van de scheppende kunstenaars kan de televisie zonder grenzen overleven en functioneren.
De Europese Unie heeft namelijk de plicht om de rol van de openbare en particuliere omroep te beschermen, met inachtneming van de relevante regelgevingen, richtlijnen en het Handvest van de grondrechten. 
María Badía i Cutchet (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik kwijt dat ik blij ben met de herziening van deze richtlijn, omdat een aantal bepalingen van de Richtlijn “Televisie zonder grenzen” nu worden bijgewerkt, met name die welke gaan over de bevordering van de verspreiding en de productie van televisieprogramma’s.
De markt kan de problemen met de programma-inhoud niet alleen oplossen en bovendien mogen de technologische vernieuwingen niet buiten beschouwing blijven in de bestaande regelgeving. De richtlijn zal periodiek in haar totaliteit opnieuw moeten worden bekeken om te voorkomen dat technologische ontwikkeling leidt tot een gebrek aan controle, en om de hand te houden aan de basisbeginselen van de huidige richtlijn, waarvan ik met name de bescherming van minderjarigen en de controle inzake geweld wil noemen.
Gelet op het feit dat de Europese filmquota grotendeels worden gevuld met nationale films, sta ik volledig achter de rapporteur in zijn bescherming van vrijwillige initiatieven tot verhoging van de quota voor niet-nationale Europese werken en sta ik achter het voorstel om doeltreffender mechanismen op te leggen voor de controle op de naleving van de regelgeving van de lidstaten.
Aangezien openbare audiovisuele diensten onmisbaar zijn voor de vorming van de publieke opinie en bijdragen tot culturele verscheidenheid, pluriformiteit en het ontstaan van een bewustzijn van communautair burgerschap, wil ik wijzen op het belang van talenkennis voor een grotere toegang tot kanalen en audiovisuele werken met een pan-Europese dimensie.
Verder moet de herziene richtlijn de ontwikkeling van nieuwe technologieën en nieuwe diensten waarborgen om overeenkomstig de strategie van Lissabon de groei van de Europese economie te garanderen en werkgelegenheid te scheppen.
Ten slotte moeten we streven naar pluralisme van de media en vermijden dat er vergunningen worden verleend in strijd met de regelgeving en dat er concentratie plaatsvindt, want die is in strijd met de democratie. Culturele verscheidenheid, vrijheid en pluralisme van de media moeten de belangrijkste kenmerken van het Europese audiovisuele model blijven. 
Anneli Jäätteenmäki (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de onderhavige richtlijn deelt doelstellingen met de Europese Conventie van de Raad van Europa inzake grensoverschrijdende televisie. In feite omvat deze richtlijn bijna alle zaken waarover de Conventie van de Raad van Europa een besluit heeft genomen. Beide hebben tot doel de hoeveelheid hoogwaardige Europese producties in televisie-uitzendingen te handhaven en te bevorderen. Het doel is uitstekend, maar dit is een voorbeeld van werkzaamheden van de Raad van Europa en de Europese Unie die elkaar overlappen. Bij de behandeling van deze richtlijn zouden wij onbevooroordeeld naar samenwerkingsvormen tussen deze twee organen moeten zoeken en een duidelijke taakverdeling tussen de Raad van Europa en de Europese Unie moeten aanbrengen. Het heeft geen zin dat beide organen dezelfde zaken op precies dezelfde wijze behandelen.
Er zouden echter allereerst afspraken over gemeenschappelijke begrippen moeten worden gemaakt om verschillende interpretaties te voorkomen van wat een Europees product of een onafhankelijke producent is. Maar het belangrijkste is dat er middelen worden samengevoegd. Op die manier bereiken wij het beste resultaat. 
Thomas Wise (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, “Televisie zonder grenzen” lijkt een onschuldige uitdrukking en misschien is het een verwijzing naar het televisieprogramma “Spel zonder grenzen”. Sommigen vinden het misschien een goed idee om te verwijzen naar televisieprogramma’s van vroeger die een beeld oproepen van pan-Europese vriendschap, als metafoor voor de Europese culturele integratie. In feite ligt achter het begrip een diepere waarheid verscholen die voorstanders van het voorstel volledig ontgaat of die ze moedwillig verbergen.
Televisie kent geen grenzen. Twintig jaar geleden konden communistische regimes mensen ervan weerhouden over de Berlijnse Muur te klimmen, maar ze konden niet voorkomen dat televisiesignalen door Oost-Duitse huishoudens werden ontvangen. De technologie heeft intussen niet stilgestaan en waar ook ter wereld kunnen mensen tegenwoordig kijken naar wat ze zelf willen en waar ze dat zelf willen. Toch wil de EU dit paranoïde, onliberale plan met zijn quota voor Europese programmering erdoor drukken en we weten allemaal tot wat voor chaos quota kunnen leiden. Het is nu eenmaal zo dat niets kijkers ervan kan weerhouden dag en nacht naar Amerikaanse programma’s te kijken als ze dat graag willen, zeker niet de EU – of is dat de verborgen waarheid?
In het Verenigd Koninkrijk noemen we ‘Spel zonder grenzen’ . Niet de politici maar de Europese kijkers zullen de genadeslag toebrengen aan dit onmogelijke project, want de gewone mensen redeneren: als de EU het antwoord is, dan deugt de vraag niet. 
Ivo Belet (PPE-DE ).
   – Voorzitter, wij kijken uiteraard met belangstelling uit naar het voorstel dat de Commissie hopelijk voor het eind van het jaar zal voorleggen. Maar de die de diensten van de Commissie hebben voorbereid in de aanloop naar de conferentie over het audiovisueel beleid in Liverpool eind deze maand, hebben ons niet echt hoopvol gestemd.
Ten eerste begrijp ik dat een nieuwe richtlijn de ontwikkeling van een Europese audiovisuele industrie vanzelfsprekend niet in de weg mag staan. Maar dat mag toch niet betekenen dat er geen maatregelen mogen komen tegen bovenmatige concentratiebewegingen, horizontaal of vertikaal, al dan niet grensoverschrijdend.
De Commissie heeft herhaaldelijk van het Parlement de vraag gekregen om terzake met voorstellen te komen. Iedereen weet dat dat cruciaal is in het licht van het behoud van het pluralisme in de media. Welnu, de Commissie lijkt zich daar nu volgens mij iets al te gemakkelijk van af te maken, met de redenering dat dit tot het domein van de lidstaten behoort, met andere woorden dat ze niets zal voorstellen, en dat is in mijn ogen onaanvaardbaar.
Er is ook sprake van een Europees observatorium dat de markt moet observeren en gegevens verzamelen. Excuseer, maar dat is echt té slappe koffie, een doekje voor het bloeden en bovendien totaal overbodig als er geen begeleidende afdwingbare maatregelen komen.
Ten tweede nog iets over de positie van de openbare omroepen. Er staat letterlijk in een studie die in opdracht van het Parlement is gemaakt dat de onafhankelijkheid van de openbare omroep in heel wat lidstaten totaal niet verzekerd is. De Commissie gaat er vanuit dat het beleid ten aanzien van de openbare omroepen in de handen van de lidstaten ligt. Dat is uiteraard zo. Maar ik vraag mij toch af of wij – ik bedoel daarmee de Commissie en het Parlement – niet moeten durven nadenken over pistes en maatregelen die mogelijk zijn in die gevallen waar de nationale regeringen van een publieke omroep bijna een filiaal van het regeringsbeleid gemaakt hebben. Sta mij toe om aldus te besluiten: de minimalistische uitgangspositie die zich nu aankondigt leidt ons regelrecht naar Amerikaanse toestanden. Ik denk dat er hier in dit halfrond, dat al stilaan begint vol te lopen, weinig collega’s zijn die daarvan dromen. De tijd dringt, beste Commissaris, het is tijd voor actie. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik vervang vandaag mevrouw Reding, die in Londen is in het kader van het Britse voorzitterschap. Allereerst zou ik het Parlement willen bedanken voor deze behandeling in vogelvlucht en ik zou het feliciteren met het feit dat uit het verslag van de heer Weber een brede steun naar voren komt voor de algemene aanpak die is weergegeven in de synthesedocumenten van begin juli 2005. Deze nieuwe en bevattelijke aanpak houdt in dat aparte regelgeving wordt voorgesteld voor rechtstreekse diensten (radio-omroepdiensten) en niet-rechtstreekse diensten zoals video op verzoek. In het verslag wordt terecht gewezen op de noodzaak de bestaande regels aan de structurele veranderingen en de technologische ontwikkelingen aan te passen met volledige inachtneming van de grondbeginselen van de huidige richtlijn “Televisie zonder grenzen”.
De fundamentele doelstellingen van de richtlijn, met inbegrip van de doelstellingen van de interne markt en het openbaar belang, die blijven gelden, zijn de volgende: vrije circulatie van audiovisuele programma’s op en tussen de verschillende platforms, ongeacht de wijze van transmissie; vrije toegang tot belangrijke gebeurtenissen; promotie van Europese werken; onafhankelijke producties en de culturele diversiteit; minimumnormen voor de bescherming van televisiekijkers tegen sluikreclame; de integriteit van audiovisuele werken, in het bijzonder van films, de bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid; en het recht op antwoord. Het raadplegingsproces heeft in alle openheid plaatsgevonden, met medewerking van de leden van het Europees Parlement. En dat zal eveneens het geval zijn voor de belangrijke audiovisuele conferentie van Liverpool, waar de toekomstige regels voor de regulering van de audiovisuele inhoud in zes verschillende rondetafels besproken zullen worden.
Wat de artikelen 4 en 5 aangaat: we hebben nota genomen van uw wens de toepassing van begrippen als “onafhankelijke producenten” of “openbare werken” te verbeteren en te uniformiseren, door de inhoud van deze begrippen te verduidelijken. Mij is geenszins ontgaan dat de heer Weber een positievere inhoud heeft willen geven aan het begrip “werk”. De maatregelen ter bevordering van Europese werken en onafhankelijke producties zijn ook aan bod gekomen bij de raadpleging, in het kader van de synthesedocumenten waarin dezelfde punten werden behandeld die ook in het verslag-Weber nadruk krijgen. Uit de raadplegingen is naar voren gekomen dat de grondbeginselen blijven gelden, daar de artikelen 4 en 5 een stevig en effectief kader hebben geleverd voor de bevordering van de culturele diversiteit en de Europese audiovisuele sector. Het idee om een Europees Jaar van de Televisie te organiseren, met als doel het opstellen van een Europees Audiovisueel Pact, verdient overweging en belangstelling en vraagt om nadere verkenningen. In dit stadium van de overwegingen en het debat kan een speciaal jaar nog niet worden toegezegd.
Ik neem notitie van de zorg die uit het verslag-Weber spreekt om het pluralisme in de media veilig te stellen. Tijdens de conferentie van Liverpool zal deze sleutelvraag in een rondetafelconferentie aan de orde komen. De Commissie erkent het belang van pluralisme in de media en hecht, binnen haar bevoegdheden, de grootst mogelijke waarde aan de vraagstukken van concentratie en eigendom. Zij heeft het initiatief genomen tot meerdere openbare debatten om te bekijken of dit probleem op communautair niveau behandeld zou moeten worden. Uit deze discussie is gebleken dat er geen pasklaar antwoord bestaat voor dit ingewikkelde probleem. Men zou kunnen zeggen dat er waarschijnlijk een heel pakket maatregelen nodig is, waaronder een doelmatige regulering op nationaal niveau, een actieve bevordering van het pluralisme op nationaal niveau en op communautair niveau, door de circulatie van Europese werken te bevorderen of door Europese producenten te steunen in het kader van de richtlijn “Televisie zonder grenzen” en het programma Medias, en toepassing van de nationale en Europese mededingingsregels.
Tot zover de paar punten die ik namens mevrouw Reding wilde uitlichten. Tot slot wil ik de heer Weber en alle afgevaardigden die dit debat hebben gevolgd opnieuw verzekeren dat de Commissie een groot belang stelt in deze dialoog en deze gedachtewisseling met het Parlement. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 

De Voorzitter.
   –Aan de orde zijn de stemmingen.

Etelka Barsi-Pataky (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een mondeling amendement voorstellen. Het gaat om een kleine technische aanpassing: de tekst “volgens de prijzen van 2004” moet worden geschrapt in de amendement 6, 7, 8 en 19. 


Lívia Járóka (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee wijzigingen in de oorspronkelijke tekst voorstellen. Beide wijzigingen hebben te maken met de Roma-gemeenschap in Europa. De eerste wijziging betreft overweging 7, amendement 6. Ik zal de tekst oplezen die ik graag zou willen toevoegen: “... en met de bijzondere situatie van de Roma”.
De tweede wijziging die ik voorstel heeft te maken met het belang van de positieve maatregelen. In deze paragraaf wil ik een hele zin toevoegen, die luidt als volgt: “Er moet bijzondere aandacht worden besteed aan van oudsher kansarme groepen zoals de Roma en mensen met een handicap”. 
Karin Jöns (PSE ),
   . – Als rapporteur wil ik erop wijzen dat het voorstel van de Commissie van toepassing is op alle categorieën die in artikel 13 worden genoemd, dus ook de groepen die op grond van hun etnische afkomst worden gediscrimineerd. Het is dus duidelijk dat er in het kader van Progress ook aandacht zal worden besteed aan de bijzondere problematiek van de Roma. Ik vind het spijtig dat er in de commissie met geen woord gerept is over de vraag of men de Roma er uitdrukkelijk bij wil betrekken of niet. We hadden er dan in de commissie in alle rust over kunnen beraadslagen.
Het is problematisch om er nu een nieuwe groep bij te halen, want dan zouden we eigenlijk ook alle andere betrokken groepen er steeds extra bij moeten noemen. Tot dusver hebben we enkel de mensen met handicaps genoemd. Daar moet het bij blijven; we moeten niet beginnen afzonderlijke groepen erbij te betrekken. Artikel 13 moet onverminderd van toepassing blijven. Ik wil er overigens op wijzen dat het mijn fractie was die er bij de stemming in juni op gewezen heeft dat wij bij dit programma met name de problematiek van de Sinti en Roma ter harte zullen nemen. Wat dit aangaat zal ik mij onthouden. 

Karin Jöns (PSE ),
   . – Ik wil graag mijn collega’s van de tijdelijke commissie financiële vooruitzichten heel hartelijk bedanken, want zij hebben ervoor gezorgd dat wij de benodigde middelen hebben gekregen en daardoor kunnen beschikken over een goed instrument voor de tenuitvoerlegging van de socialebeleidsagenda. 

Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   – Daar verscheidene afgevaardigden hebben laten weten dat zij het amendement gewijzigd zouden kunnen goedkeuren – hoewel wij menen dat de huidige formulering correcter is – stel ik voor amendement 9 als volgt te formuleren: “overwegende dat de opheffing van de quota in de textiel- en kledingsector schadelijk gevolgen kan hebben in de minst begunstigde regio’s en mogelijkerwijs kan leiden tot een daling van het regionale BBP per hoofd, zodat passende maatregelen geboden zijn”. 

De Voorzitter.
   Hiermee is de stemming beëindigd. 

Maria Carlshamre, Lena Ek en Cecilia Malmström (ALDE ),
    Ik vind het uiterst belangrijk dat het landbouwbeleid van de EU, inclusief de organisatie van de markt voor ruwe tabak, wordt hervormd. Het huidige systeem kost veel geld, en bovendien betekenen de hoge landbouwsubsidies van vandaag dat EU-producten op de wereldmarkt worden gedumpt, wat ernstige gevolgen voor de ontwikkelingslanden heeft.
Vandaag heeft het Europees Parlement gestemd over een wijziging van de verordening inzake de gemeenschappelijke ordening van de markt voor ruwe tabak. Ik heb besloten om vóór te stemmen, omdat de wijziging inhoudt dat de aangevangen hervorming van de markt voor ruwe tabak kan worden voortgezet. Ik vind dat de EU de tabaksteelt niet moet steunen. Ik ben dan ook zeer verheugd over verdere hervormingen die zijn vastgesteld en die inhouden dat de helft van de totale steun aan de tabakssector (484 miljoen euro) met ingang van het jaar 2010 zal worden gereserveerd voor herstructureringsprogramma’s in de tabaksproducerende regio’s, in het kader van de plattelandsontwikkeling. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   . Het voorstel van de Commissie vormt een antwoord op de noodzaak verordening (EEG) nr. 2075/92 te wijzigen, daar deze verordening door de goedkeuring van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad achterhaald is. Deze nieuwe verordening is een uitvloeisel van de toepassing van het in april 2004 overeengekomen tweede hervormingspakket van het GLB.
Als gevolg van de afschaffing van de premiestelsels en de controleregeling voor de productie, de verplaatsing van de inhoud van bepaalde artikelen en de bijlage naar toekomstige gedetailleerde uitvoeringsregelingen voor de sector ruwe tabak dienen met het oog op de juridische duidelijkheid en de transparantie verschillende artikelen en de bijlage geschrapt.
Daar het noodzakelijk is juridisch consequent te zijn, is het voorstel van de Commissie steekhoudend. Het Parlement dient het positieve advies van de Landbouwcommissie te steunen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
    Wij stemmen tegen dit verslag, omdat wij vinden dat er überhaupt geen gemeenschappelijke ordening van de markt voor ruwe tabak moet zijn.
Wij vinden dat er in de Unie zo snel mogelijk een besluit moet worden genomen, dat inhoudt dat de tabaksproducenten zo snel mogelijk op een vrije markt moeten werken en zich daaraan moeten aanpassen.
Het is ook ongelofelijk inconsequent dat men in de EU enerzijds de tabaksteelt subsidieert en zich anderzijds inspant voor gezondheidsbevorderende maatregelen en campagnes. Hoe lang zal deze absurditeit nog kunnen doorgaan? 
David Martin (PSE ),
   . – Ik verwelkom deze stappen om de internationale handel in ruwe tabak te reguleren.
Ik zie echter uit naar de dag waarop deze handel volledig uitgebannen is. 
Neil Parish (PPE-DE ),
   . – De Britse conservatieven hebben zich vandaag onthouden van stemming over dit verslag. We verwelkomen de maatregelen die een eind moeten maken aan het tabaksregime van een miljard euro per jaar en die al veel eerder hadden moeten worden getroffen, maar tegelijkertijd zijn we van mening dat de in 2004 overeengekomen hervormingen niet ver genoeg en snel genoeg gaan. We zijn er faliekant op tegen dat de tabakproducerende lidstaten de mogelijkheid is geboden tot wel 60 procent van de bestaande steun voor tabak tot 2010 te behouden als een gekoppelde betaling. De meeste andere GLB-sectoren zijn volledig losgekoppeld en we zien niet in waarom er zo’n flagrante uitzondering is gemaakt voor tabak, terwijl er jaarlijks honderdduizenden burgers in de EU sterven aan de gevolgen van tabaksgebruik. 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
    Ik vind het uiterst belangrijk dat het landbouwbeleid van de EU, inclusief de organisatie van de markt voor ruwe tabak, wordt hervormd. Het huidige systeem kost veel geld, en bovendien betekenen de hoge landbouwsubsidies van vandaag dat EU-producten op de wereldmarkt worden gedumpt, wat ernstige gevolgen voor de ontwikkelingslanden heeft.
Vandaag heeft het Europees Parlement gestemd over een wijziging van de verordening inzake de gemeenschappelijke ordening van de markt voor ruwe tabak. Ik heb besloten om vóór te stemmen, omdat de wijziging inhoudt dat de aangevangen hervorming van de markt voor ruwe tabak kan worden voortgezet. Ik vind dat de EU de tabaksteelt niet moet steunen. Ik ben dan ook zeer verheugd over verdere hervormingen die zijn vastgesteld en die inhouden dat de helft van de totale steun aan de tabakssector (484 miljoen euro) met ingang van het jaar 2010 zal worden gereserveerd voor herstructureringsprogramma’s in de tabaksproducerende regio’s, in het kader van de plattelandsontwikkeling. 

Duarte Freitas (PPE-DE ),
   . De Commissie stelt voor verordening nr. 2092/91 inzake de biologische productiemethode en aanduidingen dienaangaande op landbouwproducten en levensmiddelen te wijzigen.
Daar de Commissie in haar mededeling over het Europese actieplan voor biologische levensmiddelen en biologische landbouw heeft voorgesteld de huidige nationale uitzonderingsregeling voor de invoer te vervangen door een permanent systeem dat gebruik maakt van technische equivalentiebeoordelingen van door de Gemeenschap aangewezen organismen, is een toereikende periode nodig om het nieuwe permanente systeem te ontwikkelen.
De voorgestelde wijziging is dan ook terecht en het Europees Parlement dient het positief advies van de Landbouwcommissie te steunen. 
Christa Klaß (PPE-DE ),
   . Het gaat om de productie van gelatine en biogelatine.
Beide gelatinesoorten worden volgens dezelfde productiemethode vervaardigd. Er zit enkel een verschil in de registratie en controle van het halffabrikaat. Grondstoffen voor de vervaardiging van biogelatine zijn uitsluitend afkomstig van varkens die op gecontroleerde wijze ecologisch zijn gefokt. Daarbij moeten alle voorschriften van de ecologische veeteelt worden aangehouden en nageleefd.
Conform bijlage 6, deel C, van de onderhavige verordening worden de grondstoffen voor de vervaardiging van conventionele gelatine vrijgegeven, omdat landbouwproducten die niet op ecologische wijze zijn vervaardigd tot een bepaald percentage in eco-producten mogen worden verwerkt.
Dat is ook terecht, want de vraag naar gelatine is momenteel veel hoger dan het aanbod van biogelatine.
Er zijn in Duitsland verschillende ondernemingen die biogelatine produceren.
Om te verzekeren dat de productie van deze biogelatine toegestaan blijft, zouden de volgende verwerkingshulpstoffen in bijlage 6, deel B, van de verordening moeten worden opgenomen: 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het belang van de voorspelbaarheid en stabiliteit van de regelgeving voor de handel en vooral de noodzaak rechtsvacuüms die een goed verloop van de handel belemmeren te vermijden rechtvaardigen ten volle mijn stem voor dit verslag. Los van de inhoud van de hier ter discussie staande geactualiseerde lijst en de vertraging bij het opstellen ervan – daarover zullen wij onze mening geven bij de presentatie van de lijst – gaat het er nu om de noodzakelijke – en gezien de beperkingen mogelijke -voorwaarden te garanderen voor het voortzetten van de internationale handel. 

Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Wij bekrachtigen onze principiële afwijzing van de militarisering van de ruimte of het gebruik van de ruimte voor militaire doeleinden.
Daarom kritiseren en verwerpen wij het gebruik van het Europees programma voor radionavigatie per satelliet, GALILEO, voor militaire en veiligheidsdoeleinden. De huidige regelgeving sluit trouwens een dergelijk gebruik uit.
Uitgaande van bovengaand principe denken wij dat dit systeem een alternatief kan zijn voor het GPS-systeem (Global Positioning Systems), dat gedomineerd wordt door de VS. Er zij aan herinnerd dat de VS de toegang tot dat systeem hebben geblokkeerd teneinde het volledig te kunnen benutten voor hun militaire agressie tegen Joegoslavië en Irak.
Wij wijzen erop dat landen als China en India met belangstelling kijken naar Galileo. Die landen zouden partners kunnen worden van het project en daarmee een bijdrage leveren aan het beëindigen van het monopolie van het GPS-systeem. Zo kan op basis van brede internationale samenwerking een alternatief voor het GPS-systeem ontstaan.
Het is een project dat in het kader van internationale samenwerking vreedzame doelen moet dienen en de rechten, vrijheden en garanties van de burgers dient te respecteren. Het project moet gericht zijn op het verlenen van openbare diensten op de talrijke gebieden waar het toepassing kan vinden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het Galileo-programma is al lang niet meer louter een onderzoeksproject. Het is nu strategisch gezien zeer belangrijk voor Europa, daar Galileo het eerste wereldwijde systeem is voor radionavigatie en plaatsbepaling via satelliet dat specifiek voor civiele doeleinden is ontworpen.
Ik heb gestemd vóór het verslag van mevrouw Barsi-Pataky (A6-0212/2005) over de tenuitvoerlegging van de exploitatie van het Europees programma voor radionavigatie per satelliet.
De bepalingen van dit verslag trachten op bevredigende wijze de financiële problemen, kwesties in verband met intellectueel eigendom en mechanismen voor democratische controle te regelen.
Gezien de nieuwe aard van het instrument voor de tenuitvoerlegging van het programma – een publiek-privaat partnerschap – is een stevige verankering van het programma belangrijk.
Tot slot ben ik van mening dat dit programma als onderdeel van de Lissabonstrategie uiterst positieve gevolgen zal hebben en het dagelijks leven van de burgers zal beïnvloeden. Het programma zal tot een aanzienlijk aantal nieuwe banen in Europa leiden en het Europees concurrentievermogen vergroten via de op dit gebied verworven technologie en kennis. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Ik heb gestemd vóór het verslag van collega Paolo Costa over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de sluiting van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Libanon inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten.
De verschillende bilaterale overeenkomsten inzake luchtdiensten zijn het belangrijkste instrument om op het vlak van de veiligheid van de luchtvaart het goed functioneren van onze betrekkingen met derde landen te garanderen. Met dat uitgangspunt en gezien het feit dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap op dit vlak heeft erkend, heeft de Raad de Commissie gemachtigd onderhandelingen te starten met als doel bepaalde bepalingen van de lopende bilaterale overeenkomsten te wijzigingen via een communautaire overeenkomst.
In het geval van de Republiek Libanon zijn de wijzigingsvoorstellen van het Parlement correcties inzake de belasting op vliegtuigbrandstof, de aanwijzingsclausules en de tarieven. Tegen deze voorstellen hebben wij geen enkel bezwaar. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Ik heb gestemd vóór het verslag van collega Paolo Costa over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de ondertekening van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Georgië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten.
De verschillende bilaterale overeenkomsten inzake luchtdiensten zijn het belangrijkste instrument om op het vlak van de veiligheid van de luchtvaart het goed functioneren van onze betrekkingen met derde landen te garanderen. Met dat uitgangspunt en gezien het feit dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap op dit vlak heeft erkend, heeft de Raad de Commissie gemachtigd onderhandelingen te starten met als doel bepaalde bepalingen van de lopende bilaterale overeenkomsten te wijzigingen via een communautaire overeenkomst.
In het geval van Georgië zijn de wijzigingsvoorstellen van het Parlement correcties inzake de belasting op vliegtuigbrandstof, de aanwijzingsclausules en de tarieven. Tegen deze voorstellen hebben wij geen enkel bezwaar. 

Duarte Freitas (PPE-DE ),
   . Het voorstel van de Europese Commissie is in essentie positief en is de follow-up van een pakket maatregelen om de controlesystemen voor de vissersvaartuigen van de EU te moderniseren.
Ik meen dat de Commissie visserij met haar werk een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de opstelling van de definitieve tekst. Ik wil met name wijzen op het uitstel tot 2008 van de inwerkingtreding van de door de Europese Commissie voorgestelde maatregelen, daar een aantal proefprojecten nog niet is afgesloten.
Voorts ben ik van mening dat het gebruik van de VDS-systemen en het bijhouden van een elektronisch logboek niet alleen zullen zorgen voor een betere controle van de visserijzones, maar ook een bijdrage zullen leveren tot een beter en nauwkeuriger beheer van de visbestanden door de procedures voor het verzamelen en delen van informatie over visserijactiviteiten te vergemakkelijken.
Daar de amendementen van de Commissie visserij zijn afgestemd op de realiteit van de verschillende lidstaten, meen ik dat de voorstellen de steun van het EP verdienen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij hebben besloten tegen dit verslag te stemmen. Wij staan zeer kritisch tegenover het gemeenschappelijke visserijbeleid van de EU. Het is echter belangrijk te kunnen vaststellen dat de vaartuigen van de EU zich aan de bestaande regels houden en dat dat op een betrouwbare wijze gebeurt. Wij steunen daarom het beginsel van elektronische registratie en melding van visserijactiviteiten. We vinden echter dat de kosten die ontstaan in verband met de elektronische registratie van vaartuigen niet door de EU betaald moeten worden. Over de financiering moet besloten worden door de afzonderlijke lidstaten. De natuurlijke oplossing is dat alle kosten worden betaald door de visserijsector.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Het voorstel van de Europese Commissie heeft tot doel een verplicht elektronisch systeem voor de registratie en melding van visserijactiviteiten te introduceren. De lidstaten krijgen krachtens het voorstel de verplichting hun controlecentra voor visserijactiviteiten uit te rusten met een technologie die verenigbaar is met het satellietvolgsysteem voor vaartuigen (VSD). Vissersvaartuigen met een totale lengte van meer dan 15 meter dienen te zijn uitgerust met apparatuur voor de automatische positiebepaling via satelliet (VMS). Het voorstel beoogt de doelen voor controle en beheer van de visserijactiviteiten, zoals gedefinieerd bij de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid in 2002, te realiseren.
Wij hebben altijd twijfels gehad over de invoering van dit systeem. Die houden zowel verband met de noodzaak de soevereiniteit van de lidstaten te respecteren als met de kosten en de doeltreffendheid van het systeem.
In weerwil van de globale positieve beoordeling door de Commissie bevestigen de resultaten van het proefproject IMPAST op nationaal niveau onze vrees met betrekking tot de doeltreffendheid en de kosten-batenverhouding van het systeem. Hoe het ook zij, het nieuwe systeem dient zowel de specifieke kenmerken van de verschillende nationale vloten en de exclusieve economische zones te respecteren als voldoende communautaire financiering te garanderen voor investeringen en scholing in verband met het nieuwe systeem. 
Ian Hudghton (Verts/ALE ),
   . – Naarmate het gemeenschappelijke visserijbeleid zich verder heeft geëvolueerd, zijn de bijzonder complexe regels waaraan vissers zich dienen te houden, en ook de handhavingsinstanties, een steeds grotere last voor de sector geworden.
Onlangs was er een geval waarbij een Schots vaartuig er ten onrechte van werd beschuldigd illegaal vistuig te gebruiken doordat de handhavingsinstantie de geldende regels verkeerd interpreteerde.
Ik heb het verslag van de heer Casaca gesteund omdat het gebruik van nieuwe technologie de papierlast zou kunnen verlichten, maar het zou beter zijn als Schotland het GVB zou schrappen en de visserij weer onder plaatselijk beheer zou stellen. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   . Ik feliciteer collega Paolo Casaca met zijn uitstekende verslag over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de elektronische registratie en melding van visserijactiviteiten en een systeem voor teledetectie, waaraan ik mijn steun heb gegeven.
Wij dienen dit initiatief namelijk te steunen, want de kwaliteit van de gegevens en de doeltreffendheid van het beheer van de visbestanden zullen erdoor verbeteren. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Deze ontwerpverordening van de Raad is nuttig en belangrijk. Het voorstel verdient de steun van eenieder die ervan overtuigd is dat de bescherming van de visbestanden in ons aller belang is, en met name in het belang van de vissers en van de economieën waar de visserij bijzonder belangrijk is. Een voorstel dient echter niet alleen nuttig te zijn maar ook redelijk en uitvoerbaar. Dat is de strekking van vele amendementen die zowel de rapporteur als andere collega’s hebben ingediend. Die voorstellen vormen voor mij de reden dit verslag te steunen, dat eerlijk gezegd rechtvaardiger, redelijker en beter uitvoerbaar is dan het voorstel van de Raad. Daarom, en vooral met het oog op de nationale belangen, heb ik voor dit verslag gestemd. 
Catherine Stihler (PSE ),
   . – Aangezien er geen debat is gevoerd over dit verslag, wijs ik op het belang van gegevens over visserijactiviteiten. Als we een duurzaam gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) willen, is het met het oog op de teruglopende visbestanden van groot belang dat er nauwkeurige gegevens worden verzameld. 

Carlos Coelho (PPE-DE ),
   . De overname-overeenkomsten tussen de Europese Gemeenschap en derde landen zijn van fundamenteel belang voor de Europese strategie ter bestrijding van illegale immigratie.
Na de met Hong Kong, Macau en Sri Lanka afgesloten overeenkomsten is de overname-overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Albanië de vierde overeenkomst die na onderhandelingen is afgesloten. Voor het einde van dit jaar moet de overeenkomst in werking treden.
De overeenkomst verplicht Albanië zijn staatsburgers die illegaal verblijf houden op het grondgebied van de lidstaten, over te nemen. Omgekeerd krijgt de Unie de verplichting tot het overnemen van onderdanen van de lidstaten die illegaal in Albanië verblijven.
Ik heb gestemd vóór dit verslag, dat de sluiting van de overeenkomst aanbeveelt. De rapporteur, collega Ewa Klamt, heeft uitstekend werk verricht. Ik deel haar zorgen over de moeilijkheden die Albanië ongetwijfeld zal ondervinden bij de tenuitvoerlegging van de overeenkomst en ik ben het met haar eens dat het daarom nodig is dat land bij zijn inspanningen te steunen.
Wij mogen ook niet vergeten zeer speciale aandacht te schenken aan reïntegratieproblemen. Om een duurzame terugkeer te garanderen dient het reïntegratieproces gesteund te worden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De uiterst belangrijke problemen in verband met immigratie behoren heden ten dage tot de zaken waaraan wij als politici maar ook als burgers in het algemeen de grootst mogelijke aandacht moeten schenken. Ons economisch en sociaal model kent de nodige moeilijkheden, maar toch is het een succesverhaal. Daarom oefent het een magneetwerking uit op immigranten, zoals trouwens altijd het geval is geweest in de geschiedenis van de migratie. De zoektocht naar een beter bestaan is menselijk en dient te worden gerespecteerd. Maar dat betekent niet dat een succesvol economisch en sociaal systeem onbeperkte migrantenstromen kan verwerken. Daarom zijn er regels nodig die afdwingbaar zijn. Zo niet, dan bevorderen wij georganiseerd geweld en het ontstaan van onwettige economische organisaties die illegale diensten aanbieden.
Wij dienen op de problemen in verband met immigratie op humane en realistische wijze te reageren. Welnu, dit verslag biedt inderdaad een realistische en humane oplossing, waar een signaalwerking vanuit dient te gaan. Daarom stem ik vóór dit verslag. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De ontkoppeling van de buitenlandse hulp van de Gemeenschap is al door het Parlement bepleit en valt als doel te verdedigen. Een goed idee mag evenwel geen slecht resultaat opleveren. Op de eerste plaats is het niet logisch de concurrentie slechts te modelleren naar zijn eigen belangen. Dat geldt des te sterker als men oneerlijk concurreert of zich niet houdt aan de regels die onzes inziens van fundamenteel belang zijn. Ten tweede dient het doel van de hulp het bevorderen van de ontwikkeling te zijn en niet de bevordering van de ontwikkelde economieën van onze concurrenten. Om die redenen moeten wij dan ook de amendementen in dit verslag steunen. Het is inderdaad uiterst zinvol ontwikkelingshulp te koppelen aan de – indirecte – financiering van regionale ontwikkelingseconomieën. Daarmee zouden wij kunnen werken aan de verdubbeling van doeltreffendheid van de verleende hulp. Als die hulp echter alleen dient voor het promoten van de ontwikkelde economieën van onze concurrenten, dan financieren wij slechts degenen die geen hulp behoeven.
Gezien deze stand van zaken en gelet op de belangrijkste aspecten van het verslag stem ik vóór. 

Brian Crowley (UEN ),
   . – Ik verwelkom dit voorstel van de Raad en het verslag van het Europees Parlement. Hiermee kan juridische duidelijkheid worden geschapen op het gebied van winningsafval en kunnen de grote hoeveelheden afval van de winningsindustrieën worden bestreden.
Ik heb gewezen op het belang van bij de stemming vandaag. Het is van groot belang dat de EU en haar lidstaten zich op dit type afval en de bescherming van ons milieu richten, door van de lidstaten en de industrieën in de lidstaten te eisen dat zij afvalbeheersplannen opzetten, dat ze een inventaris opmaken van gesloten afvalvoorzieningen, dat ze nationale bevoegde autoriteiten financiële garanties geven voor rehabilitatie en schoonmaakoperaties, en dat ze monitorings- en beheersmaatregelen hanteren om water en bodemvervuiling te voorkomen, allemaal zaken volgens het beginsel dat de vervuiler betaalt.
Er is echter evenwicht nodig bij de stemming over bepaalde amendementen die onevenredig grote, ongerechtvaardigde lasten leggen bij de gehele industrie dat het milieu of de maatschappij erbij gebaat is. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Wij hebben voor de meeste voorstellen in dit verslag gestemd, dat de tweede lezing is van een richtlijn die beoogt milieuwetgeving van kwaliteit te maken die, aldus de rapporteur, de duurzaamheid van de productie kan verbeteren, de productie van afval kan verminderen en langetermijninvesteringen en bedrijven die een serieus milieubeleid voeren kan stimuleren. Zo wil men de communautaire rechtsregels voor de winningsindustrieën verbeteren, wat voor Portugal vrij belangrijk is.
De Raad heeft meerdere amendementen aanvaard die het Parlement in eerste lezing had aangenomen. Nu heeft het Parlement enkele door de Raad niet aanvaarde amendementen opnieuw ingediend en geprobeerd bepaalde andere amendementen te verduidelijken. Het lijkt mij belangrijk dat er ook een inventaris wordt opgemaakt van de afvalstoffen die wij uit het verleden hebben geërfd en dat er maatregelen worden genomen mochten die stoffen een probleem vormen voor het milieu.
Wij hopen dat de Raad zich voor de meeste voorstellen ontvankelijk toont. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
    Wij hebben besloten dit verslag te steunen, omdat de aanpak van afval van de mijnindustrie deels een grensoverschrijdend milieuprobleem is. We staan echter kritisch tegenover het gebruik van structuurfondsmiddelen voor het inventariseren van gesloten afvalvoorzieningen. Er is geen goede reden waarom belastingbetalers in andere landen moeten betalen voor dergelijke maatregelen. Structuurfondsmiddelen moeten alleen worden ingezet wanneer er sprake is van arme lidstaten met ongewoon grote investeringsbehoeften. We hebben daarom tegen amendement 8 gestemd. Het beginsel moet zijn dat de betrokken ondernemingen verantwoordelijk zijn voor de kosten die ontstaan bij de implementatie van de voorgestelde wetgeving. 
David Martin (PSE ),
   . – Ik verwelkom dit verslag dat ervoor moet zorgen dat er wetgeving komt op het gebied van winningsafval. Winningsafval valt momenteel onder algemene afvalrichtlijnen, maar een aantal ernstige incidenten rond afval uit steengroeven en mijnen hebben de Raad ertoe gebracht om een specifieke richtlijn voor winningsafval te vragen.
De enige controversiële kwestie is of er een nieuwe categorie afval voor deze richtlijn – niet-inert, niet-gevaarlijk afval, zoals kalk – moet worden gecreëerd. Deze categorie komt niet voor in de richtlijn inzake stortplaatsen, maar alles in aanmerking nemend denk ik dat er zeker iets te zeggen is voor zo’n nieuwe categorie. 

Hynek Fajmon (PPE-DE ).
    – Ik zou graag een korte stemverklaring geven inzake het verslag-Sjöstedt over het beheer van afval van winningsindustrieën. Naar mijn mening zou de mijnbouw aanmerkelijk duurder worden voor de bedrijven die in deze bedrijfstak opereren als we het ontwerpverslag zouden aannemen. Dat zou leiden tot een stijging van de kosten van het aanleggen van openbare netwerken, zoals wegen en spoorwegen, en alle andere openbare bouwwerken waarin aggregaat wordt verwerkt. Voorts zouden de overheidsuitgaven voor het toezicht op materialen die gewonnen maar nog niet gebruikt zijn, drastisch toenemen. Het eind van het liedje zou zijn dat belastingbetalers in heel de Europese Unie zwaarder belast zouden worden, zonder dat er iets positiefs was bereikt. Om deze reden heb ik tegen het grootste deel van de amendementen gestemd. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Het verslag over het communautair programma voor werkgelegenheid en maatschappelijke solidariteit (Progress) is weliswaar prijzenswaardig, maar het is gebaseerd op de verkeerde opvatting dat de Commissie overkoepelende strategieën kan en moet opzetten voor de manier waarop deze problemen moeten worden opgelost voor 25 zeer verschillende landen. In plaats van dat de EU de zaken van bovenaf regelt, moeten de lidstaten van elkaar leren door gezonde institutionele concurrentie.
Er zijn geen besluiten genomen over het financiële kader van het programma, omdat de meerjarenbegroting van de EU is verworpen door de Europese Raad. Dat men dan toch probeert om het Progress-programma erdoor te drijven, dat in de periode 2007 tot 2013 meer dan een miljard euro kost, geeft blijk van gebrek aan respect voor het besluit van de Raad. 
Ian Hudghton (Verts/ALE ),
   . – Ik ben blij met dit verslag van Karin Jöns, waarin wordt benadrukt dat maatregelen gericht tegen discriminatie met betrekking tot werkgelegenheid, sociale bescherming en arbeidsvoorwaarden nodig blijven.
Ik steun met name het plan van de rapporteur om bij het verwezenlijken van deze doelstellingen op lokaal en nationaal niveau meer oog te hebben voor de rol van NGO’s.
Ik hoop dat de Commissie regelmatig kennis zal nemen van de standpunten van degenen die het nauwst betrokken zijn bij de plannen voor de tenuitvoerlegging van anti-discriminatiemaatregelen en dat de Commissie voorkomt dat de cofinancieringsniveaus zo hoog zijn dat lokale netwerken afzien van deelname. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   . De Europese Raad van Lissabon heeft een nieuw strategisch doel vastgesteld voor de Unie: de meest dynamische en concurrerende kenniseconomie ter wereld te worden, die een garantie biedt voor duurzame groei, meer en betere banen en grotere sociale samenhang. De agenda voor het sociale beleid is als onderdeel van de algemene strategie van Lissabon een routebeschrijving van de Unie voor het sociale en werkgelegenheidsbeleid.
In dat verband heeft de Commissie het belang onderstreept van de vereenvoudiging en rationalisering van de huidige situatie door een geïntegreerd programma voor werkgelegenheid en sociale solidariteit (Progress) voor te stellen.
Progress is een nieuw communautair programma waarin zowel de vier programma’s zijn opgenomen die op dit moment uitvoering geven aan de socialebeleidsagenda als een aantal begrotingslijnen betreffende arbeidsomstandigheden.
Wat betreft de amendementen van de rapporteur ben ik het eens met de verruiming van het financiële kader, de versterking van de rol van het Parlement bij het begeleiden en uitvoeren van het programma, en de grotere betrokkenheid van de sociale partners en non-gouvernementele organisaties. 
David Martin (PSE ),
   . – Ik ben blij met Progress, dat enorm zal bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de socialebeleidsagenda in het kader van de Lissabon-strategie. Dit voorstel bevat met name veel maatregelen die door het samenvoegen van specifieke actieprogramma’s tot vereenvoudiging en rationalisering moeten leiden. We moeten er echter wel voor zorgen dat hierdoor daadwerkelijk kosten worden bespaard, dat overlappingen worden voorkomen en dat er meer bestuurstechnische duidelijkheid en doorzichtigheid worden bereikt.
Ik steun ook de maatregelen die de rapporteur voorstelt om de rol van het Parlement bij de begeleiding van het programma te versterken en zijn invloed op de uitvoering te vergroten, zoals een regelmatige gedachtewisseling tussen de Commissie en het Parlement en een tussentijds verslag over de evaluatie van de bereikte resultaten en de kwalitatieve en kwantitatieve aspecten van de omzetting van het programma. 

Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort een stemverklaring afleggen. Ik waardeer het werk van mijn fractiegenoot inzake het textielvraagstuk. Ik ben ook tevreden met het feit dat de Europese Unie en China overeenstemming hebben bereikt, maar ik kan het beleid van de Europese Unie, laat staan het Europees Parlement, in dezen niet steunen. De reden is eenduidig: het beginsel moet vrijhandel zijn en niet quota. Naar mijn mening is het beleid van de Europese Unie in dezen veel te protectionistisch en vanwege de hogere prijzen hebben vooral de consumenten daaronder te lijden. Ik geef dus mijn steun aan de Commissie en de landen die bereid zijn de textielmarkten te openen in plaats van te sluiten. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ga het hebben over het verslag-Saïfi. Ik bedank de rapporteur voor zijn inhoudelijk uitstekende verslag, maar toch wil ik enige kanttekeningen plaatsen. Gezien de bekende problemen in verband met de invoer van textiel uit China die zich onlangs hebben voorgedaan, kan gesteld worden dat het verslag reeds achterhaald is. Toch vind ik het belangrijk dat onze eisen in een verslag als dit nog eens op een rijtje worden gezet.
Aan het probleem dat zich hier gemanifesteerd heeft, moet het hoofd worden geboden. Europa heeft een grote kans, die gelegen is bij de meest mondige consumenten ter wereld. Zou het geen goed idee zijn om een uniform etiket in te voeren, waarvoor strenge criteria gelden? Daarmee zou gewaarborgd kunnen worden dat consumentenproducten onder verantwoorde omstandigheden, zonder grote schade aan het milieu, zonder kinderarbeid en dergelijke worden vervaardigd. De invoering van zo’n etiket zou voor de Europese politiek een alternatief antwoord vormen op de uitdagingen. 
Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen en Inger Segelström (PSE ),
   Wij hebben gestemd vóór het verslag over de toekomst van de textiel- en kledingsector na 2005. We zijn het niet geheel eens met het verslag, speciaal wat betreft paragraaf 11, waarmee men streeft naar een overeenkomst inzake meer categorieën textiel dan er in de overeenkomst van juni tussen de EU en China staan. Wij vinden dat het quotumstelsel op termijn moet worden afgeschaft en dat de EU de handel met de rest van de wereld moet openstellen. 
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ),
   . – Het verslag over de textiel- en kledingsector na 2005 is een zeer belangrijk document voor mijn eigen land, Litouwen, waar we een lange traditie van textiel en kleding hebben en waar een opmerkelijk aantal mensen in die sector werkzaam is. Daarom heb ik gestemd vóór het voorstel om de Commissie en de Raad te verzoeken serieuze stappen te nemen en effectieve maatregelen te treffen teneinde de uitdagingen waarvoor de textiel- en kledingsector van de EU in 2005 zich gesteld ziet, het hoofd te kunnen bieden.
Gezien het feit dat de textiel- en kledingsector van de EU uit kleine en middelgrote ondernemingen met zeer veel arbeidskrachten bestaat en de lidstaten niet uit eigen initiatief maatregelen mogen nemen omdat zij de exclusieve bevoegdheden inzake het handelsbeleid aan de EU hebben overgedragen, heb ik gestemd vóór bescherming van de Europese consumenten tegen de namaak van textiel- en kledingproducten en vóór invoering van een verplichte etikettering van oorsprong voor producten van deze sector en ben ik ervoor dat elke onderneming die producten naar de EU wil exporteren, een verklaring aflegt dat zij de internationale sociale rechten en milieurechten en -normen zal naleven.
Ook moeten we overeenkomstig de doelstellingen van de Lissabon-strategie steun toekennen aan de textiel- en kledingsector met behulp van de mogelijkheden die de structuurfondsen van de EU na 2005 bieden. 
Roberta Angelilli (UEN ),
   Het is belangrijk te benadrukken hoezeer de textielsector slechts het topje van een ijsberg is. Het probleem van de invasie van Chinese producten op de Europese markt treft namelijk alle bedrijfssectoren, van schoenen tot levensmiddelen. Daarom is het zaak de nodige tegenmaatregelen te nemen.
Ik doel op de invoering van een verplichte etikettering van oorsprong voor producten van buiten de EU, die ook op grondstoffen moet worden toegepast.
Ik doel tevens op de strijd tegen namaak. Nagemaakte producten zijn niet alleen schadelijk voor onze kwaliteitsproducties, maar ook voor onze technische know-how en ambachtelijke kennis.
Voorts zou het zinvol zijn informatiecampagnes op te zetten ter bevordering van een “bewuste consumptie”, om de Europese consument te helpen hun producten uit te kiezen door middel van leesbare en transparante etiketten.
Ten slotte mogen wij niet vergeten dat achter ieder Chinees product dat tegen een lage prijs verkocht wordt, duizenden arbeidsplaatsen in Europa verloren gaan, terwijl in China de mensenrechten worden miskend en men niet terugdeinst voor doodstraf, onderdrukking en kinderuitbuiting.
Dus: zal de strategie van Lissabon op tijd komen om onderzoek en innovatie te financieren?
En is het wel zo’n goed idee nee te zeggen tegen het voorstel om – zoals in de Verenigde Staten gebeurt – douanetarieven in te voeren ter verdediging van de eigen producties en de werkende bevolking, als er sprake is van een ware handelsagressie? Want daar is momenteel echt sprake van, zoals wel blijkt uit de abnormale toename van Chinese export. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
    Wij Zweedse conservatieven hebben vandaag tegen het bovengenoemde verslag gestemd. De afschaffing van quota voor de handel in textiel en de toetreding van China tot de WTO hebben deze kwestie zeer actueel gemaakt. Wij verzetten ons zowel tegen de protectionistische maatregelen die dit voorjaar zijn ingevoerd als tegen de maatregelen die in dit verslag worden voorgesteld.
Degenen die de prijs betalen voor het soort protectionisme dat in het verslag wordt bepleit, zijn de consumenten, die hogere prijzen moeten betalen; andere branches, die hogere investeringskosten hebben; en hele regio’s, door verlies aan herstructurering en dus aan concurrentievermogen gevolgen die deze zomer voor steeds meer Europeanen duidelijk geworden zijn.
In Noord-Europa is de handel in textiel reeds in de jaren zeventig en tachtig gedereguleerd, war grote voordelen met zich meebrengt voor diverse landen in Zuid-Europa. Dat was een pijnlijk proces voor vele regio’s in Noord-Europa, maar het heeft geleid tot nieuw concurrentievermogen. Het is te betreuren dat de landen die de grote winnaars waren bij deze deregulering niet zelf bereid zijn om hetzelfde proces te doorlopen.
Dat we in 2005 een nieuwe regeling voor de wereldhandel in textiel zouden krijgen, zonder quota, weten we al tien jaar. De textielindustrie heeft ruime kansen gehad om zich voor te bereiden. Nog meer jaren met handelsbelemmeringen zullen de Europese textielindustrie niet helpen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Het verslag-Saïfi heeft tot doel om de toegenomen import van textiel uit China in Europa tegen te gaan. Deze import is markant gestegen sinds de quota zijn afgeschaft per 1 januari 2005, toen het Agreement on Textile and Clothing van de WTO afliep. De leiders van de EU hadden de ontstane situatie kunnen voorzien en zich daar daaraan op tijd kunnen aanpassen, maar protectionistische oogkleppen hebben lange tijd het zicht van de EU op het handelsbeleid belemmerd.
Meer protectionisme kan op den duur de Europese industrie en de werkgelegenheid niet beschermen tegen een steeds hardere internationale concurrentie. De beste manier om deze concurrentie tegen te gaan is te investeren in opleidingen, onderzoek en innovaties, en de bedrijven meer kansen te geven om wereldwijd op de markt te opereren. Na de incompetente manier waarop men tot nu toe met textielquota heeft gewerkt, zijn er echter goede redenen om een duidelijk plan op te stellen voor de overgang naar vrijhandel in textiel- en confectieproducten om de overbelasting van de werknemers in de Zuid-Europese textiel- en confectie-industrie te verlichten.
De Zweedse partij Junilistan steunt in het algemeen een ruimere liberalisering van de wereldhandel en kan daarom niet voor het verslag in zijn geheel stemmen. We kunnen ook geen steun geven aan het voorstel inzake een “ethische heffing” op internationale ondernemingen, omdat wij ertegen zijn dat de EU het recht krijgt om belastingen te heffen.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . De recente ontwikkelingen in de textiel- en kledingindustrie van de EU bevestigen zowel de juistheid van onze kritiek op de wijze waarop de Raad en de Europese Commissie de onderhandelingen hebben gevoerd als de doeltreffendheid van onze voorstellen ter verdediging van deze belangrijke productiesector, met name voor Portugal.
Het zogenaamde “Memorandum of understanding” van 10 juni betreffende de beperking van de textielinvoer heeft ertoe gediend de activering van de vrijwaringsclausules te vermijden, nadat de Commissie eerder al het mogelijke had gedaan om de effecten van die maatregel te geringschatten.
Door vooruit te lopen op het akkoord en de inwerkingtreding ervan hebben de grote multinationale winkelketens en groepen importeurs meteen geprobeerd het akkoord op de helling te zetten. Zij hebben daarvoor direct steun gekregen van de Commissie(-Barroso) met haar voorstel de miljoenen producten die de douane vasthoudt vrij te geven. Dat betekent alleen maar dat wat eerder is overeengekomen niet wordt nagekomen.
Wij betreuren het dat het Europees Parlement onze belangrijke voorstellen voor de verdediging van deze industrietak heeft verworpen.
Uit het advies van de Commissie regionale ontwikkeling heeft de resolutie onder meer de creatie van een communautair steunprogramma voor de sector overgenomen. Desalniettemin wordt de tekst nog steeds gekenmerkt door de verdediging van de liberalisering van de sector. Daarom hebben wij tegengestemd. 
Ian Hudghton (Verts/ALE ),
   . – Het huidige conflict met China is tekenend voor een groeiende trend, die het onze eigen textiel- en wolsector moeilijk maakt.
Ik heb mijn steun gegeven aan de amendementen die voorzien in toezicht op de arbeidsnormen op werkplekken buiten de EU, waaronder locaties waar Europese bedrijven werk uitbesteden.
De huidige behoefte aan import van goedkope producten mag geen excuus zijn om productiefaciliteiten die onder de norm blijven, met slechte arbeidsomstandigheden en lage lonen, te blijven benutten. 
Carl Lang (NI ),
   De Franse textielindustrie wordt geofferd op het altaar van het euromondialisme. In de fabrieken in mijn regio Nord-Pas de Calais gaan onophoudelijk banen verloren. In 2004 is de werkgelegenheid in de textiel met 13 procent gedaald, terwijl de import van buiten de gemeenschap explosief toeneemt.
In dit verslag wordt geen enkel nieuw voorstel gedaan om onze werkgelegenheid te redden. In tegendeel, de oplossingen die in dit toppunt van pro-Europese fraseologie worden voorgestaan zijn ongehoord, naïef en schizofreen. Men bekritiseert het Amerikaanse protectionisme, er worden onbeduidende sociale maatregeltjes voorgesteld, maar ondertussen wordt in punt 44 geopperd om de Maghreb en Turkije te helpen!
De ultraliberale scherpslijperij van de globaliseringsextremisten richt onze economie en onze knowhow te gronde, terwijl de piraterij en de namaak in Azië monsterlijke vormen aannemen, terwijl de fabriek China, dat land met zijn “socialistische markteconomie”, met zijn werkkampen en onderbetaalde arbeidskrachten oneerlijke concurrentie voert.
In het heetst van deze economische oorlog ondervinden we geen enkele bescherming van bilaterale verdragen noch de WTO. Wat wij willen is Franse producten maken in Frankrijk met Fransen. Oftewel: we willen bescherming en nationale preferentie in Frankrijk. Oftewel: we willen bescherming en communautaire preferentie in Europa. 
Marine Le Pen (NI ),
   Dit verslag is tekenend voor het algehele autisme waar de economische en politieke elites en intelligentsia in Europa aan lijden.
De textiel- en kledingsector in de Unie is buitengewoon belangrijk voor de economie en de ruimtelijke ordening. Als gevolg van de mondiale deregulering verkeert deze sector in ernstige moeilijkheden, hetgeen leidt tot bedrijfsverplaatsingen, talrijke faillissementen en dus het verdwijnen van werkgelegenheid.
En wat oppert Europa om deze sector de verdedigen en te beschermen? Een vlucht naar voren op de heilloze weg van het mondiale liberalisme! De Amerikanen hebben ons echter pas nog laten zien dat bescherming zonder grenzen niet mogelijk is. En zij hebben niet gewacht totdat duizenden huishoudens in de ellende waren gestort en het zoveelste nutteloze verslag was opgesteld alvorens te reageren; zij hebben snel en goed gehandeld en gereageerd, zoals zij geacht werden te doen teneinde in de eerste plaats hun eigen belangen veilig te stellen.
Na de stemming van 29 mei vormen dit verslag en de achterliggende ideologie een klap in het gezicht van al diegenen die hun baan zijn kwijtgeraakt of op de schopstoel zitten. Dit verslag druist in tegen het beginsel van de communautaire preferentie en luidt op de middellange termijn de ineenstorting van deze sector in. 
Marie-Noëlle Lienemann (PSE ),
   Ik heb mij onthouden van stemming over dit verslag, omdat hierin geen offensieve strategie wordt vastgesteld om de ernst van de situatie het hoofd te bieden. Ook wil ik graag mijn afkeuring uitspreken over het feit dat de Commissie gisteren bakzeil heeft gehaald in een ontmoeting met de Chinese regering. Het is onaanvaardbaar dat wordt afgeweken van het in juli getekende akkoord over de nieuwe quota, dat vanaf 2005 van toepassing is. Gedane beloften moeten worden nagekomen en het gaat niet aan om toe te geven aan de door de grote distributeurs gevoerde politiek van het voldongen feit ten koste van duizenden banen. De Commissie heeft nagelaten om tijdig te beginnen met de importcontroles die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van de in de WTO voorziene beschermingsclausules, zij heeft verzuimd om minimumnormen op sociaal en milieugebied op te leggen aan de wereldhandel. Vandaag weigert zij met een “textielplan” te komen dat tegen de uitdagingen is opgewassen: er zijn onvoldoende middelen voor onderzoek en innovatie, de steun voor technologische en sociale omschakeling of voor scholing is te verwaarlozen en er wordt niets gedaan om de Euromediterrane ruimte met gemeenschappelijke douanerechten een nieuwe impuls te geven. Miljoenen banen en een nog altijd veelbelovende industriesector vallen ten prooi aan een nalatig beleid van de Europese Unie. 
Kartika Tamara Liotard, Erik Meijer en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   . Het conflict rond de import van Chinese textiel naar de Europese Unie maakt glashelder wat de gevolgen zijn van de mondiale vrijemarkteconomie. De concurrentie leidt tot een keiharde op het gebied van arbeidsomstandigheden. Chinese werknemers werken zes lange dagen per week. In die mensonwaardige omstandigheden is het geen wonder dat zij de Europese kledingproductie overtreffen. Europese werknemers komen vervolgens op straat te staan, waarmee het een “dubbele verliessituatie” is geworden. Daarboven komt nog het feit dat in de armste landen 70-80% van de werknemers in de kledingssector vrouw is.
Vrijhandel is pas aanvaardbaar indien landen sociaal-economisch enigszins aan elkaar gelijkwaardig zijn. Tot die tijd zal de felle strijd tussen bedrijven steeds nieuwe slachtoffers opeisen, in de vorm van massaontslagen en onacceptabele arbeidsomstandigheden. Daarom moet nu in China, maar ook bij de VN en de WTO, worden aangedrongen op een verbetering van de arbeidsomstandigheden in China.
Ondergetekenden willen benadrukken dat de hoge normen rond milieu- en veiligheid belangrijker zijn dan het concurrentievermogen. Het is dan ook onaanvaardbaar als de hoge REACH-normen rond chemische stoffen, naar beneden worden bijgesteld teneinde concurrerend te blijven. Het menselijk welzijn gaat te allen tijde boven economisch succes. 
David Martin (PSE ),
   . – Dit verslag over de situatie in de textielsector na de opheffing van de exportquota en over de toekomstverwachtingen, komt precies op het juiste moment.
Het is duidelijk dat er voor de Europese textielsector op de lange termijn geen toekomst achter een muur van bescherming ligt. De maatregelen die zijn genomen om de import van Chinese producten te beperken, moeten als tijdelijk worden beschouwd en moeten door de sector worden benut om zichzelf te herstructureren en zich hoger in de markt te positioneren.
De Europese textielsector verdient het echter in een te opereren en tegenover vrije toegang tot onze markten moet een vergelijkbare toegang tot de markt van derde landen staan. Als Europese fabrikanten investeren in nieuwe ontwerpen en materialen, hebben ze bovendien recht op de volledige bescherming van hun intellectuele eigendomsrechten. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De liberalisering van de textielmarkt sinds 1 januari dit jaar heeft uiterst negatieve effecten voor de Europese en, in het bijzonder, voor de Portugese textielindustrie.
Zelfs als wij de deugden van de kapitalistische economie en de open markt verdedigen, dienen wij te begrijpen dat als wij geen bescherming bieden aan onze industrieën die de capaciteit hebben te concurreren – en de Portugese textielindustrie heeft meerdere bedrijven met die capaciteit –, wij binnenkort geconfronteerd zullen worden met een land van consumenten dat niets meer produceert. En als je niets produceert, kun je ook niet consumeren. In die context dienen we te kijken naar de kwesties in verband met het openen van de textielmarkt. Als de concurrentie beperkt wordt door praktijken die in onze economie illegaal zijn – zoals het niet respecteren van de fundamentele rechten van de werknemers – kunnen we ons niet van den domme houden en onze markten voor die concurrenten openen. Wij laten dergelijke zaken niet toe binnen de EU en derhalve moet dezelfde regel gelden als de concurrentie van buiten komt. Dat standpunt heb ik steeds gehuldigd, en om de Portugese maar ook de Europese belangen te verdedigen zal ik daarin volharden. 
Catherine Stihler (PSE ),
   . – We moeten blij zijn met het nieuws dat er vandaag een resolutie is aangenomen inzake het handelsdispuut tussen China en de EU. 

Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen en Inger Segelström (PSE ),
   Wij hebben gestemd voor het verslag over de toepassing van de artikelen 4 en 5 van de Richtlijn “Televisie zonder genzen”. Het is belangrijk dat wij onze steun betuigen aan de mogelijkheden om de publieke omroep te ontwikkelen. De publieke omroep is van groot belang voor de democratie en de pluriformiteit, en het is belangrijk dat de EU hierover waakt. Bovendien zijn wij verontrust over de toenemende mediaconcentratie in de EU. Principieel zijn wij echter tegen regels die bepalen welk deel van de zendtijd uit Europese producties moet bestaan.
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij vinden quota voor uitzending van Europese producties en programma’s van onafhankelijke producenten zeer twijfelachtig. Vooral mogen over deze quota geen besluiten worden genomen op EU-niveau.
Wij willen producties stimuleren die de nadruk leggen op speciale culturele karakteristieken, maar we betwijfelen of zendtijdquota een geschikt middel zijn voor dit doel.
Om bovengenoemde redenen hebben wij besloten tegen dit verslag te stemmen.
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het belang van de televisie in onze samenleving is overduidelijk en alom bekend. In dat verband is het de moeite waard te overwegen of de regels van de liberale economie in hun zuivere vorm moeten worden toegepast of dat daarentegen nagegaan moet worden of er factoren zijn die regelgeving ter bescherming van de belangen van de gemeenschap rechtvaardigen.
Taal is ongetwijfeld een van de elementen die bepalend zijn voor een gemeenschap. De culturele productie en de cultuurgoederen behoren tot de meest zichtbare uitdrukkingsvormen van een gemeenschap. Daarom valt een bepaalde vorm van regelgeving te rechtvaardigen, die de culturele uitdrukkingsvorm van elke gemeenschap de nodige ruimte garandeert, maar dat mag geen overheidsinterventie zijn die de smaak, keuzes of voorkeuren beïnvloedt. 
Bij het analyseren van de situatie moeten we echter niet in de val trappen door te geloven dat door het beperken van de culturele toegang de nationale cultuur wordt bevorderd. Het zoeken naar voldoende ruimte voor de verspreiding van de culturele productie is niet hetzelfde als het opleggen van een cultureel consumptiepatroon of, erger nog, het beperken van de keuzevrijheid. Door te zorgen dat we die grens niet overschrijden, zullen we de belangen van een gemeenschap kunnen beschermen zonder de individuele en creatieve vrijheid te beperken. 


De Voorzitter.
   Aan de orde is de indiening door de Raad van het ontwerp van algemene begroting voor het begrotingsjaar 2006. 
Ivan Lewis,
   .  Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van het Europees Parlement, dames en heren, het is mij een grote eer en een voorrecht om hier vandaag namens het voorzitterschap van de Raad de ontwerpbegroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2006 te presenteren, zoals de Raad deze op 15 juli 2005 heeft vastgesteld.
Om te beginnen wil ik de Parlementsleden graag zeggen dat we in het Verenigd Koninkrijk zeer dankbaar waren voor de steun en solidariteit na de vreselijke terroristische aanslagen in Londen. Dat heeft ons veel goed gedaan. Ik geloof dat we bij een gelegenheid als deze allemaal nogmaals willen onderstrepen dat we als Europese Unie vastberaden zijn de gesel van het hedendaagse terrorisme, een van de grootste bedreigingen waarvoor de wereld zich gesteld ziet, op internationaal niveau aan te pakken. Ik geloof dat er voor de Europese Unie een grote rol is weggelegd als het gaat om de praktische bestrijding van de dreiging die uitgaat van het internationale terrorisme. Ik dank u nogmaals voor de steun- en solidariteitsbetuigingen die wij in verband met deze aanslagen hebben ontvangen.
Wat de begroting betreft, wijs ik op de historische betekenis van de begrotingsprocedure 2006. Het is de laatste procedure op grond van de huidige financiële vooruitzichten en vervult als zodanig een bijzondere brugfunctie tussen de prioriteiten uit het verleden en de toekomstige doelstellingen. De procedure moet natuurlijk een zekere mate van continuïteit en de basis voor samenhang tussen twee financiële vooruitzichten bieden, maar er moet ook een vooruitzicht op hervorming en vernieuwing worden geboden, zodat toekomstige begrotingen daadwerkelijk voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de Europese burgers in de eenentwintigste eeuw. Dit geeft de twee takken van de begrotingsautoriteit – het Parlement en de Raad – een zeer bijzondere verantwoordelijkheid. We moeten voortgaan in de geest van samenwerking die tussen de twee is ontstaan, om ervoor te zorgen dat de begroting voor 2006 een weergave is van een gedeelde visie op een betere toekomst.
In de korte tijd dat ik deze verantwoordelijkheden nu vervul, heb ik de relatie die tussen mij en de voorzitter, de rapporteur en de leden van de Begrotingscommissie, evenals met de commissaris is ontstaan, al zeer leren waarderen. In dit stadium van een proces als dit is het moeilijk om tot overeenstemming te komen, maar het klimaat en de betrekkingen die zijn ontstaan, zijn gezond en vormen hopelijk de basis voor een proces dat tot een wederzijds bevredigende uitkomst zal leiden.
Om vandaag een breder publiek een voorbeeld te geven van de voordelen van die samenwerking wil ik het volgende zeggen: tijdens de bemiddelingsbijeenkomst tussen de Raad Begroting en een delegatie van het Europees Parlement op 15 juli, hebben we overeenstemming bereikt over twee belangrijke kwesties. Ten eerste, een strategie voor de financiering van een aanzienlijke bijdrage van de EG aan het herstel en de wederopbouw in door de tsunami getroffen landen, en ten tweede, de mobilisatie van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie ten behoeve van Slowakije, om de gevolgen van een zware storm te helpen opvangen. Dit zijn praktische, tastbare en zeer zichtbare maatregelen, die van belang zijn voor alle mensen die wij vertegenwoordigen en voor de slachtoffers van de tsunami. Daarnaast hebben we overeenstemming bereikt over de herziening van de plafonds van de financiële vooruitzichten voor 2006 om modulatie in de landbouw mogelijk te maken.
Ik erken vandaag dat er ten aanzien van de tsunami-kwestie nog een gat van 13 miljoen euro is, maar gezien de geest van samenwerking en vooruitgang waarin we in juli hebben gewerkt, verwacht ik nog steeds dat we dat gat in een betrekkelijk korte tijd zullen kunnen dichten.
Dit was een veelbelovend begin van onze samenwerking. Het geeft me het vertrouwen dat we door middel van een constructieve en voortdurende dialoog en met de hulp van de commissaris aan het eind van deze begrotingsprocedure overeenstemming zullen bereiken over een evenwichtige en bevredigende begroting voor 2006.
Voordat ik de ontwerpbegroting die op 15 juli door de Raad is vastgesteld, in meer detail presenteer, wil ik de voornaamste beginselen waardoor we ons bij onze voorstellen hebben laten leiden, nog eens noemen. Zij komen volledig overeen met de begrotingsrichtsnoeren van de Raad voor 2006, die afgelopen maart zijn vastgesteld. Ik denk dat het heel belangrijk is dat we duidelijk zijn over de prioriteiten en beginselen die aan de financiële besluiten ten grondslag liggen. Dat is zowel belangrijk in het kader van 2006 als in elk debat over toekomstige financiering in het kader van de volgende financiële vooruitzichten. Het is belangrijk dat we heel duidelijk zijn over de beginselen, het beleid en de uitdagingen waarvoor de Europese Unie zich gesteld ziet.
Ten eerste wordt in de ontwerpbegroting die de Raad heeft vastgesteld, op gepaste wijze rekening gehouden met het huidige Interinstitutioneel Akkoord van 1999 over begrotingsdiscipline en verbetering van de begrotingsprocedure. Het kan geen kwaad dit nog eens te herhalen.
Ten tweede heeft de Raad ernaar gestreefd binnen het jaarlijkse uitgavenplafond in de huidige financiële vooruitzichten te blijven en zijn er – waar mogelijk – voldoende marges onder de plafonds ingebouwd, zodat er wat ruimte is om onvoorziene gebeurtenissen in 2006 te financieren.
Ten derde houdt de Raad wat betreft de betalingskredieten vast aan een beperkte en beheerste groei die past bij een gezond en streng financieel beheer. De ontwerpbegroting gaat uit van de uitvoeringsgraad in voorgaande jaren en de in de toekomst verwachte uitvoeringsgraad. Ook is er volledig rekening gehouden met de ingrijpende en welkome verbeteringen met betrekking tot de uitvoering die we de laatste tijd hebben gezien.
Het is van bijzonder belang de juiste hoogte voor de betalingskredieten voor de EG-begroting vast te stellen en ik weet zeker dat alle Parlementsleden ervan doordrongen zijn dat nationale begrotingen zeer streng zijn afgebakend. Alle overheidsuitgaven moeten gerechtvaardigd en geprioritiseerd worden om het publieke vertrouwen en de publieke steun te behouden.
De Raad heeft bij het opstellen van de ontwerpbegroting een brede benadering gehanteerd die gebaseerd is op deze grondbeginselen maar ook gericht is op adequate en realistische financiering van de diverse begrotingsprioriteiten van de Europese Unie. Als we bijvoorbeeld kijken naar de behoefte aan begrotingsdiscipline, zien we dat de Raad de vastleggingsmarges onder rubriek 3, Intern beleid, en rubriek 5, Administratieve uitgaven, heeft verhoogd en een marge heeft gecreëerd onder rubriek 4, Extern beleid, maar zonder het flexibiliteitsinstrument te mobiliseren. We zijn van mening dat dit volledig overeenkomstig artikel 12 van ons Interinstitutioneel Akkoord is. Door middel van zorgvuldig gerichte amendementen is een ontwerpbegroting tot stand gekomen waarin nog steeds aan echte prioritaire behoeften tegemoet wordt gekomen.
De Raad heeft een vergelijkbare, zorgvuldig gerichte benadering gehanteerd voor de betalingskredieten in de hele begroting, zowel ten aanzien van verplichte uitgaven als voor niet-verplichte uitgaven. Hoewel de algehele stijging van de betalingskredieten wordt beperkt, is in de ontwerpbegroting nog steeds ruimte voor een stijging van circa 12 procent voor onderzoek in verband met de prioriteit die wordt toegekend aan de doelstellingen van de Lissabon-strategie, en een stijging van 9,8 procent voor structuurfondsen, wat een weerspiegeling is van de verbeteringen met betrekking tot de uitvoeringsgraad.
Als mensen spreken van bezuinigingen, bedoelen ze soms geen bezuinigingen, maar een andere mate van significante groei van begrotingsonderdelen, en toch wordt de Raad er soms van beticht dat hij bezuinigingen voorstelt. Voor het overgrote merendeel van de begrotingsonderdelen stellen we geen bezuinigingen voor. We hebben het over duurzame en stabiele groei, maar niet per se van een niveau dat anderen gewenst achten.
Ik zal nu uitgebreider op de ontwerpbegroting voor 2006 ingaan. In de ontwerpbegroting voor 2006 wordt voor de vastleggingskredieten 120,8 miljard euro uitgetrokken. Dat is een verhoging van 3,7 procent ten opzichte van de begroting voor 2005. Voor de betalingskredieten wordt 111,4 miljoen euro uitgetrokken, 4,9 procent meer dan volgens de begroting voor 2005, en de betalingen bedragen 1,01 procent van het BNI van de Gemeenschap. Hopelijk hebt u allemaal een uitvoerig memorandum van toelichting bij de ontwerpbegroting ontvangen. Ik zal u niet vervelen met een toelichting op elk detail, tenzij u dat op prijs stelt, maar ik vermoed van niet. Ik moet echter uw aandacht vestigen op de belangrijkste punten met betrekking tot de diverse begrotingsonderdelen van de financiële vooruitzichten.
Ik begin met rubriek 1, inzake landbouwuitgaven. Ik benadruk dat ik blij ben met de overeenstemming die is bereikt over het bijstellen van het plafond in de financiële vooruitzichten voor 2006. Dat maakt een verschuiving mogelijk van 655 miljoen euro van marktuitgaven in afdeling 1a naar plattelandsontwikkeling in afdeling 1b.
Wat de kredieten betreft, heeft de Raad over de hele linie een verlaging van 150 miljoen euro voor vastleggingen en betalingen toegepast, wat een effect heeft op de begrotingslijnen in afdeling 1a van meer dan 50 miljoen euro. De verlaging is toegepast in verband met de achtergebleven uitvoering van de afgelopen jaren. Naar aanleiding van de bijgestelde voorspellingen in de nota van wijziging op het voorontwerp van begroting (VOB) van dit najaar, zal de Raad zijn standpunt echter herzien. Ik onderstreep dat deze bescheiden verlaging in overeenstemming is met de algemene benadering van de Raad die voorziet in een beheerste stijging van de betalingskredieten, welke zowel op verplichte als op niet-verplichte uitgaven dient te worden toegepast. De Raad heeft het door de Commissie voorgestelde bedrag voor afdeling 1b volledig aanvaard, omdat hij van mening is dat uitvoering daar effectiever is.
Wat betreft rubriek 2, inzake structurele maatregelen: de Raad heeft de door de Commissie voorgestelde vastleggingskredieten vastgesteld overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van maart 1999 in Berlijn en december 2002 in Kopenhagen. De betalingskredieten zijn over de hele linie in totaal met 150 miljoen euro verlaagd. Deze keuze is gemaakt op grond van de verwachtingen die de Raad heeft over de toekomstige uitvoeringsgraad en de ervaringen met uitvoeringstekorten in het verleden, waarbij volledig rekening wordt gehouden met de ingrijpende en welkome verbeteringen van de laatste tijd. De verlaging wordt toegepast op structuurfondsen en op initiatieven van de Gemeenschap.
In rubriek 3, inzake intern beleid, heeft de Raad de bedragen aanvaard die waren voorgesteld in de vastleggingen voor meerjarenprogramma’s op grond van de medebeslissingsprocedure, zoals na de uitbreiding was afgesproken, alsmede de specifieke bedragen in verband met de toezeggingen van Kopenhagen. De vastleggingskredieten voor een aantal begrotingslijnen die niet op meerjarenprogramma’s zijn gebaseerd, zoals die op basis van prerogatieven van de Commissie, proefprojecten en voorbereidende werkzaamheden, heeft de Raad echter beperkt.
Deze besluiten zijn genomen nadat de Raad een onderzoek had uitgevoerd naar activiteitenverklaringen, die hard op weg zijn een belangrijk analyse-instrument te worden. Bovendien heeft de Raad de verhoging van subsidiekredieten voor bepaalde decentrale instellingen beperkt. Het is terecht dat gevestigde instellingen aan dezelfde strenge begrotingsregels moeten voldoen als centrale instellingen en onze eigen binnenlandse organisaties. Het is echter ook redelijk om voor nieuwe en in ontwikkeling zijnde instellingen grotere verhogingen toe te staan. In de ontwerpbegroting wordt getracht dit onderscheid te maken.
Bij het bepalen van de hoogte van de betalingskredieten voor rubriek 3 heeft de Raad volledig rekening gehouden met de behoefte aan hogere betalingen, met name voor de belangrijke onderzoekslijnen die de zeer belangrijke – centrale – hervormingsagenda van Lissabon schragen.
De Raad kon echter niet voorbijgaan aan de reputatie van deze rubriek op het vlak van de uitvoering. We stellen dat er slechts beperkte mogelijkheden zijn om verhogingen op effectieve en efficiënte wijze op te vangen. De Raad vindt dat het in dit klimaat onverantwoord zou zijn om de in het VOB voorgestelde sterke verhogingen van bijna 12 procent voor de hele rubriek te begroten. De Raad heeft de verhoging over de hele linie teruggebracht tot een beter beheersbaar en realistischer percentage van 5 procent. Maar we moeten ons wel realiseren dat de ontwerpbegroting altijd nog een behoorlijke verhoging van bijna 12 procent mogelijk maakt voor onderzoekslijnen, waaruit blijkt hoeveel prioriteit er aan dit belangrijke beleidsterrein wordt toegekend.
De Raad heeft voldoende financiering vrijgemaakt voor rubriek 3 en een verstandige marge van 210 miljoen euro onder het plafond ingebouwd. Ik weet zeker dat het Parlement van dezelfde begrotingsbeginselen wil uitgaan bij de overweging van prioriteiten voor deze rubriek.
Ik wil nu verder naar rubriek 4: Extern beleid. De Raad wilde zich houden aan de plafonds van de financiële vooruitzichten. De Raad was, overeenkomstig het Interinstitutioneel Akkoord, van mening dat alle mogelijkheden voor een herverdeling van fondsen moeten worden benut voordat er een voorstel wordt gedaan om het flexibiliteitsinstrument toe te passen. Het zal u niet verbazen dat de Raad het standpunt van de Commissie niet deelt dat alle mogelijkheden voor herverdeling in het VOB waren uitgeput. De Raad stond volledig achter de toezeggingen en de daaruit voortvloeiende begrotingsvoorstellen voor de wederopbouw in door de tsunami getroffen landen en in Irak, en was het eens met de referentiebedragen voor medebeslissingsprogramma’s. De Raad heeft ook het bedrag aanvaard dat in het VOB voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) was voorgesteld.
De Raad was echter van mening dat er toch mogelijkheden waren om de totale uitgaven binnen het begrotingsplafond te houden en wilde dit doen door middel van een zeer bescheiden algehele verlaging van de vastleggingen voor de overige hoofdstukken, bijvoorbeeld voor internationale visserijovereenkomsten. Voor Afghanistan is een kleinere verlaging gehanteerd zodat de Gemeenschap haar meerjarentoezegging voor steun bij de wederopbouw nog steeds kan nakomen.
Na deze aanpassingen is de beschikbare marge in rubriek 4 nu 41,65 miljoen, waardoor het mogelijk is de gevolgen van de komende suikerhervorming te financieren volgens de lijnen die de Commissie naar verwachting zal voorstellen. Ook hier delen we de overtuiging dat het absoluut noodzakelijk is dat de suikerhervorming slaagt. Ik hoop dat we in de loop van de tweede lezing van de begroting voor 2006 overeenstemming zullen bereiken over het definitieve bedrag voor de GBVB-begroting en de internationale visserijovereenkomsten, zoals voorzien in het Interinstitutioneel Akkoord. U kunt erop vertrouwen dat het voorzitterschap alles in het werk zal stellen om het Europees Parlement tijdig en op gepaste wijze van de juiste informatie over het GBVB te voorzien. Ik weet zeker dat u het met me eens bent dat er op dat specifieke terrein de laatste tijd veel voortgang is geboekt.
Ik ga verder met rubriek 5, inzake administratieve uitgaven. De ontwerpbegroting is er wederom op gericht het plafond van de financiële vooruitzichten te eerbiedigen en er is een toereikende marge ingebouwd voor onvoorziene gebeurtenissen. Met dit in het achterhoofd heeft de Raad een marge van 130 miljoen euro vastgesteld, die kan worden verwezenlijkt door besparingen op de bedrijfskosten in verband met de interinstitutionele samenwerking en een verlaging van de begroting afgestemd op het huidige aantal vacatures bij de diverse instellingen. De benadering van de Raad is objectief en pragmatisch geweest, ook al zal het nooit zo zijn dat elke instelling volkomen tevreden is met de uitkomst van onze analyse.
Het overgrote merendeel van de nieuwe posten waar de instellingen om hebben verzocht in verband met de uitbreiding, de pre-uitbreiding en nieuwe taken, is door de Raad aanvaard. Het is echter wel zo dat we een bescheiden verlaging hebben toegepast met het oog op de aanzienlijke wervingsachterstand voor posten waaraan in voorgaande jaren financiering is toegekend. De Raad maakt zich ernstig zorgen over de wervingsachterstand en de behoefte aan geografisch evenwicht – centraliteit – na de uitbreiding. Ik weet dat het Parlement deze zorg deelt. Het is spijtig dat we door tijdgebrek op 15 juli geen overeenstemming hebben bereikt over een gezamenlijke verklaring over deze kwestie, maar ik heb alle reden om aan te nemen dat we hierover nog steeds tot overeenstemming kunnen komen, zodat het volstrekt duidelijk is dat het Parlement en de Raad op het gebied van werving en behoud van personeel, op het gebied van personeelsbeleid dus, op één lijn zitten. We hebben onlangs een document van de commissaris ontvangen waarover we ons de komende weken zullen buigen om vervolgens ons standpunt te bepalen ten aanzien van de administratieve kwestie en met name de invulling van posten.
Dan rubriek 7, inzake de pretoetredingsstrategie. De Raad heeft de door de Commissie voorgestelde vastleggingskredieten aanvaard. Voor een aantal begrotingslijnen hebben we de verhoging van de betalingskredieten echter beperkt, wederom op basis van de uitvoeringsgraad in het verleden.
Tot slot rubriek 8, inzake vergoedingen. De Raad heeft de in het VOB door de Commissie voorgestelde bedragen volledig aanvaard, wat ertoe zal bijdragen dat de conclusies van de Europese Raad in Kopenhagen over de nieuwe lidstaten naar behoren kunnen worden nageleefd.
We zijn van mening dat deze ontwerpbegroting op adequate wijze inspeelt op de diverse prioriteiten van de Europese Unie door de benodigde fondsen beschikbaar te stellen, zonder dat het belangrijke beginsel van begrotingsdiscipline en goed beheer dat wij – de Raad en het Parlement – gezamenlijk dienen te bewaken, in het gedrang komt. We zijn vandaag bijeen in een klimaat waarin het belangrijker dan ooit is dat we de verhouding tussen de Europese Unie, haar instellingen en de bevolking van Europa herstellen en versterken.
Een centraal onderdeel van deze verhouding is de geloofwaardigheid van ons handelen. De sleutel tot deze geloofwaardigheid is de manier waarop we onze financiën beheren. We moeten laten zien dat we efficiënt zijn, dat we voorzichtig zijn, maar ook dat we gezamenlijk geld uitgeven op een wijze die van toevoegde waarde is voor het dagelijks leven van de burgers van de Europese Unie. We moeten de kloof tussen retoriek en realiteit dichten. Een van de grote uitdagingen waarvoor degenen onder ons die vurig geloven in het belang van de Europese Unie, zich gesteld zien, is immers dat mensen het werk van het Parlement, de Commissie en de Raad vaak los zien van hun dagelijkse beslommeringen over de kwaliteit van hun leven en hun levensstandaard.
Daarom mogen we in het kader van de begroting voor 2006 maar ook van het debat over de financiële vooruitzichten voor de komende jaren geen moment vergeten onze daden, woorden en besluiten te koppelen aan de centrale doelstelling die bestaat in het herstellen en versterken van het publieke vertrouwen in en de steun voor de functie en het werk van de Europese Unie, alsmede voor de visie die aan de EU ten grondslag ligt.
We kunnen een goed begin maken door op een volwassen wijze overeenstemming te bereiken over de begroting voor 2006. Er liggen grote uitdagingen voor ons en er bestaan grote meningsverschillen over een aantal rubrieken – zoals vanmiddag tijdens het debat zal blijken – en over de manier waarop we verder moeten.
Ik ben echter van mening dat we de komende weken moeten proberen deze kloven te dichten. We moeten proberen tot een zekere mate van consensus te komen en daarvoor zullen onvermijdelijk compromissen moeten worden gesloten. Als we daarin slagen, hebben we een belangrijke basis gelegd om het hoofd te bieden aan de uitdagingen die voor ons liggen met betrekking tot de noodzakelijke hervorming van onze begrotings- en besluitvormingsmethode.
Velen van u zullen erbij geweest zijn toen de minister-president van het Verenigd Koninkrijk aan het begin van het voorzitterschap zijn toespraak hield in het Europees Parlement. Ik denk dat alle aanwezigen het – ongeacht hun politieke ideologie of opvattingen – roerend met hem eens waren toen hij sprak over de hervormingsagenda en zijn vaste voornemen om deze agenda in partnerschap te realiseren, en dat iedereen vond dat hij een redelijke analyse gaf van waar Europa zich nu bevindt en het met hem eens was dat het nu hoog tijd is de koe bij de horens te vatten en een aantal fundamentele kwesties over de toekomst van de Europese Unie en haar relatie met haar burgers aan te pakken.
De begroting voor 2006 lijkt in het kader van dat brede debat misschien een betrekkelijk onbelangrijke kwestie. Als we echter enige mate van overeenstemming bereiken en laten zien dat we in het belang van de voortgang op die terreinen tot compromissen in staat zijn, maken we een goede beurt. Dat zal goed worden ontvangen door degenen die ons werk nauwlettend volgen.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dames en heren, het is mij een genoegen hiermee af te sluiten en de ontwerpbegroting hier vanmiddag aan het Europees Parlement aan te bevelen. 
De Voorzitter.
   Namens alle aanwezigen wil ik de heer Lewis bedanken voor zijn presentatie van het ontwerp van algemene begroting voor 2006 namens de Raad. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is een algemeen debat over de algemene begroting van de Europese Unie voor 2006. 
Janusz Lewandowski (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de begroting voor 2006 die hier vandaag door minister Lewis is voorgesteld, bevestigt de indruk die de delegatie van het Europees Parlement had overgehouden aan de bijeenkomst van het bemiddelingscomité van 15 juli. In tegenstelling tot wat die naam suggereert, ging het hier niet om een bemiddelingspoging, maar eerder om een opsomming van de zaken die ons scheiden. Niemand verwacht in deze fase al overeenstemming te bereiken, maar dat neemt niet weg dat de standpunten van de twee takken van de begrotingsautoriteit van de Europese Unie over de begroting voor het jaar 2006 nog mijlenver van elkaar zijn verwijderd. De overeenstemming over wezenlijke, maar secundaire onderwerpen, zoals de zogeheten modulatie, oftewel de overschrijving van middelen ten bedrage van 655 miljoen euro uit rubriek 1 naar plattelandsontwikkeling, kan dat niet verhullen. We streven naar overeenstemming over de begroting, maar dat zal geen makkelijke opgave worden.
Het Europees Parlement is een politiek orgaan dat bestaat uit mensen die een jaar geleden een contract hebben gesloten met hun kiezers en die hun verplichtingen willen nakomen. Toen en ook nu nog wordt vaak gezegd dat het uitbreidingsproces van de Europese Unie nog niet af is, dat er geïnvesteerd dient te worden in cohesie, dat de strategie van Lissabon nieuw leven ingeblazen moet worden, dat er geld moet worden uitgetrokken voor de nieuwe ambities van de Europese Unie op het wereldtoneel. We mogen echter niet voorbijgaan aan het feit dat we vorig jaar hebben toegezegd strenge begrotingsdiscipline te betrachten. Aan de ene kant zijn ongebreidelde uitgaven een vorm van verkwisting waarop we worden afgerekend door de kiezers en de publieke opinie, maar aan de andere kant zijn politieke ambities en doelstellingen zonder financiële ondersteuning een lege huls.
Het Europees Parlement moet de begroting voor 2006 bekijken in het licht van de ervaringen vorig jaar, toen we toch enigszins met onze rug tegen de muur stonden en we hebben ingestemd met een niveau van betalingskredieten dat lager lag dan de behoeften voor dit jaar, zoals inmiddels is gebleken uit het niveau van de uitgaven in 2005 tot nu toe. We moeten de begroting voor 2006 ook zien als een opstapje naar de nieuwe financiële vooruitzichten. Vanuit die optiek hebben we de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie die uitgingen van 1,02 procent van het bruto nationaal inkomen, oftewel bijna 7 miljard euro onder het plafond van de financiële vooruitzichten voor dit jaar, een onvoldoende gegeven. Er gaapt een diepe kloof tussen de voorstellen voor 2006 en wat de Commissie aan betalingskredieten heeft voorgesteld voor het eerste jaar van de nieuwe financiële vooruitzichten, met andere woorden 2007. De bezuinigingen van de Raad waardoor de betalingskredieten tot iets meer dan 1 procent van het bruto nationaal inkomen worden teruggebracht, zijn daardoor des te moeilijker te begrijpen en aanvaarden.
We stellen vast dat de Raad dit jaar op selectievere, minder mechanische wijze het mes zet in de begroting. Ik zal de afzonderlijke rubrieken in vogelvlucht behandelen. De overeengekomen modulatie in rubriek 1 is een gezamenlijk succes, maar we wachten nog op de voorstellen van de Commissie over de omvang van de landbouwuitgaven voor de lange termijn, die de basis zullen vormen voor verdere besprekingen.
We hebben in het Parlement kunnen vaststellen dat de cohesie relatief ongeschonden uit de bezuinigingsslag van de Raad is gekomen, maar uit de voorlopige gegevens over de benutting van de structuurfondsen in 2005 blijkt dat deze niet zal overeenstemmen met het niveau van het Raadsontwerp, maar op zijn minst even hoog zal zijn als dat van de oorspronkelijke Commissievoorstellen. De grootste spanningen doen zich echter gevoelen in rubriek 3, het interne beleid, waarop verhoudingsgewijs veel bezuinigd is – meer dan 500 miljoen euro. Dit staat haaks op de doelen van de Lissabon-strategie, namelijk investeren in onderzoek en in het midden- en kleinbedrijf, en maakt de verwezenlijking van de prioriteiten van het Europees Parlement onmogelijk. In rubriek 4 is er sprake van regelrechte tegenstrijdigheid, niet zozeer met de prioriteiten van het Europees Parlement als wel met de eigen verklaringen van het Britse voorzitterschap.
Met uitzondering van het zo geliefde gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, wordt de begroting over de hele linie met circa 4 procent gekort en dat betekent dat we niet langer het hoofd zullen kunnen bieden aan de onophoudelijke stroom van nieuwe uitdagingen. Het gaat hier niet alleen om de door de tsunami getroffen landen, Irak of Afghanistan, maar ook om financiële steun voor andere gebieden die door natuurrampen worden getroffen. Verder is er het probleem van de compensatie voor de suikerproducenten. De Commissie heeft overigens ook al aangegeven dat er zich administratieve problemen kunnen aandienen, meer bepaald een eventuele aanwervingsstop voor werknemers uit de nieuwe lidstaten.
Kortom, onze besprekingen over de begroting voor 2006 vinden plaats in een wat pessimistische sfeer. En dat terwijl de Europese Unie dringend behoefte heeft aan goed nieuws. Het bereiken van overeenstemming over zowel de begroting van 2006 als een verstandige invulling van de financiële vooruitzichten zou zonder meer goed nieuws zijn en zou het vertrouwen in de Unie weer kunnen opkrikken. Dit is onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en taak. 
Giovanni Pittella (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Lewis, mevrouw Grybauskaitė, geachte collega’s, ondanks de sympathie waarmee wij naar het Britse voorzitterschap kijken, zijn wij teleurgesteld over de ontwerpbegroting die ons is voorgelegd.
Zoals voorzitter Lewandowski zojuist zei, hebben wij in juli al in het bemiddelingscomité op oprechte en niet mis te verstane wijze uiting gegeven aan onze teleurstelling. Ook vandaag zeggen wij dan ook dat wij waardering hebben voor de toespraak van minister Lewis, waarin hij getuigt van openheid en een verfijnde manier van uitdrukken. Maar dit alles moet natuurlijk wel omgezet worden in concrete beleidskeuzen.
Helaas staan de hartstochtelijke woorden die premier Blair in deze Vergadering heeft geuit in schril contrast met de maatregelen waartoe de Raad heeft besloten met betrekking tot de begroting.
De bezuinigingen – of, zo u wilt, uw begrotingsramingen – zijn voor de landbouwsector en de structuurfondsen weliswaar beperkter dan vorig jaar, maar bevestigen de hang naar misplaatste begrotingsdiscipline. Als deze bezuinigingen worden goedgekeurd, opent dit de weg naar tussentijdse koerswijzigingen. Daardoor wordt de kloof tussen de verwachtingen – die overigens geschraagd worden door een deugdelijke gebruik van de middelen – en de ontoereikende geldmiddelen alleen nog maar groter.
Op het vlak van het interne en externe beleid slaat onze zorg zelfs om in vrees, mijnheer Lewis. Wij zijn namelijk bepaald niet overtuigd van de symmetrie tussen de fondsen die bedoeld voor de vastleggingskredieten, waarin minder gesnoeid is dan in de betalingskredieten. Ook komt bij de belangrijkste bezuinigingen absoluut niet uit de verf wat de politieke boodschap is die wij tezamen willen afgeven. Zo zien de cijfers eruit: 21 miljoen minder voor het bedrijfsleven, 33 miljoen minder voor het vervoer, 279 miljoen minder voor het wetenschappelijk onderzoek, 131 miljoen minder voor de informatiesector, 20 miljoen minder voor onderwijs en cultuur; 8 miljoen minder voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
De verklaringen die worden afgelegd over groei, werkgelegenheid en jongerenacties stroken in geen enkel opzicht met de vermindering van de bedragen voor de begrotingsonderdelen die essentieel zijn om dergelijke doelstellingen te bereiken. Ik vraag u dan ook, mijnheer Lewis, wat dit alles te betekenen heeft.
Houdt dit in dat dit beleid weliswaar essentieel is maar alleen door de nationale staten uitgevoerd moet worden? Dat gevoel krijg ik onderhand wel. Als dat zo is, zitten wij wel op totaal verschillende golflengtes, want dit soort beleid moet ook uitgevoerd worden door de Europese Unie, voor zover dit voor Europa van toegevoegde waarde is. Naar mijn mening is dit het eigenlijke politieke probleem. Die kwestie moeten wij eerst met elkaar uitpraten, alvorens wij in actie kunnen komen.
Met betrekking tot rubriek 4 – de beruchte rubriek 4 “Extern beleid” – eisen wij dat het flexibiliteitsinstrument wordt ingezet. Met de ramingen die op uw verzoek onder het maximumplafond zijn gehouden, stelt rubriek 4 ons namelijk niet in staat te voldoen aan de traditionele prioriteiten van de Europese instellingen, de millenniumdoelstellingen, de noodsituaties die zich in de loop der jaren hebben voorgedaan: van Irak tot Afghanistan, de tsunami, de horizontale programma’s en de geografische programma’s, en nu ook nog de suikersector. Hoe moeten wij dat allemaal bekostigen? En dan de tientallen andere externe beleidsmaatregelen die zijn gepland, hoe terecht die ook zijn: hoe kunnen wij dat allemaal uitvoeren met deze krappe begrotingsruimte als wij het flexibiliteitsinstrument niet mogen aanspreken?
Ik heb de indruk dat u voor een dubbeltje op de eerste rij wilt zitten. Wij zijn dus bezorgd en teleurgesteld, en wij blijven u vragen om herbezinning. Wij verwachten, mevrouw de commissaris, meer vastberaden druk van de Europese Commissie. In dit Parlement groeit steeds meer het idee dat de kussens hoognodig opgeschud moeten worden, dat wij misschien een gebaar moeten maken, niet impulsief maar overdacht, om iedereen de ogen te openen en tot zijn plicht te roepen.
We hebben geen geruststellende signalen over de financiële vooruitzichten ontvangen. Sterker nog, we hebben helemaal geen signalen ontvangen. Dit versterkt uiteraard onze zorg en doet de scepsis onder de burgers toenemen. Terecht sprak u over de burgers als voornaamste doelgroep van onze acties. Maar er heerst momenteel een enorme scepsis onder de burgers, omdat de Europese Unie niet in de gelegenheid wordt gesteld haar beleid uit te voeren. Heeft het Britse voorzitterschap soms besloten om bij voorbaat in te binden en af te zien van de financiële vooruitzichten zonder ook maar een poging te wagen?
Aangezien wij weten met hoeveel vastberadenheid premier Blair zich in zijn veldslagen stort, hadden wij eigenlijk andere signalen verwacht, en wij wachten daar nog steeds op. Maar niemand ontkomt aan het maken van keuzen. Zoals de heer Blair zelf heel goed weet, komt een beleid van pappen en nathouden in tijden van Europese crisis neer op een totale overgave. Wij in het Parlement – en hopelijk denken premier Blair en het Britse voorzitterschap er net zo over – kunnen niet werkeloos toekijken terwijl Europa wegzinkt. 
Valdis Dombrovskis (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte heer Lewis, geachte mevrouw Grybauskaitė, dames en heren, ik zou de heer Lewis willen bedanken voor zijn presentatie van de ontwerpbegroting 2006 voor de andere EU-instellingen. Het Europees Parlement en de Raad staat duidelijk een verschillende aanpak voor ogen bij een aantal kwesties inzake de ontwerpbegroting, maar op diverse punten is er ook een gemeenschappelijke lijn te ontdekken.
Beide takken van de begrotingsautoriteit onderschrijven de beginselen van begrotingsdiscipline en een rationeel gebruik van het geld van de Europese belastingbetaler. De Raad stelt een verlaging van de administratieve uitgaven van de EU-instellingen voor van 120 miljoen euro ten opzichte van de door de instellingen gevraagde bedragen. Ik kan echter niet anders dan constateren dat die verlaging in veel gevallen op een weinig doordachte wijze is doorgevoerd, zonder dat de aard van de werkzaamheden van de instellingen en de daarmee samenhangende problemen afdoende zijn onderzocht. Daarom zal het Europees Parlement met het voorstel komen de geplande verlaging van de uitgaven van de instellingen te herzien op basis van een inhoudelijke beoordeling van de begrotingsaanvragen van iedere instelling afzonderlijk, waarbij ook de nieuwe taken voor 2006 in aanmerking genomen moeten worden. Het is van belang de financiering veilig te stellen die nodig is om een van de prioriteiten van de EU-begroting voor 2006 te realiseren, namelijk de voorbereiding van de volgende ronde van de uitbreiding van de Europese Unie, de toetreding van Bulgarije en Roemenië. De instellingen van de Unie moeten mijns inziens een uniform beleid voeren ten aanzien van de werving van medewerkers uit de nieuwe lidstaten. Wat de begroting van het Europees Parlement betreft, zou ik erop willen wijzen dat het Bureau morgen een besluit inzake de ontwerpbegroting 2006 voor het Europees Parlement zal aannemen dat voor behandeling doorgestuurd zal worden naar de Begrotingscommissie. Mijn opvatting als begrotingsrapporteur is dat de Begrotingscommissie op een aantal punten aanvullende informatie nodig zal hebben om ieder afzonderlijk besluit op waarde te schatten, met name waar het gaat om het informatie- en communicatiebeleid van het Parlement. Ik zou nogmaals willen onderstrepen dat het niveau van de gezamenlijke uitgaven in de begroting van het Parlement vastgesteld moet worden op basis van een zorgvuldige evaluatie van de behoeften. Een plafond van 20 procent voor de gezamenlijke administratieve uitgaven mag geen doel op zichzelf zijn.
Tot slot zou ik nog enkele opmerkingen willen maken over de algemene begroting voor 2006 van de Europese Unie. Het voorstel van de Raad om de betalingskredieten voor de structuurfondsen voor 2006 met 150 miljoen te verlagen is onbegrijpelijk. Deze manier van doen is kenmerkend voor het optreden van de Raad: hij weigert voortdurend de verplichtingen die de EU in het kader van de huidige financiële vooruitzichten is aangegaan, voor de volle honderd procent te financieren. Laten we niet vergeten dat 2006 het laatste jaar is van de huidige financiële vooruitzichten; het is dus van groot belang dat lopende programma’s volgend jaar met succes afgerond kunnen worden en dat het niveau van de vastleggings- en betalingskredieten in de begroting voor 2006 in overeenstemming is met de verplichtingen die de Europese Unie eerder is aangegaan. 
Dalia Grybauskaitė,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, ik zou u willen bedanken voor de gelegenheid die me geboden wordt om vandaag mijn mening te geven over het eerste voorstel van de Raad, nadat we afgelopen juni, na de eerste lezing, al van gedachten hebben kunnen wisselen met het Parlement en de Raad, evenals met de vertegenwoordigers van de fracties in het Europees Parlement. Ik sluit me aan bij de opvatting van de meeste sprekers dat de begroting voor 2006 een heel bijzondere is, aangezien het de laatste begroting is die door de Commissie is opgesteld in het kader van de huidige financiële vooruitzichten. Daarbij heeft de Commissie geprobeerd de meest dringende behoeften van de Europese Unie zo uitgebreid en realistisch mogelijk in aanmerking te nemen, een afronding van alle belangrijke projecten mogelijk te maken en een goede basis te scheppen voor de nieuwe financiële periode. In reactie op het Raadsvoorstel zou ik daarom allereerst drie terreinen willen aangeven waarop naar het oordeel van de Commissie de grootste uitdagingen liggen. 
 Nu ik het belang van de Europese begroting voor 2006 heb geschetst, wil ik me richten op drie belangrijke terreinen. De Commissie vindt dat alle drie de instellingen, in het bijzonder de begrotingsautoriteit, zich moeten buigen over de voornaamste bezorgdheden hieromtrent en met oplossingen moeten komen.
Onze belangrijkste bezorgdheid betreft rubriek 3. We vinden dat de verlagingen die de Raad voorstelt niet terecht zijn en niet door de Commissie kunnen worden gesteund, vooral omdat de eisen en de door de Commissie voorgestelde bedragen waren gebaseerd op projecten die al waren vastgelegd en in gang zijn gezet. We denken dat dergelijke verlagingen in 2006 voor de lidstaten tot veel problemen zullen leiden bij het betalen van de rekeningen van lopende projecten in de Gemeenschap.
Bovendien is de helft van de voorgestelde verlagingen gericht op activiteiten die slechts ongeveer 10 procent van de totale begroting vertegenwoordigen. Er wordt vreemd genoeg geen rechtvaardiging gegeven voor een dergelijke concentratie van de verlagingen.
In rubriek 4 zullen de door de Raad voorgestelde verlagingen in ieder geval tot drie ernstige problemen leiden. Ten eerste druist de verlaging in tegen de besluiten die de Raad Algemene Zaken zelf heeft genomen, met name inzake de wederopbouw in Azië na de tsunami en de hernieuwde toezeggingen in het kader van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen. Ten tweede verwachten we in het kader van de recente ontwikkelingen in de wereld dat Europa gevraagd zal worden hulp te bieden bij het terugtrekkingsproces uit de Gazastrook, en we hebben daar ook al aanwijzingen voor. Het derde probleem betreft de onderhandelingen over de visserijovereenkomst met Marokko. Alledrie deze elementen maken het moeilijker om het voorstel van de Raad te aanvaarden of positief te beoordelen.
De kwestie met betrekking tot rubriek 5 is uitvoerig aan de orde geweest tijdens de vergadering van de drie instellingen op 15 juli. Zoals beloofd heb ik beide takken van de begrotingsautoriteit aanvullende informatie toegezonden over de voortgang bij de werving uit EU-10 en EU-15. Op 31 juli van dit jaar was 90 procent van de wervingsdoelstellingen van de nieuwe lidstaten gehaald. We denken dat de door de Raad voorgestelde verlagingen gebaseerd zijn op een misverstand en wellicht zijn voortgekomen uit een technische fout.
We verwachten vóór de tweede lezing in overleg te kunnen treden met de Raad, ondermeer om te trachten deze kwestie op te lossen. Het voorstel dat vandaag ter tafel ligt, betekent niet alleen dat we voor 2006 niet uit de EU-10 zullen kunnen werven, maar ook dat we alle wervingen van de Commissie moeten stopzetten en op basis van de huidige personeelsomvang niet over voldoende middelen beschikken om de salarissen te betalen.
Dit alles in ogenschouw nemend en in antwoord op het verzoek van mevrouw Pittella aan de Commissie om een zo dwingend mogelijk standpunt in te nemen, moet ik zeggen dat we alles in het werk zullen stellen om zoveel mogelijk kwesties in samenspraak met de begrotingsautoriteit op te lossen. Ik doe een beroep op alle partijen om hierbij welwillendheid te betrachten, want die zullen we hard nodig hebben als we de begroting dit jaar rond willen krijgen. 
Laima Liucija Andrikienė,
   . –(Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte commissaris, op 15 juni 2005 had ik de gelegenheid deel te nemen aan de bemiddelingsbijeenkomst van het Europees Parlement en de Raad in Brussel, die volgde op een resolutie van het Parlement waarin wij heel duidelijk onze positie als Europese instelling en onze prioriteiten inzake de opstelling van de begroting voor 2006 hadden aangegeven. Ondanks alle kritiek die het Europees Parlement bij die gelegenheid geuit heeft met betrekking tot het tekortschieten van de vastleggings- en betalingskredieten, heeft de Raad Ecofin op 15 juli 2005 besloten een verlaging van die kredieten voor te stellen van respectievelijk 478 miljoen euro en 1,1 miljard euro ten opzichte van het voorontwerp van begroting. Uit dit voorstel blijkt mijns inziens duidelijk dat de Raad in feite voorbijgaat aan de reële behoeften en verplichtingen van de Europese Unie. Ik zou eraan willen herinneren dat het voorontwerp van begroting van de Commissie in de eerder genoemde resolutie van het Parlement als ontoereikend wordt gekenschetst, daar de gezamenlijk overeengekomen politieke ambities in deze tekst onvoldoende in begrotingsmiddelen worden vertaald. Dat geldt met name voor de ambities die betrekking hebben op de Lissabon-strategie en de noodzaak steun te verlenen aan kleine en middelgrote ondernemingen.
We hebben de Raad ook verzocht een serieuze en constructieve dialoog met het Parlement aan te gaan over de manier waarop deze politieke verplichtingen ten uitvoer gelegd kunnen worden. Het is onmogelijk onze beleidsdoelstellingen – economische groei en versterkt concurrentievermogen – te realiseren zonder extra middelen voor onderzoek, innovatie en KMO’s, die ongeveer 90 procent van alle bedrijven in de Europese Unie uitmaken. Wij hebben er als Europees Parlement eerder al op gewezen, en ik zou dat nu opnieuw willen doen, dat rekening moet worden gehouden met de belangrijke programma’s voor externe hulp die bij de opstelling van de huidige financiële vooruitzichten niet voorzien konden worden, zoals de programma’s voor Afghanistan en Irak en het wederopbouwpakket voor de door de tsunami getroffen landen dat onlangs is voorgesteld. Het in het voorontwerp van begroting opgenomen bedrag voor rubriek 4, Extern beleid, vonden wij al te laag, en nu komt de Raad met het voorstel de middelen voor deze rubriek nog verder te verlagen. Verder zou ik uw aandacht willen vestigen op de verontrustende verlagingen op het gebied van specifieke thematische en geografische maatregelen. Ik ben van oordeel dat de bedragen en middelen in de begroting opnieuw met de beleidsmaatregelen in overeenstemming moeten worden gebracht. Ook wil ik het belang van het Europees nabuurschapsbeleid onderstrepen, waarvan ondersteuning van democratische ontwikkelingen in de buurlanden een van de onderdelen is.
Ik wil hier nogmaals duidelijk maken dat de toetreding van tien nieuwe lidstaten in 2004 slechts het begin is van een langdurig cohesieproces, een proces dat een nieuwe uitdaging voor ons cohesiebeleid inhoudt: we zullen ons bij de tenuitvoerlegging van dat beleid moeten richten op de regio’s, omdat er anders in de toekomst conflicten zouden kunnen ontstaan tussen de nieuwe lidstaten en de minder ontwikkelde regio’s van de EU-15. Tot slot zou ik de Raad nogmaals willen oproepen nadrukkelijk de prioriteiten voor ogen te houden die het Europees Parlement voor het ontwerp van begroting voor 2006 heeft vastgesteld. Ik hoef u er vast niet aan te herinneren dat het Europees Parlement de enige Europese instelling is waarvan de leden rechtstreeks door de Europese burgers worden gekozen, en dat aan onze instelling uit hoofde van de communautaire wetgeving nadrukkelijk een rol is toegekend bij de opstelling en uitvoering van de EU-begroting. 
Constanze Angela Krehl,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als rapporteur van de Commissie regionale ontwikkeling kan ik niet tevreden zijn met de begroting die de Raad ons heeft voorgelegd. Met name de bezuiniging op de betalingskredieten van 150 miljoen euro – ik vat dit inderdaad op als een bezuiniging – laat te wensen over. Met de invoering van de N+2-regels hebben wij de laatste jaren getracht uitgaven en verplichtingen zeer strikt aan elkaar te koppelen om te waarborgen dat middelen daadwerkelijk worden uitgegeven. Het komt er dus in feite op neer dat we voor onze inspanningen worden gestraft, want er is 150 miljoen euro minder beschikbaar voor betalingen.
Eigenlijk straffen wij als Europese Unie onszelf, want ooit zal worden geëist dat we onze verplichtingen nakomen. Ons beleid is er altijd op gericht geweest de kloof tussen betalingen en verplichtingen niet te groot te laten worden. De Commissie heeft in het voorontwerp van begroting slechts het allernoodzakelijkste minimum aan begrotingsmiddelen uitgetrokken voor het structuurbeleid. Die middelen willen wij terugzien op de begroting en ik roep de Raad dringend op dit advies ter harte te nemen. 
István Szent-Iványi,
   .– De Raad wil de begroting van de Europese Unie met een half miljard euro verlagen ten opzichte van het voorstel van de Commissie. Dat is op zichzelf al moeilijk te verteren, maar helemaal onaanvaardbaar is dat meer dan eenderde van deze bezuiniging betrekking heeft op externe betrekkingen en externe aangelegenheden. De voorgestelde korting op de uitgaven voor externe zaken ligt een factor tien boven die op alle andere terreinen, terwijl de successen en prestaties van de Europese Unie tot nu toe voor een niet gering deel juist verband houden met het externe beleid. Wij mogen trots zijn op de uitbreiding en op ons ontwikkelingsbeleid; we mogen trots zijn op het feit dat we de grootste donor ter wereld zijn. Deze prioriteiten ontbreken echter in de ontwerpbegroting, en al helemaal in de voorstellen van de Raad. Sterker nog, deze prioriteiten ontbreken niet alleen, het zijn juist de programma’s voor deze prioriteiten waarop het meest wordt bezuinigd. Ik ben daarentegen van mening dat het op dit moment heel hard nodig is dat we successen kunnen laten zien. De Europese Unie schreeuwt om successen.
Er is echter nog een ander probleem: we nemen onze eigen principes niet serieus. Dat hebben we tot nu toe niet gedaan, en dat doen we met dit ontwerp van begroting weer niet. De Raad heeft zich eigenlijk nog nooit beroepen op de mensenrechtenclausule. We geven steun aan tal van landen die zich niets gelegen laten liggen aan democratie en mensenrechten, terwijl we toch een instrument tot onze beschikking hebben om daar iets aan te doen; op basis van de mensenrechtenclausule kunnen we immers besluiten een einde te maken aan onze steun aan landen die de mensenrechten en de beginselen van de rechtsstaat schenden. Omgekeerd kunnen we juist meer steun verlenen aan landen die de regels wel naleven. Dat geldt bijvoorbeeld voor de westelijke Balkanlanden, maar wat doet u? U stelt met betrekking tot de hulp aan deze landen een nog grotere verlaging voor dan voor de totale uitgaven voor extern beleid. Het is voor onszelf echter van het allergrootste belang dat er stabiliteit komt in de westelijke Balkan, en het is dan ook onbegrijpelijk dat de Raad voorstelt de uitgaven voor deze regio te verlagen met 5 procent – en in het geval van Servië gaat het zelfs om 8 procent – ten opzichte van het voorafgaande jaar. Voor de speciale gezanten van de Europese Unie is de Raad daarentegen opmerkelijk gul: het budget daarvoor wordt de komende twee jaar verdubbeld. Er komen, met andere woorden, meer middelen beschikbaar voor iets waarvan betwijfeld kan worden of het wel nodig is, en er wordt gekort op zaken die echt van belang zijn. 
Helga Trüpel,
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, minister Lewis, als wij de waarde van de ontwerpbegroting voor 2006 beoordelen, moeten we concluderen dat het gaat om een overgangsbegroting. De begroting is dan ook van cruciaal belang voor de prioriteiten en ambities die we hebben of zouden moeten hebben. Mijn onomwonden kritiek op het voorstel van de Raad is dat het ontwerp veel te behoudend is en – afgezet tegen het voorstel van de Commissie –aanzienlijke bezuinigingen in petto heeft.
Om te verduidelijken wat ik precies bedoel met de term overgangsbegroting stel ik voor dat we even stilstaan bij het verslag-Böge en onze verwachting inzake de financiële vooruitzichten. Het grote verschil tussen ons en de Raad is een bedrag van 106 miljard in de financiële vooruitzichten. Om Europa klaar te stomen voor de toekomst, moeten wij naar onze mening een aantal duidelijke prioriteiten stellen: onderzoek, onderwijs, jeugd, culturele uitwisseling in het uitgebreide Europa, het milieu en hernieuwbare energiebronnen – en dit zeg ik met het oog op de gebeurtenissen in New Orleans.
Wie de begrotingscijfers in de financiële vooruitzichten van het Europees Parlement vergelijkt met die in het Raadsontwerp voor 2006 ziet duidelijke verschillen. Voor onderzoek trekt het Parlement 10 miljard uit, de Raad slechts 4 miljard. Voor onderwijs, cultuur en jeugd trekt het Parlement 2 miljard uit, terwijl de Raad voor dezelfde periode niet verder komt dan 0,8 miljard. Voor energie en vervoer stelt het Europees Parlement een bedrag van 2,5 miljard voor, de Raad houdt het op 1,3 miljard. Hieruit blijkt wel hoe beperkt, behoudend en weinig toekomstgericht het voorstel van de Raad is voor het begrotingsjaar 2006.
Ik ben van mening dat met de ontwerpbegroting voor 2006 als het ware een brug moet worden geslagen naar de komende jaren, de periode 2007-2013. Het is dan ook verkeerd de hand zo op de knip te houden en in het ontwerp van de Raad zulke beperkte begrotingsvoorstellen te doen. Ik zie geen verband tussen de vrome woorden over de Lissabon-strategie als instrument van vernieuwing, het grote economische potentieel dat we opnieuw moeten opbouwen, en de cijfers die u aan ons hebt voorgelegd.
Dan nu de communicatiestrategie. Men zou zeggen dat we, juist na het echec van de Franse en Nederlandse referenda, er belang bij hebben in 2006 de inspanningen op dit vlak op te voeren in plaats van te bezuinigen op de betalingen of minder gebruik te maken van het flexibiliteitsinstrument. Gezien de vele uitdagingen waaraan we wereldwijd het hoofd moeten bieden, kan ik politiek gezien niet begrijpen waarom de Raad zich altijd zo behoudend en weinig ondernemend opstelt als het gaat om het flexibiliteitsinstrument en niet laat zien dat de Europese Unie een wil zijn die positieve stappen onderneemt om tegemoet te komen aan de behoeften die er in veel crisisregio’s in de wereld bestaan. 
Esko Seppänen,
    – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, ik vertegenwoordig al enkele jaren mijn fractie en het Europees Parlement tijdens de bemiddelingsprocedure inzake de begroting van juli, die na de eerste lezing door de Raad wordt gehouden met de lidstaten. In de zomer was het altijd al moeilijk ergens overeenstemming over te bereiken, maar dit jaar was het wel bijzonder moeilijk. Er werd praktisch nergens overeenstemming over bereikt en als gevolg daarvan is het Parlement vrij zijn eigen eerste lezing uit te voeren zonder enige verplichting tegenover de Raad.
Naar de mening van mijn fractie zijn de basisproblemen het lage niveau van de betalingskredieten in de begroting en de prioriteiten in de begroting. In de Raad zit een groep zogeheten nettobetalers die geen belang hebben bij de meerwaarde die ontstaat door communautaire financiering van de Unie via verschillende gemeenschappelijke projecten. Vrijwel de enige zaak die de Raad actief lijkt te willen financieren, is de militarisering van de Europese Unie. Hoewel oorlogsvoering niet tot de bevoegdheid van de Europese Unie behoort, willen de lidstaten hun gemeenschappelijke projecten op het vlak van militarisering met communautaire middelen financieren. Naar ik heb begrepen worden bijvoorbeeld de politieoperatie in Congo en de missie in Soedan gefinancierd uit ontwikkelingskredieten en de financiering van de militariseringsactiviteiten is derhalve niet transparant.
Hoewel de Grondwet, die in twee referenda werd verworpen, er voorlopig niet komt, leggen de politieke elites in de lidstaten enkele van de hierin vastgelegde artikelen ten uitvoer en richten zij bijvoorbeeld een Bureau voor bewapening, onderzoek en militaire vermogens op. De wijze waarop de lidstaten zich gedragen is ondemocratisch en het is duidelijk dat veel gemeenschappelijke militaire activiteiten geen rechtsgrondslag in de Europese Verdragen hebben. In plaats van de militarisering van de Europese Unie moeten wij het gaan hebben over het opbouwen van een sociaal Europa. Alleen op die manier kunnen communautaire activiteiten legitimiteit ofwel de algemene goedkeuring van de burgers krijgen.
In naam van een sociaal Europa heeft onze fractie voortdurend het beperkte karakter van de strategie van Lissabon bekritiseerd, omdat deze alleen een Europa van grote ondernemingen bevordert. Laatst hebben wij kritiek geuit op de wijze waarop de Raad met gesloten ogen en oren de uitgaven heeft beperkt, zelfs in vergelijking met de ontwerpbegroting van de Commissie, met als doel de kredieten in de begroting te verlagen tot 1 procent van het bruto nationaal inkomen van de EU-lidstaten. Strikte begrotingsdiscipline is een goede zaak, maar in dit geval pleit de Raad echt voor een flink pak slaag.
Er bestaat ook een duidelijk strategisch doel. Voor het geval er geen overeenstemming over de financiële vooruitzichten wordt bereikt en er wordt overgegaan op de begrotingsprocedure overeenkomstig artikel 272 van het Verdrag, moet het totaalbedrag van de begroting voor 2006 volgens de Raad zo klein mogelijk zijn. Dit strategische doel kunnen wij niet aanvaarden.
Onze fractie is ook bezorgd over de strategie om de kosten voor plotselinge en onverwachte uitgaven, zoals in verband met de tsunami, te dekken door geld toe te wijzen voor nieuwe doeleinden terwijl dat geld was gereserveerd voor doelen die door het Parlement zijn goedgekeurd. Als er nieuwe externe behoeften ontstaan, moeten wij bereid zijn daar nieuw en vers geld voor aan te wenden.
Tot slot wil ik zeggen dat wij de betalingen uit hoofde van de structuurfondsen moeten waarborgen en meer personeel moeten aannemen om tegemoet te komen aan de behoeften die de uitbreiding met zich meebrengt. Voor ons in het Parlement is het zeer moeilijk het conflict te begrijpen dat bestaat tussen de Commissie en de Raad met betrekking tot hun opvattingen over personeelsbehoeften en de noodzaak om meer personeel aan te nemen als gevolg van de uitbreiding. 
Lars Wohlin,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik maakte deel uit van de Tijdelijke Commissie beleidsuitdagingen en begrotingsmiddelen, en heb daar bepleit dat we ons aan 1 procent van het BBP zouden houden. Tegen die achtergrond vind ik dat we niet moeten besluiten het overschot op de begroting voor 2004 te gebruiken voor uitgaven in de begroting voor het jaar 2005.
Ik vind dat de structuurfondsen die door deze uitgaven reeds in omvang toenemen, niet nog groter moet worden. Deze fondsen bevatten al meer dan acht miljard euro. Ik vind dan ook niet dat ik klaag over het feit dat er geld niet wordt uitgegeven. Er zijn natuurlijk redenen waarom dit geld niet wordt uitgegeven, en het kan dus geen kwaad om problemen zeer nauwkeurig te onderzoeken als het om nieuwe uitgaven gaat.
Ik ben daarentegen niet bereid deze overschotten terug te betalen aan de lidstaten. Ik vind dat deze middelen moeten worden gebruikt voor een flexibiliteitsmarge, die naar mijn mening te klein is. Anders zullen we vaak in situaties belanden waarin we moeten vaststellen dat we de noodzakelijke investeringen niet kunnen doen. We kunnen niet in de toekomst kijken. Ik vind dan ook dat deze middelen moeten worden gebruikt om de flexibiliteitsmarge te vergroten en niet om structuurfondsen op te bouwen.

Wojciech Roszkowski,
   – Mevrouw de Voorzitter, toen er meer dan een halve eeuw geleden een begin werd gemaakt met de oprichting van de Europese Gemeenschappen, behoorden Polen en de andere nieuwe lidstaten bij het Sovjet-blok. Wij konden alleen maar afgunstig toekijken hoe vroegere conflicten door economische samenwerking werden overwonnen. Ontwikkeling en solidariteit – zo zagen we dat toen, maar ook nu nog – zijn de hoofddoelstellingen van de Europese Unie, waartoe Polen uiteindelijk ook is gaan behoren.
Bepaalde ontwikkelingen die we vandaag waarnemen en die steeds meer terrein winnen in veel landen die nettobetalers zijn, zijn echter een domper op de vreugde. Deze ontwikkelingen zijn niet alleen het gevolg van de vertraagde groei van de economie, maar vooral ook van de heersende werkwijze. Buitensporige arbeidskosten verzwakken de concurrentiepositie van die economieën en hun overregulering veroorzaakt tekorten op de begroting. Deze landen zijn vervolgens meer geneigd de hand op de knip te houden als het op hun betalingen aan de Unie aankomt.
De stand van zaken omtrent de begroting van de EU voor het jaar 2006, geeft aanleiding tot grote bezorgdheid. De ontwerpbegroting van de Commissie is nog eens met meer dan een miljard euro verlaagd door de Raad, tot 1,01 procent van het bruto nationaal inkomen. Dat is een slecht teken, temeer daar er ook geen vooruitgang is geboekt met de financiële vooruitzichten voor 2007-2013. Indien de financiële vooruitzichten niet worden aangenomen vóór het voorjaar van 2006, dan zou de uitgeholde begroting voor 2006 wel eens een voorproefje kunnen zijn van wat ons te wachten staat bij volgende begrotingen en de reeds genoemde zorgwekkende ontwikkelingen zouden wel eens kunnen blijven voortduren in de komende jaren.
De financiën van de EU kunnen op twee manieren benaderd worden. Volgens de ene benadering zijn ontwikkelingsuitgaven belangrijker dan de landbouwsubsidies. In de tweede krijgt de sociale dimensie van de Unie de voorkeur boven de Lissabon-strategie. De ene lijkt ontwikkeling te bevoordelen ten koste van solidariteit; de tweede laat solidariteit ten koste van ontwikkeling gaan. Ontwikkeling en solidariteit sluiten elkaar echter niet uit. Een dergelijke opvatting zou slechts een impuls geven aan nationale egoïstische belangen en kan op die manier tot een rampzalig compromis leiden dat noch ontwikkeling, noch solidariteit oplevert. Bovendien zou de utopie die in de slogan “meer Europa voor minder geld” vervat ligt, bewaarheid worden.
De hardnekkigheid waarmee sommige nettobetalers willen snoeien in de uitgaven is vooral verontrustend omdat de basisdoelstelling van de Unie, namelijk ontwikkeling en solidariteit, daardoor in gevaar wordt gebracht. 
Sergej Kozlík (NI ).
   – Anders dan in voorgaande jaren heeft de Europese Commissie voor 2006 een voorzichtige ontwerpbegroting voor de Europese Unie gepresenteerd. Ten opzichte van 2005 behelst het voorstel van de Commissie een verhoging van de vastleggingskredieten met 4 procent en van de betalingskredieten met 5,9 procent. Uitgedrukt als percentage van het BBP zou dit wat de betalingskredieten betreft neerkomen op een stijging van een krappe 2 procent, dus ruim onder het denkbeeldige plafond van de financiële vooruitzichten voor de lange termijn. Met de ontwerpbegroting voor 2006 zou de kloof tussen vastleggingen en betalingen alleen maar groter worden, net als de kloof tussen middelen uit de nationale begrotingen en die uit de communautaire begroting.
In de eerste fase van het debat in het Europees Parlement over de ontwerpbegroting is dan ook de kritiek geuit dat de voorgestelde middelen ontoereikend zijn voor het uitvoeren van de belangrijkste beleidsmaatregelen van de EU. Het begrotingsvoorstel van de Raad kwam vervolgens als een koude douche, aangezien er geen enkele speelruimte is gelaten tussen de voorstellen van de Commissie en die van de Raad.
Kijken we nog eens goed naar de aanpassingen die de Commissie in de begroting wenst door te voeren, dan zien we dat bij een overgrote meerderheid, namelijk 46 van de 51 posten waarvoor de Raad wijzigingen ten opzichte van 2005 voorstelt, dezelfde lijn gevolgd wordt als in de ontwerpbegroting van de Commissie. De ingrepen van de Raad lijken dan ook vooral gebaseerd te zijn op een technocratisch besluit tot verlaging van de uitgaven onder het motto “de uitgaven met de helft minder laten stijgen daar waar ze boven het uitgavenniveau van 2005 liggen” en het motto “nog meer snijden in de uitgaven daar waar ze onder het niveau van 2005 liggen”.
Door deze benadering van de Raad wordt het vertrouwensklimaat in het lopende begrotingsproces verstoord en zou een langdurige stellingenoorlog kunnen ontstaan tussen de belangrijkste instellingen van de Europese Unie. 
Margrietus van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, begrotingen gaan over prioriteit en voor de ontwikkelingscommissie en de sociaal-democraten zijn de millenniumdoelstellingen dé centrale prioriteit. Eén op de vijf wereldburgers heeft geen toegang tot basisonderwijs en basisgezondheidszorg, en de kloof neemt iedere dag toe ondanks alle toezeggingen van regeringsleiders. Europa is de grootste donor ter wereld en kán het verschil maken. Daarom vragen wij niet op de eerste plaats meer geld, maar vragen wij om binnen het hulpbudget van de EU prioriteit aan de millenniumdoelstellingen te geven. Minstens 35 procent van het budget moet daaraan worden besteed en minstens 20 procent daarvan aan basisonderwijs en basisgezondheidszorg. Binnen de diverse geografische budgetlijnen hebben we 20 procent in de reserve gezet voor die twee sectoren en we willen dat pas aan de Europese Commissie geven als ze ons specifieke plannen voorleggen voor de sectoren basisonderwijs en basisgezondheidszorg in die regio's.
In 2003 werd slechts 2,3 procent van het ontwikkelingsbudget uitgegeven aan onderwijs en 5,2 procent aan gezondheidszorg. Dat is onaanvaardbaar. Vandaag willen we met behulp van de collega's van de budgetcommissie de millenniumdoelstellingen dichterbij brengen. 
Anne E. Jensen (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Lewis, afgezien van de begroting voor buitenlands beleid zou het eigenlijk een eenvoudige zaak moeten zijn om het eens te worden over de begroting voor 2006, want er is ruimte genoeg voor de stijgingen waar de Commissie om heeft gevraagd onder het plafond van de financiële vooruitzichten. De ministers van Financiën zijn echter op bijna rituele wijze bijeen gaan zitten om flink te bezuinigen op allerlei terreinen. Vooral het terrein van het buitenlands beleid, maar ook de betalingen aan de structuurfondsen en het interne beleid moeten het ontgelden, en dat is nogal verwonderlijk in het licht van de veel betere uitvoering van bijvoorbeeld de structuurfondsprogramma’s, die we de laatste jaren hebben gezien. Er is bezuinigd op onderzoek en op de middelen ter ondersteuning van andere projecten in het kader van het proces van Lissabon, dat de regeringsleiders van de EU toch nog steeds in leven wensen te houden. In de liberale fractie betreuren wij vooral de enorme bezuinigingen op de programma’s voor de ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen – programma’s die onder andere de verstrekking regelen van bankkredieten aan kleine bedrijven in de nieuwe lidstaten, waar met weinig middelen een groot spreidingseffect is bereikt, met positieve gevolgen voor de economische ontwikkeling. Ook betreuren wij ten zeerste de bezuinigingen in de vervoerssector, zoals op de nieuwe agentschappen voor luchtvaart- en maritieme veiligheid. Blijkbaar is niets te klein om op bezuinigd te worden. Zelfs de subsidie voor het succesvolle programma voor de ontwikkeling van medicijnen tegen zeldzame ziekten moet eraan geloven. De heer Lewis had het over een dialoog, en ik hoop dat we een dialoog kunnen voeren en kunnen samenwerken, maar helaas ontstaat er waarschijnlijk een situatie waarin we over de begroting zullen moeten onderhandelen zonder dat er overeenstemming bestaat over het begrotingskader voor de jaren 2007-2013. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mevrouw de Voorzitter, een van de grootste redenaars van het oude Athene, Demosthenes, heeft ooit gezegd: “Δει δη χρημάτων”. Ik vind het jammer dat u misschien niet weet wat dit betekent, en dit is ook niet gemakkelijk te vertalen in een andere taal. Dit betekent namelijk: zonder geld kan niets. Zonder geld kunnen wij niets doen. Met 1 procent van het BBP voor de begroting kan geen beleid worden uitgevoerd. Europa verarmt.
Onze financiële situatie is slechter dan ooit tevoren. Wij importeren citroenen uit Chili, knoflook uit Tunesië, hazelnoten uit Turkije en kleren uit China. Er is geen enkele groei. Wij kunnen Europa niet uit de armoede bevrijden. En dat is rampzalig. Europa verarmt. Wij moeten een ander beleid voeren, maar in plaats van een ander beleid te voeren gaan wij de richting uit van hetgeen de heer Blair zegt, namelijk dat wij geen geld kunnen geven aan een groep, de boeren, die slechts 4 procent van de bevolking uitmaakt. Die 4 procent voedt echter wel de resterende 96 procent. Trekken wij dan alleen maar geld uit voor computers?
Dit is verkeerd beleid. Wij maken een begroting voor de volken; wij maken geen begroting voor computers; wij maken geen begroting voor de cijfers. Denkt u aan de mensen. Die kiezen ons en die hebben het laatste woord. 
Véronique De Keyser (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de Commissie buitenlandse zaken maakt zich zorgen over de bezuinigingen van de Raad op terreinen die essentieel zijn voor de invloed van Europa op het gebied van het buitenlands beleid.
Natuurrampen zoals de tsunami worden niet minder ernstig als we korten op beleidslijnen van politiek belang. Op deze begroting worden de bedragen die zijn bestemd voor het Europese initiatief voor democratie en mensenrechten en voor Latijns-Amerika teruggeschroefd en wordt onvoldoende geld uitgetrokken voor het nabuurschapbeleid in het kader van het Meda-programma en voor de Oost-Europese landen. Wij vinden dat onaanvaardbaar. We verzoeken de Raad dan ook met klem op dit terrein het flexibiliteitsinstrument toe te passen.
Daarnaast maakt het aantal buitenlandse vertegenwoordigers van de Unie, hoewel het tijd is om de broekriem aan te halen, een indrukwekkende groei door, zonder dat het Parlement wordt ingelicht over de gegrondheid van deze benoemingen. Wij vragen de Raad om aanvullende informatie alvorens over deze uitgaven advies uit te brengen.
Tot slot dringen wij er bij de Raad op aan, zoals wij ook bij de Commissie hebben gedaan, dat het budget voor de wederopbouw van Irak volledig door de Verenigde Naties wordt beheerd en niet deels door het trustfonds van de Wereldbank. Het Parlement heeft hier al tweemaal eerder om gevraagd. 
Annemie Neyts-Uyttebroeck (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de heer Szent-Iványi en ik hebben een amendement ingediend om het bedrag voor het GBVB met 3,87 procent te verlagen. Door deze verlaging komt het bedrag op één lijn te liggen met de bedragen voor alle andere externe maatregelen, die de Raad gemiddeld met – u raadt het al – 3,87 procent heeft verlaagd.
Mijn fractie begrijpt niet waarom de Raad ervoor kiest de last grotendeels bij het externe beleid te leggen en wijst op de inconsistentie tussen het verlagen van de bedragen voor preventie, stabilisering en democratisering en het ongewijzigd laten van de bedragen voor het eigenlijke veiligheidsbeleid.
Ik vestig uw aandacht op ons amendement in de hoop dat de Raad ons een goede verklaring geeft voor deze bezuinigingen op het gebied van het externe beleid, die veel te drastisch zijn. Volgens de minister vond de Raad dat er nog meer ruimte was voor een herverdeling van kredieten, en dat heeft hij dan ook gedaan. Alle respect voor de minister, maar dit vinden we geen overtuigende verklaring.
Bij gebrek aan een serieuze rechtvaardiging ben ik geneigd te geloven dat deze verlagingen een uiting zijn van de halfhartigheid waarmee de lidstaten de EU een eigen krachtig buitenlandsbeleid willen laten voeren, en dan heb ik het nog niet eens over het ontbreken van duidelijkheid over de rol en de verantwoordelijkheden van de Commissie, de Raad, de Europese Raad en de Hoge Vertegenwoordiger inzake deze kwesties. 
David Martin (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, iedereen erkent dat hulp een rol kan spelen bij het stimuleren van ontwikkeling, en tijdens de G8-top van dit jaar heeft Commissievoorzitter Barroso zelf 300 miljoen euro extra toegezegd voor handelssteun. Als woordvoerder begrotingszaken voor de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heb ik de Commissie gevraagd hoeveel we momenteel uitgeven aan handelssteun. Zij had er vervolgens twee weken voor nodig om dat uit te rekenen, omdat de uitgaven momenteel over 120 verschillende begrotingslijnen verdeeld zijn. Uiteindelijk bleek dat we er al ongeveer 700 miljoen euro aan uitgeven.
De Handelscommissie is van mening dat de handelssteun zichtbaarder moeten worden, dat we het eenvoudiger moeten maken handelssteun te mobiliseren en dat we, vooruitlopend op de ministersconferentie van de Wereldhandelsorganisatie die in december in Hongkong wordt gehouden, het signaal moeten afgeven dat we handelssteun serieus nemen.
Daarom zullen we voorstellen een nieuwe begrotingslijn voor handelssteun te creëren. Dit is een zeer bescheiden voorstel omdat we voor 2006 niet om geld vragen, maar slechts om een pm-lijn en een rechtsgrondslag. Dan hebben we, als de politieke wil er is, in de toekomst een rechtsgrondslag om de steun die we al uittrekken voor handel in één rubriek onder te brengen. Dat betekent een hele verbetering als we deze fondsen in de toekomst willen mobiliseren. 
Nathalie Griesbeck (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen zou ik mevrouw Jensen op twee punten willen bijvallen.
Als permanente rapporteur van de Begrotingscommissie voor de structuurfondsen, zou ik uw aandacht willen vestigen op het feit dat het bedrag voor de betalingskredieten onder rubriek 2, bestemd voor structurele maatregelen, al meerdere jaren achtereen is verlaagd.
Tegen de achtergrond van een vertrouwenscrisis in een Europa dat zijn burgers niet langer een hervormd economisch model zou kunnen verschaffen, een concurrerend model, een model waarmee de grote uitdagingen van de 21e eeuw kunnen worden overwonnen, hebben de staatshoofden en regeringsleiders het opportuun geacht het door de Commissie voorgestelde bedrag voor de betalingskredieten met 150 miljoen euro te verlagen. Welnu, de investeringsuitgaven die via de structuurfondsen worden gedaan vormen – we weten het en herhalen het nog maar eens – een van de belangrijkste troeven voor onze communautaire economie. Europa heeft meer dan ooit behoefte aan infrastructurele investeringen om zijn concurrentiekracht en zijn werkgelegenheid te behouden, en dat geldt natuurlijk zowel voor de nieuwe lidstaten als voor de rest. Deze bezuiniging van 150 miljoen euro is dan ook niet te rijmen met de conclusies die ons Parlement heeft getrokken in het kader van de nieuwe uitdagingen waar wij ons voor geplaatst zien.
Daarnaast zou ik uw aandacht willen vestigen op het grote milieurisico dat deze ontwerpbegroting voor ons continent oplevert, doordat de begroting voor de gezamenlijke agentschappen op het oude niveau is gehouden, met name die voor het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid, waaraan na de rampen met de Erika en de Prestige nochtans de buitengewoon belangrijke opdracht is toevertrouwd om zorg te dragen voor een beter toezicht op lozingen op zee en om opruimingsschepen te laten charteren in geval van een ongeluk voor onze kusten. De Raad heeft het onverklaarbare voorstel gedaan voor een vermindering van 29 tot ...
Katerina Batzeli (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, namens de Commissie landbouw en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid wil ik duidelijk maken dat de Commissie en de Raad met hun voorstellen voor de begroting 2006 hebben aangetoond dat zij, wanneer het erop aankomt, niet tegen de omstandigheden opgewassen zijn.
De Commissie heeft de begroting voor het landbouwbeleid, en in het bijzonder de afdeling Garantie, met ongeveer 1,9 miljard euro verlaagd, en blijft daarmee beneden het begrotingsplafond. Daarbij is zij echter uitgegaan van irreële ramingen voor de markten van de landbouwproducten gedurende het jaar 2006.
Tegelijkertijd heeft de Raad van ministers van Landbouw de uitgaven nog eens – op onverklaarbare wijze en lineair – verlaagd met 150 miljoen euro. De totale verlaging, die ongeveer 2,2 miljoen euro bedraagt, heeft tot gevolg dat er onder de producenten een klimaat van onzekerheid ontstaat, en dat in een tijd waarin zij het nieuwe communautaire landbouwbeleid en de nieuwe concurrentievoorwaarden die voortvloeien uit de internationale handel moeten gaan toepassen.
Hoe zullen de Commissie en de Raad de problemen kunnen aanpakken van de zuivelproducenten, de kleine akkerbouwers, de wijnproducenten – die zien hoe gerenommeerde kwaliteitsproducten van de markt worden verdreven – de krentenproducenten, de fruitboeren maar ook de jonge landbouwers? Antwoordt u dan: “door de ondersteuning van onderzoek en technologie”? Ook die ondersteuning is echter verminderd in de voorstellen van de Raad en in de financiële vooruitzichten. Bovendien zijn de kredieten voor de landbouw misschien wel uitgeput, maar ze volstaan niet om aan de reële behoeften op het gebied van de plattelandsontwikkeling na de uitbreiding te voldoen.
Ook zijn er onvoldoende kredieten uitgetrokken voor gelijke kansen. Daarmee kan niet worden voldaan aan de reële behoeften die zijn ontstaan door de concurrentieomstandigheden. De voorstellen voor de begroting van 2006 moeten tegemoetkomen aan de verwachtingen maar ook aan de vereisten van het moderne Europa en zeer zeker aan die van zijn burgers. Dit is immers de laatste begroting, een begroting die rechtstreeks verband houdt met de financiële vooruitzichten. 
Jan Mulder (ALDE ).
   – Voorzitter, ik ben het op één punt eens met de uitspraken die de Voorzitter van de Raad vanmiddag heeft gedaan, en dat is dat wij zo zuinig mogelijk met het geld moeten omspringen en dat wij een realistische begroting moeten hebben. Wat die zuinigheid betreft, kent ook de Voorzitter van de Raad waarschijnlijk de statistieken die aantonen dat de Europese uitgaven, die onder de verantwoordelijkheid van het Europees Parlement vallen, over een tienjarige periode met 8 procent zijn gestegen, terwijl de uitgaven van de lidstaten met iets van 23 procent zijn gestegen. Ik denk dus niet dat het aan de Raad is om ons een lesje te leren op het gebied van verantwoordelijk begrotingsbeheer.
En dan de kortingen, zoals altijd zijn die voorspelbaar. Er zal altijd gekort worden op landbouw. Ik heb begrepen dat er dit jaar wordt gekort omdat bepaalde begrotingslijnen hoog zijn en daarom wel gekort kunnen worden. Sinds het verdrag van Amsterdam hebben wij de ad-hocprocedure. Wij krijgen – dat zegt de Raad zelf ook – een realistische schatting in oktober. Waarom daarop niet wachten?
Ook wil de Raad korten op proefprojecten en voorbereidende acties. Waarom eigenlijk? Er zijn hele goede acties bij en zeker op dit moment, met vogelpest, zullen wij op dit gebied meer moeten ondernemen.
Ten slotte zou ik de Voorzitter van de Raad willen vragen of de Raad zich volgens hem houdt aan de afspraken die in 2004 zijn gemaakt over de regelmatige informatie van het Parlement door de Raad over de gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek, met name op hoog niveau. Ik denk dat de Raad zich niet aan zijn woord gehouden heeft. 
Teresa Riera Madurell (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, in de afgelopen maanden hebben we naar aanleiding van de komende behandeling van het zevende kaderprogramma en andere belangrijke initiatieven binnen de Commissie industrie, onderzoek en energie intensief gedebatteerd, en daaruit is duidelijk geworden wat onze behoeften en onze doelstellingen zijn op het gebied van wetenschap, technologie en innovatie.
De uitkomsten van onze besprekingen over onze begroting voor het jaar 2006 zijn te waardevol om aan voorbij te gaan. Deze begroting moet worden bepaald door de door ons gekozen beleidslijn en gestelde prioriteiten en mag daarmee in geen geval in tegenspraak zijn. Als we de strategie van Lissabon en de aanbevelingen van het verslag-Locatelli willen volgen, mag dit Parlement geenszins akkoord gaan met de voorgestelde verlaging van alle posten die betrekking hebben op onderzoek en bevordering van de innovatie binnen het midden- en kleinbedrijf.
Evenzo zijn de aanzienlijke verlaging van de posten voor onderzoek naar duurzame energiesystemen en duurzaam wegvervoer in tegenspraak met wat er binnen onze commissie aldoor is gezegd en waarvoor we hebben gepleit. De Sociaal-democratische Fractie is het evenmin eens met de drastische verlaging van de posten voor de bestrijding van ernstige ziekten. 
Jamila Madeira (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, in deze begroting is overduidelijk sprake van een kloof tussen aan de ene kant de ambities en de mooie woorden van de Unie over werkgelegenheid en sociale zaken en de tussentijdse herziening van de Lissabonstrategie en aan de andere kant de beschikbaar gestelde gelden voor de voortzetting van die strategie.
Het besluit van de Commissie om het proefproject voor het Europees Jaar voor de mobiliteit van de werknemers te vervroegen verdient lof. Ik ben echter pessimistisch gestemd als ik zie dat de Raad in de eerste lezing de kredieten met 2 miljoen euro heeft verlaagd ten opzichte van het voorontwerp van begroting. De begroting is op zich al beperkt en deze verdere reductie wijst op een schrijnend gebrek aan politieke wil om van dit proefproject een succes te maken en niet zo maar een eenmalige campagne.
EURES is een essentieel ontwikkelingsinstrument voor de Europese arbeidsmarkt. In dat verband betreur ik het dat de beschikbare kredieten zo bescheiden zijn. Dat is een duidelijke afwijking van de door het Parlement gevraagde en door de Raad ingewilligde bedragen voor 2005. In vergelijking met het voorontwerp is tevens het mes gezet in de kredieten voor de sociale dialoog, wat indruist tegen het standpunt van het Europees Parlement. Ook het Europees Sociaal Fonds krijgt in de voorstellen van de Raad minder geld.
Hoe kunnen wij onder die omstandigheden nog streven naar een socialer Europa met meer concurrentiekracht? Dat is onmogelijk! 
Kyösti Tapio Virrankoski (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik iedereen bedanken voor hun vriendelijke benadering. Het voorstel van de Raad voor een begroting voor 2006 is gebaseerd op betalingskredieten die een omvang hebben van 1,01 procent van het bruto binnenlands product van de Europese Unie, ofwel ongeveer 1 miljard euro boven de grens van 1 procent. Dit werd bovendien bereikt door planmatig een half miljard euro op de uitgaven te bezuinigen. Aangezien de nieuwe lidstaten nog maar net bij de begroting van de Europese Unie worden betrokken, toont het voorstel van de Raad aan dat het uitgavenplafond van 1 procent, dat door een aantal lidstaten is voorgesteld, onmogelijk te realiseren is. De begroting voor 2006 is de laatste begroting die volgens de huidige financiële vooruitzichten wordt opgesteld. Als er geen nieuwe financiële vooruitzichten komen, ontstaat er een situatie waarin geen overeenstemming tussen de instellingen bestaat, wat weer kan leiden tot volslagen economische onzekerheid en stagnatie in de Europese Unie. 
Jutta D. Haug (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, toen de Commissie in juni haar voorontwerp van begroting presenteerde, stond de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid niet bepaald te juichen. Wij vinden dat er gewoon niet genoeg geld wordt uitgetrokken voor een goede uitvoering van het Europees milieu- en gezondheidsbeleid en ons beleid op het gebied van voedselveiligheid. We zijn intussen met 25 lidstaten, maar de uitgaven voor milieuzaken stijgen met nog niet eens 1 procent en op het gebied van de volksgezondheid blijven we zelfs steken op het niveau van 2005. Dit vonden sommige collega’s al belachelijk, maar nu heeft de Raad er nog een schepje op gedaan door nog verder te bezuinigen op de toch al lage begroting.
Bij hun optredens op televisie of in het openbaar hebben alle leden van de Raad het er voortdurend over dat ze een Europa van de burgers willen creëren. We hebben hier tijdens deze plenaire vergadering zojuist gehoord dat de levenskwaliteit van de mensen in Europa verder moet stijgen. Er worden alleen niet voldoende financiële middelen uitgetrokken voor een dergelijk beleid. Dat noem ik nu echt een maatregel waarmee vertrouwen wordt opgebouwd. 
Catherine Guy-Quint (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, allereerst zou ik u toch even willen zeggen dat ik deze ingelaste vergadering, die niet gebruikelijk is in de begrotingsprocedure, vreemd vind en niet bijster zinvol acht. Daarnaast zou ik, namens de Commissie economische en monetaire zaken, onze teleurstelling willen uitspreken over de sterke bezuiniging op programma’s die het Parlement na aan het hart liggen, zoals Prince – het voorlichtingsprogramma voor de burgers – en vooral over de bezuinigingen die zijn doorgevoerd in de beleidslijnen ten bate van nieuwe inkomstenbronnen voor KMO’s. Tot slot moet de commissie voor een fatsoenlijk Europees beleid de nodige personeelsmiddelen krijgen. Wij zien dit niet terug op de ons voorgelegde begroting en ik wil u namens mijn commissie dan ook onze diepe teleurstelling overbrengen. 
Bogusław Liberadzki (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, namens de Commissie vervoer en toerisme zou ik willen zeggen dat wij ons bij het bepalen van ons standpunt hebben laten leiden door drie overwegingen. Ten eerste waren dat de plannen voor het vervoersbeleid, ten tweede het verslag over toerisme in Europa en ten derde het feit dat dit het laatste jaar is van de huidige financiële vooruitzichten.
Het standpunt van de Commissie vervoer en toerisme luidt als volgt: ten eerste willen we dat er 120 miljoen euro meer wordt besteed aan de verwezenlijking van de trans-Europese vervoersnetwerken en we kunnen dan ook niet instemmen met besparingen op dit gebied. Ten tweede willen we – en dit is een primeur – dat er een begrotingslijn voor toerisme wordt ingevoerd. Ten derde hebben we de voorstellen van de Raad over de vervuiling van de zee, unaniem van de hand gewezen.
We zijn hierbij uitgegaan van het principe dat we niets kunnen doen aan een ramp in de lucht of aan land. Laten we er echter voor zorgen dat we in het geval van een ramp op zee wel doortastend kunnen optreden. 
Martine Roure (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, in het Haags Programma staat dat onze eerste prioriteit op het terrein van justitie en binnenlandse zaken bestaat in het ontwikkelen van volwaardig beleid ter bevordering van grondrechten voor iedereen en ter versterking van het burgerschap. Wij stellen vast dat op de begroting van de Unie tot op heden de voorkeur blijft uitgaan naar het versterken van repressief beleid. Wij willen dat er een rechtvaardig evenwicht wordt gevonden tussen vrijheid en veiligheid. Ook de begroting moet evenwichtig zijn en wij wensen vurig dat de grote woorden ook in daden worden omgezet. Onze leiders kunnen er niet mee volstaan plechtig te verklaren dat zij burgerschap en gelijke kansen graag willen bevorderen. Zij moeten actie ondernemen en ons de middelen verschaffen voor het beleid waarover zij zo hoog opgeven. De Europese Unie staat voor een grote uitdaging, namelijk het bieden van gelijke kansen aan iedereen. We weten dat de kiem van alle gewelddadigheden gelegen is in onrecht en we hebben er dus belang bij onszelf de middelen te verschaffen het onrecht te bestrijden. 
Lissy Gröner (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, als Europa zijn burgers wil bereiken, moet het duidelijk te merken zijn dat we voor hen werken. Dit komt het beste naar voren in rubriek 3 en juist daarop heeft de Raad het meest bezuinigd. Als we van Europa de meest concurrerende kenniseconomie en de meest dynamische regio van de wereld willen maken, moeten we de begroting op dit punt verhogen. Het verslag-Böge dient daarbij als richtsnoer voor het Parlement en hierin wordt aanbevolen te investeren in onderwijs, onderzoek en de jeugd en het principe van consequent toe te passen. Daarvan zijn we evenwel lichtjaren verwijderd.
Plannen, de Lissabon-strategie, het Europees Pact voor de jeugd, ambitieuze actieprogramma’s op het gebied van onderzoek, cultuur en media – u neemt hierover besluiten en vervolgens schrapt u het geld dat nodig is voor de uitvoering ervan. Als we willen dat de mensen instemmen met ons beleid, moeten we er ook naar handelen. Ik dank de heer Pittella voor de manier waarop hij deze tegenstrijdige handelwijze van de Raad aan het licht heeft gebracht en ik verzoek de Commissie om samen met het Parlement de handen ineen te slaan voor een goede begroting die transparant is voor de burgers. 
Heinz Kindermann (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, door het vastleggen van een duurzaam, gemeenschappelijk visserijbeleid zullen onze taken op dit gebied niet minder omvangrijk worden. Ik wil graag een paar voorbeelden geven om te illustreren waarom het zo bijzonder moeilijk is om de communautaire richtlijnen uit te voeren zonder adequate financiële middelen: de herstructurering van de visserijsector in de nieuwe lidstaten, betere controles op het gebied van de visserij, internationale visserijovereenkomsten zoals de toekomstige overeenkomst met Marokko, visserijonderzoek dat betere gegevens oplevert voor het beheren van de bestanden. Wij steunen daarom het voorontwerp van begroting van de Commissie en verwerpen dat van de Raad. 
Joseph Muscat (PSE ).
   – Velen onder ons, zo niet allen, houden vast aan het standpunt dat de interne markt de pijler vormt voor het politieke en economische functioneren van de Europese Unie, en we kunnen dan ook niet toestaan dat de middelen voor deze cruciale sector volgend jaar met meer dan eenderde verlaagd worden, van 12 miljoen euro tot 7, 66 miljoen euro.
Deze verlaging druist in tegen alles wat we hier de afgelopen maanden hebben besproken. Ik wil met name wijzen op een van de meest positieve en meest zichtbare aspecten van deze sector, de consumentenbescherming; we moeten er absoluut voor zorgen dat er voldoende middelen komen om op dat terrein een goede werking te waarborgen. Het kan niet zo zijn dat in een Unie die aanzienlijk uitgebreid is en waarin het aantal consumenten wier rechten we moeten beschermen aanmerkelijk is toegenomen, de middelen voor die bescherming juist lager zullen uitvallen dan in 2004. Laten we verder ook leren van hetgeen enkele jaren geleden met de euro is gebeurd: we moeten de consumenten in de nieuwe lidstaten beter voorlichten en beter voorbereiden, zodat misstanden tot een minimum beperkt kunnen worden wanneer daar de euro ingevoerd wordt.
Over deze voorstellen zijn mijn collega’s in de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement en in de Commissie interne markt en consumentenbescherming het met elkaar eens. 
De Voorzitter.
   Hiermee is het debat over dit onderdeel beëindigd. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:- het verslag A6-0255/2005 van Salvador Garriga Polledo, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 4/2005 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2005Afdeling III - Commissie (tsunami) (11220/2005 – C6 0239/2005 – 2005/2079(BUD)),
- het verslag (A6-0254/2005) van Reimer Böge, namens de Begrotingscommissie, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad over het gebruik van het flexibiliteitsinstrument voor herstel en wederopbouw in door de tsunami getroffen landen overeenkomstig punt 24 van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 (SEC(2005)0548 – C6-0127/2005 – 2005/2083(ACI)). 
Salvador Garriga Polledo (PPE-DE ),
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad – die inmiddels is vertrokken –, mevrouw de commissaris, volgens de gewone gang van zaken zouden we hier geen debat over een gewijzigde begroting hoeven voeren. Er worden aan dit Parlement zelfs andere gewijzigde begrotingen voorgelegd waarover helemaal niet wordt gedebatteerd, ook al gaat het om grotere bedragen.
Voor deze gewijzigde begroting voor hulp aan de door de tsunami getroffen landen waren evenwel twee verschillende trialogen nodig. Die namen een aanzienlijk deel van de bemiddelingsprocedure van 22 juni in beslag en leidden tot lang en uitvoering overleg tussen de drie instellingen. Ik moet zeggen dat de toenmalige fungerend voorzitter van de Raad zijn best heeft gedaan, vooral in aanmerking genomen dat hij Brit is, want Britten zijn meestal lastige onderhandelaars. Ik moet zeggen dat de Raad uiteindelijk een flexibiliteit aan den dag heeft gelegd zonder welke het niet mogelijk was geweest overeenstemming te bereiken.
Er is steeds gezocht naar een oplossing die uitging van het oorspronkelijke standpunt van de Raad, dat voor de andere twee instellingen volkomen onacceptabel was.
De Commissie heeft destijds een eerste voorstel gedaan voor de financiering van de hulp voor de wederopbouw van de door de tsunami getroffen landen, dat wij als Parlement aanvaardbaar en logisch vonden. Als de Raad zich vanaf het begin flexibeler had getoond, hadden wij vandaag vóór oorspronkelijke voorstel van de Europese Commissie kunnen stemmen. Het Europees Parlement had vertrouwen in het Commissievoorstel, ook al was daarvoor een herprogrammering nodig, hetgeen niet zonder nadelen is, zoals onze collega’s van de Commissie ontwikkeling en samenwerking terecht opmerken. Binnen de Begrotingscommissie gingen wij ervan uit dat die herprogrammering onvermijdelijk was, maar wij stelden wel de eis dat die beperkt zou blijven tot de programma’s voor Azië of dat in ieder geval de geplande termijn voor de hulp zou worden verlengd.
Zowel in de verklaring van het Europees Parlement als in die van de Raad van januari dit jaar werd evenwel gesteld dat het in geen geval mogelijk was de financiering van deze 350 miljoen euro – het grootste deel van de hulp voor wederopbouw – ten laste te laten komen van begrotingsposten die al waren vastgelegd. Met andere woorden – de woorden die de Begrotingscommissie en ikzelf als rapporteur steeds als uitgangspunt hebben genomen –: de nieuwe financiële middelen zijn nodig voor de financiering van de nieuwe toezeggingen voor buitenlandse hulp.
Dit was het belangrijkste meningsverschil met de Raad en de oorzaak voor al die mislukte besprekingen, waardoor het uiteindelijk negen maanden duurde voordat er een definitief besluit werd genomen. Zo lang hebben we er helaas over gedaan om een beslissing te nemen over het gebruik van al deze hulp en deze ter goedkeuring aan dit Parlement voor te leggen.
De Raad wilde deze hulp voor wederopbouw deels financieren uit programma’s die al waren vastgelegd door de Europese Unie.
Uiteindelijk gaat het bereikte akkoord ten koste van de noodreserve. Dit is de oplossing die de Commissie op meer bescheiden schaal had voorgesteld om de instemming van de Raad te verkrijgen.
Als Parlement hielden we met name vast aan het gebruik van het flexibiliteitsinstrument, maar uiteindelijk besloten we in te stemmen met een voorstel dat een groter beroep doet op de noodreserve dan wij verstandig achtten.
Laten we hopen dat in de resterende maanden van het jaar 2005 niet meer middelen uit de noodreserve nodig zijn dan er momenteel beschikbaar zijn.
In het vorige debat heeft de fungerend voorzitter van de Raad gezegd optimistisch te zijn over de extra 13 miljoen euro die we in het jaar 2005 moeten financieren. Ik ben ook optimistisch, in de zin dat, zoals heel duidelijk blijkt uit het verslag, er in het flexibiliteitsinstrument nog 293 miljoen euro beschikbaar zijn. Ik weet daarom zeker dat het ons zal lukken om die 13 miljoen euro te vinden in het flexibiliteitsinstrument. Het is immers vrijwel ondenkbaar dat wij er nu nog in zullen slagen die 13 miljoen te verkrijgen uit de definitieve uitvoering van de begroting van het jaar 2005. Ik denk trouwens ook niet dat ik in staat zou zijn om een dergelijk voorstel aan het Parlement te presenteren.
Het is ten slotte wél duidelijk dat de Europese Unie waarschijnlijk beter is dan wie ook in het afleggen van gewichtige verklaringen die voor al haar instellingen gevolgen hebben en een toezegging op buitenlands gebied inhouden, maar dat zij hekkensluiter is wanneer het aankomt op het vertalen van die zo plechtig ondertekende verklaringen in financiële toezeggingen. Ik hoop dat wij hieruit de nodige conclusies en lering zullen trekken en dat we voortaan heel wat voortvarender te werk zullen gaan in het vrijmaken van hulp voor andere landen. 
Reimer Böge (PPE-DE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het Brits voorzitterschap van de Raad heeft daarstraks als een echte staatsman gesproken over de vereisten op het gebied van het buitenlands beleid en daarbij ook wat gerekend met virtuele cijfers. Dat neemt niet weg dat, gezien het compromis dat uit de onderhandelingen is gerold en waarover wij het vandaag helaas moeten hebben, ik me volledig aansluit bij de woorden van de heer Garriga Polledo in zijn hoedanigheid van rapporteur voor de gewijzigde begroting. Dit compromis is in feite namelijk niet alleen in tegenspraak met deze staatsmanachtige uitlatingen, maar bijvoorbeeld ook met de beloften die de Raad heeft gedaan in zijn conclusies van 7 januari van dit jaar in reactie op deze grote catastrofe.
In zoverre is de kwestie waarover wij hier helaas moeten discussiëren, een fameus voorbeeld van de geloofwaardigheid, van het gesjacher dat bij tijd en wijle plaatsvindt en van de bedenkelijke tijdschema’s. Het illustreert dat de Europese instellingen soms blijkbaar niet in staat zijn om anders te reageren op noodzakelijke en actuele uitdagingen. Dit zou een les moeten zijn voor ons allemaal met het oog op de onderhandelingen over het begrotingskader vanaf 2007 en de instrumenten die we in de toekomst nodig zullen hebben.
Aanvankelijk legde de Commissie een voorstel op tafel waarin bijvoorbeeld ook het flexibiliteitsinstrument voor een bedrag van 98 miljoen euro was verwerkt. Van een totaal van 170 miljoen euro zijn 15 miljoen euro opgenomen in deze gewijzigde begroting, terwijl de 13 miljoen euro die we nog niet hebben gevonden, de komende maanden nog ergens vandaan moeten worden gehaald. Het is ook belangrijk om te weten dat er is geschoven met geld uit begrotingslijnen die al voor deze regio was bestemd. We moeten de Raad en het Britse voorzitterschap dan ook vragen hoe dit alles te rijmen valt met de verwezenlijking van de geweldige millenniumdoelstellingen waartoe zij zich in hun verklaringen herhaaldelijk hebben verbonden.
Ik wil u eraan herinneren dat, zoals wij het interpreteren, de Raad zich niet bepaald heeft gedragen als een konijn dat oog in oog staat met een slang en zegt: “Nee, meer dan 15 miljoen euro kunnen we niet toewijzen, omdat we anders al de 200 miljoen euro van het flexibiliteitsinstrument van 2005 hebben opgemaakt.” Als de N+2-regel zou zijn toegepast, zou er nog genoeg ruimte zijn geweest.
Nu ik het er toch over heb, wil ik er graag op wijzen dat juist het Europees Parlement bij de onderhandelingen die volgden op de goedkeuring van Agenda 2000 door de staatshoofden en regeringsleiders in 1999, van meet af aan heeft gezegd dat rubriek 4 chronisch ondergefinancierd was, net als het buitenlands en veiligheidsbeleid en het nabuurschapsbeleid chronisch ondergefinancierd zouden zijn als het Luxemburgse compromisvoorstel voor de nieuwe financiële vooruitzichten zou zijn goedgekeurd. Met het slechtste scenario voor ogen hebben wij aangedrongen op het opzetten van een flexibiliteitsinstrument en we zijn hierin ook gedeeltelijk geslaagd. De gebeurtenissen hebben ons in het gelijk gesteld, want het flexibiliteitsinstrument moest in feite ieder jaar worden aangesproken vanwege onvoorziene maatregelen. Wat ik dus wil zeggen is dat de beschamende situatie waarin wij ons wat betreft tijd en financiële middelen bevinden, ons ertoe dwingt om dit compromis goed te keuren.
Ik wil graag van dit debat gebruik maken om er nogmaals op te wijzen dat wij, ook in het kader van de onderhandelingen over de volgende financiële vooruitzichten en de hieraan gerelateerde instrumenten, er alles aan zullen doen om meer flexibiliteit en handelingsruimte te realiseren. Ik wil nogmaals benadrukken wat de plenaire vergadering heeft gezegd in het verslag hierover, namelijk dat het Parlement het deel van zijn standpunt dat gaat over de vorming van reserves voor noodsituaties, beschouwd als niet-onderhandelbaar. U kent de cijfers die wij in dit verband hebben genoemd. We krijgen soms de indruk dat de Commissie, en in het bijzonder de Raad, het liefst helemaal niet over cijfers wil onderhandelen. Uiteindelijk zullen we het echter toch over cijfers eens moeten worden en zullen we een manier moeten vinden om dit soort reacties voortaan sneller, voortvarender en geloofwaardiger te laten verlopen dan in dit geval. 
Nirj Deva (PPE-DE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, de tsunami heeft grote aantallen mensen in Indonesië, Sri Lanka, Thailand en de Maldiven getroffen. De reactie van de Europese bevolking, de Europese regeringen, de Europese Commissie en de lidstaten was overweldigend. Voor Sri Lanka alleen al is voor circa 5,8 miljard euro aan institutionele en publieke toezeggingen gedaan. Voor Indonesië is ongeveer acht miljard euro toegezegd.
Beloften doen is echter iets anders ze nakomen. Ik ben net terug van een bezoek aan Sri Lanka en Indonesië. In Indonesië heb ik gesproken met de heer Kuntoro Mangkusubroto, het hoofd van het Indonesische bureau voor wederopbouw. Hij vertelde me dat ze het geld niet zo snel kunnen uitgeven als wij denken. Hij dacht het in vier jaar te kunnen uitgeven, terwijl de president van Indonesië het verspreid over een periode van vijf jaar wil uitgeven.
In Sri Lanka is helaas nog weinig gebeurd. Er is nog bijna niets veranderd. De regering legt de schuld bij de internationale NGO’s en de NGO’s leggen de schuld bij de regering. Ik ben de begrotingsrapporteur van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. We hebben ons advies gisteren in mijn commissie aangenomen. Ik heb trachten aan te geven dat ik van mening ben dat, hoewel de behoeften van de Commissie op de eerste plaats komen, zij toezeggingen moet doen, geld in het trustfonds moet stoppen en de fondsen vervolgens moet gaan besteden aan de projecten die we op ons hebben genomen.
Het vermogen van Sri Lanka en Indonesië om dit reusachtige bedrag transparant en goed te absorberen, is minimaal. De Srilankanen zijn nog steeds bezig met de papierwinkel terwijl de bevolking nog altijd in tenten woont. Er is de afgelopen zeven maanden, sinds 26 december 2004, niets veranderd. Het is tragisch en schandalig. We moeten echter begrijpen dat, hoe vrijgevig we ook zijn en hoeveel we de mensen in nood ook willen helpen, het absorptievermogen en het vermogen om in tijden van crisis snel te handelen, beperkt zijn. Zoals we in New Orleans hebben gezien, is zelfs het machtigste land ter wereld niet in staat rampen van deze omvang het hoofd te bieden. Dit heeft ons geleerd dat ons Bureau voor humanitaire hulp, ECHO, meer kennis van zaken heeft en beter voorbereid is om met zulke noodsituaties om te gaan dan welke andere instelling ter wereld ook. De meest positieve bijdrage die we kunnen leveren is mensen te leren wat wij bij eerdere gelegenheden hebben geleerd. Een van de dingen die we in verband met de tsunami en met New Orleans kunnen doen, is advies geven en begeleiding bieden. 
Ingeborg Gräßle,
   . – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, na deze catastrofe hebben we negen maanden nodig gehad om de financiering voor de wederopbouw rond te krijgen. Dat is geen reden tot vreugde, maar eerder een aanleiding tot bezorgdheid en een reden om de stand op te maken van onze eigen mogelijkheden en vaardigheden. Als we kijken naar de oorzaken hiervan, kunnen we het gedrag van de Raad en de lidstaten het beste beschrijven als “kangoeroepolitiek” – zij springen veel op en neer met een lege buidel.
Een zeer hardnekkig probleem was dat het Parlement terecht van de Raad had geëist om zich aan zijn beloften te houden, maar dat de Raad dit slechts voor de helft heeft gedaan en met veel tegenzin. Ik betreur dit zeer. De Raad heeft uiteindelijk toezeggingen gedaan en het vervolgens aan het Parlement overgelaten om ze na te komen. Het debat over de technische aspecten van de financiering was voornamelijk bedoeld ter vervanging van het geld. Dit werkt niet, maar past wel heel goed bij het optreden van sommige lidstaten, want hoewel 22 van hen hebben toegezegd mee te zullen werken aan een wederopbouwprogramma, hebben slechts negen van hen, volgens de website van de Commissie, tot dusverre ook daadwerkelijk geld gegeven. Tegelijkertijd zijn slechts drie van hen bijna al hun beloften nagekomen. Overigens is de website voor het laatst bijgewerkt op 20 mei 2005, dus de Commissie maakt ook niet veel haast met het onder de aandacht brengen van haar prestaties bij het publiek. Er is mij verteld dat dit de meest actuele informatie is over de stand van het debat en daarom wil ik het voorzitterschap van de Raad feliciteren dat het, volgens de statistieken op deze site, nu al zo ver voorligt op schema bij het nakomen van zijn beloften.
We moeten onszelf afvragen wat Europa’s toezeggingen op het gebied van hulp waard zijn bij dit soort rampen. Ik wil u herinneren aan de Iraanse stad Bam die een jaar voor de tsunami werd getroffen door een aardbeving. Tot nog toe is – dat zegt tenminste de Rode Halvemaan– 17 procent van de toezeggingen die wereldwijd zijn gedaan, ook daadwerkelijk aangekomen.
Wij houden ons woord. Als we er niet in slagen ons woord te houden, is het immers beter om mensen geen ijdele beloften te doen. 
Catherine Guy-Quint,
   Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, vandaag richt ik mij tot u om te spreken over de gewijzigde begroting waar wij zo lang op hebben gewacht. Het gaat om de acties die wij hebben toegezegd te zullen financieren om de landen die zo zwaar zijn getroffen door de tsunami van december 2004 er weer bovenop te helpen. Ik moet zeggen dat ik uw teleurstelling over de houding van de Raad deel. De begrotingsautoriteit heeft al die tijd nodig gehad om de beloofde middelen vrij te maken. In januari, of zelfs in december al, heeft de Unie 350 miljoen euro toegezegd. Negen maanden later gaat het ons met moeite lukken om voor 2005 170 miljoen euro te doneren. Op 27 april heeft de Commissie een voorontwerp van begroting gepresenteerd en gevraagd om de vereiste inzet van het flexibiliteitsinstrument voor een bedrag van 98 miljoen euro.
Welnu, de Raad heeft van deze inzet niet willen weten. Zoals u weet – het is verschrikkelijk – heeft deze Raad als lijfspreuk: “Blijf van mijn geld af!”. Het is godgeklaagd dat we een begrotingsautoriteit hebben die verantwoordelijkheden en verbintenissen aangaat maar weigert deze na te komen. Ik moet u zeggen dat wij dat schandalig vinden, omdat geen enkel arm land er rijker op geworden is; integendeel, in al die landen neemt de armoede toe. Er zijn nog 70 miljoen euro aan reserves voor noodhulp over. Laten we hopen dat we die voor het einde van het jaar niet nodig zullen hebben.
Natuurlijk steunen we dit akkoord, omdat de door de tsunami getroffen bevolkingen en burgers er om zitten te springen. Maar wat is dit een aanfluiting! Heren van de Raad, ik heb twee verzoeken aan u: doet u ten eerste geen enkele belofte meer, want u bent toch nooit in staat deze na te komen. En daarnaast moet ik u zeggen dat u ons geïnformeerd hebt, maar wat zijn de beloften van de Raad waard als het gaat om de financiële vooruitzichten? Ik richt me tot Reimer Böge om hem te zeggen: laten we hetgeen gebeurd is, dit probleem, in aanmerking nemen bij de onderhandelingen over de volgende financiële vooruitzichten. Zelfs al heeft de Raad ergens notitie van genomen, hij houdt zich noch aan zijn woord noch komt hij zijn beloften na. De Europese Unie is zonder meer ziek. De burgers hebben dat in de gaten, maar over het algemeen zijn het de lidstaten die boter op hun hoofd hebben; zij vergeten namelijk dat we de Europese Unie gezamenlijk moeten opbouwen, niet alleen voor de burgers, maar ook voor de positie en de gulheid van Europa, want we hebben verplichtingen ten aanzien van alle landen van de wereld, en meer in het bijzonder jegens de mensen die zijn getroffen door de tsunami. 
Kyösti Tapio Virrankoski,
   – Mevrouw de Voorzitter, de onderhavige aanvullende begroting nr. 4 en het gebruik van het flexibiliteitsinstrument zijn gericht op de tsunamiramp in Zuidoost-Azië. De Europese Unie wil het herstel en de wederopbouw in de gebieden die door de ramp zijn getroffen steunen met 350 miljoen euro, waarvan 170 miljoen euro dit jaar wordt toegewezen. Van dit geld is ongeveer 85 miljoen euro zogeheten vers geld. De steun is aanzienlijk, het grootste bedrag direct na de door Australië en de Verenigde Staten toegezegde bedragen. Het toont aan dat de Europese Unie haar verantwoordelijkheid wil nemen bij grote rampen. In december heeft de Europese Unie op de begroting van dit jaar 123 miljoen euro gereserveerd, waarvan 23 miljoen euro voor levensmiddelen en 100 miljoen euro voor noodhulp. Nu gaat het dus om steun voor de wederopbouw.
De wederopbouw is een enorm project. Het betekent het opruimen van volledige gebieden, het herstellen en bouwen van woningen en het doen opleven van de economie. Wat dit betreft neemt onder andere het herstellen van de visserij als middel van bestaan een sleutelpositie in.
Het is positief dat het Europees Parlement en de Raad afgelopen juli overeenstemming hebben bereikt over de financiering. De laatste tijd is de samenwerking tussen de Raad en het Parlement bij begrotingszaken niet erg goed geweest en afgelopen juni liepen de onderhandelingen over het financieel kader volledig vast. Dat er nu juist in deze belangrijke zaak overeenstemming is bereikt maakt duidelijk dat er bij de communautaire activiteiten goede resultaten kunnen worden geboekt als wij ons bewust zijn van onze gezamenlijke verantwoordelijkheid. 
Helga Trüpel,
   . – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, commissaris Grybauskaitė, vertegenwoordigers van de Raad, om te beginnen wil ik de heer Böge en de sprekers voor mij bedanken voor hun ondubbelzinnige woorden, vooral gezien de moeizame besprekingen tussen onze drie instellingen de afgelopen negen maanden.
Ook ik wil eraan herinneren dat de Raad na deze verschrikkelijke tsunami-ramp – mede om goede sier te maken in de wereldopinie – aankondigde dat Europa 350 miljoen euro aan noodhulp beschikbaar wilde stellen aan de slachtoffers van de tsunami. Dit werd begin dit jaar bekendgemaakt en zou gebeuren in de jaren 2005 en 2006. We waren het hiermee eens, maar moeten de Raad er dan natuurlijk ook op afrekenen.
We hebben al gehoord over de felle discussies die zijn gevoerd, met name over het zogenaamde flexibiliteitsinstrument. Ook ik moet me aansluiten bij het oordeel van sommige collega’s, namelijk dat de debatten die wij de afgelopen negen maanden met de Raad hebben gevoerd, soms echt beschamend waren, en ook ik heb veel kritiek op het optreden van de Raad in deze kwestie.
Daarnaast ben ik van mening dat het geld dat men voor andere hulpprogramma’s in Azië had bestemd en dat men nu voor de noodhulp wil gebruiken, in ieder geval de oorspronkelijke bestemming moet krijgen. Niet alleen vanwege de millenniumdoelstellingen, maar ook omdat hier volgens mij de geloofwaardigheid van de Europese Unie op het spel staat. Als men dit soort beloften doet en daarvoor van de wereldopinie ook erkenning wil krijgen, moet men wel de politieke daadkracht hebben om deze besluiten uit te voeren en het benodigde geld ervoor vrij te maken.
Net als andere sprekers voor mij vind ook ik dat de uitkomst van onze onderhandelingen een heel lastig compromis heeft opgeleverd. Ik denk echter dat de Europese Unie met het oog op de slachtoffers niet langer meer kon wachten en eindelijk een besluit moest nemen over dit geld en het vrij moest maken. Hadden we dat niet gedaan, dan zou dat negatieve gevolgen hebben gehad voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie.
Ik moet de Raad echter wel scherp bekritiseren voor de bekrompen en onconstructieve manier waarop u hebt onderhandeld over iets wat u de hele wereld al had verteld.
Ondanks deze kritiek en met het oog op de moeilijke onderhandelingen die op ons wachten in 2006, verzoek ik de Raad ervoor te zorgen dat deze onderhandelingen dan anders verlopen, zodat wij het flexibiliteitsinstrument ook kunnen gebruiken waarvoor het is bedoeld, namelijk voor dit soort noodgevallen. Op een dergelijke uitdaging zou men niet zo kleingeestig moeten reageren. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Als lid van de Commissie ontwikkelingssamenwerking heb ik samen met voorzitter Morgantini, rapporteur Deva en andere afgevaardigden een bezoek gebracht aan de gebieden die door de tsunami zijn getroffen, met name de Indonesische provincie Atjeh.
De omvang van de schade is werkelijk indrukwekkend. Hele gemeenschappen zijn verwoest en weggevaagd door deze natuurramp. De plaatselijke bevolking heeft ondanks het verlies van familie en materieel bezit de mouwen opgestroopt om aan een nieuwe toekomst te bouwen. Vanzelfsprekend heeft Europa zich niet onttrokken aan zijn solidariteitsverplichtingen. Niet alleen zijn onze instellingen snel in het geweer gekomen, maar ook vonden veel gewone burgers het nodig om een helpende hand te bieden.
In het kader van deze algehele en terechte inspanning staan wij achter het voorstel van de rapporteur waarin voor 2005 100 miljoen euro wordt uitgetrokken voor herstelwerkzaamheden en wederopbouw. Dit bedrag komt bovenop de 123 miljoen euro aan humanitaire hulp die al is geleverd en het resterende bedrag van 250 miljoen euro dat is toegezegd en in 2006 en 2007 zal worden betaald.
Maar als vertegenwoordigers van de Europese burgers hebben wij echter ook de verantwoordelijkheid om er bij de bevoegde autoriteiten, met name die van Indonesië, de Maldiven en Sri Lanka, op aan te dringen dat de hulp spoedig de mensen bereikt. Ook moeten wij aandringen op interventies waarmee de levensomstandigheden van de getroffenen concreet en zichtbaar verbeterd worden. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik neem het woord in dit debat over de gewijzigde begroting voor het jaar 2005 en het gebruik van het flexibiliteitsinstrument omdat ik ervan overtuigd ben dat de voorstellen in de verslagen van Salvador Garriga Polledo en Reimer Böge de Europese Unie in staat zullen stellen haar verplichtingen ten aanzien van de door de tsunami getroffen landen, na te komen.
Ik zou uw aandacht willen vestigen op drie problemen die veeleer van algemene aard zijn. Ten eerste komen allerlei soorten natuurrampen die veel slachtoffers eisen en enorme materiële schade aanrichten helaas steeds vaker voor. De tsunami in Azië, de orkaan in Slowakije, overstromingen in Oostenrijk, Roemenië en Duitsland, bosbranden in Spanje en Portugal, de recente ramp in de Verenigde Staten – en dit zijn slechts de rampen van dit jaar. Dit houdt in dat we op de volgende begrotingen van de Europese Unie beslist meer middelen moeten reserveren om landen die door een natuurramp worden getroffen te helpen.
Ten tweede wordt hulp altijd heel makkelijk toegezegd, maar de concrete verwezenlijking laat vaak op zich wachten. De financiering van hulp aan de landen die zijn getroffen door de tsunami in Azië is hiervan een mooi voorbeeld, dat reeds aan de orde is geweest. De Europese Unie heeft hiervoor 350 miljoen euro toegezegd, maar tot dusver is nog niet duidelijk hoe deze toch niet bepaald duizelingwekkende som gefinancierd moet worden.
Ten derde vestig ik de aandacht van het Parlement op de veel te lange procedures die doorlopen moeten worden om de financiering van noodhulp in verband met de nasleep van natuurrampen rond te krijgen. De steun voor Slowakije is hier een mooi voorbeeld van. Een orkaan heeft een groot deel van de bossen in het Slowaakse deel van het Tatragebergte vernield. Dit gebeurde in het najaar van 2004. Pas nu en dat is dus een jaar later, zullen we Slowakije van de nodige middelen kunnen voorzien om de gevolgen van deze natuurramp op te vangen.
Ondanks deze kritiek ben ik toch blij dat de Europese Unie altijd meteen klaar staat als er ergens noodhulp gegeven moet worden na een natuurramp. Ik ben ervan overtuigd dat als we de verslagen van Salvador Garriga Polledo en Reiner Böge vandaag aannemen, dit zal bijdragen tot het snellere beschikbaar stellen van de hiervoor bestemde middelen. 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
   –Mevrouw de Voorzitter, over deze kwestie wordt al zeer lang gediscussieerd. Het is natuurlijk een goede zaak dat er nu een besluit is genomen en dat men tot een akkoord is gekomen. Tegelijkertijd spreek ik namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking mijn teleurstelling uit over het resultaat. We hebben ons er de hele tijd tegen verzet dat middelen die al waren gereserveerd voor reële ontwikkelingsdoelen binnen de begroting voor Azië, nu voor een deel worden herbestemd voor deze ramp. We hebben ook de hele tijd beweerd dat we de reserve voor noodhulp zo veel mogelijk moesten beschermen en in plaats daarvan gebruik moesten maken van het flexibiliteitsinstrument. We hebben nu nog maar 53 miljoen euro over van de noodreserve, terwijl we dit jaar nog ruim vier maanden te gaan hebben. Wat doen we als er zich ergens op aarde een nieuwe grote catastrofe voordoet?
Onze argumenten hebben geen gehoor gevonden. Dat betekent echter niet dat zij irrelevant zijn of geen gewicht in de schaal leggen, integendeel. Wij zullen dit verslag steunen, maar we blijven ernaar streven dat acties in verband met grote rampen zoals deze in de eerste plaats worden bekostigd met nieuwe middelen en via het flexibiliteitsinstrument. Bovendien hopen we dat we de noodreserve zoveel mogelijk zullen bewaken, zodat we actie kunnen ondernemen in geval van nieuwe grote noodsituaties.
Ten slotte hoop en geloof ik dat de middelen die nu worden gereserveerd voor wederopbouw en herstel zo verstandig mogelijk worden gebruikt en dat men daarbij vooral zo veel mogelijk adequate voorzieningen voor rampenbestrijding inbouwt, zodat we de kwetsbaarheid van de mensen die in deze regio wonen niet nog groter maken. 
Dalia Grybauskaitė,
     Mevrouw de Voorzitter, uiteindelijk zijn we dus toch nog voor de vakantie tot een besluit gekomen, maar gemakkelijk was het niet en het besluit week aanmerkelijk af van het eerste Commissievoorstel. Het was voor ons allen een pijnlijke geschiedenis, met name omdat wij op ons lieten wachten met betrekking tot het nakomen van onze beloften en de beide takken van de begrotingsautoriteit niet voldoende open stonden voor elkaars standpunten. Deze ervaring liet zien hoe moeilijk het is om onze interne problemen op te lossen en tegelijkertijd hulp te bieden aan mensen in noodsituaties buiten Europa.
Uiteindelijk zijn we echter tot een besluit gekomen en ik hoop dat u tijdens deze plenaire vergadering voor het gebruik van het flexibiliteitsinstrument ten bedrage van 15 miljoen euro zult stemmen. Ten aanzien van de 142 miljoen euro waarover al een besluit is genomen, kan ik u mededelen dat de toezeggingen zijn gedaan. Wat ons betreft hebben wij dan ook gedaan wat we konden.
In antwoord op uw opmerkingen zou ik willen benadrukken dat wij op onze eigen wijze alles hebben gedaan waartoe wij in staat waren, maar dat we onze expertise op het vlak van het verbeteren van het administratieve absorptievermogen kunnen en moeten delen. De Commissie zal dit naar beste vermogen doen.
De Commissie begrijpt dat er voor dit jaar nog een oplossing gevonden moet worden voor de financiering van de resterende 13 miljoen euro. De Commissie zal tegen het einde van deze maand met een voorstel kunnen komen. 
De Voorzitter.
   Hiermee is de gecombineerde behandeling beëindigd.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
   Aan de orde is het vragenuur (B6-0330/2005).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Commissie.
De Voorzitter.
De Europese Raad van Thessaloniki (juni 2003) verzocht, in het kader van de Europese strategie voor de Balkan, om uitbreiding van het pan-Europese systeem voor diagonale cumulatie van de oorsprongsregels met de landen van de Westelijke Balkan, met als doel de versterking van de economische ontwikkeling van de desbetreffende regio door middel van ondersteuning van de export. In dit verband werkt de Commissie aan de totstandbrenging van een zone voor de cumulatie van de oorsprongsregels bestaande uit, in eerste instantie, de EU, Kroatië en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (FYROM). Er zij op gewezen dat FYROM reeds een bilaterale vrijhandelsovereenkomst met de EU heeft gesloten.
Welke maatregelen heeft de Commissie getroffen om te garanderen dat de import van producten uit FYROM in de EU niet plaatsvindt onder de grondwettelijke naam van dat land, maar onder de door de VN en de EU erkende naam?
Welke maatregelen gaat de Commissie nemen om, in het geval dat de autoriteiten van FYROM op geleidedocumenten, certificaten en in andere indicaties op hun exportproducten de grondwettelijke naam van het land blijven gebruiken, de eerbiediging te bewerkstelligen van alle besluiten van de EU ten aanzien van het dossier-FYROM? 
László Kovács,
   .  Ik wil de afgevaardigde die deze vraag heeft ingediend bedanken, want het betreft een uiterst relevant onderwerp.
Tijdens de Europese Raad van Thessaloniki in juni 2003 werd de Commissie verzocht “de uitbreiding van de pan-Europese diagonale cumulatie van oorsprong tot de landen van de regio voor te bereiden op een wijze die in overeenstemming is met alle relevante communautaire beleidslijnen en rekening houdend met de administratieve capaciteit van de landen”.
De Commissie bestudeert op dit moment verschillende mogelijkheden om diagonale cumulatie met de betreffende landen mogelijk te maken. Verdere mogelijkheden voor cumulatie voor de landen van de Westelijke Balkan zullen hoe dan ook worden gebaseerd op de stabilisatie- en associatieovereenkomsten (SAO) die zijn ontwikkeld binnen het stabilisatie- en associatieproces.
De huidige SAO tussen de EU en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië is sinds 2004 van kracht. In protocol 4 daarvan worden duidelijk de eisen en procedures uiteengezet voor het verlenen van een voorkeursbehandeling aan producten die uit dat land afkomstig zijn, met inbegrip van de certificaten inzake goederenverkeer en andere bewijzen van oorsprong. In de tekst van de overeenkomst wordt slechts naar het land verwezen onder de naam voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië. Dientengevolge is dat de enige naam die als land van oorsprong kan worden aangemerkt op certificaten inzake goederenverkeer en andere documenten die zijn vereist voor de toekenning van een voorkeursbehandeling. De douaneadministraties van lidstaten mogen dan ook geen voorkeursbehandeling verlenen aan goederen die niet aan de relevante bepalingen in de SAO voldoen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil de commissaris, de heer Kovács, hartelijk bedanken voor zijn antwoord. Dat was een volledig antwoord. Ik wilde er alleen op wijzen dat de Europese Commissie op grond van de Verdragen het acquis communautaire moet verdedigen. Een deel van het acquis communautaire wordt gevormd door de besluiten van de Europese Unie inzake de voorlopige naam van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië.
Ik wilde hem vragen of het antwoord dat hij zojuist gaf en de overwegingen van de Europese Commissie waarnaar hij verwees, ook opgenomen zullen worden in de tekst van het advies dat de Europese Commissie opstelt over het in aanmerking komen van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië voor het lidmaatschap van de Europese Unie. 
László Kovács,
   .  Ik denk bovendien dat het van belang is dat administratieve samenwerking en wederzijdse bijstand als voorwaarde wordt gesteld in de overeenkomst tussen de douaneautoriteiten van de EU-lidstaten en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, ten behoeve van de correcte toepassing van het protocol en de juistheid van de informatie in de certificaten of factuurverklaringen. Tot zover het eerste deel van mijn antwoord. 
De Voorzitter.
Volgens 's werelds grootste producent van beveiligingssoftware wordt de wereld geconfronteerd met een bedreiging van 'gigantische' afmetingen in de vorm van 3G-(derde generatie)-gsm-virussen en steeds verfijndere spionagesoftwareprogramma's voor pc's.
De autoriteiten van de VS hebben besloten een 'zero tolerance'-beleid te voeren ten aanzien van computerhackers en -piraten, die nu op hun beurt dreigen de wereldeconomieën enorme schade toe te brengen.
Kan de Commissie aangeven welke maatregelen zij neemt of van plan is te gaan nemen om deze vorm van criminaliteit een halt toe te roepen? 
Viviane Reding,
    De regelgeving voor cookies, adware, spyware en soortgelijke software is vastgelegd in artikel 5, lid 3 van de richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie. Krachtens deze bepaling is toegang tot de eindapparatuur – een pc of een mobiele telefoon – van een gebruiker of opslag van informatie hierop alleen toegestaan indien de gebruiker met duidelijke informatie op de hoogte gesteld wordt van de doeleinden van dergelijke activiteiten, en indien de gebruiker het recht krijgt dit te weigeren.
Dat is de algemene regel wanneer met dergelijke programmatuur legitieme doeleinden worden beoogd, maar de situatie ligt anders in geval van een kwaadwillig doeleinde, waarbij men de intentie heeft een computersysteem of de gebruiker ervan schade te berokkenen. Deze vormen van kwaadaardige software worden door de richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie uitdrukkelijk verboden.
Zoals meestal het geval is bij EU-richtlijnen, is de keuze voor rechtsmiddelen, straffen en handhavingsinstrumenten aan de lidstaten. In februari 2005 echter hebben de 25 lidstaten een stap verder gezet ten opzichte van de richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie, door middel van het kaderbesluit over aanvallen op informatiesystemen. Krachtens dit kaderbesluit zijn de onrechtmatige toegang tot of verstoring van informatiesystemen met behulp van spyware strafbaar, met strafrechtelijke sancties van niet minder dan één tot drie jaar gevangenisstraf, en niet minder dan twee tot vijf jaar als de feiten gepleegd zijn door een criminele organisatie.
Wetgeving alleen is echter niet afdoende; voor het bereiken van de verwachte resultaten dient deze te worden gecombineerd met andere maatregelen, zoals aanvullende handhavingsmaatregelen, samenwerking met de bedrijfstak, onder andere middels onderzoek naar normalisering, en betere bewustmaking van gebruikers.
Voor wat betreft de handhavingsmaatregelen heeft de EU een netwerk van contactpunten van de voor spam bevoegde autoriteiten, CNSA, dat beoogt de nationale autoriteiten die zich met spam en aanverwante onderwerpen bezighouden soepeler te laten samenwerken bij de handhaving. De meest recente vergadering van dit netwerk was hoofdzakelijk gewijd aan spyware en de uitdaging die deze software, die dikwijls via spam wordt verspreid, vormt voor de handhavingsautoriteiten en de bedrijfstak.
Spam, spyware en adware zijn slechts voorbeelden van de vele bedreigingen van de veiligheid die de waarde van internet en elektronische communicatie dreigen te ondermijnen. De Commissie is dan ook voornemens een strategie voor te stellen voor een veilige informatiemaatschappij, waarin acties worden gebundeld om elektronische communicatienetwerken veiliger te maken door ze te vrijwaren van fraudeurs, schadelijke inhoud en technische storingen, en het vertrouwen te vergroten.
In 2004 nam de Commissie een verdere grote stap ten behoeve van de verbetering van de internetveiligheid in de vorm van de oprichting van het ENISA, het Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging. Dit agentschap heeft inmiddels de eerste medewerkers aangetrokken en een werkprogramma opgesteld. In augustus 2005 – nog maar enkele dagen geleden dus – heeft het zijn hoofdkwartier betrokken te Heraklion in Griekenland en het zal weldra volledig operationeel zijn.
Het ENISA zal de gemeenschap, de lidstaten en dus ook het bedrijfsleven bijstaan bij het voorkomen en aanpakken van en reageren op grote risico’s op het gebied van netwerk- en informatiebeveiliging. 
Seán Ó Neachtain (UEN ).
   – Ik wil commissaris Reding bedanken voor haar uitgebreide antwoord. Ik vind de maatregelen die al zijn getroffen om deze bedreiging het hoofd te bieden bemoedigend. Ik beschouw deze als de meest doortrapte en misdadige bedreiging waar de wereld en in het bijzonder de wereldeconomieën mee te kampen hebben. Zal de Commissie nadere maatregelen treffen wanneer de situatie zich verder ontwikkelt, zoals te verwachten valt? De ontwikkelingen gaan immers voortdurend door en de inherente gevaren zijn enorm. Ik zou dan ook willen weten welke plannen er voor de toekomst op stapel staan. 
Viviane Reding,
    Laat ik de geachte afgevaardigde kort antwoorden door erop te wijzen dat wij met de oprichting van het ENISA, het Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging, een instrument in handen hebben waarmee wij zeer snel kunnen reageren op noodgevallen of mogelijke nieuwe ontwikkelingen. Daarnaast zal de strategie voor een veilige informatiemaatschappij, die ik eerdaags zal presenteren en die dan zeker door het Europees Parlement zal worden besproken, een tweede instrument vormen waarmee we indien nodig op wetgevend niveau kunnen reageren op nieuwe technologisch ontwikkelingen en nieuwe vormen van misbruik daarvan. 
De Voorzitter.
   Daar de vraagsteller afwezig is, komt vraag nr. 40 te vervallen.
De Voorzitter.
Eerste contradictie: in het Witboek "Vooruitzichten voor de EU in 2005" verklaart het VK dat de financiële vooruitzichten de behoeften van de nieuwe lidstaten moeten dekken. In het document "Financiële vooruitzichten - waarom een percentage van 1% niet realistisch is" zet de Commissie uiteen dat een percentage van 1% van het BBP enorme budgettaire beperkingen inhoudt zowel ten nadele van Bulgarije/Roemenië als van de volledige integratie van de 10 nieuwe lidstaten. Zij stelt eveneens dat er met een percentage van 1% geen overeenkomst kan worden bereikt die een financieel evenwicht tussen de 25 verzekert. Tweede contradictie: de versterking van het concurrentievermogen die door het Britse voorzitterschap wordt aangemoedigd, is onverenigbaar met haar voorstel voor dit percentage van 1%.
Hoe denkt de Commissie met het Britse voorzitterschap samen te werken om uit de huidige impasse rond de financiële vooruitzichten te geraken, zonder dat dit verliezen meebrengt voor de nieuwe en de oude lidstaten en zonder dat het concurrentievermogen wordt aangetast? 
Dalia Grybauskaitė,
    De vragen zijn voor ons van groot politiek belang en dat geldt eveneens voor de vraag die ik van de heer Vakalis heb ontvangen. Het is in dit stadium echter heel moeilijk om harde uitspraken te doen omtrent de resultaten die het onderhandelingsproces zal opleveren. Daarom heb ik mijn antwoord een tamelijk algemeen politieke strekking meegegeven en ik zou dit antwoord graag officieel voorlezen.
Zoals de geachte afgevaardigde impliceert, heeft de impasse rond de financiële vooruitzichten niet afgedaan aan de urgentie van het bereiken van overeenstemming. Het gevaar is reëel aanwezig dat maatregelen zonder welke het beleid van de Unie na 2006 niet doelmatig ten uitvoer kan worden gelegd, zullen uitblijven.
We moeten blijven streven naar een evenwichtiger begroting met een juiste balans tussen de bestaande uitgaven aan onze oude, beproefde beleidslijnen en onze nieuwe beleidsagenda voor groei en werkgelegenheid.
De Commissie zal haar volledige steun verlenen aan het Britse voorzitterschap en zij ziet ernaar uit te werken aan het dichterbij brengen van een tijdige overeenkomst. De Commissie ziet eveneens uit naar de inspanningen van het voorzitterschap van de Raad om het voortouw te nemen in het debat en de initiatieven te ontplooien die nodig zijn om tot een compromis te komen. Als er significante verschillen van inzicht bestaan tussen de lidstaten over de doelen en aandachtsgebieden van de EU-begroting, zal het iedereen helder zijn dat er compromissen gesloten zullen moeten worden.
De Commissie zal zich actief blijven inzetten voor het vinden van een compromis dat de vereiste steun geniet van de lidstaten en dat het Parlement, de Raad en het Commissie in staat stelt het interinstitutioneel akkoord tot vaststelling van de nieuwe financiële vooruitzichten goed te keuren. 
Nikolaos Vakalis (PPE-DE ).
   – Ik wilde mevrouw de commissaris zeggen dat ik haar interview van 18 februari 2005 met de krant heb gelezen. Dat was een verrassend interview. Ik zou de collega’s een stukje willen laten horen uit dit fantastische interview, en ik zou u willen vragen ons aan het eind te vertellen of u het nu misschien anders ziet, en of u vandaag iets anders gezegd zou hebben.
Ik citeer nu, want deze tekst moet een stuk geschiedenis worden: “Ik geloof” – zegt mevrouw de commissaris – “dat het voorstel van de zes niet haalbaar is en dat wij uiteindelijk boven de 1 procent zullen uitkomen. Wij blijven steun geven aan het voorstel-Prodi van 1,4 procent, want dit is niets meer en niets minder dan de som van de kredieten voor het door de Raad goedgekeurde beleid, zoals het landbouwbeleid, de toetreding van Bulgarije en Roemenië, de Strategie van Lissabon, de trans-Europese netwerken en de verhoging van de kredieten voor onderzoek en technologische ontwikkeling. Al deze beleidsmaatregelen zijn, net als de uitbreiding, tijdens de Top besloten, niet door de Commissie. Als de Raad niet wil betalen, moet hij ons zeggen waar hij zal bezuinigen”. Wat zou u daaraan nu veranderen, mevrouw de commissaris? 
Dalia Grybauskaitė,
    Dank u wel voor uw vriendelijke woorden. Echter, als het er op aankomt of ik mijn visie zal bijstellen, dan is het antwoord “nee”. Ik houd vast aan de mening die ik tot nu toe toegedaan ben geweest. 
David Martin (PSE ).
   – Zou u, los van het individuele standpunt van het Verenigd Koninkrijk, kunnen beamen dat het als voorzitter alles op alles zet om consensus te bereiken over dit onderwerp, door de lidstaten af te reizen en met hen de verschillende doelstellingen te bespreken? De visies over de toekomstige financiën lopen uiteen, maar ik heb begrepen dat het Verenigd Koninkrijk als voorzitter zijn best doet om als echte bemiddelaar te fungeren en deze verschillende visies te doen samenkomen. Vindt u dat het voorzitterschap zich inderdaad oprecht inspant in dat opzicht? 
Dalia Grybauskaitė,
    De observaties en verwachtingen waren zeer uiteenlopend. Ik deel uw hoop dat het voorzitterschap echt een overeenkomst wil bereiken. Als dat het geval is, zullen wij het van harte steunen. 
Voorzitter.
   Aangezien de vragen 42 en 43 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden zij tezamen behandeld:
Sinds de referenda in Frankrijk en Nederland zijn problemen als het democratisch deficit in Europa, de kloof tussen de bureaucratie en de burger, en het negeren van de realiteit van het dagelijks leven hoe langer hoe meer aan de orde en onderwerp van debat in de media en de samenleving. Meestal horen we populistische slogantaal die de golf van euroscepticisme politiek probeert uit te buiten. Maar er ligt wel degelijk, zoals blijkt uit de uitslagen van de beide referenda, een hele afstand tussen de officiële standpunten van de EU en haar lidstaten en de mening van de burgers. Het is een signaal dat met vastberadenheid beantwoord moet worden, te meer daar de regeringen van de EU-lidstaten niet zelden de verdienste voor geslaagde initiatieven opeisen (ook voor initiatieven die van de Commissie uitgegaan zijn), en de verantwoordelijkheid voor maatregelen met negatief resultaat en onpopulaire en nutteloze besluiten bij "de bureaucraten in Brussel" leggen.
Wat is de zienswijze van de Commissie op de zaak en welke plannen heeft ze op dat vlak? Wat is meer in het bijzonder de visie van de verschillende commissarissen? Wordt er aan nieuwe initiatieven gedacht om de idee van een verenigd Europa ingang te laten vinden en de concrete verwezenlijkingen van de Europese Unie in het licht te stellen? Hoe wil de Commissie haar beleidsvoering op dit terrein met die van de regeringen van de lidstaten coördineren?
De Commissie heeft onlangs haar zogenaamde plan-D voor democratie, debat en dialoog aangekondigd, waarmee zij erkent dat veel moet worden gedaan om de Europese burgers duidelijk te maken waarom de EU betrokken is bij belangrijke kwesties die hen aangaan, zoals werkgelegenheid, economie, pensioenen, enz. Kan de Commissie, vooruitlopend op haar Witboek dat op een later tijdstip zal worden gepresenteerd, al aangeven welke nieuwe initiatieven zij zal voorstellen om de communicatie met de Europese burgers te verbeteren? 
Margot Wallström,
    De communicatie met de burgers van de Europese Unie is voor deze Commissie van meet af aan een centrale strategische doelstelling geweest. Daarom hebben wij binnen de Commissie zelf een langdurige, uitvoerige analyse en raadpleging uitgevoerd en hebben wij een evenzo uitvoerige dialoog over dit onderwerp gevoerd met veel van de betrokken actoren en in het bijzonder met het Parlement.
De uitkomst daarvan is dat de Commissie een nieuwe aanpak heeft ontwikkeld voor de Europese communicatie op basis van drie strategische beginselen die allemaal de burgers centraal in het Europees beleid plaatsen. Allereerst zal de Commissie beter haar best doen om naar burgers te luisteren en rekening te houden met hun meningen en zorgen. Ten tweede zal zij beter communiceren over de wijze waarop haar beleid gevolgen heeft voor het dagelijks leven van de burgers – een aspect dat de geachte afgevaardigden ook al hebben genoemd. Ten derde zal zij haar communicatie op plaatselijk niveau afstemmen op hetgeen de verschillende burgers bezighoudt, al naargelang hun land, regio, taal, en hun leeftijd, geslacht, beroep, enzovoorts.
Op 20 juli 2005 nam dit vaste vorm aan met de goedkeuring van een intern actieplan tot verbetering van de communicatie over Europa door de Europese Commissie. Met dit plan wordt beoogd het aanhoudende communicatiewerk van de Commissie beter te organiseren, op basis van de drie beginselen. In concreto worden in dit plan vijftig zeer pragmatische acties uitgewerkt – waarvan de meeste onmiddellijk, dat wil zeggen binnen de komende twaalf maanden, ten uitvoer worden gelegd, teneinde het bestaande, veelomvattende communicatiewerk van de Commissie professioneler en doelmatiger te maken. Zo zal de Commissie bijvoorbeeld beter gebruik maken van de communicatie-instrumenten waaraan de bevolking de voorkeur geeft – met name internet en audiovisuele diensten – en zal zij daarbij begrijpelijke taal gebruiken. Verder zal zij haar ambtenaren een specifieke opleiding geven in communicatievaardigheden en bovendien specialisten op communicatiegebied aanwerven. Zij zal bij het formuleren van beleid van meet af aan rekening houden met communicatieaspecten en tenslotte zal zij de vertegenwoordigingen van de Commissie in de lidstaten uitbreiden en hen helpen zich beter te richten op hun rol als luisterend oor en spreekbuis ter plaatse, en wel door hun administratieve lasten te vereenvoudigen en te verminderen.
De communicatie met de Europese burgers is echter een taak die de opdracht van de Commissie ruimschoots te buiten gaat. De volgende stap zal daarom het Witboek over communicatie zijn, waarmee wordt beoogd alle belanghebbenden en alle instellingen te overtuigen. In dit document zal de Commissie de beleidsvisie en de initiatieven omschrijven waarvan zij denkt dat die op middellange en lange termijn in samenwerking met de andere actoren ten uitvoer moeten worden gelegd. De Europese instellingen behoren tot die actoren en voor het Parlement is in het bijzonder een sleutelrol weggelegd. Zowel de Commissie als het Parlement werken al jarenlang goed samen op dit terrein, een samenwerking die de afgelopen maanden nog een extra impuls heeft gekregen. Desalniettemin, als wij echt substantiële veranderingen teweeg willen brengen in de communicatie van Europa, is het des te urgenter om de samenwerking en de coördinatie met de lidstaten te versterken, teneinde een sterk partnerschap tot stand te brengen met hun regeringen en regionale autoriteiten, alsmede met de maatschappelijke organisaties en de media. In het Witboek zal de rol van alle belanghebbenden aan bod komen en er zal een brede raadplegingsprocedure worden opgestart om hun de mogelijkheid te bieden hun bijdrage te bepalen en te organiseren. Op basis van de uitkomsten van die dialoog zullen gemeenschappelijke acties worden vastgesteld.
Goede communicatie is van levensbelang voor een gezonde democratie. Het publieke debat over Europa in de eerste helft van dit jaar heeft echter laten zien dat er op dit moment geen overeenstemming of onderling begrip is over het doel en de koers van Europa. Daarom hebben we niet alleen een nieuwe aanpak van onze communicatie nodig, maar ook een goede discussie over de toekomst van Europa als geheel.
De Commissie werkt dan ook aan een plan-D – zoals ik het genoemd heb – waarbij de D staat voor dialoog, debat en democratie. Dit ligt ook in de lijn van de verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de Europese Raad van juni, waarin werd aangegeven dat er een behoefte is aan een denkpauze, teneinde een breed debat op touw te zetten. Om de burgers van Europa weer voeling te geven met het Europees project, moeten zij en hun organisaties een sterkere stem krijgen en moeten wij, de besluitvormers, aan onze vaardigheid werken om beter naar hun zorgen en verwachtingen te luisteren.
Voor de Commissie is in dit proces een faciliterende rol weggelegd, waarbij zij de lidstaten en de maatschappelijke organisaties terzijde staat bij de verwezenlijking van dit plan-D. Echter, we moeten een top-downbenadering hoe dan ook zo veel mogelijk vermijden, daar democratieën per definitie bottom-up zijn georganiseerd. Ook dit is niet iets dat de Commissie of zelfs de EU-instellingen alleen afkunnen. Willen we erin slagen een Europa te creëren dat meer van de burgers uitgaat en dat de uitdagingen van de globaliserende wereld van vandaag aankan, dan zal het beleid van Europa ook de solide steun moeten hebben van de regeringen en parlementen van elke lidstaat afzonderlijk. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   – Dank u voor uw correcte en uitvoerige antwoord. Ik zou nog iets willen toevoegen aan hetgeen de commissaris heeft gezegd, namelijk dat we misschien ook haar weblog, dat ik op internet gelezen heb en waar ik erg enthousiast over ben, bij alles wat ze genoemd heeft zouden moeten betrekken. Maar nu mijn vraag: opinieonderzoek wijst uit dat wanneer impopulaire regeringen besluiten een goed idee actief te promoten, het resultaat in de regel het tegenovergestelde is van wat met dat optreden beoogd wordt – de burgers gaan zich dan juist tegen dat idee keren. Daarom zou ik u, enigszins gekscherend maar niet zonder ernst, willen vragen: zou het niet de moeite waard zijn impopulaire regeringen het advies te geven zich niet al te actief met het promoten van het idee van een verenigd Europa bezig te houden? 
Margot Wallström,
    Een deel van de analyse van de problemen waarop wij zijn ingegaan is dat er te veel wordt gezwartepiet. De instellingen wijzen met een beschuldigende vinger naar elkaar. Natuurlijk zal de Commissie aanvoeren dat de lidstaten dit of dat niet willen doen of dat zij bepaald beleid niet ten uitvoer leggen. De lidstaten of hun regeringen willen maar al te graag met de eer strijken van iets dat goed gaat, maar als er iets gebeurt waarbij ze een compromis moeten sluiten dan zullen ze de schuld op Brussel schuiven. Ook het Parlement speelt dit zwartepietenspel zo nu en dan mee. Allereerst zullen we moeten zorgen voor hedendaags argumenten waarom Europese samenwerking nodig is. Wanneer deze vraag aan mensen werd voorgelegd, bijvoorbeeld in Eurobarometerpeilingen, zeiden de meeste mensen dat het een goed idee is om samen te werken. Zij zien de toegevoegde waarde van samenwerking bij het oplossen van de vele problemen die landen niet langer alleen aankunnen. We moeten echter ook de jongeren aanspreken om hen erbij te betrekken. We moeten een zekere gemeenschappelijke boodschap hebben waarom we de Europese Unie nodig hebben. Natuurlijk heeft het argument van de vrede nog niets aan geldigheid ingeboet, maar het is niet voldoende. De jongere generatie heeft argumenten nodig die betrekking hebben op de wijze waarop we de problemen van vandaag willen aanpakken, evenals die van morgen, dat wil zeggen: de problemen waarmee zij worden geconfronteerd en die hen treffen.
Ook moeten we de regeringen van de lidstaten, ongeacht hun politieke kleur, vragen loyaal te zijn aan het project en de voors en de tegens, de problemen en de uitdagingen die bij een dergelijke samenwerking komen kijken, uit te leggen. Wat we echter bovenal moeten doen is resultaten boeken, zodat mensen kunnen zien dat Europa meerwaarde oplevert. We werken immers samen in dit Europese project en zijn zo in staat bepaalde problemen voor de burgers op te lossen. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   – Ik ben ingenomen met het algemene antwoord van de Commissie en eveneens met het Witboek, maar toch ben ik het niet met haar eens. Ik denk dat mensen verteld moet worden dat de Europese Unie een ongekend succes is in vergelijking met alles wat er ooit in de geschiedenis aan is voorafgegaan, en een succes dat voortvloeit uit niet eerder vertoond overleg. Er zijn overleggroepen en burgergroepen; als er een groep buiten het paleis van Pilatus was neergezet dan hadden die nog steeds om de vrijlating van Barabas gevraagd. Wat we nodig hebben is niet een plan-D maar een plan-L. We hebben behoefte aan leiderschap, om de bevolking te vertellen dat er in de eerste helft van de vorige eeuw zestig miljoen mensen zijn omgekomen en dat het er bij dit project – dit ongekend succesvolle project – om gaat ervoor te zorgen dat dit nooit weer gebeurd. Welvaart is niet mogelijk zonder vrede en stabiliteit. 
Margot Wallström,
    Dat kan ik alleen maar beamen. Leiderschap is iets dat absoluut ook nodig is. Europese leiders moeten duidelijk stelling nemen, beargumenteren wat ze doen en hun keuzen verdedigen. Ik ben het roerend met u eens. 
David Martin (PSE ).
   – Ik steun hetgeen de commissaris heeft gezegd over het beleid inzake voorlichting en communicatie, een beleid dat is vormgegeven als een zeer heldere en coherente poging beter met de burgers van Europa te communiceren. Ik vraag mij af of zij in de gelegenheid is geweest naar het voorontwerp van begroting te kijken om te zien wat het gevolg daarvan zou kunnen zijn voor haar ambities, want, zonder mee te willen doen aan dit zwartepietenspel, verwacht ik dat de Raad zal klagen dat de burger Europa niet begrijpt. Is hij echter wel bereid de Commissie de middelen te verschaffen om een goede voorlichtingscampagne te voeren? 
Margot Wallström,
   .  Hartelijk dank dat u zich achter mij wilt scharen bij het verzoek om middelen vrij te maken. Mooie woorden zijn natuurlijk prachtig, maar uiteindelijk hebben we wel de middelen nodig om ze in daden om te zetten. Dat is waar het op dit moment om gaat bij de beraadslagingen over de begroting voor 2006 en de toekomstige financiële vooruitzichten. Het is van groot belang dat we de acties vergezeld laten gaan van de nodige middelen.
Ik ben blij aan te kunnen kondigen dat ik mij verzekerd heb van de steun van de Commissie voor vijftig extra posten ter versterking van de vertegenwoordigende bureaus. Deze bureaus zijn actief in elke lidstaat en vertrouwd met het debat. We moeten ze zo goed mogelijk uitrusten zodat ze met hun eigen burgers kunnen communiceren in hun eigen taal. Zij kennen de omstandigheden en gevoeligheden en weten wat er speelt in het debat.
Ik dank u voor uw steun. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik zou willen vragen hoe men eigenlijk omgaat met de desinformatie die over Europa en de Europese instellingen wordt verspreid? Is deze desinformatie afkomstig van Europese burgers of komt zij van buiten Europa? Bovenal, wie betaalt ervoor? Zou het niet het beste zijn om journalisten op te leiden die een weerwoord kunnen bieden? Laten we dan proberen om ieder jaar honderd jonge journalisten naar Brussel te halen en de besten een internationaal erkende prijs te geven. Ik denk dat het communiceren van Europa een absolute prioriteit is en in het bijzonder wij afgevaardigden, een Parlement met meer dan zevenhonderd specialisten, willen dit graag doen. 
Margot Wallström,
   .  Laat ik eerst zeggen dat we veel meer energie steken in de uitrusting van een dienst die spookverhalen over besluiten die hier of in de instellingen worden genomen, moet ontzenuwen. Dat is een voorbeeld van reactief beleid, maar proactief beleid is ook nodig willen we voorkomen dat leugens of halve waarheden over wat er gaande zou zijn, blijven rondzingen.
Daarom moeten we ons bijvoorbeeld ook richten op cursussen en opleidingen voor journalisten. Elk jaar inviteren we daarvoor een aantal journalisten uit de lidstaten en de uitnodigingen worden met graagte aanvaard. Dit zijn precies het soort proactieve activiteiten die we willen optimaliseren voor een betere communicatie.
We werken samen met het Parlement en de Raad om de dienst die ik net noemde effectiever te laten functioneren. Verzinsels zijn vaak afkomstig van de media. Ik weet natuurlijk niet hoeveel er van buiten Europa komen, maar een groot deel is ontsproten uit onze eigen media. We zullen met de andere instellingen samenwerken om deze dienst te verbeteren en om sneller en scherper te zijn in onze reacties. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mevrouw de commissaris, is het niet zo dat het Parlement en de Commissie hun informatiewerk op de verkeerde manier aanpakken, omdat ze zich vaak concentreren op vierkleurig drukwerk dat niemand leest en dat maar wat rondslingert op informatiekantoren?
Het is duidelijk dat er misverstanden over Europa ontstaan als nationale regeringen zeggen wat hen op dat moment het beste uitkomt in plaats van alle feiten te geven. In Duitsland woedde er een discussie over dat wij de betaalmeester van Europa zouden zijn. In andere landen woeden weer andere debatten. Zou het niet helpen als meteen nog op dezelfde dag waarop in een land een onwaarheid of halve waarheid wordt verspreid, een vereniging of een lid van de regering of een commissaris het woord neemt en de nationale pers de juiste feiten geeft? Dat kost niets en zou in de nationale hoofdsteden een zekere angst doen ontstaan om onwaarheden of halve waarheden naar buiten te brengen. Het gaat om communicatie met de pers en tot dusverre is op dit gebied niets gedaan. Misschien omdat de Commissie de moed niet heeft om sommige nationale regeringen de wacht aan te zeggen. 
Margot Wallström,
   .  Ik ben het met u eens dat we te veel vertrouwen stellen in schriftelijk materiaal, op documenten en brochures. Elk jaar produceren we stapels van dergelijke brochures, maar waar komen die uiteindelijk terecht? Hoeveel van die brochures worden er daadwerkelijk gelezen en hoeveel investeren we in internet? Daar zoeken jongeren immers naar informatie over van alles en nog wat.
We moeten investeren in onze reactiestrategie en een beter evenwicht realiseren op dit vlak, waarbij we ook moderne methoden moeten inzetten. We moeten inzetten op zowel schriftelijke als elektronische berichtgeving, maar daarbij ook zorgen voor meer evenwicht. Maatregelen hiertoe zijn voorzien in het actieplan dat ik voor de zomer heb ingediend. We hebben behoefte aan hoogwaardige technologie. We moeten toegankelijker zijn en hetgeen we op internet publiceren leesvriendelijker maken. Het gaat erom dat we de beschikbare instrumenten op een veel doeltreffender wijze benutten. We moeten blijven zoeken naar de beste manieren.
Wat de één een leugen noemt, is voor een ander de waarheid. Er zal altijd aanleiding zijn voor debat; maar waar het om gaat is dat wij de feiten doeltreffender voor het voetlicht brengen. Hier is een rol weggelegd voor de Commissie en de andere instellingen. 
De Voorzitter.
De Commissie heeft gezegd dat het gebrek aan legitimiteit van de EU in de ogen van de burger en de algemene scepsis ten aanzien van de EU-grondwet voortkwamen uit een gebrek aan communicatie. Er was dus niets mis met de EU of met de ontwerpgrondwet, maar het probleem was dat de burgers van niks wisten. Na de referenda in Frankrijk en Nederland heeft de Commissie plan-D (democratie) op gang gebracht.
Betekent dit dat de Commissie van mening is veranderd? Dat zij thans vindt dat de instellingen van de EU reeds te veel macht hebben gekregen ten koste van de lidstaten en dat zij overeenkomstig de ontwerpgrondwet nog meer macht zouden krijgen? Of houdt democratie slechts in dat de burger via meer communicatie, d.w.z. politieke propaganda vanuit Brussel, zo ver wordt gebracht dat hij zijn instelling wijzigt en de EU aanvaardt zoals die is en volgens de ontwerpgrondwet wordt? 
Margot Wallström,
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de Commissie moet de feiten over EU-vraagstukken bekendmaken en de burgers mogelijkheden bieden om tot een eigen oordeel en keuzes te komen. De Commissie moet geen politieke propaganda bedrijven. Het informeren van de burgers is een deel van onze taak in dienst van het publiek. Het gaat om openheid en het afleggen van verantwoording. Op dat gebied werkt de Commissie al heel lang constructief samen met het Europees Parlement.
Op 20 juli heeft de Commissie een actieplan voor betere communicatie aangenomen Daarmee willen wij op een duidelijke en pragmatische wijze laten zien hoe we de dialoog met de burgers in de hele EU kunnen verbeteren. Het is ook een bewijs van onze inspanningen voor meer dialoog, overleg en debat over de rol van de Unie.
Onze maatregelen zijn gebaseerd op drie beginselen: beter luisteren, beschrijven hoe het beleid van de Unie het dagelijks leven van de burgers beïnvloedt, en de boodschap een lokale invalshoek meegeven. Vooral het eerste beginsel, luisteren, is een blijk van onze bereidheid en wil om verder te gaan met de democratisering. Het gaat erom dat we de burgers actiever om hun mening vragen en dat we daarmee al vanaf het begin rekening houden wanneer we nieuw beleid en nieuwe wetgeving opstellen.
De heer Lundgren vraagt mij of ik vind dat de Europese instellingen reeds te veel macht hebben gekregen ten koste van de lidstaten en nog meer macht zouden krijgen op grond van het voorstel tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Mijn antwoord is nee. Allereerst is het zo dat elk besluit om de Europese instellingen bevoegdheden te geven een zelfstandig besluit van de lidstaten is. Bovendien is het niet de bedoeling om de nationale regeringen een grote rol te laten spelen, maar om ze mogelijkheden te geven om doelen van gemeenschappelijk belang te bereiken. 
Nils Lundgren (IND/DEM ).
   – Het klinkt heel mooi om commissaris Wallström te horen zeggen dat luisteren van het grootste belang is, en om haar te horen benadrukken dat democratie een kwestie is van willen en dat de opvattingen van de bevolking worden doorgegeven aan degenen die de bestuursmacht hebben. Het hele debat dat we in dit Parlement gevoerd horen worden, niet alleen vandaag maar ook op andere momenten, bewijst echter dat het tegendeel het geval is.
We mogen niet vergeten wat er gebeurd is. Er is een voorstel tot vaststelling van een Grondwet voor Europa voorgelegd. Daarover is een referendum gehouden in twee van de landen die de EU hebben opgericht, en daar heeft de bevolking het voorstel afgewezen. Dat kun je toch niet afdoen als een probleem dat moet worden opgelost met meer propagandakantoren, meer geld voor voorlichting enzovoort? Moeten we deze uitslag niet respecteren als een besluit van onderop, dat wil zeggen een besluit om de Grondwet af te wijzen? 
Margot Wallström,
   – Voor zover het “nee” in deze twee belangrijke oprichtingslanden van de EU de hele Unie al niet in een crisissituatie gestort heeft, dan heeft de afwijzing in elk geval een soort schokgolven door de instellingen doen gaan. Dat is ook de reden dat we ons afvragen wat de verklaring is voor deze afwijzingen. Wat komt er tot uitdrukking in de negatieve resultaten in Nederland en Frankrijk? Die analyse is belangrijk: gewoon luisteren naar de argumenten die men heeft aangevoerd.
We weten heel goed wat die argumenten waren in zowel Frankrijk als Nederland, en wat de verklaringen voor de afwijzingen waren. Ze weerspiegelen ook een situatie en problemen die verder reiken en die niet alleen in die landen bestaan, maar overal in Europa. Naar mijn mening is een te groot deel van dit project voorbehouden geweest aan een zeer kleine politieke elite, en daarin moeten we verandering brengen.
De mensen vragen vandaag de dag meer van onze democratische stelsels. Ze zijn beter opgeleid, beter geïnformeerd, ze willen meedoen en voelen dat ze invloed kunnen uitoefenen. Op dat gebied moeten wij ons optreden verbeteren. Zoals ik het zie, zijn er ook twee routes: een recht en een plicht. Het recht houdt in dat ik als persoon informatie kan krijgen over wat er gaande is, hoe de besluitvorming plaatsvindt en wat er besloten wordt over mij en mijn dagelijks leven en mijn toekomst. De plicht houdt in dat de democratische instellingen de burgers informeren over wat er gebeurt, welke besluiten genomen worden en hoe ze kunnen meedoen en de situatie kunnen beïnvloeden. We kunnen niet doen alsof we deze informatieplicht niet hebben. Sommigen noemen dat propaganda, maar voor mij is het een zeer belangrijk deel van onze taken. Het verschaffen van informatie moet een van onze fundamentele taken zijn, en dat moet dan op een professionele en effectieve wijze gebeuren.
Kunt u zich andere instelling van deze omvang voorstellen, die zich niet zou bezighouden met public relations of voorlichtingswerk, dat wil zeggen een instelling die geen relatie had met de mensen die u in het Parlement moet vertegenwoordigen en met wie we een dialoog moeten onderhouden en in debat moeten treden? 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, op dit punt ben ik het eens met commissaris Wallström. Dertien landen hebben het Grondwettelijk Verdrag geratificeerd, waarvan twee door middel van referenda. Deze stemmen wegen even zwaar als die van de twee landen die niet hebben geratificeerd. Het Europees Parlement ontleent zijn legitimiteit aan het feit dat het rechtstreeks en democratisch gekozen is. De Commissie ontleent haar legitimiteit aan het Europees Parlement en de regeringen die door de nationale parlementen zijn gekozen en zij heeft dan ook het recht om de doelstellingen van de meerderheid in de Commissie politiek te beargumenteren. Ik wil u daarom nogmaals vragen of het niet zinnig is als zij zich ook in het dagelijkse politieke debat mengt? Als er bijvoorbeeld in land A een bewering wordt gedaan die duidelijk niet klopt, zou er dan niet nog dezelfde dag via nationale persconferenties of een andere weg een weerwoord of rectificatie moeten komen van de Commissie, zodat dergelijke standpunten geen gemeengoed kunnen worden? 
Margot Wallström,
   . – Mijnheer Brok, voorbeelden hiervan zijn beweringen of uitspraken die zijn gedaan of debatten die zijn gevoerd in een afzonderlijke lidstaat, en die duidelijke onjuistheden bevatten. In die gevallen plegen de bureaus van de Commissie in de lidstaten te reageren en ervoor te zorgen dat er een rectificatie geplaatst wordt of dat direct wordt gezegd hoe de feiten in de zaak liggen.
Ik vind dat we veel alerter moeten zijn op dergelijke gevallen, en dat we ter plaatse moeten reageren. Niet in alle gevallen kan een dergelijk debat centraal vanuit Brussel of Straatsburg gevoerd worden, maar men moet reageren op het debat dat lokaal en in de lidstaten wordt gevoerd. Ik geloof dat we op dat gebied niet bijzonder effectief zijn geweest. Volgens mij kan er veel meer gedaan worden om te zorgen dat de burgers de feiten verklaard krijgen, vooral als het om zeer actuele debatten gaat. 
Jan Andersson (PSE ).
   – Ik verwelkom het initiatief op het punt van het plan voor debat, dialoog en democratie. Het spreekt vanzelf dat verschillende instellingen informatie moeten verstrekken over hun activiteiten. Het is duidelijk dat wij politici naar ons land van herkomst moeten gaan en informatie moeten geven over wat er hier in het Parlement gebeurt, en dat we dan een dialoog moeten voeren over de besluiten die we nemen.
Naast de plaatselijke visie, die ik heel belangrijk vind, wil ik echter een aspect aan de orde stellen dat ik vandaag niet heb horen noemen, namelijk dat het beleid op EU-niveau niet alleen in het nationale beleid moet worden geïntegreerd, maar ook in het lokale en regionale beleid. Zoals bekend zijn bijvoorbeeld milieu- en arbeidsmarktvraagstukken actueel op alle niveaus. Werkt u eraan om het beleid op verschillende niveaus te integreren opdat de burgers weer duidelijker referentiepunten hebben en de meerwaarde van de Europese dimensie inzien? 
Margot Wallström,
   – Dit is misschien een van de moeilijkste taken die we hebben, namelijk ervoor zorgen dat de nationale politici ook deze dimensie in hun beleid integreren.
Ik heb uit nieuwsgierigheid eens naar de agenda’s van gemeenteraden gekeken. Ik heb gekeken naar verschillende gemeenten in mijn land van herkomst, om te zien welke agendapunten nu eigenlijk verband houden met de besluiten die het Europees Parlement neemt. In al deze gevallen waren er tenminste drie, vier kwesties die rechtstreeks konden worden herleid tot het debat dat hier gevoerd wordt en de besluiten die hier genomen worden. Natuurlijk waren dat gemeenschappelijke kwesties zoals milieuproblemen en handels- of concurrentiekwesties. Dan is het belangrijk dat de lokale politici kunnen uitleggen dat dit problemen zijn die we met andere landen gemeen hebben. Daarom hebben we ook Europese regelgeving. Dat is de manier waarop we moeten proberen om de problemen op te lossen en de regels aan te passen, zodat ze op alle niveaus toepasbaar zijn.
Het zal zeker het langst duren voordat dat een natuurlijk onderdeel van het politieke debat op alle niveaus is geworden, maar het moet wel ons streven zijn. Dat debat moeten we aangaan met de lidstaten, met de regeringen en de politieke partijen. Vooral u speelt een belangrijke rol om ervoor te zorgen dat dit op alle niveaus tot de mensen doordringt. 
De Voorzitter.
De handhaving van de afvalwetgeving vertoont grote verschillen tussen de lidstaten, en zelfs tussen regio's binnen eenzelfde lidstaat. Ook de afvalwetgeving zelf varieert sterk binnen de Europese Unie. Dat leidt tot omvangrijke afvaltransporten over de grenzen, waarbij door justitie en politie regelmatig fraude door afvalcriminelen wordt vastgesteld.
Plant de Commissie – gezien het advies van de advocaat-generaal van het Europees Hof in zaak C-176/03 – stappen om een juridisch kader uit te werken om afvalcriminaliteit te bestrijden op EU-niveau en wat zijn de prioriteiten voor de Commissie om afvalcriminaliteit te bestrijden? 
Franco Frattini,
   Zoals u weet, heeft de Commissie op 15 maart 2001 een voorstel voor een richtlijn ingediend ter bestrijding van milieudelicten. In dat voorstel wordt met name bepaald dat iedere lidstaat ervoor zorgt dat bepaalde handelingen die, hetzij met opzet hetzij uit grove nalatigheid, worden gepleegd en in strijd zijn met de communautaire wetgeving, strafbaar worden gesteld. Hiermee wordt met name de grensoverschrijdende afvalcriminaliteit bedoeld die de geachte afgevaardigde in zijn vraag aan de orde stelt.
Op 27 januari heeft de Raad echter, in plaats van dit voorstel voor een richtlijn, een kaderbesluit goedgekeurd op basis van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie. In deze tekst wordt een aantal gedragingen die schadelijk zijn voor het milieu, begaan met opzet of uit grove nalatigheid, veroordeeld en strafbaar gesteld. Deze gedragingen betreffen onder andere “het wederrechtelijk verwijderen, bewerken, opslaan, vervoeren, uitvoeren of invoeren van afvalstoffen, met inbegrip van gevaarlijke afvalstoffen, waardoor de dood of ernstig letsel van personen (...) wordt veroorzaakt”.
De lidstaten werden geacht de noodzakelijke maatregelen te treffen om vóór 27 januari 2005 aan dit kaderbesluit te voldoen. De Commissie bestudeert op dit moment de nationale omzettingsmaatregelen waarvan de lidstaten haar in kennis hebben gesteld, teneinde de Raad, zoals voorgeschreven in het kaderbesluit, te voorzien van een verslag op basis waarvan hij uiterlijk op 27 januari 2006 kan nagaan in hoeverre de lidstaten de nodige maatregelen hebben getroffen om aan dit kaderbesluit te voldoen.
De Commissie heeft evenwel met steun van het Europees Parlement de door de Raad gehanteerde rechtsgrondslag aangevochten bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en is in afwachting van het arrest dat binnenkort – ik meen op 13 september – zal worden gewezen. Zoals de heer Staes opmerkt, zijn de conclusies die de advocaat-generaal op 26 mei 2005 heeft uitgebracht zeer gunstig voor het standpunt van de Commissie, daar de heer Dámaso Ruiz-Jarabo Colomer het Hof voorstelt de betreffende bepalingen in het kaderbesluit van 27 januari 2003 ongeldig te verklaren. Mocht het Hof zijn advocaat-generaal volgen, dan zou er een nieuw, ditmaal communautair, rechtsinstrument moeten worden goedgekeurd voor de bescherming van het milieu door middel van het strafrecht, onder andere ter voorkoming van grensoverschrijdende afvalcriminaliteit. 
Bart Staes (Verts/ALE ).
   – Voorzitter, commissaris, ik dank de commissaris voor zijn uitgebreide en correcte chronologie van de feiten en ik denk dat deze vraag net op tijd komt. Als het Hof van Justitie inderdaad op 13 september een uitspraak doet, dan zal de Commissie snel actie moeten ondernemen. Ik denk dat het hier gaat om ernstige criminaliteit. Mijnheer de commissaris, u bent verantwoordelijk voor justitie, u bent verantwoordelijk voor politionele zaken. Het gaat hier om ernstige criminaliteit, een gevaar voor het milieu, een gevaar heel vaak ook voor de voedselveiligheid, voor de volksgezondheid, vaak ook in handen van criminelen die banden hebben met de maffia, in de klassieke zin van het woord. Ik zou u dan ook willen vragen dat u, als commissaris, onmiddellijk optreedt zodra er een uitspraak komt en dat u ervoor zorgt dat wij hier een goed rechtskader kunnen creëren. 
Franco Frattini,
   Welzeker, ik deel uw standpunt volkomen. Als het Hof op 13 september het door het Europees Parlement gedeelde standpunt van de Commissie volgt, zal de Commissie zeer spoedig een initiatief in die geest nemen. 
De Voorzitter.
   Daar de vraagsteller afwezig is, komt vraag nr. 46 te vervallen.
De directeur-generaal justitie en binnenlandse zaken heeft de parlementaire Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken in juni uitgelegd dat een no fly-lijst gewoon een lijst van personen is waarvan de Verenigde Staten besloten hebben dat ze hun grondgebied niet mogen betreden. Het betekent niet noodzakelijk dat de betrokkenen van enig vergrijp verdacht worden, de Amerikaanse autoriteiten hebben alleen maar besloten dat ze die personen om meerdere redenen niet in hun land willen toelaten op grond van een aantal criteria van vrij algemene aard, die de Europese Commissie op het ogenblik met de Amerikaanse autoriteiten verder probeert te verhelderen.
Tot welke resultaten heeft de verheldering geleid ? 
Franco Frattini,
   .  De Commissie wenst te onderstrepen dat luchtvaartmaatschappijen op dit moment niet verplicht zijn om voor overvluchten API-gegevens over passagiers te verstrekken aan de Verenigde Staten.
Zoals u vermoedelijk weet, overwegen de Verenigde Staten een spoedverordening uit te vaardigen die luchtvaartmaatschappijen verplicht om aan de hand van een door de VS verstrekte no fly-lijst alle passagiers te controleren voor alle vluchten over het grondgebied van de Verenigde Staten. De Commissie zoekt naar mogelijkheden om in discussie te treden over een voorstel van die aard, dat gevolgen zou kunnen hebben voor de internationale luchtvaart in het algemeen. De Europese Unie voert een streng beleid inzake veiligheid in de luchtvaart, maar hanteert geen no fly-lijst.
Het is niet per se zo dat personen op een no fly-lijst schuldig zijn aan of verdacht worden van betrokkenheid bij criminele activiteiten of vergrijpen. De Amerikaanse autoriteiten hebben bepaald dat de personen in kwestie niet naar of over het grondgebied van de Verenigde mogen vliegen, omdat hun aanwezigheid in de Verenigde Staten onwenselijk wordt geacht of hun aanwezigheid op een vlucht een veiligheidsrisico zou kunnen opleveren. Dergelijke besluiten en de criteria op basis waarvan ze worden genomen vallen louter onder de bevoegdheid van de Amerikaanse regering, die er de exclusieve verantwoordelijkheid voor draagt.
Het aantal malen dat vluchten worden omgeleid is betrekkelijk klein, maar we beseffen de bezorgdheid en het ongemak dat hierdoor kan worden veroorzaakt. De Commissie zal derhalve, zoals ik eerder in de zomer al beloofde, bij besprekingen met de Verenigde Staten om opheldering verzoeken inzake de no fly-lijst van de Verenigde Naties. Het is bijvoorbeeld van essentieel belang dat luchtvaartmaatschappijen tijdig en op doeltreffende wijze geactualiseerde no fly-lijsten krijgen toegestuurd. Op dit moment probeert de Commissie meer duidelijkheid te verkrijgen van de Amerikaanse autoriteiten op dit punt om onjuiste matches te voorkomen. Ik zal deze kwestie en andere vraagstukken bespreken tijdens mijn volgende ontmoeting met minister Chertoff, begin oktober in Washington. 
Sophia in 't Veld (ALDE ),
   . – Commissaris, eigenlijk zegt u dat u nog geen antwoord heeft op deze vraag. U zegt dat we nog niet weten hoe men op een dergelijke no fly-lijst terechtkomt, en dus weten we niet hoe men er weer vanaf komt.
Ik zou ook graag willen weten wie toegang heeft tot deze lijsten. Zijn dat de Amerikaanse autoriteiten? De luchtvaartmaatschappijen? Europese autoriteiten? Als een burger onterecht op een lijst staat, wat kan hij dan doen om van die lijst af te komen?
Ik vind uw antwoord niet afdoende. We vroegen wat de criteria waren voor plaatsing op de lijst. Ik denk dat die vraag nog steeds overeind staat. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik geloof dat ik het kort moet houden. Ik wil er nogmaals op wijzen dat de genoemde besluiten uitsluitend onder verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten vallen.
Het is een onweerlegbaar feit dat Europa, de Europese Unie geen enkele bevoegdheid bezit om een antwoord af te dwingen op de vraag op grond van welke criteria besloten wordt mensen op deze no fly-lijst te zetten. Wij zijn van mening dat een dergelijke no fly-lijst voor Europa niet noodzakelijk is, maar wij houden contact met de Verenigde Staten om opheldering te verkrijgen over de punten waarop wij hierover nog steeds niet beschikken. Zoals ik net zei, zal ik persoonlijk naar Washington gaan om onder meer een antwoord op deze vraag te krijgen. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de delegatie voor de betrekkingen met de Verenigde Staten was een aantal weken geleden in Amerika. De vraag rijst nu of het niet mogelijk is om een gemeenschappelijke catalogus op te stellen van personen die een veiligheidsrisico vormen. Ik denk dat het van belang is dat er een transparante catalogus met criteria is aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Heeft de Commissie hier al ideeën over? 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik geloof dat dit een idee is dat uitgediept kan worden. Zoals ik heb gezegd, is het in de eerste plaats mogelijk ervoor te zorgen dat de luchtmaatschappijen geïnformeerd worden over personen die op de no fly-lijst staan. Dat moet dan wel gebeuren ruimschoots voordat het vliegtuig vertrekt, om te voorkomen dat er fouten worden ontdekt als het vliegtuig al in de lucht zit en er van de route moet worden afgeweken.
Voorts bestaat er de mogelijkheid om uitgebreid te overleggen over de criteria op grond waarvan mensen op de no fly-lijst worden gezet. Hier kleven natuurlijk wel de nodige beperkingen aan in verband met de nationale soevereiniteit van de Verenigde Staten, die tot nu toe geen toestemming hebben gegeven voor het exact doorgeven van dit soort informatie. De lijst geldt uitsluitend voor vluchten boven het grondgebied van de Verenigde Staten, niet voor vluchten van en naar de Verenigde Staten. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – U hebt in juni 2005 naar aanleiding van deze kwesties een ontmoeting gehad met de bevoegde Amerikaanse minister. In een schriftelijk antwoord van de Europese Commissie op een door mij gestelde vraag zegt u dat minister Chertoff bij u heeft aangedrongen op meer controle op reizigers en goederen, op een beter gebruik van de technologie bij dergelijke controles en op het wegnemen van de hinderpalen die de goede werking van de mechanismen voor het opleggen van de controles in de weg staan.
Ik vraag u nu concreet – en houdt u zich in uw antwoord alstublieft niet op de vlakte – welke concrete Amerikaanse voorstellen zijn er aan de Commissie gedaan, en welke daarvan zijn door de Commissie aanvaard? Waar zegt zij “ja” tegen en waar zegt zij “nee” tegen? Inmiddels is dat ettelijke maanden geleden. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, er zijn geen specifieke voorstellen gedaan. Men heeft alleen maar herhaald dat via een controle aan de bron voorkomen moet worden dat mensen die verdacht worden van ernstige misdrijven, met name terrorisme, in een vliegtuig kunnen zitten dat boven het grondgebied van de Verenigde Staten vliegt.
Ons verzoek aan de Verenigde Staten was uiteraard niet bedoeld om ons te mengen in zaken die de Amerikaanse nationale veiligheid aangaan. Wij wilden alleen maar de nodige garanties krijgen dat bij de verwerking van persoonsgegevens de privacy in acht wordt genomen.
In reactie hierop is besloten dat bij het Amerikaanse departement van Binnenlandse Veiligheid een kantoor wordt opgericht met een autoriteit die de verantwoordelijkheid krijgt voor de bescherming van persoonsgegevens. Overeenkomstig de wetgeving van de Verenigde Staten is en wordt deze autoriteit verantwoordelijk voor alle gevallen waarin de regels inzake correcte behandeling van persoonsgegevens wordt geschonden. Nogmaals: dit resultaat is een rechtstreeks gevolg van het verzoek dat de Europese Unie daartoe had ingediend.
Dan wat eventuele andere, concrete voorstellen betreft. Ik blijf erop hameren dat volgens mij de enige doeltreffende werkwijze is om rechtstreeks en persoonlijk in overleg te treden met de heer Chertoff. Dat zal ik in de tweede week van oktober dan ook doen. 
De Voorzitter.
Hoe is de stand van zaken wat betreft twee belangrijke projecten van de Unie op het terrein van de interne veiligheid die in mijn verslag uit 1998 aan de orde zijn gesteld, te weten de politieacademie van de EU en de gemeenschappelijke bewaking van de buitengrenzen? 
Franco Frattini,
    Zoals de geachte afgevaardigde in zijn verslag van 1998 heeft voorgesteld, heeft de resolutie van het Parlement over de gevolgen van de uitbreiding van de Europese Unie voor de samenwerking op het terrein van justitie en binnenlandse zaken inderdaad ten grondslag gelegen aan de oprichting van een Europese politieacademie en van een gemeenschappelijke dienst voor de bewaking van de buitengrenzen.
Naar ik meen, mogen wij er trots op zijn dat deze twee voorstellen inmiddels verwezenlijkt zijn. Wat de eerste van de twee betreft: zoals u weet is de Europese Politieacademie (CEPOL) ingesteld bij het besluit van de Raad van 22 december 2000 en ik denk wel dat gezegd kan worden dat zij nu in staat is haar taken te vervullen. Als gevolg van twee besluiten van de Raad in 2004 heeft zij rechtspersoonlijkheid gekregen alsmede een permanent hoofdkantoor te Bramshill in het Verenigd Koninkrijk. Voorts heeft de Commissie in oktober 2004 een voorstel gepresenteerd met het oog op verbetering van het juridische kader van de CEPOL, hetgeen nog wacht op formele goedkeuring door de Raad. Ik geloof dat ik u kan zeggen dat er in juni 2005 al een politiek akkoord is bereikt binnen de Raad. Aangezien de bedenkingen van het Parlement allemaal zijn weggenomen, denk ik dat het besluit in de loop van september 2005 formeel zal worden goedgekeurd.
Het voorstel inzake de oprichting van een gespecialiseerde Europese dienst voor de bewaking van de buitengrenzen heeft tot gevolg gehad dat bij verordening van de Raad van 26 oktober 2004 een Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Unie is ingesteld. Dit agentschap, dat zetelt in Warschau, is inmiddels met zijn werkzaamheden begonnen en beschikt over een budget van meer dan 6 miljoen euro voor 2005. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik bedank de commissaris voor zijn uitvoerige en welkome antwoord. Ik heb nog een aanvullende vraag, namelijk of er nog wordt overwogen om de politieacademie verder te institutionaliseren, met name door haar onder communautaire controle te plaatsen en haar uit de Gemeenschapsbegroting te financieren. Hoe luidt het standpunt hierover? Wat betreft de bewaking van de buitengrenzen zou ik willen vragen of er al wordt nagedacht over gezamenlijke eenheden aan de buitengrenzen of dat dit momenteel nog niet het geval is. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik geloof dat de voorstellen tot verbetering van de CEPOL, dus van de politieacademie, in de richting zullen gaan van een sterkere controle van de zijde van de communautaire instellingen en zeer zeker in de richting van een forsere financiering. Naar mijn gevoel is een van de belangrijkste opdrachten van de politieacademie dat men zorgdraagt voor het opleiden van de politiefunctionarissen van de vijfentwintig lidstaten.
Voor wat het Europese Agentschap voor de buitengrenzen aangaat, is men er klaarblijkelijk nog niet toe gekomen om het soort acties op te zetten dat u thans bepleit. Persoonlijk heb ik altijd gezegd dat ik voor een gemeenschappelijke opleiding van het hele grenspersoneel van de lidstaten ben. Op die manier kunnen wij een Europese eenheid van grenswachters en grenspolitie opzetten, als de omstandigheden in de toekomst daarom vragen. De meningen hierover zijn nog verdeeld, maar mij lijkt het noodzakelijk dat dit agentschap van meet af aan de lidstaten kan bijstaan bij operationele werkzaamheden op het gebied van grenscontrole.
In dit opzicht kan ik zeggen dat de eerste opdracht die ik aan het agentschap heb toevertrouwd, het Middellandse-Zeegebied betreft. Met name moet het agentschap steun verlenen aan een aantal belangrijke maatregelen voor controle van de zeegrenzen in het gebied, onder meer met het oog op een versterking van de betrekkingen met de landen op de zuidelijke oever. Hier is voor Europa dus een uiterst belangrijke taak weggelegd. 
Voorzitter.
De Europese Commissie heeft op 10.5.2005 aan de Raad een voorstel voorgelegd voor een actieplan dat het instrument moet zijn om het Programma van Den Haag (Hague Programme) uit te voeren voor de periode 2005-2010. Tegelijk is de Raad overgegaan tot oprichting van het Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (verordening (EG) nr. 2007/2004).
Kan de Commissie zeggen hoe de operationele samenwerking tussen de lidstaten zal worden georganiseerd? Zal het agentschap overgaan tot de organisatie van gezamenlijke terugkeeroperaties (artikel 2 van verordening (EG) nr. 2007/2004), ondanks het uitgesproken verzet van het Europees Parlement? Heeft het agentschap overeenkomstig artikel 16 van verordening (EG) nr. 2007/2004, besloten gespecialiseerde bijkantoren op te richten in de lidstaten? In welke regio's? 
Franco Frattini,
   .  Zoals u waarschijnlijk weet, zal het Europees agentschap voor de buitengrenzen in zijn jaarlijkse werkprogramma’s op basis van de resultaten van zijn risicoanalyse een aantal operationele activiteiten vaststellen, die ieder jaar door de lidstaten in samenwerking met het agentschap moeten worden uitgevoerd. Daarnaast kunnen de lidstaten voorstellen indienen voor gezamenlijke operaties en proefprojecten die het agentschap vervolgens kan besluiten mede te financieren. Het agentschap zal de resultaten evalueren van alle operationele activiteiten die onder zijn hoede zijn verricht. Operaties van lidstaten aan buitengrenzen die buiten het kader van het agentschap vallen, dienen bij het agentschap te worden gemeld.
Wat de gezamenlijke terugkeeroperaties betreft, zal het agentschap ingevolge artikel 2 van Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad de lidstaten de nodige steun verlenen voor het organiseren van dergelijke operaties. In dit stadium zal het agentschap de operaties niet zelf uitvoeren, maar enkel technische bijstand verlenen aan de lidstaten. In dit verband dient opgemerkt te worden dat het agentschap de beste praktijken in kaart zal brengen met betrekking tot de verwerving van reisdocumenten voor en de verwijdering van illegaal in de EU verblijvende onderdanen van derde landen.
Voor een geloofwaardig Europees migratiebeleid is het noodzakelijk terugkeeroperaties te organiseren om zo de integriteit en doeltreffendheid van de asiel- en immigratiestelsels die de lidstaten hanteren, te waarborgen. Dergelijke terugkeeroperaties moeten echter worden uitgevoerd met volledige eerbiediging van de mensenrechten en de veiligheid van de remigranten. De Commissie rekent erop dat het agentschap op Europees niveau een toonaangevende rol zal spelen bij de ontwikkeling en bevordering van de hoogst mogelijke normen op dit gebied.
Het Haags Programma bevat de oproep gemeenschappelijke normen vast te stellen op basis waarvan personen op een humane wijze en met volledige eerbiediging van hun mensenrechten en waardigheid kunnen worden teruggestuurd. Daarnaast werd de Commissie hierin opgeroepen een voorstel in te dienen.
Op 1 september 2005 hechtte de Commissie goedkeuring aan een voorstel voor een richtlijn die voorziet in duidelijke, transparante en rechtvaardige gemeenschappelijke regels inzake uitzetting, tijdelijke bewaring en terugkeer waarbij, nogmaals, de mensenrechten en fundamentele vrijheden van de betrokken persoon of personen volledig worden geëerbiedigd.
Ten slotte, wat de interne organisatie van het agentschap betreft, kan de Commissie u mededelen dat de raad van bestuur van het agentschap op 30 juni 2005 heeft besloten een evaluatie op te starten waarin bekeken wordt of het noodzakelijk is gespecialiseerde takken op te zetten. Op basis van de bevindingen zal de raad van bestuur besluiten of en waar die gespecialiseerde afdelingen moeten worden opgericht. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – Hartelijk dank, mijnheer de commissaris, voor uw antwoord. Zoals u weet, hebben de Commissie en het Europees Parlement niet dezelfde kijk op de manier waarop het vraagstuk van de immigrantenstromen moet worden aangepakt. In het Europees Parlement ligt de eerbiediging van de mensenrechten heel gevoelig.
Ik vraag u nu zonder omhaal: zult u rekening houden met het standpunt van het Europees Parlement? Want tot nu toe bent u soms de tegenovergestelde kant uitgegaan. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik denk dat de term “respect” voor het Parlement neerkomt op een oprechte en transparante confrontatie.
Vanochtend heb ik bevestigd dat ik bereid ben om reeds de komende week de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken het volledige pakket voorstellen voor te leggen dat de Commissie vorige week pas heeft goedgekeurd.
Het komt me voor dat mijn bereidwilligheid duidelijk genoeg is, aangezien de bevoegde commissie van dit Parlement de geijkte plaats is om alle standpunten die over dit onderwerp geformuleerd kunnen worden, te verwoorden. 
Voorzitter.
De nieuw benoemde directeur van EUROPOL heeft een positieve indruk gemaakt op de vergadering van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken in juni 2005. Ook het bezoek dat EP-leden in april 2005 aan het hoofdkwartier van EUROPOL gebracht hebben, was bevredigend. Kan de Commissie dan ook nader uiteenzetten hoe zij de toekomstige samenwerking tussen EUROPOL en de EU-instellingen ziet?
Wat denkt de Commissie van de regelingen inzake de verantwoordingsplicht van EUROPOL ten opzichte van de EU-instellingen, inclusief de Commissie zelf?
Wat denkt de Commissie met betrekking tot EUROPOL van het feit dat de lidstaten hebben nagelaten het kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 (2002/465/JBZ)(1) te ratificeren op grond waarvan gemeenschappelijke onderzoekteams kunnen worden opgezet om problemen als mensenhandel, drugshandel en andere vormen van georganiseerde misdaad aan te pakken? 
Franco Frattini,
    Zoals u weet, zijn er natuurlijk meerdere bepalingen in het protocol bij de Europol-overeenkomst van november 2003, dat tot op heden door zestien lidstaten is geratificeerd, die voorzien in verbetering van de betrokkenheid van het Parlement bij de werkzaamheden van Europol: kennisgeving van de activiteitenverslagen van Europol en het gemeenschappelijke controleorgaan en van het financiële vijfjarenplan; raadpleging bij ieder initiatief van een lidstaat of de Commissie met betrekking tot Europol; en de mogelijke verschijning van het voorzitterschap van de Raad, eventueel vergezeld van de directeur van Europol, voor het Parlement. Daarom dringt de Commissie er bij de lidstaten op aan dit protocol zo snel mogelijk te ratificeren.
De ondersteunende medewerking van Europol aan de gemeenschappelijke onderzoeksteams wordt uitdrukkelijk voorzien in het protocol bij de Europol-overeenkomst van 28 november 2002, dat echter nog niet in werking is getreden. Het moet op dit moment nog door vijf lidstaten worden geratificeerd. Dit protocol kan pas echt leiden tot een uitbreiding van de operationele bevoegdheden van Europol indien de lidstaten zelf het kaderbesluit van 13 juni 2002 inzake gemeenschappelijk onderzoeksteams ten uitvoer hebben gelegd. Op dat punt deelt de Commissie de teleurstelling van het Parlement over het resultaat van de omzettingsbepalingen van het kaderbesluit. Daar dit terrein – helaas, kan ik wel zeggen – niet onder de communautaire bevoegdheid valt, kan de Commissie geen inbreukprocedure beginnen tegen de lidstaten die het kaderbesluit niet ten uitvoer hebben gelegd. Desondanks heeft Europol bijgedragen aan een aantal transnationale onderzoeken die niet in het enge kader van het gemeenschappelijke onderzoeksteam passen. Bovendien heeft het sommige daarvan gecoördineerd, waaronder de operatie van 13 juni 2005 op het gebied van kinderporno op internet, waarbij in dertien verschillende landen tegelijkertijd 153 huiszoekingen zijn verricht. Dankzij de medewerking aan dat onderzoek heeft Europol zijn positie versterkt.
Tot slot heeft de Commissie in haar mededeling uit 2002 over de uitoefening van democratische controle op Europol het idee bepleit van een gemengde commissie van leden van de nationale parlementen en het Europees Parlement die belast is met het bestuderen van de vragen rond Europol. Het zou nuttig zijn om dat idee nieuw leven in te blazen. Wat dat aangaat, is de Commissie volkomen bereid om aan dit soort parlementaire ontmoetingen deel te nemen. Zoals u wellicht weet zijn er juist over het onderwerp van de parlementaire controle op de politionele en strafrechtelijk samenwerking in oktober in Brussel twee bijeenkomsten van een halve dag gepland tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen. De vier subthema’s die op het programma staan zijn het Europees aanhoudingsbevel, Eurojust, Europol en de uitwisseling van gevoelige informatie. 
Claude Moraes (PSE ).
   – Mijnheer Frattini, u zei terecht dat u formeel niet bevoegd bent om inbreukprocedures in te stellen, maar kunt u uw invloed niet aanwenden om te zorgen voor meer transparantie tussen Europol en de instellingen? In een recent verlag over Europol gaven alle zijden van dit Huis te kennen dat transparantie ver te zoeken was. Desalniettemin vonden we dat Europol bijzonder waardevol werk verricht en dat het een effectieve organisatie is met een nieuwe directeur die probeert de organisatie nieuw elan te geven.
Kunt u met het oog op het belang van de onderwerpen die Europol behandelt, uw invloed aanwenden om de transparantieregels te verbeteren, aangezien die de organisatie alleen maar doeltreffender zullen maken? 
Franco Frattini,
   .  Inderdaad, ik ben het volledig met u eens op dit punt. Ik zal doen wat ik kan om politieke druk op de lidstaten uit te oefenen ter versterking van de transparantie. Ook zal ik trachten de verhoudingen tussen Europol en het Europees Parlement en de andere Europese instellingen transparanter te maken. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Drie internationale terroristen die naar Colombia waren gevlucht om uit handen van justitie te blijven, doken vorige maand opeens op in de Europese Unie, in Dublin. Kennelijk was Europol niet in staat ze op te sporen en konden ze ongestoord hun gang gaan. Heeft de Commissie in het kader van de verantwoordingsplicht Europol verzocht verslag hierover uit te brengen? Als de commissaris deze informatie niet vandaag kan verstrekken, kan hij mij dan in een later stadium een schriftelijk antwoord op mijn vraag doen toekomen? 
Franco Frattini,
   .  We beschikken nog niet over de betreffende informatie, maar ik kan u ervan verzekeren dat ik u alle informatie zal verstrekken zodra die beschikbaar is. 
De Voorzitter.
   Daar de vraagsteller afwezig is, komt vraag nr. 51 te vervallen. 
John Purvis (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, met een beroep op het Reglement wil ik u erop wijzen dat de heer Frattini al meer dan twintig minuten bezig is met het beantwoorden van vragen. Moeten we niet overgaan tot het derde deel van het vragenuur? 
De Voorzitter.
De Commissie is voornemens eind juli een standpunt in te nemen over de verenigbaarheid van Duitse visavoorschriften met de Europese wetgeving.
Welke maatregelen moet Duitsland nemen om ervoor te zorgen dat visa-aanvragen weer EU-conform worden behandeld?
Is het de Commissie bekend of dit soort maatregelen al zijn genomen? Is de Commissie van plan eventueel een inbreukprocedure te starten? 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie heeft zich over deze materie gebogen en de zaak uitgezocht na een schriftelijke vraag van de heer Wuermeling, die onlangs een schriftelijk antwoord heeft ontvangen.
Zoals velen van u waarschijnlijk wel weten, gaat het hier om de conformiteit van twee referentiecirculaires – een circulaire die in 2000 is aangenomen en de andere in 2004 – over de afgifte van visa en de thematische circulaires voor toepassing van de twee referentiecirculaires. De Commissie heeft geoordeeld dat de eerste circulaire, de zogeheten Volmer-verordening die van 3 maart 2000 dateert, niet strookt met de beginselen van de gemeenschappelijke consulaire voorschriften die momenteel van kracht zijn.
Wij hebben daarna de andere circulaire onder de loep genomen, die in oktober 2004 is aangenomen ter vervanging van de circulaire van 2000. De conclusie die wij na een eerste fase van grondige bestudering hebben getrokken, is dat de circulaire van 2004 een oplossing en een uitweg biedt voor de algemene kwestie van conformiteit met de momenteel van kracht zijnde gemeenschappelijke consulaire voorschriften. In ons antwoord aan de Duitse autoriteiten, en natuurlijk ook aan de heer Wuermeling, hebben wij gesignaleerd dat de circulaire van 2004 weliswaar overeen lijkt te komen met de gemeenschappelijke consulaire voorschriften, maar dat er toch ophelderingen, specificaties en verbeteringen moeten komen in de opstelling van de tekst van de huidige circulaire, die van 2004 dus.
Bovendien hebben wij aan de autoriteiten van de Duitse federale regering gevraagd om enkele antwoorden te geven met betrekking tot die noodzakelijke specificaties. Ik kan u verzekeren dat wij nog steeds contact onderhouden met de bevoegde autoriteiten. Natuurlijk zal ik u op de hoogte houden van de verdere reacties, zodra de diensten van de Commissie de antwoorden ontvangen. 
Ewa Klamt (PPE-DE ),
   . – Hartelijk dank, mijnheer de commissaris, voor het gedetailleerde schriftelijke antwoord op de vraag, dat nu aan ons voorligt. U hebt zojuist gezegd dat de Duitse visumverordening van 26 oktober 2004 nog verdere misverstanden uit de weg moet ruimen, met name inzake valse gegevens van de visumaanvrager en valse documenten.
Aangezien u ook duidelijk hebt gezegd dat er geen ruimte is voor nationale bepalingen in de gemeenschappelijke consulaire instructies, zou ik graag willen weten of de herziene versie van 2006 hieraan eens en voor altijd een einde zal maken. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank mevrouw Klamt voor deze aanvullende vraag.
Wij geloven dat hieruit de les getrokken moet worden dat het stelsel van afgifte van visa door de lidstaten van de Europese Unie nog verder geharmoniseerd dient te worden.
Bovendien zijn wij van mening dat indien bij de procedure van visumafgifte een onvolledige documentatie wordt gepresenteerd, er geen ruimte kan of mag zijn voor twijfels en onzekerheden, zelfs niet op het vlak van de interpretatie.
Daarom zal het voorstel voor herziening van de gemeenschappelijke consulaire voorschriften, dat wij begin 2006 zullen presenteren, nog duidelijker zijn. Wanneer de aanvrager onvolledige informatie verstrekt of wanneer men elementen op het spoor komt die niet kloppen, luidt het bindende voorschrift: er kan en mag geen visum afgegeven worden. 
Manfred Weber (PPE-DE ).
   – Ik wil de commissaris hartelijk danken voor zijn duidelijke uitspraken over de “Volmer-verordening” die gewoon niet rechtsconform was. Ik wil nogmaals onderstrepen dat dit niet alleen een Duitse aangelegenheid was, omdat veel mensen de EU zijn binnengekomen op een Duits visum en zijn doorgereisd naar andere lidstaten. Ik wil de minister dan ook vragen om nog een keer uit te leggen hoe groot hij de reikwijdte van dit “incident” inschat en hoe negatief de gevolgen voor Europa zijn. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ofschoon ik niet over precieze gegevens beschik, kan ik stellen dat een algemene toepassing van de regels die in de gemeenschappelijke consulaire visumvoorschriften staan, zeer belangrijke gevolgen heeft voor de Europese Unie. Het gaat namelijk om duizenden mensen die verzoeken om toegang tot de Unie en een visum aanvragen.
Bovendien is dit, zoals u al zei, geen strikt Duitse kwestie. Het gaat er immers om te garanderen dat alle consulaten van alle lidstaten van de Europese Unie voorkomen dat mensen die niet kunnen aantonen dat zij voldoen aan de juridische voorwaarden die zijn vastgelegd in de gemeenschappelijke consulaire visumvoorschriften, met een geldig afgegeven visum de Unie binnenkomen. Indien er sprake is van flexibiliteit in de interpretatie – en dat hoeft dan niet eens schending in strikte zin te zijn – kunnen de gevolgen werkelijk heel groot zijn. 
De Voorzitter.
   Daar de vraagsteller afwezig is, komt vraag nr. 53 te vervallen.
Relokatie van vluchtelingen is een belangrijk instrument met het oog op duurzame oplossingen van ernstige en langdurige vluchtelingenproblematiek. Momenteel neemt echter slechts een gering aantal landen in de wereld vluchtelingen op via zogeheten relokatie.
De EU zou een belangrijke rol kunnen spelen als zij een gemeenschappelijk vluchtelingenquotum bepaalde. Meer lidstaten dan thans het geval is zouden hieraan moeten meewerken opdat de EU in nauwe samenwerking met de UNHCR strategischer te werk kon gaan en de relokatie kon coördineren met andere initiatieven voor de lange termijn, bij voorbeeld gerichte steun voor terugkeer en herintegratie.
In het programma van Den Haag heeft de Raad de Commissie verzocht zogeheten regionale beschermingsprogramma's op te stellen in samenwerking met derde landen en met de UNHCR. Hiervan maakt o.m. deel uit een gemeenschappelijk relokatieprogramma voor de lidstaten die mee wensen te doen.
Kan de Commissie naar aanleiding hiervan mededelen of zij reeds een gemeenschappelijk relokatieprogramma op gang heeft kunnen brengen? Hoe staat zij tegenover een permanent relokatieprogramma in het kader van de EU-samenwerking? Hoe schat zij de bereidheid van de lidstaten in om deel te nemen aan een gemeenschappelijk relokatieprogramma? 
Franco Frattini,
   .  De regionale beschermingsprogramma’s die vorige week door de Commissie zijn goedgekeurd, zijn bedoeld om derde landen bij te staan die grote vluchtelingengemeenschappen herbergen of geconfronteerd worden met grote aantallen asielzoekers waarop hun beschermingscapaciteit niet berekend is. Dat gebeurt in de geest van medebetrokkenheid en medeverantwoordelijkheid. Vrijwillige relokatie zal een belangrijk onderdeel vormen van elk regionaal beschermingsprogramma. Het gaat er daarbij om een duurzame oplossing voor vluchtelingen te creëren en de betrokken derde landen bekend te maken met het partnerschapselement. Relokatie kan ertoe bijdragen de last van de regio’s van herkomst te verlichten en bijgevolg hun beschermingscapaciteit te verbeteren.
Met betrekking tot de ontwikkeling van een voor de gehele EU geldende relokatieregeling is de Commissie van mening dat het meer in de rede ligt een stapsgewijze aanpak te volgen, omdat relokatie voor de meeste lidstaten nieuw beleid is. De Commissie streeft momenteel naar een maximalisatie van het beschermingsvoordeel en de algemene invloed van de relokatieactiviteiten die in het kader van de regionale programma’s worden ondernomen.
De doelstelling is derhalve de deelname van de lidstaten aan het relokatiebeleid zo veel mogelijk aan te moedigen en te bevorderen. Om deze doelstelling te verwezenlijken, werken de diensten van de Commissie aan een wijziging van het besluit dat de Raad in 2004 heeft genomen betreffende het Europees Vluchtelingenfonds voor de periode 2005-2010, die erin voorziet dat relokatieactiviteiten per 2007 voor een groot deel door de Gemeenschap zouden kunnen worden gefinancierd.
Dit voorstel zal naar verwachting in oktober – al heel spoedig dus – ter goedkeuring aan de Commissie worden voorgelegd. De tenuitvoerlegging van een nieuw beleidsinitiatief staat of valt echter met begrotingssteun; zoals u zult begrijpen, is de financiële onderbouwing van dergelijk nieuw beleid dus van vitaal belang.
De Commissie is van mening dat de mogelijkheid om bij te dragen aan de beëindiging van zich voortslepende situaties waarin vluchtelingen verkeren, door het strategisch gebruik van relokatie in het kader van regionale beschermingsprogramma’s in combinatie met een robuuste financiële onderbouwing van de daarbij uit te voeren relokatieactiviteiten, de lidstaten ertoe zal aanzetten deel te nemen aan communautaire relokatie-initiatieven. Ik ben daarvan overtuigd. De Commissie heeft er nota van genomen dat verschillende lidstaten overwegen eigen nationale relokatieprogramma’s op te zetten. Bovendien bestaat er geen brede consensus onder de lidstaten over de noodzaak van een gecoördineerde en systematische aanpak van beschermingsvraagstukken in de regio’s van herkomst. Wel ziet men in toenemende mate in dat relokatiebeleid in potentie allesomvattende en doeltreffende oplossingen kan bieden voor langdurige vluchtelingensituaties.
Ten slotte zal de Commissie onderzoeken of het opportuun is een voorstel in te dienen voor een meer gestructureerde aanpak van relokatie op het niveau van de EU. Zij zal zich daarbij laten leiden door de evaluatie van de proefprogramma’s voor regionale bescherming en rekening houden met de operationele en logistieke behoeften op het vlak van het beheer van relokatie op communautaire schaal. Een dergelijk voorstel zou op lange termijn kunnen leiden tot de ontwikkeling van een permanente communautaire relokatieregeling, iets waarop ik veel hoop heb gevestigd. 
Inger Segelström (PSE ).
   –Ik wil commissaris Frattini bedanken voor dit verheugende besluit. Ik kom, zoals u weet, uit Zweden, een van de landen die zich altijd zeer betrokken hebben gevoeld bij dit vraagstuk. In het algemene vluchtelingendebat dat we tot nu toe hebben gevoerd, hebben we dit niet besproken als een belangrijke oplossing. Ik verheug me er daarom op de komende voorstellen te lezen en dank u nogmaals voor uw antwoord.
Franco Frattini,
   .  We zullen in die richting te werk gaan. 
De Voorzitter.
   Aangezien de voor het vragenuur aan de Commissie gereserveerde tijd verstreken is, worden de vragen nrs. 55 tot en met 94 schriftelijk beantwoord(2).
Het vragenuur is gesloten.

De Voorzitter.
    Aan de orde is het verslag (A6-244/2005) van Marielle De Sarnez, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid en het recht op weerwoord in verband met de concurrentiepositie van de Europese industrie van audiovisuele en informatiediensten (COM(2004)0341 – C6-0029/2004 – 2004/0117(COD)). 
Viviane Reding,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw De Sarnez graag bedanken voor haar verslag en voor het werk dat zij heeft verricht. Als het om problemen gaat die rechtstreeks verband houden met onze samenleving en met de essentie van deze samenleving, is het namelijk niet eenvoudig om een heel Parlement, met de verschillende visies, ideologieën en culturen die daarin vertegenwoordigd zijn, op één lijn te krijgen met betrekking tot één tekst. Het is fantastisch dat mevrouw De Sarnez erin geslaagd is om allereerst in het Parlement, maar vervolgens ook tussen de instellingen overeenstemming te bereiken over de doelstellingen die door de Commissie zijn gepresenteerd. 
 Zoals u zult begrijpen als ik het standpunt van de Commissie over dit verslag toelicht, is het merendeel van de amendementen voor ons volledig of in beginsel aanvaardbaar. Voordat ik inga op de details, zou ik echter graag de mening van de afgevaardigden over dit verslag horen.
Eigenlijk kan ik het volgende zeggen: wat we moeten doen, vloeit voort uit het uitgangspunt van betere regelgeving. Daarom moeten we ernaar streven zo bondig mogelijk te zijn in juridische teksten en de details van hun tenuitvoerlegging over te laten aan de belanghebbenden en de lidstaten. Als commissaris heb ik geprobeerd ervoor te zorgen dat iedere laag van onze samenleving zijn verantwoordelijkheden serieus neemt. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor onze media-industrieën.
Een aantal amendementen van het Parlement is in de huidige vorm voor de Commissie onaanvaardbaar, omdat zij te gedetailleerd of te prescriptief zijn, of vanwege hun inhoud. Ik zou op basis van dit debat echter van gedachten kunnen veranderen, dus ik kijk ernaar uit de bijdragen van de afgevaardigden te horen met betrekking tot deze bijzonder belangrijke maatschappelijke kwestie. Ons werk is essentieel. We zitten niet in de politiek voor ons eigen belang; we maken beleid om onze maatschappijen te verbeteren. Als ik het heb over onze maatschappijen, bedoel ik de diverse culturen van de 25 lidstaten, die moeten worden verenigd in een Europees beleid van hoog niveau. Ik weet dat het Parlement hiertoe in staat is. Daarom zal ik nu luisteren naar hoe het Parlement wil dat de Commissie haar basisvoorstel voorlegt aan de Raad. Ik heb groot vertrouwen in wat het Parlement, in zijn wijsheid, zal gaan zeggen. Daarna zal ik proberen gepaste conclusies te trekken uit de voorstellen die worden gedaan. Ik zal zeer aandachtig luisteren naar mevrouw De Sarnez, die het standpunt van het Parlement uiteen zal zetten. 
Marielle De Sarnez (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste doelstelling van deze aanbeveling is de bescherming van minderjarigen op het internet. Internet is een machtig instrument, dat geen grenzen kent, voor iedereen toegankelijk is en eenieder de beschikking geeft over een enorme hoeveelheid kennis, documenten en een capaciteit voor informatie-uitwisseling die ongekend is in de geschiedenis van onze mensheid. In slechts enkele jaren heeft internet het aanzien van de wereld veranderd.
Het is echter de plicht van de wetgever om te voorkomen dat dit machtige communicatiemiddel een schadelijk of zelfs gevaarlijk instrument wordt, in het bijzonder voor minderjarigen, die er steeds vaker gebruik van maken. Jonge kinderen brengen tegenwoordig namelijk meer tijd voor de computer door dan voor de televisie. Hoewel ze het zich niet bewust zijn, zijn ze niet altijd veilig op het internet. Ze moeten er het hoofd bieden aan nieuwe gevaren, die diepe en onomkeerbare trauma’s bij hen teweeg kunnen brengen.
Ik wil u enkele cijfers geven met betrekking tot deze situatie, die steeds zorgwekkender wordt. Ruim een op de drie kinderen wordt op het internet ongewild geconfronteerd met gewelddadige, pornografische of pedofiele beelden. Er zijn momenteel ongeveer 260 miljoen pagina’s met een pornografisch karakter op het web en 470 sites met een pedofiel karakter. Het aantal op internet gesignaleerde beelden van kinderen – zeer jonge kinderen – die seksueel uitgebuit of misbruikt worden, bedraagt meer dan anderhalf miljoen. Tussen 2003 en 2004 is de hoeveelheid kinderpornografie op internet met 70 procent toegenomen. In gemiddeld dertig seconden kan een jongere die deelneemt aan een “chat” al seksueel worden benaderd door een volwassene die op zoek is naar een prooi en zich daarom voordoet als een jongere met als enig doel om een foto en adres van de jeugdige internetter te bemachtigen en een afspraakje met hem of haar te maken. In de aan pedofilie gerelateerde handel gaat wereldwijd jaarlijks 20 miljard dollar om. Alleen al in Frankrijk bedraagt de omzet 50 miljoen euro per jaar.
Als we zoiets constateren, dan mogen en kunnen wij niet werkeloos blijven toezien. Het is hoog tijd dat kinderen en kwetsbare personen worden beschermd tegen alle schadelijke inhoud, of dat nu legale of illegale inhoud is. Het is hoog tijd om alle betrokkenen verantwoordelijkheidsbesef bij te brengen voor wat er op het internet gebeurt. Dit is des te meer noodzakelijk, daar de nieuwe technologieën alomtegenwoordig zijn en meestal vrij toegankelijk zijn op school, in het cybercafé en thuis en straks ook via de mobiele telefoon. Dit zijn allemaal nieuwe manieren waarop jongeren zich aan iedere vorm van toezicht kunnen onttrekken. Zelfregulering volstaat tegenwoordig niet meer. Wij moeten een stap verder gaan door alle actoren – politici, het bedrijfsleven en opvoeders – aan te sporen hun verantwoordelijkheid te nemen.
In de eerste plaats dragen politici verantwoordelijkheid. Het is de taak van de regeringen en de ministers van Onderwijs om internetonderricht in de onderwijsprogramma’s op te nemen, dat is bestemd voor alle kinderen, leerkrachten en ouders. Daarnaast is het hun taak om voorlichtingscampagnes te organiseren om de publieke opinie tegen de gevaren van het internet te waarschuwen. Zij moeten er tevens voor zorgen dat het aantal telefonische hulpdiensten voor het signaleren van schadelijke inhoud wordt uitgebreid, en bevorderen dat er een gratis Europees telefoonnummer wordt ingesteld dat voor iedereen toegankelijk is. Tot slot stellen wij voor dat de Commissie onderzoekt of er een domeinnaam “kid” kan worden ingesteld, die uitsluitend bestemd is voor inhoud voor kinderen.
Daarnaast draagt het bedrijfsleven verantwoordelijkheid. Het bestaan van handvesten, gedragscodes en kwaliteitsprocedures is niet langer voldoende. Het is hoog tijd dat hostservers ouders gebruiksvriendelijke software bieden en abonnementen op toegangsdiensten die specifiek bestemd zijn voor kinderen, met automatische filtering bij de bron. Daarnaast is het hoog tijd dat ontwerpers en producenten verplicht worden hun sites te beschrijven, zodat een classificatie van de websites kan worden gemaakt.
Tot slot dragen opvoeders, met andere woorden ouders en leraren, verantwoordelijkheid. Kinderen komen op steeds jongere leeftijd in aanraking met informatie en beelden via het internet. Alleen door internetonderricht op te nemen in het schoolprogramma wordt een beter gebruik van internet mogelijk. Het spreekt vanzelf dat leerkrachten dan moeten worden bijgeschoold en voorgelicht, en dat geldt ook voor ouders.
Dit zijn in essentie onze voorstellen. Deze aanbeveling heeft echter tevens ten doel om het recht op weerwoord in alle on-linemedia mogelijk te maken. Dit recht op weerwoord functioneert reeds naar tevredenheid voor de geschreven pers en de audiovisuele diensten, maar niet voor de on-linemedia. In de meeste lidstaten is hiervoor op dit moment geen enkele voorziening getroffen. Daarom moeten er Europese minimumbeginselen voor de uitoefening van dit recht op weerwoord worden vastgesteld voor alle nieuwe elektronische communicatiemiddelen.
Op die manier zal deze aanbeveling ervoor kunnen zorgen – dankzij de steun van het Parlement, dat ik wil bedanken voor de kwaliteit van zijn werk – dat het gebruik van internet verbeterd wordt. Daarnaast hoop ik dat het vertrouwen door deze aanbeveling kan worden hersteld. Europa maakt momenteel een ernstige crisis door; een crisis met betrekking tot de instellingen, het functioneren, de begroting, de identiteit en de waarden van de Unie. Ik hoop echter dat wij in ieder geval, als het om de toekomst van onze kinderen gaat, het vermogen zullen hervinden om te handelen en om de veranderingen door te voeren die nodig zijn om hen te beschermen. Dat is wel het minste wat wij voor hen kunnen doen. 
Roberta Angelilli (UEN ),
   – Mijnheer de Voorzitter, met dit voorstel voor een aanbeveling is een stap in de goede richting gezet om minderjarigen en de menselijke waardigheid te beschermen en er met name voor te zorgen dat kinderen veilig op internet kunnen surfen. Ook wil men met dit voorstel het recht op weerwoord garanderen ten aanzien van onjuiste informatie, ongeacht via welk medium deze is verspreid.
Toch is het jammer dat als rechtsgrondslag voor deze aanbeveling gekozen is voor artikel 157 van het Verdrag, dat bedoeld is om het concurrentievermogen van de Europese industrie te waarborgen, in plaats het meer gepaste artikel 153 betreffende consumentenbescherming. Ook is het jammer dat er qua juridische vorm gekozen is voor een aanbeveling, die, zoals bekend, geen juridisch bindende waarde heeft.
Desalniettemin is het van groot belang dat men met dit verslag de bescherming van minderjarigen tracht te versterken door middel van onderwijsprogramma’s over informatiediensten, die ook gericht zijn op volwassenen, ouders, leraren en opvoeders, zodat zij minderjarigen kunnen leren verantwoord om te gaan met dergelijke informatiediensten, met name internet.
Verder is het buitengewoon belangrijk dat het gevaar dat kinderpornografie met name op internet vormt, bestreden wordt door middel van informatieve en preventieve reclamecampagnes.
Zoals de rapporteur ook heeft gezegd, is internet een fantastisch instrument om met de hele wereld te communiceren, maar het moet ook veilig en betrouwbaar zijn. Juist daarom is het zo belangrijk dat de Commissie ermee instemt een gratis Europees telefoonnummer in te stellen waarop men informatie kan krijgen over de bestaande filtersystemen en waardoor het bovendien makkelijker wordt klachten in te dienen bij de bevoegde autoriteiten en gevaarlijke websites te melden.
Bovendien zou het nuttig kunnen zijn een kwaliteitskeurmerk voor internetaanbieders in te stellen waardoor men kan zien of een aanbieder zich aan een gedragscode houdt.
Tot slot is een belangrijke mogelijkheid ook het creëren van filters die het versturen van kinderpornografie en ander materiaal dat afbreuk doet aan de menselijke waardigheid, aan de bron tegenhouden.
Ter afsluiting wil ik graag de rapporteur bedanken, evenals alle leden die deze tekst mede hebben opgesteld. 
Vasco Graça Moura,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het uitstekende verslag van mevrouw De Sarnez confronteert dit Parlement met een probleem dat nog lang niet verholpen is en het zal nog lang duren voordat er een bevredigende oplossing ter tafel ligt, ondanks het feit dat het aannemen van de voorgestelde aanbeveling op dit punt een belangrijke stap voorwaarts kan betekenen.
De bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid stelt ons dagelijks voor nieuwe problemen en de vraag naar een vastberaden optreden en passende voorlichting van de actoren die rechtstreeks bij dit probleem betrokken zijn, wordt steeds groter. Er moeten specifieke verantwoordelijkheden worden genomen, de uitwisseling van goede praktijken moet worden bevorderd en er dient een nauwe samenwerking tot stand te worden gebracht tussen alle belanghebbenden bij deze kwestie.
Wij moeten ons echter afvragen of dat voldoende is. Mogen wij bijvoorbeeld verwachten dat de mechanismen voor zelfregulering en co-regulering een volkomen bevredigende oplossing voor dit probleem zullen blijken? Daarvoor is een radicale mentaliteitsverandering nodig op het gebied van het concurrentievermogen en de productie van inhoud, met als doel dat de onwettige en schadelijke producten die steeds vaker binnendringen in de verschillende audiovisuele media en de zogeheten on-linediensten geweigerd worden.
Deze kwestie heeft betrekking op de meest uiteenlopende gebieden, zoals de bescherming van de mensenrechten, de vorming van de persoonlijkheid, opvoeding in het gezin en op school, de ontwikkeling van het burgerschap; kortom, zij raakt de kern van de democratie en de vrijheid. Daarom vereist het onderwerp van de aanbeveling die wij hier voor ons hebben liggen de betrokkenheid, op verschillende niveaus en vanuit verschillende perspectieven, van de Europese en nationale autoriteiten, de audiovisuele industrie, de aanbieders en gebruikers van internet en, meer in het algemeen, van de gezaghebbende personen die directe omgang hebben met minderjarigen, zoals ouders, opvoeders en leerkrachten.
Ook ontwikkelingen en verbeteringen op technologisch gebied zijn echter essentieel, zodat de maatregelen die in de aanbeveling vervat zijn daadwerkelijk het gewenste effect kunnen sorteren: van signalering tot filtering, van classificatie tot de concrete omschrijving van legale en illegale praktijken. Anderzijds dient de nodige aandacht te worden besteed aan de minderjarigen zelf; zij moeten in staat zijn om verdedigingsmechanismen te activeren; de kinderbeschermingsorganisaties en andere soortgelijke verenigingen moeten actief bij dit initiatief betrokken worden; en ook binnen de opvoeding en het onderwijs dient rekening te worden gehouden met deze problematiek. Verder moeten er geraffineerde en complexe zelfreguleringsprocedures ontwikkeld worden, waarbij de instellingen en het bedrijfsleven een hoge graad van zelfkritiek en burgerzin moeten bevorderen.
Dit is mijns inziens het moeilijkste punt, aangezien hiermee een ingrijpende mentaliteitsverandering en gedragswijziging gemoeid is op een moment van heftige concurrentie en ongebreideld winstbejag. Ten slotte moeten ook de nationale wetgevingen op zodanige wijze worden aangepast dat alle factoren die ik hier genoemd heb gecombineerd worden en er samen voor zorgen dat toch tenminste een deel van de beoogde doelstellingen bereikt wordt. Laten wij hopen dat wij dit voor elkaar krijgen in een niet al te verre toekomst.
Ik ben dan ook van oordeel, mijnheer de Voorzitter, dat mevrouw De Sarnez onze felicitaties verdient en dat wij vóór dit verslag moeten stemmen. 
Christa Prets,
    – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, uit de Lissabon-strategie is het EU-actieplan “eEurope” voortgekomen, dat is bedoeld als hulpmiddel om de doelen die voor het jaar 2010 gesteld zijn op het gebied van de informatietechnologie, met name internet, sneller te bereiken. Onderdeel daarvan zijn ook maatregelen die door de lidstaten genomen dienen te worden om tot een veilig internet te komen.
Veiligheid op internet betekent echter niet alleen het gebruik van intelligente chipkaarten en bescherming tegen virussen, maar ook tegen schadelijke en illegale inhoud. Daarom zou ik de Commissie met nadruk willen vragen dit aspect in de toekomstige eEurope-actieplannen zwaarder aan te zetten en in ieder geval concrete maatregelen in de plannen op te nemen.
In een land als Oostenrijk is 80 procent van de jongeren internetgebruiker, de helft van hen verkeert bijna dagelijks op het net. Het aantal pornosites op internet wordt momenteel op 260 miljoen geschat. De handel in seks op internet, vooral kinderporno, floreert. Daarom kan het Europees Parlement niet vaak genoeg aandringen op de bescherming van minderjarigen en jongeren. Daarnaast dienen we ervoor te waken dat de menselijke waardigheid geweld aangedaan wordt omwille van een vergroot concurrentievermogen.
Zowel op politiek als op economisch en pedagogisch niveau moeten er maatregelen worden geëist en genomen. Ouders dienen daarbij betrokken worden. De maatregelen moeten leiden tot een gelijk niveau van bescherming voor jongeren en de menselijke waardigheid, teneinde op de lange termijn een groter concurrentievermogen van audiovisuele, informatieve en on-linediensten veilig te kunnen stellen. Er moeten op grotere schaal filtersystemen toegepast worden. Minderjarigen zouden in de toekomst geen toegang meer moeten krijgen tot kinderpornografie en inhoud met een racistische of gewelddadige strekking. Er is dringend behoefte aan bewustwordingscampagnes, bijscholing van leraren en opvoeders en de invoering van een keurmerk voor providers die zich aan een bepaalde gedragscode houden. Er is niets mis met zelfregulering, maar die biedt kinderen niet voldoende bescherming tegen de huidige stortvloed aan schadelijke inhoud.
Een even belangrijke vereiste is het recht op weerwoord, dat ook van toepassing zou moeten zijn op alle nieuwe elektronische communicatiemiddelen, dus de audiovisuele media en de on-linediensten, natuurlijk zonder de vrijheid van meningsuiting en het bijzondere karakter van de betreffende vorm van dienstverlening uit het oog te verliezen.
Het is jammer dat het hier slechts om een aanbeveling gaat en dat we de lidstaten slechts kunnen vragen die over te nemen. Maar een regelmatige controle lijkt me niet teveel gevraagd, zodat we in het openbaar druk kunnen uitoefenen en de goeden van de nog beteren kunnen scheiden. 
Alfonso Andria,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, op de eerste plaats wil ik collega De Sarnez feliciteren met de efficiënte en innovatieve aanpak die zij gekozen heeft om een uiterst delicaat onderwerp te behandelen.
Door de grote verspreiding van het internet hebben de instellingen onlangs ingezien dat de rechten van minderjarigen beschermd moeten worden. Met name minderjarigen moeten beschermd worden, aangezien zij tot de voornaamste potentiële gebruikers van het net behoren.
Ik ben me er terdege van bewust hoe moeilijk het is een goed evenwicht te vinden tussen twee vereisten: enerzijds moeten we garanderen dat minderjarigen gebruik kunnen maken van de schat aan informatie die het net kan leveren, en anderzijds hebben we de plicht het gevaar af te wenden dat internet minderjarigen op een slecht pad brengt of de verkeerde dingen aanleert.
Daarom is het van fundamenteel belang dat het circuleren van informatie die schadelijk is voor de menselijke waardigheid en voor de burgerlijke en culturele ontwikkeling van minderjarigen, bestreden wordt.
Anderzijds is het tevens onontbeerlijk dat het ontwikkelingsproces van de sector niet gestopt, maar juist aangezwengeld wordt door nieuwe audiovisuele technologieën en informatiediensten te stimuleren, maar dan wel in een klimaat van rust en vertrouwen.
Als er namelijk niet snel doeltreffende middelen gevonden en ingezet worden om het publieke belang te beschermen, dan bestaat het risico dat die nieuwe technologieën en diensten hun sociaal, cultureel en economisch potentieel niet volledig zullen benutten.
Ik ben het met de rapporteur eens, wanneer zij stelt dat er, om ervoor te zorgen dat minderjarigen bij het gebruik van nieuwe informatietechnologieën beschermd worden, op drie verschillende verantwoordelijkheidsniveaus tegelijk actie moet worden ondernomen: de politiek, het bedrijfsleven, en het onderwijs en de ouders. Ik steun derhalve de door haar opgestelde voorstellen, met name de voorstellen om op burgers gerichte informatiecampagnes op te starten teneinde de publieke opinie bewust te maken van de gevaren die verbonden zijn aan oneigenlijk internetgebruik, het stimuleren van het opleiden van opleiders door middel van specifiek op leraren en opvoeders gerichte initiatieven met betrekking tot de risico’s van internet voor minderjarigen, en het verspreiden van informatiepakketten onder leerlingen en ouders.
Tot slot roep ik de Europese Commissie ertoe op te ijveren voor het in het leven roepen van één gratis telefoonnummer voor de hele Unie waar mensen terechtkunnen met informatie en klachten over schadelijke sites. Zo zou er makkelijk een lijst van dergelijke webdomeinen opgesteld kunnen worden, ook om de makers ervan eventueel gerechtelijk te vervolgen. Op die manier zouden lidstaten die nu nog niet zo’n uiterst nuttige dienst voor het verzamelen van gegevens en nieuws hebben, er wel een krijgen, wat goed past binnen de strategie voor het beschermen van minderjarigen. 
Michael Cramer,
    – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, net als bijna alle andere dingen des levens heeft internet zijn goede en slechte kanten – niet alleen voor minderjarigen, maar ook voor volwassenen. Ik weet waar ik het over heb, want ook ik erger me aan veel van de websites, al ben ik dan niet minderjarig. Het probleem waarvoor we ons gesteld zien, is dat we een evenwicht moeten vinden tussen de vrije uitwisseling van informatie, die we allen toejuichen, en de bescherming van minderjarigen.
Maar laten we daarbij ons doel niet voorbij schieten. In de Verenigde Staten was men van plan bepaalde filters toe te passen. Die hielden echter alle informatie over bijvoorbeeld borstkanker tegen, alleen omdat het woord “borst” van pornografische strekking werd geacht. We moeten waarschuwen voor zulke gevaren. Zoiets mag bij ons niet gebeuren.
Wat ons voor ogen staat, is een zelfstandige en zelfbewuste omgang van jongeren en volwassenen met de verschillende communicatiemiddelen. Omdat kinderen toch een bijzondere vorm van bescherming nodig hebben, moeten er kindvriendelijke websites voor hen komen, waar ze zich al vroegtijdig kunnen oefenen in iets heel belangrijks: het herkennen van positieve internetinhoud en het uitsluiten van negatieve.
Natuurlijk zijn er ook effectieve filters nodig, maar dan wel filters die hun doel niet voorbijschieten. Het gaat dan om filters tegen pornografie en tegen racistische en gewelddadige inhoud – de laatste twee nadrukkelijk ook voor volwassenen. Scholen en andere onderwijsinstellingen moeten leraren en opvoeders bij gaan scholen, om hen in staat te stellen hun pupillen van de informatie te voorzien die ze nodig hebben.
Los daarvan moet er ook een keurmerk komen, om op een goed voorbeeld te kunnen wijzen en bij wijze van contrast het slechte voorbeeld aan de kaak te kunnen stellen. We zullen er per amendement voor pleiten om het aantal strenge filters niet te groot te maken, maar er tegelijkertijd voor te zorgen dat zij afdoende bescherming bieden aan onze kinderen. 
Konrad Szymański,
    Mijnheer de Voorzitter, de grenzen tussen televisie, internet en telefoondiensten worden steeds vager, en daardoor worden wij met nieuwe uitdagingen geconfronteerd. De wetgeving die momenteel op EU-niveau van kracht is, is niet toereikend om dergelijke uitdagingen het hoofd te bieden. Ik denk bijvoorbeeld aan de noodzaak de geestelijke en morele ontwikkeling van de jongste mediagebruikers te beschermen.
Het meest problematische aspect van de richtlijn is de manier waarop de lidstaten worden ontslagen van de verantwoordelijkheid voor de inhoud van de programma’s die van buiten hun grenzen worden uitgezonden. Het begrip “staatsgrenzen”, of dat van een uit natiestaten bestaande EU, is een anachronisme in de hedendaagse mediawereld, en het zou onverantwoordelijk zijn om bepaalde programma’s te negeren, enkel en alleen omdat zij van buiten de nationale grenzen worden uitgezonden.
De verplichte technische beschermingsmaatregelen voor programma’s die een bedreiging vormen voor de morele ontwikkeling van het kind, zijn achterhaald en niet langer effectief. Zij dienen maar één doel, namelijk het ego te strelen van degenen die ze in de richtlijn hebben opgenomen. Wij zien eveneens het feit over het hoofd dat met artikel 22 is voorzien in een soort programma dat helemaal niet uitgezonden zou mogen worden. Daar komt bij dat er programma’s zijn waartoe kinderen in de regel geen toegang zouden mogen hebben. Overeenkomstig de richtlijn mogen programma’s geen obscene of pornografische scènes bevatten, en zij mogen niet worden uitgezonden als zij een bedreiging vormen voor de geestelijke ontwikkeling van het kind. Desalniettemin zijn wij niet in staat een oplossing te vinden voor het probleem van schadelijke programma’s, die als onderdeel van een pakket worden geleverd aan gezinnen die daar helemaal niet om hebben gevraagd.
Het behoeft geen betoog dat wij hier stuiten op het fundamentele beginsel van de vrijheid van meningsuiting, en dat dit een strijd is die wij van de porno-industrie zullen verliezen. Het is een droevige zaak dat wij niet in staat zijn dit eenvoudige normenconflict op te lossen ten gunste van het gezond verstand en het publieke belang.
Het enorme aantal mazen en uitzonderingen in de richtlijn zullen de lidstaten, en de Europese Unie zelf, ertoe aanzetten zich niet bezig te houden met de vraagstukken die in de richtlijn en met name in artikel 22 aan de orde worden gesteld. Een goed voorbeeld hiervan is het feit dat de Europese Commissie geen actie heeft ondernomen naar aanleiding van de klachten die bij haar waren ingediend over de registratie van een pornokanaal door de Franse Hoge Raad voor Audiovisuele media. Deze registratie is niet alleen een schending van de richtlijn binnen Frankrijk, maar vormt nu ook een basis voor aanvragen voor automatische goedkeuring van het kanaal in bijvoorbeeld Polen.
Wij maken veel te weinig gebruik van de mogelijkheid om de kijkers beter te beschermen door middel van nationale wetgeving. Het verslag-De Sarnez geeft een antwoord op het merendeel van deze uitdagingen en problemen, en daarom verdient het onze steun. Ik wil echter niet nalaten te vermelden dat de frequente verwijzingen naar het Grondwettelijk Verdrag, dat dood en begraven is, ernstig afbreuk doet aan het verslag. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil in de eerste plaats de rapporteur gelukwensen met de volledigheid van haar verslag, en de collega’s feliciteren met hun bijdragen aan het debat over het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid en het recht op weerwoord in verband met de concurrentiepositie van de Europese industrie van audiovisuele en informatiediensten, dat in het verslag-De Sarnez is vervat.
In het verslag staan talrijke constateringen, maar wat in feite heeft geleid tot de opstelling van dit verslag is de gevolgtrekking dat de Europese Unie niet in staat is de toepassing van haar richtlijnen af te dwingen en efficiënt te bewaken.
Op grond van de amendementen die wij konden indienen en goedkeuren, zijn wij tot de slotsom gekomen dat als wij de doelstellingen op mediagebied, en met name op het gebied van de televisie zonder grenzen en de nieuwe informatietechnologieën – zoals internet – willen bereiken, samenwerking tussen politici, de audiovisuele industrie en ouders een absolute voorwaarde is. De hiermee gepaard gaande verantwoordelijkheden betreffen de kwaliteit van het aangeboden product, de scholingsprogramma’s voor jongeren, de bescherming van de waardigheid en het recht op weerwoord als de goede zeden worden geschonden of persoonsgegevens van burgers openbaar worden gemaakt.
Ter afsluiting wil ik aandringen op een onmiddellijke en uniforme toepassing in alle lidstaten van de digitale ether- en kabeltelevisie. Dan zullen de ouders in staat zijn controle uit te oefenen op de programma’s, met name op de programma’s die door de razendsnelle technologische vooruitgang toegankelijk zijn geworden voor miljoenen Europese burgers, waaronder minderjarigen. Tot slot wil ik ook aandringen op de verwezenlijking van informatieprogramma’s met campagnes tegen het gebruik van geweld tegen minderjarigen en op de ondersteuning van slachtoffers in de vorm van psychologische, morele en materiële hulp. 
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de ontwikkeling van nieuwe informatietechnologieën en de steeds verdere verspreiding van het gebruik van internet hebben enorm bijgedragen aan de verspreiding van kennis en informatie en hebben de communicatie tussen mensen aanzienlijk vergemakkelijkt.
De technologie heeft vaak echter ook een negatieve uitwerking, namelijk als zij voor verkeerde doeleinden wordt gebruikt, en met name indien er geen goed wetgevingskader bestaat voor de reglementering van het gebruik ervan. Op internet zijn er miljoenen websites met pornografische inhoud en, zoals rapporteur De Sarnez zojuist terecht opmerkte, brengen jongeren meer uren door op het internet dan voor de televisie.
Daarom is het de plicht van de wetgevers te waarborgen dat dit instrument voor vrije meningsuiting niet ontaardt in een gevaarlijk medium voor minderjarigen.
Dat is ook precies het doel van de onderhavige aanbeveling. Daarin worden innovatieve en concrete maatregelen voorgesteld voor de controle op websites met illegale en schadelijke inhoud.
Met deze maatregelen kan men mijns inziens in grote mate tegemoet komen aan de zorgen van de burgers. Daarom wil ook ik op mijn beurt mevrouw De Sarnez gelukwensen, met wie wij in onze commissie regelmatig hebben kunnen discussiëren, en wil ik de leden van de Commissie cultuur en onderwijs bedanken voor hun werk en hun bijdragen aan het vraagstuk dat aan de plenaire vergadering ter stemming zal worden voorgelegd. De huidige tekst is aanzienlijk beter dan het oorspronkelijk voorstel van de Commissie.
Wat ten slotte het recht op weerwoord betreft, is het onontbeerlijk dat er in alle lidstaten gemeenschappelijke beginselen zijn, opdat de bescherming van de waardigheid, de eer en de reputatie van de individuele mens op efficiënte wijze kan worden verzekerd.
Als in de verschillende lidstaten uiteenlopende voorwaarden blijven bestaan voor het uitoefenen van het recht op weerwoord, lopen wij het risico dat mensen die puur uit opportunisme valselijk beschuldigd worden, niet in staat zijn dit recht op gepaste wijze uit te oefenen. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ).
   – Ik juich het verslag toe en ben voorstander van de bescherming van jongeren. Zij worden door de media en met name door het internet blootgesteld aan gevaren waarvan hun ouders en leerkrachten zich wellicht niet volledig bewust zijn. Daarom is er een dringende behoefte aan informatie voor en voorlichting van ouders en leerkrachten en van heel de samenleving, opdat iedereen gewaarschuwd is voor deze hedendaagse gevaren.
Het soort volwassenentoezicht waarmee elk gevaar kan worden voorkomen, bestaat evenwel niet. Het geweld in de samenleving en het geweld onder jongeren neemt steeds verder toe, en daarom moeten ook bepaalde sectoren van de media en de makers van computerspellen de verantwoordelijkheid hiervoor op zich nemen, aangezien jongeren juist op die manier gewelddadig gedrag leren. Zij identificeren zich met de negatieve rolmodellen in dergelijke spellen en worden daardoor ongevoelig voor het lijden van anderen, of zij scheppen er zelfs genoegen in, aangezien zij dat als normaal beschouwen.
In een tijd waarin wij terrorisme tot in de verste uithoeken van de wereld bestrijden, wordt met dergelijke beelden terrorisme hier juist aangewakkerd en versterkt.
Aangezien in de regel voor de zakenwereld winst het allerbelangrijkste is, moeten de landen gebruik maken van wet- en regelgeving om beperkingen op te leggen, en ervoor zorgen dat dergelijke beperkingen worden nageleefd en er gepaste maatregelen worden genomen in geval van overtredingen. Anderzijds moeten al degenen die hun brood verdienen in de media of dankzij jongeren, verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. De industrieën moeten een beschrijving geven van de inhoud van het product dat zij willen verkopen. Daardoor wordt de classificatie van websites vergemakkelijkt en ontstaat de mogelijkheid tot het formuleren van coderingen en raadgevingen en tot een geschikte manier van filteren.
Ik vraag mij echter af of alleen gewelddadige inhoud winstgevend is. Er zijn immers zo veel belangrijke dingen in het leven die men op interessante en informatieve wijze aan jongeren kan doorgeven, en die tegelijkertijd ook kunnen bijdragen tot een betere samenleving en betere betrekkingen tussen de mensen. 
Aloyzas Sakalas (PSE ).
   – Ik wens de rapporteur geluk met het zorgvuldig opgesteld document. Mijns inziens zal dit document zeer behulpzaam zijn bij de bescherming van onze kinderen tegen schadelijke inhoud die door de media, met inbegrip van het internet, wordt verspreid. Ik wilde erop wijzen dat het internet en met name de internetcafés het minst gecontroleerd worden van alle informatiemedia. Volgens een opiniepeiling van onderzoeksbureau Gallup surft niet minder dan 63 procent van de Litouwse kinderen op het internet, en daarvan behoort wel 33 procent tot de leeftijdscategorie 7 tot 10. Slechts de helft van de ouders heeft belangstelling voor de manier waarop hun kinderen op internet surfen. Niet minder dan 90 procent van de geïnterviewden is van mening dat pornografie de meest schadelijke inhoud is op internet, terwijl 54 procent geweldgerelateerde informatie noemt. Voor 36 procent van de ondervraagden is pedofilie de meest schadelijke inhoud, en voor 13 procent zijn dat religieuze sekten. Ik sta volledige achter de voorstellen en amendementen in het verslag. De Litouwse autoriteiten zijn erin geslaagd lokaal geproduceerde websites succesvol te beheren, en wij hebben daar dan ook geen enkel probleem mee. Wij ondervinden echter wel grote problemen met inhoud uit het buitenland, aangezien daar nauwelijks enige controle op kan worden uitgeoefend. Daarom geloof ik dat na de aanneming van deze aanbeveling de Commissie een toepasselijke richtlijn moet opstellen. De kinderziel moet worden beschermd tegen beschadiging door wat voor inhoud dan ook, en dat is de taak en de verantwoordelijkheid van eenieder onder ons, met inbegrip van de Commissie. 
Luis Herrero-Tejedor (PPE-DE ).
   – Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter. U moet mij geloven, mevrouw De Sarnez, als ik zeg dat u een bijzonder goed verslag hebt ingediend. Wij moeten ons echter hoeden voor zelfgenoegzaamheid en de lat altijd hoger leggen. Daarom ben ik zo vrij om hier drie kwesties aan te stippen waarin wij mijns inziens nog een beetje verder hadden kunnen gaan.
In het verslag komen zaken aan de orde die onderling zo verschillend zijn dat het moeilijk is om een gemeenschappelijke noemer te ontdekken. Er is sprake van de bescherming van minderjarigen op internet, maar ook van het recht op weerwoord en discriminatie. Ik ben van oordeel – en nu richt ik mij tot u, mevrouw Reding – dat wij ervoor moeten zorgen dat elk van deze kwesties in een specifieke aanbeveling behandeld wordt.
Ten tweede ontbreekt er een uitdrukkelijke verwijzing naar de noodzakelijke eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting, aangezien de bescherming van minderjarigen die wij in deze aanbeveling hebben gedefinieerd, kan leiden tot situaties waarin de beperkingen zich uitbreiden naar volwassenen, hetgeen in strijd is met artikel 10 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens. Op dit punt ben ik het eens met wat de heer Sifunakis heeft gezegd. Het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten heeft de Communications Decency Act, de zogenaamde fatsoenswet, verworpen om een soortgelijke reden, en omdat er geen onbeperkte rechten bestaan. Ik denk dat wij niet dezelfde fout mogen begaan en dat wij voorzichtig moeten zijn.
Ten derde en tot slot wil ik nog benadrukken dat de reikwijdte van deze aanbeveling mijns inziens nodeloos wordt ingeperkt. Wij hebben immers wel uitvoerig gesproken over minderjarigen als toeschouwers van ongewenste audiovisuele inhoud, maar wij hebben geen aandacht besteed aan minderjarigen als passieve subjecten. In onze verwijzingen naar pedofilie vergeten wij dat voor dergelijke illegale informatie gebruik wordt gemaakt van kinderen, van minderjarigen. Ik ben dan ook van oordeel dat het verslag aan dit probleem zou moeten refereren. 
Laima Liucija Andrikienė,
   . – Wij behandelen vandaag een echt belangrijk onderwerp, iets dat elk gezin en eenieder van ons aangaat: de bescherming van minderjarigen, van onze kinderen en kleinkinderen, tegen schadelijk pornografisch, gewelddadig en drugsgerelateerd internetmateriaal. Dit is ongetwijfeld een zeer belangrijke taak, en daarvoor moeten onmiddellijk maatregelen worden getroffen. Dit is ook een internationaal probleem, een probleem dat ver over de grenzen van de Europese Unie heen reikt, en daarom inspanningen vereist van de gehele internationale gemeenschap.
De meest recente statistieken tonen aan dat kinderen meer tijd op het internet doorbrengen dan voor de televisie. Wat dit betreft, zij erop gewezen dat er ongeveer 260 miljoen pornografische websites zijn, naast alle andere websites waarop iemand kan leren misdaden te begaan of drugs te produceren. In Litouwen hebben wij vastgesteld dat websites die drugsgebruik promoten en geregistreerd zijn op Europese servers, onmiddellijk naar de Verenigde Staten verhuizen zodra er een bedreiging ontstaat. Daardoor wordt onze taak extra bemoeilijkt. Uit onze ervaring is gebleken dat als het gaat om de bescherming van minderjarigen tegen schadelijke inhoud op het internet, zelfregulering van internetproviders niet langer een adequate maatregel is. Voor zover er de technische middelen voorhanden zijn, moeten internetproviders wettelijk verplicht worden gesteld om hun server van filters te voorzien waarmee schadelijke websites kunnen worden gesignaleerd en geblokkeerd.
Ik ben ervan overtuigd dat het absoluut noodzakelijk is de wetten van de lidstaten van de Europese Unie inzake de bescherming van minderjarigen tegen schadelijke effecten van het internet te harmoniseren. Ik juich de voorstellen toe om schoolcursussen te organiseren voor kinderen en ouders over de mogelijke gevaren van het internet en over de middelen om zich tegen dergelijke gevaren te beschermen, evenals het voorstel om gratis telefoonnummers in te stellen die mensen kunnen bellen om voor kinderen schadelijke websites te melden. Een ander gerechtvaardigd voorstel is het idee om een speciaal voor kinderen gereserveerd domein te creëren en ervoor te zorgen dat de inhoud die op de sites wordt gezet regelmatig wordt onderzocht door een onafhankelijke autoriteit. Tot slot wil ik uiting geven aan mijn vaste overtuiging dat wij, teneinde ergere problemen in de toekomst te voorkomen, in de gehele Europese Unie een nultolerantiebeleid moeten afkondigen als het gaat om schadelijk internetmateriaal waarin pornografie, geweld en drugsverslaving worden verheerlijkt en waarvan kinderen en minderjarigen de belangrijkste doelgroep zijn. 
Viviane Reding,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het Parlement doet een aantal voorstellen waarmee ik zonder voorbehoud instem, aangezien wij dezelfde doelstelling hebben, namelijk het beschermen van onze kinderen.
Het feit dat de nieuwe technologieën wereldwijd een onbegrensde communicatie mogelijk maken, stelt ons – als opvoeders en politici – voor veel grotere problemen dan het geval was met de technologieën en media waaraan wij gewend waren. Als er iets negatiefs in de geschreven pers wordt gepubliceerd, kunnen wij hernieuwde publicatie daarvan verhinderen. Als er een negatief programma op de televisie wordt uitgezonden, kunnen we dit tegenhouden. Op internet daarentegen, dat een is, zijn deze mogelijkheden beperkt. Wij moeten ons dus goed realiseren dat wij, met de ontwikkeling van deze nieuwe media, in een technologische realiteit zijn beland die ons op het gebied van de regelgeving voor veel grotere problemen stelt dan de traditionele media. Deze situatie brengt voor ons, als politici, maar ook als ouders – want ik denk dat de meesten van ons hier ook ouders zijn – een bepaalde verantwoordelijkheid met zich mee: wat kunnen wij doen om onze kinderen te beschermen tegen een technologische realiteit die niet langer op dezelfde manier te controleren valt als in het verleden?
Ik kan de geachte parlementsleden ervan verzekeren dat wij wat deze problematiek betreft niet stil hebben gezeten. Wij werken al jaren met het programma voor een veiliger internet, , en we hebben kunnen constateren dat de netwerken van telefonische hulpdiensten, hotlines, uitstekend functioneren. We hebben kunnen zien wat de resultaten van deze hotlines zijn, wanneer ze in verbinding staan met de met wetshandhavingsinstanties. Ik noem hier alleen het INHOPE-netwerk, dat echt tot vooruitgang heeft geleid. We moeten namelijk niet denken dat er geen controle plaatsvindt op het internet. Internet wordt op een andere manier gecontroleerd. In het verleden, met de traditionele media, kwam de controle van buitenaf. Bij internet komt de controle van binnenuit, van de gebruikers zelf. Het zijn namelijk de gebruikers van het internet die ons via onze hotlines, via onze portaalsites, opmerkzaam maken op het bestaan van negatieve inhoud. Het grootste deel van de informatie die wij over dit onderwerp ontvangen, is dus afkomstig van leraren, ouders en gewone gebruikers van het internet en dat is een van de aanwinsten voor onze politici: wij beschikken over gemeenschappen van internetgebruikers die er bij het surfen naar streven op negatieve inhoud te controleren. In onze hoedanigheid van wetgevers moeten wij dan ook anders gaan denken en deze gemeenschappen bewuster maken van hun verantwoordelijkheden.
Dit betekent echter niet, mijnheer de Voorzitter, dat wij voorbij moeten gaan aan de verantwoordelijkheden van politici, van de onderwijssector en, vooral, van ouders. Ik ben het in dit opzicht volledig met de geachte parlementsleden eens: wij moeten de ouders die dat willen, de middelen geven om hun kinderen te beschermen. Filters zijn in dit opzicht uiterst belangrijk. Het programma voorziet in de financiële middelen om de doeltreffendheid van deze filters te testen, want we moeten toegeven dat niet alle filters even efficiënt zijn. Een van u heeft hiervan een voorbeeld gegeven en zo zouden we er nog veel meer kunnen vinden. Daarom moeten we echt investeren om de doeltreffendheid van filters te verbeteren.
Sommige parlementsleden vragen zich af – en ik heb daar begrip voor – waarom we niet voor een striktere wetgeving kiezen; waarom we een lichte boven een zwaardere wetgeving verkiezen. Daar kan ik verschillende antwoorden op geven. Ten eerste is de aanbeveling van 1998 nog steeds geldig. Wat wij vandaag bespreken, is een toevoeging, een verbetering, een extra maatregel naast hetgeen reeds besloten is. Ten tweede moeten we niet vergeten dat dit bij uitstek een kwestie voor de subsidiariteit is. Krachtens de richtlijn “Televisie zonder grenzen” valt het bepalen van schadelijke inhoud en de ermee samenhangende actie immers onder de nationale bevoegdheid. Ik geef hiermee alvast een gedeeltelijk antwoord op een andere vraag die gesteld is: waarom beperken wij ons niet tot een herziening van de richtlijn “Televisie zonder grenzen” in de toekomst? Dat is het nu juist: als wij de richtlijn “Televisie zonder grenzen” veranderen in een richtlijn “Audiovisuele inhoud zonder grenzen”, dan omvatten wij niet alle media. In de kwestie die ons bezighoudt, is het echter van het grootste belang om alle media te omvatten. Dus niet alleen de audiovisuele media en internet, maar ook de geschreven pers.
Een andere kwestie die aan de orde is gesteld, is het recht op weerwoord. Wat dit recht betreft, hebben wij in onze lidstaten goede ervaringen met co-regulering; dit onderwerp valt immers eveneens onder de subsidiariteit. Ik vind dan ook dat wij moeten blijven vasthouden aan co-regulering.
Dit gezegd hebbende, mijnheer de Voorzitter, wil ik graag het volgende onderstrepen: het belangrijkste doel van alle acties die worden gerealiseerd dankzij , dankzij de richtlijn “Televisie zonder grenzen”, die “Audiovisuele inhoud zonder grenzen” zal worden, en dankzij alle lichte en zwaardere regelingen die wij gaan toepassen, is en blijft de bescherming van onze jongeren. Ik wil de parlementsleden vandaag dan ook zeggen dat het mij bijzonder deugd deed om van alle kanten te horen dat het – afgezien van pedofilie, hetgeen een misdaad is, en afgezien van pornografie, hetgeen volgens uiteenlopende culturele regels in onze verschillende landen verboden blijft – ook en vooral het geweld is dat voor problemen zorgt.
In de vijf jaar dat ik nu verantwoordelijk ben op het gebied van de media, blijf ik erop hameren: niet alleen pornografie, maar ook geweld is bijzonder schadelijk voor onze kinderen. Ik dank u, dames en heren afgevaardigden, dat u dit feit hebt onderkend en mij geholpen hebt om deze richting in te slaan, want tot nu toe was er in de nationale en internationale regelgeving geen erkenning voor het feit dat geweld even schadelijk is als pornografie. In dit opzicht hebben wij dus een belangrijke stap voorwaarts gedaan.
Ik denk echter, mijnheer de Voorzitter, dat het Parlement vooral wil weten wat de Commissie van plan is te doen met de amendementen van het Parlement, waarop verschillende sprekers vanavond commentaar hebben geleverd. De Commissie zal een hele reeks amendementen als zodanig of na geringe aanpassingen aanvaarden. Omdat het al laat is, zal ik ze niet allemaal de revue laten passeren. Ik wilde beginnen met een positieve mededeling: de Commissie aanvaardt vrijwel alle amendementen, soms met enkele wijzigingen, waarop we later nog kunnen terugkomen.
Ik ben het met het Parlement eens wat de telefonische hulpdiensten en filters betreft. Overigens heb ik beloofd en heb ik ervoor gezorgd dat een deel van onze onderzoeksbegroting geïnvesteerd wordt in de verbetering van filters, want wat wij op dit moment hebben, is eerlijk gezegd niet geweldig. In die zin, mevrouw De Sarnez, is amendement 33 over de telefonische hulpdiensten en filterinstrumenten een van de amendementen die de Commissie aanvaardt. Wij zullen dit in ons beleid steunen.
Wij hebben daarentegen problemen met de amendementen 3 en 5, vooral omdat erin wordt verwezen naar het Grondwettelijk Verdrag, waarover wij helaas niet beschikken. Wij kunnen geen afspraken maken op basis van een tekst waarvan wij een groot voorstander zijn, maar die ons nog niet ter beschikking staat.
Wat amendement 13 betreft, weet u dat de Commissie een termijn heeft voorgesteld voor de overgang van analoge naar digitale televisie, maar dit aspect speelt geen rol in de aanbeveling als zodanig. Bovendien is deze termijn nog ver weg, aangezien deze overgang gepland staat voor 2010 en de stopzetting van de analoge dienstverlening voor 2012. Ik heb niet te zeer koffiedik willen kijken.
Wat amendement 27 betreft, dat tot doel heeft reclame voor etenswaren die specifiek op kinderen is gericht te beperken: hoewel ik het eens ben met dit principe, valt dit onder het subsidiariteitsbeginsel en ik moet zeggen dat de zelfregulering van de branche op dit moment redelijk goed functioneert. Wat vanuit het oogpunt van het Parlement, de Commissie en de lidstaten nodig is, is dat er druk wordt uitgeoefend, opdat deze zelfregulering daadwerkelijk op alle punten doeltreffend is.
Wat amendement 28 betreft, zijn wij van mening dat dit niets toevoegt en dat het verwarring zou kunnen zaaien. De ene bedrijfstak is de andere niet, dus waarom dan niet alle bedrijfstakken? Wat amendement 29 betreft, moeten we ons realiseren dat lokale, regionale en nationale cultuurverschillen bij de beoordelingssystemen ook een rol spelen. Deze culturele verschillen – waarvoor ik me voortdurend heb ingezet, zoals u weet – passen mijns inziens niet in deze context, maar ze bestaan en we moeten er rekening mee houden. Wat amendement 32 over discriminatie door onjuiste en stereotype voorstellingen betreft, moeten we – zoals sommige parlementsleden al hebben opgemerkt – een verstandig evenwicht zien te vinden tussen de bescherming van kinderen en de vrijheid van meningsuiting. Met betrekking tot amendement 34 denken wij dat het oorspronkelijke voorstel doeltreffender zal zijn.
Wat de amendementen 23, 37 en 38 over het recht op weerwoord betreft, dat in vrijwel al uw betogen aan de orde kwam, heb ik de boodschap begrepen. Ik weet hoezeer dit recht op weerwoord u ter harte gaat. Wijziging van “indicatieve richtsnoeren” in “minimumbeginselen”, verzekering van het recht op weerwoord in alle audiovisuele en informatiediensten on line, vervanging van “beweringen” door “onjuiste beweringen”: dit alles brengt een aantal specifieke juridische problemen met zich mee. Ik ben dus geneigd te luisteren naar de juridische dienst van de Commissie, die mij waarschuwt voor de mogelijkheid dat deze begrippen onjuist worden geïnterpreteerd. Daarom kies ik liever voor iets meer rechtszekerheid. Ook voor amendement 39 geef ik de voorkeur aan de basis in de tekst van de Commissie.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat wij het eens zijn over 95 procent van de aspecten die aan de orde zijn gesteld en dat wij het voor 100 procent eens zijn over de waarden die wij delen en die de waarden zijn van onze toekomstige samenleving, die gebaseerd is op respect en op de manier waarop wij de jeugd van tegenwoordig beschermen. Daar gaat het om. Het feit dat wij de beste methoden aanwenden om deze resultaten te behalen, behoort mijns inziens tot de waarmee de commissarissen, maar ook de parlementsleden, goed bekend zijn, omdat zij in contact staan met de regionale en nationale autoriteiten die een groot deel van wat wij vandaag besloten hebben, in de praktijk zullen moeten brengen. U hebt dus ingestemd met de waarden en met bijna alle voorstellen van de Commissie. Ik dank de rapporteurs en ik dank u voor uw zeer betrokken betogen van vanavond, die ik namen onze Europese samenleving toejuich. 
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
    Aan de orde is het verslag (A6-0228/2005) van Zsolt László Becsey, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over:
1. het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG met het oog op de vereenvoudiging van de BTW-verplichtingen (COM(2004)-0728 – C6-0024/2005 – 2004/0261(CNS));
2. het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1798/2003 wat betreft de invoering van een regeling voor administratieve samenwerking in het kader van het éénloketsysteem en de BTW-teruggaafprocedure (COM(2004)0728 – C6-0025/2005 – 2004/0262(CNS)). 
László Kovács,
   . Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn dank en waardering uitspreken voor de rapporteur, de heer Becsey, vanwege zijn objectieve analyse van het voorstel van de Commissie. Het stemt mij tevreden te kunnen constateren dat zijn verslag volledig overeenstemt met de standpunten van de Commissie.
Ik wil graag enkele woorden wijden aan het voorstel van de Commissie. In de mededeling over de BTW-strategie die in 2003 is gepresenteerd, werd de vereenvoudiging van de BTW-verplichtingen aangewezen als een van de belangrijkste terreinen voor toekomstige werkzaamheden. In het bijzonder werd voor 2004 een voorstel voorzien voor een richtlijn over dit onderwerp. De doelstelling om de verplichtingen voor ondernemingen op het terrein van de BTW te vereenvoudigen komt overeen met het verzoek dat tijdens de Europese Raad van 25 en 26 maart 2004 is gedaan om terreinen voor vereenvoudiging vast te stellen.
Zoals de heer Becsey terecht in zijn verslag zegt, dienen grensoverschrijdende ondernemingen te voldoen aan de fiscale regels van elke lidstaat waar zij activiteiten ontplooien. Dat houdt in dat dergelijke ondernemingen worden geconfronteerd met enorme administratieve lasten, die ondernemingen – met name de kleine en middelgrote ondernemingen – ontmoedigen om grensoverschrijdende handelsactiviteiten te ontwikkelen. Deze lasten belemmeren een soepele werking van de Europese interne markt.
Een van de manieren waarop de doelstellingen van de Lissabon-agenda bereikt kunnen worden, met name die op het gebied van het bevorderen van economische groei, is door de grensoverschrijdende administratieve lasten en de nalevingskosten te verlagen, teneinde de ontwikkeling van handelsactiviteiten door ondernemingen binnen de gehele Gemeenschap te vereenvoudigen. Het voorstel van de Commissie komt volledig tegemoet aan de doelstelling om dergelijke administratieve lasten te verlichten.
De Commissie stelt voor een facultatief éénloketsysteem in te voeren, waarbij belastingplichtigen kunnen voldoen aan hun BTW-verplichtingen in de lidstaat van vestiging. Invoering van dit systeem zal leiden tot harmonisering van de reeks goederen en diensten waarvoor de lidstaten het recht op aftrek van BTW mogen beperken. Het zal er verder voor zorgen dat er meer gebruik wordt gemaakt van het mechanisme dat een ontvangende ondernemer verplicht tot het voldoen van de BTW in plaats van de leverancier voor bepaalde business-to-business transacties die worden uitgevoerd door niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen. Daarnaast wordt in het voorstel het systeem voor kleine en middelgrote ondernemingen herzien en geactualiseerd en wordt de regeling voor afstandsverkopen vereenvoudigd. Tot slot zal het systeem voorzien in de uitwisseling van informatie tussen lidstaten, die vereenvoudigd zal worden door het elektronische systeem voor het uitwisselen van informatie.
Ter kennisgeving kan ik nog melden dat het voorstel positief ontvangen is door het Europees Economisch en Sociaal Comité. Het comité heeft onderkend dat onder de huidige omstandigheden de regel voor besluitvorming met eenparigheid van stemmen van toepassing is; de Commissie moet derhalve kiezen voor een pragmatische benadering. Het Britse voorzitterschap heeft aangegeven dat het aan deze voorstellen een hoge prioriteit zal toekennen, en de besprekingen over dit voorstel zijn in juli in de Raad begonnen. Er zullen nog twee zittingen aan het onderwerp worden gewijd in september. Tot nu toe heeft de Raad zich tijdens zijn besprekingen geconcentreerd op een algemeen overzicht van het voorstel van de Commissie. Ik heb waardering voor het feit dat de benadering van de Raad over het algemeen positief is geweest. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ),
   . – Ik verkeer in een gelukkige positie, nu een voorstel wordt gedaan voor een éénloketsysteem voor teruggaaf van belasting op toegevoegde waarde. Dit pakket voorstellen kan ongetwijfeld een belangrijke stap voorwaarts zijn voor de opbouw van een gemeenschappelijke interne markt. Met dit systeem – dat naar ik hoop begin 2007 kan worden ingevoerd – zullen kleine handelaren, voor wie het nu niet de moeite waard is om een belastingadviseur in dienst te nemen of te contracteren voor de afwikkeling van hun BTW-aangelegenheden in andere lidstaten, in staat worden gesteld BTW-teruggaaf aan te vragen zonder hulp van een belastingadviseur. Zij kunnen dan BTW-bedragen terugkrijgen waar zij tot nu toe naar konden fluiten. Omdat zij dergelijke terugbetalingen moesten ontberen, werd hun concurrentievermogen aangetast en werden zij benadeeld ten opzichte van grotere bedrijven. Wij weten dat meer dan de helft van de aan bedrijven verschuldigde BTW momenteel niet wordt terugbetaald (volgens een onderzoek van de Commissie).
Een positief aspect van het voorstel is dat iedereen in staat zal zijn deze zaken af te wikkelen in de eigen taal en met behulp van de binnenlandse autoriteiten, en zo BTW terug kan krijgen of deze rechtstreeks kan betalen. De Commissie economische en monetaire zaken wil graag dat de door haar voorgestelde amendementen worden omgezet in de praktijk. Elektronische administratie kan zorgen voor snellere registratie en snellere wijziging van de gegevens. Een ander voordeel voor bedrijven is dat de uiterlijke termijn voor BTW-teruggaaf kan worden vervroegd.
Met dit schema wordt niet getornd aan de huidige praktijk: de BTW moet worden betaald in het land van gebruik. Met andere woorden, het is neutraal ten aanzien van de verschillende belastingtarieven. Ik ben het eens met de benadering van de Commissie met betrekking tot de invoering van dit vereenvoudigde systeem. Met andere woorden, men gaat geen debat beginnen over de fundamentele vraag of BTW betaald moet worden overeenkomstig de plaats van oorsprong van de leverancier of de goederen, of overeenkomstig de plaats van gebruik, zoals nu gangbare praktijk is. Ik hoop dat de lidstaten in de Raad eveneens principieel genoeg zullen zijn om dit positieve initiatief niet te koppelen aan een dermate fundamenteel, filosofisch debat.
Het andere voordeel van het voorstel is dat daarmee de weg wordt vrijgemaakt voor vooruitgang bij een aantal andere vraagstukken, uitgaande van gemeenschappelijk beginselen, en deze vooruitgang zal plaatsvinden als resultaat van het éénloketsysteem. Een voorbeeld hiervan is de eerste gemeenschappelijke lijst van uitsluitingen van BTW-aftrek. Artikelen die zijn uitgesloten in alle lidstaten – vooral luxe consumptiegoederen – worden daardoor onderworden aan gemeenschappelijke regelgeving. Aldus wordt vermeden dat enerzijds de bedrijven aan handen en voeten worden gebonden, en er anderzijds een poging wordt ondernomen om het recht op BTW-aftrek in de toekomst te koppelen aan de plaats van vestiging – in plaats van aan de plaats van gebruik – waardoor het ook voor kleine bedrijven gemakkelijker wordt om informatie te vergaren en te plannen, en waardoor onnodig concurrerende situaties kunnen worden opgeheven. Een ander geval dat ik hier wil vermelden is de mogelijkheid de controle op de omzet van een bedrijf in geval van afstandsverkoop te vergemakkelijken. Met andere woorden, de regelingen inzake afstandsverkoop worden vereenvoudigd beneden een bepaalde, voor de hele Europese Unie – in plaats van voor de afzonderlijke lidstaten – vastgestelde drempel. Tot een drempel van 150 000 euro kunnen bedrijven dan kiezen of ze op de inkomsten uit afstandsverkoop BTW willen betalen in het land van gebruik of in het land van vestiging.
Het elektronische systeem – waarvan het gebruik trouwens facultatief zal zijn voor de lidstaat en het bedrijf in kwestie – zal ons ook helpen een uniforme drempel vast te stellen waaronder kleine bedrijven van BTW kunnen worden vrijgesteld. De Commissie economische en monetaire zaken heeft eveneens mijn suggestie overgenomen voor de vaststelling van een minimumdrempelbedrag voor BTW-vrijstelling gedurende de eerste drie jaar van activiteit van nieuw opgerichte bedrijven. Op die manier geven wij een stevige impuls aan nieuwe bedrijven en een stimulans aan familiebedrijven, hetgeen strookt met de strategie van Lissabon.
Er zijn ook vorderingen gemaakt ten aanzien van een aantal andere vraagstukken. Ten eerste ga ik akkoord met de voorzichtige aanpak waarvan de Commissie in haar besluit blijk geeft. Zij wil de ervaring met het stelsel voor elektronische handel pas na 2006 evalueren. Tegelijkertijd zou zij dan kunnen nagaan of er een mogelijkheid bestaat het stelsel tot het huidig éénloketsysteem uit te breiden. Zij zal met name nagaan of bedrijven ook in staat zouden moeten worden gesteld om aanvragen voor BTW-teruggaaf langs elektronische in te dienen, via het bevoegde belastingkantoor op basis van de plaats van vestiging.
Een andere belangrijke stap vooruit is het voorstel om na te gaan hoe een uniform elektronisch systeem kan worden opgebouwd waarmee samenwerking mogelijk wordt tussen de nationale belastingdiensten, misbruik wordt uitgebannen en controles worden versneld. Vanwege de rechtszekerheid is het noodzakelijk dat de tijd die de belastingdienst heeft om aanvullende vragen te stellen of verzoeken te doen tot nadere informatie voordat zij BTW terugbetaalt, wordt verkort. Dit zou namelijk goed zijn voor de liquiditeit van de bedrijven.
Om het systeem bedrijfsvriendelijker te maken heb ik voorgesteld dat de Commissie het gehele éénloketsysteem en de wijzigingen die in verband daarmee moeten worden aangebracht, vier jaar na goedkeuring onderwerpt aan een grondige herziening. Ook moet de Commissie de tot dan met het systeem opgedane ervaring evalueren en voorstellen doen voor de noodzakelijke wijzigingen. Ik denk dat dit ook een goede gelegenheid zal zijn voor de lidstaten om de toepassing van een BTW-betalingssysteem dat is gebaseerd op de plaats van oorsprong, te herzien.
Tot slot wil ik al mijn collega’s en de deskundigen van de Europese Commissie van harte bedanken voor hun goede werk en constructieve benadering. 
Antolín Sánchez Presedo,
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Kovács, dames en heren, de BTW is de belangrijkste indirecte belasting in de verschillende lidstaten. Zij vormt tevens een essentieel onderdeel van het Europese belastingstelsel, aangezien zij een forse bijdrage levert aan de communautaire begroting. De tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon vereist een verbetering van de belastingregels teneinde de groei en de werkgelegenheid te bevorderen. Een vermindering van de administratieve lasten kan een nieuwe impuls geven aan de interne markt en het bedrijfsleven, met name door de deelname van kleine en middelgrote ondernemingen te versterken en gunstige voorwaarden voor de consumenten te scheppen.
Wij in de Sociaal-democratische fractie ijveren voor vereenvoudiging, modernisering, uniforme toepassing en intensivering van de strijd tegen belastingfraude. Om voortgang te boeken bij deze doelstellingen, moeten wij onzes inziens lering trekken uit de ervaring en de kansen benutten die ons geboden worden door de nieuwe technologieën. Daarom hebben wij de voorstellen van de Commissie betreffende de vereenvoudiging van de verplichtingen en de grensoverschrijdende teruggaven, de harmonisering van de aftrekbare uitgavencategorieën en de administratieve samenwerking in de context van het éénloketsysteem zeer positief ontvangen.
Het eindoordeel in het verslag van de heer Becsey gaat in die richting, en is lovenswaardig, ook al wordt het ontsierd door de overname van een amendement, amendement 9, dat een wijziging inhoudt van het voornemen van de Commissie om de lidstaten in de gelegenheid te stellen vrijstellingen te verlenen aan kleine en middelgrote ondernemingen met een maximale omzet van 100 000 euro. Volgens ons heeft de alternatieve formulering een controverse veroorzaakt over de adequaatheid en juistheid van deze benadering, waardoor de consensus in de verschillende fracties is afgenomen.
Ik hoop dat wij er zo spoedig mogelijk in zullen slagen opnieuw overeenstemming te bereiken over dit punt, zodat wij stevige vorderingen kunnen maken op weg naar de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europese Unie op het bijzonder gevoelige terrein dat in het voorstel van de Commissie aan de orde wordt gesteld. 
Margarita Starkevičiūtė,
    Ik geef graag steun geven aan dit ogenschijnlijk zeer technische document en neem nota van het uitstekende werk van de heer Becsey. Het is uiterst belangrijk dat het BTW-administratiesysteem wordt vereenvoudigd, niet alleen omdat de ontwikkeling van het bedrijfsleven moet worden bevorderd, maar ook omdat daardoor de beleidsmaatregelen van de lidstaten op belastinggebied gemakkelijker kunnen worden gecoördineerd. Coördinatie zal op haar beurt het wederzijdse begrip bevorderen en de rol van Europa als een verenigde entiteit op de wereldmarkt versterken. Ik betreur het ten zeerste dat al deze belangrijke vraagstukken – het vorige verslag en andere verslagen, zoals dat over geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik – zo laat op de avond worden behandeld. Deze vraagstukken gaan namelijk iedereen aan. De mensen weten vaak niet dat deze vraagstukken hier worden besproken, en dan mogen wij ook niet verbaasd zijn als zij zich afvragen wat het Parlement doet.
De belastingadministratie zal een gunstige uitwerking hebben op de kleine en middelgrote bedrijven. Daardoor worden zij immers in staat gesteld hun activiteiten uit te breiden tot over de nationale grenzen. Dit is ook voor ondernemingen in mijn land, met name voor transportondernemingen, heel belangrijk, aangezien wij er nog steeds niet in geslaagd zijn overeenkomsten te sluiten met andere landen over tijdige BTW-teruggaaf. Ik sta positief tegenover de ingediende voorstellen, maar wil toch de aandacht van de Commissie en de Raad vestigen op bepaalde voorstellen en amendementen die door het Parlement en mijn fractie, de Liberalen en Democraten, zijn ingediend. Ten eerste zouden ondernemingen de mogelijkheid moeten krijgen om de documenten op te stellen in de taal van hun thuisland, aangezien men nauwelijks van een kleine onderneming mag verwachten dat het documenten in eenentwintig talen opstelt, zoals wij dat hier in het Parlement doen. Ten tweede is het noodzakelijk kleine en middelgrote bedrijven te helpen verlies tengevolge was wisselkoersschommelingen te voorkomen. Niet alle landen hebben immers alle valuta, en bovendien kunnen de wisselkoersen schommelen in afwachting van de BTW-teruggaaf, waardoor de kleine en middelgrote ondernemingen aanzienlijke verliezen lijden. Tot slot wil ik erop wijzen dat het heel belangrijk is ervoor te zorgen dat deze versie van de richtlijn op efficiëntere wijze ten uitvoer wordt gelegd dan de vorige, en ik wil de Commissie dan ook vragen nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. 
László Kovács,
    Hartelijk dank, dames en heren. Ik wil de heer Becsey gelukwensen met zijn verslag, en alle sprekers bedanken voor hun opmerkingen. Ik dank tevens de Commissie economische en monetaire zaken voor haar bijdrage aan onze gemeenschappelijke werkzaamheden. Het doet mij genoegen dat het Parlement het voorstel van de Commissie in grote lijnen steunt.
Helaas ben ik niet in staat om steun te geven aan de ingediende amendementen. Daar heb ik geen fundamentele, principiële redenen voor, en ik betwist ook geenszins de goede intenties die ten grondslag liggen aan de ingediende amendementen. Ik kan hier eenvoudigweg geen steun aan geven omdat deze amendementen niet gerechtvaardigd, en zelfs overbodig zijn, aangezien zij enerzijds oplossingen bevatten die reeds deel uitmaken van het voorstel, en anderzijds gaan over irrelevante details. Er zijn ook amendementen die ik niet kan aanvaarden omdat daarin wordt verwezen naar tijdsbestekken of termijnen die te lang zijn, gezien de mogelijkheden van het elektronisch belastingaangiftesysteem.
Ik wil met name de aandacht vestigen op amendement 9, waarin een minimumdrempel voor BTW-vrijstelling wordt vastgesteld van 50 000 euro voor kleine en middelgrote ondernemingen. Dit is een buitensporige verhoging en zou leiden tot concurrentieverstoring. Wat de aan amendement 10 ten grondslag liggen veronderstelling betreft, namelijk dat de richtlijn ongunstige begrotingsgevolgen zou kunnen hebben voor de lidstaten en het bedrijfsleven, is de Commissie van mening dat dit gevaar niet bestaat, aangezien met het voorstel geen veranderingen worden aangebracht in de belastingregelingen maar deze enkel worden vereenvoudigd.
Ik wil er met name op wijzen hoe belangrijk het is dat dit voorstel snel van kracht wordt. Zoals de heer Becsey heeft opgemerkt in zijn verslag, en zoals ook andere afgevaardigden naar voren hebben gebracht, zal deze richtlijn een enorme vereenvoudiging betekenen van de grensoverschrijdende activiteiten van bedrijven, hun concurrentiepositie verbeteren, de groei stimuleren en banen scheppen. Met andere woorden, deze richtlijn zal bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon.
Ik hoop van ganser harte dat de plenaire vergadering van het Europees Parlement het voorstel van de Commissie deze week zal aannemen. Ik hoop eveneens dat het besluit van het Europees Parlement een positieve invloed zal hebben op het standpunt van de Raad. 
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
John Whittaker (IND/DEM ).
   – De beste belastingstelsels zijn die stelsels waarin de regels duidelijk, eenvoudig en onveranderlijk zijn. Belastingen die hetzelfde blijven dragen ertoe bij dat bedrijven met vertrouwen hun toekomst kunnen plannen. Toch is er sprake van een voortdurende stroom van richtlijnen en verordeningen over de BTW. Hoewel met de onderhavige voorstellen een vereenvoudiging wordt beoogd, met name voor kleine ondernemingen, is de voornaamste drijfveer altijd harmonisering geweest – teneinde zogenaamde “schadelijke belastingconcurrentie” te voorkomen, een gemeenschappelijk minimum BTW-tarief in te voeren, en een einde te maken aan uitzonderingen, zoals de nultarieven die wij in het Verenigd Koninkrijk hanteren voor bepaalde artikelen. De tien nieuwe lidstaten geven de harmonisering nog eens een extra impuls.
Waarom hebben we geharmoniseerde BTW-tarieven nodig? Om de interne markt te helpen? We zullen echter nooit tot een gemeenschappelijk BTW-tarief komen, en aangezien er weinig inspanningen lijken te worden gedaan om de veel grotere verschillen in accijnzen te harmoniseren, moet men op zoek gaan naar andere motieven. Ik vermoed dat het ultieme doel dat de Commissie nastreeft het centraal beheren en heffen van BTW is, om zich zo te verzekeren van een permanente bron van inkomsten voor de EU-begroting zonder dat de EU-lidstaten elkaar hierover in de haren vliegen. We moeten ons bewust zijn van deze mogelijkheid en we mogen niet toestaan dat dit gebeurt. 
Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0247/2005) van Françoise Grossetête, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1768/92, Richtlijn 2001/83/EG en Verordening (EG) nr. 726/2004 (COM(2004)0599 – C6-0159/2004 – 2004/0217(COD)). 
Günther Verheugen,
    – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het doet mij oprecht deugd u vanavond het voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik te mogen voorleggen. Het is een zeer belangrijk voorstel, dat de gezondheid van de kinderen in Europa ten goede komt en vele gezinnen het leed kan besparen dat de vroege dood van een kind veroorzaakt.
Op dit moment is meer dan 50 procent van de geneesmiddelen die in de Europese Unie aan kinderen voorgeschreven worden, niet op kinderen getest, noch goedgekeurd voor pediatrisch gebruik. Dat betekent dat we niet altijd met zekerheid kunnen zeggen of deze geneesmiddelen wel werkzaam en veilig zijn. Dat lijkt mij een risico dat geen van ons nog langer zal willen nemen. Het voorstel van de Commissie is helemaal op dit aspect van de volksgezondheid toegesneden. Er zal een stimulans voor hoogwaardig medisch onderzoek vanuit gaan en het zal leiden tot de ontwikkeling en registratie van kindergeneesmiddelen van hoge kwaliteit en van grote veiligheid en werkzaamheid. Het voorstel beperkt zich echter niet tot dit belangrijke aspect van de volksgezondheid, het wil ook innovatie en marktwerking stimuleren en bijdragen tot de groei van de economie en de werkgelegenheid in de Europese Unie.
Ik dank mevrouw Grossetête, rapporteur van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, hartelijk voor haar inspanningen en feliciteer haar met haar bijdrage aan de voltooiing van dit verslag. Zij heeft werkelijk heel knap werk geleverd. Mijn dank geldt ook mevrouw Toia, rapporteur van de Commissie industrie, onderzoek en energie, alsmede alle overige leden van beide commissies, voor de steun die ze aan het voorstel hebben gegeven.
Ik ga nu direct over naar een specifiek punt, waarvan ik weet dat er in het Parlement diepgaand over gedebatteerd is. Ik doel op het voornemen van de Commissie om voor de producten in kwestie het aanvullende beschermingscertificaat met een vaste periode van zes maanden te verlengen. Dit is een van de fundamenteelste bepalingen van ons voorstel, dat zonder deze bepaling niet veel meer waard is.
Laat ik u allereerst uitleggen waarom we de voorkeur gegeven hebben aan een vaste verlenging van het aanvullende beschermingscertificaat en niet aan een variabele. Een vaste verlenging is goed uitvoerbaar en de gevolgen ervan zijn nauwkeurig te voorspellen. Het vergt weinig bureaucratie en is verenigbaar met het bestaande patentrecht. Een variabele verlenging van het aanvullende beschermingscertificaat daarentegen is in strijd met de grondslagen van het patentrecht en vormt geen stimulans voor innovatie. Een dergelijke bepaling is nagenoeg onuitvoerbaar, omdat er dan voor elk geneesmiddel een nauwkeurige rendementsanalyse gemaakt zou moeten worden.
Maar ik betwijfel ook of een variabele oplossing wel rechtvaardig is. Die is immers gebaseerd op verkoopcijfers. We dienen ons te realiseren dat het verkoopsucces van een medicijn niets zegt over het innovatieve karakter van dat geneesmiddel. En het zegt ook niets over de onderzoekskosten die ervoor gemaakt moesten worden. Ik wind er geen doekjes om dat de Commissie op dit punt zeer vastberaden is en ik geloof niet dat er vanuit de optiek van de Commissie nog enige onderhandelingsruimte is.
Ten tweede zou ik toe willen lichten waarom de Commissie bij de duur van het aanvullende beschermingscertificaat voor zes maanden heeft gekozen. Een zeer consciëntieus uitgevoerde effectbeoordeling bracht ons tot de overtuiging dat deze tijdspanne een optimaal evenwicht schept tussen de doelen die aan het voorstel ten grondslag liggen en de kosten en baten voor de volksgezondheid, de farmaceutische industrie en de overheidsbegrotingen voor de gezondheidszorg. De Commissie kan in principe instemmen met het amendement waarin wordt gepleit voor een toetsing van de verordening betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik om de gevolgen adequaat te kunnen beoordelen, vooral wat betreft de uitwerking van bonussen en financiële prikkels. Alleen dienen we er dan wel voor te zorgen dat bij elke toetsing ook rekening wordt gehouden met het beoogde voordelen van deze verordening voor de volksgezondheid. Bovendien heeft een beoordeling van de financiële gevolgen van deze verordening pas zin als er ook voldoende gegevens beschikbaar zijn.
U zult begrijpen waarom ik mij niet over elk amendement afzonderlijk heb uitgelaten, maar de Commissie heeft haar standpunten daarover aan de diensten van het Parlement doen toekomen.(1) Het voorstel voor een verordening betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik is een belangrijk voorstel voor de gezondheid van kinderen, voor innovatie en voor het concurrentievermogen. Ik ben er zeker van dat het debat van vandaag zal aantonen dat we hiermee op de goede weg zijn. Tot slot zou ik nog met klem willen stellen dat het hier gaat om het welzijn en de gezondheid van kinderen voor wie we tot nu toe niets konden doen. Dat is vele malen belangrijker dan de belangen van allerlei lobbygroepen van de farmaceutische industrie. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, ik heb lang naar dit moment uitgekeken, want ons Parlement dringt al jaren aan op deze specifieke Europese verordening betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik.
Mijnheer de commissaris, u hebt het heel goed uitgelegd: het lijkt ondenkbaar dat onze kinderen vandaag de dag geen behandeling kunnen krijgen die op hun behoeften is afgestemd. Toch is dit de realiteit. In 2005 is het zo dat tal van geneesmiddelen waarmee kinderen worden behandeld, niet specifiek voor hen zijn ontwikkeld. Vaak zijn de farmaceutische producten die voor kinderen worden gebruikt dezelfde als die aan volwassenen worden voorgeschreven, alleen wordt de dosis verlaagd. De stofwisseling van kinderen verschilt echter van die van volwassenen. Daarom hebben kinderen een specifieke, aangepaste farmaceutische vorm nodig, niet alleen opdat het middel beter verdragen wordt, maar ook om de doeltreffendheid en de veiligheid ervan te verhogen. Dat is het doel van dit voorstel voor een verordening en ik wil alle collega’s bedanken die hieraan hebben meegewerkt.
Mijn verslag bevat belangrijke punten van verbetering, die de goedkeuring van veel parlementsleden kunnen wegdragen. Deze punten hebben met name tot doel de taken van het Comité kindergeneeskunde, dat binnen het Europees Geneesmiddelenbureau zal worden opgericht, te verduidelijken; te voorkomen dat kinderen aan extra klinische proeven worden blootgesteld die onnodig zijn; de instrumenten transparanter te maken; de administratieve termijnen in te korten; de geneesmiddelenbewaking te verbeteren; een verplichting tot pediatrisch onderzoek in te stellen voor ieder nieuw geneesmiddel voor volwassenen, echter zonder dat dit systeem het in de handel brengen van innovatieve geneesmiddelen vertraagt; het Comité kindergeneeskunde te verzoeken een inventarisatie te maken van de behoeften op het gebied van kindergeneeskunde; en tot slot een Europees onderzoeksfonds op te richten om studies te financieren naar geneesmiddelen die geen octrooibescherming meer genieten, maar die bijzonder nuttig zouden kunnen zijn voor kinderen.
Het belangrijkste punt van deze tekst blijft echter het stimuleringsmechanisme. Ik heb hier veel werk in gestoken. Ik heb aandachtig geluisterd en nadat ik er met u allen over heb gediscussieerd, denk ik dat het voorstel voor een vaste stimulans, namelijk een verlenging van het aanvullende beschermingscertificaat met zes maanden, de best mogelijke oplossing is. Dit is de meest rechtvaardige en pragmatische termijn die we konden bedenken. Ik zeg inderdaad zes maanden, en niet vijf. De Verenigde Staten hebben een erkend systeem ingevoerd met een termijn van zes maanden. Waarom zou Europa niet hetzelfde doen?
Ik geef toe dat ik het door de heer Maaten ingediende amendement niet goed begrijp. Mijnheer Maaten, wij vragen het Europees Parlement altijd om door middel van benchmarking naar de beste oplossingen te zoeken. Welnu, de Verenigde Staten hebben een goed systeem op dit gebied; sinds zij deze regeling hebben, zijn er zo’n honderd pediatrische geneesmiddelen beschikbaar gekomen voor Amerikaanse kinderen. Waarom zouden wij het farmaceutisch onderzoek in Europa niet dezelfde steun kunnen geven? Het lijkt wel of wij voortdurend aan het marchanderen zijn en dat betreur ik, want de volksgezondheid voor kinderen staat hier op het spel. Ik vind het jammer, mijnheer Maaten, dat wij het niet eens zijn kunnen worden over deze termijn van zes maanden.
Onderzoek is per definitie onzeker en als de Europese Unie deze strategische sector wil ontwikkelen – zoals u allen hoopt – dan kunnen wij geen afgezwakt systeem instellen of vage maatregelen nemen. Sommige collega’s hebben een voorstel gedaan dat gebaseerd is op een proportionele beloning. Dit systeem brengt echter te veel beperkingen met zich mee. Ik heb mijn collega’s een aantal belangrijke vragen op het gebied van de volksgezondheid gesteld. Ik wacht nog altijd op antwoord van degenen die voor deze vorm van proportionaliteit pleiten. En terwijl ik op informatie wacht, die ik van de opstellers van deze amendementen nooit krijg, vraag ik me bovendien af waarom dit antwoord zo lang uitblijft. Dit is een kwestie van het redden van kinderlevens, niet van het kloppend maken van een boekhouding. Als men kiest voor proportionaliteit, staat de kolom “geredde levens” echter tegenover de kolom “verkoopvolume”.
Bij het op proportionaliteit gebaseerde systeem – drie maanden plus drie maanden of vier plus vier – zou de verlening van het octrooi voor de tweede periode afhangen van het feit of een bepaald verkoopvolume of een bepaalde omzet wel of niet gehaald wordt. Het gevaar van dit systeem is in mijn ogen dat we overstappen van een logica die uitgaat van de gezondheidszorg naar een marktlogica. Waarom? Er bestaat geen Europese geneesmiddelenprijs. Iedere lidstaat stelt deze prijs zelf vast en zoals we weten zijn er grote verschillen. Als we van de logica van de verkoopcijfers uitgaan, zullen de laboratoria hun rekenmachine pakken en hun keuze voor een land laten afhangen van de gehanteerde prijzen en niet van de behoeften op het gebied van de gezondheidszorg. Bovendien is het de vraag wie deze verkoopcijfers zal kunnen verifiëren. Sommige collega’s stellen voor een onafhankelijke audit te houden, echter zonder te preciseren welke procedures er dan moeten worden toegepast. Er is geen enkele evaluatie gemaakt van de kosten, van de extra vertraging die deze bureaucratische procedure met zich mee zou brengen of van de rechtsmiddelen die ingeval van conflict zouden kunnen worden aangewend. Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft ons zelf verteld dat dit systeem onrealistisch is, omdat het er de middelen niet voor heeft. Wat levert dit voorstel dan voor voordelen op?
Beste collega’s, het proportionaliteitssysteem is niet goed en niet toepasbaar. Het systeem dat ik voorstel is bovendien niet op het geneesmiddel zelf gebaseerd, maar op onderzoek dat onder leiding van het Comité kindergeneeskunde is verricht. Ik verzoek u deze omstandigheid terdege in aanmerking te nemen.
Wat de invloed van deze maatregel op de begroting voor volksgezondheid van onze lidstaten betreft, kan ik u zeggen dat de toename van de uitgaven voor de gezondheidszorg bij een verlenging met zes maanden volgens een aan de Raad gepresenteerd onderzoek miniem zou zijn, namelijk tussen 0,7 en 1 procent. Tot slot wilde ik een herzieningsclausule voor het stimuleringsmechanisme in de amendementen opnemen. Binnen zes jaar dient de Commissie de balans op te maken door exact aan te geven onder welke voorwaarden de verlenging met zes maanden is toegekend, en welke kosten en baten dit heeft opgeleverd. Met deze tekst hebben wij de kans om woorden in daden om te zetten. Laten wij ons nu eens niet filosofisch, maar liever pragmatisch opstellen. Laten wij ons niet vergissen. Als wij geen stabiel kader vaststellen om het onderzoek in Europa te bevorderen, dan stimuleren wij de Amerikaanse en Aziatische industrie. Dat zou vanuit politiek en wetenschappelijk oogpunt en vanuit het oogpunt van de gezondheidszorg een averechtse aanpak zijn.
Wat is het nut van Europa? Deze verordening kan onze medeburgers ervan overtuigen dat Europa beslist zin heeft. Dit dossier, waarmee iedereen te maken heeft, kan uitsluitend op communautair niveau geregeld worden. Geen enkele lidstaat is in staat het onderzoeksbeleid op het gebied van de farmaceutische industrie in zijn eentje te steunen. Uw stem zal doorslaggevend zijn. Als u “ja” zegt tegen een vaste stimuleringsperiode van zes maanden, kunnen onze kinderen binnenkort, dankzij de Europese Unie, over veilige, specifiek op hen afgestemde geneesmiddelen beschikken. 
Patrizia Toia (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de Europese kinderen hebben behoefte aan en recht op specifieke geneesmiddelen, dat wil zeggen geneesmiddelen die uitdrukkelijk voor dit soort patiënten ontwikkeld en gemaakt zijn.
In dat opzicht beseffen wij allemaal dat de huidige toestand in Europa wijst op een beschamend laag ontwikkelingspeil. Deze positieve en belangrijke verordening moet dan ook dringend worden aangenomen. Zij is gebaseerd op een aantal cruciale punten waarop ik kort zal ingaan.
De oprichting van het Comité kindergeneeskunde is van groot belang, net als de samenstelling ervan. Het moet een comité van hoog niveau zijn, waarin eminente en onafhankelijke personen zitting hebben, gezien de uiterst gevoelige taken waarmee zij belast worden. Zij moeten namelijk de plannen voor pediatrisch onderzoek beoordelen, goedkeuren en de resultaten ervan evalueren.
Het Comité kindergeneeskunde moet er ook voor zorgen dat er een databank wordt opgericht waarin kennis in een netwerk wordt samengebracht, zodat het dubbel verrichten van proeven – en dit is absoluut noodzakelijk – kan worden vermeden en zodat men in staat is ook de ethische en menselijke aspecten in overweging te nemen die komen kijken bij proeven op een zo kwetsbare bevolkingsgroep als zieke kinderen en hun gezinnen.
Een ander cruciaal punt vormt het mechanisme van stimulansen/verantwoordelijkheid en stimulansen/voorschriften.
De Commissie industrie, onderzoek en energie, waarvan ik rapporteur ben, heeft zoals bekend een voorstel voor een proportioneel systeem goedgekeurd. Ik zou dus collega Grossetête en andere geachte parlementsleden die voorstander zijn van andere oplossingen, willen verzoeken ons voorstel niet zwart te maken. Daarbij moeten we inzien dat iedereen hier zichzelf vertegenwoordigt en zijn eigen ideeën uitdraagt en in dat kader de oplossing heeft ingediend die hij of zij het meest geschikt achtte om pediatrische geneesmiddelen, en daarmee de gezondheid van kinderen, te bevorderen.
Een proportionele oplossing die ook langer dan zes maanden zou kunnen duren, zou een steun in de rug zijn voor de geneesmiddelen die erg duur zijn vanwege het onderzoek dat ervoor nodig is of vanwege de geringe afzetmarkt: zij zouden een langere verlenging krijgen.
Afgezien van het standpunt dat dit Parlement zal aannemen, verzoek ik de Commissie hoe dan ook dit voorstel over te nemen door er een positief advies aan te geven. Zo kan er een beoordelingsmechanisme worden opgezet waardoor we na een bepaalde periode kunnen zien wat gezien de feiten het beste voorstel is.
Dat is het allerbelangrijkste, want onze kinderen, de Europese kinderen hebben er recht op dat aan hun behoeften en hun vereisten tegemoet wordt gekomen. 
John Bowis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, 20 procent van onze burgers is jonger dan 19; met andere woorden, 100 miljoen van onze Europese medeburgers zijn kinderen. Over hen hebben we het vandaag. We hebben het over het feit dat de helft van de geneesmiddelen die we verstrekken om hen door hun jonge levens heen te helpen niet naar behoren is onderzocht, getest of goedgekeurd. We lijden aan wat ik het “halve-aspirine-syndroom” noem: je geeft een kind de helft van de dosis die je aan een volwassene zou geven, omdat je denkt dat het minder dan de volledige dosis moet krijgen. Dat kan vaak geen kwaad, soms helpt het niet, maar soms is het ook schadelijk voor het kind, omdat het wellicht niet goed is dat een kind het medicijn überhaupt binnenkrijgt, of omdat het meer of minder dan de helft zou moeten krijgen. Daarom juich ik zowel het voorstel van de Commissie als het verslag van de rapporteur toe.
Het draait om de vraag hoe we onderzoek kunnen stimuleren. Dat willen we immers, en daaraan hebben onze kinderen behoefte. We moeten een evenwicht zien te vinden tussen de behoefte aan meer onderzoek en de noodzaak de kosten in de hand te houden.
De rapporteur noemde het voorbeeld van de Verenigde Staten. Sinds het systeem daar in de jaren negentig is ingevoerd, zijn er meer dan honderd nieuwe kindergeneesmiddelen in productie genomen. Daar willen wij ook naartoe.
Het debat dat we hebben gevoerd, en misschien nog steeds voeren, spitst zich toe op het verlengen van de octrooibescherming. Sommige afgevaardigden wilden een variërend aantal maanden; sommigen een langere termijn, anderen een kortere termijn. De Commissie stelde zes maanden voor; de Raad – of 22 lidstaten in de Raad – stelde zes maanden voor; de rapporteur stelde zes maanden voor; en de commissie heeft ingestemd met een termijn van zes maanden. Ik moet zeggen dat zes maanden juist is: het is eenvoudig en het gaat om een eenmalige verlenging.
Verder was het voor mij een punt van zorg dubbele verlengingen en dubbele claims te voorkomen. Het doel van mijn amendement op artikel 36 was dan ook om duidelijk te maken dat er geen dubbele beloningen moeten komen voor dezelfde pediatrische formulering. We moeten ervoor zorgen dat dit op correcte wijze onder woorden wordt gebracht. Daarover zullen de Raad en de Commissie zich nu kunnen buigen. Als ik echter hoor dat enerzijds de farmaceutische bedrijven zeggen dat dit te ver gaat en anderzijds de fabrikanten van generieke geneesmiddelen dat dit niet ver genoeg gaat, dan zitten we misschien wel goed.
We verwelkomen MICE hier vandaag. Het gebeurt niet vaak dat we (muizen) in dit Parlement op prijs stellen, maar MICE – het programma voor geneesmiddelenonderzoek voor de kinderen van Europa – is buitengewoon welkom. Het verslag als geheel is goed, net als het voorstel van de Commissie, en zal de twee miljoen kinderen helpen die nu met gezondheidsproblemen kampen en in de toekomst baat zullen hebben bij deze maatregel. 
Dagmar Roth-Behrendt,
    – Mijnheer de Voorzitter, dat deze wetgeving een succes is, hebben anderen ook al gezegd, maar we kunnen dit niet vaak genoeg benadrukken. Toch wil ik zo meteen wel kwijt dat de muggenzifterij en hier en daar ook de versimpeling van het debat mij tegenstaan.
In de commissie hebben we amendementen ingediend –waaronder enkele van mijn hand – waarin erop wordt aangedrongen de wetgeving sneller in werking te doen treden. We hebben hierop, namens de kinderen in de Europese Unie, immers al zo lang moeten wachten. Ook de rol van het Comité kindergeneeskunde dat door deze wetgeving het licht ziet, moet zwaarder aangezet worden, zo zeg ik met name tegen collega Toia. We zijn gebaat bij een sterk Comité kindergeneeskunde, dat ook het voortouw kan nemen.
Ik sluit mij aan bij de heer Bowis, mevrouw Grossetête en alle anderen die hebben gezegd dat het onderzoeksprogramma van MICE er moet komen en de Europese Unie moet daartoe ook stappen ondernemen. Dat moeten we dan wel juridisch correct verankeren, namelijk in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling. Ik verzoek de heer Verheugen met klem er binnen de Commissie voor te pleiten dat daar in het zevende kaderprogramma ruimte voor wordt gecreëerd en geld voor wordt vrijgemaakt.
Inderdaad, ik beschouw deze wetgeving als een groot succes en het spijt me dat het debat dat we hier voeren daar niet voldoende oog voor lijkt te hebben. Ik vind de manier waarop we hier bijna uitsluitend over de octrooiverlenging spreken beneden alle peil. Daarbij blijft vreemd genoeg onvermeld dat voor geneesmiddelen waarop het octrooi verstreken is de gegevensbescherming met tien jaar verlengd wordt, in het kader van de zogenaamde PUMA.
Waarom hebben we het daar niet over? Omdat dit besluit de producenten van generieke geneesmiddelen en farmaceutische bedrijven die ook aan onderzoek doen eigenlijk over één kam scheert. Daarover wordt met geen woord gerept, terwijl tien jaar gegevensbescherming toch waarachtig geen sinecure is. Kennelijk bestaat hierover algehele overeenstemming. Maar over de zes maanden die we farmaceutische bedrijven met een eigen onderzoeksafdeling geven in het geval ze nog een octrooi hebben of daar een aanvraag voor hebben lopen, ontbrandt een strijd zoals ik die in dit Parlement maar zelden meegemaakt heb. Mijn vraag aan al diegenen die er een stellige mening op na houden, is of ze ook met patiëntenvertegenwoordigers gesproken hebben. Ik heb dat gedaan. Ik heb met ouders van zieke kinderen gesproken. De zin van de discussie, waar ze in de Commissie milieubeheer, volgezondheid en voedselveiligheid deels getuige van waren, ontging hun. Ze zeiden alleen dat deze medicijnen voor hun kinderen beschikbaar moesten komen.
Als inderdaad gebeurt wat mijnheer Verheugen gezegd heeft, namelijk dat er prikkels komen om meer medicijnen te produceren en ze sneller op de markt te brengen, dan is dat geweldig; dat is precies wat we willen. Het interesseert ons niet of iemand daar nu een half miljoen meer of juist minder mee verdient. Het onderzoek moet er aanzienlijk van profiteren en de kinderen moeten er de vruchten van plukken. Dat is wat de vertegenwoordigers van patiënten en ouders zeggen.
Ik hoop niet mee te hoeven maken dat er in dit Parlement, waar ik toch al vrij lang deel van uitmaak, een breuk ontstaat en dat zes maanden te lang is voor die landen en vertegenwoordigers van landen waar geen farmaceutische industrie met en eigen onderzoekspoot gevestigd is en alleen generieke geneesmiddelen worden geproduceerd. Laten we toch ons gemeenschappelijk doel voor ogen houden: dat wat het beste is voor patiënten. En dat is wat de Commissie voorgesteld heeft. Ik en het grootste deel van mijn fractie zullen het voorstel in zijn huidige vorm steunen.
Jules Maaten,
   . – Voorzitter, deze verordening is natuurlijk echt van heel groot belang voor de consumenten. Het is ook een goed voorbeeld van wat Europa voor de burger kan betekenen, juist in een tijd dat daar bij veel burgers twijfel over lijkt te bestaan, en het verdient dan ook alle steun.
De verordening is zo belangrijk omdat op dit moment té vaak geneesmiddelen voor kinderen worden gebruikt die niet voor kinderen ontwikkeld zijn of op kinderen getest. De positieve, dan wel negatieve gevolgen van het gebruik van het geneesmiddel door een kind zijn dan ook vaak niet bekend, met alle gevolgen van dien. Het is dus noodzakelijk dat er meer wordt geïnvesteerd in de ontwikkeling van geneesmiddelen die specifiek voor kinderen bestemd zijn. Het voorstel probeert terecht de ontwikkeling van goede en veilige kindermedicijnen te stimuleren door producenten van geneesmiddelen te verplichten onderzoek te doen naar de geschiktheid van de geneesmiddelen voor kinderen bij elke vergunningaanvraag die ze indienen voor het op de markt brengen van een geneesmiddel.
Een ander goed voorbeeld, dat al eerder genoemd is, is de oprichting van een Comité kindergeneeskunde, dat verantwoordelijk wordt voor de beoordeling en de goedkeuring van plannen voor pediatrisch onderzoek. Ook het voorstel van de rapporteur in verband met het onderzoeksprogramma voor pediatrisch onderzoek MICE voor financiering van onderzoek naar het pediatrisch gebruik van geneesmiddelen die niet door een octrooi of aanvullend beschermingscertificaat worden beschermd, zal een grote stimulans voor de productie van kindermedicijnen zijn. Ik geloof ook in het algemeen dat er voor innovatie juist investeringen nodig zijn, meer dan de octrooibescherming waar we het momenteel over hebben.
Natuurlijk moet met onderzoek op kinderen voorzichtig worden omgegaan. Dubbele tests moeten worden voorkomen en allerlei andere maatregelen moeten daartoe worden genomen. Ik ben ook verheugd dat in de volksgezondheidcommissie al een aantal amendementen op dat punt zijn goedgekeurd.
Ik ben het eens met iedereen die zegt dat het jammer is dat bij deze discussie kennelijk het belang van het kind uit het oog wordt verloren en dat de discussie gaat over wie van de industrie nu eigenlijk het meest moet verdienen. Ik vind overigens dat in dit debat dit verwijt aan beide kanten te maken is en het is inderdaad uiterst frustrerend.
Principieel vind ik dat zo'n octrooiverlenging zo kort mogelijk moet zijn, want het is tenslotte uiteindelijk de gebruiker of de burger die de kosten betaalt. Het is hún geld dat we hier zitten te verdelen. Een octrooi is een tijdelijk monopolie, dat wordt verleend om aan te zetten tot innovatie, maar in dit voorstel is het onderzoek een verplichting en het octrooi een onkostenvergoeding en dat is het eigenlijke verschil met de Verenigde Staten.
Ik zou dan ook zeggen: laten we niet de nadruk leggen op octrooibescherming. Wij kiezen voor 5 maanden, de rapporteur heeft zeer gepassioneerd gepleit voor zes maanden. Ik ben zelf al opgeschoven, eerst van een flexibele periode naar vier maanden, en nu heb ik vijf maanden voorgesteld. U hebt dus niet helemaal voor niets gepleit. Ik vrees echter toch dat we niet echt nader tot elkaar zijn gekomen, maar ik heb wel alle waardering voor het werk van de rapporteur. 
Hiltrud Breyer,
   – Mijnheer de Voorzitter, wij juichen deze verordening toe. Het moet afgelopen zijn met een toestand waarin meer dan 50 procent van de geneesmiddelen voor de behandeling van kinderen noch op kinderen getest, noch specifiek voor gebruik door kinderen is goedgekeurd. Als de farmaceutische industrie de mond dan zo vol heeft van het nemen van verantwoordelijkheid, waarom heeft men het dan niet nodig geacht zulk onderzoek zelf uit te voeren? Daarmee geven de farmaceutische bedrijven zichzelf een brevet van onvermogen en laten ze doorschemeren dat hun meer gelegen is aan het maken van woekerwinsten.
Het kan in mijn ogen dan ook helemaal geen kwaad het er hier in het Europees Parlement openlijk over te hebben hoe we kunnen voorkomen dat de onderhavige verordening verwordt tot een instrument voor een paar op winst beluste ondernemingen. Daarom moeten we er ook naar streven de voorwaarden precies vast te leggen. Het gaat hier niet om een paar miljoen euro – het gaat om bedragen van vele miljoenen, zelfs miljarden.
Ik ben het eens met collega’s die liever een kortere octrooibescherming gezien hadden. We hebben opnieuw het amendement ingediend om de octrooibescherming slechts met vier maanden te verlengen. Ik doe nogmaals een beroep op u allen om dit amendement te ondersteunen.
Maar we willen de voorwaarden nog verder aanscherpen. Deze geneesmiddelen moeten een therapeutisch nut hebben. We kunnen immers niet willens en wetens toestaan dat kinderen bij geneesmiddelenonderzoek zonder therapeutisch nut tot proefkonijntjes gemaakt worden. Dat is onaanvaardbaar. Het moet als een paal boven water staan dat alleen diegene beloond wordt, die succesvol klinisch onderzoek gedaan heeft. Alleen als we die voorwaarden gezamenlijk weten te stellen, kunnen met recht van een succes spreken. We mogen niet toestaan dat hier het verlanglijstje van de industrie afgewerkt wordt. Het belang van het kind hoort centraal te staan. 
Adamos Adamou,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega, mevrouw Grossetête, van harte bedanken voor haar werk. Het was noodzakelijk de taken van het Comité kindergeneeskunde concreter te omschrijven, het systeem te verduidelijken en het toezicht op programma’s voor pediatrisch onderzoek te verzekeren. Tegelijkertijd moest het comité worden belast met een andere belangrijke taak, namelijk het vaststellen van specifieke behoeften op het gebied van de kindergeneeskunde. Daarnaast moest echter worden gezorgd voor inkorting en verduidelijking van de diverse administratieve termijnen en tijdschema’s.
Volgens mij – en ik ben toevallig arts – is het belangrijk dat de verlenging met zes maanden, waar de producenten van kindergeneesmiddelen recht op hebben, wordt ingekort. Hun geneesmiddelen worden immers reeds beschermd door farmaceutische octrooien.
Een dergelijke beloning is onevenredig, gelet op de enorme winsten die bedrijven kunnen maken dankzij deze exclusiviteit, dankzij het feit dat niemand anders het geneesmiddel kan vervaardigen. Het allerbelangrijkste is echter dat de consumenten, en bijgevolg de staat, het merk duur moeten betalen zolang de verkoop van het geneesmiddel door anderen niet geoorloofd is.
Mevrouw Roth-Behrendt vroeg zojuist of wij de patiënten, de baby’s, hebben geraadpleegd, of wij de ouders hebben geraadpleegd. Ik wil mevrouw Behrendt vragen of zij een moeder, een vader, mensen met kinderen heeft geraadpleegd die geen geld hebben om een bepaald geneesmiddel te kopen. Ook dat moeten wij voor ogen houden.
Wij zijn voor verkorting van de periode tot drie plus drie maanden. Ik wil hieraan nog toevoegen dat er – en daarover ben ik het eens met de heer Bowis – geen misbruik mag worden gemaakt van het nieuwe compensatiesysteem door eerder toegekende beloningen te herhalen. In de wetgeving moet duidelijk komen te staan dat de nieuwe, extra bescherming als beloning voor pediatrische tests, niet dubbel mag worden gegeven via een andere vorm van bescherming van de markt tegen concurrentie. Het doel van amendement 75 was dit te verduidelijken, en ik vraag u hiermee in te stemmen. Het verslag van het Europees Parlement moet tot doel hebben een echte dialoog tussen de belanghebbenden tot stand te brengen.
Tot slot wil ik nog protesteren tegen het feit dat dit zo serieuze vraagstuk op een dergelijk tijdstip wordt besproken.
Johannes Blokland,
   . – Voorzitter, ik wil graag de rapporteur bedanken voor haar prima verslag. Ook de amendementen die in de milieucommissie zijn goedgekeurd, kan ik voor het grootste gedeelte steunen. Toch heb ik in de milieucommissie tegen het geamendeerde verslag gestemd, omdat ik teleurgesteld was over het feit dat de duur van de patentverlenging niet geamendeerd werd.
Het is iedereen wel duidelijk dat een verlenging van zes maanden voor veel medicijnen niet nodig is. De extra kosten voor het onderzoek dat noodzakelijk is voor het verkrijgen van goedkeuring voor pediatrisch gebruik, zijn relatief laag. Maar dat geldt niet voor alle geneesmiddelen. Voor sommige middelen met een lage omzet is de verlenging van zes maanden toch nodig om de uitgaven terug te verdienen. Voorzitter, dat is ook de kern van de amendementen van onze fractie. Als norm willen we een verlenging van drie maanden, en voor die geneesmiddelen waar dat niet genoeg oplevert is nog een extra verlenging van drie maanden mogelijk. Dat is redelijk voor iedereen en kostenbesparend voor de nationale gezondheidssystemen.
Het zou onverantwoordelijk zijn van ons om de verlenging van zes maanden toe te kennen aan alle producten. Ziektekostenverzekeringen zijn immers al duur genoeg. Graag zou ik dan ook ieders steun vragen voor de amendementen 89 van de collega's Breyer, McAvan en Corbey of de amendementen 91 tot en met 93 van mijn fractie. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Net als de vorige sprekers wil ik de rapporteur, mevrouw Grossetête, van harte bedanken voor het werk dat zij heeft verricht voor dit belangrijke document. Het doel daarvan is de huidige stand van zaken te verbeteren, die medisch en ethisch gezien onthoudbaar is, en die op zijn zachtst gezegd, onrechtvaardig is voor kinderen.
Mijns inziens hoeft men geen medische opleiding te hebben genoten om in te zien dat een kind geen volwassene in het klein is. Kinderen zijn individuen met een heel andere stofwisseling dan volwassenen. Om een kind te behandelen, kun je de vereiste dosis geneesmiddelen niet zo maar verminderen en aanpassen aan het gewicht. Wij weten immers dat geneesmiddelen vaak bijwerkingen hebben die gemakkelijk verdragen worden door volwassenen, maar bij kinderen kunnen leiden tot ernstige gezondheidscomplicaties.
Ik besef dat het niet gemakkelijk is geweest om rekening te houden met de zienswijze van de medische wereld en de medische vereisten en aanbevelingen te honoreren, en tegelijkertijd de vaak legitieme verzoeken en vereisten van de farmaceutische industrie te eerbiedigen. Wat mij echter het meeste zorgen baart, is dat het debat over deze richtlijn in het Parlement is toegespitst op de vraag of octrooibescherming zes, drie plus drie, of vier plus twee maanden moet duren. Vanuit de optiek van de prioriteiten bekeken is dit niet belangrijk of doorslaggevend. Belangrijk en urgent is immers dat kinderen het eindproduct krijgen, dat wil zeggen geneesmiddelen die zo zijn ontwikkeld dat de aparte status van een kind naar behoren in ogenschouw is genomen en wordt geëerbiedigd.
Ons uiteindelijke doel is een gezond kind. Als wij, als bijproduct, ook nog een farmaceutisch bedrijf gelukkig kunnen maken, is dat meegenomen. Dan hebben wij bereikt wat wij wilden en moesten bereiken. 
Miroslav Mikolášik (PPE-DE ).
   – Vandaag vallen ons de gelegenheid en de verantwoordelijkheid ten deel om te beslissen over de gezondheid van onze kinderen. In dit debat zouden wij de aandacht moeten toespitsen op de medische aspecten, en zouden wij ons niet mogen laten leiden door enkel financiële overwegingen, door de vraag wie er wint en wie er verliest.
Als arts sta ik vierkant achter de zienswijze dat onderzoek naar kindergeneesmiddelen altijd verplicht, veilig en uiterst professioneel moet zijn en onderworpen moet worden aan voortdurende controle, alleen al vanwege het feit dat er een tekort is aan kindergeneesmiddelen en de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen moet doorgaan. Wij moeten ook beseffen dat – zoals reeds herhaaldelijk is gezegd – men bij de ontwikkeling van geneesmiddelen voor kinderen niet mag uitgaan van de vooronderstelling dat een kind een kleine volwassene is. Kinderen hebben hun eigen specifieke kenmerken, een heel andere stofwisseling en een heel een andere gevoeligheid voor medicijnen, zoals ook mevrouw Belohorská zojuist al zei. De Europese Unie moet voor alle lidstaten bindende regels uitvaardigen, regels waarmee de gezondheid van kinderen niet wordt geschaad maar wel wordt gegarandeerd dat er binnen een niet al te lang tijdsbestek hoogwaardige kindergeneesmiddelen beschikbaar komen.
Mede daarom hebben wij tijdens het debat in onze commissie rekening gehouden met een hele reeks uiteenlopende standpunten van de belangrijkste betrokkenen en hun professionele argumenten. Daarom stel ik, met de volledige steun van mijn fractie, voor dat in de stimuleringsmaatregelen voor de producenten rekening wordt gehouden met de kosten die de producenten moeten maken om geneesmiddelen te ontwikkelen, en dat er tenminste een minimumperiode wordt vastgesteld waarin de nieuw ontwikkelde medicijnen niet door fabrikanten van generieke geneesmiddelen mogen worden vervaardigd.
Verantwoordelijkheid betekent dat wij na zes jaar de effectiviteit van de genomen maatregelen moeten toetsen en de vastgestelde parameters zo nodig moeten aanpassen. Tot slot wil ik, mijnheer de Voorzitter, mijn steun uitspreken voor het idee van de rapporteur, mevrouw Grossetête om het programma voor pediatrisch onderzoek MICE (Geneesmiddelenonderzoek voor de kinderen van Europa) op te zetten. Op die manier zullen wij ervoor kunnen zorgen dat de kinderen in de Europese Unie overal dezelfde toegang krijgen tot eersteklas medicijnen, en ik vraag u dringend deze verantwoordelijkheid te nemen. 
Anne Ferreira (PSE ).
   – Mijnheer de commissaris, mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij wilden deze tekst, waarover we zullen stemmen, graag hebben en we hebben er lang naar uitgekeken. Het idee dat onze kinderen hierdoor binnenkort beter behandeld kunnen worden, stemt ons allen zeer tevreden. Desalniettemin moeten wij hoge eisen stellen. Morgen hebben wij de kans dit voorstel voor een verordening nog te verbeteren, zodat de kinderen en de volksgezondheid er optimaal profijt van zullen hebben. Wij verbeteren het door vóór de amendementen te stemmen waarin wordt aangestuurd op onderzoek naar en het in de handel brengen van geneesmiddelen met de grootste toegevoegde waarde die daadwerkelijk therapeutische voordelen bieden; hoe kunnen wij anders de doelstelling om het aantal klinische proeven op kinderen te beperken, verwezenlijken zonder een grens te stellen aan het aantal geneesmiddelen dat in de handel wordt gebracht?
Als het criterium van de toegevoegde waarde van het geneesmiddel in aanmerking zou worden genomen, zou dit heel wat onnodige proeven bij kinderen voorkomen. Wij kunnen de tekst morgen eveneens verbeteren door vóór de amendementen te stemmen waarin wordt opgeroepen tot grotere transparantie inzake de gegevens over de geneesmiddelenbewaking en de toegankelijkheid ervan voor tot het publiek. De financiële kwestie is eveneens belangrijk voor de stabiliteit van onze socialezekerheidsstelsels en de garantie dat iedereen toegang tot de gezondheidszorg heeft. De financiële kant is vooral van belang, als het erom gaat de juiste financiële stimulans te vinden, zodat de farmaceutische industrieën meer belangstelling krijgen voor pediatrische geneesmiddelen. Daarnaast is de financiële kant belangrijk voor alle Europese burgers, omdat deze financiële stimulansen indirect met overheidsgeld worden gefinancierd in de vorm van een verlenging van de exclusieve vergunning.
Gezien de resultaten van de effectbeoordelingen en gezien de enorme verschillen, die van 1 tot 4 miljoen euro lopen, vind ik dan ook dat wij de industrie op zijn minst een twee-fasensysteem zouden moeten kunnen voorstellen: een vaste stimulans van drie maanden en een verlenging met drie maanden, afhankelijk van de hoogte van de winst die met het verkochte geneesmiddel wordt behaald. Wij willen allemaal het beste voor onze kinderen en liefst zo snel mogelijk, maar we moeten niet huichelen. Degenen die beweren dat er haast geboden is, hebben geen steun willen geven aan het voorstel om de termijn tussen de vergunning voor en het in de handel brengen van de geneesmiddelen, die twee jaar bedraagt, in te korten. Wij zullen dus nog andere besprekingen voeren en dan valt serieus te bezien wat wij voor de gezondheid van de Europese kinderen kunnen doen. 
Mojca Drčar Murko (ALDE ).
   – Mijns inziens moeten wij een systeem in het leven roepen waarmee houders van octrooien voor geneesmiddelen, die de verplichte klinische proeven voor het gebruik van dergelijke geneesmiddelen in de pediatrie hebben verricht, op gepaste wijze kunnen worden beloond. Wij moeten evenwel stappen ondernemen om te voorkomen dat beloning uit hoofde van deze regelgeving bovenop beloningen komt uit andere onderdelen van de Europese wetgeving.
Een groot deel van het debat draaide om eigenlijk al achterhaalde kwesties, zoals: wie krijgt er meer, enzovoort. Tijdens de recente herziening van de Europese farmaceutische wetgeving is namelijk een gevoelig evenwicht tot stand gebracht tussen de producenten van originele en generieke geneesmiddelen.
Als wij verder rekening houden met de nationale gezondheidsbegrotingen, krijgen wij een ander beeld. Door de toegang van producenten van generieke geneesmiddelen tot de markt neemt de concurrentie toe, worden de kosten van geneesmiddelen lager en wordt de druk op de gezondheidsbegrotingen geringer.
Als dat het doel is dat bereikt moet worden, en als de producenten van originele medicijnen een vergoeding moeten kunnen krijgen voor de daadwerkelijke, extra kosten die zij moesten maken voor de klinische proeven, is het zinvol de Europese wetgeving te grondvesten op geverifieerde informatie omtrent deze kosten. De ongerechtvaardigde, kortstondige verlenging van het marktmonopolie voor geneesmiddelen resulteert in grote winsten en brengt een ongerechtvaardigde nieuwe last voor de gezondheidsmiddelen met zich mee. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, kinderen moeten veilige geneesmiddelen hebben, die aangepast zijn aan hun behoeften. Dat is een vanzelfsprekende eis aan de wetgeving. Met zesmaanden octrooiverlenging betalen we echter een onnodig hoge prijs om de farmaceutische industrie aan vanzelfsprekende eisen te laten voldoen.
De farmaceutische bedrijven worden al vele jaren beschermd en hebben 100 miljard euro in kas voor inkoop. Zij verdragen een kostenstijging van 1 procent veel beter dan de reeds uitgeputte overheidsbegrotingen. We moeten niet nog meer geld naar de farmaceutische industrie laten gaan. Anders eindigt het ermee dat wij eindelijk veilige geneesmiddelen voor kinderen en volwassenen hebben, maar dat niemand geld heeft om ze te kopen.
Wij van de Verts/ALE-Fractie hebben een compromisamendement ingediend, dat een periode van maximaal vier maanden bevat, met de verdere beperkingen die mevrouw Breyer heeft beschreven. Als het Parlement dit amendement niet aanneemt, laat het zien dat het meer naar de lobbyisten van de farmaceutische industrie luistert, dan dat het op de behoeften van kinderen let.
Jiří Maštálka (GUE/NGL ).
   – Dames en heren, ik sluit mij aan bij de opmerkingen van eerdere sprekers die zeiden dat de ontwerpverordening die in het Parlement ter tafel ligt niet alleen van grote betekenis is, maar ook dringend noodzakelijk, en dat zij de jongste burgers van de Europese Unie de grootst mogelijke voordelen zou moeten opleveren. Als arts ben ik van mening dat het belangrijkste kenmerk van de ontwerpverordening is dat ermee gepoogd wordt kinderpatiënten beter te beschermen, gezien het feit dat zij een bijzonder kwetsbare groep patiënten vormen.
Andere welkome ontwikkelingen zijn onder meer de steun voor een zo breed mogelijke beschikbaarheid van informatie over geneesmiddelen, en bepalingen die ten doel hebben te garanderen dat kindpatiënten in klinisch onderzoek beter beschermd worden. Evenzo ben ik er zeer mee ingenomen dat het programma MICE is opgezet ten behoeve van onafhankelijk onderzoek naar bepaalde geneesmiddelen.
Wat betreft de paragraaf in artikel 36 die zoveel discussie heeft uitgelokt, stel ik mij op het standpunt dat een verlenging met drie maanden van de octrooibescherming vooralsnog volstaat. Ik wens de rapporteur geluk met haar allesbehalve gemakkelijke werk aan dit dossier. Ik ben er vast van overtuigd dat de stemming over deze ontwerpverordening een positieve uitslag zal hebben, die niet alleen de volksgezondheid ten goede zal komen, maar ook in sociaal en ethisch opzicht vruchten zal afwerpen. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we zullen binnenkort stemmen over een verslag over een verordening betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik. De bepalingen in dit verslag zijn gebaseerd op het voor de hand liggende feit dat kinderen geen minivolwassenen zijn en dat er geneesmiddelen moeten zijn die specifiek zijn afgestemd en getest op het gebruik door kinderen. Er is echter een tweede, minder voor de hand liggend, feit dat ten grondslag ligt aan dit verslag en dat volgens mij in dit debat aan de orde moet worden gesteld.
Het gaat om het feit dat een verontrustend aantal kinderen ziek is en dat het aantal kinderen dat lijdt aan chronische, acute en dodelijke ziekten toeneemt. Nu de plaag van de besmettelijke kinderziekten in het Westen grotendeels onder controle is, nemen alle andere soorten ziekten toe, soms tot epidemische niveaus.
In mijn eigen land lijkt het wel alsof er van iedere twee kinderen één ziek is. Hoe veel kinderen lopen er niet rond met inhalers, of moeten bepaalde voedingsmiddelen of huisdieren mijden vanwege allergieën? De onderwijsbegrotingen staan onder druk door de stijging van het aantal leer-, gedrags- en communicatiestoornissen. Eczeem, zeer ernstige vormen van autisme, hersenverlamming, diabetes, epilepsie en artritis nemen allemaal toe, evenals levensbedreigende ziekten als leukemie en kanker – de lijst gaat maar door. Hoe kan het dat kinderen een dusdanig winstgevende markt zijn geworden voor geneesmiddelenfabrikanten dat invloedrijke lobbies het de moeite waard vinden de strijd aan te binden voor een paar maanden meer of minder als het gaat om het verlengen van octrooien?
We zouden in het Westen de gezondste kinderen in de geschiedenis van de wereld moeten hebben. We hebben er de welvaart voor, we hebben goede sanitaire voorzieningen en de middelen voor goede – zelfs superieure – voeding. Onze kinderen zouden kerngezondheid moeten zijn, maar dat is niet zo.
Wat doen we kinderen aan? Het is de hoogste tijd voor zelfanalyse en onderzoek, niet alleen geneesmiddelenonderzoek en dergelijke winstgevende onderzoeken, maar onderzoek naar de groei van kinderen en de ontwikkeling van hun immuunsysteem, teneinde nieuwe factoren te identificeren in ons milieu, in ons voedsel, in onze praktijken op het gebied van het ter wereld brengen en opvoeden van kinderen, in onze medische praktijken en in onze levensstijlen, en zo te achterhalen waarom onze kinderen ziek worden en zelfs overlijden. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel voor een verordening betreffende kindergeneesmiddelen is voor ons allen een welkome ontwikkeling. Zij geeft uiting aan onze zorgen over de gezondheid van de kinderen in Europa en, op langere termijn bekeken, ook van de kinderen in niet-Europese landen. Toch mogen wij niet vergeten dat de negatieve financiële gevolgen van de verordening voor het ene land groter zullen zijn dan voor het andere.
Als voormalige commissaris voor uitbreiding is de heer Verheugen waarschijnlijk beter dan wie ook op de hoogte van de grote financiële problemen waarmee de gezondheidssector in Polen te kampen heeft. Buitensporig lange beschermingsperioden voor octrooien en registratiegegevens zullen bijzondere wrange gevolgen hebben voor de minst welvarende landen, waar de markteconomie, die een waarborg is voor normale economische voorwaarden, pas kort bestaat. Wij moeten onze krachten bundelen en ervoor zorgen dat de farmaceutische sector geen buitensporige bedragen gaat verdienen ten koste van het publiek in de lidstaten, aangezien deze sector hoe dan ook geen enkele reden tot klagen heeft als het om winst gaat.
Ik ben er tegen dat de farmaceutische sector meer krijgt dan minimale beloningen, en ik ben er voor dat zo spoedig mogelijk kansen worden geboden voor de productie van generieke geneesmiddelen. Zoals mevrouw Roth-Behrendt tot slot zei, is de kwaliteit van de gezondheidszorg voor kinderen belangrijker dan de hoeveelheid geld die kan worden bespaard. 
Frederika Brepoels (PPE-DE ).
   – Voorzitter, vooreerst past zeker een woord van dank aan onze rapporteur, mevrouw Grossetête, voor haar enthousiasme en haar doorzettingsvermogen waarmee ze het heeft opgenomen voor de gezondheid van alle kinderen in de Europese Unie. Eindelijk krijgt onderzoek en ontwikkeling van kindergeneesmiddelen de aandacht die het verdient. Bedrijven die investeren in dergelijk onderzoek mogen en moeten hiervoor beloond worden. Alleen deze prikkel zal ervoor zorgen dat zij blijven investeren in nieuwe geneesmiddelen voor kinderen. Vergeet niet dat zij intussen ook duizenden mensen tewerkstellen. Een vaste periode van zes maanden aanvullend certificaat is om allerlei redenen te verkiezen. Transparantie en goede afspraken zijn hier evenwel de sleutelwoorden. We moeten ook oog hebben voor de implicaties die een patentverlenging kan hebben voor alle kinderen in de wereld. In België bijvoorbeeld was het dokter Janssens die vrijwillig zijn antischimmelproduct Sporanox ter beschikking stelde van de ontwikkelingslanden. Maar nu Janssens Farmaceutica is overgenomen is het de vraag of de nieuwe eigenaars nog dezelfde politiek volgen. Naast de aandacht voor onderzoek moet de overheid natuurlijk ook de toegankelijkheid van de geneesmiddelen blijven waarborgen. Ik geef u een voorbeeld: in België verhoogde de producent van Rilatine eenzijdig de prijs van een doosje pillen van 2,60 euro tot het niveau van de Europese richtprijs van 6,52 euro. De meerprijs voor de ouders van een kind met ADHD is enorm, zeker als je weet dat er kinderen zijn die een paar doosjes per dag nodig hebben. De farmaceutische industrie mag en moet dus gestimuleerd worden op het vlak van onderzoek, maar mag tegelijkertijd de mensen niet vergeten die deze geneesmiddelen moeten betalen. Ik heb nog één vraag aan de commissaris: men zegt mij dat producten die geen aanvullend certificaat hebben, waaronder bepaalde aids-geneesmiddelen, geen bijkomende termijn zouden kunnen krijgen indien het onderzoek wordt verricht in de periode van patentbescherming. Kan de commissaris dat bevestigen en zo ja, kan dit nog worden veranderd? 
Genowefa Grabowska (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de verordening betreffende kindergeneesmiddelen is noodzakelijk voor iedereen maar vooral voor kinderen, oftewel voor de jongste burgers van de Europese Unie. Het doel ervan is te zorgen voor betere geneesmiddelen tegen redelijke prijzen die elke moeder kan betalen.
Ik wil de rapporteur van harte gelukwensen met het werk dat zij heeft verricht voor deze verordening. Daarmee kunnen wij een positieve boodschap sturen aan onze kiezers. Deze verordening zal aantonen dat het Parlement steun geeft aan de ontwikkeling van kindergeneesmiddelen en dat wij veel belang hechten aan een goede behandeling van onze kinderen en aan hun gezondheid. Ofschoon wij een aantal fouten hebben gemaakt bij de opstelling van deze ontwerpverordening, krijgen wij gelukkig morgen tijdens de stemming de kans deze goed te maken.
Ten eerste ben ik tegen hetgeen “dubbele beloning” wordt genoemd, dat wil zeggen tegen het twee keer toekennen van financiële steun aan hetzelfde onderzoek of aan dezelfde investeringen. Ten tweede is het mijns inziens verkeerd om af te zien van de vereiste dat een kindergeneesmiddel in alle lidstaten geregistreerd wordt voordat aanvullende octrooibescherming kan worden verkregen. Kindergeneesmiddelen moeten geregistreerd en beschikbaar zijn in alle lidstaten, en niet slechts in een aantal daarvan.
Ik kan er niet mee instemmen dat bepaalde EU-burgers worden beroofd van de kans op een behandeling met nieuwe en betere geneesmiddelen. Ook vind ik het onaanvaardbaar dat ondernemingen die dergelijke geneesmiddelen produceren, zomaar beloond worden. Dit is sociaal gezien niet eerlijk en juridisch gezien ongerechtvaardigd, en dit staat bovendien ook haaks op het gelijkheidsprincipe. Het Parlement mag dit niet toestaan. Ten derde heb ik ernstige twijfels over het voorstel om de octrooibescherming voor kindergeneesmiddelen te verlengen, aangezien elk nieuw geneesmiddel hoe dan ook beschermd wordt met een octrooi, ongeacht het feit of dit wordt gebruikt voor de behandeling van kinderen, vrouwen of ouderen.
Het lijdt geen enkele twijfel dat verlenging van octrooibescherming de toegang tot de markt voor generieke geneesmiddelen zal beperken. Wij zouden daarmee niet mogen instemmen. Elke moeder zou ongeacht welke prijs betalen om de gezondheid van haar kind te beschermen, maar de vraag is waarom moeders meer zouden moeten betalen dan nodig, aangezien het Parlement amendementen kan aannemen waarmee het mogelijk wordt alleen dat te betalen wat strikt noodzakelijk is. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is een schandvlek voor onze 21e-eeuwse beschaving dat veel van de geneesmiddelen die we gebruiken om onze kinderen te behandelen tot op de dag van vandaag niet zijn getest voor pediatrisch gebruik en dat een groot deel van de geneesmiddelen waarmee de levens van kinderen zouden kunnen worden gered, niet wordt gebruikt omdat zij nooit pediatrisch zijn getest.
In een wereld waarin het misschien onvermijdelijk lijkt dat economische winst tot op grote hoogte de hoeksteen van ons bestaan is, heeft de Commissie eindelijk een verbeteringsvoorstel aan ons voorgelegd dat voornamelijk gebaseerd is op financiële voorwaarden en mores. De farmaceutische bedrijven zullen vanaf nu de slechte gezondheid van een kind moeten afzetten tegen financiële criteria en alleen hoeven voortgaan met de ontwikkeling van kindergeneesmiddelen als dat rendabel is. Ik veroordeel hen niet per se: zij produceren immers geneesmiddelen om geld te verdienen, en als zij geen geld verdienen, kunnen zij geen geneesmiddelen produceren. Dit is helaas de harde realiteit en degenen onder ons die fantaseren over romantischer idealen zullen zich er gewoon bij neer moeten leggen.
Deze wetgeving zal, ondanks haar ideologische tekortkomingen, bijdragen tot de ontwikkeling van meer en veiliger geneesmiddelen voor kinderen. Zij is dan ook een belangrijke stap voorwaarts en verdient onze volledige ondersteuning, hoewel de toepassing ervan nauwlettend zal moeten worden gevolgd, in het bijzonder met betrekking tot gepast ethisch toezicht op klinische proeven met kinderen. 
Vittorio Agnoletto (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de goedkeuring van deze verordening is een belangrijke vooruitgang: tot op de dag van vandaag gebruiken de meeste Europese minderjarigen geneesmiddelen waarvan de werkzaamheid en veiligheid bij kinderen en jongvolwassenen niet gedocumenteerd is, waardoor zij aan meer risico’s blootstaan dan volwassenen. De tenuitvoerlegging van de verordening zal echter afhangen van de activiteiten en de verantwoordelijkheden van het wetenschappelijk comité. Hoewel dat comité binnen het EMEA opereert, zal het in het belang van kinderen zijn onafhankelijkheid ten opzichte van de farmaceutische industrie moeten garanderen.
De voorgestelde controleactiviteiten van een dergelijk comité moeten openbaar zijn, zodat alle burgers op de hoogte kunnen zijn van wat het doet om hun gezondheid te verbeteren.
Het opzetten van een register van klinische en farmacologische experimenten waarbij kinderen betrokken zijn, en de totstandkoming van een Europees pediatrisch formulier dat periodiek bijgewerkt moet worden, zijn ook van belang.
Voor het opzetten van het MICE-programma, dat in de verordening voorzien is, moet bovendien worden gespecificeerd hoe dit programma gefinancierd wordt en wat de interactie is met de kaderprogramma’s van de Gemeenschap.
De verlenging van een octrooi met zes maanden is het zoveelste cadeau aan de farmaceutische multinationals, getuigt van een totale minachting voor de gezondheid van kinderen en druist in tegen de doelstelling van deze verordening. De farmaceutische industrie is de bedrijfstak die de afgelopen jaren de hoogste dividenden heeft uitgekeerd aan zijn aandeelhouders en hoeft dus zeker niet nog meer winst te maken! 
Thomas Ulmer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de noodzaak van een verordening betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik is algemeen aanvaard. Allereerst mijn hartelijke dank aan de rapporteur, mevrouw Grossetête, voor haar gepassioneerde betoog en ook voor haar eerlijke bespreking van de zaak. Het is niet eenvoudig om tegen het einde van een debat nog met nieuwe gezichtspunten te komen. Laat ik het in overdrachtelijke zin zeggen: de 120 seconden spreektijd in dit Parlement vallen in het niet bij de betekenis van deze mijlpaal in het Europese geneesmiddelenrecht, maar omgekeerd heeft een jarenlange ervaring als chef-arts in de eerstehulpverlening mij geleerd dat 120 seconden zeer veel zijn als het erom gaat kinderlevens te redden. Deze 120 seconden zouden echter ook kunnen symboliseren dat het voor Europa de hoogste tijd is om eindelijk een goede verordening voor kindergeneesmiddelen tot stand te brengen.
Ik hoop ten zeerste dat we al in de eerste lezing overeenstemming kunnen bereiken, zodat ons aller Europa op de belangrijke markt van het onderzoek naar en de productie van geneesmiddelen weer met goed fatsoen de internationale concurrentiestrijd kan aangaan. Ik onderschrijf het voorstel voor een uniforme verlenging van de octrooibescherming. Mevrouw Grossetête en nu ook de heer Verheugen hebben mij ervan overtuigd dat dit door zijn eenvoud en uitvoerbaarheid de juiste weg is. We hebben een herzieningsclausule in het voorstel opgenomen. Die geeft ons het recht verbeteringen aan te brengen voor het geval de winsten inderdaad zo buitensporig uitvallen als sommigen vrezen. We moeten deze kwestie met de nodige omzichtigheid bespreken. Het gaat immers om kinderen, ons hoogste goed. Enerzijds gaat het om mensenlevens, anderzijds ook om economische belangen. Alleen mogen die nooit tegen elkaar worden afgewogen. 
Evangelia Tzampazi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, niemand zal betwisten dat volksgezondheid een van de belangrijkste sociale goederen is. Na mevrouw Grossetête gelukgewenst te hebben, wil ik de aandacht van het Parlement niet alleen vestigen op de grote lijnen, maar vooral ook op de details. Deze houden verband met de volksgezondheid, de toegang tot dienstverlening van hoge kwaliteit en de totstandkoming van betrouwbare controlemechanismen.
Bijzondere aandacht moet worden geschonken aan het vraagstuk van de productie, het testen en het op de markt brengen van farmaceutische producten, vooral omdat er duidelijk behoefte is aan meer transparantie. Niet alleen staan er bij het produceren en op de markt brengen van geneesmiddelen directe en indirecte belangen op het spel, maar ook is een hele reeks geneeskundige handelingen en verrichtingen, zowel op onderzoeks- als toepassingsniveau afhankelijk van het gebruik daarvan.
Met dit verslag moeten wij het belangrijke recht op bescherming van zieke kinderen beschermen, zowel tegen nutteloos geneesmiddelengebruik als tegen hun onderwerping aan therapeutische of onderzoeksprotocollen waarvan de waarde en efficiëntie niet bekend is.
De programma’s voor geneeskundig en pediatrisch onderzoek, de voorwaarden voor de verstrekking van vergunningen voor geneesmiddelen, de uitvoering van studies naar geneesmiddelen op de markt moeten nuttige instrumenten worden, zowel voor de patiënten als voor de farmaceutische onderzoekscentra, opdat een zo groot mogelijke medische efficiëntie wordt verzekerd.
De verwezenlijking van een degelijk systeem voor risicobeheersing, de opstelling van een speciale lijst, die ter beschikking wordt gesteld aan alle instanties op volksgezondheidgebied, bedrijven, ambtenaren, maar ook het creëren van de mogelijkheid voor patiënten om voorgelicht te worden over het therapeutisch protocol waaraan zij onderworpen worden en over de te verwachten therapeutische waarde zullen, samen met bovengenoemde, een degelijk beschermings- en verbeteringssysteem vormen.
Er bestaat geen weegschaal waarop de gezondheid van kinderen kan worden afgewogen tegen financiële belangen.
Frédérique Ries (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Grossetête op mijn beurt bedanken voor het feit dat zij voor dezelfde filosofie heeft gekozen als bij de zeldzame ziekten, namelijk dat wij in het geweer moeten komen tegen het onrecht waarvan sommige patiënten – in dit geval kinderen – het slachtoffer zijn.
Onlangs heeft de Belgische vereniging voor kindergeneeskunde de noodklok geluid: 50 procent van de geneesmiddelen die aan kinderen worden voorgeschreven en bijna 90 procent van de geneesmiddelen die bij de intensieve zorg worden gebruikt, zijn niet toegelaten voor pediatrisch gebruik. Er is dus duidelijk dringend behoefte aan deze verordening: onderzoek en ontwikkeling zijn duur en wij moeten de inspanning die van de farmaceutische bedrijven zal worden gevraagd ondersteunen, en dus ook steun geven voor de vaste periode van zes maanden waarin zij geen concurrentie vanuit de sector zullen ondervinden.
Andere punten die tegelijkertijd moeten worden gestimuleerd, zijn: pediatrisch onderzoek tegen lagere kosten, de clausule voor een herziening binnen zes jaar, het programma MICE voor pediatrisch onderzoek en – van cruciaal belang als het om kinderen gaat – maatregelen om onnodige herhaling te voorkomen van proeven die aan deze vereiste voldoen.
Dit is het kwetsbare evenwicht dat wij morgen tijdens onze stemming moeten zien te bewaren, een evenwicht waarmee gehoor wordt gegeven aan de verwachtingen van kinderartsen, gezinnen en talloze jonge patiëntjes in Europa. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, mevrouw Grossetête, bedanken voor het uitstekende werk dat ze geleverd heeft. Veel minder te spreken ben ik over het feit dat de Commissie zo laat komt met dit voorstel betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik, dat immers niet minder dan honderd miljoen kinderen in de Europese Unie raakt. Juist in dit geval is een gemeenschappelijk, onderling afgestemd optreden niet alleen belangrijk, maar zelfs een absolute noodzaak. Waarom?
Er vallen drie problemen te onderscheiden. Ten eerste: de nationale markten voor kindergeneesmiddelen zijn lang niet groot genoeg om de interesse van farmaceutische bedrijven te wekken. Alleen de communautaire markt is groot genoeg om interessant te zijn. Ten tweede: klinische proeven met kinderen dienen zo veel mogelijk vermeden te worden. Proeven die onvermijdelijk zijn, dienen aan de strenge bepalingen van de richtlijn voor klinische proeven te voldoen. Des te dringender is derhalve de noodzaak om alle onderzoeksresultaten centraal toegankelijk te maken en zo onnodige dubbele proeven te voorkomen.
Ten derde mag de ontwikkeling van nieuwe medicijnen voor volwassenen geen hinder ondervinden van de in het voorstel opgenomen verplichting om medicijnen te testen op hun mogelijke uitwerking op kinderen. Dat geeft het beoogde, bij het EMEA in Londen onder te brengen Comité kindergeneeskunde de belangrijke taak snel voor de gehele Unie duidelijkheid te scheppen over de te volgen toelatingsprocedure.
Verder kan dit comité bij de beoordeling van pediatrische testprogramma’s, vrijstellingen en opschortingen een betere inschatting maken van de behoefte aan geneesmiddelen en nader onderzoek daarnaar. Op die manier kan het zich ontwikkelen tot een betrouwbare informatiebron voor mensen in de gezondheidszorg en voor patiënten. Alleen zo kunnen we organisatorisch voldoende greep krijgen op de ethische en financiële problemen rond de kindergeneesmiddelen.
Dit is het moment om een uniforme en levensvatbare Europese markt op te zetten, om onze kinderen eindelijk die geneesmiddelen te kunnen geven waar ze recht op hebben: de beste. 
Dorette Corbey (PSE ).
   – Voorzitter, het is echt belangrijk dat kinderen de juiste medicijnen krijgen in de juiste dosis en in een goede vorm. Het voorstel van de Commissie is van grote betekenis voor kinderen, voor ouders en voor de industrie. Geneesmiddelenfabrikanten moeten een redelijke vergoeding krijgen voor het onderzoek dat ze verrichten naar geneesmiddelen voor kinderen. Wat mij betreft mag het ook een royale vergoeding zijn, maar zes maanden verlenging van de patentbescherming is in veel gevallen extreem ruimhartig. Ik heb het bij een gerenommeerd Brits innovatief bedrijf nagevraagd en onderzoek naar kinderindicatie kost meestal zo'n 8 miljoen euro. De opbrengsten van zes maanden patentverlening zijn een veelvoud hiervan, zo'n 200 tot 300 miljoen, en er worden nog veel hogere bedragen genoemd voor 'blockbusters'.
Ik pleit daarom voor proportionaliteit: drie maanden, maar als de omzet lager is dan 100 miljoen, kan nog eens drie maanden extra verkregen worden. 3 + 3 is ook 6, maar alleen voor bedrijven die het echt nodig hebben. Deze amendementen heb ik ingediend met Linda McAvan en ze zijn ondertekend door 44 collega's uit onze fractie, uit België, Estland, Frankrijk, Portugal, Griekenland, Polen, Hongarije, het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Wij vinden dat de beloning in verhouding moet staan tot de kosten die zijn gemaakt. Dat is een heel eenvoudig en normaal principe. Het geeft geen pas om over de rug van zieke kinderen enorme winsten op te strijken. En het is altijd goed om er even over na te denken wie dat betaalt: dat zijn de gebruikers van medicijnen en de verzekerden.
De kosten voor zorgverzekering stijgen, medicijnen vormen zo'n 10 procent van de totale uitgaven voor volksgezondheid. De rekening voor medicijnen hoeft niet onnodig duur te worden. Geld kan beter uitgegeven worden aan zorg dan aan leuke extraatjes voor de industrie. Natuurlijk lobbyt de farmaceutische industrie sterk voor zes maanden. Al het andere zou zogezegd bureaucratisch en ingewikkeld zijn. Maar er is niets bureaucratisch aan om omzetcijfers te verstrekken, die zijn sowieso al bekend.
Als ik naar de farmaceutische industrie kijk, dan zie ik grote problemen. Er is in Europa té weinig innovatie. Die innovatie komt er niet door de farmaceutische bedrijven extraatjes toe te schuiven. Integendeel, echte innovatie komt er als we toegevoegde therapeutische waarde vragen en daarom steun ik ook de amendementen van Anne Ferreira en de Groenen. 
Holger Krahner (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de verordening over de veiligheid van geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik is een noodzakelijk en verstandig initiatief. Zo komt er een eind aan een lange periode van onzekerheid in de pediatrische sector met betrekking tot geneesmiddelen. Het voorstel van de Commissie was evenwichtig en beruste op effectbeoordelingen. De verlenging van de octrooibescherming met zes maanden is een stimulans voor de geneesmiddelproducenten. Deze tijdspanne vloeit voort uit de effectbeoordeling en biedt alle producenten een heldere en eerlijke calculatiebasis.
Ik ben blij dat zich in het Parlement een meerderheid voor deze vaste periode aftekent. Een variabele octrooibescherming is onpraktisch en brengt veel bureaucratische rompslomp met zich mee. Daarnaast mag de looptijd van een octrooi nooit van de verkoopcijfers van een product afhangen. De internationale concurrentiepositie van de farmaceutische industrie met een eigen onderzoekspoot dwingt ons oog te hebben voor de aantrekkelijkheid van Europa als vestigingsplaats voor onderzoek. Een reden te meer waarom ik geen steekhoudende argumenten kan vinden vóór de verkorting van de uniforme periode van zes maanden, waarover nog altijd wordt gesproken. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben geen kinderarts en ook geen deskundige op het gebied van de farmaceutische industrie, maar ik heb in zoverre kennis van zake dat wij twee kleine kinderen hebben: Oliver van drieënhalf en Emilie van anderhalf. Tegen mevrouw Grabowska wil ik nog even zeggen dat vaders wel degelijk geneesmiddelen voor hun kinderen kopen: dat heb ik afgelopen zaterdag nog gedaan bij de apotheek in Genval.
Ik steun de voorgestelde verordening en ook het uitstekende verslag van mevrouw Grossetête, waaruit ik drie korte punten naar voren wil halen. Het eerste punt is, en dat weten wij allemaal, dat het onderzoek naar geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik geen goede handel is. Het is niet winstgevend en daarom wordt het onvoldoende gedaan. Naar mijn mening is dit voorstel voor een verordening een stimulans voor meer onderzoek en daarom moet het worden gesteund. Mijn tweede opmerking is dat de door de Commissie en mevrouw Grossetête voorgestelde verlenging van de octrooibescherming met zes maanden een goede zaak is, omdat wij momenteel te vaak medicijnen die voor volwassenen zijn bedoeld direct op kinderen toepassen. Dat is niet goed. Mijn laatste punt is dat het er mijns inziens uiteindelijk om gaat of wij klinisch onderzoek laten uitvoeren of dat wij pas van onze fouten leren als kinderen de verkeerde medicijnen hebben gekregen. Ik geef de voorkeur aan de eerste optie. Derhalve verdienen de Commissie en het verslag van mevrouw Grossetête onze volledige steun. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er woedt een heel debat over deze kwestie. Ik ben ervan overtuigd dat met betrekking tot vele vraagstukken beide zijden beschikken over goede argumenten, aangezien zowel de innovatieve als de generieke industrie een belangrijke rol speelt in de geneesmiddelensector. Hoewel ik doordrongen ben van het belang van innovatie, denk ik als sociaal-democratisch en Hongaars afgevaardigde dat het sociale aspect prioriteit verdient. Een groot deel van het inkomen van gepensioneerden en gezinnen met kinderen in Hongarije wordt besteed aan geneesmiddelen. Tijdens de overgang naar het kapitalisme zijn de kosten van geneesmiddelen in Hongarije tot extreme hoogten gestegen in vergelijking met de inkomens van mensen. Verdere prijsstijgingen zijn voor mij onaanvaardbaar.
De rapporteur moet inzien dat de extra prijs voor het verlengen van de termijn wordt opgebracht door de kwetsbaarste lagen van de samenleving, de armen en hun kinderen. Daarom ben ik voorstander van een verlenging van de termijn met drie plus drie maanden. De Hongaarse Sociaal-democraten steunen alle amendementen van mevrouw Corbey en mevrouw McAvan, die door velen van ons zijn ondertekend. 
Mia De Vits (PSE ).
   – Voorzitter, dat dit voorstel voor een richtlijn goede punten bevat, staat niet ter discussie, maar zoals andere collega's gezegd hebben, vind ik dat wij een te hoge prijs betalen. Ik heb naar iedereen geluisterd, maar ik vind dat dit Parlement vooral in staat moet zijn om een evenwicht te vinden tussen patiëntenbelangen, overheidsbelangen en farmaceutische belangen. Het verschil met de Verenigde Staten, mevrouw Grossetête, is dat wij een goed socialezekerheidssysteem hebben dat óók in evenwicht moet zijn. Diegenen die hier in het Parlement pleiten voor zes maanden bescherming, zijn ook degenen die ik meestal in eigen land hoor zeggen dat het budget sociale zekerheid onder controle moet blijven, dat er bespaard moet worden. Wel om dat budget in evenwicht te houden moet iedereen zijn bijdrage leveren, ook de farmaceutische industrie. De verlenging van zes maanden leidt ons inziens tot een onevenwichtige meerkost. Daarom blijf ik de amendementen steunen die mevrouw Corbey ingediend heeft. 
Lasse Lehtinen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een kind is geen kleine volwassene. Een kinderpil is niet de helft van een pil voor volwassenen net zomin als een kinderjas een gekrompen versie van een jas voor volwassenen is. Op veel deelgebieden van de maatschappij krijgen kinderen de aandacht die zij verdienen, maar het verbaast mij zeer dat er nog steeds onvoldoende geneesmiddelen te verkrijgen zijn die speciaal voor kinderen zijn getest en voor gebruik door hen zijn bedoeld.
Veel kwalen en ziekten kennen een eigen pediatrische vorm die ook op pediatrische wijze behandeld moet worden. Toch bevat bijvoorbeeld in Finland minder dan 30 procent van de geregistreerde geneesmiddelen doseringsvoorschriften voor kinderen van alle leeftijden. Ik betaal graag de prijs voor het aanhouden van een termijn van zes maanden, zodat mijn kleinkinderen betere geneesmiddelen en een betere behandeling van hun ziekten kunnen krijgen dan nu het geval is. 
Günther Verheugen,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zou allereerst alle sprekers en spreeksters willen bedanken voor hun steun voor de grondgedachte van het voorstel. Men schijnt het er in dit Parlement verregaand over eens te zijn dat er op het gebied van de kindergeneesmiddelen iets moet gebeuren. Ik heb het debat nauwlettend gevolgd en zou allereerst in willen gaan op de vraag die een aantal afgevaardigden aan mij stelde, namelijk of de Commissie kan toezeggen dat in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technische ontwikkeling de middelen vrijgemaakt zullen worden die nodig zijn om dit wetgevingsvoorstel in het wetenschaps- en onderzoeksbeleid te kunnen verankeren. Het antwoord is “ja”, dat kan ik toezeggen. Ik heb daarover al overeenstemming bereikt met mijn collega Potočnik. Het zevende kaderprogramma bevat een duidelijke verwijzing naar de gezondheid van kinderen en ik ga ervan uit dat de Commissie al binnen een paar weken over de betreffende programma’s zal besluiten, zoals ook in de bedoeling lag.
Ik zou het nog eens heel fundamenteel willen stellen en misschien verwachten sommigen dat niet uit de mond van iemand die de Europese industrie en ondernemingen in zijn portefeuille heeft: wat dit aangaat, laten de belangen van de ondernemingen me koud, evenals die van de industrie en de belangen van de verschillende nationale volksgezondheidsautoriteiten; het is mij enkel en alleen te doen om de belangen van het kind die hier in het geding zijn.
Er zijn vanavond argumenten aangevoerd die mij pijnlijk troffen, omdat ze overduidelijk een kil, berekenend economisch belang dienen. Ik zeg u in alle duidelijkheid dat de Commissie zich daar niet mee in zal laten. Op het cruciale punt, dat van de duur van het beschermingscertificaat, zullen we niet van ons standpunt afwijken. Dat is de hoeksteen van het gehele voorstel en als die ontbreekt, zal de farmaceutische industrie, die in Europa nu eenmaal tot de particuliere sector behoort, niet het nodige geld in onderzoek investeren.
U kunt het betreuren dat de farmaceutische industrie in Europa winstgevend moet zijn, maar zo is het nu eenmaal en niemand in dit Parlement, noch ik kan daaraan iets veranderen. Daarom is het in ons belang dat de farmaceutische industrie in Europa winst maakt. De bedrijven zullen alleen veel geld in onderzoek steken op terreinen waarop ze ook winst kunnen maken. Daaraan valt niet te ontkomen.
Daarnaast heb ik het een en ander gehoord dat op zijn zachtst gezegd naïef is. Waar het om economisch rendement draait, richten morele appels niets uit – dat doen alleen economische prikkels. Wij zorgen voor zulke prikkels en daarom vraag ik u nogmaals met klem om uw steun, niet in het belang van de industrie, van de instellingen in de gezondheidszorg of van de overheid, maar uitsluitend in het belang van de kinderen en hun ouders.
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: 4, 5, 7, 10, 15 (1e deel), 17, 18 (1e deel), 19 (artikel 2 ter, 1e deel), 22 (1e deel), 33, 34, 35, 39, 40 (termijn van zestig dagen en "of het verzoek om opschorting of vrijstelling"), 44 (1e deel), 45, 46 (2e deel), 58, 62, 77 en 80.
De Commissie kan de volgende amendementen in beginsel aanvaarden: 1, 2, 6 (1e deel), 6 (3e deel), 8, 9, 19 (artikel 2 ter, 2e deel [amp] artikel 2 quater, 1e deel), 20, 21, 22 (2e deel), 26, 27, 28, 31, 42, 43 (1e deel [amp] 2e deel), 50, 52 (2e deel, beschermingscertificaat), 55, 56, 57, 63, 64, 66, 67, 69, 76 en 79.
De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: 3, 6 (2e deel), 11, 12, 13, 14, 15 (2e en 3e deel), 16, 18 (2e deel), 19 (vanwege het verplaatsen van artikelen), 19 (artikel 2 bis, artikel 2 quater, 2e deel [amp] artikel 2 quinquies), 23, 24, 25, 29, 30, 32, 36, 37, 38, 40 (laatste deel), 41, 43 (3e deel), 44 (2e deel), 46 (1e en 3e deel), 47, 48, 49, 51, 52 (1e deel, met betrekking tot octrooien), 53, 54, 59, 60, 61, 65, 68, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 78, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 91, 92 en 93. 


