GM/Opel: laatste ontwikkelingen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie: GM/Opel: laatste ontwikkelingen.
Vladimír Špidla
lid van de Commissie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, geachte leden van het Parlement, dit debat gaat over een kwestie van groot belang voor het Europese publiek: de financiering van de herstructurering van de Opel/Vauxhall-groep door een of meerdere Europese regeringen.
De Commissie heeft deze kwestie op de voet gevolgd. Op 14 juli 2009 hebben commissaris Kroes en ik reeds hier met u in het Europees Parlement over de Opel/Vauxhall-groep gesproken. Daarnaast heeft de Commissie verscheidene informele vergaderingen met de op dit punt bevoegde Europese ministers belegd.
Zoals u weet heeft General Motors in het najaar van 2009 besloten Opel/Vauxhall te behouden en het bedrijf te herstructureren. Eind november 2009 heeft General Motors een samenvatting van zijn herstructureringsplan gepresenteerd aan de diensten binnen de Commissie die voor mededingingsvraagstukken verantwoordelijk zijn.
Het behoort niet tot de normale taken van de Commissie vooraf naar de industriële en commerciële logica van een herstructurering te kijken. Omdat de lidstaten geen informatie kunnen verstrekken over mogelijke staatssteun voor het plan, hebben de diensten van de Commissie op verzoek van de Raad Concurrentievermogen toch een dergelijke beoordeling uitgevoerd.
Uit de inhoud van het herstructureringsplan van General Motors en de aan de Commissie verschafte informatie blijkt dat dit plan niet gebaseerd is op niet-economische overwegingen, die de Europese activiteit van de Opel/Vauxhall-groep in de toekomst minder levensvatbaar zouden maken.
Het huidige plan van General Motors bevat enkele kenmerken die ook in andere herstructureringsplannen zijn terug te vinden, zowel van General Motors zelf als van andere belanghebbende investeerders. Het gaat daarbij om een aantal wezenlijke punten. Het plan strookt met eerdere besluiten die General Motors voor het begin van de crisis heeft genomen, vooral in verband met de koppeling van een bepaald model aan een bepaalde productielocatie.
Verder heeft General Motors een economische motivering voor zijn besluiten over de reorganisatie van zijn productie-installaties binnen Europa gegeven onder verwijzing naar de specifieke situatie van afzonderlijke fabrieken. Deze besluiten lijken te zijn ingegeven door overwegingen als de reeks modellen die aan verschillende locaties in Europa zijn toegewezen, de respectieve levenscycli van de diverse modellen, de respectieve productievolumes van een bepaald model dat op meer dan één locatie wordt vervaardigd, het relatief lage niveau van de aanvullende investering als gevolg van de toegenomen centralisering van de productie van een bepaald model, het belang van upstreamprocessen voor een installatie, enzovoort.
Ik heb begrepen dat General Motors dit plan nog moet bespreken met de vertegenwoordigers van de werknemers, die geacht worden toezeggingen te doen om in Europa aanzienlijke kostenbesparingen mogelijk te maken. De Commissie blijft waakzaam en ziet erop toe dat in geval van staatssteun de herstructurering van Opel/Vauxhall gebaseerd blijft op economische overwegingen, dat deze niet wordt beïnvloed door niet-commerciële voorwaarden die verband houden met de financiering door de overheid, en vooral dat de geografische spreiding van de herstructureringsinspanningen niet vanwege politieke eisen wordt aangepast.
Uiteraard blijft de Commissie alle ontwikkelingen met betrekking tot de Opel-groep nauwlettend volgen. U weet vast dat General Motors op 21 januari 2010 officieel heeft aangekondigd de fabriek in Antwerpen in 2010 te willen sluiten. Ik begrijp dat de mededeling dat duizenden banen worden geschrapt, onrust veroorzaakt.
Het is triest dat de Opel/Vauxhall-groep het nodig acht fabrieken te sluiten. Ik wil benadrukken dat dit besluit de exclusieve verantwoordelijkheid van General Motors is. De Commissie kan en mag niet proberen te bepalen waar de inkrimping moet plaatsvinden. Zij kan deze niet voorkomen, maar wel anticiperen op de gevolgen ervan.
De Commissie is bereid samen met de Belgische autoriteiten alle haar ter beschikking staande middelen in te zetten om deze werknemers te helpen. Er is gesproken over de mogelijkheid dat België een aanvraag indient voor steun uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering. Dat is zeker een optie die moet worden onderzocht, en op het eerste gezicht lijkt deze steunaanvraag, als zij wordt bevestigd, aan de vereiste criteria te voldoen.
Ivo Belet
namens de PPE-Fractie. - U zegt dat u waakzaam wilt blijven, maar dat lijkt mij toch wel een beetje te weinig. In onze ogen is de houding van General Motors in Europa onaanvaardbaar.
General Motors rekent erop staatssteun los te weken bij verschillende nationale en regionale regeringen in de Europese Unie, en met dat overheidsgeld willen zij dan onder andere de sociale kosten van de sluiting van de fabriek in Antwerpen, waar u naar verwijst, betalen. Zoiets kunnen wij niet toelaten, mijnheer de commissaris, noch de arbeiders kunnen dat aanvaarden, noch Europa kan dat aanvaarden.
In onze ogen is dit dossier een heel belangrijke test voor u, voor de geloofwaardigheid van de Europese Commissie. Wij kunnen dit niet toestaan, want dat zou een enorme precedent zijn voor andere dossiers in de toekomst. Het gaat hier om protectionisme, mijnheer de commissaris, dat her en der de kop opsteekt en dat is ontoelaatbaar. Het ondergraaft de grondvesten van de Europese Unie en het zijn bovendien altijd de kleineren die hiervan het slachtoffer zijn, dat is hier nogmaals bewezen.
De voorbije maanden hebben de regeringen van de Europese Unie zich als het ware als koorknapen laten uiteenspelen door de Amerikanen van General Motors en het is duidelijk dat dit niet voor herhaling vatbaar is. Wij kunnen dit alleen maar vermijden door een gezamenlijke Europese aanpak.
Vandaag in de Duitse pers zegt uw collega voor concurrentiebeleid, mevrouw Kroes, dat overheidssteun in de autosector alleen maar mogelijk is, als die steun gaat naar de ontwikkeling van innovatieve en milieuvriendelijke producten. Daar gaan wij mee akkoord, maar zoiets kun je toch veel beter Europees coördineren en niet, zoals vandaag gebeurt, via afzonderlijke onderhandelingen van de verschillende landen in Europa met General Motors, want dat leidt tot niets.
Overigens, als wij één Europees gezamenlijk aanbod zouden doen aan General Motors, dan staan wij uiteraard veel sterker en dan kunnen wij ook garanties eisen op sociaal vlak - dat moet u toch na aan het hart liggen - en op het vlak van de werkgelegenheid. En waarom zou er dan geen nieuw perspectief kunnen ontstaan voor de werknemers van de getroffen fabriek van Opel in Antwerpen en ook voor de getroffen werknemers in de andere Opel fabrieken in Europa uiteraard.
Het is daarvoor, mijnheer Špidla, nog niet te laat. Wij vinden dat de Europese Commissie bij dergelijke grensoverschrijdende herstructureringen zelf de koe bij de horens moet vatten en werk moet maken van een proactief beleid in plaats van een afwachtende of waakzame houding aan te nemen. Wat wil dat concreet zeggen? Dat wil zeggen een gezamenlijke strategie op poten zetten, veel actiever optreden en vooral veel krachtiger alle Europese instrumenten waarover wij beschikken inzetten en die bundelen in plaats van in gespreide slagorde op te treden zoals wij nu doen.
Ik denk dat wij tot nu toe veel te soft in dit dossier zijn opgetreden. De Europese Commissie stond erbij en keek ernaar en General Motors triomfeert. Dat moet anders, in het belang van de werknemers, want die zijn vandaag uiteraard de dupe van dit tekort aan Europese politieke wil.
Dan nog een even belangrijk tweede punt, mijnheer de commissaris: de Europese ministers van industrie zijn vandaag in Spanje bijeen om een Europees actieplan voor de autosector op poten te zetten. Ik denk dat wij daar hoge nood aan hebben. U als Europese Commissie moet de belangrijkste actoren uit de sector bijeenbrengen om te vermijden dat wij ook in de autosector binnenkort overspoeld worden met Chinese producten. Aanstaande donderdag komen de Europese staatshoofden en regeringsleiders bijeen voor de extra Europese top in Brussel, onder impuls en op uitnodiging van onze voorzitter Herman van Rompuy. En er is maar één agendapunt: versterking van de Europese economische samenwerking.
Laat ons, mijnheer de commissaris, beginnen met de autosector, want dat is en blijft onze belangrijkste industrietak, een sector die een echte gangmaker is van de economische vernieuwing en die ook bovendien een krachtige motor kan zijn voor de werkgelegenheid.
Kathleen Van Brempt
namens de S&D-Fractie. - Ik heb met aandrang gevraagd dat dit onderwerp opnieuw ter plenaire vergadering behandeld zou worden, niet alleen omdat het over duizenden werknemers gaat in mijn achtertuin, in Antwerpen, Vlaanderen - u zult zien dat vele Europese parlementsleden hierover het woord zullen voeren - maar vooral omdat het om een herstructurering gaat in de hele Europese Unie, waarbij één vestiging gesloten zal worden en duizenden anderen ook hun job zullen verliezen. Duizenden mensen, mannen en vrouwen én hun gezinnen gaan een sombere toekomst tegemoet.
Ik denk dat die mensen vandaag hoopvol, maar met schrik naar de Europese Unie kijken. Hoopvol, terecht, met een vraagteken misschien? Ik zou u willen vragen, geachte heer commissaris en Commissie, wat uw verdere plannen zijn. Want ik zal niet onder stoelen of banken steken dat ik bijzonder ontgoocheld ben door de uitlatingen van mevrouw Kroes vandaag, die weer eens herhaalt dat áls het dossier te berde komt, zij de staatssteunregels zal toepassen.
Maar ik ben ook ontgoocheld door uw antwoord en stelling vandaag. Natuurlijk, als het ooit tot een sluiting komt, zullen wij ervoor moeten zorgen dat mensen geholpen worden. Maar wij willen vandaag een heel andere Europese Commissie zien, een Europese Commissie die dit dossier ter harte neemt, die de politieke rol speelt die zij zou moeten spelen. En dat begint met van de Europese directie van Opel te eisen dat het business plan nu eindelijk ter tafel komt en dat er volledige inzage is in de economische en andere argumenten die aan deze beslissing ten gronde liggen. Want u weet ongetwijfeld dat de afgelopen jaren de Europese directie in Antwerpen, bijvoorbeeld, heel veel steun en middelen heeft gekregen van zowel de Vlaamse als de Belgische overheid om ervoor te zorgen dat zij kon blijven concurreren. Vandaag wordt dat allemaal van tafel geveegd en er staat geen enkele sterke Europese Commissie tegenover.
Ten tweede, en dat is mijn tweede boodschap en ook een heel duidelijke vraag aan de Commissie, zou ik willen dat de Commissie in de toekomst veel duidelijker en strakker optreedt als het over herstructureringen gaat. Als er twee bedrijven mergen, dan moet dat worden gemeld bij de Europese Commissie. Waarom kan dat niet bij herstructurering? Waarom kan de Commissie niet dezelfde economische en sociale criteria hanteren als het om herstructureringen gaat? Pas dan zal er sprake zijn van een duidelijke visie op én industrieel beleid, én een sociaal Europa. Dat is wat wij als S&D-Fractie vragen.
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - Eerst en vooral, het is hier natuurlijk al gezegd, is dat wat er in Antwerpen gebeurt een harde klap voor duizenden families, en ook voor de werknemers van de toeleveringsbedrijven, maar ik moet u zeggen, mijnheer de commissaris, ik ben wel een beetje geschokt door wat u zegt.
Eerst en vooral zegt u dat het de verantwoordelijkheid van General Motors is, alsof er geen verantwoordelijkheid ligt bij zowel de regionale, de Belgische alsook de Europese autoriteiten. Ik heb het hier de vorige keer al gezegd, eigenlijk had de Commissie, gezien het feit dat het hier gaat om een grensoverschrijdende zaak, waarbij verschillende landen betrokken zijn, om de herstructurering van een bedrijf, de zaak naar zich toe moeten trekken, om er zeker van te zijn dat de Europese regels zijn nageleefd. Dat heeft men niet gedaan, men heeft het in de handen van de lidstaten, van Duitsland, en daarna van de directie van General Motors gelaten.
Ik zou ervoor willen pleiten dat de Commissie in de toekomst bij herstructurering van multinationale bedrijven binnen Europa zo'n dossier in het kader van haar industriebeleid naar zich toetrekt, en niet alleen maar als coördinator optreedt tussen de verschillende ministers van Economische zaken.
Ten tweede ben ik geschokt, mijnheer de commissaris, door het feit dat u zegt dat u dat dossier nog altijd niet heeft. De pers staat er vol van dat er 2,7 miljard staatssteun zal worden gegeven, maar de Commissie komt hier vertellen dat zij nog geen business plan of dossier heeft! Ik denk dat het de hoogste tijd is dat de Commissie niet alleen het dossier opvraagt, het dossier dan maar gaat halen, maar eindelijk ook nagaat of er sprake is van ongeoorloofd handelen. Want het ís ongeoorloofd handelen. Er kan alleen maar staatssteun worden gegeven om nieuwe, innovatieve producten te ontwikkelen.
Wel, het ziet er hier naar uit dat die 2,7 miljard die aan verschillende lidstaten van de Europese Unie gevraagd worden om hun bedrijven open te houden, gewoon zullen worden gebruikt in het kader van een algemene steun om de Europese vestigingen, de Europese activiteiten staande te houden. Het wordt tijd dat de Commissie dit ter hand neemt en niet alleen verklaringen aflegt, zoals wij die van mevrouw Kroes hebben gehoord en ook van u, maar dat haar diensten daadwerkelijk het business plan opvragen en gaan kijken of er al dan niet ongeoorloofde steun is verleend.
Bart Staes
namens de Verts/ALE-Fractie. - Ik weet niet of u dat begrijpt, maar de geloofwaardigheid van Europa, van de Europese Unie, staat hier op het spel bij duizenden gezinnen, bij een groot deel van de Europese bevolking.
Wij hebben dit debat al in september gehad. Het was toen al duidelijk dat de Europese Commissie eigenlijk zeer aarzelend reageerde. Goed, mevrouw Kroes zei toen dat zij de zaak wel ging onderzoeken op het juiste naleven van de mededingingsregels. Maar ondertussen is er weinig gebeurd. De heer Verhofstadt heeft erop gewezen. Er is blijkbaar geen toegang tot het business plan, en dat terwijl Opel - en dat weten wij allemaal, dat is in de pers verschenen - 2,7 miljard euro overheidssteun zal aanvragen. Dus hebben wij met zijn allen, parlementsleden, ministers in de regionale en federale regeringen, de indruk dat wij achter de feiten aanhollen. Dat kan toch niet, mijnheer de commissaris! Het gaat over essentiële zaken.
Ik moet zeggen dat ik na de beslissing die ons is overgebracht door mijnheer Reilly van General Motors massa's mails in mijn mailbox heb gekregen, met titels als "Waardeloos Europa", "Voor mijn part mag Europa de boom in, ze doen niks voor hun inwoners". Dat is de staat waarin mensen zich voelen. Dus, als ik hoor van een collega-commissaris van u, mijnheer de commissaris, commissaris De Gucht, dat de Commissie zelfs geen inzage heeft in het business plan, dan vind ik dat absurd. Op het moment dat wij straks zullen moeten gaan kijken of die overheidssteun van 2,7 miljard euro mag worden toegezegd op basis van een saneringsplan, op basis van een studie van een onafhankelijk studiebureau, op een moment dat wij met zijn allen in Vlaanderen weten dat Opel wel degelijk kansen heeft, dan zeg ik u, mijnheer de commissaris, u handelt hier als een defaitistisch man. Het is uw laatste speech in het Parlement, maar ik verwacht meer daadkracht van u in dit Parlement. Ik verwacht meer daadkracht van de Commissie! En ik verwacht ook - en daarmee sluit ik mij aan bij wat mijnheer Belet heeft gezegd - dat er zeer concrete plannen komen om die auto-industrie weer op de juiste weg te plaatsen en inderdaad een toekomst te geven die gericht is op wat wij als Groenen The green new deal noemen, de combinatie van inzet van middelen op klimaat en ecologisch goede aanpak.
Derk Jan Eppink
namens de ECR-Fractie. - Na de sluiting van Opel Antwerpen dringt zich de vraag op welke ruimte er nog voor industriebeleid is. General Motors is een bedrijf dat zijn concurrentiekracht verloor door overmatige pensioenlasten die werden afgedwongen door Amerikaanse vakbonden. Het centrum van de Amerikaanse autoproductie is al verschoven naar het zuiden van de VS, waar vakbonden zwakker zijn, onder hen Duitse en Japanse autofabrikanten.
General Motors laat zien wat er gebeurt als de loonkosten te hoog worden. De Vlaamse econoom Geert Noels heeft onlangs gezegd dat de loonkosten in België vanaf 2000 sterk zijn gestegen. Dat was overigens ten tijde van de regering Verhofstadt die hier aanwezig is. In Duitsland daalden de loonkosten juist vanaf die periode. Noels stelt dat dit de reden was waarom Opel Antwerpen werd gesloten. Voor industriebeleid moeten wij dus de concurrentiekracht op peil houden, mijnheer Staes.
Laten wij eens kijken naar de toekomst. Hoe zit het met de chemie-industrie in Vlaanderen? Daar zijn 64 000 directe en honderdduizend indirecte banen, ruim 160 000 mensen leven van de chemie. Maar onlangs besloot het Duitse chemiebedrijf Bayer uit Antwerpen te vertrekken en dat is een slecht voorbode. De auto-industrie heeft dan ook te kampen met de gevolgen van een anti-autobeleid dat door de Groenen wordt gepropageerd. Men kan niet aan de ene kant zeggen dat de auto moet worden bestreden en aan de andere kant zeggen dat autofabrieken moeten worden opengelaten. De auto wordt onbetaalbaar gemaakt, want de mensen moeten in de bus. Voor lagere inkomens wordt de auto te duur. Er worden dus minder auto's verkocht en zie Opel Antwerpen.
De chemie krijgt te maken met Europees klimaatbeleid. Begint Europa na het mislukken van de conferentie van Kopenhagen een Alleingang om de CO2-uitstoot te verminderen met 20 procent in 2020? Dat zou de Vlaamse chemie om zeep helpen, zoals de hoge loonkosten Opel Antwerpen om zeep hielpen. Het einde van de Vlaamse chemiesector, mevrouw de voorzitter, is 54 keer Opel Antwerpen. Als Vlaanderen zijn chemiesector verwaarloost wordt het, zoals de Vlaamse ondernemer Thomas Leysen al zei, het Griekenland aan de Noordzee, en ik hoop dat mijn Vlaamse vrienden dat in hun oren knopen.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Guy Verhofstadt
Ik zou de heer Eppink willen zeggen dat tussen 2000 en 2009 er wel voor gezorgd is dat Ford openblijft in België, ten tweede dat Volkswagen openblijft en de Audi 1 daar geproduceerd gaat worden, en dat dat gebeurd is door het dalen van de lasten, ploegenarbeid, dus van de loonkosten. Daardoor zijn die bedrijven gebleven en hebben zij nieuwe investeringen gedaan.
Daarom is het mijn overtuiging, en ik vraag hem of het ook zijn overtuiging is, dat Opel wel degelijk een rendabele vestiging is die zou kunnen blijven als wij dat beleid zouden voortzetten.
Derk Jan Eppink
Ik denk dat er een toekomst zou zijn geweest voor Opel Antwerpen, ware het niet dat de crisis niet is gekomen en het hele concept van General Motors in elkaar is gestort.
Maar wat de heer Verhofstadt niet kan ontkennen is dat de auto-industrie de afgelopen jaren een afkalving heeft gekend in Europa en ook in Vlaanderen, en de heer Noels, de econoom naar wie ik verwees, heeft gezegd dat de hoge loonkosten een van de redenen was waarom de Amerikanen Opel Antwerpen hebben gesloten en niet een van de andere. Opel Antwerpen was een effectieve fabriek, maar dat zegt men ook van Opel in Groot-Brittannië, in Luton, en ook in de Duitse fabrieken, en daarom denk ik dat hoge loonkosten altijd een eroderend effect hebben voor het industriebeleid en dat moeten wij voorkomen als wij de werkgelegenheid willen behouden.
Patrick Le Hyaric
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, ik heb uw uitleg gehoord en ik moet zeggen dat ik verbijsterd ben. U bent voortdurend bezig geweest het plan van General Motors te verdedigen. Als het algemeen belang u ter harte zou gaan, zou u meer over de arbeiders spreken en voor hen opkomen. General Motors sluit Opel België namelijk niet omdat het in de problemen zit. Het bedrijf heeft 3,4 miljoen euro winst gemaakt en toch schrapt het 2 600 banen. En kom me alsjeblieft niet aan met de bewering dat daaraan geografische redenen ten grondslag liggen, want General Motors schrapt in totaal 10 000 arbeidsplaatsen.
In werkelijkheid sluit men hier fabrieken om Zuid-Koreaanse werknemers uit te buiten. Dat is de waarheid, commissaris, en dat zou u ons eerlijk moeten vertellen. Bovendien is dit niet bepaald een voorbeeld van Europese solidariteit. Duitsland belooft Opel extra steun en laat gebeuren dat de fabriek in Antwerpen sluit. Anders gezegd, er is geen sprake van onderlinge solidariteit. En u legitimeert de sluiting door ons van tevoren te vertellen dat u de pijn van de arbeiders met een klein beetje sociale steun gaat verzachten, terwijl General Motors doorgaat met het vergaren van grote winsten!
Dit is asociaal beleid, dat gericht is tegen het grondgebied van de Europese Unie en enorme brokken veroorzaakt, zoals we nu bij Toyota zien, waar honderdduizenden auto's in de revisie moeten. Dit beleid is zelfs gevaarlijk voor de veiligheid van automobilisten. Ingrijpende veranderingen zijn nodig. De Commissie moet haar nut bewijzen en pal staan voor de belangen van de Europese bevolking.
Daarom zal ik de nieuwe Commissie verzoeken een Europese richtlijn op te stellen waarbij het verplicht wordt ondernemingsraden en centrale ondernemingsraden te raadplegen en hun de bevoegdheid te verlenen om controle uit te oefenen op het gebruik van steun van nationale overheden en van de Europese Unie. Zulke steun moet gepaard gaan met een bepaling waarin staat dat werkgelegenheid, scholing en salaris gegarandeerd worden. Verder zal ik de nieuwe Commissie vragen een aanzet te geven tot een Europese strategie voor samenwerking tussen grote autobedrijven voor onderzoek en de ontwikkeling van nieuwe schone auto's.
Hiertoe dient de Europese Centrale Bank opnieuw een lening bij de nationale banken te financieren, die vooral heilzaam zal uitpakken omdat zij zal worden gebruikt voor arbeid, werkgelegenheid, scholing, investering in onderzoek en de ontwikkeling van een nieuwe generatie milieuvriendelijke voertuigen.
Ten slotte stellen wij voor een Europese regel te formuleren waarbij grote concerns verplicht worden hun financieringsmaatschappijen en al hun houdstermaatschappijen op hun balans te vermelden, zodat de autoriteiten en vakbonden een totaaloverzicht van het huishoudboekje van die bedrijven te zien krijgen en niet louter een overzicht van de situatie per fabriek, dat slechts bedoeld is om de werknemers hun macht te ontnemen en hen voor voldongen feiten te plaatsen.
Paul Nuttall
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mevrouw de voorzitter, allereerst wil ik graag opmerken dat ik meeleef met de werknemers in Antwerpen, maar ik wil graag wijzen op enkele andere kwesties met betrekking tot de EU en General Motors.
Spyker Cars wordt Saab Spyker in een overeenkomst van vierhonderd miljoen euro, maar vergis u niet: dit is geen normale commerciële overeenkomst waarbij het ene bedrijf betaalt en het andere bedrijf wordt betaald. Dit is een overeenkomst in de stijl van de Commissie, die eerder past bij een planeconomie. Spyker betaalt, maar doet dat met geld van de Europese Investeringsbank. Met andere woorden: de Europese belastingbetaler betaalt en de hele overeenkomst wordt gesteund door de Zweedse regering. Uiteraard wordt alleen het risico gesteund. General Motors krijgt nog steeds een deel van de winst en Saab Spyker zal verplicht volledig gemonteerde auto's van een andere General Motors-fabriek moeten kopen, een fabriek die is gevestigd in dat bekende Europese land Mexico.
Waarom redden we banen in Mexico met het geld van de Europese belastingbetalers? Kunnen we geen Vectra's voorzien van een nieuwe carrosserie in de fabriek in Ellesmere Port, in mijn kiesdistrict? Want veel meer dan dat doet Saab nu ook niet meer.
Ook is het algemeen bekend dat General Motors en de Europese instellingen een speciale relatie met elkaar hebben. De Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling heeft meer dan 160 miljoen euro gepompt in de activiteiten van General Motors in Rusland en Oekraïne, en heeft een aandelenbelang van 30 procent in de productielocatie van General Motors in Sint Petersburg.
Ik wil de Commissie dus graag vragen waarom er zo'n extravagante financiële steun beschikbaar is voor landen als Oekraïne en Mexico, maar nooit voor Britse bedrijven. Rover had voor een fractie van dit bedrag gered kunnen worden, en ook bij Rolls Royce in Netherton on Merseyside, in mijn kiesdistrict, hadden waarschijnlijk banen kunnen worden gered, maar momenteel lopen de banen bij General Motors in mijn kiesdistrict in het noordwesten van Engeland nog steeds gevaar. Desondanks gebruikt de Commissie de belastinginkomsten van mijn kiezers om General Motors-banen in Mexico en Rusland veilig te stellen.
Philip Claeys
De sluiting van de Opel-fabriek in Antwerpen is een drama, niet alleen voor de werknemers en de toeleveringsbedrijven, maar het is ook een drama, omdat er duidelijk een evolutie merkbaar is, waarbij elke vorm van industriële productie in Vlaanderen en elders in Europa wordt afgebouwd.
De Commissie gaat onderzoeken of staatssteun, als die er komt, binnen strikte voorwaarden gebeurt. Welnu, het zou mogelijk moeten zijn om tijdelijk overheidssteun te verlenen aan een onderneming als Opel Antwerpen, als die steun plaatsvindt in het kader van een transformatie naar een meer innoverende productie. Het mag natuurlijk niet de bedoeling zijn dat hele industrietakken voor eeuwig en altijd kunstmatig in leven worden gehouden, maar wij mogen niet vergeten dat Opel in Antwerpen een winstgevende vestiging is met goed opgeleide werknemers met een hoge productiviteit met moderne apparatuur.
Ik weiger dus te geloven dat wij hier te maken hebben met een soort industriële dinosaurus die gedoemd is om zo snel mogelijk te verdwijnen. Wij krijgen in dit debat opnieuw pleidooi voor nog eens een grote vlucht vooruit. Europa zou volgens sommigen nog meer bevoegdheden naar zich toe moeten trekken vanuit het axioma dat meer Europa automatisch ook een beter Europa oplevert. Welnu, het zou goed zijn als de EU zich binnen het kader van haar huidige bevoegdheden flexibel en tegelijk consequent zou opstellen, bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat de regels evengoed voor Duitsland gelden als voor Vlaanderen, dat de grote lidstaten zich niet meer mogen permitteren dan de kleinere.
Tot slot nog een woord tot de vertegenwoordigers van de Belgische regeringspartijen. U heeft er mede voor gezorgd dat België voor industriële productie een van de duurste landen in Europa is. U heeft er door een loodzware fiscale druk voor gezorgd dat de Vlaamse werknemer gevoelig meer kost dan een collega in een ander land en dat hij daar tegelijkertijd ook minder aan overhoudt, ook dat speelt hier een rol en het wordt tijd dat u zich daarover bezint.
Jutta Steinruck
(DE) Commissaris Špidla, mevrouw de Voorzitter, de Commissie moet de Europese belangen verdedigen en op dat punt sluit ik me bij de vorige sprekers aan. De Commissie moet haar aanpak nog eens bekijken.
General Motors wil vanaf morgen in heel Europa 2,7 miljard euro inzamelen, zonder zelf een cent te willen bijdragen. Het moet toch duidelijk zijn dat Europa, dat wil zeggen de Commissie, geen geld mag weggeven, wanneer daarbij andere fabrieken worden gesloten en de productie naar buiten Europa wordt verplaatst. Maar ook de lidstaten moeten dergelijke plannen van General Motors niet ondersteunen en mogen niet alleen maar aan de redding van eigen fabrieken denken.
De werknemers hebben zich niet tegen elkaar laten uitspelen, en ik verwacht hetzelfde van de lidstaten, want een dergelijke verdeeldheid zou alleen maar leiden tot nog meer verplaatsingen. Dat mag niet door de Europese belastingbetaler en ook niet ten koste van de andere werknemers van Opel in Europa worden gefinancierd. Dat zal niemand begrijpen. De mensen willen begrijpen wat de Europese Unie doet. Bij alles wat General Motors hier in Europa nog van plan is, moet de Commissie ervoor zorgen dat de Europese spelregels worden nageleefd.
De Europese ondernemingsraad heeft een op solidariteit gebaseerde oplossing met een solide economisch reddingsplan voor Opel voorgelegd, waarbij alle vestigingen worden behouden en waarbij ook in alle vestigingen op basis van solidariteit aanpassingen moeten worden doorgevoerd. Het management mag dit plan niet eenvoudigweg negeren. De heer Reilly en zijn collega's mogen het overleg met de Europese ondernemingsraad en de inspraakrechten die we voor de Europese werknemers hebben bedongen, niet negeren. Er is een solidaire oplossing voor Opel mogelijk, maar ook de Commissie moet daaraan meewerken.
Frieda Brepoels
Ik ben heel blij dat vandaag het dossier van Opel weer op de agenda is geplaatst, alhoewel ik vaststel dat er heel weinig nieuws naar voren is gekomen in de verklaring van de Europese Commissie.
De commissaris heeft een heel verhaal gedaan over de informele vergaderingen die op basis van de samenvatting van een plan zijn gehouden, maar over een echt business plan heb ik de commissaris niets horen zeggen en u heeft gezegd dat het er voor u op lijkt dat een en ander niet gestoeld is op niet-economische overwegingen. Ik zou graag van de commissaris willen horen over welke elementen uit dat plan of dossier u het dan heeft. U heeft gezegd dat de Commissie niet kan opleggen waar die banen moeten sneuvelen. Dat is inderdaad zo, maar u kunt wel een en ander nagaan, u kunt criteria toetsen ten opzichte van het business plan, u kunt nagaan of die inderdaad in overeenstemming zijn met de herstructurerings- en de competitiewetgeving in Europa, maar van dit alles hebben wij hier vandaag niets vernomen.
Nochtans heeft uw collega, commissaris Kroes, in de plenaire vergadering van september heel duidelijke beloften aan ons gedaan. Zij heeft gezegd: wij zullen nooit aanvaarden dat het geld van de belastingbetaler wordt ingezet om nationale politieke belangen te dienen. Als ik hier vandaag vaststel dat buiten mijnheer Belet niemand van de EVP spreekt en zeker niemand vanuit Duitsland, dan denk ik dat de zaak duidelijk is. Ik denk dat voor Duitsland de buit binnen is; voor de Antwerpse werknemers van Opel is dat evenwel heel jammer.
Evžen Tošenovský
(CS) Geachte Voorzitter, mijnheer de commissaris. Uit de zaak Opel blijkt eens te meer - en ook ons debat laat dat duidelijk zien - hoe discutabel en ook hoe ingewikkeld het is om de politiek een rol te laten spelen bij de aanpak van de financiële problemen van ondernemingen.
Enkele maanden geleden hebben we hier gesproken over de mogelijke financiële steun van de Duitse regering aan Opel. We zijn ons allemaal zeer wel bewust van het grote belang van het bedrijf en ook van de verstrekkende gevolgen als het daadwerkelijk in de problemen komt, met name voor de duizenden werknemers en de toeleveranciers, nog gezwegen van het feit dat wanneer het helemaal uit de hand loopt de Duitse overheid torenhoge extra sociale uitgaven voor de kiezen krijgt. Desondanks hebben velen onder ons gewaarschuwd voor mogelijk politiek ingrijpen in de vorm van grote financiële injecties uit overheidsmiddelen.
Nu, enkele maanden later, weten we dat noch de schrootpremie, noch de voorgestelde omvangrijke financiële injecties de problemen hebben opgelost. Integendeel, het enige resultaat is dat er wat tijd gewonnen is en dat de problemen van de bedrijven er nog ingewikkelder op geworden zijn, dit terwijl we niet eens helemaal zeker weten of die bedrijven echt problemen hebben of alleen maar een tactisch spelletje spelen. De crisis treft een specifiek deel van het bedrijf; de Antwerpse vestiging is in uitermate moeilijk vaarwater gekomen. We kunnen er slechts over speculeren waarom juist dat ene deel van het bedrijf dat buiten het moederland ligt van de problemen te lijden heeft.
De casus Opel neemt bovendien nog een extra dimensie aan. We komen namelijk in de typisch voor multinationale bedrijven onaangename situatie terecht waarin het getouwtrek begint over de vraag waar bepaalde delen van het bedrijf territoriaal gezien bij horen. Het probleem van een vestiging wordt op die manier omgevormd tot het probleem van het desbetreffende land, wat het uitermate moeilijk maakt om tot een oplossing te komen op Europees niveau. In de onderhavige situatie dient het Europees Parlement de naleving te blijven eisen van de regels van de lidstaten van de Europese Unie en wel zodanig dat er geen inbreuk wordt gepleegd op de vrije mededinging en het subsidiariteitsbeginsel in acht wordt genomen. Ook bestaat er het grote risico dat dergelijke ingewikkelde problemen van grote bedrijven verworden tot een concurrentiestrijd tussen de lidstaten van de Europese Unie die in bepaalde delen van de industriële sector riekt naar protectionisme.
Evelyn Regner
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik ben Oostenrijkse en ik vraag toch het woord omdat hier Europees recht wordt geschonden, omdat dit een actuele kwestie is en ons daarom allen aangaat. In het geval van Opel Antwerpen gaat het niet - zoals steeds officieel door de Opel-leiding wordt beweerd - in de eerste plaats om een fabriekssluiting vanwege afbouw van overcapaciteit, omdat er minder auto's worden verkocht. Het gaat om een verplaatsing van een fabriek naar Zuid-Korea, om contractbreuk door de baas van Opel-Vauxhall, Reilly, om een schending van de rechten van werknemers, van recht op informatie en inspraakrechten van werknemers en hun vertegenwoordigers. En het gaat ten slotte om het vissen van de krenten uit de pap, namelijk om het inzamelen van 2,7 miljard aan overheidsgelden of een poging daartoe. Het hoofd van de onderneming Reilly heeft eerst met de Europese ondernemingsraden over de Delta-kaderovereenkomst onderhandeld en houdt zich er vervolgens niet aan. De automodellen die in Antwerpen geproduceerd zouden worden, zullen nu waarschijnlijk in Zuid-Korea worden gemaakt. En de Europese werknemers moeten dat uiteindelijk ook nog betalen door af te zien van een deel van hun loon.
Een ander punt dat mij erg stoort is de overhead van het management die met 30 procent verminderd moest worden, maar die door de heer Reilly uiteindelijk van de wettelijk voorgeschreven 7 procent tot 21 procent is verhoogd. Dat betekent dat er Duits medezeggenschapsrecht is geschonden. Daarom verzoek ik de Commissie bij de beoordeling van de staatsteun niet alleen, zoals u, mijnheer Špidla, in het begin zei, op de doelmatigheid te letten, maar vooral op inachtneming van het recht op informatie, inspraak en medezeggenschap.
Olle Ludvigsson
(SV) Mevrouw de Voorzitter, we maken momenteel waarschijnlijk een van de ergste economische crises mee die iemand van ons in dit Parlement mee heeft gemaakt. De automobielindustrie is een van de industrieën die het hardst is getroffen. We worden nog maar eens geconfronteerd met een situatie waarin een Europese automobielfabriek gesloten dreigt te worden. Dat heeft niet alleen gevolgen voor de automobielfabriek zelf maar ook voor haar toeleveringsbedrijven en voor de mensen die voor die toeleveringsbedrijven werken. Het is niet alleen een persoonlijke tragedie voor alle werknemers die hun baan verliezen maar bovendien een groot probleem voor Europa omdat het een zo belangrijke industrietak verzwakt.
De mondialisering zal veranderingen met zich meebrengen en we zien dat bedrijven hun activiteiten naar andere delen van de wereld verhuizen. Wanneer bedrijven naar andere landen verhuizen omdat de arbeidsvoorwaarden voor de werknemers, het arbeidsklimaat en de vakbondsrechten er slechter zijn, hebben we reden om de regelingen in onze handelsovereenkomsten en andere instrumenten te herzien.
We moeten ook bespreken hoe we het probleem aan kunnen pakken van mededinging met landen die werknemers slechtere voorwaarden bieden - zowel binnen de Unie als ten aanzien van derde landen. We hebben ook een eendrachtige aanpak nodig om te verhinderen dat bedrijven lidstaten tegen elkaar uitspelen. Een Europees plan voor de automobielindustrie moet toekomstgericht zijn en gebaseerd op kennis en ontwikkeling, niet op slechtere voorwaarden.
Inés Ayala Sender
(ES) Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen onze innige solidariteit betuigen met de werknemers van Opel en hun gezinnen, alsook met de werknemers bij de toeleveranciers. Ze verkeren al maanden in angstige spanning. En dan is er nu een plan dat van de staten een bijdrage en van de werknemers een offer verlangt.
De fabriek in Figueruelas, Spanje, en de werknemers aldaar bevinden zich in een vergelijkbare situatie. Om ervoor te zorgen dat een dergelijke situatie zich in de toekomst niet weer voordoet, eisen wij van de nieuwe Commissie een nieuw, actief industriebeleid, mijnheer de commissaris, in de eerste plaats voor de automobielindustrie. We moeten goed opletten en verhinderen dat wat er onlangs met bedrijven als General Motors of Opel in Europa is gebeurd - deze bedrijven zijn door onvoldoende investeringen in een onmogelijke situatie beland, waarvoor de werknemers nu moeten opdraaien - opnieuw gebeurt.
De Commissie kan niet werkloos toezien. Daarom vragen wij aan de Commissie om de inhoud van het plan voor Opel zorgvuldig te checken. Dat plan lijkt op het gebied van economische haalbaarheid nogal wat onduidelijkheden te bevatten. Het plan is wel heel duidelijk als het gaat om de offers die de werknemers in de verschillende landen geacht worden te brengen.
We verlangen verder van de Commissie dat ze haar rol vervult en erop let dat bij alles wat er nu op het punt van financiële haalbaarheid ondernomen gaat worden rekening wordt gehouden met de werknemers en hun vertegenwoordigers. Dat is tot nu toe niet altijd gebeurd. Wat de garanties voor de toekomst van Opel in Europa betreft: wij eisen hier opnieuw dat er bij alle toekomstige projecten wordt gekeken naar reële criteria voor economische en industriële haalbaarheid, één en ander binnen een Europese context die er garant voor staat dat situaties zoals we die we nu meemaken zich niet opnieuw voordoen. We moeten ervoor zorgen dat de Europese automobielindustrie een innovatieve en duurzame sector met een toekomst wordt.
De burgers die ons horen praten en beslissen over de auto's van de toekomst verlangen nog steeds hetzelfde: veiligere, comfortabelere en duurzamere auto's die voldoen aan de hoge Europese kwaliteitsnormen waaraan we gewend zijn. Ze verlangen dus ook dat deze auto's in de toekomst door Europese werknemers worden geproduceerd.
Seán Kelly
(EN) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik graag mijn medeleven uitdrukken met mijn Belgische collega's, aangezien ik in mijn eigen kiesdistrict betrokken ben bij de Dell-werknemers die hun baan zijn verloren toen hun fabriek naar Polen werd verplaatst. Ik kan de positie van mijn collega's dan ook zeer goed begrijpen. Op basis van mijn eigen ervaringen wil ik hen graag op enkele zaken wijzen.
Ten eerste is het absoluut van het grootste belang dat de hulp zo snel mogelijk in gang wordt gezet, want als de klok eenmaal begint te tikken, zijn de handen van de Commissie gebonden en kan zij geen hulp meer bieden zonder regelgeving, die er niet snel zal komen, als deze er überhaupt al komt.
Ten tweede moet de hulp die wordt geboden, gericht zijn op de werknemers en niet op het inpassen van werknemers in vooraf bepaalde cursussen enzovoort van staatsbureaus. Dat is echt van cruciaal belang. Momenteel ben ik betrokken bij de werknemers van Dell, waar deze specifieke kwestie speelt. Daarom wil ik aan mijn collega Ivo Belet en anderen voorstellen dat het mogelijk interessant zou kunnen zijn om eens samen te komen om ervaringen uit te wisselen en aan dit proces te blijven werken naarmate het zich ontwikkelt. Ik sta hier volledig achter.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Ik wil beginnen met drie cruciale vragen: Wat is de toekomst van het Europese industriële beleid, wat zal er terechtkomen van de Europese economische concurrentiekracht en wat zal er gebeuren met de Europese werknemers - en impliciet met de kwaliteit van leven van de Europese burgers?
Aan het begin van dit jaar was de werkloosheid in de Europese Unie gestegen tot tien procent. Er zijn landen, zoals Letland en Spanje, waar deze zelfs twintig procent is. Daarom ben ik van mening dat dit een belangrijk onderwerp is. Zodoende, in het geval dat een multinationaal bedrijf binnen Europa gaat herstructureren, is het van belang dat bij de raadpleging van de Europese ondernemingsraad ook vakbonden uit andere lidstaten worden betrokken, niet slechts uit het land waar dat bedrijf zijn hoofdzetel heeft. Ik ben van mening dat u dit kunt opleggen als commissaris voor Werkgelegenheid en sociale zaken, of degene die later deze post zal bezetten.
Ilda Figueiredo
(PT) Mevrouw de Voorzitter, in het Portugese Azambuja had Opel een grote fabriek waar ooit zo'n 2 000 mensen werkten. Opel heeft die fabriek echter gesloten en de productie in Portugal volledig verplaatst naar Spanje. Dat heeft een spoor van werkloosheid getrokken, want deze strategie van Opel heeft, direct of indirect, duizenden werknemers getroffen.
Ik wil erop wijzen dat Opel dit niet gedaan heeft vanwege de lonen, want de lonen in Portugal waren lager dan in Spanje. Nee, Opel heeft dit gedaan in het kader van haar strategie om de productie te concentreren waarbij volledig voorbij is gegaan aan de sociale gevolgen. Het is noodzakelijk rekening te houden met deze voorgeschiedenis van Opel en op doeltreffende wijze de activiteiten van Opel te controleren. Bij het verlenen van staatssteun aan multinationals dienen de industriële productie en de rechten van werknemers en gemeenschappen in de getroffen gebieden beschermd te worden en moet doeltreffend optreden van vakbonden en andere werknemersvertegenwoordigers worden gegarandeerd.
Krisztina Morvai
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het lijkt erop dat de belangrijkste wet of de belangrijkste regel van het geglobaliseerde neoliberale kapitalisme is dat een kleine groep rijken de winst privatiseert en het verlies en de schade nationaliseert en deze laat betalen door de belastingbetalers, waarvan het merendeel bestaat uit arme mensen.
Wat heeft dit met rechtvaardigheid te maken? Wat heeft dit met moraliteit te maken? Of zijn dit geen concepten die in de context van de economie kunnen worden gebruikt? Is dit geen systeem dat fundamenteel verkeerd is? Is er niet structureel iets mis met dit systeem? En zouden we als Europees Parlement en Europese Unie de hele structuur, of het hele systeem als zodanig, niet moeten heroverwegen?
Czesław Adam Siekierski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de recente aankondigingen van collectieve ontslagen in EU-landen, waaronder ook die bij Opel, sluiten aan bij een bredere golf van problemen in de automobiel- en andere sectoren als gevolg van de economische crisis. In de context van de problemen van de automobielsector dienen we onszelf de vraag te stellen of staatssubsidies voor de automobielconcerns en andere producenten aanvaardbaar zijn als daarmee banen kunnen worden gered. In het afgelopen anderhalf jaar hebben we veel voorbeelden gezien van dergelijk staatsprotectionisme voor producenten van allerlei goederen net als verschillende reacties en beslissingen van de Europese Commissie. Dit mocht op een dubbelzinnige ontvangst in de publieke opinie rekenen. Enerzijds werd er gewezen op de hieruit voortvloeiende verstoring van de concurrentie op de internationale markt, anderzijds werd echter onderstreept dat de strijd diende te worden aangegaan tegen de toenemende werkloosheid, waartoe staatshulp vast en zeker bijdraagt.
Volgens mij hebben we in deze tijden van economische crisis op dit gebied een flexibeler beleid nodig: een beleid waarover alle lidstaten en de Europese Commissie het eens zijn en dat hetzelfde is zowel voor deze sector als voor alle andere.
Jutta Steinruck
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik heb nog een aanvulling op wat mijn collega heeft gezegd, dat zij de Duitsers in het Parlement miste. Ik ben een Duitse sociaaldemocraat, maar ik deel haar kritiek op de Noordrijn-Westfaalse minister-president, die lid is van de CDU, en die heeft gezegd blij te zijn dat de fabriek in Antwerpen en niet die in Bochum is gesloten. Wij als Duitse sociaaldemocraten zijn voor een Europese oplossing, precies het plan dat de Europese ondernemingsraad heeft voorgesteld. En ik wil nog een keer duidelijk zeggen dat ik geen idee heb waarom de conservatieven en de liberalen uit Duitsland zich hier niet laten horen!
Vladimír Špidla
lid van de Commissie. - (CS) Dames en heren, er is in dit debat een groot aantal onderwerpen de revue gepasseerd. Een aantal daarvan zal naar mijn mening onder handen moeten worden genomen door de volgende Commissie. Aangezien het om het algehele concept van industriebeleid en het algehele concept van staatshulp en andere gewichtige zaken gaat, wordt dat ongetwijfeld een zeer diepgravende discussie.
Voor wat het onderhavige geval betreft, Opel dus, kan ik u zeggen dat het niet om het industriebeleid als zodanig gaat. Het is duidelijk dat de Commissie binnen het kader van het Verdrag dient te blijven. Ik denk dat ik met enige tevredenheid constateren mag dat de Commissie tot op heden alle door het Verdrag geboden mogelijkheden volledig heeft uitgebuit, en dat niet altijd op een even conventionele manier. Zie bijvoorbeeld de twee door mijn collega Günter Verheugen belegde bijeenkomsten waarin de lidstaten met elkaar overlegden over de situatie als zodanig, hetgeen zonder enige twijfel zijn steentje heeft bijgedragen aan de gecoördineerde aanpak. De ex ante-beoordeling was ook al zoiets ongewoons. Er is in het communautair recht weliswaar geen vastomlijnd juridisch kader voorhanden voor een dergelijke aanpak, maar gezien het grote belang van het onderwerp is er desondanks wel voor gekozen.
Wat staatshulp aangaat, kan ik u melden dat er tot nog toe geen enkele aanvraag hiertoe in behandeling genomen is, dat er ook geen enkele lidstaat om vraagt en dat het te allen tijde aan de Commissie is om te beoordelen of dergelijke staatssteun binnen de grenzen van de daarvoor gestelde regels blijft. We dienen ons hier echt zo strikt mogelijk op te stellen, want het is onbestaanbaar dat dergelijke verstrekkende besluiten op andere gronden genomen zouden worden dan economische of dat we in een situatie terecht zouden komen waarin er geen sprake meer is van concurrentie tussen bedrijven maar van subsidieconcurrentie tussen lidstaten. De Commissie zal elk plan voor staatshulp en uiteraard alle andere met staatshulp verband houdende omstandigheden dan ook uitermate streng tegen het licht houden.
Toen ik hier de vorige keer, zo'n drie maanden geleden, voor het laatst sprak, heb ik benadrukt dat we alles doen zullen om ervoor te zorgen dat alle regels met betrekking tot de raadpleging van werknemers gerespecteerd worden. Dat hebben we inderdaad gedaan en zullen we onverwijld blijven doen. En we zullen zeker niet aarzelen om alle mogelijke maatregelen die we binnen de gegeven juridische structuur van de Europese Commissie maar treffen kunnen, inderdaad te treffen. Ik denk niet dat mijn opvolger wat dit betreft ook maar een spatje toegevender zal zijn.
Dames en heren, deze kwestie roept allerhande uiteenlopende vragen op die onze onverdeelde aandacht opeisen. Het is naar mijn mening aan de Commissie om het onderste uit de kan te halen en gebruik te maken van alle mogelijkheden die voorhanden zijn.
Er is nog een laatste zaak waarbij ik even stil zou willen staan, iets dat ik ook in mijn inleidende woorden genoemd heb, en wel dat indien er ontslagen vallen - en hier in het debat werd gezegd dat General Motors overweegt zo'n acht- tot tienduizend werknemers te ontslaan - dat dit uiteraard niet alleen Antwerpen treffen zal. Ook hier zet de Commissie alle tot haar beschikking staande en daartoe geëigende instrumenten en middelen in, zoals bijvoorbeeld het Europees Sociaal Fonds en het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering.
Bovendien zal zij uiteraard alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de besluitvorming telkens zo snel als technisch ook maar enigszins mogelijk wordt afgerond. Ook hier is uiteraard een actieve rol weggelegd voor het Parlement, want de door de Commissie ingediende voorstellen kunnen per slot van rekening pas ten uitvoer worden gelegd na behandeling door het Parlement.
Dames en heren, de helpende hand van de Europese Unie dient er in de allereerste plaats voor mensen te zijn en niet voor ondernemingen. Ziehier heel in het kort het achterliggende kernbeginsel van onze besluitvorming.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Veronica Lope Fontagné
(ES) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil bij dezen mijn solidariteit betuigen met de gezinnen van al degenen die door de sluiting van de fabriek in Antwerpen zijn getroffen. En dan hebben we het niet alleen over degenen die daar hun baan zijn kwijtgeraakt. We mogen namelijk niet vergeten dat ook de bedrijven die voor deze fabriek in onderaanneming werk verrichten de gevolgen van deze sluiting zullen ondervinden. In mijn regio, Aragón, hebben we ook een fabriek, in Figueruelas. Dit onderwerp gaat ons dus ook rechtstreeks aan. Daarom willen we dat er een actief automobielbeleid wordt ontwikkeld, met nieuwe, milieuvriendelijkere en innovatieve modellen, om zo nieuwe banen te creëren.
