Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, ik was al lang van plan om iets te zeggen over de bel waarmee wij gewaarschuwd worden dat de vergadering begint. Wij zijn heel blij dat er gebeld wordt, maar is het echt nodig dat dit gebel minuten aanhoudt en ons helemaal gek maakt? Mijnheer de Voorzitter, wilt u zo vriendelijk zijn de verantwoordelijke personen te verzoeken kort te bellen.

De Voorzitter
Mijnheer Haarder, zoals u weet worden grote vraagstukken in een paar minuten afgehandeld, maar voor de kleine problemen hebben wij meer tijd nodig. U had dit probleem ook reeds naar voren gebracht in de vorige zittingsperiode. Wij zullen proberen hier iets aan te doen.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, er wordt niet lang genoeg gebeld. Daarom is hier nog niemand. Laat in het vervolg dus alstublieft langer en harder bellen.

De Voorzitter
Zoals u weet, mevrouw Flemming, worden onze collega' s niet zozeer door de bel hier naar toe getrokken, maar meer door de stemmingen die worden gehouden. In dit geval zijn er geen stemmingen gepland en daarom zijn een aantal collega's aan het werk in hun eigen kantoor.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, mag ik mevrouw Flemming verzoeken mij niet Niemand te noemen!

De Voorzitter
Uw opmerking zal in de notulen worden opgenomen.
(De notulen worden goedgekeurd)

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs naar artikel 43 en bijlage 2, inzake de termijn voor het indienen van vragen. Ik heb deze kwestie al eerder aan de orde gesteld en de Voorzitter is zo vriendelijk geweest mij een antwoord te sturen. Dit antwoord is echter mijns inziens niet overeenkomstig het Reglement, want wanneer het Reglement van een week spreekt, kan deze week niet worden opgevat als zeven werkdagen: zeven dagen kunnen worden opgevat als kalenderdagen of werkdagen, maar beslist niet als een week. Net zomin als een jaar als 365 werkdagen kan worden opgevat. Bovendien gaat de termijn in op de donderdag van de week voorafgaand aan de week waarin de vragen worden behandeld. Aangezien de vragen op dinsdag worden behandeld betekent dat dus een termijn van acht werkdagen, en dat valt helemaal buiten elke interpretatie van die termijn. In mijn geval zouden de vragen op woensdag worden behandeld: dat zijn dan negen werkdagen. In ieder geval kan de interpretatie van het Reglement noch afkomstig zijn van het Bureau - hier wordt een vergadering van 22-23 november 1979 genoemd - noch van het Bureau op voorstel van de Voorzitter, in overleg met de fractievoorzitters, besluit van 19 november 1992. Er is slechts één orgaan in dit Parlement dat kan besluiten over de interpretatie van het Reglement en dat is de Commissie constitutionele zaken. Daarom verzoek ik dat deze kwestie, overeenkomstig het Reglement zelf, aan de bevoegde commissie ter behandeling wordt voorgelegd.

De Voorzitter
Ik denk dat de Voorzitter uw voorstel zeker in overweging zal nemen. Op deze manier zal er een antwoord worden gegeven dat beslist naar tevredenheid van u en ons allemaal is.

Werkgelegenheid
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0045/1999 van de heer Menrad, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot instelling van het Comité voor de werkgelegenheid (COM(1999)0440 - C5-0173/1999 - 1999/0192(CNS)) en het voorstel van de Commissie "Richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2000" (COM(1999)0441 - C5-0147/1999 - 1999/0816(CNS));
A5-0046/1999 van de heer Menrad, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het ontwerp van de Commissie voor een gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid 1999 (SEC(1999)1386 - C5-0215/1999 - 1999/2139 (COS)).

Menrad
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement had mij oorspronkelijk alleen opgedragen verslag uit te brengen over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid voor 2000. Het uitvoerige debat en de vele voorstellen in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over het werkgelegenheidsbeleid in het algemeen hebben mij ertoe gebracht mijn ontwerpverslag in twee delen te verdelen. Het eerste omvat de conclusies, het tweede, wetgevende gedeelte betreft de voorstellen voor de richtsnoeren voor 2000, die de Raad in december 1999 moet vaststellen.
Opdat de Raad niet kan antwoorden dat wij maar beter minder hadden kunnen doen, moet het Parlement zich op het essentiële concentreren. De dag na de stemming in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken vroeg de Raad ook officieel het advies van het Parlement. Daardoor moest de raadplegingsprocedure worden gevolgd. Dat betekent dat wetswijzigingen alleen zonder algemene conclusies mogen worden aangenomen. Om procedurele redenen moesten dus vandaag twee verslagen worden voorgelegd, het ene over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid voor 2000 en over de instelling van een Comité voor de werkgelegenheid, het andere over het gezamenlijke verslag over de werkgelegenheid 1999, dat de in de commissie goedgekeurde conclusies bevat. Dit tweede verslag begint met een positieve boodschap. De Gemeenschap heeft met haar initiatieven in het kader van het werkgelegenheidsbeleid in 1998 1,8 miljoen extra banen geschapen. In de meeste lidstaten is er echter nog altijd te veel langdurige en jeugdwerkloosheid, al is elke werkloze er natuurlijk een te veel.
Ik wil niet nader op de afzonderlijke conclusies ingaan, maar na het debat in de plenaire vergadering van gisteren over de macro-economische dialoog wil ik wel opmerken dat het Europees Parlement sterker bij de uitwerking en uitvoering van het Europese werkgelegenheidspact moet worden betrokken. Wij betreuren het dat op de Top van Keulen het Parlement in het document over de werkgelegenheid niet wordt vermeld. Dat kan toch niet! Wij zijn de volksvertegenwoordiging en dus het belangrijkste orgaan van de Europese Unie.
De adviezen van de Economische en Monetaire Commissie en van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen zijn bij het tweede verslag op de agenda gevoegd. Beide adviezen hebben het werk van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken wezenlijk verbeterd. Ik dank de rapporteurs voor advies, mevrouw Theorin en mijnheer Grosch, voor hun uitstekende werk. Veel van hun aanbevelingen zijn in beide verslagen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken opgenomen, maar in het belang van de concentratie moesten wij een keuze maken. Zo is de kans groter dat ze door de Raad worden aangenomen.
De Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen heeft zich intensief met de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid beziggehouden. Dit brengt ons bij het wetgevende gedeelte, het eerste verslag op de agenda van vandaag. Het bestaat zelf uit twee delen, namelijk het voorstel voor een besluit van de Raad tot instelling van het Comité voor de werkgelegenheid en het voorstel voor de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid voor 2000. Het Comité voor de werkgelegenheid moet de lidstaten bij de coördinatie van het werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid adviseren en begeleiden. Ik vraag in mijn verslag dat wij ons in de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid op het wezenlijke concentreren. Er mogen niet nog meer richtsnoeren komen. Wel moeten de richtsnoeren en nationale actieplannen in praktijk worden gebracht en aan de hand van concrete criteria kunnen worden gecontroleerd. Meer richtsnoeren zorgen niet voor meer banen. In een modern werkgelegenheidsbeleid moet 'kwaliteit boven kwantiteit' het motto zijn.
Op het gebied van de bestrijding van de langdurige en jeugdwerkloosheid kunnen wij voor een effectieve en duurzame integratie op de arbeidsmarkt zorgen door van passieve op actieve maatregelen over te stappen. Concreet moet aan meer werklozen opleiding, bijscholing of omscholing worden aangeboden. Wij streven naar 25% in plaats van de 20% in het voorstel van de Commissie. Er is behoefte aan een zo modern mogelijke beroepsopleiding. De bestaande richtsnoeren moeten aan de veranderende eisen van de arbeidsmarkt worden aangepast. In het bijzonder moeten de scholen met computers worden uigerust en toegang tot het Internet krijgen. Daarbij moet bijzondere aandacht naar de vrouwelijke scholieren en studenten gaan.
Een tweede uitgangspunt is de toegang tot de kapitaalmarkt, vooral voor het midden- en kleinbedrijf, waar door innovatie het gros van de nieuwe banen wordt gecreëerd. De bevordering van modellen van vrijwillige participatie van werknemers in het kapitaal, de vermindering van de administratieve rompslomp en de vastberaden bestrijding van het zwart werk kunnen de werkgelegenheid stimuleren. De loonkosten hebben directe gevolgen voor het concurrentievermogen van de kleine en middelgrote ondernemingen en moeten dus worden verlaagd.
Wij moeten onderzoeken of de bestaande of nieuwe concepten voor de belasting van het energieverbruik ook op lange termijn het evenwicht van de socialezekerheidsstelsels kunnen garanderen. In het verslag staat ook dat de ondernemingen meer aanpassingsvermogen aan de dag moeten leggen om de werkloosheid te bestrijden. Daarbij moet ervoor worden gezorgd dat de werknemers kunnen participeren, dat ze tijdig worden geïnformeerd, dat hun mening wordt gehoord en dat ze zich aldus op de veranderingen kunnen instellen. Dat kan bijvoorbeeld met minimumnormen.
Ook met betrekking tot de arbeidstijd is flexibiliteit nodig. Wij willen intelligente arbeidsmodellen. Zo kan bijvoorbeeld in een fabriek de arbeidstijd op de werkgelegenheid worden afgestemd - meestal, maar niet altijd wil dat zeggen verkort -, in plaats van hem eenzijdig te verkorten met behoud van loon. Op die manier worden immers geen nieuwe banen gecreëerd, maar worden bestaande banen in gevaar gebracht. Volgens het ontwerp van de Commissie blijven de vier pijlers van de richtsnoeren bestaan. De vierde pijler wordt de belangrijkste. Het gaat om de versterking van de maatregelen ter bevordering van gelijke kansen voor vrouwen en mannen. De coördinatie van het Europees werkgelegenheidsbeleid, in het bijzonder door de richtsnoeren voor dat beleid, moet leiden tot een strategie op langere termijn die gericht is op de ontsluiting van het in de samenleving aanwezige potentieel aan creativiteit, innovatie, ondernemingszin en de wil om te investeren en te presteren. Hervormingen ter bevordering van een dynamische concurrentie en flexibiliteit moeten in overeenstemming worden gebracht met de onontbeerlijke instandhouding en modernisering van de sociale zekerheid. Zo zie ik het Europees model. Het is het model van de sociale markteconomie. Ik verzoek u daarom deze verslagen goed te keuren.

Grosch
Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik de rapporteur met zijn verslag feliciteren en de leden van de Economische en Monetaire Commissie bedanken. Hun werkzaamheden zijn immers niet in ideale omstandigheden verlopen. Ik wil daarom ook de diensten danken voor hun hulp. Dit is immers een belangrijk thema. Ondanks de voortdurend hoge werkloosheidscijfers krijgen de werkloosheid en het werkgelegenheidsbeleid in het algemeen in mijn ogen en in die van de commissie nog steeds niet de aandacht die ze volgens het Europees Parlement op Europees niveau verdienen.
Waarom schrikt men ervoor terug - ik stel het probleem zeer eenvoudig voor - om tenminste voor de opleiding streefcijfers te bepalen? De lidstaten zouden dan alles in het werk moeten stellen om de werkloosheid terug te dringen. Continuïteit van de richtsnoeren voor de werkgelegenheid - het gaat hier alles welbeschouwd om een consolidering van de richtsnoeren - is een goede methode. Efficiënt en doelgericht handelen is echter alleen mogelijk als deze richtsnoeren op basis van een evaluatie van de resultaten worden opgesteld. Bij het opstellen van de richtsnoeren zouden de beste methoden in de lidstaten met elkaar kunnen worden vergeleken. Succesvolle strategieën zouden dan in heel Europa kunnen worden toegepast.
Zoals de heer Menrad al zei, is het in deze context ook belangrijk dat wij over betrouwbaar cijfermateriaal beschikken om een vergelijking mogelijk te maken en de ontwikkeling te kunnen evalueren. Een wondermiddel om de werkloosheid snel en doeltreffend te bestrijden bestaat niet. Het is een samenspel van verschillende mogelijkheden en factoren dat voor succes moet zorgen. Naast opleiding is de verlichting van de belastingdruk in sectoren waar nieuwe banen worden gecreëerd, een belangrijke mogelijkheid. Het MKB speelt daarin een grote rol. Ze zorgen immers voor vele nieuwe banen en hebben enorme ontwikkelingsmogelijkheden, die door ideale kadervoorwaarden moeten worden gestimuleerd.
Tot die voorwaarden behoren de vereenvoudiging van de administratieve procedures en het doelgericht verlenen van toegang tot informatiebronnen en onderzoeksprogramma's. De dienstensector wordt algemeen erkend als de sector waarin de meeste banen kunnen worden gecreëerd. De richtsnoeren voor de werkgelegenheid moeten de lidstaten aansporen om banen te creëren. Ze mogen echter niet uitmonden in politiek dirigisme, dat de bedrijven meer lasten oplegt dan ze kunnen dragen. De richtsnoeren moeten dienen om de lidstaten tot een pro-actief werkgelegenheidsbeleid aan te zetten dat voor de ondernemers ideale kadervoorwaarden schept. Op die manier willen wij de mogelijkheden om banen te creëren vergroten en het aantal gesubsidieerde banen in overheidsdienst doen dalen. Het advies van de Economische en Monetaire Commissie was kort en duidelijk, omdat wij ook dat als een opdracht beschouwden. Wij hebben dit advies ook niet als een politieke geloofsbelijdenis opgevat, maar wilden de lidstaten betrouwbare, juiste en eenvoudige richtsnoeren geven.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, de werkgelegenheidsrichtsnoeren van 1999 benadrukken dat gendermainstreaming overal terug te vinden moet zijn in alle actieplannen en maatregelen die worden voorgesteld onder alle vier de pijlers in de werkgelegenheidsstrategie van de EU. Tot dusver zijn de resultaten nogal mager. Slechts een zeer beperkt aantal gendermaatregelen is in gang gezet. Voor zover het al is gebeurd, is er alleen gebruik gemaakt van kleine budgetten en zijn er slechts enkele kwantitatieve doelen gesteld. Europese vrouwen verdienen gemiddeld 76% van het uurloon van mannen en het percentage werkende vrouwen ligt circa 20% lager dan dat van mannen.
Het is niet voldoende om algemene toezeggingen te doen over gelijke kansen onder de vierde pijler in de werkgelegenheidsrichtsnoeren; er zijn duidelijke verwijzingen nodig onder alle vier de pijlers. Het advies dat ik voor dit verslag heb opgesteld, waarborgt dat gendermainstreaming overal in de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor het jaar 2000 terugkomt. De meeste voorstellen die de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en ik hebben ingediend zijn al in de commissie goedgekeurd, maar een aantal belangrijke voorstellen is niet goedgekeurd, namelijk de amendementen 37, 38 en 39. Deze worden nu door meerdere fracties naar voren gebracht. In deze voorstellen wordt geëist dat de lidstaten zich verplichten om een evenwichtige deelneming van vrouwen en mannen aan het besluitvormingsproces te bewerkstelligen, dat er een gelijk aantal vrouwelijke en mannelijke kandidaten wordt benoemd voor de comités en de werkgroepen binnen de EU, dat de arbeidsmarktwetgeving wordt verbeterd, zodat deze de problemen en behoeften van vrouwen weerspiegelt, en - niet minder belangrijk - dat de mensen die de richtsnoeren opstellen voor het nationale werkgelegenheidsbeleid moeten worden geschoold, zodat ze gendermainstreaming effectiever kunnen integreren in hun werkzaamheden, en tot slot dat jaarlijkse, meetbare doelstellingen worden geïntroduceerd in de lidstaten.
Mijn advies is geheel in overeenstemming met het Verdrag van Amsterdam dat veel meer belang hecht aan gelijke kansen dan het Verdrag van Maastricht en het Verdrag van Rome. Het Verdrag beschrijft met name de totstandkoming van de gelijke kansen voor vrouwen en mannen als een belangrijke taak voor de EU. Discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt is niet alleen improductief, maar remt ook de ontwikkeling van vrouwen als individu, van vrouwen als groep en van de hele samenleving.

Pronk
Voorzitter, ik wil de rapporteur heel hartelijk bedanken en dat is niet alleen formeel bedoeld. Hij heeft een buitengewoon moeilijk verslag en een buitengewoon gewichtige taak in moeilijke omstandigheden tot een eind gebracht. Ik geloof dat het verslag zoals dat nu voorligt een goed verslag is. Men kan daar natuurlijk altijd wel bepaalde kanttekeningen bij plaatsen. Maar dat kan men natuurlijk ook doen bij datgene wat de Commissie ons heeft voorgelegd. Ik zou daar twee opmerkingen over willen maken, niet zozeer over het verslag-Menrad, maar wel over het rapport van de Commissie zelf.
De eerste opmerking is dat ik het buitengewoon goed vind dat de Commissie een beoordeling geeft van de lidstaten. Ik weet dat de lidstaten daar niet altijd even gelukkig mee zijn, maar het is wel heel belangrijk dat dat gebeurt. Want dat brengt hen tot grotere activiteiten dan als er geen beoordeling komt.
De tweede opmerking is dat ik toch wat mis in het rapport van de Commissie, de demografische component. De demografische component kan men splitsen in twee onderdelen. Het ene onderdeel is de demografie in eigenlijke zin en het andere is de invloed van migratie en emigratie op de arbeidsmarkt. Voor dat onderwerp zijn er wel cijfers, die worden ook door de Commissie gemaakt, maar daar wordt bij deze richtsnoeren onvoldoende rekening mee gehouden. Ik zou eigenlijk de Commissie willen vragen in de toekomst daar nog naar te kijken, want dat is een heel belangrijk punt.
Dan hebben wij heel lang zitten praten in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over de amendementen. Er lagen tientallen en tientallen amendementen. Een groot aantal is opgelost. Ik vind het jammer dat die amendementen nu toch weer zijn ingediend, vooral omdat de indieners voor een belangrijk gedeelte toch akkoord konden gaan met het verslag-Menrad.
In het bijzonder moet ik dan zeggen als ik mijn voorgangster, mevrouw Theorin, hoor, ik weet dat de rapporteur zijn uiterste best heeft gedaan zoveel mogelijk amendementen op te nemen, maar het is niet meer zo dat alle amendementen zoals zij zijn voorgesteld, ook al zegt men twee of drie keer hetzelfde, allemaal in een verslag zouden moeten worden opgenomen. Wij hebben nu in dit nieuwe Parlement wat andere meerderheidsverhoudingen. Het kan ook niet zo zijn dat als de socialistische fractie vindt dat er bepaalde amendementen moeten worden opgenomen dat zij dan automatisch in elk verslag zouden moeten komen. Dat moet dan maar worden afgestemd. Ik vind eerlijk gezegd dat de manier waarop onderhandeld is, met name door mevrouw Theorin, toch wat aanleiding heeft gegeven tot wrevel en ook tot nodeloze fricties over dit verslag. Ik hoop dat dat in de toekomst niet nodig is zodanig dat wij dan wat makkelijker tot de op zichzelf goede uitkomsten kunnen komen van het verslag-Menrad.

Van Lancker
Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, uit het gemeenschappelijk rapport van de Europese Commissie over werkgelegenheid blijkt duidelijk dat de Europese werkgelegenheidsstrategie stilaan vruchten begint af te werpen. Vooral daar waar de lidstaten duidelijke en gemeenschappelijke afspraken gemaakt hebben daar is vooruitgang is geboekt. Maar er is absoluut nog geen reden om op onze lauweren te gaan rusten. Er zijn nog teveel langdurig werklozen zonder serieuze kansen op de arbeidsmarkt. Vrouwen en oudere mensen hebben het niet altijd rooskleurig op die zelfde arbeidsmarkt. Arbeid is nog altijd slecht verdeeld en er wordt bijvoorbeeld nog veel te weinig geïnvesteerd in diensten.
Bovendien komen er verontrustende tekenen dat het proces, dat sinds Luxemburg is opgestart, nu aan het stil vallen is bij gebrek aan Europese convergentiestrategie. Niet alle lidstaten zijn even enthousiast om verder te gaan in dit proces. Het heeft ons dan ook teleurgesteld, mevrouw de commissaris, om te zien hoe weinig ambitieus de voorstellen waren van de uitgetreden Commissie ten aanzien van de nieuwe werkgelegenheidsrichtsnoeren 2000. Er wordt geen bijkomende druk op de ketel gezet. Ik denk dat wij die druk nodig hebben.
Ook mijn fractie vraagt niet om nieuwe richtsnoeren. Wij vragen wel om inhoudelijke versterking door duidelijke doelstellingen te stellen in de bestaande richtsnoeren.
Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om de rapporteur zeer hartelijk te danken voor de samenwerking. Het was moeilijk werken. Wij moesten snel werken, maar ik zou toch ook durven zeggen dat ik betreur dat mijn fractie op een aantal van onze prioritaire punten geen akkoord heeft kunnen krijgen in de Commissie en dat wij dan ook beslist hebben, mijnheer Pronk, om die amendementen opnieuw in te dienen, omdat zij voor ons essentieel zijn. Ik denk dat dit een recht is van mijn fractie.
Ik zou een aantal punten willen aanstippen. Ten eerste, de Europese werkgelegenheidsstrategie mogen wij alsjeblieft niet beperken tot het louter opvolgen van wat er op nationaal vlak in het kader van het werkgelegenheidsbeleid gebeurt. De Europese Unie moet daar volgens ons zelf een flinke duw aan geven. Daarom willen wij dat in de werkgelegenheidsrichtsnoeren een versterking komt door specifieke, kwantificeerbare benchmarks op Europees niveau in te schakelen. Wij hebben namelijk gezien dat daar waar de lidstaten gemeenschappelijke benchmarks zijn overeengekomen, bijvoorbeeld met betrekking tot de integratie van jonge werklozen, dat daar vooruitgang geboekt is. Mijn fractie stelt dan nu ook voor om drie nieuwe Europese doelstellingen te formuleren voor de komende jaren.
Ten eerste, het lijkt ons belangrijk dat wij komen tot een werkgelegenheidsgraad van 65%. Dat was de geest van het Witboek van Jacques Delors en dat was trouwens ook de tekst van de vorige Commissie in 1997 voor de censuur-Commissie blijkbaar heeft opgetreden.
Wij willen, ten tweede, ook dat er benchmarks gezet worden voor langdurige werklozen en om de gender kloof te halveren. Dus zowel de langdurige werkloosheid als de gender kloof tussen mannen en vrouwen zou binnen vijf jaar gehalveerd moeten worden.
Een derde belangrijke opmerking, wij moeten erop letten dat wij in onze werkgelegenheidsstrategie niet verleid worden tot Amerikaanse toestanden waar werk en sociale zekerheid tegen mekaar uitgespeeld worden. Wij willen dan ook binnen de werkgelegenheidsrichtsnoeren de band creëren tussen het creëren van nieuwe kansen voor werklozen en nieuwe jobs enerzijds en de kwaliteit van die jobs en de sociale bescherming anderzijds. Zoals voor de Europese Economische en Monetaire Unie en nu trouwens ook voor de werkgelegenheid vinden wij dat de lidstaten zich zouden moeten richten op wat de drie best presterende lidstaten doen. Wij willen dus eigenlijk ook een sociale convergentiestrategie naast de werkgelegenheidsstrategie. Wij willen daarbij prioriteit geven aan de strijd tegen armoede. Ik moet eerlijk zeggen, voor mij is het bijna onwaarschijnlijk dat ook dit voorstel om ook met een Luxemburg-proces te beginnen voor de sociale zekerheid in de Commissie door de EVP-collega's verworpen is. Daar waar het trouwens het hart uitmaakte van het verslag-Pronk, dat wij in het vorig Parlement gestemd hebben. Ik denk, collega's, dat degenen die het goed menen met werk en sociale zekerheid dat die eindelijk eens kleur moeten bekennen.
Het Parlement is dit jaar rijkelijk laat gekomen in het proces. Dat heeft met de verkiezingen te maken, dat heeft met de aanstelling van de nieuwe Commissie te maken. Maar toch denk ik, collega's, hebben wij weer een kleine stap vooruit gezet. Want namelijk, wat onze rapporteur reeds zei, dit jaar heeft de Raad ons voor het eerst officieel om advies gevraagd. Laat ons alsjeblieft die kans niet missen om de Europese werkgelegenheidsrichtsnoeren te versterken en om tegelijkertijd een proces van kwaliteitsvolle jobs en goede sociale bescherming op te zetten.

Jensen
Mijnheer de Voorzitter, het werkgelegenheidsbeleid is een nationale zaak en moet dat ook blijven. Daarom vindt de ELDR-fractie dat het werkgelegenheidspakket een goede manier is om het subsidiariteitsbeginsel en de coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid met elkaar te verzoenen. De rapportering van de lidstaten over de manier waarop zij de richtsnoeren in de praktijk omzetten, leert ons niet alleen hoe de situatie is in elke lidstaat in vergelijking met de andere lidstaten, maar kan ook een bron van inspiratie zijn, waarbij de lidstaten van elkaars goede resultaten kunnen leren. De concrete tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid is en blijft echter een nationale aangelegenheid. De meeste aspecten van het werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid horen op lokaal niveau thuis.
Anderzijds is een geslaagd werkgelegenheidsbeleid doorslaggevend voor een gezonde ontwikkeling van de openbare financiën en is het zeker zinvol het werkgelegenheidspakket en de macro-economische samenwerking in EU-verband te zien. De liberale fractie is echter geen voorstander van richtsnoeren die de lidstaten bepaalde eisen opleggen voor het nemen van maatregelen volgens een bepaald model met vaste kwantificeerbare doelstellingen. De lidstaten kennen hun werkgelegenheidsbeleid zelf de prioriteit toe die ze willen en in dit verband is de Liberale Fractie tevreden dat de meeste lidstaten de laatste jaren opteren voor een liberaal beleid met de nadruk op de juiste stimuli in het fiscaal en sociaal beleid.
In de lidstaten van de Unie verloopt de samenwerking tussen de sociale partners - de sociale dialoog - volgens zeer verschillende modellen, die bepaald zijn door verschillende tradities en culturen. Dat moeten we respecteren. We moeten er ook voor zorgen dat de dialoog tussen de regeringen en de sociale partners het democratische proces in de nationale parlementen en in het Europees Parlement niet overschaduwt.
Tenslotte wil ik nog iets zeggen over het feit dat de Commissie de lidstaten in haar werkgelegenheidsrapport aanbevelingen geeft. Dit gaat niet zonder problemen en het is zeer belangrijk dat de Commissie in alle openheid beschrijft vanuit welke uitgangspositie zij haar aanbevelingen doet.

Flautre
Mijnheer de Voorzitter, uit de Europese werkgelegenheidsstrategie blijkt dat men de werkloosheid op Europees niveau wil aanpakken. Dat is op zich wenselijk en realistisch. De globale richtsnoeren voor het economisch en monetair beleid hebben immers positieve gevolgen voor de Europese werkgelegenheid. Bestrijding van de werkloosheid op Europees niveau is wenselijk als we het hoofd willen bieden aan enerzijds de voor de minstbedeelden ongunstige huidige vorm van concurrentie en anderzijds de groeiende ongelijkheid tussen regio's en sociale groepen binnen de economische unie. Aan de Europese werkgelegenheidsstrategie ligt een discutabele ideologie ten grondslag, en ze heeft sinds de Top van Luxemburg nog maar weinig vruchten afgeworpen. Ze toont een weinig dynamische opvatting van de institutionele praktijken.
Tijdens het debat van gisteren over de macro-economische dialoog werd duidelijk dat sommige collega's zich afvragen waar een werkgelegenheidsbeleid voor nodig is. Ze denken dat een beleid van monetaire stabiliteit kan volstaan. Niemand heeft echter kunnen aantonen dat de werkloosheid kan worden bestreden op basis van uitsluitend monetaire stabiliteit en vrije concurrentie. Na ons laatste debat in Straatsburg over Michelin en de bedrijfsherstructureringen zijn onze twijfels hierover bepaald niet verminderd.
Er is gesteld dat het Europees economisch beleid de werkgelegenheid moet dienen. Deze doelstelling is tot prioriteit verheven en werd met veel bombarie gepresenteerd. Men heeft echter nooit onderzocht of ze ook realistisch en gegrond is. In de Verdragen is het sociale aspect ondergeschikt gemaakt aan het economische. Het sociale aspect is er immers uitsluitend op gericht iedereen op een steeds krapper wordende arbeidsmarkt aan het werk te krijgen. Het gevolg van deze minimalistische economische opvatting is dat een debat over de manieren waarop werkgelegenheid gecreëerd kan worden, afwijkend van deze op liberale leest geschoeide dogma's, vrijwel onmogelijk is geworden. Waarom is geen van de 22 richtsnoeren gewijd aan een daadwerkelijke arbeidstijdverkorting of aan openbare investeringen? Zelfs over actieve steun aan plaatselijke initiatieven wordt maar mondjesmaat gesproken en alle voorstellen om de kwaliteit en duurzaamheid van nieuwe banen te onderzoeken worden van de hand gewezen. Berekeningen zijn nodig. Het aantal werklozen moet omlaag in een Europa waar het aantal burgers dat onder de armoedegrens leeft maar niet vermindert.
Alvorens ik u de voorstellen van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie presenteer, wil ik u eerst blijk geven van mijn ongerustheid. In sommige Europese kringen heerst een euforisch gevoel van optimisme. De ogen zijn uitsluitend gericht op de terugkerende groei en de officiële werkloosheidcijfers. Sommige politici schijnen te vergeten dat veel van de nieuw ontstane werkgelegenheid tijdelijke banen en deeltijdbanen betreft, of banen waarvoor de werknemer zelf niet bewust gekozen heeft. Vooral vrouwen kunnen in dit soort functies terechtkomen. Werknemers met dergelijke banen verdienen vaak niet genoeg geld om boven de armoedegrens uit te komen. Aangezien niet serieus wordt onderzocht hoe een duurzame en kwalitatief goede groei kan worden bewerkstelligd, bestaat het risico dat er te weinig wordt gedaan om de Europese eenwording een sociaal gezicht te geven. Wij vinden het daarom van zeer groot belang dat aan de hand van indicatoren over het aantal geregistreerde werklozen, de levensstandaard en de kwaliteit van nieuw ontstane werkgelegenheid kan worden onderzocht of de Europese werkgelegenheidsstrategie geslaagd dan wel mislukt is. Pas als we erin slagen zowel de werkloosheid als de onzekerheid te verminderen, kan gesteld worden dat de Europese Unie vooruitgang heeft geboekt op het punt van de sociale situatie van haar burgers.
De groenen zijn van mening dat er meerdere actiepunten in de Europese werkgelegenheidsstrategie moeten worden opgenomen. Deze actiepunten ontbreken nu grotendeels in de richtsnoeren die de Commissie ons heeft voorgesteld. De maatregelen waarmee de werkloosheid onder jonge en langdurig werklozen kan worden aangepakt, moeten versneld worden uitgevoerd. Zeker, we moeten de werkgelegenheid stimuleren door enerzijds een aantal beleidsondersteunende maatregelen te treffen en anderzijds de ontwikkeling van duurzame activiteiten te stimuleren.
We moeten er alles aan doen om de plaatselijke werkgelegenheidsinitiatieven te stimuleren en de sociale factor in de economie structureel te versterken. Verder is het van groot belang dat de derde sector erkend wordt. Met behulp van openbare middelen moeten we ervoor zorgen dat deze nieuwe sector een plaats krijgt tussen enerzijds de traditionele openbare sector en anderzijds dat deel van de commerciële sector dat een bijdrage levert aan maatschappelijk relevante activiteiten. Er moet uitvoerig over dit vraagstuk worden overlegd, ook in de vorm van maatschappelijke discussies, alvorens er een beslissing kan worden genomen over het realiseren van omvangrijke projecten zoals het aanleggen van openbaarvervoernetwerken, het bouwen en renoveren van woningen en het uitvoeren van energiebesparingsprogramma's. Al deze activiteiten komen de werkgelegenheid en de kwaliteit van het leven van alle burgers zeer ten goede.
De arbeidstijd moet tenslotte worden verminderd. Het lijkt wel of er over dit vraagstuk niet gedebatteerd mag worden in Europa. We moeten de middelen in handen krijgen op basis waarvan we de initiatieven voor arbeidstijdverkorting concreet kunnen evalueren. Overal in Europa is immers sprake van arbeidstijdverkorting, in het ene land iets meer dan in het andere. Als we vorderingen willen boeken zullen we daadwerkelijk op het gezond verstand van de sociale partners moeten inzetten. Er moet in ons werkgelegenheidsbeleid rekening gehouden worden met collectieve projecten en met de wensen van de werklozen. Zij moeten in ieder geval recht blijven houden op een uitkering. Schaart u zich daarom vol overtuiging achter amendementen 30 en 31, waarin dit vraagstuk uiteen is gezet. Verder wil ik de Voorzitter verzoeken om een hoofdelijke stemming.
Tenslotte ben ik van mening dat de institutionele gebruiken veranderd moeten worden om een daadwerkelijk democratisch debat mogelijk te maken en ons te verzekeren van de betrokkenheid van alle partners. Tijdens de volgende intergouvernementele conferentie moet er voor het gehele hoofdstuk van de sociale dialoog, en de dialoog tussen overheid en burgers, een rechtsgrondslag worden gecreëerd.

Schmid, Herman
Mijnheer de Voorzitter, werkloosheid is een van de grootste problemen in Europa. Hoewel het macro-economisch beleid natuurlijk de belangrijkste factor is, is er ook een actief werkgelegenheidsbeleid nodig. Omdat de arbeidsmarkt zichzelf net zo min kan sturen als andere complexe systemen, moet zij worden gereguleerd en gestuurd. De vraag is alleen op welke manier.
De arbeidsmarkten in Europa zien er zeer verschillend uit en de voorwaarden voor het sturen en reguleren variëren. In sommige landen is de invloed van vakbonden groot. Daar kunnen de sociale partners de hoofdrol vervullen. In andere landen zijn het de overheid en de arbeidsbureaus die de hoofdrol spelen. Wellicht moeten we ook op de toekomstige arbeidsmarkten de rechten van de afzonderlijke werknemers gaan versterken.
Wanneer de Commissie en de Raad de werkgelegenheidsplannen en -richtsnoeren uitwerken, moet rekening gehouden worden met deze nationale verschillen. Men kan gemeenschappelijke doelen stellen, maar de manier waarop ze worden bereikt, varieert al naar gelang de nationale en regionale verhoudingen. Het voornaamste is een constructieve bijdrage van de actoren op nationaal, regionaal en lokaal niveau. Daarom mag Brussel niets voorschrijven, maar moeten we luisteren naar de actoren en een dialoog met de verschillende partners tot stand brengen. Ik vind het dan ook een goed idee van de Commissie om het accent te leggen op het creëren van werkgelegenheid op lokaal niveau. Ik heb met blijdschap vernomen dat een van de voornaamste onderwerpen tijdens de employment week, die momenteel plaatsvindt, het belang van de lokale inspanningen is. Het is dus een hoofdthema van deze conferentie.
Of het proces van Luxemburg efficiënt zal verlopen, wordt in feite bepaald door de samenwerking tussen lokale, regionale, nationale en Europese actoren. Wat dat aangaat, ben ik van mening dat de planning en de instrumenten moeten worden verbeterd. Het verslag-Menrad is een stap in de goede richting, hoewel ik vind dat het over het algemeen de huidige planningsvorm aanvaardt. Na verloop van tijd moeten we in het Parlement gedurfdere voorstellen indienen en initiatieven nemen. Persoonlijk denk ik dat de convergentiefilosofie vervangen zou moeten worden door een denkwijze die gericht is op variatie, verscheidenheid, concrete ervaringen en plaatselijke mobilisatie. De werknemers mogen niet beschouwd worden als abstracte arbeidskrachten, maar als mensen die actief meewerken en die gesteund en aangemoedigd moeten worden door het planningsproces. Dit is in feite veel belangrijker dan de afzonderlijke details in de geschreven richtsnoeren.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam op 1 mei 1999 heeft de aandacht voor de tenuitvoerlegging van een gemeenschappelijk werkgelegenheidsbeleid onmiskenbaar vergroot. Het centrale uitgangspunt in de tenuitvoerlegging van dat beleid is de noodzaak te kunnen garanderen dat de werkgelegenheid eerlijk binnen de lidstaten wordt verdeeld. Door middel van regionalisering en decentralisatie kan dat doel worden bereikt. Gezien het feit dat elf van de vijftien lidstaten deelnemen aan de gemeenschappelijke Europese eenheidsmunt, is een dergelijk beleid niet meer dan een vanzelfsprekendheid. Daarbij wordt ook rekening gehouden met het feit dat er zich binnen de Europese interne markt, zowel in de verstedelijkte als plattelandsgebieden, nog altijd veel sociale problemen voordoen. Dat geldt zeker voor mijn eigen land, Ierland.
Het werkloosheidspercentage in de Europese Unie neemt af. In Ierland zit momenteel iets meer dan 6% van de beroepsbevolking zonder baan. Desalniettemin hebben mensen zonder specifieke vaardigheden nauwelijks enige kansen op de arbeidsmarkt, tenzij ze zich laten omscholen. De regeringen van de lidstaten dienen ook rekening te houden met de bepalingen in de verordeningen van het nieuw Europees Sociaal Fonds. Die verordeningen vereisen steun van de lidstaten voor programma's die zijn opgesteld met het oog op de veranderende aard van de werkmethoden en de noodzaak het ondernemerschap en lokale werkgelegenheidsinitiatieven te bevorderen. Dat laatste is voor mijzelf en de bewoners van mijn kiesdistrict in de provincie Leinster van speciale betekenis. Lokale werkgelegenheidsinitiatieven verdienen de steun van de betreffende lidstaat en van de Europese Unie als geheel. Plaatselijke gemeenschappen moeten in staat worden gesteld hun talenten in de privé-sector, de openbare sector en het vrijwilligerswerk te bundelen om zo de werkgelegenheid in het midden- en kleinbedrijf in hun regio te bevorderen. Ik steun daarom het LEADER-initiatief, zoals ik ook in het verleden heb gedaan, en ben ook voorstander van het nieuwe werkgelegenheidsprogramma van de Unie, EQUAL. Ook dit is onderdeel van de decentralisatie van de tenuitvoerlegging van nationale en communautaire werkgelegenheidsinitiatieven.
Het is belangrijk dat zowel de Europese Unie als afzonderlijke lidstaten programma's invoeren die recht doen aan de voortdurende veranderingen op de arbeidsmarkt, zowel in stedelijke als in plattelandsgebieden. Dit betekent ook dat we de obstakels moeten wegnemen die de toegang van mannen, maar vooral vrouwen, tot de arbeidsmarkt bemoeilijken, met name in plattelandsgebieden.
Een van die obstakels is het gebrek aan kinderopvang voor vrouwen in plattelandsgebieden die willen gaan werken, niet alleen in mijn eigen land maar in geheel Europa. Ik kan als Ier het recent gepubliceerde Witboek van de Ierse regering over de plattelandsontwikkeling dan ook geheel onderschrijven. De regering is er zich terdege van bewust dat we er zonder een strategisch programma niet in zullen slagen nieuwe banen te scheppen in het midden- en kleinbedrijf in Ierse plattelandsgebieden. Inherent aan een dergelijk programma is de noodzaak te voorzien in kinderopvangfaciliteiten, die voorheen gewoon niet bestonden. Het gebrek aan dergelijke voorzieningen is een concreet probleem dat vrouwen ervan weerhoudt de arbeidsmarkt te betreden.

Van Dam
Voorzitter, het beleid voor werkgelegenheid is een terrein waarop de Europese Unie geen bindende wetgeving uitvaardigt. En dat moet zo blijven. Het ernstig probleem van de werkloosheid verdient namelijk een aanpak die optimaal effect heeft. Het beleid zal daarom toegesneden moeten zijn op de lokale of de regionale arbeidsmarkt.
Deze benadering vereist dat de richtsnoeren een globaal karakter hebben, teneinde de lidstaten voldoende beleidsvrijheid te laten. De plannen van de Commissie om de beleidsinspanningen en de beleidsresultaten op nationaal niveau nauwkeuriger te controleren, zijn goed bedoeld. Maar ze zullen waarschijnlijk een tegendraads effect hebben. Zeker wanneer dit gebeurt via een kwantitatieve benadering: het tellen van het aantal maatregelen, steunregelingen en werkgelegenheidsprojecten. Zo'n optelsom zegt niets over de omvang, de kwaliteit en de inventiviteit van de beleidsmaatregelen. De onderlinge peer pressure tussen de lidstaten komt meer tot zijn recht door inhoudelijk overleg, uitwisseling van goede praktijken en gerichte aanbevelingen waar de lidstaten werkelijk mee gediend zijn.
Kan de Raadsvertegenwoordiger toelichten hoe de richtsnoeren zich verhouden tot ander EU-beleid. De Raad heeft net voor de zomer een regeling afgewezen om de belastingdruk op energie te verhogen en die op arbeid te verlagen. In de voorliggende richtsnoeren beveelt aanbeveling nr. 14 de lidstaten juist dit aan. Vanwaar die tegenstrijdige aanpak?
Tenslotte ben ik verheugd over de aandrang op een gezinsvriendelijker beleid, gelet op de individualistische tendensen in onze moderne samenleving. Tegelijk vrees ik dat het dweilen met de kraan open blijft, zolang in onze cultuur de gedachte overheerst dat je als mens pas meetelt wanneer je een betaalde baan hebt. Juist de economisering van de samenleving en de introductie van marktwerking op vrijwel alle maatschappelijke terreinen pakt gezinsonvriendelijk uit en zet de humaniteit onder druk. Ik vraag de Europese Commissie en de lidstaten hun beleid drastisch te herzien.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn hier om te debatteren over het voorstel tot instelling van een comité voor de werkgelegenheid. In de praktijk is het instellen van comités vaak een oplossing die wordt toegepast wanneer men een probleem niet wil aanpakken of wanneer men niet over de mogelijkheid, het vermogen en de rechtsgrondslag beschikt om het aan te pakken. Mijns inziens is het eerste probleem dat wij moeten aanpakken de vraag wie er op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid de besluiten neemt. Wij hebben al gezegd dat het Parlement in Keulen vrijwel geheel buitengesloten is geweest. Ik vind daarentegen dat het Parlement volledig betrokken moet zijn. Het Europees werkgelegenheidsbeleid is immers al doortrokken van suggesties, aanwijzingen en een hang naar coördinatie tussen de lidstaten; er is geen echte besluitvormingsbevoegdheid - wat met het oog op het subsidiariteitsbeginsel eigenlijk een goede zaak is -, maar er is een zeer beperkte bevoegdheid. Een apolitiek comité daarentegen loopt nu juist het risico een soort uitwisselingsplaats te worden waar geprobeerd wordt de scherpe kantjes van het debat af te halen en politieke alternatieven te vinden die gebaseerd zijn op een neutrale, apolitieke consensus, die volgens mij op het gebied van werkgelegenheid gewoon niet gevonden kan worden.
Het systeem van comités, overleg en sociale dialoog mag niet in de plaats komen van de parlementaire voorrechten. Dit mag niet gebeuren op Europees niveau, maar uiteraard ook niet op nationaal niveau. Wanneer er immers een sociale dialoog plaatsvindt in werkelijkheid is dat een dialoog tussen de grote vakbonden, vaak uit de meest traditionele economische sectoren, en de grote ondernemingen is dat vaak een vorm van samenwerking en overleg die ertoe leidt dat degenen die al in de marge van de Europese economische stelsels zitten, nog verder worden uitgesloten. Ik doel dan op de werklozen, de immigranten en de veroordeelden. Die mensen vallen dan buiten het stelsel van de insiders en buiten het stelsel van gegarandeerd werk. Er is namelijk één grote afwezige in de richtsnoeren van het werkgelegenheidsbeleid en dat is de immigratie. Als Europese Unie en als lidstaten dienen wij de moed te hebben om de toegang te vragen en te bevorderen voor honderdduizenden mensen van buiten de Europese Unie, die nu de banen met een hoog innovatief gehalte kunnen invullen, omdat alleen scholing van de werknemers, van het huidig bestaande arbeidspotentieel niet voldoende is. Een gedurfd en actief werkgelegenheids- en immigratiebeleid kan derhalve een steun zijn voor de werkgelegenheid in de Europese Unie.

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Alvorens het debat voort te zetten, wil ik een mededeling doen. Zoals velen van u zich herinneren, zijn de werkzaamheden tijdens onze vergadering van 28 oktober jongstleden, in Straatsburg, verstoord door een incident met betrekking tot de wijziging die was aangebracht in een ontwerpresolutie zonder toestemming van enkele ondertekenaars. Het ging om de resolutie over de herstructurering van ondernemingen en het al dan niet vermelden van de onderneming Michelin.
Volgens de informatie die ik van het Secretariaat-generaal heb gekregen, zijn de oorzaken voor dit incident terug te voeren op, enerzijds, een gebrek aan communicatie tussen de fracties en, anderzijds, een gebrek aan coördinatie tussen de fracties en de diensten van het Secretariaat-generaal.
Het incident is waarschijnlijk te wijten aan de ingrijpende verschuivingen die in ons Parlement hebben plaatsgevonden, zowel bij de leden als bij het secretariaat van de fracties en bij het Secretariaat-generaal. Net als u hoop ik dat het bij deze ene keer blijft.
De collega's die dat wensen kunnen de tekst van de brief die ik, op mijn verzoek, van het Secretariaat-generaal heb gekregen, bij het secretariaat zelf inzien.

Turco
Mijnheer de Voorzitter, de uitkomst van het door u beloofde onderzoek naar die gewijzigde resolutie, riekt enigszins naar bureaucratie. Het ging er namelijk om dat een resolutie zonder medeweten van enkele ondertekenaars was vervangen. Daar ging het over en daarom slaat het antwoord als een tang op een varken.

De Voorzitter
Laten wij het debat van die dag nu niet opnieuw voeren: het antwoord is het antwoord dat ik verkort heb weergegeven. Daarin staan de punten beschreven van het onderzoek dat door mij is aangevraagd - waar iedereen het ook mee eens was -, dat door het Secretariaat-generaal is uitgevoerd, en dat tot deze conclusie heeft geleid.

Flautre
Mijnheer de Voorzitter, is de tekst die als compromis aan de leden van dit Parlement is gepresenteerd nu wel of niet identiek aan de tekst die de fracties ondertekend hebben? Het antwoord op deze vraag is nee. Persoonlijk vind ik het buitengewoon gevaarlijk dat het Voorzitterschap dit soort praktijken goedkeurt. Ze doen immers afbreuk aan de geloofwaardigheid van het democratische karakter van de diensten.

De Voorzitter
Ik ben het niet met u eens, mijnheer Flautre, en ik verzoek u om de tekst te lezen van de brief die ik van het Secretariaat-generaal heb gekregen. Evenals alle andere collega's kunt u deze brief inzien en dan zult u vast en zeker op uw woorden terugkomen.

Werkgelegenheid (voortzetting)
Cocilovo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mijn goedkeuring uitspreken over het uitstekende werk dat de rapporteur heeft geleverd ten aanzien van een zeer lastig onderwerp en in niet makkelijke omstandigheden.
Dat het een lastig onderwerp is, blijkt uit twee zaken: een vrijwel algemeen gemeenschappelijk akkoord over de noodzaak en het belang van het aannemen van een doeltreffend beleid ter bestrijding van de werkloosheid, en zorgen dat dit gebeurt binnen een kader waarin de noodzakelijke steun voor een positief economisch proces het behoud van de sociale samenhang en het Europese sociale model waarborgt.
Dat de omstandigheden gecompliceerd zijn, blijkt uit het feit dat ons gehele akkoord en onze overeenstemming over deze doelstellingen vaak het risico loopt om te stranden wanneer vervolgens de remedie, de actieplannen moeten worden opgesteld. Ik zal mij dus concentreren op de zaken die naar mijn mening in de toekomst versterkt kunnen worden en een aandachtspunt voor ons debat kunnen vormen.
In de eerste plaats vind ik dat ons optreden, het gemeenschappelijk optreden van de communautaire instellingen, van de lidstaten, op het vlak van het aanbodbeleid ter vergroting van de werkgelegenheid, belangrijk maar niet toereikend is. Er is mijns inziens onvoldoende coördinatie tussen het beleid voor de arbeid, voor de werkgelegenheid en voor de sturing van de arbeidsmarkt enerzijds, en het beleid dat de structurele factoren en het macro-economische kader beïnvloedt. Er is mijns inziens onvoldoende structurering en investering in doeltreffende communautaire instellingen die deze processen kunnen beheren. Om dat goed te kunnen doen, is het namelijk niet voldoende om de bevoegdheden en voorrechten van de nationale staten in acht te nemen. Ik wil overigens de collega's die hier altijd zo overgevoelig voor zijn, op een beperking wijzen. Wij zien de werkloosheid als een kwaad dat bestreden moet worden en niet als een omstandigheid waarvan tevens geprofiteerd kan worden in de concurrentie tussen landenstelsels en productiestelsels, voor een instrumentele concurrentie die gebaseerd is op sociale dumping. Ik heb nooit helemaal begrepen wat er bedoeld wordt met werkgelegenheid met een sociale inhoud, maar één ding weet ik wel: als uitgangspunt voor de ontwikkeling van de werkgelegenheid mag niet de vermindering van fundamentele bescherming en van fundamentele doelstellingen voor sociale samenhang gelden.
Tot slot nog iets over het actieve beleid voor de arbeidsmarkt, de scholing en de herscholing, die allemaal belangrijke richtsnoeren vormen. Ook als het gaat om betrouwbare instrumenten om de doeltreffendheid van dit beleid binnen de nationale werkgelegenheidsplannen te meten, is er mijns inziens niet voldoende convergentie. De communautaire instellingen hebben wat die nationale werkgelegenheidsplannen betreft in ieder geval tot taak het succes en het resultaat te meten. Wanneer wij compenserend beleid en passief beleid verruilen voor actief beleid, kunnen we niet meer volstaan met wat nonchalante uitspraken. Dan tellen de harde feiten: de feiten voor de kwalificatie, voor de scholing en voor de herscholing. Wanneer het gaat om het lijden van miljoenen mensen, zijn de statistieken vaak bedrieglijk. Wij kunnen niet toestaan dat deze worden gebruikt zoals dronkaards soms een lantarenpaal gebruiken: om tegenaan te leunen en niet om te vallen wanneer je wankelt, in plaats van dat ze de weg verlichten die je wil gaan.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, de samenwerking binnen de EU op het gebied van economisch beleid heeft een ontwikkeling doorgemaakt. De EMU is in een bepaald opzicht succesvol. Toen de landen gemeenschappelijke doelstellingen voor inflatie, rentevoet en begrotingstekorten opstelden, kwam naar voren dat een dergelijke organisatie tot gevolg kon hebben dat de doelstellingen bereikt konden worden. Nu is de inflatie laag, de rente laag en zijn de begrotingstekorten laag of verdwenen. Maar deze samenwerking op economisch gebied is veel te eenzijdig. Daarom hebben we de samenwerkingskwestie ook naar het vlak van de werkgelegenheid gebracht, zodat het even belangrijk zou worden als de samenwerking op economisch gebied. Dat is mogelijk gemaakt door het Verdrag van Amsterdam en doordat het proces van Luxemburg in gang is gezet.
Nu gaan we de richtsnoeren voor volgend jaar, het jaar 2000, bespreken. Het is goed dat de Commissie deze richtsnoeren heeft gebaseerd op de richtsnoeren van vorig jaar en dat men van jaar tot jaar niet al te grote wijzigingen zal aanbrengen. We vinden echter dat er op een aantal gebieden meer duidelijkheid zou moeten zijn. Daar wil ik er een aantal van bespreken.
Ten eerste moet er een betere coördinatie zijn tussen het opstellen van de economische richtsnoeren en de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid. Ten tweede, wat mevrouw Van Lancker ook al aanstipte, moeten we een duidelijkere doelstelling formuleren voor het verhogen van de werkgelegenheid en het verlagen van de langdurige werkloosheid. Het is van belang dat we op deze gebieden doelen stellen en een benchmarking voor de toekomst hebben, zodat we de doelen kunnen bereiken.
Ik wil echter met name stil blijven staan bij de stelsels van sociale zekerheid. In amendement 1 zeggen we dat we "met name oproepen tot het bewerkstelligen van een sociale-convergentiestrategie naar analogie van het proces van Luxemburg voor werkgelegenheid. Met behulp daarvan kan gegarandeerd worden dat het doel sociale cohesie de prioriteit krijgt binnen de ontwikkeling van het economische beleid en het werkgelegenheidsbeleid". Het is niet de eerste keer dat we dit zeggen, maar het Parlement heeft ongeveer hetzelfde gezegd in verband met het verslag-Pronk. Dat was toen verstandig, en het is nu eveneens verstandig om dit te ondersteunen. De heer Pronk heeft daarnet gezegd dat we niet altijd sociaal-democratische voorstellen kunnen steunen. Nee, dat begrijp ik. Maar je kunt toch op zijn minst wel je eigen voorstellen steunen. Degenen die een jaar geleden verstandig waren, zijn nu net zo verstandig.
Is er een verband tussen economische ontwikkeling, werkgelegenheid en sociale zekerheid? Zeker wel. Economische stabiliteit is noodzakelijk voor het vergroten van de werkgelegenheid en een goede werkgelegenheid is noodzakelijk voor het waarborgen van een stelsel van sociale zekerheid.
Tot slot: is dit niet in strijd met het subsidiariteitsbeginsel? Het antwoord is: nee! Als we kijken naar de formulering van de werkgelegenheidsstrategie, stellen we vast dat het doel hetzelfde is, maar dat het beleid op lokaal niveau is geformuleerd. Het komt op hetzelfde neer als we gaan streven naar sociale convergentie. We stellen een aantal gemeenschappelijke doelen voor de bestrijding van de armoede, voor duurzame pensioensystemen, voor het waarborgen van een goede gezondheidszorg voor iedereen en voor een systeem dat meer werkgelegenheid stimuleert. Dat is niet in strijd met het subsidiariteitsbeginsel.

Sbarbati
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur danken voor het goede werk dat hij heeft gedaan. Ik moet zeggen dat het onweerlegbare feit dat de werkloosheid van 10,1 naar 9,4% gedaald is, beslist positief beoordeeld dient te worden, zoals eveneens positief geoordeeld moet worden over het beleid dat de Europese Unie voor de werkgelegenheid in gang heeft gezet. Dat is gebaseerd op vier fundamentele pijlers, waar ik echter ook de taalopleiding en het immigratieprobleem aan toe zou willen voegen.
Volgens ons zou daarnaast grondig moeten worden overwogen om op communautair niveau methoden op te zetten die deze processen doeltreffend kunnen sturen en reguleren. Daarnaast vinden wij dat Europa meer kan en moet doen, omdat het Europa van de euro levensvatbaar is wanneer wij een sociaal Europa, een solidair Europa en een veilig Europa bouwen, met een scherper macro-economisch beleid dat gekoppeld wordt aan structurele hervormingen die de overheidsfinanciën van de landen stabiliseren en saneren.
Het is waar dat het werkgelegenheidsbeleid nationaal beleid is, maar het is ook waar dat dit nu op Europees niveau gebracht moet worden. Wij zullen er alleen via overleg en een sociale dialoog in slagen om ook de bevoegdheid van het Europees Parlement te versterken op het gebied van werkgelegenheidsbeleid. Dit beleid zal Europa in staat stellen om uiteindelijk zonder twijfel niet alleen een economische, maar ook een politieke gestalte te krijgen.

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in de richtsnoeren wordt terecht de nadruk gelegd op de inzetbaarheid, dat wil zeggen de mogelijkheid voor sollicitanten om de functie te krijgen waarnaar ze solliciteren. We mogen niet vergeten dat het hier slechts om een van de mogelijkheden gaat. Of deze mogelijkheid ook daadwerkelijk kan worden verwezenlijkt, hangt af van het arbeidsaanbod in de maatschappij. In de richtsnoeren wordt in deze context gesproken over ondernemerschap. Dat is goed, maar de ondernemer kan alleen uitbreiden als de politiek voor zo'n gunstig ondernemingsklimaat zorgt, de rente laag is en de euro kan concurreren. Van belang is met name te weten hoeveel banen een bepaalde ondernemingsactiviteit oplevert. Hoeveel banen levert de groei op? Dat is de hamvraag.
U geeft toe dat bij een groei van tenminste 2,4% de werkloosheid niet verder oploopt. Met zijn beleid inzake arbeidstijdverkorting laat Frankrijk overigens zien dat het ook anders kan, maar zelfs het Franse beleid is nog te voorzichtig. Laten we hopen dat Frankrijk dit vraagstuk wat voortvarender gaat aanpakken en dat zijn beleid op gecoördineerde wijze in heel Europa wordt ingevoerd.
Met name de coöperatieve verenigingen, de vakverenigingen en de derde sector leveren veel banen op. De tertiaire sector moet met name op fiscaal gebied een bijzondere status krijgen. Dit is de gedachte achter de amendementen die we hebben ingediend.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het is misschien paradoxaal, maar de behandeling van het verslag-Menrad valt samen met een toename van de werkloosheid in Europa.
Het gaat slecht met de werkgelegenheid in Europa. Er zijn momenteel 17 miljoen werklozen en 60 miljoen armen. Het werkgelegenheidspercentage is identiek gebleven aan dat van 1994. Dit komt met name doordat het aantal gevallen van armoede explosief is toegenomen. Onze berekeningen geven een verkeerd beeld van de werkelijkheid. De Unie moet zich ambitieuzer opstellen op het gebied van de werkgelegenheid en zowel vrijwillige als verplichte maatregelen treffen die breken met het huidige destructieve beleid. Er zou extra geld moeten worden vrijgemaakt om in de behoeften van de burgers en maatschappijen te voorzien. Uit het Michelin-vraagstuk blijkt echter dat de financiële belangen in de economie overheersen en dat de wensen van de burgers hieraan ondergeschikt zijn.
De Europese burgers willen dat dit Parlement krachtige signalen afgeeft. Daarom moeten er in de richtsnoeren kwantitatieve doelstellingen met betrekking tot de werkgelegenheid worden opgenomen. Alleen kwantitatieve richtsnoeren zijn immers zinvol. Arbeidstijdverkorting zonder salarisvermindering moet nu, aan de vooravond van het nieuwe millennium, ons streefdoel zijn. De Unie moet geld vrijmaken voor een ambitieus werkgelegenheidsprogramma. Verder moet ze toezicht houden op de overheidssteun aan het bedrijfsleven. Tenslotte moet ze een kredietverschaffingsbeleid voeren dat afrekent met de huidige destructieve praktijken en de werkgelegenheid ten goede komt.
Wij streven naar gelijke kansen. Dit betekent dat iedere vorm van discriminatie van vrouwen veroordeeld moet worden, met name op het punt van de salarissen.
Zeker, mijnheer Menrad heeft onder moeilijke omstandigheden uitstekend werk verzet. Het verslag bevat een aantal goede onderdelen, maar komt mijns inziens onvoldoende tegemoet aan de bestaande eisen en verwachtingen, ondanks het feit dat verschillende doorslaggevende amendementen hier opnieuw door een aantal fracties worden ingediend. Ook mijn fractie heeft amendementen ingediend. Als het Parlement zijn tanden wil laten zien, zal het een aanzienlijk deel van deze amendementen moeten overnemen.

Nobilia
Mijnheer de Voorzitter, namens de UEN-fractie wil ik mijn waardering uitspreken over het verslag van de heer Menrad. Ik moet tevens zeggen dat, hoewel hier geen communautaire wetgeving wordt gemaakt, men niet voorbij kan gaan aan de mening van het Parlement over een onderwerp dat prioritair is voor de Unie, namelijk werkgelegenheid. Mijns inziens is het verslag van de heer Menrad, aangevuld met de bijdragen die hij gaarne heeft ontvangen, overigens het best mogelijke binnen de grenzen die de marges van het onderwerp, de bevoegdheden van het Parlement en de opbouw van Europa mogelijk maakten. Werkgelegenheid is een vraagstuk dat niet alleen door de waardevolle werkzaamheden van het Parlement wordt aangepakt, maar in een veel breder kader, waar de bevoegdheden elkaar soms overlappen en waar de inhoud soms vluchtig is.
De aanwijzingen en standpunten van het Parlement over dit onderwerp zijn beslist waardevol, maar er zijn ook aspecten die mijns inziens tegenstrijdig zijn. Gisteren hebben wij geluisterd naar hetgeen de Raad en de Commissie te zeggen hadden over de op handen zijnde macro-economische dialoog. Zoals ons is verteld, zullen van deze dialoog geen adviezen en aanwijzingen bekend worden gemaakt. Maar daar gaat het niet zozeer om. Het gaat om de sfeer die de dialoog ademt, vol verwachtingen, maar zonder de wil om te coördineren. Het doel van het invoeren van de eenheidsmunt lijkt te zijn vertrouwen te scheppen in het economisch beleid door middel van stabiliteit van het monetair beleid, van de prijzen en van het begrotingsbeleid, en door middel van loonmatiging en flexibiliteit. De nationale macro-economische dialogen zijn nu evenwel verplaatst naar het regionaal niveau; het overleg is doorgedrongen tot de regio's, gemeenten en hun programmeringsvermogen, ook wat betreft het gebruik van structurele instrumenten en het ontwerpen van modellen voor plaatselijke ontwikkeling. Ik denk echter niet dat het Comité van de regio's deelneemt aan de Europese macrodialoog, noch dat er indicatoren zijn voor de beoordeling van de verrichtingen van de landen met betrekking tot het ontstaan van werkgelegenheidsbeleid op lokaal niveau, dat vaak alleen wordt toevertrouwd aan het activisme en de wil van de sociale partners.
Bovendien is er in de strategieën voor de werkgelegenheid en de sociale integratie juist een fundamentele rol weggelegd voor diezelfde sociale partners en is er nog geen duidelijke omschrijving van hun rol, in het bijzonder in hun hoedanigheid van NGO. Maar er is meer: het kan niet alleen gaan om loonmatiging en flexibiliteit als doel op zich, omdat dit in zou gaan tegen de aard en de geest van de nationale dialogen, tegen het behoud van sociale bescherming en tegen alle programmeringsinstrumenten waartoe ter plaatse is besloten. Deze instrumenten zijn niet alleen voor de kleine en middelgrote ondernemingen van belang, maar ook voor de sectoren die dichter tegen de tradities en kenmerken van het plaatselijk gebied aan liggen. Belastingen en zekerheid komen zeker niet op de tweede plaats en zijn zelfs belangrijker dan matiging en flexibiliteit. De wens is dat er een uitsluitend Europees model wordt opgezet dat beter gecoördineerd en doorzichtiger, maar ook vastbeslotener is, waarbij de landen in al hun diversiteit niet alleen maar onderverdeeld worden in sterken en zwakken.

Krarup
In het verslag van de Commissie over werkgelegenheid kan men op pagina 13 lezen dat het werkgelegenheidspercentage het hoogst is in Denemarken en in twee andere landen. Het betreft drie landen die niet in de eurozone liggen. Dat is op zich opmerkelijk. Ik wil even stilstaan bij het bevallige woord werkgelegenheidspercentage. Dit is een van de eufemismen die het probleem verhelen dat er in het rijkste deel van de wereld 60 miljoen burgers onder de armoedegrens leven en meer dan 20 miljoen burgers werkloos zijn. Het is opmerkelijk en bedenkelijk dat er meer werkgelegenheid is in de landen buiten de eurozone en nog meer buiten de Europese Unie, met name in ons buurland Noorwegen. De belangrijkste reden voor deze schandvlek op onze samenleving is van macro-economische aard. Het zijn de EMU-convergentiecriteria zelf die de werkloosheid bevorderen. Vóór het referendum over het Verdrag van Amsterdam werd ons verteld dat er enkele beslissende stappen zouden worden gedaan voor een actieve bestrijding van de werkloosheid. Dat hebben wij nooit geloofd. De macro-economische realiteit toont immers het omgekeerde. Het EMU-project bevordert de werkloosheid en een actief arbeidsmarktbeleid is slechts mogelijk als er reeds lokale en nationale initiatieven zijn genomen, omdat de organisatie van de arbeidsmarkt in de lidstaten zo sterk verschilt, dat alleen deze banale niet-verplichtende voorstellen verwezenlijkt kunnen worden. Ondanks de mooie woorden is er een ernstige wanverhouding tussen wat gezegd wordt en wat gedaan wordt.

Lang
Mijnheer de Voorzitter, de werkloosheid- en armoedecijfers laten nog altijd een even rampzalig beeld zien: 60 miljoen armen en 9% werklozen, waarvan 25% jongeren. Niet bepaald een positieve balans, zeker als we in ogenschouw nemen dat de opleving van 1999 vooral te danken is aan een verbetering van de conjunctuur, waaraan noch de Europese Unie noch de regeringen hebben bijgedragen. Ik durf zelfs te beweren dat er in Frankrijk banen in de commerciële sector zijn gecreëerd in weerwil van het overheidsbeleid.
Om eerlijk te zijn krijgen we bij het lezen van de beide verslagen-Menrad het onheimelijke gevoel dat de Europese Unie de redder in nood wil spelen, terwijl haar beleid juist grotendeels verantwoordelijk is voor de sociale misstanden die tientallen miljoenen Europeanen treffen. Sinds het Verdrag van Amsterdam beschikt Brussel officieel over een geheel nieuwe ruimte op het gebied van de sociale zekerheid en werkgelegenheid. Deze nieuwe ruimte is wettelijk geregeld en zal weer de nodige problemen opleveren. Er kan niet vaak genoeg herhaald worden dat het ultraliberale interne beleid van de Unie verantwoordelijk is voor de huidige miserabele toestand van de economie. Dit geldt ook voor het ultramondiale externe beleid van de Unie en haar obsessie met het openstellen van haar grenzen en markt.
Sommige richtsnoeren die de Commissie heeft voorgesteld lijken in eerste instantie positief. Tot onze grote verrassing staan er goede voorstellen in voor een voluntaristisch gezinsbeleid. Maar deze goede ideeën worden alleen aangestipt in enkele titels van hoofdstukken. Pas bij de bestudering van de gedetailleerde maatregelen komt de ware aard van het voorgestelde werkgelegenheidsbeleid van de Unie naar boven. Dit beleidsvoornemen is voor de Commissie slechts een voorwendsel om haar macht uit te breiden naar gebieden waarop haar bemoeienis uitsluitend negatief kan uitpakken, zoals de sociale zekerheid, het pensioenwezen, het inkomensbeleid en belastingzaken. We worden geconfronteerd met harmonisatie van de wetgeving waarbij het laagste niveau van sociale zekerheid als uitgangspunt wordt genomen. De volgende zaken staan ons verder nog te wachten: gebrek aan arbeidszekerheid, verslechtering van de werkomstandigheden en algemeen sociaal verval. Het wordt tijd dat we van koers veranderen.

Bushill-Matthews
Grote delen van dit verslag en de boodschap die het uitdraagt verdienen onze steun. Ik heb daarom net als veel anderen lof voor de heer Menrad en voor de grote bekwaamheid waar zijn verslag van getuigt.
Als Britse conservatieven delen we de zorg die alle geledingen van dit Parlement hebben geuit ten aanzien van het hoge werkloosheidspercentage in de EU. Dit is ontegenzeglijk een ernstig probleem, en we zijn het er allemaal over eens dat dit percentage aanzienlijk moet worden teruggebracht. Wij zijn met name blij met de verwijzing naar gelijke kansen voor zowel jongere als oudere werklozen, en naar de noodzaak om ook voor gehandicapten nieuw banen te scheppen. We zijn ook blij met de opmerking van de Economische en Monetaire Commissie dat er met name prioriteit gegeven moet worden aan terugdringing van administratieve lasten, belastingen en heffingen die op het MKB drukken, omdat die een van de grootste belemmering vormen voor de groei van de werkgelegenheid. Daarnaast verwelkomen we het pleidooi, meer in het algemeen, voor een belastingherziening om de fiscale en sociale lasten te verminderen en de bureaucratie te bestrijden. Ook dat zijn namelijk elementen die de werkloosheid doen toenemen en de vorming van nieuwe banen belemmeren.
We kunnen één belangrijke conclusie over de eenheidsmunt echter niet onderschrijven, namelijk dat de economische en monetaire eenwording een klimaat schept waarin nieuwe banen gecreëerd kunnen worden. Dat is helemaal niet zeker. Het experiment is nog maar pas begonnen, en iedereen weet hoe er in mijn fractie over de eenheidsmunt wordt gedacht.
Tenslotte kunnen we evenmin onderschrijven dat het de taak van de EU is de lidstaten voor te schrijven hoe ze met het belangrijke werkgelegenheidsvraagstuk moeten omgaan. De suggestie die enkele leden aan de andere zijde van deze zaal vanmorgen hebben geuit, dat de richtsnoeren versterkt of zelfs bindend moeten worden, belooft wat dat betreft niet veel goeds. De verschillende lidstaten kampen met verschillende problemen, die oplossingen vereisen binnen hun eigen nationale context. Alleen zo kan het werkgelegenheidsklimaat in de lidstaten worden verbeterd. Als deze richtsnoeren bindend worden, zodat de te volgen strategie als een dictaat aan de nationale regeringen wordt opgelegd, zullen we ze echter bestrijden.

Cercas
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik beschouw het niet enkel als mijn plicht, het lijkt het mij ook verstandig een korte bijdrage aan het debat over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid te leveren. Ik geloof dat wij onszelf mogen feliciteren met de goede cijfers die Europa op dit vlak heeft gescoord. Daarom zou ik mijn dank willen uitspreken aan al degenen die hun uiterste best hebben gedaan om dit langverwachte coördinatieproces voor de werkgelegenheid op gang te brengen, zoals artikel 128 van het Verdrag van Amsterdam voorschrijft.
Ik wil hier echter niet enkel mijn voldoening, maar ook mijn bezorgdheid uitspreken. Ik vind het project en het proces dat wij voor ons hebben liggen namelijk dubbelzinnig. Het is uiteraard bijzonder belangrijk dat de Unie de kwaliteit van de werkgelegenheid en de sociale bescherming als een van haar doelstellingen definieert. Maar anderzijds laten de statistieken zien dat er nog steeds een enorme kloof gaapt tussen de geleverde bijdragen en de behoeften van degenen die de plaag van de werkloosheid aan den lijve ondervinden.
Bovendien ben ik van oordeel dat het proces ontoereikend is. De reden is niet dat ik zo naïef ben om te geloven dat het hier om een gemakkelijke opdracht gaat noch dat ik zo kinderachtig ben om van de Commissie en de Raad doelstellingen te eisen die zij met de beste wil van de wereld niet aankunnen. Waarde collega's, ik denk dat dit initiatief niet toereikend is omdat het werkloosheidsprobleem nog steeds als een conjunctureel gegeven wordt beschouwd terwijl Europa heeft af te rekenen met een structurele moeilijkheid die niet van gisteren dateert. De huidige situatie is het gevolg van de wijziging van de productiemethode en de verhoging van de arbeidsproductiviteit. Deze factoren dragen ertoe bij dat de toename van de productie en van de rijkdom niet gepaard gaat met een toename van de arbeidskrachten. Bovendien wordt deze toename van de rijkdom verdeeld onder de bedrijven en hun werknemers terwijl degenen die er het ergst aan toe zijn buiten de boot vallen. Ik denk dan aan vrouwen, ongeschoolde jongeren en langdurig werklozen. Wij houden met andere woorden vast aan onze overtuiging dat de markt verondersteld wordt een probleem op te lossen dat zij eenvoudigweg niet kan oplossen. Het gaat immers niet om een conjunctureel probleem maar om een probleem dat met het maatschappijmodel te maken heeft.
Ik zou de luttele seconden die mij nog resten willen benutten om mevrouw de commissaris - die ik overigens dank voor haar aanwezigheid hier - te vragen controle uit te oefenen op de cijfers van de regeringen. In de eerste plaats om er zeker van te zijn dat de regeringen correcte cijfers doorgeven en ten tweede om te vermijden dat zij bijdragen die afkomstig zijn uit de arbeidsbelasting of de sociale bijdragen bij de actieve beleidsacties onderbrengen. Hoewel ik geen tijd heb om hier nader op in te gaan stellen wij vast dat in de verslagen van de regeringen cijfers betreffende nieuwe impulsen aan actieve beleidsacties zijn opgenomen die met arbeidsbelastingen en sociale bijdragen worden gefinancierd. Ik geloof dan ook dat de Commissie er beter op moet toezien dat men haar, om het met een volkse uitdrukking te zeggen, geen knollen voor citroenen verkoopt. Verder hoop ik dat wij in het jaar 2000 eindelijk over de nodige criteria en maatstaven zullen beschikken om niet enkel de kwantiteit maar ook de kwaliteit van onze doelstellingen, onze instrumenten en onze resultaten te meten. Dat is de enige manier om te vermijden dat de Europese strategie voor de werkgelegenheid in een aantal van onze landen tot pure propaganda wordt gereduceerd.

Ducarme
Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat hier ter tafel ligt is interessant en de voorstellen die zijn gedaan kunnen naar alle waarschijnlijkheid op brede steun van het Parlement rekenen. In haar voorstel baseert de Commissie zich op de afspraken die in Luxemburg zijn gemaakt. Ik vraag me overigens af waarom het verslag-Monti niet de aandacht krijgt die het verdient. In dit verslag toont de heer Monti immers aan dat het uitblijven van sociale en fiscale convergentie negatieve gevolgen heeft voor de werkgelegenheid in al onze lidstaten.
Ik wil mevrouw de commissaris graag de volgende boodschap overbrengen: het onderhavige voorstel van de Commissie is niet afdoende omdat het de werkgelegenheid niet ten goede komt. We moeten terugkeren naar de kern van de zaak en ons ervan vergewissen dat we de werkgelegenheid in Europa niet kunnen verbeteren als we, na voltooiing van de economische en monetaire convergentie, niet bereid zijn ook op sociaal en fiscaal gebied convergentie te bewerkstelligen en gemeenschappelijke normen op te stellen voor alle landen van de Unie.
Ik verwacht van de Commissie nog meer voorstellen in deze richting zodat we de sociale doelstelling van de Unie kunnen verwezenlijken. Halfslachtige maatregelen zullen de rijkdom van ons sociale stelsel nooit ten goede kunnen komen en de werkgelegenheid nooit kunnen vergroten. Hiervoor zijn economische ontwikkeling en rendabele en bonafide bedrijven onmisbaar.

Bouwman
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in aansluiting op de woorden van mevrouw Van Lancker een paar woorden willen spreken over de modernisering van de arbeidsorganisatie, het beter maken van banen.
De resultaten van de nationale actieplannen in verband met de modernisering van de arbeidsorganisatie is ronduit teleurstellend. Deels gaat het over partnerschap en consultatie van werknemers, deels over nieuwe vormen van werk en werktijden. Het toenmalige Groenboek over modernisering van de arbeidsorganisatie was een stimulans om de terroristische arbeidsorganisatie te overwinnen. Het heeft nauwelijks een vervolg gehad.
In sommige landen blijken volgens de verslaggeving lage participatiegraad van mensen boven de 55, vrouwen, denk aan de gender kloof, gepaard te gaan met een relatief lage werkloosheid. De opvatting van mensen over werk in verband met stress en allerlei andere verschijnselen zijn buitengewoon negatief. Onder andere tegen deze achtergrond is richtsnoer 16, de modernisering van de arbeidsorganisatie, zwak uitgewerkt en wordt waarschijnlijk teveel overgelaten aan de Europese sociale partners, lees werkgevers.
Indien de volgende ronde nationale actieplannen nog geen vooruitgang oplevert dan moeten ons inziens sterkere maatregelen genomen worden. Ik wil de Commissie oproepen om meer aandacht te besteden aan de kwaliteit van het werk dan alleen aan de kwantiteit van de werkgelegenheid.

Brie
Mijnheer de Voorzitter, mijn oordeel is genuanceerd. Ik vind het bijvoorbeeld positief dat over de versterking van de regionale en lokale werkgelegenheidsinitiatieven is gesproken en dat gelijke kansen voor vrouwen in het werkgelegenheidsbeleid meer aandacht krijgen. De kritiek van mevrouw Theorin blijft hier wel geldig. Toch vind ik de uitgangspunten ontoereikend. Wij hebben allemaal veel werkloze kiezers. Wij hadden de zienswijze van de Commissie moeten afwijzen. Die zegt telkens opnieuw dat werklozen door verdere deregulering van de arbeidsmarkt en door sociale dwang moeten worden aangespoord om te werken of deel te nemen aan projecten ter bevordering van de werkgelegenheid. Ik denk dat de massale werkloosheid vooral structurele en maatschappelijke oorzaken heeft. De verwijzing naar de werkgelegenheid in de dienstensector in de Verenigde Staten maakt het probleem duidelijk. Iedereen weet dat de meeste van die banen geen sociale bescherming bieden en onderbetaald zijn. Als wij dat voorbeeld volgen, nemen wij de ondergang van de Europese sociale staat op de koop toe of werken wij die zelfs in de hand.
Ik betreur bovendien het heersende gebrek aan economisch denken. Zolang de financiële markten winstgevender zijn dan investeringen in de economie, zal het probleem van de werkloosheid onopgelost blijven. Dames en heren, ik verzoek u daarom het desbetreffende amendement goed te keuren.

Hermange
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur gelukwensen met zijn uitstekende bijdrage. Verder wil ik een woord van dank richten tot de vertegenwoordigers van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, die ons tot laat in de avond hebben bijgestaan. In het verslag-Menrad worden constructieve voorstellen gedaan voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor het jaar 2000. Deze voorstellen zijn gebaseerd op een zeer goede analyse van het bijgevoegde verslag over de werkgelegenheid. De heer Menrad laat in zijn verslag zien hoe Europa optimaal gebruik kan maken van zijn buitengewoon groot menselijke kapitaal. De rapporteur heeft zeer terecht in zijn verslag rekening gehouden met het demografische aspect. Een continent dat vergrijst is immers ook een continent dat economisch gezien geen lang leven beschoren is. Dit verslag sluit uitstekend aan bij de afspraken die in Luxemburg over de werkgelegenheid zijn gemaakt. Persoonlijk had ik graag gezien dat de doelstellingen door cijfermateriaal waren onderbouwd. Wij willen dat de Commissie ons op de hoogte houdt van de actieplannen inzake de werkgelegenheid die ze jaarlijks opstelt. Dit verslag sluit bij deze wens aan.
Ik deel de mening van de rapporteur, die benadrukt dat onze instelling er samen met de Commissie op moet toezien dat de Europese initiatieven voor de werkgelegenheid in de lidstaten worden uitgevoerd. Er moet een transparant en democratisch openbaar debat worden gevoerd. Ik ben er overigens van overtuigd dat ons Parlement op de een of andere manier heeft bijgedragen aan de totstandkoming van de afspraken die in Luxemburg zijn gemaakt. Ik vind het verder zeer belangrijk dat deze strategie, die nu haar vruchten begint af te werpen, niet wordt verstoord door starre maatregelen die de belangen van bedrijven en werknemers schaden. Gisteren hadden de Franse afgevaardigden een ontmoeting met Franse industriëlen, die nogmaals hun zorg hebben geuit over het risico dat het werkgelegenheidsbeleid door starre en ongewenste maatregelen gehinderd wordt.
In de tweede plaats wil ik in deze context benadrukken dat de sociale dialoog moet worden vernieuwd. Het is van groot belang dat werknemers zeggenschap krijgen over beslissingen die op hen van toepassing zijn. Als de heer Schweitzer, directeur van Renault, indertijd het door dit Parlement voorgestelde en opgerichte Europees raadgevend comité had geraadpleegd, hadden de gebeurtenissen in Vilvoorde wellicht niet hoeven plaatsvinden. Een vergelijkbaar verhaal geldt misschien ook voor Michelin. Verder is het wenselijk en urgent dat werknemers op vrijwillige basis kunnen participeren in het kapitaal van hun onderneming. Dit staat in amendement 12 op de richtsnoeren voor de werkgelegenheid. De rapporteur onderbouwt zijn amendement met twee argumenten. Het eerste is financieel van aard. Bedrijven moeten hun eigen vermogen vergroten om hun afhankelijkheid van grote investeringsfondsen te verminderen en de werkgelegenheid te behouden. Het tweede argument is meer van sociale aard. De banen van de toekomst vereisen een steeds hoger opleidingsniveau van de werknemers, die zich in steeds grotere mate bij het werk betrokken moeten voelen. Werknemersparticipatie is een intelligente manier om deze betrokkenheid te stimuleren.

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ook ik dank de heer Menrad. Zijn verslag is een basisdocument dat - dat moeten wij ook zeggen - door onze schaduwrapporteur mevrouw Van Lancker sterk werd verbeterd.
Ik wil tegen de liberalen die hier het woord hebben gevoerd, zeggen dat ze met hun stelling dat Europa geen werkgelegenheidsbeleid nodig heeft, vijf jaar te laat komen. Het Europees werkgelegenheidsbeleid heeft immers zijn nut al bewezen. Uit analyses blijkt dat de lidstaten al veel zinvolle initiatieven hebben genomen, dat ze meer dan vroeger aandacht hebben voor de opleiding en bijscholing van werknemers en dat dit werkgelegenheidsbeleid ook voor nieuwe banen zorgt, vooral, mijnheer Brie, in de dienstensector. Onze commissie wil geen nieuwe banen in de dienstensector voor een loon dat, zoals in Amerika, onder de armoedegrens ligt. Wij willen daar goede banen, die dicht tegen de productiesectoren aanleunen.
Er is natuurlijk ook kritiek op het huidige beleid, vooral op de maatregelen van de lidstaten. De werkgelegenheid is niet duurzaam genoeg, we doen niet genoeg tegen de uitsluiting van oudere werklozen en we stellen vast dat in alle lidstaten, zelfs in Zweden, de vrouwen in het beroepsleven geen gelijke kansen krijgen.
De ondernemingen lijken dit thema, ondanks het werkgelegenheidspact en de sociale dialoog, te negeren. Ze moeten dringend meedoen, ook financieel. Het kan toch niet dat alleen de lidstaten en de Europese Unie het werkgelegenheidsbeleid moeten bekostigen.
Ook de sociale partners moeten aan de vernieuwing en modernisering van de werkgelegenheid in de lidstaten deelnemen. Basis daarvoor is de participatie en voorlichting van de werknemers. Op dit gebied - dat hebben wij vorige week tijdens het debat over Michelin gemerkt - is er nog veel werk. De Commissie moet zich daar sterker op toeleggen.
Het Europees Parlement moet beslist aan de richtsnoeren meewerken. Daarover zijn wij het allen eens. Zoals mevrouw Van Lancker al zei, zijn ook bindende doelstellingen voor de richtsnoeren onontbeerlijk. Wij zullen het Parlement daarom amendementen voorleggen. Ik begrijp niet waarom de conservatieve afgevaardigden geen voor de lidstaten bindende doelstellingen willen om bijvoorbeeld het percentage werkenden te verhogen of de langdurige werkloosheid in vijf jaar weg te werken. Zij zullen de socialistische en sociaal-democratische regeringsleiders helpen op een manier die ze zelf niet verwachten.
Zoals mijn conservatieve collega hier opmerkte, is de euro beslist een succesvol voorbeeld voor het werkgelegenheidsbeleid. Alle lidstaten en kandidaat-landen proberen de stabiliteitscriteria te vervullen. Zulke criteria moeten er ook voor het werkgelegenheidsbeleid komen.

Cacciari
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie voor de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid voor 2000 is, ten opzichte van de voorgaande documenten, niet echt vernieuwend. Het bevat echter enkele kernpunten, vooral wat betreft de informatiesystemen en het beleid dat erop gericht is de integratie van die systemen in het werk te bevorderen. Het is tevens juist om te benadrukken, zoals wordt gedaan in de amendementen 2 en 3 bij de richtsnoeren 1 en 2, dat langdurige werkloosheid niet met overheidssubsidies kan worden bestreden.
Ik wil alleen even wijzen op drie beperkingen waarvoor wij op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid nog een oplossing moeten vinden en die in het voorstel van de Commissie niet adequaat worden aangepakt. Allereerst wordt er te weinig aandacht besteed aan het MKB, dat niet alleen te maken heeft met een, ook bij grote bedrijven welbekende, overmatige belastingdruk.
Bovendien rept het voorstel met geen woord over de rol van een actief kredietbeleid ter ondersteuning van de ondernemingen het Europese kredietstelsel is wat dit betreft nog mijlenver verwijderd van het Amerikaanse stelsel. De inspanningen die de Europese Unie en de lidstaten hebben gedaan om dit stelsel te reorganiseren, zijn mijns inziens tot dusver nogal beperkt geweest.
Tot slot: het grootste manco van het voorstel is de omschrijving van de rol van de regio's en de plaatselijke overheden binnen een actief arbeidsbeleid. De werkgelegenheidsproblematiek zal nooit aan de basis aangepakt kunnen worden als we in termen van macro-economische programmering blijven denken, en als we niet uitgaan van overleg op lokaal niveau en tussen bestuurders, vakbonden en ondernemers bij het vaststellen van concrete ontwikkelingsprojecten die zijn gebaseerd op de werkelijke middelen.

Evans, Jillian
Verscheidene leden hebben reeds gewezen op de noodzaak van maatregelen tegen de discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De richtsnoeren ten aanzien van mogelijke maatregelen, zoals ouderschapstoelagen, kinderopvangvoorzieningen en de bestrijding van ongewenste intimiteiten, dienen expliciet te worden opgesteld.
We moeten daarnaast een beroep doen op de lidstaten om het niet bij de bevordering van gelijke beloning te laten. De richtlijn over gelijke beloning werd al meer dan twintig jaar geleden aangenomen, maar desalniettemin verdienen mannen gemiddeld nog steeds 28% meer dan vrouwen. De bewoordingen van de richtsnoeren moeten dus worden aangescherpt, en we moeten er bij de lidstaten op aandringen maatregelen te treffen waarmee gelijke beloning kan worden gegarandeerd.
Volgens het verslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid zijn de lidstaten niet verder gekomen dan een aantal symbolische maatregelen tegen discriminatie op basis van geslacht. Voor een effectieve mainstreaming is het noodzakelijk dat de beleidsmakers ook goed weten hoe ze hun beleid het beste kunnen invoeren. Er is dus behoefte aan training en voorlichting, en een meer gelijkwaardige verdeling tussen mannen en vrouwen in besluitvormingsprocessen. De recentelijk gepubliceerde resultaten van een onderzoek in Wales, het land dat ik hier vertegenwoordig, leveren het zoveelste bewijs dat vrouwen ernstig zijn ondervertegenwoordigd in leidinggevende functies, en ook minder snel carrière maken dan op basis van hun kwalificaties kan worden verwacht. Dit probleem beperkt zich natuurlijk niet tot Wales en verdient speciale aandacht in de richtsnoeren. Ik zou de leden dus willen vragen de amendementen 37 en 38, die dat laatste zouden bewerkstelligen, te steunen.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, zoals wij uit de verslagen over het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten kunnen opmaken, worden de richtsnoeren voor de werkgelegenheid in vele gevallen niet nageleefd en liggen de werkloosheidscijfers - met name het percentage van de langdurige werkloosheid - nog steeds bijzonder hoog. Bovendien zijn hiervan vooral vrouwen en jongeren het slachtoffer. Dit toont aan dat wij niet zozeer behoefte hebben aan richtsnoeren voor de werkgelegenheid als wel aan een grondige wijziging van het economisch, financieel en monetair beleid. De belangrijkste belemmering voor het creëren van kwalitatief hoogwaardige arbeidsplaatsen die de rechten van de werknemer garanderen, moet immers gezocht worden in het stabiliteitspact en de bijbehorende criteria voor nominale convergentie die de overheidsinvesteringen aan banden leggen en het economisch en sociaal beleid kortwieken.
De genoemde beleidsterreinen zijn derhalve dringend aan verandering toe. In dit verband moet voorrang worden verleend aan de definitie van welomschreven doelstellingen en de uitwerking van doelmatige instrumenten die het toelaten duurzame arbeidsplaatsen te creëren die de rechten van de werknemer respecteren en een significante daling van de werkloosheid tot gevolg hebben. Ik hoop dan ook dat de voorstellen die in deze richting gaan door het Parlement zullen worden aangenomen.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als wij een balans opmaken kunnen wij controle uitoefenen, en wij moeten natuurlijk meer controleren. Doelstellingen kunnen worden gecontroleerd. Ik vind daarom beide delen van het verslag van de heer Menrad belangrijk, omdat enerzijds vrede en veiligheid en anderzijds groei en werkgelegenheid voor het beleid van de Europese Unie topprioriteiten zijn. Dat een balans wordt opgemaakt en dat doelstellingen worden geformuleerd, ontslaat de lidstaten noch de sociale partners echter van hun verantwoordelijkheid voor het specifieke werkgelegenheidsbeleid in eigen land.
Men had het hier over benchmarking. Ik wil daarover nog iets zeggen. Wij zeggen allemaal dat de werkloosheid in de eerste plaats structureel is. Er zijn verschillende indicatoren voor structurele werkloosheid: te dure arbeid, gebrek aan flexibiliteit in de arbeidstijd en de beloning, een onvoldoende ontwikkelde dienstensector, te veel regels van de staat en de overheid, te weinig innovatie en te veel tijd tussen wetenschappelijke ontdekkingen en de toepassing ervan bij de productie.
Wij moeten daarom eerst de overheidsschuld verder verkleinen. De meeste landen maken nog altijd zomaar schulden. Zo leggen ze een hypotheek op de toekomst van de jeugd. Er moet meer ruimte komen voor toekomstgerichte investeringen. In de tweede plaats moeten wij, als wij de werkloosheid op lange termijn echt willen terugdringen en niet alleen het aantal werkenden willen verhogen, iets doen aan de structurele indicatoren en het tempo van de structurele veranderingen opdrijven. In de derde plaats moeten wij de opleiding moderniseren. Veel jongeren en langdurig werklozen vinden op de arbeidsmarkt immers geen werk omdat hun opleiding niet is afgestemd op de nieuwe technische ontwikkelingen.
In de vierde plaats moeten wij de oprichting van bedrijven gemakkelijker maken en de kleine en middelgrote ondernemingen, die voor 80% van de banen in Europa zorgen, steunen door het belastingbeleid te harmoniseren en te coördineren en door de hinderpalen voor de oprichting van ondernemingen op te ruimen. Als wij de richtsnoeren en die beginselen in acht nemen, zullen wij niet alleen het aantal werkenden verhogen, maar ook het aantal werklozen terugdringen. Dat is ons doel.

Koukiadis
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur, de heer Menrad, had een moeilijke taak, waarvan hij zich echter op een gedegen manier heeft gekweten. Wij zijn hem derhalve gelukwensen verschuldigd. Het groot aantal ingediende amendementen brengt onze bezorgdheid tot uiting over de werkloosheid, het grootste probleem van de interne markt. Alhoewel men het niet hardop durft te zeggen, houdt dit vraagstuk wel degelijk verband met het lot van ons democratisch bestel. De geschiedenis leert ons immers dat als men de democratie wil onderhouden, men rijkdom niet alleen moet produceren, maar ook moet distribueren over een groot deel van de bevolking, hetgeen in onze huidige samenlevingen werkgelegenheid betekent.
Een van de meest interessante suggesties die voorkomen in de onderhavige amendementen betreft de vaststelling van meer gedetailleerde, kwantitatieve doelstellingen en het gebruik van vergelijkbare statistische gegevens die ons in staat stellen onze vergelijkende evaluaties te verbeteren. Men erkent nu algemeen dat werkloosheid niet alleen een kwantitatief, maar ook een kwalitatief gegeven is. Juist daarom moet men de kwalitatieve parameters van de werkgelegenheid beter becijferen, en daarin ook factoren als inkomensniveau, arbeidstijd en speciale arbeidsvoorwaarden verwerken. Als men namelijk niets zegt over de inhoud van de werkgelegenheid, hoeft men over het algemeen niet ver te zoeken. Dan vindt men altijd wel werkgelegenheid. Het zijn echter de kwalitatieve parameters die de ziel vormen van ons sociaal model. Daarom moet men ook rekening houden met het minimum aan sociale bescherming en de mate van inkrimping van de niet-geregistreerde sector.
Eveneens moet men bij werkgelegenheidsverbetering nagaan waar deze vandaan komt. Als nieuwe werkgelegenheid te danken is aan activiteiten in bedrijfsvormen die gedoemd zijn te verdwijnen, zal deze een kort leven beschoren zijn en verkwist men in feite geld. Daarom gaat amendement 9 op richtsnoer 7 de juiste richting uit. Dit strookt echter niet volledig met de richtsnoeren 1 en 2, waar sprake is van beroepsopleiding met het oog op een goede start op de arbeidsmarkt. In het voorgestelde amendement komt het begrip "continue integratie" op de arbeidmarkt voor en dit is een verbetering. Dit moet echter wel op de juiste manier worden geïnterpreteerd in de lidstaten, met dien verstande dat het leeuwendeel van de programma's gebaseerd moet zijn op ontwikkeling van creativiteit en niet op een achterhaald soort werk.
Dan heb ik nog een opmerking over de dienstensector. Richtsnoer 13 legt terecht de klemtoon op de dienstensector en op de dienstverlening in de industrie. Mijns inziens moeten wij deze zaak breder aanpakken. De omzetting in dienstverlening kan op twee tegenovergestelde manieren geschieden. Ten eerste kan men alle productiesectoren omzetten in dienstverleningssectoren - met inbegrip van de landbouwsector die hierin niet wordt genoemd - hetgeen zou leiden tot een vervaging van de grenzen tussen de verschillende sectoren en ten tweede kan men de dienstverlening industrialiseren. De eerste methode is een bron van rijkdom - en derhalve moet men ook verwijzen naar de dienstverlening in de landbouwsector - terwijl de tweede methode - waaronder ook het bank- en verzekeringswezen valt - werkloosheid creëert en andere maatregelen vereist.

Procacci
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de werkgelegenheidsproblematiek is een Europese kwestie en niet alleen een kwestie van de nationale staten. Als we dit erkennen, betekent dat niet dat de lidstaten hun bevoegdheden moeten worden ontnomen. Het betekent dat er naar onze mening, in een bredere en meer samenhangende visie op de werkgelegenheidsproblematiek, doeltreffender kan worden opgetreden om één van de belangrijkste kwesties van deze tijd aan te kunnen pakken. Er moet daarom een institutioneel evenwicht worden gecreëerd tussen doelstellingen en richtsnoeren van de Unie enerzijds en de vrije keuzes van de lidstaten anderzijds. Het Comité is in dit opzicht een eerste stap, maar is niet voldoende.
Wat de richtsnoeren betreft wil ik graag even stilstaan bij het gedeelte dat betrekking heeft op de overgang van school naar werk. Deze doelstelling kan namelijk niet alleen worden nagestreefd met de, zij het prijzenswaardige, voorstellen van de richtsnoeren 7 en 8. Het is te waarderen dat er voor de school een fundamentele rol is weggelegd bij het bestrijden van de werkloosheid, maar er ontbreekt iets. Er wordt namelijk niet gezegd dat de school onderdeel moet uitmaken van een allesomvattende territoriale planning, waaraan de sociale partners, de plaatselijke overheden en de ondernemingen moeten deelnemen. Daarom moet de Commissie dit punt opnemen en zich ervoor inzetten om steunprogramma' s voor dit doel te bevorderen.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, sedert jaren oefent het Europees Parlement grote druk uit op de lidstaten. Wij zijn het beu vage intentieverklaringen te horen. Er moeten besluiten worden genomen waaraan echte gevolgen verbonden zijn. Vandaag, kort voor het nieuwe millennium, kunnen wij oogsten wat op de Werkgelegenheidstop in Luxemburg werd gezaaid. Onder christen-democratische leiding is het gelukt politieke, economische en sociale actoren voor de concrete strijd tegen werkloosheid en voor nieuwe arbeidsstructuren te winnen. De voorspelde druk van de groep is nu een feit. Wie wil immers horen bij diegenen die hun huiswerk niet hebben gemaakt? Als lidstaten en sociale partners van en met elkaar leren, nieuwe concepten ontwikkelen en modellen uittesten, levert dat een Europese meerwaarde op.
De benoeming van de heer Menrad tot rapporteur voor 2000 was een schot in de roos. De drie commissies waarvan ik deel uitmaak, kunnen zich in zijn uitstekend verslag - tot stand gekomen onder aanzienlijke tijdsdruk - beslist terugvinden. Het gaat om de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Economische en Monetaire Commissie en, met enig voorbehoud, ook de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, waarvoor het ook wel een beetje minder had gekund.
Uit het verslag blijkt dat vele vorderingen niet duurzaam zijn. In het ene geval ontbreekt het macro-economisch inzicht, in het andere de uitvoering van structurele hervormingen, in een derde de onderlinge afstemming van het economisch en het werkgelegenheidsbeleid. Het is onmiskenbaar dat er meer preventieve maatregelen zijn genomen, zoals de integratie van langdurig werklozen in de arbeidsmarkt en actieve maatregelen, zoals stimulansen om werk te zoeken. Wat ontbreekt zijn goede omscholings- en opleidingsmogelijkheden voor werkloze jongeren. Wat ook ontbreekt zijn modellen voor deeltijdarbeid voor oudere werknemers die willen en kunnen werken.
Laten wij ook de jongeren niet vergeten. Die moeten toegang hebben tot het gebruik van computers en het Internet. De lidstaten moeten hen al op jonge leeftijd vertrouwd maken met de informatietechnologieën. Laten wij ook de jongeren met leermoeilijkheden niet vergeten. Die moeten toegang tot opleiding en scholing krijgen in het tweedekansonderwijs. De grootste vooruitgang is er gelukkig bij de kleine en middelgrote ondernemingen: een beter klimaat voor de oprichting van nieuwe bedrijven en minder administratieve rompslomp. Wij moeten iets ondernemen met betrekking tot de toegang tot risicokapitaal en de participatie van de werknemers in het productiekapitaal. Kortom, de vier pijlers, namelijk inzetbaarheid op de arbeidsmarkt, ondernemingszin, aanpassingsvermogen en gelijke kansen, zijn stabiele grondslagen voor een gegarandeerde werkgelegenheid. Mijn amendement om de richtsnoeren jaarlijks te evalueren werd goedgekeurd. De lidstaten moeten de werkgelegenheid immers actief blijven bevorderen.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, in haar document over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid in de lidstaten voor 2000 gaat de Commissie uit van een grondgedachte: dat er grote vooruitgang is geboekt in het werkgelegenheidsproces, sinds daarvoor op de buitengewone Top het startschot werd gegeven. Het stuk bevat gegevens, zoals dat er 1.800.000 arbeidsplaatsen in Europa zijn gecreëerd. Daarmee worden de op vier pijlers gebaseerde structuur en de essentie van de richtsnoeren bevestigd.
We kunnen het erover eens zijn dat de structuur in essentie ongewijzigd moet blijven, maar zowel het document van de Commissie als het verslag van het Europees Parlement, ondanks het prijzenswaardige werk van de heer Menrad, hadden gedurfder kunnen en vooral moeten zijn. Met name de coördinatie van het macro-economisch beleid en de richtsnoeren voor de werkgelegenheid moet veranderd worden: niet meer een eenvoudige dialoog, maar convergentie tussen de lidstaten, zonder afbreuk te doen aan de bevoegdheden en de verantwoordelijkheden van de landen zelf, die door niemand worden betwist. De richtsnoeren en aanbevelingen op Europees niveau moeten echter worden vertaald in concrete, kwantificeerbare doelstellingen waar de lidstaten naar moeten streven in hun eigen nationale plannen. Concrete doelstellingen waarmee meetbare mijlpalen voor de middellange termijn worden bepaald, die onderling op elkaar zijn afgestemd voor wat betreft de omvang van de werkgelegenheid en het verkleinen van de kloof tussen werk dat door mannen wordt gedaan en werk dat door vrouwen wordt gedaan. Dit kan ook door middel van investeringen, zowel op het gebied van infrastructuur als in de dienstverlening, om de werkgelegenheid voor jongeren te bevorderen. Er moeten kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren worden vastgesteld. Het gaat niet om het uitschrijven van een recept op Europees niveau, zoals door een enkeling wordt gevreesd, maar het gaat om het aangeven van een reeks instrumenten waarmee werkgelegenheid en sociale samenhang kunnen worden gecreëerd. Er moet dus een kwaliteitssprong gemaakt worden en er moet meer moed getoond worden. Het ontstaan van de eenheidsmunt was mogelijk omdat er bindende criteria waren vastgesteld. Als wij met de werkgelegenheid niet hetzelfde doen, zullen de resultaten altijd te beperkt blijven.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, de hervorming van het werkgelegenheidsbeleid, waarmee in 1997 in Luxemburg is begonnen, is een van de grootste en ook belangrijkste zaken die de Europese Unie in jaren op gang heeft gezet. Hoewel de hoofdverantwoordelijkheid voor het project natuurlijk bij de lidstaten ligt, zou het zonder de coördinatie op communautair niveau in politiek opzicht onmogelijk zijn een zo uitgebreide hervorming in de interne markt door te voeren. Er is echt dringend behoefte aan hervormingen in het Europees werkgelegenheidsbeleid! De grootste problemen doen zich voor in de basisstructuren van de lidstaten. De hoge belastingen, de hoge sociale uitkeringen en het onbuigzame loonbeleid leiden vaak tot een situatie waarin de maatschappij verloedert en arbeid voor het individu in financieel opzicht geen rendabel alternatief meer is.
Er zijn echter al voorwaarden voor verandering aanwezig. De eenheidsmunt biedt een schitterende gelegenheid voor het bevorderen van de werkgelegenheid. Het versterken van de interne markt maakt de noodzakelijke flexibiliteit op de arbeidsmarkt mogelijk en brengt meer dynamiek in de hele Europese economie. Bovendien biedt de onderlinge afstemming van het economisch beleid in de eurolanden, dankzij het gemeenschappelijk monetair beleid, de mogelijkheid tot het zoeken naar de beste modellen, ofwel benchmarking. Dit vereist wel dat wij over de vergelijkbare indicatoren beschikken die hier ook vanochtend verscheidene malen zijn genoemd. En waarom zouden wij deze modellen ook niet eens buiten de Europese Unie zoeken?
Het voorstel voor richtsnoeren is zeer acceptabel en vooral rapporteur Menrad heeft zeer goed werk verricht. Ik wil vooral de maatregelen onderstrepen om de werkgelegenheidsvoorwaarden in het MKB te verbeteren. Administratieve lasten, belastingen en uitgaven moeten gewoonweg worden verlaagd. Dat is de enige oplossing. Ik wijs tegelijkertijd ook op het BTW-experiment in de dienstensector dat in de Raad naar behoren is behandeld, maar waaraan de lidstaten, enkele uitzonderingen daargelaten, nu niet lijken deel te willen nemen. In ieder geval wat mijn land Finland betreft, had ik op dit gebied een andere oplossing willen zien.
Ik beschouw het ook als een klein probleem dat de voorstellen voor de richtsnoeren voor 2000 al in behandeling komen, voordat de concrete maatregelen van de bestaande richtsnoeren zijn uitgevoerd of zelfs ook maar zijn ingevoerd. De lidstaten hebben zich verbonden tot het in hun eigen nationale programma's implementeren van de richtsnoeren. Hiervoor moeten zij dan ook de mogelijkheid krijgen.

Damião
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie en de rapporteur, die wij met hun werk feliciteren, zijn zich bewust van de noodzaak ...
Aangezien er zoveel lawaai is, onderbreek ik mijn betoog voor een voorstel van orde. Ik heb de indruk dat het gebrek aan interesse van de burgers ten aanzien van de communautaire instellingen niet meer dan het gevolg is van het gebrek aan interesse van de afgevaardigden en de communautaire instellingen zelf. Telkens wanneer hier een aspect van het sociaal beleid wordt belicht, stoten wij op een muur van onverschilligheid ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Zoals ik al zei, zijn de Commissie en de rapporteur zich bewust van de noodzaak de richtsnoeren verder uit te diepen. Hoewel deze initiatieven positieve resultaten hebben opgeleverd, vertonen zij een aantal lacunes. De coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid en het economisch beleid die in artikel 126 van het Verdrag wordt aanbevolen, is immers nog ver zoek. De Commissie heeft doelmatige aanbevelingen uitgevaardigd betreffende de creatie van duurzame arbeidsplaatsen, het midden- en kleinbedrijf, de arbeidsbelasting. Wij, socialisten, willen echter niet dat dit ten koste van de financiering van de socialezekerheidsstelsels gaat.
Ons inziens zal de instelling van een Comité voor de werkgelegenheid gunstige gevolgen hebben voor de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren en de toepassing van de maatregelen op lokaal en regionaal niveau, aangezien daar nog heel wat werk voor de boeg is. Bovendien zal dit voorstel ook een positieve weerslag hebben op de integratie van langdurig werklozen en op de jeugdwerkloosheid.
Wij roepen onze collega's van de Europese Volkspartij op hun mening betreffende de kwantificeerbare en gekwalificeerde doelstellingen te herzien zodat deze richtsnoeren het gewenste effect kunnen sorteren. De Commissie zal rekening moeten houden met de voorstellen van het Parlement, want hoewel wij niet rechtstreeks bij dit proces betrokken zijn, moeten wij onze verantwoordelijkheid ten aanzien van de werklozen opnemen. Het Parlement moet onder meer een duidelijk standpunt innemen ten aanzien van de illegale arbeid en het moet opkomen voor al wie woont en werkt in gebieden die door de achteruitgang van de industrie zijn getroffen.
Mijnheer de Voorzitter, zolang de nationale actieplannen van een echte op serieuze afspraken gebaseerde dialoog verstoken blijven, kan er van technologische en organisatorische modernisering geen sprake zijn. De kwestie-Michelin is hiervan een sprekend voorbeeld.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik moet spreken over de problemen op het gebied van arbeid, sociale zaken en de werkgelegenheid. Tot ons genoegen is commissaris Anna Diamantopoulou hier: ik zou graag meer tijd hebben voor het uiteenzetten van mijn voorstellen en zou haar dus, indien mogelijk en wanneer zij mijn voorstel positief ontvangt, willen uitnodigen voor een diner om langer te kunnen spreken dan de mij toegekende twee minuten. Ik hoop een antwoord te krijgen en gebruik de weinige seconden die mij resten om te zeggen dat ik de lijst met voorstellen van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen nogal merkwaardig vind.
(Deel van het betoog zonder microfoon) Ik zou willen benadrukken dat ouderen en gepensioneerden met genoegen hun arbeidsplaats aan jongere werknemers afstaan. Wij zijn hier met 630 afgevaardigden: ik ben ervan overtuigd dat velen van ons hun plaats graag zouden afstaan aan jonge afgevaardigden. Hierdoor breiden wij het aantal arbeidsplaatsen uiteraard niet uit, maar verhogen wij wel het aantal jonge mensen die geen werk hebben en die op deze manier de voldoening krijgen die zij verdienen. Ik wil hiermee zeggen dat de inspanningen van de lidstaten erop gericht moeten zijn om oudere werknemers, die genoeg hebben bijgedragen aan hun pensioen, de mogelijkheid te bieden hun werk over te dragen aan jongere werknemers.

Howitt
Ik kan de heer Menrad gelukwensen met zijn verslag, maar wil daarbij met name wijzen op de vooruitgang, of liever gezegd het uitblijven van vooruitgang, bij de verwezenlijking van richtsnoer 9, dat moet bijdragen aan een voor allen openstaande arbeidsmarkt.
Juist nu de welvaart in de lidstaten overal in de Europese Unie weer is gaan toenemen moeten de mensen die van de arbeidsmarkt dreigen te worden uitgesloten, worden geholpen. Als we daar nu niet aan werken zullen deze slachtoffers van sociale uitsluiting voorgoed worden gemarginaliseerd.
De Europese Commissie levert in haar verslag terecht kritiek op het gebrek aan vooruitgang op het punt van de werkgelegenheid voor deze achtergestelde groepen in de lidstaten. Ze pleit, opnieuw terecht, voor meer mainstreaming van onze werkgelegenheidsprogramma's, gekoppeld aan antidiscriminatiemaatregelen. Tegelijkertijd biedt het Europees Parlement in amendement 13 terecht steun aan de holistische benadering en de ontwikkeling van vergelijkbare streefcijfers. Ik hoop dan ook dat dit alles, waar ik zo meteen nog even op zal terugkomen, de steun krijgt van dit Parlement.
De voorbeelden die in het verslag zijn opgenomen zijn zeer welkom, vooral wat betreft de werkgelegenheid voor mensen met een handicap. Juist deze morgen, nu de uitkeringen voor gehandicapten in mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, de inzet vormen van een heftig debat, ben ik blij dat we met de nieuwe afspraak ten behoeve van gehandicapten een goed voorbeeld stellen. Die afspraak is bedoeld om de obstakels te slechten door een systeem van persoonlijke adviseurs op lokaal niveau. Deze adviseurs fungeren als enkel aanspreekpunt en maken het mogelijk zowel de middelen voor de werkgelegenheid als die voor de sociale zekerheid flexibel toe te passen. Zo kunnen de maatregelen worden getroffen die gehandicapten daadwerkelijk aan een baan kunnen helpen. Op Europees niveau kunnen we echter nog meer doen. Nu het mogelijk is gebleken overeenstemming te bereiken over streefcijfers voor jongeren en langdurig werklozen, is er des temeer reden ook voor de werkgelegenheid van gehandicapten een dergelijk streefcijfer op te stellen. En als het ontbreken van betrouwbare statistieken inderdaad het probleem is, zoals wordt beweerd, dient er dringend actie te worden ondernomen om de gegevens op de juiste wijze te definiëren. Ik zou van de commissaris wel eens willen horen hoe we zonder dergelijke maatregelen het succes van ons beleid ooit kunnen evalueren en gehandicapte werklozen ooit weer aan een baan kunnen helpen.

Bodrato
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Menrad lijkt mij zeer correct doordat het een fundamentele rol toekent aan de modernisering van het werk voor het vergroten van de productiviteit, voor het concurrentievermogen en zodoende ook voor de werkgelegenheid. De conclusies laten echter enkele beperkingen zien. Op het gebied van het arbeidsbeleid en de standaards van het Europese sociale model is er tussen de lidstaten een concurrentie gaande die niet bijdraagt tot het bereiken van de doelstellingen die wij wensen na te streven onder de omstandigheden die in theorie gegarandeerd worden.
Wanneer wij zeggen dat de afname van de belastingdruk op de arbeidskosten noch de sanering van de overheidsfinanciën noch het financiële evenwicht van de zekerheidsstelsels in het geding moet brengen, stellen wij een kwadratuur van de cirkel voor die slechts kan worden opgelost door een sterke economische groei. In de praktijk is er de tendens om concurrentievermogen te herwinnen door bepaalde sociale kosten af te wentelen op de gezinsbegroting. Op deze manier zullen de sociale verschillen echter toenemen en, in enkele gevallen, ook de marginalisering en de nieuwe armoede. Europa loopt echter vooral het risico om, bij de mondialisering van de markt, concurrentie te ondervinden van de grote economieën die meer hebben geïnvesteerd en nog investeren in de verspreiding van technologie en in onderzoek, evenals in de beroepsopleiding van jongeren, dat wil zeggen in de toekomst van de technologisch geavanceerde industrieën. Ik ben daarom van mening dat de heer Menrad gelijk heeft wanneer hij, in de algemene conclusies, benadrukt dat de Commissie de documenten op het vlak van de fundamentele lijnen van het economisch beleid en de richtsnoeren voor de werkgelegenheid op elkaar moet afstemmen. Mijns inziens kan het Comité een zeer belangrijke stap in deze richting zijn.

Diamantopoulou
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Menrad van harte gelukwensen met zijn werk en hem daarvoor bedanken. Ik heb eveneens met grote aandacht geluisterd naar de heer Grosch en mevrouw Theorin die namens hun commissies een advies hebben opgesteld over het werkgelegenheidspakket, waarvoor ik hen dank.
Na dit twee uur durend debat kan men mijns inziens optimistisch gestemd zijn. Het is immers duidelijk geworden dat het Europees Parlement het gevoelige vraagstuk van de Europese werkgelegenheidsstrategie van dichtbij gadeslaat, beoordeelt en, wat belangrijker is, daarvoor voorstellen doet. Heel wat afgevaardigden spraken over de rol die de Commissie moet vervullen bij het vaststellen van doelstellingen voor een actiever optreden. Hierbij moet ik aantekenen dat de Europese werkgelegenheidsstrategie de nationale beleidsvormen als het ware een hart onder de riem moet steken en daarom proberen wij zo nauw mogelijk samen te werken met de lidstaten.
De richtsnoeren voor de werkgelegenheid zijn besproken in de commissie werkgelegenheid en in de economische commissie. Momenteel vindt intensief overleg plaats met het oog op de behandeling van dit pakket tijdens de gemeenschappelijke bijeenkomst van de Raad Economische Zaken en de Raad Werkgelegenheid op 29 november aanstaande. Wij hopen dat dit pakket dan volledig goedgekeurd zal worden.
Mijns inziens zijn wij het met elkander eens over de wijze waarop wij de richtsnoeren van volgend jaar moeten uitwerken en toepassen. Er zullen geen grote veranderingen zijn. De vier belangrijkste taakgebieden worden gehandhaafd. De in de richtsnoeren aangebrachte veranderingen zijn beperkt en betreffen vier punten. Ten eerste wordt sterker de klemtoon gelegd op de intrede op de arbeidsmarkt, na plaatsgevonden scholing. Ten tweede worden grote inspanningen ondernomen op het gebied van de informatietechnologie, waar wij dankzij het op handen zijnde initiatief van de Commissie voor de informatiemaatschappij werkgelegenheid en informatica met elkaar kunnen verbinden. Ten derde wordt een actieve rol toegekend aan lokale instanties: de lidstaten worden gevraagd het soortelijk gewicht van de lokale overheden te vergroten. Ten vierde noem ik natuurlijk de rol van de sociale partners. Ik wil heel kort ingaan op een aantal fundamentele punten uit het verslag van de heer Menrad waar ook talrijke afgevaardigden opmerkingen over hebben gemaakt.
Allereerst is het wel duidelijk dat voor het welslagen van de Europese werkgelegenheidsstrategie een stabiel macro-economisch kader is vereist. Daarom wordt op continue en gecoördineerde wijze samengewerkt in alle fasen van het macro-economisch beleid.
Het tweede belangrijke vraagstuk betreft de statistieken en de harmonisatie van de statistische gegevens en indicatoren van de lidstaten. Zoals terecht werd gezegd, is dit geen technische, technocratische, maar een bij uitstek politieke aangelegenheid. Het is heel belangrijk dat wij in staat zijn de gang van zaken in de lidstaten gade te slaan. Dit is echter geen gemakkelijke opgave. Wij hebben dit tot een van onze prioriteiten uitgeroepen en zetten momenteel meer vaart achter de procedures voor harmonisatie van statistische gegevens.
Mijn volgende opmerking gaat over levenslang leren. Wij doen hier ons best, maar zoals ook uit de aanbevelingen aan de lidstaten blijkt, kent men het levenslang leren niet de betekenis toe die het verdient. Ons doel is nu in de komende jaren een actiever en beter georganiseerd beleid in de lidstaten te verkrijgen voor het levenslang leren van werknemers.
Het volgende punt dat ik wilde aanstippen betreft de informatietechnologie. Er is een doel vastgesteld; er is een voorstel gedaan voor overeenkomstige doelstellingen op nationaal niveau. Ik geloof echter dat wij ambitieuzer kunnen zijn en gemeenschappelijke Europese doelstellingen moeten vaststellen. Hoe kan men immers van convergentie tussen de lidstaten spreken als er geen convergentie bestaat op dit gevoelige gebied van de informatiemaatschappij? Ik wil bovendien eraan herinneren dat tijdens de Raad van Keulen de staatshoofden en regeringsleiders een besluit hebben genomen over de doelstellingen die met aansluiting van scholen op Internet moeten worden beoogd.
Tot slot wil ik ook nog het uiterst belangrijke vraagstuk noemen van de economische ontwikkeling en de beleidsactiviteiten van lokale overheden, op regionaal vlak in de lidstaten. Ook hier heeft het Fins voorzitterschap goed werk verricht. Dit was voor hem een prioriteit en mijns inziens zal de Raad dit nu in een definitieve vorm gieten.
Geachte afgevaardigden, herhaaldelijk werd gezegd dat het Europees Parlement en de Commissie bij de uitvoering van de Europese werkgelegenheidsstrategie vaker met elkaar moeten samenwerken. Sedert Keulen hebben wij daarvoor concrete procedures, de herfst- en de lenteprocedure, maar ik neem graag voorstellen in ontvangst voor een versterking van deze samenwerking en voor de praktische toepassing daarvan, waarbij zeker in de beginfase de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken onze partner zal zijn.

De Voorzitter
Ik dank mevrouw de commissaris voor haar betoog.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt over een paar minuten plaats.
De heren Cappato en Costa hebben me laten weten dat ze niet aan de stemming willen deelnemen. Ik neem aan dat dit betekent dat ze wel aanwezig zijn.

Stemming
Cappato
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn collega's mededelen dat artikel 51 van ons Reglement in feite op een bureaucratische wijze is geschrapt. Dit artikel biedt de parlementsleden de mogelijkheid om schriftelijke verklaringen te ondertekenen die, indien ondertekend door de meerderheid van de afgevaardigden, direct worden verstrekt aan de in de betreffende verklaringen genoemde instellingen. Dit recht is ons, naar mijn mening, feitelijk ontnomen. Ik heb zelf geprobeerd om, in Straatsburg, het voorstel van de heer Perry te ondertekenen om de werkzaamheden van het Parlement te verplaatsen naar Brussel, opdat dit Parlement eindelijk een vaste zetel krijgt. Het heeft mij twintig minuten gekost: niemand wist waar het bureau was, dat zich op de tweede verdieping van het torengebouw bevindt, ver verwijderd van de vergaderzaal, zelfs nog verder weg dan het was en dat was al ver in de vorige zittingsperiode.
Kijk nu eens waar de bureaus voor enkele ondertekening zich bevinden, voor de ondertekening voor ons presentiegeld; dat wordt ons heel gemakkelijk gemaakt. Als zij deze zouden verstoppen in een kantoor ergens in het parlementaire labyrint, zouden wij waarschijnlijk in opstand komen. Daarom doe ik een beroep op onze waardigheid als parlementsleden, Voorzitter, want de ondertekening voor beleid, voor de politieke verklaringen, moet dezelfde waardigheid en dezelfde ruimte krijgen als de ondertekening voor aanwezigheid en voor het geld.
Dan nu mijn tweede punt. Alleen een Parlement dat probeert om de politieke verklaringen en de politieke ondertekeningen naar de kelders te verbannen, een Parlement dat in feite door bureaucratie geregeerd wordt, kan toestaan dat de reeds maandenlang durende discriminatie van de niet-ingeschrevenen, die minder rechten hebben dan de andere parlementsleden, voortduurt. Wij willen niet meewerken aan deze discriminatie en willen dus, ook deze keer, niet deelnemen aan de stemming, totdat dit probleem...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Nassauer
Mevrouw de Voorzitter, ik heb gisteren bij de hoofdelijke stemming, net zoals andere collega's, het woord gevraagd omdat mijn stemapparaat niet werkte. Ik zie nu tot mijn verrassing in de notulen dat u dat niet hebt opgemerkt. Ik verzoek u dat recht te zetten.

De Voorzitter
Uiteraard. Ik kan u verzekeren dat wij met het oog op de stemmingen alle machines goed gecontroleerd hebben. Kunt u allen nagaan of u in het bezit bent van uw stemkaart?

Costa, Raffaele
Mevrouw de Voorzitter, ik zie mezelf genoodzaakt me aan te sluiten bij de verzoeken van de heer Cappato met betrekking tot het standpunt over de vorming van een parlementaire fractie.
Als dit probleem niet wordt opgelost, zullen er volgens mij andere afgevaardigden zijn die niet zullen deelnemen aan de stemmingen. Ik hoop dat dit niet nodig is.

Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0042/1999) van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de handhaving van de bepalingen inzake de arbeidstijd van zeevarenden aan boord van schepen die communautaire havens aandoen (8639/1/1999 - C5-0035/1999 - 1998/0321(COD)) (Rapporteur: de heer Hughes)
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor tweede lezing (A5-0041/1999) van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 93/104/EG van de Raad betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd om de van deze richtlijn uitgesloten sectoren en activiteiten te bestrijken (8642/1/1999 - C5-0036/1999 - 1998/0318(COD)) (Rapporteur: mevrouw Smet)

Hudghton
Voordat we overgaan tot de volgende reeks stemmingen over het verslag-Smet, zou mevrouw Smet zelf niet de gelegenheid moeten krijgen om hier een toelichting te geven op de positie van de deelvissers, ofwel vissers die optreden als kleine zelfstandigen? Ze is daar gisteren aan het eind van het debat niet meer aan toegekomen. Zou mevrouw Smet bij dezen publiekelijk willen aangeven of de bepalingen in dit voorstel nu wel of niet op de deelvissers van toepassing zijn?

De Voorzitter
Het moge duidelijk zijn dat er nu geen debat meer kan worden gevoerd over dit vraagstuk. Mevrouw Smet heeft me daarentegen het woord gevraagd om, als ik mij niet vergis, te vragen om uitstel van stemming tot de vergaderperiode van Straatsburg. Ik geef haar nu onmiddellijk het woord.

Smet
Voorzitter, in antwoord op de vraag die daar juist gesteld is voor wat de vissers betreft, als het om zelfstandigen gaat vallen zij niet onder de richtlijn. Als het om werknemers gaat vallen zij onder de richtlijn.
De vraag tot uitstel van stemming naar Straatsburg strekt ertoe de laatste discussies die er zijn tussen de fracties op te lossen. Het gaat hier om een tweede lezing. Wij hebben nog voldoende tijd om de stemming te organiseren in Straatsburg. In overleg met andere fracties is eigenlijk de vraag om dit dan ook uit te kunnen stellen.

De Voorzitter
Heel goed. De rapporteur heeft zojuist haar voorstel gedaan.
Is er iemand die zich wil uitspreken voor het voorstel van mevrouw Smet om de stemming uit te stellen tot de vergaderperiode van Straatsburg?
Wil iemand zich tegen dit voorstel uitspreken?

Crowley
Ik zou u namens mijn fractie willen voorstellen niet in te gaan op het verzoek van de rapporteur pas straks in Straatsburg over dit verslag te stemmen. Er zijn hier vandaag meer dan genoeg bekwame parlementsleden aanwezig en ik vind dan ook dat we tot de stemming moeten overgaan.

Hughes
Ik zou graag gevolg willen geven aan de aanbeveling van de rapporteur om de stemming uit te stellen. Dit is een lastige week, de opkomst tijdens de vergaderingen is relatief laag. Voor een aantal kritische amendementen in dit verslag zijn uiteraard 314 stemmen nodig. Er is in dit Parlement al een vraag gesteld over een twistpunt dat pas gisterenavond naar voren kwam en dat de kansen van belangrijke amendementen in gevaar zou kunnen brengen vanwege de verwarring die het veroorzaakt. In dat licht bezien is het inderdaad verstandig onszelf wat meer tijd te gunnen en te wachten tot de vergaderperiode in Straatsburg. De klok bij de Raad is nog niet uitgetikt, en we hebben dus nog tijd. In Straatsburg zijn we in ieder geval verzekerd van het vereiste aantal EP-leden, en zullen eventuele verdere onduidelijkheden uit de wereld zijn geholpen tegen de tijd dat we aan de eindstemming toe zijn.
(Het Parlement willigt het verzoek om uitstel van de stemming in)

Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0040/1999) van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenauto's (5617/2/1999 - C5-0037/1999 - 1998/0272(COD)) (Rapporteur: de heer Sterckx)
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd) 
Verslag (A5-0049/1999) van de heer Gahrton, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot sluiting van de Overeenkomst voor wetenschappelijke en technologische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de Volksrepubliek China (COM(1999)0287 - C5-0038/1999 - 1999/0123(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verslag (A5-0048/1999) van mevrouw Quisthoudt-Rowohl, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot sluiting van de Overeenkomst voor samenwerking op wetenschappelijk en technologisch gebied tussen de Europese Gemeenschap en de Russische Federatie (COM(1999)0324 - C5-0083/1999 - 1999/0133(CNS))

Quisthoudt-Rowohl
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, als rapporteur ben ik ervan overtuigd dat de overeenkomst over technische samenwerking met Rusland een goede zaak is. Toch pleit ik hier voor uitstel van de stemming om te laten zien dat wij verwachten dat Rusland ernstige en concrete inspanningen doet om in Tsjetsjenië zo snel mogelijk tot een vreedzame oplossing te komen.
Ik weet dat uitstel van een technische overeenkomst niet noodzakelijk de beste manier is om onze oproep te onderstrepen. Ik weet ook dat dit uitstel, zoals dat jammer genoeg vaak het geval is, de verkeerde personen treft. In dit geval zijn dat de Russische wetenschappers en onderzoekers. Toch roep ik het Parlement, na vele gesprekken met collega's uit vele fracties en commissies er - zij het met een wrang gevoel - toe op Rusland een teken te geven, hoe zwak dat jammer genoeg ook mag zijn.

Maes
Ik wil graag de rapporteur hier bijtreden. Gisteren heb ik namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie een pleidooi gehouden om dit signaal te kunnen geven. Ik ben er van overtuigd dat onze burgers niet zouden begrijpen dat wij vandaag, hoe goed bedoeld ook, een overeenkomst goedkeuren terwijl de Russische Federatie Tsjetsjenië bombardeert en weerloze vluchtelingen belet zelfs te vluchten. Mevrouw de Voorzitter, ik treed graag de rapporteur bij en ik hoop dat ook de andere fracties dit zullen doen.

Speroni
Mevrouw de Voorzitter, in principe ben ik het ermee eens, omdat het verachtelijk is wat Rusland nu ten opzichte van de Tsjetsjeense bevolking doet. Maar ik vind niet dat dit Parlement erg consequent is: enkele minuten geleden heeft het een overeenkomst met China goedgekeurd, terwijl China sinds 1959 de Tibetaanse bevolking onderdrukt.
Om consequent te blijven vind ik dus dat wij of beide overeenkomsten moeten goedkeuren, of beide uitstellen.
(Applaus)

Diamantopoulou
Mevrouw de Voorzitter, ik deel ten volle de ongerustheid van het Europees Parlement. De situatie in Tsjetsjenië is inderdaad uiterst kritiek. Gisterenavond heeft de bevoegde commissaris de gelegenheid gehad de inhoud van deze overeenkomst toe te lichten. Hij heeft gezegd voor wie deze overeenkomt geldt. Het gaat hierbij met name om universiteiten en onderzoekinstanties in Rusland. De Commissie is van mening dat het goed zou zijn deze dialoog voort te zetten. Deze kan bijdragen aan de versterking van de procedures en krachten in Rusland die wij willen versterken. Daarom zou het volgens ons een verkeerde boodschap zijn als wij geen gevolg zouden geven aan deze overeenkomst.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris. Het Parlement is nu volledig op de hoogte van dit vraagstuk.
(Het Parlement willigt het verzoek om uitstel van de stemming in)

Verslag (A5-0047/1999) van de heer Linkohr, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot sluiting van de Overeenkomst voor wetenschappelijke en technologische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Argentinië (COM(1999)0292 - C5-0040/1999 - 1999/0125(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan) 
Verslag (A5-0045/1999) van de heer Menrad, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot instelling van het Comité voor de werkgelegenheid (COM(1999)0440 - C5-0173/1999 - 1999/0192(CNS) en het voorstel van de Commissie "richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2000" (COM(1999)0441 - C5-0147/1999 - 1999/0816(CNS))

Menrad
Mevrouw de Voorzitter, ik wil eerst drie opmerkingen maken. Ik merk uitdrukkelijk op dat ik met mijn advies het standpunt van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken vertolk en dat ik er op enkele punten persoonlijk een andere mening op nahoud.
Ten tweede verwerp ik nieuwe amendementen als ik vind dat ze inhoudelijk niets nieuws brengen. Ik vind dat onze voorstellen aan de Raad geconcentreerd moeten zijn.
Ten derde zijn er natuurlijk ook amendementen die ik inhoudelijk verwerp, zoals amendement 46, dat verkorting van de arbeidstijd met behoud van loon als enig deugdelijk middel propageert. Ik ben voorstander van flexibilisering.

De Voorzitter
Hartelijk dank voor deze uitleg, mijnheer Menrad. U heeft uw mening over ieder amendement duidelijk toegelicht. Zoals gebruikelijk zal ik het Parlement op de hoogte stellen van uw standpunt.
Betreffende amendement 13

Menrad
Mevrouw de Voorzitter, wat amendement 13 betreft, heb ik er niets op tegen dat het in zijn geheel in stemming wordt gebracht, maar wil ik er wel op wijzen dat de Duitse tekst niet correct is. Wij behandelen hier een amendement dat mondeling ook in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken werd voorgesteld. Dat mondelinge amendement van de heer Skinner en een opmerking van mevrouw Sbarbati over het gehandicaptenbeleid komen in de Duitse tekst niet voor. De toelichting is correct, de oorspronkelijke Duitse tekst is dat niet. Ik verzoek u ons te laten stemmen over wat wij in de commissie hebben besloten. De Engelse tekst lijkt mij overigens juist te zijn.

De Voorzitter
Heel goed, mijnheer Menrad. Hartelijk dank voor deze belangrijke toelichting.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, ik wil een beroep doen op het Reglement wat betreft de gegrondheid van het daarin opgenomen artikel 29. Tijdens de zojuist gehouden stemming heeft iedereen kunnen constateren dat sommige afgevaardigden anders hebben gestemd dan het merendeel van hun fractiegenoten. Weliswaar biedt hun mandaat hun deze vrijheid, maar deze gang van zaken toont aan dat er bij stemming wel degelijk sprake kan zijn van onafhankelijk gedrag zonder dat de fractie hiermee haar politieke gezindheid verliest die volgens artikel 29 van dit Reglement vereist is. Voor zowel kleine als grote fracties moeten weliswaar dezelfde regels gelden, maar ik denk niet dat de leden het wenselijk achten de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten op te heffen omdat sommige nationale delegaties in dit Parlement naar eigen inzicht stemmen. Ons Parlement moet echter de samenhang niet uit het oog verliezen en daarom terugkomen op de beslissing die de meerderheid van de afgevaardigden hier dacht te moeten nemen met betrekking tot een fractie die haar leden in alle onafhankelijkheid liet stemmen. Deze fractie had het recht haar onafhankelijke stemgedrag in haar interne reglement op te laten nemen, aangezien dit niet in strijd is met de politieke gezindheid waarvan in artikel 29 van het Reglement sprake is.

Verslag (A5-0046/1999) van de heer Menrad, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het ontwerp van de Commissie voor een gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid 1999 (SEC(1999)1386 - C5-0215/1999) - 1999/2139(COS)
(Het Parlement neemt de resolutie aan) 
Ontwerpresolutie (B5-0204/1999) van mevrouw Palacio Vallelersundi, namens de Commissie juridische zaken en interne markt over de strategie voor de Europese interne markt
(De Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaringen- Verslag-Menrad (A5-0045/1999)

Maes
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben het verslag over het werkgelegenheidsbeleid niet goedgekeurd. Met de Commissie stellen wij vast dat er grote tekortkomingen zijn bij de lidstaten in verband met het uitvoeren van het werkgelegenheidsbeleid, zoals het in de richtsnoeren is vastgelegd. Maar wij vragen ons af of de Commissie wel voldoende oog heeft voor de vaststelling dat binnen de lidstaten zelf grote welvaartsverschillen en grote verschillen inzake werkgelegenheid tussen de verschillende regio's bestaan. Ik geef het voorbeeld van België. In Vlaanderen werkloosheidspercentage van 8,2%, in Wallonië: 24,5%. U begrijpt dat Vlaanderen en Wallonië binnen België eenzelfde beleid voeren inzake fiscaliteit en sociale zekerheid, maar dat is onvoldoende. Er moet een duidelijk verschillende regionale politiek gevoerd kunnen worden. Daarvoor moeten ook regionale statistieken beschikbaar zijn. Ik betreur dat de Commissie niet uitgaat van deze regionale werkelijkheid, want ik ben ervan overtuigd dat een regionale aanpak en een Europese aanpak beide noodzakelijk zijn. Maar dat men daarvoor ook moet beschikken over de regionale cijfers, want die van de lidstaten verdoezelen de regionale werkelijkheid.

Ilgenfritz
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij hebben de verslagen over de werkgelegenheid allemaal goedgekeurd. Wij vinden echter dat er in Europa dramatisch veel werklozen zijn en dat wij op nationaal noch op Europees niveau weten wat wij daartegen kunnen doen. Een belangrijke reden daarvoor is dat het ons, Europeanen, in vergelijking met de Amerikanen over het algemeen ontbreekt aan de bereidheid om risico's te nemen en dat de bevolking niet gemotiveerd is om niet alleen voor economische groei, maar ook voor een positief werkgelegenheidsbeleid in Europa en de lidstaten te zorgen.
Ook het feit dat wij bijvoorbeeld in Oostenrijk zeer weinig ondernemers hebben, hangt daarmee samen. In Oostenrijk hebben wij maar ongeveer 8% ondernemers. In internationaal verband nemen wij daarmee de voorlaatste plaats in. Uit peilingen bij schoolverlaters en studenten die voor een beroep moeten kiezen, is gebleken dat 60% van onze jongeren in plaats van een actieve bezigheid een loopbaan als ambtenaar kiezen. Wij kunnen dat vergelijken met een voetbalmatch waarbij 13 van de 22 spelers scheidsrechter willen zijn en er slechts negen willen meespelen. Uiteindelijk zijn er dan maar 2 of 3 aanvallers, wat voor het resultaat nochtans doorslaggevend is.
Daarom is er behoefte aan een beter klimaat. De wetten moeten worden vereenvoudigd en wij mogen vooral niet - ook niet in dit Parlement - teveel willen regelen, niet op nationaal niveau en ook niet met Europese normen, verordeningen of richtlijnen. Anders zal de bevolking op den duur geneigd zijn elk risico te vermijden, niet zelfstandig of actief te worden maar op veilig te spelen. Dat zou er uiteindelijk toe leiden dat wij een heropleving...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Gillig
Mevrouw de Voorzitter, ik wil een stemverklaring afleggen over het verslag-Menrad, met name wat betreft amendement 31. Dit amendement is verworpen. De Franse socialistische delegatie heeft zich van stemming onthouden. Dit geldt ook voor mijzelf.
De voornaamste reden hiervoor was het radicale karakter van de tekst. Wij onderschrijven de gedachte dat de regelingen ter stimulering van de werkgelegenheid niet geheel aan strikte technocratische controle moeten worden onderworpen. Het gevaar hiervan is immers dat deze regelingen niet ten goede zouden komen aan in problemen verkerende werkzoekenden. Wij zijn daarom niet voor controle, maar voor positieve en constructieve begeleiding bij de stappen die gezet moeten worden. Wij weten immers allemaal dat deze stappen niet eenvoudig zijn.
Uit ervaring weten we ook dat alleen begeleiding in de vorm van financiële steun voor met name de minstbedeelden, niet toereikend is. Een deel van de problemen wordt hiermee immers niet opgelost. Wij kunnen onze schuld niet afkopen door deze mensen enkel wat geld toe te schuiven. Mensen in moeilijkheden moeten sociale begeleiding krijgen en worden geholpen de doelstellingen die in hun begeleidingscontract zijn opgenomen, daadwerkelijk te realiseren. Alleen op deze wijze kunnen alle regelingen ter bestrijding van de werkloosheid het beoogde resultaat hebben. De burgers die het zwaarst onder de werkloosheid geleden hebben moeten immers niet alleen toegang tot de arbeidsmarkt krijgen, maar ook worden geholpen een meer permanente positie in de maatschappij te verwerven.
Mede om die reden hadden we een amendement ingediend over de positieve stappen die gezet moeten worden. Helaas is de tekst niet aangenomen.

Caudron
Vorige week heb ik gesproken over de situatie bij Michelin. Zoals ik heb aangegeven is het schandalig dat een bloeiend bedrijf als Michelin op zo'n grote schaal zijn medewerkers ontslaat.
Vandaag wil ik u mijn mening geven over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor het jaar 2000. Het Verdrag van Amsterdam biedt mij deze mogelijkheid en ik wil haar aangrijpen om aan te geven hoe belangrijk ik het vind dat het Europees Parlement op formele wijze over dit vraagstuk geraadpleegd wordt.
Wij willen vandaag geen voorstel voor nieuwe richtsnoeren doen, aangezien de richtsnoeren die in 1997 zijn voorgesteld hun vruchten lijken af te werpen. We willen deze richtsnoeren echter wel aanpassen aan de nieuwe sociaal-economische situatie. Hierbij dienen wij ons te baseren op het gemeenschappelijk werkgelegenheidsverslag van 1999.
Uit dit verslag blijkt dat de werkloosheid sinds 1998 is gedaald van 10,1% tot 9,9% en dat het actieve deel van de beroepsbevolking is gegroeid met 1,8 miljoen mensen. Achter deze positieve cijfers gaan evenwel hardnekkige problemen schuil, en sommige bevolkingsgroepen worden hierdoor onevenredig getroffen. Zo bedraagt de jeugdwerkloosheid zo'n 20%. De helft van de werklozen in de Europese Unie zijn langdurig werklozen. Veel banen bieden weinig zekerheid en 60 miljoen Europese burgers leven onder de armoedegrens.
De Europese werkgelegenheidsstrategie moet dus een nieuw elan krijgen. Er moeten ambitieuze doelstellingen worden geformuleerd. Zo moet de werkloosheid over 5 jaar met 50% zijn afgenomen. Dit is alleen mogelijk als de ze op meerdere fronten wordt bestreden, waarbij gebruik wordt gemaakt van daadkrachtige preventieve en herstellende maatregelen.
Het is hierbij met name van belang dat het onderwijs en de beroepsopleidingen hervormd en gemoderniseerd worden. Iedereen, ongeacht zijn of haar sociale achtergrond, moet hiervan kunnen profiteren. Ook is het belangrijk dat er gebruik wordt gemaakt van de vorderingen die op technologisch en IT-gebied zijn geboekt. Verder moeten alle vormen van werkloosheid worden bestreden en moeten de arbeidsvoorwaarden worden verbeterd van werknemers met banen die weinig zekerheid bieden. We moeten tegen iedere prijs voorkomen dat burgers werkloos raken. Werklozen moeten gesteund, gestuurd en gemotiveerd worden in hun zoektocht naar werk. Vindingrijke maatregelen moeten er bedacht worden die van toepassing zijn op de verschillende nationale situaties. Verder moet de waardigheid van de werkzoekenden worden gerespecteerd.
Maar we moeten ook goed opletten dat we de misleidende voorstellen van sommige politici niet blindelings accepteren. Zo wordt bijvoorbeeld gesteld dat werklozen beter werk kunnen accepteren dat weinig bestaanszekerheid biedt, dan helemaal geen werk. Ons doel is werklozen structureel aan een baan te helpen, waarbij ze alle rechten genieten die andere werknemers ook hebben.

Cossutta
Werkloosheid is het grootste probleem in Europa, en in Italië is de werkloosheid zelfs dramatisch hoog: meer dan 12%. e strijd tegen de werkloosheid dient voortgezet te worden met doeltreffende, effectieve maatregelen die snel kunnen worden uitgevoerd. Het is van belang dat het Europees Parlement, ook op dit gebied, een democratische ruimte creërt waarin het de keuzes van de Europese Unie kan beïnvloeden. De Europese parlementsleden mogen zich niet ertoe beperken - zoals in het verleden is gebeurd - slechts toe te kijken bij de besluiten die elders worden genomen en die niet beantwoorden aan de werkelijke behoeftes van de bevolking.
Wij zijn het niet eens met het document over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid, omdat dit is geënt op de ideeën en principes van de economische vrijhandel. Het Europees Parlement geeft enkele aanwijzingen voor het verwezenlijken van gelijke kansen voor mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, voor de constante zoektocht naar een dialoog tussen de sociale partners en voor de noodzakelijke raadpleging en informatie van de werknemers door de ondernemingen.
In ons land strijden de communisten voor de snelle goedkeuring van de wet inzake de vakbondsvertegenwoordiging; dit is eveneens een daad van democratie op de werkplek.
Wij nemen nota van de aanwijzing van het Europees Parlement om de fiscale prikkels voor ondernemingen aan banden te leggen "zodat zij een effectieve bijdrage leveren aan het creëren van banen en niet worden gebruikt voor herstructureringen en bedrijfsverplaatsingen welke gepaard gaan met collectief ontslag", opdat het schandaal rond Michelin zich niet herhaalt.
Met betrekking tot aandachtspunten voor de arbeidsmarkt die beperkt en ontoereikend zijn, hebben wij zeer redelijke en verantwoordelijke amendementen ingediend. Deze zijn echter niet aangenomen. Daarom hebben de Italiaanse communisten tegen het verslag-Menrad gestemd.

Darras
Politieke consensus over dit soort verslagen is uitgesloten. Het gaat om een vraagstuk dat bij uitstek politiek van aard is. Conservatief-rechtse afgevaardigden nemen het gebrek aan bestaanszekerheid voor lief, terwijl linkse afgevaardigden in deze kwestie naar sociale convergentie streven, waarbij het gaat om de relatie tussen werkgelegenheid, de kwaliteit van het werk en sociale bescherming.
Dankzij de vorderingen die in Amsterdam zijn geboekt kunnen we ons nu via het verslag-Menrad voor de eerste keer mengen in deze discussie over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten.
Er moeten kwantitatieve doelstellingen komen die aan een tijdspad onderworpen worden. In dit kader zijn de amendementen die mijn fractie opnieuw heeft ingediend van groot belang. In deze amendementen staat dat:
1. de gecombineerde inspanningen van de lidstaten en de Europese Unie de komende vijf jaar tot een werkgelegenheidspercentage van 65% moeten leiden;
2. de preventieve maatregelen in elk van de lidstaten de komende vijf jaar de werkloosheid met 50% moeten terugdringen;
3. er stimulerende maatregelen moeten worden getroffen om jonge werklozen aan het werk te krijgen;
4. er wederom moet worden afgesproken dat in 2002 alle scholen over computers beschikken en alle studenten toegang hebben tot Internet.
Bij werkgelegenheid gaat het niet alleen om het aantal banen, maar vooral ook om de kwaliteit van het werk, het onderwijs en de beroepsopleidingen voor alle burgers.
We zullen op al deze punten beoordeeld worden, dat wil zeggen op zowel de kwalitatieve als de kwantitatieve resultaten. Het gaat hierbij om een nieuwe manier van leven die zowel betrekking heeft op het leven op de werkvloer als op het leven daarbuiten.
We moeten ons ten volle durven inzetten voor verhoging van de levensstandaard en verbetering van de integratie.

Fruteau
Het doet me genoegen dat het Europees Parlement dankzij het Verdrag van Amsterdam nauw betrokken is bij de uitvoering van het Europese werkgelegenheidspact. Zo heeft dit Parlement zich kunnen uitspreken over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2000.
De belangrijkste pijlers van dit beleid zijn: verbetering van de inzetbaarheid, ontwikkeling van het ondernemerschap, vergroting van het aanpassingsvermogen van ondernemers en hun werknemers en vergroting van de gelijkheid van kansen voor man en vrouw. Dit zijn ambitieuze beginselen, maar we willen ook dat de Raad en de Commissie de richtsnoeren omvormen tot concrete voorstellen die moeten worden vertaald in praktische en efficiënte maatregelen in de lidstaten.
Het doet me genoegen dat de werkloosheid op Europees niveau gedaald is van 10,1% van de beroepsbevolking in 1998 tot 9,4% in 1999. Deze cijfers kunnen echter de zeer schrijnende economische, humanitaire en sociale situatie van de minst bedeelde regio's van de Gemeenschap niet verhullen.
Niet iedereen profiteert van de groei. Integendeel! In de Franse overzeese departementen zijn de werkloosheidspercentages dramatisch hoog: Martinique 27%, Guadeloupe 30% en la Réunion 37%. Deze percentages worden bovendien almaar hoger. De laatste jaren is de werkloosheid verder toegenomen. Jaarlijks komen er tienduizenden werkloze jongeren bij, die iedere hoop wordt ontnomen. Op 25-jarige leeftijd heeft men "een heel leven voor zich", zoals men pleegt te zeggen, maar de jongeren hebben geen enkele mogelijkheid iets van hun leven te maken. Ze zijn tot een werkloos bestaan veroordeeld en leven op een absoluut bestaansminimum. Is de jeugd onder deze omstandigheden niet min of meer ter dood veroordeeld? Moet het ons verbazen (of ergeren, zoals voor sommigen van ons geldt) dat deze omstandigheden aanzetten tot gewelddadigheden onder jongeren en dat de druk op de jeugd soms tot het uiterste wordt opgevoerd?
Deze situatie is niet tijdelijk en daarom des te zorgelijker. Ze is te wijten aan onze onthechting, aan onze neiging tot isolationisme en aan de structuur van onze demografisch dynamische maatschappijen. De traditionele recepten zullen hun vruchten daarom niet kunnen afwerpen. Terugkeer van de groei alleen is niet voldoende om opnieuw volledige werkgelegenheid te realiseren, ook al is deze groei duurzaam van aard.
We kunnen echter wat aan de huidige situatie doen. Niets is onvermijdelijk en daarom moeten we ons hart laten spreken en onze verbeelding gebruiken om specifieke oplossingen voor deze specifieke situatie te vinden.
In het nieuwe artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam wordt aandacht besteed aan het bijzondere karakter van de overzeese departementen als ultraperifere regio's van de Unie. Op basis van dit artikel kunnen we maatregelen aannemen ten behoeve van de ontwikkeling van deze departementen die afwijken van het Gemeenschapsrecht. Ik wil hierbij in herinnering brengen dat de Commissie afgelopen juni op de Europese Raad van Keulen werd verzocht voor het einde van het jaar voorstellen te ontwikkelen om deze nieuwe rechtsgrondslag gestalte te geven. Ons Parlement moet erop toezien dat er moedige en ambitieuze maatregelen worden voorgesteld. Alleen zo kunnen we het hoofd bieden aan de problemen die deze regio's kenmerken. Het is de enige mogelijkheid om tegemoet te komen aan de hooggespannen verwachtingen van de bevolking van deze Europese departementen in het hart van de Caraïben en de Indische Oceaan.

Laguiller
Ik kan het verslag over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten niet steunen.
Met deze richtsnoeren wil men immers niets veranderen aan de dominante positie van de markt en de multinationale ondernemingen binnen de economie. De Europese Unie telt 20 miljoen werklozen en 60 miljoen armen. In de richtsnoeren worden echter geen bindende maatregelen voorgesteld om ontslagen en het verdwijnen van arbeidsplaatsen te voorkomen. De enige remedie die wordt voorgesteld is steun aan het bedrijfsleven, wat meestal geen nieuwe banen oplevert.
Het zogenaamde "werkgelegenheidsbeleid" bevat weinig meer dan wat holle frasen. Is dit beleid geen excuus om de werkgevers te blijven subsidiëren? In ruil hiervoor hoeven we weinig terug te verwachten zolang er van overheidswege geen maatregelen worden getroffen om te voorkomen dat grote Europese ondernemingen winst kunnen maken en tegelijkertijd arbeidsplaatsen schrappen. Het feit dat de Europese lidstaten juist op dit terrein weigeren dwingende maatregelen te treffen maakt duidelijk dat ze er zich vooral voor beijveren om alle hindernissen voor bedrijven weg te nemen, met inbegrip van de sociale obstakels, zodat ondernemingen hun winsten kunnen maximaliseren. Het daadwerkelijk terugdringen van de werkloosheid is voor hen zeker geen prioriteit.

Thors
Bij de behandeling van het verslag-Menrad werden veel belangrijke kwesties over gelijke kansen aangekaart. Ik steun de voorstellen die benadrukten dat men zich met name op jonge vrouwen moet richten wanneer er opleidingsinitiatieven voor de informatiemaatschappij worden gepland. Omdat ik op principiële gronden tegen kwantitatieve doelstellingen binnen de werkgelegenheidsstrategie ben, kon ik de doelstelling om binnen vijf jaar het inkomensverschil met een zeker percentage te verkleinen (amendement 22) niet steunen.
Kwantitatieve doelstellingen, met name binnen de EU, geven een verkeerd beeld van de feitelijke mogelijkheden van de Unie op het gebied van de werkgelegenheid. Ze zijn evenmin verenigbaar met het subsidiariteitsbeginsel.
Het is goed dat de lidstaten gestimuleerd worden om te streven naar de beste praktijken, maar die worden niet bereikt door middel van kwantitatieve doelstellingen. Daarentegen is het verheugend dat gendermainstreaming veel aandacht krijgt.
Interne markt (B5-0204/1999)

MacCormick
Ik wil in het bijzonder enkele opmerkingen maken over de manier waarop ik heb gestemd over de strategie voor de interne markt. Eerst wil ik echter aangeven dat ik de motie van orde betreffende het uitstel van de stemming over de visserijkwestie niet heb gesteund. Ik kan over twee weken namelijk absoluut niet in Straatsburg aanwezig zijn, en wil desondanks mijn solidariteit betuigen met de Schotse deelvissers, met name de vissers op de eilanden en in andere afgelegen gebieden.
Wat de strategie voor de interne markt betreft doet het me deugd dat amendement 1 het heeft gehaald. Mijn geachte fractiegenote mevrouw Escherer heeft dit amendement ingediend om de positie te verbeteren van kunstenaars die vanwege hun beroep door de hele Gemeenschap reizen en in veel verschillende landen inkomsten genieten. Ik ben erg blij dat de Commissie onze aanbeveling heeft willen overnemen.
Tenslotte het volgende. Tijdens het debat van gisterenavond over die resolutie als geheel heb ik de aandacht van de heer Bolkestein gevestigd op de passages in het verslag waarin wordt gesproken over de noodzaak de hindernissen die de verwezenlijking van de interne markt in de weg staan, uit de weg te ruimen. Daarnaast heb ik opnieuw aandacht gevraagd voor het probleem van de lectoren vreemde talen aan Italiaanse universiteiten. Ondanks drie uitspraken op het hoogste gerechtelijke niveau in Europa worden de rechten van deze lectoren nog altijd niet erkend. Ik hoop dat de Commissie krachtig zal optreden, zoals de heer Bolkestein gisterenavond aangaf, om een einde te maken aan dit onrecht.
Dank u.

De Voorzitter
Hiermee zijn alle agendapunten behandeld.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.20 uur gesloten)

