Verklaring van de Voorzitter
De Voorzitter
Zoals u weet zijn er de laatste dagen in een aantal Europese landen aanslagen gepleegd op synagogen.
Omdat er deze oktoberzitting over de begroting wordt gestemd, staan er geen dringende resoluties op de agenda. Namens het Europees Parlement wil ik hier echter wel deze afschuwelijke gewelddaden veroordelen. Ons Parlement heeft zich immers altijd ingezet voor vrijheid van godsdienst en tolerantie tussen alle bevolkingsgroepen.
Samen met een aantal collega's, die gezien de aard van hun werkzaamheden in het Europees Parlement nauw bij dit vraagstuk zijn betrokken, heb ik gisteren de vertegenwoordigers van de voornaamste godsdiensten in Frankrijk ontvangen. In Frankrijk is de golf van geweld immers het meest verontrustend. Aan het einde van de bijeenkomst hebben we in een gezamenlijke verklaring deze criminele praktijken veroordeeld. Gezamenlijk willen wij voorkomen dat het racisme, het antisemitisme en de rassenhaat opnieuw de kop opsteken. Ook willen we het respect voor de medemens vergroten en de burgers in onze lidstaten nader tot elkaar brengen, ongeacht hun nationaliteit en hun religieuze overtuigingen.
Zoals u weet heeft het Europees Parlement al in 1985 de aanzet gegeven voor een gezamenlijke verklaring van de drie instellingen tegen racisme en vreemdelingenhaat. Sindsdien hebben we nog veel meer maatregelen getroffen en initiatieven ontwikkeld, zoals onlangs nog het Handvest van de grondrechten. Wij zullen onze inspanningen onverdroten voortzetten.
(Applaus)
Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mijn interventie gaat over de situatie in Ivoorkust.
Deze week hebben wij geen actualiteitendebat. Na Servië heeft gisteren de bevolking van Ivoorkust met haar verzet tegen de militaire junta en de aantijging van onrechtmatige verkiezingen laten zien wat de democratie haar waard is. Ik vind dat u de heer Laurent Gbagbo, winnaar van de in dit land gehouden verkiezingen, namens het Europees Parlement een solidariteits- en steunbetuiging moet sturen.

De Voorzitter
Dat zal ik graag doen, mijnheer Barón Crespo.

STEMMING
- Ontwerpamendementen en wijzigingsvoorstellen betreffende de kredieten van afdeling III, Commissie, van het ontwerp van algemene begroting voor 2001

Ontwerpamendementen op de afdelingen I, II, IV, V, VI, VII en VIII van het ontwerp van algemene begroting voor 2001, betreffende het Europees Parlement, de Raad, het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de regio' s en de Ombudsman
Vóór de stemming:
(De Groenen openen gele paraplu' s met het opschrift "Climat Change" ) De Voorzitter. Hoewel het geel heel goed past bij het blauw van onze stoelen, wil ik u toch verzoeken uw paraplu' s dicht te klappen zodat we over onze begroting kunnen stemmen op een manier die ons Parlement waardig is.

Wynn (PSE), voorzitter van de Begrotingscommissie. (EN) Mevrouw de Voorzitter, zoals u zojuist al zei, wordt dit een langdurig proces. Normaliter proberen wij de stemming over de begroting te stroomlijnen om er zo snel mogelijk doorheen te komen. Wij zitten nu echter met een groot aantal amendementen. Ik respecteer volledig het democratisch recht van de leden van het Parlement om amendementen in te dienen, maar ik moet hen wel waarschuwen dat als amendementen worden aangenomen die geen deel uitmaken van het algemeen kaderakkoord tussen de fracties, wij boven het plafond beginnen uit te komen. Dan moeten wij de stemming stopzetten.
Wij hebben in nagenoeg geen enkele categorie een marge. U moet wel beseffen dat als deze stemming anders loopt dan gepland, ik, of mevrouw Haug, misschien op een gegeven ogenblik moet opstaan om de stemming te stoppen. Dan moeten wij namelijk nagaan wat verder nog in stemming gebracht kan worden.
Ik heb eigenlijk twee verzoeken. Het eerste verzoek is gericht aan de collega' s van de Landbouwcommissie. Zij hebben meer dan 30 amendementen ingediend. De nota van wijziging zal vóór de tweede lezing op tafel liggen en dan zullen wij definitief besluiten over de landbouwvraagstukken. Daarom zou ik hen willen verzoeken deze amendementen in te trekken. Dat zou ons een hoop tijd besparen.
Ook wil ik de heer Heaton-Harris en zijn collega' s vragen om hun 33 amendementen in te trekken. Ook dat zou ons verschrikkelijk veel tijd besparen. Ik moet trouwens zeggen dat die 33 amendementen een stuk beter zijn dan de 393 amendementen die de heer Heaton-Harris en zijn collega' s in de commissie hebben ingediend. Wij mogen dus eigenlijk wel dankbaar zijn dat er nu nog maar 33 amendementen zijn. Toch zou ik terugtrekking daarvan ten zeerste appreciëren. Dat zal de stemmingsprocedure aanzienlijk bespoedigen.

Heaton-Harris
Mevrouw de Voorzitter, de heer Wynn maakte een opmerking over het aantal amendementen dat mijn commissie zou hebben ingediend. Ik moet hem erop attenderen dat dit deel uitmaakt van het democratisch proces. Als wij hier niet zitten om voorstellen te doen of dingen te betwisten, waarvoor zitten wij hier dan wel?

Haug
Mevrouw de Voorzitter, nu hebben wij echter op één vraag nog geen antwoord gekregen, namelijk of de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling bereid is zijn amendementen in te trekken. Ik zou dat graag willen, aangezien dat het grootste probleem is. Als we namelijk één amendement aannemen - u weet dat, mijn collega' s weten dat, ik heb het meer dan eens gezegd - gaan we zogezegd al tegen de interinstitutionele overeenkomst in, omdat we dan namelijk de marge voor betalingen overschrijden. Wilt u misschien nog een keer iemand van de Landbouwcommissie vragen?

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw de Voorzitter, ik begrijp de tegenwerpingen van de rapporteur, maar met de amendementen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling wordt er niet alleen over geld gestemd, maar ook over een bepaalde richting. Uit de amendementen blijkt wat de Landbouwcommissie wil, en we zijn helaas niet in staat om ze in te trekken. We zullen ze in stemming brengen en zien wat het Parlement ermee doet. Wij van de Landbouwcommissie vinden de amendementen goed doordacht en kunnen ze daarom niet intrekken. Ik hoop dat ik hier ook spreek namens de andere coördinatoren.

De Voorzitter
Het antwoord is duidelijk, mevrouw Haug. U wilt dus compromisvoorstellen indienen.

Haug
Voorzitter, wij moeten natuurlijk zoals elk jaar en bij elke vaststelling van de begroting nog vooraf stemmen over enkele technische correcties. Op het laatste moment hebben er nog onderhandelingen plaatsgevonden met alle fracties, en bij vijf punten wil ik als rapporteur enkele correcties toelichten. Allereerst gaat het om lijn B3-300, om de voorlichtingsacties. Daar zijn de fracties overeengekomen om 50% in de begrotingslijn te plaatsen en 50% in de reserve te laten, en niet om alles zoals bij de laatste stemming in de reserve te plaatsen. Hetzelfde geldt bij lijn B3-306 voor het voorlichtingsprogramma PRINCE. Daar willen we nu ook 50% in de begrotingslijn en 50% in de reserve plaatsen.
Bij lijn B5-312 - voor het Bureau voor geneesmiddelenbeoordeling in Londen - willen we nu 1,3 miljoen meer voor het Bureau in Londen betalen, omdat we hebben ingezien dat het nu een grotere taak heeft met de weesgeneesmiddelen. Dus: Bureau voor geneesmiddelenbeoordeling plus 1,3 miljoen. De vierde lijn betreft de zogenaamde performance reserve. Hier hebben we door de technische aanpassing twee lijnen in de reserve geplaatst, nadat we de performance reserve in de Begrotingscommissie hebben besloten. Voor deze twee lijnen stonden al helemaal geen bedragen meer, maar enkel nog een p.m.-vermelding. Het betreft de lijnen B7-5211 en B7-547. Deze hebben betrekking op de samenwerking in het Oostzeegebied en het burgerbestuur op de Balkan.
De laatste lijn die bij dit compromispakket van de fracties hoort, is A-3027. Deze heeft betrekking op het Internationaal Europees Opleidingscentrum. Hierbij moet alles in de lijn worden begroot, en zal er dus geen reserve meer bestaan. Tegelijkertijd moeten de middelen met 300.000 euro worden verhoogd tot 1,8 miljoen. Dit zijn de technische wijzigingen. Ze zijn zo met de fracties overeengekomen en ik verzoek u dit punt vóór de stemming over de begroting te plaatsen, zodat wij over het pakket kunnen gaan stemmen.

Ferber
Mevrouw de Voorzitter, beste collega' s, bij de administratieve begrotingen ligt de zaak iets eenvoudiger, maar ook hier moeten we bij een begrotingslijn eventueel een technische correctie uitvoeren, afhankelijk van hetgeen het Parlement hierover beslist. Ik wil u dan ook verzoeken om te stemmen voor aanpassing van begrotingslijn A-206, Verwerving van onroerende goederen. Deze aanpassing is afhankelijk van de amendementen die worden aangenomen. Wij willen namelijk de door onszelf opgelegde beperking tot 20% van het totaal aan administratieve uitgaven niet overschrijden. Ik denk dat dit hier in het Parlement zo het gebruik is, en ik zou blij zijn als u voor zou stemmen.

De Voorzitter
Ik heb een voorstel ontvangen van de heer Wurtz tot algehele verwerping van de algemene begroting voor 2001.

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, het is al bekend wat de uitslag van de komende stemming zal zijn, maar wij willen dit vraagstuk graag aan de orde stellen. Het kernprobleem dat in onze resolutie zit verweven zal ons de gehele begrotingsprocedure, en zelfs daarna, blijven achtervolgen. Als blijkt dat onze vrees gegrond was, hoop ik dat, ongeacht de uitslag van deze stemming, alle collega' s die onze ambities voor Europa delen zich achter ons zullen scharen.

De Voorzitter
Ik breng het voorstel tot algehele verwerping van de algemene begroting voor 2001 in stemming. Ik breng u in herinnering dat dit voorstel alleen kan worden aangenomen op basis van een gekwalificeerde meerderheid.
(Het Parlement verwerpt het voorstel) Vóór de stemming over wijzigingsvoorstel 19

Maat
Voorzitter, wij hebben in blok 1 gestemd. Het is een amendement van de liberale fractie om de tabakssubsidie met 5 miljoen euro te verhogen. Ik constateer hier dat er voorstellen zijn om het budget te verlagen. De vraag is hoe zich dat met elkaar verhoudt, maar bovendien is mij volstrekt niet helder dat in blok 1, dankzij de liberalen deze verhoging is voorgesteld, en vervolgens onder amendement 6, 4, 9 een aantal leden uit de fractie van diezelfde liberalen voorstelt het hele budget te schrappen. Het is óf een manier van liberale politiek bedrijven waarbij de linkerhand niet weet wat de rechterhand doet, óf daar is geen coördinatie. Wij kunnen toch niet het ene moment voor een verhoging stemmen en het andere voor een verlaging. Ik vind het ook een beetje kiezersbedrog als ik eerlijk ben.

De Voorzitter
Ik verzoek u dergelijke opmerkingen voortaan achterwege te laten.
Vóór de stemming over wijzigingsvoorstel 929

Haug
Mevrouw de Voorzitter, mogelijkerwijze wil de heer Maat hetzelfde zeggen als ik. We hebben namelijk deze morgen nog met elkaar gesproken. Wijzigingsvoorstel 929 van de Begrotingscommissie heeft betrekking op twee lijnen in rubriek 1b. Hierbij gaat het om jonge boeren en milieumaatregelen. Ik wil nu een mondeling amendement indienen om aan deze lijn iets te wijzigen. We geven de jonge boeren 10 miljoen meer en schrappen hiervoor 10 miljoen bij de milieumaatregelen. Dat is begrotingsneutraal, maar we komen dan wel tegemoet aan de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling.

Maat
Voorzitter, ik kan u alleen mededelen dat de Landbouwcommissie het voorstel van de rapporteur volledig steunt.

De Voorzitter
Er is een verzoek tot indiening van een mondeling amendement. Wie maakt er bezwaar tegen het in overweging nemen van dit mondeling amendement?
(Aangezien meer dan 12 leden bezwaar hebben, wordt het mondeling amendement verworpen)

Haug
Mevrouw de Voorzitter, dan moet het wijzigingsvoorstel als voorgesteld door de Begrotingscommissie helaas in stemming worden gebracht. U weet allen dat er jammer genoeg geen marge is, en al helemaal niet in 1b. Daar is namelijk nul marge.
Verslag (A5-0300/2000) van mevrouw Haug, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001, Afdeling III - Commissie (C5-0300/2000 - C5-0301/2000 - 1999/2190(BUD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan) Verslag (A5-0292/2000) van de heer Ferber, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001
Afdeling I - Parlement
Afdeling II - Raad
Afdeling IV - Hof van Justitie
Afdeling V - Rekenkamer
Afdeling VI - Economisch en Sociaal Comité
Afdeling VII - Comité van de regio's
Afdeling VIII - Europese Ombudsman
(C5-0300/2000 - 1999/2191(BUD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)Betreffende amendement 3:

Heaton-Harris
Mevrouw de Voorzitter, misschien kunt u ons opheldering geven over het volgende amendement van de EDD-Fractie. Als ik dit goed lees, betekent aanneming van dit amendement dat onze reiskosten worden vergoed tegen de reële kosten. En als we het amendement verwerpen, betekent dit dat de huidig reiskostenregeling gehandhaafd blijft.
Ik wilde alleen zeker weten dat ik dit goed lees. Misschien zal dat bepaalde collega' s aanzetten tot een ander stemgedrag.

De Voorzitter
Waarde collega, alle collega' s hier kunnen lezen.

Blak
Mevrouw de Voorzitter, het is de honderdste keer dat mijn collega Jens-Peter Bonde dit amendement indient. Kunnen wij hem misschien een programma voor zijn computer geven, zodat hij het niet iedere keer zelf hoeft te schrijven? Dat zou zijn werk verlichten.
(Het Parlement neemt de resolutie aan) Verslag (A5-0251/2000) van mevrouw Rühle, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor 2001 (COM(2000) 360 - C5-0340/2000 - 2000/2060(BUD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)Verslag (A5-0236/2000) van de heer Colom i Naval, namens de Begrotingscommissie, over het Interinstitutioneel Akkoord over de financiële memoranda
(Het Parlement neemt de resolutie aan)De Voorzitter. Ik wil alle rapporteurs feliciteren. Voorts wil ik de commissievoorzitters en iedereen die aan dit uitstekende resultaat heeft bijgedragen van harte gelukwensen.

Lambert
Mevrouw de Voorzitter, mijn naam staat onder talrijke amendementen op dit verslag. Ik wil het Parlement alleen verzekeren dat ik geen enkel amendement heb ondertekend. In dit geval heb ik mij niet achter de Italiaanse delegatie geschaard.

De Voorzitter
Wij zullen dat rechtzetten, mevrouw Lambert. Ik stel voor om nu tot de stemming over te gaan.
Vóór de stemming over amendement 60

Jové Peres
Mevrouw de Voorzitter, in amendement 60 is een rekenfout geslopen die correctie behoeft. Het betreft de drempels voor Nederlandse peren: het gaat niet om 243 maar om 279 ton. Ik neem aan dat niemand bezwaar tegen deze kleine correctie heeft.
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0276/2000) van de heer Nicholson, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van aanvullende technische maatregelen voor het herstel van het kabeljauwbestand in de Ierse Zee (ICES-sector VIIa) (COM(2000) 190 - C5-0219/2000 - 2000/0071(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0284/2000) van de heer Cushnahan, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het eerste en tweede Jaarverslag van de Europese Commissie over de Speciale Administratieve Regio Hongkong ((COM(1998) 796 - C4-0100/1999 en COM(2000) 294 - C5-0500/2000 - 1999/2009(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0296/2000) van de heer Van Hecke, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over samenwerking met ACS-landen die bij gewapende conflicten betrokken zijn (COM(1999) 240 - C5-0115/1999 - 1999/2118(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0804/2000) van de leden Gawronski e.a., namens de PPE-DE-Fractie, Sakellariou e.a., namens de PSE-Fractie, Malmström en Haarder, namens de ELDR-Fractie, Frassoni en Wuori, namens de Verts/ALE-Fractie, Di Lello Finuoli e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de uitvoering van de begrotingslijnen voor mensenrechten en democratie met betrekking tot campagnes voor een moratorium van de doodstraf
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0270/2000) van de heer Moreira Da Silva, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement inzake het beleid en de maatregelen van de EU om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen: Naar een Europees Programma inzake Klimaatverandering (EPK) (COM(2000) 88 - C5-0192/2000 - 2000/2103(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0271/2000) van de heer Moreira Da Silva, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het Groenboek van de Commissie over de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie (COM(2000) 87 - C5-0193/2000 - 2000/2104(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0803/2000) van mevrouw C.F. Jackson, namens de Commissie milieubeer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over de strategie van de Commissie voor de Conferentie van Den Haag over klimaatverandering (COP 6)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de overstromingen in Italië en Spanje
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0197/2000) van de heer Lund, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - Communautaire strategie voor hormoonontregelaars - een groep stoffen waarvan wordt vermoed dat ze de hormoonhuishouding van mensen en in het wild levende dieren ontregelen (COM(1999) 706 - C5-0107/2000 - 2000/2071(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
STEMVERKLARINGEN
Begroting 2001

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, tot mijn grote spijt heb ik tegen de begroting moeten stemmen. Ik vind namelijk dat er in de begroting onvoldoende posten zijn waarin kredieten voor de verbetering van de levensomstandigheden van bejaarden en pensioengerechtigden worden gereserveerd, of beter gezegd, die posten zijn er helemaal niet. Bovendien heb ik gezien dat een groot aantal van deze fondsen bestemd is voor de beroemde communautaire actieprogramma' s. Ik geloof niet dat deze programma' s een nuttige manier zijn om de communautaire fondsen te besteden. Volgens mij moet de Europese Unie de manier waarop zij het geld van de vijftien lidstaten besteedt radicaal veranderen.

Krivine en Vachetta
Als het Europees Parlement daadwerkelijk een parlement was en als Europa nog iets anders was dan alleen een monetair vrijhandelsgebied, dan had de Europese begroting meer dan 1% van het BBP mogen bedragen, zodat we de socialezekerheidsstelsels hadden kunnen harmoniseren en het energie- en vervoerbeleid hadden kunnen coördineren. Een gemeenschappelijke kapitaalbelasting had in dat geval de basis moeten vormen voor deze begroting. Maar laten we geen luchtkastelen bouwen. Het huidige Europa wordt gedomineerd door de neoliberale gedachte, volgens welke de overheidssteun en de structuurfondsen tot een minimum beperkt moeten worden. Er wordt voorrang gegeven aan de "structurele hervormingen" , die in praktijk de verdergaande privatiseringen en deregulering mogelijk moeten maken. Wij zouden er echter beter aan doen de speculatieve kapitaalbewegingen te controleren.
De echte verrassing van deze begroting zit 'm in de externe acties. Daar overheersen egoïsme en kleingeestigheid. Europa heeft een bijzondere verantwoordelijkheid met betrekking tot de Balkan en de regio ten zuiden van de Middellandse Zee. Als we de relatief bescheiden steun ten behoeve van onze rijkste landen zouden aanwenden om de vrede en ontwikkeling van deze regio' s te bevorderen, zou deze steun veel strategischer van aard kunnen zijn. We hebben echter gekozen voor een gevaarlijke vorm van struisvogelpolitiek. Om die reden hebben wij voor verwerping van deze begroting en tegen de voorgestelde richtsnoeren gestemd.

Paulsen en Olle Schmidt
In de stemming over de begroting hebben wij consequent tegen de voorstellen van de commissie betreffende een verhoging van de landbouwuitgaven in categorie 1 gestemd. De reden daarvoor is dat het geld van de EU naar onze mening beter aan andere gebieden besteed kan worden, waar het werkelijk nodig is. Het is niet redelijk dat ongeveer de helft van de totale EU-begroting elk jaar aan productie- en exportsteun van landbouwproducten wordt besteed. Het huidig gemeenschappelijk landbouwbeleid van de EU kost ons niet alleen veel geld, maar jaagt de prijzen voor de consumenten ook de hoogte in. Door de exportsubsidies moeten de voedingsoverschotten tegen lage prijzen op de wereldmarkt gedumpt worden, wat de levensmiddelenindustrie in vele ontwikkelingslanden in een nadelige concurrentiepositie plaatst. Het is opmerkelijk dat de Unie nog steeds steun verleent aan de tabaksproductie. De activiteiten en de begroting van de EU moeten daarentegen worden aangewend voor grensoverschrijdende problemen die de lidstaten alleen niet kunnen oplossen. Het EU-landbouwbeleid met zijn export- en productiesteun moet bijgevolg worden afgebouwd en tot op zekere hoogte vervangen worden door steun aan biologische diversiteit en milieumaatregelen.
Met betrekking tot de externe maatregelen in categorie 4 stemmen wij voor een visie die geen herziening van de financiële vooruitzichten veronderstelt. Voor ons is steun aan de democratische beweging en de wederopbouw van de Balkan-landen een van de belangrijkste prioriteiten die de EU moet stellen. Vooral voor een verbetering van de situatie in Servië moeten steunmaatregelen worden genomen.
Nu al een herziening van de financiële vooruitzichten verlangen is een ongelukkige keuze. Een herziening van het financieel plan houdt naar onze mening het risico in dat de EU-uitgaven over het algemeen stijgen, wat op dit ogenblik niet wenselijk is. Het Parlement moet er daarom voor zorgen dat de interinstitutionele overeenkomst gerespecteerd wordt en dat de begroting binnen het kader van het financieel plan blijft. Wij zijn van mening dat de middelen van de programma' s van categorie 4, die vandaag niet ten volle benut worden, voor de Balkan kunnen worden aangewend. Met behulp van het flexibiliteitsinstrument kunnen ook middelen worden vrijgemaakt.

Scallon
Tot mijn genoegen erkent het Parlement dat er naast de Europese Vrouwenlobby - die natuurlijk een belangrijke lobby is voor bepaalde vrouwenstandpunten - ook andere vrouwenlobby' s zijn op Europees niveau die zowel economische als politieke steun verdienen en moeten krijgen.
Niemand in het Parlement zou instemmen met discriminatie van vrouwen. Als men vrouwen echter niet het recht geeft hun stem te laten horen, doet men hun een vorm van geweld aan.
De Begrotingscommissie heeft ook dit jaar weer besloten dat dit een monopoliesituatie is en de bestemming van de kredieten van post A-3037 voor slechts één organisatie onaanvaardbaar is. Daarom moet deze begrotingslijn worden opengesteld voor andere vrouwengroepen.
Zoals de situatie nu is, is - en blijft - de EVL de enige begunstigde van deze begrotingspost voor vrouwengroepen. Andere vrouwenorganisaties, die ook duizenden Europese vrouwen vertegenwoordigen, komen aldus niet in aanmerking voor subsidie. Zij zijn dus niet vertegenwoordigd.
Men bewijst de democratie en de subsidiariteit allesbehalve een dienst door de EVL een monopolie toe te kennen en controle te geven over heel de begrotingslijn voor vrouwen. Als wij de stemmen van de Europese vrouwen gelijke uitdrukkingsmogelijkheden willen bieden, moeten wij een eind maken aan deze exclusieve ondersteuning.
Elke gekozen afgevaardigde heeft tot taak ervoor te zorgen dat de stemlozen hun stem duidelijk kunnen laten horen. Als wij de verschillende stemmen van de Europese vrouwen willen horen, moeten wij een eind maken aan deze monopoliesituatie bij de subsidiëring.
Wij moeten allen de Europese idealen van democratie en inclusiviteit hooghouden en weerstand bieden aan elke pressie van de groepen die een anti-Europese, monopolistische controle willen handhaven.

Herman Schmid en Sjöstedt
Wij zijn van mening dat het plafond van de begroting absoluut niet overschreden mag worden. De lidstaten moeten de middelen van de beschikbare begroting herschikken, zodat er voldoende economische middelen zijn voor extra steun aan de Balkan. Als de lidstaten het werkelijk willen, kunnen zij naar onze mening in de begroting die wij vandaag behandelen beslist beschikbare middelen vinden die niet aangewend worden.

Speroni
De afgevaardigden van de Liga Nord hebben tegen de ontwerpbegroting gestemd, niet omdat we tegen het Europese ideaal zijn, maar om te protesteren tegen de verwrongen manier waarop dat ideaal wordt toegepast.
Hoewel de burgers in plechtige bewoordingen een Europa met aandacht voor hun wensen, voor hun behoeften, hun belangen in het vooruitzicht wordt gesteld, is tijdens de stemming van vandaag het tegenovergestelde gebleken.
Collega' s, we weten allemaal dat het westen van de Povlakte onlangs door overstromingen is getroffen. Daarbij zijn mensen om het leven gekomen en is ernstige schade aangericht. Aan dat laatste is helaas niets meer te doen, maar steunmaatregelen waren noodzakelijk en fatsoenlijk.
Maar dit Parlement, dat altijd aandacht heeft voor de behoeften van volken van buiten de Unie, heeft zich vijandig opgesteld toen de eigen burgers door een ramp werden getroffen en de amendementen weggestemd die een paar miljoen euro voor hen uittrokken. Daarom hebben wij tegen gestemd.
Verslag-Haug (A5-0300/2000)

Alavanos
Ik heb tegen het verslag-Haug en voor het voorstel van mijn fractie tot verwerping van de algemene begroting 2001 gestemd, omdat
ten eerste de omvang van de begroting van de Europese Unie niet beantwoordt aan de enorme financiële behoeften van de samenleving van de Vijftien en van met name de meest achtergebleven landen en regio' s;
ten tweede de nieuwe kredieten voor de wederopbouw van Joegoslavië - die niet alleen noodzakelijk zijn maar zelfs omhoog moeten - het resultaat zijn van aanzienlijke verminderingen van de kredieten voor voedselsteun, landbouw, sociale uitgaven enzovoort, en niet van een verhoging van de begroting, waartoe de landen van de Europese Unie op morele gronden verplicht zouden zijn geweest, gezien het feit dat zij zelf hebben meegewerkt aan de vernietiging van het voormalig Joegoslavië;
ten derde de begroting een mechanisme is voor de toepassing van een beleid dat gekenmerkt wordt door sociale tekortkomingen en tekortkomingen op het gebied van de ontwikkeling, een beleid dat maar niet herzien wordt, ondanks de waarschuwingen door de val van de euro.

Andersson, Blak, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Hans Karlsson, Lund, Theorin en Thorning-Schmidt
De Zweedse en Deense sociaal-democraten stemmen voor het ontwerp van algemene begroting van de EU voor het begrotingsjaar 2001, dat het Parlement heeft opgesteld. Het ontwerp creëert een goed evenwicht tussen de noodzakelijke begrotingsdiscipline en de mogelijkheid voor de EU belangrijke activiteiten ten uitvoer te leggen. In verhouding tot de economie van de lidstaten is de begroting volgens het voorstel van de Raad de minst omvangrijke sinds meer dan tien jaar. Het Parlement wil de begroting ietwat verhogen, maar wij hebben nog een ruime marge alvorens het plafond bereikt is.
Het Parlement is er echter in geslaagd een aantal belangrijke prioriteiten erdoor te krijgen, waaronder meer middelen voor de bestrijding van werkloosheid en armoede, een aantal belangrijke maatregelen voor het milieu, voor gelijke kansen enzovoort. Wij stemmen tegen de rechtse aanvallen op het LIFE-programma en de European Womens Lobby.
Wij zijn vastbesloten de vereiste middelen te vinden voor de wederopbouw en democratisering van de Balkan, zelfs voor Servië. Daarom verzoeken wij de Raad positief te reageren op het initiatief van het Parlement een gemeenschappelijke en duurzame oplossing te vinden vóór de definitieve begroting in december wordt aangenomen. Een herziening van het begrotingsplafond voor externe acties (rubriek 4) is geen doel op zich, maar wij zijn daartoe bereid, indien het nodig is om de vereiste middelen voor de Balkan te verschaffen.
Wij staan kritisch tegenover de omvang en oriëntatie van het EU-landbouwbeleid. Hier is een grondige hervorming noodzakelijk, onder meer om plaats te maken voor de uitbreiding. Het landbouwbeleid kost de EU veel te veel geld. Wij hebben kritiek op de overproductie van landbouwproducten en op de voorlichtingscampagnes die de EU aanwendt om de overschotten te verkopen. Wij hebben vragen bij de omvangrijke steun aan de tabaksproductie, omdat wij van oordeel zijn dat dit strijdig is met de hoge ambities van de EU op het gebied van volksgezondheid.
Wij benadrukken het belang van een betere uitvoering van de EU-begroting, zodat wij de grote achterstand op bepaalde gebieden kunnen bijbenen. Het begrotingssysteem alsook de methodes inzake openheid, herziening en politieke controle zijn dringend aan verbetering en modernisering toe.
Wij hebben zelf voorstellen geformuleerd betreffende de zogenaamde Oostzee-begrotingslijn, maar wij aanvaarden dat dit voorlopig op de lange baan wordt geschoven tot een algemene oplossing voor de problemen met rubriek 4 gevonden is. Het Parlement is echter blij met het voorstel van de Commissie nieuwe begrotingslijnen te creëren voor lokale en regionale samenwerking in het Oostzeegebied in het kader van de pretoetredingssteun PHARE. Wij stemmen ook voor de verhoging van de middelen die bestemd zijn voor samenwerking tussen verbroederde gemeenten, omdat wij dit een belangrijke stimulans vinden voor de samenwerking op lokaal niveau binnen de Unie.

Turchi
De begroting die het Parlement vandaag in eerste lezing heeft aangenomen bevat weinig opzienbarends, noch in positieve, noch in negatieve zin.
We moeten erkennen dat de begroting tijdens de behandeling is verbeterd, onder andere dankzij de verschillende fracties die de rapporteur hebben overgehaald haar aanvankelijke rigide houding te herzien.
Het Parlement heeft de zeer restrictieve opstelling die de Raad in juli had aangenomen bij de stemming in eerste lezing weten bij te sturen, zonder buitenproportionele en onredelijke verhogingen voor te stellen.
De kredieten voor cruciale sectoren van de economie van de lidstaten, bijvoorbeeld landbouw, de structuurfondsen en het buitenlands beleid hebben nu een veel redelijkere hoogte, waarmee de Commissie haar taak kan volbrengen.
Wij zijn tevreden met de open houding van het Parlement ten opzichte van een initiatief dat, naar onze mening, de aandacht van deze Vergadering verdient. We doelen met name op het nieuwe proefproject voor financiering van voorlichtingscampagnes tegen pedofilie.
Er staan nog steeds onduidelijke posten op de begroting voor 2001: royale financiering voor een myriade van associaties en culturele centra, waarvan de noodzaak volgens ons niet volledig vaststaat. Ook is daar nog de lange schaduw van de herziening van de financiële vooruitzichten, waar het Parlement al sinds lang om vraagt om het hoofd te kunnen bieden aan de nieuwe verplichtingen in de Balkanregio, waaronder Servië. We zijn ons ervan bewust dat een dergelijke herziening de enige manier is om het hoofd te kunnen bieden aan zwaarwegende en onvoorspelbare verplichtingen, wanneer alle beschikbare instrumenten zijn uitgeput, van herverdeling van fondsen tot benutting van de flexibiliteitsmarges. Toch mag een dergelijke herziening niet leiden tot nieuwe substantiële bezuinigingen in de agrarische sector, maar dat is wel een reële hypothese.
Onze fractie zal ervoor waken dat dit gebeurt. Onder andere daarom hebben wij ons onthouden van stemming over het verslag-Haug bij de begroting voor 2001.
Verslag-Ferber (A5-0292/2000)

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Hans Karlsson en Theorin
Met betrekking tot de reisonkostenvergoeding van de leden van het Europees Parlement blijven wij bij ons standpunt dat alleen de werkelijk gemaakte reiskosten tijdens ons mandaat voor vergoeding in aanmerking komen. Wij stemmen daarom voor amendement 3 van de EDD-fractie waarin deze eis geformuleerd is.

Andreasen, Busk, Haarder, Jensen en Riis-Jørgensen
De Deense liberalen zijn er voorstander van dat de herziening van het ledenstatuut zo snel mogelijk een oplossing biedt voor de vergoeding van reiskosten, meer bepaald dat alleen werkelijk gemaakte kosten vergoed worden. Dat is de enige oplossing voor het probleem, niet een paar onbeholpen opmerkingen op de begroting.

Herman Schmid en Sjöstedt
De openbare sector in de lidstaten is sinds meerdere jaren het voorwerp van flinke besparingen. In dit verband is het beklemmend vast te stellen dat veel middelen in de EU-begroting onbenut blijven en dat er in bepaalde gevallen sprake is van pure geldverspilling. Indien bijvoorbeeld het Europees Parlement zijn vergaderingen in Straatsburg op vrijdag afschaft, zouden wij 1 miljoen euro besparen.
In het Europees Parlement wordt gepleit voor de invoering van lidmaatschapsbijdragen aan de Europese politieke partijen. Het is interessant vast te stellen dat de EU-partijen er blijkbaar niet in slagen hun eigen partijen of de individuele leden van deze partijen het lidmaatschap van een EU-partij te doen betalen, waardoor men gedwongen is de EU-partijen met openbare gelden te financieren. Dit bewijst de geringe motivatie voor het EU-project, zelfs bij de burgers die politiek actief zijn.
Voor het overige nemen wij afstand van de grote geldstroom die de EU besteedt aan landbouwsubsidies, regionale steun, het beheer van het Economisch en Sociaal Comité enzovoort. De openbare middelen die de EU uitgeeft, kunnen in de lidstaten op een nuttigere manier besteed worden.
Verslag-Rühle (A5-0251/2000)

Cauquil
Wij hebben uiteraard tegen de begroting van de EGKS gestemd omdat deze tot aan het verstrijken van het EGKS-Verdrag zal fungeren als subsidieparadijs voor de aandeelhouders in de metaalindustrie. De werkgevers hebben aanzienlijke subsidies gekregen om andere winstgevende zaken te beginnen, terwijl veel ontslagen werknemers voor altijd werkloos zullen blijven.
In deze ontwerpbegroting wordt weliswaar voorgesteld om geld vrij te maken voor sociale steun, maar dit voorstel is niet met cijfers onderbouwd. Alle werknemers die in de komende tijd nog ontslagen moeten worden, zullen tenminste de zekerheid moeten krijgen dat ze hun volledige salaris tot aan hun pensioengerechtigde leeftijd zullen ontvangen.

Konrad
Mevrouw de Voorzitter, beste collega' s, het EGKS-Verdrag loopt ten einde. Desalniettemin is er in Duitsland een compromis gesloten over de kolenmijnen dat loopt tot en met het jaar 2005. Ik ga ervan uit - en ik hoop dat de Commissie constructief meewerkt aan passende oplossingen - dat wij de drie jaar tussen 2002 en 2005 met een overgangsregeling kunnen overbruggen. Toch wil ik voor de tijd na 2005 onderstrepen dat in de EU-lidstaten geen energievoet van 10% mag worden ingevoerd die niet door een mededingingsautoriteit van de Europese Unie wordt gecontroleerd. Dat is geen oplossing voor de toekomst. Deze oplossing zou schade toebrengen aan het concurrentiebeleid van de Europese Unie en tegelijkertijd energie duur maken, vooral ook door de steun aan regeneratieve energievormen, wat uiteindelijk schadelijk is voor de standplaats Europa.
Verslag-Clegg (A5-0298/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, Giuseppina Cardazzi, een bejaarde en zieke vrouw die zich interesseert voor de wereld van de elektronica en voor Internet, ook omdat ze zich niet kan verplaatsen, heeft me gevraagd haar te helpen deze elektronische vorm van communicatie te begrijpen. Ze wil namelijk een apparaat aanschaffen waarmee ze zich via de telefoon met Internet kan verbinden. Ze heeft me gevraagd: "Ik heb niet zo veel geld, omdat ik veel kwijt ben voor medicijnen; kan ik geen gratis aansluiting op Internet krijgen?" Ik heb haar gezegd van wel, en daarom heb ik voor het verslag-Clegg gestemd. Dankzij dit verslag wordt de aansluiting op Internet via het bestaande net namelijk goedkoper.

Figueiredo
schriftelijk. (PT) Onder het voorwendsel van noodzakelijke bevordering van de concurrentie, worden we wederom geconfronteerd met een aanval op de openbare telecommunicatiesector op het gebied van fundamentele basisvoorzieningen voor de bevolking, zonder dat dit enige verbetering van geleverde diensten oplevert.
Zoals in het verslag wordt genoemd, stelt de ontbundelde toegang tot het aansluitnet nieuwe aanbieders in staat de concurrentie aan te gaan met de aangemelde exploitanten door het aanbieden van snelle datatransmissiediensten voor een permanente toegang tot Internet en multimediatoepassingen op basis van digitale aansluitnettechnologie, alsmede van spraaktelefoniediensten. Daarbij zal gebruik worden gemaakt van lokale netwerken die reeds zijn aangelegd door andere exploitanten, over het algemeen exploitanten van openbare diensten.
Anderzijds voorspelt de haast - ten gevolge van de besluitvorming tijdens de Top in Lissabon - waarmee de liberalisatie van deze zeer rendabele telecommunicatiedienst wordt doorgevoerd, weinig goeds wat betreft de bescherming van de belangen van de consumenten en van de werknemers in de sector. Ook dit zijn motieven om tegen te stemmen.

Krivine en Vachetta
Wij hebben tegen dit verslag gestemd, hoewel het hier slechts om een formaliteit gaat in het liberaliseringsproces dat zich op het gebied van de telecommunicatie voltrekt. In de amendementen wordt alleen maar lovend gesproken over de zogenaamde deugden van het concurrentievermogen. Door de "ontbundeling van het aansluitnet" zullen de publieke telecombedrijven op zeer korte termijn de publieke telefoonlijnen aan commerciële bedrijven moeten verhuren. Op deze wijze zal 20% tot 30% van de markten aan particuliere concurrentie worden onderworpen.
Veel telecombedrijven, waaronder France Télécom, hebben al op deze richtlijn geanticipeerd. Aan het personeel worden nieuwe eisen gesteld, met name wat betreft de commerciële dienstverlening. Bovendien worden de gebruikers in toenemende mate op ongelijke wijze behandeld. Bij de regulering van de sector zijn de winstmogelijkheden als uitgangpunt genomen. Het grondgebied is hierbij ingedeeld in zones die in mindere of meerdere mate rendabel zijn. Wij hebben evenwel behoefte aan een Europese openbare dienst van hoog niveau die in de fundamentele behoeften van de werknemers en gebruikers voorziet. In deze openbare dienst moeten ook de mobiele telefoons en Internet worden opgenomen. Met dit beleid kunnen we het liberalisme, dat onder het Franse voorzitterschap overal goed gedijt, een halt toeroepen.

Lulling
Om vooral de nationale parlementen een stevige muilkorf om te doen heeft de Europese Commissie in het kader van haar regulerings- en liberaliseringswoede een voorstel gedaan voor een direct bindende verordening, in plaats van een richtlijn voorgesteld, die in een geforceerd tempo door het Parlement en de Ministerraad moet worden gejaagd om al op 31 december van dit jaar in kracht te treden. Een dergelijke krachttoer heb ik nog niet meegemaakt.
De haast is des te meer verdacht omdat de voorgestelde ontbundeling van het telefoonaansluitnet tot de onmogelijke situatie zal leiden dat de gevestigde exploitanten hun eigen concurrenten moeten financieren, vooral in de landen, zoals in Luxemburg, waar het telefoonabonnement om sociale redenen laag wordt gehouden. 480 franken per maand dekken de kosten niet. Het valt te verwachten dat de gevestigde exploitanten de telefoonkabels tegen nog lagere, niet kostendekkende prijzen aan hun concurrenten moeten vrijgeven. Op korte termijn zullen ze waarschijnlijk zelfs lokken met gratis bellen, wat natuurlijk zal leiden tot een absoluut ruïneuze concurrentiestrijd, waarvoor de kleine consument uiteindelijk zal moeten betalen.
Wat hier wordt voorgesteld is een regelrechte onteigening van de huidige exploitant die veel geld verliest - in mijn kleine land circa een miljard franken - die dan natuurlijk niet meer besteed kunnen worden aan een modernisering van het vaste net, afgezien daarvan dat uiteraard geen enkele exploitant zo dom zal zijn om in de modernisering van een net te investeren waarmee hij zijn concurrenten moet financieren.
En dan is er nog het probleem van de beveiliging tegen afluisteren. Als er in de ongeveer vijftig centrales van de huidige exploitant in mijn kleine land meer dan twintig concurrenten mogen rondlopen, zeg dan maar dag met het handje tegen de geheimhouding van telefoongesprekken en veiligheid in deze centrales.
Ik ben ook voor liberalisering in het belang van de consumenten. Maar als de liberalisering dergelijke uitwassen toelaat zoals ik hierboven heb geïllustreerd -als commissaris voor mededinging zou de heer Monti zich daarmee eigenlijk moeten bezighouden - dan doe ik niet meer mee en daarom heb ik tegen dit verslag gestemd.

Markov
De liberalisering van de telecommunicatie is in de EU-landen al ver gevorderd. Nu staat weer een deel van de netwerkinfrastructuur ter discussie: de aansluiting van abonnees en klanten op het datacommunicatienet. Dat is de logische consequentie van de tot nu toe gevoerde dereguleringspolitiek. Maar juist omdat het gaat om het aansluitnet, moet in het bijzonder rekening worden gehouden met de belangen van de klanten.
Als het bij de liberalisering van de lokale lijnen eigenlijk al gaat om het startklaar maken van het snelle Internet van de toekomst (hoge transmissiesnelheden en lage lokale telefoontarieven zijn hiervoor doorslaggevend), dan moeten ook "basisvoorzieningen" voor alle burgers gegarandeerd worden. Dit kan door een uitbreiding van de verplichtingen van ondernemingen die verband houden met de universele dienstverlening, bijvoorbeeld door de "normale Internetaansluiting" bij deze verplichtingen te betrekken tot 2002, het snelle Internet tot 2005. Dit alles met minimumeisen ten aanzien van servicekwaliteit, bescherming van de consument, aanbod en met speciale tarieven voor bepaalde sociale groepen (gehandicapten, mensen in de bijstand en met een laag inkomen, inwoners van randgebieden etc.).
Aangezien dit met het onderhavig verslag niet is gegarandeerd, heb ik tegen het verslag gestemd.
Verslag-Jové Peres (A5-0273/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ook in dit geval heb ik tot mijn grote spijt tegen moeten stemmen. Waarom heb ik, vooral als vertegenwoordiger van de Partij van de gepensioneerden, tegen gestemd? Omdat tomaten, perziken, peren, sinaasappels, citroenen, pompelmoezen enzovoort sinds enige tijd niet meer voorkomen op de tafel van mijn bejaarde en gepensioneerde vrienden. Het mediterrane dieet, dat in Italië zo beroemd is, is aan het verdwijnen. Waarom? Omdat de Europese Unie niet in staat is de kweek van en handel in boomfruit te stimuleren. We moeten onze quotaregeling volledig veranderen en eindelijk besluiten landbouwers die hun productie willen verhogen te steunen.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen een verslag dat een steunverhoging voor producenten van verwerkte producten op basis van groenten en fruit beoogt. Wij steunen daarentegen het voorstel van de Commissie, die de lastige administratieve procedures wil afschaffen en de verordening eenvoudiger en flexibeler wil maken. De Commissie is in feite veel te vriendelijk voor de producenten. Zij stelt een minieme inkrimping voor van het grote zelfbedieningsbuffet, dat de verordening tot nog toe was. Daarom steunen wij de hervormingspogingen van de Commissie en zijn wij tegen een verdere begunstiging van deze sector.

Korakas
Ofschoon de Commissie zegt een oplossing te willen vinden voor een aantal specifieke problemen, stelt zij in feite een ingrijpende wijziging voor van de groenten- en fruitverordeningen. Het evaluatieverslag over de vorige, pas in 1997 van kracht geworden verordeningen is echter nog niet eens voltooid. Het argument van de Commissie dat met de voorgestelde wijzigingen een oplossing wordt geboden voor specifieke vraagstukken, is door en door schijnheilig en misleidend, daar hiermee de gemeenschappelijke marktordening van verwerkte groente en fruit ingrijpend wordt gewijzigd: deze wordt slechter voor de kleine en middelgrote telers en beter voor de handelaren, industrieën en multinationals.
De Commissie stelt voor de minimumprijs voor de industriële tomaat en perziken af te schaffen, onder het voorwendsel dat de producent nu rechtstreekse steun krijgt. Ofschoon de minimumprijs de producent geen volledige en toereikende bescherming kan bieden, is deze toch een zekere, zij het dan minimale veiligheidsklep. In plaats van deze minimumprijs nu te verhogen, om het landbouwinkomen daadwerkelijk te kunnen verzekeren, wil de Commissie deze afschaffen. Daardoor krijgen de handelaren en industriëlen vrij spel. Zij kunnen dan de boeren net zoveel uitbuiten als zij willen en misbruik maken van hun werk en hun productie.
Verder stelt de Commissie voor de contingenten niet te verhogen maar te vervangen door een drempelsysteem. Door de premies - die sowieso vernederend laag zijn ten gevolge van de medeverantwoordelijkheidsheffing - komen de boeren in de verleiding boven de drempels te produceren, met als gevolg dat de handelaren en industriëlen met de premies gaan strijken. De boeren kunnen er immers helemaal niet zeker van zijn dat zij de boven de drempels geproduceerde hoeveelheden ook op de markt kunnen afzetten. Zij hebben daar zelfs geen minimumprijs voor. Daarom zijn deze overschothoeveelheden een extra wapen in de handen van de handelaren en industriëlen. Daarmee kunnen zij de boeren chanteren en uiterst lage prijzen afdwingen voor heel de hoeveelheid, ook voor de beneden de drempels geproduceerde hoeveelheid. De contingenten en de drempels zijn daarmee een soort "Scylla en Charybdis" . De verandering daarvan brengt de boeren van de regen in de drup.
De onaanvaardbaar lage nationale drempels laten van de premies niet veel over. Daar komen echter de voorgestelde verminderingen van de doordraaihoeveelheden nog bij: tot 5% voor citrusproducten, tot 8,5% voor appelen en peren en tot 10% voor de andere groenten en fruit van de handelscategorie. Aldus is het ook begrijpelijk dat voor grote hoeveelheden, voor verwerking bestemde groenten en fruit geen enkele afzetmogelijkheid bestaat. Daardoor zullen de prijzen zakken, de producten op de akkers en in de verpakafdelingen van de coöperaties rotten en de boeren gedwongen worden hun akkers te rooien.
Tot slot meende de Commissie voor de vaststelling van het premieniveau gebruik te moeten maken van de om conjuncturele redenen hoge wereldmarktprijzen van verwerkte groenten en fruit tijdens de laatste verkoopcampagne om lage premies vast te stellen. Deze premies zullen echter voor talrijke jaren geldig zijn, dat wil zeggen tot de volgende wijziging van de verordening.
De voorstellen voor groenten en fruit stroken volledig met de meer algemeen boerenvijandige sfeer binnen de EU. De EU heeft besloten de boeren genadeloos te vervolgen, met name de kleine en middelgrote boeren van het Zuiden en hun producten. Daarom hebben wij geen boodschap aan verbeteringen van de rampzalige voorstellen van de Commissie, zoals wordt voorgesteld in het verslag van het Parlement. Deze voorstellen moeten gewoon radicaal van de hand worden gewezen. Er moet een radicale heroriëntatie van het landbouwbeleid worden geëist, een heroriëntatie die de boeren en het platteland recht doet.

Meijer
Om de arbeidsrust in de steden veilig te stellen, is de prijs van het voedselpakket al tientallen jaren kunstmatig laag gehouden. Boerenbedrijven konden alleen overleven door schaalvergroting en mechanisatie. Dat heeft ze sterk afhankelijk gemaakt van geleend kapitaal. In de agrarische sector gaat nu veel geld om, maar dat blijkt geen garantie voor een goed inkomen en voor bedrijfscontinuïteit. Mijn fractiegenoot Salvador Jové weet alles van de slechte positie van de Zuid-Europese kleine boeren en landarbeiders. Binnen het bestaande stelsel van omvangrijke landbouwsubsidies zoekt hij naar een meerderheid voor een compromis dat de overlevingskansen voor die groep agrariërs beter veiligstelt. Ik ben het met hem eens als dat leidt tot inkomenssteun voor mensen met een te laag inkomen. Mijn inzet is: minder geld naar de landbouw, maar daarbinnen meer naar de armsten. Daarin past niet dat Europa meer belastinggeld opeist om daarmee vervolgens de rijkste en best renderende bedrijven te subsidiëren. De groeiende Nederlandse glastuinbouw, die op weinig hectares een hoge opbrengst aan groenten, fruit en bloemen behaalt, staat veel sterker dan de graanteelt en de melkveehouderij. Nu uit bijlage III blijkt dat de glastuinbouw niet profiteert van de voorgestelde subsidieregeling voor groente en fruit zijn mijn bezwaren voorlopig weggenomen.

Queiró
Ik heb voor dit verslag gestemd, aangezien het overeenstemt met de verwachtingen van Portugese organisaties in de groenten- en fruitsector. Daar zij van mening zijn dat de gemeenschappelijke marktordening in de sector groenten en fruit uitermate schadelijk is voor de nationale belangen, hebben zij een drastische verandering geëist. Vanwege het verlies van 7% van het tomatenquotum dit jaar en het risico van nog 10% verlies van het resterende quotum voor volgende jaar, is voor de Portugese landbouw herziening van de marktordening voor het eind van het jaar dringend geboden.
In dit verslag worden voorstellen naar voren gebracht betreffende een aantal punten waarbij het belang gediend wordt van de Europese productie in het algemeen en de Portugese in het bijzonder. Het betreft de starheid van het huidige stelsel voor verwerkte producten op basis van tomaten, het niveau van de gegarandeerde hoeveelheden voor de verwerkte producten op basis van tomaten, peren en citrusvruchten, de complexiteit van het actiefondsenstelstel en het beheer van de exportrestituties.
De Portugese regering mag nu in geen geval toegeven en moet op al deze punten de specifieke nationale belangen te vuur en te zwaard verdedigen. Het zou inderdaad absurd en beschamend zijn als het Europees Parlement zich sterker opstelt en de Portugese belangen adequater behartigt dan onze eigen regering.
Verslag-Nicholson (A-0276/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, het is bekend dat alle maatregelen voor de vangst van verschillende soorten vis mij zeer ter harte gaan. Door de gaten in visnetten te vergroten, kunnen kleine visjes overleven, langer leven, bejaard worden en wie weet de pensioengerechtigde leeftijd bereiken. Dat is echter maar een van de redenen waarom ik niet tegen deze maatregel heb gestemd. Waarom? Omdat ik me onthouden heb, omdat ik vind dat in dit geval het subsidiariteitsbeginsel niet is toegepast, zoals collega Bushill-Matthews en de Engelsen zeggen. Dit visvangstprobleem is een zaak van de Britten, Belgen, Fransen en Ieren. Ik zie niet in waarom zij niet zelf mogen beslissen over hun vis en hun visvangst.
Verslag-Cushnahan (A5-0284/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, een van mijn vele vrienden onder bejaarden en gepensioneerden in Italië en daarbuiten is een Chinees. Deze Chinese pensioengerechtigde woont in Hong Kong. Ik heb hem het verslag van de heer Cushnahan voorgelezen en hij zei: "Dat is werkelijk een prachtig verslag! Het gaat overal over, maar er wordt niets gezegd over de situatie van bejaarden in de speciale administratieve regio Hong Kong." Dat is de reden dat ik weliswaar voor dit document heb gestemd, maar in deze stemverklaring toch wil onderstrepen dat het goed zou zijn de volgende keer te controleren en mee te nemen hoe bejaarde pensioengerechtigden in Hong Kong ervoor staan, vergeleken met bejaarde pensioengerechtigden in de Volksrepubliek China, om te zien of deze hereniging voor hen voordelig of nadelig is geweest.
Verslag-Johan Van Hecke (A5-0296/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, het is van groot belang dat de Europese Unie zich bezighoudt met de inwoners van de ACS-landen, in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. Ikzelf maak me, als vertegenwoordiger van de Partij van de gepensioneerden, zorgen over de situatie van bejaarden in deze gebieden. Ik moet zeggen dat ik wel instem met de toelichting op pagina 20, namelijk dat er programma' s moeten worden ingesteld voor onderwijs, armoedebestrijding en versterking van de democratische instellingen en de parlementen, maar dat daarvan in de voorstellen niets is terug te vinden. Wij kunnen deze landen alleen helpen als we de levensomstandigheden van alle inwoners van de ACS-landen verbeteren: jongeren, de beroepsbevolking en ook bejaarden en gepensioneerden, een groep die mij na aan het hart ligt.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Hans Karlsson en Theorin
Het is ongelooflijk belangrijk dat de EU de samenwerking met ACS-landen die bij gewapende conflicten betrokken zijn, in heroverweging neemt.
Wij moeten er zeker van zijn dat de bijstand die wij verlenen, niet voor militaire doeleinden wordt gebruikt. De lidstaten moeten echter de mogelijkheid hebben om bilateraal of via de Commissie steun te verlenen aan de opbouw van een democratie in dictatoriale landen. Teneinde corruptie tegen te gaan moet een opleiding in goed bestuur gegeven kunnen worden en moet het mogelijk zijn oppositiepartijen te steunen. Wij kunnen paragraaf 4 niet steunen, omdat het als voorwaarde voor de bijstandsverlening stelt dat het land in kwestie een goed bestuur moet voeren alsook de mensenrechten en de principes van de rechtsstaat moet eerbiedigen.
Moratorium op de uitvoering van de doodstraf (B5-0804/2000)

Caudron
Mijn standpunt over de doodstraf is nog gelijk aan dat van 1981, toen presidentskandidaat François Mitterrand zich op moedige wijze tegen de doodstraf uitsprak. Later, toen hij eenmaal tot president was gekozen, heeft hij de doodstraf daadwerkelijk afgeschaft.
Ik was in 1981 tegenstander van de doodstraf en ben dat anno 2000 nog steeds.
Ik heb begrip voor de gevoelens en reacties van de gezinnen van slachtoffers van geweld, dat vaak barbaarse vormen aanneemt. Toch denk ik dat een staat niet het recht heeft om deze wreedheden met vergelijkbare onmenselijke daden te vergelden.
Iedereen weet overigens dat het afschrikkingseffect van de doodstraf nihil is. Daarom is het ontoelaatbaar dat sommige landen die zichzelf beschaafd noemen (zoals de Verenigde Staten) op massale en stelselmatige wijze de doodstraf blijven uitvoeren en daarbij onherstelbare, zeer ernstige juridische fouten kunnen maken.
Om die reden heb ik voor het verzoek om een moratorium op de uitvoering van de doodstraf gestemd.
Verslag-Moreira Da Silva (A5-0270/2000)

Alyssandrakis
Het probleem in verband met de temperatuurverhoging van onze planeet is te wijten aan de opeenhoping in de atmosfeer van broeikasgassen, zoals kooldioxide. Dit probleem begint een explosieve omvang te krijgen. Er zijn sedert de conferentie van Kyoto nog maar goed drie jaar verstreken en nu al waarschuwt het Europees Milieuagentschap dat als de EU zo doorgaat met haar uitstoot, niet alleen de vermindering van de CO2-uitstoot met 8% in de periode 1990-2010 onmogelijk zal blijken te zijn, maar er zelfs een toename zal plaatsvinden. Voor de VS zijn de voorspellingen zelfs nog somberder.
Het probleem is te wijten aan het feit dat alles, zelfs de milieukwaliteit en het klimaat, wordt geofferd op het altaar van het kapitalisme. Het kapitalisme buit de natuurlijke hulpbronnen uit en streeft woekerwinsten na. Daarom is het niet meer dan normaal dat voor de oplossing van het probleem degenen moeten opdraaien die dit veroorzaken.
De mededeling van de Commissie klopt inhoudelijk niet. Daarin geeft de Commissie immers geen concrete beleidsmaatregelen aan voor de vermindering van broeikasgassen, maar beperkt zij zich, zoals de rapporteur terecht heeft opgemerkt, tot een organigram en een lijst van algemene beleidsmaatregelen. Zij bevestigt nogmaals haar standpunt dat de hoofdstrategie van de EU in de strijd tegen broeikasgassen gevormd dient te worden door een energiebelasting of een belasting op fossiele brandstof. Wij zijn het niet met deze maatregel eens omdat het een verdraaide toepassing zou zijn van het sowieso al schijnheilige beginsel van "de vervuiler betaalt" . De kosten van de uitstootvermindering worden dan immers rechtstreeks op de consumenten, en dus op de werknemers, afgewenteld. Omdat dit probleem uiterst urgent is zou men eventueel een heffing op fossiele brandstof in ogenschouw kunnen nemen, mits deze maatregel een aanvulling is op een geïntegreerd beleid en op maatregelen tot vermindering van de CO2-uitstoot en mits de opbrengst van deze belasting uitsluitend ten goede komt aan de werknemers.
Wij zijn altijd al van mening geweest dat de vermindering van de CO2-uitstoot en de andere broeikasgassen betaald moet worden door de daadwerkelijke vervuilers, dat wil zeggen door de grote industrieën. Laten zij maar wat van hun woekerwinsten afstaan. Wij zijn het overigens met het standpunt van de rapporteur eens dat absolute prioriteit moet worden verleend aan hernieuwbare energiebronnen en aan ondersteuning van het openbaar vervoer.
Wij zijn verder vierkant tegen de handel in vervuilingsrechten tussen ondernemingen en landen. Dit is een immorele en inefficiënte handel. Wij kunnen er met onze pet niet bij dat een hele markt kan ontstaan van verhandelbare vervuilingsrechten, waar de ene onderneming, in plaats van zijn eigen uitstoot te verminderen, de "resterende" hoeveelheid vervuiling van een andere kan opkopen. In het kapitalisme kan echter alles gekocht en verkocht worden, zelfs vervuiling.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland zijn tegen de mededeling van de Commissie. Wij hebben wel waardering voor een aantal positieve opmerkingen van de rapporteur en daarom stemmen wij niet tegen het verslag, maar onthouden wij ons van stemming.

Meijer
. Opwarming van de aarde en extreme weersomstandigheden worden in toenemende mate veroorzaakt door industrie, landbouw en vervoer. Desondanks hebben de regeringen van de rijkste landen met de meeste uitstoot van fossiele verbrandingsproducten verzuimd deze uitstoot drastisch terug te dringen. Terecht vindt de rapporteur het oorspronkelijke voorstel van de Europese Commissie onvoldoende. Kyoto ging ervan uit dat de rijke landen zelf hun lucht schoonhouden, al mogen ze in beperkte mate de uitstoot die ze elders helpen terugdringen, bijboeken op hun eigen resultatenlijst. De lidstaten zelf zullen hun uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen drastisch moeten terugdringen door de nadruk te leggen op hernieuwbare energie, openbaar vervoer en terugdringing van het autoverkeer. Het sterk gegroeide en goedkope vervoer van goederen over de weg leidt vooral tot verplaatsing van vervuilende industrie van rijkere naar armere landen. Kernenenergie is geen alternatief, want ook die warmt de wereld op, stoot broeikasgassen uit en laat andere, nauwelijks afbreekbare afvalproducten na. Ik vrees dat de komende klimaatconferentie zal worden misbruikt om de eerder afgesproken reductieverplichting van 5,2 % voor de rijke landen te matigen. Het verhandelen van emissierechten is misschien interessant als experiment, maar niet als echte oplossing.
Verslag-Moreira Da Silva (A5-0271/2000)

Bordes
Wij zijn voorstander van iedere belastingmaatregel die tegen de belangrijkste vervuilers, de grote industriële bedrijven, getroffen wordt. Ik denk hierbij met name aan de luchtvervuiling. Wij hebben ons evenwel van stemming onthouden omdat de heffing bespottelijk laag is en het bovendien niet moeilijk is deze belastingmaatregel te ontduiken. Hierdoor kan de heffing gezien worden als enkel een bescheiden premie in ruil voor het recht om te mogen vervuilen.
Om de vervuiling daadwerkelijk een halt toe te kunnen roepen, zullen er dwingende maatregelen getroffen moeten worden. Desnoods moet het vervuilende bedrijf in beslag genomen worden. Geen enkel bedrijf mag bovendien van de maatregelen worden uitgesloten. Het gaat echter niet alleen om effectieve maatregelen die getroffen moeten worden. Luchtvervuiling is een wereldwijd probleem dat de gehele samenleving aangaat. Wij kunnen dit probleem dan ook alleen maar op bevredigende wijze oplossen als de samenleving greep heeft op haar economie en niet alleen naar particulier winstbejag streeft.

Fatuzzo
Ik hecht er zeer aan een stemverklaring af te leggen over dit verslag, waar ik overigens voor heb gestemd, want ik wil u graag vragen, mevrouw de Voorzitter, of we wel zeker weten dat de geconstateerde klimaatveranderingen door de mens, de industrialisering en de uitstoot van stoffen in de atmosfeer worden veroorzaakt. Dat vraag ik mezelf ook af. Waren er duizend, tweeduizend jaar geleden, toen er nog geen industrie was, dan geen aardbevingen, stortregens en andere natuurrampen? Mevrouw de Voorzitter, wanneer was de zondvloed? Hoeveel industrie was er toen en hoeveel auto' s reden er? Ik zou willen dat we ons afvroegen of deze klimaatveranderingen echt aan de moderne maatschappij en de industrie te wijten zijn.

Caudron
Het is een goede zaak dat ons Parlement zich nogmaals over de oorzaken van de klimaatsveranderingen op onze planeet buigt en uitspreekt.
Het gaat hier om een bijzonder ernstig vraagstuk dat op zeer korte termijn moet worden aangepakt omdat het ons allen aangaat. Ademen we immers niet allen dezelfde lucht in en worden niet alle continenten getroffen door stormen, buitensporige regenval en watertekorten?
Wij moeten de ontwikkelde landen - de huidige vervuilers - en de minder ontwikkelde of onderontwikkelde landen - de toekomstige vervuilers - doordringen van de ernst van dit vraagstuk.
Iedere poging om de mensen van deze problematiek bewust te maken dient te worden gestimuleerd.
Dat is het belang van onze resolutie waarvoor ik mij heb uitgesproken.

Vachetta
De geïndustrialiseerde landen dienen de strijd aan te binden tegen het broeikaseffect. Dat is hun plicht jegens de volkeren van de derde wereld, die de gevolgen van het wereldwijde opwarmingsproces reeds met hun leven moeten bekopen. Door een internationale markt van CO2-emissierechten te creëren, zullen de westerse landen zich van hun verantwoordelijkheden kunnen ontdoen door bijvoorbeeld fictieve emissierechten van Rusland te kopen of projecten in de zuidelijke landen te financieren. Of die projecten beantwoorden aan de ontwikkelingsbehoeften van deze landen, en of er een manier bestaat om te meten of de uitstoot daadwerkelijk is afgenomen, speelt dan geen enkele rol. Vervuiling is echter geen handelswaar. Als we van vervuiling een bron van winst maken, zetten we de deur open voor iedere vorm van misbruik.
In de ontwerpresolutie wordt gepleit voor invoering van een systeem dat de handel in broeikasemissierechten mogelijk moet maken terwijl "de technische en juridische aspecten nog niet zijn verkend" en " het functioneren en de doelmatigheid van het systeem nog moeten worden getoetst" . Er wordt geen enkele controle- of sanctiemogelijkheid voorgesteld. Bovendien wil men de ontwikkeling van kernenergie en de koolstofputten buiten de berekeningen over de emissiereductie houden.
De Europese Unie moet zichzelf onverwijld de middelen geven om haar toezeggingen na te kunnen komen. Ze dient hiertoe een ambitieus Europees programma ter bestrijding van het broeikaseffect aan te nemen dat veel verder reikt dan het beleid en de maatregelen die in de resolutie worden voorgesteld. Er moet met name actie worden ondernomen op het vlak van de vervoersector.
Verslag-Lund (A5-0197/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, bij de stemming over het verslag-Lund heb ik me onthouden. Ik heb me onthouden omdat ik heb gezien dat er in dit verslag, net als in veel andere trouwens, niet goed genoeg wordt opgelet en er niet hard genoeg wordt gewerkt wanneer er onderzoek wordt gedaan, zoals bij het verslag over de bestrijding van endocriene stoornissen. In Bergamo, waar ik vandaan kom, lijden helaas veel mensen aan een schildklieraandoening waarvan de oorzaak onbekend is. Het geld voor onderzoek in alle vijftien lidstaten van de Europese Unie zou op elkaar moeten worden afgestemd en gecoördineerd. We moeten bezuinigen en niet onnodig veel geld uitgeven!

Blokland
Kort gezegd komt de zojuist aangenomen resolutie over hormoonontregelende stoffen erop neer dat er veel te weinig bekend is over de schadelijke effecten, dat het Europees Parlement meer onderzoek wil en dat er maatregelen genomen dienen te worden op basis van het voorzorgbeginsel. Hoewel ik voor de resolutie gestemd heb, wil ik hier toch een paar kanttekeningen bij plaatsen.
Ik ben het met de rapporteur eens dat de argumenten in deze discussie gebaseerd moeten zijn op feiten. Ik deel echter niet zijn opvatting dat de maatregelen een afspiegeling dienen te zijn van de bezorgdheid onder de burgers. De gewone burger zal meestal niet in staat zijn een adequate risicobeoordeling te maken.
In de moderne maatschappij met al zijn gebruiksgoederen, zoals vele apparaten, hebben we materialen en stoffen nodig die zeer specifieke eigenschappen hebben. Alle mensen, of zo u wilt bijna alle mensen, accepteren en gebruiken deze producten. De stoffen en materialen in deze producten brengen echter wel een risico met zich mee. Zoals iedereen kan weten, is het hele leven doortrokken met risico's en onzekerheden. De kunst van het leven is om verstandig met deze risico's en onzekerheden om te gaan.
Nog steeds is de wetenschap niet zover dat een direct verband tussen deze chemische stoffen en veranderingen in de menselijke hormoonhuishouding duidelijk en overtuigend is aangetoond. Dat neemt niet weg dat ik ingenomen ben met de aandacht voor dit onderwerp. De mogelijke effecten van deze stoffen zijn niet gering. Als het werkelijk zo is dat deze chemische stoffen een toename van bepaalde soorten kanker veroorzaken, de vruchtbaarheid doen dalen of het ongeboren leven bedreigen, dan moet daar wat aan gedaan worden. Het menselijk leven is het waard om beschermd te worden. Uit voorzorg daarvoor is het goed dat we duidelijkheid krijgen over deze stoffen. Overeenkomstig het voorzorgbeginsel dient de mogelijke schadelijkheid van gevaarlijke stoffen, materialen en producten van een wetenschappelijke basis te worden voorzien. Hierbij zijn zowel beperking als aanvaarding van een bepaald risico van belang.
Voor het eenvoudigweg verbieden van stoffen om hiermee elk mogelijk risico uit te sluiten, voel ik weinig. Het gevaar is dat er een heksenjacht geopend zal worden op allerlei stoffen, zonder dat daar een wetenschappelijke basis voor is. Daarnaast is de omkering van de bewijslast niet op zijn plaats. Om het voorzorgbeginsel juist te hanteren, dienen we bovendien te weten wat de schadelijke effecten van eventuele alternatieven zijn.

Korakas
In algemene lijnen gaan de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland akkoord met de elementen die opgenomen dienen te worden in het zesde programma voor onderzoek. Alle aanvankelijke doelstellingen daarvan, zoals de instelling van comités, de ontwikkeling van tests, de verbetering van het toezicht op hormoonontregelde stoffen in het milieu, gaan de goede kant uit.
Wij willen echter de aandacht vestigen op de vaststelling van een algemeen aanvaardbare definitie van het begrip "hormoonontregelende stoffen" . Daarin moeten volgens ons ook de effecten van nucleaire straling worden opgenomen (ongelukken, afval van vreedzaam en militair gebruik van kernenergie, ongehinderde en onvoorwaardelijke toegang van gemachtigde wetenschappelijke comités tot industrieel gebruik). Wij weten bijvoorbeeld dat door kernstraling schildklierkanker kan worden veroorzaakt. Daarbij wijzen wij op het gebruik van uraniumbommen in Joegoslavië.
Eveneens moet een nauwkeurig kader worden vastgesteld voor onderzoek, normalisering van tests en samenwerking tussen de verschillende wetenschappelijke groepen, teneinde geloofwaardige resultaten te kunnen bereiken. Ook moeten versterkte inspanningen worden ondernomen voor nauwkeurig onderzoek naar de stoffen die ervan verdacht worden hormoonontregelend te zijn. Misschien is daar een wetgevend kader voor nodig.
De voorlichting van de publieke opinie, de consumenten en de personen die beroepsmatig in aanraking komen met stoffen die eventueel hormoonontregelend werken (landbouwers, industriewerknemers en andere werknemers) moet een van de hoofddoelstellingen zijn. Voorlichting zal van doorslaggevend belang zijn voor het welslagen van de inspanningen. Ook moet het voorzorgsbeginsel op grond van artikel 130 P van het EG-Verdrag (controle en terugtrekking van bekende en verdachte hormoonontregelende stoffen en ontwikkeling van schadeloze alternatieve stoffen) worden toegepast.

Vachetta
Aangezien er geen enkele regelgeving over hormoonontregelaars bestaat, zou er tenminste een ontwerpresolutie over dit complexe vraagstuk aangenomen moeten worden. In het kader van het voorzorgbeginsel is het van belang dat we tenminste de ontregeling van het hormoonsysteem van mens en dier bestuderen en inventariseren, studies valideren en het causale verband aantonen tussen enerzijds bepaalde producten en anderzijds bepaalde bestaande afwijkingen bij mens en dier (verminderde vruchtbaarheid, misvormingen, kanker, enzovoort). In de tekst wordt overigens met geen woord gesproken over transparantie. Ik ben van mening dat er wel degelijk van een transparante situatie sprake moet zijn.
De besluitvormers in de particuliere en openbare sectoren zullen pas actie ondernemen als ze hiertoe door de publieke opinie gedwongen worden. Telkens wanneer er nieuwe verdachte producten worden ontdekt, dient de lijst met producten die vermoedelijk hormoonontregelaars bevatten bij de burgers en de in de gezondheidszorg werkzame mensen onder de aandacht te worden gebracht.
We moeten onderzoeken welke gevaren hormoonontregelaars met zich meebrengen. Voorts dienen we de bedrijven die verdachte producten gebruiken aan de normen te onderwerpen die ook op medicijnen van toepassing zijn. Dit betekent dat bedrijven moeten kunnen aantonen dat deze producten onschadelijk zijn in het geval dat ze door de Europese deskundigen als verdacht worden aangemerkt.
Er dienen dus snel dwingende maatregelen te worden voorgesteld op basis waarvan we deze producten de komende jaren uit omloop kunnen halen.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Retailbetalingen in de interne markt
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0283/2000) van mevrouw Peijs, namens de Economisch en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over retailbetalingen in de interne markt (COM(2000) 36 - C5­0103/2000 - 2000/2018 (COS)).

Peijs
Mevrouw de Voorzitter, in 2002 zal iedere burger in de eurozone de euro in handen hebben en bepaalde voordelen verwachten van zijn nieuwe munteenheid. Die voordelen zijn er niet zo maar. Je moet er iets voor doen om ze binnen te halen. De mededeling van de Commissie over retailbetalingen wil ik in dat licht zien.
Wat moeten wij met z'n allen doen om ervoor te zorgen dat de Europese burger, die zijn eigen vertrouwde munt heeft opgegeven, ook inderdaad voordeel heeft van zijn nieuwe munt. Wij moeten eenvoudig de overmakingen goedkoper, sneller en veiliger maken. Ik verwacht dan ook zonder meer van de Commissie dat zij de aanbevelingen tot veranderingen van de richtlijn van 1997, die ik namens het Parlement in mijn verslag doe, pijlsnel zal omzetten in een formele wijziging van de richtlijn.
Waar gaat het om? Kern van het probleem is dat het overmaken van kleine bedragen nog steeds leidt tot grote irritaties bij het midden- en kleinbedrijf en bij individuele burgers. Oorzaak: de hoge kosten en de lange tijd die ermee gemoeid is. Conclusie: de richtlijn van 1997 heeft niet genoeg effect gehad. Wij moeten verder gaan. De consument en het MKB profiteren niet genoeg van de interne markt, die door de invoering van de euro is voltooid.
Een oplossing die dit verslag aandraagt, is dat de infrastructuur voor dit grensoverschrijdende betalingsverkeer sterk moet worden verbeterd. Het blijkt dat er op dit moment een aantal handelingen nog handmatig verricht wordt en dat leidt tot hoge kosten en lange doorlooptijden. Ik roep de banken dan ook op om op zo kort mogelijke termijn alle nodige maatregelen te nemen, zodat de verwerking van grensoverschrijdende betalingen volledig geautomatiseerd en dus veel goedkoper kan verlopen.
In mijn verslag noem ik onder andere systemen zoals IBAN, SWIFT, STEP 1 en IPI. Deze systemen kunnen het betalingsverkeer tussen banken in verschillende landen makkelijker, sneller en goedkoper maken. De banken moeten dan wel met hun klanten communiceren om hun duidelijk te maken dat naast het vaste BTW-nummer ook hun IBAN-nummer voortaan op hun briefpapier vermeld moet worden.
Dit standaardiseringsproces kan niet zonder coördinatie. Daarom hebben wij een amendement ingediend waarin de Europese Centrale Bank ertoe wordt opgeroepen deze coördinatie zeer snel op zich te nemen, uitgaande van de door het Verdrag aan de bank opgelegde verantwoordelijkheid voor betalingssystemen. Wij vragen de Europese Centrale Bank twee zaken te regelen. In eerste instantie om een Europees standaardformat voor gegevensoverdracht te ontwikkelen. Eigenlijk kan dat heel snel, want dat format is er al. Dit ter vervanging van het nationale format dat nu al overal gebruikt wordt.
In tweede instantie om een Europees banknummer te creëren, bijvoorbeeld het IBAN. Een belangrijk punt hierbij is dat dergelijke geharmoniseerde formats door iedereen in de eurozone gebruikt worden. Misschien moeten wij wel overwegen om ze verplicht op te leggen als het niet snel genoeg gaat.
Dit automatiserings- en standaardiseringsproces moet volgens mijn verslag drie maanden voor de invoering van de euromunten en -biljetten klaar zijn. Dat zou een ideale situatie zijn. De banken houden evenwel vol dat dat onmogelijk is. Redelijkerwijs stel ik op dit vlak een amendement voor dat zegt dat de banken op 1 januari 2002 klaar moeten zijn. Zo kan de consument op het moment dat hij daadwerkelijk de euro in handen krijgt meteen profiteren van de verandering in het grensoverschrijdende betalingsverkeer.
De totale kostenverlaging van overmakingen tot ongeveer het niveau van de kostprijs voor binnenlandse betalingen kan niet alleen door toedoen van de banken bereikt worden. Zij hebben daarbij hulp nodig van de lidstaten. Immers, tot nu toe zijn de banken door de lidstaten verplicht om grensoverschrijdende betalingen boven de 12.500 euro te melden aan hun centrale bank, dit met oog op de betalingsbalansstatistieken. Dit werk is niet te standaardiseren en wordt derhalve handmatig gedaan. Een zeer kostbare zaak die met één markt en één munt totaal overbodig geworden is. In Frankrijk houdt men ook niet bij hoeveel francs er van Parijs naar Auxerre gaan. Waarom zouden zij?
Bovendien vormen volume en aantal van de retailbetalingen slechts een gering percentage van de in totaal overgemaakte bedragen. Uw rapporteur is ervan overtuigd dat er geen bezwaar hoeft te bestaan tegen afschaffing van de rapportageverplichtingen tot aan het volledige bedrag van de richtlijn, namelijk 50.000 euro. Het verlies aan gegevens voor de betalingsbalansstatistieken door deze verandering is miniem.
Een hierop aansluitende verandering is dat de money back guarantee verhoogd moet worden naar 50.000 euro. Op dit moment worden de banken bijna beloond als zij uw geld kwijtraken. Maakt u 30.000 euro over en de bank raakt dat geld kwijt dan hoeft de bank u maar 12.500 euro terug te betalen. Banken moeten natuurlijk helemaal geen geld kwijtraken en zij moeten garant staan voor hun organisatie. Daarom stellen wij voor de limiet van de money back guarantee te verhogen tot 50.000 euro, het bedrag van de richtlijn. Volgens de banken raakt er nooit iets kwijt, dus dat kan nooit een punt zijn.
Een laatste punt is dat ik de consumenten meer mogelijkheden wil geven om geld over te maken. Het gaat daarbij om consumenten in nood of een consument zonder bankrekening. Ik vraag de Europese Commissie te onderzoeken of bedrijven als Moneygram en Western Union ook onder de tweede bankrichtlijn zouden kunnen vallen. Hierdoor zouden deze bedrijven zich vrij kunnen vestigen in de hele Europese Unie, ook al zijn het geen banken. Natuurlijk worden aan deze bedrijven dezelfde zware eisen gesteld op het gebied van veiligheid en witwassen.
Ik hoop dat dit verslag de banken genoeg stimuleert om door te gaan op hun innovatiepad naar een beter functionerend grensoverschrijdend betalingsverkeer. Maar om de banken absolute zekerheid en duidelijkheid te geven bij hun zware investeringsprogramma verwacht ik van de Commissie per kerende post een wijziging van de richtlijn.

von Wogau
Mevrouw de Voorzitter, sinds de opening van de grenzen tussen de lidstaten van de Europese Unie maken steeds meer bedrijven gebruik van de mogelijkheid die deze gemeenschappelijke markt biedt. Hierbij hebben wij moeten vaststellen dat aan de ene kant het goederenverkeer aanzienlijk makkelijker verliep, maar dat aan de andere kant de daarmee gepaard gaande betalingen nog steeds met zeer grote hindernissen en kosten waren verbonden. Uit de eerste studie die op verzoek van de Economische en Monetaire Commissie over dit onderwerp is uitgevoerd, bleek dat bij grensoverschrijdende overmakingen van meer dan DM 1.000 de kosten gemiddeld 25% bedroegen, in sommige gevallen zelfs 75%. U moet zich voorstellen dat hiervan in eerste instantie het midden- en kleinbedrijf de dupe is. De ambitie die wij als Europese parlementariërs bij de opening van de markten tussen de lidstaten van de Europese Unie altijd hebben gehad, was niet om grote ondernemingen toegang te verlenen, die ze immers allang hadden, maar om deze grote Europese markt te openen voor het midden- en kleinbedrijf.
Daarom ben ik onze rapporteur, Karla Peijs, buitengewoon dankbaar voor de hardnekkigheid waarmee zij dit doel al vele jaren voor ogen heeft, namelijk om de kosten van het betalingsverkeer tussen de lidstaten van de Europese Unie te verlagen. Ik constateer dat hier al het een en ander is gebeurd, dat de kosten van de overmaking gemiddeld aanzienlijk lager zijn dan bij de opening van de grenzen tussen de lidstaten. Evengoed stel ik vast dat ze nog altijd veel te hoog zijn en dat hier meer moet gebeuren. De banken zeggen ons telkens weer, en niet helemaal zonder reden, dat de noodzakelijke voorzieningen om dergelijke overmakingen uit te voeren, de girosystemen die in elk van de thuismarkten afzonderlijk bestaan, op Europees niveau nog steeds niet volledig in orde zijn gemaakt. Hier moeten nog grote inspanningen worden verricht.
Ik zeg dit niet alleen tegen de Europese Centrale Bank, maar ook tegen de diverse bankfederaties die er in de Europese Unie zijn. Wij streven niet naar één systeem van overmaking, dat zou dan weer een monopolie zijn, maar wij willen wel dat er concurrentie ontstaat tussen verschillende systemen die door verschillende banken en bankfederaties worden opgesteld. Deze concurrentie zal uiteindelijk een gunstige uitwerking hebben voor de burgers en het midden- en kleinbedrijf.

Randzio-Plath
Mevrouw de Voorzitter, ik juich het verslag van de rapporteur van harte toe, omdat het de problemen van het grensoverschrijdende betalingsverkeer naar voren brengt. Van het betalingsverkeer wordt per slot van rekening verwacht dat het de economische integratie in de Europese Unie versterkt en geen kink in de kabel is. Dat is het tot nu toe nog wel, want de vele klachten uit het midden- en kleinbedrijf, de bezwaren van burgers over de hoge kosten voor overmaking van kleine bedragen zijn aan de orde van de dag. Bij ons zijn zelfs gevallen bekend waarbij de kosten voor overmaking bij het grensoverschrijdende betalingsverkeer na het invoeren van de euro zijn verhoogd, en daarbij gaat het niet om een klein bedrag.
De maandelijkse cheque aan dochter of zoon in een andere lidstaat van de EU, de grensoverschrijdende overmakingen voor boeken of diensten, hotels of reizen worden extra belast, hoewel het grensverkeer efficiënter en voordeliger zou kunnen worden georganiseerd. Er wordt zelfs gesproken van de mogelijkheid tot kostenverlaging met 90%, hoewel de banken ons er telkens weer nadrukkelijk op wijzen dat de hoge kostenfactor ligt in de behandeling van de overmaking en niet in het technische proces van het grensoverschrijdende betalingsverkeer. Nochtans zou het goed zijn geweest als er tegelijkertijd met het TARGET-systeem voor grote betalingen ook een TARGET-systeem voor kleine betalingen en retailbetalingen zou zijn ingevoerd, want technisch is dat mogelijk. Het ontbreekt slechts aan de wil hiervoor, die wel bestond voor de grote betalingen.
Wij Europarlementariërs hebben het ook in de parlementaire commissie ten zeerste betreurd dat het voorstel van de Europese Centrale Bank niet is goedgekeurd. Ook hier sluiten wij ons aan bij de uitlatingen van de Europese Centrale Bank dat de grensoverschrijdende overmakingen binnen de EU op een dag niet duurder mogen zijn dan die binnen een EU-land.
Wij dringen al vele jaren aan op samenwerking tussen de banken. Het is tenslotte al mogelijk om een snel, veilig en goedkoop systeem op te stellen, en gelukkig zijn de banken daar nu ook mee bezig; ze zijn op de goede weg. Maar het zou goed zijn geweest als we de overgangsperiode hadden kunnen gebruiken. De vele klachten van woedende burgers spreken voor zich, en ik moet zeggen dat juist in deze tijd die klachten natuurlijk niet gunstig zijn om de acceptatie van de monetaire unie te vergroten.
De politieke doelstelling is duidelijk en wordt gesteund door de Europese Centrale Bank: we hebben een Europese ruimte voor betalingen nodig waarin alles net zo goed functioneert als binnen een EU-land. Kleine klanten zijn evenzeer een deel van de interne markt als grote klanten. Er mag hier niet worden gediscrimineerd. Ik ben echter van mening dat ook de regeringen nog het een en ander te doen hebben, en ik steun dan ook het verslag van de rapporteur. De rapportageverplichtingen voor betalingsbalansdoeleinden moeten meteen worden afgeschaft voor grensoverschrijdende kleine retailbetalingen van minder dan 50.000 euro. Steekproeven zijn inderdaad voldoende. De Europese Centrale Bank kan daarbij helpen, te weten met het invoeren van een Europees gegevensformaat in het betalingsverkeer en met steun aan het invoeren van een Europees bankcodenummer binnen het internationale IBAN-systeem. Van belang is dat alle betrokken instanties doen wat ook de Europese Centrale Bank volgens het Verdrag moet doen, namelijk het probleemloos functioneren van de betalingssystemen bevorderen.
De Europese Commissie heeft niet het recht om de hoogte van de bankkosten vast te leggen, maar ze kan wel invloed uitoefenen op de verlaging van de kosten voor overmaking. Er zijn kosten in de Unie die echt veel van elkaar afwijken, maar deels zijn er ook gelijkaardige kosten. Dit vormt een beperking van het vrije verkeer binnen de interne markt. Ik denk dat de Commissie sneller dan tot nu toe eindelijk de resultaten van de onderzoeken moet presenteren, namelijk of er kartelachtige afspraken tussen de banken bestaan. Belangrijk - en dat benadrukt het verslag terecht - zal de oriëntatie van de consument zijn op elektronische betaalmiddelen. Wij eisen dat er stappen worden ondernomen om inderdaad ook hier een interoperabele standaard voor meerdere valuta' s voor elektronische portemonnees in te voeren. Dit is tot nu toe in Luxemburg, Frankrijk en Duitsland mogelijk, maar moet uitgebreid en in alle landen van de EU ingevoerd worden.
Ik vind dat dit verslag van groot belang is om de burgers en het midden- en kleinbedrijf daadwerkelijk in de eurozone te integreren en de acceptatie van de Economische en Monetaire Unie te vergroten. Wij hebben veiligheid, snelheid en ook lage kosten nodig. In de monetaire unie leven wil ook zeggen op een goed functionerend grensoverschrijdend betalingsverkeer kunnen rekenen - dat is het motto voor de resterende 432 dagen!

Maaten
Voorzitter, ik wil mij graag aansluiten bij de ferme bewoordingen van de rapporteur en haar uitstekende verslag. Ik ben ook zeer verheugd dat de Europese Commissie, met name commissaris Bolkestein trouwens ook commissaris Monti, van deze zaak een prioriteit maken.
Consumenten en bedrijven zijn in steeds grotere mate ontevreden over het prijsniveau van de kosten voor grensoverschrijdende banktransacties op de interne markt. Zeer begrijpelijk is dat. Consumenten betalen veel te veel voor welk soort van grensoverschrijdende banktransacties dan ook, alsook voor cash, kredietovermakingen, creditcards en cheques. Voor grote bedragen is er een verfijnd netwerk waarin overmakingen net zo snel en net zo goedkoop als binnenlandse transacties worden uitgevoerd. Echter, de particulier kan nog steeds niet rekenen op voldoende steun en verlaging van kosten en efficiënte verwerking van de kleine bedragen.
Ik wil daarom nogmaals de nadruk leggen op de noodzaak van efficiënte, veilige en goedkope diensten op het gebied van retail-betalingen op de interne markt en ook parallel met de invoering van de euro. De acceptatie van de euro hangt er ook met name van af of consumenten en bedrijven in staat zijn de eurozone als een interne betalingszone te gebruiken. Dat consumenten de euro accepteren, is cruciaal. Op het moment dat de euromunten en bankbiljetten worden geïntroduceerd, op 1 januari 2002, zullen consumenten de munten veelvuldig gaan gebruiken en hoe valt dan voor ons uit te leggen dat er verschillen bestaan in gebruik ook al heb je één munt in één eurozone.
De gedachte dat overmakingen in twee participerende eurozonelanden niet langer gezien worden als een internationale transactie waar internationale kosten mee gemoeid zijn, maar als een nationale transfer dient overal gemeengoed te worden.
Bij de voltooiing van de interne markt zijn de hoge bankkosten een belemmering. De consument wordt geremd om internationaal te winkelen. Hij zal bijvoorbeeld niet een abonnement nemen op een buitenlands blad indien de internationale kosten tweemaal de prijs van het blad bedragen, omdat er zulke hoge bankkosten mee gemoeid zijn. Bij vrij verkeer van kapitaal met de gemeenschappelijke munt horen geen belemmeringen of grote verschillen te bestaan. Het doel moet zijn één single payment area waar aan grensoverschrijdende betalingen dezelfde voorwaarden verbonden zijn en met dezelfde kosten gepaard gaan als gelden voor binnenlandse transacties.
Dat is in onze ogen het enig mogelijke logische gevolg van de interne markt en één gemeenschappelijke munt. Bij vrij verkeer van mensen in de eurozone hoort een flexibele arbeidsmarkt. Indien er nog betalingsbanden bestaan met het thuisland mag dit geen belemmering zijn om in het buitenland te gaan werken. Het is een feit dat banken in de gehele eurozone zich met betrekking tot de implementatie voor de richtlijn van grensoverschrijdende retailbetalingen zeer terughoudend hebben opgesteld. Na de implementatie bleef ook een groot deel van de problemen onopgelost. Nu de omwisseling steeds dichterbij komt, is het echt tijd voor actie, zowel voor banken als voor lidstaten. Banken moeten zich ertoe verbinden de bestaande normen van rekeningnummering en betalingsinstructies te implementeren.
In deze tijden van moderne technologie zou de elektronische snelweg een uitweg kunnen bieden. Misschien, nee wat zeg ik allicht, wordt het tijd voor een Internetbank die geen kosten berekent.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, in het verslag-Peijs over de retailbetalingen in de interne markt herhaalt het Europees Parlement zijn oude eis betreffende de hoge kosten van grensoverschrijdende overmakingen binnen de Unie.
De rapporteur slaat de spijker op zijn kop. Deze kosten zijn hoog en wij weten allen waarom. De computersystemen van de verschillende banken in de lidstaten sluiten niet goed op elkaar aan. Daarom zijn er kostbare handmatige handelingen nodig om geld van het ene nationale systeem naar het andere over te maken. Het is dus niet zo dat bankiers oneerlijk handelen. Het gaat hier om een tijdelijk technisch probleem, dat in de loop der tijd vanzelf zal worden opgelost.
Ik denk dat we het probleem moeten relativeren, temeer daar grensoverschrijdende overmakingen slechts een klein percentage van alle overmakingen vertegenwoordigen. Volgens de documenten die ik heb geraadpleegd, gaat het om 0,04% à 0,2% van alle overmakingen. Kortom, het gaat om een zeer klein percentage. Toch hechten het Europees Parlement en de Commissie er veel waarde aan. Waarom eigenlijk?
De Europese instellingen doen dit in de eerste plaats omdat ze geneigd zijn hun aandacht te richten op grensoverschrijdende activiteiten. Dit ligt nogal voor de hand. Het mag echter niet zo zijn dat door deze aandacht voor grensoverschrijdende activiteiten de belangen van een kleine meerderheid boven die van de rest van de burgers geplaatst worden. Als immers blijkt dat de investeringen die benodigd zijn om de kosten van grensoverschrijdende overmakingen aanmerkelijk te verlagen niet rendabel zijn, omdat ze op een te klein aantal betalers verhaald moeten worden, zullen ze ook worden doorberekend aan de overige klanten, die niets met dit probleem te maken hebben. Ik ben van mening dat dit niet rechtvaardig en dus ook niet wenselijk is. Vanuit politiek oogpunt is dit dus zeer discutabel. We moeten niet denken dat als een product om technische redenen veel kost, het opeens gratis ter beschikking kan worden gesteld omdat dat in een richtlijn besloten is. Laat ik u in herinnering brengen wat we tijdens onze eerste economieles geleerd hebben: een gratis maaltijd bestaat niet.
De volharding van het Europees Parlement heeft nog een andere reden, mevrouw de Voorzitter. In het verslag-Peijs wordt deze reden in overweging D van de ontwerpresolutie genoemd: "het hoge niveau van de kosten van grensoverschrijdende overmakingen is schadelijk voor het vertrouwen van de consument in de euro". Ik vraag me af of dat wel waar is. Op het eerste gezicht houden deze twee vraagstukken geen verband met elkaar. In werkelijkheid is de burgers enkele jaren geleden voorgehouden dat dit soort kosten met de komst van de euro geheel zouden verdwijnen. Er werd vanuit gegaan dat de burgers de euro zo sneller zouden accepteren. Ik heb een kleine brochure meegenomen waarvan er in Frankrijk miljoenen exemplaren op openbare plaatsen, met name in de postkantoren, verkrijgbaar waren. In het hoofdstuk "transactiekosten bij het omwisselen van geld" staat dat de kosten voor het omwisselen van geld in de eurozone strikt genomen zullen verdwijnen. De argeloze lezer, die niet goed thuis is in het onderwerp, zou geneigd zijn te geloven dat alle transactiekosten voor grensoverschrijdende overmakingen vervallen. In werkelijkheid vormden deze transactiekosten bij het omwisselen van geld maar een zeer klein percentage van het geheel, namelijk enkele procentpunten.
Nu zitten we hier met de gevolgen van de leurhandel die gebezigd is om de euro te verkopen. Dit brengt mij bij de conclusie over dit vraagstuk inzake grensoverschrijdende overmakingen, hetgeen ook als conclusie over de euro in het algemeen beschouwd mag worden, mevrouw de Voorzitter. U kunt de werkelijkheid met woorden ontkennen en de burgers van alles wijsmaken. Er komt echter een dag dat u zich zal moeten verantwoorden voor uw vage uitlatingen en leugens.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, in het voorliggende verslag merk je in vrijwel haast elke paragraaf het kordate karakter dat collega Peijs kenmerkt. Terecht wordt de bancaire sector aangepakt en stevig vermaand. Want terwijl de belangrijkste technieken en normen beschikbaar zijn, wil het maar niet vlotten met de versoepeling van het grensoverschrijdende betalingsverkeer voor bedragen tot 50.000 euro. Je zou haast gaan denken dat geen van de commerciële banken er belang bij heeft de huidige wijze van werken te moderniseren.
Ik steun het tweesporenbeleid waarlangs de rapporteur de trage banken tot actie wil aanzetten. Druk via wetgeving alleen is mijns inziens niet voldoende en zou ook wel eens minder effectief kunnen blijken dan pressie via het ruim baan geven aan concurrerende alternatieven voor het overboeken van geld binnen de eurozone.
Wellicht dat de Commissie heel serieus aandacht wil besteden aan deze laatste mogelijkheid, want het bereiken van tarievendaling langs de weg van vergrote mededinging heeft immers ook haar voorkeur, neem ik aan.
Eén punt vind ik wat overtrokken. De eis om de tarieven voor het overboeken van geld binnen de eurozone gelijk te trekken met die voor overboekingen binnen een lidstaat zou er weleens op kunnen uitdraaien dat de tarieven voor binnenlandse overboekingen gaan stijgen. Zeker in Nederland, waar het jarenlang gebruikelijk was dat banken voor binnenlandse overboekingen aan consumenten niets in rekening brachten.
Dit bezwaar neemt niet weg dat ik de rapporteur, collega Peijs, alle lof toezwaai voor haar doortastendheid in dit dossier.

Kauppi
Mevrouw de Voorzitter, commissaris Bolkestein, het onderhavige deskundig opgestelde verslag van mevrouw Peijs is zeer belangrijk voor de consumenten in de eurozone en het vertrouwen in de euro. Hier in de Vergadering zijn we zelden zo eensgezind geweest over het belang van een verslag. Ik sluit mij aan bij de zorgen van alle collega's die zojuist hebben gesproken en bij wat ze hebben gezegd.
Nog nooit is de euro zo weinig waard geweest als vanmorgen. De euro stond toen genoteerd op 0,8240 ten opzichte van de Amerikaanse dollar. Dat is een nieuw diepterecord. Wij hebben op dat gebied dus nog veel te doen, maar daarvoor hebben politici minder middelen tot hun beschikking dan voor de retailbetalingen in de interne markt. Ik wil de Commissie bedanken voor het feit dat zij juridische stappen heeft ondernomen tegen honderdtwintig banken en bankverenigingen vanwege mogelijke afspraken over het in rekening brengen van kosten bij de omwisseling van valuta's. Dat is een zeer goede actie van de Commissie. Aan de andere kant heb ik ook wel een beetje begrip voor de banken. Hoewel wij in het Europees Parlement nu de banken bekritiseren, moet men begrijpen dat grensoverschrijdende betalingen slechts 6% van het hele betalingsverkeer uitmaken. Het ontwikkelen van deze sector is voor de banken dus een dure investering in vergelijking met het te bereiken voordeel. Vanuit de optiek van de banken is dat dus een probleem. Aan de andere kant is de grootste kostenpost bij grensoverschrijdende overmakingen de handmatige verwerking en daar moet men snel van af zien te komen.
Zoals mevrouw Randzio-Plath al zei, kunnen wij de banken niet met politieke besluiten voorschrijven dat ze de kosten omlaag moeten brengen. Wat wij kunnen doen is de Europese Centrale Bank dwingen of onder druk zetten de banken direct te betrekken bij een standaardisatiewerkgroep waarin besluiten worden genomen over de technische aspecten waarmee de kosten omlaag gebracht kunnen worden. Wij kunnen banken niet dwingen verliesgevende zaken te doen, maar als politici kunnen wij het namens de PPE-DE-fractie door de heer Radwan en mevrouw Peijs ingediende amendement steunen. Daarin wordt geëist nog voor eind volgend jaar maatregelen te nemen en het liefst ook al over standaarden te beschikken als de euromunten en -bankbiljetten in gebruik worden genomen.

Villiers
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het erg jammer dat in dit Parlement, waar 85% van de leden hun politieke reputatie hebben ingezet op de euro, er niet meer leden aanwezig zijn bij de discussie over het wel en wee van deze munt. Wij weten dat het overmaken van geld van het ene naar het andere land van de eurozone 17 keer zo duur is als het overmaken binnen een en hetzelfde land. De mensen dachten dat met toetreding tot de euro het tenminste goedkoper en gemakkelijker zou worden om geld mee te nemen naar het buitenland. Wij zien echter dat dit niet het geval is.
De beloofde voordelen zijn niet hard gemaakt. Zoals de Commissie naïef mededeelde tijdens de behandeling van dit verslag in de commissie, zal de situatie ook na de invoering van bankbiljetten en munten niet verbeteren. Dit is de zoveelste klap voor een zieltogende munt, een munt die bijna elke week een nieuw dieptepunt bereikt op de internationale markt, een munt waarvan de bankpresident continu onder vuur wordt genomen vanwege zijn verkeerd beoordeelde persuitspraken. Een munt ook waarbij, tijdens de enige gelegenheid - het Deens referendum - die Europeanen überhaupt hadden om zich uit te spreken voor of tegen toetreding tot de munt, "nee" werd gestemd. Wij horen nu dat de drukkers die de bankbiljetten moeten maken, dreigen in staking te gaan. Het belangrijkste is echter dat het grootste voordeel dat de Euro-enthousiastelingen de mensen in Europa hebben beloofd, te weten vermindering van transferkosten, niet hard gemaakt wordt.
Welk voordeel hebben de mensen in de eurozone nu van deze munt die hun door een politieke elite in Europa is opgelegd? Bij dit project gaat het niet om economie. Bij dit project gaat het niet om het geven van praktische voordelen aan de Europese burgers. Dit was en is een stap in de richting van de Verenigde Staten van Europa, in de richting van een politiek project.
Wij zien dat dit project niet bij machte is de overgrote meerderheid van gewone mensen in de eurozone voordelen te bieden.

Radwan
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, om te beginnen zou ik mevrouw Karla Peijs van harte willen danken voor haar verslag en haar vasthoudendheid om successen voor de burgers te behalen. Op 1.1.2002 wordt de euro ook voor de burger realiteit, hij heeft de euro dan immers in zijn eigen portemonnee. De kosten voor een grensoverschrijdende overmaking van 100 euro binnen de markt bedragen gemiddeld 17,10 euro, een veelvoud van de kosten voor nationale transacties. De euromarkt zal ook in de toekomst als een interne markt worden gezien, en de burger begrijpt niet dat in deze ruimte, waarin er geen wisselrisico' s meer zijn en elektronische betaalmiddelen met Internetbankieren steeds vanzelfsprekender worden, een overmaking van München naar Salzburg aanzienlijk duurder is dan een overmaking van München naar Kiel.
De voordelen van de euro moeten duidelijk worden gemaakt aan de burger, ook aan het midden- en kleinbedrijf. Vooral omdat we momenteel problemen hebben met de acceptatie van de euro en velen het gevoel hebben dat grote ondernemingen en banken ervan profiteren, maar de normale burger niet.
Voor mij telt ook het argument niet dat er nu maar heel weinig grensoverschrijdende betalingen in euro' s in de interne euromarkt worden gedaan. Dat is het kip-of-het-ei verhaal. Wij merken het als parlementsleden in Brussel immers zelf, maar ook onze medewerkers, dat we vanwege de hoge eurokosten geen grensoverschrijdende betalingen doen. Ik ben er vast van overtuigd dat deze, als de kosten dalen, met sprongen zullen stijgen en de mensen van deze mogelijkheid gebruik zullen maken. Ik juich het toe dat de Commissie druk op de banken blijft uitoefenen en deze mogelijkerwijze nog zal opvoeren met haar procedure tegen 120 banken. Ook de Europese Centrale Bank zou meer druk moeten uitoefenen.
Het voorstel van collega Peijs en mij beoogt ook de banken rond de tafel te krijgen, niet om bepalingen op te stellen, maar omdat wij vanuit de politiek niet meer druk kunnen uitoefenen. Wij willen geen prijsregulering op dit gebied, maar we moeten deze ten minste coördineren. De Europese Centrale Bank is zeer geschikt om de invoering van Europese gegevensformaten en bankcodenummers te bevorderen. Ik hoop ook dat de lage prijzen niet ineens pas over vijf jaar komen, maar geleidelijk, en dat de eerste vorderingen al zichtbaar zijn in 2002. Uiteindelijk zullen we ons doel hebben bereikt, als de banken bij de consument reclame maken met lage bankkosten voor grensoverschrijdende betalingen. Dan hebben we een echte markt op dit gebied.

Bolkestein
Mevrouw de Voorzitter, ik zal Engels spreken om mevrouw Villiers een antwoord te geven. Zij sprak over de voordelen en de mogelijke nadelen van de euro. Ofschoon dit een veel besproken onderwerp is in deze dagen, valt dit niet onder mijn bevoegdheid. Ik zal haar opmerkingen doorgeven aan mijn collega, de heer Solbes Mira, die zich bezighoudt met macro-economische vraagstukken.
Ik voel geen behoefte iets aan dit debat toe te voegen. Ik wil de zaken niet vertroebelen.
Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag willen beginnen met mevrouw Peijs van harte te danken voor haar uitstekende verslag over de totstandbrenging van een eengemaakte, uniforme ruimte voor betalingen. Na de voltooiing van de interne markt en de invoering van de eenheidsmunt hebben wij thans meer dan ooit behoefte aan een eengemaakte ruimte voor betalingen. In de toekomst mogen grenzen geen rol meer spelen. Op termijn mag er zelfs in het geheel geen verschil meer bestaan tussen een grensoverschrijdende en een binnenlandse betaling. Het verwezenlijken van deze doelstelling zal ons en ook u nog vele jaren werk kosten.
In dit verband zou ik uw aandacht willen vestigen op de datum 1 januari 2002. Die datum moet als een uiterst belangrijke en symbolische mijlpaal worden beschouwd in de opbouw van de Europese Unie, zeg ik nu ook aan het adres van mevrouw Villiers. Op die bewuste datum, 1 januari 2002, zullen alle burgers van het eurogebied immers dezelfde muntstukken en bankbiljetten in hun portemonnee hebben. Na het Europese paspoort is dit het tweede tastbare en in het leven van alledag voelbare bewijs dat wij allen tot de Europese Unie behoren. Wij moeten er dus alles aan doen om die nieuwe fase te doen slagen. Immers, als de systemen voor het verrichten van grensoverschrijdende betalingen even duur blijven als vandaag, komt de geloofwaardigheid van het nieuwe stelsel van muntstukken en bankbiljetten op de helling te staan. Daarom is het van het allergrootste belang dat ruim voor 1 januari 2002 een hele reeks maatregelen wordt genomen, zodat deze van kracht zijn wanneer de nieuwe muntstukken en bankbiljetten hun intrede doen.
De Commissie zal alle in het verslag gedane voorstellen onder de loep nemen. Wij zullen vooral de problemen op het gebied van de mededinging nauwlettend bestuderen. Te dien aanzien, zou ik in antwoord op opmerkingen van mevrouw Kauppi en ook van mevrouw Randzio-Plath die helaas de vergadering heeft moeten verlaten, willen zeggen dat de Commissie onderzoeken heeft gedaan naar mogelijke afspraken tussen banken. Dat onderzoek heeft plaatsgevonden in februari 1999. De Commissie heeft verklaringen van bezwaar gestuurd naar banken in zes lidstaten. Dat is gebeurd in juli van dit jaar en de lidstaten zijn Portugal, Ierland, België, Finland, Nederland en de Bondsrepubliek Duitsland. De procedures die daarmee samenhangen zijn nu aan de gang. Dat onderzoek naar de kosten die bij grensoverschrijdende betalingen in rekening worden gebracht, is nu gaande.
Meer in het algemeen is de Commissie van oordeel dat de technologische ontwikkeling het mogelijk maakt de concurrentie op dit terrein van het betalingsverkeer te intensiveren, want concurrentie leidt natuurlijk tot lagere kosten. Wij zullen over dat onderwerp van gedachten wisselen tijdens een grote rondetafelconferentie die op 9 november aanstaande in Brussel zal plaatshebben.
In de zomer van 2001 zal de Commissie voorts met een verslag komen over de verbetering van het grensoverschrijdende betalingsverkeer. In dat verslag, zeg ik nu zeer direct tegen mevrouw Peijs, zullen wetgevingsvoorstellen worden gedaan tot wijziging van de richtlijn uit 1997 die vorig jaar van kracht is geworden. Ik zeg dat zeer direct aan het adres van mevrouw Peijs, omdat ik weet dat zij prijs stelt op een helder antwoord op dit punt. Ik zeg haar dus toe dat de Commissie nadat dat verslag is vervaardigd - en dat is niet per kerende post zoals mevrouw Peijs heeft gevraagd, maar in ieder geval toch redelijk snel - zal komen met wetgevingsvoorstellen dienaangaande. Bij die gelegenheid zullen wij het ook hebben over verkorting van de termijn voor de uitvoering van grensoverschrijdende overmakingen waarop in het verslag van mevrouw Peijs wordt aangedrongen. Op dit ogenblik reeds vinden in 85% van de gevallen overmakingen van geld plaats binnen drie dagen. Het gaat er natuurlijk om die 85% te verhogen tot 100%. Daartoe probeert de Commissie invloed uit te oefenen op banken. Nogmaals, dat zal nog enige tijd op zich laten wachten, maar het voorstel van mevrouw Peijs om de periode terug te brengen tot de helft zal de Commissie dus volgende zomer een uitspraak doen. Zij zal trachten om aan de verlangens van uw vergadering tegemoet te komen.
In het verslag van de rapporteur wordt voorts het accent gelegd op de statistische aangiften die banken bij elke grensoverschrijdende overmaking moeten doen. Die aangiften zijn verplicht gesteld door de lidstaten en niet door de Commissie. Wij zijn van oordeel dat deze vorm van vergaring van statistische gegevens over het interne betalingsverkeer van de Unie een overblijfsel is uit het verleden, dat in een geïntegreerde, eengemaakte ruimte niet meer te rechtvaardigen is en dat een belemmering vormt voor de goede werking van de markt. Ik hoop dan ook dat de lidstaten snel over zullen gaan tot een actualisering van hun systemen voor de vergaring van statistische gegevens.
De Commissie staat eveneens volledig achter de voorstellen van het Europees Parlement om het elektronisch betalen aan te moedigen. Belangrijk in dit verband is evenwel dat de technische en juridische veiligheid gewaarborgd is, vooral wat betreft het zogenaamd direct debiting.
De Commissie is het daarentegen niet eens met het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt, want deze commissie verzoekt ons immers een wetgevingsinitiatief te nemen om de kosten voor grensoverschrijdende betalingen gelijk te schakelen met de kosten voor binnenlandse betalingen. Met het principe daarvan kunnen wij ons natuurlijk akkoord verklaren, maar niet met de voorgestelde werkwijze. Wij zijn, zoals bekend, voorstander van vrije concurrentie, maar niet van administratieve prijsregulering. Bovendien, zoals zeer terecht opgemerkt door de heer Blokland, zou een dergelijke maatregel onmiddellijk een averechts effect kunnen hebben, want de kosten van binnenlandse betalingen zouden direct worden opgetrokken. Ik denk niet dat consumenten die nooit grensoverschrijdende overmakingen verrichten dat op prijs zouden stellen.
Daarmee ben ik gekomen aan het einde van mijn korte uiteenzetting over het gevolg dat de Commissie voornemens is te geven aan het verslag van mevrouw Peijs. Ik hoop dat aan de oproepen die u met name tot de bankwereld hebt gericht gehoor zal worden gegeven. De Commissie en de Europese Centrale Bank voeren een permanente en vaak moeizame dialoog met het bankwezen om tot tastbare resultaten te komen, en uw steun is daarbij van harte welkom.

Peijs
Voorzitter, ter geruststelling van de commissaris. Het verslag van de Juridische Commissie is dus niet opgenomen als stuk in het verslag van de EMAC. Het Parlement in zijn wijsheid is het geheel met u eens.

Bolkestein
Voorzitter, ik ben mevrouw Peijs erkentelijk voor die laatste opmerking, die wordt als zodanig ook door de Commissie aanvaard, dus wat dat betreft blijven wij bij de vaststelling dat de Commissie het eens is - in alle opzichten zelfs - met het verslag van mevrouw Peijs.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 18.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 13.00 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap (2001-2005)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0267/2000) van mevrouw Montfort, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende een meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap 2001-2005 (COM(2000) 256 - C5-0274/2000 - 2000/0107(CNS)).

Montfort
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, iedereen kent ze wel: die telkens terugkerende teleurstellingen waartegen je je niet kunt wapenen, maar waarover je van tijd tot tijd je verontwaardiging moet uiten om aan te geven dat je je er niet bij neerlegt en dat onvermogen niet altijd gepaard gaat met onverschilligheid. Afgaand op de betogen van een aantal collega' s in de commissie, die langer lid zijn van dit Parlement dan ik, krijg ik de indruk dat het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap, waarover het Parlement zich voor de vierde keer buigt, tot deze categorie behoort. Ik krijg veelvuldig te horen dat alle goede intenties welkom zijn, maar laten we er nu eens voor zorgen dat in het volgende verslag over dit onderwerp niet weer opnieuw dezelfde constateringen moeten worden gedaan als in de voorgaande verslagen. De situatie omtrent de Europese ondernemingen zal immers niet daadwerkelijk veranderen.
In de tekst die u vandaag is voorgelegd, worden op veelbelovende wijze de verschillende mogelijkheden onderzocht en oude stokpaardjes achterwege gelaten. De Europese Unie kan bij dit onderzoek een belangrijke rol spelen als ze tenminste haar plaats en rol in dit kader kent. De tijden waarin de bescherming van bedrijven - het MKB in het bijzonder - veel weg had van een corporatistische strijd, zijn lang vervlogen. Er zijn immers nog maar weinig eigenzinnige strijders die zich nog altijd ten onrechte in termen van klassenstrijd over het bedrijfsleven uitdrukken. Bovendien weet iedereen dat nu, aan het begin van het derde millennium, de werkloosheid en het gebrek aan sociale samenhang de belangrijkste problemen van onze samenleving zijn en dat de onderneming een centrale plaats inneemt bij het oplossen van dit vraagstuk.
Het lijkt mij niet overbodig hier in herinnering te brengen dat het bedrijfsleven op zowel economisch als sociaal vlak een ongeëvenaarde plaats inneemt. Het is immers de belangrijkste motor achter de werkgelegenheid en de sociale integratie. Ook is het in de loop der tijd een zeer belangrijke rol gaan spelen bij het reguliere onderwijs voor jongeren, de permanente educatie en de ruimtelijke ordening. Het bedrijfsleven gaat immers op zeer doelmatige wijze met deze ruimtelijke ordening om. Gezien het belang van het bedrijfsleven hebben de vijftien lidstaten tijdens de Top van Feira van juni jongstleden het Handvest voor kleine bedrijven goedgekeurd. Dankzij dit Handvest kunnen er nu aanzienlijke vorderingen worden geboekt.
Het Handvest vormt ontegenzeggelijk de basis voor een ondernemingenbeleid dat daadwerkelijk in dienst van de bedrijven zelf staat. Hoewel we ons niet alleen tot de kleine ondernemingen moeten richten, heeft dit Handvest als bijzonder groot voordeel dat het deze kleine ondernemingen een centrale plaats toebedeelt. Wij dienen bij ons handelen in eerste instantie uit te gaan van deze kleine ondernemingen. Het Parlement, dat bestaat uit afgevaardigden die regelmatig het land intrekken, dient zich voor dit Handvest uit te spreken. Het gaat hier immers om een objectieve realiteit. Bovendien kunnen we alleen op basis van de voorgestelde methode recht doen aan de diversiteit van het bedrijfsleven.
Het MKB mag niet beschouwd worden als een multinationale onderneming in het klein. We kunnen immers niet uit de problemen van een kleine onderneming afleiden wat de problemen van grote ondernemingen zijn. We moeten echter wel pragmatisch te werk gaan en de situatie van dichtbij volgen. Daarom dienen we het kleinbedrijf centraal te stellen en niet uit te gaan van een voorstel op basis waarvan we weliswaar de juiste statistieken kunnen opmaken maar geen concreet gebruik van deze statistieken kunnen maken, ook al gebruiken sommigen als excuus dat versnippering op deze wijze voorkomen kan worden.
Het doet me daarom genoegen dat de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie zich unaniem heeft uitgesproken voor een sectorale benadering van dit vraagstuk. Een dergelijke benadering dient immers gevolgd te worden om de daadwerkelijke en specifieke behoeften van de bedrijven zo nauwkeurig mogelijk in kaart te brengen. Aangezien er grote verschillen tussen bedrijven bestaan, is een horizontale benadering ontoereikend. Uiteraard is het een goede zaak om de prestaties van bedrijven onderling te vergelijken en de beste praktijken uit te wisselen, maar deze methoden volstaan niet om het reilen en zeilen binnen de ondernemingen op positieve wijze te beïnvloeden.
Wat moet er dan gedaan worden? Laat ik allereerst drie eenvoudige ideeën opperen. In eerste instantie moeten we gebruik maken van de bestaande netwerken om kennis op te doen waarmee we een ondernemingenbeleid kunnen ontwikkelen en op doelmatige wijze kunnen uitvoeren. Dit lijkt mij beter dan een situatie waarin het merendeel van de ondernemingen bij het formuleren van zo'n beleid buiten beschouwing wordt gelaten.
Om die reden wordt in het verslag benadrukt dat de branche- en beroepsorganisaties nauw bij dit vraagstuk betrokken moeten worden. Deze organisaties kunnen ons immers veel leren en kunnen ons helpen voorkomen dat we door onze onwetendheid een goed idee in een verkeerde beslissing omzetten. In tweede instantie moeten we erop toezien dat de toegang tot het ondernemingskapitaal, met name voor de allerkleinste bedrijven, niet verder wordt bemoeilijkt. Een goede toegankelijkheid tot ondernemingskapitaal is immers van doorslaggevend belang voor het opstarten, ontwikkelen, doorstarten, overdragen en zelfs het overleven van het bedrijf. Wij maken ons in dit opzicht zorgen over een aantal beslissingen dat onlangs genomen is of binnenkort genomen zal worden. Ik denk hierbij aan de vreemde taakherziening bij zowel de Europese Investeringsbank als het Europees Investeringsfonds, of aan het voorstel voor een richtlijn inzake de eigen middelen van banken, dat hopelijk geen nadelige effecten zal hebben op de mate waarin ondernemingen in staat zijn kredieten te verkrijgen.
Nu de economie meer dan ooit gebaseerd is op kennis en technologische innovatie, is het van groot belang dat de Commissie erop toeziet dat er volop kansen blijven bestaan en worden gecreëerd voor de meest moedige en innoverende ondernemers die bereid zijn risico's te nemen. Zij moeten hun ondernemingsgeest immers in concrete daden kunnen omzetten. Aangezien ondernemingsgeest niet los kan worden gezien van het begrip verantwoordelijkheid, moet duidelijk worden vastgesteld wat de Europese meerwaarde op het gebied van het ondernemingenbeleid kan zijn.
Bij de politieke koers die gevolgd moet worden dienen de lidstaten op hun verantwoordelijkheden gewezen te worden. De Raad heeft deze koers in Feira uitgezet met het Handvest voor kleine bedrijven. We moeten onze inspanningen richten op de coördinatie van het beleid dat in dit kader is vastgesteld en door de lidstaten ten uitvoer is gebracht. Hiertoe moeten alle technische en bestuurlijke obstakels worden weggenomen die het goede functioneren van onze bedrijven onnodig hinderen. Op deze wijze kan het Handvest een bijzonder heilzame uitwerking hebben. Ik hoop dan ook dat het Europees Parlement zich net als de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie unaniem zal uitspreken voor dit programma en zo een duidelijk en sterk signaal zal afgeven aan het bedrijfsleven dat we zo hard nodig hebben.
Waarde collega's, ik wil u bij voorbaat danken voor uw steun aan mijn verslag.
Mijnheer de commissaris, ik weet dat ik op uw energie en vastberadenheid kan rekenen bij de tenuitvoerlegging van dit programma. We moeten dit programma in verband brengen met de andere communautaire programma's en jaarlijks de balans opmaken, zodat het desgewenst kan worden aangepast. Op deze wijze kunnen we samen het hoofd bieden aan de vraagstukken van de volledige tewerkstelling en de sociale samenhang. Namens alle bedrijven, maar ook namens onze samenlevingen, wil ik u hartelijk danken.

Radwan
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, om te beginnen zou ik mevrouw Montfort willen feliciteren met haar verslag en ook willen danken voor de uitstekende en plezierige samenwerking. Europa heeft zichzelf tot doel gesteld om in economisch opzicht nummer 1 te worden en daartoe kan het meerjarenprogramma bijdragen. Maar het is op dit gebied vooral van belang dat men de ondernemersgeest in de samenleving stimuleert, dat jongeren er meer over gaan nadenken om voor zichzelf te beginnen of in kleine bedrijven te gaan werken. En dat betekent dat wij voornamelijk actief moeten worden binnen het onderwijs.
Tot voor kort dachten veel jonge mensen erover om na hun studie of opleiding ambtenaar te worden of voor grote ondernemingen te gaan werken, die qua structuur erg op een staat lijken. Hierin moeten we een ommekeer teweegbrengen. Maar deze ommekeer is ook al merkbaar - veel startende bedrijven worden opgericht door jonge mensen, en wij moeten deze ondernemersgeest stimuleren.
Ik heb drie concrete opmerkingen over dit programma. Ten eerste: de Commissie is voornemens om een beleid te bevorderen en uit te stippelen dat gunstig is voor ondernemingen. Hiertoe wil men een vergelijkende evaluatie van prestaties (benchmarking) invoeren, wat zeker een interessant uitgangspunt is. Wij moeten er echter absoluut op letten dat dit uitgangspunt ook gerealiseerd gaat worden. Momenteel is het de bedoeling dat deze evaluatie verloopt tussen de EU en de lidstaten, maar dat zal geen juist beeld geven. Als ik kijk naar Duitsland, het land waar ik vandaan kom, geeft een uniforme statistiek niet de situatie in de regio' s weer. Zo zijn er bijvoorbeeld tussen Beieren en Mecklenburg-Voor-Pommeren behoorlijk grote verschillen. Of vergelijken we de agglomeratie Londen met Schotland. Er zou meer onderscheid moeten worden gemaakt om een beter beeld te krijgen van politiek die gunstig is voor ondernemingen.
Ten tweede: de Commissie denkt erover na om het midden- en kleinbedrijf wat minder te ondersteunen. Dat is ook een uitgangspunt waarover kan worden gediscussieerd. De ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf zou namelijk tegen de effectiviteit ervan moeten worden afgezet, en daaruit vloeit al de vraag voort in hoeverre dat op Europees niveau in deze vorm mogelijk is.
Als men zich echter op Europees niveau terugtrekt, moet men de regio' s weer meer mogelijkheden geven. In dit verband moet in elk geval de de-minimis regeling eens worden bekeken. Ook moet de generieke vrijstelling bij subsidies voor het midden- en kleinbedrijf aan een herziening worden onderworpen.
Ten derde: traditionele ondernemingen en e-markt. Wij maken altijd een onderscheid tussen nieuwe en oude economie. Bij mij in Beieren is er een onderneming, een meubelmaker, die 70% van zijn omzet intussen via het Internet behaalt. Is dat oude of nieuwe economie? Ik denk dat we deze twee terreinen moeten samenvoegen zodat ook de normale, traditionele economische sector tot de nieuwe economie gaat behoren. Ik heb dienaangaande twee verzoeken aan de commissaris: het eerste is dat de Commissie zich ervoor kan inzetten dat er software wordt ontwikkeld die werkelijk toegesneden is op het midden- en kleinbedrijf en die qua omvang en kosten in het midden- en kleinbedrijf toepassing zal vinden. De grote softwarepakketten voor de industrie zijn te complex en te duur voor het midden- en kleinbedrijf. Het tweede is dat het DG Ondernemingen, dat een fusie is van de directoraten-generaal voor het midden- en kleinbedrijf en industrie, in toenemende mate MKB-thema' s oppakt en ook een waakhondfunctie heeft in de hele Commissie aangaande MKB-kwesties. Dit directoraat-generaal moet alle wetgevende besluiten en mededelingen van de Commissie controleren op MKB-thema' s.
Tenslotte hoop ik dat de stimuleringsprogramma' s die de Commissie aan het midden- en kleinbedrijf zal gaan bieden, zo worden uiteengezet dat men het vanuit het perspectief van de klant bekijkt, dat het dus voor het midden- en kleinbedrijf steeds begrijpelijk is.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, als gedeputeerde sinds elf jaar weet ik als geen ander dat debatten over het midden- en kleinbedrijf in ons Parlement noch nieuw, noch zeldzaam zijn.
Volgens de criteria van de Europese Unie behoort meer dan 99% van de bedrijven tot het MKB. Dit is niet erg serieus te nemen en illustreert de vaagheid die er in Europa ten aanzien van dit begrip heerst. Het verklaart ook de vele onzekerheden. Om even uw geheugen op te frissen: het eerste communautaire actieprogramma op dit gebied werd in 1983 aangenomen, zeventien jaar geleden dus.
Onze rapporteur, mevrouw Montfort, heeft de afgelopen weken in nauwe samenwerking met al haar collega' s zeer goed en gedegen werk verricht. Zij heeft in de tekst van de Commissie de onduidelijkheden opgespoord, evenals de belangrijke verschillen tussen verklaringen en de realiteit. Haar werk, dat wij begeleid hebben, diende om meer duidelijkheid te verschaffen en een duidelijkere indeling aan te brengen in de verschillende vormen van MKB, microbedrijven en ambachtelijke bedrijven. Het is trouwens met dezelfde intentie dat wij en ook ikzelf een aantal concrete en krachtige voorstellen hebben ingediend om ten aanzien van het MKB woorden om te zetten in daden; door kleine en middelgrote bedrijven toegang te verlenen tot innovatieve technologieën en de elektronische handel; door bepaalde douaneformaliteiten te vereenvoudigen; door bepaalde administratieve en reglementaire ongelijkheden uit te bannen; door - en dit is erg belangrijk - de toegang tot risicokapitaal te vergemakkelijken; door Euro-infocentra op te richten teneinde de informatievoorziening en ondersteuning van bedrijven te verbeteren; door het kaderprogramma Onderzoek en Ontwikkeling sterker te oriënteren op het innovatieve MKB-segment.
Persoonlijk heb ik, samen met mijn collega' s, het accent gelegd op de ambachtelijke bedrijven en de microbedrijven. Ik heb gepleit voor naleving van de doelstellingen inzake het milieu en duurzame ontwikkeling en voor het vereenvoudigen van de toegang tot nieuwe informatie- en communicatietechnologieën voor het MKB. Ik heb ook gevraagd om activiteiten te stimuleren die gericht zijn op specifieke groepen zoals vrouwen, jongeren en sectoren van de sociale economie, zonder de werknemersbijdrage aan de prestaties van deze bedrijven uit het oog te verliezen.
Het MKB speelt een cruciale rol bij de sociale samenhang en de ruimtelijke ordening omdat het de belangrijkste bron van werkgelegenheid is, zowel kwalitatief als kwantitatief. Daarom is het meer dan urgent om de vele obstakels uit de weg te ruimen die zijn ontwikkeling belemmeren en waar nodig opleidingen aan te bieden.
Ik hoop dus, mevrouw de rapporteur, dat uw verslag unaniem zal worden aangenomen en op dit gebied eindelijk zal leiden tot een kwalitatieve sprong voorwaarts en dat bepaalde, al te liberale amendementen verworpen zullen worden, zoals het verminderen van het aantal stimuleringsprogramma' s en de oprichting van een nieuwe waarnemingspost.
Om mijn betoog in een paar woorden samen te vatten, mijnheer de Voorzitter, zou ik willen zeggen - en dat zeg ik op persoonlijke titel: geen woorden maar daden.

Beysen
Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, mag ik eerst en vooral ook een dankwoord uitspreken aan de rapporteur die inderdaad met grote zorgvuldigheid haar verslag heeft uitgewerkt. Die zorgvuldigheid is meer dan noodzakelijk willen we tegen 2005 de onderneming Europa inderdaad tot stand brengen en willen we van de Europese Unie de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie ter wereld maken. Door de amendering van het verslag in de commissie, onder andere op mijn voorstel, werd benadrukt dat het meerjarenprogramma gehanteerd dient te worden als instrument om economische groei, volledige werkgelegenheid en sociale cohesie te bevorderen. Het is een belangrijk accent, wil ik onderstrepen, dat in de informatie en de voorlichting nadrukkelijker dient te worden uitgedragen, want er kan niet genoeg worden onderstreept dat ondernemersschap en ondernemingsklimaat beide van uitzonderlijk groot belang zijn, en dat daarom ook in het bijzonder aandacht moet worden besteed en verleend aan de opleiding van jongeren, maar ook aan het voorzien in permanente vorming van het personeel in kleine en middelgrote ondernemingen.
Vooral wil ik er vandaag voor pleiten zo veel mogelijk, zoniet alle, hindernissen voor het realiseren van de interne markt systematisch te laten verdwijnen, om het concurrentievermogen van de kleine en middelgrote ondernemingen te optimaliseren, zodat zij zich op een dynamische en duurzame wijze verder kunnen ontwikkelen. Ook ben ik er steeds voorstander van geweest dat men dit op een efficiënt en pragmatisch beleid zou stoelen. Ik ben verheugd met de slotzin van collega Caudron die zegt: laten we minder aan ideologie doen, maar meer aan een efficiënt en pragmatisch beleid, hetgeen inhoud dat alle administratieve beslommeringen beperkt dienen te worden tot een absoluut minimum. En daarbij dient ervan uitgegaan te worden dat in onze Unie in eerste instantie de douaneformaliteiten vereenvoudigd worden, want het verschil in kosten tussen de lidstaten op fiscaal, sociaal, administratief en bestuursrechterlijk vlak vormt immers een wezenlijke rem op de gelijke toegang tot de interne markt.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, zou ik er ook voor willen pleiten dat rekening wordt gehouden met de nakende uitbreiding van de Europese Unie. De effectieve implementatie van het acquis is noodzakelijk om ervoor te zorgen dat de uitbreiding een win-win situatie wordt, zowel voor de lidstaten als voor de kandidaat-lidstaten.

Piétrasanta
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, ook ik wil graag onze collega, mevrouw Elisabeth Montfort, feliciteren met de kwaliteit van haar verslag over het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap voor de periode 2000-2005. De zorg waarmee zij de voorstellen heeft bestudeerd en het overleg dat zij heeft gevoerd met vele betrokken partijen, zijn uiterst waardevol gebleken om dit programma beter te omschrijven en de uitvoering ervan te verbeteren.
Ik zou hier graag een aantal aandachtspunten willen onderstrepen die ons bezig houden als wij de Europese bijdrage aan het bedrijfsleven in deze nieuwe zogenaamde "kenniseconomie" willen verbeteren. Wat kunnen wij nog méér bijdragen aan het bedrijf Europa, zoals Commissievoorzitter Prodi het onlangs noemde in een van zijn redevoeringen?
Op de eerste plaats moet in dit verband ieder bedrijf bekeken worden. Natuurlijk zijn er de grote ondernemingen, laten we zeggen bedrijven die enkele duizenden personen in dienst hebben. Voor deze bedrijven moeten wij niet alleen bekijken wat hun bijdrage is op het gebied van de markteconomie, werkgelegenheid en de behaalde winst, maar ook welke bijdrage ze leveren aan kennis door hun steun aan toegepaste onderzoeksprogramma' s, aan bedrijfsoprichtingen en -afsplitsingen. Dankzij de contacten die deze bedrijven onderhouden met veelal openbare onderzoekslaboratoria kunnen de vaak tekortschietende overheidssubsidies worden aangevuld en uitvindingen worden gedaan. We moeten dus alert zijn op onze positieve actie op dit vlak.
Laten we het over het MKI/MKB en microbedrijven hebben. Deze vertegenwoordigen, zoals de heer Caudron al zei, 98% van onze economie. Zij bezitten het grootste aanpassingspotentieel. Het zijn eigenlijk ware economische innovatiepioniers die voorop lopen en dus in hoge mate blootgesteld zijn aan de gevaren inherent aan dit gebied. Wij moeten hun belangen koesteren en concrete maatregelen nemen die ze makkelijk kunnen inpassen in hun bedrijfsvoering.
Op de tweede plaats zal ik niet terugkomen op de maatregelen die in het verslag worden voorgesteld, die trouwens het resultaat zijn van een vorig jaar gemaakte evaluatie. U kunt desalniettemin constateren dat het veelal oude thema' s zijn die terugkeren: vereenvoudiging van steunvoorschriften, die nog steeds te zwaar en mijns inziens zelfs verstikkend zijn voor het MKB; steun voor financieringen en risicokapitaal, teneinde meer stabiliteit te bewerkstelligen; steun bij het onderzoek naar nieuwe technologieën; invoering van een Europese benchmark door de BEST-procedure; ICT-subsidies. Deze bedrijven moeten kunnen profiteren van een gunstige bedrijfsomgeving, hetzij geografisch, hetzij technologisch van aard. We moeten hun activiteiten en ook de lokale ontwikkeling met behulp van lokale materiële en personele middelen stimuleren, en hun relaties met lokale autoriteiten verbeteren. Wij moeten niet alleen de traditionele bedrijven helpen, maar ook de gemengde bedrijven en bedrijven met hoofdelijke aansprakelijkheid die zich steeds meer richten op het creëren van een betere stabiliteit en het scheppen van nieuwe banen.
Op de derde plaats moeten wij de Europese toegevoegde waarde nastreven. Hierbij valt met name te denken aan de implementatie van een Europees netwerk, zowel fysiek als elektronisch, waarop iedere MKI zich kan aansluiten, informatie kan inwinnen, kennis uit kan wisselen met inachtneming van passende methoden en ethische normen, en zo optimaal gebruik kan maken van de kansen die de Europese Unie hen biedt.
Het lijkt mij vanzelfsprekend dat men niet toe kan staan dat alles op dit gebied vanuit Brussel wordt bestuurd. Wij moeten decentrale acties initiëren, met delegaties die de Commissie, het Parlement of de Raad op regionaal niveau kunnen controleren. Zo werd het onlangs ook in het verslag-Majo voorgesteld. Er zouden ook bepaalde interventiethema' s gekozen moeten worden. Deze zijn makkelijk te vinden, met name in de informatiemaatschappij, in de duurzame ontwikkeling waarover zoveel gesproken wordt, en op het gebied van milieu, schone technologieën, milieutechnologieën, nieuwe vormen van energie en nieuwe materialen. Dit Europese netwerk zou een aantal centra moeten voorzien van een keurmerk, zoals de Euro-infocentra.
Een MKI/MKB dat samenwerkt met een dergelijk Europees netwerk van keurmerken, als er sprake is van synergie, is niet langer verplicht een consortium met meerdere bedrijven van verschillende landen binnen de Unie te vormen, hetgeen vaak leidde tot kunstmatige constructies en zware, ingewikkelde dossiers. Ik zou heel graag zien dat de Commissie op dit punt een werkgroep zou vormen die is samengesteld uit gemotiveerde parlementariërs.
Op de vierde plaats wil ik nogmaals de aandacht vestigen op de voorstellen betreffende het Europese onderzoekscentrum die we onlangs hebben gelanceerd. Tevens stellen wij voor om een Europees innovatiecentrum te bouwen en ik ben mevrouw de rapporteur erg erkentelijk dat ze dit voorstel in haar verslag heeft willen opnemen. Tot slot moeten wij ons buigen over de resultaten van het symposium "Wetenschap en bestuur" dat vorige week gehouden is in Brussel, onder auspiciën van het Centrum voor toekomstige technologie te Sevilla. Wij moeten op de resultaten van deze conferentie voortborduren, want er bestaan vele overeenkomsten met het onderwerp dat we vandaag behandelen.
Ten slotte ben ik ervan overtuigd dat het moment aangebroken is om ons te sterken in onze keuzes en in het controleren van onze acties, om binnen het Europees Parlement een echte parlementaire instantie te creëren die de wetenschappelijke en technologische keuzes evalueert, als tegenhanger van de controlerende organen van de nationale parlementen.
Onze Voorzitter, mevrouw Fontaine, vraagt ons vandaag, als verantwoordelijken van de STOA, een steunbetuiging aan het adres van de EPTA te richten. De EPTA is een gespecialiseerde organisatie voor technologische evaluatie in Europa die is opgericht onder auspiciën van onze collega, de heer Barón Crespo, en die op 10 november aanstaande in Berlijn bijeenkomt. Maar de STOA is niet echt de bevoegde instantie en wij hebben nauwkeurige voorstellen over dit onderwerp. Mevrouw Montfort, onze fractie zal uw verslag massaal ondersteunen.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, elk klein en middelgroot bedrijf, zowel in de productiesector als dienstverlenende sector, kan alleen op de markt overleven als het volle orderboeken heeft. Volle orderboeken heeft het alleen als er opdrachtgevers zijn, en die kunnen grofweg in drie categorieën worden onderverdeeld: ten eerste de grote ondernemingen, ten tweede particulieren en ten derde de overheid. Hieruit blijkt dat het alleen goed gaat met het midden- en kleinbedrijf als de werkeloosheid laag is en de nationale begrotingen op alle niveaus schuldenvrij zijn en over voldoende geld beschikken voor investeringen. Ik zou graag bij het MKB in het bijzonder de aandacht willen vestigen op de microbedrijven die hier natuurlijk met nog specifiekere en moeilijkere omstandigheden te maken hebben, vooral in de productiesector. Deze bedrijven beschikken maar zelden over eigen onderzoeks- en ontwikkelingspotentieel zodat het gevaar bij hen bijzonder groot is dat ze de aansluiting missen met productinnovatie en -ontwikkeling, dat ze ouderwetse technologieën gebruiken en zich niet aanpassen aan de toenemende kwaliteitseisen.
Daarbij komt het vaak voor dat stimuleringsmogelijkheden, die hier genoeg aanwezig zijn, onvoldoende worden benut, omdat het management niet toereikend gekwalificeerd is. Nog helemaal afgezien van de hoofdproblemen, die tot op heden niet zijn opgelost: permanent onvoldoende kapitaal, een zeer slechte toegang tot kredieten door het ontbreken van bij banken gebruikelijke zekerheden, regionaal begrensde markten en dubieuze debiteuren. Dat betekent dat er een doelgericht beleid voor het midden- en kleinbedrijf nodig is, dat enerzijds de stimuleringsprogramma' s standaardiseert en anderzijds ook rekening houdt met zijn specifieke belangen en probleemgebieden met betrekking tot bedrijfsomvang, bedrijfsstructuren, productielijnen enz.
Het verslag van mevrouw Montfort is een aanzienlijke verbetering van het verslag van de Commissie. Je zou bijna denken, mevrouw Montfort, dat u zelf een geëngageerde onderneemster bent van een middelgroot bedrijf. Uw verslag is uitstekend. Desondanks had ik gehoopt dat ten minste twee economische tendensen nog sterker naar voren waren gekomen. Namelijk ten eerste een versterking - ik zeg niet een afwisseling - maar een versterking van het vraaggerichte in relatie tot het aanbodgerichte economische beleid. Ten tweede binnen het stimuleren van investeringen een verschuiving van de betekenis naar uitbreidingsinvesteringen en iets minder naar rationaliseringsinvesteringen. Want omgekeerd betekent dit dat de belastingbetaler belastinggelden ter beschikking stelt en de ondernemingen deze gelden gebruiken om hun bedrijf te rationaliseren. Vervolgens zetten ze hun werknemers op straat en zeggen ze tegen de belastingbetaler dat hij maar moet uitzoeken wat er met deze vrij geworden arbeidskrachten gebeurt. Dat kan toch niet in het belang zijn van de economie! Dat mag misschien uit bedrijfseconomisch oogpunt om redenen van winstverwachting doorgaans acceptabel lijken, maar niet uit het oogpunt van de staatshuishoudkunde. Ik denk dat wij als Europees Parlement verantwoordelijk zijn voor een goede staatshuishoudkunde en dat dit voorrang heeft op onze verantwoordelijkheid voor de bedrijfseconomie.

Belder
Voorzitter, dit meerjarenprogramma biedt een Europees kader voor de ontplooiing van het innovatiepotentieel en de concurrentiekracht van het bedrijfsleven in de lidstaten. Daarbij ontvangt het beginsel van de subsidiariteit de aandacht die het ons inziens verdient. Wij stemmen in met de aandacht die de rapporteur, mevrouw Montfort, terecht besteedt aan het midden-, klein- en microbedrijf, alsmede aan het verlenen van prioritaire steun aan jonge startende ondernemers. De rapporteur somt een aantal speerpunten voor versterking van het Europese ondernemersklimaat op. Zo ijvert zij voor de aansluiting van de ondernemingen op de nieuwe informatie- en communicatietechnologie. De vraag rijst dan wel hoe het meerjarenprogramma in dezen concreet bijdraagt het versterken van het concurrentievermogen van de ondernemingen. Hoe dit ook zij, voor de Commissie is een stimulerende rol weggelegd voor de uitwisseling van regionale ervaring en beste praktijken op dit gebied.
Een ander speerpunt van mevrouw Montfort is de verbetering, spreek: de vereenvoudiging, van de wet- en regelgeving in de lidstaten. Voor het slechten van onnodige administratieve barrières voor het bedrijfsleven zijn wij sowieso altijd te vinden.
Een derde punt van zorg achten wij, mijnheer de Voorzitter, de bescherming van intellectuele eigendomsrechten op Europees niveau. Wij doelen dan met name op het patenteren van software-innovatie. Ondernemingen hebben behoefte aan duidelijkheid. Anders geformuleerd: heeft het nog zin in deze sector te investeren? In dit verband dringt zich ook de vraag op of Europa mogelijk achterloopt bij de VS juist vanwege het ontbreken van het Europees patent op software.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, zal de praktijk op nationaal en regionaal niveau bepalend zijn voor het welslagen van het onderhavige meerjarenprogramma. Op dat vlak horen volgens onze politieke visie de ondernemingsinitiatieven te liggen. Europese ruggesteun voor zulke ondernemersgeest is immer welkom.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik ben zelf opgegroeid en werkzaam geweest in een smederij. Ik weet met welke problemen een klein bedrijf te maken heeft. Daarom wil ik de heer Liikanen feliciteren, want vandaag is er iets gelukt wat van groot belang is voor een klein bedrijf en voor de vele eenmanszaken die er binnen de EU zijn.
De ontbundeling van de laatste mijl biedt nieuwe kansen voor de concurrentie en goede kansen voor nieuwe bedrijven om zich op dit terrein te bewijzen. Als we zien dat het programma ca. 230 miljoen euro ter beschikking stelt en als we dat delen door de 16 miljoen kleine en middelgrote bedrijven van de Europese Unie, dan komen we uit op 3 euro per jaar per bedrijf. Juist daarom is het programma zo belangrijk, omdat het impulsen afgeeft, en wel juiste impulsen, wat ook voor ons als parlementsleden heel belangrijk is. Bijvoorbeeld met de Euro-infocentra. Mijn contactpersoon is de heer Leitner, en als ik een probleem heb op het gebied van ondersteuning, een probleem met Europese instituten, dan kan ik tegen mijn ondernemers zeggen, daar zit iemand die competent is en er alles van af weet, die binnen de kortste keren informatie kan geven over openbare aanbestedingen, stimuleringsprogramma' s, onderzoek of infrastructuur. Dat is uitstekend voor Europa, omdat er correct, competent en snel kan worden geholpen.
Juist voor kleine ondernemingen is het van groot belang dat er snel wordt geholpen. Voor een kleine onderneming is drie of zes maanden wachten op informatie of een programma eindeloos lang. Dat wil zeggen, hoe kleiner de onderneming hoe sneller processen verlopen, en door de nieuwe technologieën verlopen processen uiteraard nog sneller. Iedereen weet dat onze tijd door het gebruik van mobiele telefoon, e-mail en Internet jachtiger is geworden, en dat biedt natuurlijk volledig nieuwe kansen. Daarom is het belangrijk dat wij er ook bij de financiering op letten dat deze ondernemingen toegang tot de kapitaalmarkt krijgen, niet alleen aan de beurs. Vooral wanneer een eenmanszaak of een bedrijf met minder dan 250 werknemers een project heeft, moet het niet alleen met driedubbele garanties met 120% waarborging mogelijk zijn. Het zou ook mogelijk moeten zijn om met een goed idee gefinancierd te worden. Helaas staan wij in Europa nog ver af van dergelijke opvattingen.
Wat wij nodig hebben zijn meer specialisten die onze ondernemingen bij moeilijke processen op Europees niveau helpen. Als voorbeeld wil ik de normen nemen. Een klein bedrijf weet in principe niet veel over hoe een norm ontstaat en hoe men een norm op Europees niveau uitvoert. Daarom zijn groeperingen als NORMAPRE heel belangrijk, omdat daar ook een klein bedrijf snel en efficiënt knowhow kan halen, wegens aanbiedingen op Internet of omdat het gewoon helpt bij het dagelijkse werk.
Een van de belangrijkste punten is echter het belastingaandeel. Als we zien dat de belasting in de Verenigde Staten gemiddeld 30% bedraagt en bij ons 45%, betekent dit dat kleine ondernemingen bij ons gewoon 15% productiever moeten zijn om hetzelfde te verdienen, of 15% langer moeten werken. Wij zouden er dan ook naar moeten streven om met slankere wetten, met slim benchmark en best practices het belastingaandeel zoveel mogelijk te verlagen om een eenvoudig en goed economisch kader voor onze ondernemingen te creëren.

Carraro
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag mevrouw Montfort bedanken voor haar uitstekende werk.
Ik denk dat het debat binnen de Commissie industrie uiterst nuttig is geweest en noodzakelijk om in dit meerjarenprogramma, waarover we zullen stemmen, weer de passende ruimte en aandacht te schenken aan het midden- en kleinbedrijf en vooral aan de micro-ondernemingen, de ambachtelijke sector, zo belangrijk voor de economie van de Europese Unie. Ik hoop dat het Parlement voor het verslag zal stemmen.
Het programma van de Commissie besteedt helaas maar weinig ruimte en aandacht aan met name de micro-ondernemingen, terwijl het concept van de micro-onderneming en het ambachtelijke bedrijf de laatste jaren zo in de belangstelling heeft gestaan. We moeten echter de belangen van kleine en micro-ondernemingen beter behartigen en vooral concreet zijn wanneer we het hebben over kennis- en informatie-economie en over onderzoek en vernieuwing. Uit dat oogpunt is dit meerjarenprogramma slechts een eerste stap, waarna we concrete maatregelen moeten nemen. Ik deel op dit punt de mening van de heer Rübig. We moeten bijvoorbeeld het netwerk van de Euro Info Centres steunen. Deze vormen een van de belangrijkste ondersteuningspunten voor het midden- en kleinbedrijf van de Europese Unie. Aan hen zou ook een coördinerende rol op plaatselijk niveau van de al bestaande Europese netwerken moeten worden toevertrouwd.
Bovendien zouden in alle programma' s van de Europese Unie op het gebied van onderzoek, vernieuwing, het project e-Europe enzovoort vaste quota moeten worden toegewezen aan de kleine en micro-ondernemingen.

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is een ode aan de ondernemersgeest, maar achter de lyrische woorden gaan subsidies en steun door de Europese instellingen schuil, want vergeet niet dat ondernemersgeest bestaat bij de gratie van aanmoedigingen die geld in het laatje brengen.
De toelichting heeft het over MKB' s en benadrukt dat het daarbij kan gaan om bedrijven met maximaal 500 werknemers, alsook om ambachtslieden die slechts twee of drie mensen in dienst hebben, en dat deze bedrijven in totaal meer dan 99% van alle bedrijven binnen de Unie zouden uitmaken. Maar hoeveel van deze kleine en middelgrote bedrijven zijn in feite filialen van grote concerns? En hoe zijn de subsidies verdeeld over deze concerns en de ambachtelijke bedrijven?
Daar wordt met geen woord over gerept in het verslag, want dat zou neerkomen op de erkenning dat het noemen van de kleine bedrijven in feite slechts de demagogische rechtvaardiging is van de steun die wordt gegeven aan de grote bedrijven. Nationale overheden, en zelfs de regionale of lokale organen, dienen al als gigantische kapitaalverschaffers die geld aan de belastingbetaler onttrekken, geld dat betaald wordt door het merendeel van de bevolking, inclusief de allerarmsten, en naar de grote bedrijven en uiteindelijk naar hun eigenaren en hun aandeelhouders gaat.
Het perspectief van de Europese instellingen beperkt zich tot het verder bevorderen van schandalige transacties terwijl er zelfs binnen de Unie, toch het rijke gedeelte van het Europese continent, tientallen miljoenen mensen in armoede leven. Met uw welnemen, mijnheer de Voorzitter, wil ik graag antwoorden aan mevrouw Montfort dat het de grote werkgevers zijn die iedere dag de klassenstrijd met de werknemers aangaan en dat het juist de minderheid is waarnaar zij verwijst die de belangen van de arbeidersklasse verdedigt.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik moet allereerst kenbaar maken dat ik een belang heb. Ik ben baas bij ontstentenis van een heel kleine onderneming, een familiebedrijfje in Londen. Ik zal niet zeggen waar dit bedrijf zich mee bezighoudt, want dat zou reclame kunnen zijn, maar het werd opgericht door mijn vader, Francis Chichester, en ik ben er heel trots op. Dankzij dit bedrijf kan ik hier naar toe komen om voor mijn kiezers te werken.
Ik ben blij met elke maatregel, zoals dit voorstel en dit verslag, waarmee wij blijk kunnen geven van onze steun, van Europese steun aan het MKB, en met name aan kleine bedrijven. Ik dank derhalve mevrouw Montfort voor al het werk dat zij voor haar verslag heeft verricht. Zoals wij hebben gehoord, geniet dit verslag brede steun in alle lagen van dit Parlement.
Het beste dat wij mijns inziens kunnen doen voor kleine bedrijven is ze met rust laten en niet te proberen alleen op het winnende paard te wedden. De beste manier om vooruit te komen is te zorgen voor diversiteit en solide cijfers. Dan zal vanzelf blijken wie het sterkst is. Ik weet nog wat de Commissie een jaar geleden tegen ons zei over de ervaringen in de Verenigde Staten. Daar deinzen ze niet terug voor een mislukking en geloven ze in het spreekwoord: "de aanhouder wint" . Het belangrijkste is het juiste evenwicht te vinden en te voorkomen dat mensen die mislukken anderen in hun val meeslepen.
Ik vrees dat de echte hinderpalen en horden voor kleine bedrijven elders zijn gelegen, in de Europese en nationale wetgeving die enorme administratieve, fiscale en reglementaire lasten met zich mee brengt. Voor kleine bedrijven zijn die lasten onevenredig zwaar, soms zelfs ondraaglijk. Ik heb kortgeleden een blik geworpen op de belastingformulieren die kleine bedrijven in het VK moeten invullen en daarbij heb ik gemerkt dat je ontzettend moet oppassen om niet het verkeerde antwoord te geven op al die details.
Tot slot wil ik nog duidelijk maken dat volgens mij voor kleine bedrijven mededinging de beste medicijn is. Mededinging is het allerbelangrijkste. Mededinging zorgt ervoor dat deze kleine bedrijven efficiënt, innovatief en rendabel worden.

Zorba
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten hier vooral wijzen op de prioriteit die met het nieuwe meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap wordt gegeven aan het midden- en kleinbedrijf.
Wij weten allen dat het klimaat voor deze bedrijven momenteel heel ongunstig is. Ik heb ervaringen opgedaan in een uitgeversmaatschappij die boeken publiceert en deze ervaringen stemmen mij weinig optimistisch. Ik ken de grote, soms onoverkomelijke problemen waarmee het midden- en kleinbedrijf is geconfronteerd juist vanwege zijn geringe bedrijfsomvang. Met het meerjarenprogramma wordt mijns inziens enkel het probleem erkend; hiermee wordt weliswaar een belangrijk en bemoedigend politiek signaal gegeven, maar geen daadwerkelijke hulp geboden, hetgeen onder meer door gebrek aan middelen ook niet mogelijk is. Ik wil dan nog niet eens spreken over een mogelijke verandering van tendens in de huidige economie: nu wordt alles wat klein is, in welke sector dan ook, gewoon onder de voet gelopen.
Het midden- en kleinbedrijf is, zoals algemeen wordt toegegeven, een reservoir van nieuwe talenten en innoverende ideeën. Daar worden nieuwe producten en diensten uitgetest en kunnen onafhankelijke geesten hun creativiteit de vrije loop laten. Hoeveel kleine en middelgrote bedrijven zijn echter in staat deze kostbare elementen - kostbaar niet alleen voor de economie en de samenleving maar voor heel de Europese beschaving - om te zetten in daadwerkelijke bedrijfsontwikkeling? Slechts een handjevol!
In de kwekerij van het midden- en kleinbedrijf ontkiemen duizenden fragiele plantjes die daarna de grote ondernemingen met menskracht en ideeën voeden. De kleine en middelgrote bedrijven moeten het hoofd bieden aan een meedogenloze concurrentie en zelfs als ze het hoofd boven water kunnen houden qua productie, dankzij nieuwe, originele en fantasierijke voorstellen, struikelen ze vaak over andere problemen, zoals distributie, marketing en reclame voor hun producten. Distributie is een uiterst ingewikkelde en dure aangelegenheid geworden. Daar heeft men grote hoeveelheden producten en een goede organisatie voor nodig, hetgeen vaak teveel is gevraagd van het midden- en kleinbedrijf. Reclame ligt sowieso meestal buiten handbereik omdat dat veel te duur is.
Het verschijnsel van bedrijfsovername is de afgelopen jaren sterk toegenomen in talrijke sectoren. Daardoor worden al deze inspanningen van het midden- en kleinbedrijf letterlijk afgeroomd en wordt er een rem gezet op de creativiteit. Heel het mededingingsvermogen dat van de creativiteit uitgaat wordt weggezogen. Op de markt blijven dan alleen de conventionele producten over die aan bepaalde stereotypen beantwoorden.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik stem volledig in met dit document en ik ben tevreden dat mevrouw Montfort het midden- en kleinbedrijf in Europa onder onze aandacht heeft gebracht. Ik vraag me zelfs af hoe lang we zullen moeten wachten voordat de Europese Unie bevoegd is om de normen te veranderen die het midden- en kleinbedrijf in Europa reglementeren en vooral, wanneer het klimaat zal veranderen dat, in veertig-vijftig jaar van linkse regeringen, of voornamelijk linkse regeringen, de ondernemingsgeest van de Europese ondernemingen heeft geschaad. In veel van onze landen wordt iemand die voor zichzelf begint beschouwd als een misdadiger, of als een profiteur, een dief of een belastingontduiker, in plaats van als iemand die ten minste een arbeidsplaats schept, die van zichzelf.
Nieuwe ondernemingen zouden voor minstens vijf jaar moeten worden vrijgesteld van belastingen en heffingen, en een jongere die een eigen bedrijf begint, zou door een ervaren oudere begeleid moeten worden. Wat pensioenen en sociale zekerheid betreft, het aspect dat ik het beste ken, zou een zelfstandige ten minste zoveel moeten krijgen als een werknemer in loondienst. In veel van onze vijftien lidstaten zijn het pensioen, de ziektekostenverzekering en de verzekering tegen arbeidsongevallen van zelfstandigen minder goed geregeld dan bij werknemers in de particuliere sector. Dat is niet rechtvaardig, en daarom steun ik dit verslag!

Harbour
Mijnheer de Voorzitter, volgens mij heeft mevrouw Montfort met haar verslag het oorspronkelijke document van de Commissie aanzienlijk aangescherpt. Ik ben een opbouwende criticus van bepaalde inspanningen van de heer Liikanen. Mijns inziens was het eerste document niet voldoende gefocust, maar mevrouw Montfort heeft met haar waardevolle verslag de hoofdproblemen waarmee het midden- en kleinbedrijf te kampen heeft, in het brandpunt geplaatst. Ik wil hier met name wijzen op de nieuwe aanpak in de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie die een hoorzitting heeft gehouden over de in het verslag van mevrouw Montfort behandelde vraagstukken. Hoe meer mensen uit het midden- en kleinbedrijf bij ons in het Europees Parlement over de vloer komen om met ons te praten over hun problemen, des te beter wij ons werk kunnen doen. Dit is een van de dingen die de Industriecommissie vanaf nu regelmatig moet organiseren.
In mijn slotopmerkingen in dit debat wil ik kort terugkomen op het kernvraagstuk. Het probleem met het midden- en kleinbedrijf is dat zij niet voldoende hulpbronnen hebben om informatie van buitenaf te zoeken, om uit te vinden welke steun en hulp beschikbaar is, om de administratieve taken te vervullen die zij in steeds grotere mate opgelegd krijgen door de nationale regeringen. Wij moeten derhalve nadenken over de manier waarop wij informatie voor hen toegankelijk kunnen maken. Ons zijn talrijke maatregelen voorgesteld, maar ik verzoek de commissaris zich met name toe te spitsen op de manier waarop steun en informatie gemakkelijk en snel beschikbaar kan worden gemaakt, zodat de mensen die deze bedrijven beheren de informatie ook daadwerkelijk kunnen gebruiken. Ik weet dat er veel hulpmogelijkheden voorhanden zijn in de Europese Unie. Er wordt weliswaar alsmaar aangedrongen op hulp aan het MKB - zoals de heer Caudron, een veteraan in deze problematiek, al zei - maar als puntje bij paaltje komt zijn heel wat bedrijven niet in staat profijt te trekken van de geboden hulp. Wij hebben goed afgestemde, gerichte en effectieve maatregelen nodig, als wij dit programma de vruchten willen laten afwerpen die het moet afwerpen.

Liikanen
. (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil op de eerste plaats de rapporteur, mevrouw Montfort, en de commissie van het Europees Parlement bedanken voor het werk dat zij met dit voorstel voor een besluit hebben verricht. Ik dank u tevens voor de steun die u heeft gegeven aan het voorstel van de Commissie.
Het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap zal een belangrijk instrument vormen ter ondersteuning aan de Europese bedrijven. Het programma richt zich vooral op het midden- en kleinbedrijf.
Het zijn de kleine bedrijven die het meest te lijden hebben onder de belemmeringen van het ondernemersklimaat. Zij worden volledig aan banden gelegd door administratieve procedures. Daarom moeten we in de eerste plaats "klein" denken "think small first" .
Dat is tevens de leidraad van het Handvest voor de kleine bedrijven. Wij staan positief tegenover het amendement met betrekking tot het Handvest.
Vele amendementen hebben betrekking op microbedrijven en ambachtelijke bedrijven. Wij zijn dankbaar voor de steun die zij op deze wijze krijgen. Ze moeten in ogenschouw worden genomen bij de tenuitvoerlegging van het programma, maar er is geen reden om ze apart te vermelden in de wetstekst.
Om de doelstellingen van de Top van Lissabon inzake ondernemerschap en de overgang naar een informatiemaatschappij voor iedereen te realiseren, zijn er dynamische en concurrerende bedrijven nodig. Zij zijn de enige die meer en beter werk kunnen verschaffen. Alleen met concurrerende bedrijven kan er een einde gemaakt worden aan sociale uitsluiting.
Wij hebben ondernemers nodig uit alle geledingen van onze samenleving. Meer vrouwelijke ondernemers, meer jongeren en meer ondernemers uit lagen van de samenleving die niet de inbreng hebben waar ze recht op hebben. Al deze personen zullen voorrang krijgen in het meerjarenprogramma.
Bedrijven in ontwikkeling hebben een aangepaste financieringsvorm nodig die past bij iedere fase van hun levenscyclus. De markt bevat echter vele hiaten die opgevuld moeten worden, met name in het beginstadium. Uitbreiding en duurzaamheid behoren tot de prioriteiten bij het merendeel van ons werk. De parlementariërs hebben ingestemd met deze principes. Ook wij zijn overtuigd van hun belang.
Wij zien veel liever een klein aantal doelmatige projecten dan een versnippering van activiteiten. Ik zou u dankbaar zijn om deze benadering te ondersteunen.
Dankzij onze procedure Best kan de Commissie de beste praktijken bepalen en ten uitvoer leggen. Wij zullen de resultaten breed communiceren en het Parlement op de hoogte houden.
Bovendien moeten wij nauwkeurig bepalen welke mate van Europees bestuur het beste past bij een bepaald initiatief. Wij hebben niet de intentie om onze wil op te leggen bij activiteiten die beter op nationaal niveau uitgevoerd kunnen worden. Maar wij verwelkomen - voor zover nodig - bijdragen van de lidstaten die ons tot steun kunnen zijn en informatie verschaffen over onze bedrijven, om daarmee de voorwaarden voor toelating tot de Europese markt te bepalen. In het programma worden de netwerken verantwoordelijk voor het verschaffen van deze informatie.
Bij al onze inspanningen hebben wij de adviezen nodig van het bedrijfsleven en van andere belangengroepen. Wij zijn bezig onze adviesstructuur te verbeteren opdat wij op ieder moment in contact kunnen treden met deze partijen.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese bedrijven hebben een goed ondernemersklimaat nodig om zich te ontwikkelen. Het meerjarenprogramma zal trachten de modus operandi van kleine en middelgrote bedrijven te verbeteren. Ik wil u vragen ons bij dit voornemen te steunen.
Tot slot sta ik positief tegenover het idee om één keer per jaar bijeen te komen om de voortgang van het programma te bekijken. Wat de vorm van deze evaluatie betreft, sta ik overal voor open. Laten wij hier samen over nadenken.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 18.00 uur plaats.

Actieplan voor Albanië en de omliggende regio
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0287/2000) van mevrouw Karamanou, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het actieplan voor Albanië en de omliggende regio (7886/2000 - C5-0305/2000 - 2000/2158(COS)).

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, in de conclusies van de Europese Raad van Tampere wordt gewezen op de noodzaak van samenwerking met de landen van herkomst en doorreis van immigranten en vluchtelingen. Daarom belaste de Raad de Groep op hoog niveau voor asiel en migratievraagstukken met de uitwerking van zes actieplannen: een daarvan betreft Albanië en het omliggend gebied. Het hoofddoel van het actieplan is ongetwijfeld de emigratie naar de landen van de Europese Unie te beteugelen en de terugkeer van illegaal in de Unie verblijvende Albanezen mogelijk te maken. Daarom bestaat dit actieplan voornamelijk uit maatregelen voor toezicht en voorkoming van immigratiestromen.
Samenwerking met derde landen kan ongetwijfeld ertoe bijdragen dat de oorzaken van de immigranten- en vluchtelingenstromen worden weggenomen. Dat betekent echter niet dat de Unie wordt ontslagen van haar internationale verplichtingen in verband met de bescherming van hulpbehoevenden. Zij moet wel degelijk hulp verlenen en bijdragen aan de bestrijding van de oorzaken van emigratie. De Europeanen zouden eindelijk moeten inzien dat hoe dieper de welvaartskloof tussen de landen van de Unie en hun buren wordt, hoe groter ook de emigratiedrang wordt. Wij kunnen degenen die een stukje van onze welvaart opeisen niet de weg afsnijden door onze grenzen af te schermen of repressieve politiemaatregelen te nemen.
Als wij Europa veranderen in een burcht, zullen de tarieven van degenen die de immigranten illegaal de Unie binnenloodsen misschien omhoog gaan, maar illegale binnenkomst zal pas echt kunnen worden bestreden als een legale weg tot immigratie wordt geboden. Daarom moeten wij Albanië op elke mogelijke manier bijstaan in de bestrijding van armoede, de verbetering van de levensstandaard, de verwezenlijking van werkgelegenheid, de versteviging van de democratische instellingen en de eerbiediging van de mensenrechten, en van met name de rechten van minderheden, vrouwen en kinderen.
Uit de recente gewelddadigheden tegen de Griekse gemeenschap in Chimarra is gebleken hoe noodzakelijk democratisering, versterking van de instellingen en eerbiediging van de mensenrechten in Albanië is. Ons hoofddoel moet zijn de economische groei en de sociale ontwikkeling te versnellen. Ook moeten wij zorgen voor samenwerking en vreedzame samenleving met de buurlanden. Alleen op die manier kan de vicieuze cirkel van armoede en geweld waardoor emigranten- en vluchtelingenstromen ontstaan, worden doorbroken. De Groep op hoog niveau heeft gekozen voor een afweerbeleid. Dat strookt echter niet met de veelzijdige blik die de werkzaamheden van de Groep op hoog niveau zou moeten kenmerken. Dat strookt evenmin met de conclusies van Tampere waarin wordt gehamerd op volledige eerbiediging van het asielrecht, op grond van het Verdrag van Genève. Albanië heeft heel weinig ervaring met asielvraagstukken en nog niet de noodzakelijke mechanismen op poten gezet voor onderzoek van asielaanvragen. Daarom kan Albanië nog niet als een veilig land voor vluchtelingen worden beschouwd. Evenmin is Albanië in economisch, politiek en sociaal opzicht in staat dergelijke taken op zich te nemen, zoals ook het Hoge Commissariaat van de VN voor vluchtelingen heeft vastgesteld.
Het grootste probleem houdt natuurlijk verband met het feit dat het Albanees politiek bestel zeer fragiel is, het parlement slechts een zwakke rol speelt, het juridisch bestel en de rechtspraak in slechte staat verkeren en het bestuur en de planning door de overheid veel te wensen overlaat. In talrijke gebieden van het land heerst onveiligheid, en viert de misdaad en met name de drugs- en wapenhandel hoogtij. Daarom zal de samenwerking met de Albanese regering voor de toepassing van de in het ontwerp voorgestelde maatregelen waarschijnlijk niet van een leien dakje lopen.
Natuurlijk worden inspanningen ondernomen om de situatie te verbeteren. Zoals echter uit de recente gemeenteraadsverkiezingen is gebleken heeft zich in Albanië, na de jarenlange isolatie van het land, nog geen democratische cultuur kunnen ontwikkelen. Daar moeten de inspanningen dan ook op worden toegespitst. Een ander probleem houdt verband met de integratie van de legaal in de EU-landen verblijvende Albanezen. Daarvoor moeten concrete maatregelen worden getroffen. In mijn verslag worden al deze factoren in overweging genomen en uiteindelijk enkele maatregelen voorgesteld. Zo moeten de in het actieplan voorgestelde maatregelen geleidelijk aan ten uitvoer worden gelegd. Men zal een studie moeten maken van de behoeften, zoals in het eerste deel geschiedt. Daaruit blijkt wat de meest nijpende problemen zijn. Men moet in Albanië bijvoorbeeld allereerst de economie en de democratische instellingen tot ontwikkeling brengen en een infrastructuur opzetten. Pas daarna moeten wij als Unie overeenkomsten voor de terugkeer van vluchtelingen en immigranten ondertekenen. Ik wil hier met name ook wijzen op de noodzaak van maatregelen voor de verbetering van de binnenlandse veiligheid en de versteviging van de dialoog tussen de Europeanen en de lokale autoriteiten in Albanië. De Raad en de Commissie moeten tot slot in samenwerking met de Albanese, Italiaanse en Griekse autoriteiten concrete activiteiten ontplooien.
Afgezien daarvan is gecoördineerd optreden vereist, met een zo groot mogelijke deelname van Europol, om een eind te maken aan de mensenhandel en de prostitutie van vrouwen en kinderen, en aan de activiteiten van de misdadige circuits die mensen smokkelen en hen uitbuiten door ze zwart te laten werken en tot prostitutie te dwingen. Ik wil tot slot mijn steun betuigen aan de voorbereidende werkzaamheden voor de sluiting van een overeenkomst inzake stabiliteit en partnerschap tussen de Unie en Albanië.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, om te beginnen moet ik toch mijn verbazing uitspreken over het feit dat de Commissie heeft toegestaan dat een groep van de Raad op hoog niveau werk verricht dat zij eigenlijk na Amsterdam had moeten doen. Ik vind dat jammer, hoewel hetgeen de groep heeft gedaan niet verkeerd is, omdat hij de vinger precies op de zere plek legt en ook probeert de juiste oplossingen te geven. Zoals mevrouw Karamanou al zei is Albanië sinds de opening van zijn IJzeren Gordijn, dat bijzonder dicht om Albanië hing, één van de belangrijkste landen van oorsprong en doorgang van migranten naar de EU. Dat zorgt natuurlijk voor problemen.
Wij hebben echter ook een ander probleem in Albanië. Een groot aantal Albanezen verlaten hun vaderland vanwege de onveiligheid in het land, de sociale moeilijkheden, de verouderde maatschappij- en familiestructuren. Zij verlaten het land en daarmee gaat een stuk toekomst van dit land verloren.
Wij moeten helpen in dit land situaties te creëren waardoor de mensen zullen blijven. De veiligheid moet gegarandeerd zijn, er moet werkgelegenheid worden gecreëerd, zodat de mensen niet weggaan. Wij moeten natuurlijk ook voorkomen dat Albanië ontaardt in een overslagplaats voor vluchtelingen, drugs en vrouwenhandel.
Het is een land waarmee velen zich bemoeien, waaraan ook veel buurlanden hun handen vuil maken. Daarom moeten wij dit land helpen. We doen het als Europese Unie. We leiden de politie op. We helpen hen bij het douaneverkeer. Het probleem is echter dat in dit land zoveel verwaarloosd is dat er maar langzaam vorderingen worden gemaakt, ondanks enkele inspanningen van de regering.
Een ding wil ik graag kwijt, mevrouw Karamanou: als Albanië geen veilig land van herkomst is en wij de Albanese vluchtelingen anders behandelen dan andere, kan Albanië er ook geen aanspraak op maken om samen met ons een associatie- en stabiliteitsproces aan te gaan. Dan is het nog niet zo ver, maar ik ben van mening dat het al veel verder is. Voor mij is Albanië een land waarnaar men de mensen kan repatriëren. Mensen worden daar niet vervolgd. Het is nog niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar het is beter dan u schetst!

Klamt
Mijnheer de Voorzitter, het actieplan stelt in zijn analyse vast dat de huidige situatie in Albanië reden tot bezorgdheid geeft. De gebrekkige sociale, economische en politieke verhoudingen in combinatie met ontbrekende, respectievelijk gebrekkige rechtszekerheid en georganiseerde criminaliteit leiden tot massale migraties. Albanië is een belangrijk land van oorsprong en doorgang van migranten naar de Europese Unie. Anderzijds zijn er ook positieve krachten ontstaan die democratisering en ontwikkeling van de samenleving nastreven en die wij moeten en zullen ondersteunen.
Repressie van de migratie naar de EU vanuit en via Albanië, dat is het voornaamste doel van het actieplan. Daarvoor zijn tweeërlei maatregelen nodig. Enerzijds moeten de positieve krachten in Albanië worden ondersteund, anderzijds moeten wettelijke kanalen voor de migratie uit deze regio worden ingevoerd om illegale migratie en mensenhandel te beperken resp. verhinderen alsmede de daarmee verband houdende diverse vormen van criminaliteit zoals zwarte arbeid en prostitutie.
Wij hebben speciaal op Albanië toegesneden preventieve maatregelen nodig die van hulp zijn bij de opbouw respectievelijk wederopbouw van het land. Zo kan een menswaardig leven in de regio mogelijk worden gemaakt en zouden veel redenen voor vertrek, asiel en vlucht wegvallen. Maar wat wij aan de andere kant nodig hebben zijn stringente, uniforme wettelijke kanalen voor de migratie naar de gehele Europese Unie. Het kan daarbij echter niet de bedoeling zijn om criminele handelingen te legaliseren. Netwerken van mensensmokkelaars zijn geen hulpverleners die onze dank verdienen omdat ze mensen redden van vervolging door totalitaire regimes. Betaalde migrantensmokkelaars, die meestal behoren tot grensoverschrijdende misdaadorganisaties, verdienen met hun meedogenloze zaken veel geld aan het leed en de hoop van mensen, en verlenen geen edelmoedige humanitaire hulp.
Het door parlementslid Ilka Schröder gepubliceerde voorstel om EU-subsidies aan de mensensmokkelaars te verlenen moet in dit verband dan ook als contraproductief en verachtelijk worden veroordeeld.

U heeft zeker gelijk, mevrouw Karamanou, want de smokkelaars zijn niet de wortel van het kwaad. De wortel van het kwaad is ook niet de Europese Unie. De wortel van het kwaad is de situatie in de landen van oorsprong. Ik juich het actieplan toe, maar kan me niet aansluiten bij collega Karamanou die in haar verslag illegale grensovergang niet als criminele handeling, dus als legaal beschrijft. Als wij oorzaken en niet alleen symptomen willen bestrijden, hebben wij hulp nodig uit de betroffen regio' s en een regeling voor het hele vraagstuk van immigratie, asiel en oorlogsvluchtelingen in de Europese Unie, met oplossingen die tegemoet komen aan de migranten, maar ook aan de ontvangende landen.
(Applaus)

Volcic
Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot de heer Pack geloof ik dat, hoe meer groepen zich met Albanië bezighouden, hoe beter het is. De Commissie vrijheden en rechten van de burger is een discussieforum voor deze problemen, want het zijn geen moeilijkheden die in korte tijd kunnen worden opgelost, maar vraagstukken waar we nog tientallen jaren mee geconfronteerd zullen worden.
Het zou dus nuttig zijn als het onderhavige programma, dat door mevrouw Karamanou goed in elkaar is gezet, onderscheid zou maken tussen maatregelen die op korte termijn kunnen worden ingevoerd, maatregelen op middellang termijn en die omstandigheden die historische wortels hebben, waartegen we al 500 jaar strijden, een gevecht dat ons nog wel honderden jaren zal kosten. Juridische instrumenten maken deel uit van de maatregelen op middellange termijn; het vinden van eerlijke douanebeambten en onomkoopbare rechters is ook een economisch vraagstuk en neemt tientallen jaren in beslag.
De laatste dagen komen er godzijdank positieve signalen van de Balkan, die indirect ook Albanië betreffen. Het verslag noemt een opmerkelijk feit - ik kies slechts een onderdeel om het kort te houden - namelijk dat het actieplan voor Albanië en de omliggende regio door een werkgroep is opgesteld. Op deze manier gaan documenten van de ene instelling naar de andere en de Europese Commissie weigert bijvoorbeeld het rapport over onder andere de Customs Assistance Mission (CAM) bekend te maken, dat door de Albanezen is opgesteld.
Dat is een ander gevaar van de Albanese kwestie: het vermoeden rijst dat iemand iets wil verbergen, iets wil verdoezelen dat in werkelijkheid niet bestaat. Wie de Albanese situatie kent, begrijpt dat het niet zo diplomatiek is de belangrijkste personen van het plaatselijke openbare leven te noemen. Er kan immers van alles gebeuren tussen landen in een overgangsfase en de geïndustrialiseerde wereld, die zich als hulpverlener opstelt. Wat de steun aan de Albanezen betreft, is alles duidelijk en transparant, mijnheer de Voorzitter, dus ik denk dat de publicatie van alle gegevens een daad van politieke rechtvaardigheid is die dient om speculaties gericht op eigenbelang te voorkomen. Het algemene probleem is natuurlijk Albanië alle mogelijke hulp te leveren, om de misdaad te bestrijden en de levensomstandigheden van het volk te verlichten, zodat minder mensen emigreren.

Paulsen
Mijnheer de Voorzitter, dit is een zeer goed verslag met een menselijke inslag, maar de bedoeling is desalniettemin de mensenstroom van en door Albanië een halt toe te roepen. De EU heeft een zeer droevig vluchtelingenbeleid ontwikkeld, dat voor het grootste deel op sluiting van onze grenzen neerkomt. Maar hoe moet dit gebeuren? Waarom vluchten mensen? Natuurlijk vluchten ze voor onderdrukking, terreur en oorlog, maar ze vluchten misschien ook voor chaos en armoede. Het verlangen van de mens naar een beter leven in de toekomst, voor zichzelf, maar waarschijnlijk vooral voor de kinderen, is een van de belangrijkste en sterkste drijfveren.
Wij kunnen het gewoon niet maken de deur te sluiten voor alle mensen die hierheen proberen te vluchten. Wij moeten betere methodes vinden. De harde methode, de politie, kan gebruikt worden wanneer er sprake is van vrouwen- of kinderhandel en slavenarbeid. Door de grenzen strenger te sluiten, zal de vluchtelingensmokkel op een waanzinnige manier toenemen. Uiteraard ligt er geen pasklare oplossing voor de hand, maar op korte termijn gaat het erom een wereld van rechtvaardigheid, veiligheid en met toekomstmogelijkheden te scheppen. Dit geldt zowel voor de Albanese bevolking als voor mensen uit andere landen die via Albanië het paradijs, dat de Europese Unie voorstelt, proberen te bereiken.
Onze voorvaderen reisden naar de VS om daar een leven in vrijheid te vinden, tenminste, dat dachten ze. Wij proberen de mensen die vandaag hetzelfde doen, tegen te houden. Helaas moeten wij vaststellen dat West-Europa vandaag probeert wetten te maken om de mensen die de ongeboren kleinkinderen van Anne Frank verbergen, te kunnen straffen. Het is ongelooflijk dat wij ons tot dit niveau verlaagd hebben.
Laat ons proberen de waarheid onder ogen te zien. Wij zullen nooit in vrede en vrijheid in een wereld van welvaart en rechtvaardigheid kunnen leven wanneer we zo verschrikkelijk onrechtvaardig zijn tegenover de meest nabije buren van de Europese Unie.

Sörensen
Voorzitter, commissaris, de Groenen van de EVA-fractie willen mevrouw Karamanou, rapporteur, feliciteren met haar verslag, het is zeer correct. Het is inderdaad zo dat er maatregelen moeten worden genomen in verband met de migratie, migratie uit noodzaak, en dat de oorzaken moeten worden weggenomen. Wat ik extra wil benadrukken is de situatie van vrouwen en kinderen in Albanië. Het is ten eerste dramatisch hoeveel jonge mensen er verdwijnen, gekidnapt worden en ongewild of soms ook gewild wegtrekken. Er zijn geen kinderrechten in Albanië, geen speelvoorzieningen, geen vrouwenrechten, veel agressie tegen vrouwen in het gezin, door de man, de echtgenoot, geen dierenrechten en totaal geen mensenrechten. Erbarmelijk is de situatie in de dorpen op ecologisch vlak, het vuil wordt overal neergestort, het water is niet altijd drinkbaar en de elektriciteit werkt slecht. De mensen hopen natuurlijk op een betere politieke vertegenwoordiging maar nu lopen er nog veel mensen angstig rond, met angst voor alles en nog wat en angstig ook voor de geweldsuitbarstingen die er af en toe zijn. Er is ook een kloof tussen de donoren, wij allemaal, Europa, de Verenigde Staten, die geld geven, projecten uitschrijven en dergelijke, en de mensen zelf op het terrein.
Een ander probleem dat ik wil aankaarten, is het probleem van de opvang van Albanese slachtoffers van vrouwenhandel. Zij gaan terug naar hun land, maar er is geen opvang voor. Er is een opvang bij het ICMC voor slachtoffers uit onder meer Montenegro, maar niet voor Albanese meisjes die terugkomen uit Italië, Griekenland, Duitsland, België enzovoort. Er moet gevolg gegeven worden aan de oproep van NGO's, van de vrouwen-NGO's. Er is ook de dreiging dat ze opnieuw zullen worden opgepakt door de traficanten en teruggestuurd naar de landen van bestemming.
De economie moet geactiveerd worden, in combinatie met goed ecologisch beleid. Er moet werk worden gemaakt van scholen en kinderopvang. Steun moet worden verleend aan de mensen die ginder op het terrein in de NGO's werken. Er worden goede dingen gedaan, het IOM levert schitterend werk, de Europese politiediensten leveren schitterend werk, de KFOR is daar aanwezig, maar ook de plaatselijke bevolking moet meewerken aan de ontwikkeling van hun land. Daders moeten gestraft worden. Mevrouw Karamanou, gefeliciteerd met de uitgebreide, ruime invalshoek in uw verslag.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Karamanou gelukwensen met haar kwalitatief hoogstaand werk. Ik benadruk vooral haar opmerking dat het actieplan zich met name zou moeten bezighouden met de bescherming van de vervolgde burgers en met de voortdurende schendingen van de mensenrechten, en niet zozeer met de manier waarop migratie naar de landen van de Unie kan worden beperkt en beteugeld.
Het is een feit dat Albanië, als land en als samenleving, met grote problemen te kampen heeft. De in het land heersende economische, sociale en politieke omstandigheden zetten de burgers ertoe aan hun heil elders te zoeken. Emigratie is voor hen en voor hun gezinnen letterlijk de enige overlevingskans. De situatie ging snel achteruit toen de activiteiten van de door de Europese Unie gesteunde politieke krachten in 1997 tot het verschijnsel van de piramides leidden, waardoor het spaargeld van de burgers als sneeuw voor de zon verdween. Met het spaargeld verdween echter tegelijkertijd ook het vertrouwen in de structuur van de Albanese staat en zijn organisatie. Uiteindelijk leidde dit tot een volksopstand waardoor de Albanese staat zo goed als werd afgeschaft en grote veiligheids-, politieke en economische problemen ontstonden voor de Albanese burgers. Enorme hoeveelheden wapens kwamen toen in handen van oncontroleerbare groepen die zich snel organiseerden in maffia-achtige misdaadorganisaties.
De problemen in dit gebied werden nog vergroot door de gebeurtenissen in Kosovo en de NAVO-bombardementen. Doen alsof je neus bloedt en een muur optrekken rond je paradijs om de wanhopige mensen uit je buurland tegen te houden, getuigt niet alleen van onmenselijk maar ook kortzichtig gedrag.
Natuurlijk wil iedereen in zijn eigen land wonen, mits hij daar veilig en menswaardig kan leven. Wanhopige mensen kun je echter met geen mogelijkheid tegenhouden. Daarom zouden wij er goed aan doen de repressieve maatregelen stop te zetten en twee andere wegen te bewandelen. Ten eerste moeten wij Albanië helpen zijn economie nieuw leven in te blazen en zijn bevolking terug te halen, en ten tweede moeten wij de Albanese migranten in onze landen legaliseren. Het zijn geen wilde dieren en wij mogen hen niet uitbuiten door ze zwart te laten werken of ze te gebruiken al naar gelang ons dat uitkomt. In Griekenland zijn bijvoorbeeld heel wat werkzaamheden afhankelijk van Albanezen. Als de Albanezen zouden vertrekken, zou heel veel werk, met name in de landbouw, gewoon blijven liggen.
Laten wij daarom overgaan tot bilaterale overeenkomsten en daarin een legale en duidelijke omschrijving geven van de werkzaamheden, de duur en de plaats van verblijf, het loon, de arbeidsduur, de arbeidsomstandigheden en de sociale voorzieningen. Dan zullen de migranten onze landen kunnen helpen bij onze economische vooruitgang en bijdragen aan het ontstaan van vriendschap en samenwerking tussen de volkeren. Dan zal men kunnen voorkomen dat nationalisme de kop opsteekt en koude-oorlogachtige doelstellingen worden nagestreefd.

Dimitrakopoulos
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, ik wil allereerst mevrouw Karamanou gelukwensen met haar verslag over dit uiterst subtiele en belangrijke vraagstuk. Ik wil ingaan op twee van de talrijke belangrijke vraagstukken die mijns inziens onze aandacht vragen. Het eerste vraagstuk houdt verband met de structuren en ontwikkelingen in Albanië. Na de gebeurtenissen en rellen tijdens de recente gemeenteraadsverkiezingen - rellen die vooral gericht waren tegen de Griekse minderheid in Albanië - is gebleken hoe nijpend het structurele probleem is. Daarom moet de Europese Unie in eerste instantie bijdragen aan de totstandkoming van structuren waarmee democratische regels in acht kunnen worden genomen en de rechten van de minderheden in Albanië kunnen worden erkend en geëerbiedigd.
Het tweede vraagstuk houdt verband met het enorme en inderdaad heel ingewikkelde migratievraagstuk. Dit is een zeer belangrijk vraagstuk dat bepaald wordt door historische, sociale, politieke en economische factoren. Juist omdat dit echter zulk een veelzijdig vraagstuk is, moet hier het hoofd aan worden geboden met een veelzijdig beleid, met een beleid zonder simplistische benaderingen, met een beleid waarmee een dynamisch juridisch bestel kan worden gecreëerd - een juridisch bestel is immers een vast bestanddeel van elke staat - dat de problemen kan oplossen en zich niet beperkt tot repressieve acties, ook indien deze acties het gevolg zijn van de toepassing van de wet.
Mijns inziens zijn wij nu zover dat wij deze maatregelen kunnen besluiten en opleggen. De tijd is rijp, de omstandigheden zijn rijp en iedereen weet dat als wij dit hard maken, wij een heel goede dienst bewijzen.

Keßler
Mijnheer de Voorzitter, ik juich de opstelling van een actieplan voor Albanië toe en ook het geëngageerde verslag van mijn collega, Anna Karamanou. Aan de hand van haar analyse van de politieke en economische situatie in Albanië kunnen wij de oorzaken van migratie beter herkennen en passende maatregelen nemen. Mijn kritiek op dit actieplan, en ook op de andere actieplannen die zijn opgesteld, is dat het vooral gaat over maatregelen ter controle en bestrijding. Albanië is een van de armste landen ter wereld en heeft zelf honderdduizenden vluchtelingen opgenomen.
Er is nu een sterke terugtocht van vluchtelingen, wat eigenlijk in tegenspraak is met het ontbreken van veiligheid, recht en orde. Er worden mensen teruggestuurd die voor een deel goed geïntegreerd waren. Jonge mensen moeten hun opleiding afbreken en gaan een onzekere toekomst tegemoet. Dat is geen slim beleid.
De repatriëring moet plaatsvinden onder omstandigheden waarbij het eergevoel en de veiligheid van de betrokkenen wordt gewaarborgd. Daarom is het absoluut nodig om een planning op te stellen voor de coördinatie van de terugkeer en vooral ook om non-gouvernementele organisaties en internationale instanties daarbij te betrekken.
De situatie in Albanië schat ik nog steeds als zeer ernstig in wegens de politieke instabiliteit, de veronachtzaming van wetten en de extreem hoge criminaliteit. Jaar na jaar, vooral in de zomer, riskeren duizenden mensen hun leven op weg naar de EU. Honderden van deze vluchtelingen vinden daarbij de dood op zee. Het echte aantal doden zullen we nooit te weten komen. De 7000 kilometer lange zeegrens met Italië is moeilijk te controleren en biedt netwerken van smokkelaars, die met grote minachting voor mensen te werk gaan, een enorm actieveld. Criminelen die de moeilijkheden van de vluchtelingen uitbuiten, moeten worden bestraft. Tegen de mensenhandel, in het bijzonder van kleine kinderen, de uitbuiting van mensen voor zwarte arbeid en prostitutie moet op de hardste manier worden opgetreden. Maar wie denkt dat alleen het bestrijden van smokkelbendes de illegale immigratie zal verhinderen, vergist zich. Wat we nodig hebben is een intensivering van de dialoog tussen de verschillende onderhandelings- en adviesteams en een betere coördinatie. Alleen zo kunnen we een gemeenschappelijke bijdrage leveren aan het bestrijden van de uitbuiting van vluchtelingen door mensensmokkelaars.
De Gemeenschap moet Albanië ondersteunen bij zijn inspanningen tot versterking van de rechtsstaat. Vooral met het oog op de financiële ondersteuning - dat wil ik benadrukken - mogen wij Albanië en de omliggende regio niet in de steek laten. Tot slot verzoek ik de Raad hierbij wederom om stappen te ondernemen voor een communautaire aanpak van het beleid met betrekking tot migratie, asiel en bestrijding van de mensenhandel.

Vatanen
Mijnheer de Voorzitter, steun aan Albanië en de omliggende regio is van groot belang voor de stabiliteit in Europa. De verankering van de democratie en het ontstaan van een rechtsstaat is noodzakelijk. Wij mogen de volken in nood niet vergeten, het is onze plicht ze zo goed mogelijk te steunen.
Met het actieplan voor Albanië en de omliggende regio kunnen wij de stabiliteit in de regio vergroten. De nadruk mag niet liggen op hoe de immigranten- en vluchtelingenstroom moet worden beperkt, maar hoe de omstandigheden in de regio zo kunnen worden verbeterd dat de mensen in hun eigen huizen kunnen blijven wonen. Albanië en vooral Kosovo zijn echter nog geen vredige regio's en daarom moet de terugkeer van vluchtelingen beheerst gebeuren zonder hun veiligheid in gevaar te brengen. De situatie van de Albanezen in Kosovo is lange tijd zeer penibel geweest en het is heel goed dat hun rechten eindelijk worden erkend. Het is echter net zo noodzakelijk de rechten van de minderheden in Kosovo, de Serviërs en zigeuners, te garanderen. Het herstellen van de vrede tussen de bevolkingsgroepen is een langdurig maar zeer noodzakelijk proces. Alleen vergeving is een revolutionair fundament voor het bouwen aan de toekomst.
Economische groei maakt het mogelijk de problemen in crisisgebieden te overwinnen. Alleen financiële steun is onvoldoende, wij hebben ondernemerschap op het niveau van het gewone volk nodig en moeten het eigen initiatief van de mensen ondersteunen. Gezamenlijke transacties verbinden de mensen op vreedzame wijze met elkaar. De betekenis van het CARDS-programma van de Europese Unie neemt hierbij een sleutelpositie in, want zonder goed bestuur functioneert niets. Wij moeten ze helpen zichzelf te helpen. Juist nu heeft de regio een vaderlijke, sturende hand nodig. De Europese Unie heeft als partner van de Balkan een grote verantwoordelijkheid voor de toekomst van de regio. Wij moeten ons egoïsme in de prullenbak gooien en inzien dat hun en ons lot met elkaar verbonden zijn.

Zacharakis
Mijnheer de Voorzitter, toen ik twee maanden geleden de rapporteur, die ik overigens van harte gelukwens met haar werk, vroeg in paragraaf 6 van het verslag gewag te maken van de noodzaak de veiligheid en de bescherming van de nationale minderheden in Albanië te verbeteren - hetgeen de rapporteur heeft gedaan - gingen mijn gedachten natuurlijk uit naar meer algemeen de slechte staat van dienst van dit land wat de eerbiediging van de rechten van de minderheden en met name de Griekse minderheid op zijn grondgebied betreft.
Ik moet echter eerlijk bekennen dat ik nooit had verwacht zo snel een tastbaar bewijs te krijgen van het slechte gedrag van de Albanese autoriteiten. Men hun pogingen de verkiezingsuitslag te vervalsen en met hun onverhuld gewelddadig optreden tegen de kandidaten en kiezers van de Griekse minderheid - waarvan objectieve getuigenissen bestaan van officiële internationale waarnemers -, hebben de Albanese autoriteiten helaas aangetoond dat Albanië niet in staat is de meest elementaire verplichtingen in de toenadering tot de Europese Unie na te komen. Albanië eist echter wel dat de internationale gemeenschap de onderdrukte Albanese minderheden in derde landen te hulp schiet, zelfs met wapens. Albanië eist eveneens dat alle mensenrechten van de Albanese legale en illegale migranten worden beschermd, en natuurlijk zijn wij het met deze eis eens en doen wij ook ons best daaraan te voldoen.
Het geval van Griekenland is typerend. Ofschoon Griekenland Albanië na de val van het communisme op alle mogelijke wijzen heeft geholpen en duizenden Albanese migranten en illegale migranten gastvrij heeft opgenomen, moet het toezien hoe zijn grote, historische minderheid in Albanië stelselmatig wordt vervolgd en hoe de fundamentele politieke en culturele mensenrechten voortdurend worden geschonden.
De onaanvaardbare gebeurtenissen in Chimarra dwingen ons mijns inziens voorzichtig te zijn in ons oordeel over het vermogen en de wil van Albanië om aan de aanvaarde Europese criteria op het gebied van de mensenrechten en de democratische vrijheden te voldoen. Dat betekent bijgevolg dat wij meer algemeen terughoudend moeten zijn in ons gedrag, in onze actieplannen en steun aan dit land en deze eventueel moeten aanpassen, zolang Albanië zijn beleid niet herziet.

Lisi
Mijnheer de Voorzitter, net als de heer Dimitrakopoulos denk ik dat Albanië, bij al zijn problemen op economisch en sociaal gebied en op het gebied van de interne veiligheid, het meest gebaat is bij wederopbouw van de rechtsstaat, bescherming van de burgers, herstel van het gezag van de instellingen en de plaatselijke overheid. Als het democratische gehalte van het land niet verbetert, ook met het oog op de laatste verkiezingen en de gemelde verkiezingsfraude, kunnen we de problemen natuurlijk nooit oplossen.
Het verheugt me dat in het definitieve verslag eindelijk twee punten waaraan wij Italianen veel waarde hechten worden genoemd en op waarde worden geschat. Het eerste: een instabiel Albanië betekent een instabiele Balkan en een instabiele Balkan betekent instabiliteit in Europa. Dat moeten we ons allemaal realiseren. Het tweede, net zo waar: de migratiedruk en de Albanese criminaliteit mogen niet op de schouders van Italië en Griekenland alleen worden geschoven. Velen hebben hun solidariteit en hulpvaardigheid geuit, maar ik wil eraan herinneren dat de enige werkelijke solidariteit tot nog toe van de Italiaanse kustbewoners en van de plaatselijke instellingen is gekomen. Ik heb van Europa geen concrete solidariteitsbetuigingen gezien waar het gaat om het gezamenlijk opvangen van de problemen van een volk.
Wat ik echter onaanvaardbaar vind in dit verslag, en ik zeg het ronduit, is dat oorzaak en gevolg door elkaar worden gehaald, namelijk een procedure voor de weloverwogen afgifte van visa, en dus de mogelijkheid om te emigreren, met de oorzaak van de clandestiene immigratie. Het is precies omgekeerd! Laten we oorzaak en gevolg niet door elkaar halen! Ik vind het vooral onaanvaardbaar en negatief voor Albanië dat men een signaal van tolerantie tegenover de clandestiene immigratie wil afgeven. Dat is iets wat Albanië niet nodig heeft! Albanië heeft onze concrete economische steun nodig, onze effectieve solidariteit, maar het moet ook ferm worden toegesproken, want Albanië moet, alleen en met onze hulp, erin slagen om de contouren van een rechtsstaat te reconstrueren.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, voor velen in de EU is Albanië ver van het bed, verder dan het koninkrijk van Walachije, terwijl de Albanezen een van de oudste Europese cultuurvolken zijn. Ze hebben in de middeleeuwen tegen invasies door het Osmaanse rijk gestreden en zich tot ver in onze moderne tijd daartegen verweerd als Europeanen. Zij hebben vooral erg onder Europese minachting geleden. In de negentiende eeuw heeft men alle volken op de Balkan een perspectief gegeven, op het Congres van Berlijn van 1878. Maar de Albanezen heeft men in Berlijn praktisch van tafel geveegd, men heeft geen rekening met ze gehouden. In de twintigste eeuw hebben ze onder een van de meest verschrikkelijke ideologieën van die eeuw geleden, namelijk onder het socialisme en communisme in zijn bijzonder wrede variant. Daarom dragen wij nu een Europese verantwoordelijkheid voor dit Europese Albanië. Daarom juich ik de uitgangspunten van het verslag en het actieplan toe. Wij moeten echter goed opletten dat we niet met twee maten gaan meten.
Er is hier veel over de mensenrechten gezegd. Ik zou zeggen, terecht eisen wij van de Albanezen rechten voor alle minderheden. Maar dan moeten we die ook in de hele Europese Unie invoeren. Dat is ons nog niet gelukt. We hebben geen Europese normen voor de bescherming van minderheden. In alle buurlanden van Albanië - behalve Kosovo waar de Albanezen de meerderheid vormen - hebben we te maken met Albanese minderheden, en daar kunnen we laten zien wat de minderhedennormen van de EU zijn.
Ik wil nog iets zeggen. Ik ben met collega Liese van mening dat we een verdeling van de lasten nodig hebben bij het asiel- en vluchtelingenbeleid. Het probleem is echter dat we hiervoor al hebben gestreden, maar dat we zowel in dit Parlement als in de Europese Unie geen meerderheid krijgen voor een verdeling van de lasten naar quotum. Wij zien nu juist aan het geval van Albanië dat het elke lidstaat eens kan overkomen. Daarom is het van belang dat we niet langer aan de symptomen sleutelen, maar dat we eindelijk een solidair asiel- en vluchtelingenbeleid met vaste quota en een stabiele verdeling van de lasten creëren voordat de catastrofe plaatsvindt.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, in de conclusies van de Europese Raad van Tampere werd een sterker buitenlands beleid op het gebied van juridische en interne zaken geëist. Het onderhavige actieplan is een belangrijke maatregel ter versterking van het buitenlands beleid. De grote institutionele veranderingen die voortkomen uit het Verdrag van Amsterdam zijn van invloed geweest op hoe zaken met betrekking tot asielzoekers en immigranten worden geregeld. De Gemeenschap is nu in staat te voldoen aan de eis van de Europese Raad door gebruik te maken van haar nieuwe bevoegdheden op het gebied van het buitenlands beleid en haar programma's inzake externe betrekkingen. In het stabiliteits- en associatieproces wordt met de Albanezen als gelijkwaardige partners over immigratiezaken gesproken. Gelijksoortige gesprekken zouden in de hele regio moeten worden gevoerd. Na 1991 is in het kader van het PHARE-programma al in totaal 750 miljoen euro aan diverse steun toegewezen. De laatste twee jaar is aan het land bovendien 250 miljoen euro aan humanitaire hulp via het ECHO-programma toegewezen. Juridische en interne zaken hebben een belangrijk aandeel in het op PHARE volgende CARDS-programma.
Wij willen vooral onderstrepen dat wij onze volledige steun geven aan het omvattende standpunt en streven van de werkgroep op hoog niveau voor asiel- en migratievraagstukken om zich bezig te houden met de werkelijke redenen voor de gedwongen migraties. De Algemene Raad keurde al vorig jaar mei de vijf eerste actieplannen, die betrekking hadden op Somalië, Sri Lanka, Afghanistan, Marokko en Irak, goed. Het actieplan voor Albanië en de omliggende regio werd in juni dit jaar al goedgekeurd en dat is dus de zesde in rij. De Europese Raad van Tampere spoorde de Raad en de Commissie aan in december dit jaar verslag uit te brengen over de voortgang van het werk van de werkgroep. In dat verslag wordt het actieplan voor Albanië en de omliggende regio gedetailleerd behandeld. Het ontwerpverslag wordt vandaag in de Raad behandeld. De Commissie is actief betrokken bij het opstellen van het verslag.
Ik wil de rapporteur, mevrouw Karamanou, en de hele commissie bedanken voor dit zeer grondige verslag en ik hoop dat de Raad rekening houdt met de daarin verkondigde standpunten. Ik wil nog drie standpunten naar voren brengen. Ten eerste steunt de Commissie een onpartijdige houding ten opzichte van de in het actieplan voorgestelde maatregelen en de uitvoering ervan. Wat dat betreft zijn wij het met de rapporteur eens. Ten tweede lijkt de situatie wat betreft de doelstellingen van het actieplan voor het jaar 2000 vrij gunstig te zijn. De Commissie heeft deelgenomen aan het opstellen van een overzicht met betrekking tot de uitvoering van het actieplan. Wij willen ook de lidstaten bedanken voor hun bijdrage aan dit werk. Zoals ik al heb gezegd, probeert de Gemeenschap haar steunprogramma's zo doeltreffend mogelijk uit te voeren. Dat wordt de prioriteit van de hele Unie. Ten derde en ten slotte moet het actieplan en de uitvoering ervan per regio worden bekeken. Het stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa biedt daarvoor een uitstekend forum. De deelnemers aan het stabiliteitspact hebben al verscheidene uitspraken in die richting gedaan. Wij kunnen dan ook met nog meer hoop uitzien naar de volgende maand te houden Top in Zagreb.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Liikanen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 18.00 uur plaats.

De wetgeving verbeteren (verslagen 1998, 1999)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0269/00) van de heer Wuermeling, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over twee verslagen van de Commissie aan de Europese Raad:
'De wetgeving verbeteren - een gedeelde verantwoordelijkheid' (1998) (COM(1998) 715 - C5-0266/2000 - 1999/2197(COS));
'De wetgeving verbeteren 1999' (COM(1999) 562 - C5-0266/2000 - 1999/2197(COS)).

Wuermeling
, rapporteur. (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte collega' s, allereerst wil ik u danken dat u op deze donderdagmiddag nog deelneemt aan dit debat. Ook wil ik de collega' s van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger hartelijk danken voor de constructieve en diepgaande discussie die wij over dit onderwerp hebben gevoerd. Verder ben ik voor de uitgebreide bijdragen van de medeadviserende commissies veel dank verschuldigd, die ik hierbij wil uitspreken tegenover de heer Van den Berg van de Commissie constitutionele zaken en de heer Candal van de Commissie verzoekschriften.
Inderdaad hebben we een zeer serieus debat gevoerd over de kwaliteit van de Europese wetgeving en de toepassing van het beginsel van subsidiariteit, waarbij we onszelf kritisch tegemoet zijn getreden. Welke conclusies hebben we getrokken? We hebben geconstateerd dat de kwaliteit van de wetgeving te wensen overlaat, met name in de beleving van de burger. Deze raakt van tijd tot tijd gefrustreerd, maar is vaak ook niet vertrouwd met de Europese wetgeving. We willen dan ook onszelf mobiliseren en ook de overige communautaire instellingen oproepen om het lastige kleine werk niet uit de weg te gaan en hiervoor de nodige tijd en medewerkers vrij te maken.
Echter niet alleen de kwaliteit van de wetgeving is van belang, we moeten ook met beleid te werk gaan waar het de kwantiteit van de wetgeving betreft. Niet elk probleem dat zich in Europa voordoet, is immers ook een probleem voor de Europese Unie. Wij zijn dan ook een groot voorstander van wat de Commissie in haar strategische doelstellingen voor 2000 tot 2005 heeft uiteengezet. De Commissie meldt hierin dat we ons tot onze kerntaken moeten beperken. Zaken opgeven waarmee men zich heeft beziggehouden, is af en toe een pijnlijk proces. Helaas tonen voorbeelden uit de meest recente geschiedenis aan dat de Commissie en ook het Europees Parlement hier niet altijd in slagen.
U zult zich de voorschriften voor het beklimmen van ladders herinneren, welke we onlangs hebben behandeld. Verder herinner ik me normen voor de instellingen die schepen controleren - ik hoop dat ik de vertalers hiermee niet voor problemen stel - en het voorstel voor een richtlijn betreffende omgevingslawaai, die inderdaad tot doel heeft een lawaaiatlas voor de gehele Europese Unie op te stellen.
De Commissie juridische zaken en rechten van de burger roept de Commissie nadrukkelijk op het hoofd te bieden aan de door haar bekritiseerde wetgevingsdruk. Dit is geen excuus om dingen te doen die eigenlijk niet nodig zijn. Maar uiteraard geldt deze oproep om spaarzaam met Europese regelgeving om te gaan ook voor onszelf.
Hierbij worden we geholpen door het subsidiariteitsbeginsel, dat naar de mening van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger ook moet worden toegepast bij het besluit of een bepaalde materie tot onderwerp van wetgeving inzake de interne markt moet worden gemaakt. Dit principe moet ook volledig worden toegepast bij groen- en witboeken en bij actieprogramma' s. Het kan niet zo zijn dat de Europese Unie op dit punt aanspraak maakt op volledige bevoegdheid. Ook hier is een concrete volmacht en een serieus subsidiariteitsonderzoek noodzakelijk.
Wij hebben bij die gelegenheid ook gesproken over een tendens die ons verontrust, namelijk dat steeds meer besluiten niet meer worden genomen door de instellingen die democratisch zijn gelegitimeerd. De eerste overwegingen in het Witboek over good governance van de Commissie geven enigszins te denken. Immers, wanneer op grote schaal netwerken moeten worden gevormd terwijl voor het overige soft law wordt uitgevaardigd, wanneer door de Commissie richtsnoeren voor interpretatie worden aangenomen en wanneer veel zaken worden geregeld door middel van overeenkomsten tussen de betrokken partijen, dan zal daarvoor zeker een goede reden zijn, maar de verantwoordelijkheid van de wetgever mag daardoor niet worden beperkt.
Wij verzoeken de Commissie dringend om rekening te houden met de verdeling van de bevoegdheden, zowel tussen de Europese Unie en de lidstaten als binnen de instellingen. Met dit verslag willen wij naar de burger het signaal afgeven dat wij de klachten over de gebrekkige kwaliteit van de wetgeving en over supraregionalisering en centralisme serieus nemen. Ik verzoek u dan ook eraan bij te dragen dat dit signaal wordt uitgezonden en dit verslag van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger goed te keuren.

Berger
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik namens mijn fractie de rapporteur complimenteren met zijn uitstekende, consistente en uitvoerige verslag. Mijn fractie heeft echter reeds in de commissie en in de plenaire vergadering een groot aantal amendementen ingediend, niet omdat ze wil afdingen op de kwaliteit van het verslag, maar omdat we vooral wat betreft de reikwijdte van het subsidiariteitsbeginsel van politieke opvatting verschillen. Wij willen een sterke Unie, die zich kwijt van alle taken die op haar pad komen, die een functionerende interne markt creëert en die het daadwerkelijk mogelijk maakt om de sociale en regionale samenhang te versterken.
Het moet mogelijk zijn overal gemeenschappelijk op te treden indien daardoor op die plaats een betere, hogere Europese meerwaarde wordt gecreëerd. Juist nu moet de nadruk worden gelegd op de kracht van dit gemeenschappelijke optreden. Ten eerste hebben we vooral met het oog op de ophanden zijnde uitbreiding een sterke Europese Unie nodig wanneer we de toekomstige lidstaten en hun inwoners willen helpen en we de vele vuurproeven willen doorstaan waaraan we binnen onze lidstaten zullen worden onderworpen.
Ten tweede moeten we juist in het Europees Parlement de nadruk leggen op het pan-Europese en gemeenschappelijke aspect, vooral in een tijd waarin we moeten constateren dat deze betrokkenheid bij de regeringen van veel lidstaten afneemt en waarin kortzichtig, egoïstisch nationalisme en solistisch optreden hand over hand toenemen. Wanneer we echter willen dat gemeenschappelijk vorm wordt gegeven aan alle belangrijke Europese wensen en dit ook wordt aanvaard en gesteund door de burgers, dan is het noodzakelijk dat we ons meer dan ooit op de essentie concentreren en veel zaken die nu op de agenda staan weer schrappen.
Verder ben ik ervan overtuigd dat we het beter eens kunnen worden over wat noodzakelijk en juist is als we dat per geval zouden doen en dat we alleen dan overbodige zaken van de agenda zouden kunnen afvoeren. Het is zeker gemakkelijker om per geval pragmatische besluiten te nemen dan in het kader van algemene verslagen en fundamentele debatten. Dit geldt met name voor het subsidiariteitsbeginsel, maar zeker ook voor de kwaliteit van de rechtsorde. In plaats van ons te verliezen in een abstracte strijd over algemene beginselen zou dit Parlement beter per geval en vaker kunnen debatteren over de noodzaak van bepaalde plannen en meer tijd en capaciteit moeten vrijmaken voor de kwaliteit van de wetgeving.

Beysen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, ik zou eerst en vooral de rapporteur, de heer Wuermeling willen danken voor de wijze waarop hij werk heeft gemaakt van zijn verslag. Het is op zich natuurlijk een vrij belangrijk onderwerp al zou men dat op het eerste gezicht in deze vergadering niet zeggen gezien het kleine aantal aanwezigen om daarover verder te debatteren.
Dit Parlement produceert, bij wijze van spreken, aan de lopende band Europese wetgeving. Te vaak dienen wij echter vast te stellen dat deze Europese wetgeving wordt ingeblikt in een te technische, te juridische, te complexe taal, zodanig zelfs dat deze Europese wetgeving onbruikbaar wordt waardoor het beoogde doel, namelijk wetgeving in de Europese Unie doorzichtig en duidelijk maken, niet wordt bereikt. Europese wetgeving moet een flexibel en een hanteerbaar instrument zijn dat verder door het subsidiariteits- en redelijkheidsbeginsel ook voor de modale burger toegankelijk wordt. Met genoegen heb ik kunnen vaststellen dat de amendementen 3, 4, 5 en 6, die van mijn hand waren, zijn goedgekeurd door de Commissie juridische zaken en interne markt. Met deze amendementen beoog ik inderdaad een continue evaluatie van de subsidiariteitsverslagen, en dat op regelmatige wijze nagegaan zal worden of deze inderdaad beantwoorden aan de actualiteit en dat men eerst grondig onderzoekt of bepaalde verordeningen en/of richtlijnen wel nut hebben.
Ik pleit er ook voor dat bij wijzigingen van de bestaande EG-wetgeving gecodificeerde voorstellen worden gedaan waardoor de amendementen in de bestaande richtlijnen of verordeningen worden geïntegreerd.
Tot slot ben ik voorstander van het aanleggen van een soort scorebord voor overbodige wetgeving. Het staat buiten kijf dat overbodige wetgeving dient te worden gesupprimeerd want, het is inderdaad niet voldoende de inflatie van de wetgeving te beperken, men moet ook de regelgeving duidelijk maken en de daaruit voortvloeiende verplichtingen moeten gemakkelijk te begrijpen zijn.
Ik hoop dan ook, mijnheer de Voorzitter, dat dit verslag ongewijzigd zal worden aangenomen in vergelijking met wat de Commissie juridische zaken en interne markt heeft gedaan en dat het een bruikbaar middel zal zijn om de Europese wetgeving te vereenvoudigen, transparant en doeltreffend te maken.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de gelegenheid die mij wordt geboden om commentaar te leveren op het verslag van de heer Wuermeling en op de fundamentele vraag die daaraan ten grondslag ligt: hoe kunnen wij zorgen voor goede en duidelijke Europese wetgeving? Ik dank de heer Wuermeling voor zijn verslag.
Etienne Dumont en zijn grote Engelse meester, Jeremy Bentham, huldigden de mening dat wetten, aangezien ze altijd een zekere mate van dwang behelzen, noodzakelijkerwijs ook een zekere mate van kwaad behelzen. Het kan best zijn dat wetten een noodzakelijk kwaad zijn, maar ze houden een nog groter kwaad in bedwang. Wetten moeten echter in verhouding staan tot het kwaad dat ze willen regelen. Wij aanvaarden deze opvatting, die ook in dit verslag wordt weerspiegeld. Hierin wordt immers aangedrongen op duidelijke en eenvoudige wetten en op evenredigheid tussen de juridische middelen en de beoogde openbare doelstellingen.
In het verslag wordt bovendien het subsidiariteitsvraagstuk aan de orde gesteld. Kennelijk is dit vraagstuk vanavond omstreden in dit Parlement. Subsidiariteit komt van paus Pius IX, van een vijand dus van de opvattingen van Bentham over wat een wet is. Hier komen echter twee verschillende denkrichtingen samen. Het is niet goed besluitvorming weg te nemen van het meest "lokale" niveau, van het niveau waar besluitvorming het beste kan geschieden, of dit nu het individu, het gezin, het dorp, de stad of iets anders is.
Zo nu en dan ontvang ik brieven. De vorige week kreeg ik een brief van een van mijn kiezers uit het afgelegen gebied van de West Highlands in Schotland. Hij schreef mij: "Wat doen jullie daar eigenlijk? 2000 jaar lang hebben de mensen hier veilig het water kunnen drinken uit de beekjes en nu mogen ze dat plotseling niet meer! Zij moeten heel ingewikkelde waterzuiveringssystemen toepassen waar niemand wat aan heeft!" Ik hoor gelijksoortige geluiden van de bewoners van het eiland Islay waar men verbolgen is over het voorstel van een grote internationale instantie om de lokale robbenkolonie te beschermen. De mensen daar hebben in de afgelopen 2000 jaar beter voor de robben gezorgd dan een internationale instantie waarschijnlijk in de toekomst ooit zal kunnen doen. Daar gaat het ook precies om. De wetten moeten dicht bij de burgers staan. Lokale kennis, mits dit de meest relevante kennis is, moet altijd worden toegepast; dat is veel beter dan grote overkoepelende plannen.
Anderzijds staan er soms echter ook openbare belangen op het spel die alleen op het meest algemene niveau kunnen worden behartigd. Bepaalde aspecten van milieubescherming en soortenbescherming, evenals bepaalde aspecten van de interne markt, de anti-protectionistische wetgeving, de regelgeving voor Internet, enzovoort, kunnen enkel op het meest algemene niveau, en op zijn minst op Europees niveau, worden aangepakt. Een correct opgevat subsidiariteitsbeginsel wijst twee kanten uit: neem besluiten op het laagst mogelijke niveau, maar besef wel dat het laagst mogelijke niveau misschien heel hoog ligt, wanneer algemene belangen op het spel staan die zonder een overal gelijke bescherming geschaad zouden worden. Daarom is deze verwijzing naar de subsidiariteit zo belangrijk.
Mijns inziens hebben de heer Medina en zijn collega' s ongelijk als zij zeggen dat dit slechts een politiek beginsel is. Dit is een constitutioneel beginsel en evenals alle andere constitutionele beginselen heeft het enerzijds politieke gevolgen, wanneer wij, wetgevers, namelijk besluiten welke wetten wij willen uitvaardigen, maar anderzijds ook juridische gevolgen, wanneer de rechtbank gevraagd wordt wetten te interpreteren en toe te passen.
Ik wil tot slot het Parlement amendement 1 aanbevelen waarin de Commissie en de Europese Unie worden uitgenodigd serieus rekening te houden met het feit dat wij, evenals in de unie van staten, autonome gemeenschappen, gemeenschappen met zelfbestuur in de Unie hebben. Ik vertegenwoordig Schotland in dit Parlement. Schotland en Engeland hebben met het verdrag van 1707 het Verenigd Koninkrijk gevormd en sedertdien ook gehandhaafd. 290 jaar lang heeft Schotland echter zijn eigen rechtssysteem behouden, iets dat het midden hield tussen het civiel recht van continentaal Europa en het common law van Engeland en de Verenigde Staten, maar de wetten kwamen uit Westminster.
In het afgelopen jaar hebben wij een Schots parlement gevormd. Het Schotse privaatrecht is weer thuis; het Schots strafrecht is weer thuis. Daarom zou het je reinste ironie zijn indien wij juist nu, nu wij zoiets voor mekaar hebben gekregen, heel de wetgevende macht over privaat-, straf en handelsrecht zouden overhevelen naar de Unie. Mijns inziens is dat niet de bedoeling en zal dat ook niet gebeuren. Men moet het belang van subsidiariteit in de gaten houden, wanneer het gaat om de niveaus beneden dat van de lidstaten, en op het niveau tussen de lidstaten en de Unie. Er is geen enkele reden waarom wij het hier in het geding zijnde, constitutioneel principe niet op elk niveau van deze grote Unie ruim en genereus zouden interpreteren.

Mathieu
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat wij blij mogen zijn met de kwaliteit van dit verslag. Subsidiariteit is vaak een vaag concept in de ogen van onze medeburgers, maar ik verzeker u dat zij een goede toepassing ervan op prijs stellen. De uitstekende uiteenzetting over subsidiariteit van de heer Wuermeling is de vrucht van besluitvorming op een niveau dat zo dicht mogelijk bij de belevingswereld van de burger aansluit. Wij zouden het inderdaad erg op prijs stellen als de Commissie ons meer details zou verschaffen over de goede toepassing van dit principe bij ieder voorstel, zodat zij de balans kan opmaken bij haar jaarverslag. Ook zouden wij het erg interessant vinden als zij een overzicht geeft van de wetgeving in het licht van dit principe, om deze te vereenvoudigen, doorzichtiger, doelmatiger en relevanter te maken en te ontdoen van overbodige teksten, wat ook in paragraaf 6 van dit verslag wordt gevraagd.
Als voorbeeld wil ik richtlijn 79/409 aanhalen, die aanleiding was tot het indienen van een schriftelijke verklaring inzake het beheer van de avifauna die al getekend is door vele collega' s. Het is van belang een dergelijke tekst te herzien wanneer deze niet meer voldoet aan zijn oorspronkelijke doelstelling, of achterhaald en ontoereikend is en daardoor aanleiding geeft tot geschillen die veel schade aanrichten en hem niet populair maken.
Hoewel ik me evenals de rapporteur bekommer om een kwalitatief hoogwaardige wetgeving, streef ik nog meer naar een wezenlijke complementariteit tussen ons Parlement en de nationale parlementen. Het is inderdaad van belang om ze aan te moedigen hun volledige medewerking te verlenen aan een betere toepassing van het subsidiariteitsprincipe. Wie kan beter dan zij beoordelen wat zij zelf kunnen op nationaal niveau en wat overleg op Europees niveau behoeft? De IGC biedt de staatshoofden voor wie dit verslag bedoeld is, een mooie gelegenheid om de maatregelen die zowel op Europees als op nationaal niveau genomen moeten worden, te beoordelen.
Tot besluit: sommige amendementen vind ik erg zinvol, maar ik heb mijn bedenkingen omtrent de logica van sommige andere amendementen waarin de realiteit en het belang van een principe dat door de Verdragen is bekrachtigd, aan de kant lijkt te worden geschoven.

Harbour
Mijnheer de Voorzitter, het werk dat de heer Wuermeling heeft verricht voor zijn verslag, is van de bovenste plank. Dit verslag gaat over vereenvoudiging en verduidelijking van de wetgeving: de rapporteur heeft er dus voor moeten zorgen dat zijn verslag aan dezelfde verwachtingen zou voldoen als waaraan wetgeving moet voldoen. Dit verslag is een toonbeeld van bondigheid geworden, en ik hoop echt dat de collega' s dit hoogserieus zullen nemen.
Ook ik sta volledig achter de opmerkingen die zijn gemaakt over subsidiariteit, maar ik wil ze wel in een breder kader plaatsen, in het kader van de hervorming van de Europese Commissie. Uit alle mededelingen die wij hebben ontvangen en vooral ook uit het belang dat de Commissie hecht aan overeenstemming tussen bevoegdheden en middelen, blijkt duidelijk dat de Commissie zelf inziet dat zij minder wetgeving moet produceren en meer middelen moet steken in de toepassing van hetgeen zij reeds heeft besloten.
Inderdaad is er nu veel teveel wetgeving die niet goed wordt nageleefd. Als wetgeving niet goed wordt nageleefd, zet ze geen zoden aan de dijk. Dat moet voor ons een onderdeel zijn van de herziening waarop in dit verslag wordt aangedrongen. Ik hecht hier grote betekenis aan en ik ben met name blij met de nadruk die de heer Wuermeling legt op bepaalde aspecten in verband met controle door de nationale parlementen.
Een van de grootste problemen van de Europese Unie - en dit heeft vooral gevolgen voor deze commissie vanuit het standpunt van de interne markt - is dat wat nu alom het vergulden van de EU-wetgeving wordt genoemd.
De Commissie moet niet alleen een blik werpen op de omzetting in nationale wetgeving. Zij moet ook nagaan wat de nationale parlementen van de wetgeving hebben gemaakt. Er zijn talrijke voorbeelden waaruit blijkt dat zelfs een betrekkelijk eenvoudig stuk wetgeving voor de interne markt - een gemeenschappelijke norm, een gemeenschappelijk principe - soms op nationaal niveau uitmondt in superingewikkelde wetgeving en aanzienlijke problemen. Ik wil de Commissie vragen dit vraagstuk van het "vergulden" aandachtig te bekijken. Laten wij eens zes duidelijke voorbeelden nemen en kijken hoe deze zijn omgezet, hoe de details zijn, hoe de wetgeving in de landen zelf werkt, hoe zij wordt gehandhaafd. Laten wij een duidelijke en transparante evaluatie maken van wat er daadwerkelijk van de wetgeving is terechtgekomen. Als wetgeving namelijk geen zoden aan de dijk zet, hebben wij hier allen onze tijd zitten verdoen.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, allereerst herinner ik aan het aardige gebaar van de heer MacCormick om naar mijn opmerking in de Commissie juridische zaken en interne markt te verwijzen. De heer MacCormick zegt terecht dat het subsidiariteitsbeginsel volgens mij geen juridisch maar een politiek beginsel is. Na nauwkeurige bestudering van het verslag ben ik zelfs tot de slotsom gekomen dat het geen politiek maar een theologisch beginsel is. Volgens de heer MacCormick is het beginsel van een paus afkomstig. Het valt inderdaad niet te ontkennen dat het bol staat van theologische overwegingen.
In de 17de eeuw heeft een vooraanstaand Nederlands jurist, Hugo de Groot, internationaal bekend als Grotius, een van de grondleggers van het internationale recht, de theologen gewaarschuwd zich toch vooral niet op juridisch terrein te begeven. Hij gebruikte daarbij de beroemde zin "silete, theologi, in munere alieno". Ik maak van deze gelegenheid gebruik om mijn gevoelens van sympathie, bewondering en mededogen aan de Commissie over te brengen vanwege het feit dat zij zich met dit soort beginselen moet bezighouden.
Er is niemand die de tweede alinea van artikel 5 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap begrijpt. Wat daar staat is geen juridische definitie, maar een cirkeldefinitie. Genoemde alinea luidt als volgt. "Op gebieden die niet onder haar exclusieve bevoegdheid vallen, treedt de Gemeenschap, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, slechts op indien en voorzover de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt." Niemand die hier iets van begrijpt. Zoals er ook niemand iets begrijpt van het Protocol bij het Verdrag van Amsterdam betreffende de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel of van Verklaring nr. 30. De arme Commissie heeft met de verslagen "De wetgeving verbeteren 1998" en "De wetgeving verbeteren 1999" een zeer verdienstelijke poging gedaan om een draai te geven aan al die stommiteiten die de lidstaten in het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Aanvullende Protocol hebben bekrachtigd.
Het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt is niet erg enthousiast door haar leden ontvangen. Dat kan worden afgeleid uit het feit dat er van de 17 commissieleden 8 voor de ontwerpwetgevingsresolutie hebben gestemd bij 9 onthoudingen. Dat wil zeggen dat er meer onthoudingen dan stemmen voor waren. De reden van het grote aantal onthoudingen is dat de sociaal-democratische en ook andere leden van de Commissie zich zeer sceptisch hebben uitgelaten over de overdreven wijze waarop het begrip subsidiariteit in het verslag werd geïnterpreteerd.
Het begrip subsidiariteit is, zoals in het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt wordt uiteengezet, een begrip dat in hemelse termen wordt geïnterpreteerd. Als theologisch beginsel valt het echter geheel buiten de communautaire werkingssfeer.
Wij hebben 12 amendementen op het verslag van de Juridische Commissie ingediend. Wij steunen tevens amendement 13 van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij. Wij hopen dat het Europees Parlement onze amendementen kan aannemen. Als dat zo is, dan stemmen wij voor de ontwerpresolutie. Zo niet, dan zien wij ons genoodzaakt tegen te stemmen.

Mauro
Mijnheer de Voorzitter, in deze korte toespraak wil ik het amendement van de heer MacCormick steunen. Hij heeft de verdienste onder deze omstandigheden te hebben gezien dat het subsidiariteitsbeginsel niet alleen een juridisch en misschien een theologisch beginsel is, maar zeker ook een beginsel met een grote existentiële reikwijdte, dat wil zeggen, het is onmiddellijk relevant voor het dagelijks leven van de burgers. Wat is een staat, of een regeringsinstantie, anders dan het resultaat van een vrijheidspact tussen de burgers? Als het een vrijheidspact is, is de staat verantwoordelijk voor het kader waarin zijn burgers de eigen behoeften proberen te bevredigen, maar hij neemt geen beslissingen voor hen.
Als de staat de verantwoordelijke voor het kader is en geen beslissingen oplegt, volgt daaruit dat in de constructie van de heer Wuermeling, die bevoegdheden aan de lidstaten wil overdragen in de zin van het subsidiariteitsbeginsel, een aanvullende garantie vereist is dat de lidstaten volgens hetzelfde beginsel zullen handelen. Er moet dus gegarandeerd worden dat het subsidiariteitsbeginsel tot aan de kleinste gemeenschappen gerespecteerd zal worden, tot aan de autonome groeperingen, de middelgrote eenheden, de sociale eenheden, de families en de burgers, de enige werkelijke soevereinen van wetgeving en de uitvoering ervan. Daarom wil ik in deze interventie met name mijn steun betuigen voor amendement 1 van paragraaf 11 bis, ingediend door de heer MacCormick, dat volgens mij in zijn geheel een constitutioneel, en geen theologisch subsidiariteitsbeginsel herneemt.

Berenguer Fuster
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag en enkele adviezen laten maar weer eens zien hoe ingewikkeld het maken van wetgeving is. Zelfs het behandelen van verslagen in het Parlement is niet bepaald eenvoudig. Als lid van de Economische en Monetaire Commissie heb ik een advies opgesteld dat in beginsel bij dit verslag was gevoegd. Dat advies betrof echter een verslag over het SLIM-project. Deze vergissing wordt ongetwijfeld mede veroorzaakt door de constante stroom initiatieven die vanuit de Commissie met betrekking tot de wetgeving worden ontplooid. De Commissie is zich bewust van de tekortkomingen in de communautaire wetgeving en komt daarom voortdurend met verslagen waarin wordt voorgesteld de wetgeving te verbeteren of te vereenvoudigen. Dat bedoelde ik in het verslag over het SLIM-project. De communautaire wetgeving is immers zelfs voor deskundigen nauwelijks te volgen. De heer Medina Ortega heeft ons hiervan zojuist met het voorlezen van een van de artikelen van het Verdrag een mooi staaltje laten zien.
Mijnheer de Voorzitter, al mijn opmerkingen met betrekking tot het SLIM-project zijn ook hier van toepassing. Dat zeg ik als lid van de Economische en Monetaire Commissie, die zich het meest bekommert om de wildgroei op het gebied van wetgevingsbepalingen en de weinig doorzichtige regelgeving.
Toch is het weinige vertrouwen dat wij misschien in de verbetering van de wetgeving hebben voor ons geen aanleiding het subsidiariteitsbeginsel op dezelfde manier te interpreteren als de Fractie van de Europese Volkspartij, de rechtervleugel van deze Vergadering. De uiterste consequentie van die redenering zou namelijk zijn dat de Gemeenschap vooral geen dingen moet doen die door de lidstaten gedaan kunnen worden. In dezelfde lijn hebben wij de heer Mauro zojuist horen verdedigen dat alles maar op gezins- of gemeenteniveau moet plaatsvinden en dat iedere vorm van bestuur achterwege kan blijven. Dat zou tot een voor ons beslist onaanvaardbare situatie van anarchie leiden.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste bied ik u, de Commissie en alle collega's mijn verontschuldigingen aan voor het feit dat ik te laat ben. Ik kom van een andere vergadering en kon hier niet eerder zijn.
Diverse sprekers van de Fractie van de Europese Volkspartij hebben zich al uitgelaten over de zienswijze van de fractie. Misschien mag ik die even kort samenvatten.
Ten eerste vind ik dat het vaak zeer moeilijke werk van de Commissie natuurlijk alle lof verdient. In dit verslag "De wetgeving verbeteren" worden er amper twee alinea's aan de subsidiariteit gewijd. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de complexiteit van dit beginsel, dat wij zelfs een theologisch beginsel zijn gaan noemen. Het beginsel staat echter in het Verdrag en kan derhalve voor het Hof van Justitie worden gebracht. Tot nu toe zijn er geen gevallen van niet-naleving van het subsidiariteitsbeginsel geweest. Wij kunnen er echter niet omheen dat het beginsel in het Verdrag is opgenomen.
Mijnheer de Voorzitter, anders gezegd is het subsidiariteitsbeginsel wellicht het beginsel waarmee de betekenis van het Europees bouwwerk het best wordt samengevat. Uiteindelijk is het niet meer dan de politieke wil zoals deze in het Verdrag is verwoord. De manier waarop aan het subsidiariteitsbeginsel invulling wordt gegeven, hangt voor een groot deel af van de politieke wil op een bepaald moment.
Voor een aantal aspecten van het verslag kan ik dan ook weinig enthousiasme opbrengen. Ik had liever een verslag gehad met veel meer aandacht voor aspecten betreffende de interne markt. Het verslag houdt zich echter geenszins met dit onderwerp bezig. Mijnheer de Voorzitter, het verslag gaat over zaken die op een heel ander vlak liggen. Codificering en vereenvoudiging zijn belangrijk en dienen te worden toegejuicht, maar alleen als dat juridisch verantwoord geschiedt.
Ik verzoek de Commissie dan ook om volgend jaar te komen met een verslag over de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel met alle gevolgen die dat met zich meebrengt. Ook zien wij graag een verslag over de toepassing van administratieve en wetgevingstechnieken tegemoet.

Wuermeling
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u danken dat ik als rapporteur van dit verslag nog even iets mag zeggen over amendement 8 van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten. Er is diverse keren gezegd dat het bij de subsidiariteit om een theologisch principe gaat. Ik wil u in dit kader herinneren aan een toespraak van paus Johannes Paulus II van vier weken geleden, waarin hij expliciet toejuichte dat het subsidiariteitsbeginsel in de politiek wordt gebruikt. Ik zou al mijn collega' s willen adviseren om deze wijze raad ter harte te nemen.

De Voorzitter
Dat was weliswaar geen motie van orde, maar als rapporteur had u denk ik het recht dit punt nader toe te lichten.
Ik geef het woord aan de commissaris.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur, de heer Wuermeling en de Commissie juridische zaken en interne markt van harte bedanken voor het werk dat zij voor dit verslag inzake betere wetgeving hebben verricht. Dit is een uiterst belangrijk vraagstuk. Wij moeten ons altijd eerst afvragen of wij voor de oplossing van een probleem wel wetgeving nodig hebben. Als wij tot de conclusie komen dat wetgeving noodzakelijk is, moeten wij ten tweede nagaan of dit Europese of nationale wetgeving moet zijn. Als blijkt dat Europese wetgeving nodig is, moeten wij ten derde onderzoeken hoe wij eenvoudige, duidelijke en omzetbare wetgeving kunnen garanderen. Ten vierde moeten wij ons dan afvragen of er een andere manier is dan wetgeving om het gewenste doel op Europees vlak te bereiken, zoals soft law, een gedragscode of coregulering.
Ik ga akkoord met het verslag en met de tijdens dit debat naar voren gebrachte meningen. Inderdaad zal de uitbreiding ons voor een enorme uitdaging plaatsen wat de kwaliteit van de wetgeving betreft. De nieuwe lidstaten zullen immers economische, sociale en juridische problemen met zich meebrengen. De wetgevers van de Europese Unie moeten met deze problemen rekening houden en deze respecteren. Subsidiariteit, evenredigheid, kwalitatief betere wetgeving, eenvoudige reglementering, meer codificatie: dit zijn allemaal belangrijke politieke vraagstukken waar wij onze aandacht op moeten toespitsen. Het doorlichten van het bestaande acquis communautaire is altijd een nuttige oefening. Vaak blijkt daarbij dat het niet altijd noodzakelijk is Europese wetgeving te maken, of dat bijvoorbeeld een bepaalde wetgeving te gedetailleerd is voor Europese wetgeving.
Ik wil geen diepgaande discussie beginnen over de theologische of politieke geschiedenis van subsidiariteit. Voor de Europese instellingen is het alleen belangrijk dat wij ons met alle kracht toeleggen op de verbetering van de wetgevingskwaliteit, vooral wanneer daarbij de subsidiariteit in het geding is. De Commissie probeert zowel op politiek als op intern vlak de subsidiariteit in haar wetgevingsvoorstellen te verwerken. Het initiatief tot het schrijven van een Witboek over goed bestuur is een voorbeeld van onze pogingen om het subsidiariteitsprincipe op alle niveaus hard te maken. De rapporteur noemde het vraagstuk van de soft law-aanbevelingen of andere afspraken. Mijns inziens zijn dit zeer belangrijke vraagstukken die besproken moeten worden. Ik zie hier enkele van uw collega' s zitten die een belangrijke rol hebben gespeeld bij de reglementering van de informatiemaatschappij en Internet. Kunnen wij wel reglementeren als de technologie zich zo razendsnel ontwikkelt? Bestaat niet het risico dat wij met onze reglementering de ontwikkeling juist afremmen? Bestaat niet het risico dat door de razendsnelle ontwikkeling van de technologie het probleem op het moment dat de wetgeving kant en klaar is, allang is veranderd?
Dat zijn vraagstukken die wij met een heel open houding tegemoet moeten treden. Ik wil hier een heel persoonlijk standpunt naar voren brengen. Mijns inziens is het mogelijk op andere manieren te reguleren. In plaats van reglementering en zelfreglementering als alternatieven te zien, zou men moeten proberen ze te combineren. Als echter wordt gekozen voor zelfreglementering, voor akkoorden op vrijwillige basis, moeten wij ervan op aan kunnen dat ze worden toegepast. Wij moeten ze kunnen afdwingen. Wij moeten kunnen controleren of dat wat afgesproken is ook inderdaad wordt nageleefd. Verder moet worden nagegaan welke rol het Europees Parlement hierbij kan spelen. Er kunnen open besprekingen en discussies, open dialogen plaatsvinden, hetgeen de betrokkenheid van het Europees Parlement garandeert. Hoe meer wij echter in detail treden van de informatietechnologie, van de razendsnelle ontwikkeling van Internet, hoe meer wij volgens mij tot de slotsom zullen komen dat gedetailleerde wetgeving geen oplossing is voor het probleem, of dat als het ergens al een oplossing voor is, dit zeker geen oplossing is voor het probleem van de informatietechnologie.
Er zijn ook andere gebieden van de interne markt waar wij geconfronteerd zijn met heel ingewikkelde wetgeving. Ik noem enkel de zogenaamde voetgangersvriendelijke auto' s, waar de Commissie zich over enkele weken mee bezig zal houden. Deze richtlijn zou 64 bladzijden lang kunnen zijn. Er zouden ik weet niet hoeveel details in kunnen worden opgenomen met allerlei berekeningen en een hoop expertise. Is dit echter een gebied waar wij moeten afsturen op gedetailleerde wetgeving die overal gegarandeerd wordt toegepast? Zouden wij niet veeleer moeten nagaan of een vrijwillig akkoord misschien een alternatief is, mits dit natuurlijk kan worden toegepast en gecontroleerd?
Dergelijke dingen zullen wij in de komende jaren moeten bespreken. Ik hoop dat dit verslag, dat wij, commissarissen vorig jaar hebben gekregen, in de toekomst subsidiariteit zal omvatten en zal uitmonden in betere wetgeving, in de afweging van alternatieven. Daarbij moeten natuurlijk de wetgevende bevoegdheden van de Raad en het Parlement volledig in acht worden genomen.
Tot slot wil ik nog duidelijk maken dat ik rekening zal houden met de kritiek in het verslag van het Parlement. Dit is een duidelijk en bondig verslag. Ik zal de boodschap doorgeven aan mijn collega' s in de Commissie en de Commissie zal haar best doen om hier op opbouwende wijze op in te gaan. Dit zeg ik ook met het oog op de voorbereidingen van het volgende verslag. Ik hoop dat wij dit debat kunnen voortzetten. Dit mag geen routinezaak zijn voor de donderdagmiddag, maar moet onderdeel zijn van het grote debat over de communautaire wetgeving in haar geheel.

De Voorzitter
Bedankt, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 18.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 17.27 uur onderbroken en om 18.00 uur hervat)

STEMMING
Verslag (A5-0283/2000) van mevrouw Peijs, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over retailbetalingen in de interne markt

(Het Parlement neemt de ontwerpresolutie aan)
  
Verslag (A5-0287/2000) van mevrouw Karamanou, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het actieplan voor Albanië en de omliggende regio (7886/2000 - C5-0305/2000 - 2000/2158(COS))
(Het Parlement neemt de ontwerpresolutie aan)

Sylla (GUE/NGL). (FR) Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik de zitting onderbreek, maar het nieuws dat ons bereikt uit Ivoorkust is zeer verontrustend. De burgeroorlog tussen de aanhangers van Gbagbo en van Ouattara is op dit moment weer in alle hevigheid losgebarsten en hoewel wij vanochtend aan de Voorzitter hebben gevraagd om onze gelukwensen over te brengen aan de zelfbenoemde kandidaten, denk ik dat wij beter kunnen vragen om en aandringen op democratische verkiezingen waarbij alle door de militaire junta opzij gezette partijen vertegenwoordigd zijn, om te voorkomen dat deze regio onherroepelijk in een algehele balkanisering afglijdt.

De Voorzitter
Hartelijk dank voor uw mededeling, geachte collega! Ik zal het doorgeven aan de Voorzitter, als u het goed vindt.
  
Verslag (A5-0269/00) van de heer Wuermeling, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over twee verslagen van de Commissie aan de Europese Raad:
'De wetgeving verbeteren - een gedeelde verantwoordelijkheid' (1998) (COM(1998) 715 - C5-0266/2000 - 1999/2197(COS))
'De wetgeving verbeteren 1999' (COM(1999) 562 - C5-0266/2000 - 1999/2197(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan) STEMVERKLARINGEN
Verslag-Peijs (A5-0283/2000)

Karas
Ik heb voor het verslag gestemd, hoewel ik met enkele amendementen niet uit de voeten kon omdat in het verslag ook de hoge kosten voor wisselen en overschrijven binnen de eurozone aan de orde komen.
De Commissie heeft op 4 juli banken in België, Finland, Portugal en Ierland berispt vanwege concurrentievervalsende praktijken waar het de kosten voor het wisselen van valuta binnen de eurozone betreft. De Commissie heeft aan bijna 120 banken en bankverenigingen punten van bezwaar toegezonden. Daarbij werd de banken een termijn gesteld die liep tot begin oktober, ten einde zich te kunnen verweren. De banken werd echter duidelijk gemaakt dat de Commissie hard zou optreden tegen prijsafspraken bij de berekening van kosten wanneer deze een beletsel zouden vormen voor de invoering van eurobankbiljetten en -munten en de consument zouden benadelen.
Sinds 1 januari 1999 staan de wisselkoersen onherroepelijk vast. Het is begrijpelijk dat de burger geen begrip heeft voor de blijvend hoge kosten, aangezien de banken sinds die datum geen wisselkoersrisico' s meer hebben gelopen.
Deze kosten bestaan nog steeds, zowel bij het wisselen van contanten als bij grensoverschrijdende betalingen. Gezien het feit dat we thans leven in een gemeenschappelijke markt met een gemeenschappelijke munt, is het onaanvaardbaar om deze veel te hoge kosten te laten voortbestaan.
Het voortduren van deze situatie zou de houding en de aanvaarding van de burger ten aanzien van de euro negatief kunnen beïnvloeden. Indien de banken niet meewerken en binnen de eurozone hoge kosten in rekening blijven brengen, is het risico dat de consument gaat twijfelen aan het nut en het doel van de euro groot.
Ik roep de banken hierbij op om de door het Europees Comité voor de standaardisering van grensoverschrijdende betalingen (ECBS) ontwikkelde normen voor een rechtstreekse en automatische doorgifte van grensoverschrijdende betalingsopdrachten tussen banken zo spoedig mogelijk te gaan hanteren.
Een onderzoek in de elf landen van de eurozone heeft aangetoond dat de consument voor de overmaking van 100 euro tussen de lidstaten nog altijd gemiddeld 17,10 euro aan kosten moet betalen. Aan deze onhoudbare situatie moet zo spoedig mogelijk een einde worden gemaakt.
Banken en kredietinstellingen moeten zich veel meer gaan inspannen om de kosten voor het overschrijven van kleine bedragen te reduceren. Ik verzoek hierbij dringend om overschrijvingen goedkoper, efficiënter en betrouwbaarder te laten verlopen.

Meijer
Na de invoering van de girale euro is het iedereen opgevallen dat het opnemen van geld van je bankrekening duurder wordt als je de grens over gaat. Het oude wisselkoersverschil tussen aankoop en verkoop is vervangen door een vaste heffing per geldopname. Als over vijftien maanden ook nog eens in elf lidstaten dezelfde munten en bankbiljetten worden ingevoerd, zal het buiten het land waar je woont duurder zijn om dat eenheidsgeld in handen te krijgen. Diezelfde ergernis ontstaat door de hoge bankkosten bij kleine betalingen naar het buitenland. Voor de inwoners van onze landen blijven de grenzen doodgewoon gehandhaafd, ook als de staten veel van hun bevoegdheden overdragen aan de Europese Unie en nationale banken over de grenzen heen fuseren. Afgezien van de UEN, die zich opwerpt als spreekbuis van de Franse banken, roept vandaag iedere fractie dat dit niet deugt. Maar wat doen we eraan ? Commissaris Bolkestein antwoordt dat hij dit probleem denkt op te lossen door onderzoek en door vrije concurrentie, in plaats van door prijsregulering. Zijn passiviteit is de beste garantie voor blijvende kosten en ergernissen. Zolang banken alleen bedoeld zijn om grote winsten te maken, en ze niet onder democratische controle worden gebracht, zal deze misstand blijven voortduren.
Verslag-Karamanou (A5-0287/2000)

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben binnen de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken met de grootste zorgvuldigheid het verslag-Karamanou voorbereid. Ik dank collega Karamanou voor de moeite die zij hieraan heeft besteed. Wij hebben hierbij compromissen gesloten die voor ons niet altijd bevredigend waren, maar die over het algemeen aanvaardbaar waren. Het is dan ook des te ernstiger dat dit verslag als gevolg van een onaanvaardbaar amendement - nr. 18 - van collega Ludford is veranderd in een volledig geïdeologiseerd verslag. Wij moeten het dan ook verwerpen. Ik zou de ELDR-Fractie willen zeggen dat de samenwerking in dit Parlement op den duur zal worden bemoeilijkt wanneer binnen de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken de liberalen via collega Ludford steeds weer links georiënteerde amendementen indienen! Ik ben van mening dat dit geen basis is voor een goede samenwerking!

De Voorzitter
Geachte collega Posselt, dit was allemaal erg boeiend, maar met uw stemgedrag heeft het weinig te maken! Desondanks heb ik u niet onderbroken.
(De vergadering wordt om 18.36 uur gesloten)

