
Donnelly, Alan
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er zeker van dat dit Huis zal instemmen met mijn veroordeling van het optreden van het Britse Hogerhuis van gisterenavond, toen het zich afwijzend opstelde ten opzichte van de poging van de Britse regering om het Verenigd Koninkrijk door invoering van het stelsel van evenredige vertegenwoordiging beter te doen aansluiten bij de rest van de Europese Unie.

De Voorzitter
Mijnheer Donnelly, hiermee geeft u uw mening over een besluit van een ander parlement. Het gaat niet aan om vanuit dit Huis het optreden van andere parlementen te veroordelen of goed te keuren.
We dienen andere parlementen te respecteren.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht van dit Huis willen vestigen op de volstrekt ontoelaatbare en schandelijke wijze waarop de Italiaanse regering gisteren is aangevallen door de premier van Turkije tijdens diens rede tot de Turkse Nationale Assemblee.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen verzoeken de Turkse premier duidelijk te maken dat dit Huis zich volledig distantieert van zijn bewering dat iemand die weigert de heer Abdullah Öcalan aan de Turkse justitie uit te leveren zich medeplichtig maakt aan moord. Italië heeft een ondubbelzinnige juridische en zelfs grondwettelijke verplichting niemand uit te wijzen naar landen waar de doodstraf nog niet is afgestraft. Ik wil daaraan toevoegen dat Italië in dat opzicht de waarden van dit Huis en die van de Europese Unie in het algemeen belichaamt. De Italiaanse autoriteiten volgen momenteel de juiste democratische en constitutionele procedure die hun door de grondwet wordt voorgeschreven. De handelwijze van een land dat streeft naar lidmaatschap van de Europese Unie maar tegelijkertijd aanzet tot demonstraties en handelsembargo's tegen een van de lidstaten van die Unie, kan ik niet anders dan als onacceptabel omschrijven.
Deze aanval op de Italiaanse regering is een aanval op ons allen in de Europese Unie: op de waarden die aan de Unie ten grondslag liggen, op de principes van solidariteit en partnerschap, die gelden als grondbeginselen van de Europese eenwording.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen verzoeken de opvattingen van dit Huis aan de Turkse regering en de Turkse premier duidelijk te maken, en de Italiaanse regering en de Italiaanse premier van onze volledige steun te verzekeren voor hun besluit de toepasselijke democratische en grondwettelijke procedures te blijven volgen en het vraagstuk, ondanks de tegenwerking, naar behoren te behandelen. Wellicht zouden we daarbij de Turkse Nationale Assemblee kunnen uitnodigen dit vraagstuk niet als een bedreiging te beschouwen, maar juist als een gelegenheid om de politieke dialoog te openen. Die dialoog biedt de enige oplossing voor de Koerdische kwestie.

Martens (PPE).
Voorzitter, waarde collega's, namens onze fractie zou ik mij willen aansluiten bij het voorstel dat mevrouw Green heeft geformuleerd. Wij denken inderdaad dat de Turkse autoriteiten, en meer bepaald de eerste minister, ten aanzien van Italië onaanvaardbare verklaringen hebben afgelegd, Italië beschuldigend van medeplichtigheid met terrorisme als de Koerdische leider Öcalan niet zou worden uitgeleverd. Wij denken dat Italië zich correct heeft gedragen en de Italiaanse autoriteiten binnen het drama met respect voor de fundamentele regels van een rechtsstaat de grondwet toepassen die verbiedt dat men zal overgaan tot uitlevering van iemand naar een land waar de doodstraf nog bestaat. Ik geloof dat in dit Parlement in zijn immense meerderheid zich altijd heeft verzet tegen vormen van terrorisme, welke ook die vormen mogen zijn, en dat wij vertrouwen kunnen hebben in Italië, lidstaat van de Europese Unie, dat een fundamenteel respect heeft opgebracht voor de rechtsstaat en voor de fundamentele regels van de rechtsstaat. Het concrete probleem waarmee zij geconfronteerd zijn, gaan zij oplossen volgens die regels, daarvan zijn wij overtuigd. Ik zou inderdaad mij willen aansluiten bij het verzoek te protesteren bij de Turkse autoriteiten en onze steun te betuigen aan het optreden van de Italiaanse regering.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik kan namens mijn fractie mijn steun uitspreken voor het initiatief van mevrouw Green. We geloven dat de Italiaanse regering handelt met respect voor de wet, en vinden daarom dat we ons met dit optreden solidair moeten verklaren en dat de politieke aanval van de Turkse premier op de Italianen als een betreurenswaardige misstap moet worden beschouwd. We verwerpen de opvatting dat het gelijk staat aan impliciete of expliciete steun aan het terrorisme als iemand om wiens uitlevering is verzocht de rechten worden gegeven die hem volgens de wet toekomen. Evenmin wordt er op deze manier enig oordeel uitgesproken over de schuld of onschuld van de betrokkene. We willen daarom onze solidariteit betuigen met het proces dat de Italiaanse autoriteiten in gang hebben gezet.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begin deze week namens mijn fractie onze bezorgdheid uitgesproken over het uitleveringsverzoek van de Turkse regering. En het was toen reeds duidelijk, zoals ook uit het betoog van andere voorzitters is gebleken, dat wij politiek asiel voor Öcalan vroegen.
Ondertussen zijn er wijzigingen in de situatie opgetreden die rechtstreeks betrekking hebben op het Parlement. De medevoorzitter van de Delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije, de heer Bülent Akarcali, heeft een brief aan elk van de Italiaanse parlementsleden gestuurd waarin hij hen in naam van Turkije bedreigt. De brief eindigt als volgt: "De toekenning van politiek asiel aan Öcalan zal niet alleen een negatieve weerslag hebben op de vriendschappelijke betrekkingen tussen Turkije en Italië, maar zal eveneens het terrorisme in Italië, Europa en de rest van de wereld in de hand werken."
Wij vinden het onaanvaardbaar dat de medevoorzitter van de Delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije, waarmee wij een douane-unie hebben afgesloten, het zich zomaar permitteert via officiële en formele weg bedreigingen van terrorisme te uiten aan het adres van de parlementsleden en de Italiaanse en Europese instellingen.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u dan ook willen vragen deze heer een energieke brief te sturen waarin u de waardigheid van dit Parlement, de vrede en de democratie verdedigt.

Aelvoet (V).
Voorzitter, collega's, de groenen in het Europees Parlement sluiten zich aan bij wat hier gezegd is. Wij zouden vooral twee dingen willen beklemtonen. Op de allereerste plaats dat de manier waarop Italië en de Italiaanse regering worden aangepakt door de Turkse autoriteiten onaanvaardbaar is. Dit is geen conflict tussen Italië en Turkije, dit is een conflict tussen Europa en Turkije en ik vind het daarom zeer goed dat het Europees Parlement, zij het een beetje laat, die zaak aanpakt, want we wisten van maandag al dat er serieuze problemen op komst waren.
Ten tweede, een zeer ruime meerderheid in dit Parlement heeft zich in het hele debat altijd gesitueerd op de lijn van de noodzaak om een politieke oplossing te vinden voor het Koerdisch probleem. Dus wat dat betreft is het evident, dat juist in een fase waarin de PKK, waarvan mijn fractie en alle fracties altijd afstand hebben genomen, dat juist op het moment dat die PKK eenzijdig verklaart het gevecht te willen staken om op andere manieren een oplossing te willen zoeken, dat men juist in die context tot dergelijke daden overgaat. Wij zijn dus van oordeel dat er geen enkele druk op Italië mag worden uitgeoefend, dat heel Europa zich solidair met Italië moet verklaren en dat vooral verder moet geduwd worden in de richting van het werken aan een politieke oplossing. Het is duidelijk dat men geen druk mag uitoefenen om uitlevering van een persoon aan zijn vijanden, die in het verleden al bewezen hebben dat ze er vaak methoden op na houden die weinig beter zijn.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, er wordt ons vandaag niet gevraagd een oordeel uit te spreken over de leider van de PKK. Ons Parlement heeft overigens meerdere malen, met name in het verslag-McMillan-Scott, aangegeven wat het van deze terroristische organisatie vindt. Nee, vandaag gaat het erom of Italië wel of niet de heer Öcalan moet uitleveren. Italië is een rechtsstaat. Het land beschikt over een grondwet en een jurisprudentie die de uitlevering van wie dan ook naar landen waar de doodstraf nog niet is afgeschaft onmogelijk maakt. Dat is een hele goede zaak. Wij steunen dan ook de Italiaanse autoriteiten.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, ik zou als Italiaan alle fracties willen danken voor de solidariteit die zij hier tot uitdrukking hebben gebracht. Ik zou daaraan willen toevoegen dat het in dit soort situaties, waarin een lidstaat wordt aangevallen door de Turkse regering, van essentieel belang is dat men zich solidair toont omdat het op deze manier, en uitsluitend op deze manier, mogelijk is het gemeenschappelijke Europese Huis te bouwen en vorm te geven aan het gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid.

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Waarde collega's, ik geloof dat het Europees Parlement, in zoverre het zich steeds opwerpt als de verdediger van de rechtsstaat en in zijn hoedanigheid van Vergadering die het terrorisme systematisch veroordeelt, voldoende moreel gezag bezit om zijn steun en solidariteit te betuigen aan een lidstaat die zich strikt aan deze regels houdt, die de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de toepassing van zijn eigen wetgeving respecteert.
Ik wens derhalve gevolg te geven aan de door het merendeel van de vertegenwoordigers van de fracties geformuleerde verzoeken en teken namens dit Parlement protest aan tegen de aanvallen van niemand minder dan de premier van een derde land op de autoriteiten van de desbetreffende lidstaat. Ik maak tevens van de gelegenheid gebruik om heftige kritiek te uiten op de procedure volgens welke een medevoorzitter van een delegatie zich tot de leden van deze Vergadering wendt met wat men een bedreiging van hun onafhankelijkheid en vrije uitoefening van hun ambt zou kunnen noemen.
Beide stappen zullen onverwijld worden ondernomen.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, volgens artikel F van het Verdrag betreffende de Europese Unie dienen alle lidstaten democratieën te zijn. Deze bepaling is door het Verdrag van Amsterdam alleen maar versterkt.
Gezien de omstandigheden ben ik er zeker van dat de meerderheid van dit Huis het ermee eens is dat de stemming van gisterenavond in een niet-gekozen Kamer...

De Voorzitter
Mijnheer Corbett, ik zou duidelijk willen stellen dat het niet de taak is van dit Huis te oordelen over het optreden van de parlementen van onze lidstaten. Die hebben hun eigen gevestigde bevoegdheden. Het is niet aan ons een oordeel te vellen over de wijze waarop ze daar gebruik van maken. Ik zal daarom geen verdere discussie omtrent dit vraagstuk toestaan.

Stemming
De Voorzitter
Waarde collega's, ik hoop dat u er zin in heeft, want er staan 760 amendementen op het programma. Jean-Pierre Cot en ikzelf zullen ons best doen om u een zo aangenaam mogelijke ochtend te bezorgen.
Verslag (A4-0397/98) van de heer Barón Crespo, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de coördinatie van de bijstand aan de kandidaat-landen in het kader van de pretoetredingsstrategie(COM(98)0551 - C4-0606/98-98/0094(CNS)) (Procedure-Hughes)
Vóór de stemming over amendement 9
Walter
Mevrouw de Voorzitter, het spijt me dat ik nu al tussenbeide moet komen. Op mijn stemlijst staat echter dat amendement 21 wegvalt als wij amendement 9 aannemen. Amendement 21 betreft een probleem dat zowel geldt voor het verslag van de heer Barón Crespo en dat van de heer Sonneveld als dat van mij. Het gaat er namelijk om of de toetredingskandidaten vertegenwoordiging krijgen in het stuurcomité, zoals de Commissie regionaal beleid aanbeveelt, of niet. Wij vinden dat deze landen op zijn minst met raadgevende stem van dat comité deel moeten uitmaken.
Wij moeten voor de drie verslagen op dezelfde manier te werk gaan. Als wij amendement 21 nu verwerpen, betekent dit dat wij niet willen dat deze landen in het comité worden vertegenwoordigd. Als wij het amendement aannemen, strookt dat met de stemming in de Commissie regionaal beleid en moeten wij voor de drie verslagen zeggen dat die landen in het comité vertegenwoordigd zijn. Ik vind dat die landen in dat comité zitting moeten krijgen. Aangezien dit verslag als eerste op de agenda staat, moeten wij dit dan wel nu meteen regelen.

De Voorzitter
Mijnheer Walter, ik geef het woord aan de heer Barón Crespo. Het verzoek van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement heeft misschien tot enige verwarring geleid. Daarom moet het een en ander even duidelijk gesteld worden. Ik wil eerst amendement 9 van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid in stemming brengen. Het schijnt dat dit amendement verworpen is, maar dat wil ik bevestigd zien. Mocht amendement 9 zijn aangenomen, dan moeten we bovendien over amendement 19 van de groenen stemmen. Vervolgens zal ik uiteraard amendement 21 van de commissie buitenlandse zaken in stemming brengen.
Mijnheer Barón Crespo, kunt u zich hierin vinden?

Barón Crespo
Nee, mevrouw de Voorzitter, ik ben het daar niet mee eens, aangezien ik deze kwestie per brief aan het zogenaamde "steering committee" heb voorgelegd en tot dusver geen antwoord heb ontvangen en aangezien ik met betrekking tot dit probleem op een oplossing van het voorzitterschap wacht.
Al deze verordeningen worden hier in het Parlement behandeld overeenkomstig de procedure-Hughes, rekening houdende met het feit dat wat dit specifieke probleem betreft de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid het laatste woord heeft. Mijn collega, de heer Walter, heeft zonet een oproep tot stemming gedaan er zich rekenschap van gevende dat beide commissies een ander standpunt dan het onze innemen. De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid is van mening dat haar oordeel de bovenhand moet krijgen vermits het behandelde probleem onder de buitenlandse betrekkingen van de Gemeenschap valt. Wij zijn dan ook van mening dat ons standpunt doorslaggevend is zolang het voorzitterschap ons een antwoord schuldig blijft.
Na de stemming over amendement 9
Walter
Mevrouw de Voorzitter, voor de stemming heeft u gezegd dat u ook amendement 21 in stemming zou brengen. Het eerste deel van dit amendement...

De Voorzitter
Mijnheer Walter, dit zou inderdaad het geval zijn geweest als amendement 9 verworpen zou zijn. Maar dit amendement is aangenomen. Het resultaat spreekt voor zich.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, uw conclusie kan formeel wel juist zijn, in werkelijkheid is amendement 21 een aanvulling. Ook ik denk dat wij daarover nu moeten stemmen, vooral omdat u dat zelf heeft gezegd. Velen willen een andere vorm van participatie dan in ons amendement. Ik denk dat zij zich daar al op hebben ingesteld. Daarom moet u dat nu in stemming brengen.

De Voorzitter
Mevrouw Schroedter, ik heb niet gezegd dat ik amendement 21 zonder meer in stemming zou brengen. Ik heb gezegd dat er over dit amendement gestemd zou worden als amendement 9 zou zijn verworpen. Amendement 9 is echter door het Parlement aangenomen. Ik ben persoonlijk van mening dat hiermee amendement 21 vervalt. Ik richt me tot de rapporteur en als hij het met me eens is, gaan we over tot de stemming over de volgende amendementen.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, het is inderdaad zo dat dit amendement vervalt, aangezien het dezelfde kwestie behandelt als die waarover het Parlement zich zojuist heeft uitgesproken en ik zou in verband met de door mijn collega, de heer Walter, gemaakte opmerking nog willen zeggen dat, in het kader van de procedure-Hughes en tenzij het voorzitterschap er een betere opinie op nahoudt, deze stemming volgens mij ook het standpunt ten opzichte van de overige twee verslagen bepaalt, met name dat van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en dat van de Commissie regionaal beleid.
Na de stemming over het aldus gewijzigde voorstel van de Commissie
Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de commissaris, de heer Van den Broek, willen vragen of hij nog steeds tegen de amendementen van het Parlement gekant is en vasthoudt aan het standpunt dat hij hier gisteren in de Vergadering heeft uiteengezet.

Van den Broek
Voorzitter, ik dacht dat het na de interventie die ik gisteren heb mogen houden voor uw Parlement, duidelijk is dat er één categorie is waarvan we gezegd hebben: we zijn het daarmee eens. Een andere categorie waarvan we de overwegingen duidelijk respecteren. Toch willen we die amendementen nog niet formeel steunen, omdat we het gevoel hebben dat de Raad in de formulering wellicht hier en daar een wijziging wil aanbrengen waar wij het mee eens zouden kunnen zijn. Dus ik denk dat ik moet vasthouden aan datgene wat ik gisteren heb gezegd.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, gezien de verklaringen van de commissaris, verzoek ik dat het onderhavige verslag overeenkomstig artikel 60, lid 2 van het Reglement naar de bevoegde commissie wordt terugverwezen.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

De Voorzitter
Waarde collega's, ik lees u het mondeling amendement van de heer Barón Crespo nogmaals voor, zodat iedereen goed de inhoud van dit amendement kent. We zullen het straks als een eerste overweging in stemming brengen: "overwegende dat alle andere in het toetredingsproces opgenomen landen ook moeten kunnen profiteren van vergelijkbare programma's in het juridisch en contractueel kader van hun betrekkingen met de Europese Unie" .
Er zijn geen bezwaren tegen het in overweging nemen van dit mondeling amendement. Ik breng het dus in stemming.
(Het Parlement neemt het mondeling amendement aan) -Betreffende amendement 21
Walter
Mevrouw de Voorzitter, het mondeling amendement dat de heer Barón Crespo bij het begin heeft ingediend en waarover wij het eens zijn geworden, was het resultaat van de Hughes-procedure tussen de drie betrokken commissies. Het ging erom of Cyprus in de lijst van begunstigde landen moest worden opgenomen. Er bestaat voor Cyprus een eigen toetredingsstrategie. Met dit mondeling amendement willen wij duidelijk maken dat wij met alle toetredingskandidaten rekening houden, zodat wij Cyprus dus niet meer in de lijst hoeven te vermelden. Daarom moeten wij apart stemmen over de aanvulling met Cyprus.
Na de stemming over amendement 21
Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik zou u erop willen wijzen dat het voorzitterschap, ondanks mijn waarschuwingen, blijk heeft gegeven van een zekere incoherentie aangezien amendement 16, dat het Parlement zo juist heeft aangenomen, in strijd is met de inhoud van mijn verslag. Het Parlement heeft zich in mijn verslag uitgesproken over de samenstelling van het comité en heeft zonet de tegenovergestelde resolutie aangenomen. Ik neem aan dat de eerste stemming als doorslaggevend wordt beschouwd.

De Voorzitter
Ja, mijnheer Barón Crespo, het Parlement had daar rekening mee moeten houden. Het voorzitterschap kan niet uit eigen beweging een amendement uit het verslag van de heer Walter schrappen als deze dit amendement zelf niet wil intrekken.
Vóór de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie
Walter
Mevrouw de Voorzitter, aangezien de heer Van den Broek gisteren gezegd heeft dat een groot aantal amendementen wel, maar enkele andere belangrijke amendementen niet kunnen worden overgenomen of ingevoegd, vraag ik overeenkomstig paragraaf 60, lid 2, dat het voorstel naar de commissie wordt terugverwezen.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Samland
Mevrouw de Voorzitter, na het onbevredigende antwoord van de Commissie, die niet bereid is amendement 1, waarover wij al gestemd hebben, over te nemen, wil ik alleen aankondigen dat wij, als de Commissie haar houding tegenover amendement 1 inmiddels niet herziet, bij de lezing van deze tekst in januari zullen voorstellen het verslag naar de commissie terug te verwijzen. De Commissie heeft dus tot januari tijd om haar standpunt tegenover amendement 1 te herzien.
Vóór de eindstemming
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik neem opnieuw het woord om er eens te meer op te wijzen dat zich een probleem zal voordoen, zoals ik reeds schriftelijk aan het "steering committee" of coördinatiecomité en aan het voorzitterschap heb meegedeeld en ook hier vandaag heb herhaald. Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u de verantwoordelijkheid niet op mij af te schuiven. Ik neem aan dat amendement 30 van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, dat in dezelfde lijn ligt als amendement 16 van de Commissie regionaal beleid dat ik reeds heb aangehaald, vervalt. Indien dit niet het geval is, is de procedure-Hughes en de coördinatie die wij hier toepassen volstrekt zinloos. Zoals ik te zijner tijd op gepaste wijze heb aangegeven, zou ik het voorzitterschap en de diensten van de Vergadering willen vragen deze zaak ernstig op te nemen en de verantwoordelijkheid niet op het parlementslid af te schuiven. Ik sta erop dat wij in overeenstemming met onze regels handelen.

De Voorzitter
Mijnheer Barón Crespo, het is niet de bedoeling dat de verantwoordelijkheid op wie dan ook wordt afgeschoven. U weet heel goed dat het Parlement soeverein is. Dat is een democratisch beginsel.

Sonneveld
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat het amendement 30 toch over een andere zaak gaat dan waar de heer Barón Crespo zojuist over gesproken heeft. Het gaat hier om een raadgevend comité waarin lidstaten van de Europese Unie en van de kandidaat-lidstaten een vertegenwoordiger hebben. Maar dat is een raadgevend comité met betrekking tot de voorbereiding van projecten en dat is het hart van mijn verslag geweest. Dat is beslist van een andere aard dan wat er zojuist door collega Walter naar voren is gebracht. Ik zou het dus toch niet onder dezelfde regel willen laten vallen die zojuist door de heer Barón Crespo naar voren is gebracht.

De Voorzitter
Ja, mijnheer Sonneveld, ik ben het geheel met u eens. Het is goed dat het Parlement de opmerkingen van de heer Barón Crespo gehoord heeft. Het Huis zal er een soeverein oordeel over uitspreken.
Na de stemming over het aldus gewijzigde voorstel van de commissie
Sonneveld
Mevrouw de Voorzitter, ik neem aan dat ook de commissaris nu geen goed nieuws heeft en het standpunt heeft gewijzigd zoals hij dat gisteren kenbaar heeft gemaakt. In dat geval zou ik ook om terugverwijzing van het verslag willen verzoeken naar de commissie.

De Voorzitter
Ik zie dat commissaris Van den Broek het hiermee eens is.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, als we deze stemming snel willen afronden stel ik voor dat de leden van de PPE, als ze van plan zijn tegen hun eigen amendementen te blijven stemmen, de moed tonen die amendementen in te trekken voordat we deze hele stemmingsronde moeten doorlopen. Dit is een belachelijke situatie.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot dit verslag dien ik eveneens een verzoek tot toepassing van artikel 60, lid 2, van het Reglement in, op grond waarvan wij vragen dat het verslag naar de bevoegde commissie wordt terugverwezen om de volgende twee redenen: om tot een tweede lezing te kunnen overgaan en om onderhandelingen met de Raad te kunnen opstarten. Ik hoop dat dit verzoek de steun van de hele Vergadering krijgt.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, aangezien de heer Fischler ons gisterenavond, of liever vannacht, na het debat heeft meegedeeld welke amendementen de Commissie in geen geval kan overnemen en aangezien ik ervan uitga dat dit nog steeds zo is, stel ik voor het verslag overeenkomstig artikel 60, lid 2 naar de commissie terug te verwijzen.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Oomen-Ruijten (PPE).
Voorzitter, om het werk van de collega's nog lichter te maken, heeft onze fractie een voorstel bij u neergelegd om in de eerstvolgende zitting te stemmen over het verslag van de heer Ferri, dat wel is afgewerkt. Dus niet meer in deze week. Ik heb begrepen dat de meeste collega's daarmee akkoord kunnen gaan. Het is een ingewikkeld verslag.
(Het Parlement keurt het voorstel goed)

De Voorzitter
Ik stel voor de overige verslagen vanavond in stemming te brengen, aangezien we al heel wat werk verzet hebben.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik zou met betrekking tot de stemming over het verslag-McCarthy willen zeggen dat mijn verklaring betrekking heeft op de situatie in Ierland. We bevinden ons onder de landen die het meest van de structuurfondsen en het Cohesiefonds van de EU geprofiteerd hebben en hebben ze tijdens de betreffende periode ook zeer nuttig aangewend. Als gevolg daarvan hebben we nu een bloeiende economie. Desalniettemin liggen we nog ver achter op onze Europese partners als het gaat om de infrastructuur, met name op het gebied van transport, telecommunicatie en milieubescherming. Ook kampen we nog met het gigantische probleem van sociale uitsluiting, dat vooral speelt in achtergestelde stedelijke en plattelandsgemeenschappen, en zelfs met pure onderontwikkeling. Al deze problemen moeten worden aangepakt. Daarom ben ik verheugd over het voorstel van de Commissie de kraan in Brussel niet al te abrupt dicht te draaien. De financiering moet geleidelijk worden verminderd. Ik betreur echter het cynisme dat de Ierse regering heeft getoond door het land, om puur partijpolitieke redenen, in afzonderlijke regio's op te splitsen zonder zich veel gelegen te laten liggen aan de oorspronkelijke bedoeling van de structuurfondsen, namelijk de bevordering van economische en sociale samenhang. Op deze manier ontneemt de Ierse regering de minder bedeelden in plattelandsgebieden en in de steden de kans ten volle van deze fondsen en van de overheidssteun te profiteren.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben om de volgende redenen tegen het verslag van mevrouw McCarthy gestemd. In de eerste plaats vinden wij dat voor doelstelling 2 te veel belang aan het criterium van de werkloosheid wordt gehecht. De criteria moeten dringend worden uitgebreid, vooral om het platteland te beschermen. Wat in de tweede plaats doelstelling 1 betreft, mag het door de Commissie voorgestelde criterium niet worden verzwakt of door uitzonderingen worden uitgehold. Ten derde benadrukken wij dat wij alle maatregelen steunen die ertoe bijdragen de aanpassing in de grensregio's met de Midden- en Oost-Europese landen te vergemakkelijken. Daarom ondersteunen wij de maatregelen om INTERREG aan te passen maar wijzen wij er tegelijkertijd op dat die slechts in beperkte mate kunnen helpen.

Barros Moura
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tijdens de algemene eindstemming vóór gestemd omdat ik van mening ben dat de balans de specifieke belangen van Portugal bij de bespreking van Agenda 2000 niet schaadt en omdat bepaalde elementen van het document de economische en sociale samenhang ten goede komen. Ik heb echter wel tegen punt 2 (dat de beslissingsbevoegdheid inzake de financiële perspectieven in gevaar brengt) en tegen punt 5 gestemd dat, na aanneming van amendement 7 (ik heb ook in dit geval tegengestemd), de interpretatie van de beslissingsbevoegdheid van de Raad met betrekking tot de regio's van doelstelling 1 zou kunnen beperken.

Gallagher
Ik zou ten eerste willen aangeven dat ik ingenomen ben met de beslissing die de Ierse regering deze week heeft genomen om het land in regio's onder te verdelen teneinde communautaire structuurfondsen aan te trekken voor de periode van 2000 tot en met 2006.
Het is niet meer dan terecht en verstandig de armere delen van Ierland in aanmerking te laten komen voor een relatief groter gedeelte van de Europese regionale en sociale fondsen om de economische resultaten van deze gebieden te verbeteren.
De doelstelling 1-status biedt heel duidelijke voordelen, te weten:
een groter aandeel in de Europese regionale ontwikkelingsfondsen teneinde het infrastructurele tekort in de minder welvarende delen van Ierland aan te vullen; -verhoging van de overheidssteun voor bedrijven die zich in de doelstelling 1-regio's van Ierland willen vestigen; -het feit dat de armere delen van Ierland na 2006 wellicht in aanmerking komen voor een overgangsregeling uit hoofde van doelstelling 1.Dankzij deze beslissing zullen de gewenste infrastructuurvoorzieningen geleverd worden die het bedrijfsleven kunnen aanmoedigen zich in de Ierse doelstelling 1-gebieden te vestigen.
Het is sinds de invoering van de Europese Akte in 1987 altijd duidelijk geweest dat de Europese Unie zich onder meer als prioriteit heeft gesteld ervoor zorg te dragen dat alle Europese regio's effectief kunnen deelnemen aan de Europese eenheidsmunt en aan de interne markt.
Ik zou graag mijn waardering willen uitspreken voor de inspanningen van allen die ijveren voor toekenning van doelstelling 1-status aan de armste regio's in Ierland voor de volgende ronde van de communautaire structuurfondsen tussen 2000 en 2006.
Op deze manier kunnen we effectief optreden tegen het probleem van de ontvolking van het Ierse platteland, een ontwikkeling die de laatste jaren razendsnel is toegenomen.

McCarthy
Ik zou de leden van dit Huis willen danken voor de steun die ze vandaag aan mijn verslag hebben gegeven. De kiezers in mijn eigen kiesdistrict in de East Midlands zullen blij zijn te horen dat dit Parlement Europese middelen zal blijven verstrekken ten bate van de plattelandsgebieden, stedelijke gebieden en industriële centra binnen onze regio, waar infrastructurele en sociale problemen schuilgaan achter relatief lage werkloosheidscijfers. Het feit dat de financiering voor gebieden die een herstructureringsproces ondergaan twee jaar langer zal worden voortgezet dan volgens het voorstel van de Commissie, betekent dat de verbetering die inmiddels is ingezet kan worden geconsolideerd, met name in mijnbouw- en plattelandsgebieden.
Ik ben in het bijzonder verheugd over de meest recente cijfers van Eurostat, die laten zien dat vier regio's in het Verenigd Koninkrijk goede kans maken voor doelstelling 1 in aanmerking te komen. Hoewel de onderhandelingen en besluiten hierover pas voor het volgend jaar staan gepland, bieden deze cijfers een gunstig uitgangspunt voor de besprekingen. Merseyside, in het noordwesten, heeft een BBP van 72, 54 % van het Europees gemiddelde, dus onder de 75 %-norm, en kampt met structurele problemen. Dat betekent dat dit gebied zijn status als prioriteitsregio van de EU zal blijven behouden.
Met betrekking tot doelstelling 1 heeft dit Parlement duidelijk gemaakt dat iedere uitzondering op de 75 %-norm inzake het BBP aan de verordening moet worden toegevoegd voordat we onze definitieve goedkeuring aan het voorstel van de Commissie kunnen geven.
Het Huis heeft ook gestemd voor een nieuw communautair initiatief voor stedelijke gebieden, evenals voor een afzonderlijk initiatief voor toekomstige probleemsectoren of -regio's: een soort herstructureringsinitiatief. Manchester, Liverpool en Nottingham, steden die van het URBAN-fonds hebben kunnen profiteren, zullen blij zijn te vernemen dat het Parlement heeft gestemd voor voortzetting van die steun.
Als rapporteur zal ik dit standpunt na eerste lezing meenemen in onze besprekingen met de Raad en de Commissie. Ik hoop daarbij de prioriteiten van het Parlement zoals die in het verslag zijn opgenomen, te kunnen verwezenlijken.

Collins, Gerard
Het kan niet worden ontkend dat de steun uit de regionale, sociale en cohesiefondsen van de Europese Unie heeft bijgedragen tot verhoging van de levensstandaard in Ierland. Desalniettemin denk ik dat er nog heel wat werk moet worden verricht voordat Ierse bedrijven, exporteurs en producenten voldoende toegang krijgen tot, en op gelijke voet kunnen concurreren met, het handelsblok van de Europese Unie met zijn open binnengrenzen.
Het doet me deugd dat de Europese Commissie erkent dat de Europese middelen voor Ierland geleidelijk moeten worden aangepast, om de zogenaamde "zachte-landing" te bewerkstelligen. Voortzetting van de Europese steun na afloop van het huidige programma het volgend jaar is van essentieel belang als we de hoge economische groeicijfers van de afgelopen jaren willen vasthouden. Door een abrupt einde aan de Europese steun loopt onze economie het risico in een shocktoestand terecht te komen, waarbij de recente vooruitgang weer ongedaan gemaakt zou kunnen worden.
Voor zowel de regering als de Fianna Fail-Fractie in het Europees Parlement is het een prioriteit dat het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Cohesiefonds een zo groot mogelijke rol blijven spelen tijdens de tweede financieringsronde voor de periode 2000-2006. Hiervoor kunnen de volgende argumenten worden aangevoerd: de kwaliteit van ons wegennet ligt ver onder het niveau dat in de meeste regio's van de Gemeenschap is bereikt; door onze perifere geografische ligging bestaat er een grotere behoefte aan relatief grote investeringen in havens en regionale vliegvelden; en er moet worden geïnvesteerd om te kunnen voldoen aan de EU-richtlijn inzake de zuivering van stedelijk afvalwater. Met de volledige tenuitvoerlegging van deze richtlijn is tussen 1994 en 2005 in totaal een bedrag van 1, 6 miljard pond gemoeid.
Van alle middelen die via de structuurfondsprogramma's in Ierland worden uitgegeven gaat momenteel 35 % naar onderwijs en opleidingen in het kader van het Europees Sociaal Fonds. Hoewel dit bedrag na 1999 waarschijnlijk zal worden verminderd, moet de verbetering van het onderwijs aan en de opleiding van diegenen die de noodzakelijke vaardigheden missen en moeilijk aan een baan kunnen komen, ook daarna een prioriteit blijven.
Dankzij de overgangsperiode die de Europese Commissie nu voor de periode 2000-2006 heeft voorgesteld kunnen de verbetering van het wegennet, milieubeschermingsmaatregelen en ontwikkelingsprojecten voor het bedrijfsleven, het toerisme en het platteland doorgang vinden zoals gepland. Door dit besluit kunnen meer gemeenschappen, zowel in stedelijke gebieden als op het platteland, gebruik maken van Europese steun voor projecten ter bevordering van de werkgelegenheid, verbetering van het milieu en consolidatie van de economische groei.

Darras
Door het communautair uitbreidingsproces krijgt het voorstel van de Commissie inzake de hervorming van de structuurfondsen een bijzondere dimensie voor de toekomst van de Europese burgers. Ik wil benadrukken dat de Unie meer moet betekenen dan alleen een grote markt die overgeleverd is aan de excessen van het liberalisme. Er moet ook een stelsel van compenserende en begeleidende maatregelen komen. Kortom, de solidariteit mag niet ontbreken. We mogen niet vergeten dat het regionaal beleid van groot belang is om Europa dichter bij de burgers te brengen. We moeten ons hier dus voor inspannen zodat de uitbreiding succesvol kan verlopen.
Het werk dat ons vandaag gepresenteerd wordt is het resultaat van de vele uren die beide co-rapporteurs hebben besteed aan het plegen van overleg en het vinden van compromissen. Ik wil ze danken voor hun inspanningen. We kunnen de algemene strekking van het verslag steunen. Dit verslag neemt de beginselen van concentratie, vereenvoudiging en decentralisatie over uit de voorstellen van de Europese Commissie en komt daarnaast met een aantal criteria voor subsidiabiliteit (het percentage werkloze jongeren, langdurig werklozen, het niveau van het BBP...), in het bijzonder voor doelstelling 2. Ook wordt er in het verslag de nadruk gelegd op de behoefte aan transparantie. We kunnen evenwel niet voor de eindresolutie stemmen.
In het verslag wordt een aantal positieve punten verwoord: de horizontale toepassing van doelstelling 3, die noodzakelijk is voor de sociale samenhang, de beroepsopleiding en de strijd tegen uitsluiting; de handhaving van het URBAN-initiatief, waarbij voor het eerst rekening wordt gehouden met kleine en middelgrote steden; de noodzaak een nieuw initiatief te ontwikkelen waarmee het hoofd kan worden geboden aan economische en sociale crises die leiden tot verlies van banen; en wijziging van deze "prestatiereserve" die door de Commissie was ingesteld, maar ongeschikt en onduidelijk bleek. Ondanks deze positieve punten van het verslag blijft ons advies negatief, en wel om drie redenen.
De eerste reden betreft doelstelling 1. Wij willen de doos van Pandora niet opnieuw openen. Met de voor iedereen geldende budgettaire beperkingen in ons achterhoofd, vinden we dat de hulp in eerste instantie ten goede moet komen aan de zwaksten. De ontwikkelingsachterstand in verschillende stedelijke gebieden moet worden weggewerkt en de Europese kredieten moeten daarbij helpen. Wij wensen een strikte naleving van het 75 %-criterium en er mogen geen uitzonderingen op dit criterium bestaan.
De tweede reden is dat we in geen geval kunnen accepteren dat de kredieten uit de afdeling Garantie van het EOGFL, die in het kader van doelstelling 2 gebruikt worden, beschouwd zullen worden als niet-verplichte uitgaven. Dit is in strijd met het Verdrag.
De derde reden voor ons negatief advies is dat we het betreuren dat ons amendement 46 in paragraaf 53 van de resolutie, waarin omwille van de transparantie werd verzocht om een garantie dat de kredieten van de structuurfondsen op niet-discriminatoire wijze in de betrokken regio's zouden worden aangewend, niet tijdens de plenaire vergadering in stemming is gebracht. We vinden dat schadelijk voor onze democratie.
Om deze redenen, mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zullen de Franse leden van de socialistische fractie in het Europees Parlement tegen deze eerste lezing stemmen.

Delcroix (PSE)
Het actieprogramma 2000 kan niet los worden gezien van het verslag van de Commissie inzake het stelsel van eigen middelen. Ik denk dat we er zelfs beter aan zouden doen in eerste instantie na te denken over de herziening van de eigen middelen. Deze herziening zal immers een doorslaggevende invloed hebben op de drie terreinen van het programma, te weten de begroting, het landbouwbeleid en de structuurfondsen.
Op lange termijn zou het stelsel van eigen middelen opnieuw moeten worden ingericht zodat het doelmatiger en rechtvaardiger kan functioneren. Dat betekent dat de BTW als middel moet worden afgeschaft, aangezien de verdeling van de bijdragen tussen de lidstaten er door dit middel niet rechtvaardiger op wordt. Een door de Commissie geprezen maatregel doet dit wel, en dient derhalve te worden overgenomen: de opname van de heffing op inkomsten uit roerende goederen in de eigen middelen. De andere voorstellen van de Commissie lijken niet toereikend om de eigen middelen te verhogen: de heffing op CO2 levert weinig op; de harmonisering van de vennootschapsbelasting brengt zeer ernstige technische problemen met zich mee. Op een later tijdstip kunnen we de communautaire maatregelen inzake het speculatieve kapitaalverkeer binnen het stelsel van eigen middelen integreren. Binnenkort zullen we wetten op dit terrein moeten opstellen. We moeten zorgen voor een juiste verdeling van de bijdragen tussen de lidstaten door uit te gaan van een bedrag dat gekoppeld is aan het BNP per hoofd van de bevolking.
Op korte termijn is het noodzakelijk dat sommige lidstaten de theorie van evenredige compensatie laten varen. Deze theorie gaat uit van een mercantilistische opvatting over de Europese eenwording en zou de onderhandelingen over de uitbreiding flink kunnen bemoeilijken. We kunnen niet pleiten voor toetreding van landen die economisch gezien veel minder ontwikkeld zijn dan de Vijftien als we tegelijkertijd de netto-afdrachten binnen de Unie willen verminderen. Dit heeft geen zin.
Hoe staat het met de verschillende terreinen van Agenda 2000?
Wat betreft de begroting is het plafond van 1, 27 % van het BNP van de Unie onder de huidige omstandigheden realistisch. Er bestaat immers geen overeenstemming over een toename en dit percentage heeft als voordeel dat het de Unie dwingt tot een meer doelmatige hervorming van de huidige uitgaven. We kunnen ons natuurlijk wel afvragen of dit plafond op middellange termijn haalbaar is, gezien de integratie van de Baltische staten en Polen binnen de Unie, waar over een aantal jaren een begin mee wordt gemaakt. De norm van 1, 27 % kan niet eeuwig worden gehandhaafd. In afwachting van een wijziging dwingt deze oplossing ons plafonds voor het landbouwbeleid en structuurbeleid vast te stellen. Zonder deze plafonds zou het ons op termijn kunnen gaan ontbreken aan de benodigde middelen voor de verschillende vormen van beleid die, in onze ogen, voorrang hebben: het onderzoek, de werkgelegenheid, de netwerken en de buitenlandse betrekkingen.
Wat betreft het landbouwbeleid moeten we ons niet laten verleiden tot een herziening van het GLB, die in feite zou leiden tot een renationalisatie van dit beleid. Dat zou de grootste fout zijn die we kunnen maken. We kunnen dit vermijden door de beweegruimte van de lidstaten met betrekking tot het gebruik van de fondsen te beperken. We zullen het succes van de hervorming van het GLB afmeten aan de mate waarin dit beleid de concurrentiepositie van de Europese landbouw kan verstevigen zonder dat dit ten koste gaat van de ontwikkeling van het platteland. Met andere woorden, de economische dimensie van de agrarische activiteit moet worden ontwikkeld, waarbij landbouw en maatschappij in harmonie moeten worden gebracht door middel van een duurzaam, milieuvriendelijk ontwikkelingsmodel. In dit model wordt het accent gelegd op de ontwikkeling van het platteland, de kwaliteit van de producten, de veiligheid van de consument, het respect voor de biodiversiteit en het welzijn van de dieren.
Met het oog op de uitbreiding naar de LMOE's zal het dagelijks beheer van het nieuwe Europees model verder moeten worden gedecentraliseerd. Ook moet het juridisch kader van dit model flink vereenvoudigd worden. Vereenvoudiging en subsidiariteit zijn van wezenlijk belang voor een geslaagde ontwikkeling van een nieuwe integratiedynamiek.
Wat betreft de structuurfondsen verschillen de eerste twee doelstellingen wezenlijk van de derde, aangezien de maatregelen die in het kader van deze doelstellingen genomen worden zijn toegespitst op beperkte geografische gebieden waarvan de economische en sociale ontwikkeling duidelijk achterblijft bij het gemiddelde van de andere Europese regio's. Dit komt omdat ze behoren tot de minst bedeelde regio's of omdat ze moeten worden aangepast. Er is in deze gebieden sprake van een ontwikkelingsachterstand of van industrieel verval. Soms gaat het om agrarische of stedelijke gebieden die met ernstige problemen worden geconfronteerd. Door grootschalige en gerichte bijstandsverlening kunnen de negatieve gevolgen van een in toenemende mate gedereguleerde open markt in deze regio's gecompenseerd worden. De omvang van deze regio's moet niet al te groot zijn wil men het effect van deze bijstandsverlening zichtbaar maken.
Doelstelling 3 gaat van een heel ander standpunt uit. Het gaat hier niet om bijstandsverlening, maar om het teweegbrengen van een collectieve dynamiek door de ontwikkeling van menselijk potentieel. Er moet in de mens geïnvesteerd worden in plaats van in de infrastructuur. De ontwikkeling van menselijke hulpbronnen zou een centrale rol moeten spelen in de Europese en nationale werkgelegenheidsstrategieën. We mogen ons erover verheugen dat er, naast verticale doelstellingen die op zeer precieze regio's van toepassing zijn, ook een algemene horizontale doelstelling bestaat. We moeten ons afvragen welke middelen we beschikbaar stellen voor een dergelijke ambitieuze doelstelling.
Mevrouw McCarthy en de heer Hatzidakis spreken in hun ontwerpresolutie over structuurfondsen over het "horizontale karakter" van deze doelstelling 3. Ze zijn van mening dat de resolutie betrekking moet hebben op het grondgebied van alle lidstaten. Ik ben echter bang dat door gebrek aan middelen deze resolutie beperkt moet worden tot uitsluitend die gebieden die niet onder doelstelling 1 en 2 vallen, luidens het voorstel van de Commissie. Ik heb de indruk dat daardoor het meest vernieuwende aspect van doelstelling 3 verloren zou gaan.
We weten dat de verschillen tussen de lidstaten zijn verscherpt wat betreft de werkloosheid en de beroepsopleiding. Een op de 5 jongeren zit zonder werk en het aantal huishoudens dat leeft onder de armoedegrens neemt sterk toe. De beroepsopleiding is van doorslaggevend belang voor het concurrentievermogen van de regionale economieën. De verschillen, die ook op het gebied van wetenschappelijk onderzoek en technologische ontwikkeling te bespeuren zijn, zijn politiek en sociaal gezien niet langer aanvaardbaar. Ze verslechteren de positie van de Europese Unie in de wereldhandel. Ik bepleit derhalve dat Europa zich de middelen verschaft die een verwezenlijking van doelstelling 3 op alle gebieden mogelijk maakt. Dit kan alleen als deze doelstelling betrekking heeft op het gehele grondgebied van de Unie.
Alleen als Europa bewezen heeft dat het de grote maatschappelijke vraagstukken doelmatig kan aanpakken - ik doel hier op de werkloosheid, de armoede en de sociale uitsluiting - zullen de burgers vol vertrouwen de versterking en uitbreiding van de Unie steunen.

Ephremidis
De volkeren in de minst ontwikkelde gebieden van de EU zijn uiterst verontrust over de hervorming van de structuurfondsen en met name over de financiering daarvan door de communautaire begroting.
In het verslag van de Commissie regionale zaken wordt weliswaar bekrachtigd dat in de periode 2000-2006 voor structurele maatregelen 4, 6 % van het BNP van de EU dient te worden uitgetrokken, maar niemand weet hoe groot het totale kredietvolume van de begrotingen in die jaren zal zijn en welke bijdragen de lidstaten daaraan moeten leveren. Dat vraagstuk is nog hangende.
Het lijdt geen twijfel dat tot nu toe te weinig geld is uitgegeven om de kloof tussen de minder ontwikkelde en de ontwikkelde gebieden te kunnen overbruggen. Uit onder meer de gegevens voor mijn land kunnen wij zelfs opmaken dat van reële convergentie geen sprake is en de kloof daarentegen steeds dieper wordt.
Ontoereikende financiële middelen en onzekerheid over de omvang van de communautaire begrotingen vormen echter niet de enige problemen. Daar komt nog bij dat de ultraperifere regio's van de Gemeenschap - waarvan om de een of andere, absurde reden de eilanden van de Egeïsche Zee zijn uitgezonderd - en de gebieden van ex-doelstelling 6 in doelstelling 1 worden opgenomen, terwijl andere gebieden van cohesielanden, waar het inkomen per inwoner minder dan 75 % van het communautaire gemiddelde bedraagt, het risico lopen van doelstelling 1 te worden uitgesloten. Ons volk zegt in dergelijke gevallen dat een olifant niet in een muizengat past.
Zoals bekend worden bijna alle nationale begrotingskredieten voor ontwikkeling opgeslorpt door de cofinanciering van de in de communautaire programma's opgenomen projecten. Daarom wordt terecht voorgesteld de communautaire bijstand op te trekken van 75 % tot 85 %. Omdat echter bijna alle voor ontwikkeling bestemde nationale begrotingsmiddelen worden uitgegeven aan cofinanciering van projecten, is bijna niets meer over voor een echt nationaal ontwikkelingsbeleid. In feite is het nationaal ontwikkelingsbeleid dus onderworpen aan de communautaire wil.
De Commissie stelt verder ook nog voor een prestatiereserve van 10 % in te voeren. Op die manier wil zij de landen tot nog meer volgzaamheid dwingen. Ook stelt zij voor de kredieten die twee jaar lang onbetaald zijn gebleven, te laten vervallen. De Commissie regionale zaken verwerpt terecht het voorstel tot instelling van een prestatiereserve en dringt tevens aan op de mogelijkheid om twee jaar lang onbetaald gebleven kredieten alsnog in het land van bestemming te gebruiken.
De Gemeenschap zou een assisterende rol kunnen vervullen bij het overbruggen van de kloof tussen de minder ontwikkelde en de ontwikkelde landen. De financiering door de Gemeenschap is echter een druppel op een gloeiende plaat en dient alleen om de mensen in Europa zand in de ogen te strooien, hen tot volgzaamheid te dwingen en tegelijkertijd de voor de belangen van de grote monopolies noodzakelijke mechanismen in het leven te roepen. De monopolies zijn in feite de enigen die baat hebben bij de communautaire programma's. Zij bezitten daarvoor immers de noodzakelijke uitrusting, de noodzakelijke knowhow en het is dan ook een publiek geheim dat een groot, zo niet het overgrote deel van de kredieten voor structurele bijstand uiteindelijk bij de ontwikkelde lidstaten terechtkomen.

Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben ervoor gekozen ons bij de eindstemming van stemming te onthouden. Wij delen de kritiek op de steun uit de structuurfondsen en wij vinden dat de fondsen niet hebben geleid tot het vereffenen van de regionale verschillen, wat toch de bedoeling ervan was. In plaats daarvan zou men de structuurfondsen voor het grootste deel moeten overbrengen naar het nationale niveau, waar de controle en de naleving aanzienlijk beter zijn dan wat op EU-niveau het geval is gebleken. Bij de Commissie is nu de wil aanwezig de subsidies te vereenvoudigen en te verfijnen, wat wij zien als een stap op de goede weg. Dat geldt vooral voor de beperking van het aantal doelstellingen en communautaire initiatieven.

Klass
Het Europees structuurbeleid heeft zijn deugdelijkheid weliswaar bewezen, maar toch moet het worden hervormd. De komende zeven jaar moet een zinvol structuurbeleid worden gevoerd dat de economische en sociale cohesie bevordert en tegemoetkomt aan de algemene vraag naar meer efficiëntie en transparantie.
Wij mogen niet vasthouden aan verworvenheden. Het Europees structuurbeleid heeft tot doel de armere regio's van de Unie de gelegenheid te geven zich aan te passen aan de welvarender regio's. Ik noem hier bijvoorbeeld het Cohesiefonds, dat werd opgericht om de structureel bijzonder zwakke lidstaten te helpen om aan de Economische en Monetaire Unie te kunnen deelnemen. Als dat doel is bereikt, heeft het Cohesiefonds zijn taak vervuld. Verdere financiering uit het Cohesiefonds van de lidstaten Spanje, Portugal en Ierland is dus niet langer gerechtvaardigd en, rekening houdend met de uitbreiding van de Unie, ook niet mogelijk.
Uit de structuurfondsen worden ook innovatieve maatregelen gesteund. Het aantal bij de Commissie ingediende projecten staat vaak niet in verhouding tot de projecten die uiteindelijk worden goedgekeurd. Dat komt in de eerste plaats omdat daarvoor te weinig geld beschikbaar is. Slechts 1 % van de structuurfondsgelden ging in de periode 1994-1999 naar innovatieve maatregelen. Ik hoop dat het Parlement zich voor een verhoging van die middelen zal uitspreken. Die projecten zijn bijzonder belangrijk voor de mensen, verenigingen, bonden en organisaties in alle regio's van de Europese Unie. De vaak moeilijke en tijdrovende weg via de nationale autoriteiten kan hierdoor immers vermeden worden.
Bovendien mag concentratie van de gelden van de fondsen op de meest benadeelde gebieden van de Gemeenschap niet betekenen dat ook nationale steunmaatregelen alleen in die regio's mogen worden genomen.
Het Europees structuurbeleid heeft ons doel, de vermindering van de verschillen tussen de lidstaten inzake ontwikkeling en inkomen per hoofd, heel wat dichterbij gebracht. Ik ben ervan overtuigd dat de hervorming van de structuurfondsen de sociale en economische cohesie tussen de Europese regio's nog zal versterken. Op lange termijn is een verdere eenwording van Europa maar mogelijk als de bestaande economische en sociale verschillen worden weggewerkt.

Lindqvist (ELDR)
Een absolute voorwaarde voor vermindering van het aantal doelstellingen en van verdere wijzigingen in de structuurfondsen is dat de criteria voor dunbevolkte gebieden uit doelstelling 6 worden overgebracht naar doelstelling 1. Ook moeten de criteria voor doelstelling 5 ongewijzigd blijven in het kader van doelstelling 2. Er mag dus geen verslechtering optreden in de voorwaarden die Zweden bij onderhandelingen heeft bereikt voor de dunbevolkte gebieden en het platteland.

Lööw en Sandberg-Fries
De ontwikkeling van de structuurfondsen is van het grootste belang, wil men de uitbreiding en intensivering van de Europese Unie mogelijk maken. De ontwikkeling van de structuurfondsen zal naar onze mening kunnen bijdragen tot de sociale en economische samenhang in Europa, en is tegelijkertijd van belang om tegemoet te komen aan de behoefte aan werkgelegenheid in Europa, aan meer nadruk op duurzame groei en aan een krachtiger milieubeleid, om daarmee te voldoen aan de behoefte aan Europese solidariteit tussen arme en rijkere regio's in Europa. De structuurfondsen zijn een financieel instrument waarmee men de kracht van de Europese Unie kan benadrukken als coördinerende factor op gebieden waar alleen aan de volkswil kan worden tegemoetgekomen via uitbreiding van de grensoverschrijdende coördinatie.
Een hervorming van de structuurfondsen in deze richting is volgens ons noodzakelijk. Wij zijn principieel van mening dat het goed is dat de structuurfondsen worden geconcentreerd op de werkelijk behoeftige gebieden, dat de doelen worden geconcentreerd in drie doelstellingen, en dat de inrichting van de structuurfondsen wordt vereenvoudigd. Verder vinden wij het belangrijk dat de structuurfondsen worden aangepast aan de uitdagingen die de uitbreiding met zich meebrengt - iets wat overigens ook voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid geldt. De hervorming van de structuurfondsen moet worden gezien als een instrument om de uitbreiding te vereenvoudigen. Principieel willen wij er ook nadrukkelijk wijzen dat het financiële kader van 0, 46 van het BNP als een maximum moet worden gezien. Voorts zijn wij van mening dat de steun uit de structuurfondsen via een flexibele, horizontale en gedecentraliseerde opstelling de nodige plaats moet bieden aan partnerschap, en zeer veel ruimte moet bieden aan nationale, regionale en lokale initiatieven.
Voor doelstelling 1 moet men het 75-procentscriterium strikt toepassen, en tegelijkertijd moeten er voor doelstelling 6 criteria komen binnen de nieuwe doelstelling 1. Doelstelling 2 moet ook stedelijke gebieden mogen omvatten en worden toegepast vanuit het beginsel dat de lidstaten grote vrijheid krijgen zelf de verdeling van de steungebieden te bepalen. Het gebied van doelstelling 3 moet volgens ons een grote omvang hebben, waarbij onder andere ruimte aan de gewone scholing moet worden gegeven. De structuurfondsen moeten aan strakke financiële regels worden onderworpen.
Ons principiële standpunt heeft gediend als richtsnoer voor ons standpunt bij de stemming over de verschillende voorstellen, terwijl wij tevens veel respect hebben voor de stellingname van de sociaal-democratische fractie. Wij hebben ervoor gekozen ons zo min mogelijk te laten leiden door onze strikt nationale belangen, omdat onze opdracht als leden van het Europees Parlement op dit moment verder strekt dan alleen Zweedse belangen.
Enig commentaar bij onze standpunten. Wat de vraag betreft hoe de prestatiereserve moet worden ingericht, hoe omvangrijk ze moet zijn en hoe de herverdeling eruit moet zien, vinden wij dat deze drie aspecten moeten worden gecoördineerd op een wijze die goed overeenkomt met het doel van de verschillende doelstellingen in de structuurfondsen. Wij vinden dat de voorstellen in het verslag en de amendementen niet in alle opzichten aan die eis voldoen. Wij hebben al eerder vastgesteld dat het financiële kader van 0, 46 procent als een maximum moet worden gezien. Wij hebben er daarom voor gekozen die amendementen te steunen waaruit hetzelfde standpunt blijkt. Overigens zijn wij er bij de interpretatie van de tekst van paragraaf 2 over financiële berekeningen van uitgegaan, dat deze niet moet worden gezien als een wens om het financiële kader te verruimen.
Wat doelstelling 6 en de integratie hiervan in doelstelling 1 betreft, hebben wij besloten amendementen te steunen die het best beantwoorden aan onze houding inzake het opnemen van een criterium voor lage bevolkingsdichtheid. In paragraaf 6 van het verslag en in een aantal amendementen wordt aandacht besteed aan de kwestie van de verdeling in verhouding tot het bevolkingsniveau. Wij vinden een dergelijke verdeling interessant, maar zijn tegelijkertijd van mening dat exacte procentuele verdelingen zoals ze hier worden voorgesteld, niet in alle opzichten de weg vormen die wij in de huidige situatie moeten inslaan.
Wat paragraaf 31 en de kwestie van de additionaliteit betreft, vinden wij dat de voorstellen om ook te kijken naar onder andere macro-economische omstandigheden zodanig zijn geformuleerd dat het moeilijk is op basis van het voorstel het effect van de verwezenlijking ervan te beoordelen. Wat het voorstel betreft om ook in de toekomst de structuurmaatregelen onder rubriek 2 te zien als een uitgavendoel, vinden wij dat dit vraagstuk moet worden besproken, maar dan op een nauwkeuriger wijze dan in paragraaf 46 en bijbehorende amendementen gebeurt.
Amendement 94 over evaluatie is een voorstel dat volgens ons goed bedoeld is, maar tegelijkertijd moeten wij constateren dat de wijze waarop de evaluatie in de praktijk zou plaatsvinden, de bureaucratie dreigt te vergroten. Wij willen er ook op wijzen dat wij geen steun geven aan voorstellen over de vorm van borden volgens paragraaf 55. Borden moeten er zijn, maar de vormgeving daarvan moet niet zo in details worden voorgeschreven als in het verslag wordt voorgesteld. Wij steunen voorstellen over een gelijke verdeling naar geslacht in het toezichthoudend comités en de raadgevende comités.
Tenslotte willen wij benadrukken dat wij het eens zijn met de in het verslag gedane voorstellen betreffende een krachtige rol voor het Europees Parlement.

Malone
Ierland behoort tot de landen die de afgelopen 10 jaar het meest hebben kunnen profiteren van de structuur- en cohesiefondsen van de EU. De steun van de EU heeft bijgedragen tot een omwenteling van de Ierse economie en de vorming van duizenden nieuwe arbeidsplaatsen. Door deze economische vooruitgang heeft Ierland inmiddels het gemiddelde welstandniveau van de EU bereikt.
Toch liggen we nog ver achter op onze Europese partners op het gebied van de infrastructuur, met name als het gaat om transport en telecommunicatie, en op milieugebied. Ook hebben we nog altijd te kampen met het enorme probleem van sociale uitsluiting, met name in achtergestelde stedelijke en plattelandsgebieden, en met onderontwikkeling. Al deze problemen vragen om een oplossing.
Ik ben dan ook blij met het voorstel van de Commissie waarmee wordt voorkomen dat de steun vanuit Brussel abrupt wordt afgebroken. De middelen moeten geleidelijk aan worden teruggebracht.
Dit is wellicht de laatste keer dat Ierland in aanmerking komt voor grootschalige financiële steun van de EU. Dit duidt echter niet op een mislukking, maar is juist een teken van het succes dat Ierland heeft geboekt. Het toont aan dat we de middelen die we hebben ontvangen goed hebben weten aan te wenden.
Desalniettemin zijn er fouten gemaakt. Er is te veel geld bij golfclubs en jachthavens terechtgekomen. Deze vergissing moeten we in de toekomst voorkomen. Het is daarom zaak erop toe te zien dat de middelen tijdens de volgende ronde terechtkomen bij de regio's die er het meest behoefte aan hebben, ofwel de achtergestelde stedelijke en plattelandsgemeenschappen in alle delen van het land. Aan deze gebieden moet bij de volgende ronde absoluut prioriteit worden gegeven.

Palm
Het verslag is een deel van de gezamenlijke strategie voor hervorming van de structuurfondsen van de Unie. Ik heb ervoor gekozen in hoofdlijnen de sociaal-democratische fractie te steunen.
Ik constateer met vreugde dat de structuurfondsen meer worden toegespitst en gericht op de gebieden die hulp nodig hebben in plaats van te worden "uitgesmeerd" en een soort terugbetaling van de Unie aan de lidstaten te worden. Ik zie ook met blijdschap dat men iets begint te doen aan de eventuele problemen waarmee het structuurbeleid en het landbouwbeleid kunnen worden geconfronteerd bij uitbreiding, en dat juich ik toe.

des Places
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft haar wantrouwen willen uiten tijdens de stemming over de verschillende verslagen die betrekking hebben op de hervorming van de structuurfondsen. Deze argwaan heeft niet zozeer betrekking op de verslagen of de opstellers ervan - die wij overigens willen feliciteren met het werk dat ze verzet hebben - als wel op de voorstellen van Agenda 2000 zelf. Het ontbreekt deze voorstellen vaak aan samenhang. Bovendien vormen ze soms een bedreiging voor de verhoudingen tussen de lidstaten. Ze houden geen rekening met de moeilijkheden die veel Europese arbeiders ondervinden, in de eerste plaats de vissers.
Tijdens de debatten heeft iedereen de belangen van zijn regio of land verdedigd, wat in feite heel legitiem is. Onze Duitse vrienden zijn hierin ongetwijfeld het meest behendig. Ze beweren nettobetalers aan de begroting van de Europese Gemeenschap te zijn. Alvorens ze een vermindering van hun financiële bijdrage opeisen, zouden onze Duitse vrienden eens moeten bedenken dat ze, dankzij de communautaire gelden die naar het oude Oost-Duitsland worden overgemaakt, de voornaamste begunstigden zijn van het regionaal beleid.
Helaas zijn bij de hervorming van de structuurfondsen kennelijk heel wat vraagstukken buiten beschouwing gelaten. Zo zijn bijvoorbeeld de regio's die van de visserij afhankelijk zijn vergeten. We kunnen ons ook afvragen wat de gevolgen van Agenda 2000 voor de plattelandsgebieden zijn. Deze gebieden behoren immers tot de meest kwetsbare regio's van de Europese Unie. Zo profiteerde 9 % van de bevolking van de lidstaten van de Unie van doelstellingen 5a en 5b. Binnenkort zal dit percentage nog maar 5 % zijn. Meerdere plattelandsgebieden zullen niet meer in aanmerking komen voor een bijdrage uit de structuurfondsen, terwijl de hervorming van het GLB en de daling van de landbouwprijzen de situatie van onze landbouwers er niet gemakkelijker op maken. In Frankrijk woonden 9, 7 miljoen mensen in regio's die van de structuurfondsen profiteerden. Hun aantal zal dalen tot slechts 7, 1 miljoen. Bijna 3 miljoen Fransen, die voor het merendeel in plattelandsregio's werkzaam zijn, zullen lijden onder de nieuwe hervormingen: 20 % van de Franse regio's zal niet meer voor steun uit de structuurfondsen in aanmerking komen.
Wat dit betreft wil ik u in herinnering brengen dat er na de GATT-onderhandelingen en de hervorming van het GLB meer structurele steunmaatregelen werden getroffen voor de plattelandsregio's. Deze maatregelen golden als compensatie voor de verliezen die deze regio's als gevolg van deze gebeurtenissen hadden geleden. Met de hervorming van de structuurfondsen komen deze steunmaatregelen in een aantal regio's in het gedrang, terwijl de gevolgen van de Uruguay-Ronde en de verlaging van de landbouwprijzen, die door de recente hervorming van het GLB nog verder zijn gezakt, nog altijd en in steeds grotere mate voelbaar zijn. Er is hier sprake van een groot gebrek aan samenhang.
Bovendien blijkt dat de structuurfondsen in werkelijkheid een instrument voor federale herverdeling vormen met als belangrijkste doel de begunstigde regio's onder het gezag van de Commissie te plaatsen. Het oplossen van de problemen in deze regio's komt slechts op de tweede plaats.
We willen de debatten aangrijpen om nogmaals in herinnering te brengen dat het wenselijk is dat de Europese Unie haar inspanningen richt op de bestaande vormen van gemeenschappelijk beleid - het GLB en het GVB - en niet de communautaire begroting versnippert. Dit is helaas niet de weg die de Unie bewandelt, aangezien sommigen deze gelegenheid aangrijpen om nog meer macht in handen te kunnen krijgen, wat ten koste gaat van de lidstaten en hun plaatselijke overheden. Het subsidiariteitsbeginsel wordt hier met voeten getreden daar deze handelwijze alleen de belangen van Brussel dient. Zo wordt er door sommige leden gepleit voor "de oprichting van een Europese strategie voor ruimtelijke ordening" of zelfs de totstandkoming van een "geïntegreerd stedelijk beleid" .
Wat dit betreft zou het wenselijk zijn als de Europese Unie niet langer probeert haar bevoegdheden uit te breiden. Ze zou daarentegen moeten onderzoeken welke gevolgen de bestaande vormen van communautair beleid, de beslissingen van de Unie en haar onderhandelingen binnen de WHO of in het kader van internationale akkoorden hebben op de onderlinge verhoudingen binnen Europa. De negatieve gevolgen moet ze zien te vermijden. We moeten immers telkens weer constateren dat de communautaire maatregelen in een aantal gevallen zeer schadelijke gevolgen hebben gehad voor de economische en sociale samenhang waar men zo graag over opgeeft, maar die nodig hersteld moet worden.

Schiedermeier
Jammer genoeg moet ik bij de eindstemming tegenstemmen omdat, ten eerste, mijn amendement 47 inzake de verbetering van de nationale steun werd verworpen en, ten tweede, veel nieuwe opdrachten werden voorgesteld die wij op termijn onmogelijk kunnen financieren.

Theorin en Wibe
Uit loyaliteit aan onze fractie hebben wij ervoor gekozen ons hoofdzakelijk aan de stemlijst van de sociaal-democratische fractie te houden.
Onze uitgesproken mening over de structuurfondsen is echter dat deze uiterst ondoelmatig zijn en dat het grootste deel ervan terug zou moeten naar de lidstaten, in de vorm van lagere bijdragen aan de Unie. Een groot deel, laat ons zeggen 20-30 procent, zou kunnen worden behouden en in zijn geheel kunnen worden gebruikt voor steun aan de Oost-Europese landen. Daar is de steun veel meer nodig dan in Griekenland, Italië, Portugal en Spanje.

Titley
Ik stem voor dit tussentijds verslag aangezien het Parlement hiermee in mijn opvatting een juiste reactie geeft op de immens complexe en potentieel omstreden veranderingen die in de regionale en structuurfondsen moeten worden doorgevoerd, zoals voorgesteld in de plannen voor Agenda 2000 van de Commissie.
In de gebieden die momenteel EU-middelen ontvangen maakt men zich zorgen om hun toekomstige status in dit opzicht, gezien de kosten die uitbreiding van de Unie naar het oosten en zuiden van Europa met zich mee zal gaan brengen. In het licht van deze bezorgdheid hebben de rapporteurs de Commissie regionaal beleid terecht verzocht om zorgvuldige bestudering van de uiteindelijke lijst met regio's die in aanmerking komen en de eventuele uitzonderingen. Niet minder belangrijk zijn de argumenten in het verslag voor het invoeren van een overgangsperiode, zodat regio's die in de toekomst minder steun zullen ontvangen de gelegenheid krijgen zich geleidelijk aan te passen.
Ik steun met name het voorstel van de rapporteurs om bij de selectie van de toekomstige kandidaten voor doelstelling 2 niet alleen uit te gaan van het werkloosheidscijfer, maar ook rekening te houden met een laag BBP, welvaartsverschillen binnen afzonderlijke regio's en de afname van de beroepsbevolking binnen een regio.
Indien de Commissie en de lidstaten de rechtvaardige en verstandige aanpak overnemen die in dit verslag wordt voorgesteld, inclusief de geleidelijke afbouw van de middelen in plaats van een abrupte overgang, en zich bij de toewijzing van de fondsen aan specifieke gebieden laten leiden door een weloverwogen reeks criteria, ben ik ervan overtuigd dat we deze veranderingen, die noodzakelijk zijn om de uitbreiding en het verdere succes van de toekomstige EU te verzekeren, van een breder maatschappelijk draagvlak kunnen voorzien.

Trizza
Bij de hervorming van de structuurfondsen ter bevordering van de economische en sociale samenhang, moet rekening worden gehouden met de daadwerkelijke economische situatie in de begunstigde regio's. In Italië, en dan met name in het zuiden, is het vanwege de co-existentie van verschillende situaties van belang de gebieden die in aanmerking komen met grote zorg te selecteren, om zodoende te voorkomen dat bepaalde regio's ten onrechte profiteren van de steun.
De Alleanza nazionale en ikzelf zijn van mening dat we de volgende aanpak moeten nastreven:
geografische concentratie van de steun, gericht op vereenvoudiging van de toegangs- en beheersprocedures binnen de structuurfondsen; - aanbieding van de steun volgens een uitgebreid partnerschapsprogramma, waarbij naast de lidstaten zelf ook de regionale en gemeentelijke overheden worden betrokken, de economische en sociale partners en de andere bevoegde instanties, met name met betrekking tot vraagstukken betreffende het milieu en de bevordering van gelijke kansen; - flexibele toepassing van het 75 % pro capita-criterium bij de vaststelling van de regio's die in aanmerking komen voor doelstelling 1 door middel van invoering van het principe van afzondering, teneinde eilanden die vanwege hun geografische aard structureel zijn achtergesteld, van steun te kunnen verzekeren; - flexibele toepassing van het criterium inzake de maximum bevolkingsafname in doelstelling 2 door invoering van aanvullende indicatoren, naast de geografische handicaps en/of omgevingsfactoren, teneinde staten die zwaar te lijden hebben onder een strikte toepassing van het "veiligheidsnetwerk" , zoals Italië, te kunnen beschermen; - informele overeenstemming over het plan het aantal communautaire initiatieven terug te brengen tot 3, waaronder het initiatief voor stedelijke gebieden, het enige instrument dat we hebben om voor alle Europese regio's een uniform stedelijk beleid te voeren in overeenstemming met de betrokken gemeentelijke overheden; - afwijzing van de vorming van een prestatiereserve, zowel volgens het model dat door de Commissie is voorgesteld als op basis van hertoewijzing aan het EFRO of aan andere structuurfondsen binnen de betreffende lidstaat; - toepassing van overgangsperiode van 7 jaar voor regio's voor welke doelstellingen 2 en 5b aflopen, waarbij ook inzake de sinds kort niet meer in aanmerking komende regio Abruzzo sprake is van geleidelijke afbouw van de tijdelijke steun.-Verslag-G. Collins (A4-0395/98)
Eriksson en Seppänen
Wij hebben tegen het verslag over het Cohesiefonds gestemd. Dit fonds is opgericht om Ierland, Spanje, Portugal en Griekenland te helpen voldoen aan de convergentie-eisen voor deelname aan de EMU. Het moet niet worden beschouwd als deel van het regionale beleid en structuurbeleid van de EU, maar als een directe steun aan deze landen. Als de landen aan de EMU-criteria voldoen, moet de steun in snel tempo worden afgebouwd. De landen die recht op steun hadden, moeten daarna steun kunnen aanvragen uit de structuurfondsen van de EU. Er moet een eind komen aan de eeuwige verlenging van steun, als allang het doel is bereikt waarvoor die steun ooit in het leven is geroepen.
De geschiedenis van het regionaal beleid van de EU is helaas gevuld met onderhandelingsresultaten waar extra overeenkomsten aan zijn toegevoegd om een ander soort compensatie te geven dan voor het vereffenen van regionale verschillen Een voorbeeld hiervan is de komst van het EFRO (Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling) in 1975. Dat werd opgericht om de begrotingsproblemen van Groot-Brittannië op te lossen, niet om regionale verschillen te vereffenen.

Lindqvist (ELDR)
Een uitbreiding zodanig dat de huidige steunregels voor het landbouwbeleid en het regionaal beleid ook gaan gelden voor de nieuwe lidstaten in Midden- en Oost-Europa zou ofwel noodzaken tot sterk verhoogde bijdragen van landen als Zweden, Duitsland enzovoort, of tot minder middelen als geheel voor de landbouwsteun en regionale steun.
Er is dan ook een totale hervorming van het landbouwbeleid nodig, in de richting van een ruimere betaling voor werk en producten en een lagere steun. Het is onaanvaardbaar en onsolidair dat Midden- en Oost-Europa een lagere steun zouden krijgen dan de rest van de EU. Er moet in de toekomst minder EU-steun komen en er moeten meer mogelijkheden zijn voor nationale steun. De steun voor de landbouw in Zweden moet rechtvaardiger worden verdeeld tussen het noorden en het zuiden.

Lööw en Sandberg-Fries
Het vraagstuk rond het Cohesiefonds is belangrijk voor de economische en sociale cohesie van Europa. Er moet absoluut gepraat worden over de vraag hoe het Cohesiefonds moet worden ontwikkeld met betrekking tot de landen die zich voor de EMU hebben gekwalificeerd. Naarmate de gemeenschappelijke munt bijdraagt tot versterking van de sociale en economische cohesie in Europa, wordt het ook belangrijker ons te heroriënteren op de toekomst van het Cohesiefonds en de financiële omvang daarvan.
Niettemin zijn wij van mening dat er geen directe koppeling kan worden gelegd tussen het voldoen aan de convergentie-eisen en de mogelijkheid om steun te verkrijgen uit het Cohesiefonds. De landen die aan de convergentie-eisen hebben voldaan, hebben zeker een hoog niveau bereikt qua macro-economische indicatoren, maar dat betekent ook automatisch dat de totale sociale en economische cohesie met en tussen deze landen bereikt is. Wij willen ook met nadruk wijzen op de behoefte aan een doelmatig financieel beheer en een doelmatige financiële controle.

Marinho
Ik heb voor dit verslag gestemd in de overtuiging dat de uitslag van de aparte stemming over de verwerping van de beperkingen volgens welke het Cohesiefonds enkel zou openstaan voor de landen die niet tot de EMU toetreden en die dus een negatieve discriminatie van Portugal inhielden overweldigend genoeg was - er werden meer dan 300 stemmen tegen deze discriminatie opgetekend - om te garanderen dat Portugal de toegang tot de voordelen van het Cohesiefonds niet zou worden ontzegd.
Het Parlement steunt in wezen expliciet het standpunt van de Commissie, dat op zich reeds meer in het voordeel van de Portugese belangen speelt.

Novo
Het in Agenda 2000 vervatte voorstel inzake het Cohesiefonds dat de Commissie halverwege 1997 heeft ingediend, bepaalt dat de landen die voor dit fonds in aanmerking komen een BNP van minder dan 90 % van het communautaire gemiddelde moeten hebben, ongeacht of de begunstigde landen al dan niet deel uitmaken van de Economische en Monetaire Unie.
Nadien hebben de juridische diensten van de Commissie een advies opgesteld waarin overeenkomstig het Verdrag betreffende de Europese Unie wordt bevestigd dat niet enkel Griekenland - dat niet tot de eenheidsmunt toetreedt - maar ook Spanje, Ierland en Portugal, waarvan de respectieve regeringen hebben besloten tot de euro toe te treden, aanspraak kunnen maken op het Cohesiefonds.
Wij hebben hieromtrent nooit veel ophef willen maken en wij zijn van mening dat geen van de communautaire instellingen over de legitimiteit beschikt om in dit opzicht het Verdrag en het beginsel van economische en sociale samenhang waarop de oprichting van het fonds is gebaseerd met voeten te treden en te beletten dat Portugal tot het Cohesiefonds wordt toegelaten.
Aangezien het verslag-Collins dit standpunt deelt, spreekt het voor zich dat wij voor zullen stemmen. Daar komt nog bij dat het verslag, aansluitend op de principes die wij steeds verdedigen, ook de afhankelijkheidsrelatie tussen de bijstand uit dit fonds en de vervulling van de convergentiecriteria in twijfel trekt en zich verzet tegen het voorstel van de Commissie dat het fonds aan het stabiliteitspact wil koppelen.
Wij zien ons genoodzaakt te onderstrepen dat, gelet op deze situatie, het behoud van het Cohesiefonds in het geval van Portugal niet als iets spectaculairs moet worden beschouwd. Het is eerder een consolidatie van wat reeds lang geleden, tijdens het onderhandelingsproces over het volgende communautair bestek, is bereikt. Daarom willen wij niet dat de handhaving van het Cohesiefonds als rookgordijn dienst doet om de aandacht af te leiden van de mogelijke reële verliezen die Portugal in het kader van de structuurfondsen kan oplopen. Het is van wezenlijk belang dat de regering wijzigingen in haar onderhandelingstactiek aanbrengt en dat zij een oplossing zoekt voor een fundamenteel probleem, met name de verhoging van de totale financiële middelen, zodat wij het hoofd kunnen bieden aan de nieuwe lasten en plichten die de uitbreiding meebrengt, zonder dat de huidige cohesielanden voor de kosten moeten opdraaien en in de steunmiddelen uit de structuurfondsen wordt gesnoeid.

Theorin en Wibe
Dit verslag is een deel van de gezamenlijke strategie voor een hervorming van de structuurfondsen van de Unie. Uit loyaliteit hebben wij ervoor gekozen in hoofdzaak de voorstellen van de sociaal-democratische fractie te steunen. Wij zijn echter zeer beslist van mening dat het Cohesiefonds gefaseerd moet worden afgeschaft en dat de gelden terug moeten naar de lidstaten. Een niet onbelangrijk deel (20-30 procent) zou echter binnen de Unie kunnen blijven en in zijn geheel kunnen worden gebruikt voor steun aan Midden- en Oost-Europa. Daar is meer behoefte aan de steungelden dan in de mediterrane landen, waar men reeds een zeer aanvaardbare levensstandaard kent.
Verslag-Varella Suanzes-Carpegna (A4-0393/98)
Darras
Blijkens haar voorstel was de Europese Commissie niet voornemens veel wijzigingen aan te brengen in het functioneren van het EFRO. Het doel was het toepassingsgebied van het fonds te verduidelijken en te vergroten.
In die richting kan ik het verslag dat vandaag ter tafel is gebracht niet steunen. De aanvullingen van het Parlement houden rekening met de sociaal-economische ontwikkeling van de Europese Unie, nieuwe technologieën en de buurtdienstverlening. Wij zijn van mening dat al deze nieuwe aspecten in het EFRO tot uitdrukking moeten komen.
De rapporteur is daarnaast van mening dat ook de toeristensector en de culturele sector moeten worden opgenomen in de werkingssfeer van het EFRO. Deze twee sectoren zijn immers van zeer groot belang voor het creëren van nieuwe arbeidsplaatsen (bij de culturele sector gaat het om 3, 1 miljoen arbeidsplaatsen in de EU, ofwel 1, 8 % van de beroepsbevolking). Het toerisme biedt vaak een goed alternatief voor werkzoekenden uit regio's die kampen met een structurele achterstand of die sterk afhankelijk zijn van noodlijdende sectoren.
Net als mevrouw McCarthy en de heer Hatzidakis sta ik geheel achter het handhaven van het URBAN-initiatief voor de ontwikkeling van een Europees stedelijk beleid.
Tenslotte wil ik zeggen dat het van wezenlijk belang is dat ons Parlement een actieve rol speelt bij de politieke begeleiding van en controle op de uitvoering van het structuurbeleid.
Om al deze redenen zal ik stemmen voor het dusdanig geamendeerde verslag.

Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben ervoor gekozen ons bij de eindstemming van stemming te onthouden. Wij delen de kritiek op het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en wij vinden dat dit fonds niet heeft geleid tot het vereffenen van de regionale verschillen, wat toch de bedoeling ervan was. In plaats daarvan zou men dit type fonds voor het grootste deel moeten overbrengen naar het nationale niveau, waar de controle en de naleving aanzienlijk beter zijn dan wat op EU-niveau het geval is gebleken. Bij de Commissie is nu de wil aanwezig de subsidies te vereenvoudigen en te verfijnen, hetgeen wij zien als een stap op de goede weg. Ook de voorstellen meer aandacht te besteden aan milieuvraagstukken en gelijke kansen van mannen en vrouwen vinden wij positief.

Theorin en Wibe
Dit verslag is een deel van de gezamenlijke strategie voor een hervorming van de structuurfondsen van de Unie. Uit loyaliteit hebben wij ervoor gekozen in hoofdzaak de voorstellen van de sociaal-democratische fractie te steunen. Wij zijn echter zeer beslist van mening dat het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling gefaseerd moet worden afgeschaft en dat de gelden terug moeten naar de lidstaten. Een niet onbelangrijk deel (20-30 procent) zou echter binnen de Unie kunnen blijven en in zijn geheel kunnen worden gebruikt voor steun aan Midden- en Oost-Europa. Daar is meer behoefte aan de steungelden dan in de mediterrane landen, waar men reeds een zeer aanvaardbare levensstandaard kent.
Verder zijn wij zeer beslist van mening dat de structuurfondsmiddelen een uiterst ondoelmatige manier zijn om de bijdragen van de burgers aan de Unie te gebruiken. Wij geloven dat regionaal beleid op nationale grondslag zowel doelmatiger als goedkoper is.
Verslag-Kellett-Bowman (A4-0380/98)
Bonde, Krarup en Sandbæk
Wij kunnen het voorstel voor een verordening van de Raad over algemene regels voor het verlenen van financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken niet steunen. Het TEN-programma wordt vaak voorgesteld als een programma dat ontwikkeld is ter bevordering van milieuvriendelijke transportvormen. Wat deze algemene doelstelling betreft, moeten we vaststellen dat het programma een fiasco is. De cijfers van Eurostat tonen dat de transportsector de industrie heeft ingehaald en de grootste vervuiler in de Unie is geworden. Een ander belangrijk argument voor het TEN-programma was dat de uitbouw van de infrastructuur in de achtergebleven, perifere gebieden - vooral door hen met de meer ontwikkelde sleutelregio's te verbinden - deze gebieden zal helpen het economisch niveau van de centrale welvarende gebieden te evenaren. Ook hier blijkt uit de cijfers van Eurostat dat het verschil tussen de rijkste en de armste regio's van de Unie nog altijd even groot is wat welvaart, werkloosheid en dergelijke betreft, ondanks het feit dat het TEN-programma intussen reeds jaren bestaat. Nu is dit programma ook tot de landen in Oost- en Centraal-Europa uitgebreid en worden dezelfde argumenten aangehaald als deze die men binnen de EU heeft gebruikt. In werkelijkheid is het TEN-programma bedoeld om de industrie in de EU de beste toegangswegen naar haar afzetmarkten, waaronder de nieuwe in Oost-Europa, te verschaffen.

Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij stemmen tegen de voorstellen van de Commissie en de rapporteur inzake wijziging van de huidige bepalingen voor de financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken in de periode 2000-2006; die wijziging komt neer op meer dan een verdubbeling ten opzichte van de periode 1993-1999.
Tegelijkertijd zijn de nationale investeringen in de Unie gedaald van 1, 5 procent van het BNP in de jaren "70 naar 0, 9 procent in de jaren "90. Dat de lidstaten de laatste jaren zeer strikte begrotingen hebben gehanteerd, heeft in de meeste gevallen te maken met de ambities van de lidstaten om te voldoen aan de economische en monetaire normen die als eis worden gesteld voor deelname aan de Economische en Monetaire Unie. De afzonderlijke lidstaten konden het zich daardoor niet veroorloven te zorgen voor goede vervoersmogelijkheden in en tussen de landen.
Verslag-Jöns (A4-0398/98)
Blak, Iversen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor een hervorming van het Sociaal Fonds. Met het nieuwe hoofdstuk over werkgelegenheid in het Verdrag van Amsterdam dienen de maatregelen in het kader van het Sociaal Fonds en de jaarlijkse begrotingsrichtsnoeren aan elkaar gekoppeld te worden. Wij stemmen voor een aantal amendementen op het voorstel van de Commissie, die de aandacht vestigen op het belang van een duurzame ontwikkeling, de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en acties ten gunste van benadeelde groepen zoals langdurig werklozen en gehandicapten. Zo moet bijvoorbeeld minstens 15 % van de middelen voor vrouwen worden voorbehouden. Wij vinden dat de lidstaten verplicht zouden moeten worden om initiatieven te nemen die de gelijke kansen voor mannen en vrouwen bevorderen. Zelfs een land als Denemarken, waar de vrouwen op de arbeidsmarkt reeds goed vertegenwoordigd zijn, moet via het Sociaal Fonds nog steeds verplicht worden een gelijkekansenbeleid te voeren.

Krarup
Ik heb mij van stemming over het verslag over het Europees Sociaal Fonds onthouden, omdat de bevordering van de sociale samenhang in de Unie de algemene doelstelling van het fonds is. Dit fonds is bijgevolg zowel een instrument voor een echt Europees sociaal beleid als voor de bevordering van de economische en sociale samenhang. De EU probeert de nationale socialezekerheids- en arbeidsmarktsystemen via een regulering te harmoniseren, wat wij afkeuren. Het sociaal en arbeidsmarktbeleid moet een nationale aangelegenheid blijven.
Het verslag maakt een aantal beoordelingen en evaluaties van maatregelen die in het kader van het structuurfonds worden genomen om de gelijke kansen van allen bij de toegang tot de arbeidsmarkt te bevorderen, de opleidingssystemen te verbeteren en de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te verhogen. Het fonds moet ook lokale en regionale initiatieven op het gebied van werkgelegenheid bevorderen. Op lange termijn moeten deze maatregelen de verschillen tussen het ontwikkelingsniveau van de verschillende regio's helpen wegwerken. Deze initiatieven bevatten allemaal positieve aspecten, maar het is een probleem dat ze gekoppeld worden aan de totstandbrenging van een Europees sociaal beleid en van een sociale dialoog die op termijn moet uitmonden in een gemeenschappelijk Europees arbeidsmarktbeleid. Het verslag geeft ook de aanzet tot een coördinatie van Gemeenschapsinstrumenten op het gebied van onderwijsbeleid.
Ik ben het ermee eens dat de achtergebleven gebieden in heel Europa steun moeten krijgen. Het is ook belangrijk dat iedereen gelijke kansen krijgt bij de toegang tot de arbeidsmarkt, maar dit moet gebeuren zonder politieke ondertoon en niet in het kader van een strategie die de totstandbrenging van sociale samenhang in de EU beoogt.

Lööw en Sandberg-Fries
Wij juichen de huidige revisie van het Europees Sociaal Fonds toe, vooral met het oog op het nieuwe hoofdstuk over werkgelegenheid in het Verdrag van Amsterdam. Het Europees Sociaal Fonds speelt een zeer belangrijke rol in de werkgelegenheidsstrategie, aangezien het steun verstrekt aan de inspanningen die op nationaal niveau worden geleverd en deze aanvult.
Eerdere ervaringen met kleinere bijdragen aan NGO's, zoals in het kader van het Peace-initiatief, waren positief. Wij steunen daarom het voorstel dat lokale projecten een hogere prioriteit krijgen in de programmering van de werkzaamheden van het ESF.

Theorin en Wibe
Dit verslag is een deel van de gezamenlijke strategie voor een hervorming van de structuurfondsen van de Unie. Uit loyaliteit hebben wij ervoor gekozen in hoofdzaak de voorstellen van de sociaal-democratische fractie te steunen. Wij zijn echter zeer beslist van mening dat het Europees Sociaal Fonds gefaseerd moet worden afgeschaft en dat de gelden terug moeten naar de lidstaten. Een niet onbelangrijk deel (20-30 procent) zou echter binnen de Unie kunnen blijven en in zijn geheel kunnen worden gebruikt voor steun aan Midden- en Oost-Europa. Daar is meer behoefte aan de steungelden dan in de mediterrane landen, waar men reeds een zeer aanvaardbare levensstandaard kent.
In het verslag wordt naar voren gebracht dat het Europees Sociaal Fonds nodig is voor de werkloosheidsbestrijding. Maar geld van de nationale begrotingen weghalen en dit herverdelen via de structuurfondsen van de EU levert geen nieuwe banen op, behalve misschien voor degenen die zich met die herverdeling bezighouden. De verliezers in dezen zijn de werknemers in de overheidssectoren van de respectieve lidstaten.
Resolutie over het GLB
Barros Moura
Mijn stem betreffende het voorliggende verslag houdt rekening met het standpunt dat wordt ingenomen tegenover de cofinanciering van de inkomenssteun uit hoofde van de nationale begrotingen (met name punt 8 van de gezamenlijke ontwerpresolutie PSE-groenen). Ik heb tegen deze optie gestemd - waarvan de weerslag op het GLB nog valt af te wachten - omdat ik van mening ben dat dit punt tot een voortijdige beslissing inzake de financiële vooruitzichten leidt in zoverre het aansluit op een van de door de Commissie voorgestelde mogelijkheden om het probleem van de zogenaamde buitensporige nettobijdrage van bepaalde lidstaten in te dijken. In dit concreet geval is het voorstel erop gericht de situatie te corrigeren in het voordeel van Duitsland, terwijl het bijzonder nadelig uitvalt voor de financiële situatie waarin Frankrijk zich momenteel in het kader van de communautaire begroting bevindt en het ook de situatie in andere lidstaten, zoals Portugal, niet bepaald ten goede komt, daar zowel de financiering van de landbouw als de algemene financiële positie van deze lidstaten binnen de communautaire begroting in het gedrang zouden kunnen komen.
Een dergelijke optie zou de onderhandeling over de eigen middelen op een onaanvaardbare wijze aan banden leggen en zou onvermijdelijk paal en perk stellen aan het onderhandelingsvermogen van Portugal, zowel met betrekking tot Agenda 2000 als met betrekking tot de financiële vooruitzichten.
Ik heb echter wel de uitstekende voorstellen voor de hervorming van het GLB uit de resolutie PSE-groenen gesteund in de hoop dat deze worden aangenomen.

Collins, Gerard
Bij de eventuele herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid voor de periode na 1999 dient rekening te worden gehouden met de verdere integratie van milieu-initiatieven. Het is mijn overtuiging dat de doelstellingen van de EU inzake duurzame ontwikkeling, de integratie van milieubescherming en landbouwinitiatieven en de erkenning van landbouwers als hoeders van het landschap speerpunten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten worden. De meeste partijen zijn voor verdere integratie van milieudoelstellingen en het GLB.
De positieve resultaten van milieumaatregelen moeten echter worden gemeten en beloond. We moeten daarom, om recht te doen aan de functie van landbouwers als beschermers van het landschap, een extra uitgangspunt invoeren, namelijk dat de rentmeester moet worden beloond. Landbouwers verdienen de steun van de Europese Unie bij het invoeren van meer milieuvriendelijke landbouwmethoden, en wel in de vorm van rechtstreekse financiële steun.
We zijn inmiddels getuige geweest van het succes van het programma voor bescherming van het platteland, dat in 1994 werd ingevoerd. Een van de doelstellingen van dit programma is de vestiging van landbouwmethoden en beheersbare productiemethoden, die een antwoord bieden op de toenemende verontrusting bij de burger over zaken als milieubescherming, landschapsbescherming en meer omvattende milieuproblemen. Daarnaast is het programma voor bescherming van het platteland ook bedoeld ter bevordering van de extensieve en milieuvriendelijke productie van kwaliteitsvoedsel. Onder dit programma is inmiddels het ene succes na het andere behaald, en alleen al in 1997 was er meer dan 101, 4 miljoen pond mee gemoeid.
In het kader het operationeel programma voor de landbouw, plattelandsontwikkeling en bosbouw werd voor 1997 een bedrag van 67, 176 miljoen pond gereserveerd voor rechtstreekse investeringen in het boerenbedrijf zelf. De gelden binnen dit subprogramma waren als volgt verdeeld: 11, 252 miljoen pond voor verbetering van de hygiëne bij melkveehouderijen; 149.000 pond voor verbetering van het welzijn van de dieren; 8, 769 miljoen pond voor verbeteringen aan de boerderij en 47, 006 miljoen pond voor vermindering van de door boerderijen veroorzaakte vervuiling.
Dit programma heeft een substantiële bijdrage geleverd aan vermindering van de vervuiling op de boerenbedrijven en aan de bevordering van milieuvriendelijke landbouwmethoden.
Ik ben voorstander van uitbreiding van de EU-steun voor investeringen in de landbouwbedrijven zelf voor de periode na 1999, binnen het gemeenschappelijk landbouwbeleid en in welke vorm dan ook. De bescherming van het milieu is een factor van steeds grotere betekenis in het EU-beleid in het algemeen. Wel ben ik van mening dat stimulerende maatregelen en steunregelingen via de Europese Unie moeten worden ingevoerd om ervoor te zorgen dat eventuele veranderingen op dit gebied op een kosteneffectieve wijze worden aangebracht. Plattelandsgebieden worden door veel mensen steeds vaker voor recreatieve doeleinden gebruikt. De landbouwers worden echter niet beloond voor hun bijdrage aan het behoud en de vorming van het landschap.
Er dient over deze vraagstukken dan ook overleg te worden gevoerd met landbouworganisaties, met de Ierse regering en met de Europese Commissie. Zo kan ervoor worden gezorgd dat de veranderingen in het beleid kunnen rekenen op de goodwill en steun van zowel de Ierse boeren als van de nationale en Europese autoriteiten.

Damião
Ik verklaar dat ik tegen punt 8 van het verslag-Fantuzzi over Agenda 2000 en de hervorming van het GLB heb gestemd, omdat de optie van de cofinanciering, zoals de rapporteur terecht opmerkt, geen oplossing biedt voor de problemen en de behoeften van de landbouwsector, maar eerder betrekking heeft op de bijdrage van de lidstaten aan de begroting.
Ik betreur nochtans ten zeerste dat ik om deze reden tegen een uitstekend landbouwverslag heb moeten stemmen omdat ik van mening ben dat de financiering van de communautaire begroting op eigen terrein moet worden besproken, klaar en duidelijk, zonder uitvluchten.

Ephremidis
De hervorming van het GLB van 1992 heeft geleid tot een aanzienlijke inkrimping van de landbouwbegroting en tot sluiting van een groot aantal kleine boerenbedrijven, vooral gezinsbedrijven in met name de zuidelijke gebieden van de Gemeenschap, met alle gevolgen van dien voor de werkgelegenheid. Door de gestegen werkloosheid in de landbouwgebieden is bovendien het risico op verwoestijning van het platteland gevaarlijk toegenomen.
De nieuwe voorstellen die de Commissie van plan is in het kader van Agenda 2000 op de Europese landbouw toe te passen, zijn misschien de beste aanwijzing voor hetgeen de EU als ontwikkelingsmodel voor ogen staat. De landbouwsector ondervindt sterker dan enige andere sector de gevolgen van de veranderingen die het monopolistisch kapitaal met zijn strategie op middellange termijn wil forceren. De landbouw is namelijk een sector van doorslaggevend belang in de totstandkoming van het nieuwe economische klimaat en voor de verdeling van de wereldmarkten.
Het doelwit van de voorstellen in Agenda 2000 en de voorstellen voor landbouwhervorming is de landbouwbegroting. Men doet geen enkele moeite meer om de werkelijke intentie te verbergen en deze is de betwisting van de beslissende rol die de landbouw tot nu toe in de meeste regio's van de EU heeft gespeeld. De EU zet steeds dieper het mes in haar landbouwpotentieel. Zij verkondigt dat zij op deze manier wil bezuinigen, maar tegelijkertijd bereidt zich daarmee voor op de rooftocht die zij uitbreiding met de Midden- en Oost-Europese landen heeft genoemd. Ook wil zij, met inachtneming weliswaar van de vereiste onderdanigheid jegens de VS, zo goed mogelijk beslagen ten ijs komen in de onderhandelingen over het nieuwe WHO-stelsel voor de tijd na 2000.
Deze voorstellen zijn tegenstrijdig en zelfs gevaarlijk. Hierin ontbreekt elk evenwicht tussen mens, productie en grond. Het doel is de landbouwbevolking nog meer in te krimpen en de prijzen en productiekosten te beperken om de concurrentiekracht te kunnen stimuleren. Ook wil men interventie vervangen door steun aan particuliere opslag. Deze voorstellen zullen niet alleen heel de productie uit haar voegen halen, maar ook de kwaliteit van de producten, het milieuevenwicht, de werkgelegenheid in de landbouw, het sociale evenwicht en de samenhang in gevaar brengen.
Bovendien zijn deze voorstellen een voorbode voor wat de nationale begrotingen nog te wachten staat. Men zal proberen daar steeds meer greep op te krijgen. Door de verplichte cofinanciering van de rechtstreekse bijstand worden de lidstaten gedwongen naar de pijpen van de EU te dansen. Dat druist niet alleen in tegen de bepalingen van het Verdrag, maar effent indirect ook het pad voor overheveling naar de nationale begrotingen van verplichte uitgaven voor door het EU-directorium genomen besluiten. Onder het mom van rationalisering - een absurde en tegen elke opvatting van solidariteit indruisende rationalisering - wordt met een flinke dosis schijnheiligheid en demagogie reclame gemaakt voor renationalisatie. Dit is echter een pseudo-renationalisatie, daar het hier uitsluitend om de uitgaven gaat. De Gemeenschap blijft namelijk als enige bevoegd voor het regelen tot in de kleinste details van het GLB: quota, prijs- en exportsubsidie, rechten, enzovoort. De lidstaten wordt elke mogelijkheid om een eigen landbouwbeleid te volgen ontnomen. Van de landbouw zelf laat men op die manier niets heel.
Wij zijn dan ook fel gekant tegen dit voorstel van de Commissie. Er is hierin ook geen sprake van de mogelijkheid tot "optimaal beheer" , zoals enkelen ons willen doen geloven die dit voorstel willen mooipraten en lichter verteerbaar willen maken. Wij hebben jegens de boeren en de samenleving de plicht het evenwicht te bewaren en daarom moeten wij het kwaad dat met dit voorstel zal worden aangericht, zoveel mogelijk zien te voorkomen. Wij moeten ons hier met kracht tegen verzetten. Wij mogen niet toestaan dat een beleid wordt gevoerd waar niet alleen de boeren, maar ook alle werknemers in de EU fel tegen zijn. Zij zullen namelijk de dupe worden van het landbouwbeleid van de EU. Ten gevolge van de strenge begrotingsdiscipline en bezuinigingen zal men daarvoor immers nationale begrotingsmiddelen op tafel moeten leggen.
Het Parlement is van mening dat met de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in eerste instantie de belangen en de wil van de overgrote meerderheid van de bevolking moeten worden gerespecteerd. Ik geef u dan ook op een briefje dat de Europese burgers zich met hand en tand tegen dit beleid zullen verzetten en hier een stokje voor zullen steken.

Garot
Hoewel de Franse leden van de socialistische fractie de kern van de ontwerpresolutie van de PSE-Fractie en de V-Fractie steunt, wil ze opmerken dat ze haar steun aan paragraaf 8 inzake de medefinanciering van de landbouwsteun door de lidstaten zal moeten onthouden.
Aangezien het om een zeer belangrijk aspect van het GLB gaat, weigeren de Franse leden van de socialistische fractie de inwerkingstelling van een dergelijk mechanisme te steunen. Zo'n mechanisme zou immers het beginsel van financiële solidariteit weer op losse schroeven kunnen zetten, terwijl dit beginsel een van de uitgangspunten van het GLB is. Ook zou dit mechanisme een renationalisatie van het GLB kunnen stimuleren.

Marinho
Mijn stem over deze resolutie stond volledig in het teken van de kwestie van de cofinanciering, die volgens mij niet op een lijn met het GLB mag worden gesteld, maar eerder teruggaat op het probleem van de financiële bijdrage van bepaalde landen.
Indien het principe van de cofinanciering niet door het Parlement zou zijn weggestemd, zou de onderhandelingsvrijheid van Portugal in het kader van Agenda 2000 ernstig in het gedrang zijn gekomen en zou de doelstelling om voor het volgende bestek van Agenda 2000 dezelfde hoeveelheid communautaire financiële steunmiddelen uit te trekken problemen hebben ondervonden. Ik beschouw het globale resultaat van de stemmingen derhalve als bijzonder positief.

Mulder
Het stemgedrag van de liberale fractie is sterk beïnvloed door de overtuiging dat het in de toekomst wenselijk wordt een stelsel van medefinanciering in te voeren voor die landbouwuitgaven die met inkomenssteun in verband staan. Verschillende leden van de fractie hebben de argumenten hiervoor inmiddels toegelicht tijdens de debatten die hier over het landbouwbeleid zijn gevoerd.
De liberale fractie heeft daarom gestemd tegen alle amendementen inzake deze medefinanciering van landbouwuitgaven.
De liberale fractie heeft echter voor de resoluties van de PSE-V-Fracties gestemd vanwege de voorwaardelijke goedkeuring van de inkomenssteun, ondanks het feit dat bepaalde bewoordingen in de resolutie (inzake de voorwaardelijkheid van de verschillende steunmaatregelen) niet in overeenstemming waren met het standpunt van de fractie.
De liberale fractie heeft om dezelfde reden eveneens voor de resolutie van de PSE gestemd. Toen deze twee resoluties beide werden verworpen stemde de fractie uiteraard tegen de resoluties van de UPE en de I-EDN.
Zoals was te verwachten heeft de ELDR-Fractie alle artikelen in haar gezamenlijke resolutie met de PPE goedgekeurd. Bij de definitieve stemming moest de fractie beslissen of ze de resolutie nog zou steunen ondanks de eliminatie van paragraaf 14, waarin de bepaling inzake de medefinanciering was opgenomen.
De meerderheid van onze fractie is van mening dat we de resolutie nog altijd kunnen steunen, aangezien de discussie omtrent de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid dankzij de aanneming van paragraaf 13 kan worden voortgezet, vooral in het licht van de verschillende stemmingen over de mondelinge vragen, die hebben aangetoond dat de amendementen waarin de medefinanciering werd verworpen door een zeer grote meerderheid resoluut werden afgewezen.

Querbes
Door tegen de resolutie te stemmen veroordeel ik het gemeenschappelijk landbouwbeleid voor zover het uitgaat van prijsverlaging en ontwaarding van het werk. Het beleid dat hier gevoerd wordt is zeer schadelijk aangezien het een gevaar vormt voor het GLB zelf, nu er een voorstel is gedaan tot medefinanciering van de landbouwuitgaven.
Als we vandaag tegemoet willen komen aan het verlangen van de volkeren die de ultraliberale vormen van beleid veroordeeld hebben, moeten we het huidige beleid niet om zeep helpen. Het GLB moet niet alleen behouden en hervormd worden, ook moet het worden geheroriënteerd.
Ons Parlement heeft het kader van deze heroriëntatie al aangegeven. Het steunt het idee van een "hoog werkgelegenheidsniveau" , ook in de landbouwsector. Verder stelt dit Huis voor maatregelen te treffen om het eeuwige streven naar productiviteitsverhoging in te dammen. Het wil door middel van duurzame ontwikkeling het hoofd bieden aan de nieuwe uitdagingen waarmee de mensheid geconfronteerd wordt op het gebied van voeding, energie, milieu en watervoorziening.
Wij gaan uit van een uniforme markt, financiële solidariteit en communautaire preferentie. Dit laatste principe kan misschien in een nieuw jasje worden gestoken.
Het belangrijkste financiële middel vormt de begroting van het GLB. Het gaat hier om aanzienlijke algemene middelen, die in eerste instantie niet moeten worden ingezet voor de productie van overschotten die op de internationale markt heel goedkoop van de hand worden gedaan. Nee, ze moeten worden aangewend om tegemoet te komen aan de interne behoeften van de Unie. Ook moeten ze gebruikt worden om de landbouwers de middelen in handen te geven voor marktregulering en om de ongelijkheden tussen landbouwers, productieniveaus, regio's en landen op te heffen. Tenslotte moet met behulp van deze middelen de ontwikkeling van een internationale handel worden bevorderd die aan beide partijen voordelen biedt.
We zouden voor andere financiële middelen kunnen zorgen als we goedkope kredieten zouden verstrekken. Deze kredieten zouden alleen verleend moeten worden als ze ten goede komen aan werkgelegenheid, zinvolle investering en duurzame ontwikkeling. De extra financiële middelen kunnen worden verkregen met behulp van heffingen op kapitaalverkeer en met behulp van instrumenten voor een eerlijke verdeling, per distributiekanaal, van de rijkdom die in de landbouwsector vanaf het moment van de productie tot aan de consumptie wordt gegenereerd.
Dat zou een alternatief beleid kunnen zijn.

Souchet
Onze fractie verzet zich tegen iedere vorm van medefinanciering van het GLB door de lidstaten. Dit vraagstuk brengt immers een aantal zeer belangrijke problemen met zich mee.
In de eerste plaats breekt het voorstel van de Commissie met het fundamentele beginsel van financiële solidariteit. Dit beginsel staat vermeld in artikel 2 van het Verdrag dat aan de Europese Gemeenschap ten grondslag ligt en dat van toepassing is op alle vormen van gemeenschappelijk beleid.
Er bestaan momenteel slechts twee vormen van gemeenschappelijk beleid: het GLB en het GVB. De houding van de Commissie met betrekking tot deze twee beleidsvormen is tegenstrijdig. Ze stelt immers zelf een aantal essentiële elementen van deze twee beleidsvormen ter discussie. Zo doet de Commissie enerzijds het voorstel tot medefinanciering van het GLB door de lidstaten, maar maakt ze anderzijds een einde aan de structurele steun voor het GVB voor die gebieden van de lidstaten die niet in aanmerking komen voor de nieuwe doelstellingen 1 en 2 zoals vastgesteld in Agenda 2000. Dit zou wel eens kunnen leiden tot ernstige vormen van concurrentievervalsing tussen de Europese bedrijven die actief zijn in de visserijsector.
Wij maken ons zeer veel zorgen over deze koersverandering van de Commissie. Het lijkt wel of de Commissie geen waarde meer hecht aan naleving van het Verdrag dat ten grondslag ligt aan de Europese Gemeenschap, en met name aan artikel 2 uit dit Verdrag. Al meer dan een jaar zijn de heer des Places en ikzelf belast met het uitbrengen van adviezen over de communicatie door de landbouw- en visserijcommissie met betrekking tot Agenda 2000. Al die tijd hebben we de aandacht gevestigd op de grote begrotingsproblemen waarmee de Europese Unie ongetwijfeld geconfronteerd zou worden als het geheel van haar begrotingsmiddelen niet op het GLB en het GVB - de twee enige bestaande vormen van gemeenschappelijk beleid - zou zijn geconcentreerd.
In het debat over het voorstel van de Commissie inzake Agenda 2000 hadden we aangegeven dat als we in het kader van de hervorming van het GLB en de belangrijkste GMO's de basisbeginselen met betrekking tot de communautaire preferentie en de inkomenssteun voor de landbouwers wilden behouden door het geheel aan prijsverlagingen te compenseren, de beoogde begroting en het beoogde niveau van de landbouwrichtlijn ontoereikend zouden zijn. Nadat de Raad de eerste onderzoeken had uitgevoerd, hebben alle ministers de door de Commissie gepresenteerde doelstellingen van de hervorming van het GLB geaccepteerd, waarbij ze echter ook allen zeer terughoudend waren over de voorgestelde middelen voor de uitvoer van het landbouwbeleid. Dit begrotingsvraagstuk kan alleen geregeld worden als de benodigde politieke wil bestaat om het geheel van onze middelen te concentreren op het GLB en het GVB, in plaats van deze middelen om partijpolitieke redenen te versnipperen over ontelbare verschillende gebieden.
Onze fractie verwerpt de gedachte achter de kunstmatige verhoging van de begroting, die tegen het compromis van Edinburgh indruist, en verzet zich daarom tegen iedere vorm van medefinanciering. Om dezelfde reden verzet onze fractie zich tegen een opsplitsing van het beleid in een functioneel en een financieel gedeelte. Deze opsplitsing is zeer schadelijk, aangezien de Commissie zo als enige kan beslissen over het Europees beleid en de lidstaten verplicht zijn dit beleid als zodanig mee te financieren, terwijl ze al opdraaien voor de gehele begroting van de Europese Unie. Dit is niet in overeenstemming met de verantwoordelijkheden zoals ze zijn verdeeld.
In plaats van een dergelijke schadelijke opsplitsing tussen besluitvormers en betalers, zou onze fractie liever zien dat het GLB geheel gerenationaliseerd wordt. Op dergelijke wijze kunnen de lidstaten hun eigen landbouwbeleid zo uitstippelen dat het ten goede komt van hun landbouwers, de planning van de landbouw en de bescherming van de consument.
Het doet mij genoegen te constateren dat het Parlement naar aanleiding van de stemming van vanochtend in de plenaire vergadering heel duidelijk die elementen uit de resolutie heeft verworpen die betrekking hadden op de instelling van de medefinanciering.
Verslag-Görlach (A4-0405/98)
Ephremidis
Sedert 1980 zijn in de EU niet minder dan 5 miljoen arbeidsplaatsen in de landbouw verdwenen. In landbouwgebieden is het werkloosheidspercentage hoger dan in stadsgebieden en het platteland loopt met een sneltreinvaart leeg. De jongeren pakken als eersten de biezen. Deze dramatische situatie op het platteland en in de landbouw van de EU is het gevolg van een catastrofaal beleid.
De maatregelen die wij nu bespreken doen daar zelfs nog een schepje bovenop. Men wil de sluiting van kleine en middelgrote landbouwbedrijven nog meer bespoedigen. De grond en de productie moeten uiteindelijk geconcentreerd worden in handen van een kleine groep mensen.
Dit beleid leidt tot een nieuw soort feudalisme en het spijt mij ten zeerste dat de rapporteur, alhoewel hij de ernst van de situatie inziet, met zijn verslag en zijn amendementen slechts symptomen probeert te bestrijden. Hij tornt aan de letter, maar niet aan de geest van de verordening. Bovendien opent hij de doos van Pandora door zijn zegen te geven aan de bevordering op het platteland van alternatieve activiteiten die niet alleen bestemd zijn voor boeren, maar voor eenieder die "gebruik wil maken" van de verschroeide aarde die het catastrofale antilandbouwbeleid achter zich zal laten.
De rapporteur vergeet - en probeert ook de boeren zover te krijgen dat zij het vergeten - dat het platteland, de landbouwgebieden, waar 25 % van de bevolking van de EU leeft, wordt bepaald door de landbouw en de veeteelt en dat de boeren aan hun grond zijn verknocht. Wij geven de boeren geen nieuwe oriëntatie wanneer wij onze zegen geven aan een antilandbouwbeleid en wanneer wij proberen dit goed te praten. Wij desoriënteren hen dan eerder.
Men windt er trouwens geen doekjes meer om dat het landbouwbeleid in feite een antilandbouwbeleid is en voornamelijk tot doel heeft de landbouwbevolking zo snel mogelijk uit de landbouw weg te jagen. Is het dan geen farizeïsme te zeggen dat men zich interesseert voor de werkgelegenheid op het platteland? Staan de voorstellen voor de bestrijding van de problemen in de armoedezones niet bol van schijnheiligheid wanneer allen instemmen met het beleid dat verantwoordelijk is voor de totstandkoming van deze armoedezones? Staan de voorstellen ter stimulering van de vernieuwing van de landbouwbevolking niet bol van tegenstrijdigheden wanneer men met steeds lagere quota de jongeren dwingt hun heil elders, buiten de landbouw te zoeken? Is de luid verkondigde belangstelling voor het milieu niet je reinste hypocrisie wanneer traditionele cultures worden weggevaagd en men in plaats daarvan genetisch gemanipuleerde planten verbouwt enkel en alleen omdat enkele multinationals genetisch gemodificeerd vermeerderingsmateriaal produceren, en nota bene zonder eerst een serieuze studie te hebben gemaakt van de milieugevolgen en de gevolgen voor de consument? Hoe kan men de mooie woorden over de welvaart op het platteland waarmaken wanneer de daarvoor ter beschikking gestelde financiële middelen steeds minder worden?
De Europese boeren eisen van ons dat wij hun rechten met alle middelen verdedigen. Zij willen doorgaan met hun activiteiten en hun arbeidsomstandigheden verbeteren. Zij willen een menswaardig leven leiden. Dat kan echter niet met halfslachtige maatregelen, schijnheiligheid en aspirientjes. De boeren zullen daarvoor ten strijde moeten trekken. In mijn land voeren de boeren momenteel een vastberaden actie en daarbij geven wij hen onze volledige en onvoorwaardelijke steun. Daarom stemmen wij tegen deze ontwerpverordening van de Raad en tegen het verslag. Hierin staan weliswaar enkele goede punten, maar men durft geen einde te maken aan het voorgestelde antilandbouwbeleid.

Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij stemmen tegen het verslag over steun voor plattelandsontwikkeling uit het EOGFL. De Commissie is niet ver genoeg gegaan in haar voorstel, het landbouwbeleid in het kader van Agenda 2000 te hervormen. Wij hebben ervoor gekozen ons geheel van stemming te onthouden inzake de kwestie van het bosbeleid, omdat wij vinden dat er geen bosbeleid op communautair niveau moet worden gevoerd. De situatie in de verschillende landen loopt te ver uiteen.

Novo
Het is nuttig los van de mechanismen ter ondersteuning van de productie en de mechanismen ter ondersteuning van de herstructurering van de infrastructuureenheden die rechtstreeks op de landbouwsector betrekking hebben een instrument in het leven te roepen ten behoeve van andere werkzaamheden die nauw verbonden zijn met de landbouw en die hoofdzakelijk door landbouwers worden verricht. Ik denk daarbij onder meer aan bosbouw, brandbestrijding, bescherming van het milieu en van het landschap. Dit zijn aspecten die, op voorwaarde dat zij gezamenlijk worden aangepakt, kunnen bijdragen aan de strijd tegen de ontvolking van het platteland en de economische diversificatie in de landelijke gebieden nieuw leven kunnen inblazen. Met behulp van dit instrument zou men tevens vooruitgang kunnen boeken bij het wegwerken van een aantal ernstige en welbekende ongelijkheden. Al deze punten zijn terug te vinden in de rechtvaardiging van het voorstel van de Commissie. Het voorstel verwoordt eveneens het lovenswaardige voornemen om de her en der verspreide, afzonderlijke bepalingen die hierover reeds bestaan, bijeen te brengen. Het is alleen jammer dat deze goede bedoelingen volledig teniet worden gedaan door de concrete voorstellen.
Zo kan men vaststellen dat het instrument niet over de nodige financiële middelen beschikt om een antwoord te bieden op de problemen die het wil oplossen en dat bovendien een deel van de steun die wordt uitgetrokken, zou worden vrijgemaakt uit andere landbouwhoofdstukken die zelf reeds krap zitten. Wat de milieumaatregelen voor de landbouw betreft, legt het voorstel een regelgeving voor die op maat gesneden lijkt te zijn voor de landbouwstructuren en de financiële capaciteit van een klein aantal lidstaten uit Midden- en Noord-Europa.
Het verslag brengt in deze milieurichtsnoeren voor de landbouw geen wijzigingen aan en schrapt evenmin de tendens dat de marktdeelnemers die tot dusver niet onder de directe landbouwactiviteit vielen voor dit instrument wel in aanmerking komen. Deze sectoren dienen echter op andere manieren te worden ondersteund, niet door middel van dit instrument dat zich tot de landbouwers moet beperken.
Het verslag bevat ook positieve aspecten, die het gevolg zijn van de door ons ingediende amendementen, zoals bijvoorbeeld de verdubbeling van de compenserende vergoedingen per hectare, de mogelijkheid investeringen in gemeenschappelijke en collectieve eigendommen te ondersteunen (onbebouwde grond), de erkenning van eigen regionale kenmerken, de eis een beter evenwicht tussen de mediterrane en de continentale producties tot stand te brengen.
Het probleem is echter dat de middelen over het geheel genomen nog steeds ontoereikend zijn en dat de voornaamste richtsnoeren bijgevolg onveranderd zijn gebleven. Vandaar onze onthouding.

Theorin en Wibe
Dit verslag is een deel van de gezamenlijke strategie voor een hervorming van de structuurfondsen van de Unie. Uit loyaliteit hebben wij ervoor gekozen in hoofdzaak de voorstellen van de sociaal-democratische fractie te steunen. Wij zijn echter zeer beslist van mening dat het EOGFL gefaseerd moet worden afgeschaft en dat de gelden terug moeten naar de lidstaten. Een niet onbelangrijk deel (20-30 procent) zou echter binnen de Unie kunnen blijven en in zijn geheel kunnen worden gebruikt voor steun aan Midden- en Oost-Europa. Daar is meer behoefte aan de steungelden dan in de mediterrane landen, waar men reeds een zeer aanvaardbare levensstandaard kent.

Van Dam
Het is een goede zaak dat de Europese Commissie voorstelt om de maatregelen op het gebied van de landbouwstructuur onder te brengen in een kaderverordening. Dat biedt mogelijkheden om de verschillende instrumenten beter op elkaar af te stemmen. In de voorstellen van de Commissie gaat het voor een belangrijk deel om voortzetting en verbetering van de bestaande maatregelen. Grosso modo gaan wij daarmee akkoord. Met name de begeleidende maatregelen, die de landbouw stimuleren over te schakelen op milieu- en natuurvriendelijke landbouwmethodes, acht ik van groot belang.
De rapporteur beoogde in zijn ontwerpverslag de huidige maatregelen, die hoofdzakelijk gericht zijn op de ontwikkeling van de landbouwstructuur, uit te breiden tot andere activiteiten op het platteland. Deze amendementen zijn door de landbouwcommissie verworpen. Daarmee werd voor ons de angel uit het verslag gehaald en hebben wij in de eindstemming voor het verslag kunnen stemmen. Plattelandsbeleid dient in de eerste plaats de taak van nationale en regionale overheden te blijven. Zij zijn daar beter voor toegerust dan de Europese Commissie, die een beperkte uitvoeringscapaciteit heeft en ver afstaat van de problemen in de regio's.
(De vergadering wordt om 13.05 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Ontheemden
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0399/98) van de heer Wiebenga, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over:
I.het gewijzigd voorstel van de Commissie voor een gemeenschappelijk optreden inzake tijdelijke bescherming van ontheemden (COM(98)0372 - C4-0505/98-97/0081(CNS)) (hernieuwde raadpleging), II.het voorstel van de Commissie voor een gemeenschappelijk optreden betreffende de solidariteit bij de opvang en het oponthoud van tijdelijke bescherming genietende ontheemden (COM(98)0372 - C4-0506/98-98/0222(CNS)).
Wiebenga
Voorzitter, het voorstel om te komen tot een opvangregeling voor ontheemden is een goed voorstel. Het gaat om de gevallen waarin een groot aantal personen tegelijk moeten worden opgevangen en dan kunnen de normale asielprocedures, in zo'n noodsituatie zouden wij kunnen zeggen, niet worden toegepast. Door een amendement van het Europees Parlement wordt vastgelegd dat deze regeling alleen een aanvulling is op het vluchtelingenverdrag en het vluchtelingenverdrag niet opzij zet.
Er is sprake van een interessante procedure. Voor het eerst gebruikte de Europese Commissie in het kader van de derde pijler, met name dan op het punt van wetgeving haar initiatiefrecht. Bij de nu aan de orde zijnde tweede lezing heeft de Commissie, commissaris Gradin die hier zit, veel amendementen van het Europees Parlement overgenomen. De belangrijkste wil ik noemen dat is het invoeren van een eindtermijn van de opvangregeling tot maximaal vijf jaar en dat is vooral ook het opstellen van een regeling inzake de lastendeling van ontheemden over de verschillende lidstaten. Deze aanpassingen, en ik zeg dat in het kader van de derde pijler, zijn een opsteker voor het Europees Parlement. Tot zover de positieve opmerkingen.
Nu de realiteit van alle dag. Het is onbegrijpelijk en onverantwoordelijk dat de Europese Unie, en ik zeg erbij dat is dus de Raad van ministers als het over de derde pijler gaat, nog steeds geen eerlijke lastenverdeling van ontheemden en ook geen opvangregeling voor ontheemden heeft vastgesteld. Wij weten allemaal dat het voor de Bosnische ontheemden te laat was. Zij zijn overgeleverd geweest en nog steeds aan de goedwillendheid van sommige lidstaten met name Duitsland, Nederland en Zweden en andere lidstaten hebben veel minder gedaan.
Het is op dit moment rustig in Kosovo. Gelukkig, al is de toestand daar natuurlijk zeer tragisch uit menselijk oogpunt. Maar mocht de zaak daar weer uit de hand lopen en mochten er onverhoopt, zeg ik erbij, vele Kosovaren naar de Europese Unie komen dan is opnieuw niets geregeld op Europees niveau. Hetzelfde geldt als er elders grote problemen ontstaan die tot massale toestroom van mensen leiden en ik denk bijvoorbeeld aan Algerije.
De vraag is hier welke lidstaten willen aan het vaststellen van zo'n regeling door de Raad van ministers niet meewerken. Ik hoor in de wandelgangen dat dat Spanje, Frankrijk en Groot-Brittannië zijn, maar zeker weten wij het niet want de Raad vergadert achter gesloten deuren. Ik zou van de commissaris hier graag helderheid over willen hebben.
Er moet bij het asiel- en het immigratiebeleid nog veel meer gebeuren. De gegevensuitwisseling van Eurodac, het duurt veel te lang. De buitengrensbewakingsafspraken zijn er niet. Er is geen gezamenlijk terugkeerbeleid. De Raad van ministers bevond zich de afgelopen jaren in een impasse. Daarom is het goed, vindt ook de liberale fractie, dat het Oostenrijkse voorzitterschap nu het initiatief genomen heeft om te komen tot een planmatige aanpak van het asiel- en immigratiebeleid, met name in het licht van de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. Maar in het licht van dat Verdrag zal ook de Europese Commissie zelf meer moeten doen en mijn stelling is dat de huidige afdeling, het aantal ambtenaren dat ter beschikking van commissaris Gradin staat, op dit punt veel te beperkt is met name voor de mogelijkheden die de Europese Commissie moet krijgen en nemen na inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. Ik wil graag weten of er plannen zijn om dat te verbeteren.
Het ontwerp van gemeenschappelijk optreden inzake de opvang van ontheemden ziet er redelijk uit nu er een aantal amendementen van het Parlement is aangenomen. Het tweede erbij gevoegde gemeenschappelijk optreden, dat is met name dat inzake de lastendeling, is een grote stap voorwaarts, want zo'n regeling lag vorig jaar nog niet op tafel. De manier van lastendeling moet wel anders, vinden wij ook in onze Parlementscommissie, dan de Europese Commissie voorstelt. Primair moet staan een evenwichtige verdeling van ontheemden over de lidstaten en vervolgens pas een financiële compensatie.
De Raad van ministers is al veel te laat. Als spoedige besluitvorming nu weer niet lukt omdat een paar lidstaten niet willen meewerken dan moet er maar gezocht worden naar een andere oplossing en dan moeten namelijk die lidstaten die hun verantwoordelijkheid wél willen nemen samenwerken in een coalition of the willing .

Oostlander (PPE)
. Mijnheer de Voorzitter, in sommige nationale parlementen wordt het asiel- en vluchtelingendebat verpest door een populistisch spel met de xenofobe gevoelens in de hoop daar electoraal mee te scoren. Niets daarvan in het verslag van de heer Wiebenga. Hij houdt zich duidelijk aan klassieke liberale principes, zorgt voor de goede toon en toont betrokkenheid bij het lot van de ontheemden. De verbeteringen die hij in de twee Commissievoorstellen aanbrengt, maken deze nog iets duidelijker en humaner. De rapporteur stelt terecht voor om de rol van het Parlement te versterken. Bovendien zoekt hij naar een sterkere rechtsbasis voor het vluchtelingenbeleid en zoals de meesten onder ons, tracht hij de afhankelijkheid van de eenparigheid van stemmen in de Raad te ontlopen. Vanuit het perspectief van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid is het interessant dat hij het verschijnsel van massale ontheemding mede toeschrijft aan een falende buitenlandse politiek van de Raad. Vandaar dat hij de regels voor de verantwoordelijkheidsverdeling die de Commissie graag zou willen doorvoeren, aanvult en wel door de inspanningen vanuit de lidstaten die massale ontheemdingen zouden kunnen voorkomen, zoals militaire interventie en andere conflictvoorkomende acties, te beschouwen als delen van de gezamenlijk te dragen verantwoordelijkheid. Dit zijn zeer te waarderen aanvullingen op pogingen van de Commissie die op zichzelf al prijzenswaardig zijn. Toch blijft de rapporteur worstelen met het dilemma waar de Commissie tegenop gelopen is. De Raad heeft de laatste jaren weliswaar bij herhaling de indruk gewekt zich bewust te zijn van de noodzaak van de reële lasten- of verantwoordelijkheidsverdeling voor de opvang van ontheemden, maar als het erop aankomt, blijft de Raad onmachtig. De Commissie meent een uitweg te vinden in het splitsen van haar voorstel in een in de Raad haalbaar en een onhaalbaar deel. In alle gevallen figureert de eenparigheid van stemmen als een alibi voor lidstaten die geen boodschap hebben aan het principe van Europese solidariteit. Een principe waar diezelfde lidstaten, als het puur ten eigen bate is, zo gaarne een beroep op doen. Men kan zich afvragen of afwijzing van medeverantwoordelijkheid niet gecompenseerd kan worden in één of meerdere fondsen van de Europese Unie. Je kunt nu eenmaal niet à la carte dineren uit de EU-ruif.
De roep om afschaffing van solidariteit vanuit lidstaten die geen zin hebben om dit Europese vraagstuk mede te dragen, wordt in de veel aan de Unie bijdragende landen zeer goed gehoord. Ik betreur dat. Voor onwillige lidstaten geldt zo dat ze de tak doorzagen waar ze zelf op zitten. De rapporteur heeft blijkens de toelichting ook zeer getwijfeld over de wijze waarop de Commissie haar dilemma oplost. Het is de vraag of er vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam veel voortgang gemaakt kan worden. Is de Commissie-oplossing niet een stukje zelfbedrog waarmee we een schaamlap verstrekken aan de Raad? De heer Nassauer zal namens de Europese Volkspartij-fractie daar het nodige over zeggen. Ik ben van mening dat met name omdat bij elke actie toch eerst de barrière van de eenparigheid genomen moet worden, de Commissie ons dan wel geen lege dop aanbiedt maar toch minder dan een half ei. Ik zou de waarschuwing willen uitspreken om ons te laten vangen in een spel dat in feite de Raad, die met moeilijkheden op ons afkomt, van zijn problemen bevrijdt. De gedachte van de heer Wiebenga om toch een poging te doen het beste ervan te maken, is zeer te waarderen. Ook de wijze waarop hij het heeft geformuleerd in zijn verslag is uitstekend. Maar ik denk dat ook zijn twijfel die in de toelichting uitdrukkelijk naar voren is gekomen, door velen wordt gedeeld. Bij alle waardering die we hebben voor de wijze waarop hij het verslag heeft ingericht, blijft die twijfel ons allemaal achtervolgen en daaruit zullen wij dus ook wel de gevolgen moeten trekken.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u ervan op de hoogte bent dat ik de vier minuten van de heer Schulz gekregen heb. Ik ben blij dat mevrouw Gradin, die zich als commissaris met dit onderwerp bezighoudt, hier vandaag in ons midden is. Ik vind het erg belangrijk dat de commissarissen bij de debatten aanwezig zijn. Ik zou echter ook uiting willen geven aan mijn frustratie en aan die van mijn fractie over de manier waarop met dit verslag deze week heen en weer is geschoven. Wij zijn het er niet mee eens dat wij over dit verslag debatteren op een ogenblik dat wij naar ieders mening eigenlijk het actualiteitendebat zouden moeten houden in plaats van dit debat over een zo belangrijk beleidsvraagstuk. Het gaat hier om vluchtelingen die de Unie binnenkomen en op een schandelijke en gemene manier worden behandeld. Wij hebben voortdurend het gevoel dat zij hier te veel zijn, dat wij voor hen geen plaats hebben en dat wij hen eigenlijk liever zo snel mogelijk weer kwijtraken.
Dat is ook merkbaar aan de manier waarop wij hier dit debat aanpakken. Het vindt plaats op een moment waarop vele afgevaardigden verhinderd zijn omdat ze al andere afspraken hadden gemaakt. Niet iedereen stelt belang in het actualiteitendebat en velen maken dus andere afspraken. Daarom zijn hier zo weinig afgevaardigden aanwezig.
Ik moet ook enkele afgevaardigden van mijn fractie verontschuldigen, die wel aan het debat wilden deelnemen, maar niet aanwezig kunnen zijn omdat ze al lang andere afspraken hadden gemaakt. Dat geldt ook voor de voorzitter van onze commissie, die normaal altijd aanwezig is als hier in de plenaire vergadering wordt gedebatteerd over aangelegenheden die onze commissie aangaan en dan ook aan die debatten deelneemt. Vandaag kan zij jammer genoeg niet aan het debat deelnemen omdat zij al lang een andere afspraak had gemaakt en die niet meer kon veranderen.
Ik feliciteer de heer Wiebenga met dit verslag. Er zijn enkele punten waarmee wij het niet zonder meer eens zijn. Dat weet de heer Wiebenga ook. Ik vind het echter vooral belangrijk dat het verslag voor de zitting van de Raad in december klaar is, zodat het Parlement zijn standpunt kan bepalen en over het aangepaste voorstel van de Commissie kan stemmen.
Sedert de oorlog in Joegoslavië moest de Europese Unie al meermaals grote aantallen vluchtelingen uit verschillende gebieden opnemen, de laatste tijd, zoals de heer Wiebenga opmerkte, vooral uit Irak en Algerije. De Europese Unie beschikt niet over een instrument dat de opname van vluchtelingen door sommige lidstaten door middel van solidariteitsmaatregelen vergemakkelijkt en bureaucratische bescherming biedt. De tragedie van de vluchtelingen uit Kosovo heeft eens te meer bewezen dat onze regeringen niet in staat zijn op zulke gebeurtenissen te reageren overeenkomstig de eisen die ze op moreel gebied en op dat van de mensenrechten zelf stellen.
Nu worden de vluchtelingen uit Kosovo aan de grenzen van de Unie als illegale immigranten opgepakt en vaak ook als misdadigers behandeld. Zo kan en mag het niet verder. Wij willen mensen die voor een gewapend conflict, aanhoudend geweld of systematische of algemene schendingen van de mensenrechten op de vlucht zijn, in de Europese Gemeenschap kunnen beschermen. Wij vinden dat alle huidige en toekomstige lidstaten deze humanitaire verplichting op zich moeten nemen.
Ook etnische of religieuze vervolging kan een reden zijn om te vluchten. In mijn fractie zijn wij het erover eens dat ook deze redenen moeten worden aanvaard. Dat blijkt uit het ontwerpinitiatiefverslag van mevrouw Lindeperg, waarover wij weldra zullen debatteren.
Wij ontkennen niet dat wij, als gevolg van de restrictieve interpretatie van het Vluchtelingenverdrag van Genève, in Europa geen oorlogsvluchtelingen kunnen beschermen. Wij moeten daaraan iets doen, maar niet met de maatregelen die nu worden voorgesteld. Ik pleit er dan ook voor dat wij enkele punten in de oorspronkelijke tekst van de Commissie goedkeuren, omdat die volgens ons beter zijn dan sommige amendementen.
Het is volkomen zinloos dat er bij een massale toestroom van vluchtelingen wel een gemeenschappelijk optreden is dat hun in de Unie bescherming biedt, maar dat dit geen regeling omvat om die mensen tot de Unie toe te laten. Als de lidstaten eenmaal besloten hebben het gemeenschappelijk optreden uit te voeren, is het niet meer dan logisch dat ze ook afzien van visabeperkingen en van de toepassing van het principe van de veilige derde landen.
Het voorstel van de Commissie geeft, wat de lastendeling betreft, voorrang aan financiële compensaties in plaats van aan spreiding van de vluchtelingen. Ik kan hiermee instemmen. In Duitsland is namelijk gebleken dat veel vluchtelingen daarheen gekomen zijn omdat zij daar persoonlijke banden hadden en de taal kenden of omdat zij er al als gastarbeider geweest waren en zo bij gezinnen terechtkonden. Door hun kennis van het Duits hebben ze zich voor een deel geïntegreerd, zodat ze zelf in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Ik betwijfel of dit mogelijk was geweest als wij deze mensen meteen onder dwang naar een gebied hadden gebracht waar zij zulke banden niet hadden.
Op grond van onze ervaringen lijkt een verhoudingsgewijze verdeling van de vluchtelingen dus contraproductief en lijkt financiële compensatie de goede oplossing. Toch sluit ik mij aan bij het standpunt van mijn fractie dat de vluchtelingen voor of op het moment van hun aankomst over enkele lidstaten kunnen worden verdeeld. Daar is echter een zeer zorgvuldige planning voor nodig om te voorkomen dat de vluchtelingen en de burgers van de Europese Unie nog grotere persoonlijke en financiële schade ondervinden. Om te besluiten hoop ik dat de Raad het eerstdaags eens kan worden over concrete voorstellen over hoe dat dan wel moet gebeuren.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, na deze woorden van mevrouw Zimmermann rijst bij mij de vraag of zij, zoals aangekondigd, het standpunt van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger dan wel dat van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten heeft vertolkt. Ik verzoek mevrouw Zimmermann die vraag te beantwoorden.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, ik heb reeds bij het begin gezegd dat ik de vier minuten van de heer Schulz zou overnemen, zodat ik zowel voor de Commissie juridische zaken en rechten van de burger als voor mijn fractie heb gesproken.

De Voorzitter
Mevrouw Zimmermann, ik geloof dat de heer Nassauer tevreden is met uw antwoord.

Van Lancker
Voorzitter, ik vermoed dat ik vier minuten spreektijd heb en ik wil direct aan collega Nassauer duidelijk maken dat ik voor de socialistische fractie zal spreken en niet voor een of andere commissie. Voorzitter, collega's, mevrouw de commissaris, ikzelf ben bijzonder opgelucht dat het Europees Parlement er toch nog in slaagt om het Commissievoorstel voor een tijdelijk statuut tijdens deze vergaderperiode te behandelen, want het moet voor ons allemaal duidelijk zijn dat de tijd bijzonder dringt. Terwijl iedereen erkent dat etnische Albanezen in Kosovo nog altijd vervolgd worden, dat er al jaren een reusachtig politiek probleem bestaat en een oorlog woedt in Koerdisch gebied, is er nog altijd geen Europese afspraak voor bescherming van vluchtelingen uit die gebieden. Nochtans worden al onze lidstaten geconfronteerd met de meest schrijnende situaties van deze vluchtelingen. Kosovaren die op de vlucht zijn, worden bij bosjes uit vrachtwagens geplukt en in sommige gevallen nemen lidstaten hun verantwoordelijkheid en openen asielprocedures. In heel veel andere gevallen worden mensen gewoon uitgewezen of aan hun lot overgelaten. De enige reactie die Schengen-landen bijvoorbeeld konden bedenken toen boten Koerdische vluchtelingen op de Italiaanse kust aanbeland zijn, was Italië tot de orde te roepen en prompt hun grenzen te sluiten. Het wordt dus, denk ik, de hoogste tijd dat de lidstaten van de Unie hun verantwoordelijkheid gezamenlijk nemen en gezamenlijk dit tijdelijk statuut van ontheemden goedkeuren.
Collega's, in dit debat zijn een aantal waarschuwingen op hun plaats. Ten eerste, dit tijdelijk statuut is bedoeld om vluchtelingen te beschermen en hen sociale rechten te geven, alleen in situaties waarbij de grote toestroom het onmogelijk maakt om individuele asielaanvragen binnen een redelijke termijn af te handelen. Het mag niet de bedoeling zijn dat dit zogenaamde B-statuut, dat minder rechten geeft aan vluchtelingen, gebruikt wordt om het A-statuut van de Conventie van Genève uit te hollen. Want laat ons duidelijk wezen: de Conventie van Genève op een brede en humanitaire manier geïnterpreteerd, is niet voorbijgestreefd zoals het Oostenrijks voorzitterschap met een slip of the tongue heeft menen te mogen zeggen in haar eerste document, maar dekt integendeel ook de meeste situaties van ontheemden, van inter-etnische conflicten, van burgeroorlogen. Het probleem ligt vooral bij de Europese Raad die in maart 1996 zelf een restrictieve definitie opgelegd heeft. Vandaar dat het Europees Parlement blijft staan op het recht van de vluchtelingen om ondanks die tijdelijke bescherming toch een individuele asielaanvraag in te dienen.
Ten tweede, voor ons moet het tijdelijk statuut noodzakelijkerwijs gepaard gaan met solidariteit van de lidstaten bij de opvang. Niet alleen financiële solidariteit, maar vooral ook feitelijke solidariteit door in te staan voor effectieve opvang van vluchtelingen. Het is natuurlijk op dit vlak uitgerekend dat de schoen bij de Raad knelt bij de goedkeuring van het voorstel. Veel lidstaten zouden veel liever een goed geweten afkopen en dan nog liefst met het geld van het Europees vluchtelingenfonds dan effectief vluchtelingen opvangen.
De Commissie nochtans heeft het nuttig geoordeeld de twee voorstellen uit mekaar te trekken om het voorstel toch nog een kans te geven. Ik heb nu begrepen dat collega Nassauer en de EVP blijkbaar die twee elementen terug in een tekst willen inschuiven. Op één of andere manier snijdt dit natuurlijk hout. Beste collega Nassauer, we weten allemaal dat als we dit nu gaan doen dat dit de hele tijdelijke bescherming van ontheemden op de Griekse kalenders gaat zetten. Dat wil zeggen: we geven de Raad een schitterend argument om niets meer te doen.
Ten derde, het voorstel voorziet dat tijdelijke bescherming enkel kan beëindigd worden indien de situatie in de streek van herkomst veilig is. Mijn fractie zou daar graag nog twee voorwaarden aan koppelen. Ten eerste, de mensenrechten van de betrokkenen moeten gerespecteerd worden en niemand mag gediscrimineerd worden. Ten tweede, vluchtelingen moeten zonder problemen kunnen terugkeren naar de streek waar ze vandaan komen en niet ergens in de regio gedropt worden. Dat is denk ik niet zonder reden. Ikzelf en vele andere collega's zijn bijzonder geschrokken van het voorstel van sommige politieke partijen in Nederland om de Bosniërs terug te sturen en dit terwijl alle mensenrechtenorganisaties zeggen dat er nog alles behalve een veilige situatie is in Bosnië. Dit zijn de standpunten die wij in het verslag-Wiebenga willen aankaarten. Een laatste zin, mijnheer de Voorzitter, wij hopen dat we in dit Parlement de Raad geen alibi zullen geven om dit tijdelijk statuut niet goed te keuren en ik hoop dat het Huis daartoe kan besluiten.

De Voorzitter
Mevrouw Van Lancker, u hebt mij daarstraks gevraagd of u vier minuten had. Ik verzoek u dan ook zich daaraan te houden en uw spreektijd niet naar believen te rekken.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats wil ik de heer Wiebenga, onze rapporteur, van ganser harte danken. Hij heeft voor het Parlement, zoals verwacht, een uitstekend en evenwichtig verslag opgesteld. Ik wijs erop dat het, in tegenstelling tot de indruk die mevrouw Zimmermann en mevrouw Van Lancker probeerden te wekken, niet gaat om de vraag of wij vluchtelingen opnemen of niet. Vanzelfsprekend neemt de Europese Unie mensen op die vluchten voor burgeroorlogen, en wel met honderdduizenden. Het probleem is de lastendeling. De "tijdelijke opvang van vluchtelingen" is een probleem. Kan het bijvoorbeeld dat twee landen, in het geval van Joegoslavië Oostenrijk en Duitsland, meer dan twee keer zoveel vluchtelingen opnemen dan alle andere samen? Of moeten we tot een rechtvaardige lastendeling komen? Dat is het politieke probleem. Het is voor iedereen die in dit Parlement au sérieux moet worden genomen, volkomen duidelijk dat vluchtelingen om humanitaire redenen moeten worden opgenomen.
Sinds de burgeroorlog in Joegoslavië honderdduizenden op de vlucht heeft gedreven is dit een dringend probleem. Sinds die tijd wordt om lastendeling gevraagd. Laat ik de gang van zaken kort schetsen. De Commissie heeft een tijdje geleden, na lang aarzelen en veel aandringen door de betrokken landen, over dit onderwerp een eerste ontwerp uitgewerkt. Aangezien de Commissie het niet aandurfde meer te doen, of omdat ze inzag dat er niet meer kon worden bereikt - wat ik u ten goede moet houden, mevrouw Gradin - wil ik het nu niet hebben over de vraag waarom dat onderwerp in onze ogen ontoereikend was.
Over het belangrijke punt van de lastenverdeling stond in dit eerste ontwerp echter dat in het geval van een massale toestroom van vluchtelingen de Raad passende maatregelen onderzoekt. Daarmee worden dus geen maatregelen bedoeld om die mensen te helpen. Neen, de Raad onderzoekt passende maatregelen en daarmee is zijn plicht vervuld. Als regeling voor de lastenverdeling zou dat absurd zijn geweest. Er werd in de Raad daarvoor dan ook geen meerderheid gevonden. De Commissie heeft haar tekst herwerkt en heeft een zeer merkwaardige inval gehad. Ze heeft nu twee rechtsbesluiten voorgesteld, een over de opvang van vluchtelingen en een tweede over solidariteit bij die opvang.
Als u de zaak wat beter bekijkt, wat ik dringend aanbeveel, zult u zien dat over de opvang van vluchtelingen met een gekwalificeerde meerderheid wordt beslist. Er kan dus zelfs worden beslist tegen de wil in van de landen die de vluchtelingen opvangen en het dus bijzonder moeilijk hebben. U zult zien dat de solidariteits- en hulpmaatregelen alleen eenparig kunnen worden goedgekeurd en niet bindend zijn. In het voorstel van de Commissie is dat dus slechts een mogelijkheid. Dat is beslist niet genoeg. Dit is geen solidariteit zoals in het opschrift wordt gesuggereerd, maar solidariteit tussen hen die geen eerlijke lastenverdeling willen. Daarom kunnen wij deze voorstellen in hun huidige vorm niet aanvaarden.
Wat wij eisen en nodig hebben, is dat de opvang van vluchtelingen en de lastendeling in een enkele stap worden geregeld. Als vluchtelingen worden opgevangen, moet onmiddellijk duidelijk zijn welke landen hen volgens een bepaalde verdeelsleutel, afhankelijk van de opvangmogelijkheden en economische draagkracht, moeten opnemen. Als dat niet gebeurt, zal het naderhand nooit meer tot lastendeling komen.
Ik wil ook op een aantal bijzonderheden wijzen. Belangrijkst voor ons is niet financiële steun, maar de opvang van vluchtelingen in verschillende landen. Wij verzoeken mevrouw Gradin ook te onderzoeken of het goed is dat de tijdelijke opvang vijf jaar kan duren. Vijf jaar is veeleer feitelijke immigratie dan tijdelijke opvang. Uit ervaring weet ik dat wie sedert vijf jaar ergens is, zijn gastland niet snel weer zal verlaten.
Wij zullen het zeker nog over andere bijzonderheden moeten hebben. Ik wijs op het probleem van de gezinshereniging. Het zou beter zijn diegenen die de Unie willen binnenkomen die kans te geven dan diegenen die hier al zijn hun hele familie hierheen te laten halen. Zo moeten steeds meer mensen worden opgevangen en nemen dus ook de te dragen lasten toe.
Voor ons is dit een politiek probleem. Is dit een voldoende stap voorwaarts om er, ondanks alle kritiek, mee te kunnen instemmen, of is de vooruitgang zo klein dat onze instemming ons later het verwijt zal opleveren dat alles immers geregeld is? Wij zeggen dat de bereikte vooruitgang zo miniem is dat wij er geen genoegen mee kunnen nemen. Daarom, mevrouw de commissaris, moeten wij beide voorstellen jammer genoeg verwerpen.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst een lovend woord richten tot onze collega Wiebenga, die uitstekend werk heeft verricht wat betreft de tijdelijke bescherming van ontheemden.
Het verslag dat hij ons heeft voorgelegd vormt samen met de ontwerpwetgevingsresolutie - ervan uitgaande dat deze laatste door de Raad wordt aangenomen - een goed instrument om het hoofd te bieden aan immigratiegolven waarmee de lidstaten van de Europese Unie geconfronteerd worden, zoals bijvoorbeeld onlangs uit Bosnië-Herzegovina of, nog dichter bij huis, uit Kosovo.
Ik maak een voorbehoud want we kunnen ons in deze zaak niet voorzichtig genoeg uitdrukken. De Raad, die zich in december zal buigen over het vraagstuk dat hier ter tafel ligt, is immers verre van eendrachtig over de voorstellen die de heer Wiebenga zojuist heeft uiteengezet.
De voorstellen van de Commissie voor een gemeenschappelijk optreden inzake de tijdelijke bescherming van ontheemden en de solidariteit in de opvang en het oponthoud van tijdelijke bescherming genietende ontheemden vormen een geheel. De rapporteur heeft duidelijk benadrukt dat het eerste deel van zijn document een aanvulling is op de Verdrag van Genève inzake vluchtelingen. Wij zijn het geheel met hem eens en stellen voor de druk op alle internationale instellingen en alle betrokken autoriteiten te handhaven, zodat we het internationaal recht op dit gebied kunnen beïnvloeden.
De ervaring leert echter dat veel problemen die samenhangen met de toepassing van het asielrecht of met de behandeling van personen die om een of andere reden de Europese Unie als laatste toevluchtsoord beschouwen, veroorzaakt worden door een ongelijke lastenverdeling.
U herinnert zich vast nog wel de paniek die afgelopen jaar door de komst van enkele Koerden werd veroorzaakt. Als de situatie niet zo ernstig was geweest, zou deze paniek op onze lachspieren hebben gewerkt. Alsof de komst van enkele duizenden Koerden op het grondgebied van de Europese Unie het leven van 350 miljoen Europeanen zou kunnen destabiliseren. Dat is een werkelijk idiote voorstelling van zaken.
Als de voorstellen uit dit verslag op dat moment van kracht waren geweest, durf ik te wedden dat het psychodrama waarnaar ik zojuist verwees niet zou hebben plaatsgevonden. Hiermee doel ik met name op de voorstellen voor lastenverdeling met betrekking tot het ontheemdenvraagstuk.
Om morele en ethische redenen en vanwege de elementaire behoefte aan solidariteit, moeten de lasten op rechtvaardige wijze verdeeld worden. De toestroom van enkele duizenden Koerden naar Bari heeft duidelijk gemaakt wat de tekortkomingen zijn van de aanpak van het vluchtelingenvraagstuk en van de toepassing van de regels die momenteel van kracht zijn. Het is dus duidelijk dat Europa in geval van een grote of grotere toestroom van vluchtelingen naar zijn grondgebied geen goed antwoord kan bieden.
We moeten ervoor zorgen dat we in dit debat naar elkaar luisteren. Het hoeft niet alles of niets te zijn; ook als we voor een tussenvorm kiezen hebben we immers nog voldoende ruimte om vooruitgang te boeken en daarom verzoek ik dit Parlement de maatregelen die onze vriend Wiebenga aanbeveelt over te nemen. Ik zou de heer Wiebenga nogmaals van harte willen danken.

Lagendijk
Voorzitter, het is altijd prettig als een rapporteur een poging doet om een op zich al goed verslag van de Commissie nog beter te maken. Deze rapporteur heeft dat evenals in het verleden, toen hij dat ook met succes heeft gedaan, ook deze keer geprobeerd te doen. Wij kunnen ons vinden in de grote lijnen van zijn voorstellen. Het geldt echter niet voor een zeer belangrijk punt, namelijk amendement 5 op artikel 3, om de maximale periode die zal gelden voor deze regeling, in het voorstel maximaal vijf jaar, nogmaals te verlengen, potentieel met vijf jaar. Daar heb ik twee zware bedenkingen tegen.
De eerste is dat ik sowieso de eerste periode van vijf jaar al buitengewoon lang vind voor een tijdelijke status. Het gaat hier om een opvangregeling voor tijdelijk ontheemden en dan is vijf jaar, het blijkt uit alle gevallen die zich tot nu toe hebben voorgedaan, erg lang. Als wij spreken over een stabiele integratie, een stabiele ingroei in een maatschappij dan mag het niet zo zijn dat mensen vijf jaar lang het idee hebben dat zij de volgende dag of misschien aan het eind van die periode nogmaals een andere status en een veel betere status kunnen krijgen, laat staan dat zij aan het eind van die vijf jaar nog eens een keer vijf jaar, in ontoelaatbare onzekerheid gebracht kunnen worden. Dus het voorstel van de rapporteur om een tijdelijke status van maximaal tien jaar in het leven te roepen, zouden we ten stelligste willen afwijzen.
Een andere vraag, het is niet zozeer een vraag aan de rapporteur maar een vraag aan de commissaris, is dat het onduidelijk blijft wat de rol van de UNHCR precies is. Er worden verschillende opmerkingen gemaakt, maar ik lees bijvoorbeeld in het tweede voorstel over de financiële solidariteit in artikel 2.2.: kan de UNHCR om advies vragen. Wat ons betreft zal het moeten zijn "moet" en in een aantal toelichtingen lijkt ook alsof de Commissie dat soms wil. Dus graag op dat punt duidelijkheid van de commissaris.
Een goed punt in het voorstel is dat er niet gesleept gaat worden met tijdelijk ontheemden. Waar dat toe kan leiden, want door de Dublin-akkoorden kan dat wel met asielzoekers gebeuren, zien wij nu, omdat er als gevolg van de Dublin-claim hele grote groepen asielzoekers op straat komen te staan, zelfs in Nederland, omdat Nederland ze niet in ontvangst wil nemen, omdat zij eerder in een ander Europees land zijn geweest. Dat voorstel is hier gelukkig niet gedaan en ik ben blij dat dat ook niet gebeurd is.
Tenslotte, wil de rapporteur dat het woord "solidariteit" uit het verslag wordt gehaald. Hij heeft daar goede formele gronden voor. Ik zou er erg blij mee zijn als niet het begrip "solidariteit" of het gevoelen van het begrip "solidariteit" zou verdwijnen, maar alleen het woord.
Het moet mij van het hart dat het blijkbaar in Europa makkelijker is om een liberaal asielbeleid te voeren dan in Nederland. Ik verwijs naar de heer Wiebenga die lijsttrekker is van de VVD bij de komende Europese verkiezingen en ik moet zeggen dat zijn klassiek-liberale opvatting, het is al eerder gezegd, mij zeer ter harte gaat. Dat geldt niet voor zijn partij in het Nederlandse parlement.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie Europese Radicale Alliantie schaart zich uiteraard geheel achter de tekst die ons vandaag door onze collega Wiebenga is voorgelegd. We hebben waardering voor de taaie volharding waarmee hij dit vraagstuk benadert. De moeilijkheid bestaat momenteel hieruit dat de vluchtelingen enerzijds gebruik kunnen maken van een gemeenschappelijke beschermingsregeling, terwijl anderzijds de lidstaten die deze vluchtelingen opnemen zelf vergelijkbare regelingen hebben, of in ieder geval over regelingen beschikken die uit de begroting betaald worden.
Ondanks deze tegenstrijdigheid gebeurt het allemaal met de grootste vanzelfsprekendheid. Het grote probleem is echter dat Europa op dit gebied niet thuis geeft. Zojuist gaf onze collega Zimmermann - die er momenteel helaas niet is - goed de afwezigheid van de Unie op dit gebied weer. Deze afwezigheid is bij iedere actuele crisissituatie merkbaar. Europa bestaat niet, laten we daarover duidelijk zijn. De Unie heeft zich niet van de middelen voorzien om aanwezig te kunnen zijn en een actieve rol te kunnen spelen. Ze speelt in geen van de crises een rol. Dat zien we heel goed in het oostelijk Middellandse-Zeegebied en in Kosovo, net zoals dat in Bosnië duidelijk was. Het is een ramp dat Europa niet van zich laat horen, zeker nu de VN zelf niet in staat is gebleken een interventiemacht op de been te brengen om de vrede te handhaven, gewapende conflicten te voorkomen, zojuist ontstane conflicten in de kiem te smoren en de burgerbevolking te beschermen.
Betekent dit dat we de rol van mondiale politiemacht van een andere grootmacht willen overnemen? Nee, maar het is wel onze plicht mee te helpen aan het opzetten van interventiestructuren voor zo'n internationale politiemacht, die niet per se Europees hoeft te zijn. We moeten onze inspanningen op die doelstelling richten. In de tussentijd moeten we voor tijdelijke opvang zorgen en de vluchtelingen bescherming bieden tot we ze met een gerust goed geweten naar huis kunnen terugsturen zodra de situatie dat toestaat.
Wij scharen ons achter het verslag-Wiebenga, maar beschouwen het slechts als een begin. Het belangrijkste moet nog komen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Pradier. Ik zou onze vrienden op de publieke tribune willen verzoeken zich rustig te houden tijdens de discussies. Helaas kunnen we niet toestaan dat ze hun reacties luidkeels weergeven en ik zou het jammer vinden als ik de tribune zou moeten laten ontruimen.
Mocht u in vervoering raken over hetgeen hier gezegd wordt, houdt u dan uw enthousiasme voor u of uit het op een andere plek.

Buffetaut
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in de eerste plaats mijn collega Wiebenga willen danken voor zijn werk. Ik ben het niet altijd met hem eens - en ook nu schaar ik mij niet achter alle punten van zijn verslag - maar erken graag dat hij een hardwerkende en hoffelijke collega is. Dit gezegd hebbende verbaast het mij dat er gesproken wordt over een vijf jaar durende tijdelijke bescherming, terwijl deze duur zelfs verdubbeld zou kunnen worden. Dit lijkt me wel een beetje veel van het goede.
Verder verbaast het me dat ervoor wordt gepleit de eenstemmigheidsregel - die tot nu toe vooraf ging aan beslissingen over solidariteitsvraagstukken - te vervangen door die van de gekwalificeerde meerderheid. Als we willen dat het systeem werkt, dan moeten de betrokken lidstaten met genomen besluiten kunnen instemmen. Maar ik ben het met mijn collega Pradier eens die stelt dat dit vraagstuk nauw samenhangt met de internationale invloed die Europa heeft. Er wordt ons gezegd dat er in Europa vrede heerst, maar van vrede is hier geen sprake. Er woedt spijtig genoeg een oorlog in Europa en de Unie laat de Verenigde Staten de Europese conflicten oplossen.
Ik vraag me af of we er goed aan doen zo hardnekkig te streven naar een gemeenschappelijk beleid op diplomatiek gebied. Zouden we voor de oplossing van conflicten - het Joegoslavisch conflict voorop - niet gebruik moeten maken van de capaciteiten en tradities van sommige lidstaten en van de bestaande historische banden die bijvoorbeeld Duitsland met Kroatië of Frankrijk met Servië onderhoudt? Dat lijkt me beter dan tevergeefs te streven naar een unaniem standpunt dat Europa onmachtig maakt en dat voor zowel de betrokken landen als de Europese Unie zelf trieste gevolgen heeft.
Het is uiteraard onze plicht de vluchtelingen goed op te vangen. We hebben met name een plicht ten opzichte van de landen van Centraal Europa. Ik kan niet vaak genoeg herhalen dat de Europese lidstaten hun vrijheid en rijkdom hebben te danken aan de slavernij en de armoede die veertig jaar lang de landen van Centraal Europa hebben gekenmerkt.

Vanhecke
Voorzitter, met welgeteld 90 seconden spreektijd, en tussen haakjes ik blijf erbij dat het Parlement zich belachelijk maakt door de spreektijd over een zo'n belangrijk onderwerp als het asielbeleid zo te beperken dat de sprekers zich feitelijk tot oppervlakkigheden moeten beperken, zal ik mij beperken tot twee belangwekkende citaten.
Het eerste citaat komt van het boegbeeld van de Nederlandse liberalen, Frits Bolkestein, en dateert van vóór de vorige Europese verkiezingen. Ik citeer: "Vluchtelingen van buiten Europa moeten in veilige landen in hun eigen werelddeel worden opgevangen. Zodra een land weer veilig is moeten alle daaruit opgenomen vluchtelingen terug." Merkwaardig genoeg vind ik deze geest niet terug in het verslag noch in de woorden van onze Nederlandse liberale collega Wiebenga, die nochtans op dat programma verkozen is, neem ik aan. Dus stel ik mij de vraag: zijn er misschien twee VVD-programma's, één voor de kiezers en één voor de verkozenen, één voor de verkiezingscampagne en één voor nadien?
Het tweede citaat komt van de Vlaamse socialist Louis Tobback, die de meerderheid van de vluchtelingen in het algemeen omschrijft als volgt in een verkiezingsboek: "Meeuwen die hier op een stort komen zitten, omdat zulks gemakkelijker is dan thuis te vissen of grond te verbouwen." Dat zijn dus niet mijn woorden. Het is zelfs niet mijn overtuiging. Dat zijn de woorden en de overtuiging van de grote baas van de socialisten in Vlaanderen. Maar ook de verkozenen van deze partij zingen in dit Parlement een ander deuntje dan hun partijleiding thuis voor de eigen kiezers neuriet. Dit is kiezersbedrog en dit zal ik blijven aan de kaak stellen.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Wiebenga willen feliciteren met zijn positieve verslag dat, naar mijn overtuiging, een aantal bijzonder goede voorstellen bevat. Het is duidelijk dat we meer hadden moeten doen om de crisisachtige situatie die de afgelopen jaren met de tijdelijke instroom van grote aantallen vluchtelingen uit Kosovo en Bosnië is ontstaan, te verlichten.
Hoewel ik er overtuigd voorstander van ben dat personen die vervolgd worden het recht moeten behouden om asiel aan te vragen, zoals meer dan 50 jaar geleden werd vastgelegd in het Verdrag van Genève, vind ik desalniettemin dat we ons kritisch moeten afvragen hoe we omgaan met de situatie van mensen die niet zozeer vluchten voor vervolging door de autoriteiten in hun land, zoals bedoeld in het Verdrag van Genève, maar voor burgeroorlog, de algehele ineenstorting van de rechtsorde in de samenleving waar ze vandaan komen of vervolging door groepen in die samenleving waartegen hun regering hen niet kan of wil beschermen. Dit is een buitengewoon belangrijke maatregel die hopelijk het succes krijgt die hij verdient. Desalniettemin maak ik enig voorbehoud, niet zozeer met betrekking tot het eerste gedeelte van het verslag van de heer Wiebenga, dat ik geheel onderschrijf, denk ik, maar met betrekking tot het tweede deel.
Ten eerste het vraagstuk van de lastenverdeling. De heer Wiebenga geeft aan dat bepaalde regeringen binnen de Europese Unie, waaronder de Britse, hier hun twijfels over hebben. Lastenverdeling klinkt aantrekkelijk, maar op grond waarvan worden die lasten verdeeld? Moeten de grootste landen ook maar het grootste aantal vluchtelingen opnemen? Of moeten de rijkste landen de meeste vluchtelingen opnemen? Of moeten landen die in het verleden de grootste aantallen vluchtelingen hebben toegelaten, in de toekomst misschien een beetje ontzien worden? Er zitten dus heel wat haken en ogen aan het vraagstuk van de lastenverdeling. Dan het aspect dat in artikel 2, lid 1, van de voorstellen wordt behandeld, inzake de suggestie in amendement 10 dat hier ter tafel ligt dat we in de Raad moeten overgaan tot stemmingen op basis van meerderheid en niet eenparigheid. Hier kunnen mijn Britse partijgenoten van Labour en ikzelf ons niet in vinden, zodat we op dit specifieke punt moeten afhaken. Desalniettemin staat er veel in het verslag waar we het wel degelijk mee eens zijn.
Het is van groot belang dat we een antwoord vinden op deze vraagstukken, en dat we de moeilijkheden en problemen oplossen zodat we onze plicht kunnen vervullen en een veilige schuilplaats kunnen bieden aan de vele mensen die daadwerkelijk voor vervolging op de vlucht zijn. Iedereen weet dat er altijd een paar tussen zitten die om andere redenen proberen binnen te komen, maar laten we ervoor waken dat we in onze pogingen de economische vluchtelingen uit te sluiten onze plichten niet verzaken tegenover de mensen die daadwerkelijk vervolgd worden.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het aantal asielzoekers is in de laatste maanden van dit jaar even dramatisch gestegen als in 1991 en 1992. Wij stellen vast dat de asielzoekers in dezelfde landen toestromen als in 1991 en 1992. De heer Nassauer wees er reeds op dat Duitsland en Oostenrijk toen meer dan de helft van de vluchtelingen hebben opgenomen. De druk op die landen is groot. Wij weten dat, als het zo voortgaat, hun draagkracht en integratiemogelijkheden hun grenzen bereiken. Daarom hoop ik dat iedereen zal inzien dat de vluchtelingenstroom in de toekomst moet worden gespreid. De huidige situatie is onhoudbaar en deze voorstellen kunnen het probleem niet oplossen.
Wij moeten de lasten in Europa verdelen. Deze voorstellen zijn voor mij niet meer dan een truc om te voorkomen dat er een echte oplossing komt. Over de opvang moet bij meerderheidsbesluit worden beslist, wat wil zeggen dat ook tegen de wil van de betrokken landen kan worden beslist. De verdeling van de vluchtelingen moet unaniem gebeuren, wat het erg moeilijk maakt. Wij kunnen er dus van uitgaan dat er geen verdeling zal gebeuren. Dat heeft tot gevolg dat de landen die het meest met vluchtelingenstromen te maken hebben, in de toekomst de grootste lasten zullen moeten dragen. Het effect daarvan is des te groter omdat die landen ook vroeger al de meeste gastarbeiders en hun gezinnen hebben opgenomen en geïntegreerd, zodat de asielzoekers daarheen gaan omdat ze er verwanten, kennissen of vrienden hebben. Ik vrees dat, als wij niet snel oplossingen vinden, niet alleen de grenzen van de draagkracht zullen worden bereikt, maar dat die in enkele landen zullen worden overschreden. Dat wil niemand.
Mijn tweede opmerking betreft een absoluut onaanvaardbaar voorstel van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement. De heer Voggenhuber vind namelijk dat een vluchteling ook maar meteen al zijn verwanten moet meebrengen. Wij weten allemaal wat dat zou betekenen. De toestroom zou dan vier of vijf keer groter worden. Iedereen kan zich de problemen voorstellen die dat met zich mee zou brengen.
Ik begrijp ook niet waarom het voorstel voorziet in een voorlopige verblijfsvergunning voor vijf jaar. Ik heb daarbij trouwens de steun van de linkerzijde, waar ik bijzonder blij om ben. Ik weet dat wij in Oostenrijk tijdens de laatste crisis meer dan 60.000 asielzoekers uit Kosovo hebben opgenomen en een groot deel van hen hebben geïntegreerd. Wij weten hoe moeilijk het in de praktijk is om mensen die al drie jaar in een land zijn, terug te laten keren en hen bij hun reïntegratie te helpen. Dat is echt heel moeilijk. Om deze reïntegratie echt mogelijk te maken moet de voorlopige verblijfsvergunning volgens mij tot drie jaar worden beperkt en mag ze alleen in uitzonderlijke gevallen worden verlengd. Daarmee willen wij voorkomen dat ontheemden, mensen die zich in andere landen bevinden, de kans ontnomen wordt om naar hun eigen gemeenschap terug te keren en zich daarin zonder problemen te reïntegreren.
Het verslag van de heer Wiebenga laat duidelijk zien dat er oplossingen moeten komen. Wat voorligt is nog niet ideaal. Ik hoop dat er zeer snel een oplossing op tafel komt. De tijd dringt immers en de problemen zijn er al.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wat ik hier hoor maakt mij heel droevig. Het maakt mij droevig, omdat ik het gevoel heb dat er een onzalig bondgenootschap aan het ontstaan is, dat we misschien ook in ander verband zien, dat juist met al zijn zogenaamde goede bedoelingen niets bereikt. Er bestaat een zeer duidelijk gevaar dat wij hier in het Parlement ons volstrekt belachelijk maken als wij het voorstel verwerpen en als wij niet met een goed voorstel komen. Op dat moment kan de Raad ook terecht zeggen dat wij niets wensen te doen. Is dat wat het Parlement wil? In dat gevoel moeten wij maar eens goed gaan nadenken over onze rol! Ik ontkom niet aan de gedachte dat dit debat erg lijkt op de discussie die wij hebben gevoerd over het ledenstatuut. In de discussie zijn er mensen die met precies dezelfde argumenten hebben geprobeerd het proces te vertragen. Wanneer zullen wij ooit iets bereiken als het ons nu niet lukt, nu het enigszins rustig is aan onze buitengrenzen?
Ik hoop werkelijk dat wij ons uiterste best doen het uitstekende initiatief van de heer Wiebenga goed te keuren. Een van de belangrijkste aspecten daarvan vind ik dat we overgaan tot meerderheidsbesluiten, omdat dat zou betekenen dat Europa tot een gezamenlijk beleid kan komen. Het is duidelijk dat men besluiten zal nemen in gecoördineerde samenwerking met de betrokken lidstaten, maar de lidstaat die daar het minste voor voelt, kan dat niet verhinderen.
Ik zou ook graag zien dat mijn land bij deze samenwerking wordt betrokken. Ik hoor tot degenen die vinden dat Finland een te kleine verantwoordelijkheid voor vluchtelingen op zich heeft genomen en tot nu toe een geweldig kortzichtig beleid heeft gevoerd. Ik wil net als eerdere sprekers de heer Wiebenga gelukwensen met zijn verslag. Ik hoop dat wij er ons allen achter zullen scharen, zodat de stemming geen schandaal wordt. De enige kleine opmerking die ik heb is dat wij meer zouden moeten verwijzen naar resolutie 13/48 van de Raad van Europa van vorig jaar, waarin de EU en de Commissie feitelijk worden verzocht inzake dit soort vraagstukken met de Raad van Europa samen te werken.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Wiebenga gelukwensen. Een genereus vluchtelingenbeleid zou vanzelfsprekend moeten zijn voor alle democratische staten en dus ook voor de lidstaten van de EU. Helaas weten wij echter allen dat er veel te wensen overblijft. Er is een constructieve samenwerking nodig om mensen te helpen die in nood verkeren en op de vlucht zijn, een samenwerking die ook vrijwillige overeenkomsten moet inhouden over een solidaire verdeling van de lasten. Het zou echter pijnlijk zijn als daarvoor wetgeving nodig was! Het gaat gewoon om medemenselijkheid, om humaniteit, om iets dat vanzelfsprekend zou moeten zijn.
Voor een succesvol beleid dat ook de blijvende steun heeft van de EU-burgers, is het uiterst belangrijk dat de besluiten eenstemmig worden genomen. Wij als V-Fractie wensen natuurlijk dat onze amendementen worden gesteund, en wij vinden het voorstel van commissaris Gradin over een gemeenschappelijke maatregel voor tijdelijke steun een interessant initiatief. Het verslag versterkt de humane dimensie. Dit instrument moet echter als complement worden gezien, een bijlage bij het Verdrag van Genève over asiel, en niet als alternatief. Het is van belang dat vluchtelingen door het verdrag beschermd blijven - elke andere mogelijkheid is onaanvaardbaar.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, je kan geen krant in welk Europees land dan ook, openslaan of je wordt geconfronteerd met het dramatische vraagstuk van asielzoekers en met grote meningsverschillen in de regeringen terzake. Er is nu eenmaal een reusachtig probleem en ik moet zeggen: als ik op school geleerd heb dat regeren vooruitzien is, dat men dan in de verschillende landen en in Europa wel heel slecht geregeerd heeft de laatste tijd. Want het conflict in het vroegere Joegoslavië zou vluchtelingenstromen teweeg brengen. Het conflict dat nu in Kosovo volop heerst, kon men reeds twee jaar geleden voorspellen. Reeds van in 1997 is men aan het discussiëren over de noodzaak van een ontheemdenstatuut. Ik ben dan ook overtuigd dat we er een moeten maken. Ik hoor met belangstelling de verschillende tendensen en de meningsverschillen en de bekommernissen van iedereen maar ik zou toch willen stellen, mijnheer de Voorzitter, het beste is vaak de vijand van het goede. Als men op dit ogenblik geen Europese oplossing heeft dan betekent dit dat men nergens een oplossing heeft. Want wanneer men in Duitsland een oplossing gevonden heeft die verschilt van die in Nederland, dan verplaatsen de stromen zich eenvoudigweg. Wij moeten dus een Europees statuut hebben en wij moeten bovendien zorgen dat de solidariteit op een aannemelijke wijze vorm gegeven wordt. Daarom zullen wij "ja" zeggen tegen de voorstellen, ook al hebben wij de neiging om te discussiëren over een aantal aspecten die belangrijk zijn maar waarover wij hier toch nooit eensgezindheid zullen bereiken en die ons niet mogen beletten dat gedaan wordt wat gedaan moet worden.
Maar, mijnheer de Voorzitter, met dit alles blijf ik ervan overtuigd dat het een schande is dat wij geen gemeenschappelijke buitenlandse politiek hebben die die naam verdient. Het blijft een schande dat de Europese landen zich wegsteken achter de waarachtige oorzaken van deze stromen van mensen die zoeken naar veiligheid en lotsverbetering. Omdat onze ontwikkelingssamenwerking niet deugt en omdat wij de ogen sluiten voor de noodzaak van een mobiliteitspolitiek die ook over mensen gaat en niet alleen over kapitaal en goederen.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, de toestand van de vluchtelingen uit Kosovo vergt dringend een oplossing, waarbij vooral een rechtvaardige spreiding van de vluchtelingen van belang is. Zoals hier ook wordt erkend, heeft Oostenrijk in de crisissituatie van de laatste jaren voorbeeldig gereageerd en vele ontheemden, vooral uit Bosnië, opgevangen en de meesten van hen ook in de samenleving geïntegreerd.
Ondertussen echter heeft, zoals de heer Pirker al zei, de Oostenrijkse bevolking de grens van haar draagkracht bereikt. Om te vermijden dat solidariteit in de Europese Gemeenschap een holle frase wordt, is de tijd gekomen om onze gemeenschappelijke doelstellingen in daden om te zetten. Geen enkele lidstaat mag zich kunnen vrijkopen van zijn verantwoordelijkheid. In verhouding tot hun grootte en inwonertal moeten ze allemaal ontheemden opnemen en zo hun veelgeprezen Europese bewustzijn tonen.
Om de door de heer Nassauer reeds genoemde redenen achten wij het onverantwoord dat het voorstel in twee delen is opgesplitst en het probleem van de lastendeling daardoor op de lange baan wordt geschoven. Alleen een zo snel mogelijke beslissing over het geheel voldoet aan de wens van de Europese burger.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de heer Hager niet storen, maar zou toch willen zeggen dat ik om 16.03 uur het woord heb gevraagd, en wel om de volgende reden. Er zijn twee mogelijkheden. Ofwel begint u stipt om 16.00 uur met het actualiteitendebat, ofwel laat u na 16.00 uur iedereen aan het woord die nog iets over het verslag van de heer Wiebenga wil zeggen. U kunt niet enkele afgevaardigden nog na 16.00 uur het woord verlenen en de anderen naar de avond verschuiven. Het is het ene of het andere.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, wij moesten de eerste discussieronde met de sprekers namens de fracties afsluiten. Daarom zijn wij drie minuten over tijd.
Het debat over het verslag van de heer Wiebenga wordt nu onderbroken en na de stemming over de actualiteiten voortgezet.

Wiebenga
Voorzitter, ik mag toch aannemen dat de commissaris, mevrouw Gradin, ook in het verloop van dit debat nog het woord krijgt om op onze punten en vragen te antwoorden.

De Voorzitter
Mijnheer Wiebenga, u moet wel begrijpen dat de agenda is vastgesteld en wij ons daaraan moeten houden. Het debat over uw verslag zal na de stemming worden voortgezet.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over zeven ontwerpresoluties over voedselhulp aan Rusland:
B4-1002/98 van de leden Väyrynen en Kjer Hansen, namens de ELDR-Fractie, -B4-1008/98 van de heer Swoboda e.a., namens de PSE-Fractie, -B4-1018/98 van mevrouw Carrère d'Encausse, namens de UPE-Fractie, -B4-1019/98 van de heer de Lassus Saint Geniès, namens de ARE-Fractie, -B4-1030/98 van mevoruw Schroedter e.a., namens de V-Fractie, -B4-1034/98 van de heer Provan e.a., namens de PPE-Fractie en-B4-1043/98 van de heer Seppänen e.a., namens de GUE/NGL-Fractie.
Bertens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, steunverlening aan Rusland. De liberale fractie wil dat de Unie noodhulp verleent aan de Russische Federatie. Dat is duidelijk. De bevolking van dat land bevindt zich in een uiterst moeilijke, precaire en koude situatie. Wij mogen onze ogen niet sluiten voor het lot van de bevolking en koppigheid aan onze kant omwille van boekhoudkundige redenen is niet op z'n plaats in het licht van diezelfde problemen. Dat neemt niet weg dat de Russische regering wel moet begrijpen dat dit positieve signaal van onze kant wellicht beantwoord kan worden door een positief signaal van hun zijde.
Een verantwoord financieel beleid en harde afspraken met het IMF zijn essentieel om duurzame oplossingen te vinden voor de problemen van de Russische economie. Ik weet het, het zijn vele woorden, eenvoudige woorden, voor een gigantische taak.
Een serieuze aanpak van de fraude is dan ook zeer belangrijk. In hetzelfde licht moet de Unie bij het verlenen van de noodhulp ook zoveel mogelijk de Russische markt respecteren en daarom roep ik de Raad op om binnenkort in te stemmen met het Commissievoorstel om 400 miljoen ecu ter beschikking te stellen van de Russen. De Commissie zal tenslotte bij het opstellen van het Memorandum of understanding het EP moeten consulteren. Ik dank u vriendelijk voor de ruime extra tijd.

De Voorzitter
Waarde collega's, u weet dat wij niet zoveel tijd hebben voor het actualiteitendebat. Houdt u zich derhalve alstublieft stipt aan uw spreektijd.

Krehl
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het vandaag over de voedselhulp voor Rusland. Dat is een zeer belangrijk probleem, omdat Rusland de laatste weken en maanden niet alleen een economische en financiële crisis doormaakt, maar ook de gevolgen van een mislukte oogst moet dragen. In 1998 was de graanoogst maar half zo groot als verwacht en de aardappeloogst ziet er niet veel beter uit. Ook in de moestuin, waar de meeste Russen hun basisvoedsel halen, is de oogst mager.
De val van de roebel doet de rest. De meeste Russen kunnen amper voedsel kopen. Ze leven onder of in de buurt van de armoedegrens. Zij hebben beslist hulp nodig. Daarvan heb ik mij vorige week tijdens mijn bezoek aan Rusland zelf kunnen overtuigen. Vooral kinderen en ouderen hebben onze hulp dringend nodig. De media hebben de eerste hongerdoden al gemeld.
De Raad en de Commissie helpen met hun voedselhulp in ieder geval de Europese boeren, die sinds de ineenstorting van de roebel hun producten niet meer op de Russische markt kunnen afzetten. Het is nog wat twijfelachtig of het voedsel ook echt terechtkomt in de weeshuizen, scholen en ziekenhuizen, waar ze het nodig hebben. De landbouwproducten moeten tegen normale prijzen worden verkocht, de opbrengst moet in een speciaal fonds in de Russische begroting worden ondergebracht en moet later voor sociale doeleinden worden gebruikt.
De Commissie moet er zich zeker nog eens opnieuw over beraden of dit wel de juiste weg is. Wij kunnen het niet laten gebeuren dat levensmiddelen op de zwarte markt komen of in de Russische export verzeilen. Wij willen de arme Russen helpen, niet de maffia. Daarom eisen wij dat naast voedselhulp ook humanitaire hulp wordt geboden. Het Russische Rode Kruis, de kerken en niet-gouvernementele organisaties zijn bereid te onderzoeken waar er nood is en te helpen bij de verdeling van levensmiddelen en medicijnen. Zij beschikken ook over geschikte verdeelsystemen.
Ook de financiering van de voedselhulp is een probleem. Als die voedselhulp ook de Europese boeren helpt en ondersteunt, moet ze volgens ons worden gefinancierd uit het landbouwbeleid, categorie 1, en niet uit het buitenlands beleid, ook al is geld voor een goed doel in Rusland bestemd. Ik dring er bij de Commissie op aan de juiste beslissingen te nemen. De structurele problemen in Rusland worden niet opgelost met voedselhulp. Rusland moet daar zelf iets aan doen en eindelijk een degelijk programma voorleggen en uitvoeren.

Van Bladel
Voorzitter, in Straatsburg is het 2ºC en heeft het gesneeuwd, maar wij hebben het lekker warm en bepaald goed te eten. Daarom vind ik het vanzelfsprekend dat wij die Russen willen helpen die in de extreme kou zitten en die niet te eten hebben. Mijn motto is: help de Russen de winter door.
Natuurlijk zijn wij niet vergeten dat miljarden aan leningen aan Rusland hun doel hebben voorbij geschoten en een rijke elite hebben bevoordeeld. Het recente bezoek van bondskanselier Schröder aan president Jeltsin toont aan dat het afgelopen is met de Duitse souplesse met kredieten. 720 banken staan aan de vooravond gesloten te worden en de rest van de banken kan niet voldoen aan zijn verplichtingen. Rusland zal een ander beleid moeten voeren, wil het uit de benarde financiële en economische positie geraken.
Het lijkt er echter nog niet op, want premier Primakov heeft in zijn jongste plannen die hij zo heeft laten vallen, gesproken over meer staatsinterventie. Hij heeft daarmee dus absoluut niet de adviezen van de heer Schröder, met name de IMF-normen te volgen, opgevolgd. Niettemin kunnen wij een oproep van het Internationale Rode Kruis voor voedselhulp aan de armsten in de verafgelegen gebieden niet in de wind slaan. Het is dan ook uitstekend dat de Commissie het initiatief heeft genomen.
De Russen dienen mijns inziens echter wel akkoord te gaan met belastingvrije invoer, controle op fraude en onbelemmerde verdeling. De tijd dringt. Wij willen de Russen de winter door helpen, maar zij moeten ons wel de ruimte laten om aan de Europese burgers uit te leggen dat met Europees belastinggeld onbaatzuchtig wordt omgegaan. Wij helpen de Russen de winter door, maar wel met controle.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, de heer Bertens heeft al in diplomatieke bewoordingen gezegd wat ik nu op veel directere wijze ga zeggen. In werkelijkheid vormen de leningen die we aan Rusland hebben verstrekt een blok aan ons been. Gezien de desastreuze humanitaire situatie in dit land zal de Fractie Europese Radicale Alliantie stemmen voor deze resolutie met betrekking tot de humanitaire hulp aan Rusland. We hebben echter geen vast beleid ten opzichte van Rusland en dat zal er ook wel niet komen aangezien de Russen, dankzij onze leningen en dankzij de invloed die ze daarmee op indirecte wijze op onze banken kunnen uitoefenen, kunnen doen wat ze willen. Ze geven geen gehoor aan de verzoeken van de Europese Unie. De privatiseringen van met name het grondbezit worden niet doorgevoerd, waardoor Rusland niet voldoende kan produceren om in zijn binnenlandse vraag te kunnen voorzien. We kunnen dus op geen enkele wijze de hervormingen in Rusland stimuleren. Het echte probleem is dus nogmaals dat er geen daadwerkelijk Europees beleid bestaat.

Lagendijk
Voorzitter, in de discussie over de noodhulp wordt vaak de vraag opgeworpen of het nu wel echt nodig is. Is er nu wel echt een tekort aan voedsel in Rusland? De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat die vraag, in zijn algemeenheid, moeilijk te beantwoorden is. Waar ik wel van overtuigd ben, is dat er zeker grote regio's en grote groepen zijn die echt een gebrek aan voedsel hebben. We moeten dan denken aan de regio's in het noorden van Rusland. Ik las vanmorgen nog een bericht in de krant dat zelfs de eskimo's in Noord-Rusland een groot voedselgebrek hebben en massaal naar het zuiden trekken. Dan zijn er groepen als alleenstaande ouderen, daklozen en gevangenen die zeker een gebrek aan voedsel hebben. Naast het voedsel is het ook duidelijk dat er bijna overal een gebrek aan medicijnen is. Daarom lijkt het ons een goed idee om inderdaad die noodhulp ook te verstrekken. Ik heb begrepen dat het de bedoeling is van de Commissie om het niet gratis aan te bieden maar te verkopen en met de opbrengst een sociaal fonds in het leven te roepen. Voorwaarde lijkt mij dan wel dat die prijzen niet al te hoog mogen zijn omdat je dan anders de groepen waar je op mikt, dat zijn toch meestal de mensen met het minste geld, niet bereikt en de mensen met veel geld de hulp wel kunnen kopen.
Wat zorgvuldig vermeden moet worden, en dat zeg ik echt op basis van een redelijk intensief contact van de laatste weken met mensen in Rusland, is dat men het idee krijgt in Rusland, maar ook in Europa, dat deze voedselhulp gebruikt wordt om overschotten uit Europa te dumpen. Dat het dus vooral gaat om een belang van Europa om haar overschotten kwijt te raken in plaats van het belang van sommige Russische regio's en sommige Russen om aan voldoende voedsel te komen. Die indruk moet ten allen tijde vermeden worden.
Tenslotte, Voorzitter, is al vaak gezegd: de distributie is een groot probleem. Ik kan me voorstellen dat ook de Commissie niet zeker weet of alles wat ingevoerd gaat worden precies op de goede plek terecht komt. Mijn suggestie zou zijn om vooral via de regio's te werken en niet te proberen via een landelijk distributiekanaal dat allemaal ter plekke te krijgen. Want ik ben ervan overtuigd dat op regionaal niveau de grootste zekerheid bestaat, of de grootste kans, dat het voedsel en de medicijnen daar terechtkomen waar ze nodig zijn.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, het is een zeldzaam genoegen voor ons aan deze zijde van dit Huis het eindelijk eens volkomen eens te zijn met de groenen. Ik ben erg blij met wat de heer Lagendijk zojuist heeft gezegd, want ik ben het vrijwel geheel met hem eens.
Ik denk dat we er ons allen van bewust zijn dat de situatie waarin we ons bevinden ons voor grote problemen stelt, deels omdat we de feiten niet precies kennen en niet weten of de gegevens die we ontvangen wel helemaal betrouwbaar zijn.
Toen een aantal van ons onlangs een bezoek bracht aan Moskou kwam het voor ons als een verrassing van een aantal NGO's en, na onze reis, ook van de WGO te horen dat voedselhulp misschien niet datgene is waar de Russen momenteel het meest behoefte aan hebben; misschien wel in een paar Russische regio's, maar niet noodzakelijkerwijs in het hele land.
De eerste voorwaarde voor een oplossing voor de situatie in Rusland is binnenlandse politieke en economische stabiliteit. De bevolking wordt momenteel bijzonder zwaar getroffen door allerlei financiële consequenties van de gebeurtenissen op 17 augustus. Voor die datum waren er ook al aanwijzingen van grootschalige fraude en misdaad. Dit is erg betreurenswaardig. Als we het Russische volk effectieve hulpprogramma's willen bieden, zullen fraude en misdaad met wortel en al moeten worden uitgeroeid.
Het werkelijke probleem is het feit dat de ouden van dagen hun pensioen niet meer ontvangen, en dat ook soldaten, artsen en leraren niet meer betaald worden. Ik zou nog een hele waslijst van bevolkingscategorieën kunnen noemen die het voedsel dat in Rusland zelf misschien in voldoende mate verkrijgbaar is simpelweg niet kunnen kopen, omdat ze niet meer worden uitbetaald.
Grote delen van de bevolking hebben het daarom zwaar te verduren. De teruglopende koopkracht heeft zijn effect op de voedselvoorziening.
Het gebrek aan contanten voor de aankoop van medicijnen is een ander probleem dat moet worden verholpen. De volksgezondheid in Rusland begint nu ernstig bedreigd te worden. De regering kan het zich niet langer veroorloven voedsel van buiten Rusland te importeren, terwijl de import 40 % van de totale behoefte dekt. Dit is de kloof die we zullen moeten gaan dichten. Het is in wezen een economisch probleem. De banken zijn over de kop. De voedseltekorten zijn niet noodzakelijkerwijs de kern van het probleem. Als we er zeker van willen zijn dat het voedsel naar behoren wordt gedistribueerd, moeten we er op Europees niveau voor zorgen dat het ook daadwerkelijk terechtkomt bij de regio's waar de behoefte het grootst is.
Het tweede essentiële punt is dat we bij het opstellen van een programma in ieder geval nauw moeten gaan samenwerken met de Verenigde Staten. We moeten voorkomen dat de Russische regering onder de huidige omstandigheden een verdeel-en-heerspolitiek gaat volgen, en samenwerking is dus cruciaal. We moeten de vraagstukken inzake het voedsel, de volksgezondheid, de economie en de politieke stabiliteit eigenlijk in een enkel programma bundelen, als dat haalbaar is.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, de genadeloos scherpe draai die Rusland heeft gemaakt van communisme naar kapitalisme, is als een u-bocht die op volle snelheid werd genomen. De bevolking is van de wal rechtstreeks in de sloot beland, maar de oligarchen zitten in de veiligheidsgordels die de staat heeft aangebracht en ontspringen de dans. De eerste voorwaarde voor het verlenen van financiële hulp dient dan ook te zijn dat het geld niet meer naar dergelijke duistere figuren gaat. De corruptie op regeringsniveau moet aan banden worden gelegd.
En wat de voedselhulp betreft: wanneer de problemen gemeenschappelijk zijn, zijn de mogelijkheden dat ook. Ik ben van mening dat de hulp niet via winkelketens gegeven moet worden, en ook niet in een keer, maar via de detailhandel en met behulp van maatschappelijke organisaties. Vorige keer hebben we namelijk veel geld verloren als gevolg van de verspreiding via het winkelnet. Er zijn veel maatschappelijke organisaties met een enorme verscheidenheid aan doelen. Er bestaat zelfs een tv-programma, VID, dat gespecialiseerd is in het helpen van mensen. Laten we gebruik maken van zorgketens als de kinderopvang en bejaardenhuizen, dan bereiken we ons doel. En laten we een drieledige controle uitvoeren: door de EU, de staat en een ministerie voor noodhulp, dat de mogelijkheden en de middelen heeft.

Iversen
Mijnheer de Voorzitter, zoals we gehoord hebben, is de toestand in Rusland ernstig en laat de financiële situatie niet toe voldoende voedsel te importeren. Rusland is namelijk voor 40 % afhankelijk van geïmporteerd voedsel. Het verheugt ons dan ook dat de Commissie na maandenlange druk van onder andere het Parlement bereid is meer dan 3 miljard Deense kronen voor voedselhulp uit te trekken. Het is echter van doorslaggevend belang, ook in het licht van de actuele discussie over de kwijtingsprocedure, dat dit op een verantwoorde manier gebeurt. Wij zullen ook eisen dat de voedselhulp de lokale markt niet platlegt en dat de hulp doelgericht verdeeld wordt en naar de allerarmsten gaat. Tenslotte wil ik de Commissie erop attent maken dat niet alleen het Parlement, maar ook de publieke opinie in Europa de uitvoering van deze voedselactie nauwlettend zullen volgen. Het is dus zeer belangrijk dat alles er op een verantwoorde manier aan toegaat.

Van den Broek
Dank aan de geachte afgevaardigden voor hun inbreng waaruit ik duidelijk concludeer dat een brede steun bestaat voor het opzetten van een voedselprogramma voor Rusland. Ik verwelkom de inhoud van de ontwerpresolutie die op tafel ligt en we beschouwen die ook als een belangrijke ondersteuning van ons werk op dit terrein.
De Commissie heeft op 12 november jongstleden eigenlijk pas een formeel verzoek ontvangen van de zijde van de Russische regering voor een speciaal voedselprogramma, al was al langere tijd duidelijk dat een dergelijk verzoek kon worden tegemoet gezien. Het is juist wat ook vanmiddag is opgemerkt dat het moeilijk is om exact vast te stellen hoe groot, hoe omvangrijk de behoefte aan voedselhulp daadwerkelijk is. Die verschilt dan ook zeer sterk per regio. Momenteel wordt gedacht aan een programma in de orde van grootte van tussen de 400 en 500 miljoen ecu voor de levering van verschillende producten ter waarde van ongeveer 400 à 500 miljoen ecu. De uitvoering van het programma, het is vanmiddag terecht opgemerkt, is een complexe aangelegenheid. Daarom hebben we ter nadere informatie aan het Parlement zeer onlangs een Commissiedocument verspreid dat de achtergronden en uitgangspunten van deze actie nog eens een keer duidelijk in kaart brengt. Het is inderdaad van bijzonder belang dat de Russische regering zo spoedig mogelijk een gedetailleerd uitvoeringsplan voorlegt betreffende de hulpbehoevende regio's maar ook betreffende de distributiekanalen en met name de controlemaatregelen die kunnen worden ingezet. De Commissie is dan ook van plan een aantal andere stringente condities vast te leggen zoals bijvoorbeeld dat de distributie van de goederen onmiddellijk zal worden stopgezet indien sprake is van doorvoering naar andere markten buiten Rusland. De goederen dienen ook verplicht te worden verkocht tegen lokale marktprijzen en de opbrengsten dienen te worden overgemaakt naar een speciale voorziening in de Russische begroting ter financiering van speciale programma's. Zeer binnenkort zal de Commissie in overleg treden met de Russische regering ter vaststelling van een memorandum of understanding , er heeft natuurlijk al overleg plaatsgehad. Er is al een missie naar Moskou geweest. In dit memorandum of understanding zullen de zojuist genoemde uitgangspunten ook moeten worden vastgelegd. Daarbij is inderdaad ook van belang dat zeer nauwe coördinatie wordt bewerkstelligd met onze Amerikaanse partners, die ook een voedselprogramma hebben opgezet.
Juist vanwege het niet alleen menselijke belang maar ook het politieke belang van deze hele operatie zal ten spoedigste een specifieke ontwerpverordening die al deze uitgangspunten vastlegt ter advisering aan het Europees Parlement worden voorgelegd. Ik hecht er aan hier heel duidelijk te verklaren dat dit geen no risk - operatie is. Daarvoor is inderdaad dit hele programma nog te veel met onduidelijkheden omgeven die ook niet kunnen worden weggenomen. Maar het gaat om het zoveel mogelijk afschermen van de risico's door het stellen van voorwaarden en in overleg met de Russische regering te komen tot het memorandum of understanding en het uitwisselen van ervaringen met andere donoren zoals de Amerikanen. Wij achten het een nog groter risico om vanwege de nog bestaande onzekerheden helemaal niets te doen. Ook dat kunnen we ons in feite niet veroorloven.
Nog een verzoek, ook aan het Parlement, dat wanneer de verordening u bereikt om te willen overwegen in het kader van de urgentieprocedure, de nodige voorrang aan de goedkeuring of aan het avis te willen geven zodat we snel met deze zaak vooruit kunnen. De winter is ingevallen, de voorraden slinken en het is dus zaak om zo snel mogelijk paraat te zijn.
Dan nog een enkel woord over de meer specifieke humanitaire hulp. Deze week heeft een ECHO-missie aan Rusland plaatsgevonden en binnenkort zal een bedrag van 7 miljoen ecu ter beschikking worden gesteld ten behoeve van de financiering van een aantal projecten die door non-gouvernementele organisaties al zijn voorbereid. In overleg met een Russische minister, die ook binnenkort Brussel bezoekt, minister Bulkak, zal ik nogmaals aandringen op een oplossing voor een aantal barrières die effectieve hulp, met name ook door die NGO's op dit moment nog in de weg staan. Het is de bedoeling dat die hulp zich voornamelijk zal richten op hospitalen, ziekenhuisvoorzieningen en dergelijke. We hopen daarmee, voorzitter, in ieder geval ook een gebaar van solidariteit in Russische richting te hebben gedaan maar u kunt ervan verzekerd zijn dat we de autoriteiten in Rusland zeer dringend zullen verzoeken om nauwlettend toe te zien op de uitvoering van deze programma's.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties inzake nucleaire ontwapening:
B4-0998/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie; -B4-1009/98 van mevrouw Theorin, namens de PSE-Fractie; -B4-1031/98 van mevrouw Schroedter e.a., namens de V-Fractie; -B4-1035/98 van de heer Cushnahan e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-1040/98 van de leden Ewing en Maes, namens de ARE-Fractie; -B4-1044/98 van de heer Carnero González e.a., namens de GUE/NGL-Fractie.
Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de liberalen zijn zeer verheugd over het initiatief van de zogenaamde New Agenda Coalition . Acht landen van vijf verschillende continenten, zeer divers qua omvang en politieke binding, willen zich gaan bemoeien met nucleaire ontwapening. Mijn fractie wil dat er initiatieven worden genomen die de impasse van de nucleaire ontwapening nu zullen doorbreken. Zeker nu de wereld niet meer bipolair leeft en bevroren is in een conflict.
Wij zijn dan ook zeer verheugd dat twaalf van de zestien NAVO-landen de moed hebben gehad af te wijken van het standpunt van de nucleaire grootmachten en te kiezen voor een onorthodoxe aanpak. Zij stellen zich terecht een aantal vragen. Wanneer zal START II worden geratificeerd? Wanneer zullen de onderhandelingen voor START III plaatsvinden? Wanneer zullen de kernwapenstaten echte onderhandelingen beginnen over kernontwapening. Daarom ben ik blij dat de First Committee van de Verenigde Naties met overweldigende meerderheid voor een resolutie heeft gestemd die vraagt om ratificatie van het CTBT en het zogenaamde de-alerten van kernwapens, samenwerking met IAEA en een moratorium op de productie van nucleair materiaal. Dat is niets controversieels en niet strijdig met de NAVO-doctrine. Tenslotte wil de VN-resolutie dat de kernwapenstaten aanvullende maatregelen onderzoeken, zoals hun belofte niet als eerste kernwapens te gebruiken.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wij steunen de oorspronkelijke tekst die de VN-resolutie ondersteunt, maar niet de amendementen van de groenen. De groenen gaan verder dan de New Agenda Coalition . Dat is onhaalbaar en dat breekt in feite die brede coalitie. Deze resolutie is bedoeld om een brede meerderheid te krijgen in de Algemene Vergadering van de VN. Ik denk dat de amendementen van de groenen dat onwaarschijnlijk zullen maken. Ik hoop daarom dat de groenen hun amendementen zullen intrekken.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik zou alle parlementsleden willen verzoek en hun steun uit te brengen aan deze resolutie, zowel namens mevrouw Theorin, die de aanzet tot deze resolutie heeft gegeven, als namens mijn eigen fractie.
Door middel van hun resolutie bij de VN hebben Ierland en Zweden het initiatief genomen in overeenstemming met het voorstel van het Canberra-comité voor een kernwapenvrije wereld. We steunen hun eis dat alle kernwapens niet langer direct inzetbaar mogen zijn. Dat er 9 jaar na het einde van de koude oorlog nog altijd kernwapens klaar staan om te worden ingezet is eigenlijk ongelooflijk en brengt bovendien grote risico's met zich mee voor ons allemaal.
Zoals de heer Bertens al heeft aangegeven steunt dit Parlement de initiatieven die de acht landen in de New Agenda Coalition hebben genomen. Het Europees Parlement heeft er nooit een misverstand over laten bestaan dat het vindt dat de Europese Unie het vraagstuk van nucleaire ontwapening serieus moet nemen. Met dit specifieke initiatief komen we weer een stap verder op de weg naar wereldwijde ontmanteling van de kernwapens.
We hebben de resolutie gedetailleerd bestudeerd en doen een beroep op de landen die zich vooralsnog van stemming hebben onthouden, straks in de Algemene Vergadering voor de resolutie te stemmen. We doen een beroep op de kernmachten om aan hun ontwapeningsverplichtingen te voldoen, krachtens Artikel VI van het Non-proliferatieverdrag. We doen ook een beroep op de ondertekenaars van het Non-proliferatieverdrag die zelf geen kernwapens bezitten om hun verplichtingen uit hoofde van dat verdrag te vervullen, ofwel geen nucleaire wapens of andere nucleaire explosieven in ontvangst te nemen, vervaardigen of anderszins te verwerven. Ik hoop dat deze oproep van dit Huis de volledige steun krijgt die hij verdient.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, atoomwapens zijn massavernietigingswapens en vormen een bedreiging voor de mensheid. Het Parlement heeft die uitspraak van het Internationaal Gerechtshof in een vroegere resolutie al bevestigd. Laten wij hier in onze resoluties dan ook consequent zijn.
Wij weten allemaal welke bedreiging atoomwapens vormen. Het is absurd aan atoomwapens of zelfs aan de optie van het eerste gebruik te willen vasthouden. Het belang van het succes van de groep New Agenda Coalition in het eerste comité van de Verenigde Naties moet hier nogmaals uitdrukkelijk worden onderstreept. Twaalf van de zestien NAVO-landen hebben voorgestemd of zich onthouden. Dat is een belangrijk signaal, ook voor de verdedigingsstrategie van de lidstaten van de Europese Unie.
Wij betreuren dan ook dat Slovenië uit de Groep van Acht is gestapt. Dat land zou in een nieuwe strategie voor de veiligheid in Europa een belangrijke rol kunnen spelen. Het is belangrijk dat het recht om als eerste atoomwapens te gebruiken, een overblijfsel uit de koude oorlog, wordt geschrapt. Ik verwijs nogmaals naar het regeerakkoord van de nieuwe Duitse regering, die wellicht een initiatief voor de verdere ontwikkeling van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid kan nemen. De nieuwe bondsregering streeft naar de totale afschaffing van alle massavernietigingswapens en zal, in samenwerking met onze partners en bondgenoten, aan alle initiatieven op dat gebied meewerken. Ze streeft naar nucleaire ontwapening, en wil de alarmstatus van de kernwapens verlagen en erop aandringen dat iedereen afziet van het recht om als eerste kernwapens te gebruiken. Ik denk dat dit een belangrijke impuls is.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, ik verheug me over het initiatief van de New Agenda Coalition . Het is een buitengewoon toepasselijke ontwikkeling die nu, in het tijdperk na de koude oorlog, ook precies op het juiste moment is ingezet. Ik zou in het bijzonder de Ierse regering willen danken voor de sleutelrol die zij heeft vervuld bij het tot stand brengen van dit initiatief. Het is bemoedigend dat de resolutie van de New Agenda Coalition afgelopen vrijdag door de First Committee van de Verenigde Naties is aangenomen. Het was echter een veelbetekenend signaal dat niet alle leden van de Europese Unie die resolutie steunden. Sommigen onthielden zich van stemming. Ik hoop dat de lidstaten die zich van stemming hebben onthouden en zich zo in de kaart lieten kijken, kunnen worden overgehaald om voor de resolutie te stemmen als die de volgende maand ter definitieve stemming aan de Algemene Vergadering wordt voorgelegd.
Uiteraard zijn er bepaalde lidstaten die omtrent bepaalde onderdelen van deze resolutie hun bedenkingen hebben, met name die lidstaten die voorstander zijn van de oprichting van een EU-defensiebeleid. Ik zou hen echter willen geruststellen. Ik ben persoonlijk ook voorstander van een EU-defensiebeleid, en ik beschouw zo'n beleid als een van de cruciale onderdelen van de Europese integratie. Maar ik zie niet in waarom deze opvatting noodzakelijkerwijs strijdig is met mijn inspanningen voor nucleaire ontwapening. Ook wil ik erop wijzen dat de resolutie die aan de VN is voorgelegd op geen enkele manier in strijd is met het bestaande EU- of NAVO-beleid.
Ik ben blij met de brede steun voor deze urgente zaak, maar zou tegelijkertijd namens mijn fractie willen zeggen dat we de twee amendementen die door de Fractie De Groenen zijn ingediend geheel en al verwerpen. Ik hoop dat we bij de afsluiting van dit debat over een resolutie zullen beschikken die op de overweldigende steun van dit Parlement kan rekenen en die een van de drijvende krachten zal worden achter de steun voor de algehele resolutie in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, wij zien deze resolutie in het kader van een algemeen streven naar ontwapening. Meer bepaald wat kernwapens betreft, zijn wij ervan overtuigd dat dreigen met zelfmoord eigenlijk geen goede verdediging is. Zelfs degenen die dus dat nucleaire ideaal van dreiging nog steeds zouden willen belijden. Dit is niet meer ernstig, want intussen gaat de proliferatie van kernwapens toch ongestoord verder. Het zal ook moeten ophouden met alle kernproeven en met alle onderzoek terzake. Dit alles mag ons niet blind maken voor de afschuwelijke effecten van andere wapens, de chemische, die wij ook de wereld uit willen. Vorige week was ik toch wel heel erg getroffen door wat ik gezien heb in de media omtrent de ontwikkeling van biologische wapens. Dit maar om te zeggen dat een algemeen streven naar ontwapening, inbegrepen de klassieke zogenaamde "lichte wapens" , ons toch niet mag doen vergeten dat de meeste van de landen die een nieuwe wereld willen, allereerst die kernwapens de wereld uit willen, maar dat dit nog maar een begin is.
Dan zullen wij eens goed moeten kijken of wij in Europa geen paal en perk moeten stellen aan sommige wapensmokkel die met de lidstaten hier aanwezig, nog altijd daar plaatsvindt.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, het einde van de koude oorlog deed vermoeden dat er ook een einde aan de nucleaire bewapening was gekomen. Het is waarschijnlijk inderdaad zo dat dit onderwerp niet meer op de hoofdagenda van de regeringen stond en jammer genoeg ook niet meer tot de prioriteiten van bepaalde sectoren van de publieke opinie behoorde, maar dat neemt niet weg dat deze kwestie, de grootste bedreiging voor de overleving van onze planeet, in stilte bleef voortbestaan. Bijna tien jaar na de val van de Berlijnse Muur is er nog steeds geen aanvang gemaakt met de afbouw van de nucleaire bewapening. Wij hebben zelfs in de afgelopen jaren kunnen vaststellen hoe Frankrijk in 1995 kernproeven uitvoerde en ook andere landen zoals India en Pakistan dit voorbeeld nog niet zo lang geleden hebben gevolgd. Gelet op deze situatie is het van wezenlijk belang dat wij voor de nucleaire ontwapening blijven opkomen.
In verband hiermee moeten wij de landen welkom heten die deelnemen aan de campagne die erop gericht is de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties ertoe aan te zetten zich klaar en duidelijk over deze aangelegenheid uit te spreken. Ik ben er dan ook van overtuigd dat wij vanuit dit Parlement en met deze resolutie de voornoemde inspanningen tot het uiterste zullen steunen, in aansluiting op de publieke opinie van de verschillende landen van de Unie.

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, ik merk op dat deze ontwerpresolutie zich niet tot de Commissie richtte, omdat wij op dit punt ook geen competentie hebben. Mag ik mij derhalve beperken tot het uitspreken van steun aan de oproep aan de nucleaire staten vastberaden door te gaan met de systematische en progressieve inspanningen om het aantal kernwapens wereldwijd te verkleinen, met als einddoel om deze wapens volledig te elimineren?

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerde debat over de volgende ontwerpresoluties:
Vrijheid van meningsuiting in Algerije en Servië -B4-0995/98 van mevrouw André-Leonard, namens de ELDR-Fractie; -B4-1012/98 van de heer Swoboda, namens de PSE-Fractie; -B4-1032/98 van de heer Cohn-Bendit, namens de V-Fractie; -B4-1036/98 van de heer Soulier, namens de PPE-Fractie; -B4-1045/98 van mevrouw Ainardi e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
Internationaal Strafhof -B4-1006/98 van de heer Cars e.a., namens de ELDR-Fractie; -B4-1023/98 van de heer Dell'Alba e.a., namens de ARE-Fractie; -B4-1027/98 van mevrouw Aglietta e.a., namens de V-Fractie; -B4-1050/98 van de heer Puerta e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; 
Akin Birdal -B4-1000/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie; -B4-1010/98 van de heer Titley e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-1016/98 van de heer Pasty, namens de UPE-Fractie; -B4-1025/98 van mevrouw Aelvoet e.a., namens de V-Fractie; -B4-1038/98 van de heer Langen e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-1051/98 van de heer Puerta e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; 
Theologische School van Chalki -B4-1013/98 van de heer Avgerinos e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-1017/98 van mevrouw Daskalaki e.a., namens de UPE-Fractie; -B4-1033/98 van mevrouw Aelvoet e.a., namens de V-Fractie; - B4-1039/98 van de heer Christodoulou e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-1049/98 van de heer Alavanos e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; 
Antisemitisme in Rusland -B4-1004/98 van de leden Goerens en Nordmann, namens de ELDR-Fractie; -B4-1007/98 van de heer Baron Crespo, namens de PSE-Fractie.
Vrijheid van meningsuiting in Algerije en Servië
André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, met de gezamenlijke resolutie over de vrijheid van meningsuiting willen we onze solidariteit betuigen met de Algerijnse pers. Deze pers, die een doorslaggevende rol speelt in de strijd tegen het terrorisme waaronder het land gebukt gaat, heeft al vaak een zware tol moeten betalen en veel journalisten die zich voor de vrijheid hebben ingezet zijn vermoord. We willen ons geenszins mengen in de interne aangelegenheden van Algerije, maar we vinden dat het onze plicht is zowel hier als elders de fundamentele vrijheden te verdedigen. De persvrijheid maakt uiteraard deel uit van deze vrijheden.
Al enkele weken lang heeft de Algerijnse staat een aantal kranten een verschijningsverbod opgelegd. Commerciële geschillen zouden hieraan ten grondslag liggen. De desbetreffende kranten hadden pijnlijke onthullingen gedaan over personen die dichtbij de president staan. Het gaat om generaal Betchine, die wordt beschuldigd van verduistering van gelden in de affaire-Benboualia, en om de minister van Justitie Adami, die druk zou hebben uitgeoefend op de rechterlijke macht. De overheid kan een verschijningsverbod opleggen omdat ze de pers, de papierfabrieken, de drukkerijen en de media in handen heeft. In een staat die zichzelf democratisch noemt, moet de pers onafhankelijk zijn en dus niet onder staatscontrole staan, ook al is deze staatscontrole indirect.
We willen derhalve dat Algerije de persvrijheid garandeert, dat wil zeggen dat er geen druk meer wordt uitgeoefend door middel van monopolies of de gedragscode inzake informatieverschaffing. Algerije moet direct het land in deze richting hervormen. Met de presidentsverkiezingen van april 1999 voor de deur willen we met kracht benadrukken dat de fundamentele vrijheden moeten worden gewaarborgd en dat deze verkiezingen moeten worden voorafgegaan door een pluralistisch en transparant democratisch debat.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik kom uit een land waar geen persvrijheid bestond. Wij hebben daar erg onder geleden. Op dat punt voel ik mij dan ook solidair met de journalisten in Servië en vooral in Algerije.
Het is typisch voor regeringen die niet meer voor honderd procent het vertrouwen van de bevolking genieten, dat ze de beperking van de persvrijheid gebruiken als middel om hun macht te behouden.
Het is ook typisch - en even verwerpelijk - dat de persvrijheid beperkt wordt door middel van bijvoorbeeld papier- en drukmonopolies. Ik wil mij, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, solidair verklaren met de journalisten in Algerije die de moed hebben om zich daartegen te verzetten en dat vaak met hun leven moeten bekopen.
Als Europese Unie, die aan de democratie meer belang hecht dan aan de economische betrekkingen, moeten wij erop aandringen dat de persvrijheid zowel in Algerije als in Servië als centraal element van democratie volledig wordt hersteld. Wij mogen de ogen daar niet voor sluiten. Als niet eerst de persvrijheid wordt hersteld, kunnen we niet zeggen: o.k., we laten de overeenkomst in werking treden en bieden verder economische hulp.
Ik vraag commissaris Van den Broek hoe hij zich de ontwikkeling van de mediterrane overeenkomst met Algerije voorstelt en welke andere maatregelen hij van Algerije verwacht.
Mijnheer Van den Broek, in de tweede plaats vraag ik u hoe u, tegen de achtergrond van het Dayton-akkoord, op de duidelijke beperking van de persvrijheid in de republiek Servië zult reageren?

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik was dit jaar al twee keer in Algerije. De Algerijnen waren er altijd erg trots op dat ze konden zeggen dat er in Algerije persvrijheid heerst, en dat het aanbod zeer verscheiden is. Dat is ook zo. Het is dan ook des te onbegrijpelijker dat aan enkele kranten beperkingen werden opgelegd. Ik weet wel dat het ook om een machtsstrijd gaat - de Algerijnen zijn er ook trots op dat, ondanks de beperkingen, twee ministers moesten opstappen -, maar ik vind dat die niet op de rug van de journalisten en kranten mag worden uitgevochten.
Democratie is een ondeelbaar begrip waartoe ook de persvrijheid behoort. De betrokken kranten verschijnen opnieuw, en ik hoop dat dit zo blijft. Ik roep de Algerijnse regering ertoe op de persvrijheid volledig te garanderen.
Ernstiger is volgens mij de situatie in Joegoslavië. De heer Milosevic heeft elke keer dat hij naar buiten toe concessies moest doen, de druk in eigen land verhoogd. Nu heeft hij dat ten koste van de universiteiten en de kranten gedaan. Dat is volstrekt onaanvaardbaar. Wij moeten alles doen om de mensen te helpen die in dat land aan een laatste restje vrijheid en pluralisme vasthouden. Mijnheer de commissaris, ik verzoek u hier onmiddellijk te verklaren dat u alles in het werk zult stellen om het geld en de steun die aan die media werden beloofd, ook daadwerkelijk en tijdig ter beschikking te stellen.
Tot onze spijt hebben wij van hoofdredacteurs in Servië vernomen dat zij zeer lang op steun moeten wachten. Ik geloof dat zij tot onlangs op het geld van de Europese Commissie uit 1997 hebben moeten wachten. Het kan toch niet dat deze kranten niet alleen door de schuld van de heer Milosevic, maar mogelijk ook door het getalm van de Commissie niet meer kunnen verschijnen. Mijnheer de commissaris, ik vraag u hier uitdrukkelijk uw gezag te laten gelden en die hulp te doen verstrekken.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil snel iets zeggen over Servië. Ik denk dat ik me persoonlijk van stemming onthoud. De resolutie die hier ter tafel ligt is wederom een zwakke resolutie. Ik ben bang dat mijn collega's van de PPE-Fractie bevangen waren door het syndroom waaraan de socialistische fractie gewoonlijk lijdt, namelijk dat er nooit opschudding over iets mag ontstaan en dat regeringen nooit mogen worden ontriefd. Uiteraard zijn de christen-democraten niet in veel regeringen vertegenwoordigd en dat geeft me nog een beetje hoop. Dit gezegd hebbende begin ik te geloven dat er binnenkort een initiatief zal komen om de heren Holbrooke en Milosevic de Nobelprijs toe te kennen. Ik wil hiermee alleen zeggen hoezeer ik de situatie als hopeloos inschat.
Wij zullen van onze kant alles in het werk blijven zetten om de heer Milosevic aan te klagen. Hulp en hervormingen blijven onmogelijk zolang die maffioso nog aan de macht is. We moeten ons hier heel bewust van zijn en gelukkig zijn er al 120 afgevaardigden in dit Parlement die er zo over denken.
De situatie met betrekking tot Algerije is echt krankzinnig. Het is betreurenswaardig dat we hier over dit vraagstuk moeten praten nu een van de grootste geesten van deze tijd, de heer Cohn-Bendit - die samen met onder meer mevrouw André-Léonard deze resolutie heeft opgesteld - afwezig is. Hij is bovendien onze rapporteur voor het Algerijnse vraagstuk. De situatie is echt belachelijk. De redenen voor het opstellen van deze resolutie bestaan niet meer. Alle vragen zijn uit de originele teksten gehaald, omdat ze inmiddels door de uitgevers, de Algerijnse regering en het Algerijnse parlement gezamenlijk zijn opgelost. Dit is niet alleen de houding van de Algerijnse ambassade, maar dit staat ook verwoord in alle ondersteunende documenten. De resolutie wordt van haar inhoud ontdaan, maar staat nog altijd op de agenda van ons Parlement.
Ik denk dat we op basis van ons Reglement deze handelwijze nauwelijks goed kunnen keuren en ik wil niet vervelend zijn tegen mijn zeer geëerde collega en vriendin mevrouw André-Léonard, maar de situatie inzake de persvrijheid in Algerije is stukken beter dan die in landen als Tunesië, waarover de kranten vanochtend spraken. Ik denk dat er misschien zelfs meer persvrijheid in Algerije bestaat dan in het land waar zij vandaan komt. Ik denk inderdaad dat er in België een zekere mate van indirecte censuur bestaat, zoals wij en anderen hebben kunnen constateren tijdens de vele schandalen waaronder dit land gebukt is gegaan. Dit probleem speelt ook in andere landen van de Unie, maar België spant wat dit betreft de kroon.
We doen dus alles om Algerije in diskrediet te brengen, terwijl dit land al met zulke enorme problemen geconfronteerd wordt en de overgang moet bewerkstelligen van een communistisch naar een pluralistisch regime. Bovendien heeft het land al een aantal hervormingen doorgevoerd. We stellen alles in het werk om iedere hoop op een betere toekomst voor dit land bij de Europese investeerders weg te nemen. Wij geven stelselmatig belachelijke signalen af die door de Algerijnse en Europese publieke opinie niet begrepen worden, en uiteraard evenmin door investeerders en iedereen die een positieve bijdrage kan leveren aan het Algerijnse vraagstuk. Het is echt te gek voor woorden!

Lehideux
Mijnheer de Voorzitter, onze collega Soulier had hier vandaag een betoog moeten houden. Helaas is hij om geheel legitieme redenen verhinderd en daarom zal ik hem vandaag vervangen. Iedereen weet dat de delegatie van het Europees Parlement, die in februari dit jaar onder leiding van de heer Soulier naar Algiers is afgereisd, tot de slotsom is gekomen dat Algerije sinds de verkiezing van president Amin Zeroual de weg van de democratisering is ingeslagen.
Via rechtstreekse algemene verkiezingen is er een nationaal parlement gekozen dat gekenmerkt wordt door een meerpartijenstelsel en waar iedere afgevaardigde vrij is om te zeggen wat hij wil. Enkele maanden later konden, ook dankzij rechtstreekse algemene verkiezingen, de plaatselijke besturen in heel Algerije geïnstalleerd worden. Onze collega's waren tot de conclusie gekomen dat de inspanningen die zijn verricht om een democratisch systeem in Algerije tot stand te brengen aangemoedigd moesten worden.
De verschillende delegaties die sindsdien naar dit land zijn afgereisd hebben de bevindingen van onze collega's alleen maar bevestigd. Het ging hierbij onder meer om delegaties van Spaanse, Franse en Canadese afgevaardigden en om het panel dat door de VN was samengesteld en dat onder leiding van de voormalige president van Portugal, de heer Mario Soares, afgelopen zomer naar Algerije afreisde. Er zijn nog talloze hindernissen te nemen op de weg naar de democratie. Dit betekent echter niet dat we onze ongerustheid niet mogen uiten of dat parlementen die hun onderlinge band willen versterken elkaar geen vriendschappelijke adviezen mogen geven. Dit is het doel van de ontwerpresolutie die hier vandaag ter tafel is gebracht.
Over een aantal maanden gaat Algerije een nieuwe president kiezen. In het belang van dit land en van de Europese Unie is het wenselijk dat de uitslag van de verkiezingen ondubbelzinnig is. Dit is immers onontbeerlijk voor een positief onderhandelingsresultaat dat moet uitmonden in de ondertekening van de associatieovereenkomst tussen Europa en Algerije. Een van de voorwaarden voor het democratisch debat is de persvrijheid. Iedereen die naar Algerije is afgereisd heeft kunnen aanschouwen hoe buitengewoon vrij de toon van de dagbladen is die in dat land worden uitgebracht, of het nu om Franstalige of om Arabischtalige kranten gaat. Het is van enorm belang dat deze vrijheid gehandhaafd en gegarandeerd wordt. Dit is uiteraard afhankelijk van de garanties die de grondwet kan bieden, maar ook van de economische en financiële omstandigheden in deze zo nauw met de democratie verbonden sector.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is zeer ontstemd, op z'n minst gezegd, over acties van Milosevic en het parlement van het voormalige Joegoslavië tegen de vrijheid van meningsuiting. Milosevic tracht door het onderdrukken van alternatieve informatiebronnen zijn wil op te leggen aan de bevolking. Milosevic is de stem, iedereen weet dat, van het oude communisme en het eng-nationalisme dat ook de oorzaak was van het drama in Bosnië. Indien hij de kans krijgt om ongestraft zijn dictatoriale beleid voort te zetten, zal ook de kwestie Kosovo dergelijke proporties aannemen.
Ik weet, en daar ben ik blij om, dat de Europese Commissie een actief beleid voert om de persvrijheid in voormalig Joegoslavië te bevorderen. Ik begrijp bovendien, dat de invloed van de Unie op het beleid van Milosevic niet erg groot is. Toch hoop ik dat de Commissie en de lidstaten een extra inspanning kunnen leveren ten bate van vrij onderwijs en vrije media. De Raad van ministers moet uiterst waakzaam zijn ten aanzien van de politieke en militaire ontwikkeling in Kosovo en de militaire stok moet achter de deur blijven, willen wij ons beleid ten aanzien van Milosevic kracht kunnen bijzetten.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, niet alleen voert de heer Milosevic al negen jaar oorlog - eerst in Slovenië, Kroatië en Bosnië -, niet alleen installeert hij een apartheidsregime in Kosovo en is hij verantwoordelijk voor verdrijving, oorlog en dood in die regio, maar bovendien brengt hij ook onophoudelijk leed over zijn eigen volk, de Serviërs. Milosevic onderdrukt zijn eigen volk. Sinds hij aan de macht is heersen in Servië willekeur, angst en terreur. Hij heeft ook systematisch de Servische instellingen vernietigd. De Serviërs voelen zich als paria's. Twee vooraanstaande Serviërs hebben de heer Milosevic in een open brief gewezen op wat hij zijn volk heeft aangedaan. Hij heeft van de universiteit een plaatselijke boerenvereniging en van de Academie voor Schone Kunsten en Wetenschap een soort zustershuis gemaakt. Hij heeft de media, het Parlement, de wetgeving en de regering aan zich onderworpen. Dat staat allemaal in die brief. Hij heeft de burgers armer en zichzelf, zijn vrouw en hun omgeving rijker gemaakt. Honderdduizenden jongeren - de intelligentsia - verlaten het land.
De heer Milosevic is vermetel, maar het Westen is te angstig en niet in staat om een einde te maken aan zijn drijverijen. Hij wordt nog steeds gevleid en niet gestraft, hoewel hij na de zogezegd geslaagde onderhandelingen met Holbrooke niet voor een politieke oplossing heeft gekozen. De onderhandelingen moesten beginnen op 4 november. Ik heb daarvan niets gemerkt. Ten tweede heeft de heer Milosevic de dag na die onderhandelingen alle onafhankelijke media verboden. Ten derde heeft hij de ondemocratische wet op de pers enkele dagen later door een gewillig Parlement doen aannemen. Die wet maakt de journalisten nu monddood. Ten vierde komt de wet op de universiteiten neer op de gelijkschakeling van onderwijs en ideologie. Dat is van grote betekenis. Het drijft namelijk de intellectuele elite het land uit, en zij die er blijven, zijn ballingen in eigen land, ver van Europa.
De meerderheid van de Serviërs wacht op de bevrijding, die hun weer ademruimte moet geven, de vrijheid om te schrijven, te lezen en te zien. Bij de eerste gelegenheid zal het Servische volk deze misdadiger laten vallen, als er dan een alternatief is. Wij moeten ervoor helpen zorgen dat deze gelegenheid zich voordoet, door de onafhankelijke media te steunen die de heer Milosevic kunnen ontmaskeren en door de heer Milosevic als gesprekspartner te isoleren. De beste manier om dit te doen is deze mensenhater in Den Haag aan te klagen als oorlogsmisdadiger. Dat zou een duidelijk teken zijn. Als Duitse kan ik zeggen dat een democratisch Duitsland met Hitler onmogelijk was geweest. Servië kan met Milosevic nooit een democratie worden.

Roubatis
Mijnheer de Voorzitter, sluiting van kranten, boetes, vervolging van journalisten: Milosevic maakt zich weer te schande in de ogen van de internationale gemeenschap. De ervaring leert ons echter dat als iemand de pers probeert te muilkorven hij vroeg of laat een koekje krijgt van eigen deeg. Dat is zo zeker als maar wat. De regering van Belgrado moet wel beseffen dat haar tactiek geen oplossing brengt voor de grote problemen in het gebied. Wij zijn echter verheugd over het besluit van de regering van Montenegro om zowel de lokale als ook internationale media volledige vrijheid van meningsuiting te garanderen.
Het Europees Parlement doet een beroep op de regering in Belgrado om haar houding te veranderen. Wij zijn solidair met de journalisten en de media die het slachtoffer zijn van vervolging en ik vraag dan ook commissaris Van den Broek samen met ons degenen te helpen die zich inzetten voor vrije meningsuiting.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat de onderdrukking van de universiteiten en de media in Servië toch ook een positief gevolg heeft. Nu blijkt immers duidelijk dat in Servië een streven naar vrijheid bestaat, dat echter jammer genoeg op internationaal vlak te weinig zichtbaar is. Het Servische volk en de heer Milosevic worden over dezelfde kam geschoren en krijgen collectief de schuld, waar ook andere volkeren onder lijden. Ik wil voortgaan op wat mevrouw Pack heeft gezegd. Als Duitser wil ik benadrukken dat wij een onderscheid moeten maken tussen de dictator en het volk. Wij moeten de vrijheidsbewegingen in Servië ten volle steunen en ons sterker bezighouden met de vraag wat er van Servië zal worden. Ook de oplossing van de problemen in Bosnië-Herzegowina en Kosovo, die recht hebben op een zelfstandige ontwikkeling, hangt daar nauw mee samen. Vrede en vrijheid in de regio komt er niet voordat de heer Milosevic eindelijk van het toneel verdwijnt en voor het Internationaal Tribunaal verschijnt.
Internationaal Strafgerechtshof

De Luca
Mijnheer de Voorzitter, de gebeurtenissen van de afgelopen tijd, met betrekking tot het geval-Pinochet, het geval-Priebke en nu het geval-Öcalan, bevestigen - als dat al nodig was - de noodzaak, ja zelfs de dringende behoefte aan een internationale rechtbank voor strafzaken waar misdaden tegen de mensheid kunnen worden bestraft. Door de voortschrijdende en steeds duidelijkere uitholling van de traditionele rol van de VN als wereldwijde handhaver van orde en vrede, is er een behoefte ontstaan aan de vorming van nieuwe en meer flexibele internationale instanties die onder bescherming staan van de VN en kunnen optreden tegen monsterlijke misdrijven zoals volkerenmoord, vreemdelingenhaat, marteling en schending van de mensenrechten.
Het besluit van 17 juli jongstleden in Rome om een internationale rechtbank voor strafzaken op te richten, de eerste in zijn soort ter wereld, is dan ook van historische betekenis. Gerechtigheid is nu niet langer synoniem met het recht van de overwinnaar of het recht van de sterkste. We gaan nu op weg naar werkelijke gerechtigheid voor alle burgers van de wereld. Eindelijk zal iedereen gelijk zijn tegenover een onafhankelijke rechter. Daarom dienen het Europees Parlement en de Europese Unie meer in het algemeen ervoor zorg te dragen dat de inspanningen van de Conferentie van Rome ten behoeve van de beschaving niet worden gedwarsboomd, door de steun te winnen van de lidstaten die het statuut nog niet hebben ondertekend, door er bij alle lidstaten van de Unie op aan te dringen het verdrag snel te bekrachtigen en door concrete initiatieven te nemen die erop zijn gericht bij een zo groot mogelijk aantal derde landen steun te winnen voor dit initiatief. Daarbij zouden de betrekkingen van de Europese Unie met die derde landen afhankelijk gemaakt moeten worden van de steun die deze landen bereid zijn te bieden.
Tenslotte dienen alle communautaire instellingen prioriteit te geven aan de aanneming van alle maatregelen die nodig zijn om zo spoedig mogelijk de voorbereidende commissie te kunnen instellen...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Dell' Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van den Broek, ik ben buitengewoon ingenomen met het feit dat dit debat plaatsvindt. De vergaderzaal is weliswaar niet afgeladen vol - en dat zeg ik met het oog op de stemming - maar desalniettemin hoop ik dat het Parlement, zoals in het verleden, opnieuw uitdrukking geeft aan de waarde die het aan deze zaak hecht en erkent dat het noodzakelijk is dat het statuut voor de oprichting van de internationale rechtbank wordt bekrachtigd zodat het zo spoedig mogelijk ten uitvoer kan worden gelegd. We zijn daarbij ook de Commissie dankbaar, en vooral de regeringen van onze lidstaten en de andere landen die bij deze historische gebeurtenis op 17 juli in Rome hebben gestemd voor oprichting van de rechtbank. Het statuut moet door 60 landen worden bekrachtigd: wij stellen hier in dit Parlement voor dat dit hof uiterlijk per 31 december van het jaar 2000 in werking treedt. Er zijn te veel tirannen en dictators die door het ontbreken van een dergelijk hof nu nog straffeloos hun tijd kunnen uitzitten - niet alleen gepensioneerden zoals Pinochet, maar ook leiders in functie, zoals Svoboda Milosevic en anderen. Door de oprichting van een internationaal strafrecht zou daar een eind aan komen; dit strafrecht zou in een permanente rechtbank, een hof voor strafzaken uitdrukking kunnen vinden.
De Europese Unie bevindt zich in deze strijd in de voorhoede: er is in Rome een groot succes geboekt, ook dankzij de inspanningen van de Europese Commissie. Aan deze inspanning hebben overigens talloze niet-gouvernementele organisaties bijgedragen, die hier vandaag met andere bijeen zijn gekomen dankzij een initiatief dat we met onze collega Dupuis hebben genomen, met de Radicale Partij en met de beweging "Geen vrede zonder gerechtigheid" . Goed, we moeten dus actief campagne gaan voeren voor de bekrachtiging, zodat het hof vanaf 1 januari 2001 van start kan gaan!

Lagendijk
Voorzitter, ik zou bijna zeggen: het is alsof de duvel ermee speelt, maar in de actualiteit zijn er nog nooit zoveel goede redenen geweest om snel een permanent internationaal strafhof in te stellen. Het is al gemeld: de kwestie-Pinochet. Het is voor mij duidelijk dat in dat geval, waarbij uitlevering wordt gevraagd vanwege misdaden tegen de mensheid, een permanent internationaal strafhof zeker goed dienst zou kunnen doen. Het actuele onderwerp nu waar iedereen zich druk om maakt, de uitlevering of het verzoek om uitlevering van de heer Öcalan, ex-leider van de PKK, is een wat ingewikkelder geval. Zeker omdat het verzoek gedaan wordt door Turkije, een van de zeven landen die tegen het verdrag in Rome gestemd hebben. Maar ook in dat geval ben ik ervan overtuigd dat een internationaal hof goede diensten zou kunnen bewijzen, al was het alleen maar om vast te stellen wat politiek is en wat strafrechtelijk is in deze kwestie. Wat ons betreft zijn er in de actualiteit genoeg aanleidingen om snel dit permanent internationaal hof in het leven te roepen.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, de oprichting van het Internationaal Strafgerechtshof heeft zijn bestaan te danken aan wat ik de diplomatie van de burgers zou willen noemen, een gezamenlijke actie van de publieke opinie die er in onnoemelijk veel landen heeft voor gezorgd dat talloze regeringen hebben deelgenomen aan de in Rome gehouden vergadering en derhalve dit gerechtshof mee in het leven heeft geroepen.
De kans bestaat dat dit gerechtshof, dat reeds van bij het begin over te weinig macht en te beperkte eigenschappen beschikt, zal verworden tot wat ik als "de limbus van de rechtvaardigen" zou willen bestempelen, indien de regeringen niet onverwijld en in groten getale de akten van bekrachtiging indienen en logischerwijze de nodige middelen ter beschikking stellen opdat de daartoe bevoegde commissie het gerechtshof in werking kan stellen.
Bovendien zijn wij deze diplomatie van de burgers, deze publieke opinie, die heeft bijgedragen aan wat wij in Rome hebben bereikt, positieve signalen in deze richting verschuldigd. Vooral nu wij met concrete gevallen worden geconfronteerd die duidelijk aantonen dat een Internationaal Strafgerechtshof ten volle gemachtigd is om bijvoorbeeld criminelen zoals de Chileense dictator Augusto Pinochet te berechten, die gedurende de afgelopen weken bescherming heeft gezocht in de nationale wetgevingen. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn wens uit te spreken dat volgende woensdag de geschiedenis ingaat als de dag waarop de beslissing voor de uitlevering van Pinochet aan Spanje is gevallen en dat hij daar wordt berecht voor de misdaden waarvan hij wordt beschuldigd, waaronder niet minder dan genocide, foltering en terrorisme.
Het desbetreffende Internationaal Strafgerechtshof is werkelijk onontbeerlijk om het pantser van de straffeloosheid te doorbreken. Het is toch verschrikkelijk dat men tegen dit pantser niets kon ondernemen. Men wist maar al te goed wie voor de misdaden verantwoordelijk was, maar desondanks kon de hand van het gerecht de schuldigen niet vatten. Ik ben dan ook van mening dat de Raad en de Commissie er opnieuw krachtig op moeten aandringen dat het in Rome opgestelde verdrag wordt ondertekend zodat de akte van bekrachtiging kan worden ingediend en het Internationaal Strafgerechtshof zo vlug mogelijk in werking kan treden.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het nu over drie ontwerpresoluties gehad, eerst over Algerije, dan over Servië en nu over het Internationaal Strafgerechtshof. Ik vind het veelbetekenend dat in bijna elk betoog, ongeacht het onderwerp, de naam Milosevic is gevallen. Daaruit zouden wij eigenlijk moeten opmaken dat wij een Internationaal Strafgerechtshof en een internationaal strafrecht missen. Er zijn twee "kleine strafgerechtshoven" die zich met Joegoslavië en Rwanda bezighouden, maar die beschikken zeker niet over de mogelijkheden die een goed Internationaal Strafgerechtshof zou hebben. Ze beschikken niet over de mogelijkheden om in nationale aangelegenheden op te treden als de mensenrechten daarbij in het gedrang komen. Ze hebben ook geen volledig onafhankelijke officier van justitie die zich echt actief met de gebeurtenissen kan bemoeien.
Ik geloof dat wij als Europeanen druk moeten uitoefenen op de landen die de resolutie van Rome nog niet hebben ondertekend. Ook Groot-Brittannië en Duitsland behoren daartoe. Wij hebben die handtekeningen nodig. We willen het Strafgerechtshof op tijd van start laten gaan.
Akin Birdal

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft reeds in haar progress report on Turkey aangegeven dat van een eerlijk proces tegen de mensenrechtenactivist Akin Birdal geen sprake is geweest. Nu, indien deze zaak dan exemplarisch is of zal blijven voor de houding van de Turkse regering en justitie dan denk ik dat Turkije de toetreding voorlopig wel kan vergeten. Want de toetreding is gebonden aan strenge, duidelijke, strikte en eerlijke criteria. Indien Turkije dus wil toetreden, zal het werk moeten maken van democratie en mensenrechten. Ik hoop dat in het kader van democratie en de goede betrekkingen tussen de Unie en Turkije president Demirel gratie zal verlenen aan de heer Birdal.
Bovendien hoop ik dat het Turkse parlement op korte termijn de noodzakelijke wetswijziging zal doorvoeren, die zij reeds lang beloofd heeft, om democratie, respect voor de mensenrechten en een onafhankelijke rechtsstaat te garanderen. Mijn fractie vertrouwt erop dat de Commissie en de Raad terzake demarches zullen ondernemen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb de heer Birdal ongeveer twee weken geleden in Turkije ontmoet. Ik heb gezien dat hij nog altijd last heeft van de verwondingen die hij bij de aanslag heeft opgelopen. Ik heb naar zijn toespraak voor de Mensenrechtenconferentie in Ankara geluisterd en heb daarop geantwoord. Het was een zeer gematigde toespraak. Ik raad de Turkse regering aan van de huidige situatie gebruik te maken om te praten met mensen als Akin Birdal, die een gematigde en verstandige houding aannemen, en om de interne crisis in Turkije, in het bijzonder wat de Koerden betreft, op te lossen.
Ik denk dat ik de geest van Akin Birdal respecteer als ik nu enkele fundamentele opmerkingen over de huidige crisissituatie maak. Vanochtend zeiden mevrouw Green en anderen hier al dat wij de houding van Turkije in de problematiek rond de heer Öcalan en zijn mogelijk asiel afkeuren. Ik ijver voor goede betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije en ben daarom dit jaar al driemaal voor besprekingen naar Turkije gereisd, maar nu moet ik de Turkse houding afwijzen. Ik zou de Turkse regering nogmaals willen verzoeken deze kans aan te grijpen en vraag dat, ook als de asielaanvraag positief wordt beantwoord, iedereen afziet van geweld, ook de PKK en de politieke vertegenwoordigers van de Koerden. Er moeten besprekingen komen, niet met de PKK maar met gesprekspartners zoals Akin Birdal, zodat een oplossing in de zin van autonomie op taalkundig en cultureel gebied kan worden gevonden. Ook daarvoor ijveren Akin Birdal en zijn organisatie. Ik denk dat het in het belang van Akin Birdal is dat de Turkse regering deze kans aangrijpt om uit deze crisissituatie het beste te halen en een vreedzame oplossing voor het probleem van de Koerden te vinden.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dit is een specifiek geval. De veroordeling van Akin Birdal komt neer op een Turks verbod op politieke activiteiten in verband met de Koerdische kwestie. Dat blokkeert de situatie.
In de tweede plaats mogen we niet vergeten dat in het Turkse parlement de procedure loopt om de strafwet te herzien en de paragrafen 312 en 159, op basis waarvan Akin Birdal veroordeeld werd, en ook artikel 8 van de antiterreurwet te schrappen. In deze situatie is in politiek opzicht geboden dat Turkije de kans op een dialoog, waarvoor Akin Birdal altijd heeft geijverd, nu aangrijpt. In de tweede plaats is het om humanitaire redenen onontbeerlijk dat Akin Birdal, die het slachtoffer werd van een aanslag door duistere krachten en daar nog steeds onder lijdt, zich in Europa medisch kan laten verzorgen. Als vrienden van Turkije moeten wij dan ook vragen dat de Turkse regering haar houding herziet.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als zes fracties in dit Parlement een gezamenlijke ontwerpresolutie indienen en willen goedkeuren, moet dat voor de Turkse regering en de Turkse president een signaal zijn dat wij zwaar tillen aan de veroordeling van de voorzitter van de Turkse mensenrechtenvereniging, die velen van ons, onder meer de heer Swoboda, de laatste jaren tijdens gesprekken goed hebben leren kennen. Deze zaak is voor ons een toetssteen voor de democratische gezindheid van Turkije en voor de eerbiediging van de mensenrechten in dat land. De heer Van den Broek heeft onlangs nog verslag uitgebracht over de stand van de betrekkingen. Wij herinneren ons de beloften die de Turkse regering ten tijde van de goedkeuring van de douane-unie heeft gedaan over de aanpassing van de grondwet en de eerbiediging van de mensenrechten. Die beloften zijn nog steeds niet nagekomen. Ik vind dus dat wij Turkije geen uitzicht op toetreding kunnen bieden, zolang het geen duidelijke vooruitgang boekt op de fundamentele terreinen van de vrije meningsuiting en de mensenrechten.
Ik wil dat uitdrukkelijk zeggen, hoewel ik weet dat wij de laatste weken een verbetering van de betrekkingen hebben vastgesteld. Dat is echter niet voldoende. Er moet meer vooruitgang komen. De Turkse president Demirel, die enkele dagen geleden in Wenen kwam eisen dat Turkije in de kring van kandidaat-landen wordt opgenomen, moet de kans aangrijpen om Akin Birdal gratie te verlenen. Ik geloof dat dit een concrete test is voor de bekwaamheid van Turkije om zijn banden met Europa aan te halen. Iets anders zal ons niet verder brengen. Daarom steunen wij, Fractie van de Europese Volkspartij, de gezamenlijke ontwerpresolutie. Wij hopen dat ze een positief signaal is en dat ze, in tegenstelling tot de problemen in verband met de heer Öcalan, de betrekkingen tussen Europa en Turkije niet verder zal verzuren.

Ephremidis (GUE/NGL). -
Mijnheer de Voorzitter, het geval Akin Birdal is een veroordeling van de Turkse rechtbanken voor staatsveiligheid. Deze rechtbanken, mijnheer de commissaris, worden in het verslag van de Commissie - waarschijnlijk niet zonder uw toedoen, want u volgt de ontwikkelingen in Turkije op de voet - als van nature onbekwaam genoemd om beklaagden een eerlijk proces te kunnen garanderen. Akin Birdal is door een dergelijke rechtbank veroordeeld. Ten tweede heeft hij geen enkele mogelijkheid om in beroep te gaan bij een hogere gerechtelijke instantie. Daarom is dit vonnis onherroepelijk. Akin Birdal zal voor de rest van zijn leven de gevolgen van deze veroordeling moeten ondergaan, hetgeen onder meer betekent dat hij niet naar het buitenland kan gaan voor medische hulp. Aldus bereikt men dat wat men met de aanslag op zijn leven niet heeft kunnen bereiken: hij zal wegkwijnen. Er is maar één oplossing: gratie door president Demirel en maar één mogelijkheid: druk door de Commissie opdat president Demirel deze gratie verleent. Dit geval betreft echter niet alleen Akin Birdal, maar de vrijheden van heel het Turkse volk, onze vrijheden. Het probleem Öcalan ligt wat dat betreft niet anders. Wij mogen niet door de knieën gaan voor de druk van Turkije, voor de druk van de Verenigde Staten. Wij mogen niet toestaan dat Öcalan wordt uitgeleverd aan Turkije want daar zal hij de dood vinden, ofwel door executie ofwel door opsluiting in een Turks dwangarbeiderskamp. Beide mannen zijn een symbool van de strijd voor vrede, vrijheid en democratie. Over Akin Birdal wilde ik nog zeggen dat de rechtbank voor staatsveiligheid voor de veroordeling als reden opgaf dat Birdal met name sprak over vrede en vrijheid. Hij is nu in de boeien van deze veroordeling geslagen en u als Commissie bent moreel verantwoordelijk als u niets onderneemt om gratie voor hem te verkrijgen.
Theologische Hogeschool van Chalki

Roubatis
Mijnheer de Voorzitter, ik sta niet meer versteld over bepaalde daden van de Turkse staat en ik vrees dat hetgeen wij vandaag bespreken niet het laatste incident is. Terreur, flagrante schending van mensenrechten en godsdienstvrijheden, arbitraire en ongemotiveerde besluiten en zelfs bomaanslagen: dat zijn de steentjes in het mozaïek van de Turkse tactiek jegens het Oecumenisch Patriarchaat, het religieus centrum van 300 orthodoxe christenen in heel de wereld. De oecumenisch patriarch Bartholomeus, de historische, traditionele leider van de orthodoxe christenen, is altijd zeer gematigd in zijn manier van spreken. Hij zei onlangs: "Wij komen niet van elders, wij zijn hier niet naar overgeplant, wij zijn geen parvenu's. Wij zijn deel van de oorspronkelijke bevolking. Hier zijn wij thuis. Gelijkheid, rechtvaardigheid en godsdienstvrijheid, waar de Turkse justitie over spreekt, bestaat alleen op papier" .
Het is wel duidelijk wat het doel is van de Turkse tactiek. Turkije wil eens en voor altijd afrekenen met de Theologische School van Chalki. Turkije wil eens en voor altijd afrekenen met de christenen in Turkije. Turkije terroriseert deze mensen, deze Turkse burgers die toevallig christenen zijn. Uit het vraagstuk van de Theologische School van Chalki blijkt eens te meer dat Turkije algemeen een probleem heeft met de eerbiediging van de mensenrechten. De Europese Unie kan niet doen alsof haar neus bloedt. Deze onaanvaardbare praktijken van Turkije zijn vanaf de eerste dag door de internationale gemeenschap aan de kaak gesteld en veroordeeld. De Europese Unie en met name commissaris Van den Broek moeten aandringen op bescherming van het Oecumenisch Patriarchaat en de orthodoxe gemeenschap, overeenkomstig het Verdrag van Lausanne. Ook moet de Europese Unie aandringen op de bescherming van het Turkse volk zelf, dat dagelijks slachtoffer wordt van onaanvaardbare praktijken door de Turkse overheid.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten hier een onderscheid maken. Wij mogen Turkije niet beschouwen als een homogeen geheel dat wij alles en nog wat kunnen toeschrijven. Turkije moet inderdaad iets ondernemen. Het besluit om de school te sluiten moet worden ingetrokken. De Turkse regering moet laten zien dat godsdienstvrijheid, een fundamenteel mensenrecht, in Turkije gewaarborgd is. Het Oecumenisch Patriarchaat wil dat het besluit wordt ingetrokken. De Europese Unie moet duidelijk laten zien dat dit een essentiële voorwaarde is om de dialoog met Turkije voort te zetten.
Het gaat om de hoogste onderwijsinstelling van de op Constantinopel gerichte orthodoxen van de gehele wereld. Dit besluit is wegens de in het Verdrag beloofde eerbiediging van de minderheidsrechten onaanvaardbaar. Wij moeten echter weten dat het besluit ook in strijd is met de islamwet, daar ook de profeet Mohammed uitdrukkelijk de eerbiediging van de godsdienstvrijheid vraagt. Daaraan moeten wij onze gesprekspartners herinneren.

Daskalaki
Mijnheer de Voorzitter, het Oecumenisch Patriarchaat en het handjevol Grieken dat is overgebleven, bevinden zich al eeuwenlang in Istanboel. Zij waren daar al voordat de Ottomanen kwamen en voordat de Turkse staat werd gesticht. Zoals de patriarch zelf ook zei - en de heer Roubatis citeerde hem reeds - maken zij deel uit van de autochtone bevolking in dit gebied. Zij horen daar thuis. Zij zijn niet van elders gekomen. Zij zijn geen buitenlanders, geen parvenu's. Turkije heeft echter in de loop der eeuwen geprobeerd de bevolking van Griekse oorsprong stelselmatig en op gewelddadige wijze uit te roeien. De laatste in een lange reeks wandaden is de illegale en ongerechtvaardigde afzetting van de Commissie van Toezicht van de Theologische School van Chalki. Het doel is duidelijk: men wil de hand leggen op het bezit van de school en men wil met name voorkomen dat de school wordt heropend. Dit is helaas slechts een van de vele terreurdaden van een land dat de mensenrechten niet eerbiedigt en zonder enige terughoudendheid alles en iedereen bedreigt. Daar hebben wij het echter vanmorgen al over gehad in het debat over de gebeurtenissen in Italië.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, ik behoor tot degenen die geloven in een modern en progressief Turkije dat vroeg of laat zijn Europese weg zal vinden. Ik heb echter de indruk dat Turkije het zelf niet gelooft. Dit blijkt onder meer uit zijn gedrag jegens het Oecumenisch Patriarchaat in Istanboel en met name jegens de Theologische School van Chalki. Turkije bederft zijn eigen image. Het zou immers moeten inzien dat het Oecumenisch Patriarchaat niet alleen Istanboel, maar ook de Turkse staat als zodanig aanzien en glans verleent.
Turkije heeft de Theologische School van Chalki in feite al gesloten. Nu heeft het ook nog de Commissie van Toezicht naar huis gestuurd. Deze commissie was eigenlijk het enige teken van leven in deze vegeterende school. U weet dat het Amerikaanse Congres herhaaldelijk in het geweer is gekomen voor dit vraagstuk. Eindelijk is nu ook het Europees Parlement overgegaan tot actie en mijns inziens moet, mijnheer de commissaris, de Europese Commissie hetzelfde doen. Ik begrijp heel goed dat Turkije economisch erg belangrijk is. Ik weet hoeveel gewicht handelsvraagstukken en economische overeenkomsten in de schaal leggen. Ondernemers die relaties hebben met Turkije vindt men overal, ook in mijn land en ze hebben gelijk. Handel is echter niet het enige. Wij hebben ook nog zoiets als mensenrechten. Wij hebben een zekere beschaving. Wij respecteren de ander ook indien hij anders is. Daarom mogen deze principes niet alleen op papier staan. Wij moeten van Turkije eisen dat het deze ook respecteert. Deze principes komen weliswaar voor in de Turkse grondwet, maar blijkbaar zijn ze alleen voor het oog, om te laten zien dat de mensenrechten worden gerespecteerd, terwijl zij in feite met voeten worden getreden.
Laten wij derhalve gehoor geven aan de oproep van patriarch Bartholomeus. Hij is een gematigd religieus leider. Laten wij in actie komen. Dit is belangrijk voor onze beschaving en voor de waarden die Europa voorstaat.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, zodra wij deze resolutie met algemene stemmen hebben aangenomen, moeten de Commissie en de andere instellingen onmiddellijk in actie komen. U hebt immers zelf gehoord dat ook Uncle Sam ja heeft gezegd en het Amerikaans Congres in het geweer is gekomen. Wacht u dus niet langer. Doet u hen na, zeker nu zij ook eens iets goeds doen.
Ten tweede moet ik erop wijzen dat de Turkse regering - en ik spreek bewust niet van Turkije want ik maak een onderscheid tussen Turkije, dat wil zeggen het Turkse volk en het reactionaire, fascistische regime dat daar regeert - het patriarchaat zelf ondermijnt, wanneer zij de werking van de theologische school, het operationele orgaan van het patriarchaat, onmogelijk maakt. Ik ben in dat gebied geboren en ik weet dat deze theologische school een morele, culturele en religieuze baken is en vrede nastreeft voor alle volkeren in Klein-Azië.
Komt u derhalve in actie. Houdt eindelijk op met het nemen van halfslachtige maatregelen. Vergeet u even de investeringen, de pijpleidingen, de aardolie en het gas en denkt u eraan dat uw naam Europese Unie is en u democratische instellingen en organisaties hebt.

Lindqvist (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de sluiting van de school van Chalki in Turkije is niet meer dan een schakel in een proces dat al jaren aan de gang is in Turkije. Turkije veroorlooft zich vrijheden die geen enkel ander land in Europa zich veroorlooft. Wij moeten hier uiteraard op reageren, want het is een directe, onaanvaardbare inbreuk op de vrijheid van godsdienst.
Wat op dit moment in Turkije gebeurt, is precies hetzelfde: vervolging van Koerden en oorlog tegen de Koerden sinds 1984. De reacties van de Turkse regering op Italië zijn in feite de zoveelste uiting van de Turkse opstelling.
Wij als vertegenwoordigers van de EU-lidstaten moeten hierop reageren. Nu is er een mogelijkheid om dit te doen, door te eisen dat Turkije zijn verplichtingen krachtens de douane-overeenkomst - wij hebben immers een overeenkomst - nakomt. Wij moeten ons er in de EU uit alle macht voor inspannen, dat deze overeenkomst wordt nageleefd, dat de oorlog tegen de Koerden ophoudt en dat Italië asiel verleent aan Öcalan.
Antisemitisme in Rusland

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, de primitieve, onverantwoordelijke, ja zelfs schofterige bewoordingen van de heer Makasjov stuiten ons tegen de borst en verontrusten ons om meerdere redenen. Het aanzetten tot jodenhaat door de voormalige generaal Makasjov is onderdeel van een goed uitgekiende strategie. Hoewel de economische, sociale en politieke situatie alarmerend is, kunnen sommigen de neiging niet weerstaan opnieuw te streven naar politieke en nationale eenheid door een bepaalde groep mensen zwart te maken, in dit geval de joodse gemeenschap.
Het is in het bijzonder verontrustend dat de Communistische Partij van de Russische Federatie de antisemitische uitlatingen van haar leden niet veroordeelt, dat ze meer belang hecht aan het groepsgevoel en dat ze het nalaat haar verantwoordelijkheid in dergelijke omstandigheden op zich te nemen door in te stemmen met een motie van afkeuring tegen Makasjov. Dit is temeer betreurenswaardig daar er voldoende internationale mechanismen bestaan die Rusland in een dergelijk geval de weg kunnen wijzen. Hoe minder de Doema afstand neemt van dergelijke manipulaties, hoe meer ze zich onttrekt aan de naleving van de principes waarmee ze had ingestemd toen ze lid werd van de Raad van Europa.
We verzoeken de Doema derhalve terug te komen op haar beslissing en een nieuwe motie van wantrouwen te overwegen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik moet de heer Barros Moura verontschuldigen. Namens mijn fractie zou ik nog enkele opmerkingen willen maken. Wat hier jammer genoeg opnieuw is gebeurd, is volgens mij onaanvaardbaar. Antisemitisme is een vorm van racisme die in en buiten Europa al zoveel onheil heeft gesticht dat wij elke antisemitische uitlating scherp moeten veroordelen. Mij verbijstert vooral dat de Doema en de partijgenoten niet het juiste antwoord hebben gevonden. Wij mogen, na de grote ramp die de joodse bevolking in Europa heeft getroffen en na de vele antisemitische handelingen en uitlatingen, ook in Oost-Europa en Rusland, geen antisemitische uitlatingen dulden. Wij moeten die met klem veroordelen en de leden van het Russische parlement verzoeken hun collega's duidelijk te maken dat ook zij geen antisemitische uitlatingen dulden.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, als wij zien wat op dit ogenblik in Rusland gebeurt en horen wat generaal Makasjov allemaal verklaart, krijgen wij koude rillingen. Hier treden opnieuw de ergste communistische reactionaire krachten van het stalinisme naar voren en worden zulke antisemitische verklaringen afgelegd dat alle mensen op wie die in Rusland betrekking hebben, echt bang zijn.
Ik herinner u eraan dat in Rusland nog altijd een zogenaamd autonoom joods gebied bestaat. Het gaat om het gebied waar Stalin destijds veel joden naartoe heeft gestuurd. Het ligt in Oost-Siberië, waar nog altijd een kleine groep van die joden woont. Die voelen zich nu bedreigd en vrezen voor hun leven. Die joden zijn maar enkele van de vele joden in Rusland. Wij mogen niet zwijgen. Wij hebben in deze eeuw al de afschuwelijkste daden gezien. Zoiets kunnen wij niet aanvaarden of laten gebeuren.
Mijnheer de commissaris, wij hadden het al over de kwestie van de voedselhulp. Wellicht kunnen wij dit thema bij elk gesprek in Rusland aan de orde stellen.

Van Bladel
Voorzitter, we zijn de actualiteit begonnen met de dramatische voedselsituatie in Rusland, we eindigen met een tragisch aspect van het geestelijk leven: het antisemitisme. Het treft mij werkelijk diep dat na eeuwenlange pogroms en onmogelijk leven in de stettels, de Doema, onze collega's, niet bereid zijn zich tegen gewelddadige vormen van antisemitisme uit te spreken. Voor Russische politici van Joodse oorsprong is het moeilijk carrière te maken met behoud van authentiek joodse namen. Vandaar dat eerst onlangs bekend werd dat de huidige Russische premier om deze reden dan ook de naam Primakov aannam. Sinds mei worden rabbijnen en jeshiwa -studenten in elkaar geslagen en brandbommen in synagogen gegooid. Als Parlement moeten we er bij de Doema op blijven aandringen zich in te spannen voor bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en wettelijke instrumenten hiertegen toe te passen. Maar Voorzitter, ook binnen de Europese Unie zijn de rechtsmaatregelen tegen politieke partijen met dergelijke opvattingen weinig effectief. Financiële en vrijheidsstraffen helpen niet, een partij met racistische opvattingen verbieden, leidt uitsluitend tot het oprichten van een nieuwe partij onder een andere naam. Een goed rechtsmiddel is mijns inziens het afnemen van het passief kiesrecht. Ook in mijn land bestaat die rechtsmaatregel niet maar de Franse rechter heeft het wel degelijk begrepen. Ontnemen van het passief kiesrecht voor xenofobe partijen moet worden bevorderd; en bij de Doema, Voorzitter, commissaris, blijven aandringen op stelling 9 tegen het antisemitisme in Rusland.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, iedereen moet de waardigheid van de anderen erkennen. Dat geldt niet alleen als het goed gaat, maar ook als het economisch slecht gaat. Antisemitisme herinnert ons aan de zwartste bladzijden van de geschiedenis van ons continent en aan tijden toen de waardigheid van talloze mensen met voeten werd getreden. Onze generatie heeft dan ook de gemeenschappelijke taak het antisemitisme in de kiem te smoren. Dat geldt voor onze landen, maar ook voor onze partners. Daarom vragen wij dat de Doema meer aandacht aan de kwestie schenkt en elke uitlating veroordeelt die de waardigheid van de joden in Rusland aantast. Het laaghartige populisme van enkele politici is immers een hart onder de riem van de extreem-nationalistische groepen in Rusland. Dat brengt de democratie in het land in gevaar.
Mijnheer Van den Broek, wij weten dat de grassroot organisaties in Moskou hieraan iets proberen te doen. Kunnen wij die groepen niet het geld geven dat u in het kader van TACIS-democratie niet heeft kunnen besteden? Kunt u dat niet aan die groepen geven, in overeenstemming met wat wij dinsdag hebben gevraagd?

Blot
Mijnheer de Voorzitter, ik veroordeel het antisemitisme, uit welke hoek het ook komt. Maar toen ik uw ontwerpresolutie las, waarin een vijandige houding jegens de Doema wordt aangenomen, was ik oprecht gechoqueerd. Moeten we ten koste van alles de gehele wereld de les lezen? Ik ben temeer geërgerd daar er in de tekst van de ontwerpresolutie sporen van racisme tegen het Russische of Slavische volk te vinden zijn. Ik vind dat geheel onaanvaardbaar. Moet ik hier in herinnering brengen dat het Slavische volk het eerste slachtoffer was van de Tweede Wereldoorlog en dat er in de strijd tegen het Duitse leger onder de Russen meer doden zijn gevallen dan onder welke etnische groep dan ook? Moet ik u eraan herinneren dat de patriarch van Moskou en van het hele Russische volk onlangs tot twee maal toe het antisemitisme veroordeeld heeft?
Het is ongehoord dat sommige collega's hier de Doema van de Russische staat willen commanderen, zoals bijvoorbeeld in paragraaf 4 van de compromisresolutie gebeurt. Alsof een groep buitenlanders de gekozen afgevaardigden van een volk kan commanderen. De Doema is een soevereine instelling die onafhankelijke besluiten kan nemen, en hoort dat ook te zijn. Wat zou u ervan vinden als de Russische afgevaardigden het Europees Parlement zouden bevelen hoe het zou moeten stemmen? Het is overigens schandalig dat onophoudelijk en stelselmatig het Russische patriottisme en het antisemitisme op een hoop worden gegooid. Alle voorwendselen zijn toegestaan om Rusland, of iedere andere natie die zich tegen de nieuwe imperialistische wereldorde verzet, te verzwakken. Want dit is wat hier gebeurt.
Tenslotte wordt de term antisemitisme op een verkeerde manier gebruikt. Vroeger was duidelijk wat onder een antisemiet werd verstaan: dat was iemand die joden haat. Iedereen is het met me eens dat antisemieten in deze betekenis van het woord moeten worden veroordeeld. Maar vandaag de dag wordt iemand soms een antisemiet genoemd omdat de Israëlische lobby een hekel aan deze persoon heeft. Dit noem ik iemand politiek uitschakelen.
Dergelijke dwalingen komen de vriendschap tussen de volkeren niet ten goede. Evenmin dient het de democratie of de legitieme strijd tegen rassenhaat. Er zal geen vriendschap tussen de volkeren van Europa en Rusland opgebouwd worden als we ons als een stel agressieve farizeeërs opstellen die de Doema en het gehele Russische volk minachten.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de fractie van de Alleanza nazionale schaart zich achter de ontwerpresolutie met betrekking tot het antisemitisch geweld dat in Rusland opnieuw de kop opsteekt. Het ziet er helaas naar uit dat men geen lering heeft getrokken uit de gebeurtenissen in het verleden: het is namelijk niet de eerste keer dat de oorzaak van een nationale crisis wordt toegeschreven aan een zogenaamd joods complot. Het is daarom noodzakelijk dat we de meest stringente maatregelen nemen om deze politieke waanzin te isoleren en alle middelen aanwenden die ons ter beschikking staan om deze opwellingen van haat en discriminatie in de kiem te smoren. En juist daarom is er mij veel aan gelegen uw informatie aan te vullen door erop te wijzen dat diezelfde generaal Makasjov - volgens een gezaghebbend Italiaans dagblad, de Corriere della Sera - "veel waardering heeft geoogst tijdens de 81ste viering van de oktoberrevolutie" .
Wat wil nu het geval? Bij die viering waren ook afvaardigingen van de twee Italiaanse communistische partijen aanwezig: van de Rifondazione comunista en van de Italiaanse Communistische Partij. De eerste maakte deel uit van de meerderheid van de regering-Prodi, de tweede heeft verschillende ministers geleverd voor de regering-D'Alema. En ik geloof niet dat de Italiaanse premier inmiddels om opheldering heeft gevraagd, of dat hij zich heeft gedistantieerd van diegenen die deel uitmaken van zijn regering en tegelijkertijd optrekken met communistische en ultranationalistische elementen die aanzetten tot haat tegen etnische groepen en religieuze stromingen in de samenleving.

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, de debatten in dit Huis over mensenrechten zijn nimmer van opbeurende aard, maar daarom niet minder noodzakelijk. Laat mij trachten in kort bestek te reageren op de onderwerpen die aan de orde zijn gesteld, te beginnen met Algerije.
Het is eenieder duidelijk en ik heb ook geen afwijkende stemmen in dit Huis gehoord, dat voor zover nog wel gesproken kan worden van wellicht enige vooruitgang op het gebied van democratisering en persvrijheid in Algerije, er nog buitengewoon veel te wensen overblijft. Maar het is ook juist daarom dat de Commissie en de Europese Unie al langere tijd belangrijke middelen aanwenden om met name de persvrijheid in Algerije te bevorderen. U weet dat voor de mediterrane landen een betrekkelijk ruim budget beschikbaar is waarvan ook een belangrijk deel in de richting van Algerije wordt aangewend. Het is wat navrant om wanneer wij over die persvrijheid spreken, niet in één adem de onaanvaardbare voortdurende escalatie van geweld in Algerije aan de kaak te stellen, waar nog in de afgelopen weken weer tientallen onschuldige burgers op koelbloedige wijze zijn vermoord. Dat drukt ons nog veel meer met de neus op de feiten hoeveel er in Algerije nog veranderen moet voordat men van een democratische rechtsstaat zou kunnen spreken.
Wij weten hoe complex het is. Wij weten ook dat de Unie tracht om de dialoog met Algerije open te houden, zelfs om te komen tot afsluiting van een associatieakkoord, wat ook de politieke dialoog zou kunnen institutionaliseren, maar wij stuiten wat dat betreft op een betrekkelijk gereserveerde houding van de kant van Algerije.
Ik kan het met veel eens zijn wat er over Joegoslavië en over president Milosevic is gezegd. Ook daar hebben wij veel met elkaar over van gedachten gewisseld. Het is toch niet toevallig dat wij nog steeds een uitvoerige en uitgebreide sanctiepolitiek tegenover Joegoslavië in stand moeten houden. Onze kritiek en onze bezwaren hebben ook te maken met de persvrijheid. De meeste van de media in de Federale Republiek Joegoslavië waar nu ook de druk wordt uitgeoefend, zoals Radio Index of Donas of op Nasa Borba, hebben financiële bijstand van de Gemeenschap ontvangen.
In 1997 werd rond 4 miljoen besteed aan ondersteuning van de onafhankelijke media in Joegoslavië en in 1998 meer dan 5, 6 miljoen van de in totaal 10 miljoen die wij beschikbaar hadden voor het geheel van het voormalige Joegoslavië. Het heeft dus daadwerkelijk alle aandacht.
U begrijpt wanneer wij over Joegoslavië spreken dat wij op dit moment ook alle accenten leggen in de richting van bijdragen die een oplossing voor het acute probleem Kosovo kunnen bevorderen, maar dat wil niet zeggen dat wij aan andere democratiserings- en democratieaspecten ten aanzien van de Republiek Joegoslavië minder aandacht zouden besteden. Maar ook op dat punt moet ik zeggen geeft de heer Milosevic ons niet geregeld reden tot veel optimisme.
Ik ben het eens met al datgene wat is gezegd over het Internationale Strafhof. De Commissie is uiteraard ook verheugd over de succesvolle afsluiting van de Conferentie waarbij dit Hof werd ingesteld. Hoewel niet met alle wensen volledig rekening kon worden gehouden, vormen de statuten voor dit Hof de basis voor een doeltreffend en geloofwaardig Hof zodat de meest afschuwelijke misdrijven tegen de menselijkheid niet langer straffeloos behoeven te blijven en potentiële misdadigers, en dat is zeker niet minder belangrijk, ook worden ontmoedigd. Wij spreken dan ook de hoop uit dat het vereiste aantal van 60 ratificaties spoedig bereikt zal worden.
Over Turkije hebben wij ook zo vaak van gedachten gewisseld als het gaat over de politiek en met name over de mensenrechtensituatie in dat land. Ook delen wij de bezorgdheid van het Europees Parlement over de veroordeling van Akir Birdal en over het recente ontslag van de directie van de Theologische Hogeschool van Chalki. Al degenen die reeds kennis hebben kunnen nemen van onze voortgangsrapportage over de politieke situatie in Turkije zullen daarin die zorg ook duidelijk zien uitgedrukt.
Ik heb nog zeer onlangs contact gehad met de minister van Buitenlandse Zaken van Turkije en heb gezegd: zie daar, u heeft aan de Europese Unie gevraagd om u te willen beoordelen aan de hand van de criteria van Kopenhagen, als toekomstig lid van de Europese Unie. Wat dat betreft: noblesse oblige , zie daar wat de politieke toetsing ons leert. Laten wij toch vooral ook de politieke dialoog intensiveren om te trachten in deze, vaak onaanvaardbare, situaties verbetering te brengen. Wat ik hier heb genoemd vormt daar een onderdeel van.
Tot slot ben ik het volledig eens met alles wat gezegd is over het hier en daar weer de kop opstekend antisemitisme in Rusland. Ontoelaatbaar en onaanvaardbaar zijn de enige bewoordingen die daarbij passen. Het is helaas niet de eerste keer in de Russische geschiedenis dat wordt getracht om leden van de joodse bevolking als zondebok van een crisissituatie aan te wijzen. Tegen die achtergrond zijn dan ook die antisemitistische uitspraken van een lid van de Doema, behorende tot de communistische partij, des te meer ontoelaatbaar, vooral nu ook diezelfde leden van de communistische partij hebben verhinderd dat de immuniteit van het desbetreffende lid kon worden opgeheven.
Er staat gelukkig ook iets tegenover en dat is dat een aantal prominente figuren, waaronder de burgemeester van Moskou, Loesjkov, zich van deze uitlating hebben gedistantieerd en zo ook een aantal vooraanstaande organisaties in Rusland. Het is eveneens bemoedigend, en laten wij ook die positieve kant zeker in aanmerking nemen, dat de Russische Openbare Aanklager gemeld heeft de kwestie te gaan onderzoeken en dat het voorval onderwerp is van bespreking binnen de Russische Veiligheidsraad.
Tenslotte zal ook de Doema naar alle waarschijnlijkheid volgende week op deze kwestie terugkomen en ik zou mij zo kunnen voorstellen dat ook vanuit het Europees Parlement, dat toch intensieve contacten onderhoudt met leden van de Doema in het kader van de parlementaire samenwerkingsraad onder het partnerschapsakkoord dat de Unie met Rusland heeft, hun collega's hierover ondervragen en hun zorg overbrengen, zoals wij dat ook zullen doen in onze geregelde contacten met de Russische regering.
Dank u zeer, Voorzitter, dat was wat ik over deze dossiers te melden heb.

De Voorzitter
Mijnheer Van den Broek, ik dank u.
Mijnheer Swoboda, heeft u nog een vraag?

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, ik heb de heer Van den Broek de concrete vraag gesteld of hij alles in het werk wil stellen opdat het voor de Servische pers en media beschikbaar gestelde geld ook spoedig wordt uitbetaald. Anders zullen sommige media niet alleen wegens Milosevic hun deuren moeten sluiten, maar ook omdat ons geld te laat komt. Mijnheer Van den Broek, kunt u die vraag kort beantwoorden?

Van den Broek
Voorzitter, ik kan de heer Swoboda geruststellen want de klacht is mij bekend en ik heb daar aandacht voor gevraagd binnen de diensten en voor zover dat binnen de procedures kan, wordt dat versneld.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het hebben over de stemming die meteen plaatsvindt. Vandaag is alweer iets gebeurd wat ik maanden geleden al heb gehekeld: de gezamenlijke ontwerpresoluties zijn wel in alle talen beschikbaar, maar niet de oorspronkelijke teksten. U weet hoe vaak gezamenlijke ontwerpresoluties worden verworpen en wij vervolgens over de oorspronkelijke teksten moeten stemmen. Volgens artikel 102, lid 1, is dat echter onmogelijk, omdat die teksten niet in alle talen beschikbaar zijn. Sedert mijn laatste opmerking werd dat dan ook geregeld. Vandaag beschikken wij alweer niet over de oorspronkelijke teksten in alle talen. Ik verzoek u ervoor te zorgen dat dit volgende keer wel het geval is.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, ik heb begrip voor uw kritiek, maar u moet goed weten dat het om reusachtig veel vertaalwerk gaat. Ik zal dit nogmaals aan het Bureau voorleggen, maar daarover is eigenlijk al een besluit genomen.
Mijnheer Roubatis, hebt u nog een vraag voor de heer Van den Broek?

Roubatis
Mevrouw de Voorzitter, tijdens het vorige debat hebben alle sprekers commissaris Van den Broek verzocht iets concreets te ondernemen in verband met de sluiting van de Theologische School van Chalki. Commissaris Van den Broek heeft echter niet gezegd wat hij zal doen, welke concrete actie hij bij de Turkse autoriteiten zal ondernemen om deze school in staat te stellen naar behoren te functioneren.

Van den Broek
Voorzitter, ik zeg u toe dat ik in het eerstvolgende contact met Turkije aandacht voor deze zaak zal vragen en ook de gevoelens van de Commissie, die overeenstemmen met die van het Parlement, zal overbrengen.

De Voorzitter
Mijnheer Van den Broek, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt meteen plaats.

De Voorzitter
Wij gaan nu over tot de stemming.

Stemming
Andersson, Lööw en Sandberg-Fries
Wij willen met deze stemverklaring benadrukken dat het van belang is dat octrooiaanvragen en de verdere afwikkeling van de procedures in de talen van alle lidstaten kunnen geschieden. Wij vinden dat een andere regeling schadelijk zou zijn voor de ontwikkeling van het bedrijfsleven en voor het ontstaan van innovatieve activiteiten in de Europese Unie. Wij juichen het toe dat het verslag op bevredigende wijze aandacht besteedt aan de kwestie van de procedure-afwikkeling en aan de taalkwestie.

Bonde, Krarup en Sandbæk
Het Europese octrooistelsel is gebaseerd op de Overeenkomst van München uit 1973, die op intergouvernementele basis is gesloten. Octrooien die op basis van deze overeenkomst worden verleend, gelden voor alle landen die de overeenkomst bekrachtigd hebben, met andere woorden alle EU-lidstaten en een aantal andere landen. De overeenkomst maakt het mogelijk een octrooi in meer dan één land te beschermen via een gecentraliseerde procedure, die door het Europees Octrooibureau beheerd wordt. Octrooien die via deze procedure verleend worden vallen onder het nationale recht van de lidstaten.
Later heeft men het geprobeerd met twee andere overeenkomsten inzake octrooien, namelijk de Overeenkomst van Luxemburg in 1975 en de Overeenkomst over Gemeenschapsoctrooien van 1989 als aanvulling daarop. Beide instrumenten zijn nog steeds niet in werking getreden. Nu zijn er dus plannen om nog een Gemeenschapsoctrooi te creëren, dat overal in de EU geldig zou zijn. Alleen de nationale rechtbanken zouden bevoegd zijn om uitspraak te doen over klachten wegens inbreuken op Gemeenschapsoctrooien en het Europese Gerecht van Eerste Aanleg zou dienst doen als instantie voor hoger beroep.
Wij zijn van oordeel dat de invoering van een Gemeenschapsoctrooi totaal overbodig is. Als we 23 jaar geleden al eens geprobeerd hebben een overeenkomst over Gemeenschapsoctrooien tot stand te brengen die nog steeds niet in werking is getreden, waarom dan nog eens dezelfde flater begaan? Bovendien zal een Gemeenschapsoctrooi voor minder landen gelden dan een octrooi dat op basis van de Overeenkomst van München is verleend. Wij staan volledig achter de vaststelling van het verslag dat "de huidige combinatie van de Europese octrooiovereenkomst en de nationale octrooistelsels... een goed functionerend octrooistelsel binnen de EG vertegenwoordigt" .

Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Het voorstel inzake de oprichting van een communautair octrooistelsel is een voorbeeld van onnodige regelgeving en dubbele administratie op EU-niveau. Zoals duidelijk wordt gemaakt in overweging E van het verslag, functioneren de huidige internationale en nationale octrooiregelingen in Europa goed. Wij hebben daarom tegen het verslag gestemd.

Lindqvist (ELDR)
Er bestaat een in de loop van vele jaren opgebouwd stelsel van Europese octrooien op internationaal niveau. Dat functioneert uitstekend en is gekoppeld aan de belangrijke normalisatiewerkzaamheden. Er is geen reden om met nieuwe stelsels te komen enkel en alleen omdat de octrooien een EU-markering moeten hebben. Elke hervorming moet daarom gebaseerd zijn op de reeds bestaande octrooistelsels en moet deze aanpassen aan de stand van zaken in de moderne industriële wereld.

Theorin en Wibe
In de Zweedse tekst van overweging J wordt gezegd dat "de lidstaten niet hoeven af te zien van hun nationale talen" , waar het gaat om octrooien en octrooirechten. Deze formulering moet worden aangescherpt, zodanig dat men niet moet afzien van zijn taal, en wel om redenen die in dezelfde overweging worden uiteengezet.
Wij moeten verder bekennen dat wij niet de grap kunnen inzien van het aanbrengen van een nieuw niveau in de octrooiprocedure, vooral omdat in paragraaf 6 wordt gezegd dat het stelsel van het Gemeenschapsoctrooi naast de nationale octrooien kan bestaan. Onze simpele vraag luidt dan of we niet kunnen volstaan met een nationaal niveau, een Europees niveau en een wereldniveau. Is er werkelijk een communautair niveau nodig?
Verslag-Hoppenstedt (A4-0362/98)
Bébéar
Aan de reputatie van de communautaire luchtvaartindustrie hoeft niet meer getwijfeld te worden. De Europese luchtvaart is tegenwoordig een veelbelovende, scherp concurrerende sector met goed presterende firma's. Zo heeft de in 1970 door Frankrijk en Duitsland opgerichte Airbus Industrie, in haar sector sinds de Aziatische crisis 50 % van de wereldmarkt in handen.
Deze resultaten mogen evenwel de economische realiteit niet verbloemen: op weg naar het volgende millennium verliezen we terrein. De vele nationale ondernemingen die de Unie kent kunnen ieder afzonderlijk niet meer op wereldniveau concurreren met de grote Amerikaanse ondernemingen, die een offensief en hardnekkig beleid voeren. Bovendien nemen de nationale bestellingen van militaire vliegtuigen af en wordt er op de nationale defensie-uitgaven gekort.
Zoals al in het verslag-Hoppenstedt benadrukt wordt, is een herstructurering van deze sector hard nodig. We zullen voor deze oplossing moeten kiezen als we de productie daadwerkelijk willen concentreren, willen samenwerken op het gebied van financiële investeringen en optimaal willen profiteren van de onderzoeksresultaten en van de technologieoverdracht van de militaire naar de civiele sector.
De Europese Unie moet deze sterke impuls snel geven, want er rest haar weinig tijd om deze economische veranderingen te bewerkstelligen.
Wat dit betreft moeten we vandaag de initiatieven nemen die tien jaar geleden in de Verenigde Staten werden genomen: het openbreken van de industriële en militaire structuren en het globaliseren van de activiteiten op defensie- en ruimtegebied. De Europese Unie heeft er dus alle belang bij meer in deze sector te investeren aangezien ze al over een levensvatbaar basispotentieel beschikt.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft veel tijd aan dit vraagstuk besteed, waarbij het werkgelegenheidsaspect niet achterwege werd gelaten. We mogen nooit vergeten dat ruim 700 ondernemingen bijna 370.000 huishoudens in de gehele Europese Unie onderhouden!
Wij kunnen deze werkgelegenheidssector dus niet langzaam laten verdwijnen. Als wij nog een verantwoordelijke rol op het gebied van het buitenlands beleid en de internationale diplomatie willen spelen, kunnen wij evenmin zonder deze industrietak.
Ik schaar mij daarom achter het verslag van mijn collega Hoppenstedt en ben blij met het feit dat de rapporteur de betrokken ondernemingen en de lidstaten vrijlaat in de keuze van de te nemen maatregelen.

Blak, Iversen en Sindal
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Hoppenstedt over de Europese lucht- en ruimtevaartindustrie, omdat deze sector belangrijk is voor de werkgelegenheid in het Europa van de toekomst. In 1997 waren in deze sector niet minder dan 377.510 mensen aan het werk, zonder rekening te houden met het aantal werknemers bij de toeleveranciers.
Het voorstel wil een betere samenwerking op het gebied van onderzoek en ontwikkeling binnen de Europese lucht- en ruimtevaartindustrie. Wij achten deze samenwerking noodzakelijk om de concurrentie met de Amerikaanse industrie aan te kunnen. De Amerikaanse lucht- en ruimtevaartindustrie profiteert namelijk van grote orders van het leger alsook van de knowhow die de particuliere ondernemingen gratis van het leger krijgen.
Het verslag-Hoppenstedt bevat echter ook voorstellen voor de gemeenschappelijke ontwikkeling van militaire vliegtuigen en een herstructurering van de militaire en burgerlijke lucht- en ruimtevaartindustrie om de defensie-industrie te kunnen consolideren. Deze voorstellen zijn strijdig met het Deense standpunt inzake defensie en veiligheidsbeleid. Daarom hebben wij ons van stemming over de paragrafen 6 en 7 onthouden, omdat wij de andere lidstaten niet willen verhinderen stappen in deze richting te zetten.

Holm
Ik vind dat men verschil moet maken tussen enerzijds de activiteiten ten behoeve van civiel onderzoek en van de industrie op lucht- en ruimtevaartgebied, en anderzijds het onderzoek ten behoeve van de militaire sector. De activiteiten van de EU moeten uitsluitend betrekking hebben op civiele vraagstukken, en er is op dit moment geen grondslag in het Verdrag om deze twee soorten onderzoek samen te voegen.
Ik steun de mededeling van de Commissie over de lucht- en ruimtevaartindustrie dus niet. Ik zou het liefst zien dat men deze industriële activiteit beperkte en heldere regels opstelde voor de wijze waarop deze industrie dient te werken. Dat betekent niet dat ik volstrekt tegen onderzoek en industriële activiteit op dit gebied ben, maar ik vind wel dat de relatie tot de militaire activiteit duidelijk moet worden gemaakt.
Ik schaar mij ook niet achter de diepere bedoeling die achter dit verslag zit en die naar voren kwam toen ministers van Defensie in de EU eerder dit jaar een bijeenkomst belegden over de integratie en herstructurering van de defensie-industrie. Het is vooral te betreuren dat de defensie-industrie van Zweden aan deze bijeenkomst deelnam, gezien de Zweedse ongebondenheid en het Zweedse neutraliteitsbeleid.
Ik heb ervoor gekozen de door de V-Fractie ingediende amendementen te steunen, en bij de eindstemming heb ik tegen het verslag als geheel gestemd.

Lindqvist (ELDR)
Het is natuurlijk een goede zaak, de lucht- en ruimtevaartindustrie te steunen. Voor neutrale en ongebonden landen is het echter moeilijk en regelrecht onmogelijk deel te nemen aan activiteiten waarbij de ruimte- en luchtvaartindustrie worden gekoppeld aan de defensie-industrie van de diverse landen en aan het GBVB.

Palm
Noch de EU, noch de lidstaten worden op dit moment militair bedreigd. Om die reden moet men streven naar vermindering van de productie van oorlogsmaterieel, zowel omdat die beslag legt op middelen voor andere belangrijke activiteiten in de lidstaten en tevens, bij export, op belangrijke middelen van de ontwikkelingslanden, waar in de eerste plaats aan de sociale opbouw moet worden gewerkt. Bovendien vormt een continue productie van oorlogsmaterieel op zichzelf al een bedreiging, omdat meer wapens een groter gevaar voor het gebruik ervan opleveren.
Als de toestand in de wereld zich ondanks alles zo ontwikkelt dat de lidstaten democratisch besluiten tot het ontwikkelen van meer oorlogsmaterieel, dan zie ik het niet als een bezwaar dat in dat geval militaire vliegtuigen worden geproduceerd op een min of meer gemonopoliseerde markt, zoals in het verslag wordt aangegeven.
Het is echter uiterst belangrijk dat de Unie en haar lidstaten ernaar streven de luchtvaartindustrie minder sterk afhankelijk te maken van militaire orders. Als dat niet gebeurt, kan de productie haar eigen leven leiden, onafhankelijk van de veiligheidspolitieke situatie.

Titley
Als rapporteur inzake een verwante mededeling van de Commissie omtrent aan de defensiesector gerelateerde industrieën ben ik bijzonder ingenomen met het verslag van de heer Hoppenstedt over de lucht-en ruimtevaartindustrie. Deze twee sectoren van de Europese industrie zijn van zo'n fundamenteel belang voor het toekomstige economische succes van al onze lidstaten dat we bij de besprekingen over dit onderwerp alle nationale en partijpolitieke belangen terzijde moeten schuiven, voor zover dat haalbaar is.
Ik deel de wens die in het verslag wordt uitgesproken voor sterke EU-brede industriële associaties van werkgevers in de lucht-en ruimtevaartsector, niet alleen om de vele en hooggekwalificeerde banen die ze bieden veilig te stellen, maar ook om ervoor te zorgen dat de EU de mogelijkheid behoudt de Amerikanen op dit punt te beconcurreren of juist met hen samen te werken, al naar gelang de omstandigheden. Als we de betrokken bedrijven niet duidelijk het groene licht geven zodat ze de reorganisatie van hun activiteiten hierop kunnen afstemmen, kunnen we het alleen onszelf kwalijk nemen als we straks nog maar één keus overhouden: Amerikaanse vliegtuigen kopen, of helemaal niets.
Het doet me deugd dat Britse bedrijven het inmiddels achterhaalde stereotype beeld van mijn land als een nest van eurosceptici hebben gelogenstraft. Zo spelen de directie en medewerkers van Westland en British Aerospace een vooraanstaande rol in de samenwerking met partners elders in de EU. Ze hebben daar dan ook gedegen zakelijke redenen voor. Deze houding is onvergelijkbaar met het isolationistische dogma van de conservatieven, die eens de spreekbuis van het Britse bedrijfsleven beweerden te zijn.
Zoals aangegeven in het verslag worden er het volgende decennium maar liefst 1500 satellietlanceringen verwacht. Als politici moeten we ervoor zorgen dat onze bedrijven optimaal toegerust zijn om deze contracten te kunnen binnenhalen. We moeten het bedrijfsleven dus niet in bureaucratische regelingen verstrikken juist op het moment dat het een hoge vlucht wil gaan nemen.

Verwaerde
Ik wil allereerst onze rapporteur Hoppenstedt feliciteren met het uitstekende werk dat hij verricht heeft.
De mededeling van de Commissie heeft betrekking op een onderzoek naar de huidige situatie waarin de luchtvaartindustrie zich bevindt. Deze mededeling geeft ons een globaal overzicht van de situatie en gaat niet in op specifieke vraagstukken waarmee een aantal particuliere sectoren uit de Europese luchtvaartindustrie geconfronteerd wordt.
Deze invalshoek is interessant. Sinds de publicatie van deze mededeling heeft de Europese luchtvaartmarkt zich echter ontwikkeld en het verslag van het Parlement heeft de veranderingen die zich tijdens deze ontwikkeling hebben voltrokken, benadrukt. Europa beschikt over een daadwerkelijk potentieel voor de toekomst.
Als we dit potentieel maximaal willen benutten, moeten we gunstige omstandigheden voor de Europese industrie creëren waarbinnen gezamenlijke ondernemingsstrategieën ontwikkeld kunnen worden. Dankzij dergelijke strategieën kan deze hightechsector onder gelijke omstandigheden concurreren met de Amerikaanse industrie, die als voordeel heeft dat ze geen last heeft van versnippering van de markt en die kan rekenen op flinke nationale steun voor onderzoek en ontwikkeling.
Ik sta volkomen achter het standpunt van de rapporteur wat betreft de verklaring van Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk van 9 december 1997 en wat betreft de intentieverklaring van de Duitse, Spaanse, Franse, Italiaanse, Zweedse en Britse ministers van Defensie. De belofte die ze hebben gedaan om de consolidatie van de defensie-industrieën te stimuleren is van groot politiek belang en zorgt voor een positief signaal in de richting van de Europese ondernemers.

Wibe
De ambitie om de inspanningen binnen de lucht- en ruimtevaartindustrie te coördineren is lofwaardig. Ik vind echter dat ze zich niet moet uitstrekken tot de militaire projecten, zoals bijvoorbeeld in paragraaf 6, waar men spreekt over de behoefte aan de ontwikkeling van de volgende generatie militaire vliegtuigen. Ik vind dat men in plaats daarvan met nadruk moet wijzen op het belang van een ontwikkeling van de lucht- en ruimtevaartindustrie zonder enige binding met het militair-industriële complex.

Linser
De FPÖ is het eens met de politieke inhoud en de intentieverklaringen in deze ontwerpresolutie, maar onthoudt zich van stemming omdat de in de resolutie geëiste bijkomende verhoging van de financiële en economische steun in dit gebied onvoldoende gestructureerd is en omdat de efficiëntie ervan niet is gewaarborgd.

Ontheemden (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag van de heer Wiebenga.

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, in aansluiting op wat reeds vele sprekers voor mij hebben gedaan, zou ik in de eerste plaats de heer Wiebenga willen feliciteren met het werk dat hij in de loop van al deze maanden heeft verricht, steeds blijk gevend van efficiëntie en bereidheid. Dit gezegd zijnde, mevrouw de Voorzitter, zou ik een bedenking willen maken bij het betoog van bepaalde collega's die zich op het gevaarlijke terrein van de demagogie begeven en daarmee enkel bereiken dat de door ons verdedigde zaak op de helling komt te staan en ernstige schade ondervindt. Ik heb het dan over het standpunt dat wordt ingenomen door hen - en dat zijn wij allen - die vinden dat voor het probleem betreffende het verlenen van een afdoende bescherming aan al wie daar op een bepaald moment wegens de in zijn land heersende onrust behoefte aan heeft, een passende, doelmatige en weloverwogen oplossing moet worden gezocht. Kortom, een oplossing die deze ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid die wij met de derde pijler aan het opbouwen zijn, waardig is.
Mevrouw de Voorzitter, zij die durven beweren dat in de structuurfondsen of het Cohesiefonds moet worden gesnoeid van de lidstaten die verondersteld worden de desbetreffende maatregelen te dwarsbomen, dragen geenszins bij tot de goede gang van zaken. In de eerste plaats omdat het een oordeel betreft dat slechts op intenties berust en in de tweede plaats omdat het, zelfs wanneer deze landen zouden pleiten voor de toepassing van het unanimiteitsbeginsel bij de besluitvorming, absoluut zinloos zou zijn, zowel vanuit juridisch als vanuit politiek oogpunt, dit soort ongefundeerde oordelen uit te spreken die, zoals ik reeds heb opgemerkt, enkel nadelige gevolgen hebben, met name voor de afhandeling van dit verslag.
Wat de voorstellen van de Commissie betreft, mevrouw de Voorzitter, zou ik mevrouw de commissaris mijn felicitaties willen overmaken. Het zijn twee interessante, evenwichtige voorstellen en ik geloof dat zij uitvoerbaar zijn en dat zij binnen korte tijd resultaat zullen opleveren, dat hoop ik althans.
En nu, mevrouw de Voorzitter, zou ik met uw welnemen willen opkomen voor de leden die erop staan dat de beslissingen terzake unaniem worden genomen en zou ik tevens willen verklaren waarom wij er deze mening op nahouden. Het is geen kwestie van demagogie en het is ook niet zo dat wij tegen de voorgestelde maatregelen gekant zijn. De reden is eenvoudig te zoeken in het feit dat mevrouw Gradin het eerste voorstel op artikel K.3, lid 2, sub b) heeft gebaseerd, hetgeen correct is, aangezien dat het recht is dat momenteel van toepassing is.
Wij mogen echter niet vergeten dat het Verdrag van Amsterdam, dat, hoewel het op dit moment nog niet van kracht is, als een doorslaggevend politiek besluit moet worden beschouwd, voor deze kwestie unanimiteit vereist. Dat mogen wij toch echt niet over het hoofd zien. Ik heb alle begrip voor de houding van mevrouw de commissaris, maar ik duld niet dat wie om unanimiteit verzoekt, verweten wordt niet tot de kern van de zaak te willen doordringen. De voorstanders van de unanimiteit geven met hun houding enkel te kennen dat zij zich bewust zijn van het feit dat de vijftien lidstaten na veel zwoegen in Amsterdam een akkoord hebben bereikt waarin bepaald wordt dat op dit gebied gedurende vijf jaar unanimiteit is vereist. En omdat wij echt wensen dat er in verband hiermee vooruitgang wordt geboekt, dienen wij dit voorstel in, waar wij uiteindelijk niet onderuit zullen kunnen.
Mijn tweede beschouwing heeft een politieke dimensie. Het spreekt voor zich dat de vijftien lidstaten tot een akkoord moeten komen, aangezien dit voorstel slechts in de praktijk kan worden gebracht indien tussen de vijftien lidstaten overeenstemming wordt bereikt. De heer Nassauer heeft het bij het rechte eind. Wanneer een gedeelte van het voorstel overeenkomstig artikel K.3 bij gekwalificeerde meerderheid wordt aangenomen en op een ander gedeelte van het voorstel het unanimiteitsbeginsel wordt toegepast, zal het eindresultaat, zowel vanuit politiek als vanuit juridisch oogpunt, volkomen onevenwichtig en onstabiel zijn.
Mevrouw de Voorzitter, daarom herhaal ik eens te meer wat ik voordien reeds heb gezegd: wij die amendementen vóór de unanimiteit hebben ingediend, willen dat dit voorstel doorgang vindt en willen daarbij realistisch zijn. Op politiek gebied zullen wij samen met onze regeringen alles in het werk stellen om dit voorstel werkelijkheid te doen worden, met dien verstande dat dit slechts mogelijk is indien wij het in Amsterdam bereikte akkoord respecteren, en dat vereist de unanimiteit van de vijftien lidstaten, geen gekwalificeerde meerderheid.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, de sociaal-democraten in het Europees Parlement ondergaan op dit ogenblik een merkwaardige evolutie. Aan de oorsprong daarvan liggen de nieuwe sociaal-democratische regeringen. Ik denk in de eerste plaats aan het nieuwe realisme van New Labour ten aanzien van de asielkwestie, dat jammer genoeg nog niet ver genoeg gaat, en in de tweede plaats aan het werkdocument van de eveneens sociaal-democratische Oostenrijkse minister van Binnenlandse Zaken Schlögl. Nu verklaart de Duitse minister van Binnenlandse Zaken Schily plotseling dat de immigratie en de toestroom van asielzoekers en burgeroorlogsvluchtelingen de draagkracht van Duitsland heeft overschreden. Hij zegt niet eens dat de grens is bereikt, maar dat die is overschreden.
Het is interessant dat te vergelijken met wat de linkerzijde in het Europees Parlement in deze aangelegenheid altijd voorhoudt. Hier zien wij het verschil tussen ideologie en praktijk. De praktijk steunt uiteraard op twee grondslagen. In de eerste plaats zijn dat de indrukwekkende cijfers, die de heer Pirker hier al heeft geciteerd. Ik wil erop wijzen dat Duitsland de laatste tien jaar de helft van alle asielzoekers en op bepaalde ogenblikken tot twee derde van alle burgeroorlogsvluchtelingen heeft opgevangen. Dat is werkelijk een extreme situatie.
Voorts berust de nieuwe houding van een aantal ministers ook op de heersende stemming, waarmee men in de politiek nu eenmaal rekening moet houden. Wij willen vervolgde personen opvangen, beschermen en hun veiligheid bieden. Als ik dat wil, moet dat ook worden geaccepteerd. Dat kan maar als de last van al die mensen over alle lidstaten wordt verdeeld. Met enkele formules zoals die in dit nepvoorstel kunnen wij niet volstaan. De last van al die mensen moet volgens vaste quota worden gespreid.
Mevrouw Gradin, de Beierse minister van Binnenlandse Zaken, Günther Beckstein, heeft u voorgesteld een Europees centraal orgaan op te richten om die quota vast te stellen en toe te wijzen. Zover zijn wij nog lang niet. Wij zouden al blij zijn als wij hier tenminste een eerste stap naar meer Europa kunnen doen. Dit nepvoorstel is evenwel een stap naar minder Europa. Met dit voorstel probeert men immers solidariteit te vermijden en het gebrek aan solidariteit met woorden te verdoezelen. Daarom moeten wij de twee voorstellen verwerpen. Wij menen immers dat het opschrift niet met de inhoud overeenstemt. Ik meen echt dat elke lidstaat op een bepaald ogenblik kan worden overbelast. Ter attentie van de Spaanse en andere collega's merk ik op dat dit niet alleen een probleem voor Duitsland, Oostenrijk, Nederland of enkele andere landen is. Morgen kan in het Middellandse-Zeegebied iets gebeuren waardoor Spanje even hard wordt getroffen en het ook onze solidariteit nodig heeft. Solidariteit is wederkerig en alle lidstaten kunnen in meer of mindere mate op elk ogenblik met het probleem worden geconfronteerd. Daarom moeten wij een instrumentarium voor de verdeling van de lasten creëren voordat de ramp ons overvalt en problemen ontstaan. Daarbij hoort - ik ben ingenomen met wat de heer Pradier daarover heeft gezegd - natuurlijk ook preventie.
Wij mogen niet wachten tot de vluchtelingen in Europa binnenstromen, maar moeten tijdig, zoals voor Kosovo, maatregelen nemen om ook ter plaatse de voorwaarden te scheppen waarin wij die mensen in hun eigen land veiligheid kunnen bieden.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, geachte leden van het Parlement, de Commissie heeft met belangstelling kennis genomen van de twee verslagen van de heer Wiebenga over het gewijzigde voorstel van de Commissie over gemeenschappelijk optreden inzake de tijdelijke bescherming van ontheemden en over het voorstel betreffende een gemeenschappelijk optreden betreffende de solidariteit bij de opvang en het oponthoud van tijdelijke bescherming genietende ontheemden. De reden voor deze initiatieven is het feit dat de onderhandelingen over ons oorspronkelijk voorstel een jaar geleden in de Raad zijn vastgelopen. Er waren verschillende goede ideeën naar voren gebracht, maar het was desondanks duidelijk dat we niet verder zouden komen. Er was een gevaar dat de onderhandelingen in het niets zouden eindigen, en het zag ernaar uit dat het toenmalige Britse voorzitterschap de kwestie geheel terzijde zou schuiven. Wij waren daarom gedwongen iets te doen, en ik was van oordeel dat het niet voldoende was te komen met wat kleine aanpassingen van het oorspronkelijke voorstel. Wat we nodig hadden, dat was enerzijds een herziene tekst over tijdelijke bescherming en dat waren anderzijds nader uitgewerkte ideeën over de wijze waarop men de verantwoordelijkheid voor asielopvang moest verdelen. Op die manier konden wij ook snel rekening houden met de vele uitstekende voorstellen tot verbetering, die tijdens de onderhandelingen waren gedaan. Bovendien konden wij op natuurlijke wijze het voorstel voor een deel aanpassen aan de door het Parlement naar voren gebrachte ideeën.
Zoals de rapporteur heeft kunnen vaststellen, is het voorstel inzake tijdelijke opvang voor een groot deel hetzelfde gebleven. Een fundamentele vraag blijft hoe mensen die tijdelijke bescherming genieten, moeten worden behandeld. Moeten zij kunnen werken, welke sociale en medische zorg moeten ze krijgen, en tot wat voor soort scholing moeten ze toegang krijgen? Volgens mij moet het ambitieniveau hoog zijn, en dat standpunt blijkt ook uit het nieuwe voorstel.
Het tweede deel van het voorstel bestaat uit een mechanisme om besluiten te nemen tot het invoeren of geleidelijk opheffen van tijdelijke bescherming. De bedoeling is betere voorwaarden te scheppen om gemeenschappelijk op te treden bij toekomstige asielcrises in Europa. In dat gedeelte stel ik mij betrekkelijk open op. In het herziene voorstel hebben wij geprobeerd rekening te houden met de verschillende standpunten die tot nu toe naar voren zijn gebracht. Er is uiteraard niet slechts één denkbaar model voor het treffen van de vereiste voorbereidingen.
Mevrouw de Voorzitter, het voorstel inzake de solidariteit bij de opvang en het oponthoud van tijdelijke bescherming genietende ontheemden is grotendeels vernieuwend van aard. Als de kwestie in de Unie aan de orde werd gesteld, strandden de discussies steeds weer op grond van controverses rond de kwestie van de personenverdeling of rond de criteria die moesten worden toegepast om economische steun te verlenen. In ons voorstel hebben wij geprobeerd de gedachte van financiële steun te combineren met de eisen inzake een andere personenverdeling. Voor mij zijn beide aspecten van belang. Het is te betreuren dat het debat zo vaak gaat over óf...óf. Ik vind dat deze twee strategieën heel goed te combineren zijn.
Twee weken geleden kwamen de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie bijeen tijdens een informele vergadering van de Raad in Wenen. Een van de punten die werden bediscussieerd, was het document inzake de strategie rond migratie- en asielvraagstukken, dat door het Oostenrijkse voorzitterschap was gepresenteerd. Inhoudelijk valt daar van alles over te zeggen. Op dit moment is men bezig het document zodanig te herzien dat het ook de standpunten weerspiegelt waar de heer Wiebenga naar vraagt, en die tijdens de vergadering in Wenen naar voren werden gebracht. Het initiatief heeft er in elk geval toe geleid dat wij voor de eerste keer sinds ik commissaris ben geworden, een echte principiële discussie over deze vraagstukken hebben gevoerd, en dat waardeer ik.
Uit het debat in Wenen bleek ook dat alle lidstaten hebben ingezien wat het nieuwe Verdrag inhoudt en dat de verwachtingen inzake concrete resultaten op migratie- en asielgebied zijn gestegen. Verheugend was dat een aantal ministers nadrukkelijk zei dat het noodzakelijk was tot resultaten te komen, zowel op het gebied van tijdelijke bescherming als van de lastenverdeling. Het Oostenrijkse voorzitterschap verwacht tenminste een voortgangsrapport te kunnen indienen bij de formele vergadering van de Raad op 3 en 4 december. Dat laat nogmaals zien dat de samenwerking op dit gebied langzaam verloopt. Voor een terrein dat zo dynamisch is als het asielgebied is dat zorgwekkend.
De laatste tijd hebben wij verscheidene bewijzen gekregen dat de behoefte aan een doelmatiger samenwerking groot is. Ik denk vooral aan het conflict in Kosovo. Het kan ook geen kwaad om er nog eens aan te herinneren dat de Commissie heeft beloofd deze voorstellen om te werken tot richtlijnen wanneer het nieuwe Verdrag van kracht geworden is. Helaas ziet het er echter naar uit dat het nog een lange tijd duurt voordat het Verdrag van Amsterdam in werking treedt. Als ik het goed begrepen heb, is dat niet vóór volgende zomer.
Ik heb daarom tot mijn grote vreugde vastgesteld dat verschillende delegaties bij de informele vergadering van de Raad in Wenen verklaarden dat er nu een overeenkomst moest komen. Bovendien werd verschillende malen benadrukt dat een gemeenschappelijke oplossing op EU-niveau een redelijk niveau van sociale rechten moest inhouden voor degenen die tijdelijke bescherming genieten.
Wij van de Commissie hebben ons uiterste best gedaan om knopen te ontwarren en een begaanbare weg in te slaan. Nu is het de taak van het Voorzitterschap en de lidstaten ervoor te zorgen dat er een overeenkomst wordt gesloten. Ik had gehoopt dat het Parlement mij van ganser harte zou steunen, maar het is duidelijk dat ik hier teleurgesteld vandaan ga.

De Voorzitter
Mevrouw Gradin, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Reisdocument/Luchthaventransitoregeling
De Voorzitter
 Aan de orde is het verslag (A4-0408/98) van de heer Lehne, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over
I.het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden van de Raad inzake een uniform model voor een blad waarop een visum kan worden aangebracht dat door de lidstaten wordt afgegeven aan houders van een reisdocument dat door de lidstaat die het blad opstelt niet wordt erkend of aan personen die geen reisdocument bezitten (10224/98 - C4-0525/98-98/0914 (CNS)), II.het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden van de Raad met betrekking tot de luchthaventransitregeling (10225/98 - C4-0526/98-98/0915(CNS)).
Lehne
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, dit is zeker niet het belangrijkste verslag van deze vergaderweek. Het is dan ook des te opmerkelijker dat ik voor een zo weinig belangrijk verslag over zeven minuten spreektijd beschik terwijl voor andere debatten mijn spreektijd vaak te kort is. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik u gedurende zeven minuten over dit verslag moet onderhouden. Ik zal het dan ook korter maken.
Uit het opschrift, dat onze Voorzitter heeft voorgelezen, blijkt al dat het in werkelijkheid om technische kwesties gaat. Ook die technische kwesties zijn echter niet totaal onbelangrijk als wij zien wat de Raad ons ter goedkeuring voorlegt. Om te beginnen probeert de Raad, wat het deel over het uniforme visumblad betreft, zichzelf, in afwijking van de bepalingen van het Verdrag, in een voor de lidstaten gunstiger rechtspositie te brengen doordat hij het probleem van het modelblad en van de visa onder artikel K.3 van het Verdrag onderbrengt, hoewel daarover eigenlijk een bijzondere bepaling in het Verdrag staat, namelijk in artikel 100 C. Daardoor is dit ook geen gemeenschappelijk optreden, maar zou dit eigenlijk een richtlijn moeten zijn. Dat zeggen wij ook in het standpunt van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken.
Een ander probleem met de voorstellen van de Raad is het feit dat hij zichzelf voor een aantal artikelen in het gemeenschappelijk optreden uitvoerende bevoegdheid toekent. Wij hebben er in ons verslag voor gezorgd dat de Commissie of de lidstaten de uitvoerende bevoegdheid uitoefenen. Wij hebben dat gedaan om de eenvoudige reden dat dit beter is dan dat de Raad, die medewetgever of in dit geval Gemeenschapswetgever is, dat zelf doet en aldus ook de beginselen van de scheiding der machten op de helling zet.
Wat het tweede deel van het verslag over de luchthaventransitvisa betreft, rijst ten dele hetzelfde probleem. Hier is evenwel de juiste rechtsgrondslag gekozen. In werkelijkheid gaat het echter om de harmonisering van technische voorschriften ter bestrijding van de illegale immigratie en om de verbetering van de controles op de luchthavens.
Ik verzoek u de door de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken goedgekeurde verbeteringen goed te keuren en besluit daarmee mijn toelichting bij dit niet zeer belangrijke, maar wellicht ook niet volkomen onbeduidende verslag.

Zimmermann
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wat de uniformiteit van het blad betreft, ben ik het er met de rapporteur over eens dat wij kunnen instemmen met wat de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken heeft goedgekeurd. Aangezien het gaat om een blad dat alleen wordt gebruikt om daarop een visum aan te brengen, is artikel 100 C van het EG-Verdrag de juiste rechtsgrondslag, hoewel de rechtskundigen het daarover niet eens kunnen worden. Wij hebben daarover twee adviezen gevraagd. Om politieke redenen acht ik het noodzakelijk dat wij het uniforme blad op artikel 100 C baseren.
Als Parlement hebben wij altijd gekozen voor een procedure waardoor met een gekwalificeerde meerderheid een besluit kan worden genomen. Met de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam wordt voor bepalingen inzake visa jammer genoeg opnieuw gedurende een periode van vijf jaar eenparigheid vereist en kan pas daarna met gekwalificeerde meerderheid worden beslist. Toch is het duidelijk dat wij de goede richting uitgaan. Op het gebied van visa, asiel, immigratie en andere beleidsvormen in verband met het vrije verkeer van personen zal de Raad binnen afzienbare tijd met gekwalificeerde meerderheid besluiten. Ik meen echter niet dat de Raad na nog eens vijf jaar eenparigheid gemakkelijker met gekwalificeerde meerderheid zal kunnen besluiten dan nu.
Voorts ben ik het er met de rapporteur over eens dat wij de aangelegenheden van Titel IV van het Verdrag van Amsterdam in Europa op eenvormige wijze moeten regelen. De rol van de Europese Commissie moet daarom in elk geval worden versterkt. Dat wil zeggen dat de Commissie, en dus niet de Raad, de technische specificaties voor het blad moet voorstellen en dat zij met de lidstaten over de productieplaatsen moet spreken.
Met betrekking tot het luchthaventransitvisum heeft het Europees Hof van Justitie het Parlement een vrij duidelijk signaal gegeven. De rechtsgrondslag van artikel K.3 voorziet op dit gebied slechts in samenwerking met de lidstaten. Dat is ons al in de commissie duidelijk geworden. Wij willen de positie van de Raad tegenover de lidstaten echter versterken en aldus ook inzake visa en illegale immigratie aan een gemeenschappelijk optreden helpen.
In de commissie hebben wij al de regelingen voor statelozen en erkende vluchtelingen en ook de visumplicht van een gemeenschappelijk besluit in de Raad afhankelijk gemaakt. Wij willen dat ook voor de wijzigingen in de gemeenschappelijke lijst doen. Ik verzoek de afgevaardigden dan ook het amendement tot schrapping van artikel 4 goed te keuren.
Wat de positieve lijsten betreft, biedt artikel 9 elke lidstaat de mogelijkheid om die tijdelijk buiten werking te stellen. Toch meen ik dat wij, daar onze buitengrenzen gemeenschappelijk zijn, ook gemeenschappelijke regelingen voor visa nodig hebben. Daartoe behoren ook de transitvisa. Als die visa in de eerste plaats moeten dienen om de illegale immigratie te bestrijden, is een gezamenlijke aanpak beslist zinvol. Ook het Verdrag van Amsterdam voorziet daarin.
Ik vraag dan ook dat wij op de door het Parlement ingeslagen weg voortgaan en ook artikel 9 schrappen.

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik willen zeggen dat ik het woord voer namens de Fractie van de Partij van de Europese Volkspartij teneinde de rapporteur te feliciteren en mee te delen dat onze fractie zijn aanwijzingen zal opvolgen en zijn verslag in grote lijnen zal steunen.
Ten tweede zou ik een bedenking willen maken bij deze twee voorstellen voor een gemeenschappelijk optreden die, hoewel zij niet echt de kern uitmaken van het beleid van de derde pijler of, meer in het algemeen, van het beleid dat de oprichting van een ruimte van vrijheden, veiligheid en rechtvaardigheid beoogt, toch een bijzonder belangrijke rol spelen aangezien zij de voorloper, de eerste aanzet, de eerste stap zijn die in andere teksten zal worden overgenomen. Waarom kaart ik dit onderwerp aan? Omdat het in wezen betrekking heeft op de interpretatie van teksten, algemene normen en uitzonderingen op restrictieve interpretaties.
Wij beschikken over het arrest van 12 mei jongstleden, waarnaar reeds eerder is verwezen en waarin het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen een strikte, maar naar mijn mening correcte interpretatie van artikel 100 C van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap aanvoert, erop wijzende dat in het desbetreffende Verdrag sprake is van inreisvisa, niet van doorreisvisa. En vermits dit artikel een uitzondering op artikel K.1, 3) vormt, moet het als een op zich staand document worden geïnterpreteerd.
Gezien deze situatie zult u zich afvragen waarom wij er voorstander van zijn dat het andere voorstel - het ontwerp inzake een visummodel voor uitzonderlijke gevallen waarin de reiziger niet in het bezit van een reisdocument is - op artikel 100 C wordt gebaseerd. Welnu, omdat dat de taak van het Parlement is.
Net zoals wij ons bij de zojuist behandelde kwestie moeten aan passen aan hetgeen in het Verdrag van Amsterdam is overeengekomen om de regels van het spel vast te leggen, is het in dit geval de taak van het Parlement zich aan de teksten te houden. En hoewel dit visum voor wie niet in het bezit is van een correct, wettelijk, legitiem reisdocument meer is dan een gewoon visum, is het duidelijk dat het steeds in combinatie met een identiteitsbewijs wordt voorgelegd en dat het bijgevolg dienst doet als visum in de zin van verordening (EG) nr. 1683/95.
Het Parlement moet zich derhalve uitspreken voor een interpretatie van artikel 100 C die iets vooronderstelt wat niet uitdrukkelijk in de tekst wordt gezegd, maar het is gemakkelijk te begrijpen dat het hier een speciaal geval van inreisvisa in het algemeen betreft, zodat het correct is artikel 100 C als rechtsgrondslag toe te passen.
Gelet hierop, mevrouw de Voorzitter, ben ik van mening - ik spreek hier nu enkel uit eigen naam - dat het Parlement coherent moet zijn, in die zin dat het de interpretatie van de juridische teksten tot het uiterste moet doordrijven zonder zich daarbij over te geven aan tot niets leidende intentieverklaringen waarmee alleen maar wordt verkregen dat de ontwerpen op een mislukking uitlopen.

Mohamed Ali
Mevrouw de Voorzitter, wij bestuderen hier vandaag twee door de Raad ingediende ontwerpen van gemeenschappelijke optredens die tot doel hebben een aantal concrete aspecten van de visum- en de luchthaventransitoregeling te harmoniseren. Hoewel het eerder formele aspecten betreft, zoals het uniform model voor een blad waarop een visum kan worden aangebracht, mogen wij niet uit het oog verliezen dat achter deze formele afspraken bepaalde karakteristieken schuilgaan die typerend zijn voor het immigratie- en het asielbeleid in de Europese Unie zoals dat de laatste tijd door de communautaire autoriteiten en de lidstaten wordt ten uitvoer gelegd.
Wat het gemeenschappelijk optreden inzake het uniform visummodel en met name de analyse van de overeenkomstige rechtsgrondslag betreft, delen wij, samen met de rapporteur en de Commissie juridische zaken en rechten van de burger van het Europees Parlement, die zich over de op dit gemeenschappelijk optreden van toepassing zijnde rechtsgrondslag heeft gebogen, de mening dat de Europese Commissie en niet de Raad het initiatief tot dit voorstel had moeten nemen. Het zou een voorstel voor een richtlijn en niet voor een gemeenschappelijk optreden moeten zijn, zodat het zou kunnen worden ingepast in een communautair immigratie- en asielbeleid, zoals bepaald door het Verdrag van Amsterdam, en niet in een beleid dat gebaseerd is op de samenwerking tussen lidstaten.
Bovendien - en ik heb het nu over de inhoud van het voorstel - dient het tot niets in grote trekken een uniform visummodel op Europees niveau uit te werken wanneer de beslissing over de technische uitvoering ervan aan de lidstaten wordt overgelaten. Zo moet het blad ook geldig zijn voor alle landen van de Europese Unie zonder dat daarop ook maar een uitzondering kan worden gemaakt. Dit is beslist geen goed mechanisme om een doeltreffend communautair visumbeleid uit te bouwen.
Los van deze juridisch-politieke kwesties, zou ik erop willen aandringen dat de harmonisatie van deze aspecten van het communautair visumbeleid niet mag leiden tot een toename van de restricties en beperkingen op het gebied van het immigratie- en asielbeleid, die gemakkelijk kunnen worden verdoezeld door de administratieve afhandeling en door de vereisten voor de uitvaardiging van het visum ingewikkelder te maken. Wij kunnen niet aanvaarden dat deze procedure de situatie bemoeilijkt van de vluchtelingen en de asielaanvragers die een onderkomen in een veilig land willen zoeken.
Om kort te gaan, de regelgeving die wordt aangenomen inzake het uniform visummodel en de luchthaventransito moet aansluiten op een daadwerkelijk communautair immigratie- en asielbeleid, waarin de democratische en juridische controle van de verschillende optredens is gewaarborgd en waarin de solidariteit en de eerbiediging van de mensenrechten dienst doen als inspiratiebronnen, dit alles tegen de achtergrond van de bepalingen van het Verdrag van Genève en het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

Lindholm (V.)
Mevrouw de Voorzitter, het visumvraagstuk is een eeuwige bron van discussie en debat in het Parlement. Dat komt onder andere doordat men het nog steeds niet eens is over een oplossing voor dit probleem. Het vraagstuk en het verslag inzake een visum voor de burgers van derde landen blijven op grond van juridische problemen bij de parlementaire commissie liggen. Het Hof heeft het besluit van de Raad over de grijze lijst, dat wil zeggen een lijst van landen van wier burgers men een visum eist, ongeldig verklaard. Desondanks gebruikt men de lijst al vijf jaar, in afwachting van een oplossing. Concreet betekent dat bijvoorbeeld dat Roemeense onderhandelaars een visum moeten hebben om deel te kunnen nemen aan overleg in Brussel, omdat Roemenië op deze lijst staat, die weliswaar ongeldig is verklaard maar in de praktijk gewoon wordt gebruikt. Dat is absurd!
De overkoepelende en belangrijke vraag inzake visumbeleid is dus niet opgelost. Tegelijkertijd moeten wij nu ons standpunt bepalen inzake de indeling en de vormgeving van de visumbladen zelf, de papieren, zodat die uniform en geharmoniseerd zijn. Ik vind dat men de kwestie zo van de verkeerde kant aanpakt. De heer Lehne heeft echter een algemener bedoeling met zijn verslag, namelijk de rechtsgrondslag van de derde pijler en de internationale samenwerking overbrengen naar de eerste pijler en dus naar de supranationaliteit. Daar zijn de Zweden in de V-Fractie tegen, omdat wij de voorkeur geven aan internationale samenwerking, terwijl de overige fractieleden hierover een andere mening hebben.
Ik wil er nogmaals aan herinneren dat men in Scandinavië al 40 jaar kennis en ervaring heeft opgedaan met de Noordse Pasunie en dat men daar, zonder centrale sturing, zonder richtlijnen en zonder harmonisering, een goed functionerende pasunie en een goed visumbeleid langs internationale weg heeft verwezenlijkt. Ik vind het betreurenswaardig dat men daar niet meer belangstelling voor heeft getoond of informatie heeft ingewonnen om daar dan mogelijk op voort te bouwen.
Tenslotte wil ik eraan herinneren dat het Verdrag van Amsterdam feitelijk nog niet van kracht is en dat men er in dit verband dan ook niet naar kan verwijzen.

Buffetaut
Mevrouw de Voorzitter, de heer Lehne heeft zojuist terecht aangegeven dat zijn verslag erg technisch is, maar dat is niet het enige probleem van zijn verslag.
Ik zal beginnen met de technische aspecten van het document. Ik deel de mening van de rapporteur met betrekking tot de rechtsgrondslag niet. Ik denk dat artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie de juiste grondslag vormde. Verder ben ik het niet met hem eens dat de Commissie bij een gemeenschappelijk optreden de rol moet krijgen toebedeeld die aanvankelijk voor de Raad was weggelegd. Achter dit puur technische vraagstuk zit evenwel een institutioneel vraagstuk dat binnenkort ter tafel moet worden gelegd: wat zijn de bevoegdheden van respectievelijk de Raad en de Commissie en wat zouden deze bevoegdheden moeten zijn?
Ik heb het grootste respect voor de Commissie, de commissarissen en hun 15.000 medewerkers. Dat neemt niet weg dat de commissarissen benoemd zijn en dus zeker niet over de benodigde democratische legitimiteit beschikken. De Raad bestaat daarentegen uit regeringsvertegenwoordigers en is daarom vanuit democratisch oogpunt juist wel legitiem. Dat is dus het vraagstuk waarmee we bij de institutionele ontwikkeling van de Europese Unie geconfronteerd worden.
Men wil de klassieke parlementaire verhoudingen die we in de lidstaten kennen kopiëren in de Europese instellingen en de Commissie omvormen tot een pseudo-regering. Maar de Commissie is geen regering aangezien ze de meerderheid niet vertegenwoordigt. De Commissie is een half politieke, half technocratische instelling. Ik kan mijn niet aansluiten bij de heer Lehne of de meerderheid van het Parlement als deze ten koste van alles de bevoegdheden van de Raad ter discussie willen stellen - deze Raad is democratisch gezien immers juist geheel legitiem - en deze bevoegdheden willen overhevelen naar een Commissie die de toekomstige regering zou moeten worden van de toekomstige Europese staat en een hypothetisch Europees volk.
Ik werkelijkheid vind je in Europa verschillende volkeren, tradities en talen. Daarom moeten we er bij de institutionele ontwikkeling van Europa absoluut voor zorgen dat we de politieke bevoegdheden van de Raad vergroten en de nationale parlementen meer bij de werkzaamheden van het Europees Parlement betrekken, waarbij we het Europees Parlement meer bevoegdheden geven. Op dergelijke wijze kan een Europa tot stand worden gebracht dat we daadwerkelijk democratisch kunnen noemen.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de heer Lehne graag willen danken voor zijn waardevolle verslag over de twee ontwerpen voor gemeenschappelijke optredens inzake de luchthaventransitregeling en een model voor een blad waarop een visum kan worden aangebracht. Deze twee voorstellen maken deel uit van een proces dat al eerder is ingezet, en hebben als doel de regels inzake het visumbeleid van de verschillende lidstaten te harmoniseren. Momenteel worden niet alle aspecten van het visumbeleid door artikel 100 C van het huidige Verdrag geregeld. Enkele worden aangenomen uit hoofde van Titel VI. Wanneer het Verdrag van Amsterdam echter van kracht wordt, zullen alle onderdelen van het visumbeleid in de eerste pijler onder Titel IV worden gehergroepeerd.
Ik zou u graag een idee willen geven van de opvattingen van de Commissie omtrent deze twee ontwerpmaatregelen. Ten eerste ligt er een nieuw voorstel van de Raad voor een gemeenschappelijk optreden inzake de luchthaventransitregeling op basis van artikel K.3. Dit voorstel komt voort uit het bestaande voorstel dat in 1996 werd opgesteld. In 1998 heeft het Europese Hof van Justitie bevestigd dat dit optreden valt binnen het toepassingsbereik van artikel K.3. Met dit nieuwe voorstel voor een gemeenschappelijk optreden wordt beoogd twee aanvullende elementen op te nemen. Ten eerste is de gemeenschappelijk lijst van landen uitgebreid met Bangladesh en Pakistan. Ten tweede is het krachtens het voorstel mogelijk houders van paspoorten van bepaalde derde landen, bijvoorbeeld de Verenigde Staten en Zwitserland, te ontheffen van de verplichting een luchthavenvisum aan te vragen.
De Commissie heeft in dit stadium geen specifiek commentaar. Wel zullen we onderzoeken of het mogelijk is een aanvullend voorstel te formuleren zodra het Verdrag van Amsterdam van kracht wordt. We moeten daarbij rekening houden met de integratie van het Akkoord van Schengen in de verworvenheden van de Unie.
Het tweede voorstel van de Raad betreft een gemeenschappelijk optreden voor een modelblad waarop visa kunnen worden aangebracht. Het doel hiervan is een zekere mate van harmonisatie te bewerkstelligen teneinde in twee uitzonderlijke gevallen de veiligheidsnormen te verscherpen. Het ene geval betreft situaties waarin de visumsticker niet kan worden aangebracht omdat het paspoort niet als geldig reisdocument wordt erkend; het andere geval betreft personen die helemaal geen reisdocument kunnen overleggen. De Commissie maakt zich enigszins zorgen over de rechtsbasis waarin men dit voorstel heeft verankerd. Het EG-Verdrag biedt geen duidelijk houvast met betrekking tot situaties waarin dit modelblad aan personen zou moeten worden verstrekt die in het geheel geen reisdocumenten kunnen overleggen. Anderzijds kan worden aangevoerd dat zo'n modelblad integraal onderdeel is van het uniforme visum zelf. In dat geval zou artikel 100 C van het EG-Verdrag wel van toepassing kunnen zijn.
De discussie die binnen de Raad wordt gevoerd zal van doorslaggevende betekenis zijn voor het uiteindelijke standpunt van de Commissie. Mogelijkerwijze wordt de Commissie gevraagd in de Raad een verklaring af te leggen. Bij die gelegenheid zou de Commissie uiteraard de opvattingen van het Europees Parlement aan de Raad overbrengen.

De Voorzitter
Mevrouw Gradin, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 18.55 uur gesloten)

