Realizacja dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (debata)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem w dzisiejszej agendzie jest sprawozdanie pani poseł Carlotti w imieniu Komitetu Rozwoju, dotyczące przedstawienia 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju.
Marie-Arlette Carlotti
sprawozdawczyni. - (FR) Pani przewodnicząca! Pomoc w rozwoju znalazła się w ostatnich dniach na pierwszym miejscu, lecz niestety, z błędnych przyczyn.
W roku 2007 pomoc UE zmniejszyła się po raz pierwszy od roku 2000. To alarmujące przesłanie polityczne, które wysyłamy do krajów i ludów półkuli południowej w momencie, gdy najsłabsze z nich cierpią na kryzys braku żywności.
Parlament popiera Komisję, popiera pana, panie komisarzu, w kwestii powtórzenia zaangażowania UE na szczycie europejskim w Brukseli i trzymania się napiętego planu. W kwestii międzynarodowej solidarności ciąży na nas podwójna odpowiedzialność: po pierwsze, dotrzymanie słowa, a po drugie, zagwarantowanie, iż niesiona przez nas pomoc będzie stanowić namacalną i efektywną kontrybucję na drodze do zwalczenia ubóstwa. Tego dotyczy wcielenie w życie 10. EFR i prawie 22.7 bilionów euro w ciągu najbliższych sześciu lat. To wchodzi w grę w kwestii implementacji 10. EFR. Sądzę, iż UE posiada istotne środki w kwestii radzenia sobie z ubóstwem i budowaniem sprawiedliwszego świata.
Właśnie dlatego niezwykle martwią nas opóźnienia w procesie ratyfikacji. Komisja zgodziła się na kontynuację finansowania przynajmniej przez pewien okres czasu, jednak sytuacja bardzo prędko może stać się nie do zniesienia w przypadku najbardziej potrzebujących krajów afrykańskich.
Naszym priorytetem w 10. EFR jest przestudiowanie analizy demokratycznej, przede wszystkim analizy demokratycznej w wykonaniu Parlamentu Europejskiego, z budżetowaniem EFR - i tym razem mam nadzieję, iż będziemy przestrzegać terminów i zdążymy z przeglądem perspektyw finansowych na 2010 rok - i analizą demokratyczną przeprowadzoną przez parlamenty krajowe ze zwiększonym programem rozwijania umiejętności.
Pragniemy również, aby obszarami priorytetowymi stały się edukacja i zdrowie, uzyskując 20% funduszy EFR. Niemniej jednak planuje się jedynie alokację 6,1% dla tych obszarów i są to jeszcze mniejsze sumy niż dla 9. EFR. Komisja twierdzi, iż dojdziemy do tych 20% poprzez wsparcie z budżetu, i będziemy ją trzymać za słowo.
Sprawozdanie podkreśla również braki w aspekcie płci, co na chwilę obecną nie jest obszarem akcji samym w sobie. Musimy wrócić do tej debaty w porozumieniu z naszymi partnerami z AKP, ich parlamentami oraz społeczeństwem obywatelskim, podczas półrocznego przeglądu w roku 2010.
Jeśli chodzi o wsparcie budżetowe, sądziłam zawsze, że to dobre narzędzie, oczywiście pod warunkiem, że przestrzega się zasad demokracji, dobrego zarządzania oraz koordynacji działań krajów udzielających pomocy. Jako że sądzimy, iż wsparcie budżetowe musi służyć realizacji milenijnych celów rozwoju, zachęcamy Komisję, aby poszła tą drogą ze swoimi kontraktami MCR.
W kwestii nowej rezerwy motywacyjnej zaproponowanej w 10. EFR, oczywiście mówimy "tak” dla "premii” za dobre zarządzanie, ale nie dla profilu rządzenia, co odbijałoby przede wszystkim interesy krajów półkuli północnej. Chciałabym powiedzieć o walce z terroryzmem, imigracji itp.
Będziemy również czujni w kwestii finansowania porozumień o partnerstwie gospodarczym. Również tutaj UE oraz państwa członkowskie złożyły swoje zobowiązanie: dodatkowe 2 mld euro pomocy na handel pomiędzy chwilą obecną a rokiem 2010. Niemniej jednak wydaje się, iż te 2 mld euro wyparowały i że teraz Komisja planuje finansowanie porozumień o partnerstwie gospodarczym ze zintegrowanych programów regionalnych. Koniecznie musi wyjaśnić swoje zamierzenia w tej kwestii, ponieważ fundusze EFR, naszym zdaniem, nie powinny być wykorzystywane jako nagroda za podpisanie porozumienia o partnerstwie gospodarczym.
W raporcie mówimy o wielu innych sprawach, na wspomnienie których nie mamy teraz czasu. Wspomnę tylko jeszcze dwie kwestie. Po pierwsze, Instrument na rzecz pokoju w Afryce. Oczywiście musimy wspierać wysiłki Unii Afrykańskiej w kwestii pokoju i zapobiegania konfliktom na kontynencie, ale uważam, że to narzędzie podlega CFSP, zatem powinno być finansowane z funduszy CFSP.
Jeśli chodzi o współfinansowanie, sprawozdanie to wzywa do stworzenie wstępnego narzędzia, tj. utworzenia "ogólnoafrykańskiego funduszu rozwoju”, założonego wspólnie przez EFR i podobne narzędzie.
To mniej więcej zawartość mojego sprawozdania.
Panie komisarzu Michel! Ostatnio powiedział pan, iż "jesteśmy pierwszym pokoleniem, które może stawić czoła ekstremalnemu ubóstwu i stwierdzić z rzeczywistym przekonaniem: mamy pieniądze, lekarstwa i naukę, aby skończyć z ubóstwem. Pytanie brzmi, czy taka jest nasz wola?” W tej kwestii, panie Michel, ma pan za sobą Parlament.
Louis Michel
komisarz. - (FR) Pani przewodnicząca, pani sprawozdawczyni, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę podziękować i pogratulować tego wspaniałego sprawozdania, które dało mi okazję do wyrażenia mojej opinii w interesujących nas wszystkich kwestiach.
Chciałbym również wyrazić swoje zadowolenie z konwergencji pomiędzy opiniami wyrażanymi przez nasze instytucje, jak pokazuje to obecne sprawozdanie. Jasne jest, iż najważniejszym celem naszych działań jest głównie i przede wszystkim zwalczanie biedy w kontekście milenijnych celów rozwoju.
W tym sensie 10. Europejski Fundusz Rozwoju, który wkrótce zostanie wcielony w życie, jest pierwszą rzeczywistą okazją Unii Europejskiej do wykorzystania zgody europejskiej oraz agendy dotyczącej efektywności pomocy. Po pierwsze, ilość. Budżet wzrósł w sposób znaczący, z 17,9 mld euro w przypadku 9. EFR do 22,6 mld euro dla 10. EFR.
Miło mi również państwa poinformować, że po raz pierwszy w historii EFR, a zatem również po raz pierwszy od początku współpracy europejskiej, Komisja mogła przekazać środki z poprzednich EFR dnia 31 stycznia 2007, nie tracąc ani jednego euro, dzięki klauzuli wprowadzonej przez państwa członkowskie w 9. EDF.
W międzyczasie strategie niemal wszystkich państw dotyczące 10. EFR zostały wypełnione. Jak dotąd 58 dokumentów dotyczących strategii zostało przesłanych do komisji EFR, na 14 czekamy do czerwca, zaś prace nad planami wcielenia ich w życie już trwają.
Jeśli chodzi o ratyfikację przez AKP, 10. EFR mógłby zostać natychmiast rozszerzony i bez żadnego kaca moralnego z przeszłości, podczas gdy jego cykl implementacji mógłby zostać połączony z poprzednim cyklem budżetowym. To tylko pierwszy krok i będę dalej opowiadał się, tak jak państwo, za pełnym budżetowaniem EFR.
Państwa wsparcie jest również dla nas niezbędne, aby w końcu odejść od współpracy z krajami AKP na poziomie międzyrządowym i w pełni ją zintegrować z budżetem unijnym i procedurami współdecydowania.
Budżetowanie zaspokoi również nasze żądania, które w pełni popieram, dotyczące pełnej analizy demokratycznej EFR.
Zgodziliśmy się już na zasadę, iż dokumenty dotyczące strategii powinny być automatycznie przekazywane do Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego. Jednak jak widać, nie jest to wystarczające; poinstruowałem już nasze delegacje, aby przesyłać dokumenty dotyczące strategii do członków parlamentów krajowych oraz angażuję się osobiście w budzenie świadomości w naszych krajach partnerskich, aby zaangażować parlamenty krajowe w monitoring współpracy wspólnotowej. Pierwsze spotkanie z rządem Ghany powinno się odbyć, niemniej jednak, jak państwo wiecie, zmiany na ostatnią chwilę w moim kalendarzu -innymi słowy szczyt SADEC na temat Zimbabwe, z którego właśnie wróciłem - zmusiły mnie do przełożenia go.
Jestem przekonany, iż największą korzyścią ze strategii państwowych opracowanych przez państwa AKP w przygotowywaniu swoich budżetów krajowych na 10. EFR stanowi fakt, iż przyjęły one zarządzanie jako centrum naszych wzajemnych relacji. Dlatego właśnie, gdy alokowane były fundusze 10. EFR, zdecydowaliśmy się na wprowadzenie związanej z zarządzaniem rezerwą motywacyjną wielkości niemal 3 bilionów euro. Nie jest to, jak niektórzy błędnie twierdzą, nowa forma stawiania warunków, lecz nagroda oparta na stosowności, realizmie i ambicji planów zarządzania przygotowanych przez naszych partnerów.
Jeśli chodzi o autonomię i przejrzystość, plany zarządzania dołączane są do dokumentów dotyczących zarządzania, a w związku z tym, wszyscy mają do nich dostęp. Podobnie kryteria takie jak asygnowanie, dostosowanie, efektywność i skoncentrowanie na wynikach zaprowadziły mnie do wzywania do większego wykorzystania wsparcia budżetowego niż w projektach konwencjonalnych.
45% naszej pomocy dla państw AKP będzie pochodzić z budżetów krajowych, jako wsparcie budżetowe dla poszczególnych sektorów oraz jako ogólne wsparcie budżetowe. Chciałbym skorzystać z okazji, aby wyjaśnić niektóre kwestie ze sprawozdania, które jak się wydaje pojawiły się z powodu pewnych nieporozumień.
Raport krytykuje brak finansowania sektorów zdrowia i edukacji. Wiem, to długoletnia kłótnia pomiędzy Parlamentem Europejskim a Komisją. Mogę jedynie powtórzyć, że wykorzenienie biedy i realizacja milenijnych celów rozwoju nie będą możliwe jedynie poprzez udzielanie bezpośredniej pomocy sektorom zdrowia i edukacji. Rzecz jasna, znaczna część ogólnego bądź sektorowego wsparcia budżetowego, gdy zostanie ono przyznane, zostanie wykorzystywane do płacenia pensji, na przykład dla nauczycieli, do budowania klinik zdrowotnych, dla innych służb społecznych. Jestem przekonany, iż co najmniej 20% lub 6% w całości, zostało zakwalifikowane i bezpośrednio wskazane. Oczywiście, reszta będzie pochodzić ze wsparcia bezpośredniego bądź sektorowego, a ja obiecuję spróbować zmierzyć i udowodnić tę pomoc.
Przy okazji, oczywiście nie mamy prawa wybierać sektorów dla naszych partnerów; od nich zależy ten wybór. Wybory są również podejmowane na bazie dwustronnej pomocy. Wiele krajów wybiera na przykład zdrowie albo edukację, ale to dobre pytanie, spróbuję zbadać tę sprawę i przekazać państwu rezultaty.
Na koniec, mają państwo rację, jeśli chodzi o aspekt płci. Będę pierwszy, jeśli chodzi o kwestię uznania roli kobiet w rozwoju i potrzebę promowania tej roli. Niemniej jednak ponownie, jeśli chodzi o sprawę efektywności, Parlament, Rada i Komisja zostały zmuszone do uznania, iż kwestie płci, biorąc pod uwagę ich implikacje, mają wymiar międzydyscyplinarny, a w związku z tym powinny zostać włączone we wszystkie odpowiednie programy wsparcia, najlepiej w ramach konkretnych sektorów.
Kwestia, w której macie państwo moje pełne wsparcie, to finansowanie przez EFR Instrumentu na rzecz pokoju w Afryce; nie da się zaprzeczyć ewidentnym powiązaniom pomiędzy rozwojem a bezpieczeństwem. Niemniej jednak finansowanie akcji pokojowych nie powinno być klasyfikowane jako akcje rozwojowe ani finansowane ze środków rozwojowych.
W związku z tym w większości macie państwo rację. Niestety, wiedzą też państwo, jak to wszystko działa. Myślę, iż jest absolutnie niezbędne jest położenie nacisku, tak jak państwo to robią, na parlamenty krajowe, aby ustrukturyzować i zinstytucjonalizować konsultacje z rządami i zwiększyć rolę społeczeństwa obywatelskiego, budując jednocześnie jego umiejętność i reprezentacyjność, aby mogło stać się nośnikiem rozwoju oraz otwartości demokratycznej.
Dziękuję za to sprawozdanie, które obiecuję dobrze wykorzystać i które bez wątpienia będzie dla mnie stanowić ważne źródło inspiracji.
Romana Jordan Cizelj
w imieniu grupy PPE-DE. - (SL) Wykorzenienie ubóstwa w ramach rozwoju milenijnego to ogromne i wymagające zadanie. Jego częścią są nie tylko zadania ze sfery społecznej, ale również szersze spektrum kwestii, które umożliwiają człowiekowi zrównoważony rozwój. Efektywne wykorzystanie 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju może znacznie przyczynić się do realizacji tego celu.
Zgadzam się ze sprawozdawczynią, iż edukacja i ochrona zdrowia to podstawowe obszary związane z poprawą jakości życia najbiedniejszych populacji. Musimy odpowiednio zwiększyć część funduszy asygnowanych do tych dwóch dziedzin w pomocy rozwojowej Unii Europejskiej, włączając 10. Europejski Fundusz Rozwoju.
Niemniej jednak w momencie takich globalnych wyzwań jak zmiany klimatyczne nie jest to wystarczające. W dniu dzisiejszym, równolegle do wzrostu gospodarczego i wzrostu PKB, rosną również emisje gazów cieplarnianych. Z tego powodu, mimo postępu ekonomicznego w innych obszarach, w innych sferach poziom życia ludności pogarsza się. Kiedy zajmujemy się naszymi politykami rozwoju, powinniśmy zdefiniować, czym jest wysoki poziom życia w ramach zrównoważonego rozwoju. Właśnie dlatego ważne jest, by 10. Europejski Fundusz Rozwoju odzwierciedlał równowagę pomiędzy komponentami ekonomicznymi, społecznymi i środowiskowymi.
Kolejnym obszarem, który chciałbym wspomnieć, jest równość płci. Kobiety w społeczeństwie mają wiele ról, od troski i odpowiedzialności za podstawowe przetrwanie rodziny, do przekazywania wiedzy i wzorców swoim dzieciom. Często jednak kobiety nie mają żadnych przywilejów, możliwości uniezależnienia się i podejmowania własnych decyzji, jak również nie mają równego dostępu do usług. Dlatego sądzę, iż zapewnienie równych szans jest jednym z fundamentalnych, horyzontalnych - horyzontalnych powtarzam - podstaw jakiejkolwiek polityki rozwoju.
Na koniec chciałbym powiedzieć, iż polityka może odnosić sukces tylko wówczas, gdy otrzymuje odpowiednie poparcie od ludności, które odzwierciedla się w demokratycznych i uczciwych wyborach. W przyszłości parlamenty powinny odgrywać o wiele ważniejszą rolę w tworzeniu, kontrolowaniu i wcielaniu w życie polityki rozwoju - nie tylko Parlament Europejski, ale również parlamenty państw członkowskich.
Alain Hutchinson
w imieniu grupy PSE. - (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, pani poseł Carlotti! Na początku chciałbym pogratulować wspaniałej pracy włożonej w przygotowanie tego profesjonalnego sprawozdania.
Oprócz przypomnienia, jak pilną sprawą jest zachęcenie naszych partnerów do ratyfikowania 10. EFR, pragnę dokonać przeglądu niektórych kwestii, które dla nas, socjalistów europejskich, są niezbędne w świetle wyzwań, przed którymi stoją aktualnie mieszkańcy półkuli południowej; wyzwań, które w sposób tragiczny uwydatnione zostały przez kryzys żywnościowy.
Po pierwsze, potrzebujemy zrozumieć lepiej rolnictwo, które stanowi nieadekwatną proporcję Europejskiego Funduszu Rozwoju. Chciałbym przypomnieć, iż 9 z 78 państw w 9. EFR i jedynie 8% alokowane w 10. EFR środków dotyczyło rolnictwa i inicjatyw dotyczących rozwoju wsi.
Inna sprawa to późne zaimplementowanie wzrostu, ogłoszone przez Komisję jako część jej poparcia dla rozwoju rolnictwa w krajach południowych.
Konieczne jest, abyśmy monitorowali spójność naszej polityki i polityki państw członkowskich w świetle priorytetów wyrażonych w 10. EFR, szczególnie jeśli chodzi o wspólną politykę rolną, ponieważ żadna polityka rozwoju nie ma sensu, jeśli jedną ręką przekazujemy to, co zabieramy drugą.
Inną ważną dla nas kwestią jest oczywiście problematyka płci, szczególnie dlatego że jesteśmy świadomi centralnej roli kobiety w rozwoju większości z tych państw.
Na koniec, potrzeba uwolnienia budżetu, jak zostało wspomniane dziś rano podczas debaty, jeśli chodzi o budżetowanie EFR, które do tego momentu uniknął jakiejkolwiek analizy demokratycznej, chociaż chodzi o budżet wynoszący 22,6 mld euro - o czym nam pan przypomniał, panie komisarzu - i który stanowi większość naszych środków przeznaczonych na rozwój. Ten apel skierowany jest bardziej do Rady niż do Komisji, z którą w tej kwestii doszliśmy do porozumienia.
Przykro mi, ale muszę podkreślić to, co powiedziała pani poseł Carlotti na temat niezbędnego monitoringu, tak aby 10. EFR nie został wykorzystany jako dźwignia ani lekarstwo na partnerskie porozumienia gospodarcze. Jasne jest, iż byłby to brak odpowiedzialności.
DanutBudreikaitė
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Europejski Fundusz Rozwoju obchodzi 50. rocznicę istnienia. W tym okresie stał się ważnym środkiem współpracy rozwojowej z państwami AKP, wzmacniając ich rozwój gospodarczy i społeczny. Podczas negocjacji na temat 10. EFR państwa członkowskie zgodziły się, iż Fundusz jest niezwykle ważny oraz zauważyły potrzebę dalszego zachęcania rozwoju państw AKP, w połączeniu ze wzrostem funduszu o 10 mld euro w porównaniu z 9. EFR. Umożliwiłoby to skuteczniejsza walkę z biedą i pozwoliłoby nam dalszą implementację milenijnych celów rozwoju. Chciałabym podkreślić fakt, iż od roku 2008 nowe kraje członkowskie zaczęły partycypować w budżecie 10. EFR. Zapłacą prawie 820 milionów euro. Niemniej jednak, implementacja 10. EFR nawet się jeszcze nie rozpoczęła, głównie z powodu braku ratyfikowania porozumienia z Kotonu przez połowę państw AKP. W związku z tym chciałabym zachęcić państwa AKP do jak najszybszej ratyfikacji zrewidowanego porozumienia z Kotonu.
Przed ratyfikacją aktualnej inicjatywy finansowej miały miejsce dyskusje na temat włączenia EFR do budżetu UE, ponieważ miałoby to rzekomo wzmocnić efektywność jego implementacji. Wciąż czekamy na decyzję w tej kwestii. Chciałabym również zdecydowanie opowiedzieć się za tym, by UE przyznała większą część funduszy EFR na usługi zdrowotne oraz edukację. Od roku 2001 budżet UE zapewnia 20% pomocy na podstawową opiekę zdrowotną oraz edukację i te same cyfry powinny również odnosić się do EFR. W świetle innowacji w ramach EFR chciałbym zaznaczyć, jak ważne jest wspieranie dobrego zarządzania. Chociaż nie jest do końca jasne, jak odbywałoby się to obecnie, popieram włączenie dodatkowych kryteriów -liberalizację rynków, walkę z terroryzmem, zaangażowanie w związku z bronią masowego rażenia oraz przyjmowanie imigrantów. Implementacja tych kryteriów przyczyniłaby się do większej stabilizacji w państwach AKP.
Leopold Józef Rutowicz
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Realizacja programów związanych z dziesiątym Europejskim Funduszem Rozwoju w latach 2008-2013 ma istotne znaczenie humanistyczne i polityczne. Celem ich jest likwidacja ubóstwa i stabilizacja społeczna w krajach i regionach partnerskich w kontekście trwałego rozwoju, zwłaszcza w Afryce. Efektywność tej pomocy ustalonej przez Parlament Europejski, kraje członkowskie i innych darczyńców, określona na wiele miliardów euro, będzie zależna od właściwego wyznaczenia celów, uproszczenia formalnych barier, harmonizacji działań i stałego monitorowania, m.in. przez instytucje europejskie.
Pomoc w sensie gospodarczym powinna być związana z umowami o partnerstwie, powinna zabezpieczać rozwój potrzebnej infrastruktury umożliwiającej powstawanie miejsc pracy w przemyśle wydobywczym, przetwórczym i rolnictwie. Rynkiem zbytu dla produktów powinna być Unia Europejska utrzymująca brak surowców i niektórych wyrobów. Ze środkami powinna iść pomoc logistyczna, zabezpieczająca sprawne ich wykorzystanie.
Mikel Irujo Amezaga
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałbym najpierw pogratulować pani poseł Carlotti wspaniałego sprawozdania i powiedzieć, iż gdy mówimy o wdrażaniu agendy, musimy patrzeć na każdy kraj jako na osobny przypadek, na rzeczywisty koszt, jaki musi ponieść oraz na zarządzanie.
Nie wolno nam zapominać, iż EFR nie wchodzi w ramy ogólnej pomocy finansowej Komisji, a w związku z tym możemy wymagać jasności i poinformowania nas o konkretnych celach, na które pieniądze te zostaną przeznaczone.
23 mld euro na pięć lat i 78 państw nie jest sumą wystarczającą, zatem zgodnie z uzgodnieniami deklaracji paryskiej z 2005 roku do realizacji projektów potrzebne są dwustronne porozumienia, plany i strategie, i kładę nacisk na słowo "dwustronne”.
Na koniec, chociaż wiemy, iż ogólna pomoc finansowa, która przyznawana jest państwom AKP, koncentruje się przede wszystkim na strategiach wykorzenienia ubóstwa, przydałoby się upewnić, iż cel EFR jest taki sam.
Filip Kaczmarek
Pani Przewodnicząca! Okres realizacji dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w latach 2008-2013 przypada na czas szczególnie ważnych wyzwań w europejskiej i światowej agendzie na rzecz rozwoju. Możemy wymienić choćby kilka spośród nich: realizacja nowoprzyjętej wspólnej strategii Unia Europejska-Afryka, realizacja milenijnych celów rozwoju, przewidywana - jak wszyscy pamiętamy - do roku 2015, realizacja nowych umów o partnerstwie gospodarczym EPAs czy przegląd śródokresowy perspektywy finansowej w roku 2009. Stoją zatem przed nami szczególnie trudne wyzwania w kwestii programowania, wprowadzania nowych rozwiązań oraz realizacji dziesiątego EDF-u.
Uważam, że pani sprawozdawca, pani Carlotti, świetnie poradziła sobie z tym zadaniem, właściwie wychwyciła i podsumowała najważniejsze cele i trudne kwestie, które będą wyzwaniem dla implementacji Europejskiego Funduszu Rozwoju. Ja chciałbym zwrócić uwagę na dwie najważniejsze w mojej opinii kwestie.
Dziesiąty Europejski Fundusz Rozwoju przewiduje wydanie prawie 23 miliardów euro przeznaczonych na współpracę z najbiedniejszymi krajami świata. Właściwie wykorzystany EDF może wydatnie przyczynić się do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju. Dlatego zatem absolutnym priorytetem dla naszej europejskiej perspektywy powinien być pierwszy z milenijnych celów rozwojowych, likwidacja skrajnego ubóstwa i głodu. Musimy mieć zatem pewność, że rozporządzenie wykonawcze faktycznie skupia się na realizacji tego celu, dając mu pierwszeństwo wobec innych celów społecznych. Inne cele są ważne, ale powinniśmy ciągle pamiętać o priorytecie dotyczącym likwidacji skrajnego ubóstwa.
Po drugie, w celu zwiększenia spójności, przejrzystości, efektywności europejskiej współpracy na rzecz rozwoju EDF powinien zostać włączony do budżetu Unii Europejskiej. Kwestia budżetyzacji EDF-u powinna być przedyskutowana w czasie rewizji perspektywy finansowej. Zdaję sobie sprawę, że niektóre państwa członkowskie boją się takiego rozwiązania, ale z punktu widzenia Komisji Rozwoju, a prawdopodobnie i całego Parlamentu Europejskiego nie ma wątpliwości, że byłoby to korzystne dla europejskiej polityki rozwojowej.
Zita Pleštinská
(SK) Panie i panowie! Spotkanie z panią prezydent Parlamentu Panafrykańskiego, panią Gertrude Mongella, w Parlamencie Europejskim wywarło na mnie wielkie wrażenie.
Podczas spotkania w Parlamencie Europejskim pani Gertrude Mongella powiedziała, co następuje: "Europa odgrywa w Afryce ważną rolę. Obecność Europy w Afryce ma długą historię, tak pozytywną, jak i negatywną. Europa posiada technologie; Europa ma środki; Europa rozwija wiedzę naukową. Europa może odgrywać ważną rolę. Co więcej, Europa nie może sobie pozwolić na istnienie bez Afryki.”
Sadzę, iż 10. Europejski Fundusz Rozwoju (2008-2013) stanowi ważny instrument wypełniania politycznych zobowiązań przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie w celu zapewnienia pomocy rozwojowej. Dlatego wzywam państwa członkowskie UE i państwa AKP, które jeszcze nie ratyfikowały umowy wewnętrznej i poprawionego porozumienia z Kotonu, aby to uczyniły, w nadziei, że fundusz będzie mógł wejść w życie jak najszybciej.
Louis Michel
Pani przewodnicząca! Będę mówić krótko, gdyż nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale odpowiedziałem na sporą część poruszonych kwestii w moim wstępnym przemówieniu.
Chciałbym wrócić do punktu, który został skrytykowany przez panią poseł Carlotti, a który dotyczy faktu, iż w okresie, w którym stajemy przed tak wieloma wyzwaniami w dziedzinie rozwoju należy stwierdzić, iż nasze państwa członkowskie zmniejszają swoje wsparcie na rozwój. Fakt jest taki, iż stracimy 1 700 000 000 euro - i po raz pierwszy mamy do czynienia z takim spadkiem. To ogromna suma. Proszę sobie wyobrazić, na co mogłaby zostać wydana, na szpitale, lekarzy i nauczycieli w krajach rozwijających się. W związku z tym, pani poseł Carlotti, Rada Europejska proponuje, iż wszystkie państwa członkowskie powinny przynajmniej potwierdzić zobowiązanie, jakie na siebie wzięły, jeśli państwo pamiętają, w roku 2005, i zgodzić się na przygotowanie planu przejściowego pokazującego, jak mogą osiągnąć cel postawiony na rok 2010 i 2015. Wierzę, iż w ten sposób zostaną one przyparte do muru przez przyjęte publicznie zobowiązania.
Druga sprawa, panie Hutchinson, to fakt, iż ma pan rację w kwestii procentów. Chciałbym tylko powiedzieć, iż 9. EFR przekazał na rolnictwo i rozwój terenów wiejskich 650 milionów euro, zaś 10. EFR 1 miliard i 250 milionów. Stanowi to wzrost w cyfrach absolutnych, a nie w procentach, ma pan rację. Po drugie, początkowo cztery kraje wybrały rolnictwo, teraz jest ich 25. Niemniej jednak nie jest to wystarczające ani wystarczająco ambitne, i rzeczywiście musieliśmy bardzo lobbować, aby niektóre państwa zgodziły się na to stanowisko.
W kwestii umów o partnerstwie gospodarczym zawsze rozmawiamy na ten temat, gdziekolwiek się spotykamy. Jakkolwiek teraz jest już późno i dlatego okazuję mniej entuzjazmu w tej kwestii. Mimo tego, chciałbym po prostu potwierdzić coś, co państwu się spodoba. Zawsze mówiłem, że te kraje, które nie podpiszą umowy o partnerstwie gospodarczym, nie zostaną ukarane z finansowego punktu widzenia, oraz że oczywiście te dwie sprawy nie są powiązane. W żadnym razie nie będziemy wykorzystywać budżetu ani jego implementacji jako formy szantażu, aby podpisały umowę o partnerstwie gospodarczym. Zawsze tak mówiliśmy i to się nie zmieni.
Jeśli chodzi o ratyfikację, wydaje mi się, iż pani Budreikaité poruszyła tę kwestię. Dziś wszystkie państwa członkowskie dokonały ratyfikacji. Jest pięć krajów partnerskich, które muszą jeszcze ratyfikować. Mam nadzieję, że stanie się to pod koniec tego miesiąca, tak aby wszystko rozpoczęło się w czerwcu.
Chciałbym ponownie powiedzieć, iż wierzę, że budżetowanie Europejskiego Funduszu Rozwoju bez wątpienia pozwoliłoby nam na większą efektywność, na analizę demokratyczną, na włączenie do tego polityki rozwoju. Moim zdaniem dałoby to większy zasięg dla naszych akcji, większą reakcję na nią, legitymizację oraz wiarygodność. Mam nadzieję, że uda nam się przekonać do tego państwa członkowskie, będące na chwilę obecną w opozycji.
Marie-Arlette Carlotti
sprawozdawczyni. - (FR) Dziękuję wszystkim za tę debatę i za to, że zostali państwo tak długo. Dziękuję, panie komisarzu. Chciałabym powiedzieć, iż w kwestii oficjalnego wsparcia rozwoju ma pan za sobą Parlament. Czytałam pańskie komentarze w prasie; wiem, iż do powiedzenia niektórych rzeczy potrzebna była odwaga.
Niemniej jednak chciałabym powrócić do dwóch punktów. Po pierwsze, rezerwy motywacyjne. Jak państwo wiecie, duża doza niepewności otacza to narzędzie. Proces podejmowania decyzji jest nie do końca jasny. Brak jest analiz czy informacji dla Parlamentu Europejskiego, Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego, parlamentów krajowych i, jak powiedziałam wcześniej, w profilach rządzenia znajdują się pewne kryteria, które sprawiają nam problem. Nie będę się powtarzać, lecz sądzę, iż ta dwuznaczność mogłaby zostać usunięta jedynie przez zewnętrzną kontrolę poza Komisją, analizę przez Parlament Europejski, parlamenty krajowe oraz Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne na temat tego, jak i na jakich warunkach wypłacana jest rezerwa motywacyjna. Sądzę również, iż ta analiza powinna stanowić część implementacji EFR.
Jeśli chodzi o integrację regionalną i umowy o partnerstwie gospodarczym, uważam, iż finansowanie umów o partnerstwie gospodarczym musi stanowić dodatek do finansowania EFR. Słyszałam, co państwo mówili na ten temat. Niemniej jednak potrzebne nam są wyjaśnienia dotyczące podziału funduszy, zintegrowanych programów regionalnych, pomiędzy regionami i pomiędzy krajami AKP. Wierzymy państwu, gdy państwo mówią, iż nie ma nowych uwarunkowań, lecz jest nam potrzebny ten rodzaj zapewnień i precyzji. W każdym razie dziękuję państwu, iż zostaliście państwo tak długo.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w środę o godz. 11.30 rano.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Tokia Saïfi  
na piśmie. - (FR) 10. EFR stanowi ramy długoterminowej współpracy i rozwoju UE z państwami AKP. Wynosi 22,7 mld euro na okres 2008-2013 i jest przeznaczany na pomoc najbiedniejszym i najsłabszym państwom świata. Aby fundusz ten, stanowiący ramię finansowe europejskiej polityki rozwoju, był skuteczny, musimy wyjść poza asymetryczną pomoc państw członkowskich i zintegrować go z budżetem wspólnotowym. Budżetowanie pomocy europejskiej przyniosłoby rzeczywiście pewne korzyści, jako że pomoc państwom AKP podlegałaby tym samym zasadom planowania i zarządzania, jak inne narzędzia działań zewnętrznych UE, wzmacniając w ten sposób spójność, przejrzystość, efektywność oraz demokratyczną kontrolę współpracy w dziedzinie rozwoju. Musimy poradzić sobie z ideą "więzów historycznych” pomiędzy pewnymi państwami członkowskimi oraz państwami i terytoriami zamorskimi, i sprawić, by Afryka i rozwój stały się priorytetem dla UE jako całości. Jeśli UE chce, by polityka ta oraz programy te były efektywne, musi nadal modernizować swoją zewnętrzną pomoc i włączyć EFR do budżetu wspólnotowego od roku 2009.
