Jednominutowe wypowiedzi w znaczących kwestiach politycznych
Przewodniczący
Zgodnie z art. 144 Regulaminu następnym punktem porządku obrad są jednominutowe wystąpienia dotyczące istotnych politycznie kwestii.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! Dziękujemy za pańskie ciepłe słowa o Nicholasie Bethelu. W związku z jego śmiercią dwa tygodnie temu politycy reprezentujący całe spektrum polityczne wyrazili hołd dla jego działalności. Jako że omawiamy kwestię praw człowieka, która jak zawsze jest dla nas bardzo ważna, powinniśmy pamiętać o jego ogromnych wysiłkach. Pamiętamy i jesteśmy dumni z odznaczenia go Medalem Schumana w 2003 r., kiedy to pomimo spustoszeń wywołanych chorobą wygłosił poruszające i sugestywne przemówienie dla członków naszej grupy. Dla wielu ludzi fakt, że był on orędownikiem sprawy, o którą walczyli Nelson Mandela i Andriej Sacharow, nie może zostać zapomniany.
Kilka dni temu Elena Bonner, wdowa po Andrieju Sacharowie, napisała list do rodziny Nicholasa Bethela, w którym przyznała, że bez jego pomocy świat zewnętrzny nie dostrzegłby we właściwym świetle ani sprawy, o którą walczyli Sacharow i wielu innych dysydentów w ówczesnym Związku Radzieckim, ani charakteru represyjnego reżimu.
Jestem dumny, że w imieniu delegacji brytyjskich konserwatystów mogę złożyć wyrazy uznania dla odważnego człowieka. Ci z nas, którzy w czwartek uczestniczyli w jego pogrzebie w Londynie, sami zobaczyli i usłyszeli, jak wielkim poważaniem i uznaniem cieszył się on wśród tak wielu przyjaciół i kolegów zarówno ze świata polityki, jak i spoza niego. W tym czasie łączymy się z jego rodziną w myślach i w modlitwach.
Dla mnie i wielu moich kolegów w tym Parlamencie praca z tak wybitnym i ludzkim człowiekiem była przywilejem.
(Oklaski)
Marianne Mikko
(ET) Panie i panowie! Rosja na różne sposoby zaczęła pokazywać, jak jej zdaniem powinny przebiegać granice Unii Europejskiej.
Od sierpnia w mojej ojczystej Estonii na przejściu granicznym w Narwie ustawiają się niekończące się kolumny samochodów. W najgorszych dniach, by przekroczyć granicę, potrzeba nawet 100 godzin, przy ponad 400 samochodach ciężarowych czekających w kolejce. Sytuacja na granicy pomiędzy Rosją a Łotwą jest jeszcze gorsza.
Kreml zgodził się na przeprowadzenie w Moskwie wstępnych rozmów w tej sprawie w dniu 16 listopada, lecz do tego czasu pozostały jeszcze dwa miesiące.
Pragnę zachęcić Komisję Europejską oraz Radę Europejską do poruszenia tej sprawy znacznie wcześniej, podczas następnego szczytu, który odbędzie się za miesiąc, w dniu 26 października, w Portugalii.
Uważam, że strony będą miały w ten sposób idealną okazję do poprawienia stosunków poprzez skupienie się na kwestiach praktycznych, takich jak bezproblemowe przekraczanie granic.
Swobodny przepływ towarów stanowi jedną z fundamentalnych europejskich wolności. Rosja, która dąży do członkostwa w WTO, nie może pozwolić sobie na takie zachowanie. Poza tym zależy jej także na poparciu Unii.
Marco Pannella
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! W dniu 30 października Altiero Spinelli, obawiając się, że Europa narodów, a nie naród europejski, bardzo szybko podważy reformę Parlamentu Europejskiego z 1984 r., powierzył nam zadanie kontynuowania europejskiej rewolucji. Chciałbym tylko przytoczyć jego słowa wypowiedziane w dniu 31 grudnia: "Parlament Europejski może złożyć wniosek o wotum nieufności wobec Komisji, może doprowadzić do jej samorozwiązania, może odrzucić budżet, może zatwierdzić inny budżet niż ten, który zaproponowała Rada, jednakże Parlament Europejski jest przede wszystkim zobowiązany przekazywać swoje opinie Radzie. Bez tych opinii Rada nie może podejmować decyzji!”; Spinelli, który zorganizował dziesiątki spotkań w tej sprawie w różnych krajach europejskich, na koniec dodał: "Parlament Europejski powinien mieć odwagę walczyć o poparcie dla swych opinii.”
Panie przewodniczący! Aby osiągnąć nową strukturę, nową organizację Europy, od działań parlamentarnych przeszliśmy do działań o charakterze militarnym. Wydaje mi się, że sondaże jasno pokazują opinie Europejczyków w tej kwestii, a także w związku z biurokratyczną Europą narodów, a nie narodem europejskim.
Przewodniczący
Przyjęliśmy do wiadomości pański zapał dla rewolucji, panie pośle Pannella. Jednakże musimy przestrzegać naszego Regulaminu, w którym przewidziane są jednominutowe wystąpienia. A pan mówi już niemal dwie minuty.
Jan Tadeusz Masiel
Panie Przewodniczący! Jedna z katolickich szkół wyższych w Polsce stara się aktualnie o dotacje z Unii Europejskiej. Katolicyzm odegrał w naszej historii i nadal odgrywa szczególną rolę w walce o wolność z komunizmem i ogólnie dla rozwoju demokracji, można go nawet porównać do roli socjalizmu w Hiszpanii za czasów Franco. Polski katolicyzm nigdy nie szkodził społeczności żydowskiej. Tymczasem słyszę, że Żydzi starają się te dotacje zablokować, interweniując u przewodniczącego Komisji Europejskiej. To jest ingerencja w sprawy polskie i polską wrażliwość europejską, narodową i religijną. Unia powinna w tym względzie zaufać samym zainteresowanym Polakom i nie ulegać wpływowym lobby.
Milan Horáček
(DE) Panie przewodniczący! Wczoraj Angela Merkel przyjęła w swej kancelarii Dalajlamę. Chiny, w ramach swojej strategii dążącej do izolacji Dalajlamy z areny międzynarodowej, zwróciły się do kanclerz Merkel z prośbą o nie odbywanie tego spotkania. Pekin wzywał federalny rząd do nie wpuszczenia Dalajlamy do kraju także przy wielu innych okazjach w przeszłości. Ta bezwstydna ingerencja staje się jeszcze poważniejsza, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że w przyszłym roku Chiny zamierzają przyjąć rolę wielkodusznego gospodarza igrzysk olimpijskich. Byliśmy świadkami bezczelnej próby wywierania nacisku nie tylko w stosunku do Tybetańczyków, lecz praw człowieka w ogóle. Dlatego właśnie popieram chińską kandydatkę do tegorocznej nagrody im. Sacharowa. Poważnie zastanawiam się, czego jeszcze możemy spodziewać się w nadchodzącym roku i co jeszcze musi się wydarzyć, aby Europa przestała tak swobodnie zaprzedawać swój system wartości w zamian za interesy gospodarcze. To czyni zachowanie Angeli Merkel jeszcze bardziej zachęcającym!
(Oklaski)
Pedro Guerreiro
(PT) - Chciałbym wykorzystać tę okazję, by wyrazić naszą solidarność z żołnierzami i przewodniczącymi stowarzyszeń reprezentujących członków sił zbrojnych, którzy zostali poddani postępowaniom dyscyplinarnym w związku z ich działalnością w tych stowarzyszeniach, za wykonywanie i poszanowanie praw członków sił zbrojnych w Portugalii, szczególnie w odniesieniu do całego szeregu kwestii socjalnych i zawodowych, które to wspomniane stowarzyszenia starają się wspierać w ramach niezbędnej poprawy godności życia w wojsku.
Na zakończenie pragnę przypomnieć o zaleceniu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w sprawie praw człowieka w siłach zbrojnych z dnia 11 kwietnia 2006 r., w myśl którego członkowie sił zbrojnych są obywatelami w mundurze, którzy muszą mieć prawo do jednakowych podstawowych wolności, w tym także tych określonych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka oraz Europejskiej karcie społecznej, a także do jednakowej ochrony ich praw oraz godności, jak w przypadku każdego innego obywatela.
Bernard Wojciechowski
W sierpniu przewodniczący tego Parlamentu wziął udział w zjeździe niemieckiego ziomkostwa [Landmannschaft]. Jego decyzja, którą udzielił wsparcia tej organizacji, jest przykładem tego, jak przewodniczący nie umie zachować się neutralnie, gdy w grę wchodzą interesy jego kraju, zmierzające do przerobienia historii.
Dzięki takim organizacjom i ich błądzącym zwolennikom, społeczeństwo niemieckie może uwierzyć kłamstwu, że Polska dopuściła się zła przyjmując z rąk Wielkich Mocarstw historycznie polskie ziemie zachodnie nad Odrą i Nysą. Polski polityk napisał kiedyś, że strona anglosaska konferencji poczdamskiej przedłożyła formułę, według której uzyskaliśmy ziemie zachodnie w zamian za utratę ziem na wschodzie. Otóż naród polski odrzucił tę formułę i nie uważa tych ziem za odszkodowanie przyznane przez Rosję w celu zadośćuczynienia za wschodnią połowę naszej ojczyzny. Naród uważa, że ziemie zachodnie są odszkodowaniem za winy i zbrodnie popełnione przez Niemców; odszkodowanie, które nie ma nic wspólnego z Lwowem i Wilnem.
Od przewodniczącego tego Parlamentu, instytucji reprezentującej 27 narodów, oczekuje się obiektywnego zachowania i reprezentowania wspólnych interesów. Jeśli Herr [pan] przewodniczący ma z tym problem - niech raczej milczy. Europa nie potrzebuje ckliwych i moralizujących Chrystusków, którzy mówią o pokoju i współpracy.
Przewodniczący
Panie pośle Wojciechowski! Ponieważ zwrócił się pan osobiście do mnie, pozwolę sobie zaznaczyć, że zasady Unii Europejskiej opierają się o wspólne omawianie problemów, podtrzymywanie dialogu. W moim przemówieniu mówiłem o pojednaniu i nikt w Polsce nie mógłby odnieść się krytycznie do ani jednego zdania mojego przemówienia, ponieważ mówiłem o pojednaniu, a pana poglądy także zostały uwzględnione. Muszę przyznać, że nie rozumiem, jak może pan krytykować podejmowanie rozmowy z ludźmi i dążenia do przekonania. Apeluję, aby wykazał się pan sprawiedliwością i wniósł swój wkład w pojednanie Europy!
(Oklaski)
Martin Schulz
(DE) Panie przewodniczący! Przede wszystkim, co do wniosku regulaminowego jest mi przykro, że odpowiedział pan teraz we własnym imieniu. Rozumiem to, lecz uważam za absolutnie niedopuszczalne, aby przewodniczący tej izby musiał bronić się osobiście przed tak nieuzasadnionym i niestosownym atakiem. Dlatego też pragnę powiedzieć - i mam nadzieję, że mówię tu w imieniu wszystkich rozważnych posłów: zarówno w tym przemówieniu, jak i w innych, wcześniejszych przemówieniach w sposób wybitny zachowywał pan godność Parlamentu oraz z godnością bronił podstawowych wartości Unii Europejskiej pod każdym względem. Pragnę panu za to podziękować, jak również za pana przemówienie w Polsce!
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję panu bardzo, panie pośle Schulz. Usłyszenie takich słów ze strony przewodniczącego dużej grupy jest bez wątpienia poruszające. Serdecznie za to dziękuję!
Petre Popeangă
(RO) Panie przewodniczący! Jak wiadomo, w dniu 27 listopada 2007 r. w Rumunii odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego, pierwsze tego rodzaju wybory w historii naszego kraju.
Wydarzenie o takiej politycznej, społecznej i, jak już wspomniałem, historycznej randze powinno zmobilizować całe społeczeństwo, aby wybory mogły przebiegać w jak najlepszych warunkach. Niestety tak się nie dzieje, gdyż rumuńską sceną polityczną wciąż targają niekończące się spory, co w mojej opinii nie sprzyja atmosferze stabilności, która jest wymagana dla normalnego przebiegu wyborów.
Ponadto jeśli złożony dzisiaj, na dwa miesiące przed wyborami, wniosek o przyznanie wotum nieufności zostanie przyjęty, a jest to prawdopodobne, zważywszy, że powstał on z inicjatywy najliczniejszej partii opozycji, sytuacja polityczna może ulec dalszemu pogorszeniu, powodując przede wszystkim spadek zainteresowania społeczeństwa wyborami do Parlamentu Europejskiego.
W tej sytuacji uważam za odpowiednie, a może nawet i konieczne, by siły polityczne Parlamentu Europejskiego wsparły siły rumuńskie w celu unormowania warunków niezbędnych do przeprowadzenia wyborów.
Joseph Daul
(FR) Panie przewodniczący! Chciałbym jedynie dodać, że właśnie wróciłem z czterodniowej wizyty w Polsce.
Zrobiłem rozeznanie, rozmawiałem z Polakami i z zadowoleniem mogę donieść, że nie spotkałem nikogo, kto wyrażałby się w podobnym tonie, co nasz przedmówca. Uważam, że Polacy są w pełni Europejczykami. Złożyłem również wieniec w obozie Auschwitz-Birkenau: wierzę, że były tam osoby z każdego kraju w Europie i wierzę, że nam wszystkim - łącznie ze mną, a zwłaszcza z panem przewodniczącym - zależy, by coś takiego nigdy więcej się nie powtórzyło!
Zatem cieszę się, mogąc stwierdzić, że to, co przed chwilą usłyszeliśmy, nie było głosem Polski ani zwykłego polskiego obywatela; był to głos niebezpiecznych ludzi, których niebezpieczne rozumowanie mogłoby doprowadzić do przywrócenia czasów obozów koncentracyjnych.
Nie zamierzam tutaj ważyć słów. Nigdy więcej! A przede wszystkim nie dopuszczajmy do wyrażania takiej nienawiści w Parlamencie Europejskim!
(Oklaski)
Vladimír Maňka
(SK) Być może później odbędzie się debata na temat tego, co pragnę powiedzieć. W 2002 r. były premier Węgier Viktor Orbán wystąpił przed Komisją Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego. Oświadczył, że dekrety prezydenta Edvarda Beneša były niezgodne z prawem UE.
Następnie kwestia ta została zbadana przez Komisję Europejską. Wniosek był taki, że Komisja Europejska uznała wydanie dekretów prezydenta Edvarda Beneša za sprawę rozstrzygniętą i zamkniętą. W wyniku nieustających nacisków, by otworzyć te dekrety, w zeszłym tygodniu Rada Narodowa Republiki Słowackiej przyjęła uchwałę w sprawie nienaruszalności dokumentów powojennych. Uchwała, która potępia zasadę winy zbiorowej, została poparta przez członków koalicji oraz partie opozycyjne.
Historii nie da się odwrócić ani zmienić. Sytuacja, do której doszło w wyjątkowych okolicznościach, musi być rozpatrywana w kontekście czasu, w jakim do niej doszło. Podważanie i korygowanie powojennego porządku w Europie nie jest tym, czego oczekuje od nas większość postępowo i konstruktywnie nastawionych Europejczyków. Naszym wspólnym celem jest pokój, współpraca i rozwiązywanie problemów, które dotykają ludzi żyjących tu i teraz.
Markus Ferber
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z chęcią pragnę zwrócić państwa uwagę na uchwałę, która została przyjęta w zeszły czwartek przez słowacki parlament. Uchwała ta nie odzwierciedla europejskiego ducha, nie odzwierciedla ducha pojednania i zrozumienia, lecz w zamian stwierdza, że dekrety, które weszły w życie po drugiej wojnie światowej, dekrety Beneša, są dziś wciąż w pełni obowiązujące. W uzasadnieniu mniejszość węgierską i niemiecką zrównuje się ze zdrajcami i wrogami. Pragnę zaznaczyć, że jako Parlament Europejski - i zwróciłem się już także do przewodniczącego - powinniśmy dać jasny sygnał, że nie jest to duch, który ma nas inspirować w Europie, lecz że powinniśmy wspólnie pracować nad konstrukcją Europy i budowaniem wspólnej przyszłości.
(Oklaski)
Martin Schulz
(DE) Panie przewodniczący! Niechętnie wypowiadam się w tej sprawie, lecz mam prośbę skierowaną do wszystkich zabierających głos posłów, czy to do pana posła Ferbera, czy też do pana posła Maňki, który należy do mojej grupy. Wydarzenia w niektórych państwach członkowskich UE i ich parlamentach mające miejsce na przestrzeni ostatnich tygodni wzbudzają niepokój.
Każdy z obecnych tutaj posłów wie, że nawet jeśli słowacki parlament przyjmie tego rodzaju uchwałę, dekrety Beneša nie mogą już mieć żadnej mocy prawnej. Wchodząc do Unii Europejskiej, każde przystępujące państwo członkowskie zobowiązało się do poszanowania podstawowych wartości, przez co dalsze omawianie problemu poruszonego przez posła Ferbera jest zbędne. A to stawia nas przed pytaniem: w jaki sposób my, jako Parlament Europejski, działamy, aby złagodzić tę sytuację?
Moim zdaniem nie powinniśmy podejmować się interpretacji tekstu - w którym akurat nie znalazłem zwrotów użytych przez pana w przemówieniu - lecz przyjąć inne podejście. Parlament Europejski, zamiast przyczyniać się do zaogniania sytuacji poprzez kontrowersyjne debaty, mógłby zadecydować o przyjęciu innego podejścia i zastosować również w tym przypadku procedury rozwiązywania sporów, którymi posługujemy się w naszej pracy każdego dnia. Pokazałoby to, że po 60 latach od zakończenia wojny misją tego Parlamentu nie jest wskrzeszanie duchów z 1945 r., lecz zaszczepienie ducha współpracy z roku 2007.
Dialog mógłby być jednym ze sposobów, by to osiągnąć, lecz nie musi on odbywać się tutaj, na posiedzeniu plenarnym. Zatem wzywam wszystkich członków mojej grupy, jak również pańskiej i wszystkich innych grup do podjęcia próby załagodzenia sytuacji zamiast jej pogarszania przez wypowiedzi mające na celu wywołanie efektu medialnego, które właśnie za takowe uważam.
Przewodniczący
Teraz nie prowadzimy debaty. Panie pośle Ferber! Nie ma przepisu nakazującego posłom odpowiadać sobie nawzajem.
(Okrzyki)
Markus Ferber
(DE) Panie przewodniczący! Pragnę zwrócić się do posłów o odnotowanie, do czego w istocie odnosi się ten punkt porządku dziennego. Jeśli poseł Schulz odczuwa potrzebę komentowania co drugiego czy trzeciego przemówienia, to jego problem. Lecz jeśli zależy mu na przeprowadzeniu prawdziwej debaty, byłbym wdzięczny, jeśli poparłby wniosek naszej grupy o przeprowadzenie debaty na ten temat w Parlamencie przy najbliższej okazji.
(Wymiana poglądów przy wyłączonych mikrofonach)
Przewodniczący
Mam nadzieję, że uda się tę kwestię rozstrzygnąć polubownie.
Alojz Peterle
(SL) Dziękuję panu bardzo, panie przewodniczący.
W zeszłym tygodniu słoweńskie prowincje poważnie ucierpiały na skutek klęski żywiołowej - najgorszej powodzi od niepamiętnych czasów. Sześć osób zostało zabitych, a straty materialne wstępnie szacuje się na co najmniej 200 milionów euro.
Ludzie zaczęli odbudowę na dotkniętych przez klęskę obszarach. Pomaga im w tym rząd oraz znaczna liczba wolontariuszy, lecz ze względu na tak dużą skalę zniszczeń to zrozumiałe, że liczymy także na solidarność ze strony Unii Europejskiej.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Unia Europejska już poinformowała, że poświęci tej sprawie należytą uwagę pod względem pomocy.
Państwu także dziękuję za uwagę.
István Szent-Iványi
(HU) Panie przewodniczący! W zeszłym tygodniu Rada Narodowa Republiki Słowackiej przyjęła uchwałę potwierdzającą nienaruszalność dekretów Beneša. W oparciu o zasadę winy zbiorowej osoby o pochodzeniu węgierskim i niemieckim zostały pozbawione przez te dekrety swego majątku, możliwości korzystania z praw obywatelskich, a często pozbawiano ich także ich wolności osobistej.
Nawet wówczas było to zachowanie haniebne, lecz jeszcze bardziej haniebne jest to, że w XXI wieku, 60 lat od tych wydarzeń, państwo członkowskie Unii Europejskiej może złożyć taki wniosek i ponownie go zatwierdzić. Oczywiście nie dziwi fakt, że dzieje się to na Słowacji, która obecnie jest w trakcie ratyfikacji uchwały mianującej Hlinkę, przywódcę na wpół faszystowskiego Państwa Słowackiego, ojcem narodu słowackiego. Dzieje się to na Słowacji, gdzie ponadto, jak twierdzi Ján Slota, rzecz w tym, że nie udało im się pozbyć z kraju Węgrów, co stanowi źródło wszystkich ich problemów.
Myślę, że każdy demokrata ma obowiązek - i mówię to z wszelkim szacunkiem należnym także panu posłowi Schulzowi - potępić wszelkie próby wskrzeszenia tych straszliwych i haniebnych wydarzeń sprzed 60 lat. Dziękuję.
Irena Belohorská
(SK) W sierpniu tego roku na Węgrzech utworzono skrajnie prawicową grupę znaną jako "Straż Węgierska”. Celem Straży jest ochrona Węgier przed atakami za strony sąsiadujących krajów, lecz jej członkowie twierdzą, że nigdy nie porzucą swego żądania, aby wszyscy Węgrowie żyli w jednym państwie.
Władze Węgier nie zakwestionowały działalności tej nacjonalistycznej grupy i umożliwiły jej rejestrację, tym samym legalizując jej działalność. Na pierwszym publicznym wystąpieniu grupy pojawił się poseł do parlamentu węgierskiego należący do partii Fidesz. Powstanie tej grupy wzbudza niepokój i obawy u sąsiadujących krajów, przede wszystkim Słowacji, Rumunii oraz Serbii. W świetle coraz bardziej radykalnych poglądów w niektórych kręgach politycznych na Węgrzech słowacki parlament przyjął deklarację w sprawie nienaruszalności dokumentów powojennych zarządzających powojennym porządkiem w Europie.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący! Ta debata po raz kolejny pokazuje, że kraje, które dopiero dołączyły do Unii Europejskiej, powinny wziąć przykład ze starych państw członkowskich pod względem tego, jak narodowi niemieckiemu i francuskiemu udało się dojść do pojednania, jak Włosi i Austriacy porozumieli się w sprawie Południowego Tyrolu, jak Holendrzy i Niemcy, Niemcy i Duńczycy, Niemcy i Belgowie zdołali rozwiązać odwieczne konflikty.
Pragnę przekazać wszystkim tu zgromadzonym, że odpowiedzią na nacjonalizm nie jest jeszcze większy nacjonalizm, lecz jego potępienie, a przede wszystkim potępienie i zwalczenie naszego własnego nacjonalizmu.
Pięćdziesięcioletnia historia Unii Europejskiej to historia pojednania jej narodów i grup etnicznych, historia pokuty i samooceny jej narodów po drugiej wojnie światowej. Być może historyczny gest klękającego w Warszawie Willy'ego Brandta umożliwił narodowi niemieckiemu wyjście z podniesioną głową i ponowne stanie się wspaniałym narodem i szanowanym państwem w Europie. Zwrócenie się do innych narodów czy mniejszości etnicznych o przebaczenie, przyznanie się do naszych błędów i zbrodni z przeszłości nie stanowi i nigdy nie będzie stanowić uszczerbku dla rangi narodu czy też państwa; wręcz przeciwnie - jedynie w ten sposób naród czy też państwo mogą stać się wielkim.
Doskonale wiemy, że pojęcie winy zbiorowej doprowadziło do powszechnej zagłady, eksterminacji i wyniszczenia ludności. Mój przekaz jest taki, że historyczne węgiersko-słowackie pojednanie jest jedynym rozwiązaniem dla mniejszości słowackiej, dla mniejszości węgierskiej na Słowacji, a także dla stosunków pomiędzy Węgrami a Słowacją. Dziękuję za uwagę.
Roberta Alma Anastase
(RO) Panie przewodniczący! W dniu 14 września w prywatnym gabinecie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego złożyłam projekt rezolucji odnoszący się do poszanowania praw językowych społeczności rumuńskich w Europie oraz zachowania języka rumuńskiego w ramach wspierania wielojęzyczności oraz różnorodności kulturowej.
Pod koniec sierpnia bezprecedensowym tego świadectwem była wymiana opinii z członkami grupy Ilaşcu, która odbyła się w Podkomisji Praw Człowieka. Rozmawiali o zamykaniu szkół, gdzie naucza się języka rumuńskiego, oraz o paleniu książek napisanych w języku rumuńskim, które ma miejsce w regionie naddniestrzańskim Republiki Mołdowy. Ponadto do mojego biura parlamentarnego wpłynęło wiele skarg od społeczności rumuńskiej z Valea Timocului w Serbii w związku z odmową prawa do nauki i modlitwy w języku rumuńskim. To samo można powiedzieć o społecznościach rumuńskich w Bułgarii i na Ukrainie.
W obliczu rozpoczynającego się roku 2008, który jest rokiem dialogu międzykulturowego i uwagi poświęconej przez Unię Europejską wspieraniu różnorodności kulturowej, jak również utworzywszy w 2007 r. stanowisko Komisarza ds. wielojęzyczności, sądzę, że nie możemy pozwolić sobie na ignorowanie sytuacji nieustannego naruszania praw językowych społeczności rumuńskich. Musimy wspierać ich ochronę, zarówno w ramach polityki zagranicznej, jak i wewnętrznej polityki Unii Europejskiej, aby znaleźć rozwiązania mające na celu poprawę obecnej sytuacji.
Alexandru-Ioan Morţun
(RO) Panie przewodniczący! Europejska prasa opisała szereg nadużyć, jakich dopuścili się pracodawcy z państw członkowskich Unii Europejskiej wobec pracowników sezonowych bądź zatrudnionych na czas nieokreślony pochodzących z nowo przyjętych krajów, które to nadużycia związane były z poważnym naruszeniem przepisów prawa pracy. Do takich smutnych przypadków może dochodzić, ponieważ osoby pochodzące z nowo przyjętych krajów nie znają swych praw na rynku pracy, odpowiednich przepisów prawnych, a zwłaszcza instytucji odpowiedzialnych za ich ochronę.
Z tej właśnie przyczyny zwracam się do Parlamentu Europejskiego ze stanowczym wnioskiem o pilne utworzenie urzędów, we wszystkich państwach członkowskich, zapewniających bezpłatne porady prawne w zakresie prawa pracy dla pracowników pochodzących z innych państw członkowskich. Ponadto uważam, że aby uregulować takie sytuacje, Komisja powinna także wziąć pod uwagę środki w celu zachęcenia i ułatwienia migracji siły roboczej pomiędzy państwami członkowskimi.
Zdzisław Zbigniew Podkański
Panie Przewodniczący! Stocznia Gdańska dla nas, Polaków, to nie tylko kolebka "Solidarności”, ale także symbol przemian o zasięgu zarówno krajowym, jak i międzynarodowym. To także symbol wolności i partnerstwa.
Obecnie trwa konflikt między zarządem stoczni a Komisją Europejską, która domaga się gwałtownego zmniejszenia mocy produkcyjnej stoczni i zamknięcia dwóch pochylni, bądź też zwrotu pomocy publicznej. Dla publicznej wiadomości podam, że Stocznia Gdańska była beneficjentem, który otrzymał najmniejsze dofinansowanie lecz mimo tego, jako jedyny z nich, uzyskał dodatni wynik finansowy za pierwszą połowę tego roku.
Gdyby stocznia ugięła się i przyjęła te warunki, to praktycznie jest to koniec tego symbolicznego, zasłużonego zakładu pracy. Rada nadzorcza stoczni podjęła decyzję o podwyższeniu kapitału zakładowego o 300 milionów złotych, które zostałyby przeznaczone na dalsze inwestycje. Jest szansa uratowania tego zakładu. Myślę, że uratowanie tego zakładu jest honorem nie tylko Polaków, ale także już i Unii Europejskiej. Dziś razem z załogą zwracam się do panów posłów o złożenie podpisów na oświadczeniu nr 81 w sprawie przyszłości Stoczni Gdańskiej.
I w sprawie formalnej, Panie Przewodniczący! Dwa zdania, jak mogę prosić, skoro jestem przy głosie. Ja mam pytanie, kto panu Schulzowi powierzył funkcję cenzora? Bo robi to niegrzecznie, niekulturalnie, przeszkadza w debacie, wchodzi poza kolejnością. I chcę powiedzieć, że akceptacji na sali w większości na pewno nie ma.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Panie przewodniczący! W zeszłym tygodniu wróciliśmy z Palestyny, gdzie jako członkowie Komisji Rozwoju mieliśmy okazję przyjrzeć się obecnej sytuacji zarówno na Zachodnim Brzegu, jak i w Strefie Gazy.
Sytuacja w Strefie Gazy osiągnęła punkt krytyczny. To, co kiedyś było otwartym więzieniem, dzisiaj przeistoczyło się w obraz tragedii, ponieważ władze izraelskie postanowiły zakazać przywozów. Szpitale, na przykład, mają leki, lecz brakuje im części zamiennych do sprzętu.
Na ulicach piętrzą się śmieci i istnieje ryzyko przepełnienia zbiorników ze ściekami. Krótko mówiąc, sytuacja humanitarna jest rozpaczliwa. Mieszkańcy Strefy Gazy żyją na skraju ubóstwa; różnica pomiędzy dwoma palestyńskimi terytoriami zaczyna być oczywista.
Jako Parlament musimy zatem podjąć działania, by uwolnić Strefę Gazy z jej izolacji i wypracować zrównoważone rozwiązanie oparte na potrzebach całego narodu, a nie tylko mieszkańców jednej strony.
Thomas Mann
(DE) Panie przewodniczący! Tak jak poseł i mój przyjaciel Milan Horáček pragnę poruszyć kwestię mającego wczoraj miejsce wydarzenia. Kanclerz Angela Merkel jako pierwsza w historii głowa niemieckiego rządu przyjęła Dalajlamę w Berlinie. Nie ugięła się pod wszystkimi słownymi atakami i osobistymi zniewagami ze strony Chin. Jeszcze raz potwierdziła swoją gotowość wsparcia Tybetańczyków w ich dążeniu do uzyskania kulturowej i religijnej tożsamości oraz woli osiągnięcia prawdziwej autonomii. Nasz Parlament Europejski, który jest głosem praw człowieka na całym świecie, także popiera pokojowe podejście, jakim konsekwentnie wykazywał się Dalajlama. Niech wczorajsze wydarzenie będzie przykładem dla całej Unii Europejskiej. Powinno zachęcić rządy naszych państw członkowskich, by nigdy nie uległy Chinom, nawet pod gospodarczymi i politycznymi naciskami.
(Oklaski)
Ioan Mircea Paşcu
Panie przewodniczący! Moje argumenty są proste: jako że energetyka jest kwestią, na której coraz bardziej koncentruje się polityka międzynarodowa, a istniejące monopole krajowe w coraz większym stopniu przeciwstawiają się wysiłkom zmierzającym do utworzenia jednolitego rynku energii UE, to w konsekwencji wysiłki samej Unii na rzecz dalszego scalania polityki zagranicznej poszczególnych państw członkowskich we wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa zostaną osłabione, ponieważ jeśli chodzi o przywóz, państwa członkowskie usiłują nadal zapewnić sobie preferencyjne umowy z głównymi dostawcami, a jeśli chodzi o wywóz, starają się jak najwięcej zyskać na politykach jednostronnych. Skutki są już widoczne: pomimo zdecydowanego stanowiska na szczeblu UE, prawda wygląda tak, że zamiast ograniczać zależność energetyczną, UE coraz bardziej uzależnia się od rosyjskich i/lub kontrolowanych przez Rosję dostaw energii. Nie chodzi o to, że ścisłe stosunki z Rosją są same w sobie czymś złym, ale im stają się one ściślejsze, tym bardziej brak w nich równowagi. Jako obywatel kraju, który ma dostateczne doświadczenie w tej sprawie, wiem, jak trudno jest utrzymać politykę z dala od prób wykorzystywania takiej zależności gospodarczej.
Ljudmila Novak
(SL) Panie przewodniczący! Niejednokrotnie zwracałam uwagę na sytuację słoweńskich mniejszości we Włoszech i w Austrii, lecz tym razem z zadowoleniem przyjmuję działania włoskiego rządu, których celem było wdrożenie prawa chroniącego słoweńską mniejszość, mianowicie utworzenie 32 gmin w regionie Friuli-Venezia Giulia oraz wsparcie budowy słoweńskiej szkoły w San Pietro al Natisone i Slavia Veneta. Środki te ułatwią życie słoweńskiej mniejszości we Włoszech i zaspokoją przynajmniej część ich praw oraz potrzeb.
Jednakże wzywam również austriacki rząd oraz austriackich posłów do PE, aby uczynili wszystko, co w ich mocy, by zagwarantować możliwie najszybsze pełne wdrożenie przez Austrię postanowień art. 7 austriackiego traktatu państwowego. W szczególności odnoszę się do ustępu 3, który zasadniczo przyznaje mniejszości słoweńskiej prawo do dwujęzycznych tablic. Będzie to wspierało współistnienie, a nawet polepszy stosunki pomiędzy tymi krajami, jak również stosunki w obrębie Unii Europejskiej.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Chciałbym zaprotestować i przedstawić propozycję. Chcę zaprotestować przeciwko działaniom polskiego rządu polegających na blokowaniu w Radzie decyzji o ogólnoeuropejskiej deklaracji dotyczącej zniesienia kary śmierci w dniu 10 października 2007 r. Uważam, że daje to bardzo zły sygnał wielu krajom na świecie, które uparcie utrzymują karę śmierci, a niektóre z nich wykonują ją na dzieciach i osobach chorych psychicznie. Co roku państwa wykonują karę śmierci wobec około 5 000 osób, a na jej wykonanie oczekuje 28 000 osób, więc nie znajduje usprawiedliwienia fakt, że pełnoprawne państwo członkowskie Unii Europejskiej miałoby w jakikolwiek sposób wyrażać opinię podważającą argument za zniesieniem kary śmierci.
Chciałbym zaproponować, aby z pańskiej inicjatywy ten Parlament w szczególny sposób uczcił dzień 10 października oraz aby zachęcił pan państwa członkowskie Unii Europejskiej i wszystkie parlamenty państw członkowskich do uczynienia tego samego.
Neil Parish
Panie przewodniczący! Chciałbym poruszyć kwestię choroby zwierząt, choroby niebieskiego języka, która rozprzestrzeniła się w Europie - we Francji, w Niemczech, Luksemburgu i Belgii, a obecnie mamy jeden przypadek w Wielkiej Brytanii. Jest to choroba trudna do wykrycia i zdiagnozowania, a rozwiązaniem długofalowym jest szczepionka.
Zalecam Parlamentowi, Komisji i Radzie, abyśmy uczynili wszystko, co w naszej mocy, aby opracować szczepionkę, gdyż w ciągu ostatnich 10 lat choroba ta zabiła już ponad 1,8 mln sztuk bydła i owiec w Europie. Musimy zatem podjąć w tym zakresie poważne działania. Zachęcałbym pana do wywarcia wszelkich nacisków na Komisję, Radę i Parlament, tak aby uzyskać dostępną szczepionkę.
Przewodniczący
Ten punkt porządku obrad ogłaszam za zamknięty.
