Verklaringen van de Voorzitter
De Voorzitter
Bij wijze van inleiding zou ik vijf feiten onder de aandacht willen brengen.
Allereerst zou ik nader willen ingaan op de situatie in het Middellandse Zeegebied die - zoals we allemaal weten - zeer snel verandert. Het Europees Parlement was en is nog steeds bereid om steun te verlenen aan het democratiseringsproces dat door de burgers zelf, dus door onze Europese buren, in gang is gezet. Wij voeren vandaag een debat over Tunesië, een partnerland dat de eerste stappen op weg naar een echte democratie al heeft gezet. Samen met vijf andere leden van het Europees Parlement heb ik zojuist een ontmoeting gehad met de Tunesische minister van Buitenlandse Zaken.
De situatie in Egypte is anders. Het is veel minder zeker in welke richting de veranderingen - die nu al onomkeerbaar zijn - zullen gaan. Het elan van deze veranderingen mag echter niet verloren gaan. Beide landen hebben één ding gemeen: het is de hoogste tijd dat alle democratische krachten werk maken van politieke hervormingen en vervolgens van economische en sociale hervormingen. Zij dienen eveneens de weg vrij te maken voor vrije en democratische verkiezingen, om ervoor te zorgen dat de roep van het volk om democratie niet onbeantwoord blijft. Wij moeten eveneens duidelijk maken - en dat zullen we tijdens deze vergadering doen, zowel vandaag als morgen bij de stemming - dat democratie in onze buurlanden voor de Europese Unie even belangrijk is als stabiliteit. We kunnen onmogelijk kiezen tussen democratie en stabiliteit. Beide elementen zijn van essentieel belang.
Ten tweede werd in Letland op 20 januari laatstleden de twintigste verjaardag herdacht van de gebeurtenis die de geschiedenis is ingegaan als "bloedige zondag" - de dag waarop pro-Russische OMON-troepen strategische gebouwen aanvielen in de hoofdstad van de staat die pas opnieuw het levenslicht had gezien. Zeven burgers kwamen om het leven toen ze op de barricaden de Letse onafhankelijkheid verdedigden en een groot aantal mensen raakte gewond.
Op 29 januari 2011 werd, na een proces waarbij de geldende internationale normen met voeten werden getreden, in Iran de Nederlandse Sahra Bahrami, dus een EU-burger, opgehangen. Ik dring er bij de Iraanse autoriteiten op aan om de beschuldigingen aan het adres van mevrouw Bahrami toe te lichten, net als de ondoorzichtige gerechtelijke procedure. De Europese Unie is van oordeel dat de doodstraf nooit als een daad van rechtvaardigheid kan worden beschouwd.
David Kato, een mensenrechten- en burgerrechtenactivist, werd op 26 januari 2011 vermoord in Oeganda. Ik zou de Oegandese regering willen oproepen om de moordenaars van David Kato te arresteren. Wij betreuren allemaal dat homoseksualiteit in dit land nog altijd als een misdaad wordt beschouwd.
Ik zou willen afsluiten met de volgende opmerking. Naar aanleiding van het debat van vandaag over de voorbereiding van de Europese Raad van 4 februari zou ik u willen meedelen dat er op 8 februari, dus volgende week, een vergadering van de Conferentie van voorzitters zal plaatsvinden waaraan alle leden van het Parlement kunnen deelnemen. De heer Van Rompuy, de voorzitter van de Europese Raad, zal tijdens deze speciale Conferentie van voorzitters onze gast zijn. Hij zal de conclusies van de top van vrijdag toelichten, overeenkomstig het Verdrag van Lissabon, waarin staat dat de voorzitter van de Europese Raad over dergelijke kwesties verslag uitbrengt aan het Parlement.
Michael Cashman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat het Parlement en u mij toestaan om u te complimenteren met de verklaring die u hebt afgelegd ten aanzien van David Kato, die in Oeganda is vermoord. Zoals u al zei, kwam hij op voor de mensenrechten, in het bijzonder voor de rechten van lesbische, homoseksuele en biseksuele mensen.
Ik wilde nog opmerken dat wij in dit Parlement een resolutie hebben aangenomen over de gebeurtenissen in Oeganda. Het is van wezenlijk belang dat wij steun geven aan het maatschappelijk middenveld in Oeganda. We mogen niet vergeten dat David ver verheven was boven allen die haat zaaien en discriminatie propageren. Laten we op dit droevige moment onze gedachten doen uitgaan naar zijn familie.
De Voorzitter
Dank u.
