Działalność Komisji Petycji (2007) (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie sporządzone przez Davida Hammersteina w imieniu Komisji Petycji w sprawie działalności Komisji Petycji w roku parlamentarnym 2007.
David Hammerstein
sprawozdawca. - (ES) Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować wszystkim członkom Komisji Petycji, a zwłaszcza wszystkim sprawozdawcom pomocniczym oraz jej przewodniczącemu, panu Marcinowi Libickiemu, za ich współpracę oraz codzienną pracę nad petycjami.
Bardziej niż kiedykolwiek potrzebne są nam petycje obywatelskie, aby zbliżyć Europę do codziennych problemów jej obywateli. Bardziej niż kiedykolwiek potrzebne są nam petycje obywatelskie, aby zapewnić przestrzeganie i wdrażanie prawa wspólnotowego.
Potrzebujemy petycji obywatelskich, abyśmy mogli przedstawić konkretne dowody no to, po co istnieje Europa, udowodnić, że Europa nie jest nieprzejrzystą instytucją, ale czymś, co ma wpływ na codzienne życie każdego oraz że jesteśmy w stanie prowadzić dialog z tysiącami obywateli.
Odnosimy sukcesy. W 2007 roku do Komisji Petycji wpłynęło o 50% więcej spraw niż w roku 2006. Ten sukces jest odzwierciedleniem naszej pracy; jest to sukces, który przeciera szlaki dla wszystkich instytucji europejskich ogółem.
Mój kraj, Hiszpania, jest krajem o najwyżej liczbie petycji składanych do Komisji Petycji i przez nią rozpatrywanych. Jedna trzecia petycji w sprawie środowiska naturalnego w Unii Europejskiej pochodzi z Hiszpanii. Odzwierciedla to zaufanie do instytucji europejskich, jakie istnieje w Hiszpanii oraz pracę, jaką tam wykonaliśmy. Ale rośnie liczba spraw kierowanych przez nowe państwa członkowskie Unii Europejskiej, takie jak Rumunia czy Polska.
Jednakże sukces Komisji Petycji, sukcesy, jakim jest wzrost liczby składanych petycji, stanowi także źródło problemów administracyjnych i politycznych. Komisji brakuje środków. Liczba spraw stale rośnie, a przecież liczba osób pracujących w sekretariacie się nie zmienia, podobnie jak liczba osób pracujących w Komisji Europejskiej przy rozpatrywaniu petycji.
Instytucje muszą reagować z wyczuciem na obawy obywateli; potrzebujemy wystarczających środków, aby rozpatrywać petycje szybko i we właściwy sposób. Czasami procedury związane z petycjami ciągną się latami, jeśli petycje nie zostaną rozpatrzone tracą one ważność, a instytucje europejskie zupełnie tracą możliwość interwencji.
Czasami w sposobie postępowania z petycjami w Komisji Europejskiej brak jest odpowiedniej dbałości natury prawnej i administracyjnej. Tak, istnieją petycje, które denerwują wysoko umocowanych. Tak, istnieją petycje, które denerwują władze. Tak, istnieją petycje, które są niewygodne, ponieważ w ich wyniku w Parlamencie Europejskim pojawiają się setki lub tysiące osób. Ale właśnie w ten sposób dochodzi do wzmocnienia Europy.
W zeszłym roku odbyło się sześć wizyt rozpoznawczych do Niemiec, Hiszpanii, Irlandii, Polski, Francji i Cypru i po każdej z nich sporządzono sprawozdanie. Przykładaliśmy szczególną wagę do petycji, które odzwierciedlają obawy obywateli o środowisko naturalne oraz jego ochronę, a także petycji związanych z dyrektywami w sprawie wody, praw własności i praw mniejszości.
Na wiele sposobów udało nam się poprawić współpracę z Komisją, Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz takimi instytucjami jak SOLVIT, aby przyspieszyć odpowiedzi na petycje.
Petycje często wymagają mediacji poza sądami, a nie prostego rozwiązania, które polega na wniesieniu sprawy do sądów europejskich.
Jedną z najważniejszych spraw w ostatnich latach, w roku 2007 oraz wcześniej, była petycja w sprawie Via Baltica, drogi, która przechodzi przez tereny chronione na mocy prawa wspólnotowego; Komisja Europejska oraz Trybunał Sprawiedliwości podjęły już działania, w sposób godny naśladowania, aby zapobiec wystąpieniu w środowisku naturalnym szkód nie do naprawienia .
Inne ważne sprawy (i tutaj chciałbym podziękować tu obecnemu panu komisarzowi McCreevy'emu) dotyczyły ustawy o zabudowie miejskiej w Walencji, w której pan McCreevy i jego zespół podjęli skuteczne działania w obronie dyrektywy o zamówieniach publicznych. Inne sprawy dotyczyły towarzystwa ubezpieczeniowego Equitable Life, departamentu Loiret we Francji, ochrony jakości wody we Francji oraz delikatnej kwestii opieki nad dziećmi w Niemczech.
Obecnie zajmujemy się pewną liczbą petycji takich jak petycja w sprawie jednej siedziby Parlamentu Europejskiego, która została podpisana przez półtora miliona obywateli; domagamy się prawa do jej rozpatrzenia , prawa, które nie zostało udzielone przez Biuro Parlamentu.
Wreszcie, przedstawiamy pewne propozycje, wśród których jest zmiana nazwy Komisji Petycji na Komisję Petycji Obywateli, po to, aby wyjaśnić podstawową funkcję i rolę obywateli europejskich w Komisji. W tym samym celu wnioskujemy o to, aby Parlament został otwarty na wszystkie sposoby w Internecie oraz wnioskujemy o interoperacyjność systemów sieciowych Parlamentu; obecne systemy sieciowe zamykają drzwi tysiącom lub milionom Europejczyków, którzy nie posiadają odpowiedniego oprogramowania potrzebnego do uzyskania dostępu do sieci, w której obecnie nadawane jest moje wystąpienie tutaj, w Parlamencie.
Charlie McCreevy
komisarz. - Panie przewodniczący! Biorę udział w tej debacie i imieniu mojej koleżanki Margot Wallström.
Praca w Komisji Petycji jest źródłem fascynujących spostrzeżeń na temat obaw i skarg obywateli dotyczących spraw europejskich. Obejmują one szeroką gamę obszarów polityki, chociaż planowanie przestrzenne i sprawy środowiska naturalnego pojawiają się bardzo często; dotyczą one w zasadzie wszystkich państw członkowskich i obejmują szeroki przekrój społeczeństwa obywatelskiego, począwszy od pojedynczego obywatela aż do międzynarodowych organizacji pozarządowych. Uważam, że sprawozdawca ma rację podkreślając znaczenie całej pracy nad ponad tysiącem petycji, które państwo otrzymują każdego roku.
Są dwa aspekty sprawozdania i rezolucji, które chciałbym podjąć. Pierwszy to ostatnie osiągnięcia, jeśli chodzi o wizyty komisji w miejscach, których dotyczą skargi, co może mieć znaczny wpływ na media i bez wątpienia zwiększy rozpoznawalność państwa pracy. W wyniku tych misji, oprócz relacji w prasie i w mediach, powstają również sprawozdania zawierające dużą ilość informacji, a same misje są, moim zdaniem, wysokiej jakości. Myślę, że to są ważne dowody świadczące o państwa pracy, które zasługują na szerszy rozgłos. Jest to duża inwestycja państwa czasu i środków, ale jestem pewien, że należy do tych, które się opłacą.
Druga kwestia, którą chciałbym poruszyć, dotyczy bardziej przyszłości. Pragnę jeszcze raz zapewnić państwa o naszym zamiarze najlepszej możliwej współpracy pomiędzy Komisją i Parlamentem. Przez taką współpracę wzmacniamy się nawzajem; zwyczaj ten prowadzi do lepszej wymiany informacji oraz, w jej wyniku, poprawy ogólnych standardów usług dla naszych obywateli. Ostatnie zwiększenie obciążenia pracą nad petycjami, o którym jest mowa w sprawozdaniu, sprawia, że skuteczna i efektywna współpraca pomiędzy instytucjami jest tym bardziej potrzebna. Chciałbym, aby państwo wiedzieli, że dołożymy wszelkich starań, aby taka współpraca była jak najlepsza.
Simon Busuttil
Dziękuję, panie przewodniczący! Chciałbym zacząć od podziękowania posłowi sprawozdawcy, panu Hammersteinowi, za jego sprawozdanie oraz pracę z nim związaną.
Wyniki ostatniego badania opinii publicznej wykonanego przez Eurobarometr na poziomie UE wskazują, że Parlament Europejski jest instytucją cieszącą się największym zaufaniem obywateli europejskich. Faktycznie, 52% Europejczyków ma zaufanie do Parlamentu Europejskiego, co jest lepszym wynikiem niż w przypadku Komisji Europejskiej (47%), parlamentów krajowych (którym ufa tylko 34% obywateli UE), a także więcej niż w przypadku rządów krajowych (którym ufa tylko 32% obywateli UE). Uważam, że powinniśmy zwiększyć poziom zaufania pokładany w Parlamencie Europejskim. Pozostaje faktem, że Parlament Europejski jest instytucją, która cieszy się największym zaufaniem obywateli UE. Myślę, że wynika to z faktu, iż posłowie do tego Parlamentu są wybierani bezpośrednio; również wynika to z faktu, że Traktat uznaje prawo obywatela do złożenia skargi, petycji do tego Parlamentu z wnioskiem o jej rozważenie. Taką pracę właśnie wykonuje Komisja Petycji, która jest zatem bardzo ważną komisją, ponieważ daje głos ludziom i spośród 20 komisji tego Parlamentu, jest komisją, która jest blisko ludzi. Co możemy zrobić, aby poprawić tę sytuację? Myślę, że powinniśmy podnieść świadomość tej komisji oraz świadomość obywateli w zakresie możliwości złożenia petycji. Tutaj nie zgadzam się ze sprawozdawcą, że świadomość jest wystarczająca; uważam, że 1500 petycji to zbyt mało, kiedy uznamy, że reprezentują one kontynent zamieszkały przez pół miliarda mieszkańców. Co więcej, musimy podnieść świadomość oraz zwiększyć możliwości złożenia skargi, petycji przez obywateli. Potrzebne jest nam takie uproszczenie zasad, aby obywatelom było łatwiej złożyć skargę. Dlatego wnioskujemy w tym sprawozdaniu, aby sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego przystąpił do negocjacji z Komisją Europejską w sprawie uproszczenia petycji. Również potrzebna jest większa sprawność, ponieważ czujemy, że są zbyt duże opóźnienia w rozpatrywaniu skarg. Mówiąc najoględniej, rejestracja petycji lub skarg składanych przez obywateli zajmuje nam trzy miesiące i ten poślizg jest nie do przyjęcia. Wreszcie, potrzebne nam są bardziej skuteczne środki zaradcze. Chcemy, aby współpraca była większa przed rozpoczęciem postępowania sądowego i chcemy, aby przedstawiciele krajowi byli również obecni przy rozpatrywaniu skarg naszych obywateli. Bardzo dziękuję.
Victor Boştinaru
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować sprawozdawcy świetnie wykonanej pracy oraz konkretnych propozycji. Tekst, który mamy przed sobą odzwierciedla potrzebę, aby jego sprawozdanie było czymś więcej niż prostym wyliczeniem głównych działań wykonanych przez Komisję Petycji w roku 2007.
Cieszę się, że kwestie, na które nalegaliśmy, znalazły się w raporcie. W petycjach chodzi o zwrócenie uwagi na złe prawodawstwo wspólnotowe lub jego niezastosowanie. Petycje mają być gwarantem praw, które Unia Europejska przyznaje swoim obywatelom. Muszę się jednak z państwem podzielić odczuciem, że ten jedyny w swoim rodzaju instrument instytucjonalny nie jest zawsze skuteczny, a przynajmniej nie tak bardzo, jak powinien lub mógłby być. Jako sprawozdawca, pan Hammerstein, słusznie podkreślił niektóre istniejące niedoskonałości i braki, i nimi należy się zająć.
Po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że liczba petycji składanych do komisji stale rośnie. Czasami są znaczne opóźnienia, zanim petycjonariusze otrzymają odpowiedź lub zobaczą efekty postępowania. Instrumenty wywierania nacisku na państwa członkowskie nie zawsze są zadowalające. Zastanawiam się, co możemy zrobić, aby zwiększyć wydajność. W jaki sposób możemy zapewnić zarówno wydajność, jak i szybką odpowiedź? Potrzebujemy lepszych zasad oraz bardziej rygorystycznych ram czasowych. Musimy usprawnić własną niezależną bazę dochodzeniową komisji, a w tym celu nasz sekretariat potrzebuje więcej środków oraz wiedzy prawnej. Liczba petycjonariuszy stale rośnie. Jest to głos obywateli Europy i nie wolno nam go ignorować.
Po drugie, zinstytucjonalizowane kanały komunikacji z władzami krajowymi są niewystarczające. Znaczna jest liczba niedopuszczalnych petycji. Musimy powołać dodatkowe struktury koordynacji z odpowiednimi władzami na szczeblu krajowych parlamentów oraz rządów.
Jeszcze raz chciałbym pogratulować sprawozdawcy i podziękować mu oraz jego kolegom z innych grup za ich cenną współpracę. Poprzez petycje obywatele walczą o swoje prawa, swoje prawa europejskie. Musimy tu być, w gotowości, aby ich bronić. Taka jest rola i obowiązek komisji, jako instytucji. To jesteśmy winni naszym europejskim współobywatelom i jestem pewien, że zgodzą się państwo, iż nie mogło być lepszego momentu, aby pokazać nasze zaangażowanie w spełnianie ich oczekiwań.
Panie komisarzu! W tej komisji nie chodzi tylko o rozpoznawalność oraz większą skuteczność w oczach mediów europejskich. Chciałbym się tutaj odnieść - nawet jeśli nie dotyczy to sprawozdania za rok 2007 - do bardzo skutecznego sposobu współpracy pomiędzy Komisją Petycji a komisarzem László Kovácsem w obronie praw obywateli europejskich w kraju, z którego pochodzę, w Rumunii, i pragnę mu podziękować.
Przewodniczący
Dziękuję bardzo. Przepraszam, ale czas się skończył.
Marian Harkin
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym pogratulować sprawozdawcy, panu Hammersteinowi, bardzo kompleksowego i szeroko zakrojonego sprawozdania.
Bardzo mnie zainteresowało, gdy przeczytałam w raporcie, że podczas gdy na innych komisjach spoczywa poważna odpowiedzialność za działalność ustawodawczą, Komisja Petycji pokazała, iż jej rola i funkcja również są ważne. I takie są też moje odczucia, o czym przekonuję się jeszcze bardziej po każdym spotkaniu komisji, na którym jestem obecna.
Nasza główna rola w tym Parlamencie to rola ustawodawcy, ale aby być dobrym ustawodawcą, musimy być świadomi, jakie jest oddziaływanie naszego prawodawstwa, abyśmy mogli usprawnić naszą pracę w Parlamencie.
Moim zdaniem wszelkie prawodawstwo uchwalone przez tę Izbę powinno w pewien sposób podwyższać jakość życia obywateli, a w Komisji Petycji widzimy, że nie zawsze tak się dzieje. Jest tak często dlatego, że prawodawstwo nie jest wdrażane lub jest wdrażane w niewłaściwy sposób albo z powodu określonych okoliczności lub sytuacji, których nie przewidziano w prawodawstwie. Uważam, że to pouczająca lekcja dla nas wszystkich i powinniśmy jej wysłuchać i właściwie na nią zareagować.
Ale dla mnie sedno tego sprawozdania leży w tym, jak wychodzi ono naprzeciw obywatelom i jak już powiedziałam, aby skutecznie reagować, musimy sami postawić się na miejscu petycjonariuszy. Zwracają się oni do dużej instytucji; często nie mają wiedzy prawnej lub politycznej; zniechęca ich biurokracja i najprawdopodobniej są bardzo sfrustrowani sytuacją, w której się znaleźli. Dla wielu petycjonariuszy, jesteśmy ostatnimi drzwiami, do których pukają i bardzo ważne jest, aby nasza reakcja była efektywna i skuteczna.
Moim zdaniem, zaczyna się ona od jasnych, zrozumiałych informacji dla obywateli. A my, jako posłowie do PE, nie zawsze jesteśmy w stanie to ocenić. Panele składające się z obywateli, powinny zawsze przetestować informacje, których udzielamy, każdą stronę internetową, którą projektujemy, każdą ulotkę, którą drukujemy.
Musimy być bardzo ostrożni i nie obiecywać więcej, niż jesteśmy w stanie wykonać, w przeciwnym razie obywatele będą zupełnie sfrustrowani i obwinią o wszystko biurokrację w Brukseli.
Kiedy używam słowa "obiecywać”, mam na myśli następującą rzecz: musimy zrozumieć, że obywatele nie wiedzą o defensywnych zachowaniach władz, nie wiedzą, jak działa system i naszym obowiązkiem jest ich o tym poinformować. Oczywiście, możemy i powinniśmy spróbować wywołać zmiany i to sprawozdanie z pewnością to robi, ale nie możemy pozwolić na to, aby obywatele utknęli w systemie jak wędlina w kanapce.
Kiedy obywatele otrzymują dobre, dokładne informacje i kiedy są świadomi możliwości działania, wówczas możemy świadczyć usługi, których potrzebują. To sprawozdanie przedstawia w szczegółach, co jest potrzebne: wystarczające środki, aby sekretariat mógł zareagować na czas; większe zaangażowanie Rady i państw członkowskich oraz maksymalna koordynacja z Rzecznikiem Praw Obywatelskich i SOLVIT.
Ale poza tym sprawozdanie to jasno wskazuje, że należy głębiej zbadać słabości systemowe. Dochodzi do nich, gdy petycjonariusze nie mogą uzyskać należnej rekompensaty i tam, gdzie państwa członkowskie zwlekają z zastosowaniem się do nakazów do momentu, gdy grzywny są nieuniknione i nadal unikają odpowiedzialności za umyślne naruszenie prawa w przeszłości.
Na nas, jako ustawodawcy, wraz z Komisją, z pewnością ciąży odpowiedzialność za podjęcie działań w takich sytuacjach.
Marcin Libicki
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim bardzo dziękuję sprawozdawcy, panu Davidowi Hammersteinowi Mintzowi. Bardzo się cieszę, że to pan David Hammerstein Mintz przygotowywał to sprawozdanie, dlatego że on jest bardzo zaangażowanym i wyróżniającym się członkiem Komisji Petycji. Jest członkiem, z którym współpracuję z ogromną przyjemnością już cztery lata. Chciałbym też podziękować wszystkim innym członkom Komisji Petycji, także tym, którzy zabierali i tym, którzy tu jeszcze będą zabierać głos, a także sekretariatowi Komisji Petycji, który wykonuje ogromną pracę. Jak wynika bowiem ze sprawozdania przedstawionego nam przez pana Davida Hammersteina Mintza, wzrosła w ogromnym stopniu ilość petycji. I to jest praca, która obciąża w ogromnym stopniu sekretariat.
Komisja Petycji jest bardzo szczególną komisją, dlatego że, jak już wspomniano, nie pracuje ona na rzecz prawodawstwa w takim stopniu jak inne komisje, tylko pracuje przede wszystkim, żeby budować łączność instytucji europejskich, a przede wszystkim Parlamentu Europejskiego, z obywatelami. Jak przypomniał to pan Busuttil Parlament Europejski cieszy się ogromnym zaufaniem i to zaufanie wynika między innymi z prac naszej komisji. Te 1 500 petycji to nie jest bowiem 1 500 osób. Za tymi petycjami kryją się często setki tysięcy osób. Przypomnę, że w sprawie jednej siedziby Parlamentu było ponad milion podpisów. W sprawie odniesienia do Boga i chrześcijaństwa w konstytucji było ponad milion. W sprawie radia COPE w Barcelonie było 700 000. Po kilkadziesiąt tysięcy podpisów było pod petycjami dotyczącymi planów zagospodarowania przestrzennego w Hiszpanii, Equitable Life czy sprawy Lloydsa. Miliony obywateli w Unii wiedzą, że Komisja Petycji działa w Parlamencie Europejskim i wiedzą, że jest dla nich często ostatnim ratunkiem. Niestety nie mam czasu na to, żeby szerzej na ten temat mówić. Jeszcze raz bardzo dziękuję wszystkim, którzy przyczyniają się do skutecznej pracy Komisji Petycji.
Chciałbym tylko z żalem stwierdzić, że Konferencja Przewodniczących Grup Politycznych odrzuciła najpierw sprawozdanie dotyczące sprawozdania Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie niewłaściwego administrowania w Europejskim Urzędzie do spraw Zwalczania Nadużyć. Wielka szkoda!
Konferencja Przewodniczących odrzuciła także sprawozdanie w sprawie dyskryminacji dzieci z rozbitych małżeństw w Europie, który nazywaliśmy Jugendamt - sprawozdanie w sprawie Jugendamtu. Chodziło o dyskryminację dzieci z rozbitych małżeństw niemiecko-innonarodowościowych. Bardzo żałuję, że Konferencja Przewodniczących nie pomogła obywatelom Unii Europejskiej w uzyskaniu pomocy od Parlamentu Europejskiego.
Przewodniczący
Proszę, panie przewodniczący, traktować to jako drobny gest z podziękowaniem za pana znakomitą pracę. Kontynuujemy dyskusję.
Eva Lichtenberger
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodniczący! Zabieram tutaj głos jako posłanka nie będącą członkiem tej komisji. Petycje dają bezpośredni głos mieszkańcom Europy; w czasach rosnącego eurosceptycyzmu w wielu państwach członkowskich uważam je za bardzo trafne i ważne rozwiązanie.
Same petycje są traktowane poważnie i z uwagą. Odzwierciedla to wzrost ich liczby. Dlatego uważamy, że zasadniczą sprawą jest, aby wszystkie sprawy, o których jest mowa w tych petycjach, były potraktowane w odpowiedni sposób tak, aby zaufanie publiczne do instytucji Parlamentu Europejskiego zostało utrzymane. Musimy nad tym czuwać.
Pozwolą państwo, że przytoczę trzy przykłady. Po pierwsze, petycja w sprawie jednej siedziby Parlamentu Europejskiego została podpisana przez ogromną liczbę osób. Ale wydaje się, że jest opór przed zorganizowaniem prawdziwej debaty i poszukaniem jasnej odpowiedzi. A opinia publiczna zasługuje na odpowiedź i musimy jej udzielić.
Kolejny przykład dotyczy projektu drogi szybkiego ruchu Via Baltica i towarzyszącym jej problemom ze środowiskiem naturalnym. W tej sprawie reakcja była właściwa, co zyskało odpowiednie uznanie petycjonariuszy.
Mój trzeci przykład jest przypomnieniem o tym, że petycje czasami odnoszą się do celów, które Unia Europejska sobie stawia, ale których następnie nie realizuje, co się stało w przypadku inicjatywy Otwartego Parlamentu. Według głównej idei tej petycji nie należy wymagać od obywateli zakupienia jednego określonego programu komputerowego, aby oglądać materiał nadawany przez Parlament Europejski i reagować za pomocą jednego dozwolonego formatu. Otwarty Parlament oznacza otwarte standardy. To jest nasz obowiązek i musimy w tej kwestii podjąć działania.
Kathy Sinnott
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Uważam, że Komisja Petycji jest najważniejszą komisją w tej Izbie. Jest to forum, na którym obywatele mówią nam, jak wiele ustaw, którymi zajmujemy się w innych komisjach, ich dotyczy lub nie. Bez tej informacji zwrotnej bylibyśmy skazani na pracę w próżni. Ale jeśli chodzi o jej pracę, jako obrońcy obywateli europejskich, czegoś brakuje w procedurach, a konkretnie obecności Rady i Stałych Przedstawicieli państw członkowskich. W jaki sposób mamy pełnić funkcję mediatora dla obywateli w sporach z ich własnym krajem, jeżeli przedstawiciele tego kraju nie są obecni na spotkaniach Komisji Petycji?
Obywatele Irlandii pojawili się na spotkaniu Komisji Petycji z trzema petycjami związanymi z naszym najcenniejszym i najbardziej kontrowersyjnym stanowiskiem archeologicznym: wzgórzem Tara, siedzibą arcykrólów oraz Św. Partyka. Komisja Petycji zareagowała entuzjastycznie i wezwała do zaprzestania niszczenia tego stanowiska oraz zaleciła Komisji złożenie sprawy przeciwko władzom Irlandii, ale i tak nic się nie zmieniło. Zniszczenie już jest prawie całkowite. Wkrótce w miejscu, gdzie kiedyś była siedziba arcykrólów znajdą się bramki, na których pobiera się opłatę przy wjeździe na autostradę. Irlandczycy, co jest zrozumiałe, nie pogodzą się z tym rozczarowaniem.
Frank Vanhecke
(NL) Panie przewodniczący! Z mieszanymi uczuciami czytałem sprawozdanie Komisji Petycji z roku 2007. Były to uczucia pozytywne, ponieważ jest oczywiste, że nasi obywatele mają prawo zobaczyć, iż całe prawodawstwo jest właściwie stosowane. Oczywiście, akceptuję fakt, że ludzie zwracają się do każdej organizacji, łącznie z Parlamentem Europejskim, aby te ustawy były wdrażane, jeśli odmówią tego władze krajowe lub lokalne. Sprawozdanie z 2007 roku jest pełne przykładów spraw, w których Komisja Petycji słusznie podejmowała działania.
Mam mieszane uczucia, ponieważ z jednej strony obawiam się i niepokoję z powodu wzrostu liczby przypadków naruszenia prawa europejskiego, coraz częstszego mieszania i wtrącania się Europy w sprawy, w których bez wątpienia stosuje się zasada pomocniczości i zdecydowanie lepiej byłoby je zostawić państwom członkowskim. W regionie z którego pochodzę, we Flandrii, na przykład, widzimy, że Europa coraz bardziej wtrąca się w sprawy, które są dla nas bardzo istotne. Myślę tutaj przede wszystkim o obronie naszego języka holenderskiego, naszej kultury i tożsamości w stolicy państwa, w Brukseli, oraz w rejonie Flandrii wokół Brukseli, we Vlaamse Rand. Okazuje się, że na te tematy eurokraci, którzy wiedzą bardzo mało, robią nam ogólnikowe wykłady i mówią nam, co mamy robić. To nas szczególnie złości, i jest nie do przyjęcia.
Również widzę, że to sprawozdanie w wielu miejscach odnosi się do procedur ustanowionych traktatem lizbońskim. I muszę podkreślić raz jeszcze, że po głosowaniu przeciwko niemu w Irlandii, traktat lizboński jest martwy politycznie i prawnie. My, posłowie z Komisji Petycji, być może bardziej niż inni członkowie tej Izby, musimy poszanować rzeczywistość prawną wyrażoną w demokratyczny sposób głosami ludzi, w tym przypadku społeczeństwa irlandzkiego, które wyrzuciło traktat lizboński do kosza historii.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie przewodniczący! Członek naszej komisji, pan Hammerstein zawsze pamięta o sprawach ważnych dla obywateli i miałam okazję zaobserwować to osobiście, kiedy brałam udział w delegacjach do Komisji Petycji. Wykazuje również ogromną wrażliwość, jeśli chodzi o sposób, w jaki pragnie zaprezentować pracę Komisji Petycji w raporcie. Uważam, że jest to przełomowe sprawozdanie, ponieważ nie jest takie samo, jakie prezentujemy co roku; próbuje on uwypuklić pewne sprawy, którymi komisja się zajmuje. Celem tego przedsięwzięcia jest oczywiście poprawa skuteczności pracy Komisji Petycji celem spełnienia oczekiwań obywateli europejskich. Przedsięwzięcie to ma zapewnić, aby obywatele mieli zaufanie co do sposobu, w jaki postępuje się ze zgłaszanymi przez nich sprawami oraz aby istniało rozróżnienie pomiędzy prawem do złożenia petycji do Parlamentu Europejskiego a złożeniem skarg do Komisji Europejskiej i innych organów.
Bardzo istotne jest, aby obywatele rozumieli różnicę pomiędzy procedurami. Nie jest naszym celem zwiększenie liczby zgłaszanych petycji. Pragniemy, aby petycje były uzasadnione i niepolityczne. Dlatego potrzebny nam jest sekretariat charakteryzujący się uczciwością zawodową, taki, który nie angażuje się w spory polityczne, ani nie uzależnia procedury rozpatrywania petycji od rozwoju wydarzeń politycznych w danym kraju.
Podobnie w przypadku decyzji wydawanych przez sąd, nie chcemy, aby Komisja Petycji angażowała się w postępowanie sądowe i pragniemy, aby szanowała decyzje Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Nie zauważyliśmy, aby zwiększenie liczby członków komisji z 25 do 40 przyniosło jakiekolwiek korzyści. Proszę spojrzeć na wyniki głosowań. Ilu członków głosuje? Nigdy więcej niż 25, a tylu liczyła Komisja Petycji zaraz po jej utworzeniu.
Postępowanie pozasądowe stanowi cenną możliwość dla obywateli i na szczęście mamy SOLVIT do spraw związanych z rynkiem wewnętrznym, sieć pomocy, z której powinni korzystać obywatele. Przede wszystkim, wszystkie sprawy należy prowadzić w przejrzysty i niezależny sposób tak, abyśmy stanęli na wysokości zadania.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Panie przewodniczący! W roku 2007 Parlament zarejestrował ponad 1 500 petycji, czyli aż o 50% więcej niż w roku poprzednim, co niewątpliwie świadczy o wzroście świadomości obywateli, iż mogą dochodzić swoich praw na poziomie europejskim.
Podczas posiedzeń Komisji Petycji omówiono ponad 500 petycji, z czego 159 w obecności petycjonariuszy. Ponadto w 2007 roku zorganizowano aż 6 wizyt rozpoznawczych do Niemiec, Hiszpanii, Irlandii, Polski, Francji i na Cypr, w wyniku których przygotowano zalecenia dla wszystkich zainteresowanych stron.
Obawy obywateli Unii, zawarte w petycjach, koncentrują się głównie na takich kwestiach jak: środowisko i jego ochrona, prawa własności, swobodne przemieszczanie się i prawa pracowników, uznawanie kwalifikacji zawodowych oraz dyskryminacja. Proces składania petycji może wnieść pozytywny wkład w proces lepszego stanowienia prawa, szczególnie poprzez identyfikowanie obszarów wskazanych przez składających petycje, gdzie prawo Unii Europejskiej jest jeszcze słabe lub nieskuteczne. Dlatego właściwe komisje legislacyjne powinny przywiązywać szczególną wagę do problemów zgłaszanych w petycjach podczas przygotowywania i negocjowania nowych lub nowelizowanych aktów prawnych.
Mając na uwadze, że państwa członkowskie nie zawsze wykazują wolę polityczną znalezienia praktycznych rozwiązań problemów poruszonych w petycjach, Komisja Petycji powinna dążyć do zwiększenia skuteczności swych prac, by lepiej służyć obywatelom i wychodzić naprzeciw ich oczekiwaniom. Lepsza koordynacja międzyinstytucjonalna powinna przyspieszyć proces rozpatrywania skarg, jak też system przekazywania petycji uznanych za niedopuszczalne właściwym organom krajowym. Skuteczność działań Komisji Petycji daje obywatelom wyraźny sygnał, że ich uzasadnione obawy są sprawnie rozpatrywane, co tworzy rzeczywistą więź między obywatelami a Unią Europejską.
Inés Ayala Sender
(ES) Panie przewodniczący! Jest to kolejne sprawozdanie w sprawie standardów, funkcji i działania Komisji Petycji i musimy przyznać, że ze sprawozdania na sprawozdanie okazuje się, że Komisja Petycji i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich są świetnymi narzędziami, które mogą być wykorzystywane przez obywateli europejskich do zasygnalizowania i domagania się rozwiązań w zakresie błędnego stosowania prawa europejskiego. Dlatego kluczowe jest, aby w naszych propozycjach obywatele europejscy nadal odgrywali przewodnią rolę, chociaż czasami zdarza się, że nie wszystko działa tak dobrze jak powinno.
Czasami, zwłaszcza ostatnio, i muszę tutaj przyznać, że ponoszę taka samą winę jak każdy, przewodnia rola posłów do PE oraz ich debaty polityczne, nawet na poziomie krajowym lub lokalnym, mają zbyt duży wpływ na procedury, w których krajowe środki naprawcze nie zadziałały tak jak powinny, i może dać obywatelom fałszywą nadzieję, że Unia Europejska jest w stanie rozwiązać wszystkie problemy; dlatego istnieje potrzeba ustanowienia przykładu, że zasada pomocniczości jest kluczowa dla zapewnienia, aby wszystkie organy, na szczeblu krajowym, lokalnym, regionalnym lub nawet europejskim radziły sobie z całym zakresem swoich obowiązków.
Dlatego chciałabym, aby obywatele byli w stanie odzyskać przewodnią rolę i aby stało się to poprzez udostępnienie lepszych i bardziej obszernych informacji na temat wszystkich możliwości w zakresie prawa do petycji, faktu, że te możliwości istnieją oraz jest ich więcej niż dawniej, a także informacji na temat tego, w jaki sposób działają inne środki odwoławcze, niezależnie od tego, czy na szczeblu lokalnym, regionalnym, czy krajowym, tak aby odwoływanie się do Parlamentu Europejskiego, składanie petycji, było naprawdę właściwe i skuteczne i ostatecznie nie powodowało frustracji.
Również uważam, że są sprzeczności w niektórych propozycjach przedstawionych przez sprawozdawcę: mówi się, że środki nie są wystarczające, że są opóźnienia, miałkie odpowiedzi, sprawy się powielają, ale wśród propozycji znajduje się, na przykład, propozycja przekazania rejestru petycji do sekretariatu. Uważam, że takie działanie obniżyłoby status petycji oraz...
Przewodniczący
W tej chwili nie widzę żadnych zgłoszeń z ław poselskich. Zasada jest zasadą. Może więc pani dokończyć swoje wystąpienie!
Inés Ayala Sender
(ES) Dziękuję, Panie przewodniczący. Jeśli taka elastyczność jest możliwa, bardzo panu dziękuję.
Dlatego uważam, że powinniśmy zatrzymać rejestr petycji w Prezydium; uważam, że nie powinniśmy obniżać statusu petycji, a zatrzymanie rejestru w Prezydium zapewniłoby, a nawet utrzymało rozpoznawalność petycji w naszej Izbie, bowiem ich zasięg wykraczałby poza Komisję Petycji.
Jestem również zaniepokojona propozycjami sprawozdawcy na temat zmiany procedury postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i chciałabym poznać zdanie Komisji na ten temat - pana McCreevy'ego, , skoro jest on tu obecny.. Chciałbym, aby nam je wyjaśnił.
Na koniec, niepokoi również mnie rola rozpoznawania sprawy i rozstrzygających dowodów poddanych dyskusji. Uważam, że rola Komisji Petycji oraz jej obowiązki polegają na tym, aby podtrzymywać żądania polityków i obywateli, aby inne władze, inne instytucje, działały tak jak powinny.
Charlie McCreevy
Komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu Hammersteinowi za sprawozdanie i również przewodniczącemu komisji, panu Libickiemu oraz wiceprzewodniczącym, za wszystkie wysiłki włożone we współpracę z nami przez ten okres. Ufam, że duch współpracy pozostanie z nami do końca tej kadencji.
David Hammerstein
sprawozdawca. - (ES) Panie przewodniczący! Chciałbym wyrazić moje podziękowania wszystkim, którzy wzięli udział w pracach, których wyniki starałem się włączyć do sprawozdania.
Uwagi na temat powolnego działania wszystkich procedur są słuszne. Jest to spowodowane między innymi przez rejestr petycji: nie ma powodu, dla którego petycjonariusz musiałby czekać trzy lub cztery miesiące tylko po to, aby otrzymać numer własnej petycji. To jest przyczyna przeniesienia go do Brukseli pod obecnym Prezydium i rejestrowania ich tam przy pomocy Sekretariatu Komisji Petycji, ; na pewno nie ma mowy o obniżaniu statusu petycji.
Sporo uwag dotyczy wdrażania prawa wspólnotowego w niedostatecznym stopniu lub w wielu przypadkach nieprzestrzegania go. My, posłowie Komisji Petycji, monitorujemy takie przypadki niewdrażania prawa. W żadnym przypadku nie uważamy, że naszym zadaniem jest ingerencja. Fakt, że Przewodniczący Komisji, który jest Polakiem, jedzie z wizytą do Hiszpanii nie jest ingerencją, tylko konsekwencją działania prawa europejskiego.
Komisja Petycji umożliwia obywatelom odwołanie się do prawa wspólnotowego, gdy środki w ich własnym kraju uległy wyczerpaniu. Absolutnie nie uważam, że istnieją sprawy, w których były naciski polityczne. Ważne sprawy, które zwróciły uwagę Komisji Petycji, dotyczyły sytuacji, gdy dochodziło do ciągłego naruszenia prawa wspólnotowego przez wiele lat i dlatego zgłoszono je to właściwego organu, do Komisji Petycji.
Środki będące w dyspozycji Sekretariatu Komisji Petycji są ważne, aby utrzymać jej autonomię i niezależność. Przykładowo, jeśli uważamy, że metoda przyznawania zamówień publicznych na usługi komputerowe nie może być zastosowana przez Parlament lub Radę i Komisja jest w błędzie, to jak możemy zwrócić się z wnioskiem do Komisji Europejskiej o wydanie opinii na temat stosowanych przez nią metod przyznawania zamówień publicznych, jeżeli nie mamy środków na przeprowadzenie osobnego, niezależnego dochodzenia? Odpowiedź jest prosta: nie możemy.
Dlatego potrzebujemy zwiększyć wydajność i jest to oczywiste dla wszystkich członków Komisji Petycji, że Sekretariat ma za dużo pracy i potrzebuje większych środków.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 23 września 2008 r.
