Wystąpienia jednominutowe (art. 150 Regulaminu PE) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad są wystąpienia jednominutowe w ważnych sprawach politycznych.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Pani Przewodnicząca! Chciałbym wyrazić moje zaniepokojenie nadmiernym upolitycznieniem kwestii przystąpienia Rumunii do strefy Schengen, które ostatnio miałem okazję zaobserwować.
Uważam za niesprawiedliwe mieszanie kryteriów dotyczących bezpośrednio reformy systemu sądownictwa z kryteriami decydującymi o przystąpieniu do strefy Schengen. Rumunia jest przygotowana i spełnia warunki techniczne, które zdecydowanie powinny być jedynymi kryteriami stanowiącymi podstawę do dokonania ewaluacji.
Rumunia nie jest i nigdy nie będzie eksporterem przestępczości. Nie zgodzi się na sytuację, w której określone kwestie dotykające bezpośrednio społeczności imigrantów rumuńskiego pochodzenia miałby mieć zastosowanie do wszystkich obywateli Rumunii. Mamy świadomość, że głosowanie w Komisji Wolności i Praw Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, zaplanowane na wiosnę przyszłego roku, będzie miało charakter polityczny. Uważamy jednak, że podstawę głosowania powinna stanowić obiektywna i uczciwa ocena, zaś w żadnym wypadku względy o konotacjach wyborczych.
Maria Eleni Koppa
(EL) Pani Przewodnicząca! Nowa doktryna strategiczna NATO w postaci zatwierdzonej na szczycie w Lizbonie otwiera nową erę w dziedzinie wysiłków NATO mających na celu stawienie czoła nowym wyzwaniom. Jest rzeczą ważną, aby w tym kontekście docenić wyjątkowe partnerstwo łączące NATO i Unię Europejską oraz potrzebę bardziej spójnego podejścia do wszystkich aspektów europejskiego bezpieczeństwa. Współpraca pomiędzy tymi dwoma organizacjami powinna w każdym wypadku zasadzać się na przejrzystości, wzajemnym uzupełnianiu się i poszanowaniu niezależności każdej ze stron.
Istotne jest, abyśmy działali w sposób synergistyczny i unikali nakładania się działań, szczególnie w dziedzinie misji politycznych, gdyż skutkuje to niewłaściwym wykorzystywaniem personelu i trwonieniem zasobów energetycznych zarówno UE, jak państw członkowskich NATO. Jest to sprawa o kluczowym znaczeniu, jeżeli chcemy być efektywni i skutecznie szukać oszczędności.
Sposób organizacji współpracy obu wymienionych instytucji oraz uruchomienie solidnego i niezawodnego mechanizmu konsultacji, który pozwoli szybko ustalać środki i sposoby wspólnych działań, to dwie bardzo ważne sprawy. Apeluję o podjęcie dogłębnej debaty nad tym zagadnieniem.
Cristian Silviu Buşoi
(RO) Pani Przewodnicząca! 28 listopada odbędą się w Republice Mołdowy przedterminowe wybory parlamentarne.
Minął już ponad rok od chwili, kiedy Sojusz na rzecz Europejskiej Integracji przejął władzę, i czas ten przyniósł znaczący postęp w dziedzinie reform społecznych i ekonomicznych w Republice Mołdowy.
Sojusz na rzecz Europejskiej Integracji pokazał też szczerą chęć zmierzania nieodwracalną drogą ku Europie.
Z uwagi na te starania i widoczny postęp Unia Europejska wspierała i wspiera Republikę Mołdowy zarówno politycznie, jak i finansowo.
Mam szczerą nadzieję, że niedzielne wybory ostatecznie przypieczętują drogę Republiki Mołdowy ku całkowitej demokracji, praworządności, wydajnej gospodarce rynkowej, a na koniec także ku europejskiej rodzinie, której - mam nadzieję - Republika Mołdowy zostanie już w niedalekiej przyszłości pełnoprawnym członkiem.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Pani Przewodnicząca! Chciałbym złożyć zażalenie w związku z politowania godnym zachowaniem sekretariatu Komitetu Regionów, do którego doszło w związku z wystawą fotografii zorganizowaną przez pozostający na uchodźstwie zarząd miasta Kirenia, okupowanego obecnie przez tureckie oddziały miejskie stacjonujące na Cyprze.
Wystawione fotografie obrazowo pokazują zniszczenia budynków kościelnych i innych pomników wpisujących się w trzy tysiąclecia historii miasta Kirenia. Te zniszczenia miały oczywisty cel: usunięcie wszelkich dowodów na to, że miasto to było zamieszkałe przez przedstawicieli greckiej kultury i wiary chrześcijańskiej. Ludzie, którzy zostali przemocą wypędzeni ze swoich domów, zdołali - mimo wykorzenienia będącego losem uchodźców - ponownie zapuścić korzenie w Kirenii 36 lat później.
Wystawa miała zostać otwarta przez sekretarza generalnego Komitetu Regionów, który jednak się nie pojawił, ulegając naciskom tureckich sił okupacyjnych, ponieważ wystawa nawiązuje do inwazji Turcji na Cypr w 1974 roku i do niszczenia jej dziedzictwa kulturowego przez wojska okupanta. Sekretariat Komitetu Regionów wnioskował w rzeczywistości o usunięcie wystawy. Potępiam takie zachowanie jako niedopuszczalne.
John Bufton
Pani Przewodnicząca! Ratunek finansowy dla Irlandii nie będzie prawdopodobnie ostatnim tego typu działaniem w strefie euro - pomimo uroczystych zapewnień będzie wprost przeciwnie. Mimo kryzysu zadłużenia prześladującego Unię Gospodarczą i Walutową urzędnicy chętnie podkreślają, że problem Irlandii jest inny niż ten, który dotknął Grecję siedem miesięcy temu.
O ile w przypadku Aten przyczyną kłopotów były nieodpowiedzialne działania w sferze podatków oraz korupcja sektora publicznego, to przyczyną zadłużenia Dublina były lekkomyślne działania sektora bankowego. Portugalia, jak się wydaje, jeszcze nie ucierpiała w poważnym stopniu, ale wciąż walczy o utrzymanie się na powierzchni, podobnie jak Hiszpania.
Co łączy te wszystkie kraje? Rozmijająca się z celem wspólna waluta oparta na idealistycznej ideologii i pozbawiona ekonomicznego sensu. Stare przysłowie, które mówi, że nie należy wrzucać wszystkiego do jednego worka, jest dziś nadzwyczaj aktualne.
Które europejskie kraje cieszą się dziś największym dobrobytem? Są nimi Norwegia i Szwajcaria. Kraje te kontrolują swoje zasoby i gospodarki, a jednocześnie handlują ze swoimi sąsiadami z UE, wiedząc, że kiedy UE sprowadzi cały projekt na mieliznę, oni będą mogli zarzucić swoje sieci gdzie indziej.
Ratunek finansowy dla Portugalii podbiłby łączny rachunek do poziomu 300 miliardów euro, wyczerpując cały kapitał strefy euro. Jedynym sensownym wyborem, który nam pozostał, jest EU-tanazja.
Martin Ehrenhauser
(DE) Pani Przewodnicząca! Ja także chciałbym powiedzieć kilka słów na temat Irlandii. "Spiegel Online” pisze "Celtycki tygrys trafił na oddział intensywnej terapii”. Powinniśmy zapytać, dlaczego tak się dzieje. Nie ma wątpliwości, że źródłem kryzysu finansowego jest nasz system walutowy, innymi słowy sposób, w jaki generowane są pieniądze. Prywatne banki komercyjne tłoczą w ten system niewiarygodne ilości pieniędzy. Działania te sprzyjają spekulacjom, napędzają inflację i w ostatecznym rozrachunku prowadzą do gigantycznego zadłużenia zainteresowanych stron. W konsekwencji stajemy w obliczu kryzysu systemowego, którego nie sposób rozwiązać poprzez inwestowanie miliardów w zdezelowany system bankowy, nawet jeśli uczynimy to w sposób pośredni, pompując fundusze w irlandzką gospodarkę. To, czego nam potrzeba, to realna forma generowania pieniędzy. Powinniśmy z powrotem powierzyć generowanie pieniędzy sektorowi publicznemu. Pozwoliłoby nam to przelać setki miliardów z powrotem w europejskie gospodarki. Co więcej, generowanie pieniądza przez sektor publiczny byłoby kompatybilne z wolną gospodarką rynkową. Tak doniosłe decyzje wymagałyby jednak od naszych polityków siły i odwagi. Nie wolno dłużej pozwalać, aby banki wodziły Parlament za nos.
László Tőkés
(HU) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Uważam, że Parlament Europejski nie może pominąć 95-tej rocznicy aktu ludobójstwa Ormian w Turcji. Będąc wiernym swojej decyzji z 18 czerwca 1987 r. Parlament Europejski musi pamiętać o masakrze, której ofiarą padło od 1,5 do 2,75 milionów niewinnych cywilów, i bezwzględnie potępić zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione w 1915 roku przez Imperium Osmańskie wobec mniejszości ormiańskiej i społeczności chrześcijańskiej, stosując takie same kryteria, co w przypadku Holocaustu i aktów masowego ludobójstwa przez komunistów.
Do dnia dzisiejszego już 22 państwa uznały historyczny fakt zagłady Ormian. Należy ubolewać, że tegoroczne pisemne sprawozdanie pana posła Mortena Messerschmidta w tej sprawie nie spotkało się z należytym poparciem. Toteż chciałbym zasugerować, aby pan przewodniczący Jerzy Buzek podjął inicjatywę, której celem byłoby jednomyślne uznanie przez wszystkie członkowskie UE faktu ludobójstwa Ormian i uznanie zaprzeczania temu faktowi za przestępstwo podlegające karze, oraz aby ta kwestia stała się obowiązkowym punktem programu rozmów przedakcesyjnych z Turcją.
Rovana Plumb
(RO) Pani Przewodnicząca! Dziewięćdziesiąt jeden procent młodych ludzi w wieku od 18 do 27 lat uważa, że sytuacja gospodarcza kraju przybrała zły obrót. Jedynie 33% młodych obywateli nie chce wyjechać z Rumunii. W wyniku polityki cięć aktualny rząd w Bukareszcie tworzy warunki nasilające odpływ mózgów za granicę.
Każdego miesiąca obserwujemy, że młodzi ludzie, którzy zostali wysłani przez rumuński rząd na szkolenia w ramach programu zainicjowanego w 2004 roku przez socjaldemokratów, są zwalniani przez administrację lub nie można znaleźć dla nich pracy, mimo że posiadają wszelkie wymagane doświadczenie oraz chęci, dzięki którym mogliby wnieść skuteczny wkład do systemu.
Popieram mobilność na rynku pracy, lecz rząd w Bukareszcie musi tworzyć nowe miejsca pracy, które pozwolą spożytkować wiedzę i doświadczenie tych młodych ludzi.
Chciałabym przekazać nasze całkowite poparcie rumuńskim studentom i stowarzyszeniom studentów, takim jak Liga Studentów Rumuńskich za Granicą.
Izaskun Bilbao Barandica
(ES) Pani Przewodnicząca! Łodzie rybackie prowadzące połowy na Oceanie Indyjskim doświadczają fali napadów ze strony piratów. W ciągu ostatnich dwóch tygodni nastąpiło dziesięć ataków, których ofiarą padły takie łodzie, jak Intertuna III, Demiku, Elai Alai, Playa de Anzoras, Albacan, Erroxape, Campolibre Alai oraz Playa de Aritzatxu.
Ataki coraz częściej następują z dala od wybrzeża, ponieważ piraci wykorzystują łodzie, które napadli i ograbili, jako źródło zaopatrzenia, co pozwala im poprawić logistykę. Nawet przy zaangażowaniu prywatnej ochrony łodzie te są bardzo podatne na atak. Podają swoje pozycje, lecz nikt nie interweniuje.
Należy koniecznie poprawić koordynację, ponieważ żadne z sił morskich Unii Europejskiej nie wkroczyły do akcji przeciwko piratom. Nie wiemy nawet, jak reagują na sygnały alarmowe.
Rezolucja, którą przyjęliśmy w Parlamencie w listopadzie ubiegłego roku, musi być przestrzegana, i potrzebne nam jest większe zaangażowanie ze strony Narodów Zjednoczonych. Należy włączyć więcej państw i skierować więcej środków do realizacji operacji "Atalanta”, w połączeniu ze skuteczniejszym blokowaniem wybrzeży Somalii oraz zawieraniem z państwami przybrzeżnymi kolejnych umów w sprawie ścigania piratów.
Piractwo ma wpływ na funkcjonowanie naszej floty rybackiej i handlowej, ale także na kraje, z którymi podpisujemy umowy, których rozwój bądź upadek również zależą od bezpieczeństwa rybołówstwa w tym rejonie.
Oreste Rossi
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałbym poinformować Parlament o zajściu, które miało miejsce w związku z wystawą zatytułowaną "Wspieranie wartości kulturowych poprzez ochronę dziedzictwa kulturowego okupowanego Cypru” zorganizowaną w dniach od 17 do 26 listopada pod auspicjami Komitetu Regionów.
W dniu 17 listopada, tuż po otwarciu wystawy, dyrektor działu ds. komunikacji Wolfgang Petzold zarządził natychmiastowe zawieszenie wystawy, uzasadniając swoją decyzję tym, że na panelach widnieją napisy różne od tych, które wcześniej uzgodniono.
Zwróciłem się o przesłanie mi odnośnej korespondencji, wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia, i stwierdziłem, że pomiędzy tym, na co wyraziło zgodę biuro, a tym, co pojawiło się na wystawie, nie występują jakiekolwiek różnice. Okazało się też, że kurator wystawy otrzymał od tej samej osoby, czyli dyrektora działu, polecenie usunięcia sformułowań "okupacja” i "inwazja turecka”. Próbowałem szereg razy skontaktować się telefonicznie z szefem działu, aby wyjaśnić, co faktycznie się stało, ale ani wspomniany dyrektor działu, ani nikt z jego pracowników nie zgodził się ze mną rozmawiać. Kilka godzin po tym, jak zgłosiłem szczegóły zajścia, wystawa została ponownie otwarta.
Panie i Panowie! Uważam, że to, co rozegrało się w Komitecie Regionów, było poważnym i szkodliwym naruszeniem praw przysługujących państwu członkowskiemu UE.
Corneliu Vadim Tudor
(RO) Pani Przewodnicząca! Rumunia stała się niestety dziką granicą Europy. Pod dyktaturą komunistyczną rzeczy miały się źle, lecz sytuacja jest nieskończenie gorsza, kiedy panuje dyktatura mafii.
Głównymi mackami mafijnej "ośmiornicy” są sądownictwo i policja, które są przeżarte rakiem korupcji.
Sprawcy ponad 5 tysięcy przestępstw popełnionych w Rumunii od stycznia 1990 roku pozostają nieznani. Rumunia jest rajem dla miejscowych podziemnych gangów chronionych przez system sądownictwa i policję. Jest jednak także punktem zbornym dla pedofilów, oszustów i najbardziej niewyszukanych typów.
To dobrze, że mur berliński upadł. Niedobrze jednak, że upadł na nasze głowy - głowy mieszkańców Europy Wschodniej.
W grudniu 1989 roku kilku co większych poszukiwaczy wrażeń zbudziło ze snu Drakulę. Teraz nie wiemy, jak się go pozbyć.
Georgios Koumoutsakos
(EL) Pani Przewodnicząca! Nad Europą gromadzą się ostatnio czarne chmury. Rosnący udział w wyborach skrajnie prawicowych, fanatycznych, ksenofobicznych i często też rasistowskich frakcji i partii staje się wyróżnikiem trendów politycznych w szeregu państw członkowskich, w tym także Szwecji. To znak, którego nie możemy lekceważyć.
Kryzys ekonomiczny o niespotykanej dotąd sile wraz z narastającym problemem imigracji tworzą trujący koktajl, który stanowi pożywkę dla skrajnych i przekraczających dozwoloną normę zachowań. Jest to bez wątpienia bardzo złożony problem, który będzie trudno rozwiązać.
Dlatego na europejskich centroprawicowych i socjaldemokratycznych partiach w Parlamencie Europejskim, na grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratach) i na socjalistach spoczywa poważna odpowiedzialność. Ich misją jest rozpędzenie tych chmur, zanim przyniosą burzę. Partie te powinny spożytkować cały potencjał porozumienia i koordynacji, abyśmy mogli skuteczniej zmierzyć się z konkretnymi problemami, takimi jak imigracja, które wymagają zbiorowego wysiłku. Powinniśmy podjąć w Parlamencie Europejskim nową, silną i wspólną inicjatywę, wymierzoną przeciwko ksenofobii i rasizmowi w prześladowanej kryzysem Europie.
Alan Kelly
Pani Przewodnicząca! Jako irlandzki poseł do PE mam pełną świadomość, że oczy Europy skierowane są dziś na niedole ekonomiczne mojego kraju. Kryzys, którego doświadcza mój kraj, został spowodowany chciwością - czystą chciwością - elit politycznych i kręgów wielkiego biznesu. Ludzie ci roztrwonili bogactwo wypracowane przez energiczne i innowacyjne społeczeństwo, i muszą za to ponieść odpowiedzialność.
Przyczyną kryzysu była też niedostateczna regulacja sektora bankowego. Zaniedbanie to dotyczy całej Europy. Warto przypomnieć sobie testy warunków skrajnych, przeprowadzone w lipcu w sektorze bankowym, kiedy Komisja skutecznie przypieczętowała przyszłość tych banków w Irlandii, które znalazły się w centrum kryzysu. Jak mogło do tego dojść? Jestem zły, że mój kraj osiągnął taki stan. Jestem naprawdę bardzo zły.
Z wielkim zadowoleniem przyjmuję solidarność okazywaną przez koleżanki i kolegów w całej Europie, szczególnie w postaci udostępnienia środków finansowych mających ustabilizować naszą gospodarkę. Uważam jednak, że jeśli chodzi o przyszłość UE, znaleźliśmy się na rozstajnych drogach. Irlandia jest suwerennym krajem i wszelki dyktat ze strony Unii dotyczący irlandzkiej polityki podatkowej mógłby stanowić, w mojej ocenie, przekroczenie niebezpiecznej linii, jeżeli chodzi o traktowanie mniejszych państw narodowych w Unii.
Marian Harkin
Pani Przewodnicząca! Ja także chciałbym odnieść się do bieżącego kryzysu gospodarczego, lecz z nieco innej perspektywy. Jean-Claude Trichet i Olli Rehn mówili już dziś o potrzebie naprawy systemu podatkowego, wzywając Irlandię i Portugalię, a także pozostałe kraje do przestrzegania ustaleń paktu stabilności i wzrostu.
W ramach ankiety Eurobarometru, której wyniki dzisiaj ogłoszono, skierowano do ponad 27 tysięcy obywateli UE oraz tysiąca obywateli irlandzkich pytanie, w jaki sposób powinniśmy szukać drogi wyjścia z kryzysu.
Skupię się jedynie na dwóch kwestiach. W jednym z pytań poproszono respondentów o podanie preferowanej kolejności sposobów, z pomocą których moglibyśmy szybko wyjść z kryzysu. Podczas gdy 29 % obywateli UE i jedna trzecia obywateli irlandzkich wybrała ograniczenie wydatków publicznych, dwie trzecie obywateli UE i 57 % Irlandczyków opowiedziało się w pierwszym rzędzie za stymulowaniem gospodarki lub połączeniem obu tych koncepcji.
Pytanie o priorytety polityki pokazało, że ponad 50 % obywateli UE i Irlandii uznało, iż powinniśmy w pierwszym rzędzie zająć się ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Zatem zachodzi rzeczywista rozbieżność pomiędzy tymi dwoma zestawami poglądów. Nie odpowiadamy w sposób adekwatny na troski obywateli, toteż uważam, że powinniśmy dokonać rewizji naszych priorytetów.
Gerard Batten
Pani Przewodnicząca! Jutro tj. 23 listopada przypada czwarta rocznica śmierci w Londynie mojego wyborcy, Aleksandra Litwinienko. Pan Litwinienko został zamordowany przez osobników wywodzących się z państwa rosyjskiego w akcie terroryzmu sponsorowanego przez państwo. Trzech głównych podejrzanych poszukiwanych przez policję metropolitalną - Andriej Ługowoj, Dimitrij Kowtun i Wiaczesław Sokolenko - wciąż pozostaje w Rosji na wolności. Tymczasem Marinie Litwinienko, szanownej wdowie po zmarłym, odmawia się prawa do sprawiedliwości. Jak dotąd nie zwołano sądu koronera, który zbadałby ten zgon, co jest zwyczajową praktyką w przypadku tak gwałtownej śmierci.
Dlatego korzystam z okazji, aby wezwać brytyjskie władze do jak najszybszego zwołania sądu koronera, który ustaliłby i podał do publicznej wiadomości okoliczności i przyczynę zgonu, jak również formalnie zidentyfikował osoby poszukiwane w związku z dochodzeniem w sprawie morderstwa prowadzonym przez policję.
Pan Litwinienko był brytyjskim obywatelem i został zamordowany na brytyjskiej ziemi. Jest to minimum, którego zmarły oraz jego rodzina mają prawo oczekiwać i do czego powinni mieć prawo.
Anna Záborská
(SK) Pani Przewodnicząca! Tydzień temu opublikowano sprawozdania dotyczące procesu akcesyjnego w państwach bałkańskich. To nie jest w porządku, jeżeli ustala się warunki przystąpienia do negocjacji z państwami ubiegającymi się o członkostwo w UE, po czym nie wszczyna się negocjacji, choć warunki zostały spełnione. Dlaczego nie traktujemy Macedonii w sprawiedliwy sposób?
Macedonia jest krajem, w którym reformy przynoszą dobre rezultaty. Ponad 80 % absolwentów szkół średnich w tym kraju podejmuje studia. Naukę angielskiego rozpoczynają w wieku sześciu lat.
W sprawozdaniu Komisji jest mowa o postępie w walce z korupcją, stabilnym rządzie i dialogu politycznym. Macedonia spełniła wszystkie kryteria kopenhaskie. Zasługuje na szansę, jaką jest podjęcie negocjacji w sprawie jej przyszłego członkostwa w UE. O sprawach nierozwiązanych możemy rozmawiać w toku procesu negocjacyjnego. Brak działań w tym względzie podważy zaufanie do Europy.
Estelle Grelier
(FR) Pani Przewodnicząca! W wyniku surowej polityki oszczędnościowej realizowanej przez rząd premiera Camerona, Wielka Brytania postanowiła zrezygnować z finansowania wielkich holowników, których zadaniem jest asystowanie statkom w Kanale La Manche oraz ich ratowanie. Ta jednostronna decyzja spotkała się z potępieniem ze strony instytucji portowych, morskich, handlowych i politycznych operujących w tym regionie.
Zapowiadane wycofanie się Wielkiej Brytanii z finansowania może mieć tragiczne skutki dla bezpieczeństwa morskiego w tym regionie, który przy blisko 250 tysiącach jednostek pływających rocznie stanowi najbardziej obciążony szlak handlowy na świecie. W ciągu ubiegłych 10 lat odnotowano w tym regionie blisko 300 incydentów i zdaniem ekspertów zapobiegawcze rozmieszczenie tam wysokosprawnych jednostek ratownictwa morskiego pozwoliło zapobiec sytuacjom, w których te incydenty mogłyby przeistoczyć się w poważne katastrofy.
Ponieważ bezpieczeństwo morskie ma wpływ na bezpieczeństwo terytorium UE oraz ochronę środowiska naturalnego, zapewnienie holowania w warunkach zagrożenia należy do obowiązków władz publicznych, realizowanych przy wsparciu finansowym ze strony właścicieli statków, i w żadnym wypadku nie może podlegać prywatyzacji w interesie prywatnych przedsiębiorstw holowniczych.
Dlatego Komisja Europejska ma obowiązek zająć się tą sprawą. Europa musi znaleźć środki na realizację podstawowej zintegrowanej polityki morskiej, do której wzywa się w oficjalnych apelach.
Giommaria Uggias
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałbym poinformować państwa, obywateli i stowarzyszenia, że złożyliśmy pisemną deklarację nr 0086/2010 w sprawie ochrony wody jako dobra publicznego.
Woda jest nie tylko dobrem wspólnym, lecz także czymś, do czego człowiek ma uniwersalne prawo, zaś miejscowa usługa publiczna, jaką jest zarządzanie usługami wodnymi, stanowi podstawę dobrego rządzenia. Takie są nasze podstawowe zasady i są to te same zasady, które skłoniły tysiące włoskich obywateli do poparcia wszystkich wniosków o przeprowadzenie referendum w celu zapobieżenia sytuacji, w której dobro najwyższej wagi miałoby zostać usunięte ze sfery publicznej.
Uważamy, że ta inicjatywa nie należy jedynie do tych, którzy ją zaproponowali, ponieważ chodzi o walkę, która jest obowiązkiem każdego. Na potwierdzenie tego należy powiedzieć, że deklarację tę złożono we współpracy z koleżankami i kolegami posłami z takich grup politycznych, jak grupa Zielonych, grupa Sojuszu Socjalistów i Demokratów oraz grupa Lewicy Europejskiej, oraz że deklaracja ta zyskuje coraz szersze poparcie w Parlamencie.
Naszym celem jest zebranie podpisów co najmniej połowy posłów do PE, aby deklaracja ta nabrała rangi oficjalnego stanowiska Parlamentu Europejskiego i mogła służyć ochrony wody rozumianej jako prawo, a nie jako źródło korzyści.
Monica Luisa Macovei
(RO) Pani Przewodnicząca! W niedzielę odbędą się w Republice Mołdowy przedterminowe wybory do parlamentu. W wyborach siły demokratyczne zmierzą się z komunistycznymi.
Zwycięstwo sił demokratycznych, które zjednoczyły się obecnie w ramach Sojuszu na rzecz Europejskiej Integracji, gwarantuje kontynuację postępu, jaki dokonał się w ostatnim roku - postępu w kierunku demokratycznych rządów, praw człowieka i dobrobytu. Demokratyczne siły muszą stać ramię w ramię, zarówno przed wyborami, jak i po ich zakończeniu.
Wybory w nadchodzącą niedzielę muszą być wolne i uczciwe, zaś ludzie muszą mieć dostęp do informacji. Nie wolno dopuścić do powtórki gwałtownych zajść, jakie miały miejsce w kwietniu 2009 roku. Demokratycznych rządów nie ustanawia się w drodze oszustwa, przemocy czy zastraszenia.
To oczywiście obywatele Republiki Mołdowy wezmą udział w niedzielnym głosowaniu, nie my. Lecz jako posłowie do tutejszego Parlamentu popieramy wszystkich inicjujących demokratyczne zmiany. Mogą liczyć na naszą solidarność i poparcie.
Luis de Grandes Pascual
(ES) Pani Przewodnicząca! Niedawno temu miał miejsce atak na kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny w Bagdadzie, w wyniku którego 58 osób, w tym głównie kobiet i dzieci, zostało pozbawionych życia. Jedyną przyczyną ataku był fakt, że ludzie ci byli chrześcijanami. Al-Kaida z dumą przyznała się do tego dzieła. Nie było to zajście odosobnione, lecz raczej apogeum prześladowań i ataków na chrześcijan, do których dochodzi w większości państw muzułmańskich. Były już wypędzenia z Maroka, groźby w Turcji oraz ataki w Indiach i Nigerii. W styczniu u bram kościoła w Kairze doszło do masakry sześciu chrześcijan. Jak długo jeszcze zachodnie demokracje będą na to przyzwalać, reagując wyłącznie milczeniem?
Na szczęście pan przewodniczący Buzek wydał w imieniu Parlamentu stosowne oświadczenie. Wysoka przedstawiciel, baronessa Ashton, wydając oświadczenie potępiające atak, ograniczyła się w nim jedynie do potępienia samego aktu terrorystycznego. Dlaczego brak jakiejkolwiek wzmianki o motywach działania - innymi słowy o tym, że ofiarami byli chrześcijanie, co było jednoznaczną przyczyną ataku?
Nie usłyszałem na ten temat ani jednego słowa - ani z ust pana Zapatero, ani ze strony premiera Erdogana. Jaki jest sens istnienia Sojuszu Cywilizacji? Doprawdy wstyd mi z powodu naszej naiwności i tchórzostwa. Trudno tu nie przypomnieć świętej pamięci Oriany Fallaci, osoby błędnie rozumianej, która zapowiadała nadejście Eurabii i która została praktycznie ukamienowana za odwagę, z jaką napiętnowała to, co się dzisiaj dzieje w neurotycznej Europie.
Iliana Malinova Iotova
(BG) Pani Przewodnicząca! Edukacja i nauka są priorytetowym celem w ramach strategii gospodarczej 2020. To, czy przedmiotowy program pozostanie zapisem na papierze, czy też zostanie przełożony na działania u podstaw, zależy od nas. Aby osiągnąć sukces, zarówno instytucje europejskie, jak i państwa członkowskie przyjąć na siebie konkretną odpowiedzialność. Zamiast tego bułgarski rząd realizuje politykę, która jest sprzeczna nie tylko z krajową, lecz także europejską polityką w dziedzinie badań naukowych i edukacji. Podczas gdy Europa przeznaczyła na prace badawczo-rozwojowe do roku 2020 trzy procent, Bułgaria sięgnęła jedynie poziomu skromnych 0,6 procent.
Po serii chybionych rozwiązań Bułgarska Akademia Nauk, instytucja mająca za sobą ponad 140 lat historii, założona pod surowymi rządami imperium osmańskiego, która obecnie skupia 55 % prowadzonych w Bułgarii badań naukowych i cieszy się uznaniem na całym świecie, ma zostać zlikwidowana. Otrzymała ponad 30 milionów euro na ponad 400 europejskich projektów, których realizacja zakończyła się sukcesem.
Pomimo aktywnego zaangażowania w działania europejskich instytucji na szczeblu politycznym i eksperckim rząd bułgarski najwyraźniej nie dostrzega związku pomiędzy nauką i wychodzeniem z kryzysu. Toteż należy uwzględnić ten punkt w programie prac Rady i Komisji. Problem ten nie dotyczy jedynie Bułgarii, ponieważ naraża na szwank realizację strategicznego programu i europejskich priorytetów.
Róża Gräfin von Thun und Hohenstein
(PL) Pani Przewodnicząca! Chciałabym zwrócić uwagę na prowadzone przez Komisję Europejską niewystarczające konsultacje społeczne w sprawie dyrektywy dotyczącej dzieł osieroconych. Dzieła osierocone to utwory, do których nie można ustalić właścicieli praw autorskich.
W zeszłym tygodniu zorganizowałam w Parlamencie debatę na ten temat. Pokazała ona, jak wielkie jest zainteresowanie tą dziedziną, jak wiele pytań pada na temat projektu dyrektywy, nad którym Komisja właśnie w tej chwili pracuje. Póki co proces ten jest otoczony tajemniczością. Przecież eksperci i podmioty bezpośrednio zainteresowane powinni przynajmniej wiedzieć, w jakim kierunku prace się posuwają. Około 40 % naszego artystycznego dorobku europejskiego cierpi właśnie z powodu osierocenia. Data publikacji dyrektywy została przesunięta na pierwszy kwartał przyszłego roku, więc jest jeszcze trochę czasu na konsultację, a my musimy bardziej włączać naszych obywateli, w tym środowiska eksperckie, w tworzenie prawa, po to, aby było ono rzeczywiście jak najlepsze.
Matthias Groote
(DE) Pani Przewodnicząca! Demokratyczne współdecydowanie pracowników w sprawach dotyczących przedsiębiorstw jest jednym z kamieni węgielnych polityki społecznej w Unii Europejskiej. Pracownicy zakładów Atlas w miejscowościach Ganderkesee, Delmenhorst i Vechta walczą o te prawa już od miesiąca, strajkując dzień i noc. Pracownicy walczą o podpisanie umowy zbiorowej, która umożliwi utrzymanie dobrych, bezpiecznych miejsc pracy. Niestety zarząd przedsiębiorstwa stanowczo odmówił podjęcia negocjacji ze związkiem zawodowym pracowników przemysłu metalurgicznego i radą zakładową. W trakcie sporu pracowniczego zarząd zastraszał pracowników i wywierał na nich presję. Chciałbym wezwać zarząd, konkretnie zaś pana Filipowa, do podjęcia dyskusji i powrotu do stołu negocjacyjnego. Nie można pozwolić, aby demokratyczne współdecydowanie kończyło się u bram fabryki. System w rodzaju "zatrudnij i zwolnij” rodzi strach i sieje niepokój społeczny. Dla takich systemów nie powinno być miejsca w Europie, ponieważ działają na szkodę naszej demokracji.
Cristian Dan Preda
(FR) Pani Przewodnicząca! Kilka słów na temat wyborów prezydenckich na Wybrzeżu Kości Słoniowej, jako że jestem przewodniczącym misji obserwacyjnej Unii na wybory w tym kraju. Od początku października na całym Wybrzeżu Kości Słoniowej zaangażowanych zostało około 100 obserwatorów z 26 krajów.
Pierwsza runda wyborów w dniu 31 października przebiegła stosunkowo dobrze. Nie odnotowano przypadków oszustw czy przemocy. Ogłoszenie wyników nieco się opóźniło, lecz ogólnie rzecz ujmując nie zaobserwowano żadnych poważniejszych incydentów.
Drugą rundę wyborów zaplanowano na kolejną niedzielę. Zapowiada się większe napięcie, ponieważ miały już miejsce starcia na ulicach, również ton kampanii stał się bardziej agresywny, nawet wobec naszych obserwatorów. Co więcej, zdarzają się przypadki uniemożliwiania obserwatorom ich pracy polegającej na monitorowaniu przygotowań do kampanii. Dlatego trzeba studzić nastroje, aby głosowanie mogło przebiegać w normalny sposób. Niezwykle ważne jest zapewnienie ochrony naszych obserwatorów do niedzieli i później.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
