Resultaten van de Europese Raad (Brussel, 13 en 14 maart 2008) (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag van de Europese Raad en de verklaring van de Commissie - Resultaten van de Europese Raad (Brussel, 13-14 maart 2008).
Janez Janša
fungerend voorzitter van de Raad. - (SL) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, dames en heren, de vergaderperiode van maart van de Europese Raad begon met een uiteenzetting door de Voorzitter van het Europees Parlement, Hans-Gert Pöttering, wiens toespraak ons een goede basis bood voor gedachtewisselingen en besluitvorming over de drie belangrijkste onderwerpen: behoud van de economische groei en het creëren van werkgelegenheid, een antwoord vinden op de klimaatverandering en stabiliteit van de financiële markten.
Drie in de vergaderperiode genomen beslissingen vatten de resultaten ervan samen. Ten eerste hebben wij een ambitieuze en modernere driejarige cyclus van de Lissabonstrategie gelanceerd, die een beter evenwicht biedt tussen enerzijds de zorg voor mens en milieu en anderzijds de concurrerende, op kennis gebaseerde markteconomie. Ten tweede hebben we de basisbeginselen en het schema voor de aanname van het energie- en klimaatveranderingspakket bevestigd en ten derde hebben we nadere maatregelen vastgesteld om de financiële markten te stabiliseren.
In de nieuwe cyclus van de Lissabonstrategie wordt de nadruk gelegd op de uitvoering van de hervormingen. De laatste tijd heerst de misvatting dat een zwakke economische basis van de Europese Unie de reden zou zijn voor de stijging van de kleinhandelsprijzen en van instabiele financiële markten. Het omgekeerde gaat echter op: de relatief sterke basis van de Europese economie verklaart waarom de onzekerheden op de mondiale financiële markt en de prijs van ruwe olie en andere grondstoffen minder gevolgen hebben gehad voor de Europese Unie dan het geval zou zijn geweest als de EU een zwakke economische basis had gehad.
Laten we even kijken naar enkele economische indicatoren. Het overheidstekort van de Europese Unie is sinds 2005 meer dan gehalveerd en de overheidsschuld is tot onder de zestig procent gedaald. De economische groei is in 2007 op bijna drie procent uitgekomen en de afgelopen twee jaar zijn er 6,5 miljoen banen geschapen. Deze resultaten zijn grotendeels te danken aan de hernieuwde Lissabonstrategie. Dit zijn allemaal redenen voor gepaste trots en een groter zelfvertrouwen, doch niet voor zelfingenomenheid. In een tijd van steeds toenemende onvoorspelbaarheid in de wereldeconomie zou het erg verkeerd zijn om op onze lauweren te rusten en de hervormingen te staken.
Bij de lancering van de tweede cyclus van de Lissabonstrategie ofwel de tweede Lissaboncyclus, heeft de Europese Raad onderstreept dat wij ons in de periode tussen 2008 en 2010 hoofdzakelijk moeten toeleggen op een consequente uitvoering van de hervormingen. We worden hierbij geruggensteund door stabiele, geïntegreerde richtsnoeren, die nog steeds van kracht zijn, en door de aangenomen specifieke aanbevelingen, op basis waarvan de lidstaten hun nationale hervormingsprogramma's nog sneller kunnen hernieuwen en realiseren. De prioritaire gebieden blijven onveranderd: kennis en innovatie, het aanboren van het ondernemingspotentieel, de modernisering van de arbeidsmarkten en klimaatverandering en energie.
Voor elk van deze gebieden hebben wij concrete maatregelen vastgesteld op basis van de erkenning, zoals Francis Bacon vierhonderd jaar geleden zo kernachtig samenvatte, dat kennis macht is. In de Europese Gemeenschap is kennis tegenwoordig net zo belangrijk of zelfs belangrijker dan kolen waren in het verleden. Kennis is de katalysator van economische groei, structurele aanpassingen en sociale insluiting.
Daarom heeft de Europese Raad de "vijfde vrijheid" op het gebied van kennis en innovatie geïntroduceerd. Deze "vijfde vrijheid" zal de belemmeringen voor het vrije verkeer van kennis wegnemen. Zij zal de mobiliteit van getalenteerde mensen bevorderen en de vrije toegang tot kennis en innovatie aanmoedigen, waardoor nog meer Europeanen deel zouden moeten nemen aan creatieve processen. De twee weken geleden door het Europees Parlement bekrachtigde oprichting van het nieuwe Europees Instituut voor innovatie en technologie, biedt eveneens nieuwe mogelijkheden voor de benutting van Europa's onderzoeks- en ontwikkelingsmogelijkheden.
Om het concurrentievermogen van - in het bijzonder kleine en middelgrote - ondernemingen te vergroten, werkt de Europese Unie aan maatregelen om activiteiten te vergemakkelijken en de ontwikkelingen op de eengemaakte markt te versnellen. Aangezien kleine en middelgrote ondernemingen het grootste aantal banen voor hun rekening nemen en een belangrijke factor zijn op onderzoeks- en ontwikkelingsgebied, moet er voor deze ondernemingen sprake zijn van passende wetgeving, een gemakkelijker toegang tot de financieringsbronnen en met name een intensievere samenwerking op innovatiegebied.
Tijdens deze vergaderperiode van de Europese Raad is sterk de nadruk gelegd op de sociale dimensie van de Lissabonstrategie. Ik denk dat deze de grootste steun tot nu toe heeft mogen ontvangen. We hebben het belang van het investeren in menselijk kapitaal herbevestigd. Door onderwijs en opleidingen kunnen we ongelijkheid en armoede uitbannen, de jeugdwerkloosheid terugdringen, meer en betere banen genereren en de overgang naar een kenniseconomie vergemakkelijken. Daarom hebben we de Commissie verzocht om een beoordeling van de vereisten op kennisgebied van de Europese Unie tot 2020.
De lidstaten hebben zich tegelijkertijd verbonden tot de uitvoering van de gemeenschappelijke beginselen van flexizekerheid, sociale insluiting en de consequente verbetering van de samenhang tussen het economische, het werkgelegenheids- en het sociale beleid. De Conclusies weerspiegelen de standpunten van het Europees Parlement en van de Europese sociale partners.
Kennis is ook van essentieel belang bij het aanpakken van de klimaatverandering. De ambitieuze doelen die wij vorig voorjaar tijdens de vergaderperiode van de Europese Raad hebben gesteld, kunnen alleen met behulp van nieuwe technologie worden bereikt. Het Europees Strategisch Plan voor energietechnologie (SET-Plan) vormt de basis voor het gecoördineerde Europese beleid op dit gebied, dat steun zal verlenen voor een ecologisch verantwoorde, 'groene' industrie. Zoals onze sociale partners hebben bevestigd tijdens de in de marge van de vergaderperiode van de Europese Raad gehouden tripartiete top, biedt klimaatverandering mogelijkheden voor iedereen, dat wil zeggen voor bedrijven en werknemers. De eco-industrie alleen al groeit jaarlijks met vijf procent en biedt momenteel werk aan 3 400 000 mensen.
Wat het energie- en klimaatpakket betreft, hebben we overeenstemming bereikt over de basisbeginselen en het schema. Dit is waarschijnlijk het grootste resultaat van deze vergaderperiode van de Europese Raad. Onze ambities op het gebied van klimaatverandering en energie zijn herbevestigd. Belangrijk is dat we, nog geen twee maanden nadat het pakket op 23 januari is gepubliceerd, het eens zijn geworden over twee essentiële elementen om het debat over de basisbeginselen en het schema te doen vorderen.
De staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten hebben zich ertoe verbonden eind 2008 tot een akkoord te komen en dus de aanname van het pakket binnen de deadline mogelijk te maken, of in ieder geval vóór het einde van het huidige mandaat van het Europees Parlement. Dames en heren, het welslagen van deze onderneming hangt ook van u af. Alleen als we het pakket binnen de deadline aannemen, lossen we de verwachtingen van alle Europese burgers in en geven we onze partners in de wereld een positief signaal, vooral in het kader van de onderhandelingen over de alomvattende post-Kyoto-overeenkomst volgend jaar in Kopenhagen. Ik onderstreep met name dit laatste punt.
De Europese Raad heeft drie fundamentele beginselen bevestigd die ons zullen helpen bij de verdeling van de taken en de doelen over de lidstaten: ten eerste, economische doelmatigheid en kostenefficiëntie; ten tweede, solidariteit en billijkheid en ten derde transparantie. Tot mijn vreugde beschouwen de lidstaten dit proces niet langer als een verdeling van de lasten, maar als een nieuwe ontwikkelingsmogelijkheid.
Ook wijs ik erop dat de Europese Raad erin is geslaagd overeenstemming te bereiken over de invoering van één Europees systeem voor emissieverminderingen en voor de handel in emissierechten, waarmee het huidige systeem van nationale limieten wordt beloond. De Europese Raad heeft ook de mogelijkheid erkend dat hij, mochten de internationale onderhandelingen mislukken, de energie-intensieve industrieën in de Europese Unie zou moeten ondersteunen, aangezien de verplaatsing ervan naar landen met minder strenge milieunormen tot banenverlies in de Europese Unie zou kunnen leiden, waarbij tegelijkertijd de broeikasgassen in het algemeen zouden toenemen.
Een belangrijk agendapunt was de liberalisering van de internationale energiemarkt. Toen de Commissie haar eerste voorstel voor de richtlijnen begin jaren negentig publiceerde, was het zelfs al duidelijk dat het niet gemakkelijk zou worden om een eengemaakte markt tot stand te brengen, maar dat het een langdurig proces zou worden. Zeventien jaar later, nu de Europese Raad ertoe oproept de politieke overeenkomst in juni van dit jaar aan te nemen, naderen wij ons doel. Ook hier ligt de sleutel tot succes in een nauwere samenwerking met het Europees Parlement.
Smeltende gletsjers, langduriger periodes van droogte en veranderingen in neerslagpatronen hebben rechtstreekse gevolgen voor de geostrategische en veiligheidsbelangen. Het verslag van de Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana, en de Commissie over klimaatverandering en internationale veiligheid geeft een realistisch beeld van de situatie en de risico's voor de Europese Unie. Dit was het eerste document in zijn soort waarover van gedachten is gewisseld en de Europese Raad heeft dit verslag bekrachtigd als basis voor verdere actie.
Energie- en klimaatvraagstukken zullen de belangrijkste onderwerpen zijn van alle toekomstige topontmoetingen tussen de Europese Unie en derde landen of regio's tot eind juni 2008, meer in het bijzonder van de toppen met Japan, Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, de Russische Federatie en de Verenigde Staten van Amerika. Willen wij als unie kunnen spreken en handelen, dan zullen we onze standpunten in de komende paar maanden op een lijn moeten brengen.
Nu iets over de financiële markten. In reactie op de crisis op de financiële markten heeft de Europese Raad unaniem de noodzaak van de volgende vier maatregelen bevestigd: het verbeteren van de transparantie; het verbeteren van waarderingsnormen; het versterken van de kredietstatus en het verbeteren van de marktwerking en van de stimulansstructuur.
Staatsinvesteringsfondsen spelen een zeer nuttige rol als leveranciers van kapitaal en liquiditeiten, zelfs in deze onzekere tijden. De komst van nieuwe spelers met beperkte transparantie inzake investeringsstrategie heeft evenwel een aantal vragen opgeroepen in verband met mogelijke niet-commerciële praktijken. De staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten zijn het eens geworden over een initiatief om een vrijwillige gedragscode voor staatsinvesteringsfondsen op te stellen.
De Europese Raad heeft veel tijd besteed aan een overeenkomst over versterking van het Proces van Barcelona. Ik beschouw het als een belangrijk resultaat dat wij een institutioneel kader hebben kunnen creëren voor een debat dat tot op dat moment informeel en gesloten was ofwel zich beperkte tot gesloten kringen en informele kanalen. Volgens de tijdens de laatste zitting van de Europese Raad bereikte overeenkomst zullen alle lidstaten van de Europese Unie en de staten aan de Middellandse Zee die geen lid zijn van de EU deelnemen aan het Proces van Barcelona, dat wil zeggen aan de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Met het oog op de standaardpraktijk binnen het Proces van Barcelona is het volkomen begrijpelijk dat het Europees Parlement, als steeds belangrijker partij bij de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering, op passende wijze wordt betrokken bij het debat over de toekomstige stappen.
Aangezien het Sloveense voorzitterschap streeft naar een evenwichtige benadering van alle buurlanden van de Europese Unie, wijzen wij erop dat net als de Middellandse Zeecomponent ook de oostelijke component van het Europese beleid met betrekking tot onze buurlanden moet worden versterkt. Wij verwachten deze onderwerpen tijdens de vergaderperiode van juni van de Europese Raad in detail te kunnen bespreken aan de hand van het door onze Poolse collega's ingediende voorstel.
Dames en heren, de tripartiete sociale top en de Europese Raad realiseren zich dat geen enkele afzonderlijke maatregel doeltreffend kan zijn als hij niet zinvol wordt geïntegreerd met andere maatregelen. De geïntegreerde maatregelen - of het nu de Lissabonstrategie betreft of de energie- en klimaatmaatregelen - volstaan op hun beurt niet tenzij wij ons allemaal terdege bewust zijn van hun belang en wij allemaal helpen deze maatregelen uit te voeren. Deze onderwerpen vereisen uiteindelijk veel meer dan onpersoonlijke maatregelen; zij vergen fundamentele wijzigingen en een verandering van gewoontes, dat wil zeggen een verandering in onze manier van leven.
Confucius zei dat als men een jaar vooruitdenkt, men een zaadje moet planten; dat als men tien jaar vooruitdenkt, men bomen moet planten en dat als men honderd jaar vooruitdenkt, men de mensen moet onderrichten. Wij allen samen moeten een creatiever leven leren te leiden. We moeten leren snel informatie uit te wisselen en milieuvriendelijke gewoontes aan te nemen. Goed voorgaan doet goed volgen. Daarom zijn de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten tijdens de Europese Raad overeengekomen het energieverbruik van hun eigen gebouwen en wagenpark te verminderen en om hogesnelheidsinternet uiterlijk in 2010 voor alle scholen beschikbaar te maken.
Na de vergaderperiode van maart van de Europese Raad kunnen we zeggen dat de debatten en Conclusies zijn gewijd aan de op dit moment dringendste Europese kwesties. De media vonden het echter niet erg attractief omdat - en ik beschouw dit als een succes - wij bepaalde debatten hebben weten te omzeilen, die alleen maar onze aandacht zouden hebben afgeleid van de essentiële ontwikkelingskwesties zonder dat we ook maar enige oplossing zouden hebben gevonden. Dit was een van de redenen waarom we weer een paar stappen vooruit hebben kunnen zetten, hoewel er nog meer moet worden gedaan.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Europese Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen paar jaar hebben wij veel gelegenheid gehad om van gedachten te wisselen over het belang van partnerschap. Over het feit dat de ambities van de Europese Unie zodanig zijn dat Europeanen op ieder niveau geëngageerd moeten zijn. Dat we een gemeenschappelijke visie moeten hebben van onze toekomst. Dat de instellingen van de Europese Unie moeten samenwerken om de verwachtingen van onze burgers in te lossen.
Na de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad zien wij duidelijk welke taken vóór ons liggen, voor de rest van het jaar en daarna. Ik feliciteer het Sloveense voorzitterschap en premier Janša met de uiterst competente manier waarop hij deze Europese Raad heeft voorgezeten. Ik denk dat we nu beter kunnen zien hoe partnerschap ons vooruitgang zal doen boeken, namelijk in termen van concrete resultaten.
Dit moet een echt beslissend jaar zijn voor onze ambitie betreffende een "Europa van resultaten" - concrete resultaten voor onze burgers. We moeten bewijzen dat Europa de kracht en de scherpte heeft om internationale druk te weerstaan en om internationale uitdagingen aan te nemen. Ook moeten we aantonen dat de Europese Unie het juiste instrument is om de nodige veranderingen door te voeren.
De voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad was het uur der waarheid. Zouden de in een gunstiger economisch klimaat vastgelegde ambities, niet alleen met betrekking tot de nieuwe Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid, maar ook die van ons beleid op het gebied van klimaatverandering en energie, ook overeind blijven in ruwer weer? Voor de Europese Raad hadden velen zo hun twijfels daarover. Ikzelf heb gezegd dat Europa zich aan zijn beloftes moet houden, wil het geloofwaardig zijn. Na de Europese Raad kan ik tot mijn vreugde zeggen dat er sprake was van een bijzonder goed, substantieel debat, waarin de Europese Raad niet alleen heeft bevestigd volledig achter zijn doelstellingen op energie- en klimaatveranderingsgebied te blijven staan, maar deze ook heeft geschraagd met een akkoord over de exacte deadlines. De Europese Raad heeft daarnaast de doelstellingen van de hernieuwde Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid bevestigd.
Ik wil het graag hebben over enkele kwesties waarop dieper is ingegaan, waarbij ik met name zal aangeven hoe de Commissie het werk wil doen vorderen.
Zoals traditie is geworden bij de voorjaarsbijeenkomst, heeft de Europese Raad de economische situatie in Europa besproken.
Het beeld dat ontstaat, is gemengd: de fundamentele economische factoren in de Europese Unie blijven goed, maar wereldwijd zijn de economische vooruitzichten verslechterd door een vertraging van de economische bedrijvigheid in de Verenigde Staten. We moeten de toekomst weliswaar met vertrouwen tegemoet blijven zien, maar dus ook waakzaam zijn. Vertrouwen en waakzaamheid.
Tegen de achtergrond van de aanhoudende onrust op de internationale financiële markten is het al net zo. De boodschap van de Europese Raad was duidelijk: alle autoriteiten in de Europese Unie moeten klaarstaan om zo nodig regulatorische en toezichtmaatregelen te nemen. De Ecofin-raad moet spoedig onverkort uitvoering geven aan het in het najaar van 2007 overeengekomen werkprogramma, waarbij de transparantie en de werking van de financiële markten worden verbeterd. De Europese Unie moet - zichtbaar - waakzaam zijn terwijl de situatie zich verder ontwikkelt.
Ik ben ook verheugd over het feit dat de Europese Raad de mededeling van de Commissie over staatsinvesteringsfondsen onderschrijft en de noodzaak van een gemeenschappelijke Europese aanpak erkent, alsmede de doelstelling om op internationaal niveau tot een akkoord te komen over een vrijwillige gedragscode voor staatsinvesteringsfondsen en om op internationaal niveau de beginselen voor ontvangende landen vast te stellen.
De Europese Raad heeft bovendien opnieuw bevestigd zich te zullen blijven inzetten voor hervormingen door middel van de volledige uitvoering van de hernieuwde Lissabonstrategie. De consensus over deze prioriteit tijdens de Europese Raad was echt indrukwekkend. We hebben "Lissabon" ook een nieuwe impuls gegeven met de lancering van een ambitieuze nieuwe cyclus.
Tot mijn vreugde heeft de Europese Raad onze suggestie overgenomen om vooral de nadruk te leggen op het investeren in mensen en met name op het aanzienlijk terugdringen van het aantal jongeren dat niet goed leest en het aantal vroegtijdige schoolverlaters.
Een ander essentieel element is flexizekerheid. We moeten voortbouwen op de recente, uiterst positieve overeenkomst tussen de sociale partners en die beginselen in alle EU-lidstaten vertaald zien worden in resultaten.
Een ander voorbeeld is het doel om een "vijfde vrijheid" te creëren, dat wil zeggen het vrije verkeer van kennis. De Europese Raad heeft essentiële maatregelen uiteengezet om deze vrijheid te kunnen verwezenlijken. Zo moeten bijvoorbeeld alle scholen uiterlijk in 2010 kunnen beschikken over hogesnelheidsinternet en zullen er ook ambitieuze doelen worden gesteld voor de toegang ertoe van huishoudens.
We moeten nu doorpakken opdat de resultaten van de hervormingen op ieder niveau tastbaar worden. De doelstellingen - zoals het investeren in mensen, in onderzoek en ontwikkeling, het aanboren van het ondernemingspotentieel en het verder verbeteren van het functioneren van de interne markt - moeten worden ondersteund met voor mensen en ondernemingen in de praktijk merkbare verbeteringen. Velen van u hebben ditzelfde punt onderstreept tijdens het debat dat we in het Parlement hebben gehad voorafgaand aan de Europese Raad. Ik reken op de aanhoudende steun van dit Huis om ervoor te zorgen dat de Europese en nationale actie de doelen die wij onszelf hebben gesteld, kan verwezenlijken.
De Europese Raad heeft ook een duidelijk werkprogramma opgesteld en heeft een nieuwe impuls gegeven aan hangend wetgevingswerk.
Net als premier Janša zojuist heeft gedaan, wijs ik met name op de twee essentiële, door de Europese Raad gestelde deadlines betreffende de interne energiemarkt en ten aanzien van het pakket inzake klimaatverandering en duurzame energiebronnen. Deze deadlines zijn niet slechts een 'opruimactie' voorafgaand aan de institutionele veranderingen van volgend jaar; zij hebben ten doel zo snel mogelijk essentiële veranderingen door te voeren, zodat de Europese Unie de wereld bij dit uiterst belangrijke vraagstuk bij de hand kan nemen.
Wat het pakket betreffende de interne energiemarkt betreft, moeten we tot een akkoord komen om aan te tonen dat de instellingen aan de verwachtingen kunnen voldoen in het belang van de burgers, consumenten en ondernemingen en op dit punt hebben wij ons ertoe verbonden te streven naar een politiek akkoord in juni 2008. De Commissie blijft van mening dat ontvlechting van de volledige eigendom de juiste aanpak is, maar wij hebben steeds aangegeven open te staan voor alternatieven die net zo functioneel zijn. We zullen ook nauw blijven samenwerken met dit Huis en met de Raad om de resterende kloven te helpen overbruggen.
Wat het pakket betreffende het klimaat en de duurzame energiebronnen betreft, zal een politiek akkoord tegen het einde van dit jaar het duidelijkst mogelijke signaal aan onze internationale partners zijn - een signaal dat het Europa ernst is met zijn verbintenissen. Hierdoor zouden de voorstellen binnen het legislatieve mandaat van het Parlement begin 2009 kunnen worden aangenomen. Dit is van cruciaal belang daar we het laatste rechte stuk ingaan naar een internationale overeenkomst over klimaatverandering, volgend jaar in Kopenhagen.
Deze internationale overeenkomst heeft voor ons de allerhoogste prioriteit en is dé manier om zowel mondiale emissies te verminderen als om ervoor te zorgen dat de spelregels voor iedereen hetzelfde zijn, dus ook voor onze energie-intensieve industrieën.
In de tussentijd moeten we in de herziene regeling voor de handel in emissierechten vastleggen welke stappen we zullen nemen, mochten er problemen zijn in bepaalde sectoren of deelsectoren die het risico lopen van koolstoflekken omdat zij niet uit de kosten kunnen komen. De Commissie zal, samen met alle belanghebbenden en in het bijzonder met de sociale partners, haar werkzaamheden intensiveren om gegevens te verzamelen en de oplossing te vinden voor dergelijke gevallen die zich in de toekomst zouden kunnen voordoen.
Ik weet dat het Europees Parlement veel aandacht besteedt aan deze twee onderwerpen. Ik hoop dat het zich wat deze deadlines betreft bij de Raad kan aansluiten, zodat wij op internationaal niveau een geloofwaardige onderhandelingspositie innemen.
Op een aantal gebieden kijkt de Europese Raad uit naar specifieke voorstellen van de Commissie in de komende maanden. Ik geef u een voorproefje van drie onderwerpen waaraan wij zullen werken teneinde voor de zomer met voorstellen te kunnen komen.
Ten eerste de hernieuwing van onze sociale agenda. Onze doelstelling is de weg vrij te maken voor een Europese consensus over een sociale visie voor de 21ste eeuw:
een sociale visie die nieuwe uitdagingen kan aannemen, zoals globalisering en demografische verandering;
een visie die is gebaseerd op het beginsel iedereen "levenskansen" te bieden door middel van mogelijkheden, toegang en solidariteit;
een visie waarbij de sociale uitdagingen voor de samenleving als geheel worden bekeken, waarbij onderwerpen als jongeren, onderwijs, migratie, vergrijzing en de interculturele dialoog aan bod komen en
een visie waarbij, uiteraard, meer in het bijzonder aandacht wordt besteed aan de problemen van armoede waarmee wij in ons Europa nog steeds worden geconfronteerd.
We zullen voortborduren op de voortgezette raadpleging na onze sociale inventarisatie en we zullen concrete voorstellen indienen, net zoals we afgelopen november hebben gedaan met de Internal Market Review (evaluatie van de interne markt). Het Social Agenda Forum (forum voor de sociale agenda) van mei is een goede gelegenheid voor ons om deze aanpak te testen.
Het tweede onderwerp is het aanstaande voorstel voor de Small Business Act (akte voor kleine ondernemingen). De achterliggende gedachte hierbij is dat de gehele levenscyclus van een MKB-onderneming in ogenschouw moet worden genomen. Het heeft weinig zin om een startende MKB-onderneming te helpen als deze daarna niet verder kan groeien.
Het bedrijfsleven heeft heel duidelijk gemaakt dat kleine ondernemingen geen behoefte hebben aan de zoveelste politieke verklaring, maar aan daden. Dit betekent dat belemmeringen voor de groei moeten worden weggenomen, de regelgeving moet worden vereenvoudigd, de e-overheid moet worden gepromoot, de toegang tot overheidsopdrachten moet worden vergemakkelijkt en dat er een einde moet komen aan onnodige vertragingen - dat de administratieve rompslomp dus in het algemeen moet worden verminderd. Ik kijk ernaar uit met het Parlement te bespreken hoe deze ideeën kunnen worden uitgevoerd.
Het derde onderwerp waarvoor wij snel voorstellen zullen indienen, is de Unie voor het Middellandse Zeegebied. De Commissie ondersteunt het streven om een nieuwe impuls te geven aan ons Middellandse Zeebeleid ten volle.
Tot mijn genoegen heerst er nu consensus en wordt het project met alle 27 lidstaten voortgezet, waarmee het Proces van Barcelona weer een stap vooruitzet. Ook ben ik bijzonder trots op het blijk van vertrouwen van de Europese Raad in de Commissie, te weten zijn verzoek aan ons om de nodige voorstellen in te dienen voor de nadere omschrijving van deze Unie voor het Middellandse Zeegebied. De Europese Raad heeft erkend dat de Commissie in de beste positie verkeert om een institutionele constructie te ontwerpen die strookt met het Verdrag en met het scala van reeds bestaande activiteiten en fora. Wij zullen snel werken aan de juiste institutionele constructie voor een grotere ambitie, een die ons zal helpen snel vooruitgang te boeken bij concrete projecten met onze partners aan de Middellandse Zee.
Laten we ons echter niet vergissen: instellingen en instrumenten zullen niet uit zichzelf resultaten bereiken. Wat we het meeste nodig hebben om ambitie om te zetten in actie is politieke wil - aan weerszijden van de Middellandse Zee. We kunnen wel voorstellen indienen voor nieuwe institutionele regelingen, maar als aan beide kanten de politieke wil ontbreekt, zullen we geen concrete resultaten bereiken.
Ik weet dat veel geachte Parlementsleden deze bezorgdheid delen en wij zullen u uiteraard volledig blijven betrekken bij de toekomstige werkzaamheden. In feite zal ik de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering later deze week in Athene kunnen toespreken.
Ik beschouw de Europese Raad echt als een belangrijke stap vooruit. Nu moet het EU-partnerschap zijn vruchten afwerpen en van het jaar 2008 een mijlpaal voor Europa maken.
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, dames en heren, de recente Europese Raad was grotendeels gewijd aan de bepaling van de nieuwe cyclus van de Lissabonstrategie en vond plaats in uiterst moeilijke internationale economische en financiële omstandigheden. Toch zijn de indicatoren binnen de Unie enigszins bemoedigend: een grotere werkgelegenheid, een groei van 2,9 procent in 2007 en dalende begrotingstekorten.
Deze vooruitgang is natuurlijk bovenal te danken aan de inspanningen met het oog op bedrijfsherstructureringen, maar ook aan het beleid van hervormingen en goed bestuur van de meeste lidstaten. De Commissie heeft deze inspanningen aangemoedigd en ik feliciteer haar met haar vastberadenheid en gestage werk op dit gebied. De wind vanuit de andere kant van de Atlantische Oceaan is niet erg gunstig en de groeivooruitzichten voor 2008 zijn minder goed dan we misschien hadden gehoopt.
In zo'n context is het erg verleidelijk om zich in zichzelf terug te trekken, de hervormingen op te schorten en de eigen grenzen te bewaken in afwachting van betere tijden. Ook is het erg verleidelijk - zoals onze politieke tegenstanders maar al te vaak bewijzen - om geld uit te geven dat we niet hebben, opdat de Europese bevolking gelooft dat alles bij het oude kan blijven. Onze parlementaire fractie is echt voorstander van een verantwoordelijk beleid van beweging, hervorming en solidariteit.
Wij verzoeken de Commissie ons haar richtsnoeren voor het economisch beleid en haar werkgelegenheidsrichtsnoeren over te leggen, zodat deze zo snel mogelijk kunnen worden aangenomen. De nationale autoriteiten moeten de voordelen van de in het kader van de Lissabonstrategie geplande hervormingen beter uitleggen aan hun bevolkingen. Deze hervormingen worden vaak verkeerd voorgesteld en onvoldoende uitgevoerd. Het blijft moeilijk voor hen om hun bestaan tastbaar te maken. Onze fractie zal deze hervormingen echter blijven verdedigen en zich blijven afzetten tegen degenen die, om de kiezers te paaien, ernaar streven deze hervormingen af te zwakken of voor onbepaalde tijd uit te stellen.
Wij willen zelfs nog een stap verdergaan en het Europese kennisbeleid op volle toeren laten draaien. We stellen voor het vrije verkeer van onderzoekers, studenten en wetenschappers te bevorderen en één stelsel in te voeren voor de bescherming van de intellectuele-eigendomsrechten. We roepen ertoe op om belemmeringen voor de wederzijdse erkenning van kwalificaties weg te nemen en om onze Europese universiteiten met financiële steun van de EU te moderniseren.
Dames en heren, de tweede taak van de Europese Raad was om de voorwaarden te verduidelijken waarop de in maart 2007 gestelde ambitieuze doelen op klimaatveranderingsgebied zullen worden nagestreefd. Deze bijzonderheden waren van essentieel belang om de betrokken ondernemingen in staat te stellen uiteindelijk plannen te maken voor de toekomst. Aanzienlijke inspanningen voor een "duurzame koolstofarme industrie" mogen voorwaar geen nadelige gevolgen hebben voor het concurrentievermogen van de energie-intensieve industrieën.
Tot slot verwelkom ik de overeenkomst over de Unie voor het Middellandse Zeegebied die Frankrijk aan de Raad heeft voorgesteld op grond van het feit dat het Proces van Barcelona niet de gewenste resultaten heeft opgeleverd. Dit initiatief is erop gericht een impuls te geven aan de Europees-mediterrane betrekkingen. Wij zijn ons er allemaal van bewust in hoeverre de uitdagingen van ontwikkeling, migratie en politieke stabiliteit in de niet-EU-landen aan de Middellandse Zee rechtstreekse gevolgen hebben voor ons. Wij hopen dan ook dat dit project een keerpunt zal zijn in onze betrekkingen met deze landen. Deze betrekkingen moeten concreter, effectiever en bovenal politieker worden teneinde echte vrede te kunnen bewerkstelligen in het Midden-Oosten.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de economische situatie in de Europese Unie is weliswaar stabiel, maar ook in gevaar. Dat heeft deze Europese Raad geconcludeerd. De groei is nog steeds stabiel en de werkgelegenheid neemt toe, maar toch loopt de economische situatie gevaar. De vraag is nu: wat is de oorzaak van deze bedreiging? Het gevaar wordt veroorzaakt door een vertraging van de economische bedrijvigheid in de Verenigde Staten, die op haar beurt weer een gevolg is van de financiële crisis bij de grootste banken voor ondernemingen ofwel de investeringsbanken in dit land.
Voorzitter Barroso, u hebt gezegd dat de Europese Raad onder andere concludeert dat wij in de Europese Unie klaar moeten staan om zo nodig regulatorische en toezichtmaatregelen te nemen in reactie op deze ontwikkeling op de internationale financiële markten. Nu vraag ik u: als we niet nu in actie moeten komen, wanneer dan wel? Het is nu het moment om eens goed te kijken naar de precieze mechanismen waarmee het 'wildwestkapitalisme' van investeerders op de internationale financiële markten Europa's groei in gevaar brengt. Een van de conclusies van de Europese Raad had volgens mij moeten bestaan in een veel gedetailleerder antwoord op de vraag welke instrumenten wij voor dit nauwkeurige onderzoek zouden moeten gebruiken.
(Applaus)
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben ervan kennisgenomen dat de Europese Raad heeft geprobeerd om iets dieper in te gaan op de sociale dimensie van Europa. Hij komt echter niet met een samenhangend concept, maar voert een hapsnapbeleid. Premier Janša, de "vijfde vrijheid" is bijvoorbeeld een onderdeel van het sociaal beleid. U hebt volstrekt gelijk, kennis is macht. Kennis biedt echter ook mogelijkheden voor de toegang tot de economische ontwikkeling in de wereld en voor een belang in een steeds diverser arbeidsmarkt.
In alle beroepsgroepen is de best geplaatste werknemer degene die goede kwalificaties heeft, die toegang heeft tot kennis en die zijn kennis voortdurend kan vergroten. Toegang tot kennis betekent dus ook toegang tot sociale rechtvaardigheid. Wanneer wij het hebben over de sociale dimensie van Europa, betekent dit voor ons dat we een integrale aanpak moeten hanteren. Het betekent niet slechts hier en daar wat losse opmerkingen te maken over het sociaal beleid. Daarom vinden wij - de sociaaldemocratische fractie - dat de Europese Raad eens te meer niet heeft voldaan aan onze verwachtingen met betrekking tot de sociale dimensie van Europa.
Voorzitter Barroso, daarom hebben wij vol belangstelling geluisterd toen u zei dat de Commissie deze zomer een samenhangende inventarisatie zal ondernemen van de sociale dimensie van de interne markt, de sociale dimensie van de Europese Unie, en ons de resultaten van dit proces zal overleggen. Wij zullen dit gebruiken als een maatstaf voor uw prestaties. U bent voornemens op dit punt vooruitgang te boeken en wij zullen kijken in hoeverre u hierin slaagt. Wij zullen uw prestaties echter ook langs een andere meetlat leggen. Het is onaanvaardbaar dat de Europese Raad - en ik richt mij hierbij tot u, premier Janša, en tot u, voorzitter van de Commissie - de standpunten van het Europees Parlement negeert.
Ik heb hier een lijst van de aan de Europese Raad voorgelegde, officiële documenten. Hierop staan onder andere acht door verschillende formaties van de Raad voorgelegde documenten, het Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over het thema Arbeidskansen voor prioritaire categorieën (Lissabonstrategie) en een resolutie van het Comité van de Regio's. Op deze lijst staat geen enkel document van het Europees Parlement, zelfs niet ons document over de Lissabonstrategie. Mijn fractie betreurt dit, omdat hieruit blijkt dat u de sociale dimensie, het Europees Parlement zelf en het standpunt van dit Huis onvoldoende serieus neemt.
(Applaus)
Er is enige vooruitgang geboekt - dat antwoordden mijn collega's op onze vraag tijdens ons fractiedebat hoe zij dachten over het klimaatbeleid. Klimaatverandering is inderdaad onze grootste uitdaging en er is tijdens deze Europese Raad substantiële vooruitgang geboekt, waarbij een evenwicht is gevonden tussen de eisen van het klimaatbeleid enerzijds en de eisen van de industrie anderzijds. Dit evenwicht te vinden, is een taak voor alle instellingen.
Want laat er geen misverstand over bestaan: bepaalde industrielobbyisten zullen dit soort mededelingen van de Europese Raad interpreteren als de uitspraak dat de industrie onvoldoende wordt gecontroleerd en onder druk wordt gehouden, terwijl het tegendeel in feite waar is. We zullen onze doelstellingen op klimaatgebied alleen verwezenlijken als de industrie zich van háár taak kwijt. Evenzo zullen we deze doelstellingen echter slechts verwezenlijken als we de industrie toestaan zich van haar taak te kwijten. Beide aspecten zijn van essentieel belang. Willen we de klimaatverandering aanpakken, dan moeten we dat in Europees verband doen, en daarom geven de internationale overeenkomsten de Europese industrie terecht de kans om op gelijke voet te concurreren met de industrie elders in de wereld. Dat was een goede conclusie, die we van harte verwelkomen.
Nog een laatste opmerking over de Unie voor het Middellandse Zeegebied, die we nu terugvinden op bladzijde 19 van de Conclusies, wat op zich ook een boodschap is van de Europese Raad. Tot onze vreugde is er nu duidelijkheid over dit onderwerp en u hebt gelijk voor wat betreft het beleid ten opzicht van de buurlanden in het Middellandse Zeegebied. Premier Janša heeft er terecht op gewezen dat het partnerschapsbeleid hier ook het partnerschapsbeleid elders moet inhouden. Mijn collega Hannes Swoboda zal het over enkele momenten namens onze fractie vooral hebben over de oostelijke dimensie, aangezien wij ons eigen pakket voorstellen over dit onderwerp zullen indienen.
Tot slot een evaluatie. Dit was een normale Europese Raad, behalve voor wat betreft het sociaal beleid - dit is helaas de regel geworden in de Europese Unie, maar daar kan iets aan worden gedaan. Wat de Unie voor het Middellandse Zeegebied betreft, ging alles zijn gangetje. Hierbij werd de 'opschuddingsmethode' gehanteerd: heisa maken en nog voordat het stof weer is opgetrokken, de boel opnieuw opschudden. U hebt volstrekt gelijk, we hebben hier iets concreters nodig. Willen wij deze concrete resultaten bereiken - en nu richt ik mij tot u, voorzitter van de Europese Raad -, dan moet dit gebeuren door samenwerking met het Europees Parlement. Feit is dat alles wat in het kader van de Unie voor het Middellandse Zeegebied wordt besloten, financiering van het Europees Parlement behoeft, en daarom is het bijzonder belangrijk dat er in de Conclusies wordt vermeld dat het Europees Parlement volledig wordt betrokken bij de toekomstige structuren van de Unie voor het Middellandse Zeegebied.
Ik dank u heel hartelijk voor uw aandacht. Ook bedank ik onze immer opgewekte collega's van de CSU die zo'n geduld aan de dag hebben moeten leggen.
(Applaus)
Adina-Ioana Vălean
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, één ding is zeker: zonder de druk van collectieve actie en verantwoordingsplicht zou het lidstaten ontbreken aan de wil om actie tegen de klimaatverandering te ondernemen, maar de ongemakkelijke waarheid voor de EU is dat de conclusies van een topconferentie vaak veel retorica en weinig resultaat bevatten. We zien nu al tekenen dat lidstaten manieren zoeken om het zichzelf gemakkelijk te maken en minder uit te geven aan de politieke beloften van vorig jaar, ondanks de waarschuwing in het verslag-Stern in 2006 dat de kosten van nu in actie komen veel lager zullen zijn dan de kosten van niet in actie komen later. De taal van de slotconclusie suggereert hier en daar dat de urgentie en dwingende noodzaak van een reactie op de klimaatverandering al minder wordt. Dat zou rampzalig zijn, zowel voor ons klimaat als voor onze geloofwaardigheid.
Wat in dit debat enigszins over het hoofd wordt gezien, is energie-efficiëntie, de simpelste en kosteneffectiefste manier om onze emissies over de gehele linie terug te dringen. Een vroege conceptversie van de conclusies van de Raad bond de lidstaten aan het verminderen van het energieverbruik in regeringsgebouwen en -wagenparken met 10 procent, maar nu staat er alleen nog maar "aanzienlijke voortgang”. Het zou een klein maar betekenisvol gebaar zijn om te laten zien dat regeringen het goede voorbeeld geven. Er zouden inderdaad fiscale instrumenten moeten worden gebruikt om beter milieugedrag aan te moedigen. Het emissiehandelssysteem heeft zijn waarde bewezen en is aangenomen als wereldwijde standaard voor het voorzien in economische stimuli om uitstoot terug te dringen. Groene belastingmaatregelen zoals lagere btw-tarieven kunnen een vergelijkbaar effect hebben doordat ze de vraag naar zuinige voertuigen en huishoudelijke apparaten stimuleren.
Om het over de economische aspecten van de top te hebben: de conclusies gaan er prat op dat de fundamentele economische factoren van de EU goed blijven, maar dat is niet hoe veel van onze burgers ertegenaan kijken, die zich met hogere rekeningen en groeiende schulden geconfronteerd zien. Dit zou ons voor al te veel optimisme moeten waarschuwen.
Het is de moeite waard ons de onderliggende principes van de Lissabonstrategie te herinneren: structurele hervormingen, fiscale discipline en doelgerichte investeringen in productieve terreinen die toekomstige groei zullen opleveren. De EU-lidstaten blijven - met één of twee eervolle uitzonderingen - flink onder hun toezegging 3 procent van hun BBP aan O&O te besteden. We hebben het nu over een vijfde vrijheid voor kennis en innovatie, maar we moeten niet vergeten dat we er nog niet in zijn geslaagd de oorspronkelijke vier vrijheden te completeren, vooral op het gebied van vrij verkeer van arbeid en diensten in de hele EU.
Tot slot: de conclusies wijzen steun voor het MKB terecht aan als sleutel tot economische groei en innovatie. We moeten MKB-ondernemingen in staat stellen ten volle van de interne markt te profiteren, maar de Raad zou veel voor het Europese concurrentievermogen kunnen doen door de langlopende discussies over een Europees patent en bv-statuut tot een goed einde te brengen. De conclusies van de Raad verklaren voorzichtig dat de uitdaging erin ligt de beloften waar te maken. Het Parlement zal dat voor zijn aandeel in elk geval doen.
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter en de voorzitter van de commissie graag danken voor hun bijdragen vandaag. Het is heel interessant dat veel mensen terugvallen in hun basisstandpunt als we het hebben over de dreigingen voor groei en de economie: je bent ofwel vóór het kapitalisme ofwel tegen het kapitalisme. Ze zien nooit dat er ook een gebied tussen ligt, een terrein waar je kunt opereren. Er is een oud gezegde in het investeringsplatform: "Als er bloed op straat ligt, valt er geld te verdienen.”
In werkelijkheid worden het scheppen van werkgelegenheid en de economische groei in de Europese Unie niet zozeer bedreigd door de subprime-marktcrisis in de VS als wel door het feit dat we niet in staat of bereid zijn risico's te nemen en vernieuwend te zijn bij het vinden van mogelijkheden in deze crisisgebieden.
Het is belangwekkend dat gedurende de afgelopen honderd jaar in elke fase van industriële ontwikkeling en in elke fase van economische ontwikkeling hetzij de VS hetzij de Europese Unie een centrale rol heeft gespeeld bij het scheppen van een nieuwe industrie, het scheppen van een nieuwe economische impuls, vanwege een probleem dat in sommige gebieden werd ervaren en in een ander gebied werd aangepakt.
Een van de successen van de Europese Raad is dat hij gezien heeft dat er risico's en gevaren zijn - of het nu om de klimaatverandering gaat, om het feit dat de eisen van innovatie en technologie hoger worden, of om de last aan regels die op MKB-ondernemingen drukt - maar dat er ook mogelijkheden zijn. Door nu in actie te komen, kunnen we naar de lange termijn kijken, zoals de premier zei met de vergelijking van Confucius: door een boom te planten, kijken we tien jaar verder.
Dat is de echte manier waarop we op de korte termijn werkelijke groei en ontwikkeling binnen de Europese Unie kunnen bereiken en tegelijkertijd solide fundamenten leggen voor de lange termijn, ook al brengen sommige van de koppen die u leest slecht nieuws. De kop van vandaag in een van de kranten gaat over de overname van Jaguar en Land Rover door een Indiaas bedrijf als voorbeeld van de verschuiving van de economische macht van het westen naar het oosten. De werkelijkheid is dat bedrijfsfondsen en sovereign wealth funds in industrie en in handel investeren. We moeten een manier zien te vinden om niet alleen die rijkdom en die fondsen te pakken te krijgen, maar ook te garanderen dat ze weer dividenden in onze economie steken door de economische groei te vergroten en meer banen te scheppen.
Wanneer we het over innovatie en technologie hebben, is het belangrijk ons te herinneren dat 73 procent van de arbeidsbevolking in de Europese Unie die in 2017 aan het werk zullen zijn, dat nu ook al is. Maar slechts tien procent van de technologie die we in 2017 zullen gebruiken, bestaat nu al. Daarom is het van vitaal belang dat we meer in de opleiding van onze mensen investeren, in het vergroten van hun vaardigheden, in het vernieuwen van hun training en kennis om met de nieuwe economieën om te gaan.
Het laatste punt dat ik wil maken - en de heer Schulz roerde dit al aan op een manier die heel belangrijk is - is dat het succes van de Europese Unie de afgelopen twintig jaar gebaseerd was op de tweesporenbenadering van economische groei en sociale ontwikkeling en bescherming. Het een kan niet zonder het ander. We moeten er in alle fasen van onze economische ontwikkeling voor zorgen dat niet alleen de rijken rijker worden - dat gebeurt sowieso - maar dat we ook meer kansen krijgen om gulheid en solidariteit te tonen onder onze mensen - niet alleen op energiemarkten, niet alleen op financiële markten - om te garanderen dat we allemaal kunnen profiteren van de groei en de vernieuwing die zijn opgetreden.
Rebecca Harms
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, in de loop van het debat kreeg ik de indruk dat we het over twee heel verschillende bijeenkomsten hadden. Ik observeerde de Raad namens mijn fractie, maar ik kreeg tijdens die bijeenkomst helemaal niet de indruk dat hij tot doel had nieuwe, geavanceerdere, ambitieuze initiatieven te smeden voor bijvoorbeeld gezamenlijk klimaatbeleid.
U herinnert zich misschien dat Javier Solana kort voor de Raad zijn klimaatscenario vanuit veiligheidsperspectief onthulde. Als de Groenen iets dergelijks hadden gepubliceerd dat beschrijft hoe de klimaatverandering conflicten in de hele wereld zal doen escaleren en de druk op de ontwikkelde wereld in het bijzonder zal doen toenemen, zou iedereen waarschijnlijk hebben gezegd: "De Groenen zijn de draad kwijt, dat ze met zulke doemscenario's komen.”
In feite staat er veel waars in het stuk van de heer Solana en ik ben verrast dat geen van de steekhoudende punten die het naar voren brengt, door de Raad zijn overgenomen. Sterker nog, op gebieden waar de Raad consequenter zou moeten zijn in vergelijking met wat er vorig jaar werd gepresenteerd, zien we grotere inconsequentie. In het bijzonder was juist onze bondskanselier, Angela Merkel, op wie ik vorig jaar zo trots was, nu degene die vocht voor uitstel, vertraging en vrijstellingen. Laten we ons geen illusies maken: als we vrijstellingsregels voor Europese industrie in de emissiehandel nu tot focus van de Raad maken, dan moeten we er vanaf het begin vanuit gaan dat de Raad gefaald heeft. Ik denk dat we de rest van de wereld een extreem negatieve boodschap geven als we nu over vrijstellingen voor emissiehandel voor de komende tien jaar praten. Hoe kunnen we onder die omstandigheden het ambitieuze doel bereiken in Poznan of Kopenhagen de rest van de wereld mee te krijgen?
Naar mijn mening is dat wat er gebeurd is een self-fulfilling prophecy. Laat ik dit namens mijn fractie heel duidelijk zeggen. We willen echte emissiehandel, geen vrijstellingen. We willen liever aan onze buitengrenzen een duurzame Europese industrie beschermen dan op een cruciaal punt in het klimaatproces buigen voor druk van de metaal- en auto-industrie en andere lobbyisten die, zoals we in een recent verslag lezen, nu al directe en zelfs bovenmatige invloed uitoefenen op beslissingen in Brussel.
Naar mijn mening was dit geen ambitieuze top; hij was lafhartig. Dat kwam niet alleen door de nieuwe rol van Angela Merkel, die niet langer de "klimaatkanselier” is. Het kwam ook door het feit dat zo veel landen in Europa het in hun eentje proberen te doen. Sommige landen onderhandelen apart over visaovereenkomsten. Andere bespreken hun eigen benadering van raketverdediging met de Amerikanen. Er is geen overeenstemming over Kosovo of over de kwestie van energiezekerheid: de Duitsers regelen hun eigen zaken met de het Russische Gasprom en de Italianen en Hongaren doen ook op eigen houtje zaken. De Mediterrane Unie was eigenlijk niet meer dan het idee van de heer Sarkozy om de import van uranium naar Frankrijk veilig te stellen in ruil voor export van wapens en nucleaire technologie. Naar mijn mening was het algehele kader voor deze top buitengewoon armzalig en werd zijn uitkomst negatief beïnvloed door veel te veel "we doen het in ons eentje” en veel te weinig gemeenschapsgeest. Voor mij is een ambitieuze benadering één ding en lafhartigheid iets anders; mijn algemene indruk van deze top is lafhartigheid. Dat is zeker geen goede zaak; maar wat erger is, is dat er vandaag in dit Huis zo weinig eerlijkheid over is.
Dimitrios Papadimoulis
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, fungerend voorzitter van de Raad, het is tot op zekere hoogte begrijpelijk dat u hier komt en de resultaten van de top probeert goed te praten. Ik had echter meer openhartigheid en meer bescheidenheid van u verwacht.
In plaats van elkaar gewoon te feliciteren en uzelf te prijzen, zou ik ook verwachten dat u het over de tekortkomingen van uw beleid hebt, en over uw mislukkingen. Ik zou verwachten dat u het over de sociale agenda hebt en over de sociale mislukking die tijdens de top schitterde door afwezigheid: de 70 miljoen armen, onder wie 20 miljoen kinderen.
In plaats van te zeggen: "Wij hebben banen gecreëerd,” zou u moeten zeggen dat die banen slecht betaald worden en flexibele arbeidsvoorwaarden hebben en dat er in de Europese Unie 20 miljoen werkende mensen arm zijn. U zou het over uw tussentijdse beoordeling van uw eigen Lissabondoelstellingen moeten hebben, mijnheer Barroso: van de drie pijlers van de Lissabonstrategie (concurrentievermogen, het milieu, cohesie) hebt u sociale, regionale en territoriale cohesie geschrapt en hebt u aan milieukwesties minder belang toegekend.
Over het onderwerp van klimaatverandering gaf de fungerend voorzitter zelf toe dat een aantal lidstaten die elkaar in de Raad ontmoetten vanaf het begin had geprobeerd stukjes van uw voorstellenpakket af te knabbelen, mijnheer Barroso, in de naam van het concurrentievermogen. In plaats van te kijken hoe ze hun doelstellingen ambitieuzer en bindender kunnen maken wanneer ze naar Kopenhagen gaan, proberen de Commissie en de Raad grote takken van industrie en economie vrijstelling te verlenen.
Tot slot zou ik willen benadrukken dat in een tijd waarin zelfs de fanatiekste neoliberalen in de wereld de betekenis van publieke interventie ontdekken, in een tijd van dalende aandelenmarkten en de credit crunch, de Raad en de Commissie het nog steeds goed vinden dat een dogmatisch unilaterale, ongecontroleerde Centrale Bank zich alleen met inflatie bezig houdt, zonder acht te slaan op het risico dat de Europese economie loopt bij een depressie of een groei van nul.
(Applaus)
Johannes Blokland
namens de IND/DEM-Fractie. - (NL) Vorig jaar is op de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad de wens uitgesproken om tot een ambitieus klimaatbeleid te komen. Op 23 januari is dit concreet vormgegeven door wetgevingsvoorstellen, die door het Parlement van harte zijn verwelkomd. Ik ben ervan overtuigd dat om effectief te zijn, wij vóór Poznan moeten zorgen voor een constructief akkoord tussen Raad en Parlement, en wij moeten daarbij procedures vermijden die een akkoord in eerste lezing onmogelijk maken. Zo'n akkoord vereist flexibiliteit van het Parlement en zeker van de Raad.
Inspanningen van de Europese Unie zijn waardevol, maar nog waardevoller zou het zijn wanneer de héle internationale gemeenschap zich inzet op milieu- en klimaatgebied. Op Bali is een belangrijke stap gezet. Ik ben verheugd dat de Raad zich in Poznan intensief zal blijven inspannen om met alle participanten tot een akkoord te komen.
Met voortvarendheid de Lissabon-strategie uitvoeren is het resultaat van de laatste voorjaarstop. Dat is goed nieuws. Ik begrijp dat de regeringsleiders de noodzaak zien van een sociale dimensie. Kan de Raadsvoorzitter, de heer Janša ons daar wat meer over laten weten? Zijn er aanvullende voorstellen te verwachten?
En, tenslotte, vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Het getuigt van een volwassen houding daar wijs mee om te gaan. In Nederland maakt een parlementslid een omstreden film over de islam. Ik spreek de wens uit dat Europa eensgezind zal zijn als het onverhoopt tot ongeregeldheden komt.
Roger Helmer
(EN) Voorzitter, de conclusies van het voorzitterschap uit de Europese Raad bevatten alle gebruikelijke cliché's over sociale dimensies en MKB en slagen er op geen enkele manier in een antwoord te formuleren op de belangrijkste problemen van de Europese economieën, namelijk de te grote belastingdruk en de te grote regeldruk waarvan sprake is, waardoor Europa niet het hoofd kan bieden aan de uitdagingen van de mondiale concurrentie. Mag ik zeggen dat het verslag vooral ook opmerkelijk was door wat er níet in stond. We hebben veel over het Lissabonproces gehoord, maar wel heel erg weinig over het Verdrag van Lissabon dat, zoals we allemaal weten, in feite de mislukte Grondwet is.
Ondanks alle beloften aan de Europese burgers hebben we besloten dit Verdrag in de meeste landen zonder referendum te ratificeren. Dat besluit hebben we genomen omdat we weten dat de mensen hun instemming niet zouden geven. Een recente enquête, via de post, in mijn regio heeft uitgewezen dat bijna 90 procent van de mensen tegen het Verdrag is. De democratie wordt hier met voeten getreden.
Later vanmiddag debatteren we over de situatie in Tibet, maar misschien moeten we eerst eens goed naar ons eigen democratisch proces kijken, voordat we kritiek op anderen hebben. Tegelijkertijd moeten we echter naar de situatie in Tibet kijken en China veroordelen voor zijn ronduit schandalige gedrag en de onderdrukking van de mensenrechten. Ik denk dat het tijd wordt dat we ons serieus afvragen of vrije naties wel de feestelijkheden bij de Olympische Spelen in Beijing moeten bijwonen.
Giles Chichester
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de conclusies uit de Raad en ik wil vooral enige opmerkingen maken over de sectie onder het kopje "Klimaatverandering en energie". Velen hebben aangegeven dat dit de belangrijkste kwesties zijn waar we ons momenteel in de wereld voor gesteld zien en het is goed dat de EU een voortrekkersrol op zich neemt op het gebied van klimaatverandering.
We hebben echter al vaak dergelijke ambitieuze doelstellingen aangenomen, die tot dusverre moeilijk te bereiken zijn gebleken. Ik ben dus verheugd enige voorzichtigheid te bespeuren in bepaalde delen van de tekst. Ik sta erachter, dat wordt bepleit de omschakeling naar een koolstofarme economie zo te laten verlopen, dat dit kan worden gerijmd met duurzame ontwikkeling, concurrentievermogen, voorzieningszekerheid en gezonde en houdbare overheidsfinanciën, met name indien dit samengaat met een onderkenning van het risico van koolstoflekken en van offshoring van Europese banen en als het gekoppeld wordt aan het pleidooi voor flexibiliteit bij het halen van de nationale streefcijfers voor hernieuwbare energie. Ik ben van mening dat we teveel nadruk hebben gelegd op hernieuwbare energiebronnen als doel in plaats van als middel, want ik ben er absoluut van overtuigd dat hernieuwbare energiebronnen niet de enige oplossing zijn. Ik vind dat we meer aan onze feitelijke doelstelling moeten denken, die volgens mij een minimale reductie van de uitstoot van CO2 met 60 procent, uiterlijk in 2050, moet zijn en dan een scala aan opties moeten onderzoeken waarmee we dit kunnen bereiken. We hebben inmiddels onderkend - door het beginsel van lastendeling - dat de energiesituaties in de lidstaten onderling sterk verschillen, dus waarom beperken we ons niet tot het vaststellen van de doelstelling en laten we het vervolgens aan de lidstaten over om zelf te beslissen hoe ze die het beste kunnen halen? In dat opzicht wil ik mijn lof uitspreken voor de Britse regering - iets wat ik niet makkelijk doe - voor de uitspraken die deze gedaan heeft over de vooruitzichten voor kernenergie.
Hannes Swoboda
(EN) Voorzitter, er zijn veel meer en veel betere redenen om de Britse regering te steunen, maar laat ik me bij mijn onderwerp houden.
(DE) Ik wil graag op twee punten ingaan, die ik in de resultaten van de top nogal teleurstellend vind, namelijk het externe energiebeleid en energiezekerheid. Mijnheer de voorzitter van de Commissie, toen uw Commissie gevormd werd, hebben we gevraagd dat de twee commissarissen die verantwoordelijk zijn voor externe betrekkingen en energie een zeer proactieve rol op dit gebied zouden nemen.
Ook vanuit de Raad is er weinig inbreng geweest en hier zie ik vooral generalisaties. Ik herinner me dat Thomas Ilves, toen hij het Parlement in Straatsburg bezocht, erop wees dat Rusland een nabuurschapsbeleid heeft en een extern energiebeleid. Helaas hebben wij dat niet en dat is nadelig voor onze concurrentiepositie. Het wordt tijd dat we de generalisaties achter ons laten en tot praktische maatregelen overgaan. Ik hoop dat er op de volgende top in juni serieuze voorstellen op tafel zullen komen voor meer samenhangende actie.
Het tweede punt, dat al is aangestipt door Martin Schulz, betreft de Unie voor het Middellandse Zeegebied en de Unie voor de Zwarte Zee. Ik vind het zorgelijk dat er geen evenwicht is tussen onze samenwerking in het Middellandse Zeegebied en die in de regio van de Zwarte Zee. Zijn landen als de Oekraïne, Moldavië, Georgië en andere vergelijkbare landen in de Zuidelijke Kaukasus echt minder belangrijk? Hebben ze minder recht op intensievere samenwerking dan de landen in het Middellandse Zeegebied? Ik vind van niet.
Samen met Martin Schulz en de rest van mijn fractie ben ik een groot voorstander van de Unie voor het Middellandse Zeegebied als "gedwongen” Barcelona-unie of Barcelona-proces. Ik had echter graag gezien dat de Commissie een aantal eindvoorstellen had gepresenteerd en van begin af aan duidelijk had gemaakt dat de unie tussen de Europese Unie en de landen in het Middellandse Zeegebied er moet en zal komen en dat de Europese Unie, zowel administratief als politiek, het centrum van deze unie vormt. Ons staat voor de regio van de Zwarte Zee iets vergelijkbaars voor ogen, want onderwerpen als energiezekerheid, migratie en het milieu hebben niet alleen een grote invloed op het Middellandse Zeegebied, maar ook op de regio van de Zwarte Zee.
Daarom, mijnheer de fungerend voorzitter, zal onze fractie u enkele voorstellen doen toekomen, en ook aan u, mijnheer de voorzitter van de Commissie. We hopen dat er de top in juni een gelegenheid zal zijn om tot een nieuw evenwicht te komen, want het is ook voor u, als premier van uw land en als fungerend voorzitter van de Raad, van belang dat u het voor eens en altijd duidelijk maakt dat beide regio's van belang zijn. Het heeft mij nogal verbaasd, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dat u het alleen over de Unie voor het Middellands Zeegebied had en helemaal niet over de Zwarte Zee. Wij vinden beide elementen van belang. We zijn er voorstander van dat het nabuurschapsbeleid een nieuwe kwalitatieve basis krijgt. Onze fractie zal daartoe te zijner tijd een aantal voorstellen doen.
Lena Ek
(EN) Voorzitter, ik wil het voorzitterschap graag feliciteren met de resultaten van de voorjaarstop en met het feit dat de details van de nieuwe Lissabondiscussies gebaseerd zijn op echte duurzame economische groei, wat ik absoluut noodzakelijk vind.
Wat ons nu te doen staat is de problemen op de financiële markten aanpakken. We moeten de problemen op het gebied van klimaatverandering aanpakken. Vaak worden deze beschreven als 'problemen voor de Europese industrie'. Ik wil u er echter aan herinneren dat de moderne, energie-efficiënte kennisindustrie de industrie is die zal overleven. We moeten daarom meer geld in innovatie en onderzoek stoppen en ik hoop dat u dat in het achterhoofd houdt als we beginnen met de besprekingen over de begroting en een lijn zult volgen die meer overeenkomt met die van het Parlement, namelijk door innovatie en onderzoek te financieren.
Ik wil u er ook aan herinneren waar we ons in bevinden: een nieuwe industriële revolutie, net als toen we van stoom overgingen op elektriciteit. Waar zouden we zijn als Europa achterover geleund had en gezegd had: "We doen helemaal niets totdat de Verenigde Staten op elektriciteit is overgegaan?”
Nogmaals, de moderne, energie-efficiënte industrie is de enige die zal overleven. Ook daarom moeten we ons sterk maken op het gebied van de klimaatverandering, want dat is een stimulans voor innovatie en niet alleen voor een beter milieu. En de gemeenschappelijke energiemarkt is natuurlijk uiterst efficiënt.
Er is echter een probleem, zowel met het energiepakket als met het klimaatpakket zoals deze zijn gepresenteerd en dat heeft te maken met de situatie van het MKB. Want als je met name naar het klimaatpakket kijkt vanuit het perspectief van het MKB, hebben we nog heel wat op te ruimen om het simpeler te maken: de regels en procedures moeten simpeler, zowel ten bate van het klimaat als ten bate van de ruimte voor - en zelfs het stimuleren van - het MKB in de Europese Unie. Ik hoop echt dat we tijdens de komende top resultaten op dit terrein zullen zien.
Hoop doet leven, maar het leven is maar kort, dus we willen resultaten zien.
De Voorzitter
Mevrouw Ek, het is heel bijzonder om uw brede kennis te zien hier in de Kamer.
Mario Borghezio
(IT) Voorzitter, dames en heren, onder de top 500 van bedrijven in de wereld vallen de Europese op doordat ze zo achterlopen, in tegenstelling tot bedrijven in de VS en opkomende landen. Bedrijven, en met name het MKB, hebben geen toegang tot makkelijke financiering, aangezien slechts de volksbanken geld lenen aan het MKB. Deze zouden moeten worden gesteund in plaats van tegengewerkt.
Bovendien, terwijl we hier in dit Huis spreken voert de voorzitter van het Tibetaanse parlement in ballingschap het woord over - vraagt hij aandacht voor - de slachtingen die plaatsvinden terwijl wij hier in ons vredige Europa aan het spreken zijn. In Tibet, waar een volk wordt uitgemoord, zullen uw wijze woorden over het bijwonen van de Olympische Spelen als waardig en moedig overkomen, mijnheer de Voorzitter. Aan de andere kant vertelt de heer Solana ons dat hij zal gaan. Ik zou graag willen weten wie hij daar gaat vertegenwoordigen: het Europa van de banken, het Europa van bedrijven en handel; niet het Europa van het volk.
Wij staan in Padania achter het Tibetaanse volk dat vecht voor zijn vrijheid, voor het recht op zelfbeschikking, een recht dat wordt gesanctioneerd door de VN-verklaring over de rechten van de mens én door de EU.
Ilda Figueiredo
(PT) Voorzitter, terwijl de situatie in verschillende landen van de Europese Unie aan het verslechteren is, dringt de Raad erop aan het neoliberale beleid van de Lissabonstrategie en het stabiliteits- en flexizekerheidspact te continueren, terwijl zij weet dat dit de sociale en territoriale ongelijkheid daardoor alleen maar zal toenemen.
Het gevolg daarvan zal zijn dat de winsten van economische en financiële groepen stabiel en torenhoog zullen blijven, terwijl situaties van onzekere banen en lage lonen alleen maar zullen toenemen. Armoede en sociale uitsluiting zullen onveranderd hoog blijven. Met name tientallen miljoenen vrouwen, kinderen en ouderen zijn hiervan de dupe. Maar we hebben gezien dat de Raad en de Commissie zich hier niet echt zorgen over maken. Een beetje retoriek volstaat voor hen en we kunnen ons hier slechts uiterst fel tegen verzetten.
Wat echt nodig was geweest, was een breuk met dit beleid, zodat landen met zwakkere economieën gesteund kunnen worden en overheidsinvesteringen verhoogd, om voorzieningen die van essentieel belang zijn in de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting te kunnen verbeteren en uitbreiden. Dan hadden we ook banen kunnen creëren met meer rechten en micro-, kleine en middelgrote bedrijven kunnen ontwikkelen. De financiële crisis in de VS en de hoge prijs van fossiele brandstoffen en bepaalde landbouwproducten zullen tot zeer ernstige gevolgen leiden als het gaat om armoede en sociale uitsluiting en dit zal met name voelbaar zijn in landen met een zwakkere economie. Het is daarom absoluut noodzakelijk dat dit beleid wordt veranderd, zodat we de gevolgen ervan in de Europese Unie kunnen voorkomen, kunnen zorgen dat de sociale situatie niet verslechtert en kunnen reageren op de zorgen van de bevolking.
We moeten dan ook breken met het neoliberale beleid van de Lissabonstrategie, het Stabiliteitspact, de hoge rentes van de Europese Centrale Bank en de steun voor de productie van biobrandstoffen door de landbouwsector, terwijl er een sprake is van een voedselschaarste. We hebben een alternatief beleid nodig.
Jens-Peter Bonde
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit is een van mijn laatste toespraken in het Europees Parlement. Ik heb besloten per 9 mei weg te gaan en mijn zetel over te dragen aan mijn opvolger minister Hanne Dahl, om verandering mogelijk te maken in de Danish June Movement naar sekse en generatie. Ik ben wel van plan mijn politieke werk voort te zetten. Als voorzitter van de transnationale partij, de EUDemocraten, kan ik mijn levenslange strijd voor transparantie, toegankelijkheid en democratie niet stopzetten.
We hebben heel veel bereikt. Het interne telefoonboek van de Commissie is niet langer geheim. Agenda's en notulen van de Commissievergaderingen zijn niet langer geheim en alleen in het Frans. Deze zijn nu op het internet te vinden. De 3 000 geheime werkgroepen van de Commissie kunnen nu gedownload worden, onder andere op mijn website, dankzij Commissievoorzitter Barroso. Vanaf volgend jaar zullen ook de namen van de adviseurs op internet te vinden zijn. Vanaf volgend jaar hebben we ook een complete lijst van alle ontvangers van landbouwsubsidies. De lijst van overwinningen ten behoeve van transparantie is lang.
De Raad heeft nog steeds niets geleerd. Nog steeds komt 85 procent van alle Europese wetten achter gesloten deuren tot stand, in de 300 geheime werkgroepen van de Raad. Gekozen leden van dit Parlement en van de nationale parlementen kunnen het wetgevingsproces in de Raad niet volgen. De weinige formele overleggen en openbare stemmingen zijn niet toegankelijk voor publiek en media. Ons wetgevingsproces dient dringend te worden herzien. Er mag geen enkele EU-wet worden aangenomen zonder een zichtbare meerderheid in zowel Parlement als Raad. Burgers dienen wetgevers om verantwoording te kunnen vragen. Ze moeten ons bij de volgende verkiezingen kunnen belonen of straffen.
De kern van democratie is dat er verkiezingen gehouden worden, dat er een nieuwe meerderheid komt en vervolgens een nieuwe wet. Dit democratische grondbeginsel verbindt ons allemaal. Waarom vergeten we het dan als we onze soevereiniteit delen? Waarom staan we geen volledige transparantie toe in het wetgevingsproces? Waarom houdt u in de Commissie en de Raad nog steeds het grootste deel van het wetgevingsproces geheim, zelfs bij zogenaamde "medebeslissing”, en worden we niet naar behoren geïnformeerd over het overleg en de verdeeldheid tussen lidstaten? Ik zal onze gezamenlijke strijd voor transparantie van buitenaf voortzetten. Beste collega's, ik hoop dat u de strijd in dit Parlement van binnenuit zult voortzetten.
Irena Belohorská
(SK) Dank u wel mijnheer de Voorzitter. Dames en heren, ik ben blij met de resultaten van de Voorjaarstop van de Europese Raad, waarin de nadruk ligt op de vooruitgang die geboekt is ten aanzien van de Lissabonstrategie en op het lanceren van de nieuwe cyclus van de hernieuwde Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid (2008-2010).
Aangezien elk lid weet welk punt van de Strategie van cruciaal belang is voor zijn/haar lidstaat, heb ook ik uit de gepresenteerde conclusies die conclusie gekozen die, naar mijn mening, momenteel voor Slowakije belangrijk is: investeren in kennis en innovatie.
Ik stel met spijt vast dat, hoewel we sinds 2004 volwaardig lid zijn van de Europese Unie, waar het vrije verkeer van personen gegarandeerd is, hoewel we Schengenleden zijn en, naar ik meen, binnenkort ook deel zullen uitmaken van de Economische en Monetaire Unie, de burgers van ons land tot op de dag van vandaag nog steeds tegen obstakels en een gebrek aan transparantie op het gebied van werk aanlopen en vaak banen onder hun niveau hebben, ondanks hun opleiding en werkervaring, en vaak veel slechter betaald worden dan hun collega's.
Een ander probleem dat tot dusverre genegeerd is, is de toegang tot de gezondheidszorg: dat is een belangrijk feit, omdat het van invloed is op de gelijkheid tussen werknemers, studenten en wetenschappers. Daarom ben ik voorstander van het opnemen van een "vijfde vrijheid”, die gericht is op het bevorderen van de grensoverschrijdende mobiliteit van onderzoekers, studenten, wetenschappers en universitaire docenten. Ik ben ervan overtuigd dat daarmee de kwaliteit en de geloofwaardigheid van onze universiteiten versterkt zouden worden en dat Slowakije op haar beurt in het kader van de globalisering een bijdrage kan leveren aan het versterken van het prestige van de Europese Unie.
Met het opheffen van de ongelijkheid tussen de oude en nieuwe lidstaten zullen we bereiken wat de oprichters van de Europese Unie voor ogen stond. We moeten niet vergeten dat een ketting zo sterk is als zijn zwakste schakel.
Othmar Karas
(DE) Voorzitter, dames en heren, ik heb het gevoel dat sommigen van ons altijd op wat sensatie uit zijn. Gezien het vertrekpunt en de kwesties die aan de orde kwamen was dit geen normale top: deze top was veel beter dan bij menig andere top gevreesd werd. Het was een goede top en ik ben blij met de resultaten, maar het is waar dat de burgers actie willen en ook moet er worden gekeken naar de kwestie van geloofwaardigheid.
Op de dag dat de resultaten van de top bekend werden, vroeg een schoolmeisje me waarom ik vertrouwen had in deze resultaten, gezien het feit dat deze ontwikkeld en aangenomen waren door dezelfde mensen die er niet in slagen de Kyoto-doelstellingen te halen en de doelstellingen van de Lissabonstrategie volledig te implementeren. Dat is de reden dat ik de nadruk ben gaan leggen op één specifiek punt: de geloofwaardigheid van de Europese Unie in de ogen van de burgers hangt helemaal af van de vraag of we in praktijk brengen wat we op papier aangenomen hebben. Wat we nu nodig hebben is gezamenlijke en zichtbare actie, binnen de afgesproken termijn, en geen nationaal geharrewar.
Het implementeren van deze besluiten vergt een heleboel hard werk. Als we ons werk goed doen, zal de top innovatie en concurrentie versterkt hebben en groei en werkgelegenheid gestimuleerd hebben en dat is de beste vorm van sociaal beleid. Wij zien de sociale dimensie als een integraal onderdeel van ons beleid. Dat wordt niet beoordeeld op grond van het aantal keren dat het woord "sociaal” in het document voorkomt, mijnheer Schulz, maar op grond van hoeveel verantwoordelijkheid en sociale betrokkenheid er in zit.
Linda McAvan
(EN) Voorzitter, mijn opmerkingen gaan over het klimaatveranderingspakket.
De PSE-fractie staat breed achter de conclusies over klimaatverandering. We juichen het erg toe dat nu onderkend wordt dat dit het jaar is waarin we het moeten waarmaken. De afspraken zijn vorig jaar gemaakt, maar de hele wereld kijkt nu toe - de voorzitter van de Commissie heeft hierop gewezen - of Europa de afspraken zal nakomen die ze afgelopen maart heeft gemaakt. Wij juichen dat toe. Wij hopen net als u dat we vóór het einde van deze zittingsperiode van het Parlement een belangrijke vooruitgang kunnen boeken, als we het juiste pakket krijgen uiteraard. We zullen dat in de gaten houden.
Ik wil op drie punten ingaan. Ten eerste koolstofafvang en -opslag. U heeft gelijk dat u dit eruit haalt als zijnde uitermate belangrijk. Maar u geeft nergens aan hoe we de demonstratieprojecten gaan financieren die we in de komende jaren in Europa moeten opzetten. Ik hoop dat u en de Commissie hier met grote urgentie naar gaan kijken. Zonder de bijbehorende financiering krijgen we deze technologie niet van de grond.
Het tweede punt betreft biobrandstoffen. Ik denk dat inmiddels breed geaccepteerd wordt, dat we een duurzame strategie voor biobrandstoffen nodig hebben en dat we, als we die niet krijgen, opnieuw moeten kijken naar de doelstellingen die we hebben vastgelegd.
Het derde punt betreft het emissiehandelssysteem. U heeft u verbonden aan twee zeer belangrijke uitgangspunten: dat er een gemeenschappelijke Europese koers is en dat er een dalende lijn gevolgd moet worden voor emissies. Zonder die twee bestanddelen is er geen werkbaar ETS. Alle problemen uit de eerste periode kwamen voort uit het feit dat we deze dingen niet hadden, dus ze zijn nu uitermate welkom.
U heeft ook het probleem van koolstoflekken onderkend. We weten dat dat een grote zorg is onder burgers, vakbonden en werkgevers en we moeten hiernaar kijken. Mijn fractie hecht er groot belang aan, dat we in Europa onze concurrentiepositie en werkgelegenheid behouden.
In paragraaf 20 heeft u het ook uitgebreid over flexibiliteit. U noemt dat drie keer. Maar ik hoop dat het voor iedereen duidelijk is wat we bedoelen met flexibiliteit, want we moeten flexibiliteit niet verwarren met echt iets doen. Er is een heel leger lobbyisten op de been, die allemaal een warm pleidooi houden voor hun bedrijfstak. Er is maar één warm pleidooi dat van belang is, en dat is voor de planeet. Dat moeten we allemaal goed onthouden. Elk bedrijf, elk land en elke burger zal een inspanning moeten leveren. Hóe we die inspanning samen gaan leveren en niet óf we die gaan leveren, daar moeten we het over hebben.
Diana Wallis
(EN) Voorzitter, onze burgers maken zich zorgen, ze zijn nerveus en onzeker over de klimaatverandering en de energiezekerheid, ja natuurlijk, en daar hebben anderen het ook over gehad, maar ze maken zich ook zorgen over hun financiële zekerheid. En wat antwoorden we hen daarop? Laten we afwachten hoe het gaat.
Er staat in deze conclusies niet veel over de rechten van onze burger als investeerder, pensioengerechtigde of consument. Vertrouwen van de consument en het MKB zijn veel waard. Het kan de sleutel zijn tot groter economisch succes. "Ja” tegen nieuwe ideeën - en daar staan er heel wat van in de conclusies - maar hoe zit het met de lopende projecten die zouden kunnen bijdragen aan het vertrouwen van onze consumenten en het MKB? Hoe zit het met het Europees octrooirecht, dat vastzit in de Raad? En met het Europees verbintenissenrecht, dat vastzit in de Raad? De mobiliteit van patiënten, dat vastzit in de Raad? Het idee van het statuut van de Europese besloten vennootschap: is de Raad voornemens dit samen met ons erdoor te krijgen vóór het einde van dit mandaat? Dat zou een hele prestatie zijn.
Zbigniew Krzysztof Kuzmiuk  (UEN
). - (PL) Voorzitter, ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de aandacht te vragen voor twee kwesties die samenhangen met het zogenaamde klimaatpakket.
Ten eerste: de lasten van het bestrijden van de klimaatverandering zijn erg oneerlijk verdeeld binnen de Europese Unie. De CO2-emissierechten zijn tussen de individuele lidstaten verdeeld er zonder voldoende rekening mee te houden hoe ver sommige landen achterlopen in hun ontwikkeling. Door deze benadering hebben landen zoals Polen minder rechten toegewezen gekregen. Dit heeft ook betekend dat Poolse krachtcentrales vanaf het begin genoodzaakt waren een deel van hun rechten via de veiling te verkrijgen, wat ertoe geleid heeft dat de kosten van elektriciteit met 10 tot 20 procent gestegen zijn. Als Poolse krachtcentrales vanaf 2013 hun rechten volledig via de veiling moeten verkrijgen, zullen de elektriciteitsprijzen tientallen procentpunten stijgen, waardoor veel sectoren van de Poolse economie hun concurrentiekracht kwijtraken.
Ten tweede: volgens schattingen van de Europese Raad zelf gaat de implementatie van het klimaatpakket rond de 50 miljard euro per jaar kosten, in een tijd waarin de meeste landen in de wereld, met name de Verenigde Staten, geen enkele actie ondernemen om de opwarming van de aarde te bestrijden. Het is heel goed mogelijk dat de Europese industrie haar concurrentievermogen verliest op de wereldmarkt. Dit vraagt om de invoering van bepalingen om de Europese industrie te beschermen, die belast wordt door enorme extra kosten.
Philip Claeys
(NL) Sta mij toe nogmaals mijn verbazing uit te drukken over het feit dat er op de jongste Europese top niet is gesproken over de problemen in Turkije. De intrede van de hoofddoeken op de Turkse universiteiten heeft een grote constitutionele crisis uitgelokt, en die crisis was perfect voorspelbaar. Nu zitten wij met de situatie dat de islamitische regeringspartij AKP verboden dreigt te worden, en dat zowel de eerste minister als de president van Turkije hun politieke rechten dreigen te verliezen. Zoiets hebben wij nog nooit meegemaakt met een kandidaat-lidstaat.
Commissaris Rehn zegt dat die hele crisis geen enkele weerslag zal hebben op het toetredingsproces, wat op zijn zachtst gezegd toch een onbezonnen uitspraak is. Hoe kan hij zoiets zeggen, wanneer hij niet eens weet met wie hij binnenkort misschien zal moeten onderhandelen? Wat is het standpunt van de Raad over deze kwestie? Het lijkt wel alsof niemand nog geïnteresseerd is in de problemen met Turkije. Als wij denken dat de problemen wel vanzelf zullen overwaaien, zolang wij er maar niet over spreken, dan vrees ik dat ons nog een heel aantal onaangename verrassingen te wachten staan.
Elmar Brok
(DE) Voorzitter, voorzitter van de Commissie, fungerend voorzitter, soms zijn onderwerpen die niets met elkaar te maken lijken te hebben in werkelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als we het over klimaatverandering hebben, hebben we het over migratie en als we het over migratie hebben, hebben we het ook over de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Het wordt duidelijk dat kwesties vaak heel sterk met elkaar samenhangen en daar moeten dus de juiste oplossingen voor gevonden worden. Dit betekent echter, mevrouw Harms, dat we de juiste balans moeten vinden bij elk onderwerp, want als het bijvoorbeeld om de klimaatverandering gaat moeten we geen acties ondernemen die ongewenste effecten hebben, in de zin van sociale gevolgen. Daarom moet er ook in de industrie een evenwicht gevonden worden, zodat een en ander zich op een rationele manier kan ontwikkelen.
Voor mij is de Unie voor het Middellandse Zeegebied een uiterst belangrijke kwestie en ik vind het belangrijk om hier meer druk uit te oefenen, in het belang van de veiligheid en de economische ontwikkeling van deze regio's. Het is in ons eigen belang om een effectiever en intensiever beleid te voeren ten opzichte van het Middellands Zeegebied. Tegelijkertijd moeten we echter ons nabuurschapsbeleid versterken - dat tenslotte de basis vormt van al dit beleid - ten opzichte van onze Oost-Europese buren. We moeten manieren vinden om deze landen in het Middellandse Zeegebied en in Oost-Europa de kans te geven - zeker als ze, zoals de Oekraïne, het vooruitzicht hebben lid van de Europese Unie te worden - de binnenlandse ontwikkelingen af te ronden die voor deze landen van belang zijn. Ik zou hieraan willen toevoegen dat het ook in het belang van onze eigen veiligheid is als deze landen betere sociale condities, meer democratie en een goede rechtsorde hebben.
Dit beleid is echter de verantwoordelijkheid van de Europese Unie als geheel. Net zo goed als Duitsland verantwoordelijkheid moet nemen voor Marokko in het Middellandse Zeegebied, moet Spanje verantwoordelijkheid nemen voor de Oekraïne. Daarom moeten we de situatie zien te voorkómen dat sommige landen wel meedoen, zoals oorspronkelijk de bedoeling was, en andere niet. Dit is beleid dat gedragen moet worden door de Europese Unie als geheel. Mijnheer de voorzitter van de Commissie, er is u gelukkig gevraagd u bezig te houden met de details van de top van juni. De Commissie moet hier als geheel haar verantwoordelijkheid in nemen. Ook het Europees Parlement moet volledige verantwoordelijkheid nemen, anders heeft u een budgettair probleem.
We moeten een duidelijk signaal afgeven dat de Europese Unie een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid uitvoert en ik wil u nogmaals vragen te controleren dat het voorzitterschap van de Raad inderdaad handelt als het voorzitterschap van de Raad en niet gewoon een apart functionerend orgaan van één lidstaat is. Naar mijn mening is dit een van de zwakke kanten die nog steeds aan het concept kleven en ik denk dat dit herzien moet worden om tot een samenhangende oplossing te komen.
Udo Bullmann
(DE) Voorzitter, ik wil me graag tot de heer Karas wenden en hem vragen de groeten van het Europees Parlement over te brengen aan dat schoolmeisje waarover hij het had. Op basis van wat u ons over haar kritische houding vertelde, denk ik dat ze het ver zou schoppen in de politiek, want het is duidelijk dat haar denken nog niet vertroebeld is door de eindeloze rij teksten die aan ons worden voorgelegd, zonder dat er een vervolg aan wordt gegeven - geen enkel - als het gaat om de implementatie van het beleid in de praktijk.
Wat de resolutie van de Europese Raad betreft over de kernonderwerpen van de Lissabonstrategie over economisch en sociaal beleid heb ik me afgevraagd hoe deze tekst ons vooruit helpt, hoe wat erin staat de toekomst anders maakt dan de afgelopen jaren en of het de juiste respons is op de economische situatie waar we ons in bevinden. Het antwoord is: nee, dat is het niet! Als we de situatie puur vanuit economisch perspectief bekijken, hebben we te maken met een recessie of in ieder geval een stagnatie in de VS. We zien een afnemende groei in Azië en geen potentiële nieuwe drijvende kracht. Ons staan harde klappen te wachten in de Europese Unie: niet langer de 3 procent groei waar we op mikten, zelfs geen groei van 2,9 procent, maar 1,3 of 1,6 of misschien 1,8 procent als alles meezit. Dat betekent dat, met de trends die in de productiviteit te verwachten zijn, de werkloosheid in de meeste landen weer zal gaan toenemen.
Als ik naar deze tekst kijk - die door de diensten van de Commissie zó zijn voorbereid, mijnheer Barroso, dat er niets nieuws staat in de resoluties van de Commissie - wil ik weten wat het alternatief is. Wat is de motor van onze economie? Kunnen we dit in Europa doen? Kunnen we onszelf enig perspectief bieden? Het antwoord is, ja dat zouden we kunnen, omdat de arbeiders van Europa het kunnen, omdat ondernemingen het kunnen, omdat het MKB van politici een of ander "kick-start”-instrument verwacht. We hebben echter geen politiek leiderschap dat dit teweeg kan brengen. Er zijn geen bijstellingsinstrumenten. Een goed voertuig heeft een motor die het aandrijft, maar in wat u ons biedt zit op de plek waar de motor hoort te zitten een gat, niets dan lege ruimte. U legt geen verband met overheidsinvesteringen en het opvoeren van privé-investeringen en u lijkt geen enkele voeling te hebben met arbeiders en hun eisen, arbeiders die - in ieder geval in de meeste Europese landen, de kernlanden die de steunpilaar waren van de economische groei - de dupe zijn van het gebrek aan distributiemarge. Geen woord over minimumlonen en geen woord over sociale rechten die een integraal onderdeel moeten vormen van elke markteconomische activiteit, zodat we welvaart voor iedereen kunnen creëren. Ik vind dit een gemiste kans voor de Lissabonstrategie en ik hoop dat we samen deze situatie ten goede kunnen keren. Het is, zoals de heer Schulz al zei, vast geen toeval dat geen van de documenten van het Parlement aan de Europese Raad is voorgelegd.
Mojca Drčar Murko
(SL) Ik onderschrijf de conclusie van de Europese Raad dat het resultaat van de strijd tegen de gevaarlijke realiteit van de klimaatverandering afhangt van het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen. Daarom is het van het grootste belang elke gelegenheid aan te grijpen om zuinig te zijn met natuurlijke bronnen en de uitstoot van gassen te beperken, in overeenstemming met het Protocol van Kyoto.
Een van de kansen die we laten liggen is het beperken van de uitstoot van gassen door huishoudafval. In 2005 was dit goed voor 2 procent van de totale uitstoot. Een van die gassen, methaan, komt met name vrij uit vuilnisbelten, een van de slechtste manieren om afval te beheren. Het Europees Milieuagentschap heeft onlangs berekend dat de emissies aanzienlijk teruggedrongen kunnen worden als de afvalverwerking in nauwere samenhang zou worden gebracht met het beleid dat gericht is op het terugdringen van de effecten van klimaatverandering.
We hebben nu een kans om dat te doen, omdat we momenteel bezig zijn de 20 jaar oude Afvalrichtlijn aan te passen. We moeten deze kans aangrijpen om meer hergebruik tot stand te brengen en het restafval te verbranden om elektriciteit en warmte te produceren. Beide activiteiten dienen dan te voldoen aan de meest stringente milieunormen.
Lambert van Nistelrooij
(NL) U heeft een stevige vooruitgang geboekt, zeker als het gaat om de grote pakketten legislatieve werkzaamheden ten behoeve van energie en klimaat. Ik sta daar achter. Ik ben blij met deze heldere vooruitgang en ik ondersteun daarbij ook als Nederlandse vertegenwoordiging de ontbundeling, de ontvlechting tussen de energienetten en de -producenten.
Als coördinator voor het regionaal beleid ben ik ook blij met het feit dat in de stukken nu zo duidelijk rond de Lissabon-agenda de positie van regio's en steden is vastgelegd. Daar, dichtbij de burgers, komt inderdaad de innovatie tot stand en worden onze fondsen, de structuur- en cohesiefondsen, maar ook de fondsen voor onderzoek, ingezet. Deze accenten, die wij in het Parlement in onze resolutie hebben vastgelegd, en ook het Comité van de Regio's heeft zich in die zin geuit, zijn nu goed verwoord.
Ik heb nog één kanttekening. In het Verdrag van Lissabon hebben wij voor het eerst de territoriale cohesie opgenomen. Ik heb in de verslaglegging - slechts op één plek wordt hieraan gerefereerd - eigenlijk gemist welke visie hierop bij Raad en Commissie bestaat. Aanvankelijk was voorzien dat deze Raad ook op dit punt voortgang zou boeken; het wachten is nu op het voor september geplande witboek.
Ik wil daarover toch nog een opmerking maken. Cohesie, juist als antwoord op de globalisering, betekent dat je aan de ene kant ja zegt tegen concentratie van R&D en belangrijke activiteiten in bepaalde delen van ons territoir - denk bijvoorbeeld aan de luchtvaartindustrie, aan de nanotechnologie -, maar betekent aan de andere kant dat er ook visie moet zijn op de rest van de gebieden. En dat wordt alleen maar belangrijker, als de globalisering doorzet, zoals we nu verwachten. Ik verwacht dan ook dat voor de volgende Raad een visie daarop wordt neergelegd en de uitspraken daarover tot nu toe, ook van de kant van de Commissie, zijn positief.
Genowefa Grabowska
(PL) In grote lijnen heeft het Sloveense presidentschap laten zien dat het in staat is zich te richten op zaken die belangrijk zijn voor landen en hun burgers. Ik wil het daarmee feliciteren. De laatste Raad, die ging over belangrijke zaken als de Lissabon-strategie, economische groei, werkgelegenheid, de toestand van de overheidsfinanciën en het bestrijden van de klimaatverandering, heeft dit nogmaals bewezen.
Ik zou echter hier de vraag willen opwerpen, wat de Raad nu eigenlijk echt bereikt heeft voor de gemiddelde burger van de Europese Unie. Is er bij de bespreking van deze belangrijke zaken waar ik het zojuist over had ook gekeken naar de enorme sociale en economische verschillen binnen Europa? Is er gekeken naar de niet aflatende discriminatie, in samenhang met het gegeven dat een groot deel van Europa aan dit begin van de 21e eeuw nog steeds in echte armoede leeft? Helaas heeft de Raad deze vragen niet beantwoord. De conclusies van het voorzitterschap gaan nauwelijks in op het sociaal beleid. Dat beleid wordt hooguit gezien als een nevenproduct van dit belangrijke overleg.
Ik vermoed dat de Europese burger niet blij is met een dergelijke benadering, omdat dit betekent dat we hen, één jaar voor de verkiezingen voor het Europees Parlement, slechts drie punten te bieden hebben in deze conclusies. Deze punten zijn: Nummer 14, waarin de Europese Raad uitkijkt naar een hernieuwde sociale agenda, nummer 15, waarin hij er bij de lidstaten op aandringt concrete maatregelen te nemen, en nummer 16, dat erg lang is en waarin bepaalde voorstellen worden gedaan en de inzet van oude, bekende instrumenten wordt bepleit. Deze voorstellen zullen niet tot de burgers van de Europese Unie doordringen. De taal moet herzien worden. Voorstellen alleen zijn niet genoeg: wat we nodig hebben is actie en die actie moet nu beginnen.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Voorzitter, mensen maken zich zorgen over de klimaatverandering en de gevolgen daarvan. De strijd tegen klimaatverandering zal echter veel goedkoper uitpakken dan verwacht.
Onderzoeken wijzen uit dat als we de uitstoot van broeikasgassen voldoende terugdringen om de ergste scenario's te voorkómen, de economische groei wereldwijd met 1 procent zal dalen. Als we niet tot actie overgaan, kan de daling van de economische groei wel tien keer zo groot zijn.
De strijd tegen de klimaatverandering zal een enorme markt creëren voor schone milieutechnologie en voor allerlei toepassingen van die technologie. Wat we momenteel dringend nodig hebben in de Europese Unie is veel meer investering in de ontwikkeling van producten en in marketing, zodat Europese bedrijven een leidende positie kunnen verwerven op de wereldmarkt voor milieutechnologie. Het zal ons geen goed doen als we dit langzaam gaan aanpakken en alleen armzalige kleine bedragen in productontwikkeling stoppen, omdat technologische ontwikkelingen razendsnel blijven gaan en dit ook het geval zal zijn in andere landen, als de EU niet snel tot handelen overgaat.
Avril Doyle
(EN) Voorzitter, net als anderen wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om mijn steun te betuigen aan de conclusies uit de top, met name op het punt van het klimaatveranderingspakket. Ik heb de ambitieuze tijdsplanning gezien en ik verzeker u dat we van onze kant in het Parlement er alles aan zullen doen om die planning te halen, omdat we ons volkomen bewust zijn van de noodzaak - die ons van buitenaf wordt opgelegd, maar desondanks erg welkom is - om vóór Poznan en vooral vóór Kopenhangen een duidelijk EU-standpunt te bepalen over het emissiehandelssysteem, zoals we dat nu noemen. Ik heb de verantwoordelijkheid gekregen van rapporteur voor het Europees Parlement op dit uiterst belangrijke onderdeel van het pakket. Ik draag die verantwoordelijkheid graag en ik heb brede schouders. Ik hoop dat ik het in mij gestelde vertrouwen waardig zal blijken en ik zie ernaar uit samen te werken met rapporteurs uit alle fracties, om zo snel mogelijk tot een gezamenlijk standpunt te komen.
Ik wil vandaag de aandacht vragen voor twee punten van zorg. Ten eerste het gebrek aan erkenning van koolstofvastlegging, met name door bebossing (te onderscheiden van het behoud van bestaande bossen of het voorkómen van ontbossing): bosbouw en koolstofkredieten, het ontbreken van toewijzing van rechten op dit terrein. Dit is een enorm verzuim. Ik zou, via de Voorzitter, van de voorzitter van de Commissie willen horen of we dit kunnen rechtzetten. Ik weet dat er ergens in de Commissie over gesproken wordt, maar erachter komen wie wat waar doet is als zoeken naar een speld in een hooiberg. Als je het hebt over koolstofvastlegging, met name bebossing en voorkómen van ontbossing, proberen ze je te ontlopen. Ik weet dat het moeilijk is, maar we kunnen het niet weglaten.
Het tweede punt waar ik het over wil hebben is dat de Commissie - toen ze zei dat zij zou beslissen welke energie-intensieve sectoren, in ieder geval om te beginnen en in afwachting van een internationale overeenkomst, gratis vrijstellingen zouden krijgen en dat de Commissie voor midden 2010 zou besluiten welke sectoren hiervoor in aanmerking komen en dan nog een jaar nodig zou hebben om een oplossing te vinden voor het probleem van koolstoflekken - een enorme roep heeft gecreëerd vanuit energie-intensieve sectoren die hiervoor in aanmerking denken te komen om meer en snellere wettelijke zekerheid. We wensen geen enkel uitstel van dat besluit, omdat dat tot gevolg zal hebben dat er in die sectoren minder investeringen plaats zullen vinden of dat investeringen uitgesteld worden en waarschijnlijk verlegd zullen worden naar andere regio's. Alstublieft, snelle politieke duidelijkheid - nu, indien mogelijk - op dit uitermate moeilijke terrein.
Péter Olajos
(HU) Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Ik wil graag ingaan op twee onderwerpen: klimaatverandering en onderzoek en ontwikkeling. De heer Barroso begon met te zeggen dat de Voorjaarstop een moment van de waarheid was. Ik stel voor dat we op die voet verder gaan.
De doelstellingen, de routekaarten en de verschillende beleidsmaatregelen die in dit opzicht door de Europese instellingen zijn uitgezet zijn goed en adequaat, vind ik, en de doelstellingen zijn ambitieus genoeg. Het probleem dat ik voorzie ligt eerder op het gebied van de implementatie ervan. Niet alle lidstaten hebben een even grote bereidheid om deze doelstellingen te implementeren en in veel gevallen is die bereidheid bedroevend klein.
Ik wil u erop wijzen dat het Europees Milieuagentschap onlangs een rapport heeft uitgebracht waarin gesteld wordt dat de uitstoot van kooldioxide in Europa sinds 2000 niet is afgenomen maar toegenomen. Ik stel voor dat we daar eerlijk over zijn. Helaas vertoont de opstelling en het gedrag van de lidstaten op dit punt geen enkele eenheid, vaak zijn deze opstelling en dit gedrag zelfs zeer onwenselijk.
Om concreet te zijn: de oostelijke helft van Europa doet niets. Men handelt daar vanuit het uitgangspunt dat hun industrie na 1990 is ingestort en dat ze dus een grote reserve hebben. De westelijke helft van Europa heeft de uitstoot niet verminderd, maar opgevoerd, ondanks de beloften van Kyoto. Slechts een paar landen - Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden - zijn hun Kyoto-verplichtingen nagekomen wat betreft het terugdringen van kooldioxide-emissies. We moeten opletten: flexibel zijn is niet hetzelfde als niets doen.
Het rapport van het Europees Milieuagentschap laat ook zien dat de lidstaten van de Europese Unie 2,9 miljard euro zullen moeten betalen voor het gebruik van het CDM (Clean Development Mechanism) - het instrument van het Kyoto-protocol - te beginnen dit jaar.
Europa loopt ook steeds verder achter op het gebied van onderzoek en ontwikkeling. De doelstelling om 3 procent van het BNP aan O&O te besteden is slechts nog fantasie. De Verenigde Staten en Japan lopen voorop, terwijl veel lidstaten, waaronder mijn land, amper 1 procent van het BNP halen. Wakker worden! De ambitieuze plannen zijn er. Nu hebben we een ambitieuze implementatie nodig.
Jerzy Buzek
(EN) Voorzitter, het tweede onderwerp van de top, het klimaat- en energiepakket, is enigszins strijdig met het eerste, de Lissabonstrategie, en de concurrentiepositie van de EU. De emissierechten die de minder ontwikkelde EU-landen toegewezen hebben gekregen zijn heel erg laag en houden geen rekening met de toekomstige groei van het BNP in die landen.
Toch sta ik echt achter het pakket. Ik sta erachter, hoewel ik weet dat het een grote stap is voor onze economie en dat het jaarlijks 60 miljard euro zal kosten. Hoe kunnen we onze economie helpen? Ik zie maar één manier, wellicht de eenvoudigste: goedkope, efficiënte, nieuwe koolstofarme technologieën. Dat kunnen we op korte termijn niet bereiken zonder financiële steun vanuit de EU. Gezamenlijke EU-financiering van nieuwe technologieën betekent op de eerste plaats partnerschap. U heeft het daar in uw toespraak over gehad, mijnheer de Voorzitter. Ten tweede, u heeft het ook gehad over de vijfde vrijheid en de kennisstroom. Ten derde betekent Europese toegevoegde waarde voor innovatie een innovatiever Europa. Ten vierde: geef een duidelijk politiek signaal af aan de Europese industrie dat ze moeten beginnen met het medefinancieren van deze technologieën en er mede verantwoordelijkheid voor moeten nemen. We hebben dergelijke nieuwe technologieën nodig voor energie-efficiëntie, hernieuwbare grondstoffen, emissievrije technologieën en het gebruik van kolen en kernenergie. We hebben minstens 2 miljard euro per jaar nodig. Dat betekent 10 miljard euro tussen nu en 2013, vooruit te betalen. Op die manier kunnen we de kosten van het klimaat- en energiepakket voor onze economie beperken. Bovendien kunnen we onze technologieën in de toekomst ook aan derde landen aanbieden, om opkomende landen te helpen bij hun ontwikkeling en daadwerkelijk, en niet alleen in theorie, onze planeet te redden.
Tot slot wil ik nog zeggen dat ik in onze prioriteiten geloof - energie, bestrijden van de klimaatverandering en de Lissabonstrategie - maar dat we voor die prioriteiten EU-geld nodig hebben.
Zita Pleštinská
(SK) Voorzitter, ik dank u voor de gelegenheid in dit debat te spreken. Tijdens een werkbezoek van de Commissie interne markt en consumentenbescherming aan China van 16 tot 21 maart, waar ik aan deelgenomen heb, ben ik gesterkt in mijn overtuiging dat het de hoogste tijd is dat Europa een kick-start geeft aan zijn kenniseconomie en de creativiteit en het innovatief vermogen van kleine en middelgrote bedrijven stimuleert in het belang van de toekomstige ontwikkeling van de Europese economie.
Ik heb met eigen ogen gezien hoe goed de Chinese exporteconomie het doet dankzij de investeringen in onderzoek, innovatie en onderwijs, waarmee de technologische vaardigheden van zijn arbeidskrachten en de transportinfrastructuur versterkt worden. De Chinese regering geeft enorme steun aan Chinese bedrijven.
Het verheugt me dan ook te zien dat uit de EU-voorjaarstop dit jaar het voornemen naar voren komt om een 'vijfde vrijheid' in het leven te roepen die gebaseerd is op grensoverschrijdende mobiliteit van kennis en erop gericht is op het beter toegankelijk maken van kennis en het erkennen van diploma's. Dat is de enige manier om de levenskwaliteit van onze burgers te verbeteren en het onze enige kans om een concurrerende kenniseconomie te worden. Ik dank u wel.
Evelyne Gebhardt
(DE) Fungerend voorzitter, voorzitter van de Commissie, Voorzitter van het Parlement, ik ben het op één punt met de heer Karas eens, namelijk dat het niet gaat om het aantal malen dat het woord "sociaal” gebruikt wordt, maar om de geest van de tekst. Toch moet ik hem tegenspreken. Het ontbreekt deze tekst juist aan die geest, ook al wordt het woord "sociaal” keer op keer gebruikt. Als Socialistische fractie van dit Parlement willen we dat de sociale dimensie niet alleen integraal deel uitmaakt van de tekst maar ook van het beleid dat we proberen vorm te geven. Er moet een einde komen aan de situatie waarin de sociale dimensie als het ware het vijfde wiel aan de wagen lijkt te zijn, zoals het nu in de tekst van de Raad staat. Sociale eenheid moet de drijvende kracht achter het Europees beleid zijn. Pas dan kunnen we onze burgers ervan overtuigen dat we iets doen waar ze wat aan hebben. Dat is de boodschap die we willen overbrengen.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Voorzitter, het is van groot belang dat we niet hebben volstaan met een slap compromis ten aanzien van de klimaatverandering. Ik wil de aandacht van de heer Barroso erop vestigen, dat de richtlijn hernieuwbare energiebronnen waar momenteel aan gewerkt wordt en die naar verwachting in het najaar van 2008 gereed zal zijn alleen tot resultaten kan leiden als daarin voldoende rekening wordt gehouden met de dringende noodzaak dat Europa gezamenlijke actie moet ondernemen om methoden en technologieën te ontwikkelen, aangezien hernieuwbare energie momenteel nog te duur is, en dat de doelstelling van 20 procent anders een illusie is.
De andere kwesties betreffen interoperabiliteit en flexibiliteit. Wilt u er alstublieft rekening mee houden dat de nieuwe lidstaten vanaf 1990 hun industrie ontmanteld hebben en we zouden graag zien dat de emissie-beperkingen voor de periode 1990-2020 meegenomen worden, omdat dat rechtvaardig is. We willen onze uitstoot niet minder terugdringen dan de oude lidstaten, we willen dezelfde beperking bewerkstelligen, maar in ons geval was er sprake van een andere specifieke situatie. Ik dank u voor uw aandacht.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, Voorzitter van het Parlement, de ijskap smelt en vanochtend heeft de heer Pachauri, voorzitter van het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) en Nobelprijswinnaar, zijn zorgen hierover met ons gedeeld. Hij sprak over een mogelijke plotselinge stijging van de zeewaterspiegel en we zijn ons bewust van de gevolgen die dat zou hebben. We moeten uiteraard snel en effectief handelen en de 10 procent doelstelling voor biobrandstoffen zal een negatief effect hebben als we er maar het beste van hopen. Dames en heren, we moeten dit slechte besluit voorkómen en een positieve benadering kiezen: laten we de doelstelling van 10 procent schrappen.
Tot slot zou ik een vraag willen voorleggen aan de heer Barroso: ik zou graag willen weten waarom u president Sarkozy niet verteld heeft dat de Europese Unie al een nabuurschapsbeleid heeft en dat het volslagen overbodig is een nieuwe structuur te bedenken: een structuur die uiteindelijk een bureau met 20 mensen zou zijn, wier werk eruit zou bestaan de problemen van het Middellandse Zeegebied op te lossen, zonder enige vorm van consultatie. Persoonlijk vind ik het een belediging van onze partners in het Middellandse Zeegebied, dat ze niet geconsulteerd zijn over het opzetten van dit project voor een Unie - een symbolische term voor degenen onder ons die onderdeel uitmaken van de Europese Unie - voor het Middellandse Zeegebied.
Ewa Tomaszewska
(PL) Voorzitter, ik ben blij dat een van de gerichte maatregelen die de heer Barroso noemde om ontwikkeling tot stand te brengen door middel van kennis, de maatregel is van een internetverbinding voor elke school. Dat is heel belangrijk, omdat daarmee gezorgd wordt voor gelijke kansen voor alle kinderen en jonge mensen. De vraag dringt zich echter wel op, hoe de armere lidstaten dit moeten uitvoeren en welke hulp ze daarbij kunnen krijgen van de Unie. Een andere kwestie die ik wil voorleggen is de oprichting van het European Institute of Innovation and Technology (Europees Instituut voor Innovatie en Technologie). Ik zou het de moeite waard vinden Wrocław's voorstel te honoreren. De stad Wrocław's zou een heel geschikte locatie zijn om dit Instituut te vestigen.
Janez Janša
fungerend voorzitter. - (SL) Ik wil graag alle parlementsleden bedanken voor hun commentaar op de conclusies uit het laatste topoverleg van de Europese Raad. Ik moet zeggen dat sommige daarvan erg belangrijk waren. Ik ben vooral de heer Daul en anderen erkentelijk, die achter de continuering van de Lissabonhervormingen staan. Ik denk dat het een verkeerde reactie op de huidige problemen in de financiële markten en de wereldeconomie in het algemeen zou zijn als we nu zouden zeggen dat we van de hervormingen moeten afzien of deze tijdelijk moeten parkeren. Ik ben erg ingenomen met deze steun voor de tweede cyclus van de Lissabonstrategie.
Wat betreft het sociaal beleid in de conclusies van de Europese Raad moet ik zeggen dat ik persoonlijk nu vier jaar betrokken ben bij het werk van de Europese Raad en dat we nog nooit eerder zoveel over de sociale dimensie van het Lissabonbeleid gesproken hebben. Dat geldt voor alle conclusies en niet alleen voor nummer 14. Het sociaal beleid is opgenomen in alle onderwerpen waar dit nodig was.
Het is echter nog steeds een feit dat er voor welvaart in Europa echte economische groei nodig is. Het nodige sociaal beleid kan uitsluitend gebouwd worden op de ondergrond van echte economische groei, die we bereiken door middel van de Lissabonhervormingen. We kunnen nog zo gericht zijn op de welvaartstaat, maar dat is tevergeefs als er geen sprake is van groei en als we niet de middelen hebben voor het sociaal beleid, dus ik vind dat deze in de juiste volgorde staan.
Ik wil hier ook aan toevoegen dat het sociaal beleid is opgenomen in verschillende andere projecten. Tijdens het Sloveense voorzitterschap zijn we dicht in de buurt gekomen van oplossingen voor bepaalde kwesties. Ik hoop bijvoorbeeld dat we zeer binnenkort tot afronding kunnen komen van de richtlijn voor overdracht van aanvullende pensioenrechten. We hebben op een haar na consensus hierover bereikt. Ik hoop dat dit project binnenkort kan worden afgerond.
Samen met het Europees Parlement zijn we ermee bezig het jaar 2010 uit te roepen tot het jaar van de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting. Daarmee zou het belang toenemen van enkele conclusies ten aanzien van het sociaal beleid die uit dit topoverleg van de Europese Raad gekomen zijn.
Wat betreft de klimaatverandering en enkele sceptische opmerkingen die gemaakt zijn over de conclusies op dat terrein moet ik zeggen dat op deze zitting van de Europese Raad geen enkele van de vorig jaar gemaakte afspraken veranderd is, dus men kan niet zeggen dat het minder ambitieus is. We zijn een stap dichterbij gekomen toen we het eens geworden zijn over het tijdschema voor het aannemen van dit milieu- en energiepakket en natuurlijk toen we het eens geworden zijn over de belangrijkste uitgangspunten. Zonder deze overeenkomst zijn er geen concrete stappen voorwaarts mogelijk.
Ik wil uw aandacht erop vestigen dat de enige succesvolle bestrijding van klimaatverandering op wereldschaal kan plaatsvinden. De cijfers illustreren dit overduidelijk: de Verenigde Staten stoten 5 817 miljard ton CO2 de atmosfeer in, de Europese Unie 5 177 miljard ton, China 5 059 miljard ton, de Russische Federatie 1 543 miljard ton en India 1 147 miljard ton. Zelfs als de Europese Unie helemaal geen broeikasgassen meer zou uitstoten, dan nog zou de wereld geconfronteerd worden met de gevaren van de klimaatverandering. Deze verhoudingen zijn dan ook duidelijk en de belangrijkste doelstelling is niet alleen de emissies van de Europese Unie terug te dringen maar een wereldwijde overeenkomst te bereiken. Anders bereiken we helemaal niets.
Als we kijken naar de CO2-uitstoot per capita, zien we dat de Verenigde Staten 20 miljoen ton per hoofd van de bevolking uitstoot, de Europese Unie 10 miljoen ton, de Russische Federatie 10 miljoen ton, China 3,2 miljoen ton en India 1,2 miljoen ton. Deze cijfers zeggen ons dat degenen die gedurende lange tijd méér CO2 per hoofd van de bevolking hebben uitgestoten, grotere veranderingen moeten doorvoeren. De Europese Unie heeft vorig jaar afgesproken deze grote veranderingen door te voeren en dit jaar hebben we een plan gemaakt om dit waar te maken.
Ik vind de angst ongegrond, dat we wellicht een stap achteruit hebben gemaakt toen we onze zorg erover uitspraken dat energie-intensieve sectoren overgeplaatst worden van Europa naar regio's met lagere normen. De verplaatsing van energie-intensieve sectoren naar gebieden met lagere ecologische normen betekent meer dan banenverlies in Europa. Het betekent ook dat we geen enkele bijdrage hebben geleverd aan het terugdringen van de uitstoot, omdat deze sectoren hun broeikasgassen elders gaan uitstoten.
Hoe we er ook tegenaan kijken, we zien dat we alleen kunnen slagen als we overal ter wereld succes boeken. De Europese Unie heeft dan ook een grote stap voorwaarts gezet toen ze vorig jaar die afspraken maakte, op een moment dat de wereld met grote veranderingen geconfronteerd werd. Australië heeft bijvoorbeeld het Kyotoprotocol ondertekend. Ook in de Verenigde Staten zien we positieve bewegingen. Ook China, dat binnen korte tijd Europa zal inhalen met de uitstoot van broeikasgassen, heeft recentelijk positieve signalen afgegeven. Dit komt allemaal grotendeels doordat Europa de eerste stap heeft gezet en de Europese Unie moet die voortrekkersrol houden.
Wat betreft de besluiten en de conclusies van de Europese Raad en de gevolgen daarvan voor Europese burgers, denk ik dat er weinig andere conclusies zijn die zulke grote en langetermijn gevolgen hebben voor individuen. Als we willen slagen, moeten we onze gewoonten veranderen en onze levensstijl aanpassen. Dat is een uitdaging, maar gezien de omstandigheden volstrekt noodzakelijk. Deze conclusies zullen dan ook langetermijn gevolgen hebben voor elk individu. Op basis van de debatten die we de afgelopen jaren hebben gevoerd over het belang van het bestrijden van de klimaatverandering ben ik van mening dat de stemming in de Europese Unie dusdanig is dat we deze weg kunnen volgen.
Tot slot zou ik nog iets willen zeggen over de opmerkingen die gemaakt zijn over de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Het betrof hier een verklaring van de Europese Raad, niet een conclusie. Ik wil diegenen die in januari geluisterd hebben naar de verklaring over de prioriteiten van het Sloveense voorzitterschap eraan herinneren dat in die verklaring, waar de hele Raad achter stond, alle criteria waren opgenomen die we nodig achtten voor een goed project.
Alle lidstaten van de Europese Unie vallen hieronder. Er is geen sprake van verdubbeling van de huidige instellingen. Daarom is het niet meer de Europese Unie maar het Barcelonaproces, dat wil zeggen de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Dit bouwt voort op iets dat al bestaat, wat wil zeggen dat we geen verdubbeling van administratie krijgen en dat er geen extra kosten mee gemoeid zijn. Ten derde is de Europese Commissie betrokken bij de verdere voorbereidingen, wat uiteraard een garantie biedt voor de praktische en operationele betrokkenheid van de hele Europese Unie. Wat sommigen van u als probleem naar voren hebben gebracht, is ook benadrukt tijdens de zitting van de Europese Raad.
De oostelijke dimensie, dat wil zeggen de Zwarte Zeedimensie, van het Europees nabuurschapsbeleid heeft ook de nodige aandacht gekregen. Onze Poolse collega's hebben dit project, of om precies te zijn dit onderdeel, ingebracht met een suggestie en we hebben hen de taak gegeven een concreter voorstel te maken. De Europese Unie zal dit onderwerp, op basis van de voorbereidingen die nu gaande zijn, in juni bespreken. Ik denk dat de Europese Raad volop aandacht heeft besteed aan de zorgen en standpunten die het Europees Parlement over de Unie voor het Middellandse Zeegebied naar voren heeft gebracht.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Voorzitter, ik denk dat uit dit debat overwegend steun blijkt voor de conclusies van de Europese Raad. Tegelijkertijd waren er enkele duidelijke verschillen van mening over het ambitieniveau. Eerlijk gezegd denk ik dat we de ambitie die nu opnieuw is onderschreven op het gebied van klimaatverandering en hernieuwbare grondstoffen, en meer in het algemeen ons energiebeleid, niet moeten onderschatten. We moeten niet vergeten dat we het hebben over een gemeenschappelijk beleid voor 27 verschillende lidstaten met allemaal een andere energiemix, andere prioriteiten, soms andere zorgen met betrekking tot het zekerstellen van de energievoorziening en vaak ook - laten we daar nóg eerlijker over zijn - een andere niveau van bewustwording ten aanzien van klimaatverandering en verantwoordelijkheid voor het milieu.
Het is dus geen eenvoudige taak om tot een gemeenschappelijke aanpak te komen voor een gemeenschappelijk energiebeleid of tot ambitieuze Europese doelstellingen op het terrein van klimaatverandering. We bewijzen onszelf geen dienst als we onderschatten wat een jaar geleden onder het Duits voorzitterschap in de Europese Raad bereikt is en wat nu in de Europese Raad onder het Sloveens voorzitterschap bevestigd is met preciezere doelstellingen.
Ik begrijp ook de zorgen over het waarmaken daarvan; ik heb deze zorgen zelf naar voren gebracht in de Europese Raad. Gaan we onze afspraken waarmaken of niet? Dat is echt een grote zorg. Ik wil de geachte leden van dit Huis echter adviseren niet te pessimistisch te zijn, omdat veel van u afhangt. Veel zal afhangen van de rol die het Europees Parlement gaat spelen, want de voorstellen liggen er nu en u bent samen met de Europese Raad de wetgevers. Laten we dus, in plaats van sceptisch te zijn, onze afspraken waarmaken en onze ambitie tot uiting laten komen in concrete wetgeving. Ik ben blij met de opmerkingen van al diegenen die hebben uitgesproken dat ze zich hier volledig voor willen inzetten en de wil hebben om op termijn naar dat doel toe te werken, zoals mevrouw Doyle en anderen.
In antwoord op enkele concrete vragen, te beginnen met de vraag van mevrouw Doyle over de energie-intensieve sectoren: laten we duidelijk stellen dat het doel is en blijft een internationale overeenkomst tot stand te brengen, om redenen die iedereen bekend zijn. Het is geen opwarming van Europa, het is de opwarming van de hele aarde. We hebben een wereldwijde overeenkomst nodig om het hoofd te bieden aan deze wereldwijde uitdaging. Terwijl we naar deze wereldwijde overeenkomst toewerken, dient de richtlijn er volslagen duidelijk over te zijn welke instrumenten ten gunste van energie-intensieve sectoren volledig of gedeeltelijk geactiveerd dienen te worden als de internationale onderhandelingen niet aan het gewenste resultaat voldoen. Dit gezegd hebbende, zal de vraag wat er precies geactiveerd dient te worden en voor wie afhangen van de uitkomsten van de internationale onderhandelingen. Daarom kunnen we momenteel niet exacter en meer gedetailleerd aangeven welke concrete instrumenten ingezet zullen worden voor welke specifieke sectoren.
Maar we willen wel wettelijke zekerheid geven en dat gaan we ook al doen. Ik begrijp waar het om gaat: we kunnen al wettelijke zekerheid geven aan de betrokken partijen en dat doen we ook al. Dat is de reden waarom de richtlijn die we gaan voorstellen volledige wettelijke zekerheid moet bieden aan energie-intensieve sectoren, omdat deze reeds weten dat ofwel de richtlijn ofwel een vergelijkbare internationale overeenkomst op hen van betrekking zal zijn. Dat is altijd de bedoeling van de Commissie geweest.
Ik heb, samen met mijn collega's in de Commissie, zelf overleg gevoerd met enkele vertegenwoordigers van de Europese industrie en in het algemeen aanvaarden ze dit punt. Wat ze willen is de zekerheid dat er, indien er geen overeenkomst komt, instrumenten zullen zijn om hun concurrentiepositie te beschermen. Ik vind dat een terecht uitgangspunt, niet alleen ten aanzien van het bedrijfsleven waarover ik het had, maar ook ten aanzien van de sociale partners. Bijvoorbeeld de Europese organisatie van vakverenigingen ETUC, waarover we ook gesproken hebben.
We maken ons grote zorgen over dit onderwerp en we geloven dat het mogelijk is, maar niet door ons ambitieniveau nu te verlagen. Als we ons ambitieniveau nu verlagen, zijn we niet geloofwaardig meer als we besprekingen houden met onze externe partners, onze Amerikaanse partners of Chinese, Indiase of andere partners. Ze zijn hier erg bij betrokken en zien van hun kant trouwens enige vooruitgang; niet genoeg, maar toch enige vooruitgang.
De concrete vraag over bebossing is erg belangrijk. Zoals u weet hebben we in Bali verklaard dat we ons zullen inzetten voor bebossing. Wat betreft kredieten voor bebossing: we zijn niet tegen kredieten. Integendeel, daar zijn we in principe vóór. Deze zijn nog niet in de conclusies opgenomen, vanwege enkele methodologische problemen. We zijn dit punt dus aan het voorbereiden en we zijn uiteraard bereid uw bijdrage te bespreken. Ook de bijdrage van anderen is welkom. We zijn momenteel bezig onze stakeholders te consulteren.
Een ander punt dat door sommigen van u, met name de heer Buzek en anderen, naar voren is gebracht, is de noodzaak meer te investeren in technologie en innovatie. Dat is waar. Dat is de reden dat we bijvoorbeeld hebben voorgesteld dat de eerste kennis- en innovatiegemeenschap van het nieuwe EIT (European Institute of Technology) gewijd wordt aan klimaatverandering, energie en milieuvriendelijke sectoren, omdat dit een belangrijke zorg is en we momenteel enkele programma's in de EU moeten stroomlijnen binnen ons budget en met de middelen die we hebben, zodat we dit terrein grotere prioriteit en meer nadruk kunnen geven.
Dat zal zeker een enorme inspanning vragen. We hebben nooit gezegd dat het een makkelijke taak zou zijn. Het zal een heel moeilijke taak worden. We staan voor een veeleisende en uitdagende taak, maar ik ben ervan overtuigd dat we, als we ons er echt voor inzetten - en dit Parlement heeft daarvan in het verleden blijk gegeven - resultaten kunnen boeken, met innovatie, meer investeringen in technologie en natuurlijk door samen te werken met onze belangrijkste partners.
Wat het andere punt betreft over de Lissabonstrategie, denk ik, zoals premier Janša al gezegd heeft, dat we ons nu veel bewuster zijn van de sociale dimensie. Ik heb ook opgemerkt wat de heer Schulz daarover vandaag zei en ook in het verleden gezegd heeft. Daarom bereiden we momenteel een heel belangrijk pakket voor, in termen van toegankelijkheid, kansen en solidariteit. Dit zal voor de zomer klaar zijn. We zouden graag op die manier met u, met alle politieke stromingen in dit Parlement, willen werken.
Maar ik wil u ook waarschuwen. Vraag de Europese instellingen alstublieft niet iets wat ze niet kunnen waarmaken. Er zijn verantwoordelijkheden die we op ons moeten nemen, maar er zijn er ook die vooral de verantwoordelijkheid van de lidstaten zijn. Niemand wil dat de verantwoordelijkheid op het gebied van sociale zekerheid, werkgelegenheid en nationale gezondheidszorg op Europees niveau komt te liggen. Wat we wel kunnen doen is bepaalde Europese instrumenten verbeteren en hier ook in investeren, om sociale doelstellingen te bevorderen en ook, zoals we door middel van de Lissabonstrategie doen, om de werkgelegenheid te stimuleren. Als we het over economische groei in Europa hebben, bedoel ik uiteraard duurzame groei. Dat betekent groei die duurzaam is in sociaal en milieu-opzicht. Ik denk dat dat duidelijk moge zijn.
We moeten beseffen dat de instrumenten die ons op Europees niveau ter beschikking staan beperkt zijn. U zult zich herinneren dat toen deze Commissie een voorstel deed voor een "Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering”, een nieuw instrument, er enkele argumenten tegen dat instrument waren in verband met subsidiariteit en ook werd gevraagd waarom iets dat gedaan moest worden alleen op het niveau van de Europese Unie werd gedaan. Uiteindelijk zijn we tot een overeenkomst gekomen en ik ben blij dat het instrument, ook al is het maar bescheiden, nu bestaat en een concreet teken is van onze inzet om te zorgen voor mensen die niet de winnaars zijn in deze globalisering.
Ik vind dat we, als we echt voor Europa zijn en achter het Europese project staan, moeten oppassen dat we de Europese Unie niet in een positie brengen waarin zij bepaalde afspraken niet waarmaakt die ze als Europese Unie niet kán waarmaken zonder de steun van de lidstaten en onze regeringen. Veel moet op nationaal niveau aangepakt worden. Daarom kunnen we weliswaar onze zorgen naar voren brengen en u kunt absoluut voorstellen en wetsvoorstellen inbrengen voor ons pakket in mei, maar is het tegelijkertijd van belang dat we dat doen in het besef van wat de verantwoordelijkheid is van de Europese Unie en wat de verantwoordelijkheid van onze nationale regeringen.
Tot slot, wat betreft de Unie voor het Middellandse Zeegebied: ik denk dat we daar een goed project van kunnen maken voor Europa, waarin onze hernieuwde inzet voor het Middellandse Zeegebied tot uitdrukking komt. Het is waar dat we meer moeten doen, maar hopelijk houden we de Europese Unie daarbij bijeen en veroorzaken we geen interne verdeling. Als ik het over de Europese Unie heb, bedoel ik uiteraard niet alleen de lidstaten maar ook de Europese instellingen. We verwachten zonder meer een heel belangrijke rol van het Europees Parlement ten aanzien van deze Unie voor het Middellandse Zeegebied. Dat is een manier om het Barcelonaproces en ons nabuurschapsbeleid ambitieuzer te maken.
(Applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (Regel 142)
Jean-Pierre Audy  
schriftelijk. - (FR) Ik wil beginnen met een woord van dank aan de fungerend voorzitter van de Europese Unie, de zeer geachte Sloveense premier Janez Janša, zijn regering en zijn ambtelijk apparaat voor de uiterst bewonderenswaardige wijze waarop zij deze moeilijke taak uitgevoerd hebben. Over de uitkomsten van de Europese Raad van 13 en 14 maart 2008 wil ik zeggen dat ik blij ben met de politieke consensus die bereikt is over de kwestie EU-Middellandse Zeegebied. Ik ben ook blij met de beweging in de richting van de erkenning van kennis als de vijfde vrijheid van de Gemeenschap. In het licht van de huidige ontwrichting van de financiële markten betreur ik het dat de Europese Raad, een van de hoogste politieke organen binnen de Unie, niet de kracht, de wijsheid of het helder inzicht heeft gehad om een beleid voor te stellen dat kan bijdragen aan het reguleren van de financiële markten, tenminste binnen Europa, zoals het oprichten van Europese regulerende lichamen in de belangrijkste sectoren van de interne markt (energie, postbedrijven, telecommunicatie, auditing, het bankwezen, verzekeringswezen, enzovoorts). Tot slot begrijp ik, gezien de huidige chaos op de monetaire markten, niet waarom deze problemen niet of nauwelijks onderzocht zijn: het is van de hoogste urgentie dat er duidelijkheid komt over de vraag wat er bedoeld wordt met prijsstabiliteit, zoals voorzien in het mandaat van de Europese Centrale Bank en opgenomen in Artikel 105 van het Verdrag, en dat het Internationale Monetaire Fonds (IMF) opgeroepen wordt een wereldwijde monetaire dialoog op gang te brengen.
Titus Corlăţean  
schriftelijk. - (RO) De conclusies van de Europese Raad van 13 en 14 maart 2008 en de debatten daarover in het Europees Parlement van 26 maart 2008 tonen het belang aan van het EU-nabuurschapsbeleid en bevestigen het beginsel van de Unie voor het Middellandse Zeegebied, een instrument voor omvangrijkere samenwerking tussen de EU-lidstaten en de staten ten zuiden van de EU die geen lid zijn.
Ik ben van mening dat de EU haar prioriteiten ook dient te richten op het oostelijke aspect van het nabuurschapsbeleid: ik benadruk daartoe de noodzaak van een nauwere samenwerking met Moldavië. Ik sta dan ook achter de conclusie van een nieuwe samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Moldavië, waarin duidelijk en stringent wordt verwezen naar de vooruitgang die in Kishinev zeer dringend nodig is op het gebied van democratie, de federale staat en het verbeteren van de mensenrechten.
De verwachtingen van de EU dienen gericht te zijn op het garanderen van echte persvrijheid in Kishinev. Recentelijk is herhaaldelijk bericht over flagrante schendingen van de persvrijheid, zoals in het geval van de journalisten van radiozender "Voice of Basarabia” en bepaalde televisiezenders en Roemeenstalige kranten die in Kishinev worden gemaakt of gepubliceerd. Dergelijke rapporten mogen de Europese Raad en de Commissie niet koud laten.
Ik hoop echt dat een meer samenhangend EU-beleid ten aanzien van de Oost-Europese nabuurschapsomgeving een van de prioriteiten wordt voor het politiek handelen van de Europese Raad en de Commissie.
Bairbre de Brún  
schriftelijk. - (EN) Er is een gecoördineerd langetermijn beleid nodig dat de bestrijding van de klimaatverandering sectorgewijs aanpakt. Het pakket dat door voorzitter Barroso aan het Parlement is voorgelegd is een stap in de goede richting en het is bemoedigend dat de Raad onderkent dat de EU het voor eind 2008 eens moet worden over een serie beleidspunten.
Ik ben blij met de doelstelling om het gebruik van hernieuwbare, duurzame energie met 20 procent te verhogen en er dient ook een doelstelling geformuleerd te worden om de energie-efficiëntie te verbeteren.
Het pakket dient ook een doelstelling te bevatten om de kooldioxide-emissies uiterlijk in 2020 met 30 procent teruggedrongen te hebben en ook zijn er doelstellingen op het niveau van de lidstaten nodig om de kooldioxide-emissies jaarlijks te verminderen. Deze doelstellingen dienen in wetgeving te worden vastgelegd. Dergelijke wetgeving lijkt de enige manier te zijn om te garanderen dat we de uitstoot van kooldioxide echt aanpakken, op elke niveau van beleid en politieke besluitvorming.
We moeten oppassen dat een doelstelling die erop gericht is brandstoffen van voertuigen gedeeltelijk uit biobrandstoffen te laten bestaan, geen schade aanricht.
De klimaatverandering dient wereldwijd te worden aangepakt, anders zullen er rampen gebeuren. Rampen voor onze omgeving, onze economieën en onze samenlevingen.
Pedro Guerreiro  
schriftelijk. - (PT) Naar aanleiding van de besluiten van de Europese Raad heb ik slechts één kleine opmerking over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de verschillende lidstaten.
De Europese Raad heeft - en dat zal niemand verbazen - de huidige EU-richtsnoeren bevestigd om een volgende fase van de liberalisering van de arbeidsmarkten en de intensivering van de uitbuiting van arbeiders af te ronden, met als doel de winsten de vergroten.
Zo moeten die richtsnoeren geïnterpreteerd worden, die onder het mom van flexizekerheid tot doel hebben de arbeidsmarkten, de organisatie van het werk en de arbeidsrelaties flexibeler te maken, inclusief het pleidooi voor een aanpassing van het arbeidsrecht door daar waar nodig contracten en arbeidstijdenregelingen te herzien. Het gevolg daarvan is dat werknemers meer tijd op de werkplek zijn, in een sneller tempo moeten werken, minder rechten en minder zekerheid hebben, uitsluitend in het belang van de werkgevers.
Met het inzetten van dit Trojaanse paard van de zogenaamde modernisering van de arbeidsmarkt, instrumenten voor bescherming van werkgelegenheid, het openbaar bestuur en de sociale zekerheidsstelsels, bevestigt de EU haar doelstellingen die erop gericht zijn de economische en sociale verworvenheden van arbeiders af te breken en teniet te doen.
Hoe kunnen, in het licht van deze doelstellingen, nationale referenda over het voorgestelde Verdrag vermeden worden?
Monica Maria Iacob-Ridzi  
schriftelijk. - (RO) Het begin van de nieuwe 3-jarige cyclus van de Lissabonstrategie was een centraal onderdeel van deze Europese top. Van de voorstellen die door de Raad gedaan zijn wil ik het belang benadrukken van het beginsel van het vrije verkeer van kennis binnen de Europese Unie.
De invoering van deze vrijheid moet onderbouwd worden door wetsvoorstellen van de Commissie, die in de loop van dit jaar gepresenteerd moeten worden. Ik wijs u erop dat parallel aan de Lissabonstrategie ook het proces van Bologna, gericht op het creëren van een gezamenlijke onderwijsruimte, zo spoedig mogelijk geïmplementeerd dient te worden. Wederzijdse erkenning van universitaire diploma's en andere formele en informele certificeringen, de uitbreiding en afdoende financiering van Europese mobiliteitsprogramma's zoals Erasmus, Comenius en Leonardo, alsmede het opzetten van een nieuwe generatie onderwijscurricula en -instellingen in een gezamenlijke aanpak van de lidstaten zouden kunnen bijdragen aan de implementatie van het vrije verkeer van kennis.
Om dit nieuwe beginsel van de Gemeenschapswetgeving goed te onderbouwen moeten we ook een programma uitwerken met duidelijk gestelde streefdata om alle bestaande barrières voor het vrije verkeer van kennis uit de weg te ruimen. Ik ben van mening dat een toezegging om vóór het einde van 2008 een Handvest Intellectuele Eigendomsrechten (IE) aan te nemen een goede stap in die richting is.
Magda Kósáné Kovács  
schriftelijk. - (HU) De les die we kunnen trekken uit de top van maart is dat de financiële markten en de wereldwijde stroom van goederen en kapitaal ergens tussen Scylla en Charybis zweven en dat de toenemende onzekerheid en de impact op de economie van de Europese Unie slechts kan worden voorkómen door verantwoord strategisch denken op basis van EU-beleid.
Deze breuklijnen, dat weten we, halen niet alleen de wereldeconomie onderuit. In de conclusies van het voorzitterschap uit de bijeenkomst van de Raad wordt veel nadruk gelegd op een rijk geschakeerde interpretatie van cohesie, die deels zal afhangen van gemeenschapsmiddelen, maar er schuilt ook een impliciete waarschuwing in de oproep aan nationale beleidsmakers om haast te maken met het terugdringen van hun tekorten en schulden en eventuele financiële meevallers daaraan te besteden. Met andere woorden: het gat op de begroting is niet slechts een zaak van de lidstaten, maar vormt ook een belemmering voor de implementatie van het cohesiebeleid van de Europese Unie.
Na al die mooie verklaringen is het nu tijd voor besluiten en bindende regels, ook als deze soms pijnlijke gevolgen aankondigen. Wat mij betreft is de eerste prioriteit zonder enige twijfel het vergroten van het kenniskapitaal van jongeren. Het vergroten van het soort kennis dat ook arme mensen, Roma en immigranten bereikt. Het vergroten van het soort kennis dat Europees is en een brede basis heeft, het soort cohesiebeleid dat de armere lidstaten niet berooft van hun intellectuele kapitaal door een brain drain, maar dat er ook in slaagt, door solidariteit, de continue en in steeds grotere mate wereldwijde kenniskapitaalstroom te reproduceren. Op die manier wordt investeren in mensen een bijzonder relatief voordeel op de wereldmarkt en betekent het vrije verkeer van kenniskapitaal niet een bedreiging in de zin van weer een nieuw soort verplaatsing, maar een bron van rijkdom op Europese schaal.
Rareş-Lucian Niculescu  
schriftelijk. - (RO) Ik wil graag de vijf thema's noemen uit de conclusies van de Raad, waaraan duizenden Roemenen, en wellicht vele andere Europeanen, vanmorgen dachten voordat ze naar hun werk gingen.
1. Een vermindering van de administratieve lasten ingevolge EU-wetgeving. Deze les zou door alle lidstaten geleerd moeten worden, onder andere door Roemenië, waar een vermindering van de kosten van bureaucratie met 1 procent al een miljard euro zou opleveren.
2. Het aannemen van de Small Business Act - het initiatief voor het MKB - en het uitgangspunt dat bij de inwerkingtreding hiervan rekening wordt gehouden met kleine ondernemingen. Dat is een goed idee voor Roemenië, waar het MKB 70 procent van het BNP genereert en werkgelegenheid biedt aan 60 procent van de arbeidskrachten.
3. Het werkloosheidscijfer voor jongeren: Roemenië staat in de Europese Unie op de tweede plaats, met 21 procent werkloosheid onder jongeren.
4. Beschikbaarheid van goede en betaalbare kinderopvang. In de grote Roemeense steden kan het aantal plaatsen op kleuterscholen slechts aan 70 procent van de vraag voldoen.
5. Het verbeteren van de energie-efficiëntie. Een eenvoudige manier om dit te bereiken is door de warmte-isolatie van gebouwen aan te pakken. Er zijn in Roemenië meer dan 80 000 flatgebouwen die de besparing van energie en kosten in de weg staan. In de afgelopen twee jaar is in de hoofdstad van Roemenië begonnen met het isoleren van twee van dergelijke flatgebouwen.
Daciana Octavia Sârbu  
schriftelijk. - (RO) De Raad heeft het voornemen uitgesproken om het klimaatveranderings- en energiepakket vóór het einde van zijn mandaat in 2009 af te ronden en om die reden moet de Europese Unie er alles aan doen om deze verplichting na te komen en een voortrekkersrol te blijven spelen in de strijd tegen de opwarming van de aarde. Het doel is om in 2009 in Kopenhagen een ambitieuze overeenkomst over klimaatverandering af te sluiten voor de periode na 2012, zodat de EU haar geloofwaardigheid op internationaal niveau behoudt.
Een ander belangrijk element waarover in de Raad gesproken is, was het risico van de verplaatsing van CO2-emissies door energie-intensieve sectoren die onder druk staan van internationale concurrentie en zullen migreren naar markten met minder regelgeving en goedkopere arbeidskrachten. De Europese Unie wil de concurrentiepositie van de Europese industrie, en impliciet de werkgelegenheid die daardoor gegenereerd wordt, beschermen en deze kwestie zal onderdeel uitmaken van een internationale overeenkomst die gericht is op het oplossen van dit probleem.
Het ambitieuze pakket dat de Commissie voorstelt betekent een ware uitdaging voor de Europese Unie en wij, het Europees Parlement, zullen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit pakket in 2009 wordt afgerond.
Richard Seeber  
schriftelijk. - (DE) Vorig jaar hebben we ons sterk gemaakt voor harde en ambitieuze milieudoelstellingen en het is nu tijd om deze waar te maken. Het is echter van levensbelang dat de EU haar milieudoelstellingen bereikt zonder economisch zelfmoord te plegen. We mogen ecologie niet afzetten tegen economie. Ik ben dan ook ingenomen met het compromis dat tijdens de recente top gevonden is.
Aan het bestrijden van de klimaatverandering hangt uiteraard een prijskaartje. Als we niets doen zullen de kosten echter nog vele malen hoger uitvallen dan de kosten die gemoeid zijn met deze beperkende maatregelen. Het is echter van essentieel belang dat de lasten van het terugdringen van CO2-uitstoot gelijkelijk verdeeld worden over de lidstaten en de industriële sectoren en ook, naar mijn mening, dat ervoor gezorgd wordt dat lidstaten die al meer hebben gedaan aan de bestrijding van de klimaatverandering dan de andere niet in het nadeel zullen zijn.
Ook de energie-intensieve sectoren moeten hun bijdrage leveren aan het verminderen van de CO2-uitstoot. We moeten van hen eisen dat ook zij hun productieprocessen ombouwen en de allernieuwste milieuvriendelijke technologieën gaan gebruiken. In het belang van de onderlinge concurrentie binnen de Europese economie moeten we er echter alles aan doen om te voorkomen dat CO2-intensieve sectoren verplaatst worden naar landen buiten de EU. Als de klimaatlobby in Europa opkomende landen zoals China en India ertoe kunnen bewegen om ook hun bijdrage te leveren, zou dat zeer te verwelkomen zijn.
Esko Seppänen  
schriftelijk. - (FI) De suggestie van de vertegenwoordiger van het land dat het voorzitterschap levert, dat er een verband is tussen de gunstige economische groei binnen de EU en de Lissabonstrategie, is niet geloofwaardig. De Lissabonstrategie bevat geen van de criteria die een verklaring kunnen bieden voor het afnemen van de begrotingstekorten en de overheidsschulden of voor het ontstaan van 6,5 miljoen nieuwe banen. Dit is uitsluitend op het conto van de lidstaten te schrijven. In hun economieën wordt duidelijk hoezeer het de Lissabonstrategie ontbreekt aan een sociale dimensie.
Het modewoord vandaag is "flexizekerheid”. Dat betekent dat het flexibiliseren van de arbeidsomstandigheden beloond moet worden met banen die meer zekerheid bieden. De tijdgeest kan echter beter aangeduid worden met het woord "flexi-onzekerheid”. EU-burgers hangt de dreiging van ontslag boven het hoofd als ze niet instemmen met een opgelegde flexibiliteit.
Silvia-Adriana Ţicău  
schriftelijk. - (RO) De Europese Unie moet een voortrekkersrol spelen in de strijd tegen de klimaatverandering. Door minder vervuilend beleid kan de levenskwaliteit van de 490 miljoen Europese burgers verbeterd worden.
De lidstaten moeten beleid en activiteiten ontwikkelen die gericht zijn op energiezekerheid en het bestrijden van de klimaatverandering en die leiden tot duurzame economische ontwikkeling en meer werkgelegenheid.
De Europese Raad heeft verschillende richtsnoeren vastgesteld: in onderzoek en ontwikkeling investeren, een ecologisch transportsysteem bevorderen, de Richtlijn energiebelasting herzien, de energie-efficiëntie verbeteren en vooral ook de Europese burger informeren over en betrekken bij de bestrijding van de klimaatverandering.
De Europese Raad van maart 2008 heeft gewezen op het belang van het verbeteren van de energiezekerheid van de EU. In 2007 heeft de Europese Raad verklaard dat het Nabuccoproject een project van Europees belang is voor de diversificatie van energiebronnen en energiezekerheid binnen de Unie. We zien uit naar de presentatie in november 2008 van het herziene strategisch energiebeleid dat zich zal concentreren op zekerheid van de energievoorziening, interconnectie en het externe EU-beleid op het terrein van energie.
Ik feliciteer de Europese Raad met de invoering van de vijfde vrijheid: "het vrije verkeer van kennis”. Dat is een enorme uitdaging, die de Unie kan aangaan door te investeren in mensen, het MKB en een sociaal Europa.
