Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Zimmerling
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben gisteren tijdens het nieuws op de televisie vernomen dat opnieuw een gerechtelijk onderzoek van start is gegaan tegen de EU-afgezant voor de Balkan, de heer Hombach. Wij hebben hier al zoveel problemen gehad, waarbij ik onder andere ook verwijs naar de vorige Commissie. De aanklacht is nu dat vermoedelijk 300.000 mark zonder enige tegenprestatie aan het agentschap werd betaald. Ik wil u verzoeken de Raad hiervan op de hoogte te brengen en hem te vragen de heer Hombach van al zijn plichten te ontslaan zolang in dit onderzoek geen definitief en rechtsgeldig besluit is genomen. Wij kunnen het ons niet permitteren de Europese Unie opnieuw een slechte indruk te laten maken.

De Voorzitter
Ik neem nota van uw opmerking, waarde collega.

McKenna
Gisteravond na de stemming in het Parlement is er een opmerking gemaakt waarvan ik mij zou willen distantiëren, waarmee ik niet in verband gebracht wil worden. Het was geen misverstand, bepaalde leden hebben de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden - gemengde fractie (TDI) wel degelijk de "Technische Fractie van Racisten" genoemd. Dat was bepaald misplaatst; niemand kan een persoon als Emma Bonino ook maar in de verste verte als een racist beschouwen.
We moeten buitengewoon voorzichtig zijn in de manier waarop we met andere mensen omgaan in dit Parlement. Er zullen mensen zijn die het niet leuk vinden dat de technische fractie is opgericht, maar het is nu eenmaal een feit. Deze leden zijn - net als ik en alle andere leden van dit Parlement - verkozen, en dat moeten we accepteren. Mensen hebben bepaalde rechten, en ik vond de opmerking van gisteravond bepaald misplaatst.

De Voorzitter
Wij nemen nota van uw opmerking, mevrouw.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, toen ik tijdens de vergadering van maandag de Franse staat, de stad Straatsburg en het Europees Parlement ervoor bedankte dat er op de Finse televisiezender wel geluid, maar geen beeld is, en dat er uit de kranen wel koud, maar geen warm water komt, bedoelde ik niet dat dit zo hoort, ik bedoelde dat deze zaken rechtgezet moeten worden. Ik hoop dat de Franse staat, de stad Straatsburg en het Europees Parlement maatregelen zullen treffen om deze kleine zaken in dit dure gebouw in orde te brengen.

De Voorzitter
Heel goed, mijnheer Seppänen, wij nemen ook kennis van uw opmerking.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, toen ik de notulen bekeek, bemerkte ik tot mijn schrik dat ik nogmaals ben vergeten de presentielijst te tekenen, terwijl ik aan een aantal belangrijke mondelinge stemmingen heb deelgenomen. Kan mijn aanwezigheid in de notulen van gisteren worden vermeld?

De Voorzitter
Dat is geen probleem.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen opmerking over de notulen, maar aan het adres van de informatiedienst van het Europees Parlement. Ik weet niet of dit het juiste tijdstip is voor deze opmerking, want, nogmaals, het gaat niet over de notulen. Mag ik die opmerking nu maken? Goed, ik heb zojuist van een collega het persverslag gekregen over het debat van gisteren over het verslag-Ludford. Tot mijn spijt moet ik vaststellen dat de verklaring die ik namens mijn fractie heb afgelegd, daarin niet voorkomt. Ik verzoek de diensten van het Parlement na te gaan waarom dat niet is gebeurd.

De Voorzitter
Ik zal erop toezien dat de bevoegde diensten deze kwestie nauwlettend onderzoeken, mijnheer Poettering.

Manders
Voorzitter, ik zou graag willen opmerken naar aanleiding van de notulen van gisteren dat het mij bijzonder teleurstelt dat er zelfs minder dan 200 leden gisteren aanwezig waren bij de stemmingen. Dat maak ik op uit de notulen.

De Voorzitter
Goed mijnheer Manders, ik heb kennis van uw opmerking genomen.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Bordes
Een nationale of Europese centrale bank staat altijd uitsluitend in dienst van het grootkapitaal en de eigenaars daarvan. Wij weigeren te kiezen tussen de verschillende manieren waarop de kapitalistische consortia en de rijke eigenaren hun bankzaken kunnen behartigen, want aan de belangen van de arbeiders en die van de meerderheid van de bevolking wordt hoe dan ook voorbijgegaan. Wij hebben ons van stemming onthouden om aan te geven dat wij tegen zowel de nationale als de Europese organisatie van het bankwezen zijn.

Butel
Het voorstel van de ECB roept vele vragen op en dwingt ons tot voorzichtigheid, en wel om twee redenen.
Wat de methode betreft, kunnen we constateren dat de procedure ongewijzigd blijft. De communautaire instellingen presenteren korte verslagen waarin de gevolgen van een nieuw verlies aan soevereiniteit voor de lidstaten wordt gebagatelliseerd. De instellingen stevenen met de soevereiniteitsoverdracht langzaam maar zeker op hun doel af.
Tijdens de introductie van de euro heeft de Commissie herhaaldelijk beweerd dat de soevereiniteit van de lidstaten geenszins bedreigd wordt door de ECB en het ESCB, een stelsel dat is opgericht om de officiële deviezenreserve van de lidstaten te bewaren en te beheren. De Commissie heeft echter niet vermeld dat de nationale centrale banken deze fondsen in opdracht van de ECB beheren en dat alleen de ECB het monetair beleid kan vaststellen. De maximale hoeveelheid aan reserves van de ECB is overeenkomstig artikel 30, lid 1 vastgesteld op 50 miljard euro. Deze reserves zouden voldoende moeten zijn om de onafhankelijkheid van de ECB te waarborgen. Nu, twee jaar later, doet de ECB een beroep op artikel 30, lid 4 om zijn reserves te vergroten. Dit zou nodig zijn voor zijn onafhankelijkheid en geloofwaardigheid. Gaat het hier niet om een bodemloze put waarin geld verdwijnt dat wellicht nooit meer boven water zal komen?
Ik wil nu wat zeggen over de kern van dit vraagstuk. We moeten ons niet laten misleiden door de wijze waarop dit buitensporige verzoek is aangekleed. Het doel is niet alleen de ECB meer financiële middelen in handen te geven zodat deze onafhankelijke instelling een doelmatig monetair beleid kan voeren ten gunste van de lidstaten, maar ook om indirect extra financiële middelen te genereren ter financiering van een technocratische structuur waarvoor almaar meer geld nodig is.
Deze constructie is weliswaar heel creatief, maar wordt ook opzettelijk vaag gehouden. De euro zou "sterk en stabiel" moeten worden en de reserves waren aanvankelijk bestemd om de euro zonodig tijdens de overgangsperiode te steunen. Nu blijkt dat hieraan niet voldaan is en dat de instelling in Frankfurt volledig is verlamd.
De vraag is nu of de financiële middelen doelmatig worden aangewend. Waarom zouden de lidstaten hun reserves moeten afstaan aan een communautaire instelling die omwille van haar benodigde onafhankelijkheid niet gecontroleerd kan worden?
Tenslotte mogen we niet vergeten dat de staat niet alleen gedefinieerd kan worden in termen van de soevereiniteit waarover hij beschikt om op autonome wijze te handelen. Uit ervaring is gebleken dat het gezag en de geloofwaardigheid van de staat op het internationale podium ook in grote mate afhankelijk zijn van de middelen waarover hij beschikt. Wij moeten dus oppassen dat we de staat niet zowel zijn soevereiniteit als zijn middelen, en daarmee zijn bestaansrecht, ontnemen.

Voorlichtingsacties op het gebied van het GLB
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0046/2000) van mevrouw Izquierdo Rojo, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende voorlichtingsacties op het gebied van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (COM(1999) 536 - C5-0249/1999 - 1999/0209(CNS)).

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik presenteer hier een verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende voorlichtingsacties op het gebied van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.
Het verslag schept een precedent. Het is immers de eerste maal dat de Raad het Parlement over dit soort maatregelen raadpleegt.
De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft de onderhavige ontwerpwetgevingsresolutie met veel belangstelling en de nodige aandacht bestudeerd en zij heeft deze unaniem goedgekeurd.
Over de amendementen van het Parlement zou ik het volgende willen zeggen. Mijn eerste opmerking heeft betrekking op amendement 2. Daarin wordt voorgesteld de centra voor voorlichting en actie op het platteland bij de geplande maatregelen als agenten te laten optreden. Tevens wordt uitdrukkelijk gewezen op de belangrijke rol die in het kader van deze actie voor de jonge landbouwers is weggelegd.
Ten derde maken wij de Commissie attent op de noodzaak het proces te vereenvoudigen en een snelle administratieve afhandeling te garanderen, zowel wat de beoordeling van de programma's als de controle achteraf betreft.
In de vierde plaats onderstrepen wij dat de voorliggende maatregelen hoofdzakelijk bestemd zijn voor de mannen en vrouwen op het platteland, de landbouwers en de overige vertegenwoordigers van het landelijke milieu. Wie onze amendementen leest, zal zich er onmiddellijk rekenschap van geven dat zij een menselijk gelaat hebben en voor een open en dynamischer debat pleiten. Er wordt bewust afstand genomen van een louter bureaucratisch, technologisch en passief voorlichtingsbeleid. Wij zijn er dan ook van overtuigd dat de amendementen van het Parlement de tekst daadwerkelijk verbeteren.
Het vijfde punt heeft betrekking op het cofinancieringspercentage. Het Parlement wenst dat de Commissie dit percentage optrekt voor de financiering van acties van verenigingen of organisaties die krap bij kas zitten.
In de zesde plaats wil ik het over de uitgetrokken financiële middelen hebben. Zoals wij weten, is in het voorstel sprake van een jaarlijks bedrag van 4,5 miljoen euro uit hoofde van de EOGFL-Garantie. Dit komt voor de huidige periode 2000-2006 neer op 27 miljoen euro. Het Parlement is echter van oordeel dat de Europese Commissie de begrotingsmiddelen moet aanpassen aan het grote aantal organisaties dat recht heeft om aan de in deze verordening genoemde acties deel te nemen.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik het belang van amendement 10 onderstrepen. In het nieuwe artikel 5 bis wordt bepaald dat de voor subsidies in aanmerking komende programma's en acties aan de volgende criteria moeten voldoen: bevordering van duurzame en multifunctionele landbouw; behoud en schepping van werkgelegenheid; stimulering van sociale en territoriale cohesie; grotere betrokkenheid van vrouwen en jongeren; behoud van het milieu en waarborging van de watervoorziening en de lucht- en bodemkwaliteit; behandeling van het landbouwafval, beheersing van de energiekosten in de plattelandshabitat en het vervoer.
Wij zijn van oordeel dat de projecten de plattelandsontwikkeling moeten bevorderen en de voedselveiligheid en de kwaliteit van de producten moeten verbeteren.
Het Europees Parlement wenst dat deze prioriteiten, die in de landbouw van het jaar 2000 een prioritaire plaats innemen, duidelijk in de nieuwe voorlichtingsacties van de Commissie tot uiting komen.
Tot hier mijn betoog, mijnheer de Voorzitter. Ik dank alle leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling voor de steun en samenwerking die zij mij op onze talrijke vergaderingen hebben verleend. Ik zou het tevens op prijs stellen mocht de Europese Commissie op een of andere wijze rekening houden met de door het Parlement gedefinieerde criteria.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, het betreft hier een doelgericht instrument dat van groot belang is voor alle burgers, maar dat in de eerste plaats voor de landbouwers is bedoeld. Onze mening over het voorstel voor een verordening betreffende voorlichtingsacties op het gebied van het gemeenschappelijk landbouwbeleid kan als volgt worden samengevat. Na de beheerperiode van DG VI en de steun van het EOGFL-oriëntatiefonds is er eindelijk kans op meer duidelijkheid, een kans die we niet mogen laten voorbijgaan. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid is een instrument voor de landbouwers, het moet landbouwbedrijven steunen in hun streven naar globale erkenning van de rol van de landbouw, zowel tegenover de consument als wat betreft de belangrijke milieuthema's. Het is ook het middel om de landbouwers te stimuleren zich meer rekenschap te geven van de actuele situatie en van de behoeften van de gehele Europese maatschappij.
We hebben al te vaak lofzangen gehoord op de productie, het milieu, de bescherming van de consument en de landbouw. Vaak bleef het bij holle woorden en werden er geen concrete toezeggingen gedaan. Nu hebben we de kans een duidelijke boodschap te geven aan de landbouw. Daarom verbaast het ons dat het beleid is uitgebreid tot alle consumentenverenigingen en milieuorganisaties. Zij kunnen geen enkel recht laten gelden of uitoefenen met betrekking tot dit soort acties. Krijgen zij dat recht wel, dan laten we opnieuw een gelegenheid voorbijgaan om de doelstellingen voor groei, gemeenschappelijk gebruik, multifunctionaliteit en kwaliteit te halen, de doelstellingen waarop de geplande Europese maatregelen voor de agrarische sector gebaseerd zijn. Daarbij komt nog het zorgwekkende gebrek aan financiële middelen voor de tenuitvoerlegging van het programma.
Daarom kan de reikwijdte van het beleid niet zonder meer uitgebreid worden, met het doel zoveel mogelijk organisaties uit te nodigen aan deze programma's deel te nemen. Binnen het kader van de vaststelling van de vertegenwoordiging van de landbouwers, die we zojuist besproken hebben, moet in dat geval de financiering worden aangepast en gericht op de doelstelling die in de titel van het programma wordt genoemd: het gemeenschappelijk landbouwbeleid, met de nadruk op "landbouw". Als de doelstellingen elders liggen, geven we alleen maar aanleiding tot verwarring en daar zijn noch de producenten, noch de consumenten bij gebaat.
Dit programma kan helpen bij het vaststellen en erkennen van onze verantwoordelijkheden ten aanzien van de landbouw. Wij moeten de landbouwsector in de gelegenheid stellen een hoofdrol te spelen bij de huidige veranderingen. Daarmee willen we niet ontkennen of verheimelijken dat ook andere organisaties een rol hebben gespeeld bij de ontwikkeling van de landbouwsector. Om niet te zeggen dat de uitbreiding met de "Carrefours" al een vorm van ontwikkeling is van het potentieel dat door de Unie is erkend. Bovendien wekt de overgang van de EOGFL van oriëntatie- naar garantiefonds het vertrouwen dat de voorheen gestelde doelen gehaald zullen worden, terwijl tegelijkertijd de besteding van de fondsen en de beoogde doelstellingen in de gaten worden gehouden.
Bij dat alles, en om deze standpunten kracht bij te zetten, mogen we de bedoeling van het programma in strikte zin niet uit het oog verliezen: de landbouwers zelf betrekken bij de beoordeling van het nut van de instrumenten die bij de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zijn ingevoerd. Het lijkt erop dat dit instrument nu door een groot deel van de landbouwsector wordt omarmd. Er is nog een deel dat erbij betrokken moet worden, waarschijnlijk het deel dat het meest hangt aan de traditionele methoden, die zich moeilijk laten verenigen met de snelle en ontwrichtende evoluties die op dit moment plaatsvinden. De Europese Unie wil dit deel van de sector bijstaan bij de aanpassing aan de Europese samenleving van nu: de euro, de mondialisering, de open markt en de verdere ontwikkeling van marktsegmenten die kenmerkend zijn voor economisch gezonde sectoren.
In dat verband komt spontaan de vergelijking op met de ontwikkeling van het plattelandstoerisme - een inkomstenbron en tegelijkertijd een manier om het territorium van de burgers te beschermen - hét voorbeeld van ontwikkeling van de Europese landbouw waarbij rekening wordt gehouden met zoveel mogelijk verschillende productiemogelijkheden en inkomstenbronnen. Het plattelandstoerisme gaat uitstekend samen met biologische landbouw, maar beantwoordt ook aan de hoogste productiekwaliteitseisen van de Europese Unie. Uit deze factoren blijkt dat het landbouwbeleid geïntegreerd is met de andere vormen van economische en sociale ontwikkeling van de Europese Unie.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, openheid over de werkzaamheden van de Unie en voorlichting van de burgers in de EU moet een van onze prioriteiten zijn. Met de komende grote uitdaging die de uitbreiding met de landen in Midden- en Oost-Europa vertegenwoordigt, is een objectieve en waarheidsgetrouwe voorlichting over de samenwerking in Europa zeer belangrijk. Het is vooral belangrijk de burgers uit te leggen, wat het gemeenschappelijk landbouwbeleid inhoudt, wat de doelstellingen, middelen en mogelijkheden zijn. Er zijn vele doelgroepen. Ten eerste de landbouwers, maar ook de publieke opinie in het algemeen en alle personen die rechtstreeks of onrechtstreeks bij het GLB betrokken zijn. Om dit te doen slagen moet een samenwerking met de landbouworganisaties en met de consumenten tot stand worden gebracht. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid is het eerste, maar ook het grootste gemeenschappelijk beleid van de Gemeenschap, dat een grote brok van de EU-begroting opslorpt. Het is daarom belangrijk de consumenten erop te wijzen dat we dankzij de subsidieregelingen de prijs van de levensmiddelen op een lager niveau kunnen handhaven dan zonder subsidies het geval zou zijn. De landbouwregelingen komen met andere woorden alle burgers in de EU ten goede. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid ontwikkelt zich onophoudelijk en evolueert de hele tijd. Dit veronderstelt een goede voorlichting en coördinatie teneinde de samenwerking te doen lukken, zowel in de lidstaten als over de grenzen heen. De situaties in de lidstaten zijn sterk verschillend en daarom moeten de landbouworganisaties de belangrijkste rol spelen, aangezien zij in de eerste plaats de belangen van de landbouwers verdedigen.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie wil allereerst de rapporteur, mevrouw Izquierdo, van harte bedanken voor haar verslag. Hierin doet zij een - noodzakelijke - poging om een rechtsgrondslag te vinden voor de financiering van groepen en bonden in de Europese Unie. Deze begrotingslijn heeft altijd bestaan, maar er was geen juridische dekking voor. De Rekenkamer had daar dan ook kritiek op. De Commissie maakt deze tekortkoming nu goed met een voorstel voor een rechtsgrondslag.
Het enige probleem bij de omzetting is dat de Commissie nu uit het kredietvolume dat vroeger volledig, zij het dan in verschillende orden van grootte, voor bonden ter beschikking stond, een gedeelte voor zichzelf moet halen om eigen voorlichtingsacties - zoals die heten - te organiseren. Wij vrezen dat de bonden dan naar het geld kunnen fluiten en dat zou een heel ongelukkige ontwikkeling zijn.
Verder konden de bonden vroeger over het geld naar eigen inzicht beschikken en moesten zij eigen maatstaven uitwerken voor de besteding daarvan. Dat kon en kan natuurlijk niet door de beugel. Daarom is het juist dat nu criteria worden aangegeven. Zoals mevrouw Izquierdo reeds zei, worden hier alleen financieringspercentages vastgesteld. Kleine, financieel weinig draagkrachtige bonden wordt aldus de mogelijkheid ontnomen om uit de pot mee te pikken. Daarvoor hebben zij immers niet de benodigde eigen middelen. De kleine zwakke bonden worden dus benadeeld. Daarom verheugt het ons dat mevrouw Izquierdo heeft voorgesteld eventueel ook volledige financiering mogelijk te maken, als bewezen is dat de maatregelen aan de criteria beantwoorden en sprake is van weinig financiële draagkracht. Als dan ook nog sprake is van weinig financiële draagkracht van heel de regio, moet men ervoor zorgen dat deze regio niet in haar geheel buiten de boot valt.
Onze fractie is in het geheel genomen blij met deze juridische grondslag en steunt de door de rapporteur ingediende amendementen.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, informatie over het gemeenschappelijk landbouwbeleid moet het volgende doel dienen: een communicatiestrategie opzetten die gericht is op al degenen die met landbouw en het platteland te maken hebben. Ons voornaamste bezwaar tegen dit voorstel voor een verordening van de Commissie betreft dan ook het feit dat een begrotingslijn in het leven wordt geroepen voor organisaties met een werkterrein buiten de landbouwwereld. Bovendien worden de begrotingskredieten teruggebracht tot vier en een half miljoen euro. Daar komt dan nog eens bij dat de Commissie toewijzingen voor zichzelf gereserveerd heeft. Tel daar de ad hoc acties bij op, en dan zien we dat er voor de organisaties nog maar drie miljoen euro overblijft, een wel zeer gering bedrag.
Het voorstel van de rapporteur is dan ook positief te noemen. Zij stelt voor dat de Commissie het begrotingskrediet aanpast aan het grote aantal organisaties dat binnen het kader van deze verordening kan deelnemen. Het voorstel van de Commissie heeft echter ook nog een ander negatief aspect: het plan om de cofinanciering tot 75% te beperken. En dat terwijl de acties die rechtstreeks door de Commissie verwezenlijkt worden voor 100% gefinancierd worden. Bovendien wordt het volgens het vademecumvoorstel nu voor organisaties nog moeilijker om toegang te krijgen tot de zojuist genoemde begrotingslijn. Dat geldt dan vooral voor de financieel zwakkere organisaties, terwijl dat nu juist de organisaties zijn die het meeste steun behoeven.
Vandaar het belang van het voorstel dat wij hier indienen teneinde het idee zoals dat uit het verslag naar voren komt te completeren. Volgens ons voorstel mag de communautaire cofinanciering boven de 75% uitkomen, maar dan alleen als het gaat om organisaties die kleine landbedrijven of familiebedrijven met financiële problemen vertegenwoordigen. Wij hopen dat dit voorstel wordt aangenomen.
Wat het voorstel betreft om de toewijzing aan de Commissie met één miljoen te verminderen en tegelijk de ad hoc acties extra middelen toe te wijzen: wij zijn van mening dat dit een oplossing kan zijn om tegenwicht te bieden aan het voorstel van de Commissie. Tenslotte moeten we de Commissie erop wijzen dat de administratieve procedures vereenvoudigd dienen te worden, en dat geldt dan zowel voor de beoordeling van de door de organisaties voorgelegde programma's als voor het toezicht in de toekomst.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik juich deze maatregel toe. Vanuit administratief oogpunt is een formele regeling een goede zaak. Maar als we er even bij stil staan, gaat het om erg weinig geld: 27 miljoen euro over een periode van zes jaar. Gezien de omvang van de landbouwbegroting en het feit dat het landbouwbeleid tot alle uithoeken van de Unie reikt, gaat het om betrekkelijk weinig geld. Daarom juich ik het toe dat in de meeste gevallen slechts maximaal 50% van de kosten wordt gefinancierd, en niet maximaal 75%. Hoe vaker we maximaal 50% van de kosten financieren, hoe langer we met het geld doen en hoe groter de uitwerking.
Het gemeenschappelijk landbouwbeleid krijgt veel kritiek. Een van de dingen die niet voldoende naar waarde worden geschat is het belang van het GLB op sociaal vlak. Dankzij het GLB is de bevolking in alle noodlijdende regio's van de Unie op peil gebleven en zijn landelijke gemeenschappen voor verdwijning behoed. Dit geldt vooral voor perifere landen als Ierland, Griekenland, Spanje en Portugal, waar gemeenschappen die anders waren verdwenen in stand zijn gehouden en zijn ondersteund, misschien niet voor altijd, maar toch tenminste tot het economische klimaat was veranderd en de nieuwe technologieën hun opwachting maakten. Het langetermijneffect van het gemeenschappelijk landbouwbeleid reikt daarom veel verder dan vaak is gedacht.
Ik zie geen tekortkomingen in de manier waarop de Commissie in de loop der jaren met de landbouwsector heeft samengewerkt. Naar mijn ervaring heeft de Europese Commissie meer open gestaan voor protesten uit en informatie-uitwisseling met de landbouwsector dan de meeste ministeries van Landbouw uit de lidstaten. De Commissie heeft de lidstaten in de loop der jaren geleerd hoe je je met erg weinig middelen toch open kunt opstellen. Nu ontstaat er opnieuw druk, deze keer van de kant van de consument, die zich zorgen maakt over de nieuwe methoden voor levensmiddelenproductie. Daar moeten we uitleg over geven, niet alleen aan de landbouwers, maar ook aan de consument. Er doen de wildste verhalen de ronde over wat veilig is en wat niet. Het is erg belangrijk dat wij niet alleen de Europese consument, maar ook de consument buiten de Unie die onze levensmiddelen gaat kopen, uitleggen hoe het hele productieproces in elkaar zit. Daar moeten we zoveel mogelijk middelen voor inzetten.
De laatste opmerking die ik wil maken, is dat er vanuit de landbouwsector een reactie gaat komen op deze druk. Een deel van de landbouwsteun zal onvermijdelijk worden verminderd als gevolg van de uitbreiding, en tegelijkertijd handhaven we de druk op de sector om het milieu en de consument te beschermen. Dit zal tot wrijving leiden tussen de sector en de Europese overheid. Het is dan ook verstandig zoveel mogelijk te investeren in goede betrekkingen.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik rapporteur Maria Izquierdo Rojo en de commissieleden voor het verslag bedanken. Het is de bedoeling de Commissie met het voorstel voor een verordening een instrument in handen te geven waarmee zij het Europese landbouwmodel kan propageren en meer openbaarheid kan geven aan het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Op die manier vergemakkelijkt de verordening de uitvoering van het landbouwbeleid.
Dan wat betreft de door het Parlement ingediende amendementen. In het algemeen zijn deze niet gericht op het wijzigen van het zaakregister, maar eerder op het wijzigen van de voorstellen.
De amendementen 2 en 6 hebben betrekking op verenigingen en organisaties die voor steun in aanmerking komen. Naar de mening van de Commissie is het niet nodig groepen en organisaties bij naam te noemen. Alle landbouworganisaties en plattelandsactoren komen overeenkomstig artikel 2 in aanmerking. Op die manier zijn de voorgestelde aanvullingen overbodig.
De amendementen 5, 8 en 10 hebben betrekking op subsidiabele activiteiten. Amendement 5 bevat wijzigingen met betrekking tot voorlichtingsacties en debatvergaderingen die gericht zijn op mannen en vrouwen op het platteland. Deze zijn overbodig, omdat ze al in het voorstel van de Commissie zijn opgenomen. Een van de in dit amendement voorgestelde wijzigingen, "ze in hun keuzen te steunen", is op haar beurt niet in overeenstemming met het voorstel van de Commissie. Het is niet de bedoeling van deze verordening om de landbouwers een bepaalde dienst te leveren. Dat kunnen de lokale organen beter doen. De beschikbare middelen zijn hiervoor eveneens ontoereikend. Wat de aanvullingen op artikel 3 betreft, wil ik opmerken dat werkbezoeken niet uitgesloten zijn. De lijst met subsidiabele activiteiten is namelijk niet volledig, wat wel blijkt uit de term "met name". De Commissie is echter bereid dit amendement goed te keuren. De financiering van uitwisselingsprogramma's op langere termijn kunnen wij echter niet goedkeuren, omdat dergelijke activiteiten niet tot het voorlichtingsbeleid horen.
Amendement 10 heeft betrekking op artikel 5. De Commissie steunt de hierin genoemde doelen. Het bewijs hiervoor is dat ze impliciet in artikel 1 over het Europese landbouwmodel zijn opgenomen. Het is daarom niet zinvol de inhoud van dit model uitvoerig te herhalen.
De amendementen 7 en 13 hebben betrekking op het percentage van de financiering. Naar de mening van de Commissie is het niet wenselijk meer te betalen dan 75% van de subsidiabele kosten. Er zijn weinig middelen beschikbaar. Hoe lager het gefinancierde aandeel blijft, hoe meer er gefinancierd kan worden en hoe groter het multiplicatoreffect is. De amendementen 9 en 12 hebben betrekking op de verdeling en de vaststelling van de middelen. Zoals bekend vormt het Parlement samen met de Raad de uitvoerende macht. Daarom is naar de mening van de Commissie amendement 9 niet nodig. Wat betreft amendement 12 waarin wordt voorgesteld de verdeling van de middelen in de verordening op te nemen, kan ik zeggen dat als de verdeling van tevoren wordt vastgesteld, wij de nodige flexibiliteit voor het beheer van de begrotingslijn verliezen wat vervolgens schadelijk kan zijn voor de in te dienen steunaanvragen.
Amendement 11 heeft betrekking op de evaluatie. De Commissie is het met het Parlement eens over het nut van regelmatige evaluatie. Daar kan het beste in de uitvoeringsverordening rekening mee worden gehouden. Amendement 4 heeft betrekking op administratieve procedures. Deze nieuwe overweging is naar de mening van de Commissie in de verordening onnodig. Over administratieve details, evaluatie en latere controle worden regels opgesteld in de uitvoeringsverordening van de Commissie. In dit verband is het goed te constateren dat in de procedure een doeltreffende controle van publieke middelen gegarandeerd moet worden, ongeacht hoe open en eenvoudig de procedure is.
De amendementen 1 en 3 zijn een precisering en aanpassing. Deze amendementen vindt de Commissie niet zinvol, omdat in het voorstel van de Commissie de vierde en zevende overweging niet even beperkend zijn.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Zaaddragende leguminosen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0045/2000) van mevrouw Izquierdo Rojo, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) nr. 1577/96 tot invoering van een bijzondere maatregel voor bepaalde zaaddragende leguminosen (COM(1999) 428 - C5-0187/1999 - 1999/0182(CNS)).

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik presenteer hier een verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) nr. 1577/96 tot invoering van een bijzondere maatregel voor bepaalde zaaddragende leguminosen.
Het Europees Parlement houdt zich sinds oktober 1999 met dit voorstel bezig. Op 23 februari 2000 werd de wetgevingsresolutie unaniem door het Parlement aangenomen. Over de amendementen van het Parlement wil ik het volgende kwijt.
Mijn eerste opmerking heeft betrekking op amendement 1, en meer bepaald op de toevoeging van een tweede overweging bis. Dit amendement vervolledigt de zienswijze van de Raad, die enkel oog heeft voor de commerciële dimensie. Wij kiezen daarentegen voor een ruimere aanpak waarbij ook aandacht wordt besteed aan het economische en het humane aspect en aan de voedselkwaliteit. Terwijl de Raad enkel in markttermen denkt, onderstreept het Europees Parlement dat de productie van zaaddragende leguminosen het economisch belang van de Gemeenschap dient. Gezien het tekort aan eiwithoudende gewassen in de Europese Unie, is het Parlement van mening dat de bestaande regeling moet worden verbeterd zonder dat de omvang van de steun wordt verminderd.
In amendement 2 stelt het Parlement voor de productie van zaaiwikke in de steunregeling op te nemen. Dit soort steun wordt reeds toegekend aan rijst, kekers en linzen. Wij zijn voorstander van deze uitbreiding omdat de productie van zaden, zoals wij allen weten, aan aanvullende technische eisen en aan kwaliteitscontrole is onderworpen. Als wij dit soort teelt niet steunen, zou het opgeven ervan wel eens zeer negatieve gevolgen kunnen hebben voor de kwaliteit van de productie van zaaiwikke.
In amendement 3 verzoeken wij de Commissie onverwijld voorstellen voor het verkoopseizoen 2000-2003 in te dienen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn betoog niet afronden zonder u eraan te herinneren dat de Raad in 1993 - en dat is ondertussen alweer een hele tijd geleden - zijn voornemen heeft uitgesproken om de huidige steunregeling voor zaaddragende leguminosen geleidelijk te versterken. Dat is echter nog steeds niet gebeurd. Bovendien blijkt uit de opeenvolgende verkoopseizoenen dat de regeling keer op keer tekortschiet. De gegarandeerde maximumoppervlakte wordt systematisch overschreden zodat de landbouwers steeds weer gestraft worden en tot 20% minder steun ontvangen.
Mijnheer de Voorzitter, precies daarom wil de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Europees Parlement de regeling verbeteren. Wij zijn ons uiteraard bewust van de beperkingen waarop de Commissie ons attendeert. Wij beseffen maar al te goed dat er ernstig in de begroting is gesnoeid en dat de Commissie ervan uitgaat dat wij de geplande restricties niet zullen kunnen naleven indien de steun niet wordt ingekort. Welnu, uitgerekend daarom dienen wij dit voorstel in. Het gaat in wezen immers om een voorstel dat instandhouding betracht. Wij dringen er bij de Commissie dan ook op aan dat zij onverwijld, uiterlijk voor het einde van het verkoopseizoen 2000-2003, voorstellen uitwerkt die de huidige regeling verbeteren zonder dat de steun wordt verminderd.
Ik dank alle leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling voor hun samenwerking en hun steun. Dank ook aan de Begrotingscommissie voor haar advies en aan de Commissie voor haar bereidheid tot overleg. Nu kunnen wij alleen maar hopen dat de Commissie zich tevens bereid toont onze voorstellen in aanmerking te nemen.

Avilés Perea
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het verslag dat hier vandaag ter aanneming aan de plenaire vergadering van het Parlement wordt voorgelegd, beoogt een minieme hervorming van verordening nr. 1577/96 ter ondersteuning van de sector van de zaaddragende leguminosen. De voorgestelde hervorming is zo miniem dat zij niet eens de totale gegarandeerde maximumoppervlakte wijzigt, ook al wordt die in twee blokken onderverdeeld. Ook de steun per hectare blijft behouden. De enige nieuwigheid is dat het bestaande comité van beheer wordt vervangen door het Comité van beheer voor granen.
Zoals een - overigens zeer toepasselijk - Spaans spreekwoord zegt: "Het is al linzen wat de pot schaft. Het is kiezen of delen." Mijn fractie zal het verslag van de rapporteur dan ook steunen. Vooral amendement 2 draagt onze goedkeuring weg aangezien daarin wordt voorgesteld ook de oppervlakten bestemd voor de teelt van zaaiwikke in de steunregeling op te nemen teneinde de kwaliteit van de productie te garanderen.
Ik wens hier nochtans te onderstrepen dat men deze kans niet heeft aangegrepen om steun te verlenen aan een uitgestrekt, vrij droog gebied in het zuiden van Europa waar geen alternatieve gewassen kunnen worden verbouwd. Bovendien neemt de vraag naar wikke voor veevoer almaar toe. Dit blijkt onder meer uit het feit dat, althans in Spanje, de ingezaaide oppervlakte tijdens de laatste drie verkoopseizoenen het voorstel voor de gegarandeerde maximumoppervlakte gemiddeld met 100.000 hectare per verkoopseizoen heeft overschreden.
Anderzijds zijn de voedselproblemen die zich in de Europese Unie hebben voorgedaan toe te schrijven aan het feit dat herbivoren dierlijk voer te eten krijgen. Zolang de prijs van veevoer met plantaardige proteïnen niet omlaaggaat en wij het gebruik van dit soort voer niet bevorderen, zullen de landbouwers wegens de meedogenloze concurrentie dierlijk meel blijven gebruiken.
Tot slot zie ik mij tot mijn spijt weer maar eens genoodzaakt te onderstrepen dat het landbouwbeleid van de Commissie enkel de kosten beoogt te drukken of in het beste geval, zoals hier, tracht te vermijden dat deze de pan uit rijzen. Het draagt daarentegen niet bij aan de handhaving van een Europese landbouwsector die naam waardig, ook al is deze sector onontbeerlijk voor het territoriale evenwicht.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, ik neem deel aan dit debat om het verslag van mijn collega, María Izquierdo, te steunen. Ik vind namelijk dat zij, net zoals de Commissie overigens, positieve en interessante voorstellen doet.
De zaaddragende leguminosen zijn traditionele gewassen die in bepaalde gebieden van Zuid-Europa, waaronder Spanje, van oudsher worden verbouwd. Dit is inzonderheid het geval van Castilla-La Mancha, de streek waar ik vandaan kom. Daar bevindt zich maar liefst een derde van de totaaloppervlakte die in Spanje voor dit soort gewassen wordt gebruikt.
Wij willen dan ook koste wat het kost vermijden dat de steunregeling voor deze sector van de landbouwproductie in het gedrang komt, met name wat de productie van kekers, linzen en wikke betreft.
Kekers en linzen zijn twee basisproducten van de Spaanse gastronomische cultuur en van ons dieet, het zogenaamde mediterrane dieet dat tegenwoordig in wetenschappelijke kringen alom wordt geprezen. Peulvruchten zijn niet weg te denken uit onze traditionele keukenrecepten.
In Spanje beweegt de verkoop van peulvruchten zich in stijgende lijn. Er wordt een jaarlijkse groei van 5% vastgesteld. In mijn land worden elk jaar 6,5 kg peulvruchten per inwoner geconsumeerd. Eenieder die weet hoe deze producten worden bereid, zal het met mij eens zijn dat dit een enorme hoeveelheid is.
Om godsdienstige redenen werd er bijvoorbeeld tijdens de vasten geen vlees gegeten. Mijn landgenoten waren echter vindingrijk en verstandig genoeg om het vlees te vervangen door andere overheerlijke gerechten zoals bijvoorbeeld onze stoofpot van kekers en spinazie.
Deze gewoonten zijn in de loop der geschiedenis ingeworteld. Bovendien eten wij nu het hele jaar door peulvruchten, ook de niet-praktiserende katholieken en de ongelovigen. Het resultaat hiervan is dat onze menu's een haast oneindige verscheidenheid van hoofdgerechten op basis van peulvruchten omvatten. Deze situatie draagt ongetwijfeld bij aan de toename van het consumptieniveau.
Ook de veesector kan niet zonder dit soort producten. In de huidige omstandigheden, waarin fraude bij het vetmesten schering en inslag is en te pas en te onpas illegale producten worden gebruikt, moet de markt natuurlijk veevoer van goede kwaliteit aanbieden tegen betaalbare prijzen. De onderhavige verordening geeft hiervan een aantal voorbeelden, waaronder wikke.
In laatste instantie hebben wij het hier over de bescherming door de Gemeenschap van een productie die vorig jaar in mijn regio ongeveer 17.000 gezinnen een inkomen en een waardig leven heeft bezorgd. Bovendien is deze sector gelukkig niet ten prooi gevallen aan de premiejagers die her en der in de landbouw neerstrijken om subsidies van de Unie te bemachtigen.
Het gaat hier uiteindelijk om een traditionele productie die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Met hun inspanningen hebben deze mensen in hoge mate bijgedragen aan de profilering van het landschap en de gastronomie in belangrijke Europese regio's. Het is dan ook in ons aller belang dat dit landschap en deze gastronomie worden gehandhaafd.
Daarom verzoek ik het Parlement de voorstellen van de Commissie en de in het verslag van María Izquierdo vervatte amendementen ter verbetering van deze voorstellen te steunen.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, wij steunen een verlenging van het voorstel, maar tevens herinner ik eraan dat de vorig jaar in Berlijn goedgekeurde Agenda 2000 gebaseerd is op de uitbreiding van de vrijhandel in de wereld. Wij moeten streven naar een beperking van de huidige steunregelingen en naar nieuwe afspraken in het kader van de WTO die ons via de marktmechanismen een betere toegang tot alle markten in de wereld verschaffen. Ik wijs er ook op dat de conventionele landbouw de laatste tijd onder druk wordt gezet en dat de prijs van bijna alle producten gedaald is. Sommigen noemen dit stabiliteit, maar de landbouwers zien dit enigszins anders, omdat hun kosten stijgen en een bevriezing van de prijssystemen automatisch als een stap achteruit wordt ervaren. Ik herinner u aan de strengere voorwaarden die de Commissie onlangs voor interventie in de graansector heeft vastgesteld. Vooral de tarwesector zal het hard te verduren krijgen, ten eerste door de prijsdaling met 15% en ten tweede door de strengere bepalingen op het gebied van kwaliteit en proteïnegehalte, die vooral in het noorden van de EU bijkomende prijsdalingen tot gevolg zullen hebben. Zoals ik zei, steun ik namens mijn fractie de verlenging van de verordening, maar wil ik de Commissie dringend verzoeken haar best te doen en uiterlijk in 2002 of 2003 te onderzoeken welke middelen kunnen worden aangewend om de groep van landbouwers, die tot nog toe steun kon genieten, verder te blijven steunen.

Figueiredo
Minheer de Voorzitter, beste collega's, zoals bekend moeten we de productie van zaaddragende leguminosen stimuleren. De geldende regeling moet verbeterd worden, terwijl de steun op hetzelfde niveau gehandhaafd blijft. Er is namelijk een tekort aan zaaddragende leguminosen, zowel voor diervoeding als voor menselijke consumptie. De in 1989 ingevoerde regeling is een aantal malen gewijzigd, maar over de toepassing van de huidige regeling is nog geen verslag voorgelegd. De Commissie wil de gegarandeerde maximumoppervlakte op vierhonderdduizend hectaren vaststellen en de gemiddelde productieoppervlakte voor de laatste drie seizoenen met ongeveer honderdduizend hectaren terugbrengen. Dat zou neerkomen op een forse reductie van de steun.
We zijn het niet oneens met het idee om de gegarandeerde maximumoppervlakte in tweeën te delen, maar we vinden wel dat de historische referentieperiode voor de berekening van beide oppervlakten een correctie behoeft, in de zin dat de laatste drie seizoenen niet in die berekening zouden moeten worden opgenomen. Op die wijze zouden de negatieve gevolgen van de regeling voor producten voor menselijke consumptie in Portugal iets minder hard aankomen.
Tot slot wil ik erop wijzen dat het voor Portugal van belang is dat droge bonen onder de regeling komen te vallen, ook als de gegarandeerde maximumoppervlakte ongewijzigd blijft. We dringen erop aan dat de Commissie bij het wijzigen van de regeling voor zaaddragende leguminosen rekening houdt met deze voorstellen.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals rapporteur María Izquierdo Rojo bedanken voor haar hoogwaardige en structurele verslag. De basis voor de regeling inzake zaaddragende leguminosen wordt gevormd door twee documenten van de Commissie. Het eerste is een verslag over de subsidieregeling voor zaaddragende leguminosen en het tweede een voorstel ter verbetering van het beheer over de regeling. Van welke gewassen is hier eigenlijk sprake? Ik weet dat de Spaanse parlementsleden deze zaak goed kennen, maar het is zinvol te vermelden dat met zaaddragende leguminosen drie eenjarige gewassen worden bedoeld die een hoog eiwitgehalte hebben en die als droge zaden worden geoogst. Linzen en kekers worden gebruikt voor menselijke voeding, terwijl de zaden van wikkesoorten, voor ons onbekendere gewassen, gebruikt worden voor diervoeder. Zaaddragende leguminosen worden verbouwd op akkers in vooral het zuidelijke deel van de Europese Unie, want ze gedijen goed in een droog klimaat. In feite wordt in Spanje 90% van de zaaddragende leguminosen in de Europese Unie verbouwd.
Zaaddragende leguminosen maken geen deel uit van de subsidieregeling die met Agenda 2000 werd herzien, hoewel ze in de wisselbouw naast andere akkergewassen zoals granen gebruikt kunnen worden. Zaaddragende leguminosen kennen een eigen regeling waarbij het steunniveau 181 euro per hectare is en de gegarandeerde maximumoppervlakte 400.000 hectare. De regeling werd in 1989 ingevoerd toen de landbouwoppervlakte voor de verbouw van zaaddragende leguminosen werd verminderd, omdat er al een overproductie was. Het doel van de speciale regeling was het door middel van hectaresteun in stand houden van de traditionele bedrijven die zaaddragende leguminosen verbouwen.
Wat zijn de conclusies van de mededeling van de Commissie? Bij de controle van de toepassing van de regeling constateerde men dat de gegarandeerde maximimoppervlakte van 400.000 hectare systematisch werd overschreden. Hieruit kan men twee conclusies trekken. Ten eerste dat het doel van de regeling met succes is bereikt en ten tweede dat de oppervlaktes beter geconsolideerd moeten worden. Bij de controle van de overschrijdingen van de maximumoppervlakte in de laatste jaren is geconstateerd dat de oppervlakte vooral bij wikke werd overschreden. Hoewel de regeling als geheel op bevredigende wijze wordt toegepast, is de beheersing van de maximumoppervlaktes problematisch, want de producenten die de oppervlaktes overschrijden worden niet anders behandeld dan andere producenten.
Hoe kan de regeling worden verbeterd? Men moet streven naar verbeteringen binnen het kader van de huidige regeling en de hiervoor beschikbare middelen. Wij bevinden ons in een situatie waarin de hervorming in het kader van Agenda 2000 is goedgekeurd en de WTO-onderhandelingen nog moeten beginnen.
Ik benadruk dat de door de rapporteur voorgestelde herziening volgens welke de huidige steun voor wikketelers kan worden aangevuld met steun uit een andere marktregeling, namelijk de marktregeling van zaden, niet de gewenste verbetering met zich meebrengt. Dit betreft dus amendement 2, dat om twee redenen niet geaccepteerd kan worden. Ten eerste zijn de regelingen met elkaar in strijd, omdat bij de ene regeling de zaden in principe geoogst moeten worden voor veevoeder en bij de tweede de zaden bestemd zijn om gezaaid te worden. De tweede reden is dat het extra uitgaven met zich mee kan brengen.
De Commissie stelt overeenkomstig haar verslag voor dat de gegarandeerde maximumoppervlakte op basis van een eerdere oppervlakteverdeling wordt gesplitst in twee delen met een verhouding 40/60. Op die manier is de verdeling als volgt: het gezamenlijke aandeel van linzen en kekers bedraagt 1.600.000 miljoen hectare en het aandeel van wikke 240.000 hectare. Bovendien staat in het voorstel dat het Comité van beheer voor gedroogde voedergewassen wordt vervangen door het Comité van beheer voor granen. De bedoeling van deze wijziging is alleen in de voorschriften een praktijk vast te leggen die in de comités algemeen is geworden.
Tot slot wil ik zeggen dat de Commissie de door de rapporteur voorgestelde amendementen goedkeurt die het standpunt van de Commissie bevestigen en waarin wordt voorgesteld dat de Commissie een nieuw verslag indient (amendement 3) en probeert de regeling te verbeteren (amendement 1).
Geachte afgevaardigden, in het licht van mijn opmerkingen is het waarschijnlijk niet moeilijk te accepteren dat het voorstel vanaf het seizoen 2000-2001 kan worden toegepast.

Additionaliteit
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van twee mondelinge vragen aan de Commissie:
B5-0207/2000 van mevrouw Evans Jillian e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over additionaliteit;
B5-0209/2000 van de leden Davis en Attwooll, namens de ELDR-Fractie, over naleving van het additionaliteitsbeginsel bij kredieten van de structuurfondsen.

Evans, Jillian
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de structuurfondsen zijn bedoeld voor de armste en meest achtergebleven gebieden van de Europese Unie, de gebieden die de grootste behoefte hebben aan ontwikkeling. Zij hebben extra geld nodig om hun economie herop te bouwen, werkgelegenheid te creëren en armere gemeenschappen te laten herleven. Additionaliteit is er om te zorgen dat dit gebeurt zonder dat nationale regeringen hun eigen steun door Europees geld vervangen, want dan halen de structuurfondsen niets meer uit. Dit laatste is evenwel precies wat er in veel regio's en landen momenteel aan het gebeuren is, en ik kan dat illustreren aan de hand van Wales. De toekenning van doelstelling 1 aan West-Wales en de Valleys vorig jaar was een erkenning van de armoede die in tweederde van die streek heerst. Als de 1,2 miljard euro aan Europese steun doelmatig wordt ingezet, kan precies de bijkomende steun worden geboden die voor deze regio beoogd wordt. Maar kijken we naar de toelage die de centrale regering aan Wales heeft toegekend, dan zien we in de praktijk dat er ondanks de toekenning van doelstelling 1 volgend jaar niet meer geld beschikbaar is dan vorig jaar, toen er van doelstelling 1 nog geen sprake was.
De begroting van de National Assembly van Wales, die afkomstig is uit de Britse schatkist, blijft gelijk. Dit betekent dat er op zijn minst voor de eerste vijftien maanden van de nieuwe programmeringsperiode geen cent aan nieuwe middelen bij komt. Het geld wordt weggehaald uit andere deelbegrotingen van de National Assembly, zoals gezondheidszorg en onderwijs. De uitgaven van de centrale regering worden dus verminderd.
Volgens de regels van de structuurfondsen wordt op grond van regionale criteria bepaald welke gebieden de meeste steun behoeven. Daar staat tegenover dat de Commissie het additionaliteitsprincipe toetst op nationaal niveau. Dit is in flagrante tegenspraak met elkaar, en de oorzaak zit in de huidige regelgeving. De lidstaten zijn niet wettelijk verplicht aan te tonen dat zij het additionaliteitsbeginsel regionaal of per programma respecteren. In dit verband ben ik het eens met commissaris Barnier, die mij in een schriftelijk antwoord heeft gezegd dat de geest van het additionaliteitsbeginsel moet worden gevolgd, en niet zozeer de letter van de wet.
Het stelsel moet worden herzien, en een van de voornaamste punten daarbij is dat we additionaliteit niet meer alleen per lidstaat, maar ook intern, per programma binnen die lidstaat moeten gaan toetsen. Er moeten mechanismen worden gecreëerd om te zorgen dat de lidstaten additionaliteit zowel naar de letter als naar de geest respecteren, zodat de steun op doeltreffende wijze kan worden aangewend. Met deze vraag hopen wij de bevestiging te krijgen dat dit ook zal gebeuren, mijnheer de commissaris, en ik kijk uit naar de stemming in april.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, het additionaliteitsbeginsel is er om te zorgen dat betalingen aan de lidstaten uit de structuurfondsen een aanvulling vormen op de structurele ontwikkelingsmaatregelen van de nationale overheden, en geen vervanging daarvan. Zo kunnen we het Europese structuurbeleid beter inzetten om de regionale en sociale verschillen te overbruggen.
Momenteel zijn we bezig met de voorafgaande toetsing van de additionaliteit volgens artikel 11 van verordening 1260/99. Deze toetsing maakt onlosmakelijk deel uit van de onderhandelingen met de lidstaten over de structuurfondsprogramma's. Uit deze test blijkt de intentie van de lidstaten het additionaliteitsbeginsel tijdens de komende programmeringsperiode te respecteren. Waar nodig kan de Commissie meer details van de lidstaten vragen over de voorziene uitgaven voor de periode 2000-2006. Als bijkomende maatregel heeft de Commissie gedetailleerde uitvoeringsvoorschriften klaarliggen die toegevoegd zullen worden aan de programmeringsdocumenten voor de voorafgaande, de tussentijdse en de eindtoetsing van de additionaliteit.
De tweede vraag die aan de orde is gesteld, is of de naleving van het additionaliteitsbeginsel niet op regionaal niveau getoetst kan worden. Hiervoor wil ik graag voortbouwen op een aantal elementen uit voorgaande antwoorden. Ten eerste is additionaliteit van toepassing op het totaal aan uitgaven op nationaal niveau, niet op regionaal niveau. Die nationale uitgaven bestaan evenwel per definitie uit de som van de uitgaven op lager niveau. Dit houdt in de praktijk in dat als de nationale overheid de uitgaven voor bepaalde regio's vermindert, daar een verhoging van de uitgaven in andere regio's tegenover moet staan, anders wordt het additionaliteitsbeginsel geschonden. Mochten er voor een bepaalde regio of bepaalde regio's aanwijzingen zijn dat de nationale uitgaven zijn verminderd, dan kan de Commissie u verzekeren dat zij bijzonder nauwkeurig zal nagaan in hoeverre de totaalbedragen op nationaal niveau geloofwaardig zijn.
Een tweede punt dat verduidelijking behoeft, is de reikwijdte van het additionaliteitsbeginsel en de suggestie dat er een tegenstrijdigheid is tussen de regionale taak van de structuurfondsen en de nationale toetsing van het additionaliteitsbeginsel. Het punt is dat de gelden die in een lidstaat aan ontwikkeling worden besteed en die in aanmerking worden genomen voor de toetsing van het additionaliteitsbeginsel, over het algemeen zowel op nationaal als op regionaal niveau worden toegekend en beheerd.
Van bepaalde uitgavenposten mag weliswaar verwacht worden dat zij stabiel blijven tussen twee programmeringsperioden, maar niemand kan eisen dat de bestedingen voor bijvoorbeeld grote infrastructuurwerken in een bepaalde regio voortdurend op hetzelfde peil blijven en dat geen rekening wordt gehouden met de feitelijke behoeften. De Commissie vreest dan ook dat de lidstaten hun ontwikkelingsbestedingen bij een strikte toepassing van het additionaliteitsbeginsel te star zouden gaan beheren.
Tot slot de verdeling van de begrotingstaken tussen centrale en regionale overheden binnen de lidstaten. De Commissie kan in dit verband alleen maar herhalen dat dit een zuiver nationale aangelegenheid is die niets te maken heeft met additionaliteit zoals omschreven in de verordeningen.

Evans, Jonathan
Mijnheer de Voorzitter, al is zij van een andere partij, toch wil ik graag mijn collega Jillian Evans uit Wales bedanken dat zij dit punt aan de orde heeft gesteld. Ik geloof niet dat er in Wales momenteel iets belangrijkers aan de orde is dan de bestedingen uit doelstelling 1. Het is dan ook belangrijk dat wij iets dieper ingaan op de achtergrond van de kwestie waarover wij thans debatteren.
Er waren vandaag in Groot-Brittannië twee belangrijke dingen in het nieuws. Ten eerste het schokkende nieuws dat BMW de groep Rover-Land Rover gaat opsplitsen, wat in het hele land massaontslagen met zich mee dreigt te brengen. Het tweede bericht van vanmorgen was de verbluffende overwinning van de conservatieve partij bij de tussentijdse verkiezingen in Ayr, waarbij Labour naar een schamele derde plaats werd verwezen met een verlies van bijna 10%.
Dit zijn niet zomaar achtergrondverhalen, zij geven precies aan waar het om gaat bij de bestedingen uit doelstelling 1 en 2 van de structuurfondsen in die delen van de Europese Unie die met zware economische problemen te kampen hebben. Zoals wij net van Jillian Evans hebben gehoord, is aan een groot deel van Wales de status van een doelstelling 1-gebied toegekend, ook aan kiesdistricten die ik vertegenwoordig. Helaas zijn onze problemen in Wales sinds de Commissie deze beslissing bekend heeft gemaakt alleen maar erger geworden. Onze landbouw is zo goed als ingestort, en dit is het rechtstreekse gevolg van wat ik het Britse regeringsbeleid zou willen noemen. De inkomens van boerenbedrijven zijn het laagst sinds een hele generatie, en deze achteruitgang heeft ook een weerslag op de industrie.
Ik schaam mij allerminst voor mijn standpunt dat de gigantische overwaardering van het Britse pond - die de Labourminister van Financiën een verkiezingskas van ongeziene proporties heeft bezorgd - de producenten in Wales en de rest van Groot-Brittannië stuk voor stuk hindert bij hun export naar de Europese markt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat BMW zijn beslissing Rover op te splitsen rechtstreeks wijt aan het economische beleid van de Britse regering. Dit is evenwel een schrale troost voor de duizenden arbeiders bij Rover die zo hun best hebben gedaan om de efficiency van hun bedrijf te verhogen en die nu moeten ontdekken dat de regering hun inspanningen teniet heeft gedaan.
Dan wil ik het nu hebben over de manier waarop de Labourregering de Europese structuurfondsen vanuit Londen beheert. De onaanvaardbare handelwijze van de Britse regering heeft een vroegtijdig einde gemaakt aan de politieke carrière van de eerste minister van de National Assembly, de deelregering van Wales. De besteding van de structuurfondsen heeft al veel vertraging opgelopen door onenigheid over gekoppelde financiering en additionaliteit. Om te voorkomen dat dit later in dit debat aan de orde wordt gesteld, wil ik hier duidelijk zeggen dat dit probleem reeds langer bestaat en dat ik vind dat de Commissie deze zaak eigenhandig en grondig moet onderzoeken.
Ik heb de eer te zijn benoemd tot rapporteur van de Economische en Monetaire Commissie voor de richtlijnen voor de structuurfondsen voor de periode 2000-2006. Op grond van onze aanbevelingen aan de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme was mijn commissie het erover eens dat de Europese Commissie het additionaliteitsbeginsel onder de loep diende te nemen. Wij hebben er nog eens de nadruk op gelegd dat de structuurfondsen niet gebruikt mogen worden ter vervanging van overheidsbestedingen die voor achterstandsgebieden bestemd waren. Ik betreur het dat de commissie regionaal beleid dit zelf niet in haar verslag heeft opgenomen, maar het zij zo.
Ik zou graag willen dat commissaris Liikanen een aantal vragen meenam naar commissaris Barnier. Ik weet wel dat hij vandaag de dienstdoende commissaris is, maar hij is wellicht niet in staat zelf op al mijn vragen te antwoorden, en het gaat specifiek over de regio die ik vertegenwoordig. Ik durf trouwens te veronderstellen dat Jillian Evans het namens haar partij met mijn vragen eens zal zijn. Hoe staat het binnen de Commissie met de goedkeuring van de programmeringsdocumenten? Gaat de commissaris zorgen voor de nodige transparantie, gaat hij te zijner tijd de correspondentie tussen de Commissie en de deelregering van Wales openbaar maken? Wij hebben de verzekering gekregen, ik zou haast zeggen van een zelfgenoegzame minister van Economische Zaken van Wales, thans eerste minister, dat alles ordelijk verliep. Uit diverse terloopse opmerkingen van de Commissie maken wij echter op dat er ernstige problemen zijn, en wij kunnen ons werk in dit Parlement niet naar behoren doen als er op dat punt geen transparantie komt.
Zal de Commissie die informatie dus beschikbaar maken voor alle leden van het Europees Parlement? Doet zij de toezegging dat zij ons van deze zaken op de hoogte houdt? Neemt zij het op zich de regeringen van de lidstaten om opheldering te vragen over de inkleuring van de landkaarten met betrekking tot doelstelling 2? Er zijn namelijk duidelijke aanwijzingen dat er met de grenzen geknoeid is. Additionaliteit is een belangrijke kwestie, en het moet mij van het hart dat het niet de enige kwestie is die veel leden van het Europees Parlement zorgen baart.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik zou kort willen ingaan op een aantal opmerkingen van de heer Evans.
Om te beginnen bevestig ik dat er in de Midlands problemen zijn met de Rovergroep. Ik wil daar geen politieke munt uit slaan, er staan daar te veel banen op het spel. Verder heeft hij het gehad over de tussentijdse verkiezingen in de Midlands, en ik feliciteer zijn partij met haar overwinning. Tot slot ben ik in tegenstelling tot mijn collega de laatste drie weken in Ayr van deur tot deur gegaan, en ik kan u melden dat additionaliteit niet één keer ter sprake is gekomen.
Dan ga ik nu in op het onderwerp van dit debat. Ik dank de nationalisten dat zij dit aan de orde hebben gesteld. Het is een goede zaak dat wij een fatsoenlijke discussie voeren over de hele kwestie van de structuurfondsen, maar ik vermoed dat er meer achter zit. Wat willen zij eigenlijk bereiken? Ik heb geluisterd naar wat mevrouw Evans te zeggen had. Wat ik uit haar woorden heb afgeleid, is dat zij de verordeningen inzake de structuurfondsen ingrijpend wil veranderen. Mag ik de leden eraan herinneren dat het Parlement nog niet zo lang geleden de regelgeving rond de structuurfondsen volgens de instemmingsprocedure heeft aangenomen, inclusief artikel 11, dat over additionaliteit gaat?
Is het soms de rol van het Parlement om dat nu te veranderen? Nee. De rol van dit Parlement is te zorgen dat de regels worden nageleefd. Dat is waar wij ons op moeten toeleggen.
Ik weet dat mevrouw Evans samen met een van haar collega's, Dafydd Wigley, en een lid van de Scottish National Party, de heer Wilson, een ontmoeting gehad heeft met commissaris Barnier. Ik lees u de verklaring voor die commissaris Barnier na die ontmoeting heeft afgegeven:
"Ik ben ervan op de hoogte dat er in Schotland en Wales recentelijk veel discussie is geweest rond Europese regionale steun. Niettemin heb ik de indruk dat daarbij twee zaken worden verward: additionaliteit en cofinanciering." Het verbaast me niets dat de nationalisten die dingen een beetje met elkaar verwarren. "Los van de vraag of de steun vanuit de Europese Unie van bijkomende invloed is vergeleken met wat er zonder deze steun zou zijn gebeurd, kan additionaliteit door degenen die de programma's ter plaatse bepalen worden gehanteerd als een van de selectiecriteria op basis waarvan zij steun toekennen aan afzonderlijke projecten. De Commissie is daarentegen gebonden aan het voorschrift dat zij de additionaliteit globaal moet toetsen voor het Verenigd Koninkrijk als geheel, met het specifieke doel zich ervan te vergewissen dat de Europese financiële steun een aanvulling vormt op de nationale financiering en niet ter vervanging daarvan wordt aangewend. Wij zijn er in het verleden altijd van overtuigd geweest dat de nationale verplichtingen zijn nagekomen."

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, uit de woorden van de commissaris blijkt duidelijk dat de Commissie de naleving van het additionaliteitsbeginsel bij de structurele steun op nationaal niveau zorgvuldig toetst. Het is ook prettig dat hij ons ervan heeft verzekerd dat de toetsing op verschillende niveaus plaatsvindt.
Toch zal het de Commissie niet zijn ontgaan dat een aantal lidstaten binnen de Europese Unie over autonome vormen van regionaal bestuur beschikken. Zulke vormen van regionaal bestuur worden meestal geheel of gedeeltelijk vanuit de centrale begroting gefinancierd. Het komt mij voor dat de centrale overheid de bijdragen van de Europese Unie volgens de huidige regels mee kan laten wegen in de berekening van de toelagen aan de autonome regionale overheden.
Het lijkt erop dat er geen mechanisme bestaat om te zorgen dat de volgende twee dingen wel degelijk gebeuren: ten eerste, dat het additionaliteitsbeginsel op deze berekening wordt toegepast, en, ten tweede, dat het bedrag aan Europese steun dat uiteindelijk bij elke afzonderlijke regio terechtkomt rechtstreeks overeenkomt met het bedrag dat oorspronkelijk voor deze regio opzij was gezet. Dit leidt op zijn minst tot een gebrek aan transparantie. Het kan ook betekenen dat het additionaliteitsbeginsel op regionaal niveau niet naar behoren wordt nageleefd.
Net als mevrouw Evans zie ik in dat dit strikt genomen niet in tegenspraak is met de letter van de Europese wet. Maar net als zij vind ik dat dit duidelijk in tegenspraak is met de geest van het additionaliteitsbeginsel en dat het tenietdoet wat we met de structuurfondsen hebben willen bereiken. Ik kom zelf uit Schotland, maar ik weet dat liberale leden uit andere delen van Groot-Brittannië en regio's in de hele Europese Unie zich hier zorgen over maken.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik onze collega uit Wales feliciteren met haar excellente uiteenzetting. Bovendien verheugt het mij dat de inhoud van het verslag ook de goedkeuring van andere ideologische strekkingen wegdraagt.
Sommigen onder ons, met name de nieuwkomers hier in dit Parlement, beginnen zo stilaan genoeg te krijgen van de goede intenties, de uitstekende programma's en de voortdurende verwijzingen naar de geest van de communautaire regelgeving. Van die geest blijft uiteindelijk maar bitter weinig over. We krijgen er spookbeelden en slapeloze nachten voor in de plaats aangezien de aangegane verbintenissen eenvoudigweg niet worden nagekomen. Wat de additionaliteit betreft, wordt het tijd dat de Europese instellingen eindelijk hun verplichtingen in acht nemen. De Rekenkamer heeft reeds in juni 1999 een balans van de toepassing van het additionaliteitsprincipe opgemaakt. Toen bleek al dat de toestand rampzalig is en dat wij op het verkeerde spoor zitten.
Ten tweede - en nu volgt een politieke verklaring - moeten wij ons afstemmen op het reële Europa, het Europa van de burgers, het Europa van de naties en de volkeren die in de verschillende lidstaten wonen. Zolang wij dit niet doen, zullen wij steeds weer op hetzelfde thema moeten terugkomen. Het is toch absurd dat Schotland, Wales, Baskenland, Catalonië, Galicië en zelfs een zo uitgestrekte regio als Andalusië afhankelijk zijn van de beslissingen van een centrale staat, hoe hecht die ook is.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, ik kan me geheel vereenzelvigen met de heer Miller, die zojuist gesproken heeft, en nu helaas niet meer in deze ruimte aanwezig is, toen hij kritiek leverde op de indieners van deze vraag. Hij stelde namelijk dat onze voornaamste opdracht erin bestaat te garanderen dat de regels worden nageleefd. En de belangrijkste regels die naleving behoeven zijn die van het Verdrag. In het onderhavige geval is dat artikel 158, het artikel dat prioriteit geeft aan de economische en sociale cohesie. Wij moeten er vervolgens op toezien dat de Commissie zich inspant en verordeningen in het leven roept om deze doelstelling te behalen. Onze taak is het oplettend te zijn en in te grijpen als we vaststellen dat dit niet gebeurt. Daar is nu aanleiding toe, en wij grijpen nu in met betrekking tot de kwesties die door de stellers van de mondelinge vraag zijn aangeroerd. We zijn het eens met de overwegingen die te berde zijn gebracht en we willen de Commissie aansporen om de economische en sociale cohesie niet te vergeten. Integendeel, de Commissie moet meer druk uitoefenen opdat deze instrumenten zo gebruikt worden dat ze ten goede komen aan de meest hulpbehoevende regio's.
Het gaat hier natuurlijk om een gevoelige zaak, waarover de laatste jaren uitvoerig gedebatteerd is. Er bestaan op dit vlak veel regels die op systematische wijze worden herzien. Maar we mogen niet toestaan dat herziening van de regels en bureaucratische ontwikkelingen steeds weer de zwaksten treffen. We zijn het er bijvoorbeeld dan ook niet mee eens dat het regio's die op grond van verschillende programma's in aanmerking komen voor steun moeilijk wordt gemaakt meerdere fondsen aan te spreken. Als een regio een beroep kan doen op meer dan één fonds, dan is dat eenvoudigweg omdat die regio tot de meest hulpbehoevende behoort. Alles wat de toegang tot die fondsen in de weg staat vertraagt de ontwikkeling van zulke regio's en dus ook de verwezenlijking van de economische en sociale cohesie. En we zijn het er ook niet mee eens dat de Commissie net als een aantal nationale regeringen een neiging tot inertie begint te vertonen als het erom gaat de meest hulpbehoevende regio's te hulp te schieten. Daarom doen wij een beroep op de Commissie, opdat ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik volg die hele toestand rond structuurfondsen en additionaliteit al jaren, en er zijn een paar lessen die we uit het verleden kunnen trekken. De eerste les is dat er in absolute termen in de meeste regio's van de Europese Unie relatief weinig geld uit de structuurfondsen beschikbaar is, en dat de uitwerking ervan veeleer politiek dan economisch van aard is, al is ook dat belangrijk. Ik heb al vaak gezegd dat wij als Europese Unie niet alleen voorschriften moeten uitvaardigen om de mensen te vertellen wat ze wel en niet mogen doen, maar dat we de Europese burger en de regio's ook tastbare voordelen moeten bieden. Zelfs in rijke regio's zal het op prijs worden gesteld dat de Europese Unie de kloof tussen rijk en arm probeert te overbruggen.
Voorts is het in macro-economische zin zo dat bedragen die in het kader van de structuurfondsen aan Portugal, Griekenland of Ierland worden toegekend, sowieso naar deze landen gaan, en dat is op zich al positief. Het geld wordt overgedragen, en of de wet nu naar de letter wordt nageleefd of niet, deze landen zijn beter af.
We kunnen lering trekken uit het verleden. Om te beginnen hebben we de regels tot op zekere hoogte gefatsoeneerd, maar oorspronkelijk zijn zij opgesteld om alle sectoren en alle politieke belangen tevreden te stellen. Daardoor kon de Commissie met de mensen die haar ter beschikking stonden onmogelijk nog in de gaten houden wat er met het geld gebeurde, iets wat in belangrijke mate nog altijd het geval is.
We zitten nu bij het derde of vierde programma. Wat we nu moeten doen, is leren van onze fouten uit het verleden en de lessen toepassen op de toekomst. Als we dit geld zo doeltreffend mogelijk willen besteden, moeten we kijken naar wat een land tot nu toe heeft uitgegeven, en het vervolgens vragen zijn plannen bij de Europese Commissie in te dienen. De Europese Commissie gaat dan op zoek naar de zwakke plekken in die plannen en zegt: Wij willen dat u ons geld zus en zo besteedt, in aanvulling op de bedragen die u zelf al voor dat werk opzij hebt gezet.
Persoonlijk heb ik de Europese Commissie Ierland nog nooit ter verantwoording zien roepen wegens het niet naleven van het additionaliteitsbeginsel. De steun aan Ierland uit de structuurfondsen bereikte tussen 1982 en 1992 een hoogtepunt. Nu loopt die steun terug, maar er werd in die periode ruimschoots geld ter beschikking gesteld. Nu wil het geval dat de overheidsinvesteringen uitgerekend tussen 1982 en 1992 terugliepen met 30% in reële termen. Wat is er dan met de structuurfondsen gebeurd? De structuurfondsen gingen naar de lonen van het overheidspersoneel en de sociale sector, en het is zeer de vraag of dat de Ierse economie in die jaren veel goed heeft gedaan, want dit heeft bijgedragen tot inflatie en hogere looneisen. We kunnen dus lessen trekken uit het verleden. De Commissie kon maar drie of vier mensen op het Ierse probleem zetten. Daar stelde Ierland 30.000 ambtenaren tegenover, en Ierland heeft het elke keer gewonnen!

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik ga het hier hebben over een thema dat geen van de vorige sprekers heeft aangeroerd, namelijk het verslag van de Rekenkamer over het additionaliteitsprincipe. Dit verslag werd op 9 maart jongstleden in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen gepubliceerd.
Het desbetreffende verslag bevat in punt 62 een interessante verwijzing naar de privatiseringen. De laatste jaren hebben verschillende regeringen van de Europese Unie enthousiast voor een privatiseringsbeleid gekozen. Het gevolg hiervan is dat datgene wat vroeger tot de gemeenschap behoorde nu in het bezit van enkele individuen is. In Spanje bijvoorbeeld werden de afgelopen vier jaar overheidsbedrijven ter waarde van 4 biljoen - met b van Barcelona, met b van Brussel - geprivatiseerd. Het gaat hier derhalve om overheidsbedrijven die in privé-handen zijn overgegaan.
De heer Liikanen is een expert in boekhouden. Hij weet dat privatiseren een vorm van overheidsdesinvestering is en bovendien tot een regionale desinvestering kan leiden. Zo kan de privatisering van een luchtvaartmaatschappij die regionale vluchten aanbiedt bijvoorbeeld een regionale desinvestering tot gevolg hebben, hetgeen een inbreuk op het additionaliteitsprincipe betekent.
De Rekenkamer heeft zich in verband hiermee als volgt uitgesproken. Wanneer de kosten ten gevolge van de privatiseringen een dalende tendens vertonen, heeft de lidstaat, die het resultaat reeds kent, er alle belang bij deze te elimineren. Gezien de omvang van de desbetreffende kosten - telecommunicatie, energie, enzovoort - kan deze operatie het eindresultaat aanzienlijk beïnvloeden.
Wij beschikken tevens over het antwoord dat de Commissie hier onlangs op heeft gegeven. Commissaris Liikanen zal zich dit als lid van de Commissie ongetwijfeld perfect herinneren. De Commissie biedt hier een oplossing aan die wij in Spanje "methode-Olendorf" noemen. Deze term verwijst naar een methode uit het taalonderwijs waarbij de leraar de leerling vraagt: "Heeft u de onderbroek van mijn oom?" en de leerling antwoordt: "Nee, maar ik heb de bril van mijn grootmoeder." Het antwoord dat de Commissie ons op punt 62 geeft, is uiterst beknopt. Het luidt als volgt: "Hoewel de privé-sector in sommige gevallen investeert in sectoren die vanouds als overheidssectoren worden beschouwd, is het buitengewoon moeilijk de controle op het additionaliteitsprincipe uit te breiden naar de privé-investeringen. Dit impliceert namelijk dat wij de rekeningen van een aantal privé-ondernemingen moeten opvragen en onderzoeken terwijl de desbetreffende bedrijven niet verplicht zijn deze informatie aan de nationale overheden of de Commissie door te geven." De Commissie neemt met andere woorden haar toevlucht tot de "methode-Olendorf". Commissaris Liikanen heeft verstand van dit thema. Aangezien hij zich hier vandaag in ons midden bevindt, kan hij ons misschien wat meer uitleg geven. Ik ben namelijk van oordeel dat dit probleem de kern van het additionaliteitsprincipe raakt.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op de aanzienlijke inkorting van de structuurfondsen waartoe in de financiële vooruitzichten van Berlijn is besloten. Dit jaar beschikken wij over 29.430 miljoen euro. Voor 2006 worden slechts 26.600 miljoen nominale euro uitgetrokken. Dit betekent een daling van 14% in zeven jaar tijd. Rekening houdende met de inflatie kom ik uit op een vermindering van 20%. In 2006 zullen de structuurfondsen met andere woorden meer dan 20% van hun huidige waarde hebben verloren. Het is dan ook zeer onwaarschijnlijk dat zij aan de behoeften zullen kunnen voldoen waaraan zij vandaag voldoen, ofschoon er, zoals wij gehoord hebben, in de Gemeenschap nog vele regio's zijn die met ernstige problemen te kampen hebben.
Bovendien wacht ons een extra moeilijkheid die ook de commissaris en de leden van dit Parlement niet onbekend is. Wij staan namelijk voor de aanstaande uitbreiding van de Europese Unie met dertien nieuwe lidstaten. In het merendeel van deze landen ligt het gemiddelde inkomen veel lager dan dat van de armste regio's van de Gemeenschap. Nochtans zijn er geen maatregelen getroffen om het cohesiebeleid van deze kandidaat-landen te versterken. Ik weet dat de commissaris me in dit verband niet van antwoord kan dienen. Desalniettemin wil ik dit Parlement en de commissaris attent maken op het probleem dat deze situatie op het vlak van het communautaire cohesiebeleid zal veroorzaken.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, ik schaar mij volledig achter de woorden van de heer Medina Ortega, maar ik zou hem even willen corrigeren. Wij zijn weliswaar een bijzonder kleine fractie en wij hebben maar weinig tijd om ons standpunt uiteen te zetten, maar ik heb naar het door hem geciteerde verslag verwezen, namelijk naar het verslag van 9 maart jongstleden.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, zoals hier is gezegd, kan de overheidssteun en de hieraan gerelateerde structurele steun van de lidstaten niet worden vervangen door middelen uit de Europese structuurfondsen. Dit principe van additionaliteit is van belang om het doel van het regionaal en structuurbeleid van de Europese Unie, namelijk het verkleinen van de regionale verschillen, te verwezenlijken. De Commissie moet de lidstaten ertoe verplichten zo te handelen dat het additionaliteitsprincipe zowel op nationaal als op regionaal niveau wordt toegepast.
Ik heb de indruk dat dit principe in de lidstaten op grove wijze wordt geschonden. De doeltreffendheid van het regionaal beleid van de Europese Unie wordt enorm verzwakt door het feit dat de lidstaten minder nationale, regionale en structurele steun aan de regio's geven, zelfs aanzienlijk minder dan wat er via de Europese structuurfondsen naar de regio's gaat. In sommige gevallen wordt het principe van additionaliteit verdoezeld door bij de nationale regiosteun de ontwikkelingsgelden op te tellen die toch merendeels naar de allersnelst groeiende regio's gaan. Het op regionaal niveau in de wind slaan van het additionaliteitsprincipe zorgt ervoor dat de regionale verschillen in de lidstaten toenemen, wat in strijd is met de doelen van het regionaal beleid van de Europese Unie.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, het is erg jammer dat commissaris Barnier hier vanmorgen niet kon zijn, want dit is een kwestie uit zijn bevoegdhedenpakket die niet alleen Schotland en Wales, maar ook andere regio's uit de Unie grote zorgen baart. En deze kwestie baart ons grote zorgen omdat het er nu op lijkt dat een voorziening die bedoeld is voor gerichte steun, in de praktijk door de Commissie en de nationale regeringen gebruikt wordt als een goocheltruc. Er wordt gedaan alsof er extra geld binnenkomt, maar achteraf wordt ons gezegd dat het niet uitmaakt of dat nu naar de betrokken regio is gevloeid of niet, zolang het land als geheel er maar baat bij heeft gehad. Zoiets kan gewoon niet.
Voorts wordt ons gezegd dat alles in orde is, omdat de voorschriften inzake additionaliteit uit de verordening keurig worden nageleefd. Toch zegt de Rekenkamer in het verslag waar wij het de hele tijd al over hebben, dat de problemen veroorzaakt worden doordat het additionaliteitsbeginsel conceptueel en methodologisch onvoldoende is uitgewerkt en de betrokken partijen er niet in zijn geslaagd gepaste en doeltreffende procedures te ontwikkelen om het te toetsen. Twee alinea's verder staat te lezen dat de lijsten van de structurele steunmaatregelen in de betrokken regio's op onbetrouwbare wijze worden samengesteld, waardoor er sprake is van een groot aantal schattingen en veronderstellingen die moeilijk zijn na te trekken.
Moeilijk na te trekken, zeg dat wel, mijnheer de commissaris. Geen wonder dat hier in de hele Gemeenschap onrust over heerst. We moeten de Commissie vragen haar volle aandacht aan dit probleem te schenken.

Bradbourn
Mijnheer de Voorzitter, ik neem in dit debat het woord vanuit een bijzondere betrokkenheid. Groot-Brittannië ontvangt als geheel ongeveer 10 miljard pond steun uit de structuurfondsen. Aan een deel van mijn kiesdistrict, de West Midlands, is 550 miljoen pond toegekend onder doelstelling 2.
Met de structuurfondsen blaast de Europese Unie regio's en hun bevolking nieuw leven in, laat zij bedrijven opbloeien en zorgt zij dat de mensen een beter leven krijgen. De structuurfondsen vormen voor de zwaarst getroffen en achtergebleven gebieden in ons land vaak de allerbeste kans om weer overeind te komen. Dit is een loffelijke zaak waar, naar ik hoop, elk lid van dit Parlement achter kan staan.
Maar structuurfondsen openen ook perspectieven voor de nationale regeringen. Als er geen sprake is van regels of controle, kunnen zij de druk op hun begroting verlichten en hun boekhoudkundige plooien gladstrijken. Cynisch gezegd kunnen ze geld opzij leggen voor de verkiezingen of populaire belastingverlagingen doorvoeren. De toekenning van steun uit de structuurfondsen wordt door regeringen vaak in de verf gezet als een succes, maar in feite is het niet meer dan een erkenning dat een regio zwaar in de problemen zit. De structuurfondsen zijn niet bedoeld om regeringen te helpen de verkiezingen te winnen, maar om het lot van Europese burgers te verbeteren. Het is daarom bijzonder jammer dat wij hierover vandaag moeten debatteren, want daarmee geven wij aan dat het geld uit de structuurfondsen in veel lidstaten niet wordt besteed zoals het hoort.
Zo aanvaarden we bijvoorbeeld dat de nationale overheden vaak niet zorgen voor gekoppelde financiering en dat de cijfers met behulp van creatieve boekhoudmethoden worden verdoezeld. Wat kunnen we hieraan doen? Wat kunnen we doen om te zorgen dat wij ons doel bereiken? Om te beginnen moeten we het begrip additionaliteit blijven opvatten zoals het is bedoeld. Het moet gaan om geld dat additioneel is, om bijkomende middelen die ingezet worden voor de belangrijkste projecten op plaatsen waar die middelen het hardst nodig zijn. We moeten zorgen dat er beter naar de echte uitgaven gekeken wordt en dat duidelijker wordt aangegeven waar het geld aan besteed is. Onlangs nog heeft de Commissie een vernietigende beoordeling gepubliceerd van de wijze waarop de Britse regering met de structuurfondsen omspringt. De kritiek betrof grotendeels het gebrek aan gekoppelde financiering vanuit de overheidssector. Zoiets kan gewoonweg niet.
In één enkel gebied, Liverpool en Merseyside, zet het gebrek aan steun vanuit de Britse schatkist volgens een rapport van de kamer van koophandel van Liverpool 10.000 toekomstige banen op de tocht en dreigen er nog eens 5.000 bestaande banen verloren te gaan. Het eindresultaat van dit alles is dat partners uit de particuliere sector weinig vertrouwen krijgen in de projecten, wat leidt tot het mislukken van projecten die de moeite waard zijn.
Zoals ik al eerder bij debatten over dit onderwerp heb gezegd, moeten wij ervoor zien te zorgen dat deze steun niet wordt gezien als een aalmoes, maar als ruggensteun.

Wyn
Mijnheer de Voorzitter, een van de belangrijkste problemen in deze hele kwestie is dat Europa de lidstaten geen enkele wettelijke straf kan opleggen als zij het voortreffelijke concept additionaliteit negeren. Volgens mij is dit iets dat we grondig moeten bekijken, en we hebben ook behoefte aan een betere coördinatie tussen de directoraten-generaal van de Commissie rond deze kwestie.
Additionaliteit is uw concept, en u bent degene die moet zorgen dat het goed wordt toegepast in de lidstaten. Wij hebben natuurlijk ook begrip voor het feit dat overlappingsproblemen de continuïteit van de programma's onder druk zetten.
Controle is een ander probleem dat samen met de lidstaten moet worden aangepakt. Wij beseffen dat zij u niet tijdig van de nodige gegevens voorzien om na te gaan of het systeem aan zijn doel beantwoordt, vooral met betrekking tot doelstelling 2, 3 en 4. Een van de ergste overtreders in dit verband is het Verenigd Koninkrijk. Onze deelregering in Wales heeft geen cent extra middelen op haar begroting gekregen. Dit is een duidelijke schending van het additionaliteitsbeginsel.
Het Europees Parlement en de Europese Unie onderkennen dat onze natie Wales arm is, en toch negeert de Britse regering, en niet alleen die van Labour, het additionaliteitsbeginsel. Laat mijn collega Jonathan Evans maar doen alsof zijn partij onschuldig is. Achttien jaar lang heeft zijn regering het additionaliteitsbeginsel evenmin gerespecteerd.
Volgens mij zijn we tijd aan het verspillen, mijnheer de Voorzitter. Ik heb gisteren in Wales met enkele gemeenteraden gesproken. Zonder de structuurfondsen kunnen zij niet vooruit. De structuurfondsen passen binnen het voortreffelijke cohesieprincipe, en wij vragen de Commissie dat principe ook te volgen en de armste regio's in de Europese Unie te ondersteunen.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik had niet gedacht dat ik vandaag het woord zou voeren, want ik vertegenwoordig het Zuidoosten van Engeland, en dat is een van de meer welvarende gebieden van Engeland en van Europa. Wij betalen de belastingen waarmee de steun aan andere gebieden wordt gefinancierd. Wij vallen niet onder doelstelling 1. De steun die wij onder doelstelling 2 ontvingen, is door de huidige regering verminderd, en het omschakelingsfonds dat ons erg goede diensten heeft bewezen, wordt geleidelijk uitgedoofd. Waarom neem ik dan het woord? Omdat er zelfs in het Zuidoosten van Engeland plaatsen zijn waar armoede heerst.
Ik wil het met name hebben over Wight, een prachtig eiland met 130.000 inwoners, maar waar het inkomen per hoofd van de bevolking maar 68% bedraagt van het Europese gemiddelde. Een erg arm gebied, kortom. Het krijgt geen Europese steun. Waarom niet? Het krijgt geen steun van Europa omdat het onder NUTS II bij Hampshire wordt ingedeeld. Hampshire is een welvarend graafschap, 100% van het Europees gemiddelde, dus Wight kan naar zijn centen fluiten. Toch heeft het 130.000 inwoners, meer dan de Åland-eilanden, die wel Europese steun ontvangen onder NUTS II. Wight heeft de Britse regering voor het Hooggerechtshof in Londen gedaagd, want het is van mening dat de regering het onheus behandelt. Volgens mij kan Wight die zaak winnen.
Wat betreft Europa is Wight op mijn advies naar de Ombudsman gestapt. EUROSTAT weigert het namelijk als een afzonderlijke regio te beschouwen onder NUTS II, en daarmee behandelt het Wight volgens ons onheus. Deze week heeft de Europese Ombudsman beslist dat er sprake is van wanbestuur van de kant van EUROSTAT en de Europese Commissie, en ik beschouw dit als een baanbrekende uitspraak. Ik lees u deze uitspraak voor: "In het onderhavige geval heeft de Commissie de Ombudsman niet van gegevens voorzien waaruit blijkt dat EUROSTAT bij zijn beslissing het eiland Wight niet te beschouwen als een afzonderlijke regio onder NUTS II, rekening heeft gehouden met alle relevante factoren, waaronder artikel 158 van het Verdrag en het verslag-Viola van het Europees Parlement." Hij heeft de Commissie en EUROSTAT aanbevolen de zaak opnieuw te bekijken.
Ik wil de Commissie vragen deze aanbeveling van de Ombudsman eerlijk te volgen, zodat ik tegen de mensen van het eiland Wight kan zeggen dat hun zaak opnieuw wordt bekeken en dat zij erop kunnen rekenen dat de Commissie hun problemen eerlijk zal behandelen. Pas dan kunnen we ons met het additionaliteitsbeginsel gaan bezighouden en de strijd aanbinden met de Britse regering om te zorgen dat we steun van Europa en de Britse regering krijgen, zodat dit eiland eindelijk de eerlijke behandeling krijgt die het al die jaren door de Britse regering en de Europese Commissie is ontzegd.

Purvis
Mijnheer de Voorzitter, Tony Blair en Donald Dewar zullen vannacht wel niet zo lekker geslapen hebben! Hun ergste nachtmerries zijn uitgekomen. Het Schotse bolwerk van Labour heeft hun een niet mis te verstane boodschap gestuurd. De Schotse Labourkiezer, die al die tijd is verwaarloosd, heeft gesproken. De Schotse conservatieve kandidaat in Ayr, John Scott, heeft Labour naar een smadelijke derde plaats verwezen, met een achterstand van meer dan 5.000 stemmen.
Het zal alleen maar erger worden voor de Labourpartij als de waarheid over haar onbekwame en cynische beheer van de Europese structuurfondsen aan het licht komt en de mensen inzien wat er is gebeurd. Omdat de Labourregering haar landkaarten negen maanden te laat heeft ingeleverd, in december in plaats van maart vorig jaar, is zij nu nog altijd met man en macht op zoek naar acceptabele projecten. De Schotse lagere overheden blijven in het ongewisse over de vraag of de projecten waar zij borg voor moeten staan wel in aanmerking komen voor Europese steun.
Mijnheer de commissaris, drie vragen:
Wanneer denkt u uitsluitsel te kunnen geven aan de Schotse regio's over de broodnodige projecten die op Europese steun zitten te wachten? Volstaat voor u de bereidheid van de Schotse deelregering om gekoppelde financiering te bieden en u te verzekeren dat het additionaliteitsbeginsel ook echt gerespecteerd wordt? Of hebben we hier zoals gewoonlijk te maken met gebakken lucht van de coalitie van Labour en liberalen en wordt er in Edinburgh tijd gerekt terwijl Europees geld wordt verduisterd door Financiën in Londen?

Liikanen
Ik heb aandachtig naar dit interessante debat geluisterd, ik zal alles wat aan de orde is gesteld doorgeven aan mijn collega Barnier en die zal erop reageren. Ik ben er zeker van dat hij u op zijn minst zal antwoorden op alle vragen die over de structuurfondsen en additionaliteit zijn gesteld.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, het was niet te vermijden dat de commissaris niets anders kon doen dan een formeel antwoord te geven op dit debat door te zeggen dat hij geluisterd heeft en dat hij alles zal doorgeven. Dat is niet bijster bevredigend voor de vele leden die belangrijke zaken in het midden hebben gebracht. Ik zou de heer Barnier willen vragen ons zijn antwoorden schriftelijk te bezorgen.

De Voorzitter
Ik ben ervan overtuigd dat de heer Barnier gevolg aan dit interessante debat zal geven.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt 11 april aanstaande plaats.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Waarde collega's, ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken. Ik wens u allen een prettig weekend.
(De vergadering wordt om 10.50 uur gesloten)

