Conclusies van de bijeenkomst van de G8 - Millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling - halverwege (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
de verklaringen van de Raad en de Commissie over de conclusies van de bijeenkomst van de G8;
het verslag van Glenys Kinnock, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling - halverwege.
De Raad is niet aanwezig.
Louis Michel
lid van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen wil ik op uw verzoek enkele opmerkingen maken over de resultaten van de Top van Heiligendamm betreffende ontwikkelingsvraagstukken en Afrika.
Alleen al het feit dat deze onderwerpen opnieuw bijzondere aandacht hebben gekregen, was op zichzelf beschouwd reeds goed nieuws. De herbevestiging van Afrika als belangrijk onderwerp in het proces van de G8 is een goede zaak, maar duidelijk niets bijzonders gezien de concrete resultaten. Ik heb volledig begrip voor de kritiek van degenen die teleurgesteld zijn over de verwijzingen naar de ontwikkelingshulp. In het bereikte compromis wordt slechts de verplichting van Gleneagles herhaald, en ik vind dat we ambitieuzer hadden kunnen zijn.
Wij weten dat de Europese Unie van de zevenentwintig tussen 80 en 100 procent van de door de G8 aan Afrika toegezegde middelen zal financieren. Wij mogen niet toelaten dat de leden van de G8 hun eigen verplichting verwaarlozen, die - ik herhaal - een verdubbeling van de hulp aan Afrika inhield. Enkele G8-leden zijn absoluut niet op de goede weg als het gaat om de nakoming van deze verplichting. De totale hulp van Amerika bijvoorbeeld is gedaald met 20 procent en die van Japan met 10 procent, terwijl ze zonder twijfel meer zouden moeten doen.
Wat betreft het bestuur en de fundamentele beginselen van het ontwikkelingsbeleid, verheugt het mij zeer dat onze benadering van goed bestuur, die multidimensionaal en holistisch is, alsmede de formulering die wij hebben voorgesteld, zijn terug te vinden in de slotverklaring over Afrika. Onze strategie ten aanzien van bestuur is gericht op resultaten en op het bieden van stimulansen voor hervormingen aan die landen die bezig zijn met adequate en geloofwaardige bestuurshervormingen op basis van een robuuste politieke wil.
Het verheugt mij te kunnen onderstrepen dat de top van de G8 zich dit jaar met name heeft beziggehouden met onderwijs. Dit is zonder twijfel een van onze belangrijkste bijdragen. In de verklaring wordt duidelijk tot uiting gebracht dat het noodzakelijk is de niet gedekte behoeften te financieren, die voor 2007 worden geschat op 500 miljoen dollar voor alle landen die vallen onder het Fast Track Initiative.
Tevens juich ik de slottekst toe over de financiële bronnen voor de gezondheid, voor het Wereldfonds en voor programma's ter voorkoming van de overdracht van moeder op kind. De 60 miljard dollar die voor de komende jaren zijn toegezegd ter bestrijding van HIV/aids, malaria en tuberculose, vormen een duidelijke en strikte verplichting vergeleken met de voorzichtige bewoordingen die oorspronkelijk zijn gebruikt, en die geen enkele concrete aanduiding van de vereiste financiële bronnen bevatten.
Ik wil het onderwerp G8 afsluiten met een opmerking van algemene aard. De parade van cijfers en verklaringen, die de G8 op het gebied van ontwikkeling schijnt te zijn geworden, oogst geen bijval onder onze Afrikaanse partners. Integendeel, zij confronteren ons met de gebrekkige resultaten ter plaatse en vooral met de gebrekkige nakoming van onze verplichtingen. En zij doen dit met des te meer nadruk, omdat zij in China een alternatief model hebben gevonden. China koopt niet alleen massaal grondstoffen in Afrika, maar bouwt wegen, ministeries en ziekenhuizen in de maanden nadat het land het betreffende verzoek heeft ontvangen en de toezegging heeft gedaan. Dat is een hele prestatie, terwijl wij ons op grond van onze procedures, die merendeels zijn opgesteld door de Raad en het Europees Parlement, de facto moeten houden aan termijnen van meerdere jaren tussen het tijdstip waarop de overeenkomst wordt gesloten en het tijdstip waarop deze daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd.
Wij moeten echter tevens lering trekken uit de G8. Terwijl Afrika steeds meer betrekkingen ontwikkelt met opkomende landen, wordt de parade van de G8 een side show die steeds minder overtuigingskracht uitstraalt, indien wij er niet in slagen China en de andere opkomende landen te betrekken bij internationale initiatieven voor Afrika en de ontwikkeling. Daarom ga ik begin juli naar China teneinde met Chinese collega's te praten over Afrika.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil ter afsluiting nog iets zeggen over het verslag van mevrouw Kinnock, en dus over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling - halverwege, waarvan de relevantie naar mijn mening thans buiten kijf staat. Ik blijf ervan overtuigd dat de millenniumdoelstellingen binnen ons bereik liggen, mits alle bij de ontwikkeling betrokken actoren - niet alleen donors maar ook partnerlanden - hun verplichtingen nakomen. Ik wil tevens het duidelijke en absolute engagement onderstrepen van de Europese Unie in deze periode, die cruciaal is voor de tenuitvoerlegging van die doelstellingen.
Ik wil derhalve enkele opmerkingen, en zelfs enkele voorbehouden maken ten aanzien van de kern van de boodschap die dit verslag bevat. Hoewel ik het grotendeels eens ben met de inhoud van dit verslag, ben ik toch een beetje verrast door de ambivalente boodschap die het verslag de wereld in stuurt ten aanzien van de activiteiten van de Europese Unie als donor. Ik wil erop wijzen dat de Europese Unie nota bene de grootste verstrekker van ontwikkelingshulp is, zowel qua omvang als in procenten van het bruto nationaal inkomen: wij besteden hier 100 euro per inwoner aan, Japan echter slechts 69 euro en de Verenigde Staten 53 euro. Het geeft vanzelfsprekend geen pas te zwelgen in gelukzalige zelfgenoegzaamheid, want op dit gebied kunnen en moeten wij zeker vooruitgang boeken. Hierin is ook voorzien, want de Europese Unie heeft die verplichting op zich genomen via de Europese consensus voor ontwikkeling.
Het verslag betreurt dat de toename van de hulp van sommige lidstaten deels voortvloeit uit schuldkwijtschelding. Ik ben het eens met de teneur van deze opmerking of van dit voorbehoud. Ook indien we de schuldenverlichting buiten beschouwing laten, is de hulp van de Europese Unie gestegen, wat niet geldt voor de andere grote donors. Wij zijn desondanks gevoelig voor dit argument, en daarom heeft de Commissie de lidstaten verzocht voor het einde van dit jaar nationale tijdschema's vast te stellen voor de verhoging van de begrotingen, zodat de lidstaten in 2010 hun doelstellingen op het gebied van de ontwikkelingshulp kunnen verwezenlijken.
We mogen tevens niet de efficiëntie of het vermenigvuldigingseffect onderschatten van de taakverdeling tussen de Commissie en de lidstaten. Evenmin mogen wij het effect onderschatten van het feit dat wij ons aanpassen aan de strategieën en de procedures van partnerlanden, en nog minder van het toenemende gebruik van begrotingssteun, die aanzienlijk is. Ook op deze gebieden neemt de Europese Unie de onbetwiste positie in van koploper. Ik bespeur echter een zekere mate van ongemak ten aanzien van de begrotingssteun, die desondanks het geprivilegieerde partnerschapsinstrument vormt. Daarin komt het vertrouwen tot uiting tussen partners die wat betreft rechten en plichten gelijkwaardig zijn. Door het nationale beleid te ondersteunen en ons te plaatsen in het begrotingsproces, gebruiken wij het instrument dat het meest geschikt is voor de eigen inbreng van de partnerlanden, en dat bovendien leidt tot betere voorspelbaarheid en buitengewoon grote flexibiliteit. Het spreekt vanzelf dat wij dit mechanisme nog kunnen verbeteren. Dat is het doel van de overeenkomst voor de millenniumdoelstellingen, waaraan de Commissie momenteel werkt - ik heb er van gerept toen ik gisteren in de commissie de heer van den Berg antwoord gaf. In de komende weken kunnen wij met u spreken over de criteria en de voorwaarden van deze overeenkomst voor de millenniumdoelstellingen.
Dit zijn slechts enkele opmerkingen. Voor het overige denk ik dat het van cruciaal belang is de handen ineen te slaan om de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken. Dankzij onze aanpak ontvangen ontwikkelingslanden een duidelijke boodschap van solidariteit van de Europese Unie, die hen alleen maar kan sterken in hun eigen vastberadenheid.
Tot slot wil ik mevrouw Kinnock bedanken en gelukwensen met dit zeer belangrijke verslag, dat de onderwerpen in de juiste context plaatst. Het vormt een buitengewoon nuttige bijdrage en een constante bron van inspiratie voor de werkzaamheden van de Commissie.
Glenys Kinnock 
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank dat u er bent, en aldus de onderhavige kwesties de status geeft die ze in het Parlement verdienen. Ik wil ook de commissaris bedanken voor zijn vriendelijke opmerkingen. Ik denk dat velen onder ons diep betreuren dat de Raad ervoor gekozen heeft zich vandaag niet te laten vertegenwoordigen bij deze discussie over de G8 en de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Wij vinden het spijtig dat hun prioriteiten elders liggen.
Mijn verslag biedt de gelegenheid om, nu we halverwege zijn, een tussenbalans op te maken van de vorderingen of belemmeringen op weg naar de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG's). Natuurlijk gebiedt de realiteit te zeggen dat veel Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara niet op koers liggen voor het bereiken van ook maar één van de doelstellingen. Vrijwel geen enkel land in Afrika ligt op koers om de MDG's voor de gezondheid van moeders en kinderen te verwezenlijken. Onze commissie is daarom tot de conclusie gekomen dat de Europese Unie via financiering en andere ondersteuning een voortrekkersrol moet blijven spelen met het oog op de inspanningen ter ondersteuning van seksuele en reproductieve gezondheidsrechten. Op de G8-top in 2005 in Gleneagles hebben de leiders van de rijke landen zich ertoe verbonden om de jaarlijkse steun aan de arme landen te verdubbelen tot een bedrag van 50 miljard dollar en om totale schuldkwijtschelding toe te kennen.
In mei 2005 had the Europese Raad de agenda voor de G8-top in Gleneagles, die in juli van dat jaar zou worden gehouden, reeds vastgesteld. Er werd - en dat is belangrijk - afgesproken een tijdsgebonden verplichting aan te gaan in de vorm van 0,7 procent van het bruto nationaal inkomen aan officiële ontwikkelingshulp en totale schuldenkwijtschelding. Tijdens de opstelling van mijn verslag was er duidelijk sprake van ernstige geloofwaardigheidsproblemen in verband met bepaalde lidstaten van de Europese Unie. Op dit punt verschil ik fundamenteel van mening met de commissaris. Als de schuldenverlichting niet wordt meegerekend, loopt een aantal lidstaten achter. De wijze waarop de schuldovereenkomsten met Irak en Nigeria zijn meegeteld, vertroebelt het ware beeld van de reële hulp. Naar schatting ging het in 2006 om circa 13 miljard dollar. In 2010, als de hulp aan Afrika het peil van 50 miljard dollar per jaar moet hebben bereikt, zal de schuldenverlichting waarschijnlijk grotendeels zijn verrekend, waardoor zij de hoeveelheid hulp die een land verleent, dus niet langer kunstmatig hoog kan houden. Het tekort wordt door Oxfam thans geraamd op het zeer schokkende bedrag van 30 miljard dollar.
Op de G8 hebben lidstaten van de Europese Unie aangedrongen op de nakoming van de beloften, maar wat we zagen - zoals u al zei commissaris - was een herhaling en bevestiging van de toezeggingen om de hulp te verhogen. Waar het ons nog steeds aan ontbreekt zijn duidelijke tijdschema's en bindende praktische overeenkomsten. Wat we nodig hebben is meer helderheid en duidelijke financiële toezeggingen, waarmee bijvoorbeeld de financieringskloof kan worden gedicht voor de landen die zijn goedgekeurd in het kader van het Fast Track-initiatief voor onderwijs.
Verder moet er duidelijkheid komen ten aanzien van de toezegging om de wereldwijde toegang tot preventie, behandeling, zorg en ondersteuning bij HIV/aids te vergroten. Er wordt gesproken over vijf miljoen mensen in 2010. We willen weten of dat een mondiaal cijfer is, want als dat zo is, moeten we het eerder over tien miljoen mensen hebben. Als het aantal enkel betrekking heeft op Afrika, geeft de mededeling een wat ander beeld. Uiteraard wordt ook hier geen duidelijke streefdatum genoemd. De realiteit is dat ontwikkelingslanden niet geïnteresseerd zijn in een of andere, per post toegestuurde cheque of een soort van promesse. Ze willen in staat worden gesteld geloofwaardige plannen met een financieel plaatje op te zetten, zoals onze regeringen doen.
Wat de klimaatverandering betreft, hebben alle landen van de G8, met uitzondering van de Verenigde Staten en Rusland, afgesproken de emissies tegen 2050 met 50 procent te verminderen. De toezegging van de VS om deel te nemen aan de inspanningen van de VN is met instemming begroet. Ik moet helaas bekennen dat er ook op dit vlak geen duidelijke bindende doelstellingen zijn, en er is door de G8 in Duitsland zelfs geen referentiejaar overeengekomen voor de uitstootvermindering van 50 procent tegen 2050. Ook is er geen overeengekomen intentie om de temperatuurstijging te beperken tot 2°C. In verband met het belang dat we hechten aan schuldenverlichting en hulptoezeggingen weten we dat we geen grip weten te krijgen op het hele vraagstuk van de rechtvaardige handel. Vorig jaar op de G8-top in Sint Petersburg werd met veel klaroengeschal de oproep gedaan om de Doha-ronde tot een succesvol einde te brengen, maar als je kijkt naar het resultaat zie je feitelijk een bleke afspiegeling van waar de ontwikkelingslanden van uitgingen toen ze besloten aan de Doha-ronde mee te doen. Het enige wat de G8-landen in Duitsland hebben gedaan, is herhalen wat ze vorig jaar in Sint Petersburg al hadden gezegd.
Terzake van de economische partnerschapsovereenkomsten, de EPA's, beveel ik in het bijzonder het amendement van de heer van den Berg aan, dat helaas ontbreekt in de tekst die voor u ligt doordat er bij het samenstellen een fout is gemaakt. Ik denk dat het amendement een zeer waardevolle toevoeging is aan het debat over de EPA's.
Tot slot wil ik zeggen dat we nu toch echt een tandje hoger moeten. In 2005 hebben duizenden burgers uit heel de wereld zich aangesloten bij de actie om de armoede uit de wereld te helpen. We zien dat hulp echt werkt. De inspanningen om armoede te bestrijden, kinderen naar school te krijgen, de gezondheid te verbeteren en levens te redden leiden tot reële verbeteringen. Er moet zich echter een daadwerkelijke verandering voltrekken op maatschappelijk en politiek vlak en het besef moet doordringen dat we hier niet oproepen tot liefdadigheid maar tot rechtvaardigheid voor de ontwikkelingslanden in de wereld.
(Applaus)
De Voorzitter
Dank u voor uw uitstekende werk, mevrouw Kinnock, en gefeliciteerd met uw verslag.
Maria Martens
namens de PPE-DE-Fractie. - Voorzitter, commissaris, in het jaar 2000 werden de millennium development goals vastgesteld. Het zijn ambitieuze plannen om in 2015 de armoede in de wereld flink terug te dringen. Eind deze maand zijn we op de helft van de tijd, maar helaas nog lang niet op de helft van de verwezenlijking van die doelen. De ontwikkelingsagenda loopt zwaar achter. Nog steeds sterven te veel mensen van de honger, nog steeds kunnen te veel kinderen geen onderwijs genieten, nog steeds zijn te veel vrouwen achtergesteld en nog steeds maken aids, malaria en tbc te veel slachtoffers. Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, helaas.
Het is absoluut noodzakelijk dat de kwaliteit én de kwantiteit van de hulp verbetert en veel hangt af van de politieke wil in de landen. Natuurlijk moeten alle landen hun belofte nakomen om 0,7% van het bruto nationaal product voor ontwikkelingshulp te reserveren. Maar het gaat niet alleen om geld. Het gaat vooral om betere en effectievere hulp en om betere coördinatie van de hulp. Fantoomhulp waarbij het geld vooral naar consultants, evaluatierapporten en studies gaat, moet worden teruggedrongen.
Voorzitter, vanuit onze fractie zou ik voorts nog een aantal punten willen aankaarten. Allereerst wil ik wijzen op het belang van transparantie in de financiële stromen. Het moet helder zijn waar de gelden naartoe gaan. Ten tweede schuldenverlichting. Schulden zijn voor veel landen een groot probleem. Schuldenverlichting kan en mag echter geen beloning zijn voor mismanagement van regeringen. Daarom kan schuldenverlichting alleen onder strikte voorwaarden zoals good gouvernance en transparantie. Er moet een garantie zijn dat de vrijgekomen middelen daadwerkelijk besteed worden aan armoedebestrijding. Ten derde wil ik wijzen op het belang van handel. Handel en de opening van markten kunnen onder bepaalde voorwaarden een geweldige motor zijn voor economische groei. Landen moeten daarbij op onze steun kunnen rekenen.
Wat betreft intellectual property rights zou ik willen zeggen: laten we het kind niet met het badwater weggooien. Het moet voor de industrie aantrekkelijk blijven om ook onderzoek te blijven doen naar bestrijding van armoedeziektes. Een bepaalde mate van bescherming van patenten van intellectual property rights is daarvoor nodig.
Tenslotte, de seksuele en reproductieve gezondheid. Veel vrouwen in ontwikkelingslanden lopen hoge risico's, zelfs levensgevaar, tijdens en na de zwangerschap. Veel vrouwen sterven daaraan onnodig. Hulp in dezen is buitengewoon urgent. Daarom zijn wij voor meer hulp aan deze vrouwen.
Margrietus van den Berg
namens de PSE-Fractie. - Voorzitter, helaas ontbreekt de Raad. De Socialistische Fractie is daarover ernstig teleurgesteld. In 2000 committeerden 191 wereldleiders zich aan de millenniumverklaring om vóór 2015 extreme armoede de wereld uit te helpen en de gezondheid en het welzijn van de armste groepen te verbeteren. Op dit moment heeft één op de vijf wereldburgers geen toegang tot sociale basisvoorzieningen als onderwijs en schoon drinkwater. Over precies tweeëneenhalve week zijn we halverwege de MDG-deadline. Het uitstekende verslag van Glenys Kinnock maakt de tussenbalans op. Wij steunen het verslag ten volle.
De afgelopen zeveneneenhalf jaar is intensief gewerkt aan het verwezenlijken van deze doelstellingen. Er zijn een aantal grote successen behaald. Vooral in Azië is er sprake van een sterke daling van de armoede. Het aantal mensen dat leeft van minder dan 1 dollar per dag is daar sinds 1990 met meer dan een kwart miljard gedaald. Ook in Latijns-Amerika is een duidelijk stijgende lijn te ontwaren. In beide regio's is het aantal ondervoede kinderen drastisch gedaald. De kindersterfte is met vele procenten teruggedrongen. Honderdduizenden mensen in Latijns-Amerika en Azië zijn uit de armoede gelicht. Dat is iets waar die regio's en de hele wereld trots op mogen zijn.
Wat in Azië en Latijns-Amerika nog steeds mis gaat zijn de enorme verschillen tussen arm en rijk. We moeten meewerken aan strategieën voor een eerlijkere verdeling van natuurlijke hulpbronnen, van grond, eerlijkere belastingen, minder corruptie en goed bestuur. Te veel mensen blijven ondanks alle groei en vooruitgang nog steeds verstoken van sociale basisvoorzieningen. Daarop moeten Europese hulpprogramma's via het maatschappelijk middenveld inzetten.
In één werelddeel zijn de millenniumdoelen de afgelopen jaren achteruit gegaan in plaats van dichterbij gekomen. Afrika gaat ondanks individueel knappe prestaties, ondanks inspanningen van velen, bergafwaarts. Het ziet ernaar uit dat daar nagenoeg geen van die millenniumdoelen tijdig zullen worden gehaald. Driekwart van de mensen lijdt aan aids/hiv in Subsahara-Afrika.
Het aantal mensen dat honger lijdt, is in dit gebied met vele tientallen miljoenen gestegen. Hoe kunnen we een turning point bewerkstelligen in de groepen die wel presteren? Hoe kunnen we Afrikaanse ondernemers, vrouwencoöperaties, microkredietbanken helpen om het tij te keren? Op de eerste plaats door niet alleen de slachtoffers, maar ook de successen, inclusief bijvoorbeeld het einde van oorlogen zoals in Mozambique, centraal te stellen. Dus ook Afrikaanse topdiplomaten zoals Kofi Annan, modehuizen uit Abuja, wijnboeren uit Zuid-Afrika, piloten uit Ghana, topvoetballers uit heel Afrika, vrouwelijke ict-ondernemers. Zíj gaan Afrika veranderen. Met hen wil ik een partnerschap. Op hen moeten we onze Europese hulp richten. Zij moeten handelsvoordelen krijgen in plaats van lastiggevallen te worden met onze dumpgoederen.
Het wordt tijd voor een nieuw begin. Een draaipunt bergop. Want hun kwaliteit en nationale hulpbronnen en onze oprechte samenwerking op het gebied van hulp en handel kán Afrika doen herrijzen. Oprechte samenwerking betekent dat we het Europees Ontwikkelingsfonds en onze hulpbudgetten meer richten op de millenniumdoelen, onderwijs, gezondheidszorg.
Inderdaad, commissaris, MDG-contracten daartoe is een goede lijn. Dat betekent ook de G8, die grootse taakstellingen aan echte limieten binden. Oprechte samenwerking betekent royale economische partnerschapsovereenkomsten. Afrikaanse ondernemers moeten ook hún producten met toegevoegde waarde kunnen leveren op onze markt. Als GSP-plus daarbij kan helpen, moet het gebeuren. Laten we een Afrikaans team samenstellen van goede spelers, winnende spelers en laten we het Afrikaanse team in de tweede helft van de 2015-match voor de MDG's de kans geven die voetbalwedstrijd te winnen. Dat is goed voor Afrika, dat is goed voor de hele wereld.
Johan Van Hecke
namens de ALDE-Fractie. - Voorzitter, het is wellicht geen toeval dat er veel Nederlands wordt gepraat in een debat over ontwikkelingssamenwerking en ik ben er ook heel blij om.
Afgaand op de resultaten van de G8 kan men stellen dat de weg naar het bereiken van de millennium development goals stilaan begint te gelijken op de processie van Echternach. Ja, er is in Heiligendamm even over Afrika gepraat. Al was het maar om Bono en Bob Geldof niet tegen zich in het harnas te jagen. Dezelfde beloften uit 2005 werden nog eens herhaald. Maar geen nieuwe engagementen en vooral geen time table. Ik deel de zorg van Glenys Kinnock dat we er in dit tempo in 2015 niet geraken. Het verslag van onze collega Kinnock is trouwens een zeer evenwichtig document geworden, waarin ook rekening werd gehouden met de bekommernissen van onze fractie. Ik zet ze even kort op een rijtje.
Eén: de 0,7 procent mag geen fetisj zijn. De kwaliteit en de efficiëntie van de verstrekte hulp is minstens even belangrijk als de kwantiteit. De zogenaamde ontwikkelingsuitgaven van bepaalde regeringen roepen veel vragen op en de coördinatie laat vaak te wensen over. Twee: meer rechtstreekse budgethulp is onafwendbaar als we de MDG-doelstellingen willen halen, maar ook daar moeten voorwaarden aan gekoppeld worden. In de eerste plaats inzake goed bestuur en essentieel is dat de parlementaire controle wordt versterkt. Drie: wij zijn vóór verdere schuldverlichting. Niet lineair, wel geconditioneerd. De vrijgekomen middelen zouden kunnen worden gestort worden in een fonds dat prioritair wordt aangewend voor onderwijs en gezondheidszorg.
Tenslotte nog dit, Voorzitter. Het debat of we nu voorrang moeten verlenen aan het nastreven van de MDG's dan wel aan aid for trade is een vals dilemma, waar wij niet aan mee willen doen. Wat ons betreft is het niet of/of, wel en/en.
Konrad Szymański
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, Afrika kan op dit moment alleen geholpen worden met gezamenlijke, wereldwijde inspanningen. De aanhoudende financiering door Europa van de zogenaamde reproductieve rechten, waaronder abortus, vormt een fundamentele belemmering voor deze eenheid.
Abortus is niet het gepaste antwoord op het probleem van de kraambedsterfte in Afrika, noch vanuit morele overwegingen, noch vanuit medisch oogpunt. Als we de Afrikaanse vrouwen op dit vlak daadwerkelijk willen helpen, moeten we medische bijstand verlenen, drinkwater verschaffen en zorgen voor onderwijs en medische faciliteiten. Het gebruik van EU-middelen voor de financiering van abortus in Afrika is lijnrecht in strijd met de beginselen van hulpverlening.
Deze aanpak impliceert dat alle burgers van de Europese Unie indirect betrokken zijn bij deze kwestie. Het is tevens een vorm van moreel imperialisme tegenover Afrika, een houding die we in dit Parlement niet door de vingers kunnen zien. Daarom verzoek ik u met aandrang om tegen de paragrafen 40 en 41 uit het verslag te stemmen. Ik richt mijn oproep in het bijzonder tot de Christen-democratische afgevaardigden in dit Parlement. Wanneer er geen gevolg gegeven wordt aan mijn verzoek, zullen wij dit verslag niet kunnen steunen.
Frithjof Schmidt
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, we maken nu een tussentijdse balans op van alles wat we hebben gedaan om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te halen, en het ziet er niet goed uit. Dat blijkt heel duidelijk uit het verslag van Glenys Kinnock. Mijn fractie staat heel nadrukkelijk achter dit goede verslag.
Wanneer het op het politieke toneel zo verder gaat, zullen heel wat ontwikkelingslanden, met name in Afrika, de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling niet halen, en de meeste geïndustrialiseerde landen zullen hun beloftes voor financiële hulp niet nakomen. De top van de G8 in Heiligendamm in Duitsland was helaas een bewijs te meer.
Sinds 1999 wordt er om het jaar hetzelfde beloofd, en telkens weer worden die beloftes verbroken. Dat tast de geloofwaardigheid van de Europese Unie in de ogen van heel wat ontwikkelingslanden aan. Wat er nu in Heiligendamm is beloofd, wordt verrekend met wat er in Gleneagles was beloofd. We willen 60 miljard dollar uitgeven voor het Global Fund, maar we willen het wel verrekenen met wat we in Gleneagles hadden beloofd en niet zijn nagekomen. Dat noemt men dubbele boekhouding. Dat is gegoochel met cijfers, en daar kopen de betrokken landen niets voor.
Ik ben blij, mijnheer de commissaris, dat u in dit verband duidelijke taal heeft gesproken. Dat is dringend nodig. Het is onze taak als Parlement om de dingen bij hun naam te noemen, en de nodige druk uit te oefenen, zodat tenminste de Europese Unie zich houdt aan haar trappenplan voor het bereiken van het doel van 0,7 procent van het BBP voor de ontwikkelingshulp van de overheid, zonder reducties, en zonder boekhoudkundige trucs.
Tobias Pflüger
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, we maken hier een balans op van de top van de G8. Daar is een verklaring over het klimaat afgelegd die blijkbaar helemaal niets waard is. Ik ben het eens met wat de milieuorganisaties hebben gezegd. Greenpeace zegt dat het veel te weinig is, en de "Bund für Umwelt und Naturschutz” zegt dat dit vage beloftes zijn. Het is allemaal heel vrijblijvend.
Commissaris Michel, u zegt dat er veel te weinig is gezegd over Afrika, en dat ben ik met u eens. Het is nog steeds broodnodig dat de schulden van de armste landen worden kwijtgescholden. Dit is echter ook een debat over de top van de G8 in zijn geheel, en daarom zou ik er nogmaals aan willen herinneren dat deze G8-landen geen enkele legitimiteit hebben. Ze hebben zichzelf benoemd als leiders van deze wereld. Deze G8-top heeft 100 miljoen euro gekost, en alleen het hek om Heiligendamm heeft al 12,5 miljoen euro gekost. Er heeft een zeer geslaagde demonstratie met 80 000 deelnemers tegen deze G8-top plaatsgevonden, en de politie heeft de ongeregeldheden - die fout waren, en die we betreuren - benut om achteraf de procedures van de rechtsstaat op te schorten. Intussen weten we bijvoorbeeld dat er onder de demonstranten ook rechercheurs in burger waren, die waarschijnlijk ook tot geweld hebben opgeroepen. Ook konden de advocaten hun werk nauwelijks doen, en de rechters zijn een verlengstuk van de politie geworden. De advocaten hebben er lang voor moeten vechten om zelfs maar te kunnen spreken met de gevangenen. Er zijn kooien voor gevangenen gebruikt, en die heeft Amnesty International in alle duidelijkheid bekritiseerd. In de marge van deze top heeft er een repressie plaatsgevonden die een politiestaat niet had misstaan. Wanneer we zoeken naar gevallen van repressie tegen burgers hoeven we niet altijd zo ver te zoeken, nee, midden in de Europese Unie, in de marge van deze G8-top, zijn de mensenrechten met voeten getreden.
Georgios Karatzaferis
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof niet dat er één burger in de wereld vertrouwen heeft in deze bijeenkomst van de G8! De G8 doet denken aan de leenheren van 400 jaar geleden, die bijeenkwamen en besluiten namen over de rug van de volkeren heen. De G8 is een modern leenheerschap. Zij komen bijeen, en telkens worden bij loting ook acht vertegenwoordigers van de arme landen uitgenodigd. Wij hebben het over Afrika. Noemt u mij eens een groot ziekenhuis in Afrika. Zou u, mijnheer de Voorzitter, voor een ernstig gezondheidsprobleem naar Tanzania gaan? Nee, u zou naar Duitsland of Engeland gaan. Noemt u mij eens een grote bank die in Afrika is gevestigd. Alle grote banken waaraan wij ons geld toevertrouwen, zijn van het noordelijk halfrond. Er is een bijzonder soort racisme. Laten wij dat eindelijk eens bekennen. Of tenminste duldt men racisme jegens die landen. Wat wij hun geven is de fooi die wij onze ramenlappers geven.
Er moet een besluit genomen worden; er moet een ideologie in het leven worden geroepen die zegt dat alle burgers van de wereld dezelfde rechten hebben, als het gaat om democratie, gezondheid en deelneming aan de besluiten die hun rechtstreeks aangaan. Wat vandaag gebeurt, mijnheer de Voorzitter, is mijns inziens geen democratie. Wij delen de rijkdom, wij veroorzaken kanker in heel de wereld, maar de supermacht - de VS - is niet bereid om Kyoto te ondersteunen, met alle gevolgen van dien: dood, overdreven hoge temperaturen in heel de wereld - en de volkeren hebben het toekijken. Daarom is er behoefte aan meer democratie, aan een betere aanpak en aan meer respect voor de burgers, met name in de landen waar de democratie nog niet voldoende tot bloei is kunnen komen. Wij moeten oppassen, want anders komt van daaruit een nieuwe aids op ons af, en die aids zal rampzaliger zijn dan de aids die heel wat burgers van het noordelijk halfrond de dood indrijft.
Koenraad Dillen
namens de ITS-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het verheugt mij te zien dat de commissaris voor ontwikkelingssamenwerking en humanitaire zaken terug is onder ons. We weten dat hij drukke activiteiten heeft. Zijn verlof als commissaris om actief deel te nemen aan de parlementsverkiezingen in mijn land mag dan wel afgelopen zijn - en het verlof van een Europees commissaris heeft zijn partij zeker geen windeieren gelegd, waarvoor ik hem wil feliciteren - maar toch stellen we met bewondering en ook met wat verwondering vast dat hij op twee fronten actief blijft, ook na zijn verlof. Hier in het halfrond als commissaris voor ontwikkelingssamenwerking, maar ook in Brussel waar koortsachtig aan het vormen van een nieuwe Belgische regering wordt gewerkt en waar de commissaris de Franstalige Groene Partij van mijn land vandaag oproept om mee in de regering te stappen. Voorwaar, het is geen sinecure de job van Europees commissaris en Belgisch loco-informateur met elkaar te combineren; de vraag of deze genrevermenging niet tot mogelijke partijdigheid leidt en of de neutraliteit van de Commissie hiermee niet in het gedrang komt, is in dit verband dan ook waarschijnlijk maar een detail.
Los van deze opmerking kan men zich - en ik heb het nu over het verslag Kinnock - beter de vraag stellen hoe wetenschappelijk we eigenlijk bezig zijn met de millenniumdoelstellingen. Deze provocatieve vraag werd gelanceerd door Amir Attaran, een prominent inzake ontwikkelingssamenwerking aan de universiteit van Ottawa in Canada. Attaran stelt zich inderdaad grote vragen bij de wetenschappelijkheid van deze doelstellingen en vooral bij de manier waarop het behalen ervan wordt gemeten. Hij neemt als voorbeeld de doelstelling inzake malaria en stelt daarbij dat zelfs instellingen, zoals de World Health Organisation, toegeven dat ze niet zeker zijn van de betreffende data die worden gegeven. Door onzekere cijfers als waarheid aan te nemen bouwt de VN de set van millenniumdoelstellingen op drijfzand, aldus Attaran. Wetenschappelijke betrouwbaarheid, collega's, moet ook in ontwikkelingssamenwerking de eerste bekommernis zijn. Het wordt dan ook tijd dat hierover een grondig debat wordt gevoerd.
Alessandro Battilocchio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur en mijn collega's bedanken voor het uitstekende werk en voor hun steun aan de amendementen die ik in de Commissie ontwikkelingssamenwerking heb ingediend.
Ik wil graag bij enkele punten stilstaan. De strijd tegen aids moet, vooral in het licht van de recente VN-verslagen en het gebrek aan vooruitgang bij de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, een prioriteit blijven voor de internationale gemeenschap. Deze vereist een ononderbroken betrokkenheid en de verantwoordelijkheid daarvoor moet op de schouders van de geïndustrialiseerde landen blijven rusten. Je kunt niet over economische ontwikkeling, opleiding en gezondheidsinfrastructuur blijven spreken, als er dagelijks talloze mensen sterven onder de actieve bevolking die dergelijke hervormingen zou kunnen doorvoeren, ondanks de therapieën en geneesmiddelen, die klaarblijkelijk nog ontoereikend of onvoldoende doeltreffend zijn.
Volgens het UNAIDS-verslag was er sprake van vier tot zes miljoen nieuwe gevallen in 2006, en drie miljoen sterfgevallen in datzelfde jaar, waarvan tweederde afkomstig uit de Afrikaanse landen bezuiden de Sahara, het gebied dat het sterkst betrokken is bij de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Het gaat hier om 8 000 sterfgevallen per dag, een werkelijk onacceptabel aantal.
In deze strijd en de armoedebestrijding in het algemeen zijn we nog ver verwijderd van onze routekaart. We kunnen ook niet langer meer de excuses accepteren van de landen - waaronder helaas ook mijn land - die nog altijd niet aan de op internationaal niveau aangegane verplichtingen hebben voldaan, waarbij we niet mogen vergeten dat deze verplichtingen minimaal zijn. Verder moeten we de regeringen van de donorlanden niet alleen verzoeken om doeltreffender te werk te gaan bij de ontwikkelingshulp, maar ook om een zo groot mogelijke samenhang met het eigen handelsbeleid na te streven, omdat ontwikkelingshulp voornamelijk inhoudt dat landen die in moeilijkheden verkeren, de mogelijkheid wordt geboden om weer met eigen middelen op de been te komen.
Aan de horizon duiken dus nieuwe uitdagingen, risico's, beproevingen en verantwoordelijkheden op. Ik hoop dat Europa deze keer daadwerkelijk in staat zal zijn om de rol te vervullen die het toekomt.
Gay Mitchell
(EN) Mijnheer de Voorzitter, toen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog de concentratiekampen werden bevrijd, zeiden we: "Dit nooit weer". Zo'n voorbeeld van onmenselijkheid van de mens jegens zijn naaste zou zich nooit meer mogen voordoen. Wij in het Parlement en al degenen op de G8-top van vorige week weten dat ieder jaar miljoenen kinderen jonger dan vijf jaar sterven doordat ze geen inentingen krijgen die in wat het Westen wordt genoemd al dertig jaar worden gegeven. Dit is zelfs nog erger dan wat er in de concentratiekampen gebeurde, omdat we hier weten wat er aan de hand is: het gebeurt onder onze neus. En wat hebben we gedaan? We hebben het leiderschap van ons afgeschud en afgestaan aan rocksterren - en goddank dat die er zijn, want als zij er niet waren om de druk op de ketel te houden, wie dan wel? Er is een schrijnend gebrek aan leiderschap in Europa.
Als wij zeggen dat wij 'Europa aan de man moeten brengen', denken we dat we met de mensen moeten praten over grondwettelijke verdragen, enzovoort. Dat is een misvatting. Mensen in pubs in Dublin of in restaurants in Duitsland hebben het niet over grondwettelijke verdragen; dat heb ik al eens eerder gezegd. Kijk eens naar de mensen die naar Gleneagles gingen, die vrij namen van hun werk om naar Gleneagles af te reizen, die al die rockconcerten bezochten over de derde wereld. Waarom geven wij die mensen geen leiderschap? Waar zijn de echte staatsmannen en staatsvrouwen van Europa? Al wat we hebben zijn politici, politici die nog een armzalig figuur slaan ook. Geen Delors, geen Kohl.
De G8 heeft ons in de kou laten staan, en dat terwijl dit vraagstuk om leiderschap vraagt. Ze toonden niet het leiderschap dat dit vraagstuk verdient, en daarom moet dit Parlement aandringen op verandering. We moeten erop aandringen dat politici in het Westen, in de Europese Unie en binnen de G8 het voortouw nemen op dit gebied. Al het andere is onacceptabel en voor u, mijnheer de Voorzitter, is hier een rol weggelegd. U kunt ons leiderschap geven in dit Parlement. U kunt invloed uitoefenen op hen die verandering kunnen bewerkstelligen. Wij hebben de mogelijkheid om verandering te bewerkstelligen. De huidige situatie is onaanvaardbaar. De G8-top is voor iedereen uitgelopen op een bittere teleurstelling. De top heeft aangetoond dat we echte staatsmannen, staatsvrouwen en leiders ontberen, en ik hoop dat daar verandering in komt.
De Voorzitter
Dank u, mijnheer Mitchell. Ik waardeer het dat u een zeker belang toekent aan de Voorzitter van het Europees Parlement, maar hij was niet uitgenodigd in Heiligendamm.
Ana Maria Gomes
(PT) De genocide in Darfoer, de ernstige crises in Zimbabwe, Somalië, Ethiopië en Nigeria, corruptie, pandemieën, woestijnvorming, toevloed van wapens, de run op olie en andere natuurlijke hulpbronnen zijn allemaal factoren die nog meer conflicten in Afrika in de hand werken en het aantal wanhopige mensen die hun leven in de waagschaal stellen om Europa te bereiken of een plaats waar zij betere levensomstandigheden verwachten, doen toenemen. Daarom is het deprimerend vast te stellen dat de G8 zich ertoe beperkt heeft de beloften van Gleneagles te herhalen die niet zijn nagekomen. We zitten nu halverwege het traject en zoals het verslag van mevrouw Kinnock goed onderbouwd laat zien, zijn de Europese regeringen en de Commissie nog niet eens zover dat zij de millenniumdoelstellingen tot prioriteit hebben gemaakt.
Met name in Afrika dienen de millenniumdoelstellingen als fundament voor elke veiligheids- en ontwikkelingsstrategie. Dat geldt derhalve ook voor de gezamenlijke samenwerkingsstrategie die in december tijdens de EU-Afrika-top dient te worden goedgekeurd. Die top kan zich er niet toe beperken weer louter een gelegenheid voor een mooi plaatje te zijn. Dan moeten er door de Europese en Afrikaanse politici verbintenissen met termijnen worden overeengekomen om de millenniumdoelstellingen te realiseren. Dan moeten er voorstellen worden gedaan die de regeringen en een kortzichtige wedloop, zonder principes, met China overstijgen.
Investeren in de versterking van de democratische instellingen en het maatschappelijk middenveld in de Afrikaanse landen betekent ook investeren in degenen die strijden voor mensenrechten, vrouwenrechten en burgervrijheden in Afrika. Dat betekent dat de Europese Unie en haar Afrikaanse partners zich moeten verplichten tot nakoming van de akkoorden waar zij al door gebonden zijn, zoals de Overeenkomst van Cotonou. Zonder rechtvaardigheid en rechtsstaat valt goed bestuur niet te realiseren en zal er veel minder duurzame ontwikkeling zijn.
Toomas Savi
(EN) Mijnheer de Voorzitter, nu we halverwege zijn met de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling wil ik twee punten ter sprake brengen.
Het is om te beginnen duidelijk dat voor de gehele mensheid de uitbanning van de armoede in de wereld een van de belangrijkste uitdagingen is van de eenentwintigste eeuw. Voor mij als arts is het zonneklaar dat armoede gepaard gaat met een 'tsunami' van ziekten als HIV/aids, malaria en TB, die jaarlijks miljoenen mensen het leven kosten. Het is diep treurig om te zien welke afschuwelijke tragedie schuilgaat achter de koele cijfers van de dagelijkse statistieken. Als we de armoede willen uitbannen moeten we eerst deze ziekten de wereld uithelpen en de gezondheidszorg in Afrika verbeteren. Dat kan als de G8-landen in de komende jaren ten minste de 60 miljard dollar beschikbaar stellen die is voorzien. De wereld van nu heeft de kans deze ziekten naar de geschiedenisboeken te verwijzen en daarin moeten wij slagen.
Verder ben ik ingenomen met de in Gleneagles gedane belofte van 100 procent schuldkwijtschelding voor arme landen met een zware schuldenlast aan het IMF, de Wereldbank en de Afrikaanse ontwikkelingsbank.
De millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling liggen alleen binnen bereik als er vrede heerst, en dat betekent dat er een einde moet worden gemaakt aan een groot aantal lokale militaire conflicten in Afrika, met name de slepende crisis in Darfoer waarin fundamentele mensenrechten met voeten worden getreden.
Ten tweede wijs ik erop dat de nieuwe lidstaten, die tot voor kort ontvangers waren van officiële ontwikkelingshulp, en die al verscheidene jaren kunnen bogen op een snelle groei van hun bbp, hun bijdragen zouden moeten verhogen. Ze moeten meer doen dan enkel hun vastgestelde doelen halen. Uiteraard steun ik het verslag-Kinnock.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik zou vier kwesties onder de aandacht willen brengen. Jammer genoeg daalt het niveau van de ontwikkelingshulp die door een Europese Unie met vijftien lidstaten wordt uitgetrokken voor het verwezenlijken van de millenniumdoelstellingen, uitgedrukt als percentage van het bruto nationaal product. De meerderheid van de landen heeft op dit moment de tussentijdse doelstelling van 0,33 procent zelfs nog niet bereikt. De behoeften op het vlak van basisonderwijs worden momenteel slechts voor 23 procent gefinancierd, die op het gebied van gezondheidszorg voor 36 procent.
Slechts bij achttien van de zestig landen die baat hebben bij een schuldsanering, werd de volledige buitenlandse schuld kwijtgescholden. Deze beslissingen zijn van wezenlijk belang, niet alleen omdat ze de vaak ondraagbare financiële last op de schouders van deze landen verminderen, maar ook omdat - zoals is vastgesteld door de Wereldbank - de landen die schuldenverlichting hebben gekregen, hun uitgaven voor projecten ter bestrijding van armoede hebben verdubbeld.
Ten derde kunnen arme landen op een zeer doeltreffende manier geholpen worden door hun toegang te verschaffen tot de markten van de meest ontwikkelde landen in de wereld. Daarnaast dient de ontwikkeling van kleine bedrijven en van micro-ondernemingen in arme landen bevorderd te worden.
Ten vierde, en ten slotte, is het belangrijk om de verdere ontwikkeling van lokale overheden en ngo's te steunen. Er moet een centraal beheerssysteem in het leven geroepen worden voor de ontwikkelingshulp uit de begroting van de Europese Unie, aangezien dit de enige manier is om de doeltreffendheid te verbeteren en de bureaucratie en corruptie aan banden te leggen.
Margrete Auken
(DA) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag Glenys Kinnock bedanken voor haar uitstekend verslag over de tussentijdse evaluatie van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Ik ben met name verheugd over het feit dat we eisen dat handel, ontwikkeling en landbouwsubsidie op elkaar afgestemd worden. Onze beschamende praktijk om met de ene hand te geven en met de andere hand te nemen - en vaak veel meer te nemen dan te geven - moet ophouden. Tegelijkertijd wijst het verslag op een hele reeks hoogst relevante hulpverleningsgebieden. Toch hebben we het verslag er maar nipt door gekregen in de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Vele amendementen van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en Europese Democraten werden maar met een zeer kleine meerderheid verworpen, en als ze wel goedgekeurd zouden zijn, hadden we nu een nogal uitgekleed verslag gehad.
Het verslag bevat niet anders dan dat wat de lidstaten al lang geleden plechtig en onder grote belangstelling aan de armen hebben beloofd. En dus is er scherpe kritiek op het feit dat de beloftes niet zijn nagekomen. Het verslag wijst er nadrukkelijk op dat de procedure waarmee schuldkwijtscheldingen worden gebruikt om op een slimme manier de eigen verplichtingen na te komen, verwerpelijk is. Deze schulden zijn terecht vaak verminderd, of zelfs in hun geheel afgeschreven in de donorlanden, waardoor het in feite de rijke donorlanden zijn die hulpgelden ontvangen. We mogen niet die reputatie krijgen en het hele Parlement zou eendrachtig dit soort trucjes moeten verwerpen.
We moeten aandringen op kritiek en zelfkritiek. Onze geloofwaardigheid is beschadigd, want beloftes moet men nakomen. De millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling en de doelstellingen die er vorige week bij zijn gekomen tijdens de pompeuze G8-gesprekken over de problemen in Afrika zijn belangrijk en het zegt wel iets over hoe serieus de Raad met de gedane beloftes omgaat dat zij vandaag niet eens bij ons hier aanwezig zijn. De Raad neemt zichzelf niet eens serieus, laat staan dat wij de Raad serieus zouden moeten nemen.
De aandacht moet in de tussentijd niet alleen maar gericht zijn op hoe de lidstaten onder de eisen uit kunnen komen of er het gemakkelijkst vanaf komen. Het gaat er nu om in eensgezindheid te bepalen hoe we onze doelstelling van de helft minder armoede tot 2015 kunnen halen. We moeten ook goed in de gaten houden of we feitelijk doen wat we beloven, als we onze geloofwaardigheid willen behouden tegenover de ontwikkelingslanden. We moeten proberen manieren te vinden waarop we het vervolgtraject in de gaten kunnen houden. Voortaan mag niemand er gemakkelijk vanaf komen en ongemerkt de eigen verplichtingen negeren.
Vittorio Agnoletto
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de G8 heeft ernstig gefaald in de strijd tegen armoede en de opwarming van de aarde. De vermoeide rituelen van een top die, hoe legitiem ook, inmiddels antihistorisch is geworden - gezien de weerstand tegen de toetreding van nieuwe, snel opkomende landen, zoals Brazilië, Zuid-Afrika, China en India - weerspiegelen zich in de incoherentie van de eindverklaringen.
In 2005 hebben de rijke landen in Schotland plechtig beloofd om de overheidssteun voor ontwikkeling tot 2010 met vijftig miljard dollar per jaar op te trekken. De helft daarvan zou ter beschikking worden gesteld van Afrika, om zo de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, die de Verenigde Naties voor 2015 heeft vastgesteld, te kunnen halen.
Twee jaar zijn verstreken en de effectief beschikbare kredieten bedragen slechts 10 procent van wat er was toegezegd, zoals is aangetoond door het Africa Progress Panel dat wordt voorgezeten door Kofi Annan. In Rostock hebben de G8-landen, alsof er niets aan de hand was, een nieuwe toezegging gedaan en beloofd 60 miljard dollar te zullen verstrekken voor de strijd tegen aids, zij het dan in erg vage en opzettelijk misleidende termen. Er is geen termijn vastgesteld en de helft van het bedrag is in feite afkomstig van de toezeggingen die reeds door de Amerikaanse overheid zijn gedaan tot 2013. De stijging van drie miljard per jaar bovenop de toezeggingen die reeds door de andere regeringen, waaronder de Europese, zijn gedaan, is zelfs niet voldoende om het hoofd te kunnen bieden aan de humanitaire noodsituatie ten gevolge van aids en aan andere pandemieën.
Wat de opwarming van de aarde betreft, werd het feit dat geen beslissing werd genomen, als een succes bestempeld. Het resultaat van drie dagen vergaderen - waarvan de kosten 120 miljoen euro bedroegen - was het besluit om een eventuele overeenkomst over de beperking van de hoeveelheid kooldioxide in de lucht door te schuiven naar de VN. Geen enkele belofte kan gestand worden gedaan als men weigert de belangrijkste economische en sociale modellen ter discussie te stellen.
Hélène Goudin
(SV) Mijnheer de Voorzitter, het is verheugend dat de juridische dienst van het Europees Parlement heeft vastgesteld dat het verkeerd is om in dit verslag de niet-geratificeerde Europese Grondwet als referentie te gebruiken.
De Zweedse partij Junilistan, die ik vertegenwoordig, heeft er consequent op gewezen dat het verwerpelijk is om naar de Europese Grondwet te verwijzen, aangezien de bevolking van twee lidstaten van de EU die Grondwet helder en duidelijk heeft afgewezen in een volksreferendum. Wil de Grondwet kunnen worden gebruikt als rechtsgrondslag of referentie, moet hij unaniem worden geratificeerd. Ik doe een dringend beroep op dit Parlement om dit beginsel voortaan te respecteren.
De rijke landen van de wereld hebben de morele plicht om een deel van hun welvaart over de ontwikkelingslanden te verdelen. Ik ben het dan ook van harte eens met de belangrijke doelen die in het kader van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling worden nagestreefd. Junilistan vindt echter dat de vraagstukken in verband met hulpverlening uitsluitend moeten worden behandeld door de afzonderlijke lidstaten, in samenwerking met organisaties die een brede internationale legitimiteit en een lange ervaring hebben.
De rol van de EU in dit verband moet vooral gelegen zijn in de geleidelijke afschaffing van de destructieve visserijovereenkomsten die de Unie met arme ontwikkelingslanden sluit, en in een drastische hervorming van het protectionistische handels- en landbouwbeleid. Dat beleid maakt het voor landbouwers in arme ontwikkelingslanden moeilijk om hun producten op de Europese markt af te zetten.
Anna Ibrisagic
(SV) Mijnheer de Voorzitter, we praten hier veel over de bedragen die wij nu betalen voor hulp en over de bedragen die we in de toekomst zouden moeten betalen. We beweren altijd dat de bedragen voor hulp onvoldoende zijn, en dat de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling niet zullen worden gehaald. Die doelstellingen zullen niet worden gehaald als de ontwikkelingslanden geen hulp krijgen waarmee ze hun economie kunnen ontwikkelen en zichzelf kunnen helpen.
Degenen hier in het Parlement die mij kennen, weten dat ik Zweden vertegenwoordig, maar dat ik bijna veertien jaar geleden als Bosnische vluchteling naar Zweden ben gekomen. Daardoor weet ik dat als je je in een zwakke positie bevindt, je graag hulp wilt hebben waarmee je binnen korte tijd jezelf kunt helpen en zo snel mogelijk zelfstandig en onafhankelijk kunt worden, opdat je geen hulp meer nodig hebt. Wat je absoluut niet wilt, zijn mensen die medelijden met je hebben, en hulp waarvan je ook in de toekomst afhankelijk bent. Dit is ook de achtergrond van mijn kritiek op het verslag. Ik vraag om nog meer nadruk op handel en op de positieve betekenis daarvan voor ontwikkeling.
Een ander punt dat in het verslag onvoldoende uit de verf komt, is de liberalisering. De opvatting dat de hulp moet worden opgetrokken zonder dat men van de ontwikkelingslanden mag eisen dat ze bijvoorbeeld hun schulden verminderen, houdt in dat men hulp geeft zonder eisen te stellen op het gebied van liberalisering of schuldsanering. Zonder liberalisering worden de schulden echter nog groter, en dan belanden we in de situatie die ik in het begin van mijn betoog beschreef en waarin hulp leidt tot hulpafhankelijkheid. Dat mag nooit gebeuren.
De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Ibrisagic. Bij het horen van uw naam zou niemand denken dat u zo uitstekend Zweeds spreekt. Dat is een geweldig voorbeeld.
Anne Van Lancker
Voorzitter, ik zou Glenys Kinnock van harte willen feliciteren voor een kritisch, maar, volgens mij, bijzonder pertinent verslag. Ik zou de commissaris willen danken voor zijn bedenkingen naar aanleiding van de G8-Top van Heiligendamm. Ik kan u trouwens zeggen, commissaris, dat ik uw scepsis over het resultaat grotendeels deel.
In 2005 was iedereen het erover eens dat de millenniumdoelen gehaald konden worden als er voldoende inzet en middelen waren. Amper twee jaar later is dat idee blijkbaar fel bekoeld en komen de regeringsleiders van de G8 niet verder dan het herhalen van de beloften van 2005. Er is, zoals collega's al eerder zeiden, geen broodnodig tijdschema opgesteld om de beloften in te lossen. Er bestaat geen concreet financieringsplan, zodat landen verantwoordelijk gesteld kunnen worden voor hun engagementen en hun eventuele tekortkomingen en nú al is duidelijk dat de G8-landen er niet in slagen om de voorziene versnellingen te halen die nodig zijn voor het verdubbelen van de hulp tegen 2010.
Alleen al in de strijd tegen hiv/aids is er een reusachtig geldgebrek. In 2007 is het tekort niet minder dan 9 miljard. De beloften die gemaakt zijn op de Top in Gleneagles om tegen 2010 universele toegang tot hiv-preventie, -behandeling en -zorg te verzekeren, zijn nog lang niet gerealiseerd. Slechts één op de zes aidspatiënten krijgt medicatie. Om de twaalf seconden sterft iemand aan aids en 70% van de nieuwe hiv-infecties zijn in Subsahara-Afrika. Dit is gewoon onaanvaardbaar. 50 miljard dollar, mijnheer de commissaris, voor hiv, aids, tbc en malaria is gewoon onvoldoende om de G8 tijdig een belofte te doen nakomen op het vlak van volksgezondheid.
Nog één punt. De MDG's halen is niet enkel een kwestie van geld, maar ook van rechten. Zonder toegang bijvoorbeeld tot seksuele en reproductieve gezondheid voor iedereen kan armoede onmogelijk bestreden worden. Ik hoop, mijnheer de commissaris, dat Europa hier zijn voortrekkersrol blijft spelen.
Ignasi Guardans Cambó
Mijnheer de Voorzitter, in het jaar 2005 hebben de leiders van de G8 in Gleneagles een boodschap van hoop uitgezonden met hun belofte om 42 miljard euro steun voor de gezondheidszorg in Afrika te geven. Dat geld was voornamelijk bedoeld voor de bestrijding van aids, malaria en tuberculose.
In 2007 hebben we een nieuwe belofte van 44 miljard euro. Is dit echt een nieuwe belofte? We weten het niet. Of is het alleen maar een nieuwe manier om het niet nakomen van de vorige belofte te maskeren, zoals alle grote NGO's zeggen die dit soort berekeningen van dichtbij volgen? Er is geen enkel tijdschema, en het is niet duidelijk hoe deze nieuwe belofte zich verhoudt met andere, eerder gedane beloften.
We moeten hier tegen de burgers zeggen dat onze regeringen niet doen wat ze zeggen. Dezelfde leiders die thuis zien hoe mensen ontzet Afrika ontvluchten en vervolgens bereid zijn om in de Middellandse Zee hun leven te riskeren, en die zich geschokt tonen bij het zien van die dramatische beelden, komen vervolgens hun beloften niet na wanneer ze die moeten omzetten in politieke besluiten.
Er moet een politieke wil bestaan om meer hulp te geven - ja, en die hulp moet vooral bedoeld zijn voor gezondheidszorg en onderwijs. Maar die politieke wil moet ook worden meegenomen naar de onderhandelingstafel. De G8 heeft in zijn communiqué een succesvolle afloop van de Doha-ronde van vitaal belang genoemd voor economische groei op het Afrikaanse continent - van vitaal belang, zegt de G8.
Maar als het over Afrika gaat, zou het hypocriet zijn als ons gepraat over humanitaire hulp niet ook tot uiting kwam in ons gedrag aan de onderhandelingstafel van de Doha-ronde, en dan heb ik het niet alleen over de Europese Unie, maar over de hele eerste wereld, over de eerste wereld die bijeen is gekomen tijdens de Top van de G8.
We kunnen handelsvrijheid, de realiteit van de commerciële uitwisselingen, de realiteit van wat Doha voor die landen kan betekenen, niet loskoppelen van ons gepraat over humanitaire hulp. Onze beloften moeten aan de onderhandelingstafel worden vertaald in meer dan wat er aan geld wordt beloofd.
En tot slot moet de hulp rationeel zijn. We moeten de hulp van de G8 aan het ICA (Infrastuctures Consortium for Afrika) verwelkomen. Dat is een concrete maatregel die ik hier speciaal wil noemen.
Eoin Ryan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer mevrouw Kinnock met haar voortreffelijke verslag. Het valt niet mee om dit vraagstuk te vatten in een betoog van één minuut, maar ik zal een poging wagen. Naar mijn mening is het probleem niet alleen het geld, of het gebrek aan geld, dat de EU en de westerse wereld beschikbaar stellen voor Afrika, maar ook het beheer en de coördinatie van deze hulp. Wij kennen de obstakels als gevolg van zwak bestuur in Afrikaanse landen. Hulp werkt in veel gevallen, maar als hulpverlening niet gepaard gaat met goed bestuur helpen we armoede nooit de wereld uit.
Wellicht is het idee de overweging waard dat lidstaten of groepen lidstaten een coördinerende rol op zich nemen bij het beheer van de hulp in de verschillende Afrikaanse landen. Dat zou een fundamentele stap voorwaarts zijn naar een situatie waarin donorlanden verantwoordelijk worden gemaakt voor de hulpgelden die ze besteden. Tevens zou het een voorbeeld zijn van goede praktijken bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling.
Ik zeg dit op basis van mijn ervaring als minister in de Ierse regering in de omgang met arme gemeenschappen in Dublin en andere Europese steden, waarbij één overheidsbureau belast was met de coördinatie van alle steun aan deze gemeenschappen. Dat was zeer succesvol. Ik denk dat voor Afrika hetzelfde kan worden gedaan op Europees of mondiaal niveau.
Ik heb niet genoeg tijd om hier verder over uit te wijden, dus ga ik over op de andere belangrijke kwestie: handel. Zonder handel kan Afrika de armoede niet overwinnen. Dat vraagstuk moeten we aanpakken. Hoe dan ook, ik denk dat ons beleid voor de verlening en besteding van hulp aan Afrika beter moet worden gecoördineerd. Met een goede coördinatie zouden we verbeteringen kunnen doorvoeren op dit vlak. We weten allemaal dat dit geen sinecure is; gemakkelijke oplossingen bestaan niet, maar we moeten verandering brengen in de manier waarop wij hulp verlenen aan de armste mensen in Afrika.
Kathalijne Maria Buitenweg
Voorzitter, het is goed dat hier vandaag ook over de vooruitgang in sommige regio's is gesproken, maar zoals door eerdere sprekers, o.a. door de heer Van den Berg is gezegd, is de situatie in zwart Afrika nog dramatisch. Er is een geografisch onderscheid te maken. Maar er is ook een onderscheid te maken op basis van sekse. President Bush is er inmiddels van overtuigd dat er ook meer moet worden gedaan aan aidsbestrijding. Aids treft vrouwen én mannen. Ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat dat een belangrijke voorwaarde is om geld op tafel te krijgen.
Alléén vrouwen sterven aan moedersterfte. Dat is zo per definitie. Bij seksuele en reproductieve rechten is geen verbetering te bespeuren. Het lijkt erop dat voor velen een vrouwenleven minder telt. In Subsahara sterven 1 op 16 vrouwen als gevolg van zwangerschap, bijvoorbeeld door kraamsterfte of door onveilige abortus. Sri Lanka laat zien dat investeringen ook echt vrouwenlevens redden. Mijnheer Szymánski, daar is echt wat meer voor nodig dan alleen water en medicijnen. Vrouwen moeten zelf kunnen beslissen of ze zwanger willen worden. Moeilijke keuzes, zoals over abortus, moeten individueel worden genomen en niet zo gemakkelijk en generiek als hier vanuit onze luie banken.
Commissaris, u heeft gelijk dat de EU een belangrijk geldschieter is en hier overigens ook een belangrijke rol in vervult. Maar ook EU-landen zijn hun beloften van Caïro nog niet nagekomen. Welke dynamiek gaat u daarvoor nu in gang zetten?
Luisa Morgantini
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik bedank de rapporteur, mevrouw Kinnock voor haar verslag dat, als het op tijd was aangenomen, een duidelijk signaal had kunnen afgeven aan de bij de G8 aanwezige staatshoofden en aan heel de internationale gemeenschap over de noodzaak om gerichte actie te ondernemen en een ommekeer te bewerkstelligen.
Zo luidt ook het verzoek van de miljoenen mensen die nog altijd sterven door honger, dorst en ziekten of door oorlog. Het zou al heel wat - maar niet voldoende - zijn, indien de G8-landen en de internationale gemeenschap de aangegane verplichtingen trouw bleven. Als er echter geen actie wordt ondernomen met betrekking tot de structurele oorzaken van armoede en onderontwikkeling, zullen er mensen blijven sterven.
Commissaris Michel heeft gelijk als hij zegt dat er behoefte is aan onderling afgestemde en coherente strategieën op meerdere fronten. Ik noem de kwantiteit en de kwaliteit van de overheidssteun voor ontwikkeling, de schuldkwijtschelding, de herziening van de regels voor de internationale handel en ongetwijfeld ook het nemen van verantwoordelijkheid, transparantie en goed bestuur door de ontwikkelingslanden.
Ik wil graag enkele punten benadrukken. Met betrekking tot de kwaliteit van de hulp is het met name belangrijk dat een eind wordt gemaakt aan de zeer schadelijke praktijk waarin hulp is gerelateerd aan economische en geopolitieke belangen, evenals aan de incoherentie tussen het ontwikkelings-, handels- en landbouwbeleid van de Europese Unie. Verder is het ook noodzakelijk om de economische partnerschapsovereenkomsten opnieuw onder de loep te nemen en daarvoor alternatieven te vinden die stroken met het streven naar de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, en die de impasse van de onderhandelingen van de Doha-ronde kunnen helpen overbruggen.
De drie millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling op gezondheidsgebied zullen nooit worden behaald als er geen wereldwijde toegang is tot behandelingen en geneesmiddelen. De internationale wetgeving met betrekking tot intellectuele eigendomsrechten leidt te vaak tot schending van het prioritaire recht op gezondheid en leven van miljoenen mensen, ten gunste van de winsten van de farmaceutische multinationals. De teleurstellende afspraken die tijdens de G8 zijn gemaakt, laten ook zien hoe tegenstrijdig de houding van de grote mogendheden ter wereld is, die vijf procent van het bedrag dat ze uitgeven aan moord- en vernietigingswapens, aan ontwikkeling besteden.
Manolis Mavrommatis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil op mijn beurt de rapporteur, mevrouw Kinnock, van harte gelukwensen met het initiatief dat zij heeft genomen tot de opstelling van een verslag over zo'n belangrijk vraagstuk.
Het is voor het Europees Parlement interessant om halverwege de voor de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen vastgestelde tijd te zien hoever wij verwijderd zijn van deze doelstellingen, en om bijgevolg in staat te zijn bepaalde middelen voor het bereiken daarvan te herzien.
Het is betreurenswaardig dat zoveel landen in het armste gebied van de wereld, ten zuiden van de Sahara, ver verwijderd zijn van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Het is duidelijk dat deze nooit zullen worden bereikt als de armste ontwikkelingslanden niet meer en betere hulp krijgen, als aanvulling op de door hen zelf vlot getrokken middelen.
De Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie, de G8 en de Europese Unie moeten gevolg geven aan de huidige ramingen waaruit blijkt dat jaarlijks ongeveer 3,7 miljard euro meer hulp moet worden verleend aan Afrika.
Bovendien moet de Europese Unie als grootste donor van humanitaire hulp aandringen op kwijtschelding van de schulden van de ontwikkelingslanden.
Ik moet u evenwel bekennen dat wat mij het meeste zorgen baart het onvermogen is om het doel inzake onderwijs te bereiken. 121 miljoen kinderen, onder wie 65 miljoen meisjes, mijnheer de Voorzitter en mijnheer de commissaris, zijn nooit naar school gegaan. Afgezien van doelstelling 2 inzake verplicht en gratis basisonderwijs voor iedereen, bevond zich in 1990 onder de conclusies van de VN-Wereldtop voor kinderen ook het doel om tot 2000 alle kinderen van de wereld toegang te geven tot onderwijs en aan tenminste 80 procent van deze kinderen de mogelijkheid te bieden om het basisonderwijs te voltooien. Helaas zijn wij heel ver verwijderd van dit doel. De ontwikkelingslanden moeten beseffen dat als zij niet investeren in de kwaliteit van hun menselijk potentieel, zij voor eeuwig veroordeeld zullen zijn tot de situatie waarin zij zich nu met betrekking tot hun ontwikkeling bevinden.
Linda McAvan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil in verband met de G8-top twee punten aansnijden. Het eerste punt gaat over klimaatverandering. Het goede nieuws is dat de Verenigde Staten willen blijven participeren in het VN-proces. Het slechte nieuws is echter dat er geen bindende doelstellingen zijn overeengekomen, en nog slechter nieuws, in zekere zin, is dat we geen vooruitgang hebben geboekt bij de opneming van opkomende economieën, zoals die van India, Brazilië en China, in het proces.
Commissaris, er is flink wat werk aan de winkel in de aanloop naar Bali. Ik weet dat u voor klimaatverandering niet ten principale bevoegd bent, maar als commissaris voor ontwikkeling kunt u wel een belangrijke rol vervullen als het erom gaat de vaart erin te houden wat klimaatverandering betreft. U weet immers dat de armen in de ontwikkelingslanden nu al een prijs betalen voor de klimaatverandering. Ik hoop dan ook dat u dit onderwerp bovenaan uw agenda zult zetten.
Als we kijken naar het andere belangrijke punt in verband met de G8, buitenlandse hulp, zien we dat de armen het gelag betalen terwijl de rijken zich beperken tot mooie woorden. Uit de cijfers blijkt dat de G8 bij de hulp aan ontwikkelingslanden lang niet op het goede spoor zit, en sommige EU-landen onder hen hebben wat dat betreft de slechtste staat van dienst.
Commissaris, mijn theorie is dat we elkaar hier over twee of drie jaar terug zullen zien om wederom een klaagzang te houden over het gebrek aan vorderingen op het gebied van de buitenlandse hulp. Op een EU-top is de toezegging gedaan om de hulp te verdubbelen. Houdt u daar een scorebord van bij, of moeten we erop vertrouwen dat NGO's de scores meedelen? In feite zouden we moeten kijken naar scoreborden voor klimaatverandering en hulpverlening, omdat wat de heer Mitchell eerder zei over de geloofwaardigheid van de EU juist is. De burgers zullen ons beoordelen op de prestaties die we leveren op de terreinen die hun het meest aan het hart gaan: de bestrijding van klimaatverandering en armoede. De grondwetskwestie is belangrijk voor ons, maar niet voor het publiek. We zullen daarom in de ogen van de buitenwereld pas geloofwaardig overkomen als we op die terreinen prestaties leveren.
Feleknas Uca
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, allereerst zou ik mevrouw Kinnock willen bedanken voor haar verslag. Ik heb niet veel tijd, en daarom zou ik slechts op één punt in willen gaan, dat in het verslag helaas nauwelijks aan de orde komt. Menswaardig werk is volgens mij van enorm belang in de strijd tegen armoede, en zou volgens mij een grote rol moeten spelen bij het bereiken van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Hoe ver zijn we in dat verband al gekomen?
Wanneer we een tussentijdse balans opmaken, is het resultaat volgens mij rampzalig. De meeste millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling zijn op geen stukken na gehaald, en volgens realistische schattingen zullen we die ook in 2015 niet halen. Dat is een bewijs van armoede voor de donorlanden. De krantenkoppen over de vermeende successen van de G8-Top kunnen daaraan ook niets veranderen.
Nirj Deva
(EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals gewoonlijk heeft mevrouw Kinnock weer een goed verslag afgeleverd, maar het afleveren van een goed verslag, zoals wij allen doen in het Parlement, is niet genoeg.
Dat mevrouw Kinnock in paragraaf 40 en met name in paragraaf 41 van haar verslag melding maakt van het actieplan van Maputo vervult mij met grote zorg. Het actieplan van Maputo voorziet, voor zover ik weet, in de bevordering van abortus en gaat veel verder dan de verklaring van Cairo. In de VN-verklaring over de rechten van het kind staat dat het kind op grond van zijn lichamelijke en geestelijke onrijpheid bijzondere bescherming en zorg nodig heeft, met inbegrip van geëigende wettelijke bescherming, zowel voor als na de geboorte.
Volgens de VN sterven er ieder jaar ongeveer 8,5 miljoen mensen wereldwijd aan honger. Daartegenover worden volgens de Wereldgezondheidsorganisatie jaarlijks 46 miljoen kinderen geaborteerd. Dat cijfer is ongeveer gelijk aan de bevolking van Spanje. De kans om door abortus om het leven te komen vanaf het moment van bevruchting is dus vijf maal groter dan de kans om door honger te overlijden. Zet de 46 miljoen abortussen eens tegenover het totale aantal van 56 miljoen mensen dat jaarlijks in de wereld sterft.
Tegenover de 46 miljoen abortussen staat ook een aantal van 70 000 vrouwen die de droevige keuze maken illegaal abortus te laten plegen en dan als gevolg van de abortus overlijden. De verhouding is dus dat er tegenover elke zwangere vrouw die tijdens een illegale abortus overlijdt, 650 levensvatbare kinderen staan die worden gedood in de baarmoeder, die, zoals de natuur het heeft bedoeld, de veiligste plek voor een baby zou moeten zijn om op te groeien.
Ik doe een klemmende oproep aan mijn collega's om tegen de paragrafen 40 en 41 te stemmen, die niets te maken hebben met kraamvrouwensterfte, dat het onderwerp zou moeten zijn van millenniumdoelstelling 5. Noch hebben deze paragrafen iets te maken met seksuele of reproductieve rechten, omdat abortus geen verband houdt met seksualiteit: abortus is ongezond, heeft duidelijk niets te maken met reproductie - integendeel zelfs - en is in mijn ogen zeker geen recht.
Åsa Westlund
(SV) Mijnheer de Voorzitter, ik ben flink gegrepen door wat de vorige spreker zei. Daarom kost het mij enige moeite om te spreken, maar ik zal mij proberen te houden aan wat ik van plan was te zeggen.
Toen ik op school zat, leerde ik dat de mensen in Afrika honger leden doordat ze de bomen bij hun woonplaats hadden omgehakt, zodat daar niets meer kon groeien. In zekere zin was die situatie dus min of meer hun eigen schuld. Tegenwoordig zijn er steeds meer aanwijzingen dat wij in de rijke wereld, met onze levensstijl en grote uitstoot van kooldioxide en andere gassen die het klimaat beïnvloeden, de eigenlijke oorzaak zijn van de klimaatverandering in Afrika ten zuiden van de Sahara, die ertoe heeft geleid dat de mensen daar onvoldoende mogelijkheden hebben om zich van voedsel en water te voorzien. Dat stelt de armoede in de wereld onmiskenbaar in een heel ander licht. Onze verantwoordelijkheid om de armoede uit te roeien wordt nog groter als wij die zelf hebben veroorzaakt.
Mevrouw Kinnock heeft in haar verslag een speciaal deel gewijd aan de klimaatveranderingen. Daarin wordt met nadruk gewezen op onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat onze kooldioxide-uitstoot niet de armste mensen op aarde treft. Om dat doel te bereiken moeten we niet alleen onze uitstoot drastisch verminderen, maar ook de ontwikkelingslanden steunen, zodat ze de enorme omschakeling aankunnen waarmee de wereld wordt geconfronteerd.
Het gaat om velerlei dingen. We moeten bijvoorbeeld de verhoogde waterstanden aanpakken, en ervoor zorgen dat ontwikkelingslanden die duurzame energie kunnen produceren, dat ook inderdaad doen, zodat ze de kans krijgen om zichzelf uit de armoede te bevrijden.
Wil de wereld de millenniumdoelstellingen bereiken, dan moeten we hier een hogere prioriteit aan geven en er meer in investeren. We moeten er ook voor zorgen dat religieuze voorstellingen geen belemmering vormen voor de vrije wil van de mens en voor diens mogelijkheid om zich te beschermen tegen levensbedreigende ziektes en ongewenste zwangerschappen, als we serieus de sterfte aan bijvoorbeeld hiv, aids en onveilige zwangerschappen willen verminderen. Reproductieve rechten, voorlichting over legale abortus en toegang tot voorbehoedsmiddelen zijn en blijven noodzakelijke elementen in onze inspanningen om de millenniumdoelstellingen te bereiken. De rest is niets anders dan vooroordelen. Het verbaast mij dat ik die in dit Parlement te horen krijg. We zouden wijzer moeten zijn.
Tokia Saïfi
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het debat van vandaag dwingt ons om kritisch te kijken naar de weg die wij nog moeten afleggen om tot 2015 de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken. Ik wil er in dit Parlement op wijzen dat deze doelstellingen belangrijk zijn in het kader van de ontwikkelingssamenwerking en dat zij een stimulans moeten zijn voor efficiënte en coherente hulp. Nu die deadline nadert, dwingen de magere resultaten, met name in subsaharaans Afrika, ons strengere eisen te stellen en er een schepje bovenop te doen om onze beloften waar te maken. Met het oog hierop moet de Europese Unie haar politieke rol volledig vervullen om de ontwikkelingsgelden en de efficiëntie van haar acties op het Afrikaanse continent te verhogen.
2015 komt met rasse schreden naderbij. Het geeft derhalve geen pas nu gas terug te nemen of de pijp aan Maarten te geven. Als 's werelds grootste verstrekker van officiële ontwikkelingshulp beschikt de Europese Unie over de noodzakelijke middelen om de landen in het Zuiden te helpen stabiliteit te bereiken en te profiteren van de economische, sociale en menselijke ontwikkeling. Omdat wij die middelen hebben, moeten we nu nadenken over efficiënte instrumenten, zodat de verstrekte hulp concrete en duurzame resultaten oplevert.
Daarom moeten wij alle betrokkenen mobiliseren. Het gaat niet om liefdadigheid voor deze landen, maar om ontwikkelingshulp. We hebben vele beloften gedaan ten aanzien van de verwezenlijking van deze fundamentele doelstellingen. Ik noem bijvoorbeeld de verplichting die is aangegaan tijdens de zeer teleurstellende top van de G8, toen werd besloten 44 miljard euro aan hulp toe te wijzen voor de bestrijding van pandemieën in Afrika en toen de verplichting uit 2005 werd herbevestigd.
Laten we hopen en bidden dat deze beloften geen dode letter blijven. Daarom moeten we deze initiatieven nu omzetten in concrete en meetbare acties. De tijd dringt. Laten we onze inspanningen opvoeren in een partnerschappelijke geest, zodat wij de deadline van 2015 niet missen.
Mairead McGuinness
(EN) Mijnheer de Voorzitter, een minuut is heel kort om zo'n veelomvattend onderwerp te behandelen. De sfeer waarin dit debat deels verloopt, maakt me een beetje verdrietig en ik vraag me af of de Afrikaanse vrouwen, als wij hen zouden vragen wat ze willen, zouden komen met een aantal van de vandaag gehoorde antwoorden. De vrouwen die ik sprak in Malawi zeiden stellig dat er behoefte was aan onderwijs, voedsel, banen en hoop, en ik dacht dat de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling daarin zouden voorzien. Het is echter duidelijk dat we niet op tijd zullen zijn.
In de dertig seconden die ik nog over heb, wil ik het hebben over het handelsaspect van dit alles. Zo zijn met name de paragrafen 83 en 89 interessant. Er wordt gesteld dat de WTO-onderhandelingen mogelijk een oplossing bieden voor een aantal problemen van Afrika, ofschoon in paragraaf 89 toch duidelijk wordt vermeld dat de MOL nauwelijks zullen profiteren van de extensieve handelsliberalisering. Ik denk dat de Afrikanen de handelsbelemmeringen binnen hun eigen werelddeel moeten wegnemen. Ze moeten daar heel zorgvuldig naar kijken, en wij, in Europa, moeten hen helpen om de handel met de rest van de wereld te ontwikkelen. We zouden echter willen dat we meer konden doen, en ik hoop dat dit debat hiertoe zal bijdragen.
Louis Michel
lid van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk is het altijd frustrerend om in heel weinig tijd te moeten reageren op een stortvloed van opmerkingen die merendeels zeer juist waren. Ik ben het namelijk voor een heel groot deel eens met de opmerkingen, beoordelingen en ideeën die ik heb gehoord.
Om te beginnen de G8: ja, ik kan bevestigen dat het ook mij buitengewoon teleurstelt dat de G8 steeds meer verwordt tot voornamelijk een bezweringsexercitie, en wat ik betreur is het volgende: hoe meer het een bezweringsexercitie wordt, hoe minder geloofwaardig het is, en op een zeker moment zal de vraag rijzen of het echt nog wel zinnig is.
Ik hoorde iemand - volgens mij vanaf de banken te linker zijde - vraagtekens plaatsen bij de representativiteit of de representatieve legitimiteit van de G8. Ik denk dat die vraag gesteld moet worden. Het is zonneklaar dat grote delen van de geopolitieke en demografische realiteit geen enkele vertegenwoordiging hebben in de G8, en dat is tamelijk betreurenswaardig. De G8 wordt steeds meer een beauty contest, en natuurlijk is het buitengewoon treurig om te zien dat het hele concept in diskrediet raakt vanwege het feit dat de jaar op jaar herhaalde beloften niet nagekomen worden. Nu is er bij een dergelijke bijeenkomst altijd wel een aantal positieve punten aan te wijzen, maar dat is niet voldoende om ons ervan te overtuigen dat ze bijster nuttig en oprecht is.
Ik kan helaas niet systematisch op alles wat gezegd is reageren en moet mij beperken tot de meest treffende opmerkingen die zijn gemaakt. Allereerst wat betreft hiv/aids: de twee voornaamste kanalen voor financiële hulpverlening door de Europese Unie aan de bestrijding van hiv-aids zijn: de steun aan de landen om de gezondheidszorgsector te versterken, met name in Afrika, en de toekenning van middelen via de thematische begrotingslijnen. Neemt u van mij aan dat wij alle middelen die tot onze beschikking staan, inzetten om hiv/aids te bestrijden. De lopende gezondheidsprogramma's in 21 Afrikaanse landen vertegenwoordigen een bedrag van 396 miljoen euro, en er is voor de komende maanden nog 62 miljoen extra voorzien. Ik wil u niet verhelen dat het aan de thematische begrotingslijnen en de hulp aan de ACS vanuit het achtste en het negende EOF te danken is dat de Gemeenschap bijdraagt aan het Wereldfonds voor de bestrijding van hiv/aids, tuberculose en malaria, waarvan wij de post van vice-voorzitter van de raad van bestuur hebben bekleed. Sinds de oprichting van dit fonds in 2002, heeft de Europese Gemeenschap in totaal 522,5 miljoen euro uitgekeerd over de periode 2002-2006. Met de bijdragen van de lidstaten hierbij opgeteld is de Europese Unie de belangrijkste financier van het Wereldfonds voor de bestrijding van hiv/aids, tuberculose en malaria.
Dan kort iets over de klimaatverandering, bij wijze van antwoord aan een afgevaardigde. Uw zorg over de bedreiging van de klimaatverandering voor de ontwikkelingslanden en voor hun inspanningen om de millenniumdoelstellingen te halen, deel ik volkomen. Mijns inziens moeten de kwesties betreffende klimaatverandering in de ontwikkelingssamenwerking worden geïntegreerd. Al in 2003 hebben we een EU-actieplan inzake klimaatverandering en ontwikkeling goedgekeurd, dat wij samen met de lidstaten ten uitvoer leggen. Op dit moment wordt gekeken naar de stand van zaken bij de tenuitvoerlegging van dit actieplan, en daaruit is tot nu toe gebleken dat het weliswaar een goede basis voor het gemeenschappelijk optreden van de Europese Unie is geweest, maar dat de huidige manier waarop het ten uitvoer wordt gelegd, tekort schiet en niet strookt met het belang of de omvang van het probleem.
Daarom wil ik een strategie lanceren om onze samenwerking met de ontwikkelingslanden die het zwaarst door de klimaatverandering getroffen worden, uit te breiden. Waar het om gaat is dat we ons inspannen om een wereldwijde alliantie voor klimaatverandering tot stand te brengen, een alliantie die de dialoog en de samenwerking tussen de Europese Unie en de ontwikkelingslanden ten aanzien van de uitstootvermindering en de aanpassing aan de klimaatverandering zal versterken. Ik ga ervan uit dat ik binnenkort nadere bijzonderheden over dit voorstel met u kan delen: dit is iets concreets.
Bij de economische partnerschapsovereenkomsten (EPO's) zal ik niet te lang stilstaan, maar u moet weten dat ik tot degenen behoor die ervan overtuigd zijn dat echte ontwikkeling - in de zin van het creëren van rijkdommen waarmee sociale dienstverlening en alle belangrijke toegangskanalen tot overheidsdiensten kunnen worden gefinancierd - niet mogelijk is zonder toegang tot handel en zonder een economische dynamiek. De EPO's zoals die ons voor ogen staan, zoals wij ze zien en zoals wij ze ten uitvoer leggen, zijn dus louter overeenkomsten inzake ontwikkelingsbeleid. De prioriteit ligt niet bij de handel maar bij de ontwikkeling!
De mogelijke meningsverschillen die er ten aanzien van dit punt tussen sommige mensen en mijzelf bestaan, zijn bekend. Ik denk dat we die moeten accepteren. De beslissing om voor eind 2007 EPO's te sluiten, hebben de Europese Unie en de ACS gezamenlijk genomen. Het debat en de controverse waartoe deze beslissing aanleiding gaf, waren zeer nuttig, omdat deze met name hebben gezorgd voor de aanvaarding van langere overgangsperioden, voor de erkenning van het bijzondere karakter van bepaalde gevoelige producten en ook voor de aanvaarding van het beginsel van het financieren van regionale fondsen, om het gat op te vullen dat is ontstaan door het schrappen van de tarifaire belemmeringen. Wij zullen nog op dat vraagstuk terugkomen, maar het is zeker aan het debat te danken dat hier, in dit Parlement, werd aangezwengeld, met name door mevrouw Kinnock en anderen, dat de Commissie, de partners en de betrokkenen tot veel soepeler voorstellen zijn gekomen, waarin meer rekening wordt gehouden met de realiteit.
Ik ben ervan overtuigd dat schuldenverlichting bijdraagt aan de ontwikkelingsfinanciering. Er is niets buitengewoons aan dit voorstel. Het is eenvoudigweg gebaseerd op ons gemeenschappelijke referentiekader voor het ontwikkelingsbeleid, op de Europese consensus die het Europees Parlement en de Commissie krap anderhalf jaar geleden hebben goedgekeurd. De Europese consensus verwijst naar de definitie van de OESO op het gebied van overheidsontwikkelingshulp en omvat ook schuldenverlichting. Overigens heeft de Europese Unie zich toegelegd op het vinden van duurzame oplossingen voor ondraagbare schulden.
Maar, mevrouw Kinnock, u hebt natuurlijk gelijk: iedereen hoopt op meer schuldenverlichting, en ik ben de eerste om die hoop uit te spreken. En u hebt ook gelijk als u zegt dat het in de praktijk maar een one shot is, en dat als de landen hun beloften gestand willen doen, ze de komende jaren noodzakelijkerwijs zowel de werkelijke waarde als de absolute waarde van de bedragen die ze voor hun ontwikkelingshulpbeleid uittrekken, zullen moeten verhogen. Dat is ook de boodschap die de Commissie aan de lidstaten heeft afgegeven in haar mededeling van april jongstleden.
De afgelopen tijd wordt de vraag gesteld of de OESO-regels gewijzigd moeten worden. Dat lijkt me niet nodig. Bovendien denk ik dat het weer ter discussie stellen van deze regels het risico met zich zou meebrengen dat de discussie weer geopend wordt over de ontvankelijkheid van andere financiële bijdragen, die mijns inziens niets met het ontwikkelingsbeleid te maken hebben. Ik ben niet van plan hier meer over te zeggen, want ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen waar ik aan denk.
Over het belangrijke punt van de sociale en menselijke ontwikkeling wil ik graag zeggen - en ik zeg het met des te meer plezier daar de heer Deva, die over dit vraagstuk het woord heeft gevoerd, een man is die mijn achting geniet - dat ik uw gezichtspunt niet deel. De Commissie steunt beleid en maatregelen die mannen en vrouwen in staat stellen om vrije en geïnformeerde keuzen te maken met betrekking tot het aantal geboorten en de spreiding ervan, en die hun ook toegang geven tot hoogwaardige diensten op het gebied van gezinsplanning en seksuele gezondheid, en tot gekwalificeerd personeel tijdens bevallingen.
Ik ben bang dat ik uw standpunt niet kan delen. Ik vind het te radicaal en denk dat u niet voldoende rekening houdt met het begrip individuele vrijheid. We hebben hier te maken met een verschil van filosofie, dat we moeten accepteren. Mensen verschillen, mijnheer Deva, mensen zijn niet per se allemaal gelijk, en ik denk dat we het argument van autoriteit of dat van onderwerping achterwege moeten laten. Hoewel ik kan begrijpen dat u zegt dat de mensen abortus, of het idee van abortus niet kunnen accepteren, denk ik dat we een religieus a priori niet kunnen accepteren. Dat is in elk geval mijn standpunt.
Ik wil graag nog iets mededelen dat mij van belang lijkt en dat betrekking heeft op de doeltreffendheid van de hulp. Ik denk dat hulp - internationale hulp, Europese hulp, enzovoorts - veel doeltreffender wordt als we allemaal - ik ben er trouwens niet opuit om zwartepieten toe te spelen - wat minder met onze eigen vlag zwaaien. Ik denk dat als we ons werkelijk op ons doel richten, namelijk de armoede te verlichten en de allerarmsten op deze aarde te helpen, in plaats van te kijken naar wie wat doet en naar hoe eenieder zichtbaarheid tracht te geven aan hetgeen hij doet, dan denk ik dat we veel doeltreffender zullen zijn. Daarom werken we aan en maken we vorderingen met een gedragscode, die de lidstaten ertoe moet bewegen in te stemmen met een grotere coördinatie en een grotere convergentie, zodat de coherentie van de werkverdeling kan worden verbeterd. Daarmee zullen wij namelijk absoluut aan doeltreffendheid winnen.
Ik moet u evenwel heel eerlijk zeggen, want ik luister goed naar u - en nagenoeg iedereen deelt dat gezichtspunt, en als men luistert naar wat de regeringen, ministers en premiers zeggen, merkt men dat zij er een van de voortdurende leidmotieven van hun betogen van maken -, dat dat verre het geval is. We hebben gezamenlijke analysen uitgevoerd voor nationale strategiedocumenten; we hebben gemeenschappelijke programmeringen voorgesteld, maar op dit moment kan ik u zeggen dat ik voor de programmering van het tiende Europees Ontwikkelingsfonds het aantal lidstaten dat besloten heeft om aan de gemeenschappelijke programmeringen mee te doen, en dan nog niet eens aan alle programmeringen, op ongeveer tien schat. Er zijn maar heel weinig gevallen van gemeenschappelijke programmering. Maar dat is natuurlijk wel het doel. Het doel is niet de vraag wie wat doet, maar het doel is de vraag wie het het beste doet.
Ik heb al eerder de gelegenheid gehad te zeggen dat de Commissie er niet opuit is om alles naar zich toe te trekken. De Commissie is bereid om verantwoordelijkheden te delegeren en om medefinanciering te verlenen aan de verantwoordelijken, om het zo te zeggen, van de proeflanden voor bepaalde thema's of bepaalde projecten, indien zij een meerwaarde leveren ten opzichte van onszelf. Dat is waar wij naar moeten proberen te streven. Ik blijf optimistisch, want ik denk dat we gaandeweg het bewijs zullen leveren dat als we doeltreffend willen zijn, we meer coördinatie, convergentie en harmonisering nodig hebben. Daarin ligt namelijk de sleutel tot doeltreffendheid.
De Voorzitter
De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming over het verslag van Glenys Kinnock vindt morgen plaats.
