

De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0222/2005) van Wolfgang Kreissl-Dörfler, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (14203/2004 - C6-0200/2004 - 2000/0238(CNS)). 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, u weet allen hoe de vork in de steel zit: over de richtlijn inzake asielprocedures is in de Raad meer dan vier jaar lang onderhandeld, en het resultaat is bijgevolg een fragiel compromis tussen de lidstaten van de Unie.
Wij moeten eerlijk toegeven dat dit compromis geen hoge ambities koestert. Ik weet heel goed welke zorgen in het verslag tot uiting komen, en ten dele ben ik het ook met die zorgen eens. Daarom wil ik de rapporteur bedanken voor zijn werk. Wij zijn weliswaar op moeilijkheden gestuit, en de lat lag bij de richtlijn niet erg hoog, maar toch is dit een goede reden - een reden te meer zou ik zeggen, zonder paradoxaal te worden - om het verslag aan te nemen en ervoor te zorgen dat deze ingewikkelde procedure tot de inwerkingtreding van de richtlijn kan worden voortgezet.
Mijns inziens zijn er uitstekende methodologische redenen om dit verslag aan te nemen. Als namelijk de richtlijn van kracht wordt, zal elk daaropvolgend voorstel op dit gebied onderworpen moeten worden aan het systeem van besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid, in plaats van met eenparigheid van stemmen, en aan de procedure voor medebeslissing van Raad en Parlement. Dit betekent dat, als de eerste fase achter de rug is en deze richtlijn wordt vastgesteld, wij in de daaropvolgende fasen, die ik als substantieel zou willen betitelen, medebeslissing krijgen voor dit Parlement. Ik hoop dat wij dit resultaat zo spoedig mogelijk, zodra de richtlijn is aangenomen, kunnen bereiken.
Er zijn ook goede redenen met het oog op de toekomst. Als wij in de procedure overschakelen van eenparigheid op gekwalificeerde meerderheid, van een eenvoudig advies van het Parlement op medebeslissing, kunnen wij misschien dat bereiken wat voor mij, en ik denk voor vele anderen, het meest urgent is, namelijk een gemeenschappelijk Europees asielsysteem tegen 2010, een systeem met niet alleen procedures maar ook inhoud, een systeem dat het feitelijke verschil zal uitmaken tussen Europees en nationaal optreden.
Er zijn echter nog andere redenen, inhoudelijke redenen, die aanneming rechtvaardigen. De richtlijn is ongetwijfeld slechts een eerste stap, maar u zult zich allen vast nog wel herinneren dat tijdens de Raad van Tampere, een flink aantal jaren geleden, besloten werd van de Europese strategie op asielgebied een stapsgewijze strategie te maken. Dat wil zeggen dat de procedurele en inhoudelijke vraagstukken niet tegelijkertijd moesten worden aangepakt, maar successievelijk, stapsgewijze. Dit is inderdaad slechts een eerste stap, maar deze stap zal, dames en heren, veel verandering teweegbrengen.
Nu hebben wij alleen al voor de procedures - en ik meen hieraan te mogen herinneren - meer dan twintig verschillende systemen; ik zeg niet vijfentwintig, maar het scheelt niet veel. Er zijn meerdere zorgen tot uiting gebracht door dit Parlement en de Commissie - en ook ikzelf heb daaraan in het openbaar uiting gegeven - over de noodzaak om de behandeling van vluchtelingen en asielzoekers op uniforme leest te schoeien.
Met de richtlijn krijgen wij een gemeenschappelijke procedure, Europese minimumnormen, maar geven wij vooral het Hof van Justitie de bevoegdheid met betrekking tot de toepassing en de interpretatie, en u weet maar al te goed dat de interpretatie van het Hof van Justitie vaak zeer geavanceerd is. Ook geven wij dan de Commissie de mogelijkheid om de eerbiediging van de gemeenschappelijke regels af te dwingen. Deze mogelijkheden hebben wij nu niet, en daarom maakt de richtlijn voor mij wel degelijk een groot verschil uit.
Als wij hier vandaag zouden stoppen, als wij deze stapsgewijze aanpak zouden tegenhouden, zouden enkelen onder ons ongetwijfeld blijven aandringen op verbetering van de tekst. Maar dan moet ik eerlijk zijn: het zou moeilijk, uiterst moeilijk zijn om in de Raad, na vijf jaar onderhandelingen, opnieuw een substantiële discussie op gang te brengen. Als dus de Raad niets doet, kunnen wij wel van alles en nog wat vragen, en zullen de zorgen waarschijnlijk alleen maar toenemen, maar dan zou de Europese strategie, die nu nog uit procedures bestaat maar in de toekomst een substantiële strategie zal worden met asielwetgeving, niet in beweging komen.
Daarom moeten wij de voordelen van deze tekst, die niet perfect is, afwegen tegen de gevaren die zouden voortvloeien uit een Europees juridisch vacuüm. Dat laatste zou nog zorgwekkender zijn en daarom hoop ik van ganser harte dat het Parlement dit verslag zal aannemen en een gunstige mening zal uitbrengen. 
Wolfgang Kreissl-Dörfler (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris Frattini, dames en heren, in onze stemming van vandaag gaat het om niets minder dan één van de hoekstenen van de Europese Unie. De Europese Unie is ontstaan uit de puinhopen van de Tweede Wereldoorlog, en haar succes komt voort uit de lessen die we van de wereldoorlogen, het nationaal-socialisme en de dictaturen van de vorige eeuw – zeker ook in Oost-Europa – hebben geleerd. Destijds moesten veel Europeanen hun geboorteland verlaten en hun toevlucht zoeken in andere landen om hun leven te redden. Vandaag de dag komen mensen op de vlucht voor nood en vervolging naar Europa. Niemand verlaat zomaar zijn vaderland. De vlucht is dikwijls levensgevaarlijk, en de droom is een leven in veiligheid. Deze droom eindigt echter vaak in opvangcentra waar gedeeltelijk ellendige toestanden heersen. Zonder voldoende beoordeling van de individuele achtergrond van mensen worden de vluchtelingen naar een zogenaamd veilig land als Libië teruggestuurd. Willen wij misschien zo snel mogelijk onder elke last en verantwoordelijkheid uitkomen? Ik krijg de indruk dat de Vesting Europa minder begaan is met de bescherming van vluchtelingen dan met het omgekeerde: wij willen onszelf tegen hen beschermen. Maar hoe kunnen we onze historische verantwoordelijkheid nemen als we vluchtelingen niet de kans geven hun beweegredenen voldoende uiteen te zetten? Hoe kunnen we op een geloofwaardige manier opkomen voor Europese waarden, als we degenen die ons om bescherming vragen de toegang ontzeggen tot procedures die in een rechtsstaat bestaan? Er heerst angst voor misbruik van het asielrecht, maar deze angst mag er niet toe leiden dat we onze waarden prijsgeven. We hebben Europese basisnormen nodig voor de omgang met vluchtelingen, die gebaseerd zijn op de normen van de rechtsstaat, op internationale conventies en volkenrechtelijke verplichtingen zoals het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen. De Raad heeft ons zijn voorstel voor deze richtlijn pas in november 2004 ter raadpleging voorgelegd, nadat er al een besluit was genomen. Wij verwerpen een dergelijke “oncoöperatieve samenwerking”. Bovendien wijkt het voorstel van de Raad mijlenver af van de doelstelling die we in 1999 in Tampere hebben geformuleerd. Een meerderheid in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de medeadviserende commissies is tot de overtuiging gekomen dat de richtlijn tegen alle verwachtingen in geen wezenlijke vooruitgang boekt bij de harmonisering, omdat de lidstaten nog in te veel gevallen zelf mogen beslissen of ze hun nationale wetgeving willen handhaven.
Wij maken ons echter vooral zorgen over een aantal punten betreffende de eerbiediging van de internationaal erkende mensenrechten en de grondbeginselen van het vluchtelingenrecht. Om die reden hebben we de volgende centrale wijzigingen voorgesteld: ten eerste wijzen we het concept van de zogenaamde absoluut veilige derde landen uit artikel 35a – een wereldbeschouwelijke topprestatie – af en pleiten in plaats daarvan voor een wijziging van het concept van de zogenaamde veilige derde landen volgens artikel 27. Dit concept moet alleen worden toegepast – en dat is van groot belang – als het derde land het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen en andere internationale verdragen voor de rechten van de mens heeft geratificeerd en deze ook naleeft, met name het beginsel van niet-uitzetting conform het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen. De asielzoeker moet de kans krijgen om aan te tonen dat zijn veiligheid in het zogenaamd veilige derde land of het veilige land van herkomst niet is gegarandeerd.
Ten tweede willen we het recht van de asielzoeker op effectieve rechtsmiddelen volgens artikel 38 versterken.
Ten derde zetten we ons in voor het versterken van de rechten van het kind. Volgens het VN-Verdrag voor de rechten van het kind uit 1989 wordt iedereen onder 18 jaar als kind beschouwd. Daarom zijn we met alle fracties overeengekomen dat alle relevante artikelen van de richtlijn overeenkomstig het VN-Verdrag voor de rechten van het kind worden aangepast. Ten vierde mogen asielzoekers niet in hechtenis worden genomen voordat is aangetoond dat hechtenis noodzakelijk en rechtmatig is en conform de standaarden die in internationale verdragen zijn vastgelegd. De asielzoeker dient alleen te worden vastgezet in complexen die duidelijk zijn te onderscheiden van gevangenissen. De toegang tot doeltreffend juridisch advies, gekwalificeerde en onpartijdige tolken en gekwalificeerd medisch personeel moet gegarandeerd zijn. Kinderen zonder begeleiding mogen nooit als immigranten in hechtenis worden genomen. Bij personen die tot een kwetsbare groep behoren, zoals slachtoffers van marteling en getraumatiseerde personen, evenals mensen met een lichamelijke of geestelijke handicap, moeten de overheden zoeken naar alternatieven voor hechtenis.
Het verslag dat ik namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heb opgesteld, biedt de mogelijkheid om voor het eerst een evenwichtig en eerlijk Europees asielrecht te creëren. De angst voor islamitische terreur en criminaliteit mogen niet worden misbruikt als excuus voor een asielbeleid dat niet meer van deze tijd is. Als we de basis van ons asielrecht opgeven, dan komen de mensenrechten in het geding en brengen we de grondpijlers van de waardengemeenschap, die wij de Europese Unie noemen, aan het wankelen. Angst is een slechte raadgever en huichelarij een verwerpelijk politiek instrument. Het gaat hier om mensenrechten en mensenlevens. Dat mogen wij of wie dan ook nooit vergeten.
Ik ben zeer verheugd over de opmerking van commissaris Frattini. Ik hoop dat degenen die misschien allang hadden besloten tegen dit verslag te stemmen, hun standpunt nog eens overdenken. Ik vraag u nogmaals met klem mijn verslag aan te nemen. We hebben dit verslag ook nodig voor de onderhandelingen met de Raad in de komende jaren. Het is in ieders belang dat u het aanneemt, niet in de laatste plaats ter nagedachtenis aan al die Europeanen die hebben moeten vluchten voor oorlog, verdrijving en vervolging.
Feleknas Uca (GUE/NGL ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij juichen de schepping van een gemeenschappelijk Europees asielrecht – zoals in oktober 1999 in Tampere is besloten door de Europese Raad – ten zeerste toe. Het gewijzigde voorstel van de Europese Raad is echter dermate inadequaat dat de bescherming van vluchtelingen in Europa praktisch tot niets zou worden gereduceerd, als de onderhavige richtlijn zonder wijziging in de lidstaten zou worden toegepast.
Door de geplande invoering van een minimumlijst van zogenaamde veilige derde landen bestaat onder meer het grote gevaar, dat de lidstaten asielzoekers afwijzen waarvan het land van herkomst als zogenaamd veilig derde land geldt, zonder dat in de individuele gevallen de betrokkenen zijn gehoord en hun recht op asiel is onderzocht. Daarom hecht ik er in mijn advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking bij het verslag bijzonder veel belang aan dat het Europees Parlement volledig bij alle toekomstige beslissingen betreffende de minimumlijst wordt betrokken.
Het opnemen of uitsluiten van staten die als veilige derde landen gelden – of juist niet – en eventueel op een minimumlijst worden gezet, mag niet alleen een taak van de Raad en de Commissie zijn. Deze eis staat in het verslag waarover moet worden gestemd, evenals een betere bescherming van kinderen en minderjarigen en de regeling betreffende de verplichting van lidstaten, vluchtelingen op hun rechten en plichten te wijzen in een taal die zij verstaan.
Het verslag bevat enkele belangrijke wijzigingen die ervoor moeten zorgen dat geen enkele lidstaat asielzoekers het land uitzet of naar gebieden terugstuurt waar hun leven of hun vrijheid op grond van ras, geloofsovertuiging, nationaliteit, het behoren tot een bepaalde sociale groep of op grond van een politieke visie, gevaar zou lopen.
Ik verzoek de leden van dit Parlement het verslag aan te nemen. Het verslag kan heel wat betekenen voor het waarborgen van de bescherming van vluchtelingen in Europa en voor de situatie van de betrokken mensen in de lidstaten. 
Carlos Coelho,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Frattini, dames en heren, zoals commissaris Frattini al zei heeft dit voorstel een lang proces doorlopen. Op het eerste voorstel, dat vijf jaar geleden werd gepresenteerd, heeft het Parlement in 2001 via het verslag-Watson meer dan 100 amendementen ingediend. De Raad heeft vervolgens twee jaar nodig gehad om erover te onderhandelen en is in april 2004 het algemene debat over het voorstel gestart.
Ik betreur het dat het Europees Parlement pas wordt geraadpleegd, nadat de Raad al een politiek akkoord heeft bereikt. Dat betekent in feite dat de Raad geen rekening zal houden met wat wij hier bespreken. De afwezigheid van de Raad hier is dan ook karakteristiek voor de aandacht van die kant voor ons debat. Zoals commissaris Frattini al zei, gaat het hier wel om een belangrijke richtlijn. Met deze eerste stap in de richting van een Europees asielregeling is dan ook spoed geboden. De ontwerprichtlijn is het eerste bindende rechtsinstrument met betrekking tot asielprocedures. Wij moeten een gemeenschappelijke asielregeling tot stand brengen en de migratiestromen op een efficiëntere en rechtvaardiger wijze beheersen, zowel voor de immigranten als voor het gastland. Daarbij dienen wij het Verdrag van Genève van 1951 te respecteren, met name het principe van . Krachtens dat principe verplichten de staten zich ertoe immigranten niet terug te sturen naar landen of gebieden waar hun leven of vrijheden worden bedreigd.
Aan de andere kant dienen wij er begrip voor te hebben dat de lidstaten het misbruik van asielregelingen door economische migranten willen tegengaan. Ik zou de rapporteur, Wolfgang Kreissl-Dörfler, willen gelukwensen met zijn werk. Veel amendementen die hij heeft ingediend steun ik, terwijl de meeste voorstellen van mijn hand in de tekst zijn opgenomen. Die voorstellen betreffen humanitaire kwesties en de bescherming van de rechten van asielzoekers, de noodzaak de procedures snel en doeltreffend te laten verlopen, de voorwaarden waaronder asielzoekers in bewaring kunnen worden gehouden en de bescherming van minderjarigen en andere kwetsbare categorieën. Over twee fundamentele zaken zijn wij het echter niet met elkaar eens: het verdwijnen van de lijsten met veilige landen – die in sommige lidstaten al bestonden – en het schrappen van het begrip “superveilig” land.
Daarom hebben wij gevraagd verscheidene amendementen apart in stemming te brengen. Het begrip “superveilig” heeft zeker betrekking op Europese derde landen, zoals bijvoorbeeld Zwitserland. Die landen leggen zeer hoge maatstaven aan op het vlak van de mensenrechten en de bescherming van vluchtelingen. De toepassing van dit concept in Duitsland was een succes en de gevallen van misbruik en het aantal asielzoekers zijn erdoor gedaald. Volgens sommigen zou een dergelijke regeling echter in strijd zijn met het Verdrag van Genève en indruisen tegen het principe van . Daarom is de Juridische dienst van het Europees Parlement geraadpleegd. Het pas verschenen advies van die dienst stelt ons in het gelijk door de oplossing van veilige landen volledig verenigbaar te verklaren met de internationale verplichtingen waaraan wij gebonden zijn.
Wij hebben opnieuw een amendement ingediend dat in de commissie niet was goedgekeurd. Dat voorstel beoogt de mogelijkheid te creëren een daadwerkelijk beroep in stellen. Op basis daarvan kan de asielzoeker altijd tegen het genomen besluit in beroep gaan en de uitspraak in zijn beroepszaak afwachten in het land waar hij asiel heeft aangevraagd. Als wij die amendementen aannemen, zal het verslag recht doen aan onze verantwoordelijkheden en zal de Raad zich erbij moeten aansluiten. Indien echter vastgehouden wordt aan de amendementen in de oorspronkelijke tekst, vrees ik dat de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten niet kan instemmen met het verslag. 
Martine Roure,
   . – Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk wil ik graag eerst de rapporteur bedanken voor zijn werk. Hij verdient onze steun, zodat het Europees Parlement zich krachtig kan uitspreken over dit uiterst belangrijke onderwerp. Dit uitstekend uitgebalanceerde verslag vormt een goede basistekst voor het uitwerken van een beleid op asiel- en immigratiegebied.
Het Europees Parlement moet een sterk standpunt innemen bij de totstandkoming van dit beleid. Nu het asielbeleid weldra onder de medebeslissing zal komen te vallen roep ik de Raad op het goede vertrouwen tussen de Europese instellingen te herstellen door zich bereid te tonen naar het Europees Parlement te luisteren. Zoals de tekst van de Raad nu voorligt biedt deze namelijk niet echt de mogelijkheid tot een harmonisering van het asielbeleid op Europese schaal. Integendeel, er worden te veel mogelijkheden toegestaan voor afwijkingen en uitzonderingen voor lidstaten. En deze afwijkingen staan het bereiken van een goede gemene deler in de weg; het is veeleer de kleinste gemene deler die prevaleert: de harmonisering naar beneden van het asielbeleid in Europa.
Allereerst willen wij graag benadrukken dat Europa juist een asielgebied is en dat we deze humanitaire traditie niet mogen loslaten. Het Europese asielbeleid moet in de eerste plaats een hoog beschermingsniveau voor asielzoekers waarborgen door hun grondrechten te versterken. Zijn we ons er wel bewust van hoezeer wij allen het getroffen hebben in Europa geboren te zijn? Welnu het principe van de zogenaamde “superveilige” derde landen is onaanvaardbaar, want het vormt een inbreuk op de rechten van de asielzoekers. Iemand kan heel wel vervolgd worden in een land dat op het eerste gezicht veilig lijkt. Alleen al in de twintigste eeuw heeft de geschiedenis ons dat in voldoende mate laten zien. Het principe van veilige landen kan erg gevaarlijk zijn als het niet strikt wordt omlijnd, en het zou dan ook onaanvaardbaar zijn als we straks met 25 verschillende lijsten zitten.
Bovendien moet het Parlement een hoofdrol spelen bij het opstellen van deze lijst en we zijn het aan onszelf verplicht dit recht te doen gelden. Wat willen wij dan wel? Wat wij vragen is dat de menselijke waardigheid wordt geëerbiedigd. Brengt u maar eens een bezoek aan de detentiecentra voor vluchtelingen in de verschillende lidstaten en er zal een wereld voor u opengaan! Gaat u daar maar eens langs en u zult versteld staan dat men vluchtelingen zo kan behandelen. Net als ik zult u in de grond kunnen zinken van schaamte. We moeten de misstanden van het asielstelsel rechtzetten. We moeten de vluchtelingen beschermen. En we moeten ons ook tot onze bevolkingen richten om hun uit te leggen, en hun zo te doen inzien, welke ellende deze vluchtelingen letterlijk dwingt om richting Europa te komen. 
Jeanine Hennis-Plasschaert,
   . Voorzitter, allereerst zeer veel dank aan de rapporteur die zeer goed werk heeft verricht. Ik ben het met hem eens, van harte eens zelf, angst is een slechte raadgever.
Uitgangspunt is dat de Unie als gebied zonder binnengrenzen zich van een gemeenschappelijke en doeltreffende benadering van het beheer van de buitengrenzen moet voorzien. De ontwikkeling van een gemeenschappelijk beleid voor asielverlening en immigratie is hier een integraal onderdeel van. Echter ondanks het feit dat de lidstaten deze ambitie zelf hebben uitgesproken, komt het beleid maar buitengewoon moeilijk tot stand.
Onder druk van de publieke opinie, waaraan de nationale regeringen en parlementen overigens veelal zelf debet zijn, schieten de meeste lidstaten op dit moment in een zo gesloten mogelijk eigen asiel- en migratiebeleid en dat terwijl een wijziging van het asiel- en migratiebeleid in de ene lidstaat direct van invloed is op de migratiestromen en beleidsontwikkelingen in de andere lidstaten. Probleem van een werkwijze als deze is dat de politieke vluchteling met het recht op asiel in gedrang lijkt te komen, dat zei ook de rapporteur.
In het publieke debat worden asielzoekers en illegale immigranten in toenemende mate op één hoop gegooid en als we niet oppassen dan wordt binnen afzienbare tijd ook de strijd tegen terrorisme aan diezelfde hoop toegevoegd. Een trend die zo spoedig mogelijk doorbroken moet worden. Een Europese aanpak is dan ook noodzakelijk.
Vanmiddag stemt dit Huis over het voorstel voor een richtlijn betreffende minimumnormen in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus. Het voorstel als zodanig is weinig interessant, het betreft in feite een bundeling, een catalogus van het beleid dat nu in de 25 lidstaten van toepassing is. Van enige harmonisatie is teleurstellend genoeg nauwelijks sprake.
Ten aanzien van het voorstel heeft het Europees Parlement slechts adviesrecht, dat is al eerder opgemerkt en ja, met adviezen kunnen we heel veel doen, maar je kunt ze ook vooral negeren en dat is ook precies wat de Raad zal doen. Echter, zodra er over dit verslag definitief is gestemd en de richtlijn aldus in werking treedt, verkrijgt het Europees Parlement code-cisie op het gebied van asiel/migratie en zal de Raad niet langer met eenparigheid van stemmen besluiten, maar bij meerderheid. Die wijziging in de besluitvormingsprocedure is van groot belang. Van belang om ook daadwerkelijk op korte termijn tot een gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid te komen.
Ik wil mijn collega's van met name de PPE, de heer Coelho, maar ook die van de GUE/NGL, oproepen om omwille van een krachtig politiek signaal richting Raad toch vooral vóór het meest haalbare compromis te gaan en dus niet tegen dit verslag te stemmen. Mijn fractie heeft zich hiertoe bereid getoond. Een punt blijft voor ons moeilijk, namelijk het concept van de ", maar ik moet me toch sterk vergissen als daarvoor vanmiddag een meerderheid wordt behaald.
Een krachtig politiek signaal vanuit dit Huis is nodig, nodig om te laten zien dat wij ondanks de politieke verschillen tussen de fracties ons hard durven maken voor een spoedige, evenwichtige Europese aanpak van de asiel- en migratieproblematiek. Ons bezoek aan Lampedusa vorige week heeft me eens te meer van deze noodzaak overtuigd. De richtlijn is slechts een allereerste stap, vooralsnog weinig ambitieus, maar wel een eerste stap. Het belang ervan moeten we niet onderschatten.
Tenslotte nog één opmerking, het feit dat de Raad hier op dit moment niet vertegenwoordigd is, valt wat mij betreft eerlijk gezegd niet te rijmen met de prioriteiten die hij zelf eerder heeft uiteengezet en dat betreur ik dan ook ten zeerste. 
Jean Lambert,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het bijna in alles met de vorige spreekster eens. De stemintenties van mijn fractie zijn echter niet goed begrepen. Op dit punt kom ik straks terug.
Ik wil de rapporteur graag bedanken. Aan hem was de uiterst lastige taak om te proberen het zeer magere Raadsdocument te verbeteren. Sommigen van ons beschouwen dat document als een belediging voor de mensenrechten en voor degenen die asiel zoeken. Ik vind het erg triest dat niemand iets beters kon bedenken dat dit zogenaamde "breekbare compromis". Er wordt eenvoudigweg een samenvatting gegeven van veel zaken waar de lidstaten nu reeds mee bezig zijn.
Er is al verwezen naar de begrippen superveilige derde landen en veilige derde landen. Mijn fractie heeft grote bezwaren tegen de invulling van deze begrippen. Op dit moment wil de Britse regering bijvoorbeeld asielzoekers terugsturen naar Irak, Congo, Zimbabwe en Afghanistan. Sommigen van ons houden zich momenteel bezig met een specifiek geval: een man wordt teruggestuurd naar Iran en zijn Britse christelijke vrouw gaat met hem mee. De regering betaalt voor haar de reis en dat is waarachtig een gul gebaar.
Veel Parlementsleden geloven niet dat deze landen veilig zijn. Daarom verlangen we op zijn minst dat er met medebeslissing van het Parlement één uniforme lijst van landen wordt opgesteld, anders kunnen we dit gebrekkige begrip “veilige derde landen” niet accepteren. Een dergelijke lijst zou een stap voorwaarts betekenen in de richting van een gemeenschappelijk asielbeleid.
Wij maken ons grote zorgen over de implicaties voor het beginsel van non-refoulement, met name omdat artikel 3 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens onder vuur is komen te liggen. In dit artikel wordt gezegd dat mensen niet mogen worden teruggestuurd naar een plek waar zij het slachtoffer kunnen worden van folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen. We zijn blij met het amendement van de rapporteur en mevrouw Roure, waarin de mogelijkheid wordt opengehouden om bij de rechter te toetsen of de mensenrechten worden geëerbiedigd.
Door de amendementen van de commissie is de inhoud van de tekst sterk verbeterd. Er ligt bijvoorbeeld een veel grotere nadruk op de rechten van kinderen en procedures voor kwetsbare personen. De noodzaak van adequate wettelijke vertegenwoordiging en van een persoonlijk onderhoud wordt veel helderder voor het voetlicht gebracht. Deze zaken zijn nog eens extra belangrijk nu overwogen wordt een gemeenschappelijk asielbeleid te gaan voeren.
Ook juichen wij het toe dat zoveel waarde wordt gehecht aan de kwaliteit van het tolken. Iedereen in dit Parlement weet hoe belangrijk deskundige tolken zijn. Ons leven is echter niet van hen afhankelijk. Voor asielzoekers ligt dat anders. De wijze waarop een tolk zijn taak verricht, kan essentieel zijn voor hun toekomst.
Het vraagstuk van detentie is een uiterst netelige kwestie en dan druk ik me nog mild uit. Willekeurige detentie zonder beroepsmogelijkheid is echter volstrekt onaanvaardbaar. Daarom heeft de commissie volgens ons op dit punt goed werk afgeleverd: zij heeft de wettelijke vereisten aangescherpt en duidelijk gemaakt dat detentie geen opsluiting in een gevangenis betekent wanneer iemand van geen enkel misdrijf wordt beschuldigd. 
Giusto Catania,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, evenals de andere collega’s wil ook ik vriend en collega Kreissl-Dörfler van harte bedanken voor zijn serieuze werk en voor de enorme moeite die hij zich heeft getroost om een algemeen aanvaardbaar verslag op te stellen. Helaas heeft de Raad al besloten, en daar nemen wij nota van, evenals van zijn afwezigheid vandaag, maar hoogstwaarschijnlijk zal hij toch geen rekening houden met de suggesties van het Parlement.
Mijns inziens wordt met het verslag-Kreissl-Dörfler de voorgestelde richtlijn verbeterd. Ik denk met name aan de schrapping van het superveilige land en aan het feit dat de mogelijkheden van beroep tegen eventuele weigeringen zijn verruimd.
Belangrijke vraagstukken zijn echter nog open blijven staan, vraagstukken die wij niet uit de weg kunnen gaan. Ik denk met name aan de taken van de consulaire autoriteiten, die de asielaanvragers in geen geval mogen ontmoeten. Een ander openstaand vraagstuk is dat asielaanvragers niet in bewaring mogen worden gehouden. Wij hebben pas Lampedusa bezocht en gezien hoe door de vermenging van asielaanvragers en illegale immigranten barbaarse relaties ontstaan in de verblijfscentra. Ons inziens mogen deze mensen niet op dezelfde plek worden ondergebracht. Veeleer zijn wij van mening dat asielaanvragers nooit in bewaring mogen worden gehouden. Als dat strikt noodzakelijk is, moet men ervoor zorgen dat zij niet op dezelfde plek worden gehouden en nooit voor langer dan zes maanden.
Wij zijn bovendien bezorgd over de manier waarop in het verslag het concept “veilig derde land” wordt gehanteerd, over de criteria voor de vaststelling van een “veilig derde land” en ook over de manier waarop de lijst met landen wordt opgesteld. Dit is voor ons een zeer belangrijk aspect. Het concept “veilig derde land” maakt het per definitie onmogelijk om elk geval apart te beoordelen, omdat men dan een ander land, dat volgens nogal flexibele criteria als “veilig” wordt beschouwd, met een taak belast die wij zouden moeten verrichten. Asiel is geen concessie, maar een morele en politieke plicht van Europa, en asiel is een recht voor mensen die vervolgd worden of voor oorlog wegvluchten.
Welke landen zijn veilig? Volgens de gekozen criteria zouden wij zelfs landen als Marokko als veilig kunnen beschouwen, of bijvoorbeeld ook Belarus, dat wij tot bevoorrechte gesprekspartner hebben uitgeroepen en ten aanzien waarvan wij zelfs een externaliseringsproces van de grenzen van de Unie op gang hebben gebracht. Mijns inziens wordt door “veilig derde land” en het concept “veilig derde land” het leven van asielaanvragers in gevaar gebracht, en dat kunnen wij ons niet permitteren.
Ik ben verder van mening dat het Parlement te weinig controle heeft. Medebeslissing zal alleen van toepassing zijn als de lijst van veilige derde landen gewijzigd moet worden. Commissaris Frattini zegt dat het verslag is opgesteld volgens een stapsgewijze aanpak. Mijns inziens was deze stap echter allesbehalve moedig. Wij hadden de lat hoger moeten leggen en veel meer moeten vragen. Door deze harmonisatie zullen enkele nationale wetgevingen waarschijnlijk zelfs achteruit gaan. 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, we spreken vandaag over de vluchtelingenstatus in een wereld waarin miljoenen mensen op de vlucht zijn, verkeren wij in een luxe positie om te kunnen spreken over hun status. Laat duidelijk zijn dat het spreken over vluchtelingen vanuit onze positie niet zonder gevolgen kan en mag zijn. Het is onze plicht om vluchtelingen warmhartig en rechtvaardig te behandelen. Anderhalve week geleden is opnieuw pijnlijk duidelijk geworden hoe weinig bereid we in de Europese Unie zijn om duidelijkheid en transparantie te geven over de behandeling van vluchtelingen. Ik vrees dat Lampedusa geen uitzondering is. Een evenwichtig, rechtvaardig Europees asielbeleid kan alleen bestaan bij openheid van de lidstaten over de wijze van behandeling van vluchtelingen.
In de hoeveelheid amendementen die op het verslag van collega Kreissl-Dörfler zijn ingediend, ontbreekt het aan het stellen van prioriteiten. Als dit Parlement duidelijke wensen kenbaar had willen maken, dan hadden we ons beter kunnen beperken tot hoofdpunten. Nu ligt er naast het politiek akkoord van de Raad een wel erg omvangrijk document van dit Parlement. In een raadplegingsprocedure is weinig ruimte voor het herschrijven van een voorstel van de Raad.
Een tweetal hoofdpunten. Het is mogelijk dat op grond van deze richtlijn verschillende uitzonderingen kunnen worden samengevoegd om een asielverzoek te verhinderen. Kennelijk zijn de lidstaten niet bereid om de eigen uitzonderingen ter discussie te stellen om tot een evenwichtige richtlijn te komen, dat is niet wenselijk. Daarnaast is de versnelde procedure in de richtlijn niet met voldoende waarborgen omgeven. Duidelijke criteria ontbreken evenals voldoende garanties dat deze procedure niet ten koste gaat van de eerlijkheid van de normale procedure.
Ik had graag van de Raad duidelijk en heel concreet willen horen wat hij doet met de amendementen van het Parlement? Het valt daarom ernstig te betreuren dat de Raad niet vertegenwoordigd is bij dit belangrijke punt. Commissaris Frattini betwijfelt of de Raad bereid is het een en ander over te nemen van het Parlement. Het zou toch mogelijk moeten zijn om over een beperkt aantal voor ons wezenlijke punten met de Raad in gesprek te gaan. 
Romano Maria La Russa,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil allereerst de Raad gelukwensen met zijn afwezigheid, die volgens mij tekenend is voor de hoogachting die men voor dit Parlement koestert! Wee ons!
Dames en heren, ofschoon ik het eens ben met de rapporteur als hij aandringt op meer samenwerking tussen de instellingen, en als hij zegt dat het Parlement altijd eerst geraadpleegd moet worden voordat de Raad überhaupt een akkoord mag beklinken, moet ik toch zeggen dat ik teleurgesteld ben over de inhoud van het verslag.
In het document doet de rapporteur zijn beklag over het feit dat zo weinig vooruitgang is geboekt bij de harmonisatie, maar hij houdt geenszins rekening met het feit dat er misschien landen zijn met andere opvattingen over het immigratieprobleem. Als ik spreek over immigratie, spreek ik bewust over een probleem. Het staat buiten kijf dat de zogenaamde perifere landen van de Unie meer te lijden hebben onder regelrechte stormaanvallen van immigranten dan de andere landen. Soms komen de immigranten met goede bedoelingen maar illegaal zijn zij altijd.
Aangezien er geen intelligent en concreet immigratiebeleid op communautair vlak is, is het mijns inziens legitiem dat de lidstaten zich het recht voorbehouden om alleen die aanvragen te behandelen die zij als zwaarwegende gevallen beschouwen, en om die eventueel ook te verwerpen. Er zijn echter collega’s die immigratie hardnekkig als een niet-communautair probleem blijven beschouwen. Volgens hen moeten de lidstaten opdraaien voor de exorbitante kosten die deze migratiegolven met zich meebrengen.
Er zijn amendementen goedgekeurd die tegen de voorstellen van de Raad indruisen. De definitie van “veilig derde land” is feitelijk verdwenen, waardoor de lidstaten de mogelijkheid wordt ontnomen om aanvragen te verwerpen die voor hen niet aan de criteria voldoen, zelfs indien het gaat om aanvragen uit landen die worden beschouwd als landen waar de vrijheden en de mensenrechten worden geëerbiedigd. Als dit Parlement van plan is het feit te negeren - misschien omdat het politiek te correct is - dat immigranten vooral via mijn land, Italië, Europa binnenkomen, en bijna altijd in de criminaliteit belanden en de veiligheid van onze burgers in gevaar brengen, dan is het misschien beter de moed op te brengen om te zeggen dat elk land het probleem oplost zoals het hem goed dunkt, dat wil zeggen met twintig verschillende wetgevingen. Maar dan moet links zijn mond houden over een verenigd Europa! Links is hypocriet, niet wij van rechts! 
Carlos Coelho (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens het betoog van de laatste spreker heeft de vertaling in het Portugees in het geheel niet gefunctioneerd. Daarom heb ik niets begrepen van wat de spreker heeft gezegd. Ik zou het Bureau willen vragen ervoor te zorgen dat de vertaaldienst zo werkt, dat wij de debatten volledig kunnen volgen. 
De Voorzitter.
   Het spijt me dit te horen. De betreffende diensten zullen op de hoogte worden gesteld, zodat de vertaling kan worden ontvangen. 
Frank Vanhecke (NI ). –
   Voorzitter, de Vluchtelingenconventie van Genève, en trouwens ook het Aanvullend protocol van 1967 - dat moeten wij goed begrijpen - werden oorspronkelijk opgemaakt om te zorgen voor de opvang van Europese politieke vluchtelingen uit de communistische dictaturen van het voormalige Oostblok. Het spreekt dus vanzelf dat deze instrumenten vandaag helemaal ongeschikt zijn om een antwoord te bieden op de actuele asielproblemen, met name op het feit dat honderdduizenden en honderdduizenden economische gelukszoekers van over heel de wereld in Europa toevlucht en in Europa welvaart komen zoeken.
Het is dus goed en verstandig dat ook met een gemeenschappelijk Europees vluchtelingenbeleid een antwoord op deze problematiek wordt gezocht en ik kan mij zeker vinden in het opstellen van een lijst met veilige landen, al is dit maar een eerste stap en al zou dan in een welbegrepen subsidiariteitsrespect het aan de individuele lidstaten overgelaten moeten worden om ook nog aanvullende lijsten te hanteren. Maar nogmaals, dit kan maar een eerste stap zijn.
Een echte oplossing voor de problemen kan er pas komen wanneer wij de moed hebben om te besluiten dat de opvang van asielzoekers moet gebeuren op het continent, en liefst nog in de regio van oorsprong van de asielaanvrager zelf en dus niet meer in Europa. En die opvang moet dan wel degelijk, in tegenstelling tot wat hier tot in den treure is gezegd, in gesloten en zeer streng gecontroleerde centra gebeuren; enkel degenen die na een streng en behoorlijk onderzoek als bonafide vluchteling worden erkend, kunnen dan in derde landen worden opgevangen, eventueel ook binnen de Europese Unie. Dat is de enige wijze om het aantal frauduleuze asielaanvragen drastisch te doen dalen en mensensmokkel tegen te gaan.
Bovendien is dit ook de enige wijze om in onze eigen landen onze burgers die wij hier vertegenwoordigen opnieuw te verzoenen met de noodzaak van de opvang van echte asielzoekers. Omdat het asielbegrip op dit ogenblik in onze landen jammer genoeg terecht eerder synoniem geworden is van bedrog en van sociale fraude, waarvoor wij wel degelijk menselijk begrip kunnen opbrengen maar waarvoor wij politiek niet medeverantwoordelijk of medeplichtig mogen zijn.
Vooralsnog ontbreekt echter de politieke wil en de politieke moed om een dergelijk doortastend en noodzakelijk beleid te voeren, zeker met alles wat het inhoudt, zoals bijvoorbeeld het weigeren van ontwikkelingshulp aan landen die weigeren terugnameovereenkomsten te sluiten voor asielbedriegers. Het voorliggende rapport is jammer genoeg een illustratie van deze politieke onwil, vermits het de toch brave en schuchtere voorstellen van de Raad nog verder afzwakt en om die redenen kunnen wij dit verslag straks jammer genoeg niet goedkeuren. 
Ewa Klamt (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, zolang we tot de veiligste gebieden van de wereld behoren, zullen er mensen naar ons toe komen die in hun vaderland worden vervolgd. Vanzelfsprekend proberen wij deze mensen te helpen. We hebben deze humanitaire plicht niet alleen als afzonderlijke staten, maar ook als Europese Unie als geheel. In een Europese Unie met zeer open binnengrenzen is het van belang tenminste een minimumstandaard voor asielprocedures vast te leggen. Dit zorgt voor duidelijkheid met betrekking tot randvoorwaarden, vorm en duur van de asielprocedures, zowel voor de asielzoeker als voor het opvangland.
Bij de humanitaire verplichtingen horen ook transparante snelle procedures die de waardigheid van mensen respecteren. Zoals u in de amendementen van schaduwrapporteur Carlos Coelho – die de commissie ook heeft aangenomen – kunt zien, neemt de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten deze verplichting zeer serieus. De aanzet van rapporteur Kreissl-Dörfler draagt echter niet bij aan het nakomen van humanitaire verplichtingen. Het gaat er namelijk niet om zoveel mogelijk mensen op te nemen, maar om degenen die in eigen land worden vervolgd en die hun toevlucht alleen in Europa kunnen zoeken, een veilige haven te bieden. We moeten daarbij uiteraard vaststellen, dat er ook misbruik wordt gemaakt van het asielrecht. Daarom moeten we duidelijk ongegronde aanvragen verhinderen zodat er plaats is voor degenen die werkelijk worden vervolgd. Het gebruik van een lijst met veilige derde landen draagt hieraan bij.
De praktijk in Duitsland toont aan dat dit een effectieve en uitvoerbare regeling is. Let wel: voorwaarde voor opname in de lijst met veilige derde landen is de erkenning en tenuitvoerlegging van het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen en van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Deze hoge maatstaf hebben we zelf bepaald.
De rapporteur wijst het principe van de veilige derde landen en veilige landen van herkomst af. Volgens dit principe gelden Canada, Noorwegen of Zwitserland bijvoorbeeld niet als veilige landen voor asielzoekers. Ik moet hem zeggen dat deze landen in alle procedures moeten worden opgenomen. Ook Bulgarije en Roemenië worden door onze groene en socialistische collega’s niet als veilige landen erkend. Tegelijkertijd zijn zij voor toetreding van deze landen tot de EU over een aantal maanden. Een onbegrijpelijke paradox! De heer Kreissl-Dörfler meende in zijn oorspronkelijke verslag zelfs dat asiel moet worden toegekend aan criminelen tegen wie een arrestatiebevel is uitgevaardigd, voordat ze in hechtenis worden genomen. Ook staat hij vanwege eventuele culturele fijngevoeligheden afwijzend tegenover het afnemen van vingerafdrukken, ook al is dit vaak de enige mogelijkheid om asielzoekers die zonder papieren de EU zijn binnengekomen eenduidig te identificeren. Op die manier zou het welhaast onmogelijk worden om te controleren of een persoon in meerdere EU-lidstaten een asielaanvraag heeft ingediend.
Mijnheer Kreissl-Dörfler, volgens mij zou u veel mensen die serieus asiel aanvragen een slechte dienst bewijzen als uw verslag vandaag in deze vorm zou worden aangenomen.
Stavros Lambrinidis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Wolfgang Kreissl-Dörfler gelukwensen met zijn verslag.
Waarom houdt de Raad zo sterk vast aan het bestaan van superveilig landen, terwijl wij zelf toch erkennen dat sommige van die landen niet voldoen aan de basisbeginselen van de rechtsstaat en dat dit ook zou leiden tot de repatriëring van vluchtelingen?
Waarom blijft Raad erop aandringen dat elke lidstaat zijn eigen lijst van veilige landen mag hanteren en waarom blijft hij gekant tegen een gemeenschappelijke lijst? Het resultaat is dat elke lidstaat de eigen vrienden en “klanten” opneemt, ook al vertrouwen de andere lidstaten hen niet.
Waarom blijft de Raad het Verdrag voor de rechten van het kind negeren en waarom blijft hij zeventienjarigen discrimineren? Misschien omdat de vluchtelingenstroom toeneemt of omdat we te maken hebben met een vloedgolf aan de Europese grenzen? Zo is het dus niet, want het aantal aanvragen door vluchtelingen is de laatste tijd zelfs gedaald.
Jammer genoeg schuilt het probleem, zoals de rapporteur zei, in de angst die in sommige landen heerst voor terreuraanslagen, of in andere landen de vrees voor werkloosheid of het voor het aftakelen van de sociale zekerheidsstelsels. Angst vraagt om zondebokken en de makkelijkst te vinden zondebokken zijn de vervolgden van deze aarde.
Europa is een continent, niet alleen in een geografische of economische maar ook in humanitaire zin. Wij hebben de plicht onze geografische grenzen te beschermen maar evenzeer de plicht onze humanitaire grenzen te vrijwaren. Wij hebben ons licht geschonken aan de wereldgemeenschap. De internationale verdragen, waarover we hier spreken, hebben een Europese humanitaire inslag. Wij kunnen niet op grond van angst, onveiligheid en soms gewoon racisme onze eigen humanitaire grenzen aanvallen en schenden.
Dus opnieuw gelukwensen voor de rapporteur en ik ben er zeker van dat zijn verslag een goed lot beschoren is. 
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn dank aan de rapporteur voor zijn verslag en voor zijn duidelijke standpunt. Het Parlement spreekt vanuit zijn diepste verantwoordelijkheid voor de verdediging van de mensenrechten – het gaat daarbij vandaag niet om zomaar een oud recht, maar om het recht op asiel, wellicht het oudste mensenrecht uit de geschiedenis van de mensheid, dat is voortgekomen uit het gastrecht en dat de oudste culturen van de mensheid heilig was. We moeten in deze spiegel van de geschiedenis kijken wanneer we deze beslissingen bespreken. Het pleit niet voor ons en het getuigt niet van de moed en kracht op te komen voor de waardigheid van de mens, als dit wordt overschaduwd door angsten en publieke opinies.
De Raad raadpleegt het Parlement. Hier moet eens duidelijk gezegd worden waar het om gaat: ingrepen in de grondrechten, politie, nationale wetgeving, en dat zonder parlementaire legitimiteit. Het is geen wonder dat mensen in onze Unie in verzet komen en protesteren tegen het gebrek aan democratie, de lacunes in de grondrechten en in de controle erop. Waar is Europa beland? Hoe is het mogelijk dat in grondrechten wordt ingegrepen zonder dat het Parlement mag meebeslissen?
De Raad raadpleegt ons, maar de Raad is nergens te bekennen! De Raad wil de mening van het Parlement horen, maar vertoont zich gewoonweg niet. Waarom zou de Raad ook? De Raad raadpleegt ons pas nadat hij een heeft gesloten, nadat de leden het onderling eens zijn geworden. De regeringsleiders voelen niet meer aan dat het indruist tegen onze cultuur als ministers van Binnenlandse Zaken en politie zelf wetten formuleren, ingrijpen in grondrechten, en buiten het Parlement om gecompliceerde afwegingen tussen veiligheid en mensenrechten maken. Pro forma worden wij dan wel nog geraadpleegd, maar de Raad laat daarbij zijn gezicht niet zien.
Doel van dit initiatief van de Raad is, Europa onbereikbaar te maken voor vluchtelingen, het asielrecht uit te hollen en feitelijk uit te schakelen. Zo staat het er voor. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL )
   . – Mijnheer de Voorzitter, de richtlijn betreffende de minimumvoorschriften voor het verlenen van asiel, die we vandaag bespreken, herziet en doet ook elke bescherming teniet die vluchtelingen genoten op basis van het Verdrag van Genève en Verordening II van Dublin.
Natuurlijk heeft de Raad al een besluit genomen en in zekere zin is het debat van vandaag puur cosmetisch. De richtlijn is het gevolg van het globale anti-vluchtelingenbeleid van de Europese Unie. Want zoals u weet is het aantal mensen dat de afgelopen jaren de status van vluchteling heeft gekregen in de Europese Unie dramatisch gedaald. In Griekenland wordt bijvoorbeeld nog geen 1 procent van de aanvragen erkend en vorig jaar is ook het aantal asielaanvragen drastisch afgenomen.
Het behoud van de notie van veilig of superveilig land, wat neerkomt op repatriëring naar dat land zonder onderzoek van de aanvraag, het in de praktijk weigeren van het recht op asiel en de opsluiting van immigranten in afwachting van een besluit van de autoriteiten, bewijzen de onverschilligheid van de Europese Unie.
Er is al veel gezegd over het humanitaire karakter van de Europese Unie. Wat een ironie. Enerzijds ontketenen jullie oorlogen en plunderen jullie derdewereldlanden leeg, anderzijds veinzen jullie medeleven met de slachtoffers van die politiek.
Wij vinden dat de amendementen van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken,met uitzondering van de amendementen van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, loze kritiek leveren op de richtlijn, want ten gronde stemmen ze in met de anti-vluchtelingenteneur van de tekst. Het enige democratische alternatief is het intrekken van de richtlijn. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, vanuit het betrekkelijke comfort en de betrekkelijke veiligheid van een West-Europees land als Ierland kunnen we ons moeilijk voorstellen dat wereldwijd meer mensen dan ooit worden vervolgd. We hoeven alleen maar te denken aan de politieke vervolging in Birma, de economische vervolging in Oost-Timor, de godsdienstige vervolging in Indonesië, Maleisië en Korea en de vervolging van moeders en vaders in China, die in strijd met de regels een kind hebben gekregen. Chinese ouders worden nog extra vervolgd wanneer het een meisje betreft. Verder worden in sommige communistische landen gehandicapten vervolgd en in Sudan worden mensen vervolgd omdat ze tot een bepaalde stam behoren.
Miljarden mensen leven onder de dreiging van vervolging. Wanneer die dreiging dichterbij komt en zij moeten vluchten, dienen wij hen op te vangen. Dat is een opdracht voor ons mensen, maar in Europa is het ook een diep verankerde culturele verplichting. Al eeuwenlang horen wij het verhaal van Jozef die met het kind en zijn moeder naar Egypte vluchtte, omdat koning Herodes van plan was het te doden.
In dit verslag wordt duidelijk gemaakt dat er werkelijk doeltreffende richtsnoeren en normen voor vluchtelingen moeten komen. Ik zie de noodzaak daarvan maar al te goed in. Ik heb in mijn eigen land voor echte vluchtelingen gelobbyd, goeddeels zonder succes. Ik denk in het bijzonder aan twee Oekraïnse artsen die ternauwernood aan de dood ontsnapten nadat zij een boekje open hadden gedaan over een door de regering toegestane handel in menselijk weefsel dat verkregen was uit geaborteerde levende foetussen van twintig weken. Deze beide artsen, een consulentoncoloog en een kinderarts, die met hun moedige handelwijze hun hele carrière hebben opgeofferd, verblijven nu al meer dan een jaar in Ierland in een overvol gastenverblijf. Zij weten nog steeds niet of ze mogen blijven of dat ze naar hun land terug moeten waar hun vervolging en de dood wachten. Vergeleken met andere EU-landen reageren wij in Ierland vaak traag en zijn we niet erg ruimhartig. Onze houding ten opzichte van echte asielzoekers is ontoereikend. Laten we de derde landen even vergeten en naar onszelf kijken. Kunnen we de EU-landen eigenlijk wel veilige landen noemen? Dat is beslist niet vanzelfsprekend. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben voor het respect voor de menselijke waardigheid en voor het naleven van internationale conventies. Aan elk asielverzoek dient dus de nodige aandacht te worden besteed. Ik ben er ook voor om asielzoekers die aan de gestelde voorwaarden voldoen asiel te verlenen; we moeten echter weigeren asiel te verlenen aan al degenen die daarvoor niet in aanmerking komen. Als er kinderen bij betrokken zijn, dienen we extra zorgvuldig met de verzoeken om te gaan. We moeten echter wel willen inzien dat er maar weinig echte asielzoekers zijn. Ik heb in België veel asielzoekers ontmoet en geen van hen voldeed werkelijk aan alle vereisten. Oprechte politieke activisten zullen hun land nu eenmaal niet zo gemakkelijk verlaten, omdat ze vinden dat ze daar een taak hebben.
De asielproblematiek is voor negentig procent toe te schrijven aan verkapte immigratie – en niet eens altijd om economische redenen. Vaak zijn er psychologische en humanitaire motieven in het spel. Dames en heren, ik stel voor dat we deze immigranten toelaten, maar dat we ze wel als zodanig – als immigranten dus – beschouwen. Er moet een duidelijk onderscheid worden aangelegd tussen asiel en immigratie, zodat we op een doeltreffender wijze kunnen omgaan met asielaanvragen en de immigratie beter kunnen beheren. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee algemene en drie meer specifieke opmerkingen maken. Mijn eerste algemene opmerking is dat ik zelf officieel heb deelgenomen aan de Europese Raad van Tampere in oktober 1999, precies zes jaar geleden. Daar stelden wij de tien mijlpalen van Tampere op om aan te geven hoe wij bijvoorbeeld in deze kwesties vooruitgang konden boeken. Helaas verloopt de vooruitgang zeer traag.
Mijn tweede algemene opmerking betreft de Grondwet, die de heer Frattini ook heeft helpen voorbereiden. Het is jammer te horen dat degenen die hier in het Parlement tegen de Grondwet waren tegelijkertijd een duidelijker asielbeleid willen. Deze zaken gaan hand in hand en ik hoop in ieder geval persoonlijk dat de Grondwet in een of andere vorm zo snel mogelijk in werking treedt.
Vervolgens wil ik drie specifieke opmerkingen maken. Allereerst is dit het enige onderdeel van het al in 1999 aangenomen gemeenschappelijk Europees asielstelsel waarover nog geen besluit is genomen. Ik denk niet dat het goed is erover te blijven dubben of het Europees Parlement is geraadpleegd of niet. Het belangrijkste is dat dit programma nu moet worden uitgevoerd.
Mijn tweede specifieke opmerking heeft betrekking op de lijst van veilige landen. Mijns inziens is een Europese lijst van veilige landen zeer belangrijk en verstandig. Zo'n lijst is noodzakelijk en het is mooi dat deze besluiten met een gekwalificeerde meerderheid worden genomen wanneer de richtlijn in werking is getreden.
Tot slot wil ik mijn steun aan de rapporteur uitspreken. Hij is bang dat een negatief besluit over asiel ten uitvoer kan worden gelegd, terwijl de periode waarin beroep kan worden aangetekend nog niet is verstreken. Dit mag natuurlijk niet gebeuren. Daarom steun ik de rapporteur in deze zaak. 
Giovanni Claudio Fava (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank de rapporteur voor zijn uitstekende werk en de Commissie voor haar voorstel, dat naar ons aller mening een eerlijke poging is om de behandeling van asielaanvragers in heel de Unie op uniforme leest te schoeien.
Vandaag levert het Europees Parlement een bijdrage aan dit voorstel. Wij proberen opnieuw de geest van de Raad van Tampere te doen herleven, waarnaar vandaag herhaaldelijk is verwezen, maar ook de allesoverheersende angst te overwinnen, die kennelijk het enige politieke element, de enige maatstaf is voor ons optreden op het gebied van immigratie en asiel.
Nu is het evenwel noodzakelijk toe te zien op de toepassing van de richtlijn in haar geamendeerde vorm, en ervoor te zorgen dat deze inderdaad uitmondt in een nieuwe, voor alle landen geldende wetgeving. Wat ten eerste de nieuwe definitie van veilig derde land betreft, moeten wij zien te voorkomen, mijnheer de Voorzitter, dat daaraan - vergeeft u mij de woordkeuze - zulke luchthartige interpretaties worden gegeven, zoals rechts doet. Voor ons betekent veilig derde land dat er een Europese lijst van veilige landen wordt opgesteld, onder de verantwoordelijkheid van het Parlement, dat hierover medebeslist.
Wij hebben objectieve en nauwkeurige voorwaarden nodig, dat wil zeggen precies het tegendeel van hetgeen wij nu hebben. De duizenden immigranten die vanuit Lampedusa het land worden uitgezet, gaan naar Libië, dat - mevrouw Klamt - een allesbehalve veilig land is, en als men vanuit Groot-Brittannië naar Irak wordt gestuurd, komt men in een land dat eveneens allesbehalve een veilig derde land is.
Ook moeten wij ervoor zorgen dat het Parlement een andere rol gaat spelen. Wij doen de Raad vandaag geen vriendelijke suggestie, maar vragen om duidelijke, strikte en verantwoordelijke regels.
Tot slot is mijns inziens het fundamentele probleem dat de Raad en alle Europese instellingen moeten gaan inzien dat Europa vandaag niet alleen zichzelf moet verdedigen, maar ook moet denken aan de rechten van degenen die het slachtoffer zijn van oorlogsgeweld en vernederende achtervolging. Wij moeten ons dus afvragen wat eigenlijk het probleem is: zijn dat de asielaanvragen, of misschien de oorlog en vervolging waaraan die vluchtelingen proberen te ontkomen? Dat is de vraag die wij de Europese instellingen, maar in eerste instantie ons geweten moeten stellen. 
Cem Özdemir (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur hartelijk danken voor zijn verslag waarbij we ons gerust zonder voorbehoud kunnen aansluiten. De Europese Unie heeft op het gebied van mensenrechten een belangrijke voorbeeldfunctie voor landen buiten de Unie. Deze voorbeeldfunctie wordt door dit soort besluiten echter lichtvaardig op het spel gezet. Hoe kunnen we andere staten er in de toekomst toe bewegen zich te houden aan het internationale vluchtelingenrecht als we het zelfs binnen de Europese Unie niet meer serieus nemen?
Ik vind het zorgwekkend dat de fungerend voorzitter van de Europese Raad en Britse minister van Binnenlandse Zaken Charles Clarke bij de ontmoeting van de Europese ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken in Newcastle op 9 september heeft gevraagd een herinterpretatie van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens te overwegen. Clarke wil “haatpredikers” en terroristen – inderdaad vreselijke lieden – ook het land uit kunnen zetten als hen in het land van herkomst marteling of zelfs de doodstraf boven het hoofd hangt. Mijns inziens is dit een flagrante minachting van het internationale asielrecht. Voor mij en mijn fractie staat ook vast dat de regeling van de “superveilige derde landen” – collega Kreissl-Dörfler heeft hier al over gesproken – onacceptabel is. Daarom sluit ik mij aan bij de kritiek van collega Kreissl-Dörfler. De Raad moet hieraan nog het een en ander verbeteren. 
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, Denemarken, Zweden en ook Zwitserland konden door een consequent asielbeleid talloze mensen die nooit aanspraak hadden kunnen maken op asiel, van een riskante tocht afhouden en op die manier mensensmokkelaarsbendes een zware slag toebrengen. Door versnelde procedures en rigoureuze uitzettingen is de stroom asielaanvragen met soms wel 50 procent teruggebracht en zijn miljoenen bespaard op zinloze procedures. Toch houdt men zich hierbij strikt aan de vluchtelingendefinitie uit internationale verdragen en kan men zelfs het quotum inwilligingen verhogen.
Enerzijds wordt op deze manier misbruik van het sociale stelsel voorkomen. Aan de andere kant werden de procedures voor echte vluchtelingen daardoor mensvriendelijker en kon een intensieve integratie worden bereikt met verplichte cursussen over taal en gebruiken die van essentieel belang zijn voor een nieuwe start in het nieuwe vaderland.
Als we de georganiseerde mensensmokkel in Europa willen uitroeien, die voor zoveel leed en onbeschrijflijke ellende zorgt, als we willen voorkomen dat asielzoekers in het criminele milieu terechtkomen en de vluchtelingen die niet alleen uit economische motieven naar Europa komen, willen helpen, dan mogen er gewoon geen asielaanvragen zonder geldige reden meer zijn. Ik heb echter zo mijn twijfels of het onderhavige verslag een stap in de goede richting is. 
Simon Busuttil (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is terecht dat de Europese Unie concrete stappen neemt in de richting van een gemeenschappelijk beleid op het vlak van immigratie en asiel waarin duidelijke voorzieningen zijn opgenomen met betrekking tot de repatriëring van illegale immigranten. Tot nu toe, zoals we kunnen zien in het geval van Malta, zijn de landen in Zuid-Europa aan hun lot overgelaten en als gevolg daarvan hebben ze nu te maken met een nationale crisis. Om een gemeenschappelijk beleid te kunnen ontwikkelen moeten we niet alleen kijken naar de verplichtingen die een land heeft, maar ook naar manieren om deze last te kunnen delen. Helaas is Europa nog ver verwijderd van een situatie waarbij de last van dit probleem gelijk over iedereen verdeeld kan worden en er zijn landen die een veel zwaardere last torsen dan zij in werkelijkheid aankunnen. En laten wij realistisch zijn, deze last zou niet alleen door Europese landen gedragen moeten worden, maar ook door de landen van herkomst van de migranten, en ook door de doorgangslanden, zoals Libië. Wat kan worden ondernomen om ervoor te zorgen dat oorsprongslanden, vooral de landen die worden beschouwd als “veilige landen”, gaan meewerken? Wat kan er worden ondernomen opdat ook een doorgangsland als Libië zijn verplichtingen nakomt door, onder andere, een repatriëringsakkoord aan te gaan? Dit zijn de vragen die wij ook zouden moeten stellen. In het bijzonder, mijnheer de Voorzitter, dienen wij dit onderwerp op holistische wijze te benaderen, vooral wanneer wij besluiten welke landen wij als “veilig” of “superveilig” beschouwen. Ik zeg “Ja” tegen een gemeenschappelijk Europees beleid, maar dan wel een beleid van solidariteit waar de last gelijk verdeeld wordt en een beleid dat coherent en vasthoudend is ten opzichte van derde landen, opdat ook zij hun verantwoordelijkheid nemen.
Ik sluit af met een opmerking over de rol van het Parlement. Wij moeten voorzichtig zijn, want als dit Parlement aan de lidstaten lasten oplegt die te zwaar wegen, moet het ons niet verbazen als de Raad ons negeert. 
Inger Segelström (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil rapporteur Kreissl-Dörfler bedanken voor zijn goede verslag. Het is van belang dat wij allen hetzelfde doel nastreven, namelijk dat de EU op termijn een asiel- en vluchtelingenbeleid voert dat voor iedereen en overal gelijk is.
Regels inzake veilige of zeer veilige landen leiden tot een verontrustend en onduidelijk rechtsbeeld en tot van land tot land verschillende behandelingen van vluchtelingen. Zweden, waar ik vandaan kom, past geen algemene regels toe, en evenmin het begrip “veilige landen van herkomst” of “veilige derde landen”, maar wij zien alle vluchtelingen als individuen en onderzoeken ze allen individueel. Zo kan een lidstaat de individuele geschiedenis van de vluchteling beoordelen, en de noodzaak om zijn motieven te toetsen. Een land kan collectief veilig zijn voor een groep, maar onmogelijk om naar terug te keren voor een afzonderlijk individu of een afzonderlijke familie, omdat deze persoon mogelijk politieke vakbondsactiviteiten heeft verricht of tot een NGO behoort die ongeoorloofde activiteiten ontplooit.
Ook ik ben natuurlijk ongerust over het feit dat men zowel in internationaal verband als in EU-verband steeds meer tornt aan de meerderjarigheid van kinderen en jongeren. Op zestienjarige leeftijd is men niet volwassen, noch in deze gevallen noch in andere. Ik hoop dat we met dit verslag een eind op weg komen in het proces dat ons geleidelijk aan een gemeenschappelijk Europees asiel- en vluchtelingenbeleid moet geven. De burgers van de EU verwachten dat van ons, omdat zij de EU als een eenheid willen zien. 
Genowefa Grabowska (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de voorgaande sprekers die de rapporteur met zijn verslag hebben gelukgewenst.
De richtlijn die we nu bespreken is bedoeld om een eenvoudig, doorzichtig, doeltreffend en humanitair systeem op te zetten voor de omgang met vluchtelingen in de Europese Unie. Er zou voor dat doel een reeks gemeenschappelijke minimumnormen moeten gelden. En dit systeem zou ook de mensenrechten moeten eerbiedigen. Er is beslist behoefte aan zo’n richtlijn, aangezien niet alle lidstaten van de Europese Unie over een nationaal systeem voor de opvang van vluchtelingen beschikken. Immigranten, asielzoekers en vluchtelingen stellen de gehele Unie voor veel problemen, en dat geldt voor werkelijk alle landen, ongeacht het aantal vluchtelingen dat ze te verwerken krijgen. Een vluchteling die in Polen een verzoek tot opname doet is niet alleen voor Polen een probleem. De problematiek van deze vluchteling gaat ook ver van Polen gelegen landen aan, aangezien de kans groot is dat hij of zij naar een ander land zal doorreizen. Het vluchtelingenbeleid en alle daarmee samenhangende kwesties hebben dus een Europese dimensie; we moeten er dus op Europees niveau een oplossing voor vinden.
Ik geloof dat we bij het bespreken van deze richtlijn in een val zijn gelopen. We hebben ons teveel laten beïnvloeden door onze – begrijpelijke – angst voor het terrorisme, die nu misschien toch wel een beetje een obsessie begint te worden. We mogen het niet zover laten komen dat we elke vluchteling als een potentiële terrorist gaan beschouwen. Het is zaak dat we een evenwicht vinden tussen een normale en gerechtvaardigde bezorgdheid over onze veiligheid aan de ene kant en traditionele Europese gastvrijheid aan de andere kant.
Een ander punt waar ik de aandacht op wil vestigen is dat het Europees Parlement niet passief mag toekijken bij de ontwikkeling van het asielbeleid. Ik heb vandaag met verbazing vastgesteld dat het Europees Parlement de taak ten deel is gevallen om op te roepen tot naleving van het internationale recht. Ik wil dit Parlement er graag aan herinneren dat het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen niet nageleefd wordt en dat het uit 1967 stammende aanvullende protocol niet ten uitvoer wordt gelegd. Dit verzuim kan worden rechtgezet als de daarop betrekking hebbende amendementen bij de stemming worden goedgekeurd.
Het Parlement moet deze richtlijn steunen: het kan immers dienen als het veiligheidsventiel waaraan Europa dringend behoefte heeft. Miljoenen vluchtelingen wachten vol hoop op deze richtlijn, en we kunnen deze mensen te helpen door ze een eerlijke behandeling en minimumnormen te garanderen. 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil al degenen die het woord hebben gevoerd, bedanken. Ik heb goede nota genomen van hun opmerkingen. Het lijdt geen twijfel dat er in Europa waarden zijn waarover niet onderhandeld kan worden. De bescherming van eenieders leven en waardigheid is onze institutionele, maar eerst en vooral morele plicht. Ik dank dan ook de rapporteur die dit duidelijk naar voren heeft gebracht, evenals de andere sprekers die dit nog eens duidelijk hebben herhaald.
Mijns inziens moet de Europese Unie dit grondrecht van iemand die daadwerkelijk vlucht voor achtervolging en oorlog, erkennen en beschermen. Ik zeg bewust: die daadwerkelijk vlucht. Er is namelijk nog ander duidelijk punt: zoals mevrouw Klamt en anderen ook zeiden, moeten wij misbruik zien te voorkomen en een duidelijk onderscheid maken tussen echte vluchtelingen, mensen die daadwerkelijk op de vlucht zijn, en economische immigranten.
Dit is een kwestie van geloofwaardigheid. Voor de Europese strategie hebben wij nauwkeurige wetten nodig, evenals zekere methoden om deze te doen eerbiedigen. Alleen op die manier kunnen wij een antwoord geven dat voor iedereen aanvaarbaar is en kan zijn: zowel voor degenen die de angst de boventoon laten voeren, als voor degenen die het als hun voornaamste plicht beschouwen om opvang te bieden. Beide groepen kunnen mijns inziens elkaar ontmoeten als wij transparante wetten en duidelijke regels uitvaardigen en toepassen, als er dus geen grijze zones meer zijn tussen hetgeen mag en hetgeen niet mag.
Daarom kan en moet de richtlijn zo spoedig mogelijk van kracht worden. Wij kunnen aldus, dames en heren, voorkomen dat tussen de lidstaten uiteenlopende wetgevingen blijven bestaan, waardoor personen met eenzelfde situatie op verschillende manieren worden behandeld. Ook dat is namelijk een ernstige schending: twee personen bevinden zich in precies dezelfde situatie maar in twee verschillende lidstaten en worden anders behandeld.
Dit is een ernstige onrechtvaardigheid en de richtlijn kan deze verminderen en opheffen. Daarom is Europees optreden nodig. Mijns inziens is Europees optreden ook juist, ofschoon - zoals velen onder u op realistische wijze hebben opgemerkt - het moeilijk voorstelbaar is dat de Raad het debat over substantiële punten zal heropenen.
Velen onder u - en ik noem onder andere de heer Fava en mevrouw Lambert - hebben een heel belangrijk probleem aan de orde gesteld: de Europese lijst van veilige landen. Welnu, ik weet dat er problemen bestaan in verband met de rechtsgrondslag. Ik weet heel goed dat de Raad er met klem op aandringt dat bij opstelling van de lijst alleen de raadplegingsprocedure wordt toegepast. Persoonlijk ben ik ervoor dat, afgezien van de formele rechtsgrondslagen voor de opstelling van die lijst van veilige landen, met het Parlement wordt samengewerkt.
Er zijn formele juridische problemen, problemen in verband met de rechtsgrondslag, maar er zijn ook substantiële politieke problemen, en ik kan er verscheidene noemen, zoals het Agentschap voor de grondrechten en de kwestie van gegevensbewaring. Ten aanzien daarvan heb ik het Parlement voorgesteld om, los van de formele rechtsgrondslagen, te werk te gaan volgens een politiek en substantieel, interinstitutioneel akkoord. Waarom zouden wij ook hierbij niet onderzoeken of Raad en Parlement gezamenlijk werk kunnen maken van een, objectief gezien, delicate kwestie, zoals ook de heer Coelho al zei? Ik ben het eerlijk gezegd eens met de opmerkingen die zijn gemaakt: na vier jaar van onderhandelingen is het moeilijk voorstelbaar dat de Raad de hypothese van een lijst met veilige landen zomaar laat vallen. Laten wij daarom proberen hieraan een politieke impuls te geven, en laten wij ervoor zorgen dat het Parlement daarbij veel sterker betrokken wordt dan tot nu toe het geval was!
Daarom wil ik tot slot nog eens de wens uiten dat deze richtlijn wordt aangenomen. Aanneming betekent namelijk dat de idee van de Europese solidariteit concrete inhoud krijgt, zoals ook de heer Busuttil zojuist nog zei. Europese solidariteit betekent gedeelde verantwoordelijkheid en gedeelde lasten. Dat betekent ook dat men de mening bestrijdt van degenen die uitsluitend nationaal beleid willen. Mijns inziens heeft het Parlement de mogelijkheid om een dergelijk politiek antwoord te geven. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de wijnbouwovereenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika. 
Mariann Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik hier kan spreken over de wijnbouwovereenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten die op 14 september in Washington is geparafeerd. In de komende weken wordt de overeenkomst ter definitieve goedkeuring aan de Raad voorgelegd.
Deze overeenkomst vormt slechts een eerste fase. Zij is het resultaat van vele jaren bilateraal onderhandelen. Daarbij hebben de Verenigde Staten voor het eerst of opnieuw volkomen “gratis” specifieke vergunningen gekregen voor oenologische procédés, certificering en etiketteringsvoorschriften.
Deze eindeloze onderhandelingen hebben het handelsklimaat negatief beïnvloed. De Verenigde Staten zijn in 2001 uit de Internationale Organisatie voor wijnbouw en wijnbereiding gestapt en hebben de World Wine Trade Group opgericht. Sinds de Gemeenschap in 2002 haar etiketteringsvoorschriften heeft herzien en Commissieverordening (EG) nr. 753/2002 heeft aangenomen, vormen de Verenigde Staten bovendien een van de meest kritische WTO-leden. Zij vragen zich bij al deze voorschriften af of ze wel verenigbaar zijn met de bepalingen van de WTO.
Een ander voorbeeld van slechte handelsbetrekkingen was het feit dat het Amerikaanse Congres in november 2004 certificeringsvereisten voor geïmporteerde wijnen heeft aangenomen, die niet golden voor de landen waarmee de Verenigde Staten een wijnovereenkomst had afgesloten.
In 2004 heeft de Gemeenschap voor bijna 2 miljard euro naar de Verenigde Staten uitgevoerd, wat neerkomt op ongeveer 40 procent van onze wijnexport. Andersom is dat bedrag slechts 415 miljoen euro. Gezien het belang van de Amerikaanse markt voor de Europese Unie, de ontwikkeling van onze handelsbetrekkingen in de afgelopen jaren en de stand van zaken binnen de communautaire wijnsector, geloof ik dat deze eerstefaseovereenkomst zeer positief voor onze wijnsector zal uitwerken. Door dit akkoord wordt onze grootste exportmarkt qua waarde en volume veiliggesteld.
Ik ben gelukkig met deze overeenkomst, omdat mede daardoor onze handelsrelaties met de Verenigde Staten zullen worden geconsolideerd en verbeterd. Tevens wordt het eenvoudiger om een niet-polemische en diepgaande dialoog met de leden van de New World Wine Group te voeren. Daarnaast bevat deze eerstefaseovereenkomst enkele bepalingen die heel gunstig zijn voor de Gemeenschap. De Verenigde Staten hebben nu officieel onze geografische aanduidingen voor wijn erkend, die op grond van hun etiketteringsvoorschriften zullen worden beschermd.
Er zijn zeventien wijnnamen, zoals port, sherry en champagne, die momenteel in de Verenigde Staten als semi-generiek worden beschouwd. We zijn overeengekomen dat het gebruik van deze namen in de Verenigde Staten wordt beperkt en dat de wettelijke status ervan wordt veranderd zodat ze in de toekomst louter betrekking hebben op wijnen die uit de Gemeenschap afkomstig zijn.
De huidige situatie zal worden bevroren, maar de overeenkomst zal verder geen nadelige gevolgen hebben. Communautaire wijnproducenten en -handelaren zullen baat hebben bij het feit dat deze namen uitdrukkelijk als Europese wijnen zijn erkend. Dat kunnen we nooit onderschatten.
Wij worden ook vrijgesteld van de Amerikaanse certificatievereisten van 2004. Dat geldt niet alleen voor wijnen die onder de overeenkomst vallen, maar ook voor wijnen die minder dan 7 procent alcohol bevatten. Dit was een belangrijk punt voor veel van de wijnproducerende lidstaten. En laten we niet vergeten dat zonder deze overeenkomst onze oogst in 2005 aan strenge certificatievereisten had moeten voldoen. Ik kan u verzekeren dat al deze vereisten onze exportsector zeer veel geld zouden hebben gekost.
Nu wil ik graag de aandacht vestigen op twee andere heel belangrijke zaken. Op basis van deze overeenkomst willen de Verenigde Staten en de Europese Unie bilaterale kwesties via informeel bilateraal overleg oplossen en niet via formele mechanismen voor het slechten van geschillen. Dit is een belangrijke verklaring; het is een vredesclausule die verdere constructieve besprekingen mogelijk maakt.
Omdat het hier slechts een eerstefaseovereenkomst betreft, was het essentieel een duidelijk perspectief te hebben voor de tweede en meer ambitieuze fase. We hebben de heldere afspraak gemaakt dat de onderhandelingen voor de tweede fase uiterlijk negentig dagen na de inwerkingtreding van de eerste fase beginnen.
Uiteindelijk stemden de Verenigde Staten ermee in dat in een gezamenlijke verklaring een duidelijkere beschrijving werd geven van de punten die in de tweede onderhandelingsfase aan bod moeten komen. Hiertoe behoren zaken die voor ons van belang zijn, zoals de toekomst van de voormalige semi-generieke producten, geografische aanduidingen, het gebruik van traditionele benamingen, wijnen die niet onder de overeenkomst vallen, oenologische procédés, certificering en de oprichting van een gezamenlijke commissie.
Onlangs heb ik enige kritiek gehoord op het feit dat de Commissie de Verenigde Staten wederzijdse erkenning van hun oenologische procédés zou hebben verleend. Dat is echter absoluut niet het geval. Wij blijven de Amerikaanse oenologische procédés accepteren die momenteel door de communautaire vergunningen worden gedekt. Ook accepteren we de bestaande Amerikaanse oenologische procédés die niet onder de huidige Europese uitzonderingsbepalingen vallen. De Verenigde Staten kunnen deze wijnen echter pas uitvoeren nadat de status van de zeventien semi-generieke wijnnamen is veranderd. Nieuwe oenologische procédés zullen worden geanalyseerd en slechts binnen de Gemeenschap worden aanvaard als daartegen geen bezwaren worden ingebracht. Dat is niet hetzelfde als wederzijdse erkenning.
De Verenigde Staten zijn onze belangrijkste handelspartner in de wijnsector. Daarom vind ik deze eerstefaseovereenkomst erg belangrijk voor de Europese wijnproducenten en -exporteurs. 
Christa Klaß,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijn dank aan mevrouw de commissaris voor haar toelichting op deze kwestie. Onze fractie heeft twee standpunten in deze en die wil ik onverbloemd uiteenzetten.
Het is een feit dat de concessies van de Commissie in de wijnbouwovereenkomst tussen de EU en de VS ronduit schandalig en niet acceptabel zijn en dat zeg ik ook als afgevaardigde van één van de oudste wijnbouwgebieden van Duitsland namens de wijnbouwers uit de Moezelstreek. Uiteraard hebben we een handelsovereenkomst met duidelijke regelingen nodig – u hebt hier al op gewezen – en de onderhandelingen zijn al veel te lang gaande. We hebben echter een overeenkomst nodig met eerlijke voorwaarden voor beide kanten. Dit stuk met zijn lange en vage termijnen en dan vooral de concessie dat oenologische procédés bij de wijnproductie wederzijds onbeperkt worden erkend, is een klap in het gezicht voor alle aspiraties van de Europese Unie en de lidstaten op het gebied van het wijnrecht.
Mevrouw de commissaris, u hebt gezegd dat er nog meer onderhandelingen nodig zijn. We hebben echter al erg lang onderhandeld, en ik vraag me af waarom we zulke belangrijke beslissingen uitstellen. We hebben in Europa duidelijk gedefinieerde productievoorwaarden voor wijn. Water in de wijn is voor ons ondenkbaar en niet te verkopen aan de consument. En nu moeten wij goedkeuren dat Amerika 7 procent water aan de wijn mag toevoegen? Vandaag de dag is het mogelijk aan de hand van moderne methoden wijn te ontleden in afzonderlijke bestanddelen. Hoe kunnen wij dan in het kader van de wederzijdse erkenning accepteren dat de wijn vervolgens weer op een willekeurige manier industrieel wordt samengesteld?
We willen geen kunstwijn! Wijn is diversiteit, is natuur, met verschillen op basis van onder andere weersomstandigheden en jaar. Beseft de Commissie wel wat een dergelijke concessie ook voor de volgende noodzakelijke overeenkomsten voor de onderhandelingen in de WTO betekent? Het in de WTO vastgelegde meestbegunstigingsprincipe houdt in dat later ook in andere landen dezelfde concessies moeten worden gedaan. De pogingen van het Internationaal Wijnbureau een wereldwijd geldige definitie van wijn te vinden, worden hier tot in het absurde doorgevoerd.
Mevrouw de commissaris, u hebt het hier over een andere organisatie. De VS zijn uit de OIV gestapt. Is de OIV hiermee bij wijze van spreken mislukt? Onze kwestie – de noodzakelijke bescherming van de geografische herkomstbenamingen zonder vastlegging van een datum - wordt daarentegen gewoon naar sint-juttemis verschoven. Champagne komt uit de Champagne, rijnwijn wordt verbouwd aan de Rijn en moezelwijn aan de Moezel en niet ergens in Amerika. Dergelijke benamingen dienen direct te worden verboden en niet ergens in de toekomst, als men tenminste voor eerlijke handel is. Ook bevriezing van de huidige situatie gaat mij te ver. Mijn vraag aan de Commissie is: wat hebben we met deze overeenkomst bereikt? Mijns inziens worden hier alleen maar – of in elk geval te veel – concessies gedaan.
Ik voel mij – en ik spreek hier namens vele wijnbouwers die op dit moment thuis in hun wijngaarden de oogst binnenhalen -, wij voelen ons bekocht en in de uitverkoop gezet. 
Katerina Batzeli,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, om te beginnen wil ik u danken voor uw presentatie van de ontwerpovereenkomst, maar ook voor de preciseringen, die absoluut noodzakelijk waren voor het Europees Parlement.
Het betreft hier een moeilijke overeenkomst, die volgens mij ook erg ingewikkeld in elkaar stak, dus hebben wij allemaal behoefte aan meer uitleg. Anderzijds moet ook u weten wat onze zorgen en voorstellen zijn in verband met de overeenkomst.
Deze overeenkomst zou inderdaad kunnen worden beschouwd als een van de meest tijdrovende internationale sectorale handelsakkoorden ooit, omdat sommige problemen al sinds 1983 aanslepen. De laatste twintig jaar heeft de Europese Unie, zoals u heel juist heeft opgemerkt, voortdurend afwijkingen toegestaan aan de VS op het vlak van de gebruikte vinificatiemethoden en de etikettering van de Amerikaanse wijnen, die in de Gemeenschap worden ingevoerd.
De onderhavige overeenkomst zorgt allereerst voor een normalisering van de handelsbetrekkingen tussen de VS en de Europese Unie: de VS stellen de Europese Unie vrij van hun nieuwe eisen op het vlak van certificering en beloven te streven naar een oplossing van eventuele geschillen via bilaterale onderhandelingen en niet, zoals vroeger gebeurde, via de mechanismen voor geschillenregeling.
We mogen echter niet vergeten dat dit nog maar de eerste fase is van de globale overeenkomst, die we kunnen bestempelen als een noodoplossing, terwijl nog heel wat grote handelsproblemen blijven bestaan, waarmee u, mevrouw de commissaris, rekening dient te houden in de harde onderhandelingsronde die eraan komt.
Ten eerste worden beschermde benamingen blijkbaar toch niet voldoende beschermd via de overeenkomst, terwijl de erkenning van de Amerikaanse vinificatiemethoden, zoals de toevoeging van 7 procent water of het rijpingsproces met houtschilfers in het vat, weliswaar geen gezondheidsrisico met zich meebrengt, maar wel het prestige van wijn als hoogwaardig kwaliteitsproduct schade berokkent.
Ten tweede vormt die erkenning van de minder strikte vinificatiemethoden van de VS een precedent voor invoer uit andere landen. In een tweede fase moet dus het vraagstuk van de vinificatiemethoden en de definitie van wijn met veel verantwoordelijkheidszin worden behandeld. Op die manier kunnen we een stabiel referentiekader vastleggen.
Ten derde zijn de traditionele benamingen bedreigd en wordt de rol van de Internationale Organisatie voor wijnbouw en wijnbereiding (OIV) in twijfel getrokken.
Ten vierde moet de procedure voor het garanderen van de erkenning van zeventien benamingen in Bijlage 2 worden versneld, opdat alle Europese beschermde benamingen een hoge graad van bescherming krijgen van de Amerikaanse autoriteiten.
Ten vijfde moet in het kader van de WTO-onderhandelingen worden gestreefd naar het opstellen van een internationaal register van beschermde geografische benamingen. Die doelstelling moet een van de grootste prioriteiten van de Europese Unie worden.
Mevrouw de commissaris, een grote cyclus loopt ten einde, maar tegelijk begint er een andere en misschien moet de Commissie nu haar inspanningen opvoeren in de tweede onderhandelingsronde met de VS, maar ook in het kader van de komende herziening van de gemeenschappelijke marktordening voor wijn, om zo optimale voorwaarden te creëren voor de productie, de kwaliteit en tevens de handel in wijn. U bevindt zich in het oog van de storm en ik wens u veel sterkte. Ik denk dat het Parlement met zijn opmerkingen een nuttige bijdrage kan leveren in dit dossier. 

Jorgo Chatzimarkakis,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, allereerst mijn en onze gelukwensen met uw succes bij het behalen van dit tussenresultaat in de onderhandelingen met de Verenigde Staten. Het gaat hier om een belangrijk handelsproject, want het handelsvolume bedraagt een slordige 2,3 miljard euro. Het is echter een handel tussen twee verschillende systemen, waarin de productie en marketing verschillen. Hierdoor verloopt de samenwerking niet altijd soepel. Deze overeenkomst kan daarom ook alleen als een eerste stap, een worden gezien. U hebt het gelukkig ook als zodanig uiteengezet.
In het verleden hebben we geaccepteerd dat er voor de Amerikanen allerlei uitzonderingen golden. Dat was ook nodig voor de handel. Nu is het echter zaak onze etiketteringsregels ook toe te passen. Voor ons is onder meer belangrijk dat de VS bereid zijn alle bilaterale kwesties via overleg en niet via WTO-geschillenbeslechting op te lossen. Voor ons Europeanen staat toch zeker op de voorgrond dat de geografische herkomstbenamingen ook in de Verenigde Staten de bescherming genieten die ze verdienen. Als tegenzet zijn wij vooralsnog bereid de Amerikaanse methoden van wijnbereiding te accepteren. Dat is de bittere pil die we moeten slikken. Die bittere pil is van tijdelijke aard, en het leed wordt enigszins verzacht door de etiketteringsregels, omdat de – hopelijk mondige – consument hierdoor meer vrijheid krijgt.
Desondanks moet de Commissie zich in de tweede onderhandelingsfase ook nog inzetten voor een betere bescherming van de intellectuele eigendom bij de wijnbouw. Dit is nu juist het vlak waarop wij Europeanen in de wereld een voortrekkersrol spelen, waarop we wereldwijde standaarden hebben bepaald. Daarom moeten we op dit punt niet toegeven. Ook stellen we voor dat de Commissie zich sterk maakt voor een register met geografische herkomstbenamingen dat binnen de hele WTO moet gelden. Beide vorige spreeksters hebben dit thema al ter sprake gebracht.
Ergo: deze overeenkomst verdient geen schoonheidsprijs, maar het is wel een eerste belangrijke stap, en u, mevrouw de commissaris, hebt ook de juiste stap genomen. De volgende stap moet samen met de hervorming van de marktordening voor wijn worden gezet; wij wachten allen vol spanning af.
We mogen best trots zijn op onze Europese wijn, wijn die wereldwijd wordt geapprecieerd en gedronken. Door de intellectuele eigendom nog beter te beschermen, moeten we de voorsprong behouden die we wereldwijd in de wijnbouw hebben. Wij wensen u, geachte commissaris, veel succes bij deze stappen. 
Marie-Hélène Aubert,
   . – Mijnheer de Voorzitter, wij weigeren ons in de luren te laten leggen met de onzin waar onze collega het over hadIk zou allereerst willen aandringen op een procedureel probleem. Dit debat is in der ijl georganiseerd nadat de Commissie een overeenkomst had getekend, al is dat niet meer dan een eerste aanzet. Daar komt bij dat de Raad er niet bij aanwezig is, terwijl het juist die instelling is in wier handen de overeenkomst uiteindelijk ligt. Ik ben dan ook van mening dat onze manier van werken niet serieus is en dat er niet naar behoren rekening gehouden wordt met het standpunt van de leden van het Parlement.
Wat de inhoud betreft: deze overeenkomst mag dan de handelaren en groothandelaren, die aanzienlijke druk uitoefenen om vooruit te komen, tegemoet komen, het lijdt geen twijfel dat het belang van de producenten van wijn met een gecontroleerde benaming van oorsprong, en van de consumenten er allerminst mee gediend is. De situatie op dit moment is buitengewoon onduidelijk. Wat u uiteenzet, mevrouw de commissaris, komt niet overeen met de gegevens die wij langs andere weg hebben verkregen. In het veld wordt een zeer sterke ongerustheid merkbaar. Hoeveel vertrouwen zullen de Europese consumenten nog hebben in etiketteringen, in kwaliteitsmerken, als die door dit soort overeenkomsten aanzienlijk dreigen te worden ondermijnd? Bovendien tast u in niet geringe mate de principes aan die de Europese Unie altijd heeft gehuldigd als het gaat om geografische aanduiding.
Hetgeen zich voor de wijn aan het voltrekken is, en voor ons onaanvaardbaar is, dreigt vervolgens voor legio andere producten te gebeuren. Wij hebben twee wensen: enerzijds dat de Raad zijn werk doet en duidelijk zegt welk mandaat de Commissie in deze kwestie heeft gekregen, en anderzijds dat de Europese Unie zich veel meer doet gelden ten behoeve van de eerbiediging van de benamingen van oorsprong, de wijnbouwpraktijken en het behoud van sectoren die werkelijk van levensbelang zijn voor onze gebieden en voor tal van rurale gebieden in de hele Europese Unie, en dat zij pal staat voor het behoud van die kwaliteit en die oorsprongsbenamingen. Zo niet, als wij ons bij het ingaan van de WTO-onderhandelingen al meteen gewonnen geven, vrees ik met grote vreze dat wij de komende weken steeds meer terrein zullen verliezen. 
Ilda Figueiredo,
   . Mijnheer de Voorzitter, wij weten dat de wijnsector een zeer moeilijke tijd doormaakt. Dat geldt met name voor Portugal, waar steeds grotere hoeveelheden goede wijn met moeite kunnen worden afgezet. De situatie verslechtert nog verder door de stijgende invoer uit derde landen, waar de wijnboeren en de wijnbouwgebieden zeer negatieve gevolgen van ondervinden.
Deze eerste wijnovereenkomst met de Verenigde Staten waarover twintig jaar lang bilateraal is onderhandeld, is enerzijds van groot belang maar anderzijds een bron van zorg. Gezien de grote concessies die erin worden gedaan aan de VS lijkt zij eerder tot stand gekomen te zijn omwille van de lopende onderhandelingen in de Wereldhandelsorganisatie dan met het doel de belangen van de wijnproducenten in de Europese Unie te beschermen.
Wij vinden het van fundamenteel belang dat de onderhandelingen ook in een bredere internationale context plaatsvinden. Wat de Verenigde Staten betreft, dient de commissaris ons precies duidelijk te maken hoe zij garanties denkt te bieden voor de belangen van de wijnbouwers in de Europese regio’s waar deze sector essentieel is voor de economische ontwikkeling.
Wat betreft oorsprongsbenamingen op de etiketten en traditionele wijnbereidingspraktijken is het van belang de kwaliteit van de wijn niet op het spel te zetten en de consument te beschermen. Daar gaat het volgens ons om, maar als wij naar de details kijken en uw woorden beluisteren hebben wij er veel moeite mee te geloven dat de boeren en de getroffen regio’s de garanties krijgen die zij nodig hebben. Dat baart ons erg veel zorgen. 
Roberta Angelilli,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de recente overeenkomst tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie is slechts een eerste - en ongetwijfeld inadequate en ontoereikende - stap in de richting van internationale erkenning en bescherming van de beschermde traditionele benamingen. Het was hoog tijd dat men het over een andere boeg gooide, na de enorme schade die was aangericht door de beruchte Verordening (EG) nr. 316/2004 die producenten in niet-communautaire landen officieel de mogelijkheid gaf om de beschermde traditionele benamingen oneigenlijk te gebruiken en aldus de productie van niet alleen Italiaanse, maar alle Europese kwaliteitswijnen enorme schade toe te brengen.
Commissaris Fischer Boel heeft ook in deze zaal verklaard dat dankzij de overeenkomst de Europese benamingen worden beschermd en de grootste exportmarkt van de Europese Unie wordt behouden. Het staat buiten kijf dat dit ook onze doelstelling moet zijn, maar de vraag is of deze overeenkomst wel de juiste premisse is om die doelstelling te bereiken. Daarover bestaan nog wel wat twijfels.
Inderdaad zal de regering van de Verenigde Staten het congres voorstellen om de status te wijzigen en het gebruik van zeventien Europese benamingen, die momenteel in de Verenigde Staten als semi-generieke benamingen worden beschouwd, te beperken, maar de Verenigde Staten hebben nog wel de mogelijkheid om, zij het dan onder bepaalde voorwaarden en gedurende een beperkte periode, veertien communautaire traditionele benamingen te gebruiken. Eigenlijk is de netelige kwestie van het huidig wederrechtelijk gebruik nog steeds niet voorgoed beslecht.
Anderzijds hebben de Verenigde Staten toegezegd de grondbeginselen van de communautaire etiketteringsvoorschriften te zullen aanvaarden en een poging te zullen doen om eventuele bilaterale kwesties in verband met de wijnhandel op te lossen via informeel bilateraal overleg, en niet met de mechanismen voor geschillenregeling.
Wat is echter de meest zorgwekkende concessie van de Europese Unie? Wel, dankzij de overeenkomst worden de oenologische procédé’s van de Amerikaanse wijnproducenten door de Europese Unie erkend. Dat betekent in feite dat men in de Europese Unie wijn kan importeren die is aangelengd met 7 procent water of op smaak is gebracht met houtkrullen, procédé’s die onze producenten natuurlijk geheel zijn verboden en die een ernstig gevaar zouden betekenen voor wijnen van hoge kwaliteit en het evenwicht op de wijnmarkt geheel zouden verstoren.
Wij zijn er enerzijds weliswaar in geslaagd om een zekere stabiliteit te brengen in de export naar de VS, onder andere dankzij een vereenvoudiging van de procedures, maar anderzijds zijn wij te ver gegaan in onze concessies bij de oenologische procédé’s en hebben wij nog steeds geen voldoende garanties in verband met het wederrechtelijk gebruik van beschermde benamingen.
Mijnheer de Voorzitter, volgens de overeenkomst moeten negentig dagen na inwerkingtreding onderhandelingen op gang worden gebracht over een verdere uitdieping van de overeenkomst. Wij vragen dat tijdens die onderhandelingen wordt gezorgd voor een daadwerkelijke bescherming van de traditionele benamingen. Volgens ons moet de Commissie dan vooral voor elkaar zien te krijgen dat de autoriteiten van de Verenigde Staten definitief toezeggen binnen maximaal twee jaar een einde te zullen maken aan het illegaal gebruik in de Verenigde Staten van met de communautaire wetgeving beschermde geografische benamingen.
Ik sluit af met de opmerking dat de overeenkomst, oftewel de buitengewone afwijking voor de import uit de Verenigde Staten, door de andere WTO-leden kan worden aangegrepen om gelijke behandeling op te eisen, waardoor de deur zou worden open gezet voor de binnenkomst van producten van dubieuze herkomst en samenstelling. Met het oog op die situatie moet de Europese Unie in het geweer komen en krachtigere maatregelen treffen om de traditionele wijnen en de kwaliteitswijnen te verdedigen. Men moet een nieuwe start maken en om te beginnen Verordening (EG) nr. 316/2004 intrekken, waarmee het gebruik van de beschermde traditionele benamingen werd geliberaliseerd, oneerlijke concurrentie werd veroorzaakt en de consumenten werden misleid ten aanzien van de herkomst en de kwaliteit van de producten. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik spreek namens al degenen wier belang ik vertegenwoordig. Allereerst spreek ik namens de wijnbouwers van de Languedoc-Roussillon, die al tweeduizend jaar wijn maken – sinds de dagen van het Romeinse Rijk, en niet pas een eeuw zoals in Californië – en die wijn maken zoals men de liefde bedrijft, zoals men de liefde voor het mooie, de schoonheid cultiveert. Ik spreek ook namens alle wijnbouwers van Frankrijk, Spanje (van de rioja), Hongarije (van de tokayer, wijn der koningen, koning der wijnen), Italië, Griekenland, het hele Middellandse-Zeegebied, waar de wijn een onderdeel van de beschaving is, een kunst der goden.
Maar u, met uw overeenkomst, u degradeert wijn van een product van beschaving tot industriële handelswaar. Uw verdrag van München voor wijn verandert de definitie van de wijn, de aard van de wijn. Het is niet langer een natuurlijke schepping die de vrucht is van een gistingsproces, het is een chemisch product. U accepteert de chemische, on-oenologische werkwijzen van de Verenigde Staten. U gaat akkoord met een soort coca-colawijn die wordt gemaakt van water met wat ingrediënten: suiker, kleurstoffen, hout, et cetera. Dat is net zoiets als wanneer de Verenigde Staten commissaris Fischer Boel zouden willen veranderen in een zeven procent verdunbare namaakcommissaris. U begrijpt waarom de Verenigde Staten dan ook niet van etiketten willen weten: omdat ze natuurlijk niet willen dat de chemische stofjes daarop komen te staan. Straks wordt de REACH- richtlijn nog van toepassing op wijn!
Wat meer is, u billijkt de diefstal van zeventien benamingen, omdat die semi-generiek zouden zijn. Champagne? Stelt niets voor. Chablis? Niemendal. Sauternes? Nog minder! U legaliseert fraude en namaak. Vijf jaar lang kunnen de Verenigde Staten nepchâteaus en nepwijngaarden gebruiken omwille van de lieve vrede. Het gaat net als bij de onderhandelingen van de Uruguay-ronde, net als bij de oliehoudende zaden: de dief stemt toe de bestolen wijnbouwers niet onder de neus van de WTO-politie te slepen. Zo was het al eerder gegaan bij de overeenkomst met Zuid-Afrika, en bij de WTO zullen de producenten van Chili, Australië en Californië, van alle wijnen van het Stille-Oceaangebied, zich verontwaardigd tonen en zich op dit precedent beroepen.
Mevrouw de commissaris, ik kom uit een streek waar men in de jaren vijftig van de vorige eeuw met de grote opstanden is begonnen. Welnu, de wijnbouwers van de Languedoc zeggen “nee”. Ze zullen in opstand komen en ze zullen misschien ook wel naar de Commissie in Brussel komen. Ze zijn in staat het hele zuiden van Frankrijk op te zwepen en ze zullen maar al te goed in staat zijn om zo heftig als nodig is “nee” tegen u te zeggen, omdat u hen aanvalt, omdat u een beschaving aanvalt.
De Voorzitter.
   Geachte dames en heren, de geachte toehoorders op de publieke tribunes zijn van harte welkom, en zij mogen uiteraard getuige zijn van een levendig debat, maar net als in welk ander parlement dan ook is het de toehoorders op de tribunes niet toegestaan te applaudisseren. Alleen de afgevaardigden mogen dit. U kunt wel knikken, zolang het maar niet hoorbaar is. Beste bezoekers op de tribunes, ik dank u voor uw begrip, en hartelijk welkom! 
María Esther Herranz García (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, als ik verbannen zou worden naar een verlaten eiland in de verst verwijderde oceaan, in de Stille Oceaan dus, en als iemand mij zou vragen welke Europese landbouwproducten ik zou meenemen, dan zou ik antwoorden: “twee flessen en wat brood”. Twee flessen, waarvan één fles wijn en één fles olijfolie. En aangezien ik afkomstig ben uit La Rioja zou ik uiteraard een fles rioja kiezen. Riojawijnen genieten internationale bekendheid en zij danken hun faam en prestige aan een eeuwenoude wijnbouwcultuur.
Nog voor de inval van de Romeinen werden er in La Rioja al druiven verbouwd en wijn geproduceerd. Men beschikt er dan ook over zeer oude productiemethoden die garanties bieden voor een product van hoge kwaliteit.
Daarom vrees ik dat de overeenkomst die wij met de Verenigde Staten gesloten hebben de weg zal openen naar een ingrijpende wijziging van onze wijnbouw waarmee wij niet per se gebaat zullen zijn, want, geluk of ongeluk, het commercieel succes van onze wijnen berust sinds jaar en dag op een bereidingswijze die aansluit bij de meest puristische definities van de term “wijn”.
De definitieve toelating van ingevoerde wijnen die vervaardigd zijn op basis van twijfelachtige oenologische procédés die sterk verschillen van onze behandelingen kan onze eigen wijnbouw aan het wankelen brengen, terwijl het commercieel succes van onze producten – ik zeg het nogmaals – juist gebaseerd is op onze wijnbouwtraditie.
Immers, hoelang nog zal de Europese Unie kunnen verbieden dat bij de rijping van de wijn vlokken worden gebruikt of dat water wordt toegevoegd als zij het licht op groen zet voor de invoer van wijnen die op deze manier bereid zijn?
Het spreekt dan ook vanzelf dat het hoofdstuk van de oenologische behandelingen een van de heikele punten is die tijdens de komende hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor wijn bijzondere aandacht zal genieten, aangezien de overeenkomst die de Commissie onlangs met de Verenigde Staten heeft gesloten, naar ik vrees, gevolgen zal hebben die verder reiken dan de handel met dit land.
Mijn regio, La Rioja, heeft het geluk dat haar producten op de Amerikaanse markt optimaal beschermd worden. Hetzelfde kan evenwel niet gezegd worden van andere communautaire benamingen zoals bourgogne, port, malaga en sherry, die door de Verenigde Staten nog steeds tot de “semi-generieke” producten worden gerekend. De overeenkomst bevat overigens geen uitdrukkelijke verklaring waarin de Verenigde Staten zich ertoe verbinden niet langer misbruik te zullen maken van deze benamingen.
Daarom zou ik het op prijs stellen als wij de Europese Commissie ertoe zouden bewegen om de opstelling van een internationaal register van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen op te nemen in de lijst van prioritaire aandachtspunten die tijdens de onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie behandeld moeten worden. Immers, de huidige onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie bieden ons een unieke kans die wij niet mogen laten ontsnappen.
Anderzijds zou de Commissie de Verenigde Staten er op bilateraal niveau toe moeten aanzetten om het gebruik van benamingen die in de Europese Unie bescherming genieten een halt toe te roepen binnen een termijn van maximaal twee jaar, zoals in de onlangs ondertekende wijnbouwovereenkomst wordt bepaald. 
María Isabel Salinas García (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het is een feit dat er na twintig jaar onderhandelen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten eindelijk een overeenkomst is bereikt. Wij beschouwen die echter louter als een eerste uitgangspunt, waarmee wij ons niet tevreden mogen stellen. Ik onderschrijf het merendeel van de bijdragen van het Parlement en bovenal hoop ik dat de Commissie nota neemt van onze opmerkingen, want ik heb geen enkele stem gehoord die tevreden is met de overeenkomst.
Deze eerste afspraken bieden geen garantie voor een effectieve bescherming van de Europese oorsprongsbenamingen, maar zij stellen de communautaire markt wel open voor Amerikaanse wijnen die vervaardigd zijn op basis van wijnprocédés die in de Europese Unie niet zijn toegestaan, zoals bijvoorbeeld het toevoegen van water. Onze wijnen, die op traditionele wijze bereid worden en een hoge kwaliteit nastreven, zullen maar moeilijk kunnen concurreren met wijnen die vervaardigd worden aan de hand van veel goedkopere industriële procédés.
Mijn land, Spanje, is dan ook ontgoocheld over deze eerste overeenkomst. Wij hopen dat de tweede fase meer overtuigende resultaten zal opleveren. Met name het probleem van de semi-generieke producten baart ons ernstige zorgen aangezien dat onzes inziens de grote verliezers zijn. De Verenigde Staten hebben zich er weliswaar toe verbonden om geen typische Europese benamingen te gebruiken, maar alleen voor wijnen die zij uitvoeren naar derde landen. Dit betekent dat zij op hun eigen grondgebied de benamingen mogen blijven gebruiken die zij tot dusver hebben gebezigd, met de verzwarende omstandigheid dat de Amerikaanse wetgeving beschermde wijnen uit mijn land, zoals sherry en malaga, tot de semi-generieke producten rekent en derhalve niet als oorsprongsbenamingen beschouwt.
Weldra zal de tweede onderhandelingsfase van start gaan. Wij verzoeken dit Parlement om in dat kader duidelijker op te komen voor de bescherming van de oorsprongsaanduidingen. Daartoe moet een debat worden geopend over de toekomst van de semi-generieke benamingen. Tevens dient een dialoog te worden ingesteld over het gebruik van traditionele benamingen, certificering en wijnprocédés, maar bovenal is het nodig dat er een gezamenlijke commissie voor wijnkwesties wordt opgericht.
Om in de toekomst sneller vooruitgang te kunnen boeken dan wij tot dusver hebben gedaan biedt dit Parlement de Commissie zijn medewerking aan. Wij gaan hier een resolutie aannemen die moet worden nageleefd om te vermijden dat de geschiedenis zich herhaalt. Bovendien is het wenselijk dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling met een initiatiefverslag komt om te voorkomen dat opnieuw dezelfde fouten worden begaan en te waarborgen dat rekening wordt gehouden met het standpunt van dit Parlement, teneinde de wijnbouwsector in Europa te redden. 
Anne Laperrouze (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er staat op de wijnmarkt heel veel op het spel. De Verenigde Staten blijven voor de Europese Unie een prioritaire markt, met 60 miljoen wijndrinkers en een gemiddelde consumptie die is toegenomen van 8 naar 13 liter per inwoner per jaar over het afgelopen decennium. Het afgelopen jaar is het volume van de Amerikaanse markt met 5,6 procent gegroeid. Frankrijk is de derde overzeese exporteur, achter Italië en Australië.
In dat verband dient de wijnovereenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, die de afsluiting vormt van de eerste fase van een onderhandelingsproces dat twintig jaar geleden is begonnen, te worden verwelkomd. De Verenigde Staten hebben de Europese exporteurs willen chanteren door te dreigen hen aan een zware certificeringsprocedure te onderwerpen. De beaujolais primeur van dit najaar zou als eerste aan de beurt zijn om te worden onderworpen aan extra controles ten aanzien van analyse en certificering.
Met deze overeenkomst kon eveneens vooruitgang worden geboekt op het vlak van de oenologische procédés. De Europese producenten zijn echter van oordeel dat deze controleprotocollen onvoldoende zijn. Zij verzetten zich tegen procédés als aromatisering, waarbij aan wijn een fruitsmaak wordt toegevoegd. Waar het om draait is de verandering van de definitie van wijn. Zij dringen eveneens aan op de bescherming van de geografische benamingen.
Mevrouw de commissaris, er zal dus, in de tweede onderhandelingsfase, op moeten worden toegezien dat de toezeggingen van de Amerikaanse autoriteiten worden nagekomen, namelijk om het gebruik van semi-generieke benamingen, zoals bourgogne, chablis, champagne en port te staken, en om de bescherming van de geografische aanduidingen en de etikettering te verbeteren. Op deze wereldwijnmarkt, die dikwijls in handen is van de grote Amerikaanse handelaren, is het druivenras een merk geworden. Ik ben niet tegen de globalisering van de wijnmarkt, maar ik ben wel tegen namaak, ik ben tegen smaakvervlakking en ik wil geen “McChardonnay”.
Een bepaalde wijn hoort bij een bepaalde keuken; de wijn is het merk van de streek waar hij is geproduceerd, heeft de smaak van de streekeigen cultuur, staat symbool voor het feestelijk en gezellig samenzijn. De verscheidenheid aan oorsprongsbenamingen weerspiegelt de verscheidenheid aan wijnen, onze culturele verscheidenheid. De wederzijdse erkenning van de geografische aanduidingen, dat wil zeggen de benaming van de streek van productie, zal bijdragen aan het behoud van onze respectieve culturele identiteiten, aan het bevorderen van ons handelsverkeer met de Verenigde Staten en bovenal aan het steunen van de Europese wijnbouwers, die jaar in jaar uit de kwaliteit van hun producten hebben verbeterd om tegemoet te komen aan de eisen en het genoegen van ons, de consumenten. 
Astrid Lulling (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten inzake de wijnhandel, die de Commissie op 14 september, na twintig jaar onderhandelen heeft getekend, scheidt de geesten. Aan de ene kant zijn er de Europese handelaren voor wie deze overeenkomst de export naar de VS, met een export ter waarde van 1,6 miljard euro hun belangrijkste markt, zeker zal stellen. Bovendien menen zij dat dankzij deze overeenkomst een klimaat van vertrouwen in deze sector zal kunnen worden hersteld en dat de vrije concurrentie in het handelsverkeer zal kunnen worden gewaarborgd, mits natuurlijk spoedig begonnen wordt met de onderhandelingen voor een tweede fase van de bilaterale overeenkomst en voor het vaststellen van gemeenschappelijke standpunten in multilaterale onderhandelingen, met name in Hongkong met betrekking tot de aspecten met betrekking tot de intellectuele eigendom.
Aan de andere kant staan echter de overige marktdeelnemers, met name de Europese wijnbouwers, waaronder mijn collega Christa Klass aan wie we het initiatief voor dit debat danken, waarvoor ik haar wil bedanken. Zij heeft heel goed uiting gegeven aan de zorgen die ik, als voorzitter van de interfractiegroep “Wijn, tradities, kwaliteit” van dit Parlement, ruimschoots deel. Deze zorgen houden in dat deze overeenkomst de crisis waarmee de wijnbouwsector vandaag de dag te kampen heeft, nog erger dreigt te maken, en dat zij op de lange duur het einde zou kunnen inluiden van de eigenheid van de Europese wijnen, gekenmerkt als die zijn door een traditionele streekgebondenheid en natuurlijke, karakteristieke oenologische procédés.
Als politici weten wij dat we vaak water bij de wijn moeten doen, maar laten we dat alstublieft niet doen in de wijn die we drinken. De wederzijdse erkenning van de oenologische procédés aan weerszijden van de Atlantische Oceaan geeft aanleiding tot problemen – mijn collega’s hebben daar overvloedig over gesproken –, temeer daar bepaalde van de procédés waarvan de Europese wijnbouwers gebruikmaken door de WTO zijn verboden. Ik hoop dat u ons niet gaat voorstellen dat te veranderen wanneer u met hervormingsvoorstellen komt voor de gemeenschappelijke marktordening voor wijn.
Met aan de ene kant hun van oudsher dierbare productiemethoden in harmonie met hun omgeving en aan de andere kant het arsenaal aan strenge communautaire regels waaraan zij zijn onderworpen, streven de Europese wijnbouwers er voortdurend naar om kwaliteitsproducten te leveren, maar dreigen ze nu, als de transatlantische procédés worden goedgekeurd, in een situatie terecht te komen van oneerlijke concurrentie, waardoor zij zich op termijn gedwongen zullen zien hun voorouderlijke procédés, die al honderden jaren de eigenheid bepalen van de Europese wijnbouwsector, overboord te zetten.
Het zou dan ook verstandig zijn, mevrouw de commissaris, alles in het werk te stellen om deze sector te beschermen, een sector die zeker kwetsbaar is vanwege zijn afhankelijkheid van tal van veranderlijke factoren als het klimaat, maar die altijd een belangrijke plaats heeft ingenomen binnen de Europese cultuur. We mogen dan ook niet aflaten onze oenologische procédés te verdedigen en te bevorderen, we moeten het kwaliteitsstreven van onze producenten steunen, met name bij de WTO, en we moeten het eindelijk eens worden over een definitie waarmee onacceptabele productiemethoden die – ik zei het al – een schadelijke concurrentie opleveren voor onze kwaliteitsproducten, aan banden worden gelegd.
De toepassing van geografische aanduidingen is een tweede punt dat ontegenzeglijk een probleem vormt. Al lange tijd is dit onderwerp een twistappel op de onderhandelingstafel. Ik heb hierover een studiebijeenkomst bijgewoond in Washington. We onderhouden namelijk goede betrekkingen met onze collega’s in het Amerikaanse Congres, die wij proberen te overtuigen van de gegrondheid van onze argumenten. Zij wilden echter dat wij onze benamingen van oorsprong terugkopen, dat we ervoor betalen. Ik vond de redenering toch wel wat krom. Ik kom uit Luxemburg, alwaar de Moezel stroomt, en terwijl moezelwijn prima kan worden geproduceerd in Duitsland, Luxemburg en in Frankrijk, wordt deze, voorzover ik weet, niet gemaakt in Californië.
Ik denk dus dat we ons verdere moeite kunnen besparen en, mevrouw de commissaris, ik acht het onontbeerlijk dat wij onze oorsprongsbenamingen beschermen en dat wij eens en voor altijd binnen de WTO een registratiesysteem van geografische aanduidingen opzetten. Wij hopen dat u dit standpunt in Hongkong met hand en tand zult verdedigen, want het gaat om de toekomst van onze kwaliteitsproducten en van de Europese wijnbouwcultuur. 
Luis Manuel Capoulas Santos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het produceren van wijn in Europa beperkt zich niet tot het simpel toepassen van agronomische laboratorium- of marketingtechnieken. Zoals hier vandaag al is gezegd, behoren wijngaarden en wijnbereiding tot het culturele erfgoed van een aantal Europese regio’s en maken zij deel uit van een geschiedenis die meerdere millennia omvat.
Ik zal slechts één voorbeeld geven dat, zoals u zult begrijpen, mij zeer dierbaar is: portwijn. Portwijn wordt in het oudste wijngebied van de wereld geproduceerd. Dat gebied is ontstaan en gereglementeerd lang voordat de Amerikaanse koloniën erover nadachten samen ooit een soevereine staat te vormen. In het noorden van Portugal, op de steile hellingen langs de Douro, hebben in de loop der eeuwen opeenvolgende generaties met hun handen de bergen uitgehakt en het wonder verricht een stenen woestenij om te toveren in een uiterst mooi landschap, dat nu geclassificeerd staat als erfgoed van de mensheid.
Deze opmerkingen nemen niet weg dat ik mij volledig bewust ben van het belang van het sluiten van een overeenkomst met de Verenigde Staten. Ik weet hoe zwaar de Europese uitvoer naar dat land weegt en ken de zeer moeilijke omstandigheden waaronder dit probleem zich al jarenlang voortsleept. Een pragmatische opstelling bij de onderhandelingen kan echter nooit betekenen dat minimumregels voor de bescherming van onze oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen op het spel worden gezet. De Commissie mag onder geen enkel beding de bescherming van de semi-generieke aanduidingen op de Amerikaanse interne markt negeren. De Commissie mag ook niet achterwege laten een precieze datum vast te stellen voor de ondertekening van een definitieve verbintenis. De Commissie dient de afgesproken nieuwe etappe van de onderhandelingen onverwijld te starten teneinde de erkenning te verkrijgen van de zeventien oorsprongsbenamingen in Bijlage II.
Ik hoop oprecht dat het teleurstellende resultaat van de eerste onderhandelingsfase gecompenseerd kan worden in de tweede ronde, die wij allemaal snel beëindigd willen zien. Een rechtvaardige en evenwichtige overeenkomst met de Verenigde Staten kan een positief signaal zijn, dat de met veel en ingewikkelde uitdagingen worstelende Europese wijnbouw broodnodig heeft. 
Jean Marie Beaupuy (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, als afgevaardigde uit Noordoost-Frankrijk, het gebied waar de bourgogne, de elzaswijn – de wijn uit de streek waar wij ons nu bevinden – en natuurlijk de champagne worden geproduceerd. Als afgevaardigde uit de Champagne, om precies te zijn, mag ik u de volgende opmerkingen niet onthouden, want waar het in het debat van vandaag om draait is de aanzet tot een overeenkomst waar u over gesproken hebt, mevrouw de commissaris, en die u natuurlijk graag wilt afronden. De redenen waarom wij ook willen dat deze overeenkomst wordt afgerond zal ik nu uiteenzetten.
Er is in deze kwestie een economische noodzaak. De Amerikaanse markt is van buitengewoon belang voor de Europeanen, daar is zostraks al herhaaldelijk op gewezen. Maar in deze tijden van mondialisering zou ik mijn betoog op de kwaliteit willen richten. Op mondiaal niveau wordt geregeld een aantal van onze landschappen en gebouwen door de Unesco op de werelderfgoedlijst geplaatst. Welnu, de Europese wijnen, met name die uit het Middellandse-Zeegebied, hebben, zoals al eerder is uiteengezet, in de loop van eeuwen, van millennia hun adelbrieven verworven.
In een tijd waarin bij alle belangrijke gebeurtenissen – wanneer een vredesverdrag wordt getekend, wanneer een familiefeest wordt gevierd, enzovoorts – wijnen, ja kwaliteitswijnen worden gedronken, moet kwaliteit erkenning krijgen. Maar wat gebeurt er al enkele decennia? Wat we zien is dat het aantal wijngaarden over de hele wereld – in Chili, in Australië, in Nieuw-Zeeland – toeneemt en vooral, en dat geeft hedenmorgen stof tot debat, dat de “Canada Dry” een enorme groei beleeft. Over de hele wereld worden op grote schaal wijnen nagemaakt, waarbij op de etiketten benamingen worden vermeld die naar de druivensoort of de streek van oorsprong verwijzen – champagne, bordeaux, port, enzovoorts – en men probeert de consument te laten geloven dat de fles die hij koopt een wijn bevat van de herkomst en de kwaliteit die door het etiket wordt gesuggereerd.
Mevrouw de commissaris, deze overeenkomst die u de komende weken en maanden gaat afronden moet ervoor zorgen dat de consumenten wereldwijd zich niet bedrogen en misleid hoeven te voelen. We leven in een tijd waarin namaak hand over hand toeneemt, of het nu gaat om Lacostekleding, Rolexhorloges of, helaas, medicijnen. Het is normaal, vanzelfsprekend, noodzakelijk, dat de consumenten over de hele wereld zeker weten dat een fles waarop staat dat er elzaswijn, bourgogne, champagne of port in zit, ook daadwerkelijk die wijn bevat. De kwaliteit van ons werelderfgoed en het belang van alle Europese wijnproducenten staan op het spel. Leve de Europese wijn! 
Giuseppe Castiglione (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw de commissaris, ik dank u vooral omdat u de tweede fase hebt willen inluiden. U hebt gesproken over een eerste fase, over een eerste overeenkomst, en u hebt gesproken over een tweede fase waarin een aantal vraagstukken die ons na aan het hart liggen, naar behoren in aanmerking genomen moeten worden, zoals kwaliteit, gezondheid, bescherming en traditie.
Mevrouw de commissaris, de Europese Unie heeft altijd een kwaliteitsbeleid gevoerd in de wijnsector. Daarvoor bestaan heel specifieke regels, die zeer selectief zijn als het gaat om inhoud en oenologische procédé’s. Hoe kunnen wij onze producenten nu vragen de communautaire wetgeving en het communautaire beleid te eerbiedigen als wij derde landen toestaan naar onze markt dat te exporteren wat wij als Gemeenschap onze eigen producenten verbieden? Hoe kunnen wij onze producenten vragen om te wedijveren met de prijzen van geïmporteerde producten als die met veel minder kosten kunnen worden vervaardigd, dankzij procédé’s die voor de kwaliteit nefast zijn? Kwaliteit betekent vooral dat men de consument een gezond product geeft. Voedselveiligheid is voor ons een prioriteit. Daarop hebben wij sterk aangedrongen en daarvoor hebben wij ook herhaaldelijk regels uitgevaardigd: ik wijs op Verordening (EG) nr. 178/2002 en de instelling van de speciale Autoriteit voor voedselveiligheid.
Dat wijn goed is voor de menselijke gezondheid is iedereen nu wel bekend. Dit is niet alleen te danken aan de organoleptische eigenschappen van wijn maar ook aan de hygiënische en gezonde status ervan. Als er bovendien geen enkele indicatie is over de herkomst van de wijn, kan de consument onmogelijk weten waar de wijn vandaan komt, en wordt tegelijkertijd de producent die hogere kosten moet maken om een product van superieure kwaliteit te maken, in moeilijkheden gebracht. Het is onze taak te garanderen dat de wijn die op onze tafel, op de tafel van de Europese consumenten komt, gezond en van goede kwaliteit is.
Minstens net zo belangrijk zijn, mevrouw de commissaris, onze oenologische tradities. Vanmorgen hebben wij ons beroepen op een duizendjarige cultuur, op onze specialiteiten en onze territoriale verscheidenheid. Dat betekent, kortom, dat wij moeten zorgen voor eerbiediging van de geografische benamingen van onze wijn en aldus voor een concurrerende productie in de sector. Ik vind in deze overeenkomst geen voldoende bescherming terug van onze geografische aanduidingen, noch enige coherentie met het standpunt dat de Unie in het kader van de WTO-onderhandelingen verdedigt. Evenmin vind ik daarin dezelfde krachtige wil terug die uzelf, mevrouw de commissaris, vorige week nog in de Raad tot uiting hebt gebracht.
Als wij de aanduidingen binnen de Doha-ronde willen beschermen, moeten wij dat ook doen. Daarover moeten vooral bilaterale onderhandelingen worden gevoerd, zonder dat ook maar één concessie wordt gedaan. De overeenkomst eerbiedigt noch onze producenten, noch onze consumenten, noch onze markt, noch de identiteit van de Europese Unie op internationaal vlak. Het gaat er niet om de markt te vergrendelen, verre van dat, maar wij moeten wel een eerlijke, niet scheefgetrokken concurrentie garanderen, opdat kwaliteit kan zegevieren en tegelijkertijd de consument kan worden beschermd. 
Vincenzo Lavarra (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de overeenkomst tussen de Europese Unie en de VS over de wijnhandel biedt de mogelijkheid de handelsbetrekkingen in een stabiel rechtskader op te nemen, en is dus een nuttige stap vooruit. Wij erkennen graag dat dit de verdienste is van commissaris Fischer Boel.
Evenals vele andere collega’s in deze zaal zijn wij van mening dat in de tweede fase de Commissie de prioritaire doelstellingen voor de communautaire markt niet uit het oog mag verliezen. Zij moet ervoor zorgen dat definitieve resultaten worden bereikt voor de bescherming van de oorsprongsbenamingen en de restricties met betrekking tot de erkenning van oenologische procédé’s. Mijns inziens zijn de zorgen van de collega’s daarover gerechtvaardigd en ik vertrouw erop dat de Commissie, in nauw overleg met het Parlement, deze doelstellingen krachtig zal nastreven. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, volgens mij zijn we het er allen over eens dat wijn een van de meest verfijnde landbouwproducten is. Jaarlijks wordt wereldwijd circa 265 miljoen hectoliter wijn geproduceerd, waarvan tweederde in Europa. Met het wijnhandelsakkoord tussen de EU en de VS is de eerste overeenkomst gesloten die moet helpen deze belangrijke EU-afzetmarkt te beschermen.
Met deze overeenkomst moet een einde worden gemaakt aan de rechtsonzekerheid die deze handel jarenlang heeft gekenmerkt, en zij moet ten goede komen aan producenten aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Deze eerste overeenkomst dient als precedent voor een toekomstige nauwe samenwerking met de VS in de wijnsector en moet de herkomstbenamingen in de EU beschermen. Mevrouw de commissaris, u hebt zelf gezegd dat deze overeenkomst een eerste belangrijke stap is en dat er nog het een en ander aan te verbeteren valt. Ik ben blij dat u dit hebt gezegd, en mijn collega’s zijn het geheel met mij eens.
De Europese Unie accepteert voor het eerst het principe van de onbeperkte wederzijdse erkenning van oenologische procédés, een novum in de EU. De lidstaten pleitten tot nu toe altijd voor een zogenaamde internationale codex voor de definitie van wijn en de productiemethoden. Mijns inziens komt door deze handelwijze het bestaan van de internationale organisatie OIV op losse schroeven te staan.
De concessies in deze overeenkomst gaan te ver bij de bescherming van Europese herkomstbenamingen. Alle regio’s wier kwaliteitssysteem is gebaseerd op herkomstbenamingen of traditionele begrippen worden hierdoor getroffen.
We hebben absoluut behoefte aan een handelsakkoord met de VS, maar dan wel een akkoord met duidelijke wettelijke bepalingen die het huidige Europese recht en de voorwaarden niet omzeilen en de toekomst van onze Europese kwaliteitswijn veilig stellen.
Negentig dagen nadat de eerste overeenkomst van kracht wordt, zal een tweede onderhandelingsronde plaatsvinden. In mijn ogen is dit absoluut een juiste, belangrijke en noodzakelijke aanpak, en ik hoop dat er dan beslissingen worden genomen die onze kritiek van vandaag ontkrachten. Mevrouw de commissaris, wij wensen u veel succes! 
Duarte Freitas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, op de eerste plaats wil ik de collega’s Klass en Herranz Garcia danken voor de snelheid waarmee zij dit belangrijke onderwerp hier hebben gepresenteerd.
Wijn is een van de producten die ten gevolge van de mondialisering en de liberalisering van de markten aan meer internationale concurrentie zijn blootgesteld. Onze oorsprongsbenamingen behoorden tot de weinige Europese troeven. Zij zijn de vrucht van eeuwenoude tradities en een cultuur, waarvan wijn een van de krachtigste en meest karakteristieke exponenten is. Wij doen er goed aan hier te wijzen op de Verklaring van Doha en de verklaring van de Algemene Raad van de WTO op 31 juli 2004 in Genève. Daarmee zijn de – die wij de niet-kwantitatieve aspecten zouden kunnen noemen – op tafel gelegd. Elke overeenkomst dient met die niet-kwantitatieve elementen rekening te houden. In de overeenkomst met de Verenigde Staten – waar 40 procent van onze wijnexport naartoe gaat – moeten die aspecten een plaats krijgen om ervoor te zorgen dat wij aan het eind van de onderhandelingen gerust kunnen zijn en er geen deuren geopend worden die ons beperkingen opleggen bij andere onderhandelingen, op bilateraal niveau met derde landen of in het kader van de WTO.
Voor het bereiken van een rechtvaardig akkoord volstaat het niet te liberaliseren maar zijn er ook kwaliteitsregels nodig. Onze oorsprongsbenamingen voor wijn kunnen in die zin worden beschouwd als een vorm van intellectuele eigendom, die evenals auteursrechten bescherming behoeft. Deze eerste overeenkomst is volgens mij op weinig transparante wijze tot stand gekomen, een beetje buiten het Europees Parlement om. Daarom dienen wij te weten wat de Verenigde Staten concreet bereid zijn te aanvaarden, met name wat betreft onze wijnen met oorsprongsbenaming.
Op basis van wat ik hierover in de kranten heb gelezen is bijvoorbeeld niet bekend of madera of portwijn onder de oorsprongbenamingen vallen die de VS aanvaarden. Wij kunnen alleen akkoord gaan met een aantal concessies en regelingen met betrekking tot oenologische praktijken als onze oorsprongsbenamingen strikt worden gerespecteerd. Zoals gezegd zijn die benamingen een ware vorm van intellectuele eigendom, die zelfs karakteristieker zijn voor onze cultuur dan voor onze handel.
Tot slot wil ik daarom opmerken dat ik de noodzaak van een overeenkomst inzie. Deze overeenkomst mag evenwel niet tegen elke prijs worden afgesloten en mag met name niet ten koste gaan van onze tradities en cultuur op het vlak van oorsprongsbenamingen. 
María del Pilar Ayuso González (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, uw voldoening over de ondertekening van deze overeenkomst kan slechts verklaard worden door het feit dat met dit akkoord een punt wordt gezet achter twintig jaar onderhandelen en dat de Verenigde Staten 40 procent van onze externe wijnmarkt voor hun rekening nemen.
Let wel, mevrouw de commissaris, dat de Verenigde Staten al hun eisen in de eerste fase hebben doorgezet, terwijl wij de Europese belangen naar de tweede fase hebben verschoven. Wij hebben onze tegenstander in de onderhandelingen nog maar eens vooruitbetaald.
Bovendien hebben wij ons voornaamste wapen in deze strijd verloren, mevrouw de commissaris. Ons voornaamste wapen om ons te verzetten tegen de oenologische procédés van de Verenigde Staten was juist de erkenning van onze oorsprongsbenamingen, maar ook dat hebben wij verloren. Wij hebben betaald en wij beschikken niet langer over het wapen dat ons van argumenten kon voorzien om onze belangen te verdedigen.
Bovendien lopen wij nu het risico dat ook bepaalde communautaire producenten beginnen aan te dringen op meer flexibiliteit in de Europese wetgeving inzake oenologische procédés, hetgeen ongewenste veranderingen kan teweegbrengen en het definitieve einde van onze eeuwenoude wijnbouwcultuur kan betekenen.
Mevrouw de commissaris, ik denk ook aan bepaalde benamingen zoals sherry of malaga die onlosmakelijk verbonden zijn met mijn land. Wat zal daarmee gebeuren? Wat zal er in de tweede onderhandelingsronde gebeuren?
Daarom ben ik van oordeel dat het in zekere zin beschamend is dat de Europese Unie onder bedreigingen moet toegeven aan de eisen van de Verenigde Staten. Zij hebben ermee gedreigd onze markten te sluiten en wij hebben toegegeven. Wij hebben niet verkregen wat wij ons hadden voorgenomen: onze oorsprongsbenamingen eens en voor altijd veilig te stellen.
Ik denk dat wij ons in onze onderhandelingen slagvaardiger moeten opstellen, mevrouw de commissaris, dat wij moeten leren van anderen en dat wij niet mogen vooruitbetalen, maar ik ben er bovenal van overtuigd dat wij niet mogen betalen met het geld van de Europese producenten. 
De Voorzitter.
   Voordat ik mevrouw de commissaris het woord geef, heb ik nog een persoonlijke opmerking: ik maak al langer deel uit van dit Parlement en heb zelden zo’n interessant en geëngageerd debat meegemaakt, maar voor mij is dit ook een voorbeeld van “vereuropeanisering’ en globalisering. Als we het een paar jaar geleden over ‘wij’ hadden, bedoelden we onze eigen lidstaat – en toch hadden we toen precies dezelfde problemen: wederzijdse erkenning, herkomstbenaming, certificatie, verplichte etikettering. Alles wat we destijds met moeite hebben bereikt in Europa moeten we nu blijkbaar nog een keer voor elkaar krijgen op de klein geworden globale markt. De Amerikaanse professor Jeremy Rifkin heeft helemaal gelijk als hij zegt dat de Europeanen het beste voorbereid zijn om de ervaring die we in Europa hebben opgebouwd nu op wereldschaal in te zetten, omdat we al ervaring hebben met dit soort problemen en weten hoe we deze problemen moeten aanpakken. Mevrouw de commissaris, we zijn allemaal zeer benieuwd hoe u de wijnproblemen wilt oplossen. We weten allen – ook de toehoorders – hoe belangrijk wijn voor onze wijnbouwers is. Hoe lossen we de problemen op, mevrouw de commissaris? 
Mariann Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, ik voel mij zeer gesterkt door alle opmerkingen die over dit belangrijke onderwerp zijn gemaakt. Zoals ik in mijn verklaring heb gezegd, ben ik blij dat de Europese Gemeenschap en de Verenigde Staten een eerstefaseovereenkomst over de wijnhandel hebben gesloten.
Ik ben blij dat er een handelsovereenkomst is gesloten tussen de Europese Gemeenschap - die de geboortegrond van de wijnbouw vormt, zoals velen van u hebben aangegeven - en een van de belangrijkste landen in de World Wine Trade Group. Ik ben ervan overtuigd dat deze ontwikkeling niet alleen gunstig is voor de Gemeenschap en de Verenigde Staten, maar ook voor de rest van de wereld. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat door het sluiten van deze eerstefaseovereenkomst de weg zal worden gebaand voor verdere besprekingen en samenwerking met de Verenigde Staten in de wijnsector. Dat is duidelijk van groot belang voor de Gemeenschap en in het bijzonder voor de communautaire wijnsector.
Tegelijkertijd heb ik nota genomen van al uw opmerkingen, waaraan ik niet achteloos zal voorbijgaan. Tijdens de onderhandelingen voor de tweede fase, die zoals reeds gezegd binnen negentig dagen na de inwerkingtreding van de overeenkomst zullen beginnen, kunnen wij veel van de suggesties die vandaag zijn gedaan, ten uitvoer brengen. Volgens mij loopt u met de meeste opmerkingen echter ver vooruit op deze eerstefaseovereenkomst, wat in zekere zin bevestigt dat dit het juiste moment is om de hervorming van de wijnsector te gaan analyseren en bespreken.
Nu wil ik graag enkele specifieke vragen beantwoorden. Sommigen van u zijn van oordeel dat deze overeenkomst onevenwichtig is en te zeer in het voordeel van de Amerikaanse belanghebbenden uitvalt. Gezien de economische structuur van de wijnhandel tussen de EG en de VS en de politieke en wettelijke achtergrond is deze eerstfaseovereenkomst echter niet onevenwichtig. Onze betrekkingen met onze voornaamste afnemer worden er aanzienlijk door verbeterd en de overeenkomst legt een goede basis voor verdere besprekingen en onderhandelingen.
Bovendien worden diverse bepalingen die voor de Verenigde Staten van wezenlijk belang zijn, zoals de goedkeuring van hun bestaande oenologische procédés waarop de huidige communautaire vergunningen en sterk vereenvoudigde certificeringsvereisten geen betrekking hebben, pas van kracht wanneer de Verenigde Staten de Gemeenschap hebben meegedeeld dat zij de status hebben gewijzigd van de zeventien bekende Europese wijnnamen die in de VS semi-generiek zijn.
Er is gesteld dat de bescherming van Europese wijnnamen ontoereikend is. Op grond van deze overeenkomst wordt bescherming toegekend via Amerikaanse etiketteringsvoorschriften. Daarbij wordt de garantie gegeven dat Europese wijnnamen uitsluitend voor Europese wijnen zullen worden gebruikt, ook al bestaat er een uitzonderingsclausule voor bestaande merknamen. Tevens doet dit akkoord geen afbreuk aan onze rechten krachtens de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIP’s) en aan ons wetgevingskader voor geografische aanduidingen.
Meerdere afgevaardigden hebben gesproken over de risico’s van de toepassing van de clausule van meest begunstigde natie. De Commissie heeft tot doel tijdens deze onderhandelingen en de besprekingen met andere nieuwe wijnproducerende landen de dialoog tussen ons en onze onderhandelingspartners te verbeteren en de handelsconflicten en WTO-panels te vermijden die uiterst kostbaar zijn voor de Europese producent.
De clausule van meest begunstigde natie is bekend in verband met tarieven, maar de situatie ligt totaal anders als het gaat om de toepassing ervan op de procedures voor de erkenning van oenologische procédés. Als een ander derde land dezelfde vergunningen wil krijgen, moet dat land zich in een soortgelijke situatie bevinden wat betreft aanvaardbare oenologische procédés en het toezicht op deze procédés en op de wijn. Het Amerikaanse administratiesysteem voor wijnetiketten is evenwel uniek. Het wordt niet gebruikt in andere derde landen en daarom lijkt de clausule van meest begunstigde natie erg weinig risico’s op te leveren. Dat is een belangrijk punt.
Dan het toevoegen van water. Dit wordt nu al uit technische noodzaak in de Europese Unie toegestaan. We hebben geen limieten vastgesteld voor de toevoeging van water aan wijn. Er is echter wel een grenswaarde van 7 procent geformuleerd voor de toevoeging van water aan geconcentreerde druivenmost, omdat beneden die drempel de aanwezigheid van water niet kan worden waargenomen. Ik wil daarbij wel duidelijk stellen dat wij niet zullen accepteren dat de kwaliteit van EU-producten wordt ondermijnd.
Zoals ik in mijn inleiding heb opgemerkt, wordt de Verenigde Staten op grond van deze overeenkomst geen wederzijdse erkenning van hun oenologische procédés verleend. Wederzijdse erkenning was een van de hoofddoelen van de Amerikanen, zoals de geleidelijke afschaffing van semi-generieke producten een hoofddoel voor ons vormde. Omdat de VS het gebruik van de zeventien Europese semi-generieke wijnnamen in eigen land niet wilden afschaffen, hebben wij hun geen wederzijdse erkenning van hun oenologische procédés verleend.
Zoals gezegd zullen wij uitsluitend de bestaande communautaire vergunningen voor Amerikaanse oenologische procédés handhaven. De overige bestaande procédés van de VS zullen wij pas aanvaarden wanneer dat land de status van onze semi-generieke producten heeft veranderd. Van deze koppeling dient u zich goed bewust te zijn.
Wat betreft nieuwe oenologische procédés hebben wij de mogelijkheid bezwaar aan te tekenen en nieuwe Amerikaanse procédés af te wijzen. Wij zullen niet zomaar alle procédés van de VS accepteren. Er blijken echter allerlei onjuiste verhalen de ronde te doen. Het voorbeeld van de eikensnippers is vaak genoemd. Dergelijke snippers zijn op proef reeds toegestaan in de Europese Unie. In de overeenkomst wordt echter duidelijk gemaakt dat een wijn in eiken vaten moet worden gelagerd voordat de term "vatgerijpt" op het etiket mag worden vermeld. Dat spreekt voor zich.
Tenslotte is het erg belangrijk dat we het gesprek aangaan over de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor wijn. Er is reeds begonnen met een effectbeoordeling, die onder meer bestaat uit een economische analyse van de sector en die aan het eind van het jaar moet worden afgerond. In de uiteindelijke effectrapportage zullen diverse opties en de gevolgen daarvan worden beschreven.
De Commissie zal alle belanghebbenden binnen de sector uitnodigen voor een openbaar debat dat hopelijk in februari kan worden gehouden, voordat zij een voorstel indient. De Commissie kan dan volgend jaar juni een mededeling overleggen en voor het eind van dat jaar een wetgevingsvoorstel indienen.
Ik kan de heer Freitas meedelen dat zowel madera als port op de lijst staan van de zeventien wijnnamen die als semi-generiek worden beschouwd en dat het gebruik van die namen dus zal worden beperkt. Daar hoeft hij niet aan te twijfelen.
Tot slot is het vraagstuk van de geografische aanduidingen uitermate belangrijk voor de Gemeenschap, wat ik tijdens de WTO-onderhandelingen voortdurend aan onze handelspartners duidelijk heb gemaakt. Onze bedoeling was een multilateraal register op te stellen, het bestaande hogere niveau van bescherming voor wijnen en sterkedrank uit te breiden tot andere producten en aanspraak te maken op bepaalde namen die wereldwijd onterecht zijn gebruikt. Sommige van onze handelspartners vinden zelfs dat over geografische aanduidingen niet onderhandeld hoeft te worden. Tijdens de slotbesprekingen in Hongkong moeten daarover echter ook besluiten worden genomen. Dat is namelijk een essentieel punt voor de landbouwsector. 
De Voorzitter.
   Wij hopen allen dat u bij die gelegenheid de belangen van de Europeanen succesvol zult weten te verdedigen.
Tot besluit van dit debat zijn zes ontwerpresoluties(1) ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Derhalve is het debat gesloten.
De stemming vindt op donderdag 29 september om 12.00 uur plaats.
De vergadering wordt nu onderbroken tot het begin van de stemmingen. Voor het geval u zich afvraagt waarom wij dit eerder doen dan gewoonlijk, kan ik u zeggen dat het Bureau besproken heeft hoe we de situatie kunnen voorkomen die zich altijd om 12.00, 12.05 of 12.10 uur voordoet, waarin de vertegenwoordigers van de Raad van ministers of de Commissie moeten zien uit te komen boven het geroezemoes van alle afgevaardigden die de zaal binnenstromen voor de stemming. Daarom hebben wij besloten bij wijze van proef het debat om 11.50 uur te onderbreken, zodat het ongestoord kan verlopen. Om die reden hebben wij nu wat meer tijd dan gewoonlijk.


De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot onze stemming, waarmee onze vrienden uit Bulgarije en Roemenië voor het eerst zullen kennismaken. 

– Mijnheer Zappalà, ik geef u het woord op grond van artikel 131, lid 4, van het Reglement. 
Stefano Zappalà (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de inhoud is vrij eenvoudig: tijdens de opstelling van deze richtlijn is er discrepantie ontstaan tussen de artikelen 7 en 8 en artikel 78, en dat willen wij vandaag rechtzetten.
Ik wil hieraan nog een inlichting toevoegen aan het adres van de collega’s. Deze richtlijn heeft een weerslag op een groot deel van het bedrijfsleven van de vijfentwintig lidstaten en daarom willen wij, die indertijd betrokken waren bij deze regelgeving, in de komende lente een grote hoorzitting houden om de toepassing daarvan in de lidstaten te toetsen en, waar nodig, de impact en de voortzetting van deze regelgeving binnen de Unie bestuderen. 

Bronisław Geremek (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag wijzen op het beginsel dat het Parlement de hoeder is van de democratie en de regels van het staatsrecht. Als wij weten dat de Cypriotische grondwet stipuleert dat de officier van justitie, voordat hij zich tot het parlement mag richten, eerst het hooggerechtshof moet raadplegen, dan moeten we dat verifiëren. Er wordt gezegd dat hij het niet heeft gedaan. Ik denk niet dat het Parlement een motie mag aannemen die in strijd is met de rechtsorde van een lidstaat. 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Geremek, louter uit beleefdheid jegens u zal ik uw betoog als een persoonlijk feit opvatten, maar u kunt het debat nu niet meer hervatten. Het woord is weer aan de rapporteur, de heer Lehne, en ik verzoek hem het debat niet te heropenen, daar we bezig zijn met de stemming. 
Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil alleen een toelichting geven bij de opmerking van de heer Gemerek. De reden hiervoor is simpel: de Cypriotische grondwet kent een regeling voor de opheffing van immuniteit van nationale afgevaardigden die niet voorkomt in de grondwet van andere lidstaten. In Cyprus is niet het parlement verantwoordelijk voor deze opheffing, maar het hooggerechtshof. Collega Matsakis is echter een Europees afgevaardigde, dus is volgens het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten niet het hooggerechtshof van Cyprus verantwoordelijk voor de opheffing, maar deze plenaire vergadering zelf.
Om deze reden was de Commissie juridische zaken op één stem na van mening dat we het voorstel in de huidige vorm moesten voorleggen. Ik vraag u dit voorstel te volgen. 
De Voorzitter.
   – Dank u voor deze toelichting. Ik geef geen gelegenheid tot reageren. Het spijt me, maar we zijn bezig met de stemming en daar gaan wij nu onverwijld mee verder.
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik doe een beroep op artikel 166 van het Reglement. U weet net zo goed als ik dat één uniek feit ons hier allemaal verenigt, ongeacht onze politieke kleur: of we nu zwart, blauw, geel, rood of groen zijn, we doen allemaal ons best om de mensen te vertegenwoordigen die ons deze functie hebben gegeven.
In mijn regio East Midlands in het Verenigd Koninkrijk hebben de kiezers zich aan een experiment gewaagd en een andere kleur uitgeprobeerd. Geïndoctrineerd door oude advertenties en een tv-beroemdheid geloven zij dat de volgende Britse leuze van toepassing is: . Helaas verdween enkele maanden later een van onze nieuwe afgevaardigden van het toneel en uit dit Parlement. Men maakte zich zorgen om zijn veiligheid: sommigen dachten dat hij ontvoerd was, anderen dat hij familie van Lord Lucan was. Ik organiseerde een wedstrijd in East Midlands. De eerste persoon die kon bewijzen dat hij mijn illustere doch vermiste collega Robert Kilroy-Silk had gezien, zou een fles champagne krijgen. Helaas heeft tot op heden niemand de prijs opgeëist en daarom zal ik hem aan de man zelf uitreiken. Alstublieft, hier is de fles champagne.
De Voorzitter.
   – Na dit korte intermezzo zullen wij nu onze stemming kunnen voortzetten. Gelieve echter geen misbruik te maken van het geduld van de Voorzitter van de vergadering. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Mijn stem vóór dit verslag is zowel ingegeven door inhoudelijke overwegingen als door de spoed die geboden is met de goedkeuring.
Zonder wijziging van artikel 78 zouden de goede richtlijnvoorstellen die voorliggen, doelloos zijn. Voor openbare aanbestedingen is volgens mij een duidelijk, vereenvoudigd en samenhangend rechtskader noodzakelijk. Dat is op zich al voldoende reden dit voorstel tijdig goed te keuren. 
Joachim Wuermeling (PPE-DE ),
   . Ik verwelkom de uitslag van de stemming voor de correctie van Richtlijn 2004/18/EG van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten. Voor de aanpassing van de drempels bij het plaatsen van overheidsopdrachten was correctie van de materiële fout noodzakelijk.
Ik wil er echter op wijzen dat er mijns inziens nog het een en ander verbeterd dient te worden bij een aantal inhoudelijke bepalingen van de richtlijn. Dit betreft in het bijzonder de intercommunale samenwerking en de oprichting van doelcorporaties van gemeenten. Verplichte aanbesteding voor dergelijke vormen van samenwerking is niet zinvol en niet conform de doelstelling van de richtlijn, en hindert de gemeenten bij het aanbieden van zo goedkoop mogelijke voorzieningen dicht bij de burger.
Daarom is het volgens mij dringend noodzakelijk dat de richtlijn begin 2006 aan de hand van de ervaringen aan een herziening wordt onderworpen. Ik ben blij dat de Commissie interne markt en consumentenbescherming inmiddels heeft besloten de betrokken kringen hierover te horen. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Ik heb vóór het verslag-Costa gestemd over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de sluiting van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Bulgarije inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten.
De verschillende bilaterale overeenkomsten inzake luchtdiensten zijn het belangrijkste instrument om op het vlak van de veiligheid van de luchtvaart het goed functioneren van onze betrekkingen met derde landen te garanderen. Met dat uitgangspunt en gezien het feit dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap op dit vlak heeft erkend, heeft de Raad de Commissie gemachtigd onderhandelingen met derde landen te starten met als doel bepaalde bepalingen van de lopende bilaterale overeenkomsten te wijzigingen via een communautaire overeenkomst.
In het geval van de Republiek Bulgarije zijn de wijzigingsvoorstellen van het Parlement louter correcties inzake de belasting op vliegtuigbrandstof, de aanwijzingsclausules en de tarieven. Tegen deze voorstellen hebben wij geen enkel bezwaar. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Ik heb vóór het verslag-Costa gestemd over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de sluiting van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Kroatië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten.
De verschillende bilaterale overeenkomsten inzake luchtdiensten zijn het belangrijkste instrument om op het vlak van de veiligheid van de luchtvaart het goed functioneren van onze betrekkingen met derde landen te garanderen. Met dat uitgangspunt en gezien het feit dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap op dit vlak heeft erkend, heeft de Raad de Commissie gemachtigd onderhandelingen met derde landen te starten met als doel bepaalde bepalingen van de lopende bilaterale overeenkomsten te wijzigingen via een communautaire overeenkomst.
In het geval van de Republiek Kroatië zijn de wijzigingsvoorstellen van het Parlement correcties inzake de belasting op vliegtuigbrandstof, de aanwijzingsclausules en de tarieven. Tegen deze voorstellen hebben wij geen enkel bezwaar. 

Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Het financiële effect van het voorstel tot verhoging van de vergoedingen die aan het Europees Geneesmiddelenbureau (EMEA) dienen te worden betaald, is nog niet vastgesteld. Het voorstel zal hoe dan ook gevolgen hebben voor de rubrieken 3 en 2 van de nieuwe financiële vooruitzichten voor 2007-2013. Wij zijn er principieel tegen dat het EMEA versterkt wordt als autoriteit en een groter budget krijgt. Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het verslag van collega Florenz over de vergoedingen die aan het Europees Geneesmiddelenbureau dienen te worden betaald, is een voorbeeld van de manier waarop wij rekening behoren te houden met de ervaring en de evaluaties van het werk van de communautaire agentschappen.
Het verslag is een gevolg van belangrijke wijzigingen in de bevoegdheden van dit agentschap. Die bevoegdheden zijn niet alleen veranderd maar ook uitgebreid. Daarom is het van fundamenteel belang dit agentschap uit te rusten met een solide en up-to-date financieel draagvlak.
De ingediende amendementen dienen ter verduidelijking van het principe dat geldt voor de vaststelling van de aan het agentschap te betalen vergoedingen en de toepassing van gereduceerde vergoedingen voor traditionele kruidengeneesmiddelen.
In dat verband dringt de rapporteur erop aan dat de vastgestelde vergoedingen rekening houden met de werklast bij het beoordelen van de producten.
Ik heb vóór het verslag-Florenz gestemd over de aan het Europees Geneesmiddelenbureau te betalen vergoedingen. 

Christofer Fjellner (PPE-DE ),
   Het visserijbeleid van de EU dient gericht te zijn op het veiligstellen van een rijk visbestand, kwalitatief goede levensmiddelen voor de consumenten en goede voorwaarden voor de Europese visserijbranche.
Het visserijbeleid van de EU heeft zich helaas ontwikkeld tot een permanent steunbeleid voor een onrendabele visserijbranche, die zich niet op eigen kracht in leven kan houden zonder dat het steunbeleid het visbestand veiligstelt. Dit verhindert structurele rationalisering maar niet het leegvissen van de viswateren.
Tegelijkertijd laat het voorbeeld van IJsland met zijn uitgebreid eigendom van visrechten zien dat er andere methoden zijn, die niet alleen het visbestand beschermen, maar die ook helpen om de bedrijfstak aan nieuwe omstandigheden aan te passen. Visserijbeleid hoeft geen steunbeleid te zijn.
Het visserijbeleid van de EU moet nieuwe wegen zoeken, die er zowel toe leiden dat het visbestand tegen leegvissen wordt beschermd als dat de visserijbranche wordt geherstructureerd. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   . Het nieuwe visserijprotocol tussen de EU en de Comoren voor de periode 2005-2010 is de logische en voorspelbare voortzetting van de oude overeenkomst. In vergelijking met de oude overeenkomst bevat het nieuwe akkoord slechts enkele wijzigingen.
Het oordeel over de benuttingsgraad van de vangstmogelijkheden tijdens de periode 2001-2004 is ronduit positief. Het nieuwe protocol voorziet een daling van het totaal aantal vaartuigen, hoewel de totale toegelaten vangst is verhoogd (van 4670 naar 6000 ton).
Het akkoord tussen de EU en Comoren is, evenals andere overeenkomsten met landen in de Indische Oceaan, uiterst belangrijk voor de communautaire tonijnvisserij, omdat de sector daarmee de middelen krijgt om te voldoen aan de vraag van de communautaire markt.
De rapporteur heeft een uitstekend verslag voorgelegd, waarmee ik het in grote lijnen eens ben. Toch moet ik benadrukken dat het aantal Portugese beugvisserijvaartuigen dat een vergunning krijgt om in de onder de overeenkomst vallende zone te vissen, is verminderd.
Ik ben het er ook niet mee eens dat de Commissie in de loop van de onderhandelingen de Portugese tonijnsector niet over dit voorstel heeft geraadpleegd. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Het nieuwe visserijprotocol bij de visserijovereenkomst met de Comoren zal gelden voor de periode 2005-2010. Het nieuwe protocol verschilt weinig van het oude protocol (2001-2004), dat met tien maanden is verlengd. De goedkeuring van deze overeenkomst verschaft de vissersvloten van de lidstaten die in deze wateren vissen – met inbegrip van de Portugese vloot – de nodige mogelijkheden voor de visvangst.
Volgens berekeningen van de EU heeft elke euro die de Gemeenschap in de overeenkomst heeft gestoken 5,07 euro aan toegevoegde waarde opgeleverd. Dat is voor een investering een indrukwekkend rendement.
Het aantal tonijnvisserijvaartuigen met zegennetten blijft gelijk (eenentwintig Spaanse en achttien Franse vaartuigen en een Italiaans schip), terwijl door de benuttingsgraad onder het laatste protocol het aantal beugvisserijvaartuigen daalt van vijfentwintig naar zeventien (twaalf Spaanse en vijf Portugese vaartuigen). Daaruit blijkt dat de vloten voor de verre visserij inkrimpen en het weinige dat nog resteert van de Portugese verre-visserijvloot is daar een voorbeeld van.
Dit protocol verhoogt de bijdrage die ten laste komt van de reders met 40 procent – van 25 naar 35 euro per ton gevangen tonijn – en verlaagt de financiële bijdrage van de Gemeenschap. Wij vinden dat onaanvaardbaar, daar de Commissie het voornemen te kennen heeft gegeven de onderhandelingen over de toekomstige protocollen met andere landen te voeren op basis van dezelfde hogere bijdrage voor de reders. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het nieuwe protocol voor de tonijnvisserij tussen de Gemeenschap en de Comoren voor de periode van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2010 heeft bij de lidstaten van de Gemeenschap met vissersvloten een aantal vragen opgeworpen over de haalbaarheid.
Ik heb met aandacht het hele proces gevolgd en heb vastgesteld dat de betrokken sector tijdens de onderhandelingen niet is geraadpleegd. De Commissie heeft naar die kritiek geluisterd en bevestigd dat het voortzetten van de dialoog met de visserijsector in het kader van de partnerschapsovereenkomsten zeer belangrijk is. De Commissie heeft laten weten dat zij voornemens is deze herfst met de tonijnvisserijsector een vergadering te beleggen, waar alle voor de sector belangrijke onderwerpen zullen worden aangesneden.
De jaarlijkse financiële compensatie is verhoogd van 350 250 naar 390 000 euro. Met genoegen stel ik vast dat 60 procent van dat bedrag is bestemd voor ontwikkelingssteun voor de lokale visserij, hetgeen ik zeer belangrijk acht.
Om die redenen heb ik geen enkel bezwaar tegen de voorstellen van de rapporteur. 

Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   Het initiatief van de Raad inzake het opslaan van telecommunicatiegegevens om de misdaadbestrijdende autoriteiten een beter gereedschap te geven in de strijd tegen de zware misdaad en terrorisme vinden wij een goede zaak. De ervaring van Zweedse zijde leert dat telecommunicatiegegevens belangrijk zijn bij vele onderzoeken naar zware misdaad. Daarom steunen wij in beginsel het voorstel van de Raad. Het voorstel over opslag van verkeersgegevens dat de Commissie op 21 september 2001 heeft gepresenteerd, opent de deur voor een debat over misdaadbestrijding. Door het Commissievoorstel krijgt het Europees Parlement hier invloed op. Daarom hebben wij besloten ons vandaag van stemming te onthouden, in afwachting van een nieuw standpunt. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Het initiatief van onder andere de Zweedse regering inzake het bewaren van gegevens die zijn verwerkt en opgeslagen in verband met de aanbieding van diensten zoals telefoongesprekken, sms-berichten, e-mail, internet en dergelijke voor de bestrijding van terrorisme en andere grensoverschrijdende misdaad, gaat naar onze mening veel te ver in verhouding tot het te verwachten nut ervan.
De lidstaten moeten het makkelijker maken om onderlinge informatie uit te wisselen teneinde deze misdaden effectiever te bestrijden. Dat vereist echter geen harmonisering met uniforme regels voor de manier waarop het verzamelen van deze enorme hoeveelheid gegevens moet geschieden. Het voorstel brengt daarentegen aanzienlijke bezwaren met zich mee op het punt van de rechtszekerheid van de burgers en dreigt bovendien tot aanzienlijke kosten voor de aanbieders van de diensten te leiden.
Ondanks de kritiek in het verslag wordt er toch in naar voren gebracht dat harmonisatie op dit gebied noodzakelijk is, maar dat wetgeving moet plaatsvinden op initiatief van de Commissie en door middel van medebeslissing door het Parlement, en niet via de intergouvernementele samenwerking waarvan nu sprake is. De Zweedse partij Junilistan deelt deze opvatting niet.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Wij steunen het voorstel dit initiatief te verwerpen. Onder het mom van “terrorismebestrijding” tast dit voorstel de fundamentele vrijheden, rechten en garanties van de burgers aan.
Het voorstel beoogt ongedifferentieerd op systematische wijze communicatiegegevens te bewaren (telefoon-, sms- en e-mailverkeer) en alles wijst erop dat daar geen enkele vorm van controle op zal zijn.
Zoals de rapporteur benadrukt, is dit voorstel inadequaat, onnodig en in strijd met het Europees Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
Nog afgezien van de talloze twijfels en vragen met betrekking tot de reële draagwijdte en doeltreffendheid van deze maatregel, zou het voorstel volgens de rapporteur bovendien leiden tot een gegevensvolume dat overeenkomt met vier miljoen kilometer gevulde dossierordners.
Het is niet de eerste keer dat het Parlement een dergelijk initiatief verwerpt. Desalniettemin hebben het Brits voorzitterschap en de Europese Commissie ondanks de kritiek die zij over zich heen hebben gekregen deze week nieuwe initiatieven op dit vlak ingediend.
De bepalingen van de Portugese wet op het vlak van veiligheid vormen samen met het toezicht door de rechterlijke macht al een evenwichtig geheel van maatregelen, regelgeving en controle. Indien die wetsbepalingen op verstandige en strikte wijze worden toegepast en er de nodige mankracht ter beschikking voor wordt gesteld, kunnen zij zeker op efficiënte wijze de misdaad bestrijden, zelfs de ergste vormen van georganiseerde misdaad. 
Patrick Louis en Philippe de Villiers (IND/DEM ),
   In een tijd dat meerdere Europese landen het slachtoffer zijn van terroristische dreiging, is het onvoorstelbaar om de lidstaten te verzoeken een initiatief dat bedoeld is om doeltreffender samen te werken voor het afweren, opsporen, vinden en vervolgen van daders en medeplichtigen van terroristische handelingen, in te trekken.
Het afwijzen van dit initiatief met als enige reden dat het van de lidstaten en niet van de Commissie komt is onverantwoordelijk met het oog op wat er op het spel staat, namelijk de veiligheid van onze medeburgers.
In dit verslag laat men zich eens te meer leiden door ideologische overwegingen in plaats van het algemeen belang, waarbij men eropuit is de lidstaten dag aan dag van meer bevoegdheden te beroven, ten gunste van de Commissie, zonder evenwel de Verdragen te herzien.
Nu ze niet op de volkeren kunnen rekenen, gezien de referenda in Frankrijk en Nederland, lijken de supranationale instellingen van de Unie zich te storten op een steeds verdere toe-eigening, buiten de Verdragen om, van bevoegdheden van lidstaten, in de trant van het standaardarrest dat op 13 september is gewezen door het Hof van Justitie en dat diezelfde Commissie wetgevingsbevoegdheid geeft op het gebied van strafrecht.
Maar wat schieten we op met dit getalm rond een vermeende inbreuk op het Gemeenschapsrecht, het evenredigheidsbeginsel of het vermoeden van onschuld, ten overstaan van de terroristische dreiging?
Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd. 
Andreas Mölzer (NI ),
   . Het valt zeer te betwijfelen of het plan om binnen de gehele EU elektronische verkeersgegevens op te slaan, zin heeft.
Een algehele controle van alle telefoongesprekken, al het internet- en sms-gebruik zonder concrete verdenking kan niet worden gerechtvaardigd door de mogelijkheid dat eventueel ooit een dader van een terroristische aanslag zou kunnen worden opgespoord. Er wordt een onvoorstelbaar grote hoeveelheid gegevens verzameld, die in geval van nood eerst minutieus doorzocht zou moeten worden door overwerkte rechercheurs.
We hebben nog niet voldoende uitgewerkt welke gegevens nodig zijn voor een efficiënte en succesvolle samenwerking, zodat een te omvangrijke lijst ontstaat die erg veel ruimte voor interpretatie laat. Ook wordt onvoldoende ingegaan op de concrete tenuitvoerlegging.
Het plan zal vooral het midden- en kleinbedrijf hard treffen, dat nauwelijks genoeg organisatorische en financiële middelen heeft om aan de verplichte gegevensopslag te voldoen. Met name is nog niet duidelijk hoe de door de afzonderlijke lidstaten aan de industrie toe te kennen kostenvergoeding, die op enkele honderden miljoenen euro’s wordt geschat, zal worden gefinancierd.
Of het ontwerp conform de regels van de rechtsstaat is, valt te betwijfelen. Wellicht druist het in tegen verschillende grondwetten en is het onverenigbaar met de EU-doelstelling van een ruimte van vrijheid. Ook is het zorgelijk als men elektronische media wil controleren en censureren om radicalisering van jongeren tegen te gaan, en tegelijkertijd serieus beweert dat de vrijheid van pers en media niet wordt beknot – zo krijgt George Orwell misschien toch nog gelijk. 
Claude Moraes (PSE ),
   De wijze waarop ik gestemd heb over het verslag betreffende de bewaring van gegevens, weerspiegelt mijn gevoelens als Londense afgevaardigde in het Europees Parlement. De veiligheidsdiensten moeten over zodanige bevoegdheden beschikken dat zij zo doeltreffend mogelijk het terrorisme kunnen bestrijden en het publiek beschermen. Bij de toekenning van bevoegdheden op het gebied van de bewaring van gegevens is het eveneens belangrijk dat deze bevoegdheden werkbaar zijn en in nauwe samenwerking met internet service providers worden ontwikkeld en dat er proportionaliteit wordt betracht bij het vaststellen van de tijdsduur dat gegevens mogen worden bewaard. Het is logisch dat mijn eigen regering na de bomaanslagen in Londen effectieve bevoegdheden verlangde om het terrorisme aan te pakken. Als afgevaardigde van Londen wil ik erop toezien dat deze bevoegdheden zowel effectief als proportioneel zijn en dat mede daardoor de openbare veiligheid in het Verenigd Koninkrijk toeneemt. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . In grote lijnen ben ik het eens met de geest van het voorstel dat de vier lidstaten hebben ingediend. Ik deel de zorgen die zij in hun voorstel noemen en ben van mening dat er over het algemeen geen sprake is van overdreven of onevenredige elementen in hun initiatief. Juist omdat ik van mening ben dat de kern van het voorstel correct is, heb ik daarom toch vóór het verslag gestemd dat aanbeveelt het voorstel van de vier lidstaten te verwerpen. Omdat de Commissie immers binnenkort een vollediger en globaler voorstel voor deze materie gaat indienen, lijkt het mij correcter die weg bij de wetgeving te volgen.
Wij moeten in deze tijd veiligheid niet verwarren met “securitarianisme”. Het bewaren van verkeers- en communicatiegegevens is iets heel anders dan het afluisteren van telefoongesprekken. Het gaat uitsluitend om het bewaren van de gegevens die minimaal nodig zijn voor efficiënt recherchewerk. Hoewel deze maatregel geen specifieke preventieve werking heeft – dat element is wel aanwezig in het voorstel – is het nut ervan voor recherchewerk overigens duidelijk.
Als antwoord op het vertrouwen dat wij haar hebben geschonken, verwachten wij nu van de Commissie een tijdig voorstel om deze belangrijke materie te regelen. 

Philip Claeys (NI ). –
   Voorzitter, de invoering van een lijst van veilige landen is een goede stap in de richting van een gemeenschappelijk minimumbeleid inzake het beheren van de vluchtelingenstroom naar Europa. Ik zeg wel minimumbeleid, want de uiteindelijke beslissingsmacht over het erkennen en toelaten van politieke vluchtelingen moet nog altijd bij de lidstaten liggen. Daarom is het noodzakelijk dat de lidstaten over het recht en de mogelijkheid kunnen beschikken om naast de Europese lijst van veilige landen, een eigen lijst te hanteren.
De rapporteur wil die mogelijkheid echter uitdrukkelijk niet erkennen. Dit verslag heeft in feite maar een bedoeling en dat is het uithollen van het principe zelf van de lijst van veilige landen en in die omstandigheden zal het u niet verbazen dat ik en mijn collega's tegen gestemd hebben. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan vindt dat de lidstaten zelf vrij moeten zijn om te bepalen hoe hun immigratie- en asielbeleid eruit moet zien – zolang dat in overeenstemming is met het geldende internationale recht. Wij willen niet meewerken aan het bouwen van een Fort Europa, en het dient ook geen aangelegenheid voor het Europees Parlement te zijn om voor te schrijven welke wetten op dit gebied moeten gelden.
Wij kunnen het voorstel van de Raad daarom niet steunen, noch met noch zonder de in het verslag voorgestelde amendementen, en wij hebben ons dus van stemming onthouden, omdat de richtlijn deel uitmaakt van de totstandbrenging van een gemeenschappelijk beleid op dit gebied. We hebben echter gestemd vóór veel amendementen van de parlementaire commissie, ter onderstreping van onze steun voor een vluchtelingenbeleid dat humaner is dan wat in de richtlijn van de Raad tot uitdrukking komt, en dat beantwoordt aan de geldende normen die in internationale verdragen zijn vastgelegd.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Deze ontwerprichtlijn is de eerste stap op weg naar het harmoniseren van de asielprocedures in de lidstaten van de Europese Unie.
Zoals onze fractie al heeft onderstreept, vijlt het verslag van het EP een aantal zeer negatieve aspecten in het akkoord van de Raad over dit onderwerp bij. Ik noem het schrappen van het begrip “superveilig land” – waar de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen kritiek op heeft geleverd – en het behoud van de mogelijkheid in beroep te gaan tegen de afwijzing van een asielverzoek, gekoppeld aan het recht in het asielland te verblijven tot het eind van de beroepsprocedure.
Met de door ons ingediende amendementen en ons stemgedrag in de plenaire hebben wij echter geprobeerd nog andere negatieve aspecten in het voorstel geschrapt te krijgen, waaronder: 
- het afwijzen van het in bewaring houden van asielzoekers, met name in de zogenaamde “detentiecentra” voor illegale immigranten;
- het afwijzen van het begrip “veilig derde land”, daar de asielprocedure rekening moet houden met de individuele omstandigheden van het desbetreffende geval en derhalve het opstellen van een willekeurige lijst met landen verworpen dient te worden. Op wat voor criteria zou een dergelijke lijst trouwens moeten worden gebaseerd? 
Mary Honeyball (PSE ),
   Dit verslag vormt het kader voor het gemeenschappelijke standpunt van de Europese Unie over een gevoelig vraagstuk: hoe moeten we de procedure voor de toekenning en intrekking van de vluchtelingenstatus hanteren? Ondanks dat de afgevaardigden van de Britse Labour Party nog steeds bepaalde bezwaren hebben tegen het verslag-Kreissl-Dörfler, hebben zij uiteindelijk voor het verslag gestemd. Wij hebben dat gedaan in de wetenschap dat nog onopgeloste kwesties in de Raad door de nationale regeringen zullen worden geregeld tijdens de uitvoering van de nieuwe procedures. Wij blijven erop vertrouwen dat in de Raad een evenwicht kan worden gevonden op basis van enkele van de aanbevelingen die via de raadplegingsprocedure in het verslag van de heer Kreissl-Dörfler zijn gedaan. 
Kartika Tamara Liotard en Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . - Over het algemeen moeten wij stellen dat het verslag op veel fronten een grote verbetering is op het Commissievoorstel. Bij het bezoek van Kartika Liotard aan het Italiaanse vluchtelingenkamp op het eiland Lampedusa op 27 en 28 juni 2005 heeft zij met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe belangrijk het is dat vluchtelingen concrete rechten hebben. Als de situatie van zulke mensen via een EU-Verdrag kan worden verbeterd, dan zijn wij voor een dergelijke verbetering. Wel hebben wij nog altijd grote twijfels over sommige onderdelen van het Commissievoorstel, bijvoorbeeld het concept van "veilige derde landen". De keuze ging helaas tussen een zeer slechte variant en een iets betere. Maar ondanks deze twijfels stemmen we toch voor het geamendeerde voorstel, omdat het een wezenlijke verbetering in de positie van asielzoekers kan betekenen en ook Amnesty International vrij positief was over het voorstel. Hopelijk maakt het voorstel een einde aan de beschamende Lampedusa's van Europa.
David Martin (PSE ),
   Dit is een belangrijk en welkom verslag omdat het de direct gekozen afgevaardigden in het Europees Parlement in staat stelt zich uit te spreken over wezenlijke burgerlijke vrijheden, nadat de regeringen van de lidstaten in de Raad politieke overeenstemming hebben bereikt.
Ik ben het met de rapporteur eens dat de internationale normen voor de bescherming van vluchtelingen (inclusief het Verdrag van Genève van 1951) niet mogen worden ondermijnd en dat de Parlementsleden de gelegenheid dienen te krijgen om de door de Raad voorgestelde amendementen nauwkeurig te bestuderen. Toch heb ik besloten mij op bepaalde punten van stemming te onthouden, gezien het snel veranderende internationale klimaat en omdat bij de opstelling van een lijst van “veilige derde landen” op nationaal niveau enige flexibiliteit moet worden betracht. Het is duidelijk dat er een rechtvaardige maar werkbare aanpak van het asielbeheer nodig is. Daarbij moet gekeken worden naar de behoeften van personen die vanwege politieke vervolging zijn gevlucht, terwijl tegelijkertijd moet worden gewaakt voor mogelijk misbruik door anderen die geen legitiem verzoek hebben ingediend. Daarom ben ik blij met de stappen die de Raad heeft gezet in de richting van een geïntegreerde benadering van het asielbeleid en ik zie uit naar verdere opbouwende voorstellen met betrekking tot dit gevoelige vraagstuk.
Claude Moraes (PSE ),
   In de wijze waarop ik gestemd heb over het verslag-Kreissl-Dörfler wil ik mijn bezorgdheid kenbaar maken over het begrip “superveilige” landen. Op grond van dit begrip kunnen de lidstaten van de EU een lijst van derde landen opstellen, die zo veilig worden geacht dat asielzoekers uit die landen automatisch de status van vluchteling wordt ontzegd. Mijns inziens is het van essentieel belang dat we de individuele beoordeling van asielzoekers en het in het Verdrag van Genève gedefinieerde beginsel van "non-refoulement" niet volledig uithollen ("non-refoulement” houdt in dat regeringen vluchtelingen niet automatisch mogen terugsturen zonder dat zij hun verhaal hebben gehoord of zonder onderzoek te doen naar de subjectieve en objectieve elementen van echte asielaanvragen). 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   .  Het verslag Kreissl-Dörfler, dat het Europees Parlement vandaag met een krappe meerderheid heeft aangenomen, weerspiegelt de hele ellende van het Europese asiel- en migratiebeleid. In reactie op de ontwerprichtlijn van de Raad, die er alleen op gericht was de vluchtelingen buiten de deur te houden, bekrachtigt het verslag een paar ernstige tekortkomingen:
- het concept “veilig land van herkomst” wordt overgenomen, zodat asielzoekers niet eens meer het recht hebben hun aanvraag überhaupt in behandeling te laten nemen;
- in de tekst wordt geen onderscheid gemaakt tussen de behandeling van asielzoekers en “illegalen” zelfs niet waar het gaat om het dumpen van deze mensen in “uitzettingscentra”;
- het verslag bekrachtigt het principe van het “veilige derde land” en bevat criteria voor de omschrijving ervan alsmede een lijst van zulke landen, zodat deportatie van vluchtelingen via een reeks derde landen niet kan worden voorkomen.
Hoewel het rechteloos maken van vluchtelingen hiermee wordt bekrachtigd, zal ik mij van stemming onthouden, omdat het verslag tenminste een aantal kleine verbeteringen voor vluchtelingen bevat ten opzichte van het document van de Raad.
Het dilemma van het EU-beleid blijft bestaan. Door het beleid van de “vesting Europa” komt het leven van steeds meer mensen in gevaar. Bovendien ontneemt dit beleid mensen hun rechten. Een menswaardig Europees asielbeleid ziet er heel anders uit. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  De misvatting dat wetgeven op dit vlak een simpel proces is, gaat voorbij aan het evidente feit dat verschillende rechtsstelsels uiteenlopende resultaten produceren, die soms onvoorzien of ongewenst zijn. Zie bij wijze van voorbeeld de opschortende werking van het beroep tegen het niet verlenen van de vluchtelingenstatus.
Die misvatting negeert ook de uiteenlopende tradities met betrekking tot de definitie van vluchteling. Als voorbeeld kunnen wij hier de verschillen tussen Portugal en het Verenigd Koninkrijk noemen.
Deze twee aspecten verklaren waarom ik bij dit verslag zo heb gestemd. Daar links in het Parlement alle kernbepalingen had weggestemd, was het voor mij onmogelijk vóór dit verslag te stemmen. Ik kan het alleen maar betreuren dat de goede bedoelingen die links bij deze stemming ongetwijfeld hebben bewogen, zoals zo vaak, tot een slecht resultaat zullen leiden. Het streven naar een correcte en humane opvang van vluchtelingen is helemaal niet onverenigbaar met een pakket regels met een minimum aan flexibiliteit teneinde in de verschillende nationale wetten de nodige aanpassingen aan te brengen. Integendeel, het is de juiste vertaling van de terechte zorgen over het vluchtelingenprobleem en van de wil naar werkelijk doeltreffende oplossingen te streven. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   De door het Parlement aangebrachte wijzigingen gaan de goede kant op, omdat landen daardoor niet gedwongen worden om de aanvragen van personen uit een “veilig land” te weigeren, en omdat geëist wordt dat de behandelingstijden niet worden verkort en dat asielzoekers niet als criminelen worden behandeld. Het voorstel van de Fractie De Groenen om het begrip “veilige landen” geheel te schrappen en in plaats daarvan de regels uit het internationale humanitaire recht inzake individuele toetsing te hanteren, is echter door het Europees Parlement afgewezen. De verbeteringen waar het Parlement vóór stemt, zullen naar alle waarschijnlijkheid niet door de Raad in acht worden genomen. Als wij vandaag over deze richtlijn stemmen, stemmen wij in feite over het voorstel van de Raad, dat strijdig is met het humanitaire recht. Daarom stem ik tegen. De Zweedse Milieupartij is tegen een geharmoniseerd asielbeleid, omdat zo’n beleid een ondemocratisch geheel dreigt te worden, waarin alles zo snel mogelijk op de laagste standaarden word afgestemd. In dit geval gebeuren beide dingen: er ligt een slecht wetsvoorstel en het Parlement dreigt naar de rechter te stappen vanwege illegale procedures. 
Bart Staes (Verts/ALE ),
   . Ik kwam talloze malen in contact met vluchtelingen uit Kosovo, Tsjetsenië, Afghanistan, Nepal, Rusland, Oezbekistan en Kazachstan. Ik besef dus dat deze sukkelaars niet voor hun plezier naar ons continent komen. Achter ieder ouderpaar en ieder kind zit een eigen verhaal. Een verhaal van wanhoop en angst. Deze ontwerprichtlijn is verontrustend en het ultieme bewijs dat de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie hun eigen spelletjes spelen en geen overleg willen plegen met het Europees Parlement. Ze sloten een (slecht) politiek akkoord af zonder raadpleging van het EP. Dit gaat in tegen de geest van de Verdragen. Ik steun dan ook amendement 182 waarbij het EP zich het recht voorbehoudt een zaak bij het Hof van Justitie aanhangig te maken om de wettigheid van het voorstel en de verenigbaarheid ervan met de fundamentele grondrechten te toetsen. Ik ondersteun ook alle amendementen die het begrip "veilig derde land" uit het voorstel willen schrappen. Deze notie is onacceptabel, schuift de eigen verantwoordelijkheid van de lidstaten af op derde landen en leidt onvermijdelijk tot willekeur en politiek gekonkel. Wie bepaalt overigens of een land (super)veilig is? Is Afghanistan veilig na de oorlog? Zijn Kazachstan en Oezbekistan - twee landen die kraken onder een totalitair bewind - veilige landen? Sommigen in België menen van wel.
Britta Thomsen (PSE ),
    De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement hebben vandaag vóór het verslag van de heer Kreissl-Dörfler over het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (A6-0222/2005), gestemd. Wij zijn ons echter bewust van het feit dat dit voorstel een terrein betreft waarop Titel IV van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap betrekking heeft, en daarom niet van toepassing is op Denemarken, cf. het protocol inzake de positie van Denemarken. 


De Voorzitter.
   – De vergadering is hervat.
De notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Zijn er opmerkingen? 
Ursula Stenzel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets toevoegen aan de notulen van vandaag, namelijk dat er voor de schriftelijke verklaring betreffende reumatische aandoeningen vandaag al meer dan een tweederde meerderheid is behaald. We hebben al meer dan 367 handtekeningen verzameld, en om 12.00 uur vandaag waren het er 378.
In deze schriftelijke verklaring, waarvan ik een van de initiatiefnemers ben, worden de Commissie en de Raad opgeroepen, in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling reumatische aandoeningen onder de prioriteiten op te nemen. Ik wilde u dit sensationele resultaat vandaag al laten weten. 
De Voorzitter.
   – Mevrouw Stenzel, wat u zegt valt niet onder de opmerkingen over de notulen van de vorige vergadering, die van gisteren.
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- het verslag A6-0251/2005 van Ambroise Guellec, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over de rol van territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling (2004/2256(INI));
- het verslag A6-0246/2005 van Sérgio Marques, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio's (2004/2253(INI)). 
Ambroise Guellec (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik zou u in enkele minuten mijn verslag willen presenteren over de rol van de territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling.
Er zij op gewezen dat een groot aantal Europese regio’s er al jarenlang aanhoudend bij de Unie op aandringen dit concept in haar beleid in aanmerking te nemen. De toetreding van tien nieuwe leden heeft zich vertaald in grotere verschillen tussen regio’s en het ontstaan van nieuwe territoriale ongelijkheden, en heeft deze roep aanzienlijk versterkt. De opstellers van het ontwerp voor een Grondwet voor Europa waren zich daar terdege van bewust, want in artikel 3 wordt de economische, sociale en territoriale samenhang tot de essentiële doelstellingen van de Unie gerekend.
Het problematische lot van dat verdrag zou voor sommigen die verantwoordelijk zijn voor het regionaal beleid, met name binnen de Europese Commissie, een reden kunnen zijn om het punt van de noodzaak van territoriale samenhang slechts met de grootst mogelijke omzichtigheid aan te roeren. Deze houding lijkt ons ongegrond en ik hoop, mevrouw de commissaris, dat u ons standpunt deelt. De zeer grote geografische, menselijke en culturele verscheidenheid op het grondgebied van de Unie, al met al toch een betrekkelijk beperkte ruimte, vormt namelijk een rijkdom die zijn weerga op deze wereld niet kent, maar brengt, als men niet oppast, in de kiem ernstige risico’s met zich mee van scheefgroei die ondraaglijk is voor wie er het slachtoffer van meent te zijn. Dit is helaas nog erger dan wij vreesden bewaarheid tijdens de referenda in Frankrijk en Nederland over het ontwerp voor een Europese Grondwet.
In menig andere lidstaat zou een op dezelfde gronden georganiseerde volksraadpleging waarschijnlijk dezelfde uitkomst laten zien. Daarom wilde ik met mijn verslag bijdragen aan het bieden van antwoorden op de gerezen vragen. Hoe kunnen we de burgers weer achter het Europees project krijgen? Wat voor toekomst willen we voor Europa, voor óns Europa?
Een van de antwoorden wordt geboden door het cohesiebeleid, de solidariteitspolitiek die het onderscheidende model voor de Unie vormt en haar meer maakt dan een vrijhandelszone. Behalve dat er de nodige middelen voor beschikbaar moeten zijn, hetgeen veronderstelt dat er voldoende rekening mee wordt gehouden in de financiële vooruitzichten 2007-2013, is het eveneens van belang dat de territoriale dimensie er over de hele linie in geïntegreerd is. Op die manier zal de territoriale samenhang een zichtbare, voor alle Europeanen begrijpelijke basis vormen voor een coherente benadering van het grondgebied van de Unie. Met betrekking tot meer in het bijzonder de verwezenlijking van de territoriale samenhang wil ik enige beginselen en concrete maatregelen aangeven.
De beginselen zijn de volgende: het beginsel van gelijke behandeling tussen burgers over het hele grondgebied, dat met name een voldoende toegankelijkheid behelst van de diensten van algemeen belang en de diensten van algemeen economisch belang; opname van de territoriale dimensie in de strategieën van Lissabon en Göteborg; de polycentrische ontwikkeling van het Europees grondgebied; de rol die is weggelegd voor de kleine en middelgrote steden en de verbinding met het platteland; versterking van alle dimensies van de territoriale samenwerking; decentralisatie ten behoeve van de regio’s, die het meest zicht hebben op de behoeften en vermogens van hun grondgebieden; governance op meerdere niveaus, alsmede de participatie van niet-publieke partners.
Een van de concrete voorstellen die wij de Commissie doen behelst het invoeren van drie systemen: allereerst een mechanisme van kruising van het sectoraal beleid dat een sterke invloed heeft op de ontwikkeling van de grondgebieden van de Unie, en het regionaal ontwikkelingsbeleid; voorts een stelsel van nieuwe territoriale indicatoren, naast het bruto binnenlands product, om de ontwikkeling van de regio’s te meten en objectief de hindernissen voor die ontwikkeling te evalueren; en tenslotte een systeem voor de beoordeling van de invloed die de uiteenlopende communautaire beleidslijnen uitoefenen op de territoriale samenhang.
Een ander voorstel betreft de uitwerking van een witboek over de doelstelling van territoriale cohesie en met name over de manier waarop deze moet worden geïntegreerd in de nationale strategische plannen van de lidstaten, waar zij overigens op dit moment aan werken. Ik voor mij hoop dat de stemming van morgen een brede steun van dit Parlement te zien zal geven voor een ambitieus beleid inzake territoriale samenhang. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw de commissaris, vandaag leggen wij weer een nieuwe etappe af richting realisering van een eigen statuut voor de ultraperifere regio’s, zoals trouwens in artikel 299, lid 2, van de Verdragen is voorzien. Dat statuut is gebaseerd op de zeer specifieke situatie van deze regio’s. Deze regio’s worden gekenmerkt door factoren als isolement en afstand, eilandstatus, moeilijke topografische situatie, klein of bergachtig grondgebied en economische afhankelijkheid van één enkel product of activiteit, factoren die permanent zijn en vaak samenvallen. Dit zijn de karakteristieken van wat wij in de wandeling de ultraperifere regio’s noemen en die binnen de Europese Unie uniek zijn.
Het zou een ernstige schending van het evenredigheids- en gelijkheidsprincipe zijn, indien de ultraperifere regio’s dezelfde behandeling zouden krijgen als de overige Europese regio’s. Het integratiemodel voor die regio’s dient rekening te houden met hun zeer eigen specificiteit en moet derhalve aanpasbaar en modelleerbaar zijn en in bepaalde gevallen uitzonderingen voorzien. Wat anders is moet anders behandeld worden, want de verschillen die de ultraperifere regio’s kenmerken hebben een zeer negatieve invloed op hun economische en sociale ontwikkeling. Dat bezorgt hun een onaanvaardbare achterstand qua concurrentiepositie en belet hen voordeel te trekken van de dynamiek van de interne markt, de recente uitbreiding, de Lissabon-strategie en de mondialisering.
Hoe kunnen de ultraperifere regio’s op gelijke voet concurreren, terwijl hun economische activiteiten belast zijn met zeer hoge bijkomende kosten door onder andere het vervoer over grote afstanden, het ontbreken van schaalvoordelen en positieve externe effecten, kleine en versnipperde markten, een tekort aan gekwalificeerde arbeidskrachten enzovoort? Daarom is het van cruciaal belang de inspanningen voor de speciale behandeling van de Europese Unie ten aanzien van de zeer specifieke realiteit van de ultraperifere regio’s te intensiveren. Dat is het belangrijke doel van de mededeling van de Europese Commissie “Een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio’s”. Het was voor mij een zeer dankbare en stimulerende taak over die mededeling het verslag te maken dat wij nu behandelen.
De Europese Commissie is voornemens een verreikende strategie te ontwikkelen, gericht op drie prioriteiten: concurrentievermogen, toegankelijkheid en regionale integratie. Deze strategie moet worden uitgevoerd in het kader van het vernieuwde cohesiebeleid. Voorts stelt de Commissie ook het scheppen van innoverende instrumenten voor, zoals een specifiek programma voor de compensatie van de extra kosten en een “groot nabuurschap”-programma om de integratie van de ultraperifere regio’s in de omringende geografische ruimte te begunstigen. Dat houdt een combinatie in van maatregelen op het vlak van transnationale en grensoverschrijdende samenwerking aan de ene kant en op het vlak van douane en handel aan de andere kant. Dit is de onderliggende kracht van het voorstel van de Europese Commissie om de belangrijkste beperkingen die voortvloeien uit de ultraperifere ligging tegen te gaan en af te zwakken. Het gaat vooral om het aanpakken van de grootste beperking door het isolement van de ultraperifere regio’s te doorbreken via het stimuleren van het gebruik van nieuwe informatica- en communicatietechnologieën, het verbeteren van de verbindingen met het Europees continent en de integratie van de ultraperifere regio’s in de omringende geografische ruimte, waar zij altijd met de rug naartoe hebben gestaan.
Het tweede kernpunt is het bevorderen van het concurrentievermogen van de UPR. Dat houdt niet alleen een reducering in van de aanzienlijke extra kosten vanwege de ultraperifere ligging maar ook doortastende maatregelen ter bevordering van dynamische factoren als concurrentievermogen, onderwijs en scholing, innovatie, onderzoek, informatiemaatschappij en ondernemersschap. Dit laatste punt is in het Commissievoorstel duidelijk ontoereikend en is daarmee ook de zwakste stee van het voorstel.
De bijdrage van de communautaire beleidsvormen die belangrijke effecten zouden kunnen sorteren voor het concurrentievermogen van de ultraperifere regio’s, blijft achter bij wat noodzakelijk is. Dat geldt bijvoorbeeld voor het beleid om menselijk kapitaal, onderzoek en technologische ontwikkeling, milieu, diensten van algemeen economisch belang en telecommunicatie beter te benutten. Aan de andere kant voorziet de Commissie geen speciale oplossing voor de ultraperifere regio’s die niet langer onder doelstelling 1 vallen, daar zij boven de grens van 75 procent van het gemiddelde communautair BBP per hoofd van de bevolking zouden zitten. Op basis van artikel 299, lid 2, van de Verdragen valt een speciale regeling voor de geleidelijke overgang van doelstelling 1 naar doelstelling 2 volledig te rechtvaardigen.
Toch is het voorstel van de Europese Commissie vrij positief, daar het op het juiste moment komt, op correcte wijze een strategie en prioriteiten vastlegt en innovatieve instrumenten voorziet. Wij feliciteren de Commissie met haar initiatief maar dringen er tegelijkertijd bij haar op aan ambitieuzer te zijn en rekening te houden met de suggesties en opmerkingen in mijn verslag. Ik kan natuurlijk niet afsluiten zonder een woord van dank aan de collega’s die met hun bijdragen gezorgd hebben voor een beter verslag. 
Danuta Hübner,
   Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik graag enkele opmerkingen maken over het uitstekende verslag van de heer Guellec over de rol van de territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling. Ik waardeer het ten zeerste dat u helpt de territoriale samenhang in ons regionale beleid te bevorderen. Ik zou graag zien dat al onze lidstaten net zo enthousiast waren als u. Zoals u weet, is het Commissievoorstel over territoriale samenhang echter afgezwakt door de huidige versie van de ontwerpverordeningen voor de structuurfondsen. Dat geldt bijvoorbeeld voor stadsaangelegenheden. De voorstellen die de Commissie een verplichtend karakter had gegeven, zijn door de Raad facultatief gemaakt. Een ander voorbeeld is de substantiële afname van de financiële middelen voor de nieuwe doelstelling van Europese territoriale samenwerking in de financiële vooruitzichten, zoals voorzien in het laatste compromisvoorstel van het Luxemburgse voorzitterschap. In dit voorstel wordt een bedrag genoemd dat tweemaal zo laag is als het door de Commissie aangegeven bedrag. Daarom wil ik u aansporen tijdens de onderhandelingen onze oorspronkelijke ideeën in ere te herstellen.
We moeten op twee fronten aan territoriale samenhang werken. Ten eerste dient in de volgende generatie cohesieprogramma’s grotere nadruk te worden gelegd op de territoriale samenhang. In de communautaire strategische ontwerprichtsnoeren, die eind juni door de Commissie werden goedgekeurd, hebben we de lidstaten en de regio’s verzocht bij de opstelling van hun toekomstige regionale programma’s bijzondere aandacht te schenken aan een evenwichtige territoriale ontwikkeling. In deze context vormen de toekomstige nationale strategische kaders een gelegenheid bij uitstek om ontwikkelingsmodellen te bevorderen waarmee getracht wordt een territoriaal evenwicht te bereiken. Bovendien zijn in de ontwerpverordeningen bepalingen opgenomen die betrekking hebben op het specifieke karakter van bepaalde grondgebieden. Tevens worden daarin thematische prioriteiten vermeld die tot de territoriale ontwikkeling bijdragen omdat de genoemde grondgebieden daardoor beter toegankelijk worden of omdat de ontwikkeling van onderzoeks- en innovatiecentra wordt begunstigd.
Ten tweede geloof ik dat we op het punt van territoriale samenhang vooruitgang kunnen boeken door het uitwisselen van ervaringen, beste praktijken, benchmarking en analytische werkzaamheden te bevorderen. U weet dat Espon, het onderzoeksprogramma, ons helpt een beter inzicht te krijgen in de territoriale tendensen en de gevolgen van het sectorale beleid voor de uitgebreide Unie. Daarnaast leveren andere netwerken als Interact of Urbact hier een bijdrage aan. Ik vertrouw erop dat ook deze initiatieven in de toekomst kunnen worden voortgezet.
Wat betreft de periodieke verslagen van de Commissie over de economische en sociale samenhang stel ik voor een deel van het vierde cohesieverslag - dat gepland staat voor 2007 - aan territoriale samenhang te wijden. Ik wil u ook meedelen dat mijn diensten momenteel een werkdocument voorbereiden over de bijdrage van de steden aan groei en werkgelegenheid in de regio’s. Dit document vormt een aanvulling op de communautaire strategische richtsnoeren en zal worden gepresenteerd aan de informele ministersbijeenkomst over duurzame gemeenschappen, die in december van dit jaar in Bristol wordt gehouden.
Tenslotte ben ik ervan overtuigd dat we vorderingen kunnen maken door een betere coördinatie van communautair beleid en nationaal beleid. Daarom wil ik nogmaals uitspreken dat ik blij ben dat u zoveel nadruk legt op de rol van territoriale samenhang in ons regionale beleid. Ik ben bereid verdere stappen te zetten via de nieuwe programma's en via onze uitwisseling van beste praktijken.
Nu ga ik iets zeggen over het verslag van de heer Marques, dat eveneens van uitstekende kwaliteit is. Het betreft een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio’s en bevat meerdere uiteenlopende aanbevelingen waaruit duidelijk blijkt dat dit belangrijke onderwerp het Europees Parlement bijzonder ter harte gaat.
Ik ben erg ingenomen met het feit dat de Commissie erin is geslaagd een stevige basis te leggen voor een versterkt partnerschap met de ultraperifere regio's, zowel op politiek als op technisch niveau. Ik ben er vast van overtuigd dat onze laatste bijeenkomst in La Réunion het zichtbare bewijs van dit partnerschap vormt.
Zoals u reeds hebt aangegeven, hebben we talrijke maatregelen voorgesteld om de economische ontwikkeling van de ultraperifere regio’s te bevorderen, in lijn met onze mededeling van vorig jaar. Onze voorstellen gaan over vele onderwerpen als cohesiebeleid, landbouw, visserij en onderzoek. Op dit moment wordt in de Raad en het Parlement over deze voorstellen onderhandeld. Ik hoop dat we spoedig tot overeenstemming kunnen komen.
Enkele belangrijke voorstellen zijn nog in voorbereiding; dat geldt vooral voor regels voor nationale regionale steun, die de Commissie eind 2005 zal goedkeuren. Ik ben het met u eens dat er nog veel werk moet worden verzet. Uw ontwerpresolutie vormt een belangrijke mijlpaal, waarmee we in onze dagelijkse werkzaamheden rekening zullen houden. In ons volgende verslag over de ultraperifere regio's, mogelijk in 2007 of 2008, wil ik inventariseren welke vorderingen er zijn gemaakt. Tevens dient er beslist een coherente aanpak te komen voor alle communautaire beleidsvormen waarbij rekening wordt gehouden met de specifieke situatie van de ultraperifere regio's. Deze aanpak moet worden aangevuld door passend nationaal beleid. Als commissaris belast met de coördinatie van vraagstukken die op deze regio's betrekking hebben, zet ik mij ervoor in dat alle maatregelen van het college van commissarissen worden afgestemd op de specifieke situatie van de bedoelde regio’s. Uw ontwerpresolutie bevat veel thema’s waarover ik ter afsluiting nog iets ga zeggen.
Wat betreft de financiële vooruitzichten en het cohesiebeleid en de ultraperifere regio’s zijn we erg verheugd over het feit dat het Britse voorzitterschap zo snel mogelijk een consensus wil bereiken over het pakket verordeningen. In dat geval kan de definitieve versie van de verordeningen worden vastgesteld zodra de uitkomsten van de onderhandelingen over de toekomstige financiering bekend zijn. Ik prijs het Parlement, dat heeft ingezien hoe urgent de situatie was. Het heeft een aantal zeer opbouwende amendementen ingediend en in eerste lezing met overweldigende meerderheid voor de verordeningen gestemd. Ook over de begroting voor de ultraperifere regio’s moeten dringend afspraken worden gemaakt. Naar onze mening dienen deze afspraken onder meer het speciale programma te omvatten dat de Commissie met het oog op de ultraperifere regio's heeft voorgesteld om compensatie te bieden voor de extra kosten die deze regio’s moeten maken.
Nogmaals, wij zullen al het mogelijke doen om voor deze ideeën steun te krijgen van de lidstaten. 
Luis Manuel Capoulas Santos (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik zal het hebben over het tweede verslag. Om beleid succesvol uit te voeren is er, zoals wij allemaal weten, altijd een goede strategie nodig. Een goede strategie op zich haalt echter weinig uit zonder de noodzakelijke beleidsinstrumenten voor de realisering.
De Commissie verdient onze gelukwensen voor haar strategiedocument. Het document is een goede opsomming en interpretatie van de zorgen en de oproepen van de verschillende communautaire instanties om het partnerschap met de ultraperifere regio’s te versterken. Ik ben rapporteur voor advies namens de Landbouwcommissie en het is voor mij een dankbare taak u mede te delen dat er in onze commissie zowel unanimiteit bestond over de algemene lijnen van het document en de meer sectorgebonden zaken als over mijn specifieke voorstellen en aanbevelingen voor de verbetering van het document en het wegwerken van een aantal lacunes met betrekking tot bananen, suiker, melk en groente en fruit.
Ik feliciteer de rapporteur met zijn uitstekende werk en ik waardeer het dat hij positief is ingegaan op alle cruciale voorstellen van de Landbouwcommissie. Voorts deel ik zijn zorgen met betrekking tot de onzekerheid over de noodzakelijke beleidsinstrumenten voor de concrete realisering van de aanbevolen strategie. Ik doel met name op de instrumenten die afhangen van het doorbreken van de huidige impasse inzake de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013.
Zonder die instrumenten blijft ons debat steken in een opsomming van goede voornemens. Ik geloof graag dat de Commissie en de Raad consequent zijn en bij de eerder ingenomen standpunten zullen blijven, en dat zij opgewassen zullen zijn tegen hun verantwoordelijkheden en aan de gewekte verwachtingen weten te beantwoorden. Dat zou de sociale, economisch en territoriale samenhang van een aantal regio’s van de Europese Unie die qua ontwikkeling de grootste beperkingen kennen, ten goede komen. Als wij daarbij in gebreke blijven, komen wij de doelstellingen van onze Unie niet na. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ten eerste wens ik collega Sérgio Marques geluk met zijn uitstekende verslag en met het feit dat hij de voorstellen van de Commissie visserij in zijn verslag heeft overgenomen.
Als rapporteur voor advies is het mijn taak een aantal opmerkingen te maken over zaken die van belang zijn voor de visserij in de ultraperifere regio’s. Hoewel ik het in grote lijnen eens ben met de strekking van de tekst over de visserijsector in de mededeling van de Commissie, ben ik toch van mening dat zij in haar beschouwingen over deze sector wat verder had moeten gaan. Daarom heb ik in het advies van de Commissie visserij een reeks punten opgenomen die ik essentieel acht. Ik ben ervan overtuigd dat POSEI-Visserij dient te worden geactualiseerd, zowel vanwege de specifieke kenmerken van de sector en de regio’s als vanwege de zich voortdurende ontwikkelende realiteit. POSEI-Landbouw is overigens al geactualiseerd en ik was daarvoor namens het Europees Parlement de rapporteur.
Ik wil wijzen op de ons allen bekende grote kwetsbaarheid van de visserijzones in de ultraperifere regio’s en het sociaal-economisch belang van de visserij in een aantal van die regio’s. Hoewel er rond de ultraperifere regio’s veel water is, is ook bekend dat er zich in die wateren weinig vis bevindt. Die regio’s hebben immers geen continentaal plat en er wordt met name gevist op zogenaamde “ondergrondse heuvels”.
Daarom ben ik van mening dat de Europese Commissie altijd als dat nodig is zonder beperkingen en aarzelingen het voorzorgsprincipe dient toe te passen. Laten wij even terugdenken aan het recente verbod bodemtrawlnetten te gebruiken voor de kust van de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden. Toen hebben wij hier in de plenaire vergadering hetzelfde standpunt verdedigd. De Europese Commissie zal de vissersvloten van de UPR positief moeten gaan discrimineren wat betreft de toegang tot de maritieme bestanden in die gebieden en de duurzaamheid van de ambachtelijke visserij moeten garanderen. Voorts ben ik van mening dat de Commissie het gebruik van bepaalde soorten visgerei dat wellicht schadelijk is voor de ecosystemen, moet beperken.
Wat betreft de financiële kant van de zaak is het goed de Commissie te herinneren aan de kwetsbaarheid ten gevolge van de ultraperifere ligging. Daarom is het belangrijk dat de Commissie in de toekomst in het Europees Visserijfonds het steunniveau van het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij en voor de verwerkende industrie handhaaft. Ook de uitzonderingen dienen gehandhaafd te blijven, waardoor tot nu toe de UPR de mogelijkheid hadden hun vissersvloten te moderniseren. Tot slot moet het compensatieniveau in verband met de extra kosten voor de afzet van bepaalde visserijproducten verhoogd worden. 
Ewa Hedkvist Petersen,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil commentaar leveren op het verslag-Guellec over territoriale samenhang, en ik zou willen beginnen met mijn dank uit te spreken voor onze werkelijk zeer goede samenwerking in de periode dat het verslag is opgesteld.
Het grote verschil tussen vandaag en 15 tot 25 jaar geleden is dat de regio’s zeer actief zijn in hun eigen ontwikkeling. Ze blijven niet langer wachten totdat een ander ervoor zorgt dat ze hun bedrijfsleven en samenleving kunnen ontwikkelen en zichzelf een goed leven kunnen bezorgen; ze willen het zelf. Het is dan ook niet zo vreemd dat de territoriale samenhang een belangrijk begrip geworden is. Die samenhang is immers de samenvatting van het gevoel en de wil die in heel Europa heersen, ook in de voorsteden van de metropolen: dat alle burgers belangrijk zijn en dat alle regio’s iets kunnen bijdragen. Dat moet ons allen in de Unie duidelijk zijn. Daarom is het begrip territoriale samenhang – dat wij ons Europa bijeenhouden, dat allen zich er een deel van voelen – zo belangrijk. Er is enorm veel kennis in Europa, en daarvan moeten we gebruikmaken als we in staat willen zijn om ons continent te ontwikkelen. Doen we dat niet, dan maken we een fout.
Heel Europa heeft ongelofelijk veel rijkdommen, en die bevinden zich vaak in de regio’s of in de voorsteden van de metropolen. We hebben een enorme hoeveelheid natuurlijke hulpbronnen, die bij doelmatig gebruik niet alleen goed zijn voor de regio’s, maar voor heel Europa. Het gaat daarbij ook om energie. Die geeft ons exportinkomsten. We hebben daarnaast zeer omvangrijke natuurlijke hulpbronnen die we kunnen gebruiken voor het toerisme en voor de recreatie. Deze sectoren bieden werkgelegenheid voor velen, en we kunnen ze verder ontwikkelen. In Europa hebben we ook diversiteit, we hebben minderheden en immigranten uit de hele wereld, en ook van hun krachten en kennis moeten we gebruik maken.
Daarom wil ik met nadruk wijzen op enkele punten uit het verslag die naar mijn mening belangrijk zijn. Ten eerste moeten de strategieën van Lissabon en Göteborg voor iedereen gelden. We moeten ervoor zorgen dat ze alle regio’s omvatten, anders kunnen we Europa niet in zijn geheel ontwikkelen. Ten tweede kunnen we niet accepteren dat er sectorale beleidsterreinen zijn die het tegenovergestelde effect hebben, dat wil zeggen dat ze alleen het centrum versterken. Ten derde wil ik erop wijzen hoe belangrijk het is dat de verschillende beleidsterreinen in Europa gewaardeerd worden, zodat er echt een territoriale samenhang ontstaat. Een voorbeeld is de vervoerssector: we moeten zien dat we transportwegen krijgen waardoor heel Europa zich kan ontwikkelen.
Ik vind dit een goed verslag en ik hoop echt dat de Commissie luistert naar wat het Parlement te zeggen heeft.
Konstantinos Hatzidakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, wij zijn gewoon van sprekersvolgorde veranderd, want de heer Galeote komt later.
Eerst wil ik zeggen dat we hier te maken hebben met twee erg goede verslagen, van de heer Guellec en van de heer Marques, die ik allebei wil gelukwensen.
Betreffende het verslag van de heer Marques wil ik heel kort opmerken – omdat ik in feite niet afkomstig ben uit die regio’s en de collega’s die wel uit die gebieden komen, het onderwerp veel beter kennen dan ikzelf – dat de Unie prioriteit dient te verlenen aan de problemen van ultraperifere gebieden om zo de verbintenissen na te komen die we allemaal zijn aangegaan in het kader van het Verdrag van de Europese Unie. Ik ben er zeker van dat de Commissie, wat haar betreft, in die richting zal werken.
Ik wil langer stilstaan bij het verslag van de heer Guellec. Mevrouw de commissaris heeft inderdaad gelijk. De ontwerpverordeningen betreffende de structuurfondsen bevatten vele ideeën die verband houden met de territoriale samenhang, het onderwerp van het verslag-Guellec. Inderdaad zal het Europees Parlement in de onderhandelingen met de Raad al het mogelijke doen om het beginsel van territoriale samenhang te bevorderen via de verordeningen betreffende de structuurfondsen.
We mogen echter niet vergeten dat dit beginsel voor het eerst is opgenomen in een Europese verdragstekst bij de goedkeuring van de Ontwerpgrondwet. Dat was een gezamenlijk streefdoel van uw voorganger, de heer Barnier, en van de toenmalige Commissie regionaal beleid van het Europees Parlement. Die inspanning heeft succes gehad, maar zoals u weet, zijn we er nog niet in geslaagd de Grondwet te laten ratificeren.
Ik zou willen opmerken dat de ratificatie van de Grondwet, in verband met het beginsel van territoriale samenhang, ons veel meer instrumenten in handen zal geven dan we nu hebben om verder te kijken dan het regionaal beleid: voortaan kunnen we territoriale samenhang benaderen in de context van het mededingingsbeleid, van het vervoersbeleid van de Europese Unie, enzovoort.
Bijgevolg zou ik, mevrouw de commissaris, willen herhalen wat hier gisteren al is gezegd. U van uw kant - de Europese Commissie dus - en wij van onze kant moeten gebruik maken van deze periode van reflectie over de Europese grondwet om de Grondwet uit te leggen aan de burgers van de Europese Unie, want hij bevat positieve bepalingen voor de burgers zelf, zodat hij zo snel mogelijk kan worden goedgekeurd en wij kunnen beschikken over meer doeltreffende wetgevende instrumenten.
Maar deze reflectieperiode mag ons uiteraard niet doen indommelen. Dat is de grote uitdaging en ik vind dat zowel het Parlement als de Commissie de grootste inspanningen moeten leveren om geen kostbare tijd te verspillen en de Europese Unie de grondwet te geven die ze verdient.
Jean Marie Beaupuy,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, namens mijzelf en namens mijn collega’s van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie wil ik de heer Guellec en de heer Marques zeggen hoeveel genoegen wij hebben beleefd aan het bestuderen van hun verslagen, waar wij het uiteraard in hoofdlijnen mee eens zijn.
Ik voor mij zou me in het bijzonder willen richten op een van de punten die in het verslag van de heer Guellec aan bod komen, maar dat niet zonder gevolgen is voor het verslag van de heer Marques, aangezien de heer Guellec zich heeft gebogen over de rol van stedelijke kernen en omliggende gebieden.
Ik ben zelf afgevaardigde van een stad, de stad Reims, in de Champagne, en sinds een aantal jaren gebruiken we graag de term arbeidsmarktgebied. Arbeidsmarktgebieden zijn gebieden die een stad omvatten, of die nu klein, middelgroot of groot is, en alle plattelandsgebieden in een straal van vijf, tien, vijftien, twintig, of zelfs – als ik het voorbeeld neem van onze Franse hoofdstad Parijs – tot wel tweehonderd kilometer in de omtrek, waar een bepaald aantal mensen dagelijks pendelt tussen de plek waar ze wonen en de plek waar ze werken. Om de doelstellingen van Lissabon en Göteborg te halen was het dus onontbeerlijk dat de Unie de hoofdmoot van haar acties inkadert in een evenwichtige en coherente territoriale ontwikkeling.
Vooral de rol van deze arbeidsmarktgebieden moet volledig tot zijn recht komen, hetgeen op dit moment niet het geval is. Ik noemde het woon-werkverkeer al; het is onmiskenbaar dat zich in al deze arbeidsmarktgebieden huisvestingsproblemen voordoen. Woningen in het stadscentrum zijn duur en aan de periferie zijn ze minder duur. Mensen kiezen ervoor om buiten het centrum te wonen omdat ze het daar rustiger hebben of omdat woonruimte daar minder duur is. Aan de ene kant zien we ontvolkte dorpen op een paar kilometer van onze steden terwijl aan de andere kant in sommige van onze wijken heel veel mensen hutje mutje op elkaar wonen. We zien veiligheidsproblemen optreden en nog vele andere problemen.
Het is dus niet meer dan vanzelfsprekend dat we, om onze doelen van Lissabon en Göteborg te halen, moeten zorgen voor een werkelijke samenhang binnen deze arbeidsmarktgebieden, tussen het centrum, de buitenwijken, de randen van de stad en de buitengebieden. Kunnen we deze problemen zonder al te veel moeite oplossen? Het antwoord is natuurlijk “nee”, gezien de veelheid aan betrokken spelers: huisvestingsinstanties, besluitvormers van de werkgeverssector en natuurlijk politieke besluitvormers, die op lokaal, regionaal en nationaal opereren. Welnu, we weten hoe moeilijk het dan is om de standpunten van de verschillende politieke organisaties met elkaar in overeenstemming te brengen.
In dat opzicht denk ik, mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, dat er op dit moment een centrale rol is weggelegd voor de Europese Unie, om op te treden als stimulator, om te zorgen dat er in de loop van de komende jaren inderdaad een daadwerkelijke samenhang tot stand komt van al deze gebieden, een evenwichtige ontwikkeling binnen al deze arbeidsmarktgebieden.
Tot slot, mijnheer Marques: ik heb gezegd hoezeer ik uw verslag respecteer, hoezeer wij het steunen. Mijn wens is dat in al onze ultraperifere gebieden, of dit nu gebieden zijn rond kleine steden, gebieden rond grote steden of wat voor andere gebieden ook, de 1 100 000 000 euro die we natuurlijk hopen dat wordt vrijgemaakt ons in staat stelt de door iedereen begeerde evenwichtige ontwikkeling zeker te stellen. 
Gisela Kallenbach,
   . Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik refereer in mijn opmerkingen met name aan het verslag van de heer Guellec, maar ik wil de heer Marques nog zeggen dat wat mij betreft de gebieden aan de periferie ook vallen onder de “territoriale cohesie”. Mijn hartelijke dank aan de heer Guellec voor zijn uitstekende verslag. Als initiatiefverslag lijkt het mij een goed middel om als commissie van het Europees Parlement eigen accenten te plaatsen.
Door goed teamwerk zijn we erin geslaagd een evenwichtig maar tegelijkertijd vernieuwend verslag te presenteren. Als we er allemaal naar streven – en ik hoop dat u, mevrouw de commissaris, erin slaagt de lidstaten over de streep te trekken – Europa in het dagelijks leven dichterbij de mensen te brengen, dan is behalve de sociale en economische cohesie uiteraard ook de territoriale cohesie van enorm belang. Deze zal er toe bijdragen dat we een eerlijke en gelijke waardering en behandeling van alle EU-burgers, ongeacht in welke regio ze leven, tot basisprincipe verheffen en in alle belangrijke documenten incorporeren, bijvoorbeeld op het gebied van de structuurfondsen en het Cohesiefonds, maar ook in de tenuitvoerlegging van de strategieën van Lissabon en Göteborg.
We doen er goed aan het partnerschapsbeginsel op de eerste plaats te zetten: partnerschap tussen steden, hun achterland en landelijke gebieden, maar ook partnerschap tussen alle politieke echelons. Dat is voor mij een essentiële voorwaarde voor een coherente, harmonische ontwikkeling in alle EU-landen, regio’s en steden. Ik sta volledig achter het voorstel om het ontwikkelingsniveau van een regio niet alleen aan de hand van het BBP te bepalen. Ook andere territoriale indicatoren zoals voorzieningen op het gebied van onderwijs, wetenschap, cultuur en sport, evenals het werkloosheidspercentage of de ontwikkeling van de infrastructuur moeten worden meegenomen, omdat een duidelijker beeld van de regio pas mogelijk is als je al deze factoren bij elkaar optelt. Dit is een belangrijke stap op weg naar een eerlijker beoordeling, die er uiteindelijk toe kan bijdragen dat de mensen Europa en de regelingen die we aannemen beter begrijpen. Ik heb de indruk dat er aan de communicatie met de burger nog heel wat te verbeteren valt. 
Pedro Guerreiro,
   . Artikel 299, lid 2, van het Verdrag bepaalt dat er met het oog op de sociale, economische en structurele situatie van de Azoren, Madeira, de Canarische Eilanden en de Franse overzeese gebiedsdelen specifieke maatregelen genomen moeten worden voor deze ultraperifere regio’s.
Die regio’s worden gekenmerkt door permanente structurele nadelen, waardoor zij verschillen van de andere regio’s van de lidstaten van de Europese Unie. Die structurele nadelen worden versterkt door de grote afstand, de eilandstatus, het kleine grondgebied, de moeilijke terrein- en weersgesteldheid, alsmede de economische afhankelijkheid van een klein aantal producten. Het tegelijkertijd optreden van deze blijvende factoren is zeer schadelijk voor de ontwikkeling van deze regio’s. Dat staat in de Verdragen en daarom moeten de specifieke kenmerken van de ultraperifere regio’s worden geïntegreerd in alle communautaire beleidsonderdelen met oog voor hun ontwikkelingsbehoeften en de noodzaak van het daadwerkelijk realiseren van economische en sociale samenhang, een beginsel wat ook in de Verdragen is verankerd. Verder moet er een specifiek communautair steunprogramma voor deze regio’s komen, waarin alle maatregelen opgenomen worden die nu elders verspreid staan. Dat programma moet voldoende middelen krijgen in het kader van de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013, zodat het een belangrijke bijdrage kan leveren aan de oplossing van de problemen van de ultraperifere regio’s.
Veel van de specifieke behoeften van deze regio’s en hun inwoners kunnen en moeten worden vervuld. Hier wil ik alleen maar de noodzaak noemen de duurzaamheid van de visbestanden en de bedrijvigheid van de vissersgemeenschappen van deze regio’s te garanderen. Daartoe is het van fundamenteel belang dat de exclusieve bevoegdheid voor de toegang tot hun wateren, in overeenstemming met de desbetreffende nationale wetgeving, overeenkomt met hun exclusieve economische zone.
Voorts noem ik de noodzaak een pakket permanente steunmaatregelen te overwegen op milieuvlak, daar het grootste deel van het grondgebied van deze regio’s uit natuurreservaten en andere beschermde gebieden bestaat. Tot slot vermeld ik nog steunmaatregelen op het gebied van scholing, traditionele ambachten, lokale producten en toerisme. 
Graham Booth,
   Mijnheer de Voorzitter, deze week is de Britse vice-premier hier geweest en dus is dit het juiste moment om een verslag te presenteren dat over twee van zijn favorieten onderwerpen gaat: regionalisme en ambtelijk gebrabbel. Mijn achterban, die duidelijke taal spreekt, heeft geen tijd voor regionalisme en ik betwijfel of hij belangstelling heeft voor strategische evaluatieprocedures van de ruimtelijke impact.
Het is helder dat de heer Guellec eenvoudige boodschappen van gewone kiezers niet oppikt. Zijn landgenoten in Frankrijk hebben de Europese Grondwet verworpen en toch vormt die grondwet een wezenlijk onderdeel van zijn verslag. Dat is geen verrassing, want de website van de rapporteur bevat een hele sectie die aan de Grondwet is gewijd, inclusief een tabel met belangrijke data. De recentste datum die de heer Guellec noemt, is 29 oktober 2004, de dag dat het Grondwettelijk Verdrag in Rome werd ondertekend. De datum van het Franse referendum, 29 mei 2005, is zelfs geen onbetekenend detail voor hem. Hij zegt dat in de Grondwet de territoriale samenhang een essentiële doelstelling van de EU wordt. Helaas voor hem is de Grondwet geen essentiële doelstelling voor de Franse en Nederlandse kiezers.
Wat houdt territoriale samenhang in? De rapporteur weet ons niet meer te vertellen dan dat de eerste formele poging tot een definitie van de Commissie komt. Wie heeft ooit zulke onzin gehoord: een project voorstellen en dan pas een definitie proberen vast te stellen? Deze gang van zaken is evenwel typerend voor een dolgedraaide Europese Unie.
De rapporteur zegt dat de regio's het best geplaatst zijn om de behoeften te bepalen. Laat hij maar eens een bezoek brengen aan de zogenaamde regio die ik vertegenwoordig. Hoe kan de regionale autoriteit in Exeter weten wat het best is voor Gloucester, Swindon of Penzance, die allemaal mijlenver weg liggen? De gewone mensen in deze gebieden denken er heel anders over dan de rapporteur. Misschien maakt het de heer Guellec niet uit wat de gewone man denkt, zolang hij maar kan beklemtonen dat zijn dierbare Europese Grondwet de rol van de regio’s versterkt. Het enige probleem dat hij heeft, is dat de gewone man in zijn eigen land het niet met zijn aanpak eens is. Toch bewerkt hij samenhang in één opzicht: in alle delen van het continent zullen gewone mensen door zijn verslag in gelijke mate in verwarring raken en met iedereen is hij het contact in gelijke mate kwijt. 
Mieczysław Edmund Janowski,
   – Mijnheer de Voorzitter, de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid vloeit rechtstreeks voort uit de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Daarin staat dat we er als Gemeenschap naar zullen streven het verschil in niveau tussen de onderscheidene gebieden en de achterstand van de minder begunstigde gebieden te verminderen. Die bepaling geldt ook voor plattelandsgebieden en ver verwijderde regio’s. Het is dus volkomen terecht dat we ons nu over deze heel belangrijke materie buigen. Ik wil de rapporteur dan ook bedanken voor zijn werk.
Het cohesiebeleid omvat meer dan alleen maar de tenuitvoerlegging van de bepalingen van het Verdrag. Bij dit beleid gaat het erom vooruit te zien en strategische actie te ondernemen. Het is ook een uitdrukking van solidariteit binnen de Unie. Als we het over territoriale samenhang hebben mogen we niet de simplistische benadering volgen, dat iedereen dezelfde rechten op alles heeft. We beseffen allemaal heel goed dat we moeten streven naar gelijkheid tussen de burgers, maar dat is iets heel anders.
De verschillen zoals we die waarnemen tussen de lidstaten en hun regio’s nopen de Unie ertoe om bij het cohesiebeleid een aantal verschillende benaderingen te volgen. Het beleid moet continuïteit vertonen; verder zullen er afspraken moeten worden gemaakt over de doelstellingen en over passende limieten wat de termijnen en de in aanmerking komende gebieden betreft. Ik benadruk dat er voor dit beleid de nodige financiële middelen moeten worden gereserveerd – anders heeft het geen zin. Dat het zo moeilijk is gebleken overeenstemming te bereiken over de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 is in dit opzicht reden tot bezorgdheid. Het voortdurende uitstel en de – maar al te reële – mogelijkheid dat de begroting niet op tijd gereed komt kan heel ernstige gevolgen hebben.
Ik geloof dat het een goed idee zou zijn om weer terug te keren naar een degelijk, politiek neutraal uitgangsmateriaal. Ik denk daarbij aan het onderzoek Europa 2000 Plus – het onderzoek waar de rapporteur naar verwijst. Uiteraard zou er een update moeten worden uitgevoerd.
De prioriteiten zoals die zijn opgenomen in de strategische richtsnoeren die de Commissie in juli heeft gepubliceerd zullen spoedig door het Parlement en de Raad worden goedgekeurd. Ze kunnen vervolgens dienen als basis voor het opstellen, door de lidstaten, van werkelijk consistente, op de toekomst gerichte documenten – de nationale strategische referentiekaders. Ik geloof dat de prioriteiten in het document van de Commissie in het algemeen heel redelijk zijn.
De stedelijke aspecten zijn de moeite van het vermelden waard. De heer Beaupuy heeft er zojuist in verband met de rol van de grote steden naar verwezen. Andere belangrijke factoren zijn ondernemingsgeest en de kenniseconomie. Ik wil daar graag aan toevoegen dat een gedegen coördinatie van het werk dat naar aanleiding van de verschillende documenten van de Unie verricht moet worden, heel belangrijk is. We mogen het hier niet bij woorden laten.
We zullen serieus aandacht moeten besteden aan het voorstel om het werk aan het witboek over territoriale cohesie te versnellen. Ik heb de indruk dat men bij het werk dat tot nu toe is uitgevoerd, onvoldoende rekening heeft gehouden met de situatie in de nieuwe lidstaten.
Uit de laatste gegevens over de uitgaven van de Unie over het afgelopen jaar blijkt dat twee landen van het Europa van de vijftien de lijst met netto begunstigden – in verhouding tot hun BBP – aanvoeren: Portugal en Griekenland. De nieuwe landen staan veel lager op die lijst. Ik zou voor de volledigheid moeten vermelden dat Spanje bovenaan komt als het om absolute bedragen gaat. Het is niet mijn bedoeling om op wie dan ook enige kritiek te leveren – ik wil alleen maar duidelijk maken dat het idee als zouden er enorme sommen aan de nieuwe landen worden uitbetaald, een mythe is.
Mijnheer de Voorzitter, de Unie kan de toekomst niet optimistisch tegemoet zien als ze niet over een degelijk uitgevoerd cohesiebeleid beschikt. En ik wil dit Parlement er graag op wijzen dat er zonder Europese solidariteit geen Europese cohesie kan bestaan. 
James Hugh Allister (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Guellec heeft geen indruk op mij gemaakt en wel om drie redenen.
Allereerst heeft de EU geen bevoegdheden op het vlak van ruimtelijke ordening en toch waagt zij het daarvoor een koers uit te stippelen op basis van een dode Grondwet. Dat is verkeerd en er spreekt enorme minachting uit voor de kiezers in Europa, vooral voor de kiezers in het land van de heer Guellec, die zo verstandig zijn geweest de Grondwet te verwerpen.
Ten tweede dient het begrip territoriale samenhang duidelijk een politiek doel: de natiestaat moet veronachtzaamd worden en in aanzien dalen. Men streeft naar territoriale integratie. Er spelen hier politieke en grondwettelijke vraagstukken die voor mij misschien meer vanzelfsprekend zijn dan voor anderen, gezien het gebied waar ik vandaan kom. Ik wil niet dat mijn deel van het Verenigd Koninkrijk, namelijk Noord-Ierland, behandeld wordt als een onderdeel van het eiland Ierland. Dat zou in flagrante strijd zijn met de onwrikbare politieke wil van de Noord-Ierse bevolking. De EU moet handelen binnen de kaders en beperkingen van die realiteit.
Ten derde is het enigszins merkwaardig te spreken over territoriale samenhang in mijn regio als het gaat om financiering uit de cohesiefondsen. Wij zijn namelijk vanaf het begin van deze financiering uitgesloten geweest, in tegenstelling tot ons buurland, de Ierse Republiek. Echte samenhang wordt bewerkstelligd via gelijke toegang tot financiële middelen. Die toegang werd Noord-Ierland evenwel ontzegd, terwijl het zuiden van Ierland meer dan 2 miljard euro voor zijn infrastructuur ontving.
Het is dus werkelijk onzinnig nu in mooie bewoordingen te spreken over het waarborgen van een gelijke behandeling tussen grondgebieden. De EU heeft de gelegenheid gehad Noord-Ierland gelijke toegang tot financiële middelen voor zijn noodzakelijke infrastructuur te verschaffen, maar zij is in gebreke gebleven. Daaruit is gebleken dat toegang wordt verleend op basis van nationale statistieken en niet op basis van regionale behoeften. 
Rolf Berend (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als ik goed ben geïnformeerd heb ik de drie minuten van de heer Galeote er nog bij gekregen, maar ik neem aan dat de diensten hiervan op de hoogte zijn. Ik heb in ieder geval niet de volle drie minuten van de heer Galeote nodig, maar een deel ervan zou ik graag gebruiken.
Ik heb uiteraard een heel andere mening over het uitstekende initiatiefverslag van de heer Guellec dan de heer Allister, die voor mij sprak, want de heer Guellec benadrukt terecht dat de territoriale samenhang een van de strategische doelstellingen van de Unie is voor het stimuleren van een harmonische en evenwichtige ontwikkeling van het hele Gemeenschapsgebied. In dit opzicht, zo zegt hij terecht, onderscheidt de Unie zich duidelijk van een vrijhandelszone, en zo hoort het ook.
Met de uitbreiding naar het oosten heeft de uitdaging van samenhang een nieuwe en belangrijke dimensie gekregen. De onbalans in de EU is namelijk nog niet eerder zo sterk gegroeid. Het klopt dat de nieuwe, uitgebreide EU wordt gekenmerkt door een grote geografische en culturele veelzijdigheid, en hierin onderscheidt zij zich van vergelijkbaar grote economische gebieden als de Verenigde Staten, Japan of Mercosur.
Deze veelzijdigheid is echter een belangrijke factor voor groei in de EU en daarom moeten wij ervoor zorgen dat ze blijft bestaan terwijl de Europese integratie voortschrijdt.
Zo moet het beleid dat invloed heeft op de ruimtelijke en stedelijke structuur van de EU, de territoriale continuïteit van de Unie bevorderen, zonder – en dat wil ik benadrukken – een eenheidsworst te maken van de aanwezige lokale en regionale identiteiten, omdat die wezenlijk bijdragen aan het verrijken van de levenskwaliteit van alle burgers.
Preciezer gezegd schaft het nieuwe territorium de nationale, regionale en lokale gebieden niet af. Integendeel, de ruimtelijke ordening op Europees niveau heeft tot doel om zo goed mogelijk gebruik te maken van iedere specificiteit als een bron van groei. De rapporteur heeft gelijk als hij zegt dat de EU nog geen bevoegdheden heeft op het gebied van de ruimtelijke ordening. Het is niet opgenomen in de Verdragen, hoewel het een lastige kwestie is voor de lidstaten.
Ik ben ervan overtuigd dat de vermindering van het aantal doelstellingen in de komende planningsperiode voor meer samenhang zal zorgen in het nieuwe regionale cohesiebeleid. Het nieuwe regionale cohesiebeleid met minder doelstellingen in de volgende planningsperiode moet – en zal – een nieuwe dynamiek vinden om te kunnen omgaan met de uitdagingen die voor de deur staan, zodat ook het doel van de territoriale samenhang zal worden bereikt, en wel, indien nodig, ook los van de begrotingsmiddelen die voor het regionale en cohesiebeleid beschikbaar zijn gesteld en waarvan we nog altijd hopen dat er een substantieel bedrag wordt goedgekeurd waarmee we de taken ook kunnen vervullen.
Met deze doelstelling voor ogen moeten we ons enerzijds concentreren op de strategische richtlijnen van de Gemeenschap inzake de samenhang en anderzijds rekening houden met de territoriale bijzonderheden. En nu ik het er toch over heb: ik sta nogal sceptisch tegenover de voorstellen van de rapporteur dat naast het BBP ook nieuwe territoriale criteria en indicatoren in aanmerking zouden moeten worden genomen om de ontwikkeling van een regio en de hindernissen voor die ontwikkeling te meten.
Uit vorige planningsperioden weten we dat hierbij het grote gevaar bestaat dat dit soort aanvullende criteria, die door deze en gene worden ingebracht, toch gemakkelijk ontaarden in een wensenlijstje dat dan niet meer objectief beoordeeld kan worden.
Het klopt dat het bij de economische, sociale en territoriale samenhang niet alleen nodig is om een verbinding te leggen tussen regionaal, nationaal en Europees niveau, maar ook tussen de verschillende beleidsterreinen van de Gemeenschap. Het zijn evenwel de regio’s die in de toekomst het juiste territoriale niveau blijven voor de uitvoering van het cohesiebeleid conform de grondbeginselen van subsidiariteit en decentralisatie.
Het Parlement en de Commissie hebben zich dan ook terecht uitgesproken voor expliciete decentralisatie en concentratie volgens het principe „Een fonds per programma”. In zoverre ben ik eigenlijk optimistisch gestemd voor de komende planningsperiode. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ). –
   Mevrouw de commissaris, dames en heren, op de eerste plaats wil ik mijn vriend Sérgio Marques gelukwensen met zijn uitstekende werk en zijn bereidheid voorstellen van andere leden in zijn verslag op te nemen. Tevens feliciteer ik de heer Guellec met de kwaliteit van zijn verslag.
Als schaduwrapporteur in de Commissie regionale ontwikkeling heb ik een reeks amendementen ingediend, die in meerderheid zijn goedgekeurd. In diezelfde hoedanigheid heb ik mijn fractie voorgesteld het verslag en de meeste amendementen zowel in de commissie als nu ook in de plenaire vergadering te steunen. Hoewel wij vanuit verschillende invalshoeken zijn vertrokken en met een uiteenlopende aanpak hebben gewerkt, zijn wij het er toch over eens geworden de door de Commissie voorgestelde strategie voor de duurzame ontwikkeling van de ultraperifere regio’s van de Europese Unie te steunen wat betreft de prioriteiten en de instrumenten. Wij zijn het ook met elkaar eens steun te geven aan het opstellen van een specifiek programma om de extra kosten te compenseren in verband met de specifieke en permanente beperkingen van de ultraperifere regio’s. Ik noem hier de grote afstand, de eilandstatus, het kleine grondgebied, de moeilijke terrein- en weersgesteldheid, de economische afhankelijkheid van een klein aantal producten en activiteiten en de beperkte omvang van de thuismarkt. Verder is er dan nog de opstelling van een actieplan voor het grote nabuurschap.
Hoewel wij het eens zijn met de strategie, hebben wij toch wat punten van kritiek en voorbehoud. Die hebben op de eerste plaats van doen met het tekort aan maatregelen en financiële middelen voor de tenuitvoerlegging van de strategie in het licht van de verklaringen en voorstellen van de Commissie. Het tweede punt van kritiek geldt het exclusief gebruik van het criterium BBP per hoofd om te bepalen of de regio’s al dan niet onder de nieuwe “convergentie”-doelstelling van het gewijzigde cohesiebeleid vallen. De derde opmerking betreft het gebruik van het criterium bevolking bij de verdeling van de begrotingskredieten voor het specifieke programma ter compensatie van de extra kosten. Ten vierde hebben wij kritiek vanwege de onzekerheid rond het actieplan voor het grote nabuurschap, daar de plaats van dat plan in de toekomstige doelstelling “Europese territoriale samenwerking” van het hervormde cohesiebeleid niet duidelijk is. Hetzelfde geldt voor het “nieuwe nabuurschapsbeleid”.
Daarom stel ik net als de rapporteur voor om de ultraperifere regio’s vanwege hun specifieke beperkingen uit hoofde van artikel 299, lid 2, gedifferentieerd te behandelen wat betreft de voorwaarden voor toegang tot de structuurfondsen. Zij moeten los van hun inkomensniveau prioritaire financiële steun ontvangen, zoals de ultraperifere regio’s zelf terecht eisen.
Verder moet er meer begrotingsgeld voor het specifieke programma worden vrijgemaakt dat op billijke wijze verdeeld moet worden op basis van de beperkingen van de desbetreffende regio’s. Ten derde behoeft het actieplan voor het grote nabuurschap in het kader van de toekomstige doelstelling “Europese territoriale samenwerking” en het nieuwe “nabuurschapsbeleid” verduidelijking. Het concept nabuurschap omvat daarbij niet alleen regio’s en landen in de buurt zoals Marokko, Kaapverdië en Brazilië maar ook landen die grote emigrantengemeenschappen uit de UPR hebben opgenomen en waarmee de UPR traditionele banden onderhouden.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, stel ik voor dit verslag goed te keuren, dat na het positieve voorstel van de Commissie weer een belangrijke stap vooruit is. Gekoppeld aan de goedkeuring van de financiële vooruitzichten kunnen wij zo de voorwaarden creëren voor de duurzame ontwikkeling van de ultraperifere regio’s en met succes de economische, sociale en territoriale samenhang bevorderen. 
Alfonso Andria (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb grote waardering voor de verslagen van de collega’s Guellec en Marquez. Mijn opmerkingen gaan vooral over het verslag van de heer Guellec.
Het cohesiebeleid betreft een van de fundamentele doelstellingen van de Unie, zeer zeker als wij denken aan de laatste uitbreiding en de nakende toetreding van Bulgarije en Roemenië. Het Europees Parlement heeft zich ook tijdens het eerste gedeelte van deze zittingsperiode op het stuk van het cohesiebeleid onderscheiden, aangezien het toen alle verordeningen betreffende het regionaal beleid voor de programmaperiode 2007-2013 heeft goedgekeurd.
De continue en vruchtbare samenwerking en dialoog met commissaris Danuta Hübner - waarmee ik als rapporteur voor het Cohesiefonds persoonlijk ervaring mocht opdoen - heeft ertoe geleid dat zowel de Commissie als het Parlement vastberaden is geen ondermaatse oplossingen te aanvaarden. Er kan geen geloofwaardig en efficiënt cohesiebeleid gevoerd worden zonder toereikende financiële instrumenten, en daarom hopen wij dat de financiële vooruitzichten spoedig worden vastgesteld.
Men dient te voorkomen dat de Europese steunmiddelen geconcentreerd worden in een gering aantal gebieden, waardoor de ongelijkheden binnen een bepaalde regio alleen maar groter zouden worden. Wij hebben eerder behoefte aan hetgeen de heer Guellec terecht naar voren bracht, namelijk aan wijdverspreide, harmonieuze, fijnmazige maatregelen binnen achterstandszones. Ik ben het ook met de rapporteur eens dat de steden, en met name de middelgrote en kleine steden, een belangrijke rol spelen en een motor kunnen zijn voor territoriale samenhang. Dat heb ik ook duidelijk proberen te maken met de amendementen die ik indertijd heb ingediend - en die het Parlement vervolgens heeft aangenomen - op de verordening betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, waar ik namens de ALDE-Fractie schaduwrapporteur voor was. Daarin wees ik met klem op de stadsdimensie als bron van ontwikkeling voor de omringende plattelandsgebieden.
Ik stem in met het voorstel van de heer Guellec om naast de gebruikelijke parameter van het BBP specifieke territoriale parameters te gebruiken, opdat men de ontwikkeling van de regio’s kan meten. Ik ben evenwel van mening dat deze parameters periodiek moeten worden ingezet om een effectbeoordeling te maken van de lopende communautaire programma’s. Een van de vele positieve effecten van zulke methoden zou bijvoorbeeld zijn dat de lokale autoriteiten en belanghebbenden meer verantwoordelijkheid zouden krijgen. Zij moeten immers steeds meer worden beschouwd als hoofdrolspelers, als de belangrijkste actoren in de ontwikkeling; daarnaast zou er bovendien ook meer soepelheid worden gebracht in de tenuitvoerlegging van de maatregelen, waardoor het effect op de gebieden beter ingeschat zou kunnen worden. 

Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat we vandaag kunnen debatteren en stemmen over twee verslagen die belangrijk zijn voor het regionaal beleid in de Unie.
Als u het mij toestaat, zou ik vooral willen ingaan op het verslag-Guellec over de rol van territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling.
Het verslag van onze collega bevat volgens mij een erg belangrijke paragraaf: dat is paragraaf drie, waarin het Parlement vraagt "de regionale ontwikkeling te baseren op programma's die gelijke behandeling tussen grondgebieden verzekeren met behoud van hun verscheidenheid, wat met name impliceert dat de diensten van algemeen belang en de diensten van algemeen economisch belang voldoende toegankelijk zijn".
Maar over welke diensten van algemeen belang spreken we vandaag? Over de diensten die de Europese Commissie absoluut wil liberaliseren? Hoe kunnen zij dan diensten van algemeen belang blijven en hoe kunnen zij bijdragen tot territoriale samenhang? Ik geef u een sprekend voorbeeld: u weet wellicht dat de Griekse nationale luchtvaartmaatschappij binnenkort op basis van de Gemeenschapswetgeving zal worden geliberaliseerd. Ik vraag me af hoe dat de territoriale samenhang zal bevorderen, de specifieke eigenheid van de Griekse staat kennend? Hoe kan een privé-persoon de staat vervangen als verlener van diensten van algemeen belang? In dit geval komen de burgers, die in een afgelegen gebied rekenen op diensten van algemeen belang, er duidelijk bekaaid van af. Dat geldt ook voor de werknemers, die hun baan dreigen te verliezen in de Gemeenschap van de toekomst.
We spreken hier over territoriale samenhang terwijl de regeringen van de lidstaten het in Brussel zelfs niet eens kunnen worden over de financiële vooruitzichten, zodat ze beslist nog voor een paar verrassingen zullen komen te staan. Laten we onze kop dus niet in het zand steken. Territoriale samenhang is wenselijk, maar dan alleen met correcte randvoorwaarden, die worden gedicteerd door sociale overwegingen en niet door druk vanuit de markt. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voorstanders van integratie voeren vaak aan dat één van de strategische doelstellingen van de Europese Gemeenschap bestaat in het uitvlakken van de verschillen in het ontwikkelingsniveau van de regio’s in Europa. De burgers van de nieuwe lidstaten hebben dat altijd heel belangrijk gevonden. Om die doelstelling te verwezenlijken is territoriale cohesie heel belangrijk – naast sociale en economische cohesie.
De ontwikkelingsniveaus van de 25 lidstaten – en dat zullen er spoedig 27 zijn – lopen sterk uiteen, en dat betekent dat maatregelen op het gebied van vervoer, toerisme, milieubescherming, onderzoek en innovatie heel belangrijk zijn. Een territoriaal evenwicht kan worden bereikt door het versterken van de kleine en middelgrote stedelijke centra. Door goede stadsplanning moeten we ervoor zorgen dat in de centra huizen en transportnetwerken worden gebouwd. Land waar voorheen industrie was gevestigd moet weer opnieuw gebruikt worden. Op die wijze kunnen de periferie en het omringende platteland profiteren van de economische groei van deze centra.
Op dit moment wordt alleen in de grootste steden – de grootstedelijke agglomeraties – economische en stedelijke groei gerealiseerd. Aan de ontwikkelingsbehoeften van de kleinere stadskernen wordt helaas geen aandacht besteed. Groei leidt aldus tot een toename van de ongelijkheid, in plaats van andersom. Een bevredigende territoriale ontwikkeling in alle lidstaten van Unie kan alleen worden bereikt via de implementatie van een gedecentraliseerd model van ruimtelijke ordening. Eén van de belangrijkste karakteristieken van zo’n model is dat het uitgaat van een netwerk van stedelijke kernen die allemaal een eigen economisch, sociaal en cultureel potentieel in zich dragen. Een andere belangrijke eigenschap bestaat erin dat deze kernen een permanente band met het platteland aangaan.
De Lubelski-regio – waar ik vandaan kom – is één van de grootste regio’s van Polen. Deze regio neemt 8 procent van het grondoppervlak van het land in beslag; 5 procent van de bevolking is er gehuisvest. Er zijn in deze regio 40 kleine en middelgrote steden, waarvan de gewestelijke hoofdstad, Lublin, de grootste is. Lublin telt ongeveer 400 000 inwoners; de overige steden tussen de 20 000 en 70 000. Bijna de helft van de bevolking woont op het platteland. Zelfs als je het onbevredigende niveau van de infrastructuur in de beoordeling betrekt, mag de Lubelski-regio gelden als een voorbeeld van de implementatie van territoriale cohesie volgens een gedecentraliseerd model.
We moeten maar hopen dat de besluitnemers in de Unie het niet – zoals in het verleden – bij mooie woorden en intentieverklaringen zullen laten. Er zullen concrete maatregelen moeten worden ontwikkeld, en daarvoor zullen begrotingsmiddelen opzij moeten worden gezet – zowel gedurende de eerstvolgende paar jaar als voor de lange termijn in de financiële vooruitzichten. 
Salvatore Tatarella (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, allereerst wil ik de Commissie bedanken voor haar goede werk. Zij heeft geprobeerd de bijzonderheden van elke ultraperifere regio nader te definiëren en tegemoet te komen aan de vereisten van die regio’s, die wegens hun geografische positie nadelen ondervinden bij hun ontwikkeling en mededingingsvermogen.
Het is een goede zaak dat men de steunmaatregelen voor deze regio’s steeds weer probeert te verbeteren. Positief is eveneens dat met het verslag van de heer Marques wordt voorzien in een actieplan voor een groot nabuurschap, waarmee uitwisseling tussen die regio’s en de aangrenzende markten kan worden bevorderd.
Het actieplan voor het grote nabuurschap is een goede gelegenheid om sociale, economische en culturele betrekkingen tot stand te brengen met de landen waarin zich emigrantengemeenschappen uit ultraperifere regio’s hebben gevestigd. Ook kunnen daarmee de hinderpalen worden overwonnen die de handelsmogelijkheden met de omringende gebieden, zoals de Caraïben, Noord- en Zuid-Amerika en Afrika in de weg staan.
De Commissie heeft in haar mededeling COM(2004)0343 van 26 mei 2004 twee doelstellingen aangegeven: de vermindering van de toegangsproblemen tot die regio’s, niet alleen in relatie tot het Europees vasteland maar ook tussen de regio’s onderling, en de verbetering van het mededingingsvermogen van het bedrijfsleven.
Dat is het doel dat wij moeten bereiken: we moeten hen helpen te groeien, zodat we allemaal kunnen groeien. Dat is, zo u wilt, ook de opzet van de strategie van Lissabon. In deze context moet men nu echter alle inspanningen concentreren op het verkrijgen van zekerheid omtrent de financiële vooruitzichten. Pas dan kan men namelijk beoordelen of de financiële middelen die de regio’s ter beschikking staan, een billijke verdeling van de hulpmiddelen, overeenkomstig de door de Commissie vastgestelde vereisten, mogelijk maken.
Daarom zou ik, tot slot, meer inspanningen voor de ultraperifere regio’s en een versterkt partnerschap voor deze regio’s van harte toejuichen, opdat zij hun isolement kunnen doorbreken en steeds concurrentiekrachtiger kunnen worden op de gemeenschappelijke markt. 
Robert Kilroy-Silk (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat ik één minuut spreektijd heb en u staat mij vast niet toe die limiet te overschrijden. U werkt mij gewoon tegen, net als de vorige Voorzitter. Het is een vorm van institutionele intimidatie. Maar daar wil ik het nu verder niet over hebben.
Ik ben blij dat ik melding kan maken van het feit dat mijn kiezers in de East Midlands uitermate boos zijn omdat Brussel - gesteund door een lusteloze Britse regering - probeert Engeland te verdelen door kunstmatige regio's te creëren. Dat zal de Engelse natie verdelen en onze nationaliteit ondermijnen.
Ik zal u wat vertellen. Het zal niet werken omdat bijvoorbeeld de bevolking van Derby in de East Midlands geen speciale band heeft met de bevolking van Lincolnshire. De regio’s vormen een kunstmatige eenheid. Het betreft pure namaak zonder identiteit. Tevens werkt het niet omdat het Engelse volk geen regio's wil. Eenmaal mochten de bewoners in het noordoosten zich uitspreken en 90 procent stemde toen tegen. Ook elders zal men regiovorming afwijzen.
Wij Engelsen zijn erg verdraagzaam. We zijn bereid de Welsh en de Schotten en de meeste naties die in dit Parlement vertegenwoordigd zijn, te subsidiëren. Daar hebben we in berust. We zullen echter niet tolereren dat we van onze nationaliteit en onze identiteit worden beroofd. Gaat u dus maar door met uw beleid. Gaat u maar door met ons te verdelen. Het resultaat zal zijn dat u zich de woede van de Engelsen op de hals haalt en dat u het Engelse nationalisme aanwakkert. Wij zullen voor onszelf opkomen en eisen dat we onszelf weer mogen regeren. 
De Voorzitter.
   Dank u, mijnheer Kilroy-Silk. Er is niets persoonlijks aan de hoeveelheid spreektijd die u is toegewezen. Het heeft niets te maken met wat ik wil, noch ben ik er verantwoordelijk voor. U weet heel goed dat ik enkel de lijst afwerk die voor mij ligt. 
Margie Sudre (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik verwelkom de uitstekende verslagen van de heren Guellec en Marques. Daar ik zelf afkomstig ben uit een ultraperifere regio zal ik vooral stilstaan bij het verslag van de heer Marques, over een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio's. Dankzij het grondige werk dat is verricht kan er met dit verslag een zeer volledige balans worden opgemaakt van de acties van de Europese Unie in die regio’s.
De rapporteur heeft mijn onvoorwaardelijke steun als hij, ondanks dat hij vaststelt dat de meest recente voorstellen van de Commissie ten behoeve van de ultraperifere regio’s veelbelovend zijn, de Commissie aanspoort nog actiever het initiatiefrecht uit te oefenen dat haar krachtens de Verdragen is toegekend, niet alleen op het gebied van het cohesiebeleid, maar ook op het gebied van ander communautair beleid en meer in het algemeen gebieden die van belang zijn voor de ontwikkeling van de ultraperiferie.
Nu iedereen zich zorgen maakt over de financiële vooruitzichten en de hervorming van het regionaal beleid van de Unie voor de periode 2007-2013, lijkt het me noodzakelijk om te benadrukken dat het merendeel van de afwijkende maatregelen die ten gunste van de ultraperifere regio’s ten uitvoer zijn gelegd of zijn voorgesteld, hoegenaamd geen verstoring van de concurrentie of inbreuk op de grondbeginselen van het Gemeenschapsrecht in zich draagt.
De Commissie heeft zeer terecht voorgesteld om voor het programma ter compensatie van de extra kosten die aan de ultraperiferie zijn verbonden 1 100 000 000 euro uit te trekken. Zoals ik ook al deed in een van mijn amendementen, dat is aangenomen in de Commissie regionaal beleid, wil ik erop aandringen dat deze middelen uitsluitend worden besteed aan de ultraperifere regio’s en dat bij de verdeling ervan geen van deze regio’s wordt benadeeld.
Onder verwijzing naar een ander amendement van mij dat in de commissie is goedgekeurd, dring ik erop aan dat het actieplan voor het grote nabuurschap een specifieke financiële toewijzing voor transnationale en grensoverschrijdende samenwerking krijgt en dat de langverwachte coördinatie tussen de uit het EFRO gefinancierde acties ten behoeve van de ultraperifere regio's en de uit het EOF gefinancierde complementaire acties ten bate van de ACS-landen of landen en gebieden overzee eindelijk realiteit wordt, ongeacht de vraag of het EOF in de begroting wordt opgenomen of niet.
Tot slot acht ik het opportuun, in bescheidenheid maar zonder enige terughoudendheid, mijn overtuiging te benadrukken dat de ultraperiferie van de Unie net zo belangrijk is als haar centrum. Ik hoop van harte dat alle lidstaten – oude, nieuwe en toekomstige – dit gezichtspunt delen. In een meer en meer geglobaliseerde wereld heeft het uitgebreide Europa er geen enkel belang bij zich vooruitgeschoven bases in de Atlantische Oceaan, de Caraïben, Latijns-Amerika of de Indische Oceaan te ontzeggen. Ons Parlement heeft dat standpunt altijd verdedigd en zal dat waarschijnlijk ook blijven doen. Weet dat de overzeese bevolkingen u daar buitengewoon erkentelijk voor zullen zijn. 
Bernadette Bourzai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, zonder het werk van de heer Marques te miskennen wil ik mij meer in het bijzonder uitspreken over het verslag over de rol van de territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling.
Om te beginnen wil ik de heer Guellec graag feliciteren met zijn uitstekende werk en de relevantie van zijn opmerkingen over het begrip “territoriale samenhang”. In mijn ogen vormt dat de kern van het communautaire regionale beleid dat men overigens steeds vaker aanduidt als cohesiebeleid. In het Grondwettelijk Verdrag wordt de territoriale samenhang tot een doelstelling van de Europese Unie, evenals de sociale samenhang en de economische samenhang. Zoals wij weten is het ratificatieproces niet zonder problemen gebleven. Desondanks gaat het hier dus om een officiële erkenning van de relevantie, de actualiteit en het belang van de territoriale aspecten van het regionaal en cohesiebeleid. Daarbij heeft de meest recente uitbreiding de urgentie ervan bevestigd .
Mijn inziens wordt met het regionaal beleid in de eerste plaats beoogd de verschillen in ontwikkeling op regionaal en lokaal niveau terug te brengen. Zo vormt het een onmisbaar tegenwicht voor het convergentie- en concurrentiebeleid. Cohesie is echter niet in tegenspraak met convergentie en concurrentie; deze begrippen moeten elkaar aanvullen en blijven aanvullen. Terwijl ervoor gewaakt wordt de ontwikkeling van de meest dynamische Europese regio’s te hinderen, opdat deze hun rol van motor van de Europese economie kunnen spelen, bestaat de roeping van het cohesiebeleid vooral in het steunen van de meest benadeelde en onderontwikkelde regio’s. Het hervormde regionaal en cohesiebeleid moet dus een integrerend onderdeel uitmaken van de strategie van Lissabon, maar er vooral voor zorgen dat solidariteit en gelijkheid tussen de gebieden alsmede zichtbare continuïteit in de eerder in de oude lidstaten toegezegde inspanningen worden gewaarborgd.
Voor een evenwichtige en duurzame ontwikkeling van het Europees grondgebied moeten we dus de strijd aanbinden met territoriale ongelijkheden. We moeten de verscheidenheid van de Europese ruimte in overweging nemen, evenals de – overigens dikwijls meervoudige – handicaps van bepaalde gebieden, of die nu natuurlijk, historisch of demografisch zijn, zoals geringe bevolkingsdichtheid of een onevenwichtige leeftijdsopbouw of opbouw van de actieve bevolkingWe moeten ons rekenschap geven van de extra kosten waar die regio’s mee te maken hebben en hen helpen, opdat ze dezelfde ontwikkelingskansen krijgen als andere gebieden en opdat de daar levende bevolkingen niet worden benadeeld.
Daarvoor zijn natuurlijk middelen nodig, en ik hoop dat de financiële vooruitzichten spoedig tot een gunstige afronding komen, waarbij het regionaal beleid een afdoende budget wordt verleend, zodat de gebieden die daar nog behoefte aan hebben worden geholpen. 
Paul Verges (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag van de heer Marques laat zien hoeveel belang het Europees Parlement hecht aan de ultraperifere regio’s. Al in de tweede zittingsperiode van ons Parlement was in het verslag-Ligios over de Franse overzeese departementen namelijk de eerste basis gelegd voor het concept ultraperiferie Dit verslag heeft als inspiratie gediend voor programma’s die het compenseren van afgelegen en insulaire ligging beogen.
In de huidige periode van onzekerheid over wat er na 2006 komt, is de steun van het Parlement aan de ultraperifere regio’s zeer waardevol. Wat dat betreft komt het verslag van Sérgio Marques als geroepen. Want hoewel er dankzij de steun van de Europese Unie al veel verwezenlijkt heeft kunnen worden in onze regio’s met een ontwikkelingsachterstand moet er nog veel gebeuren. Dat is ook de conclusie van de elfde Conferentie van bestuurders van ultraperifere regio's, die begin deze maand op het eiland Réunion is gehouden, en waar u bij aanwezig was, mevrouw Hübner.
Bij die gelegenheid heb ik ervoor gepleit de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ultraperifere regio’s om te keren. Naast wat de Europese Unie deze regio’s biedt is het zaak dat wij waarderen wat zij aan Europese toegevoegde waarde te bieden hebben.
Staat u mij toe een aantal evidente voorbeelden te geven. Het zijn de ultraperifere regio’s waaraan de communautaire scheepvaartsector zijn eerste plaats op de wereldranglijst te danken heeft. De geografische ligging van Kourou in Guyana levert een significante bijdrage aan het concurrentievermogen van de Europese ruimtevaartindustrie. Behalve de oceaan en de ruimte kunnen we ook de uitzonderlijke biodiversiteit van de ultraperifere regio’s aanvoeren, hun belang voor een betere kennis van klimaatverschijnselen of hun bijdrage in termen van culturele verscheidenheid. De grote afstand tot het continent waarmee de ultraperifere regio’s verbonden zijn en de geografische nabijheid van andere continenten, waarmee de Europese Unie akkoorden heeft gesloten, geven ook wel eens aanleiding tot tegenstrijdigheden.
Ter afronding, mijnheer de Voorzitter, zou ik willen zeggen dat deze dubbele identiteit een heus perspectief biedt voor een duurzame medeontwikkeling van deze regio’s, die zich alle voor aanzienlijke uitdagingen geplaatst zien. De mate waarin de Unie een antwoord weet te geven op het vraagstuk van de ontwikkeling van haar ultraperiferie zal illustratief zijn voor de mate waarin zij werkelijk een beslissende speler kan zijn voor een eerlijke en gecontroleerde mondialisering. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat is heel belangrijk voor de nieuwe lidstaten van de Unie en zeker voor mijn land, Polen. Om het heel kort en krachtig samen te vatten: wijzigingen van het beleid om de armere landen gelijke kansen te bieden mogen niet ten koste van de nieuwe lidstaten gaan.
Als de Unie wil laten zien hoe solidariteit en eenheid in de praktijk uitwerking kunnen krijgen, zal ze op basis van bestaande beginselen tegemoet dienen te komen aan de verlangens van de nieuwe lidstaten. Het beleid zal bovendien meer dan voorheen aandacht moeten besteden aan de behoeften van kleine en middelgrote steden en regio’s. Tot nu ontvingen de grootstedelijke gebieden het leeuwendeel van de door de Unie beschikbaar gestelde middelen. Dat is tot op zekere hoogte gerechtvaardigd, maar het betekent wel dat kleinere, lokale overheidsstructuren ietwat verwaarloosd zijn, terwijl ze toch meer behoefte aan steun hebben.
Ik ben bang dat de voorstellen voor verandering die we het afgelopen jaar hebben gehoord er uitsluitend op gericht zijn de fondsenstroom naar de armere landen van de oude Unie uit te breiden. Wij hebben daar geen bezwaar tegen, maar we zouden wel graag gebruik maken van de bestaande mogelijkheden voor steun aan de nieuwe lidstaten. Ik vertrouw erop dat de commissaris zich binnen de Commissie zal inzetten voor een Europa van gelijke mogelijkheden. Ik kan haar verzekeren dat ze met betrekking tot deze kwesties steeds op onze steun kan rekenen. 
Jan Olbrycht (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie heeft de afgelopen dertig jaar een beleid voor economische en sociale cohesie gevoerd. Met cohesie wordt hier niet bedoeld het afremmen van de ontwikkeling van de sterkste en meest dynamische regio’s van Europa. Integendeel: het begrip cohesie staat voor het vergroten van het ontwikkelingspotentieel van de zwakste regio’s en het verbeteren van hun concurrentiepositie.
Van de Europese Unie wordt nu verlangd dat ze op een creatieve wijze reageert op zowel de recente als de nog te verwezenlijken uitbreidingen. Het cohesiebeleid bijvoorbeeld dient te worden aangepast in het licht van de nieuwe eisen en uitdagingen. De omstandigheden in de uitgebreide Europese Unie zijn veranderd. Daarom moeten de bestaande acties op het gebied van sociale en economische cohesie worden uitgebreid en een horizontale benadering worden aangehouden. Er moet meer aandacht worden besteed aan het uitvlakken van de verschillen tussen het centrum en de periferie, tussen de grootstedelijke gebieden en de kleine en middelgrote steden, en tussen stad en platteland. De veranderde omstandigheden zijn zodanig dat lokale autoriteiten nu sterker betrokken moeten worden bij de pogingen de kloof tussen alle genoemde sociale groepen te dichten.
Het democratisch tekort zal niet afnemen als de vertegenwoordigers van de regionale en lokale gemeenschappen niet actief kunnen participeren bij de implementatie van communautaire programma’s. Ik wil het Parlement er graag aan herinneren dat het in januari 2003 een resolutie heeft aangenomen over de rol van lokale en regionale autoriteiten binnen de Unie. In die resolutie werd gesteld dat lokale en regionale overheden niet alleen bij de implementatie van het Gemeenschapsbeleid betrokken zouden moeten worden – ze zouden ook moeten bijdragen aan de formulering van dat beleid.
Door territoriale samenhang op te nemen in het cohesiebeleid bevestigen we dat dit beleid zoals dat in de gehele Unie ten uitvoer wordt gelegd één van de belangrijkste beleidsvormen van de Europese Unie is. Ik zou daar graag aan willen toevoegen dat ik geloof dat de Gemeenschapsbepalingen meer nadruk zouden moeten leggen op partnerschap. Ik denk dan aan partnerschappen tussen de autoriteiten op de verschillende niveaus en aan gemeenschappelijke acties om de Europese financiële instrumenten efficiënter te gebruiken. 
Catherine Stihler (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft blijk gegeven van zijn verlangen om bijzondere bijstand te verlenen aan afgelegen en perifere regio’s, toen het in juli voor een belangrijk pakket maatregelen voor het cohesiebeleid stemde. In juli echter keurde de Commissie regionale ontwikkeling het initiatiefverslag van de heer Sérgio Marques goed, als reactie op twee Commissiedocumenten over een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio’s. In het verslag werd een oproep gedaan tot steun voor de ultraperifere regio’s en voor gebieden die van belang zijn voor hun ontwikkeling: landbouw, visserij, mededinging en staatssteun, ondernemingsbeleid, diensten van algemeen belang en diensten van algemeen economisch belang, belastingen, douanemaatregelen, milieu, energie, onderzoek en technologische ontwikkeling, beroepsopleiding, vervoer, trans-Europese netwerken, nieuwe informatie- en communicatietechnologieën.
Ik wil het nu graag hebben over het openbaar vervoer. Het openbaar vervoer speelt een belangrijke rol in al onze lokale gemeenschappen en in Schotland verlenen veerboten een essentiële dienst voor enkele van de meest perifere en kwetsbare gemeenschappen van de Europese Unie. Morgen zal ik in het Europees Parlement een delegatie van de vakbonden van CalMac verwelkomen, die een ontmoeting zal hebben met de commissaris voor vervoer. Zoals ik gisteren al heb gezegd, vindt er op dit moment een aanbesteding van deze veerdiensten plaats in eilandgemeenschappen waar zij de enige verbinding met het vasteland vormen. Op basis van de jongste Commissievoorstellen voor openbare-dienstverplichtingen voor het vervoer over land mogen overheidsinstanties flexibel met aanbestedingsprocessen omgaan en kunnen zij bepaalde diensten rechtstreeks aan hun eigen vervoersbedrijven gunnen.
Waarom worden veerdiensten, die een vitale functie vervullen, anders behandeld dan treinen, trams en metro’s? In de perifere eilandgemeenschappen van Schotland zijn geen treinen, trams en metro’s. Dit beleid strookt niet met het standpunt van de Commissie over de behoeften van de ultraperifere regio's. Ik roep de Commissie dringend op haar gezichtspunt te verduidelijken. De veerdiensten zijn te belangrijk om te worden genegeerd. 
Markus Pieper (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dat de ultraperifere regio’s onze steun nodig hebben spreekt voor zich. Het verslag-Marques doet veel goede voorstellen, zoals het verbeteren van de infrastructuur van afgelegen eilanden of berggebieden. Ook deze vorm van structuurbeleid is een kenmerk van de Europese solidariteit en kansengelijkheid. Wat ik vooral goed vind aan dit verslag, is dat het evenwichtig is nu er geen overdreven eisen meer worden gesteld. Wat het voorstel van de rapporteur geloofwaardig maakt is dat het gebaseerd is op het huidige plan voor het structuurbeleid van het Parlement.
Ondanks deze consistentie en de gerechtvaardigde eisen voor de komende periode zie ik een gevaar. Binnen afzienbare tijd zal er voor het structuurbeleid namelijk waarschijnlijk veel minder geld beschikbaar zijn. Ik denk daarom dat het structuurbeleid zoals het nu georganiseerd is, over een aantal jaren z’n tijd gehad zal hebben. We zullen dus met nieuwe ideeën moeten komen hoe we met minder geld toch de Europese regio’s kunnen steunen – hetzij door middel van een beleid dat gebaseerd is op het bevorderen van kredietverlening, of een beleid van borgstelling, of een beleid dat meer inzet op sleutelinfrastructuren en kernprojecten.
We moeten onszelf voortaan vaker afvragen hoe en waar gesubsidieerde investeringen ook echt meer investeringen aantrekken en of wij niet door gesubsidieerde investeringen in afgelegen gebieden wellicht een steeds grotere behoefte aan steun creëren. Ons uiteindelijke doel moet zijn een beleid te ontwikkelen dat in zijn totaliteit meer oog heeft voor de Europese concurrentiepositie.
Ik verwelkom het verslag-Marques als een eerste stap op weg naar een realistische houding die zegt dat we nog meer af moeten van permanente, niet-onderscheidende subsidies en moeten gaan in de richting van zelfdragende economische groei. Hiervoor heeft de EU verdere impulsen nodig, ook van degenen die regionaal beleid maken. 
Jamila Madeira (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de Europese Unie is niet alleen een politiek project, maar ook een project van solidariteit, dat gebaseerd dient te zijn op economische, sociale en territoriale samenhang. De territoriale samenhang dient horizontaal op alle communautaire beleidsterreinen aanwezig te zijn, zodat wij niet in de fout vervallen de verschillen tussen de 25 huidige lidstaten en de lidstaten die er binnenkort bij komen te vergroten. Ik maak trouwens van de gelegenheid gebruik om de waarnemers in ons Parlement van de twee landen die binnenkort zullen toetreden, te groeten.
We moeten de belemmeringen waarmee de ultraperifere regio’s worden geconfronteerd, uit de weg ruimen en investeren in een model van duurzame ontwikkeling dat rekening houdt met de ongelijkheden tussen lidstaten maar ook tussen regio’s, zelfs binnen een en dezelfde lidstaat. Daarmee geven we een concrete invulling aan de strategie van Lissabon zonder in de fout te vervallen efficiency en concurrentievermogen te creëren in een Europa van ongelijken.
Naast het klassieke criterium BBP per hoofd van de bevolking om te bepalen of gebieden in aanmerking komen voor betalingen uit de structuurfondsen moeten er spoedig andere indicatoren bijkomen, zoals het niveau van onderzoeks- en innovatieactiviteiten, onderwijs- en scholing, de diversificatie van de productie in het gebied en het aantal werklozen. Als voor de feitelijke behoeften van een regio een indicator wordt gebruikt die veelal op nationaal niveau wordt bepaald, leidt dit zoals bekend maar al te vaak tot fouten.
Ik wil de aandacht van de Voorzitter en de commissaris vestigen op de van in totaal negentien regio’s, die door de uitbreiding statistisch gezien rijker zijn geworden ofschoon hun reële economische toestand niet is verbeterd. Dit is een serieus probleem, dat ook mijn regio, de Portugese Algarve, treft. De Algarve is niet alleen een van de meest perifere regio’s van het Europese continent maar kent ook intern grote ongelijkheden en is aan alle kanten omgeven door regio’s die onder doelstelling 1 vallen. Voor de Algarve, evenals voor de resterende achttien regio’s, is een evenwichtige oplossing essentieel. Die regio’s moeten in aanmerking blijven komen voor steun, zolang hun structurele problemen voortbestaan. Zo dragen wij bij aan een evenwichtiger ontwikkeling van die regio’s.
De Unie moet solidair en verantwoord reageren op de uitdagingen waar de uitbreiding ons voor stelt. Dat antwoord houdt noodzakelijkerwijs territoriale samenhang en politieke moed in om de voorwaarden te creëren waardoor de Europese Unie opnieuw een welvarende ruimte wordt zonder verschillen tussen noord en zuid, oost en west en berggebieden en ultraperifere regio’s. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil spreken over het verslag van collega Marques, die ik hartelijk gelukwens met zijn werk.
Ik wil verwijzen naar de erg verafgelegen eilanden, die onze steun verdienen en die wij niet in de steek mogen laten. Ik zou zelfs, enigszins buiten de context van dit verslag, willen zeggen dat het onze plicht is elke bewoner van de Europese Unie te steunen die woont in moeilijke gebieden onder moeilijke levensomstandigheden.
In mijn land, Griekenland, leven vele mensen op eilanden. Deze zijn misschien niet zo verafgelegen, maar de levensomstandigheden zijn er zwaar en de mensen leven er vaak voor lange tijd, vooral in de winter, in totaal isolement.
De Europese Unie is het land van solidariteit. Al haar burgers hebben recht op onderwijs voor hun kinderen, op werkzekerheid, op een gezond leven, op gezondheidszorg, op ontspanning en op alle andere dingen waarvan ook stedelingen genieten. Als we de mensen in verafgelegen gebieden in de steek laten, zodat ze hun dorpen moeten verlaten, zal daar nooit nog iemand gaan wonen. Dat zal de aftakeling van het milieu en allerhande vernietiging in de hand werken. Deze mensen bewijzen ons een dienst door die plaatsen te bewonen. We moeten hun het leven vergemakkelijken. Dat zijn we hun verschuldigd.
De regio vormt het fundament van Europa. Als we deze mensen zomaar aan hun lot beginnen over te laten, zal de Europese Unie in elkaar storten. Zij bewijzen ons een dienst door in moeilijke omstandigheden in die gebieden te blijven wonen. Daarom hebben zij recht op een wederdienst. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, territoriale samenhang is een strategische doelstelling van de Europese Unie, en zelfs één van de belangrijkste, aangezien territoriale samenhang bijdraagt tot een harmonische en homogene ontwikkeling. Het blijft echter een droom. Vooral na de recente toetreding van tien veel armere landen zijn de verschillen in de ontwikkelingsniveaus tussen de uiteenlopende regio’s sterk toegenomen. Als je bijvoorbeeld de regio “Centraal Londen” – een regio met een BBP van 270 procent van het gemiddelde in de Unie – vergelijkt met het Lubelski-district in Polen, met een BBP van 30 procent van het EU-gemiddelde, dan begrijp je dat er nog veel moet worden gedaan.
De Europese Unie moet een communautaire cohesiestrategie ontwikkelen en bij het ten uitvoer leggen van om het even welk beleid van de Unie moet steeds rekening worden gehouden met de territoriale aspecten. De territoriale samenwerking moet op alle vlakken verbeterd worden. Ik heb het dan niet alleen over samenwerking over de grenzen heen, maar ook over interregionale en supranationale samenwerking. Ook de samenwerking – in de vorm van een partnerschap – tussen de stedelijke centra, de periferie en het platteland moet worden verbeterd.
In een Europese Unie die is gebaseerd op het solidariteitsbeginsel moet de regionale ontwikkeling worden ondersteund door programma’s die alle regio’s op gelijke voet behandelen. In de praktijk komt het erop neer dat de burgers een beroep moeten kunnen doen op adequate openbare diensten en diensten van algemeen economisch nut. Het Parlement zal begrijpen dat we die doelstelling nog lang niet bereikt hebben. Het is daarom uiterst zorgwekkend dat er nog geen nieuwe financiële vooruitzichten zijn geformuleerd en dat de Unie er nog niet in geslaagd is om overeenstemming te bereiken over de begroting.
De acties voor het verwezenlijken van territoriale cohesie in de gehele Unie moeten worden verbeterd en het Parlement moet sterker betrokken geraken bij het toezicht op de voortgang die bij het bereiken van echte territoriale cohesie wordt gemaakt. Als dat niet gebeurt zullen de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de regio’s alleen maar toenemen. Dames en heren, ik vraag u een bijdrage te leveren tot een op solidariteit gebaseerd Europa met een sterke cohesie. Ik ben ervan overtuigd dat niemand van ons voorstander is van een Europa dat verdeeld is in arm en rijk. 
Guido Podestà (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik schaar mij achter het positieve oordeel over de twee onderhavige verslagen. Daarin wordt gewezen op de grote verschillen tussen onze regio’s en aangetoond dat deze verschillen door de uitbreiding nog groter zijn geworden.
Territoriale samenhang is de grondslag voor langdurige sociale en economische samenhang. Als het inderdaad ons doel is een gebied van groei, welvaart, stabiliteit en rechtvaardigheid te verwezenlijken voor de vijfhonderd miljoen inwoners van de huidige Europese Unie, moeten wij de samenhang wel tot een van onze hoofddoelstellingen uitroepen. Als het al zo moeilijk is om de regio’s met een ontwikkelingsachterstand vooruitgang te laten boeken, wat gebeurt er dan als zich buitengewone, met het klimaat samenhangende omstandigheden voordoen in een van die regio’s, zoals branden, overstromingen of aardbevingen? Wij hebben allen op de televisie gezien wat er aan de overkant van de Atlantische Oceaan, in geavanceerde gebieden zoals Louisiana of Texas is gebeurd. Wij hebben allemaal nog de beelden voor ogen van de situatie die in bepaalde gebieden van Roemenië werd veroorzaakt door de overstromingen van de afgelopen weken, waardoor dood en wanhoop werden gezaaid.
De Europese Unie laat verstek gaan als zij nodig is, en dat komt omdat wij, afgezien van het met minimale middelen uitgeruste Solidariteitsfonds, niets doen. Als Europa in dergelijke gevallen al verstek laat gaan, wanneer denkt het dan wel aanwezig te zijn? Wat heeft een Europa dat nog geen akkoord heeft gevonden over de financiële vooruitzichten, een Europa waarin de regeringen van zes grote landen aandringen op een verdere vermindering van hun financiële verplichtingen, de landen, de bevolkingen te bieden die geloofden in de Europese droom? Welnu, ik geloof dat daarover nagedacht moet worden, want dat is nu precies wat de burgers van ons verwachten en het is onze plicht daaraan te beantwoorden, omwille van onze eigen toekomst maar vooral ook omwille van de toekomst van onze kinderen. 
Zita Gurmai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een van de meest efficiënte manieren om communautair beleid uit te voeren is door de cohesie tussen regio's met verschillende ontwikkelingsniveaus te versterken. Dit is iets dat wij moeten doen om de voornaamste doelstellingen van de strategie van Lissabon te halen, zoals grotere concurrentiekracht, meer werkgelegenheid, versterking van de sociale cohesie, saamhorigheid en solidariteit evenals het waarborgen van duurzame ontwikkeling. Samenwerking en samenhang tussen regio's dragen bij aan een sterkere integratie; zij scheppen de basis van duurzame ontwikkeling in iedere regio en bevorderen het universeel gebruik van beste praktijken. Zij stellen de regio's in staat op diverse manieren samen te werken in het kader van grensoverschrijdende regionale samenwerking tussen staten of grotere geografische entiteiten.
Uitbuiting van onze heterogeniteit en van de mogelijkheden op nationaal, regionaal of lokaal niveau zal mogelijk onze werklast verhogen, maar als wij de taak op Europees niveau beschouwen, belooft dit meer substantiële resultaten en grotere voordelen op te leveren, en het is zeker de moeite waard. De regering moet ook deelnemen aan de samenwerking op nationaal, regionaal en lokaal niveau. Dialoog, de uitwisseling van standpunten en een levendige relatie tussen de drie niveaus natie, gemeenschap en regio zijn essentiële voorwaarden voor samenwerking, en hetzelfde geldt voor de publieke en particuliere sector. Ontwikkelingsstrategieën worden gebouwd op goede partnerschappen, en onderdeel hiervan zijn advisering, actieve deelname door alle partners en gecombineerde inspanningen in samenwerking met de relevante autoriteiten, sociale partners en organisaties uit het maatschappelijk middenveld, inclusief non-gouvernementele organisaties.
Regionale cohesie impliceert gelijke behandeling van de diverse Europese regio's zonder de individuele geografische en demografische kenmerken uit het oog te verliezen. De gronddoelstelling ervan is de levensstandaard te verhogen hetgeen op zijn beurt weer een voorloper is van de gelijke behandeling van burgers. De economische en maatschappelijke convergentie van de regio's draagt bij aan de zaak van gendergelijkheid op alle gebieden en op alle niveaus. Om daar te geraken moeten wij speciale programma's starten en alle vormen van discriminatie bestrijden. 
Lambert van Nistelrooij (PPE-DE ).
   – Voorzitter, beide rapporteurs, de heren Marques en Guellec, spreek ik ook graag dank toe. De territoriale cohesie staat onder druk. Mevrouw Hübner, onze commissaris, gaf dat al aan en zij vroeg eigenlijk de steun van het Parlement. Er is ook alle reden toe om dat hier nog eens uit te spreken. Als we het OESO-rapport bekijken van afgelopen week met betrekking tot de regionale verschillen, dan zien we dat 40 procent van de groei in minder dan 10 procent van de regio's tot stand komt.
Wij weten het, concurrentie op wereldschaal vraagt om onderscheidend vermogen tussen regio's, topregio's of waarvan in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling wordt gesproken. Die komen tot stand, maar kennis is één, innovatie in de regio's, productie en vermarkting is twee. Kortom, specialisatie binnen de regio's is noodzakelijk. Daar is op zich niets mis mee, maar, Voorzitter, de strategische actieplannen die door het Parlement en ook door de Commissie gevorderd worden en in de Lissabon-doelstelling passen, worden op nationale schaal aangestuurd.
Het is nu zaak om ook in het Parlement nog eens nadrukkelijk de territoriale, de regionale inbreng te noemen en veilig te stellen en zeker nu, naar de toekomst toe, de gelden uit de nieuwe doelstelling 2 en de gelden uit de resource en ontwikkeling worden samengevoegd of althans samen worden aangewend. Daarom, mijnheer Guellec, ondersteun ik ook uw gedachte om in 2007 opnieuw te bezien hoe het dan staat met die regionale inbreng in de vorm van een witboek of anderszins. Hoe staat het dan met die multilevel aanpak, hoe staat het dan met die decentrale aansturing.
Voorzitter, ter afsluiting. Gelukkig zien we ook dat er regio's ontstaan die in een nieuwe context vaak ook grensoverschrijdend taken oppakken. In mijn regio zie ik Eindhoven, Leuven, Aken, in drie landen gelegen, nieuwe taken oppakken. Dus, territoriale dimensie en cohesie is belangrijk, maar krijgt ook nieuwe vormen. Op die manier moeten we ook mee vooruitdenken bij deze voor heel de Europese Unie vitale kansen. 
Stavros Arnaoutakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het valt niet te loochenen dat wij zonder economische, sociale en territoriale samenhang tussen de regio’s van de Unie onmogelijk het hoofd kunnen bieden aan de interne en externe uitdagingen die zich aandienen.
Hoe succesvol kan ons streven zijn naar een concurrentiekrachtig en sociaal Europa met goede levenskwaliteit voor alle burgers als de structurele ongelijkheid tussen de regio's even groot blijft en territoriale kenmerken een factor van achterstand en uitsluiting blijven voor vele Europese gebieden?
In de uitgebreide Europese Unie met haar snel groeiende ongelijkheid tussen de regio's hebben we een sterk en doelmatig regionaal beleid nodig, dat niet alleen de armste regio's van de Unie moet bereiken, maar ook moet bijdragen tot een evenwichtige verhouding en gelijklopende ontwikkeling tussen de stedelijke en de landelijke gebieden in elke regio en tegelijk de samenwerking tussen de regio's moet versterken.
De begrotingsmiddelen die worden besteed aan het regionaal beleid en het cohesiebeleid moeten toereikend zijn om de nu zichtbare risico’s te kunnen aanpakken. De rol en het belang van de territoriale cohesie mogen in geen geval worden gedegradeerd.
In de nieuwe programmeringperiode moet absoluut sprake zijn van betere coördinatie tussen het sectorale beleid, gericht op integrale regionale ontwikkeling, en de invoering - samen met het BBP - van nieuwe territoriale indicatoren, waarmee de ontwikkeling kan worden gemeten en de belemmeringen voor de regionale ontwikkeling kunnen worden benoemd en geëvalueerd. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de heer Guellec bedanken voor zijn verslag over de rol van territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling. We bespreken dit verslag op een moment waarop de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 nog in volle gang zijn en de Raad overweegt te bezuinigen op de begroting voor het regionaal beleid van de Europese Unie. Ik hoop dat het merendeel van de middelen die volgens de Commissievoorstellen voor de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 voor het regionaal beleid bestemd zouden moeten worden niet onder deze bezuinigingen zullen vallen – zeker als het gaat om de voor de nieuwe lidstaten bestemde middelen. Ik sluit mij aan bij de ideeën van de rapporteur over het belang van de territoriale samenhang binnen het kader van de regionale ontwikkeling.
Ik ben afkomstig uit de Mazowsze-regio. Dat is de meest welvarende regio van Polen, wat ook blijkt uit het feit dat wij het hoogste BBP per capita hebben. Mazowsze is echter ook de regio met de meest uitgesproken interne verschillen. Volgens de schattingen zal het BBP per capita in deze regio in de periode tussen 2014 en 2020 oplopen tot meer dan 75 procent van het gemiddelde voor de Europese Unie, zodat Mazowsze niet langer in aanmerking zal komen voor toewijzingen uit de structuurfondsen. Toch zullen ook dan grote delen van de regio gekarakteriseerd worden door een laag ontwikkelingsniveau.
Ik heb deze regio als voorbeeld genomen, maar precies hetzelfde geldt voor heel veel regio’s in de oude en de nieuwe lidstaten. Ik hoop daarom dat de Europese Unie aanvullende instrumenten zal ontwerpen om met dit soort situaties om te gaan. Ik hoop verder dat territoriale samenhang een belangrijk onderdeel van het toekomstige regionaal beleid zal worden.
Ter afsluiting wil ik de rapporteur graag bedanken voor het feit dat hij de aandacht heeft gevestigd op het belang van ruimtelijke ordening binnen het kader van het cohesiebeleid. Daar wordt bij het plannen van de regionale ontwikkeling niet altijd rekening mee gehouden. 
Manuel Medina Ortega (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twee uur lang hebben diverse Europese afgevaardigden uit 25 verschillende landen zich in twintig verschillende talen uitgesproken over kwesties die verband houden met de regionale ontwikkeling. Wij achten het allen bijzonder belangrijk dat commissaris Hübner bij dit debat aanwezig is en uiteraard wil ik de rapporteurs, de heren Guellec en Marques, feliciteren met hun werk.
Mijns inziens komt uit beide verslagen een Europese realiteit naar voren die sterk verschilt van andere territoriale politieke eenheden en modellen. Men zou kunnen stellen dat de Europese Unie zich kenmerkt door een gebrek aan territoriale continuïteit. Wij zijn in feite een klein schiereiland van een groot Euraziatisch continent, met zeer afgelegen schiereilanden en eilanden.
Europa staat bijvoorbeeld in schril contrast met de grote en bijzonder consistente Noordamerikaanse vierhoek en het vertoont een grote territoriale diversiteit, waardoor het maar moeilijk kan concurreren met andere soortgelijk territoriale eenheden. Het is dan ook belangrijk dat deze regionale realiteit en deze regionale beleidsmaatregelen de nodige aandacht krijgen.
Ik vertegenwoordig een insulaire, ultraperifere regio, die zeer ver verwijderd is van het centrum van Europa, maar zoals de heer Vergès ook al zei, wordt dit soort regio’s gekenmerkt door een eigen realiteit en situatie, aangezien zij op hun manier de aanwezigheid van Europa in de grote oceanen waarborgen, met name in de Atlantische Oceaan, de Caribische Zee en de Indische Oceaan. Het is evenwel onmogelijk om de gehele bevolking van deze gebieden – de ultraperifere regio’s bijvoorbeeld tellen maar liefst 4 miljoen inwoners die problemen hebben om te concurreren op de grote interne markt van de Unie – alleen met beschermende economische maatregelen op de goede weg te helpen.
Ik dank de Commissie voor haar voorstellen en verleen uiteraard mijn steun voor de suggesties van onze rapporteur, de heer Marques, betreffende de ontwikkeling van deze regio’s in de context van een groot cohesiebeleid voor de Europese Unie. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op de eerste plaats wens ik de heer Guellec en mijn landgenoot de heer Marques geluk met hun uitstekende verslagen.
Deze verslagen maken duidelijk dat de actoren hetzelfde beeld voor ogen hebben van een ideaal Europa waarin de culturele verscheidenheid van de regio’s wordt gezien als het belangrijkste kenmerk van het ontwikkelingsmodel van de EU. Het regionale beleid moet daarom een apart initiatief zijn en niet slechts bestaan in het kopiëren op nationaal of Europees niveau van nationaal beleid.
Het regionale beleid is een ruimte waarin beleidsmaatregelen en acties worden bedacht. Het houdt rekening met het nationale beleid van de lidstaten, maakt er een synthese van en past het in het licht van de eigen doelstellingen en strategieën aan.
Het regionale beleid van de Europese Unie werd altijd gezien als een brandpunt, omdat overheidsingrijpen noodzakelijk is; marktwerking alleen biedt immers niet overal een oplossing voor – hoewel sommigen dat nog wel beweren. Het regionale beleid is het krachtigste instrument om territoriale samenhang te realiseren. Als er minder middelen voor dat beleid worden uitgetrokken, viert egoïsme hoogtij en trekt solidariteit aan het kortste eind. Zonder solidariteit kan het gevoel tot de Europese Unie te behoren niet tot ontkieming komen, terwijl dat het meest karakteristieke element is van de Europese identiteit.
Daarom sluit ik mij aan bij degenen die de Europese Commissie gevraagd hebben een witboek over de doelstelling van de territoriale samenhang te publiceren en een systeem te ontwerpen voor het meten van de effecten van het communautaire beleid op de territoriale samenhang.
Dat is vandaag de dag des te noodzakelijker vanwege de effecten van de mondialisering, waar bepaalde regio’s van de Europese Unie baat bij zullen hebben en waardoor andere regio’s zullen moeten inleveren. Gezien deze nieuwe realiteit heeft het regionale beleid een nieuwe impuls nodig en daarom wil ik de Commissie feliciteren met het voornemen de integratie van de territoriale dimensie in het bestaande communautaire beleid te versterken. 
Paulo Casaca (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, staat u het mij toe op de eerste plaats de heer Marques geluk te wensen met zijn grondige werk. Ik wil hem ook danken voor de aandacht die hij heeft geschonken aan de standpunten van de Azoren.
Het communautaire beleid heeft de ultraperifere regio’s voor heel wat uitdagingen geplaatst. Op bepaalde beleidsterreinen kunnen wij een gunstige ontwikkeling vaststellen, zoals de beperking van de liberalisering van de toegang tot de wateren rond de Azoren, maar op andere gebieden worden er onbegrijpelijke stappen achteruitgezet.
Dat laatste is het geval met de wijzigingsvoorstellen van de Commissie voor de specifieke bevoorradingsregeling. Mochten die voorstellen onverhoopt in de praktijk worden gebracht, dan zullen de Azoren op economisch gebied volledig verlamd raken.
Het voorstel wil de verzendingen van het enige product dat onder de specifieke regeling “tegenstrijdigheden bij verzendingen” valt, verbieden. Daarnaast is er een nieuwe regeling die de verzending van elk product verbiedt waarin goederen zijn verwerkt die onder die bevoorradingsregeling vallen, met voorbijgaan aan alle internationale en communautaire wetgeving over oorsprongsregels. Wij vinden die voorstellen onaanvaardbaar.
Het vaststellen van contingenten met onbeduidende hoeveelheden en producten voor louter exotische bestemmingen als Marokko – waarmee de Azoren helemaal geen traditionele handelsbanden hebben – en het verbieden van verzendingen naar traditionele markten als het Portugese continent, de Verenigde Staten en Canada zou als een smakeloze grap kunnen worden gezien, ware het niet de letterlijke tekst van een Commissieverordening.
De procedures die de Commissie voorstelt zijn in ieder geval in tegenspraak met het bouwwerk van de interne markt en kleine bedrijven die onder de vereenvoudigde fiscale regeling vallen kunnen die regels niet toepassen. Die procedures zijn voorts zeer discriminerend en administratief gezien buitengewoon ingewikkeld.
De verklaring van de voorzitter van de Europese Commissie dat hij de beslissingen inzake Europees recht van de nationale rechterlijke instanties – die beslagname om verzendingen vanaf de Azoren te blokkeren hebben verworpen – aanvaardt is een uiterst positief signaal. Op dezelfde wijze dienen nu alle andere voorgestelde wettelijke regelingen onder de loep te worden genomen.
Daarom doe ik een beroep op het gezond verstand om de eisen van een bepaald Europees kartel niet te verwarren met het algemeen belang en het wetsvoorstel van de Commissie nog eens grondig te bekijken. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag vijf korte opmerkingen maken. Ik steun beide verslagen omdat zij goed zijn geschreven en de belangrijkste punten behandelen.
Ten eerste ben ik tevreden over de manier waarop het vizier wordt gericht op één fonds en één programma. Hierdoor wordt onze werkwijze gestroomlijnd, die tevens doeltreffender en minder ingewikkeld wordt. Deze aanpak van beide rapporteurs juich ik van harte toe.
Ten tweede wil ik iets zeggen over de territoriale indicatoren. Als afgevaardigde van Finland denk ik dat het erg belangrijk is dat we niet alleen naar het BBP kijken. We moeten onze blik verbreden en nagaan hoe moeilijk het is om bepaalde plaatsen te bereiken. Ik ben blij met de voorstellen van de rapporteur.
Ten derde vind ik het teleurstellend dat de noordelijke dunbevolkte regio’s niet in de verslagen worden genoemd. Ik roep iedereen die nog nooit in Lapland is geweest, op daarnaar toe te gaan en met eigen ogen te aanschouwen hoe een echte ultraperifere regio eruitziet. Dit punt komt aan de orde in artikel 218 van de Grondwet en het is jammer dat hij niet op tijd wordt aangenomen.
Ten vierde heb ik een opmerking over de agentschappen van de Gemeenschap. Agentschappen en de decentralisatie van agentschappen maken deel uit van de regionalisering. Ik vind het niet erg dat de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid naar Parma is gegaan en ik kan leven met een Agentschap voor Chemicaliën, maar we moeten wel ons verstand gebruiken. Als onderdeel van een verstandig regionaal beleid moeten we bepalen waar het Europees Parlement zijn zetel heeft. Ik vraag mij af of er sprake is van een goed regionaal beleid wanneer wij eens per maand het vliegtuig of de trein naar Straatsburg moeten nemen.
Tot slot wil ik de rapporteurs feliciteren met het feit dat ook het concurrentievermogen en de strategie van Lissabon in de verslagen aan bod komen. Al met al zal ik mijn steun geven aan deze verslagen. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag van de gelegenheid gebruikmaken om commissaris Hübner te bedanken voor haar die zij steeds weer onderneemt in verschillende regio’s van de Unie. In principe wil ik over het verslag zeggen dat we niet „meer Europa” kunnen hebben voor minder geld. Het is dan ook meer dan wenselijk dat we een snelle en realistische overeenstemming bereiken over de financiële vooruitzichten.
Het verslag zelf bevat, heel juist en belangrijk, eisen ten aanzien van het uitbreiden van de economische en sociale cohesie met de factor territoriale samenhang, zodat iedere burger van de EU kan terugvallen op de best mogelijke politieke en staatsstructuren om van zijn of haar leven een succes te maken. Wat kan de Unie hieraan doen? Om te beginnen moet zij een kader scheppen voor een evenwichtige economische, sociale en territoriale ontwikkeling van het hele Gemeenschapsgebied. Ten tweede moet het sectorbeleid van de EU daarom met deze nieuwe territoriale component worden aangevuld, zodat het een hogere Europese meerwaarde krijgt. Ten derde moet de veelzijdigheid van de Gemeenschap worden bevorderd en moeten de specifieke belangen, sterke en zwakke punten van de verschillende gebieden worden ondersteund ten behoeve van een polycentrisch regionaal beleid.
Door deze alomvattende benadering van het EU-beleid, versterkt door de territoriale component en met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, kunnen we de EU een belangrijke stap op weg helpen in de richting van een Unie voor alle burgers. Speciale aandacht moet worden gegeven aan regio’s met handicaps zoals het platteland en de berggebieden, waarvoor geschikte indicatoren moeten worden uitgewerkt als we een beter beeld willen krijgen van de concrete handicaps, en waarvoor de huidige modellen en berekeningsmethoden, zoals BBP per hoofd, niet toereikend zijn. Er moet ook meer nadruk worden gelegd op de eenvoud en bruikbaarheid van het Gemeenschapsbeleid, als we een effectieve uitvoering en toepassing in alle regio’s van de EU willen garanderen. Dit is een voorbeeld waarbij het principe “minder is meer” in het bijzonder van toepassing is. 
Francesco Musotto (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, zoals terecht in de twee verslagen tot uiting komt, wordt een van de hoofddoelstellingen van het territoriaal beleid gevormd door de toepassing van het beginsel van gelijkheid voor alle burgers, ongeacht hun woonplaats in de Europese Unie.
Bijzondere aandacht dient te worden geschonken aan de 9,4 miljoen inwoners van de 284 eilanden van de Europese Unie. Zij vormen 3 procent van de totale bevolking en wonen op een oppervlakte van 95 000 km2. De economische ontwikkeling van deze gebieden gaat gebukt onder het isolement en de daardoor veroorzaakte extra kosten. In veel gevallen bestaan deze eilanden uit bergen en zijn ze ook perifere gebieden met een ontwikkelingsachterstand. Hun gemiddeld BBP per hoofd was in 2004 72 procent van het gemiddelde van de Europese Unie, en in veel gevallen zelfs lager dan het BBP van elk ander gebied van het betrokken land.
Er zij evenwel op gewezen dat dergelijke logistieke nadelen niet altijd synoniem hoeven te zijn met ongunstige economische omstandigheden. Men moet dergelijke nadelen juist proberen om te zetten in voordelen en de weg vrijmaken voor nieuwe ontwikkelingsmogelijkheden. De eilanden maken deel uit van het natuurlijke erfgoed van de Unie en lenen zich uitstekend voor allerlei activiteiten op bijvoorbeeld het gebied van toerisme, cultuur of vrijetijdsbesteding.
Met een op kennis gebaseerde economische ontwikkeling - een van de grote doelstellingen van het communautair beleid - is nabijheid van grondstoffen of van grote markten geen factor meer die de burgers ertoe aanzet om een bepaalde woonplaats te kiezen. Belangrijker zijn nu een mooie natuur en een aantrekkelijke omgeving. Van doorslaggevend belang is in dat opzicht dat er infrastructuren en andere essentiële voorzieningen voorhanden zijn.
Daarom is het noodzakelijk dat om te beginnen het beginsel “een fonds per programma” wordt opgenomen in de financiële vooruitzichten 2007-2013, en vervolgens het beleid voor territoriale samenhang nieuw leven wordt ingeblazen. Dit instrument is namelijk een fundamentele hulpbron. Dit wordt ook op correcte wijze tot uiting gebracht in de twee verslagen, waarin het beleid voor de territoriale cohesie onder de prioritaire doelstellingen van het cohesiebeleid van de Europese Unie in ruimere zin wordt opgenomen. 
Danuta Hübner,
   Mijnheer de Voorzitter, dat was een uitstekend debat over beide verslagen en ik heb er met aandacht naar geluisterd.
Wat betreft het verslag van de heer Guellec heb ik gemerkt hoeveel steun in dit Parlement wordt gegeven aan de aanbevelingen die daarin zijn opgenomen. Er wordt geadviseerd om de territoriale samenhang te beschouwen als een belangrijk element van de strategie van Lissabon en Göteborg, alle dimensies van de territoriale samenwerking te versterken en meer nadruk te leggen op de samenwerking tussen de stadscentra, peri-urbane gebieden en plattelandsgebieden, in het bijzonder die gebieden die specifieke handicaps hebben, om zo een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van duurzame gemeenschappen.
Ik ben erg blij dat we over veel dingen hetzelfde denken. Ik wil nu graag iets zeggen over de weinige ideeën waarover we het wellicht moeilijk eens kunnen worden. Allereerst ga ik het hebben over het in aanmerking nemen van nieuwe territoriale indicatoren naast het BBP om de ontwikkeling van regio’s te meten en de hindernissen voor die ontwikkeling te evalueren. Ik wijs u erop dat er op het gebied van territoriale samenhang geen gestandaardiseerde en algemeen aanvaarde indicatoren bestaan en zoals u weet, moet elke nieuwe indicator door Eurostat worden geaccepteerd. Momenteel zijn op regionaal niveau slechts een klein aantal geharmoniseerde indicatoren beschikbaar: BBP, werkgelegenheid, werkloosheid en bevolkingsgegevens. Ten tweede ben ook ik van mening dat er op dit punt meer werk moet worden verricht, maar we moeten in dit stadium wel realistisch zijn.
Een andere kwestie is de invoering van een systeem voor de beoordeling van de invloed die de uiteenlopende communautaire beleidslijnen uitoefenen op de territoriale samenhang in de Unie. Het is waar dat bij de huidige effectbeoordeling niet naar de territoriale samenhang wordt gekeken. Ik ben het met u eens dat dit vraagstuk nader moet worden bestudeerd. Ik heb nota genomen van uw voorstel om een dergelijk systeem via Espon te laten ontwikkelen en ik zal mijn diensten vragen daarnaar onderzoek te doen. We zullen deze zaak ook met de lidstaten bespreken, die zoals u weet, dit programma medefinancieren.
U hebt voorgesteld om uiterlijk in 2007 een witboek over territoriale samenhang uit te werken, waarin met name wordt gepreciseerd hoe deze doelstelling in het nationaal strategisch plan van elke lidstaat moet worden geïntegreerd. Wellicht herinnert u zich nog dat ik in mei in Luxemburg heb gezegd dat er een mogelijkheid bestond om een witboek tot stand te brengen om territoriale samenhang hoger op de Europese agenda te krijgen met het oog op de verwachte ratificatie van de Grondwet.
Ik wil u erop wijzen dat wij de lidstaten in de strategische richtsnoeren hebben verzocht om bij de formulering van hun nationale ontwikkelingsplannen bijzondere aandacht te schenken aan territoriale kwesties. Er wordt momenteel reeds aan deze plannen gewerkt en dus kunnen we niet wachten tot het witboek klaar is en pas daarna dit onderwerp in de nationale strategische plannen opnemen, ook al ben ik het van harte met u eens dat het witboek een meerwaarde zou betekenen.
Ten aanzien van het verslag van de heer Marques zijn er eveneens enkele zorgen geuit en aanbevelingen gedaan en ik wil in de tijd die ik tot mijn beschikking heb, op zo veel mogelijk van de genoemde punten ingaan.
Wat betreft het actieplan voor het grote Europese nabuurschap ben ik het volledig met u eens dat we de economische, sociale en culturele banden tussen de ultraperifere regio's en hun buren die geen EU-lid zijn, dienen te versterken. Op twee fronten moeten we daaraan werken: ten eerste via handels- en douanemaatregelen waarmee de integratie van markten voor goederen en diensten en aan de handel gerelateerde gebieden mogelijk wordt, en ten tweede de preferentiële overeenkomsten met niet-lidstaten. Dergelijke akkoorden zullen vooral met de ACS-landen worden gesloten via de Europese partnerschapsovereenkomsten. Het is de bedoeling dat deze nieuwe overeenkomsten met ingang van januari 2008 van kracht worden. Op dit moment zijn we aan het onderhandelen, maar we onderzoeken ook wat de behoeften en belangen van die regio’s zijn, samen met de betrokken lidstaten.
Ik deel uw visie dat economische integratie moet worden ondersteund door sociale en culturele uitwisselingen en samenwerking op gebieden als nieuwe technologieën, gezondheidsmaatregelen, de bestrijding van illegale immigratie en maatregelen ten behoeve van het milieu en risicopreventie. Verder zoeken mijn diensten naar wegen om de communautaire financiële instrumenten - niet alleen het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) maar ook het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) - te gebruiken voor de versterking van het groot-nabuurschapsbeleid.
Enkele aanbevelingen die u gedaan hebt met betrekking tot landbouw en visserij maken reeds deel uit van onze wetgevingsvoorstellen, zoals sommigen van u behoren te weten. Zo wordt in het Commissievoorstel rekening gehouden met de specifieke problemen van de ultraperifere regio’s als het gaat om de hervorming van de marktordening voor suiker. De Commissie is ervan overtuigd dat de suikersector in de ultraperifere regio’s groeit, ook gezien de bijdrage van die sector aan een continue energievoorziening.
Wat betreft het nieuwe landbouwfonds weet u dat wij voor de ultraperifere regio’s hogere medefinancieringspercentages hebben voorgesteld en dat we meer gebieden willen gaan ondersteunen.
Als het gaat om bananen weet u hoe moeilijk de onderhandelingen verlopen, maar ik kan u verzekeren dat de Commissie haar best zal doen om de belangen van de Europese producenten te beschermen.
Wat betreft de visserij heeft de Commissie tijdens de Raadsbijeenkomst op 21 juni verklaard dat in de ultraperifere regio’s voor deze sector een specifieke behandeling nodig is. We zijn een onderzoek gestart en zullen deze kwestie zorgvuldig bestuderen.
Uw aanbevelingen voor het concurrentievermogen van regio’s en de aandacht die wordt besteed aan de ontwikkeling van menselijk kapitaal vormen de kern van de communautaire strategische ontwerprichtsnoeren voor de volgende generatie cohesieprogramma’s.
Op het gebied van onderzoek hebben we specifieke maatregelen voor de ultraperifere regio’s opgenomen in het zevende ontwerpkaderprogramma.
Ten aanzien van staatssteun bevat het jongste voorstel voor de regels voor nationale regionale steun enkele positieve maatregelen ten gunste van de ultraperifere regio’s. Die regio's worden geacht tot de werkingssfeer van artikel 87, lid 3, onder a), van het EG-Verdrag te behoren. Zij zullen ook profiteren van verhoogde steunplafonds en mogen bedrijfssteun toestaan.
Mijn deur staat altijd open voor degenen die meer gedetailleerde informatie nodig hebben. In een tijd waarin er zoveel voorstellen op tafel liggen die invloed hebben op de situatie van de ultraperifere regio’s of van de regio's in het algemeen, zijn voortdurende samenwerking en communicatie volgens mij onontbeerlijk voor ons allemaal. 
De Voorzitter.
   De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is van de Commissie over de resultaten van het onderzoek naar nog bij de wetgever in behandeling zijnde wetgevingsvoorstellen. 
Günther Verheugen,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vanmiddag om 15.30 uur heeft de Commissie een mededeling goedgekeurd in het kader van haar beleid voor “beter wetgeven”, die direct daarna is doorgestuurd naar het Europees Parlement en de Raad. De Commissie heeft een uitgebreid en systematisch onderzoek uitgevoerd naar alle wetgevingsvoorstellen die voor 1 januari 2004 door haar zijn ingediend maar nog niet zijn aangenomen en deelt het resultaat daarvan vandaag mee. Tussen haakjes, alles wat hierover misschien al in deze of gene krant heeft gestaan, was geen besluit van de Commissie en klopte in de meeste gevallen ook niet.
De mededeling van vandaag is een eerste en betrekkelijk kleine stap op weg naar de realisatie van het veel grotere en meer veeleisende project „beter wetgeven in Europa” waarmee we twee doelstellingen voor ogen hebben, namelijk het vertrouwen van de burgers in de Europese integratie vergroten en de indruk wegnemen dat de Europese Unie een bureaucratisch regelmonster zou zijn. Tegelijkertijd willen we krachten in de economie vrijmaken die zorgen voor groei en die door te veel of te ingewikkelde regels en verordeningen worden gehinderd. We mogen niet onderschatten dat het een gevaarlijk effect kan hebben als de burgers Brussel alleen maar zien als een gigantische en weinig transparante bureaucratie. Dit betekent alle hens aan dek – in de Commissie, het Parlement en de Raad – om door concrete daden te bewijzen dat Europa niet zo is.
“Beter wetgeven” is ook een belangrijk onderdeel van het initiatief voor groei en werkgelegenheid. In Brussel heeft de Commissie verklaard dat ze, in haar werk, de prioriteit geeft aan meer groei en meer werkgelegenheid. Met het oog hierop heeft ze de Lissabon-strategie voor groei en werkgelegenheid herzien en de nadruk gelegd op beleidsterreinen die een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het vergroten van de groei en het scheppen van arbeidsplaatsen in onze Unie.
“Beter wetgeven” is een van deze centrale beleidsterreinen. Uit mijn talloze gesprekken met vertegenwoordigers van de Europese economie weet ik dat het voor velen zelfs het belangrijkste terrein is. Met name het midden- en kleinbedrijf wacht met smacht op vermindering van de lastendruk. Wij kunnen Europa als economische standplaats alleen handhaven en zijn kansen in de globale concurrentie verbeteren, als we erin slagen om de bureaucratie af te slanken, zinloos geworden regelingen op te heffen en voor de industrie en dienstverlenende sector een modern rechtskader vast te leggen waar ze lang op kunnen rekenen.
Geachte afgevaardigden, om misverstanden te voorkomen: het gaat hier niet om de een of andere ideologisch beladen deregulering, maar om betere regulering. De interne markt heeft een ondubbelzinnig en betrouwbaar rechtskader nodig. Daarnaast moeten we ervoor zorgen dat onze maatschappij niet wordt belast met onnodige bureaucratie en dat onze burgers ervan op aan kunnen dat Europees recht met de grootst mogelijke zorgvuldigheid wordt opgesteld en alleen ingrijpt waar Europese regelingen per se noodzakelijk zijn. Hierover zijn de instellingen het met elkaar eens. Ik herhaal dat we allemaal in één schuitje varen en gezamenlijk verantwoordelijk zijn. Dit is de politieke context van de mededeling van de Commissie over het onderzoek naar nog bij de wetgever in behandeling zijnde wetgevingsvoorstellen. Zij is bij wijze van spreken de van een menu waarvan het hoofdgerecht nog op tafel moet komen. Ik hoop evenwel dat de smaakt.
Dit beleid maakt onderdeel uit van een groter opgezette strategie die berust op drie pijlers. Ten eerste controleert de Commissie regelmatig en systematisch alle door haar ingediende wetgevingsvoorstellen die door de wetgever na een bepaalde periode nog niet zijn goedgekeurd. Het doel daarbij is om te bepalen of de voorstellen kunnen worden ingetrokken of dat de besluitvorming door andere maatregelen vereenvoudigd kan worden.
De Commissie heeft dit jaar alle nog in behandeling zijnde wetgevingsvoorstellen van voor 1 januari 2004 onderzocht om te zien of er voorstellen verouderd zijn, of ze in de wetgevingsprocedure al geruime tijd worden geblokkeerd, of nieuwe wetenschappelijke inzichten, marktontwikkelingen of andere redenen voor een herziening spreken en of voorstellen nog voldoen aan de huidige normen van kostenverwachting en wat hun vermoedelijke effect is op de concurrentiepositie.
Het resultaat hiervan is dat de Commissie van de 183 voorstellen die zij heeft onderzocht, er 68 wil intrekken, omdat ze niet conform zijn met de doelstellingen van de Lissabon-strategie voor groei en werkgelegenheid en de criteria voor beter wetgeven, of omdat ze – objectief gezien – gewoon niet meer relevant zijn, of omdat ze in hun huidige vorm niet verder zullen komen in het wetgevingsproces.
Bij vijf in de mededeling genoemde voorstellen adviseert de Commissie om door te gaan met het wetgevingsproces, hoewel de Commissie hieraan graag gedegen economische analysen wil toevoegen, zodat de wetgever gemakkelijker tot een besluit kan komen.
Ik wil erop wijzen dat sommige voorstellen zijn ingetrokken in het kader van een uitgebreid onderzoek naar Gemeenschapsbeleid, hoewel de Commissie de mogelijkheid openhoudt om, na dit onderzoek, voorstellen die zijn herzien, opnieuw in te dienen met een uitgebreide kostenverwachting.
Ik wil er ook op wijzen dat de Commissie vanmiddag met haar mededeling aan de Raad en het Parlement welke voorstellen zij voornemens is in te trekken, handelt overeenkomstig de verplichtingen van de kaderovereenkomst over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie. De geselecteerde voorstellen worden pas als formeel ingetrokken beschouwd, als ze in het Publicatieblad zijn gepubliceerd.
De mededeling van vandaag gaat over in behandeling zijnde wetgevingsvoorstellen, wat het eerste deel vormt van de strategie van de Commissie. Aangezien het acquis zelf op geen enkele manier wordt aangetast, heeft dit geen directe gevolgen voor het economische proces. Bij het beoordelen van de resultaten vind ik drie zaken van belang. Ten eerste is het aantal in behandeling zijnde wetgevingsvoorstellen veel lager dan velen hadden vermoed. In tweederde van alle gevallen hebben wij op basis van het onderzoek moeten concluderen dat er goede redenen zijn om de voorstellen te handhaven, en slechts eenderde van de voorstellen voldoet niet meer aan onze maatstaven voor een betere regelgeving.
Deze screening is de eerste testcase voor de geloofwaardigheid van ons beleid voor “beter wetgeven” en zal een testcase worden voor de implementatie van het eigenlijke project waarover ik het nu wil hebben. Dit project is getiteld “vereenvoudiging van het regelgevingskader” en het is het grootste project binnen het beleid voor “beter wetgeven”. De Commissie zal gehoor geven aan de resolutie over een vernieuwde Lissabon-strategie die het Europees Parlement eerder dit jaar heeft aangenomen, door het van de Europese Unie nu systematisch te onderzoeken. Ik heb het dan over meer dan 20 000 wettelijke regelingen. De Commissie zal eind oktober beslissen op grond van welke principes en criteria dit moet gebeuren en hoe deze mammoettaak organisatorisch kan worden klaargespeeld. Eén ding staat in ieder geval vast, namelijk dat de drie instellingen voor dit herculeswerk zo nauw mogelijk moeten samenwerken, en de Commissie zal het Parlement direct inlichten over de procedure en de methodologie nadat een besluit hierover is genomen.
De derde pijler betreft de normen voor toekomstige wetgeving en de effectbeoordeling. De Commissie vindt het heel belangrijk om het wetgeven in de toekomst aanzienlijk te verbeteren en aan strenge normen te onderwerpen, en ze heeft al besloten dat alle wetgevingsvoorstellen, witboeken en beleidsmededelingen in het kader van haar werkprogramma alleen nog met een uitgebreide effectbeoordeling worden ingediend. Ze heeft onlangs gedetailleerde richtlijnen aangenomen voor de methodologie die toegepast gaat worden en zal volgend jaar een externe analyse laten uitvoeren van alle ingediende effectbeoordelingen. De Commissie is ook bezig om met behulp van een netwerk van externe deskundigen de beschikbare analyses en wetenschappelijke inzichten te verzamelen waarop effectbeoordelingen zijn gebaseerd. Ze beschouwt de nieuwe criteria voor toekomstige wetgeving als een beslissende nieuwe koers voor de toekomst en als mogelijkheid om de bureaucratie daadwerkelijk af te slanken en de lasten voor ondernemingen en overheidsinstanties van de lidstaten te verlichten. Sommige lidstaten hebben een dergelijk beleid al aangenomen en bereiken er opvallende resultaten mee. Ze zorgen ervoor dat de economie en de overheid kunnen besparen op onnodige kosten en behalen daarbij een grotere en meetbare groei. Dit willen we bereiken voor de hele Europese Unie.
Geachte afgevaardigden, wij zullen hierover uitvoerig met elkaar moeten praten, en omdat de Commissie de verantwoordelijkheid van het Parlement volledig zal respecteren, moet dit beleid worden ondersteund door de lidstaten. Ik hoop van harte dat van dit debat het duidelijke signaal uitgaat dat Europa het deze keer serieus meent. Wij zijn het er allemaal over eens dat we betere wetten en minder bureaucratie nodig hebben. Wat ik nu al kan zeggen is dat dit project van het codificeren van versnipperde wetgeving nog ver af staat van wat we uiteindelijk zullen doen. We zullen ook onderzoeken of regelingen eigenlijk nog wel nodig zijn en of ze gebruikersvriendelijker gemaakt ofwel herschreven moeten worden. De Europese concurrentiepositie zal een maatstaf – maar niet de enige – zijn en om er geen misverstand over te laten bestaan, wil ik zeggen dat het doel niet is om Europa minder geïntegreerd te maken dan het al is of om het evenwicht te veranderen tussen de drie grote beleidsdoelstellingen groei, sociale samenhang en duurzame ontwikkeling. “Beter wetgeven” is geen Trojaans paard dat Europa moet verzwakken, maar dat Europa juist sterker en productiever moet maken. 
De Voorzitter.
   Dank u, mijnheer de commissaris.
Het woord is aan de heer Stubb. Mijnheer Stubb, ik ben bang dat ik niet goed weet hoe ik uw naam moet uitspreken. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Stubb is een zeer gangbare Finse naam: je hoeft er waarschijnlijk alleen maar “inen” of “onen” aan toe te voegen om Hakkinen of Raikkonen of iets dergelijks te krijgen.
Commissaris, ik juich uw uitstekende initiatief van harte toe. Ik vind het echter wel een beetje jammer dat het debat in het Parlement ontspoorde, omdat we onmiddellijk over het proces begonnen te spreken: waarom bent u niet eerst met het document in kwestie naar ons toegekomen? Goed, u bent er nu en u hebt het document meegebracht. Het is een zeer goed initiatief. Er staat niets nieuws in, het maakt deel uit van de verbeterde regelgeving en we hebben dit document dringend nodig, vooral na de referenda in Frankrijk en Nederland.
Als ik u goed begrepen heb, gaat u zeventig initiatieven intrekken, die of oud zijn of op een effectbeoordeling of op subsidiariteit gebaseerd zijn. Als dat het geval is, sta ik volledig achter deze maatregel. Ik kan dat zeggen, hoewel ik aan deze kant van de tafel zit. Ik ben een federalist en ik wil meer Europa, maar minder en betere regelgeving. Het probleem met het Europees Parlement is dat we te veel obstakels opwerpen en dat zouden we niet moeten doen. We hebben meer vrijheid nodig.
Geeft u ons slechts antwoord op deze ene vraag: welk tijdschema hanteert u, wanneer verwacht u een reactie van ons? 
Hannes Swoboda (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, aan het voorgerecht gaat vaak de vooraf. Hoewel wij deze appetizer niet zo lekker vonden, omdat hij via de media tot ons kwam, zien wij toch liever een sappige dan droog papier.
Waarop u ons vandaag hebt getrakteerd, moeten wij gedetailleerd bekijken. Ik denk dat wij allemaal achter de filosofie staan die u hebt beschreven. Wij willen geen afbraak van sociale en economische standaarden en slechts een minimum aan bureaucratie, maar ook regelingen die zo eenvoudig mogelijk en leesbaar zijn – dat laatste misschien niet zozeer voor de bevolking, maar in ieder geval wel voor de deskundigen, wat nu immers ook niet het geval is. We zullen het hier ook over hebben met vertegenwoordigers van de nationale parlementen. Ik hoorde net dat de COSAC begin oktober vergadert en daar zal dit zeker op de agenda staan.
Ik heb een concrete vraag aan commissaris Verheugen, namelijk of u bereid bent om alle documenten op basis waarvan u deze lijst hebt opgesteld, aan dit Parlement ter beschikking te stellen, zodat wij uw motivatie en uw overwegingen kunnen begrijpen en hierover kunnen nadenken in verband met het formuleren van ons eigen standpunt. 
Alexander Radwan (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, neemt u mij niet kwalijk dat ik zo meteen naar de volgende vergadering moet, maar ik wil graag twee zaken noemen die ik van belang acht voor het beter wetgeven. Ik wil het niet hebben over wat we moeten doen aan de betrokkenheid van de pers. Dit is de eerste stap in de goede richting, een moedige en een juiste stap. We moeten hierachter staan en de Commissie aanmoedigen om met het „hoofdgerecht” te komen, want dat is voor ons het belangrijkste.
Ik wil graag twee punten noemen. Het eerste heeft betrekking op het MKB waar de commissaris het al over had. Als het gaat om beter wetgeven, kan ik alleen maar hopen dat het MKB vertegenwoordigd is in de groep van externe deskundigen aan wie advies wordt gevraagd. De industrie kan namelijk nog wel het ene of andere aspect van regelingen slikken en accepteren, maar het lokale MKB en de lokale handwerkslieden kunnen dit niet en gaan failliet. Ik heb daarom het dringende verzoek om in deze externe groepen naar behoren rekening te houden met het MKB.
Mijn tweede punt is dat men uit de lidstaten regelmatig kritiek hoort vanwege overregulering waarbij vaak blijkt dat de overregulering helemaal niet door Europa komt, maar eigenlijk geworteld is in de ingewikkelde nationale omzetting ervan. Durft u het aan om erop te wijzen dat Europese regels soms verkeerd in nationale regels worden omgezet en hiervoor ook een in te voeren waaraan afgelezen kan worden wie burgervriendelijk en wie burgeronvriendelijk te werk gaat? 
Günther Verheugen,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zal graag antwoord geven op de vragen die men mij heeft gesteld. Laat ik beginnen met het tijdschema: de Commissie zal eind oktober een besluit nemen over de methodologie en de organisatorische principes van het grote project “beter wetgeven”. Ik zal een actieplan aan de Commissie voorleggen dat in eerste instantie geldt voor drie jaar, waarbij ik hoop dat het grootste deel van het project in deze drie jaar kan worden afgehandeld.
We zullen in ieder geval prioriteiten moeten stellen, waarbij we beginnen met de terreinen waar we echt overregulering verwachten, omdat er zoveel wettelijke regelingen zijn. We hebben al besloten dat de auto-industrie, de bouwsector en het afvalbeheer als eerste moeten worden onderzocht, en daarna zullen alle andere sectoren volgen.
Parallel hieraan werkt commissaris Fischer Boel al aan een fundamenteel programma voor de vereenvoudiging van het landbouwacquis. Het eerste pakket hiervan zal nog dit jaar kunnen worden voorgelegd.
Ik ben de heer Swoboda erg dankbaar voor zijn steun, en ik kan hem zeggen dat ik hem de documenten die hij nodig heeft, nu meteen kan geven, want ik heb ze hier al voor u klaarliggen en ook voor de andere fracties. In deze documenten kunt u lezen wat de status van de verschillende projecten was en de redenen waarom de Commissie denkt dat ze ingetrokken moeten worden.
Misschien mag ik nog een keer kort iets zeggen over de media. Ik wil het Parlement nu niet vervelen of aan het hoofd zeuren, maar ik zou u nu een lijst kunnen voorlezen van mijn optredens in het Europees Parlement, waarbij ik u over dit project heb geïnformeerd. De eerste keer was al in september 2004 – nog voordat ik was benoemd. Over dit onderwerp heb ik in totaal elf keer gesproken in het Europees Parlement. De eerste gegevens zijn het Europees Parlement medegedeeld nog voor er ook maar een woord in het openbaar was gezegd – hoewel ik er wel vanuit ga dat de plenaire vergadering van het Europees Parlement het Europese publiek vertegenwoordigt.
Ik hecht er namelijk aan dat ik honderd procent correct heb gehandeld bij het informeren van het Europees Parlement. Tot vanmiddag, en zelfs tot het moment dat ik hier ben gaan spreken, is er niets over de inhoud van de lijst door mij of mijn medewerkers aan de media gegeven. Ik heb een zekere reputatie hoog te houden wat betreft mijn respect voor het Europees Parlement, en ik hoop dan ook dat ik dit hier ten volle duidelijk heb gemaakt.
U krijgt dit natuurlijk allemaal zwart op wit. Hoewel de Commissie zelf mag besluiten wat ze met deze lijst wil doen, vind ik het toch verstandig om af te wachten welk advies het Parlement ons zal geven en hiermee in ieder geval rekening te houden bij de uitvoering van dit besluit. De Commissie heeft hiermee ingestemd.
Wat betreft de laatste vraag, waarvoor ik buitengewoon dankbaar ben, was mijn bezorgdheid om de economische toekomst van het midden- en kleinbedrijf in Europa een van de belangrijkste redenen waarom ik dit project eigenlijk heb voorgesteld. Het is mij volkomen duidelijk dat grote ondernemingen betrekkelijk eenvoudig met de regels kunnen omgaan. Ze kunnen zich hiervoor speciale afdelingen veroorloven. Echter, hoe kleiner een bedrijf, hoe groter het de belasting door bureaucratische kosten ervaart en hoe moeilijker het ook is om investeringen te plannen en uit te voeren en enige groei te realiseren.
Ik kan u dan ook verzekeren dat we bij alles wat we doen rekening zullen houden met de behoeften van het midden- en kleinbedrijf. Uiteraard zullen we bij de externe deskundigen ook vertegenwoordigers van het MKB betrekken. Ons toekomstige beleid voor het midden- en kleinbedrijf zal al over een paar weken worden medegedeeld en het onderwerp beter wetgeven zal daarin ook een zeer grote rol spelen.
Wat betreft de nationale omzetting van Europese regelgeving ben ik u eveneens heel dankbaar voor uw opmerking. Er zijn inderdaad een aantal fascinerende voorbeelden van hoe lidstaten erin zijn geslaagd om van een relatief korte, duidelijke en eenvoudige Europese richtlijn een echt bureaucratisch monster te maken en hiervoor een veelvoud aan woorden te gebruiken. Het Engels kent hiervoor een mooie uitdrukking: . Onderdeel van dit project is voor mij ook om de Europese burgers erover te informeren dat dit moet ophouden, dat Europese wetgeving niet kan worden gebruikt als een soort veiligheidsscherm waarachter staten hun nationale projecten realiseren en dingen doen die ze anders niet durven.
Ik denk dat ik hiermee alle vragen heb beantwoord. Ik bedank de drie sprekers voor hun politieke steun, en ik bied u voor dit project, dat op alle drie de instellingen een bijzonder effect zal hebben, een nauwe samenwerking aan in wederzijds vertrouwen. 

Elizabeth Lynne (ALDE ). -
   Mevrouw de Voorzitter, ik ben ook blij met de verklaring van de Commissie, in het bijzonder waar het de richtlijn inzake optische straling betreft. Ik ben verheugd dat de Commissie zich bij ons in het Parlement aansluit in het streven natuurlijke straling uit te bannen en de richtlijn voor uitzendkrachten onder de loep te nemen. Ik ben altijd van mening geweest dat één uniforme benadering voor iedereen niet werkt.
Ik hoop dat de Commissie zich opnieuw wil buigen over een andere richtlijn met betrekking tot fysische agentia, de richtlijn inzake magnetische velden, en hoe die van invloed is op MRI-scanners als het gaat om het opwekken van statische magnetische velden. We hebben wetgeving op het gebied van gezondheid en veiligheid nodig, zeker, maar alleen op het niveau van de EU als de zaken niet kunnen worden geregeld op het niveau van de lidstaten. Ik zou bijvoorbeeld graag een speciale richtlijn zien inzake verwondingen door naalden. Ik zou graag onder artikel 13 een speciale richtlijn zien inzake leeftijd en invaliditeit. Niettemin ben ik blij met de woorden van de Commissie. Er is overbodige regelgeving en als parlementslid dat Europa welgezind is, denk ik dat dat ons meer schade berokkent dan voordeel oplevert. 
Monica Frassoni (Verts/ALE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het probleem is voor ons van inhoudelijke en niet van formele aard. Het is prima dat men enkele richtlijnen intrekt, en er zijn er die wij dolgraag ingetrokken zouden zien, bijvoorbeeld de richtlijn-Bolkestein, maar die is er helaas nog.
Wat ons evenwel zorgen baart is de ophef die men hierover maakt. Die is misplaatst. Denken dat men de burgers kan terugwinnen door af te breken, lijkt ons iets waar toch op zijn minst vraagtekens bij moeten worden gezet.
Commissaris, ik wil u vragen dat u, na de industrie gehoord en gezien te hebben, ook een ontmoeting belegt met de consumentenvereniging, met degenen die de rechten van de burgers en de rechten van het milieu verdedigen. Ik ben er zeker van dat u mensen zult ontmoeten die u zullen zeggen dat concurrentiekracht veel meer is dan hetgeen u helaas al ongeveer een jaar lang verkondigt.
Ik denk dat er nog hangende problemen zijn, ook met betrekking tot de kwestie van de effectbeoordeling en tot andere door u hier aan de orde gestelde vraagstukken, zoals de screening. Dat lijken onschuldige problemen te zijn, maar helaas zijn ze dat niet. Kijkt u maar naar de ontmanteling van REACH waar u, de commissaris en voorzitter Barroso, mee bezig bent, en naar hetgeen u al hebt gedaan met de verontreinigingsstrategie. Daarom verwacht ik eerlijk gezegd een duidelijk antwoord van u op deze twee thema’s. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij zijn het eens over beter wetgeven. Het spreekt vanzelf dat wij graag minder muggenzifterige bureaucratie zouden willen en dat we het bedrijfsleven een beetje lucht zouden willen geven.
Echter, hoe kijkt u aan tegen de samenwerking met het Europese Parlement als medewetgever? En ook al is dit niet voorzien in het Verdrag, hoe kijkt u, met het oog op het interinstitutioneel akkoord, aan tegen de medewerking van onze parlementaire commissies? De effectbeoordeling, waar wij om hebben gevraagd, mag niet tot een automatische rechtvaardiging worden voor het voorstel van de Commissie of tot een rechtvaardiging voor nietsdoen. En wat gebeurt er met de effectbeoordeling van de door het Europees Parlement voorgestelde amendementen?
Tenslotte, met het oog op de o zo belangrijke vereenvoudiging: wij moeten ervoor zorgen dat die niet tot deregulering leidt. Gerommel met het communautair acquis op het gebied van sociale zaken, milieu en consumentenbescherming zou kunnen leiden tot sociale dumping. We zullen dan ook op onze hoede zijn. Beter wetgeven hoeft niet automatisch minder wetten te betekenen. Hoeveel belang wordt er gehecht aan standaardisering? Het Europees Parlement ontleent zijn legitimiteit aan de medebeslissing. Aan zijn wetgevende macht mag niet worden getornd. 
Günther Verheugen,
   vMevrouw de Voorzitter, met betrekking tot de eerste vraag kan ik u meedelen dat we alle voorstellen natuurlijk graag meenemen. Dat geldt ook voor de voorstellen die tijdens deze vergadering worden gedaan. Ik heb de lidstaten, de bedrijfschappen, de consumentenorganisaties, de vakbonden en alle Europese burgers uitgenodigd om hun voorstellen aan ons voor te leggen. Er zijn al honderden soms zeer gedetailleerde en nauwkeurige voorstellen binnengekomen. Ik constateer dat dit project werkelijk een brede ondersteuning geniet.
Met betrekking tot de vraag van mevrouw Frassoni wil ik u meedelen dat ik heb geprobeerd dat duidelijk te maken. Volgens mij gaat het hier om een kwestie van politiek vertrouwen. Het is niet het doel van de operatie – ik benadruk dat nog een keer – om de kwaliteit van de Europese wetgeving, het , op de één of andere plaats te veranderen. Doel van het initiatief is niet om deregulering in de zin van extreem marktgerichte ideologen na te streven, maar om de bestaande wetgeving eenvoudiger, transparanter en gebruikersvriendelijker te maken. In uw aanwezigheid heb ik meer dan eens gezegd dat het oorspronkelijke Europese model het evenwicht tussen groei en werkgelegenheid, tussen sociale samenhang en duurzame ontwikkeling is. Daarvan wijken we natuurlijk niet af. U mag me aan mijn woord houden, mevrouw Frassoni. Waar u beducht voor bent, zal niet gebeuren. Het is niet de bedoeling dat we afbreuk doen aan bepaalde normen die we al hebben bereikt.
Mevrouw Grossetête, de participatierechten van het Parlement worden natuurlijk volledig gehandhaafd. Bij het vereenvoudigingsproject zal het Parlement zelfs over rechten kunnen beschikken die het oorspronkelijk niet had. We leggen immers ook weer wetgeving op tafel die is aangenomen toen de medebeslissingsbevoegdheid op deze gebieden nog helemaal niet bestond. Door dit project zullen de participatierechten van het Parlement worden versterkt. Natuurlijk is de Europese Commissie ertoe bereid, alle commissies erover te informeren wat er gebeurt.
Bij de effectbeoordeling gaat het om een erg moeilijke vraag. Ik heb daar iets over gezegd. De Commissie heeft besloten zelf geen voorstel meer te doen, zonder dat er een grondige beoordeling van de eruit voortvloeiende kosten is gemaakt. Hoewel dit een intern proces binnen de Commissie is, zullen we u, als we u in de toekomst voorstellen doen toekomen, toch ook het resultaat ervan voorleggen. Ik ben persoonlijk absoluut van mening dat er natuurlijk een verdere effectbeoordeling nodig is als de wetgever, in overeenstemming met zijn taak, substantiële wijzigingen in het voorstel van de Commissie aanbrengt. Maar dat moet u zelf uitmaken: u bent de wetgever, de Commissie is dat niet. Als u van mening bent dat u een besluit ook zonder effectbeoordeling kunt aannemen, is dat uw beslissing en uw verantwoordelijkheid. Ik zou u echter willen adviseren dat we met elkaar naar een manier zoeken om een methode voor effectbeoordeling te vinden die overal wordt erkend. We kunnen er volgens mij eigenlijk erg trots op zijn dat de door de Commissie ontwikkelde effectbeoordeling internationaal een buitengewoon goede reputatie heeft. Hoewel ik niet denk dat u waar ook maar in de publieke sector iets beters zult vinden, is er nog altijd ruimte voor verbetering. Daar kunnen we zeker met elkaar aan werken. Ik ben het inderdaad met u eens, mevrouw Grossetête, dat het niet noodzakelijk om minder wetgeving gaat, maar om betere wetgeving in de toekomst.
Nogmaals: het gaat hier om twee verschillende projecten. Het ene is het grote vereenvoudigingsproject. Dat leidt er inderdaad toe dat het volume van het – let wel: het volume, maar niet de kwaliteit - duidelijk afneemt. Het andere project, de nieuwe methode voor het opstellen van wetgeving, leidt er daadwerkelijk toe dat de kwaliteit duidelijk beter wordt en dat de wetgever – u dus als leden van het Europees Parlement – in staat wordt gesteld bij elke afzonderlijke beslissing een zeer nauwkeurige kosten-batenberekening uit te voeren. 
Jules Maaten (ALDE ). –
   Voorzitter, de commissaris heeft nogal plechtig hier zijn mededeling gedaan, alsof hier een historisch moment plaatsvindt, en ik vind dat hij daar gelijk in heeft. Het is natuurlijk historisch wat de Commissie vandaag heeft besloten.
Het gaat om het beeld dat de Europese Unie oproept en dat beeld wordt alleen maar anders als de werkelijkheid verandert, en dat gebeurt naar mijn smaak ook. Hij zegt "het is een voorgerecht", maar wij zouden ons vergissen als wij denken dat hier alleen maar iets cosmetisch gebeurt; ik vind dat er ook voorstellen met tanden zijn gedaan door de Europese Commissie.
Het is toch wel bijzonder - met alle respect commissaris - dat vanuit de bureaucratie voorstellen komen tot minder bureaucratie. Kalkoenen kunnen dus kennelijk toch voor Kerstmis stemmen. U heeft wel gelijk als u ook verantwoordelijkheid geeft aan het Europees Parlement en de Raad. Veel van de petieterige wetgeving komt natuurlijk ook uit dit Huis, en komt ook uit de Raad.
Ik denk dat mevrouw Grossetête ook gelijk had, toen ze daarnaar verwees: "Hoe voorkomen we dat dat proces doorgaat?" We hebben ook een eigen verantwoordelijkheid waar we goed naar moeten kijken.
Tenslotte, u hebt ook een website waar u om mededelingen van burgers vraagt; kunnen wij ook zo nu en dan eens inzicht krijgen op een korte manier in wat voor feedback u daaruit krijgt? 
Stephen Hughes (PSE ). -
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil de commissaris graag bedanken voor zijn verklaring. Wij zijn ook voor het schrappen van overbodige en redundante wetten, maar wij koesteren wel enige zorg, die deels wordt gevoed door de voortvarende uitspraken over deregulering van commissaris Barroso in de .
Mijn belangrijkste zorg is het voortdurende gerucht, zojuist opnieuw verwoord door mevrouw Lynne, dat de Commissie nu of in de nabije toekomst ook de richtlijn inzake uitzendkrachten zal intrekken. Bent u het met mij eens, commissaris, dat het, als dat zou gebeuren, een harde klap zou zijn voor de pogingen evenwicht te vinden tussen flexibiliteit en veiligheid, en schade zou berokkenen aan een evenwichtig nastreven van de doelstellingen van Lissabon? Kunt u ons verzekeren dat de Commissie niet overweegt de richtlijn inzake uitzendkrachten in te trekken? 
Elisabeth Schroedter (Verts/ALE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, bureaucratie is natuurlijk een begrip waarmee u, commissaris Verheugen, in elk geval de handen op elkaar krijgt. Maar men ziet bij het bekijken van uw lijst dat er wordt verborgen dat het in werkelijkheid gaat om het verminderen van de sociale voorzieningen. Als het klopt dat u de richtlijn uitzendkrachten intrekt, dan is dat een klap in het gezicht van het sociale Europa. Dan zullen we in Europa zien, want dan betekent dat dat dit aspect onder de Bolkestein-richtlijn zal vallen en dat minimale standaarden in Europa worden uitgehold.
Mijn vraag is: “hoe wilt u een sociaal Europa opbouwen als u de minimale sociale standaarden in Europa wilt ontmantelen?” 
Günther Verheugen,
   v Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot de eerste vraag kan ik u meedelen dat we een openbare raadpleging op gang hebben gebracht. De resultaten van deze openbare raadpleging zullen voor u natuurlijk toegankelijk worden gemaakt.
Verder moet ik zeggen dat mevrouw Schroedter echt ongelijk heeft met haar insinuatie. Er kan immers geen ontmanteling van iets plaatshebben als er voorstellen worden ingetrokken die nog helemaal niet zijn aangenomen. Het is immers niet mogelijk dat dat iets aan de juridische werkelijkheid verandert. Ik heb het hier over voorstellen die nog niet eens door het Europees Parlement zijn aangenomen. In elk afzonderlijk geval geeft de Commissie een precieze reden op voor de intrekking van het voorstel. Ik heb uitdrukkelijk toegevoegd dat het niet betekent dat we met de onderwerpen niet naar het Europees Parlement terugkomen.
Wat de uitzendkrachten, de , betreft, stellen we het Parlement voor de beraadslagingen niet te beëindigen, totdat de Commissie omvangrijke aanvullende economische analysen en een grondige effectbeoordeling heeft voorgelegd. Het voorstel is niet ingetrokken. Ik weet niet waar u die informatie vandaan heeft gehaald. U moet niet alles geloven wat er in de kranten staat; ik zou het veeleer op prijs stellen als we ons in onze debatten zouden kunnen baseren op datgene wat de Commissie u officieel als haar voorstel meedeelt. De besluiten die de Commissie vanmiddag heeft genomen, díe zijn van belang; datgene wat er in de kranten staat, is dat niet. Tegen de heer Maaten wil ik zeggen dat ik niet de intentie had om plechtig te zijn. Ik heb het tijdstip alleen vermeld, omdat ik u wilde demonstreren dat onmiddellijk nadat de Commissie een besluit had genomen het Europees Parlement is geïnformeerd en niemand anders. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het vragenuur (B6-0331/2005).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Commissie.
De Voorzitter.
De mondiale situatie op het gebied van besmettelijke dierziekten is op het ogenblik zeer verontrustend. De FAO heeft onlangs gewaarschuwd dat de vogelgriep waarschijnlijk door de vogeltrek ook terecht zal komen in het Midden-Oosten en Europa. MKZ kwam onlangs al via China en Centraal-Azië in Rusland aan.
Welke maatregelen treft de Europese Commissie om deze besmettelijke dierziekten uit de EU te weren? Op welke geografische regio ligt bij deze preventiemaatregelen de nadruk? Welke rol is daarbij weggelegd voor vaccinatie? Hoe wordt de Europese bevolking geïnformeerd, bijvoorbeeld over het verbod op invoer van levensmiddelen uit derde landen via de reisbagage? 
Jacques Barrot,
   Aangezien mijn collega, de heer Kyprianou, verhinderd is vanwege een vergadering over juist dit probleem, heeft hij mij gevraagd hem te vervangen, hetgeen ik van harte doe. Namens de Commissie zou ik de door ons gedane toezegging willen bevestigen om het Europees Parlement structureel en in alle transparantie op de hoogte te houden over de kwestie van de verspreiding van besmettelijke dierziekten in Europa. Commissaris Kyprianou van volksgezondheid en consumentenbescherming heeft uw Parlement op de hoogte gesteld van de laatste ontwikkelingen en van de maatregelen die de Commissie heeft genomen.
Gisteravond nog heeft hij de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling een overzicht gegeven van de situatie op het gebied van de diergezondheid, zoals hij dat op 14 september jongstleden al bij de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid had gedaan. De commissaris had de geachte afgevaardigde overigens al schriftelijke gegevens doen toekomen over stappen die de Commissie heeft ondernomen om deze dreigingen de baas te worden.
De ontdekking van besmettingshaarden van vogelgriep en mond- en klauwzeer in Azië wekt natuurlijk de vrees dat deze ziekten in de Europese Unie zullen opduiken. Alle noodzakelijke juridische maatregelen om te voorkomen dat deze ziekten via dieren of dierlijke producten binnenkomen, zijn inmiddels genomen. Het gaat daarbij met name om de eis passagiers die geregeld internationale havens en luchthavens bezoeken op de hoogte te stellen van hun plichten op dit vlak.
De Commissie grijpt haar reglementaire bevoegdheden aan om de bestaande maatregelen voortdurend up-to-date te houden. Zo is de lidstaten aanbevolen de toepassing van de bestaande maatregelen en controles aan de grenzen van de Unie te intensiveren, opdat gewaarborgd is dat alleen dieren en producten worden ingevoerd die aan de communautaire eisen voldoen.
Wat de vaccinatie betreft: als besmettingshaarden van vogelgriep worden ontdekt is noodvaccinatie al mogelijk. De Commissie heeft een nieuwe richtlijn voorgesteld betreffende deze ziekte. Dit voorstel zal een aanpak van de vaccinatie mogelijk maken waarbij de laatste wetenschappelijke ontwikkelingen op het gebied van de kennis van de ziekte en van de laatste uitbraken in aanmerking worden genomen. Natuurlijk mag niet worden vergeten dat vaccinatie alleen geen adequate preventie en controle van de ziekte kan waarborgen. Voor de mond- en klauwzeer worden soortgelijke maatregelen al toegepast. Tot zover de antwoorden die ik wilde geven namens de heer Kyprianou, mevrouw de Voorzitter. 
Albert Jan Maat (PPE-DE ). –
   Voorzitter, ik dank ook de commissaris en zijn collega Kyprianou voor de beantwoording. Waar het mij exact om gaat is om een wat scherpere lijn van de Europese Commissie te krijgen en wel op twee vlakken. De commissaris stelt dat vaccinatie geen preventie kan zijn, maar dat betekent dat we het eerst laten gebeuren en dan pas het middel toepassen, terwijl er vaccins zijn, pluimvee krijgt nu al tien verschillende soorten vaccins en waarom niet ten aanzien van vogelgriep. Het is er, we kunnen het gebruiken, het wordt geproduceerd in de Europese Unie en waarom krijgen pluimveehouders en landen niet meer mogelijkheden om dat te gebruiken om juist te voorkomen dat de ziekte uitbreekt?
Hetzelfde geldt met betrekking tot de regelgeving. Wij hebben net gesproken over een vereenvoudiging van regelgeving; het gebruik van preventief vaccin zal leiden tot veel en veel minder regels in de Unie en dat moet de Commissie toch wel aanspreken. 
Jacques Barrot,
   Ik heb niet gezegd dat vaccinatie geen zin heeft. Ik zeg enkel en ik heb zelfs benadrukt dat noodvaccinatie mogelijk is als besmettingshaarden van vogelgriep worden ontdekt. U weet natuurlijk dat vaccinatie weliswaar een preventiemiddel is, maar dat het niet afdoende is, en dat er tegelijkertijd een reeks maatregelen moet worden ontwikkeld, die zoals in het voorstel voor een richtlijn beoogd wordt, nader moet worden uitgewerkt. Daarom, mijnheer Maat, denk ik dat er van de kant van de Commissie geenszins sprake is van terughoudendheid ten aanzien van vaccinatie. Bovendien hopen we bij de ontwikkeling van die vaccinatie natuurlijk rekening te houden met alle wetenschappelijke gegevens die onze kennis van de ziekte vergroten, maar de Commissie zou graag kunnen beschikken over een breder arsenaal aan maatregelen dan alleen vaccinatie om te voorkomen dat deze ziekte Europa binnenkomt. 
De Voorzitter.
Een kiezer heeft onlangs contact met me opgenomen in verband met hinder die hij ondervonden heeft met een My Travel Airways chartervlucht van Canaria naar Glasgow. De vlucht had 15 uur vertraging en de passagiers hadden met enorme ongemakken te maken, maar kregen geen compensatie van de chartermaatschappij. Nadat een bemanningslid naar het ziekenhuis overgebracht moest worden, werden 49 personen niet aan boord gelaten door de vluchtverordeningen betreffende bemanningstekort. Mijn kiezers hebben een compensatie geëist op grond van de recente EU-wetgeving betreffende het niet toegelaten worden aan boord, maar My Travel hield vol dat de nieuwe verordening niet op deze zaak van toepassing was omdat "de reden voor de vertraging onvoorziene omstandigheden waren".
Zou de Commissie kunnen mededelen of chartervluchten onder de EU-wetgeving betreffende het compenseren van luchtpassagiers vallen en of een bemanningstekort onder de EU-wetgeving als een onvoorziene omstandigheid gedefinieerd kan worden?
Jacques Barrot,
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Stihler meedelen dat Verordening (EG) nr. 261/2004 ook van toepassing is op chartervluchten. Dat betekent dat luchtvaartmaatschappijen die dergelijke vluchten uitvoeren zeker ook gehouden zijn zich naar de bepalingen van deze verordening te voegen.
Volgens uw gegevens betreft het een geval van langdurige vertraging als gevolg van een bemanningstekort, en dus niet om instapweigering. In dat geval is er geen financiële compensatie voorzien zoals bij instapweigeringen en annuleringen. Niettemin zijn luchtvaartmaatschappijen uiteraard verplicht passende bijstand te bieden – eten drinken, communicatiemiddelen, hotelaccommodatie, indien nodig – teneinde het ongemak voor de passagiers zoveel mogelijk te beperken. Deze bijstand is verplicht bij instapweigering, langdurige vertraging en annulering, zelfs in geval van overmacht.
Van financiële compensatie zijn luchtvaartmaatschappijen alleen vrijgesteld bij annuleringen of instapweigeringen als gevolg van onvoorziene omstandigheden. Welnu, kan een bemanningstekort als een onvoorziene omstandigheid worden gedefinieerd? Dat moet van geval tot geval worden beoordeeld, op basis van alle feitelijke aspecten, met name de organisatie van vervangende vluchten en de beschikbaarheid van reservebemanningen ter plaatse. U zult begrijpen, mevrouw Stihler, dat de Commissie geen definitief oordeel kan geven daar zij niet over deze details beschikt.
Uit hoofde van artikel 16, lid 2, van de verordening kunnen de passagiers zich voortaan, indien nodig, richten tot nationale toezichtinstanties, die speciaal zijn bevoegd om hun klachten en geschillen met luchtvaartmaatschappijen te behandelen. Tot zover wat ik kan antwoorden, gegeven het feit dat zelfs de beste verordening niet in alle individuele gevallen kan voorzien en deze situaties van geval tot geval en op basis van alle aspecten dienen te worden beoordeeld. In het onderhavige geval zou moeten worden nagegaan of er op de plaatselijke luchthaven vervangend personeel beschikbaar was voor een retourvlucht en of er organisatorische voorzieningen waren getroffen. Maar, zoals ik al zei, de passagiers in kwestie hebben tegenwoordig de mogelijkheid zich tot de op nationaal niveau in het leven geroepen instantie te wenden om hun klachten te behandelen. 
Catherine Stihler (PSE ). -
   Het is een interessante kwestie. Ik vind het fascinerend dat als een stewardess verkouden is en dus niet kan vliegen, er onmiddellijk een vervangster moet zijn om tekort aan personeel onder die omstandigheden te vermijden. Ik vraag me dus af of in dit geval de systemen domweg niet van toepassing waren.
Nog maar net vandaag heeft een andere Schotse kiezer, een zekere meneer Duncan Thorpe, de vraag gesteld of een vertraging van vijf of meer uren hem recht geeft op compensatie. Volgens de website van Europa moet een luchtvaartmaatschappij een vergoeding aanbieden voor de kosten van het ticket als er sprake is van een vertraging van vijf of meer uren. Niettemin antwoordde het bedrijf mijn kiezer, ik citeer: “Verordening (EG) nr. 261/2004 legt vervoerders door de lucht geen plicht op passagiers compensatie aan te bieden of te betalen als zij slachtoffer worden van vertraging”.
Kan de Commissie aangeven hoe zij een geslaagde implementatie van deze richtlijn bewaakt?
Dank u voor uw welwillendheid, mevrouw de Voorzitter, dit is een belangrijke kwestie. 
Jacques Barrot,
   Het is duidelijk dat deze verordening voor iedere lidstaat de verplichting bevat een autoriteit in het leven te roepen die verzoeken kan behandelen. Zij is echter dermate recent dat ik vandaag nog geen evaluatie kan geven van de tenuitvoerlegging. Vanzelfsprekend, mevrouw Stihler, zullen wij erop toezien dat deze nieuwe voorzieningen met betrekking tot de rechten van passagiers daadwerkelijk in de praktijk gebracht kunnen worden; ik kan u zeggen dat wij ervoor zullen zorgen dat wij per 2006 een balans kunnen opmaken op basis waarvan wij eventueel, mevrouw de Voorzitter, mevrouw Stihler, de maatregelen die zijn getroffen zo nodig kunnen aanscherpen. Ik wil echter benadrukken dat wij in de beginstadia verkeren van een beleid waarmee wij voor passagiers nieuwe rechten beogen te waarborgen. U moet ons dan natuurlijk wel de tijd geven om de toepassingsmaatregelen te kunnen evalueren en eventueel aan te scherpen en bij te stellen. 
Bill Newton Dunn (ALDE ). -
   Commissaris, evenals de vraagsteller heb ik vragen ontvangen van mijn kiezers. Dit is een terrein waarop bij het grote publiek veel misverstanden bestaan. Het is een van de grote voordelen van Europa die we de bevolking de afgelopen tijd hebben kunnen bieden en we zouden dat veel duidelijk moeten overbrengen. Ik suggereer geen nieuwe richtlijn, maar zouden de 25 voorlichtingsbureaus van de Commissie ín de 25 nationale hoofdsteden de details niet op hun website kunnen zetten en een pamflet van één pagina kunnen drukken waarin het publiek echte informatie wordt geboden over hun rechten, die door luchtvaartmaatschappijen kunnen worden vertroebeld? 
Jacques Barrot,
   Bedankt voor uw suggestie. Het Handvest van de rechten van de passagier is natuurlijk al op de luchthavens opgehangen. Daarin wordt verwezen naar een nationale instantie die belast is met de afhandeling van klachten. U hebt evenwel gelijk dat er meer voorlichting nodig is en dat we onze communicatie op dit vlak veel concreter en veel meer voor iedereen toegankelijk moeten maken. Ik wil u om begrip vragen omdat deze voorzieningen nog vrij recent zijn, maar neemt u van mij aan dat ik er persoonlijk op toezie dat de voorzieningen die ik heb voorgesteld en die het Parlement en de Raad hebben goedgekeurd, werkelijk worden toegepast. Daar is inderdaad veel voorlichting voor nodig. Ik wil u bedanken voor uw suggestie en ik wil ook de vraagsteller, mevrouw Stihler, bedanken voor het geven van deze concrete voorbeelden. Met voorbeelden als deze zullen we gaandeweg over jurisprudentie kunnen beschikken en tot een betere toepassing van de teksten komen. 
Josu Ortuondo Larrea (ALDE ).
   – Mijnheer de commissaris, enkele weken geleden heeft een van de grootste luchtvaartmaatschappijen van Europa mij de toegang tot het vliegtuig geweigerd en de rechten die men mij daar heeft voorgelezen, stemmen niet overeen met de regelgeving die door dit Europees Parlement is aangenomen.
Weet de Commissie welke en hoeveel lidstaten de Europese regelgeving hebben omgezet en in hun nationale wetgeving hebben opgenomen en welke en hoeveel lidstaten dat niet hebben gedaan? 
Jacques Barrot,
   Mevrouw de Voorzitter, het gaat hier om een verordening. Dat wil zeggen dat er geen omzetting nodig is. Om kort te gaan: als u mij schriftelijk kunt laten weten om welke lidstaat het gaat, zal ik mijn uiterste best doen om na te gaan of de betreffende lidstaat het bureau dat belast is met de controle op de toepassing van de voorzieningen in kwestie daadwerkelijk heeft opgericht. 
De Voorzitter.
De vliegtuigongelukken die zich tijdens de zomermaanden hebben voorgedaan, zorgen voor grote bezorgdheid bij met name de werknemers en de klanten van de diensten van de luchtvaartmaatschappijen. De tekortschietende controles, die, zoals de werknemers zelf melden, voor een groot deel te wijten zijn aan de liberalisering van de markten en de ongebreidelde concurrentie, de niet-naleving van de veiligheidsvoorschriften om snel zo veel mogelijk winst te boeken, en het grote aantal maatschappijen dat verschijnt en weer verdwijnt op de markt zonder dat de nodige veiligheidsgaranties worden geboden, transformeren de vervoerstaak van een maatschappelijke dienst in een onderneming met als enige oogmerk het maken van winst.
Is de Commissie van oordeel dat de liberalisering van het luchtvervoer en het ongebreidelde winstbejag hebben bijgedragen tot verminderde controles en is zij van plan maatregelen te nemen om te komen tot effectieve controles van de veiligheid van alle vluchten, mede rekening houdende met voorstellen van de werknemers (bijv. betreffende inspectie voorafgaand aan elke vlucht door een gediplomeerd en geautoriseerd technicus)? 
Jacques Barrot,
   Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen, ik heb alle begrip voor de emoties die al deze ongelukken in augustus hebben losgemaakt. Vanzelfsprekend kan de Commissie geen uitspraken doen over de oorzaken van deze ongelukken; dat is het werk van deskundigen.
Ik zou de heer Pafilis willen antwoorden dat wij geen verband kunnen vaststellen tussen de liberalisering, de openstelling van het luchtvervoer voor concurrentie en een afname van de veiligheid die aan deze invoering van concurrentie zou zijn toe te schrijven. Men zou zelfs in aanmerking kunnen nemen dat de Commissie tegelijkertijd met de liberalisering van de interne luchtvervoersmarkt, de veiligheidsregels heeft aangescherpt. Het communautair acquis op het gebied van de veiligheid in de lucht heeft een flinke ontwikkeling doorgemaakt en het verloop van de gegevens op het gebied van de veiligheid laat zien dat het aantal ongelukken en slachtoffers sinds het begin van het liberaliseringsproces gestaag is afgenomen. Anderzijds hebben veel Europese burgers dankzij dit proces nu de optie om goedkoper te vliegen.
Dit neemt niet weg dat de veiligheid meer dan ooit een speerpunt is voor het luchtvervoer, en de controle van de communautaire toestellen, die natuurlijk onder de nationale autoriteiten valt, die de vrijheid hebben vergunningen te verlenen of te weigeren, is een punt waarop wij zeer nauwlettend moeten toezien.
Wat betreft de controles die voor de vlucht worden uitgevoerd: volgens de geldende regelingen moeten communautaire luchtvaartmaatschappijen zich aan zeer strenge veiligheidsnormen houden. De vigerende operationele regels zijn de regels die zijn opgesteld door de gezamenlijke luchtvaartautoriteiten (JAA). Volgens deze regels dient de exploitant ervoor te zorgen dat alle medewerkers die belast zijn met of direct betrokken zijn bij operationele activiteiten op de grond en in de lucht afdoende geïnstrueerd worden, dat is aangetoond dat zij in staat zijn de hun toegewezen taken uit te voeren en dat zij zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheden en de relatie van hun taken met de vluchtuitvoering als geheel. Ik citeer hiermee regels die, mevrouw de Voorzitter, in eenvoudiger termen geformuleerd zouden kunnen worden. Mijn excuses daarvoor; ik hecht er zeer aan dat Europese teksten eenvoudiger zijn, maar hier gaat het om een tekst van de JAA.
Wat ik wil zeggen, in antwoord aan de heer Pafilis, is dat ikzelf sinds begin februari het initiatief heb genomen om aan de Raad van vervoersministers te vragen of het mogelijk is een Europese lijst op te stellen van maatschappijen waaraan een vluchtverbod of een vluchtbeperking is opgelegd. Gezegd moet worden dat we, vanwege de voorzichtigheid van de lidstaten, minder snel zijn gevorderd dan ik had gewenst.
Vervolgens zijn deze zomer de vliegtuigongelukken gebeurd waarvan u op de hoogte bent en waarnaar de heer Pafilis verwijst, en toen heeft het Parlement bij de behandeling van dit gewijzigde voorstel voor een verordening, op voorstel van rapporteur mevrouw De Veyrac, enkele buitengewoon positieve amendementen aangenomen, waarmee de criteria volgens welke een maatschappij een vluchtverbod krijgt of in haar vluchtmogelijkheden wordt beperkt, worden geharmoniseerd. Ik denk dat dit voorstel nu vrij spoedig, in november, zal kunnen worden goedgekeurd. Dan zal ik deze Europese zwarte lijst kunnen opstellen, waarmee de burgers zich natuurlijk beter op de hoogte kunnen stellen van de kwaliteit van de vervoerder waarop zij een beroep doen.
Blijft over het probleem van de derde landen. De Commissie heeft zich ook ingespannen ten behoeve van verscherpte controles met de befaamde SAFA-richtlijn. Aangezien het hier om een richtlijn gaat moet deze in alle lidstaten worden omgezet, en wel voor april 2006. Door enerzijds in te zetten op het voorstel voor een verordening betreffende de identiteit van de vervoerder, met daarin beoordelingscriteria voor luchtvaartmaatschappijen aan de hand waarvan wij met de zwarte lijst kunnen beginnen, en anderzijds op de in alle lidstaten omgezette SAFA-richtlijn met betrekking tot de toestellen van derde landen, zullen wij een instrument in handen krijgen dat naar ik hoop een zeer aanzienlijke eerste stap vooruit zal betekenen voor de veiligheid in het luchtvervoer.
Tot zover hetgeen ik de heer Pafilis wilde zeggen, in antwoord op zijn terechte vraag over de veiligheid van het luchtvervoer. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de commissaris, als deze toestand nog tot 2020 blijft duren, zullen we elke week een ongeluk meemaken. Mensenlevens worden dus geofferd op het altaar van de winst. Dat hebben wij niet gezegd, maar wel de Internationale Luchtvaartorganisatie. En precies op dit punt vinden wij dat het beleid van liberalisering, de zogenaamde "vrije concurrentie", een toestand van straffeloosheid heeft gecreëerd, waarvan niet alleen de passagiers, maar ook de werknemers het slachtoffer zijn. De regeringen en alle betrokkenen, zowel bij de overheid als in het bedrijfsleven, zijn goed op de hoogte van de toestand van de vliegtuigen. Ze weten ook donders goed onder hoeveel druk de bemanningen staan door het wijzigen van de arbeidsomstandigheden.
Maar u doet of uw neus bloedt, u doet net het tegenovergestelde. Omdat ik niet veel tijd heb, vraag ik u dit: trek de richtlijn in die de controle van vliegtuigen door niet-erkende technici toestaat. Dat mag nu namelijk wel en dat blijkt rampzalig te zijn. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer Pafilis, ik weet niet welke richtlijn u voor ogen hebt. Ik wilde u enkel opnieuw zeggen dat u niet staande kunt houden dat de Europese Unie de regelgeving op veiligheidsgebied niet heeft aangescherpt. We beschikken nu over een Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, waarvan overigens erkend wordt, ook door de Amerikaanse FAA, dat het de gewenste autoriteit heeft. Mijn voorganger heeft werkelijk de totale regelgeving op het gebied van veiligheid aangescherpt, en ikzelf zal op dezelfde weg verdergaan.
U hebt gelijk: het kan niet zo zijn dat we het luchtvervoer openstellen voor concurrentie zonder tegelijkertijd te zorgen dat we over een solide kader van veiligheidsvoorschriften beschikken. Maar we gaan vooruit en, mevrouw de Voorzitter, ik wil een pluim geven aan het Europees Parlement, dat ons hierbij bijzonder behulpzaam is. Ik ben zeer ingenomen met het vooruitzicht van volkomen identieke criteria in elk van de lidstaten waar, zoals u weet, de burgerluchtvaartautoriteiten de verantwoordelijkheid voor de veiligheid dragen.
We krijgen dus gemeenschappelijke criteria waarmee wij, zowel ten aanzien van de Europese maatschappijen als van maatschappijen uit derde landen, zullen kunnen nagaan welke maatschappij geen passagiers mag vervoeren omdat zij niet de vereiste veiligheidsgaranties biedt. Ik denk dat wij op dit terrein zeker nog veel inspanningen zullen moeten leveren, maar er is al een grote stap vooruit gezet, en ik zeg het u onomwonden: ik hoor niet tot degenen die de concurrentie binnenlaten zonder een precies en doelmatig kader van veiligheidsvoorschriften. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de commissaris, nu is bekend waarom het vliegtuig van Helios is neergestort bij Grammatiko: de twee piloten waren hartlijders. De ene z’n hartslagaders waren voor 90 procent verstopt. Hij was dus al bijna dood voor hij stierf. Dat is wat gebeurt wanneer kleine maatschappijen zonder enige vorm van controle vliegen.
Wij in Griekenland hebben Olympic Airways, een maatschappij die al dertig jaar zelfs niet het kleinste ongeluk heeft gekend. En u luidt nu de doodsklok voor deze maatschappij.
Ik doe een oproep namens het Griekse volk: geef Olympic Airways een kans, zodat wij veilig kunnen blijven vliegen met deze maatschappij. Vergeet de concurrentie. Er moet toch een manier zijn om deze staatsmaatschappij te laten bestaan, die een garantie vormt voor Griekenland en Europa. Denkt u dat u Olympic Airways een kans kunt geven, mijnheer de commissaris? Dat is erg nuttig voor Griekenland...
Jacques Barrot,
   Mijnheer Karatzaferis, ik zal u over enige tijd een voorstel doen voor een uitbreiding van de bevoegdheden van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, waarmee het met name in staat wordt gesteld toezicht te houden op de vluchtprocedures en alles wat betrekking heeft op de menselijke factor, want u hebt gelijk: piloten moeten goed zijn opgeleid en in staat zijn vliegtuigen te besturen. Dit voorstel zal binnenkort worden ingediend en u kunt ervan op aan dat wij vastbesloten zijn de maatschappijen die niet de vereiste garanties bieden, nauwlettend in de gaten te houden. Dat is ook waar de zwarte lijst voor bedoeld is, die zal worden bijgehouden door middel van de werkzaamheden van het Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart. 
Georgios Toussas (GUE/NGL )
   . – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij willen niet sentimenteel worden of goedkoop effect sorteren met zulk een ernstig vraagstuk, maar toch vinden wij dat u dit probleem onder controle moet krijgen. Het probleem van veiligheid in de luchtvaart zal niet worden opgelost met zwarte, gele, groene of rode lijsten. We moeten de vinger op de wonde leggen, willen we de echte oorzaken achterhalen.
En hier moet u te rade gaan bij uw medewerkers. U heeft hierover trouwens al een brief gekregen van de rechtstreeks betrokkenen en belanghebbenden, de technici die de vliegtuigen controleren voor ze opstijgen, over de richtlijn van de Europese Unie - het nummer ontglipt me nu even – die toestaat dat controles worden uitgevoerd door werknemers...
Jacques Barrot,
   Ik zou u eraan willen herinneren dat de zwarte lijst in kwestie, die naar ik hoop begin 2006 zal worden ingevoerd, ertoe zal leiden dat maatschappijen al hun activiteiten op het gehele grondgebied van de Europese Unie zullen moeten staken. Dat is toch zeker een zeer strenge maatregel, hetgeen betekent dat er een zeer ontmoedigende werking van zal uitgaan, want een maatschappij die niet aan de veiligheidsnormen voldoet zal namelijk weten dat zij het risico loopt op de zwarte lijst terecht te komen, waarmee haar dus de toegang tot het totale luchtruim van de Europese Unie wordt ontzegd. Uit recente gebeurtenissen blijkt dat er tot nog toe alleen verboden werden uitgevaardigd door nationale burgerluchtvaartautoriteiten, die niet van toepassing waren op het gehele grondgebied van de Europese Unie. Met deze stap vooruit die wij nogmaals naar ik hoop begin 2006 zullen zetten, zullen we de garantie krijgen dat een maatschappij die er met de pet naar gooit op de zwarte lijst terecht zal komen en alle nadelen zal ondervinden van een vluchtverbod boven de Europese Unie. 

De Voorzitter.
In haar antwoord op de schriftelijke vraag E-2710/04 over het Grieks nationaal kadaster zegt de Commissie dat het voorstel van de Griekse regering "niet voorziet in de juridische validatie van actieve eigendomsrechten (titels)", en dat de Commissie "niet van plan is verdere financiële steun voor het project betreffende het kadaster uit te trekken". In wezen wordt in het voorstel verzocht om de financiering van een tussenproduct en niet van het eindproduct, waardoor geen garanties kunnen worden verleend voor de voltooiing van het materiële object.
Hoe werd ervoor gezorgd dat deze zo minimale financiering tot de opstelling van het Grieks nationaal kadaster kan leiden?
Hoe moeten zowel de minimale communautaire bijdrage als de inhoud van de gefinancierde actie voor een digitaal bestand van actieve titels de legitieme eis van een concreet eindresultaat bewijzen en/of erbij aansluiten? 
Danuta Hübner,
   Er is inderdaad een vraag over de projectgegevens en de IT-infrastructuur voor een modern kadaster dat door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling wordt medegefinancierd. Het doel van het project is het instellen van een digitale databank met geregistreerde actieve eigendomsrechten, die momenteel op papier worden bijgehouden in hypotheekkantoren, met een verwijzing naar de betrokken percelen. Deze registratie van actieve titels zal zeker een waardevolle vorm van dienstverlening zijn aan burgers en bedrijven. Wij hebben er het volste vertrouwen in dat het project snel en vrij goedkoop kan worden afgerond. Bovendien zullen in het kader van het project kust- en bosgebieden, met uitzondering van stedelijke gebieden, in overeenstemming met Griekse wetgeving worden aangewezen, waarvan de eigendomsrechten worden verondersteld te liggen bij de staat Griekenland. Het is aan de staat Griekenland om die eigendomsrechten op te eisen op een manier die hem goeddunkt.
De juridische validatie van actieve eigendomsrechten maakt geen deel uit van het project dat door de Europese Unie wordt medegefinancierd via het EFRO. Die procedure zal geheel worden gefinancierd met nationale gelden. Ons inziens is dat een afdoende verklaring voor de ogenschijnlijk geringe bijdrage van de Gemeenschap aan het project waaraan de geachte afgevaardigde refereerde.
De Griekse autoriteiten hebben een EFRO-bijdrage gevraagd van 50 procent, een verzoek dat door de Commissie is gehonoreerd.
Ik denk dat ik hiermee de grondvraag van de heer Papadimoulis heb beantwoord. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – Ik dank u voor uw antwoord, mevrouw de commissaris, maar ik wil u nog een concrete vraag stellen: op 5 oktober 2001 heeft de toen bevoegde commissaris, de heer Barnier, aangekondigd dat het hele nationale kadaster van Griekenland onder voorwaarden zou kunnen blijven rekenen op medefinanciering.
Vandaag horen we van u dat op basis van actuele berekeningen slechts 2,5 procent van de totale kosten wordt gefinancierd, die 1,65 miljard euro bedragen.
Dus vraag ik u: vanwaar die reusachtige vermindering van de Gemeenschapsbijdrage? Waarom wil de Commissie niet meer met geld over de brug komen, zoals de heer Barnier had beloofd? 
Danuta Hübner,
   De financiële bijdrage van de zijde van de Commissie bedraagt 40 miljoen euro, 50 procent van de kosten van dit deel van het project, en valt onder het EFRO-cofinancieringssysteem. De reden daarvoor is dat voor het andere deel van het project, de juridische validatie van de eigendomsrechten, geen cofinanciering mogelijk is, omdat de Commissie dat als een juridische aangelegenheid beschouwt, die daarom buiten de cofinanciering valt. Zoals u waarschijnlijk weet, is het juridische kader ín deze context in Griekenland vrij instabiel: er vinden regelmatig wijzigingen plaats. Het is daarom de verantwoordelijkheid van de Griekse overheid om de instelling van een kadaster, waarvoor wij de technische instrumenten ín de vorm van financiering hebben geleverd, af te ronden.
Het moet gezegd dat de juridische validatie voor een groot deel zou moeten worden uitgevoerd door juristen, zodat de kosten, in de vorm van honoraria en vergelijkbare onkosten, in geen geval voor financiering middels het EFRO in aanmerking zouden komen. Dat is de reden voor deze geringe mate van financiering en tevens voor het feit dat de Commissie het resterende deel van het project niet financieel kan ondersteunen. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ook ik voeg mijn stem – de stem van oppositie tegen de Griekse regering – bij die van de heer Papadimoulis: zijn verzet is begrijpelijk, aangezien hij verwijst naar het jaar 2001.
De commissaris wordt gevraagd uit te leggen en toe te lichten waarom niet is voorzien in verdere financiering van het kadasterontwerp en wat de negatieve aspecten van het hele dossier zijn sinds 2001. Uiteraard verheel ik u niet hoeveel belang ik hecht aan de financiering van het voorbereidende werk voor het kadaster, voor de daaropvolgende grondregistratie. 
Danuta Hübner,
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag nog één opmerking maken om uit te leggen waarom de financiering zo gering is. We moeten ons realiseren dat dit project baten zal genereren: Griekse burgers zullen leges moeten betalen voor het verkrijgen van certificaten. Dat is een van de factoren die ons heeft weerhouden van meer financiering.
U verwees naar iets dat heeft plaatsgevonden in 2001 en ik weet niet zeker of ik mij dat nog correct herinner. Er is een eerder kadasterproject geweest in Griekenland dat mislukt is, als ik mij zo krachtig mag uitdrukken, en dat is de reden waarom de Commissie besloot het volledige bedrag van de bijdrage terug te eisen. Daarna zijn we tot overeenstemming gekomen over het tweede project op het moment dat duidelijk was welk deel van het project we zonder twijfels of problemen zouden kunnen financieren. Ik begrijp dat er veel ongerustheid bestaat, waaraan u hier uitdrukking hebt gegeven. Ik kan u aanbieden het uitgebreider te bestuderen, en samen met mijn collega’s van het DG te onderzoeken of deze beperkte deelname gerechtvaardigd is op grond van de beschikbare gegevens. Op dit moment is dat het enige wat ik u kan bieden. Ik zal nogmaals alle details opvragen die een rol hebben gespeeld bij de beslissing 40 miljoen euro bij te dragen. Dat is alles wat ik op dit moment kan zeggen. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mevrouw de commissaris, mijn landgenoten vinden u een verantwoordelijke en ernstige politica. Wij hebben het volgende probleem met het kadaster: het heeft 26 keer meer gekost dan gepland. Minder hectaren, meer geld. Ook geld van de Europese Unie.
Mijn vraag is recht voor de raap. Het onderwerp komt vaak aan bod in het Griekse parlement en de Griekse pers: bent u van plan de Griekse regering te vragen vervolging in te stellen tegen degenen die dat geld hebben verduisterd? Bent u van plan te vragen dat wie geld heeft gestolen van het Griekse volk en van de Europese Unie zich voor de rechter moet verantwoorden? 
Danuta Hübner,
   . - Ik ben van plan op of rond 20 oktober naar Griekenland te reizen en dan zal de Commissie zich zeker samen met de autoriteiten verdiepen in mogelijke onregelmatigheden. Ik ben met betrekking tot dit project niet geïnformeerd over onregelmatigheden, maar de kwestie zal voor alle zekerheid beslist onderzocht worden. 
De Voorzitter. –
Volgens berichten in de Griekse media bestaat er een document van het Griekse Ministerie van Financiën aan het bevoegde directoraat-generaal van de Europese Commissie waarin de Griekse autoriteiten erkennen dat het niveau van absorptie van communautaire middelen in 2005 - in het beste geval - 1 miljard euro (!) achter zal blijven bij de absorptiedoelstelling van 5 miljard euro.
Bestaat er een dergelijk document? Wat staat er nog meer in, wie heeft het ondertekend en welke verklaring wordt er gegeven voor het (door de Griekse autoriteiten zelf erkende) niet halen van de afgesproken absorptiedoelstelling? 
Danuta Hübner,
   U vraagt of wij een brief hebben ontvangen van de Griekse autoriteiten met de informatie waarnaar u verwijst. Ik kan u zeggen dat de Commissie een dergelijke brief niet heeft ontvangen, maar dat we de ramingen voor betalingen met Griekenland hebben besproken, zoals we gewoon zijn een paar maal per jaar te doen met alle lidstaten.
Binnen het kader van onze besprekingen met Griekenland over de ramingen voor betalingen in 2005 hebben we geconstateerd dat mogelijk het risico bestaat dat de doelstellingen inzake absorptie aan het einde van het jaar niet zullen worden gehaald. Zowel de Griekse overheid als de Commissie is zich bewust van dat potentiële gevaar. Om die reden heeft de directeur-generaal van DG Regionaal beleid, de heer Graham Meadows, de Griekse regering aangeschreven met betrekking tot de N+2-betalingen en de doelstellingen bij de vastleggingen voor het Cohesiefonds voor dit jaar. Nadat die brief is verzonden, heeft ongeveer een week geleden overleg plaatsgevonden tussen de Griekse autoriteiten en de Commissie.
Zoals ik aangaf, ik plan zelf een bezoek en zal deze kwestie aan de orde stellen bij mijn ontmoeting met afgevaardigden van de Griekse autoriteiten in oktober.
Ik heb begrepen uit de bijeenkomsten van de diensten, dat niet alleen bij ons, maar ook bij Griekenland, de vaste wil aanwezig is om alles te doen wat maar mogelijk is om een annulering van vastleggingen dit jaar te voorkomen, hoewel het risico aanwezig is. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mevrouw de Voorzitter, we spreken hier over het verlies van eenderde van het derde communautaire bestek. Dat heeft de indertijd bevoegde commissaris, die nu zetelt in het Griekse Parlement, ook gezegd. Er bestaat een brief van de minister van Economische Zaken aan de Griekse premier, waarin sprake is van zulk een buitensporig verlies.
Hebt u, mevrouw de commissaris, onderzocht waarom Griekenland achterloopt? Waarom het dat geld niet kan innen, terwijl het kampt met een tekort van 6 procent en elke euro hard nodig heeft? Waarom kan Griekenland zo gemakkelijk afzien van miljarden euro’s? Wat is de reden? Hebt u zich daarover geïnformeerd? 
Danuta Hübner,
   We weten dat Griekenland fondsen nodig heeft, net als andere lidstaten die onze fondsen gebruiken, en zodra ik was geïnformeerd over het feit dat er problemen waren met de absorptiecapaciteit, hebben we nauw samengewerkt met de autoriteiten om vanuit de Commissie zo veel ondersteuning te bieden als maar mogelijk is. Niettemin moeten we niet vergeten dat dit jaar nog enige maanden duurt, zodat we bij volle inzet, en die bestaat naar mijn mening aan Griekse zijde, kunnen proberen het verlies van de fondsen bij de toewijzing voor dit jaar voor Griekenland te voorkomen.
Het is prematuur om over concrete cijfers te spreken, omdat mijn ervaring gedurende de laatste anderhalve maand van het vorig jaar, toen ik deze post eind november overnam, me heeft geleerd dat in de laatste maand van het jaar gewoonlijk op grote schaal fondsen worden ingezet in de meeste lidstaten, als ze erin slagen achterstanden weg te werken. Dat betekent dat er nog steeds drie maanden zijn voor een bevredigende absorptie in Griekenland.
Ik kan niet meer doen dan toezeggen dat we in deze kwestie hard zullen werken, samen met de autoriteiten, en op grond van de gegevens die ik heb ontvangen van mijn DG, lijkt het mij dat het bedrag waar het om gaat, beduidend lager is dan het bedrag dat wordt genoemd in de vraag van de afgevaardigde. Toch ben ik in dit stadium huiverig om die bedragen te noemen, omdat ik ervan overtuigd ben dat de Griekse autoriteiten en de Griekse bevolking die het geld nodig hebben, hun best zullen doen het geld in de komende maanden op correcte wijze uit te geven.
Zoals u weet is het bedrag waarop het risico betrekking heeft voor de structuurfondsen, het bedrag dat is toegewezen in 2003, omdat nu de N+2 automatisch aan het einde van dit jaar plaatsvindt, en binnen de toewijzing van 2003 valt niet alleen het EFRO, maar ook het Sociaal Fonds en het EOGFL. Het is niet aan mij om de Griekse autoriteiten te verplichten tot snel handelen, maar waar wij kunnen stimuleren en mobiliseren, doen wij dat.
We voeren op alle niveaus overleg en er worden vaak missies naar Griekenland uitgevoerd. Collega’s houden zich bezig met de operationele situatie van nu, maar zijn ook zeer actief bij het verhelpen van problemen die door de jaren heen zijn opgebouwd. Dergelijke zaken veranderen niet van de ene dag op de andere, maar vergen gewoonlijk een proces op lange termijn. We proberen de problemen op te lossen die dit jaar aan het licht zijn gekomen en we proberen de Grieken te helpen. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, is het niet zo dat de vorige regering in Griekenland een enorm schuldenpotentieel heeft opgehoopt en dat Griekenland daarom nu problemen heeft om aan het Stabiliteitspact te voldoen? 
Danuta Hübner,
   Ik kan het niet met 100 procent zekerheid zeggen, maar mijn indruk is dat het niet zozeer problemen zijn van cofinanciering, maar dat de nationale bijdrage aan de fondsen het moeilijk maakt om de Griekse projecten af te ronden. Er is waarschijnlijk een reeks fouten gemaakt, maar ik kan vandaag niet meer informatie geven over de werkelijke achtergrond van de problemen. Zoals ik al gezegd heb, dit zijn gewoonlijk omvangrijke processen, maar we hebben zeker niet één enkele factor kunnen aanwijzen die verantwoordelijk zou zijn voor het gebrek aan financiële middelen ter financiering van de projecten. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de commissaris, ik dank u voor uw antwoord en voor de teneur van uw antwoord. Toch heb ik nog een vraag: kunt u mij zeggen wat op basis van de huidige betalingsverzoeken de totale absorptiegraad is voor het Griekse communautaire bestek?
Ook had u mij een paar dagen geleden schriftelijk geantwoord dat u eind september de Griekse voorstellen verwachtte voor een tussentijdse herziening van het hele programma. Hebt u die voorstellen intussen ontvangen?
Ten derde, wanneer zal na uw bezoek aan Griekenland de samenwerking tussen de Commissie en de Griekse autoriteiten ter herziening van het communautaire bestek worden afgerond? 
Danuta Hübner,
   Ik weet niet zeker of ik alle vragen heb gehoord, maar normaal gesproken kunnen we, als we de projectvoorstellen tegen het einde van oktober ontvangen, de fondsen tegen het einde van het jaar veilig toewijzen. We hebben dus nog enige tijd voor de boeg en daarom zeg ik dat het vandaag te vroeg is om te beoordelen welke fondsen niet zullen worden aangesproken, als daarvan al sprake zal zijn, in het bijzonder omdat er altijd een uitstekend project kan zijn waarvoor voor het einde van dit jaar het resterende deel van de toewijzing voor 2003 in zijn geheel benodigd is.
Laat mij u zeggen dat er zeker geen onwil is om met de Commissie samen te werken. Zoal u zich wellicht kunt herinneren, zijn we erin geslaagd in de eerste helft van dit jaar een enorm moeilijk probleem op te lossen. We hebben een oplossing gevonden, we hebben onderhandelingen afgerond die voor beide zijden extreem moeilijk en pijnlijk waren. Toch was de inzet aan beide zijden groot genoeg om het probleem op te lossen, wat van historische betekenis is. Vandaag werken we op een meer hedendaagse basis, maar beide zijden leveren alle noodzakelijke inspanningen en dat maakt mij optimistisch ten aanzien van het oplossen van het probleem. Ik kan echter geen toezeggingen doen voor de Griekse autoriteiten. Ik kan alleen de hulp bieden die we bieden. 
De Voorzitter. –
Is het waar dat de Europese Commissie vanwege de verlaging van de begroting voor de periode 2007-2013 ten opzichte van de oorspronkelijke plannen gedwongen is te bezuinigen op bepaalde hulpinstrumenten voor nieuwe lidstaten in vergelijking met de huidige plannen? Zo ja, welke dan? 
Danuta Hübner,
   – Er is verwezen naar de begroting voor 2007-2013. Zoals u weet is dit een onderwerp dat via een interinstitutionele overeenkomst wordt geregeld; er wordt door de drie instellingen over onderhandeld op basis van een voorstel van de Commissie.
De Commissie neemt aan die onderhandelingen deel en verdedigt dan het eigen voorstel – als dat het juiste woord is. De Commissie heeft echter geen zeggenschap bij de beslissing over de wijze waarop de bezuinigingen op de begroting worden verdeeld, en ze kan al evenmin besluiten hoe de bezuinigingen moeten worden gespreid over de verschillende onderdelen van het cohesiebeleid. Elke bezuiniging op het geheel zal een weerslag hebben op de omvang van de afzonderlijke onderdelen van de begroting.
Ik kan u wel vertellen dat het Luxemburgs voorzitterschap in juni voor het cohesiebeleid een begroting heeft voorgesteld die 10 procent lager uitviel dan hetgeen de Commissie had gesuggereerd. Volgens het voorstel van de Raad zouden deze bezuinigingen op een ongelijke wijze over de verschillende doelstellingen worden gespreid. Voor doelstelling I, de armste regio’s, zou 6 procent minder beschikbaar komen. Op doelstelling II – en dan hebben we het over steun bij het scheppen van beter concurrerende regio’s en extra werkgelegenheid – zou 18 procent bezuinigd worden. De meest drastische bezuinigingen zouden echter betrekking hebben op Doelstelling III – Europese territoriale samenwerking, ofwel cohesie. Daar zou 50 procent op bezuinigd worden.
Ik heb het nu over bezuinigingen vergeleken bij het voorstel van de Commissie. Deze bezuinigingen zouden verschillende gevolgen hebben voor de “oude” en de “nieuwe” lidstaten, aangezien 80 procent van de kortingen betrekking hebben op de 15 oudere lidstaten. De overige 20 procent van de bezuinigingen zouden consequenties hebben voor de lidstaten die onlangs tot de Unie zijn toegetreden.
Dat is alles wat ik kan zeggen over de wijze waarop de Commissie betrokken is bij de besluitvorming over bezuinigingen op de begroting. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Ik vraag het woord om te laten zien dat niet alleen de Griekse afgevaardigden geïnteresseerd zijn in een discussie met de commissaris. Ik dank u voor uw antwoord, mevrouw Hübner. Het was een goed onderlegd, gedetailleerd en ter zake dienend antwoord. Met mijn vraag heb ik geprobeerd duidelijk te maken dat veel leden zich zorgen maken over de plaats die het regionaal beleid in de nieuwe begroting zal innemen.
Hier zal ik het bij laten, mevrouw de Voorzitter – om aan te tonen dat er ook parlementariërs van het mannelijk geslacht zijn die binnen de spreektijd kunnen blijven, zodat u dat nare knopje voor u op tafel niet behoeft om te schakelen. 
Danuta Hübner,
   Er is in dezen geen verder vraag voor mij om te beantwoorden. 
David Martin (PSE ).
   Commissaris, wilt u de toespraak bestuderen die de Britse minister van Financiën gisteren heeft gehouden, waarin hij de lofzang zong van verschillende mijlpalen bij de ontwikkeling van delen van het Verenig Koninkrijk in de afgelopen jaren? Wat alle voorbeelden die hij gaf gemeen hadden, was dat ze allemaal medegefinancierd waren vanuit het Europese Fonds voor Regionale Ontwikkeling. Wilt u in die context die informatie gebruiken bij uw onderhandelingen met de Raad over de financiële vooruitzichten 2007-2013 om te proberen meer geld beschikbaar te krijgen? 
Danuta Hübner,
   Dank u voor die informatie. In deze context zou ik twee opmerkingen willen maken. In de eerste plaats geldt het VK als een voorbeeld in Europa als het gaat om regionaal beleid en de manier waarop fondsen worden gebruikt. Ik heb veel bedrijvenparken en wetenschapsparken bezocht. Er zijn fantastische partnerschappen op lokaal niveau en u behaalt ongelooflijk goede resultaten, heel vaak als gevolg van een kleine katalytische bijdrage uit de structuurfondsen. Waar je ook kijkt, niet alleen in Schotland, Wales of Cornwall, maar ook in andere regio’s van het VK, zie je uitstekende voorbeelden van deze “best practice”. We maken ook gebruik van de ervaring van het VK om meer innovatief te werk te gaan bij het toepassen van financiële technieken, en de Britse ervaring zal eveneens worden gebruikt bij de evenementen over financiële technieken die met Groot-Brittannië zijn georganiseerd voor de volgende maand.
In de tweede plaats, we hebben allemaal een besluit over de begroting nodig, maar we moeten wel beseffen dat we ondertussen met de Britten kunnen samenwerken op alle andere terreinen: regulering, programmering en ook al die innovatieve voorstellen voor initiatieven voor de toekomst van de fondsen. Het zou echter goed zijn als er onder het Britse voorzitterschap nog een besluit zou komen over de begroting. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   Commissaris, uw collega-commissaris Grybauskaitė heeft in het openbaar verklaard dat als de EU er dit jaar onder het Britse voorzitterschap niet in slaagt tot overeenstemming te komen over de financiële vooruitzichten, de nieuwe lidstaten van de EU niet de volledige ondersteuning van de structuur- en cohesiefondsen kunnen ontvangen die wordt beoogd. Bent u het met die voorspelling eens? 
Danuta Hübner,
   Het is geen geheim dat ontplooiing van dit beleid tijd vergt. We schatten dat we vanaf het moment dat het besluit over de begroting is genomen, achttien maanden nodig zullen hebben om een nieuwe generatie cohesieprogramma’s en -projecten te starten. Gezien vanuit dat perspectief is het nu werkelijk het laatste moment om een besluit over de begroting te nemen, omdat we al weinig tijd hebben. Dat is zonder meer duidelijk.
Het probleem is dat, als het besluit eenmaal is genomen en als we alle andere noodzakelijke procedures hebben doorlopen, we vervolgens over de programma’s - de nationale kaders en de operationele programma’s - moeten onderhandelen, en dat daarna de lidstaten zich moeten voorbereiden op de start van de programma’s en de projecten. Als we de projecten starten in januari 2007, wat nu vrij onwaarschijnlijk is, blijft er minder tijd over voor de absorptie van de gelden, dus de hoeveelheid geld zal afhangen van het moment waarop het besluit wordt genomen. Het besluit maakt het geld vrij, maar hoeveel tijd er is voor de absorptie daarvan, is het zorgwekkende probleem. Als de voorziene termijn korter wordt als gevolg van de vertraging bij het besluit over de financiële vooruitzichten, zullen de lidstaten, zowel de oude als de nieuwe, minder tijd tot hun beschikking hebben en bestaat de mogelijkheid dat er geld verloren gaat. Het is in deze context dat het risico het grootste is. 
De Voorzitter.
   De vragen nrs. 45 en 46 zullen schriftelijk worden beantwoord(1).
De Voorzitter. –
In 2004 heeft de Commissie het Institut Suisse de Droit Comparé (ISDC) opdracht gegeven tot een studie van de kansspelsector in de interne markt.
Het ISDC heeft een deel van deze studie uitbesteed aan een Brits universitair instituut, het Centre for the Study of Gambling (Manchester - Verenigd Koninkrijk), dat subsidie van bookmakers zou ontvangen. Voorts bestaan er twijfels over de onafhankelijkheid van het ISDC zelf, waarvan de financiële gezondheid zou afhangen van opdrachten uit de kansspelsector. Deze economische afhankelijkheid komt in feite neer op een belangenverstrengeling die de conclusies van de studie in een dubieus daglicht kunnen stellen.
Hoe denkt de Commissie, in de wetenschap dat deze studie ontegenzeggelijk van invloed zal zijn op de toekomstige regelgeving voor deze sector, ervoor te zorgen dat deze studie objectief zal zijn en welke garanties op dit punt kan zij bieden aan alle actoren in de Europese kansspelsector? 
Charlie McGreevy,
   Ik ben ervan overtuigd dat er geen belangenverstrengeling bestaat met betrekking tot de studie waarvoor de Commissie opdracht heeft gegeven. Ik ben overtuigd van de onafhankelijkheid en integriteit van het werk van de contractpartij, het Zwitserse instituut, en het door hen ingehuurde Centre for the Study of Gambling van de Sallford-universiteit.
De relatie met bedrijven die financiële steun verlenen, waar de geachte afgevaardigde op doelt, is gebruikelijk voor veel universitaire instituten in de hele wereld. Ik heb mij laten verzekeren dat aan de donaties van ondersteunende bedrijven, of dat nu bookmakers of nationale loterijen zijn, geen voorwaarden zijn verbonden. Ik ben tevreden met de verklaring aan de Commissie dat er geen sprake is van belangenverstrengeling.
Ik kan de afgevaardigde verzekeren dat mijn diensten de grootst mogelijke aandacht zullen schenken aan de manier waarop deze studie wordt uitgevoerd, en dat zij ervoor zullen zorgen dat de contractpartij volledig zal voldoen aan de gunningscriteria die zijn opgenomen in de specificatie van de opdracht.
De afgevaardigde geeft aan dat de studie, ik citeer: “ontegenzeggelijk van invloed zal zijn op de toekomstige regelgeving voor deze sector”. In de eerste plaats wil ik er graag op wijzen dat de studie, die is gericht op een breed scala aan kansspelen, een feitelijk verslag zal doen van de diverse wetten die in de lidstaten van toepassing zijn, en van economische aspecten. Dat is een onderzoek naar feiten en de contractpartij zal de Commissie niet adviseren over mogelijkheden voor toekomstig beleid.
Tot slot kan ik de afgevaardigde verzekeren dat ik geen beleidsbeslissingen zal nemen louter op basis van deze studie. De studie zal ons allen ondersteunen bij het verkrijgen van meer inzicht in wat er speelt, maar het is mijn bedoeling u uitgebreid te raadplegen voordat ik mijn besluit neem.
Het verslag van de contractpartij zal ter beschikking worden gesteld aan alle geïnteresseerden en zal worden gepubliceerd op de website van de Commissie. Bovendien zal aan de bevindingen van de contractpartij een openbare hoorzitting worden gewijd, die is geagendeerd voor begin november. Daarbij zijn de meningen van geïnteresseerde partijen, ook die van de afgevaardigde, van harte welkom. 
Jacques Toubon (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor uw heel precieze antwoord. Ik zou enkel willen benadrukken dat u de gegevens uit mijn vraag niet ontkracht en dat is nu juist wat zo buitengewoon zorgwekkend is. Ook al is de studie van het ISDC slechts een voorstudie met betrekking tot alle systemen, het is glashelder dat het uitbesteden van alle economische aspecten hiervan aan een universitair instituut met bedrijven als Stanley Leisure, Gala Group, London Clubs International of Camelot Group in de raad van bestuur mijns inziens toch vrij slecht te rijmen valt met de vereiste objectiviteit. 
Charlie McGreevy,
   Ik ben het niet met de afgevaardigde eens. Het is een gangbare praktijk dat universiteiten en topinstituten door particuliere ondernemingen worden gesteund. Er is geen sprake van belangenverstrengeling als een dergelijke universiteit een studie uitvoert. Ik ben het niet eens met de stelling dat de situatie in dit geval anders is. De contractpartij heeft daarvoor verschillende garanties gegeven.
Ik zou de afgevaardigde er graag op willen wijzen dat de Camelot Group, die verantwoordelijk is voor de nationale loterij in het VK, ook op de lijst van sponsoren staat. Dat betekent dat Salford wordt gesponsord door zowel een bedrijf uit de particuliere sector als een instantie met een overheidsmonopolie.
Daarom ben ik het ook niet eens met de stelling dat er op enigerlei wijze sprake is van strijdigheid. Dit wordt een studie naar feiten, die de Commissie zal steunen in haar overwegingen. De studie wordt op de website gezet, er wordt een hoorzitting voor georganiseerd in november, waarvoor alle geïnteresseerde partijen worden uitgenodigd, ook de afgevaardigde. Daarna zullen wij besluiten nemen. Dit is een onderzoek dat feiten moet opleveren. 
David Martin (PSE ).
   Commissaris, ik wil u graag bedanken voor uw ferme antwoord. Ik vraag me af of u het met me eens bent dat het Centre for the Study of Gambling in Manchester een academische instituut is met een goede reputatie, dat geen moreel standpunt inneemt over kansspelen, niet voor en niet tegen. Het instituut doet niet meer dan onderzoek plegen naar de wortels van het gokken en de economische en sociale gevolgen. Dat doet het onafhankelijk en op academisch niveau. 
Charlie McGreevy,
   Op basis van de informatie waarover ik beschik, kan ik het met de afgevaardigde eens zijn. Het instituut heeft, tot anders mocht blijken, een uitstekende reputatie. 
De Voorzitter. –
In juli jongstleden stelde indiener de Commissie een vraag over de moeilijkheden die Sloveense aanbieders van kansspelen ondervinden om voor hun activiteiten te adverteren in Oostenrijk. In haar antwoord kondigde de Commissie een onderzoek aan van de Oostenrijkse wet (gewijzigd in 2003), die buitenlandse aanbieders van kansspelen verbiedt in Oostenrijk te adverteren, waarbij zij zou nagaan of dit strookt met de Europese regelgeving.
Kan de Commissie laten weten wat zij in de drie maanden na de indiening van indieners eerste vraag heeft vastgesteld?
Oostenrijk verbiedt en verhindert dat buitenlandse aanbieders van kansspelen op Oostenrijks grondgebied voor hun activiteiten adverteren, terwijl deze beperking niet geldt voor binnenlandse aanbieders. Op deze manier beschermt het land duidelijk de economische belangen van de binnenlandse aanbieders en belemmert het de activiteiten van buitenlandse toeristische operatoren op de Europese markt. Dit is een schending van het grondbeginsel van de vrije markt, met name artikel 49 van het EG-Verdrag, dat betrekking heeft op de vrije verrichting van diensten.
Kan de Commissie aangeven wat zij op dit gebied van plan is, om deze discriminatie voor het begin van het Oostenrijkse voorzitterschap op 1 januari 2006 te stoppen? 
Charlie McGreevy,
   In mijn eerdere antwoord aan de afgevaardigde heb ik gesteld dat de Commissie bereid is de wetgeving in kwestie te onderzoeken op basis van meer specifieke informatie.
Aangezien de Commissie geen specifieke klachten heeft ontvangen over de Oostenrijkse wetgeving, wil ik de afgevaardigde graag herinneren aan de studie waarvoor de Commissie opdracht heeft gegeven, waarin verslag moet worden gedaan van alle nationale regels voor de verschillende vormen van kansspelen. Die studie moet tegen het einde van dit jaar zijn afgerond en ik verwacht dat het een juridisch en economisch overzicht zal bevatten dat ons allen in staat zal stellen de gecompliceerde aspecten van de zaak beter te begrijpen, en ons zal informeren over de wetten op dit terrein in de lidstaten, ook Oostenrijk.
Ik herhaal mijn uitnodiging aan de afgevaardigde om ons te voorzien van meer details of praktische voorbeelden van de problemen waarmee Sloveense aanbieders van kansspelen te kampen hebben bij het adverteren voor hun activiteiten. Dergelijke informatie zou de Commissie van nut zijn bij het beantwoorden van de vraag of een inbreukprocedure op gang moet worden gebracht. 
Jelko Kacin (ALDE ).
   – Hartelijk dank, mijnheer de commissaris, voor uw volledige antwoord. Wij zullen u maar al te graag voorzien van concrete voorbeelden van discriminatie waarbij bepaalde Oostenrijkse ondernemingen weigeren te adverteren voor kansspelgelegenheden op het grondgebied van de Republiek Slovenië, omdat hun nationale wetgeving hen verbiedt dit te doen. Hiervoor is materieel bewijs voorhanden en wij zullen u zo spoedig mogelijk van al het beschikbare bewijs op de hoogte brengen. Ik dank u voor uw medewerking. 
Charlie McGreevy,
   Ik dank de afgevaardigde voor wat hij gaat doen. Ik nodig hem uit contact op te nemen met de Commissie, zodat we een bijeenkomst met hem kunnen plannen. Misschien kunnen we dan de kwestie verder bespreken. Dat zou één manier zijn om hier een vervolg aan te geven. 
De Voorzitter. –
Is de Commissie voornemens maatregelen te nemen tegen het gebrek aan consumentenbescherming op het gebied van verzekeringen en pensioenen? De moeilijkheden waarmee duizenden EU-burgers te maken hebben die hebben belegd in Equitable Life en nu hun pensioen sterk achteruit zien gaan, illustreren duidelijk dat de EU nalaat haar burgers te beschermen.
Hoe wil de Commissie, nu er gewerkt wordt aan een grensoverschrijdende liberalisering van de bankensector, de burgers en consumenten in de EU beschermen, gelet op de ervaringen met Equitable Life?
En wie zal schadevergoeding betalen aan benadeelde partijen wanneer zich problemen voordoen? Dit is met name van belang in het licht van de pogingen om een akkoord te bereiken over en vervolgens uitvoering te geven aan de voorgestelde dienstenrichtlijn (2004/0001(COD)), waarbij bezorgdheid is ontstaan over het oorsprongslandbeginsel en consumentenbescherming. 
Charlie McGreevy,
   De Commissie is zeer begaan met de duizenden burgers met een polis of pensioen die grote verliezen hebben geleden als gevolg van de ernstige problemen waarin de levensverzekeringsmaatschappij Equitable Life is geraakt.
De Commissie speelt geen directe rol bij het toezicht op afzonderlijke verzekeringspraktijken. Dat is een verantwoordelijkheid van de afzonderlijke lidstaten, die in de praktijk wordt uitgevoerd door autoriteiten die daarvoor zijn aangesteld.
De Autoriteit Financiële Diensten van het Verenigd Koninkrijk heeft zwakke plekken geconstateerd in het oude bestel en in reactie op kritiek in het Penrose-rapport een belangrijke hervorming op gang gebracht van de regelgeving voor levensverzekeringen. Voor een deel komen die voort uit de lessen die zijn geleerd van de affaire Equitable Life.
Voor betaling van schadevergoedingen in die gevallen waar nationaal toezicht heeft gefaald, zal men zich moeten wenden tot de rechtbank van de lidstaat in kwestie. Wat betreft een Gemeenschapsbestel voor verzekeringen en pensioenen werkt de Commissie momenteel aan het Solventie II-project, dat tot doel heeft op termijn te komen tot een op risico’s gebaseerd systeem voor toezicht en toezichtsrecht voor alle verzekeringspraktijken in de Europese Unie.
De Commissie continueert ook samen met de lidstaten het verkennende werk met betrekking tot een garantiestelsel dat een oplossing biedt voor de situaties waarin een verzekeringsmaatschappij faalt en haar verplichtingen jegens polishouders en begunstigden niet kan nakomen. Het dient echter te worden opgemerkt dat Equitable Life niet failliet is gegaan en blijft opereren als bevoegde verzekeringsmaatschappij, zij het als onderneming zonder nieuwe zakelijke activiteiten.
Met betrekking tot de banksector schrijft de richtlijn inzake depositogarantiestelsels de lidstaten al voor, stelsels in het leven te roepen waarbij een minimumbedrag van 20 000 euro wordt gegarandeerd aan hen die geld inleggen, al is de drempel in een aantal lidstaten hoger. De richtlijn inzake depositogarantiestelsels wordt herzien om te waarborgen dat zij blijft aansluiten op de ontwikkelingen op de markt.
Met betrekking tot het voorstel voor een dienstenrichtlijn voor de interne markt, wil de Commissie graag in herinnering roepen dat financiële diensten niet binnen het bereik vallen waarop dat voorstel van toepassing is. Bovendien dient te worden opgemerkt dat in het voorstel voor de dienstenrichtlijn voorzieningen worden getroffen voor consumentenbescherming. In het bijzonder stelt artikel 27 aan lidstaten de eis dat zij garanderen dat aanbieders van diensten die een direct en duidelijk omlijnd risico inhouden voor de gezondheid en de veiligheid van afnemers van diensten of derden, of voor de financiële zekerheid van afnemers, verplicht worden een beroepsaansprakelijkheidsverzekering af te sluiten. 
Gay Mitchell (PPE-DE ),
   Meer dan één miljoen Europeanen, waaronder 15 000 die niet in het VK wonen, en veel kwetsbare gepensioneerden, hebben in 2001 op hun voorzichtig opgebouwde pensioen substantiële verliezen geleden tot een totaal van 5 miljard euro, naar men zegt als gevolg van wat “herhaaldelijk falen op het terrein van regelgeving door het VK” wordt genoemd, en niet als gevolg van dalende beurskoeren.
De Commissie heeft beweerd dat zij de implementatie op nationaal niveau door het VK niet hoeft te onderzoeken, omdat zij van mening is dat het VK nu aan de eisen voldoet. Dat stelt de slachtoffers op geen enkele manier schadeloos. Is de commissaris bereid grondig te onderzoeken of deze zaak tegen het VK bij het Hof van Justitie aanhangig kan worden gemaakt? 
Charlie McGreevy,
   . - Er is al veel jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie op dit terrein. De situatie is zoals ik die hiervoor heb uiteengezet in antwoord op een vraag over een andere verzekeringsmaatschappij in het Verenigd Koninkrijk.
De Commissie is niet in een positie om de zaak aan te pakken op de manier die de afgevaardigde en andere leden van het Parlement graag zouden zien, omdat dat niet de manier is waarop de Commissie zaken kan afhandelen. Het Europese Hof van Justitie oordeelt alleen in zaken die betrekking hebben op de manier waarop een richtlijn is omgezet en in relatie tot de huidige situatie. Polishouders die zijn getroffen door wijzigingen zullen zelf moeten proberen verhaal te halen bij nationale rechtbanken. Ik heb dit als antwoord gegeven op eerder gestelde vragen op dit terrein, en dit blijft de positie van de Commissie. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   Ik dank u voor uw antwoord, commissaris, maar kunt u mij vertellen hoe iemand nog vertrouwen kan hebben in de gemeenschappelijke markt als Equitable Life gewone burgers ongestraft op deze manier kan behandelen? Het probleem is niet ontstaan door dalende beurskoersen, maar door herhaaldelijk falen van regelgeving. Dat is de aanklacht in deze zaak. Hoe kan burgers in Europa om vertrouwen in de gemeenschappelijke markt worden gevraagd als de Commissie op deze manier haar handen in onschuld wast? 
Charlie McGreevy,
   Ongeacht naar wie mijn sympathie op dit terrein uitgaat, is het de rol van de Commissie erop toe te zien dat het Verenigd Koninkrijk op dit moment de betrokken EU-wetgeving naleeft. De Commissie kan geen uitspraken doen over de inhoud en toepassing van voormalige regelgeving die is vervangen.
De Commissie heeft consistent in volledige overeenstemming gehandeld met de jurisprudentie van het Hof van Justitie met betrekking tot de rol en het doel van strafrechtelijke procedures. Het doel van dergelijke procedures binnen het kader van EU-wetgeving is het bewerkstelligen of herstellen van de compatibiliteit tussen bestaande nationale wetgeving en EU-wetgeving, en niet het doen van uitspraken over mogelijke incompatibiliteit in het verleden van nationale wetgeving die sindsdien is gewijzigd of vervangen. Dat is de bestaande jurisprudentie voor dergelijke zaken en dat blijft van toepassing. 
De Voorzitter.
   Aangezien wij achter liggen op ons schema, moet ik de discussie over dit onderwerp hier afbreken. De vragen nrs. 50 t/m 53 zullen daarom schriftelijk worden beantwoord(2).
De Voorzitter. –
Verordening (EEG) nr. 2081/92(3) voorziet onder andere in de bescherming van benamingen van levensmiddelen, waarvan de kwaliteit een geografische oorsprong heeft. De Tsjechische Republiek heeft een aanvraag ingediend om het product "Karlovarske oplatky" (Karlsbader Oblaten) deze bescherming te verlenen.
Karlsbader Oblaten zijn een soort wafeltjes die sinds 200 jaar volgens een oud familierecept bereid worden en hun wereldwijde naamsbekendheid te danken hebben aan de toenmalige bloeiperiode van het Boheemse kuuroord Karlsbad (Karlovy Vary). De wafeltjes werden tot 1945 vooral gemaakt in de toen voornamelijk door Duitsers bewoonde "Bäderdreieck" Karlsbad-Marienbad-Franzensbad, maar ook in Oostenrijk.
Met de verdrijving van een groot deel van de Duitstalige bevolking uit Tsjechoslovakije na afloop van de Tweede Wereldoorlog zijn veel van de daar reeds lang gevestigde bakkersfamilies uit Karlsbad en andere delen van de "Bäderdreieck" onder andere naar Duitsland en Oostenrijk gekomen waar ze met hun savoir-faire de productie van de Karlsbader Oblaten weer op gang hebben gebracht.
Kan de Commissie mededelen of ze zich van deze omstandigheden bewust is, en hoe ze daar rekening mee zal houden bij de beoordeling van de Tsjechische aanvraag inzake naamsbescherming? 
Mariann Fischer Boel,
   De Commissie kan de afgevaardigde bevestigen dat zij een aanvraag heeft ontvangen van deTsjechische Republiek om “Karlovaske oplatky” deze bescherming te verlenen overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2081/92. De Commissie bestudeert de aanvraag tegen de achtergrond van de verordening. In dit stadium kan de Commissie daarbij geen informatie of materiaal betrekken van derden, als die informatie of dat materiaal geen deel uitmaakt van de aanvraag.
Als de Commissie besluit dat de aanvraag voldoet aan de eisen voor naamsbescherming, zullen de naam en een samenvatting van de specificatie worden gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Dat stelt elke partij met een legitiem belang in de gelegenheid bezwaar aan te tekenen in de eigen lidstaat. Elke lidstaat kan binnen zes maanden na publicatie bezwaar aantekenen tegen de registratie van de naamsbescherming, waarop de Commissie de autoriteiten van beide betroken lidstaten zal uitnodigen om de zaak te bespreken en naar een oplossing te zoeken. Als de Commissie echter bij haar oorspronkelijke beoordeling besluit dat de aanvraag niet voldoet aan de eisen van de verordening, zal zij het formele besluit nemen de aanvraag niet te publiceren.
In strikte zin luidt het antwoord van de Commissie aan de afgevaardigde dan ook dat de Commissie in het beginstadium alleen rekening zal houden met zaken die deel uitmaken van de aanvraag.
Als de Commissie echter besluit de aanvraag te publiceren, worden de producenten naar wie de afgevaardigde verwijst, in de gelegenheid gesteld bezwaar aan te tekenen. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mevrouw de commissaris, volgens mij zou de Commissie wel degelijk rekening moeten houden met informatie uit het Parlement. Karlsbader Oblaten werden in Karlsbad en in Marienbad gemaakt en verkocht. Ze zijn uitgevonden in het klooster Tepl. Ze werden al in de negentiende en twintigste eeuw over de hele wereld geproduceerd en verkocht en tegenwoordig worden de beste Karlsbader Oblaten ter wereld door de firma Wetzel in Dillingen aan de Donau gemaakt. Kijkt u alstublieft even naar mij. Zoals u weet, heb ik wel een beetje verstand van eten en ik kan bevestigen dat dat de beste Oblaten zijn. Daarom wil ik u verzoeken na te gaan of je zo’n internationale en Europese aanduiding werkelijk geografisch kunt vernauwen. Dat zou een verarming zijn van onze Europese cultuur. 
Mariann Fischer Boel,
   Onder de omstandigheden had ik verwacht deze heerlijke wafels te kunnen proeven, maar dat zal een andere keer moeten gebeuren.
Ik kan alleen maar herhalen dat als de Commissie besluit de aanvraag te publiceren, de andere lidstaten gedurende een bepaalde periode in de gelegenheid worden gesteld daarop te reageren. Als dat het resultaat zou zijn, krijgt u die mogelijkheid. Ik ben ervan overtuigd dat dit nog een vervolg zal krijgen. 
De Voorzitter.
   – Ik kan over de fractiegrenzen heen bevestigen dat deze wafels inderdaad erg lekker zijn. Misschien kan de heer Posselt er eentje voor de commissaris meebrengen. 
De Voorzitter. –
Per schrijven van 19.10.2004 heeft de Tsjechische Republiek verzocht het product "prave olomoucvke tvaruzky" (echte Olmützer Quargel) onder de Europese aanduidingsbescherming overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2081/92(4) (verordening oorsprongsbenamingen) te plaatsen. Olmützer Quargel is een uit kwark van dikke melk bereide kaas, die oorspronkelijk afkomstig is uit het indertijd Oostenrijkse Moravië (zie "Handbuch der Käse", uitgegeven door Dr. Heinrich Mair-Waldburg) en in Oostenrijk ongeveer sinds de voorlaatste eeuwwisseling wordt geproduceerd. Maar ook in Duitsland wordt in elk geval sinds 1945 Olmützer Quargel vervaardigd en onder deze naam in de handel gebracht. Als gevolg van de gewijzigde situatie na de Tweede Wereldoorlog kwam een groot aantal Duitstalige vaklieden op het gebied van de kaasmakerij als immigrant van Tsjechië naar Duitsland. Met hun vakkennis wisten zij de productie van de Olmützer Quargel verder te ontwikkelen. Bescherming van deze aanduiding voor de in Tsjechië vervaardigde producten zou betekenen dat de traditioneel in Oostenrijk geproduceerde Olmützer Quargel niet langer in de handel zou mogen worden gebracht. Welke mogelijkheden ziet de Europese Commissie om in het kader van de bescherming overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2081/92 met dit feit rekening te houden? 
Mariann Fischer Boel,
   De Commissie kan de afgevaardigde bevestigen dat zij een aanvraag heeft ontvangen van de Tsjechische Republiek om “pravé olomoucke tvarůžky” te registreren als beschermde geografische aanduiding. Voor wat betreft de procedure die moet worden gevolgd en de vraag of de Commissie de aanvraag zal honoreren of niet, is mijn uitleg dezelfde als zo-even. Om tijd te besparen in dit stadium wijs ik er nogmaals op dat er een mogelijkheid is hier later op terug te komen. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, u hebt zelf gezegd dat het verzoek van de Tsjechische Republiek betrekking heeft op “echte Olmützer Quargel“. Dat vind ik ook correct. Er wordt immers ook in andere lidstaten „Olmützer Quargel“ geproduceerd. Dan is het ook duidelijk dat dat gewoon soortaanduidingen zijn. Daarmee zouden er vanuit het standpunt van Oostenrijk of Duitsland, waar deze voormalige producenten uit het vroegere Tsjechoslowakije zijn gaan wonen, geen problemen zijn. “Echte“ Olmützer Quargel zou namelijk het desbetreffende onderscheid tot uitdrukking brengen. 
Mariann Fischer Boel,
   Ik ben me duidelijk bewust van de redenen waarom dit buiten de oorspronkelijke driehoek wordt bereid, maar ik kan u alleen aanraden gebruik te maken van de mogelijkheden die de wet biedt, mocht het besluit anders uitvallen dan u graag zou zien. 
De Voorzitter. –
Op 11 mei 2005 nam het Europees Parlement een resolutie aan over de vereenvoudiging van de marktordening voor fruit en groenten, waarin het bij de Europese Commissie aandrong op een krachtiger ondersteuning van de producentenorganisaties en de invoering van importbeperkingen op de markt voor zacht fruit. Dit gebeurde nadat leden van het Europees Parlement in de Landbouwcommissie herhaaldelijk hierop hadden aangedrongen of aan Commissaris Fischer Boel schriftelijke verzoeken hadden gericht over deze kwestie. Helaas ontbreekt het nog steeds aan een duidelijke reactie van de Commissie over de ten aanzien van zacht fruit te volgen politiek. In Polen was de situatie op deze markt in 2005 rampzalig. Reeds voor het tweede achtereenvolgende jaar waren de verkoopprijzen voor aardbeien, frambozen en aalbessen duidelijk lager dan de productieprijzen. Zal de Commissie de door het EP in zijn resolutie van 11 mei voorgestelde oplossing invoeren, zodat deze nog vóór de oogst van 2006 kan worden toegepast? 
Mariann Fischer Boel,
   De Commissie is zich ervan bewust dat de Poolse sector voor zacht fruit de afgelopen twee jaar met grote problemen te kampen heeft gehad als gevolg van de lage prijzen voor een aantal van de betrokken producten.
In aansluiting op de bevindingen van het voorzitterschap met betrekking tot de vereenvoudiging van de marktordening voor groenten en fruit in november 2004, is de Commissie enige maanden geleden een analyse gestart van de gemeenschappelijke markt voor zacht fruit voor de fruitverwerkende industrie, ten einde passende voorstellen te kunnen doen om de problemen op te lossen.
Als onderdeel van het onderzoek zijn missies georganiseerd naar verschillende lidstaten. In Polen vonden die plaats in april en juli. Het werk zal tegen het einde van het jaar voltooid zijn en de resultaten zullen begin 2006 worden gepubliceerd. Vanzelfsprekend zullen we de resultaten van het onderzoek moeten afwachten, voordat we mogelijke maatregelen kunnen bespreken.
Daarnaast heeft de Commissie op verzoek van Polen een vrijwaringsonderzoek gestart naar de import van ingevroren aardbeien. Dat onderzoek is nog niet afgesloten en in dit stadium kunnen nog geen conclusies worden getrokken. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (PPE-DE ).
   – Mevrouw de commissaris, om te beginnen wil ik de Commissie – en u persoonlijk – bedanken voor het feit dat u zoveel belangstelling voor dit probleem heeft willen tonen. Het is voor Polen een heel belangrijke kwestie. Wat ik vooral een probleem vind, is dat het besluitvormingsproces zoveel tijd in beslag neemt. Wij hebben in 2004 voor het eerst de aandacht op dit onderwerp gevestigd. Intussen is helaas al weer een jaar voorbij en de toestand is er in 2005 niet beter op geworden. Integendeel.
Ik heb daarom een vraag voor u, mevrouw de commissaris. Is het mogelijk om voor het begin van de oogst van 2006 een oplossing te vinden voor dit probleem? 
Mariann Fischer Boel,
   Het werk aan het rapport is in april 2005 gestart en sindsdien is in de belangrijkste betrokken landen onderzoek uitgevoerd: België, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Hongarije, Polen en het Verenigd Koninkrijk. Tijdens de oogst zijn twee missies naar Polen uitgevoerd. Het rapport wordt samengesteld op basis van de informatie die tijdens deze missies is ingezameld, samen met statistische gegevens. Er zal gedetailleerd aandacht worden besteed aan de vier belangrijkste Europese deelsectoren van fruit voor de fruitverwerkende industrie: aardbeien, zwarte bessen, frambozen en kersen.
Mogelijk te nemen maatregelen zullen worden opgenomen in de mededeling van de Commissie over het voorstel tot hervorming van de markt voor fruit en groenten, waarover volgens plan in het tweede deel van 2006 zal worden gesproken. 
De Voorzitter. –
Volgens recente berichten zouden heel wat Europese landbouwsubsidies niet naar de kleine boeren, maar naar rijke grootgrondbezitters gaan, meestal van adellijke afkomst. Terwijl honderden boeren gemiddeld minder dan 100 euro ontvingen aan Europese steun, haalden de landadel en voedingsbedrijven talloze miljoenen binnen.
Enkele voorbeelden: Suikerbedrijf Tate [amp] Lyle - 170 miljoen euro; Nederlands Minister van landbouw Cees Veerman - 400 miljoen euro; Prins Charles van Engeland - 340.000 euro; de Britse familie Parker - 1,5 miljoen euro; De Britse baron Rothschild - 500.000 euro; de Ierse grootgrondbezitter Larry Goodman - 508.000 euro.
Is de Commissie hiervan op de hoogte? Hoe verklaart zij dit oneigenlijk gebruik van Europese landbouwsubsidies? 
Mariann Fischer Boel,
   Dank u, want het is aangenaam te weten waar de vraag vandaan komt.
De Commissie heeft het Parlement duidelijke informatie doorgegeven over de rechtstreekse betalingen in het kader van het GLB in 2000 en 2001, uitgesplitst per lidstaat, de grootte van de bedragen en het type boerderijen. Die gegevens laten zien dat er grote verschillen bestaan tussen de bedragen voor boeren in veel van de lidstaten. Omdat de aanvragen voor subsidie door de boeren worden gedaan, waarbij de criteria worden gehanteerd dat het bedrijf in de Gemeenschap is gelegen en dat een agrarische activiteit wordt uitgeoefend, bereiken de Commissie geen gegevens over grondbezit of de aristocratische status van de begunstigde. Hoe het ook zij, omdat de Commissie de vertrouwelijkheid van deze persoonlijke gegevens moet respecteren, kan zij de namen van hen die steun ontvangen van de afdeling Garantie van het EOGFL, niet vrijgeven of publiceren.
De reden voor de spreiding van de rechtstreekse betalingen hangt samen met de productie in het verleden. Sinds de hervorming van het GLB in 1992 is het oorspronkelijke beleid van prijssubsidie vervangen door een beleid dat is gericht op sterkere concurrentie. De beleidswijziging is bereikt door een geleidelijke reductie van de EU-prijssubsidies, en compensatie voor boeren voor het daaruit voortvloeiende verlies aan inkomsten door rechtstreekse betalingen. Dankzij het feit dat die rechtstreekse betalingen in eerste instantie werden ingevoerd door ze voornamelijk te koppelen aan productiefactoren op grond van betalingen per hectare en referentie-opbrengsten in de akkerbouwsector, en op grond van het aantal dieren in de veehouderijsector, ontvingen boeren met grotere boerderijen of meer vee meer compensatie in de vorm van rechtstreekse betalingen. Tijdens de debatten die zijn gevoerd over alle verschillende wijzigingen bij de hervorming van het GLB in 1992 en Agenda 2000, en opnieuw bij de besprekingen over de hervorming van het GLB in 2003, heeft de Commissie daadwerkelijk een zogenaamde begrenzing van de rechtstreekse betalingen aan boeren voorgesteld. Voorzover ik me kan herinneren, lag er bij de laatste besprekingen over deze kwestie in 2003 een voorstel voor een begrenzing bij 300 000 euro per begunstigde. Uiteindelijk echter hebben de Raad en de lidstaten het voorstel verworpen en het maakt dan ook geen deel uit van de huidige hervorming van het GLB. 
Johan Van Hecke (ALDE ).
   – Ik zou de commissaris willen danken voor haar antwoord. Ik begrijp heel goed dat de Europese Commissie geen gegevens ter beschikking kan stellen van de begunstigden maar ik denk dat het toch belangrijk is in ons aller belang dat bij de lidstaten wordt aangedrongen op het bekendmaken van die informatie. Het maakt het beleid alleen al zoveel transparanter en het gemeenschappelijk landbouwbeleid zoveel makkelijker om te verdedigen.
Ten tweede zou ik aan de commissaris willen zeggen dat na de informatie die het VK heeft verschaft nu ook Nederland de gegevens heeft bekendgemaakt. Ook daaruit blijkt dat de bulk van de Europese landbouwsubsidies terechtkomt waar het niet terecht hoort te komen, en wel bij grote industriële bedrijven zoals Nestlé en Heineken. Hoe lang kan de Commissie dat nog dulden? 
Mariann Fischer Boel,
   Bij de publicatie van de cijfers maken zowel de rechtstreekse betalingen aan de boeren, als de uitvoerrestituties aan grote bedrijven daar vanzelfsprekend deel van uit. U hebt helemaal gelijk als u zegt dat het niet aan mij is om deze cijfers te publiceren, omdat het geen cijfers van de Commissie zijn. Dat is de reden.
Natuurlijk heb ik gemerkt dat bepaalde lidstaten hebben besloten deze cijfers te publiceren, onder andere de landen die u noemt en het land dat ik het beste ken. We bereiden een aanpassing voor van onze website, de website van het DG Landbouw, zodat er een koppeling is naar de verschillende lidstaten. Dat is de enige manier waarop wij “zachte” druk kunnen uitoefenen op de lidstaten om deze cijfers te publiceren. 
Bart Staes (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de commissaris, ik moet zeggen dat ik hoogst ontevreden ben over uw antwoord. De Commissie heeft voor de periode 2005-2009 transparantie tot een van haar strategische doelstellingen gemaakt. Commissaris Kallas heeft in twee speeches, in Nottingham en in Berlijn, heel duidelijk gezegd dat geld dat wordt toegekend, onder andere via landbouw, dat dat belastingbetalersgeld is en dat de burgers horen te weten waar dat geld terechtkomt.
Kallas stelt openlijk dat door de lidstaten de informatie over de begunstigden van Europese gelden, publiekelijk toegankelijk moet worden gemaakt. Ik zie dus een tegenstelling tussen uw verklaring hier en de verklaring van de heer Kallas, uw collega in de Europese Commissie. Ik zou willen weten, mevrouw de commissaris, zult u ertoe bijdragen, zoals de heer Kallas dat wil, dat de lidstaten verplicht worden om dit soort info openbaar te maken. 
Mariann Fischer Boel,
   Ik ben altijd een voorstander geweest van transparantie. Dat is de reden waarom we hebben onderzocht op welke manieren lidstaten kunnen worden bewogen deze cijfers te publiceren. Op dit moment kan ik dat niet afdwingen, maar ik onderzoek in nauwe samenwerking met commissaris Kallas wat we kunnen doen. Vanzelfsprekend kunnen we de regels niet overtreden of de wet breken. Dat zou grote problemen veroorzaken. We onderzoeken de kwestie echter en we proberen, middels de koppeling op onze website, iedereen te laten zien dat het onze wens is dat de lidstaten die cijfers publiceren. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, is het niet veeleer in overeenstemming met de realiteit dat er grote en kleine landbouwbedrijven zijn die uit de traditie zijn voortgekomen? Is het niet zo dat deze zogenoemde grote landbouwbedrijven dezelfde bedrijven op het platteland zijn die werk geven aan zeer veel arbeidskrachten? Ik wil er alleen op wijzen dat ik uit een lidstaat kom waarin de landbouw kleinschalig gestructureerd is. Desondanks was Oostenrijk al in 1999 voorstander van deze verandering, van dit genuanceerde plan. Dit heeft echter helaas geen ingang gevonden, omdat eerst de Bondsrepubliek Duitsland en daarna Groot-Brittannië ertegen was. 
Mariann Fischer Boel,
   Toen we voor het laatst in 2003 besprekingen voerden om een politiek compromis te bereiken over de hervorming van het GLB, is er meerdere malen gesproken over de vraag hoe de betalingen op verschillende typen konden worden gericht. Er zijn twee ideeën naar voren gebracht. Een daarvan werd door de Raad geaccepteerd. Dat was het idee om alle kleine boerenbedrijven uit het systeem te halen - die bedrijven die minder dan 5 000 euro ontvangen bij dit systeem. Zij dragen niet bij aan deze differentiatie. Als we achteraf een rechtstreekse betaling aan boeren moeten reduceren omdat we het plafond van het akkoord van Brussel hebben bereikt, heeft dat geen gevolgen voor deze kleine bedrijven.
We hebben de mogelijkheid overwogen de kleinere boerenbedrijven buiten beschouwing te laten als we spreken over reductie van de rechtstreekse betalingen. 
De Voorzitter.
   Aangezien de voor het vragenuur aan de Commissie gereserveerde tijd verstreken is, zullen de vragen nrs. 58 t/m 96 schriftelijk worden beantwoord(5).
Jim Higgins (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, ik doe een beroep op het Reglement. Hebt u de volledige twintig minuten voor mondelinge vragen aan commissaris Boel Fischer opgebruikt? 
De Voorzitter.
   Ja, dat klopt. We zijn al een paar minuten uitgelopen, en bovendien zou ik onze tolken ook een pauze willen gunnen. Daarom kondigde ik zojuist aan dat wij niet verder konden gaan met het behandelen van een vraag. Ik had gehoopt dat u mij had gehoord.
Het vragenuur is gesloten. 


De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- het verslag (A6-0143/2005) van Georg Jarzembowski, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (COM(2004)0139 - C6-0001/2004 - 2004/0047(COD));
- het verslag (A6-0133/2005) van Gilles Savary, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de certificering van het treinpersoneel belast met de besturing van locomotieven en treinen op het spoorwegnet van de Gemeenschap (COM(2004)0142 - C6-0002/2004 - 2004/0048(COD));
- het verslag (A6-0123/2005) van Dirk Sterckx, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het internationale treinverkeer (COM(2004)0143 - C6-0003/2004 - 2004/0049(COD));
en
- het verslag (A6-0171/2005) van Roberts Zīle, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende compensatie bij niet-naleving van contractuele kwaliteitseisen voor diensten op het gebied van goederenvervoer per spoor (COM(2004)0144 - C6-0004/2004 - 2004/0050(COD)). 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, na de aanneming van de twee eerste spoorwegenpakketten in 2001 en 2004 heeft de Commissie op 3 maart 2004 een voorstel gedaan voor een nieuwe serie wetgevingsmaatregelen: het zogenaamde derde spoorwegenpakket.
Met dit derde pakket willen wij het regelgevingskader voor de spoorwegen op Europees niveau aanvullen en aldus vooruitgang mogelijk maken bij de interoperabiliteit en een sterker geïntegreerde markt voor passagiersdiensten tot stand brengen, waarbij wij tevens de rechten van passagiers willen waarborgen. Het doel van deze maatregelen is tevens een oplossing te bieden voor de slechte kwaliteit die vaak kenmerkend is voor het vrachtvervoer.
Deze voorstellen sluiten aan bij de doelstellingen van het Witboek uit 2001 over het vervoersbeleid. Daarin hebben wij destijds duidelijk gemaakt dat de spoorwegdiensten moesten worden gemoderniseerd om de afnemende voorkeur van het publiek en het continue verval waar zij onder te lijden hebben, tegen te gaan en om een dynamische ontwikkeling in de richting van spoorwegvervoer van hoge kwaliteit mogelijk te maken.
De wetgevingsvoorstellen die wij vandaag behandelen zijn ook gerechtvaardigd, gezien de rol die het vervoer speelt in de economische groei van ons continent. Met de in Lissabon opgestarte strategie wordt erkend dat het vervoer in dat verband een eminente plaats inneemt.
Dan zal ik nu meer gedetailleerd ingaan op de door ons opgestelde maatregelen. Allereerst hebben wij een voorstel gedaan voor een richtlijn betreffende certificering van treinpersoneel dat belast is met het besturen van locomotieven en treinen, waarvoor de heer Savary rapporteur is. Ik wil er enkel aan herinneren dat de Commissie tijdens de onderhandelingen tussen het Europees Parlement en de Raad over het tweede spoorwegenpakket beloofd had deze tekst te zullen voorleggen. Deze nieuwe tekst, die wij hebben opgesteld in overleg met de bedrijfstak en de sociale partners, voorziet in een mechanisme dat ons in staat stelt de bevoegdheden en verantwoordelijkheden met betrekking tot opleiding, beoordeling en erkenning van opleidingen van treinbestuurders en van met veiligheidstaken belast treinpersoneel beter vast te stellen. Een treinbestuurder moet een eigen rijbewijs hebben dat zijn algemene kennis staaft en geldig is op heel het grondgebied van de Gemeenschap. Dat rijbewijs moet worden aangevuld met een verklaring van de spoorwegonderneming waar hij werkt. Deze onderneming geeft daarin aan welke specifieke opleiding de bewuste persoon heeft gehad met betrekking tot een specifiek traject, het gebruikte rijdend materieel en de relevante operationele en veiligheidsprocedures. Dat is het onderwerp van de eerste ontwerprichtlijn.
Het tweede voorstel heeft tot doel de huidige richtlijn betreffende de openstelling van de markt van het spoorwegvervoer te wijzigen. Hiervoor is de heer Jarzembowski rapporteur. Ik herinner eraan dat deze richtlijn gaat over de openstelling voor concurrentie van internationale passagiersvervoersdiensten. Dit voorstel sluit rechtstreeks aan bij het verzoek dat het Parlement tijdens de bemiddeling over het tweede spoorwegenpakket tot de Commissie had gedaan. Toen maakte het Parlement duidelijk dat het graag specifieke voorstellen zou ontvangen met betrekking tot de openstelling van de markt voor het passagiersvervoer per spoor.
Concreet gesproken stelt de Commissie voor dat spoorwegondernemingen die beschikken over een vergunning en het benodigde veiligheidscertificaat, vanaf 1 januari 2010 de mogelijkheid moeten hebben om internationale diensten te verlenen in heel de Gemeenschap. Als men de weg opent voor nieuwe commerciële initiatieven, kan men deze bedrijfstak nieuw leven inblazen. Als men echter realistische economische voorwaarden wil creëren voor de ontwikkeling van deze diensten moet men volgens de Commissie ook cabotage toestaan. Het voorstel voorziet dus in de mogelijkheid om langs het hele internationale traject, met inbegrip van het traject tussen twee treinstations van dezelfde lidstaat, reizigers te laten in- en uitstappen, waarbij het evenwicht in de openbare dienstverleningscontracten evenwel moet worden behouden. Ik hecht er groot belang aan dat dit voorstel goed aansluit bij de herziene ontwerpverordening betreffende de openbare vervoersdiensten, die de Commissie in juni 2005 heeft aangenomen.
Dan kom ik nu bij het derde onderdeel van het pakket: het voorstel voor de rechten en plichten van reizigers, waarmee het voorstel voor de openstelling van de markt van passagiersvervoersdiensten wordt aangevuld. Voordat ik dit voorstel in detail behandel, moet ik eraan herinneren dat het communautair acquis inzake bescherming van passagiers tot nu toe beperkt was tot het luchtvervoer. Met de in het Witboek vastgestelde doelstellingen toonde de Commissie aan de gebruiker in het middelpunt van alle vervoersmodi te willen plaatsen. Bijgevolg was het voor haar noodzakelijk om de rechten van spoorwegpassagiers uit te breiden, als tegengewicht voor het lopende beleid inzake marktopenstelling.
De bescherming van spoorwegpassagiers is een niet te verwaarlozen instrument als men het spoor nieuw leven wil inblazen. Het verslag hierover is opgesteld door de heer Sterckx. Ik zal slechts ingaan op enkele thema’s die kenmerkend zijn voor dit voorstel, en dan begin ik bij de gratis, niet-discriminatoire bijstand aan passagiers met beperkte mobiliteit. Daardoor moet de toegankelijkheid van treinen worden gegarandeerd. De passagiers met beperkte mobiliteit hebben gevraagd om gemakkelijker toegankelijke vervoersmiddelen, opdat zij deze zonder hulp kunnen gebruiken. Daar waar deze toegankelijkheid niet voldoende is gegarandeerd, moeten de spoorwegonderneming en de stationsbeheerder ervoor zorgen dat op verzoek voldoende hulp beschikbaar is.
Tweede onderdeel van ons derde voorstel: de mogelijkheid voor internationale reizigers om informatie te verkrijgen over de belangrijkste bestemmingen in Europa en rechtstreekse vervoerbewijzen. De passagier vraagt om één enkel vervoerbewijs als hij of zij de grens van meerdere lidstaten moet overschrijden. De Commissie vraagt met name dat geïntegreerde vervoerbewijzen mogelijk worden voor bestemmingen buiten het spoorwegnet van de spoorwegonderneming die het vervoerbewijs afgeeft. Zo moet het bijvoorbeeld mogelijk zijn om een vervoerbewijs te kopen voor een reis van Lyon in Frankrijk naar Graz in Oostenrijk. De Commissie heeft kortgeleden een brief ontvangen van een passagier die zich erover beklaagde dat een lokale onderneming had geweigerd een dergelijk vervoerbewijs af te geven.
Derde onderdeel van het voorstel: de invoering van een modern stelsel van wettelijke aansprakelijkheid dat vergelijkbaar is met hetgeen in andere vervoerssectoren van kracht is en gegrondvest is op verplichte verzekering. De Commissie is van mening dat wettelijke aansprakelijkheid in geval van ongelukken een zo groot mogelijke reeks van ongelukken moet dekken, en vergezeld dient te gaan van verplichte verzekering. Dat is namelijk het enige mechanisme om vergoeding te garanderen voor elke mogelijke schade die de passagier lijdt.
Laatste onderdeel: onmiddellijke bijstand in geval van vertraging, met inbegrip van vergoeding en schadeloosstelling. De passagier heeft vaak veel geld moeten betalen voor een vervoerbewijs en mag dan ook niet in een situatie verzeild raken waarin grote vertraging ontstaat of waarin de betreffende dienst zonder enige informatie van de kant van de dienstverlener en zonder enige ondersteuning van de spoorwegonderneming wordt geannuleerd.
Tot slot heeft het derde spoorwegenpakket ook tot doel de vrachtdiensten te reglementeren en de kwaliteit van het vrachtvervoer te verbeteren. De heer Zīle is rapporteur voor dit vierde voorstel. Het doel daarvan is in de contracten tussen spoorwegondernemingen en hun klanten minimumclausules op te nemen, zoals ook reeds goede praktijk is in deze bedrijfstak. De nauwkeurige inhoud van de kwaliteitsverbintenissen wordt overgelaten aan het oordeel van de contractanten zelf. De voorgestelde tekst heeft tot doel ervoor te zorgen dat stelselmatig rekening wordt gehouden met kwaliteitselementen. De kwaliteitsverbetering van het vrachtvervoer over het spoor is namelijk een absolute voorwaarde om de dynamiek die dit vervoer lijkt te hervinden, te bevestigen.
Tot slot wil ik ingaan op een vraagstuk dat van cruciaal belang is bij de behandeling van het derde spoorwegpakket. Net zoals het geval is bij de andere wetgevingsvoorstellen voor de spoorwegen is ook hier het begrip ‘pakket’ heel belangrijk voor de Commissie. Het zou spijtig zijn indien door een openbreken van dit pakket en de opsplitsing daarvan in verschillende onderdelen een succesvolle uitvoering van het derde pakket in gevaar zou worden gebracht. Ik steun derhalve het standpunt van de Commissie vervoer en toerisme, die niet wil tornen aan de logica van een pakket. De Commissie kan zich ook scharen achter het voorstel van de Commissie vervoer en toerisme om de behandeling van het spoorwegpakket te combineren met de behandeling van de nieuwe ontwerpverordening betreffende de verplichtingen inzake openbare dienstverlening. Het is ongetwijfeld wenselijk dat beide voorstellen goed op elkaar aansluiten, hetgeen pleit voor een dergelijke gecombineerde behandeling.
Geachte afgevaardigden, ik wil de rapporteurs bedanken voor hun diepgaand onderzoek van onze voorstellen. Het spreekt vanzelf dat ik tijdens het debat aandachtig naar hen zal luisteren, evenals naar alle andere sprekers. Ik ben er namelijk van overtuigd dat wij met dit derde spoorwegenpakket echt een nieuw evenwicht tot stand kunnen brengen in het gebruik van de verschillende vervoersmodi in Europa. Wij weten allen - en de uit de pan gerezen aardolieprijzen vormen wat dat betreft een goed geheugensteuntje, zo daaraan behoefte is - dat men, met name voor het langeafstandsvervoer met alternatieve voorstellen op de proppen moet kunnen komen, alternatieven zoals vervoer per spoor en over rivieren en zeewegen. Feit blijft dat het spoorwegvervoer de plaats moet innemen die het in Europa toekomt, waar het zich dankzij de veranderingen kan ontpoppen tot een uitermate kostbaar handels- en vervoersinstrument voor alle Europeanen.
Daarom hecht ik een groot belang aan dit debat, mijnheer de Voorzitter, en wil ik bij voorbaat het Parlement bedanken voor zijn energieke deelname. Deze is voor mij zeer kostbaar. 
De Voorzitter.
   Dank u, mijnheer Barrot. Dit is inderdaad een heel belangrijk debat.
Ik zou het Parlement willen herinneren aan een beroemde uitspraak van een voormalig Brits minister van Buitenlandse Zaken, Ernest Bevin, rond 1945. Hij zei: "Mijn idee van Europa is dat ik naar Victoria Station in Londen kan gaan en daar een kaartje kan kopen naar waar ik ook maar heen wil." 
Georg Jarzembowski (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte vice-voorzitter van de Commissie, geachte collega’s en lotgenoten, we verkeren weer eens in de gelukkige omstandigheid een zeer belangrijk debat om negen uur ’s avonds te mogen voeren, in een gezellig samenzijn van rapporteurs en schaduwrapporteurs.
Maar laten we ons daar maar niet al teveel van aantrekken en ons thema aanvatten. Mijnheer de vice-voorzitter, volgens mij hebt u in ons een bondgenoot in uw streven het pakket als zodanig te behouden, op een enkele, Franse stem na. En we weten allemaal dat Franse stemmen soms van uitzonderlijk gewicht zijn.
Toch geloof ik dat de meerderheid het pakket niet open wil breken en dat morgen ook duidelijk zal maken. Niet omdat het pakket voor ons een doel op zich zou zijn. Zelfs ik, als jurist, kom niet met het argument dat we nu, bijna dertien jaar na de voltooiing van de interne markt, eindelijk eens ernst zouden moeten maken met het realiseren van een interne markt voor personenvervoer. Vanuit juridisch perspectief een steekhoudend argument, maar ik zal er niet mee schermen.
Wat ons bij het derde pakket voor ogen staat, is de betrouwbaarheid en klantvriendelijkheid in het regionale en internationale vervoer te verbeteren. Daar gaat het ons om. We willen concurrentie, betere dienstverlening voor de passagiers. Dat is ons doel. En daarom horen de openstelling van nationale spoorwegnetten zonder onderscheid naar spoorwegmaatschappij, uniforme passagiersrechten in alle lidstaten en het principe van de enkele machinist bij elkaar. We willen immers niet dat als we eenmaal locomotieven hebben die de grens over kunnen, de trein toch weer aan de grens moet stoppen, omdat er een nieuwe machinist moet komen. En dan zal men zien dat die op vakantie is of ziek thuis zit, dan blijft de trein nog staan ook.
We willen niet alleen dat je voor elke bestemming in Europa een kaartje kunt kopen, je moet ook snel ter bestemming aankomen. Daarvoor is het derde spoorwegpakket nodig. Ik geef toe dat daar aanvankelijk verschillend over gedacht werd in mijn fractie, maar daarna konden ook wij ons vinden in het standpunt dat verordeningen voor kwaliteitseisen en het vrachtverkeer niet nodig zijn. Omdat we de spoorwegnetten per 1 januari 2006 voor grensoverschrijdend verkeer en per 1 januari 2007 voor nationaal vrachtverkeer openen, hopen we dat er binnen twee, drie jaar daadwerkelijk concurrentie ontstaat en dat kwaliteitseisen dan niet meer wettelijk vastgelegd hoeven te worden.
Dat zie je al aan het transalpine verkeer. Daar bestaat nu al concurrentie en reizigers kunnen hun keuze uit het aanbod van twee verschillende railconsortia maken. Daarom lijken wettelijke kwaliteitsnormen mij overbodig. Daar zal de markt wel voor zorgen.
Ik zou nu op een aantal punten uit mijn verslag nader in willen gaan. Volgens mij hoeven we niet steeds opnieuw het wiel uit te vinden en kunnen we bij de ontwikkeling van de spoorwegmaatschappijen terugvallen op het standpunt dat het Parlement in tweede lezing over het tweede spoorwegpakket ingenomen heeft.
We hebben ons er toen namelijk in overweldigende meerderheid voor uitgesproken de spoorwegnetten per 1 januari 2008 niet alleen voor het grensoverschrijdende, maar ook voor het nationale treinverkeer open te stellen. Zo luidde twee jaar geleden onze eis. Ik zou niet weten waarom we daar nu op terug moeten komen. Om de betrokkenen toch iets meer tijd te gunnen, staat onze commissie een getrapte openstelling voor: voor grensoverschrijdend treinverkeer per 1 januari 2008, maar voor het nationale treinverkeer pas per 1 januari 2012. En we weten allemaal dat bij overleg met de Raad, 2012 zo maar 2013 of iets heel anders kan worden.
Maar als het Parlement al twee jaar geleden de openstelling van alle spoorwegnetten per 2008 geëist heeft, kunnen wij van die lijn niet meer afwijken. Ik hoop dan ook dat u, mijnheer de vice-voorzitter, nog bijdraait en niet slechts het grensoverschrijdende vervoer zult willen regelen, maar het gehele vervoersaanbod op de interne markt. Er moet toch eindelijk schot in de zaak komen. Ik moet er niet aan denken dat er nog een vijfde of zesde spoorwegpakket nodig is. Laten we er een punt achter zetten en de liberalisering, openstelling van de spoorwegnetten, klantvriendelijkheid en concurrentie in één klap met dit pakket regelen.
Ik zou graag nog op twee andere zaken wijzen. Allereerst hebben we al een noodrem voor de openstelling van de spoorwegnetten, zeker voor het binnenlands vervoer. Samen met de Commissie zijn we namelijk van mening dat openstelling niet verplicht is als het regionale personenvervoer daardoor in moeilijkheden zou komen. En daarbij moet men niet denken aan mogelijke moeilijkheden, maar aan feitelijke bedreiging van de economische levensvatbaarheid. Natuurlijk willen we het regionale vervoer door openstelling van de netten niet in gevaar brengen.
Mijn Nederlandse collega’s hoeven niet bang te zijn. Ik denk dat je met de noodrem die zij zelf voor het grensoverschrijdende verkeer voorgesteld hebben, maar die van nog groter belang is voor het binnenlandse verkeer, ook de ineenstorting van het binnenlandse regionale vervoer kunt voorkomen, omdat in dat geval het net niet opengesteld hoeft te worden. Wat dat betreft kunnen collega’s uit de kleinere landen hun bezwaren terzijde schuiven.
Ik laat hier buiten beschouwing dat we Richtlijn 2001/14/EG nog willen veranderen om betere voorwaarden voor een echte langetermijnplanning voor hogesnelheidsverbindingen te scheppen. Ter afsluiting wil ik alleen nog op het volgende wijzen: hier in het Parlement hebben we, afgezien van een paar collega’s helemaal achteraan, altijd gezegd dat het pakket de samenhang moet houden die de Commissie eraan gegeven heeft. Daarom hebben we ook het moment voor de plenaire bespreking van het pakket uitgesteld. Als we ons eenmaal uitgesproken hebben, staat het de Raad vrij een beslissing te nemen.
De slechtste ervaring hebben we met het verslag-Meijer opgedaan: nadat de Commissie in 2000 een voorstel voor het openbaar vervoer geschreven had, volgde november 2001 de eerste lezing in het Parlement. Tot op heden heeft de Raad niets ondernomen en het voorstel opzettelijk in de la laten liggen. De Raad is niet op zijn taak berekend en drukt zich voor deze lastige kwestie. Wij hebben altijd gezegd dat deze vier onderdelen bij elkaar horen en ze horen ook bij het voorstel voor het openbaar vervoer. We hebben ook gezegd dat we ons daar pas middels een ontwerp-wetgevingsresolutie over uitspreken als we een signaal van de Raad krijgen.
De voorzitter van de Commissie vervoer en toerisme heeft ons vanmiddag gemeld dat de Britse minister van Verkeer, de heer Darling, de verzekering heeft gegeven het pakket bij elkaar te houden. Daarom dienen we morgen de stap te zetten en niet alleen over amendementen te stemmen, maar ook over de ontwerp-wetgevingsresoluties, zodat we morgenmiddag kunnen zeggen: 'Zo staan wij tegenover het pakket, dit is onze mening. Dus Raad, houd je aan je woord, houd het pakket bij elkaar en kom met zinnige voorstellen.' Zo bezien kunnen we een flink stuk verder komen. Ik hoop dat het Britse voorzitterschap op 6 oktober in de Raad werk zal maken van het signaal dat wij morgen afgeven en schot in de zaak zal brengen.
Laten we bij alle detailkwesties niet vergeten dat we niet uit betweterigheid of een liberaliseringsdogma handelen, maar in het belang van de reizigers. We zien immers dat die voor de lange afstanden weer steeds meer de auto pakken of met een goedkope luchtvaartmaatschappij vliegen en niet met de trein gaan. Omdat we hier precies dezelfde mening over hebben als over het vrachtverkeer (dat van de weg naar het spoor verplaatst moet worden), moeten we zorgen voor een reisaanbod dat mensen uit de auto en het vliegtuig haalt, terug de trein in. 
Gilles Savary (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil allereerst de voorzitter van onze commissie, Paolo Costa, van harte bedanken, evenals al mijn collega’s - rapporteurs, van wie er een al het woord heeft gevoerd, schaduwrapporteurs en coördinatoren - voor de intensieve en uitstekende werkzaamheden die het Europees Parlement dankzij hen heeft kunnen verrichten.
Ik heb aandachtig geluisterd naar de heer Jarzembowski, volgens wie er één Fransman is die tegen het pakket is. Ik weet niet wie hij bedoelde, maar dat weet hij ongetwijfeld zelf. Ik ken deze persoon in ieder geval niet. Daarom heb ik met klem ervoor gepleit dat wij vandaag zouden stemmen over alle teksten en deze aan de Raad zouden voorleggen. Het Parlement heeft zijn werk gedaan en het pakket is kant en klaar. Morgen zullen wij het voorleggen aan het Brits voorzitterschap, en ik wil bij deze dan ook de wens uiten dat het Brits voorzitterschap zich hierover uitspreekt, opdat wij - maar misschien is dat een utopie - dit ingewikkelde dossier zo mogelijk nog onder voorzitterschap van de heer Blair kunnen afsluiten.
Ik wilde graag dat wij vandaag zouden stemmen over het spoorwegenpakket en niet langer zouden wachten met de afsluiting van dit werk van het Europees Parlement. Er is ook geen enkele reden om te wachten, en er is trouwens tenminste één tekst die spoed eist, namelijk de tekst betreffende het rijbewijs van treinbestuurders. Spoed is noodzakelijk niet omdat er in de Commissie vervoer een grote meerderheid voor was, maar omdat de liberalisering volop aan de gang is. Sedert 15 maart 2003 is het internationaal vrachtvervoer over het spoor open, en wij hebben nu deze tekst nodig om de treinbestuurders te kunnen opleiden voor het internationaal spoorverkeer.
Ik wilde trouwens ook nog zeggen dat mijn verslag voorbeeldig is, en ik hoop dan ook dat de boodschap die het Parlement morgen zal afgeven net zo voorbeeldig zal zijn.
Waarom is dit een voorbeeldig verslag? Ten eerste omdat wij daarmee een sociaal signaal geven. Wij hebben immers tot nu toe bijna uitsluitend economische signalen of liberaliseringssignalen gegeven. Ik heb er hier altijd op gehamerd dat het spoorwegvervoer ons allen aangaat, ook degenen die in de spoorwegen werken. Dit alles kan trouwens nooit functioneren als de spoorwegwerknemers zich niet betrokken voelen bij het Europa van het spoor. Wij hebben een Spoorwegenagentschap in het leven geroepen waaraan wij ook de sociale partners willen laten deelnemen. Wij moeten ervoor zorgen dat de sociale partners zich betrokken voelen bij de investering die wij allen doen in de toekomst van het spoorwegvervoer.
Daarom moeten wij deze tekst, die het onderwerp is geweest van een bilateraal sectoraal akkoord tussen werkgevers en vakbonden - hetgeen een zeldzaam verschijnsel is op Europees vlak - een wetgevend verlengstuk geven. Dit is uiteindelijk ook niet zo’n moeilijke opgave, aangezien het werk kant en klaar is; dit is een kwestie van omzetting in positief Europees recht van een historisch sociaal akkoord, een akkoord dat navolging zal vinden en misschien op een goede dag zal uitmonden in collectieve overeenkomsten. Dan kunnen de werknemers in de spoorwegen zich geheel betrokken voelen bij de openstelling van de spoorwegnetwerken.
Daarom ben ik zo vrij om te pleiten voor een zo breed mogelijke goedkeuring morgen van mijn verslag. De commissie heeft hier talrijke verbeteringen in aangebracht. Daarbij ging het ogenschijnlijk om detailpunten, maar in feite waren het heel belangrijke punten. Ten eerste is de regeling uitgebreid. Wij zijn van mening dat elke werknemer op termijn, indien hij dat wenst, een voor heel het netwerk geldig, internationaal rijbewijs als treinbestuurder moet kunnen verkrijgen. Elke nationale treinbestuurder moet een internationale treinbestuurder kunnen worden als hij dat wenst.
Ook hebben wij het een en ander willen verduidelijken. Wij hebben duidelijke definities opgesteld van 'treinbestuurder' en 'overig treinpersoneel', waarbij wij ervoor hebben gezorgd dat voor het overige treinpersoneel later een voorstel zal worden gedaan door de Commissie uitgaande van de werkzaamheden van het agentschap. Dat zullen open, door overleg gekenmerkte werkzaamheden zijn. Ook hebben wij geprobeerd de tekst te preciseren wat de opleiding betreft, wat de mogelijkheden voor elke werknemer betreft om munt te slaan uit zijn ervaring en wat de kosten van de opleiding betreft, als bijvoorbeeld een door een bepaalde spoorwegonderneming opgeleide treinbestuurder overstapt op een andere spoorwegonderneming. Tot slot hebben wij de data met elkaar in overeenstemming gebracht en de omzettingstermijn ingekort. Dat is de inhoud van het verslag dat onze commissie u voorlegt.
Dan wil ik tot slot nog enkele opmerkingen maken over de andere teksten. Mijns inziens is het verslag van de heer Sterckx over de rechten van passagiers van essentieel belang. Er is geen enkele reden waarom wij in het luchtvervoer wel passagiersrechten zouden vaststellen maar niet in het spoorwegvervoer. Aangezien er grote verschillen zijn tussen de lidstaten en het goed functioneren her en der ook te wensen overlaat, met name in mijn land, verheugt het mij ten zeerste dat de heer Sterckx ons een verslag voorstelt dat die richting uitgaat, en ik hoop dan ook dat het verzet hiertegen in de Raad kan worden overwonnen.
Wat het verslag van de heer Zīle betreft, moet ik zeggen - zonder de rapporteur op de tenen te willen trappen, want hij heeft echt goed werk verricht - dat ik wat terughoudender ben, enkel en alleen omdat de spoorwegondernemingen grote waarde hechten aan hun contractuele betrekkingen en het goederenverkeer een grotere heterogeniteit vertoont dan het passagiersverkeer. Het ene goed is het andere niet, als het om vervoer gaat.
Wat tot slot het verslag van de heer Jarzembowski betreft, heb ik persoonlijk een voorbehoud. Ik heb voor de liberalisering van het vrachtvervoer gestemd, omdat het slecht ging met het vrachtvervoer. Wat het passagiersvervoer betreft, heb ik echter de indruk dat het gaat om een paar ondernemingen die de nationale netwerken begeren. Wat mij echter helemaal niet bevalt is de cabotage. Men weet in feite maar al te goed dat er geen markt is voor diensten tussen Parijs en Rome. Er is echter wel een markt tussen Parijs en Lyon, tussen Lyon en Marseille, en daar vechten de grote ondernemingen om. Ik ben ook bezorgd over de situatie in de kleine landen, in de landen met een klein grondgebied, waarvan de nationale spoorverbindingen feitelijk samenvallen met internationale verbindingen, en die morgen misschien verdwijnen of opgeslokt worden door grote ondernemingen zoals de SNCF of de Deutsche Bahn. Dit is nu juist de reden dat deze grote ondernemingen zoveel belangstelling tonen.
Ik wil u ter afsluiting nog zeggen dat voor wat de vervoersmarkt betreft mijns inziens - en ik heb in de afgelopen tien jaar nooit een bewijs van het tegendeel gekregen - het wegvervoer uiteindelijk aan het langste eind trekt. Men moet redeneren vanuit de optiek van het vervoersbeleid en dan is concurrentie binnen de sector van het spoorwegvervoer niet het enig zaligmakende, ofschoon men nu al jarenlang verwoede pogingen doet om dat doel te bereiken. Essentieel is de regeling van de concurrentievoorwaarden tussen de weg en de andere vervoersmodi. Zolang die zaak niet is geregeld, zal het spoor in verval raken, zoals nu het open vrachtvervoer in verval is geraakt. 
Dirk Sterckx (ALDE ),
   . – Ik denk, Voorzitter, dat ik er ook anderhalve minuut heb bijgekregen van een collega die niet kan komen vanavond, dus ik denk dat ik 6 minuten en een half mag spreken en ik ga daar nu aan beginnen als u deze 10 seconden ervan wil aftrekken.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil de Commissie bedanken voor haar voorstel, want mijns inziens zijn al die spoorpakketten een belangrijk element van het vervoersbeleid in de Unie en ook het voorstel over passagiersrechten. Als je een open Europese spoormarkt wilt hebben, dan zijn minimumrechten voor passagiers daarin absoluut nodig om mensen vertrouwen in het spoor te doen krijgen of te doen behouden.
Ik moet u wel zeggen, mijnheer de commissaris, dat op een aantal punten uw voorstel door het Parlement, of althans toch door de transportcommissie, is aangepast. Ik zou trouwens hier alle collega's willen bedanken die hebben meegedaan aan de discussie, ofwel individueel, ofwel in groep, met alle amendementen die ze hebben ingediend en dat waren er veel, en misschien zullen er nog wel komen, maar door deze inspanningen, mijnheer de commissaris, leggen we nu in elk geval een voorstel voor dat naar mijn gevoel evenwichtig is en goed in elkaar zit.
Er is een relatie tussen het toepassingsgebied en de hoogte van de eisen die men stelt. De Commissie heeft een klein toepassingsgebied gekozen, internationaal spoorverkeer, en een strenge eisenbundel. Het Parlement heeft dat evenwicht enigszins veranderd, wij hebben gekozen voor een groot toepassingsgebied, rechten voor alle treinreizigers, zoals in de luchtvaart trouwens, en de strenge basiseisen enigszins en zodanig aangepast dat er meer bewegingsruimte is voor spoorwegmaatschappijen, voor regionale autoriteiten of lokale autoriteiten.
Eerst even iets over de eisenbundel. We zijn zo dicht mogelijk bij de internationale afspraken van COTIF gebleven; op een aantal punten hebben we daar het voorstel van de Commissie gewijzigd, voor wat informatie aan reizigers betreft. Ik denk dat het niet nodig is om alle informatie aan alle reizigers te geven, vóór en tijdens de reis. Dat zou trouwens leiden tot zeer zware administratieve dingen, tickets die een bladzijde groot zijn enzovoorts, ik denk dat dat niet veel zin heeft. Ik denk dat maatschappijen ertoe moeten worden gebracht dat zij de nodige informatie geven aan de juiste passagiers. Ik vind ook niet dat je maatschappijen moet dwingen om, indien ze dat niet willen, informatie te verstrekken over concurrenten of andere maatschappijen. Als ze tot samenwerking bewogen kunnen worden, des te beter, maar ik vind dat men een maatschappij die een klant wil veroveren, niet kan dwingen om een eventuele concurrent ook mee te nemen in haar informatiebeleid.
Hetzelfde geldt voor tickets, maar daar moet onderscheid gemaakt worden - en dat maken we heel duidelijk - tussen openbare dienstverlening, waar je heel breed tickets ter beschikking moet stellen, en commerciële, gespecialiseerde diensten waar je naar mijn gevoel veel nauwer of veel minder middelen kan gebruiken zoals alleen maar het internet, wat in sommige gevallen gebeurd is en wat goedkoper zou kunnen zijn. Ik vind ook dat je maatschappijen die met elkaar in concurrentie zijn niet kan verplichten om elkaars tickets te verkopen. Je doet dat niet in de luchtvaart, waarom zou je het wel doen voor de spoorwegen. Ik vind wel - en we hebben daar trouwens ook amendementen voor ingediend - dat we spoorwegmaatschappijen die willen samenwerken, moeten aanmoedigen en we ervoor moeten zorgen dat ze bijvoorbeeld een gezamenlijk reserveringssysteem, zoals een aantal luchtvaartmaatschappijen dat hebben, op poten zetten.
Bij ongevallen, als passagiers gedood worden of gewond raken, dan vinden wij dat voor foutloze aansprakelijkheid, dus daar waar de spoorwegmaatschappij in elk geval moet betalen, dezelfde bedragen moeten worden gehanteerd als in de verordening over de luchtvaart. Voor wat bagage betreft, hebben wij COTIF overgenomen, daar is een bredere definitie van bagage, daar staan ook andere bedragen in, maar we vonden het het beste om dat zo te doen.
Dan de compensatie bij vertraging en uitval. Wij hebben een eenvoudiger systeem voorgesteld. De Commissie heeft het nogal ingewikkeld gemaakt, maar als we het toepassingsgebied willen uitbreiden tot alle passagiers, vinden we dat we een eenvoudiger systeem moeten hebben voor compensatie en tegelijkertijd ook een systeem niet alleen voor een uurcompensatie, maar ook voor mensen die geregeld met vertragingen te maken hebben, opdat die ook een compensatie kunnen krijgen. Iemand die een abonnement heeft, valt anders uit de boot of uit de trein en we vinden dat dat eigenlijk niet mag.
Een moeilijk hoofdstuk waarvoor heel veel collega's amendementen hebben ingediend, was het hoofdstuk voor mensen die minder mobiel zijn. Mensen die niet goed zien, mensen die niet goed horen, mensen die gehandicapt zijn. Daar vinden we dat de spoorwegmaatschappijen hun uiterste best moeten doen en een aantal verplichtingen moeten naleven. We hebben die vrij streng gedefinieerd en we zijn daar trouwens de Commissie min of meer gevolgd. Indien men vooraf verwittigd is, is er een resultaatsverbintenis, men moet de passagier helpen. Indien de passagier zich niet vooraf heeft aangekondigd en hij biedt zich spontaan aan, dan vind ik toch dat de spoorwegmaatschappij alles moet doen wat in haar macht ligt om de mensen te helpen. Ik denk dat de meeste spoorwegmaatschappijen, de meeste spoormannen, er trouwens een zaak van eer van maken om dat ook in de praktijk te doen. We stellen iets in recht wat volgens mij een minimumeis is. Ik vind dat we de spoorwegmaatschappijen moeten aansporen om zoveel mogelijk te doen voor de mensen die minder gemakkelijk in een station hun weg vinden en dat we daar ook hoge eisen kunnen stellen, maar niet àlles kunnen vragen. Je moet aan spoorwegmaatschappijen geen onmogelijke dingen vragen, je moet ze wel aansporen bij elke vernieuwing, bij elke verbouwing, bij elke nieuwe aankoop, ervoor te zorgen dat het nieuwe materiaal en het nieuwe gebouw aangepast zijn aan de noden van nu.
Er is een heel groot gewicht uit het verleden, zal ik maar zeggen, dat op de spoorwegmaatschappijen rust, maar zij moeten er geleidelijk toe gebracht worden om dat te verbeteren. Er moet een klachtendienst komen, we moeten daar niet in overdrijven in het taalregime. Ik heb het voorstel vereenvoudigd voor wat de vervolgschade betreft die ik heb geschrapt. Jaarlijkse kwaliteitsrapporten, ik denk dat dat overbodig is. We moeten tot een meer flexibel systeem komen waar plaats is voor initiatief, voor een bredere toepassing, voor commerciële initiatieven van spoorwegmaatschappijen die dat willen doen, voor regionale initiatieven. Dus men kan verder gaan dan datgene wat wij vragen, maar, en dat vind ik essentieel in ons standpunt als Parlement, wij vinden dat die rechten moeten gelden voor alle passagiers en niet alleen voor een elite, voor 5% die internationaal reist, maar voor iedereen die een trein neemt. Dat is zo voor de luchtvaart, er is geen enkele reden waarom dat niet zo zou zijn voor de trein. We gaan nu in discussie met de Raad, en voor zover ik weet, als mijn inlichtingen juist zijn, is dat een moeilijk punt in de Raad, het doen gelden voor alle passagiers. Ik zou de vertegenwoordiger van de Raad willen zeggen dat dit een van de punten zal zijn waar ik als rapporteur tot mijn laatste snik voor zal vechten en ik hoop, collega's, dat ik u dan allen aan mijn zijde vind.
Een laatste zin, mijnheer de Voorzitter, ik zou aan de Raad willen zeggen zoals mijn twee vorige collega's, dit is een pakket, haal het niet uit elkaar, u mag het behandelen zoals u wil, maar kom terug met een geheel en breng dat terug naar ons met gemeenschappelijke standpunten, die wij dan gezamenlijk in tweede lezing kunnen behandelen. Dit hoort samen, houdt het alstublieft samen. 
Roberts Zīle (UEN ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barrot, dames en heren, het doel van de Europese Commissie toen zij een ontwerp-verordening betreffende compensatie in gevallen van niet-naleving van contractuele kwaliteitseisen voor diensten op het gebied van goederenvervoer per spoor indiende, was de kwaliteit van goederenvervoer per spoor in de interne markt van de Europese Unie te verbeteren en als zodanig een verschuiving van het goederenvervoer van de weg naar het spoor te bewerkstelligen. De bedoeling was op deze manier het aandeel van het goederenvervoer per spoor, dat momenteel zeer laag is, te verhogen.
De ontwerp-verordening bevat feitelijk administratieve maatregelen en regels die dienen te worden verwerkt in contracten tussen spoorwegmaatschappijen en hun klanten. Ik moet hier direct bij zeggen dat een dergelijke maatregel in concurrerende situaties ondenkbaar zou zijn, en als zodanig was het advies van de Commissie vervoer en toerisme over het al dan niet steunen van deze verordening gebaseerd op optimisme of scepsis inzake de toegenomen concurrentie in het goederenvervoer per spoor in de nabije toekomst. Daarnaast was ik als vertegenwoordiger van een nieuwe lidstaat onaangenaam verrast door het feit dat de ontwerp-verordening die is ingediend in het voorjaar van 2004 was gebaseerd op onderzoek dat uitsluitend betrekking had op de 15 oudere lidstaten, en door het feit dat er met een hele reeks bijzondere kenmerken van de nieuwe lidstaten geen rekening is gehouden in het ontwerp; deze kenmerken kunnen alleen bij wijze van voorbeeld worden genoemd. In de Baltische staten bijvoorbeeld vindt 50 procent van het goederenvervoer per spoor plaats, vergeleken met bijna 90 procent over de weg in andere landen. Ten tweede overschrijdt bijna al het goederenvervoer per spoor in de drie Baltische staten de buitengrenzen van de Europese Unie, omdat het gaat om de verbinding van de zeehavens van de Baltische staten met de markten van Rusland, Wit-Rusland en andere GOS-landen. Dit zou op zijn beurt betekenen dat indien deze verordening werd aangenomen, de Letse spoorwegen voortdurend compensatie zouden betalen voor vertragingen die op Russisch grondgebied optreden zonder enige hoop op compensatie van de kant van de Russische spoorwegen.
Het bovenstaande daar gelaten, hoopte ik als rapporteur de ontwerptekst in evenwicht te brengen en een compromis te vinden tussen de uitermate diverse belangengroepen. Tot op heden is er geen basis geweest voor een dergelijk compromis, en zelfs na veel overleg bij de Europese Commissie was de meerderheid van mijn collega's in de commissie van mening dat een administratieve verordening niet de manier was om de kwaliteit van het goederenvervoer per spoor te verbeteren. Ikzelf ben gedurende deze periode tot diverse conclusies gekomen, en ik heb kennis gemaakt met de grotere spoorwegmaatschappijen en ook met infrastructuurbeheerders. Ik ben bezorgd over het feit dat indien wij niet spoedig maatregelen op het vlak van goederenvervoer aannemen, de toegang tot infrastructuur voor passagiers een zelfs nog hogere prioriteit zal krijgen dan tot nog toe het geval was, wat op zichzelf geen slechte zaak is, maar waarschijnlijk als gevolg zal hebben dat de kwaliteit van het goederenvervoer nog verder zal afnemen. Voor mij is de belangrijkste conclusie uit deze studie dat we duidelijk geen reglementen kunnen opstellen op basis van de problemen van individuele vervoerscorridors zonder dat wij de bijzondere kenmerken van de lidstaten van de Europese Unie kennen, en dat er uitsluitend administratieve methoden gebruikt kunnen worden op plaatsen waar de concurrentie zwak is. Een dergelijke kant-en-klaar-aanpak zou duidelijk een gebrek aan vertrouwen creëren onder de burgers van de Europese Unie voor wat betreft de wetgevingsplannen van het Europees Parlement, de Europese Commissie en de Europese Raad.
Tot slot zou ik willen zeggen dat ik uiterst tevreden ben met het gezamenlijke werk aan dit pakket van alle rapporteurs en van de schaduwrapporteurs, en ik begrijp niets van de pogingen die ondernomen zijn om dit derde spoorwegenpakket op te splitsen, wat de klanten praktisch niets zal opleveren. Ik zal opnieuw een voorbeeld uit de Baltische staten noemen. Als bijvoorbeeld het idee, zoals beschreven in het verslag van de heer Sterckx, dat passagiers ook rechten moeten worden toegekend in verband met binnenlands vervoer, wordt geschrapt en vervangen door uitsluitend internationaal vervoer, dan kan ik zeggen dat het gehele derde pakket in de landen in mijn regio — de Baltische staten — geen enkel effect zal hebben. Het effect van deze drie of vier wetgevingsbesluiten zal van geen enkele waarde zijn. Ik wil de details niet uiteenzetten, maar helaas is dit hoe de zaken ervoor staan. Ik heb een zeer uitvoerige analyse gemaakt van het mogelijke effect op de Baltische staten. Met het oog op alles wat reeds is gezegd, roep ik mijn collega-afgevaardigden op om dit verslag te verwerpen, zoals de Commissie vervoer en toerisme ook heeft gedaan, en ik roep mijn collega-afgevaardigden tegelijkertijd op om de pakketgerichte benadering te steunen voor de overige drie stukken wetgeving, en deze te steunen in de door de Commissie vervoer en toerisme goedgekeurde formulering. 
Elisabeth Jeggle,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, voor een soepel grensoverschrijdend goederen- en personenvervoer per trein is een harmonisatie van de technische normen niet genoeg. Ook de kwaliteitseisen ten aanzien van beroepsbekwaamheid, taal- en medische vaardigheden moeten geharmoniseerd en gestandaardiseerd worden. Dat valt te verwezenlijken met de kwalificatiestandaardisering die wij in ons voorstel opperen. Daarmee bereiken we een grotere interoperabiliteit van het spoorwegpersoneel en tegelijk een grotere veiligheid van het treinverkeer. Maar een echt succes wordt zo’n model alleen als het per saldo tot minder bureaucratie leidt.
Ik dank rapporteur Savary hartelijk voor de goede samenwerking en voor de compromissen die we konden sluiten. Ten eerste hebben we ook op hachelijke punten in de commissie overeenstemming kunnen bereiken, zoals over de wens de draagwijdte van de richtlijn uit te breiden van machinisten naar het overige treinpersoneel. We zijn het eens geworden over een aanpak in twee stappen, waarbij het Europees spoorwegagentschap op een later tijdstip beoordeelt of certificering van het overige treinpersoneel noodzakelijk is.
Ten tweede kon de oorspronkelijke indeling van het machinistenrijbewijs in drie klassen naar twee teruggebracht worden, wat minder administratieve handelingen tot gevolg zal hebben.
Ten derde willen we dat de periodieke controle van de machinisten zich alleen richt op die aspecten die de rijvaardigheid van de machinist betreffen.
Ten vierde willen we het moment van invoering van de richtlijn laten samenvallen met de openstelling van de markt.
Ten vijfde stellen we in verband met de vraag of alleen de internationaal opererende machinisten zich dienen te certificeren, of dat dit ook moet gelden voor de machinisten in binnenlandse dienst, een geleidelijke certificering van alle machinisten voor.
Dit zijn al met al pragmatische, onbureaucratische oplossingen, die tot vereenvoudiging bij de uitvoering leiden. Dat was en is het doel van de PPE-DE-Fractie. Om die reden, maar ook vanwege de gevonden compromissen, wijzen wij als PPE-DE-Fractie de amendementen 46 en 50 af.
Tot slot nog iets over het verslag betreffende de passagiersrechten en meer bepaald over amendement 138. Dat stelt voor een Europees recht op fietstransport in alle treinen te scheppen. In mijn ogen is dat weer zoiets wat onder de burgers een sceptische houding tegenover Europa versterkt – regelzucht tot in het kleinste detail. Beste mensen, laten we toch de juiste signalen afgeven! 
Willi Piecyk,
   - Mijnheer de Voorzitter, we hebben hier in het Parlement de goede gewoonte om de positie van de spoorwegsector in het verkeersbeleid te versterken. Daar waren we ons in de Commissie vervoer en toerisme ook van bewust en daarom kunnen we tijdens de plenaire zitting van morgen alle verslagen die de spoorwegsector betreffen met een grote meerderheid aannemen. Ik dank dan ook alle rapporteurs en schaduwrapporteurs voor al hun werk, dat hen, naar het resultaat te oordelen, nader tot elkaar gebracht heeft.
Ik had zojuist nog een discussie binnen mijn fractie, waaruit bleek dat men het spoorwegpakket weer eens tot het verslag-Jarzembowski reduceerde. Dat kon ik niet onweersproken laten, want het spoorwegpakket behelst waarachtig wel iets meer. Ik vind het verslag-Savary van groot belang. Het is zaak dat Europa in het grensoverschrijdende verkeer over goed opgeleide machinisten kan beschikken, zodat zij de vracht goed en veilig kunnen vervoeren, bijgestaan door bekwame medewerkers, die op fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden mogen rekenen. Om die reden vind ik het verslag-Savary over het goederenvervoer een belangrijke stap vooruit.
Het verslag-Sterckx is ook in zoverre belangrijk, dat de passagiersrechten in Europa eindelijk verstandig geregeld worden en dat de klanten, de reizigers, net als bij andere vormen van openbaar vervoer recht krijgen op een gepaste schadevergoeding als zich verwijtbare vertragingen voordoen.
Dan over het verslag-Zīle. Het is waar dat de Commissie soms haar doel voorbij schiet. Collega Zīle heeft daarop gewezen en zeer goed werk geleverd. Maar net als wij had de Commissie vervoer en toerisme in meerderheid haar bedenkingen. En wat de kwaliteitseisen voor het goederenvervoer betreft: voordat de markt in staat is iets regelen zul je er eerst van afhankelijk moeten zijn.
Het kritieke punt is in mijn ogen de versterking van het treinverkeer. Het was Neil Kinnock, een van uw voorgangers, mijnheer de commissaris, die de slogan van de revitalisering van de spoorwegen in Europa gemunt heeft. Neil Kinnock, overigens van en niet van , legde de vinger op de zere plek, want we zitten met het probleem dat er sinds de jaren zeventig elk jaar minder personen en goederen over het spoor vervoerd worden.
En als we dan een zeer kritieke fase in onze energieverzorging doormaken en over de wetenschap beschikken dat het verkeer de grootste energievreter van allemaal is, dan moeten we de kans aangrijpen en zeggen dat het aandeel van het wegverkeer omlaag moet, net als van het luchtverkeer (en telkens komen we weer bij belasting op kerosine terug), ten gunste van het spoor. Maar dan dient dat spoor wel grensoverschrijdend georganiseerd te worden, zowel voor het vracht- als het personenvervoer. En dan mag de operatie niet vastlopen bij voormalige ambtenaren met staatseigendom, dat soms wel een staatsheiligdom lijkt. Nee, dan moeten we de weg vrijmaken voor verstandig nieuw beleid.
We bevinden ons in de eerste lezing. We weten allemaal dat er ooit een gemeenschappelijk standpunt, een tweede lezing komt. Dan zien we elkaar terug, dus had de ophef wel iets minder gekund. Maar goed, ik denk dat we morgen samen een wijs besluit zullen nemen. 
Paolo Costa,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, naar mijn mening is het derde – en hopelijk laatste - spoorwegpakket een soort allerlaatste kans voor de Europese spoorwegen om een negatieve trend om te buigen. De spoorwegen blijven immers marktaandeel verliezen in zo’n hoog tempo dat zij in een paar jaar tijds nagenoeg zullen worden weggevaagd, als er geen maatregelen worden genomen.
De tijd is de spoorwegen niet gunstig gezind, ook al blijven de Europese politici beweren dat het strategisch wenselijk is het evenwicht in de vervoersector naar de trein te verschuiven, vanwege alle negatieve effecten die de verhoging van het wegverkeer met zich meebrengt: dodelijke ongelukken, milieuschade, schade aan de volksgezondheid, groeiende kosten van de verkeersdrukte. Toch blijft deze negatieve trend aanhouden, ondanks dat de prioritaire projecten van het trans-Europese netwerk voor het merendeel geconcentreerd zijn op investeringen in nieuwe spoorwegvoorzieningen.
Wij hebben dus nu een laatste kans om ingrijpende en spoedeisende maatregelen te nemen en zodoende de doelstellingen te verwezenlijken die in de Europese Verdragen, sedert het Verdrag van Rome, dus sedert 1956, vermeld staan. In die Verdragen wordt gesteld dat Europa, de Unie, ernaar streeft de nationale vervoersnetwerken op Europees niveau te integreren en ze interoperabel te maken, zowel technisch als economisch gezien, door de toegang tot de netwerken te liberaliseren. Dit was bedoeld als eerste, fysieke voorwaarde voor de opbouw van Europa, niet alleen in de zin van Europa als markt maar ook als politieke entiteit.
Vandaag staan wij voor deze laatste kans. Van dit Parlement en de medewetgever, de Europese Raad, wordt een vooruitziende blik gevergd. De Europese instellingen, de politieke instellingen moeten namelijk hun verantwoordelijkheid nemen en datgene doen wat de nationale spoorwegondernemingen niet durven, kunnen of mogen doen: men moet ophouden zich vast te klampen aan segmenten van een monopoliemarkt die steeds verder inkrimpen, waardoor het steeds minder mogelijk wordt de kosten te dekken met de opbrengsten uit het verkeer, en daarentegen mikken op een groeiende complexiteit van de markt met potentiële voordelen voor iedereen.
Zoiets lukt alleen als er voorwaarden worden geschapen voor concurrentie tussen de spoorwegen. Met andere woorden, de spoorwegen moeten ook met andere vervoerswijzen kunnen concurreren, want dat is een manier om marktaandelen te heroveren. Dan kan er ook nieuwe concurrentie tussen de spoorwegen in gang worden gezet, in een positieve cirkelbeweging. Met het oog hierop moet er vaart gezet worden achter de technische interoperabiliteit, want zolang daar geen sprake van is, worden de afzonderlijke nationale spoorwegmarkten door een kunstmatige barrière van elkaar gescheiden. Ook moet er haast gemaakt worden met de economische interoperabiliteit, door de toegang tot de vervoersnetwerken te liberaliseren.
Het derde spoorwegpakket is een fundamenteel onderdeel van deze strategie. Voor de technische interoperabiliteit is het parcours al uitgestippeld, maar de bijdrage van het derde pakket is te vinden in het voorstel voor een richtlijn over de certificering van het treinpersoneel in het verslag-Savary. Alleen door het personeel op te leiden kan het systeem interoperabel worden gemaakt nog vóór er sprake is van technische interoperabiliteit.
Maar juist over de vraag of en hoe die liberalisatie moet geschieden, wijst het derde pakket op de respectieve verantwoordelijkheden van het Parlement en de Raad. Het vraagstuk van de marktopening is uitgesteld tot de ontwerp-richtlijn over de toekomst van de communautaire spoorwegen. Naar verwachting wordt deze marktopening uiterlijk 2008 toegepast op het internationale passagiersvervoer en uiterlijk 2012 op de binnenlandse trajecten. Dit is nu precies het punt waarop het voorstel van het Parlement een toegevoegde waarde kan bieden: de genoemde tijdstippen, vooral 2012, liggen te ver weg voor zo’n spoedeisende kwestie. Maar het compromis is wel redelijk en er wordt rekening gehouden met de zorg van die nationale spoorwegmaatschappijen die nog niet in staat zijn de marktuitdaging aan te gaan in wat hoe dan ook hun natuurlijke monopolie blijft.
Met die bezorgdheid moet echter niet zoveel rekening gehouden worden dat het type vergunning zelfs van de agenda wordt geschrapt, met de mogelijkheid dat contracten en openbare diensten van nationaal treinvervoer rechtstreeks, en dus niet in concurrentieverband, worden toegewezen; want dat lijkt men op te kunnen maken uit de herziene versie van de ontwerp-verordening over de plichten van de openbare vervoersdienst. Het Parlement kijkt positief aan tegen dat voorstel, dat de mogelijkheid biedt om het verslag-Meijer, dat al jaren wacht op een gemeenschappelijke standpunt van de Raad, uit de situatie van impasse te halen.
Als dit Parlement vandaag en de Raad morgen die ontwerp-verordeningen over de rechten en de plichten van passagiers op andere fronten onderuithalen, kan zo’n compromis dan toch het kunstmatige onderscheid tussen internationale passagiers en nationale passagiers weghalen? Kan die laatste groep dan nog steeds behandeld worden alsof ze tweederangs zijn, alsof ze minder belangrijke rechten hebben dan internationale passagiers? Dit is een onderscheid waarvoor geen enkele excuus aangevoerd kan worden: het neemt de markten in bescherming terwijl de passagiers niet diezelfde bescherming krijgen, met een tijdelijk voordeel voor de nationale spoorwegmaatschappijen.
En dan nog een laatste punt. De Commissie heeft erop aangedrongen dat de maatregelen van het derde spoorwegpakket bij elkaar gehouden worden. Daarvoor zijn de nodige garanties gekomen van het Britse voorzitterschap, dat toegezegd heeft ervoor te ijveren dat de Raad het onderzoek van het verslag-Sterckx afrondt en voortgaat met de behandeling van de verslagen van Jarzembowski en Meijer.
Maar afgezien van die formele kant van de zaak heeft de bundeling van het pakket nog een diepere zin: zoals wij uit vorige ervaringen weten, vergt de liberalisering andere vormen van tegenwicht. Een daarvan is zonder meer de consumentenbescherming. Als de consumenten beschermd worden, kan de liberalisering doeltreffender en efficiënter worden. Als de liberalisering niet functioneert of gevaarlijk dreigt te worden, zullen de consumenten niet beschermd worden. Naar mijn mening moest het verslag-Zīle in dat perspectief beschouwd worden, maar de besluiten zijn al genomen en daar houd ik me dan ook aan.
In de overtuiging dat er een functionele reden bestaat om het pakket bij elkaar te houden, hoop ik dat op grond van alle opmerkingen het resultaat verkregen wordt dat wij allemaal voor ogen hebben. 
Michael Cramer,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte vice-voorzitter, dames en heren, ook ik dank de rapporteurs en schaduwrapporteurs hartelijk. Vrije doortocht, van Lissabon tot Tallinn, van Londen tot Athene - dat biedt Europa tot nu toe alleen op de weg en in de lucht. Het spoorwegnet daarentegen lijkt op de beroemde deken van 25 lapjes. Zo komt de trein op een dood spoor.
De nationale spoorwegnetten moeten opengesteld worden. Wij Groenen vinden dat sociale en ecologische belangen daar niet onder mogen lijden. Bovendien moeten we lering trekken uit de fouten die bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk en Estland gemaakt zijn. Europa kan niet tevreden zijn over de situatie op het spoor, net zomin als klanten en treinreizigers. Te hoge prijzen, talloze vertragingen en slechte dienstverlening zijn doorgaans de regel. En dan komen de vervoerders ook nog met passagieronvriendelijke dienstregelingen. Ik noem drie voorbeelden: in Duitsland wil de DB AG doorgaande treinen niet meer op het Berlijnse station Zoologischer Garten laten stoppen. Passagiers lopen storm tegen de plannen, met de unanieme steun van het parlement en de politiek. Maar de DB AG geeft geen krimp en de politiek bindt in.
In Italië wil men de reistijd tussen Milaan en Verona verkorten. Daarvoor dient dan de halte in de op een na grootste stad van Lombardije, Brescia, te sneuvelen. Voor de 200 000 inwoners van de stad wordt de reistijd een half uur langer. Ook hier lijkt de politiek machteloos.
Dan het besluit van nationale parlementen en ook van het Europees Parlement in zijn verslag inzake toerisme, dat het meenemen van fietsen in hogesnelheidstreinen toegestaan moet zijn. In de Franse TGV is dat ook mogelijk, in de Duitse ICE niet. Maar de DB AG houdt zijn been stijf en de politiek heeft het nakijken. Daarom willen ook wij Groenen dat de parlementen en gekozen politici hun invloed op het spoorwegbeleid terugkrijgen.
Het Europese machinistenrijbewijs maakt een machinistenwissel aan de grens tussen lidstaten overbodig. In alle lidstaten van de Europese Unie krijgen reizigers in het treinverkeer meer rechten, waaronder een opeisbare schadevergoeding bij vertragingen. Alle treinen bieden gelegenheid tot het meenemen van fietsen, uitvoerige reizigersinformatie en kaartverkoop voor alle Europese bestemmingen worden de nieuwe regel. De toegankelijkheid voor passagiers met beperkte mobiliteit dient gegarandeerd te zijn. Een compensatieregeling voor het goederenvervoer is overbodig.
Ook voor het personenvervoer komt er een – stapsgewijze – openstelling van de nationale spoorwegnetten. Aan onze goedkeuring daarvan verbinden we echter de volgende voorwaarden: het mag niet tot sociale dumping leiden en moet gebeuren met inachtneming van de ecologische belangen, zoals het Europees Parlement die in het verslag Meijer geformuleerd heeft. Overigens begroeten we het feit dat de Commissie na lange jaren eindelijk met een nieuw voorstel voor gekomen is en dat aan het Parlement voorgelegd heeft.
De concurrentie mag niet moordend zijn. Daarom kan er van aanbesteding afgezien worden als nationale spoorwegmaatschappijen in hun voortbestaan bedreigd worden. Er is behoefte aan een verslag over eerdere ervaringen met vrije concurrentie, want we willen goede voorbeelden overnemen en van de fouten leren. De infrastructuur – zo leert de ervaring uit Groot-Brittannië en Estland – dient volledig in publieke handen te blijven. Voor ons is dat een .
Tot slot: ook wij willen dat een pakket een pakket blijft en we hopen dat de Raad eenzelfde wijsheid aan de dag legt en het pakket als pakket behandelt. Ik dank u voor uw aandacht. 
Francis Wurtz,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook andere collega’s van mijn fractie zullen nog tijdens dit debat het woord voeren, met name mijn collega Erik Meijer, en daarom beperk ik mij tot een poging om uit te leggen wat de bedoeling is van ons amendement tot verwerping van de richtlijn, die ten onrechte de titel: "Ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap" draagt.
Wij zijn zonder meer van mening dat het hoog tijd is orde op zaken te stellen in de organisatie van het vervoer op ons continent. Daarbij moeten criteria worden aangelegd die onze medeburgers na aan het hart liggen: veiligheid, milieu, sociale en territoriale cohesie, openbare dienstverlening en al hetgeen daarmee verband houdt: harmonisatie van de sociale regelgeving naar boven toe, ten behoeve van de betrokken werknemers. De betrokken vakbonden hebben voor al deze aspecten zeer gedetailleerde voorstellen gedaan. Zij moeten onze natuurlijke partners zijn als wij dit soort projecten op stapel zetten en uitvoeren. Het streven naar een nieuw evenwicht ten voordele van het spoor, evenals trouwens ten voordele van de waterwegen, is dan ook in elk opzicht volledig legitiem, en Europa is van nature een geschikte ruimte om dergelijke problemen aan te pakken.
De vraag is echter: waarom moet de verwezenlijking van die doelstellingen per se lopen via een ongebreidelde liberalisatie van het spoorwegvervoer? Men zou toch tenminste een serieuze studie moeten maken van de tot nu toe opgedane ervaringen, en van de eerste effecten van de openstelling voor de concurrentie, voordat men nieuwe maatregelen neemt? Dat had het Parlement trouwens ook uitdrukkelijk geëist bij de aanneming van het eerste spoorwegenpakket. Aan dat uitdrukkelijke verzoek is echter nooit daadwerkelijk gevolg gegeven. Waarom niet?
Zo wordt met geen woord gerept over de rampzalige balans van de privatisering van de spoorwegen in Groot-Brittannië. Men stapt nogal gemakkelijk over het feit heen, mijnheer Barrot, dat de eerste trein in particulier bezit in Frankrijk, van het bedrijf Connex, geen extra vervoer heeft opgeleverd, maar enkel een plaats heeft bezet die tot op dat moment werd ingenomen door de Franse openbare spoorwegen, de SNCF. Ook zwijgt men over het feit dat het dienstenaanbod in de sector van het vrachtvervoer aan verscheidenheid heeft ingeboet en verbindingen die als niet rendabel werden beschouwd voor passagiers, werden afgestoten, in het vooruitzicht van openstelling tot de concurrentie. Men maakt zich ook nauwelijks druk over het slop waarin de projecten verzeild zijn geraakt die het vervoer in Europa daadwerkelijk zouden kunnen verbeteren, zoals de verbinding Lyon-Turijn. Nee, men liberaliseert, punt uit!
Onze fractie verzet zich tegen dit dogmatisme van "markt van a tot z". Wij eisen een openbare en veelzijdige evaluatie van de ervaringen die momenteel worden opgedaan, en kiezen wat het spoorwegvervoer in Europa betreft voor samenwerking en niet voor concurrentie. Onze fractie roept alle leden op om voor amendement 14 te stemmen waarmee de ontwerprichtlijn betreffende de liberalisering van het spoorwegvervoer wordt verworpen. 
Patrick Louis,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het vraagstuk van de spoorwegen gaat van nature alle inwoners en alle lidstaten van de Europese Unie aan. De geografie heeft lang een stempel gedrukt op het vervoer en de politiek van de volkeren. Daar zijn nu de techniek en de bouw van grote infrastructuurwerken bijgekomen, die op hun beurt een stempel drukken op de toekomst van de economische en culturele uitwisseling. Op dit gebied is voor ons een rol weggelegd: wij moeten bruggen bouwen tussen de landen en uitwisseling bevorderen. Maar niet uitwisseling van om het even wat! Er is een uitwisseling nodig die de specifieke nationale kenmerken kan verrijken. Complementariteit vormt immers de grondslag voor deze uitwisseling en rechtvaardigt het bestaan daarvan. Het verheugt ons dat wij nu beschikken over teksten die een dergelijke vrije uitwisseling tussen soevereine volkeren daadwerkelijk kunnen bevorderen. Bij het lezen van de drie ingediende verslagen menen wij evenwel te mogen vaststellen dat drie eenvoudige beginselen voor het reilen en zeilen binnen de landen zijn veronachtzaamd.
Het eerste beginsel betreft de subsidiariteit. Dit beginsel wordt volgens ons niet altijd geëerbiedigd. Net als elders moet men volgens ons ook in het vervoer ervoor zorgen dat alles altijd op het laagst mogelijke niveau geschiedt. Op het hoogste niveau mag alleen dat gedaan worden wat strikt noodzakelijk is. Daarom begrijpen wij ook niet waarom met het verslag-Sterckx, waarin terecht het internationale COTIF-verdrag wordt genoemd, de tekst wordt overladen met details die in dit verdrag - dat eindelijk het daglicht moet aanschouwen - thuis horen. De enige uitzondering hierop is de uitbreiding van de rechten van mensen met beperkte mobiliteit. Die is echt noodzakelijk maar kan net zo goed verwezenlijkt worden met een eenvoudige, principiële opdracht aan de COTIF. Waarom wordt trouwens in het uitstekende verslag van de heer Savary over de opleiding van personeel geen duidelijker onderscheid gemaakt tussen de opleiding van treinbestuurders en die van ander treinpersoneel? Waarom houdt men zich niet aan de certificering van afzonderlijke bekwaamheden, aangezien de beroepen hier zo sterk uiteenlopen?
Tweede beginsel dat volgens ons is geschonden: de eerbiediging van de soevereiniteit. Voor ons is het ontoelaatbaar dat de internationale organisatie van het vervoer, hoe noodzakelijk deze ook moge zijn, het paard van Troje wordt dat het nationaal recht binnendringt. Met het gewijzigd verslag van de heer Sterckx wordt de uitdrukking 'alle reizigers' stelselmatig vervangen door 'reizigers in het internationale treinverkeer'. Wij kunnen niet instemmen met het feit dat de nationale regels ondergeschikt worden gemaakt aan de internationale regels.
Het derde beginsel dat wordt veronachtzaamd is dat van de behoedzaamheid. In het verslag van de heer Jarzembowski is een amendement 8 opgenomen waarmee voor ingrijpende veranderingen een termijn van slechts drie jaar wordt voorgesteld. Dat is onbehoedzaam: er is tijd nodig. Te snel handelen is tot mislukken gedoemd. Ook het verslag-Sterckx maakt zich schuldig aan onbehoedzaamheid. Men wil immers alles in een enkel dossier behandelen: van handicaps, vervoerbewijzen en vergoedingen in geval van ongelukken tot boetes bij slechte dienstverlening. Als men teveel hooi op zijn vork neemt, wordt men inefficiënt. Ook is het onbehoedzaam niet duidelijk te zeggen dat de spoorwegen in eerste instantie moeten mikken op vrachtvervoer en vooral op vrachtvervoer over lange afstand, en het is onbehoedzaam deze voorstellen niet van meet af aan op te nemen in het verslag over concurrentiekrachtige vervoersmodi.
Tot slot hebben wij waardering voor het ijverige en verdienstelijke werk van de commissaris, maar eens te meer zetten wij vraagtekens bij een dergelijke lawine van regels en bij de efficiëntie van de werkmethoden van dit Parlement. 
Luca Romagnoli (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, hoewel het al laat in de avond is, ga ik dit debat over het derde spoorwegpakket aan met één overtuiging: tegenover Europa hebben wij de plicht steun te geven aan een project van herlancering van het spoorwegvervoer. Dit moeten wij doen voor de passagiers, maar vooral ook voor het intermodaal goederenvervoer.
Die plicht geldt niet alleen voor de milieubescherming, maar ook voor de veiligheid van het vervoersysteem, in de breedste zin van het woord. Wij hopen dat de versterking van het treinverkeer het sterftecijfer in het verkeer, en meer in het algemeen het aantal ongelukken op de weg terugdringt, die immers een zeer hoge maatschappelijke tol voor de landen van de Unie vormen.
Ook al heeft de groep van niet ingeschreven afgevaardigden die ik in de commissie coördineer, een zeer beperkte kans gekregen om in deze materie het woord te voeren - wat overigens strookt met de discriminerende traditie van de regels in dit Parlement - kan ik me vinden in veel aspecten van het werk dat mijn collega’s verricht hebben.
De heer Sterckx heeft een verslag opgesteld waarin eindelijk erkend wordt dat de consumenten recht hebben op vergoeding in geval van vertraging van de spoorwegen, althans als het om ernstige vertragingen gaat. In commissieverband hebben wij ervoor gepleit dat dit recht ook toegekend werd aan reizigers op nationale spoortrajecten, naast natuurlijk de internationale reizigers. Dit lijkt mij een kwestie van beroepsethiek. Verder wil ik benadrukken dat wij allen gevoelig zijn voor de maatregelen die worden genomen voor passagiers met verminderde mobiliteit. Daarnaast heb ik waardering voor het verslag van collega Savary, die aandringt op een gemeenschappelijk certificeringssysteem voor treinbestuurders en pleit voor een noodzakelijke harmonisatie van hun beroepsbekwaamheden en van de controle op hun gezondheidstoestand. Ik hoop dat er ook meer garanties komen inzake het aantal treinbestuurders dat vereist wordt: naar mijn mening mag dat nooit lager dan twee zijn.
Ik dank tevens mijn sympathieke collega Jarzembowski, die met zijn verslag probeert de verbetering van het spoorwegstelsel te stimuleren door middel van een grotere concurrentie. Dit zou ten goede van de consumenten moeten komen, maar ik heb daar wel enige twijfels over. Het zal de consumenten alleen maar bevoordelen als de liberalisering niet uitdraait op een zoveelste wedloop om de arbeidskosten te verlagen.
Tenslotte kan ik me vinden in het verslag van collega Zīle. Hierin is ingegaan op de wensen van onze commissie om te voorzien in een vorm van compensatie wanneer de termijn van leverantie van goederen niet wordt nageleefd. Kortom, ik spoor de collega’s aan om steun te verlenen aan de verslagen die reeds door de Commissie vervoer en toerisme zijn goedgekeurd. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, net als onze meermaals geciteerde collega Jarzembowski begin ik met een opmerking over het Reglement. Ik maak nu al tien jaar deel uit van dit Huis en weet nog steeds niet precies wie nu eigenlijk de werkschema's voor onze plenaire zittingen maken, maar het moeten haast wel vijanden van het Europees Parlement zijn.
Deze week en de discussie van vanavond vormen daarvoor het sprekende bewijs. Alles waar het Europees Parlement niet echt iets over te zeggen heeft, in elk geval niets bindends, wordt op ingeroosterd en besproken, terwijl het geringe aantal wetgevende handelingen dat voor deze – los daarvan volstrekt overbodige – twaalfde plenaire zitting in Straatsburg gepland is in een avondvergadering wordt weggestopt.
In zo’n situatie moeten we niet raar opkijken als de mensen in Europa ons steeds minder serieus nemen. Ik noem slechts de opkomst bij de laatste Europese verkiezingen.
Komen we na dit terzijde tot de hoofdzaak, namelijk de passagiersrechten in het verslag Sterckx. Met dit document leveren we een constructieve bijdrage aan de vorming van het veelgeprezen voor de verschillende verkeerssectoren in Europa. Omdat de trein de rechtstreekse concurrentie met zijn directe concurrenten binnen vergelijkbare randvoorwaarden aan moet kunnen gaan, hebben we er goed aan gedaan na de -wetgeving voor het vliegverkeer het equivalent voor het spoor versneld te behandelen.
De tekst van de Commissie op dit punt was – zacht uitgedrukt – vatbaar voor verbetering en we hebben er dan ook een paar, hier en daar nogal ingrijpende wijzigingen in aangebracht.
De eerste en meest fundamentele wijziging was dat we alle verkeerssoorten en niet alleen het internationale verkeer onder deze nieuwe regeling hebben samengevat; er zijn stellig bijzondere regelingen nodig, maar die horen in het kader van de regeling voor streek- en stadsvervoer thuis.
Ten tweede hebben we er bijzondere nadruk op gelegd dat de informatie over passagiersrechten aan bepaalde richtlijnen moet voldoen en ook daadwerkelijk verstrekt wordt. Wat hebben we aan die rechten als de consumenten niet weten wat die precies voor hen inhouden?
Een derde wijziging acht ik in tegenstelling tot een van de eerdere sprekers niet alleen van groot belang, maar ook zeer geslaagd: hiermee hebben we een zinvolle coördinatie van de CODIF-regelingen gerealiseerd, zonder die op meer dan een klein aantal punten aan te hoeven vullen. Ik zie dat als een concreet voorbeeld van toegepaste subsidiariteit en daarmee ook als een steuntje in de rug voor de Commissie en de prijzenswaardige actie die ze voert onder de leus , zeg maar het uitmesten van de vaak wijdlopige Europese wetsteksten.
Ik sluit af met een welgemeend bedankje aan het adres van rapporteur Sterckx, met wie ik op aangename en constructieve wijze heb mogen samenwerken.
Bogusław Liberadzki (PSE ). –
    Mijnheer de Voorzitter, bij het bestuderen van het ontwerppakket liet mijn fractie zich voornamelijk leiden door bezorgdheid over de rol van de spoorwegen in het vervoersnetwerk van de Europese Unie, en over hun ontwikkelingspotentieel. Hoewel er veel gepraat wordt over liberalisering, is liberalisering naar onze opvatting geen doel op zich, maar een middel tot het bereiken van een doel. Er rezen allerlei vragen over de manier om dat doel te bereiken, namelijk uitbreiding van het spoorwegvervoer. Het is belangrijk om in gedachten te houden dat de Europese Unie een unie van 25 lidstaten is, en dat de spoorwegnetwerken in de nieuwe lidstaten relatief zwak zijn en momenteel worden geherstructureerd. Bovendien kunnen veranderingen niet te snel worden opgelegd; ze moeten geleidelijk aan worden aangebracht.
We hebben gewaarschuwd tegen een situatie waarin de sterke spoorwegondernemingen de zwakke opslokken. Het overnemen van de markt brengt de verplichting met zich mee om een publieke dienst aan te bieden. Men zou moeten bedenken of het uiteindelijke resultaat niet is dat het monopolie van een grote spoorwegonderneming in een van de lidstaten van de Unie wordt vervangen door − of uitgebreid tot − een monopolie van diezelfde maatschappij, maar dan een monopolie dat het gebied van meerdere lidstaten beslaat. Overwegen we enige vorm van restrictie? Volgens ons doen we op dit moment niets in die richting.
Mijnheer de commissaris, de Europese sectoren voor wegvervoer en luchtvaart zijn op dit moment succesvol op de markt. In hun geval is deregulering echter gepaard gegaan met liberalisering. Een oplossing waarbij marktwerking verzoend wordt met het aanbieden van een publieke dienst zou daarom ook voor de spoorwegen moeten worden gevonden.
Ik heb met de heer Jarzembowski samengewerkt aan de wijzigingen in Richtlijn 91/440/EEG van de Raad. Dit compromis is radicaler dan het voorstel van de Commissie, dus ik zou u, mijnheer de Commissaris, willen vragen of u ons compromis misschien te ver vindt gaan. Zouden we ons niet beter kunnen beperken tot het Commissievoorstel, zodat het alleen geldt voor internationaal vervoer? Onze zorg gaat vooral uit naar de kwaliteit van de vervoersdiensten.
Staat u mij toe een voorbeeld te noemen, namelijk de reis van Warschau naar Brussel. Als je met LOT of SNBrussels Airlines vliegt, betaal je 300 euro en duurt het twee uur om naar Zaventem te komen. Als je met een goedkope luchtvaartmaatschappij vliegt, betaal je 120 euro en kom je aan op het vliegveld van Charleroi. Een treinkaartje eerste klas kost 150 euro en de reis duurt 18 uur. Als je ervoor kiest om de auto te nemen, duurt de reis 13 uur als je je aan de maximumsnelheid houdt; de benzine kost 150 euro, maar je kunt met zijn vieren reizen. Is het niet belangrijk om dat in gedachten te houden? 
Anne E. Jensen (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb allereerst opmerkingen bij de verslagen van de heer Savary en van de heer Zīle, waarvoor ik schaduwrapporteur van mijn fractie was, en ik wil beide rapporteurs bedanken voor hun inzet – hoe verschillend hun werkomstandigheden ook waren. Het verslag-Savary betreft een voorstel dat door bijna iedereen wordt gesteund, terwijl de heer Zīle steun moest verwerven voor een Commissievoorstel dat vrijwel niemand wilde. Mijn fractie is tevreden met het resultaat van de stemming in de parlementaire commissie, waar het voorstel inzake compensatie in verband met goederenvervoer werd verworpen. Dat wil niet zeggen dat wij geen problemen zien rond de kwaliteit van goederenvervoer per trein. Helaas zijn er veel aanwijzingen dat de kwaliteit er niet beter op wordt en op bepaalde gebieden misschien zelfs daalt. Het gebrek aan precisie en flexibiliteit betekent dat het goederenvervoer per trein tegen alle politieke bedoelingen in achterop raakt. De vraag is dan hoe we dit probleem oplossen. Het Commissievoorstel was te grof en hield geen gelijke tred met de situatie op de vrije markt. De heer Zīle verdient waardering voor zijn poging om een andere oplossing te vinden dan een botte afwijzing, ook al is het resultaat inderdaad een afwijzing − ik vermoed tenminste dat het daar morgen bij de stemming op neer zal komen. .
Ik twijfel er niet aan dat de spoorwegdiensten – naarmate de liberaliseringen en de vrije concurrentie doorzetten – effectiever zullen worden en dat we betere kwaliteit voor de prijs zullen zien en meer aandacht voor de passagiers. We zullen een betere kwaliteit te zien krijgen dan die de nationale monopolies leverden. Het stemt volgens mij namelijk tot nadenken dat het aantal reizigerskilometers per trein in Groot-Brittannië, waar men de laatste tien jaar zoals bekend veel geliberaliseerd heeft, met maar liefst 40 procent gestegen is. Het stemt volgens mij eveneens tot nadenken dat de landen die doelgericht in moderne spoorwegdiensten met hogesnelheidstreinen investeren, ook vooruitgang zien, terwijl de treinen overigens in veel landen terrein verliezen. Daarom zijn zowel liberaliseringen als investeringen van belang, als we niet alleen qua goederenvervoer, maar ook qua personenvervoer een groter marktaandeel voor de spoorwegdiensten willen garanderen. En het is belangrijk dat we vaart zetten achter dat proces.
Het gemeenschappelijke kader voor de opleiding van spoorwegpersoneel is zoals bekend een logisch gevolg van de liberaliseringen waartoe reeds is besloten. Daarom is het verslag-Savary het minst controversiële van het derde spoorwegpakket. De grote discussie in dezen ging er immers om wie er onder de richtlijn over de certificering van treinpersoneel komt te vallen. Gaat dat uitsluitend om treinbestuurders of ook om ander personeel, en gaat het alleen om personeel in internationale treinen of ook in zuiver nationaal vervoer? In mijn fractie zijn we over het algemeen tevreden met het thans voorliggende resultaat. Er is een passend evenwicht gevonden, dat erop neerkomt dat treinbestuurders en personeel dat direct bij de veiligheid betrokken is, onder de richtlijn vallen. Het is een wijs besluit om de regels in eerste instantie te laten gelden voor internationale treinen. Dan kunnen we mettertijd, na een nauwkeurige afweging van voor- en nadelen via een kosten-baten-analyse, zien of personeel op zuiver nationale transporten er ook onder moet vallen. Het is immers een dure opleiding waar we hier mee te maken hebben, dus is het van belang dat we de spoorwegmaatschappijen niet met onnodige kosten opzadelen.
Last but not least wil ik op persoonlijke titel mijn grote tevredenheid uiten over het feit dat het voorstel van het Parlement inzake het derde spoorwegpakket positief is over de liberaliseringen van het passagiersvervoer en dat het gemeenschappelijke regels voor passagiersrechten invoert die voor alle passagiers gelden en die bovendien veel eenvoudiger en veel minder bureaucratisch zijn dan die in het Commissievoorstel. Verder vraagt de heer Savary wat we met de kleine landen moeten doen. Ik kom zelf uit een klein land, waar de vrije concurrentie voor spoorwegdiensten geleidelijk is ingevoerd en waar de nationale spoorwegmaatschappij DSB concurreert in het binnenland en nu ook opereert in Zweden, en toestemming heeft gekregen om offertes in te dienen voor routes in Groot-Brittannië. DSB heeft zich gewapend voor de vrije concurrentie door modernisering, door reorganisatie van de activiteiten, zodat de oude monopolistische en etatistische cultuur vervangen is door een moderne bedrijfscultuur, die de passagier sterker in het centrum plaatst. Dat is de weg naar de toekomst. 
Hélène Flautre (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zal geen filosofie ophangen over het begrip 'pakket', maar ik kan u wel zeggen dat mijn fractie met enthousiasme voor het verslag-Sterckx en het verslag-Savary zal stemmen, en blij is daartoe morgen de gelegenheid te krijgen. Het debat over het voorstel van de heer Jarzembowski was echter veel minder eensgezind en wierp grote vragen op. Wij zijn namelijk niet voor de status quo. Laat één ding duidelijk zijn: wij willen echt dat het Europees spoorwegvervoer wordt versterkt, want wij willen dat het vervoer met de meeste veiligheid en het geringste energie- en ruimtegebruik, het duurzaamste vervoer dus, wordt bevorderd. Dat lijkt me wel duidelijk.
Wij stellen echter de volgende vraag: zal dit doel bereikt worden met de liberalisering van het internationaal passagiersvervoer over het spoor onder de in dit verslag genoemde voorwaarden? Daar duiken de echte vragen op. Krijgen wij echt een verplaatsing van de weg en de lucht naar het spoor? Gaan wij de burgers een veiligere en toegankelijkere dienstverlening en een grotere sociale en territoriale cohesie garanderen? Om dat te weten te komen zouden wij toch op zijn minst een serieuze evaluatie moeten maken. Wij hebben in de lidstaten ervaring opgedaan met de openstelling tot de concurrentie van het reizigersvervoer. Wij hebben het eerste en het tweede pakket. Laten wij eens goed bekijken hoe het met de kwaliteit, de verplaatsing van de weg naar het spoor, de prijzen en de veiligheid is gesteld.
Kortom, het aantal vragen liegt er niet om. Wij zetten grote vraagtekens bij de verenigbaarheid tussen enerzijds het aan de concurrentie onderwerpen van nationale spoorwegtrajecten via cabotage en anderzijds de eerbiediging van de verplichtingen inzake openbare dienstverlening, zoals deze in de verordening van juli zijn neergelegd. Net als andere collega's vragen wij ons af of wij in bepaalde landen niet zullen overstappen van een monopolistische naar een oligopolistische situatie, en of wij niet, net als in het luchtvervoer, -maatschappijen zullen zien ontstaan, met alle gevolgen van dien voor de arbeidsomstandigheden en de veiligheid.
Kortom, de meerderheid van mijn fractie is niet bereid om zelfs maar over ondersteuning van de voorstellen van de heer Jarzembowski na te denken. 
Erik Meijer (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, de liberaliseringsplannen hebben niet alleen ingrijpende gevolgen voor het spoorwegpersoneel, maar ook voor de kwaliteit van de dienstverlening aan de passagiers. De nauwe samenwerking van de nationale spoorwegmaatschappijen met hun buren is veel ouder dan de Europese Unie. Dat maakt de snelle grensoverschrijdende lange afstandstreinen met de bijbehorende kaartverkoop mogelijk. Dat Europese succes wordt nu ondermijnd door een toenemende concurrentiestrijd. Dan stoten spoorwegondernemingen het eerst de minst winstgevende en minst gesubsidieerde taken af.
Terwijl een ieder denkt dat we Europa één maken, trekken zij zich terug op het massavervoer in de grote stadsgewesten en op enkele snelle hoofdverbindingen binnen één lidstaat. Veel grensoverschrijdende trajecten worden alleen nog maar bediend door stoptreinen. Doorgaande nachttreinen worden uitgedund of verdwijnen helemaal. Alleen in Duitsland staat de Europese kaartverkoop en de voorlichting op een hoog peil en alleen op de grensoverschrijdende hoge snelheidslijn Brussel-Parijs wordt frequent gereden.
Elders wordt het steeds moeilijker om kaartjes te kopen voor verder weg gelegen buitenlandse bestemmingen. Onderweg moet vaker worden overgestapt en daarbij groeien de wachttijden. Voor een goede opvang van passagiers van vertraagde treinen uit een buurland, die vooral 's avonds in moeilijkheden komen, bestaat steeds minder aandacht. Voor de passagiers van het internationale spoorverkeer een ergerniswekkende doolhof. Zo jaagt men die passagiers naar het vliegtuig en de auto, terwijl het Witboek transport van de Europese Commissie ervan uitging dat het passagiersvervoer per spoor over de middellange afstand in 2010 moet zijn versterkt.
In de afgelopen 6 jaar heb ik bij vele gelegenheden aan de hand van praktijkervaringen laten zien hoe dit spoorvervoer in verval raakt. Ik ben dan ook bijzonder blij met het voorstel van de Europese Commissie om nu eindelijk enig tegenwicht te bieden voor de negatieve gevolgen van liberalisering en commercialisering. Helaas heeft de rapporteur, de heer Sterckx, niet de crisis in het internationale personenvoer op de rail als uitgangspunt genomen, maar de ergernis van spoorwegmaatschappijen die liever zelfregulering willen dan een Europees afdwingbare plicht om gezamenlijk het Duitse kwaliteitsniveau te bereiken.
Zijn voorstellen verminderen de verbeteringen voor het grensoverschrijdende vervoer en vergroten onnodig de Europese bemoeienis met het binnenlandse spoorvervoer. Met dit voorstel missen we de kans om de positie van de internationale passagiers te verbeteren en de verslechteringen die nu al plaatsvinden, stop te zetten. Mijn fractie vreest dat de verordening zoals de heer Sterckx die wil, de echte problemen niet voldoende oplost zodat die binnen enkele jaren moet worden herzien. Om te voorkomen dat dit nodig is, dient mijn fractie een aantal amendementen in die erop gericht zijn dat de Europese spoorwegen naar het publiek als eenheid optreden en dat tekortkomingen sneller kunnen worden gecorrigeerd. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit verslag bevat een voorstel tot harmonisering van de rechten van treinreizigers en de aansprakelijkheid voor compensatie voor de gehele Europese Unie. Nationale spoorwegondernemingen zijn tegen deze wetgeving omdat ze weten dat ze te maken krijgen met een toename van de administratieve last, waarvan de kosten voor rekening van de reizigers zullen komen.
De heer Sterckx zegt dat we niet moeten knoeien met internationale overeenkomsten waar we nu tevreden mee zijn. Hij zegt ook dat we uit het vaarwater van de marketing managers van de spoorwegondernemingen moeten blijven. Bovenal zegt hij dat het systeem ten goede moet komen van de reizigers. Alleen een EU-politicus is in staat om dit soort uitspraken te doen en vervolgens een uitbreiding van de wetgeving voor te stellen. Er bestaat al een uitstekende internationale overeenkomst ten behoeve van de bevordering van grensoverschrijdend spoorwegvervoer tussen 42 landen, waaronder veel landen die geen lid van de EU zijn. In 2002 hebben internationale spoorwegondernemingen uit eigen beweging een handvest ondertekend met kwaliteitsnormen voor reizigersdiensten per spoor: het COTIF-verdrag. 
We kunnen geen wetten maken voor bijvoorbeeld de Franse, Duitse en Britse spoorwegen. Iedere maatschappij heeft met andere omstandigheden te maken. Nationale overheden moeten in samenwerking met spoorwegmaatschappijen besluiten welke regelingen gepast zijn, dat is niet de taak van de Europese Unie. Laten we eerlijk zijn, de Commissie had alleen behoefte aan wetgeving ten behoeve van grensoverschrijdend spoorvervoer; maar de heer Sterckx gaat verder dan dat met zijn voorstel voor regelingen voor nationaal binnenlands spoorvervoer.
In een ander verslag van de Commissie vervoer en toerisme, inzake de certificering van spoorwegpersoneel, wordt door de rapporteur – de heer Savary - opgeroepen het spoorwegpersoneel een psychologische test te laten ondergaan. Mag ik hierbij voorstellen de rapporteurs van dit Parlement ook aan een psychologische test te onderwerpen? Wellicht dat een eenvoudige woordassociatietest volstaat. Indien de rapporteurs de woorden "integratie", "harmonisering" en "regulering" in één adem zouden noemen, zouden ze onmiddellijk uit hun functie moeten worden ontheven. Zo komt er wellicht een einde aan dit soort onzin. Maar dan zal er wel weer eerst wetgeving bedacht moeten worden voor de harmonisering en integratie van psychologisch tests. 
Armando Dionisi (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, de trein is het enige vervoermiddel dat in Europa een zorgwekkende fase van stagnatie doormaakt, ondanks de groei van het verkeer. De milieucrisis, de hoge olieprijs en de verkeersopstoppingen nopen tot een besliste keuze voor het spoorvervoer. Treinen zijn immers schoner en veiliger en kunnen rekenen op goede nationale infrastructuren die op Europees niveau geïntegreerd kunnen worden.
Het is een prioriteit voor de toekomst van de Unie om het treinvervoer nieuw leven in te blazen en te moderniseren. De Commissie heeft weliswaar forse inspanningen gedaan in de richting van een geleidelijke harmonisatie en liberalisering van de markten, maar het Europees Parlement heeft een centrale rol gespeeld op dit punt, en blijft dat spelen, bij het overwinnen van het nationaal eigenbelang.
Het moedige voorstel om ook het nationale personenvervoer open te stellen voor volledige liberalisering, is van fundamenteel belang voor de voltooiing van de interne markt, de herlancering van communautaire spoorwegvoorzieningen en een betere dienstverlening voor de burgers. Tegen deze achtergrond garandeert mijn amendement over de wederkerigheid, dat door de Commissie wordt gesteund, dat de landen die besluiten om hun markt nog vóór de geplande datum open te stellen, beschermd worden tegen oneerlijke concurrentie van de spoorwegmaatschappijen die op beschermde nationale markten opereren.
Voorts vind ik de regelgeving over de rechten van de passagiers en de uitbreiding daarvan tot het nationaal vervoer belangrijk. De vergoedingen in geval van vertragingen, schade en ongeval, alsook de rechten van gehandicapte passagiers bieden een uitstekende stimulans voor ons bedrijfsleven om hoge kwaliteitsnormen te hanteren en concurrerend te worden tegenover andere vervoersmodi.
De overstap naar het spoorvervoer is, dames en heren, een van die uitdagingen waar de geloofwaardigheid en de toekomst van Europa van afhangen. Daarom is het van het hoogste belang dat het Parlement duidelijk en krachtig zijn stem laat horen en zonder aarzelen de weg van innovatie inslaat. 
Saïd El Khadraoui (PSE ).
   – Voorzitter, mijnheer de Commissaris, ik ga mij in mijn tussenkomst beperken tot twee delen van het pakket en ga natuurlijk beginnen met het verslag van collega Sterckx. Ik wil hem danken voor de uitstekende samenwerking, ik denk dat we erin geslaagd zijn om over de belangrijkste aspecten goede compromisvoorstellen uit te werken. Het is goed dat de oefening die we gemaakt hebben voor vliegtuigpassagiers nu ook wordt toegepast voor de treinreizigers en wel voor alle treinreizigers, dus ook voor het nationale spoorvervoer. Onze fractie vindt het belangrijk dat we niet alleen een algemene compensatieregeling hebben uitgewerkt voor langere vertragingen vanaf 1 uur, maar ook voor herhaaldelijke korte vertragingen, zodat de maatschappijen ertoe worden aangezet efficiënter en stipter te werken, en op deze manier ook nieuwe mensen kunnen stimuleren om de trein te nemen. Ik denk dat dat tenslotte onze doelstelling is.
Nog even over de bijstand voor minder mobiele mensen. Wij hebben daarover twee bijkomende amendementen ingediend. Ten eerste, dat mindervalide bijstand geen 48 uur op voorhand zou moeten worden aangevraagd, maar 24 uur. Ik denk dat dat zeer redelijk is, ik vraag uw steun daarvoor. Ten tweede, dat er tijdens de opleiding van het spoorwegpersoneel ook aandacht wordt besteed aan dat aspect van hun werk.
Wij blijven het belangrijk vinden dat treinreizigers steeds op een gemakkelijke manier aan een ticket kunnen geraken, aan een loket in een station of aan een automaat. En als er geen automaat is, op de trein zelf. Nu wil de rapporteur uitzonderingen maken voor gevallen waar er verplichte plaatsreservering is, daar kan ik inkomen, maar ook om gevallen van fraudebestrijding tegen te gaan. Ik ben ook tegen fraude maar ik vrees dat als we u volgen dat we eigenlijk met een lege doos te maken gaan hebben en dit kunnen we niet goedkeuren.
Dan het verslag Jarzembowski. Ik ben toch wel een beetje verbaasd over het gemak waarmee een meerderheid van mijn collega's in de transportcommissie, zonder al te veel studiewerk de Europese Commissie in snelheid wil nemen en tegen 2012 het gehele spoorweglandschap wil vrijmaken. Zonder eens een grondige analyse te maken van de impact hiervan op de nationale spoorwegnetten, die zoals u weet sterk van elkaar verschillen, die een andere structuur hebben. Zonder ook de vraag te stellen of dat nu het wondermiddel is dat ons in staat stelt om meer treinreizigers te lokken.
In bepaalde sectoren werd bewezen dat het vrijmaken van de markt een goede zaak is geweest. Ik denk dat we dat moeten herkennen maar in de sector van het openbare vervoer is dit volgens mij anders, omdat het geen commerciële sector is en we ook andere doelstellingen willen realiseren dan rendabiliteit of winst. Bijvoorbeeld milieudoelstellingen of mobiliteit van mensen. Andere maatregelen dan het vrijmaken van de markt hebben veel meer effect op het aantal reizigers dan vaak wordt aangenomen. Ik geef het voorbeeld van België waar we in 2003 een stijging hebben gekend van het aantal reizigers met 7% en in 2004 met 6% en ook de laatste cijfers evolueren zeer goed. En dit zonder te liberaliseren maar wel door te moderniseren, een betere dienstverlening, meer comfort en door een vernieuwend prijsbeleid te voeren.
Voor alle duidelijkheid, ik heb geen problemen met het vrijmaken van het internationaal reizigersvervoer als zodanig. De Thalys, dat daar andere concurrenten komen, geen probleem maar wat wel belangrijk is, is dat we waterdichte garanties hebben dat alle lidstaten, ook in de toekomst, een goede publieke dienstverlening kunnen uitbouwen; we hadden dus beter een pakket liberalisering enerzijds en publieke dienstverlening anderzijds gehad dan het pakket dat nu voorligt. 
Josu Ortuondo Larrea (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ten eerste wil ik de heren Sterckx, Jarzembowski, Savary en Zīle feliciteren met hun verslagen over de liberalisering van de spoorwegnetten en het spoorwegvervoer in de Europese Unie, de kwaliteit van de dienstverlening, de certificering van treinbestuurders en de rechten en verplichtingen van reizigers.
Wat de ontwikkeling van de communautaire spoorwegen betreft, kunnen wij er geheel en al mee instemmen dat de vervoerdiensten in het algemeen, en met name het passagiersvervoer per spoor, worden opengesteld voor particuliere concurrentie, al gaan wij ervan uit dat de wegeninfrastructuur in handen dient te zijn van onafhankelijke beheerders om te waarborgen dat alle potentiële gebruikers gelijke toegang tot de diverse netten hebben.
In die zin verzoeken wij om de internationale passagiersvervoerdiensten per spoor reeds in 2008 open te stellen en aanvaarden wij dat de verschillende lidstaten de mogelijkheid krijgen om de liberalisering van de overige nationale, regionale en lokale passagiersvervoerdiensten uit te stellen tot 2012.
Wij zijn van oordeel dat deze openstelling ordentelijk dient te verlopen en het voortbestaan en de economische haalbaarheid van de bestaande diensten van openbaar belang niet in gevaar mag brengen. Wij willen geen schade berokkenen aan de burgers noch aan de stedelijke, grootstedelijke en regionale vervoerdiensten die thans opereren onder de bescherming van de overheidsinstellingen.
Wij hebben ervoor gepleit dat de regelgevende organen van elke lidstaat het recht op toegang van een internationale dienst tot een welbepaalde infrastructuur op een regionaal traject of het recht om passagiers te laten in- en uitstappen in de stations van dat traject aan banden mogen leggen indien deze organen over pertinente en objectieve economische analysen beschikken waaruit blijkt dat dit raadzaam is.
Anderzijds zijn wij ook voorstander van het wederkerigheidsbeginsel, zodat lidstaten die hun markt eerder openstellen voor particuliere spoorwegdiensten dit recht tijdelijk kunnen ontzeggen aan ondernemingen die gecontroleerd worden door spoorweggroepen waarvan de zetel gevestigd is in lidstaten waar de vrije toegang tot de spoorweginfrastructuur niet gewaarborgd is. Anders gezegd, zolang een lidstaat zijn netten niet openstelt voor concurrentie, kunnen de ondernemingen die in die lidstaat gevestigd zijn niet opereren in lidstaten die hun netten wel hebben opengesteld.
Tot slot zijn wij van oordeel dat de looptijd van de contracten voor het verlenen van particuliere spoorwegdiensten in principe moet worden vastgesteld op vijf jaar en eventueel tien jaar kan bedragen indien de diensten gebruik maken van een gespecialiseerde infrastructuur en belangrijke investeringen vereisen. Een langere looptijd is alleen in uitzonderingsgevallen mogelijk, namelijk bij omvangrijke en langdurige investeringen. In dat geval moet een meerjarig plan voor het afschrijven van de investeringen worden toegevoegd, met vermelding van de periodiciteit, de investeringen, de desinvesteringen, de afschrijvingen en de manier waarop het hoofd wordt geboden aan zulke omvangrijke initiële uitgaven.
Onzes inziens zal deze openstelling en liberalisering van de passagiersdiensten, die garanties biedt voor kwaliteit, veiligheid en certificering van treinbestuurders en voorziet in een adequate regulering van de rechten van reizigers, de burgers van de Unie de nodige mobiliteit verlenen om de doelstellingen van vooruitgang en duurzame ontwikkeling te verwezenlijken die wij met het oog op de toekomst nastreven. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   – Het derde pakket spoorwegmaatregelen bestaat uit een aantal verslagen die weinig met elkaar gemeen hebben en is een voorbeeld van een overhaaste, ongecoördineerde, en dus schadelijke benadering van het spoorwegvervoer. Toen het tweede pakket maatregelen werd aangenomen, is duidelijk en ondubbelzinnig gezegd dat dit pakket zo snel mogelijk geëvalueerd zou worden en dat er niet eerder verdere maatregelen genomen zouden worden. Daarom neemt onze minderheid een negatief standpunt in tegenover de liberalisering.
Ik ben ervan overtuigd dat het tijd is voor een richtlijn inzake een geharmoniseerd rijbewijs voor treinbestuurders, daar zijn wij het allen over eens. De andere kwesties zijn niet zo urgent als hier wordt voorgesteld. Dames en heren, indien u vandaag besluit om de spoorwegmarkt open te stellen voor concurrentie dan zal dat een nadelige stap blijken. Belangrijker nog: het is noodzakelijk dat er zo spoedig mogelijk een begin wordt gemaakt met de implementatie van de overeenkomst van de CER, de internationale vereniging van spoorwegmaatschappijen en infrastructuurbeheerders, en de commissaris voor Vervoer.
Is het uw wens om tegen elke prijs te liberaliseren? Kent u liberalisering hogere prioriteit toe dan het harmoniseren van normen op het gebied van veiligheid en de beveiliging van infrastructuur en rollend materieel? Daar kan ik het niet mee eens zijn en ik moet u daarom vragen, met alle respect voor rapporteur Georg Jarzembowski, in deze kwestie ondubbelzinnig "nee" te stemmen. Wij houden het bij de overeenkomsten die gesloten zijn met de aanneming van het tweede pakket maatregelen ten behoeve van de spoorwegen. We streven ernaar om op dit onderwerp terug te komen binnen de termijn die daarvoor is afgesproken, met andere woorden: vóór 2008.
Ik wil graag uw aandacht vragen voor het feit dat de spoorwegvakbonden van Tsjechië en de Tsjechische regering mij met klem verzocht hebben steun te verlenen aan het verslag-Savary en het verslag-Jarzembowski te verwerpen.
Tenslotte zou ik willen benadrukken dat het afwijzen van het ontwerpverslag van de heer Zīle en het ontbreken van steun voor het verslag-Jarzembowski geen goede voortekenen zijn voor deze poging om de pakketten er door te drukken. Wij steunen de bijzonder goede voorstellen in het verslag-Savary. Ik wil de commissaris erop wijzen dat de verslagen van Sterckx en Jarzembowski op geen enkele wijze van elkaar afhankelijk zijn. 
Sylwester Chruszcz (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben dankbaar dat ik het woord gekregen heb en ik wil graag mijn dank betuigen aan de heer Jarzembowski en de andere collega’s die hebben bijgedragen aan het werk rond het gehele spoorwegpakket.
Ik zou in het bijzonder willen verwijzen naar het opstellen van de ontwerprichtlijn over de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap. In de loop van ons werk in de Commissie vervoer en toerisme zijn veel negatieve opmerkingen gemaakt over de data en het programma die de rapporteur voorstelde om passagiersdiensten voor concurrentie open te stellen. Ik heb bij die gelegenheden mijn mening te kennen gegeven, omdat ik bekend ben met de toestand van de spoorwegen in de nieuwe lidstaten en mij ervan bewust ben dat die onvoldoende voorbereid zijn om in de open markt te concurreren met grote en machtige West-Europese landen.
Ik ben niet tegen liberalisering van de vervoersmarkt, maar ik wil graag pleiten voor eerlijke concurrentie. Ik herhaal: ik ben er niet tegen dat diensten worden geliberaliseerd, zolang dat op een eerlijke wijze gebeurt. Er moeten voorzieningen worden getroffen om kleine ondernemingen te beschermen en ook om ervoor te zorgen dat er in de toekomst geen monopolies ontstaan en dat de voornaamste spelers op dit veld aan een gezonde en eerlijke concurrentie worden blootgesteld. Om al deze redenen vind ik dat het Parlement zijn steun moet onthouden aan het voorstel van de heer Jarzembowski om de liberalisering van de markt te vervroegen tot 2008. Ik denk dan aan het openstellen van internationaal vervoer inclusief cabotage. Wij moeten dit voorstel niet steunen als we het EU-beleid van gelijke rechten en eerlijke concurrentie echt willen implementeren opdat de nieuwe lidstaten de tijd krijgen om te kunnen voldoen aan de standaarden van ervaren ondernemingen in Duitsland, Groot-Brittannië en Frankrijk.
Als vice-voorzitter van de Commissie vervoer en toerisme van het Europees Parlement roep ik het Parlement op om zich te scharen achter het oorspronkelijke Commissievoorstel met betrekking tot data en programma’s voor liberalisering, namelijk het openstellen van internationaal vervoer zonder cabotage vanaf 2010. Ook doe ik een beroep op het Parlement om het verslag-Jarzembowski af te wijzen, omdat in het door de Commissie vervoer en toerisme aangenomen voorstel geen rekening is gehouden met de situatie in de nieuwe lidstaten. 
Corien Wortmann-Kool (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik wil graag beginnen mijn collega's te bedanken voor hun goede werk en vooral voor de goede inhoudelijke debatten, die heel belangrijk zijn geweest voor de kwaliteit van onze voorstellen. Voorzitter, het is hard nodig dat het spoorvervoer in Europa efficiënter en klantvriendelijker wordt.
Daarom wil ik ook beginnen met een vraag aan de heer Barrot, vice-voorzitter van de Commissie. Hoe beoordeelt u de implementatie van het eerste en het tweede spoorpakket door de lidstaten en wat onderneemt u om dat te bespoedigen ? Want, en dat is mijn stelling, een goede invoering in de praktijk van die twee spoorpakketten is veel belangrijker voor de verbetering van de treindiensten dan besluiten over nieuwe regels.
Voorzitter, het machinistenrijbewijs is hard nodig en de kwaliteitseisen voor het goederenvervoer kunnen we zonder problemen verwerpen, omdat de sector dat prima zelf kan regelen. Collega Sterckx heeft goed werk verricht in vereenvoudiging van het voorstel voor de passagiersrechten; onder aanvoering van collega en rapporteur Jarzembowski zal dit Parlement morgen evenwel stemmen voor de liberalisering van het personenvervoer. Een goede zaak als het gaat om het internationaal vervoer, maar het voorstel voor marktopening voor het binnenlands vervoer gaat mij te ver, want gedwongen competitie op binnenlandse spoortrajecten door concurrerende spoorwegvervoerders is geen garantie voor betere dienstverlening en vooral op dichte, brede netten is dat zelfs riskant voor de punctualiteit en de betrouwbaarheid van de treindiensten. We moeten de ontwikkelingen in de praktijk sinds de stemming over het tweede spoorpakket - en dan heb ik het over problemen, maar ook over de nieuwe lidstaten - serieus nemen. Lidstaten moeten de vrijheid houden om noodzakelijke competitie op een andere wijze vorm te geven. Zoals bijvoorbeeld in Nederland met concessies voor een kernnet aan één vervoerder. Wij, de Nederlandse delegatie van de EVP, zullen morgen dan ook stemmen tegen amendementen 2 en 9.
De Raad voelt niet veel voor het vergaande standpunt van het Parlement, dus er zal ongetwijfeld nog de nodige discussie volgen in de komende tijd. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik kom uit een land en een regio die vanwege hun geschiedenis en hun geografische ligging alle baat hebben bij een optimale diversificatie en evenwichtige herstructurering van de verschillende vervoermiddelen, waarbij bijzondere aandacht moet worden besteed aan de spoorwegen.
Formules zoals de Talgo Madrid-Parijs en de hogesnelheidslijnen, die onder de Spaanse burgers bijzonder populair zijn, getuigen van dit enthousiasme om het spoorwegvervoer te moderniseren. Wij zijn echter niet vergeten hoeveel moeite het ons heeft gekost en nog steeds kost om ons te ontrukken aan het isolement van het enkele spoor en de verschillende spoorbreedte, om onze complexe en moeilijke orografie te overwinnen en om te voorzien in een centrale doorgang door de Pyreneeën, waaraan steeds dringender behoefte is naarmate de doorgangen aan weerszijden overbelast raken, met name voor wat betreft het goederenvervoer.
Daarom dringen wij aan op een effectieve, integrale verbetering van de spoorwegen in hun geheel. Wij mogen ons daarbij niet beperken tot een algehele en definitieve liberalisering alsof dat een toverdrankje is waarmee alle problemen voor altijd uit de wereld kunnen worden geholpen.
Wij zijn ons ervan bewust – de voorzitter van onze commissie, de heer Costa, heeft deze kwestie daarnet nog op gezagvolle wijze uiteengezet – dat het concurrentievermogen van de spoorwegen niet alleen afhankelijk is van de tenuitvoerlegging van andere maatregelen die het evenwicht moeten herstellen, maar ook grotendeels bepaald wordt door de infrastructuren, de interoperabiliteit van de systemen en de beschikbaarheid van gespecialiseerd personeel; kortom, investeringen en steunmaatregelen spelen in dit verband een essentiële rol. Daarom steunen wij de trans-Europese netwerken.
Het lijkt mij ook niet bijster verstandig om in een soort "jojosysteem" te vervallen: eerst liberaliseren en dereguleren en daarna opnieuw interveniëren. Dat is nochtans gebeurd met het voorstel van de Commissie voor kwaliteitsnormen in het goederenvervoer. Wij moeten de heer Zīle dankbaar zijn voor zijn moed en zijn verdiensten omdat hij zijn taak gezien de omstandigheden op de best mogelijke wijze heeft volbracht. Dit voorstel is dan ook een goede kandidaat voor de , waarop voorzitter Barroso en commissaris Verheugen ons met zoveel geheimzinnigheid onthalen.
Als schaduwrapporteur moet ik toegeven dat ik met verbijstering heb vastgesteld dat noch de klanten noch de maatschappijen voor dit soort wetgeving te vinden waren. Mijnheer de commissaris, misschien moeten wij proberen om andere, echt nuttige instrumenten uit te dokteren – ik geloof dat u daarvoor over de nodige creativiteit beschikt – waarmee het aanbod van het goederenvervoer per spoor aantrekkelijker kan worden gemaakt, niet alleen voor advocaten die gespecialiseerd zijn in het beslechten van geschillen, maar met name ook voor de gebruikers. Het staat als een paal boven water dat wij voor het goederenvervoer per spoor geen wetten kunnen opstellen zoals voor andere producten. Het gaat hier nu eenmaal niet over kousen of dergelijke.
Ik ben blij met het werk van de heren Sterckx en Savary. Hun verslagen komen bijzonder gelegen en zijn dringend noodzakelijk. Bovendien wordt hiermee een uitstekend signaal afgegeven aan de burgers. Doel is enerzijds te kunnen beschikken over goed opgeleide Europese vakmensen die in staat zijn om de treinen over het gehele grondgebied van de Unie te besturen en anderzijds te voorzien in een duidelijke en gedurfde definitie van de rechten en verplichtingen van reizigers, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan reizigers met verminderde mobiliteit, een situatie waarmee eenieder van ons vroeg of laat geconfronteerd zal worden.
Nog een laatste woord over het verslag van de heer Jarzembowski, die altijd zo impulsief is en bijzonder zeker is van zijn doelstellingen, ofschoon hij zijn eigen doelstellingen veel te vaak verwart met die van Europa. Het lijkt mij niet realistisch om verder te willen gaan dan het voorstel van de Commissie en dit bovendien ook nog te verwikkelen in een interinstitutionele strijd die door een overdaad aan ambitie een goed resultaat in de weg kan staan. Wij zouden het beter hebben gevonden als het realistische en genuanceerde voorstel van de Commissie met een ruime meerderheid van stemmen zou zijn aangenomen, aangezien wij daarmee een duidelijk signaal zouden hebben afgegeven aan alle gesprekspartners. De rapporteur heeft er echter de voorkeur aangegeven om een extreem voorstel te presenteren dat bij een groot aantal leden van dit Parlement tegenstand heeft ondervonden.
Hoe het ook zij, ik blijf erbij dat het voorstel voor openstelling van de markt van de Commissie de meest pragmatische en realistische optie is, op voorwaarde dat het wordt ingepast in een algemeen kader voor de oprichting van een Europese vervoersruimte, waarin de spoorwegen op voet van gelijkheid kunnen concurreren met de andere vervoermiddelen. Om in deze opzet te slagen moeten de spoorwegen gemoderniseerd worden en moeten de nodige investeringen worden gedaan. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   –  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de debatten over het Grondwettelijk Verdrag van de laatste maanden duiden erop dat de Europese Unie rekening zou moeten houden met de belangen van haar burgers bij het treffen van wettelijke voorzieningen. Het zou ook op zijn plaats zijn om bestaande wettelijke instrumenten te evalueren en de consequenties van de implementatie ervan te beoordelen, inclusief de financiële consequenties.
De Europese Commissie heeft voorgesteld om het internationaal personenvervoer vanaf 2010 te liberaliseren. In zijn verslag stelt de heer Jarzembowski voor om deze datum twee jaar te vervroegen, zodat de liberalisering al in 2008 zou beginnen. Dit zou ertoe leiden dat ondernemingen die op dit moment actief zijn in Polen of in andere nieuwe lidstaten een substantieel deel van de markt zouden verliezen. Deze landen hebben te lijden onder een tekort aan investeringen in de spoorweginfrastructuur en beschikken niet over modern spoorwegmaterieel. Ook in regionaal spoorwegvervoer is onvoldoende geïnvesteerd. Een verdere verkorting van de overgangsperiode voor internationaal vervoer zal het negatieve effect van de nieuwe voorzieningen op vervoersmaatschappijen in de nieuwe lidstaten verergeren. Dat komt doordat de huidige regelingen voor Europese financiering van de aankoop van modern rollend materieel inadequaat zijn en doordat de landen die zich op 1 mei 2004 bij de Unie hebben aangesloten niet in staat zijn om de enorme vereiste bedragen zelf te betalen.
De burgers van de Unie zullen op de lange termijn profiteren van de liberalisering van diensten. Op dit moment is het echter van belang om te zorgen voor een juiste technische kwaliteit en een geschikte infrastructuur. Dat vereist een ongewoon kostbare herstructurering en investering van de nieuwe lidstaten. Daarom is het nodig om vast te houden aan de door de Commissie voorgestelde periode van vijf jaar zodat er gelijke concurrentievoorwaarden op de Europese vervoersmarkt kunnen ontstaan. We moeten de spoorwegsector voldoende tijd geven om weer op krachten te komen.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, liberalisering van de markt voor spoorwegdiensten zou gepaard moeten gaan met een groot Europees project waarbij het westen en oosten en het noorden en zuiden van de Unie met elkaar verbonden worden door middel van een hogesnelheidstrein zoals de TGV. Dat zou het ideale project zijn om de eenheid van ons werelddeel en het belang van Europese instellingen te demonstreren, inclusief het belang van de Europese Commissie en het Europees Parlement. 
Ewa Hedkvist Petersen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik onze rapporteurs bedanken.
Spoorwegen zijn een noodzaak in Europa. We moeten zowel voor goederen als voor reizigers de mogelijkheid bieden om met de trein te reizen, als alternatief voor het vervoer over de weg. Dat spaart het milieu en is goed voor onze productiviteit. Maar dan moeten de goederen en de passagiers snel en soepel over het spoor kunnen reizen. Dat is vandaag niet mogelijk. Het is niet altijd even eenvoudig om een reis van A naar B te organiseren, en de goederen blijven vaak bij de grens staan.
Met het tweede spoorwegpakket openden wij de markt voor goederenvervoer op nationaal en internationaal niveau. Dat was een goed besluit, maar de volledige implementatie moet nog plaatsvinden. Iedereen is het erover eens dat het allemaal nog steeds langzaam gaat en op heel wat problemen stuit. Moeten we dan de spoorwegmarkten wel openen voor personenvervoer, zoals de heer Jarzembowski voorstelt, wanneer de opening van de markt voor goederenvervoer nog niet functioneert? Sommigen vrezen dat het in de praktijk onmogelijk zal zijn om deze twee doelen samen te realiseren.
Ik kom uit een land waar we het personenvervoer op onze eigen manier hebben opengesteld. Dat gebeurde niet door zuivere deregulering, maar we hebben het op een wat je noemt typisch Zweedse manier gedaan. We hebben goed de mogelijkheden gezien, maar ook de moeilijkheden wanneer sommige lijnen rendabel zijn en andere lijnen niet. Dat is een probleem als je de ambitie hebt om in het hele land personenvervoer te hebben. Het is belangrijk dat de markten ook voor personenvervoer geopend worden, en ik ben ervan overtuigd dat wij geleidelijk aan ook een openstelling van de markt voor het personenvervoer op nationaal niveau krijgen. Op dit moment wil ik echter bepleiten dat we beginnen met het personenvervoer. Er zijn hier ook beschermingsclausules voor lokaal en regionaal collectief vervoer voorgesteld. Als wij nu besluiten om de markt voor het personenvervoer te openen, dan is dat alleen maar een idealistische stellingname van het Europees Parlement, waarvan we de consequenties niet kennen. 
Péter Olajos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de intergroep voor duurzame ontwikkeling die verantwoordelijk is voor verkeer, verwelkom ik ieder communautair wetsbesluit of programma dat bijdraagt aan de ontwikkeling van spoorwegnetwerken en dat bevorderlijk is voor het milieuvriendelijk vervoer.
Met betrekking tot het derde spoorwegpakket moeten we nota nemen van het feit dat de spoornetwerken en de ontwikkeling daarvan zeer veel verschillen in de diverse lidstaten. Terwijl in West-Europa de gezamenlijke lengte van hogesnelheidstrajecten in de buurt van 6 000 km komt, zijn de spoornetten in de oostelijke gebieden grotendeels verwaarloosd en in slechte staat. Dit maakt de kwestie van liberalisering, het openstellen van nationale spoorwegennetten voor de spoorwegmaatschappijen van de andere lidstaten vanuit de Oost- en Midden-Europese optiek zeer gecompliceerd. Enerzijds ontstaat door concurrentie onvermijdelijk betere dienstverlening en een grotere klanttevredenheid. Dit zal de spoorwegen aantrekkelijker maken en de belasting van de wegen doen afnemen, hetgeen een gewenst resultaat is dat met het oog op de positieve milieu-effecten moet worden gesteund. Anderzijds hebben de spoorwegmaatschappijen in het Oosten decennialang te weinig financiering ontvangen. Het rechtzetten van fouten in het ontwikkelingsbeleid en van concepten zou veel tijd in beslag nemen en enorm veel geld kosten; geen opgave die gemakkelijk voor 2008 of 2012 zou kunnen worden afgerond.
Hiermee ontstaat de gevaarlijke mogelijkheid dat de spoorwegmaatschappijen van diverse lidstaten, waaronder mijn eigen land, mogelijk failliet zullen gaan als gevolg van de oneerlijke concurrentie, die een ernstige sociale, financiële en politieke last zou meebrengen voor de betreffende overheden. Als vertegenwoordiger van de Fractie Europese Volkspartij (Christen-Democraten) en Europese Democraten, ben ik natuurlijk voorstander van concurrentie op dit terrein. Ik ben voorstander van concurrentie die tegelijkertijd het belang van de burger en dat van het milieu dient. In dit geval zouden we het echter niet hebben over eerlijke concurrentie maar over de overheersing van bedrijven met een dominante positie. Om die reden kan ik geen steun verlenen aan het voorstel van het Comité in zijn huidige vorm en ik wil vragen of het opnieuw overwogen kan worden. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, allereerst wil ik de gelegenheid aangrijpen om alle rapporteurs te feliciteren met hun gedegen werk. Binnen het geheel van dit zogenaamde – en ik zeg met nadruk "zogenaamde" – derde pakket wil ik me op twee dossiers concentreren: de richtlijn betreffende de certificering van treinpersoneel en de richtlijn betreffende de liberalisering.
Over het verslag van mijn partijgenoot en vriend Savary wil ik allereerst kwijt hoe belangrijk het is dat dit voorstel voor een richtlijn in behandeling genomen wordt. Voor mij hoort dit dossier eigenlijk bij het tweede spoorwegpakket en het is met het oog op het reeds geliberaliseerde goederentransport per spoor dringend noodzakelijk om geharmoniseerde Europese voorwaarden te scheppen voor machinisten en al het betrokken treinpersoneel. Deze richtlijn kan ook een aanzienlijke bijdrage aan een blijvende vergroting van de veiligheid leveren en hij dient dan ook zo snel mogelijk van kracht te worden.
Over de strekking van het verslag van de heer Jarzembowski heb ik – zoals hij waarschijnlijk weet – sterke twijfels en ik blijf van mening dat we hier niet op de goede weg zijn. Ik ben er niet principieel op tegen, maar geef eenvoudig te bedenken dat er tot nu toe niets bekend is over enige positieve uitwerking van liberalisering, niet op de veiligheid, noch op de kwaliteit en evenmin op de sociale situatie van het personeel. Er zijn geen geschikte concurrentievoorwaarden geschapen en er is geen garantie voor de vergroting van kwaliteit en efficiëntie. We kunnen toch niet de ogen sluiten voor de negatieve ervaringen uit landen die al tot liberalisering overgegaan zijn!
Mocht het Parlement morgen inderdaad deze weg inslaan, dan bevindt het zich in een situatie die een inmiddels overleden Oostenrijkse cabaretier ooit schetste. Hij zei: ik weet niet waar ik heen wil, maar ik wil er wel snel zijn. Op één punt moet ik de heer Jarzembowski en collega Rack gelijk geven en dat is dat het opstellen van een tijdschema voor ontwerp-wetgevingsresoluties in dit geval niet bepaald het slimste is wat dit Parlement kan doen. 
Luís Queiró (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, vervoer per spoor is milieuvriendelijk, veilig en voordelig. Europese ondernemingen en particulieren zouden daarom meer gebruik van het spoor moeten maken. Uit een aantal documenten – met name het Witboek – blijkt echter dat het aandeel van de spoorwegen in de vervoersmarkt sterk daalt en dat is zorgwekkend.
Wij moeten daarom iets ondernemen om die trend te keren, en wel door een open en concurrerende railmarkt te scheppen. Dat is wat we nu opnieuw proberen te doen, op weloverwogen en resolute wijze, en – uiteraard – volgens de daarvoor geldende regels. We willen de lidstaten het recht geven om de openstelling van het netwerk in bepaalde gevallen aan beperkingen onderhevig te maken. We zullen daarbij de rechten van de werknemers respecteren en aldus een goede en veilige dienstverlening garanderen.
Je kunt operatoren uit de verschillende lidstaten niet de toegang tot de markt voor het reizigersvervoer per spoor ontzeggen en dat rechtvaardigen met protectionistische argumenten. Vaak is dat vervoer in handen van staatsmonopolies en dat is voor de reizigers op geen enkele wijze gunstig. Dit pakket voor het spoorvervoer bevat echter nog meer elementen die het verdienen bestudeerd te worden.
Om te beginnen geloven wij dat de cabotagediensten onder de toekomstige wetgeving dienen te vallen. We vinden het een goed idee om de opening van het netwerk stapsgewijs te laten verlopen om de betrokkenen in staat te stellen zich aan te passen. Die fasering kan desgewenst, om de redenen die door een aantal sprekers reeds zijn uiteengezet, over een langere periode worden gespreid. Verder vinden we dat er met het oog op de veiligheid, enerzijds, en het vrije verkeer van werknemers, anderzijds, definities moeten worden vastgelegd met betrekking tot de bevoegdheden om certificaten voor bestuurders van internationale treinen en ander treinpersoneel uit te geven, doch onverminderd de verantwoordelijkheden van de lidstaten op dit gebied.
Tot slot een andere kwestie: het onderscheid tussen de rechten en plichten van reizigers binnen een nationale dan wel internationale context. Wij geloven dat de richtlijn op beide typen reizigers van toepassing moet zijn, om het systeem eenvoudiger en consistenter te maken.
Concluderend kan ik zeggen dat we het in grote lijnen eens zijn met dit wetgevingspakket. Ik wil de rapporteurs daarom graag bedanken. Verder spreek ik de hoop uit dat dit pakket door het Parlement en door de Raad goedgekeurd zal worden. Zoals gezegd is dit een gelegenheid die we niet voorbij mogen laten gaan. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil om te beginnen de Commissie bedanken voor het initiatief om nu dit derde spoorwegenpakket in te dienen. Ik wil de rapporteurs graag gelukwensen voor hun uitstekende verslagen, en de afgevaardigden bedanken voor hun bijdragen aan dit voorstel dat erop gericht is het spoorvervoer nieuw leven in te blazen door een interne markt voor deze sector te creëren en zo de concurrentiepositie en de economische, sociale en territoriale samenhang van de EU te verbeteren.
Ofschoon we hier met een pakket maatregelen te maken hebben, zullen we toch ook elk onderdeel afzonderlijk op zijn merites moeten beoordelen. Ik ben ingenomen met het standpunt dat de Commissie vervoer en toerisme met betrekking tot het verslag-Zīle heeft ingenomen. In grote lijnen kan ik het met deze verslagen eens zijn – en dat geldt vooral voor het verslag-Savary, vanwege de sociale en veiligheidsaspecten, en het verslag-Sterckx.
Wat het verslag-Jarzembowski betreft: ik ben het in principe eens met het idee om de markt voor het internationaal reizigersvervoer te openen, maar ik heb wel mijn bedenkingen – of liever: bezwaren – bij de suggestie van de rapporteur om de liberalisering van het internationaal vervoer, waaronder inbegrepen de cabotagediensten, versneld door te voeren. Erger nog is dat hij de liberalisering van het nationaal vervoer tegen 1 januari 2012 gerealiseerd wil zien.
Het is inderdaad zo dat de liberalisering van het internationaal vervoer kan bijdragen tot het revitaliseren van het spoorvervoer. Het zou kunnen leiden tot meer groei in deze sector, waardoor dit type vervoer beter met het weg- en luchtvervoer zou kunnen concurreren. Het is echter ook waar dat een ongecontroleerde en ongecoördineerde liberalisering op Europees niveau tot ernstige problemen zou kunnen leiden in landen als Portugal, waar een gespecialiseerde infrastructuur (zoals hogesnelheidsverbindingen en het beheersmodel voor een dergelijk netwerk) nog ontbreekt. We zullen bovendien moeten garanderen dat er ook openbare diensten worden geleverd binnen de sector vervoer, aangezien deze diensten onontbeerlijk zijn voor de werkgelegenheid, economische groei en het vermogen tegemoet te komen aan de gebruiker.
Daar komt bij dat er nog geen herziening is uitgevoerd van Verordening 1191/69 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van de aan het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen. Er is dus geen juridische zekerheid en geen enkele garantie dat er in een geliberaliseerde context zal worden voldaan aan de verplichtingen tot het verzorgen van openbare diensten.
Zelfs als we erin zouden slagen onze twijfels aangaande cabotage en het nationale vervoer opzij te zetten, geloven we toch dat 1 januari als uiterste datum voor de liberalisering van de nationale vervoersdiensten niet aanvaardbaar is. Daarom geloven we dat er opnieuw over deze zaken moet worden nagedacht en dat het uiteindelijke besluit bij de lidstaten moet liggen. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen met te stellen dat ik het volledig eens ben met de presentatie van het spoorwegpakket en met het beginsel van liberalisering, aangezien ik geloof dat de spoorwegen er efficiënter van zullen worden en meer klanten zullen aantrekken. Dit is ook van belang voor passagiersdiensten, omdat passagiers worden aangemoedigd per spoor te reizen in plaats van over de weg. Uiteraard dient er ook schaalvergroting plaats te vinden.
Alles goed en wel. Wat ik als probleem zie, en daar zou ik de aandacht van de heer Jarzembowski op willen vestigen, is de specifieke macro-economische uitdaging waarmee de nieuwe lidstaten geconfronteerd worden. Er wordt namelijk een enorme druk op deze staten uitgeoefend om de euro in te voeren, en wij ondervinden een constante druk van de medefinancieringsbronnen om ons eerste driejarenprogramma te starten. Wij moeten deelnemen in de financiering van de landbouw, aangezien een bijdrage uit onze eigen begroting een voorwaarde is voor het ontvangen van rechtstreekse steun. Deze enorme druk om zo snel mogelijk toe te treden tot de eurozone dwingt onze regeringen om het vraagstuk van de begrotingsconsolidering aan te pakken. Dit zal er vervolgens toe leiden dat de grote nationale bedrijven, zoals de nationale spoorwegmaatschappijen, genegeerd zullen worden en dus buiten de nationale begroting zullen vallen.
Dienovereenkomstig denk ik dat het op dit moment onmogelijk is voor ons om het liberaliseringsprogramma voor nieuwe lidstaten dat hij voorstelt, en dan met name cabotage, te aanvaarden. Ik stel voor dat we een overgangsperiode vaststellen die ons de tijd geeft voorbereidingen te treffen, en die onze nationale spoorwegmaatschappij een kans geeft, vooral gezien het feit dat de nieuwe lidstaten zeer grote doorvoerzones en enorme doorvoermarkten vormen. Wij moeten immers gelijke kansen bieden! Dit is de reden dat in het toetredingsverdrag overgangsperioden tot 2007 voor het goederenvervoer opgenomen zijn. De openbare dienstensector is ook onderontwikkeld. Ik vrees dat wij zouden blijven zitten met de secundaire spoorlijnen die met verlies zouden draaien, terwijl alle grote lijnen zouden worden overgenomen door de grote spoorwegbedrijven. Dit is nog een reden waarom ik vraag om de invoering van een soort overgangsperiode te overwegen. 
Ulrich Stockmann (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, beste collega’s, onze inspanningen voor een revitalisering van het Europese treinverkeer dateren al uit 1994 en nu sluiten we onze wetgevende inspanningen met het derde spoorwegpakket af. Naast de gefaseerde liberalisering van al het verkeer per spoor tussen nu en 2012 conform het huidige voorstel hebben we besloten en zullen we besluiten tot de noodzakelijke harmonisering op technisch, bestuurlijk en gedeeltelijk ook op sociaal gebied.
Daarmee zijn de voorwaarden geschapen voor een Europees spoorwegklimaat waarin de trein zijn concurrentievermogen en zijn betekenis in het totale verkeer in dit werelddeel kan terugwinnen. Dit liberaliseringsstreven is niet voortgekomen uit ideologische overtuigingen, maar uit noodzaak voor het verkeersbeleid. Het doet recht aan het feit dat Europa als interne markt, als economische en culturele entiteit de trein als verkeersmiddel nodig heeft dat niet alleen op afgesloten deelmarkten opereert. Juist op de lange, grensoverschrijdende trajecten liggen de inherente voordelen van de trein. Het sterk gekrompen aandeel van de trein in het totale transport, dat voor de goederen te wijten is aan het wegvervoer en voor het personenverkeer ook aan de goedkope luchtvaartmaatschappijen, kan alleen via een ingrijpende reorganisatie weer vergroot worden. Dat zo’n omwenteling de werknemers angst inboezemt, is begrijpelijk, maar de tijdspanne van achttien jaar tussen 1994 en 2012 waarborgt dat al deze veranderingen op sociaal aanvaardbare wijze doorgevoerd konden en kunnen worden.
Vooruitlopend op het marktreglement voor het personenvervoer per spoor is de ICE vorige week toegelaten tot het Franse spoor en het omgekeerde zal volgend jaar waarschijnlijk voor de TGV in Duitsland gelden. Dan bestaat er een doorgaande hogesnelheidsverbinding tussen Parijs en het zuiden van Duitsland. Hier heeft men de tekenen des tijds verstaan. Dat doen wij ook als we het derde spoorwegpakket aannemen. Voor een verdere revitalisering van het spoor moeten we een vergaande harmonisering van de concurrentievoorwaarden tussen de verschillende verkeersmiddelen op onze agenda plaatsen, evenals het aanboren van nieuwe financieringsbronnen voor de spoorinfrastructuur en niet in de laatste plaats een strategie voor een betere onderlinge afstemming van de vervoersmiddelen in het intermodale personenverkeer. 
Małgorzata Handzlik (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de rapporteur, de heer Jarzembowski, hartelijk danken voor zijn gedetailleerde verslag over de liberalisering van nationale spoorwegen. Dit verslag is bijzonder belangrijk voor de nieuwe lidstaten.
Als Pools lid van dit Parlement zou ik graag twee reacties kenbaar willen maken. Ten eerste wil ik het Parlement eraan herinneren dat de twee eerste spoorwegpakketten in sommige lidstaten nog niet volledig zijn geïmplementeerd. Bovendien heeft geen gedetailleerde evaluatie van deze pakketten plaatsgevonden. Dit alles vormt een substantiële belemmering voor een discussie over het derde spoorwegpakket.
Ten tweede ben ik er wat het derde spoorwegpakket betreft van overtuigd dat dit grotendeels gebaseerd is op de ervaringen van de oude lidstaten, en dat in het pakket geen rekening wordt gehouden met de situatie in de nieuwe lidstaten. Daarbij denk ik speciaal aan het verslag-Jarzembowski, waarin de datum voor liberalisering van diensten voor reizigersvervoer wordt gesteld op 2008, twee jaar vroeger dan was bepleit in het Commissievoorstel. Bovendien wordt in het verslag-Jarzembowski de reikwijdte van de liberalisering verbreed tot cabotage. Iedereen die op de hoogte is van de huidige situatie van het reizigersvervoer in de nieuwe lidstaten, zal zich realiseren dat dergelijke maatregelen zeer nadelig zouden zijn. Men moet in gedachten houden dat de nieuwe lidstaten veel minder concurrerend zijn dan de oude, dat ze een algemeen gebrek aan modern rollend materieel hebben en dat ze lijden onder een tekort aan investeringen in de spoorwegsector en ontoereikende financiering van regionale vervoersdiensten. Daarom leiden verbreding van de reikwijdte van de liberalisering en een versnelling ervan onvermijdelijk tot destabilisering van de toch al riskante toestand in de nieuwe lidstaten, speciaal doordat de Commissie er niet in geslaagd is om te zorgen voor voldoende financiering uit communautaire middelen voor de aankoop van nieuw rollend materieel voor reizigersvervoer. Spoorwegondernemingen in de nieuwe lidstaten zijn niet in staat om zulke grote bedragen zelf te betalen.
Uit het voorgaande volgt dat de sterken waarschijnlijk de zwakken zullen domineren. Ik vind niet dat de Unie op zo’n basis gebouwd moet zijn. Dames en heren, in de Unie gaat het niet om dominantie. Integendeel, in de Unie gaat het om solidair optreden ten behoeve van één sterk Europa, waarvan de lidstaten niet worden gecategoriseerd in termen van sterkte of zwakte. 
Marta Vincenzi (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de drie voorstellen over het passagiersvervoer, zoals die naar voren zijn gekomen uit het debat en uit de amendementen die zijn goedgekeurd in de Commissie vervoer en toerisme, zijn naar mijn gevoel behoorlijk evenwichtig.
Volgens mij ligt het voor de hand dat er in de dienstverlening van de spoorwegen ruimte moet zijn voor openbare diensten, met plichten die door middel van contracten voor openbare dienstverlening worden gedefinieerd, terwijl de rest van de markt in handen is van een gereglementeerde concurrentie met uniforme kwaliteitsnormen voor iedereen.
Maar hier wringt nu juist de schoen, mijnheer de commissaris, want dit vereist een snelle goedkeuring van de verordening over de plichten van de openbare diensten. Dit is een kwestie die al jaren speelt. De Commissie heeft, zoals u weet, een nieuwe tekst ingediend die het Parlement nog niet in behandeling heeft genomen. Als ik het goed heb, bevat die tekst geen verwijzingen naar uniforme kwaliteitsnormen. Die normen worden alleen vermeld voor de openbare diensten en niet voor alle andere diensten.
Ik hoop niet dat ik tot de slotsom moet komen dat het politieke standpunt van de Commissie niet in de richting gaat die in 2002 is aangeduid en daarna bevestigd is in zowel het debat in deze zaal als in de Commissie vervoer en toerisme. Wij moeten ervoor ijveren dat de liberalisering beschouwd wordt als een nuttig instrument om de kwaliteit van de dienstverlening te verbeteren en om een impuls te geven aan de ontwikkeling, onder eerbiediging van het milieu en het grondgebied.
Dit is een cruciaal punt en het Parlement moet daarvoor in de bres springen. Ik vraag dan ook aan de Commissie om rekening te houden met het werk dat wij in het Parlement hebben gedaan en met de amendementen die zijn aangenomen. Ik dring er bovendien bij het Engelse voorzitterschap op aan om hierover in de Vervoersraad van december een politiek akkoord op hoog niveau te bevorderen, zodat de mogelijkheid van een echt Europees vervoersmodel duidelijk naar voren komt. 
Stanisław Jałowiecki (PPE-DE ). –
   Om te beginnen wil ik de woorden van de heer Rack beamen. Er mag wel eens op worden gewezen dat wij het daglicht wijden aan het afleggen van fraai klinkende verklaringen om dan ’s avonds laat ter zake komen met nieuwe wetgeving die van invloed is op het dagelijks leven in Europa. Ik zou dit graag omdraaien, zodat we in het volle daglicht ten overstaan van een groot publiek over wettelijke voorzieningen debatteren.
Het zou schitterend zijn om te discussiëren en om te genieten van het uitstekende verslag van de heer Jarzembowski, ware het niet dat dat verslag niet als volledig op zichzelf staand kan worden bediscussieerd. De context is van cruciaal belang, en die context houdt meer in dan Franse animositeit jegens Poolse loodgieters, slagers of bakkers. Het gaat ook om verzet tegen de Dienstenrichtlijn of tegen delocalisatie binnen de Unie. Kleine ondernemingen op lokale Europese markten worden verdreven om plaats te maken voor een hele stoet Europese locomotieven die duizenden reizigers vervoeren die hun kaartjes in euro’s moeten betalen in plaats van in zloty's. We worden geacht daar dolblij mee te zijn, omdat we ten slotte voorstanders zijn van openstelling van de markt, nietwaar?
Er is nog een context die we niet moeten vergeten, namelijk de technische staat van de Poolse spoorwegen. We hebben de tijd noch het geld gekregen om jaren verwaarlozing goed te maken. Het is een uitgemaakte zaak dat wij het zullen afleggen bij de liberalisering van het vervoer. Dat is een strijd waarin we snel de aftocht zullen moeten blazen. Nogmaals: wij worden geacht dat met een glimlach op onze lippen te doen, omdat we tenslotte geacht worden vóór de openstelling van de markt te zijn? Solidariteit of op zijn minst een redelijk evenwicht komen hierbij nauwelijks aan de orde. Neemt u mij niet kwalijk als ik u beken dat ik nog steeds niet weet hoe ik morgen ga stemmen. 
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij zijn voor de liberalisering van het internationale passagiersvervoer per spoor, als dat noodzakelijk is voor het versterken van het spoorvervoer via de bevordering van de concurrentie, teneinde een moderne en werkelijke interne markt te creëren.
Toch hebben wij enige reserves bij het verslag-Jarzembowski. Wij pleiten voor een meer geleidelijke liberalisering van het internationale passagiersvervoer. Wij vinden de voorgestelde datum in het verslag, 2008, te vroeg. Daarom lijkt ons de datum die de Commissie voorstelt, namelijk 2010, realistischer.
Betreffende het recht van de spoorwegbedrijven om bij het exploiteren van een internationale dienst ook passagiers te vervoeren tussen stations binnen een lidstaat, lijkt het ons beter dat pas vanaf 2010 te laten gelden.
Wij zijn ook behoorlijk terughoudend op het gebied van de liberalisering van het nationale vervoer. Daarom vind ik dat de amendementen die voorzien in de liberalisering van het binnenlands vervoer tegen 2012 niet mogen worden aangenomen.
Wij vinden het ook heel belangrijk dat de lidstaten de toegang tot trajecten, waarvoor een openbaredienstcontract is afgesloten, kunnen beperken, wanneer dat nodig is om het economische evenwicht van die dienst te handhaven.
Ondanks de diverse meningsverschillen zullen wij voor het voorstel stemmen, omdat wij menen dat liberalisering kan bijdragen tot een beter passagiersvervoer per spoor.
Ook het verslag van collega Savary, betreffende de certificering van machinisten, moet volgens ons zo snel mogelijk worden aangenomen omwille van de veiligheid in het spoorvervoer, vooral met het oog op de volledige liberalisering van het goederenvervoer.
Tot slot nog iets in verband met de rechten van de passagiers. Wij zijn het eens met het verslag, vooral betreffende het verbeteren van de toegankelijkheid van treinen en stations voor gehandicapten, maar dan zonder uitzonderingen: dit moet overal het geval zijn, zowel in het binnenlandse als in het Europese spoorvervoer. 
Etelka Barsi-Pataky (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben ervan overtuigd dat het derde spoorwegpakket een belangrijk stadium vormt in de totstandkoming van een gemeenschappelijk stelsel voor de vervoersvoorzieningen per spoor. Ik ben het eens met de beginselen die zijn uiteengezet in de richtlijnen van het derde pakket. Ik steun het feit dat de algemene beginselen die vereist zijn om de Europese markt voor passagiersdiensten open te stellen uiterlijk 2006 worden geïntroduceerd in nationale wetgeving. Hongarije, een nieuwe lidstaat, heeft dit al gedaan. Ik steun het feit dat de lidstaten in staat zouden moeten zijn te besluiten, om, ook op wederzijdse basis, eerder toegang te verlenen tot hun spoorweginfrastructuur. Dit pleit absoluut voor een Europa van meerdere snelheden. Als echter meer lidstaten willen besluiten om hun markten een paar jaar later open te stellen, dan moet ze die mogelijkheid gegeven worden. Dit is wat momenteel ontbreekt in de verordening, terwijl het voorstel tegelijkertijd dieper gaat en de markt openstelt voor nationale passagiersdiensten. Voor bepaalde lidstaten, waaronder een aantal nieuwe lidstaten, zal dit de uitdaging vergroten en om deze het hoofd te bieden is tijd nodig: overheidsopdrachten voor diensten, oplossingen voor gebieden met een achterblijvend niveau van dienstverlening, logistieke taken en de herstructurering van spoorwegmaatschappijen met alle gevolgen voor het personeel van dien. Dergelijke taken zijn niet slechts een kwestie van een eenvoudig besluit in het nationaal parlement – er is tijd voor nodig.
Wij moeten ons realiseren dat, hoewel de nieuwe lidstaten een snellere economische ontwikkeling laten zien dan de meeste oude lidstaten, er een aantal gebieden zijn waar onze vorderingen juist langzamer verlopen. De spoorwegdiensten in de nieuwe lidstaten houden bepaalde waarden hoog, waarden die slachtoffer kunnen worden van een al te snelle verandering. Deze waarden zijn niet slechts van nationale aard, maar zullen door de tenuitvoerlegging van het derde spoorwegenpakket, dat ik steun, ook gemeenschappelijke Europese waarden worden. Ik wil het Parlement vragen om een en ander in overweging te nemen bij de stemming van morgen. 
De Voorzitter.
   – Alvorens de commissaris antwoord geeft, wijs ik erop dat een aantal collega's het had over het belang van deze wetgeving en de timing van dit debat.
Tot mijn verantwoordelijkheden als ondervoorzitter behoort onder meer de Conferentie van in communautaire aangelegenheden gespecialiseerde organen. In deze conferentie werd een paar maanden geleden het derde spoorwegpakket gekozen als basis voor een subsidiariteitstest; met andere woorden, een onderzoek naar de manier waarop wetgeving door nationale wetgevende instanties wordt toegepast. Dit vormt een erkenning van het belang hiervan. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met hetgeen u zojuist zei. Wij hebben inderdaad het derde spoorwegenpakket gekozen om de subsidiariteit te testen, of anders gezegd, om na te gaan hoe de wetgeving door de nationale parlementen wordt toegepast. Vandaar dat wij groot belang hechten aan deze tekst.
Ik wil allereerst al degenen die het woord hebben gevoerd, van harte bedanken. Ik heb aandachtig naar hen geluisterd. Ik wil met uw permissie echter vooral onze rapporteurs bedanken. Uit hetgeen de heer Savary zei, kon ik opmaken dat de tekst waar hij rapporteur voor is, een krachtig signaal de wereld instuurt en een mooi voorbeeld bevat van een bilateraal akkoord tussen sectoren. Ik heb eveneens uit de woorden van de heer Sterckx kunnen opmaken dat wij dankzij de reizigersrechten het vertrouwen van de klant in het spoor kunnen winnen. Ik dank verder de heer Zīle voor zijn pogingen om een aanvaardbaar compromis op te stellen, en ik moet de heer Jarzembowski zeggen dat ik waardering heb voor het feit dat hij aandringt op openstelling tot de concurrentie als middel om de verschuiving van de weg naar het spoor te bevorderen. Dat is inderdaad een doel dat wij willen bereiken.
Ik zal, mijnheer de Voorzitter, nu proberen een antwoord te geven zonder teveel in detail te treden. Ik wil er echter eerst en vooral aan herinneren - en daarover werd mij ook een vraag gesteld - dat het eerste spoorwegenpakket op twee lidstaten na door alle lidstaten is overgezet. Die twee lidstaten hebben bepaalde richtlijnen nog niet omgezet en de Commissie heeft tegen hen dan ook een inbreukprocedure geopend. Wat het tweede pakket betreft, kan ik u zeggen dat de Commissie het proces van overzetting naar de nationale wetgeving op de voet volgt. Ik herinner eraan dat de termijn voor de algehele overzetting in mei 2006 verstrijkt, maar dat de termijn voor de openstelling van de binnenlandse vrachtvervoersmarkt in december 2005 verstrijkt.
Na deze verduidelijkingen zal ik u, zonder in detail te treden, proberen uit te leggen hoe de Commissie het werk van het Parlement en zijn Commissie vervoer en toerisme ziet. Ik dank voorzitter Costa en alle leden van de Commissie vervoer en toerisme voor hun grondige werk. Het voordeel van een pakket is dat er een onderlinge band tot stand kan worden gebracht tussen de verschillende teksten en aldus een allesomvattende en evenwichtige hervorming mogelijk wordt. Die hervorming moet zowel de openstelling van de markten mogelijk maken, met alle voordelen van dien voor de consumenten, als een regelgevingskader opleveren waarmee veiligheid en passagiersrechten kunnen worden verzekerd. Dat alles - openstelling tot de concurrentie en de totstandkoming van een regelgevingskader - zal ons in staat stellen de trend om te draaien ten gunste van de spoorwegen, zoals ook voorzitter Costa al zei.
De meeste amendementen vormen een verbetering van de kwaliteit van de voorgestelde wetgeving. Er zijn echter amendementen die enigszins problematisch zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat wij tijdens dit wetgevingsproces daarvoor pragmatische oplossingen zullen kunnen vinden.
Ik zal beginnen met het voorstel voor een verordening betreffende de kwaliteit van het vrachtvervoer. Natuurlijk zal de Commissie het definitieve standpunt van het Parlement en dat van de Raad nauwgezet onderzoeken voordat zij haar conclusies trekt. Ik moet echter wel duidelijk onderstrepen dat deze tekst heel belangrijk is. Wij kunnen immers niet ontkennen dat de situatie in het vrachtvervoer over het spoor zich nauwelijks heeft ontwikkeld sedert het voorstel van de Commissie van maart 2004. De stiptheid van het internationaal gecombineerd weg/spoorwegvervoer, laat nog veel te wensen over: 35 procent van de treinen in 2005 rijdt niet op tijd. Volgens de Europese spoorwegsector bevat nog geen derde van alle contracten een kwaliteitsclausule, op grond waarvan in geval van vertraging compensatie kan worden verkregen.
Her en der vroeg men zich af waarom de Commissie dit voorstel voor de kwaliteit van het vrachtvervoer eigenlijk heeft ingediend. Ik kan u zeggen dat alleen al het feit dat het probleem aan de orde is gesteld, een positieve uitwerking heeft gehad op de bedrijfstak. Wij hebben de afgelopen maanden gezien dat er onderhandelingen zijn gevoerd over kaderovereenkomsten tussen klantenverenigingen en bepaalde spoorwegondernemingen. Deze onderhandelingen hebben geleid tot kwaliteitsverbintenissen. Natuurlijk zal ik kennis nemen van hetgeen het Parlement en de Raad zullen besluiten, en als zij hun verzet tegen de keuze van het wetgevingsinstrument bevestigen, moeten wij de betrokkenen vragen andere wegen en middelen te vinden om het doel te bereiken dat alle drie instellingen willen bereiken, namelijk een betere kwaliteit van het internationale vrachtvervoer over het spoor. Alleen op die manier kan men namelijk een verschuiving van het vervoer van de weg naar het spoor bewerkstelligen. Dat was het eerste punt, en ik wil nogmaals de heer Zīle bedanken.
Wat de andere voorstellen betreft, zal ik u in grote lijnen het standpunt van de Commissie uit de doeken doen. Ik zal, mijnheer de Voorzitter, het Voorzitterschap een lijst geven met ons standpunt ten aanzien van elk amendement(1).
Ik ga over naar het verslag van de heer Savary over de richtlijn betreffende certificering van treinpersoneel belast met het besturen van locomotieven en treinen. De meeste amendementen lijken ons in de goede richting te gaan. Ik kan het eenvoudig zeggen: zij tonen aan dat dit werk van hoge kwaliteit is. Met deze richtlijn wordt een maatschappelijk signaal gegeven, dat heel het spoorwegpersoneel in staat stelt zich betrokken te voelen bij het in ere herstellen van dit vervoermiddel.
Er zijn evenwel enkele amendementen die problemen voor ons opleveren: de financiering, bijvoorbeeld, van de opleiding of de verplichting tot terugbetaling in bepaalde gevallen. Wij zijn daar terughoudend in omdat deze amendementen interferentie veroorzaken met het arbeidsrecht, de soepelheid van de markt en het recht op mobiliteit. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheid tot tijdelijke afwijking bij treinbestuurders in het binnenlands verkeer. Uw commissie stelt namelijk voor dat de landen tijdelijk kunnen afwijken van de regels die van toepassing zijn op treinbestuurders in het binnenlands verkeer. Voor de Commissie werpen dergelijke afwijkingen, die heel het grondgebied van een lidstaat kunnen dekken, grote problemen op, en daarom kunnen wij daar geen voorstander van zijn. Sociaal gezien zouden wij dan bovendien twee categorieën van treinbestuurders krijgen, categorieën die in de praktijk niet waterdicht van elkaar gescheiden kunnen worden gehouden, hetgeen aanleiding zou kunnen zijn tot loopbaanproblemen. Bovendien zouden de lidstaten op economisch vlak dan verplicht zijn om twee verschillende wetgevingen te handhaven, met twee accreditatiesystemen en twee systemen voor erkenning van opleiders. Kortom, wij vragen ons af of deze dualiteit geen extra kosten met zich mee zal brengen. Dit alles doet echter, mijnheer Savary, niets af aan de kwaliteit van uw werk.
Er zijn ook bepalingen voor ander personeel, en dat lijkt mij gerechtvaardigd. Het gaat om treinpersoneel dat niet belast is met het besturen van een trein maar met andere taken in het spoorwegvervoer. Uw voorstel komt qua geest in de buurt van hetgeen de Commissie heeft voorgesteld. Wel moeten wij erop toezien dat de 'comitologie'-bijlage goed wordt geformuleerd, opdat er geen juridisch probleem ontstaat.
Dan is er nog een probleem, namelijk de niet-vervulling door de bestuurder van bepaalde voorwaarden, wanneer het basisrijbewijs en de geharmoniseerde aanvullende verklaring al verkregen zijn. Ongetwijfeld is er her en der behoefte aan herformulering, om naar behoren rekening te kunnen houden met de rechten en verplichtingen van enerzijds treinbestuurders en anderzijds werkgevers en bevoegde autoriteiten.
Dan is er tot slot nog het probleem van de periodieke controles. De Commissie stelt voor te refereren aan het veiligheidsbeheerssysteem dat elke spoorwegonderneming moet invoeren. Daarbij moet een evenwicht worden gevonden tussen de bepalingen die in het beschikkende gedeelte moeten worden opgenomen en de bepalingen die in de bijlage thuishoren. Neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter, dat ik op dit late uur in het debat nog kom aandraven met zeer technische punten, maar ik ben dat de kwaliteit van het werk van de Commissie vervoer verschuldigd. Dat was het wat de tekst over het rijbewijs van treinbestuurders betreft, waar zoals ik vanavond heb kunnen vaststellen een grote meerderheid in het Parlement voor is.
Dan kom ik nu bij het derde verslag, het verslag over het voorstel tot openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten. De Commissie heeft waardering voor het verslag van de heer Jarzembowski en schaart zich achter het idee - dat ook door verschillende afgevaardigden werd genoemd - om dit voorstel te koppelen aan ons gewijzigd voorstel met betrekking tot openbare dienstverlening in het vervoer over land. Toch moet ik zeggen, mijnheer Jarzembowski dat wij een voorbehoud hebben ten aanzien van de amendementen waarin u voorstelt de datum van openstelling voor het internationaal passagiersvervoer te vervroegen van 2010 naar 2008.
De Commissie is van mening dat 2010 de meest geschikte datum is, omdat dan pas heel het vereiste institutioneel en procedureel kader gereed, en echt operationeel, zal zijn. Hier hebben wij te maken met de nationale veiligheidsautoriteiten, de regelgevende instanties in de spoorwegen, en het Europees Agentschap voor de Spoorwegen. Daar komt nog bij dat de meeste projecten voor internationale hogesnelheidslijnen pas in 2010 afgerond zullen zijn, en die infrastructuur moet juist het gros van het internationaal passagiersvervoer verwerken.
De Commissie kan trouwens evenmin steun geven aan de openstelling van de binnenlandse passagiersmarkt in 2012. Dit voorstel lijkt ons voorbarig en moeilijk uitvoerbaar, gezien de grote gevoeligheid hiervan. De Commissie heeft eveneens grote moeite om het amendement te aanvaarden dat de lidstaten de mogelijkheid geeft om de datum van openstelling van hun markt te vervroegen als een wederkerigheidsclausule wordt afgesproken. Dergelijke clausules zouden namelijk kunnen leiden tot discriminatie op grond van nationaliteit.
Hoe het ook zij, de Commissie is zeer ingenomen met het verslag van de heer Jarzembowski. Wij kunnen de daarin opgenomen amendementen aanvaarden, onder voorbehoud van een aantal redactionele wijzigingen. Ik denk meer concreet aan de verlenging van de standaardlooptijd van de kaderakkoorden voor gebruik van spoorweginfrastructuur of de verduidelijking van de voorwaarden waaronder de rechten van een kunnen worden beperkt, indien deze conflicteren met de rechten die voortvloeien uit een openbaar dienstverleningscontract. Deze aanpak is evenwichtig en eerbiedigt de situatie in de verschillende lidstaten. Dat was wat ik te zeggen had over deze ontwerprichtlijn.
Dan kom ik nu bij het verslag van de heer Sterckx over de verordening betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het internationaal treinverkeer. Sedert maart 2004 is er in het debat over de reizigersrechten aanzienlijke vooruitgang geboekt in onze instellingen. In de Raad wordt een diepgaande discussie daarover gevoerd, die binnenkort zal worden afgesloten. Het aansprakelijkheidsstelsel voor de spoorwegondernemingen dat is opgenomen in het nieuwe COTIF/CIV-akkoord van 1999, zal eindelijk, waarschijnlijk tegen het eind van dit jaar, van kracht worden.
Mijnheer Sterckx, ik wil ook u nogmaals zeggen dat ik erkentelijk ben voor uw werk. U hebt geprobeerd het toepassingsgebied van de verordening uit te breiden, om daarin ook de nationale diensten op te kunnen nemen. Ik vrees evenwel dat deze uitbreiding niet onmiddellijk uitvoerbaar is. Ik kan u wel beloven dat ik deze kwestie nader zal bestuderen, en wij kunnen er altijd nog in een later stadium op terugkomen, zodra wij enige ervaring hebben opgedaan met de toepassing van de verordening betreffende het internationaal verkeer.
Het tweede punt van uw verslag: de toepassing van het internationaal COTIF/CIV-kader betreffende de wettelijke aansprakelijkheid. De Commissie is bereid om op uw verzoeken in te gaan. Het aansprakelijkheidsstelsel, zoals dit is opgenomen in COTIF/CIV, lijkt evenwel de positie van de reiziger in geval van een ongeluk niet te versterken, tenminste niet in de mate die de Commissie wenselijk acht.
Tot slot wil ik nog ingaan op de twee belangrijke punten waarvoor de Commissie graag uw steun wil. Ten eerste de verplichting om reizigers de benodigde informatie te verschaffen. Mijnheer de Voorzitter, u hebt daarvan een voorbeeld genoemd, namelijk de geïntegreerde vervoerbewijzen voor het gehele Europees netwerk. De effectbeoordeling van de openstelling van de markt voor internationaal passagiersvervoer toont aan dat het succes van die openstelling afhangt van een efficiënte toegang tot informatie en vervoerbewijzen. De treinreiziger moet in Europa het recht en de mogelijkheid hebben om met een enkel vervoerbewijs te reizen, en daarmee meerdere grenzen binnen de Unie te overschrijden. Om de effectieve uitoefening van dit recht mogelijk te maken is samenwerking geboden tussen spoorwegondernemingen, met inbegrip van de ondernemingen die in een concurrentieverhouding tot elkaar staan.
Ten tweede is het onbetwistbaar dat wij bij een aansprakelijkheidsstelsel in geval van ongelukken tot een verplichte verzekering moeten komen. Met een verplichte minimale verzekeringsdekking kan men passagiers in geval van een ongeluk een correcte schadeloosstelling garanderen, en tegelijkertijd een behouden voor de spoorwegondernemingen die financieringsproblemen hebben. Hoe dan ook, ik dank u hartelijk, mijnheer Sterckx, ook voor hetgeen u hebt gedaan voor de passagiers met beperkte mobiliteit. Ik hecht daar persoonlijk grote waarde aan. Ik kan u wel zeggen dat ik, als - naar ik hoop - het Parlement en de Raad dit voorstel aangenomen hebben, persoonlijk op de effectieve toepassing daarvan zal toezien. Ik ben namelijk van mening dat dit vraagstuk van essentieel belang is als wij de spoorwegen het noodzakelijke kwaliteitsimago willen geven.
Daarom hoop ik, mijnheer de Voorzitter, van ganser harte dat deze door het Parlement verbeterde en verrijkte teksten er ook in zullen slagen de goedkeuring van de Raad te ontvangen. Ik wil nogmaals het Parlement van harte bedanken. Wij staan voor een dubbel keerpunt. Wij beseffen maar al te goed dat wij - vanwege het milieu maar ook vanwege de noodzakelijke energiebesparing en de risico’s van opstoppingen op de snelwegen en wegen in Europa - moeten zorgen voor verschuiving van het vervoer naar andere vervoermiddelen. De spoorwegen, de binnenwateren en het zeevervoer zijn ontegenzeglijk interessante oplossingen voor het vervoer op lange afstand.
Anderzijds heb ik goed geluisterd naar hetgeen bepaalde leden van het Parlement zeiden over de subsidiariteit, en daar zijn wij het mee eens. Bepaalde dingen moeten onder de bevoegdheid blijven van de lidstaten. Dat is trouwens ook de reden waarom wij deze subsidiariteitstest willen gaan doen. Bij de spoorwegen moesten wij echter van heel ver komen. Dat was namelijk een bij uitstek nationaal, om niet te zeggen nationalistisch gebied, dat de spoorwegen heeft belet volledig hun plaats in te nemen in Europa. Dat Europa heeft nu behoefte aan mobiliteit op het grondgebied van alle lidstaten.
Daar hadden wij vooruitgang nodig, en ik ben het Parlement erkentelijk voor het feit dat het ons de mogelijkheid heeft geboden om tezamen, zonder aan de bevoegdheden van de lidstaten van de Unie te tornen, aan te tonen dat de Europese Unie en beleidsvoering op Europese schaal op dit gebied en op het gebied van de spoorwegen echte meerwaarde kunnen creëren. Daarom dank ik nogmaals het Parlement en de Commissie vervoer en toerisme voor het grondige werk dat zij hebben verricht. Dat zal in de komende dagen heel nuttig voor ons zijn.
De Voorzitter.
   De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   – Dit verslag is in één woord onaanvaardbaar. Het Parlement krijgt nu opnieuw een rapport te behandelen waarin gepleit wordt voor het versneld doorvoeren van de liberalisering van openbare diensten, in dit geval het reizigersvervoer per spoor. Het verslag gaat daarbij veel verder dan het voorstel van de Commissie.
Dit voorstel, dat deel uitmaakt van het zogenaamde "Derde Spoorwegenpakket", wordt eufemistisch “de ontwikkeling van de spoorwegen” genoemd. Het is de bedoeling dat het internationale passagiersvervoer uiterlijk tegen 2010 geliberaliseerd is.
Dit verslag gaat nog verder en stelt dat de liberalisering van het internationaal passagiersvervoer in 2008 gerealiseerd moet zijn. Voor het nationaal vervoer wordt 2010 aangehouden. Het staat de lidstaten echter vrij de liberalisering eerder door te voeren.
De Commissie en het Parlement proberen het liberaliserings- en privatiseringsproces van het spoorvervoer door te drukken nog vóór het "eerste" en "tweede" pakket goed en wel zijn geïmplementeerd en er een voortgangsverslag is opgesteld over de gevolgen die de in deze pakketten aanbevolen – en, laten we duidelijk zijn: uiterst ongunstige – maatregelen zullen hebben voor zowel de arbeidsomstandigheden van het spoorpersoneel als de dienstverlening.
De liberalisering van de spoorwegen is bedoeld om deze industrie op een zilveren schaaltje aan de particuliere sector te overhandigen. De spoorwegen zullen alsdan volgens het winstoogmerk moeten functioneren – terwijl ze tegelijkertijd enorme subsidies van de staat zullen blijven ontvangen.
Om de openbare dienstverlening van de spoorwegen en de arbeidsomstandigheden van de werknemers in deze sector te beschermen hebben wij een resolutie ingediend, waarin wordt opgeroepen tot het verwerpen van de Richtlijn. 


- De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: en
De Commissie kan de volgende amendementen in gewijzigde formulering aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen in beginsel aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen gedeeltelijk aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen in beginsel aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen gedeeltelijk aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: en
- De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: en
De Commissie kan het volgende amendement in gewijzigde formulering aanvaarden: 
- De Commissie kan het volgende amendement gedeeltelijk aanvaarden: 
- De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: en 

De Voorzitter.
   De vergadering is gesloten.
