Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van donderdag zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Hallam
Mevrouw de Voorzitter, het betreft amendement 5 op het verslag Lindholm. In de notulen staat dat ik mij van stemming heb onthouden. Ik was echter voornemens om vóór dit amendement te stemmen, maar mijn vingers werden getroffen door "de vloek van Pasty" en ik heb verkeerd gestemd. Kunnen de notulen in die zin gewijzigd worden, dat ik vóór het bewuste amendement heb gestemd?

De Voorzitter
Dat is geen probleem, geachte collega.

Van Velzen, W.G.
Mevrouw de Voorzitter, het betreft punt 7, ONP en universele telecommunicatiedienst. Het was gisteren een buitengewoon moeilijke stemming en ik heb er ook begrip voor dat er eens een foutje in zit, maar dat zou ik graag willen laten corrigeren. Er staat namelijk dat we drie keer hebben gestemd over het schrappen van het woord "uitsluitend" . Nu blijkt dat het prima in de notulen staat, maar vervolgens heeft men het in de inwerking van de richtlijn drie keer verkeerd gedaan; ik zou dus via u willen vragen of wij dit met uw diensten kunnen corrigeren. De notulen zijn uitstekend, maar in de verwerking klopt het dus niet. Als dat kan, is het verder in orde.

De Voorzitter
Ik begrijp wat u bedoelt, mijnheer van Velzen. De bewuste passage zal gecorrigeerd worden.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter! Ik wil het niet over de notulen zelf hebben, maar over het volledig verslag van woensdag. Het ontoereikende antwoord van de Raad op een aanvullende vraag van mij op de vraag van collega Sjöstedt alsook een opmerking van mij in verband met het Reglement zijn correct weergegeven. De vraag die ik gesteld heb, is echter op mysterieuze wijze verdwenen en vervangen door een vraag die ik vorig jaar aan het Ierse voorzitterschap van de Raad heb gesteld.
Ik wilde alleen maar opmerken dat delen van het Volledige verslag van de vergadering van december op geheimzinnige wijze in het Volledig verslag van de vergadering van februari zijn opgedoken.

De Voorzitter
Het nodige zal worden gedaan om deze fout te herstellen.
Zijn er verder nog opmerkingen?
(De Notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Eriksson
Ik heb gestemd tegen het verslag-McGowen betreffende de complementariteit van het gemeenschapsbeleid op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en het beleid van de lidstaten.
Ik ben een groot voorstander van een versterking van de ontwikkelingshulp, maar ik denk dat dat vóór alles op nationaal niveau moet gebeuren. Het verslag lijkt ook als zijn voornaamste taak te zien het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU (het GBVB) te versterken en "eraan bij te dragen de Europese Unie een identiteit tegenover de buitenwereld te geven" , zoals in de resolutietekst staat.
Ik kom uit Zweden, een niet-gebonden land, en ik vind dat ons land een aanzienlijk belangrijker inzet kan geven als zelfstandige progressieve natie in de wereld, dan door zich aan te passen aan een feitelijk door de grootmachten bepaald GBVB.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Wij hebben vóór het verslag gestemd, aangezien wij het eens zijn met het streven de Europese ontwikkelingshulp te coördineren en dubbelwerk te voorkomen. Daarentegen zijn wij uitgesproken tegenstander van elke vorm van algehele harmonisatie van de Europese ontwikkelingshulp. Wij vinden het belangrijk dat de lidstaten van de EU ook in de toekomst een zelfstandig ontwikkelingsbeleid onder hun eigen naam voeren.

Van der Waal
In het Verdrag van Maastricht is bepaald dat het onwikkelingsbeleid van de Europese Unie complementair moet zijn ten opzichte van het beleid van de lidstaten. Maar om die complementariteit te bereiken is coördinatie tussen de Unie en de lidstaten nodig. Hiervan komt in de praktijk echter nog betrekkelijk weinig terecht. Het verslag-McGowan geeft daarvan een duidelijk beeld. Terecht wordt dit euvel toegeschreven aan gebrek aan politieke wil bij de lidstaten.
Helaas gaat het verslag eraan voorbij dat deze geconstateerde onwil een gevolg is van het verschil in oriëntatie van de lidstaten. Bij sommige staat het ontwikkelingsbeleid in dienst van de handel, bij andere is het onderdeel van het buitenlands beleid en de behartiging van politieke belangen. Denk aan het Franse optreden in Afrika. Zo'n verscheidenheid in doelstellingen laat zich niet gemakkelijk coördineren. Ik verwacht dan ook niet veel van de maatregelen die in het verslag-McGowan worden voorgesteld.
Dat is te betreuren voorzover het effect van de ontwikkelingssamenwerking daar onder lijdt. Maar bij het ontbreken van een Europese politieke eenheid lijkt het mij doelmatiger om, met aanvaarding van de bestaande politieke werkelijkheid, de mogelijkheden tot coördinatie maximaal te benutten dan het hoge ideaal van een gecoördineerde ontwikkelingspolitiek van de Unie na te streven.
In de toelichting op zijn verslag zegt collega McGowan dat de publieke opinie in Nederland aanvaardt dat een relatief hoog percentage van het BNP aan ontwikkelingshulp wordt besteed, juist omdat Nederland aan deze hulp een sterk nationaal profiel geeft. Inderdaad, maar deze steun valt niet te verwachten voor een Europees beleid. Daarom moet de ontwikkelingshulp binnen de Unie daar waar mogelijk wel gecoördineerd worden, maar toch primair nationaal beleid blijven. Vooral ook omdat het niet gaat om het politieke aanzien dat de Unie in de wereld op grond van het bestede budget aan ontwikkelingssamenwerking meent te moeten krijgen, maar om het grootste effect voor de ontwikkelingslanden. Om deze reden hebben wij een voorbehoud bij het verslag-McGowan.
Verslag-Fassa (A4-0021/97)
Eriksson
Ik heb gestemd tegen het verslag-Fassa over de humanitaire hulp van de Europese Unie.
Ik ben vóór een verbetering van de humanitaire hulp, maar ik kan niet stemmen voor het verslag, aangezien dit vurig pleit voor een versterking van het gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidsbeleid, en een verdere toenadering tussen de EU en de WEU.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Wij zijn het eens met het streven om de Europese ontwikkelingshulp te coördineren en doelmatiger te maken. Wij zijn het echter niet eens met de in dit verband niet terzake zijnde formuleringen als "het vergroten van de samenhang van het GBVB" , en dergelijke, ook niet met de oproep aan de Raad om de samenwerking met de WEU te versterken. Wij vinden dat de EU een civiele organisatie moet zijn en dat de WEU moet worden ontbonden.

Lindqvist
Er is geen enkele reden voor de EU om samen met de WEU een militaire macht op te richten die belast zal zijn met "de handhaving en het herstel van de vrede." Dit voorstel moet worden afgewezen.

Kwijting van de rekeningen van het EOGFL
De Voorzitter
Aan de orde is het interimverslag (A4-0043/97) van de heer Mulder, namens de Commissie begrotingscontrole, over het uitstel van het verlenen van kwijting aan de Commissie voor de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL-Garantie voor het begrotingsjaar 1992 (COM(96)0417 - C4-0259/96).

Mulder
Mevrouw de Voorzitter, wij kennen als sinds vele jaren een Europees landbouwbeleid. Door de jaren heen is er veel kritiek geweest op dit landbouwbeleid. Ik wil op dit moment niet ingaan op de merites van die kritiek. Eén ding moet echter als een paal boven water staan. Als er verordeningen zijn, moet men zich daaraan houden, en als er uitgaven worden gedaan, moeten die volgens de regels worden gedaan. In dit Parlement zijn er door de jaren heen aanzienlijke twijfels gerezen over de uitvoering van deze financiële regels. Het was daarom dat dit Parlement op 17 maart 1995 een resolutie aannam waarin werd gesteld dat vanaf dan ieder jaar een aparte kwijting zou moeten worden verleend voor de landbouwuitgaven van het Europees Garantiefonds voor de landbouw. Ook de Rekenkamer heeft aangekondigd dat er ieder jaar een speciaal rapport over deze uitgaven zal worden uitgebracht.
Het was vorig jaar in april dat het Parlement zich voor de eerste keer uitsprak volgens deze procedure, en de conclusies die toen werden geformuleerd zijn nog steeds interessant. In de eerste plaats concludeerde de resolutie van vorig jaar dat de personeelsdiensten die de controle moesten gaan doen volledig onderbemand waren. In de resolutie van vorig jaar werd verzocht om vijftien extra personeelsleden aan te stellen. Wij kunnen een jaar later constateren dat er slechts drie zijn aangesteld. Tweede belangrijke punt uit de resolutie van vorig jaar is dat als er financiële correcties worden toegepast, die uitsluitend moeten worden toegepast op technische merites, en mogen politieke beslissingen geen rol spelen. Een jaar later, aan de hand van het rapport van de Rekenkamer, kunnen wij nog eens constateren dat de Commissie zich hieraan niet gehouden heeft.
Als wij nu kijken naar de uitgaven 1992 zelf, dan kunnen wij zeggen dat op het totale uitgavenpatroon van ongeveer 30 miljard ecu 800 miljoen moest worden teruggevorderd. Bovendien, in de tweede plaats, heeft de Commissie nog bepaalde gunsten aan landen geschonken die volgens de Rekenkamer niet terecht waren. In de eerste plaats wil ik dan het geval van rundvleesopslag in Ierland noemen. Het is merkwaardig gegaan. De controlediensten van DG VI constateren dat er iets fout is gegaan en leggen een correcties op van 5 %. Vervolgens zegt de financieel controleur van de Commissie: dat is te weinig, er zijn ernstige fouten gemaakt, het moet 10 % worden. DG VI confirmeert zich vervolgens aan de idee en zegt vervolgens nog eens: het moet inderdaad 10 % worden; Ierland protesteert, maar de Commissie - de technische diensten - houdt voet bij stuk, maar wat doet de Europese Commissie als politiek orgaan? Die legt het advies van de technische diensten ter zijde en besluit alsnog tot 5 %. Verlies voor de begroting van de Gemeenschap: ongeveer 30 miljoen ecu. In het geval van Griekenland voor de productiesteun voor katoen kunnen ongeveer soortgelijke opmerkingen worden gemaakt. Verlies voor de begroting met die katoen erbij: ongeveer 30 miljoen ecu. In al deze gevallen gaf de Commissie als antwoord op de kritiek van de Rekenkamer dat aan de lidstaten het voordeel van de twijfel wordt gegeven.
Wij zijn het daarmee niet mee eens, mevrouw de Voorzitter. Wat voor lessen kunnen uit dit alles worden getrokken? In de eerste plaats: personeelsgebrek mag geen argument zijn om de dingen onvoldoende te controleren. De investering in personeel brengt haar geld later in ruime mate weer op. Ten tweede: een correctie van achteraf van 930 miljoen ecu, en volgens de Rekenkamer waarschijnlijk nog veel hoger, is sowieso veel te hoog, meer dan 5 % van het landbouwbudget, en zal ofwel door een beter toezicht ofwel door betere regelgeving onder controle moet worden gebracht. En ten derde: het is ontoelaatbaar dat de Europese Commissie het naleven van voorschriften afkoopt door financiële correcties voor een bepaald jaar te verminderen, alhoewel verbeteringen in dat begrotingsjaar niet werden geconstateerd.
Bovendien, denken wij, is het de grote vraag of de maximum financiële correctie van 10 % wel genoeg is. Wij vragen een extra financiële correctie van 25 %. Vorig jaar gaf dit Parlement de Europese Commissie het voordeel van de twijfel. Dit jaar zullen wij dit niet doen. Wij stellen de goedkeuring van de landbouwuitgaven van 1992 uit totdat aan de voorwaarden die ik gesteld heb is voldaan. Wij zullen ervoor moeten zorgen dat de landbouwuitgaven in de toekomst in orde zijn en dat de lidstaten, zowel het publiek als de lidstaten zelf, niet de indruk hebben dat de Commissie dit op een niet juiste wijze in de toekomst uitvoert.

Wynn
Mevrouw de Voorzitter, als we het over de kwijting van de rekeningen voor het begrotingsjaar 1995 zouden hebben, zouden we kunnen zeggen dat er iets niets in orde is in Denemarken, en wel de feta-kaas. We praten echter niet over 1995, maar over 1992, en kunnen nu zeggen dat er iets mis is in Ierland en verscheidene andere lidstaten als we naar de kwijting van de rekeningen kijken.
De heer Mulder heeft veel werk van dit verslag gemaakt en de Commissie begrotingscontrole heeft haar taak heel serieus opgevat. De manier waarop met de landbouwfondsen wordt omgegaan is bepaald zorgwekkend, en er zijn iedere keer weer problemen bij de kwijting der rekeningen. De Rekenkamer heeft in zijn verslag duidelijk op deze problemen gewezen, en als je de twee gevallen bekijkt die de heer Mulder in zijn verslag aan de orde stelt (rundvlees in Ierland en katoen in Griekenland), dan is er inderdaad heel wat om je zorgen over te maken.
Ik krijg de indruk dat het om een verkoping bij afslag gaat; niet dat ik zo'n verkoping ooit heb bijgewoond, maar de manier waarop wordt besloten wat wel en wat niet aan de Gemeenschap moet worden teruggegeven lijkt nog het meest op een dergelijke verkoping. Vandaar ook het voorstel voor die 25 procent. Het draait er kennelijk altijd op uit dat wordt gezegd: er hebben zich weliswaar enkele onregelmatigheden voorgedaan, hier en daar zal wel sprake zijn geweest van fraude, maar we hoeven toch niet alles terug te betalen. De Commissie begrotingscontrole is echter juist bezorgd over het feit dat nooit precies duidelijk is, hoeveel de Gemeenschap zou moeten terugeisen en wat de Commissie moet doen om ten onrechte uitgekeerde bedragen terug te vorderen.
In alinea's 8 en 9 van de toelichting van de heer Mulder worden twee belangrijke dingen gezegd. De rapporteur merkt op: " Men kan dus in dit geval [d.w.z. in het geval van Iers rundvlees] niet aan de indruk ontkomen dat de Commissie uiteindelijk toegegeven heeft aan politieke druk, en haar besluit niet heeft laten afhangen van de vraag hoe groot de voor de communautaire begroting ontstane schade was. Zij heeft daardoor niet alleen verliezen voor de communautaire begroting op de koop toe genomen, maar ook het werk van haar eigen diensten gedesavoueerd. Bovendien kan de Commissie eventueel worden verweten de lidstaten ongelijk te hebben behandeld. Want de forfaitaire correcties voor Frankrijk en Italië in verband met de opslag van rundvlees zijn niet naar beneden gecorrigeerd, ..." . Dit is buitengewoon zorgwekkend, en niet minder verontrustend is het als we dan zien dat 100 miljoen ecu niet teruggevorderd wordt van Griekenland.
In alinea 20 van de toelichting merkt de heer Mulder op: " Alles bij elkaar genomen komt men zo op verliezen van meer dan een miljard ecu voor de communautaire begroting, die begin van de jaren '90 zijn ontstaan en pas nu worden gecompenseerd, en dan nog slechts ten dele" . We koesterden hoge verwachtingen van de bemiddelingsprocedure: deze zou een begin hebben moeten maken met het ophelderen en vergemakkelijken van zaken. We hoopten ook dat hierdoor voorkomen zou worden dat lidstaten naar het Hof van Justitie zouden stappen. Echter, de Ieren - die er toch mooi vanaf gekomen zijn in de affaire met het rundvlees - zijn zojuist bij het Hof in beroep gegaan tegen het besluit van de Commissie inzake de kwijting der rekeningen. Dat stemt niet erg optimistisch.
Het meest sprekende in het verslag van de rapporteur vind ik zijn slotopmerking, waarin hij zegt "dat ook een andere vraag moet worden gesteld: zijn de wijzigingen die de Commissie voorstelt wellicht te laag om de schade voor de communautaire begroting te compenseren?" . Op deze vraag dient de Commissie beslist een antwoord te geven. Ten aanzien van de twee aanbevelingen betreffende opschorting van kwijting wil ik nog opmerken dat de Commissie hopelijk niet denkt dat het Parlement een spelletje speelt door in december het aantal personeelsleden voor de verschillende afdelingen vast te stellen en in maart daarop terug te komen door twee extra afdelingen aan te bevelen. Dit zijn twee verschillende voorstellen op twee verschillende tijdstippen. Ik ben ervan overtuigd dat Parlement en Commissie tot een akkoord kunnen komen ten aanzien van de beste manier om deze zaak verder aan te pakken.

McCartin
Mevrouw de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik de heer Mulder bedanken voor zijn verslag en zeggen dat mijn fractie zijn inzet, oprechtheid en eerlijkheid accepteert en waardeert.
Als parlementariërs hebben wij natuurlijk als voorname plicht ervoor te zorgen dat fraude en verspilling voorkomen worden. We moeten in dat verband onder ogen zien dat lidstaten van nature de neiging hebben om minder zorgvuldig met communautaire middelen om te springen dan met hun eigen directe inkomsten - dat is begrijpelijk.
De rapporteur noemt het cijfer van 800 miljoen ecu, een bedrag dat de gewone burger waarschijnlijk met afschuw zal vervullen. Van de andere kant is het niet meer dan 25 procent van de landbouwuitgaven. Zo gezien komt het wel in een ander licht te staan. Ook moeten we onder ogen zien dat het geld niet verloren gegaan is, maar wellicht verloren gegaan is. Een essentieel verschil. We weten dat een deel van het geld verloren gegaan is: voor een deel weten we niet waar het gebleven is; als we dat wel zouden weten, zouden we het ook terug kunnen krijgen.
Ik wil ook iets zeggen over dat cijfer van 25 procent. Er bestaan boetes van 2 procent, 5 procent en 10 procent als lidstaten zich schuldig maken aan onzorgvuldigheid of fouten die tot verlies van communautaire inkomsten leiden. Als 25 procent van de communautaire inkomsten verloren gaat, dan is er toch in de eerste plaats iets flink mis met de Commissie zelf, alsook met de administratie in de lidstaten. Als verlies en verspilling in die mate optreden, dan dient het hele systeem op de helling te worden gezet. Ik accepteer niet dat de Commissie haar ogen sluit en situaties waarin zoiets kan gebeuren gewoon ongemoeid laat.
Ik kan enigszins meegaan met de opmerking van de heer Mulder ten aanzien van het besluit van de Commissie inzake Ierland. In het geval van Ierland - ik zeg dit ook ten behoeve van Terry Wynn - konden geen financiële verliezen worden vastgesteld. Er was sprake van slechte administratie die wellicht tot verliezen heeft geleid. Als aantoonbaar verliezen waren opgetreden en mensen zich schuldig zouden hebben gemaakt aan fraude, dan zouden zij vervolgd zijn en het geld zou zijn teruggevorderd. Dat is echter niet gebeurd: er was sprake van onzorgvuldigheid, die wellicht tot financiële verliezen heeft geleid.
De diensten van de Commissie, dat wil zeggen de diensten van de heer Fischler, hebben voorgesteld om, wat 1991 betreft, de helft van de boete van 10 procent te verlagen of uit te stellen, en als Ierland orde op zaken zou stellen - wat vanzelfsprekend gebeurd is - dan zou deze boete na twee jaar kwijtgescholden kunnen worden. Met andere woorden: het besluit van de Commissie had geen enkele invloed op de inkomsten van de Gemeenschap.
De Commissie heeft een opvallend ruchtmakend besluit genomen, dat enorm veel aandacht van de pers kreeg en het verkeerde signaal aan het Parlement stuurde, namelijk dat er een grote concessie aan Ierland was gedaan. In feite was er helemaal geen sprake van een concessie. Het besluit zond bovendien het verkeerde signaal aan het publiek: alsof je schuldig kunt zijn maar er door middel van politieke manipulaties onderuit kunt draaien. In feite ging het hier om een PR-stunt van de Commissie, en ik betreur dat, aangezien deze affaire de financiële situatie in Ierland niet ten goede is gekomen.
Tot besluit: natuurlijk moeten wij ons hard opstellen bij het nastreven van onze belangen; het gemeenschappelijk landbouwbeleid is immers in een kwade reuk komen te staan. Fraude komt echter niet alleen voor bij landbouw in de Gemeenschap. Onlangs hoorde ik het nieuws op de BBC: er werd een Britse minister geïnterviewd die verklaarde dat aanpak van fraude in het Britse sociale zekerheidsstelsel jaarlijks zes miljard pond zou opleveren. Fraude komt overal voor bij openbaar bestuur op locaal of nationaal niveau, het blijft echt niet beperkt tot de EU. Maar natuurlijk is dat geen reden om het niet hard aan te pakken.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, dit hier is een van die situaties waarin de doorsnee Europese burger geen touw kan vastknopen aan wat wij aan het bespreken zijn, of erger nog, wellicht overtuigt hij zich ervan dat wij behoorlijk chaotisch zijn in het bestieren van de communautaire administratie. Zoals wij zojuist hebben gehoord, komt al die administratieve en bureaucratische wanorde neer op forse verliesposten voor de communautaire begroting, doordat er teveel voorschotten zijn betaald of gewoon door andere boekhoudkundige trucs.
Ditmaal gaat het over de rundvleesopslag in Ierland en de bijstand aan de katoenproductie in Griekenland, maar er zijn natuurlijk genoeg andere voorbeelden. Voor de landbouwuitgaven wordt het misschien werkelijk tijd dat er een vereenvoudiging komt. Mijnheer de commissaris, u hebt verscheidene keren in de landbouwcommissie gezegd dat het GLB en, geloof ik, ook het administratieve stelsel bijgewerkt en vereenvoudigd moeten worden. Maar vooral is het moment aangebroken, denk ik, om de lidstaten actief en met continuïteit bij het beleid te betrekken. Dit om te voorkomen dat wij achteraf - zoals wij nu ongeveer met dit verslag doen - situaties moeten rechtbreien omdat men de voorschriften verkeerd of willekeurig heeft geïnterpreteerd. Bovendien komt rapporteur Mulder thans zelfs met het bericht - mijn felicitaties overigens voor zijn meticuleuze werk - dat wij elementen in handen hebben om de Commissie op het matje te roepen: zij is namelijk gezwicht voor politieke druk van de lidstaten en haar eigen interne diensten zijn, om het nog maar mild uit te drukken, heel slordig te werk gegaan.
Volgens mij is dit niet alleen een probleem dat de Commissie begrotingscontrole aangaat, maar een probleem dat dwars snijdt door de andere bevoegdheden. Maar uiteraard is het de taak van de Commissie begrotingscontrole om methodes aan te reiken, zodat dat wat de lidstaten - hopelijk niet opzettelijk - aan openbare middelen hebben onttrokken, op correcte manier teruggevorderd kan worden.
Men moge hier niet vergeten dat de lidstaten voor 80 % van de communautaire gelden zelf mogen uitmaken hoe zij die verdelen. Er mag dus geen partijenoorlog uitbreken tussen staat en staat, tussen Commissie en Raad, ook al is een minimum aan flexibiliteit geboden om al te rigide ambtelijke blokkades te voorkomen. Wat naar mijn smaak wel noodzakelijk is, is dat er doorlopend controles en inspecties komen, om de zekerheid te krijgen dat de voorschriften naar behoren worden uitgevoerd, zodat het niet uiteindelijk de Commissie is die moet dokken.
Het verwondert me dat naast de slechte voorbeelden van Griekenland en Ierland dit keer Italië niet in de beklaagdenbank zit. Het slechte interne functioneren van de Europese Unie op bureaucratisch en administratief vlak vindt niet alleen een weerklank in chaotisch bestuur, maar brengt ook een zekere chaos naar buiten toe, dus ten opzichte van de Europese burgers.
Terwijl wij hier debatteren, mijnheer de commissaris, is op dit moment in Italië de politie weer bezig charges uit te voeren tegen boeren en melkproducenten, omdat dezen aan het demonstreren zijn voor de kantoren van grote multinationals. Het doel van die betogingen is de schade van de beruchte melkquota te beperken. Die boeren zijn eerder het slachtoffer van de overproductie dan dat ze er verantwoordelijk voor zijn. Ook dit is te danken aan administratieve desinformatie en intern wanbeheer.

Van der Waal
Mevrouw de Voorzitter, verplichte terugbetalingen op voorschotten uit het landbouwgarantiefonds veroorzaken regelmatig stof tot discussie tussen de Commissie en de lidstaten. Daar is op zichzelf niets mis mee. Maar het mag daarbij uitsluitend gaan om de vraag of de Commissie de ten onrechte uitbetaalde bedragen wel juist heeft ingeschat. Het verslag-Mulder toont aan dat de Commissie zich helaas ook heeft laten leiden door andere criteria.
Een intentieverklaring van de kant van de Ierse overheid over verbetering van het controlesysteem was voor de Commissie voldoende om de forfaitaire correctie van 1991 voor de opslag van Iers rundvlees te verlagen van 10 % naar 5 %. Daarbij werd het advies van de financieel controleur genegeerd, die erop wees dat de vastgestelde tekortkomingen geen enkele reden gaven tot verlaging van de boete. Deze gang van zaken is onaanvaardbaar. De Commissie behoeft lidstaten niet te belonen voor toezeggingen. Naleving van communautaire voorschriften moet vanzelfsprekend zijn.
Verder toont het verslag-Mulder aan dat de Commissie niet consequent is in het opleggen van sancties. In Frankrijk en Italië zijn in 1991 dezelfde soort overtredingen geconstateerd als in Ierland. Deze lidstaten protesteerden niet en moesten onverkort 10 % boete betalen.
Gelet op het onjuiste gebruik dat de Commissie heeft gemaakt van de goedkeuring van de rekeningen steun ik de rapporteur om het kwijtingsbesluit op te schorten. Eerst zal duidelijk vastgesteld moeten worden dat uitsluitend de door de Gemeenschap geleden schade bepalend is voor de hoogte van de forfaitaire correcties. Het is daarbij dringend noodzakelijk dat de criteria voor forfaitaire correcties worden aangescherpt.
Mevrouw de Voorzitter, de omvang van de totale financiële correcties - over 1992 ten bedrage van 800 miljoen ecu - wijst erop dat aan de toepassing van de communautaire voorschriften nog veel schort. Dat is niet alleen een financieel probleem, maar ook uitermate schadelijk voor het aanzien van de landbouwsector en de Unie. Daarom ben ik ook met de rapporteur van mening dat uitbreiding van de dienst goedkeuring van de rekeningen gewenst is om betrouwbaarheid van de financiële correcties te vergroten. Dit laat onverlet dat een adequaat financieel beheer primair de verantwoordelijkheid is van de lidstaten en niet mogelijk is zonder de medewerking van de nationale controle-instanties.

Fischler
Geachte mevrouw de Voorzitter, dames en heren. De geachte afgevaardigde, de heer Mulder, heeft vandaag een zeer evenwichtig verslag voorgelegd, waarin hij een aantal problemen waarmee de Commissie geconfronteerd wordt wanneer zij de rekeningen van de lidstaten moet goedkeuren, grondig heeft onderzocht. De Commissie moet de uitbetalingen aan de lidstaten terugvorderen wanneer deze niet in overeenstemming met de communautaire voorschriften zijn gebeurd. Maar, dames en heren, zulke zwart-wit-situaties komen zelden voor.
In de meeste gevallen moet de Commissie het risico inschatten dat voor het compensatie- en garantiefonds onstaat bij onvoldoende naleving van de voorschriften, vooral van de voorschriften betreffende de door de lidstaten uit te voeren controles op aanvragen voor steunverlening. Volgens deze beoordeling verwerpt ze dan een gedeelte van de uitgaven in verhouding met het risico. Hoe hoog het verworpen bedrag is, wordt volgens nauwkeurig vastgelegde richtsnoeren vastgesteld, rekening houdend met de argumenten van de lidstaten en na advies van een orgaan van onafhankelijke, hooggeplaatste persoonlijkheden.
Het feit dat de Commissie correcties uitvoert, is voor de lidstaten een belangrijke stimulans om de communautaire middelen volgens de voorschriften te controleren. Daarom verbeteren de lidstaten hun controle in vele gevallen zodra de financiële controleur van de Commissie hen op tekortkomingen heeft gewezen. Wanneer dit gebeurt, beslist de Commissie bij de bepaling van de correctiefactor in twijfelgevallen altijd in het voordeel van de lidstaten. Een van de belangrijkste doelstellingen van de Commissie is immers het motiveren van de lidstaten om hun controles permanent te verbeteren, in plaats van hen te straffen.
Dames en heren, wat de correctie voor Ierland van 10 % naar 5 % betreft, de correctieverlaging dus, wil ik u het volgende zeggen. De financiële controleurs van de Commissie hebben bij nazicht van de controles van interventieaankopen van rundvlees in Ierland in de jaren 1990 en 1991 aanzienlijke tekortkomingen vastgesteld en daarom hebben zij voor beide jaren een forfaitaire correctie van 10 % voorgesteld. Ierland was net als de bemiddelingsinstantie van oordeel dat de controles in 1991 verbeterd waren, waardoor het risico op verlies in dat jaar kleiner was. De controleurs konden zich van het effect van deze verbetering toen echter niet overtuigen, omdat de interventieaankopen vanaf het jaar 1993 tot de goedkeuring van de rekeningen waren stopgezet. Er waren dus geen interventieaankopen. Daarom kon de financiële controleur geen verlaging van de correctie goedkeuren. De Commissie heeft dan eerlijkheidshalve, zoals ze in twijfelgevallen altijd doet, in het voordeel van de lidstaat beslist. Ik kan u echter meedelen dat intussen, gezien er nu weer interventieaankopen gebeuren, in oktober en november 1996 controles uitgevoerd zijn, waarover de Commissie zeer tevreden is.
Wat de tweede vraag betreft, over de situatie van katoen in Griekenland. Deze uiterst zeldzame correctie van 25 % vertegenwoordigt het grootst mogelijke verlies voor de gemeenschapsbegroting. Als maatregel voor de verbetering van de controles hebben de Griekse autoriteiten ex-post-controles in de graanverwerkende ondernemingen uitgevoerd, waarbij de werkelijke verliezen hoogstwaarschijnlijk niet boven de 10 % zullen liggen. In deze omstandigheden kunnen wij een correctie van 25 % niet staande houden.
Met betrekking tot de eerder gehoorde verklaringen dat de correcties meer dan 800 miljoen ecu bedragen en dat de EOGFL-middelen slecht beheerd werden, moet erop gewezen worden welk percentage dit bedrag vertegenwoordigt in verhouding tot de totale begroting en dat 415 miljoen ecu, dus meer dan de helft, alleen betrekking heeft op één geval, namelijk doordat de medeverantwoordelijkheidssheffing voor melk in Italië en Spanje niet is geïnd.
De Commissie is ook bereid haar richtsnoeren voor de vaststelling van de correcties volgens de wensen van het Parlement te onderzoeken om de principes die zij nu reeds volgt nog te benadrukken en te preciseren. Dit onderzoek wordt voor eind juni afgesloten en rond die tijd zullen wij het Parlement ook over het resultaat inlichten. Correcties van 25 % mogen alleen nog na zeer zorgvuldige overwegingen worden toegepast, omdat de rechtsgrondslagen de Commissie zelden toelaten meer dan de mogelijke verliezen die voor de gemeenschapsbegroting werkelijk zouden zijn ontstaan, te rechtvaardigen. Bovendien kunnen correcties niet in alle gevallen waar de Commissie een betere controle vraagt, automatisch worden aangebracht. Dit kan alleen wanneer een communautair voorschrift niet werd nageleefd. De Commissie vindt het echter wenselijk om het aantal financiële controleurs te verhogen en zij zal zich inzetten om de plaatsen die het Parlement heeft aangewezen, te vinden. Ik vraag u echter er rekening mee te houden dat het personeel voor deze zeer specifieke bezigheid zelden intern kan worden gerecruteerd en het aantal nieuwe plaatsen beperkt is. In dit opzicht hoop ik dan ook op uw begeleiding te kunnen rekenen om dit doel te bereiken.
Ik wil in dit verband vooral de heer Wynn voor zijn uiteenzetting danken en tenslotte ook de heer Mulder en het voltallige Parlement voor het constructieve verslag nog eens mijn dank betuigen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
We gaan over tot stemming.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie zal voor het verslag van de heer Mulder stemmen.
Wij zijn het eens met zijn conclusies: de kwijting aan de Commissie voor de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL-Garantie voor het begrotingsjaar 1992 zal worden opgeschort en aan bepaalde voorwaarden worden gebonden.
Wij het ook eens met de analyse in het verslag, met name ten aanzien van de twee besluiten van de Commissie die de oorzaak van de opschorting vormen. Tot slot stemmen wij in met de conclusies die de rapporteur hieruit trekt. Een herziening van de betrokken beschikkingen moet niet worden gevraagd, ook al is dat moeilijk te slikken in het licht van de omvangrijke verliezen - bijna een miljard ecu - die de communautaire schatkist heeft geleden.
De Commissie dient haar procedure tot kwijtschelding der rekeningen zodanig aan te passen, dat een verwijzing naar een eventuele verbetering van de controles voortaan niet meer kan leiden tot een vermindering met terugwerkende kracht van de forfaitaire financiële correcties. Ook gaan wij akkoord met het verzoek om een forfaitaire correctie van 25 procent.
Ik wil, nu deze stemming aan de orde is, wijzen op het verschil tussen de kwijting over 1992 aan de Commissie en die over 1993 aan het Parlement (inzake zijn begroting). Ik hoop dat de opschorting van de kwijting waarover wij thans stemmen niet tot een tegengesteld besluit zal leiden, maar dat deze daadwerkelijk effect zal hebben, in die zin dat de kwijting geweigerd zal worden zolang niet aan de verlangens van het Parlement voldaan is. Dat is in elk geval het streven van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van Nationale Staten; zoals wij altijd hebben beklemtoond, moeten de omvangrijke bedragen van de communautaire begroting volgens de regels van de wet worden gebruikt en moeten de Europese afgevaardigden daar daadwerkelijk controle op kunnen uitoefenen opdat de belangen van de burgers van de lidstaten gewaarborgd zijn.
(Het Parlement keurt de resolutie goed)

Medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0005/97) van mevrouw Lulling, namens de Commissie rechten van de vrouw, over de situatie van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers.

Lulling
 Mevrouw de Voorzitter, de mensen die onze agenda vaststellen doen dat maar al te vaak volgens een bijzonder systeem van waarden en prioriteiten dat zich aan ons begrip onttrekt.
Aldus kan het gebeuren dat het verslag dat ik mag toelichten in naam van de Commissie rechten van de vrouw, een verslag dat van belang is voor ten minste tien miljoen medewerkende echtgenotes in de Europese Unie - misschien zijn het er wel tweemaal zo veel - dat dit verslag op de agenda van deze uitgestorven vergadering op vrijdagmiddag geplaatst is. Het is waar dat wij concurrentie van de gekke koeien hebben - waarvan we trouwens ook al niet weten hoeveel er in de Europese Unie zijn... Waar is ook dat het droevige lot van miljoenen vrouwen die meewerken in het bedrijf van hun echtgenoot en die het moeten stellen zonder wettelijk statuut, zonder onafhankelijke sociale zekerheid, zonder bescherming bij echtscheiding en zonder recht op erfdeel waaraan zij wèl hebben bijgedragen, dat hun lot de collega's lang niet zozeer deert als de gekke koeien, naar aanleiding waarvan zij deze week een motie van afkeuring tegen de Commissie hebben ingediend.
Het is nu 1997. De Commissie heeft in september 1994 een verslag ingediend over de teleurstellende tenuitvoerlegging van de richtlijn uit 1986 betreffende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandige werkende mannen en vrouwen, met inbegrip van medewerkende echtgenoten. Wij waren niet enthousiast over deze richtlijn: de inhoud was bepaald slap in verhouding tot het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. Niettemin, de richtlijn had ten minste de verdienste dat zij bestond, en niet ontkend kan worden dat in sommige lidstaten wel degelijk vooruitgang is geboekt. Echter, meer dan tien jaar na de goedkeuring van de richtlijn zijn de meeste medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers nog steeds aan hun lot overgelaten, het zijn nog immer onzichtbare werknemers. Aangezien het verslag over de tenuitvoerlegging van de richtlijn, dat na een vertraging van ten minste drie jaar door de Commissie is opgesteld, niet aan het Parlement is voorgelegd, heeft de Commissie rechten van de vrouw zelf het initiatief moeten nemen om een verslag samen te stellen over deze onzichtbare en gediscrimineerde vrouwelijke werknemers: de medewerkende echtgenoten die in miljoenen familiebedrijven werkzaam zijn, vooral in de landbouw, het midden- en kleinbedrijf, de ambachtelijke nijverheid en de handel, maar ook bij echtgenoten die een vrij beroep uitoefenen.
Ik heb echter gemeend dat het nergens toe diende om over het verleden te klagen of over het evidente feit dat de richtlijn uit 1986 haar doel niet bereikt heeft. Beter is het naar de toekomst te kijken, dat wil zeggen concrete voorstellen te doen om de uitgeholde richtlijn uit 1986 een nieuwe impuls te geven, voorstellen die de precaire situatie kunnen verhelpen waar medewerkende echtgenoten onder lijden, vooral in geval van echtscheiding en overlijden van de echtgenoot.
Wij beseffen heel goed - subsidiarité oblige! - dat de aangepaste richtlijn waar wij naar streven slechts het kader kan vormen waarbinnen de lidstaten zelf moeten handelen om de doelstellingen te bereiken die ik als volgt kan omschrijven: medewerkende echtgenoten moeten een wettelijk statuut krijgen, waarbij zij kunnen kiezen voor het statuut van bezoldigd echtgenoot, echtgenoot-vennoot of medewerkend echtgenoot; bijdragen voor de sociale zekerheid moeten verplicht worden gesteld voor medewerkende echtgenoten, en de risico's van ziekte, invaliditeit, ongeval en ouderdom moeten gedekt zijn; er moeten fiscale prikkels komen, dat wil zeggen dat in de bedrijfsonkosten de werkelijk aan de echtgenoot betaalde vergoeding wordt opgenomen, natuurlijk onder de dubbele voorwaarde dat het gaat om een normale vergoeding voor noodzakelijke en werkelijk gepresteerde diensten en dat aan alle wettelijk verplichte inhoudingen en bijdragen voldaan is.
Wij zijn tevens van oordeel dat maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat medewerkende echtgenoten die gedurende vele jaren in een familiebedrijf hebben gewerkt, niet langer benadeeld worden op het gebied van erfenissen en successierechten. Tot slot willen wij dat medewerkende echtgenoten een adequate vertegenwoordiging krijgen in beroepsorganisaties en organisaties van het MKB.
Wat bij voorbeeld de ouderdoms- en invaliditeitsverzekering betreft, bestaat in Luxemburg sinds 1988 de verplichte bijdrage aan de sociale zekerheid van medewerkende echtgenoten, zij het dat ontheffing mogelijk is. De realiteit is echter dat ten gevolge van deze ontheffing - die te gemakkelijk verleend wordt - in slechts 164 van de 2000 ambachtelijke bedrijven waarin duidelijk sprake is van een medewerkende echtgenoot sociale premie wordt betaald. De toestand is net zo rampzalig in de handel als in de vrije beroepen. En waarom? Gebrek aan informatie, vrees voor de kosten van premies (hoewel deze fiscaal aftrekbaar zijn) of gewoon nalatigheid en gebrek aan belangstelling.
Als wetgevers - dat willen we toch zijn - zouden we moeten weten dat de burger dikwijls gelukkig gemaakt moet worden ondanks zichzelf, vooral wanneer hij de neiging heeft terug te deinzen voor de kosten.
Ziedaar waarom wij ook verplichte registratie van medewerkende echtgenoten hebben voorgesteld, zodat het geen onzichtbare werknemers meer zijn. Men heeft mij verteld dat in Groot-Brittannië een bepaald deel van de pers een opgeschroefde en verdraaide voorstelling van deze eis heeft gegeven om andermaal campagne tegen Europa te kunnen voeren. Ik hoop dat het zo is, want dan zou tenminste de publieke opinie wakkergeschud worden en zich ervan bewust worden dat het Europees Parlement zich bezighoudt met deze onzichtbare werknemers.
Ik weet dat de Commissie momenteel ronde-tafelconferenties organiseert met de betrokken organisaties ten einde de noden van medewerkende echtgenoten te bespreken. Ik heb de eerste van die conferenties bijgewoond. Als de Commissie voortgaat op de ingeslagen weg en de conclusies trekt die onontkoombaar uit deze conferenties en uit ons rapport naar voren zullen komen, dan kan ik haar toezeggen dat zij wat mij betreft niet het risico van een motie van afkeuring zal lopen. Laat de Commissie echter na conclusies te trekken, dan zie ik geen betere reden - althans geen betere dan die welke wij deze week besproken hebben - om een Commissie af te keuren die doof blijft voor het lot van tientallen miljoenen burgers van de Europese Unie.

Gröner
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's. Ik dank de rapporteur omdat ze ervoor gezorgd heeft een evenwichtig verslag voor te leggen, waarover ook in de Commissie rechten van de vrouw grote eensgezindheid bestond. Zoals gezegd bestaat de overgrote meerderheid van medewerkende echtgenoten van zelfstandig werkenden uit vrouwen, die samen met hun echtgenoot in de landbouw, het ambachtelijk bedrijf, de handel en in vrije beroepen werkzaam zijn. De meeste vrouwen werken mee zonder formele erkenning van hun juridisch statuut en vele vrouwen spelen, vooral in het geval van landbouwbedrijven, een even grote rol als hun echtgenoten.
Het is echter zeer moeilijk het aantal medewerkende echtgenoten te schatten en dit wordt nog eens extra bemoeilijkt door het gebrek aan precieze criteria. Velen werken full-time. Zij staan dan ingeschreven zoals de andere gewone werknemers en genieten een sociale zekerheid. Anderen zijn op geen enkele manier geregistreerd, wat in geval van scheiding of het uit elkaar gaan van de partners enorme moeilijkheden met zich meebrengt en vooral vrouwen zonder sociale zekerheid vaak in de kou laat staan. Nog anderen zijn vennoot van het bedrijf. Er zijn hier dus een groot aantal mogelijkheden.
De richtlijn van 1986 diende hier hulp te bieden. Ze is echter niet precies georiënteerd en de onnauwkeurige formuleringen bemoeilijken de opstelling van een gemeenschappelijk statuut. Daarbij komt de langzame omzetting in de lidstaten. Deze weigeren namelijk de bevoegdheid op dit gebied aan de Unie over te dragen en nemen een blokkerende houding aan. We kampen met de grote moeilijkheid dat het sociale protocol niet eens een deel van het Verdrag is. Daarom is het zeer belangrijk dat we onze aandacht richten op de gelijke kansen voor mannen en vrouwen door dit thema in het Verdrag van de Europese Unie op te nemen en als belangrijke pijler voor de vrouwen en de burgerrechten in de Unie te beschouwen.
Nu zijn de lidstaten weinig geneigd hier iets aan te doen. Het Europees Parlement moet dan ook druk uitoefenen om deze vrouwen een beter statuut te geven. Waar kunnen we beginnen? Ik denk dat het verslag aanwijzingen geeft dat de verplichte registraties voor deze vrouwen geen ijle woorden mogen zijn. We moeten druk uitoefenen zodat alle vrouwen geregistreerd worden en een pensioen- en ziekteverzekering kunnen nemen, om hier vooruitgang te boeken.
Ik merk hierbij op dat we aan de drempel van de 21e eeuw niet meer kunnen terugvallen op het oude gezinspatroon uit de 19e eeuw met het huwelijk als verzorgingsinstelling voor de vrouw, nu meer dan 3O % huwelijken in een scheiding eindigen. Vrouwen hoeven niet meer de werkmieren in de familiebedrijven te zijn, die zich zonder te klagen doodwerken en met de dubbele taak van beroep en huishouden elk statuut en alle rechten verliezen.
Daarom is een aparte ziekte- en pensioenverzekering noodzakelijk alsook een onafhankelijke beroepsvereniging voor deze vrouwen. Er moeten ook opleidingsmogelijkheden zijn en ik denk dat dit aan de vooravond van de internationale vrouwendag op 8 maart een eis is die het Europees Parlement ten volle moet steunen. Ik vraag uw steun voor dit verslag.

Flemming
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren. Het debat over de rechten van de medewerkende echtgenoot is in Oostenrijk al 30 jaar oud. Vandaag is de juridische situatie als volgt. De medewerkende echtgenote of echtgenoot kan volledig normaal als werknemer tewerkgesteld worden. Hierdoor geniet zij of hij een ziekte-, ongevallen- en pensioenverzekering. Indien de activiteit van de medewerkende echtgenoot zich beperkt tot interne hulp, dan is een arbeidsovereenkomst onmogelijk, maar hij of zij kan zich aansluiten bij hetzelfde sociaal zekerheidsstelsel. Bij een echtscheiding wordt het gemeenschappelijk vermogen en spaargeld overeenkomstig § 81 van de huwelijkswet verdeeld. De vrouw moet alleen haar bijdrage hebben geleverd. Volgens § 83, lid 2 van de huwelijkswet bestaat haar bijdrage in het "het leiden van het gemeenschappelijk huishouden, de zorg en opvoeding van de gemeenschappelijke kinderen en elke andere bijstand in het huwelijk" . Dat kan ook een goed advies zijn.
Speciaal voor de landbouwersvrouwen werd in Oostenrijk in 1989 de gescheiden pensioenuitkering ingevoerd. De landbouwersvrouw kan ook tegen de wens van haar man in verlangen dat 50 % van zijn pensioen direct aan haar wordt uitbetaald. Sinds 1992 is er een afzonderlijk pensioen voor landbouwersvrouwen. Sinds 1990 krijgen ook landbouwersvrouwen na de geboorte van een kind anderhalf jaar lang een uitkering. De moederschapsuitkering voor de landbouwersvrouw wordt gedurende de periode van het wettelijke bevallingsverlof - in Oostenrijk bedraagt dit 4 weken voor en 4 weken na de geboorte van het kind - ook uitbetaald en is gebaseerd op een verzekering die de landbouwvrouw afsluit.
Sinds 1 januari 1993 krijgen vrouwen die met pensioen gaan een toeslag per kind en telt de tijd die gespendeerd wordt aan de zorg voor de kinderen mee voor de opbouw van het eigen pensioen.
Geachte dames en heren, ik denk dat we het debat moeten voortzetten. Ik geef ieder van u graag de documenten over deze juridische mogelijkheden. Deze discussie gaat niet over fantastische wensdromen, maar over de werkelijkheid en het bestaande recht in een lidstaat van de Europese Unie.

Kestelijn-Sierens
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, ik ben het volledig eens met mevrouw Lulling. Het feit dat dit verslag op een vrijdag van de plenaire vergadering in Straatsburg besproken wordt, vertelt al veel over het gebrek aan belangstelling voor dit onderwerp. Het is trouwens een goede weerspiegeling van de situatie van de medewerkende echtgenoten tot op heden.
De medewerkende echtgenoten staan in de rijksregisters meestal omschreven als "zonder beroep" of als "huismoeder" of "huisvrouw" . Voor de sociale zekerheid zijn ze veelal een grote onbekende. In werkelijkheid echter zijn ze een onmisbare kracht voor hun echtgenoot. De liberale fractie is daarom zeer blij met dit initiatiefverslag, maar zal nog meer tevreden zijn wanneer de Commissie ons eindelijk haar voorstel tot wijziging van de bestaande richtlijn zal voorleggen. De medewerkende echtgenoot verdient meer dan enkel de erkenning van haar echtgenoot en gezin. Omstandigheden zoals echtscheiding, overlijden of invaliditeit van de echtgenoot kunnen immers een onverwacht punt zetten achter deze erkenning en het begin betekenen van heel wat ellende.
Het verslag dan. Wat ik vooral belangrijk vind is, ten eerste, dat we opteren voor een verplicht systeem van registratie en aansluiting bij een verzekering. We leerden immers uit het Franse systeem dat een vrijwillig systeem niet de verwachte reactie krijgt. Ten tweede, noodzaak is wel dat het wettelijk statuut, hoewel verplicht, toch flexibel genoeg is, vooral wat betreft de berekening van de bijdragen. Indien we het verkrijgen van een statuut immers te belastend maken, riskeren we onbewust een categorie verdoken medewerkende echtgenoten te creëren. Dat mag onze bedoeling niet zijn. Verder steun ik de voorstellen die de rapporteur doet voor een grotere bewustmaking en het aanmoedigen van de betrokkenen om hun echtgenoten aan te sluiten via fiscale stimuli.
Ik betreur te moeten vaststellen dat de Belgische regering op dit punt averechts te werk gaat en nu juist de klok terugdraait. Vanaf 1 januari van dit jaar laat zij niet meer toe dat zelfstandigen een deel van het inkomen op naam van hun medewerkende echtgenoten zetten en schaft zij derhalve deze fiscale stimulans af. De medewerkende echtgenote kan voortaan enkel als werknemer ingeschreven worden of zaakvoerder worden, maar voor veel vrije beroepen is dit gezien de deontologie van het vrije beroep en de vennootschapswetgeving onmogelijk. Van flexibiliteit is dus geen sprake meer. Maar hopelijk brengt de nieuwe Europese wetgeving de Belgische regering tot nieuwe inzichten, want wat we nu beleven gelijkt op de processie van Echternach.
Voorzitter, collega's, ik hoop dat het debat over het wetgevend voorstel betreffende medewerkende echtgenoten hier binnenkort gevoerd kan worden. Graag had ik hierover de intenties vernomen van de Commissie.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, wat men tot kortgeleden atypisch werk noemde is ondertussen getypeerd geworden. De instabiliteit en onzekerheid van de werkbanden, vrucht van de flexibiliteit van de zogenaamde arbeidsmarkt - waarvan de werkgevers vinden dat zij nooit ver genoeg gaat - komt tot uiting in de aanzienlijke opkomst en groei van zelfstandige werknemers.
En indien de zelfstandige werknemer in vele gevallen niets meer is dan een werknemer die zijn juridische band heeft verloren, maar een reële werkband behoudt die gelijk is aan zijn vorige, in andere gevallen is zelfstandig werk een nieuwe en verschillende activiteit die een zogenaamd typische beroepsbezigheid vervangt.
Deze evolutie brengt andere evoluties mee in een ophoping van discriminaties en de situatie van de medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers, die eigenlijk slechts vrouwen betreft, verdient bijzondere aandacht.
Wij zijn verheugd over het feit dat dit verslag er is. Aangezien de medewerkende echtgenoten een erg heterogene afgeleide groep werknemers vormen, kan men ervan uitgaan dat, ook al bestaat er geen beroepsstatuut en is kwantificeren moeilijk, zij veel meer zijn dan de drie miljoen die genoemd worden in het verslag van de Commissie over sociale zekerheid. Aangezien 3/4 van deze werknemers vrouwen zijn, kunnen zij in een land als Griekenland zelfs een vierde van de mogelijke vrouwelijke beroepsbevolking vertegenwoordigen.
Zoals collega Lulling in haar verslag onderstreept - en ik feliciteer haar met haar werk - is richtlijn 86/613 vooral onbevredigend omdat er geen definitie is van een beroepsstatuut en de sociale zekerheidsrechten van deze categorie werknemers/werkneemsters ondoeltreffend zijn. Zodat een wijziging van deze richtlijn noodzakelijk is, en wel in 1997.
Alle voorstellen van het verslag verdienen ons principieel akkoord en vormen een goede werkbasis voor een nieuwe richtlijn, die ten doel heeft situaties te confronteren die via oude of nieuwe wegen niet mogen worden gekristalliseerd in een bekrachtiging van de discriminatie van de vrouw in de arbeidswereld, met de verergerende factor in dit geval van de vrijwel totale onzichtbaarheid ervan.
Met name steunen wij de concretisering van initiatieven als debatten en ronde-tafelgesprekken die leiden tot een echte deelname van de geïnteresseerden aan de definitie van de behoeften, het statuut en de formuleringen van de nieuwe richtlijn. Dit trouwens om tegemoet te komen aan de niet-nagekomen vooronderstellingen van de richtlijn die moet worden vervangen.

Van Dijk
Voorzitter, ik sluit mij van harte aan bij het verslag van mevrouw Lulling. Het is inderdaad een uitstekend verslag geworden en drukt de ontevredenheid uit van de vrouwencommissie en het Parlement over de werking van de richtlijn die de positie van meewerkende echtgenoten zou moeten verbeteren. In feite is er niet zoveel verbeterd en zou er veel meer moeten gebeuren om te zorgen dat deze vrouwen aanspraak kunnen maken op de sociale zekerheid waar zij recht op hebben. Het is des te opvallender omdat juist de Europese Gemeenschap en de Unie geprobeerd hebben de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt gelijk te trekken met de positie van mannen, en het is toch een substantieel deel van de arbeidsmarkt dat in feite gewoon terzijde geschoven wordt. Wij moeten ons inderdaad afvragen wat nu precies de bedoeling ervan is om deze vormen van in feite zwart werk toe te staan.
Ik wil wijzen op het feit dat in het verslag ook opgenomen is dat wij erkenning willen van andere duurzame samenlevingsvormen in de lidstaten waar de samenlevingscontracten erkend zijn.
Tot slot, Voorzitter, in de Nederlandse titel van het verslag staat: zelfstandige werknemers. Die bestaan niet. Zelfstandige werknemers is een contradictio in terminis. Dat moet echt zijn: zelfstandig werkenden. Wilt u dat alstublieft meenemen.

Féret
Mijnheer de Voorzitter, ik juich het initiatief van de Commissie rechten van de vrouw toe om dit verslag, dat tot doel heeft een behoorlijke sociale bescherming van medewerkende echtgenoten te bewerkstelligen, op te stellen. Net als de rapporteur betreur ik de jarenlange vertraging, de tijd die de Commissie verloren heeft en die benut had kunnen worden voor een betere gedachtenwisseling tussen de betrokken partijen.
Niemand van ons kan redelijkerwijs gesproken de noodzaak van wetgeving op dit gebied ontkennen, en de vraag "verplichte of facultatieve bescherming" is eigenlijk niet aan de orde. De ervaring die in Luxemburg is opgedaan toont de ondoelmatigheid aan van een beroep op vrijwillige bijdrage. De reden van deze mislukking is duidelijk. Het midden- en kleinbedrijf en de vrije-beroepsbeoefenaren zuchten in alle lidstaten van de Unie reeds onder een forse belastingdruk en allerlei fiscale heffingen, waar de grote multinationale ondernemingen zich trouwens al te gemakkelijk aan onttrekken.
Niet alleen moeten wij de lidstaten verplichten de sociale bescherming van medewerkende echtgenoten te regelen, we moeten ook de verplichting instellen van correcte voorlichting aan de betrokken werknemers. En tot slot dienen de nationale autoriteiten de fondsen die door deze heffingen ontstaan als een goed huisvader te beheren, zulks in tegenstelling tot de gewoonte van de meeste regeringen in de lidstaten van de Unie, of zij nu van linkse of van rechtse signatuur zijn.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, het initiatiefverslag dat wij vandaag beoordelen en dat door mevrouw Lulling is opgesteld, die ik wil feliciteren, ligt erg moeilijk aangezien het betrekking heeft op een groep van miljoenen onzichtbare werkenden, die zo onzichtbaar zijn dat zij in de statistieken officieel als "niet-werkende" categorieën worden ingedeeld. Niet-werkende categorieën omdat zij niet ingeschreven staan als werkloos, noch als werkzoekend omdat het hen aan werk juist niet ontbreekt, alleen is dit niet erkend, noch bezoldigd. Deze situatie heeft vooral betrekking op de vrouwen van zelfstandige werknemers die hen helpen door op het veld te werken of in allerlei soorten ultrakleine familiebedrijfjes die overal bestaan en die, overeenkomstig verrichte studies, miljoenen mensen bestrijken.
Zowel de communautaire regelgeving als de nationale wetgevingen, zelfs wanneer die expliciet verwijzen naar de situatie van echtgenoten van zelfstandige werknemers - zoals het geval is in de Portugese wetgeving - botsen op een realiteit die aanzienlijk verschilt van de geest van de wet.
Vrouwen zien het vaak nog als hun plicht hun man of partner gratis te helpen en zien hun immense werk - dat niet wordt verrekend in het binnenlands product van de landen - als een plicht die hun positie als echtgenote meebrengt. Als wij bij dit feit het niet kennen van de wet en van de rechten die de wet haar verleent voegen, begrijpen wij waarom wij over onzichtbare werknemers praten: zij werken maar verdienen niet, zij werken maar hebben geen sociale rechten, zelfs indien de wet hierin voorziet.
Vandaar mijn instemming met de voorstellen van de rapporteur, alsmede met de wijzigingen die deze werkende wereld uit de clandestiniteit willen halen: verplichte inschrijving van helpende echtgenoten in de socialezekerheidsstelsels, verplichting van de lidstaten om niet alleen de nodige wettelijke maatregelen te treffen, maar zich in te spannen opdat deze effectief worden toegepast, prikkels voor familiebedrijven die deze verplichtingen nakomen. Dit zijn allemaal voorstellen die moeten worden gesteund. Het is dan ook essentieel dat de Commissie een nieuwe richtlijn terzake uitwerkt, zowel uit sociaal als uit financieel oogpunt. Al bij al zijn er veel meer werknemers, alleen tellen zij niet mee in het BBP noch voor de sociale zekerheid.
Ook de voorstellen in de zin van een flexibilisering van het stelsel en de aanpassing daarvan aan de omvang van het bedrijf lijken mij erg scherpzinnig, evenals het voorstel om het mogelijk te maken dat deze socialezekerheidskosten in erg kleine familiebedrijfjes aftrekbaar zijn van de inkomsten van de bedrijven.
Tot slot doe ik een oproep opdat de verenigingen van zelfstandige werknemers het als hun strikte verplichting beschouwen dat zij zich beijveren voor de sociale situatie van de echtgenoten van hun respectieve leden.
Ik feliciteer nogmaals de rapporteur en hoop dat dit voorstel, dat het Europees Parlement vandaag zeker zal aannemen, binnenkort zal worden omgezet in een ontwerp-richtlijn door de Commissie.

Thyssen
Voorzitter, ik wil de vrouwencommissie en vooral de rapporteur feliciteren met het initiatief om de situatie van de meewerkende echtgenoten van onder het stof te halen en voorstellen te doen om nu eindelijk een statuut te creëren voor een categorie van de bevolking die groot is in getale, maar klein in de statistiek. Ik hoop straks te vernemen dat de Commissie er inspiratie voor wetgevend werk in vindt.
Voorzitter, ik volg dit dossier reeds van lang vóór de richtlijn van 1986 en ik heb mij altijd al afgevraagd of het statuut van de meewerkende echtgenoten even leeg en onbetekenend zou zijn indien de samenstelling van deze groep overwegend mannelijk was. Voor mij is de situatie van de meewerkende echtgenoten een graadmeter bij uitstek voor de nog steeds bestaande discriminatie tussen man en vrouw. In mijn land, Voorzitter, dat is België, zijn de meewerkende echtgenoten de enige groep van mensen die permanent beroepsactief zijn zonder in het toepassingsgebied van een verplicht sociaal statuut te vallen. Maar hij bestaat dan ook voor 97 % uit vrouwen.
Deze situatie is natuurlijk niet los te zien van de nog steeds geringe aanwezigheid van vrouwen in de professionele en interprofessionele organisaties en in de politieke besluitvorming. Als vrouwen daar niet aan de tafel zitten, worden hun belangen niet al te best verdedigd. Waar we toe moeten komen, in alle lidstaten van de Unie, is niet meer of niet minder dan een statuut dat op hetzelfde automatisme berust als dat van de zelfstandigen, de landbouwers en de vrije beroepen, met name een statuut dat sociale en juridische bescherming biedt voor elk risico waarvoor dat aangewezen is. Aan de keerzijde van de medaille is vast een zeker een prijskaartje, maar daar waar niemand het principe van "voor wat, hoort wat" in twijfel trekt voor de gerespecteerde zelfstandige ondernemers, duiken allerlei bezwaren op als het gaat om de meewerkende echtgenoten van die ondernemers.
Voorzitter, ik sluit af met de bedenking dat het feit dat wij dit hier anno 1997 nog aan de kaak moeten stellen niet alleen onbegrijpelijk is, maar eigenlijk schandalig.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik dank eerst de Commissie rechten van de vrouw en haar rapporteur, mevrouw Lulling, voor het uitstekend verslag dat we thans behandelen en dat duidelijk bewijst dat het Parlement grote belangstelling heeft voor het vraagstuk van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en al het mogelijke doet om het communautair gelijkekansenbeleid te stimuleren. Het niet te onderschatten probleem van de gelijke behandeling van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers werd door de Gemeenschap voor het eerst aangepakt met de aanneming door de Raad van richtlijn 86/13/EEG van 11 december 1986. Als we de maatregelen evalueren die de lidstaten tot dusver hebben genomen op het gebied van de sociale bescherming en de erkenning van de positie en rol van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers, komen we evenwel tot de vaststelling dat nog veel moet worden gedaan. Zoals mevrouw Gröner zo-even heeft opgemerkt, is het gebrek aan vooruitgang met deze materie enerzijds een weerspiegeling van onze traditionele opvattingen over de functie van de vrouw in het familiebedrijf - waarbij haar taken als echtgenote en haar rol in het bedrijf over één kam worden geschoren, zodat haar participatie bij het familiebedrijf als een deel van de echtelijke verplichtingen, en dus als vanzelfsprekend, wordt beschouwd. Anderzijds is dit tekort ook een weerkaatsing van de moeilijkheden in verband met de aanpassing van de sociale-zekerheidsstelsels en de kosten die daaruit voortvloeien voor familiebedrijven waarin beide echtgenoten werkzaam zijn. De talrijke studies die de Commissie tot dusver aan het probleem heeft gewijd, tonen niet alleen aan dat de sociale bescherming van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers nog grote leemten vertoont, maar ook dat de betrokken vrouwen onvoldoende gebruik maken van de bestaande mogelijkheden tot vrijwillige verzekering en verwerving van een apart wettelijk statuut. Het probleem van de medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers komt ook aan bod in het vierde communautaire actieprogramma voor gelijke kansen. Voorts is de Commissie begonnen met de ruime raadpleging van alle betrokkenen, zulks met het oog op de precieze inschatting van het probleem en de aanpassing van de bestaande richtlijn terzake aan de werkelijke noden. De rondetafelgesprekken met de beroepsorganisaties van de belanghebbenden, die door het Parlement worden toejuicht en waaraan het actief zal deelnemen, moeten uitgroeien tot een forum voor discussie over de behoeften van medewerkende echtgenoten. Om zich een idee te vormen van de hinderpalen die de versterking van de sociale bescherming van medewerkende echtgenoten in de weg staan, moet men weten wat de betrokkenen zelf - en hun beroepsorganisaties - van het vraagstuk denken. Het lijdt evenwel geen twijfel dat nog een brede waaier van obstakels bestaan en de sociale bescherming van medewerkende echtgenoten onder meer verband houdt met het probleem van de erkenning van hun rol in het familiebedrijf - waarop de leden Kestelijn-Sierens en Thyssen ook al hebben gewezen - zodat maatregelen en beleidsvormen van uiteenlopende aard nodig zijn om deze materie te regelen. We leven in een samenleving die snel evolueert en waarin vrouwen een steeds actievere rol op alle niveaus van de arbeidsmarkt willen vervullen - wat mevrouw Torres-Marques trouwens reeds heeft opgemerkt. Vrouwen hebben evenwel te kampen met tal van problemen zoals een schaarse financiering - waarnaar de heer Ribeiro zo-even al heeft verwezen - een tekort aan passende diensten voor bedrijfsadvies, een gebrekkige beroepsopleiding en een ongelijke behandeling op het gebied van de erkenning van hun werk en capaciteiten. Daar de hervorming van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid een belangrijke invloed heeft op het leven van de landbouwers en hun gezinnen, moet - zoals de heer Flemming benadrukt - het vraagstuk van het statuut van vrouwen in familiale landbouwbedrijven met voorrang worden opgelost. Deze - en andere - aspecten van het probleem moeten worden onderzocht en geëvalueerd in het debat dat we nog over de positie van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers zullen voeren. Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Lulling eens te meer danken voor haar uitstekend verslag. Mijn dank gaat ook uit naar het Parlement dat zich al jaren voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen inzet en waarvan ik zeker ben dat het de samenwerking met de Commissie op dit vlak in de toekomst met dezelfde prioriteiten en doelstellingen wil voortzetten. Om aan de eisen van onze tijd te voldoen en doelmatiger beleidsvormen voor de integratie van de vrouw op de arbeidsmarkt te stimuleren, is het duidelijk dat we het communautair gelijkekansenbeleid moeten versterken. Ik dank het Parlement voor zijn aandacht.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Papoutsis. Dan heeft nu de rapporteur, mevrouw Lulling, het woord.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik dank commissaris Papoutsis hartelijk voor zijn positieve toespraak en ik blijf bij wat ik heb gezegd. De Commissie zal een voorstel voor een gewijzigde richtlijn voorleggen. De heer Flynn kon vandaag niet aanwezig zijn, maar ik hoop dat de mooie woorden van de heer Papoutsis gevolgd zullen worden door de daden van de heer Flynn.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Lulling.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Voor de stemming over amendement 4:

Lulling
 Mijnheer de Voorzitter, ik wil de vergadering wijzen op het belang van dit amendement, omdat wij in onze tekst gesproken hebben van bijdragen aan de sociale zekerheid gerelateerd aan persoonlijk inkomen. Dit is echter een heel slechte formulering, omdat nergens, bij geen enkele verplichte verzekering, bijdragen over persoonlijk inkomen worden betaald, maar over bedrijfsinkomen. In het amendement wordt dit rechtgezet. Ik zou dus graag zien dat dit amendement wordt aangenomen, evenals die andere formulering, waarin wordt gesproken van een forfaitaire basis; deze formulering is immers beter dan de mijne, die sprak van de verhouding tot het plafond van de sociale zekerheid.
Ik meen dat dit een belangrijk detail is, maar als de collega's niet akkoord gaan met het tweede deel, dan verzoek ik om aparte stemming over het eerste deel, aangezien nooit bijdragen over persoonlijk inkomen kunnen worden geheven. Dat gebeurt nergens, en daar wil ik nogmaals met klem op wijzen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Vangijzerklemmen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de mondelinge vraag (B4-0002/97) van de heer Collins, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, aan de Commissie over het standpunt van de Europese Commissie over de wildklemwetgeving.
De heer Collins heeft het woord.

Collins
Mijnheer de Voorzitter, dit is aflevering zoveel van de sage der vangijzerklemmen. Het treurige verhaal van wangedrag van de Commissie. Ik hoef u niet te vertellen dat vangijzerklemmen een buitengewoon wrede manier zijn om wild te vangen dat in de bontindustrie wordt verwerkt. De dieren lijden onnodig veel pijn in deze klemmen. Ook zult u zich herinneren dat het verslag dat Carlos Pimenta vorig jaar over de vangijzerklemmen opstelde en waarin tot een verbod werd opgeroepen, door een overweldigende meerderheid van het Parlement gesteund werd.
Op 9 december 1996 sloot de Raad van ministers van Milieuzaken zich aan bij ons standpunt en verzocht de Commissie de aanbevelingen van het verslag onverkort op te volgen. Dat was dus op 9 december. Op 18 december wees de Commissie dit verzoek botweg af. Let wel: de Raad stemde hiervoor in december en op 18 december wees de Commissie, die niet gekozen is noch aan iemand verantwoording hoeft af te leggen, onze eisen af.
In het verslag-Pimenta werd opgeroepen tot "humanitaire" vangstmethoden, en het verslag was heel slim geschreven, opdat geen conflict zou ontstaan met de verplichtingen die de Europese Unie krachtens de GATT en vanwege de WHO heeft. Het verslag roept zelfs op tot een verbod op bont van dieren die met deze wildklemmen zijn gevangen en het voorziet in opheffing van het verbod als met derde landen een akkoord wordt bereikt over het stopzetten van het gebruik van vangijzerklemmen. Een dergelijk akkoord zou niet eens van kracht hoeven te zijn om tot opheffing van het verbod te leiden; het akkoord hoefde er alleen maar te zijn. Zodoende slaagde het Parlement erin een vuist te maken voor het principe en tegelijkertijd derde landen de nodige speelruimte te geven.
Niettemin moeten we nu vernemen dat de Commissie een nieuwe regeling overweegt waarbij Rusland en Canada worden uitgezonderd. Deze regeling ontbeert iedere rechtvaardiging. Ze toont een volslagen minachting voor de democratische stem van het Parlement en voor het besluit van de Raad. Ik heb Commissievoorzitter Santer hier een brief over geschreven en ik heb vanochtend een antwoord van hem ontvangen. Ik accepteer zijn antwoord niet. Het is een moedige poging om te rechtvaardigen wat niet gerechtvaardigd kan worden. De Commissie dient in te zien dat de kwestie van vangijzerklemmen een kwestie van dierenwelzijn is.
Het gaat hier niet alleen om handel. De Commissie mag niet toestaan dat principes het onderspit delven omdat zij handelspartners wenst te ontzien. Zij dient de moed te hebben om aan democratische beginselen vast te houden. De betrokken commissaris en de Commissie moeten eens ophouden de vertegenwoordiger van de WHO in Europa te zijn; zij dienen de spreekbuis van Európa in de WHO te zijn! De Commissie legt haar prioriteiten verkeerd.
De kwestie wordt vandaag aan de orde gesteld, omdat de Raad van ministers voor Algemene Zaken volgende week bijeenkomt en de Raad van ministers voor Milieuzaken in maart vergadert. De Commissie dient te beseffen dat zij zich met haar besluit in een wespennest heeft gestoken, en ik vraag de Commissie hier en nu hoe haar besluit te rijmen valt met democratische procedures en beginselen. Ik zou graag willen dat de Commissie het Parlement uitlegt waarom goedgekeurde wetgeving niet wordt uitgevoerd en ook wil ik dat de Commissie het Parlement de verzekering geeft dat zij zowel Parlement als Raad zal raadplegen voordat enig nieuw internationaal akkoord over vangijzerklemmen wordt gesloten.
Tot besluit eis ik dat de Commissie ons vanmorgen onomwonden toezegt dat er noch nu, noch in de toekomst omstandigheden zullen zijn waarin zij zal trachten wetgeving te ontwerpen waarbij het Europees Parlement niet geraadpleegd hoeft te worden en zij de wensen van de Raad van ministers van Milieuzaken naast zich neer kan leggen. Ik verwacht dat de Commissie ons vanochtend deze garanties kan geven.
(Applaus)
Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik wil er eerst op wijzen dat de Commissievoorzitter op 4 februari 1997 de brief van de heer Collins van 23 december 1996 schriftelijk heeft beantwoord.
De heer Santer zet in zijn brief de standpunten van de Commissie over dit onderwerp duidelijk en gedetailleerd uit. Hij benadrukt dat de bepalingen van de verordening die de Unie en haar lidstaten zelf betreffen, nu al worden toegepast en de problemen met de tenuitvoerlegging uitsluitend verband houden met de voorschriften in internationale handelsovereenkomsten.
Ik wil er in dit verband aan herinneren dat verordening nr. 3254/91 van de Raad houdende een verbod op het gebruik van wildklemmen voorziet in twee uitzonderingen op het verbod op het binnenbrengen in de Unie van pelzen, met name voor derde landen waar het gebruik van de wildklem is verboden of methoden worden aangewend die voldoen aan de internationale normen voor humane vangst met behulp van vallen. Deze derogatie werd door de wetgever voorzien omdat hij met de internationale normen terzake rekening wou houden en de commerciële bepalingen van de verordening op de internationale handelsvoorschriften wenste af te stemmen. Toen de verordening op 1 januari 1996 van kracht werd, waren de internationale normen evenwel niet vastgesteld - wat te wijten is aan het feit dat de Internationale Organisatie voor Normalisatie er niet in slaagt, ondanks de tussenkomsten van de Commissie, haar desbetreffende werkzaamheden succesvol af te ronden. Dat heeft tot gevolg dat de verordening niet kan worden toegepast onder de omstandigheden die erin worden bepaald, zodat haar doelstellingen niet kunnen worden verwezenlijkt. Om die reden heeft de Commissie in november 1995 besloten de tenuitvoerlegging van verordening nr. 3254/91 met een jaar op te schorten, en heeft ze aan de Raad voorgesteld de verordening te wijzigen, wat ons de nodige tijd moet geven om met de voornaamste exportlanden van pelzen - de Verenigde Staten, Canada en de Russische Federatie - te onderhandelen over een internationale overeenkomst inzake normen voor humane vangstmethoden met behulp van vallen.
De Raad is ingegaan op het voorstel van de Commissie, wat blijkt uit zijn richtsnoeren van juni 1996 waarmee hij de Commissie opdraagt onderhandelingen met het oog op de sluiting van zo'n overeenkomst te starten. Het Parlement heeft zich bij de behandeling en goedkeuring in eerste lezing van het voorstel van de Commissie tot wijziging van verordening nr. 3254/91 trouwens ook uitgesproken voor onderhandelingen welke tot zulk een overeenkomst moeten leiden, wat niet betekent dat het bij die gelegenheid niet op de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de in de verordening verankerde handelsbeperkingen heeft aangedrongen.
Ik kan verzekeren dat de Commissie het standpunt van het Parlement over deze kwestie niet negeert. Ze is evenwel van oordeel dat de toepassing van het verbod op het binnenbrengen in de Unie van pelzen het onderhandelingsklimaat niet zal bevorderen. Men mag immers de betekenis van een overeenkomst die voor het eerst handelsbeperkingen oplegt, niet onderschatten.
Zoals het Parlement weet, zijn de Unie, Canada en de Russische Federatie in december 1996 reeds overgegaan tot de parafering van een overeenkomst inzake normen voor humane vangst met behulp van vallen. De Commissie, die namens de Unie aan de onderhandelingen heeft deelgenomen, heeft volledig gehandeld overeenkomstig het bepaalde in het Verdrag en heeft ervoor gezorgd dat de overeenkomst volledig beantwoordt aan zowel de bepalingen van verordening nr. 3254/91 als de richtsnoeren die de Raad haar in juni 1996 heeft verstrekt. Ze is ervan overtuigd dat deze samenhangende en ambitieuze overeenkomst, die wetskracht heeft voor de partijen welke ze ondertekenen, het doeltreffendste instrument is om het niveau van bescherming van in het wild levende dieren in Noord-Amerika, de Russische Federatie en Europa te versterken en - tevens - de gewettigde handelsbelangen te behartigen van de landen die tot de overeenkomst toetreden.
Het ontbreken van zo'n overeenkomst zal ongetwijfeld leiden tot onenigheid met onze handelspartners, wat de bescherming van in het wild levende dieren niet ten goede komt en negatieve - economische en sociale - gevolgen heeft voor zowel de Unie als de betrokken derde landen, in het bijzonder de autochtone volken in die landen. Voorts lijdt het geen twijfel dat commerciële meningsverschillen de geloofwaardigheid van de Unie en haar handelsbeleid ondermijnen, waarbij zij opgemerkt dat de Unie gekant is tegen unilaterale handelsmaatregelen die effect buiten haar territorium sorteren. De Commissie heeft op 24 januari 1997 een voorstel van besluit ter goedkeuring van de overeenkomst door de Unie overgemaakt aan de Raad, die - overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag - een standpunt over dit voorstel moet vaststellen. De Commissie heeft intussen ook de nodige schikkingen getroffen voor de tenuitvoerlegging van verordening nr. 3254/91 - een actie waarop werd aangedrongen door de Raad van ministers van Milieu van 9 december 1996. De verordening betreffende de attesten die importeurs vóór de invoer van huiden aan de douane-instanties van de Unie moeten voorleggen, is trouwens al in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen verschenen. Voor de landenlijst loopt evenwel nog de procedure zoals bepaald in artikel 5 van verordening nr. 3254/91.
De Raad van ministers van Milieu van 9 december 1996 heeft de Commissie eveneens verzocht opnieuw contact te nemen met de derde landen die bij de overeenkomst zijn betrokken. De bedoeling ervan is het op gang brengen van een dialoog over de mogelijke wijziging van de door Canada, de Russische Federatie en de Unie geparafeerde overeenkomst. De Commissie heeft aan dit verzoek gevolg gegeven en heeft de betrokken landen vorige en deze week, met name op 14 februari in New Orleans en op 17 en 18 februari in Ottawa, in kennis gesteld van het besluit van de Raad van milieuministers. Het eerste onderhoud met die landen heeft evenwel geen vruchten afgeworpen, zodat de Commissie wacht op verdere instructies van de Raad.
Tenslotte wil ik er nog op wijzen dat de Commissie eerbied heeft voor de rol van het Parlement en zich bewust is van het belang van zijn controle. De Commissie heeft al meermaals bewezen dat ze alles in het werk stelt - en meer doet dan het bepaalde in de Verdragen - om nauw met het Parlement samen te werken, vooral in dit soort - economisch delicate - aangelegenheden waarvoor de burgers van de Unie uiterst gevoelig zijn. Ze verzekert dan ook dat ze het Parlement over de ontwikkeling van dit vraagstuk zal blijven inlichten.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris een vraag stellen naar aanleiding van wat hij zojuist heeft gezegd. Hij heeft verklaard dat deze regeling waarschijnlijk in december van kracht wordt. Is hij niet van mening dat het, gelet op het feit dat het voornamelijk om het noordelijk halfrond gaat, nogal dwaas is om de datum waarop een en ander ingaat halverwege het jachtseizoen te laten vallen? Zou het niet logischer om daarvoor aanstaande zomer uit te kiezen?

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Kellett-Bowman. Mijns inziens gaat het hier niet echt om een kwestie van orde maar stelt u een vraag over het tijdschema. In het licht van de flexibiliteit op vrijdag kan ik de heer commissaris hoe dan ook het woord verlenen als hij wil reageren op deze vraag van de heer Kellett-Bowman over het tijdschema.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik verzeker de heer Kellett-Bowman dat dit stelsel van kracht wordt met de inwerkingtreding van de overeenkomst - wat de tenuitvoerlegging van de verordening in alle lidstaten mogelijk maakt.

Pollack
Mijnheer de Voorzitter, nu de Commissie niets bereikt heeft met verdere onderhandelingen, heeft zij zichzelf met betrekking tot de wildklemwetgeving in een onhoudbare positie gemanoeuvreerd. Zij heeft niet alleen het Parlement tegen zich in het harnas gejaagd, maar ook de Raad van Ministers getart - en dat is echt ongelooflijk. In het belang van onbelemmerde vrijhandel verwacht de Commissie serieus dat de Europese Unie zich neerlegt en haar eigen been afknaagt, net zoals 600.000 Canadese bontdieren dat ieder jaar doen wanneer zij in deze barbaarse klemmen gevangen raken. En waarom? Omdat modebeluste dames in Europa bontjassen willen dragen, en de bonthandel en de Canadese regering door kunnen gaan met hun miljoenenhandel. Dit zijn de klemmen waarvan de Canadese regering betwist dat zij wreed zijn.
Het begon allemaal met de tonijn/dolfijn-kwestie, toen milieu het loodje legde tegen handel. Nu is de Commissie bereid om de zachte optie (zoals sommigen het zullen noemen) - bontdieren - op te offeren, zowel op het punt van vangijzerklemmen als in de cosmetica, in de hoop daarvoor in ruil vrijhandel te verkrijgen. Nou, vergeet het maar! Die hele WHO en trouwens ook de Commissie gaat langzamerhand maar een beetje z'n eigen gang. De zogenaamde ontwerp-overeenkomst over wildklemmen met Canada en Rusland is geen compromis, maar een zelfmoord-actie. Artikel 13 zegt bijvoorbeeld: " Geen der partijen mag handelbeperkende maatregelen opleggen inzake bont of bontproducten afkomstig van een der andere partijen" . Daardoor wordt onze wetgeving gewoon een aanfluiting!
Geconfronteerd met de halsstarrige weigering van Canada om het gebruik van vangijzerklemmen te verbieden heeft de Commissie, haar mandaat uit Europa negerend, gewoon gezegd: " Best, ga je gang maar met die wrede praktijken; wij blijven wel bont kopen - er is geen vuiltje aan de lucht!" . Meer dan zestig landen over de hele wereld, met inbegrip natuurlijk van de Europese lidstaten, hebben het gebruik van vangijzerklemmen verboden; er is dus geen sprake van oneerlijk voordeel voor de interne markt in Europa.
Bovendien is in artikel 20 van de GATT neergelegd dat het volkomen gerechtvaardigd is een invoerverbod af te kondigen in het kader van maatregelen die aanvaardbaar zijn indien zij de openbare zedelijkheid moeten beschermen. Deze openbare zedelijkheid verdient bescherming. In beschaafde naties kan het opofferen van het openbare fatsoen en van milieugeboden ten gerieve van vrijhandel niet door de beugel. Er moeten grenzen zijn en de wildklemwetgeving trekt de grens die wij in dit geval geïmplementeerd wensen te zien. De Commissie moet eens wat ruggegraat tonen.

Pimenta
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur dat Sir Leon Brittan zich nogmaals verbergt achter collega's uit de Commissie, die geen schuld hebben, en zich hier niet vertoont om te discussiëren over datgene waarvoor hij de enige verantwoordelijke is.
En het betoog van commissaris Papoutsis - vat u dit niet persoonlijk op, want het is niet úw maar Leon Brittans betoog - is een samenraapsel van leugens.
In de eerste plaats is de verordening van 91 van kracht, zij is niet herroepen door een door het Parlement en de Raad goedgekeurde rechtsakte. De Commissie heeft de verordening niet uitgevoerd, maar opgeschort door middel van een brief van twee directeuren-generaal. Dit is ontoelaatbaar in rechtstermen.
In de tweede plaats, geachte commissaris Brittan, werd de verordening van 96 - die zoals hier vandaag is gezegd door de Commissie is ingediend - in eerste lezing door dit Parlement verworpen, dat het tegenovergestelde van de voorstellen van de Commissie heeft aangenomen. De Raad van Ministers heeft hieraan geen gevolg gegeven, hij heeft nooit een gemeenschappelijk standpunt ingenomen, zo ver staat hij van de positie van de Commissie.
Derde leugen, beste commissaris: u heeft gezegd dat het akkoord waartoe u bent gekomen met Canada overeenstemde met het mandaat van de Raad. Vervolgens heeft de Raad op 9 december in zijn besluit specifiek meegedeeld dat dit akkoord met Canada niet in overeenstemming was met het u verleende mandaat.
Hou toch op met liegen, commissaris Leon Brittan! Wij kunnen over de hoofdzaak discussiëren. Wat ik niet kan aanvaarden is dat u hier spelletjes speelt met democratisch gekozen parlementsleden, wier taak het is de legitimiteit van het besluitvormingsproces te controleren. Dat is een kwestie van hoofdzaak en respect voor de instellingen. Ik voel mij beledigd door de manier waarop de commissaris hier staat te liegen!
Tot slot wil ik graag twee vragen stellen: zoals voorzitter Ken Collins heeft gezegd, welke rechtsgrondslag wordt gegeven aan deze akkoorden met Rusland en Canada? Zal de Commissie trachten de samenwerkingsprocedure te vervangen door een eenvoudige raadplegingsprocedure van dit Parlement? Is dat het wat de Commissie wil? Het Parlement aan de kant zetten? En ten slotte, waar is het geld voor wetenschappelijk onderzoek en voor menselijkere methoden om dieren te vangen?

Eisma
Voorzitter, ik ga de treurige geschiedenis van dit dossier niet herhalen. Ken Collins, collega Carlos Pimenta hebben het prima verwoord. Onze fractie staat volledig achter uw mening en toch moet ik constateren naar aanleiding van het korte antwoord dat de commissaris gaf dat in dit hele dossier handelsbelangen veel zwaarder blijken te wegen dan dierenwelzijn en democratische principes. Hij zei: als we het door hadden gezet, hadden we grote problemen gehad in het kader van economische betrekkingen en handelsbelangen. Dat is een verkeerd uitgangspunt als er al een richtlijn ligt van 1991 die zegt: laat dierenwelzijn preveleren op die handelsbelangen, en de commissaris en de hele Commissie geeft er geen gevolg aan.
Ik vind het een hele dubieuze rol die de Commissie heeft gespeeld in deze onverkwikkelijke wildklem-affaire. De Commissie heeft tegen de wil van de Europese Ministerraad gehandeld, tegen de wil van het Europees Parlement. Allemaal wilden wij, zowel Ministerraad als Parlement, het importverbod op bont uit de landen die nog met de wildklem werken. Deze beslissing van de Europese Commissie druist volledig in tegen alle voorgaande afspraken; commissaris en u, collegae, ga maar eens kijken naar die video's, dan zie je eens op wat voor wrede manier deze dieren gevangen worden. Het is geen resolutie, geen mening van het Parlement tegen de jacht, maar het gaat om een wrede vangstmethode. Wij hopen, nu de Commissie dreigt af te zien van een importverbod en helemaal gaat varen op een inhoudsloze en vrijblijvende overeenkomst met die bontexporterende landen, dat de Europese Ministerraad nu snel zal ingrijpen en het importverbod van kracht zal laten zijn voor de Europese Unie en de Europese Commissie zal corrigeren.

Van Dijk
Voorzitter, twee jaar vecht dit Parlement nu al tegen de Commissie om te zorgen dat dat importverbod van bont verworven door wildklemmen er nu eindelijk eens komt. Wij vallen hier van de ene verbazing in de andere. Eerst wordt de verordening uitgesteld en nu wordt er een compromis voorgesteld dat werkelijk niet als een compromis op te vatten is. De Commissie heeft het bestaan om het enige land dat deze verordening op het juiste moment uit wenste te voeren te dreigen met rechtsvervolging. Hoe is het mogelijk. Heeft de Commissie nu werkelijk bedacht dat het slimmer is om dit zogenaamde compromis, dit akkoord, voor te leggen aan de Raad Algemene Zaken in plaats van de Milieuraad omdat de Raad Algemene Zaken misschien gevoeliger is voor handelsargumenten en minder gevoelig is voor dierenwelzijn? Het is overduidelijk dat commissaris Brittan hier gewonnen heeft van commissaris Bjerregaard.
Ik wil een paar beroepen doen. Het eerste is het beroep op de Raadsvoorzitter Van Mierlo van de Raad Algemene Zaken om dit punt niet te accepteren voor de vergadering van de Raad Algemene Zaken en door te schuiven naar de Milieuraad waar het thuishoort. De heer Van Mierlo zou zijn collega's milieuminister blameren en voor schut zetten als hij dit zou accepteren. De milieuministers, die immers al in overgrote meerderheid hebben laten weten dat zij dit akkoord niet willen accepteren.
Ik doe een dringend beroep op de Commissie om nu eens op te houden met de weg van de minste weerstand te kiezen en ook in WTO-verband het milieudebat, het dierenwelzijnsdebat en het natuurdebat aan te gaan. Want het is overduidelijk dat daar wat aan schort in WTO-verband en dat wij, als wij nog wat willen redden hier, deze klemmende kwestie op de agenda moeten zetten en moeten zorgen dat we die daar gaan winnen.

De Voorzitter
Ik heb overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement één ontwerpresolutie ontvangen.

Schnellhardt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren. Na het antwoord van de commissaris ben ik zeer blij met de mondelinge vraag van de heer Collins op dit tijdstip. Na de ontoereikende mededeling over het resultaat van de onderhandelingen tussen de EU, Canada en Rusland, waarop reeds veel kritiek is geuit, wordt het hoog tijd dat de Commissie het Parlement uitgebreide informatie verstrekt. Het verbaast mij hoe lang het kan duren voor het Parlement enige inlichtingen krijgt over de ontwerpovereenkomst, terwijl de lobbyisten en andere partijen de afgewerkte overeenkomsten al in handen hebben. Het Parlement moet met de resolutie die vandaag aangenomen wordt, een signaal geven en ik dank u, mijnheer de Voorzitter, dat u hierop gewezen heeft.
Ik steun ook de doelstelling van de ontwerp-resolutie, omdat ze de houding tegenover wildklemmen duidelijk maakt. Vallen die de dieren doen afzien, moeten wereldwijd verdwijnen. Alleen vangstmethoden die de dieren niet doen afzien, mogen gebruikt worden. Dat moet het principe zijn. Hierbij moeten wij ons in het verdere verloop richten naar het verslag van de heer Pimenta van vorig jaar, waarin de vele aspecten van de problematiek aan bod kwamen. Deze zijn: het verbod op wrede vangstmethodes, de ontwikkeling van internationale normen voor humane vangstmethodes, de bijzondere rol en situatie van de oorspronkelijke bevolking en een duidelijke omschrijving van de samenhang met het handelsbeleid.
Terzelfdertijd wil ik echter waarschuwen voor al te ambitieuze acties die het omgekeerd effect zouden kunnen hebben. Als voorbeeld van hoe het niet moet, kunnen we Brent Spar noemen, waar door verkeerde informatie elke geloofwaardigheid verloren is gegaan.
De actie van vorige week waarbij de afgevaardigden bergen papier op hun bureau kregen, schoot naar mijn mening haar doel voorbij. Ik heb echt niets tegen lobbyisten, maar in het belang van deze zaak is een evenwichtige argumentatie evenwel noodzakelijk. We zullen er maar in slagen in de betroffen landen een mentaliteitsverandering teweeg te brengen als we de mensen ter plaatse op een geloofwaardige manier benaderen. Dat geldt in de eerste plaats voor de oorspronkelijke bevolking, die rechtstreeks getroffen wordt. We moeten ook rekening houden met hun culturele identiteit en uit het onderhandelingsresultaat zullen we ook de juiste conclusies moeten trekken.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik ben een van de leden van de werkgroep Jacht en tevens een verdediger van de dierenbescherming, want ik ben van oordeel dat een echte jager tegelijkertijd ook een dierenbeschermer is. Precies in deze hoedanigheid zou ik de heer Collins hartelijk willen danken omdat hij het probleem van de wrede wildklemmen weer ter sprake heeft gebracht. Ik ben reeds 18 jaar lid van dit Parlement en ik kan u zeggen dat dit al jaren aansleept. Ik moet dan ook tot mijn spijt vaststellen dat er vanwege de Commissie steeds weer uitstellingsmanoeuvres, geheimhoudingsmanoeuvres zijn geweest, waardoor wij nooit een duidelijke beslissing hebben kunnen nemen. Wij hebben immers enkele beslissingen genomen, maar die werden met allerlei smoesjes nooit toegepast.
Op één punt wil ik in het bijzonder de aandacht vestigen. Er wordt veel over humane vangstmethodes gesproken. Het is wellicht mogelijk dat deze bestaan, maar wat vandaag in de pers als humane vangstmethodes wordt beschreven, is bijna even onmenselijk als de methodes die tot nog toe werden gebruikt. Dat men de klemmen gewoon met rubber bekleedt, maakt voor de poten van het dier geen verschil. Het tragische is immers dat de dieren, vooral in Canada, soms dagenlang in afschuwelijke omstandigheden met hun poten in de klemmen in leven blijven.
Ik ben er daarom van overtuigd dat het onze absolute plicht is de Commissie er in alle ernst op te wijzen dat ze haar woorden eindelijk in daden moet omzetten. Ik vind dat men niet naar New Orleans, of God weet waar naartoe, moet reizen, maar dat er eindelijk van onze kant uit gehandeld moet worden. Ik weet dat er veel tegenkanting is, maar tegenkanting is er om overwonnen te worden. Ik verzoek de Commissie - voor wie ik met de resolutie-Böge gestemd heb omdat ik het goed vind dat we haar een ultimatum stellen - op te letten, want ons geduld raakt langzaam op.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst de leden danken die met hun tussenkomst tot dit debat bijdragen, ongeacht de kritiek die ze spuien en de toon die ze aanslaan.
Ik weet dat de Parlementsleden in dienst staan van de Democratie en - daarom - eerbied hebben voor standpunten die van de hunne afwijken, voor zover die meningen - uiteraard - de waarheid bevatten en de werkelijkheid weerspiegelen.
Ik wil nu antwoorden op de vraag van mevrouw Pollack en de heer Eisma waarom de Commissie zich schaart achter de overeenkomst met Canada en de Russische Federatie die niet in een totaal verbod op het gebruik van wildklemmen voorziet.
Ik herhaal in dit verband wat ik in mijn tussenkomst van zo-even al heb benadrukt, namelijk dat de Commissie er zich van bewust is dat de overeenkomst geen verbod op de aanwending van alle wildklemmen behelst en - daarom - problemen kan opleveren. Daar bepaalde misverstanden hieromtrent bestaan, wil ik nog het volgende opmerken.
Zoals ik reeds heb gezegd, bevat verordening nr. 3254/91 van de Raad houdende een verbod op het gebruik van wildklemmen twee uitzonderingen op het verbod tot binnenbrengen in de Unie van bont, met name voor derde landen waar het gebruik van wildklemmen verboden is of methoden worden aangewend die voldoen aan de internationale normen voor humane vangst met behulp van vallen.
Het zou evenwel absurd - en onwettig - zijn aan derde landen de verplichting op te leggen beide voorwaarden, die duidelijk verschillende situaties betreffen, te vervullen. De overeenkomst met Canada en de Russische Federatie slaat ongetwijfeld op het tweede geval en is - daarom - verenigbaar met verordening nr. 3254/91, waarbij zij opgemerkt dat ze voorziet in normen voor humane vangst die vergelijkbaar zijn met internationale normen, zodat ze de verordening van de Raad in werkelijkheid versterkt.
Ondanks onze pogingen om de betrokken derde landen van het tegengestelde te overtuigen, was het - vanaf het eerste ogenblik - duidelijk dat ze niet aan de onderhandelingen wilden deelnemen, als er werd van uitgegaan dat het gebruik van elke soort vangijzerklemmen minder humaan is dan de aanwending van andere vangstmethoden, bijvoorbeeld die welke in de Unie worden toegepast.
De Raad heeft deze aanpak tot voor kort gesteund, wat blijkt uit de richtsnoeren die in juni 1996 aan de Commissie werden verstrekt en waarin niet op het verbod van vallen, ook niet van de wildklem, wordt aangedrongen. De overeenkomst beantwoordt derhalve volledig aan die richtsnoeren.
Ik wil nog opmerken dat de beweringen van de heer Pimenta - die ik persoonlijk heel goed ken en wiens aanwezigheid en werk in het Parlement ik al jaren op prijs stel - totaal onjuist zijn. Het lijdt immers geen twijfel dat Commissie bij de onderhandelingen over de overeenkomst de procedure van artikel 228 van het Verdrag heeft gevolgd, zoals in het mandaat van de Raad werd bepaald.
Het Parlement weet heel goed dat de rol van de Commissie zich beperkt tot de voorbereiding en indiening van voorstellen en de Raad de besluiten neemt. Voor deze materie is de Raad van ministers van Algemene Zaken of de Raad van ministers van Milieu bevoegd. In dit geval zal evenwel de Raad Algemene Zaken - en niet de Raad van milieuministers - de overeenkomst onderzoeken en erover besluiten.
De Commissie heeft zich in deze aangelegenheid ook ten volle aan de overlegprocedure met het Parlement gehouden en zal, zoals ik al heb gezegd, het Parlement verzoeken om - overeenkomstig het bepaalde in het Verdrag - advies uit te brengen over de goedkeuring van de overeenkomst met Canada en de Russische Federatie.
Ik wil er nog op wijzen dat de Commissie alle nodige stappen heeft ondernomen om het invoerverbod toe te passen. De desbetreffende procedure werd door de lidstaten trouwens overeengekomen vóór de bijeenkomst van de Raad van ministers van Milieu. De betrokken verordening, die door de Commissie werd uitgewerkt en begin januari 1997 in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen is verschenen, beantwoordt - ik herhaal - aan de richtsnoeren van de Raad en voorziet onder meer dat het invoerverbod ingaat op de eerste dag van de derde maand na de publicatie van de landenlijst. De lijst van betrokken landen die de Commissie op 19 december 1996 aan de Raad heeft overgemaakt, werd door de lidstaten evenwel op 13 januari 1997 verworpen. Daarom onderneemt de Commissie - overeenkomstig verordening nr. 3254/91 - de nodige initiatieven om er de Raad toe aanzetten de door haar voorgestelde lijst toch goed te keuren. Tenslotte wil ik eens te meer benadrukken dat we voornemens zijn het Parlement van de evolutie van deze materie op de hoogte te houden en de in het Verdrag verankerde raadplegingsprocedure volledig toe te passen.

De Voorzitter
De heer Pimenta heeft het woord voor een persoonlijk feit.

Pimenta
Mijnheer de Voorzitter, de halve waarheid is net zo erg als de leugen. De Raad van vertegenwoordigers van de lidstaten verwierp in januari de lijst van landen die de Commissie voor ogen stond, omdat de Commissie Canada en Rusland ook had opgenomen - zelfs met de bepaling dat dit voorlopig was. Vergeeft u mij de opmerking, mijnheer Papoutsis, het is uw schuld niet. U kent de bijzonderheden niet. U moet niet trachten iemand te verdedigen die geen verdediging verdient.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik wens eerst te benadrukken dat ik niemand poog te beschermen. Ik wil alleen het gezag en de besluiten van de Commissie verdedigen. De afgevaardigden weten trouwens dat haar besluiten, die collectief worden genomen, door de andere Unie-instellingen worden beoordeeld en aan de controle van het Parlement zijn onderworpen. Ik herhaal dat de Commissie de landenlijst aan de Raad heeft overgemaakt. De lidstaten zijn het met de lijst evenwel niet eens, zodat de vertraging niet te wijten is aan de Commissie maar aan de Raad die niet in staat lijkt tot een besluit te komen. Tenslotte vestig ik er nogmaals de aandacht op dat de Commissie de richtsnoeren die haar door de Raad werden verstrekt, nauwgezet ten uitvoer heeft gelegd. Ik zal de desbetreffende notulen van de Raad dan ook toezenden aan het secretariaat van het Parlement, met het verzoek ze te voegen bij de notulen van het Parlement.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Wij gaan over tot de stemming.

Ford
Ik steun de resolutie waarin de Commissie wordt opgeroepen gevolg te geven aan de wensen van het Parlement en de invoer te verbieden van bont dat is verkregen door het gebruik van vangijzerklemmen. Het is onaanvaardbaar dat het dogma van vrijhandel het wint van het welzijn van dieren. Vangijzerklemmen zijn de wreedste straf die een dier kan aandoen. Zoals we deze week gezien hebben, knagen dieren die in de wildklem vastzitten hun eigen poot af om een eind te maken aan hun lijden.
De Europese Unie en bijna zestig overige landen hebben het gebruik van vangijzerklemmen verboden. Er bestaat absoluut geen enkele reden en geen enkele rechtvaardiging om in het belang van vrijhandel de Canadezen en de Russen toe te staan bontproducten in de EU in te voeren die illegaal zouden zijn als de dieren hier met die klemmen zouden zijn gevangen.
De Commissie dient de wensen van het Parlement, de Raad en - dat is het belangrijkst - de overweldigende meerderheid van de Europese publieke opinie te respecteren en deze invoer, waar bloed aan kleeft, te verbieden; de import is er trouwens alleen maar goed voor dat modebeluste mannen en vrouwen hun onmenselijkheid jegens deze dieren laten zien.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het vreemd dat men met de verwerping van amendement 3 juist de feiten loochent, maar dat zal ik nu terzijde laten.
Ik stem tegen de ontwerp-resolutie, omdat ik ervan overtuigd ben dat een gewetenloze herhaling van de eis om de bepalingen van de verordening betreffende het invoerverbod van bont tenuitvoer te leggen, zal verhinderen dat we via onderhandelingen tot een regeling komen die het welzijn van de dieren uiteindelijk veel meer ten goede zal komen, doordat er eisen gesteld worden in verband met de vangst met wildklemmen in Canada, de VS, Rusland en de EU, waar nog steeds miljoenen dieren op deze manier gevangen worden. Wij voldoen namelijk zelf helemaal niet aan de eisen die wij in de verordening stellen. Het gebruik van wildklemmen is in de EU officieel verboden, maar niet op privé-gebied en net buiten de deur van het Europees Parlement worden ze met de gebruiksaanwijzing erbij te koop aangeboden. Wildklemmen worden bovendien meestal gebruikt om schadelijke dieren te vangen. Een invoerverbod van bont is geen stimulans om het gebruik van wildklemmen te verhinderen. Via overeenkomsten kunnen wij echter bereiken dat alle vormen van afschuwelijke wildklemmen verboden worden in het belang van de dieren. Ik weet dat er vóór de goedkeuring van de verordening tevergeefs gepoogd is om hierover te onderhandelen, maar dat betekent niet dat de huidige onderhandelingen hetzelfde lot beschoren zijn. De onderhandelingen die de Commissie met Canada, de VS en Rusland is begonnen, vormen de eerste internationale overeenkomst die zich concentreert op het welzijn van de dieren die met wildklemmen gevangen worden. Laat ons dit niet kwijtspelen door de basis van deze onderhandelingen weg te rukken voor een rechtszaak bij de WHO, die jarenlang kan aanslepen en de dieren op geen enkele manier ten goede zal komen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Genetisch gemodificeerde maïs
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen aan de Commissie:
B4-0003/97 van de leden Breyer en Lannoye, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde maïs; -B4-0005/97 van de heer des Places, namens de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van Nationale Staten, over GMO's - het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde maïs; -B4-0012/97 van de heer Pasty, namens de Fractie Unie voor Europa, over genetisch gemodificeerde organismen; -B4-0013/97 van mevrouw González Alvarez, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, over het verzoek om opschorting van de invoer in de Europese Unie van transgene maïs; -B4-0014/97 van de leden Barthet-Mayer en Kouchner, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde maïs; -B4-0015/97 van mevrouw Roth-Behrendt, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, over het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde maïs; -B4-0016/97 van mevrouw Grossetête, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde maïs.De heer Lannoye heeft het woord voor een kwestie van orde.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie verzoek ik om uitstel van het debat, en wel op grond van artikel 131, leden 1 en 2, van het Reglement, tot maandag 10 maart (d.w.z. de volgende vergaderperiode), wanneer het als eerste punt op de agenda zou moeten staan.
Waarom dit uitstel? Er is zojuist op gewezen dat Sir Leon Brittan afwezig was tijdens het debat wij net gevoerd hebben. Ik constateer dat voor het onderhavige debat over genetisch gemodificeerde maïs, dat net zo belangrijk is, zo niet belangrijker, de heer Papoutsis de Commissie vertegenwoordigt. Wij hebben absoluut niets tegen de persoon van de heer Papoutsis, maar het is toch duidelijk dat mevrouw Bjerregaard hier zou moeten zijn.
Wij stellen niet alleen vast dat het debat gevoerd zal worden op een ongunstig tijdstip - vrijdag laat in de namiddag, nu er nog maar weinig leden zijn - maar ook dat er een commissaris aanwezig is die het onderwerp niet kent, iets wat ik hem overigens absoluut niet verwijt. Ik herhaal dus dat ik op basis van artikel 131 graag uitstel van het debat wens tot 10 maart, als eerste agendapunt.

De Voorzitter
Mijnheer Lannoye, ik heb artikel 131 geraadpleegd en u heeft inderdaad het recht een dergelijk verzoek in te dienen. Ik wil toch twee opmerkingen maken: eerst en vooral dat vrijdag een werkdag als een andere is. Mijns inziens is het dan ook een blijk van respect voor alle afgevaardigden die aanwezig zijn dit zo te benaderen. Ten tweede kan momenteel niets beslist worden over de vaststelling van de agenda van de volgende vergaderperiode. Dit hangt uitsluitend af van de vaststelling van de agenda.
Waarover we nu wel kunnen beslissen is de vraag of het gecombineerde debat wordt uitgesteld.
Dan volgen nu dus de bijdrages vóór en tegen het verzoek om uitstel en daarna wordt het verzoek in stemming gebracht.
Mijnheer Lannoye, u heeft het woord.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, ik ben geen specialist in het Reglement, maar ik kan wel lezen, en ik zie dat in artikel 131, lid 1, is bepaald dat iedere fractie kan verzoeken de beraadslaging tot een nader aangegeven tijdstip uit te stellen. Ik heb een voorstel daartoe gedaan. Het "nader aangegeven tijdstip" is de vergaderperiode van maart, om precies te zijn maandag 10 maart (het eerste agendapunt). Dat lijkt mij conform het Reglement.

De Voorzitter
Ik neem in ieder geval kennis van uw standpunt en zal het overmaken aan de Conferentie van voorzitters die, zoals u weet, in principe beslist over de agenda. Zij zal zeker en vast rekening houden met uw argumenten maar ik kan mij hier als voorzitter momenteel niet toe verbinden.
De heer von Habsburg heeft het woord voor een bijdrage tegen het voorstel van de heer Lannoye.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik wens mij strikt tegen het verzoek van de heer Lannoye uit te spreken, niet omdat het retorisch niet gerechtvaardigd is, maar omdat het gewoon de dagorde van vrijdag overhoop haalt. Wij zijn nu eenmaal verkozen om onze kiezers te dienen. Het speelt daarbij geen rol of er veel of weinig leden zijn. De kwaliteit weegt hier zwaarder door dan de kwantiteit. Dat hebben wij al vaker vastgesteld en daarom verzoek ik u in elk geval tegen het verzoek te stemmen. Ik dank de Voorzitter dat hij hetzelfde heeft gezegd. Vrijdag is een werkdag als alle andere.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer von Habsburg. Dit voorzitterschap zou nooit voorwaarden willen stellen voor een stemming. Ik heb begrepen dat de redenen die de heer Lannoye aanvoert verder gingen dan het feit dat dit debat op een vrijdag gehouden wordt. Ik pleit altijd voor waardering van alle arbeidsdagen, ook vrijdag maar ik zou als voorzitter nooit voorwaarden willen stellen voor een stemming. De voorzitter moet absoluut neutraal zijn bij de stemmingen en over het algemeen stemt hij ook niet.
Mevrouw Pailler heeft het woord om het voorstel van de heer Lannoye te verdedigen.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat het om een heel belangrijk debat gaat, dat komt na de 118 stemmen die een motie van afkeuring tegen de Commissie wensen over een nagelegen onderwerp. Wij zouden dus graag zien dat de terzake bevoegde commissarissen hier zouden zijn en dat er voldoende leden aanwezig zijn om dit debat de waardigheid en de ernst te verlenen die het onderwerp verdient.
Gisteren heeft de heer Caccavale om geheel onduidelijke redenen - de plenaire vergadering was goed bezocht - om uitstel van de behandeling van zijn verslag verzocht, en ik kan mij niet herinneren dat iemand daar boos over was. Gisteren was het donderdag en zijn verslag is uitgesteld. Ik vermag niet in te zien waarom wij niet de moed zouden hebben om de behandeling van zulk een belangrijk onderwerp uit te stellen tot een tijdstip waarop de leden van het Parlement, de Commissie en zelfs de Raad aanwezig zullen zijn.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Pailler.
Ik leg het verzoek om uitstel van de gecombineerde beraadslaging ter stemming voor.
(Het Parlement willigt het verzoek in) De heer Ford heeft het woord voor een kwestie van orde.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, een opmerking betreffende de werkzaamheden. Ik neem aan dat de lijst van ingeschreven sprekers is afgesloten, zodat die leden die het niet belangrijk genoeg vonden om vanochtend hier te blijven niet plotseling, nu het op een maandagavond aan de orde komt, zullen besluiten dit een zeer fascinerend onderwerp is. Kunt u bevestigen dat de lijst van sprekers inderdaad afgesloten is?

De Voorzitter
Mijnheer Ford, aangezien u een heel belangrijk lid van de Commisie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten bent, weet u heel goed dat de lijst opnieuw zal worden geopend op het moment van het debat zodat de leden die dat wensen het woord kunnen voeren.
De heer Rübig heeft het woord voor een kwestie van orde.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het onverantwoord dat zo'n belangrijk debat uitgesteld wordt.

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, dit is geen kwestie van orde. Het is een persoonlijk - en heel respectabel - standpunt maar het is geen punt van orde. De Vergadering heeft vrij beslist met een stemming die in een democratie definitief is. Het voorzitterschap is dan ook gehouden de wil van de meerderheid van de Vergadering te respecteren.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Dames en heren, ik had andermaal het genoegen deze voorbeeldige vergadering op vrijdag voor te zitten. Ik wens jullie een ontspannend weekeinde toe en wil nogmaals alle diensten van het Parlement danken voor hun medewerking en ook jullie, die het zo gemakkelijk en aangenaam maken deze vergadering voor te zitten.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 11.30 uur gesloten)

