Tura pytań do Komisji
Przewodnicząca
Następnym punktem jest tura pytań (B6-0138/2007).
Do Komisji skierowano następujące pytania
Część pierwsza
Przewodnicząca

Dotyczy: pracy przymusowej w Europie
W ostatnich latach w UE nasila się handel ludźmi do celów wyzysku związanego z pracą przymusową. Zarówno obywatele europejscy jak i imigranci padają ofiarą nowych form niewolnictwa. Jakie działania zamierza podjąć Komisja Europejska w celu powstrzymania tego zjawiska? Zważywszy że tego rodzaju handlowi ludźmi sprzyja brak skuteczności ze strony państw członkowskich w zapewnieniu przestrzegania przez pracodawców przepisów z zakresu prawa pracy i praw pracowniczych, jakie środki podejmie Komisja Europejska, by uporać się z tym problemem?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Praca przymusowa i handel ludźmi do celów wyzysku w miejscu pracy stanowią rażące naruszenia praw podstawowych. Dopełnimy wszelkich starań, by zapobiegać tego rodzaju przestępstwom i zwalczać je.
Według szacunkowych danych międzynarodowych organizacji pracy w 2005 r. zjawisko pracy przymusowej dotyczyło co najmniej 12,3 miliona osób na całym świecie. Około jedna piąta tych osób padła ofiarą handlu ludźmi.
Handel ludźmi do celów wyzysku w miejscu pracy najczęściej powiązany jest z przestępczością zorganizowaną i wytwarza co roku około 12 miliardów dolarów. Wiemy również, że handel ludźmi wciąż stanowi mało ryzykowne przestępstwo.
Europejska strategia zmierza do tego, by z mało ryzykownej i wysoko opłacalnej działalności stał się on przestępstwem o wysokim ryzyku i niskiej opłacalności. Należy opracować zintegrowaną strategię na rzecz zwalczania handlu ludźmi do celów wyzysku w miejscu pracy, obejmującą zapobieganie tego rodzaju przestępstwom i ich ściganie oraz zapewnianie ochrony i wsparcia ofiarom.
Rolą Komisji Europejskiej będzie ułatwienie stworzenia sieci wszystkich partnerów i instytucji zajmujących się strategią prewencyjną. Mowa tu przede wszystkim o urzędach ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy, organizacjach pracodawców, związkach zawodowych.
W odniesieniu do działań prewencyjnych głównym celem jest zapewnienie przestrzegania prawa pracy w każdym miejscu pracy i tym samym zwalczanie pracy nielegalnej, w szczególności w sektorach o podwyższonym ryzyku, takich jak rolnictwo, budownictwo, przetwórstwo żywności i prace domowe.
Dołożę również wszelkich starań, by opracowano nowe przepisy dotyczące zwalczania handlu ludźmi i wyzysku pracowników migrujących w miejscu pracy. Za przykład może posłużyć niedawny wniosek dotyczący dyrektywy nakładającej kary na pracodawców zatrudniających nielegalnych pracowników z państw trzecich. Wniosek ten ma na celu skuteczniejsze zwalczanie wyzysku pracowników migrujących poprzez nakładanie odstraszających kar administracyjnych, a w najpoważniejszych przypadkach - sankcji karnych, zwłaszcza w odniesieniu do handlu ludźmi oraz warunków pracy charakteryzujących się szczególnym wyzyskiem.
Należy zwiększyć skuteczność dochodzeń i ścigania tego rodzaju przestępstw. Funkcjonariusze organów ochrony porządku publicznego powinni w pełni przestrzegać przepisów dotyczących zwalczania handlu ludźmi do celów wyzysku w miejscu pracy, w tym przepisów zgodnych z decyzją ramową w sprawie handlu ludźmi i dyrektywą w sprawie dokumentu pobytowego dla osób, które stały się ofiarami handlu ludźmi.
Jak pokazują rozwiązania sprawdzone na szczeblu krajowym, środki na rzecz wspierania ofiar handlu ludźmi są konieczne do ochrony ich praw podstawowych i jednocześnie przyczyniają się do lepszego ścigania tego rodzaju przestępstw. Udzielanie pomocy, wsparcia i legalizowanie pobytu na rzecz lepszej pracy i lepszego życia zabezpieczy współpracę ofiar handlu ludźmi w postępowaniach karnych i ułatwi karanie przestępców.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że z okazji pierwszego Dnia Walki z Handlem Ludźmi obchodzonego w dniu 18 października Komisja Europejska wraz z państwami członkowskimi opracuje zalecenia dla państw członkowskich w sprawie identyfikowania i wspierania ofiar, przede wszystkim osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji takich jak dzieci, w oparciu o ścisłą współpracę pomiędzy organami ochrony porządku publicznego, prokuraturą, organizacjami pozarządowymi oraz innymi usługodawcami.
Silvia Ciornei
(RO) Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie podziękować komisarzowi Frattiniemu za odpowiedź. Od czasu przedłożenia mojego pytania rozmawiałam z komisarzem o różnych aspektach handlu ludźmi. Niezmiernie doceniam zaangażowanie Komisji Europejskiej i komisarza w walkę z tym zjawiskiem. Cieszę się także, że w dniu 18 października Komisja Europejska zapoczątkuje rzeczywiste działania na rzecz powstrzymania tego zjawiska, również te o których wspomniał komisarz, to jest wprowadzenie sankcji karnych w poważnych przypadkach nielegalnej pracy.
Chciałabym zapytać, czy w imieniu Komisji Europejskiej komisarz zamierza zwrócić się do Rady o mandat upoważniający do podpisania, w imieniu Wspólnot Europejskich, Konwencji Rady Europy o przeciwdziałaniu handlowi ludźmi, która stanowi bardzo skuteczny instrument prawny na rzecz zwalczania handlu ludźmi.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca. Dołożymy, i ja sam również dołożę, wszelkich starań, by zapewnić, że Europa będzie zarówno podmiotem jak i przedmiotem istniejących międzynarodowych instrumentów.
W odniesieniu do instrumentu, o którym pani wspomniała, a także do innych konkretnych inicjatyw, szanowni państwo, Komisja Europejska bez wątpienia nie może sama podejmować wszystkich działań. Chciałbym zaproponować opracowanie dyrektywy w sprawie ścigania na drodze karnej osób czerpiących zysk z handlu ludźmi, czy raczej handlarzy niewolników, którzy wykorzystują ofiary handlu ludźmi i nadużywają wobec nich swojej dominującej pozycji. Niemniej instrumenty takie będą o wiele mniej skuteczne bez poparcia ze strony państw członkowskich, bez wsparcia ze strony małych, średnich i dużych przedsiębiorstw europejskich. Wzywam więc nas wszystkich do wspólnego działania.
Reinhard Rack
(DE) W przyszłym roku w Austrii i Szwajcarii odbędzie się EURO 2008. Handlarze ludzi i handlarze kobiet już są do tej imprezy przygotowani. Czy Komisja też jest przygotowana?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - To bardzo istotne pytanie. Mamy dość dobre doświadczenia z pucharu świata w piłce nożnej w Niemczech w 2006 r. Bardzo ściśle współpracowaliśmy ze wszystkimi państwami członkowskimi, organami policji i władzami niemieckimi. Udało nam się zapobiec w tym okresie wywiezieniu do Niemiec przynajmniej 3000 lub 4000 młodych ofiar. Jesteśmy gotowi do takich samych działań.
Przygotowujemy sprawozdanie, które zostanie już niedługo opublikowane, w sprawie ważnych wyników europejskiej współpracy. Być może wiedzą państwo, że przynajmniej 12 państw członkowskich współpracuje nad przyjęciem środków służących zablokowaniu i kontroli na granicach podejrzanych osób, które próbują nielegalnie wwozić młode ofiary tego rodzaju handlu. Jesteśmy gotowi robić to samo w przyszłym roku we współpracy z Niemcami, Austrią i Szwajcarią, które będą także gospodarzami mistrzostw. Niemcy zrobiły w tej kwestii bardzo dobrą robotę.
DanutBudreikait
(LT) Zjawisko polegające na tym, że ludzie są porywani i przymusowo zatrudniani oraz pozbawiani swobody poruszania się i możliwości działania, że nie mogą porzucić swojej pracy, jak w więzieniu, występuje od bardzo dawna. Wiemy o tym z mediów i z różnych dochodzeń. Czy Komisja dysponuje uogólnionymi informacjami statystycznymi na temat krajów, w których ma to miejsce, i czy nie sądzą państwo, że jest to problem prawa karnego? Państwo członkowskie nie ma prawa ukarania sprawców, którzy pozbawiają innych wolności.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Oczywiście wiadomo nam o najbardziej niepokojących zjawiskach. Wiadomo nam także, że niektóre państwa członkowskie wzmacniają swoją współpracę w kwestii zapobiegania i ograniczania ich. Sposób, w jaki te przestępstwa kryminalne są definiowane, stanowi jednak, moim zdaniem, problem ogólnoeuropejski.
Kiedy, jak pani powiedziała, ludzie są zmuszani do pracy w koszmarnych warunkach i są zakładnikami, nie możemy karać winnych tylko na mocy przepisów regulujących nielegalną pracę, ponieważ takie przestępstwa kryminalne muszą być postrzegane także jako zamienianie innych ludzi w niewolników. Tylko w ten sposób możemy poprawić sytuację. Podam przykład: tylko wówczas, gdy zdefiniujemy takie przestępstwa jako poważne, co moim zdaniem jest słuszne, będziemy mogli zastosować europejski nakaz aresztowania.
To tylko jeden przykład, ale jak państwo wiedzą europejski nakaz aresztowania ma zastosowanie do jednej kategorii przestępstw, tylko do poważnych przestępstw; pokazuje to, że państwa członkowskie, do których się zwracam, chcą zaostrzyć swoje krajowe prawo karne, aby takie przestępstwa można ostatecznie zdefiniować, tak jak to się już dzieje w niektórych państwach członkowskich, jako naprawdę poważne przestępstwa, wymagające zastosowania europejskich instrumentów współpracy, które w końcu powołaliśmy do działania. Jest to konieczny warunek wstępny.
Dotyczy: Działania przeciwko przestępczości międzynarodowej a Europejski Trybunał Sprawiedliwości
Rozwój Unii Europejskiej odbywa się w oparciu o zastosowanie prawodawstwa, ale niedawne zainteresowanie działaniami przeciwko przestępczości międzynarodowej spowodowało przyjęcie decyzji w ramach trzeciego filaru, tj. na podstawie współpracy międzyrządowej, bez przedłożenia ich, tak jak to powinno mieć miejsce, do kontroli Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości. Czy Komisja uważa, że możliwe jest wzmocnienie kontroli sądowniczej działań w ramach trzeciego filaru w interesie większej pewności prawnej w Unii?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Europejski Trybunał Sprawiedliwości odgrywa ważną rolę w zabezpieczaniu legalności, wdrażania i stosowania instrumentów trzeciego filaru.
Na mocy art. 35 traktatu Trybunał ma prawo, na wniosek sądu lub trybunału państwa członkowskiego, wydać orzeczenie w trybie prejudycjalnym o ważności i wykładni decyzji ramowych i decyzji, o wykładni konwencji ustanowionych na mocy tytułu VI traktatu oraz o ważności i wykładni środków przyjętych w celu ich wdrożenia.
Jednakże ta jurysdykcja dotyczy jedynie tych państwa członkowskich, które zadeklarowały, że akceptują jurysdykcję Trybunału. Ponadto te państwa członkowskie, po zaakceptowaniu jurysdykcji, mogą ją ograniczyć do najwyższych sądów lub trybunałów krajowych. Niestety, w chwili obecnej jedynie 16 państw członkowskich zaakceptowało jurysdykcję Trybunału Sprawiedliwości w kwestii wydawania orzeczeń w trybie prejudycjalnym w sprawie instrumentów trzeciego filaru, a dwa z nich złożyły oświadczenia ograniczające. Moim zdaniem to nie wystarczy i nie umożliwia należytego dialogu między Trybunałem i sądami krajowymi codziennie stosującymi prawo europejskie.
Oprócz tego Europejski Trybunał Sprawiedliwości posiada jurysdykcję w zakresie dokonywania przeglądu legalności decyzji ramowych i decyzji. Zarówno państwa członkowskie, jak i Komisja mogą wszcząć postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości w sprawie zaskarżenia legalności tych środków. W praktyce Komisja dwukrotnie skorzystała z tej możliwości. Chodzi mi o przypadki dotyczące wniosku o anulowanie decyzji ramowej dotyczącej zastosowania prawa karnego w odniesieniu do ochrony środowiska i zanieczyszczeń pochodzących ze statków. Ale moim zdaniem te przepisy także wymagają udoskonalenia. W szczególności obecny traktat nie przewiduje mechanizmu podobnego do postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w odniesieniu do prawodawstwa wspólnotowego, służącego monitorowaniu wdrażania instrumentów w ustawodawstwie państw członkowskich.
Wyraziłem mój pogląd na luki dotyczące jurysdykcji Trybunału w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w dwóch komunikatach w sprawie wdrażania programu haskiego, które przedłożyłem Komisji w 2006 r. i w lipcu 2007 r. Komisja z zadowoleniem przyjmuje mandat na konferencję międzyrządową uzgodniony przez państwa członkowskie, a dotyczący sfinalizowania szczegółów zreformowanego traktatu. Spodziewam się, że na mocy zreformowanego traktatu Trybunał Sprawiedliwości będzie w pełni odpowiedzialny we wszystkich obszarach sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Jest to ważne, aby poradzić sobie z niedoskonałą realizacją na szczeblu krajowym wcześniej uzgodnionych prac.
Manuel Medina Ortega
(ES) Pani przewodnicząca! Pan komisarz odpowiedział tak, jak się tego spodziewałem, ponieważ zdaję sobie sprawę z wagi, jaką przywiązuje do państwa prawa.
Problem polega na tym, że traktat konstytucyjny wciąż znajduje się w nieokreślonym punkcie: nie wiemy, czy uda nam się go przyjąć, a na razie musimy działać w ramach tej Wspólnoty, z jednej strony walcząc z aktami terroryzmu, a z drugiej zapewniając pewność prawną
Pytanie, które chciałbym zadać panu komisarzowi - biorąc pod uwagę brak gotowości niektórych państw członkowskich do podjęcia zobowiązań przed Trybunałem Sprawiedliwości - brzmi: czy zdaniem pana komisarza właściwe jest, abyśmy w dalszym ciągu przyjmowali środki na rzecz walki z terroryzmem, jeśli nie mogą one iść w parze ze wzmocnieniem sądów? Innymi słowy, ilekroć przyjmowany jest środek tego typu, państwa członkowskie powinny zobowiązywać się do uznania właściwości Trybunału Sprawiedliwości. W przeciwnym razie będzie nam groziło przyjmowanie autorytarnych lub represyjnych środków bez możliwości odwołania się do Trybunału.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! To bardzo delikatna sprawa. Z jednej strony uważam, że państwa członkowskie muszą wziąć na siebie odpowiedzialność, a moim zdaniem pierwszą kwestią, za którą są odpowiedzialne, jest przyjęcie w październiku, podczas prezydencji portugalskiej, wniosku, który Konferencja Międzyrządowa otrzymała od Rady Europejskiej, zawierającego bardzo wyraźny mandat obejmujący nowe kompetencje Trybunału Sprawiedliwości.
Nie ma wątpliwości co do tego, że wtedy będziemy mogli zrobić wielki krok naprzód, zwłaszcza w odniesieniu do najbardziej delikatnych kwestii, najbardziej wrażliwych sektorów, tzn. tych wchodzących obecnie w skład obecnego trzeciego filara, gdzie Trybunał będzie ostatecznie miał właściwość. Wreszcie będziemy mieć możliwość pełnego zbadania przez Trybunał Sprawiedliwości.
Chciałbym zaznaczyć, że w niektórych przypadkach państwa członkowskie nie są nawet skłonne stosować się do wytycznych Trybunału; Trybunał Sprawiedliwości poinformował nas, że w niektórych obszarach instrument prawa karnego może być również instrumentem europejskim; takie było stanowisko Trybunału co do zanieczyszczenia, które jest kwestią wrażliwą. Niektóre państwa członkowskie w dalszym ciągu sprzeciwiają się takiemu ustaleniu, które niestety musi mieć charakter jednomyślny i które zwyczajnie wynika z decyzji Trybunału; mimo to w dalszym ciągu sprzeciwiają się mu.
Bez wątpienia problem ten można rozwiązać tylko pod warunkiem, że prezydencji portugalskiej uda się osiągnąć porozumienie w październiku; byłby to duży sukces, który umożliwiłby wielki krok naprzód, o którym pan wspominał i który w pełni popieram.
Andreas Mölzer
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Tajemnicą poliszynela jest to, że w niektórych nowych państwach członkowskich UE przestępczość zorganizowana jest w najlepszej komitywie z najwyższymi kręgami politycznymi. W jakim zakresie i przy pomocy jakich środków Unia pomoże tym państwom Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej, które same borykają się z poważnymi problemami monetarnymi i finansowymi, w walce z tymi interakcjami polityki i przestępczości zorganizowanej?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Moim zdaniem jako ogólny cel kwestia ta nie dotyczy tylko krajów Europy Wschodniej, ponieważ ogólnym celem jest wspieranie zdecydowanej, bezkompromisowej i systematycznej walki z korupcją.
Walka z korupcją nie może się kończyć na przykład wtedy, gdy dany kraj staje się członkiem Unii Europejskiej. Współpracowaliśmy z wieloma krajami kandydującymi, które stały się członkami Unii Europejskiej. Kraje te osiągnęły bardzo dobre wyniki i obecnie na przykład dążymy do współpracy z krajami, które nie są kandydatami, ale po prostu naszymi sąsiadami: krajami Bałkanów Zachodnich, ważnymi partnerami takimi jak Ukraina, krajami z którymi łączy nas ważne partnerstwo. Myślę, że pomoc tym krajom w walce z korupcją jest zawsze w naszym interesie, jako że korupcja zawsze jest ogniwem łączącym biznes i politykę
Moja odpowiedź na to pytanie jest na pewno twierdząca. Unia Europejska jest tym zainteresowana i myślę że jest to w naszym interesie, a powiedziałbym także, że w interesie obywateli tych krajów, ponieważ prawa osób, które są poszkodowane z powodu korupcji związanej z polityką, są regularnie naruszane. Jesteśmy to winni Europie i obywatelom tych krajów.
Hubert Pirker
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Organizowanie nielegalnej imigracji i handel ludźmi stanowią ważne gałęzie przestępczości zorganizowanej. Z pańskiej inicjatywy my jako Unia Europejska powołaliśmy Frontex - dobry pomysł najeżony poważnymi problemami w zakresie realizacji: państwa członkowskie nie osiągają wyników, działania są przerywane w lipcu i wznawiane dopiero we wrześniu. Co zrobi pan, aby instrument dotyczący Frontexu działał skutecznie i aby zapewnić państwom członkowskim konieczne wsparcie przez cały rok, tak abyśmy mogli mieć do dyspozycji skuteczny instrument pozwalający na walkę ze zorganizowaną nielegalną imigracją, na czym panu także zależy?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Moim zdaniem już udało nam się osiągnąć bardzo znaczące wyniki. Jeśli chcieliby państwo porównać statystyki dotyczące roku 2006 ze statystykami dotyczącymi pierwszych ośmiu miesięcy roku 2007, od stycznia do końca sierpnia, zobaczą państwo, że według oficjalnych statystyk liczba nielegalnych imigrantów w środkowym obszarze Morza Śródziemnego jest do 40% niższa niż w roku 2006, a w przypadku Wysp Kanaryjskich ponad 60% niższa niż w roku 2006. Dowodzi to tego, że Frontex zaczyna osiągać dobre wyniki.
Jeszcze w tym tygodniu na środkowy obszar Morza Śródziemnego zostanie wysłana druga misja Frontexu, która będzie nosić nazwę "Nautilus II”; zaproponowałem także wysłanie trzeciej misji Frontexu na zachodni obszar Morza Śródziemnego pomiędzy Balearami, Hiszpanią, Marokiem i Sardynią. Działania te wymagają większej współpracy w odniesieniu do załogi, statków, helikopterów i samolotów.
Współpraca między państwami członkowskimi jest coraz większa, ponieważ widzą one rezultaty. Należy jednak zwiększyć liczbę personelu Frontexu, ponieważ, jak zapewne państwo wiedzą, obecnie jest to de facto mniej niż 90 osób, koordynujących działania w całym obszarze granic zewnętrznych. Mając na uwadze pierwsze wyniki, bez wątpienia dowodzi to rekordowej efektywności.
Liczymy na wsparcie Parlamentu, aby Frontex mógł uzyskać wsparcie w zakresie kwestii finansowych i umiejętności zawodowych, które już posiada, jednak nie w stopniu, jaki jest konieczny.
Przewodnicząca

Dotyczy: roli badań unijnych w odniesieniu do europejskiej polityki żywnościowej
Mając na uwadze panujące w UE sprzeczne poglądy w odniesieniu do żywności genetycznie zmodyfikowanej, czy Komisja mogłaby przedstawić w skrócie swoje stanowisko ma temat roli badań w tym konkretnym obszarze?
Czy Komisja mogłaby stwierdzić, czy z naukowego punktu widzenia jest możliwe, by którekolwiek z państw członkowskich UE mogło ogłosić się "strefą wolną od GMO”? Jeżeli tak, czy takie oznaczenie byłoby zgodne z właściwym prawodawstwem UE w tym zakresie i jak można by potwierdzić takie oznaczenie w odniesieniu do produktów pochodzących od zwierząt gospodarskich?
Czy badania Komisji sugerują, że korzystne byłoby przyjęcie przez UE statusu "wolnej od upraw zmodyfikowanych genetycznie”, a jeżeli tak, jakie byłyby potencjalne konsekwencje?
Janez Potočnik
komisarz. - Chciałbym podziękować pani posłance McGuinness za pytanie. Po pierwsze, chciałbym odpowiedzieć na pytanie dotyczące ogólnych badań nad GMO. W przeszłości Komisja finansowała projekty badawcze dotyczące żywności zmodyfikowanej genetycznie, w ramach piątego i szóstego programu badań, a kilka projektów pomogło rzucić światło na ocenę bezpieczeństwa żywności zmodyfikowanej genetycznie.
Finansowano także projekty badawcze dotyczące kwestii współistnienia GMO i upraw tradycyjnych, w których zajmowano się również środkami mającymi na celu śledzenie historii produktu. W ostatecznym rozrachunku projekty te przyczynią się do zmniejszenia kosztów i umożliwienia konsumentom świadomego wyboru, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym. W tym roku, w pierwszym zaproszeniu do składania wniosków w ramach siódmego programu ramowego, Komisja zwróciła się o składanie wniosków w ramach tematu dotyczącego oceny krótko- i długoterminowego oddziaływania GMO na zdrowie ludzkie, aby wspierać opracowywanie technik ulepszania monitorowania po wprowadzeniu do obrotu i analizy ewentualnych ograniczeń. Ocena wniosków zakończyła się, natomiast wciąż trwa proces selekcji wniosków dotyczących finansowania.
Ponadto Komisja, w ramach DG ds. Środowiska, zleciła dodatkową analizę dotyczącą długoterminowego oddziaływania upraw zmodyfikowanych genetycznie na zdrowie, różnorodność biologiczną i środowisko naturalne. Głównym celem tej analizy będzie uszeregowanie pod względem ważności najważniejszych kombinacji upraw rozpowszechnionych na świecie, poprzez zebranie i przeanalizowanie informacji pochodzących z recenzowanej literatury naukowej i od właściwych organizacji, zarówno unijnych, jak i spoza Unii Europejskiej. Wyniki, oparte na koniecznej wiedzy fachowej w zakresie badań nad organizmami genetycznie zmodyfikowanymi i uprawami tego typu, mają być dostępne na przyszłą wiosnę.
W przyszłości badania finansowane przez Komisję mogłyby obejmować narzędzia dotyczące oceny ryzyka, oceny stosunku ryzyka do korzyści, w tym informowanie o ryzyku i postrzeganie go, metody wykrywania oraz sposoby zapewnienia możliwości śledzenia i współistnienia organizmów genetycznie zmodyfikowanych i tradycyjnych upraw.
Odnosząc się do drugiej części pani pytania dotyczącego współistnienia, chciałbym dodać jeszcze jedno. Trzeba zaznaczyć, że GMO mogą być przedmiotem swobodnego handlu i użytkowania w UE pod warunkiem przestrzegania warunków zezwolenia. Ramy legislacyjne dotyczące wprowadzania GMO do obrotu i ich zamierzonego uwalniania do środowiska w UE nie zakładają możliwości ustanawiania stref, w których ogólnie zabroniona jest uprawa GMO czy ich wprowadzanie do obrotu. Ogólny zakaz byłby sprzeczny z prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności z dyrektywą 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
Tylko GMO, które w wyniku oceny naukowej uznano za bezpieczne dla środowiska oraz zdrowia zwierząt i ludzi, są zatwierdzane w celu dopuszczenia do obrotu. Szczegółowy zakaz dotyczący danego produktu musi być naukowo uzasadniony zgodnie z art. 23 tej dyrektywy, tzw. artykułem dotyczącym klauzuli ochronnej.
Wspólnotowe badania w zakresie współistnienia dotyczą właściwych środków, które pozwolą na segregację zatwierdzonych upraw zmodyfikowanych genetycznie i upraw tradycyjnych i ekologicznych w sposób wykonalny i praktyczny. Wyniki badań sugerują, że wystarczająca segregacja jest możliwa w przypadku najważniejszych upraw, które jak dotąd badano - kukurydzy i buraka cukrowego. Jednocześnie wraz z rozpowszechnieniem się komercyjnych upraw i upraw genetycznie zmodyfikowanych w UE oraz przywozu żywności i paszy zmodyfikowanej genetycznie, obecność uboczna GMO spowodowana przepływem genów i domieszkami staje się nieunikniona.
Odnosząc się do pani pytania o możliwość zatwierdzenia strefy wolnej od GMO w odniesieniu do produktów pochodzących od zwierząt gospodarskich, chciałbym zwrócić uwagę na niedawne oświadczenie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności opublikowane 20 lipca 2007 r., w którym EFSA zaznaczył, że obecnie nie jest dostępna technika umożliwiająca aktualne i wiarygodne śledzenie produktów zwierzęcych takich jak mięso, mleko czy jaja, w przypadku gdy zwierzęta były karmione paszą zawierającą rośliny genetycznie zmodyfikowane, czyli innymi słowy, przy użyciu istniejących dostępnych technik nie wykryto fragmentów DNA ani białek roślin zmodyfikowanych genetycznie w produktach przeznaczonych do spożycia pochodzących od zwierząt gospodarskich.
Dodam coś z zakresu kompetencji moich kolegów i powiem, że Komisja w dalszym ciągu ocenia środki w zakresie współistnienia zgłoszone przez państwa członkowskie w odniesieniu do ich zgodności z prawodawstwem wspólnotowym. Rada zwróciła się do Komisji, aby wspólnie z państwami członkowskimi opracowała wytyczne dotyczące środków w zakresie współistnienia dla poszczególnych upraw na poziomie technicznym.
Obecnie Komisja ustanawia Europejskie Biuro ds. Współistnienia Upraw, które będzie prowadzić prace techniczne wspólnie z ekspertami krajowymi i zainteresowanymi stronami. Prace mają rozpocząć się do końca roku 2007. Na początek przedmiotem badań będzie kukurydza.
Jeśli chodzi o dalsze kroki na drodze do harmonizacji, Komisja zamierza podsumować postępy państw członkowskich w opracowywaniu systemów regulacyjnych oraz praktyczne doświadczenia z uprawami roślin zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie w sprawozdaniu zaplanowanym na rok 2008. Będzie ono podstawą decyzji co do środków, które mają zostać podjęte w przyszłości co do tej kwestii.
Wreszcie, odnosząc się do ostatniej części pytania dotyczącej potencjalnych konsekwencji statusu "wolnego od GMO”, chciałbym dodać jedną rzecz. Rolnicy mogą sami zdecydować, czy wybrać uprawy zmodyfikowane genetycznie, czy na zasadzie dobrowolności tworzyć strefy wolne od takich upraw. Strefy takie mogą być tworzone tylko na zasadzie dobrowolnego i jednomyślnego porozumienia wszystkich zainteresowanych rolników na danym obszarze, przy czym każdy może się wycofać i zdecydować na uprawę zatwierdzonych GMO.
Regiony czy rolnicy rezygnujący z upraw GMO czy przyjmujący status "wolny od upraw zmodyfikowanych genetycznie” z pewnością mogą korzystać z wyników badań uzyskanych dzięki ramowym programom badań. Na chwilę obecną wyniki naszych projektów badawczych nie pokazują przyczyn, dla których status "wolny od upraw zmodyfikowanych genetycznie” miałby być korzystny dla zdrowia publicznego lub środowiska.
Jeśli chodzi o inne kwestie poruszone w pytaniach, implikacje gospodarcze nieprowadzenia upraw zmodyfikowanych genetycznie są uzależnione od szeregu czynników, takich jak ceny w przypadku upraw zmodyfikowanych genetycznie i tradycyjnych, różnice agronomiczne pomiędzy nimi, różnice w wydajności, koszty nasion itp. Czynniki lokalne, presja szkodników, warunki klimatyczne, struktura rolnictwa w odniesieniu do produkcji itp. oraz warunki regulacyjne mające na celu zapewnienie współistnienia upraw zmodyfikowanych genetycznie z uprawami tradycyjnymi i ekologicznymi.
Oddziaływanie gospodarcze zapewne będzie różne w zależności od regionu i państwa członkowskiego. Różnice te będą także widoczne w różnych wskaźnikach asymilacji upraw zmodyfikowanych genetycznie w poszczególnych europejskich regionach.
Produkcja hodowlana w UE jest w dużym stopniu uzależniona od przywozu pasz produkowanych z nasion kukurydzy, soi i innych zbóż. Większość przywożonej żywności pochodzącej z ziarna kukurydzy i soi jest oznakowana jako zmodyfikowana genetycznie. Certyfikowana mąka pochodząca z niezmodyfikowanego genetycznie ziarna soi jest obecnie dostępna tylko dla niewielkiego segmentu rynku. Biorąc pod uwagę rosnący udział produkcji ziaren soi zmodyfikowanej genetycznie na całym świecie, segment ten może być rozszerzony, ale oczywiście oznacza to wyższe koszty.
Przewodnicząca
Dziękuję, panie komisarzu. Jestem wdzięczna za odpowiedź, choć chyba muszę skomentować jej znaczną długość - trwała prawie dziewięć minut.
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! Będę się streszczać. Podczas gdy udziela pani reprymendy komisarzowi, ja chciałabym mu podziękować, ponieważ bardzo często nie informuje się nas, dlatego jestem wdzięczna za jasną wypowiedź. Będę musiała przeanalizować szczegóły. Na razie mam dwie uwagi i pytanie, obiecuję pilnować czasu.
Czy dany kraj powinien dobrowolnie decydować o tym, że zostanie strefą wolną od upraw zmodyfikowanych genetycznie? Takie rozwiązanie proponuje się w Irlandii; stanowi ono część programu na rzecz rządów i jest ono obecnie analizowane. Czy jako kraj możemy zdecydować, że nie chcemy sprowadzać żywności produkowanej na przykład z mięsa zwierząt karmionych paszami zawierającymi GMO lub nie sprowadzać danej żywności do kraju, ponieważ chcemy pozostać strefą wolną od GMO? Czy obawia się pan wpływu takiej polityki na ceny zbóż?
Janez Potočnik
komisarz. - Szczerze powiedziawszy, trochę trudno mi odpowiedzieć na to pytanie. Oczywiście działania muszą być zgodne z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym. Tak brzmiałaby prosta odpowiedź. Gdyby pytanie było związane z badaniami i rozwojem, byłoby mi łatwiej, ale myślę, że odpowiedź jest raczej prosta: działania muszą być zgodne z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym.
Jim Allister
Czy nie jest tak, że opieszałe podejście Komisji do zatwierdzania pochodnych GMO pomaga zawyżać ceny pasz dla zwierząt w UE? Na przykład, nadmierna zwłoka w zatwierdzeniu produktu ubocznego powstającego przy produkcji zboża, o nazwie Hercules, odbija się poważnie na konkurencyjności naszego sektora zbóż, a jednocześnie GA 21, zmodyfikowany genetycznie produkt z Argentyny, zostaje zatwierdzony w UE do spożycia przez ludzi, ale nie jako składnik pasz. Czy nie nadeszła pora na racjonalizację i zdroworozsądkowe podejście do sytuacji, czy nie pora ograniczyć trochę tę naciąganą poprawność polityczną, która napędza tę sytuację?
Janez Potočnik
komisarz. - Chciałbym tylko zaznaczyć, że z mojego punktu widzenia dołożyliśmy wszelkich starań, aby jak najlepiej zrozumieć kwestię upraw genetycznie zmodyfikowanych i wolnych od GMO.
Decyzje podejmowane w Komisji są zawsze oparte na dostępnej wiedzy. Nigdy jej nie ignorujemy i chcemy trzymać się tego podejścia. Implikacje dotyczące polityki, o których pan wspomina, nigdy nie były przedmiotem naszego zainteresowania.
John Purvis
Ja także chciałbym przyłączyć się do podziękowań pani posłanki McGuinness dla komisarza za jego doskonałą i interesującą odpowiedź. Myślę, że będzie to dla nas bardzo użyteczny, bezprecedensowy dokument, który będziemy analizować, ponieważ wydaje mi się, że komisarz zdecydowanie popiera naukowe uzasadnienie prowadzenia upraw genetycznie zmodyfikowanych w Europie, tak by były one przyjęte i zatwierdzone w sposób naukowy.
Komisarz wspomniał o klauzuli ochronnej. Kiedy Komisja zamierza oprzeć wszystkie swoje decyzje na badaniach naukowych prowadzonych przez jego departament i sprzeciwić się opinii publicznej, która walczy ze stosowaniem GMO, co jest niekorzystne dla społeczności rolnej, odbija się negatywnie na cenach żywności, a co za tym idzie na gospodarce europejskiej?
Janez Potočnik
komisarz. - Jak państwo wiedzą, jest to złożona kwestia i ważne, by zrozumieć, że niektórzy martwią się na zapas. Dlatego musimy rozwijać świadomość i jak najbardziej wyedukować społeczeństwo w tym zakresie, ponieważ jest sprawą zasadniczą, aby nasze decyzje były oparte na wiedzy, którą dysponujemy. Dołożę starań, aby w przyszłości ta wiedza maksymalnie się zwiększała.
Przewodnicząca
Dziękuję, panie komisarzu. Nie chciałam być zbyt surowa, po prostu musimy dbać o równowagę między zagłębianiem się w szczegóły i przestrzeganiem limitu czasu, co nie jest łatwe.
Część druga
Przewodnicząca

Dotyczy: funkcjonowania budżetu UE
Czy Komisja Europejska mogłaby powiedzieć, jak jej zdaniem można w przyszłości uprościć i usprawnić procedury ustalania, w jaki sposób będą wydatkowane środki z rocznego budżetu UE?
Dalia Grybauskaitė
komisarz. -Odpowiadając na pytanie, chciałabym powtórzyć moją odpowiedź, którą już przesłałam panu posłowi Crowleyowi, dotyczącą procedur rocznych i procedur budżetowych w ogóle oraz tego, w jaki sposób można je ulepszyć. Chciałabym podzielić moją odpowiedź na dwie części. Pierwsza dotyczy obecnego czytania, tego, co wciąż można zrobić i w jaki sposób możemy efektywniej wykorzystać środki oraz oczywiście przyszłych wniosków co do zmienionego traktatu, będących skutkiem szczytu Rady w czerwcu tego roku.
Jeśli chodzi o obecne procedury traktatowe, możemy powiedzieć, że jesteśmy ogólnie zadowoleni z wyników, ponieważ zgodnie z obecnym Traktatem mamy możliwość wprowadzania ulepszeń i wypracowywania rozwiązań w przyspieszonym trybie, jeśli zaistnieje nagła sytuacja. Niedawne przykłady to tsunami w zeszłym roku oraz - w tym roku - kwestia Palestyny i częściowo Kosowa. Udało nam się wypracować rozwiązanie, wprowadzając przyspieszoną procedurę dla jednego czytania - ale wymaga to trochę czasu i w dużym stopniu zależy od połączonych rozmów trójstronnych między dwoma ramionami władzy budżetowej i Komisją.
Oczywiście jednak pan poseł ma rację, twierdząc, że w ramach tego Traktatu są duże możliwości poprawy, a jeden z przykładów dotyczy pragmatycznego harmonogramu w rocznej procedurze budżetowej - stosowanego od roku 1975. Niezależnie od wniosku na podstawie Traktatu wszyscy razem - mam na myśli wszystkie ramiona władzy budżetowej i Komisję - postanowiliśmy dodać dwa i pół miesiąca do procedury, głównie dlatego, że nie istniała wtedy poczta elektroniczna. Teraz rzeczywiście nie potrzebujemy tego harmonogramu, ale w swoistym bezwładzie, nie rozwiązaliśmy kwestii tego harmonogramu i nikt nie próbuje się nią zająć. Oczywiście już w oparciu o ten przykład można mówić o wzroście wydajności.
Jednak innym elementem, który jest bardzo interesujący i który przyjęliśmy w toku negocjacji z Parlamentem i Radą i który został ostatecznie przyjęty przez Radę, jest nowe rozporządzenie finansowe i przepisy wykonawcze do niego, obowiązujące od maja 2007 roku. Już tu udało nam się uprościć i usprawnić roczne wykonanie budżetu.
Jednak chyba najlepsza wiadomość, jaką mam dziś dla państwa, dotyczy zmienionych wniosków na podstawie Traktatu. W tym miejscu chciałabym wspomnieć o czterech elementach, które mogą poprawić kontrolę demokratyczną, rozliczalność i przejrzystość procedury budżetowej.
Pierwszą innowacyjną propozycją w zmienionym traktacie jest to, że rozróżnienie między wydatkami obowiązkowymi i nieobowiązkowymi ma zostać wyeliminowane, co zapewni jedną procedurę przyjmowania rocznego budżetu przez organy władzy budżetowej.
Po drugie, tzw. maksymalna stopa wzrostu, o której mowa w art. 272 traktatu WE - zazwyczaj stanowiąca źródło konfliktu podczas rocznego procesu negocjacyjnego - nie będzie już stosowana i nie będzie konieczna, ponieważ pod względem praktycznym zastąpią ją wieloletnie ramy finansowe, zapisane w traktatach, co obecnie nie ma miejsca.
Wreszcie, w przypadku przyszłych rozporządzeń finansowych będziemy mieć do czynienia z innym procesem przyjęcia. Będą one przyjmowane w procedurze współdecyzji z Parlamentem. Do roku 2007 decyzja była podejmowana jednogłośnie wyłącznie w Radzie - przez państwa członkowskie. To duża różnica, która ma się pojawić.
Wszystkie te propozycje, wraz z możliwością wprowadzania ulepszeń w skali roku i na bieżąco, dadzą więcej uprawnień demokratycznie wybieranemu Parlamentowi Europejskiemu i zapewnią dalszą demokratyzację procesu podejmowania decyzji.
Brian Crowley
Dziękuję pani komisarz za odpowiedź i ułatwienie mi kolejnego pytania..
Dotyczy ono kwestii tego, co nowy traktat reformujący przedstawia sobą, jeśli chodzi o aspekt wieloletniego finansowania i funkcjonowania budżetu. Jak wiadomo, co roku dochodzi do zwyczajowych sporów o udostępnienie pewnych zasobów własnych oraz udostępnienie innych zasobów, a także środki rozdysponowane na poszczególne działy, takie jak rolnictwo, struktura społeczna, fundusze strukturalne, regionalne itd.
Jeden z największych zarzutów, jakie zawsze słyszymy w Parlamencie, brzmi, że obywatele nie wiedzą, na co idą europejskie pieniądze. Nie wiedzą, jak dokładnie rozdziela się pomiędzy poszczególnymi krajami pieniądze podatników - tak jest to postrzegane. Wiem, że same państwa członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie takich informacji, ale czy istnieje jakiś mechanizm, dzięki któremu Komisja mogłaby być bardziej otwarta, jeśli chodzi o informowanie o obszarach wydatków?
Dalia Grybauskaitė
komisarz. -Chciałabym ogłosić, że wypracowaliśmy porozumienie z Radą właśnie w odniesieniu do nowego rozporządzenia finansowego, zgodnie z naszą inicjatywą na rzecz przejrzystości. Państwa członkowskie zgodziły się zgłaszać i udostępniać wszystkie informacje na temat beneficjentów środków - nie tylko w przypadku rolnictwa, ale wszystkich środków. Porozumienie w sprawie rolnictwa będzie obowiązywało od roku 2009, a pozostałe od roku 2008, 2009 i 2010.
To wielki krok w kierunku przejrzystości, odpowiedzialności, otwartości i komunikacji z obywatelami. Obywatele będą mogli wiedzieć, na co przeznaczane jest każde euro i również państwom członkowskim będzie znacznie łatwiej udzielać odpowiedzi.
Paul Rübig   -
(DE) Pani komisarz! Moje pytanie dotyczy dyrektywy w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach. Wiele małych i średnich przedsiębiorstw oraz wielu badaczy wciąż skarży się na długość okresu, jaki upływa od zezwolenia na projekt do faktycznej płatności. Prefinansowanie jest zdecydowanie za trudne dla wielu małych i średnich przedsiębiorstw. Czy uważa pani, że Komisja Europejska mogłaby również dostosować swoje warunki płatności do dyrektywy w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach, która ma zastosowanie w całej Europie i którą wspólnie uzgodniliśmy?
Dalia Grybauskaitė
komisarz. - Zdajemy sobie sprawę z sytuacji i zastosowaliśmy nowe regulacje i przepisy wykonawcze do tych kwestii. Mamy nadzieję, że nowe przepisy, istniejące i obowiązujące od maja tego roku, uproszczą procedurę i pozwolą także na bardziej odpowiedzialną reakcję Komisji. Zdajemy sobie sprawę, że przepisy muszą obowiązywać wszystkich, nie tylko państwa członkowskie i beneficjentów, ale także Komisję.
Reinhard Rack
(DE) Pani komisarz! Wspomina pani o kryzysach natury politycznej. Tego roku byliśmy świadkami wielu klęsk żywiołowych w Grecji, Wielkiej Brytanii i innych państwach. Zasadniczą sprawą jest, aby w takich sytuacjach środki budżetowe mogły być szybko udostępniane. Czy instrumenty, którymi obecnie dysponujemy, są odpowiednie, czy można je ulepszyć? Czy jest możliwe zwiększenie ogólnej puli środków z uwagi na to, że w przypadku tego lata dane pokazują, że środki, jakimi teraz dysponujemy, na pewno nie będą wystarczające?
Dalia Grybauskaitė
komisarz. -Jeśli chodzi konkretnie o Grecję, zastanawiamy się nad co najmniej trzema źródłami możliwego zgromadzenia środków. W przypadku środków na rzecz polityki regionalnej dysponujemy specjalnym funduszem w wysokości ponad 1 miliarda euro rocznie, z którego możemy skorzystać. Zastanawiamy się także nad przeprogramowaniem - innym nakierowaniem wcześniej zaplanowanych programów, a w przyszłym tygodniu rząd grecki będzie prowadził negocjacje z naszymi przedstawicielami odpowiedzialnymi za kwestie techniczne, na temat tego, jakie programy chcą zamienić na inne i jak określić priorytety.
Ponadto środki rolnicze mogą być przeznaczone na przywrócenie do poprzedniego stanu gruntów, zwłaszcza tych wykorzystywanych jako grunty rolne na półwyspie. Zastanawiamy się nad trzema-czterema możliwościami zgromadzenia środków.
Jednak jeśli chodzi o stronę proceduralną, odnosząc się do pytania, skoro jesteśmy ze sobą szczerzy i nie boimy się tego powiedzieć, muszę przyznać, że czasami procedury trwają długo. Oczywiście dostaniemy oficjalny szczegółowy wniosek od rządu greckiego w około 10 dni po dokonaniu obliczeń, ale odpowiedź i procedury potrwają długo. Zazwyczaj możemy dokonać płatności średnio w sześć do ośmiu miesięcy po zdarzeniu, co oczywiście nie jest najlepszym rozwiązaniem dla państw członkowskich i w danej sytuacji. Chociaż procedury zapisane obecnie w Traktacie umożliwiają nam szybsze działanie, potrzebna jest wola polityczna wszystkich organów władzy budżetowej. Oczywiście nowy traktat pozwoli na przyspieszenie działań. Natomiast ogólnie rzecz biorąc, jeśli chodzi o kwoty, to zupełnie inna kwestia. Wciąż prosi się nas o bardziej elastyczne wykorzystywanie budżetu. Na przykład mamy pewne nowe linie wydatków i rezerwy, które zostaną zwrócone do końca roku. Rada i Parlament nie dały nam jeszcze tej elastyczności. Cieszyłabym się, gdybyśmy ją mieli, i myślę, że pozostali komisarze podzielają moje zdanie, ponieważ rzeczywiście czasem ta sztywność budżetu wiąże nam ręce.
Jest więc kilka źródeł: elastyczność, ogólne kwoty oraz szybka reakcja wszystkich organów władzy budżetowej. W tych trzech źródłach mogę dopatrywać się większej wydajności w ostatecznym rozrachunku.
Przewodnicząca

Dotyczy: planowania dyscyplin i dziedzin nauki w ramach programu "Edukacja i szkolenie 2010”
Uwzględniając cel, jakim jest ustanowienie solidnych podstaw współpracy i wsparcia w sektorze edukacji, w szczególności poprzez program "Edukacja i szkolenie 2010”, aby promować strategię uczenia się przez całe życie, czy Komisja mogłaby poinformować o swoim stanowisku w sprawie ogólnego systemu w odniesieniu do dyscyplin i dziedzin nauki, które nie są bezpośrednio związane z rynkiem pracy, takich jak starożytna greka, łacina, historia, archeologia czy lingwistyka? Jak zamierza przekonać europejskich obywateli, by nadal uczyli się i nauczali przedmiotów, które nie mają stricte praktycznego zastosowania, w szczególności języków klasycznych, literatury i historii?
Ján Figeľ
komisarz. - Jak wszyscy wiemy, zgodnie z art. 149 traktatu WE odpowiedzialność za treść nauczania leży w gestii państw członkowskich, co oznacza, że decyzje co do kształtu programów nauczania w placówkach oświatowych oraz nauczanych przedmiotów są podejmowane wyłącznie przez państwa członkowskie.
Komisja ma za zadanie wspierać państwa członkowskie w rozwoju edukacji wysokiej jakości. Zgodnie z naszym programem pracy "Edukacja i szkolenie 2010” Komisja odgrywa kluczową rolę w ułatwianiu wymiany najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, aby pomóc zagwarantować, że ich systemy edukacji i szkolenia mogą sprostać wyzwaniom XXI wieku.
Ponieważ zagadnienia dotyczące rynku pracy stanowią ważną część strategii lizbońskiej, oczywiste jest, że w tym kontekście dużą rolę odgrywają aspekty polityki edukacyjnej dotyczące rynku pracy i bardziej ogólnie konkurencyjności.
Nie oznacza to jednak, że przedmioty takie jak starożytna greka, łacina historia, archeologia czy lingwistyka nie są związane z rynkiem pracy. Abstrahując od bezpośrednich możliwości zatrudnienia w wielu z tych dziedzin, ich nauczanie wiąże się z kształtowaniem i przekazywaniem szeregu ogólnych umiejętności, takich jak myślenie analityczne i logiczne.
Jednym z tekstów referencyjnych dla programu pracy jest zalecenie Parlamentu i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie, które obejmują porozumiewanie się w obcych językach oraz świadomość i ekspresję kulturalną. To drugie pojęcie obejmuje świadomość lokalnego, narodowego i europejskiego dziedzictwa kulturalnego oraz jego miejsca w świecie. Zgodnie z rezolucją kompetencje obywatelskie obejmują znajomość współczesnych wydarzeń, jak i głównych wydarzeń i tendencji w narodowej, europejskiej i światowej historii. Myślę, że jest to bardzo bezpośredni i wyraźny wkład w orientację, o którą prosi i którą popiera pani Panayotopoulos-Cassiotou i zapewne wielu innych posłów.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie komisarzu! Dziękuję za odpowiedź. Jestem pewna pana ciągłego zainteresowana tą kwestią. Jednak jakie środki przeznacza się na promowanie programu "Edukacja i szkolenie 2010”?
Jest pan komisarzem odpowiedzialnym za kulturę. Jaka część badań w obrębie siódmego programu ramowego ma zostać przeznaczona na dziedziny, o których pan wspomniał - to znaczy zwiększanie wiedzy w dziedzinach takich jak języki, kultura, historia i lingwistyka?
Ján Figeľ
komisarz. - Obecnie nie ma szczegółowego podziału, ale jak wiemy z podstawy prawnej, program jest podzielony na cztery główne filary dotyczące uczenia się przez całe życie: Erasmus, Comenius, Leonardo da Vinci i Grundtvig oraz działania horyzontalne i odpowiednie przesunięcia. Mniej więcej to samo można powiedzieć o badaniach i rozwoju, ale bardzo ważne jest, aby partnerzy - instytucje - sami angażowali się w dziedziny zbliżone do nauk humanistycznych, świadomości kulturowej i pielęgnowania wartości. Konkretnie, w ramach programu uczenia się przez całe życie wspieramy na przykład Europejską Stałą Konferencję Stowarzyszenia Nauczycieli Historii i ważne, że takie stowarzyszenie istnieje, że spełnia warunki i kwalifikuje się do wsparcia, a my możemy go udzielić.
Nie będę dążył do rozbieżności czy zbyt wielkiego rozdziału pomiędzy naukami humanistycznymi a ścisłymi. Edukacja obywatelska łączy w sobie podstawowe kompetencje i bardzo horyzontalne umiejętności, wiedzę i postawy, które są potrzebne nie tylko dla rynku pracy, ale także po to, abyśmy mogli razem żyć w coraz bardziej różnorodnej Wspólnocie oraz na szczeblu lokalnym, regionalnym i europejskim.
Przewodnicząca

Dotyczy: odsetka osób porzucających naukę
Zgodnie z oficjalnymi danymi statystycznymi za rok 2006 opublikowanymi przez Eurostat, wśród młodych Europejczyków w wieku 18-24 lat odsetek osób porzucających naukę wynosi 15,3%.
W 14 państwach członkowskich odsetek ten przewyższa jednak średnią europejską. Największy jest w przypadku Malty (41%), Portugalii (39,2%), Hiszpanii (29,9%), Islandii (26,3%), Włoch (20,8%), Łotwy (19%) i Rumunii (19%).
Unia Europejska zaproponowała zwiększenie odsetka osób zatrudnionych do 70% do roku 2020 poprzez strategię lizbońską. Jednak w kontekście wzrostu wydajności pracy oznacza to konieczność jeszcze lepszego szkolenia siły roboczej.
Jakie środki planuje przedsięwziąć Komisja Europejska, aby zmniejszyć odsetek osób porzucających naukę?
Ján Figeľ
komisarz. - Pani przewodnicząca! W roku 2000, roku milenijnym, 17,6% osób w wieku 18-24 lat kończyło edukację na szkole średniej. Do zeszłego roku, 2006, odsetek ten spadł do 15,3%. Sześć nowych państw członkowskich już osiągnęło nasz poziom odniesienia dla roku 2010, wynoszący 10%. Jak już wspominałem, zgodnie z art. 149 kwestia ta leży w wyłącznej kompetencji państw członkowskich. Treść nauczania i organizacja systemów edukacyjnych wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich. Naszą rolą jest wspieranie i uzupełnianie ich działalności. Robiliśmy to na wiele sposobów. Wspomnę tylko o kilku. W szczególności Komisja wspierała stworzenie bazy wiedzy stanowiącej podstawę tworzenia polityki, sponsorując szereg analiz dotyczących tego problemu.
Ponadto w zeszłym roku w komunikacie w sprawie skuteczności i równego dostępu do europejskich systemów kształcenia i szkolenia w 2006 r. Komisja podkreślała znaczenie kształcenia przedszkolnego jako skutecznego środka zapobiegania porzucaniu nauki i wskazywała na zagrożenia związane ze zbyt wczesnym wprowadzaniem podziału między oddzielne ścieżki kształcenia.
W ostatnim czasie Komisja uruchomiła także proces konsultacji publicznych w sprawie modernizacji kształcenia szkolnego. Obejmuje on zbadanie poglądów zainteresowanych stron na to, jak walczyć z problemem porzucania nauki. W ramach analizy krajowych programów reform zgodnie ze strategią lizbońską Komisja wydała w stosownych przypadkach szczegółowe zalecenia dla państw członkowskich dotyczące porzucania nauki.
Poprzez program "Edukacja i szkolenie 2010” Komisja korzystała z otwartej metody koordynacji, aby rozwijać dobre praktyki i partnerskie uczenie się w odniesieniu do problemu porzucania nauki.
Zachęcaliśmy także państwa członkowskie do wykorzystywania funduszy strukturalnych na ukierunkowane interwencje w przypadku szczególnie wysokiego odsetka osób porzucających naukę oraz do udziału w poświęconych temu problemowi przedsięwzięciach w ramach programu uczenia się przez całe życie.
Podsumowując, postępy są widoczne i mierzalne, ale wciąż niedostateczne, dlatego naprawdę nie możemy ustawać w wysiłkach i musimy zwiększyć ich dynamikę.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Dziękuję za odpowiedź. Mimo że edukacja leży w gestii państw członkowskich, Komisja powinna angażować się w dbanie o przyszłość Unii. Zalecenia stanowią część prawa miękkiego. Komisja Europejska powinna wyraźnie zwrócić się do państw członkowskich o opracowanie planów działania mających na celu walkę z problemem porzucania nauki.
Unia Europejska potrzebuje wykwalifikowanych zasobów ludzkich. Niedopuszczalne jest, żeby młodzi ludzie pochodzący z biednych rodzin czy ze wsi musieli rezygnować z nauki z powodu swojej sytuacji finansowej. Ludność UE starzeje się i żeby zapewnić stabilność systemów opieki społecznej, musimy zwiększyć wydajność pracy.
Moje pytanie brzmi następująco: panie komisarzu, w jaki sposób wspiera pan państwa członkowskie, aby mogły udzielać pomocy finansowej tym dzieciom, które powinny kontynuować naukę, zwłaszcza pochodzącym z biednych rodzin czy ze wsi? To prawdziwy problem, a mówimy tu o przyszłości Europy.
Ján Figeľ
komisarz. - Odpowiedź mogłaby być bardzo długa, w skrócie: staramy się współpracować oraz mobilizować zasoby i polityki, aby wspierać zapewnianie lepszych warunków młodym ludziom.
Jutro na przykład Komisja przyjmie w ramach procedury pisemnej dokument programowy dotyczący zatrudniania młodzieży. Uważamy, że młodzież jest naszą przyszłością i że przyszłość zaczyna się teraz. W szczególności zachęcamy państwa członkowskie, aby w większym stopniu wykorzystywały fundusze strukturalne do wspierania polityk edukacyjnych na rzecz mobilności. Oczywiście, mówiąc, że treść nauczania i organizacja systemów edukacyjnych wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich, uważamy, że działania państw członkowskich mające na celu zapewnienie jakości, skuteczności i równego dostępu mogą przynosić bardziej konkretne i lepsze rozwiązania dla naszych obywateli, w tym dla młodych osób.
Jestem pewien, że inwestycja w zasoby ludzkie, w szczególności poprzez kształcenie i szkolenie, to najcenniejsza i najskuteczniejsza inwestycja w spójność społeczeństwa i przyszłą konkurencyjność. Mówię to nie tylko jako komisarz odpowiedzialny za ten obszar, ale także jako polityk i ojciec. Dlatego nie ma wątpliwości, że musimy wspólnie zrobić więcej.
Kathy Sinnott
Kilka razy wspominał pan o funduszach strukturalnych. Co, jako komisarz, może pan zrobić, aby zachęcić kraje, by w większym stopniu przeznaczały te środki na swoich obywateli, na programy socjalne itp.? Wiem, że w Irlandii większość tych środków przeznaczono na drogi i duże przedsięwzięcia w dziedzinie infrastruktury. Praktycznie nic nie przeznaczono na ludzi.
Ján Figeľ
komisarz. - Jesteśmy wolnymi ludźmi, wolnymi społeczeństwami i warto korzystać z tej wolności w sposób rozsądny. Powiedziałem, że najlepsze są inwestycje w potencjał ludzki.
Nie jestem przeciwny inwestowaniu w nowoczesną infrastrukturę, transport i środowisko - to ważne sprawy. Ale nawet w komunikacie, o którym wspomniałem na początku, stwierdzamy - w oparciu o dowody naukowe - że inwestowanie w edukację przedszkolną dzieci z rodzin o niskim statusie społeczno-ekonomicznym stanowi najskuteczniejszy sposób radzenia sobie z utrudnionymi warunkami uzyskania spójności. Na przykład stopa zwrotu z inwestycji w edukację przedszkolną jest wyższa niż z zainwestowania analogicznej kwoty w instytucje finansowe w dłuższym terminie.
Dlatego zachęcam ministrów i posłów, aby zachowali się jak rozsądni rodzice i pomyśleli o przyszłych pokoleniach, a nie tylko o jutrze, najbliższej przyszłości czy głosach w następnych wyborach. Myślę, że takie pokoleniowe, długoterminowe podejście jest bardzo potrzebne i bardzo skuteczne, nawet pod względem finansowym, ale czasami po prostu kierujemy się krótkoterminowym czy wręcz ciasnym podejściem.
Europa jest pełna przykładów; to mozaika, a niektóre państwa członkowskie są źródłem przykładów, które stanowią teraz światowy punkt odniesienia. Weźmy choćby badanie PISA - zachęcam do zapoznania się z następnym, które OECD opublikuje we wrześniu. Widzimy, w jakim punkcie jesteśmy po trzech latach i że niektóre kraje europejskie osiągają najlepsze wyniki na świecie. Potrzebujemy takich wyników, potrzebujemy ich więcej.
Przewodnicząca

Dotyczy: EIT
W ramach przygotowań do ustanowienia Europejskiego Instytutu Technologii instytucje wspólnotowe prowadzą negocjacje w sprawie finansowania tego przedsięwzięcia. Intencją jest pozyskanie środków także z sektora prywatnego. Jak Komisja może zagwarantować, że EIT nie podzieli losu programu Galileo, w który sektor prywatny nie wniósł wkładu finansowego?
Ján Figeľ
komisarz. - Pani przewodnicząca! Pytanie dotyczy wkładu sektora prywatnego w finansowanie EIT. Uważamy, że partnerstwa publiczno-prywatne mają kluczowe znaczenie w zapewnianiu dopływu informacji do gospodarki opartej na wiedzy. Inaczej nie osiągniemy sukcesu.
Sektor prywatny nie tylko jest źródłem dodatkowych środków finansowych, ale także, co ważniejsze, może spowodować zmiany w strategicznym ukierunkowaniu innowacji. Dlatego powiedziałbym, że chodzi nie tyle o pieniądze, ile o współpracę, o połączenie partnerów i interesów.
Wiele krajów UE podjęło działania, aby ułatwić stosunki strukturalne pomiędzy sektorem publicznym a prywatnym i promować transfer wiedzy między uczelniami wyższymi a przemysłem. W tym kontekście działalność EIT, a w szczególności wspólnot wiedzy i innowacji będzie realizowana poprzez innowacyjne partnerstwa publiczno-prywatne i finansowana z szeregu źródeł publicznych i prywatnych. Nie można z góry określić szczegółowych warunków finansowania i na pewno będą one ewoluować, ale celem jest maksymalizacja wkładu sektora prywatnego.
Wkład wspólnotowy, który ma wynieść 308 milionów euro w ramach następnej perspektywy finansowej, ma pełnić rolę katalizatora, który przyciągnie środki z sektora prywatnego. Komisja szczególnie dążyła do tego, by ułatwić i przyciągnąć udział sektora prywatnego w finansowaniu EIT oraz wspólnot wiedzy i innowacji (WWI).
Na przykład kluczowym kryterium wyboru WWI będzie ich zdolność do zapewnienia długoterminowego i zrównoważonego finansowania, w tym znacznego wkładu sektora prywatnego. Ważnym zadaniem Rady Zarządzającej będzie określenie w odniesieniu do potencjalnych WWI obszarów, które przyciągną wielu uczestników, także z sektora prywatnego.
Ponadto EIT będzie posiadał kompetencje do ustanowienia fundacji EIT, której szczegółowym celem będzie gromadzenie i przyciąganie środków zarówno od darczyńców indywidualnych, jak i przedsiębiorstw.
Esko Seppänen
(FI) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Była mowa o tym, że środki będą pochodzić ze Stanów Zjednoczonych, a jako sponsora EIT wymieniano Microsoft. Czy nie jest niepokojące, że takie wielkie amerykańskie firmy będą chciały odnieść korzyści z badań prowadzonych w Europejskim Instytucie Technologii? Jednocześnie chciałbym zadać następujące pytanie: czy jest możliwe, że ci prywatni sponsorzy będą nakładać warunki co do środków, które będą od nich pochodzić?
Ján Figeľ
komisarz. - Chyba byłoby nudno, gdyby tylko amerykańskie firmy były zainteresowane dialogiem, współpracą i ewentualnymi inwestycjami. Jest znacznie więcej takich firm, także wiele europejskich. Wiele z tych firm - europejskich, amerykańskich czy międzynarodowych, już inwestuje dużo w Europie.
EIT powinien stworzyć jeszcze więcej zachęt i przyjaznych warunków dla innowacji w Europie. Nie eliminowałbym interesów z zewnątrz, ale zachęcałbym Parlament, Radę i Komisję do znalezienia definitywnej odpowiedzi i uzgodnienia pełnego wniosku, aby zmobilizować europejskie inwestycje we współpracę międzynarodową. Jednak wszystkie one stanowią pozytywne sygnały, pochodzące zarówno od wewnątrz, jak i z zewnątrz, i są mile widziane.
John Purvis
Panie komisarzu, czy dobrze rozumiem z pana odpowiedzi dla pana Seppänena, że rzeczywiście otrzymuje pan przesłanki, iż firmy chcące inwestować w EIT wykazują szczególne zainteresowanie? Ponieważ w przeciwnym wypadku, jeśli nie uzyska pan znacznych i wystarczających funduszy z sektora prywatnego, czy powstrzyma się pan przed atakowaniem budżetu UE i czy wyciągnie pan z tego lekcję, że być może nie ma tak dużego zainteresowania finansowaniem EIT?
Chciałbym jednak pana zapewnienia, że być może uzyskuje pan takie szczere deklaracje zainteresowania.
Ján Figeľ
komisarz. - Było i jest coraz większe zainteresowanie, zwłaszcza teraz, gdy osiągnęliśmy obecny etap wniosku, ponieważ na początku istniał jedynie pomysł, swego rodzaju koncepcja, a teraz jest to konkretny tekst.
Nie został on jeszcze formalnie sfinalizowany - mamy nadzieję, że uda się to do końca bieżącego roku - lecz sygnały od poszczególnych przedsiębiorstw lub organizacji biznesowych są coraz bardziej konkretne i pozytywne, co wskazuje na możliwe głębsze zaangażowanie w przyszłości.
Prowadziliśmy rozmowy na forum Europejskiego Okrągłego Stołu Przemysłowców, Business Europe, Eurochambers i wielu innych stowarzyszeń, takich jak Europejskie Stowarzyszenie Organizacji Badawczych i Technologicznych (EARTO). Rzeczywiście mogę stwierdzić, że deklaracje są coraz bardziej konkretne. Oczywiście nikt nie wypisuje czeku in blanco ani nie podejmuje przedwczesnych zobowiązań, a to co robimy, nie powinno zastępować tego, co jest pozytywne w niektórych centrach lub partnerstwach, ale EIT powinien stanowić dalszą siłę napędową, zapewnić bodźce i zakres bardziej przyjaznej innowacji dla Unii Europejskiej. Takie są zamierzenia i jest to wspólna odpowiedzialność.
DanutBudreikait
(LT) Celem Europejskiego Instytutu Technologii jest tworzenie innowacji, które przyczynią się do zwiększenia konkurencyjności Unii Europejskiej. Gdyby w działalności Instytutu udział miały duże firmy prywatne, czy innowacje byłyby dostępne dla innych uczestników rynku? A co z państwami członkowskimi? Czy to nie państwa członkowskie i Wspólnota Europejska powinny w głównej mierze finansować instytucję europejską?
Ján Figeľ
komisarz. - Musimy zdefiniować rolę samego EIT, który jest instytucją służącą przeprowadzaniu wyboru konkurencji, monitorowaniu oceny i wyznaczaniu ram dla całego szeregu wspólnot wiedzy i innowacji. Jednak, w odniesieniu do innowacji, kluczowe partnerstwo ma miejsce na szczeblu wspólnot wiedzy i innowacji. Można wyobrazić sobie znaczącą współpracę z MŚP, a ustalenia wewnętrzne są nie tylko ich prawem, lecz również są dla nich korzystne, ponieważ muszą budować zaufanie w celu wzmocnienia lub rozpoczęcia nowej współpracy pod auspicjami EIT oraz na rzecz podstawowych stosunków dotyczących własności intelektualnej; w tej kwestii przedmiotowy wniosek odnosi się do zasad siódmego programu ramowego.
Z pewnością musi istnieć wystarczająca swoboda i elastyczność w ustalaniu praw własności intelektualnej pomiędzy partnerami, które będą służyć ich współpracy oraz stosunkom pomiędzy wspólnotami wiedzy i innowacji, wobec lub z EIT, a także dalszemu stosowaniu innowacji.
W Europie istnieje wiele modeli. Uważam, że możemy wykorzystać liczne inspiracje na rzecz prawdziwego zaangażowania, a EIT może być swego rodzaju lodołamaczem, który stworzy lepsze warunki dla Europy przyjaznej dla wiedzy, w tym na rzecz własności intelektualnej, patentów wspólnotowych lub obszarów polityki, które są bardzo potrzebne i ważne, jeśli chodzi o prawdziwy transfer wiedzy pomiędzy partnerami.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania 38 i 39 zostaną udzielone na piśmie.
Dotyczy: całkowitego zakazu przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w przypadku greckich służb publicznych
Minęło już sześć lat od wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE w 2001 r., a Grecja jeszcze nie przestrzega jej przepisów. Pomimo prawomocnych wyroków na korzyść pracowników zatrudnionych na podstawie umów na czas określony, grecki Sąd Najwyższy orzekł, na podstawie greckiej konstytucji i bez uwzględnienia wcześniejszego orzecznictwa, że przekształcanie umów o pracę na czas określony w umowy na czas nieokreślony jest całkowicie zabronione w greckim sektorze publicznym. To orzeczenie jest sprzeczne z duchem i literą dyrektywy 1999/70/WE oraz z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości (sprawa C-212/04), w którym podkreślono, że dyrektywa 1999/70/WE "sprzeciwia się stosowaniu regulacji krajowej, ustanawiającej jedynie w sektorze publicznym całkowity zakaz przekształcania w umowę na czas nieokreślony kolejnych umów na czas określony, służących w istocie "zwyczajnym i stałym potrzebom” pracodawcy i uważanych wobec tego za nadużycie.”
Jakie jest stanowisko Komisji w odniesieniu do ewidentnej odmowy wdrożenia dyrektywy 1999/70/WE przez Grecję? Czy zostanie wszczęte postępowanie przeciwko Grecji przed Trybunałem Sprawiedliwości?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Na mocy dyrektywy Rady 1999/70/WE dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, państwa członkowskie mają wymóg przyjmowania takich środków, które zapobiegną nadużyciom w postaci zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony. Państwa członkowskie nie mają jednak obowiązku zastępowania umów na czas określony umowami na czas nieokreślony, zakładając, że istnieją inne skuteczne środki, które pozwalają uniknąć tego rodzaju nadużyć lub przewidują sankcje w przypadku ich wystąpienia.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości potwierdził taką wykładnię w wyroku z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 (Adeneler) dotyczącej ustawodawstwa greckiego.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł również, że interpretacja właściwych przepisów krajowych nie leży w jego kompetencjach. To wyłącznie do greckich sądów należy zapewnienie wykładni właściwych przepisów greckich oraz określenie, czy przepisy te są zgodne z wymogami przedmiotowej dyrektywy, w odniesieniu do istnienia skutecznych środków, które pozwoliłyby uniknąć lub sankcjonowałyby nadużycia w postaci zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony.
Grecja wdrożyła wspomnianą dyrektywę poprzez dekret prezydencki nr 164/2004 dotyczący sektora publicznego. Komisja przeprowadziła dogłębną analizę tego dekretu i stwierdziła, że jest on zgodny z wymogami przedmiotowej dyrektywy.
Ponieważ dyrektywa została wdrożona na późnym etapie, dnia 19 lipca 2004 r., wspomniany dekret prezydencki zawierał wyjątkowy, przejściowy przepis, na mocy którego, w pewnych okolicznościach, możliwe jest przekształcenie kolejnych umów o pracę na czas określony, zawartych przed datą wejścia w życie dekretu, w umowy na czas nieokreślony.
Zdaję sobie sprawę, że sytuacja prawna dotycząca nadużyć w postaci zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony w greckim sektorze publicznym była przez kilka ostatnich lat przedmiotem sporów. Potwierdził to grecki Sąd Najwyższy w niedawnym wyroku z dnia 11 czerwca 2007 r., w którym uchylił swoje wcześniejsze orzecznictwo.
Jak już wspomniałem, zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości to sądy krajowe odpowiadają za wykładnię i stosowanie właściwych przepisów greckich, w tym konstytucji, w odniesieniu do okoliczności przedstawionych w poszczególnych sprawach. Sądy muszą jednak przy tym należycie przestrzegać właściwych przepisów unijnych, w szczególności dyrektywy 1999/70/WE.
Komisja ściśle monitoruje rozwój sytuacji w Grecji. Zbada dokładnie ostatnie orzeczenie Sądu Najwyższego i będzie monitorować środki przyjęte w jego następstwie przez władze greckie.
Podsumowując, chciałbym wspomnieć, że zgodnie z informacjami dostarczonymi przez Komisję, kilka sądów greckich przedłożyło już w tej sprawie pytania prejudycjalne do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Europejski Trybunał Sprawiedliwości będzie zatem miał możliwość wydać opinię w sprawie wykładni właściwego prawodawstwa wspólnotowego.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Panie komisarzu! Wiadomo panu dobrze, że Grecja jest jedynym krajem, który wciąż nie może wdrożyć dyrektywy, która weszła w życie sześć lat temu. Przekleństwem dla dziesiątek tysięcy pracowników kontraktowych jest rząd, który, jak pan wspomniał, powinien przestrzegać orzeczeń sądów, a mimo to przyjmuje ustawy, na mocy których odmawia respektowania prawomocnych decyzji sądów i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Wielu spośród tych, którzy zginęli w tegorocznych pożarach w Grecji, było kontraktowymi strażakami z ponad dziesięcioletnim stażem, zatrudnionymi na czas określony i posiadającymi niewystarczające przeszkolenie. Już od miesięcy twierdzi pan, że bada tę kwestię. Czy jako strażnicy prawodawstwa europejskiego członkowie Komisji zamierzają przedsięwziąć jakieś środki?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Oczywiście Komisja Europejska jest strażnikiem traktatów i prawa UE i z tego powodu jesteśmy gotowi podjąć wszelkie niezbędne kroki.
Komisja zidentyfikowała wiele problemów związanych z pierwszym dekretem prezydenckim, również te rozpatrywane w sprawie Adeneler. Z uwagi na te problemy, Komisja zwróciła się w 2004 r. do władz greckich. Mogę zatem potwierdzić, że zajmujemy się tym zagadnieniem. Bardzo dokładnie badamy najnowsze wyroki greckiego Sądu Najwyższego i jeśli uznamy, że Komisja musi podjąć działania, nie zawahamy się.
Oczywiście pojawia się wiele kwestii dotyczących nadużyć w odniesieniu do umów o pracę na czas określony, zawartych przed datą przyjęcia przedmiotowej dyrektywy, w tym umów obowiązujących już w dniu 10 lipca 2002 r., kiedy dyrektywa miała zostać wdrożona, chyba że do tych umów zastosowanie były przepisy przejściowe.
Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że przywiązujemy należytą uwagę do tego zagadnienia i podejmiemy takie działania, które będą konieczne w celu ochrony traktatów.
Przewodnicząca

Dotyczy: równych szans
Czy w Europejskim Roku Równych Szans Komisja jest zadowolona z rzeczywistego postępu w nowych i starych państwach członkowskich w zakresie równości ludzi o różnym pochodzeniu etnicznym i różnej orientacji seksualnej?
Jakie szczególne inicjatywy podejmuje Komisja w związku z nieustannymi przejawami homofobii w niektórych państwach UE i spoza Unii, takimi jak zakaz marszu homoseksualistów w Wilnie i próby przerwania demonstracji równości w Rumunii?
Jakie działania podejmuje Komisja w celu zagwarantowania, że instytucje i państwa UE wypełnią swoje zobowiązania w zakresie niedyskryminacji rasowej i ochrony mniejszości, zwłaszcza w odniesieniu do społeczności Romów, w świetle niepokojących sukcesów wyborczych ekstremistycznych i nietolerancyjnych partii?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Dziesięć lat po włączeniu art. 13 do traktatu WE poczyniliśmy ważny postęp w zapewnieniu wszystkim obywatelom Unii Europejskiej ochrony przed dyskryminacją, między innymi ze względu na pochodzenie rasowe i etniczne lub orientację seksualną. Ochrona ta jest jednak nadal niepełna; nie możemy także mówić o prawdziwej "równości” wspomnianej przez szanowną panią poseł.
Wszystkie państwa członkowskie muszą przestrzegać dyrektywy w sprawie równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe i dyrektywy w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i to do Unii Europejskiej należy monitorowanie prawidłowej transpozycji obu dyrektyw do ustawodawstwa krajowego i ich właściwe stosowanie. W związku z powyższym w dniu 27 czerwca 2007 r. Komisja wystosowała uzasadnione opinie do 14 państw członkowskich, które nie dokonały prawidłowej transpozycji dyrektywy 2000/43/WE.
Chciałbym podkreślić, że rzeczywiste powody tych opinii i ich waga różnią się oczywiście w zależności od kraju. W każdym razie 14 państw otrzymało uzasadnioną opinię.
Rok 2007 jest Europejskim Rokiem Równych Szans dla Wszystkich i stanowi dla władz publicznych i społeczeństwa obywatelskiego bodziec do organizowania działań i kampanii skupiających się na korzyściach różnorodności i niedyskryminacji.
Walka z dyskryminacją musi nieustannie być naszym priorytetem. W 2008 r. Komisja przedłoży wnioski dotyczące programów stanowiących kontynuację działań podjętych w ramach Europejskiego Roku Równych Szans; programy takie mogą zawierać środki służące sfinalizowaniu ram prawodawstwa na rzecz walki z dyskryminacją. Konsultacje internetowe, które rozpoczęły się w lipcu i będą trwały do połowy października, są częścią przygotowań do oceny odpowiedniego oddziaływania.
Chciałbym również powiedzieć, że Komisja sprzeciwia się wszelkim formom homofobii i wspiera społeczeństwo oparte na tolerancji i szacunku. Komisja z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie homofobii w Europie. W tym kontekście Komisja wyraża ubolewanie, że władze lokalne nie udzieliły niezbędnych pozwoleń, aby zgodnie z planem ciężarówka promująca różnorodność w Europie odwiedziła Wilno w dniu 25 maja i zakazały towarzyszącej temu wydarzeniu parady homoseksualistów. Komisja wyraża również ubolewanie, że uczestnicy marszu na rzecz równości podczas rumuńskiego festiwalu GayFest w dniu 11 czerwca 2007 r. (który miał moralne poparcie i wykorzystywał logo Europejskiego Roku) został znieważony przez grupy ekstremistyczne i musiał odbywać się pod ochroną policji.
Wspomniana wcześniej dyrektywa w sprawie równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe zapobiega dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne. Chciałbym podkreślić, że ma to również w pełni zastosowanie do Romów.
Ponadto Komisja uważa, że przepisy unijne, aby mogły być właściwie stosowane, muszą zostać uzupełnione kampaniami informacyjnymi, z których Romowie mogliby dowiedzieć się o przysługujących im prawach, oraz wydarzeniami, dzięki którym opinia publiczna byłaby informowana o prawach i obowiązkach wynikających z prawa zabraniającego dyskryminacji. W roku 2007 - Europejskim Roku Równych Szans dla Wszystkich - wydarzenia skoncentrowane na społeczności Romów odbywają się w Bułgarii, Czechach, Grecji, Hiszpanii, Francji, Irlandii, we Włoszech, na Litwie, w Polsce, Rumunii, Finlandii i na Słowacji.
Działania mające na celu zwalczanie dyskryminacji przeciwko Romom są również finansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego i programu PROGRESS na lata 2007-2013 na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej, który wspiera tworzenie potencjału wśród Romów.
Sarah Ludford
Choć jest godnym pożałowania, że 14 państw członkowskich miało mieć uzasadnione opinie, jestem przynajmniej zadowolona, że Komisja podejmuje się zdecydowanego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ponieważ w obecnej chwili mamy zupełną lukę między literą prawa a tym, co się dzieje w rzeczywistości. Komisarz Špidla wspomniał o kilku problemach związanych z nie wpuszczeniem do Wilna unijnej ciężarówki informacyjnej w sprawie równouprawnienia. Najwyraźniej połowa litewskich posłów myśli, że homoseksualizm jest perwersją. Macie prawdziwe problemy w sektorze publicznym i rządowym.
Agencja Praw Podstawowych poinformowała w ostatnim tygodniu, że wiele państw członkowskich zaniedbywało kwestię prawidłowego wprowadzenia prawodawstwa w sprawie dyskryminacji rasowej, więc mam nadzieję, że twarde postępowanie będzie trwało nadal, ponieważ jest ono tym, czego potrzebujemy. Czy w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego weźmiecie pod uwagę różne oświadczenia i tolerancję ekstremizmu przez ministrów i urzędników publicznych?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Nie sądzę, by wypowiedzi szanownej pani poseł zawierały jakiekolwiek pytania, ale chciałbym poprzeć opinię, którą tak czy inaczej wygłosiła.
Obydwie dyrektywy w sprawie niedyskryminacji są fundamentalnymi prawami europejskimi. Musimy zapewnić, że są one w pełni wprowadzone do ustawodawstw krajowych i musimy zapewnić, że niedyskryminacja, równe szanse i tolerancja nadal będą fundamentalnymi wartościami, które są wdrażane w aktywny sposób. To właśnie dlatego Komisja Europejska zainicjowała przeciwko 14 państwom członkowskim postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.
Chciałbym jednak także powiedzieć, że ogólnie rzecz biorąc pojedyncze państwa członkowskie akceptują te ważne wartości i że większość problemów, nad którymi debatujemy, które czynią koniecznym postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, są natury legislacyjnej, a więc mają po prostu podłoże techniczno-administracyjne. Nie reprezentują one tendencji państw członkowskich, które odrzucają Traktaty.
Przewodniczący
Zajmiemy się teraz serią pięciu pytań związanych z osobami niepełnosprawnymi. Rozumiem, że osoby zadające pytania prawdopodobnie oczekiwały odpowiedzi zbiorczej. Nie chciałbym, by ktokolwiek został pozbawiony odpowiedzi indywidualnej, ale byłbym szczęśliwy, gdyby zechciał pan, panie komisarzu, uporać się z wszystkimi odpowiedziami jednocześnie. Jednakże zanim rozpoczniemy, chciałbym najpierw otrzymać nieco wskazówek od jednej z pytających osób.
Proinsias De Rossa
Ja także byłbym zadowolony, gdyby pan komisarz odpowiedział na wszystkie pytania razem, jeśli to jest możliwe. Jeśli nie, może moglibyście pozwolić mu odczytać odpowiedzi na wszystkie pięć pytań, jeśli ma oddzielnie spisane odpowiedzi, a wszelkie uzupełnienia dodamy po tych wszystkich pięciu wyjaśnieniach.
Przewodniczący
Zrobię to z przyjemnością. Cieszę się, że mogę zrobić coś, dzięki czemu pan komisarz poczuje się komfortowo wiedząc, że wszyscy posłowie otrzymują odpowiedzi na pytania, które zadali, ale jest dla mnie także jasne, że pytania są ze sobą powiązane i że w innym razie moglibyśmy ryzykować kręcenie się w kółko. Ale będę zadowolony z wszystkiego, co komisarz mógłby w najlepszy sposób nam przedstawić.
President

Dotyczy: wspierania niezależnego życia poprzez działanie
Czy Komisja Europejska dołączy do mnie w trakcie powitania w tym tygodniu w Strasburgu osób z poważnymi i licznymi upośledzeniami, którzy tworzą część Europejskiej sieci na rzecz niezależnego życia (ENIL)?
W odpowiedzi na rezolucję Parlamentu (P6_TA(2006)0527) w sprawie dwuletniego raportu Komisji poświęconego niepełnosprawności, jakiego postępu dokonała Komisja w promowaniu koncepcji "niezależnego życia” dla ludzi niepełnosprawnych, włączywszy prawa zachowania finansowania na "pomoc osobistą” podczas przemieszczania się pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej w poszukiwaniu pracy, edukacji lub miejsca zamieszkania? Czy Komisja przedstawi ogólnoeuropejską politykę pomocy osobistej?
Dotyczy: promowania niezależnego życia wśród osób niepełnosprawnych
Deinstytucjonalizacja i większa autonomia są pośród priorytetów strategii Unii Europejskiej dotyczącej osób niepełnosprawnych. Jakiego postępu do tej pory dokonała Komisja, jeśli chodzi o zalecenia przygotowanego opracowania poświęconego deinstytucjonalizacji osób niepełnosprawnych? Czy Komisja zgodzi się, że coraz większa liczba osób niepełnosprawnych jest instytucjonalizowana? Jakie dalsze środki Komisja zamierza przedsięwziąć, by zmierzyć się z tym wyzwaniem?
Dotyczy: praw osób niepełnosprawnych
Przyjmując z zadowoleniem zobowiązanie Komisji do podejścia do niepełnosprawności na zasadach praw człowieka, od czasu komunikatu z 1996 r., i potwierdzając obecność Europejskiej sieci na rzecz niezależnego życia w Strasburgu, czy Komisja akceptuje fakt, że prawa człowieka w odniesieniu do osób niepełnosprawnych są w Unii Europejskiej nadużywane w taki sam sposób, jak na całym świecie? Jakie dalsze kroki planuje podjąć Komisja, aby odnieść się do tych nadużyć w Unii Europejskiej?
Dotyczy: integracji osób niepełnosprawnych
Przyjmując z zadowoleniem poparcie Komisji dla zasad integrowania osób niepełnosprawnych, ile okazji do spotkań w 2007 r. miała międzysłużbowa grupa organizowana przez DG ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans i które dyrekcje generalne Komisji nie były obecne podczas tych spotkań? W związku z wizytą Europejskiej sieci na rzecz niezależnego życia w Strasburgu, która odbyła się w tym tygodniu, oraz przyjmując z zadowoleniem zobowiązanie Komisji do zamrożenia ustalonego odsetka swojego zagranicznego wsparcia dla spraw w zakresie zdrowia, edukacji i usług socjalnych, jakie kroki podejmuje Komisja, aby upewnić się, że wspólnotowe programy rozwoju społecznego dla osób niepełnosprawnych czerpią korzyści z tych funduszy?
Dotyczy: reprezentowania osób niepełnosprawnych
Czy Komisja Europejska mogłaby opisać, jakie podjęła ustalenia, aby zagwarantować reprezentację osób niepełnosprawnych oraz organizacji osób niepełnosprawnych w strategiach integracji społecznej Unii Europejskiej? Wraz z zaaprobowaną przez Komisję zasadą "nic o nas bez nas”, jakie dalsze kroki w związku z tym planuje Komisja?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Ponieważ zamierzam spróbować udzielić bardzo krótkiej odpowiedzi na wszystkie pytania razem, skoncentruję się tylko na najważniejszych kwestiach.
Program koncentrujący się na aktywnej integracji osób niepełnosprawnych rozwijany jest od 2006 r. jako część europejskiego planu działania na rzecz ludzi niepełnosprawnych. W sercu tego programu leży prawo osób niepełnosprawnych do niezależnego życia.
Ponieważ Komisja popiera deinstytucjonalizację i z racji tego, że ogólna opinia w tym obszarze jest podobna, Komisja sprawdza także alternatywy dla opieki zapewnianej w instytucjach opieki całodobowej. Komisja wspiera badania w zakresie odpowiednich metod w odniesieniu do tzw. deinstytucjonalizacji. Niezależne życie osób niepełnosprawnych musi być wsparte poprzez zapewnienie jakościowych usług społecznych; nie tylko natury fizycznej, ale także jeśli chodzi o szacunek dla godności ludzkiej.
Dochodząc do mojego osobistego doświadczenia muszę powiedzieć, że kształcenie ludzi świadczących te usługi osobom zależnym od nich, jest bardzo ważne dla jakości usług publicznych. Sposób, w jaki obserwowane są podstawowe prawa osób niepełnosprawnych i jakość ich życia zależą w dużym stopniu od edukacji.
Jak już wspomniałem, Komisja używa swego prawa do aktywnego wspierania rozwoju usług społecznych i chcę powiedzieć, że w tym procesie Komisja zawsze koncentruje się na jakości życia jednostek. Rzeczywiście, deinstytucjonalizacja sama w sobie nie gwarantuje w sposób automatyczny lepszej jakości życia i autonomii: one są zagwarantowane jedynie wtedy, gdy deinstytucjonalizacja jest zastąpiona przez usługi społeczne o podobnej jakości i standardzie. W tym kontekście Komisja zwróciła się o przeprowadzenie badania na temat integracji społecznej, celem którego jest ocena sytuacji osób niepełnosprawnych w dużych instytucjach opieki całodobowej, gdzie, jak wiadomo, jest wiele przypadków, gdy standard i sposób życia nie są zbieżne ze standardem i jakością, na jakie ludzie bez wątpienia zasługują. Musimy więc monitorować tą sytuację, aby upewnić się, że ulega poprawie.
Jednakże Komisja nie może potwierdzić opinii, że liczba ludzi w instytucjach opieki całodobowej wzrasta. Nie dysponujemy jeszcze liczbami, ale jak już powiedziałem, deinstytucjonalizacja jest zasadą, którą się kierujemy i będziemy to kontynuować.
Chciałbym także położyć nacisk na to, że z zadowoleniem przyjmujemy inicjatywy koncentrujące się na podstawowych zasadach jakości zapewnienia opieki społecznej na poziomie europejskim. Podkreśliłbym też, że fakt, iż kwestia praw osób niepełnosprawnych wyniesiona została dzięki Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie praw osób niepełnosprawnych na poziom międzynarodowy, jest w moim odczuciu ogromnym krokiem naprzód. Komisja zachęca państwa członkowskie do ratyfikacji tej konwencji i do udzielenia na to konkretnej odpowiedzi tak szybko jak to możliwe.
Komisja obiecała wziąć pod uwagę potrzeby i prawa osób niepełnosprawnych oraz włączyć je do odpowiednich strategii Unii Europejskiej. Sprawa zapewniania potrzeb osobom niepełnosprawnym jest na szczeblu unijnym uwzględniana przez komisyjną międzysłużbową grupę ds. niepełnosprawności, jak również poprzez współpracę z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami, włączywszy osoby niepełnosprawne, w grupie wysokiego szczebla ds. niepełnosprawności w Unii Europejskiej.
Od 2000 r. Wspólnota Europejska współfinansuje w przybliżeniu 160 projektów poświęconych osobom niepełnosprawnym w krajach rozwijających się, na łączną kwotę 100 milionów euro. Projekty te zapewniają wsparcie Europie Wschodniej, Bliskiemu Wschodowi i państwom Afryki, Karaibów i Pacyfiku, i koncentrują się na osobach niepełnosprawnych umysłowo i fizycznie, budowaniu zdolności, resocjalizacji, prawach osób niepełnosprawnych, integracji społecznej, usuwaniu ubóstwa, deinstytucjonalizacji itp.
Panie i panowie! Nie ma wątpliwości, że Komisja wdraża aktywną politykę na rzecz osób niepełnosprawnych i że osiągnęliśmy znaczący postęp w ramach Unii Europejskiej. Jednak jak już powiedziałem odpowiadając na poprzednie pytanie, nadal jest przed nami długa droga. Pracujemy nad podstawowym procesem możliwych zmian do istniejącego ustawodawstwa europejskiego. To o tym mówiłem, kiedy odpowiadałem na pytanie o dyrektywy w sprawie niedyskryminacji.
Panie i panowie! Próbowałem pokrótce poruszyć najważniejsze kwestie i z racji raczej doraźnego charakteru tej debaty mogłem pominąć pewne tematy, a inne mogłem wyjaśnić niezbyt dokładnie. Tak więc sugerowałbym - jeśli byłoby to do zaakceptowania - że wysłucham teraz waszych dodatkowych pytań i odpowiem na nie. Jednakże odpowiem jeszcze raz pisemnie na pytania, na które udzieliłem właśnie odpowiedzi ustnej, aby nabrały należytego znaczenia.
Richard Howitt
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować komisarzowi za jego elastyczność. Znaczna część z nas, którzy działamy w ramach parlamentarnej intergrupy ds. niepełnosprawności, zadecydowaliśmy skierować te pytania, aby zaznaczyć obecność około 200 osób o poważnym stopniu niepełnosprawności w Strasburgu, którzy mieszkają w ośrodkach w całej Europie i są częścią tego, co zwiemy Europejską siecią na rzecz niezależnego życia. Wiem, że będą bardzo dumni, że ten Parlament rozpatruje ich sprawy i potrzeby podczas tej tury pytań.
Zastanawiam się, czy komisarz mógłby do mnie dołączyć i czy pani, pani przewodnicząca, mogłaby także dołączyć do podjęcia ich przedstawicieli w Izbie. Zastanawiam się czy pan, panie komisarzu, mógłby potwierdzić, że Europejska sieć na rzecz niezależnego życia, jako organizacja kierowana przez i dla niepełnosprawnych, reprezentuje bardzo ważną grupę interesu osób niepełnosprawnych w Europie, oraz czy wraz ze mną mógłby pan liczyć na to, że mogliby odnieść w przyszłości korzyści z poparcia dla koordynacji organizacji na rzecz niepełnosprawności działających w całej Europie, takich jak Europejski Związek Niewidomych i Europejski Związek Głuchoniemych.
Po drugie i ostatnie, komisarzu, powiedział pan kilka ważnych słów o niezależnym życiu i opiece społecznej dla osób niepełnosprawnych, za które dziękuję. Istotą mojego pytania o europejską strategię dla opieki osobistej, umożliwiającej zawodowym pracownikom zarządzanym i zatrudnianym przez osoby niepełnosprawne zapewnianie ich potrzeb w zakresie opieki, jest bardzo ważny cel tej pogoni za wolnością w wykonaniu Europejskiej sieci na rzecz niezależnego życia, i mam nadzieję, że zobowiąże się pan w tym kontekście do jego wspierania.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie, przedstawiciele grupy niepełnosprawnych! Prowadzenie dialogu z tymi, którzy powinni siedzieć wokół stołu, z tymi, którzy mają bezpośrednie osobiste interesy, jest czymś leżącym w samym sercu praktycznie wszystkich europejskich strategii. Nie mogę sobie wyobrazić nas rozwijających jakąkolwiek strategię, plan, bez takiego dialogu. Ten dialog jest pełny i wartościowy, ale sądzę, że powinniśmy szukać jeszcze efektywniejszych metod i rozwiązań.
Komisja zamierza mieć swój wkład w postęp w tej sprawie za pomocą koordynacji wzajemnej wymiany opinii i innych akcji wspierających wymianę informacji. To zapewni także dobitne przypomnienie potrzeby rozwinięcia ważnych ścieżek przygotowania nowych strategii, wspólnie zaaprobowanych przez państwa członkowskie, które miałyby być przedstawione na jesieni 2008 r. Innymi słowy, mamy razem do wykonania wiele pracy.
Evangelia Tzampazi
(EL) Panie komisarzu! W przeciwieństwie do praw wszystkich obywateli Europy, znacząca liczba osób niepełnosprawnych jest zmuszona żyć w ośrodkach, niezależnie od ich wyboru. Ponieważ aktywna integracja niepełnosprawnych z życiem gospodarczym i społecznym zależy od ich umiejętności samodzielnego życia, chciałabym zapytać, czy Komisja Europejska zamierza na gruncie legislacyjnym podjęć środki legislacyjne, aby zagwarantować te prawa.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jestem zdania, że obecne europejskie ustawodawstwo w porównaniu z resztą świata jest wysokiej jakości. Przyjęcie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych jest także wyjątkowo ważne.
Jest także jasne, że deinstytucjonalizacja kształtuje część wszystkich strategii europejskich na tym polu, włączywszy te, które są finansowane przez nasze instrumenty finansowe.
Taka przemiana jest możliwa. Są kraje, które całkowicie pozbyły się instytucjonalnej opieki, na korzyść osób niepełnosprawnych - może ich być tylko kilka, ale istnieją - a to pokazuje, że ten cel może zostać osiągnięty. Z drugiej strony, to jest cel, który należy osiągać stopniowo i w bardzo organiczny sposób, ponieważ, jak już powiedziałem, deinstytucjonalizacja, której brakuje równoległych przepisów gwarantujących bezpieczeństwo, może wręcz pogorszyć sytuację osób niepełnosprawnych, jak to stało się w wielu państwach świata. Myślę w szczególności o przypadku deinstytucjonalizacji w Stanach Zjednoczonych, gdzie ta droga, przy jednoczesnym braku gwarancji bezpieczeństwa, okazała się być wielce kontrowersyjna.
Proinsias De Rossa
Pani przewodnicząca! To prawda, że został dokonany postęp, ale należy też powiedzieć, że ten postęp jest niewyobrażalnie wolny. W rzeczywistości znaczna część tego postępu nie zostałaby dokonana bez kampanii, którą przedsięwzięli same osoby niepełnosprawne.
To, o co chcę pana zapytać, panie komisarzu, w odniesieniu do badania na temat integracji społecznej, o którym pan wspomniał: czy to badanie porusza temat niezależnego życia? Oczywiście, jest to wyjątkowo ważne, by zostały zainicjowane jakościowe usługi społeczne, aby zagwarantować, że ludzie mogą zostać wyjęci spod opieki instytucjonalnej. Jednakże te usługi opieki społecznej muszą być skierowane w stronę umożliwiania osobom niepełnosprawnym prowadzenia niezależnego życia, które jest ich podstawową potrzebą.
W związku z tym, jako Unia Europejska, musimy przyjrzeć się jak przykładowo prawo do opieki osobistej mogłoby być dostępne dla osób, które przemieszczają się wewnątrz Unii Europejskiej. Chciałbym zapytać, czy ten aspekt niezależnego życia jest poruszony w tym badaniu, a jeśli nie, czy podjąłby się pan, by utworzone zostało opracowanie na temat dostępności opieki osobistej i rozpowszechnienia takiego schematu w całej Unii Europejskiej, oraz faktycznie uwzględniające możliwość jej przenoszenia?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! Myślę, że poruszyliście bardzo ważne tematy, które są generalnie związane z kwestią niepełnosprawności.
Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że niestety obecnie nie dysponujemy jeszcze danymi porównawczymi, które dałyby należyte podstawy dla rzetelnej strategii europejskiej. Zdobycie danych, które mogą być zinterpretowane, jest jednym z celów Komisji. Musimy także zdać sobie sprawę z tego, że debata, którą państwo rozpoczęliście i temat, który państwo poruszyliście, są bardzo blisko związane z dyskusją o usługach, o ogólnie korzystnych usługach publicznych. To znowu jest temat powiązany. Chciałbym także podkreślić, że powinna zostać wdrożona dyrektywa dotycząca ruchu lotniczego oraz mobilności zawodowej pracowników lub mobilności ludzi wewnątrz Unii Europejskiej i że oczywiście istnieją plany rozszerzenia tych regulacji na inne środki transportu, co jest w pełni logiczne.
Istnieje także kwestia możliwości przenoszenia i dostępności usług publicznych lub różnych publicznych środków dla osób niepełnosprawnych. Ta kwestia jest poruszana w ramach wdrażania rozporządzenia nr 1408/71/WE w sprawie koordynacji modeli zabezpieczenia społecznego i w dyrektywie o przenoszeniu uzupełniających praw emerytalnych.
Celem tych wszystkich narzędzi jest fundamentalne wzmocnienie wartości i szans na niezależne życie, z równoległym stopniem bezpieczeństwa, wszędzie w Unii Europejskiej.
Kathy Sinnott
Będę mówić krótko, jako że wiele z moich pytań zostało już zadanych.
Niektóre państwa członkowskie Unii Europejskiej będą aktywne w uznawaniu praw swych niepełnosprawnych obywateli. Niestety niektóre opierają się wobec ulepszania standardów, a nawet tworzą lub tolerują przeszkody. Posiadamy dobre strategie i plany działania, ale jedynie wykonalna dyrektywa o niepełnosprawności ma szansę nakłonić błędnie reagujące państwa - jak to, w którym ja mieszkam - do dostosowania się. Kiedy możemy spodziewać się tej dyrektywy, panie komisarzu?
Czy mógłby pan potwierdzić, że będzie pan udzielał pisemnych odpowiedzi na tych pięć pytań?
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! W mojej pierwszej odpowiedzi odnoszącej się do dyrektyw w sprawie niedyskryminacji wspomniałem o opracowaniu zarysowanym w ramach procesu oceny implementacji i efektywności, który sprawdza, czy i jak byłaby odpowiednia zmiana stosownego ustawodawstwa europejskiego. Jednym z tematów, które to opracowanie uwzględni w szczegółach, jest możliwość zaprojektowania oddzielnej dyrektywy poświęconej osobom niepełnosprawnym.
Ta sprawa jest dyskutowana i używamy stosownych europejskich środków by ustalić, która metoda jest najbardziej efektywna dla osiągnięcia przedmiotowego celu.
Jak powiedziałem w moich wcześniejszych uwagach, odpowiem oczywiście na wszystkie pytania pisemnie, jeśli na pewne pytania nie została udzielona satysfakcjonująca odpowiedź z uwagi na naturę tej lekko doraźnej sesji. To jest oczywiste. Udzielę dodatkowych pisemnych odpowiedzi na wszystkie pytania zadane podczas tej debaty.
Przewodniczący
Dziękuję, panie komisarzu, i dziękuję za sposób, w jaki mogliśmy zająć się tymi ostatnimi pytaniami. Myślę, że było to pomocne i mam nadzieję satysfakcjonujące.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie, za wyjątkiem pytania nr 58, które zostało wycofane, oraz pytania nr 73, które jest nie do przyjęcia (patrz załącznik).
Tym samym tura pytań została zakończona.
