Przedstawienie programu prezydencji słoweńskiej (debata) 
Przewodniczący
Panie i panowie! Mamy dziś wyjątkowy dzień. Jest on wyjątkowy, ponieważ po raz pierwszy w historii Unii Europejskiej przedstawiciel, premier tego kraju, mianowicie Słowenii, objął prezydencję Unii Europejskiej. Słowenia to kraj, który przystąpił do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. wraz z dziewięcioma innymi krajami. I po raz pierwszy jeden z byłych krajów komunistycznych, które obecnie żyją zgodnie z podstawowymi zasadami wolności, demokracji i parlamentaryzmu, mianowicie Słowenia, objęła prezydencję Unii Europejskiej. Zatem serdecznie witam urzędującego przewodniczącego Rady, premiera Słowenii Janeza Janšę. Witamy w Parlamencie Europejskim!
(Oklaski)
Jednak dzisiejszy dzień jest wyjątkowy również z innego powodu i w związku z tym szczególnie serdecznie witam przewodniczącego Komisji Europejskiej José Manuela Durão Barroso; upłynęło bowiem dokładnie 50 lat od chwili, w której pierwszy przewodniczący Komisji Europejskiej, Walter Hallstein, utworzył pierwszą Komisję Europejską. Pięćdziesiąta rocznica Komisji Europejskiej jest następną okazją, którą powinniśmy uczcić. W związku z tym przesyłam Komisji Europejskiej, wyjątkowo w tym dosyć poważnym kontekście, najlepsze życzenia z okazji tych szczególnych urodzin.
(Oklaski)
Panie i panowie! Z przyjemnością wysłuchamy sprawozdania urzędującego przewodniczącego Rady.
Janez Janša
przewodniczący Rady. -(SL) To dla mnie zaszczyt i przyjemność, że jestem tu dziś z państwem, a ponadto jest to dla mnie powód do dumy. Jestem dumny jako Słoweniec, którego krajowi jako pierwszemu spośród nowych państw członkowskich powierzono prezydencję Rady Europejskiej oraz jako Europejczyk, którego Unia wkracza w 2008 r. z podpisanym traktatem lizbońskim, rozszerzoną strefą euro i strefą Schengen.
Zapewniam państwa, że w miesiącach poprzedzających lato będę szczęśliwy, mogąc przyjeżdżać tu częściej, a zwłaszcza po każdym posiedzeniu Rady Europejskiej. Nie mogę doczekać się ścisłej i konstruktywnej współpracy z Parlamentem Europejskim w tym sześciomiesięcznym okresie.
Dzisiejszy dzień ma wartość historyczną z wielu względów. Słowenia przedstawia priorytety swojej prezydencji w Parlamencie Europejskim jako pierwsze spośród nowych państw członkowskich, jako pierwsze państwo członkowskie zza byłej żelaznej kurtyny, a także jako pierwszy kraj słowiański, który ma przewodniczyć Radzie Unii Europejskiej.
Nie byłoby to możliwe bez głębokich zmian, jakie zaszły na kontynencie europejskim w ostatnim ćwierćwieczu. Umożliwiły one Europie osiągnięcie wysokiego stopnia zjednoczenia, to znaczy zjednoczenia się w unii pokoju, wolności, solidarności i postępu. Jeszcze dwadzieścia lat temu było to niewyobrażalne dla milionów Europejczyków.
W maju bieżącego roku upłynie dwadzieścia lat od bardzo szczególnego wydarzenia w moim życiu osobistym. Pozwólcie państwo, że podzielę się z wami tym doświadczeniem, ponieważ w symboliczny sposób ukazuje ono zmiany, do których przed chwilą nawiązałem.
W 1988 roku wraz z dwoma innymi dziennikarzami i pewnym podoficerem zostałem aresztowany, uwięziony, osądzony i skazany przez sąd wojskowy, ponieważ skrytykowaliśmy ówczesny totalitarny reżim komunistyczny w Jugosławii, a zwłaszcza militarystyczne aspiracje ówczesnej armii jugosłowiańskiej. Nie istniało wtedy żadne fundamentalne prawo do obrony, prawo do adwokata ani do jawności procesu. Sądzono nas w samym środku Lublany, stolicy Słowenii, która w owym czasie nadal należała do republiki Jugosławii, i przesłuchiwano nas w obcym nam języku.
Pomimo że proces odbywał się w tajemnicy i pomimo gróźb interwencji ze strony armii jugosłowiańskiej, dziesiątki tysięcy ludzi wyszły na ulice i place w ramach pokojowego protestu. Żądali oni poszanowania praw człowieka i demokracji. Zapoczątkowali zmiany.
Niemal równo 20 lat później stoję przed państwem w tej szacownej Izbie, w Parlamencie Europejskim, w samym środku Strasburga, do którego mogę dotrzeć, nie zatrzymując się na granicach. Jako premier Republiki Słowenii i przewodniczący Unii Europejskiej, mogę zwracać się do państwa w moim ojczystym języku.
Gdyby dwadzieścia lat temu w celi tamtego wojskowego więzienia ktoś powiedział mi, że coś takiego będzie możliwe, z pewnością bym nie uwierzył. A jednak stało się to faktem, i to po zaledwie 20 latach, za życia tego samego pokolenia.
W ciągu tych lat Słowenia stworzyła demokratyczny system parlamentarny i gospodarkę rynkową, a także stała się niezależnym, uznawanym na całym świecie krajem, a obecnie jest członkiem Unii Europejskiej i NATO oraz częścią strefy euro i strefy Schengen. W 1988 r., dwadzieścia lat temu, nasz dochód per capita według parytetu siły nabywczej wynosił 4 000 euro, a w 2007 r. sięgnął 22 000 euro. Osiągnęliśmy 91% średniej Unii Europejskiej, w ubiegłym roku nasz wzrost gospodarczy przekroczył 6%, a ponadto mamy najniższy wskaźnik bezrobocia w historii i jeden z najniższych w Europie. Poziom ubóstwa plasuje się na przedostatnim miejscu w strefie euro, jesteśmy trzecim najmniej zadłużonym państwem członkowskim w strefie euro i znajdujemy się w pierwszej szóstce państw członkowskich barometru reform Unii Europejskiej.
Po upadku muru berlińskiego i demokratycznych zmianach inne byłe kraje komunistyczne z Europy Środkowej i Wschodniej należące obecnie do Unii Europejskiej również poczyniły ogromne postępy.
Po zlikwidowaniu granicy Schengen pomiędzy Włochami, Austrią, Węgrami i Słowenią w grudniu ubiegłego roku dziesiątki tysięcy ludzi na Słowenii i po drugiej stronie byłej granicy spontanicznie uczciły ten symboliczny akt. Ci spośród państwa, którzy byli wówczas z nami - towarzyszył nam przewodniczący Komisji Europejskiej i świętowano również w innych miejscach, pomimo panującego wówczas zimna - mogli zobaczyć, że ludzie zareagowali na to wydarzenie wielkim wzruszeniem. Tak samo wyglądała sytuacja na wszystkich byłych granicach niegdysiejszej żelaznej kurtyny, od Bałtyku aż po Adriatyk.
Tamtego dnia w tłumie rozradowanych ludzi na dawnym przejściu granicznym spotkałem starszą parę Słoweńców. Obydwoje mieli łzy w oczach. Opowiedzieli mi o problemach, z jakimi zmagali się przez dziesiątki lat, żyjąc za szczelną granicą, i o późniejszych upokorzeniach, których doświadczali niemal za każdym razem, gdy tę granicę przekraczali. Ta starsza pani powiedziała, że ledwie może uwierzyć w to, co się dzieje, w to, że granica praktycznie przestaje istnieć oraz w to, że rodzi się coś, o czym nie śniła w najśmielszych snach dwadzieścia, a nawet piętnaście lat temu.
Żałuję, że ci członkowie Parlamentu Europejskiego, którzy popierali rozszerzenie Unii Europejskiej i strefy Schengen nie mogli być z nami w tamten grudniowy wieczór. Ten widok sprawiłby im radość. Ponieważ jednak nie wszyscy z państwa mogli tam być, chciałbym skorzystać z okazji i powiedzieć dziękuję.
Dziękuję w imieniu tamtej starszej pary, którą spotkałem na znikającej granicy na dawnym przejściu granicznym, dziękuję w imieniu tysięcy, dziesiątków tysięcy i milionów, w imieniu ponad stu milionów Europejczyków z Europy Środkowej i Wschodniej, którzy 20 lat temu nadal tkwili po drugiej stronie żelaznej kurtyny, niektórzy w więzieniach, pozbawieni wszelkich praw politycznych i licznych praw człowieka, w imieniu tych, którzy żyją teraz razem w zjednoczonej Europie, z prawdziwymi szansami na lepsze życie i możliwościami, które dla naszych przodków były nieosiągalne. (Oklaski)
Być może nie zdają sobie państwo sprawy z tego, jak ogromne konsekwencje miała państwa decyzja o poparciu dążenia do wolności i okazaniu nam solidarności. Decyzja ta prawdopodobnie nie ma precedensu w całej historii ludzkości, ponieważ przyniosła tyle dobrego tak wielkiej rzeszy ludzi. Dziękuję państwu w imieniu tych spośród nas, którzy są tu dzięki państwa poparciu. Nic nie zmuszało państwa do podjęcia tak altruistycznej decyzji - wolność i solidarność zwyciężyły, ponieważ nie byli państwo obojętni.
Ci spośród nas, którzy należą do pokoleń, które nie urodziły się w Unii Europejskiej prawdopodobnie spoglądają z większym wzruszeniem na wydarzenia ostatnich lat i dziesięcioleci. Dla nas Unia Europejska nie jest czymś, co można by uznać za rzecz oczywistą. Wiemy, że istnieją inne, znacznie gorsze alternatywy i jest to kolejny powód, dla którego jesteśmy gotowi uczynić wszystko, by zagwarantować, że Unia Europejska przetrwa, rozwinie się i umocni.
Naszym najważniejszym celem jest to, aby w ciągu najbliższych sześciu miesięcy Europa poczyniła postępy w jak najliczniejszych dziedzinach. Określiliśmy te najważniejsze dziedziny jakiś czas temu, gdy przygotowywaliśmy osiemnastomiesięczny program prezydencji wraz z Niemcami i Portugalią. Było to dla nas niesamowite doświadczenie, a współpraca w tym gronie była wspaniała, podobnie jak wkład ze strony instytucji europejskich. Parlament został poinformowany o programie i o znacznych postępach poczynionych w ubiegłym roku przez naszych partnerów ze wspomnianej trójki w zakresie realizacji wspólnego programu.
Słowenia podejmie wszelkie wysiłki, aby doprowadzić do końca wszystkie pozostałe działania. Dlatego punktem wyjścia pozostaje dla nas wspomniany program, ponieważ pragniemy utrzymać ciągłość polityk Unii Europejskiej. Jednocześnie zaangażujemy się we wszelkie nowe wyzwania. Jako ostatni kraj ze wspomnianej trójki zapewnimy sprawne przejście do następnej trójki.
Jak dotąd najważniejszym osiągnięciem w zakresie realizacji programu było porozumienie w sprawie nowego traktatu UE, który został podpisany w Lizbonie w grudniu ubiegłego roku. Proszę pozwolić, że wyrażę swoje uznanie dla osobistego zaangażowania pani kanclerz Angeli Merkel i premiera José Sócratesa, które doprowadziło do takiego wyniku. Przypomnijmy sobie niepewne i trudne okoliczności, jakie panowały rok temu, gdy niemiecka prezydencja przejmowała to przedsięwzięcie. Deklaracja berlińska, a w szczególności zawarte w niej porozumienie, mówiące o tym, że Unia Europejska powinna zyskać nową podstawę w postaci traktatu, były pierwszym przełomem na drodze ku Lizbonie. Po zawarciu porozumienia w sprawie mandatu na czerwcową konferencję międzyrządową Rady Europejskiej prace prezydencji niemieckiej były sprawnie kontynuowane przez naszych współpracowników z Portugalii. Pod ich przewodnictwem konferencja międzyrządowa zakończyła się sukcesem i zyskaliśmy nowy traktat lizboński.
W tym miejscu chciałbym podkreślić ważną rolę i wkład Parlamentu Europejskiego, w szczególności naszych przedstawicieli na konferencji międzyrządowej, w procesie sporządzania nowego traktatu. Chciałbym również podkreślić ważną rolę Komisji Europejskiej w zakresie osiągania porozumienia w sprawie nowego traktatu. Bacznie śledziłem tę pracę. Jestem z nią zaznajomiony i dlatego mogę przemawiać w oparciu o własne bezpośrednie doświadczenia. Przewodniczący Parlamentu Hans-Gert Pöttering i przewodniczący Komisji Europejskiej José Manuel Barroso wykazali wielkie osobiste zaangażowanie, oferując pomoc strategiczną obydwu krajom, które w ubiegłym roku objęły prezydencję. Zgodność wysiłków czynionych przez wszystkie trzy najważniejsze instytucje Unii Europejskiej umożliwiła osiągnięcie sukcesu i podpisanie traktatu lizbońskiego.
Traktat ten zapewni większą skuteczność i demokratyczność w funkcjonowaniu rozszerzonej Unii Europejskiej. Ułatwi on podejmowanie decyzji w wielu nowych dziedzinach oraz wzmocni rolę Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych.
Nasze rola nie kończy się jednak na podpisaniu traktatu. Wkroczyliśmy w okres ratyfikacji, który - jak wiemy na podstawie doświadczeń z 2005 r. - jest najbardziej sensytywnym etapem wcielania w życie nowego traktatu. Powinienem podkreślić, że ratyfikacja leży w wyłącznej gestii poszczególnych państw członkowskich. W związku z tym chciałbym przekazać szczególne gratulacje Węgrom, które już zakończyły ten proces. Mamy nadzieję, że przed końcem okresu naszej prezydencji większość państw członkowskich pójdzie za tym przykładem. Parlament słoweński podejmie decyzję o ratyfikacji pod koniec bieżącego miesiąca.
Naszym celem jest wcielenie traktatu w życie dnia 1 stycznia 2009 r. Oznacza to, między innymi, że czeka nas mnóstwo pracy związanej z wszelkimi potrzebnymi przygotowaniami. Działamy w ścisłej współpracy z krajem, który obejmie prezydencję w następnej kolejności, z Francją, aby zagwarantować, że wszystko zostanie na czas przygotowane do wcielenia traktatu w życie. W związku z tym podejmiemy również ścisłą współpracę z Parlamentem Europejskim.
Panie i panowie! Postęp Unii Europejskiej w dziedzinie reformy gospodarczej w państwach członkowskich i budowa rynku wewnętrznego były w ostatnich latach zachęcające. W okresie tym gospodarka UE umocniła się oraz nastąpił znaczny wzrost produktywności i zatrudnienia.
W ciągu następnego trzyletniego cyklu wdrażania strategii lizbońskiej dla wzrostu i zatrudnienia musimy przede wszystkim kontynuować podjęte działania i skupić się na inwestowaniu w ludzi, modernizacji rynków pracy, zwiększaniu potencjału przedsiębiorczości, zapewnieniu niezawodnych i przystępnych źródeł energii oraz na ochronie środowiska naturalnego. Aby skutecznie rozpocząć nowy trzyletni cykl na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej, należy przyjąć z odpowiednim wyprzedzeniem wytyczne, za które są odpowiedzialne instytucje UE. Szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! W tym momencie chciałbym ponownie podkreślić ważną rolę konstruktywnej współpracy międzyinstytucjonalnej.
Wdrożenie dobrze zaplanowanych reform w państwach członkowskich, przy wsparciu ze strony instytucji działających na szczeblu Unii Europejskiej, gdzie wdrożenie wspólnych polityk oznacza wartość dodaną, stanowi klucz do trwałego wzrostu gospodarczego. Istnieje wiele problemów, które mogą utrudnić ten wzrost i dlatego zachodzi potrzeba trwałych reform i adaptacji. Obecnie stoimy w obliczu pewnych trudnych wyzwań, z których najważniejsze to wzrost cen ropy naftowej i żywności oraz zamieszanie panujące na rynkach finansowych, spowodowane wydarzeniami na rynku kredytów hipotecznych w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Prezydencja słoweńska poświęci konieczną uwagę złagodzeniu konsekwencji tych wydarzeń. W tym celu w pierwszej połowie roku zostanie opracowany całościowy program działalności UE w celu wzmocnienia stabilności rynków finansowych. Istnieje potrzeba zwiększenia przejrzystości rynku, wzmocnienia mechanizmów nadzorczych i ściślejszej współpracy na szczeblu międzynarodowym.
Inwestowanie w ludzi, w wiedzę, badania naukowe i nowe technologie pozostaje jedną z podstaw strategii lizbońskiej. Społeczeństwo oparte na kreatywności i wiedzy w coraz większym stopniu staje się koniecznością dla współczesnej Europy. Nie wystarczy jednak inwestować wyłącznie w wiedzę. W tym roku mamy okazję odbycia szczegółowej debaty na temat cech, jakie powinien posiadać jednolity rynek. Musimy zagwarantować, że żadne przeszkody nie będą utrudniały przepływu pomysłów i wiedzy. Na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej chcielibyśmy zatem dodać piątą swobodę - swobodę przepływu wiedzy - do czterech swobód Unii Europejskich, w związku z którymi poczyniono już wyjątkowe postępy. Złoży się na nią większa mobilność studentów, badaczy naukowych i wykładowców. Korzyści związane z rynkiem wewnętrznym UE muszą stać się bardziej dostępne dla konsumentów oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Dalszy gwałtowny postęp w zakresie rzeczywistego tworzenia wewnętrznego rynku usług i innowacji stanowi klucz do realizacji strategii reform Unii Europejskiej. Zamierzamy uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby poczynić postępy w zakresie liberalizacji wewnętrznego rynku energii. Pod koniec naszej prezydencji z przyjemnością poinformuję państwa o osiągnięciu porozumienia w tej sprawie. Mamy nadzieję, że uda nam się podjąć potrzebne kroki w celu zapewnienia lepszych, tańszych i niezawodnych dostaw energii dla naszych obywateli i przedsiębiorstw.
Szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! Mówiąc o przyszłości Europy musimy nawiązać do procesu rozszerzenia, który nie został jeszcze zakończony. Rozszerzenie jest jedną z najskuteczniejszych polityk Unii Europejskiej. W 2006 r. Komisja Europejska dowiodła w swoim komunikacie "Rozszerzenie po dwóch latach”, że największe z dotychczasowych rozszerzeń, mianowicie to, które nastąpiło w 2004 r., przyniosło korzyści zarówno starym, jak i nowym państwom członkowskim Unii Europejskiej.
Spojrzenie na mapę Europy potwierdza nasze wrażenie, że proces rozszerzenia Unii Europejskiej nie dobiegł jeszcze końca. Sprawą najwyższej wagi jest kontynuowanie tego procesu zgodnie z podjętymi zobowiązaniami i w oparciu o fundamentalne zasady, przede wszystkim o zasadę obowiązkowego spełniania kryteriów członkostwa. Prezydencja słoweńska podejmie starania, aby na tych podstawach kontynuować negocjacje akcesyjne z Chorwacją i Turcją.
Kraje Bałkanów Zachodnich stanowią odrębny przypadek. Niedawno, gdy prezydencję sprawował kraj graniczący z tym regionem, mianowicie Grecja, w agendzie z Salonik położono fundamenty pod integrację krajów Bałkanów Zachodnich. Uważamy, że teraz, gdy od tamtych wydarzeń upłynęło pięć lat, przyszła pora, by potwierdzić i skonsolidować perspektywy tych krajów dotyczące przystąpienia do UE. Prezydencja zamierza wspierać ich postępy na drodze do tego celu. Powinienem podkreślić, że nie opowiadamy się za obniżeniem kryteriów ani za stworzeniem drogi na skróty. Bynajmniej. Chcemy, aby Unia Europejska aktywniej ingerowała w tę dziedzinę i zwiększyła swoje zaangażowanie we wspieranie tych krajów w procesach reform.
Nie powinniśmy zapominać, że solidna i namacalna perspektywa członkostwa UE stanowi ważną dźwignię dla wprowadzenia w tych krajach potrzebnych zmian i reform. Pragniemy zatem wzmocnić tę perspektywę, między innymi poprzez podjęcie konkretnych środków w wielu dziedzinach.
W samym sercu Bałkanów Zachodnich leży Kosowo. W latach siedemdziesiątych XX wieku Kosowo uzyskało autonomię i stało się częścią federalnego systemu byłej Jugosławii. Kosowo miało praktycznie taki sam status jak republiki federalne. Piętnaście lat później Milošević jednostronnie zmienił ten status, a następnie próbował przeprowadzić czystkę etniczną, którą powstrzymała dopiero wspólnota międzynarodowa. Po tej interwencji został przywrócony pokój, lecz kwestia stałego statusu Kosowa pozostawała nierozstrzygnięta.
Obecnie jest to jedna z najpilniejszych spraw, przed jakimi stoi Unia Europejska. Byłoby oczywiście wskazane, aby sprawa statusu Kosowa została rozstrzygnięta w sposób możliwy do przyjęcia dla obydwu bezpośrednio zaangażowanych stron. Niestety, długotrwały proces negocjacji pokazuje, że możliwości doprowadzenia do takiego rozwiązania zostały wyczerpane. Ponadto w bliskiej przyszłości niemożliwe wydaje się osiągnięcie porozumienia w tej sprawie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
Z drugiej strony, wszyscy wiemy, że dalsze opóźnienie w rozstrzyganiu tej sprawy mogłoby doprowadzić do dramatycznej destabilizacji w ogromnej części regionu Bałkanów Zachodnich. Byłby to najgorszy z możliwych rezultatów. Kosowo jest przede wszystkim sprawą europejską. Prezydencja słoweńska oprze się na decyzjach podjętych w grudniu przez Radę Europejską. Mamy podstawę, na której można budować konsensus, mamy polityczną zgodę Unii Europejskiej na podjęcie misji cywilnej w Kosowie i zgadzamy się, że utrzymywanie stanu obecnego jest nietrwałe i że sprawa Kosowa stanowi szczególny problem, którego nie można odnieść do żadnej innej sytuacji na świecie. W tych ramach prezydencja będzie koordynowała rozwiązania, które cieszą się największym poparciem w Unii Europejskiej i jednocześnie zapewniają długotrwałą stabilizację w regionie.
Rzecz jasna, Kosowo nie jest jednak samotną wyspą w tym regionie. Dla Europy, dla Unii Europejskiej, ważne są wszystkie kraje Bałkanów Zachodnich. Sprawa ta jest ważniejsza dla Słowenii niż dla wielu innych państw członkowskich Unii Europejskiej, ponieważ dotyczy naszych bezpośrednich sąsiadów, a obecna sytuacja na Bałkanach jest niedokończoną historią rozgrywającą się w ramach transformacji geopolitycznej, która rozpoczęła się po zakończeniu zimnej wojny. Chcielibyśmy, aby ta historia miała szczęśliwe zakończenie. My, jako Unia Europejska, ponosimy za to odpowiedzialność i jesteśmy to winni narodom i kulturom tego regionu. Stabilizacja w tym regionie jest bardzo ważna dla całej Unii Europejskiej i możliwa do osiągnięcia jedynie w ramach europejskiej perspektywy.
Serbia tradycyjnie odgrywa ważną rolę na Bałkanach Zachodnich. Powinniśmy wspierać Serbię w dążeniu do Europy poprzez przyjęcie właściwego stanowiska oraz pomimo krótkotrwałych zawirowań i wahań.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii uzyskała status kandydata w 2005 r., lecz nadal nie wyznaczono terminu rozpoczęcia negocjacji. Republika ta wdrożyła wiele skutecznych reform, lecz musi wdrożyć również inne, a my powinniśmy jej w tym pomóc. Nie może ona zostać zakładnikiem ogólnej sytuacji panującej w regionie. Jak najszybsze rozstrzygnięcie kwestii statusu Kosowa jest również bardzo istotne dla stabilności wewnętrznej tej republiki.
Powinniśmy także wspomnieć o roli Albanii, którą po drugiej wojnie światowej spotkał inny los, a którą obecnie cenimy za wkład w stabilizację w regionie i za konstruktywne podejście do rozstrzygnięcia sprawy przyszłego statusu Kosowa. Do tej samej kategorii możemy zaliczyć Czarnogórę, która również z zaangażowaniem podjęła reformę w celu włączenia agendy z Salonik.
Struktura Bośni i Hercegowiny po układzie z Dayton, obejmująca obecność sił międzynarodowych i wewnętrzny brak stabilności politycznej pokazała nam w ostatnich miesiącach, że kraj ten wymaga szczególnej uwagi. Wiele uczyniono w tej sprawie i wzmacnia się poparcie dla członkostwa Bośni i Hercegowiny w UE, lecz potrzebna jest dalsza pomoc. Nie powinniśmy zapominać o uchodźcach, którzy nie wrócili jeszcze do domów, oraz o poważnych zbrodniach, za które nie wymierzono jeszcze kary. Kara za te zbrodnie przeciwko ludzkości, pokojowi i pojednaniu ma fundamentalne znaczenie dla europejskiej przyszłości Bośni i Hercegowiny.
Istnieją liczne powody do dalszego umacniania naszej współpracy z sąsiadami, partnerami strategicznymi i innymi podmiotami. Wspominałem już dzisiaj o zewnętrznej granicy Unii Europejskiej. Za tą granicą mamy ważnych i cennych partnerów, których powinniśmy bardziej angażować w różne rodzaje naszej działalności.
Europejska polityka sąsiedztwa jest mile widzianym narzędziem umacniania obszaru stabilności i dobrobytu za naszymi granicami. Równie ważne są wymiary wschodni i śródziemnomorski. Nie powinniśmy zapominać o Ukrainie, Mołdowie, Kaukazie Południowym i Afryce Północnej. Potrzebujemy intensywnego dialogu, a nowe okoliczności nieustannie domagają się nowych form konkretnej współpracy. Są one bardzo mile widziane.
Chcielibyśmy obserwować umacnianie się instytucji oraz takich procesów jak proces barceloński i partnerstwo eurośródziemnomorskie. Nie potrzebujemy duplikatów ani instytucji konkurujących z instytucjami UE, które obejmują swą działalnością część Unii Europejskiej i jednocześnie część obszarów sąsiedzkich. UE stanowi całość i tylko jako całość może osiągnąć wystarczającą skuteczność w zakresie zaprowadzania pokoju, stabilności i postępu na obszarach sąsiadujących i poza nimi.
Ponadto będziemy również umacniać współpracę z naszymi partnerami strategicznymi na świecie. Podczas naszej prezydencji zorganizujemy cztery spotkania na szczycie: ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Federacją Rosyjską, Japonią oraz z krajami Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Nawiążemy współpracę z krajami Ameryki Łacińskiej i Karaibów w celu osiągnięcia trwałego rozwoju oraz walki ze zmianą klimatu i ubóstwem. W czasie prezydencji słoweńskiej chcielibyśmy skonsolidować i, jeśli będzie to możliwe, sformalizować nasze partnerstwo i współpracę z Federacją Rosyjską.
W czasie prezydencji słoweńskiej Unia Europejska będzie dostarczać solidnego wsparcia procesowi pokojowemu na Bliskim Wschodzie. UE będzie współpracowała w zakresie wypełniania zobowiązań podjętych w Annapolis i w Paryżu. Chcemy, aby zarówno Izraelczycy, jak i Palestyńczycy wiedli bezpieczne, wolne i pełne sukcesów życie, i będziemy angażować się na rzecz pokojowej współegzystencji dwóch niezwaśnionych krajów.
Panie i panowie! Nadchodzi pora, aby Unia Europejska odegrała nową, ważniejszą rolę na świecie. Europa wkracza w 2008 r. z podpisanym traktatem lizbońskim, rozszerzoną strefą euro i strefą Schengen, dużym wzrostem gospodarczym, stabilną walutą euro oraz z liczbą miejsc pracy, która o ponad trzy i pół miliona przewyższa liczbę z początku ubiegłego roku. Mamy zatem wiele powodów, aby przewodniczyć Radzie Europejskiej z ambicją, optymizmem i - mam nadzieję, że moi przyjaciele z Francji nie zrozumieją tego opacznie - z wizją. Taka wizja jest zawsze potrzebna. Jeśli bowiem nie wiadomo, jak ustawić ster, każdy wiatr jest wiatrem dmuchającym w złym kierunku. A w Europie mamy mnóstwo wiatru, zwłaszcza tego, który zwiastuje zmiany. Ostatnie dwadzieścia lat zmian wpłynęło nie tylko na Europę, lecz na cały świat. Ponadto w ostatnich latach tempo zmian było większe aniżeli wcześniej.
Niektóre zmiany już się dokonały, lecz nie przeprowadzono jeszcze ich pełnej oceny. Mamy wiele do powiedzenia o gospodarczym wzroście Indii i Chin. W 2005 r., na początku prezydencji Wielkiej Brytanii, słuchałem przemówienia brytyjskiego premiera Tony'ego Blaira, wygłaszanego w tej szacownej izbie. Premier wspomniał o tych zmianach i o rosnącej sile dwóch nowych potęg gospodarczych, Indii i Chin. Tak się składa, że w bieżącym tygodniu wspomniane kraje podpisały kilka dwustronnych umów gospodarczych i handlowych. Ci nowi gracze energicznie inwestują w wiedzę, badania naukowe i rozwój oraz zwiększają swoją konkurencyjność. Słusznie wyciągnięto wniosek, że Unia Europejska powinna ponownie rozważyć i przedsięwziąć kroki celem zagwarantowania, że nie dojdzie do spadku jej konkurencyjności. W ostatnich latach określaliśmy wszystkie nasze słabości i omawialiśmy środki, które pozwoliłyby je przezwyciężyć. Wiele spośród tych środków zostało zastosowanych, lecz niektóre niestety nie. Nie chcę jednak ponownie mówić o celach i zobowiązaniach wynikających ze strategii lizbońskiej.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że nie wystarczy rozpatrywać zmian, jakie czekają Unię Europejską wyłącznie w kategoriach konkurencyjności i walki z terroryzmem. Obydwa podejścia są właściwe, lecz nie są wystarczające.
Na szczeblu globalnym Unia Europejska stoi w obliczu następujących ważnych zmian, na które prędzej czy później będzie musiała zareagować, rozwijając odpowiedzi, jakie słyszeliśmy do tej pory.
Pierwszym z tych wyzwań jest sprawa reformy ONZ i stworzenia nowego porządku na świecie. Unia Europejska może odegrać w tej reformie ważną rolę.
Drugim wyzwaniem jest walka z ubóstwem. To jeden z absolutnych priorytetów. Międzynarodowa pomoc w zakresie rozwoju świadczona przez Unię Europejską ma spory zakres, lecz nie zawsze jest skutecznie wykorzystywana. Aby zwiększyć jej skuteczność, przede wszystkim powinniśmy podjąć dwa działania: po pierwsze, skupić się na edukacji, czyli podnieść poziom wykształcenia ubogich społeczeństw, oraz, po drugie, kupować żywność i inne towary przekazywane w ramach pomocy na rzecz rozwoju w krajach i regionach, do których ta pomoc jest skierowana. Tylko w ten sposób możemy skutecznie pomagać w umacnianiu ich rolnictwa i gospodarki oraz trwale eliminować przyczyny ubóstwa. Co się tyczy międzynarodowej pomocy na rzecz rozwoju, słowo "konkurencyjność” należy zastąpić słowem "współpraca”. Pocieszający powinien być dla nas fakt, że kraje słabiej rozwinięte stają się lepiej rozwinięte, a kraje ubogie bogacą się. Wraz z rozwojem tych krajów rosną ich możliwości w zakresie walki z ubóstwem.
Trzecim wyzwaniem jest walka ze zmianą klimatu. Zgodnie z wnioskami z ubiegłorocznego posiedzenia Rady Europejskiej Unia Europejska stała się światowym liderem o zwiększonej wiarygodności i znacznie silniejszych wpływach. Musimy utrzymać tę rolę. Dokonamy tego między innymi poprzez zagwarantowanie w toku negocjacji z naszymi partnerami z całego świata, że w kwestii podziału obciążeń w ramach walki ze zmianą klimatu kryteria, które stosujemy wewnątrz UE, będą obowiązywać również poza nią.
Czwartym wyzwaniem jest oczywiście dialog międzykulturowy. Potrzebujemy go bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Na dłuższą metę nie można bez niego tworzyć warunków dotyczących pokoju na świecie i reagowania na największe współczesne zagrożenie bezpieczeństwa. Cieszymy się zatem, że rok 2008 jest również rokiem, w którym Unia Europejska poświęca szczególną uwagę dialogowi międzykulturowemu. Cieszymy się również, że przewodniczący Parlamentu Europejskiego mógł uczestniczyć w ceremonii otwarcia w Lublanie na początku miesiąca i że Parlament Europejski zamierza zorganizować w związku z tym wiele ważnych imprez. W bardzo dużym stopniu przyczyniacie się państwo do, po pierwsze, zwiększania świadomości potrzeby takiego dialogu i, po drugie, umożliwiania nam poczynienia prawdziwych postępów w tym zakresie.
Od czasu do czasu słyszymy, że wspomniane przed chwilą sprawy tak naprawdę nie są prawdziwymi priorytetami Unii Europejskiej i że powinniśmy zajmować się problemami wewnętrznymi, lecz jestem przekonany, że jest to zbyt wąskie podejście, ponieważ zapewnienie naszym obywatelom pokoju i bezpieczeństwa, stabilnych i bezpiecznych dostaw energii oraz radzenie sobie z naciskami migracyjnymi wywieranymi na Unię Europejską w wielkim stopniu zależą od przyszłego rozstrzygnięcia tych czterech ważnych kwestii i od tego, w jaki sposób Unia Europejska pełni swą umocnioną rolę i wywiera wpływ na świecie.
Wraz ze wzrostem możliwości Unii Europejskiej w zakresie podejmowania działań w tych sprawach z perspektywy światowego gracza, rosną gwarancje dla jej obywateli dotyczące spokojnego i bezpiecznego życia oraz stabilnego wzrostu gospodarczego i społecznego.
Panie i panowie! Pozwólcie, że na koniec zapewnię was, że Słowenia podejmie, lub też już podjęła, stojące przed nią zadanie z pełną odpowiedzialnością i po trzech latach intensywnych przygotowań. Możliwe, że nie będziemy sprawować prezydencji na tak wielką skalę jak Francja ani w tak spektakularnym stylu jak Niemcy, i być może nasi urzędnicy służby cywilnej nie mają tak długiej i wspaniałej tradycji jak ci z Wielkiej Brytanii. Możliwe, że będziemy popełniać pomyłki, że nasze wypowiedzi będą zbyt bezpośrednie lub dosyć prostolinijne. Obiecujemy jednak, że naszą pracę będziemy wykonywać w sposób odpowiedzialny i że zaangażujemy się w istotne sprawy. Nie będziemy zabiegać o błysk fleszów. Nie jest on dla nas istotny. Wiemy, gdzie zaczęła się nasza droga przed dwudziestoma laty, kiedy wielu bagatelizowało rolę Słowenii. Jesteśmy świadomi tego, co musieliśmy uczynić, aby odnieść sukces i znaleźć się tutaj.
Naszym największym marzeniem jest to, aby nasz wkład z każdym miesiącem zwiększał zadowolenie Europejczyków i aby pewnego dnia każdy człowiek napotkany na ulicy dowolnego miasta w Europie i zapytany o to, czy obchodzi go przyszłość Unii Europejskiej, odpowiedział natychmiast: "Obchodzi mnie przyszłość Europy, ponieważ wiem, że ja obchodzę Europę”.
Panie i panowie! Być może nie dotarliśmy jeszcze do celu, ale jesteśmy już blisko i wszystko wskazuje na to, że obraliśmy właściwą drogę. Dziękuję. (Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo dziękuję urzędującemu przewodniczącemu Rady, premierowi Janšie. To cudownie, że Słowenia objęła prezydencję. Niebawem przewodniczący grup wygłoszą słowa poparcia, lecz już teraz mogę powiedzieć w imieniu całego Parlamentu Europejskiego, że Parlament Europejski popiera Słowenię w budowaniu odnoszącej sukcesy Unii Europejskiej i że w związku z tym jesteśmy pewni, że prezydencja słoweńska okaże się wielkim sukcesem.
Teraz chciałbym prosić przewodniczącego Komisji Europejskiej o wygłoszenie przemówienia.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący, panie premierze, panie posłanki i panowie posłowie! Pierwsze słowa chciałbym skierować do prezydencji słoweńskiej. Po raz pierwszy tę ważną funkcję objęło państwo, które stało się państwem członkowskim w ramach ostatniego rozszerzenia. Słowenia stanowi wspaniały przykład, że rozszerzenie było udane. Była pierwszym krajem, który wprowadził euro.
Przykład Słowenii pokazuje, że państwa członkowskie, które przystąpiły do UE w 2004 i 2007 r., stanowią teraz rdzeń integracji europejskiej. Potwierdza on także bardzo ważne europejskie kwalifikacje Słowenii. Pragnę wyrazić moje pełne poparcie dla pana premiera Janšy na najbliższe sześć miesięcy, podczas których będzie on sprawował bardzo ważną funkcję przewodniczącego Rady Europejskiej. Pan, panie premierze i drogi przyjacielu, oraz pański kraj jesteście symbolem walki o wolność, wartość podstawową dla Europy. Dziękuję też za przypomnienie nam o wielkich obchodach Schengen. Byłem bardzo wzruszony, znalazłszy się wraz z panem i innymi osobami na tej granicy między Słowenią i Włochami, i nie zapomnę tego, co pan powiedział w owej chwili, gdy przypomniał nam pan, że jeszcze przed 20 laty ludzie tam ginęli, zabijani przez armię jugosłowiańską, gdy chcieli dotrzeć do wolności, dotrzeć do Włoch, dotrzeć do Unii Europejskiej.
Podróż, jaką odbyłem z premierem Socratesem i przewodniczącym Rady Europejskiej rzeczywiście robiła wrażenie, pod koniec grudnia odwiedziliśmy Niemcy, Polskę i Czechy; byliśmy także na granicy Estonii i Finlandii, Słowacji, Węgier i Austrii i widzieliśmy wzruszenie w oczach tak wielu osób.
Myślę, że dzisiaj nie wolno nam o tym zapomnieć. Słuchając pańskich słów, panie premierze Janša, mogę się tylko umacniać w przekonaniu, że rozszerzenie w latach 2004-2007, które zjednoczyło Europę w sposób pokojowy i demokratyczny, stanowi naprawdę jedno z największych osiągnięć w europejskiej historii i że możemy być z niego dumni.
Komisja będzie bardzo ściśle współpracować z prezydencją słoweńską przy realizacji najważniejszych elementów jej programu, zwłaszcza takich jak stabilizacja na Bałkanach Zachodnich, w Kosowie i w Bośni, ale także jak rozszerzenie, europejska polityka sąsiedztwa, azyl i imigracja, współpraca ze strategicznymi partnerami oraz dialog międzykulturowy.
Proszę pozwolić mi się skoncentrować na trzech zagadnieniach, które są w dużej mierze związane z naszymi obowiązkami. Chciałbym się zająć trzema priorytetami: traktatem lizbońskim, pakietem w sprawie energii i zmian klimatu oraz odnowioną strategią lizbońską.
Rok 2007 Unia Europejska kończy w dobrej formie. Postępy na drodze do zawarcia nowego traktatu były zgodne z naszymi oczekiwaniami. Unia stosowała się do planu działania zaprezentowanego przez Komisję w maju 2006 r.: najpierw ogłoszono deklarację berlińską, upamiętniająca 50. rocznicę podpisania traktatu rzymskiego i nakreślająca wizję przyszłej Unii, następnie w czerwcu odbyło się posiedzenie Rady Europejskiej, na którym uzgodniliśmy - w czasie prezydencji niemieckiej - dokładny mandat dla IGC, a na koniec, w grudniu, został podpisany traktat lizboński.
Proces dochodzenia do porozumienia wykazał istnienie nadzwyczajnego konsensusu co do dalszej drogi między państwami członkowskimi i instytucjami europejskimi.
Mamy wiarygodny i zrównoważony traktat i uważam, że daje on mocne podstawy na przyszłość. Uniknęliśmy wielu rozłamów i sporów, jakimi charakteryzowały się wcześniejsze debaty instytucjonalne. To sprawia, że Unia jest w dobrej formie gwarantującej, iż zrealizujemy nasze priorytety polityczne na ten rok. Priorytetem politycznym na ten rok jest ratyfikacja traktatu lizbońskiego. Wzywam wszystkie państwa członkowskie, aby szybko i zdecydowanie dążyły do zapewnienia ratyfikowania tego europejskiego traktatu.
W następnym tygodniu Komisja przyjmie pakiet dotyczący zmian klimatu i energii odnawialnych. Nasze propozycje odpowiadają ambitnym celom określonym podczas zeszłorocznego wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej przez wszystkich szefów państw i rządów, którzy apelowali o wyraźne i prawnie wiążące cele.
Komisja działa obecnie zgodnie z tym mandatem. Z ogromnym zadowoleniem zauważam, że jest to także priorytet zarówno dla słoweńskiej prezydencji Rady, jak i dla Parlamentu. Musimy ciężko pracować, aby pakiet został przyjęty do końca 2008 r. Nasz pakiet będzie uzupełniał wnioski zaprezentowane w ubiegłym roku w sprawie wewnętrznego rynku energii. Europejski rynek energii zapewni obywatelom Europy więcej opcji i lepsze ceny, ważne jest też sprostanie trzem głównym wyzwaniom, z którymi Unia Europejska ma do czynienia w dziedzinie energii: konkurencyjności, trwałości i bezpieczeństwu dostaw.
Wiedzieliśmy od samego początku, że przekształcenie Europy w gospodarkę niskoemisyjną nie jest łatwym zadaniem. Nadeszła jednak pora, aby poważnie, odpowiedzialnie i spójnie traktować nasze zobowiązania. Komisja będzie stosować zrównoważone podejście do starań, jakie muszą podejmować państwa członkowskie. Zaczynają one z różnych punktów, ich sytuacja jest różna; niektóre mają większe możliwości od innych, aby finansować inwestycje. Musimy także zmniejszyć do minimum koszty dostosowań europejskiego przemysłu oraz zająć się wyzwaniami, jakie stoją przed sektorami zużywającymi duże ilości energii. Komisja jest świadoma tej sytuacji, co widać w naszych wnioskach.
Nie oczekujcie jednak od nas, że pójdziemy na kompromis w kwestii europejskich interesów, które polegają na zajmowaniu wiodącej pozycji w dziedzinie walki ze zmianami klimatu, zagwarantowaniu bezpieczeństwa energetycznego oraz zapewnieniu przewagi konkurencyjnej naszym gospodarkom. Nasza wiarygodność na arenie międzynarodowej oraz wiarygodność wobec obywateli Europy zależy od realizacji celów określonych w marcu 2007 r.
Bali było wielkim sukcesem, jeśli chodzi o przygotowanie porozumienia, ale pakiet, który przedstawimy w przyszłym tygodniu, stanowi wyraźny dowód naszej woli inwestowania na własnym podwórku.
Pakiet w sprawie energii i zmian klimatu powinien być postrzegany jako szansa dla Europy pod względem gospodarczym. Będzie on zachęcał do innowacji i będzie zwiększał konkurencyjność. Błędem byłoby przeciwstawianie walki ze zmianami klimatu konkurencyjności europejskiego przemysłu. Unia powinna stać na czele globalnych działań na rzecz walki ze zmianami klimatu, a europejskie branże powinny pozostać światowymi liderami. Jednocześnie będziemy także tworzyć nowe rynki i nowe miejsca pracy i jako "pierwsi gracze” będziemy mieli przewagę w wielu spośród tych sektorów.
Prawdą jest, że nasz pakiet ma na celu, aby Europa była bardziej przyjazna dla środowiska, ale przyczyni się także do tworzenia Europy bardziej przyjaznej dla przemysłu, bardziej przyjaznej dla nowych miejsc pracy i bardziej przyjaznej dla konsumentów. Będzie to inicjatywa, dzięki której każdy jest zwycięzcą.
Trzy lata po ponownym uruchomieniu w 2005 r. strategia lizbońska dla wzrostu gospodarczego i rynku pracy sprawdza się i działa. Przyczyniła się do lepszych wyników europejskiej gospodarki, w szczególności do powstania 6,5 mln nowych miejsc pracy w ciągu ostatnich dwóch lat.
Spodziewamy się utworzenia pięciu milionów nowych miejsc pracy do 2009 r. Reformy strukturalne również przyczyniają się do wzrostu gospodarczego i polepszają perspektywy długotrwałego dobrobytu w Europie. To bardzo zachęcające osiągnięcia.
Rozpoczynając kolejny cykl lizboński, na wiosennym posiedzeniu Rady musimy podjąć ambitne decyzje dotyczące takich dziedzin, jak badania, innowacje, środowisko biznesowe, kwalifikacje zawodowe i kwalifikacje pracowników.
Komisja przedstawia wnioski zmierzające do przekształcenia piątej wolności - swobodnego przepływu wiedzy - w europejską rzeczywistość w celu przyspieszenia innowacji i udostępnienia ich większej liczbie obywateli Europy.
Potrzebna jest nam także "Ustawa o drobnym biznesie” dla Europy, umożliwiająca wzrost małych i średnich przedsiębiorstw. Te małe i średnie przedsiębiorstwa tworzą dziewięć na dziesięć miejsc pracy. To jest priorytet Komisji na rok 2008.
Na koniec Europa potrzebuje aktywnej polityki dotyczącej pracowników, polityki, która daje ludziom umiejętności umożliwiające im realizację swego potencjału oraz polityki, która pozwala naszym obywatelom zapewnić sobie zatrudnienie. Inwestowanie w ludzi to najpewniejszy sposób zagwarantowania naszym obywatelom, że będą nadal mieli zatrudnienie mimo przenoszenia się z jednego miejsca pracy do drugiego. Musimy oferować dobrobyt nie tylko wybranym, nawet nie tylko większości, ale wszystkim. Oto dlaczego inwestowanie w ludzi i unowocześnianie rynków pracy pozostaje jednym z czterech priorytetowych obszarów nowego cyklu lizbońskiego.
Musimy promować ducha przedsiębiorczości wśród Europejczyków: tworzenie nowych miejsc pracy, innowacje i konkurencja to klucze do europejskiego sukcesu. Prognozy gospodarcze na lata 2008 i 2009 są już nieco mniej optymistyczne i musimy traktować te sygnały poważnie. Wiemy, że powodem tego jest pewna niestabilność finansowa po drugiej stronie Atlantyku.
Powinniśmy jednak walczyć z negatywnym myśleniem. Nasze podstawy gospodarcze są solidne i trwałe. Wiemy także, że spadek gospodarczy może przyćmić gotowość do realizacji reform gospodarczych i społecznych. To może być naturalna reakcja, ale byłoby błędem wyciąganie takich wniosków z wcześniejszych doświadczeń.
Ze względu na globalną konkurencję oraz dobrobyt naszych obywateli konieczne jest kontynuowanie przez Europę procesu reform przekształcającego ją w bardziej konkurencyjną gospodarkę. Jest to jedyna droga do zachowania naszego modelu, naszego europejskiego modelu spójności społecznej.
Jednym z kluczy do sukcesu w 2007 r. była zdolność Komisji do dobrej współpracy z Parlamentem i Radą. Bez tego partnerskiego podejścia nigdy nie doszlibyśmy do porozumienia w sprawie traktatu lizbońskiego albo rozwiązania trudnych problemów, takich jak Europejski Instytut Technologii i Galileo.
Trójstronne partnerstwo instytucjonalne między Parlamentem, słoweńską prezydencją Rady i Komisją będzie niezwykle ważne dla naszego sukcesu w 2008 r. Dzięki ratyfikacji traktatu, uzgodnieniu pakietu w sprawie energii i zmian klimatu oraz realizacji strategii lizbońskiej dla wzrostu gospodarczego i rynku pracy w 2009 r. Europa z pewnością będzie bardziej pewna swojej pozycji i lepiej przygotowana do sprostania wyzwaniom przyszłości.
Na koniec pragnę podziękować panu przewodniczącemu Pötteringowi za gratulacje z okazji 50. rocznicy pierwszego posiedzenia Komisji Europejskiej. Rzeczywiście, od 1958 r. nasza instytucja odbyła długą drogę. Będąc źródłem dynamiki i ambicji oraz punktem odniesienia dla tych wszystkich, którzy wierzyli w powodzenie europejskiego projektu, Komisja Europejska była w samym centrum procesu integracji europejskiej. Dziś jestem dumny, kierując tą instytucją na początku XXI wieku, gdy stoimy wobec nowych wyzwań i potrzebujemy nowych rozwiązań.
Komisja Europejska pozostanie wierna pamięci Waltera Hallsteina i wszystkich ojców założycieli, którzy 50 lat temu uruchomili tę instytucję jako centralnego uczestnika naszego wspólnego projektu. W ścisłej współpracy z Parlamentem i Radą będziemy nadal promować nasze wspólne cele: silną Europę, otwartą Europę, Europę wolności, dobrobytu i solidarności. I jesteśmy pewni, że pracując ramię w ramię z prezydencją słoweńską i premierem Janšą, osiągniemy konkretne rezultaty dla naszych obywateli.
Przewodniczący
Dziękuję bardzo, panie przewodniczący. Dnia 16 stycznia 1958 r. Walter Hallstein powiedział - cytuję, ponieważ to krótkie zdanie zostało skierowane do członków Komisji Europejskiej: "Wasza praca przyniesie owoce, ale jedynie wówczas, gdy będzie się ona odbywać w ścisłej współpracy z innymi organami, zwłaszcza z Radą Ministrów i ze Zgromadzeniem Parlamentarnym”. Koniec cytatu.
Dziś tworzymy Parlament Europejski, a słowa, które były aktualne w 1958 r. pozostają aktualne również dzisiaj, w roku 2008, i nie mam absolutnie żadnych wątpliwości co do tego, że jeśli instytucje europejskie będą ze sobą współpracować, odniosą sukces.
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. -(FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady Europejskiej, panie przewodniczący Komisji Europejskiej, panie i panowie! To szczęście, że pragnienie Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, aby w 2008 r. Europa mogła skutecznie reagować na troski obywateli, zbiega się ze słoweńską prezydencją Unii Europejskiej.
Słowenia, pana ukochany kraj, panie premierze Janšo, rzeczywiście jest krajem sukcesu. Dowodzą tego wskaźniki makroekonomiczne i charakter debaty politycznej. Słoweńcy przodują w budzeniu w ludziach poczucia przynależności do Europy.
Słoweńcy odnoszą jedne z największych sukcesów w zakresie osiągania celów z Lizbony. W drodze do akcesji i po roku 2004 Słowenia odniosła wiele sukcesów.
To, co my osiągnęliśmy lub prawie osiągnęliśmy w ciągu pięćdziesięciu lat, Słowenii udało się osiągnąć w ciągu dziesięciu, dokonując trudnego przejścia od socjalizmu do gospodarki rynkowej i unikając niepokojów społecznych.
Silna sprywatyzowana gospodarka, stabilna inflacja, wzrost płac, stosunkowo niska stopa bezrobocia i przede wszystkim silna waluta umożliwiły wam dołączenie do strefy euro w 2007 r. Dołączyliście również do strefy Schengen i jesteście pierwszym spośród nowych państw członkowskich, które przejęło ster UE.
Prezydencja słoweńska bezsprzecznie oznacza integrację nowych państw członkowskich w Unii Europejskiej Przyjmując poprzez proces ratyfikacji odpowiedzialność za wypełnianie zobowiązań wynikających z traktatu lizbońskiego, ukierunkowując wysiłki podejmowane przez 27 państw członkowskich w celu sprostania stojącym przed Europą wyzwaniom związanym z energią i zmianą klimatu, rozwojem i zatrudnieniem, kontynuując proces integracji Bałkanów Zachodnich, przyczyniając się za pośrednictwem podejmowanych inicjatyw do organizacji Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego, który stworzy okazję do ponownego potwierdzenia takich wartości jak otwartość, tolerancja i dialog, leżących w sercu europejskiego przedsięwzięcia, prezydencja słoweńska pokazuje, że kraje, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. zaznajomiły się nie tylko z instytucjonalnymi sprawami UE, lecz również z jej funkcjonowaniem wewnętrznym i ze sposobem, w jaki Europa manifestuje swoje interesy na szczeblu międzynarodowym.
Panie przewodniczący Rady! Grupa PPE-DE będzie pana wspierać w dążeniu do osiągnięcia pańskich najważniejszych celów. Przyszłość Europy ukształtuje się wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego. Konieczna jest zatem skuteczność, jeśli ma dojść do ratyfikacji, aby nowe instrumenty stały się dostępne przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 r. Nasza grupa będzie również wspierała pańskie wysiłki w celu skutecznego rozpoczęcia nowego cyklu strategii lizbońskiej i zagwarantowania pomyślnej, godziwej i przyjaznej dla środowiska naturalnego przyszłości dla Europy oraz zagwarantowania, że nasza gospodarka jest w stanie czerpać korzyści z możliwości stwarzanych przez globalizację.
Aby stworzyć korzystne warunki dla rozwoju społecznego, aby uczynić wiedzę i innowację motorem wzrostu i aby znaleźć odpowiedzi na wyzwania demograficzne, problemy dostaw energii i zmiany klimatu, Europa musi odegrać dominującą rolę w negocjacjach ze swoimi globalnymi partnerami dotyczących kontynuacji systemu z Kioto.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Co się tyczy Bałkanów i perspektyw dotyczących przyłączenia Bałkanów Zachodnich do Europy, będziemy wspierać pańskie wysiłki w celu zwiększenia stabilności i współpracy w regionie, ponieważ zależy od tego bezpieczeństwo i dobrobyt całej UE.
UE i pańska prezydencja muszą odegrać rolę w rozstrzygnięciu sprawy statusu Kosowa. Rola łącznika pomiędzy wschodem a zachodem, którą Słowenia często odgrywała w Europie w sensie historycznym i geograficznym, jest atutem dla UE i państw członkowskich. W punkcie krzyżowania się wszystkich wpływów, które wyznaczały historię naszego kontynentu Słowenia stanowi stałą arterię dla ludzi, towarów i wszelkich rodzajów prądów kulturowych. Słowenia będzie doskonale promować dialog między różnymi kulturami, wyznaniami oraz tradycjami religijnymi i duchowymi w kontekście Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego.
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący, panie i panowie! Mówię to w imieniu grupy PPE-DE, z niecierpliwością czekam na skuteczną, odnoszącą sukcesy Europę w 2008 r. Jak pan powiedział, prezydencja UE to niewątpliwie spore wyzwanie dla takiego kraju jak Słowenia, zwłaszcza w świetle jej zasobów ludzkich i wielkości administracji rządowej. Jednakże, panie urzędujący przewodniczący, inne państwa członkowskie - Luksemburg, Austria - wielokrotnie udowadniały, że zaangażowania w sprawy Europy, tradycji i wyników nie mierzy się wielkością krajów.
Wszystkiego najlepszego dla prezydencji słoweńskiej!
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W imieniu swojej grupy chciałbym jeszcze raz podkreślić to, co dwukrotne powiedziałem panu, panie premierze, podczas naszego spotkania w Lublanie: jako Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim jesteśmy gotowi zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby wspierać pańską prezydencję. Jak słusznie pan zauważył, prezydencja ta ma historyczne znaczenie. Prezydencja objęta przez państwo, które wyłoniło się z komunistycznej dyktatury - czego nie należy bagatelizować - i którego premier sam był ofiarą tej dyktatury, to rzeczywiście prezydencja, która nie tylko zasługuje na pełne wsparcie wszystkich demokratów, lecz również ma ogromną szansę na ponowne zdobycie ludzkich serc, ponieważ jeszcze raz stwarza zarówno temu parlamentowi, jak i całej Europie okazję do pokazania, że zmiany są możliwe i że na dłuższą metę zawsze zwycięża wolność i zawsze triumfuje demokracja!
Pański kraj jest również dowodem na to, że żadna dyktatura nie jest w stanie przetrwać w dłuższej perspektywie. Może trwać przez 10, 30 lub 100 lat, lecz w końcu zawsze zwycięża demokracja i jest to pozytywny znak.
Pańskie wystąpienie, orzeźwiające pod względem swej obiektywności, powinno nadać ton całemu 2008 r. Nie wiem, co nas czeka w drugiej połowie roku, lecz dziś omówiliśmy przynajmniej kwestie polityczne i jest to coś, co bardzo doceniamy.
Fakt, że rozmawialiśmy dziś raczej o polityce, aniżeli o sprawach osobistych jest być może pierwszą cechą, która odróżni to spotkanie od drugiej połowy roku. Uderzające jest jednak to, że już teraz dostrzegliśmy kilka dzielących nas różnic. Jedną z różnic, o których chciałbym powiedzieć coś więcej jest to, że owszem, proces rozszerzenia Unii nie dobiegł jeszcze końca. Owszem, trwają negocjacje poświęcone rozszerzeniu Unii Europejskiej. Owszem, Unia Europejska negocjuje obecnie z Macedonią, Chorwacją i z Turcją.
Ujawnił pan, że dąży pan do negocjacji z Turcją na temat członkostwa tego kraju w Unii Europejskiej. Prezydencja Rady na drugą połowę 2008 r. wcale ich jednak nie chce. Pragniemy jednak uzyskać wyjaśnienia od Rady. Czy obecnie trwają negocjacje akcesyjne z Turcją? Jest to jedna z najważniejszych spraw, które będziecie państwo musieli jak najdokładniej wyjaśnić w ramach Trójki, gdy będziecie sprawować prezydencję Rady.
Drugą różnicą - w związku z którą słuchaliśmy pańskich słów bardzo uważnie - jest to, że pańskim zdaniem instytucje europejskie są wystarczająco silne, aby samodzielnie, o własnych siłach, organizować politykę sąsiedztwa. Dobrze pan to ujął! Jest to wyraźne odrzucenie osobnych instytucji Unii Śródziemnomorskiej proponowanej przez człowieka, który prawdopodobnie obejmie po panu stanowisko przewodniczącego Rady. Bardzo dobrze - w tej sprawie również ma pan nasze poparcie!
(Oklaski)
Dostrzegamy zatem kilka rozdźwięków czających się w Radzie, lecz może pan polegać na tym, że ostatecznie Grupa Socjalistyczna stoi po pańskiej stronie, panie Janša.
Urzędujący przewodniczący Rady mówił o otwarciu granic strefy Schengen. To także jest ważna kwestia i dziękuję panu za zaangażowanie w wielką szansę, jaką związana z tym swoboda przemieszczania się daje naszym obywatelom. Dziękuję panu również za wyraźną deklarację - deklarację od takiego państwa jak Słowenia, państwa o takiej historii - że wspomniane otwarcie granic postrzega pan jako szansę na wolność obywateli pańskiego kraju, ponieważ mówiąc to, wysyła pan również sygnał przeciwko skrajnej prawicy w Europie, która dopuszcza się nadużyć względem tych wolności, stosując retorykę strachu przed Europą, i straszy ludzi nieprzewidywalnym rozwojem zamiast zapewniać ich o szansach, jakie daje wolność.
(Oklaski)
Panie przewodniczący Komisji Europejskiej, chciałbym skierować do pana pewien wniosek. Obecnie w Niemczech przedmiotem intensywnej debaty jest przeniesienie Nokii. Przed chwilą powiedział pan, że siła europejskiej gospodarki tkwi w małych i średnich przedsiębiorstwach. Zgadza się, lecz poza tym nadal mamy ogromny udział miejsc pracy w sektorze przemysłowym. W moim kraju minister spraw gospodarczych Północnego Renu-Westfalii twierdzi obecnie, że wspomniane przeniesienie Nokii z Bochum w Niemczech do Rumunii zostanie sfinansowane z funduszy UE. Nie wierzę w to, lecz proszę, aby pan to sprawdził i wyjaśnił, że wcale tak nie jest, ponieważ taka retoryka, pełna goryczy i bólu, a w dodatku fałszywa, jest również pożywką dla tych, którzy są przeciwni budowie zjednoczonej Europy. Bardzo ważne jest zatem wyjaśnienie tej sprawy.
(Oklaski)
Ostatnia uwaga do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i do przewodniczącego Komisji Europejskiej. To prawda, Walter Hallstein był wielkim człowiekiem. Jako jeden z założycieli Unii Europejskiej i jeden z przewodniczących Komisji Europejskiej ma on na swoim koncie liczne zasługi, lecz stopień, w jakim jego naśladowcy oddalili się od jego założeń uwidacznia się w panu, panie przewodniczący, pięćdziesiąt lat później. Walter Hallstein był zagorzałym zwolennikiem członkostwa Turcji w Unii Europejskiej. Pan jest natomiast nieco sceptyczny w tej kwestii, podobnie jak pańscy współpracownicy. Pod tym względem, owszem, Walter Hallstein był wielkim Europejczykiem!
(Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo dziękuję mojemu współpracownikowi, Martinowi Schultzowi. Konwencje obowiązujące na sali obrad uniemożliwiają przewodniczącemu - przynajmniej zwyczajowo - udzielanie właściwych odpowiedzi na ironiczne uwagi ze strony przewodniczących grup. Gdybym pełnił inną rolę, z przyjemnością udzieliłbym panu odpowiedzi, lecz jestem wdzięczny za pozytywne uwagi na temat Waltera Hallsteina.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE - Panie przewodniczący! Chciałbym skierować kilka uwag do pana premiera Janšy. Panie przewodniczący Rady, moja grupa przychodzi do pana z jednym prostym przesłaniem: "Europa oczekuje”. Oczekuje, że rok 2008 będzie rokiem postępu. Oczekujemy, że ten postęp rozpocznie się teraz. I oczekujemy, że pańska prezydencja podejmie to wezwanie.
Nie mam wątpliwości, że tak będzie. To chyba przebojowy Słoweniec, podnosząc pięść przeciwko potężnemu imperium, pierwszy oświadczył: "Nie wszystkie drogi prowadzą do Rzymu!”'? Cóż, nie prowadzą też do Paryża i to nie jest początek prezydencji francuskiej. Jest to historyczny początek dla krajów, które przystąpiły do Unii w 2004 r.
Panie przewodniczący Rady! Pański kraj może być krajem o małej powierzchni, ale wiemy, że jest wielki duchem; wiemy także, że europejscy Dawidowie często lepiej sprawują prezydencję od europejskich Goliatów. Jak zwykle program państwa prezydencji łączy spokojne ambicje i konsensualny styl, a tym samym stanowi potencjał do zjednoczenia naszego kontynentu. Taka jedność będzie niezwykle ważna dla szybkiej ratyfikacji traktatu lizbońskiego i uzyskania poparcia dla porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie zarządzania Europą na mocy tego nowego traktatu.
Jeśli chodzi o współpracę międzyinstytucjonalną, bylibyśmy bardzo zadowoleni z dialogu z panem i częstszej obecności pańskiego rządu w tej izbie. Ubolewamy, że był pan nieobecny wczoraj, gdy słuchaliśmy pierwszego gościa w naszym Roku Dialogu Międzykulturowego.
Państwa program mówi o znaczeniu wewnętrznego dynamizmu - i to, panie Schultz, jest sposób na tworzenie miejsc pracy i utrzymanie miejsc pracy na naszym kontynencie: wewnętrzny dynamizm. Liczymy, panie przewodniczący Rady, że będzie pan popierał wspólny rynek energii, telekomunikacji i usług zdrowotnych. Unia Europejska miała wiele trudności z przekonaniem swoich obywateli, że podnosi wartość ich codziennego życia, a zatem jeśli chodzi o sprawniej funkcjonującą opiekę medyczną, niższe rachunki, większy wybór dla konsumentów, szaleństwem byłaby rezygnacja z popierania wniosków dotyczących praw pacjentów tylko dlatego, że są one kontrowersyjne.
W innych dziedzinach będzie musiał pan wysilić się jeszcze bardziej - zwłaszcza w relacjach ze swoimi kolegami przewodniczącymi, którzy są żywo zainteresowani propagowaniem energii jądrowej jako panaceum na zmiany klimatu. Solidarność i wspólne dźwiganie ciężarów stanowią klucz do sukcesu w zakresie ograniczania emisji i realizacji celów w dziedzinie energii odnawialnych. W 2008 r. Unia musi pokazać, jak powiedział pan przewodniczący Barroso, że może przekształcić w działanie piękne słowa na temat walki ze zmianami klimatu.
Postęp na Bałkanach Zachodnich słusznie stanowi jeden z pańskich priorytetów, a państwa doświadczenie i znajomość tego obszaru będą korzystne dla Unii. Niemniej jednak podejrzewam, że utrzymywanie, tak jak pan to czyni, że sytuacja w Bośni i Hercegowinie jest gorsza od sytuacji w Kosowie, nie odzwierciedla większościowych poglądów w Unii. Nie jestem także pewien, czy to dobry sposób, aby motywować mieszkańców Bośni i Hercegowiny. Jeśli ma to służyć uspokojeniu Serbii, to strategia ta się nie sprawdzi. Przełknąć gorzką pigułkę, jaką jest niepodległość Kosowa, może pomóc układ o stabilizacji i stowarzyszeniu. Jednak, chociaż pan Đelić ostrzy swoje pióro, aby przybyć do Brukseli, moja grupa raz jeszcze podkreśla - w jak najostrzejszy sposób - że nie może być Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu bez pełnej współpracy Serbii z MTKJ.
(Oklaski)
Serge Brammertz, nowy prokurator generalny, musi dopiero zobaczyć nowe dowody współpracy. Panie przewodniczący Rady! Nikt z nas nie chce pozostawić Serbii na skraju Europy, a uprzejme i konstruktywne nastawienie pańskiej prezydencji może ją wyprowadzić z mroku i spowodować, że wyda Ratko Mladića.
W międzyczasie jednak, jak się mówi w Słowenii, "módlmy się o dobre zbiory, ale nie odkładajmy motyki”.
(Oklaski)
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. (GA) Panie przewodniczący! Prezydencja słoweńska przyjmuje odpowiedzialność za prezydencję UE w czasie, gdy stoi przed nami wiele wyzwań. Kraje europejskie muszą podjąć zadanie ratyfikacji traktatu, uwagę skupia na sobie region Bałkanów, należy osiągnąć porozumienie na szczeblu UE w sprawie pakietu energetycznego oraz trzeba znaleźć dodatkową energię w celu rozstrzygnięcia konfliktu między Izraelem a Palestyną.
Jak słusznie stwierdzili wcześniej moi koledzy, lista tego, co Europa powinna zrobić, nie ma końca. Zakres tematów i decyzji oraz dziedzin zainteresowania i konfliktów, którymi należy się zająć, jest ogromny.
Zamiast wygłaszać kazania na temat tego, czego państwo nie robią lub czego inni mogą nie zrobić w przyszłości, przedstawię pokrótce trzy dziedziny.
Po pierwsze, traktat reformujący, traktat lizboński: jego ratyfikacja jest niezbędna dla dalszego rozwoju Unii Europejskiej.
Po drugie, jeśli chodzi o przyszłe rozszerzenia: musimy zagwarantować, aby kraje kandydujące czuły, że w niedalekiej przyszłości mają możliwość i szansę stać się członkami Unii Europejskiej.
Po trzecie, co moim zdaniem jest najważniejsze, Kosowo i wszystko, co się tam dzieje, oraz pokojowe przechodzenie od obecnego statusu do dowolnego przyszłego statusu. W Kosowie już nastąpił ogromny postęp - wspólne siły policyjne, reprezentujące obie grupy etniczne, razem patrolują swoje tereny; nie myśli się już tam o jednych siłach policyjnych dla jednego narodu, ale o wspólnej policji dla wszystkich mieszkańców Kosowa.
Pańskie doświadczenie, panie premierze, jako w pewnym sensie buntownika, jako intelektualisty, ale przede wszystkim jako demokraty i głosu rozsądku, który mógł wyprowadzić pański kraj z mroków komunizmu w jasne światło - czasem przyćmione z powodu kryzysu energetycznego - i przyszłość Unii Europejskiej, taki obraz i taka symbolika jest teraz najważniejsza dla mieszkańców Bośni, Serbii, Kosowa, a nawet Turcji.
Cieszę się na współpracę z panem i pańskim rządem. Chociaż Słowenia jest małym krajem, ale jest wielka duchem i ma wielkie przymioty. Jak widać było na początku tego procesu, Słowenia nie obawia się sprzeciwić "dużym chłopcom”, gdy ci próbują ją zastraszyć. Ale co najważniejsze, pański kraj wnosi swoje moralne zasady.
Unia Europejska potrzebuje dziś nowych bohaterów - bohaterów, którzy wiedzą, co to znaczy być w niewoli; bohaterów, którzy wiedzą, jak to jest, gdy nie ma wolności słowa, swobody i demokracji. To jest najlepsze światło, jakie możemy dziś zaświecić w najciemniejszych zakątkach europejskiego kontynentu.
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. -(IT) Panie przewodniczący, Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie, z pewnym sentymentem mówimy o Europie i o wypracowanym przez nią modelu pokoju i demokracji oraz o tym, co może osiągnąć w kwestiach zwiększania wolności i dobrostanu obywateli oraz uosobienia ośrodka innowacji i konsekwencji w zakresie podejmowania globalnych wyzwań w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
Cieszymy się zatem, że możemy tu dziś pana powitać, lecz odrobinę zasmuca nas fakt, że pod pewnymi względami doświadczenie to może okazać się niepowtarzalne, gdyż, jak pan wie, jedna z reform traktatu lizbońskiego dotyczy wyborów przewodniczącego Rady Europejskiej. Ta kwestia budzi nasz niepokój, po części dlatego, że moim zdaniem żaden z zaproponowanych kandydatów nie byłby w stanie podjąć istotnych działań na rzecz Europy.
Mówiąc o tym, chciałabym jednak wspomnieć o pewnych konkretnych kwestiach, które są szczególnie ważne dla Grupy Zielonych / Wolnego Przymierza Europejskiego. Jak wspomniał przewodniczący Komisji Europejskiej, w czasie prezydencji słoweńskiej ma zostać przedstawiony pakiet energetyczny: jest to wynik pracy wykonywanej przez cały ubiegły rok i wiemy, że wzbudza on wielkie poruszenie i że wystąpiły już manipulacje i naciski, mające na celu umniejszenie jego wartości i oddziaływania. Wierzymy, że podstawowym aspektem pańskiej prezydencji będzie stawienie oporu tym naciskom zarówno ze strony wielkich, jak i mniejszych graczy, którzy dążą do ograniczenia i osłabienia oddziaływania tych regulacji.
Ponadto będziemy kontynuować naszą walkę w sprawie, w której zapewne nie osiągniemy porozumienia. Naszym zdaniem gospodarka niskowęglowa - w tym miejscu zwracam się również do przewodniczącego Komisji Europejskiej - nie może być gospodarką jądrową; finansowanie i trwonienie czasu na nową przyszłość jądrową, która jeszcze się nie rozpoczęła lub na drogie technologie o niewiadomym zastosowaniu, takie jak sekwestracja i składowanie węgla w rzeczywistości bezpośrednio konkurują z prawdziwymi odnawialnymi źródłami energii, które powinniśmy wspierać i finansować: ze słońcem, energią wiatru i z oszczędzaniem energii, które jest najbardziej obiecującą perspektywą dla innowacji i zatrudnienia.
Inną ważną sprawą w okresie prezydencji słoweńskiej będzie koordynacja rozwoju terytorialnego i miejskiego, która będzie bardzo ważna w świetle wiosennego szczytu i która obejmie odniesienie do działań podjętych po karcie lipskiej: ochrona i jakość naszych miast oraz zwiększanie spójności terytorialnej nie są być może tak modne jak inne sprawy, lecz wierzymy, że są absolutnie najważniejsze w walce przeciwko zmianie klimatu.
W czasie pańskiej prezydencji prawdopodobnie zostanie również uchwalone prawodawstwo dotyczące odpadów. Jesteśmy bardzo zaniepokojeni tymi sprawami, nie tylko z uwagi na to, co dzieje się w moim kraju, w Neapolu, lecz również dlatego, że wydaje się nam, iż gołosłownym deklaracjom dotyczącym hierarchii strategii zarządzania odpadami, udzielającym priorytetu działaniom zapobiegawczym i ponownemu wykorzystaniu, w praktyce przeczy treść tego prawodawstwa, gdyż po raz kolejny udziela ono priorytetu spalarniom, które naszym zdaniem z pewnością nie są jedynym sposobem na rozwiązanie problemu odpadów.
Istnieją dwie ważne sprawy dotyczące handlu i ochrony danych osobowych, na podstawie których bardzo chcielibyśmy się przekonać, czy prezydencja słoweńska okaże się prawdziwym przyjacielem tej instytucji, czy też nie. Będziecie musieli stoczyć zaciekłą walkę z niektórymi spośród waszych współpracowników w sprawie aprobaty Parlamentu Europejskiego dla umów o partnerstwie gospodarczym z krajami AKP, które, po znacznych różnicach zdań, jakie wystąpiły w Lizbonie pomiędzy UE a krajami afrykańskimi, uważamy za ważniejsze niż kiedykolwiek przedtem. Pozostaje jeszcze kwestia swobodnego dostępu do dokumentów negocjacyjnych w sprawie umów o partnerstwie i współpracy z takimi krajami jak Chiny. Proszę tylko pomyśleć - Parlament Europejski nie uzyskał jeszcze absolutnie żadnych informacji na temat przebiegu tych negocjacji. Wszystko odbywa się w wielkiej tajemnicy! Naszym zdaniem w tej sprawie powinna się odbyć otwarta debata i Parlament powinien zostać przynajmniej poinformowany o tym, co się dzieje.
Na koniec, panie urzędujący przewodniczący, chciałabym wspomnieć o kwestii ochrony danych osobowych. Wiemy, że Rada planuje podjąć decyzję w tej sprawie podczas prezydencji słoweńskiej, lecz chcielibyśmy wezwać pana do przyjęcia odważnej postawy i zażądania, aby wdrożenie tej decyzji ramowej zostało odroczone do chwili wejścia w życie traktatu lizbońskiego, gdyż umożliwi to Parlamentowi Europejskiemu odegranie bezpośredniej roli w reformie; poseł z mojej grupy zwróci się do pana w tej sprawie w późniejszym terminie, lecz ja zwracam się do pana, panie urzędujący przewodniczący, aby podczas swojej prezydencji zwołał pan pierwszą krajową konferencję w sprawie Romów. Byłby to znaczący wkład w dialog międzykulturowy.
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. -(FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji Europejskiej! Będąc pierwszym spośród nowych państw członkowskich, które objęły prezydencję, Słowenia odziedziczyła po swoich poprzednikach kilka dosyć niewdzięcznych zadań. Co się tyczy ratyfikacji traktatu lizbońskiego, wymaga się od was dopilnowania, aby żadne państwo członkowskie oprócz Irlandii nie dało złego przykładu i nie zorganizowało referendum, przy czym dotyczy to również tych krajów, które zobowiązały się takie referendum przeprowadzić. W pewnym sensie jest to krok wstecz, który ma zostać wykonany w czasach, gdy obywatele i instytucje UE powinny coraz bardziej się do siebie zbliżać. Szczerze mówiąc, Słowenia zasługuje na bardziej szlachetne cele.
Na szczeblu społecznym prezydencja otrzyma na początek trudne zadanie ponownego ożywienia działań w sprawie dwóch symbolicznych projektów dyrektyw, jednej dotyczącej czasu pracy i niesławnego uniezależnienia się od władz oraz drugiej dotyczącej pracy tymczasowej i równego traktowania pracowników. Prezydencja nie ucieknie również od konkretnej dyskusji na temat działań, które należy podjąć w następstwie niedawnych orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Laval/Vaxholm i Viking Line, które doprowadziły do legitymizacji wykluczenia społecznego. Co więcej, moja grupa złożyła wniosek o zorganizowanie debaty w tej sprawie i włączenie jej do porządku dziennego najbliższej sesji parlamentarnej. Ponownie podnosi to cały problem dyrektywy Bolkesteina i przepisów traktatu, na których została ona oparta. W samym środku procesu ratyfikacji nowego tekstu, który zawiera wszystkie te przepisy, powoduje to prawdziwe zamieszanie.
Na koniec, również na szczeblu społecznym, Europa stoi w obliczu rosnących żądań podwyżki płac. Rzeczywiście, udział wartości dodanej od kilku dekad maleje. Nigdy nie był tak niski jak obecnie, na co zwraca uwagę nawet prasa finansowa. Mimo to Europejski Bank Centralny zagroził właśnie, że podniesie stopy procentowe, jeśli żądania te, skądinąd uprawnione, zostaną spełnione, pomimo tego, że, jak przyznają eksperci, zyski nigdy nie były równie wysokie. Jeśli nie uwzględnimy tej sprawy w porządku obrad, wkrótce i tak będziemy do tego zmuszeni. Pamiętam, że wspólny dokument prezydencji niemieckiej, portugalskiej i słoweńskiej podkreśla w punkcie 68, że, cytuję: "Nadrzędnymi celami trzech prezydencji będzie umocnienie europejskiego modelu społecznego jako integralnej części traktatu lizbońskiego”. Jak powiadają, czas pokaże!
Chciałbym również wspomnieć o innej kontrowersyjnej sprawie: o nielegalnych imigrantach. W obecnej postaci projekt dyrektywy w sprawie ich powrotu do ojczyzny zasługuje na to, aby organizacje zajmujące się ochroną praw człowieka przylepiły mu etykietkę "oburzającej dyrektywy”. Przyjęcie jej w obecnej postaci ukazałoby w negatywnym świetle dobre intencje wyrażone przez UE w kontekście dialogu międzykulturowego.
Na koniec chciałbym nawiązać do problemu Kosowa. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji zasadne byłoby zapewne uzyskanie odpowiedzi na to trzyczęściowe pytanie? Po pierwsze, jak wyjaśnić fakt, że pomoc w wysokości dwóch miliardów euro ze strony wspólnoty międzynarodowej doprowadziła w ciągu siedmiu lat do zahamowania rozwoju gospodarczego, do endemicznego ubóstwa, pięćdziesięcioprocentowego bezrobocia oraz do szerzenia się korupcji i sieci mafii? Po drugie, jak wyjaśnić fakt, że 17 000 żołnierzy NATO nie potrafiło zapobiec zniszczeniu dziesiątków greckokatolickich budynków, porwaniu lub zamordowaniu setek obywateli Kosowa wchodzących w skład mniejszości oraz zmuszeniu tysięcy innych do emigracji? Na koniec, w jaki sposób jednostronna deklaracja niepodległości ogłoszona przez Kosowo i zastąpienie Misji Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie przez Unię Europejską rozwiąże te niezwykle ważne problemy, gwarantując jednocześnie stabilność na Bałkanach? Jestem ciekaw, jak będzie brzmiała pańska odpowiedź.
Jens-Peter Bonde
w imieniu grupy IND/DEM - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu za miłą wizytę w Słowenii, jaką odbyliśmy przed Bożym Narodzeniem. Panie przewodniczący Rady! Mam nadzieję, że pokieruje pan Radą Europejską lepiej niż pokierował pan spotkaniem z przywódcami grup, kiedy to sam pan zajął większość czasu wystąpień i nie powiedział pan niczego, czego nie wiedzielibyśmy wcześniej; nie pozwolił pan swoim ministrom, którzy jak sądzę znają się na swoim obszarze działalności, odpowiedzieć na większość naszych pytań, a później nie przesłał pan odpowiedzi na piśmie. W każdym parlamencie jest opozycja, która ma pewne prawa.
Wczoraj otrzymałem petycję od 571 słoweńskich dziennikarzy, którzy krytykują pana, że nie respektuje pan wolności prasy. Czy pozwoli pan na niezależne dochodzenie?
Podobno w zeszłym tygodniu zwrócił się pan do Portugalii o anulowanie ewentualnego referendum popieranego przez większość portugalskich wyborców. Chciałbym panu przypomnieć, że zgodnie z obowiązującym traktatem z Nicei ma pan podejmować wszystkie decyzje jak najbliżej obywateli. Anulowanie referendum stanowi naruszenie tego artykułu. Państwa członkowskie można krytykować, ale nie można ich karać, ponieważ ratyfikacja leży nadal w gestii krajowej. Postępowanie prezydencji i Komisji Europejskiej jest sprawą Wspólnoty. Musi pan respektować krajowe procedury ratyfikacyjne. Jeśli chce pan coś powiedzieć, to powinien pan przypomnieć państwom członkowskim o wspólnym obowiązku prawnym stanowienia prawa jak najbliżej obywateli.
Łamie pan traktat i łamie go Komisja Europejska, gdy nie postępuje jak strażnik tego artykułu traktatu. Należy pan do porozumienia politycznego premierów, które ma na celu niedopuszczenie do referendum. To porozumienie stanowi naruszenie traktatu. Komisja powinna była protestować zamiast wspierać próbę pominięcia mieszkańców Europy. Proszę raz jeszcze przeczytać artykuł 1 traktatu o Unii Europejskiej: "decyzje podejmowane są z możliwie najwyższym poszanowaniem zasady otwartości i jak najbliżej obywateli”. Jakież wspaniałe byłoby to zdanie, gdyby tylko było wprowadzane w życie!
Decyzję w sprawie traktatu lizbońskiego podjęto w sposób jak najbardziej daleki od otwartości i jak najdalej od obywateli. Teraz wydaje się, że jedynie Irlandia może uratować naszą europejską demokrację. Rada mogłaby przynajmniej opublikować skonsolidowaną wersję traktatu lizbońskiego, aby mógł pan przeczytać to, co pan podpisał. Dnia 17 grudnia 2007 r. Węgry podpisały tekst, którego nawet jeszcze nie otrzymały! W ten sposób nie podejmuje się decyzji blisko obywateli ani blisko posłów.
Przewodniczący
Panie Bonde! Liczymy na to, że jako przewodniczący grupy dopilnuje pan, abyście pan i pańscy współpracownicy zachowywali się na sali obrad jak przystało parlamentarzystom. Sami stawcie czoła wyzwaniom, zamiast jedynie atakować innych!
(Oklaski)
Andreas Mölzer
-(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji Europejskiej! Jako poseł z Karyntii, która bezpośrednio graniczy ze Słowenią, czuję podziw i przyjemność w związku z tym, że naród, który zaledwie 20 lat temu cierpiał pod jarzmem komunizmu, będzie przez najbliższe sześć miesięcy przewodniczył Unii Europejskiej. Jest to dla mnie dowodem, że ścieżka, którą obrała europejska integracja, aby oddalić się od katastrof dwudziestego wieku jest właściwa i prowadzi do wolności i jedności.
Gdy słyszę, że celem Słowenii podczas sprawowania prezydencji Rady jest przede wszystkim wprowadzenie wszystkich państw byłej Jugosławii do Unii Europejskiej, wierzę, że jest to słuszne i ważne dla dopełnienia procesu integracji europejskiej pod względem terytorialnym. Uważam, że jest to znacznie ważniejsze niż, na przykład, negocjacje akcesyjne z takim krajem jak Turcja, który leży przede wszystkim w Anatolii, w Azji.
Uważam, że ten proces wprowadzania państw byłej Jugosławii do UE będzie musiał odbywać się przede wszystkim tak, aby umożliwić Europejczykom działanie, które nie pozostaje pod wpływem sił spoza Europy, na przykład ze strony Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji. Mam nadzieję, że Słowenia będzie pamiętała przede wszystkim o dążeniu Chorwacji do członkostwa UE i o tym, że takie konflikty jak te dotyczące, na przykład, obszaru połowów ryb pomiędzy Chorwacją i Słowenią nie będą stanowiły przeszkody, ponieważ wśród krajów byłej Jugosławii Chorwacja, podobnie jak Słowenia, jest niewątpliwie krajem, który wykazuje największą gotowość do przyłączenia się do Europy i jest krajem Europy Środkowej, w którym panuje dojrzała demokracja.
Co się tyczy sprawy Kosowa, która bez wątpienia stanie się największym obciążeniem dla słoweńskiej prezydencji Rady, sytuacja wygląda w ten sposób, że z jednej strony musimy uwzględnić prawo każdej grupy do samostanowienia, prawo większości albańskich mieszkańców Kosowa, lecz z drugiej strony, musimy również rozważyć historyczne prawa Serbów. Nie powinniśmy dopuścić do tego, aby w Kosowie powstało coś na kształt państwa satelickiego Stanów Zjednoczonych Ameryki i nie powinniśmy pchnąć Serbii w ramiona Moskwy, w ramiona Kremla. Autonomia Kosowa nie powinna posłużyć za precedens dla tureckiego Cypru Północnego. Celem powinna być stabilność na Bałkanach i zakończenie procesu integracji Europy pod względem terytorialnym.
Proszę pozwolić, że przedstawię w wielkim skrócie dwustronny problem, który poróżnił Słowenię i Austrię: sprawę znaków topograficznych w Karyntii. Mam nadzieję, że austriacki Rząd Federalny znajdzie wkrótce sprawiedliwe rozwiązanie, które zadowoli nadzwyczaj dobrze chronioną mniejszość słoweńską w Austrii. Jednocześnie mam nadzieję, że Słowenia znajdzie również sensowne rozwiązanie dotyczące niemieckojęzycznej mniejszości austriackiej zamieszkałej w Słowenii i uzna tych ludzi za mniejszość autochtoniczną, oraz że poświęcona tej sprawie konwencja kulturowa Austrii i Słowenii będzie mogła zyskać właściwą wagę.
Mihael Brejc
(SL) Panie i panowie! Program prezydencji słoweńskiej uwzględnia wszystkie ważne problemy naszych czasów i stanowi dobrą podstawę dla prac, które zostaną podjęte w ciągu najbliższych sześciu miesięcy. Mam do dyspozycji zaledwie dwie minuty, więc skupię się tylko na jednej dziedzinie, a mianowicie na wolności obywatelskiej, administracji systemu sprawiedliwości i na sprawach wewnętrznych. Oczekuję, że prezydencja słoweńska poświęci należną uwagę śledzeniu skutków systemu informacyjnego "SIS One4All” i przyspieszy wdrażanie "SIS 2”.
Wspólna polityka azylowa i migracyjna powinna opierać się na ścisłej współpracy z krajami tranzytowymi i pochodzenia. Obecnie istnieje 27 różnych systemów i podejść do rozwiązania tego problemu i, oczywiście, nie mamy żadnych złudzeń co do tego, że tak skomplikowana kwestia mogłaby zostać rozwiązana w tak krótkim czasie. Musimy jednak podjąć to trudne zadanie.
Trzecią dziedziną jest współpraca z agencją FRONTEX, w ramach której, na podstawie analiz zawartych w sprawozdaniu Komisji Europejskiej, prezydencja słoweńska przygotuje wytyczne dla przyszłej działalności agencji. Czwarta dziedzina dotyczy pilnej harmonizacji europejskiej polityki wizowej i kształtowania podstaw prawnych dla rozpoczęcia pracy europejskiego wizowego systemu informacyjnego.
Motywem łączącym wszystkie dotychczasowe prezydencje była dotychczas walka z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem. Wspieram proponowane środki i sugeruję, że ponadto powinniśmy przynajmniej zacząć zajmować się przyczynami terroryzmu.
Słowenia jest jednym z członków Unii Europejskiej najlepiej prosperujących w dziedzinie administracji elektronicznej i eliminowania przeszkód administracyjnych. Oczekuję zatem, że podczas sprawowania prezydencji Słowenia zaoferuje innym państwom członkowskim swoje dobre praktyki z każdej dziedziny. Liczę również na dobrą współpracę pomiędzy prezydencją słoweńską, Parlamentem i Komisją Europejską, oraz jestem przekonany, że po zakończeniu prezydencji słoweńskiej będziemy mogli powiedzieć, że Unia Europejska wykonała kolejny krok naprzód.
Borut Pahor
(SL) Jestem dumny, że premier Słowenii zwraca się dzisiaj do Parlamentu Europejskiego jako przewodniczący Rady Europejskiej. Jak powiedział pan premier, świadczy to nie tylko o dramatycznych zmianach, jakie zaszły w Słowenii w ciągu ostatnich dwudziestu lat, lecz również o niemal niewyobrażanych zmianach, jakie obserwowaliśmy w samej Europie w tym bardzo krótkim okresie historii.
Wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej powiedział w Lublanie, że początek słoweńskiej prezydencji w Radzie Europejskiej jest końcem podziałów pomiędzy starymi i nowymi członkami Unii Europejskiej.
Chciałbym rozwinąć tę piękną myśl, mówiąc, że do niedawna mogliśmy jedynie słuchać, czego kandydaci i późniejsi członkowie oczekują od Unii Europejskiej. Dzisiaj Europa ma prawo pytać premiera Słowenii oraz Słowenię jako kraj obejmujący prezydencję, czego Europa może oczekiwać od Słowenii. Moim zdaniem stoimy w obliczu szczególnego wydarzenia historycznego, o konsekwencjach zarówno symbolicznych, jak i rzeczywistych.
Osobiście jestem przekonany, że Europa może oczekiwać wszystkiego, co Słowenia jest w stanie zaoferować. Moim zdaniem Słowenia jest dobrze przygotowana i bardzo skupiona na swojej międzynarodowej roli oraz na roli państwa przewodniczącego Radzie Europejskiej.
Chciałbym podziękować swojemu koledze Martinowi Schultzowi za wsparcie, jakie zaoferowała słoweńskiej prezydencji nasza grupa i jako przewodniczący największej partii opozycyjnej w Słowenii - Ludowych Demokratów - chciałbym również zapewnić tę szacowną Izbę, że w świetle wyborów parlamentarnych, które nastąpią po zakończeniu słoweńskiej prezydencji Unii Europejskiej, nie będę wykorzystywał europejskich polityk prezydencji słoweńskiej jako celu ani ofiary naszych wspólnych przedsięwzięć podejmowanych na rzecz osiągnięcia przez Słowenię sukcesu w wypełnianiu tego ważnego międzynarodowego zadania. Sukces pana premiera będzie sukcesem premiera Słowenii, całej Słowenii i również moim własnym.
Jestem przekonany, że pod koniec prezydencji słoweńskiej będziemy mogli uznać, że, jak ktoś powiedział, w Unii Europejskiej nie ma małych ani wielkich państw członkowskich, lecz są tylko takie, które odnoszą nieco większe lub nieco mniejsze sukcesy, sprawując prezydencję Unii Europejskiej. Chciałbym, aby przy odrobinie szczęścia premierowi i rządowi słoweńskiemu udało się trafić go grona tych, którzy osiągnęli większy sukces.
Jelko Kacin
(SL) Panie premierze! Pański przyjazd i dzisiejsze przemówienie świadczą o początku ostatniego etapu na drodze do pełnej integracji Słowenii z Unią Europejską. Słowenia jest pierwszym krajem spośród jedenastu nowych państw członkowskich, który był w stanie przejąć prezydencję. To wielki zaszczyt dla Słowenii i Europy. Życzę waszej prezydencji sukcesów.
Jednakże zadanie stojące przed prezydencją jest żmudne, dlatego też pragnę zapytać pana o niesprawiedliwość, jaka ma miejsce w Unii Europejskiej. Pytanie to kieruję nie tylko do pana, lecz także do przewodniczącego Parlamentu oraz przewodniczącego Komisji Europejskiej. W 2004 r. dziesięć krajów przystąpiło do Unii Europejskiej. A właściwie tylko dziewięć i pół, ponieważ do Unii przystąpiła tylko część Cypru. Dwa lata później ogłosiliśmy przystąpienie Rumunii i Bułgarii - i znów zapomnieliśmy o północnej części Cypru. Nawet po przystąpieniu Rumunii i Bułgarii nadal nic nie mówiliśmy w sprawie Cypru.
Panie premierze, mówił pan dzisiaj o zachodnich Bałkanach, Ukrainie, Mołdawii, Kaukazie i północnej Afryce, lecz nie poświęcił pan ani słowa północnemu Cyprowi. Tak jak gdyby został on pominięty, wymazany z mapy - co nie jest oznaką pozytywną. Bardzo dobrze, że rozpoczęliście w Lublanie dialog pomiędzy kulturami i religiami. Obszarem, gdzie naprawdę moglibyście osiągnąć wielki sukces, jest właśnie Cypr. Cypr potrzebuje dialogu pomiędzy kulturami i religiami, żeby 200 000 niewinnych ludzi zyskało możliwość zostania obywatelami Unii Europejskiej. Ponadto Cypr właśnie przyjął euro jako swoją nową walutę. Na północy nadal w użyciu jest lira.
Wreszcie, panie premierze, kiedy mówił pan o swojej winie, kiedy był pan sądzony w języku obcym, powinien pan moim zdaniem powiedzieć, że był to język serbo-chorwacki lub serbski. Niektórzy zgromadzeni mogą sądzić, że postępowanie było prowadzone w języku rosyjskim. Jeszcze raz życzę panu całkowitego sukcesu tej prezydencji.
Adam Bielan
Panie Przewodniczący! Chciałbym przede wszystkim pogratulować panu premierowi Janše objęcia przewodnictwa we Wspólnocie. To historyczna chwila w historii integracji europejskiej, po raz pierwszy prezydencję obejmuje bowiem nowy kraj członkowski.
Słowenia to kraj wielokrotnie doświadczany przez zachodzące na naszym kontynencie zmiany granic. Jest więc dobrym przykładem pojednania Europy nie tylko pod względem gospodarczym, ale również geopolitycznym.
Dlatego wierzę, że nadchodzące półrocze będzie korzystne dla stabilizacji sytuacji w regionie Bałkanów Zachodnich. Wyrażam nadzieję, że polityka sąsiedztwa i rozszerzenie Unii będą traktowane priorytetowo w tym czasie. Liczę na to, że również aspiracje naszego wschodniego sąsiada, Ukrainy, znajdą teraz lepsze zrozumienie.
Cieszę się, że polityka energetyczna będzie także jednym z priorytetów Słowenii. Wiemy doskonale, że nie będzie bezpiecznej Europy, jeśli nie zapewnimy sobie bezpieczeństwa energetycznego. Unia Europejska nie może być w przyszłości szantażowana w tej sprawie przez kogokolwiek i jestem przekonany, że Słowenia, kraj, który przez ponad 40 lat dźwigał brzemię komunizmu, rozumie to doskonale.
Elly de Groen-Kouwenhoven
Panie przewodniczący! Składam serdeczne gratulacje Słowenii i witam premiera Janšę: zaledwie cztery lata członkostwa w UE i już prezydencja europejska. To oznacza pracę i odpowiedzialność, ale jest także dowodem zaufania do pańskiego młodego kraju, panie przewodniczący Rady.
Co mnie - powinnam powiedzieć co nas - martwi i niepokoi, to fakt, że znaczna liczba posłów do PE z wielu różnych krajów nie otrzymała jeszcze odpowiedzi na wielokrotnie zadawane pytanie, kiedy Słowenia zamierza przeprowadzić pierwszą doroczną konferencję w sprawach Romów. To ważna impreza, ale także poważne wyzwanie - i nie jesteście sami. Komisja Europejska zaoferowała wsparcie finansowe. Wsparcie moralne zapewnia Rada Europejska, która we wnioskach w punkcie 50 podkreśla, że UE powinna wykazać się konkretnymi krokami w sprawach Romów.
Wsparcie logistyczne zapewnia europejska społeczność Romów, która wyraziła wolę ścisłej współpracy wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Wsparcie polityczne zapewnia wielu posłów w niniejszej izbie, należących do wielu grup, którzy pamiętają o zapomnianym ludzie Europy, Romach, z których wielu jest nadal ofiarami niedawnych wojen na Bałkanach i żyje jako uchodźcy na terenie całej Europy.
Słowenia o mały włos uniknęła nieszczęścia, ale sama dojmująco doświadczyła braku wolności i bezpieczeństwa. Mam nadzieję, że Słowenia poczyta sobie za zaszczyt bycie gospodarzem pierwszej dorocznej konferencji w sprawach Romów. Wiem, że ma wielu stronników - a być może powinnam powiedzieć kibiców.
Mary Lou McDonald
Panie przewodniczący! Ja także chciałabym życzyć jak najlepiej prezydencji słoweńskiej. Dziś jest naprawdę historyczny dzień. Ani przez chwilę nie wątpiłam w zdolność Słowenii jako małego państwa członkowskiego do sprawowania udanej prezydencji.
Mam nadzieję, panie przewodniczący Rady, że nie żartuje pan, wyrażając wolę ujrzenia Europy, która naprawdę troszczy się o obywateli i Europy, która stawia obywatela w centrum zainteresowania. Muszę panu powiedzieć, że jeśli naprawdę mielibyśmy przejść od słów do czynów, wymagałoby to rzeczywiście radykalnych zmian w naszym podejściu i w treści naszej polityki zarówno w tej instytucji jak i we wszystkich instytucjach Unii Europejskiej.
Podzielam obawy jednego z moich przedmówców co do faktu, że w państwach członkowskich nie odbędą się referenda w sprawie traktatu lizbońskiego. Pochodzę z kraju, w którym referendum się odbędzie i mieszkańcy będą mieli okazję ocenić, w realny sposób, jak ich zdaniem ten projekt funkcjonuje i się rozwija.
Panie przewodniczący Rady! W Irlandii wywołał pan pewne poruszenie: media cytowały pańską wypowiedź, że ważne jest, aby nie prowokować niektórych dyskusji, które mogą prowadzić do problemów w naszym kraju. Dla nas oznacza to, że proponuje pan odkładać na później sprawy kontrowersyjne lub trudne. Chcielibyśmy wiedzieć, co to są za sprawy.
Jeżeli mamy poważnie traktować demokrację w Unii, jeżeli mamy poważnie traktować Unię, która troszczy się o obywateli, to z pewnością musimy zagwarantować, aby ludzie otrzymywali pełne informacje na temat inicjatyw i kierunków politycznych.
Bernard Wojciechowski
Panie Premierze! Powiedział Pan niedawno, że Unię Europejską łączy nie tylko wspólna gospodarka i polityka, ale także wartości wspólnej pamięci, kultury i twórczości. Zgadzam się.
Pozdrawiam Pana, Panie Premierze, z kraju Adama Mickiewicza, z Polski. Ten prorok, jak mówią o nim Francuzi, pytał kiedyś: Słowianie, co przynosicie nowego? Z czym przybywacie na widownię świata? Tłumaczył, że duch chrześcijański przenika szczególnie niektóre ludy europejskie, a wszelki postęp chrześcijański mieści w sobie i postęp narodów. Europę - tę matkę narodów - łączy kultura chrześcijaństwa na jej zachodzie i wschodzie. Tu, w tym Parlamencie, francuski prezydent Valery Giscard D'Estaing powiedział mi niedawno, że zawsze był za włączeniem odniesienia do chrześcijańskiego Boga do konstytucji Europy.
Panie Premierze! Ma Pan rację, że Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego jest okazją dla Europy, aby wzmocniła się przez kulturę. Jean Monnet spoczywający w świeckim panteonie w Paryżu mówił, że gdyby zaczynał raz jeszcze to rozpocząłby od kultury. Kultura chrześcijańska i religia, mówił profesor Tadeusz Zieliński pochowany w Schöndorf koło Monachium, wyraża się w tęsknocie człowieka. Niech więc Słowenia, ten niewielki kraj Unii Europejskiej, wyraża ową tęsknotę poprzez swoje działania na rzecz kultury chrześcijańskiej w Europie. W tym właśnie leży wielkość pańskiego kraju w Unii Europejskiej, w tym leży wielkość naszych słowiańskich krajów Unii Europejskiej.
(Przewodniczący odbiera głos występującemu posłowi)
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Cieszę się, że prezydencja słoweńska chce zająć się problemem zagrożenia zmianą klimatu oraz polityką bezpiecznej i trwałej energii. Uważam, że nadszedł czas, abyśmy zdjęli okulary ekologicznego populizmu i uwolnili się od nieuzasadnionego lęku przed reaktorami jądrowymi. Mamy możliwość, aby przestać pobierać pieniądze z kieszeni obywateli pod pretekstem niemoralnych zezwoleń na handel przydziałami do emisji, które świadczą jedynie o pobłażaniu dla największych sprawców zanieczyszczeń. Mamy możliwość zlikwidowania absurdalnych podatków od cząsteczek zawartych w paliwie, a także pseudorozwiązań technicznych, których koszty znacznie przekraczają korzyści z nich płynące.
Panie i panowie! Na podstawie udokumentowanych wniosków naukowych energia jądrowa jest formą energii, która nie prowadzi do emisji CO2 i ogranicza narastanie zmian klimatu. Jest ponadto najtańszym rodzajem energii niewykorzystującym węgla, jest niezawodna i bezpieczna. Co więcej, energia jądrowa ogranicza zależność państw od dostaw paliwa z niestabilnych rejonów. Jestem przekonana, że jeżeli chcemy działać w interesie obywateli Unii i radzić sobie z problemem zmian klimatycznych, powinniśmy inwestować w badania, rozwój i edukację w dziedzinie energii jądrowej.
Werner Langen
- (DE) Panie przewodniczący! Pragnę pogratulować Słoweńskiej prezydencji Rady wszechstronnego programu, który stanowi ostatni etap programu trzech prezydencji Rady, a także pomyślnego rozwoju tego kraju.
Jesteście w strefie Schengen, jesteście w strefie euro - i jest to naprawdę historyczna prezydencja Rady - do której zwracam się z prośbą, abyście nie postępowali tak, jak inni przed wami - abyście nie przedstawiali programu, którego nawet duży kraj nie byłby w stanie zrealizować w ciągu sześciu miesięcy. Jako kraj mniejszy, macie za sobą solidarność państw większych i Parlamentu Europejskiego. Mam jednak prośbę, abyście nie próbowali osiągnąć spraw niewykonalnych. Reforma ONZ z pewnością nie będzie możliwa do przeprowadzenia w ciągu sześciu miesięcy słoweńskiej prezydencji w Radzie.
Istnieje wiele problemów do rozwiązania, niektóre z nich wymieniliście. Najtrudniejszą z nich jest kwestia Kosowa. Jesteście w tym względzie w szczególnie trudnej sytuacji. Kolejną kwestią jest stały rozwój wewnętrznego rynku energetycznego, porozumienie z Rosją - to są priorytety, które będą faktycznie możliwe do rozwiązania. Jeżeli uda wam się doprowadzić do postępu w kwestii ratyfikacji traktatu lizbońskiego, po upływie tych sześciu miesięcy będziecie mogli powiedzieć, że tak, jako pierwszy kraj byłego bloku komunistycznego, ukształtowaliśmy tę prezydencję Rady tak, aby stanowiła pozytywny model działań na rzecz dobrobytu, wolności i pokoju.
Wreszcie, mała uwaga naszego kolegi, posła Schulza, który nie jest tu obecny. Przemawiał on w tej sali o grupie socjalistów - w Niemczech nie wypowiada się na ten temat, ale wiemy, że w Parlamencie Europejskim to zrobił. Na koniec ostrzegł przed prawicowym radykalizmem, jak gdyby komunizm mógł być prawicowym systemem ekstremistycznym! Jeżeli dokładnie cytuję pana posła, przydzielił on wam zadanie doprowadzenia do postępów na drodze członkostwa Turcji w Unii Europejskiej. Komisja już potwierdziła, że zajmuje się w równym stopniu Chorwacją i Turcją. Nie dajcie się w to zaangażować! Zostawcie tę kwestię większym państwom, które jak dotąd nie były w stanie jej rozwiązać. Jeśli skupicie się na Bałkanach Zachodnich, będzie to ogromna zasługa dla Europy i potencjalnie osiągniecie większe sukcesy w tym obszarze niż próbując rozwiązać problemy Turcji!
Hannes Swoboda
- Panie przewodniczący! Proszę nie dać się ograniczyć do pełnienia roli wyłącznie na Bałkanach. Bądźcie prezydencją całej Europy! Zacznę jednak od kwestii pomniejszych i mam nadzieję, że mój kraj, Austria, również wniesie skuteczny wkład w waszą prezydencję rozwiązując nierozstrzygnięte problemy dotyczące słoweńskiej mniejszości w Austrii - mam także nadzieję, że słoweńska mniejszość wreszcie zostanie w sposób właściwy uznana.
Jako sprawozdawca ds. Chorwacji mam nadzieję, że kraj ten osiągnie znaczny postęp w czasie trwania tej prezydencji. Wy również, obok samej Chorwacji, musicie się do tego przyczynić. Oczekuję od tej prezydencji wdrożenia traktatu, który zawarliście z premierem Sanaderem oraz znalezienia rozwiązania w odniesieniu do spornych granic w drodze oceny dokonanej przez podmiot trzeci. Oczekuję od Chorwacji większych wysiłków oraz, w odniesieniu do strefy rybołówstwa ekologicznego, oczekuję dotrzymania obietnicy, że nie dojdzie do rozszerzenia tej strefy i objęcia nią Chorwacji oraz Włoch.
Największym problemem jest z pewnością Kosowo, jestem zdania, że podążacie właściwą ścieżką. Działacie z rozwagą, spokojem, lecz dążycie do celu. Jest to rozwiązanie, do którego dążymy dla Kosowa, ponieważ, mówiąc szczerze, nie jest ani możliwe ani rozsądne - zarówno dla Kosowa, jak i dla Serbii - by Kosowo funkcjonowało razem z Serbią. Nie oznacza to jednak, że nie podzielamy obaw Serbii i nie umiemy zrozumieć, dlaczego Serbia ma tam olbrzymie problemy. Serbia powinna jednak otrzymać jeden wyraźny komunikat, a zwłaszcza jej premier pan Koštunica: wierzymy, że przyszłość Serbii, demokratycznej Serbii, która współpracuje z Międzynarodowym Trybunałem Karnym ds. Byłej Jugosławii, jest związana z Europą! Jeśli premier Koštunica uważa, że Serbia powinna wiązać przyszłość z Rosją, to jego problem, lecz nie sądzę, by obywatele Serbii się z nim zgodzili.
Należy zatem w czasie tej prezydencji wysłać do Serbii jasny sygnał: musicie w tej kwestii dokonać wyboru pomiędzy Rosją a Unią Europejską. Wystosowujemy jasną ofertę w kierunku całego regionu, a zwłaszcza w kierunku Serbii, aby nadal podążała ścieżką prowadzącą w rozsądnym czasie do Unii Europejskiej. Jest to ogromne zadanie do wykonania, lecz jestem pewien, że wykonacie je z powodzeniem!
(Oklaski)
Lena Ek
Panie przewodniczący! Chcę połączyć dwa tematy wiosennego szczytu. Po pierwsze, zmiany klimatu oraz pakiet dotyczący klimatu i energii. Oczywiście, bardzo trudno jest przechodzić od celów do narzędzi. To powoduje obciążenie wszystkich naszych państw członkowskich. Jest to jednak coś, co musimy zrobić. Chcę wskazać na dwa obszary, co do których musimy być bardzo ostrożni, rozpoczynając negocjacje w sprawie tego zielonego pakietu.
Pierwszy z nich to kwestie społeczne. W tej izbie wiele się debatowało w kontekście strategii lizbońskiej na temat dodania rozwoju gospodarczego do zrównoważonego rozwoju społecznego i problemów środowiska naturalnego. Jest niezwykle istotne, aby zrównoważony rozwój społeczny znalazł odzwierciedlenie w zielonym pakiecie, który zostanie przedstawiony w przyszłym tygodniu.
Druga rzecz to neutralność technologii. Słowenia jest krajem gospodarki leśnej, podobnie jak moja ojczyzna, Szwecja, i myślę, że to bardzo ważne, aby przedstawić różne rodzaje alternatywnych paliw, tak aby można było wybierać i pozwolić na pełne wykorzystanie potencjału innowacji. Proszę nie zapomnieć o metanolu i celulozie!
I na koniec, strategia lizbońska musi stanowić połączenie kwestii klimatu i rozwoju gospodarczego. Spójrzmy na sektor transportu, który jest znakomitym przykładem tego, w jaki sposób pociągi i samochody mogą urzeczywistnić nie tylko rozwój gospodarczy i lepszy rynek wewnętrzny, ale także cele pakietu energetycznego. Tylko rozpoczynając działanie można sprawić, że nieosiągalne stanie się osiągalne. Życzę panu wszystkiego najlepszego, panie przewodniczący Rady.
Mirosław Mariusz Piotrowski
Panie Przewodniczący! Słowenia to pierwszy z nowych krajów członkowskich obejmujący przewodnictwo w Unii Europejskiej. Prezydencja ta przypada w roku 2008 ustanowionym rokiem dialogu międzykulturowego, dlatego jest on jednym z głównych założeń jej programu. Trzeba jednak pamiętać, że dialog taki możliwy jest wówczas, gdy strony mają silne poczucie kulturowej tożsamości i chcą się tym bogactwem dzielić z innymi.
Fundamentem kulturowym Europy jest chrześcijaństwo, dlatego też wartości chrześcijańskie trzeba promować i wzmacniać a nie podkopywać. Trudno dostrzec takie pozytywne podejście w uchwalanych najważniejszych unijnych dokumentach, jak Karcie praw podstawowych i Traktacie Reformującym. Brak w nich odniesień do chrześcijańskich korzeni Europy. Zabrakło na ten temat poważnej debaty także na forum Parlamentu Europejskiego.
W tym kontekście budzą się wątpliwości, czy zaniedbując, a wręcz podmywając własne korzenie, Unia Europejska jest dostatecznie przygotowana do dialogu międzykulturowego z silnymi partnerami z innych regionów świata.
Roberto Musacchio
(IT) Panie przewodniczący! Panie i panowie, jak powiedział pan Barroso, prezydencja słoweńska stanowi historyczne osiągnięcie, a to pozwala nam na zastanowienie się nad relacjami pomiędzy Europą a Bałkanami. Kwestia ta była z pewnością przedmiotem krytyki, częściowo z powodu pewnych aspektów dezintegracji, które się z nią wiązały, lecz Europa powinna obecnie je odeprzeć, propagując w zamian pokój i zbliżenie, którym sprzyjają właśnie relacje z Europą.
Dlatego też powinniśmy unikać jednostronnego działania w Kosowie, w stosunku do którego powinna istnieć wspólna polityka europejska, co znajduje skądinąd potwierdzenie w nowym traktacie. Musimy zająć się problemami nowych granic zewnętrznych powstałych w następstwie akcesji niektórych państw do Unii Europejskiej. Potrzebujemy aktywnej polityki w zakresie integracji społecznej, gospodarczej i dotyczącej środowiska naturalnego, która objęłaby cały obszar UE, i szczerze mówiąc, nie uważam, by energetyka jądrowa była rozwiązaniem problemów z energią.
Wreszcie, chciałbym przypomnieć prezydencji słoweńskiej o kwestii byłych obywateli Jugosławii, którzy nadal mają problemy z uzyskaniem obywatelstwa w Słowenii - mam nadzieję, że problem ten zostanie ostatecznie rozwiązany.
Hans-Peter Martin
- (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady! Powiedziano nam bardzo obrazowo, jak dzieciom, jak generał Tito przedzierał się przez ulice Belgradu, a ludzie uskakiwali na boki - drogi były zamknięte, nie obowiązywały żadne przepisy ruchu drogowego. W naszym dziecinnym myśleniu był to typowy przykład arbitralności i bezwzględności tego konkretnego systemu.
Potem zauważyliśmy, jak w sposób arbitralny wszczynano postępowania przeciwko dysydentom, przeciwko krytykom w kraju, z którego udało im się uciec. Teraz jesteście tutaj, wasza radość jest zrozumiała - lecz bądźcie czujni! Tutejszym Tito, pod względem postawy, jest na przykład nasz sekretarz generalny Harald Rømer, który przedziera się przez ulice Strasburga, nie obawiając się konsekwencji, nawet jeśli pędzi 100 km na godzinę i ludzie wciąż muszą przed nim uskakiwać. Niestety istnieją też arbitralne postępowania przeciwko niechcianym krytykom, nawet w tej Unii Europejskiej.
Przewodniczący
Stanowczo odrzucam te ataki na sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego.
Giles Chichester
Panie przewodniczący, chciałbym gorąco powitać pana premiera w parlamencie i życzyć mu wszystkiego najlepszego w okresie sprawowania funkcji urzędującego przewodniczącego Rady. Jestem pewien, że Słowenia wywiąże się z oczekujących ją zadań w sposób bardzo kompetentny.
Jestem zadowolony z nacisku położonego na następny etap strategii lizbońskiej. Wiele pozostaje do zrobienia, aby przekonać państwa członkowskie do zreformowania swoich gospodarek i mam nadzieję, ze prezydencja będzie orędowniczką większej liberalizacji, reform rynków pracy i zapewnienia europejskim firmom korzyści z globalizacji. Europa musi być bardziej konkurencyjna, bardziej koncentrować się na tworzeniu nowych miejsc pracy, a mniej zajmować się ochroną modelu społecznego hamującego wzrost zatrudnienia.
Chcę zobaczyć działania dotyczące urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, a w szczególności sektora telekomunikacji. Z zadowoleniem przyjąłem ogłoszenie przez komisarza w zeszłym roku dalszej liberalizacji rynku telekomunikacji. Teraz mamy możliwość ponownej oceny ram prawnych i pozbycia się wąskich gardeł oraz zaplanowania bardziej konkurencyjnej przyszłości dla tego kluczowego sektora.
Z zainteresowaniem oczekuję na przesłuchanie w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w której jestem także rzecznikiem grupy PPE-DE, aby dowiedzieć się, w jaki sposób prezydencja zamierza dalej traktować te sprawy. Z zadowoleniem przyjmuję także zobowiązanie do energicznej realizacji kalendarza dotyczącego energii i zmian klimatu. UE ustanowiła wymagające cele dotyczące emisji dwutlenku węgla i obowiązkiem państw członkowskich jest teraz podjęcie realnych działań, a nie tylko kolejne wypowiedzi, aby zagwarantować, że podział obciążeń nie skończy się jedynie zrzucaniem z siebie ciężaru.
Zaniepokoiło mnie to, co przeczytałem w prasie w tym tygodniu, że niektóre państwa członkowskie próbują podważyć zeszłoroczne unijne porozumienie dotyczące zmian klimatu, zwrócimy więc szczególną uwagę, aby rząd brytyjski dotrzymał podjętych przez siebie zobowiązań.
Jan Marinus Wiersma
(NL) Panie przewodniczący! Chciałbym powrócić do sytuacji Serbii. Sądzę, że dobrym pomysłem jest ustanowienie grupy zadaniowej, podobnej do tej w sprawie Chorwacji, zgodnie z wnioskiem prezydencji słoweńskiej, aby pomóc Serbii w pełnej i skutecznej współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym ds. Byłej Jugosławii w Hadze. Mogłoby to także - moim zdaniem - utorować drogę do podpisania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu. Apeluję również do rządu mojego kraju, Holandii, o współpracę i poparcie wniosku prezydencji słoweńskiej, a także o bliższe przyjrzenie się temu, jak takie rozwiązanie działało w odniesieniu do Chorwacji.
Chcę podzielić się drugą uwagą - na temat naszej polityki sąsiedztwa. Ukraina ma teraz nowy rząd, planowane jest rozpoczęcie negocjacji w sprawie następcy Układu o Partnerstwie i Współpracy z tym krajem. Chcielibyśmy poznać propozycje i pomysły rządu słoweńskiego, formę, jaką powinny przyjąć negocjacje oraz ich zamierzony wynik. Nie jesteśmy za oferowaniem członkostwa Ukrainie na tym etapie - to stanowczo nie jest kwestią do dyskusji - lecz ważne jest, abyśmy zaproponowali temu państwu coś bardziej konkretnego w odniesieniu do jej powiązań z Unią Europejską.
Chciałbym teraz powiedzieć parę słów na temat sytuacji Gruzji, kolejnego kraju objętego Europejską Polityką Sąsiedztwa. Osobiście uważam, że reakcja Unii Europejskiej na wyniki wyborów oraz na same wybory była raczej zbyt pospieszna i raczej zbyt pozytywna. Po wyborach odbyły się liczne demonstracje. Czeka nas dyskusja o nieprawidłowościach, jakie miały miejsce w trakcie wyborów. Uważam, że obecnie istotne jest, aby zarówno Unia Europejska, jak i prezydencja podejmowały inicjatywy, aby przynajmniej wzmocnić powiązania pomiędzy opozycją w tym kraju a prezydentem Saakaszwilim.
Chciałbym też skomentować sytuację w odniesieniu do Rosji. Niedługo odbędą się wybory prezydenckie. Wydaje się, że mamy otwartą drogę do rozpoczęcia negocjacji na temat nowej umowy o partnerstwie z Rosją. Naszym zdaniem cała kwestia przejrzystości energetyki ma szczególnie duże znaczenie w negocjacjach przygotowujących do podpisania nowej umowy.
Chcemy także zaangażować się w dialog z Rosją na temat jakości demokracji w tym kraju, a w szczególności w odniesieniu do problemów, jakich ostatnio doświadczyliśmy w związku z obserwacją wyborów w tym kraju oraz do tego, jak my to widzimy w porównaniu z tym, jak postrzega to Rosja. Mam nadzieję, że również ten temat znajdzie się na liście zadań prezydencji słoweńskiej.
Bronisław Geremek
Panie Przewodniczący! Myślę, że oczekujemy, iż w roku 2008 prezydencja słoweńska pozwoli Unii Europejskiej rozwiązać sprawę traktatu konstytucyjnego i przygotować jego ratyfikację, że pozwoli również rozwiązać jeden z trudnych problemów sytuacji europejskiej - problem Kosowa. Ale myślę, że obok priorytetów ważne jest, ażeby powiedzieć, że są pewne zadania, które tym priorytetom sprzyjają. Upominałbym się o to, żeby za takie zadanie uważać dialog międzykulturowy. Uważam, że leży on w kręgu wartości, które tworzą jedność europejską, i że on także stanowi o pewnej wartości geopolitycznej, jaką polityka Unii Europejskiej może mieć.
Wydaje mi się, że w tym właśnie kontekście Europa może pełnić rolę nosiciela pokoju w sytuacji, w której świat wydaje się być w stanie międzynarodowego nieporządku. Dodam także, że w kwestii Kosowa niezwykłe znaczenie ma, żeby jej kontekstem był problem międzykulturowego dialogu. To będzie problem przyszłości Kosowa.
Panie Premierze, życzę sukcesu prezydencji słoweńskiej.
Jan Tadeusz Masiel
Panie Przewodniczący! Panie Przewodniczący Rady Unii Europejskiej! Gratuluję Słowenii przewodnictwa w Unii i życzę sukcesów, zwłaszcza w ratyfikacji nowego traktatu.
Mała Słowenia wyprzedziła wielką Polskę i niech ten przykład da nam, Polakom, do myślenia. Może za jej przykładem obniży się nasz lęk przed Unią i zwiększy wiara w jej sens. Jest pan chyba drugim Słowianinem po Janie Pawle II, któremu przyszło przewodniczyć kulturze całej Europy, w tym jej zachodniej części. Unia oczekiwała po rozszerzeniu w 2004 r. dopływu świeżej krwi, nowych mózgów i nowego sposobu myślenia, i spełnia pan to oczekiwanie proponując piątą swobodę Unii - swobodę przepływu wiedzy.
Wreszcie pana kraj, członek byłej Jugosławii, znający problemy świata chrześcijan i islamu przyczyni się z pewnością do sprawiedliwego rozwiązania dla Kosowa z poszanowaniem praw Serbów.
Alojz Peterle
(SL) Z radością i dumą przeżywam razem z państwem ten podniosły moment, czemu towarzyszy oczywiście silne poczucie odpowiedzialności i wielkich szans. Jestem przekonany, że Słowenia pokaże także przez swoją prezydencję, że powstanie tego kraju lata temu nie było jedynie decyzją geopolityczną, ale także wyrazem tego, że chcemy w sposób odpowiedzialny współpracować w tworzeniu wolnej, demokratycznej i zjednoczonej Europy.
Zdecydowanie wspieram ambicję polegającą na wdrożeniu strategii lizbońskiej, która ma istotne znaczenie dla naszej przyszłości. W tym sensie oczekuję, że Słowenia zrobi wszystko, aby doprowadzić do postępu w kwestii wspólnej polityki w zakresie telekomunikacji i technologii informacyjnych. Jest to niezbędne dla wdrożenia strategii lizbońskiej, nie tylko ze względu na wkład w znaczny wzrost konkurencyjności, lecz także aby zbliżyć się do obywateli. Obywatele europejscy chcą poczuć wspólną politykę w kieszeniach - odnieśliśmy sukces w kwestii polityki w zakresie roamingu, dzięki czemu połączenia w granicach Europy są tańsze; wspólna polityka w tym obszarze z pewnością pozwoli nam częściej odczuwać korzyści płynące z takich polityk.
Drugi obszar, na który chcę zwrócić uwagę, to zdrowie. Bardzo się cieszę, a nie jestem jedyną taką osobą w tym Parlamencie, że wśród priorytetów prezydencji słoweńskiej znalazła się walka z rakiem. Powinien to być stały element w programie działań Rady.
Rak to nie tylko problem ministerstw zdrowia. Choroba ta może dotknąć jednego na trzech obywateli Europy, a tendencje nie są optymistyczne. Jest to szeroka kwestia społeczna i polityczna, która również wiąże się ze strategią lizbońską. Jeśli coraz więcej osób będzie zapadało na raka, nie będziemy mogli osiągnąć wyższej wydajności i lepszej konkurencyjności. Zdrowie to wizja, wymiar, nie tylko sektor działalności. Będę bardzo zadowolony, jeśli osiągniemy dwa cele podczas prezydencji słoweńskiej. Po pierwsze, powinno się przywiązywać większą wagę do profilaktyki raka, a po drugie, powinno się ustanowić międzyinstytucjonalne grupy robocze ds. walki z rakiem. Walka ta wymaga dobrej, wspólnej koordynacji pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Europejską.
Panie przewodniczący Rady! Życzę panu, aby ta prezydencja była udana.
Magda Kósáné Kovács
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Panie premierze! Wraz z prezydencją Słowenii nowe państwa członkowskie postawiły kolejny krok na drodze do dojrzałości. Wasza prezydencja prawdopodobnie przyczyni się do stopienia uprzedzeń, które nigdy nie istniały w europejskich instytucjach, ale które były obecne w życiu codziennym Unii Europejskiej.
Słowenia objęła pierwszą prezydencję w Europejskim Roku Dialogu Międzykulturowego W naszym regionie wiemy, że obok dużej czerwonej plamy na naszym globie pojawiła się plama pomalowana na różowo - Europa Środkowo-Wschodnia, lecz ten region nigdy nie miał jednolitego koloru. Region ten zawsze zachowywał historyczne zróżnicowanie i różnorodność. Jest to szczególnie prawdziwe dla Bałkanów Zachodnich, ponieważ Jugosławia istniała ponad liniami podziału, ale nie umiała ich wymazać.
Tak więc to żaden przypadek, że najbardziej zmagamy się z redefinicją i wzmocnieniem naszej narodowej, językowej i kulturowej tożsamości. Mamy nadzieję, że nam w tym pomożecie, ponieważ prezydencja słoweńska może pomóc w odbudowaniu tożsamości, która teraz nieodłącznie istnieje w świadomości obywateli Europy.
Możliwość oraz obowiązek spoczywający na prezydencji słoweńskiej polega na podejmowaniu dalszych kroków, aby wprowadzić misję europejską tego regionu w nowy etap. Słowenia stanowi wrota na Bałkany Zachodnie, a ścieżka Europy biegnie przez te wrota. Zmęczenie państw członkowskich związane z rozszerzeniem UE nie może stać się zmęczeniem hamującym reformy w tym regionie, ponieważ zagroziłoby to stabilności naszego regionu.
Na koniec, w odniesieniu do traktatu reformującego, jestem dumny, że Węgry były pierwszym krajem, który go ratyfikował. Mimo że Węgry są obecnie w stanie osiągnąć porozumienie polityczne w bardzo niewielu kwestiach, jedną z nich jest właśnie Europa. Nasz region potrzebuje Europy, która pracuje więcej i lepiej, jesteśmy pewni współpracy i pomocy ze strony prezydencji słoweńskiej.
Życzę prezydencji słoweńskiej wielu sukcesów.
Alexander Lambsdorff
- (DE) Panie przewodniczący! W tym roku dla Europy ważne są Alpy. Słowenia objęła prezydencję Rady Europejskiej, Szwajcaria i Austria goszczą Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej - a więc oczy wszystkich zwrócone są ku górom. Gratuluję prezydencji przejęcia oficjalnych obowiązków.
Jest to ważna prezydencja. Proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego słusznie znalazł się wśród jej priorytetów. Europejska polityka bezpieczeństwa i obrony jest testowana w Kosowie. Parlament Europejski oczekuje od prezydencji wyjaśnienia - jeśli nie uda nam się doprowadzić do uchwalenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa - że rezolucja 1244 jest niepodważalną podstawą prawną dla wszelkich działań w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony. Przewodniczący mojej grupy powiedział: jesteśmy przeciwko przyspieszonemu zawarciu układu o stabilizacji i stowarzyszeniu z Serbią bez współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym ds. Byłej Jugosławii.
Cieszymy się z tego, że Słowenia jest pierwszym państwem członkowskim spośród państw nowo przyjętych do Unii, które obejmuje prezydencję. Liberałowie zawsze z przekonaniem walczyli o to rozszerzenie. Zawsze też opowiadaliśmy się za tym rozszerzeniem, kiedy napotykaliśmy wrogość w naszych krajach.
Jednakże teraz nie mamy nastroju do świętowania. Pochodzę z Nadrenii Północnej-Westfalii, a wczoraj dowiedziałem się od 2300 mieszkańców Bochum, że Nokia zamyka tam linię produkcyjną i przenosi zakład do Rumunii. Panuje przekonanie, że stało się tak za sprawą unijnych pieniędzy. Chcę, żeby FDP miało całkowitą jasność: przenoszenie miejsc pracy w granicach Unii Europejskiej nie może być ułatwiane dzięki funduszom unijnym! Będziemy robić wszystko, co w naszej mocy, aby dopilnować, by żadne fundusze UE nie były na takie działania wydawane. Widzę, że przewodniczący Komisji kiwa głową. Mam nadzieję, że otrzymamy w tej sprawie wyraźną odpowiedź od Komisji. Jest to bardzo istotny problem, którego ludzie się obawiają i przez który boją się Europy. Tak nie powinno być! Zapewnimy także weryfikację kwalifikowalności do otrzymywania pomocy w przypadkach, gdy dotacje krajowe są przekazywane do Rumunii. Problem istnieje, mamy nadzieję, że mieszkańcy Bochum niedługo znów znajdą pracę.
Ryszard Czarnecki
Panie Premierze! Wyrazy i sympatii i współczucia. Pański kraj po wejściu do strefy euro ma inflację o 100% wyższą niż rok temu. Wbrew temu, co mówił 2 miesiące temu, panie przewodniczący Komisji, pański komisarz Almunia, pan premier przyznał, że ten wzrost inflacji jest skutkiem także akcesu do Eurolandu.
Wśród priorytetów umieszczacie państwo sprawę Kosowa. Proszę pamiętać, że jego niepodległość byłaby pierwszą po drugiej wojnie światowej jednostronną zmianą granic w Europie. Tylko na to czekają Osetia i Abchazja w Gruzji, ale też Moskwa jest zainteresowana destabilizacją sytuacji na Południowym Kaukazie. Może to grozić nawet wojną w tym regionie i największym konfliktem militarnym w Europie od bałkańskiego kotła na początku lat 90. Oczywiście musimy respektować prawo do samostanowienia narodu Kosowarów.
Francisco José Millán Mon
(ES) Panie przewodniczący! Dobrze życzę prezydencji słoweńskiej. Jest to doskonały symbol transformacji Unii Europejskiej. W ciągu następnych sześciu miesięcy podjęte zostaną niektóre bardzo istotne kwestie, wymienię tylko kilka z nich.
Po pierwsze, odbędzie się wiosenna Rada Europejska, która zajmie się strategią lizbońską. Prawda jest taka, że jesteśmy w trudnej sytuacji gospodarczej: prognozy wzrostu są coraz niższe w wyniku kryzysu finansowego, inflacja wzrasta, euro jest silne w stosunku do wyjątkowo słabego dolara, ceny ropy są skrajnie wysokie. Rosną również ceny żywności.
Opinia publiczna oczekuje skutecznych decyzji, które przywrócą pewność w czasach niepewności.
Jest jeszcze problem zewnętrzny: Kosowo, który dotyka takie istotne zasady, jak stabilność granic w całej Europie. Nie działajcie pochopnie. Uważam, że grudniowy szczyt UE działał raczej nazbyt pospiesznie. Podjęto decyzje, takie jak wysłanie misji cywilnej, lecz wyraźnie bez osiągnięcia porozumienia na temat podstawy prawnej. To paradoks, że dzieje się to w UE, we wspólnocie opartej na rządach prawa.
Temat Kosowa jest delikatny, wymaga ostrożności. Zwracam się do tej prezydencji o dołożenie starań, aby doprowadzić do uzyskania nowej rezolucji Rady Bezpieczeństwa.
W maju, jak pan wspomniał, odbędzie się ważny szczyt w Limie z udziałem krajów Ameryki Łacińskiej, które są tak bliskie Europie, jeśli chodzi o zasady i wartości. Szczyt w Limie powinien posłużyć także jako koło zamachowe w przełamywaniu impasu w negocjacjach z Mercosurem, a także powinien doprowadzić do postępu w negocjacjach z krajami andyjskimi i krajami Ameryki Środkowej na temat porozumień stowarzyszeniowych z UE.
W marcu nastąpi faktyczne rozszerzenie strefy Schengen na europejskich lotniskach. Jest to moment decydujący w odniesieniu do granic zewnętrznych UE, co skłania mnie do poruszenia tematu nielegalnej imigracji. Planowane jest spotkanie ministrów odpowiedzialnych za kontrole graniczne, co moim zdaniem następuje w odpowiednim czasie. Istnieje potrzeba zwiększenia współpracy między tymi ministrami, a urzędnicy zajmujący się granicami zewnętrznymi muszą mieć pełną świadomość, że wykonują pracę nie tylko dla swojego kraju, ale także dla Europy, oraz że to na nich wszystkich spoczywa odpowiedzialność za to, co dzieje się w granicach Schengen.
Wreszcie, chciałbym także poprosić, aby prezydencja zajęła się walką z terroryzmem. Opinia publiczna oczekuje, że Unia Europejska wypracuje określone wyniki w tym obszarze, który jest tak ważny w ich życiu.
Kristian Vigenin
(BG) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie przewodniczący Janša! Nie mogę nie zauważyć, że prezydencja słoweńska jest bardzo istotnym znakiem dla obywateli europejskich, a w szczególności dla obywateli Europy Środkowo-Wschodniej.
Słowenia ma okazję dostarczyć im pewności, że są naprawdę równoprawnymi uczestnikami procesu europejskiego. Znamy Słowenię jako kraj, który konsekwentnie i metodycznie oraz bez wielkiego zamieszania rozwiązywał duże problemy dotyczące transformacji, a dzisiaj całkowicie słusznie może cieszyć się określeniem "najlepiej prosperującego kraju w Europie Wschodniej”. Było to możliwe dzięki osiągnięciu konsensusu politycznego w tym kraju. Właśnie tego oczekujemy od słoweńskiej prezydencji: aby brnęła do przodu, bez żadnych fanfarów czy wielkich zapowiedzi, zajmując się kwestiami kluczowymi dla przyszłości Unii Europejskiej, które zostały ujęte w zaprezentowanym programie tej prezydencji. Macie wszelkie możliwości, aby to osiągnąć, ponieważ dzisiejsza dyskusja pokazała zarówno polityczny, jak i instytucjonalny konsensus na rzecz tej prezydencji.
Uważam, że prezydencja Słowenii następuje we właściwym czasie, zwłaszcza mając na uwadze wyzwania związane z Bałkanami Zachodnimi. Doświadczenie historyczne i polityczne Słowenii pozwoli Unii Europejskiej na prowadzenie bardziej skutecznej polityki w stosunku do tych krajów. Potrzebują one nowego impulsu do kontynuowania reform i przyspieszenia postępu na drodze do Unii Europejskiej. Jak pokazuje praktyka, jest to cel w całości możliwy do osiągnięcia przez Słowenię, która kiedyś była jedną z republik Jugosławii.
Wierzę, że za pośrednictwem Słowenii Unia Europejska przemówi głosem bardziej zrozumiałym dla wielu narodów Bałkanów Zachodnich. Zarówno w dosłownym rozumieniu tego słowa, jak i w przenośni. Czuję się w obowiązku wspomnieć, że po raz pierwszy Rada będzie mówiła w języku słowiańskim. Wydaje mi się, że nikt inny nie poradziłby sobie z problemem Kosowa lepiej niż Słowenia. Zagrożenia stojące przed całym regionem są znaczne, dlatego też nasze oczekiwania w stosunku do pana premiera Janšy są również wysokie. Oczekujemy, że uda się panu zachować jedność Unii Europejskiej, zarówno w odniesieniu do rezolucji w sprawie statusu prowincji Kosowo, jak też w odniesieniu do zaangażowania się Unii w trudnym okresie następującym po ogłoszeniu niepodległości.
Panie premierze, nasze ugrupowanie socjalistów liczy na to, że prezydencja słoweńska zakończy się sukcesem, nie będziemy jednak przyglądać się z boku, będziemy dostarczać nasze faktyczne wsparcie dla waszych wysiłków najlepiej jak potrafimy i w takim zakresie, w jakim możemy, mając na względzie realizację programu prezydencji. Życzę tej prezydencji sukcesów, abyście mogli udowodnić, że mały kraj może w Europie mieć duże znaczenie.
Marco Pannella
(IT) Panie przewodniczący, panie premierze Janša, panie i panowie! Witam pana, panie premierze, w imieniu tej radykalnej partii i towarzyszy, którzy pospieszyli z pomocą, aby został pan zwolniony z więzienia, wraz z towarzyszami i przyjaciółmi magazynu Mladina pod koniec 1988 r. Był pan w więzieniu za demokrację i za Europę. Dzisiaj objął pan funkcję przewodniczącego Unii Europejskiej, która eliminuje i zakazuje stosowania hymnu i flagi, która - proszę zwrócić na to uwagę, panie premierze - nawet zniekształca z państwami grupy euro tradycyjne geopolityczne granice na naszych monetach euro. Jest pan za rozszerzeniem, lecz jest to ta sama Europa, która była głucha na tragedię w Jugosławii, a dzisiaj jest głucha na Turcję i wszystkie umowy, na zawarcie których liczymy.
My - również ja osobiście - także byliśmy w Lublanie w czasie serbskich nalotów. Spotkaliśmy się wówczas z panem Skolkiem, z młodzieżą z AZMSS, z prezydentem Kučanem, a nawet z naszym kolegą, Jelko Kacinem. Walczył pan wtedy o Europę inną niż Europa, która pana zdradzała, która chciała neutralnej Jugosławii, bo tak było dla niej wygodnie.
Witam. Jeśli w imieniu pańskiego kraju, Słowenii, chce pan być tym, kim pan był dotychczas, wtedy będzie pan jedyną osobą opowiadającą się za Europą Altiero Spinellego, a nie my, którzy reprezentujemy Europę, nie my, którzy często reprezentujemy jej rozpad.
(Przewodniczący odbiera głos występującemu posłowi)
Othmar Karas
- (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W nocy z 20 na 21 grudnia 2007 rozszerzyliśmy granice strefy Schengen. Znów zyskaliśmy trochę więcej wolności i zbliżyliśmy się do siebie o kolejny krok. Drut kolczasty nareszcie został usunięty, a Słowenia w dniu 1 stycznia objęła prezydencję Rady ponownie zjednoczonej Europy. Jako Europejczyk, ale szczególnie jako Austriak, przyjaciel, sąsiad i sojusznik, jestem z tego powodu bardzo zadowolony.
Panie przewodniczący Rady, debata ta toczy się wokół sześciu tematów. Po pierwsze, fakt, że Słowenia objęła prezydencję ma znaczenie nie tylko symboliczne. Zwraca naszą uwagę na historyczny rozwój, który dla wielu stał się oczywisty, a przez innych jest niestety uważany za zagrożenie.
Po drugie, proces ratyfikacji rozpoczął się na Węgrzech. Musicie uporządkować i ożywić ten proces, a także dostarczyć obywatelom europejskim wystarczającą ilość skoordynowanych informacji.
Po trzecie, zwracam się do prezydencji, aby zastosowała cele w zakresie zmiany klimatu oraz większej niezależności energetycznej Europy w celu dostarczenia dalszego impulsu dla wzrostu, zatrudnienia i spójności społecznej podczas wdrażania strategii lizbońskiej.
Po czwarte, wasze położenie geograficzne, doświadczenie historyczne i czas, w którym obejmujecie tę prezydencję, czynią was w sposób szczególny odpowiedzialnymi za akcesję Chorwacji, wolność Kosowa i porozumienie z Serbią.
Po piąte, wraz z waszą prezydencją wkraczamy w Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego. Niech ta prezydencja upłynie pod znakiem współpracy, wzajemnego szacunku, życzliwości i wzajemnego zrozumienia.
Po szóste i ostatnie: proszę nie mylić zobowiązań tej prezydencji względem Europy z nierozstrzygniętymi problemami dwustronnymi czy z obowiązkami Austrii względem mniejszości słoweńskiej w Austrii. Traktaty dwustronne między dwoma państwami członkowskimi nie wchodzą w zakres kompetencji Unii Europejskiej.
Bernard Poignant
(FR) Panie przewodniczący Rady! Zaprezentował się pan przed nami ze skromnością. Wspomniał pan nawet o potencjalnych błędach i przyznał się do możliwej naiwności. W kontekście Trojki proponuję, aby przekazał pan tę pokorę prezydentowi Francji, który przejmie prezydencję po panu.
Mam dla pana tylko jedno przesłanie: proszę przekazać Europie najbardziej wartościowe doświadczenia, jakie Słowenia wyciągnęła ze swojej historii. Jesteście Celtami - ja też! Byliście pod dominacją Bawarii, byliście aspiracją Republiki Weneckiej, zostaliście włączeni do Imperium Austro-Węgier, znajdowaliście się pod okupacją napoleońską - za to przepraszam - byliście podzieleni pomiędzy Niemcy, Włochy, Węgry oraz włączeni do Federacji Jugosłowiańskiej - aż wreszcie od referendum w 1990 r. jesteście niepodległym państwem.
Cóż za historia! Kto zatem, jeśli nie wy, mógłby lepiej rozmawiać o dialogu międzykulturowym? Kto jest bardziej wiarygodny? A zatem uczyńcie z tego wyższy priorytet. Wysunęliście tę kwestię na przód, proponuję, abyście podnieśli ją o kilka szczebli wyżej w hierarchii ważności!
W świetle moich słów, proszę, abyście nie ograniczali dialogu międzykulturowego do dialogu pomiędzy religiami. Pomyślcie także o wkładzie we wspólną Europę tych, którzy uważają, że nie należy łączyć religii i polityki, ponieważ historia pokazała, że gdy jedno miesza się do drugiego, zawsze prowadzi to do problemów.
Podsumowując, pozwolą państwo, że w duchu tego, co właśnie powiedziałem, przeczytam posłom krótki fragment ze słoweńskiego hymnu państwowego, ponieważ jest piękny! "Niech żyją wszystkie narody, które pragną doczekać dnia, gdy, wszędzie tam gdzie słońce chodzi, kłótnie zostaną wygnane ze świata; gdy każdy rodak będzie wolny, za miedzą nie wróg, lecz sąsiad będzie.” Taki jest duch waszej prezydencji, taki jest również duch Europy. Jestem Francuzem, więc nie porzucę Marsylianki, ale przez sześć miesięcy bardzo chętnie zostanę Słoweńcem!
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie pośle Poignant, z pewnością z wielką chęcią wysłuchalibyśmy, jak śpiewa pan Marsyliankę, czy nawet hymn europejski.
Zbigniew Zaleski
Panie Premierze! Do celów, jakie Pan sobie postawił przed prezydencją należą traktat, strategia, klimat, energia, Zachodnie Bałkany, i jeżeli jeszcze dodamy dialog interkulturowy to będzie dosyć dużo, jak na ten mały kraj, po ogromnym sukcesie, którego Panu gratuluję i całemu narodowi słoweńskiemu.
Minister Spraw Zagranicznych Amado na ostatnim posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicznych w ogóle nie wspomniał o wymiarze wschodnim, Pan natomiast bardzo ogólnikowo, a ja uważam, że jest to jedno z zadań, a tym bardziej, że Pan jako przedstawiciel krajów słowiańskich, powinien wymiar wschodni krajów słowiańskich lepiej rozumieć aniżeli może nawet Portugalczycy, nie mając do nich o to pretensji. Pytanie, czy rozszerzenie, tak jak w zapowiedzi Francuzów już teraz do ich prezydencji będzie dotyczyło głównie Bałkanów Zachodnich, czy może czegoś więcej. Chciałem, żeby Pan takie zdanie sobie sprecyzował.
Druga sprawa to jest to, że prezydencja pańskiego państwa przypada na okres przedwyborczy do Parlamentu Europejskiego i jak wiemy, że dwadzieścia kilka procent uczestnictwa mieszkańców Europy to nie jest wiele i tendencja jest spadkowa. Czy coś w tej sprawie mają państwo do zaoferowania? Jak będziecie przekonywać Europejczyków, że ten twór jest dobry i warto w nim partycypować?
I ostatnia sprawa, wiążąca się z pierwszą, mianowicie ambasador waszego kraju na Ukrainie powiedział, że Ukraina powinna, albo ma wstąpić do strefy wolnego handlu w czasie tej prezydencji. Oczywiście byłoby to dobre; potrzeba tam jeszcze kilka warunków spełnić, mianowicie, uchwała Dumy i dobrze działające granice. W jaki sposób prezydencja będzie wspomagać Ukrainę w tym procesie?
I Panie Przewodniczący na koniec chciałem powiedzieć, że;
Ma pan prawo i obowiązek, by kontrolować czas przemówienia i proszę, żeby dopilnował pan tego w przyszłości.
Véronique De Keyser
(FR) Panie przewodniczący Rady! W czasie prezydencji może pan wybrać pewne tematy, podczas gdy inne pojawiają się nieprzewidzianie, jak bezpieczeństwo na Bliskim Wschodzie czy Iran. W tym względzie irańska kwestia nuklearna stanowi część złożonego procesu, który obejmuje bezpieczeństwo na Bliskim Wschodzie i w świecie muzułmańskim. Aby odbudować zaufanie, musimy rozmawiać o Iraku, Palestynie, Libanie, ekstremistach, prawach człowieka i ubóstwie.
Wielu mieszkańców tego regionu żyje za mniej niż dwa dolary dziennie. Czy taka sytuacja jest do przyjęcia? Nie mówię tego z perspektywy moralnej, lecz z perspektywy bezpieczeństwa. Ludzie ci zostają ekstremistami, ponieważ nie mają nic do stracenia i czują się upokorzeni. Nikt nie rodzi się zamachowcem samobójcą ani terrorystą. Musimy stworzyć warunki, w których każdy będzie mógł żyć godnie, w pokoju i ciesząc się wolnością. To nie moje słowa, powiedział tak Mohamed El Baradei, szef Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej. Słowa te oznaczają, że należy ustanowić początki opartej na zaufaniu relacji ze światem arabskim, a szczególnie z Iranem, przy czym relacje takie nie powinny pomijać żadnych kwestii zapalnych - ani szokującego rewizjonizmu tego kraju w kwestii Holokaustu, ani też bezpieczeństwa Izraela - powinny one także polegać na wzajemnym szacunku i godności.
Czy prezydencja słoweńska chce trzymać się tych słów? A przede wszystkim, czy naprawdę uważa ona, że kiedyś będzie możliwe oczyszczenie tego regionu z broni nuklearnej bez wspominania tabu, jakim jest izraelski program nuklearny?
Monica Maria Iacob-Ridzi
(RO) Panie premierze! Pragnę pogratulować panu dzisiejszej przemowy jako przewodniczącemu Rady.
Słowenia zyskała podziw innych narodów europejskich za jej niewiarygodny rozwój zapoczątkowany w 1990 r. oraz za spełnienie norm akcesyjnych - jak poszczególne rozdziały negocjacyjne, przyjęcie wspólnej waluty, czy prezydencja Rady.
Pragnę również pogratulować Słowenii za określenie priorytetów UE na kolejne sześć miesięcy, we współpracy z rządami Niemiec i Portugalii.
Niewątpliwie traktat lizboński, który kładzie kres przedłużającemu się kryzysowi tożsamości w Unii Europejskiej, powinien zostać ratyfikowany jak najszybciej i powinien zostać uznany przez wszystkich obywateli Europy za prawdziwie demokratyczny akt.
Jednocześnie, należałoby również jak najszybciej wprowadzić w życie cele strategii lizbońskiej, ponieważ tej polityce towarzyszy fala pesymizmu ze strony obywateli. Najnowszy Eurobarometr Komisji Europejskiej z grudnia 2007 r. wskazuje na względny spadek wiary obywateli w realizację obu elementów składowych tej strategii: wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
Bezrobocie pozostaje głównym zmartwieniem obywateli europejskich, mimo że zaobserwowaliśmy znaczną poprawę w porównaniu z rokiem 2006. Wraz z rozpoczynającym się nowym cyklem strategii lizbońskiej Parlament Europejski przyjmie plan działania dotyczący mobilności siły roboczej w celu zwiększenia zatrudnienia na szczeblu europejskim.
Pozostaje jednak nadal kwestia ograniczonego dostępu do europejskiego rynku pracy, dotycząca ponad 100 milionów obywateli europejskich.
Wzywam zatem pana premiera o wsparcie inicjatyw Parlamentu i Komisji Europejskiej dotyczących dostępu do rynku pracy.
Zdecydowanie wierzę, że w ten sposób Europa zabezpieczy swoją przyszłość ekonomiczną poprzez zagwarantowanie podstawowych wolności zapisanych w traktacie.
Claudio Fava
(IT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie i panowie! Jako Włoch jestem szczególnie zadowolony z faktu, że Słowenia obejmuje prezydencję Rady, że spośród krajów, które ostatnio przystąpiły do Unii Europejskiej, to właśnie Słowenii przypadła rola przewodniczenia Radzie; Słowenia jest teraz w strefie Schengen wraz z innymi europejskimi państwami.
Jako kraj sprawujący prezydencję, waszym podstawowym zadaniem jest nadanie silnego impulsu procesowi ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Jest to traktat, który nada Parlamentowi większe kompetencje w zakresie współdecyzji, umożliwi podejmowanie decyzji dotyczących niektórych absolutnie strategicznych kwestii kwalifikowaną większością głosów w obszarach, gdzie podstawowe prawa obywateli otrzymają więcej uwagi i więcej ochrony: mam tu na myśli współpracę sądową i legalną imigrację.
W tym kierunku podąża nasza sugestia, będziemy musieli postarać się w nadchodzących miesiącach znaleźć miejsce dla porozumienia międzyinstytucjonalnego, aby uregulować etap przejściowy w wielu kwestiach: myślę tu chociażby o pakiecie dotyczącym Europolu, który będzie głosowany jutro. Jutro też ten Parlament poprosi was o dokonanie przedsięwzięcia w odniesieniu do Rady, a mianowicie o przeprowadzenie ponownych konsultacji z Parlamentem w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie traktatów w świetle nowych przepisów, które te traktaty nam zaoferują.
W kwestii wspólnej polityki dotyczącej imigracji chcę poprosić prezydencję o zaangażowanie w bezpieczne ramy, gdyż z nielegalną imigracją można walczyć jedynie przestrzegając podstawowych praw z uporczywością, przekonaniem i skrupulatnością, częściowo aby uniknąć powtórzenia sytuacji, która miała miejsce kilka miesięcy temu, kiedy to setki ludzi uczepiły się sieci na tuńczyka w nieudanej próbie przepłynięcia Morza Śródziemnego.
Valdis Dombrovskis
- (LV) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę pogratulować Słowenii zostania pierwszym nowym państwem członkowskim, które sprawuje prezydencję UE. Wierzę, że inne nowe państwa członkowskie przygotowując się do swoich prezydencji będą mogły uczyć się z doświadczenia Słowenii.
Z pewnością jednym z najważniejszych zadań prezydencji słoweńskiej jest promowanie skutecznego procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Z mojej strony mogę ogłosić, że Łotwa planuje ratyfikację traktatu lizbońskiego w maju, w czasie prezydencji słoweńskiej. Należy przychylnie przyjąć wyznaczony przez prezydencję cel polegający na wzmocnieniu roli UE jako globalnego lidera w walce ze zmianą klimatu oraz w stosowaniu energii ze źródeł odnawialnych. Od kilku lat problemy zmiany klimatu i energii były w centrum zainteresowania opinii publicznej i polityków. Istotne jest jednakże, aby priorytet ten nie był traktowany jako zacne przedsięwzięcie, lecz także aby został priorytetowo potraktowany w budżecie UE. W związku z tym, że w tym roku należy rozpocząć prace nad śródokresowym przeglądem perspektywy finansowej, istotne byłoby zapoznanie się z przemyśleniami prezydencji słoweńskiej na temat możliwych priorytetów budżetowych UE w kontekście przeglądu śródokresowego. Uważam, że zmiana klimatu i kwestie energetyczne powinny znaleźć się wśród tych priorytetów, w tym także powinno się przeznaczyć większą część funduszy strukturalnych UE i Funduszu Spójności na zwiększanie racjonalizacji zużycia energii oraz korzystanie z energii ze źródeł odnawialnych.
Cel prezydencji słoweńskiej, jakim jest poświęcenie większej uwagi Bałkanom Zachodnim, w tym kwestii Kosowa, jest zrozumiały. Jednakże opinia wyrażona przez premiera Słowenii, że sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Bośni-Hercegowinie może być gorsza niż w Kosowie, spotkała się z dwuznaczną reakcją. Zatem istotne byłoby, gdybyśmy dokładnie rozumieli stanowisko prezydencji słoweńskiej w sprawie stanu rzeczy na Bałkanach oraz jej wnioski mające na celu ustabilizowanie sytuacji. Dziękuję za uwagę i życzę prezydencji słoweńskiej wszelkich sukcesów w pracy.
Anne Van Lancker
(NL) Na przewodniczącym Rady ciąży wielka odpowiedzialność uruchomienia nowego cyklu procesu lizbońskiego na zbliżającym się szczycie wiosennym. Mówiąc szczerze, moja grupa, Grupa Socjalistów w Parlamencie Europejskim, jest zdania, że wnioski przedstawione nam przez przewodniczącego Komisji w grudniu nie są w wystarczającym stopniu ambitne.
To prawda, oczywiście, że poprzedni cykl strategii lizbońskiej przyczynił się do wzrostu i powstania nowych miejsc pracy, lecz prawdą jest również to, że Europa musi obecnie funkcjonować w kontekście przyspieszonej globalizacji i nowych podmiotów w skali gospodarki światowej. Grupa Socjalistów jest zatem przekonana, że Europa będzie mogła nadal odgrywać swoją rolę, jeśli w maksymalnym stopniu skupi się na zrównoważonym wzroście, na badaniach i innowacjach, na inwestowaniu w zasoby ludzkie; jednym słowem - na jakości, a nie na niskich kosztach czy niskich standardach.
Nie ulega naszym zdaniem wątpliwości, że wymaga to zaangażowania całej Europy. Lizbona nie zapobiegła sytuacji, w której 78 milionów ludzi ryzykuje popadnięcie w ubóstwo i w której znaczna część tworzonych miejsc pracy jest niepewna i nie gwarantuje przyzwoitych zarobków. A zatem Lizbona nie może odnieść sukcesu bez faktycznego wzmocnienia wymiaru społecznego.
Wymaga to czegoś więcej niż uwagi, panie przewodniczący Komisji, zadanie to musi zajmować czołowe miejsce w wytycznych oraz w ambitnym programie społecznym. Panie przewodniczący Rady! Liczymy na to, że prezydencja słoweńska wyjaśni tę kwestię podczas wiosennego szczytu.
Elmar Brok
- (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Ja również jestem zadowolony, że Słowenia obejmuje prezydencję Rady. Byłem sprawozdawcą ogólnym Parlamentu w sprawie rozszerzenia UE o 12 krajów, a obecnie, gdy widzę, że jeden z nich sprawuje prezydencję, odczuwam wielką satysfakcję.
Słowenia jest również krajem odnoszącym największe sukcesy spośród nowych państw członkowskich - zarówno jako członek strefy Schengen, jak i strefy euro, dowiodła również, że nowe państwa członkowskie radzą sobie bardzo dobrze w Europie. Należy także stwierdzić, że niewielkie kraje odnoszą często największe sukcesy pełniąc przewodnictwo Rady, ponieważ całkowicie angażują się w swoje obowiązki. Życzę zatem Słowenii powodzenia.
Macie przed sobą zróżnicowany wachlarz zadań. Musicie doprowadzić proces ratyfikacji tego tak istotnego traktatu lizbońskiego do końca, musicie już się przygotowywać do wdrożenia tego traktatu, które jest równie ważne. Przed wami trudny problem Kosowa, macie wyjątkową okazję, aby go rozwiązać, ponieważ bardzo dobrze znacie ten region. Jednakże sytuacja ta świadczy także o tym, że Unia Europejska jest popychana w kierunku kwestii polityki zagranicznej i jesteśmy nastawiani przeciwko Amerykanom i Rosjanom.
Gdy widzę, że w tym samym czasie, kiedy my dyskutujemy na temat strategii dla Azji Środkowej, Gazprom zawiera kontrakty o dostawę gazu z Kazachstanem, muszę stwierdzić, że w rzeczywistości nie podejmujemy działań strategicznych w kwestiach, które są istotne dla naszej przyszłości i myślę, że być może coś należy w tej sprawie poprawić.
Proszę pozwolić mi na wygłoszenie jeszcze jednej uwagi. Ja również, jako mieszkaniec Nadrenii Północnej-Westfalii, byłbym wdzięczny, gdyby przewodniczący Komisji mógł dostarczyć nam wyjaśnień w sprawie zakładów Nokii. Przenoszenie przedsiębiorstw oczywiście może się odbywać. Powiedzmy wyraźnie, Niemcy, bardziej niż jakikolwiek inny kraj, czerpią znaczne korzyści z europejskiego rynku wewnętrznego czy też rozszerzonego europejskiego rynku wewnętrznego, ale bardzo trudno to uzmysłowić osobom zainteresowanym, jeśli do utraty przez nich pracy przyczyniły się fundusze europejskie lub jeśli zastosowano w tym celu nieprawnie dotacje krajowe. Domagamy się zatem wyjaśnienia tej sytuacji, ponieważ jeżeli takie pogłoski będą powtarzane, wielka krzywda zostanie wyrządzona koncepcji europejskiej.
Ioannis Varvitsiotis
- (EL) Panie przewodniczący! Prezydencja słoweńska ma szczęście następować po dwóch bardzo pomyślnych prezydencjach. Słowenia jest również pierwszym z 12 nowych państw członkowskich, które obejmuje prezydencję, przez co jej odpowiedzialność jest jeszcze większa.
Program prezydencji słoweńskiej bez wątpienia zawiera godne uwagi elementy. Ja jednak osobiście jestem zdania, że powinno się przypisać większą wagę osiągnięciu większego zrozumienia i większej akceptacji przez opinię publiczną dla traktatu reformującego oraz Karty Praw Podstawowych.
Prezydencja słoweńska wspiera plany akcesyjne krajów regionu Bałkanów Zachodnich. Takie jest również stanowisko mojej delegacji, lecz, jak nauczyło nas doświadczenie, należy pamiętać, że przedwczesne wyznaczenie daty rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych może doprowadzić do impasu. Powinniśmy również bardzo poważnie rozważyć to, że przeważająca część europejskiej opinii publicznej wykazuje szczególną ostrożność w kwestii dalszego rozszerzenia - nie wolno nam tego ignorować.
Musimy ze szczególną ostrożnością traktować kwestię Kosowa. Powinniśmy zdać sobie sprawę, że w regionie toczy się gra o władzę. Z jednej strony, polityka Stanów Zjednoczonych dąży do pełnej kontroli nad całym regionem, podczas gdy Rosja chce ze swojej strony utrzymać kontakty z regionem, z którym tradycyjnie i od wieków utrzymywała specjalne stosunki. Kosowo w tej grze jest jak piłeczka pingpongowa.
Podczas ostatniego szczytu przywódcy europejscy nie podjęli decyzji w sprawie tego, czy uznają samozwańczą deklarację Kosowa. Miejmy nadzieję, że rozważymy zagrożenia wiążące się z jednostronnym uznaniem i będziemy działać ze szczególną troską, ponieważ nieskuteczne posunięcia mogą zapoczątkować reakcję łańcuchową w całym regionie, której konsekwencje są niemożliwe do przewidzenia.
John Bowis
Panie przewodniczący! Słyszałem, że kiedy Słowenia niedawno otwierała swoje granice, zgromadzony tam tłum porównywał notatki na temat tego, ile przemycono przez tę granicę w czasach komunistycznych, podobno nawet stało tam coś na kształt konfesjonału, a każdy, kto wyznał swoje grzechy, był następnie nagradzany kawą i brandy, nic więc dziwnego, że pan przewodniczący Barroso tak się spieszył, by wziąć udział w tych uroczystościach.
Panie premierze, na początku przedstawił nam pan wzruszającą historię pańskiego kraju, będącej jednocześnie pana historią. Mówił pan z dumą o Słowenii i mówił pan z pewnym przejęciem o swoich więziennych doświadczeniach. Mam nadzieję, że te uczucia będą panu towarzyszyć w okresie sprawowania prezydencji - wiara w prawa człowieka i determinacja, aby Europa także odczuwała tę dumę.
Są dwa obszary, o których chcę panu powiedzieć w tym kontekście. Pierwszy to nasze środowisko naturalne, ponieważ obok praw człowieka i agendy lizbońskiej mamy jeszcze sprawę czystego środowiska naturalnego, zdrowego środowiska naturalnego, a co za tym idzie - zdrowych ludzi. To środowisko naturalne wymaga teraz czegoś więcej niż tylko gadaniny na Bali. Teraz potrzebne jest działanie. Potrzebujemy prawdziwych działań, realistycznych działań i muszą się one rozpocząć w przyszłym tygodniu wraz z naszym pakietem dotyczącym zmian klimatu.
W dziedzinie zdrowia potrzebujemy pewności prawnej co do transgranicznej opieki zdrowotnej. To będzie wielka szansa dla obywateli Europy - jej pacjentów - jeśli dobrze załatwimy tę sprawę. Czekaliśmy i opóźniliśmy ją. Nie można już dłużej czekać. Proszę, musimy teraz o to zadbać. Jeśli tego nie zrobimy, to nie znaczy, że nic się nie będzie działo. To znaczy, że nadal politykę będą za nas robić prawnicy.
Po trzecie, w tej samej kwestii, proszę o zwrócenie szczególnej uwagi na zdrowie psychiczne. Jeśli miałbym za coś skrytykować Słowenię, to za powolne wprowadzanie w życie przepisów dotyczących zdrowia psychicznego. Teraz dzięki zielonej księdze mają państwo możność przewodzenia w kwestiach zdrowia psychicznego i mam nadzieję, że podejmą państwo ten temat.
Słowenia jest małym krajem, dumnym krajem, a małe kraje Europy zazwyczaj najlepiej sprawują prezydencję Unii Europejskiej. Życzę panu sukcesów w tej kwestii. Wierzę, że Słowenia, pod pańskim kierownictwem, kończąc po sześciu miesiącach sprawowanie prezydencji, będzie mogła być dumna z sukcesów i osiągnięć.
Przewodniczący
Mamy jeszcze kolejne 10 minut pytań z sali, każde pytanie nie może przekroczyć minuty.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Taka ilość życzeń powodzenia kierowanych pod adresem Słowenii jako pierwszego spośród nowych państw członkowskich sprawującego prezydencję Rady oznacza, że działania Słowenii będą obserwowane ze szczególną uwagą. Oczekiwania są ogromne, wielka jest również odpowiedzialność.
Osoby spoza instytucji politycznych nowych państw członkowskich często myślą, że Unia jest kierowana przez kilka dużych państw. Właśnie w tym obszarze Słowenia ma wyjątkową okazję udowodnić, że Unia składa się z 27 państw, które są wspólnie odpowiedzialne za kształt wspólnej polityki. Oczekuję, że Słowenia, realizując cele oraz odziedziczony po poprzednich prezydencjach program, będzie przywiązywać większą wagę do spójności i zmniejszania różnic w Europie.
W tym zaledwie jednominutowym wystąpieniu chciałabym wspomnieć o zmianie klimatu i o polityce energetycznej, ponieważ Europa wyznaczyła sobie niezmiernie ambitne cele, polegające na ograniczeniu do minimum emisji związków węgla do atmosfery. Właśnie to jest istotne: społeczeństwo, które emituje niskie ilości związków węgla. Chciałabym, żeby Słowenia wysunęła konkretne wnioski i projekty oraz by osiągnęła w tym obszarze wyniki.
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Panie Premierze! Przed prezydencją Słowenii wiele ambitnych zadań. Te ambitne zadania to przede wszystkim ratyfikacja traktatu. Państwo będziecie strażnikiem, będziecie mieli w ręku całą procedurę. Dlatego mam prośbę, proszę pomyśleć o tych państwach, które nie przyjęły Karty Praw Podstawowych, które złożyły opt-out.
Opt-out ze strony polskiej, Wielkiej Brytanii jest faktem, ale jestem pewna, że te dwa państwa zreflektują się, iż popełniły błąd i zechcą Kartę przyjąć. Zechcą Kartę dać swoim obywatelom. Trzeba im w tym pomóc, dlatego apeluję, aby państwo przewidzieli uproszczoną procedurę powrotu, taką procedurę, która będzie łatwa i szybka, która będzie opt-in i nie będzie wymagała kolejnych ratyfikacji.
Sukces prezydencji, Panie Premierze, jest na ogół odwrotnie proporcjonalny do wielkości państwa. Jestem pewna, że państwo tę zasadę zastosujecie.
Mojca Drčar Murko
(SL) Panie premierze! Z zadowoleniem wysłuchałam punktów pańskiego wystąpienia, które były poświęcone prawom człowieka w dzisiejszym świecie. Jako posłanka grupy liberałów do tego Parlamentu oraz była dziennikarka, jestem zdania, że wolność słowa i wolność prasy to dwa najważniejsze prawa człowieka. Z tego też powodu pragnę w tej uroczystej chwili zwrócić uwagę na bardzo poważną petycję, za pomocą której jedna czwarta słoweńskich dziennikarzy protestuje przeciwko ukrytej i jawnej presji, która jest na nich wywierana.
Publiczne dyskredytowanie sygnatariuszy petycji, używając ich oświadczeń wyrwanych z kontekstu, z zamiarem pokazania ich jako ludzi niewiarygodnych, jest działaniem nie na miejscu. Moim zdaniem obowiązkiem prezydencji Unii Europejskiej jest dopilnowanie, by jej przedstawiciele zajęli się treścią oświadczeń oraz dowodami wymienionymi w petycji.
Adamos Adamou
- (EL) Panie przewodniczący! Nasza największa obawa związana z propozycjami rozwiązań dla Kosowa dotyczy zamiaru potraktowania samozwańczej deklaracji niepodległości jako czyn prawny - będzie to miało ogromne konsekwencje dla prawa międzynarodowego.
Uznanie niepodległości Kosowa poza ramami wyznaczonymi przez ONZ, w drodze jednostronnej deklaracji, mogłoby oznaczać niebezpieczny rozwój wypadków: być może doszłoby do dalszego rozlewu krwi i zmiany przebiegu granic. Uważamy, że stanowiąc wyraźne naruszenie prawa międzynarodowego, precedens taki byłby wykorzystywany w innych sytuacjach konfliktowych jako metoda rozwiązywania sporów. Być może dotyczyłoby to takich państw członkowskich jak Cypr.
Sytuacja w Kosowie jest kontynuacją i wynikiem polityk interwencyjnych, jest to problem, który można rozwiązać jedynie w ramach ONZ i obowiązującego prawa międzynarodowego, bez interwencji zewnętrznej oraz łamania zasad zawartych w karcie ONZ.
Wpływ środków przyjmowanych jednostronnie jest obecnie możliwy do zaobserwowania w Iraku. Pokój można zapewnić jedynie stosując legalne i politycznie uzgodnione rozwiązania.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Wraz z moimi kolegami witam tu dziś pana premiera. Panie przewodniczący Rady! Cóż to za droga w ciągu 20 lat: od więźnia do premiera Słowenii, do urzędującego przewodniczącego Rady Europejskiej, a teraz, jak wynika z pańskich słów, członka UE, NATO, strefy euro i strefy Schengen.
To prawda, że obecna sytuacja na Bałkanach stanowi niedokończoną sprawę; pokój w tym regionie jest bardzo ważny dla nas wszystkich. Dziękuję panu zwłaszcza za delikatne potraktowanie zbliżającego się referendum w Irlandii, koniecznego dla ratyfikacji traktatu lizbońskiego.
Być może mogłabym dodać do naszego hasła na referendum słowa, które pan wypowiedział w uwagach podsumowujących: "Troszczę się o Europę, ponieważ Europa troszczy się o mnie”. Czy można znaleźć lepsze hasło dla referendum w Irlandii?! Nie możemy niczego zlekceważyć - będzie nam trudno - ale proszę mi wierzyć, że Fine Gael Party, do której należę, nasz lider i wszyscy posłowie do Parlamentu Europejskiego poruszą niebo i ziemię, aby wynik referendum w Irlandii w sprawie traktatu lizbońskiego był na "tak”. Dziękujemy i mamy nadzieję, że uda nam się to osiągnąć w czasie państwa prezydencji.
Alexander Stubb
Panie przewodniczący! Jako Fin jestem zagorzałym kibicem skoków narciarskich i - używając przenośni - chcę powiedzieć panu premierowi, że zadanie prezydencji słoweńskiej jest jak skocznia w Planicy, narzędzia, które ma pan do dyspozycji, są jak narty Elan i mam nadzieję, że ma pan siłę woli Primoža Peterki.
Myślę, że będzie to udana prezydencja, z trzech powodów: po pierwsze są państwo niezwykle dobrze przygotowani; po drugie - i słyszeliśmy to w pańskim dzisiejszym wystąpieniu - są państwo niezwykle skromni, a po trzecie - są państwo bardzo rzeczowi. To jest przepis na sukces.
Mają państwo przed sobą trzy duże zadania. Jeśli uda się je zrealizować do końca sprawowania prezydencji, to będzie sukces. Pierwsze - to traktat: jeśli uda się państwu bez problemów skłonić wiele państw członkowskich do ratyfikacji, to będzie sukces; drugie - pakiet energetyczny: jeśli jego część uda się zrealizować, to będzie sukces i trzy - jeśli uda się państwu z Kosowem, to też będzie sukces.
Myślę, że prezydencja słoweńska będzie jedną z najlepszych od dłuższego czasu. Powodzenia!
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Słowenia jest pierwszym państwem członkowskim, które doświadczyło totalitarnego komunizmu, a teraz może przewodzić całej Europie. Dlatego jest to dla pana, panie premierze, także historyczne wyzwanie i okazja, aby przewodzić także w dziedzinie promowania łączenia różnych doświadczeń historycznych, aby stworzyć zjednoczone i zrównoważone postrzeganie naszej historii jako wspólnej europejskiej historii.
Myślę, że pan i my wszyscy musimy być pewni, że masowe morderstwa, które miały miejsce w czasach komunizmu, nigdy więcej się nie powtórzą. Tak może się stać jedynie, jeśli w całej Europie wydamy taki sam moralny i polityczny werdykt dotyczący totalitarnego komunizmu, jaki wydano w stosunku do faszyzmu.
Przewodniczący
Zgłosiło się jeszcze dwóch mówców, oboje z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, która najbardziej protestowała przeciwko systemowi pytań z sali. W tym kontekście to interesujące widzieć, kto najbardziej z niego korzysta.
Anna Ibrisagic
(SV) Panie przewodniczący! Na początku pozwolę sobie wyrazić serdeczne gratulacje dla Słowenii - życzę tej prezydencji wszystkiego najlepszego. Mój kolega Janez Janša, zadał już pytanie dotyczące oświadczenia prezydencji, że sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Bośni jest gorsza niż w Kosowie. Chcę mieć pewność, że prezydencja odpowie na to pytanie. Zatem pytam ponownie: co jest podstawą takiego stwierdzenia? Ponieważ po prostu sytuacja tak wcale nie wygląda.
Wydając takie oświadczenie, prezydencja zademonstrowała nie tylko brak informacji, lecz także brak dyplomacji. Jeśli sytuacja w Bośni naprawdę była tak skomplikowana i gorsza niż w Kosowie, wasze oświadczenie byłoby zdecydowanie niebezpieczne. Dlatego oczekuję odpowiedzi prezydencji w tej sprawie.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze! Mamy różne bardzo ważne dla nas projekty, w tym projekt dotyczący badań nad małymi i średnimi przedsiębiorstwami. Zwracam się o to, aby w swoich konkluzjach Rada nalegała na to, abyśmy zakończyli ten projekt w pierwszym czytaniu, ponieważ uważam, że jest to problem naglący dla naszych małych i średnich przedsiębiorstw.
Drugą kwestią jest to, że powinniśmy skupić naszą debatę na problemie racjonalizacji zużycia energii w produkcji oraz konsumpcji. W tym obszarze można stworzyć wiele miejsc pracy. Agenda lizbońska na rzecz nowych miejsc pracy i zatrudnienia jest ważna dla nas wszystkich.
Janez Janša
przewodniczący Rady. - (SL) Panie i panowie! Dziękuję za jakże ożywioną i ciekawą debatę, pytania i sugestie. Wiele z tego, co zostało powiedziane, będziemy mieli przyjemność rozpatrywać w ciągu kolejnych sześciu miesięcy. Cieszy mnie państwa poparcie dla naszych priorytetów, a szczególnie wzruszyłem się, gdy usłyszałem cytat z hymnu państwowego Słowenii, przywołany nie przez jednego z kolegów posłów ze Słowenii, lecz przez posła z Francji, wzruszyłem się również, gdy wspomniano o słoweńskich produktach, jak narty Elan itd. Słowem, z przyjemnością wysłuchałem debaty i z radością odpowiem na niektóre z pytań. Niestety czas nie pozwoli mi na udzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania.
Ratyfikacja traktatu lizbońskiego jest z pewnością jednym z kluczowych priorytetów politycznych Unii Europejskiej w 2008 r. Mieliśmy szczególną świadomość znaczenia traktatu w okresie przed jego podpisaniem. W tamtym czasie wszyscy mówili o kryzysie. Teraz, już po podpisaniu traktatu, jest on wciąż tak samo ważny, mimo że nie został jeszcze ratyfikowany, i właśnie tu spoczywa nasza odpowiedzialność. A dokładniej, każde państwo członkowskie jest odpowiedzialne za doprowadzenie do ratyfikacji zgodnie z procedurami ustanowionymi w jego konstytucji lub ustawodawstwie. W miarę możliwości, należy tego dokonać w uzgodnionym terminie. Nie chcemy wtrącać się w wewnętrzne sprawy żadnego z państw, ani jako państwo członkowskie, ani jako kraj sprawujący prezydencję przez kolejne sześć miesięcy. Niektóre kraje wyraźnie opacznie zrozumiały pewne stwierdzenia. Nigdy nie twierdziliśmy nic przeciwnego, i zawsze apelowaliśmy o solidarność w omawianiu delikatnych kwestii mogących wpłynąć na proces ratyfikacji w tych państwach członkowskich, gdzie temat ten może nawet być kontrowersyjny.
Postęp Unii Europejskiej nie zaczyna się od prezydencji słoweńskiej i jesteśmy przekonani, że będzie on trwał we wszystkich obszarach. Wymienione priorytety nie zostały zaprezentowane w jakimś szczególnym porządku, zgodnie z którym zajęcie się daną kwestią mogłoby nastąpić dopiero po zakończeniu poprzedniej. Będziemy się starać osiągnąć jak najwięcej we wszystkich obszarach określonych jako priorytetowe, a także w pozostałych.
Pochlebia mi, że przewodniczący Komisji Europejskiej mówił bardziej szczegółowo o kwestiach, dla których zabrakło mi czasu. Z pewnością środowisko naturalne i pakiet energetyczny znajdą się pośród kluczowych wyzwań w kolejnych sześciu miesiącach oraz do końca tego roku. Musimy pokazać w praktyce, że nasze cele, wyznaczone w marcu zeszłego roku były całkowicie poważne.
Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że nie mam wątpliwości, że zdrowy wzrost gospodarczy jest jedyną podstawą dla dobrobytu. To oczywiście musi być priorytetem. Strategia lizbońska jest w tym względzie bardzo konkretna, chciałbym podkreślić, że na tym historia się nie kończy. Tutaj zaczyna się historia sprawiedliwości społecznej, a obie historie są ważne. Musimy jednakże uznać, że najpierw musimy coś stworzyć, zanim będziemy mogli równo dzielić.
W odniesieniu do najczęściej padających pytań o sytuację w Bałkanach Zachodnich, chciałbym odpowiedzieć na kilka pytań bardzo szczegółowych, a w pierwszej kolejności na te dotyczące podstaw prawnych dla rozwiązania tego problemu. Nie chcielibyśmy, aby Unia Europejska rozpoczynała długą dyskusję o podstawach prawnych, o tym, które z nich są mocniejsze, a które słabsze, kiedy zaledwie dotarliśmy do końca długich poszukiwań dogodnych rozwiązań.
Europa absolutnie nie musi być w tej kwestii podzielona tylko dlatego, że inne organy są podzielone. Jedność Unii Europejskiej w poszukiwaniu rozwiązania dla tego problemu będzie jednym z naszych priorytetów.
Pragnę państwu przypomnieć, że podobne pytania i dyskusje na temat podstaw prawnych w połowie lat 90. ubiegłego wieku doprowadziły do ponad 100,000 ofiar śmiertelnych w Bośni i Hercegowinie, a milion ludzi zostało wysiedlonych. Trudno nadrobić stracony czas, lecz możemy wyciągnąć z tamtych wydarzeń wnioski.
Nigdy nie powiedziano, że Bośnia i Hercegowina stanowią większy problem w zakresie bezpieczeństwa niż Kosowo. Powiedziano natomiast, że w niektórych aspektach jest to bardzo poważny problem, na przykład w zakresie powrotu uchodźców. W Bośni i Hercegowinie nadal jest sporo uchodźców, którym nie udało się powrócić do swoich domów. Zaplanowano wiele działań, które należy w tym kraju przeprowadzić, lecz nie można ich zrealizować, dopóki uchodźcy nie wrócą do domów. To jedno z wyzwań stojących przed nami i obawiam się, że niektóre opinie wyrażone na ten temat były opacznie zinterpretowane.
A zatem, panie i panowie, panie przewodniczący Parlamentu, panie przewodniczący Komisji, przedstawione priorytety są naszym wspólnym wyzwaniem. Cieszy mnie państwa wsparcie dla wspólnej ich realizacji. Chciałbym jeszcze raz podkreślić znaczenie współpracy i synergii, jaką możemy osiągnąć ze wspólnym udziałem wszystkich trzech instytucji Unii Europejskiej - Parlamentu Europejskiego, Komisji Europejskiej i oczywiście Rady.
Będziemy robić wszystko, co w naszej mocy, aby osiągnąć maksymalną synergię. Oczekuję ze zniecierpliwieniem spotkania z państwem tu, w Parlamencie, wielokrotnie podczas prezydencji słoweńskiej, mam również nadzieję na owocne i, jak już zauważyliśmy, ożywione dyskusje.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie przewodniczący Rady! Kieruję do pana serdeczne podziękowania za przekonujący wstęp do programu kierowanej przez pana słoweńskiej prezydencji. Wszystkie głosy zabrane przez przewodniczących grup oraz innych posłów stworzyły wrażenie, że może pan liczyć na ogromne i bezwarunkowe wsparcie ze strony Parlamentu Europejskiego. W imieniu nas wszystkich szczerze życzę panu sukcesów w pracy.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję za tę niezwykle interesującą debatę, w czasie której, jak sądzę, wyrażono bardzo szerokie poparcie dla priorytetów przedstawionych przez prezydencję słoweńską. W moim pierwszym oświadczeniu naświetliłem niektóre - ponieważ nie mogłem szczegółowo zająć się wszystkimi aspektami - priorytety naszej pracy w czasie tych sześciu miesięcy: ratyfikację traktatu lizbońskiego, nowy cykl strategii lizbońskiej oraz nasz pakiet dotyczący klimatu i energii. Zwłaszcza w tym punkcie dodawało mi odwagi poparcie, jakiego wielu z was udzieliło naszej pracy w tej kwestii. Jest niezwykle istotne, abyśmy teraz realizowali nasze zobowiązania.
Szefowie państw i rządów ustalili ambitne cele - 20% ograniczenie emisji gazów cieplarnianych i 20% wykorzystanie energii odnawialnych. Nie możemy wyznaczyć celów, a następnie nie zadbać o środki ich realizacji. To kwestia spójności i wiarygodności, bardzo ośmieliło mnie poparcie udzielone tej kwestii podczas dzisiejszej debaty.
Chciałbym tylko odpowiedzieć na jedno pytanie poruszone w debacie przez panów Schulza, Lambsdorffa i Broka na temat szczególnego problemu, który jest obecnie dyskutowany w Niemczech - chodzi o kwestię ewentualnego finansowania przenoszenia działalności gospodarczej firm w Europie. Mogę powiedzieć, że program operacyjny dotyczący konkurencyjności w Rumunii zawiera konkretną klauzulę zakazującą wykorzystania funduszy strukturalnych na współfinansowanie przenoszenia działalności gospodarczej. Komisja Europejska nie otrzymała żadnego projektu dotyczącego tego problemu, tak więc Komisja może potwierdzić, że w to przenoszenie działalności gospodarczej nie są zaangażowane żadne europejskie środki finansowe przeznaczone na rozwój regionalny. Oczywiście uważamy, że nie do przyjęcia byłoby wykorzystanie środków finansowych Unii Europejskiej na przenoszenie działalności gospodarczej na obszarze Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Jednocześnie prawdą jest, że Unia Europejska, za pośrednictwem programu PHARE, sfinansowała ośrodek przemysłowy w Rumunii, w który teraz inwestuje kilka firm. Jest to ważne i zwrócę uwagę wszystkich moich kolegów, zwłaszcza naszych niemieckich przyjaciół, na naszą debatę i na to, jak ważna jest odpowiedzialność podczas tej debaty.
Musimy dokonać rozróżnienia między przenoszeniem działalności gospodarczej poza obszar Unii Europejskiej i przenoszeniem działalności gospodarczej na obszarze Unii Europejskiej. Jeżeli inwestycje przenoszone są z Finlandii do Niemiec, mogą być także przenoszone z Niemiec do Rumunii. Spójrzmy na to uczciwie. Musimy sobie uzmysłowić, że to nie jest przenoszenie działalności gospodarczej poza obszar Unii Europejskiej. Jak państwo pamiętają Komisja i ja zaproponowaliśmy stworzenie funduszu dostosowania do globalizacji, który już działa właśnie w przypadkach, gdy niektóre miejsca pracy mogą być zagrożone przenoszeniem działalności gospodarczej poza obszar Unii Europejskiej. Jest niezwykle ważne, aby europejscy liderzy na wszystkich szczeblach w Unii Europejskiej - w Komisji, w Parlamencie Europejskim, ale także na szczeblu krajowym - także mieli odwagę wyjaśniać korzyści płynące z rozszerzenia.
(Oklaski)
Niemcy są krajem, który teraz eksportuje więcej do nowych państw członkowskich. Dzięki rozszerzeniu Unii Europejskiej miejsca pracy powstają także w Niemczech. Niemieckie firmy także bardzo dużo inwestują w nowych państwach członkowskich. Z europejskiej perspektywy jest zatem bardzo ważne, abyśmy wyjaśnili, że rozszerzenie Unii Europejskiej jest dobre nie tylko dla nowych członków, ale jest to także szansa dla całej Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Jednocześnie zgadzam się, że musimy dbać, aby żadne środki z funduszy strukturalnych nie były wykorzystywane na finansowanie konkretnego przenoszenia działalności gospodarczej. To byłaby nieuczciwa konkurencja. Wzywam jednak wszystkich zwolenników Europy, aby powstali i bronili zjednoczonej, rozszerzonej Europy oraz aby korzystali z tego, co my wszyscy, we wszystkich nowych państwach członkowskich, możemy otrzymać od dynamiczniejszej Europy, jaką mamy dzisiaj szansę zbudować.
(Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo dziękuję, panie przewodniczący Komisji za to stwierdzenie. Życzymy prezydencji słoweńskiej sukcesów. Teraz pójdziemy razem na konferencję prasową. A następnie obędzie się głosowanie. Dziękuję za bogatą i pozytywną debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu).
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. - (FR) Gratuluję panie premierze Janša, pańskiego przemówienia przed Parlamentem Europejskim. Jest pan pierwszym przywódcą jednego z narodów uwolnionych spod jarzma komunizmu, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r., który objął funkcję przewodniczącego Rady Europejskiej.
Jest to wyzwanie dla pana, dla pańskiego narodu oraz dla pańskiego rządu. Nie ma dużych i małych krajów: są natomiast dobre i złe. Wyniki gospodarcze Słowenii, niedawne wejście do strefy euro oraz dobrobyt obywateli Słowenii czynią z waszego kraju przykład, który powinien być inspiracją dla wielu państw udzielających rad innym.
Słowenia jest ostatnim państwem z "trojki”, którą rozpoczęły Niemcy, kontynuowała Portugalia, a Słowenia przygotuje drogę dla sukcesów prezydencji stanowiących kolejną "trojkę”: dla Francji, Czech i Szwecji. Kidy piszę to oświadczenie, moje myśli skupiają się na Kosowie, myślę o waszych braciach w Bałkanach Zachodnich oraz o ich przyszłości w Europie.
Alessandro Battilocchio  
na piśmie. - (IT) Dziękuję, panie przewodniczący. Prezydencja słoweńska rozpoczyna się w czasie, gdy w Europie zaczynamy odczuwać nastrój umiarkowanego optymizmu w kwestii przyszłości UE. Po kilku latach zamętu i niepewności, naprawdę nadszedł już czas, aby projekt pod hasłem UE 27 nabrał wiatru w żagle. Pragnę ponownie zwrócić się do bieżącej prezydencji o zastanowienie się nad jedną szczególną kwestią, a mianowicie dwoma miejscami pracy Parlamentu Europejskiego.
Obecnie, gdy stale prosimy obywateli naszych krajów o dokonywanie poświęceń, dostarczymy im naprawdę mocny sygnał, jeśli zdecydujemy się pracować jedynie w Brukseli. Koszt, rozpatrywany jako środki finansowe i niedogodności organizacyjne, ponoszony przez Europę w związku z comiesięcznymi zmianami miejsca pracy staje się naprawdę niemożliwy do zaakceptowania w oczach obywateli, którzy nie mogą zrozumieć powodów tak absurdalnej sytuacji. Siedziba w Strasburgu, który jest oczywiście wspaniałym miastem, mogłaby być wykorzystywana do innych prestiżowych celów w ramach działalności Unii Europejskiej. Uczyńmy dobry przykład i zamieńmy słowa w czyny w tej kwestii.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Jak jasno wynika z debaty, oraz jak wyraźnie stwierdzono w programie, prezydencja słoweńska będzie ściśle kontynuować program prezydencji niemieckiej, nadając pierwszeństwo ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Wiemy, że elity polityczne Unii Europejskiej pragną, aby traktat został ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 r. Wywierają zatem duży nacisk na to, aby nie dopuścić do organizacji referendów, z wyjątkiem Irlandii, gdzie konstytucja wymaga referendum, jasno określając ich stosunek do demokracji i zbliżania się do obywateli: jedynie jeśli nie istnieje ryzyko, że obywatele zagłosują przeciwko ich poglądom i interesom.
Dalej, ich głównym priorytetem wydaje się to, co nazywają "drugim cyklem strategii lizbońskiej”: zwiększenie liberalizacji i ataków na służby publiczne oraz prawa socjalne i prawa pracy. Obawiamy się również, że rozwijająca się sytuacja w Kosowie jest raczej zagrożeniem pokoju i rozwoju w Europie, jeśli wydano samozwańczą deklarację niepodległości.
Tymczasem, nadal nierozwiązane pozostają poważne problemy społeczne, jak bezrobocie, niepewne miejsca pracy, ubóstwo oraz rosnące nierówności socjalne i terytorialne.
Będziemy toczyć walkę w celu porzucenia tych neoliberalnych polityk oraz w celu budowania innej Europy, opartej na sprawiedliwości społecznej i postępie socjalnym.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Wraz z objęciem prezydencji Rady przez Słowenię, rozpoczyna się trzeci akt farsy zaaranżowanej przez siły promujące federalistyczną, neoliberalną i militarystyczną integrację w Europie, w której UE - z Niemcami u steru - narzuca traktat, który wcześniej odrzucono, unikając organizowania krajowych referendów.
Mówią, że nie ma potrzeby referendów.
Ponieważ istnieje "szeroki konsensus” w każdym kraju, dotyczący rozwiązań zaproponowanych w traktacie, zwłaszcza w parlamentach krajowych. Jednak jednym z głównych wniosków z referendów we Francji i Holandii było z pewnością to, że ujawniły one głęboką sprzeczność pomiędzy wolą ludzi a stanowiskiem "większości parlamentarnych”.
Ponieważ ratyfikacja przez parlamenty jest równie uprawniona i demokratyczna, co ratyfikacja w drodze referendum. Jak zatem powinniśmy rozumieć twierdzenie, że rozpisanie referendum w Portugalii zwiększy ryzyko braku wdrożenia traktatu? Obawiają się oni wyniku referendum, który będzie się różnić od ich zamiarów, a więc nie organizują żadnego referendum.
Ponieważ proponowany traktat różni się od tego, który został poprzednio odrzucony i zawiera "istotną zmianę”. Nie mówią jednak, na czym ta zmiana polega. Niemniej jednak, czy sami zwolennicy traktatu nie twierdzą, że istota traktatu pozostaje taka sama? Proszę zapoznać się z oświadczeniami Valery'ego Giscarda d'Estainga.
Stoi za nimi strach...
Małgorzata Handzlik  
na piśmie. - Program prezydencji słoweńskiej spełnia wszystkie wymagania osoby zainteresowanej ekonomią i przekonanej, że to właśnie dobra kondycja gospodarcza jest jednym z kluczy do sukcesu Unii.
W programie prezydencji znalazłam bardzo dużo ważnych odniesień do strategii lizbońskiej i do roli rynku wewnętrznego w procesie umacniania UE na arenie międzynarodowej.
Unia XXI wieku powinna skupiać się na edukacji, na kształceniu. Dobrze wyszkolone społeczeństwo to największy potencjał, który z kolei musi znaleźć swoje zastosowanie w gospodarce, a ta bazuje głównie na prężnych małych i średnich przedsiębiorstwach, które można łatwo założyć, bez zbędnych formalności i kosztów. Firmy te muszą mieć dostęp do dobrze wyszkolonych pracowników oraz do zasobów badawczych, nowych technologii etc. Prezydencja zwraca na to dużą uwagę.
Ważnym sygnałem dla przedsiębiorstw jest deklaracja prezydencji, że zajmie się eliminacją barier i skoncentruje się na lepszej regulacji. Wiemy bowiem, że nie ma nic gorszego niż złe prawo.
Szczególnie ważne wydaje mi się połączenie inicjatywy znoszenia barier administracyjnych dla przedsiębiorstw z otwieraniem nowych dróg do nowych technologii.
Prezydencja nie zapomina także o konsumentach; interesy konsumentów są tak samo ważne jak i biznesu, i powinny być w taki sam sposób reprezentowane i chronione.
Program prezydencji jest bardzo ambitny, ale też jasno wyznacza swoje priorytety, z którymi się zgadzam.
Pozostaje mi jedynie pogratulować i życzyć sukcesu.
Gábor Harangozó  
na piśmie. - (HU) Zanim zacznę, chciałbym wyrazić poparcie dla ambitnego programu prezydencji słoweńskiej, który traktuje ważne zagadnienie spójności Bałkanów Zachodnich jako istotny problem całej UE.
Według rocznego sprawozdania Komisji Europejskiej na 2006 r., akcesja w 2004 r. była wielkim osiągnięciem starych i nowych państw członkowskich, lecz kluczowym elementem tego sukcesu było płynne zarządzanie tym procesem.
UE musi obecnie stanąć przed nowymi wyzwaniami, które wymagają dużych wysiłków. Maksymalne wsparcie ze strony prezydencji słoweńskiej w wypełnianiu wszystkich priorytetów jej programu jest niezbędne, by odpowiednio zajmować się tymi kwestiami, w tym stworzeniem warunków wstępnych dla akcesji Chorwacji i Turcji.
Podstawowym interesem UE jest wspieranie procesów reform w Bałkanach Zachodnich oraz znalezienie rozwiązania dla sytuacji powstałej w Kosowie w ramach jego perspektywy europejskiej, w sposób, który będzie możliwy do zaakceptowania przez wszystkie strony. Rozszerzenie jest interesem strategicznym UE, który łączy się z jej polityką bezpieczeństwa; wymaga ono skutecznej polityki rozwojowej oraz współpracy w ramach partnerstwa.
Należy nadal kłaść nacisk na opracowywanie programów dla Bałkanów Zachodnich, które służą ograniczaniu różnic w poziomie rozwoju oraz wzmacniają spójność społeczną, gospodarczą i regionalną. Jednakże stymulowanie inwestycji w zasoby ludzkie oraz wspieranie rozwoju kreatywnego społeczeństwa opartego na wiedzy jest niezbędne dla zapewnienia równowagi pomiędzy wzrastającą konkurencyjnością a spójnością, oraz zachęcania do rozwoju w Bałkanach Zachodnich. Zgodnie z zasadą solidarności europejskiej, należy również czynić wysiłki w celu położenia kresu ubóstwu oraz aby zagwarantować "bezpośrednią pomoc” dla krajów regionu Bałkanów Zachodnich. Naszym wspólnym obowiązkiem jest wspieranie programu prezydencji słoweńskiej, aby osiągnąć główne cele Unii.
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - Wszystkie kraje, które dołączyły do Unii Europejskiej od roku 2004 odczuwają dumę z faktu, iż jeden z nich - Słowenia - przejmuje prezydencję. Z życzliwością patrzymy na zapowiedzi i pierwsze kroki nowej prezydencji. Priorytety pierwszego półrocza 2008 roku w dużej mierze są świadectwem kontynuacji pracy poprzedników, przede wszystkim w zakresie ożywienia agendy strategii lizbońskiej, ratyfikacji nowego traktatu oraz przeciwdziałania ociepleniu klimatu. Ciągłość pracy jest pożądaną cechą w Unii Europejskiej, zważywszy na półroczny cykl prezydencji.
Niezależnie od deklarowanych priorytetów, Słowenia, z uwagi na geografię i historię, jest postrzegana jako kraj łącznikowy z Bałkanami. Tu zaś kryją się zarówno szanse na dalsze rozszerzenie Unii, jak i poważne problemy z kwestią niepodległości Kosowa na czele. Rozumienie tej problematyki jest oczywistym atutem nowej prezydencji.
Mamy też nadzieję, że kraj, który ma za sobą trudy transformacji i dostosowania do standardów Unii, wykaże zrozumienie dla problemów, jakie dla nowych krajów członkowskich stwarzają wygórowane zobowiązania w zakresie energii odnawialnej i emisji gazów cieplarnianych. Należy znaleźć równowagę pomiędzy troską o ochronę środowiska naturalnego a potrzebą wspomagania konkurencyjności europejskiej gospodarki w przekroju globalnym. Życząc powodzenia, dziękuję za uwagę.
Zita Pleštinská  
na piśmie. - (SK) Początek roku 2008, upływającego pod hasłem "Zjednoczeni w różnorodności: Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego”, jest dla UE szczególnym okresem, tym bardziej, że prezydencję UE w pierwszej połowie roku pełni po raz pierwszy nowe państwo członkowskie - Słowenia.
Do synergii w Europie mogą przyczynić się cztery obszary priorytetowe, które kładą nacisk na wdrożenie nowej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia: energia, zmiana klimatu i relacje z Bałkanami Zachodnimi. Słowenia ma możliwość zostania architektem światowego przywództwa UE w walce z globalnym ociepleniem.
Przyjęcie waluty euro jest obecnie gorącym tematem na Słowacji. Decyzja co do przyjęcia Słowacji do strefy euro będzie podjęta podczas prezydencji słoweńskiej. Słowenia stanowi dla Słowacji przykład: jest pierwszym spośród państw UE-10 oraz trzynastym państwem członkowskim UE, które wprowadziło walutę euro, co miało miejsce w 2007 r. Słowacja może uczyć się na podstawie wielu doświadczeń Słowenii, może też wykorzystać je we własnych przygotowaniach do wprowadzenia waluty euro. Oczekuję, że Słowenia zrobi wszystko, co możliwe, aby zapewnić pozytywny wynik decyzji o wprowadzeniu euro na Słowacji w zaplanowanym terminie, czyli od 1 stycznia 2009 r.
Mam nadzieję, że poprzez swoje działania, prezydencja słoweńska przekona 500 milionów obywateli Europy, że nawet mały, dwumilionowy, kraj stać na skuteczne sprawowanie przywództwa UE podczas sześciomiesięcznej prezydencji. Wierzę, że Słowenia naprawdę osiągnie sukces.
Margie Sudre  
na piśmie. - (FR) Pragnę przekazać prezydencji słoweńskiej gorące życzenia sukcesów - prezydencja ta stanowi pewną formę konsekracji ponownego zjednoczenia Europy, podzielonej przez zimną wojnę.
Słowenia, która współpracowała z Niemcami i Portugalią w przygotowaniu 18-miesięcznego programu, kończy cykl prezydencji odznaczający się pomyślnym odnowieniem instytucji oraz wielką odpowiedzialnością, jaką jest nadzorowanie procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego.
Jest to wielkie wyzwanie, do sprostania któremu musimy przyczynić się wszyscy, we wszystkich państwach członkowskich, aby doprowadzić do tego, by prezydencja francuska mogła ostatecznie wdrożyć te nowe podstawy przed wyborami europejskimi w 2009 r.
Prezydencja słoweńska musi także kontynuować i zakończyć strategię lizbońską, aby stawić czoła wyzwaniom stojącym przed Europą w dziedzinie energetyki i zmiany klimatu, wzrostu i zatrudnienia.
Mam szczerą nadzieję, że prezydencja słoweńska zdoła zapewnić pokój i stabilizację w Bałkanach Zachodnich oraz wypracować spójne podejście UE do kwestii ostatecznego statusu Kosowa, aby rok 2008, Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego, naprawdę był szansą dla wszystkich Europejczyków na utwierdzenie się w wyznawanych wartościach tolerancji i wzajemnego zrozumienia.
Csaba Sándor Tabajdi  
na piśmie. - (HU) Fakt, że nowy kraj członkowski, który przystąpił do Unii w 2004 r., przewodzi jej w pierwszej połowie roku 2008, ma znaczenie historyczne. Jest to znaczny krok do przodu, że nowe państwa członkowskie obejmują funkcje, na które zasłużyły przy unijnym stole.
Pierwsza prezydencja spośród nowych państw członkowskich gra o wysoką stawkę, a Słowenia objęła przywództwo w kluczowym okresie. Najważniejszymi obowiązkami prezydencji słoweńskiej jest pomoc w procesie ratyfikacyjnym traktatu lizbońskiego, dynamiczne zapoczątkowanie nowego, trzyletniego, cyklu strategii lizbońskiej oraz kontynuowanie prac na rozwojem zintegrowanej polityki w dziedzinie energii i ochrony klimatu.
Prezydencja słoweńska jako priorytet traktuje integrację Bałkanów Zachodnich, a zwłaszcza kwestię przyszłego statusu Kosowa. Wrażliwość i wiedza Słowenii dotycząca tego regionu może nieznacznie ułatwić skomplikowany proces organizacyjny, może też propagować zachowanie jedności osiągniętej przez Radę Europejską w grudniu 2007 r. w odniesieniu do misji wysyłanych do Kosowa.
W marcu, podczas prezydencji słoweńskiej, Komisja Europejska złoży wniosek legislacyjny w sprawie kontroli wspólnej polityki rolnej, co będzie początkiem wszechstronnych reform koncepcyjnych i finansowych WPR. Prezydencja ta będzie również promowała programy w ramach Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego w 2008 r.
Kibicujemy naszym przyjaciołom Słoweńcom, aby ich prezydencja była udana. Jestem pewien, że polityka oraz dyplomacja słoweńska wpłyną na pomyślne rozwiązanie trudnych zadań oraz że jako nowe państwo członkowskie możemy być dumni z naszego sąsiada.
