Przegląd budżetu (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad oświadczeniem Komisji dotyczącym przeglądu budżetu.
Janusz Lewandowski
komisarz. - Pani przewodnicząca! Komisja Europejska przyjęła dziś swój komunikat dotyczący przeglądu budżetu, który niezwłocznie ma zostać przedstawiony w tym Parlamencie przedstawicielom wybranym przez obywateli.
Pierwotnie było to przewidziane na lata 2008-2009, ale szereg wydarzeń, w tym przyjęcie z opóźnieniem traktatu lizbońskiego, powołanie z opóźnieniem Komisji, a następnie przyjęcie nowej strategii UE 2020 wyjaśnia, dlaczego ma to miejsce dopiero w październiku 2010 roku.
Przegląd budżetu powinno się uważać za integralną część naszej debaty nad tym, jak zapewnić, żeby Unia Europejska była bardziej konkurencyjna, dynamiczna, integrująca i stabilna. Ten przegląd nie może jednak być postrzegany w oderwaniu od celów politycznych. Jest to polityka wyrażona w liczbach, i historycznie rzecz biorąc, debata nad budżetem prowadzona jest zawsze w określonym kontekście politycznym. W przeszłości kontekst ten obejmował kwestie jednolitego rynku, wspólnej waluty i rozszerzenia.
Moglibyśmy sobie życzyć, żebyśmy tym razem mieli lepsze cele polityczne, ponieważ traktat lizboński nakłada na nas nowe obowiązki. Co oczywiste, niezbędne jest również znalezienie wspólnych unijnych rozwiązań wspólnych problemów w takich dziedzinach, jak zmiany klimatu, energetyka, bezpieczeństwo czy migracja.
Z drugiej jednak strony mamy do czynienia z Europą eurosceptyczną i Europą eurosceptyczną po kryzysie. Występują rzeczywiste napięcia - a nawet sprzeczność -pomiędzy tymi dwoma Europami i powinniśmy te napięcia zniwelować. Niezbędne jest osiągnięcie konsensusu; niezbędna jest jednomyślność w sprawie kolejnej perspektywy finansowej.
Powinniśmy wykorzystać doświadczenie i jest to jeden z elementów przeglądu budżetu. Doświadczenie pokazuje, że niezbędne jest znalezienie równowagi pomiędzy przewidywalnością a elastycznością. Ramy finansowe - od czasu ich wprowadzenia w 1988 roku - zapewniają Europie pokój i przewidywalność w sprawach budżetowych, zapewniając odpowiedni horyzont czasowy dla naszych regionów, rolników i pracowników naukowo-badawczych, żeby mogli przygotowywać i realizować swoje projekty.
Jest to rzeczywiste osiągnięcie. Jednakże zapewnienie tej przewidywalności pociąga za sobą znaczne ograniczenie elastyczności, a przekonaliśmy się przecież w przeszłości, jak groźne mogą być dla nas nagłe zmiany okoliczności. Możemy być dumni z naszych niektórych działań, w tym ze szczodrej i natychmiastowej reakcji na klęskę powodzi w Pakistanie, czy na problemy na Haiti, ale na ogół nie podejmujemy naszych działań z należytą szybkością. Mobilizacja środków finansowych dla instrumentu pomocy żywnościowej zajęła nam rok. Najwolniej podejmujemy działania wewnętrzne, a znacznie szybciej reagujemy na wyzwania zewnętrzne.
Należy zatem stwierdzić, że niezbędne jest zapewnienie większej elastyczności. Niezbędne jest zapewnienie, by przesuwanie środków, uruchamianie niewykorzystanych rezerw oraz koncentracja wydatków na wczesnym lub końcowym etapie realizacji danego programu czy projektu była łatwiejsza. W przeglądzie budżetu proponujemy ustanowienie stałych rezerw, kwotowo większych w ostatnich latach realizacji danej perspektywy finansowej, a także ustanowienie rezerw uruchamianych w zależności od osiąganych wyników.
Kolejną kwestią, którą należy wziąć pod uwagę, jest oczywiście kryzys gospodarczy, a nowe inteligentnie wybrane funkcje budżetu mogłyby stanowić mały pakiet antykryzysowych środków sektorowych i lokalnych. Takie środki mogłyby być wykorzystywane jako zabezpieczenie kredytów, tzn. jako uzupełnienie instrumentu wsparcia bilansu płatniczego. Mogłyby stanowić zestaw instrumentów wzmacniających Pakt stabilności i wzrostu.
Chciałbym wspomnieć o jeszcze jednej, związanej z przeglądem budżetu kwestii, a mianowicie że dyskusja dotycząca priorytetów pozostaje zawsze w cieniu kwestii salda netto, podejścia do budżetu w rodzaju juste retour, które wynika ze złożonej kwestii dochodów budżetu Unii Europejskiej. Zachętą do znalezienia wyjścia z tej sytuacji błędnego koła byłoby jednak przeprowadzenie otwartej debaty, wolnej od wszelkich tabu, podczas której moglibyśmy przeanalizować nie tylko kwestię wydatków, ale także kwestię dochodów, które mają zostać ujęte w budżecie Unii Europejskiej.
Jak stwierdził w swoim wystąpieniu dotyczącym stanu Unii Europejskiej pan przewodniczący Barroso, nie jest to dyskusja nad tym, czy wydać mniej, czy więcej; dyskusja ta dotyczy tego, jak wydatkować środki w bardziej inteligentny sposób. Obecny przegląd budżetu zawiera kilka propozycji dotyczących tego, jak wnosić europejską wartość dodaną, jak zapewnić budżetowi Unii Europejskiej większą legitymację.
Musimy to zrobić. Kumulujemy środki na szczeblu europejskim, zapewniając poszczególnym państwom członkowskim możliwość ograniczenia kosztów własnych, unikania dublowania działań i uzyskiwania lepszego zwrotu z inwestycji.
Jako przykład weźmy kwestie badań naukowych i infrastruktury. Cele te można osiągnąć poprzez rozwiązanie wspólnych problemów w spójny i skoordynowany sposób, zwłaszcza gdy mają one skutki transgraniczne, jak w przypadku energetyki, bezpieczeństwa, migracji czy zmian klimatu.
Cele te możemy zrealizować, okazując solidarność w przypadku klęsk żywiołowych czy katastrof spowodowanych przez człowieka; możemy i powinniśmy cele te realizować poprzez zapewnienie instrumentów umożliwiających nam podejmowanie bardziej zdecydowanych działań na arenie międzynarodowej, zapewniających jednocześnie Unii Europejskiej bardziej widoczną reputację jako największego darczyńcy (55 % pomocy ogółem).
Ale to nie wystarczy. Niezbędne jest - i jest to także jedna z kwestii nierozerwalnie związanych z przeglądem budżetu - samoograniczenie, jeśli chodzi o wydatki administracyjne. Niezbędne jest także zarządzanie dużymi projektami w bardziej profesjonalny sposób, a ponadto innowacyjny instrument finansowy, któremu poświęciliśmy odrębną część załącznika do przeglądu budżetu, powinien wykraczać poza 1 % budżetu Unii Europejskiej.
W ostatecznym rozrachunku najlepszym rozwiązaniem są środki własne. (Pozwolę sobie na dygresję, zanim przejdę do końcowych rozważań). Jakże łatwo jest krytykować stosowany obecnie system, uznając go za niesprawiedliwy, zbyt złożony i sprzeczny z traktatami, ale jednocześnie jakże łatwo jest wysuwać nieuzasadnione zarzuty, gdy podejmujemy ten temat.
Należy stwierdzić, że traktat lizboński wyraźnie wymaga jednomyślności przy podejmowaniu decyzji dotyczącej środków własnych oraz ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie. Suwerenność podatkowa nie jest zagrożona.
Należałoby jednak rozważyć możliwość wprowadzenia systemu w większym stopniu odzwierciedlającego nasz projekt pierwotny, to znaczy systemu zapewniającego Unii Europejskiej większą autonomię, a poszczególnym państwom członkowskim możliwość konsolidacji finansów publicznych poprzez stopniowe ograniczenie wpłat bezpośrednich. Moglibyśmy najpierw znieść ten sztuczny mechanizm generowania podatku VAT. Wyliczamy sześć możliwych rozwiązań; są one wspomniane w naszym dokumencie i dookreślone liczbowo w załączniku, ale oczywiście nikt nie jest doskonały. Nie jest to zastąpienie wkładu krajowego. Należałoby to uznać raczej za uzupełnienie.
Przegląd budżetu jest zaproszeniem do wzięcia udziału w gorącym sezonie w Unii Europejskiej i jest otwarciem tego sezonu. Cieszę się na współpracę z Parlamentem Europejskim. Naszym wspólnym obowiązkiem jest udowodnienie, że Unia Europejska jest w stanie odpowiedzieć na wyzwania i że budżet - kiedy cele są inteligentnie wybrane - może być narzędziem przywrócenia zaufania do naszego unijnego projektu.
Dziękuję za uwagę.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie i panowie! Budżet na rok 2011 jest pierwszym budżetem, który ma negocjować i nad którym ma głosować ten Parlament, wykorzystując swoje nowe uprawnienia przyznane mu na mocy traktatu z Lizbony. Jest to pierwszy budżet, w przypadku którego nie wezwaliśmy do zwiększenia kwoty ogólnej zaproponowanej przez Komisję, przyjmując zamiast tego realistyczne i polityczne podejście.
Przyjęliśmy podejście realistyczne, mając na uwadze, że państwa członkowskie wezwane zostały do podjęcia bezprecedensowych wysiłków na rzecz ustabilizowania finansów publicznych i zmniejszenia publicznych wydatków. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) usilnie wzywa państwa członkowskie do zrealizowania tego celu. Ograniczenie wydatków publicznych jest w rzeczywistości warunkiem niezbędnym do zapewnienia, żeby nasze gospodarki stały się bardziej konkurencyjne i stawiły czoła międzynarodowej konkurencji, korzystając ze sprzyjających warunków. Nie wzywamy zatem tych dwudziestu siedmiu państw do niczego innego, jak tylko do zapewnienia, żeby w tym roku budżetowym wydatki odzwierciedlały wysiłki podejmowane przez naszych obywateli w poszczególnych krajach.
Nasze podejście jest jednak także podejściem politycznym, ponieważ uważamy, że budżet na rok 2011 nie może być rozpatrywany w oderwaniu od bardziej ogólnego kontekstu finansowego w nadchodzących latach, a zwłaszcza perspektywy na kolejny cykl finansowy, to znaczy na lata 2014-2020.
Panie i panowie! Jeżeli jest taki cel, do którego nasz Parlament powinien dążyć w tej kadencji, to celem tym jest zapewnienie, żeby polityka Unii Europejskiej w poszczególnych obszarach była finansowana w sposób odpowiadający stawce, jaka wchodzi w grę. Niekoniecznie chodzi tu o dopominanie się o większe środki finansowe, lecz raczej o zapewnienie, by zadania powierzone Unii Europejskiej mogły być realizowane, dzięki zagwarantowaniu odpowiednich środków finansowych. Państwa członkowskie mogą wręcz zaoszczędzić, ograniczyć swój wkład do budżetu wspólnotowego, jeżeli są gotowe zaakceptować zmianę systemu finansowego Unii Europejskiej, ponieważ jest on już przestarzały, i korzystać z własnych środków. Jedno euro wydatkowane na szczeblu europejskim przynosi więcej korzyści, jest bardziej produktywne, niż jedno euro wydatkowane na szczeblu krajowym, ponieważ europejskie euro nie musi pokrywać deficytu.
Na szczeblu krajowym jedno euro jest warte w niektórych państwach tylko 50 eurocentów lub mniej. Ponadto na szczeblu krajowym to euro, którego wartość nie uległa jeszcze obniżce, powraca w postaci funduszy spójności, funduszy na rozwój obszarów wiejskich i wspieranie innowacyjności. Apeluję do Rady o poważne rozważenie przyjęcia tego nowego podejścia do finansów Unii Europejskiej. Jestem wdzięczny panu komisarzowi Lewandowskiemu za rozpoczęcie tej debaty z naszymi ministrami finansów.
Europejczycy mają prawo znać kwoty wydatkowane przez ich władze publiczne, niezależnie od tego czy są to władze lokalne, regionalne, krajowe czy unijne. Państwa członkowskie muszą być gotowe podjąć to wyzwanie. Panie przewodniczący Rady, panowie ministrowie! To od was zależy podjęcie tych debat i negocjacji, żeby wszystkie państwa członkowskie mogły ruszyć naprzód - żeby euro wydatkowane na poziomie Brukseli mogło wrócić na poziomie obywateli poszczególnych państw członkowskich i było bardziej efektywne na szczeblu europejskim, tworząc nowe miejsca pracy. Błagam was; ta szansa wciąż istnieje. W prezencie pod choinkę musimy od was usłyszeć, że środki własne i zasoby własne Unii Europejskiej stają się wreszcie przedmiotem poważnej debaty i poważnych negocjacji podczas waszej prezydencji. Zapewniam was, że jeżeli uda nam się osiągnąć ten cel, będziemy poruszać tę kwestię przez wiele kolejnych lat.
Stéphane Le Foll
Pani przewodnicząca, panie ministrze Wathelet, panie komisarzu! Chciałbym podczas mojego wystąpienia nie wracać do kwestii poruszonych dotychczas.
Debatowaliśmy nad budżetem na rok 2011 pod wszystkim wiadomą presją, to znaczy pod presją głębokiego kryzysu, z którym zmagają się wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej i który wiąże się z deficytami publicznymi na szczeblu krajowym. Deficyty te mogą doprowadzić do rozwoju dwóch hipotetycznych scenariuszy. Albo te deficyty publiczne na szczeblu krajowym stanowią ograniczenie dla deficytu europejskiego, albo te deficyty na szczeblu krajowym zmuszą nas do obrania nowego kierunku i postawią nas na nogi na poziomie Unii Europejskiej. To jest pytanie.
Proszę pana, komisarzu, by spróbował pan - przede wszystkim kiedy debatujemy nad przeglądem budżetu, kiedy mamy podjąć rozmowy dotyczące perspektyw budżetowych na okres po roku 2013 - uniknąć całkowitego skupienia się nad tym kontekstem kryzysu, chyba że chce mi pan powiedzieć i wszystkim obywatelom Unii Europejskiej, że w rzeczywistości Unia Europejska będzie się borykać z tym kryzysem przez wiele lat.
Naszym problemem jest w rzeczywistości znalezienie odpowiedzi na pytanie, jak zarządzać tą sytuacją kryzysową oraz jak zmniejszyć nasze deficyty i obniżyć poziom naszego zadłużenia, a także jak przygotować się do wyjścia z tego kryzysu. To w tym kontekście należy rozpatrywać kwestię budżetu. Możemy wyjść z kryzysu, na co przed chwilą zwrócił uwagę pan poseł Joseph Daul, jeżeli budżet Unii Europejskiej, ze względu na to, że jest budżetem Unii Europejskiej, będzie w stanie zapewnić nam środki umożliwiające powrót na ścieżkę, którą obecnie nie podążamy, to znaczy na ścieżkę wzrostu, tworzenia nowych miejsc pracy, innowacyjności, badań naukowych. To o to tutaj chodzi i to w tym kontekście powinniśmy prowadzić naszą debatę nad budżet zamiast robić to, do czego aż nazbyt często mamy skłonność, to znaczy ciągle podnosić kwestię kryzysu i deficytów, w czym celuje Rada.
Zauważyłem, że w Deauville niemiecka kanclerz i francuski prezydent ogłosili wręcz - znacznie wyprzedzając przyszłość - reformę traktatów, nie przeprowadzając żadnych rozmów z panem Van Rompuyem, żeby ukarać wszystkie te państwa członkowskie, które nie będą przestrzegać dyscypliny budżetowej w przyszłości.
Oto jak dalece zabrnęła dziś Rada, podczas gdy Parlament apeluje tylko o jedno, zwłaszcza do Komisji, a mianowicie o próbę ruszenia do przodu z unijnym projektem, co można osiągnąć poprzez budżet.
Odnotowali państwo zatem kilka kwestii, co do których całkowicie się zgadzamy. Niezbędne jest zapewnienie większej elastyczności. Oczywiste jest, że powinniśmy wspólnie znaleźć możliwość stworzenia bardziej elastycznego budżetu, ponieważ jest to konieczność; stawką jest zdolność Unii Europejskiej do reagowania. Jest to oczywiście także kwestia wyznaczenia priorytetów i zorganizowania budżetu Unii Europejskiej w efektywny sposób. Niewątpliwie wszyscy zgadzamy się co do tego, że jest to konieczność. Powinniśmy jednak powiedzieć to sobie nawzajem wyraźnie, że niezbędny jest harmonogram, niezbędne jest wyznaczenie przez nas naszych celów wspólnie. Panie komisarzu! Nie możemy załatwiać spraw pustosłowiem i obietnicami bez pokrycia, pozostawiając po sobie jedynie dokumenty na piśmie, które są niezwykle interesujące i które akceptuję niemalże w 100 %.
Będziemy teraz musieli się zająć kwestiami praktycznymi, a zwłaszcza istotną kwestią, którą staraliśmy się omijać, a mianowicie kwestią środków własnych. Co powinniśmy zrobić, żebyśmy jutro mieli środki własne dla Unii Europejskiej, a raczej dla wszystkich obywateli Unii Europejskiej, żebyśmy wszyscy wrócili na ścieżkę wzrostu, a nawet na jeszcze bardziej stabilną ścieżkę budowy Unii Europejskiej przyszłości?
Panie komisarzu! Oczekujemy pańskich ambitnych propozycji.
Guy Verhofstadt
Pani przewodnicząca! Chciałbym tylko powiedzieć, że uważam, iż Komisja przedstawiła dobry dokument, tylko szkoda, iż zrobiła to 15 miesięcy za późno.
A poza tym fakt, że przegląd śródokresowy powinien zostać wykonany 15 miesięcy temu jest drobnym szczegółem, a zatem nie ma co do niego powracać. Faktycznie w trakcie negocjacji niezmiennie "wciska się” nam przegląd śródokresowy, który jest de facto przeprowadzany na koniec okresu. To nie do przyjęcia i nie powinno się wydarzyć w przyszłości.
Po drugie, istotną kwestią poruszoną w przedmiotowym tekście jest kwestia środków własnych. Dlaczego tak jest? Ponieważ środki własne stanowią podstawę Unii Europejskiej. Ojcowie założyciele Unii Europejskiej stworzyli Unię Europejską funkcjonującą w oparciu o zasoby własne, to znaczy taryfy, podatki pobierane z tytułu przywozu produktów rolnych i podatek VAT. Tak to właśnie było. System wpłat krajowych wprowadzony został dopiero ze względu na brytyjski rabat. Taka jest rzeczywistość. Dlatego powinniśmy powrócić do systemu środków własnych jako podstawy finansowania. Musimy to zrobić teraz, ponieważ jest to jedyna możliwość, jaką dysponujemy, żeby ruszyć z Unią Europejską do przodu. Powinniśmy uczynić to także ze względu na demokrację.
W demokracji niezbędne jest spełnianie jednego warunku, a mianowicie, żeby obywatele wpłacali własne dochody bezpośrednio do budżetu Unii Europejskiej, a skutkiem tego, żeby poprzez te środki mogli wnosić wkład w funkcjonowanie Unii Europejskiej i sprawować nad jej funkcjonowaniem kontrolę.
Pani przewodnicząca! Druga kwestia, którą chcę podnieść, dotyczy de facto tego, o czym się tu mówi, a mianowicie że doprowadzenie do poprawy finansów publicznych wymaga ograniczenia budżetu Unii Europejskiej oraz wkładów na szczeblu unijnym. To wierutna bzdura. W rzeczywistości deficyty fiskalne, deficyty budżetowe osiągnęły już w Unii Europejskiej poziom 868 miliardów euro, czyli 7 % jej PKB. Nawet jeżeli podejmiemy działania mające na celu ograniczenie wydatków na szczeblu Unii Europejskiej i całkowite zamrożenie budżetu Unii Europejskiej, ta kwota 868 miliardów euro zmniejszy się jedynie do kwoty 860 miliardów euro. Tak to naprawdę wygląda. W rzeczywistości należałoby zrobić coś wręcz przeciwnego, a mianowicie przenieść realizację zadań ze szczebla krajowego na szczebel Unii Europejskiej w celu ograniczenia kosztów ponoszonych przez poszczególne państwa członkowskie.
Obronność, badania naukowe, dyplomacja, infrastruktura - to są właśnie dziedziny, w których Unia Europejska może osiągnąć lepszą efektywność, przyczyniając się do ograniczenia deficytów budżetowych. Panie przewodniczący Rady! Właśnie takie podejście powinien pan przyjąć wraz ze swoimi kolegami; niezbędne jest poczynienie postępów pod względem środków własnych, ponieważ bez tego nie osiągnie pan porozumienia w sprawie budżetu na rok 2011.
Bas Eickhout
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Dziękuję panu komisarzowi za przegląd budżetu, który wreszcie pojawił się tutaj. Istotną kwestią, jeśli chodzi o ten przegląd budżetu jest to, że będziemy mogli krytycznym okiem przyjrzeć się temu, czy zasoby Unii Europejskiej umożliwiły osiągnięcie tego, co mieliśmy na myśli. Mnóstwo pieniędzy wydatkowanych jest na rolnictwo oraz na fundusze spójności; czy ich wydawanie umożliwia realizację celów, które sobie wyznaczyliśmy? Muszę powiedzieć, że w przeglądzie budżetu nie poświęca się wiele uwagi znalezieniu odpowiedzi na te pytania.
Panie komisarzu! Spójrzmy jednak w przyszłość. Bardzo cieszy mnie przyjęta przez pana postawa, kiedy przyznaje pan, że musimy przyjrzeć się celom, które chcemy zrealizować w ramach strategii UE 2020, to znaczy celom dotyczącym innowacyjności, klimatu, likwidacji ubóstwa, zatrudnienia. Cele te powinny być traktowane priorytetowo i powinny być uwzględnione w ramach przeglądu budżetu. Ma to znaczenie dla naszej polityki rolnej i polityki spójności i oczekujemy tutaj od Komisji zaproponowania odpowiednich i ambitnych reform w celu zapewnienia, żeby polityka rolna i polityka spójności wnosiły rzeczywisty wkład w likwidowanie ubóstwa, zmniejszanie emisji gazów cieplarnianych, rozwój innowacyjności i walkę z bezrobociem. Jeszcze raz pragnę podkreślić, że jest to bardzo istotne.
Przechodząc do pewnych kluczowych pomysłów, o których pan wspomniał, takich jak nowe pomysły w odniesieniu do inwestorów prywatnych, muszę powiedzieć, że kwestia inwestorów prywatnych podnoszona była w przeszłości, ale doświadczenia zdobyte w związku z realizacją projektów ITER i GALILEO pokazują, że inwestorzy prywatni nie są skorzy do brania udziału w takich projektach, więc nie powinniśmy sie na nich opierać, skoro najprawdopodobniej będą niechętni.
Jeśli chodzi o Europejski Bank Inwestycyjny, rzeczywiście należy dążyć do zaangażowania tego banku, ale niezbędne jest zapewnienie demokratycznej odpowiedzialności tego banku. Jak możemy zapewnić, by jego inwestycje również przynosiły wymierne korzyści?
Wreszcie, jeśli chodzi o środki własne, znów powraca kwestia podatku od transakcji finansowych, ale po posiedzeniu Rady ds. Gospodarczych i Finansowych w tym tygodniu wiemy, że Komisja nie popiera wprowadzenia podatku od transakcji finansowych; taki podatek nie figuruje nawet na liście pana przewodniczącego Barroso na spotkanie grupy G-20. Niemniej kwestia ta została podniesiona w tym dokumencie, gdzie stwierdzono, że tego rodzaju dochody mogłyby być ewentualnie wykorzystywane. Jakie jest stanowisko Komisji w sprawie podatku od transakcji finansowych? Wypowiedzi Komisji dotyczące tej sprawy są pełne ogólników i sprzeczności.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Przedstawiając przegląd śródokresowy wieloletnich ram finansowych, Komisja Europejska przynosi nam wieści, które według mnie wywołają obawy wszystkich unijnych obywateli, a zwłaszcza obywateli brytyjskich. Przyjmując łagodne podejście do ograniczenia wydatków wspólnej polityki rolnej, zastosowano bardziej radykalne podejście do zlikwidowania rabatu brytyjskiego. Ale co gorsza wyraźnie sygnalizuje się zamiar stworzenia nowego zasobu własnego. Jak złodziej Unia Europejska chce teraz bezpośrednio sięgnąć do kieszeni podatnika brytyjskiego. Niezależnie od tego, czy ma to być podatek od emisji dwutlenku węgla, podatek bankowy, czy jakikolwiek inny podatek, niewątpliwie ofiarami wprowadzenia takiego rozwiązania będą podatnicy.
Kiedy obywatele zobaczą, że Unia Europejska zabiera im ich własne pieniądze, będą mieli coraz większe pretensje do Unii Europejskiej o marnotrawstwo i brak przejrzystości. Zlikwidowanie rabatu i ustanowienie nowego unijnego podatku - nazywajmy rzeczy po imieniu - nie będzie wymagać zmiany traktatu. Jednakże porozumienie osiągnięte pomiędzy niemieckim kanclerzem i francuskim prezydentem w sprawie nałożenia sankcji politycznych w celu zapewnienia stabilności finansowej wymagać będzie takich zmian.
Jeżeli Unia Europejska chce większych uprawnień, musi zwrócić się o zgodę do swoich obywateli. Jeżeli unijni politycy chcą nowego traktatu, to najpierw muszą umożliwić obywatelom wypowiedzenie się w tej sprawie w referendum. Teraz "żelazny Dave” ma szansę spełnić swoją obietnicę, której nie dotrzymał, a mianowicie przeprowadzić unijne referendum. Uwierzę w to, jak to zobaczę.
Salvador Garriga Polledo
(ES) Panie przewodniczący! Interesujące byłoby, gdyby zamiast opuszczać tę Izbę pan poseł Verhofstadt przeczytał także dokumenty Komisji Europejskiej. Jeden z nich zawiera dokładne wyjaśnienie, że ten przegląd budżetu wykonany został z opóźnieniem, ponieważ Komisja zawarła porozumienie z Parlamentem, że dokona tego przeglądu dopiero po wejściu w życie traktatu z Lizbony. Mówię poważnie!
Chciałbym podziękować panu komisarzowi za przedstawiony przez niego komunikat, który jest dobrą gimnastyką intelektualną skłaniającą do refleksji, jak perspektywy finansowe funkcjonowały do tej pory i jak powinny funkcjonować kolejne z nich.
Chciałbym także podziękować panu za zwrócenie uwagi na słabe punkty tych perspektyw finansowych, a zwłaszcza skandaliczny brak zdolności obowiązujących obecnie ram finansowych do reagowania na nagłe potrzeby.
Chciałbym panu przypomnieć, że jedyne rozwiązanie, jakie stosowaliśmy do tej pory, gdy pojawiała się nieprzewidziana potrzeba, polegało na przenoszeniu środków przeznaczonych na rolnictwo, żeby móc pokryć wydatki innego rodzaju. Taka sytuacja nie może powtarzać się w przyszłości.
Jednak, panie komisarzu, choć zdaję sobie sprawę z powagi sytuacji, w jakiej znajduje się pan obecnie, oferując przegląd, którego w żadnych okolicznościach nie wolno mylić ze zmianą, i choć uznaję, że spisał się pan na medal, nie mogę oprzeć się pokusie, żeby odczytać na głos fragmenty memorandum załączone do przedstawionego oświadczenia:
"Przegląd budżetu Unii Europejskiej - Często zadawane pytania”. "Czym jest komunikat dotyczący przeglądu budżetu?' "Czym nie jest?” "Dlaczego przegląd budżetu jest niezbędny?”
(ES) Trzy bardzo eleganckie pytania, żeby wyjaśnić coś, czego nie da się wyjaśnić, a mianowicie, że komunikat ten niestety nie zawiera żadnych danych liczbowych.
Gerben-Jan Gerbrandy
(NL) Panie przewodniczący! Ciągle jeszcze pamiętam, że zawsze raczej pogardliwie postrzegaliśmy wieloletnie plany Związku Radzieckiego, ale jeśli się nie mylę, były to tylko plany pięcioletnie, podczas gdy my mamy obecnie niezwykle nieelastyczne budżety wieloletnie obejmujące swoim zakresem okres siedmiu lat. Uważam, że jednym z podstawowych problemów jest obecnie - i znalazło to odzwierciedlenie w słowach pana komisarza Lewandowskiego na ten temat - nasze zbytnie skupianie się na wykonalności. Przecież zasadniczo jest to korzystne wyłącznie z punktu widzenia grup interesów.
Oczywiście mamy jednomyślność i to jest podstawowy problem. Budżet Unii Europejskiej jest jednak obecnie korzystny wyłącznie dla grup interesów - w rolnictwie, w rybołówstwie, w dziedzinie spójności, a także w "starym” przemyśle, że pozwolę sobie go tak nazwać. Grupy interesu stanowią zagrożenie dla dynamicznej gospodarki, którą chcemy zbudować w Europie.
Postrzegam Unię Europejską, a w szczególności jej budżet, jako bardzo duży tankowiec. Bardzo trudno jest zmienić jego kurs, ale mamy obecnie możliwość wydobycia go z wody i umieszczenia w suchym doku. Wykorzystajmy tę szansę i przyjrzyjmy się temu, czy nie moglibyśmy przerobić tego tankowca na dwie dużo mniejsze wyścigowe łodzie motorowe.
Wreszcie, jeśli chodzi o środki własne, są one ważne nie tylko dla samego faktu ich posiadania przez Europę, ale także dlatego, by umożliwić nam przeciwdziałanie zgubnemu skutkowi składek państw członkowskich. Państwa członkowskie zainteresowane są tylko jednym, a mianowicie ile pieniędzy mogą odzyskać z budżetu Unii Europejskiej, a temu można zaradzić jedynie poprzez wprowadzenie systemu środków własnych.
László Surján
(HU) Pan komisarz stwierdził przed chwilą, że budżet Unii Europejskiej to polityka wyrażona w liczbach. Wszyscy znamy to powiedzenie, ale drogi panie komisarzu, gdzie w tym materiale dane liczbowe? Całkowicie ich brak. Dlatego koniec końców nie wiem, o czym tu teraz mówimy. Przegląd śródokresowy. Kwestię tę podnieśli także moi przedmówcy. No cóż, mamy już trzeci kwartał i nie wiem, kiedy wreszcie będziemy mieli ten przegląd już za sobą. Chciałbym zadać tutaj jednak jedno pytanie. Pytanie to kieruję między innymi do Rady. Może dotrze do nich poprzez tłumaczenie. Chciałbym powiedzieć, że powinniśmy zakończyć ten przegląd - lub to co nazywamy jego mianem - w tym roku. W 2011 roku żadnego sensu nie będzie miało przejmowanie się czymś, co chcieliśmy zrobić, czy co powinniśmy byli zrobić, w 2008 roku.
Uważam, że powinniśmy kontynuować prace nad kolejnymi ramami budżetowymi, które już poniekąd rozpoczęliśmy. W Parlamencie prowadzone są poważne prace, tak jak, mam nadzieję, w innych partnerskich instytucjach. Prace te powinny obejmować przeprowadzenie odważnych reform. Podniesiono tutaj kwestię środków własnych. Jest to rzeczywiście niemożliwa sytuacja, że jesteśmy jedynym parlamentem na świecie, który ustala budżet i który nie poczuwa się do żadnej odpowiedzialności wobec wyborców, ponieważ to nie my zabieramy obywatelom te środki finansowe, lecz czynią to pośrednicy, którymi są rządy krajowe.
Czy powinniśmy przejmować się suwerennością poszczególnych państw członkowskich, którą sam Parlament Europejski odbiera obywatelom, podnosząc tutaj kwestię swoich wydatków, wspólnych wydatków Unii Europejskiej? Wiem, że jest to złożona kwestia. Kwestia suwerenności jest bardzo ważna i jest jeszcze jedna kwestia, która jest także bardzo ważna, panie przewodniczący, a mianowicie, że to co wydajemy powinno uwzględniać wymagania pomocniczości i nie powinniśmy dążyć tutaj do rozstrzygania na szczeblu Unii Europejskiej jakichkolwiek kwestii, które wchodzą w zakres kompetencji poszczególnych państw członkowskich. Dziękuję za uwagę.
Reimer Böge
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z wdzięcznością przyjmuję, z jednej strony, wysiłki Komisji na rzecz wzmocnienia tej debaty nad przeglądem poprzez ten komunikat, ale z drugiej strony, otwarcie przyznaję, że wtedy, a także dzisiaj, inaczej wyobrażaliśmy sobie propozycje przeglądu przedstawione w oparciu o wspólną deklarację z 2006 roku. Jeżeli wcielimy treść tego komunikatu w życie, oznaczać to będzie brak przeglądu do 2014 roku. Oznacza to jednak - o czym już wcześniej także mówiłem - że istotne elementy polityki lizbońskiej odzwierciedlającej postanowienia nowego traktatu, a przynajmniej postanowienia dotyczące budżetu, odłożone zostaną na okres po roku 2014. Pojawia się zatem pytanie, czy możemy sobie na to pozwolić, zwłaszcza ze względu na globalizację, gdzie zdolność Unii Europejskiej do podejmowania działań na szczeblu politycznym oraz gospodarczym jest przedmiotem dyskusji, a także czy możemy brać za to odpowiedzialność. Odnoszę wrażenie, że sprawująca wówczas rządy Komisja i pan przewodniczący Prodi byli zbyt ambitni w swoich propozycjach, a obecna Komisja jest zbyt ostrożna.
Oczywiście, kiedy będziemy podejmować kolejny krok, niezbędne będzie najpierw skoncentrowanie się na lepszym prawodawstwie w celu wsparcia wzrostu i zatrudnienia, uproszczenia, efektywności i ograniczenia kosztów ponoszonych w związku z realizacją programów, zanim domagać się będziemy zwiększenia środków finansowych. Nawiasem mówiąc, dotyczy to także badań naukowych, w zakresie których nadal istnieją braki i którym Trybunał Obrachunkowy wystawia żółte bądź czerwone kartki. Niezbędne jest również wprowadzenie nowych instrumentów finansowych oraz dyskusja na temat tego, co mamy zamiar zrobić, na przykład, z dużymi projektami dotyczącymi innowacyjności, przemysłu czy badań naukowych, takimi jak projekty ITER i Galileo lub projektami z zakresu energetyki. Czy powiemy im "tak”, czy "nie”? Jeżeli powiemy "tak”, to czy powinny one nadal być odpowiednio - ale w inny sposób niż dotychczas - finansowane do czasu ich ukończenia z budżetu Unii Europejskiej w ramach ogólnego wieloletniego programu finansowego?
Ze względu na wprowadzające niekiedy w błąd dyskusje na szczeblu państw członkowskich chciałbym także powiedzieć kilka słów na temat zasobów własnych. W pełni uzasadnione i zgodne z traktatem - w rzeczywistości traktat nawet tego wymaga - jest nasze zainteresowanie zasobami własnymi, ponieważ traktat stanowi, że bez względu na dochody z innych źródeł naszą działalność powinniśmy finansować przede wszystkim ze środków własnych. Wszyscy powinniśmy wziąć udział w tej debacie.
Jean-Luc Dehaene
(NL) Panie przewodniczący! Przedstawiany nam dzisiaj przez Komisję przegląd śródokresowy wieloletnich ram finansowych jest jednocześnie rozczarowujący i zachęcający. Dokument ten rozczarowuje, ponieważ nie stwarza żadnej możliwości zmiany wieloletnich ram na lata 2010-2012. Jednakże budżet na rok 2011 pokazuje, że nie da się tego obronić. W rzeczywistości ramy finansowe nie uwzględniają ani nowych zadań przewidzianych traktatem z Lizbony, ani celów strategii UE 2020. Naprawdę nie da się tego obronić. Niezbędne jest przynajmniej zapewnienie możliwości korzystania z większej elastyczności. Na szczęście opowiada się za tym także Komisja. Możliwość korzystania z większej elastyczność powinna być dostępna już w 2012 roku. Z drugiej strony, dokument ten jest zachęcający, ponieważ Komisja otwiera wreszcie debatę nad środkami własnymi. Przez najbliższych kilka lat może to być poważna debata; trudna, ale nie do uniknięcia.
Traktat stanowi, że budżet Unii Europejskiej musi być finansowany z zasobów własnych. Obecnie 80 % tego budżetu finansowane jest poprzez przekazywanie środków z budżetów krajowych. Nie są to zasoby własne Unii Europejskiej, a zamiast tego środki te stanowią jeden z elementów krajowych wydatków budżetowych. Odnośne kwoty powiększają deficyty krajowe, których zmniejszenie jest jednym z celów paktu stabilności i wzrostu, a więc poszczególne państwa członkowskie starają się ograniczyć wysokość przekazywanych środków. Jednocześnie oczekują więcej od Europy, co wyraźnie wynika z traktatu z Lizbony i strategii UE 2020.
Powinniśmy skończyć z tą sprzecznością. Cel ten można zrealizować jedynie poprzez korzystanie z rzeczywistych środków własnych. Środki własne powinny również umożliwić ograniczenie wpłat państw członkowskich i zwiększenie środków Unii Europejskiej. Jako ewentualne zasoby własne Komisja słusznie wskazuje nowe podatki, które byłyby bezpośrednio związane z tymi obszarami polityki, które realizowane są przede wszystkim na szczeblu Unii Europejskiej. Jako przykład chciałbym podać politykę przeciwdziałania zmianie klimatu oraz regulację sektora usług finansowych. Miejmy nadzieję, że również Rada Europejska oraz Rada zdadzą sobie sprawę z konieczności pilnego rozpoczęcia debaty nad środkami własnymi w kontekście perspektywy finansowej po roku 2014.
Sidonia Elżbieta Jędrzejewska
(PL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Bardzo się cieszę, że ten dokument mamy w końcu przed sobą. Dobrze się stało, że powstał, że został nam przedłożony w tym momencie. Oczywiście można zawsze narzekać, że można było wcześniej i tak dalej. Uważam, że powinniśmy przede wszystkim w tej chwili pochwalić jeden element w tym dokumencie, a przede wszystkim to, że dokument podejmuje tematy tabu. Nie powinniśmy w tej chwili w ogóle jakichkolwiek kwestii związanych z budżetem Unii Europejskiej traktować jako tabu i powinniśmy rozmawiać o wszystkim, także o środkach własnych. Jest to jak najbardziej godne pochwały.
Chciałabym także ostrzec przed pewnym niebezpieczeństwem związanym z dyskusją o nowych środkach własnych. Jak wiemy, jest to dyskusja bardzo trudna, dyskusja, która łatwo może zablokować wszelkie inne rozmowy o tym, czym budżet Unii Europejskiej powinien być i czego nauczyliśmy się już z tej obecnej perspektywy finansowej. Nie powinniśmy dać się wmanewrować w ślepy zaułek. Powinniśmy rozszerzać horyzonty naszej dyskusji, a nie utkwić w temacie środków własnych, który uniemożliwi nam tak naprawdę znalezienie rozwiązania.
Chciałabym podkreślić, że strona dochodowa budżetu Unii Europejskiej powinna być stabilna i przewidywalna. Powinniśmy zawsze pamiętać o dużym osiągnięciu budżetu Unii Europejskiej, jakim jest jego zbilansowanie. Jest to budżet, który się nie zadłuża. Ta wartość powinna dalej jemu przyświecać. Także podkreślam, że nowe środki własne powinny dawać Unii Europejskiej stabilność i przewidywalność dochodu, a także niepopadanie w długi. Myślę, że powinniśmy o tym myśleć i pamiętać, że obecny dochód Unii Europejskiej oparty na produkcie narodowym brutto poszczególnych państw członkowskich nie jest aż takim złym systemem, aby go odrzucić.
Nowy system powinien być moim zdaniem mieszanką nowego i starego. Powinniśmy w dużym stopniu myśleć o reformie, ale także nie odrzucać a priori tego, co jest dobrą tradycją. Czyli i kontynuacja, i zmiana, jedno nie wyklucza drugiego. Powinniśmy bazować na tym, co już jest pozytywne i tego nie odrzucać, abyśmy nie utknęli z dyskusją jedynie na środkach własnych, a myśleli tak naprawdę o tym, jak skonstruować nową perspektywę finansową.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Przeglądy budżetowe są zawsze przydatne. Dotyczy to rodzin, Unii Europejskiej, a nawet Fagina, jednego z bohaterów Olivera Twista. Kiedy jego drobne przedsiębiorstwo kradzieży kieszonkowych nie przynosiło oczekiwanych rezultatów, mawiał on: "sądzę, że powinniśmy to jeszcze raz przemyśleć”.
To dobrze, że zastanawiamy się nad tym także i tutaj. W szczególności możemy zrobić wiele, żeby sprawić, aby to co staramy się tu osiągnąć było bardziej możliwe do przyjęcia przez poszczególne państwa członkowskie i obywateli.
Po pierwsze cel ograniczenia biurokracji o 25 % - a miejmy nadzieję, że o więcej - jest bardzo pożądany i bardzo łatwo wszystkich do niego przekonać. Po drugie, powinniśmy zaprzestać strzelania sobie bramek samobójczych. Niestety zgadzam się z niektórymi eurosceptykami, którzy stwierdzili, że zwiększenie środków na cele reprezentacyjne nie było rozsądne. Było to wodą na młyn eurosceptyków i uważam, że rozczarowało euroentuzjastów. Po trzecie - i co bardzo ważne - cała kwestia ustanowienia środków własnych jest jak najbardziej uzasadniona. Uważam, że nasz przewodniczący, pan poseł Daul, określił to trafnie, stwierdzając, że jedno euro wydatkowane na szczeblu Unii Europejskiej przynosi większe korzyści niż jedno euro wydatkowane na szczeblu państw członkowskich. Uważam, że powinniśmy podążać tą drogą, a w szczególności zachęcać inwestorów dostarczających kapitału podwyższonego ryzyka do rozważenia inwestowania w euroobligacje na sfinansowanie potrzebnych nam projektów.
Wyznaczyliśmy sobie cel 3 %, jeśli chodzi o badania i rozwój. Realizacja tego celu jest Unii Europejskiej bezwzględnie niezbędna, jeżeli mamy być konkurencyjni i stworzyć potrzebne nam nowe miejsca pracy. Niezbędna jest nam także odpowiednio finansowana WPR - pierwszy filar w celu zapewnienia, żeby społeczności wiejskie nie uległy wyludnieniu, i drugi filar w celu zapewnienia dostępności dóbr publicznych. Podobnie nie możemy pójść na kompromis w zakresie celów dotyczących energii odnawialnej czy emisji dwutlenku węgla - tak jak oczywiście w zakresie polityki spójności, która jest niezwykle skuteczna. Jeżeli uda nam się osiągnąć wszystkie te cele, w ostatecznym rozrachunku uda nam się uzyskać 4 % wzrost PKB i stworzyć 5,6 miliona dodatkowych miejsc pracy do 2020 roku.
Markus Pieper
(DE) Panie przewodniczący! Również w Komisji Rozwoju Regionalnego mieliśmy wielkie oczekiwania, jeśli chodzi o przegląd budżetu. Przecież unijna polityka strukturalna i spójności jest sukcesem, zwłaszcza w ostatnich latach. Wkład funduszu spójności w przezwyciężenie kryzysu jest znaczny, zwłaszcza w najbiedniejszych regionach. Podejście horyzontalne w połączeniu z celem zapewnienia wzrostu konkurencyjności i zatrudnienia przynosi zachęcające rezultaty. Nigdy w przeszłości fundusze unijne nie były wykorzystywane w bardziej efektywny sposób, nigdy w przeszłości nie wprowadziliśmy większej liczby małych i średnich przedsiębiorstw do międzynarodowych sieci i nigdy w przeszłości regiony nie były lepiej przygotowane do korzystania z programów unijnych. Wykorzystywanie i absorpcja funduszy unijnych dają tutaj bardzo wyraźny i zachęcający sygnał. Dzięki tym postępom udało się nawet znaczne ograniczyć liczbę nieprawidłowości związanych z wykorzystywaniem funduszy strukturalnych.
Trybunał Obrachunkowy, naukowcy i regiony informują nas o tych sprawach, ale niestety nie robi tego ani Komisja, ani poszczególne państwa członkowskie. Są wyraźnie powściągliwe pod tym względem. Nie przeprowadzono rzeczywistego śródokresowego przeglądu budżetu w odniesieniu do funduszy strukturalnych. Odnotowuję to z dużą przykrością, ponieważ wyniki takiego przeglądu dostarczyłby wystarczających powodów do kontynuacji polityki strukturalnej. Oczywiście niezbędne jest dostosowanie przedmiotu tej polityki do celów strategii UE 2020. W wielu obszarach należy korzystać ze środków w bardziej efektywny sposób. Jednakże konstrukcja poszczególnych celów oraz współpraca z państwami członkowskimi i regionami sprawdziły się, i to bardzo. Zaprzepaściliśmy tutaj szansę, żeby to udowodnić poprzez przeprowadzenie prawdziwego przeglądu budżetu Unii Europejskiej.
Panie i panowie! Parlament ma jednak dobrą pamięć. Kiedy będziemy rozmawiać o kolejnej perspektywie finansowej, podniesiemy kwestię sukcesów polityki regionalnej. Kiedy będziemy rozmawiać o niezawodności tej polityki, będziemy bronić długich okresów planowania funduszy strukturalnych. Kiedy będziemy rozmawiać o kolejnych przeglądach kolejnych budżetów, zaproponujemy, by były one obowiązkowe, ponieważ okresowe przeglądy budżetu przyczyniają się do wzrostu przejrzystości. Powinniśmy potraktować tę kwestię bardziej poważnie w przyszłości.
José Manuel Fernandes
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Wszyscy jesteśmy w pełni świadomi wyzwań politycznych, w obliczu których stoimy, w tym wyzwań w zakresie globalizacji, przeciwdziałania zmianom klimatu, starzenia się ludności i bezpieczeństwa energetycznego. Wszystko to ma miejsce w warunkach kryzysu przy braku oznak jego rychłego końca. Chcemy utrzymać mocne państwo socjalne, które zwiększy jednocześnie naszą konkurencyjność. Opracowaliśmy strategię obejmującą wszystkie te dziedziny: strategię UE 2020. Strategii tej nie da się jednak realizować bez środków finansowych. Powinniśmy ustalić kwotę niezbędną dla każdego obszaru naszej polityki w celu zapewnienia skutecznej realizacji tej strategii, żebyśmy mogli znać niezbędną łączną kwotę.
Oczywiście jestem za przyjęciem podejścia oddolnego, opierającego się na dodawaniu. A wtedy, kiedy będziemy już wiedzieć, co jest niezbędne, powinniśmy określić wyraźnie, jakie powinniśmy mieć zasoby. Około 80 % budżetu Wspólnoty stanowią środki pochodzące z budżetów krajowych i powinniśmy ograniczyć to uzależnienie w celu przestrzegania postanowień samych traktatów. Jednakże wdrażanie tej strategii, to znaczy strategii UE 2020, powinno rozpocząć się niezwłocznie i dlatego chciałbym zapytać, dlaczego wieloletnie ramy finansowe nie są obecnie zmieniane w taki sposób, aby uwzględniały potrzeby tej strategii, której realizacji wszyscy udzieliliśmy już naszego poparcia?
Jutta Haug
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Na wstępie chciałabym oświadczyć, iż uważam, że jest to dobry dokument, który mamy tutaj przed sobą. Jest wyważony, tak jak wielokrotnie obiecywał nam to pan komisarz Lewandowski - wyważony, zawierający dużą liczbę propozycji i pomysłów, jak możemy i powinniśmy kontynuować naszą pracę. Nie jest to jednak to, czego my, specjaliści od budżetu z Komisji Budżetowej oczekiwaliśmy. Szczerze mówiąc, myśleliśmy, że uwzględniona zostanie analiza obowiązujących obecnie ram finansowych, a prawdziwi optymiści wierzyli nawet, że uzyskamy również małą zmianę na pozostały okres obowiązującej obecnie perspektywy finansowej. To co mamy jednak przed sobą, jest tylko przelotnym spojrzeniem w przyszłość. Niemalże w co drugim rozdziale mowa jest o tym, jak powinniśmy coś zrobić lepiej w związku z naszym budżetem w przyszłości, w tym jeśli chodzi o nasze priorytety, jak zrealizować cele strategii UE 2020, zapewnić większą efektywność współpracy z naszymi sąsiadami, usprawnić unijną infrastrukturę, czy zwiększyć efektywność polityki rolnej i polityki spójności poprzez nadanie im nowego kształtu. Dokument ten zawiera nawet pomysły dotyczące struktury naszego budżetu w przyszłości i długości kolejnego okresu finansowego.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Elie Hoarau
(FR) Panie przewodniczący! W grudniu 2009 roku Unia Europejska zawarła w Genewie umowy w sprawie bananów z krajami Ameryki Południowej, obniżając znacznie taryfy.
W następstwie zawarcia tych porozumień Unia Europejska ustanowiła mechanizm środków wyrównawczych dla krajów AKP w wysokości, o ile się nie mylę, 190 milionów euro. Po 2009 roku zawarte zostały nowe porozumienia pomiędzy Unią Europejską a krajami Ameryki Środkowej, skutkujące dalszym obniżeniem taryf dla tych krajów.
Środki towarzyszące ujęte w budżecie korygującym nie uwzględniają tych nowych porozumień. Jednakże według szacunków krajów AKP wartość niezbędnych środków towarzyszących przekroczy znacznie kwotę 190 milionów euro. Uważam, że zmieniona decyzja powinna uwzględniać wniosek krajów AKP.
Ponieważ sam zostałem wybrany w okręgu wyborczym produkującym banany będę zwracał na tę decyzję w sprawie budżetu korygującego szczególną uwagę.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Uważam, że jest jeszcze zbyt wcześnie, żeby stwierdzić, czy przedmiotowy dokument jest dobry, czy zły, ale dobrze się stało, że mamy ten dokument wreszcie przed sobą, ponieważ przygotowanie go zajęło dużo czasu.
Chciałabym odnieść się w szczególności do części dotyczącej rolnictwa, ponieważ jestem sprawozdawczynią w sprawie budżetu na następny rok. Niepokoją mnie sformułowania zawarte w części dotyczącej polityki rolnej. Przykładowo: "W bardziej radykalnej reformie” - cytuję z przedmiotowego dokumentu - "można by posunąć się o krok dalej i odejść od wsparcia dochodu i środków rynkowych oraz nadać priorytet celom w zakresie ochrony środowiska i przeciwdziałania zmianie klimatu zamiast wymiarowi gospodarczemu i społecznemu wspólnej polityki rolnej”.
Mamy tutaj także sugestię, że żyjemy obecnie w kulturze uzależnienia ze względu na dopłaty bezpośrednie dla rolników. Żyjemy w kulturze rzeczywistości, w której rynek nie zapewnia rolnikom godziwych dochodów. Działalność rolnicza plasuje się znacznie poniżej średniej i rozwiązanie tego problemu należałoby uwzględnić niezależnie od kierunku, jaki miałaby przybrać przyszła reforma wspólnej polityki rolnej, ale z zadowoleniem przyjmuję ten dokument.
Ivailo Kalfin
(BG) I ja pragnę podziękować Komisji za przedstawienie tego dokumentu. Sądzę, że będzie on stanowił temat wielu dyskusji w przyszłości. Dotyczy on szeregu kwestii, w przypadku których, jestem tego pewny, będziemy świadkami ożywionej debaty w Parlamencie. Chciałbym poruszyć trzy z nich, przy czym każdą z osobna.
Pierwsza z nich dotyczy pytania, czy strategia UE 2020 może obejmować wszystkie obszary polityki Unii Europejskiej. Wiemy, że objętych tą strategią jest w naturalny sposób wiele obszarów polityki, które są istotne dla Unii Europejskiej. Nie uważam jednak, żeby najlepszym rozwiązaniem było na przykład objecie polityką rolną obszaru dotyczącego trwałego wzrostu gospodarczego, czy objęcie polityką spójności obszaru dotyczącego wzrostu gospodarczego sprzyjającego integracji społecznej. Uważam, że obszary te dotyczą nieco szerszego zakresu i trudno będzie je realizować w ramach celów wyznaczonych w strategii UE 2020.
Po drugie, chciałbym podnieść kwestię wchodzących tu w grę zasad. Jedną z nich jest zasada solidarności, która jest niewątpliwie niezwykle istotna. Powinniśmy jednak przyjrzeć się zasobom, w tym Funduszowi Spójności, nie tyko jako formie okazywania solidarności, ale także jako środkowi zwiększania konwergencji. Wiemy, że ma on niezwykle ważne oddziaływanie gospodarcze, które ma nie tylko wymiar moralny, ale które rzeczywiście przekłada się również na wyniki gospodarcze.
Ostatnia kwestia dotyczy środków własnych. W tym przypadku brane jest także pod uwagę udzielanie przez Unię Europejską pożyczek, gwarantowanie pożyczek z wykorzystaniem środków z budżetu Unii Europejskiej i finansowanie dużych projektów. Uważam, że możemy mieć pewne trudności z mówieniem o pożyczaniu środków, nie mając jasności w kwestii środków własnych, w tym tych uzyskiwanych w wyniku współpracy z instytucjami finansowymi, takimi jak Europejski Bank Inwestycyjny, czy w kwestii ponownego wykorzystania niewydatkowanych środków z budżetu Unii Europejskiej, a nie zwracania ich państwom członkowskim.
Damien Abad
(FR) Panie przewodniczący! Parę słów na temat tego komunikatu Komisji. Wyrażam ubolewanie, że komunikat ten cechuje brak śmiałości, zwłaszcza pod względem wydatków. Wiedzą państwo, że Komisja Budżetowa wymaga, żebyśmy nie dokonywali jakiegoś tam przeglądu budżetu, ale raczej przeglądu śródokresowego z prawdziwego zdarzenia, nie dla zabawy, lecz żeby po prostu przeanalizować strukturę wydatków budżetowych i wyciągnąć wnioski dotyczące określonych aspektów tych wydatków.
Wiedzą państwo, tak jak ja, że niezbędne jest skierowanie uwagi na określone aspekty wydatków w dziedzinie polityki spójności, skoncentrowanie się na dużych projektach przemysłowych, takich jak projekt ITER czy inne projekty związane z Galileo, a także ochrona środków przeznaczonych na realizację polityki rolnej.
Z drugiej strony, Komisja zainteresowała mnie swoją nieco większą odwagą pod względem dochodów. Faktycznie nie możemy rozmawiać dzisiaj o budżecie, nie rozpoczynając debaty, zarówno nad środkami własnymi, jak i nad uwspólnotowieniem, czy też nie wspominając o niektórych pozycjach po stronie wydatków. Uważam, że jest to bezwzględnie konieczne i niezwykle istotne dla przyszłości Unii Europejskiej. Dlatego mam nadzieję, że działając razem, będziemy mogli znaleźć lepsze sposoby finansowania naszych priorytetów, niezależnie od tego czy dotyczy to młodzieży i edukacji, czy innych naszych priorytetów, o których właśnie wspomniałem, ponieważ wspólnie powinniśmy zidentyfikować te pozycje po stronie wydatków, które tworzą wysoką wartość dodaną, żeby uniknąć powtórki tego, co obecnie ma miejsce w przypadku Służby Działań Zewnętrznych.
Eider Gardiazábal Rubial
(ES) Panie przewodniczący! Faktem jest, że, jak stwierdziło to już wielu moich kolegów posłów, z niecierpliwością oczekiwaliśmy komunikatu Komisji. Pani poseł Haug słusznie zauważyła, że wielu z nas było optymistycznie nastawionych, oczekując wyników tego komunikatu i rzeczywiście oczekiwaliśmy, że skutkować będą rozważeniem zmiany obowiązujących obecnie ram finansowych.
W związku z tym muszę powiedzieć, że dokument, który nam państwo przedstawiają, naprawdę mnie rozczarował, ponieważ powodem, dla którego pozwoliliśmy państwu na odroczenie przedstawienia tego dokumentu do czasu wejścia w życie traktatu z Lizbony i strategii UE 2020 było to, że chcieliśmy czegoś bardziej konkretnego. Faktem jest, że ten pełen ogólników dokument mógł z łatwością zostać nam przedstawiony w 2007 lub 2008 roku, więc nie wiem, dlaczego musieliśmy czekać.
W każdym razie zawsze należy odnotowywać aspekty pozytywne i sądzę, że wszyscy zgodzimy się, że powinniście wreszcie państwo zainicjować debatę nad środkami własnymi. Mieliście już państwo możliwość dowiedzieć się, że Parlament się tego domaga i mamy nadzieję, że Rada, której przedstawiciel przysłuchuje się tej debacie, przyłączy się do nas w tym względzie; będziemy mogli wtedy odnotować to jako element pozytywny.
Isabelle Durant
(FR) Panie przewodniczący! Niezależnie od tego, czy mamy tutaj do czynienia z sytuacją szklanki do połowy pełnej, czy do połowy pustej, dokument ten mimo wszystko zawiera przydatne spostrzeżenia, przy czym największe znaczenie ma dla mnie to, co z nim zrobimy - co Parlament zrobi z tym dokumentem. Uważam, że zawiera szereg interesujących elementów, o czym już dziś mówiliśmy i co inni przedmówcy trafnie zauważyli.
Kwestia środków własnych jest oczywiście najważniejszą kwestią, jaką powinniśmy się zająć. Zgadzam się także ze znaczeniem wykorzystania tych spostrzeżeń do celów zatroszczenia się w szczególności o możliwość realizacji strategii UE 2020, ale apeluję, aby wykroczyć poza dokument dotyczący tej strategii. Oczywiste jest, że musimy nad tym popracować, choć jednocześnie oczywiste jest, że mamy również politykę rolną i kwestię sieci transportowych oraz dwa inne dokumenty, którymi powinniśmy się także zająć.
Mam tutaj zwłaszcza na myśli sprawozdanie grupy zadaniowej ds. zarządzania gospodarczego, działającej pod przewodnictwem pana przewodniczącego Van Rompuya, w którym zwrócono uwagę między innymi na kilka kwestii dotyczących koordynacji budżetu. Wreszcie, w oparciu o państwa propozycje będziemy musieli również podjąć prace nad możliwościami, które się przed nami pojawią i mam tutaj na myśli w szczególności kolejne sprawozdanie, a mianowicie sławne sprawozdanie pana profesora Montiego "Nowa strategia dla jednolitego rynku”, które zawiera opis innej strony polityki budżetowej, a mianowicie wszystkich kwestii związanych ze współpracą w dziedzinie podatków.
Uważam, że nie możemy debatować nad propozycjami Komisji w oderwaniu od wszystkich innych kwestii zgłaszanych przez pozostałe instytucje Unii Europejskiej, ponieważ ostatecznie są to różne fazy tej samej debaty.
Jan Olbrycht
(PL) Mamy przed sobą bardzo interesujący dokument i trzeba powiedzieć, że od dłuższego czasu spodziewaliśmy się dokumentu, który będzie bez żadnych liczb, i tu Komisja dotrzymała słowa. Otrzymaliśmy dokument, który rzeczywiście zawiera właściwie pewne elementy programowe i deklaracje. My jako Parlament Europejski powinniśmy się właśnie przyjrzeć temu, co dzisiaj, w tym momencie, deklaruje Komisja.
I dla przykładu bardzo ważna jest dzisiaj dla nas, posłów, rozmowa na temat relacji między strategią 2020, o czym już dzisiaj była mowa, a politykami unijnymi. Jeżeli Komisja w swoim dokumencie daje możliwość organizacji budżetu wokół strategii 2020, to tak naprawdę deklaracja ta oznacza, że istnieje możliwość włączenia większości polityk unijnych do strategii 2020. To czytamy z tego tekstu, jest to napisane wprost. Reorganizacja struktury budżetu w gruncie rzeczy oznacza reorganizację polityk unijnych. Deklaracja, że polityka spójności ma być głównym nośnikiem strategii 2020 jest też deklaracją, która nas cieszy i my na pewno będziemy starali się te określenia, te deklaracje, przełożyć na język konkretnych decyzji.
Kyriakos Mavronikolas
(EL) Panie przewodniczący Ja także chcę powiedzieć, że jest to interesujący dokument. Pokazuje on zainteresowanie Komisji i Parlament Europejski powinien ten dokument wykorzystać. Chciałbym także oświadczyć, że warto zwrócić uwagę na dwie kwestie, czyli korzystanie z zasobów własnych i politykę rolną.
Giovanni La Via
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Najpierw chciałbym podziękować panu komisarzowi za to, że ten dokument w ogóle powstał. Tym razem rozmawiamy o czymś, co ma wersję papierową, a nie tak, jak miało to miejsce szereg razy w przeszłości, o słowach, które zostały tylko wypowiedziane, ale nie znalazły odzwierciedlenia w konkretnym dokumencie.
Niemniej jednak, jak zawsze gdy wstępnie ocenia się dany dokument, można w nim znaleźć zarówno aspekty pozytywne, jak i negatywne. Częściowo widzę szklankę, która jest do połowy pełna, ponieważ w przedmiotowym dokumencie podniesiona została kwestia środków własnych, co do której Parlament miał nadzieję, że zostanie rozstrzygnięta jakiś czas temu w celu obniżenia wkładów państw członkowskich i zwiększenia możliwości dokonywania poważnych inwestycji, których potrzebuje Unia Europejska.
Jeśli chodzi o nowe wieloletnie ramy finansowe, w dokumencie tym mówi się o okresie lat pięć plus pięć, ale obawiam się, że niezbędne będzie dokonanie kolejnego przeglądu śródokresowego, ponieważ jeżeli kolejny przegląd przypominać będzie choć trochę ten ostatni, na który musieliśmy czekać tak długo, to nie będzie to z całą pewnością pozytywny krok. Przedmiotowy dokument mówi jednak między innymi o związku ze strategią UE 2020, co mnie przekonuje, ponieważ jest to jeden z wyraźnie określonych priorytetów tej Izby.
Z drugiej jednak strony, widzę także szklankę do połowy pustą, ponieważ jeśli chodzi o wspólną politykę rolną dokument zawiera wiele odniesień do dóbr i usług publicznych, które rolnictwo powinno zapewniać obywatelom, ale niewiele mówi o pierwotnej produkcji rolnej i konkurencyjności tego sektora.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Szanowni państwo! Przegląd budżetu budził ogromne obawy, ale sposób przedstawienia przez komisarza był tak inteligentny, że staliśmy się bardziej spokojni i zadowoleni. Nie oznacza to, że komisarz nie przedstawił wielu problemów do przemyślenia. Otóż jak zrównoważyć wydatki z wpływami? Czy ciąć pierwsze, a zwiększać drugie? A może postawmy pytanie, jak zwiększyć efektywność środków unijnych, jak bardziej inteligentnie je wydatkować?
Trzeba rozpocząć przechodzenie od finansowania infrastruktury tradycyjnej do finansowania infrastruktury badawczej. Ale musi być to pewna równowaga, uwzględniająca zróżnicowany poziom rozwoju poszczególnych krajów członkowskich. Wiemy, że każde euro wydane z budżetu Unii daje większą rentowność niż euro z budżetu krajowego. Ale pamiętajmy, że każde euro wpłacone do budżetu Unii daje także znaczące korzyści, zwrot wpłacającemu, a nie tylko temu, który to euro otrzyma z budżetu Unii. Jest to ważne stwierdzenie, że wpłacający netto też otrzymuje istotne korzyści ze środków, które wpłacił do budżetu Unii.
Janusz Lewandowski
komisarz. - Panie przewodniczący! Dziękuję państwu za przedstawione uwagi. Jest to nie tylko zbieg czasu i miejsca; podczas tej debaty ustanowiony został także wyraźny związek pomiędzy przeglądem budżetu i budżetem rocznym na rok 2011, a nawet środkami towarzyszącymi umowom w sprawie bananów. Ma to miejsce późno, naprawdę późno. Szczerze mówiąc znajdujemy się w połowie okresu realizacji perspektywy finansowej na lata 2007-2013, mając za sobą trzy lata, a przed sobą kolejne trzy.
Dziękuję państwu za słowa zachęty i za przyjęcie ambitnego podejścia do kolejnego kroku, jakim jest przedstawienie kolejnej perspektywy finansowej. Dziękuję państwu za przyjęcie ambitnego podejścia w debatowaniu nad obydwoma stronami budżetu, w tym kwestią środków własnych (w tym panom posłom Daulowi, Le Followi, Verhofstadtowi, Böge, Dehaene, Abadowi, Fernandesowi i Kalfinowi oraz pani poseł Durant i panu posłowi La Via). Dziękuję państwu za słowa zachęty, jeśli chodzi o dążenie do zapewnienia elastyczności (panu posłowi Garriga) i uproszczenia (panu posłowi Daulowi).
Pan poseł Eickhout zadał pytanie dotyczące podatku od transakcji finansowych lub podatku od działalności gospodarczej. Załącznik zawiera drobną sugestię, że wolelibyśmy opodatkować korporacje, tzn. wprowadzić podatek od transakcji związanych z prowadzeniem działalnością gospodarczej, a nie opodatkowywać spekulacyjne transakcje, w przypadku których łatwo uchylić się od płacenia podatku. Nie musimy zawierać międzykontynentalnych uzgodnień, by zapobiec unikaniu podatku.
Panowie posłowie Garriga i Surján są rozczarowani brakiem danych liczbowych. Przedstawiliśmy załącznik zawierający wybrane dane liczbowe oraz ocenę skutków dla spójności. Jest to podstawowa rzecz, jakiej oczekiwałem, wiedząc jakie jest stanowisko Parlamentu. Nie jest to korekta danych liczbowych na lata 2011-2013, jak utrzymywali pan poseł Böge, panie poseł Gardiazábal Rubial i Haug, czy posłowie Dehaene i Abad.
Nie możemy tak po prostu dokonywać takich korekt. Potrzebujemy podstawy prawnej; możemy corocznie dostosować budżet do traktatu z Lizbony i do strategii UE 2020. Jest to wykonalne i jest to zadanie, które będziemy musieli wykonać w przypadku budżetów na lata 2011, 2012 i 2013, ale nie możemy dokonywać tego jednorazowo poprzez liczby bez odpowiedniej podstawy prawnej i wprowadzenia do budżetu nowych wymogów.
Nie wiemy jeszcze, jakie będą skutki porozumienia w sprawie projektu ITER i innych dużych projektów, których realizacja do roku 2013 kosztować będzie więcej. Jesteście państwo rozczarowani, ale taka jest moja odpowiedź.
Jeśli chodzi o rolnictwo, nasze stanowisko jest wyważone. Wie pani, pani poseł McGuinness, że pojawiły się dużo bardziej radykalne opinie na temat tego, co powinniśmy zrobić w kwestii wydatków na rolnictwo. Istnieje również zdecydowany opór polityczny. naszym zadaniem jest przedstawić wyważoną opinię, ponieważ ostatecznie chodzi tutaj o kompromis i niezbędne jest ostateczne porozumienie 27 państw.
Jeszcze raz dziękuję państwu za przedstawione uwagi.
Przewodniczący
Panie komisarzu Lewandowski! Był pan zawsze takim dobrym parlamentarzystą, broniącym budżetu w naszym imieniu. Mamy nadzieję, że doświadczenia, które pan tutaj zdobył, nie zostaną wykorzystane przeciwko Parlamentowi, a zamiast tego do celów osiągnięcia konsensusu z Parlamentem i mamy do pana pod tym względem zaufanie.
