Tura pytań (pytania do Rady) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest tura pytań (B6-0227/09).
Do Rady skierowano następujące pytania.
Dotyczy: argumentów przeciwko traktatowi z Lizbony
Światowy kryzys finansowy pokazał nam jak bardzo konieczna jest silna Unia Europejska. W Irlandii szybko przekonaliśmy się, że mity i nieprawdziwe informacje na temat traktatu lizbońskiego będą marnym pocieszeniem w obliczu kurczącej się gospodarki i rosnącego bezrobocia. W jaki sposób w okresie prezydencji UE sprawowanej przez Republikę Czeską, w sytuacji, gdy sam prezydent tego kraju podziela argumenty przeciwko traktatowi z Lizbony, Rada zamierza pogodzić tego rodzaju przesłania z oczywistą potrzebą raczej ściślejszej niż luźniejszej współpracy w ramach UE?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Rada zawsze otwarcie wykazywała swoją determinację, jeśli chodzi o wzmacnianie współpracy w ramach UE, w szczególności w czasach kryzysu. Prezydencja czeska, kontynuując działania jej poprzedniczki, ciężko pracuje nad rozwiązywaniem problemów wywołanych obecnym kryzysem finansowym i gospodarczym, i w tym kontekście przyjęła pewne środki na różnych szczeblach. Ustanowiła wspólne ramy dla państw członkowskich, co widać na przykładzie planu ratunkowego dla banków, europejskiego planu naprawy gospodarczej, czy regulacji i nadzoru nad rynkami finansowymi. Parlament Europejski miał również swój wkład w opracowanie tych środków poprzez udzielenie poparcia dla inwestycji w infrastrukturę, a ponadto dzięki jego wysiłkom na scenie międzynarodowej. Na posiedzeniu w dniach 19 i 20 marca Rada skoncentrowała się na kwestii przezwyciężania kryzysu finansowego i problemów gospodarki realnej, dobitnie stwierdzając, że Europa może stawić czoła tym problemom i zatrzymać obecny kryzys jedynie poprzez zjednoczone i skoordynowane działania prowadzone w ramach jednolitego rynku oraz unii gospodarczej i walutowej. Rada zdecydowała na posiedzeniu w dniu 19 marca, że na potrzeby ściśle skoordynowanej reakcji UE w ramach europejskiego planu naprawy gospodarczej należy pozyskać wszystkie dostępne instrumenty, w tym zasoby wspólnotowe, oraz że należy w jej ramach zintegrować w pełni strategie na rzecz wzrostu, zatrudnienia, integracji społecznej oraz zabezpieczenia społecznego.
Co się tyczy traktatu lizbońskiego, w ubiegłym roku Rada osiągnęła porozumienie w sprawie dalszych postępów. Na wniosek Irlandii państwa członkowskie zgodziły się udzielić specjalnych gwarancji prawnych dotyczących kwestii, które stanowiły źródło obaw podczas ubiegłorocznego referendum w Irlandii. Rada postanowiła również, że w wypadku gdy traktat lizboński wejdzie w życie, zgodnie z podstawowymi procedurami prawnymi zostanie przyjęta decyzja w sprawie dalszego przedstawicielstwa każdego z państw członkowskich w Komisji. Z wyłączeniem zakończenia związanych z tym szczegółowych działań ukierunkowanych na tę sprawę do połowy roku 2009 i zakładając ich zadowalające wdrożenie, rząd irlandzki zobowiązał się jednocześnie do podjęcia prac zmierzających do ratyfikacji traktatu lizbońskiego do końca bieżącego okresu działalności Komisji. Na posiedzeniu w dniach 19 i 20 marca Rada Europejska została poinformowana o obecnej sytuacji w tej sprawie i podjęła decyzję o powrocie do niej na posiedzeniu w czerwcu 2009 roku.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Dziękuję panu ministrowi za odpowiedź.
Uważam, że jesteśmy w tej Izbie - i ogólnie w instytucjach - zbyt defensywni jeśli chodzi o traktat z Lizbony i generalnie Unię Europejską. Nadszedł czas, abyśmy zepchnęli do defensywy niektóre osoby atakujące Europę. Gdzie byśmy teraz byli, gdyby nie Europejski Bank Centralny? Gdzie byśmy teraz byli - ci z nas, którzy są w strefie euro - gdyby nie strefa euro?
Jedyna rzecz, jakiej nie mamy, to rozpoznawalny przywódca Rady Europejskiej, który potrafi mówić o sprawach związanych z naprawą gospodarczą i sądzę, że stało się jasne, iż przepis traktatu lizbońskiego przewidujący istnienie takiej osoby jest naprawdę bardzo ważny. Gdybyśmy mieli taką osobę obecnie, uniknęlibyśmy tego przeskakiwania, które teraz ma miejsce pomiędzy kolejnymi sześciomiesięcznymi prezydencjami.
Być może pan minister mógłby powiedzieć w swojej odpowiedzi, jak on widzi perspektywy ratyfikowania traktatu lizbońskiego w Republice Czeskiej.
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Odpowiem na wszystkie pytania później, w ramach jednego wystąpienia.
Przewodnicząca
Normalną procedurą jest udzielenie przez pana odpowiedzi najpierw zadającemu pytanie na jego pytanie uzupełniające, a następnie zwykle zbieram pozostałe pytania uzupełniające razem - i taka jest moja decyzja - i przedstawiam je panu.
Byłabym zobowiązana, gdyby udzielił pan najpierw odpowiedzi na pytanie.
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Dziękuję, pani przewodnicząca. Panie i panowie! Odpowiem na pytanie. Chciałbym podkreślić, że w Republice Czeskiej, jeśli chodzi o ratyfikację traktatu lizbońskiego, dwuizbowy parlament składający się z Izby Reprezentantów oraz Senatu pracuje w sposób bardzo wytężony nad przedmiotowym traktatem i w dniu 18 lutego tego roku został on przyjęty przez Izbę Reprezentantów. Muszę tutaj podkreślić, że zgodnie z obowiązującymi w Republice Czeskiej przepisami konstytucyjnymi, w celu przyjęcia traktatu konieczne jest uzyskanie konstytucyjnej większości. Senat parlamentu czeskiego prawdopodobnie będzie głosował nad przyjęciem traktatu w dniu 6 maja, przy czym Senat uzależnił swoją zgodę od przygotowania odpowiedniego prawa, na mocy którego przeniesienie upoważnień z poziomu kwalifikowanej większości głosów wymagałoby zgody obu izb parlamentu. Oznacza to tzw. mandat warunkowy. Odnośne prawo zostało już przygotowane i zatwierdzone, i oczekujemy, że w dniu 6 maja w Senacie odbędzie się głosowanie nad nim, a po jego przyjęciu nastąpi parlamentarna ratyfikacja traktatu lizbońskiego.
Richard Corbett
Czy czeska prezydencja nie podziela poglądu, że problem w wypadku traktatu lizbońskiego nie leży w braku informacji o nim, jako że informacje istnieją i są dostępne, ale raczej w znacznej ilości informacji wprowadzających w błąd, które są świadomie rozpowszechniane przez przeciwników traktatu?
Zważywszy na fakt, że traktat nie jest obecnie podpisywany przez europejskie instytucje, ale został wynegocjowany przez państwa członkowskie, czy prezydencja nie podziela także stanowiska, że rządy krajowe muszą zrobić znacznie więcej, aby zaprzeczyć mitom i błędnym informacjom, o których wspominał pan poseł Mitchell, i zjednoczyć siły w tej jakże istotnej debacie z punktu widzenia przyszłości Europy?
Christopher Heaton-Harris
Panie ministrze! Jestem pewien, że w pana kraju, podobne jak w Irlandii, wyborcy wyczuwają i niepokoją się orwellowskim postrzeganiem UE w tej chwili. Nie są głupi i wiedzą, że Komisja w taki sposób manipulowała swoim programem legislacyjnym, aby żadne złe wiadomości nie dostały się do krwiobiegu irlandzkich mediów.
Szkoda, że pan poseł Mitchell, pan poseł Corbett i inni są tak zaślepieni lśniącą nagrodą w postaci statusu odnoszących sukcesy eurokratów, że nie dostrzegają najważniejszej kwestii: że naród Irlandii podjął już decyzję. Może mógłby pan, panie przewodniczący, nakłonić Radę, aby poleciła Komisji położyć kres znacznej rozbudowie jej działów ds. komunikacji i informacji - określanych zwykle mianem propagandy - i pozwoliła, aby wyniki głosowania wspaniałego narodu irlandzkiego udowodniły, że demokracja w Unii Europejskiej jest wciąż żywa.
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Muszę podkreślić, że wszyscy powinniśmy mieć odwagę przyznać przed samymi sobą, że obywatele UE wiedzą bardzo niewiele o sposobie działania UE. UE wywiera wpływ na swoich obywateli bardzo często w sposób abstrakcyjny, a działanie jej instytucji jest bardzo trudne do zrozumienia. Im niższy poziom wiedzy, tym łatwiej o pojawienie się okoliczności, które sprzyjają, na przykład, rozpowszechnianiu błędnych informacji, które łatwiej zakorzeniają się w umysłach ludzi właśnie dlatego, że nie są oni dostatecznie poinformowani o tym, jak funkcjonuje UE. Moim zdaniem zajęcie się kwestią demokratycznego deficytu oraz faktem, że obywatele nie zawsze identyfikują się z UE i jej instytucjami zagwarantowałoby, że tego rodzaju dezinformacje i kłamstwa nie miałyby szansy się przyjąć. Głęboko wierzę, że rząd każdego państwa członkowskiego UE ma podstawowy obowiązek opowiedzieć się głośno przeciwko dezinformacji i kłamstwom. Jednocześnie rządy państw członkowskich UE winny regularnie informować swoich obywateli o wszystkich sprawach związanych z integracją europejską. Jestem głęboko przekonany, że tylko wówczas osiągniemy faktyczny demokratyczny postęp.
Dotyczy: podwójnego opodatkowania
Mając na względzie niedawne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące podwójnego opodatkowania, jakie środki zamierza zaproponować Rada w celu sharmonizowania europejskiego prawa podatkowego, tak aby europejscy obywatele nie musieli płacić dwukrotnie z tytułu tej samej czynności podlegającej opodatkowaniu?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jeśli chodzi o aktualny stan rzeczy we Wspólnocie, nie przyjęto jeszcze żadnych środków na szczeblu wspólnotowym, które miałyby wyeliminować podwójne opodatkowanie w dziedzinie podatków bezpośrednich, z wyjątkiem dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, konwencji z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków przedsiębiorstw powiązanych oraz dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek. Wynika to z faktu, że przedmiotowa dziedzina wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich, o ile przestrzegają one prawa wspólnotowego. Porozumienia w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania, zawierane dwustronnie pomiędzy państwami członkowskimi zgodnie z wspomnianymi wcześniej autonomicznymi umocowaniami i zgodne ze wzorem porozumienia opracowanym przez OECD nie wydają się wystarczające w celu wyeliminowania wszystkich przewidzianych prawem przypadków podwójnego opodatkowania w UE.
Komisja, która posiada wyłączne prawo inicjatywy prawodawczej we Wspólnocie w odniesieniu do podatków bezpośrednich, obecnie wyraźnie preferuje pragmatyczne podejście w tej kwestii z uwagi na zasadę pomocniczości, która ma zastosowanie wobec prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie podatków bezpośrednich, a także ze względu na wymóg jednomyślności. Takie pragmatyczne podejście winno zachęcić państwa członkowskie do współpracy na rzecz zapewnienia, aby ich krajowe systemy podatkowe, w tym dwustronne porozumienia w sprawie opodatkowania, funkcjonowały sprawnie. Jest o tym mowa, między innymi, w komunikacie Komisji w sprawie koordynowania systemów podatków bezpośrednich w państwach członkowskich w ramach wspólnego rynku, a w szczególności w wersji ostatecznej dokumentu COM 2006/823. Rada potwierdziła tego rodzaju podejście Komisji oparte na koordynacji w swoich konkluzjach z dnia 27 marca 2007 r. Podkreśliła, że funkcjonowanie wewnętrznego rynku można udoskonalić poprzez współpracę w dziedzinie podatków na szczeblu państw członkowskich i - w razie potrzeby - na szczeblu europejskim przy jednoczesnym poszanowaniu uprawnień państw członkowskich. Rada oświadczyła, że możliwe do przyjęcia rozwiązania mogą przybierać różne formy zgodnie z zasadą pomocniczości.
Manuel Medina Ortega
(ES) Panie przewodniczący! Informacje, które pan podaje są zgodne z prawdą, ale my jako posłowie w tej Izbie, a nade wszystko obywatele Europy, odnosimy wrażenie, że w prawie wspólnotowym istnieje bardzo niebezpieczna luka.
W chwili obecnej, ponieważ wymogi podatkowe nadal stają się coraz większe w każdym z państw członkowskich, mobilność jest niemal niemożliwa.
Gdy zwracamy się do Komisji o wyjaśnienie owego pragmatycznego podejścia wydaje się, że Komisja nie ma żadnego wsparcia w Radzie. Chyba mamy tu do czynienia z błędnym kołem, gdzie Komisja odsyła nas do Rady, a Rada z powrotem do Komisji, a tymczasem rzeczywistość wygląda tak, że obywatele tej Europy, którą staramy się zbudować nie mają możliwości zostania rezydentami w innych krajach, ani ustanowienia stosunków handlowych z powodu poważnych obciążeń podatkowych spowodowanych brakiem harmonizacji systemu fiskalnego.
Czy Rada mogłaby coś zrobić, aby zatrzymać to błędne koło?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Przede wszystkim chciałbym podkreślić, że celem długoterminowym jest rozwiązanie w postaci dyrektywy lub wielostronnej konwencji. Tylko w ten sposób możemy skutecznie rozwijać ten system z pozycji zasad prawnych. Komisja proponuje rozwiązanie najbardziej palących problemów powstałych w związku z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego poprzez poprawę koordynacji przepisów podatkowych obowiązujących w państwach członkowskich oraz udoskonalenie procesów podejmowania decyzji. W swoim komunikacie 823 w sprawie koordynacji Komisja przedstawiła propozycję stworzenia mechanizmu skutecznego rozstrzygania sporów związanych z problemami międzynarodowymi w UE dotyczącymi podwójnego opodatkowania, jednak z powodu niewystarczającego wsparcia ze strony państw członkowskich, jak wspominał tutaj pan poseł, Komisja zarzuciła ów wniosek na rzecz innych inicjatyw. Komisja ma pełną świadomość wpływu porozumień w sprawie podwójnego opodatkowania na rynek wewnętrzny i rozpocznie przygotowywanie publicznych konsultacji w 2009 roku. Na podstawie tych konsultacji Komisja opracuje komunikat dotyczący ich wyników wraz z propozycją możliwego do przyjęcia rozwiązania istniejących problemów.
Rada wielokrotnie zmagała się z tym problemem w ramach różnych inicjatyw. Pierwszą z nich było rozszerzenie ram dyrektywy 90/435/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych w drodze dyrektywy Rady 2003/123/WE, która eliminuje gospodarcze i prawne podwójne opodatkowanie w transgranicznych przepływach dywidend w ramach Wspólnoty. W 1990 roku przyjęto konwencję w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania mającą na celu wyeliminowanie podwójnego opodatkowania z tytułu korekt cen transferowych pomiędzy przedsiębiorstwami powiązanymi. Przedmiotowa dyrektywa okazała się jednak niezbyt efektywna, częściowo ponieważ miała charakter międzynarodowej konwencji zawartej pomiędzy państwami członkowskimi, nie zaś instrumentu prawnego Wspólnoty. W 2003 roku przyjęto dyrektywę 2003/49/WE eliminującą podwójne opodatkowanie stosowane do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich, która upoważnia jedynie kraj właściciela danej płatności do opodatkowania tejże płatności. Kwestia rozszerzenia ram przedmiotowej dyrektywy winna być tematem dalszych negocjacji na forum Rady. W związku z dwoma komunikatami Komisji w sprawie koordynowania systemów podatków bezpośrednich w państwach członkowskich w ramach wspólnego rynku oraz podatku z tytułu likwidacji działalności w danym państwie, ECOFIN przyjęła rozporządzenie Rady z grudnia 2008 roku w sprawie podatku od likwidacji działalności. Rozporządzenie to próbuje wyeliminować podwójne opodatkowanie i koordynuje procedury krajowe w dziedzinie podatku likwidacji działalności, tak aby z chwilą przeniesienia działalności gospodarczej z jednego państwa do drugiego, w sytuacji gdy aktywa osób fizycznych lub prawnych przenoszone są z państwa stosującego podatek od niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku zmiany miejsca zamieszkania lub siedziby podatnika, państwo przyjmujące stosowało wartość rynkową danego aktywu, który został wymieniony w chwili przeniesienia aktywów z państwa opuszczanego, jako wydatek w chwili zbycia tegoż aktywu.
Syed Kamall
Wszyscy rozumiemy, że te zagadnienia dotyczące opodatkowania bywają bardzo techniczne, ale czy zasadniczo pan minister nie podziela opinii, że każdy, kto rozumie te kwestie z pewnością zauważy, że harmonizacja podatków nie jest niezbędna dla uniknięcia podwójnego opodatkowania? Wszystko, co jest konieczne - wiem, że to dość techniczne - to wola lepszej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi. Biorąc pod uwagę ilość pieniędzy, jaką rządy obecnie zabierają uciskanym podatnikom, z pewnością można stwierdzić, że nadszedł czas wprowadzenia zachęt do zwiększonej konkurencji w dziedzinie podatków, aby obniżyć obciążenia pracujących rodzin w całej Unii Europejskiej.
Paul Rübig
(DE) Panie urzędujący przewodniczący! Sądzę, że prezydencja czeska przyjęła bardzo pozytywne i aktywne podejście do tej kwestii. Chciałbym panu tego pogratulować, bowiem naturalnie ważna jest ochrona obywateli oraz małych i średnich przedsiębiorstw, tak aby świadcząc swoje usługi mogły one także czerpać z tego odpowiednie dochody. Podwójne opodatkowanie to coś, dla czego brak jest jakiegokolwiek społecznego usprawiedliwienia. Stąd moje pytanie: czy uważa pan, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości mógłby tu ustanowić pewne standardy?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że bezpośrednie stosowanie prawa wspólnotowego, zasady swobody przemieszczania się, a także zasad niedyskryminacji nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wyeliminowania prawnego podwójnego opodatkowania wynikającego ze wzajemnych interakcji różnych systemów podatkowych w sytuacjach transgranicznych w ramach Wspólnoty. Stanowisko takie wyłania się z treści wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-513/04 Kerckhaert Morres. Trybunał wydał już orzeczenie w tej sprawie i jestem głęboko przekonany, że pozostało tu już bardzo niewielkie pole działania. Zgodnie z orzecznictwem ETS konwencje eliminujące podwójne opodatkowanie muszą spełniać wymogi rynku wewnętrznego, a w szczególności nie mogą wprowadzać dyskryminacji ani rozbieżności w odniesieniu do podstawowych swobód zagwarantowanych w traktacie ustanawiającym Wspólnoty Europejskie. Z drugiej strony głęboko wierzę, że ryzyko podwójnego opodatkowania niezwykle komplikuje systemy podatkowe, a nade wszystko komplikuje sprawy z punktu widzenia małych i średnich przedsiębiorstw, dla których niekiedy przedarcie się przez skomplikowane systemy poszczególnych przepisów krajowych stanowi dużą trudność. To właśnie MŚP są najbardziej narażone na tego rodzaju ryzyko, ponieważ ponoszą one wyższe koszty nie mogąc pozwolić sobie na skorzystanie z usług drogich firm konsultingowych bądź kancelarii prawnych tak jak to mogą czynić duże korporacje, a w szczególności koncerny międzynarodowe. Tym samym MŚP w większym stopniu ponoszą ciężar takich skomplikowanych systemów podatkowych. Jestem osobiście przekonany, że najuczciwszym rozwiązaniem dla wszystkich państw członkowskich jest posiadanie najprostszego, najbardziej przejrzystego systemu podatków bezpośrednich i - jeśli o mnie chodzi - możliwie najniższych podatków.
Dotyczy: mięsa drobiowego
W świetle wniosku Komisji nr dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych w zakresie norm handlowych odnoszących się do mięsa drobiowego, czy prezydencja czeska podziela opinię, że w interesie bezpieczeństwa żywności i konsumentów oraz identyfikowalności i jakości produktów byłoby wprowadzenie obowiązku dostarczania konsumentom gwarancji świeżości w odniesieniu do wszelkiego mięsa drobiowego sprzedawanego jako "świeże”. Czy prezydencja zgadza się ze stwierdzeniem, że istnieje poważny problem dotyczący mięsa drobiowego, w wypadku którego ubój nastąpił w kraju trzecim, tam też mięso zostało zamrożone, a następnie przewiezione i rozmrożone - a w niektórych przypadkach przetworzone - w państwie UE, po czym wprowadzone na rynek i sprzedawane jako "świeży” produkt UE. Czy prezydencja podziela stanowisko, iż jest to zjawisko niemożliwe do zaakceptowania, wprowadzające w błąd konsumenta i nieuczciwe wobec producentów z UE, którzy przestrzegają ścisłych wytycznych unijnych? Jakie działania podejmuje obecnie prezydencja czeska w celu zapewnienia niezakłóconego przyjęcia przedmiotowego rozporządzenia?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Prezydencja pragnie zapewnić szanowną panią poseł, że przywiązuje ogromną wagę do wysokiego poziomu bezpieczeństwa żywności w ramach Wspólnoty niezależnie od tego, czy żywność ta jest produkowana lokalnie, czy też przywożona z krajów trzecich. W tym kontekście prezydencja pragnie nawiązać do konkluzji Rady z posiedzenia w dniach 18 i 19 grudnia 2008 r. na temat bezpieczeństwa przywożonych produktów rolnych i spożywczych. Zgodnie z przepisami wspólnotowymi Rada w swoich konkluzjach zaprosiła Komisję do przedłożenia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu do końca roku 2010 sprawozdania dotyczącego skuteczności stosowania kontroli higienicznych i fitosanitarnych przywożonej żywności. Kierując się spoczywającym na niej obowiązkiem zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego podczas wdrażania polityk wspólnotowych, w grudniu 2008 roku Rada odrzuciła wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady wdrażającego rozporządzenie Rady (WE) nr 853/2004, odnoszący się do stosowania substancji przeciwdrobnoustrojowych w celu usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych z tusz drobiowych. Rada stanęła na stanowisku, że stosowanie tego rodzaju substancji mogłoby potencjalnie maskować niedostateczne praktyki w zakresie higieny. Parlament Europejski wyraził swój sprzeciw wobec przedmiotowego wniosku w rezolucji z dnia 19 czerwca 2008 roku i zwrócił się do Rady o jego odrzucenie. W kwestii wniosku Komisji dotyczącego norm handlowych odnoszących się do mięsa drobiowego, prezydencja pragnie potwierdzić, że wniosek ten jest obecnie przedmiotem negocjacji na forum Rady, których celem jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów oraz zapobieżenie sprzedaży mięsa drobiowego jako świeżego w wypadkach, gdy uprzednio zostało ono zamrożone. Prezydencja może zapewnić szanowną panią poseł, że podejmuje wszelkie możliwe środki, aby umożliwić rychłe przyjęcie przedmiotowego rozporządzenia niezwłocznie po wydaniu opinii przez Parlament Europejski.
Marian Harkin
Dziękuję prezydencji za tę odpowiedź, bowiem w istocie oczekiwałam, że prezydencja czeska podejmie działania w tej sprawie. Miło mi usłyszeć, że w Radzie toczą się dyskusje nad podjęciem przez państwa działań zmierzających do zapobieżenia sprzedaży mięsa drobiowego uprzednio mrożonego jako świeżego, ponieważ oczywiście oznacza to, że wielu producentów z UE - a tak naprawdę wszyscy producenci UE - nie działa na równych zasadach.
Tak więc moje pytanie do prezydencji brzmi: kiedy możemy oczekiwać ze strony Rady jakiejś reakcji w tej sprawie i czy może nam pan nieco przybliżyć jakie działania są z państwa strony możliwe w tej kwestii?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Problem ten został właśnie rozstrzygnięty przez organy robocze Rady w ramach negocjacji nad wnioskowanym rozporządzeniem Rady zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych w zakresie norm handlowych odnoszących się do mięsa drobiowego. Prezydencja czeska zaproponowała tekst kompromisowy, który zyskał poparcie większości na forum Komitetu ds. Rolnictwa Rady. Dokument zostanie przedłożony do oceny przez WTO w ramach konsultacji z partnerami handlowymi. O ile uzyskamy pozytywny rezultat, a Parlament Europejski jednocześnie zatwierdzi swoje sprawozdanie na posiedzeniu plenarnym, co powinno nastąpić, wówczas prezydencja czeska przedłoży kompromisowy dokument Radzie. Rada ma formalny obowiązek oczekiwać na przedłożenie opinii Parlamentu Europejskiego, chociaż nie musi odwoływać się do niej podejmując własną decyzję. Kompromisowy dokument stanowi, że w przypadku produktów wytworzonych ze świeżego mięsa drobiowego zgodnie z przepisami przedmiotowego rozporządzenia państwa członkowskie mogą wprowadzić nieznaczne zmiany wymogów w zakresie temperatury, obowiązujących przez bezwzględnie minimalny okres i jedynie w zakresie koniecznym dla umożliwienia prowadzenia czynności przetwarzania i rozbioru tusz w zakładach przetwórczych podczas wytwarzania produktów ze świeżego mięsa drobiowego. Oczekujemy, że Rada zajmie się przedmiotowym wnioskiem w maju i - biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg negocjacji - spodziewamy się pozytywnych rezultatów.
Avril Doyle
Kilka lat temu, po kryzysie w sektorze wołowiny spowodowanym chorobą BSE, wprowadziliśmy w Europie pełną identyfikację i identyfikowalność produktów z wołowiny. Czy Rada podziela stanowisko, że musimy przejść szybko również nie tylko do sprawy mięsa drobiowego, ale również baraniny i wieprzowiny, aby udostępnić konsumentom ten sam rodzaj informacji i zapewnić tę samą możliwość identyfikowalności w razie jakichkolwiek nieprawidłowości?
Sprawozdanie pani poseł Sommer na temat informacji dla konsumentów jest obecnie na etapie rozpatrywania przez Parlament i być może dzięki wprowadzeniu dodatkowego oznakowania - co zwiększyłoby identyfikowalność - Rada byłaby skłonna zgodzić się ze mną, że byłby to sposób na osiągnięcie tego celu.
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Oznaczanie miejsca pochodzenia mięsa drobiowego nie jest elementem Załącznika 14 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 i tym samym nie stanowi części wniosku, o jakim w tej chwili debatujemy. Oznaczaniem miejsca pochodzenia zajmuje się rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2008, a zatem kwestia ta wchodzi w zakres odpowiedzialności Komisji i jest przedmiotem debaty w komisji. Chciałbym również powiedzieć, że rozumiem tę kwestię doskonale, bowiem jeśli państwo spojrzą na zagrożenie, jakie wynikło z powodu tzw. choroby wściekłych krów w przypadku zakażonej wołowiny z punktu widzenia faktycznego wpływu na zdrowie ludności w państwach członkowskich UE, to niektóre z chorób pochodzących z mięsa drobiowego, np. salmonella, powodują zdecydowanie większą liczbę problemów zdrowotnych, a nawet zgonów niż liczba spowodowana niegdyś chorobą wściekłych krów. Z drugiej strony, chciałbym podkreślić raz jeszcze, że kwestia oznaczania miejsca pochodzenia wchodzi w zakres kompetencji Komisji i nie powinniśmy zapominać, że monitorowanie miejsca pochodzenia jest oczywiście znacznie trudniejsze w przypadku drobiu niż w przypadku bydła. Powinniśmy również unikać znalezienia się w sytuacji, gdzie próba chronienia konsumenta do takiego stopnia, że zostają całkowicie wyeliminowane wszelkie wątpliwości i wszelkie możliwe ryzyko doprowadzi do stworzenia systemu, który jest tak złożony pod względem administracyjnym, że skutkuje znacznie wyższymi cenami żywności. Chciałbym ponownie powtórzyć tutaj, że główna odpowiedzialność w dziedzinie obowiązkowego oznaczania miejsca pochodzenia mięsa drobiowego spoczywa na Komisji, a nie na Radzie.
Dotyczy: walka z kryzysem a małe i średnie przedsiębiorstwa
Europejski program walki z kryzysem obejmuje pomoc dla małych przedsiębiorstw w ramach programu Small Business Act. Jakie w tym kontekście podjęto dotychczas działania i jakie kolejne działania są planowane?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W grudniu ubiegłego roku Rada Europejska uzgodniła europejski plan naprawy gospodarczej. Plan ten zakłada konkretne środki wsparcia dla małych i średnich przedsiębiorstw, spośród których najważniejsze są środki mające na celu poprawę dostępu do finansowania oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych przedsiębiorstw. Jednocześnie Rada Europejska wyraziła swoje poparcie dla zwiększenia poziomu interwencji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w latach od 2008 do 2011, zwłaszcza w zakresie kredytów na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw. Jest to wzrost o 10 miliardów euro w porównaniu z obecnym poziomem kredytowania w tym sektorze. Ponadto Rada Europejska poparła tymczasowe przekroczenie wartości progowych przez co najmniej dwa lata w odniesieniu do pomocy państwa na kwoty rzędu do 500 tysięcy euro, a także korekty ram prawnych dotyczących pomocy państwa, które są niezbędne w celu zwiększenia wsparcia dla firm, w szczególności małych i średnich. Rada Europejska wezwała także do zastosowania dozwolonych przepisami prawa Wspólnoty Europejskiej przyśpieszonych procedur udzielania zamówień publicznych oraz do zmniejszenia obciążenia administracyjnego firm. Rada Europejska wspiera ponadto pełne wdrożenie planu działań Komisji, dotyczącego inicjatywy Small Business Act, która została przyjęta przez Radę w dniu 1 grudnia 2008 r. Plan działań w odniesieniu do inicjatywy Small Business Act powinien pomóc małym i średnim przedsiębiorstwom w okresie gospodarczych zawirowań dzięki poprawie dostępu do kredytów, zmniejszeniu obciążeń administracyjnych, pomocy małym i średnim przedsiębiorstwom w wykorzystaniu możliwości, jakie stwarza rynek wewnętrzny oraz zwiększeniu konkurencyjności na rynkach zagranicznych. W dniu 5 marca Rada zdecydowała, że przedmiotowy plan działań winien zostać jak najszybciej w całości wdrożony na szczeblu Wspólnoty i państw członkowskich przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości.
Ponadto Rada ponownie wspomniała o znaczeniu dalszej poprawy dostępu do finansowania - mam tu na myśli kredyty, gwarancje, finansowanie typu mezzanine itp. - a także do kapitału podwyższonego ryzyka dla nowoutworzonych innowacyjnych przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw tam, gdzie konieczne jest uwzględnienie skutków obecnego kryzysu finansowego. Musimy poprawić dostęp do rynku dla małych i średnich przedsiębiorstw przede wszystkim poprzez wzmożony monitoring rynku i poszczególnych sektorów w celu rozpoznania i wyeliminowania barier dostępu do rynku wewnętrznego. Wymogi w zakresie rachunkowości, a także procedury tworzenia nowych spółek powinny zostać zasadniczo uproszczone i przyśpieszone. Na posiedzeniu w dniach 19 i 20 marca Rada Europejska wyraziła zgodę na przyjęcie następujących środków: usunięcie dotychczasowych barier i zapobieżenie pojawieniu się nowych, osiągnięcie w pełni funkcjonującego rynku wewnętrznego, dalsze zmniejszanie obciążeń administracyjnych, poprawa wynikających z ram prawnych warunków dla przemysłu w celu zachowania silnej bazy przemysłowej dla przedsiębiorstw ze szczególnym naciskiem na małe i średnie firmy oraz innowacje, wspieranie partnerstw pomiędzy różnymi dziedzinami biznesu, badań naukowych, edukacji i szkoleń, a także poprawa jakości inwestycji w badania naukowe, wiedzę i edukację.
Panie i panowie! Pragnę także nadmienić, że w dniu 10 marca 2009 r. Rada osiągnęła polityczne porozumienie, dzięki któremu wszystkie państwa członkowskie będą miały możliwość, na mocy zmiany dyrektywy 2006/112/WE, zastosowania obniżonych na stałe stawek VAT w odniesieniu do szeregu usług pracochłonnych, a tego rodzaju usługi są oczywiście zwykle świadczone przez małe przedsiębiorstwa. Wśród pozostałych wniosków legislacyjnych wynikłych z inicjatyw Small Business Act Rada winna przyjąć rozporządzenie w sprawie statutu europejskiej spółki prywatnej, co powinno ułatwić małym i średnim przedsiębiorstwom prowadzenie transgranicznej działalności gospodarczej. Rada zajmie się także kwestią przeglądu dyrektywy w sprawie opóźnionych płatności z zamiarem zapewnienia, aby małe i średnie przedsiębiorstwa otrzymywały płatności z tytułu wszelkich transakcji handlowych w terminie. Jeżeli chodzi o program działań w zakresie lepszych uregulowań prawnych, w ubiegłym roku Komisja przedstawiła 11 nowych przyśpieszonych środków mających zmniejszyć obciążenia administracyjne przedsiębiorstw z zamiarem osiągnięcia stopnia zmniejszenia dotychczasowych obciążeń administracyjnych wynikających z uregulowań prawnych UE o 25% do roku 2012. Zgodnie z szacunkowymi danymi powinno to doprowadzić do oszczędności rzędu 30 miliardów euro, przy czym największe korzyści odniosłyby małe i średnie przedsiębiorstwa. W dniu 10 marca tego roku Rada wezwała Komisję do przedstawienia propozycji konkretnych nowych środków zmniejszenia tego rodzaju obciążeń w odniesieniu do każdego z 13 najważniejszych obszarów priorytetowych planu działań. Faktyczne kroki w tym zakresie obejmują przyjęcie wniosków w sprawie uproszczenia trzeciej i szóstej dyrektywy odnoszącej się do łączenia i podziałów podmiotów handlowych w pierwszym czytaniu w Parlamencie Europejskim, a także zatwierdzenie przeglądu czwartej i siódmej dyrektywy. Te ważne prace winny jednak być kontynuowane aż do zmniejszenia obciążenia administracyjnego o 25%, a Komisja powinna zakończyć przegląd wszystkich obowiązujących uregulowań prawnych najszybciej jak to możliwe.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! Dziękuję panu ministrowi za odpowiedź, w której wymienił wszystkie planowane działania. Oczywiście teraz zastosowanie tych środków musi przynieść realne rezultaty dla wszystkich w Unii Europejskiej, którzy prowadzą obecnie małe i średnie przedsiębiorstwa ponoszące konsekwencje kryzysu, a także wszystkich tych, którzy chcą utworzyć nowe małe i średnie przedsiębiorstwa. I właśnie w tej kwestii chciałabym, aby pan minister powiedział mi, czy dysponujemy danymi statystycznymi na temat nowoutworzonych przedsiębiorstw oraz danymi statystycznymi dotyczącymi przedsiębiorstw, które znikają. Interesowałyby mnie te dane w ujęciu porównawczym, jeśli nie dzisiaj, to w ramach odpowiedzi przekazanej w przyszłości.
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Po pierwsze, chciałbym podkreślić, że liczba likwidowanych i nowoutworzonych spółek, jak również konkretne warunki tworzenia nowych firm znacznie się różnią w poszczególnych państwach członkowskich UE. Podczas gdy w niektórych państwach utworzenie małego lub średniego przedsiębiorstwa trwa kilka dni, w innych może to zabrać, niestety, kilka miesięcy. Możliwe jest oczywiście sporządzenie szczegółowego zestawienia zawierającego informacje, o które pani prosi, pani poseł Panayotopoulos-Cassiotou, i przedstawimy je na piśmie.
Dotyczy: wyników wiosennego szczytu Rady w zakresie finansowania globalnego porozumienia w dziedzinie klimatu
W kontekście ubiegłotygodniowego wiosennego szczytu, czy prezydencja jest zadowolona z wyniku negocjacji, jakie miały miejsce w sprawie udzielenia pomocy finansowej krajom rozwijającym się w celu wsparcia globalnego porozumienia w dziedzinie klimatu na 15. konferencji w sprawie zmiany klimatu w Kopenhadze w grudniu tego roku?
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W konkluzjach z posiedzenia w dniach 19 i 20 marca 2009 r. Rada stwierdziła, że środki łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej wymagają znacznych zasobów krajowych i finansowych, zarówno ze źródeł publicznych, jak i prywatnych, w szczególności w najbardziej zagrożonych krajach rozwijających się oraz że UE zapewni odpowiednią część finansowania tychże środków w krajach rozwijających się. Dane szacunkowe Komisji, oparte na ostatnich badaniach, wskazują, że do roku 2020 dodatkowe inwestycje publiczne i prywatne będą musiały ulec zwiększeniu do blisko 175 miliarda euro, jeśli emisje mają być zredukowane do poziomu zgodnego z celami przyjętymi przez UE.
Aktualne badania wskazują także, że ponad połowa tego rodzaju inwestycji będzie musiała zostać zrealizowana w krajach rozwijających się. Sekretariat ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu szacuje ponadto, że w roku 2030 koszt przystosowywania się do zmiany klimatu w krajach rozwijających się wyniesie w granicach od 23 do 54 miliardów euro rocznie. Ci się tyczy finansowania środków łagodzenia zmiany klimatu w krajach rozwijających się, Rada zajęła jednoznaczne stanowisko. Z pomocą krajów rozwiniętych kraje rozwijające się winny opracować strategie i plany budowy gospodarki opartej na technologiach niskoemisyjnych. Tego rodzaju strategie i plany powinny wprowadzać rozróżnienie pomiędzy środkami, które można przyjąć niezależnie, bowiem nie wymagają żadnych lub jedynie bardzo niskich nakładów, czy też nawet przynoszą korzyści netto w perspektywie średniookresowej, oraz środkami, które będą generować koszty dodatkowe, na które poszczególne kraje same nie mogą sobie zbyt łatwo pozwolić.
W celu realizacji porozumienia kopenhaskiego konieczne jest posiadanie wystarczającego, przewidywalnego i terminowego wsparcia finansowego. Międzynarodowe struktury finansowe udzielające tego typu wsparcia muszą opierać się na zasadach skuteczności, stosowności, równości, przejrzystości, odpowiedzialności, spójności, przewidywalności i właściwego zarządzania finansowego. W kwestii źródeł finansowania Rada potwierdziła możliwości, które mogą być przedmiotem dalszej analizy w toku międzynarodowych negocjacji i które zakładają podejście opierające się na wkładach w uzgodnionym zakresie, podejście rynkowe oparte na systemie licytacji umów bądź połączeniu tych dwóch i innych możliwości. Ponadto w okresie przejścia do światowego rynku handlu emisjami dwutlenku węgla znaczącą rolę w finansowaniu redukcji emisji w gospodarkach rozwijających i przekształcających się nadal odgrywać będą mechanizmy elastyczne, mechanizm czystego rozwoju oraz wspólnych wdrożeń. W związku z tym ważne będzie wzmocnienie integralności z perspektywy środowiska naturalnego, wkład w zrównoważony rozwój oraz sprawiedliwe rozmieszczenie geograficzne. Konieczne jest także rozwinięcie rynku obrotu emisjami dwutlenku węgla w celu wysłania czytelnych sygnałów dotyczących kosztów emisji. Stanowi to jedną z najbardziej efektywnych kosztowo metod obniżania emisji przy jednoczesnym zapewnieniu oczywistego bodźca do przejścia do gospodarki niskoemisyjnej. W związku z porozumieniem UE w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego Rada podkreśliła również wkład przedmiotowego pakietu w podejmowane przez UE starania zmierzające do zapewnienia finansowania środków, których celem jest łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej. To oczywiste, że musimy zrobić znacznie więcej w dziedzinie finansowania. Rada podjęła decyzję o powrocie do tego tematu podczas jej posiedzenia w czerwcu, aby dokładniej określić jej stanowisko w kontekście toczących się międzynarodowych negocjacji.
Avril Doyle
Chciałabym podziękować prezydencji czeskiej za wyczerpującą odpowiedź. De facto otrzymałam ją dziś wcześniej na piśmie, ponieważ nie sądzono, że dotrzemy do pytania nr 10.
Czy mogę założyć, że to jest faktycznie stanowisko rządu czeskiego, jak pan właśnie oficjalnie powiedział? Bowiem niewątpliwie byłoby to bardzo budujące, gdybym mogła tak myśleć. Dziękuję panu, ponieważ oznacza to, że rząd czeski przeszedł długą drogę w sprawach zmiany klimatu od czasu początków jego prezydencji.
Czy poza posiedzeniem Rady w czerwcu mógłby pan wskazać pozostałe punkty harmonogramu osiągania porozumienia w sprawie tzw. "sprawiedliwego udziału” UE w finansowaniu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej w krajach trzecich? Nawiasem mówiąc, w pełni zgadzam się z tym, co pan mówi na temat rynku emisji dwutlenku węgla i jego wpływu.
Przewodnicząca
Dziękuję, pani poseł Doyle. Zaintrygował mnie fakt, że otrzymała pani odpowiedź z góry. To praktyka, do której stosowania chcę już od bardzo dawna zachęcić zarówno Radę, jak i Komisję, tak więc gratuluję obojgu państwu osiągnięcia tego.
(Wtrącenie ze strony poseł Avril Doyle: "To dlatego, że sądzili, iż nie dotrzemy do pytania nr 10!”)
Petr Nečas
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Panie i panowie! Im mniej czasu pozostaje do końca prezydencji rządu czeskiego, tym szybciej czas ten wydaje się upływać i być może właśnie dlatego staramy się pośpieszyć, aby zająć się wszystkimi sprawami administracyjnymi w terminie. W odpowiedzi na pytanie szanownej pani poseł pragnę powiedzieć, że Rada będzie omawiała ten temat ponownie w czerwcu tego roku. Zdaniem Rady ważne jest skoncentrowanie się w większym stopniu na mechanizmach finansowych walki ze zmianą klimatu. Przed posiedzeniem w Kopenhadze Rada opublikuje podejście UE w kwestii różnych metod finansowania środków łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej, wspierania nowych technologii oraz tworzenia właściwych warunków do realizacji tych planów. Rada wskaże również, w jaki sposób UE wniesie swój konkretny wkład w realizację tych planów i wyjaśni, w jaki sposób koszty, a także działania zmierzające do realizacji tychże celów będą dzielone pomiędzy państwa członkowskie. Wszystkie te rozwiązania będą oparte na faktycznych propozycjach ze strony Komisji.
W kwestii niektórych innych problemów związanych z finansowaniem globalnego porozumienia w sprawie walki ze zmianą klimatu UE jasno dała do zrozumienia, że chce przyjąć proporcjonalną część odpowiedzialności w tej kwestii. Ponadto UE ustanowiła podstawowe zasady dotyczące finansowania i jednoznacznie stwierdziła, że zamierza omówić te możliwości ze swoimi globalnymi partnerami. Jest jednak oczywiście zbyt wcześnie, aby odkrywać nasze karty publikując niektóre dane liczbowe. Nie byłoby to rozsądne, nie byłoby to rozważne, byłoby to złym posunięciem taktycznym. Mamy rozeznanie, jakie kwoty finansowania będą konieczne dla realizacji globalnego planu. Musimy jednak wiedzieć przynajmniej w przybliżeniu, jakiego rodzaju środki łagodzenia zmiany klimatu kraje trzecie planują wdrożyć. W tym kontekście chciałbym powiedzieć, że w roku 2007 UE podjęła dobrowolne zobowiązanie do obniżenia emisji o 20% - a w wypadku pomyślnego osiągnięcia globalnego porozumienia o 30% - a miało to miejsce na długo zanim którekolwiek inne państwo na świecie opublikowało jakiekolwiek informacje odnośnie do propozycji łagodzenia zmiany klimatu.
Przewodnicząca
Korzystając ze sposobności wrócę do poprzedniej kwestii, bowiem wydaje mi się, że jeżeli możliwe jest udzielenie z góry odpowiedzi na pytania, co do których sądzimy, że nie zdążymy do nich dotrzeć, to nie ma powodu, aby nie można było udzielić odpowiedzi z góry na pytania, które zdążymy zadać, tak abyśmy mieli - jak to miało miejsce właśnie teraz - lepszą i bardziej pomocną wymianę informacji. Dziękuję obojgu państwu za udowodnienie takiej możliwości, co świadczy o słuszności tego, o co wielu z nas od tak dawna zabiegało.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Tym samym tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 20.10 i wznowione o godz. 21.00.)
