Przygotowania do posiedzenia Rady Europejskiej (24-25 marca 2011 r.) (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji dotyczące przygotowań do posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 24-25 marca 2011 r.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Barroso, Panie Komisarzu, Szanowni Posłowie! Niezmiernie się cieszę, że mam okazję wystąpić przed Państwem przed kolejnym posiedzeniem Rady Europejskiej. Ze względu na nieprzewidziane wydarzenia ostatnich tygodni, jak Państwu wiadomo, posiedzenie to będzie miało bardzo napięty porządek obrad.
Pozwolę sobie zacząć od omówienia głównych punktów porządku obrad Rady Europejskiej. Poruszymy trzy główne aspekty: po pierwsze, kompleksowy pakiet gospodarczy, który - miejmy nadzieję - zostanie przyjęty przez szefów państw lub rządów, a następnie sytuacja w Libii i sąsiedztwo południowe; po trzecie, sytuacja w Japonii.
Zacznę od kwestii związanych z polityką gospodarczą. Mam nadzieję, że Rada Europejska przyjmie przedmiotowy pakiet, aby dać odpowiedź na kryzys gospodarczy i finansowy. Pakiet obejmuje sześć głównych elementów, przy czym pierwszy z nich dotyczy ukończenia pierwszego etapu europejskiego semestru wraz z poparciem działań priorytetowych na rzecz konsolidacji budżetowej i reform strukturalnych. Jak Państwu wiadomo, cykl europejskiego semestru rozpoczął się na początku roku od przedstawienia przez Komisję rocznej wizji wzrostu gospodarczego. Łączy ona różnorodne zalecenia dotyczące polityki, niezbędne do wzmocnienia procesu naprawy, wsparcia Europy w utrzymywaniu konkurencyjności międzynarodowej oraz do osiągnięcia celów strategii Europa 2020.
Pierwszy etap europejskiego semestru dobiegnie końca wraz z poparciem przez Radę Europejską działań priorytetowych na rzecz konsolidacji budżetowej i reformy strukturalnej, zgodnie z wnioskami przygotowanymi przez Radę ECOFIN oraz Radę EPSCO. W ubiegły poniedziałek Rada do Spraw Ogólnych zaaprobowała treść tego sprawozdania, przygotowanego przez prezydencję. Państwa członkowskie uwzględnią te szeroko zakrojone kierunki działań politycznych przy opracowywaniu swoich programów stabilności i konwergencji, a także narodowych programów reform, które mają zostać przedłożone w kwietniu.
Rada, na podstawie oceny Komisji, w czerwcu - czyli wtedy, gdy w większości państw członkowskich ważne decyzje budżetowe są jeszcze w fazie przygotowań - przedstawi państwom członkowskim swoją ocenę oraz wytyczne. Celem prezydencji węgierskiej jest ukończenie pierwszego europejskiego semestru do czasu posiedzenia Rady Europejskiej w czerwcu 2011 roku.
Drugi aspekt dotyczy wzmocnienia zarządzania gospodarczego i Parlament Europejski ma tu do odegrania decydującą rolę. Rada zrobiła już olbrzymi krok naprzód: ministrowie spraw gospodarczych i finansowych uzgodnili ogólne stanowisko Rady w odniesieniu do sześciu wniosków legislacyjnych w sprawie wzmocnienia zarządzania gospodarczego. To osiągnięcie umożliwia prezydencji rozpoczęcie negocjacji z Parlamentem.
Rada, jak Państwu wiadomo, musi dotrzymać przyjętego przez Radę Europejską terminu ostatecznego - czerwiec 2011 roku - i do tego czasu musi osiągnąć porozumienie polityczne w sprawie pakietu. Cztery spośród sześciu wniosków podlegają procedurze współdecyzji. Wiemy, że nieprzekraczalny termin narzucony przez Radę Europejską nie jest w żaden sposób wiążący dla Parlamentu Europejskiego, lecz pragnę wykorzystać tę uroczystą okazję, aby poprosić Parlament o współpracę, tak abyśmy zdołali osiągnąć porozumienie polityczne do czerwca. W ten sposób wyślemy uspokajający sygnał w kierunku rynków i przede wszystkim do naszych obywateli, którzy oczekują od nas ochrony euro oraz gospodarki europejskiej. Zatem w tym obszarze spoczywa na nas i Parlamencie Europejskim wspólna odpowiedzialność.
Nasz premier zamierza spotkać się ze sprawozdawcami i koordynatorami odpowiedzialnymi za ten pakiet, a ja mam nadzieję, że nasza współpraca z Parlamentem będzie owocna.
Trzeci element dotyczy przywrócenia, poprzez nowy, ambitny test warunków skrajnych, dobrej kondycji sektora bankowego.
Czwarty element dotyczy paktu na rzecz euro, jego rozszerzenia na państwa członkowskie spoza strefy euro, które chcą do niej przystąpić, a także ewentualnego przedstawienia pierwszych narodowych planów działania w zakresie jego wdrożenia.
Piąty element to ukończenie prac nad przyszłością europejskiego mechanizmu stabilności (EMS) oraz nad wzmocnieniem Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EISF), na podstawie porozumienia osiągniętego 21 marca podczas spotkania ministerialnego w Eurogrupie Plus, a jak Państwo wiedzą, zakres wymagań i obowiązków europejskiego mechanizmu stabilności przewiduje dostarczanie informacji do Parlamentu Europejskiego. Ten zapis szczególnie mnie ucieszył.
Szósty element dotyczy zmiany traktatu, w której to sprawie właśnie Państwo głosowali, a także oficjalnego przyjęcia decyzji zmieniających Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dotyczących utworzenia przyszłego EMS. Chciałabym w tym momencie podziękować Parlamentowi za pozytywny wynik głosowania: uważam, że był to niezwykle ważny wkład z Państwa strony.
Jak Państwo widzą, poczyniliśmy prawdziwe postępy w walce z kryzysem. Na kolejnym posiedzeniu Rada Europejska zakończy te prace i przyjmie kompleksowy pakiet środków reagowania na kryzys, utrzymania stabilności finansowej oraz utworzenia podstaw do trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
Przejdę teraz do kwestii Libii oraz sąsiedztwa południowego. Rada, na podstawie rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2011 r., wniosków Rady Europejskiej z dnia 11 marca 2011 r. oraz rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973, wyraziła zaniepokojenie sytuacją w Libii, a także potępiła karygodne i systematyczne naruszanie praw człowieka, przemoc oraz brutalne represjonowanie, których dopuszcza się władza wobec narodu libijskiego.
Główne cele UE obejmują ochronę ludności cywilnej oraz wsparcie na rzecz Libijczyków, tak aby mogli realizować swoje dążenie do zbudowania demokratycznego społeczeństwa. Pułkownik Kaddafi musi bezzwłocznie zrzec się władzy. Jego reżim utracił legitymizację i nie jest już dla UE partnerem do rozmów. Zatem jakie działania podjęła Rada?
Najpierw pozwolę sobie wspomnieć o sankcjach. W dniu 28 lutego 2011 r., w rekordowym tempie, Rada przyjęła decyzje dotyczące środków ograniczających wobec reżimu. W dniu 10 marca dodano kolejne sankcje, w tym zamrożenie majątku, dalszy zakaz podróżowania, embargo na broń oraz embargo na sprzęt, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, a tym samym wykroczono poza zestaw środków nałożonych na mocy przyjętej uprzednio rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Pozwolę sobie przedstawić trzeci element: trzecią rundę sankcji. Rada, działając na mocy mandatu przyznanego w dniu 21 marca przez Radę do Spraw Zagranicznych, przyjęła dziś w ramach procedury pisemnej wniosek prezydencji węgierskiej w sprawie rozszerzenia środków ograniczających na kolejne osoby i podmioty w Libii, a sankcje te dotyczą już Libijskiego Górnictwa Naftowego.
Co jeszcze, poza nakładaniem sankcji, zrobiła Rada? Prezydencja węgierska uwzględniła w agendzie kwestię bezpieczeństwa dostaw w stanie nadzwyczajnym. Ministrowie omówili wpływ kryzysu politycznego na rynek energetyczny, bezpieczeństwo energetyczne i dostawy energii. Uzgodnili, że UE dysponuje wystarczającymi zapasami ropy naftowej i gazu. Niemniej jednak dyskusja raz jeszcze ukazała wrażliwość Europy na zmiany sytuacji i potrzebę realizowania jeszcze bardziej zdecydowanej wspólnej polityki energetycznej, w tym przyjęcia środków takich jak dywersyfikacja dróg dostaw.
Rada wyraziła zadowolenie z przyjęcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973 i podkreśliła swoją zdecydowaną chęć przyczynienia się do wdrożenia jej postanowień. Ponadto Rada z zadowoleniem przyjęła szczyt w Paryżu jako zdecydowany wkład w jej wdrożenie. Unia Europejska i państwa członkowskie, na różne sposoby przyczyniając się do tego wdrożenia, są zdeterminowane, by stanowczo działać wraz ze wszystkimi partnerami międzynarodowymi, szczególnie zaś z Ligą Państw Arabskich oraz innymi podmiotami regionalnymi, aby decyzje te przyniosły pełne efekty. Rada oraz państwa członkowskie wesprą działania podejmowane na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w celu ochrony zagrożonej atakiem ludności cywilnej i obszarów zamieszkanych przez ludność cywilną.
Unia Europejska będzie nadal dostarczać pomoc humanitarną wszystkim poszkodowanym, a na późniejszym etapie oczywiście będziemy musieli pomóc Libii w budowaniu państwa demokratycznego i rozwoju praworządności.
Unia Europejska przygotowuje się do zapewnienia wsparcia w ramach WPZiB oraz pomocy humanitarnej w odpowiedzi na wniosek Biura ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ oraz w ramach wypełniania koordynującej roli ONZ. Działania te będą w pełni zgodne z wytycznymi ONZ w sprawie wykorzystania aktywów obrony wojskowej i cywilnej. Wysoką przedstawiciel poproszono o opracowanie dalszego planu zgodnie z rezolucją ONZ i deklaracją Rady Europejskiej z dnia 11 marca w sprawie wsparcia na rzecz pomocy humanitarnej oraz działań ochrony cywilnej, w tym wykorzystania do tego celu zasobów morskich. Wszystkie działania należy prowadzić przy jak najściślejszej współpracy z ONZ, NATO i innymi organizacjami. Wysoka przedstawiciel będzie nadal w kontakcie z Sekretarzem Generalnym ONZ i z władzami państw w regionie, w tym Egiptu i Tunezji. Zdaniem wysokiej przedstawiciel proces ten należy rozpocząć w trybie natychmiastowym, by umożliwić Radzie Europejskiej dalsze zastanowienie się nad działaniami jeszcze przed końcem bieżącego tygodnia.
Ponadto państwa członkowskie raz jeszcze podkreśliły swoją solidarność z tymi spośród nich, których skutki przepływów migracyjnych dotykają w najbardziej bezpośredni sposób, a także ponowiły zapewnienie o gotowości do udzielenia niezbędnego wsparcia w miarę rozwoju sytuacji. Prezydencja węgierska w dniach 24-25 lutego 2011 r. przedstawiła tę kwestię Radzie ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, a ponadto dzięki przekazaniu zasobów finansowych przez kilka państw członkowskich uruchomiono wspólną operację Hermes w ramach działań agencji Frontex.
Pozwolę sobie omówić wydarzenia związane z ewakuacją. Już 23 lutego prezydencja uruchomiła unijny mechanizm ochrony cywilnej w celu wsparcia ewakuacji obywateli UE z Libii, decyzję tę poparła także wysoka przedstawiciel. Prezydencja węgierska, zainspirowana przewidzianą w rezolucji PE zasadą dotyczącą odpowiedzialności za ochronę, dokłada wszelkich starań, aby skoordynować trwające prace, szczególnie w odniesieniu do kwestii uchodźców i migracji. Węgierski minister spraw zagranicznych, pan János Martonyi oraz pani komisarz Malmström przebywają obecnie w Egipcie w pobliżu granicy łączącej go z Libią. Pan minister Martonyi był na obszarach przygranicznych, gdzie rozmawiał z lokalnymi władzami i w swoim oświadczeniu powiedział, że ta nieznośna sytuacja jeszcze by się pogarszała, gdyby nie naloty powietrzne.
Obecnie, dzięki władzom egipskim, sytuacja została opanowana. Od trzech dni nie odnotowano odpływu ludności; niektórzy Libijczycy zdecydowali się na powrót, ale oczywiście sytuacja wciąż jest niepewna i nie wiemy, czy nastąpią kolejne fale ucieczek, czy nie.
W dniu 3 marca byłam wraz z panią komisarz Georgievą na granicy między Tunezją a Libią w celu sprawdzenia sytuacji na miejscu. Sytuacja wciąż wyglądała poważnie: granicę z Tunezją co godzinę przekraczało tysiąc osób. Dnia 3 marca ewakuacja była sprawą najważniejszą i nadal ważne jest, aby państwa członkowskie pomagały przy repatriacji obywateli spoza UE, głównie pracowników migrujących.
Unię Europejską, pod nieobecność stałej delegacji UE, reprezentował ambasador Węgier w Trypolisie, który wciąż przebywa na miejscu i nie wyjedzie z miasta; zajmuje się on koordynacją działań konsularnych i dyplomatycznych w imieniu państw członkowskich.
W sprawie sąsiedztwa południowego: Rada Europejska na posiedzeniu nadzwyczajnym 11 marca oświadczyła, że powstania demokratyczne niosą ze sobą dramatyczne zmiany w sąsiedztwie południowym, dając nadzieję i szansę na zbudowanie przyszłości opartej na demokracji, pluralizmie władzy, praworządności, prawach człowieka oraz sprawiedliwości społecznej. Należy powiedzieć, że do przejawów agresji dochodzi nie tylko w Libii: powinniśmy mieć świadomość, że z agresją spotykają się także obywatele w Bahrajnie i Jemenie, musimy również dać wyraźnie do zrozumienia, że agresja nie jest dopuszczalna w żadnym państwie.
Do państw regionu należy podjęcie w sposób pokojowy i demokratyczny decyzji co do ich przyszłości. Unia Europejska wesprze wszelkie kroki w ramach transformacji demokratycznej w kierunku systemów politycznych, które pozwalają na pokojowe przemiany, wzrost gospodarczy i dobrobyt, a także na bardziej proporcjonalny podział korzyści z wyników gospodarczych. Unia Europejska przeprowadzi z odnośnymi krajami regionu konsultacje w sprawie wsparcia finansowego i technicznego na rzecz poprawienia kontroli granic i zarządzania nimi, a także w sprawie środków mających ułatwić migrantom powrót do krajów pochodzenia.
Rada została poproszona o przedstawienie, przy współpracy z Komisją, przed czerwcowym posiedzeniem Rady Europejskiej planu dotyczącego rozwoju zdolności w zakresie zarządzania przepływami migracyjnymi i przepływami uchodźców. Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel w sprawie proponowanego partnerstwa na rzecz demokracji oraz wspólnego dobrobytu w południowym regionie Morza Śródziemnego, wynikającego ze zróżnicowanego podejścia opartego na zachętach oraz łączącego wszystkie instrumenty UE. Radę poproszono o szybkie sprawdzenie wniosków zawartych w komunikacie i przede wszystkim o zastanowienie się nad sposobem wzmocnienia wsparcia Unii na rzecz jej partnerów.
Na zakończenie pokrótce przedstawię idee, w przypadku których konieczne jest bardzo szybkie działanie. Musimy podnieść pułap środków przeznaczonych na działania Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz państw regionu Morza Śródziemnego realizujących reformy polityczne, Parlament ma w tej kwestii ważną rolę do odegrania i liczę na współpracę z Państwem. Musimy przyjąć wniosek Komisji dotyczący umożliwienia EBI ponownego inwestowania funduszy w ramach Instrumentu Eurośródziemnomorskiego Partnerstwa i Inwestycji, które nie zostały wykorzystane na uprzednie działania. Musimy wraz z innymi zainteresowanymi stronami sprawdzić warunki, w jakich Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju może funkcjonować w sąsiedztwie południowym, a także musimy bezzwłocznie przyjąć wniosek w sprawie euro-śródziemnomorskich zasad dotyczących kraju pochodzenia, co ma zasadnicze znaczenie dla dalszego rozwoju tego regionu. I na koniec uważam, że koniecznością jest przyjęcie do czerwca 2011 roku rozporządzenia w sprawie zwiększenia zdolności działania agencji Frontex.
Na tym zakończę. Nie wypowiem się na temat sytuacji w Japonii, ponieważ mamy teraz w porządku obrad nowy punkt. Przepraszam, jeśli moje wystąpienie było trochę za długie. To wszystko dlatego, że wydarzyło się tak wiele i chciałam, aby Parlament poznał kompleksowy obraz sytuacji.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! W ubiegłym tygodniu powiedziałem tu, w Parlamencie, że na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 24-25 marca Europa wprowadzi w życie prawdziwe zmiany pod względem zarządzania gospodarczego.
Inaczej mówiąc będzie to kamień milowy w ramach naszej wszechstronnej odpowiedzi na kryzys, który zaznaczy początek pełnego wdrożenia tej odpowiedzi poprzez utworzenie nowych ram zarządzania gospodarczego i miejmy nadzieję także poprzez osadzenie Europejskiej Unii Walutowej na dwóch stabilnych filarach (unii walutowej i unii gospodarczej).
Polityka gospodarcza każdego z państw członkowskich jest obecnie uznawana za sprawę, która powinna dotyczyć wszystkich państw członkowskich i wszystkich instytucji europejskich. Po raz pierwszy - dzięki europejskiemu semestrowi - dysponujemy narzędziami, których potrzebujemy do wczesnej i zdecydowanej koordynacji naszych polityk gospodarczych i reform strukturalnych, zanim jeszcze poszczególne państwa członkowskie opracują swoją własną politykę i budżet na kolejny rok. Nie tylko dysponujemy koordynacją ex ante, ale możemy realizować ją równolegle z polityką gospodarczą i polityką budżetową.
Pierwszy europejski semestr rozpoczął się na początku stycznia od rocznej wizji wzrostu gospodarczego przygotowanej przez Komisję, w której zaprezentowano 10 priorytetów na bieżący rok, mocno zakorzenionych w strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia Europa 2020.
Działania priorytetowe mają na celu wsparcie konsolidacji budżetowej, zlikwidowanie braków równowagi makroekonomicznej oraz zapewnienie stabilności finansowej, co stanowi warunki konieczne trwałego wzrostu. Te strategie polityczne same w sobie nie przyniosą wzrostu gospodarczego, ale dość oczywiste jest, że bez ich spełnienia nie osiągniemy takiego wzrostu, jakiego potrzebujemy: trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu.
Pakt na rzecz euro, uzgodniony przez szefów państw lub rządów strefy euro oraz dostępny dla wszystkich państw członkowskich, które chcą do niej przystąpić, odzwierciedla działania priorytetowe przedstawione w rocznej wizji wzrostu gospodarczego, ale obecnie pakt na rzecz euro, zgodnie z ustaleniami, jest także w pełni zgodny z postanowieniami Traktatu i zostanie w pełni zintegrowany w ramach europejskiego systemu zarządzania gospodarczego. Pragnę raz jeszcze podziękować Parlamentowi, ponieważ moim zdaniem zdecydowane stanowiska przyjęte przez PE miały olbrzymie znaczenie w zagwarantowaniu, że w pakcie na rzecz euro uwzględnione zostanie podejście wspólnotowe. W pakcie na rzecz euro uwzględniono również prace Komisji nad rozporządzeniem w sprawie opodatkowania i rozporządzeniem finansowym. Komisja, jak Państwu wiadomo, faktycznie pracuje nad wnioskiem w sprawie opodatkowania sektora finansowego.
Każde państwo członkowskie podczas wdrażania postanowień paktu stabilności i wzrostu musi przestrzegać zaleceń Komisji. Zostało to postanowione w ubiegłym tygodniu; cytuję: "Rada przy podejmowaniu decyzji w sprawie kroków w ramach paktu stabilności i wzrostu, co do zasady powinna przestrzegać zaleceń Komisji lub wyjaśnić swoje stanowisko na piśmie”. Taką zasadę przyjęto w dniu 11 marca 2011 r. Uważam, że jest to bardzo ważna zasada polityczna, którą można dodać do ważnych decyzji legislacyjnych zarówno tych już podjętych, jak i tych obecnie przygotowywanych.
Konsolidacja budżetowa nie jest celem samym w sobie. Bez konsolidacji budżetowej nie ma zaufania. Bez zaufania nie ma inwestycji. Bez inwestycji nie ma wzrostu. A naszym celem, jak wielokrotnie wcześniej mówiłem tu w Parlamencie, jest wzrost: trwały wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu.
W tym celu musimy także ulepszyć środowisko biznesu. Musimy ukończyć budowę rynku wewnętrznego. Jednym z celów w zakresie rynku wewnętrznego jest właśnie uporanie się z różnymi podstawami opodatkowania. Dlatego Komisja zaproponowała wspólną skonsolidowaną podstawę opodatkowania osób prawnych, a następnie przedłożyła wniosek legislacyjny w tej sprawie.
Naprawdę musimy wykorzystać cały potencjał jednolitego rynku i Komisja wkrótce przedstawi Akt o jednolitym rynku, zawierający zestaw dwunastu wniosków priorytetowych w sprawie wykorzystania naszych zasobów, zapewnienia wzrostu i zatrudnienia oraz wzmocnienia konkurencyjności Europy.
Musimy także uczynić więcej na rzecz wsparcia zatrudnienia. Potrzebujemy większej, a nie mniejszej mobilności siły roboczej. Potrzebujemy propagowania bodźców podatkowych zachęcających do pracy i chcemy wzrostu, który sprzyja zatrudnieniu i jest dla zatrudnienia przyjazny.
Państwa członkowskie, blisko współpracując z Komisją, finalizują prace nad narodowymi programami reform, a także nad programami stabilności lub konwergencji. Pragnę podkreślić, że wyraźne, konkretne i ambitne programy narodowe mają zasadnicze znaczenie dla zakończonego powodzeniem wdrożenia europejskiego semestru. Zatem teraz od każdego z państw członkowskich zależy ukończenie tych poważnych prac przed końcem kwietnia.
Rada w ubiegłym tygodniu przyjęła ogólne podejście do pakietu legislacyjnego Komisji w sprawie wzmocnionego zarządzania gospodarczego. Pragnę raz jeszcze podziękować prezydencji węgierskiej za jej starania, które doprowadziły do zadowalającego kompromisu.
Teraz rozpoczną się negocjacje z Parlamentem. Wiem, że Komisja może liczyć na silne wsparcie tego Parlamentu i mam nadzieję, że do czerwca wypracujemy ostateczne porozumienie. Wtedy nasze nowe ramy gospodarcze zostaną wdrożone i możliwe będzie wykorzystanie wszystkich narzędzi w celu oceny przed rokiem 2012 budżetów narodowych, programów stabilności i konwergencji, a także narodowych programów reform.
Wreszcie dzięki obecnemu Europejskiemu Instrumentowi Stabilności Finansowej, a do roku 2013 także stałemu europejskiemu mechanizmowi stabilności (EMS), będziemy dysponować instrumentem hamulcowym, który pozwoli w razie konieczności zagwarantować stabilność całej strefy euro. W ubiegły poniedziałek ministrowie finansów zgodzili się na utworzenie od czerwca 2013 roku europejskiego mechanizmu stabilności o efektywnej zdolności kredytowej w wysokości 500 miliardów euro. Dla Unii Europejskiej jest to poważny krok naprzód, który - jak Państwu wiadomo - Komisja zdecydowanie wspierała. W następstwie naszych wniosków porozumienie w sprawie przyszłego EMS wyraźnie określa kluczową rolę Komisji w całym procesie, a także znaczenie Parlamentu Europejskiego.
Zadaniem Komisji, przy udziale Europejskiego Banku Centralnego (EBC), będzie ocena ryzyka zagrażającego stabilności całej strefy euro oraz przeprowadzenie analizy stabilności długu publicznego odnośnego państwa członkowskiego. Ponadto Komisja Europejska będzie musiała objąć przywództwo pod względem przeprowadzenia oceny rzeczywistych potrzeb finansowych państwa członkowskiego będącego beneficjentem, a także oceny charakteru niezbędnego zaangażowania ze strony sektora prywatnego. Zadaniem Komisji będzie również zaproponowanie Radzie decyzji popierającej program dostosowania makroekonomicznego.
Komisja Europejska, wraz z MFW oraz przy współpracy z EBC, będzie odpowiedzialna za monitorowanie przestrzegania uwarunkowań politycznych wymaganych na mocy programu dostosowania makroekonomicznego.
Uwarunkowania polityczne przyjęte w ramach wzmocnionego nadzoru lub programu dostosowania makroekonomicznego będą spójne z unijnymi ramami nadzoru i muszą gwarantować poszanowanie unijnych procedur, a tym samym - także rolę Parlamentu Europejskiego.
W związku z tym Komisja zamierza zaproponować przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady opartego na art. 136 Traktatu, wyjaśniającego niezbędne kroki proceduralne w celu zagwarantowania uwarunkowań politycznych w decyzjach Rady oraz zapewnienia spójności z unijnymi ramami nadzoru wielostronnego. Rada i Komisja będą regularnie informować Parlament Europejski o tworzeniu i działaniach europejskiego mechanizmu stabilności.
Szanowni Posłowie! Chcę jedynie potwierdzić słowa zawarte w liście, który pan komisarz Rehn i przewodniczący Eurogrupy, pan Jean-Claude Juncker przesłali do pana przewodniczącego Buzka. Uważam, że doszliśmy do porozumienia, które jest w pełni zgodne z podejściem wspólnotowym i chcę raz jeszcze podziękować Parlamentowi za zainteresowanie nim i zaangażowanie w jego realizację.
W odniesieniu do kwestii stabilizacji finansowej: państwa członkowskie w końcu dostrzegły stopień współzależności ich gospodarek. Unia Europejska uczyniła już wiele na rzecz naprawienia systemu bankowego, ale musimy zrobić jeszcze więcej. Zdrowy system bankowy stanowi warunek niezbędny do przeprowadzenia trwałej naprawy gospodarczej.
Kolejna runda unijnego testu warunków skrajnych będzie przeprowadzona w najbliższych miesiącach przez nowo utworzony Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA). Konieczna jest przejrzystość działania, tak aby decydenci polityczni i inwestorzy mogli dokonywać świadomych ocen; konieczna jest także chęć postępowania zgodnie z trudnymi lecz niezastąpionymi decyzjami.
Uważam, że po wszechstronnym i świetnym sprawozdaniu, przedstawionym przez panią Győri w imieniu prezydencji węgierskiej, nie muszę szeroko omawiać kwestii związanych z sytuacją w Libii i w regionie Morza Śródziemnego.
Chcę jednak Państwu powiedzieć, że jeśli chodzi o kompetencje Komisji Europejskiej, odgrywaliśmy zasadniczą rolę w koordynowaniu odpowiedzi europejskiej na nasilający się kryzys humanitarny na granicy libijskiej. Uruchomiliśmy kwotę 30 milionów euro w celu zapewnienia pomocy dla uchodźców i migrantów i, jak Państwo wiedzą, wysłaliśmy na miejsce liczne zespoły, a także pozostajemy w kontakcie z krajami pochodzenia i krajami udzielającymi pomocy. Unijny mechanizm ochrony ludności nadal służy do wspierania działań konsularnych państw członkowskich; ponadto panie komisarz Malmström i Georgieva, blisko współpracujące z prezydencją węgierską, działają bardzo aktywnie w tym obszarze.
Działania wojskowe w strefie zakazu lotów, wprowadzone zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973, wytworzyły nowe okoliczności, które należy uwzględnić przy dostarczaniu w sposób bezpieczny i skuteczny pomocy humanitarnej osobom jej potrzebującym, czy to na obszarach przygranicznych, czy w centrum Libii. Dało to nową nadzieję, a także pozwoliło ochraniać życie niewinnej ludności cywilnej.
Zajmujemy się wyzwaniami krótkoterminowymi związanymi z tą szybko zmieniającą się i niezwykle złożoną sytuacją, ale jednocześnie nie tracimy z oczu naszego celu długoterminowego, jakim jest demokratyczny i stabilny, bogaty region Morza Śródziemnego, opierając się na wniosku Komisji w sprawie partnerstwa na rzecz demokracji i wspólnego dobrobytu.
Mechanizm ochrony ludności cywilnej służy także do koordynacji odpowiedzi Unii Europejskiej na prośbę Japonii o pomoc. Od ubiegłego piątku zwiększyliśmy naszą obecność w terenie i wysłaliśmy na miejsce zespół ochrony ludności cywilnej złożony z ekspertów w dziedzinie logistyki i energii jądrowej.
Ważne jest, aby szczególnie w kwestiach dotyczących energii jądrowej wyciągnąć naukę z wydarzeń w Japonii. Dlatego też Komisja Europejska zaproponowała sprawdzenie bezpieczeństwa elektrowni jądrowych oraz przeprowadzenie wszechstronnej oceny ryzyka i bezpieczeństwa ("test warunków skrajnych”) we wszystkich europejskich elektrowniach jądrowych. Takie testy w ramach odpowiedzialności MAEA należy także przeprowadzić we wszystkich krajach sąsiadujących z UE oraz poza nimi. Mam oczywiście nadzieję, że Rada Europejska potwierdzi ten kierunek działań i będzie go wspierać.
Szanowni Posłowie! Porządek obrad następnego posiedzenia Rady Europejskiej jest, jak Państwo widzą, bardzo napięty, a Komisja ciężko pracowała nad stworzeniem wszechstronnej europejskiej odpowiedzi na kryzys poza naszymi granicami, który jednak dotyczy także naszej sytuacji gospodarczej.
Wraz z Parlamentem Europejskim odegramy kluczową rolę we wdrażaniu kompleksowej odpowiedzi na kryzys gospodarczy. Będziemy zawsze działać w duchu Traktatu z Lizbony, czyli blisko współpracując z tym Parlamentem. I mogą być Państwo pewni, że zawsze będziemy wypełniać to zobowiązanie.
Joseph Daul
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Rada Europejska przygotowuje się do drugiego tygodnia spotkań w atmosferze niepewności międzynarodowej i napięć. Mamy niepewną sytuację w Japonii, gdzie wciąż trudno oszacować liczbę ofiar śmiertelnych, mamy niepewną sytuację w regionie Morza Śródziemnego, gdzie kolejne narody powstają przeciwko reżimom, w tym w Bahrajnie, i jak wspomniała urzędująca przewodnicząca Rady - w Jemenie.
Nieuchronnie my tutaj w Europie odczuwamy reperkusje tych sytuacji. Nasi współobywatele na żywo śledzili rozwój dramatu w Japonii. Poza empatią, jaką odczuwamy wobec tysięcy rodzin pogrążonych w smutku, dokładnie w tym momencie odczuwamy także obawy związane z problemami w elektrowni jądrowej Fukushima oraz strach przed zagrożeniem, które może nas dotknąć w takiej samej lub podobnej sytuacji.
Niewątpliwie wszystkie kraje posiadające elektrownie jądrowe powinny zastanowić się nad tymi wydarzeniami. Dobrze się stało, że Parlament organizuje debatę w sprawie bezpieczeństwa jądrowego, chociaż nie wolno nam zapominać, że w Europie musimy raczej zwiększyć niż ograniczyć naszą niezależność energetyczną. Do tego tematu powrócimy na kolejnej sesji miesięcznej.
W najbliższy weekend 27 szefów państw lub rządów omówi również decyzję ONZ dotyczącą interwencji w Libii w celu uratowania powstańców przed nieuchronnym atakiem ze strony reżimu. Chciałbym podkreślić, że państwa europejskie przejęły inicjatywę w tych działaniach i jako pierwsze interweniowały w ramach mandatu ONZ, który zresztą powstał z inicjatywy kilku państw członkowskich UE. Niewątpliwie usłyszano, co my, posłowie do PE, mieliśmy do powiedzenia podczas naszej ostatniej sesji miesięcznej tu, w Brukseli.
Moja grupa chciałaby, aby Rada wykorzystała tę okazję w celu dalszego rozwoju strategii na rzecz regionu Morza Śródziemnego; jednocześnie pamiętamy, że mamy na celu pomaganie i wspieranie, ale nie narzucanie naszej woli. Taki jest nasz sąsiedzki obowiązek.
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W wyniku ubiegłotygodniowego szczytu państw strefy euro, na którym przygotowano podstawy do dalszych prac, przyjęte w tym tygodniu przewodnie środki Rady odniosą się do wzmocnienia euro i poczynienia postępów w zakresie zarządzania gospodarczego.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) jest za zwiększeniem funduszy dostępnych na rzecz wsparcia euro oraz za tym, by przyjęty w ubiegłym roku instrument ad hoc mający na celu pomoc Grecji i Irlandii nabrał trwalszego charakteru. Ta wola polityczna odzwierciedla odpowiedzialną postawę państw członkowskich w obszarze zarządzania tym kryzysem, który w całej historii naszej wspólnej waluty nie miał sobie równych.
Chcemy jednakże zdecydowanie podkreślić, że Rada nie może uznać tych wyjątkowych okoliczności, które powstały w wyniku utraty kontroli nad narodowymi finansami publicznymi, za okazję do przyjęcia odmiennej metody zarządzania sprawami europejskimi. Stosowanie metody wspólnotowej musi być nadal regułą, a metody międzyrządowej - wyjątkiem. Zdecydowana większość w Parlamencie popiera tę zasadę, a nasze podejście ma także wsparcie Komisji pana Barroso, ponieważ po prostu jest ono niezmiernie ważne dla przyszłości Unii Europejskiej. Jestem pewien, że przewodniczący Van Rompuy z powodzeniem przekona o tym szefów państw lub rządów.
W piątek należy także przyjąć pakt na rzecz euro. Przyjmujemy go z zadowoleniem, na tyle że wprowadza postanowienia, o które apelowaliśmy już od miesięcy, a mianowicie konwergencję pomiędzy polityką budżetową, społeczną i fiskalną państw członkowskich.
Żadne słowa nie wystarczą, by to podkreślić: nasi obywatele zaakceptują solidarność europejską tylko, jeśli poczują, że jest ona sprawiedliwa i zasłużona. Stanie się tak tylko wtedy, gdy spełnione zostaną warunki robocze, a nasze przedsiębiorstwa będą mogły inwestować i zatrudniać na porównywalnych warunkach budżetowych.
Na koniec nasza grupa wzywa Radę do poczynienia szybkich postępów w odniesieniu do pakietu zarządzania gospodarczego oraz do właściwego uwzględnienia stanowiska Parlamentu Europejskiego jako współustawodawcy w sprawie czterech spośród sześciu omawianych wniosków.
Europa musi powrócić na drogę wzrostu i zatrudnienia, a opracowywane obecnie środki stanowią krok w tym kierunku. Pod warunkiem, że zostaną zaplanowane w ramach metody wspólnotowej, zapewnią Europie silne podstawy dla nowego początku i obiecującej przyszłości.
Martin Schulz
Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym złożyć przewodniczącemu Komisji serdeczne życzenia z okazji urodzin. Zasługuje Pan na to.
(Oklaski)
Nie podzielam jednak Pańskiego zadowolenia przed zbliżającym się szczytem. Moim zdaniem ten szczyt odbędzie się w najgorszym dla Unii Europejskiej momencie, kiedy znajduje się ona w najgorszym stanie. Zaczyna się od Libii. Rzadko jakakolwiek kampania bywa przygotowywana w takim pośpiechu i w tak nieuporządkowany sposób, jak ta obecna, która w zasadzie jest elementem pozytywnym i ma na celu pomoc dla społeczeństwa, ale w rezultacie kończy się jako dyplomatyczna i - ewentualnie, chociaż mam nadzieję, że tak się nie stanie - militarna katastrofa: pochopna, nieskoordynowana, zdezorganizowana. Europa ucieka przed nią w przeróżnych kierunkach, a Turcja, kraj kandydujący do przystąpienia, blokuje wszelkie działania. Naprawdę gratuluję!
W tym momencie musimy przeprowadzić inwentaryzację. Bieżący kryzys trwa od roku i przez ostatni rok ten sam proces powtarzał się w nieskończoność. Najpierw kwestionuje się niezbędne działania, po to, by za cztery lub pięć miesięcy uznać, że są one konieczne. Rok temu mówiono: "Grecy powinni sami sobie z tym poradzić. Nie musimy im pomagać”. Cztery miesiące później: " Idziemy im na ratunek”. Mówiono: "Nie potrzebujemy pakietu ratunkowego. Udostępniona kwota jest wystarczająca”. Cztery miesiące później: "Potrzebujemy więcej pieniędzy”. Mówiono: "Nie chcemy euroobligacji. Euroobligacje są niedorzeczne”. Teraz każdy omawia euroobligacje. Euroobligacje zostaną wprowadzone, tego jestem pewien. Być może za cztery miesiące. Mówiono: "Nie potrzebujemy zarządzania gospodarczego. Europa nie potrzebuje zarządzania gospodarczego”. Te same osoby, które wypowiadały się tak stanowczo, teraz na posiedzeniu Rady Europejskiej cieszą się z powodu wprowadzenia wreszcie zarządzania gospodarczego. Nie są nawet zażenowane tym, że mówią i robią coś zupełnie sprzecznego z wcześniejszymi oświadczeniami.
Nie wiem także, czy zdołaliśmy już ocalić metodę wspólnotową. Mam taką nadzieję i wspieramy Pana, Panie Barroso, w tym zakresie. Nie tylko w ramach prezentu urodzinowego dla Pana, ale dlatego że Europa musi bronić metody wspólnotowej, gdyż widzimy, że jeśli przejdziemy na tę drugą metodę, którą kanclerz Merkel nazywa "nową metodą europejską” doprowadzimy do sytuacji, którą przed chwilą opisałem. Każdy robi jedno, a następnego dnia robi coś zupełnie przeciwnego niż to, co zostało powiedziane dzień wcześniej. Tak wygląda rzeczywistość. Nie mamy do czynienia z kryzysem euro; mamy do czynienia z kryzysem rządów w krajach strefy euro. To jest zasadnicza różnica.
W odniesieniu do Portugalii wszyscy dużo mówią i mają nadzieję, że rząd zdoła wdrożyć tak naprawdę niewyobrażalnie surowe środki. Ponadto ten rząd - podobnie sytuacja wyglądała w Grecji - działa częściowo wbrew woli swoich wyborców, a do tego dochodzi gra taktyczna partii opozycyjnej, która wywiera presję na rząd.
W Niemczech proeuropejski minister finansów przedstawia pakiet, którego potrzebujemy na kilka dni przed szczytem, a minister spraw zagranicznych i pani kanclerz mówią: "Cóż, musimy to najpierw ponownie omówić”. W ubiegły piątek miałem okazję rozmawiać z wieloma ważnymi postaciami europejskiego świata finansów na temat "Czy euro cieszy się zaufaniem?”. Odpowiedź osób we Frankfurcie, w tym prezesa Europejskiego Banku Centralnego i przewodniczącego Eurogrupy, ale również wielu innych wiodących finansistów, brzmiała: "Tak, euro jest walutą stabilną. Euro cieszy się zaufaniem, a my wierzymy w euro. Nie mamy jednak zaufania do rządów państw strefy euro. Jak można ufać rządowi, który nie potrafi dotrzymać słowa choćby przez trzy dni?”. Z takim problemem borykamy się w Europie. Zboczyliśmy na zły kurs. Euro jest silną walutą. Jest ono również odzwierciedleniem potęgi gospodarczej strefy euro w porównaniu do innych kontynentów. W dniu wprowadzenia euro było warte 1,17 dolara. Spójrzmy, ile jest warte dzisiaj. Euro w międzykontynentalnej konkurencji stref gospodarczych jest walutą stabilną, ale jest destabilizowane od wewnątrz, ponieważ brakuje stabilnej formy rządu. Dlatego właśnie metoda wspólnotowa nie tylko jest tematem debaty w Parlamencie Europejskim, ale także zapewnia podstawę do ustabilizowania waluty oraz umożliwia wyrażenie olbrzymiej potęgi gospodarczej strefy euro. Ta potęga gospodarcza nie ma jednak możliwości rozwoju, ponieważ zarządzają nią ludzie, dla których ważniejsze są wyniki badania opinii publicznej przed kolejnymi wyborami do władz lokalnych, niż przyszłość waluty europejskiej. Tak wygląda rzeczywistość, w jakiej się znajdujemy.
Mam nadzieję, że podczas weekendu wszystko pójdzie zgodnie z planem. Mam nadzieję, że wdrożone zostanie to, co zostało obiecane. Mam nadzieję, że wrócimy tu po szczycie zakończonym powodzeniem. Mam jednak wątpliwości i obawiam się, że nadal będziemy mieć do czynienia z procesem trwającym w ubiegłym roku. Przykro mi, ale muszę powiedzieć, że przywódcy Unii Europejskiej błąkają się bez celu.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim chciałbym złożyć serdeczne życzenia panu przewodniczącemu Barroso. Jest on, podobnie jak ja, pani Marielle de Sarnez i pan Joseph Daul, zodiakalnym Baranem. Mam tu wokół siebie pokaźną grupę zodiakalnych Baranów; jednak wszyscy, Panie Przewodniczący Barroso, mamy coś do powiedzenia na temat paktu na rzecz Europy.
Mówiąc całkiem poważnie, choć to dobrze, że wszyscy są zgodni, iż potrzebujemy unii gospodarczej i prawdziwego zarządzania gospodarczego, to musimy zadać sobie zasadnicze pytanie: czy pakt na rzecz Europy naprawdę przyczyni się do utworzenia unii gospodarczej? Czy ten pakt naprawdę pozwoli stworzyć zarządzanie gospodarcze?
Sądzę, że nie, choćby z tego prostego powodu, że na czele tego procesu nie stoi Komisja, lecz wciąż państwa członkowskie. To nie są moje słowa. Mam przed sobą tekst z 11 marca, który zostanie przyjęty na posiedzeniu zaplanowanym na jutro i pojutrze. Co w nim napisano? Napisano, że szefowie państw lub rządów będą podejmować decyzje dotyczące celów, że szefowie państw lub rządów będą podejmować działania, że szefowie państw lub rządów będą przeprowadzać kontrole. W zasadzie Komisja będzie zaangażowana jedynie w monitoring techniczny, nic poza tym. Rada ma całą władzę. Właśnie to doprowadziło do porażki strategii lizbońskiej i doprowadzi do porażki również tę strategię.
Panie Przewodniczący Barroso! Raz jeszcze zwracam się do Pana: to, co ma być przyjęte w najbliższy weekend, i tak zostanie przyjęte, ale proszę niech Pan jak najszybciej przygotuje wraz z Komisarzem Rehnem, i przedłoży Radzie prawdziwy plan w zakresie zarządzania gospodarczego, oparty na akcie wspólnotowym, który oddaje całą władzę w ręce Komisji i opiera się na kodeksie konwergencji. Wiem, że Rada wyrazi sprzeciw. Zawsze tak jest. Lecz kontynuujcie wraz z nami tę walkę i nie zgadzajcie się na tę procedurę lub obecnie przedłożony wniosek, ponieważ to się nie sprawdzi i nie doprowadzi w nadchodzących miesiącach lub latach do stabilizacji euro. To pierwsza uwaga, jaką chciałem zgłosić.
Pani Przewodnicząca! Moja druga uwaga dotyczy arabskich powstań i kontynuacji dyskusji, jaka miała tu miejsce tydzień temu. Obecnie możemy przeprowadzić ocenę początkową działania UE i muszę zauważyć, że ta ocena początkowa jest raczej letnia. Przede wszystkim, pamiętają Państwo, że na początku ze strachu przed fundamentalistami islamskimi wcale nie byliśmy zwolennikami omawiania powstań arabskich. Taka była pierwsza reakcja w organach UE.
Teraz w sprawie Libii zademonstrowaliśmy brak jedności Unii Europejskiej. Moim zdaniem przerażające jest to, że nie wszystkie państwa członkowskie UE przyjęły w Radzie Bezpieczeństwa ONZ jednakowe stanowisko: trzy zagłosowały za, jedno się wstrzymało. Jest to sprzeczne z postanowieniami Traktatu z Lizbony. W odniesieniu do organów omawiających kwestie polityki zagranicznej art. 34 Traktatu stanowi, że państwa członkowskie Unii Europejskiej mają obowiązek skoordynowania swoich działań i przyjęcia wspólnego stanowiska. Czy tak zrobiły? Nie sądzę, a nawet uważam, że naruszyły postanowienia art. 34 Traktatu.
Po trzecie, proszę spojrzeć na obecne wydarzenia. Wczoraj baronessa Ashton pojawiła się w Komisji Spraw Zagranicznych i moim zdaniem powinna być obecna także dziś, gdy omawiamy tak ważną kwestię. Osobiście dostrzegam po stronie UE brak strategii w związku z rewolucją w krajach arabskich. W ramach instytucji UE podjęto kilka skandalicznych decyzji.
Na przykład w poniedziałek na posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicznych jeden ze współpracowników baronessy Ashton, pan Cooper, powiedział że powinniśmy zrozumieć sytuację w Bahrajnie, i że tamtejsze władze miały prawo przywrócić pokój i porządek, w wyniku czego zginęły cztery osoby, a dwieście osób zostało rannych. Czy takie jest stanowisko UE?
Mogę podać jeszcze jeden przykład: w poniedziałek w Radzie spotkali się ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich i co powiedzieli? Oni także wezwali demonstrantów - w Bahrajnie, rzecz jasna - do powstrzymania się przed jakimikolwiek aktami rozmyślnego zastraszania. Zatem zamiast w ramach Unii Europejskiej wesprzeć rewolucje i tych, którzy wyszli na ulice, by walczyć, a nawet zginąć, ministrowie postąpili dokładnie odwrotnie. Zalecają spokój i ostrożność.
Zapraszam panią baronessę Ashton do udziału w kolejnej sesji miesięcznej, aby wyjaśniła nam, jakie stanowiska i strategie zamierzamy przyjąć w odniesieniu do Bahrajnu, Syrii i Jemenu, a także jakie sankcje zamierzamy wprowadzić i wobec kogo. W tym obszarze powinniśmy przyjąć takie stanowisko, a nie żałosne stanowisko, jakie dotychczas preferują przywódcy europejscy.
Jan Zahradil
w imieniu grupy ECR - Pani Przewodnicząca! Z żalem muszę powiedzieć, że najbliższa Rada Europejska może przynieść niebezpieczne zmiany i powinniśmy być tym zaniepokojeni. Pod sztandarem tak zwanej koordynacji gospodarczej, zarządzania gospodarczego, stabilności strefy euro dostrzegamy faworyzowanie koncepcji harmonizacji w całej UE podatków oraz unifikacji fiskalnej. Niestety Parlament odgrywał w tym bardzo aktywną rolę.
Będę szczery. Wniosek Komisji w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych jest ryzykownym krokiem, który podważy zdrową konkurencję podatkową pomiędzy państwami członkowskimi, okaże się szkodliwy dla gospodarki i sprawi, że przedsiębiorstwa odwrócą się od organów realizujących politykę. Sprawy poszły za daleko i należy ten proces zatrzymać.
W kilku ostatnich dniach byliśmy także świadkami prób ingerowania przez niektóre państwa członkowskie w suwerenność budżetową i podatkową innych państw. Wiedzą Państwo, do czego nawiązuję: do niegodnego zastraszania Irlandii. Nie możemy pozwolić, by to się powtórzyło.
Jeśli zaś chodzi o wydarzenia w Libii, to przypomniały nam one raz jeszcze, że nie powinniśmy oczekiwać zbyt wiele od tak zwanej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE. To przywódcy narodowi, a nie przywódcy UE wykazali się międzynarodowym przywództwem. To pan premier Cameron i pan prezydent Sarkozy, a nie przedstawiciele UE, podjęli i przeforsowali te decyzje. Moim zdaniem jest to dowód, że są granice integracji w tym obszarze, ale nie tylko w tym obszarze. Żadne z państw członkowskich nie powinno czuć się zobowiązane do uczynienia więcej, niż - jego zdaniem - należy. Ma to takie samo uzasadnienie w przypadku polityki zagranicznej, jak i w przypadku polityki gospodarczej.
Europa musi zachować elastyczność we wszystkich możliwych obszarach i nie może już dłużej działać pod wpływem sztywnego dogmatu integracji. Nadszedł czas na zmianę paradygmatu integracyjnego UE. Widać to wyraźnie. Jest to całkiem zrozumiałe i mam nadzieję, że Rada Europejska sobie z tym poradzi.
Philippe Lamberts
Pani Przewodnicząca! Pan komisarz Barroso opuścił już salę, ale zaufanie jest, jak sam powiedział, podstawą wszystkiego.
Mogę Państwu powiedzieć, że zaufanie naszych obywateli wyparowuje równie szybko, jak woda w zbiornikach chłodzących elektrownię jądrową Fukushima. Owszem, nasi obywatele wiedzą, że pewne rzeczy muszą ulec zmianie, i że nie możemy działać jak dotychczas. Tak, musimy zatrzymać pęd w kierunku niepewności i zwiększonej nierówności. Tak, musimy przełamać nasze uzależnienie od energii opartej na paliwach kopalnych i energii niebezpiecznej. Tak, musimy powrócić do sytuacji, w której mamy do dyspozycji środki finansowe służące gospodarce, która z kolei służy obywatelom; oraz nie, nie możemy już dłużej budować naszej gospodarki na długu, czy to publicznym czy też prywatnym, na deficycie i na spekulacji.
Nasi obywatele to wszystko wiedzą. Wiedzą również, że będzie to wymagać głębokich i radykalnych zmian po stronie rządów, przedsiębiorstw i ich samych. Wiedzą o tym i to wyczuwają.
Wiedzą, że te radykalne zmiany są także złożone. Wczoraj pani Marianne Thyssen powiedziała mi, że są one złożone i nie zdołamy przeprowadzić ich wszystkich jednocześnie. Od czegoś jednak trzeba zacząć.
Problem polega jednak na tym, że z punktu widzenia naszych współobywateli zawsze zaczynamy z tego samego miejsca: zawsze zaczynamy od cięcia wydatków publicznych, które - jak wszyscy wiemy - przynoszą największe korzyści osobom znajdującym się w najtrudniejszym położeniu. Zawsze zaczynamy od zwiększenia elastyczności rynków. W rzeczywistości, kiedy jest mowa o przywróceniu równowagi pomiędzy elastycznością a bezpieczeństwem, doskonale wiemy, że oznacza to większą elastyczność i mniejsze bezpieczeństwo.
Obywatele mają już dość tego podwójnego standardu w polityce. W ostatecznym rozliczeniu dzięki niemu spokój mają podmioty, które przez ostatnie 20 lat najwięcej skorzystały na gospodarce typu "loteryjnego”.
W związku z tym chcemy, aby Rada - oprócz tego, co oczywiście zostało dotychczas zaproponowane - opracowała odważną inicjatywę, mającą na celu zapewnienie państwom członkowskim oraz Unii Europejskiej stabilnego i sprawiedliwego przychodu z podatków. Oznacza to oczywiście opodatkowanie transakcji finansowych, plus podatki od energii i od przedsiębiorstw - proszę nie przedstawiać nam wspólnej podstawy opodatkowania jako celu jedynego i ostatecznego lub jako najlepszej polityki budżetowej - a także oznacza to zwalczanie oszustw i rajów podatkowych.
Zapewniam Państwa, że bez takiej inicjatywy wszystkie omawiane aspekty związane z zarządzaniem gospodarczym załamią się i pociągną za sobą euro. Panie i Panowie! Nie ma w historii pozytywnego przykładu unii monetarnej, która odniosłaby sukces bez wsparcia silnej unii gospodarczej.
Żadnych więcej ocen wpływów, żadnych więcej matactw, żadnych więcej przejawów egoizmu narodowego: na litość boską zacznijmy działać!
I na koniec, jeśli mogę sobie pozwolić na tak odważne stwierdzenie, uważam, że nowe testy warunków skrajnych nie zapewnią w przemyśle finansowym większego bezpieczeństwa niż mogą zapewnić w przemyśle jądrowym. Widzieliśmy, jak bezużyteczne były poprzednie testy warunków skrajnych. Rzekomo wszystko było w porządku, nawet w Irlandii. Potrzebujemy nowych wiążących zasad, ale nie takich, jakie mają być wdrożone z dniem 1 stycznia 2019 r. Nadszedł najwyższy czas, by zamknąć z powrotem w butelce dżina przemysłu finansowego wraz z jego rabunkowym działaniem. Nasi obywatele nie zniosą już dłużej naszego biernego oczekiwania.
Taka jest cena za zaufanie naszych współobywateli; jako Europejczycy potrzebujemy tego zaufania, tak abyśmy mogli powrócić do XXI wieku z optymizmem i wysoko podniesioną głową.
Lothar Bisky
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Unia gospodarcza i walutowa nie sprawdzi się bez efektywnej koordynacji polityki gospodarczej. Pakt stabilności i wzrostu zakończył się porażką, co do tego zgodni są eksperci ponad podziałami partyjnymi. Problem polega na tym, że zdaje się, iż nie poczyniono żadnych postępów w zakresie polityki. Tak naprawdę w zasięgu wzroku nie ma żadnych nowych koncepcji politycznych.
Przypominam Państwu, że przyjęty w pakcie stabilności limit 3 % został od roku 1999 przekroczony 73 razy, z czego 46 w sposób ledwie dopuszczalny na mocy Traktatu, lecz w ani jednym przypadku nie nałożono żadnej kary. Ten niedziałający pakt nie wymaga zmiany; on po prostu wymaga lepszego wdrożenia, a raczej wdrożenia w ogóle.
Oczywiście każda osoba prowadząca gospodarstwo domowe lub przedsiębiorstwo wie, jak ważny jest zrównoważony budżet. Obawiam się jednak, że przy podejmowaniu kolejnych decyzji w sprawie zarządzania gospodarczego oraz europejskiego mechanizmu stabilności wszystko skoncentruje się na cięciach. To nie jest to samo, co zrównoważony budżet. Żadne państwo, które jest tak zadłużone, że znajduje się na granicy wypłacalności, nie zdoła wydostać się z pułapki zadłużenia, jeśli musi wciąż finansować ten dług poprzez pożyczanie na wysokie stopy procentowe. Niezależnie od wielkości oszczędności, dług tego państwa będzie rósł, tym bardziej, jeśli konieczne stanie się obniżenie wynagrodzeń, zasiłków dla bezrobotnych oraz emerytur, zwiększenie wymiaru pracy, a także ograniczenie inwestycji publicznych w infrastrukturę, edukację, opiekę zdrowotną itd. Jeśli nie ma konsumpcji, załamuje się również produkcja. W związku z tym do naszego celu nie zaprowadzi nas ani zacieśnianie paktu stabilności i wzrostu, ani też tak zwana warunkowość przyszłego mechanizmu stabilności.
W ogólnym pakiecie środków należy położyć większy nacisk na dodatkowe zapotrzebowanie na inwestycje, szczególnie w krajach dotkniętych kryzysem, działanie to musi wykraczać poza niewielkie rozszerzenie kredytu i delikatne obniżenie stóp procentowych. Wzmianka o konieczności zlikwidowania przypadków nierównowagi makroekonomicznej będzie problematyczna dopóty, dopóki będzie dotyczyć wyłącznie państw o słabej kondycji gospodarczej, podczas gdy państwa silne pod względem gospodarczym będą mogły działać jak dotychczas. Nie tylko nigdzie nie pojawia się kluczowe słowo "solidarność”, ale zapomniano również, że wydatki i deficyty handlowe po jednej stronie stanowią przychód i nadwyżki handlowe po drugiej stronie.
Nikolaos Salavrakos
Pani Przewodnicząca! Zasadniczo wypowiedź Komisarza Barroso sprowadza się do wniosku w sprawie wzmocnienia zarządzania gospodarczego oraz stabilności euro. Oznacza to nasilenie w Europie polityki na rzecz zarządzania gospodarczego.
Oczywiście prace realizowane przez pana komisarza Barroso, z pomocą pana komisarza Rehna, przebiegają sprawnie i oceniamy je pozytywnie. Mamy nadzieję, że omawiany pakt zdoła odpowiedzieć na wyzwania gospodarcze i budżetowe stojące przed Europą i pozwoli wysłać właściwy komunikat w kierunku rynków. Niestety rynki stanowią nasz bieżący problem.
Nowe zarządzanie gospodarcze przychodzi w sytuacji pokryzysowej, po głębokim kryzysie, który przybrał formę długu publicznego państw członkowskich. Moim zdaniem, jeśli Stany Zjednoczone drukują pieniądze w kwocie szacowanej na ponad trzy tryliony dolarów, nie ma powodu, by Europa nie mogła rozwiązać swoich problemów poprzez drukowanie pieniędzy w kwocie tryliona euro, nie w celu wypuszczenia ich na rynek, ale w celu utworzenia funduszu, który zwiemy "mechanizmem wsparcia”. Tak czy inaczej, wygląda na to, że nie nadszedł jeszcze czas na takie koncepcje; nie teraz, gdy kontrolę nad Europą sprawują idee pani Merkel.
Musimy jednak raz jeszcze podkreślić, że Unia Europejska jest zmuszana do tworzenia nowych systemów i wartości w niesprzyjających okolicznościach.
Utworzenie unii walutowej, bez wsparcia ze strony ogólnej strategii na rzecz zarządzania gospodarczego i koordynacji pomiędzy państwami członkowskimi, było posunięciem ryzykownym, które sprawdzono w praktyce, i które funkcjonowało według zasad ogólnych. Uważam, że nadszedł czas, by Unia zaczęła podejmować śmielsze decyzje i wprowadzać potrzebne zmiany strukturalne.
Oczywiście, tak jak powiedziałem, zasadniczo popieramy decyzje Rady dotyczące paktu na rzecz euro i uważamy, że euro jest wciąż walutą dobrą. Musimy jednak zapewnić nie tylko osiągnięcie celu w postaci stabilności w strefie euro, ale również osiągnięcie wysokiego poziomu wzrostu i konkurencyjności w Europie oraz zwiększenie i utrzymanie miejsc pracy dla Europejczyków, szczególnie dla osób młodych. Musimy skoncentrować się na młodych ludziach.
Hans-Peter Martin
(DE) Pani Przewodnicząca! Jestem gorliwym zwolennikiem zjednoczonej Europy - podobnie jak znaczna większość spośród 500 tysięcy moich bezpośrednich wyborców - i w związku z tym mam trudności z zaakceptowaniem tej kłopotliwej sytuacji, w jakiej się Państwo postawili. Z jednej strony potrzebujemy stabilności i musimy podjąć działania przeciwko spekulacjom; z drugiej zaś strony sposób, w jaki do tego Państwo się zabierają raz jeszcze dramatycznie obrazuje deficyt demokracji w Unii Europejskiej. Taka procedura bardziej przypomina legislację awaryjną niż prawodawstwo, którego chcemy dla postępowej Europy. Oczywiście w związku z tym zdecydowanie poparłem poprawkę 34, złożoną przez lewicę, wzywającą do zastosowania zwykłej procedury zmiany Traktatu. Zawsze w sytuacjach nagłych działają Państwo w sposób, który w rzeczywistości jeszcze bardziej zwiększa przepaść między obywatelami.
Chciałbym także wykorzystać tę okazję do wyrażenia zdecydowanego sprzeciwu wobec sposobu, w jaki pan Schulz odnosi się w tej sali do mojej osoby.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Pani Przewodnicząca! Kryzys w Afryce Północnej jest sprawdzianem dla mechanizmów ustanowionych na mocy Traktatu z Lizbony.
Wczoraj podczas obecności wysokiej przedstawiciel w Komisji Spraw Zagranicznych podkreślaliśmy pozytywne aspekty działań Unii Europejskiej: komunikat baronessy Ashton wprowadzający rozróżnienie pomiędzy działaniami krótko-, średnio- i długookresowymi; szybkie przyjęcie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1970; zdolność do negocjowania z Ligą Państw Arabskich; oraz posiedzenie Rady Europejskiej.
Dziś jednak należy wyraźnie powiedzieć, że europejska opinia publiczna - a co za tym idzie, nasi obywatele - wciąż zadaje konkretne pytania.
Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady! Pan Verhofstadt ma całkowitą rację. Jak to możliwe, że w obecnych czasach, w obecnej erze cztery państwa członkowskie wchodzące w skład Rady Bezpieczeństwa ONZ nie głosują w ten sam sposób, a ich stanowiska są wręcz rozbieżne?
Jak to możliwe, że w obecnych czasach, w obecnej erze rozważamy, czy rezolucję ONZ powinna zastosować Unia Europejska, NATO czy też koalicja międzynarodowa, skoro mówimy o tych samych zasobach pochodzących od tych samych podatników; o tych samych okrętach i ich zastosowaniu w tym samym zestawie działań?
To oczywiste, że wciąż mamy wiele do poprawienia, jeśli chodzi o naszą zdolność koordynacji, a także wiele do poprawienia w zakresie procesu decyzyjnego.
Jest taki słynny cytat z filmu, który brzmi: "zawsze będziemy mieli Paryż”. Ktoś podczas dzisiejszej debaty powiedział, że odpowiedź Unii Europejskiej była pochopna. Gdyby nie odwaga, determinacja i konsekwencja Francji - bo tak to należy przedstawić - przejawiające się w dążeniu do uznania działań rebeliantów, w wysłaniu do Rady Bezpieczeństwa ministra spraw zagranicznych i europejskich, w zwołaniu spotkania na szczycie oraz w zastosowaniu omawianej rezolucji, oddziały pułkownika Kaddafiego, Pani Baronesso Ashton, już dawno weszłyby do Bengazi.
Kristian Vigenin
(BG) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałbym skoncentrować się na jednym z gorących tematów, który będzie omawiany jutro, a mianowicie na sytuacji w Libii.
Mają rację posłowie do PE, gdy mówią, że w ostatnich dniach narasta poczucie totalnego chaosu, a przynajmniej nieprzewidywalności decyzji i zachowania Unii Europejskiej, a zwłaszcza jej państw członkowskich. Osiągnięcie konsensusu w ramach NATO jest niemożliwe, szczególnie w sytuacji, gdy niektóre kraje przystępują do koalicji, a następnie wstrzymują swoje zaangażowanie.
Taka sytuacja powoduje nie tylko olbrzymią niepewność wśród naszych partnerów, którzy nie wiedzą, czy mamy jasność co do naszych zasadniczych celów i sposobów ich osiągnięcia, ale także poważne problemy dla europejskiego społeczeństwa, które nie może wierzyć, że Unia Europejska i jej przywódcy są zdolni do wypełnienia obowiązków, jakie mają wobec naszych partnerów w południowej części regionu Morza Śródziemnego.
Chciałbym, aby Rada Europejska w najbliższych dniach podjęła wyraźne, stanowcze decyzje dotyczące Libii, a nawet nie tylko Libii, ale także innych państw, w których mamy zasadniczo do czynienia z podobną sytuacją, takich jak Bahrajn, Jemen i w pewnym stopniu również Syria. W pewien sposób zapominamy, że nasze działania w Libii będą także oceniane w świetle naszego zachowania wobec innych państw regionu.
Chciałbym, aby Rada Europejska podjęła jasne decyzje dotyczące tego, co Unia Europejska chce osiągnąć w Libii, co w dużej mierze wyjaśni także sposób, w jaki zamierzamy to osiągnąć. Moim zdaniem musimy wyraźnie zrozumieć, że sytuacja w Libii, jeśli będzie trwała przez dłuższy czas, przyniesie liczne poważne konsekwencje także dla państw sąsiednich.
W związku z tym musimy być przygotowani do udzielenia pomocy Egiptowi i Tunezji, nie tylko pod względem sytuacji humanitarnej, ale również zapewnienia wsparcia gospodarczego i finansowego w nadchodzących dniach, tygodniach i miesiącach, ponieważ tamtejsza sytuacja wpłynie na sytuację gospodarczą w obu krajach.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Pani Przewodnicząca! Powiedziano tu, że nie waluta euro znajduje się w sytuacji kryzysowej, ale państwa członkowskie, które popadły w długi. Właśnie w nieodpowiedzialnym zadłużaniu się, które trwało latami, tkwi sedno kryzysu. I teraz musimy je powstrzymać. Dlatego słuszne jest założenie, że europejski mechanizm stabilności musi być rygorystyczny. I dlatego to prawda, że tak było w przypadku podjętych działań na rzecz wykupienia. I również dlatego słuszne jest założenie, że Irlandia nie otrzyma zgody na obniżenie stóp procentowych.
Należy powstrzymać proces zadłużania się. Ponownie słyszę, jak socjaldemokraci mówią o rozróżnieniu między długiem pewnym a zagrożonym. Oczywiście istnieje różnica między inwestycjami a konsumpcją, ale w którymś momencie zbyt duży dług pewny staje się długiem zagrożonym. Musimy być sprawiedliwi wobec przyszłych pokoleń, potrzebujemy stabilnych finansów publicznych, a wtedy euro znowu stanie się walutą stabilną.
Pakt na rzecz euro w zbyt małym stopniu uwzględnia metodę wspólnotową. Już o tym tu wspomniano, całkiem zresztą słusznie. Podzielam ten pogląd.
Chcę jeszcze powiedzieć ostatnie słowo na temat Libii. Rada poparła rezolucję nr 1973. Teraz musimy spojrzeć w przyszłość. Zgadzam się z Panem Posłem Salafrancą Sánchezem-Neyrą, który twierdzi, że Francja odegrała tu ważną rolę. Gdyby jednak na szczyt w Paryżu zaproszono Turcję, nie mielibyśmy problemów w NATO, a sytuacja byłaby dla nas wszystkich znacznie łatwiejsza. Ponadto mam nadzieję, że nowo wybrany szef rządu tymczasowego w Libii wkrótce przyjedzie z wizytą do Europy.
Konrad Szymański
(PL) Wszystkie cele postawione sobie przez Eurogrupę, czasem całkiem rozsądne, mogą być z powodzeniem osiągnięte przy pomocy polityki gospodarczej, społecznej i podatkowej państw członkowskich. Powstaje zatem pytanie, dlaczego dzisiaj ekspresowo zmieniamy Traktat, by przenieść te kompetencje - częściowo przynajmniej - na poziom unijny.
Myślę, że są dwie odpowiedzi: jak zwykle chcemy podzielić się odpowiedzialnością z Unią Europejską za niepopularne decyzje albo przy okazji, a może pod pretekstem reform, chcemy po prostu przenieść więcej władzy w kierunku Brukseli. Wątpię, by przyniosło to spodziewane efekty, biorąc pod uwagę fakt, że państwa członkowskie Eurogrupy zazwyczaj mają więcej długu publicznego i zazwyczaj mają mniej konkurencyjny system podatkowy niż pozostałe państwa.
Nad tą dyskusją oczywiście unosi się groźba Europy dwóch prędkości. Chciałbym przestrzec tych, którzy chcą przyspieszyć. Oprócz samej prędkości potrzebny jest jeszcze właściwy kierunek. Ogromna prędkość przy niewłaściwym kierunku grozi tylko jednym - potęgowaniem skali katastrofy. Taka jest przynajmniej moja obserwacja z europejskich dróg.
Miguel Portas
(PT) Pani Przewodnicząca! Parlament portugalski zagłosuje dziś przeciwko przyjęciu czwartego programu stabilności, złożonego przez rząd w okresie 12 miesięcy. Większość posłów do portugalskiego parlamentu zagłosuje przeciwko temu dokumentowi ze względu na treść pakietu, ale również dlatego, że dokument ten przed przedstawieniem, omówieniem i zaakceptowaniem w Portugalii, został najpierw przedstawiony w Brukseli.
Stąd moje pierwsze pytanie do prezydencji węgierskiej: czy prezydencja w świetle tych doświadczeń zamierza wraz ze swoimi partnerami bronić obowiązkowego charakteru uprzedniej zgody parlamentarnej na tego rodzaju dokumenty, czy też nie?
Drugie pytanie brzmi następująco: jutro Rada podejmie decyzje w sprawie mechanizmu finansowania po roku 2013, ale nie mówi nam nic na temat bieżącego mechanizmu finansowania, który nas interesuje. W Portugalii zbliżają się wcześniejsze wybory, co nieuchronnie doprowadzi do olbrzymiego wzrostu długu publicznego i stóp procentowych. Co zamierza zrobić Rada, by zapobiec spekulacjom w odniesieniu do portugalskiego długu publicznego? Proszę nie mówić, że jest to sprawa Portugalczyków, ponieważ jeśli środki oszczędnościowe należą do nas, to dlatego, że te decyzje należą także do Państwa kompetencji.
Bastiaan Belder   -
(NL) Pani Przewodnicząca! Wczoraj po południu wysoka przedstawiciel powiedziała w Komisji Spraw Zagranicznych, że chce zaoferować konkretne wsparcie dla tak zwanego "nowego Egiptu” z przeznaczeniem na olbrzymie braki mieszkaniowe. Nikt, kto ma choć nikłą świadomość rozmiaru niedoli społeczno-ekonomicznej, w jakiej znajduje się większość Egipcjan, nie może odczuwać euforii. Tu chodzi o wykazanie się szczerą europejską empatią.
Dlatego z zadowoleniem przyjmuję wszystkie europejskiej wysiłki mające na celu poprawienie warunków życia w Egipcie. Zwłaszcza teraz, gdy po wyjeździe prezydenta Mubaraka w kraju trwa niepewny proces transformacji i gdy wygląda na to, że Kair zmierza prosto w kierunku kryzysu finansowego i żywnościowego. Moim zdaniem pomocy europejskiej dla Egiptu powinny towarzyszyć zdwojone starania Rady.
W nowym Egipcie wszyscy obywatele, niezależnie od wyznania, muszą być równi w obliczu prawa, muszą im przysługiwać jednakowe prawa. Ponadto Kair musi przestrzegać postanowień traktatu pokojowego z Izraelem, a nawet je rozszerzać. Jeśli przyjmiemy te dwa warunki, wzmocnimy zarówno wewnętrzną, jak i zewnętrzną stabilność nowego Egiptu.
Barry Madlener   -
(NL) Pani Przewodnicząca! Myślałem, że mnie Pani przeoczyła. Dziękuję za udzielenie mi głosu. Tworzymy mechanizm stabilności, stały fundusz pomocowy, za który zapłacić będą musieli zwykli obywatele; obywatele, którzy nie otrzymają żadnych darmowych upominków. Tymczasem beneficjenci funduszu otrzymają darmowy upominek. Od tej pory będziemy nagradzać oszustów, tych którzy łamią obietnice i manipulują liczbami.
Dziesięć lat temu podpisano pakt stabilności i wzrostu, a także uroczyście obiecano, że pomoże on utrzymać porządek w finansach publicznych. Niemcy, Francja, Grecja i inne państwa naruszyły postanowienia tego paktu. Nie rozwiązano problemu poważnych deficytów. A teraz ponownie padają uroczyste obietnice, że nowy pakt naprawdę zadziała. Teraz to Bruksela ma decydować ile mogą zarabiać Holendrzy, kiedy Holendrzy mogą przejść na emeryturę i ile pieniędzy otrzymają z emerytury. Raz jeszcze to podatnik, obywatel, który nie otrzymuje darmowych upominków, musi ponieść koszty.
Pani Przewodnicząca! Ten stały fundusz jest kosztowną zabawką, która pozwala elicie politycznej ukryć to, iż niektórych państw członkowskich nie można dopuścić do unii walutowej. Są kraje, które chcą korzystać z dobrodziejstw euro, ale nie chcą dzielić obciążeń z nim związanych; kraje, które nie potrafią utrzymać porządku w swoich finansach publicznych. Te kraje, Pani Przewodnicząca, powinny opuścić strefę euro. I to jest jedyna zmiana, jaką powinniśmy wprowadzić do paktu stabilności i wzrostu.
Mario Mauro   -
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Mnożące się w południowej części regionu Morza Śródziemnego przewroty polityczne nie powinny odwracać naszej uwagi od dawno przyjętych średniookresowych celów gospodarczych i nie tylko. Zawirowania na arenie międzynarodowej powinny raczej pomóc w zwiększeniu tempa wzrostu naszej gospodarki: cieszę się, że decyzje dotyczące wdrożenia strategii Europa 2020 zostaną podjęte szybko; nawet już podczas posiedzenia w tym tygodniu.
Nie wiemy, co wydarzy się w następstwie konfliktu w Libii, ale możemy być pewni, że nic nigdy nie będzie już takie samo. W związku z tym Europa naprawdę potrzebuje pakietu środków, które pozwolą gospodarkom państw członkowskich złapać oddech przed kolejnym okresem niepewności. Tymczasem najważniejsze pytanie niewątpliwie dotyczy sytuacji w regionie Morza Śródziemnego. Obecnie wojna w regionie Morza Śródziemnego jest najgorszą katastrofą, jaką można sobie wyobrazić. Kraje, które w tej sytuacji uznały, że należy zacząć działać, postąpiły rozsądnie, niemniej jednak mamy do czynienia z poważną sprzecznością, gdyż zdaje się, że Unia Europejska ma kłopoty ze zdecydowaniem, co należy zrobić, a w zasadzie w tej sprawie jest podzielona.
W związku z tym apeluję do prezydencji węgierskiej: Parlament, i ja także, wierzy że Komisja jest blisko prezydencji, która ma szansę przeistoczyć ten kryzys w wydarzenia, które nie podważą znaczenia Unii Europejskiej.
Spoczywa na nas olbrzymia odpowiedzialność: przeistoczyć obecny kryzys w szansę na rozwój produkcji, na stworzenie i realizację polityki zagranicznej godnej świata. Mamy swoje obowiązki, wątpliwości i błędy, ale znajdujemy się na skraju doniosłych wydarzeń i uważam, że musimy w pełni wywiązać się ze spoczywającej na nas odpowiedzialności, musimy upewnić się, że decyzje podjęte przez Radę jutro i pojutrze będą rozsądne, ale także przede wszystkim śmiałe. Dziękuję.
Edite Estrela
(PT) Pani Przewodnicząca! Wspomniano już tu dzisiaj, że niestety właśnie w tym momencie w parlamencie portugalskim być może upada nasz rząd. Jeśli rząd straci władzę, będzie to wynikiem niestabilności politycznej spowodowanej działaniem partii opozycyjnych, które nie poparły kolejnego pakietu oszczędnościowego.
To prawda: jest to czwarty pakiet w okresie kilku miesięcy, lecz nie dlatego, że poprzednie nie zostały zrealizowane, gdyż zostały. Powodem jest raczej to, że nałożone warunki pogorszyły się w wyniku tak zwanych pragnień rynków. W styczniu i lutym wdrożenie budżetu w Portugalii pozwoliło odnotować nadwyżkę, przy 3 % cięciu wydatków i przychodzie w wysokości 11 %.
Siły polityczne, które doprowadziły do kryzysu politycznego poprzez odrzucenie programu oszczędności, złożonego przez rząd i popartego przez Komisję Europejską, Radę oraz Europejski Bank Centralny, mogą czuć się usatysfakcjonowane. Jedynie bezmyślność pozwala im jednak na zadowolenie z takiego obrotu spraw, ponieważ dla państwa ze strefy euro, mającego problemy z zadłużeniem, ta sytuacja jest straszna. Jest ona straszna dla państwa, niesprawiedliwa dla Portugalczyków i stanowi kolejny cios wymierzony w stabilność wspaniałego projektu, jakim jest jednolita waluta.
Strefa euro nie znajduje się w kryzysie: znajdujemy się w samym sercu Wielkiego Kryzysu strefy euro. Chciałabym zapytać portugalskich posłów do PE, czy jest jakaś alternatywa? Do kwietnia wszystkie państwa członkowskie muszą przedstawić swoje plany oszczędnościowe. Czy Portugalia potrzebuje dalszych oszczędności, aby zmniejszyć deficyt i dług publiczny; aby zmniejszyć deficyt w latach 2012 i 2013 odpowiednio o 3 % i 2 %? Nie chcieli Państwo negocjować, ale nie przedstawiliście żadnej alternatywy. Odrzucenie nie stanowi rozwiązania, stanowi ono problem, gdyż zmusza Portugalczyków do dalszych poświęceń.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie Przewodniczący! Najbliższe posiedzenie Rady prawdopodobnie jest ostatnią szansą, by przywódcy Europy przypomnieli sobie, że założyliśmy UE w celu przestrzegania wartości i wspólnego działania, gdy w grę wchodzą kwestie zasadnicze. A kiedy jeden naród znajduje się na łasce zbrodniczego przywódcy, jest to kwestia zasadnicza.
Dzięki wysiłkom Francji i Wielkiej Brytanii przyjęto rezolucję. Zdołaliśmy powstrzymać pułkownika Kaddafiego przed wejściem do Bengazi. Brak jedności w Europie jest jednak niepokojący. Jutrzejsza Rada musi wysłać zdecydowany sygnał; musi poprzeć trwającą interwencję, uznać libijskich rebeliantów w celu udzielenia im wsparcia i jeszcze bardziej odizolować pułkownika Kaddafiego, tak aby reżim w końcu upadł.
W grę wchodzą także kwestie zasadnicze, jeśli przyjrzymy się sytuacji w Bahrajnie, Jemenie i Syrii. Zasadnicze znaczenie mają także objawy przemocy ponownie wybuchającej na Środkowym Wschodzie.
Parlament Europejski oczekuje od przywódców Europy rozpoczęcia działań, zanim będzie za późno. W większości miejsc na świecie pisze się historia. Odwaga polityczna oznacza stawienie czoła temu wyzwaniu: dokładnie tego oczekujemy od Europy i od osób stojących na jej czele.
Peter van Dalen   -
(NL) Panie Przewodniczący! Holenderska gwarancja w wysokości wielu miliardów euro sprowokowała byłego ministra finansów, pana Rudinga, do powiedzenia, że "droga do budżetowego piekła jest wybrukowana gwarancjami”. Rzeczywiście przyznane gwarancje były zbyt duże i zbyt ryzykowne. Nie pomogą one w powstrzymaniu kryzysu, ponieważ nie trafiają do celu.
Bieżący kryzys europejski spowodowały podmioty, które w sposób nieodpowiedzialny pozwalały na narastanie długu i które nie zdołały dotrzymać przyjętych porozumień. Jeśli nie zajmiemy się tymi podstawowymi kwestiami, możemy nadal dawać tyle gwarancji, ile tylko chcemy, ale one i tak nie będą pomocne.
Mamy do dyspozycji pakt stabilności i wzrostu. Niemcy i Francja wyśmiały go już w roku 2004. Mieliśmy okazję wzmocnić postanowienia paktu, szczególnie poprzez wprowadzenie automatycznych kar, lecz co się stało? Kary nadal podlegają politycznemu procesowi decyzyjnemu. To niebywałe. Niemiecki pisarz, Hans Enzensberger, trafnie przewidział co się wydarzy. Przepowiedział, że bieżąca sytuacja sprawi, iż obywatele będą patrzeć na europejską elitę polityczną z cynizmem i pogardą.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Droga, którą podążają przywódcy Unii Europejskiej jest nie do przyjęcia ze względu na zwiększone wyzyskiwanie pracowników, nowe antyspołeczne środki, które pogłębiają nierówności, zwiększają bezrobocie i niepewność zatrudnienia, a także zwiększają ubóstwo i wykluczenie społeczne; a to wszystko służy unijnym grupom interesu gospodarczego i finansowego, których zyski nigdy nie przestają rosnąć.
Pod pretekstem kryzysu chcą one nałożyć kolejny stryczek na szyje państw o delikatniejszych gospodarkach poprzez wykorzystanie przyjętych warunków stosowania europejskiego mechanizmu stabilności, aby faktycznie przeistoczyć suwerenne państwa w marne protektoraty.
W związku z tym pracownicy i obywatele sprzeciwiają się takim środkom, czego dowodem jest demonstracja, w której w ubiegłą sobotę w Portugalii udział wzięło ponad 300 tysięcy ludzi, a także dzisiejsze wydarzenia w parlamencie portugalskim, gdzie większość posłów niewątpliwie wyrazi sprzeciw wobec czwartego pakietu oszczędnościowego.
Tymczasem, Panie Przewodniczący, chcemy także tutaj powiedzieć "nie” atakom bombowym przeprowadzonym przez siły międzynarodowe w Libii, podobnie jak powiedzieliśmy "nie” represjom wobec ludności walczącej w każdym państwie tego regionu, w tym w Libii, Bahrajnie i Jemenie.
Jaroslav Paška
- (SK) Panie Przewodniczący! Rozsądne zarządzanie zasobami finansowymi stanowi podstawowy warunek konieczny dobrego i stabilnego funkcjonowania gospodarstw domowych, firm produkcyjnych i handlowych, regionów, indywidualnych państw oraz federacji państw.
W związku z tym to oczywiste, że jeśli grupa państw członkowskich Unii Europejskiej postanawia utworzyć jednolitą wspólną walutę, to musi znaleźć mechanizm umożliwiający powstrzymanie populistycznych polityków przed obciążaniem wspólnej waluty niezrównoważonymi wierzytelnościami, długami które są wykorzystywane do zdobycia wsparcia wyborców w krótkim okresie. Pakt konkurencyjności określa konkretne parametry, których przestrzegać powinny w szczególności kraje strefy euro. Problem dotyczy jednakże wdrożenia tych przyjętych w dobrej wierze zasad.
W związku z tym zdecydowanie wierzę, że nadszedł czas zastosowania mechanizmów kar automatycznych za nieprzestrzeganie przyjętych wspólnych zasad zarządzania, tak aby kary te nie stały się przedmiotem politycznych przetargów w Radzie Europejskiej, gdzie przywódcy rządów kompensują swoje liczne i różnorakie błędy poprzez wzajemne odpuszczanie sobie kar.
Jacek Saryusz-Wolski
Panie Przewodniczący! Chcę rozważyć dwie kwestie. Przede wszystkim chcę wyrazić zadowolenie z utworzenia paktu Euro Plus, który jest mile widziany. Powstaje nowa struktura, coś w rodzaju gospodarczego odpowiednika Schengen. Ważne jest to, że pakt ma sprzyjać włączeniu i być dostępny dla podmiotów, które są zdolne do udziału i chcą przystąpić, a także to, że pakt nie powinien sprzyjać tworzeniu Europy dwóch prędkości. Niestety ostatecznie pakt nie będzie w pełni dostępny, ponieważ upadła poprawka do art. 136, omówiona i przegłosowana w Komisji Spraw Zagranicznych, w której czytamy: "domaga się, aby mechanizm stabilizacyjny od samego początku był dostępny dla państw członkowskich, których walutą nie jest euro, lecz które pragną w nim uczestniczyć”. Będzie on tylko częściowo dostępny, ponieważ możliwe będzie przyjęcie na siebie obowiązków z nim związanych. Nie będzie dostępny dla państw spoza strefy euro, które chcą mieć dostęp również do praw.
Jednolity rynek jest tym, co nas jednoczy dużo bardziej niż euro. To nie jest kryzys euro; to kryzys w niektórych państwach strefy euro. Każde państwo członkowskie spoza strefy euro mogłoby mieć takie same problemy w obszarze finansów publicznych. Zatem mamy tu brak logiki i brak spójności.
A teraz kilka słów na temat Libii i regionu Morza Śródziemnego. Przede wszystkim chcę nam pogratulować, a tak naprawdę nie całej Unii Europejskiej, ale kilku państwom członkowskim, które stanęły na czele obrony praw człowieka i demokracji w Libii. Za pokazanie nam drogi powinniśmy być wdzięczni Francji i jej przywódcy, prezydentowi Nicolasowi Sarkozy'emu.
Uważam, że jest to początek procesu przejścia od polityki zagranicznej opartej na korzyściach do polityki zagranicznej opartej na wartościach. Musimy uczynić dwa kroki. Musimy zmienić politykę sąsiedztwa i ukierunkować ją na nasze społeczeństwa i rządy oraz osiągnąć to, co w Europie Środkowej i Wschodniej nazywamy przemianą lub transformacją. Jest to również wezwanie alarmowe do zmienienia i zreformowania, a także wzmocnienia, wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, tak aby zapewnić Unii wspólne możliwości w zakresie dowodzenia i zdolności militarne.
Liem Hoang Ngoc
(FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jutro, 24 marca, będzie dniem symbolicznym. Przede wszystkim ze względu na właśnie przegłosowaną zmianę do Traktatu z Lizbony, która przewiduje utworzenie stałego europejskiego mechanizmu stabilności. Mechanizm ten umożliwia Unii Europejskiej wprowadzenie pierwszych euroobligacji, które mają na celu sfinansowanie - przy niskich stopach procentowych - długu państwowego na wypadek ataków spekulacyjnych.
Pod tym względem to wstyd, że proces utknął w połowie drogi. Do uporania się z nieracjonalną obfitością rynków zmiana Traktatu powinna była stanowić okazję do upoważnienia Europejskiego Banku Centralnego do podjęcia działań, które realizują Stany Zjednoczone, czyli do wykupu długu publicznego na wypadek napięć w odniesieniu do kursów walut. Proces jest jeszcze bardziej niekompletny od kiedy wymaganym sposobem rozliczenia jest wdrożenie paktu konkurencyjności, przechrzczonego na pakt na rzecz euro. To drugi symbol dnia jutrzejszego. Rada, Komisja i Europejski Bank Centralny jednomyślnie popierają ten pakt.
Panie i Panowie! Znacie konsensus z Waszyngtonu: pokochaliście go. Cóż, 24 marca będzie dniem narodzin "konsensusu brukselskiego”. Konsensus brukselski jest ślepym, bezmyślnym zastosowaniem dogmatu neoliberalnego, polegającego na ograniczaniu usług publicznych i państwa opiekuńczego; oszczędnościach w zakresie wynagrodzeń oraz minimalnej regulacji rynków finansowych.
Panie i Panowie! Rada, Komisja i EBC mają krótką pamięć. Proponują transpozycję postanowień paktu na rzecz euro do pakietu w zakresie zarządzania, tak aby zagwarantować w naszym systemie dokładnie te strategie polityczne, które doprowadziły do kryzysu gospodarczego. W Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Irlandii i innych krajach wzrost długu prywatnego, napędzany przez przemysł finansowy, był spowodowany niczym innym, jak kryzysem siły nabywczej wynikającej z stosowanego przez ostatnie 20 lat kontrolowanego ograniczania wynagrodzeń. Niestety, pakt na rzecz euro przewiduje, że oszczędność w odniesieniu do wynagrodzeń stanie się cechą stałą.
Dług publiczny, poza tym że jest skutkiem kryzysu gospodarczego, jest także wynikiem wszechobecnego, bezużytecznego obniżania podatków, którego zwolennikami są liberałowie i konserwatyści. W Europie nie nastąpiła eksplozja wydatków publicznych, było wręcz odwrotnie. Środki oszczędnościowe w zakresie budżetu i wynagrodzeń w połączeniu z zaplanowanym już przez Europejski Bank Centralny wzrostem stóp procentowych doprowadzą do zlikwidowania wewnętrznego popytu w Europie oraz do powstrzymania procesu naprawy, jednocześnie nie zmniejszając deficytów. Jutro staniemy ramię w ramię z pracownikami protestującymi przeciwko "konsensusowi brukselskiemu” - i to jest trzeci symbol 24 marca. Jeśli nie chcemy powrotu do władzy osób pokroju oddziałów "brunatnych koszul” - a przecież UE została stworzona, by stawiać im opór - przedstawiciele wybrani przez narody muszą stanąć obok swych obywateli, by wyrzec się strategii politycznych, które są równie niesprawiedliwe, co nieskuteczne.
Anneli Jäätteenmäki   -
(FI) Panie Przewodniczący! Utworzenie stałego mechanizmu zarządzania kryzysowego dla Europy jest uzasadnione na wypadek występowania w przyszłości kolejnych kryzysów. Nikt z nas ich nie chce, ale one mogą nadejść. Tym niemniej dość niefortunnie omawiany plan polega na utworzeniu stałego mechanizmu zarządzania kryzysowego poza ramami instytucji UE. Ten mechanizm powinien znajdować się jak najbliżej instytucji UE, tak aby możliwe było monitorowanie jego zastosowania. Ponadto wszelkie kary powinny być nakładane automatycznie, a nie w wyniku dyskusji czy negocjacji.
Chciałabym powiedzieć kilka słów na temat naszej tak zwanej polityki zagranicznej i Libii.
Sytuacja w Libii oraz w społeczności międzynarodowej jest skomplikowana. Decyzja dotycząca strefy zakazu lotów w celu ochrony ludności cywilnej była słuszna. W podjęcie tej decyzji zaangażowana była również Unia Europejska. Teraz, gdy zaatakowano oddziały wojsk lądowych, uważam że mamy powody, by kwestionować cel utworzenia strefy zakazu lotów. Pod tym względem sytuacja jest bliska progu wojny.
Derk Jan Eppink
Panie Przewodniczący! Pan Poseł Schulz powiedział, że operacje wojskowe zostały przygotowane w zbytnim pośpiechu. Wręcz odwrotnie, nadeszły za późno. Zachód zbyt długo zwlekał. Można było odizolować Kaddafiego w Trypolisie i zmusić go do odejścia lub usunąć. W rzeczy samej zdążyliśmy na czas, by zapobiec masowemu mordowi w Bengazi.
I co zobaczyliśmy? Francja i Wielka Brytania - dwa indywidualne państwa - objęły przywództwo. Gratuluję! Najwyraźniej Niemcy są krajem z twardą walutą i miękką władzą. Stanowisko ministra obrony w Niemczech jest najbardziej ryzykowną posadą w kraju. Tymczasem Turcja sprzeciwia się decyzji NATO, a Stany Zjednoczone się wycofują i zachowują jak widz.
Obawiam się, że teraz - podobnie, jak na Bałkanach - nie zdołamy przełamać impasu bez zdecydowanego przywództwa Amerykanów: przywództwa, którego Unia Europejska niestety nie potrafi zapewnić. Jedynym politykiem, który umiał poradzić sobie z Kaddafim był Ronald Reagan. Reagan od początku miał rację.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Przewodniczący! Dokładnie rok temu przywódcy Unii Europejskiej i grecki premier zdecydowali, że Grecja powinna odegrać rolę gospodarczego i społecznego królika doświadczalnego. Wprowadzono wówczas, pod pretekstem zmniejszenia deficytu i długu publicznego oraz zwiększenia konkurencyjności, potężne środki antyspołeczne. Pod koniec tego eksperymentu dług publiczny zbliża się do 150 %, bezrobocie wynosi 15 %, a bezrobocie ludzi młodych 30 %, inflacja jest bliska 4,4% a gospodarka skurczyła się o 6,6 %.
Panie Komisarzu Rehn! Grecki eksperyment okazał się porażką, a królik doświadczalny został eksterminowany pod względem gospodarczym, społecznym i politycznym. Przywódcy Unii Europejskiej zgotowali taki sam los pozostałym państwom członkowskim, które uciekają się do paktu na rzecz euro, co jest europejską wersją greckiego memorandum. Jesteśmy przeciwnikami tego paktu, ponieważ nie chcemy eksterminować pracowników, emerytów i bezrobotnych.
Panie Komisarzu Rehn! Po podpisaniu greckiego memorandum życzył Pan Grekom bon courage. Jeśli postępuje Pan konsekwentnie, to w piątek lub sobotę również europejskim pracownikom przekaże Pan życzenia bon courage.
Hans-Gert Pöttering
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Amerykański politolog, Samuel Huntington, przewidział starcie cywilizacji. Gdybyśmy na tym polegali, sami odegralibyśmy rolę w doprowadzeniu do tego starcia cywilizacji, w ramach samospełniającej się przepowiedni. My, Parlament Europejski, od zawsze działamy na rzecz współpracy z państwami arabskimi i tamtejszymi społeczeństwami. Teraz widzimy, jak narody świata arabskiego walczą o wartości, które reprezentujemy: demokrację, wolność i praworządność. Kto jeszcze kilka tygodni temu by pomyślał, że Liga Państw Arabskich zwróci się do nas, społeczności zachodniej i międzynarodowej, z prośbą o powstrzymanie tyrana w Libii? W świecie arabskim zachodzi całkowita przemiana. Nie wolno nam popełnić żadnego błędu. Nie wolno nam jedynie składać obietnic społeczeństwom w krajach arabskich, musimy raczej poprzeć je realnymi działaniami.
Dziś wieczorem jadę do Tunezji w imieniu Fundacji Konrada Adenauera, której jestem przewodniczącym. Z podobną wizytą byłem ponad dwa tygodnie temu w Kairze. Chciałbym powtórzyć słowa Konrada Adenauera, pierwszego kanclerza Federalnej Republiki Niemiec, który powiedział: "Jesteśmy po stronie wolności”. Teraz narodom arabskim musimy powiedzieć: "Jeśli tego chcecie, to chcemy wam pomóc poprzez zapewnienie solidarności i rad w zakresie demokracji, tak abyście mogli przygotować się do wyborów”.
Z przerażeniem dowiedzieliśmy się o dzisiejszym ataku terrorystycznym w Jerozolimie, w wyniku którego wiele osób odniosło rany. Bezwzględnie potępiamy takie akty, niezależnie od tego, kto za nimi stoi. Powtarzamy jednak również, że konieczny jest pokój pomiędzy Izraelem i Palestyną. Jeśli nad państwami arabskimi wieje wiatr wolności, to należy wykorzystać szansę na zbudowanie pokoju także między Izraelem i Palestyną, tak aby Izraelczycy mogli żyć w bezpiecznym kraju, ale aby to samo było dane także Palestyńczykom, którzy zasługują na takie samo godne traktowanie jak Izraelczycy. Takie jest nasze zadanie w momencie zachodzących zmian w świecie arabskim: jako Unia Europejska musimy przyczynić się do tych zmian, w sposób zjednoczony i stanowczy.
(Oklaski)
Pier Antonio Panzeri
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Zastanawiam się, czy poza przyjętymi środkami, polityka europejska jest wystarczająca. Niewątpliwie Unia Europejska potrzebuje czasu na ustalenie przywództwa, szczególnie w obszarze polityki zagranicznej, ale jak wiemy powstają określone okoliczności, które niestety nie pozostawiają nam tyle czasu, ile byśmy chcieli, i tak naprawdę wymagają szybkiego działania i dalekowzroczności.
Teraz wyraźnie widać, że nie spełniamy wymagań, jeśli chodzi o sytuację w regionie Morza Śródziemnego, a szczególnie w Libii: musimy to przemyśleć, by zauważyć, że być może będziemy potrzebować bardziej zdecydowanego działania, aby zrozumieć, co zaszło, i aby rozpocząć wspólne działania na rzecz regionu Morza Śródziemnego.
W rzeczywistości każdy wyraźnie widzi, że w przypadku Libii jest istotna różnica pomiędzy podjęciem wspólnego działania przez całą Europę a działaniem podjętym przez niektóre tylko państwa członkowskie, jak ma to miejsce obecnie. Przedstawicielom Rady i Komisji chcę powiedzieć, że przed nami jeszcze daleka droga.
Rada nie odpowiedziała na konkretne pytania i teraz musi to szybko uczynić. Zastanawiam się, czy poza wysiłkami humanitarnymi tak naprawdę wiemy, co należy zrobić, jeśli zastosowanie rezolucji nr 1973 nie wystarczy, i jeśli niektóre kraje wykroczą poza swoje uprawnienia.
Po drugie, chciałbym poznać opinię Rady na temat dowództwa operacyjnego: NATO mówi, że odgrywa rolę techniczną, ale nie zapewnia politycznych wytycznych. Czy sądzimy że możemy działać w ten sposób, nie dążąc do silniejszego i bardziej zjednoczonego stanowiska Unii Europejskiej, wciskając na siłę zadanie do wykonania kilku chętnym państwom?
I wreszcie w ramach trwających operacji i stosunków z Ligą Państw Arabskich oraz Unią Afrykańską kluczowe znaczenie ma zagwarantowanie, że nasza interwencja nie będzie postrzegana negatywnie, niosąc ryzyko niepewności i niebezpiecznych zmian. Czy mamy tego świadomość? Być może nie do końca: te pytania nie zasługują na odpowiedź biurokratyczną, ale na stosowną odpowiedź polityczną, począwszy od jutrzejszego posiedzenia Rady.
Olle Schmidt
(SV) Panie Przewodniczący! Krytycy euro w moim kraju mówią, że sytuacja w Grecji i Irlandii dowodzi, iż euro się nie sprawdza. Mówią, że lepiej jest być poza strefą euro. Nie mają racji.
W swojej dziesięcioletniej historii strefa euro doprowadziła do stabilności, niskiej inflacji i, faktycznie, do utworzenia milionów nowych miejsc pracy. Stały mechanizm kryzysowy będzie działał jako instrument bezwzględnie ostateczny, jeśli kraj znajdzie się w poważnych kłopotach gospodarczych.
Euro nie jest powodem kryzysu, jak zazwyczaj całkiem słusznie zauważa pan komisarz. Wręcz przeciwnie, wspólna waluta stanowi ważną część rozwiązania i o to właśnie chodzi w przypadku także takiego kraju jak Szwecja. W związku z tym szczerze ubolewam nad tym, że większość w parlamencie szwedzkim nie opowiada się za przystąpieniem Szwecji do paktu euro. Ogranicza to wpływy mojego kraju. Jeśli Szwecja chce należeć do wewnętrznego koła UE, a szwedzki rząd twierdzi, że tak jest, to nieobecność w salach posiedzeń nie stanowi dobrego wyboru. Dania, duński rząd i parlament są zwolennikami euro. Szwecja także powinna mieć taką możliwość.
Georgios Toussas
(EL) Panie Przewodniczący! Grecka Partia Komunistyczna potępia nową, nielegalną wojnę imperialną, rozpętaną w Libii przez Stany Zjednoczone Ameryki, Francję, Wielką Brytanię i NATO.
Zainteresowanie dostarczaniem pomocy humanitarnej stanowi przejaw niegodnej hipokryzji. Prawdziwym celem imperialistów jest ropa naftowa, gaz ziemny oraz zasoby naturalne Libii, Afryki Północnej oraz całego regionu, które sprzyjają tworzeniu bogactwa. Agresja imperialistyczna ze strony USA, NATO i Unii Europejskiej pogłębia ryzyko, na które narażeni są na ogół mieszkańcy regionu. Nowy pakt oraz jednoczące euro zarządzanie gospodarcze przyniosą ze sobą masowe bezrobocie i ubóstwo. Europejski mechanizm wsparcia jest mechanizmem, który doprowadzi do kontrolowanego bankructwa i bezpiecznej niewypłacalności państw w celu ochrony zysków plutokracji.
Taki jest wolny świat Stanów Zjednoczonych. Taka jest Unia Europejska demokracji i wolności. Prawdziwy dylemat jest następujący: kto nie wywiąże się ze zobowiązań: obywatele czy plutokracja? Obywatele nie powinni płacić za skutki barbarzyńskich działań imperialistów i za kryzys kapitalizmu. Nie powinni być skazani na stałe bezrobocie i ubóstwo, dlatego wzywamy ich do powstania i wyrażenia sprzeciwu wobec tej imperialistycznej interwencji oraz do walki o ich współczesne prawa i o alternatywną ścieżkę wzrostu gospodarczego, który zaspokaja potrzeby zwykłych obywateli, a nie zyski monopoli.
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie, jakie Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), a zwłaszcza portugalscy posłowie w grupie PPE, przypisują zbliżającemu się posiedzeniu Rady, znalezionemu rozwiązaniu - które jest zdecydowanie lepsze niż wcześniej oczekiwane - oraz w szczególności pracom moich kolegów, pana posła Broka i pana posła Gualtieriego, którzy przygotowali w imieniu Parlamentu sprawozdanie zgodne ze stanowiskiem Komisji, co pozwoliło przybliżyć fundusz do modelu przestrzegającego metody wspólnotowej i oddalić go od metody międzyrządowej.
Następnie w chwili, gdy Portugalia przechodzi kryzys polityczny, chciałbym powiedzieć koleżankom i kolegom posłom, że portugalska Partia Socjaldemokratyczna (PSD), która należy do grupy PPE, jest gotowa do objęcia rządów w wyniku wyborów. Ponadto będziemy rządzić zgodnie z kryteriami, które dotyczą strefy euro, będziemy spełniać wszystkie założenia i zdołamy uczynić to, czego nie zrobiła portugalska Parta Socjalistyczna (PS) przez 13 lat swoich rządów; powtarzam, przez 13 lat.
Rząd PS okazał się spektakularną porażką. PSD przewidziała wszystkie wydarzenia w Portugalii już podczas wyborów w 2009 roku. Brałem udział w tej kampanii, w której ostrzegaliśmy, co się stanie. W związku z tym teraz jesteśmy tu po to, aby powiedzieć, że gwarantujemy Unii Europejskiej, a zwłaszcza naszym partnerom w strefie euro, wypełnienie wszystkich kryteriów, które będą wymagane i zmuszą Portugalczyków do poświęceń. Lecz choć raz rząd będzie złożony z ludzi wiarygodnych, w przeciwieństwie do obecnego rządu portugalskiego, który musiał przedłożyć cztery programy stabilności i wzrostu i który nieustannie szuka nowych rozwiązań, nie potrafiąc udzielić rynkom wiarygodnej odpowiedzi; odpowiedzi, która służyłaby interesom Portugalii i Europy.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Edite Estrela
(PT) Panie Przewodniczący! Chciałabym zapytać pana posła Rangela, czy nie sądzi, że prowokowanie kryzysu politycznego jest infantylne i nieroztropne, biorąc pod uwagę jego oświadczenie, że kolejny rząd portugalski wprowadzi te same środki oszczędnościowe i zobowiąże się do realizacji tych samych celów, które zostały wynegocjowane z Brukselą? Czy jego zdaniem Portugalia zapłaci zbyt wysoką cenę i będzie to wymagało od Portugalczyków zbyt wielu poświęceń? Na to pytanie chciałabym poznać odpowiedź. Czy taka postawa nie wynika z ich żądzy władzy?
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Z radością odpowiem na to pytanie, chociaż nie chciałem przekształcić debaty Parlamentu Europejskiego w debatę dotyczącą portugalskiej polityki. Tak naprawdę, jeśli pani poseł Estrela chce omawiać politykę portugalską, ma proste wyjście: musimy przeprowadzić wybory, w których może kandydować do parlamentu portugalskiego i wtedy będzie miała możliwość, jako opozycja, debatowania wraz z portugalską Partią Socjaldemokratyczną nad polityką przeznaczoną dla Portugalii.
Powiem tylko tyle: nie stać nas na kolejny rząd, który w okresie dwóch lat poniósł cztery porażki. Jest to niemożliwe, gdyż prowadzi do nierównowagi i burzy zaufanie rynków: pod rządami portugalskiej Partii Socjalistycznej nie ma już żadnych rozwiązań.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Liisa Jaakonsaari   -
(FI) Panie Przewodniczący! Nie będę miała możliwości, by zadać to pytanie w portugalskim parlamencie, zatem zapytam wprost: dlaczego portugalscy posłowie w Grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) nie popierają tego bardzo ważnego wniosku? Jeśli decyzje będą opóźnione, ucierpieć może cała strefa euro i cała Unia Europejska. Czemu nie popierają Państwo, tu i teraz, zaproponowanych rozwiązań?
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Portugalska Partia Socjaldemokratyczna (PSD), w przeciwieństwie do wielu partii w innych krajach Unii, rozważnie poparła wszystkie pakiety oszczędnościowe. Kiedy rząd odniósł spektakularną porażkę - i nie ma już na to żadnej wymówki, rząd po dwóch latach nie może pochwalić się jakimikolwiek wynikami - a sytuacja na rynkach jest, jaka jest, PSD nie ma innego wyboru, jak opowiedzieć się po stronie rozwiązania. Rozwiązaniem są nowe wybory, nowy rząd, nowa wiarygodność Portugalii, a także Europy i strefy euro.
Simon Busuttil
(MT) Panie Przewodniczący! Dwa tygodnie temu ten Parlament przyjął odważną rezolucję polityczną, w której apelował między innymi o utworzenie strefy zakazu lotów nad Libią. Zaledwie tydzień temu, gdy Rada Bezpieczeństwa ONZ nie zdążyła jeszcze przyjąć tej rezolucji, odbyło się kolejne posiedzenie, na którym dało się wyczuć naszą desperację ze względu na nieuchronnie zbliżający się upadek Bengazi, a co za tym idzie koniec rewolucji, która dąży do demokracji w Libii. W ubiegły czwartek, dzień później, rezolucja została przyjęta i mijają cztery dni od jej wdrożenia.
Panie Przewodniczący! Moim zdaniem musimy koniecznie kontynuować wdrażanie tej rezolucji i nadal wspierać społeczeństwo libijskie, jednocześnie chroniąc je przed dalszymi okrutnymi atakami i pomagając mu w procesie transformacji w kierunku demokracji.
Musimy również poruszyć jeszcze dwie kwestie. Przede wszystkim musimy nadal zapewniać rozległą pomoc humanitarną obywatelom Libii oraz uchodźcom uciekającym z Libii, zwłaszcza do Tunezji i Egiptu. Po drugie, musimy przygotować się na ewentualny masowy exodus uchodźców do krajów Unii Europejskiej. W końcu odpowiedzialność nie spoczywa tylko na państwach członkowskich UE położonych w regionie Morza Śródziemnego, ale na wszystkich.
Tunne Kelam
Panie Przewodniczący! Dzisiaj sala posiedzeń grupy PPE została formalnie nazwana imieniem jednego z ojców założycieli Unii Europejskiej, którym był Alcide de Gasperi. W czasach, w których żył, kluczem do rozwiązania kryzysu było podejście ponadnarodowe, nakazujące najpierw zadbać o wspólne interesy europejskie. Należał on do tych mężów stanu, którzy - choć urodzeni jeszcze w XIX wieku - potrafili stworzyć wizję Europy wieku XXI.
W obecnych czasach powstrzymanie kryzysu wymaga od mężów stanu takiej umiejętności rządzenia, która nie jest nastawiona na dotrwanie do kolejnych wyborów i nie jest w głównej mierze skoncentrowana na narodowym zbawieniu, ale która troszczy się o przyszłe pokolenia i Europę jako całość. Jeśli zaś chodzi o Radę Europejską, to z zadowoleniem przyjmuję nowy tekst dotyczący mechanizmu stabilności, a także pakiet reform dla strefy euro.
Po drugie, mam nadzieję, że pakt konkurencyjności okaże się wiarygodny i przyciągnie do siebie także państwa spoza strefy euro. Ważne jest, aby każdy rząd złożył istotne obietnice narodowe mające na celu poprawienie naszej konkurencyjności.
Po trzecie, podobnie jak w przypadku jednolitego rynku, trochę się martwię, że ambitne cele zostały w znacznym stopniu ograniczone, a efektywność operacyjna może stać się prawie bez znaczenia. W związku z tym przy podejmowaniu decyzji w sprawie kolejnych kroków wykażmy się wolą polityczną i wiarygodnością, finalizując budowę czterech wolności, na których oparta jest Europa, w tym budowę rynku wewnętrznego, a także wdrażając w pełni postanowienia dyrektywy usługowej.
Wim van de Camp   -
(NL) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym złożyć wyrazy sympatii i kondolencje mieszkańcom Japonii. Wiem, że za chwilę odbędzie się tu debata w sprawie Japonii, ale mam nadzieję, że także w nadchodzących dniach Rada zajmie się wszystkimi wnioskami Japonii w sprawie specjalistycznej pomocy. Często rozmawiamy o krajach rozwijających się, ale tu mamy do czynienia z obszarem katastrofy w kraju wysoko rozwiniętym, gdzie dodatkowa pomoc wciąż może być potrzebna.
Moja druga uwaga dotyczy Libii. Moim zdaniem żadne ciepłe słowa wypowiadane tu dzisiaj, nawet przez Komisję, nie mogą zmienić tego, że Unia Europejska jest w Libii nieobecna, i że w tej chwili nie potrafi nawet uporać się z sytuacją kryzysową w miastach ani powstrzymać żołnierzy Kaddafiego.
Chciałbym pogratulować prezydentowi Francji, ponieważ w ostatniej chwili zdołał zagwarantować jakiekolwiek działanie Unii Europejskiej w porozumieniu z NATO, ale ludzie wciąż cierpią i powinniśmy uznać naszą dotychczasową rolę za skromną. Europa jest lepsza w niesieniu pomocy po zakończeniu kryzysu niż w jego trakcie, co już wcześniej wielokrotnie mówiłem.
I na koniec chciałbym powrócić do paktu euro. Uważam, że naprawdę poczyniliśmy istotne kroki naprzód. Pan Komisarz Barroso nazwał je kamieniem milowym, ale moim zdaniem ten kamień milowy nie jest jeszcze mocno osadzony w ziemi i w najbliższych miesiącach będziemy musieli pójść dalej. Jutro naprawdę nie rozwiążemy tego problemu.
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! Chciałbym, podobnie jak Komisarz Barroso, skoncentrować się na sytuacji gospodarczej, przede wszystkim dlatego, że w tym szczególnym okresie mój kraj jest beneficjentem pomocy UE i MFW. W Irlandii mamy jednak nowy rząd i nowe nadzieje. Nasz taoiseach w swoim pierwszym wystąpieniu powiedział, że chce budować w Europie mosty, spłacać swój udział i dokładać wszelkich starań; i właśnie to zamierzamy uczynić.
W tym celu potrzebujemy jednakże dwóch elementów. Po pierwsze, naliczona stopa procentowa jest drakońska i niestabilna. Chcielibyśmy, aby została obniżona o co najmniej 1-2 %. Po drugie, potrzebujemy także ciągłej gwarancji finansowania naszych banków, do czasu, gdy ponownie zaczną funkcjonować. Nie ma konieczności wywierania na nas nacisków w odniesieniu do podatku od przedsiębiorstw, a przede wszystkim nie potrzebujemy wykładów od osób pokroju pana Sarkozy'ego, który sprawia wrażenie, że jest zadowolony z 8,2 % efektywnej stopy procentowej we Francji, podczas gdy w Irlandii wynosi ona 11,9 %. Być może powinien on najpierw przyjrzeć się belce we własnym oku, zanim zajmie się sytuacją za Morzem Irlandzkim.
Jakie jest quid pro quo? Po pierwsze, w życie wejdzie pakiet oszczędnościowy, ku rozgoryczeniu i cierpieniu naszych obywateli. Po drugie, w razie konieczności rozważymy pakt na rzecz długu, jak ten obowiązujący w Niemczech od 2009 roku. Po trzecie, zastanowimy się również nad niezależną europejską agencją budżetową. Jest to również bardzo ważne, ponieważ nie sądzę, aby istniała niezależna agencja narodowa.
W dniu jego urodzin chciałbym poprosić Pana Komisarza Barroso oraz jego współpracowników, aby pomogli Irlandii, tak żeby ten jeden raz mogła sama sobie pomóc, a w przyszłości nie przybiegniemy znów z płaczem, prosząc o pomoc w drodze wykupu.
Krzysztof Lisek
(PL) Panie Przewodniczący! Dobrze, że przywódcy Unii Europejskiej tyle czasu w ostatnich tygodniach i dniach poświęcają temu, co dzieje się w Libii, czy innych państwach Północnej Afryki. Wierzę, że te działania doprowadzą do tego, że zapobiegniemy masakrze cywilnej ludności, i wierzę, że stanie się tak, że Libijczycy sami obalą tyrana.
Nie ma jednak co ukrywać, że trzeba również porozmawiać o wewnętrznych wyzwaniach, wyzwaniach dla funkcjonowania Unii Europejskiej i jej instytucji, dla wewnętrznego funkcjonowania, dla wspólnej polityki zagranicznej, wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. Ta różnica zdań, która się zarysowała między niektórymi państwami Unii Europejskiej, pokazuje jak daleko jesteśmy od tego celu, aby była to polityka naprawdę wspólnotowa, zgodna z duchem Traktatu z Lizbony.
To jest również wyzwanie dla całej społeczności międzynarodowej. Dobrze, że współpracujemy ze Stanami Zjednoczonymi i innymi państwami NATO, dobrze, że prowadzimy dialog z Ligą Arabską, z Unią Afrykańską, dobrze, że prowadzimy dialog z Izraelem. Myślę, że bardzo ważne jest to, co podkreślił przewodniczący Hans-Gert Pöttering, że to co się dzieje dzisiaj w Północnej Afryce, to co się dzieje w Libii, w Egipcie, może mieć bardzo poważne konsekwencje, również dla przyszłości procesu pokojowego. Powinniśmy o tym pamiętać i tego pilnować.
Powinniśmy również pamiętać o przyszłości tych państw, o promocji demokracji i praw człowieka i nie powinniśmy działać jedynie jak strażak gaszący pożary, powinniśmy myśleć również o innych państwach wokół Europy, gdzie takie procesy - złe procesy - mogą się zdarzyć.
Michael Gahler
(DE) Panie Przewodniczący! Pan Przewodniczący Van Rompuy w swoim zaproszeniu na Radę Europejską stwierdza, że obiad roboczy rozpoczniemy od podsumowania wydarzeń w Libii i w innych krajach sąsiedztwa południowego. Mam nadzieję, że nikt się tym nie zadławi, że raczej zdołamy wysłać pułkownikowi Kaddafiemu i obywatelom Libii, ale także naszemu społeczeństwu, które jest już zirytowane brakiem jedności w obliczu trwania dyktatorskich rządów, wyraźny sygnał - zjednoczony sygnał - dotyczący naszych celów.
Słusznie rozszerzamy naszą czarną listę, tak aby znalazły się na niej konkretne osoby i zamrażamy konta narodowego libijskiego górnictwa naftowego. Wolałbym jednak, aby to UE a nie NATO pamiętała o swoich decyzjach dotyczących pojemności i zdolności, a także aby była zdolna do wdrożenia embargo na broń przy użyciu sił marynarki wojennej państw członkowskich. W końcu to są nasi sąsiedzi. Gdybyśmy tak postąpili, uniknęlibyśmy niedawnych stresów związanych ze stanowiskiem Turcji w NATO i zdjęli część ciężaru z naszych amerykańskich sojuszników.
Mam teraz nadzieję, że planując misje humanitarne UE skoncentrujemy się nie tylko na kwestii przyjmowania uchodźców wojennych po egipskiej i tunezyjskiej stronie granic z Libią, ale że będziemy w sposób aktywny dostarczać pomoc humanitarną także do tych obszarów w Libii, które zostały już uwolnione spod władzy pułkownika Kaddafiego. Uważam, że jest to konieczne, aby ludzie w Trypolisie poznali nasze wyraźne zamiary.
Komunistycznemu posłowi do PE reprezentującemu Grecję chciałbym powiedzieć, że właśnie otrzymałem wiadomość z Moskwy, że Stalin nie żyje. Z Biura Politycznego płyną nowe dyrektywy, ale najwyraźniej jeszcze ich Pan nie otrzymał.
Cristian Dan Preda
(RO) Panie Przewodniczący! Myślę, że wszyscy jesteśmy zgodni, co do ostatecznego celu interwencji w Libii: całkowicie powstrzymać niedopuszczalne akty przemocy i nadużycia popełniane przez reżim Kaddafiego przeciwko ludności cywilnej.
Moim zdaniem paragraf 8 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973 daje niepodważalną podstawę prawną do zapewnienia, za pomocą wszelkich możliwych środków, uszanowania strefy zakazu lotów, utworzonej specjalnie w celu ochrony ludności cywilnej. W zasadzie chcę przypomnieć, że Parlament Europejski jeszcze przed przyjęciem rezolucji nr 1973 był jedną z pierwszych instytucji międzynarodowych, które wezwały do utworzenia takiej strefy, a miało to miejsce podczas ostatniej sesji plenarnej w Sztrasburgu.
W kontekście rozpoczynającego się jutro posiedzenia Rady Europejskiej uważam, że są dwa ważne czynniki służące zagwarantowaniu powodzenia interwencji w Libii. Moim zdaniem kluczowymi słowami powinna być "koordynacja” i "klarowność”. Mówię przede wszystkim o koordynacji na szczeblu UE w duchu Traktatu z Lizbony w odniesieniu do aspektów humanitarnych. Jest jeszcze koordynacja z NATO: uważam, że nasze działania muszą uzupełniać działania NATO. I wreszcie bardzo ważna jest koordynacja z Ligą Państw Arabskich, ponieważ trwałe wsparcie regionalne będzie zasadniczym aspektem naszych działań w Libii.
Na koniec dodam, że musimy zdecydowanie trwać w naszym postanowieniu o zakończeniu przemocy wobec ludności cywilnej. Zadowalające rozwiązanie tej sytuacji w dużej mierze zależy od klarowności naszego przekazu.
Ildikó Gáll-Pelcz
(HU) Panie Przewodniczący, Panie Ministrze, Panowie Komisarze! Z ostatnich danych gospodarczych wynika, że Europa wychodzi z kryzysu. Kolejny szczyt UE może jeszcze wzmocnić ten proces. Weekendowe posiedzenie Rady może przynieść przełom w polityce europejskiej, wynieść solidarność europejską na zupełnie nowy poziom. Ważnym elementem pakietu środków zaproponowanego do przyjęcia jest makroekonomiczny cykl koordynacji, a mianowicie europejski semestr, którego pierwszy etap zamyka sprawozdanie opracowane przez prezydencję węgierską. To sprawozdanie jest ważne również dlatego, że daje nam szansę na przygotowanie zarysu gospodarczego obrazu konkurencyjnej Unii Europejskiej po wyjściu z kryzysu. Ponadto w ubiegłym tygodniu urzędująca prezydencja węgierska odegrała istotną rolę w przyjęciu ogólnych wytycznych dotyczących pakietu sześciu wniosków legislacyjnych i dzięki temu Parlament może rozpocząć działanie, i...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie Przewodniczący! Gratuluję prezydencji węgierskiej działalności w ostatnich tygodniach. Jest to historia prawdziwego sukcesu. Jest to jednocześnie sukces całej Europy. Wszystko jest już przygotowane do podpisania na zbliżającym się w drugiej połowie tygodnia posiedzeniu Rady Europejskiej ostatecznego porozumienia w sprawie nowych ram gospodarczych Unii Europejskiej. Może to umożliwić rozpoczęcie całkiem nowego etapu integracji europejskiej. W odnowionych ramach zarządzania gospodarczego spoczywa na nas i na Parlamencie Europejskim olbrzymia odpowiedzialność, ponieważ byłoby dobrze, gdyby udało się przyjąć te sześć wniosków legislacyjnych w pierwszym czytaniu. W razie opóźnienia straty może ponieść cała Europa. Gratuluję panu Brokowi i panu Gualtieriemu dzisiejszego sprawozdania. Jestem wdzięczny Radzie za elastyczne podejście, a Parlamentowi Europejskiemu nie tylko teraz...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Pat 
(GA) Panie Przewodniczący! Popieram działania rządu irlandzkiego mające na celu uzyskanie obniżki stóp procentowych w ramach programu UE-MFW na rzecz Irlandii. Komisja Europejska wyraźnie dała do zrozumienia, że będzie gotowa poprzeć obniżki stóp procentowych i spodziewam się, że 27 państw członkowskich osiągnie konsensus w odniesieniu do ponownego rozważenia tej kwestii.
W interesie zarówno Irlandii, jak i Unii Europejskiej leży zagwarantowanie stabilności naszego zadłużenia. Zasadniczo wycena unijnego mechanizmu pomocy finansowej musi być przystępna i sprawiedliwa.
Powszechnie wiadomo, że niektóre kraje chcą od Irlandii uzyskać ustępstwa w zamian za obniżkę stóp procentowych. Wygląda na to, że Irlandia znajduje się pod presją, by na przykład podnieść podatek od przedsiębiorstw, nie mam wystarczająco dużo czasu, by zgłębiać kwestię różnicy między podatkiem efektywnym a podatkiem od przedsiębiorstw...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Andrew Henry William Brons
Panie Przewodniczący! Zatem Rada Europejska podejmie decyzję dotyczącą zmiany Traktatu w odniesieniu do europejskiego mechanizmu stabilności, ale rzekomo pomoże krajom pozostać w strefie euro. To się oczywiście nie uda: nie ze względu na chęć wyrzucania pieniędzy na rozwiązanie tego problemu, ale dlatego, że jest to problem endemiczny. Jest to mechanizm, który usiłuje zmienić bieg rzeki!
Zewnętrzna wartość waluty danego kraju powinna odzwierciedlać popyt na tę walutę i jej podaż, co oczywiście powinno odzwierciedlać z kolei popyt na wywóz krajowy, widoczny i niewidoczny, oraz popyt na krajowy przywóz, widoczny i niewidoczny, a także przepływy kapitałowe.
Taka sama wartość waluty nie może odzwierciedlać warunków gospodarczych w 17 różnych państwach. Zdecydowanie nie potrzebujemy mechanizmu, który będzie utrzymywał w strefie euro kraje nieradzące sobie z sytuacją, potrzebujemy raczej mechanizmu, który będzie je przed nią ratował. Nawet te kraje, które w strefie euro odnosiły sukcesy, poza nią będą funkcjonować lepiej ze swoimi zrewaluowanymi walutami.
Petru Constantin Luhan
(RO) Panie Przewodniczący! Uważam, że w ramach rozmów podczas Rady Europejskiej w dniach 24-25 marca należy koniecznie ukończyć prace nad wiarygodnym pakietem legislacyjnym na rzecz wzmocnienia zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej.
Pod tym względem polityka spójności, wraz ze wspólną polityką rolną, stanowią obszar priorytetowy w świetle negocjacji w sprawie nowego budżetu Unii Europejskiej po roku 2013.
Znaczną część budżetu UE na okres po roku 2013 należy koniecznie nadal przeznaczać na politykę spójności w celu zagwarantowania, że Unia Europejska realizuje swoje ambitne cele i zapewnia właściwe wsparcie na rzecz wdrożenia strategii Europa 2020.
Polityka spójności musi jednak zapewnić efektywność inwestycji, zwłaszcza poprzez programowanie funduszu strategicznego, tematyczną koncentrację celów i uproszczenie zasad dotyczących wdrożenia.
Zigmantas Balčytis   -
(LT) Panie Przewodniczący! Dzisiaj podjęliśmy decyzję w sprawie zmiany Traktatu z Lizbony, która ułatwi utworzenie stałego mechanizmu stabilności euro. Wykazaliśmy się solidarnością, gdyż wyraziliśmy zgodę na zmianę traktatu i zrozumieliśmy, że znajdujemy się w trudnej sytuacji gospodarczej i finansowej, a także zrozumieliśmy, że musimy podjąć konkretne działania w obszarze koordynacji gospodarczej i nadzoru. Omawiany mechanizm oraz fundusz gwarancyjny są przeznaczone tylko dla państw strefy euro, podczas gdy kraje nienależące do strefy euro zostaną zepchnięte na boczny tor, co grozi fragmentaryzacją Unii Europejskiej i odrzuceniem metody wspólnotowej. Unia Europejska musi w związku z tym wykazać się większą solidarnością, także poprzez zapewnienie pomocy państwom spoza strefy euro, tak aby mogły stać się członkami tego klubu i odzyskać wszystkie prawa do podejmowania decyzji w Unii Europejskiej. W ten sposób zdołamy zlikwidować tymczasowe rozbieżności w umowie akcesyjnej UE.
Monika Flašíková Beňová
- (SK) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! W związku z zbliżającym się posiedzeniem Rady chciałabym zwrócić uwagę na dwie kwestie.
Po pierwsze, wiele spośród tych środków ma niedemokratyczny charakter. Rola parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego, jako jedynych organów wybranych, zostanie osłabiona, a władza centralnych organów wykonawczych zostanie wzmocniona. Surowe kary i ich automatyczny charakter ograniczają możliwości parlamentów krajowych w zakresie wywierania wpływu na politykę gospodarczą. Podobnie negatywne zdanie mam na temat tego, że Komisja opracowuje legislację dotyczącą wskaźników makroekonomicznych bez zaangażowania ze strony Parlamentu Europejskiego.
Po drugie, wiele spośród zaproponowanych środków przyniesie skutek odwrotny od zamierzonego. W jaki sposób Komisja zamierza przywrócić wzrost gospodarczy i zatrudnienie? Proponujecie Państwo strategie polityczne, które tłamszą popyt krajowy i są uzależnione od przywozu towarów. To prawie pewne, że takie połączenie strategii politycznych nie wyprowadzi UE z kryzysu. Panie Komisarzu! W zamian za niedemokratyczne i restrykcyjne instrumenty, chciałabym wyrazić...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Liisa Jaakonsaari   -
(FI) Panie Przewodniczący! Dziś zła wiadomość była taka, że konserwatyści portugalscy odrzucają omawiany pakiet w nadziei na przeprowadzenie nowych wyborów. W ten sposób kryzys może rozciągnąć się na całą strefę euro, ponieważ obecnie opóźnienia są szkodliwe. Również rynki czekają, czy Unia Europejska potrafi podjąć decyzje.
Znalezienie rozwiązań jest bardzo ważne. Będzie to decyzja o znaczeniu historycznym, ponieważ odchodzimy od systemu odwiecznej koordynacji, w którym tylko kilka podmiotów chce poddać się koordynacji, w kierunku systemu zarządzania, który jest całkowicie nowym rodzajem europejskiej struktury gospodarczej i stanowi aspekt pozytywny. Niestety neoliberalne postawy Sarkozy'ego i Merkel zszargały dobrą reputację tego projektu...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Olli Rehn
komisarz - Panie Przewodniczący! Pozwolę sobie najpierw podziękować szanownym posłom za tę rozsądną debatę w sprawie przyszłotygodniowej Rady Europejskiej. Zanim przejdę do kwestii gospodarczych, chciałbym w imieniu Komisji skomentować kilka wystąpień dotyczących Libii i Japonii. Komisja, jak Państwo wiedzą, nie ma kompetencji w obszarze bezpieczeństwa i obrony, ale koordynowaliśmy odpowiedź europejską na pogłębiający się kryzys humanitarny na libijskich granicach. Akcja wojskowa w ramach strefy zakazu lotów, realizowana zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973, stworzyła nowe okoliczności, które należy uwzględnić podczas dostarczania pomocy humanitarnej w bezpieczny i skuteczny sposób osobom jej potrzebującym, czy to na obszarach przygranicznych, czy w centrum Libii. Przyniosła także nową nadzieję na to, że uda się ocalić życie niewinnej ludności cywilnej.
Chociaż wydarzenia w Japonii nie mają bezpośredniego wpływu na zdrowie obywateli Unii Europejskiej, ważne jest, abyśmy sprawdzili unijne strategie polityczne w obszarze bezpieczeństwa jądrowego, a także plany awaryjne oraz bieżące środki bezpieczeństwa. Komisja wykorzystuje wszystkie dostępne instrumenty, aby monitorować wpływ, w tym także na przyszłe bezpieczeństwo. Moim zdaniem przykład Japonii pokazuje nam, że ryzyko może stać się rzeczywistością; to, co wydawało się niemożliwe, teraz trzeba uwzględnić w naszych planach. Podejście europejskie do wszechstronnej oceny bezpieczeństwa i ryzyka związanego z obiektami jądrowymi pozwoli zoptymalizować efekty na szczeblu europejskim.
Przed wyciągnięciem ostatecznych wniosków niezbędne jest przeprowadzenie pełnej analizy wypadku w Japonii; taka analiza powinna uwzględniać najważniejsze kwestie, takie jak wymogi bezpieczeństwa na wypadek trzęsienia ziemi, a także awaryjne wsparcie zasilania do chłodzenia reaktora.
Dzisiejsza debata także w odniesieniu do polityki gospodarczej odzwierciedlała znaczenie jutrzejszej Rady Europejskiej i wierzę, że sygnały wysłane z tej sali zostaną usłyszane i wysłuchane we wszystkich stolicach Europy. Należy zauważyć, że Unia Europejska w wyniku wydarzeń z marca bieżącego roku przejdzie dogłębną przemianę. Kryzys finansowy, który przeszedł w recesję gospodarczą, a następnie w kryzys w obszarze długu państwowego i sektora bankowego, zmusił Europę do szukania nowych dróg wyjścia, do rozważania wszystkich możliwych opcji i do podejmowania decyzji o długotrwałych skutkach.
Jak powiedział pan przewodniczący Barroso w wystąpieniu początkowym, odpowiemy na to wyzwanie wszechstronną strategią, która wykorzystuje silne strony i wartości Unii Europejskiej oraz jej instytucje. Unia Europejska została stworzona właśnie po to, by radzić sobie z takimi wyzwaniami, jak te, które obecnie przed nią stoją: by umiała wspólnie przetrwać burze i umiała wspólnym wysiłkiem wyjść z kryzysu silniejsza niż dotychczas.
W wyniku wielomiesięcznych, długich dyskusji w końcu wypracowane zostały elementy wszechstronnej odpowiedzi w ramach polityki gospodarczej, które jutro podczas posiedzenia Rady Europejskiej przywódcy Unii muszą zaakceptować i zobowiązać się do ich zastosowania. Państwa członkowskie, zwłaszcza należące do strefy euro, z olbrzymią determinacją realizują wzmożoną konsolidację budżetową oraz reformy strukturalne pobudzające wzrost. Teraz jest to najważniejsza podstawa do zapewnienia postępów w realizacji tej strategii.
Po drugie, zarówno Rada, jak i Parlament wypełniają zobowiązanie do ukończenia przed nadejściem lata prac nad pakietem legislacyjnym Komisji w sprawie zarządzania gospodarczego. Faktycznie wzmożone zarządzanie gospodarcze stanowi podstawę naszej wszechstronnej odpowiedzi.
Po trzecie, stały europejski mechanizm stabilności zacznie funkcjonować w czerwcu 2013 roku, a jego efektywna zdolność kredytowa wyniesie 500 miliardów euro. Dzięki tej decyzji będziemy dysponować finansowym hamulcem dającym wystarczający efekt kontrolny, co umożliwi rozwianie najdrobniejszych wątpliwości odnośnie do naszej zdolności do działania nawet w najbardziej stresujących sytuacjach.
Komisja będzie miała kluczową rolę do odegrania w realizacji działań EMS, a powiązanie EMS z instytucjami UE, w tym oczywiście z Parlamentem Europejskim, będzie bardzo wyraźne i mocne. W odpowiednim czasie zaproponujemy na podstawie art. 136 Traktatu rozporządzenie wyjaśniające kroki zmierzające do określenia uwarunkowania politycznego oraz zapewnienia spójności z ramami unijnymi w zakresie nadzoru krajowego.
I - co nie mniej ważne - należy ukończyć proces naprawy sektora bankowego, aby zapewnić kredytowanie gospodarki realnej, przedsiębiorstw i gospodarstw domowych. W nadchodzących miesiącach przeprowadzona zostanie kolejna runda bankowych testów warunków skrajnych; ich wyniki posłużą do przeprowadzenia niezbędnej i możliwej rekapitalizacji sektora bankowego UE. Przed opublikowaniem wyników wszystkie państwa członkowskie będą musiały podjąć decyzje dotyczące ich strategii na rzecz ewentualnej restrukturyzacji i rekapitalizacji ich instytucji narażonych na zmiany i w razie konieczności je przedstawić.
Bardzo ważne jest, abyśmy dopilnowali równoległego rozwiązania tych dwóch problemów; należy przyspieszyć proces naprawy finansowej, zrestrukturyzować banki i, jeśli zajdzie potrzeba, zrekapitalizować je najszybciej, jak to możliwe. Jest to warunek wstępny przywrócenia i wzmocnienia zaufania do europejskiej gospodarki, poprawienia odporności banków oraz zagwarantowania, że poprzez podaż kredytu chronimy wzrost gospodarczy.
Na zakończenie: gdy tylko Rada Europejska potwierdzi swoje pełne zaangażowanie w realizację tych elementów naszej wszechstronnej strategii gospodarczej na rzecz przezwyciężenia kryzysu, Unia Europejska wejdzie na drogę do odwrócenia w roku 2011 ekonomicznego odpływu. Nie oznacza to, że wszystko jest w porządku, a tym bardziej, że możemy się zrelaksować. Lecz owszem oznacza to, że jesteśmy przygotowani do stawienia czoła obecnym i przyszłym wyzwaniom oraz do zapobiegania kryzysom w przyszłości.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - (HU) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Szanowni Posłowie! Przede wszystkim dziękuję Państwu za tę debatę. Jestem wdzięczna za to, że większość z Państwa tu na sali oraz mówcy zabierający głos w debacie wspominali o potrzebie przyjęcia sześciu elementów, które złożą się na wspólną odpowiedź Unii Europejskiej na kryzys gospodarczy, i w sprawie których w czwartek i piątek szefowie państw lub rządów, mam nadzieję, podejmą decyzje. Dzięki nim zdołamy doprowadzić do końca kryzysu; dzięki nim zbudujemy podstawy do poważnego zapobiegania podobnym kryzysom. Zdecydowanie zgadzam się z mówcami, którzy powiedzieli, że to nie Unia Europejska znajduje się w kryzysie, ale że część, znaczna część, państw członkowskich została złapana w sieć kryzysu zadłużenia, w spiralę długu. Musimy położyć temu kres. Jest to dla nas wszystkich, dla każdego państwa członkowskiego zadanie priorytetowe.
Żyjemy jednakże w jednej Unii i mamy wspólną politykę walutową oraz wspólną walutę. Dlatego też kryzys zadłużenia któregokolwiek z państw członkowskich stanowi nasz wspólny problem. Dlatego też potrzebujemy wspólnych rozwiązań. Rozpoczęła się interesująca debata, z którą - jak sądzę - będziemy musieli się uporać, gdy rozpoczniemy formalne negocjacje także w sprawie sześciu wniosków legislacyjnych dotyczących zarządzania gospodarczego. Chodzi tu o rozróżnienie między długiem pewnym a długiem zagrożonym. Czy istnieje coś takiego jak dług pewny? Jest to bardzo interesująca debata. Pan Komisarz popiera to, co mówię, ponieważ rozważaliśmy tę kwestię w Radzie Europejskiej i Rada bardzo sceptycznie podchodziła do kwestii istnienia długu pewnego. Także tutaj jeden z posłów do PE powiedział, że w bardzo wielu przypadkach dług, który na początku był długiem pewnym, może przekształcić się w dług zagrożony.
Powinniśmy kontynuować tę debatę, ale moim zdaniem jeśli chcemy raz na zawsze wydostać się z kryzysu zadłużenia, musimy poszukać nowych, innych niż zwiększanie długu, sposobów na ożywienie gospodarki i zapoczątkowanie wzrostu. Nie powinniśmy dążyć do dobrych inwestycji kosztem przyszłych pokoleń. W związku z tym myślę, że ważne jest również, aby powiedzieć, wspomniał o tym także Przewodniczący Barroso, że mamy do dyspozycji narzędzia: dalsze budowanie jednolitego rynku, zlikwidowanie istniejących przeszkód oraz strategia Europa 2020.
Chciałabym powiedzieć kilka słów na temat sytuacji w Portugalii i Irlandii. Wszyscy wiemy, że zostanie ona omówiona podczas posiedzenia Rady Europejskiej. Jeśli chodzi o Portugalię chcę jedynie zauważyć, że przedstawiony przez Portugalię pakiet środków został z zadowoleniem przyjęty przez szefów państw lub rządów podczas szczytu UE w dniu 11 marca, a także przez prezesa Europejskiego Banku Centralnego. Była to zatem dobra wiadomość dla rynków. Jednocześnie należy powiedzieć, że każdy plan działania jest wart jedynie tyle, na ile zostanie wdrożony. Ponadto koniecznie potrzebne jest zobowiązanie polityczne i jednomyślne wsparcie każdego przedsięwzięcia.
W odniesieniu do Irlandii chciałabym po prostu wspomnieć, że przedstawiciel nowego rządu irlandzkiego współpracował w poniedziałek z Radą do Spraw Ogólnych, i że jestem przekonana, iż podczas posiedzenia Rady Europejskiej znajdziemy także rozwiązanie problemu irlandzkiego. Wiele osób poruszyło kwestię przeciwstawienia metody wspólnotowej metodzie międzyrządowej i sugerowało, że międzyrządowość była powodem porażki strategii lizbońskiej. Uważam, że od 4 lutego poczyniliśmy istotne postępy. W dniu 4 lutego część państw członkowskich i wielu posłów do PE, z którymi wówczas rozmawiałam, martwiło się o naszą przyszłość i o to, co stanie się z Unią Europejską, jeśli ważne kwestie będą rozwiązywane za pomocą outsourcingu. Moim zdaniem sytuacja znacznie się poprawiła i powróciliśmy do podejścia wspólnotowego. Od samego początku naszym zadaniem jako prezydencji było dążenie do stworzenia wykonalnego rozwiązania pomiędzy podmiotami zajmującymi się outsourcingiem a podmiotami, które chcą nadal funkcjonować wyłącznie w ramach Wspólnoty.
Węgierski premier już 4 lutego zasugerował, a także poprosił, by w konkluzjach Rady Europejskiej uwzględnić odniesienie do kwestii wdrożenia tego, co wówczas nazywane było zgodnie z traktatami paktem konkurencyjności. Z zadowoleniem mogę powiedzieć, że niewątpliwie powróciliśmy do podejścia wspólnotowego. Na Komisji Europejskiej, jednym z naszych najbardziej prowspólnotowych organów, spoczywa ważny obowiązek w odniesieniu do każdego elementu wszechstronnej odpowiedzi gospodarczej złożonej z sześciu dokumentów legislacyjnych i w związku z tym Parlament Europejski otrzymał gwarancję, że będzie miał dostęp do informacji. Zatem przebyliśmy długą drogę w dobrym kierunku. Dostępny jest także pakt na rzecz euro, a państwa członkowskie, takie jak moje, będą mogły do niego przystąpić w dowolnym momencie. Nie jest to klub zamknięty.
Na koniec, jako ostatnią prośbę powtarzam swoje życzenie, abyśmy w jak najbardziej konstruktywnym duchu kontynuowali debatę w sprawie sześciu wniosków legislacyjnych dotyczących zarządzania gospodarczego. Jesteśmy do tego przygotowani i chciałabym wspomnieć, że dążyliśmy do uwzględnienia sprawozdań posłów do PE, które były ukończone już w styczniu, gdy Rada definiowała swoje stanowisko.
Przejdę teraz do kwestii Libii i regionu Morza Śródziemnego; wojna i niestabilna sytuacja dla ludzi żyjących w regionie i dla Unii Europejskiej stanowią największą z możliwych tragedię. Chyba cytuję tu słowa pana posła Mauro, z którym się całkowicie zgadzam. Mamy przed sobą możliwość, a także zadanie, sprawienia by ten kryzys stał się szansą na zagwarantowanie, że tragedia tego rodzaju już nigdy nie dotknie regionu Morza Śródziemnego. Uważam, że sprawiedliwe jest stwierdzenie, a wierzę w szczere słowa, iż Parlament podjął decyzję w tej sprawie szybciej od Rady. Ostatecznie koalicja zdołała w ostatniej chwili przygotować operację, która pozwoliła ocalić życie wielu osób w Bengazi.
Jeśli zaś chodzi o to, w jakim stopniu jesteśmy zjednoczeni, i w jakim stopniu efektywna jest wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, to także wypowiem się bez ogródek. Nie jesteśmy w stu procentach zjednoczeni. Potrafiliśmy jednak dojść do porozumienia w wielu kwestiach, które w ostatnim okresie miały zasadnicze znaczenie. W dniu 11 marca podczas szczytu szefowie państw lub rządów wyraźnie oznajmili, że Kaddafi musi odejść; że należy nawiązać stosunki z Narodową Radą Tymczasową w Bengazi, i że należy wezwać władze libijskie do dopuszczenia pomocy humanitarnej na obszar kraju. Już wówczas zdecydowaliśmy, że musimy zbadać nasze stosunki w ramach sąsiedztwa południowego. Warunkiem tego było rozpoczęcie zmian demokratycznych.
Następnie zgodziliśmy się, że należy zwiększyć wsparcie finansowe poprzez uwzględnienie właściwych warunków, że należy pogłębić stosunki handlowe, że należy ułatwić zmiany społeczne w regionie. Musimy poczynić postępy w trzech obszarach: dostępu do rynku, mobilności i pieniędzy. Z kolei w dniu 21 marca ministrowie spraw zagranicznych, odpowiedzialni za obszar wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, powtórzyli swoje zobowiązanie do działania. Wtedy dostępna stała się już rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973. Przyjęliśmy ją z zadowoleniem i moglibyśmy z zadowoleniem przyjąć także decyzje szczytu paryskiego, które należy zacząć wdrażać. Bardzo szybko uzgodniliśmy sankcje i podkreśliliśmy nasze zobowiązanie do pomagania ludności cywilnej.
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa być może nie funkcjonuje idealnie, ale moim zdaniem podjęto kilka bardzo ważnych decyzji, aczkolwiek w ostatniej chwili. Pani Przewodnicząca! Bardzo dziękuję.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Ivo Belet
na piśmie - (NL) Omawiany wiosenny szczyt ma zasadnicze znaczenie dla wszystkich Europejczyków. Będziemy tworzyć podstawy stabilnego euro i gruntownego wzmocnienia współpracy gospodarczej w Europie. Na szczęście obecna wersja paktu na rzecz euro jest znacznie bardziej wyważona niż wersje oryginalne. Kluczowym elementem tego paktu jest model oparty na konsultacjach społecznych. Tak to powinno wyglądać, ponieważ taka jest podstawa naszego europejskiego modelu Nadrenii.
Nadszedł czas, abyśmy uczynili kolejny ważny krok, gdyż projekt europejski nie może być ograniczony do czysto finansowo-walutowego, odważnego projektu. Ostatecznie byłoby to szkodliwe i doprowadziło do powszechnego wsparcia procesu rozpadu Europy. W związku z tym Europa bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje atrakcyjnego, nowego projektu ukierunkowanego na przyszłość, który raz jeszcze natchnie obywateli entuzjazmem.
Nie musimy szukać daleko, ponieważ wnioski zostały już złożone. Musimy przede wszystkim skoncentrować się na transgranicznych inwestycjach w energię odnawialną. Będzie to możliwe jedynie, jeśli otworzymy furtkę dla euroobligacji. Będzie to zastrzyk dla naszej gospodarki, zatrudnienia i oczywiście dla środowiska; a na podstawie wyliczeń w ramach planu działania Komisji do roku 2050, jest to cel całkowicie wykonalny. Zacznijmy go realizować.
Zita Gurmai
na piśmie - Zbliżające się posiedzenie Rady jest rzeczywiście bardzo ważne. Pan Przewodniczący Van Rompuy w swoim publicznym zaproszeniu pisze, że "z myślą o wdrożeniu strategii Europa 2020 powinniśmy jako ważny krok w nowych ramach europejskiego semestru zapewnić wytyczne w odniesieniu do narodowych strategii politycznych”. Nie powinniśmy potraktować tego punktu porządku obrad jako drugorzędnego względem pakietu gospodarczego. Wszyscy wiedzą, że kluczem do europejskiego wzrostu gospodarczego jest zatrudnienie. Strategia Europa 2020 ma na celu osiągnięcie stopy zatrudnienia na poziomie 75% w grupie mężczyzn i kobiet w wieku 20-64 lat. W teorii wszyscy wiedzą, że ten próg 75% nie zostanie osiągnięty bez masowego udziału kobiet w rynku pracy i bez ich obecności na rynku pracy.
W związku z tym przed zbliżającym się posiedzeniem Rady proszę ją o dwie rzeczy. Po pierwsze, aby była ambitna i niedwuznaczna, jeśli chodzi o wytyczne w zakresie zatrudnienia, a szczególnie zatrudnienia kobiet. Po drugie, proszę Radę o ponowne potwierdzenie zobowiązania do realizacji europejskich celów i wytycznych, które pozwolą na masowy udział kobiet w rynku pracy, szczególnie celów z Barcelony dotyczących dziennej opieki nad dziećmi, które - jak wiemy - są rzadko realizowane w UE.
Cătălin Sorin Ivan
Uważam, że bezwzględnie konieczne jest natychmiastowe przeprowadzenie przy wsparciu wszystkich państw członkowskich inwestycji w edukację, badania i innowacje, tak aby osiągnąć cele strategii Europa 2020, tym samym prowadząc do urzeczywistnienia naprawy gospodarczej. Jako przedstawiciel obywateli Europy deklaruję, że popieram sprawozdanie pani poseł Balzani. Zgadzam się, że Unia Europejska musi zwiększyć swoje zasoby finansowe, tak aby mogła konkurować na globalnej arenie politycznej i gospodarczej w czasach, gdy bieżące wyzwania wymagają od podmiotów globalnych większej konkurencyjności. I co nie mniej ważne: aby zbudować silną gospodarkę, za podstawowy cel należy przyjąć wspieranie zatrudnienia. Unia Europejska potrzebuje wykwalifikowanej siły roboczej w każdej dziedzinie, ludzi z właściwą wiedzą specjalistyczną i wyższej produktywności we wszystkich sektorach.
Niki Tzavela
Rada Europejska przez najbliższych kilka dni będzie kończyć prace nad paktem na rzecz euro. Podstawowym celem paktu jest wspieranie konkurencyjności, która doprowadzi do zwiększenia zatrudnienia w krajach należących do strefy euro. W celu osiągnięcia tych założeń na szczeblu europejskim proponuję, aby w pakcie uwzględnić definicję i kontrolę granic lądowych oraz morskich, a także granic gospodarczych państw członkowskich Unii Europejskiej. Pozwoli to ochronić produkcję europejską przed podrobionymi produktami importowanymi z krajów Wschodu dysponujących tanią siłą roboczą. Nabywanie tych towarów produkowanych po niskich kosztach jest nie tylko nielegalne, ale hamuje także właściwe funkcjonowanie rynku, tym samym zmniejszając zyski firm europejskich. To z kolei spowalnia wzrost i zmniejsza konkurencyjność firm europejskich i całej Europy. Podsumowując, potrzebujemy nowych bodźców dla państw członkowskich Unii Europejskiej w celu rozwijania wyłącznych stref ekonomicznych. Potrzebujemy europejskiej gwarancji dla całej wyłącznej europejskiej strefy ekonomicznej, która nie może być lekceważona przez kraje trzecie.
Angelika Werthmann
Nie ma czegoś takiego jak dług pewny lub zagrożony; należy koniecznie powstrzymać ciągły wzrost długu narodowego. Niestety Rada nie zdołała wdrożyć w pełni postanowień paktu stabilności i wzrostu. Nasi obywatele nie mogą jednakże być obciążani dalszym kryzysem strukturalnym. Z obecnym problemem w zakresie długu narodowego można się uporać jedynie przy pomocy surowej dyscypliny budżetowej. Należy odrzucić przyjętą przez państwa członkowskie strategię stosowania "procedury przyspieszonej”, ale jak już powiedział pan poseł Gualtieri, jeśli mamy przedstawić jakiś alternatywny wniosek, musimy skoncentrować się na treści. Z zadowoleniem przyjęłabym inicjatywę, dzięki której bezzwłocznie zrezygnowalibyśmy ze 143 elektrowni jądrowych w Europie i zaczęli w zamian stosować zrównoważone źródła energii. Mam też krótki komentarz dotyczący nieuchronnie zbliżających się testów warunków skrajnych w obiektach jądrowych: skoro, jak się nieustannie powtarza, szczegółowe ustalenia dotyczące bezpieczeństwa w elektrowniach jądrowych należą do kompetencji poszczególnych państw członkowskich, to na tak wczesnym etapie negocjacji nie potrafię bez zastrzeżeń poprzeć tych testów warunków skrajnych. W świetle wydarzeń zapoczątkowanych w roku 1986 przez symulowany kryzys reaktora jądrowego w Czarnobylu, patrzę na takie testy z ogromnym zaniepokojeniem, chyba że będą prowadzone przez UE lub porównywalny organ i wyłącznie w następstwie szczegółowej analizy warunków i przepustowości poszczególnych reaktorów.
Véronique Mathieu
Sprawozdawczyni dążyła do dołączenia do rozdziału zatytułowanego "Zrównoważony rozwój i odpowiedzialność u podstaw budżetu UE na rok 2012” paragrafu dotyczącego zdecentralizowanych agencji Unii Europejskiej.
Podzielam przedstawiony pomysł, według którego agencje przynoszą wartość dodaną strategiom politycznym UE w obszarach tak różnorodnych jak szkolenia zawodowe, środowisko, bezpieczeństwo wewnętrzne i transport kolejowy. Podzielam jednak także pogląd, że pod względem zrównoważenia i odpowiedzialności budżetowej, system oparty na działaniu agencji można by ulepszyć.
Rzeczywiście czasami zadania i uprawnienia agencji się pokrywają, a niektóre agencje mają wysokie koszty operacyjne ze względu na ograniczenia nałożone przez nasze zasady finansowe i budżetowe. Dlatego też wydatki agencji zdecentralizowanych można by zracjonalizować przy użyciu systemu usług finansowo--księgowych, obejmującego na przykład wsparcie procesu budżetowego, pomoc przy procedurach przetargowych i poradę prawną.
Podsumowując, podczas ostatniej procedury udzielania absolutorium Parlament usiłował zwrócić uwagę na kwestię kontroli Komisji i Parlamentu nad agencjami zdecentralizowanymi; kontrolę tę, jak pokazały dotychczasowe doświadczenia, należy wzmocnić.
Marian-Jean Marinescu
Europa musi wyciągnąć nauczkę z wydarzeń w Japonii i zobowiązać się do zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego na całym kontynencie. Koszyk energetyczny wciąż należy do kompetencji państw członkowskich. Bezpieczeństwo jądrowe jest jednak określane prawodawstwem europejskim, które należy zmienić, uwzględniając testy bezpieczeństwa elektrowni jądrowych zaproponowane niedawno przez Komisję. Nie wolno nam zapominać, że UE w dużej mierze jest uzależniona od importu energii, i że państwa członkowskie muszą znaleźć rozwiązania, aby zapewnić sobie własne źródła energii. Unia Europejska potrzebuje wspólnej polityki energetycznej, która musi być oparta na znalezionej równowadze pomiędzy energią odnawialną, nowymi technologiami na rzecz konwencjonalnych zasobów energii oraz potrzebą produkowania energii jądrowej w bezpiecznych warunkach. W kwestii Libii Rada musi opracować nowe europejskie partnerstwo z krajami sąsiedztwa południowego. Takie partnerstwo wymaga bliskiej współpracy politycznej, która zapewni przemianę tych państw w kraje demokratyczne. Ponadto Komisja Europejska musi jak najszybciej przedstawić plan dotyczący zarządzania przepływami migrantów, w którym uwzględni solidarność pomiędzy państwami członkowskimi, a także wzmocni techniczne i operacyjne możliwości agencji Frontex. Plan ten jednak nie może umniejszać skoncentrowania się UE na partnerstwie wschodnim.
Czesław Adam Siekierski
Właśnie poparliśmy zmiany w Traktacie, które umożliwią wprowadzenie stałego mechanizmu stabilizacyjnego dla strefy euro. Naszym dużym sukcesem jest to, że udało nam się w jasny sposób wyrazić poparcie dla metody wspólnotowej, jako głównej formy współpracy w ramach mechanizmu. Centralna rola Komisji Europejskiej w procesie oceny sytuacji finansowej państw członkowskich dobrze wróży dla przyszłości współpracy, ponieważ chroni ją przed niestabilnością, jaka zagrażałaby jej w przypadku wybrania formuły międzyrządowej. Miejmy nadzieję, że po przyjęciu zmiany traktatowej przez Radę Europejską przejdzie ona pomyślną drogę ratyfikacji w państwach członkowskich i możliwe będzie ustanowienie stałego mechanizmu zgodnie z planem. Umocowanie mechanizmu stabilizacyjnego w traktacie to zaledwie jedno z działań podjętych na rzecz poprawy konkurencyjności strefy euro w ostatnim czasie. Rada na jutrzejszym spotkaniu ma również zaakceptować tzw. pakt na rzecz euro przyjęty na szczycie państw strefy euro w dniu 17 marca. Jestem przekonany, że szefowie państw i rządów zdołają dojść do porozumienia i inicjatywa ta wejdzie w życie, umożliwiając zacieśnienie współpracy gospodarczej w obszarze m.in. zatrudnienia i finansów publicznych. Dobrze się stało, że mimo początkowych obaw państw spoza strefy euro pakt otrzymał formę otwartą. W ten sposób zagwarantowano, przynajmniej w pewnym stopniu, że nie powstanie Europa dwóch prędkości.
João Ferreira
Omawiane posiedzenie Rady Europejskiej odbędzie się w szczególnym dla Portugalii kontekście. Kryzys gospodarczy i społeczny w tym kraju pogłębia się bezprecedensowo ze względu na drogę wydeptaną przez państwa członkowskie Unii Europejskiej i zastosowanie na szczeblu narodowym dyktowanych przez te państwa środków: wzmocnienia wstecznych strategii politycznych, zwiększenia wyzysku pracowników, nowe środki antyspołeczne, które pogłębiają występujące nierówności, zwiększenia bezrobocia i niepewności zatrudnienia, a także zwiększenia ubóstwa i wykluczenia społecznego. Właśnie w takim kontekście rząd, pod naciskiem UE i przy jej poklasku, przedkłada kolejny, czwarty pakiet wspomnianych już środków oszczędnościowych.
Zamiar przyświecający dyrekcji władz UE jest wyraźny: nałożyć pod przymusem jeszcze jeden neokolonialny stryczek na kark państw słabszych pod względem gospodarczym, przeprowadzić atak na ich suwerenność, wprowadzić warunki niezbędne do zastosowania europejskiego mechanizmu stabilności. Wszystko to pod pretekstem utrzymania przywilejów, jakimi cieszą się wielkie grupy interesu gospodarczego i finansowego - szczególnie te z krajów najsilniejszych - na które składa się duża liczba instrumentów unijnych, w tym pakt stabilności i wzrostu, unia gospodarcza i walutowa oraz euro. W obliczu tej sytuacji walczący portugalscy pracownicy, gdy w sobotę wyszli na ulice Portugalii w olbrzymiej narodowej demonstracji, dali odpowiedź, która była nie do uniknięcia.
