Conferentie van Nairobi over klimaatverandering (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B6-0440/2006) van Karl-Heinz Florenz, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, aan de Commissie, over de strategie van de Commissie voor de conferentie van Nairobi over klimaatverandering.
Stavros Dimas
Mijnheer de Voorzitter, de twaalfde Conferentie van de Partijen bij het VN-Raamverdrag inzake Klimaatverandering in Nairobi is de eerste conferentie in haar soort die wordt gehouden in het gebied ten zuiden van de Sahara, in het armste gebied van de planeet, waarmee de Europese Unie bijzondere politieke betrekkingen onderhoudt. Daarom is het logisch dat tijdens de conferentie de aandacht zal worden toegespitst op de behoeften van de ontwikkelingslanden.
De Europese Unie zal vooral benadrukken dat bestrijding van klimaatverandering en snelle economische ontwikkeling wel degelijk samen kunnen gaan, en dat in de besluitvorming over cruciale sectoren rekening gehouden moet worden met het beleid inzake broeikasgasvermindering.
De maatregelen ter bestrijding van klimaatverandering kunnen echter ook andere belangrijke voordelen opleveren, bijvoorbeeld de economische ontwikkeling van de Aziatische, Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse landen, continue energievoorziening en een betere luchtkwaliteit.
Ik ben van mening dat als men op internationaal vlak de gevaarlijke gevolgen van klimaatverandering beter leert begrijpen en belangstelling heeft voor de behoeften van de ontwikkelingslanden, men meer kans maakt om een akkoord te sluiten met betrekking tot de tijd na 2012.
De Europese Unie heeft vier concrete prioriteiten in Nairobi. Ten eerste willen wij een akkoord bereiken over het institutionele kader van het Aanpassingsfonds. Dit fonds zal worden gevoed met bijdragen uit het mechanisme voor schone ontwikkeling, en men schat dat op die manier meer dan 350 miljoen euro beschikbaar zal worden in de periode 2008-2012.
Ten tweede willen wij een akkoord over de lijst met activiteiten in het kader van het vijfjarig werkprogramma met betrekking tot de aanpassing. Dat programma bevat een reeks activiteiten voor het verbeteren van onze aanpasbaarheid. Onder die activiteiten valt ook een verdere verbetering van onze kennis met betrekking tot de negatieve gevolgen van klimaatverandering, de economisch en sociale weerslag daarvan en de zwakke punten die onze economieën en samenlevingen vertonen met betrekking tot klimaatverandering.
Ten derde moet de toegang tot het mechanisme voor schone ontwikkeling voor de arme landen in Afrika en in andere gebieden van de wereld worden verbeterd en vergemakkelijkt. Wij moeten het vraagstuk van een billijke verdeling van de projecten van het mechanisme voor schone ontwikkeling aanpakken, want slechts een klein percentage van alle projecten is bestemd voor Afrika.
Ten vierde zullen in Nairobi de besprekingen over de tijd na 2012 worden voortgezet. Deze zullen echter niet worden afgerond. Ik ben inderdaad van mening dat er nog een hoop werk verzet moet worden. Er zijn talrijke meningen over wat er gedaan moet worden. De ontwikkelingslanden voelen zich niet erg op hun gemak met het vooruitzicht dat zij meer inspanningen moeten ondernemen voor de bestrijding van de klimaatverandering. Tegelijkertijd blijven ook veel ontwikkelde landen aarzelen als het erom gaat de noodzakelijke maatregelen te treffen om de broeikasgasuitstoot te verminderen en op die manier bij te dragen aan de beperking van de gemiddelde verhoging van de temperatuur van de planeet met 2 graad Celsius.
In Nairobi zal de Europese Unie met gefundeerde argumenten erop blijven aandringen dat de strijd tegen klimaatverandering wel degelijk kan samengaan met de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen en dat het een zelfs van het ander afhankelijk is.
In Nairobi willen wij enerzijds zorgen voor een duidelijke, concrete en evenwichtige benadering en voor gestage vooruitgang in de ad hoc-werkgroep, met betrekking tot artikel 3, lid 9, in de dialoog die plaatsvindt in het kader van het Raamverdrag, en anderzijds een akkoord bereiken over de wijze waarop het Protocol van Kyoto herzien moet worden uitgaande van artikel 9. Wij moeten echter ook verder kijken dan Nairobi. Europa moet zijn inspanningen intensiveren en zijn partners in heel de wereld ervan zien te overtuigen dat de inspanningen tot vermindering van de broeikasgassen ook na 2012 moeten worden voortgezet.
Collega's, het is heel positief dat tien leden van het Parlement zullen deelnemen aan de communautaire delegatie, en persoonlijk kijk ik uit naar een nauwe samenwerking met u, zoals ook de afgelopen twee jaar het geval was. Ik zal ervoor zorgen dat zij volledig worden geïnformeerd. Ik zal hun onmiddellijk alle beschikbare gegevens doen toekomen. Wij zullen gezamenlijk de pers te woord staan en ik hoop dat de leden van het Parlement gedurende de conferentie contacten en besprekingen zullen hebben met vertegenwoordigers van andere landen. Op die manier zullen wij onze ambitie en onze gemeenschappelijke visie op een duurzame toekomst van de mensheid over kunnen brengen aan een mondiaal publiek.
Avril Doyle
namens de PPE-DE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de commissaris voor zijn welgekozen woorden hier vanavond.
Ik ben blij dat ik een van de tien Parlementsleden ben die namens het Europees Parlement deelnemen aan de EU-delegatie. Wij zijn allen leden van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid. Onze delegatieleider is collega Blokland, ondervoorzitter van deze commissie.
Ik had verwacht dat mijn collega, de heer Florenz, namens de PPE-DE-Fractie het woord zou voeren, maar ik zie hem niet. Met zijn vraag wilde hij er onder meer nog eens op wijzen dat de leden van de delegatie van het Europees Parlement, als onderdeel van de EU-delegatie, als tweederangs burgers worden behandeld.
Ik weet dat de commissaris weer zal komen aandraven met de interinstitutionele akkoorden, de Raad, de Commissie en de onderlinge verhoudingen tussen de instellingen en allerlei praktische overwegingen, maar eerlijk gezegd zijn wij dat verhaal spuugzat en willen wij het niet meer horen. De commissaris doet het bij dit soort gelegenheden altijd voortreffelijk; hij neemt altijd alle tijd voor ons, net als zijn ambtenaren; zij informeren ons buitengewoon goed, na afloop van de vergadering, buiten de vergaderzaal, maar wij worden nooit binnengelaten, zelfs niet als waarnemers bij de vergaderingen op hoog niveau. Namens mijn collega's van de PPE-DE-Fractie - en ik denk namens alle collega's - wil ik zeggen dat wij op dezelfde manier behandeld willen worden als de vertegenwoordigers van zowel de Europese Commissie als de Raad die daar aanwezig zijn. Als de Commissie het een EU-delegatie noemt, moeten de drie daar vertegenwoordigde EU-instellingen op voet van gelijkheid worden behandeld.
De commissaris vertelde ons onlangs tijdens een briefing dat hij geen opzienbarende doorbraken verwacht. Dit wordt de zoveelste tussentijdse COP, COP 12-MOP 2 zo u wilt, maar hij is wel buitengewoon belangrijk, omdat dit de eerste vergadering is die over Afrika ten zuiden van de Sahara gaat. De commissaris zei dat het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) moet worden uitgebreid. Slechts 2,5 procent hiervan wordt momenteel in Afrika besteed, en dan nog hoofdzakelijk in Marokko en Zuid-Afrika, en helemaal niets in de rest van Afrika, ten zuiden van de Sahara. Daar moet nog een heleboel werk worden verzet. De commissaris noemde de mogelijkheid van het opzetten van een koolstoffonds voor Afrika. Ik zou dat idee heel graag willen onderzoeken om te zien wat dat zal opleveren.
Wie gaat het Aanpassingsfonds financieren? De discussie gaat over de vraag of het EGF de belangrijkste financieringsbron zal zijn en waar het geld zal worden besteed. In Montreal is afgesproken dat er bij de onderhandelingen sprake zou zijn van twee sporen: het ene spoor is het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering (UNFCC) en het andere het Protocol van Kyoto. Mijns inziens maakt dat goed duidelijk waar de verschillende landen staan. Samen kunnen wij vooruitgang boeken, meer ontwikkelingslanden erbij betrekken en een groter aantal van onze vrienden in met name de Verenigde Staten overhalen om zich samen met ons in te zetten voor de uiterst belangrijke taak van het verminderen van de koolstofemissies.
Dorette Corbey
namens de PSE-Fractie. - Voorzitter, commissaris, sinds enige tijd reist Al Gore door de wereld met zijn boodschap. Het klimaat verandert snel, sneller dan verwacht. IJskappen verdwijnen, de zeespiegel stijgt en het point of no return zal snel worden bereikt. Dan verwacht je een antwoord van politici. Niet alleen meehuilen met Al Gore, maar ook het begin van een oplossing. Nairobi is een gelegenheid om die uitdaging met kracht op te pakken. Als we praten over de energiecrisis en het klimaatprobleem, dan moeten we ons niet laten gijzelen door pessimisme. Want oplossingen zijn mogelijk. Waar kunnen we die oplossingen vinden?
Allereerst in vertrouwen in onze eigen maatregelen. Ik wil hier nogmaals mijn steun uitspreken voor het emissiehandelssysteem. Het is lang niet perfect. En ik kijk nu vooral naar de Commissie, die zou moeten verzekeren dat de nationale allocatieplannen geloofwaardig zijn en dat overallocatie tot het verleden behoort. Op iets langere termijn moeten we denken over veiling van emissierechten. Daarmee vermijden we de windfall profits bij de elektriciteitsbedrijven en de al te ruimhartige toewijzing van de gratis uitstootrechten.
Ten tweede pleit ik voor een grootschalige investering in de ontwikkeling van een nieuwe schone energievoorziening. Naast de bestaande initiatieven zijn er veel innovatieve mogelijkheden. Blauwe energie uit de menging van zout en zoet water kan energie opleveren. De laddermolens met vliegers op grote hoogte die werken als een windmolen en energie opwekken. Energieproducerende kassen en huizen, aardwarmte, zonnespiegels, er is erg veel mogelijk. We moeten die mogelijkheden benutten door technologische innovatie. Geld moet van regeringen komen, maar op termijn ook uit de veiling van emissierechten.
Ten derde moeten we de samenwerking met landen als China voortvarend ter hand nemen. Elke maand opent in China een nieuwe elektriciteitscentrale. China heeft schone kolentechnologie nodig en wij moeten die leveren. Technologieoverdracht kan China overhalen om na 2012 verplichtingen op zich te nemen. En als China meedoet, komt de deelname van de Verenigde Staten ook dichterbij.
Ten vierde moeten we ruimhartig investeren in het Aanpassingsfonds. Europa heeft de historische verantwoordelijkheid voor klimaatverandering en het is onze taak om de ontwikkelingslanden te helpen zich aan te passen aan de gevolgen hiervan. Klimaatverandering is niet altijd een populair onderwerp in ontwikkelingslanden. Een leider van een ontwikkelingsland - Voorzitter, ik had een minuut extra gekregen, want Anne Ferreira heeft haar spreektijd grootmoedig aan mij afgestaan, dus ik heb drie minuten spreektijd - zei ooit tegen een Nederlandse minister van Milieu: eerst gaan we zo rijk worden als jullie en daarna gaan we ons net zoveel zorgen maken over klimaatverandering. Ik denk dat het anders kan. Rijk worden zonder CO2-uitstoot. Europa heeft de plicht daaraan bij te dragen en in Nairobi moeten we laten zien dat we het ook echt menen.
Commissaris, ik kijk uit naar een heel goede samenwerking tijdens de conferentie in Nairobi. Ik steun uiteraard van harte de oproep die Avril Doyle heeft gedaan. Ik denk dat wij zoveel mogelijk bij alle onderhandelingen betrokken moeten worden en zoveel mogelijk toegang moeten hebben tot de vergaderingen en ik weet dat u uw uiterste best daarvoor zult doen. Nogmaals, ik hoop op een goede samenwerking.
Chris Davies
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor het feit dat hij hier vanavond voor een zo afgeladen zaal komt spreken over het belangrijkste probleem waar deze planeet voor staat!
U hebt eerder gezegd dat deze Conferentie van de Partijen in Nairobi een bijeenkomst zal zijn waar men pas op de plaats zal maken, en dat de activiteiten eromheen misschien wel even belangrijk zijn als de officiële vergaderingen. Wij hebben echter vaak gehoord dat de problemen iedere maand groter en moeilijker oplosbaar worden. Dus kunnen we het ons misschien helemaal niet meer veroorloven om tussentijdse bijeenkomsten te houden: wij moeten de lat hoger leggen en u moet proberen uit iedere vergadering alles te halen wat u maar kunt.
Ik wil drie specifieke kwesties noemen. Allereerst de vervoersemissies in de Europese Unie. Volgens de huidige cijfers gaan vijf grote autofabrikanten de doelstelling van de vrijwillige afspraak van 140 gram CO2 in 2008 inderdaad halen, maar 75 procent zal die doelstelling naar alle waarschijnlijkheid niet halen. Denkt u zich eens in wat dat betekent. Zij hebben een vrijwillige overeenkomst getekend met de Commissie, met de Europese Unie. In de beslotenheid van hun eigen directiekamers hebben zij de cijfers bekeken en vastgesteld dat zij met SUV's en auto's met vierwielaandrijving meer winst kunnen maken, en zij hebben er doelbewust voor gekozen hun toezegging niet na te komen. Zij hebben de overeenkomst verscheurd, zij hebben hun woord gebroken, en nu is het tijd voor de Commissie om hen hard aan te pakken.
Van de vijf die de doelstellingen wel halen, weten wij dat de norm van 140 gram niets bijzonders is. U moet strenge maatregelen nemen, en ik hoop dat u dat in de komende maanden zult doen.
In de tweede plaats de nationale toewijzingsplannen. Ik weet dat u de nationale toewijzingsplannen gaat terugsturen naar de lidstaten met de boodschap dat een verschil van 15 procent tussen de toewijzingen en de werkelijke CO2-uitstoot bij lange na niet genoeg is. Dit is een onmogelijke situatie. U weet dat dit het belangrijkste instrument is. U moet streng zijn en ieder middel dat de Commissie tot haar beschikking heeft benutten om te benadrukken dat de nationale regeringen daadwerkelijk moeten doen wat zij in hun fraaie toespraken in de Raad hebben toegezegd.
Tot slot wil ik vooruitkijken naar het systeem van verhandelbare emissierechten voor de periode na 2012. Hoe gaat u ervoor zorgen dat dat systeem in de toekomst goed gaat functioneren? Gratis emissierechten waren een goed begin, maar bleken in de praktijk onvoldoende. Veiling ervan levert voor sommige grote energieproducenten nog steeds oneigenlijke winsten op. U wilt de mogelijkheden van benchmarking gaan onderzoeken, maar dat is erg moeilijk. U moet echter het bedrijfsleven in heel Europa vertellen dat wij beste praktijken gaan belonen en dat ze nu moeten gaan investeren in een betere toekomst voor onze planeet.
Satu Hassi
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de boodschap die wij uit de wereld van de wetenschap ontvangen wordt steeds ernstiger: hoe recenter het onderzoek, hoe ernstiger de boodschap over een sneller veranderend klimaat. Wij naderen een drempel waarna grote rampen niet meer te voorkomen zijn. Dit heeft ook de Britse minister van Buitenlandse Zaken Margaret Beckett gezegd en zij voegde hieraan toe dat wij steeds dichter bij een klimaatchaos komen. Tegelijkertijd tonen de economische analysen aan dat zeer ambitieuze emissiereducties zeer redelijke kosten met zich meebrengen en natuurlijk veel goedkoper zullen zijn dan het uit de hand laten lopen van de klimaatverandering.
Dat de burgers dit steeds meer beseffen, blijkt bijvoorbeeld uit het recentelijk standpunt van de Europese Verbond van Vakverenigingen (EVV) dat Europa zijn emissies medio deze eeuw met 75 procent moet hebben gereduceerd en dat de Europese Unie niet op anderen kan wachten.
Zelfs in de Verenigde Staten van Amerika is de publieke opinie aan het veranderen. Dat blijkt uit het enorme succes van de film van Al Gore en uit lange artikelen in de grote kranten over klimaatverandering en de mogelijke oplossing ervoor, recentelijk nog in het laatste nummer van Scientific American over energie zonder kolen.
In deze situatie hebben wij concreet leiderschap van de Europese Unie nodig. Ook in de Verenigde Staten kijken degenen die een verantwoordelijke klimaatbescherming willen naar Europa en zij worden bemoedigd door wat Europa doet. Wij moeten dit vertrouwen waard zijn. Wij mogen ons ook in internationale onderhandelingen niet tevreden stellen met wachten en het verspillen van tijd. Wij moeten onze eigen constructieve voorstellen doen over wat de wereld na 2012 moet ondernemen.
Binnen Europa moeten wij onze eigen emissiereductieverplichtingen opstellen en actie ondernemen om te voorkomen dat de wereld meer dan twee graden warmer wordt. Wij moeten eveneens onze eigen Kyoto-verplichtingen ten uitvoer leggen en daarbij is het systeem van emissiehandel zeer belangrijk. Ik roep de Commissie op streng te zijn. Het is niet voldoende dat emissie worden verhandeld; de emissiehandel moet ook voor emissiereductie zorgen, zoals in het Protocol van Kyoto staat.
Ook het bedrijfsleven heeft Europees leiderschap nodig. Om verstandig te kunnen investeren heeft het langetermijndoelen voor emissiereductie nodig. Verkeerde investeringen zullen zeer duur uitpakken. De levensduur van een krachtcentrale is veertig jaar. Krachtcentrales die slecht zijn voor het klimaat zouden helemaal niet meer gebouwd mogen worden.
Johannes Blokland
namens de IND/DEM-Fractie. - Voorzitter, het is overduidelijk dat klimaatverandering een realiteit is. Elk jaar wordt de gemiddelde temperatuur hoger; ook dit jaar is daarop helaas geen uitzondering. Vorige week hebben de ministers-presidenten Jan Peter Balkenende en Tony Blair daarom een brief geschreven aan de Raadsvoorzitter met het verzoek om concrete actie. Ik citeer uit hun brief: "Wij hebben slechts tien tot vijftien jaar om de stappen te nemen die nodig zijn om te voorkomen dat we catastrofale keerpunten passeren". Ik verneem graag welke stappen we zeer binnenkort mogen verwachten. De tijd dringt.
Voorzitter, ik wil vanaf deze plaats ook de commissaris nog bedanken voor het actieplan energy efficiency dat vorige week gepubliceerd is, maar ik wil daar wel de aantekening bij maken dat het streefpercentage van 20% ten eerste te laag is en ten tweede nooit gehaald gaat worden als er geen bindende reductiedoelen worden vastgelegd voor de lidstaten.
Voorzitter, zoals de collega's Avril Doyle en Dorette Corbey al stelden, wil de delegatie van het Europees Parlement naar de klimaatconferentie de toezegging dat wij nu eindelijk ook toegelaten worden tot alle vergaderingen die door de delegatie van de Europese Unie worden belegd. Commissaris Dimas weet dat en wij rekenen op zijn steun om dat te bereiken. We zijn een officiële EU-instelling en hebben dus evenveel recht op het bijwonen als de andere instellingen.
Eija-Riitta Korhola
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, wat wij bij onze voorbereiding voor de volgende Conferentie over klimaatverandering in Nairobi het dringendst nodig hebben, is eerlijkheid. Het is waar dat wij trots zijn op de vooruitgang die wij tot nu toe hebben geboekt, maar wat zijn de resultaten gemeten aan de totale emissiereducties? De wereld zit te wachten op een doelmatig klimaatbeleid, en niet op ongefundeerde zelfingenomenheid. Wij weten allemaal, en we zijn het er ook allemaal over eens, dat wij van een eenzijdig EU-klimaatbeleid moeten overgaan op een mondiale aanpak, omdat alleen werkelijk mondiale maatregelen tot doelmatige emissiereducties zullen leiden. Laten wij dus omwille van het klimaat, en om de strijd echt te winnen, eerlijk zijn bij onze analyse van de problemen met betrekking tot het Protocol van Kyoto en de EU-regeling voor verhandelbare emissierechten ter uitvoering van Kyoto.
Ik ben bang dat de krantenkoppen al geschreven zijn: 'Nairobi was een succes en de EU loopt voorop'. Maar loopt zij wel de goede kant op? Natuurlijk vindt de EU het politiek gezien belangrijk om voorop te lopen en het goede voorbeeld te geven, en anderen aan te moedigen dat voorbeeld vroeg of laat te volgen. Als wij er echter niet in slagen meer landen mee te laten doen, zullen de inspanningen van de EU lijken op het halen van een paar druppels water uit de oceaan of je haar laten knippen om af te vallen.
Het effect van eenzijdige inspanningen op de mondiale markten maakt het probleem extra moeilijk. Op de mondiale markten betekent dit namelijk dat de vervuiler bevoordeeld wordt ten opzichte van zijn concurrenten, omdat de kosten van milieu-investeringen en emissierechten niet in de prijzen kunnen worden doorberekend. Voor het internationale kapitaal van de mondiale markten is de verleiding dan ook groot om te investeren op plaatsen waar geen emissiebeperkingen of milieunormen gelden. Verplaatsing van de vervuiling is iets anders dan vermindering ervan.
Opvallend genoeg werd de vorige Conferentie over klimaatverandering, in Montreal alom als een overwinning getypeerd. Als we naar de resultaten kijken, is er echter weinig reden tot juichen. Op het punt van de emissiereducties is in Montreal geen enkele vooruitgang geboekt. Er zijn geen aanwijzingen dat het internationale draagvlak voor de strijd tegen de klimaatverandering breder wordt. Het Protocol van Kyoto heeft slechts betrekking op een kwart van de mondiale uitstoot. Dat is niet genoeg.
Marios Matsakis
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, klimaatverandering is geen kwestie meer van speculatie; het is een feit. Dat geldt ook voor het vooruitzicht en de dreiging van een ongekende en onafwendbare catastrofe voor komende generaties als wij op de huidige onaanvaardbare voet doorgaan.
Het is nu tijd voor moedige en dappere besluiten over ingrijpende maatregelen die significante resultaten kunnen opleveren. De EU heeft in het verleden op dit gebied altijd een leidende rol gespeeld, en de VN-Conferentie in Nairobi geeft ons de kans en de plicht om ons sterk te maken voor concrete en doeltreffende maatregelen. Wij kunnen ons niet langer de luxe veroorloven om te wachten op degenen die nog niet helemaal overtuigd zijn, of geduld te blijven hebben met degenen die het domweg niets kan schelen. Naar mijn mening moeten de volgende twee punten in de Nairobi-strategie worden opgenomen. In de eerste plaats moeten strenge doelstellingen voor emissiereductie worden vastgesteld en moeten voor de landen die deze doelstellingen niet halen strenge sancties worden aangekondigd en uitgevoerd. In de tweede plaats moet de internationale gemeenschap de landen die de betreffende verdragen niet hebben ondertekend en die niet bereid zijn met de andere landen samen te werken in de strijd tegen de klimaatverandering, isoleren. Ik doel hier uiteraard met name op de Verenigde Staten, die in hun eentje verantwoordelijk zijn voor eenderde van de mondiale CO2-uitstoot.
Representatief voor de houding van de Verenigde Staten is het buitengewoon egoïstische en onvoorstelbaar arrogante commentaar dat woordvoerder Adam Ereli van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in 2004 gaf op de ratificatie van het Protocol van Kyoto door Rusland. Hij zei: "Wij achten het Protocol van Kyoto niet realistisch voor de Verenigde Staten en wij zijn niet van plan het te ondertekenen of te ratificeren.”
Het wordt onderhand tijd dat wij in verzet komen tegen de VS en dat land onomwonden zeggen dat, als zij het Protocol van Kyoto nu niet onverwijld ondertekenen en ratificeren, dat buitengewoon schadelijk zal zijn voor onze transatlantische betrekkingen.
Stavros Dimas
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor de gelegenheid die u mij biedt om te reageren op enkele vragen die tijdens dit debat zijn gerezen en om mijn dank uit te spreken voor alle positieve bijdragen.
Als Nairobi slaagt, betekent dat dat wij de juiste beslissingen hebben genomen en de juiste akkoorden hebben gesloten. De Commissie is met u van mening dat de Europese Unie een leidende rol moet blijven spelen, niet alleen op internationaal vlak maar ook intern, bij onze eigen inspanningen, om klimaatverandering tegen te gaan. Ik ben het met u eens dat het van groot belang is dat wij de ontwikkelingslanden helpen bij de aanpassing aan de nadelige gevolgen van klimaatverandering en hen helpen bij de toepassing van duurzame technologieën.
Enkele dagen geleden heeft de Commissie haar voorstel ingediend voor het nieuwe wereldfonds voor energie-efficiency en hernieuwbare energie. De totale initiële financiering uit publieke en commerciële bronnen zal naar verwachting 100 miljoen euro bedragen. Met dit nieuwe initiatief zullen klimaatvriendelijke technologieën worden gestimuleerd, in het bijzonder in Afrika. Daarnaast hebben we ook het Aanpassingsfonds. Wij hopen dat in Nairobi zal worden besloten dit fonds operationeel te maken. Het fonds zal worden gefinancierd door 2 procent van de opbrengst van het mechanisme voor schone ontwikkeling. Wij verwachten dat er voor de periode 2008-2012 ongeveer 350 miljoen euro beschikbaar zal zijn voor investeringen in de ontwikkelingslanden en in Afrika.
De Europese Unie kan haar leidende rol alleen geloofwaardig vervullen als zij de eigen uitstoot beduidend vermindert en de internationale afspraken in het kader van het Protocol van Kyoto naleeft. De tweede reeks nationale toewijzingsplannen van de EU-regeling voor de handel in emissierechten zal een beslissende test zijn. Als de lidstaten meer emissierechten op de Europese markt brengen dan alle bedrijven samen waarschijnlijk zullen uitstoten, betekent dat de EU-regeling voor de handel in emissierechten is mislukt. De heer Davies zei dat de totale toewijzing van de eerste zeventien aangemelde plannen samen ongeveer 15 procent boven de emissies van deze lidstaten in 2005 zal liggen. Dat is veel. Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de EU-regeling voor de handel in emissierechten niet mislukt. De Commissie zal alle nationale toewijzingsplannen op een consistente en eerlijke wijze beoordelen. Alle lidstaten zullen hun steentje moeten bijdragen om ervoor te zorgen dat de regeling voor de handel in emissierechten in de periode 2008-2012 een succes wordt.
Ik ben het met u eens dat wij, als het gaat om de voorlichting van het publiek en om de mogelijkheden om onze regeringen te beïnvloeden, alles uit de kast moeten halen. Ook uw betrokkenheid en actie zijn in deze cruciale fase van de regeling voor de handel in emissierechten echter van groot belang. Ik vraag u er samen met ons voor te zorgen dat in alle hoofdsteden van de lidstaten en in Brussel het toewijzingsdebat vooral gaat over de vraag hoeveel meer wij moeten verminderen, en niet over de vraag hoeveel meer wij mogen uitstoten.
In de komende dagen zal de Commissie naar verwachting haar goedkeuring hechten aan een mededeling over de regeling voor de handel in emissierechten, waarin een herziening van deze belangrijke regeling zal zijn opgenomen. In deze mededeling komen zaken aan de orde als het toepassingsgebied van de regeling, de vraag hoe wij deze eenvoudiger en voorspelbaarder kunnen maken, een betere naleving en een betere afstemming met regelingen voor de handel in emissierechten elders in de wereld.
Wat betreft de aanpak van de emissies door het verkeer, die ongeveer 22 procent van de totale emissies in de Europese Unie uitmaken, zal de Commissie dit jaar nog een wetgevingsvoorstel doen voor de opneming van de luchtvaartsector in de emissiehandel in de Europese Unie. Ook zal de Commissie dit jaar de mogelijkheden onderzoeken van een verdere vermindering van de CO2-emissies door auto's na 2008-2009, met het oog op de realisering van de communautaire doelstelling van 120 gram CO2 per kilometer in 2012. Daarvoor is uiteraard wetgeving nodig.
De Commissie onderzoekt ook de mogelijkheden voor een wetgevingskader in de Europese Unie om de veilige opvang en ondergrondse opslag van CO2 uit industriële installaties mogelijk te maken, waar dat relevant wordt geacht.
De Commissie is ook voornemens om aanpassingsmaatregelen te bevorderen, en zo de regionale en nationale besluitvormers te helpen een antwoord te vinden op de steeds duidelijker zichtbare gevolgen van de klimaatverandering. Tijdens een conferentie op 1 december in Brussel zal de Commissie een Groenboek over de aanpassing aan klimaatverandering presenteren, waarmee zij de aftrap geeft voor een publiek debat over de noodzaak om ons aan te passen aan een onvermijdelijke klimaatverandering.
Het allerbelangrijkste is dat wij initiatieven nemen om het internationale debat over de periode na 2012 te structureren. De Commissie zal naar verwachting in januari volgend jaar haar energiepakket bekendmaken. Een belangrijk onderdeel van dit pakket is de strategische beoordeling van het energiebeleid van de EU. Daaruit zal een alternatief energiescenario voor de Europese Unie voortvloeien, dat zal stroken met de langetermijndoelstelling van de Europese Unie inzake klimaatverandering.
In nauwe samenhang met de aanpassing van het energiepakket zal de Commissie ook een Groenboek uitbrengen met de visie van de Europese Unie op verdere maatregelen om de klimaatverandering tegen te gaan. Met dit Groenboek reageert de Commissie op het verzoek van de Europese Raad om een EU-strategie te ontwikkelen voor de beperking van de opwarming van de aarde tot 2 oC in vergelijking met de pre-industriële niveaus. Daarin zullen concrete voorstellen staan voor zowel interne maatregelen, binnen de Europese Unie, als internationale maatregelen ter verwezenlijking van die doelstelling. Een van onze belangrijkste doelstellingen zal zijn ervoor te zorgen dat de Verenigde Staten en andere zich snel ontwikkelende landen als China en India hierbij actief worden betrokken, op basis van gemeenschappelijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden, zoals bepaald in het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering.
De Commissie zal ervoor zorgen dat het energiepakket en het Groenboek een coherente, gecoördineerde en duurzame klimaat- en energiestrategie voor de Europese Unie bevatten. Naar mijn mening is er sinds vorig jaar in Montreal sprake van een zeker nieuw elan in het internationale debat over klimaatverandering. Wij moeten zeker de vaart erin houden in onze eigen inspanningen, maar in het internationale proces moeten wij geduld blijven oefenen en zorgen dat wij vertrouwen winnen.
Tot slot wil ik nog zeggen dat Al Gore een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het bewustwordingsproces in de Europese Unie. Ik had een maand geleden de eer hem in een afgeladen theater in Brussel te mogen introduceren.
De Voorzitter
Tot besluit van het debat is er één ontwerpresolutie ingediend, overeenkomstig artikel 108, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
