Betrekkingen EU/Tunesië (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de betrekkingen tussen de EU en Tunesië.
Neelie Kroes
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement bedanken voor de uitnodiging om deel te nemen aan de discussie over Tunesië.
De betrekkingen tussen de EU en Tunesië zijn geregeld in een associatieovereenkomst die is ondertekend in 1995. Tunesië was overigens het eerste mediterrane land dat een dergelijke overeenkomst ondertekende en het heeft sinds die tijd significante vooruitgang geboekt.
Op het gebied van internationale betrekkingen is Tunesië een betrouwbare partner waarmee de EU nauw samenwerkt. De standpunten die het land uitdraagt en de posities die het inneemt binnen internationale organisaties en in andere fora zijn gematigd en evenwichtig. Het land is bereid tot samenwerking op het gebied van zaken als veiligheid en migratie en heeft goede betrekkingen met de buurlanden in de zuidelijke mediterrane regio. Bovendien heeft het altijd een constructieve rol gespeeld in de regionale integratie in de Maghreb.
Tunesië neemt actief deel aan het Europees nabuurschapsbeleid en de periodieke verslagen van de Commissie over de tenuitvoerlegging van het actieplan voor het Europees nabuurschapsbeleid door Tunesië zijn duidelijk in hun oordeel: Tunesië heeft vooruitgang geboekt op een aantal samenwerkingsgebieden, waaronder het actieplan.
De economische hervormingen zijn doorgegaan, wat een gestage groei van zowel de Tunesische economie als het volume van de handel met de EU mogelijk heeft gemaakt. Er zijn belangrijke resultaten geboekt op het sociale vlak, op terreinen als gezondheidszorg, onderwijs, de strijd tegen armoede en de bescherming van de rechten van vrouwen.
Anderzijds wijzen de verslagen ook op tekortkomingen, in het bijzonder op het gebied van justitie en vrijheid van meningsuiting en van vereniging.
Er is een voortdurende politieke dialoog gevoerd met Tunesië over alle onderwerpen in het actieplan, die zijn besproken in tien subcommissies en in werkgroepen. De Associatieraad EU-Tunesië is al verschillende malen bijeengekomen en de volgende vergadering staat in de komende maanden gepland.
Op 1 januari 2008 werd Tunesië het eerste zuidelijke mediterrane land met een vrijhandelsgebied met de EU voor industriële producten, twee jaar eerder dan voorzien. De EU is de belangrijkste handelspartner van Tunesië: 72,5 procent van de import komt uit de EU en de EU is de bestemming voor 75 procent van de export. De financiële samenwerking met de EU bedraagt zo'n 75 tot 80 miljoen euro per jaar en Tunesië heeft laten zien hiervoor een goed opnemingsvermogen te hebben.
Er zijn ook onderhandelingen gestart over de geleidelijke liberalisering van de handel in diensten en het recht van vestiging, alsmede over landbouw- en visserijproducten. De afronding van deze onderhandelingen zal, samen met de afstemming van de betreffende wetgeving, een nieuwe fase inluiden in de betrekkingen tussen de EU en Tunesië en de integratie van de Tunesische economie in de gemeenschappelijke markt van de EU een stap dichterbij brengen.
Tunesië heeft verzocht zijn betrekkingen met de EU een nieuwe impuls te geven door middel van een gevorderde status. Wij zijn van mening dat een dergelijke stap in het belang van de EU is. We verwachten ook dat Tunesië zich extra zal inzetten voor meer democratische hervormingen en vrijheid van meningsuiting. Zonder vooruitgang op het belangrijke gebied van de mensenrechten zouden de aanzienlijke prestaties van het land die ik zojuist heb genoemd - hoewel ze, zeker in vergelijking met de rest van de regio, zeer significant zijn - onvolledig worden geacht.
Tot slot wil ik zeggen dat wij de betrekkingen tussen de EU en Tunesië beoordelen als solide en vriendschappelijk en dat wij van mening zijn dat er daadwerkelijk potentieel is voor verdere versterking van die betrekkingen.
De Voorzitter
Aan de orde zijn de interventies namens de fracties.
Ioannis Kasoulides
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, als partner in de Mediterrane Unie, als eerste land dat de associatieovereenkomst ondertekende en als eerste land met een actieplan voor de implementatie van het nabuurschapsbeleid heeft Tunesië een belangrijke rol ten aanzien van de stabiliteit in de regio; Tunesië loopt relatief voorop als het gaat om gelijkheid tussen mannen en vrouwen en om de bescherming van kinderen en het gezin en wacht nu op de onderhandelingen over de toekenning van een gevorderde status als partner van de EU.
Die overeenkomsten waarover ik het over had, bevatten clausules over de democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten. Er zijn procedures uitgezet om de dialoog op gang te brengen en om voortgang te boeken met deze uiterst gevoelige, en voor het Europees Parlement uiterst belangrijke, onderwerpen. Als we tastbare resultaten willen zien, en die niet per se willen bereiken door polemiek en kritiek, moeten we oppassen dat we ons niet superieur gedragen, maar laten zien dat we ons als gelijken opstellen en niet als een soort inspecteurs, en moeten we laten zien dat we de zorgen en de gevoeligheden van onze partners serieus nemen.
Ik weet zeker dat de Tunesische regering in een dergelijke sfeer zal reageren met concrete voorwaartse stappen op de gebieden die nu ter discussie staan.
Pier Antonio Panzeri
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, als wij een oordeel zouden moeten geven over de bestaande relaties tussen de Europese Unie en Tunesië dan zou dat oordeel niet anders dan positief kunnen luiden, ook met betrekking tot de stabilisering van de regio.
Het is een feit dat op economisch vlak belangrijke vorderingen zijn gemaakt en ook vanuit maatschappelijk oogpunt zijn er bemoedigende signalen. Niettemin is het zo dat we ons na de presidentsverkiezingen van 25 oktober jongstleden op politiek vlak gesteld zien voor het probleem dat meer concrete actie nodig is op weg naar democratische hervormingen. Zoals wij weten is het doel van de Europese Unie op het gebied van haar buitenlandse politiek om de democratie, de rechtsstaat, het respect voor mensenrechten en de fundamentele vrijheden te ontwikkelen en te versterken.
Tunesië is belangrijke verplichtingen aangegaan in de sfeer van een actieplan voor nabuurschapsbeleid op het gebied van democratie, bestuur en mensenrechten. Het actieplan stelt een serie prioriteiten vast. Speciale belangstelling zou hierbij moeten uitgaan naar de verwezenlijking en consolidering van de hervormingen en de versterking van samenwerking en politieke dialoog, specifiek op het gebied van democratie, mensenrechten, buitenlandse politiek en veiligheid.
In dit kader moet worden gewerkt aan versterking van de instellingen die de verschillende onderdelen van de Tunesische maatschappij in staat stellen hun deelname aan het politieke bedrijf te vergroten. Gewerkt moet worden aan de verdere ontwikkeling van de rol van het maatschappelijk middenveld en de steun aan politieke partijen moet worden voortgezet opdat hun deelname aan het democratisch proces verbreed wordt. Voorts moeten het respect voor de vrijheid van meningsuiting en vereniging alsmede de mediapluriformiteit nog meer ruimte krijgen.
Wij zijn er van overtuigd dat deze doelen kunnen worden bereikt en het ligt voor de hand om concrete stappen vooruit te verwachten. Onze inzet is er op gericht om de vriendschappelijke relatie tussen de Europese Unie en Tunesië te behouden en de bestaande banden te versterken ook met het oog op het overleg dat kan ontstaan naar aanleiding van de eventuele gevorderde status voor dit land. Maar Tunesië zelf zal werkelijk een aantal concrete stappen vooruit moeten doen.
Louis Michel
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil op de eerste plaats de commissaris bedanken en haar feliciteren met het standpunt van de Commissie. Ik kan mij volledig vinden in dat standpunt, dat mij veel redelijker toeschijnt dan dat van diegenen - ik weet niet precies wie dat waren - die om dit debat hebben gevraagd.
Zoals reeds gezegd werd, was Tunesië het eerste land in het Euro-mediterrane gebied dat een associatieovereenkomst tekende. Ook is het land een actieve partner in het Europees nabuurschapsbeleid. Het is goed erop te wijzen, zoals de heer Kasoulides al deed, dat het land sinds 1 januari 2008 het enige mediterrane land is dat vrijhandelsbetrekkingen met de Europese Unie onderhoudt. Deze samenwerking verloopt uitstekend.
Het land geeft blijk van een uitstekend absorptievermogen. Tunesië heeft grote vooruitgang geboekt, die geresulteerd heeft in een zeer hoog ontwikkelingsniveau en in sociaaleconomische resultaten die erkend zijn door internationale organisaties. Economisch gezien heeft Tunesië in de periode 2002-2008 een gemiddeld groeipercentage gerealiseerd van 4,6 procent. Bovendien is het land erin geslaagd zijn schuldenlast te verminderen.
Het zou onterecht zijn de voortgang te ontkennen die op het sociale vlak geboekt is, met name ten aanzien van vrouwen. De cijfers spreken voor zich: 59 procent van de leerlingen in het hoger onderwijs zijn meisjes. Onderwijs is overal verplicht voor meisjes van 6 tot en met 16 jaar. Vrouwen vormen bijna een kwart van de actieve beroepsbevolking in Tunesië.
Deze resultaten mogen uiteraard niet verhullen dat de Tunesische overheid dringend ertoe moet worden aangezet meer voortgang te boeken op het gebied van het bestuur en de mensenrechten; we weten dat daar nog wat werk te verrichten is. Evenals andere sprekers vind ik dat dit vraagstuk aandacht behoeft, uit hoofde van de democratische waarden waar wij voor staan. Maar we moeten niet vergeten dat wij niet de enigen zijn die aan deze waarden hechten. Ze leven ook in het hart van de Tunesische samenleving, een dynamische en pro-Europese samenleving.
Daarom moeten we onze steun uitspreken voor het verzoek van Tunesië om verlening van de gevorderde status als partner van de Europese Unie. En ik denk ook dat we in die dialoog het geschikte kader zullen vinden om onze partners ertoe aan te zetten meer voortgang te boeken op het terrein van bestuur.
We moeten die discussie met onze partners uiteraard met overtuiging voeren, maar zonder in het soort moralisme te vervallen waar Europa patent op heeft en dat vaak overigens contraproductief is.
Ik ben uiteraard niet ongevoelig voor bepaalde individuele gevallen waar sommigen van u vragen bij stellen. We hebben natuurlijk het volste recht onze partners te bevragen over situaties die wij onaanvaardbaar vinden, maar ik wil u erop wijzen, en daarmee sluit ik af, dat Tunesië erin geslaagd is een politiek systeem op te bouwen dat gebaseerd is op de scheiding tussen kerk en staat.
De overheid in Tunesië biedt de bevolking een pakket aan basisvoorzieningen dat in andere landen vaak nog niet bestaat, en ik vind het goed ook dáár op te wijzen. Ik ben dan ook uitermate optimistisch over de toekomst van de betrekkingen tussen Tunesië en de Europese Unie, als die gebaseerd is op respect, tussen partners die elkaar respecteren en het eens zijn over de belangrijkste zaken.
Hélène Flautre
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik vind het nogal wat, wat ik hier allemaal hoor, zowel van de kant van de commissaris als van mijn collega's. Er is kennelijk nog heel wat nodig om tot een goed en objectief oordeel te komen over de actuele situatie in Tunesië.
Eerlijk gezegd heb ik het gevoel, als ik u hoor, dat ik naar westerse intellectuelen van tientallen jaren terug zit te luisteren, die opgewekt praten over de economische en sociale successen van de Sovjet-Unie, zonder ten enenmale in staat te zijn zelf ter plaatse te gaan kijken hoe het er staat met onze waarden. Wat zijn onze gemeenschappelijke waarden, mijnheer Michel? Dat zijn de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat.
U heeft allemaal terecht opgemerkt dat Tunesië de eerste partner was die een associatieovereenkomst met ons tekende. Dat is waar, en juist daarom is dit allemaal zo zorgwekkend, want we hebben het hier niet over enkele hiaten, commissaris, we hebben het niet over stap voor stap gaan. Nee. De situatie van de mensenrechten en de democratie in Tunesië gaat hard hollend achteruit. Kunt u ook maar één enkele krant noemen die in de afgelopen twintig jaar is toegestaan, of één enkele partij of één enkele vakbond? Nee.
De waarheid is dat er systematisch met de fundamentele vrijheden gespot wordt, waarmee er gespot wordt met dat waar wij voor staan. Dat heeft niets met moraliseren te maken, dat heeft te maken met het respecteren van de waarden van de Europese Unie en met het respecteren van de zaken die we overeengekomen zijn met de ondertekening van deze associatieovereenkomst.
Ik vraag dan ook dat we ten minste een gezamenlijke analyse maken. Ik vind dat we hard ons best gedaan hebben om een debat te krijgen, maar we zouden onze tijd beter kunnen besteden aan het organiseren van een echte delegatie, die echt gaat praten met het maatschappelijk middenveld in Tunesië en met de verschillende vertegenwoordigers daarvan, om de balans op te maken van de intimidaties waar voorvechters van de mensenrechten, studenten, vakbonden, werknemers en advocaten voortdurend mee te maken krijgen. Er hebben machtsgrepen plaatsgevonden in zo ongeveer alle organisaties die enige autonomie aan de dag legden ten aanzien van de autoriteiten. Ik ben dus van mening dat u op dit vlak in volstrekte illusie verkeert.
Uit uw betogen begrijp ik heel goed waarom u de realiteit in Tunesië niet onder ogen wilt zien. U wilt de realiteit in Tunesië niet onder ogen zien omdat u van mening bent dat er economische belangen in het geding zijn en belangen op het gebied van terrorismebestrijding en illegale immigratie. Dat heeft u allemaal meer dan duidelijk gemaakt, en u komt steeds weer aanzetten met de voortgang die sinds de tijd van Bourguiba geboekt is op het gebied van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en van het gezin. Maar dat was wel in de tijd van Bourguiba. Sindsdien heeft er geen enkele vooruitgang meer plaatsgevonden.
Ik ben dus van mening dat we, als we onszelf, de overeenkomsten die we ondertekenen, het Europees nabuurschapsbeleid en de waarden van de Europese Unie ook maar enigszins serieus nemen, Tunesië absoluut niet een gevorderde status kunnen verlenen. Ik zeg u onomwonden: als u dát doet, verspeelt u elke kans bij álle mediterrane landen om eisen te stellen of toezeggingen te vragen op het gebied van de mensenrechten en de democratie; dát is dan gegarandeerd het resultaat.
Charles Tannock
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, Tunesië is een vriend en bondgenoot van de Europese Unie, een welvarende, progressieve, moderne en meritocratische seculiere samenleving die uniek is in de Arabische wereld. Tunesië hanteert ook terecht een standvastige aanpak van islamitisch jihad-extremisme.
Er ontstaat in hoog tempo een politiek meerpartijenstelsel in Tunesië en het is een land waar vrouwen volledig gelijkwaardig deel uitmaken van de maatschappij. Waarom zouden we dan afstand willen nemen van Tunesië en zijn tien miljoen inwoners? Misschien uit jaloezie op het succes van het land, misschien omdat het een klein land is dat geen olie heeft en dus geen economische macht over de EU, zoals Libië of Saoedi-Arabië.
Naar mijn mening proberen degenen die dit debat hebben bedacht bewust de vooruitgang die de afgelopen jaren is geboekt in de betrekkingen tussen de EU en Tunesië, te saboteren. Het is vooral zuur dat dit debat gelijktijdig plaatsvindt met een bezoek van Tunesische parlementsleden aan Straatsburg, die volgens mij daarboven naar dit debat zitten te luisteren.
Tunesië heeft onze steun, aanmoediging en dialoog nodig, geen constante stroom zinloze beschimpingen. Het is akelig ironisch dat links, dat beweert zoveel waarde te hechten aan vrouwenrechten, Tunesië aanvalt ondanks het feit dat dit land vrouwen kansen en vrijheden biedt die ze nergens anders in de Arabische wereld hebben.
Het feit dat de Tunesische autoriteiten het dragen van een hoofddoek op openbare plaatsen hebben verboden, geeft aan dat ze vastbesloten zijn de Tunesische waarden van secularisme, tolerantie en vrijheid te beschermen. We zouden Tunesië moeten respecteren als onze Euro-mediterrane gevorderde partner.
De Voorzitter
Ik wist niet dat er een Tunesische delegatie aanwezig was, maar zij wuifden toen u dit zei. Ik heet u welkom op de publieke tribune.
Marie-Christine Vergiat
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, persoonlijk ben ik blij met het feit dat we dit debat over de mensenrechtensituatie in Tunesië houden. De Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links heeft hieraan een belangrijke bijdrage geleverd. Ik ben altijd opgekomen voor de mensenrechten, maar mensenrechten zijn over de hele wereld dezelfde.
Ik betreur het dat er gekoppeld aan dit debat geen stemming over een resolutie plaatsvindt. Het gesproken woord is vluchtig; alleen het geschreven woord beklijft. Tunesië ontvangt als oudste partner van de EU meer hulp per hoofd van de bevolking dan andere zuidelijke landen, en speelt een actieve rol bij het tot stand brengen van de vrijhandelszone in het mediterrane gebied. Zó'n actieve rol, dat de leiders van het land nu hun beloning vragen en om de gevorderde status verzoeken.
Ik ben het helemaal eens met wat mevrouw Flautre gezegd heeft en ik deel haar ontzetting over bepaalde uitspraken die hier gedaan zijn. De partnerschapsovereenkomsten van de Unie bevatten tegenwoordig clausules op het gebied van de democratie en de mensenrechten. Die clausules moeten met dezelfde zorg bewaakt worden als de economische clausules. Het verslag van de Commissie over de uitvoering van het nabuurschapsbeleid is op dat punt echter niet bevredigend, commissaris. Er wordt hier echt met twee maten gemeten.
Op 25 oktober vorig jaar is de heer Ben Ali herkozen, voor een vijfde mandaat, met ruim 89 procent van de stemmen. Dat cijfer alleen al zegt genoeg over de democratie in dat land. Het is een gesloten democratie, waarin voorvechters van mensenrechten, rechters, advocaten, journalisten, kortom iedereen die de moed heeft het regime niet te steunen - geïntimideerd, opgesloten en in sommige gevallen zelfs gemarteld wordt.
Sinds afgelopen september zien we het land afglijden naar een ware repressieve politiestaat. Het geval van Taoufik ben Brik, die komende zaterdag berecht wordt, vormt daarvan het bewijs. Maar we zouden ook de namen kunnen noemen van Zouhair Maclouf en Fahem Boukadous, die veroordeeld zijn omdat ze respectievelijk dingen hebben gezegd over de milieusituatie van hun land en deelgenomen hebben aan demonstraties van arbeiders.
Ja, dat is de sociale werkelijkheid in Tunesië. Voorvechters van de mensenrechten zoals Kamel Jendoubi, Sihem ben Sedrin, Sana ben Achour en Kemais Chamari zijn het slachtoffer van een schandalige campagne in de pers. Sadok Chourou crepeert al zestien jaar lang in de gevangenis en de naam van Radhia Nasraoui, die optreedt als zijn advocaat, wordt door het slijk gehaald, waardoor haar carrière onherstelbaar beschadigd is.
Studenten worden gearresteerd en op willekeurige gronden veroordeeld, evenals anderen. Paspoorten worden afgenomen of niet vernieuwd, en sommige militanten wordt het recht ontzegd het land te verlaten om hier te komen getuigen van wat er zich daar afspeelt. Vergaderingen van onafhankelijke organisaties zijn verboden, deelnemers daaraan worden in de gaten gehouden, en ik heb niet voldoende tijd om nog een volledig plaatje te schetsen van het sociaal beleid.
Waarom heeft de Tunesische regering zolang nodig om op het VN-rapport te reageren? Waarom hebben ze waarnemers van de Europese Unie de toegang geweigerd als de verkiezingen zo democratisch verlopen? De feiten spreken voor zich. Ze worden steeds vaker onthuld in de kranten van onze landen.
De Commissie en de Raad dienen zich hier rekenschap van te geven. Tunesië moet zijn verplichtingen nakomen op het gebied van de democratie en de mensenrechten. Het is onaanvaardbaar om nu naar een gevorderde status toe te werken. Ja, ik ben voor gelijkheid in partnerschappen. Ja, alle landen ter wereld moeten gelijk behandeld worden, maar dan moeten ze zich wel aan hun verplichtingen houden. Daar laat ik het bij, mijnheer de Voorzitter.
Gerard Batten
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de situatie van Tunesië lijkt in het algemeen positief te zijn. Het land heeft de meest stabiele samenleving van Noord-Afrika. Het heeft technisch gezien een democratie, hoewel dit naar westerse maatstaven mogelijk slechts een semidemocratie is, maar daar mogen we geen kritiek op leveren, want ze hebben veel vooruitgang geboekt. Er is een officieel beleid om te werken aan volledige democratie en Tunesië is een stabiele maatschappij met een hoge mate van persoonlijke veiligheid. Dit is bereikt door de onderdrukking van de islamitische extremisten en communisten in het land, maar dat is een prijs die ervoor mag worden betaald. Het officiële beleid is het nastreven van culturele eenheid - het scheppen van één natie. Dat is iets waar veel Europese landen - waaronder het mijne, het Verenigd Koninkrijk - nog wat van kunnen leren.
Economisch gaan ze vooruit. Slechts 7 procent van de bevolking leeft onder de armoedegrens. De volksgezondheid behoort tot de beste van Noord-Afrika, met een relatief hoge levensverwachting. In de politiek beperkt de grondwet het aantal zetels dat een partij kan hebben in het Huis van Afgevaardigden, waarbij 20 procent van de zetels gereserveerd is voor minderheidspartijen. Dat komt uitermate verlicht over in vergelijking met het kiesstelsel op basis van first past the post dat in het Verenigd Koninkrijk wordt gebruikt, dat in mijn ogen een samenzwering ten aanzien van de kiezer is om de Conservatieven en Labour binnen te houden en alle andere partijen buiten. Dus misschien kunnen we nog iets leren van de Tunesiërs.
Over het Verenigd Koninkrijk gesproken, mijn partij, de UK Independence Party, kreeg afgelopen week kritiek uit de hoek van islamitische extremisten en zogenaamde liberalen toen we het plan voorstelden dat de gezichten van mensen onbedekt moeten zijn in openbare ruimten en in privéruimten als de betrokkenen een dergelijke voorwaarde willen stellen. Maar kijk eens wat Tunesië heeft gedaan. Wet nr. 108 verbiedt de hoofddoek en dat gaat veel verder dan wat anderen hebben voorgesteld. De minister van Religieuze Zaken, Boubaker El Akhzouri, heeft de hoofddoek in de ban gedaan omdat deze in strijd is met de "culturele nalatenschap” van het land en islamitische kledij wordt gezien als "een vreemd verschijnsel” in de maatschappij. Dat is interessant als het gezegd wordt in een islamitisch land. Hoe meer ik over Tunesië hoor, hoe positiever mijn indruk van dat land wordt. Maar ik heb ook cijfers gezien die aangeven dat er 70 miljoen euro moet worden uitgegeven aan belangrijke projecten in de nabuurschapsregeling van de EU. Mijn kiezers, die tot de armsten van Londen behoren, kunnen zich dat soort uitgaven niet permitteren. We willen handel, vriendschap en samenwerking met Tunesië, maar daarvoor hoeft niet de belastingbetaler in het Verenigd Koninkrijk te worden uitgekleed. Laten we hen helpen hun democratie te versterken en welvaart te ontwikkelen. Verder kan ik hun nog een gratis advies geven, namelijk dat ze uit de buurt moeten blijven van de Europese Unie en hun vrijheid en onafhankelijkheid moeten behouden.
Andreas Mölzer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, er bestaan nauwe en veelzijdige handelsbetrekkingen tussen de EU en Tunesië. Tunesië, dat jaarlijks circa 80 miljoen euro aan financiële steun ontvangt, is een prachtig voorbeeld van een succesvol ontwikkelingsbeleid. Dit is een land met een opkomende economie en het heeft een leidende positie in de Maghreb verworven en als eerste land aan de Middellandse Zee een vrijhandelszone met de EU gerealiseerd waarvan het nu de vruchten plukt met een stabiele economische groei. De Tunesische Republiek moet daarom een constructieve rol spelen in de beraadslagingen ten aanzien van de EuroMed Roadmap voor de handel na 2010 en de samenwerking met de Maghreblanden.
Nu zou je op grond daarvan kunnen denken dat alles er rooskleurig uitziet, ware het niet voor die ene paragraaf waarin Europese hulp in het kader van partnerschapsovereenkomsten wordt gekoppeld aan de naleving van de mensenrechten. Precies op dat punt bestaat er een tegenstrijdigheid - het geld waarmee de Tunesische economie moet worden aangezwengeld, wordt eveneens gebruikt om een dictatoriaal, antidemocratisch apparaat te ondersteunen. Dat is een algemeen voorkomend probleem bij onze ontwikkelings- en samenwerkingshulp. Hier moeten we iets aan doen, want het mag niet zo zijn dat de EU schending van de mensenrechten bevordert, al is het maar indirect, in Tunesië, Congo of uiteraard kandidaat-lidstaat Turkije.
Salvatore Iacolino
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Tunesië vormt samen met de hele Maghrebregio een relevant strategisch gebied. Het land beschikt over een enorm groeipotentieel en vormt een gebied van groot belang, in economisch opzicht maar vooral in Europees opzicht.
Ook recent zijn programma's opgestart met de Europese Unie voor samenwerking over de grenzen. Dit is het aangewezen moment om de banden opnieuw aan te halen tussen de Europese Unie en de Afrikaanse staten die grenzen aan de Unie, om te beginnen bij Tunesië, door het potentieel van dit gebied te versterken en de betreffende maatschappelijke en economische ontwikkeling te ondersteunen, alles in een kader van vrijheid en veiligheid.
Het dragende element voor de kracht en samenhang van een ambitieus programma van economische en sociale ontwikkeling is de band tussen de volken rond de Middellandse Zee. Op politiek gebied kan men zeggen dat Tunesië een land is met een nog relatief jonge democratie maar het gedefinieerde actieplan lijkt in lijn met de verwachtingen van de Europese Unie.
Het ontstaan van nieuwe partijen en een behoorlijke vrouwelijke vertegenwoordiging in het parlement volgend op de verkiezingen van eind oktober 2009 bevestigen een significante vooruitgang op het gebied van democratische participatie. In elk geval moeten de persvrijheid en de gelijke rechten voor mannen en vrouwen worden beschermd en versterkt, net als meer in het algemeen de fundamentele mensenrechten.
Op deze manier kan men bevorderen dat Tunesië de weg aflegt die het is ingeslagen door alle belemmeringen weg te nemen die een volledige ontplooiing van de mensen in dit gebied verhinderen, alles binnen het kader van een gevorderde status voor Tunesië.
De centrale ligging van Tunesië in het Middellandse- Zeegebied en het moderniseringsproces dat in het land is opgestart, vragen om een serieuze en evenwichtige benadering die leidt tot de bekrachtiging van de waarden waarin de Europese Unie gelooft. Op het pad van de democratie kan het Europese Parlement zich nu minder dan ooit misstappen veroorloven.
Een constructieve dialoog en attente diplomatie kunnen bijdragen aan de uiteindelijke consolidering van een relatie die bestemd is om versterkt te worden met een land dat op bepaalde gebieden, rechtspraak en vrijheid van vereniging, geholpen moet worden te groeien. Ook een land echter, ik herhaal het, dat absoluut centraal en van cruciaal belang is voor een politiek van stabiliteit in het Middellandse-Zeegebied.
Carmen Romero López
(ES) Respect hebben voor Tunesië betekent ook respect hebben voor zijn democratische oppositie, die zich probeert te organiseren en die onderdrukt wordt, en respect voor zijn maatschappelijke organisaties, die tevens de toekomstige oppositie zijn. Daarom wil ik niet alleen de parlementsleden begroeten die hier vandaag deze vergadering bijwonen, maar ook de potentiële parlementsleden, die thans bedreigd worden en het gevaar lopen in de gevangenis terecht te komen. Wij vinden het dan ook van groot belang dat die samenleving zich organiseert en dat ook haar democratische oppositie gerespecteerd wordt, ook al is zij op het ogenblik nog niet georganiseerd.
In Spanje hebben we een samenleving gekend - ik kan dat zeggen, als Spaanse europarlementariër- waarin de democratische oppositie gemarteld en onderdrukt werd ten tijde van de dictatuur. Als de oppositie niet terroristisch is, als zij democratisch is, heeft zij bepaalde waarden, en dat zijn de waarden van de toekomst. Daarom dienen wij die oppositie te ondersteunen, die nu nog niet georganiseerd is, maar die wel democratisch is, en die strijdt voor die waarden van de overgang in Tunesië en voor het consolideren van die waarden. We moeten haar ook helpen zich te organiseren.
We moeten de leden van de oppositie ook helpen zodat ze in de toekomst een leidende rol en een hoofdrol kunnen spelen, in de oppositie dan wel in de regering, maar die afwisseling is essentieel in een democratische samenleving.
Die escalatie van geweld waarvan wij nu getuige zijn, en die in de toekomst nog verder kan toenemen, is dan ook niet het beste visitekaartje voor een gevorderde status.
We weten dat Tunesië lid is geweest van het mediterrane partnerschap en een zowel mediterrane als democratische roeping heeft. Daarom willen we dat het ook in deze tijd bijdraagt aan die democratische consolidering en in staat is zichzelf te organiseren, zodat het werkelijk een loyale partner wordt, een partner die ertoe bijdraagt dat het Middellandse-Zeegebied een opkomend gebied wordt en een gebied met democratische waarden.
Dat is onze wens voor de toekomst, en dat is wat we Tunesië toewensen.
Tomasz Piotr Poręba
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ongetwijfeld is Tunesië een partner waarmee de Europese Unie betrekkingen dient te onderhouden namens de Middellandse-Zeeregio en op bilateraal niveau. We moeten als Europese Unie echter, zonder de economische zaken uit het oog te verliezen, aandringen op transparantie van de democratische processen en de rechtsorde in dat land.
Ondanks het feit dat Tunesië een stabiel land is, is het helaas geen land waar alle democratische normen worden gehandhaafd. Internationale niet-gouvernementele organisaties zeggen dat de veiligheidsdiensten er gevangenen martelen en straffeloos kunnen optreden omdat ze worden beschermd door hooggeplaatste functionarissen. De persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting zijn er drastisch beperkt en de situatie zou voor journalisten een van de ergste van alle Arabische landen zijn. Repressie heeft vaak een religieuze achtergrond. De vervolging van de christelijke minderheid wordt steeds verontrustender. De regering van Tunesië staat geen uitingen van protest of een onafhankelijk oppositie toe.
Zonder te vergeten dat Tunesië het eerste mediterrane land was dat een associatieverdrag met de Europese Unie sloot, moeten we resoluut blijven aandringen op naleving van de bepalingen van die overeenkomst. Eerbiediging van mensenrechten en democratische normen in Tunesië moet een voorwaarde zijn voor verdere samenwerking met dat land.
Dominique Baudis
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om even af te stappen van de karikaturen zoals we die vanochtend een aantal keren gehoord hebben, wil ik even wijzen op een paar objectieve feiten met betrekking tot Tunesië, een partner van de Europese Unie.
Sociaal gezien is er veel vooruitgang geboekt, met een spectaculaire groei van het gemiddelde inkomen per inwoner, en de overgrote meerderheid van de Tunesiërs behoort nu volgens de geldende criteria tot de middenklasse. Meer dan 90 procent van de Tunesiërs heeft een sociale verzekering en meer dan een kwart van de begroting gaat naar onderwijs, waardoor Tunesië een van de allereerste landen is die de millenniumdoelstellingen op het gebied van het lager onderwijs hebben gehaald.
En tot slot, zoals de heer Michel ook al aangaf, worden de rechten van vrouwen erkend en gegarandeerd. Aan de universiteit zijn er meer vrouwelijke dan mannelijke studenten, 40 procent van de leraren is vrouw, en een kwart van de parlementsleden, gemeenteraadsleden en journalisten is vrouw. Heel wat landen kunnen jaloers zijn op zulke cijfers.
Sylvie Guillaume
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil me graag aansluiten bij eerdere sprekers, die aandacht gevraagd hebben voor de bijzonder zorgwekkende situatie van de journalist en schrijver Taoufik ben Brik in Tunesië.
Na een reeks van arrestaties onder journalisten en vakbondsleden die vervolgens zijn blootgesteld aan mishandeling en geweld, en na de weigering om buitenlandse journalisten het land binnen te laten tijdens de presidentsverkiezingen, gaat de repressie die gericht is tegen politieke tegenstanders en voorvechters van de mensenrechten nog steeds door. De gezondheidstoestand van Taoufik ben Brik, die na een schijnproces opgesloten zit in een verafgelegen gevangenis, waardoor bezoek van zijn familie erg moeilijk is, doet vrezen voor zijn leven.
Dit kun je toch moeilijk anders zien dan als een grove aanval op iemand die het regime onwelgevallig is? Het volstaat dus absoluut niet om de handel als alleenzaligmakend te zien. Integendeel, ik vind dat de Europese Unie er niet omheen kan, onmiddellijk en helder te reageren en de vrijlating te eisen van Taoufik ben Brik en andere politieke gevangenen.
De situatie van de mensenrechten in Tunesië gaat schrikbarend hard achteruit. Dat heeft gevolgen voor de samenwerking van Europa met dat land, en aan het openen van de onderhandelingen over een gevorderde status voor Tunesië dient dan ook de voorwaarde verbonden te worden dat er een aantoonbare verbetering in die situatie moet optreden.
Michael Gahler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, we hebben een goede basis voor onze samenwerking met Tunesië. De associatieovereenkomst en de vrijhandelsovereenkomst zijn genoemd. Commissaris Kroes heeft opgemerkt dat we over de integratie van de Tunesische economie in de interne markt praten. Verder dan dat kunnen we niet gaan met een land buiten de EU en dit vormt derhalve een stabiele basis. Tunesië is een stabiele en vriendelijke partner met het potentieel voor een verdere versterking van de betrekkingen, om commissaris Kroes nogmaals te citeren.
Juist omdat we nauwe betrekkingen onderhouden, kunnen wij ook met onze collega's praten over alle punten die ons wellicht zorgen kunnen baren. Persoonlijk ben ik in gesprek met onze collega's, die ook hier op de tribune aanwezig zijn, en mijns inziens moeten we over alles kunnen praten.
We moeten in dit verband echter niet het kind met het badwater weggooien. In Tunesië hebben we ook de situatie dat dit land, als een Arabisch land dat zich op seculiere wijze wil ontwikkelen, wordt bedreigd door extremisten. Iedereen die maatregelen tegen moslimextremisten neemt, kan rekenen op mijn begrip.
Ten aanzien van andere kwesties ben ik echter van mening dat wij vooruitgang zullen boeken in de voortdurende dialoog. Wij kunnen met Tunesië over alles praten, omdat het een betrouwbare partner is. Ik zie daarom uit naar de voortzetting van onze dialoog.
Cristian Dan Preda
(FR) Mijnheer de Voorzitter, zoals hier al onderstreept is, is Tunesië een belangrijke partner van de Unie; ook is er al over gesproken en op gewezen hoe enorm belangrijk de sociale dimensie in Tunesië is. Ik zou daaraan nog enkele politieke aspecten willen toevoegen die van belang zijn omdat, zoals reeds gezegd, Tunesië een meerpartijenstelsel heeft, zij het dan beperkt, met quota voor de oppositie weliswaar, maar toch een meerpartijenstelsel. En dan is er ook nog de gelijkheid tussen mannen en vrouwen die al genoemd is.
In al onze landen, dat wil zeggen in alle landen van Europa, spelen al die politieke elementen zich af binnen een context van persvrijheid, en dát is nou precies het verschil. Want hoewel die vrijheid in Tunesië wel bestaat, is het een beperkte vrijheid en zijn er inderdaad journalisten die in de problemen verkeren.
De vraag die zich aandient luidt: kan een verdere toenadering tot de Europese Unie bijdragen aan een verruiming van die vrijheid of niet? In mijn visie kan de verdere toenadering tot de EU Tunesië helpen de gerealiseerde sociale vooruitgang uit te breiden naar politieke vooruitgang op enorm belangrijke punten.
Harlem Désir
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, u zei dat u hoopt dat Tunesië vooruitgang zal boeken op het terrein van democratische hervormingen en vrijheid van meningsuiting. En u heeft gelijk, omdat dat gewoon overeenstemt met de associatieovereenkomst en de toezeggingen die Tunesië aan de Europese Unie gedaan heeft.
Daarom ben ik bijzonder verbaasd over het betoog van zowel de heer Baudis als de heer Michel, die erop aan lijken te dringen dat u dit element van onze betrekkingen en onze samenwerking met Tunesië negeert en in feite artikel 2 van de associatieovereenkomst negeert.
En de realisatie van die toezeggingen kan nog wel een tijd op zich laten wachten, te oordelen naar het lot - zoals al beschreven door mijn collega mevrouw Guillaume - van de onafhankelijke journalist Taoufik ben Brik, die sinds afgelopen oktober in de gevangenis zit, na een rechtszaak waarin de rechtsregels zowel door zijn advocaten als door de procedure met voeten werden getreden. Behalve dat zijn vrijheidsberoving onaanvaardbaar is, is zijn gezondheidstoestand deplorabel en is zijn bezoekrecht sterk ingeperkt.
Ik vraag u daarom, commissaris: gaat de Commissie in het kader van de Associatieraad iets doen voor de heer ben Brik, en zijn onmiddellijke vrijlating eisen en ervoor zorgen dat er - tenminste op humanitaire gronden - gekeken wordt naar zijn gezondheidstoestand?
Malika Benarab-Attou
(FR) Mijnheer de Voorzitter, op 14 januari heb ik een bijeenkomst gehad met de leden van de Tunesische delegatie, waarin we heel open hebben gesproken over onze respectievelijke gezichtspunten.
Voor mij als Franse van Algerijnse afkomst is de Magrhreb van groot belang en ik zet mij sterk in voor een verenigde, pluralistische en democratische Maghreb. De mensenrechtenkwestie is voor mij zeer belangrijk en het is een van de grondwaarden van de Europese Unie. De discussie over deze kwestie, in concreto in Tunesië, is noodzakelijk en van groot belang.
Ik heb gisteren de echtgenote van de heer ben Brik ontmoet, die een hongerstaking is begonnen, en leden van het Euro-mediterrane mensenrechtennetwerk, en ik maak me grote zorgen. De heer ben Brik schijnt in levensgevaar te verkeren, tengevolge van zijn ziekte en van de omstandigheden waaronder hij gevangen wordt gehouden. U zult begrijpen dat, als deze zorgen bewaarheid worden, er een grote verantwoordelijkheid op de schouders van de Tunesische autoriteiten rust.
Er moet niet alleen naar de handelsbetrekkingen worden gekeken, maar ook naar de sociale kwesties. Het verschijnsel van Tunesische jongeren die zich in de Middellandse Zee storten is het gevolg van een gesloten samenleving waarin jongeren geen enkel perspectief hebben. De strijd tegen extremisme, en economische belangen mogen niet als voorwendsel gebruikt worden om de mensenrechten niet serieus te nemen. Het is van cruciaal belang dat er nu echte vooruitgang wordt geboekt op het gebied van de mensenrechten. Dat heeft niets te maken met moraliseren, maar alles met een urgente situatie waarbij de Europese Unie moet helpen.
Alf Svensson
(SV) Vaak worden de landen in Noord-Afrika over één kam geschoren, en daarmee wordt Tunesië, voor zover ik kan zien, een slechte dienst bewezen.
Er is hier verwezen naar gelijkheid. In vergelijking met veel andere Arabische landen is Tunesië uniek, met zijn wetgeving ter bescherming van kinderen en ook vrouwen. Er is al op gewezen dat er meer vrouwelijke dan mannelijke studenten aan de universiteiten studeren en dat de levensstandaard gestegen is. De infrastructuur is in goede staat. Na de verkiezingen heeft het parlement een mensenrechtencommissie verkozen of benoemd.
De wil van Tunesië om met de EU samen te werken is een kans die we met beide handen zouden moeten grijpen. Nu een delegatie uit Tunesië Brussel en Straatsburg bezoekt en steun vraagt voor hun inspanningen om de mensenrechten te bevorderen en de betrekkingen met de EU te verdiepen, zou het volgens mij in strijd zijn met de beginselen van de EU als wij die wensen niet positief onthalen en de betrekkingen niet verder ontwikkelen.
Rosario Crocetta
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sinds 1982 ga ik twee tot drie keer per jaar naar Tunesië en afgelopen 6 januari ben ik, als katholiek, zoals ik dat regelmatig doe, naar een mis gegaan en ik vind het werkelijk moeilijk om Tunesië te beschouwen als een land dat de religieuze vrijheid onderdrukt.
Er zijn problemen maar laat ons deze landen die proberen zich verder te ontwikkelen, in vredesnaam niet beschouwen vanuit een westers oogpunt. Als wij de maatstaven die ik vanmorgen heb horen hanteren ten opzichte van Tunesië van toepassing zouden verklaren op elk land, dan zouden enkele Europese landen waarschijnlijk geen lid kunnen worden van de Europese Unie omdat de gewelddadigheden en de ontkenning van fundamentele vrijheden in die landen ernstiger vormen aannemen dan in Tunesië.
Zaak is dat wordt uitgegaan van een concrete situatie. We hebben het over een land dat het islamitisch fundamentalisme heeft afgezworen, een land dat op zoek is naar een politiek van samenwerking en vrede met Europa en een land dat probeert zich te ontwikkelen. Er zijn problemen en ik denk dat een oplossing voor die problemen bestaat in het intensiveren van de dialoog en de vriendschap en het helpen van deze landen bij hun verdere inspanningen.
Neelie Kroes
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben de geachte Parlementsleden dankbaar voor het feit dat ze zo open en rechtdoorzee zijn en dat ze hun opmerkingen zo formuleren dat, hoewel verschillende fracties een ander aanpak voor ogen hebben, de nadruk ligt op het vinden van een oplossing.
Dat gezegd hebbende, wil ik beginnen met een opmerking in antwoord op de verklaring van de heer Désir. Hij verwees naar een opmerking van Louis Michel. Ik weet zeker dat Louis Michel wel voor zichzelf kan spreken, maar we zaten in een vorige leven in hetzelfde team, om het zo maar te zeggen, dus ik weet hoe hij over dit onderwerp denkt. Als de heer Désir zegt dat de suggestie is dat we niets doen, dan is dat niet de indruk die ik heb gekregen en ik hoop van harte dat u die indruk ook niet hebt gekregen uit mijn openingswoorden.
Er is inderdaad een verschil in aanpak. Sommigen roepen op tot een dialoog op gelijke voet, en de heer Kasoulides is daar een voorstander van. Er is opgeroepen tot vriendschapsbanden. Al deze benaderingen impliceren rond de tafel gaan zitten en onderwerpen bespreken en op die manier proberen overeenstemming te bereiken over de oplossing van een aantal problemen waarover we het allemaal eens zijn. Dat lijdt geen twijfel, want mensenrechten en vrijheid van meningsuiting zijn zeer belangrijk en vormen een essentieel deel van elke overeenkomst.
Dat gezegd hebbende, wil ik een aantal kwesties aanstippen die ter sprake zijn gebracht. Ten eerste versterkte instellingen. Wat we proberen te bevorderen en aan te moedigen in alle besprekingen die we hebben gevoerd of in de komende maanden nog gaan voeren, is het tot stand brengen van een regelmatige dialoog als een manier om essentiële vooruitgang te boeken op het gebied van mensenrechten en democratie.
In de loop van de komende maanden zal er een vergadering plaatsvinden van de Subcommissie mensenrechten en u kunt er zeker van zijn dat er een substantiële dialoog zal worden gevoerd, waarin zal worden gesproken over de problemen waarover wij ons allemaal zorgen maken en over de manier om die aan te pakken.
Als het gaat om de mensenrechtenschendingen in Tunesië hebben diverse sprekers verwezen naar het feit dat Tunesië is bekritiseerd om de stand van zaken met betrekking tot de mensenrechten. Sinds de presidents- en parlementsverkiezingen van oktober vorig jaar heeft er een intensivering plaatsgevonden van de onderdrukking van oppositiepartijen, journalisten en mensenrechtenactivisten. De internationale gemeenschap heeft heel duidelijk gemaakt dat zulk gedrag door de autoriteiten onaanvaardbaar is en in strijd is met de internationale beloften van Tunesië. Dus, om nog eens te herhalen wat ik al heb gezegd, er mag binnen de EU geen misverstand bestaan: beloften zijn beloften en daar mogen we niet van afwijken.
Tunesië moet zich sterker inzetten voor de fundamentele gemeenschappelijke waarden zoals respect voor de mensenrechten, democratie en de rechtsorde. En het moet ook zijn eigen internationale beloften op dat gebied eerbiedigen. De Commissie zal het beleid van betrokkenheid en dialoog op die gebieden voortzetten, in het bijzonder in het kader van de instanties die door de associatieovereenkomst zijn ingesteld.
Tegelijkertijd levert de EU ondersteuning om het bestuur te verbeteren en hervormingen op het gebied van justitie te bevorderen door middel van samenwerking en technische hulp. Het is onze prioriteit om Tunesië op dat gebied verder te helpen, bijvoorbeeld door actieve steun aan mensenrechtenactivisten en maatschappelijke organisaties via het Europees instrument voor democratie en mensenrechten.
Er worden ook inspanningen verricht op het gebied van justitiële samenwerking. De EU stelt 17,5 miljoen euro beschikbaar voor de financiering van een technisch samenwerkingsproject voor de modernisering van het justitieapparaat. Enkele leden van dit Parlement hebben daarop kritiek geleverd, omdat hiermee het rechtsstelsel van de president van Tunesië wordt gefinancierd.
Het project heeft veel componenten. Hiertoe behoren scholing van rechters en advocaten, technische ondersteuning van de rechtbanken, infrastructuur en betere informatie voor de burgers. Als het project is afgerond, zullen we de resultaten evalueren. Ik ben het er zeker mee eens dat ons werk op dat gebied ons blootstelt aan bepaalde politieke risico's. Maar als we hervormingen willen stimuleren, moeten we handelen; anders blijft de EU-samenwerking beperkt tot de economische sector. We zijn het er allemaal over eens dat dat niet de juiste aanpak is en dat dat in strijd zou zijn met onze eigen algemene beleidsdoelstellingen als het gaat om de betrekkingen met Tunesië.
Met betrekking tot de kwestie waar mevrouw Flautre en mevrouw Vergiat op wezen, de gevorderde status van Tunesië, ben ik van mening dat we prioriteit moeten geven aan de voortzetting en versterking van de dialoog met Tunesië. We zijn ons ervan bewust dat het een belangrijke bondgenoot van de EU in de regio is, die aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt op het gebied van economische en sociale modernisering. Misschien komt het neer op de vraag of het glas halfvol is of halfleeg. Maar we zijn er in elk geval van overtuigd dat we moeten doorgaan met ons beleid van ondersteuning van de krachten in Tunesië die zich inzetten voor de politieke, economische en sociale modernisering van hun land. We zijn voorstanders van de voorstellen van Tunesië met het oog op de versterking van de betrekkingen tussen de twee partners. De Raad en de Commissie zullen deze zaken zeer zorgvuldig bekijken en ik ben bereid u op de hoogte te houden van de verdere ontwikkelingen.
Aan de andere kant ben ik van mening dat het weliswaar in het belang van de EU is om de betrekkingen met Tunesië te versterken, maar dat de verlening van de gevorderde status een sterke verbintenis van Tunesië vereist op het gebied van mensenrechten en bestuur, dus van vrijblijvendheid is zeker geen sprake.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Edward Scicluna  
schriftelijk. - (EN) Dit debat lijkt mij slechte getimed op een moment waarop de dialoog tussen Tunesië en de EU op het niveau van zowel de Commissie als het Parlement wordt hervat. De dialoog met de Commissie omvatte de programmering van vergaderingen van diverse subcommissies binnen het kader van de associatieovereenkomst tussen Tunesië en de EU (waaronder de Subcommissie mensenrechten en democratie), terwijl de dialoog op het niveau van het Europees Parlement de vorm had van het recente bezoek aan Brussel van een belangrijke Tunesische parlementaire delegatie die vier politieke partijen in het Tunesische Huis van Afgevaardigden vertegenwoordigde. Ook staat de interparlementaire vergadering Tunesië-EP gepland voor maart 2010 in Brussel. In een tijd dat een belangrijke en constructieve dialoog tussen Tunesië en de EU wordt hervat, is het naar mijn idee ongelukkig om een debat te voeren dat de vooruitgang kan ondermijnen. Laten we ervoor zorgen dat Tunesië en andere niet-EU-staten de EU-normen op economisch, sociaal en politiek gebied naleven. Maar laten we dat wel doen door middel van een goed geplande en gestructureerde dialoog.
