Globale richtsnoeren voor het economisch beleid 2007 - Richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag van Udo Bullmann, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over de situatie van de Europese economie: voorbereidend verslag over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid voor 2007, en
het verslag van Jan Andersson, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten - C6-0036/2007 -.
Günter Gloser
fungerend voorzitter van de Raad. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dank u dat ik een aantal opmerkingen mag maken over het verslag van het Europees Parlement over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid 2007. Zoals u weet heeft de Commissie afgelopen december haar jaarlijkse voortgangsrapport over het Lissabonproces gepubliceerd, waarin de voortgang in het kader van de Lissabonstrategie op communautair en nationaal niveau wordt beschreven. Naast het voortgangsrapport heeft de Commissie ook aanbevelingen per land op het gebied van het economische en werkgelegenheidsbeleid gepresenteerd. Deze zullen voor eind februari worden uitgewerkt door de Ecofin-Raad en de Raad Werkgelegenheid, Sociaal beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken, waarbij elke Raadsformatie zich zal toeleggen op haar eigen bevoegdheidsgebied.
In dit verband zijn wij verheugd dat ook het Europees Parlement zich heeft gebogen over deze globale richtsnoeren voor het economisch beleid. Naast het debat van vandaag zullen we ook tijdens het Trojka-overleg op 26 februari de gelegenheid hebben om met elkaar van gedachten te wisselen.
Het voortgangsrapport van de Commissie kon in januari tijdens de Ecofin-Raad op brede steun rekenen. Wij staan vooral achter de positieve teneur van het rapport. Het hervormingsproces heeft zowel op EU-niveau als in de lidstaten de eerste concrete resultaten opgeleverd. De economische en werkgelegenheidssituatie in de Europese Unie laat een positieve ontwikkeling zien. De vernieuwde Lissabonstrategie werpt haar vruchten af. Toch kunnen we nog niet tevreden achterover leunen - ook dat moet worden gezegd, en het kwam gisteren al bij herhaling naar voren. We moeten de huidige gunstige economische ontwikkeling absoluut gebruiken voor verdergaande hervormingen, met name met het oog op de demografische veranderingen die het begrotingsbeleid voor grote uitdagingen stellen. We moeten er door middel van een driepijlerstrategie voor zorgen dat de overheidsfinanciën ook op de lange termijn hun draagkracht behouden. Deze strategie behelst de hervorming van het pensioen- en gezondheidszorgstelsel, de verlaging van de staatsschuld en de verhoging van de arbeidsparticipatie en de productiviteit. Bovendien dient de kwaliteit van de overheidsfinanciën te worden verbeterd door herstructurering van de overheidsbegroting, waarbij meer geld beschikbaar moet komen voor maatregelen die de productiviteit en de innovatie bevorderen en het menselijk kapitaal versterken. Landspecifieke aanbevelingen zijn in dit verband een goed instrument om onze economie te moderniseren. Hierdoor is de Europese Unie beter gewapend in de internationale concurrentiestrijd.
Mijnheer Bullmann, ik wil nog even terugkomen op twee zaken uit uw verslag. Ten eerste wijst u op de noodzaak van een betere afstemming van het begrotings- en economisch beleid, met name in de eurozone. De roep om een betere coördinatie is mij wel bekend. We hebben deze de afgelopen jaren al vaker gehoord. Met het oog op de huidige situatie moeten we echter constateren dat de Economische en Monetaire Unie over voldoende coördinatiemethoden beschikt. Er zijn er eerder te veel dan te weinig. Denkt u maar eens aan de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, waarover we het vandaag hebben, of aan de methoden voor toezicht op de begrotingssituatie. Ik noem er dan nog maar twee. In de praktijk is het vooral van belang deze methoden consequent en effectief toe te passen. De Commissie heeft hiervoor de eerste stap gezet met de publicatie van nationale aanbevelingen.
Het tweede punt is van institutionele aard. U stelt in uw verslag namelijk voor om na de voorjaarsbijeenkomst een interinstitutionele werkgroep te vormen die zich moet gaan toeleggen op het toezicht op de geïntegreerde richtsnoeren, dat voor 2008 op de agenda staat. Ik wil hier vandaag geen eindoordeel vellen over dit voorstel. U begrijpt wel dat het voorstel grondig onderzocht moet worden. Mijn persoonlijke mening doet minder ter zake. Zo op het eerste gezicht lijkt het echter niet geheel in overeenstemming te zijn met de onderlinge werkverdeling tussen de instellingen, zoals die in het Verdrag is vastgelegd. Echter, los daarvan is de communicatie tussen Raad en Parlement de afgelopen jaren alsmaar verbeterd. Het Trojka-overleg en het debat van vandaag dragen daar zeker toe bij. Tegelijkertijd besef ik terdege dat er altijd ruimte is voor verbetering.
Dan het verslag van de heer Andersson. Volgens artikel 128, lid 2, van het EG-Verdrag stelt de Raad elk jaar, op voorstel van de Commissie, richtsnoeren vast voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten. Om de nodige continuïteit voor een correcte omzetting te kunnen waarborgen is in 2002 afgesproken dat de werkgelegenheidsrichtsnoeren in principe slechts eens in de drie jaar mogen worden gewijzigd. Verder is overeengekomen dat deze richtsnoeren moeten worden afgestemd op de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. Op basis van deze afspraken zijn in 2005 voor het eerst geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008 vastgelegd. In 2006 heeft de Commissie daarom voorgesteld de werkgelegenheidsrichtsnoeren uit 2005 voor 2007 niet te wijzigen. Het Europees Parlement heeft er bij herhaling op aangedrongen dat het voldoende tijd krijgt om zijn standpunt te kunnen uitwerken. Normaal gezien wordt de spoedprocedure aangevraagd vanwege de korte cycli in de jaarlijkse werkgelegenheid. De Voorzitter van het Parlement en de Raad hebben hierover gecorrespondeerd.
Het Parlement heeft voor 2008 meer tijd gevraagd om een hoorzitting te kunnen houden, omdat dan een alomvattend driejaarlijkse onderzoek van de werkgelegenheidsrichtsnoeren zal plaatsvinden. Helaas is momenteel nog niets te zeggen over het verloop van de procedure in 2008. We gaan er vanuit dat de Raad tijdens zijn bijeenkomst van 30 en 31 mei 2007 een politiek akkoord kan bereiken over de richtsnoeren voor de werkgelegenheid 2007, als de adviezen van het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio's en het Comité voor de werkgelegenheid binnen zijn. In dat geval kunnen de richtsnoeren voor de zomer van dit jaar formeel worden aangenomen. De heer Andersson heeft er in zijn verslag op gewezen dat meer doelgerichte inspanningen nodig zijn om de doelstellingen van de Europese Unie te verwezenlijken, ongeacht de resultaten die tot nu toe zijn behaald, namelijk meer werkgelegenheid en minder werkloosheid. Tot slot wil ik nogmaals benadrukken dat hiervoor met name een verhoging van de arbeidsparticipatie van jongeren en ouderen en meer mogelijkheden voor het combineren van werk en gezin nodig zijn. Ik weet dat dat in veel lidstaten bovenaan de agenda staat, maar ik weet ook hoe urgent het probleem is.
Joaquín Almunia
lid van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen zal ik in mijn moedertaal spreken.
(ES) Dames en heren, vandaag behandelen we gezamenlijk het verslag van de heer Bullmann over de globale richtsnoeren van het economisch beleid en dat van de heer Andersson over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten.
Beide verslagen zijn gebaseerd op de mededeling van de Commissie van december 2006 betreffende de tenuitvoerlegging door de lidstaten van de herziene Strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid en op de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008, die destijds op voorstel van de Commissie en na overleg met het Parlement door de Raad zijn goedgekeurd.
Over enkele weken, op 8 maart, vindt de voorjaarsvergadering van de Europese Raad plaats, en de bedoeling van dit debat is dat we samenwerken bij de voorbereiding op die Raad. Vanochtend heeft het Parlement nog een resolutie aangenomen waarin het de praktische uitvoering tot nu toe van de herziene Strategie van Lissabon beoordeelt en aangeeft op welke vlakken en beleidsterreinen doortastende maatregelen van de lidstaten en de Europese Unie nodig zijn.
Het is belangrijk te onderstrepen dat de onderhavige verslagen en de standpunten van het Parlement en de Commissie op een reeks wezenlijke punten overeenstemmen. Allereerst erkennen zowel Parlement als Commissie de resultaten die langzaam maar zeker zichtbaar worden, wat betreft zowel de economische groei als de werkgelegenheid. Dat is te danken aan de tenuitvoerlegging van het beleid dat is overeengekomen in het kader van de herziene Strategie van Lissabon, en in het bijzonder aan de inspanningen die veel lidstaten hebben geleverd op het vlak van begrotingsconsolidering en structurele hervormingen.
Gisteren heeft Eurostat de cijfers gepubliceerd inzake de BBP-groei in de Europese Unie tijdens het vierde kwartaal van 2006. De totale BBP-groei in 2006 bedroeg volgens deze gegevens bijna 3 procenten dat is de snelste, sterkste BBP-groei sinds de Strategie van Lissabon in 2000 werd gelanceerd.
Ook al zijn Parlement en Commissie het erover eens, we moeten het blijven onderstrepen en benadrukken: de strategieën die een paar jaar geleden zijn opgestart beginnen zichtbare resultaten op te leveren. Het is belangrijk de burger te doen inzien dat de inspanningen die sinds de inwerkingtreding van het Stabiliteits- en Groeipact en de Strategie van Lissabon zijn gedaan - en die niet altijd even makkelijk te aanvaarden of te begrijpen waren - nu hun vruchten afwerpen en het Europese sociaal model in het licht van de mondialisering helpen verstevigen.
Veel van de tegenstand die het Europese project de laatste tijd van de publieke opinie ondervindt, is ingegeven door de angst van de burgers, van bepaalde groeperingen in onze samenleving, dat de mondialisering de normen naar beneden bijstelt en zo ons sociaal model ondermijnt, en dat de Europese Unie, ons beleid, onze strategieën, dat niet kunnen voorkomen. Sommigen beschuldigen de Europese Unie er zelfs van dat ze die uitholling van het Europees sociaal model veroorzaakt en versnelt.
De resultaten geven onmiskenbaar aan dat dat niet het geval is. Ook degenen die menen dat Europa is vastgelopen en er door de starre arbeidsmarkt geen werkgelegenheid wordt gecreëerd, vergissen zich. Uit de feiten blijkt dat de Europese Unie sinds de invoering van de euro op 1 januari 1999, nu acht jaar geleden, vier keer meer banen heeft gecreëerd dan in de voorgaande jaren. In het huidige decennium werd sinds de lancering van de Strategie van Lissabon in de Europese Unie duidelijk meer werkgelegenheid gecreëerd dan in de Verenigde Staten.
Sommigen noemen ons begrotingsbeleid restrictief en beschuldigen het Stabiliteits- en Groeipact ervan de economische groei af te remmen, maar de realiteit is dat zowel in de eurozone als in de gehele Europese Unie de landen met de beste begrotingsbalans, met een begrotingsoverschot, al geruime tijd ook de beste economische groeicijfers hebben. De realiteit is dat we vorderingen maken op het gebied van begrotingsconsolidering, parallel met de stijging van onze groei- en werkgelegenheidscijfers.
De laatste tijd wordt de kracht van de euro met betrekking tot de dollar of de yen vaak bestempeld als een obstakel voor onze export. Echter, in 2006 is de handelsbalans van de eurozone met de Verenigde Staten opnieuw verbeterd, en de olieprijsstijgingen zijn deels gecompenseerd door de opwaardering van de euro ten opzichte van de dollar.
Kortom, dames en heren, de versterking van onze economieën en de versnelde groei van de werkgelegenheid zijn het tastbare bewijs van het feit dat het economische en sociaal model van de EU, met haar hoge niveau van sociale bescherming en strenge milieueisen, perfect verenigbaar is met de economische mondialisering en de economische groei. Europa, de Europese landen, onze economieën zijn er altijd op vooruitgegaan als ze zich openstelden voor de rest van de wereld, en nu de wereldeconomie een ongekende expansiefase doormaakt, kunnen Europa en de Europese burgers veel baat hebben bij het openstellen van onze grenzen en de toenemende integratie van onze economieën wereldwijd.
De burger dat duidelijk maken is niet alleen een manier om het economisch en sociaal beleid te verdedigen dat we de laatste jaren hebben voorgestaan, maar het is ook een sleutel tot het versterken van het vertrouwen in het vermogen van Europa om het welzijn van de Europese burgers te waarborgen, en biedt ons een solide basis om de zo noodzakelijke politieke wil te versterken en het door de Strategie van Lissabon uitgestippelde traject van structurele hervormingen te blijven volgen.
Het tweede punt van inhoudelijke overeenstemming tussen de onderhavige verslagen en de visie van de Europese Commissie is dan ook de noodzaak om de in gang gezette hervormingen te ondersteunen met de tenuitvoerlegging van nationale hervormingsplannen door de lidstaten. De ontwikkelingen in de opkomende economieën, de vergrijzing, het - nog lage - groeipotentieel van veel Europese economieën, de begrotingstekorten die in sommige lidstaten nog altijd bestaan, de lage productiviteitsgroei en de versnippering van de arbeidsmarkt zijn in die context overtuigende redenen om een beleid te blijven voeren dat leidt tot een grotere innovatiecapaciteit, tot meer mogelijkheden voor levenslang leren, een betere werking van de markten en sanering van de overheidsfinanciën.
Ten derde achten zowel het Parlement als de Commissie het noodzakelijk maatregelen op nationaal niveau aan te vullen met maatregelen op Europees niveau, teneinde de interne markt te kunnen voltooien in de sectoren die van levensbelang zijn voor onze economie, zoals bijvoorbeeld de energiesector of de financiële dienstverlening, innovatie te kunnen bevorderen, een gunstiger ondernemingsklimaat te kunnen scheppen en het aanpassingsvermogen van de goederen- en dienstenmarkt en de arbeidsmarkt te kunnen vergroten.
Binnen deze prioriteiten voor Europees optreden wordt in de verslagen - terecht - de nadruk gelegd op energie. Energie is een van de belangrijkste onderwerpen van de voorjaarsvergadering van de Europese Raad, waar het energiepakket besproken zal worden dat de Commissie op 10 januari jongstleden heeft voorgesteld. De inzet en ambitie van de staatshoofden en regeringsleiders voor de ontwikkeling van een waarlijk gemeenschappelijk energiebeleid zal de doorslag geven, als straks beoordeeld moet worden of er een geloofwaardig antwoord is geboden op de dubbele uitdaging waar we voor staan: enerzijds het waarborgen van de continuïteit van onze energievoorziening en anderzijds het aanpakken van de klimaatverandering. Een nationaal antwoord van alle lidstaten afzonderlijk zal in geen geval volstaan, en dus kunnen de belangen van de burger alleen beschermd worden door gezamenlijke optreden op Europees niveau.
Ten slotte wordt zowel in het verslag van de heer Bullmann als in dat van de heer Andersson gewezen op de noodzaak de rechten van het Parlement bij de voor volgend jaar geplande herziening van de geïntegreerde richtsnoeren voor de strategie van Lissabon volledig te respecteren. Ik kan u verzekeren, dames en heren, dat u kunt rekenen op de steun van de Commissie, en in het bijzonder van degenen binnen het College die direct te maken hebben met de Strategie van Lissabon: vice-voorzitter Verheugen, commissaris Špidla en ikzelf. Wij zullen geen mogelijkheid onbenut laten om het Parlement op zo'n efficiënte mogelijke manier bij deze herziening betrekken.
Mijnheer de Voorzitter, ter afronding hoop ik dat de voltallige vergadering van het Parlement zich zal aansluiten bij de vrijwel unanieme steun die de verslagen van de heer Bullmann en Andersson in hun respectieve commissies hebben gekregen. Met die steun en met de hoge mate van overeenstemming tussen Parlement en Commissie geven we een duidelijk signaal aan de Europese Raad - en aan de burgers in het algemeen - en maken wij duidelijk dat de Europese Unie de wil en het vermogen heeft, en het instrument bij uitstek is, om de gevaren van de mondialisering af te wenden, de nieuwe kansen te benutten, en tegelijkertijd de economische vooruitgang en sociale cohesie in Europa te waarborgen en te versterken.
De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris. Wie zou drieëndertig jaar geleden hebben kunnen bevroeden dat we elkaar in een debat als dit zouden tegenkomen op onze respectievelijke posten?
Jan Andersson 
rapporteur. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat ik heb opgesteld over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid is extreem kort en is unaniem goedgekeurd in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. Het gaat eigenlijk over de vraag hoe we de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid en de geïntegreerde richtsnoeren kunnen aanpakken. De richtsnoeren voor dit jaar blijven namelijk gelijk, maar volgend jaar komt er een ingrijpendere herziening. Precies zoals commissaris Almunia al zei, rekenen we erop dat we daarvoor wat meer tijd krijgen. Wij hebben ook meer tijd nodig in het Parlement: dit wil ik echt even benadrukken. Er is namelijk een verschil tussen de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid en de economische richtsnoeren. De werkgelegenheidsrichtsnoeren kunnen niet in de Raad worden goedgekeurd zolang het Parlement zijn standpunt hierover niet heeft afgegeven. Daarom is er met het oog op volgend jaar een goede samenwerking vereist tussen de instellingen. We hebben vereenvoudigingen aangebracht met het oog op dit jaar. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan, toen er geen grondige herziening plaatsvond. Volgend jaar komt er echter een uitgebreide herziening op ons af en dan verwachten we een samenwerking die zich over meerdere maanden uitstrekt. Er is in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken feitelijk al een discussie gevoerd tussen de coördinatoren en mijzelf over de vraag of wij niet nu al een rapporteur zouden moeten benoemen die het werk met het oog op de herziening van volgend jaar kan voorbereiden.
Ondanks alles wil ik toch iets over de situatie zeggen, ook al wordt daar alleen in de toelichting over gesproken. Het gaat echt beter met Europa. De ontwikkeling op werkgelegenheidsgebied is positiever dan een paar jaar geleden, de werkloosheid daalt en er is sprake van een behoorlijke groei. We mogen echter niet vergeten dat er nog steeds gebreken zijn waarop we ons moeten concentreren. Ik denk aan de jongeren die voortijdig de school verlaten en de jongeren die direct na hun opleiding in de werkloosheid belanden. Wij weten dat als die lange tijd buiten de arbeidsmarkt blijven, het ongelooflijk moeilijk wordt om ze daar alsnog op te krijgen. Ik denk ook aan de nog steeds grote verschillen tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt. Ik denk aan de mensen die naar hier gekomen zijn uit andere werelddelen en die tot op de dag van vandaag problemen hebben om op de arbeidsmarkt te komen ten gevolge van ons gebrekkige integratiebeleid. Het gaat ook om gehandicapten die buiten de arbeidsmarkt staan.
Ik ben aanwezig geweest bij de informele Raad van ministers van Arbeid. Daar werd nog een ander aspect aan de orde gesteld, namelijk dat we betere banen willen. Het is correct dat we meer banen hebben, maar we willen ook betere banen. Wat wordt nu bedoeld met 'betere banen'? Wel, we bedoelen banen met een zodanig loon dat men ermee in zijn levensonderhoud kan voorzien, banen met de mogelijkheid tot verdere ontwikkeling en scholing, die zo noodzakelijk zijn om zich op de arbeidsmarkt te kunnen redden. Bovendien gaat het om een goede werksfeer en om invloed, zodat de werknemer zowel individueel als via zijn vakbond invloed uitoefent.
De huidige ontwikkeling met meer banen komt niet altijd neer op betere banen. Dat weten wij, en hierover wordt in diverse landen gediscussieerd, onder andere in Duitsland, dat ik onlangs heb bezocht. Ik weet ook van mijn eigen land dat een deel van de nieuwe banen zogenaamde atypische banen zijn, die niet altijd een loon opleveren waar je van kunt leven en die niet altijd kansen op verdere scholing bieden. Bovendien kunnen die mensen nauwelijks enige invloed daarop uitoefenen. We moeten ons er dus ook op toeleggen om niet alleen meer banen maar ook hoogwaardige banen te scheppen. Europa kan nooit concurreren op de wereldmarkt als het lagelonenbanen schept en het soort banen waarmee men niet in zijn levensonderhoud kan voorzien. Het kan alleen concurreren als hoogwaardige banen schept die invloed, verdere scholing enzovoort bieden.
Hier willen wij dus volgend jaar op terugkomen bij de ingrijpende herziening van de ontwikkeling op werkgelegenheidsgebied, waarbij het gaat om meer en betere banen en om groepen die momenteel nog steeds moeite hebben om de arbeidsmarkt te betreden.
Udo Bullmann 
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, commissaris Almunia bracht het al ter sprake: we zijn nagenoeg terug bij een groei van 3 procent, waarmee we op Lissabonkoers liggen. Een continue groei van 3 procent was ons streven in de Lissabonstrategie, zodat we in Europa sociale en economische hervormingen kunnen doorvoeren waar iedereen baat bij heeft. We hebben dit streven jarenlang niet kunnen waarmaken. Daarom moeten we ons realiseren dat dit niet vanzelf gebeurt. Deze groei is voor een groot deel te danken aan een cyclische opleving. We hebben geen enkele garantie dat deze groei zal doorzetten. Daarom zijn we in ons verslag van mening dat we moeten handelen, dat we niet op onze lauweren mogen rusten en de tijd voorbij mogen laten gaan zonder de nodige politieke te zetten.
De interne markt is onze grote troef. We hebben een interne markt die sterker is dan de Amerikaanse interne markt. Negentig procent van onze Europese productie kopen we zelf als consumenten terug van onze bedrijven. Dit versterkt onze positie in de wisselvalligheden van de globalisering. Deze interne markt moet dus worden voltooid. Dit geldt voor financiële diensten, voor energie en voor het vrij verkeer van werknemers in Europa. Dit laatste is een grondrecht van de arbeidskrachten, dat overal moet worden gewaarborgd. Deze interne markt kan echter alleen functioneren als wij een politiek kader scheppen, als wij de moed hebben dit kader vorm te geven en ervoor zorgen dat het sociale evenwicht niet verstoord raakt.
Daarom is het zo belangrijk te vermelden dat het ons is gelukt dit sociale evenwicht in de dienstenrichtlijn tot stand te brengen. Alleen als mensen in deze interne markt fatsoenlijk kunnen leven van hun werk, zullen ze als consumenten in staat zijn de economische groei te ondersteunen. Alleen dan kunnen ze als consumenten ook investeren. Alleen dan kunnen ze zich als werknemers verder ontwikkelen en afdoende bijdragen aan de innovatie in onze maatschappij. Daarom moeten we de lidstaten in dit verslag absoluut vragen: Hoever zijn jullie eigenlijk? In hoeverre hebben jullie de grote doelen van Lissabon verwezenlijkt? We zien duidelijk dat de lidstaten antwoorden beginnen te geven, zij het dan schoorvoetend en niet altijd zo uitvoerig als we zouden willen. Vooral het actieve werkgelegenheidsbeleid en het sociale integratiebeleid laten nog te wensen over. Als we de positieve balans onder de loep nemen, zien we dat juist die landen goed presteren die de moed hebben hun land niet kapot te bezuinigen, maar juist in de actieve delen van de maatschappij investeren, in het midden- en kleinbedrijf, in scholieren en mensen die een opleiding volgen, in studenten in het hoger onderwijs, kortom in de mensen die de maatschappij met nieuwe creativiteit verrijken.
Het is geen toeval dat veel Scandinavische landen met hun Noordse model op dit gebied het beste presteren. Elk land moet voor zichzelf de meest geschikte oplossing zoeken, maar we moedigen de lidstaten wel uitdrukkelijk aan de proactieve weg van Lissabon vorm te geven en te blijven volgen.
Ik dank de voorzitter van de Raad, minister Gloser, dat hij het verslag niet links heeft laten liggen, maar een dialoog is aangegaan. Ik wens u moed, minister Gloser, omdat ik in het Verdrag geen enkele passage heb gevonden die een nauwere samenwerking bij de herziening van het pakket geïntegreerde richtsnoeren en de voorbereiding op een nieuwe fase van Lissabon en de globale richtsnoeren voor het economisch beleid verbiedt. Het Europees Parlement verwacht hierin een gepaste rol te kunnen spelen, want alleen zo kan het Parlement helpen burgers, bedrijven, vakbonden en werknemers vertrouwd te maken met de doelstellingen van Lissabon. Ik steun de Commissie in haar intentie om meer voorstellen voor te leggen. Waarom zou de Europese Raad deze voorstellen niet als richtsnoeren kunnen overnemen om aldus meer richting te geven aan de lidstaten?
Ik wil mijn betoog niet afsluiten zonder een woord van dank aan de diensten die betrokken waren bij de uitwerking van het verslag, zowel in het secretariaat als in de fracties. Mijn grote dank gaat ook uit naar de schaduwrapporteurs, de heer Montoro Romero, mevrouw in 't Veld, mevrouw Rühle en mevrouw Wagenknecht, voor de uitstekende samenwerking die een unaniem verslag heeft opgeleverd.
Cristobal Montoro Romero
Dit is een goed verslag. Ik denk dat de heer Bullmann op een heel goede en open manier te werk is gegaan bij het onderzoek van de huidige toestand van de Europese economie. Dit is een hoopgevend moment, maar ook een moment om een realistische analyse te maken.
In dit verslag wordt gewezen op de noodzaak exact vast te stellen of we met een strikt cyclisch herstel te maken hebben of met meer. Ik hoop dat het meer is, maar we moeten ook tegen de Europese burgers zeggen dat het werk moet worden voortgezet. De sanering van de overheidsfinanciën die we vorig jaar hebben gezien, zou namelijk het gevolg kunnen zijn van cyclische factoren en niet van bewuste of structurele besluiten.
Ook moeten we erop wijzen - zoals in dit verslag wordt gedaan - dat wat er in de afgelopen jaren aan de Europese economie heeft ontbroken, een sterke binnenlandse vraag was, ofwel vertrouwen, vertrouwen van de kant van de consumenten en de investeerders, en dat is ontzettend negatief voor het Europese project. Daarnaast moeten we ook blijven hameren op de noodzaak van hervormingen: hervormingen van de arbeidsmarkt, waarover gesproken is en een consensus is bereikt; hervormingen van het economisch beleid ten gunste van de middelgrote en kleine bedrijven, die de sleutel zijn tot groei en werkgelegenheid; hervormingen om de interne markt te voltooien, vooral op het gebied van de diensten en in de energiesector; hervormingen om de markten voor goederen, diensten, arbeid en kapitaal beter te laten werken, en ook belastinghervormingen, om een gecoördineerd fiscaal kader tot stand te brengen dat het scheppen van werkgelegenheid bevordert en het weefsel van middelgrote en kleine bedrijven, dat wij van fundamenteel belang vinden, in leven houdt en verder ontwikkelt.
Ook dringen wij in dit verslag aan op de bestrijding van het protectionisme dat op dit moment helaas aanwezig is in de houding van veel Europese regeringen. Ook waarschuwen voor het risico dat de koers van de euro ten opzichte van de dollar schadelijk wordt voor de kwaliteit van onze economische groei.
Harlem Désir
namens de PSE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, allereerst zou ik de rapporteur willen feliciteren met zijn werk. Mijns inziens bevat dit verslag zowel een goede analyse als aanbevelingen waar mijn fractie zich volledig in kan vinden.
Er zijn drie puntjes waar ik de nadruk op zou willen leggen. Het gaat steeds beter met de groei en het concurrentievermogen in de eurozone, maar, zoals in dit verslag staat - en dat is mijn eerste opmerking -, de situatie in de verschillende lidstaten loopt sterk uiteen. Ik denk dat we moeten proberen daar lering uit te trekken of in elk geval te begrijpen waarom dat zo is. De zaken zijn niet altijd eenvoudig; er zijn vele factoren in het spel. In het verslag wordt met name gewezen op het verschil tussen de situatie van een aantal grote lidstaten enerzijds en die van de kleinere lidstaten anderzijds, maar uiteindelijk ligt het ingewikkelder dan dat, omdat ook tussen de grote lidstaten de resultaten spectaculair verschillen. Duitsland zit in de middenmoot, met 2,7 procent groei het afgelopen jaar, hetgeen een uitstekend resultaat is in vergelijking met voorgaande jaren. Andere grote lidstaten echter, zoals Italië, en mijn eigen land, Frankrijk, blijven met 2 procent achter bij de gemiddelde groei in de Europese Unie, en dat was tot twee jaar geleden nog niet het geval.
Daar komen nog andere tamelijk zorgwekkende elementen bij, want op het gebied van de buitenlandse handel zijn de verschillen net zo spectaculair. Duitsland breekt opnieuw records en legt een vaardigheid aan den dag om de internationale markten te veroveren, terwijl Frankrijk, lange tijd een land met een enorm internationaal handelsoverschot, bezig is om kwartaal na kwartaal het ene handelstekortrecord na het andere te breken.
Zeker, de Scandinavische landen, Nederland en een aantal kleine landen hebben goede resultaten behaald, zowel in termen van groei en werkgelegenheid, als van internationale handel. Daar ligt een eerste les die we moeten trekken, een les die mij misschien vooral is ingegeven door de situatie in mijn eigen land, waar al vijf jaar lang de ene, laat ik zeggen, liberale structurele hervorming op de andere volgt, waar men ons heeft voorgehouden dat om uit de crisis te geraken, en dan met name de werkloosheidscrisis, de belastingen moesten worden verlaagd - vennootschapsbelasting, inkomstenbelasting -, een aantal vormen van bescherming op de arbeidsmarkt op de helling moesten worden gezet - zo kregen we een "nieuwe aanstelling"contract, waardoor de bescherming tegen ontslag werd ondermijnd, enzovoorts -, de openbare diensten moesten worden uitgekleed en moest worden geprivatiseerd, maar waar geen enkele vooruitgang werd geboekt. In tegendeel, sommige landen die hebben vastgehouden aan hoge belastingen en hogere arbeidskosten dan Frankrijk, laten op hun beurt juist goede resultaten zien.
Ik trek daar een tweede les uit: niet alleen is dit recept niet doeltreffend, het is ook onjuist om te denken dat Europa zich staande zal houden door middel van neerwaartse concurrentie. Europa zal zich er niet uit redden door concurrentie op lage kosten te beoefenen, maar juist door te investeren in menselijk kapitaal, in innovatie, in onderzoek, in opleidingen en in universiteiten.
Mijn derde punt, dat ook heel goed uit de verf komt in het verslag, is dat ondanks deze algehele verbetering van de groei en van de economische resultaten, armoede een probleem blijft vormen. Zelfs ten opzichte van de jaren negentig neemt het armoedecijfer in de Europese Unie weer toe. Uiteindelijk zijn er 80 miljoen Europeanen die van minder dan 60 procent van het modale inkomen moeten rondkomen.
Wat dat betreft denk ik dat we ook een les moeten trekken uit wat er onder Clinton in de Verenigde Staten is gebeurd. Die beleefden toen een boom met de new economy, terwijl desondanks een zeer grote armoede de samenleving als het ware bleef vergiftigen, doordat de socialezekerheidsprogramma's niet ten uitvoer gelegd konden worden. Wij moeten ook investeringen combineren met een kenniseconomie, met een concurrerende economie en sociale samenhang. Deze gaan hand in hand en ondersteunen elkaar.
Sophia in 't Veld
namens de ALDE-Fractie. - Voorzitter, allereerst complimenten en dank aan de rapporteur, die het werk voor de schaduwrapporteurs licht heeft gemaakt door een heel goede tekst voor te leggen waaraan we bijna niks meer hoefden te doen. Ik ben ook blij met de tekst zoals die er nu ligt. Er zitten heel veel goede aanbevelingen in, maar veel van die aanbevelingen hebben we natuurlijk al vaker gedaan en wat er ontbreekt is actie. Veel van die dingen worden niet uitgevoerd. De economie trekt aan, dat is waar, maar dit is geen tijd om op onze lauweren te rusten. Als het bijvoorbeeld gaat over het Stabiliteits- en groeipact, dan is dít de fase waarin de preventieve poot van kracht moet worden. We moeten niet gaan potverteren, maar juist nu moeten we de begroting op orde houden, schulden verminderen, investeren, daarin ben ik geheel eens met de heer Bullmann. Dat mag echter niet de vorm aannemen die het vaak aanneemt, namelijk van marktverstorende subsidies die in de plaats komen van de broodnodige hervormingen. Vaak wordt dat gewoon als een schaamlap gebruikt en dat is niet de bedoeling.
Vervolmaken van de interne markt, daar ben ik het geheel mee eens. Wat dat betreft hoop ik dat de dienstenrichtlijn, die naar mijn smaak veel te zwak was, toch effect gaat sorteren. Arbeidsmarktmaatregelen, ook daar moet heel veel gebeuren. En ik zou eens wat willen zeggen over het sociaal model. Naar mijn idee is een sociaal model een model waarin alle Europeanen kansen krijgen, maar het sociaal model dat we nu hebben, houdt nog steeds 8% van de mensen systematisch buiten de arbeidsmarkt, houdt de Oost-Europese werknemers weg van onze arbeidsmarkt, houdt de immigranten weg van onze arbeidsmarkt. We laten ze liever verdrinken in de Middellandse Zee dan dat we ze toelaten. Ondertussen is het wel zo dat we oogluikend toestaan dat er mensen onder de meest abominabele omstandigheden illegaal werken op onze markten, bijna als slaven worden gehouden. Dat is geen sociaal model, dat is een schandvlek voor Europa. Dus wat mij betreft, vrij verkeer voor Oost-Europese werknemers, nu meteen en een immigratiesysteem met green card.
Tenslotte, sommigen twijfelen aan de merites van meer coördinatie van nationaal economisch beleid. Daar moeten we nog maar eens een discussie over voeren. Ik vind het in ieder geval vele malen beter dan de huidige trend van protectionisme en de onderlinge concurrentie tussen de lidstaten. Want als wij als Europa iets willen betekenen in de wereldeconomie, dan moeten we juist zorgen dat we een sterke, open interne markt hebben, waarbij we ons bovendien concentreren op zaken die voor de toekomst van belang zijn, d.w.z. energie, innovatie en duurzame ontwikkeling. Daarin moeten we koploper van de wereld worden.
Mieczysław Edmund Janowski
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs van harte gelukwensen met het geleverde werk. De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten zal dit verslag steunen. Aangezien mijn spreektijd beperkt is, wil ik slechts op enkele punten ingaan.
De economieën van de lidstaten van de Europese Unie hebben nood aan onvervalste interne solidariteit en samenhang om de uitdagingen van de concurrentie op lange termijn het hoofd te kunnen bieden. We kunnen terecht tevreden zijn met de duidelijke economische heropleving in de Unie, zoals blijkt uit de toename van het BBP. Toch doen we er goed aan niet te vergeten dat we niet alleen zijn. Onze vijfhonderd miljoen burgers vertegenwoordigen niet eens 8 procent van de wereldbevolking. Onze concurrenten zijn niet enkel de Verenigde Staten, maar ook - en misschien zelfs in sterkere mate - India, China, Indonesië, Brazilië en Rusland.
Tegenwoordig beslissen zowel de economische toestand als de toegang tot strategische grondstoffen en het demografisch potentieel van een land over zijn kracht. Deze drie elementen zijn nauw met elkaar verbonden. Als we dus niet snel een gezinsvriendelijk beleid gaan voeren, dat in belangrijke mate rekening houdt met de noden van de economie en met onze doelstellingen op het vlak van werkgelegenheid, zal Europa binnen afzienbare termijn een niet te verwaarlozen achterstand oplopen en, sterker nog, als een kaartenhuis in elkaar zakken. De Lissabonstrategie is geen doel op zich. Alle maatregelen die we in het kader van de strategie nemen, moeten gericht zijn op de mens en zijn ontplooiing, anders gezegd, op de ontwikkeling van een Europese burger.
Elisabeth Schroedter
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, allereerst moet ik concluderen dat het etiket Lissabonstrategie nu overal op wordt geplakt, ongeacht hoe weinig het te maken heeft met de oorspronkelijke doelstelling van deze strategie. Het werkgelegenheidsbeleid was de oorspronkelijke aanleiding en het centrale doel van de Lissabonstrategie, maar verwordt nu steeds meer tot een bijkomstigheid.
Dit gegoochel met definities heeft tot doel te verhullen dat de groei van de Europese economie niet gepaard gaat met een overeenkomstige groei van de werkgelegenheid.
Op de tweede plaats wil ik in herinnering roepen dat de Europese staatshoofden en regeringsleiders er tijdens elke voorjaarsbijeenkomst concreet toe worden verplicht de richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid in hun nationale beleid om te zetten.
Ten derde stond de strijd tegen sociale uitsluiting daarbij altijd centraal, want alleen zo kunnen langdurige werkloosheid en armoede effectief worden bestreden. Hierbij moet speciaal aandacht worden besteed aan de groepen die op grond van persoonlijke kenmerken meer dan anderen te maken hebben met discriminatie op de arbeidsmarkt, zoals gehandicapten en migrantenvrouwen.
Dit jaar laten de Raad en de Commissie dit kernprobleem gewoon voor wat het is. Daar is geen aanleiding voor, want het probleem van de uitsluiting is nog even groot als voorheen. De eenzijdige oriëntatie van het werkgelegenheidsbeleid op mensen die al werk hebben, is voor ons inacceptabel. Men moet aan het desbetreffende richtsnoer hetzelfde belang blijven hechten als tot nog toe. Het mag niet zo zijn dat de grote coalitie het zwaartepunt van dit richtsnoer verlegd en bij de zwaarst getroffenen gewoon de andere kant op kijkt.
Sahra Wagenknecht
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het onderhavige verslag over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid bevat een hele serie uitspraken waar ik geheel achter sta. In het verslag wordt geconstateerd dat economische groei geen doel op zich mag zijn, maar dat de levenskwaliteit van mensen centraal moet staan. Er wordt gepleit voor een exportgericht, maar ook vraaggericht economisch beleid, en er worden zorgen geuit over de aanhoudende hoge armoede binnen de Europese Unie.
Dit alles is zeer verheugend, en helaas niet vanzelfsprekend in dit Parlement. Toch bevat het verslag helaas ook passages waar we het niet mee eens kunnen zijn. Vanuit de invalshoek van onze fractie is de positieve referentie aan de neoliberale dienstenrichtlijn die loondumping en afbraak van sociale verworvenheden bevordert en dus bijdraagt aan een toename van armoede en uitsluiting, onaanvaardbaar.
Vanuit onze invalshoek is ook de eis van verdere liberalisering van de energiesector inacceptabel. Europa heeft absoluut geen behoefte aan nog meer deregulering en liberalisering en privatisering. Integendeel, het roer van ons economische beleid moet om, zodat eindelijk de belangen van werknemers en consumenten zwaarder wegen dan de particuliere winstbelangen van grote concerns.
Michael Henry Nattrass
Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw aandacht vestigen op het feit dat met het verslag-Bullmann wordt aangetoond dat de economieën van de landen die de euro nog niet hebben ingevoerd, beter presteren dan die van de landen die dat wel hebben gedaan. Ik moet Slowakije, Letland, Litouwen en Estland eigenlijk feliciteren. Ze hebben niet alleen de ketenen van het communisme afgeschud, maar zich ook geschaard achter de vrije markt, achter lage belastingen en minimale regelgeving. Is het een wonder dat ze de hoogste groei in Europa hebben?
Ik moet hen echter waarschuwen dat dit nu voorbij is. Vanaf nu gaat het bergafwaarts. Letland zal in 2008 de euro invoeren, Litouwen en Slowakije in 2009 en Estland in 2010, en ze zullen verlamd raken door de regelgeving van de EU, de streefcijfers van de EU en de voortdurende inmenging van de EU in hun economische zaken.
Ik denk dat we ons allemaal zorgen moeten maken wanneer het verslag ons vertelt dat de Europese Unie een actievere rol moet spelen in het vaststellen van het economisch beleid. Het is niet zo dat één beleid alle landen past, en de afzonderlijke landen weten zelf het beste hun markten te vinden, hun economieën te leiden en handel te drijven met de wereld. Geef hun alstublieft economische onafhankelijkheid.
Alessandro Battilocchio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de laatste gegevens over de economische situatie zijn algemeen gesproken positief, maar, zoals de Commissie al benadrukte, blijven de productiviteitstoename en de kwaliteit van de banen nog steeds beneden het voor Europa benodigde peil.
Ik hoop dat deze bemoedigende gegevens geen excuus zullen vormen voor minder inzet, maar juist een duidelijk signaal geven en duidelijk maken dat we de vinger hebben weten te leggen op de doorslaggevende, strategische punten en dat we hieraan moeten blijven werken. Ik roep zowel de Europese instellingen als de afzonderlijke lidstaten hiertoe op.
Ik verwijs in het bijzonder naar drie gebieden waarop wij moeten optreden: 1) programma's voor scholing en voortgezette opleiding, en programma's die een band leggen tussen universiteiten en andere opleidingsinstituten en de arbeidsmarkt; 2) reacties op de demografische uitdaging, zoals de steun voor vrouwen en gezinnen, en de hervorming en harmonisatie van de socialezekerheidsstelsels, en 3) de, tot op heden nog altijd onvoldoende, steun voor het midden- en kleinbedrijf, met name als dit zich moet aanpassen aan de recente uitdagingen van de internationale handel en nieuwe technologieën en innovaties moeten gaan toepassen. Op deze gebieden is nog veel werk aan de winkel.
Ana Mato Adrover
- (ES) Europa staat op dit moment voor twee grote uitdagingen: aan de ene kant de economische globalisering en aan de andere kant de vergrijzing, en dit alles gekoppeld aan het verschijnsel immigratie. Voor beide is duidelijk een modernisering van het Europese sociale model nodig. Zoals u weet is concurrentievermogen van cruciaal belang om de uitdaging van de globalisering het hoofd te kunnen bieden. We weten allemaal dat we op basis van arbeidskosten niet kunnen concurreren met de opkomende landen, maar we hebben een duidelijk voordeel: ons menselijk kapitaal, met alle capaciteiten, flexibiliteit en creativiteit van dien, en ook hebben we fundamentele waarden als solidariteit, gelijke kansen of insluiting.
Wat betreft de vergrijzing: om deze uitdaging het hoofd te bieden en de pensioenen en de gezondheidszorg in de toekomst te kunnen waarborgen, is productiviteitsgroei van levensbelang, en daarvoor hebben we onder andere meer werkgelegenheid en een hoge kwaliteit van die werkgelegenheid nodig. Er bestaat algemene consensus onder de lidstaten dat de wetgeving inzake de bescherming van arbeid gemoderniseerd moet worden. In dit opzicht is de combinatie van flexibiliteit en zekerheid, die vaak 'flexizekerheid' wordt genoemd, een sleutelelement dat in de toekomst verder ontwikkeld moet worden.
In de eerste plaats moeten we een actieve strategie ten uitvoer leggen met het oog op de vergrijzing, met meer opleidingen voor mensen van ouder dan 45 jaar en met financiële en fiscale prikkels om na de vijfenzestigjarige leeftijd door te blijven werken. In de tweede plaats moeten we een adequaat immigratiebeleid ontwikkelen, op basis van een groot Europees akkoord waarmee we de immigratie ordentelijk kunnen beheren en ook de integratie van immigranten beter kunnen aanpakken, door middel van opleidings- en omscholingsprogramma's die aansluiten bij hun profielen.
Tot slot moeten we, om duurzame pensioenstelsels te kunnen waarborgen, ook op dat gebied hervormingen stimuleren, door consolidatie van de overheidsfinanciën en prikkels met het oog op de aanvulling van de overheidspensioenen met individuele regelingen.
Ik sluit af, dames en heren, met de opmerking dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat we een efficiënte en inclusieve Europese arbeidsmarkt hebben, een arbeidsmarkt die in de eerste plaats gekenmerkt wordt door een focus op levenslang werken en waarin iedereen, ongeacht zijn of haar leeftijd of omstandigheden, de hulp en de kansen krijgt die hij of zij nodig heeft.
Ieke van den Burg
Voorzitter, ik zou willen aansluiten bij al degenen die de rapporteur gecomplimenteerd hebben met dit uitstekende verslag en ik ben blij dat het ook door andere politieke groepen gesteund wordt. Het verslag is alvast te beschouwen als een voorschot op de discussie die inderdaad dit jaar plaats moet vinden over de herziening van de brede economische richtsnoeren. Het is heel belangrijk om daar ook dit verslag goed bij te gebruiken, omdat er een aantal punten in staan die bij die evaluatie ook zeer bruikbaar zijn. Het evalueert prestaties van de lidstaten en van de Europese economie als geheel in het licht van die aanbevelingen.
Ik zou daarbij één accent anders willen leggen dan commissaris Almunia gedaan heeft. U zei dat de landen die zich het best houden aan het Stabiliteits- en groeipact, het best hebben gepresteerd. Ik zou dat vanuit mijn ervaring in Nederland net iets anders formuleren en ik kan me meer vinden in de constatering van de rapporteur dat vooral die landen goed gepresteerd hebben die structurele hervormingen hebben gecombineerd met investeringen. Ik ben heel blij dat we nu in Nederland een kabinet krijgen - de ministersploeg zal deze week geïnstalleerd worden - , dat investeringen voorop gaat zetten in combinatie met de hervormingen die al uitgevoerd zijn, terwijl tegelijk ook zorgvuldig wordt omgegaan met de normen van het stabiliteits- en groeipact. Ik denk dat dat een heel belangrijke basis is. Een aantal aanbevelingen die in die richtsnoeren gedaan worden staan ook in het regeerakkoord dat nu voorligt, bijvoorbeeld over arbeidsmarktparticipatie van ouderen, van vrouwen, van migrantengroepen.
Eén punt is daar ook heel belangrijk bij - en dat zou ik ook vanuit mijn fractie willen benadrukken - dat is de nadruk op de Europese coördinatie, dat lidstaten niet apart moeten optreden, maar dat juist een simultane, gecoördineerde aanpak van groot belang is. Ik zou daarom het Duitse voorzitterschap zeer willen aanbevelen om met die interinstitutionele werkgroep die voorgesteld wordt, ook aan de slag te gaan en daar met name ook te kijken naar wat er macro-economisch op Europees niveau gecoördineerd kan worden. In Essen is 10 of 12 jaar geleden deze hele discussie over meer gecoördineerd economisch en werkgelegenheidsbeleid begonnen. Het is voor Duitsland een uitdaging om daar nu een vervolg aan te geven.
Siiri Oviir
(ET) Mijnheer de commissaris, mijnheer de minister, dames en heren, de nieuwe driejarige stuurcyclus, die twee jaar geleden werd geïntroduceerd met de herziening van de Strategie van Lissabon en waarmee de globale richtsnoeren voor het werkgelegenheids- en economisch beleid aan elkaar werden verbonden, maken het de lidstaten mogelijk de nationale Lissabon-programma's aan te passen aan de specifieke omstandigheden in een land.
Voor het eerst na de trage economische groei of zelfs stagnatie in de afgelopen zes jaar, begint de economische groei in Europa vaart te maken. Deze positieve trend is terug te zien op de arbeidsmarkt en bewijst het onderlinge verband tussen economisch beleid en sociale zekerheid. De verdubbeling van de arbeidsproductiviteit heeft de gemiddelde werkloosheid omlaag gebracht naar 8 procent. Afgelopen jaar werden 2,9 miljoen nieuwe banen gecreëerd, maar er moet nog veel worden gedaan en wij mogen ons nog niet helemaal tevreden stellen.
Vandaag de dag hebben slechts enkele lidstaten een volledig geïntegreerde levenslange benadering van werk aangenomen. Wij moeten de implementatie van genomen besluiten serieus nemen. Dat betekent onder meer dat elke jongere die van school of de universiteit komt, werk wordt geboden, dat kinderopvang in ruime mate beschikbaar is en dat wetten en voorschriften inzake arbeidsbescherming up-to-date zijn.
Ik wil de rapporteurs bedanken voor hun realistische verslagen en benadrukken dat het Europees Parlement een geschikt forum is voor het beoordelen van strategieën en maatregelen die het ons mogelijk maken te voldoen aan de doelen van Lissabon door middel van gemeenschappelijk optreden en verbeterde samenwerking. Dit recht en deze plicht hebben de burgers ons gegeven.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik heb de twee verslagen van de collega's met belangstelling gelezen en wil drie getallen noemen: 8, 17 en 12 500.
De werkloosheid in de Europese Unie schommelt inderdaad om de 8 procent, een onaanvaardbaar hoog percentage voor de Unie. Zij heeft immers verklaard van plan te zijn tot 2010 de sterkste en meest productieve economie van de wereld te worden.
Het tweede getal is het percentage burgers van de Unie dat beneden de armoedegrens leeft. Deze 17 procent komt overeen met 80 miljoen Europese burgers die financieel niet rond kunnen komen in het dagelijks leven.
Tot slot zult u al wel gehoord hebben dat de multinational ALCATEL LUCENT besloten heeft de komende drie jaar 12 500 werknemers te ontslaan, van wie een groot aantal in Europa werkt. Na het schandaal van Volkswagen wordt, naar u zult begrijpen, het sociaal weefsel en het weefsel van de werknemers in de Unie ernstig in gevaar gebracht.
Wij kunnen dus tot in het oneindige doorgaan met de vrome wensen betreffende de Strategie van Lissabon. De waarheid ziet er helaas anders uit en is bitter. Als er één punt is uit de verslagen waar ik aan vasthoud dan is dat wel de noodzaak dat het Parlement meer inspraak krijgt in de vraagstukken betreffende de werkgelegenheid.
José Albino Silva Peneda
(PT) Ofschoon de heer Almunia ons bemoedigend nieuws heeft gebracht, ben ik van oordeel dat meer ambitie nodig is om de productiviteit en de kwaliteit van de werkgelegenheid te waarborgen.
Europa heeft banen nodig, productieve banen. Banen worden gecreëerd door bedrijven en die bedrijven zullen pas worden opgericht als er veel ondernemers van hoog niveau bereid zijn om risico's te nemen. Daarom moeten wij alles doen wat in onze macht ligt om mensen aan te zetten tot risicovol ondernemen door het ondernemerschap op te waarderen en aantrekkelijker te maken. Op dit gebied is mijns inziens nog heel wat werk aan de winkel.
Een ander essentieel element bij het creëren van werkgelegenheid is vertrouwen. Zonder vertrouwen is er vrijwel geen investeringsgroei. Er zijn diverse factoren die kunnen bijdragen aan het scheppen van een klimaat van vertrouwen, namelijk evenwichtige overheidsrekeningen, ontwikkeling van de interne markt en een goede coördinatie tussen de economische beleidsmaatregelen van de lidstaten en het economisch en monetair beleid. Ofschoon er op dit vlak al heel wat vooruitgang is geboekt, hebben wij nog veel werk voor de boeg.
Het scheppen van werkgelegenheid moet om tal van redenen prioritaire aandacht krijgen. Ten eerste omdat werkloosheid mensen ontmoedigt en verhindert dat zij in zichzelf en in de anderen blijven geloven. Werkloosheid is tevens de belangrijkste oorzaak van sociale uitsluiting. Het creëren van banen is de enige manier om te voorkomen dat jonge Europeanen hun kansen en talenten onbenut laten.
Er zijn nog andere redenen waarom Europa nieuwe banen nodig heeft. De belangrijkste is het waarborgen van de financiële duurzaamheid van de sociale bescherming. Als wij niet meer werkgelegenheid creëren, zal het op de lange termijn onmogelijk worden om de systemen die wij geërfd hebben, in stand te houden. Om deze situatie te keren moeten de sociaaleconomische stelsels van de verschillende lidstaten in tal van opzichten hervormd worden. Deze hervormingen zijn onontbeerlijk, al zij het niet als praktische uitvoering van de liberaliseringstheorieën die de markt als de oplossing voor alle kwalen beschouwen. Zij zijn dringend nodig en vinden hun rechtvaardiging in de waarden die ten grondslag liggen aan het Europese eenwordingsproces. Doel is om dit proces in stand te houden en te vrijwaren voor de toekomstige generaties.
Het reactievermogen van de Europese arbeidsmarkten op de uitdagingen van de globalisering, de technologische revolutie en de vergrijzing van de bevolking blijft nog steeds een heikele kwestie, ondanks de belangrijke vorderingen van de voorbije twee jaar.
Stephen Hughes
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we kunnen het ons niet veroorloven om zelfvoldaan te zijn over het feit dat het werkloosheidspercentage momenteel is gedaald. De Lissabon-strategie vraagt om meer en betere banen. Momenteel zien vele miljoenen van onze medeburgers het concept van 'soepel aanpasbare zekerheid' ('flexicurity') als een bedreiging. Voor hen en voor hun gezinnen betekent het steeds grotere onzekerheid. Het voorstel van de Commissie voor een beschikking betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid merkt dit op: "Een meer omvattende aanpak is nodig waarbij flexibiliteit en zekerheid beter met elkaar worden gecombineerd.” Dat wordt vaak herhaald, maar in werkelijkheid worden de dingen slechter, niet beter.
In haar Groenboek over de modernisering van het arbeidsrecht haalt de Commissie enkele van de problemen naar voren: "Door gebruik te maken van atypsiche contractvormen trachten bedrijven hun concurrentiepositie in een geglobaliseerde economie te behouden door onder meer de kosten van de naleving van bepalingen inzake werkgelegenheidsbescherming en ontslagtermijnen en de daarmee samenhangende socialezekerheidsbijdragen te vermijden.” Dat klinkt in mijn oren niet als de weg naar concurreren door kwaliteit en grote toegevoegde waarde in een geglobaliseerde wereld.
De Commissie merkt ook op dat arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, deeltijdcontracten, contracten voor oproepkrachten, nulurencontracten, contracten voor uitzendkrachten, freelancecontracten, enzovoort, een vast onderdeel zijn geworden van de Europese arbeidsmarkten. Zij merkt op dat het aandeel van dit soort arbeidsovereenkomsten stijgt, tot 4 procent tussen 2001 en 2005, en laat zien dat een aanzienlijke minderheid van circa 16 procent gevangen blijft in een reeks kortdurende banen van lage kwaliteit, met onvoldoende sociale bescherming.
Gelukkig hebben we nu richtlijnen die van toepassing zijn op werknemers met een deeltijdcontract of een contract voor bepaalde tijd. Deze initiatieven dateren echter uit een tijd toen de Commissie nog meende een rol te kunnen spelen in het vaststellen van minimumnormen, toen zij nog geloofde in het gebruik van de haar ter beschikking staande rechtsgrondslagen. Maar hoe zit het met die andere, steeds vaker voorkomende vormen van onzekere, laagbetaalde atypische banen van lage kwaliteit? Het beste dat de Commissie tegenwoordig weet te doen, is in haar Groenboek een reeks retorische vragen stellen over de manier waarop een nieuw evenwicht kan worden gevonden in de 'soepel aanpasbare zekerheid'.
Wel, misschien is het tijd dat de Commissie terugkeert naar een sociale agenda met wetgevende inhoud. Er moet dringend een signaal aan de lidstaten worden afgegeven.
Philip Bushill-Matthews
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit is een belangrijk debat over twee zeer belangrijke verslagen, maar dit vraagstuk is ook al eerder vandaag besproken, en ook gisteren.
Eerder vandaag hebben we met grote meerderheid gestemd voor een resolutie over de Lissabon-strategie, met het oog op de Voorjaarsraad. Die resolutie spreekt van groei, werkgelegenheid en concurrentievermogen en bevat een belangrijke verklaring van wat er moet gebeuren en hoe we dat moeten doen.
Gisteren waren er andere belangrijke verklaringen. Voorzitter Barroso van de Commissie herinnerde ons eraan dat de EU-instellingen zich moeten concentreren op de prioriteiten van de burgers, dat we het Europa van morgen niet kunnen opbouwen met de gereedschappen van gisteren, en dat we verandering nodig hebben. Kanselier Merkel zei namens het voorzitterschap van de Raad onder luid applaus dat we minder, niet meer, bureaucratie nodig hebben, dat we de richting van betere en eenvoudigere regelgeving moeten volgen, en zij drong er bij het Parlement op aan dit proces te steunen.
Met onze resolutie hebben we deze steun vandaag formeel gegeven. Ik hoop echter wel dat dit betekent dat het oude argument, dat we moeten kiezen tussen hetzij meer concurrentievermogen hetzij meer sociale rechtvaardigheid, hier door alle fracties, en zelfs binnen alle fracties, ook als een oud argument wordt gezien. In werkelijkheid zijn ze twee kanten van dezelfde medaille. Het grootste sociale onrecht is, zoals diverse collega's hebben opgemerkt, het onrecht dat de miljoenen mensen wordt aangedaan die nog steeds werkloos zijn en wel willen werken, maar geen baan kunnen vinden. Dit is niet enkel hun probleem, het is ook onze schande.
De leden van het Europees Parlement mogen niet langer verdeeld zijn in twee kampen, het kamp van de werkgevers en het kamp van de werknemers. Laten we alstublieft afspreken dat we ons in hetzelfde kamp bevinden, aan de kant van de werkgelegenheid, van meer banen. Dat blijft de prioriteit van al onze burgers. Laten we het voorzitterschap van de Raad en de Commissie dus niet alleen onze steun geven voor hun agenda, maar laten we het ook tot onze taak maken samen te werken om die agenda te verwezenlijken.
Donata Gottardi
(IT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, dit verslag zorgt ervoor dat dit een mooie dag voor het Parlement is, en wel om talrijke redenen. Ten eerste is er, zoals al eerder werd gezegd, een onverbrekelijke band tussen het economisch, sociaal en ecologisch beleid. Daarbij is men het stadium van de afgezaagde verklaringen allang gepasseerd. Deze band wordt nu in de praktijk zichtbaar. Om te begrijpen hoe groot deze ommezwaai is, is het voldoende om de titel met de inhoud te vergelijken. In het verslag wordt duidelijk weergegeven wat al lang tot de vooruitzichten van de communautaire instellingen behoorde. De globale richtsnoeren voor het economische beleid moeten rekening houden met de sociale en ecologische dimensie, met dien verstande dat deze een hoofdkenmerk zijn. Niet alleen moeten drie gelijkwaardige gebieden op optimale wijze met elkaar worden gecombineerd, maar ook moet worden erkend dat de economische ontwikkeling gebaseerd is op sociale samenhang en milieualertheid.
Ten tweede moet er, omdat concurrentie compatibiliteit vereist, actie worden ondernomen in specifieke sectoren, zoals onderzoek en ontwikkeling, energie en milieu. Daarnaast moeten er nauwkeurige doelstellingen worden vastgesteld om volledige werkgelegenheid en kwaliteitsbanen te kunnen creëren, die de werkende mensen waardigheid en zekerheid garanderen. Ook moet aandacht worden geschonken aan de vereisten inzake flexibiliteit aan beide kanten van de arbeidsrelatie, aan de hand van maatregelen niet alleen voor het verzoenen van beroeps- en gezinsleven maar ook voor de herverdeling van de rollen.
Ook is het van belang - aangezien de coördinatiemethode tot nuttige resultaten kan leiden - om niet alleen de goede praktijken aan te wijzen en uit te wisselen, maar ook gewag te maken van de obstakels, de moeilijkheden en negatieve resultaten. Er is altijd grote voorzichtigheid geboden als men de weg van de harmonisatie bewandelt, omdat er rekening moet worden gehouden met de context en de rechtssystemen, die weliswaar gelijkaardig lijken te zijn maar hun bijzonderheden behouden. Als men niet alleen het voorstel kent maar ook weet hoe dit ten uitvoer moet worden gelegd en wat het effect ervan is, maakt men eenieders werk op Europees, nationaal en regionaal niveau gemakkelijker.
Tot slot moeten de beslissingen van de lidstaten op hun beurt een geïntegreerde, horizontale aanpak volgen en moet voor de uitwerking van de plannen en prioriteiten dienovereenkomstige middelen worden uitgetrokken op de nationale begrotingen.
José Manuel García-Margallo y Marfil
- (ES) De vertegenwoordigster van de liberale fractie, mevrouw in 't Veld, is haar toespraak begonnen met de opmerking dat het verslag van de heer Bullmann een goed verslag is, zoals ook de eerdere verslagen over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid goede verslagen waren. Deze goede teksten zijn echter niet omgezet in concrete acties, zodat we van de muzen nooit de sprong naar het toneel hebben kunnen maken.
Ik zal me, in de weinige tijd die ik heb, concentreren op de institutionele hervormingen. Er is wat het Grondwettelijk Verdrag betreft een denkpauze ingelast, die nu bijna wordt afgesloten en waarin vrijwel iedereen zijn opvattingen heeft geventileerd. Mevrouw Merkel stelt een routekaart voor; de socialistische presidentskandidaat, mevrouw Ségolène Royal, stelt de rol van de Europese Centrale Bank ter discussie; de andere presidentskandidaat, de heer Sarkozy, heeft het over aanpassingen aan het Verdrag om het weer levensvatbaar te maken. Iedereen heeft het over dit onderwerp, behalve wij.
Ik weet dat de heer Almunia vindt dat het grote economische Verdrag het Verdrag van Maastricht is, en misschien heeft hij gelijk, maar in marxistische termen is wat Maastricht heeft gedaan het veranderen van de economische structuren.
En nu is het aan ons om de politieke superstructuren, de institutionele architectuur aan te passen aan die veranderingen. Ik wil voorstellen dat het Parlement zichzelf hier een rol geeft, en dat de commissaris op een paar A4'tjes, meer niet, aangeeft wat hij, vanuit zijn geprivilegieerde positie, vindt dat er in het Grondwettelijk Verdrag moet worden opgenomen. Zoiets is geprobeerd in werkgroep VI van de Europese Conventie, maar dat is toen mislukt. De lijst heeft echter nog niets aan geldigheid ingeboet. Wat moet volgens ons worden gedaan met de punten op de lijst van economische doelstellingen van de Unie? Hoe en hoever moet naar onze mening de werkingssfeer van de medebeslissingsprocedure worden uitgebreid op het gebied van het economisch beleid? Wat te doen met het recht van herroeping in de Lamfalussy-procedure? Hoe kunnen we de democratische controle van de Europese Centrale Bank waarborgen zonder haar onafhankelijkheid aan te tasten? Wat te doen met het economisch beleid (vanochtend heeft de president van Italië, de heer Napolitano, gezegd dat er meer coördinatie van het economisch beleid nodig is)? Wat moet de fungerend voorzitter van de Raad doen? Hier blijven we ons echter in stilzwijgen hullen.
Op het gebied van de belastingen - en hier sluit ik mee af - is het voldoende om de al bestaande jurisprudentie in het Verdrag op te nemen: één enkele definitie van fiscaal domicilie, een overeenkomst over dubbele belastingheffing, de toepassing van het beginsel van non-discriminatie - en ik ga niet door omdat mijn tijd op is.
Wat ik voorstel, mijnheer Almunia, is dat u een document opstelt, dat u dat meeneemt naar die dialoog waartoe we bij de vorige richtsnoeren voor het economisch beleid hebben besloten, en dat we het eens worden, zodat we met één stem kunnen spreken en constructieve voorstellen kunnen doen voor die hervorming van het Grondwettelijk Verdrag, omdat het morgen te laat zal zijn.
Othmar Karas
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de globale richtsnoeren voor het economisch beleid zijn zogezegd ons morele kader, respectievelijk ons regelgevingskader voor de lidstaten, omdat het economisch beleid weliswaar een zaak is van de lidstaten, maar wij wel pan-Europese doelstellingen nastreven. Deze gespannen verhouding bepaalt alle debatten. Iedereen die zich niet aan de globale richtsnoeren voor het economisch beleid houdt, brengt de Europese economische beleidsdoelen in gevaar.
Ten tweede: de economische ontwikkeling is gunstig, en dankzij die gunstige economische ontwikkeling hebben wij de benodigde armslag om, met een beetje wind in de rug, de politieke doelstellingen en de noodzakelijke hervormingen actievere, moediger en offensiever aan te pakken dan wij hadden kunnen doen met een zwakke conjunctuur.
Ten derde: er is geen tegenstrijdigheid tussen de taak de interne markt te benutten, de Lissabon-doelstellingen na te streven, het Stabiliteits- en groeipact na te komen en de uitdaging van de gevolgen van de demografische ontwikkeling aan te gaan. Al deze maatregelen zijn nodig, willen we de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de doelstellingen die daarin zijn verwoord verwezenlijken.
Daarom klopt het mijns inziens ook niet wat in de verkiezingsstrijd vaak wordt beweerd. Niet de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank - zoals men in Frankrijk meent -, niet de doelstellingen van de Europese Unie zijn de oorzaak van de nationale problemen, maar juist het niet nastreven van die doelstellingen veroorzaakt de nationale groei- en werkgelegenheidsproblemen.
Dames en heren, laten we de tijd gebruiken om onze doelstellingen en onze politieke hervormingsbesluiten op actievere wijze vorm te geven. Laten we de sociale zekerheidsstelsels hervormen, zodat we de uitdaging van de globalisering aan kunnen. Laat een optimaal energiegebruik en de versterking van de innovatie in het midden- en kleinbedrijf als model dienen voor de Europese Economische Ruimte. Daarnaast moeten we sparen om voldoende armslag te hebben voor de nodige investeringen in de structuren van het economisch beleid, zodat we beter gewapend zijn in de globale concurrentiestrijd.
Günter Gloser
fungerend voorzitter van de Raad. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, allereerst mijn hartelijke dank voor dit spannende debat. Uiteraard zijn we blij met de positieve gegevens die van verschillende kanten worden gemeld. We mogen nu echter niet op onze lauweren rusten, want we zijn er nog niet.
We hebben verscheidene opmerkingen gehoord over hoe de Europese Unie er op een aantal terreinen voor staat, bijvoorbeeld op het gebied van het werkgelegenheids- en economisch beleid, dat is toegespitst op het Lissabon-proces. Ook moet worden gezegd dat mededinging en werkgelegenheid in Göteborg zijn aangevuld met duurzaamheid. Binnenkort zal de Voorjaarsraad plaatsvinden. Dan zal worden gesproken over een onderwerp dat een weerslag heeft op de werkgelegenheid, namelijk energie.
Daarbij gaat het enerzijds over energie als kostendrager, maar anderzijds over de vraag hoe we in de toekomst met energie moeten omgaan. Kunnen we alternatieve energiebronnen vinden? Hoe kunnen we nieuwe mogelijkheden benutten? Deze kwestie is tenslotte geen uitvinding van de een of andere partij. Het is inmiddels iedereen duidelijk dat het stimuleren van hernieuwbare energie hoge prioriteit heeft.
Net zo belangrijk is de vraag hoe Europa zich sociaal kan blijven opstellen - dat wil ik namens het voorzitterschap duidelijk maken. De voorzitter van de Raad sociale zaken en werkgelegenheid, Franz Müntefering, heeft vorige week nog in Nürnberg in Beieren een bijeenkomst over deze kwestie georganiseerd. Met welke uitdagingen worden we geconfronteerd? Hoe kunnen we Europa niet als gevaar voor, maar als antwoord op de uitdaging van de globalisering en het behoud van de sociale zekerheid zien?
Dit zijn belangrijke punten, die ook in de G8 aan de orde zullen blijven komen. Ik heb er al op gewezen dat we in onze dialoog, in de Trojka, maar ook in de manier waarop we als Commissie, Raad en Parlement nauw contact hierover houden, dezelfde doelen nastreven.
Joaquín Almunia
lid van de Commissie. - (ES) Ik wil beginnen door nogmaals mijn dank uit te spreken aan het adres van beide rapporteurs, aan iedereen die heeft meegewerkt aan deze verslagen en aan alle deelnemers aan het mijns inziens buitengewoon verhelderende debat van vanmiddag over de situatie waarin wij ons bevinden en de uitdagingen die we het hoofd moeten bieden.
De situatie - om een Spaanse uitdrukking te gebruiken die, als ik het goed heb ook in sommige andere talen van de EU die ik ken, en dat zijn er niet zo heel veel, gebezigd wordt - kan optimistisch worden omschreven als een glas dat halfvol is, en misschien niet zozeer pessimistisch als wel met een nadruk op datgene wat gedaan moet worden, als het glas halfleeg is.
Enkelen van u hebben mij aan het begin van het debat het volgende gevraagd: is de groei die we hebben, cyclisch of heeft zij ook structurele elementen? Is de verbetering van de werkgelegenheidssituatie tijdelijk of zal die slechts duren zolang de wereldeconomie groeit? Of is het waar dat we een betere combinatie van economische efficiëntie, meer werkgelegenheid en een grotere sociale cohesie aan het realiseren zijn? Ik denk dat het allebei waar is, dat beide elementen een rol spelen.
Ik denk dat de structurele hervormingen die de afgelopen jaren zijn doorgevoerd, in combinatie met de begrotingsdiscipline en het macro-economisch beleid, de mix van macro-economisch beleid die we sinds de start van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie hebben, hun vruchten beginnen af te werpen. Ik denk dat het goed is dat de Europese burgers weten dat we die vruchten nu beginnen te plukken, dat de economische groei van bijna 3 procent, dat de twee miljoen banen die vorig jaar zijn geschapen, dat de twaalf miljoen banen die sinds 1 januari 1999 in de eurozone zijn geschapen, dat de uitstekende economische resultaten van de meeste nieuwe lidstaten, dat het grotere consumentenvertrouwen, dat de toegenomen investeringen te maken hebben met onze inspanningen en besluiten van de afgelopen jaren. Dat is geen toeval, en hoe willen we ook anders geloofd worden en steun krijgen wanneer we tegen diezelfde burgers zeggen: "Luister, we moeten doorgaan met dit beleid”?
Want we moeten doorgaan met het verbeteren van het functioneren van de markten voor producten en diensten; we moeten doorgaan met de integratie van de financiële stelsels in Europa; we moeten doorgaan met het verbeteren van de kwaliteit van de wetgeving om een gunstige omgeving voor middelgrote en kleine ondernemers te scheppen, zodat ze kunnen concurreren zonder gebukt te gaan onder te veel administratieve lasten of allerlei obstakels waardoor ze hun hoofd niet boven water kunnen houden, en we moeten met goede argumenten aankomen wanneer we aan de werknemers vragen of we door kunnen gaan met het verbeteren van het functioneren van de arbeidsmarkten. Alleen dan zullen we werkelijk banen met een hoge kwaliteit kunnen bieden; alleen dan zullen we een toekomst kunnen bieden aan de komende generaties en een milieubeleid kunnen voeren waarmee we de strijd tegen de klimaatverandering kunnen aangaan, en alleen dan zullen we dat kunnen combineren met een energiebeleid waarmee we ons concurrentievermogen kunnen vergroten. Alleen als we dat doen, zullen we die resultaten kunnen bieden.
En daarom vormen de hervormingen die al zijn uitgevoerd in het kader van de Lissabon-strategie, waar we mee door moeten gaan, tegelijkertijd een appel aan de Europese instellingen en de lidstaten en aan overheidsinstanties en de publieke sector, maar ook aan de burgers en aan het bedrijfsleven, een appel dat is gebaseerd op een aantal stappen vooruit die we aan het zetten zijn en waarover het publiek moet worden geïnformeerd.
Dames en heren, ik denk niet dat we vanuit de Europese instellingen beleid kunnen maken vanuit een pessimistische visie en vanuit het idee dat de toekomst slechter zal zijn dan het verleden, want op die manier, als dat de enige boodschap is die door de Europese instellingen wordt uitgezonden, zullen de burgers zich afvragen waar we Europa dan voor nodig hebben. Europa is het beste instrument dat we in de eenentwintigste eeuw hebben om, zoals dat van het begin af aan in de Lissabon-strategie is gesteld, economische dynamiek verenigbaar te maken met sociale cohesie en solidariteit met toekomstige generaties in termen van duurzaamheid, met een groeiende bevolking, met het milieu en met de komende generaties.
En dan nog een laatste opmerking over twee aspecten die uit het debat naar voren zijn gekomen. Ten eerste de coördinatie van het economisch beleid. Als ik het me goed herinner, werd er in de Verklaring van Messina van 1955 - nu we het over een Verklaring van Berlijn hebben alsof het om een soort Verklaring van Messina gaat - al gesproken over de noodzaak om het economisch beleid van de verschillende landen te coördineren. Maar daarvoor is het niet nodig, mijnheer García-Margallo, om een eenvoudige commissaris een mandaat te geven om een vervolg op de Europese Conventie te initiëren. Wat daarvoor nodig is, is een diepgaand debat over de stabiliteits- en convergentieprogramma's, zoals de Commissie en de Ecofin-Raad dat momenteel voeren. Wat daarvoor nodig is, is een diepgaand debat over de tenuitvoerlegging van de nationale hervormingsprogramma's in het kader van Lissabon en over de gemeenschappelijke Lissabon-strategie, zoals de Europese Raad dat in het voorjaar gaat voeren, en een debat over een energiebeleid dat verenigbaar is met een ambitieuze Europese milieustrategie. Daarvoor is het nodig om door te gaan met de integratie van de financiële diensten, met het verbeteren van onze interne markt, die, zoals enkelen van u hebben gezegd, een uitstekende troefkaart is waarmee Europa de globalisering met optimisme tegemoet kan zien. Daarvoor is het nodig - en dit is, zoals de zaken er nu voorstaan, meer een taak van de nationale regeringen dan van Europese richtlijnen - de werking van de arbeidsmarkten te verbeteren, door flexibiliteit met zekerheid te combineren, want als werknemers geen zekerheid hebben, zullen ze niet flexibel zijn, en als er geen flexibiliteit in bedrijven is, zullen er geen banen voor werknemers zijn.
Dat is denk ik de boodschap van dit debat, dames en heren, en dat is een boodschap waar de Commissie zich volledig in kan vinden.
De Voorzitter
Dank u, commissaris. De gecombineerde behandeling van deze twee verslagen is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142 van het Reglement)
Gábor Harangozó 
In het kader van de recente sociaal-economische ontwikkelingen in de Unie moet, ook al lijken de werkloosheidscijfers te dalen, toch echte en gedegen aandacht worden geschonken aan de sociale samenhang in de Unie als geheel. Ondanks de gestegen werkgelegenheidscijfers neemt de armoede in de eurozone feitelijk nog steeds toe, en een deel van de banen die worden geschapen, is helaas van onzekere aard. Kwalitatief goede en zekere werkgelegenheid moet samengaan met economische groei door de doelstellingen van de Lissabon-strategie te verwezenlijken. Met de toenemende ongelijkheid tussen de groeipercentages van de lidstaten en de relatief lage groeipercentages van bepaalde grote lidstaten zijn forse inspanningen nodig om ervoor te zorgen dat de Unie de nieuwe uitdagingen van een verouderende bevolking en groeiende concurrentie als gevolg van de globalisering tegemoet kan treden.
Het verslag-Bullmann concentreert zich op de rol van het midden- en kleinbedrijf, op onderzoek en ontwikkeling, op het milieu en de energiesector. Het richt zich daarmee op het creëren van grotere samenhang in de beleidsvormingsprocessen en de economische sturing van de Unie, terwijl het ook probeert een waarlijk effectieve en inclusieve Europese arbeidsmarkt te ontwikkelen. Ik steun daarom de koers waarvoor de rapporteur heeft gekozen.
