Uroczyste posiedzenie - Dalajlama
Przewodniczący
Panie i panowie! To dla mnie wielki zaszczyt i przyjemność, że mogę dziś powitać na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego jego świątobliwość XIV Dalajlamę. Z niecierpliwością oczekujemy możliwości wysłuchania przemyśleń waszej świątobliwości na temat Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego oraz na temat znaczenia tego dialogu dla pokoju i porozumienia międzynarodowego, którymi wasza świątobliwość podzieli się dziś z nami na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego.
W ciągu 2008 roku mieliśmy już zaszczyt gościć tu przedstawicieli religii chrześcijańskiej, judaizmu i islamu, a dziś mamy okazję usłyszeć wiodącego przedstawiciela buddyzmu. Wasza świątobliwość! W tej chwili nasze myśli kierują się w stronę ofiar krwawych ataków w Bombaju i do obywateli Indii - państwa, w którym wasza świątobliwość mieszka na wygnaniu. Właśnie w czasach tak wielkich wyzwań przywódcy religijni, którzy, jak wasza świątobliwość, opowiadają się za dialogiem, pokojem i pojednaniem, muszą wnieść zasadniczy wkład w nasze życie społeczne.
Parlament Europejski zawsze starał się zabierać głos w sprawie praw i godności człowieka. Kultura i swoboda wypowiedzi w dziedzinie religii dotyczą bezpośrednio tożsamości człowieka, a zatem są nieodłącznie związane z kwestią godnością ludzkiej. W związku z tym Parlament Europejski nie szczędzi wysiłków, aby zawrócić uwagę na prawa człowieka w odniesieniu do narodu tybetańskiego.
Podczas swojego wystąpienia w Parlamencie Europejskim w Strasburgu w 1998 roku mówił wasza świątobliwość o pięciopunktowym planie pokojowym dla Tybetu. Odwiedził nas wasza świątobliwość w roku 2001 i 2006. W tym okresie Parlament Europejski przyjął wiele rezolucji, w których zwracaliśmy się do rządu chińskiego o bezzwłoczne rozpoczęcie poważnego dialogu oraz o poszanowanie kulturowej i religijnej tożsamości i praw człowieka narodu tybetańskiego. W imieniu Parlamentu Europejskiego chciałbym jeszcze raz podkreślić: Parlament Europejski uznaje integralność terytorialną Chin, do których należy Tybet. Jednakże będziemy zawsze bronić prawa narodu tybetańskiego do jego tożsamości kulturowej i religijnej. Tego prawa zawsze będziemy bronić.
(Oklaski)
To, co 10 marca działo się w Lhasie i w innych miastach, stanowi dowód na to, że istnieje pilna potrzeba właściwego dialogu, drogą którego zmierzać należy do wypracowania akceptowalnego dla wszystkich stron, trwałego rozwiązania, z poszanowaniem kultury, religii i tożsamości Tybetu.
Dlatego też jesteśmy głęboko zaniepokojeni faktem, że rozmowy rozpoczęte w 2002 roku pomiędzy specjalnymi wysłannikami waszej świątobliwości a instytucjami państwa chińskiego jak dotąd nie przyniosły rezultatów. Wyrażamy nadzieję, że w niedalekiej przyszłości rozmowy te przyniosą pożądane rezultaty.
Chiny są krajem o istotnym znaczeniu i ważnym partnerem Unii Europejskiej. W naszym dialogu z Chinami jesteśmy zobowiązani do otwartego i szczerego opowiadania się za naszymi wspólnymi wartościami -
demokracją, prawem, prawami człowieka i swobodą wyrażania poglądów, w oparciu o podstawową zasadę godności człowieka.
Panie i panowie! Gdyby nam przyszło zaprzestać głoszenia tych zasad, wyrzeklibyśmy się samych siebie. Zasady te przedstawiłem także w mojej wczorajszej rozmowie z przedstawicielem Chin przy Unii Europejskiej.
Jak wasza świątobliwość wspomniał kilka lat temu, każde z nas musi się uczyć pracować nie tylko dla dobra własnego, własnej rodziny czy swojego narodu, ale dla dobra całej ludzkości.
Wasza świątobliwość jest ważnym rzecznikiem dialogu. Stanowisko waszej świątobliwości w kwestii niestosowania przemocy jest doskonałym przykładem aktywnego, pokojowego zaangażowania w słuszną sprawę i jest dla nas zaszczytem, że wasza świątobliwość przemawia dziś przed Parlamentem Europejskim.
Z wielką przyjemnością oddaję teraz głos waszej świątobliwości.
(Oklaski)
Jego świątobliwość XIV Dalajlama
Wasza ekscelencjo, panie przewodniczący Pöttering, szanowni posłowie i posłanki, panie i panowie!
To dla mnie wielki zaszczyt móc dziś przemawiać przed państwem w tym miejscu i dziękuję za państwa zaproszenie.
Kiedy ostatnio byłem tutaj, przemawiałem w języku tybetańskim, a następnie odczytałem tłumaczenie na język angielski. Miałem jednak wrażenie, że jest to strata czasu, więc dzisiaj moje wystąpienie na piśmie zostało już rozdane. Nie będę powtarzać jego treści. W istocie są tam pewne słowa, których nawet nie umiem właściwie wymówić, więc lepiej, żebym go nie czytał! Przedstawiłem już główne punkty w moim wystąpieniu pisemnym i nie chcę się powtarzać.
Jestem jedynie człowiekiem, jednym spośród 6 miliardów ludzi. W tym kontekście uważam, że każdy człowiek chce wieść szczęśliwe życie, odnosić sukcesy; wszyscy z nas - niezależnie od koloru skóry, narodowości, wyznania czy statusu społecznego - wszyscy chcemy mieć szczęśliwie życie, odnosić sukcesy, i mamy do tego prawo.
Jako istota ludzka uważam - a na przestrzeni lat wielu z moich przyjaciół zgodziło się z moimi poglądami i odczuciami - że w obecnych czasach zbyt wiele wagi przykłada się do wartości materialnych. Jakoś zaniedbaliśmy wartości wewnętrzne. Dlatego też, pomimo znacznego rozwoju pod względem materialnym, nadal można zauważyć wielu ludzi - nawet miliarderów - którzy są bardzo bogaci, ale nieszczęśliwi pod względem osobistym.
Tak więc jednym z najważniejszych czynników służących osiągnięciu szczęścia i radości jest w znacznym stopniu spokój ducha, spokojny umysł. Uważam ponadto, że nadmiar stresów, podejrzliwość, nadmierne ambicje i chciwość także niszczą nasz spokój wewnętrzny. A zatem, jeśli chcemy osiągnąć szczęście w życiu, nie powinniśmy zaniedbywać naszych wartości wewnętrznych.
Te wartości wewnętrzne niekoniecznie wynikają z nauk religijnych, sądzę raczej, że są czynnikami natury biologicznej, w które jesteśmy wyposażeni, takimi jak czułe serce i poczucie odpowiedzialności, poczucie wspólnoty. Te czynniki biologiczne występują, ponieważ jesteśmy zwierzętami społecznymi.
Jest to coś, co zazwyczaj nazywam "świecką etyką”, jest to podstawa naszego szczęśliwego życia, naszego spokoju wewnętrznego. Podkreślam, że ogólnie stan ten można osiągnąć za pomocą świeckich metod: świeckie metody oznaczają odwoływanie się do zdrowego rozsądku i wspólnych doświadczeń, a także do najnowszych odkryć naukowych.
Spokój ducha ma zasadnicze znaczenie nawet dla naszego samopoczucia fizycznego. Chciałbym to zilustrować na przykładzie mojego własnego skromnego doświadczenia. Niedawno przeszedłem operację usunięcia woreczka żółciowego. Tak więc, inaczej niż podczas mojej poprzedniej wizyty, mam tę samą twarz, ale o jeden organ mniej! Ale od tego czasu mam się dobrze, czuję się całkiem zdrowy!
(Śmiechy)
Poważnie mówiąc, podczas operacji, a także po operacji, wystąpiły dość poważne komplikacje. Zazwyczaj usunięcie woreczka żółciowego trwa 15 do 20 minut, ale w moim przypadku trwało to trzy godziny ze względu na występujące komplikacje. Jednakże po tygodniu od operacji w ciągu tygodnia czułem się już całkiem dobrze. Lekarze byli nieco zdziwieni. Powiedziałem im, że nie ma w tym niczego szczególnego. Nie posiadam żadnej mocy cudotwórczej, żadnej mocy uzdrowicielskiej. Przede wszystkim gdybym posiadał moc czynienia cudów lub uzdrawiania, nie potrzebowałbym operacji. Samo to, że przeszedłem operację znaczy, że nie posiadam mocy czynienia cudów - nieprawdaż? Sądzę jednak, że spokój ducha jest istotnie czynnikiem wpływającym na szybkie zdrowienie.
Moim pierwszym obowiązkiem jest krzewienie wartości ludzkich.
Obowiązek drugi to krzewienie harmonijnego współistnienia religii. W tym względzie - mam na myśli spokój ducha - wszystkie główne religie niosą podobne przesłanie, wskazując, jak osiągnąć wewnętrzny spokój. Szczególnie gdy przeżywamy trudne sytuacje czy nęka nas poczucie beznadziejności, wiara daje nam wewnętrzną siłę i przywraca nadzieję.
Wszystkie główne tradycje religijne zasadniczo zaliczają się do dwóch kategorii: jedna to religia teistyczna, druga nieteistyczna. Buddyzm należy do religii nieteistycznych. Zarówno buddyzm, jak i dżinizm stanowią część hinduskiej tradycji. Te odmienne filozofie, odmienne podejścia ostatecznie niosą to samo przesłanie, tę sama praktykę - praktykę miłości, współczucia, przebaczenia, radości i dyscypliny wewnętrznej.
Zatem wszystkie wielkie tradycje religijne posiadają ten sam potencjał, ale wywodzą się z różnych miejsc, od różnych ludów o odmiennych cechach psychicznych i wykazujących różne podejście. Rozwinęła się filozofia nieteistyczna, ale nie to ma znaczenie. Filozofie mają znaczenie, ale ważna sprawą jest rzeczywisty cel, prawdziwe przesłanie. A pod tym względem wszystkie tradycje religijne niosą takie samo przesłanie, kierują się tą samą praktyką i prowadzą do tych samych skutków.
Harmonia pomiędzy różnymi religiami jest więc całkowicie możliwa. A jednak obecnie - nie tylko w czasach minionych, ale nawet dziś - zdarzają się nadal konflikty prowadzone w imię religii. Musimy zatem podjąć szczególne wysiłki na rzecz promowania harmonijnego współistnienia religii.
Może to nieistotne, ale wśród posłów do Parlamentu widzę wiele kobiet. Jestem przekonany (i nie mówię tego, żeby się przypodobać obecnym tu kobietom), że w najdawniejszych czasach historii ludzkości nie istniało pojęcie przywództwa. Wszyscy członkowie rodziny, wszyscy członkowie danej społeczności pracowali wspólnie, czy to polując, czy zbierając owoce lub podobne dary natury, i dzielili się nimi równo. Potem liczba ludności wzrosła. Wtedy zaczęły się kradzieże, brutalność i tego rodzaju sprawy. Wtedy też powstało pojęcie przywództwa.
W tamtych czasach umysł nie był najważniejszy. Ważna była siła fizyczna, jak w przypadku innych zwierząt. Dlatego też, jak sądzę, rozwinęła się dominacja rodzaju męskiego.
Następnie dzięki edukacji rozwinęły się zdolności umysłowe i inteligencja stała się ważniejsza niż siła fizyczna. A zatem mężczyźni i kobiety uzyskali mniej więcej takie same możliwości. Tak więc wielu z obecnych tutaj posłów to kobiety - i do tego niektóre dość piękne!
(Śmiechy i oklaski)
Jak już wcześniej wspomniałem, w naszym stuleciu, w naszych czasach, musimy promować ludzkie współczucie, ludzką cechę miłości, serdeczności. Pod tym względem, jak sądzę z powodów biologicznych, kobiety wykazują większą wrażliwość na cierpienie drugich. Czy zgadzacie się ze mną?
(Okrzyki: "Tak!”)
Chyba powinienem spytać mężczyzn, a nie kobiet.
Nie mam wiele czasu, ale opowiem wam krótką historię. Podczas długiego, ośmio- czy dziewięciogodzinnego lotu z Indii do innego kraju, nocnego lotu, zauważyłem parę z dwójką małych dzieci, z których jedno miało może sześć czy siedem lat, a drugie było bardzo malutkie. Przez całą noc młodsze dziecko rzeczywiście sprawiało kłopoty swoim rodzicom. Początkowo ojciec także zajmował się tym małym chłopcem czy dziewczynką. Po dwóch czy trzech godzinach ojciec jednak już spał. Ale uwaga matki przez całą noc skierowana była na te niegrzeczne dzieciaki. Cały czas zajmowała się nimi, a następnego ranka widziałem, że oczy matki były zaczerwienione. To tylko jeden przykład. Kobieta ma więcej wrażliwości na cierpienie innych ludzi.
A zatem w tych czasach potrzeba nam nie tylko mądrych umysłów i koncepcji, potrzebujemy także serdeczności. Mam wrażenie, że kobiety mają do odegrania szczególną rolę. Jestem więc bardzo zadowolony, że widzę tu tyle kobiet. Mówiłem to już wielokrotnie przy różnych okazjach, a teraz chciałem po prostu podzielić się z państwem tą myślą w tym miejscu.
Przejdźmy teraz do sprawy Tybetu.
(Oklaski)
Zasadniczo niektórzy urzędnicy chińscy uważają, że nasze podejście jest takie samo, jak ruchu separatystycznego, ale tak nie jest. To całkowicie błędne przekonanie. Wszystkim wiadomo, że staramy się o rzeczywistą autonomię w ramach Chińskiej Republiki Ludowej, w naszym własnym interesie. Tybet jest materialnie zacofany - choć oczywiście duchowo zaawansowany - a więc obecnie każdy Tybetańczyk pragnie modernizacji Tybetu. A zatem, jeśli idzie o rozwój materialny, w naszym interesie leży pozostanie w obrębie wielkiego kraju - Chińskiej Republiki Ludowej.
Przede wszystkim chcę bardzo wyraźnie zaznaczyć, że nie jesteśmy ruchem separatystycznym. Niektóre prawa, jakich żądamy od władz chińskich, są w istocie już zagwarantowane lub wspomniane w chińskiej konstytucji, tak jak prawa mniejszości.
Chcę także wyjaśnić naszym zwolennikom, że gdy okazują nam swoje poparcie, swoją troskę w kwestii Tybetu, niektórzy Chińczycy sądzą, że jest to wymierzone przeciwko Chinom. To zupełnie błędne mniemanie. W rzeczywistości staramy się przyczynić się do promowania harmonijnego społeczeństwa, stabilności, jedności. Oczywiście, zgodnie ze zdrowym rozsądkiem czy wspólnym doświadczeniem, należy zapytać: jak może rozwijać się jedność w strachu, pod groźbą karabinów? To nielogiczne. Rzeczywista harmonia i jedność powstają jedynie dzięki zaufaniu, dzięki wzajemnemu szacunkowi.
Podam państwu przykład. Ponieważ nie ubiegamy się o uzyskanie niepodległości i ściśle przestrzegamy zasady niestosowania przemocy, niektórzy nasi przyjaciele z Sinkiang, także walczący o swoją sprawę, teraz doszli do wniosku, że nasze podejście jest skuteczniejsze.
Wiele lat temu spotkałem pewnych mieszkańców Sinkiang - nie pamiętam teraz ich nazwisk - którzy rzeczywiście walczyli o niepodległość, nawet w razie konieczności odwołując się do przemocy. Takie są ich przekonania. Wtedy powiedziałem im, że co się tyczy Tybetańczyków, to nie dążą oni do oddzielenia się od Chin, a także rygorystycznie trzymają się zasady niestosowania przemocy.
Ostatecznie coraz więcej mieszkańców Sinkiang przyznaje, że nasze podejście jest realistyczne i że to ono jest najsłuszniejsze. Nasze podejście stanowiło zachętę dla tych ludzi, którzy kiedyś weszli na drogę przemocy i nie zgadzali się z nami.
Pomagamy budować zdrowe, harmonijne społeczeństwo.
A więc ani my, ani nasi zwolennicy nie jesteśmy przeciwko Chińczykom, Chinom czy rządowi chińskiemu. W istocie nawet im pomagamy. Oczywiście reżim totalitarny ma wiele wad: jest to zamknięte społeczeństwo, nie ma wolności słowa, nie ma wolności prasy. Trudności pojawią się zatem nieuchronnie.
Jest takie tybetańskie powiedzenie: "Jeżeli jesteś naprawdę bliskim przyjacielem, wskaż wyraźnie przyjacielowi jego błędy”. Naturalnie, bardzo ważne jest dla Unii Europejskiej utrzymywanie bliskich stosunków z Chińską Republiką Ludową, ale jednocześnie powinniście wyraźnie wskazywać te wady, te błędy.
Nie pozostało mi już wiele czasu. Wczoraj spotkałem się z kilkoma grupami poparcia dla Tybetu, do których należą posłowie do PE. Powiedzieli mi, że będą pościć przez całą dobę. Jeśli niektóre z tych osób mają zamiar praktykować post, to bardzo dobrze. Bardzo to doceniam. Natychmiast odpowiedziałem, że my także będziemy pościć. Jako mnich buddyjski po obiedzie nie spożywam już innych posiłków. Pomyślałem, że lepszym praktycznym sposobem będzie rozpoczęcie postu po śniadaniu. A zatem rozpocząłem post dziś rano po śniadaniu. Dla mnie, jako mnicha buddyjskiego, śniadanie jest czymś świętym, ponieważ zawsze spożywam je tuż po przebudzeniu, i zawsze jestem głodny. Jestem więc teraz po śniadaniu i do jutra będę pościł, łącząc się z wami w tym postanowieniu.
Dziękuję państwu bardzo.
(Izba nagrodziła mówcę owacją na stojąco)
Przewodniczący
Wasza świątobliwość jest wielkim człowiekiem dialogu. Mam 29 lat doświadczenia w pracy w Parlamencie Europejskim, ale nigdy nie przeżyłem sytuacji, w której zabierający głos mówca prowadził dialog z Parlamentem. Jeśli ktokolwiek na świecie - w tym rząd chiński - ma jakiekolwiek wątpliwości co do tego, że wasza świątobliwość jest wielkim człowiekiem dialogu, dzisiejsze wystąpienie waszej świątobliwości było dowodem, że tak właśnie jest.
(Rzęsiste i długotrwałe oklaski)
W imieniu Parlamentu Europejskiego mam zaszczyt podziękować za dzisiejszą wizytę waszej świątobliwości. Jestem rad, że wasza świątobliwość jest znów zdrowy. Dowiódł wasza świątobliwość, że powrócił już do zdrowia po operacji, ale nie przypuszczaliśmy, że podzieli się z nami swymi doświadczeniami. Był to wyraz zaufanie do posłów do Parlamentu Europejskiego. Przekazał nam wasza świątobliwość jasne przesłanie polityczne i wyraźne przesłanie ludzkie. Chcę za to przesłanie podziękować w imieniu Parlamentu Europejskiego, dziękujemy także za okazane wspaniałe poczucie humoru.
Drodzy koledzy i koleżanki! Myślę, że naszym obowiązkiem jest udzielić pomocy jego świątobliwości Dalajlamie XIV w zapewnieniu dobrej przyszłości oraz możliwości życia zgodnie z własną kulturą i religia jego narodowi - narodowi tybetańskiemu. Wasza świątobliwość, Parlament Europejski jest z wami. Dziękuję za obecność tutaj i wystąpienie waszej świątobliwości.
(Rzęsiste i długotrwałe oklaski)
