Tura pytań (pytania do Komisji) 
Przewodniczący
Następnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0212/2009).
Następujące pytania są skierowane do Komisji.
Część pierwsza

Przedmiot: Odsetek kobiet na stanowiskach kierowniczych na rynku pracy
Najnowsze dane wskazują na utrzymujące się niedoreprezentowanie kobiet na stanowiskach kierowniczych na europejskim rynku pracy: w największych przedsiębiorstwach europejskich na dziesięciu członków zarządu przypada średnio tylko jedna kobieta.
Jak Komisja ocenia inicjatywy państw członkowskich mające wspierać większy udział kobiet na kierowniczych stanowiskach w gospodarce? Jakie dobre praktyki wskazano, zwłaszcza w ramach funkcjonowania europejskiej sieci kobiet, w procesie podejmowania decyzji politycznych i gospodarczych? Czy Komisja jest przychylna propozycjom dotyczącym parytetu kobiet w zarządach dużych przedsiębiorstw? Jakie propozycje i inicjatywy zamierza przedstawić z myślą o ocenie końcowej planu działań na rzecz równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz o przeglądzie wytycznych strategii lizbońskiej 2010 roku?
Vladimír Špidla
Panie przewodniczący, panie i panowie! W ostatnich latach liczba kobiet uczestniczących w procesie podejmowania decyzji zwiększyła się, ale władzę w polityce i gospodarce nadal twardo dzierżą mężczyźni. Stereotypowe uprzedzenia dotyczące kobiecych i męskich ról oraz trudności w godzeniu życia zawodowego i prywatnego, a także inne formy jawnej bądź ukrytej dyskryminacji stanowią przeszkody uniemożliwiające kobietom uzyskanie dostępu do odpowiedzialnych stanowisk kierowniczych.
W ostatnich dziesięcioleciach kobiety w większym stopniu uczestniczą w procesie podejmowania decyzji politycznych w większości krajów UE. Tempo tych zmian jest powolne i niestety łączna liczba kobiet zajmujących wysokie stanowiska nadal jest niewielka. W sferze gospodarczej odsetek kobiet mających uprawnienia decyzyjne jest bardzo niezadowalający. Jeśli chodzi o sektor prywatny to na dziesięciu dyrektorów największych europejskich przedsiębiorstw dziewięciu to mężczyźni. Tylko w przypadku 3 % przedsiębiorstw na czele zarządu stoi kobieta.
Komisja bardzo dba o wpieranie lepszej reprezentacji kobiet na stanowiskach kierowniczych oraz wspiera działania państw członkowskich w tym względzie, gromadząc, analizując i rozpowszechniając porównywalne dane dotyczące tej dziedziny, wspierając sieci zainteresowanych stron oraz zachęcając do dzielenia się doświadczeniami i sprawdzonymi rozwiązaniami na szczeblu europejskim. Europejska sieć wspierania kobiet na stanowiskach kierowniczych, którą Komisja powołała w czerwcu 2008 roku podkreśliła znaczenie środków mających na celu wspomaganie programów mentorskich, rozwój sieci wsparcia dla kobiet, szersze informowanie o kobietach zajmujących ważne stanowiska i zachęcanie kobiet do ubiegania się o stanowiska kierownicze. W 2010 roku Komisja zaplanuje działania informacyjne i dzielenie się sprawdzonymi rozwiązaniami.
Komisja z zadowoleniem informuje, że wiele państw członkowskich uruchomiło inicjatywy wspierające dostęp kobiet do stanowisk kierowniczych, w szczególności poprzez wydarzenia kulturalne w sektorze prywatnym, programy edukacyjne dla kobiet zainteresowanych stanowiskami kierowniczymi na najwyższym szczeblu, wprowadzenie przywilejów dla firm wspierających równouprawnienie, wprowadzenie kodeksu postępowania w przedsiębiorstwach oraz imprez wspierających godzenie życia zawodowego i rodzinnego oraz walkę z uprzedzeniami dotyczącymi płci.
Trwa dyskusja dotycząca kwot dla kobiet w zarządach wielkich przedsiębiorstw. Moim zdaniem należy w tym kontekście przeanalizować doświadczenia Skandynawii, w której zastosowano to radykalne podejście. Oczywiście to od państw członkowskich zależy w zupełności, jaką strategię wybiorą, w oparciu o swoją sytuację. Chciałbym wskazać, że art. 141 ust. 4 Traktatu pozwala państwom członkowskim podejmować "działania pozytywne”. Europejski Trybunał Sprawiedliwości interpretował jednak tę opinię wąsko i zakazał automatycznego przyjmowania takich środków i wprowadził wymóg, aby każdy przypadek był badany oddzielnie, zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
W połowie 2010 roku Komisja zamierza przedstawić nowe ramy strategiczne równości kobiet i mężczyzn uwzględniające wyniki wdrażania istniejącego programu na lata 2006-2010, uzupełnione o szczegółową ocenę wpływu. Priorytetem Komisji powinno być wspieranie większej liczby kobiet na stanowiskach kierowniczych. Na początku 2010 roku Komisja przedstawi także wniosek dotyczący nowej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia po roku 2010. Sprawa równości kobiet i mężczyzn powinna stanowić centralny element tej nowej strategii.
Panie i panowie! Chciałbym podkreślić, że równa reprezentacja kobiet i mężczyzn jest nie tylko sprawą zasady politycznej, demokracji i etyki, ale w gruncie rzeczy stanowi podstawowy problem ekonomiczny, ponieważ nie można mieć nadziei na przyszły rozwój, jeśli nasze społeczeństwo nie wykorzysta wszystkich swoich talentów w jak najlepszy sposób. Muszę zatem wyraźnie podkreślić, że równość kobiet i mężczyzn oraz właściwa reprezentacja kobiet na wiodących stanowiskach sama w sobie stanowi aktywny składnik konkurencyjności Europy.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
(EL) Panie komisarzu! Raz jeszcze dziękuję za pańskie zaangażowanie w sprawy awansu kobiet na kierownicze stanowiska. Chcę powiedzieć, że moje pytanie było bardziej szczegółowe. Chodzi mi o to, czy w kontekście przeglądu celów lizbońskich i oceny planu działań Komisja Europejska zaproponuje konkretne środki zwalczania braku kobiet na odpowiedzialnych stanowiskach na rynku pracy.
Czy wzorce, wzorzec norweski, do którego pan nawiązał, będą stanowić inspirację czy pewne wskazówki? W jaki sposób jest z tym związane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, o którym pan wspomniał? Czy zachęca ono Komisję, czy też zniechęca do zajęcia stanowiska na rzecz działań zdążających w określonym kierunku?
Vladimír Špidla
Dziękuję za pytanie uzupełniające. Moim zdaniem wypowiedziałem się jasno w tej sprawie, ale pomimo to sądzę, że potrzebna jest jeszcze jaśniejsza wypowiedź. Komisja generalnie uważa równe szanse za ważny składnik europejskiej konkurencyjności, bez względu na moralne obowiązki, jakie się z tym wiążą. Ta forma równości będzie zatem stanowić priorytetowy element przyszłych strategii, proponujemy też odpowiednie środki, które mogą zwiększyć znaczenie tej kwestii w odnośnych dokumentach. Chciałabym oświadczyć, że musimy zawsze stosować się do ram traktatu, ale jesteśmy przygotowani, aby je w pełni wykorzystać.
Jörg Leichtfried
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! To co pan przed chwilą powiedział zabrzmiało bardzo dobrze, ale politycy zawsze muszą uważać, aby ich czyny odpowiadały ich słowom. Mam takie pytanie: jak to się stało, że w ciągu ostatnich lat miałem okazję pracować tylko z mężczyznami zajmującymi wysokie stanowiska w Komisji? Dlaczego w Komisji nie ma parytetu płci? Wydaje się również nieprawdopodobne, aby w przyszłości skład Komisji był zrównoważony pod względem płci. Czy nie byłoby dobrze, aby Komisja wreszcie dała przykład i w ten sposób stała się dużo bardziej wiarygodna podczas podejmowania dalszych kroków?
Vladimír Špidla
Myślę, że należałoby podkreślić, że obecnie w Komisji jest dużo liczniejsza reprezentacja kobiet niż kiedykolwiek wcześniej. Należy także zaznaczyć, że moje koleżanki zajmowały się i zajmują najważniejszymi resortami. Nie ma co do tego wątpliwości. Mógłbym wymienić Neelie Kroes, Dalię Grybauskaite i inne, ponieważ wszystkie moje koleżanki zajmują się ważnymi dziedzinami. Komisja daje zatem przykład w tym względzie, ale jest jasne, że mianowanie komisarzy leży w gestii państw członkowskich i jeśli państwa członkowskie nie przedstawią kandydatek, to będzie to miało swoje odzwierciedlenie w składzie Komisji. Jeśli chodzi o administrację europejską to wiadomo państwu, że Komisja planuje poprawę sytuacji i dalsze jej ulepszanie, ponieważ wciąż jesteśmy daleko od posiadania odpowiedniej reprezentacji mężczyzn i kobiet. Cieszę się, że dzięki staraniom mojego kolegi, Siima Kallasa, dokonaliśmy bardzo wyraźnego postępu jeśli porównać początkowe liczby z obecną sytuacją. Ma pan jednak rację mówiąc, że sytuacja wciąż jeszcze nie jest zadowalająca.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Prowadzimy tę rozmowę co roku i wydaje mi się, że polityka musi się zmienić, jeśli chcemy mieć więcej ludzi - a w szczególności więcej kobiet - zaangażowanych w pracę Komisji, Rady i Parlamentu, który nie wydaje się tego chcieć. Sposób funkcjonowania Parlamentu nie jest odpowiedni dla rodziców z dziećmi - mężczyzn i kobiet - i musimy dokonywać wyboru. Ja wybrałam tę działalność, ale mam kogoś, kto wybrał pozostanie w domu. Myślę, że musimy być realistyczni w naszych dyskusjach o tym, co jest praktyczne.
Vladimír Špidla
Podkreśliłem na wstępie mojej wypowiedzi, że jest wiele sytuacji, które są albo pozytywne albo negatywne. Jest jasne, że końcu wszyscy podejmujemy nasze fundamentalne decyzje, chociaż niektóre instytucje, niektóre polityki i niektóre ustalenia ewidentnie dają ludziom dużo większą możliwość wyboru niż inne. Dlatego jestem przekonany, że przede wszystkim potrzebne jest nam konstytucyjne podejście do równych szans i do likwidacji wszelkiego rodzaju dyskryminacji, bezpośredniej lub pośredniej, ponieważ w chwili obecnej nie jest prawdą, że mężczyźni i kobiety mają zapewnioną taką samą możliwość wyboru. Kobiety są niestety nadal w niekorzystnej sytuacji, która przejawia się także wyraźnie w ich braku dostępu do stanowisk, na których podejmowane są decyzje polityczne czy gospodarcze.
Przewodniczący
Ponieważ autorzy pytań są nieobecni, pytania nr 22 i 23 zostają pominięte.
Część druga

Przedmiot: Nauka języków w regionach przygranicznych
Czy zdaniem Komisji w państwach członkowskich oraz na poziomie UE podejmuje się wystarczające środki, aby młodzi ludzie w regionach przygranicznych mogli lepiej nauczyć się języka kraju sąsiadującego? Czy mniejszości narodowe i ponadgraniczne euroregiony mogą odegrać tu szczególną, pozytywną rolę?
Leonard Orban
Zgodnie z art. 149 Traktatu WE treść nauczania i organizacja systemów edukacyjnych leży wyłącznie w gestii państw członkowskich. W odnośnym artykule mówi się, że UE przyczynia się do rozwoju edukacji o wysokiej jakości, poprzez zachęcanie do współpracy między Państwami Członkowskimi oraz, jeśli jest to niezbędne, poprzez wspieranie ich działalności. Z drugiej strony, Komisja uważa, że dobór języków nauczanych w szkołach danego państwa członkowskiego musi odbywać się z uwzględnieniem położenia geograficznego i istnienia mniejszości narodowych.
Punkt ten został podkreślony w komunikacie z września 2008 roku zatytułowanym "Wielojęzyczność: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie”, w którym stwierdza się, że należy kontynuować wysiłki na rzecz zwiększenia ilości nauczanych języków, zwłaszcza w związku z wyborem drugiego języka obcego, mając na uwadze warunki lokalne. W ramach działań związanych z poszerzeniem oferty nauczania języków Komisja Europejska proponuje nawiązanie dialogu pomiędzy szkołami i organizacjami świadczącymi usługi edukacyjne - wspieranego na przykład w ramach programu Comenius Regio, partnerstwa z zainteresowanymi stronami na poziomie lokalnym oraz programy partnerskie z instytucjami za granicą.
Unijne programy edukacyjne, szkoleniowe i adresowane do ludzi młodych wspierają uczenie się wszystkich języków, jakimi mówi się w Unii Europejskiej, w tym języków mniejszości, także poprzez wspieranie wyjazdów młodych ludzi za granicę w celu nauczenia się tych języków.
Programy promujące europejską terytorialną współpracę transgraniczną mogą również wspierać działania dotyczące szkolenia i integracji społecznej, w tym uczenie się języków. Na przykład projekt Avenir éducatif commun, wspierany w ramach francusko-brytyjskiego programu transgranicznego na lata 2007-2013 ma przyczynić się do powstania transgranicznej sieci szkół, zwłaszcza umożliwiających uczenie się języków i rozpoczęcie działalności gospodarczej. Łączny koszt przedsięwzięcia wynosi 2,2 miliona euro, a uczestniczą w nim partnerzy z obu krajów.
Kolejnym przykładem z innej części Europy jest projekt realizowany w ramach trzech programów transgranicznych z udziałem Wiednia: Austria-Czechy, Austria-Słowacja i Austria-Węgry. Projekt obejmuje przygotowanie młodych ludzi do życia w regionie transgranicznym w Europie Środowej i oferuje zwłaszcza edukację mającą na celu zdobycie szeregu umiejętności: lingwistycznych, międzykulturowych, w dziedzinie komunikacji i wiedzy. Łączny koszt tego projektu to 791 tysięcy euro.
Przewodniczący
Panie pośle Posselt, czy ma pan dodatkowe pytanie?
Bernd Posselt
(DE) Panie przewodniczący! Pan sam jest imponującym przykładem wielojęzyczności. Po pierwsze, chciałbym zapytać pana komisarza, czy podobny projekt, jak ten, o którym pan wspomniał, a mianowicie między Austrią i Węgrami oraz między Austrię, Czechami i Słowacją, nie mógłby powstać między Węgrami i Słowacją? Byłoby to niewątpliwie bardzo korzystne i pożyteczne z politycznego punktu widzenia. I druga sprawa, uważam, że powinno być więcej praktycznego nauczania języków krajów sąsiednich w regionach przygranicznych, np. czeskiego we wschodniej Bawarii, i nie powinno to być ograniczone do szkół. W Schirnding mamy na przykład niemiecko-czeskie przedszkole. Czy mogliby państwo wspierać także przedszkola? Jestem także zainteresowany kształceniem dorosłych - uczeniem się przez całe życie - dzięki czemu starsze pokolenia w regionach przygranicznych także miałyby możność nauczenia się języka sąsiadów.
Leonard Orban
Dziękuję za dodatkowe pytania. Jeśli chodzi o pierwszą sprawę dotyczącą ewentualnego projektu z udziałem Węgier i Słowacji, to jeśli taki projekt wpłynie do Komisji Europejskiej, z pewnością poświęcimy mu jak najwięcej uwagi. Chcemy w ten sposób przyczynić się do znalezienia rozwiązań będących we wzajemnym interesie obu krajów.
Jeśli chodzi o sprawę drugą, to przede wszystkim chciałbym podkreślić, że we wrześniu uruchomiliśmy inicjatywę związaną z nauczaniem języków obcych od dzieciństwa. Inicjatywa ta będzie trwała kilka lat i już cieszy się pewnym powodzeniem. W ramach tej inicjatywy prowadzona jest także kampania w państwach członkowskich, mająca zachęcić rodziców dzieci w wieku 2-6 lat, aby motywowali swoje dzieci do uczenia się języków obcych.
Natomiast jeśli chodzi o drugą część pytania, dotyczącą uczenia się przez całe życie, to jest to główny cel propagowanej przez nas polityki. Mamy wiele projektów mających na celu uczenie się języków obcych, jak również zdobywanie umiejętności międzykulturowych przez osoby będące poza systemem edukacji, w tym osoby uczęszczające do szkół zawodowych, mające mniejsze szanse, a także przez emerytów i bezrobotnych. Takie podejście nie tylko znajduje odzwierciedlenie w sposobie finansowania przez nas różnych projektów, ale także jest bardzo wyraźnie podkreślone w strategii Komisji Europejskiej przyjętej w 2008 roku.
Chcemy, aby wszyscy obywatele Unii Europejskiej, nie tylko ludzie młodzi, mieli możliwość i szansę nauczenia się przynajmniej dwóch języków obcych.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Panie komisarzu! Chciałem bardzo podziękować panu za interesującą informację, ale pan komisarz odpowiadając na to pytanie skupił się na szkołach, a tymczasem były także podejmowane próby tworzenia w różnych przygranicznych miastach uniwersytetów. Tego typu uniwersytet powstał przykładowo na granicy Polski i Niemiec we Frankfurcie - Uniwersytet Viadrina. Moje pytanie jest takie: czy w ramach różnych środków, o których pan komisarz mówił, myśli się także o wsparciu tego typu szkół wyższych, uniwersytetów, które powstały w różnych miastach na granicy między państwami wewnątrz Unii Europejskiej?
Leonard Orban
Jeśli uniwersytety będą mogły przedstawić projekty spełniające wymogi programu uczenia się przez całe życie na lata 2007-2013, Komisja Europejska jest gotowa sfinansować także te projekty. Chciałbym panu powiedzieć, że cały szereg projektów już finansowanych przez Komisję Europejską obejmuje także jako partnerów uniwersytety w całej Unii Europejskiej. Dlatego też moja odpowiedź brzmi stanowczo "tak”. Liczy się jakość projektu przedłożonego przez różnych przedstawicieli.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Mamy wiele programów Erasmus dla studentów, młodych przedsiębiorców, a teraz także dla dziennikarzy. Czy sądzi pan, że byłoby możliwe wykorzystanie programów Erasmus do poprawy komunikacji w regionach przygranicznych i na co by pan położył nacisk w tej kwestii?
Leonard Orban
Moja odpowiedź na to pytanie to stanowcze "tak”'. Jeśli chodzi o program Erasmus, który wystartował około 20 lat temu jako program niezbyt dobrze widziany przez różne agendy w UE, to jest obecnie jeden z najbardziej udanych programów w Unii Europejskiej.
Podczas częstych wizyt, które odbywałem nie tylko w stolicach państw członkowskich, ale także w wielu regionach Unii Europejskiej, byłem świadkiem niezwykle pozytywnego oddziaływania tego programu. Sprawa uniwersytetów w Polsce i w Niemczech została już wspomniana wcześniej. Z przyjemnością wspominam moje odwiedziny na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie miałem okazję widzieć wielu niemieckich studentów, którzy dzięki programowi Erasmus mieli możność zdobycia pewnej znajomości polskiego i poznania polskiej kultury, czyli tego, co innymi słowy można by określić mianem wiedzy międzykulturowej.
To pokazuje bardzo wyraźnie, jak skuteczna i użyteczna jest ta wiedza. Podsumowując moją wypowiedź chcę państwu przypomnieć, że przewodniczący Komisji, pan Barroso, wspomniał, że zamierza w czasie swojej przyszłej kadencji promować te inicjatywy, które dotyczą umacniania i przyspieszania przepływu ludzi młodych właśnie po to, aby mogli zdobywać te coraz bardziej potrzebne umiejętności.
Przedmiot: Obojętna postawa Komisji w dochodzeniu w sprawie afery Siemens
Afera Siemens to największy ze skandali korupcyjnych, które wstrząsnęły Unią Europejską w ciągu ostatnich pięciu lat. Ze śledztwa, wyroków sądowych, zeznań osób zamieszanych i publicznych oświadczeń samej spółki wynika, że partiom politycznym i osobom na wysokich stanowiskach w różnych krajach, w tym w Grecji, wręczano łapówki, by uzyskać dla przedsiębiorstwa korzyści przy udzielaniu zamówień na roboty i dostawy dla sektora publicznego i przedsiębiorstw państwowych, przy czym wiele z tych zamówień współfinansowano z budżetu Wspólnoty.
Zważywszy, że odkąd ujawniono publicznie aferę Siemens, komisarz ds. zwalczania nadużyć finansowych Sigm Kallas odpowiada na pytania zadane w ramach kontroli parlamentarnej, że dochodzenie nie należy do właściwości Unii Europejskiej i że państwa członkowskie nie zwróciły się z prośbą o pomoc Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Komisja proszona jest o odpowiedź na następujące pytania: W jaki sposób Komisja Europejska i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, odpowiedzialny za dochodzenia w sprawie nadużyć ze szkodą dla budżetu Wspólnoty, zabezpieczyły pieniądze europejskich obywateli? W jaki sposób Komisja i OLAF przyczyniły się do wyjaśnienia tej poważnej afery, wymagającej pełnej przejrzystości? Jakie wnioski Komisja i OLAF wyciągają z tej sprawy?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Komisja zwraca wielką uwagę na wszystkie przypadki korupcji w całej Europie, ale muszę powiedzieć, że liczba spraw obecnie związanych bezpośrednio i pośrednio z Siemensem i z funduszami UE jest dość ograniczona. W dalszej części mojej wypowiedzi przedstawię cztery sprawy prowadzone w tej dziedzinie.
Sprawą obecnie badaną przez OLAF, a zamkniętą w czwartym kwartale 2003 roku i związaną z pomocą zewnętrzną, są dalsze działania sądowe w Niemczech. OLAF bacznie śledzi postępowania sądowe w tym kraju.
Druga sprawa OLAF dotycząca projektów finansowanych przez EBI jest obecnie przedmiotem dochodzenia. Wiąże się ona z procedurami zamówień publicznych.
Po trzecie, OLAF ocenia obecnie inną sprawę dotyczącą projektów finansowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny i związaną z procedurami zamówień publicznych, w celu stwierdzenia, czy istnieją wystarczająco poważne podejrzenia dokonania nadużycia lub nieprawidłowości, szkodliwych dla interesów finansowych UE. Na podstawie wyniku tej oceny OLAF zdecyduje, czy należy rozpocząć postępowanie w tej sprawie.
I wreszcie czwarta sprawa: w dniu 4 listopada 2008 r. hiszpański sąd najwyższy wydał orzeczenie w sprawie dotyczącej funduszy strukturalnych, w którą pierwotnie zamieszany był Siemens. Władze krajowe prowadziły dochodzenie w tej kwestii w połowie lat 90., a UCLAF i następnie OLAF uważnie śledziły wynikające z tego dochodzenia postępowanie sądowe. W orzeczeniu między innymi skazano kilka osób na karę pozbawienia wolności i nałożono kary pieniężne za fałszerstwo. Należy jednak zauważyć, że w tym przypadku w pierwszym orzeczeniu tej sprawie, wydanym przez sąd karny w Madrycie w dniu 22 czerwca 2006 r., Siemens został oczyszczony z zarzutów.
Tak jak we wszystkich tego rodzaju sprawach należy przypomnieć, że OLAF nie jest organem ścigania. OLAF ściśle współpracuje z państwami członkowskimi; mają one obowiązek przekazywania OLAF informacji, a OLAF oczywiście bada je i zwraca uwagę na wszystkie sprawy w jakimś stopniu związane z funduszami UE lub w ramach których fundusze te były objęte dochodzeniem.
Taki jest ogólny obraz. OLAF również ściśle współpracuje ze wszystkimi pozostałymi instytucjami międzynarodowymi przy zwalczaniu nadużyć pieniędzy przeznaczonych na pomoc humanitarną i inne projekty.
Jeśli chodzi o ewentualne elementy dotyczące konkretnej sprawy, to jeśli szanowny pan poseł jest posiadaniu materiałów ważnych dla takiej sprawy, Komisja prosiłaby pana o przekazanie ich OLAF, który oceni je i podejmie właściwe decyzje zgodnie ze swoim mandatem.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Nastawienie w Grecji do afery Siemens jest w zasadzie takie, jak przedstawia to prasa. Innymi słowy, jest takie poczucie, że ta afera - największa afera w powojennej Grecji - zdecydowanie zmierza w kierunku przedawnienia, zwłaszcza po drugim orzeczeniu najwyższego sądu konstytucyjnego w Niemczech, który orzekł, że pan Christoforakos, były dyrektor generalny Siemens Hellas i najlepszy specjalista od korupcji nie może zostać ekstradowany z Niemiec do Grecji.
Takie są nastroje. Tak właśnie w Grecji rozwija się afera, afera, w którą, jak wynika z zeznań i wyroków wydanych przez sądy niemieckie, byli zamieszani urzędnicy państwowi. Urzędnicy ci przez lata byli przekupywani brudnymi pieniędzmi i udzielili firmie Siemens nie wiadomo ilu zamówień na roboty i dostawy.
Powtarzam raz jeszcze, panie komisarzu: Chociaż wszyscy wiedzą, że większość tych zamówień to były roboty współfinansowane, jedynie służby Komisji - i niestety pańska odpowiedź to potwierdza - udają, że o tym nie wiedzą, uciekając się, moim zdaniem, do przypadkowych przepisów wspólnotowych. Zadajemy pytania, a odpowiedź brzmi: prosimy o informacje, badamy sprawę, monitorujemy ją. Chcę konkretnej odpowiedzi. Panie komisarzu, ma pan obowiązek oszczędzać pieniądze europejskich podatników. Co Komisja zrobi, aby postawić przed sądem osoby, które, jak zostało udowodnione, naruszyły wspólnotowe prawodawstwo dotyczące zamówień publicznych?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Jeśli chodzi o mój zakres odpowiedzialności za absolutorium budżetowe, to wkrótce stanę przed Parlamentem i Komisją Kontroli Budżetowej, aby wyjaśnić, co należy zrobić, aby chronić europejskie pieniądze i zapewnić ich właściwe wykorzystanie; są to bardzo obszerne zagadnienia.
Raz jeszcze proszę, jeśli mają państwo jakiekolwiek informacje dotyczące nadużywania pieniędzy w ramach współfinansowanych projektów, cieszylibyśmy się bardzo - podobnie jak DG REGIO i inne wydziały - z otrzymania takich informacji. Mogę państwa zapewnić, że te informacje zostaną potraktowane bardzo poważnie.
Jeśli jednak chodzi o ekstradycję osoby z jednego państwa członkowskiego do drugiego, to ta sprawa leży wyłącznie w gestii państw członkowskich i żadna z podległych mi dyrekcji generalnych nie może zrobić nic w celu ułatwienia ekstradycji osoby, której takie żądanie dotyczy.
Przedmiot: Przemyt papierosów a zyski
Komunikat prasowy Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych doniósł w sierpniu o skazaniu w Stanach Zjednoczonych poważnego przemytnika papierosów. O ile informację tą należy przyjąć z radością, nie zmienia ona jednak faktu, że w wyniku nielegalnego handlu papierosami UE ponosi rocznie straty z zysków rzędu aż 9,5 miliarda euro, a pieniądze te trafiają w ręce przestępców i służą finansowaniu organizacji terrorystycznych, jak np. Real IRA.
Jaką strategię prowadzi Komisja, aby zaradzić temu, iż 97 % nielegalnych papierosów wymyka się obowiązującemu systemowi podatkowemu, co odbywa się kosztem europejskich podatników, a następnie ma szkodliwy wpływ na europejskie bezpieczeństwo?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Chciałbym podziękować szanownemu panu posłowi za to pytanie, które umożliwia mi raz jeszcze zwrócenie uwagi na ten bardzo poważny problem, będący ze szkodą dla budżetu państw członkowskich. Jest to również sprawa, w której działania podejmują państwa członkowskie, ale ogromnie ważna jest współpraca między nimi, a nasz urząd, OLAF, jest bardzo aktywny i odgrywa ważną rolę w zwalczaniu międzynarodowego przemytu papierosów.
OLAF ma jasną strategię. Po pierwsze, pomaga organom ścigania w całej Unii Europejskiej i wspiera je w prowadzeniu spraw, a także organizuje i koordynuje ogólnoeuropejskie operacje: operację Diabolo w 2007 roku wymierzoną w chińskie podróbki przemycane do UE w kontenerach transportowanych drogą morską; operację Mudan w 2008 roku, która miała rozwiązać narastający problem przemytu papierosów pocztą oraz operację Diabolo II, która miała taki sam cel jak pierwsza operacja Diabolo i odbyła się we wrześniu 2009 roku.
OLAF dostarcza swoim partnerom dane wywiadowcze dotyczące pojawiających się zagrożeń i współpracuje z państwami członkowskimi, a zatem jest to naprawdę obszar współpracy międzynarodowej. Działalność OLAF potwierdza, że tę współpracę należy wzmacniać, ale muszę także powiedzieć, że w czasie pięcioletniej kadencji obecnej Komisji miały miejsce dwa wydarzenia, w których OLAF odegrał bardzo znaczącą rolę.
Chodzi o umowę z firmą Philip Morris, a następnie umowę z Japan Tobacco z grudnia 2007 roku, w których najwięksi producenci papierosów przyznali się do pewnych niedostatków w uczciwym handlu papierosami i wpłacili znaczące sumy pieniędzy do budżetu UE. Współpracują oni też bardzo ściśle w walce z przemytem papierosów, który nie jest również w ich interesie.
Są to bardzo ważne osiągnięcia i wszystkie państwa członkowskie podpisały ostatnią umowę z Japan Tobacco.
Nadal współpracujemy w tej trudnej dziedzinie, ale mam nadzieję, że dzięki tym dwóm ważnym umowom sytuacja się trochę zmieniła i zauważalny jest niewielki postęp.
Sprawa, o której wspomniał szanowny pan poseł, czyli osądzenie i skazanie obywatela kraju trzeciego to bardzo ważna sprawa i jest to jedno z wielu dochodzeń międzynarodowych koordynowanych przez OLAF na podstawie takiej umowy. W UE miała miejsce wiele dochodzeń prowadzonych w oparciu o działania OLAF.
Jest to pierwsze dochodzenie prowadzone w kraju trzecim w sprawie osoby niebędącej obywatelem UE, bezpośrednio związane z przemytem papierosów do UE, co także potwierdza współpracę międzynarodową. Mogę przedstawić wiele innych szczegółowych danych pochodzących od urzędników łącznikowych w Chinach i w innych miejscach. Wszyscy jesteśmy zainteresowani zwiększeniem tej współpracy i zwalczaniem przemytu papierosów.
Gay Mitchell
Nie będę tu wspominał o miejscach pracy w legalnych firmach zagrożonych przez przemyt, ale o ogromnych konsekwencjach zdrowotnych. Połowa wszystkich pacjentów przyjmowanych do największego szpitala w Irlandii, St James's Hospital, jest przyjmowana z chorobami związanymi z paleniem tytoniu. Jeśli sprawdziliby państwo we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, to okaże się, że sytuacja jest bardzo podobna. Papierosy z przemytu przyczyniają się do powstawania schorzeń, ale nie wspierają w żaden sposób kosztów ich leczenia.
Jak rozumiem wartość nielegalnego handlu papierosami przemycanymi do UE szacuje się na 9,5 miliarda euro, przy czym 97 % przemytu nie udaje się wykryć. Czy nie jest pora, aby Komisja zadbała o kompleksowe podejście do tej sprawy i uwzględniła na przykład możliwość zajęcia się tą sprawą przez straż przybrzeżną?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Niedawno byłem w kraju nienależącym do Unii Europejskiej, w którym palenie nie jest zakazane i rzeczywiście zauważyłem wielką różnicę w porównaniu do Unii Europejskiej, gdzie przynajmniej w miejscach publicznych nie czuć nieprzyjemnego zapachu papierosów, przynajmniej w miejscach publicznych. Uważam, że jest to najważniejszy krok, który należy podjąć w celu unikania wszelkich zagrożeń dla zdrowia.
Jeśli chodzi o walkę z przemytem papierosów, musimy wykorzystać wszystkie nasze organy ścigania. Jest to ewidentnie główny priorytet, ale to do obowiązków straży granicznej państw członkowskich należy konfiskata nielegalnych papierosów.
Sam byłem w porcie wyposażonym w bardzo nowoczesny sprzęt do wykrywania przesyłek nielegalnych papierosów, ale to znowu jest domena poszczególnych państw członkowskich. Możemy tylko ułatwiać, możemy dostarczać dane wywiadowcze i robić wszystko co można, aby pomóc państwom członkowskim. To do ich służb granicznych należy przechwytywanie takich przesyłek i konfiskata ich na granicy.
Paul Rübig
(DE) Panie komisarzu! Przemyt papierosów można podzielić na trzy strumienie: środki, towar i wreszcie dokumentacja towarzysząca. Czy mogą państwo przewidzieć wprowadzenie specjalnego opodatkowania bądź opłat nakładanych na strumienie finansowania, które przecież są znane i płyną tutaj?
Znany jest nam oczywiście ten rodzaj opodatkowania transakcji finansowych, gdy poważnemu obciążeniu podatkowemu podlega nie produkt, nie dokumentacja, ale transakcje finansowe. To atrakcyjne wyzwanie można rozważyć z takimi krajami jak Szwajcaria.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Zgadzam się, że jest to bardzo istotna sprawa dla organów podatkowych. W Europie mamy dość dużą akcyzę na wyroby tytoniowe, ale jak wiem z doświadczenia uzyskanego przy okazji umów z firmą Philip Morris i Japan Tobacco, dotyczy to w dużym stopniu tych samych spółek, które są naszymi największymi producentami tytoniu. Wskutek tego one współpracują. Nie wiem, jak jest w Szwajcarii, nie mamy żadnych informacji, że Szwajcaria sprawia Europie kłopoty w tej dziedzinie. Wszystkie państwa zdają sobie sprawę z zagrożeń płynących z nielegalnego handlu papierosami, więc jeśli będziemy mieć jakieś wskazówki, zdecydowanie będziemy się kontaktować z władzami Szwajcarii.
Przewodniczący
Ponieważ autor pytania jest nieobecny, pytanie nr 27 zostaje pominięte.

Przedmiot: Edukacja w ramach nowej europejskiej strategii politycznej
W obecnym kontekście recesji gospodarczej pojawiło się wiele głosów nawołujących do opracowania nowej europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia oraz zrównoważonego i inteligentnego wzrostu gospodarczego. W związku z tym sformułowano wiele zaleceń w bardzo zróżnicowanych dziedzinach, lecz nie w dziedzinie edukacji; nic też nie wiadomo o konkretnych inicjatywach wdrożonych przez Komisję Europejską lub państwa członkowskie.
Mając na uwadze, że należy zakończyć wdrażanie procesu bolońskiego, - co nie jest pozbawione trudności - zmodernizować uniwersytety i ośrodki edukacji wyższej, promować trójkąt edukacyjno-innowacyjno-badawczy oraz nostryfikację szkolenia zawodowego na szczeblu europejskim, czy Komisja zamierza podjąć środki lub rozpocząć inicjatywę na rzecz "nowej” strategii europejskiej w celu ustanowienia w 2010 roku wysokiej jakości, w pełni zintegrowanej europejskiej przestrzeni edukacji wyższej, która byłaby konkurencyjna w skali światowej i stanowiłaby czynnik integracji społecznej?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Dziękuję za to pytanie, ponieważ w dzisiejszych czasach jest ono bardzo istotne. Chciałbym podkreślić, że pod auspicjami strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia Komisja od kilku lat realizuje plan modernizacji europejskiego szkolnictwa wyższego.
Ten program koncentruje się szczególnie na trzech konkretnych dziedzinach: programach nauczania, zarządzaniu i finansowaniu. Reformy w dziedzinie programów są w dużej mierze realizowane w ramach procesu bolońskiego, którego celem jest stworzenie europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego do roku 2010.
Jak państwo wiedzą proces boloński nie jest inicjatywą Komisji, ale jest to proces międzyrządowy z udziałem 46 państw europejskich. Komisja uznaje jednak wielkie znaczenie procesu bolońskiego i bierze w nim udział, a także w pełni go wspiera ze względu na jego znaczenie dla własnego planu modernizacji europejskiego szkolnictwa wyższego.
Aby naświetlić kilka pokrewnych inicjatyw z ubiegłego roku chciałbym wspomnieć o wspieraniu trójkąta wiedzy dzięki utworzeniu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, zachęcaniu do uznawania edukacji i szkolenia w całej Europie, wprowadzeniu europejskich ram kwalifikacji w zakresie uczenia się przez całe życie, europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów, suplementów do dyplomu oraz europejskiego systemu punktów w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego.
Jednym z celów jest także zapewnienie większej przejrzystości i porównywalności europejskiego szkolnictwa wyższego, a w związku z tym realizowane są projekty w zakresie klasyfikacji i rankingu instytucji szkolnictwa wyższego.
Komisja uznaje także duże znaczenie dzisiejszych i przyszłych rynków pracy oraz wyzwań, które się z tym wiążą, zwłaszcza dla młodego pokolenia, i w związku z tym wystąpiliśmy z inicjatywą "Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy” oraz stworzyliśmy forum biznesowe dla uniwersytetów, na którym odbywa się bardzo ważna wymiana poglądów, opinii i doświadczeń, zarówno w dziedzinie akademickiej, jak i biznesowej.
Jeśli chodzi o europejski obszar szkolnictwa wyższego to państwa uczestniczące są zgodne, że chociaż wiele już zostało zrobione od 1999 roku do chwili obecnej, projekt nie zostanie zakończony w 2010 roku, ale będzie kontynuowany przynajmniej do roku 2020.
Z perspektywy Komisji proces boloński powinien w nadchodzących latach koncentrować się na sposobach dalszego promowania mobilności w szkolnictwie wyższym, umacnianiu wymiaru społecznego poprzez równy dostęp do szkolnictwa wyższego oraz rozwój globalnego wymiaru procesu, czyli współpracę między europejskimi instytucjami szkolnictwa wyższego i ich partnerami na całym świecie.
Maria Badia i Cutchet
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Już po raz drugi mam dziś przyjemność zwracać się do pana z pytaniem i słuchać pańskiej odpowiedzi. Dziękuję. Najwyraźniej zgadzamy się w ocenie wszystkich zjawisk, jakie mają miejsce w ramach procesu bolońskiego.
Moje pytanie było związane raczej z bliską przyszłością, ale nie aż tak bliską, ponieważ kryzys gospodarczy, z którym obecnie mamy do czynienia sprawia, że cały szereg sektorów, dojrzałych sektorów nie będzie już generować nowych miejsc pracy. Mówimy też o nowych miejscach pracy w nowej gospodarce, którą między innymi nazywamy "zieloną”.
Dlatego też moje pytanie brzmi: jak ta nowa sytuacja, ta nowa gospodarka, którą próbujemy uruchomić przekłada się na plany i na naukę, zarówno na uniwersytetach, jak i w ramach szkolenia zawodowego, zwłaszcza teraz, gdy już zaczęliśmy wdrażać proces kopenhaski dotyczący współpracy w dziedzinie kształcenia zawodowego?
Chciałabym usłyszeć pana opinię na ten temat.
Maroš Šefčovič
komisarz. - Uważam, że ponownie zwróciła pani uwagę na bardzo istotny problem. Dziś rano mówiliśmy już, ze obecnie mamy w Unii Europejskiej 78 milionów osób mających podstawowe lub niskie kwalifikacje i jest jasne, że do 2020 roku, czyli w terminie, który sobie wyznaczyliśmy, nie będziemy mieli takiej samej liczby miejsc pracy dla tych osób z podstawowymi lub niskimi kwalifikacjami.
Dlatego też jest absolutnie konieczne przygotowanie się do tego okresu: musimy zmienić i unowocześnić nasz system edukacji oraz musimy dokonać postępu w zakresie analizy i próby stwierdzenia, jakie mają być te nowe kwalifikacje i miejsca pracy. Musimy na to przygotować zwłaszcza młodsze pokolenie, ale także i średnie.
Dlatego chcielibyśmy kontynuować dotychczasowe badania w ramach strategii "Edukacja i szkolenie 2020” dotyczącej współpracy politycznej i wzajemnego uczenia się. To tylko jedna ze strategii, które chcielibyśmy kontynuować i przy tej okazji współpracować z instytucjami oświatowymi i z przedsiębiorstwami w zakresie najszerszego i najodpowiedniejszego zestawy kwalifikacji, jakich nasi obywatele będą potrzebować do roku 2020.
Gay Mitchell
Oczywiście edukacja leży głównie w gestii rządów państw członkowskich, ale pan komisarz mógłby zrobić jedną rzecz, a mianowicie pomóc skoordynować zakończenie tego, co nazywam apartheidem w systemie edukacji. Całe grupy w naszym społeczeństwie nie mają dostępu do studiów wyższych.
Weźmy na przykład Dublin. Mógłbym wskazać pięć obszarów, z których pochodzi 75 % populacji osadzonych w więzieniu Mountjoy, naszym największym więzieniu. Nie muszę chyba mówić, że dostęp do studiów wyższych osób z tych społeczności w XXI wielu jest nadal tak samo niski. Zakładam, że tak samo jest w całej Europie. Czy nie mógłby pan promować odpowiednich standardów umożliwiających zakończenie tego apartheidu i otwarcie studiów wyższych dla wszystkich?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Zaczął pan swoje pytanie od bardzo jasnej analizy dotyczącej podziału pracy i podziału kompetencji, ale jasne jest, że Komisja popiera wszystkie wysiłki na rzecz zwiększenia odsetki osób mających jak najwyższe wykształcenie. To zrozumiałe, że tylko poprzez podniesienie poziomu wykształcenia, przez zwiększenie dostępu do wysokiej jakości studiów wyższych możemy utrzymać konkurencyjność europejskiej gospodarki oraz chronić dobrobyt i wysoki standard życia w Europie.
Uważam zatem, że Komisja i państwa członkowskie powinny ściśle współpracować w tym względzie w celu stworzenia sytuacji, w której studenci i uczniowie ze środowisk mających kłopoty społeczno-ekonomiczne także będą mieli prawdziwą szansę i realny dostęp do wyższego wykształcenia i wykształcenia uniwersyteckiego.
Silvia-Adriana Ţicău
Obecnie 19 % młodych ludzi w Europie opuszcza szkołę przed ukończeniem nauki. Unia Europejska nie osiągnie trwałego rozwoju jeśli nie będzie inwestować w edukację i badania naukowe. Jak dotąd jedynie pięć państw członkowskich inwestuje ponad 2 % PKB w badania i innowacje.
Zarówno PKB państw członkowskich, jak i budżet Wspólnoty maleją z powodu kryzysu gospodarczego. Istnieje zatem ryzyko, że w nadchodzących latach zostanie zmniejszony budżet przeznaczony na edukację i badania. Musimy jednak inwestować w edukację i innowacje, aby Unia Europejska mogła utrzymać swoją konkurencyjność gospodarczą i tworzyć nowe miejsca pracy.
Jakie środki może przyjąć Komisja wraz z państwami członkowskimi w celu zagwarantowania minimalnego poziomu inwestycji w badania i edukację w nadchodzących latach?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Ma pani słuszność, odsetek osób porzucających naukę na wczesnym etapie jest bardzo wysoki. My sami określiliśmy poziom, jaki chcemy osiągnąć do 2010 roku na poziomie 10 %. Jest raczej oczywiste, że tego wskaźnika nie uda się osiągnąć, ponieważ obecnie odsetek osób porzucających naukę na wczesnym etapie wynosi około 15 %. Ma też pani całkowitą rację, że nie świadczy to dobrze o jakości systemów edukacji w Europie.
Nie myli się też pani co do tego, że w obecnych okolicznościach - gdy rządy krajowe mają różne ograniczenia w kwestii finansów publicznych i finansowania pakietów interwencyjnych i bardzo często wdrażają strategie wyjścia z kryzysu mające na celu naprawę finansów publicznych w nadchodzących latach - toczy się wiele dyskusji na temat budżetu.
Jakie powinny być priorytety? Na co należy kłaść nacisk? Sądzę, że już państwo zauważyli, że Komisja zawsze zdecydowanie podkreśla potrzebę utrzymania należytego poziomu finansowania badań i innowacji w sektorze edukacji, ponieważ uważamy, że w ten sposób możemy ochronić i poprawić konkurencyjność Europy oraz przygotować naszych przyszłych badaczy, przyszłych pracowników wysoce konkurencyjnych sektorów do osiągania lepszych wyników w przyszłości.
Z pewnością usłyszą państwo płynące z Komisji apele o utrzymanie finansowania działań związanych z edukacją oraz pomocy w zakresie badań i innowacji na jak najwyższym poziomie, nawet w tej trudnej sytuacji gospodarczej.
Przedmiot: Środki służące zagwarantowaniu młodzieży dostępu do wykształcenia wysokiej jakości, mające na celu zachęcenie jej do kontynuowania nauki oraz wspomaganie w tym, a także ułatwienie jej wejścia na rynek pracy
Unia Europejska liczy 96 milionów ludzi młodych w wieku od 15 do 29 lat, co stanowi około 20 % całkowitej populacji. Zgodnie z danymi z Eurostatu za rok 2007 20 % ludzi młodych poniżej 25 roku życia jest narażonych na ryzyko ubóstwa, a jednocześnie coraz trudniej zdobyć stałą pracę z powodu kryzysu gospodarczego i finansowego. Około 15 % młodych Europejczyków porzuca naukę. W lutym 2009 roku około 17,5 % Europejczyków poniżej 25 roku życia nie miało pracy, co ponad dwukrotnie przekracza ogólny wskaźnik bezrobocia w UE, który w tym samym okresie wynosił 7,9 %. Równocześnie wielu młodych Europejczyków jest zmuszonych przyjąć pracę tymczasową, ponieważ nie znajdują oni pracy stałej.
Ponieważ przyszłość Europy zależy od młodego pokolenia, czy Komisja mogłaby wskazać, jakie środki ma zamiar podjąć, aby zagwarantować młodzieży dostęp do wykształcenia wysokiej jakości, zachęcić ją do kontynuowania nauki oraz wspomóc w tym, a także ułatwić wejście na rynek pracy, zapewniając w ten sposób jej pełniejszą integrację społeczną?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Panie przewodniczący! Już przedstawiłem kilka argumentów w tej sprawie w mojej poprzedniej odpowiedzi, ale jest jasne, że jest to bardzo ważna dziedzina i odpowiadając na to pytanie spróbuję przedstawić kilka dodatkowych informacji.
Jak państwo wiedzą zgodnie z art. 149 i 150 Traktatu WE treść nauczania i organizacja systemów edukacyjnych leży w gestii państw członkowskich. To do nich należy decyzja w sprawie treści programów oświatowych na wszystkich poziomach edukacji i szkolenia.
Komisja zdaje sobie jednak sprawę z wagi problemu poruszonego przez panią poseł i wspiera państwa członkowskie w realizacji reform poprzez otwartą metodę koordynacji.
W zaleceniu z 2006 roku w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie zostały zdefiniowane kluczowe kompetencje, które młodzi ludzie w okresie wstępnej edukacji i szkolenia powinni rozwinąć na poziomie przygotowującym ich do dalszej nauki oraz dorosłego życia, a także umożliwiającym im zdobywanie bardzo dobrych kwalifikacji zawodowych na przyszłość. Powinniśmy także z tej perspektywy przyjrzeć się wyżej wspomnianym strategicznym ramom europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia ("ET 2020”). Chciałbym podkreślić, że wśród priorytetowych dziedzin pierwszego cyklu tego programu Komisja zamierza rozwijać współpracę między państwami członkowskimi w zakresie podnoszenia podstawowych umiejętności w dziedzinie czytania, matematyki i nauk ścisłych oraz zintensyfikować działania na rzecz zmniejszenia liczby osób przedwcześnie kończących kształcenie i szkolenie.
W ramach procesu kopenhaskiego państwa członkowskie coraz intensywniej współpracują w zakresie dzielenia się doświadczeniami i lepszych związków między kształceniem i szkoleniem zawodowym a rynkiem pracy, aby pomóc młodzieży w łatwiejszym wejściu na rynek pracy. Zwiększenie atrakcyjności i jakości kształcenia i szkolenia zawodowego jest głównym priorytetem ponieważ umacnia koncepcję uczenia się przez całe życie i polityk pokrewnych, tak aby europejscy pracownicy byli elastyczni i umieli dostosowywać się do zmian zachodzących na rynku pracy.
Jeśli chodzi o kilka innych programów, to działanie na rzecz mobilności w ramach programu Leonardo da Vinci jest bardzo skutecznym narzędziem ułatwiającym młodzieży dostęp do rynku pracy. Dotyczy ono głównie praktykantów i innych młodych ludzi na rynku pracy. Dzięki temu programowi mogą oni odbywać część szkolenia w innym kraju. Jak dotąd rezultaty są bardzo pozytywne, ponieważ te staże zawodowe za granicą przyczyniają się do podnoszenia kwalifikacji przydatnych dla pracodawców. Młodzież uczy się języków i zdobywa umiejętności międzykulturowe.
Powinienem także wspomnieć o programie Erasmus, ale w nieco innym świetle, ponieważ do chwili obecnej mówiło się głównie o programach wymiany studentów między uniwersytetami. Jednak od roku 2007 program Erasmus wspiera także staże studentów w przedsiębiorstwach. Ten program jest bardzo udany od samego początku, ponieważ już w pierwszym roku jego funkcjonowania ponad 20 tysięcy studentów odbyło staże zawodowe zagranicą i uczestniczyło w programie ponad 15 tysięcy przedsiębiorstw. Jest to jeden z przykładów, jak możemy zwiększać szanse zatrudnienia absolwentów i popierać lepszą współpracę między środowiskami akademickimi i przedsiębiorcami.
Już mówiliśmy o pozytywnym wpływie procesu bolońskiego na mobilność studentów i na współpracę między uniwersytetami i instytucjami szkolnictwa wyższego, a zatem nie będę powtarzał tego, co już mówiłem kilka minut temu.
Na zakończenie chciałbym podkreślić, że Komisja zdaje sobie sprawę ze szczególnych trudności, z jakimi mają do czynienia ludzie młodzi wchodząc na rynek pracy. W ramach strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia zarówno Komisja, jak i Rada Europejska koncentrują się w szczególności na poprawie sytuacji ludzi młodych w dziedzinie zatrudnienia. Przyjmując w 2005 roku europejski pakt na rzecz młodzieży państwa członkowskie zobowiązały się do integracji młodych ludzi w dziedzinie edukacji, zatrudnienia i generalnie społeczeństwa, ale początkowy bardzo obiecujący postęp został zahamowany przez obecny kryzys gospodarczy. To prawda, że młodych ludzi dotknął on szczególnie mocno, ponieważ to oni pierwsi tracili pracę w tej sytuacji. W komunikacie "Wspólne zobowiązanie na rzecz zatrudnienia” z czerwca 2009 roku Komisja zachęciła państwa członkowskie i partnerów społecznych, aby pomimo trudnej sytuacji gospodarczej zapewnili ludziom młodym dostęp do edukacji i szkolenia wysokiej jakości, a w szczególności do wysokiej jakości staży i przyuczania do zawodu.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Istnieje ryzyko, że z powodu kryzysu gospodarczego młodym ludziom będzie trudniej znaleźć pracę, że będą musieli akceptować pracę poniżej swego poziomu kwalifikacji, albo że będą zmuszeni spędzić więcej czasu jako bezrobotni. Komisja powinna zapewnić tym młodym ludziom możliwość skorzystania ze szkolenia w okresie bezrobocia, tak aby nie byli w niekorzystnej sytuacji, gdy wymogi dotyczące zatrudnienia przewidują minimalny okres doświadczenia, który czasami wynosi 5-10 lat. Jakie środki Komisja planuje przyjąć w tej kwestii?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Ma pani całkowitą słuszność mówiąc, że w obecnej sytuacji Komisja i państwa członkowskie muszą być bardzo kreatywne jeśli chodzi o poprawę warunków, umożliwiających młodym ludziom albo utrzymanie pracy, albo - jeśli ją stracili, przekwalifikowanie ich i lepsze przygotowanie do nowych możliwości, nowej pracy. Komisja ściśle współpracuje z państwami członkowskimi i ekspertami i w obecnej sytuacji koncentrujemy się na trzech dziedzinach: jak wykorzystać ten okres dla zapewnienia, by osoby te zdobyły właściwe umiejętności podstawowe i kluczowe kompetencje, jak zapewnić bardziej sprawiedliwy dostęp do edukacji wysokiej jakości i jak zapewnić jakość nauczania i uczenia się w szkołach. Uważam, że są to podstawowe warunki wstępne, umożliwiające przygotowanie młodych ludzi do poradzenia sobie z tym trudnym okresem i lepsze ich przygotowanie do następnej fali miejsc pracy, które miejmy nadzieję powstaną, gdy ten kryzys się skończy.
Przedmiot: Wolontariat w sporcie
Czy Komisja Europejska może przedstawić w skrócie inicjatywy, które mają na celu dążenie do szerszego rozpropagowania w Europie wolontariatu w sporcie?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Wolontariat w trzecim sektorze odgrywa ważną rolę w tworzeniu polityki w UE, wziąwszy pod uwagę korzyści dla społeczeństwa pod względem spójności, integracji, postaw obywatelskich, a także bardzo wyraźną nieodłączną wartość ekonomiczną. Wolontariat stwarza wiele okazji do nieformalnej edukacji i zasługuje w związku z tym na odpowiednie uznanie. Chociaż wolontariat występuje w wielu sektorach, to jednak występuje pewna specyfika strukturalna jeśli chodzi o dziedzinę sportu.
Działalność wolontariacka w sporcie stanowi podstawę organizacji, administracji i realizacji działań sportowych w nowych państwach członkowskich i odgrywa zasadniczą rolę we wspieraniu całej struktury sportu. To znaczenie działalności wolontariackiej w sporcie było wielokrotnie potwierdzane na szczeblu politycznym UE: w 2007 roku w białej księdze na temat sportu Komisja wyraźnie uznaje rolę działalności wolontariackiej za jeden z elementów europejskiego podejścia do sportu. W związku z tym w białej księdze podkreśla się znaczenie planu działania "Pierre de Coubertin”, który ma na celu promowanie wolontariatu w sporcie oraz organizacji sportowych nienastawionych na zysk poprzez konkretne działania, z uwzględnieniem badania dotyczącego wolontariatu i wymiany dobrych praktyk w nieformalnej unijnej grupie roboczej zajmującej się "organizacjami sportowymi nienastawionymi na zysk”.
Poza tym projekty dotyczące wolontariatu sportowego były finansowane w ramach programów "Europa dla Obywateli” i "Młodzież w działaniu”. Nowe badanie dotyczące wolontariatu zostało rozpoczęte wiosną 2009 roku, ma ono przedstawiać wolontariat oraz zawierać opis wolontariatu we wszystkich 27 państwach członkowskich. Umożliwi ono dogłębną analizę najważniejszych szans i wyzwań. Następnie zostanie przedstawione zalecenie dla państw członkowskich Unii Europejskiej, społeczeństwa obywatelskiego i organizacji sportowych. Wyniki badania są spodziewane pod koniec 2009 roku, a więc z pewnością otrzymamy je w nadchodzących tygodniach.
Uważamy, że to opracowanie mogłoby przyczynić się do lepszego zrozumienia wolontariatu w sporcie, zarówno pod względem społecznym, jak i gospodarczym i że będzie ono stanowić podstawę odpowiedzi na polityczne zapotrzebowanie na promowanie wolontariatu w sporcie oraz jego podstawowych strukturach w kontekście UE.
Zgodnie z treścią wniosku, który wciąż jest przedmiotem procedury legislacyjnej, Komisja zamierza także promować działalność wolontariacką w sporcie w ramach Europejskiego Roku Wolontariatu 2011. Jeśli traktat lizboński wejdzie w życie, wdrażanie nowych przepisów dotyczących sportu, zawierających konkretne odniesienie do promowania dobrowolnych struktur sportowych na szczeblu UE, będzie wymagało należytej rozwagi. W takim przypadku Komisja przeprowadzi konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami w celu sformułowania polityki i odpowiednich inicjatyw, które przyniosą określoną wartość dodaną UE.
Liam Aylward
Chciałbym podziękować panu komisarzowi, w szczególności za nawiązanie do białej księgi na temat sportu, z których jestem bardzo zadowolony.
Chcę powiedzieć o otyłości, która w chwili obecnej jest jednym z najpoważniejszych problemów zdrowia publicznego w Europie. Szacuje się, że w Unii Europejskiej 22 miliony dzieci ma nadwagę, z czego 5,1 miliona to dzieci uznawane za otyłe. Wzrost otyłości u dzieci jest niezwykle niepokojący. Ponieważ otyłość w dzieciństwie wiąże się zdecydowanie z otyłością w wieku dorosłym, najlepiej jest jak najwcześniej zająć się tym problemem.
W jaki sposób Komisja zamierza powiązać wolontariat w sporcie i koncepcję "sportu dla wszystkich” z walką ze wzrostem otyłości u dzieci w Unii Europejskiej i w państwach członkowskich? Czy jest możliwe zrealizowanie przez podległe panu służby programu edukacyjnego, dzięki któremu odpowiednie przesłanie dotrze do całej Europy i poszczególnych państw członkowskich?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Dziękuję, że poruszył pan ten bardzo ważny temat, który jest w pewnym stopniu związany z następnym pytaniem. Zgadzam się z panem w stu procentach, że otyłość u dzieci, a później otyłość u dorosłych stanowi jeden z palących problemów, z jakimi mamy do czynienia w Unii Europejskiej. Później powiem o badaniach, które w tej kwestii przeprowadziliśmy i oceniliśmy, i z których wynika, że ten medal ma dwie strony. Z jednej strony musimy bardzo ciężko pracować nad poprawą aktywności sportowej w szkołach i nad zachęcaniem dorosłych do uprawiania sportu, a z drugiej musimy zwracać baczną uwagę na wskazówki żywieniowe.
Z pewnością wiadomo państwu, że ostatnie badania jednoznacznie wykazały, że w latach pięćdziesiątych XX wieku spożywaliśmy większe dawki kalorii. W owym czasie jedliśmy więcej tłuszczów, ale nie mieliśmy problemu z otyłością. Odpowiedź jest jasna: wówczas ludzie znacznie więcej chodzili i wykonywali dużo więcej prac fizycznych. Jeden z wniosków jest zatem taki, że nie możemy wygrać walki z otyłością wyłącznie przy pomocy zaleceń dietetycznych, muszą być one połączone z odpowiednim wysiłkiem fizycznym.
W tym względzie Unia Europejska nadal czeka na realne kompetencje w dziedzinie sportu. Czekamy na zakończenie procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego i wówczas Komisja rozpocznie szeroko zakrojone konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami w celu przygotowania bardzo dobrych, powszechnie akceptowanych i pozytywnych projektów. Będzie to jeden z tematów, na których powinniśmy się skoncentrować, ponieważ jednym ze sposobów zdecydowanej poprawy sytuacji wśród dzieci jest zwiększenie liczby godzin w szkołach przeznaczonych na aktywność fizyczną. Nie będzie to takie trudne do wprowadzenia i jestem pewien, że przyniesie ważne i pozytywne rezultaty.
Marian Harkin
Odpowiadając na pytanie pana posła Aylwarda powiedział pan, że wolontariat przynosi wyraźne korzyści gospodarcze. Owszem, przynosi je, ale przynosi również korzyści społeczne. Ponieważ wspomniał pan też, że rok 2011 będzie Europejskim Rokiem Wolontariatu, chciałabym zapytać dlaczego Komisja zaproponowała na ten rok budżet w wysokości 6 milionów euro, skoro na rok 2010 przeznaczono 18 milionów euro.
Wolontariat jest nieodpłatny w tym sensie, że się zań nie płaci, ale to nie jest powód, aby Komisja Europejska nie inwestowała w 100 milionów wolontariuszy w całej UE. Chciałabym więc poznać pańską opinię na temat kwoty środków przyznanej na bieżący rok, ponieważ moim zdaniem jest ona naprawdę niewystarczająca.
Maroš Šefčovič
komisarz. - Skonsultowałem się właśnie z szefem mojego gabinetu, aby udzielić pani jak najdokładniejszej odpowiedzi. O ile mi wiadomo na cały rok wolontariatu przeznaczono 8 milionów euro. Uważam, że dzięki odpowiedniemu planowaniu - które, jak mam nadzieję, rozpoczniemy bardzo szybko po podjęciu decyzji - i tej sumie pieniędzy możemy naprawdę podkreślić znaczenie wolontariatu, korzyści, jakie przynosi on życiu społecznemu oraz oszczędności, jakie wnosi on w organizację działalności społecznej, kulturalnej i innej. Mam nadzieję, że z tą sumą pieniędzy zdecydowanie będziemy mogli osiągnąć cele, jakie wspomniała pani w swoim pytaniu.
Przedmiot: Biała księga na temat sportu
Zgodnie z celami politycznymi zawartymi w białej księdze UE na temat sportu, jakie programy są wdrażane przez Komisję Europejską w celu podkreślenia korzyści płynących z lepszych praktyk żywieniowych w Europie?
Maroš Šefčovič
komisarz. - To pytanie jest w pewnym stopniu związane z moją poprzednią odpowiedzią dotyczącą możliwości łączenia lepszych nawyków dietetycznych, sposobów propagowania zdrowszego stylu życia oraz wnoszenia europejskiej wartości dodanej w krajową politykę w tych dziedzinach.
Powinnam przede wszystkim wspomnieć, że w białej księdze Komisji "Strategia dla Europy w sprawie zagadnień zdrowotnych związanych z odżywianiem, nadwagą i otyłością” podkreślono znaczenie podjęcia dynamicznych działań w celu odwrócenia spadkowej tendencji poziomu aktywności fizycznej i że działania proponowane w zakresie aktywności fizycznej w przedmiotowej białej księdze i w białej księdze na temat sportu wzajemnie się wzmacniają i uzupełniają.
Komisja powołała Grupę Wysokiego Szczebla ds. Odżywiania i Aktywności Fizycznej, w ramach której urzędnicy ze wszystkich państw członkowskich mogą wymieniać koncepcje polityki i praktyk oraz dokonywać przeglądu wszystkich polityk rządowych w tej dziedzinie. Jak państwo wiedzą ta grupa wysokiego szczebla zbiera się przynajmniej trzy razy w roku.
Dzięki programowi w dziedzinie zdrowia publicznego Komisja wspiera m.in. projekty w zakresie tworzenia sieci lokalnych partnerstw zajmujących się sprawami odżywiania i aktywności fizycznej młodych ludzi.
Wracając do białej księgi w sprawie odżywiania muszę zaznaczyć, że w tej księdze podkreśla się bardzo ważną rolę, jaką mają do spełnienia sektor prywatny i organizacje pozarządowe jeśli chodzi o wsparcie nas w zapewnieniu realnego spadku poziomu otyłości.
Trwają prace platformy UE ds. żywienia, aktywności fizycznej i zdrowia, a jej członkowie zobowiązują się do podejmowania w swoich dziedzinach działań na rzecz odwrócenia wspomnianej tendencji.
W dziedzinie sportu biała księga pozostaje jedynym i najważniejszym punktem odniesienia. Przewidziano w niej kilka działań w dziedzinie sportu i zdrowia, w ramach koncepcji ustanowienia sieci wpływającej pozytywnie na zdrowie aktywności fizycznej (HEPA), obejmujących także wsparcie sieci HEPA. Zaproponowano również lepsze możliwości finansowania projektów w tej dziedzinie, a mianowicie w kontekście siódmego programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego, programu zdrowia publicznego UE, programów na rzecz młodzieży i obywateli oraz programu na rzecz uczenia się przez całe życie.
Wytyczne UE dotyczące aktywności fizycznej przyjęte w 2008 roku można również uznać za wkład w informowanie obywateli o korzyściach płynących z aktywności fizycznej i zachowania odpowiedniej równowagi między odżywaniem i aktywnością fizyczną.
Obecnie Komisja realizuje działania przygotowawcze w dziedzinie sportu w celu przygotowania przyszłych działań UE zgodnie z decyzjami budżetowymi podjętymi przez Parlament. Działania przygotowawcze w 2009 roku już wyraźnie pokazały duże zainteresowanie w dziedzinie HEPA, ponieważ 64 % wniosków w sprawie działań dotyczy właśnie tego obszaru.
Brian Crowley
Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować panu komisarzowi za odpowiedź. W rzeczywistości nie była związana z poprzednim pytaniem; patrzyłem na sprawy pod innym kątem.
Pan komisarz wspomniał o dwóch sprawach, które ja chciałem poruszyć. Chodzi mi przede wszystkim o grupę ds. odżywiania i zdrowia, która zajmuje się rodzajem żywności i uwarunkowaniami dietetycznymi, ale także o fałszywe reklamy autorstwa wielu osób mówiących, że sport jest związany z pewnymi produktami i dodatkami do żywności, które przecież mogą być bardzo szkodliwe dla zdrowia. Zamiast stosowania naturalnych produktów w celu zapewnienia lepszych, zdrowszych warunków osobom, które chcą trenować różne dyscypliny sportu, stosuje się dodatki do żywności takie jak hormon wzrostu skondensowany w niektórych napojach i napojach izotonicznych, sprzedawanych jako napoje mające dodawać wigoru albo energii, ale w rzeczywistości powodujące ogromne problemy zdrowotne. Dlatego właśnie chciałem powiązać sport na najwyższym poziomie i to co robią sportowcy, aby ten poziom osiągnąć, a jednocześnie przekonać osoby mające mniejsze osiągnięcia, że wypicie napoju nie zrobi z nich najwspanialszych sportowców świata.
Maroš Šefčovič
komisarz. - Sądzę, że pański punkt widzenia jest całkowicie słuszny, ponieważ rzeczywiście gdy idzie się na siłownię to zanim człowiek dotrze na salę ćwiczeń widzi półki pełne różnych produktów, suplementów diety, napojów energetycznych i tak dalej. Ma pan całkowitą rację, że ta dziedzina to wielki biznes i że powinniśmy bardzo starannie zastanowić się jak podejść do tej sprawy i jak wyważyć kwestię oferowania produktów dobrej jakości osobom uprawiającym sport, a jednocześnie zapewnić im właściwe informacje o stosowanych przez nich produktach.
Myślę, że bardzo istotna byłaby kampania informacyjna poświęcona negatywnym skutkom tego rodzaju produktów. Na poziomie ochrony konsumenta te produkty muszą być bardzo jasno opisane i musi być wyraźnie zaznaczone, jakiego rodzaju negatywne konsekwencje stosowanie tych produktów może spowodować u sportowców. Myślę, że ma pan całkowitą rację mówiąc, że musimy się zastanowić, jak unikać negatywnych konsekwencji uprawiania sportu nieprzynoszącego korzyści ze względu na stosowanie produktów, które są naprawdę szkodliwe dla zdrowia.
Przedmiot: Trudności, z jakimi boryka się teatr słoweński w Trieście
UE potrzebuje pilnie komisarza odpowiedzialnego za prawa człowieka. Na jej terytorium dochodzi bowiem do rażącego naruszenia praw mniejszości, co ilustruje przykład Włoch. Jednym z filarów tożsamości i kultury mniejszości słoweńskiej we Włoszech jest teatr słoweński (Slovensko stalno gledališče) w Trieście, który już w 1945 roku został powołany do życia przez miejskie, lokalne i regionalne władze włoskie.
Teatr ten borykał się z odwiecznymi problemami finansowymi, ponieważ nie otrzymywał systematycznie funduszy od władz włoskich. We wrześniu teatr zawiesił swoją działalność z powodu tych trudności finansowych. Na Republice Włoskiej spoczywa ważna krajowa i międzynarodowa odpowiedzialność troszczenia się o tych obywateli włoskich, którzy należą do mniejszości słoweńskiej. Państwo włoskie nie respektuje zatem praw swoich własnych obywateli, a uniemożliwienie teatrowi prowadzenia działalności jest przejawem aktywnej polityki asymilacji mniejszości. Słowenia postrzega takie zachowanie jako rażący przykład naruszenia spoczywających na Republice Włoskiej zobowiązań wobec mniejszości, a w tym przypadku mniejszości słoweńskiej.
Jakie działania może podjąć Komisja Europejska, by nie dopuścić do zamknięcia teatru słoweńskiego w Trieście, a co za tym idzie - zadbać o zachowanie języka mniejszości słoweńskiej?
Maroš Šefčovič
komisarz. - Chciałbym podziękować szanownemu panu posłowi za to pytanie. Jest jasne, że stara się pan zbadać wszystkie możliwe drogi pomocy i poprawy sytuacji tego teatru. Muszę zacząć od podkreślenia, że podstawą działania Wspólnoty w dziedzinie kultury jest art. 151, który stanowi, że działanie Wspólnoty zmierza do zachęcania do współpracy między państwami członkowskimi oraz, jeśli to niezbędne, do wspierania i uzupełniania ich działań.
Decyzja w sprawie przyznawania środków krajowych instytucjom kulturalnym należy jednak do państw członkowskich i Komisja nie ma żadnych kompetencji wspólnotowych umożliwiających jej wywieranie wpływu na taki wybór. Niemniej jednak dialog międzykulturowy i promowanie różnorodności kulturowej stanowią kluczowe cele europejskiej agendy kultury, i w związku z tym projekty ponadnarodowe w tej dziedzinie mogą kwalifikować się do wsparcia wspólnotowego w ramach programu Kultura.
Ma on służyć w szczególności popieraniu kreatywności i mobilności artystów, dostępu społeczeństwa do kultury, rozpowszechniania sztuki i kultury, dialogu międzykulturowego oraz znajomości historii i dziedzictwa kulturalnego narodów Europy. W ramach tego programu finansowane mogą być jedynie projekty o wymiarze europejskim, co oznacza, że w projekcie muszą uczestniczyć przynajmniej trzy państwa członkowskie, zaś w przypadku projektów wieloletnich musi ich być co najmniej sześć.
Przydział dotacji operacyjnych dla jednej instytucji kulturalnej jest możliwy tylko wówczas, gdy prowadzi ona działania na szczeblu europejskim w przynajmniej siedmiu krajach uczestniczących w programie kulturalnym. Należy także wspomnieć, że Komisja opracowała strategię promowania wielojęzyczności w Unii Europejskiej, która obejmuje języki urzędowe, narodowe, regionalne, mniejszościowe i migrantów.
W komunikacie z września 2008 roku zatytułowanym "Wielojęzyczność: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie” zostało potwierdzone poparcie Komisji dla wszystkich języków, którymi mówi się we Wspólnocie, w tym dla języków mniejszości. Przedmiotowa strategia jest wdrażana w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, ale decyzje w sprawie wewnętrznej polityki językowej nadal podejmują państwa członkowskie. Promowanie uczenia się języków i różnorodności językowej jest także jednym z głównych celów programu "Uczenie się przez całe życie”. W ramach tego programu Unia Europejska wspiera projekty i sieci promujące wszystkie języki istniejące w UE, w tym języki mniejszościowe.
Oprócz tego należy podkreślić, że ochrona osób należących do mniejszości stanowi jedną z zasad, na których opiera się Unia. Dlatego też Komisja uważa, że państwa członkowskie muszą wykorzystywać wszystkie istniejące instrumenty prawne dla zagwarantowania praw jednostek - w tym należących do mniejszości narodowych - i aktywnie przeciwdziałać wszystkim źródłom dyskryminacji. Komisja Europejska ponownie potwierdza swoje zobowiązanie do ochrony praw podstawowych i niedyskryminacji.
Jelko Kacin
(SL) Dziękuję za odpowiedź, panie komisarzu. W zasadzie jest to odpowiedź na moje pytanie, ale nie chodzi tu o zasadę. Jest to bardzo konkretny problem, problem, który dotyczy ludzkich losów. Komisja rzeczywiście jest zdania, że jest to sprawa, która powinna być w gestii państw członkowskich, ale Parlament uważa, że nie wszystko we Włoszech działa tak, jak powinno. Właśnie z tego powodu będziemy jutro głosować nad rezolucją, która powstała w wyniku debaty nad wolnością mediów we Włoszech. Chociaż Komisja uważa, że nie ma uprawnień w tym względzie, to większość posłów do PE jest zdania, że w rzeczywistości Komisja jest w stanie zająć się również takimi problemami.
W przypadku mniejszości nie chodzi tylko o prawa obywateli. Jest to również sprawa tego, że państwo jest odpowiedzialne za prawa mniejszości i ma obowiązek je respektować. Panie komisarzu! Cieszę się, że mówił pan o dyskryminacji i jej zwalczaniu, ale prawda jest taka, że żadna mniejszość nie może przetrwać, jeśli nie będzie miała zapewnionej dyskryminacji pozytywnej. Jeśli mniejszość ma przetrwać, potrzebuje dodatkowego zrozumienia i pomocy oraz dodatkowego wsparcia moralnego, politycznego i finansowego. To jest właśnie pozytywna dyskryminacja. A w tym konkretnym przypadku, panie komisarzu, mówimy o instytucji, która została utworzona przez wspomniane wcześniej państwo. Ten teatr istnieje i działa przez ponad czterdzieści, pięćdziesiąt lat, ale co roku powtarza się ta sama historia. Przeciąganie wyrażenia zgody na udzielenie dotacji finansowej niemal do końca roku stanowi formę nacisku politycznego, a jak sami państwo wiedzą wszystkie narody słowiańskie mają podobne przysłowie: źle się pracuje z pustym żołądkiem. Potrzebne są konkretne działania finansowe.
Maroš Šefčovič
komisarz. - Doskonale rozumiem pański niepokój, ale Komisja musi działać w oparciu o bardzo jasno określone przepisy, zwłaszcza w dziedzinie przydziałów z budżetu i wydatkowania budżetu.
Dlatego też w swojej odpowiedzi próbowałem pokazać panu, jakie mamy możliwości na szczeblu europejskim, aby pomóc słoweńskiemu teatrowi.
Komisja mogłaby pomóc finansowo tylko w takiej sytuacji gdyby administracja teatru nawiązała współpracę z jego sąsiadami i aktywnie działała w ramach programu kulturalnego w obecnych warunkach. To, jak sądzę, jest osiągalne i możliwe i uważam, że byłoby z korzyścią nie tylko dla teatrów, ale także dla krytyków i innych partnerów, z którymi słoweński teatr będzie współpracował w przyszłości, ponieważ tylko na takich warunkach Komisja może pozytywnie odnieść się do finansowania konkretnych działań, które bardzo wyraźnie przedstawiają element wartości dodanej i europejskiej współpracy w tym względzie.
Wiedzą państwo, że jeśli nie mamy specjalnej linii budżetowej na tego typu projekty, nie możemy ich finansować. W pełni rozumiem, że debata w tej kwestii jest bardzo często niezwykle emocjonalna, ponieważ dotycz narodów, narodowości i języków. Dlatego też sądzę, że - jak pan to podkreślił w swoim pytaniu dodatkowym - Parlament Europejski jest bardzo dobrym miejscem na taką debatę.
Przewodniczący
Tura pytań została zakończona.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
