Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij de gelegenheid biedt om u eraan te herinneren dat het vandaag vijfentwintig jaar geleden is dat in Derry in Ierland op bloody Sunday dertig onschuldige burgers door de oproerpolitie werden gedood. Ik heb hier de ontwerpresolutie die vandaag door het Britse Lagerhuis over bloody Sunday wordt behandeld.

De Voorzitter
Mijnheer Andrews, wat u zegt is uiterst belangrijk maar heeft niets met de Notulen te maken.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde het Parlement alleen maar vragen de ontwerpresolutie van de heer Hume te steunen.

De Voorzitter
Mijnheer Andrews, het Parlement heeft uw verzoek gehoord en ik meen dat het daarop zal ingaan. Nogmaals, dit punt is wel belangrijk, maar heeft niets met de Notulen te maken.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Artikel K.9 van het Verdrag betreffende de EU
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0349/96) van mevrouw Lambraki, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(95)0566 - C4-0560/95) over het nut van de eventuele toepassing van artikel K.9 van het Verdrag betreffende de Europese Unie.

Lambraki
Mijnheer de Voorzitter, de strategie die het Europees Parlement tot dusver heeft gevolgd om het optreden van de Unie op de gebieden die vallen onder de derde pijler, doeltreffend te maken, bestaat erin dat het heeft verzocht om toepassing van de overgangsclausule welke werd verankerd in artikel K.9 van het Verdrag. Voorts heeft het geëist dat tijdens de Intergouvernementele Conferentie over de derde pijler wordt heronderhandeld.
De overgangsclausule in artikel K.9 van het Verdrag betreffende de Europese Unie voorziet in de mogelijkheid om artikel 100 C van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap toe te passen op zes van de negen gebieden die in artikel K.1 worden genoemd, met name:
het asielbeleid; -de voorschriften met betrekking tot de overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten door personen en de uitoefening van de controle daarop; -het immigratiebeleid en het beleid ten aanzien van onderdanen van derde landen; -de strijd tegen de illegale drugshandel; -de bestrijding van fraude van internationale omvang; -de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken.De mogelijkheid om artikel 100 C van het Verdrag toe te passen op deze zes gebieden werd in het verleden slechts eenmaal onderzocht. In verklaring nr. 31 betreffende het asielbeleid, die als bijlage aan de Slotakte van het Verdrag betreffende de Europese Unie is gehecht, wordt de Raad namelijk verzocht prioriteit te verlenen aan de behandeling van vraagstukken in verband met het asielbeleid van de lidstaten, met het doel vóór eind 1993 een gemeenschappelijk optreden vast te stellen om aspecten van dat beleid te harmoniseren.
Na dit initiatief heeft de Commissie - ondanks de permanente druk van het Parlement - geen verder onderzoek naar deze kwestie verricht of een andere actie op dit vlak ondernomen, zodat kostbare tijd verloren is gegaan en men wat de derde pijler betreft van stagnatie kan spreken. Als we nu zouden aandringen op de snelle toepassing van artikel K.9, zouden we - zoals de Commissie opmerkt - evenwel complicaties veroorzaken wat betreft de communautarisering van verschillende gebieden en de indruk wekken dat de bestaande procedure ons past, terwijl we in werkelijkheid vaststellen dat de aanwending van artikel K.9 bepaalde nadelen inhoudt.
Die nadelen zijn de volgende:
ten eerste, de communautarisering geschiedt via overdracht naar artikel 100 C, met alle beperkingen die daaruit voortvloeien; -ten tweede, deze overdracht betreft niet alle in artikel K.1 genoemde terreinen, maar slechts zes ervan. De justitiële en politiële samenwerking in strafzaken en de douanesamenwerking zijn ervan uitgesloten; -ten derde, het Europees Parlement beschikt in het kader van artikel 100 C slechts over het recht te worden geraadpleegd en kan niet optreden op gebieden welke nochtans de burgers die het vertegenwoordigt, betreffen; -ten vierde, de procedure van artikel K.9 is uiterst omslachtig. Een besluit om één van de zes gebieden naar artikel 100 C over te dragen, moet door de Raad met eenparigheid van stemmen worden genomen. Parallel daaraan moeten de lidstaten dit besluit overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen goedkeuren. Dat betekent bijvoorbeeld dat in Denemarken de aanneming ervan moet plaatsvinden met een meerderheid van vijfzesde in de Folketing of met een meerderheid van de leden van de Folketing plus een meerderheid bij een te houden referendum.-ten vijfde, artikel 100 C biedt geen garantie voor de uitoefening van een voldoende democratische controle door het Parlement.Om die redenen moeten we er thans vooral op aandringen dat de derde pijler één van de hoofdpunten op de agenda van de Intergouvernementele Conferentie vormt. Als we werkelijke vooruitgang willen boeken op het vlak van de toenadering tussen de Unie en haar burgers, lijdt het immers geen twijfel dat de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken dient te worden gestimuleerd.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag van mevrouw Lambraki over de toepassing van artikel K.9 komt op een interessant moment. Het debat in onze commissie verliep parallel met het debat in de intergouvernementele conferentie over de volgende vragen: wat gebeurt er met de derde pijler? Wat gebeurt er met de thema's die nu in de derde pijler zijn ondergebracht? Hoe moeten die thema's in het herziene Verdrag worden behandeld? Wat moet naar de eerste pijler worden overgebracht en wat zeker niet? Wat moet, als het naar de eerste pijler wordt overgebracht, democratisch worden gestructureerd en hoe?
Daarom zal ik niet meteen met een van de thema's in het verslag beginnen, maar eerst een vraag stellen. De jongste weken heeft men ons meermaals laten weten dat men - de waarnemers van het Parlement in de intergouvernementele conferentie zouden daarover bij gelegenheid wat meer moeten kunnen zeggen - voornemens is een aantal belangrijke aspecten van het communautaire beleid zoals de drugsbestrijding, de immigratie en het asielrecht, waarover ook mevrouw Lambraki het heeft, in een nieuwe pijler, een soort eerste pijler bis, onder te brengen. Men zou dus die aspecten van de derde naar de eerste pijler willen overbrengen, maar dan in een speciale structuur zodat wel Gemeenschapsrecht ontstaat, maar buiten de bevoegdheid van het Europees Parlement.
In die eerste pijler bis zouden dus een aantal elementaire en volstrekt noodzakelijke beleidsterreinen onder het Gemeenschapsrecht en het communautaire beleid vallen - wat wij toejuichen -, maar zonder dat daarop enige democratische controle mogelijk is. Dat lijkt mij in het gehele debat, ook over artikel K.9, het ideologische kader te zijn. In ronkende verklaringen betoogt men telkens opnieuw dat wij een gemeenschappelijke asielstrategie nodig hebben. Men had het hier al over de wedloop naar de machteloosheid. Ik vind die term wat hard en wens hem dan ook niet te gebruiken. Het telkens opnieuw neerwaarts nivelleren van de asielnormen naar de kleinste gemene deler toe, waardoor wij uiteindelijk alles afsluiten, is een strategie die sommige regeringen meer dan andere voorstaan, maar die in elk geval bestaat.
Wat de rol van het Europees Parlement betreft, hebben - dat kunnen wij in elk geval in onze commissie zowel met betrekking tot het verslag van mevrouw d'Ancona over het asielbeleid als tot het debat over het verslag van mevrouw Lambraki zeggen - de Commissie noch de Raad voor de participatie van het Parlement ook maar enige belangstelling.
Wat de Commissie betreft, wil ik echter een uitzondering maken voor mevrouw Gradin, die een totaal ander standpunt inneemt en zeer open met het Parlement omgaat. Mevrouw Gradin, ik wil dat uitdrukkelijk zeggen. Als men de gehele Commissie over dezelfde kam scheert, moet men voor de democratisch gezinde leden van de Commissie uitdrukkelijk een uitzondering maken.
Wat de immigratie en de drugsbestrijding betreft, is de situatie vrijwel dezelfde. Het debat verloopt op dezelfde manier. Niemand betwist dat wij gemeenschappelijke maatregelen nodig hebben. Niemand betwist dat de nationale staten in de Europese Unie bepaalde fenomenen niet meer aankunnen. De Europese Unie is het niveau en de organisatie waarop en waarin men het doeltreffendst kan samenwerken en de problemen het best kan aanpakken. Ook dat staat buiten kijf. Dat men bij de communautarisering van die beleidsterreinen de nationale parlementen steeds nadrukkelijker uitsluit van de wetgevingsprocedure en de controle op de nieuwe organisaties die op dat terrein ontstaan is een eerste aspect. Een tweede aspect is dat men de democratische controle en de wetgevende bevoegdheden niet aan het Europees Parlement overdraagt. Daardoor ontstaat in de Europese Unie een democratisch tekort dat, als niet krachtig wordt ingegrepen, gevaarlijk groot dreigt te worden. Wij zouden dat graag doen, maar hebben daartoe jammer genoeg de macht niet.
Het verslag van mevrouw Lambraki komt dan ook op een uiterst interessant ogenblik. Dit verslag heeft betrekking op het instrumentarium van artikel K.9 dat, in combinatie met artikel 110 van het Verdrag, de overbrenging van de hierboven genoemde beleidsterreinen - asiel en immigratie, burgers van derde landen, drugsbestrijding en internationale fraudebestrijding - naar de eerste pijler mogelijk maakt. Wat wij hier vandaag beslissen, is misschien al door andere overwegingen op de intergouvernementele conferentie en in de Raad achterhaald. Wij vermoeden dat, maar officieel weten wij niets. Deze situatie is het beste bewijs dat de kwestie van de politieke organisatie in verband met die thema's eigenlijk alleen nog als een toenemende en steeds gevaarlijker ontdemocratisering van ons beleid in de Europese Unie moet worden beschouwd. Het verslag van mevrouw Lambraki wijst op die fenomenen en geeft aan hoe men daarin verandering kan brengen, maar komt op een ogenblik waarop men misschien al een stap verder is en het Europees Parlement misschien al voor een stuk buitenspel heeft gezet. Dat is het jammerlijke aan dit debat.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, artikel K.9, de zogenaamde "passerelle" naar artikel 100 C, geeft het Parlement enkel een raadgevende stem in wetgevingskwesties. Uit democratisch oogpunt is dat een absurde situatie, aangezien noch het Europese Parlement, noch de nationale parlementen de mogelijkheid van controle hebben. Dat artikel K.9 zo is geformuleerd, is één voorbeeld van het zogenaamde "democratisch tekort" . Daarbij komen de Deense problemen die in Edinburgh belicht zijn, waarop mevrouw Lambraki al zo duidelijk heeft gewezen.
Artikel K.9 is één enkele keer toegepast, namelijk in verband met de vraag of schoolkinderen op schoolreisje moeten; dat is niet bepaald een belangrijke kwestie in het licht van alle ernstige zorgen die wij in Europa hebben. Om K.9 toe te passen is er unanimiteit in de Raad nodig, wat zo goed als onbereikbaar is. De hele constructie sneuvelt derhalve door haar eigen absurditeit. De Commissie deelt deze mening. De juridische, of liever gezegd, niet -juridische situatie, is ernstig, aangezien het gaat om de veiligheid van de burgers, een kwestie die elke dag belangrijker wordt, en waarvan bedacht dient te worden dat ze het basisgevoelen van de burgers tegenover "de Europese gedachte" sterk beïnvloedt.
Artikel K.9 is eenvoudigweg een van de meest zwaarwegende argumenten voor de noodzaak van vereenvoudiging van de Verdragen, maar ook voor de noodzaak van besluitvorming met een gekwalificeerde meerderheid. Hoe meer gebieden gebracht worden onder de gemeenschapspijler, des te minder problemen hebben wij met de derde pijler. Daarom is het belangrijk dat alle Europese krachten naar deze ontwikkeling streven.
Het verslag over artikel K.9 is helaas zo laat gepresenteerd dat we geen nieuwe, verdere speelruimte hebben vóór de herziening van het Verdrag op de Intergouvernementele Conferentie. Het is echter positief dat Commissaris Gradin nu - ondanks de huidige problemen met het Verdrag - het initiatief genomen heeft voor verscheidene goede voorstellen inzake het asielbeleid, de zogenaamde burden sharing , immigratie, corruptie en synthetische drugs. Misschien dat wij ook mogen hopen op een mededeling inzake de georganiseerde misdaad. De ontwikkeling zal naar alle waarschijnlijkheid de gebreken van artikel K.9 duidelijk maken.
De probleemstellingen rond een verslag dienen binnen de parlementaire commissie te worden behandeld. Over wijzigingsvoorstellen dient eerst in de commissie te worden onderhandeld respectievelijk gestemd. Pas daarna, d.w.z. als men het niet eens kan worden, kunnen er redenen zijn om amendementen voor te leggen aan de voltallige vergadering. Als men dit echter doet door punten toe te voegen die niets nieuws inhouden, vind ik dat verwerpelijk. De werkwijze van het Parlement moet serieuzer worden gemaakt, door zulk gedrag te ontmoedigen. O.a. om deze reden zullen wij tegen alle amendementen stemmen, met uitzondering van amendement nr. 5, dat wij speciaal willen aanbevelen, aangezien het de aandacht vestigt op iets wat niet in het verslag wordt behandeld, en omdat het de moeite waard is om te worden gesteund en benadrukt.
De Intergouvernementele Conferentie dient het aanpakken van het interne veiligheidsprobleem in Europa als een van haar belangrijkste taken te zien en de vereiste wijzigingen inzake artikel K.9 in gang te zetten. De verantwoordelijkheid ligt nu bij de regeringen van de lidstaten, en wij, Europarlementariërs, let wel, moeten er zeer goed aan denken na de Intergouvernementele Conferentie artikel K.9 heel grondig te evalueren, en geen voorstel te steunen dat gebreken vertoont op het punt van de veiligheid, vrijheid en zekerheid van de burgers van Europa.

Schaffner
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Gradin, dames en heren, in de aanloop naar de Top van Dublin van 13 en 14 december 1996 hebben president Chirac en bondskanselier Kohl aan het Ierse voorzitterschap samen een brief geschreven. Daarin verklaarden zij dat de huidige bepalingen en procedures in het Verdrag betreffende de Europese Unie over de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken ontoereikend zijn.
Ons Parlement en in het bijzonder mevrouw Lambraki schijnen die visie te delen. Zoals mevrouw Lambraki laat zien, wordt die situatie nog versterkt door de technische en juridische moeilijkheden met betrekking tot de toepassing van artikel K.9 van het Verdrag, dat nu de brug vormt tussen twee mogelijke politieke keuzes in verband met de derde pijler: communautarisering of intergouvernementele besluitvorming.
Die situatie, die door de opvallende gebreken van artikel K.9 wordt gekenmerkt, baart alle Europese institutionele besluitvormers, het Parlement, de Commissie en de Raad, grote zorgen. Wij zijn het eens over de gebrekkige organisatie van de derde pijler, maar mijn fractie is het niet helemaal eens met de remedie. Daarover heb ik enige twijfels.
De conclusies van dit verslag houden in dat wij de derde pijler zo snel mogelijk volledig moeten communautariseren. Mijn fractie wijst die drastische keuze af. Wij verkiezen een pragmatische aanpak waarbij de verantwoordelijkheid krachtens het subsidiariteitsbeginsel bij de lidstaten wordt gelegd. Als overheveling van bevoegdheden naar de Gemeenschap nuttig is voor de veiligheid van de Europese burgers, laten wij dat dan doen. Als een gezamenlijk optreden van de staten voldoende is, hoeven wij de procedure niet te verzwaren.
In die geest heeft de Raad van Dublin een werkgroep over de samenwerking op het gebied van de justitie ingesteld om een praktisch concept uit te werken en een aantal bepalingen te formuleren om onder meer de transnationale criminaliteit en de illegale drugshandel te bestrijden. Die werkgroep zal in maart haar conclusies voorleggen. Zo zal de IGC over gegevens beschikken om de derde pijler doeltreffender te maken. Dat is een onontbeerlijke voorwaarde om de Unie dichter bij de burger te brengen en dus geliefder te maken.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, wij zullen het verslag van mevrouw Lambraki goedkeuren. De procedure waarin artikel K.9 van het Verdrag van Maastricht voorziet, doet problemen rijzen die in de eerste plaats ons, leden van het Parlement, aangaan. Europa wil in het kader van het Verdrag betreffende de Europese Unie iets doen aan het tekort aan veiligheid van de Europese burgers, maar door de toepassing van de huidige teksten is in de plaats daarvan een democratisch tekort ontstaan. Men had het hier al over de logheid van de procedure waarin het Verdrag voorziet om de communautarisering van de bepalingen van de derde pijler te bepleiten.
Ook wij wensen de communautarisering van de derde pijler en een doeltreffender parlementaire controle. Ik heb daartoe zelf een verslag over de intergouvernementele conferentie opgesteld en aan de premier van mijn land overhandigd. Die heeft beloofd dat hij het aan de intergouvernementele conferentie zou voorleggen. In dat verslag beschrijf ik meer bepaald hoe de nationale parlementen bij de parlementaire controle op de Europese regelgeving zouden moeten worden betrokken, meer in het bijzonder bij het debat over de overeenkomsten die in het kader van de derde pijler worden gesloten.
Het grote probleem is dat de Europese parlementen, na de goedkeuring van de bepalingen, op de nieuwe Europese regelgeving vertrouwen maar van elke democratische controle afstand doen. Die parlementaire controle, die voorheen door de nationale parlementen werd uitgeoefend, wordt door geen enkele bepaling aan het Europees Parlement overgedragen zodat dit zijn dubbele opdracht van controle en politieke stimulans niet kan vervullen. Het gebrek aan veiligheid, dat wij allen willen bestrijden, wordt inmiddels door een gebrek aan democratie vervangen. Dat is volgens mij een van de punten die wij hier in het Parlement zouden moeten bespreken.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoef u niet te zeggen dat wij tegenstander zijn van de totstandbrenging van een eerste pijler bis, waardoor men het Europees Parlement zijn bevoegdheden en prerogatieven op het gebied van de controle zou ontnemen. De bepalingen in het kader van de derde pijler moeten naar de Gemeenschap worden overgeheveld. De meeste leden van dit Parlement willen de intergouvernementele conferentie nogmaals verzoeken op dat terrein ernstige vooruitgang te boeken. Als de intergouvernementele conferentie op de wens van de ruime meerderheid van ons Parlement ingaat, zullen wij tot de Europese burgers kunnen zeggen dat wij een einde hebben gemaakt aan het gebrek aan democratie en parlementaire controle, die in ons parlementair bestel de regel moeten zijn.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb niet de tijd om op alle bijzonderheden nader in te gaan, maar wat ik hier heb gezegd is voor ons essentieel. Voor de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is het onontbeerlijk dat wij op dat terrein vooruitgang boeken.

Cohn-Bendit
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte heer Schulz, ik heb vandaag met genoegen naar de verschillende sprekers geluisterd. Ik meen dat wij hier een operettedebat voeren over iets dat niet eens meer op de agenda staat. Zoals de heer Schulz al heeft gezegd, wordt de vraag naar de overgang van K.9 naar K.1 niet gesteld, maar is de vraag in hoever de aangelegenheden van de derde pijler in de praktijk naar de eerste pijler worden overgebracht. Zoals de zaken op dit ogenblik worden aangepakt, krijgen wij, zoals alle collega's hebben gezegd, alleen maar nog meer intergouvernementele en intercontinentale overeenkomsten en nog minder communautarisering en dus Europese debatten die door het Europees Parlement en het Europees Hof van Justitie kunnen worden gecontroleerd. Dat is een rampspoedige ontwikkeling. Op die manier stapt men af van de idee van een Europese instelling die op soevereine instellingen moet toezien. Daarom meen ik dat wij de regeringen harder moeten aanpakken om ze de rol van het Parlement te doen versterken. Wij moeten echter ook de filosofie van dit debat vastberaden aanpakken.
Wij zeggen altijd dat Europa voor de burgers meer vrijheid betekent. Wij maken de mensen echter bang voor hun veiligheid terwijl wij tegelijkertijd ook de vrijheid beperken. Meer veiligheid betekent minder vrijheid. Het beste voorbeeld daarvan is Schengen, het debat over het vrij verkeer en de uitvoering van artikel 7a. Met het vrij verkeer hebben wij ingestemd. Wij kunnen het echter niet realiseren en beperken ons daarom tot intergouvernementele overeenkomsten om de veiligheid te waarborgen. Daarom meen ik dat dit verslag zonder meer te laat komt en noem ik dit een schijndebat. Dit punt staat niet meer op de agenda. Op de agenda staat nu het debat over de vrijheid van de burgers. Zij die in Europa terecht op veiligheidsproblemen wijzen, mogen het garanderen van de veiligheid van de burgers en de afschaffing van de noodzakelijke vrijheden niet door elkaar halen. De burgers willen in veiligheid leven. Zij willen echter ook meer vrijheid en die brengen wij op dit ogenblik slechts in beperkte mate tot stand. Onze fractie zal zich bij de stemming onthouden. Dit verslag heeft vandaag geen enkele zin meer. Vandaag moeten wij ons ervoor inspannen dat de derde pijler, als die tot een eerste pijler bis wordt omgevormd, echt wordt gecommunautariseerd zodat het Europees Parlement en het Hof van Justitie controle kunnen uitoefenen. Daarover ben ik het met de heer Schulz eens.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, ter gelegenheid van dit technische debat over de toepassing van artikel K.9 richt mevrouw Lambraki in haar verslag een dringende oproep tot de intergouvernementele conferentie om tal van aangelegenheden in verband met de veiligheid van personen zoals het asielbeleid, de overschrijding van de buitengrenzen en de immigratie, naar de Gemeenschap over te hevelen.
Wij vinden het goed dat men die beleidsterreinen als aangelegenheden van gemeenschappelijk belang beschouwt en dat wij onze inspanningen op die terreinen beter op Europees niveau coördineren. Wij vinden het echter verkeerd dat men die aangelegenheden aan de bevoegdheid van de naties en de nationale parlementen wil onttrekken. Dat is immers de werkelijke betekenis van de eis om die aangelegenheden te communautariseren.
Zoals in alle andere verslagen die het Parlement over dit onderwerp al zijn voorgelegd, wordt ook in het verslag van mevrouw Lambraki gevraagd dat de naties over die aangelegenheden niet langer het laatste woord zouden hebben en dat de Raad daarover bij meerderheidsstemming zou beslissen, dat het Europees Parlement medebeslissingsbevoegdheid zou hebben, dat alleen de Commissie initiatiefrecht zou hebben en dat het Hof van Justitie de rechtsbevoegdheid zou uitoefenen.
Dat men deze bevoegdheid aan de nationale parlementen wil ontnemen is volstrekt onaanvaardbaar. Ondanks de medebeslissingsbevoegdheid van het Europees Parlement zou dat immers de democratie verzwakken, de besluitvorming verder van de burgers brengen en bovendien ook het weinig aantrekkelijke gevolg hebben dat alle netelige kwesties op Europees niveau met de grootste laksheid worden behandeld.
Wij moeten instemmen met samenwerking, maar niet met de afbraak van de nationale democratieën.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, de burgers van de Europese landen maken zich in de eerste plaats zorgen over het asiel, de immigratie, de overschrijding van de buitengrenzen en de illegale drugshandel. Er zijn dan ook twee goede redenen om die aangelegenheden niet aan de Gemeenschap over te dragen.
De eerste reden is dat de situatie en de tradities in de verschillende landen sterk uiteenlopen. De tweede reden is dat de volkeren, meer bepaald de kiezers, hun mening moeten kunnen zeggen en hun standpunt moeten kunnen laten gelden. Als men die aangelegenheden aan de Gemeenschap overdraagt, maakt men de controle door de volkeren nog moeilijker. Dat is trouwens wellicht de opzet van hen die de Gemeenschap op die terreinen bevoegd wil maken.
Wij moeten integendeel de controle door de volkeren en de kiezers gemakkelijker maken door - op het niveau van de staten en ter aanvulling van de rol van de nationale parlementen - het referendum, zoals in Zwitserland, een voorbeeld van een democratisch land, ook op initiatief van de bevolking mogelijk te maken.
Alleen dan kunnen wij van een echte democratie spreken en wordt die, zoals vandaag al te vaak gebeurt, niet door technocratische en decadente elites misbruikt.

Lindeperg
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik zeggen dat ik het volkomen met de strekking van het verslag van mevrouw Lambraki eens ben. Haar pragmatische en wijze benadering is volkomen verantwoord. De mededeling van de Commissie zelf getuigt immers van gezond verstand.
Wij gaan nu geen zware en onzekere procedure aanvatten - die, om eerlijk te zijn, vrijwel zeker zou mislukken - nu de IGC zich beraadt over de mogelijkheden om het beleid van de Unie op het gebied van justitie en binnenlandse zaken te verbeteren. Bovendien zou de toepassing van artikel K.9 beslist niet alle problemen op dat gebied hebben opgelost. Ik denk daarbij meer bepaald aan de bevoegdheden van het Europees Parlement.
Wij moeten het verloop van de werkzaamheden van de IGC wel aandachtig volgen. Het Ierse voorzitterschap heeft die werkzaamheden een impuls willen geven door de lidstaten een concreet voorstel voor te leggen dat een antwoord tracht te formuleren op de vele kritische bedenkingen die tot nu toe op de werking van de derde pijler zijn geformuleerd.
Wat is immers de inzet van zowel de toepassing van artikel K.9 als de communautarisering van de derde pijler en het nemen van passende maatregelen in het kader van een eerste pijler bis? Het Ierse voorzitterschap heeft die vraag duidelijk beantwoord: het gaat om de totstandbrenging van een doeltreffende besluitvormingsprocedure die, althans op termijn, op de gekwalificeerde meerderheid moet steunen en die een democratische en jurisdictionele controle mogelijk maakt.
Die geloofsbelijdenis strookt met de standpunten die hier in het Parlement al vele keren zijn ingenomen. De nagestreefde doelstelling botst echter op het krachtig verzet van bepaalde lidstaten en nationale parlementen. Ik denk daarbij in het bijzonder aan het Franse parlement.
Met de totstandkoming van de interne markt erkent iedereen met betrekking tot het vrij verkeer van personen, - al is dat nog maar gedeeltelijk en buiten de communautaire procedures om gerealiseerd - dat de harmonisatie van een aantal wetten en praktijken onontbeerlijk is. Die harmonisatie is trouwens al aan de gang. Ik denk daarbij aan het asiel- en immigratiebeleid.
Die feitelijke overheveling naar Europa heeft ongetwijfeld het nadeel dat ze de nationale parlementen een gedeelte van hun prerogatieven ontneemt. Men kan dat betreuren en daaraan iets trachten te doen, maar dat is nu eenmaal de realiteit. Er is dus een democratisch tekort op nationaal niveau dat door meer democratische controle op Europees niveau moet worden gecompenseerd. Dat moet de taak van het Europees Parlement worden.
Wij weten echter hoe de zaken op dit ogenblik staan. Artikel K.6 is een zoethoudertje. In werkelijkheid is het een instrument dat het voorzitterschap naar eigen goeddunken gebruikt. Voorts is het Hof van Justitie uitdrukkelijk van samenwerking in het kader van de derde pijler uitgesloten, waardoor een rechtsvacuüm ontstaat. Op het netelige terrein van de rechten en vrijheden van de mensen die op het grondgebied van de Unie leven, is dat op zijn minst paradoxaal.
Nu wij dat hebben vastgesteld is de vraag of wij, zoals dat gebeurt in een verslag dat het Franse parlement onlangs ter goedkeuring is voorgelegd, elke bevoegdheid aan het Europees Parlement en het Hof van Justitie ontzeggen en alleen maar meer bevoegdheden voor de nationale parlementen eisen? Dat laatste punt moet beslist worden onderzocht. Ik wijs erop dat de meeste resoluties van het Europees Parlement over de derde pijler voor een versterking van de rol van de nationale parlementen pleiten. Dat is echter onvoldoende. Hoe kan men immers de noodzaak van een harmonisatie op Europees niveau erkennen en tegelijkertijd voor een hernationalisatie van de democratische en jurisdictionele controle pleiten? Die meningsverschillen tussen hen die zich over de IGC zullen moeten uitspreken beloven niet veel goeds. Daarom verzoekt mevrouw Lambraki de Commissie terecht de resultaten van de IGC te beoordelen om, als die te teleurstellend zijn, eventueel een nieuw initiatief op basis van artikel K.9 te nemen.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, volgens de heer Cohn-Bendit is dit een operettedebat. Een operette is gewoonlijk een ietwat oppervlakkig, maar niettemin onderhoudend spektakel. Het betoog van de heer Cohn-Bendit was echter allesbehalve boeiend. Ik vind dat wij hier een spookdebat voeren, niet alleen omdat hier zo weinig afgevaardigden aanwezig zijn, maar vooral omdat artikel K.9 al lang achterhaald is. In zekere zin is dat artikel de blindedarm van het Verdrag van Maastricht. Misschien heeft het vroeger wel iets betekent, maar nu is het door de gebeurtenissen al lang achterhaald. Daarom is dit een spookdebat.
Artikel K.9 is aan zijn eigen gebreken ten onder gegaan. Men heeft het soms een brug naar de eerste pijler genoemd. Die brug was echter van bij het begin onbruikbaar. Ze vereiste immers eenparigheid in de Raad. Welnu, u weet hoe moeilijk die in omstreden kwesties wordt bereikt. In de tweede plaats vereiste ze de ratificatie van de akkoorden overeenkomstig de grondwetten van de verschillende nationale staten. Die procedure kan oneindig lang aanslepen. Artikel K.9 is volkomen onbruikbaar gebleken en is op dit ogenblik een van de gespreksonderwerpen op de intergouvernementele conferentie. Maar zelfs als de intergouvernementele conferentie voor de overheveling van bevoegdheden van de derde naar de eerst pijler niets nieuws oplevert, kunnen wij niet naar artikel K.9 teruggrijpen omdat dat artikel onbruikbaar is gebleken.
Het is ook duidelijk geworden dat er nog een onopgelost conflict tussen het Parlement, de Raad en de Commissie bestaat. In de derde pijler vindt men immers ook artikel K.6, dat het Parlement het recht verleent regelmatig op de hoogte worden gebracht en over de voornaamste aspecten van de activiteiten - zo luide de ietwat omslachtige tekst van het Verdrag - te worden geraadpleegd. Die bepalingen heeft de Raad stelselmatig niet toegepast en omzeild. Als die bepalingen ook na de intergouvernementele conferentie in het Verdrag blijven staan, stevenen wij zonder enige twijfel af op een zwaar conflict met de Raad of moet er een interinstitutioneel akkoord komen dat duidelijk bepaalt wanneer het Parlement over aangelegenheden van de derde pijler moet wordt geïnformeerd en wanneer het daarover moet worden geraadpleegd.
Het Europees Parlement is nog nooit behoorlijk geraadpleegd. Raadpleging betekent dat de Raad ons een besluit dat hij zou willen nemen vooraf voorlegt, het Parlement de gelegenheid biedt zich daarover uit te spreken en vervolgens zijn standpunt rechtvaardigt tegenover wat het Parlement zegt. De Raad is natuurlijk niet verplicht te doen wat het Parlement zegt, maar moet zich wel over het standpunt van het Parlement beraden. Dat is nog nooit gebeurd. De Raad heeft dat bij alle belangrijke overeenkomsten stelselmatig en ten onrechte verzuimd. Dat is het conflict waarmee wij ons als Parlement moeten bezighouden en dat wij moeten aanpakken zodra de intergouvernementele conferentie beëindigd is.
Het tweede discussiepunt is de procedure. In het Europees Parlement bestaat een verrassend grote consensus over het feit dat tenminste een aantal onderdelen van de derde pijler naar de Gemeenschap moet worden overgeheveld. Eensgezind noemt men daarbij het asiel, de immigratie, het visumbeleid en de veiligheid aan de buitengrenzen. Ik hoor dat met verbazing zeggen. Een gemeenschappelijk asielrecht zou betekenen dat in Europa van Finland over Duitsland en Frankrijk tot Portugal en Spanje hetzelfde asielrecht geldt. Ik stel mij de vraag hoe een dergelijk asielrecht er dan moet uitzien. Ik hoor met grote verbazing dat de heer Cohn-Bendit voor een gemeenschappelijk asielrecht pleit. Van de groenen heb ik op het gebied van het asielrecht nog niets gehoord dat ook maar de geringste kans maakt om de basis te worden voor een gemeenschappelijk asielrecht dat zowel in Groot-Brittannië als in Zweden en Griekenland geldt. Ik ben er immers stellig van overtuigd dat de Europese partners de Duitse wet niet onvoorwaardelijk als voorbeeld willen nemen. Dat zou van ons, Duitsers, ook vergen dat wij onze opvattingen over het asielrecht met het oog op de communautarisering met die van anderen vergelijken en dat wij niet aan onze eigen normen vasthouden. Om tot een gemeenschappelijk asielrecht te komen is dat onontbeerlijk. Ook op andere beleidsterreinen is communautarisering beslist een moeilijke opdracht.
Daarom komt het volgens mij op twee dingen aan. In de eerste plaats moeten wij het eens worden over gemeenschappelijke procedures waarin het Parlement tenminste de rol kan spelen die het nu door het Verdrag van Maastricht is toebedeeld. In de tweede plaats moeten wij aandacht hebben voor het materiële recht. Om dat te communautariseren zullen wij allen moeten geven en nemen. Dat geldt voor de Duitsers, de Britten, de Fransen en alle anderen.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, de kwestie die wij nu bespreken heeft betrekking op een aantal belangrijke terreinen, bijvoorbeeld immigratie en asiel, visumplicht, de strijd tegen de drugshandel, mensenhandel en internationale misdaad. Volgens mij zijn dit kwesties die wij in Europa gemeenschappelijk moeten oplossen - dat is belangrijk. De vraag is dan hoe deze kwesties het beste kunnen worden opgelost. Hiervoor zijn meer internationale en Europese samenwerking en doelmatiger maatregelen nodig. Volgens mij is dat echter niet hetzelfde als dat alles van de derde pijler naar de eerste pijler moet worden overgebracht en besluiten met gekwalificeerde meerderheid moeten worden genomen. Neem nu het drugsbeleid. Wij, Zweden en Noren, hebben een restrictief drugsbeleid. Het staat absoluut niet vast dat wij een in mijn ogen beter en doelmatiger drugsbeleid krijgen als het op een niveau gebracht wordt, waar besluiten met gekwalificeerde meerderheid worden genomen. Het kan slechter worden en leiden tot meer liberalisering en legalisering, wat volledig tegenovergesteld is aan hetgeen wij overwegend noodzakelijk achten om het drugsprobleem op te lossen.
Wij weten ook dat veel EU-burgers en burgers elders in Europa vinden dat de strijd tegen de misdaad en het drugsbeleid een hoge prioriteit moet krijgen, wat juist is. Wij moeten tot maatregelen komen. Veel mensen staan er echter ook aarzelend tegenover om meer besluiten van het nationale niveau naar het supranationale EU-niveau over te brengen. Het gaat er derhalve om, een model te vinden waarin deze tegenstelling wordt opgelost. Als alle in het verslag aangegeven terreinen worden overgebracht van de derde naar de eerste pijler, zou dat een zeer sterke machtsverschuiving betekenen van nationale parlementen naar het EU-niveau, en wel met betrekking tot vraagstukken die door veel burgers als typisch interne, nationale vraagstukken worden ervaren, bijvoorbeeld kwesties met betrekking tot de politie, douane, het civiele recht en het strafrecht. Ook houdt het natuurlijk in dat de invloed van de nationale parlementen minder wordt, als de besluitvorming over deze kwesties op EU-niveau wordt gebracht.
Mijnheer de Voorzitter, er moet een oplossing komen voor de problemen inzake immigratie, asiel, drugs en misdaad. Volgens mij worden ze echter eerder opgelost door gezamenlijke acties, programma's en plannen, dan door wijzigingen van constitutionele aard en door het overbrengen van de besluitvorming van nationaal naar supranationaal niveau.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, met teleurstelling en verdriet heb ik dit verslag en de verschillende adviezen gelezen. Allemaal beweren ze dat de internationale samenwerking, d.w.z. de derde pijler niet functioneert, dat die niet voldoende doelmatig is en daarom moet verdwijnen. Noch de rapporteur, noch de commissie komt tot een analyse van wat er niet functioneert, of tot een definitie van wat wordt bedoeld met doelmatigheid. Ook vraagt niemand zich af waarom het niet functioneert, wat toch het centrale punt is. De meest eenvoudige en oppervlakkige reactie is de schuld te geven aan het vetorecht en aan de vereiste unanimiteit van de besluiten. Niemand lijkt zich af te vragen waarom het zo moeilijk is om tot unanieme besluiten te komen. Het voor de hand liggende antwoord is dat de bevolking en de ministers van de lidstaten niet bereid zijn, of niet het recht hebben, om de juridische kwesties aan de EU en "Brussel" over te laten.
Voor de meeste burgers is het nationale parlementaire systeem bovendien een kwestie van identiteit en democratie. Misschien is deze kwestie zelfs wezenlijker en belangrijker dan de eigen munt. Waar nu voor gepleit wordt, is dat men onder de heilige vlag van de doelmatigheid de derde pijler geheel of gedeeltelijk "communautariseert" . In gewone taal: men wil de EU de bevoegdheid, het recht geven om de afzonderlijke lidstaten en hun bevolkingen te passeren, en dat alles ter vergroting van de doelmatigheid. Dat zou zelfs bijdragen tot de democratie, en Europa en zijn burgers dichter tot elkaar brengen, wat absurd is. Ik wil hier stellen dat het resultaat precies het tegenovergestelde zal zijn: de afstand tussen degenen die besluiten nemen en de burgers in de Unie zal groter worden, zowel figuurlijk als geografisch. De kritiek op de Unie en "Brussel" zal toenemen. Het dreigt bovendien een voedingsbodem te vormen voor extremistische nationalistische partijen en organisaties, en daardoor bij te dragen aan de spanningen en de onrust in de Unie.
Willen wij dit? Nee, we moeten de internationale samenwerking van de derde pijler handhaven en uitbouwen! We moeten gelijke tred houden met de burgers! We moeten nóg meer verachting voor de politici voorkomen, en we moeten eerbied tonen voor de grondwetten van de lidstaten!

Krarup
Ik kan mij grotendeels aansluiten bij het standpunt van mijn beide Zweedse collega's. Het gaat hier immers om een thema, met name het derde luik, dat voorspelbare reacties oproept en daar zijn twee belangrijke redenen voor. Ten eerste is het een centraal thema in de permanente machtsstrijd tussen het Parlement en de Raad en ten tweede is het een integratieprobleem, misschien wel het belangrijkste integratieprobleem van allemaal. De conclusie van dit spokendebat of deze kleine ingreep, of hoe men het nu ook wil noemen, is zeer eenvoudig, namelijk dat dit artikel K.9. dat als brug moest dienen om de thema's van luik 3 naar luik 1 over te brengen, nooit gebruikt is. Het is onbruikbaar, onder andere wegens de lastige Denen die zich tegen een besluit inzake artikel K.9. hebben verzet. Daarom wordt de conclusie getrokken dat dit artikel weg moet en dat dit thema onvoorwaardelijk een communautaire aangelegenheid moet zijn. Dit is als verzoek aan de intergouvernementele conferentie gericht.
Ik ben het eens met Georges Berthu, die dit onderwerp eerder ter sprake bracht. Het gaat hier over thema's die de kern van het nationale zelfbeschikkingsrecht raken. Er kan geen sprake zijn van overheveling naar de Unie. Het is waarschijnlijk de sterkste vorm van ondermijning van de democratische zelfbeschikking, waarop elke natie recht heeft. Het verzoek aan de intergouvernementele conferentie om hiervan een communautaire aangelegenheid te maken kunnen wij in geen geval steunen. Integendeel, wij zullen het tegenwerken.

Alavanos
Voorzitter, mevrouw Lambraki heeft in haar verslag het heel lastige probleem van de communautarisering van gebieden die thans onder de intergouvernementele samenwerking vallen, op ernstige en verantwoorde wijze aangepakt.
We zijn het eens met haar conclusie dat de acties die in het kader van de derde pijler worden ondernomen, in een impasse zijn geraakt. Een kenmerkend voorbeeld hiervan in het recente verleden is de totale passiviteit van de Unie met betrekking tot de gewichtige onthullingen over de betrokkenheid van hoge gezagdragers in Turkije bij de drugshandel. De Duitse rechtbanken, het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving en andere instanties hebben daartegen geprotesteerd, maar de Unie zweeg in alle talen. Dat bewijst dat de mogelijkheid moet worden onderzocht om bepaalde materies waarvoor de derde pijler - met name de intergouvernementele samenwerking - thans bevoegd is, naar het communautair niveau over te hevelen, waarbij we uiteraard de nodige voorzichtigheid en gevoeligheid aan de dag moeten leggen voor de problemen waarnaar de vorige sprekers in het debat hebben verwezen. Zo moeten we ervoor zorgen dat geen nieuw democratisch tekort in het leven wordt geroepen en het Parlement en de andere Unie-instellingen de kans krijgen echt aan de desbetreffende beleidsterreinen deel te nemen en erop toe te zien.

Martin, David
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de rapporteur met haar verslag. Haar conclusies komen tot op grote hoogte met die van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger overeen.
In de eerste plaats moeten wij goed beseffen dat artikel K.9 van het Verdrag van Maastricht een zoethoudertje was voor de lidstaten die tegen de intergouvernementele aanpak van de aangelegenheden op het gebied van justitie en binnenlandse zaken gekant zijn.
In theorie maakt artikel K.9, zoals wij hebben gehoord, de overheveling mogelijk van bepaalde beleidsterreinen van de derde naar de eerste pijler, waarvoor de Gemeenschap bevoegd is. In de praktijk gebeurt dat niet omdat op artikel K.9 twee grendels staan.
In de eerste plaats moet de Raad, zoals wij hebben gehoord, bij eenparigheid van stemmen beslissen om de in de punten 1 tot 6 van artikel K.1 opgesomde bevoegdheden over te hevelen. Nadat de Raad met die overheveling heeft ingestemd moet hij dat besluit aan de vijftien nationale parlementen ter ratificatie voorleggen. In theorie zouden de stemmingen anders kunnen verlopen, maar in de praktijk geldt voor elke overheveling van de derde naar de communautaire pijler de unanimiteitsregel. Het is dus onwaarschijnlijk dat daarvan gebruik wordt gemaakt. Dat het nog nooit is gebeurd bewijst hoe onwaarschijnlijk dat wel is.
Zelfs indien de overheveling gebeurt, zou de rechtsgrondslag bovendien artikel 100 C zijn, zodat het Parlement over de kwestie alleen maar zou worden geraadpleegd en geen andere bevoegdheden zou kunnen doen gelden. Bovendien gaat het niet om alle aangelegenheden van de derde pijler. Kwesties zoals douanesamenwerking, Europol, justitiële samenwerking en criminaliteit kunnen niet worden overgeheveld. Artikel K.9 is duidelijk geen wondermiddel voor de problemen die men bij de uitvoering van de derde pijler ondervindt.
Als men ons hier in het Parlement een voorbeeld zou geven van een derde-wereldland dat zou toestaan dat het asielbeleid, de grenscontroles, de rechten van onderdanen van derde landen, de bestrijding van het terrorisme, de fraudebestrijding en de drugsbestrijding aan de parlementaire en justitiële controle zouden ontsnappen, zou dat ons met afschuw vervullen. Wij zouden dan zo verbijsterd zijn dat wij elke maand dringende ontwerpresoluties zouden aannemen om die situatie te veroordelen. Toch worden wij hier in het Parlement elke dag met die situatie geconfronteerd. Waarom is dat zo?
Ik meen dat de werking en het bestaan van de derde pijler duidelijk aantonen dat van de vier fundamentele vrijheden die zogezegd aan de basis van deze Gemeenschap liggen, het vrij verkeer van personen het zwakke broertje is, ondanks het feit dat men in de Unie voortdurend beweert dat wij nu in een Europa van de burgers leven.
Zolang wij de derde pijler niet naar de Gemeenschap overhevelen, zal Europa in de eerste plaats een economisch project blijven. Als wij ons tot de Europese volkeren moeten richten, moeten het Europees Hof en het Europees Parlement de rechten van de volkeren kunnen beschermen.
Artikel K.9 mag in de Europese Unie dan nog als een "passerelle" worden beschouwd, in werkelijkheid is het slechts een met stenen bezaaid en dus moeilijk begaanbaar voetpad. Wij willen de derde pijler naar de Gemeenschap overhevelen.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het geachte lid Lambraki gelukwensen met haar uitstekende verslag over artikel K.9. De toepassing van de zogenaamde "passerelle" is een omstreden kwestie. De rapporteur heeft op verdienstelijke en evenwichtige wijze dit ingewikkelde politieke vraagstuk ontleed.
De Commissie en de Raad heeft bij twee verschillende gelegenheden onderzocht of een toepassing van artikel K.9 geëigend was. De eerste keer vond plaats toen het Verdrag nog maar een paar maanden van kracht was. Zowel de Commissie als de Raad kwam toen tot de conclusie dat de tijd nog niet rijp was om zich een goed gefundeerd oordeel over de zaak te kunnen vormen. De tweede keer deed zich voor in november 1995, toen de Commissie een rapport voorlegde aan de Raad en het Europees Parlement, waarin wij aanbevalen artikel K.9 niet toe te passen. De reden hiervoor was gelegen in het feit dat de voorbereidende werkzaamheden voor de Intergouvernementele Conferentie al waren begonnen en steeds meer mensen de noodzaak waren gaan inzien van een volledige hervorming van de hele samenwerking op binnenlands en juridisch gebied, d.w.z. alle samenwerking binnen de derde pijler. Onze conclusie was daarom dat het in het beste geval zinloos en in het slechtste geval contraproductief was om in dat stadium een toepassing van artikel K.9 voor te stellen. Er bestond geen enkele twijfel dat iedere poging om met dit artikel kwesties van de derde pijler naar de eerste pijler over te brengen, gedoemd was te mislukken. Zoals ik al eerder heb gezegd, is het voldoende vast te stellen dat voor zo'n voorstel óf een stemming in het Deense Parlement nodig zou zijn, óf een volksreferendum. De enige manier om tot een werkelijk doelmatiger samenwerking te komen is om voor eens en altijd zoveel mogelijk samenwerkingsterreinen van de derde pijler naar de eerste pijler over te brengen.
Toen wij in de Commissie dit vraagstuk bespraken, waren wij erop gespitst dat het besluit geen aanleiding zou geven tot misverstanden in het Europees Parlement. Daarom heb ik bij vele gelegenheden het standpunt van de Commissie op dit punt toegelicht. Ik constateer nu dan ook tot mijn grote tevredenheid dat de rapporteur in haar rapport tot dezelfde conclusie is gekomen.
De Intergouvernementele Conferentie komt nu in een beslissende fase. Dat geldt speciaal voor de discussie op binnenlands en juridisch gebied. De ontwerp-verdragstekst, die het Ierse Voorzitterschap tijdens de conferentie in Dublin in december heeft gepresenteerd, volgt in zekere zin de door de Commissie voorgestelde richtsnoeren. Op andere gebieden gaat het voorstel lang niet ver genoeg. Op deze gebieden gaat de Commissie in de momenteel gevoerde discussies dan ook verder, door Commissaris Oreja hierbij te betrekken. Wij zijn van mening dat het Europees Parlement moet kunnen meepraten over alle kwesties die met de derde pijler te maken hebben; vooral geldt dit met betrekking tot de begrotingsaangelegenheden, waar het Parlement volledig bij betrokken moet zijn.
De maanden die ons nog resten voordat de conferentie wordt afgesloten, zullen vanzelfsprekend door intensieve onderhandelingen worden gekenmerkt. Het is van belang dat wij ons erop richten een zo goed mogelijk onderhandelingsresultaat te bereiken. Enkel op die manier kunnen wij de uitdagingen van de samenwerking op binnenlands en juridisch gebied aan. Dit gaat natuurlijk niet alleen op voor de Commissie, maar het is ook zeer belangrijk dat alle leden van dit Parlement zo veel mogelijk invloed uitoefenen op hun nationale regeringen. Dat is immers ondanks alles de plaats waar wij nu grote inspanningen moeten leveren om ze ervan te overtuigen hoe belangrijk een wijziging van de samenwerking binnen de derde pijler is, zodat deze goed en democratisch kan functioneren en wij op die manier alle belangrijke kwesties kunnen aanpakken waaraan wij ons volgens onze kiezers moeten wijden.

Lambraki
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de collega's die in het debat hun standpunt over dit onderwerp hebben uiteengezet. Ik merk evenwel op dat mijn verslag over dit - lastig - wettelijk en politiek probleem er niet zozeer naar streeft oplossingen voor te stellen als wel de bestaande waanvoorstelling uit de wereld te helpen dat we met de toepassing van artikel K.9 van het Verdrag de problemen van de derde pijler kunnen oplossen - waarin ik hopelijk ben geslaagd.
Ik ben het eens met commissaris Gradin die beweert dat het hoog tijd is dat alle niveaus - de Commissie, het Parlement en de nationale parlementen - druk uitoefenen op de regeringen van de lidstaten teneinde te bereiken wat we op dit vlak nastreven. Ik wil er echter op wijzen dat we wellicht meer tijd zouden hebben gehad om de agenda van de Intergouvernementele Conferentie te beïnvloeden, als de Commissie haar standpunt over dit onderwerp eerder had bekendgemaakt - waarom we trouwens hebben verzocht. Ik schaar me dan ook achter de woorden van de heer Cohn-Bendit dat we door de gebeurtenissen werden verrast, zodat het eigenlijk al te laat is.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 11.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 10.00 uur onderbroken en te 11.00 uur hervat)

Crowley
Mevrouw de Voorzitter, het is vandaag vijfentwintig jaar geleden dat in het Noord-Ierse Derry tijdens een optocht voor de mensenrechten dertien mensen werden gedood. Gisteren heeft de heer Hume in het Lagerhuis met de steun van talrijke leden van verschillende partijen een motie ingediend waarin hij vraagt dat een nieuw internationaal tribunaal die gebeurtenis onderzoekt.
Ik zou het Europees Parlement willen verzoeken de heer Hume te ondersteunen in zijn inspanningen om de waarheid te achterhalen opdat gerechtigheid kan geschieden. Nu wij vandaag over het verslag van mevrouw Reding over het terrorisme stemmen, zou het goed zijn dat het Europees Parlement hulde brengt aan de slachtoffers van het staatsterrorisme en van alle vormen van paramilitair terrorisme. Wij spannen ons immers in om de levens van de mensen en het recht op leven voor altijd te beschermen.

De Voorzitter
Mijnheer Crowley, hoewel dit eigenlijk geen motie van orde is, neem ik met genoegen kennis van uw opmerking, die overigens aansluit bij die welke de heer Andrews vanochtend heeft gemaakt.

Stemming
Fraga Estévez
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u en de Vergadering er enkel op wijzen dat ik in een aantal versies van de gezamenlijke ontwerpresolutie, die door zeven fracties is ingediend, een aantal ernstige vertaalfouten gevonden heb. Zo heb ik fouten ontdekt in de Engelse en Spaanse versies. Ze betreffen alleen de redenen en niet de overwegingen of de bepalingen zelf. Ik wil u dan ook vragen dat u er bij de diensten van dit Parlement op aandringt dat alle versies correct vertaald zouden zijn op basis van de oorspronkelijke tekst die door de zeven fracties aan de administratie bezorgd is.

De Voorzitter
Mevrouw Fraga Estévez, ik beloof dat dit zo zorgvuldig mogelijk zal worden onderzocht.
Betreffende amendement 3:

De Voorzitter
Met betrekking tot amendement 3 schijnt er een probleem te zijn. Het luidt als volgt: " onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 1996 over de mededeling van de Commissie betreffende de toepassingsbepalingen van de technische maatregelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid" .
Men heeft mij laten weten dat de heer Gallagher wenst dat het begin van amendement 3 als volgt wordt gewijzigd: " onder verwijzing naar het verslag van de heer Gallagher, aangenomen door het Europees Parlement, over de mededeling van de Commissie" .
Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit erg ingewikkeld vind en bovendien is de heer Gallagher hier niet aanwezig. Ik zal dus amendement 3 van de Fractie Unie voor Europa in zijn huidige vorm in stemming brengen.

Crowley
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Gallagher verontschuldigen dat hij hier op dit ogenblik niet aanwezig is. Ik heb net vernomen dat de naam van de heer Gallagher in de oorspronkelijke tekst werd vermeld. Zijn naam werd achteraf geschrapt en dit amendement strekt ertoe zijn naam opnieuw in de oorspronkelijke tekst op te nemen. Blijkbaar is er een misverstand.

De Voorzitter
Mijnheer Crowley, ik dank u dat u de heer Gallagher voor zijn afwezigheid hebt verontschuldigd, maar het is niet gebruikelijk dat de namen van de rapporteurs worden vermeld. Wij verwijzen naar de resolutie. Iedereen weet uiteraard dat wij daarmee ook verwijzen naar een verslag dat een van onze collega's heeft verdedigd, maar het is niet gebruikelijk dat ook de naam van de rapporteur wordt vermeld.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, er zijn twee amendementen in deze stemming - de amendementen 1 en 11. Het ene amendement is ingediend door de socialistische fractie en het andere is onderschreven door de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, de Fractie van de Europese Volkspartij, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij en de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links. Ik zou de heer Schulz het woord verlenen om te zien of we het niet eens kunnen worden en slechts over één van deze amendementen stemmen aangezien ze bijna identiek zijn.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, de amendementen 1 en 11 betreffen hetzelfde probleem, dat ik hier kort zou willen toelichten. Tijdens het debat over dit verslag ontstond enige beroering over de vraag of men een terroristische organisatie juist kan omschrijven en dus juist kan zeggen wat dat is. Mevrouw Reding heeft dat probleem voortreffelijk aangepakt en in haar verslag een definitie opgenomen die duidelijk maakt dat binnen de gemeenschap van rechtsstaten van de Europese Unie van rechtsbescherming voor terroristische daden of terroristische organisaties geen sprake zijn. Ik wil dat hier uitdrukkelijk onderstrepen. Organisaties zoals het IRA of de ETA kunnen binnen de Europese Unie geen enkele aanspraak op bescherming maken. Om dat duidelijk te maken zijn deze twee amendementen ingediend. Ik ben bereid mijn amendement 1, dat inhoudelijk vrijwel volledig met amendement 11 overeenkomt, in te trekken als wij het eens kunnen worden om in amendement 11 na de woorden "samenwerking met een gewapende bende" de woorden "in de zin van deze resolutie" in te voegen.
Zo is het volkomen duidelijk dat dit verslag bedoelt wat ik zopas heb gezegd. Dan kan ik amendement 1 intrekken en kunnen wij amendement 11 aannemen.

De Voorzitter
Dames en heren, wij doen het debat hier niet over. Dat moet duidelijk zijn. Mevrouw Reding, stemt u met het voorstel van de heer Schulz in?

Reding
Mevrouw de Voorzitter, dit is een goed voorstel. Ik verzoek de afgevaardigden massaal voor amendement 11 te stemmen.

De Voorzitter
Ik loop ietwat vooruit en vraag de afgevaardigden of er bezwaren zijn. Als de heer Schulz zijn amendement 1 terugtrekt, wil dat zeggen dat de vergadering zich ertoe verbindt het mondelinge amendement op amendement 11 aan te nemen. Ietwat vooruitlopend vraag ik dus of de vergadering bezwaar heeft tegen een mondeling amendement op amendement 11.
(Het Parlement verzet zich niet tegen het voorstel)

De Voorzitter
Mijnheer Schulz, u trekt dus uw amendement in.

Cohn-Bendit
Mevrouw de Voorzitter, ik zou toch enige verduidelijking willen. Mijnheer Schulz, u heeft gezegd dat de ETA, het IRA noch enige andere organisatie op bescherming aanspraak kunnen maken. In het recht geldt echter het beginsel dat elke verdachte rechtsbescherming geniet tot hij is veroordeeld. Dat noemt men het vermoeden van onschuld. Daarom is het...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

De Voorzitter
Wij kunnen het debat niet heropenen. Amendement 1 is dus ingetrokken.

Crowley
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een vraag over het mondelinge amendement van de heer Schulz. Wenst de heer Schulz dat personen die van terroristische daden worden beschuldigd geen rechtsbescherming kunnen genieten? Zo heb ik het van de tolken begrepen.

De Voorzitter
Dames en heren, wij stemmen niet over de bedoeling van de heer Schulz. De heer Schulz heeft voorgesteld zijn amendement in te trekken op voorwaarde dat de Fractie van de Europese Volkspartij een mondeling amendement op amendement 11 aanvaardt en heeft dat mondeling amendement geformuleerd. Mevrouw Reding, de rapporteur, heeft daarmee ingestemd op voorwaarde uiteraard dat er tegen de instemmingbrenging van dat mondeling amendement geen bezwaar is. Wij zullen dat mondeling amendement op het ogenblik van de stemming over amendement 11 in stemming brengen. Dat is duidelijk. Wij hoeven het debat over de grond van de zaak niet over te doen.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, ik begrijp dat de afgevaardigden willen opschieten. In sommige lidstaten van de Unie heeft het debat dat wij hier thans voeren echter heel wat stof doen opwaaien. Daarom herhaal ik nogmaals dat het geen bijzondere commentaar behoeft dat een rechtsstaat de beginselen van de rechtsstaat tegenover wie dan ook in de rechtspraak moet naleven. Ook de heer Cohn-Bendit weet dat. In die zin was zijn betoog een nummertje. Het is echter belangrijk dat wij hier duidelijk zeggen dat geen enkele terrorist of terroristische organisatie uit een recht een politieke legitimatie...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

De Voorzitter
Dames en heren, het staat u vrij stemverklaringen af te leggen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Le Gallou
Mevrouw de Voorzitter, uiteraard hebben wij tegen dit verslag gestemd. Opzet is immers dat men de gedachten van de mensen kan controleren en de mensen vooral door de media kan laten hersenspoelen.
Wij zijn echter ietwat verrast dat, ondanks wat ik net heb gezegd en ondanks de aanneming van een amendement, zoveel afgevaardigden ja hebben gestemd en dat slechts zo weinigen hebben tegengestemd of zich hebben onthouden. Amendement 5, dat is aangenomen en waarvan de tekst in de definitieve resolutie is opgenomen, zegt immers dat "de immigranten van buiten de Gemeenschap een gelijke behandeling ontvangen op het gebied van economische en sociale rechten, erkenning van burgerrechten, culturele en politieke rechten, en met name het recht voor die vreemdelingen die in een lidstaat woonachtig zijn om te stemmen in de plaatselijke verkiezingen" .
Welnu, ik zou graag weten hoe de leden van de Fractie van de Europese Volkspartij en van de Fractie Unie voor Europa, die zich hebben onthouden of het verslag hebben goedgekeurd, hun kiezers zullen uitleggen dat zij aldus voor het stemrecht van niet-Europese vreemdelingen bij de plaatselijke verkiezingen hebben gekozen. Hun kiezers zullen wellicht met verbazing vernemen dat zij daarmee hebben ingestemd.

Berthu
De jaarlijkse ontwerpresolutie over het racisme, zoals ze door de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken van het Parlement is voorbereid en ons vanochtend is voorgelegd, zag er beter uit dan de teksten die men ons in de voorbije jaren heeft voorgelegd. Deze keer had men zorgvuldig vermeden de begrippen "racisme" en "beheersing van de immigratie" door elkaar te halen. De amendementen die hier in plenaire vergadering zijn aangenomen hebben van dat goede voornemen echter al snel brandhout gemaakt.
In die amendementen staat dat het Europees Parlement wenst "te wijzen op de positieve bijdrage die de migranten leveren aan de Europese samenleving" (amendement 8) en dat het de lidstaten verzoekt "hun immigratiebeleid hand in hand te doen gaan met een adequaat integratiebeleid" (amendement 2). Dat integratiebeleid wordt beschreven in amendement 5, waarin het Europees Parlement "verlangt dat de immigranten van buiten de Gemeenschap een gelijke behandeling ontvangen op het gebied van economische en sociale rechten, erkenning van burgerrechten, culturele en politieke rechten, en met name het recht voor die vreemdelingen die reeds meer dan vijf jaar in een lidstaat woonachtig zijn om te stemmen in de plaatselijke verkiezingen" .
Wij vinden dat volstrekt onaanvaardbaar. In de eerste plaats sluit men daardoor de ogen voor de realiteit van de huidige immigratie, die vooral het gevolg is van de economische zelfvernietiging van sommige derde landen en die de lidstaten van de Europese Unie veeleer zware lasten oplegt dan nieuwe kansen biedt. In de tweede plaats mogen wij er niet van uitgaan dat migranten die in die omstandigheden toevallig bij ons terechtkomen, geroepen zijn om hier voor altijd te blijven. Ten slotte mogen wij het onderscheid tussen burgers en vreemdelingen niet doen vervagen door de vreemdelingen geleidelijk dezelfde rechten als de burgers te geven. Een natie is immers een lotsverbonden gemeenschap van burgers. Men mag de rechten daarvan niet opeisen zonder ook de plichten op zich te nemen. Daartoe hoeft men alleen maar de naturalisatieprocedure te volgen. Het staat alle belangstellenden vrij die naturalisatie te vragen.
In de tweede plaats eist de resolutie Europese bevoegdheden in de strijd tegen het racisme en de oprichting van een Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat. Volgens ons zou dat niets concreet opleveren en alleen maar nog meer administratie en uitgaven vergen.
Om die redenen hebben wij tegen de resolutie gestemd.

Caudron
Naar aanleiding van vele verslagen en vragen over dringende kwesties geeft het Europese Parlement regelmatig uiting aan zijn afkeer voor elke vorm van racisme en vreemdelingenhaat. Het Parlement doet dat zeer uitdrukkelijk en vaak met een ruime meerderheid.
Nu op 31 januari in Den Haag de start is aangekondigd van het Europees Jaar tegen het racisme krijgt die afwijzing een bijzondere betekenis.
Ik wil hier nogmaals uiting geven aan mijn vastberadenheid en inzet in de strijd tegen het monster van het racisme en het fascisme, dat zich overal in Europa in vele verschillende, maar altijd gevaarlijk vormen ontwikkelt. Wij moeten de inspanningen van de Europese Unie, die het Jaar tegen het racisme heeft uitgeroepen, dan ook steunen. Dat Jaar heeft een grote symboolwaarde. De democratie staat op het spel.
In dat licht betreur en veroordeel ik de houding van de Britse regering, die zich tegen de oprichting van een Europees Waarnemingscentrum voor racisme heeft verzet. Voor het welslagen van het Jaar tegen het racisme had dat nochtans een beslissende factor kunnen zijn. Wij moeten elke keer opnieuw laten zien dat wij elke door schandelijk racisme ingegeven daad veroordelen, maar moeten ook de moed hebben dat onrechtvaardige en schandelijke verschijnsel elke dag te bestrijden.
Het racisme is een kwaad dat overal binnensluipt en gedijt op het onbehagen dat mensen er altijd toe aanzet een zondebok te zoeken. Het Parlement moet het racisme inderdaad bestrijden, maar moet ook alles doen om, zo dicht mogelijk bij de Europese burgers, deel te nemen aan de strijd voor de menselijke integriteit, de vrijheid en de democratie.
Als Parlement moeten wij ten strijde trekken tegen de uitspraken en daden van neo- en andere fascisten, maar vooral ook van hun medeplichtigen die men zeer vaak in "veel achtenswaardiger" politieke partijen en zelfs regeringen aantreft. Het dagelijkse racisme is de voedingsbodem van het racisme dat wij in onze resoluties aan de kaak stellen. Wij moeten het blootleggen waar het zich verbergt, ook bij velen hier in het Parlement.

Díez de Rivera Icaza
Het is belangrijk dat de Unie 1997 uitroept tot "Europees jaar tegen racisme" . Dit zal allerlei acties bevorderen in een Europees kader om racisme, xenofobie en antisemitisme op een meer gecoördineerde en doeltreffende wijze te bestrijden.
Bovendien moet de Intergouvernementele Conferentie in het herziene Verdrag een duidelijke, bondige en afdoende verbintenis opnemen inzake de strijd tegen racisme, xenofobie en antisemitisme in het licht van de voortdurende toename van ideologieën die gebaseerd zijn op fanatisme en gevaarlijke fascistische ideeën. Allerlei vormen van fundamentalisme leiden tot verontrustende en uiterst gewelddadige acties, die doen denken aan de gruweldaden van de holocaust.
In het licht van het medeplichtige stilzwijgen, het "wij wisten het niet" , waarmee zovele burgers zich rechtvaardigden en zich ook vandaag nog rechtvaardigen, moeten wij reageren en voortdurend verkondigen dat onze cultuur van de twintigste eeuw gedeeltelijk een mengcultuur is en dat dit precies haar rijkdom uitmaakt.

Holm, Lindholm en Schörling
Racisme moet op alle niveaus en in alle verbanden worden bestreden. Wij hebben daarom vóór de resolutie gestemd, ondanks het feit dat deze bepaalde paragrafen bevat waarover wij een heel andere mening hebben. Dat geldt onder andere voor harmonisatie van het asiel- en immigratiebeleid, voor overbrenging naar de eerste pijler van maatregelen tegen het racisme, en voor versterking van het juridisch instrumentarium.
Wij zijn het echter eens met de wil en de wens om actief aan de strijd tegen racisme bij te dragen; en de resolutie bevat veel goede, belangrijke paragrafen.

Linser
De niet-ingeschreven Oostenrijkse afgevaardigden stemmen volledig in met de inhoud van de ontwerpresolutie van de heren Ford en Oostlander. Ik verwijs echter wel naar het voorbehoud dat de heer Lukas heeft gemaakt. De in het zesde streepje opgenomen lijst dient te worden begrepen als een opsomming van de resoluties die tot nu toe over het onderwerp zijn aangenomen, maar niet als inhoudelijke bevestiging van de resolutie van 9 mei 1996, die de FPÖ en haar leider Jörg Haider veroordeelt.
Raad visserij
Medina Ortega
In verband met de stemming over de resultaten van de Raad Visserij juicht mijn fractie het toe dat amendement 5, dat was ingediend door de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, is aangenomen. Persoonlijk betreur ik dat amendement 7 van dezelfde fractie niet is aangenomen. Beide amendementen betreffen de visserij-overeenkomst met Marokko, de belangrijkste overeenkomst die de Gemeenschap heeft afgesloten. Mijns inziens is de Commissie hier tekort geschoten in haar verantwoordelijkheden aangezien zij aanvaard heeft dat de biologische rustperiode van twee tot vier maand verlengd is en vooral zonder waarborgen dat ook Marokko zelf deze biologische rustperiode in acht zal nemen.
Ik hoop dan ook dat de Commissie meer aandacht aan deze kwestie besteedt en dat mogelijke toegevingen in de toekomst heel zorgvuldig onderzocht worden aangezien Marokko momenteel heel wat hulp van de Europese Gemeenschap ontvangt. Onze visserijsector moet beschermd worden en wij mogen onze vissers niet overlaten aan de willekeur van politieke beslissingen van de Marokkaanse regering die misschien om andere redenen getroffen worden.
Verslag-Thomas (A4-0414/96)
Ahlqvist, Andersson, Theorin en Wibe
Wij vinden dat het niet nodig is nu een gemeenschappelijke bosbouwstrategie vast te stellen. De Unie staat in verband met de oostelijke uitbreiding voor enorme problemen met betrekking tot de aanpassing van het landbouwbeleid en regionaal beleid. Het is dan niet geëigend om op nóg een gebied een gemeenschappelijk beleid vast te stellen, speciaal omdat er vandaag de dag in de verschillende landen reeds functionerend bosbouwbeleid bestaat. Ieder land heeft een bosbeschermingswet en een autoriteit voor de bosbouwsector.
Er bestaat bovendien een omvangrijke internationale samenwerking op het gebied van het bosbouwbeleid, bijvoorbeeld in het kader van de FAO en de ECE. Er bestaat ook een goed functionerende samenwerking inzake het in kaart brengen van de schade aan de bossen in Europa.
Een gemeenschappelijke bosbouwstrategie is van twijfelachtige waarde, aangezien de problemen binnen de landen van de Unie zo verschillend zijn. Zo vormt de ontbossing door begrazing bijvoorbeeld een probleem in het Middellandse Zeegebied, terwijl men in de Noordse landen gelden ter beschikking stelt om te voorkomen dat open velden en weidegronden weer dichtgroeien. Bosbranden zijn in de Noordse landen evenmin een probleem van betekenis. In de Noordse landen bestaat ook een goed functionerend milieucertificatiesysteem, en het is bekend dat de concurrerende landen, bijvoorbeeld Canada en de VS, druk hebben uitgeoefend om in zo'n gemeenschappelijk certificatiesysteem lagere criteria vast te leggen dan in dat van de Noordse landen. Er bestaat dan ook een aanzienlijk gevaar dat de milieu-eisen aan bijvoorbeeld de Zweedse bosbouw door een gemeenschappelijk certificatiesysteem lager zullen worden.
Ten slotte zijn wij van mening dat het overbodig is dat de Unie zich in dit document weer tot nieuwe uitgaven verplicht. Als alle voorstellen aangenomen worden, houdt dat een jaarlijkse verhoging van de uitgaven van de Unie in met ongeveer 350 miljoen ecu. Het leeuwendeel van dit bedrag gaat naar twee subsidies, namelijk naar de bestrijding van bosbranden (wat inhoudt dat de steun voornamelijk gaat naar de mediterrane landen) en naar de ACS-landen, d.w.z. voornamelijk de voormalige koloniën. Dat vinden wij verkeerd. Voor zover het Parlement de subsidie voor de bestrijding van bosbranden wil verhogen, wijs ik erop dat er op het ogenblik al zo'n begrotingspost bestaat, en als men de bosbouw in ontwikkelingslanden wil subsidiëren, kan dat het beste geschieden via de gewone uitgaven voor ontwikkelingshulp.

Lindqvist
Er is geen behoefte aan een gemeenschappelijke bosbouwbeleid voor de EU. Er is evenmin behoefte aan een gemeenschappelijke "bosbouwstrategie" zoals in het verslag staat, wat een andere formulering is voor een toekomstig bosbouwbeleid. De financiële bijdragen die aan de gemeenschappelijke "bosbouwstrategie" zouden worden toegekend, zouden niet ten goede komen aan de Noordse landen, maar vooral aan de mediterrane landen en hun voormalige koloniën.
Het door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling opgestelde verslag is veel beter dan de voorstellen van de Commissie. Ter voorkoming van nieuwe initiatieven van de Commissie in deze en soortgelijke kwesties, waardoor de EU steeds meer terreinen aan zich trekt, kan men het beste maar nee zeggen. Daarom heb ik dan ook tegen het verslag gestemd.

Titley
Ik keur dit voortreffelijk verslag van mijn Britse Labour-collega Thomas met genoegen goed.
Hoewel ik in Groot-Brittannië een stadsmens zou worden genoemd en ik een voor het grootste deel stedelijk kiesdistrict vertegenwoordig, heb ik een goede reden om het voor de toekomst van de bosbouw op te nemen. Het Redrose-bos in mijn kiesdistrict illustreert voortreffelijk hoe de bosbouw tot de vervulling van een brede waaier van behoeften kan bijdragen. De bosbouw zorgt er voor werkgelegenheid in een gebied dat zwaar onder het industriële verval heeft geleden. De bosbouw verbetert het milieu voor de plaatselijke bevolking en geeft ze een groene long en zuiverder lucht. Het bos is ook een aantrekkingspool voor toeristen en voor de plaatselijke bevolking.
Ik vind het dan ook goed dat in dit verslag voorlichtings- en bewustmakingscampagnes worden voorgesteld om iedereen te doen inzien dat de bosbouw een positieve invloed heeft op het leven van de mens en van de planeet. Wie zich zorgen maakt over de vernietiging van de bossen, zal ongetwijfeld de oproep aan de EU ondersteunen om zich voor de sluiting van een internationale overeenkomst inzake de bescherming van de bossen in te spannen. Wij moeten de ontwikkelingslanden helpen om hun nood aan economische groei met de nood aan schone lucht van de gehele mensheid te verzoenen.
Verslag-Reding (A4-0368/96)
Crowley
Mevrouw de Voorzitter, ik heb mij bij de eindstemming over dit verslag om twee redenen onthouden. In de eerste plaats is amendement 7, waardoor de mensenrechten van iedereen uitdrukkelijk zouden zijn geëerbiedigd, door het Parlement verworpen. In de tweede plaats was amendement 11, dat mondeling is geamendeerd, in strijd met het vermoeden van onschuld waarop iedereen recht heeft.
Zoals niemand hier in het Parlement keur ik institutioneel of paramilitair terrorisme goed. Dat wij ons tegen geweld verzetten, mag echter niet betekenen dat wij minder aandacht hebben voor de eerbiediging en bescherming van de mensenrechten.

Eriksson en Svensson
, schriftelijk. (SV) Wij hebben tegen het verslag-Reding gestemd.
Wij willen ons duidelijk distantiëren van terrorisme en van iedere terroristische actie. Wij kunnen onder geen beding onze steun verlenen aan een beweging die terrorisme als werkwijze hanteert.
Het probleem van dit verslag is echter het gevaar dat de rechtszekerheid buiten spel wordt gezet, aangezien het op een paar punten niet voldoende duidelijk is.
Er moet een betere definitie van terrorisme komen. Bovendien moet duidelijk worden wie vaststelt welke bewegingen als terroristisch moeten worden beschouwd, en welke landen als de door het verslag bedoelde "steunlanden" voor terroristen.
Het verslag heeft ook ten doel niet alleen bevoegdheden aan Europol toe te kennen, maar deze zelfs te versterken. Wij verzetten ons tegen zo'n ontwikkeling. Wij zijn daarentegen van mening dat de al functionerende samenwerking binnen Interpol doelmatiger kan worden gemaakt en zo ten bate van de bestrijding van het internationaal terrorisme kan worden aangewend.
De strijd tegen het terrorisme is belangrijk, maar het mag geen legitimiteit verlenen aan een verzwakking van de rechtszekerheid in de samenleving.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Reding, maar tegen het voorstel betreffende de harmonisering van het strafrecht voor zware grensoverschrijdende criminaliteit. Wij delen de bezorgdheid van de rapporteur over het terrorisme in de Europese democratieën en begroeten de coördinatie van de inspanningen om dit te bestrijden. Wij zijn echter genoodzaakt een harmonisering van het nationale strafrecht te verwerpen, ook al is er sprake van zware grensoverschrijdende misdrijven zoals terrorisme. De Europese bevolkingen hebben verschillende opvattingen over de manier waarop hun samenleving zuiver strafrechtelijk georganiseerd moet zijn. Wij zien geen reden om deze opvattingen te krenken door een harmonisering wanneer er voor het overige niets is dat ons belet samen te werken om het terrorisme te bestrijden zonder gemeenschappelijke wetgeving.

Lindqvist
Terrorisme kan in een rechtsstaat niet worden geduld. Er zijn krachtige maatregelen tegen het terrorisme nodig. Het moet op alle niveaus met wettige middelen worden bestreden. Een democratische, open maatschappij is het beste middel om de voedingsbodem voor terrorisme te vermijden. Een probleem met het verslag is dat het terrorisme niet wordt gedefinieerd en dat dat de rechtszekerheid buiten spel kan zetten.
Men moet de praktische en technische inzet op vliegvelden verbeteren, bijvoorbeeld bij de bagage-afhandeling, en bij data- en telecommunicatiesystemen. De samenwerking tussen Interpol en Europol moet worden uitgebreid. Het is een vergissing te denken dat doelmatigheid hetzelfde is als supranationaliteit.
Het werkterrein van Europol moet volgens mij niet worden uitgebreid met de bestrijding van het terrorisme. Dat is een zaak van de afzonderlijke lidstaten. Europol mag geen "Europese FBI" worden. Om deze redenen heb ik tegen het verslag gestemd.
Verslag-Valverde López (A4-0396/96)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Er zijn twee zwaarwegende redenen om tegen dit verslag te stemmen. Eén daarvan is dat het sterk pleit voor meer federalisme in de EU, bijvoorbeeld in paragraaf 28, waarin betreurd wordt dat de eis van unanimiteit " de besluitvorming bemoeilijkt" , paragraaf 32, waarin wordt geëist dat "kandidaat-lidstaten moeten beseffen" dat de EU "staat voor politieke, economische en monetaire eenheid" , en paragraaf 30, waarin wordt betreurd dat bepaalde landen de mogelijkheid hebben tot "opting out" ten aanzien van de bevoegdheid van het Hof van Justitie. In zo goed als elke paragraaf wordt het belang van meer supranationaliteit binnen de EU benadrukt.
De andere reden is dat het verslag duidelijk "rechts getint" is met betrekking tot de algemene politieke richting. Bijvoorbeeld wordt in paragraaf 9 gesteld dat de nationale autoriteiten stappen moeten ondernemen om "bureaucratische en kostbare obstakels uit de weg te ruimen" voor de werkgevers, zodat zij werkgelegenheid kunnen creëren. Deze wijze om aan te geven dat de werkloosheid in de EU berust op de slechte voorwaarden voor het ondernemerschap, is een op neoliberale theorieën gebaseerde analyse, waar wij het niet mee eens zijn.

Lindqvist
In het rapport wordt de nadruk gelegd op de vorderingen van de Unie om de gemeenschappelijke munt te kunnen realiseren. Ook wordt gewezen op de problemen die in verband met de EMU worden gesignaleerd, bijvoorbeeld dat de EMU moet worden gecombineerd met krachtige mechanismen die een intensieve samenwerking op economisch, sociaal en belastingtechnisch gebied mogelijk maken. Ook wordt geconstateerd dat de unanieme besluitvorming in de Raad moet verdwijnen.
Omdat het verslag een rigide, federalistische opvatting uitdraagt over wat goed is voor de Europese samenwerking, heb ik ertegen gestemd.
Verslag-Escudero (A4-0410/96)
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Theorin, Waidelich en Wibe
Wij moeten ons inzake dit verslag onthouden van stemming. Het bevat vele uitstekende gezichtspunten, maar bepaalde paragrafen maken het ons onmogelijk ons erachter te stellen.
In paragraaf K wordt gesproken over de vier symbolen voor "de Europese culturele identiteit" , namelijk het Jodendom, het Christendom, het Hellenisme en de Romeinse tijd. Hier wordt bijvoorbeeld de hele erfenis van de Mohammedaanse cultuur vergeten, evenals de Noords-Germaanse mythologie en rechtsopvatting.
In paragraaf 1 wordt gesproken over de noodzaak dat de Raad zijn eis van unanimiteit zal laten vallen ten gunste van de federalistische eis van een gekwalificeerde meerderheid. Wij denken dat unanimiteit een belangrijke garantie biedt voor de culturele verscheidenheid van Europa.
In paragraaf 23 stelt de rapporteur voor dat de Commissie een schoolboek samenstelt over de geschiedenis van Europa, dat "als aanbevolen onderwerp in de lesroosters van alle lidstaten zou moeten worden opgenomen" . Wij denken niet dat er iets positiefs bereikt wordt met dit soort propagandistische maatregelen. Ieder land moet zeggenschap houden over zijn onderwijssysteem.

Lindqvist
Er is geen reden tot besluiten bij gekwalificeerde meerderheid inzake culturele kwesties. Voor zover er een Europese culturele identiteit bestaat, kan die niet door meerderheidsbesluiten worden afgedwongen; dat heeft slechts het tegenovergestelde effect.
Hoe het schoolonderwijs wordt geregeld en welke leermiddelen moeten worden gebruikt, is iets dat het beste op nationaal of lokaal niveau kan worden beslist. Het schoolonderwijs en de inhoud daarvan is geen zaak voor de EU. Daarom stem ik tegen het verslag.
Verslag-Schmidbauer (A4-0012/96)
Bernardini
Het Groenboek van de Commissie heeft de grote verdienste dat het de aanzet is tot het debat over de situatie van het vervoer en het probleem van de door ongevallen, congestie en verontreiniging veroorzaakte externe kosten aanpakt.
Ik feliciteer mevrouw Schmidbauer met haar voortreffelijk verslag. Zij is erin geslaagd het probleem in zijn geheel te bekijken en pleit ervoor dat alle vervoersmodi op dezelfde wijze de externe kosten dragen die ze veroorzaken. Persoonlijk wil ik er wel op wijzen dat wij het belang van het gecombineerd vervoer moeten onderstrepen. Gecombineerd vervoer is milieuvriendelijk, biedt een oplossing voor het fileprobleem en is een concurrerende keuze.
Ten slotte is er nog een punt dat heftige reacties zal uitlokken, namelijk de harmonisatie van de heffingen en retributies op het niveau van de Unie. Op dat gebied moet de Commissie de problemen pragmatisch aanpakken. Ik betreur dat ze zich van de publieke opinie niets heeft aangetrokken. Als men de wegentol verhoogt, verhindert men dat gezinnen met een bescheiden inkomen gebruik maken van de grote wegen en ontzegt men ze dus de uitoefening van de fundamentele vrijheid om zich te verplaatsen. Op dat punt moet de Commissie ons nieuwe voorstellen voorleggen.

Caudron
Mevrouw Schmidbauer belicht in haar verslag het belang en de noodzaak van de inaanmerkingneming van de externe kosten van meer bepaald het wegvervoer. De prijs die voor een bepaalde reis wordt betaald dekt vaak slechts een deel van de reële kosten die door verontreiniging, ongevallen en opstoppingen worden veroorzaakt. De omvang van die externe kosten in de gehele Europese Unie, namelijk 250 miljard ecu per jaar, illustreert het belang van het debat en van wat voor Europa op het spel staat. Wij moeten deze tekst dus ondersteunen.
In de eerste plaats moeten wij dat doen in het belang van de economie. Als men voor het vervoer billijker prijzen aanrekent, stimuleert men de producenten en gebruikers om hun houding te herzien. Dat kan de verkeersdruk in bepaalde gebieden doen afnemen en de doorstroming van het verkeer bevorderen. Dat is bevorderlijk voor de concurrentiekracht van de Europese ondernemingen.
Als men de reële kostprijs van het vervoer aanrekent, creëert men ook gelijke kansen voor alle vervoersmodi en plaatst men ze in de Unie in optimale concurrentievoorwaarden. Meer bepaald in het perspectief van de liberalisering en openstelling van de vervoersmarkten moeten wij daarnaar streven.
Wat de economische en sociale cohesie betreft, zou de aanrekening van de reële kosten de investeringen van de ondernemingen heroriënteren. Dat zou leiden tot een diversificatie van de vervoersmodi, een ontwikkeling van de infrastructuurvoorzieningen en derhalve tot een harmonische en evenwichtige uitbouw van de transeuropese netwerken.
Ten slotte meen ik dat een aantal in het Groenboek voorgestelde maatregelen, zoals gedifferentieerde belastingen naargelang de kwaliteit van de brandstof, wegentol in overbelaste of gevoelige gebieden, aan een aantal door de Europese burgers gestelde milieueisen beantwoorden.
Over de kwestie van de reële kostprijs van het vervoer moet in de Unie een debat op gang komen. Het verslag van mevrouw Schmidbauer kan daartoe bijdragen. Ook dat is een goede reden om het aan te nemen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten begroeten het Groenboek van de Commissie en het verslag-Schmidbauer in het debat over het vervoersbeleid. Beide vormen een goede bijdrage tot het debat.
In de EU moeten 15 landen het eens worden over de politieke problemen die elke dag ontstaan. Het vervoersbeleid hangt samen met een groot aantal andere beleidsgebieden. Daarom is het moeilijk om eensgezindheid over het vervoersbeleid te bereiken en zullen er bij elke kwestie altijd aspecten zijn waarmee de een of andere lidstaat niet kan instemmen. Dit verslag is dan ook een compromis. De inhoud is van een hoog niveau, maar er zijn details die verdere toelichting noodzakelijk maken. Zo zijn er delen van het verslag die wij als Denen niet onmiddellijk kunnen goedkeuren. Het betreft echter niet-wetgevende initiatieven en voor de volledigheid zijn wij verplicht het debat de vrije teugel te laten. Zo niet valt het beleid stil en komt een sector als het goederenvervoer geen stap verder: flessenhalzen en oneerlijke concurrentie op gebied van heffingen, energieverbruik, verontreiniging, rij- en rusttijden enzovoort.
De Deense sociaal-democraten stemmen vandaag voor het verslag over een eerlijke en doelmatige prijsstelling op gebied van vervoer, omdat het een goed verslag is en omdat wij de ontwikkeling van concurrentieparameters voor een eerlijke concurrentie ten volle steunen. Niet alleen tussen degenen die vervoerdiensten aanbieden maar ook tussen de vervoerwijzen.

Linser
Principieel zijn wij het eens met de punten 3 tot 21, maar met betrekking tot de punten 15, 16 en 18, die hoofdzakelijk betrekking hebben op de harmonisatie van de heffingen die men voor de financiering van wegen wil gebruiken, willen wij er als Oostenrijkers op wijzen dat de aanleg en het onderhoud van wegen en autowegen in de Alpen meer kost dan het gemiddelde in Europa. Daarom kunnen wij met een harmonisatie op Europees niveau en dus met de punten 15, 16 en 18 alleen maar instemmen als men ons garandeert dat met die hogere kosten in Oostenrijk rekening wordt gehouden.
Verslag-Schaffner (A4-0001/97)
Eriksson en Svensson
Ondergetekenden hebben tegen het verslag-Schaffner gestemd om de volgende redenen:
1.De vele onduidelijke passages in het Verdrag betreffende de Europese Unie veroorzaken onzekerheid binnen het communautaire recht, wat er in de praktijk toe leidt dat het Hof van Justitie naar willekeur mag interpreteren, iets wat in een echte parlementaire democratie onaanvaardbaar zou zijn.2.De Europese instellingen hebben keer op keer getoond te weinig respect te hebben voor de nationale soevereiniteit door hun in richtlijnen vastgelegde bevoegdheden te buiten te gaan en door zonder reden hun macht over de nationale rechtspleging steeds verder uit te breiden.- Verslag-Lambraki (A4-0349/96)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Wij kunnen het er niet mee eens zijn dat besluiten van de Raad over immigratie, asiel, drugsbeleid, fraude, civielrechtelijke samenwerking en bepaalde vormen van politiële samenwerking kunnen worden genomen met gekwalificeerde meerderheid. Wij vinden dat het vereiste van de unanimiteit behouden moet blijven.

Lindqvist
Gemeenschappelijke standpunten via internationale afspraken zijn op de lange termijn een beter model om de vraagstukken van artikel K.1 op te lossen, dan dat besluiten hierover met gekwalificeerde meerderheid moeten worden genomen. Het immigratie- asiel- en visumbeleid moet beter gecoördineerd. Dat dient te geschieden via unanimiteit en niet via meerderheidsbesluiten. De politiële samenwerking en die inzake de douane moeten vanzelfsprekend internationaal zijn. Als het drugsbeleid op het niveau van de EU wordt gebracht, kan dat een verslechtering betekenen, doordat het Zweeds/Noordse restrictieve drugsbeleid wordt vervangen door een meer liberaal legaliseringsbeleid. Het verslag zou, als het Europees beleid werd, een sterke overdracht van de beslissingsbevoegdheid van de lidstaten naar Europees niveau inhouden. Daarom stem ik tegen het verslag.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 12.30 uur gesloten)

