Trzęsienie ziemi na Haiti (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest oświadczenie wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa i wiceprzewodniczącej Komisji, baronessy Ashton, w sprawie trzęsienia ziemi na Haiti.
Wysłuchamy również wystąpienia pana komisarza De Guchta, ale pierwsza głos zabierze baronessa Ashton. Z wielką przyjemnością witam tutaj panią baroness, ponieważ współpracowałem z nią w szerokim zakresie także gdzie indziej. Pragnę życzyć jej wszystkiego najlepszego w pracy na nowym stanowisku.
Catherine Ashton
wysoka przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Bardzo panu dziękuję za pana uprzejme słowa. Szanowni państwo posłowie! Zwróciłam się z prośbą o przeprowadzenie tej debaty, aby przekazać tej Izbie najnowsze informacje na temat sytuacji na Haiti w następstwie straszliwego trzęsienia ziemi z 12 stycznia. Straty są druzgocące, a zniszczenia ogromne. Tragedia ta dotknęła do trzech milionów osób, a liczba zabitych nadal rośnie.
To ogromna katastrofa humanitarna i polityczna. W pierwszym rzędzie skupiamy się na współdziałaniu z Organizacją Narodów Zjednoczonych i przywódcami Haiti i staramy się ulżyć cierpieniom Haitańczyków. Nasze zobowiązanie do odbudowy Haiti ma charakter długoterminowy. Życie straciło również wielu obywateli Europy, a los niemal tysiąca jest wciąż nieznany.
Unia Europejska zareagowała szybko, nie szukając rozgłosu, lecz skupiając się całkowicie na dostarczeniu pomocy ludziom w potrzebie. Zgodnie z radą ONZ oparliśmy się odruchowi, aby natychmiast wyruszyć na Haiti. Odwróciłoby to tylko uwagę i odciągnęło ograniczone środki od wysiłków na rzecz niesienia pomocy. Pojedziemy oczywiście na Haiti tak szybko, jak to będzie właściwe. Uzgodniłam z komisarzem De Guchtem, że pojedziemy na Haiti w tym tygodniu, aby złożyć w imieniu UE wyrazy współczucia i podkreślić wobec ludzi nasze zaangażowanie. Komisarz skorzysta też z okazji, by dokonać przeglądu naszych dotychczasowych wysiłków na rzecz pomocy i omówić z Organizacją Narodów Zjednoczonych i naszymi przedstawicielami na miejscu najpilniejsze potrzeby na najbliższe tygodnie i miesiące.
W międzyczasie dalej pracujemy z całych sił na wszystkich odcinkach: humanitarnym, politycznym i bezpieczeństwa. W ostatnich dniach pozostaję w stałej łączności z panią sekretarz stanu Clinton, z kierownictwem ONZ, z ministrami spraw zagranicznych UE oraz z Kanadą, która przewodzi grupie "Przyjaciół Haiti”. Wszystko to ma zagwarantować skuteczną i skoordynowaną reakcję międzynarodową. W tym tygodniu wybieram się do Stanów Zjednoczonych, aby dalej działać w tej i w innych sprawach we współpracy z administracją USA oraz sekretarzem generalnym ONZ i innymi partnerami w Nowym Jorku.
ONZ zwróciła się z prośbą o pilną pomoc finansową w wysokości 575 milionów dolarów oraz o wsparcie logistyczne dla transportu pomocy humanitarnej. Sekretarz generalny ONZ zaapelował wczoraj również o posiłki policyjne i wojskowe dla misji pokojowej ONZ.
Aby wesprzeć proces uruchamiania i koordynacji naszej odpowiedzi, zwróciłam się do prezydencji hiszpańskiej UE o zwołanie w dniu wczorajszym nadzwyczajnego posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych. Po raz pierwszy od czasu wejścia w życie traktatu lizbońskiego trwają całościowo koordynowane przeze mnie w ramach kompleksowego podejścia wysiłki Komisji, Sekretariatu Rady i państw członkowskich. To jest przełom.
Wczoraj miało miejsce bardzo owocne posiedzenie Rady. Wszyscy zgodzili się co do potrzeby błyskawicznej reakcji i ścisłej koordynacji działań z ONZ. Jeśli chodzi o pomoc finansową, Rada doszła do następujących wniosków: z zadowoleniem przyjęła wstępne zobowiązanie Komisji do natychmiastowego udzielenia pomocy humanitarnej w wysokości 30 milionów euro, obok kwoty 92 milionów euro w ramach wstępnych zobowiązań państw członkowskich.
Przyjęła również z zadowoleniem wstępne zobowiązanie Komisji do przekazania 100 milionów euro na wczesne etapy pomocy innej niż humanitarna, takiej, jak na przykład przywracanie zdolności do funkcjonowania i odbudowa, przyjęła również do wiadomości wstępną zapowiedź Komisji, że na działania w dłuższej perspektywie przeznaczone zostanie 200 milionów euro.
Wezwała też do zorganizowania, w odpowiednim czasie i po dokonaniu pełnej oceny potrzeb na okres po sytuacji kryzysowej, międzynarodowej konferencji w sprawie Haiti.
Ogólnie rzecz biorąc, jest to w tak krótkim czasie znacząca reakcja. Pomoc będzie skierowana również do Republiki Dominikańskiej. Znalezienie wystarczających kwot pieniędzy będzie w tej chwili łatwiejsze, niż dostarczenie ich do potrzebujących. Musimy zadbać o to, by pieniądze te zostały właściwie wykorzystane do celów trwałej odbudowy politycznej i fizycznej. Po otrzymaniu prośby sekretarza generalnego ONZ o pomoc w zakresie transportu pomocy humanitarnej i przysłanie dodatkowych jednostek policyjnych, Rada zwróciła się do mnie o ustalenie informacji dotyczących wkładu ze strony poszczególnych państw członkowskich UE i przedstawienie propozycji uruchomienia tych środków. Pracuję nad tym.
W ramach dalszych działań bezpośrednio po spotkaniu Rady zwołaliśmy posiedzenie Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa. Są już dostępne orientacyjne dane dotyczące wkładu państw członkowskich, w tym ewentualnego wkładu w formie użycia żandarmerii europejskiej. W nadchodzących dniach w ramach grup przygotowawczych Rady kontynuowane będą prace na rzecz szybkiej i celowej reakcji.
Rada do Spraw Zagranicznych spotka się ponownie w przyszły poniedziałek. Będziemy kontynuować rozmowy w sprawie Haiti i planować dalsze działania.
Jest to poważny egzamin dla polityki zagranicznej UE w nowym świecie traktatu lizbońskiego. Mieszkańcy Haiti, jak również nasi obywatele, oczekują szybkiej, skutecznej i skoordynowanej odpowiedzi. I to jest to, co - naszym zdaniem - dostarczamy.
Oczekuję, że będziemy w tym zakresie współpracować z Parlamentem; cieszę się, że jestem tu dziś, aby podać państwu te informacje i wysłuchać państwa opinii.
Karel de Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Pozwolę sobie zacząć od podkreślenia bezprecedensowego charakteru tej katastrofy. Bezprecedensowego pod względem skutków humanitarnych, ale też pod względem wpływu na państwo jako całość.
Haiti to jeden z najbiedniejszych krajów świata. Sytuacja tego kraju jest cały czas bardzo niepewna, a teraz jego istniejące podstawowe funkcje i możliwości uległy poważnemu zakłóceniu. Był to też poważny cios w społeczność międzynarodową. Wciąż brak jest wieści o członkach personelu ONZ, organizacji pozarządowych, a także o pracownikach Komisji. To również wyjaśnia trudności ze zorganizowaniem pomocy na miejscu. Ludzie muszą zrozumieć, że nie jest to skutek braku kompetencji, ale też strat w organizacjach pomocowych. Operacje pomocowe nie przebiegają tak szybko, jak można by sobie tego życzyć, ale można dostrzec, że sytuacja stopniowo się poprawia.
Innymi słowy, nie chodzi tu tylko o ratowanie istnień ludzkich. Tak naprawdę musimy ratować cały kraj. Oto, dlaczego wysoka przedstawiciel, pani Cathy Ashton, wezwała do zorganizowania tego nadzwyczajnego posiedzenia Rady, które okazało się bardzo użytecznym narzędziem przy rozwiązywaniu tego problemu. Skupię się pokrótce na czterech głównych wyzwaniach.
Po pierwsze, musimy zaspokoić potrzeby humanitarne. Są one ogromne i dotyczą przede wszystkim pilnej pomocy medycznej dla rannych, wody i warunków sanitarnych - z uwagi na ryzyko np. cholery - a także żywności i schronienia. Najbardziej brakuje zaplecza medycznego, podstawowej opieki medycznej i lekarstw, urządzeń do uzdatniania wody, pomocy żywnościowej, tymczasowego schronienia i wsparcia logistycznego. Wystarczające są natomiast siły poszukiwaczo- ratownicze.
Do priorytetów w zakresie koordynacji działania należy ukończenie oceny potrzeb, dzięki czemu uzyskamy lepszy obraz szczegółowych potrzeb i będziemy w stanie zorganizować logistykę transportu. Tematyką tą zajmą się również instytucje UE.
I wreszcie, musimy zorganizować koordynację międzynarodowych wysiłków pomocowych. W podobnych okolicznościach jest to zawsze bardzo trudne. Pozwolę sobie zaznaczyć, że zaledwie kilka godzin po trzęsieniu ziemi, na miejscu weszły do akcji europejskie zespoły ECHO i MIC. Od tego czasu pracują tam nieprzerwanie, uczestnicząc w ocenie potrzeb i koordynacji pomocy. Pracujemy z zespołami będącej agendą ONZ organizacji OCHA, i jesteśmy w ciągłym kontakcie z Johnem Holmesem, koordynatorem pomocy w sytuacjach kryzysowych ONZ.
Drugi punkt to budowa lub odbudowa podstawowych funkcji państwa. Jest to bardzo ważne. Ten kraj musi ponownie zacząć funkcjonować, i to nie tylko fizycznie, bo przecież zniszczeniu uległa większość budynków, ale też pomimo straty dużej liczby wysokich urzędników i poważnego naruszenia struktur państwa.
Rada z zadowoleniem przyjmuje fakt, że pilnie wyślemy zespół specjalistów UE, którego głównym zadaniem będzie ocena najbardziej palących potrzeb haitańskiego państwa i administracji cywilnej, co pozwoli na udzielenie pomocy technicznej. Znajdujący się na miejscu nasz personel dyplomatyczny i do spraw współpracy ma w tym zakresie największe kompetencje, ale jest on już i tak przeciążony. Ta kwestia będzie w najbliższych dniach wyraźnie zyskiwać na znaczeniu. Jako Unia Europejska i Komisja Europejska, wspólnie z Radą możemy odgrywać wiodącą rolę w przywracaniu instytucji państwa - zarówno w sensie fizycznym, jak i w pod względem kadrowym.
Trzecia sprawa to oczywiście plan odbudowy kraju, przy którym musimy spoglądać dalej - poza fazę bezpośredniej pomocy. Za kilka tygodni wiele zespołów ratowniczych i środków, które są tam obecnie zaangażowane, będzie musiało zostać wycofane. Istnieje bardzo charakterystyczne dla katastrof tego rodzaju ryzyko, że jeżeli nie utrzymamy naszej pomocy i wsparcia, to dojdzie do katastrofy wtórnej.
Musimy natychmiast przygotować szeroko zakrojone, skoordynowane, średnio- i długoterminowe plany reagowania na ten kryzys. Nasze służby pracują właśnie nad nimi. Powinny być one sformułowane tak, aby zabezpieczyć właściwy podział pracy pomiędzy instytucje UE a państwa członkowskie i zapewnić stosowanie podejścia polegającego na połączeniu odbudowy z rozwojem oraz zrównoważonego i ciągłego przejścia od bezpośredniej pomocy do działań realizowanych po sytuacji kryzysowej.
Nieustannie wzywamy wszystkie państwa członkowskie do pełnego zaangażowania się w te wysiłki i wprowadzenia w życie wszystkich naszych zobowiązań dotyczących koordynacji i skuteczności pomocy. To jest czas próby wiarygodności naszych zobowiązań. Jeśli mamy odnieść sukces, to należy realizować je solidnie.
I ostatnia sprawa: odpowiedź finansowa. Zgodnie z zapewnieniami pani wysokiej przedstawiciel, zasadniczy wkład 30 milionów euro w postaci pomocy humanitarnej wniesie Komisja Europejska. Największa część tej pomocy - dokładnie 22 miliony euro, to całkowicie świeże pieniądze, które zostały przyznane dodatkowo, oprócz już istniejącego zaangażowania naszej pomocy humanitarnej na Haiti. Wartość wczesnego etapu pomocy w odbudowie, która nie jest pomocą humanitarną, a w ramach której będziemy - jak przed chwilą powiedziałem - pomagać instytucjom państwa, wyniesie 100 milionów euro, z czego połowa to środki przesunięte z innych obszarów, a połowa to nowe pieniądze. W następnej kolejności jest pomoc na bardziej długoterminową odbudowę - obecnie jej początkowa wartość to 200 milionów euro.
Następnie trzeba będzie zbadać sytuację. Obecnie słyszy się o kwocie blisko 10 miliardów dolarów. Moim zdaniem jest to dużo; budżet Komisji nie będzie mógł zapewnić takiej kwoty. Konferencja darczyńców i rozmowy z państwami członkowskimi pozwolą nam ocenić, w jakim zakresie będziemy ostatecznie uczestniczyć w wyższych sumach. Tak wygląda ogólnoeuropejski pakiet, który został obecnie przygotowany, oprócz całego wkładu, który państwa członkowskie już przekazują lub będą przekazywać.
Jak powiedziała pani wysoka przedstawiciel, jutro rano wyjeżdżam odwiedzić ten region - Haiti, jak również Republikę Dominikańską - i przeprowadzić rozmowy z władzami, między innymi dotyczące wysiłków na rzecz odbudowy instytucji państwa. Przewodniczący i najważniejsze organizacje pozarządowe już tam są. Odwiedzimy również do Republikę Dominikańską. Ważne jest, żebyśmy spotkali się także i z jej władzami, ponieważ to sąsiedzi. Już teraz mogą państwo zaobserwować, że obecna sytuacja może w końcu doprowadzić do pewnych napięć na granicy, tak więc będę się widział również z władzami dominikańskimi.
W tej chwili to wszystko, co mam do powiedzenia. Po moim powrocie, w poniedziałek po południu, złożę sprawozdanie przed Komisją ds. Rozwoju.
Gay Mitchell
w imieniu grupy PPE. - Panie przewodniczący! Jestem pewien, że ta Izba pragnie upamiętnić zaginionych członków personelu ONZ i UE oraz wszystkich zaginionych i cierpiących dziś na Haiti.
Cieszę się również, że jest tu pan komisarz De Gucht i że po swoim powrocie w poniedziałek złoży sprawozdanie przed Komisją ds. Rozwoju. To bardzo pożądane wydarzenie. Mówiąc jego słowami, następstwa mają bezprecedensowy charakter i myślę, że jest to uczciwy krok w stosunku do takiego państwa, Dlatego też - nawiasem mówiąc - uważam, że Unia Europejska musi być bardziej widoczna.
Mamy teraz wysoką przedstawiciel, która pełni funkcję wiceprzewodniczącej Komisji. Ta właśnie osoba musi być bardziej widoczna w kontekście podobnych spraw.
Unia Europejska jest największym darczyńcą na świecie, zapewniając 60 % wszelkiego rodzaju pomocy; jesteśmy też prawdopodobnie największym darczyńcą, jeśli chodzi o pomoc humanitarną. Jednak podczas gdy na miejscu są amerykańskie okręty szpitalne, to wszystko, co jest związane z UE nosi oznaczenia państw członkowskich - Belgii, Irlandii, Wielkiej Brytanii lub innego kraju. Unia powinna być w jakiś sposób widoczna. Dlaczego nie mają to być grupy bojowe? Dlaczego nie jakieś stałe grupy, funkcjonujące na zasadzie rotacji, które byłyby gotowe wyjeżdżać w miejsca, w których zdarzają się takie rzeczy?
I ostatnia rzecz, jaką chciałem powiedzieć: to co zdarzyło się na Haiti, ma swoje źródła w biedzie. Gdy sytuacja po tej strasznej tragedii unormuje się i przestanie być obecna na ekranach, nie zapominajmy o Haiti. Czas raz na zawsze rozwiązać problem tej pierwotnej przyczyny - ubóstwa na Haiti.
Linda McAvan
w imieniu grupy S&D. - Panie przewodniczący! Dziś jesteśmy myślami z przeżywającymi tragedię ludźmi na Haiti. Jestem pewna, że wszyscy członkowie będą chcieli wysłać swoje kondolencje mieszkańcom Haiti. To jest tragedia, ale - jak to już powiedział Gay Mitchell - to tragedia w kraju, w którym 75 % ludzi już i tak żyje poniżej progu ubóstwa. Gdy patrzymy w przyszłość, to jest to coś, na co naprawdę trzeba zwrócić uwagę.
Opinia publiczna wspaniale odpowiedziała na wyzwanie w postaci pomocy dla Haiti. W samej tylko Wielkiej Brytanii w zaledwie kilka dni zebrano od społeczeństwa 30 milionów funtów, i to w czasie kryzysu finansowego. Wiemy więc, że opinia publiczna popiera nasze wysiłki na rzecz zgromadzenia środków dla Haiti.
Pani wysoka przedstawiciel! Chciałabym podziękować pani za pracę nad zorganizowaniem szybkiej reakcji UE w tej sprawie. W okresie po przejściu tsunami nauczyliśmy się, że w istocie dobra koordynacja jest równie ważna, jak wykładane pieniądze. Nie chodzi o to, pod jaką flagą przybywa pomoc; chodzi o dostarczenie jej na miejsce, we współdziałaniu z Organizacją Narodów Zjednoczonych - żeby rzeczywiście tam dotarła.
Patrząc w dłuższej perspektywie, cieszę się, że odbędzie się międzynarodowa konferencja w sprawie Haiti. Myślę, że potrzebujemy spojrzeć na całe zagadnienie Haiti, wyjątkowo wysokiego długu tego państwa. Mam nadzieję, że problemy z zadłużeniem Haiti zostaną uwzględnione w programie tej międzynarodowej konferencji. Haiti jest winne międzynarodowym wierzycielom 890 milionów dolarów, z czego znaczną część jest dłużne Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu. MFW udzielił Haiti pożyczki w wysokości 100 milionów dolarów. Czy moglibyśmy przekształcić ją w dotację? Nie ma powodu, by zubażać ten kraj na następne 100 lat. Mam więc nadzieję, że umieści pani ten punkt w programie posiedzenia MFW.
Mam też nadzieję, że zajmiemy się innymi sprawami, i myślę, że ma pani słuszność twierdząc, że równie ważna jest kwestia granicy z Republiką Dominikańską. Dziękuję więc raz jeszcze pani za wysiłki i mam nadzieję, że cała Izba będzie ciężko pracować nad dobrą koordynacją wysiłków.
Liam Aylward
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Czy mogę zacząć od złożenia wysokiej przedstawiciel, pani baronessie Ashton, życzeń powodzenia w związku z tak wieloma wyzwaniami, na jakie napotyka w trakcie urzędowania. Jak pani baronessa dobrze wie, zgodnie z oświadczeniem ONZ, sytuacja na Haiti to najgorsza katastrofa humanitarna od dziesięcioleci, ponieważ liczba osób zaginionych, zabitych i ofiar wciąż rośnie.
Koszt ludzki tej tragedii jest niezmierny. Kiedy zaczyna napływać pomoc, wszyscy jesteśmy świadomi istotnych trudności, na jakie napotykają pracownicy organizacji pomocowych, którzy próbują nieść pomoc najbardziej potrzebującym.
Organizacje pozarządowe stwierdziły na miejscu, że narastające problemy związane z bezpieczeństwem oraz problemy natury logistycznej i biurokratycznej utrudniają pomoc i dodatkowo pogarszają katastrofalną sytuację. To są trudności, które zagrażają stabilności tej linii, która jest dla Haitańczyków granicą między życiem a śmiercią.
W tej gorliwej pracy, która ma przynieść ulgę w cierpieniach i zmniejszyć chaos, potrzebne jest wyraźne przywództwo i skoordynowana pomoc. Organizacje pozarządowe, instytucje rządowe, organizacje międzynarodowe i miejscowe władze muszą wspólnie pracować, aby dostarczyć potrzebującym wielosektorową pomoc nadzwyczajną.
Jest oczywiste, że kraj ten pilnie potrzebuje potężnego wsparcia międzynarodowego. Odzew wśród obywateli Europy i ich wyjątkowa hojność i solidarność były ogromne. Wczorajsze informacje o pomocy humanitarnej Unii Europejskiej dla Haiti wartej ponad 420 milionów euro to dowód na siłę przywództwa i na zaangażowanie, lecz dostarczanie pomocy musi być skoordynowane i skuteczne.
Deklarowany cel Unii Europejskiej dotyczy konsolidacji i wzmocnienia światowych wysiłków w dziedzinie pomocy humanitarnej. Mam nadzieję, że panii Ashton i pan komisarz De Gucht będą w tym tygodniu aktywnie pracować nad realizacją tego celu w trakcie wizyt w USA, na Haiti i w innych miejscach.
Długoterminowy rozwój najbiedniejszego kraju zachodniej półkuli musi stać się priorytetem. Przyznanie w dalszej perspektywie przez Unię Europejską 200 milionów euro dla Haiti na pomoc w odbudowie to dobry początek, ale po tym, jak wyjadą dziennikarze, a uwaga świata zwróci się ku innym miejscom, Unia Europejska, jako światowy lider, będzie musiała działać i pozostać wierna swoim zobowiązaniom.
Eva Joly
Panie przewodniczący, pani wysoka przedstawiciel, panie komisarzu, panie i panowie! Ten nowy kryzys humanitarny, jaki przechodzi Haiti, przybrał prawdopodobnie większe rozmiary, niż wszystkie poprzednie, i to tak dalece, że wątpię, czy można znaleźć właściwe słowa, aby mówić o ofiarach, aby mówić do tych, którzy przeżyli, oraz aby dotrzeć do rodzin i powiedzieć, jak bardzo podzielamy ich cierpienie i że jesteśmy świadomi naszej odpowiedzialności.
Niezależnie jednak od siły trzęsienia ziemi, ono samo nie wyjaśnia skali zniszczeń. Ta ostatnia wiąże się również z chronicznym ubóstwem, jakie Haiti znosi od wielu lat. Aż do dziś społeczność międzynarodowa nie była w stanie zmienić tam czegokolwiek. Co gorsza, narzucając Haiti taką politykę, która - jak teraz wiemy - była nieskuteczna, instytucje międzynarodowe, Europa i jej partnerzy przyczynili się do dalszego osłabienia tamtejszej tkanki społecznej, gospodarki i instytucji.
W latach siedemdziesiątych Haiti było niemal samowystarczalne, jeśli chodzi o żywność. Produkcja własna pokrywała wtedy 90 % zapotrzebowania na produkty rolne. Dziś importuje się ich ponad połowę. To musiało z całą pewnością mieć zgubne skutki dla produkcji lokalnej. Przed tym trzęsieniem ziemi, Haiti było krajem bez bogactw, ponieważ zostało pozbawione tych bogactw, do których było uprawnione.
Dlatego też musimy zapewnić Haiti tak wiele wsparcia, jak to tylko jest możliwe, aby rozwiązać pilne problemy. Z tego punktu widzenia nie możemy robić nic innego, niż tylko ubolewać, że tak trudno jest dostarczyć pomoc międzynarodową na miejsce. W przyszłości musimy usprawnić nasze procedury. Musimy jednak przede wszystkim być świadomi, że długoterminowa pomoc rozwojowa nie będzie skuteczna, jeżeli narzucimy coś, co my uważamy za właściwe priorytety, podczas gdy wszyscy na miejscu mówią nam, że się mylimy. Następnie musimy poddać w wątpliwość nasze własne metody, a to nie zadziała, jeśli długoterminowo nie zwiększymy środków, jakie rezerwujemy na polityki rozwojowe. Unia Europejska ogłosiła kwotę pomocy, jaką uruchomi dla Haiti. Państwa członkowskie robią to samo. Mówimy o około 130 milionach euro w krótkiej perspektywie oraz o 200 milionach euro na pokrycie potrzeb długoterminowych.
Chciałabym porównać te liczby z innymi - z kwotą 155 miliardów dolarów, jakie City i Wall Street zamierzają wypłacić kilku tysiącom osób, które pracują w bankach. Prowadzi to nas do pytania o model rozwoju, jaki zamierzamy propagować w skali światowej.
Pilna pomoc humanitarna jest niezbędna, ale też ona sama nie wystarczy. Nie może ona w żadnych okolicznościach zastępować pomocy rozwojowej, z której państwa nie mają korzystać na zasadzie faktycznego dyktatu. Pierwszym sposobem udzielania pomocy krajom, które doświadczają wielkich trudności, jest dalsze ich poszanowanie i umożliwianie im korzystania z własnych zasobów. Musimy umorzyć zadłużenie Haiti i spłacić nasz dług wobec tego kraju.
Panie przewodniczący, pani wysoka przedstawiciel, panie komisarzu, panie i panowie! Naszym obowiązkiem wobec ofiar na Haiti jest udzielenie im pomocy w odbudowie kraju, który był wyniszczony już nawet zanim klęska żywiołowa całkowicie postawiła go na głowie.
(Oklaski)
Nirj Deva
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Naszymi sercami i umysłami łączymy się z narodami Haiti w godzinie ich cierpienia. Wyrażam uznanie dla baronessy Ashton i komisarza Karela De Guchta za to, co opowiedzieli o wydarzeniach i prowadzonych działaniach. Nie ma wątpliwości, że środki będą napływać. Byłem na miejscu po tym, jak tsunami nawiedziło Sri Lankę, a później Indonezję. Byłem świadkiem trzęsień ziemi w Turcji. Widziałem, co stało się w Chinach. Za każdym razem, gdy coś takiego ma miejsce, budzimy się zaskoczeni brakiem - i to nie brakiem tabletek do odkażania wody, namiotów czy czystej wody, ale infrastruktury. Mówimy: ach tak, infrastruktura jest zniszczona. Pewnie, że jest zniszczona. Musimy mieć możliwość bardzo szybkiego dostarczenia infrastruktury awaryjnej.
Jak można to osiągnąć? A na przykład lotniskowiec? Dysponuje elektrycznością, energią jądrową, aparatami do uzdatniania wody i helikopterami. Czy moglibyśmy zorganizować operację ratunkową o zasięgu światowym, gotową niezwłocznie wyruszyć, w ramach której można będzie zapewnić tymczasowe schronienia i zastąpić całą infrastrukturę, która w takich razach ulega zniszczeniu? Musimy na nowo przemyśleć to, jak ratować życie bezpośrednio potem.
Patrick Le Hyaric
w imieniu grupy GUE/NGL. - Panie przewodniczący, pani wiceprzewodnicząca oraz wysoka przedstawiciel, panie komisarzu! Raz jeszcze chciałbym powiedzieć, że to, co muszą przeżywać Haitańczycy, dzieci Haiti, napełnia nas wielkim smutkiem.
Dziś już od siedmiu dni żyją i próbują przetrwać w istnym piekle. Serce rośnie na widok wzbierającej fali światowej solidarności, lecz nadal wymaga ona konsolidacji i lepszej koordynacji na rzecz jednego celu - pomocy mieszkańcom Haiti, którzy są spragnieni, głodni, bezdomni i pozbawieni najbardziej podstawowej opieki medycznej. Oddajemy cześć wszystkim mężczyznom i kobietom, którzy w tym uczestniczą.
Na początek, Unia Europejska zadecydowała o uruchomieniu pewnych środków. Nie możemy jednak tego tak zostawić. Pomoc Unii Europejskiej musi znacząco wzrosnąć; konieczny jest też udział światowego systemu bankowego. Należy pilnie wysłać Haitańczykom nadwyżki europejskiej żywności.
Bądźmy szczerzy. Nasz kontynent naprawdę zaciągnął u Haiti dług i ma obowiązek wynagrodzić długie lata dominacji i eksploatacji. Należy wyciągnąć naukę ze sposobu, w jaki ta wyspa, perła Karaibów, jest kontrolowana przez międzynarodowe instytucje finansowe, które dławią ją ogromnym długiem i równie przerażającymi odsetkami od tego długu.
Nasz Parlament powinien opowiedzieć się za natychmiastowym i bezwarunkowym umorzeniem tego całego zadłużenia. Nasza grupa chciałaby, aby na konferencji, która wkrótce odbędzie się w Montrealu, poczyniono skuteczne przygotowania do międzynarodowej konferencji w sprawie naprawy, odbudowy i zrównoważonego rozwoju Haiti z udziałem ludu Haiti.
Odbudowa ta musi odbywać się pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych tak, aby Haitańczycy mogli odbudować swoją suwerenność gospodarczą i polityczną. Haiti nie może być łupem w bitwie o dominację, toczonej przez wielkie mocarstwa. Tak więc, wyrażając uznanie dla wysiłków Stanów Zjednoczonych na rzecz udzielenia pomocy, musimy mieć się na baczności i nie pozwolić północnoamerykańskim przywódcom na wykorzystanie tej strasznej katastrofy jako pretekstu do okupacji wyspy, zajęcia jej i założenia na niej baz wojskowych.
Europa musi świecić przykładem. Musi mieć tylko jeden cel, jedną jedyną troskę: lud Haiti, dzieci Haiti.
Fiorello Provera
Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym wyrazić moją głęboką solidarność z wszystkimi, których dotknęła ta klęska żywiołowa.
W takich sytuacjach, gdzie dochodzi do zniszczeń budynków i infrastruktury na ogromną skalę, gdzie giną tysiące ludzi, skuteczne dostarczanie pomocy jest niemal niemożliwe bez utrzymania minimalnych warunków porządku publicznego i bezpieczeństwa. Wszelkie wysiłki na rzecz pomocy są utrudnione bez ścisłej koordynacji pobierania niezbędnych artykułów i uporządkowanej rozdziału pomocy. Zrozumienie tego, co jest potrzebne, kto tego potrzebuje i kiedy, jest niezmiernie ważne.
Kolejnym punktem do przemyśleń jest fakt, że zbyt często hojność obywateli i prywatnych darczyńców zostaje oszukana i ogromne pieniądze nie trafiają do tych, którzy naprawdę ich potrzebują. Dlatego niezbędny jest system ścisłej kontroli, zapobiegający roztrwonieniu i kradzieży pieniędzy. Dotyczy to szczególnie słabych krajów, o wysokim poziomie korupcji i niskich standardach rządów. Europa powinna pokazywać swoją skuteczność. Mam nadzieję, że czyni to z powodzeniem.
Nick Griffin
Panie przewodniczący! Tragedia Haiti jest wstrząsająca. Jedyne ludzkie uczucie, jakie jest tu na miejscu, to współczucie dla niewinnych ofiar tej klęski żywiołowej.
My wszyscy tutaj otrzymujemy dobre wynagrodzenia i możemy dawać. Oddam moją dzisiejszą dietę, jeżeli uczynią tak wszyscy brytyjscy posłowie. Jednak przy obowiązujących podatkach nasze okręgi wyborcze nie mogą pozwolić sobie na taką szczodrość, jak wy.
Globalizm zniszczył nasz przemysł. Banki zrujnowały naszą gospodarkę. Unijna biurokracja dławi naszych przedsiębiorców, a oszukańczy podatek węglowy pogrąża miliony w śmiertelnym ubóstwie paliwowym.
Żniwo śmierci na Haiti szokuje, lecz tej zimy ponad 50 tysięcy emerytów w samej tylko Wielkiej Brytanii umrze przedwczesną śmiercią z powodu zimna i kosztów ogrzewania.
W całej Europie śmierć poniosą setki tysięcy osób, ale ponieważ ta prawda zawstydza elitę polityczną i zwraca uwagę na niewygodną prawdę o globalnym ochłodzeniu, ten skandal zostanie pogrzebany równie cicho, jak nasi starsi wiekiem zmarli.
Setki tysięcy naszych obywateli umiera z powodu lekceważenia ze strony rządów i unijnych podatków od zimna, a państwo nalegają jeszcze, żeby wyrzucać pieniądze naszych obywateli na katastrofę w cudzej zagrodzie. To nie jest współczucie. To obrzydliwa hipokryzja.
Wiem, że w tym miejscu nasze chrześcijańskie dziedzictwo jest czymś niewygodnym, ale jak zawsze nasza Biblia wyjawia odwieczną prawdę, którą większość z tu obecnych wolałaby zignorować - w pierwszym liście do Tymoteusza 5, 8 czytamy: "A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego”.
Michèle Striffler
(FR) Panie przewodniczący, pani wysoka przedstawiciel! Jak już mówiono, katastrofa przybrała ekstremalne rozmiary z powodu brutalnej siły trzęsienia ziemi. Jest ona bez wątpienia jedną z najpoważniejszych w historii i dlatego przeraża nas ogromna liczba zabitych.
Tym niemniej jestem zadowolona z błyskawicznej reakcji Komisji i państw członkowskich oraz ich zobowiązania, że przeznaczą potężny pakiet pomocowy o wartości 429 milionów euro na kryzysową pomoc humanitarną oraz na odbudowę Haiti. Godne ubolewania jest jednak, że Europejczycy działali w sposób nieskoordynowany i że działania Unii Europejskiej nie są w wystarczającym stopniu widoczne. Jest to coś, co jaskrawo kontrastuje ze skutecznością machiny pomocowej USA i sprawia, że zapominamy, że to Unia Europejska jest największym na świecie darczyńcą, jeśli chodzi o pomoc humanitarną i rozwojową.
Komisja Europejska uruchomiła również wspólnotowy mechanizm ochrony ludności, który zapewnia koordynację ofert pomocy od państw członkowskich i stanowi obecnie zwornik naszego systemu reagowania kryzysowego. Ostatnie wypadki potwierdzają potrzebę usprawnienia sposobu, w jaki Unia Europejska reaguje na sytuacje kryzysowe. Zasadniczą wagę posiada w tym kontekście prawdziwa organizacja dysponująca zdolnościami w zakresie ochrony ludności i dlatego chciałabym przypomnieć państwu o projekcie Michela Barniera, datującym się z 2006 roku i dotyczyącym stworzenia europejskich sił ochrony ludności. Jest on gotowy i należy go tylko wprowadzić w życie.
Dodatkowo przewodniczący Rady Europejskiej, Herman Van Rompuy, poparł dziś ideę sił szybkiego reagowania. W ciągu niewielu dni Stany Zjednoczone zaczęły odgrywać dominującą rolę w kwestiach związanych z ratownictwem i koordynacją. Należy przypomnieć o roli, jaką w kontekście centralnej i globalnej koordynacji odgrywa OCHA, Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej Organizacji Narodów Zjednoczonych, które jest instytucją o największych kompetencjach w zakresie koordynacji.
Nie chcę zostać źle zrozumiana - tu nie chodzi o prowadzenie wojny na flagi. Dobra organizacja oznacza przecież oszczędność czasu i pieniędzy i myślę, że obywatele Europy mają prawo wiedzieć, co robi Unia Europejska.
Patrice Tirolien
(FR) Panie przewodniczący! Czy Haiti jest skazane na nieszczęścia?
Od czasu uzyskania niedpodległości klęski żywiołowe utorowały tam drogę katastrofom politycznym, a dziś mamy do czynienia z tragedią na historyczną skalę. Są zabici, ranni, niezliczone zniszczone budynki, a krajowe struktury polityczne i struktury współpracy legły w gruzach.
Musimy stawić czoła losowi. Unia Europejska musi uczestniczyć w tym podwójnym wysiłku - działaniach antykryzysowych i na rzecz odbudowy. Zawdzięczamy to naszym licznym związkom z Haiti - związkom przede wszystkim historycznym: Haiti, była kolonia, była najzamożniejszą z nich wszystkich; po drugie - dyplomatycznym: umowa z Kotonu czyni z tej wyspy uprzywilejowanego partnera; i, na koniec - geograficznym, ponieważ Haiti jest sąsiadem Unii Europejskiej dzięki jej najbardziej oddalonym regionom.
Co więcej, kryzys na Haiti stanowi pierwszy sprawdzian nowej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, na czele której stoi pani baronessa Ashton. Dotychczas miało to charakter rozstrzygający. Ta katastrofa podkreśla również wyzwania i konieczność dokonania przez nas usprawnień w tej strukturze, ponieważ niezależnie od ruchu solidarności na naszym kontynencie, z uwagi na jakość reakcji USA pojawiają się pytania dotyczące naszej zdolności do mobilizacji.
Toteż znaczące wysiłki na rzecz koordynacji europejskiej czy wkład wnoszony przez państwa członkowskie nie mogą być zasłoną dla trudności w przebiegu dyskusji dotyczących użycia żandarmerii europejskiej. Gdy konieczne jest, żeby wydatkami Unii Europejskiej kierowała Organizacja Narodów Zjednoczonych, istnienie wspomnianych trudności prowadzi do wniosku, że Unia Europejska musi zbudować u siebie autonomiczną, zintegrowaną strukturę, która będzie dysponować środkami pozwalającymi podołać tak złożonym zadaniom, jak pomoc humanitarna w sytuacjach nadzwyczajnych.
Wreszcie ogromnym wyzwaniem jest faza odbudowy. Zadań przy tym nie brakuje: są zadania polityczne, administracyjne, gospodarcze, społeczne i środowiskowe. Być może teraz jest rok zerowy nowej ery w historii Haiti. Jest to poważne wyzwanie polityczne dla Europy, która musi zaznaczać swoją rolę jako wyraźny lider w tym procesie.
Charles Goerens
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Każdego wieczora wiadomości o godzinie 8.00 przypominają nam o niewypowiedzianych cierpieniach na Haiti.
Ogromowi tego cierpienia odpowiada zapewne tylko towarzyszące mu współczucie niemal całego świata. Współczucie to jest z pewnością spontaniczne i szczere, lecz jego żywot jest krótki. Chwila prawdy przyjdzie za jakieś dwa tygodnie, gdy tylko media postanowią skupić się na innych wydarzeniach. Jeżeli ktoś nie przejmie pałeczki, to Haitańczykom znów będzie groziło, że znajdą się w osamotnieniu, pozostawieni swemu losowi.
Ważne jest, żeby w kraju, w którym jest do zrobienia wszystko, począwszy od odnowy i odbudowy, działać tak, aby kolejne etapy prowadziły do rzeczywistego rozwoju. Jeśli chodzi o Unię Europejską, to dysponuje ona szeroką gamą narzędzi oraz solidnym doświadczeniem w tej dziedzinie. Dlatego też wyzwania, przed jakimi stoi haitańskie społeczeństwo, które jest przeraźliwie ubogie, są również chwilą prawdy dla Unii Europejskiej.
To właśnie w najbliższych dniach i miesiącach będziemy musieli działać skutecznie i zdecydowanie. Jest to najważniejszy aspekt z punktu widzenia odbudowy, bezpośrednio po tym, jak przywrócimy warunki bezpieczeństwa i porządku publicznego, niezbędne dla prowadzenia wszelkich skoordynowanych działań w kraju, w którym trzęsienie ziemi zniszczyło wszystko, łącznie z jego strukturami instytucjonalnymi.
Dlatego uważam za rozsądne podkreślić jeden zasadniczy aspekt: odnowa, odbudowa państwa haitańskiego, musi być dziełem samych Haitańczyków. Mówimy tu o ich rozwoju. Możemy pomóc im w duchu partnerstwa. Właściwym krokiem Europy będzie potwierdzenie tego na planowanych międzynarodowych konferencjach na ten temat.
Tak dla partnerstwa, nie dla postaw paternalistycznych i neokolonializmu!
Edvard Kožušník
(CS) Wszyscy z pewnością jesteśmy zgodni co do tego, że jest to jedna z największych katastrof w tym regionie w ciągu ostatnich 200 lat. A mówiąc w imieniu moich kolegów z frakcji Europejskich Konserwatystów oraz w imieniu moich kolegów z Republiki Czeskiej, chciałbym złożyć wyrazy współczucia i solidarności wszystkim ofiarom i tym, którzy cierpią. Niemniej jednak, niezależnie od tej tragedii są oznaki, że nawet po ratyfikacji traktatu lizbońskiego Unia Europejska jest nadal nieskoordynowana i niezdolna do natychmiastowego działania. Przypomina mi ona nieco czterogłowego smoka. Mamy prezydenta, premiera państwa sprawującego prezydencję, przewodniczącego Komisji i desygnowanego komisarza. Panie i panowie! Osobiście uważam, że w tym szczególnym przypadku musimy uznać, że Unia Europejska została przyłapana na błogiej bezczynności. Tymi, którzy nie dali się zaskoczyć, są obywatele poszczególnych państw członkowskich, którzy dzień po dniu nieśli pomoc materialną, a także finansową.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Łączymy się z resztą świata w wyrazach współczucia i żalu z powodu tej tragedii, która spadła na lud Haiti i pragniemy okazać im pełną solidarność. Musimy jednak zwrócić uwagę na pewne kwestie, które uważamy za niezwykle ważne.
Powinniśmy zacząć od potępienia wszystkich osób i wszystkich krajów, które próbują skorzystać z tej katastrofy przywracając neokolonializm. Taki zamysł zdaje się przyświecać zaangażowaniu tysięcy żołnierzy z Ameryki Północnej pomimo, że większość ludności żyje w biedzie i nadal pada ofiarą wielonarodowych firm oraz ingerencji sił z zewnątrz, a w szczególności ze strony Stanów Zjednoczonych.
To jest czas na wszelką pomoc humanitarną, współpracę i wsparcie w odbudowie, na jakie zasługuje lud Haiti ze względu na swoją godność i odwagę. Powinniśmy pamiętać, że Haiti było tym miejscem, gdzie 400 tysięcy Afrykanów, niewolonych i sprzedawanych przez Europejczyków, zbuntowało się przeciw niewolnictwu i dokonało pierwszej wielkiej rewolucji społecznej na kontynencie amerykańskim.
Należy pilnie wysłać skoordynowaną pomoc, ale nie należy przy tym ustępować pola zakusom neokolonialistów.
Roberta Angelilli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na Haiti trwa gigantyczna tragedia, spowodowana przez siły przyrody, ale też przez brak państwa, które byłoby warte tej nazwy. Nie jest ono w stanie zarządzać skutkami katastrofy i kryzysu humanitarnego nawet w najskromniejszym zakresie, nie potrafi zarządzać pomocą dla ludności cywilnej, która teraz pada ofiarą ludzi pozbawionych skrupułów.
Czerwony Krzyż wydał już ostrzeżenie. W trakcie konferencji, która odbędzie się w Montrealu 25 lutego, UE musi przemawiać jednogłośnie i żądać jednego, skoordynowanego systemu zarządzania działaniami humanitarnymi. W przeciwnym razie ryzykujemy powstanie chaosu i zaprzepaszczenie pomocy, w tym ogromnych i cennych kwot, o których wspominała dziś Komisja, jak również pomocy od państw członkowskich.
Pani baronesso Ashton! Wyjątkowe wysiłki należy podjąć na rzecz dzieci, a nade wszystko sierot, które zasługują na priorytetową pomoc, w tym wsparcie w postaci pomocy psychologicznej. W przeciwnym przypadku skazane będą one na ubóstwo i wyzysk. Powinniśmy też zapewnić, aby społeczność międzynarodowa była gotowa do czegoś więcej, niż tylko uproszczenie procedur adopcyjnych. Doprowadzi to tylko do rozwoju pewnej postaci zalegalizowanej deportacji dzieci, a tego Haiti nie potrzebuje.
Franco Frattini, włoski minister spraw zagranicznych, słusznie proponuje budowę budynków i domów opieki tak, aby dzieci mogły godnie dorosnąć w swoim własnym kraju, jak też ułatwienie tymczasowych wyjazdów za granicę - na wakacje, a przede wszystkim w celach edukacyjnych. Zakończę pytaniem: czy jesteśmy gotowi, na szczeblu międzynarodowym, by zredukować lub umorzyć zadłużenie Haiti?
Corina Creţu
(RO) W tej chwili cały świat okazuje solidarność i współczucie ofiarom katastrofalnego trzęsienia ziemi na Haiti, co raz jeszcze podkreśla potrzebę szybkiego i skoordynowanego działania w takich sytuacjach. To, czy uda się ograniczyć straty, zależy od skuteczności interwencji, a jak już tu wspominano, sposób, w jaki działały międzynarodowe agencje i organizacje, wspólnie z Departamentem Pomocy Humanitarnej UE (ECHO), jest wzorcowy, nie należy też zapominać o indywidualnych gestach ze strony państw członkowskich.
Uważam, że należy utworzyć siły operacyjne szybkiego reagowania Unii Europejskiej, ponieważ sytuacja na Haiti pokazuje nam, że oprócz wsparcia, jakiego wymagają ocaleni, potrzebne są działania na rzecz utrzymywania porządku publicznego i zapewnienia bezpieczeństwa miejscowej ludności. Teraz jesteśmy oczywiście w sytuacji, w której słyszymy liczne głosy protestu oraz oskarżenia, iż rzekomo naszym zamiarem jest dokonanie okupacji wojskowej pod płaszczykiem pomocy humanitarnej. Jednakże w sytuacji, w której siły ONZ są niewystarczające lub dały się zaskoczyć wydarzeniom, Unia Europejska powinna zaangażować się w większym stopniu - i to tym bardziej, że cieszy się ona w tym regionie znacznym zaufaniem.
Uważam, że my, jako Unia Europejska, musimy nastawić się na szeroko zakrojony proces odbudowy na Haiti, równocześnie czyniąc starania na rzecz większej stabilności struktur państwa. Bardzo ważne jest oczywiście okazywanie współczucia mieszkańcom kraju, którzy przechodzą tak ciężką próbę. Można przy tym wynajdywać pewne rozwiązania mające na celu uproszczenie procedur adopcji osieroconych wskutek tej tragedii dzieci i oferować konkretną pomoc tak ciężko doświadczonej ludności.
Paweł Robert Kowal
Panie przewodniczący! Pani przewodnicząca! Słuchamy dzisiaj głosów z różnych stron sali, łączy je jedna sprawa, jeden motyw: reakcja Unii Europejskiej, reakcja polityczna, nie była wystarczająca, nie była dobrze skoordynowana. Myślę, że w tym miejscu trzeba podziękować organizacjom charytatywnym za to, że tak spontanicznie i jak zawsze niezawodnie odpowiedziały na zapotrzebowanie.
A my powinniśmy się zastanowić co zrobić lepiej. Właściwie mam jedno pytanie do pani przewodniczącej Ashton: to pierwsza taka sytuacja, z jaką spotkała się pani na swoim urzędzie. Jaki jest pani główny wniosek z tego wydarzenia, z błędów, o których tu wszyscy mówimy? Co jest najważniejsze, co można zmienić w przyszłości? Myślę, że to jest najważniejsza rzecz, nad jaką powinniśmy się zastanowić i to jest w dużym stopniu nasza rola.
Philippe Juvin
(FR) Panie przewodniczący, pani baronesso Ashton! To wystarczy! Już dość. Przy każdej tragedii jest tak samo: Francuzi wysyłają samolot i pomoc... Belgowie, Włosi, Niemcy - każdy robi to samo i za każdym razem w pojedynkę; za każdym razem jest ta sama historia. Rezultat na miejscu jest zawsze taki sam: brak koordynacji, utracone szanse ofiar i brak organizacji.
Kiedy to się skończy? Kiedy w końcu Komisja zamierza działać? Nie przychodźcie i nie mówcie, że to zawiłe, bo projekty są już gotowe. Potrzebujemy tylko ich użyć. W 2006 roku komisarz Barnier zaproponował stworzenie europejskich sił ochrony ludności, w których państwa członkowskie uczestniczyłyby na zasadzie dobrowolności, nie musząc czekać na hipotetyczną jednogłośność wszystkich 27., skupiając w ramach jednej puli istniejące krajowe jednostki ochrony ludności i szkoląc je z wykorzystaniem wspólnych technik ratunkowych, wspólnych metod komunikacji i wspólnej centrali.
To jest łatwe, pani baronesso Ashton: róbmy to z tymi, którzy chcą to robić! Jeśli chodzi o innych, to dołączą do nas, gdy zdadzą sobie sprawę, że to właśnie ma przyszłość. Po tsunami złożono zobowiązania, a jak dotychczas nie uczyniono nic.
Nie mówię tego ot, tak sobie: bezczynność Komisji jest karygodna. Pani baronesso Ashton! Dlaczego Europa jest skazana na to, by powtarzać swoje błędy? Pani Ashton! Nikt nie kwestionuje pani dobrej woli, ale proszę zapowiedzieć dziś i w tym miejscu powołanie europejskich sił koordynacyjnych. Parlament pójdzie za panią. Jeżeli potrzebuje pani wsparcia, to jesteśmy tu po to, aby pani pomóc. Lecz na miłość boską! Proszę przestać mówić nam o koordynacji. Proszę sprawić, aby ta koordynacja stała się faktem! Nie czekajmy na następną katastrofę!
Michael Cashman
Panie przewodniczący! Muszę powiedzieć, że są tacy ludzie, którzy działają, i tacy, którzy mówią. Dlatego też chciałbym pogratulować Radzie, Komisji i pani wysokiej przedstawiciel podjętego przez nie działania. Nic z tego, co się stało, nie dawało się przewidzieć. Patrzymy na coś, co było niewyobrażalne.
Siedziałem tu i słuchałem tanich politycznych zarzutów stawianych wysokiej przedstawiciel, państwom członkowskim i Komisji na podstawie poglądu, że ponieważ to amerykańska ręka ratuje kogoś spod gruzów i ratuje życie, to należy tę rękę odepchnąć i powiedzieć "nie dla neokolonializmu” oraz poczucia, że atakując samo Haiti w jakiś sposób przyczyniacie się do poprawy życia ludzi, którzy tam cierpią. Wstydźcie się!
Zagwarantujmy koordynację. Przekażmy tę koordynację Amerykanom - jeżeli to ratuje istnienia ludzkie, to je ratuje. Zapomnijmy o całej politycznej retoryce.
Gratuluję tego, że zadysponowano taką kwotę. Pani baronesso Ashton! Gratuluję pani, że nie gra pani pod publiczkę i nie wykorzystuje przestrzeni powietrznej po to tylko, by znaleźć się na Haiti i pokazać, że pani tam jest. Cóż by to dało? To nie dałoby kompletnie nic. Dlatego też, czując gniew w imieniu tych, którzy chcą ratować, apeluję o koordynację działań z Amerykanami. Kopnijmy więc w tyłek Organizację Narodów Zjednoczonych: niech zacznie dostarczać pomoc. I zaprzestańmy tanich politycznych wystąpień.
(Oklaski)
Róża, Gräfin von Thun Und Hohenstein  .-
Panie przewodniczący! Chcę się dołączyć do głosu pana Juvina - pomoc humanitarna jest słabo skoordynowana. Nie chcę mówić tylko o pomocy humanitarnej, ale o tym, co nazywa się pomocą techniczną, czy strukturalną lub rozwojową. Tej katastrofy nie dało się przewidzieć, ale wiadomo było, w jak strasznym stanie jest Haiti, jeszcze na dodatek uderzyło w niego to nieszczęście. Wiedzieliśmy od dawna, w jak złym stanie jest Haiti, jak źle funkcjonują tam struktury. Wiemy też, że gdyby one lepiej funkcjonowały, gdybyśmy wcześniej lepiej organizowali naszą pomoc dla Haiti, naszą współpracę techniczną, te struktury współpracowałyby lepiej i skutkiem tego dałoby się lepiej wykorzystać także naszą pomoc teraz, dałoby się uratować wiele tysięcy osób - a tak się nie stało.
Czy pani Ashton, będąc wysokim przedstawicielem, pracując w Radzie, zamierza podjąć konkretne działania z konkretnymi datami, aby współpracę techniczną różnych krajów europejskich skoordynować tak, żeby kraje trzecie, którym pomagamy, rzeczywiście z niej dobrze korzystały? Czy będziemy stosować jakąś wymianę najlepszych praktyk między krajami, których doświadczenia są duże, w których współpraca techniczna funkcjonuje znakomicie, i z krajami takimi, które dopiero zaczynają stosować tą współpracę techniczną? Czy powstanie jakaś dobra, wspólna, silna polityka europejska, z której rzeczywiście kraje trzecie będą korzystać i nie będziemy po omacku i na gwałt stosować pomocy humanitarnej wtedy, kiedy niespodziewanie setki tysięcy ludzi znajdą się w sytuacji tragicznej?
David-Maria Sassoli
Panie przewodniczący, pani wysoka przedstawiciel, panie i panowie! Ogromna tragedia, która nawiedziła Haiti, wymaga natychmiastowej reakcji. Wiele działań pomocowych i ratowniczych, prowadzonych przez poszczególne państwa członkowskie, już trwa, niezależnie od tego, że pomiędzy państwami Europy ma miejsce dość silna konkurencja.
Nowa Europa i jej wysoka przedstawiciel powinny być zdolne do tego, by dostarczyć cierpiącym swojej własnej pomocy. Co więcej, trzęsienie ziemi dotknęło najbiedniejszy kraj półkuli zachodniej, w którym 80 % ludności żyje poniżej progu ubóstwa, a 54 % żyje w kompletnej nędzy.
Ten kryzys wiąże się jednak z jeszcze innym: kryzysem, który dotyka dzieci, najsłabszą grupę ludności, która została bez rodziny, bez ochrony i bez państwa. Dlatego też pragnę wezwać panią wysoką przedstawiciel do spraw zagranicznych do sprawdzenia działań mających umożliwić haitańskim dzieciom w wieku poniżej 10 lat przyjęcie i opiekę ze strony krajów Europy.
Baronesso Ashton! Europa może je przyjąć i zaoferować im odpowiednie warunki życia; mam przy tym na myśli ograniczony okres, do czasu, gdy warunki nie poprawią się na tyle, aby mogły powrócić do swojego kraju. Wszystko to można zorganizować, wszystko to może być łatwe dla krajów Europy. Byłaby to również uczciwa odpowiedź na potrzebę okazania solidarności, ale też sposób na uniknięcie spekulacyjnych i nielegalnych działań odbywających się kosztem dzieci. Mówimy o dzieciach, najbardziej drogocennym zasobie, który powinniśmy chronić na Haiti.
Laima Liucija Andrikien
Panie przewodniczący! W ostatnich dniach napłynęło wiele skarg dotyczących nieskuteczności i powolności odpowiedzi na haitański kryzys.
Wiele osób wskazuje na konieczność podwyższenia bezpieczeństwa, rosnącą desperację osób, które przeżyły trzęsienie oraz na zatrważający brak żywności i odzieży.
To prawda, że te problemy istnieją i że musimy rozwiązać je w możliwie najkrótszym czasie. Powinniśmy jednak wyrazić pochwałę dla zaangażowania różnych zagranicznych uczestników, od rządów po organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz pojedyncze osoby z całego świata.
Unia Europejska jest oczywiście wśród tych, którzy z całego serca wyrazili swoją solidarność z Haitańczykami. Wielu nawet krytykowało dziś znów powolną reakcję UE na ten kryzys, ale UE działa nie tylko w oparciu o decyzje podejmowane w Brukseli. Rządy państw już wysłały na pomoc Haitańczykom tysiące mężczyzn i kobiet i przyznały na nią miliony euro pomocy.
Rola UE powinna w większej mierze skupiać się na średnio- i długoterminowej pomocy i mieć na celu odbudowę haitańskich miast i wsi, ich infrastruktury, szkół i szpitali.
UE może oczywiście pełnić funkcję forum, "parasola”, pod którym rozprowadzana i koordynowana będzie średnio- i długoterminowa pomoc Europy.
Podjęte niedawno przez Komisję i państwa członkowskie zobowiązanie do przydzielenia prawie 500 milionów euro to z pewnością wielki i znaczący krok w tym kierunku. Wszyscy powinniśmy go popierać.
Enrique Guerrero Salom
(ES) Po pierwsze chciałbym złożyć tak ciężko doświadczonym przez tą katastrofę mieszkańcom Haiti wyrazy współczucia i solidarności.
My w Unii Europejskiej nie stanowimy siły militarnej; nie zamierzamy też nią być. Pomimo to, dzięki naszemu modelowi społecznemu jesteśmy liczącą się w świecie siłą. Jesteśmy też potęgą, z którą należy się liczyć, z uwagi na prowadzoną przez nas współpracę na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej. Jesteśmy z tego dumni.
Dzisiaj Haiti lub przynajmniej katastrofa, która dotknęła ten kraj, jest wyzwaniem dla nowych instytucji powstałych na mocy traktatu lizbońskiego. Teraz jest czas na pomoc humanitarną, ale wkrótce nadejdzie czas odbudowy, promowania rozwoju i udzielania pomocy na rzecz zdolności do sprawowania rządów i funkcjonowania instytucji. Musimy odpowiedzieć jednym głosem na oczekiwania ludności Haiti. Musimy odpowiedzieć, łącząc funkcje Wysokiego Przedstawiciela z funkcjami komisarzy ds. rozwoju i ds. pomocy humanitarnej.
Dlaczego? Dlaczego powinniśmy działać razem? Po to, by bardziej skutecznie koordynować pomoc z różnych krajów, by zagwarantować większą skuteczność naszej pomocy, aby przemawiać jednym europejskim głosem, który jest na świecie rozpoznawalny oraz żyć i działać tak, jak oczekuje tego w obecnych czasach świat: aby udzielać wsparcia w czasie tego kryzysu humanitarnego i promować rozwój. To, co dziś dzieje się na Haiti, może jutro spowodować następną katastrofę, a pojutrze dotknąć każdą część świata.
Jim Higgins
Panie przewodniczący! Jedno z najbiedniejszych państw na świecie zostało spustoszone w ciągu zaledwie 15 sekund - to ofiara złego rządu, ofiara dyktatury i korupcji. Pięćdziesiąt tysięcy zabitych, tysiące wciąż zaginionych i trzy miliony bezdomnych.
Reakcja Stanów Zjednoczonych jest godna uznania, Organizacji Narodów Zjednoczonych - w nieco mniejszym stopniu, ale muszę zgodzić się ze wszystkim, co mówiono. Panie pośle Cashman, w tej całej sytuacji nie zachowujemy się politycznie: nasza reakcja była mniej niż odpowiednia. Pozostaliśmy w cieniu Stanów Zjednoczonych.
Trudności logistyczne zostaną przezwyciężone - czysta woda, pomoc medyczna, żywność i schronienie - to wszystko nadejdzie we właściwym czasie. Ale kształt, w jakim Haiti powinno wyjść z tej katastrofy, to w pełni sprawna demokracja z taką gospodarką, która będzie w stanie zapewnić utrzymanie jego mieszkańcom. Jego odbudowę należy oceniać na przestrzeni lat, a nie tylko w skali tygodni i miesięcy po tym kryzysie.
Jak to wiele razy powtarzano, Haiti zniknie z ekranów telewizyjnych. W ciągu dwóch czy trzech tygodni z tematu numer jeden stanie się tematem numer trzy, a potem przestanie istnieć. Ale na tym właśnie polega prawdziwe wyzwanie, ponieważ w 2008 roku Haiti spustoszyły dwa niszczycielskie huragany. Pozostawiły za sobą biedę i zniszczenia. Na tamtym etapie światowi przywódcy obiecali 600 milionów euro. Tymczasem faktycznie przekazano zaledwie 40 milionów. euro.
Tym, czego potrzebujemy, jest odrodzenie, odżycie, ponowne zaistnienie i odbudowa Haiti. Należy nim kierować i zarządzać we właściwy sposób, ale nade wszystko potrzebna jest jasna i możliwa do zrealizowania strategia, mająca uczynić z Haiti taki dumny, niezależny i demokratyczny podmiot, jakim powinno ono być, a jakim nie jest i dotychczas nie było, co doprowadziło do obecnej katastrofy.
Roberto Gualtieri
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Bezprecedensowa katastrofa humanitarna na Haiti silnie nas dotyka i Unia Europejska ma obowiązek przyczynić się najlepiej, jak potrafi, do wysiłków społeczności międzynarodowej, używając wszystkich narzędzi, jakimi dysponuje.
Jeśli chodzi o zasoby finansowe, w ostatnich dniach i godzinach dokonał się istotny postęp. Tym, co zasługuje na większą uwagę, są inne aspekty odpowiedzi Europy na ten kryzys. Powinniśmy jednak unikać troszczenia się o nasz wizerunek, a zamiast tego - jak słusznie zauważyła wysoka przedstawiciel - skupiać się na istocie sprawy.
Zasadnicza rola misji MINUSTAH jawi się teraz wyraźnie - zarówno w odniesieniu do ochrony ludności, jak i bezpieczeństwa - wykluczając autonomiczną misję WPBiO. Jednak rola, jaką odgrywa UE w koordynacji, wspierając misję ONZ, pozostaje kluczowa.
W tym kontekście chciałbym przypomnieć posłowi Juvinowi, że koordynacja istnieje i że Centrum Monitoringu i Informacji (MIC) dobrze funkcjonuje w dziedzinie ochrony ludności, a Centrum Sytuacyjne - w dziedzinie bezpieczeństwa i że jest nadzieja, że efektem tej pracy będzie użycie żandarmerii europejskiej, o co wyraźnie wnioskowała ONZ.
Byłoby przydatne, gdyby pani wysoka przedstawiciel i Komisja zrozumiały, w jaki sposób Centrum Monitoringu i Informacji (MIC) i Centrum Sytuacyjne w praktyce udzielają odpowiedzi stając wobec tak ciężkich zadań i prób; jak działa ich koordynacja i czy instrumenty i zasoby stojące do ich dyspozycji są odpowiednie.
To pomoże nam później, gdy będziemy musieli rozważyć stosowność tych instrumentów i możliwości ochrony konsularnej. Teraz jednak nie ma czasu na te rozmowy. Teraz jest czas na działanie i zaangażowanie. W pełni popieramy działania podejmowane przez wysoką przedstawiciel.
Milan Zver
(SL) Ja także chciałbym wyrazić swoje współczucie w związku z wypadkami na Haiti, jak również pogratulować Komisji Europejskiej i instytucjom europejskim ich relatywnie odpowiedniej reakcji.
Niemniej, podobnie jak niektórzy moi koledzy posłowie, także i ja zastanawiam się, czy nasza odpowiedź była dość szybka. Być może byłby to dobry pomysł, gdyby pani baronessa Ashton, wiceprzewodnicząca Komisji, odwiedziła miejsce tego tragicznego wydarzenia, ponieważ z kilku powodów mogłoby to okazać się ważne.
Nie zgadzam się z tymi z państwa, którzy twierdzą, że obecność żołnierzy i innych sił porządkowych odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa może stanowić zapowiedź kolonialnego podejścia z naszej strony do Haiti. Moim zdaniem takie wypowiedzi nie są ani uczciwe, ani właściwe.
Jest jednak ważne, że w trakcie następnej międzynarodowej konferencji w sprawie Haiti przyjmiemy długoterminowe środki dotyczące odtworzenia instytucji państwa, co pozwoli im na nowo podjąć pracę. W tym miejscu odnoszę się w szczególności do polityki zdrowotnej i polityki edukacji. Tylko tego rodzaju polityka i tylko rozwój w tych dziedzinach może uczynić z Haiti bardziej stabilne niż dotychczas państwo.
María Muniz De Urquiza
(ES) Panie przewodniczący! Pragnę podkreślić wagę wiodącej roli Unii Europejskiej: to nie tylko natychmiastowa kryzysowa pomoc humanitarna, ale też długoterminowa współpraca przy odbudowie kraju. Musimy pracować wspólnie z lokalnymi władzami oraz z rządem Haiti, ponieważ kraj ten jest już wystarczająco słaby, bez dalszego osłabiania go przez nas wskutek przejmowania kompetencji jego władz przez organizacje międzynarodowe. Musimy też pracować ręka w rękę z miejscowymi organizacjami pozarządowymi.
Chciałabym wyrazić wdzięczność za szybką odpowiedź prezydencji hiszpańskiej, zarówno w postaci koordynacji pomocy, jak i udostępnienia Unii Europejskiej zasobów pomocowych, jakimi już w tym czasie dysponowała Hiszpania w tym kraju oraz w regionie, ponieważ jest ona czołowym darczyńcą europejskiej pomocy, nie tylko w Ameryce Łacińskiej, ale też właśnie na Haiti.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie przewodniczący, pani baronesso Ashton! Polityka to, po pierwsze i najważniejsze, symbole i dlatego też myślę, że państwo powinni być nie tu, lecz na Haiti; dlatego też myślę, że nie powinni państwo jeździć do USA, lecz na Haiti.
Mam uczucie - i mówię to z wielkim smutkiem - że nie docenili państwo ogromu tego wydarzenia, tej strasznej tragedii, a rozważając to wszystko w głębi ducha można powiedzieć, że Europa nigdy nie była tak bardzo nieobecna. Jesteśmy największymi darczyńcami, lecz mimo to nie istniejemy.
Moje drugie odczucie jest takie, że im więcej nominujemy, im więcej przyznajemy funkcji i tytułów, tym mniej istniejemy. To powinno przynaglić nas do zadania sobie paru pytań. Do ilu katastrof będzie musiało jeszcze dojść, zanim przywódcy Unii Europejskiej dorosną w końcu do swojego zakresu odpowiedzialności? Sprawozdanie komisarza Barniera jest gotowe od 2006 roku. Na co czekamy zwlekając z jego przyjęciem? Na co czekamy zwlekając z jego zastosowaniem?
James Nicholson
Panie przewodniczący! Myślę, że już wyraziliśmy wszystkie swoje myśli; teraz muszą one skierować się ku tym, którzy stracili życie: personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych, mieszkańców samego Haiti i ludzi, którzy cierpią, chociaż nadal są żywi.
Potrzebujemy pozytywnego, silnie skoordynowanego wysiłku i nic, ale to nic, nie może temu przeszkodzić. Czy mogę powiedzieć, że z zadowoleniem przyjmuję zobowiązanie, jakie podjęliśmy w Europie wobec ludności Haiti? Mam nadzieję, że pójdziemy za ciosem, ponieważ byłem bardzo poruszony - i całkiem słusznie. Co bowiem stanie się po dwóch tygodniach, gdy Haitańczycy przestaną być obiektem zainteresowania mediów i stałym punktem w serwisach informacyjnych? Co wówczas zrobią ci ludzie?
Owszem, istnieje wyraźna potrzeba odbudowania Haiti, zarówno w perspektywie krótko-, jak i długoterminowej, lecz teraz najważniejsze jest dostarczenie pomocy cierpiącym, ludziom poszkodowanym tam, na miejscu. Muszę powiedzieć, że całkowicie zgadzam się z wcześniejszymi uwagami pana posła Cashmana. To jest zbyt ważne, aby zbierać tanie punkty w politycznych rozgrywkach.
Luis Yáñez-Barnuevo García
(ES) Pozwolą państwo, że na początku poświęcę kilka sekund, aby podziękować wysokiej przedstawiciel, Radzie, Komisji i Unii Europejskiej za ich szybkość, koordynację i wysiłek - od samego początku.
Zapewne nie przyciągnęły one zbyt wielkiej uwagi mediów, która skupiła się na 10 tysiącach żołnierzy amerykańskiej piechoty morskiej, którzy przybyli na wyspę, lecz wszystko moim zdaniem odbyło się bardzo szybko i sprawnie. Mówię tak, bo mam duże doświadczenie. Chciałbym tylko wspomnieć o jednej rzeczy, o której dotychczas nie mówiono w trakcie debaty: 50 % osób wydobytych spod gruzów w ciągu pierwszych 78 godzin zostało ocalonych przez ekipy z Europy i państw członkowskich.
Frédérique Ries
(FR) Panie przewodniczący! Jak to już powiedziała poseł Joly, istnieją takie okoliczności, w których słowa i liczby tracą całe swoje znaczenie i stają się absurdalne. Dwa miliony uchodźców - jak słyszałam - a być może i więcej, ponad 200 tysięcy zabitych, kraj obrócony w perzynę i stolica niemal wymazana z map.
Najpilniejsze jest teraz odkopanie ostatnich ocalałych osób - jeśli jeszcze jakieś zostały - pogrzebanie zmarłych, nakarmienie żyjących, dystrybucja wody, leczenie, działanie i odbudowa. Każde państwo wyruszyło szybko, bardzo szybko, ze swoimi zasobami, swoim sprzętem, swoimi psami, ludźmi i hojnością. To niezmierny, wspaniały wysiłek, lecz to wysiłek na szczeblu krajowym.
Europa musi teraz bezwzględnie nabrać rozpędu i nadać kształty tej idei, której niektórzy z nas, liczni spośród nas, od kilku lat bronią tutaj, w Parlamencie Europejskim, a także gdzie indziej, a mianowicie utworzenia europejskiej instytucji interwencji cywilnej, zielonych hełmów lub białych hełmów - kolor nie ma tu większego znaczenia - ludzi, zasobów i wspólnych strategii.
EU-FAST, inicjatywa zgłoszona w 2003 roku przez Guya Verhofstadta lub EuropeAid zgłoszona w 2006 roku przez Michela Barniera - w końcu ojcostwo nie ma znaczenia - zamysłem jest tu zdolność do szybkiego działania, do wspólnej gotowości.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Panie przewodniczący! Uważam za dziwne, że wielu posłów mówiło tu o widoczności i wątpiło w intencje Stanów Zjednoczonych Ameryki. Przecież pomoc potrzebna jest właśnie teraz. Myślę, że szczególnie tragiczne jest to, że teraz wśród ruin wciąż są ludzie, których można uratować. Należy uczynić wszystko, co można zrobić na rzecz poprawy sytuacji.
Gdy niedawno ustanawiano siły zarządzania kryzysowego, aby wzmocnić politykę zagraniczną i politykę bezpieczeństwa Europejczyków, w tym także polityką obronną, uzasadniano to - przynajmniej w Finlandii - tym, że siły te powstają także na wypadek klęsk żywiołowych i że będą one zdolne udzielić pomocy w razie katastrofy w dowolnej części świata, w tym oczywiście w Europie. Jednak teraz siły zarządzania kryzysowego naprawdę nie mają nic do roboty w różnych częściach Europy, w których stacjonują. Nie mają żadnych zadań. Szczęśliwie w Europie nie ma żadnych sytuacji kryzysowych, toteż nie muszą one nic robić. Cóż przeszkadza w wykorzystaniu tych sił zarządzania kryzysowego w takich sytuacjach jak ta, jeżeli ktoś zwróci się prośbą o pomoc?
Zigmantas Balčytis
(LT) Dziś, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, mamy prawdopodobnie do czynienia z największą katastrofą, jaka kiedykolwiek miała miejsce i trzeba zrozumieć stanowisko wysokiej przedstawiciel, która na samym początku kadencji musi rozwiązywać raczej skomplikowane zadanie - takie, z którym, powiedziałbym nawet, nigdy wcześniej nie musiała mieć do czynienia. Tak, to prawda, dziś widzimy pewne niedoskonałości, a w przyszłości potrzebujemy lepiej przygotowanych wspólnych sił Unii Europejskiej, które byłyby w stanie brać udział w operacjach ratowniczych. Myślę, że dziś najlepszym posunięciem byłoby wysłanie do Republiki Haiti tych pieniędzy, o których była dziś mowa, aby jak najszybciej zacząć z nich korzystać i wydać je na odbudowę infrastruktury, o czym wspomniał prezydent Haiti, oraz być może na usunięcie niektórych z tych zawalonych domów, które dziś leżą na ulicach.
Catherine Ashton
wysoka przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Gdy zaczynałam, chciałam przybyć do tej Izby, aby wysłuchać opinii. Przyjmuję do wiadomości i rozumiem rozczarowanie, jakie odczuwają szanowni posłowie, że są sprawy, którymi można zajmować się skuteczniej.
Posłowie zadawali pytania dotyczące widoczności i koordynacji. Ponieważ Ameryka jest bliżej, ponieważ posiada zdolność, by zorganizować się tak szybko, jak to uczyniła, nie ma wątpliwości, że obrazy, które ujrzą państwo na ekranach telewizorów, będą pokazywać właśnie Amerykanów. To, że tak blisko i tak przyjaźnie współpracowaliśmy ze Stanami Zjednoczonymi, jest również ważnym elementem tego, co robimy teraz i co będziemy robić w przyszłości.
Nie ma też żadnych wątpliwości - a mnie samą obudzono w nocy, aby powiedzieć mi o trzęsieniu ziemi - że zmobilizowaliśmy naszych ludzi tak szybko, jak to było możliwe. Do działania zmobilizowało się dwadzieścia jeden państw członkowskich. Zrobiliśmy, co do nas należało, a Rada i Komisja po raz pierwszy wystąpiły wspólnie. Powiem tylko, że zaledwie osiem dni temu wystąpiłam tu przed państwem w trakcie przesłuchania.
Dwadzieścia jeden państw członkowskich z jedenastoma ekipami poszukiwawczo-ratowniczymi, pięć szpitali polowych, sześć wysuniętych punktów medycznych, 40 zespołów medycznych, sześć instalacji do uzdatniania wody. To wszystko wysłaliśmy tak szybko, jak mogliśmy. Składam wyrazy uznania tym państwom członkowskim w związku z wykonywaną przez nie pracą. Składam również wyrazy uznania funkcjonariuszom, którzy pracowali i pozostawali dzień i noc na stanowiskach, aby wspólnie kontynuować te wysiłki.
Bardzo wcześnie skierowałam też do ONZ i do sekretarza generalnego Ban Ki-moona zapytanie o to, gdzie moje wysiłki mogą być najskuteczniejsze. Nie było żadnych wątpliwości, że na miejscu nie miałam do zaoferowania nic innego, niż zajmowanie cennej przestrzeni w chwili, gdy samoloty krążyły nad lotniskiem nie mogąc wylądować z uwagi na obecny stan lądowiska. Nie jestem lekarzem. Nie jestem strażakiem. Moja rola polegała na zapewnieniu koordynacji, na rozmowach z Grupą Przyjaciół Haiti, na koordynowaniu działań ze Stanami Zjednoczonymi dla zagwarantowania, że nasz wysiłek na miejscu będzie maksymalnie skuteczny.
Składam także wyrazy uznania, podobnie jak to czynili państwo posłowie, organizacjom pozarządowym i ludziom będącym na miejscu. Zniszczenia, do jakich tam doszło, poważnie dotknęły Organizację Narodów Zjednoczonych, która straciła wielu wysokiej rangi członków personelu, oraz na organizacje pozarządowe, które nie mogły działać tak szybko, jak są do tego zdolne, właśnie dlatego, że zginęli ich pracownicy.
To bardzo utrudniło działanie i, jak państwo - i my także - widzieli, ludzie z rozpaczą oczekiwali pomocy, zastanawiając się, gdzie jest ta pomoc. W takich okolicznościach dostarczanie pomocy było niezwykle trudne, a ludzie znów pracowali niestrudzenie, by ją zapewnić. Teraz zaczyna być łatwiej, pomoc wyrusza i dociera; nie należy jednak choćby przez chwilę nie doceniać powagi sytuacji, jak panowała na miejscu.
Czy pomoc zadziałała dobrze? Tak. Czy jestem zadowolona? Nie. Ponieważ na stanowisku jestem dopiero od niewielu tygodni, mówię państwu wyraźnie: Słyszę, co państwo mówią. Słyszę ton frustracji. Rozumiem to. I mają państwo słuszność krytykując mnie, że nie jest ona tak dobra, jak może być w przyszłości. Mają państwo rację. Powinna i musi stawać się coraz lepsza i lepsza.
To, co muszę zrobić, to przyjąć co się stało i wyciągnąć z tego naukę, abyśmy w przyszłości uczynili więcej na od strony orgaizacyjnej. Nie ujmuję wszakże nic wspaniałej pracy, jaką wykonano i jaka nadal trwa - godzina po godzinie i dzień po dniu.
Na dłuższą metę mają państwo posłowie absolutną rację. Media odjechały, a my musimy tam być. Musimy być tam fizycznie, musimy być tam obecni w postaci wsparcia, jakiego możemy udzielić. Zgadzam się, że kwestie dotyczące zadłużenia powinny zostać uwzględnione w toczących się dyskusjach. Zgadzam się, że to, co robimy, musi odbywać się w partnerstwie z mieszkańcami Haiti i z należytym ich poszanowaniem. Zgadzam się, że ważne jest odbudowanie infrastruktury, a także, że musimy zapewnić, aby rola ONZ była uznawana i dopilnować, że ONZ będzie mogła skutecznie wypełniać tą rolę.
Dlatego też wyjeżdżam nie tylko do Stanów Zjednoczonych, aby spotkać się z sekretarz stanu Hillary Clinton, ale też do Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby rozmawiać z jej sekretarzem generalnym i kluczowymi osobistościami o tym, co możemy teraz zrobić, by przygotować się na przyszłość, ponieważ to - jak państwo mówią - będzie niezmiernie ważne.
Tyle o panujących realiach. Jak państwo posłowie mówili, jest to kraj, w którym 70 % ludzi i tak żyje poniżej progu ubóstwa. Jak państwo posłowie mówili, ważne jest, aby dzieci, a zwłaszcza sieroty, otrzymały właściwą opiekę oraz to, że wsparcie w związku ze zniszczeniami będzie potrzebne w ciągu najbliższych lat.
Pozwolę sobie teraz powiedzieć państwu coś o infrastrukturze. Szpitale, sieć elektryczna, komunikacja, zaopatrzenie w wodę, porty morskie i lotnicze uległy poważnym zniszczeniom. Najważniejsze budynki instytucji państwowych, pałac prezydencki, parlament, ministerstwa skarbu, sprawiedliwości, planowania, zdrowia i spraw wewnętrznych zostały całkowicie zniszczone. Wielu funkcjonariuszy rządowych wysokiego szczebla zaginęło. Haitański rząd nie funkcjonuje. Jak już państwo mówili, jest to i tak jeden z najbiedniejszych krajów świata, a ponieważ istnieje potrzeba odbudowania infrastruktury, podzielam państwa zaangażowanie w zapewnienienie, by tak się stało.
(Oklaski)
Karel De Gucht
komisarz. - (FR) Panie przewodniczący! W pierwszym rzędzie chciałbym powiedzieć posłowi Le Hyaricowi, który wzywa, aby wysłać nadwyżki żywności na Haiti, że Unia Europejska nie stosuje tego rodzaju podejścia z tej prostej przyczyny, że Komisja woli kupować te produkty w regionie. Zaczniemy od sprawdzenia, czy możemy kupować je w regionie, zamiast przewozić nasze nadwyżki na Haiti.
Po drugie, jeśli chodzi o całe zagadnienie koordynacji, ochrony ludności i tak dalej, pozwolę sobie powiedzieć tylko trzy rzeczy.
Po pierwsze, ochrona ludności leży w kompetencjach państw członkowskich i na tej podstawie należy budować wszystkie inicjatywy dotyczące koordynacji. Proponował to także w swoim sprawozdaniu Michel Barnier, ale jak dotychczas nie uzyskaliśmy wiążących rezultatów. To zakres odpowiedzialności państw członkowskich, a nie Komisji jako takiej.
Po drugie, tak dalece, jak to dotyczy ochrony ludności i koordynacji tej ochrony, od czasów tsunami w 2004 roku koordynacja ochrony ludności zostala wzmocniona i jest znacznie skuteczniejsza. Wirtualne ćwiczenia nigdy nie mogą być wystarczającym sprawdzianem skuteczności naszej współpracy, tak jak, ku naszemu ubolewaniu, klęski żywiołowe. W czasie obecnego kryzysu kraje, które nie są członkami UE, zwracają się do MIC, aby dowiedzieć się, w jaki sposób mogą przyłożyć rękę do wysiłków na rzecz pomocy, czynionych przez agendy UE.
Po trzecie, nie zapominajmy, że w drugiej Komisji Barosso pomoc humanitarna i ochrona ludności znajdują się wspólnie w zakresie kompetencji jednego komisarza co, jak myślę, było wartościową inicjatywą. Dodatkowo mamy teraz również wysoką przedstawiciel, która będzie pełnić dwie funkcje. Co się tyczy koordynacji, w przeszłości zaobserwowaliśmy, że nie brakuje jej na przykład wewnątrz Komisji Europejskiej - do tego wrócę jeszcze za minutę - ale też czasem występuje pomiędzy instytucjami europejskimi a państwami członkowskimi, oraz pomiędzy Komisją Europejską a Radą. Zamysł takiego połączenia funkcji był dokładnie taki, że Rada i Komisja mogłyby dzięki temu lepiej współpracować ze sobą i uważam, że w trakcie tego kryzysu okazało się, że w rzeczywistości był to całkiem istotny postęp.
Na koniec chciałbym również powiedzieć, że jest mi trochę smutno z powodu tego, co powiedzieli niektórzy mówcy. Oczywiście jako komisarz nie mogę być smutny; muszę tylko wziąć to pod uwagę, ale w ten sposób nie uhonoruję dostatecznie wszystkich ludzi, którzy pracowali tam na miejscu i w Brukseli, od godziny zero, dniem i nocą, w weekend, bez skargi i nie prosząc o jakiekolwiek wynagrodzenie. Pracowali bardzo ciężko i w ciągu niewielu godzin zaczęli też działać na miejscu, chociaż ich zaplecze również bardzo ucierpiało.
Proszę więc, żeby uwzględnili państwo fakt, że jest to tego rodzaju ogromna katastrofa, której nie da się przewidzieć i na którą można zareagować jedynie po tym, jak do niej dojdzie, a w tym celu należy udowodnić, że posiada się zdolność do zorganizowania odpowiedzi w bardzo krótkim czasie. Myślę, że Komisja dawała właśnie takie dowody. Myślę, że państwa członkowskie wsparły naszą akcję natychmiast i potężnymi środkami i uważam, że powinniśmy odnosić się do tych służb z nieco mniejszym krytycyzmem.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w trakcie sesji plenarnej w lutym.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Maria Da Graça Carvalho  
na piśmie.- (PT) Chciałabym wyrazić solidarność z mieszkańcami Haiti, których dotknęło trzęsienie ziemi z 12 stycznia. Z zadowoleniem przyjmuję złożone przez UE zobowiązania dotyczące pomocy. Unia Europejska jest największym darczyńcą na świecie, jeśli chodzi o pomoc humanitarną i rozwojową. W kilka godzin po tej katastrofie UE przekazała 3 miliony euro pomocy na wstępne operacje ratunkowe. Dla potrzeb wczesnych działań na rzecz odtworzenia i odbudowy uruchomiono kwotę 134 milionów euro. 200 milionów euro przeznaczono na odbudowę w dłuższej perspektywie, a oprócz tego 92 miliony euro przekazały różne kraje UE. Te kwoty, w sumie 429 milionów euro, mogą jeszcze wzrosnąć, w zależności od oceny potrzeb. Chciałabym pogratulować Komisji Europejskiej jej koordynacji pomocy, lecz czuję się zawiedziona, że Unia Europejska nie była w wystarczającym stopniu widoczna na miejscu. Ma to zgubny wpływ dla wizerunku UE w oczach międzynarodowej opinii publicznej oraz kontrastuje z wizerunkiem USA, które wyłożyły 91,6 milionów euro. W trakcie tego kryzysu istniało wyraźne zapotrzebowanie na pomoc medyczną i dlatego też wzywam do zwiększenia liczby lekarzy i medycznego personelu technicznego, a także wsparcia logistycznego.
Gaston Franco  
Jestem zaskoczony nieobecnością wysokiego przedstawiciela Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa na miejscu klęski żywiołowej na Haiti. Pomimo wejścia w życie traktatu lizbońskiego, Unia Europejska nadal ma trudności z pokazaniem swego oblicza na scenie międzynarodowej i to jest najbardziej godne ubolewania. Wydaje mi się, że europejski system reagowania w sytuacjach kryzysowych jest zbyt rozczłonkowany, zbyt złożony i nie dość skuteczny. Jeśli chodzi o przywrócenie funkcjonowania Haiti (na co przeznaczono 100 milionów euro) i odbudowę tego kraju (200 milionów euro), to jaka będzie wysokość środków EFR i Instrumentu Stabilności? Ponadto, aby odpowiedzieć na prośby ONZ dotyczące wsparcia logistycznego i w zakresie bezpieczeństwa, Unia Europejska musi, moim zdaniem, mieć możliwość użycia wszelkich instrumentów, jakie przewiduje traktat lizboński, w tym reakcji militarnej. Wzywam do szybkiego ustanowienia europejskich sił ochrony ludności, których projekt opracował w 2006 roku komisarz Barnier tak, aby uzyskać w Europie zdolność do odpowiedzi planowej, prawdziwie skoordynowanej i skutecznej. Niedawne oświadczenia przewodniczącego Van Rompuya są słuszne. Zalecił on utworzenie sił szybkiego reagowania humanitarnego. Jaki właściwie będzie charakter tego projektu i kiedy ujrzy on światło dzienne?
Filip Kaczmarek  
na piśmie. - Szanowni państwo! Relacje docierające do nas z Haiti są wstrząsające. To jedna z najstraszliwszych katastrof, jakie znamy. Możemy jednak już teraz wyciągnąć pewne wnioski, które mogą być przydatne w przyszłości. Widać wyraźnie, że mechanizmy koordynujące pomoc humanitarną nie są optymalne. Pomoc dla Haitańczyków mogłaby być bardziej skuteczna, gdyby dawcy pomocy humanitarnej dysponowali lepszymi instrumentami koordynacji. Usprawnienie współpracy nie jest tylko sprawą Unii Europejskiej, bo postęp w tym zakresie wymaga konstruktywnej analizy i działań ze strony wszystkich istotnych donatorów. W takich sytuacjach, jak dzisiaj na Haiti, liczy się szybkość, adekwatność i elastyczność. Dziś nie jest odpowiedni czas na deliberowanie o tym, kto na przykład powinien kontrolować lotnisko w stolicy Haiti. To oczywiście jest ważne, ale decyzje o przyjęciu konkretnych rozwiązań powinny zapaść w innym czasie. Teraz musimy zrobić wszystko, co możliwe, aby skoncentrować się na najważniejszym celu - na ratowaniu ludzkich istnień.
Alan Kelly  
na piśmie. - Niedawne trzęsienie ziemi na Haiti pokazuje nam, jak bardzo kruche może być życie na tej ziemi. Wszyscy byliśmy poruszeni obrazami i opowieściami, jakie w ostatnich dniach docierają do nas przez środki masowego przekazu. Reakcja społeczności międzynarodowej na tą klęskę żywiołową była zdumiewająca. Składam wyrazy uznania wszystkim tym, którzy pomagają w wysiłkach humanitarnych lub finansują je pozostając w domu. Przeminą całe pokolenia, zanim Haitańczycy odzyskają w pełni siły po tym, co - miejmy nadzieję - zdarza się tylko raz w życiu. Jest ważne, aby ta Izba okazała tym ludziom solidarność. Mam nadzieję, że Unia Europejska może odegrać wiodącą rolę w przywracaniu tym ludziom nadziei na lepszą przyszłość. Krótkoterminowa pomoc kryzysowa musi zostać poparta pomocą w dłuższej perspektywie, dzięki której przyszłe pokolenia łatwiej odbudują kraj po tym straszliwym nieszczęściu. Odpowiedzi, jakich dotychczas udzielili posłowie tej Izby, ze wszystkich grup politycznych, są wielce budujące i napawają otuchą. Oczekuję, że będę pracować wspólnie z moimi kolegami, aby zrobić dla mieszkańców Haiti, co tylko będzie możliwe. UE musi czynić starania, aby świecić przykładem ciągłej gotowości do podawania ręki tym, którzy są mniej uprzywilejowani, niż my sami.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska  
na piśmie. - Szanowny panie przewodniczący, Każdego dnia docierają do nas tragiczne informacje związane z kataklizmem trzęsienia ziemi na Haiti. Wynika z nich niezbicie, że państwo Haiti, pogrążone w totalnym chaosie, pozostawione bez wsparcia, nie poradzi sobie ze skutkami tej strasznej tragedii. Obowiązkiem całej międzynarodowej społeczności, w tym także Unii Europejskiej jest udzielenie pomocy humanitarnej ofiarom tego kataklizmu, pozbawionym zupełnie podstawowych środków do życia. Dlatego gorąco apeluję o to, by właściwe struktury Unii Europejskiej podjęły natychmiastowe i skuteczne działania w celu jak najszybszego przekazania niezbędnej pomocy i wsparcia w walce ze skutkami trzęsienia ziemi na Haiti.
