Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, kunt u, of kunnen uw diensten bevestigen dat dit gebouw, en met name het "Tour'-gebouw, voldoet aan alle gezondheids- en veiligheidsvereisten en door de brandweer is goedgekeurd? Dit zijn belangrijke zaken. Als het gebouw niet aan de voorschriften voldoet, moeten wij daar serieus over nadenken. Ik vraag u dus ofwel om dit zonder meer te bevestigen of, indien u dit niet kunt bevestigen, in ieder geval toe te zeggen dat deze situatie zal worden onderzocht.

De Voorzitter
Geachte afgevaardigde, het bouwbeleid dat we hebben gevolgd, gold de afgelopen maanden als hoge prioriteit van het vorige Bureau. Ik geloof dan ook dat het vraagstuk dat u aansnijdt, de aandacht heeft gekregen die het verdient. Ik zal uw opmerkingen echter overbrengen aan de Voorzitter. Het Bureau zal zich erover buigen, zodat we de Vergadering volledige duidelijkheid kunnen verschaffen terzake.

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, begrijp ik dus goed dat u de bevestiging waar ik om vroeg, niet kunt geven? Kunt u niet bevestigen dat dit gebouw aan de veiligheids-, gezondheids- en brandbeveiligingsvoorschriften voldoet? U zei dat u de zaak zult bekijken en duidelijkheid zult verschaffen. Mijn vraag is: kunt u zonder meer bevestigen dat dit gebouw aan deze voorschriften voldoet, ja of nee?

De Voorzitter
Geachte heer Evans, ik herhaal dat er bij de bouw rekening is gehouden met alle wettelijk voorgeschreven specificaties. Voor de bevestiging waar u om vraagt, beschik ik echter niet over voldoende informatie. Vandaar mijn intentie uw opmerkingen voor te leggen aan de Voorzitter.
De notulen worden goedgekeurd

Dioxine
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de dioxinevergiftiging van bepaalde producten die bestemd zijn voor menselijke en dierlijke voeding.

Hemilä
 Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ten eerste wil ik u allen feliciteren met uw verkiezing en het Europees Parlement van harte succes wensen bij een succesvolle uitvoering van zijn wetgevend werk. Ik zie, in mijn functie als voorzitter van de Raad van ministers van Landbouw, vol enthousiasme uit naar onze samenwerking tijdens het Finse voorzitterschap. Ik twijfel er niet aan dat onze samenwerking in deze periode vruchtbaar zal zijn en de belangen van de Europese producenten, fabrikanten en consumenten op de juiste wijze zal dienen. Natuurlijk had ik graag gewild dat onze eerste samenkomst onder Fins voorzitterschap onder andere omstandigheden had plaatsgevonden en ik u de echte prioriteiten van ons werkprogramma had kunnen voorstellen. Daartoe behoren met name de wetgevingsinitiatieven die tot doel hebben om veilige levensmiddelen voor de consumenten te garanderen en het welzijn en de gezondheid van dieren te bevorderen. Helaas zijn we door omstandigheden genoodzaakt om onze aandacht te besteden aan een opeenvolging van incidenten die nooit hadden mogen plaatsvinden.
De gebeurtenissen van de laatste tijd in België, waar levensmiddelen met dioxine werden vervuild, hebben een zeer ernstige situatie veroorzaakt. Het gaat hierbij niet alleen om risico's voor de volksgezondheid, maar ook om het feit dat het vertrouwen in de productieketens van diervoeders en levensmiddelen, en de controle daarop door de autoriteiten, is aangetast. De publieke opinie heeft - geheel terecht - zeer sterk op deze crisis gereageerd. Deze crisis brak uit juist toen wij begonnen te denken dat de BSE-crisis achter de rug was en als een eenmalig incident kon worden gezien. Ik heb er alle begrip voor dat de consument snelle, allesomvattende en effectieve maatregelen van ons verwacht, maatregelen die recht doen aan de ernst van de crisis en de consument de vereiste garanties bieden voor een oplossing op zowel korte als lange termijn.
Tegelijkertijd moeten wij voor ogen houden dat een dergelijke ongewenste gebeurtenis ook zeer ernstige economische gevolgen heeft. Daarom is het onze plicht alles in het werk te stellen om de gezondheid van de consument de beschermen en de consument zo volledig mogelijke garanties te bieden voor veilige levensmiddelen. Het is in ons belang om alle maatregelen te nemen die nodig zijn om herhaling van dergelijke incidenten te voorkomen. Bij de behandeling van al deze vraagstukken werk ik samen met collega Biaudet, voorzitter van de Raad van ministers van Volksgezondheid. Wij willen ervoor zorgen dat het vertrouwen van de consument wordt hersteld.
Wij moeten wel beseffen dat de wetgeving van de Europese Unie inzake veterinaire vraagstukken en diervoeders een van de strengste ter wereld is. U weet heel goed dat sommige derde landen kritiek hadden op het feit dat de maatregelen van de Unie ter bescherming van de consument zo veel beperkingen behelzen. Ik noem hier als voorbeeld het recente besluit van de Wereldhandelsorganisatie, op grond waarvan de VS en Canada toestemming hebben gekregen extra douanerechten te heffen op onze export, als sanctie voor ons importverbod op met hormonen behandeld vlees.
Ondanks de terechte zorgen van de producenten over de economische en sociale vraagstukken, heeft de Raad altijd gehandeld - en hij zal dat ook in de toekomst blijven doen - volgens twee basisprincipes. Ten eerste moet - en dat is het belangrijkste doel - de gezondheid van mensen worden beschermd, en ten tweede dienen alle maatregelen gebaseerd te zijn op de beste wetenschappelijke kennis die voorhanden is. De besluiten die de Raad recentelijk heeft genomen, getuigen van deze benaderingswijze. Ik noem bijvoorbeeld het besluit om het gebruik van bepaalde antibiotica als groeistimulans in veevoer te verbieden en het besluit van de Raad van afgelopen maandag tot verscherping van de regels betreffende de behandeling van dierlijk afval. Dit laatste besluit is een beschermingsmaatregel tegen besmettelijke TSE-ziektes.
Wat de dioxinevervuiling betreft, moeten we vaststellen dat uit het onderzoek van de Belgische autoriteiten en de controles van de Commissie is gebleken dat de vervuiling is veroorzaakt door toevoeging, tijdens het productieproces, van grondstoffen die niet voor het doel geschikt waren. We moeten ook toegeven dat de vervuiling van veevoer met dioxine laat zien dat de huidige wetgeving en beschermingsmaatregelen niet geheel toereikend zijn om vervuiling met schadelijke stoffen tegen te gaan. Het lijdt dan ook geen twijfel dat de wetgeving van de Gemeenschap aangepast dient te worden en dierlijke producten van volledig betrouwbare kwaliteit moet kunnen garanderen. Het motto van onze activiteiten dient te zijn: "Voorkomen is beter dan genezen" , nu en in de toekomst.
Voordat ik de aanpak ga behandelen die in de Landbouwraad werd afgesproken, zou ik kort willen ingaan op de maatregel waartoe de Commissie het initiatief heeft genomen en die door het Permanent Veterinair Comité van de lidstaten wordt gesteund. Dankzij deze efficiënte maatregel, die precies op tijd kwam, konden alle uitzonderingsmaatregelen worden getroffen die overeenkomstig het voorzorgsprincipe noodzakelijk zijn. De uitzonderingsmaatregelen hebben ertoe geleid dat alle vervuilde of verdachte producten werden opgespoord, van de markt genomen en vernietigd. Bovendien stelde de Commissie voorwaarden vast voor het op de markt brengen van met certificaten uitgeruste producten en voor het voortzetten van de verkoop van deze producten op zowel de binnenlandse als de interne markt. De Commissie heeft alle details omtrent deze maatregelen reeds bekendgemaakt, vandaar dat ik deze hier niet wil herhalen. Wel wil ik, namens de Raad en mijzelf, waardering uitspreken voor het optreden van de Commissie.
Dan ga ik nu over op de maatregelen die de Raad heeft getroffen. Allereerst wil ik u eraan herinneren dat de ministers van Landbouw en Volksgezondheid de dioxinecrisis intensief hebben gevolgd en meteen de eerste gelegenheid, tijdens de vergaderingen in juni, hebben aangegrepen om deze te bespreken. Het doel was toen om stimulansen te bieden en politieke leiding te geven, met het oog op de benodigde vervolgmaatregelen. De Raad nam een reeks besluiten waarmee de in dit verband te volgen aanpak werd goedgekeurd. De Raad benadrukte met name het belang van snel, onafhankelijk en grondig onderzoek, en van wijziging van de huidige wetgeving, indien nodig. De Raad verzocht de lidstaten met klem om via afdoende controles te zorgen voor strikte toepassing van de EU-wetgeving aangaande bescherming van de volksgezondheid. De Raad herinnerde eraan dat in geval van dreigend risico de lidstaten volledig en op tijd de huidige vroegtijdige waarschuwingssystemen dienen te benutten.
Verder verzocht de Raad de Commissie toe te zien op een uniforme en effectieve toepassing van deze vroegtijdige waarschuwingssystemen van de EU en, indien daartoe aanleiding mocht zijn, voorstellen te doen ter verbetering daarvan. Ook vroeg de Raad de Commissie te overwegen in hoeverre de bestaande observatiesystemen uitgebreid moeten worden om de bestaande leemten op te vullen. Verder wilde de Raad voor het eind van het jaar een verslag van de Commissie over de vorderingen bij het opzetten van een bureau voor levensmiddelen en veterinaire zaken, en over de mogelijkheden voor een goede werking van dat bureau. Op basis van dat verslag zal dan ook worden bekeken of er meer in het algemeen behoefte bestaat aan verbetering van de levensmiddeleninspectie, met inbegrip van de instellingen die onder de levensmiddeleninspectie vallen. De Raad eiste van de Commissie snelle vooruitgang bij het werk waarmee het permanente comité voor veevoer al begonnen is. Daarbij gaat het om nieuwe controle op de wetgeving omtrent veevoer. Indien nodig, zullen aanvullingen en wijzigingen moeten worden voorgesteld voor een versterkte harmonisatie. De Raad spoorde de Commissie ook aan om de EU-wetgeving betreffende de vernietiging van beendermeel, dierlijke resten en karkassen aan een kritisch onderzoek te onderwerpen. Bovendien benadrukte de Raad de verantwoordelijkheid van de veevoerproducenten voor de veiligheid van hun producten. Gezien de nog steeds zorgwekkende situatie besloot de Landbouwraad tijdens zijn vergadering van maandag jongstleden opnieuw op de kwestie terug te komen en de ontwikkelingen onder de loep te nemen. Na een uitgebreide discussie bekrachtigde de Raad de in juni genomen besluiten en benadrukte de eensgezinde politieke wil van de lidstaten en de Commissie om deze besluiten volledig en onverwijld toe te passen.
In principe verwelkomde de Raad het grondige wetgevingsprogramma van de Commissie waarvan u allen op de hoogte bent. De bedoeling is dat dit programma uitmondt in een wetgeving voor diervoeding en maatregelen omtrent dierlijke resten. De Raad nam alle besluiten die noodzakelijk zijn voor de te volgen aanpak. Wij willen garanderen dat de voorstellen van de Commissie snel kunnen worden onderzocht, waarbij de Raad zich tot doel heeft gesteld de noodzakelijke werkzaamheden, indien mogelijk, nog voor het einde van het jaar af te ronden.
Ik wil van de mogelijkheid gebruik maken om op te merken dat de toekomstige voorstellen van de Commissie volgens de medebeslissingsprocedure zullen worden behandeld. Ik vraag het Europees Parlement dan ook om zich coöperatief op te stellen, zodat dit zeer ambitieuze tijdschema gevolgd kan worden. Ik kan u verzekeren dat Finland, als het land dat het voorzitterschap waarneemt, op zijn beurt alles zal doen om te garanderen dat in de Raad vaart wordt gezet achter deze zaak. Wij willen zo snel mogelijk en nog tijdens het Fins voorzitterschap goede resultaten bewerkstelligen.
Voordat ik mijn uiteenzetting afsluit, wil ik nog zeggen dat de dioxinecrisis duidelijk heeft laten zien dat de gevolgen van een dergelijke gebeurtenis niet beperkt blijven tot de regio of zelfs het land, waar hij ontstaat. Deze doen zich in heel de Gemeenschap en ook in onze handelsbetrekkingen met derde landen gevoelen. Deze crisis heeft een ongunstige invloed gehad op onze export. De maatregelen die sommige van onze handelspartners hebben genomen, zijn echter in vele opzichten buitenproportioneel, zowel qua ernst als toepassingbereik. We moeten dus het vertrouwen van de consument zien te herwinnen, zowel binnen de Gemeenschap als in de rest van de wereld, en tegelijkertijd passende maatregelen treffen om de handelsverhoudingen te herstellen.
Wat de volksgezondheid betreft: de gewoonweg beste manier om de Europese en niet-Europese consument gerust te stellen is recht door zee te zijn en verantwoordelijkheidsgevoel te tonen. Afgezien van het wetgevingsprogramma zijn wij de Commissie ook dankbaar voor de voorlichting die zij samen met de derde landen en met name de WHO heeft gegeven. Ook zijn wij blij met de toelichting op de maatregelen die zij heeft genomen om opheldering te verschaffen in de dioxinecrisis. Ons doel was duidelijk te maken dat producten die afkomstig zijn uit de Europese Unie en een certificaat hebben, veilig zijn. We hebben goede resultaten behaald, maar de situatie is in sommige gevallen nog onbevredigend en daarom moet de Commissie haar inspanningen voortzetten. Om deze inspanningen te doen welslagen, heeft de Commissie steun nodig, niet alleen van de Raad, maar ook van het Europees Parlement.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, geachte leden van het Parlement, dames en heren, ik dank u hartelijk voor deze gelegenheid om u te informeren over de tijdens de recente dioxinecrisis in België genomen maatregelen. Ik wil deze gelegenheid tevens te baat nemen om in een iets ruimere context kort enkele plannen en projecten te schetsen. Daarmee wil ik deze gebeurtenis in een ruimer verband plaatsen en de vraag aan de orde stellen wat we aan onze wetgeving inzake veevoeders en levensmiddelen nog moeten verbeteren.
Om te beginnen het incident zelf. Helaas is de Commissie pas op 27 mei door de Belgische autoriteiten van het probleem op de hoogte gebracht. Niettemin hebben wij toen onmiddellijk een hele reeks maatregelen genomen om de gezondheid van mens en dier te beschermen. Met toestemming van de vertegenwoordigers van de lidstaten in het Permanent Veterinair Comité zijn toen allereerst dringende maatregelen genomen voor pluimveeproducten van Belgische herkomst. Daarop zijn enkele dagen later maatregelen gevolgd voor de rundveesector, de varkenshouderij, de melksector en alle afgeleide producten.
Inmiddels kon de blokkade voor melk en melkproducten weer worden opgeheven, dit op aanbeveling van het wetenschappelijk comité en na raadpleging van het Permanent Veterinair Comité. Het onderzoek naar de besmettingsbron is nog altijd aan de gang, maar op grond van de laatste bevindingen van het openbaar ministerie van Gent kunnen we ervan uit gaan dat de oorzaak van de crisis een ernstige vervuiling is geweest die in januari van dit jaar heeft plaatsgevonden. Tot dezelfde conclusie zijn trouwens de ambtenaren van de Gemeenschap gekomen die tussen 8 en 11 juni controles ter plaatse hebben uitgevoerd.
We gaan ervan uit dat waren die op dit ogenblik in de Gemeenschap geproduceerd of verhandeld worden - of zij nu van Belgische oorsprong zijn of niet - niet meer via deze bron besmet zijn. Uiteraard zetten wij ons werk voort, en zodra de Belgische autoriteiten ons de nodige informatie overhandigen, zullen we nagaan of de zogenaamde PCB-analyse ook voor varkens- en rundvlees kan worden gehanteerd. Dat zou ons dan in staat stellen de beschermingsmaatregelen aan te passen.
Om de economische schade van de dioxinecrisis te beperken, heeft de Commissie tevens een aantal andere stappen ondernomen. Op 16 juni is er een verordening aangenomen die tot doel heeft de export ondanks de ontstane problemen te handhaven. Verder is de particuliere opslag voor varkensfokkers verlengd. Ook is op 13 juni een verordening van kracht geworden die subsidies voor export van pluimvee naar landen buiten het Nabije Oosten toestaat. Wat de zuivelsector betreft heeft het Beheerscomité melk en melkproducten op 15 juli besloten de termijn voor verwerking van boter en boterconcentraat in brood, banket en ijs te verlengen. Eergisteren heeft de Commissie de acht steunmaatregelen goedgekeurd die België had aangemeld. Afgezien van deze dringende maatregelen werken de diensten van de Commissie nu echter ook meer in het algemeen aan voorstellen voor de verbetering of de verscherping van de Europese bepalingen inzake levensmiddelen en veevoeders. Deze werkzaamheden bestrijken dus een veel groter terrein dan dat van het onderhavige incident.
Dan wil ik het nu hebben over enkele kwesties die in het Parlement onderwerp van gesprek waren en nog steeds zijn. Ik begin met de wetgeving inzake levensmiddelen. Op dat vlak zijn wij al geruime tijd geleden begonnen met het consolideren van alle voorschriften inzake voedselhygiëne. Die werkzaamheden zijn zo goed als afgerond. De wetgeving op dit vlak zal dan ook eenvoudiger, transparanter en daarmee beter hanteerbaar worden.
In dit verband moeten wij ook een definitieve beslissing nemen over een vraagstuk dat wij hier in het Parlement al eerder besproken hebben, namelijk in hoeverre decontaminatie mag plaatsvinden van pluimveekarkassen en karkassen van rood vlees, zij het dan op beperkte schaal en onder strenge controle. Een ander punt van aandacht is de traceerbaarheid van dierlijke producten van toonbank tot kweker. Hiermee zijn we bij de rundveesector erg ver gekomen, maar we moeten ons wel afvragen in hoeverre dit systeem ook in andere sectoren toepasbaar is.
Voor het onderzoeken van levensmiddelen, de controle op levensmiddelen en de ontwikkeling van wetenschappelijke tests staan ons in de hele Unie vier testlaboratoria ter beschikking. Een daarvan, namelijk dat in Rome, heeft de opdracht, waar nodig, nieuwe testmethoden te ontwikkelen of bestaande te verbeteren. Dit laboratorium biedt overigens ook een bijscholingsprogramma, waarin bijzondere aandacht wordt besteed aan milieuverontreiniging.
Zoals de voorzitter van de Raad al heeft opgemerkt, is tijdens de laatste vergadering van de Raad politieke overeenstemming bereikt over diverse maatregelen. Eerder, in juni, had de Raad van ministers van Landbouw al politieke overeenstemming bereikt over de verordening inzake biologische landbouw en de uitbreiding daarvan tot dierlijke producten. Dat gebeurde tevens op initiatief van de Commissie. De Commissie moet de productieomstandigheden helpen verbeteren en meer transparantie creëren voor de consument.
Een ander ambitieus programma dat tenslotte tijdens de laatste bijeenkomst van de Landbouwraad op maandag aan de orde is geweest, betreft aanzienlijke veranderingen in de wetgeving voor veevoeders. De Commissie doet haar uiterste best snel te handelen, maar hierbij hebben we wel de steun nodig van de lidstaten en vooral van het Parlement. We willen ons op drie soorten maatregelen concentreren. Ten eerste willen we de lijst met producten die niet in veevoeder verwerkt mogen worden, uitbreiden. Ten tweede willen we maxima vastleggen voor het dioxinegehalte in oliën, vetten en mengvoeders waarin oliën en vetten verwerkt zijn. Ten derde willen we de basisproducten voor veevoeders anders gaan definiëren. Dit geldt met name voor oliën, vetten en dierlijke producten.
Er bestaat in dit verband een hele lijst concrete voorstellen die ook al besproken zijn door het Permanent Comité voor veevoeder. Ik heb deze lijst overhandigd aan het secretariaat van dit comité, omdat het gewoon veel te lang zou duren als ik op alle punten zou ingaan. Ik wil er slechts kort een paar noemen. Er moet een rechtsgrondslag in het leven worden geroepen voor het treffen van beschermingsmaatregelen, als een incident met veevoeders in de Europese Unie de gezondheid van mens, dier of milieu bedreigt.
Ten tweede moeten de lidstaten verplicht worden tot de invoering van een Europese controle op de besmetting van veevoeders. Ten derde willen we ook voor veevoer een waarschuwingssysteem invoeren, naar analogie van dat voor levensmiddelen. De termijn daarvoor is veranderd: we gaan nu uit van september 1999. Verder willen we een verbod op het verwerken van besmette basisproducten in veevoeders en moet er een einde komen aan uitzonderingsregelingen voor het plaatselijke gebruik van veevoeders die uit plaatselijke bron zijn besmet.
Tot slot willen wij de vermelding van grondstoffen op de etiketten van mengvoeders aan een onderzoek onderwerpen. In de toekomst zouden de hoeveelheden van alle grondstoffen expliciet moeten worden vermeld. Het vermelden van grondstoffen per categorie moet dan wegvallen. Voorts willen wij een algemene vergunningsplicht voor mengvoederfabrikanten en tot slot een uitputtende positieve lijst van grondstoffen die in veevoer zijn toegestaan.
Graag wil ik opmerken dat niet alle maatregelen op de lijst die ik aan het secretariaat van het comité heb overhandigd, helemaal nieuw zijn. Dat geldt bijvoorbeeld voor de vergunningsplicht voor mengvoederfabrikanten. In het verleden hebben we een soortgelijk voorstel gedaan, maar toen heeft de Raad het standpunt van de Commissie van de hand gewezen. Om die reden hebben we het toen laten vallen.
Dan wil ik het nu nog hebben over de handel met landen buiten de Unie. Het was van het grootste belang dat deze landen snel van de ontwikkelingen op de hoogte werden gebracht en gehouden, en dat zij wisten welke beschermingsmaatregelen de Commissie nam. Met dat doel voor ogen zijn de bevoegde diensten van de Commissie regelmatig met hen rond de tafel gaan zitten. Verder hebben we de plenaire vergadering van de Wereldhandelsorganisatie over de toepassing van sanitaire en fytosanitaire maatregelen (WTO/SPS) op 7 en 8 juli te baat genomen om uitvoerig verslag te doen van de stand van zaken en onze wetgevende maatregelen. Op die vergadering hebben we er ook duidelijk op gewezen dat dioxineproblemen niet iets zijn dat tot de Gemeenschap beperkt blijft. Geen enkel land ter wereld is vrij van dioxine, en we konden een hele reeks dioxinebesmettingen van overal ter wereld opsommen die de laatste jaren de krantenkoppen hebben gehaald. Het valt dan ook te hopen dat alle landen, en niet alleen Europa, lering zullen trekken uit deze gebeurtenis. Een meerderheid heeft positief op ons verslag gereageerd en zowel de Commissie als de lidstaten bedankt voor de betrouwbare en continue informatie.
Dan wil ik nog iets zeggen over de controle. Het Voedsel- en Veterinair Bureau van DG XXIV heeft ter plaatse in België een reeks controles uitgevoerd. Al bij het eerste bezoek werd duidelijk dat de Belgische autoriteiten de crisis tamelijk slecht hadden aangepakt. Dit werd in de eerste plaats toegeschreven aan een gebrek aan coördinatie tussen de bevoegde overheidsinstanties en aan een versnippering en onduidelijke afbakening van hun bevoegdheden. Bovendien is aan het licht gekomen dat de Belgische autoriteiten de beschikkingen van de Commissie over het terugroepen van mogelijk besmette producten volkomen ontoereikend hebben omgezet.
Na controle in Nederland, Frankrijk, Duitsland en Spanje is gebleken dat het toezicht op veevoeders ook in die landen hiaten vertoont. Helaas moet gezegd worden dat meer dan een lidstaat de crisis heeft aangegrepen om ook tegen niet besmette producten uit België handelsbarrières op te werpen. Dit is een schending van het principe van het vrije verkeer van goederen. Bovendien is gebleken dat ook in andere lidstaten gerecycleerde olie van Belgische oorsprong is geleverd. Verder kan ik u melden dat de Commissie op grond van artikel 226 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een versnelde inbreukprocedure tegen België heeft geopend, omdat de Belgische staat verzuimd heeft de Commissie en de lidstaten onmiddellijk over de dioxinebesmetting in te lichten en omdat België beschikking 1999/389 niet volledig heeft omgezet.
Tot slot nog iets over het invoerverbod dat bepaalde lidstaten tegen Belgische producten in het algemeen hebben ingesteld. De diensten van de Commissie zijn met de bevoegde autoriteiten uit die lidstaten rond de tafel gaan zitten en hebben de wetsteksten en administratieve voorschriften waar het om ging, besproken. Dit heeft inmiddels tot selectievere maatregelen ter bescherming van de volksgezondheid geleid en tot een opheffing van het tijdelijke invoerverbod voor een groot aantal producten.
Natuurlijk blijven er problemen bestaan, maar de diensten van de Commissie blijven nauw met de bevoegde nationale instanties samenwerken om de problemen zo snel mogelijk op te lossen. Tot slot kan ik u verzekeren dat de Commissie ook in de toekomst alles zal doen wat in haar macht ligt om de gevolgen van deze crisis zo snel mogelijk onder controle te krijgen.
Applaus

Florenz
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, als u mij toestaat, zou ik de aandacht in mijn toespraak graag op u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, willen toespitsen. De Europese Raad heeft naar mijn mening de laatste jaren veel te weinig in het middelpunt van de Europese discussie gestaan en zich ook keurig op de achtergrond gehouden als de kastanjes uit het vuur gehaald moesten worden. Na de onaangename ervaringen rond de gekkekoeienziekte mogen we deze keer zeggen dat de Commissie grotendeels onschuldig is. Aan de andere kant hebben de lidstaten opnieuw hun eigen spelletjes gespeeld onder het dekmanteltje van de subsidiariteit. Zij hebben niet de moed opgebracht om bijvoorbeeld eindelijk eens een Europese kaderrichtlijn inzake levensmiddelen op te stellen, Europese voorschriften die voor alle lidstaten zouden kunnen gelden.
Ik wil niet zo ver gaan te beweren dat het in de laatste vijf jaar tot een renationalisatie is gekomen, maar wat wel als een paal boven water staat, is dat de Raad er in die tijd niet moediger op geworden is. De BSE-crisis had bijvoorbeeld kunnen leiden tot maatregelen op Europees niveau die zowel controleerbaar als afdwingbaar waren geweest, maar dat is niet gebeurd. Ik betreur dat ten zeerste en ik vrees dat het enige dat de Raad in deze kwestie werkelijk in beweging kan brengen, het akkoord is dat we in deze dagen met de Amerikanen hebben gesloten. Ik doel op het akkoord dat de Amerikanen het recht verleent in Europa te controleren of wij dezelfde hygiënische normen hanteren als wij van de Amerikanen verwachten. Pas dan zal de Raad in beweging komen. Het moet afgelopen zijn met lidstaten die hun eigen spel spelen. Zij moeten een Europees spel spelen met Europese doelstellingen, waarbij ze natuurlijk wel hun individuele wegen kunnen bewandelen om die doelstellingen te bereiken.
Staat u mij toe als landbouwer nog een ander punt te bespreken dat mij zeer verontrust. Er is wereldwijd een moordende concurrentie gaande in de levensmiddelensector. De Amerikanen rukken op op de Europese markt, en de winsten van de verwerkende industrie zijn nog nooit zo laag geweest. Dit wordt op de consument, maar in dit geval met name ook op de producent verhaald. Daardoor ontstaat dan natuurlijk speelruimte voor dit soort criminele praktijken. Mijnheer de minister, u heeft gezegd dat het bij de vermenging van dioxine in het veevoer om een ongeschikte grondstof gaat. Misschien was dit een vertaalprobleem. Voor mij is dit een misdaad die de boeren uit mijn kiesdistrict ten gronde richt!
Applaus
Laten we daarom alstublieft klare wijn schenken voor de consumenten, voor de landbouwers en tenslotte voor Europa.
Applaus

Roth-Behrendt
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Prodi en al zijn kandidaten die in september het vertrouwen van dit Parlement willen krijgen, graag een goede raad geven. Een van de vragen die ongetwijfeld door alle parlementaire commissies gesteld zal worden, is: hoe zit het, wat u betreft, eigenlijk met het naleven van de besluiten van het Europees Parlement? Als de heer Prodi of een van de kandidaten daarop antwoordt: "Och, dat kan me eigenlijk niet zoveel schelen" , dan hebben zij een probleem. De heer Prodi heeft gisteren in zijn derde toespraak voor dit Parlement voor het eerst de woorden "consumentenbescherming" en "volksgezondheid" in de mond genomen. Dat is heel wat. In dit verband heeft hij in ieder geval gezegd - ik citeer - dat hij een "onafhankelijk Europees agentschap voor voeding en geneesmiddelen" wil creëren.
Ten tijde van de BSE-crisis heeft het Parlement na lang beraad nu juist besloten dat wij dat niet willen. Wij willen geen onafhankelijk agentschap, wij willen een instantie die ondergeschikt is aan de Commissie en die verantwoording aflegt aan dit Europees Parlement.
Applaus
Ik hoop dat deze boodschap de heer Prodi bereikt, zodat hij weet dat hij in de toekomst erg voorzichtig moet zijn met wat hij zegt. Ik heb gisteren al aan de heer Fischler gevraagd of dit voorstel van hem kwam. Hij heeft mij ervan verzekerd dat dit niet het geval was, en ik geloof hem. Mijnheer Fischler, ik geloof u, en na uw toespraak van vandaag, die ik overigens uitstekend vond, ben ik nog meer overtuigd.
Dan wil ik mij nu tot de voorzitter van de Raad richten. Hij heeft een aantal keren gezegd dat de Raad zich zorgen maakt over het feit dat de dioxinecrisis duidelijk heeft gemaakt dat de gevolgen voor rekening van de hele Unie zijn, en dat de Raad transparant en verantwoord wil optreden. Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik geloof u, maar het zou niettemin iets nieuws zijn als de Raad transparant en verantwoord zou optreden. Ik hoop dat het Finse voorzitterschap dit daadwerkelijk voor elkaar krijgt. Dan kunt u een groot novum op uw conto schrijven als Raadsvoorzitter. Tot nu toe is het eerder gebruikelijk dat de Raad de dingen verdoezelt, vertraagt en onder het tapijt veegt.
Applaus
Laten we maar meteen beginnen. In de Raad weet toch iedereen dat de lidstaten allemaal hetzelfde doen. Wat in België is gebeurd, is een schandaal. Het is een schandaal dat de regering er zes weken over gedaan heeft om de Commissie op de hoogte te brengen. Maar het had overal kunnen gebeuren. België heeft gewoon pech gehad. Het had ook in Italië, Duitsland of Oostenrijk kunnen gebeuren, dat weten we allemaal. Heeft u bijvoorbeeld iets gedaan om de inspectie of de controle te verbeteren? Het Europees Parlement heeft u al een half jaar geleden een voorstel in die zin voorgelegd.
Wat de details van deze crisis betreft, wil ik de Commissie uitdrukkelijk lof toezwaaien. Tijdens de gekkekoeienziekte hebben we veelvuldig gezien dat de Commissie niet bepaald een voortrekkersrol speelde. Maar deze keer kan ik niets, maar dan ook helemaal niets aanmerken op het optreden van de Commissie. Alles wat u gedaan hebt, was even uitstekend, en dat geldt ook voor de manier waarop u het gedaan heeft. Dat kan lang niet van alle anderen gezegd worden.
Welke conclusies moeten we hieruit trekken? De heer Fischler heeft er enkele genoemd. Hij heeft het gehad over de behoefte aan wetgeving. Ja, die is er, we hebben behoefte aan een andere wetgeving inzake veevoeders, dat staat buiten kijf. We moeten bijvoorbeeld verbieden dat afvalstoffen met veevoeders worden vermengd. We hebben het hier over voeding die aan dieren wordt gegeven. Daar horen geen afvalstoffen in thuis. Nee, natuurlijk niet, mijnheer Fischler, er kan geen sprake zijn van grenswaarden voor dioxine. De grenswaarde voor dioxine en PCB's moet gelijk zijn aan nul, zonder meer. Daarom moeten we ook bij de formulering en het taalgebruik erg zorgvuldig zijn.
Daar komt nog iets anders bij. Laten we de moed hebben het dioxineprobleem in zijn geheel te benaderen. Komt er een dioxineregister voor de Europese Unie, komt er een wereldwijd? Gaan we bijvoorbeeld onderzoeken waar vuilverbrandingsovens voor uitstoot zorgen en waar anderszins sprake is van dioxinevervuiling, zoals in de grond en in het gras dat de dieren eten? We weten toch maar al te goed dat het hier niet alleen om veevoer gaat, maar om ons hele milieu? Stel dan ook een dioxineregister op. Dat is beslist even noodzakelijk.
Dan wil ik nog kort een voorstel doen in verband met de controle. Als wij er niet voor zorgen dat de lidstaten een betere controle uitoefenen, als de Commissie niet onaangekondigd mag controleren, maar eerst op toestemming van een lidstaat als België of een andere lidstaat moet wachten, dan kunnen we het wel vergeten. We moeten het controlesysteem veranderen, en daarmee het landbouwbeleid als geheel. Zolang wij zo goedkoop mogelijk een zo hoog mogelijke winst willen behalen op de verwerking van afvalstoffen, gaat dit soort dingen steeds opnieuw gebeuren. Daar moeten we iets aan veranderen in de Europese Unie, daar moeten we iets aan veranderen met onze partners buiten de Unie.
Applaus

Sterckx
Mijnheer de Voorzitter, het is jammer dat ik in de eerste toespraak die ik als nieuw parlementslid mag houden, moet spreken over zware fouten die in mijn land zijn gemaakt. In de eerste plaats bij bedrijven die grondstoffen leveren voor veevoer, voorts bij de controlediensten die ervoor moeten zorgen dat, als er een fout is, dat die onmiddellijk ontdekt wordt en dat de gevolgen daarvan beperkt worden. Vooral ook bij de overheid van toen die wekenlang tijd heeft verloren en die ons heel veel schade heeft toegebracht door niet tijdig te melden bij de Europese Commissie en bij de lidstaten dat er iets aan de hand was.
Die fouten hebben gezorgd voor een dramatische situatie, ten eerste voor de volksgezondheid natuurlijk, ten tweede ook voor een economische ramp voor de landbouw en voor de hele voedingssector. Het vertrouwen van de mensen is aangetast en het duurt natuurlijk een hele tijd voordat dit opnieuw hersteld is.
Bij de verkiezingen vorige maand in ons land zijn die fouten politiek afgestraft. Er is nu in België een nieuwe regering die zo snel mogelijk en met alle middelen probeert de schade te beperken, puin te ruimen en de schade ook te herstellen. Ik hoop dat België daarbij ook kan rekenen op solidariteit vanuit de Unie, want het is duidelijk dat of nu een crisis zoals deze veroorzaakt wordt door een ziekte of door een ongeval of zelfs door een misdaad, voor een consument of voor een landbouwer of een bedrijf die het slachtoffer is van een crisis maakt dat geen verschil uit. Hij is slachtoffer en hij lijdt schade.
De Commissie heeft gelukkig, mijnheer de commissaris, begin van de week de deur open gezet zodat de Belgische autoriteiten hulp kunnen verlenen aan bedrijven in nood. Ik hoop dat dat niet de laatste stap is.
Op langere termijn is er ook voor ons hier in het Europees Parlement een taak. U komt, mijnheer de commissaris, binnenkort met voorstellen heeft u gezegd. Ik neem aan, mijnheer de Raadsvoorzitter, dat wij en de Raad snel over die teksten kunnen spreken en daar ook de nodige wetgeving kunnen van maken. Er moet Europese regelgeving komen.
Ik ben als liberaal heel blij, mijnheer de commissaris, dat u heeft gezegd dat deze regelgeving eenvoudig moet zijn en gebruiksvriendelijk. Zij moet natuurlijk ook streng zijn, zodanig dat de mensen weten wat gezond voedsel betekent en moet voor de ganse keten gelden. Maar het is duidelijk dat op het hoogtepunt van de crisis het natuurlijk absurd is dat de Commissie en haar technische diensten tijd verliezen door discussies met de Belgische autoriteiten en hun technische diensten, omdat er geen normen zijn, omdat men niet weet hoeveel dioxine er dan mag zijn in één of ander product. Op het hoogtepunt van een crisis heeft men zijn tijd voor iets anders nodig dan voor dat.
Er moet duidelijk regelgeving komen voor al dat soort zaken, duidelijke, eenvoudige en strenge regels. En u moet het dan ook controleren. Wij moeten ervoor zorgen dat de consumenten aan een kwaliteitslabel kunnen zien of iets gezond is en ook duidelijk weten dat het Europees goedgekeurd is.
Ik vind het een goede zaak dat Romano Prodi gisteren heeft gezegd dat er een Europees agentschap komt voor voeding. Het is natuurlijk duidelijk dat dat agentschap op democratische wijze verantwoording moet afleggen en ingebed moet worden, als ik dat zo mag zeggen, in de Europese instellingen. Als wij als Europees Parlement, Europese Commissie, Europese Raad er niet voor zorgen dat er zeer snel regelgeving en goede controles komen dan wordt er nog een item bijgevoegd aan de lange lijst van rampen die wij al hadden. Mijn collega heeft gezegd, dat kan in elk land gebeuren. Wij hebben een aantal voorbeelden. Ik vind dat wij er alles aan moeten doen om ervoor te zorgen dat de lijst van voorbeelden niet nog langer wordt.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eraan herinneren dat onze fractie uit twee delen bestaat, het Groene deel en het ALE-deel uit de federale staten. Vandaag en gisteren is het me opgevallen dat op de schermen en elders niet de echte naam van onze fractie wordt vermeld, "De Groenen/ALE" dus.
Ik wil de Voorzitter daarom vragen ervoor te zorgen dat de naam van onze fractie goed wordt weergegeven.

Staes
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, men is wat men eet. Deze volkswijsheid toont aan waarom het thema "voedselveiligheid" zo gevoelig ligt bij de publieke opinie en bij onze kiezers. Op de lagere school leerde ik dat koeien gras eten, dat zij herkauwers zijn. En omwille van winstbejag voeren wij nu onze koeien met veevoer verrijkt met dierenmeel. Wij maken van onze koeien kannibalen. Maar er is nog meer.
Onze Belgische varkens zijn zo stressgevoelig dat men ze, net voor ze naar het slachthuis worden gevoerd, tranquillizers geeft en bètablokkers. Maffiose organisaties dienen onze runderen hormonen, antibiotica, corticosteroïden, bètablokkers, bèta-agonisten toe. Sinds enkele dagen weten wij nu ook dat er dioxine-kippen zijn. In mijn land, Vlaanderen, was het vroeger de gewoonte op zondag kip met frieten te eten. Nu weten wij dat wij de frieten ook kunnen laten vallen. Want onze kippen worden gevoerd met afgedankte frituurolie. Meteen komen wij tot de kern van het probleem.
Het schandaal van de dioxine-kippen, beste collega's, is geen accident de parcours . Het is veel meer dan dat. Wat gebeurde in België had evengoed kunnen gebeuren in Duitsland, in Frankrijk, in Nederland, in Spanje of Italië. Het is het resultaat van een falend systeem. Het resultaat van een foutlopend gemeenschappelijk landbouwbeleid dat de landbouwers stort in een vicieuze cirkel van steeds meer produceren, steeds meer investeren, steeds goedkoper produceren, steeds grotere bedrijven die steeds intensiever moeten gaan werken. De kwantiteit haalde het steeds op de kwaliteit.
Wij moeten het roer omgooien. Kwaliteit moet het voortaan halen op kwantiteit. Er ligt een gemeenschappelijke resolutie voor die ingediend is door meerdere fracties. Ook door mijn eigen fractie van de groenen en de Vrije Europese Alliantie. Ik benadruk dat er een absolute noodzaak bestaat aan een efficiënt systeem van voortijdige waarschuwing voor eventueel gevaarlijk voedsel. Er moet een globaal voorstel komen om het voorzorgsbeginsel bij de voedselproductie en handel op Europees niveau te versterken. Laat ons eerlijk zijn, er moet een debat komen over de recyclage-industrie. Kan het dat afval van waterzuiveringsinstallaties die cadmium en zware metalen bevatten, verwerkt wordt in veevoer en zo in de voedselketen terechtkomt. Er moet een duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen wat afval is en als dusdanig behandeld moet worden en wat er nog gebruikt kan worden in onze voedselproductie.
Nog een laatste opmerking. Deze crisis is een ramp voor de producenten. Tientallen, zo niet honderden bedrijven zullen op de fles gaan. Ik heb hier bij mij het verslag van de Rekenkamer over de communautaire steun die is gegeven aan de landbouwers die getroffen waren door de BSE-crisis. Ik heb de commissaris vandaag een hele reeks maatregelen horen opsommen die genomen zullen worden of die reeds genomen zijn. Ik ben daar blij om. Maar toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat dit nog te weinig is. Er zijn miljarden besteed aan de slachtoffers van de BSE-crisis. Er moet ook iets gebeuren voor de slachtoffers van deze crisis. Waarom wordt Vlaamse landbouwers onthouden wat Engelse landbouwers kregen? Daar sluit ik mij geheel aan bij de stelling van collega Sterckx dat wat de Commissie nu gedaan heeft nog maar een eerste stap is en dat de Commissie en de Raad en dit Parlement veel verder zullen moeten gaan.

De Voorzitter
Ik wil even terugkomen op een opmerking van enkele minuten geleden. De bevoegde diensten hebben bevestigd dat er problemen zijn met het computerprogramma, maar dat de namen in de volgende vergaderperiode van september correct zullen worden weergegeven, althans dat hopen we.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben nu de ene crisis na de andere: dioxine in België, geknoei met frisdrank, zoals Coca-Cola, en een voortduren van de BSE-crisis, mijnheer Fischler. Het einde van deze crisis is nog niet in zicht. In een serieus Brits tijdschrift staat dat tot het eind van 1998 het aantal doden onder jongeren ten gevolge van de nieuwe Creutzfeldt-Jakob-ziekte is verviervoudigd. Daar hebben wij geen enkele inlichting over gekregen. Wij weten verder ook niet hoe de vork in de steel zit bij de gekkekoeienziekte in Portugal. Wij horen van alles en nog wat over het hormonenvlees uit de Verenigde Staten en over de ondraaglijke druk die op ons wordt uitgeoefend om het vrije verkeer van dit vlees toe te staan. Er is verder ook geen sprake van een diepgaand en serieus debat over genetisch gemodificeerde organismen, voordat deze worden toegelaten tot onze dagelijkse voeding. Ik heb onlangs een studie gelezen waaruit blijkt dat wij gewoon niet weten wat wij eten. Ook weten onze landbouwers en veefokkers niet wat zij verbouwen, respectievelijk hun dieren te eten geven.
Daardoor ontstaat natuurlijk veel verwarring en ongerustheid. Het is niet voldoende de criminele activiteiten van België aan de kaak te stellen. Het Parlement is de Europese burgers meer verschuldigd. Het zij bovendien gezegd, mijnheer de commissaris, dat België nog niet eens de bedrijven bekend heeft gemaakt die met dioxine besmet veevoer hebben gebruikt. Goed, de Commissie heeft nu, na misschien wijs geworden te zijn door de BSE-zaak, België voor het Europese Hof van Justitie gedaagd. Wij hebben echter nog steeds geen serieus debat gevoerd en besluiten genomen over de manier waarop de aan de goede wil van de lidstaten overgelaten controles kunnen worden verscherpt en verbeterd. Wij weten heel goed dat de infrastructuur gebrekkig is, dat er niet voldoende veeartsen en controleurs zijn. Wij weten dat in bepaalde landen steekpenningen en dreigementen schering en inslag zijn en zelfs moorden zijn begaan, waar men zich, tussen twee haakjes, evenmin serieus mee bezighoudt. Wij weten heel goed dat zelfs in de Europese Unie sterk verzet bestaat tegen de oprichting van een echt agentschap voor controle ter plekke, naar voorbeeld van de American Food & Drugs Administration, in plaats van een algemene studie-instantie. Het gaat hierbij echter om de toegang van de burgers en de transparantie.
Daarom dring ik sterk aan op het voorstel van mijn fractie om als Parlement een voorlopige commissie in het leven te roepen die zich kan bezighouden met alle problemen in verband met de veiligheid van levensmiddelen en de bescherming van de volksgezondheid en niet alleen met een aantal specifieke details.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de veiligheid van ons voedsel wordt vandaag de dag bedreigd. Denkt u maar eens aan de dioxinecrisis, de gekkekoeienziekte en de Amerikaanse druk om ons met hormonen behandeld vlees te laten invoeren. Als we dit gevaar niet op resolute en adequate wijze in de kiem smoren, dan zullen onze producenten hier het slachtoffer van worden.
De voorgedragen voorzitter van de Commissie heeft gisteren ingezien hoe belangrijk dit vraagstuk is, maar hij heeft met geen woord gerept over hoe we dit vraagstuk het beste kunnen aanpakken. We hebben geen behoefte aan ideologische uitweidingen. Die herinneren ons aan een ander tijdperk, een tijdperk waarin het Parlement en de Commissie tegen de Raad samenspanden om een supranationaal Europa te bewerkstelligen. We hadden liever uit de mond van de heer Prodi gehoord hoe hij zijn bevoegdheden te baat denkt te nemen om de schade te herstellen die de vorige Commissies hebben aangericht tijdens de onderhandelingen in het kader van de Uruguay-ronde.
De vorige Commissies hebben onze samenlevingen en staatshuishoudingen aanzienlijke schade toegebracht. Ze hebben immers regels toegestaan die tegen onze belangen indruisen en voorschriften geaccepteerd inzake bijvoorbeeld het leveren van voldoende wetenschappelijk bewijs. Het directe gevolg hiervan is dat wij het voorzorgsbeginsel nu niet meer kunnen toepassen. De vorige Commissies hebben verder de belangen van onze export verkwanseld. Andere landen kunnen ons nu immers hun productiemethoden opleggen, met alle gevolgen van dien voor de volksgezondheid, het milieu en de sociale vraagstukken.
De veiligheid van het voedsel van onze medeburgers zal de komende jaren in grote mate afhangen van de wijze waarop de Commissie de legitimiteit van ons bijzondere model voor hoogwaardige Europese landbouw zal verdedigen tijdens de onderhandelingen in het kader van de Millennium-ronde.
De lidstaten moeten de Commissie dus opnieuw een duidelijk en krachtig mandaat geven, zodat deze instelling de aanzet kan geven tot nieuwe en duidelijke onderhandelingen over de GATT-regels. Momenteel belemmeren deze regels immers de tenuitvoerlegging van het voorzorgsbeginsel met betrekking tot de volksgezondheid en de voedselvoorziening.
De afbrokkeling van het GLB als communautair beleid, waarbij de Europese prijzen boven de wereldprijzen liggen, moet worden tegengegaan. Degenen die een complete integratie van de Europese economie in de wereldmarkt voorstaan, om tegemoet te komen aan de eisen van de Amerikanen, moeten zich goed rekenschap geven van de zware verantwoordelijkheid die ze op zich nemen. Als gevolg van hun opvattingen rest een groot deel van onze landbouwers geen andere keus dan overhaast en ondoordacht over te stappen op riskante landbouw- of veeteelttechnieken die onvoldoende getest zijn en dus een gevaar voor de volksgezondheid opleveren.
Een van onze eerste taken is erop toe te zien dat de veiligheid van het voedsel van onze medeburgers gewaarborgd blijft. Daarom mogen we niet toestaan, waarde collega's, dat de Europese landbouw op hol slaat.

Vanhecke
Voorzitter, de dioxinecrisis heeft, zoals men weet in mijn land, spijtig genoeg, tienduizenden bedrijven in zeer grote moeilijkheden gebracht. Ik geloof dat men bij een economische en ecologische ramp van dergelijke omvang oorzaken en desgevallend ook schuldigen moet durven zoeken en aanduiden, niet uit een of andere misplaatste vorm van rancune, maar om dergelijke problemen in de toekomst te voorkomen.
Wij moeten eerlijk zijn. Het is hier in de eerste plaats de voormalige Belgische regering die eens te meer heeft geblunderd. De regering wist eerst niet wat er gaande was, stond daar volstrekt onverschillig tegenover, heeft daarna de hele zaak in de doofpot willen stoppen tot na de verkiezingen en tekende uiteindelijk verantwoordelijk voor een volstrekt overtrokken paniekreactie die in de hele wereld heeft geleid tot een boycot van zogenaamd Belgische producten maar waarvan mijn land, Vlaanderen, het grootste slachtoffer werd vermits het leeuwenaandeel van de zogenaamde "Belgische" export uiteraard "Vlaamse" export is.
Maar het gaat spijtig genoeg niet alleen over een probleem van onbekwaamheid, van vriendjespolitiek in de administratie, van politieke benoemingen en van gebrek aan toezicht in België alleen. Misschien moeten wij als Europese parlementsleden nu maar eens nuchter vaststellen dat jarenlange Europese landbouwpolitiek in feite heeft geleid tot de quasi vernietiging van de per definitie bijna kleinschalige kwaliteitslandbouw en tot de almacht van een industriële Europese landbouw, tot de almacht van een aantal agro-industriële groepen die alleen op winst uit zijn en die met de volksgezondheid en met de kwaliteitsnormen een loopje nemen.
Wanneer men bijvoorbeeld als leek te horen krijgt dat allerhande afval gerecycleerd wordt tot dierenvoeding, dat jaren na de gekkekoeienziekte men planteneters nog steeds voedt met dierlijk meel en dat er bovendien in de basis van de dierenvoeding volstrekt ongecontroleerde producten uit duistere herkomstlanden worden verwerkt, dan vraagt men zich inderdaad af of die decennia Europese landbouwpolitiek niet eerlijk gezegd als een totaal failliet bestempeld moeten worden. Ik herinner er nogmaals aan dat de helft van het Europees budget naar die landbouwpolitiek gaat.
Ik geloof dat wij nu de moed moeten hebben, dat wij nu de moed moeten vragen vanwege de Raad en de Commissie in de eerste plaats om te leren uit de fouten van het verleden, om te kappen met tot hiertoe gevoerde landbouwpolitiek en om eindelijk een verstandige, nuchtere en noodzakelijke keuze te maken voor een kwaliteitslandbouw in Europa.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, gisteren werden wij opnieuw opgeschrikt, nu door een verhoogd dioxinegehalte in Duits veevoer. De besmetting, weliswaar minder ernstig dan in België, is een herhaalde oproep aan producenten en overheden tot verantwoord handelen. De strenge maatregelen van de Europese Commissie in de recente crisis acht ik op hun plaats. Terecht is onverantwoord, ja zelfs, crimineel gedrag gestraft. Straffen alleen is echter niet toereikend. In de toekomst moeten wij dit soort incidenten voorkomen. De vraag is op welke manier.
Ik denk niet dat het zinvol is na elke voedselcrisis een nieuw bureau in het leven te roepen. Meer bureaucratie leidt niet automatisch tot veiliger voedsel. Ik denk ook niet dat we steeds meer ingrediënten in veevoer moeten gaan verbieden. Als veevoederfabrieken niet langer afvalvet uit horecagelegenheden mogen ophalen wie doet het dan wel. De milieuproblemen zouden niet te overzien zijn.
Preventie van dergelijke incidenten ligt veeleer in een goede integrale beheersing van de voedselketen. Traceerbaarheid van de afvoer afkomstig van veevoer is van groot belang. Dat voorkomt ook dat door één incident de hele veevoedersector in een kwaad daglicht wordt gesteld. Bij deze ketenbeheersing spelen vooral de lidstaten een belangrijke rol. Als die niet bereid zijn zich in te zetten voor veilig voedsel is de Europese Commissie machteloos.
Tenslotte wil ik de Commissie er nog op wijzen dat het verbod in België op plantaardige vetten voor veevoeder bijdraagt aan fraude vanwege de geringe verkrijgbaarheid van dierlijke vetten. Derhalve ondersteun ik ook vanuit dit oogpunt de oproep in de resolutie om over te gaan op plantaardige vetten.

De Voorzitter
Ik heb vijf ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37 van het Reglement ontvangen.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de laatste jaren heeft zich in Europa het ene na het andere voedselschandaal voorgedaan. Denkt u maar aan de gekkekoeienziekte, de GGO's en hun etikettering, het vraagstuk van het diermeel waarin dioxine verwerkt was en het uit de verkoop halen van bekende frisdranken die problemen veroorzaakten. Ik vraag me af wat het volgende schandaal zal zijn. We zullen dit in de nabije toekomst weten.
Zeker, we moeten een paniekgolf zien te voorkomen, maar het kan geen kwaad vraagtekens te zetten bij de kwaliteit van de producten die we consumeren. We maken ons hier in Europa helaas nog maar sinds kort echt zorgen om de voedselveiligheid, namelijk sinds de BSE-crisis. Iedereen is bij dit vraagstuk betrokken: de consument, de producent en de landbouwer. We hechten allen veel waarde aan de volksgezondheid en willen ons daar dan ook ten volle voor inzetten.
We maken ons echter ook grote zorgen over zowel de landbouwers, die direct bij dit vraagstuk betrokken zijn en erop worden aangekeken, als de agro-alimentaire industrie in haar geheel. Iedereen in deze sector ondervindt onophoudelijk de kwalijke gevolgen van dit vraagstuk en velen worden ten onrechte door deze schandalen getroffen. Onder de producenten en landbouwers bevinden zich zeer serieuze personen die hun uiterste best doen zo goed mogelijke producten af te leveren. Het is onjuist een gehele beroepsgroep te straffen omdat hier enkele personen onder vallen die de regels niet zo serieus nemen.
Welke actie moeten we ondernemen? We moeten opnieuw de juiste voorwaarden scheppen, zodat de Europese consument weer vertrouwen in zijn voedsel krijgt. We moeten dus het Europese waarschuwingssysteem verbeteren en sneller laten werken. De lidstaten moeten zonder tegenstribbelen instemmen met controles op het gebied van de volksgezondheid. Ze moeten niet het gevoel krijgen dat ze op de vingers gekeken worden, als hen gevraagd wordt deze controles uit te voeren. Iedereen moet het spel meespelen. Alle partijen hebben daar ook belang bij; het is namelijk een essentiële voorwaarde voor het goede functioneren van onze grote interne markt. Als we deze controles nalaten, zullen de consumenten de producten boycotten, wat voor velen in deze sector grote moeilijkheden zal opleveren.
De lidstaten en de Raad zullen dus transparanter moeten werken. De milieuvriendelijke kwaliteitsproducenten moeten steun ontvangen. We moeten de moed opbrengen het landbouwbeleid ingrijpend te hervormen zodat onze consumenten opnieuw onze producten willen aanschaffen. We moeten waakzaam zijn en de traceerbaarheid en etikettering van producten verbeteren. We moeten ons zeer standvastig opstellen tijdens de WHO-onderhandelingen. Praktijken die niet door de beugel kunnen, moeten we voortaan ook echt bestrijden.

Van Lancker
Voorzitter, beste collega's, het is voor mij alvast een hele geruststelling dat niemand in dit Huis noch in de Europese Commissie noch in de Raad de Belgische dioxinecrisis als een louter Belgisch probleem gezien heeft. Inderdaad, natuurlijk zijn er reusachtige problemen gerezen in België en natuurlijk heeft de Europese Commissie terecht aangegeven dat in de Belgische situatie zware fouten begaan zijn, maar de collega's die het dossier ondertussen toch wel een beetje kennen, weten dat de Belgische regering zeer ingrijpende maatregelen genomen heeft en nu garanties kan geven aan alle consumenten van de hele Europese Unie.
Inderdaad, het Belgische dioxineprobleem wijst ook op een Europees probleem en dat het een Europees probleem is heeft uiteraard te maken met de Europese binnenmarkt, met het concurrentiebeleid, met het falend landbouwbeleid. Ik moet u zeggen, mijnheer de commissaris, mijnheer de Voorzitter, ik was blij met de maatregelen die zo net aangekondigd zijn door u beiden, maar ik wil u wel eraan herinneren dat een aantal van die maatregelen eigenlijk al op de tafel gelegd zijn door het Europees Parlement nu een hele tijd, bijvoorbeeld sinds de afloop van de onderzoekscommissie rond de dolle koeien.
Eerst en vooral, commissaris Fischler, inderdaad, ik denk dat wij een verbetering nodig hebben van het Europese wetgevend kader. Terecht zegt u dat wij nieuwe kwaliteitsnormen nodig hebben. Ik zou het appreciëren als er inderdaad een positieve lijst komt en dat wij stoppen met het uithollen van de wetgeving op basis van de druk en de lobby van de agro-industrie. Of heeft er inderdaad nog iemand goede argumenten om te pleiten dat recyclage en afval in onze voedselketen terechtkomt.
Ten tweede iets over de organisatie van de Europese administratie. Collega Dagmar Roth-Behrendt heeft al gezegd dat wij van oordeel zijn dat voedselveiligheid onder de controle moet blijven van de Europese Commissie en dus ook van het Europees Parlement. Wij vinden dat de Europese Commissie een dienst moet oprichten die voldoende bestaft is, over voldoende financiële middelen beschikt, maar die bovendien ook controles kan coördineren van de nationale instanties en op eigen initiatief en waar en wanneer zij het gedacht heeft haar eigen controles kan uitvoeren en niet alleen maar aangekondigde controles.
Ik was bijzonder gecharmeerd, mijnheer de commissaris, over uw aankondiging met betrekking tot de rechtsgrond voor een communautair initiatief inzake voedselveiligheid. Het lijkt mij inderdaad nuttig dat men kan optreden om besmetting van de voedselketen tegen te gaan, om catastrofes in de volksgezondheid te vermijden zonder dat daarvoor de bonafide landbouwers de dupe moeten zijn.
Maar tenslotte, mijnheer de commissaris, mijnheer de Voorzitter, zou ik toch willen benadrukken, net zoals de collega's, dat wij dit probleem van voedselveiligheid nooit zullen kunnen oplossen indien wij niet drastisch opnieuw gaan nadenken over een totale herdenking van onze landbouw, van onze voedselproductie. Wij mogen de grote agro-industrie niet uitsluitend blijven bevoordelen. Wij moeten vooral steun geven aan kleinschalige landbouw en aan gezonde voedselproductie. Ik moet trouwens zeggen dat het voor mij totaal onaanvaardbaar is dat de Belgische boerenbond gedurende deze dioxinecrisis weigert mee te werken aan de landbouwhervorming en aan de afbouw van de veestapel in België.
Tot slot, collega's, er zijn misschien nogal wat argumenten die er voor pleiten om in het kader van deze Europese aanpak ook te pleiten voor een Europese onderzoekscommissie. Ik zou alleen maar willen zeggen dat wij toch eens goed moeten nadenken voor wij dit beslissen en ons goed bezinnen of het niet beter is om in de respectieve commissies ons werk verder te zetten.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de vorige spreekster geruststellen, ook ik zal het niet hebben uitsluitend over de fouten in België. Ik denk dat een dioxineschandaal of een BSE-crisis of wat het ook moge zijn, dat kan overal in Europa optreden. Ik denk daarom dat het de hoogste tijd wordt dat de Europese Commissie, en ik begreep volhartig gesteund door de Europese Raad, dat die zo snel mogelijk initiatieven moeten ontwikkelen opdat er een Europees voedselbeleid komt. Het spreekt natuurlijk vanzelf dat alles gaat om de volksgezondheid. Niets moet ondergesteld worden aan deze garantie van de volksgezondheid.
In dit verband wil ik toch nog eens verwijzen naar de resolutie die is aangenomen in oktober van vorig jaar en daar heeft het Parlement zich unaniem uitgesproken om te komen tot een Europees kwaliteitsbeleid voor voedingsmiddelen. Alle voedsel dat op de markt komt en dat een Europees kwaliteitspredikaat wil hebben, zal over de hele keten gecontroleerd moeten worden. Wie zal dat kunnen doen? Wij kennen reeds een aantal inspectiebureaus die voortkomen uit de biologische productie. Als mensen dat niet willen kopen, die willen op een andere manier voedsel hebben maar waarvan wij precies weten hoe dat geproduceerd is, dan moet dat in mijn ogen ook kunnen. De klant is koning en datzelfde inspectiebureau dat de biologische voeding controleert zal ook voeding met andere normen kunnen controleren.
Ik vind het bijzonder belangrijk dat dat in Europa gaat gebeuren. Want als dat in Europa gebeurt dan zijn wij het eerste grote handelsblok in de wereld dat op deze manier de kwaliteit van voedsel garandeert aan de consumenten. Daar gaat het tenslotte om. Er is van verschillende kanten ook al op gewezen dat wij vooral eerlijke concurrentie moeten garanderen, dat als wij iets vragen van de Europese producenten dat wij gelijke normen ook kunnen vragen aan producenten van buiten Europa.
Hoe zou dat op het ogenblik het beste kunnen gebeuren? Wij kennen in verschillende Europese landen op het ogenblik al systemen van geïntegreerde productie. Duitsland, Oostenrijk, Nederland, ik noem maar een paar willekeurige landen, kennen allemaal normen voor geïntegreerde productie. Het is alleen jammer, die normen verschillen van land tot land en dat is in mijn ogen niet toelaatbaar op die grote gemeenschappelijke Europese markten. Dus de Commissie zal zo snel mogelijk de grootste gemene deler moeten vinden.
Ik zou ook nog iets willen zeggen over wat de heer Prodi gisteren zei over het Europese voedselbureau. Ik ben daar nog niet absoluut van overtuigd dat het nodig is. De Food and Drugs Administration in Amerika heeft iets van vijf tot zesduizend ambtenaren. Heeft de Commissie dat geld om iets soortgelijks te doen? Het lijkt mij sterk toe. Ik zou daarom willen vragen, zou zij iets kunnen toesturen aan het Europees Parlement opdat er een vergelijking komt. Hoe werkt de Amerikaanse Food and Drugs Administration? Hoe zou het zijn als ons bureau in Dublin, het veterinair en fytosanitair bureau zou worden uitgebreid met een bepaalde afdeling. Misschien zouden die precies hetzelfde kunnen doen voor een aanzienlijk goedkopere kost. Dat lijkt mij iets waar dit Parlement zich over zou moeten buigen.
Tenslotte wens ik Finland alle succes toe. Wij rekenen af aan het eind van dit jaar.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil me ook graag richten tot de commissaris voor milieuzaken en andere commissarissen. We weten heel goed welke schadelijke effecten dioxine op de volksgezondheid heeft, en dan heb ik het niet alleen over dioxine in de landbouw.
Net als veel wetenschappers zijn wij van mening dat de verspreiding van kankerverwekkende dioxinen in de voedselketen in de volgende eeuw een ernstig probleem zal vormen. Ik hoop dat de commissaris goed luistert, want hij moet bij de uitvoering van zijn beleid met dit vraagstuk rekening houden. Ook wij nemen het zeer serieus. Het vergiftigen van voedsel om snel geld te kunnen verdienen, waar in dit geval sprake van was, vinden wij een vorm van zeer crimineel gedrag. Het is duidelijk dat de plegers van dit soort daden zeer onverantwoord gehandeld hebben, de volksgezondheid ernstig in gevaar hebben gebracht en daarom als misdadigers gestraft moeten worden. Het getuigt immers van crimineel gedrag om de burgers via de voedselketen bloot te stellen aan dioxinen.
Uit recent onderzoek is gebleken dat moedermelk overal ter wereld besmet is met dioxine, en dat geen mens hier dus aan ontkomt. We weten verder dat verbrandingsovens de grootste boosdoeners zijn. Het grootste deel van de dioxine-uitstoot komt immers uit deze ovens. We weten nog niet hoeveel personen op dit moment in Europa in de veronderstelling verkeren dat hun voedingsgewassen in niet-verontreinigde tuinen wordt gekweekt, maar ondertussen wel besmet zijn met dioxine omdat hun tuintjes in de buurt van oude verbrandingsovens staan die nog altijd in werking zijn. Het kost immers zeer veel geld om dit soort zaken te laten onderzoeken.
De Europese Unie heeft de plicht de volksgezondheid en het milieu te beschermen. Daarom eisen we in eerste instantie dat er een zeer goed functionerend waarschuwingssysteem komt. Een dergelijk systeem bestaat momenteel kennelijk nog niet, want Frankrijk vond het niet nodig, direct nadat België de pers over de besmetting had ingelicht, maatregelen te treffen om de eigen volksgezondheid te beschermen. Wij eisen verder een parlementaire enquête. Toen de dioxine-kip in het nieuws kwam, kochten de consumenten massaal vis. We weten echter dat vis met dezelfde voedingsmiddelen wordt gekweekt. Is de vis soms ook besmet? Door middel van een enquête moeten we hier achter zien te komen.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, hoewel de BSE-crisis epidemiologisch van aard was en de dioxinecrisis toxisch, hebben ze enige verontrustende kenmerken gemeen. Beide crises zijn veroorzaakt door van recyclage afkomstige grondstoffen die in diervoeder waren verwerkt, en in beide gevallen leverde dat ernstige risico´s op voor de gezondheid van de consument. Dit soort praktijken leidt onontkoombaar tot concentratie en accumulatie van bijzonder besmettelijke of giftige stoffen.
De dioxinecrisis viel samen met het schandaal over het gebruik van slib uit zuiveringsinstallaties bij de vervaardiging van veevoeder. In dat laatste geval schuilt het risico in de accumulatie van zware metalen.
Hoewel het probleem niet in grote lijnen kan worden geanalyseerd, dringt één gedachte zich toch aan mij op. Binnen het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de Wereldhandelsorganisatie wordt het streven naar fellere concurrentie steeds meer als uitgangspunt genomen. Dat lijkt me een uiterst zorgelijke ontwikkeling, want als concurrentie tot een heilig, boven alles verheven principe wordt verklaard, leidt dat ongetwijfeld tot riskante praktijken, zoals het toevoegen van hormonen of antibiotica aan de grondstoffen voor veevoer. In de Europese Unie moet, om de gezondheid van de consument te beschermen, voorzichtigheid het belangrijkste principe zijn.
De gebrekkige regels voor de fabricage van veevoer en het ontbreken van een voedingsbeleid binnen de Europese Unie vormen in dit verband een ernstig probleem. Ik wil er bijvoorbeeld aan herinneren dat andere instellingen van de Gemeenschap geen gevolg hebben gegeven aan de aanbevelingen en eisen van het Parlement dat om een verbod op vleesmeel en beendermeel in diervoeders had gevraagd.
Het ernstigste probleem is echter dat elk ingrediënt dat niet uitdrukkelijk verboden is bij de vervaardiging van veevoer, impliciet is toegestaan. Daarom moet de Commissie voorstellen uitwerken om een positieve lijst op te stellen van toegestane grondstoffen voor diervoeders. Tegelijkertijd zou moeten worden bestudeerd welk effect dat heeft op de productiekosten van het veevoer, om te vermijden dat het GLB doorkruist wordt.
Mijnheer de Voorzitter, tenslotte wil ik tegen de Commissie zeggen dat zij nu eindelijk eens een voedingsbeleid moet gaan voeren op basis van het Groenboek dat twee jaar geleden is verschenen. Daarnaast sluit ik me graag aan bij de opmerkingen van mevrouw Roth-Behrendt over een onafhankelijk bureau voor de voeding.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, de BSE-affaire in het Verenigd Koninkrijk is volgens sommige collega's reden om aan te nemen dat we van de Britten geen objectief oordeel kunnen verwachten. Ik ben het daar echter niet mee eens. Men moet niet vergeten dat de BSE-crisis niet de enige Britse crisis was. We hebben ook problemen gehad met salmonella in eieren en met de listeriabacterie, en zijn dus als geen ander ervaren op het gebied van voedselcrisissen.
De listeriacrisis bereikte haar hoogtepunt in 1989, toen bleek dat er in voorgaande jaren meer dan 200 baby's en jonge kinderen waren overleden; veel meer dan het aantal slachtoffers van de nieuwe variant van Creutzfeldt-Jakob. Wat veel leden waarschijnlijk niet weten is dat de bron van besmetting werd gelokaliseerd bij drie Belgische patéproducenten. De crisis kon pas worden opgelost nadat ambtenaren van de Britse gezondheidsdienst maatregelen hadden genomen. Hiermee wil ik aantonen dat problemen met de voedselveiligheid niet alleen in het Verenigd Koninkrijk voorkomen. Wat we van de Britse incidenten hebben geleerd is dat overhaaste reacties in veel gevallen meer schade aanrichten dan het oorspronkelijke probleem. We moeten dus goed nadenken over de stappen die we nemen, en de onderzoeksfeiten daarbij niet uit het oog verliezen.
We zijn nu bij het incident met de dioxinevergiftiging opnieuw getuigen van hoe de Commissie haar toevlucht neemt tot overhaaste wetgevende maatregelen. Hiermee schaadt ze de Britse belangen, met name die van Spalding Nutrition, een bedrijf dat door een volkomen overbodig verbod in zijn voortbestaan wordt bedreigd. Wij zeggen dus: het is prima dat er zo'n onderzoek komt, maar laten we eerst eens goed kijken naar de verschillende manieren waarop de lidstaten omspringen met crisissen inzake de voedselveiligheid en volksgezondheid, en om te beginnen de Britse aanpak eens gaan evalueren.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, we staan hier opnieuw voor een geval van onwaarschijnlijke slordigheid en misdadige opzet, en zo bezien zijn er heel wat parallellen met voorvallen uit het verleden. Maar er is ook een verschil: de Commissie heeft bijgeleerd en is deze keer sneller opgetreden. Sommige lidstaten, in dit geval België, vatten preventieve consumentenbescherming nog altijd te licht op. Mijnheer de voorzitter van de Raad, nu ik u vanmorgen heb horen spreken, heb ik de hoop dat er in de Raad een kwaliteitssprong heeft plaatsgehad. Ik hoop dat dat de komende maanden ook zal blijken uit uw optreden en uw beslissingen.
De Commissie heeft nu een reeks goede voorstellen ingediend. Voor een deel zijn dat voorstellen die wij in het Parlement ten tijde van de BSE-crisis al hadden ingediend. Mijnheer Fischler, voor de expliciete etikettering, de beschermingsclausule of de positieve lijst kunt u dus rekenen op de volledige medewerking en steun van het Parlement. Maar in een adem zeg ik erbij dat ik het absurd vind dat lidstaten die zich in het verleden bijvoorbeeld nooit aan Europese veiligheidsnormen hebben gehouden, nu een algemeen verbod op het gebruik van beendermeel willen, of dat de Commissie, nu er problemen zijn gerezen met oliën en vetten, in een werkdocument de verwerking van etensresten in het algemeen ter discussie stelt. Op die manier gaan we van goed functionerende recyclingsystemen regelrecht terug naar onopgeloste afvalproblemen.
Nog een laatste punt. Ik ben tegen de wildgroei van agentschappen. Op deze manier komt er een dag dat we de Commissie niet meer nodig hebben. Zegt u liever tegen het Parlement wat u nodig heeft aan dierenartsen en inspecteurs, zorgt u ervoor dat de aanbestedingsprocedures vlotter verlopen, dat het toewijzen van functies binnen de Commissie flexibeler wordt, dan kan er een verbeterd systeem binnen de Commissie komen dat onder uw eigen toezicht staat. Wij zullen er in het Parlement dan voor zorgen dat de medebeslissingsprocedure vlot en zakelijk verloopt, zonder daarbij in paniek te vervallen.

Whitehead
Voor ons in het Verenigd Koninkrijk, die de BSE-crisis hebben doorgemaakt, is deze dioxine-affaire een feest van herkenning. De bestanddelen van beide crisissen zijn grotendeels hetzelfde: onaangename en zelfs weerzinwekkende praktijken in de bereiding van bepaalde dierlijke voedingsmiddelen binnen de intensieve veehouderij, en paniek en bedrog in een aantal van de betrokken lidstaten, zodra de bron van de verontreiniging werd ontdekt.
We moeten niet vergeten dat de dioxinevergiftiging pas in januari 1999 aan het licht is gekomen. De Commissie kon pas stappen ondernemen nadat verschillende maanden waren verstreken en heel wat feiten onder het vloerkleed waren geveegd. We hebben dezelfde argumenten weer de revue zien passeren, en wat de Commissie misschien wilde voorkomen heeft zich opnieuw voorgedaan: paniek onder de consumenten en bescherming van de markt, terwijl die markt nu juist extra wordt bedreigd door de manier waarop deze crisis zich heeft ontwikkeld.
Zoals andere leden al hebben aangegeven, moeten we waken voor een overdreven reactie. We moeten lering trekken uit deze crisis. Ten eerste moeten we een daadkrachtig inspectoraat oprichten dat op dit terrein een preventieve rol kan spelen, en het ook van de nodige financiële middelen voorzien.
We hebben het nu over significante wetswijzigingen, ellenlange lijsten met aanvullende regels inzake stoffen die eventueel verboden moeten worden. Het ontbreekt me aan de technische deskundigheid om met zekerheid te kunnen stellen dat de verschillende gerecycleerde plantaardige oliën, die nu als gezondheidsrisico's te boek staan, ook werkelijk moeten worden verboden. Misschien moeten we het verbod beperken tot een deel van het organisch afval dat nooit in dierlijke voedingsmiddelen gebruikt had mogen worden. Wat ik wel zeker weet is dat het inspectoraat waarvoor we hebben moeten vechten - om een reëel budget los te krijgen, om de veterinaire dienst in Brussel op te richten en het principe van algemene inspectie in te voeren in de gehele Gemeenschap - nu wordt bedreigd en weggepest.
Er zijn in mijn eigen land en in België al gevallen bekend van fysieke bedreiging, chantage en zelfs moord. Het is onder die omstandigheden natuurlijk onzinnig te beweren dat het voorstel voor een Europees agentschap voor voedingswaren en medicijnen en soortgelijke grote gebaren effect kunnen sorteren, zolang deze deels door misdaad en fraude gekenmerkte sector voor de inspecteurs een gesloten wereld blijft.
We moeten in eigen huis, dat wil zeggen hier in dit Parlement, orde op zaken stellen. We moeten eisen dat de wet wordt toegepast, zoals dat ook in de resolutie van de socialistische fractie staat verwoord, en dat we een rechtsgemeenschap vormen. Als de regels niet overal gelijkelijk van toepassing zijn, iets waar in de nasleep van de BSE-crisis nooit sprake van is geweest, zal de situatie nooit verbeteren. Het domweg opstellen van nieuwe lijsten zonder aan maatregelen te denken voor bescherming van de consument, betekent slechts een bedreiging van de producenten en is een stap in de verkeerde richting.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, commissaris Fischler, we moeten de afschuwelijke vaststelling doen dat er kennelijk systematisch giftige stoffen in veevoeder verwerkt worden. U gaat ervan uit dat besmetting de oorzaak is van deze crisis, maar nog steeds is niet gebleken dat er sprake is van een ongeval. Klaarblijkelijk kan deze besmetting ook systematisch hebben plaatsgevonden, en daarom moet de wet hier in al haar strengheid worden toegepast. De criminele elementen die de bevolking hebben misbruikt als een soort stortplaats voor giftig afval, mogen hun straf niet ontlopen. Veel van uw eisen betreffen kwesties die sinds de BSE-crisis onopgelost zijn gebleven. Ik hoop dat er nu snel daden komen. Vooral de kwestie van de maximumwaarden, mijnheer Fischler, moet in verband worden gebracht met een verbod op het bijmengen van stoffen die niet in voedsel thuishoren, anders komt er geen einde aan het dumpen van afval in onze voeding.
Nog een gedachte in verband met afval. Wanneer hier sprake is van giftige stoffen, dan niet...
Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken

Thyssen
Voorzitter, op een interne markt moet de zorg voor veilig en gezond voedsel uiteraard grensoverschrijdend georganiseerd worden. Blijkbaar zijn wij het daar allemaal over eens, maar wij zijn er nog steeds niet in geslaagd om dat te realiseren noch op het vlak van de normatieve wetgeving noch op het vlak van bewaking en toezicht. De dioxinecrisis is nochtans niet de eerste crisis in het voedselbeleid van Europa, het zal ook niet de laatste zijn. Laat ons hopen dat wij toekomstige crises beter kunnen beheersen.
De lidstaten moeten natuurlijk beter controleren, maar er is ook behoefte aan Europees toezicht. Dat is hier al duidelijk gezegd deze morgen. Dat dit democratisch moet gebeuren is vanzelfsprekend, maar wat ik mij afvraag is wanneer gaat er eindelijk iets van komen. Commissaris Bonino vertelde ons de week na de Parlementsverkiezingen dat zij een agentschap niet ziet zitten. De heer Mulder heeft hier al gesproken over de 5.000 ambtenaren die daar voor nodig zouden zijn. De nieuwe Commissievoorzitter Prodi vertelde ons gisteren dat hij wel denkt aan zo'n agentschap. Ik zou graag eens weten welke richting de Commissie nu eigenlijk uit wil? Welke concrete stappen al gezet zijn en of de Commissie rekening gaat houden met de wensen zoals het Parlement die heeft geuit zowel in de BSE-rapporten als in het Groenboek voeding, de resolutie die wij daarover hebben gemaakt.
Hoe goed controle ook moge zijn, menselijke fouten kunnen wij nooit uitsluiten. Intussen weten wij dat de gevolgen van problemen kunnen escaleren tot een onverwacht hoog niveau. Hierbij rijst de vraag naar de zin van communautaire solidariteit. Moet die echt beperkt blijven tot natuurrampen en veterinaire ziekten of mag zij ook aan bod komen wanneer menselijke fouten zware economische gevolgen teweeg brengen onder meer voor vele KMO's die helemaal niets te verwijten valt.
Vandaar een tweede vraag aan de Commissie. Is er reeds overwogen om een juridische grondslag te creëren voor communautaire financiële steun aan onschuldige slachtoffers?

Lienemann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, we zijn het de Europese volkeren verplicht volledige opheldering over dit dioxinevraagstuk te verschaffen. We moeten nu een allesomvattende balans van deze duistere zaak opmaken. Daarom pleit ik voor de oprichting van een tijdelijke parlementaire enquêtecommissie, die erop toeziet dat alle problemen ter tafel worden gebracht en nagaat welke conclusies uit dit vraagstuk moeten worden getrokken. Ik denk dat dit er tenminste drie zijn.
Allereerst moet de Europese wetgeving gewijzigd worden, aangezien ze duidelijk gebreken vertoont. Sommige producten moeten worden verboden; bepaalde mechanismen moeten worden verbeterd. Ten tweede kunnen we concluderen dat de waarschuwingsprocedure niet gewerkt heeft en dus verduidelijkt, verbeterd en aangescherpt moet worden. Tenslotte is er het zeer belangrijke vraagstuk van de controle. Ons Europa zal niet succesvol kunnen zijn en onze medeburgers zullen geen vertrouwen in de Unie hebben, als we niet in staat blijken de coördinatie van de controle te communautariseren voor tenminste een gedeelte van deze voedselcontroles.
De heer Prodi stelde voor een autoriteit of agentschap in het leven te roepen. Zijn voorstel klinkt vanuit dit oogpunt aanlokkelijk. Het is inderdaad noodzakelijk een autoriteit in het leven te roepen die zich over dit specifieke vraagstuk van de voedselveiligheid gaat buigen. Een dergelijke autoriteit kan echter niet onafhankelijk zijn. In het onderhavige geval bijvoorbeeld, moeten zowel de Commissie als het Parlement het algemeen belang behartigen.
Ik wil verder benadrukken dat diermeel verboden moet worden. Hoe vaak moeten er nog fouten worden gemaakt bij het gebruik van diermeel, alvorens we een einde maken aan het absurde systeem waarvan nu sprake is? Nu moet er immers grond braak liggen. Europese landbouwers die hun grond zouden willen bewerken, kunnen dit niet omdat we afval, met name dierlijk afval, liever hergebruiken. We moeten een einde maken aan dit absurde en gevaarlijke systeem.
Tenslotte wil ik onderstrepen dat achter dit regelmatig opduikende vraagstuk een heel ander probleem schuil gaat, namelijk dat van de gewenste toekomstige ontwikkeling van de landbouw in Europa en de rest van de wereld. De WHO-onderhandelingen worden binnenkort heropend. Net als de rest van dit Parlement verwacht ik van de Commissie dat ze gezondheidsnormen, milieunormen en sociale normen opstelt die de vrije markt enigszins aan banden leggen, aangezien deze markt in eerste instantie gebaseerd is op winstbejag.
De Europeanen willen iets anders. Mijnheer de commissaris, kunt u mij zeggen of u bereid bent een voorstel in te dienen om diermeel te verbieden en in welk kader u een dergelijke maatregel mogelijk acht?

Ayuso González
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, de afgelopen jaren heeft Europa tweemaal een ernstige volksgezondheidscrisis beleefd die door voeding werd veroorzaakt. Eerst de BSE in het Verenigd Koninkrijk, later de dioxine in België.
Dat moet ons aan het denken zetten, maar we mogen het niet bij nadenken alleen laten. We moeten ook dringend doelgerichte maatregelen nemen. Deze crisissen hebben onder consumenten een collectieve paniek teweeggebracht, en helaas zijn er gevallen geweest waarin mensen persoonlijk het slachtoffer werden. De landbouw en de levensmiddelenbranche hebben onherstelbare en omvangrijke financiële schade geleden. Bovendien zijn consumenten kopschuw geworden, heeft het aanzien van de Europese voedingsmiddelensector in derde landen een deuk opgelopen, en hebben deze crisissen de regeringen van de lidstaten veel hoofdbrekens gezorgd. Dat laatste kan ik u verzekeren omdat ik in Spanje verantwoordelijk ben geweest voor het voedingsbeleid.
Ik wil erop wijzen dat op deze ernstige volksgezondheidscrisis wordt gereageerd met instrumenten die eigenlijk bedoeld zijn voor andere doeleinden, die vallen onder het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zo is het Permanent Veterinair Comité bedoeld om de diergezondheid als zodanig te bestuderen. Europa dient over een professioneel wetenschappelijk comité te beschikken dat de veiligheid van voedsel kan garanderen, met inbegrip van diervoeders, die ook een schakel in de voedselketen zijn. De Unie moet controlemechanismen hebben om preventief op te kunnen treden, in plaats van achteraf pleisters te plakken, en mechanismen om sancties op te leggen aan lidstaten die de volksgezondheid in gevaar brengen door enige tijd opzettelijk risicofactoren te verzwijgen.
We moeten bedenken dat de Europese landbouw en veeteelt door de noodzakelijke liberalisering van de markt, en de openstelling daarvan voor derde landen, geconfronteerd worden met een concurrentiedruk die bijna niet hoger kan worden. Als er geen doeltreffende preventieve maatregelen worden genomen, zullen we door de race om de productiekosten te verlagen, vroeger of later opnieuw met een soortgelijk geval worden geconfronteerd. Wetgeving is heel belangrijk, en ecologische landbouw ook, maar dat is niet voldoende. Er moet worden opgetreden door middel van effectieve mechanismen.
Tenslotte wil ik de aandacht vestigen op het chaotische informatiebeleid van de Commissie. In de dioxinekwestie die zich net heeft voorgedaan, zaten er twee weken tussen de mededeling van het Permanent Veterinair Comité en de inwerkingtreding van het waarschuwingssysteem, terwijl commissaris Bonino ondertussen doodleuk verklaarde dat zij geen Belgische melk dronk. Dat was allemaal koren op de molen van de media.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, ik zou me graag willen beperken tot een specifiek vraagstuk dat naar mijn mening nog niet afdoende is behandeld. Dioxine, en in dit geval het chemische bestanddeel PCB, is een van de niet biologisch afbreekbare chemicaliën waarvan bekend is dat ze zich wereldwijd in de voedselketen ophopen. Er bestaan al regels voor de manier waarop dergelijk chemisch afval moet worden behandeld. Ik heb tijdens de vorige zittingsperiode zelfs een verslag geschreven over het voorstel van de Commissie en de Raad voor de uitbanning van PCB's en PCD's.
We moeten ons afvragen of de bestaande Europese regelgeving wel naar behoren wordt uitgevoerd. Hebben de verantwoordelijke instanties wel duidelijk de taak gekregen deze chemicaliën op de voorgeschreven manier te verwerken, of maken die instanties zich schuldig aan opzettelijke ontduiking van de regels door onjuiste verwerkingsmethoden toe te staan? De dioxine-affaire lijkt erop te wijzen dat dit laatste het geval is.
Het gaat hier niet over een bacteriële of anderszins organische of biologische verontreiniging van de voedselketen, maar om een beperkte hoeveelheid van een stof die moeiteloos zou kunnen worden verwijderd. Ik verzoek de Commissie te onderzoeken waarom PCB's en PCD's niet volgens de geldende voorschriften worden verwerkt. Zou de Commissie zo vriendelijk willen zijn de herkomst te achterhalen van de stoffen die dit incident hebben veroorzaakt?

Maat
Voorzitter, de dioxinecrisis heeft aangetoond dat consumenten veilig voedsel willen, boeren produceren het maar het kan gebeuren dat het fout gaat buiten hun schuld. Op dat moment is het de taak van de overheid om daar wat aan te doen. In die zin moeten wij constateren dat deze crisis, weliswaar in België ontstaan, een grensoverschrijdende crisis is en ik zou willen pleiten voor een snelle aanpak voor een voedselveiligheidsbureau, meer geld daarvoor. Ik zou met name de voorstellen op dat punt van afgevaardigde Böge willen ondersteunen. Laat de Commissie aangeven aan de Raad van ministers wat er aan geld voor nodig is, aan mankracht, om dat sneller te kunnen oppakken. Want burgers en boeren mogen verwachten dat de overheid adequaat reageert op een dergelijke crisis die misschien niet een natuurcrisis mag worden genoemd maar daar wel heel dichtbij komt als je ziet wat de effecten zijn. Ik zou dus willen pleiten voor een snelle aanpak en oprichting van een voedselveiligheidsbureau onder leiding van commissaris Fischler.
Het tweede punt is een betere afstemming van nationale wetgeving met betrekking tot het strafrecht om snelle aanpak van overtreders van de wetten op dit punt dat in feite een misdadige zaak is.
Ik wil voor twee zaken aandacht vragen, om te beginnen de neveneffecten. Belgische boeren en Belgische consumenten zijn met name de dupe geworden. Eigenlijk is het een soort natuurramp en eigenlijk zou je moeten zeggen: hier ligt een zaak voor de Europese overheid en ik wil het pleidooi ondersteunen van afgevaardigde Thyssen om op dat punt ruimhartiger te zijn als Commissie en met het Parlement in discussie te treden hoe in de toekomst dit soort zaken aan te pakken.
Het tweede punt is, hoe gaat de Commissie om met het feit dat op het moment dat een dergelijke crisis ontstaat, vervolgens Belgische varkens naar andere landen worden getransporteerd, daar geslacht en daar geëtiketteerd, dus met een ander etiket. Dat heeft gevolgen voor de markt. Wat denkt de commissaris op dit punt van zaken te kunnen doen en voor een adequaat beleid zorg te kunnen dragen. Ik wil u als vertegenwoordiger van de Europese Volkspartij er vooral op wijzen, wij kunnen geen rampen voorkomen maar als bestuurders, als parlementariërs moeten wij wel de kans zien om een hele adequate aanpak te realiseren. Daarom zou ik met name deze twee punten sterk onder uw aandacht willen brengen.

Grosch
Mijnheer de Voorzitter, van dit Parlement wordt in verband met de dioxinecrisis op zijn minst een duidelijk standpunt verwacht. Ik zou die als volgt willen samenvatten: inzake volksgezondheid en industriële misdaden willen wij geen compromissen sluiten. Deze crisis werpt net als de BSE-crisis vragen op die we heel concreet, maar ook snel moeten beantwoorden. Zijn de middelen die we onszelf ter beschikking hebben gesteld toereikend en efficiënt? In hoeverre is een crisis als deze voor bepaalde lidstaten geen aanleiding om, naast gerechtvaardigde maatregelen, bijkomende handelsbelemmeringen op te werpen? Welke middelen gunnen wij onszelf, de Commissie en vooral de Raad, om nu eindelijk eens definitief een controle- en een waarschuwingssysteem in te voeren?
Ik werp deze vragen op omdat ik van mening ben dat we ze niet door middel van saaie of langdurige commissieonderzoeken moeten beantwoorden. Ik ben er ook niet van overtuigd dat een regeringscommissaris bij een crisis in het een of andere land voor efficiency en geloofwaardigheid kan zorgen. Wij moeten gewoon op ons niveau en op dat van de lidstaten laten zien dat wij de politieke wil hebben daden te stellen in plaats van onderzoeken te doen. Snel en doelmatig optreden is wat de consument verwacht, geen tegenstrijdige verklaringen, zelfs niet van deskundigen. U zorgt alleen maar voor meer wantrouwen in plaats van vertrouwen bij de consument.
Snel en doelmatig optreden is ook wat de boeren verwachten, want in ons land, België, is meer dan 90 % van de boeren slachtoffer van de crisis. Wij mogen de boeren, die jaren in kwaliteit, transparantie en controle hebben geïnvesteerd, niet bestraffen. Daarom vraag ik u de een of andere vorm van Europese financiële steun niet de facto af te wijzen. Wij weten inmiddels hoe crisissen ontstaan. Nu moeten we eindelijk ook eens zorgen dat we ze kunnen vermijden.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, eerst waren het de koeien en de BSE, nu is het weer het schandaal met pluimvee en dioxine. Ik wil eigenlijk liever niet weten wat ons hierna nog te wachten staat. Ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat we een verantwoordelijke levensmiddelenindustrie nodig hebben en dat we op passende wijze met dieren dienen om te gaan. De keten begint bij de boer, en komt dan via de levensmiddelenindustrie op ons bord terecht. Het enige dat voor mij telt, is een gezonde voeding, en dat is iets dat ons allemaal aangaat. Daarom draagt elk van ons in deze kwestie zijn verantwoordelijkheid.
Ik wil niemand kwaad opzet in de schoenen schuiven, maar kennelijk is er geen sprake geweest van voorzorgsmaatregelen of zorgvuldige controle. Toch gaat het hier om een uiterst gevoelige kwestie, namelijk de menselijke voedselketen. Bij een zwaar gif als dioxine moeten we zelfs dubbel zo zorgvuldig zijn. Ieder van ons weet dat dioxine tijdens de oorlog in Vietnam is ingezet. Ook Seveso wil ik nog eens in herinnering brengen. Daarom moet er een controleerbare etikettering komen, ook voor de levensmiddelenindustrie. Door dit soort voorvallen wordt het imago van de hele Oostenrijkse levensmiddelensector beschadigd.
De Europese landbouw wordt een belangrijk thema bij de volgende onderhandelingsronde van de Wereldhandelsorganisatie, en de wereldmarkt zal ons de komende jaren nog heel wat hoofdbrekens bezorgen. Een manier om ons te handhaven is dat we als Europese Unie mikken op kwaliteit. Onze levensmiddelen moeten veilig en gezond zijn, dat is ons handelsmerk, dat is de kans voor onze boeren. We moeten alles in het werk stellen om de consument niet nog onzekerder te maken. Kwaliteit heeft voorrang, maar kwaliteit heeft ook een prijs, dames en heren.
Ik ben dan ook voor de oprichting van een onafhankelijk Europees agentschap voor levensmiddelen. Uiteindelijk zal iedereen daar baat bij hebben.
Applaus

Hemilä
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik kan me op vele punten aansluiten bij de toespraken die hier zijn gehouden. De veiligheid van de consument is van levensbelang, niet alleen voor de consument zelf natuurlijk, maar ook voor de hele levensmiddelenketen, van de akker tot op tafel. De veiligheid van de consument is in feite een zeer wezenlijk onderdeel van het Europese landbouwmodel, een begrip dat bekendheid heeft verworven via Agenda 2000. Onderdeel van dat model is dat de boer moet kunnen vertrouwen op de kwaliteit van hetgeen hij nodig heeft voor zijn productie, zoals veevoer. Een bewijs hiervan vormt de dioxinecrisis, die tot gevolg heeft gehad dat tienduizenden onschuldige boeren zware economische tegenslagen kregen te verwerken. Ik sluit me in dezen aan bij de opmerkingen van de leden Grossetête en Souchet over het Europese landbouwmodel. Voorts wil ik nog terugkomen op twee opmerkingen die zijn gemaakt.
De heer Florenz sprak over de positie van de Raad in deze crisis, een thema waar zich onder anderen ook de heer Böge bij aansloot. Ik wil benadrukken dat de Raad onmiddellijk na het bekend worden van het probleem is begonnen met het treffen van maatregelen. Zowel de ministers van Landbouw als die van Volksgezondheid zijn direct samen met de Commissie aan het werk gegaan. De landbouwministers hebben de politieke besluiten al tijdens de Raadsvergadering van juni getroffen en over de praktische maatregelen werd in de Raad van afgelopen maandag een besluit genomen. Mevrouw Roth-Behrendt vestigde de aandacht op een onafhankelijk bureau voor levensmiddelen. Hierop werd onder anderen ook gewezen door de leden Thyssen, Mulder en Van Dam. Wat dit betreft wil ik duidelijk stellen dat controle op de levensmiddelen een taak is van de lidstaten, de regio's en de lokale autoriteiten. Ook in de Gemeenschap is een efficiënte controle nodig, maar daartoe is het bureau uitgerust dat toezicht houdt op de activiteiten van de lidstaten. Ik wil mevrouw Roth-Behrendt met klem op het hart drukken dat Finland in dezen volledige openheid zal betrachten.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal hetgeen ik hier heb gehoord doorgeven aan mijn collega's in de Raad.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren, allereerst wil ik u hartelijke danken. Dit is een moeilijk vraagstuk, en we hebben er een uiterst constructief en goed debat over gevoerd. Ik wil enkel nog een paar opmerkingen maken. Ten eerste is nog steeds niet duidelijk in hoeverre de zogenaamde PCB-analyses bruikbaar zijn bij het onderzoeken van varkensvlees. Het probleem - en ik richt mij vooral tot de Belgische leden die hierover het woord gevoerd hebben - is nog altijd dat deze analyse alleen gebruikt kan worden, als er eerst parallelle analyses komen van zowel dioxine- als PCB-gehaltes. Aan de hand daarvan kan dan worden bepaald in hoeverre er een correlatie tussen beide bestaat. Daarvoor is dan wel een minimum aantal analyses nodig. Van België hebben wij er tot nu toe niet meer dan acht ontvangen. Dat is veel te weinig. Zodra wij de vereiste resultaten van België hebben, zijn we bereid maatregelen te nemen.
Een tweede kwestie die velen aan de orde hebben gesteld, is de inzet van middelen van de Unie voor het verlenen van steun aan de getroffen boeren. Ik heb er in mijn inleiding al op gewezen dat wij via de marktordening een hele reeks maatregelen genomen hebben om de moeilijke toestand te verlichten. Ik heb er ook op gewezen dat we tot nu toe acht steunmaatregelen na kennisgeving hebben goedgekeurd. Ik moet u echter eerlijk zeggen dat we voor rechtstreekse steun van de Gemeenschap aan Belgische producenten geen rechtsgrondslag hebben. Ik ben het namelijk wel met een aantal onder u, dames en heren, eens dat er vermoedelijk ernstig met dioxinen vervuilde stoffen zijn bijgemengd, en dat is en blijft misdadige opzet en geen dierenziekte. Wij kunnen alleen schadeloosstelling of steun uitbetalen als er sprake is van een dierenziekte.
Applaus
Er is hier ook vermeld dat er onlangs in Duitsland verhoogde dioxinewaarden gevonden zouden zijn. Ik wil dat niet in de lucht laten hangen, dat zou niet eerlijk zijn. Waar gaat het om? Er zijn diverse kleimineralen onderzocht, waarvan een deel als bindmiddel voor veevoer gebruikt wordt. In een aantal van deze kleimineralen zijn inderdaad verhoogde dioxineconcentraties aangetroffen. Deze dioxine, dames en heren, is miljoenen jaren oud, er is hier dus niets nieuws aan de hand. Wij moeten er alleen voor zorgen dat deze stoffen behoorlijk onderzocht worden voordat zij gebruikt worden bij de fabricage van veevoer.
Zo ziet u meteen dat er geen sprake kan zijn van een nulwaarde voor dioxine. Dioxine is vandaag de dag een alomtegenwoordige stof, een stof die overal in de wereld en helaas ook in onze natuur voorkomt. Wij moeten echter verhinderen dat dioxinehoudende stoffen bijgemengd worden of bij gebrek aan toereikende controle op andere manieren in de voedselketen terechtkomen. Daar gaat het om. Hier ben ik tevens van mening, mijnheer Graefe zu Baringdorf, dat het onverantwoord zou zijn, als wij dit koppelden aan de verdunningsfactor. Dat zou geen goed uitgangspunt zijn.
Aan de andere kant moeten we verder praten over de vraag hoe we met dierlijk afval in het algemeen omgaan. Zo makkelijk als de heer Böge het voorstelt, liggen de zaken namelijk niet. Het is bijvoorbeeld niet erg logisch dat we van rundermergpijpjes soep maken voor menselijke consumptie, of dat rundermerg zelfs als delicatesse wordt opgediend in restaurants, terwijl rundermerg helemaal verboden zou zijn in veevoeder. Hoezeer ik ook vind dat herkauwers geen voedsel van dierlijke oorsprong te eten moeten krijgen, een zwart-witbeleid zoals u dat voorstelt is hier niet mogelijk, tenzij we het risico willen lopen van een gigantisch afvalprobleem.
Dames en heren, ik heb nog twee heel korte opmerkingen over zaken die mij na aan het hart liggen. Ten eerste is hier meer dan eens gesproken over veiligheidsnormen, kwaliteitsnormen en een bijbehorend label. Hierover wil ik volkomen duidelijk zijn: we kunnen geen kwaliteitslabel gaan invoeren als dat leidt tot het hanteren van twee veiligheidscategorieën. Veiligheidsnormen moeten voor alle levensmiddelen worden nageleefd, zonder enige uitzondering. Maar uiteraard moet daarbuiten de mogelijkheid bestaan bijzondere kwaliteit van een speciaal etiket te voorzien. Ik verwijs naar de resolutie van herfst 1998, die ik destijds gesteund heb, en die ik nog altijd steun.
Laatste opmerking: hormonenvlees. Ik wil u erop wijzen, dames en heren, dat de Verenigde Staten eergisteren hebben aangekondigd dat zij op eigen initiatief de levering van hormonenvrij vlees aan Europa staken, omdat zij momenteel niet in staat zijn de door ons geëiste garanties te bieden. Verder hebben wij, zoals u weet, naar aanleiding hiervan onze regels aangepast. Er worden nu geen steekproeven meer genomen bij invoer, maar alles wordt 100 % gecontroleerd. Dit te uwer informatie.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Clercq
Mevrouw de Voorzitter, ik zou een vergissing willen doen rechtzetten. In bijlage I bij de notulen van gisteren woensdag 21 juli in de lijst van de leden die aan de stemming hebben deelgenomen, wordt vermeld onder de liberalen mevrouw Neyts-Uyttebroeck. Mevrouw Neyts-Uyttebroeck is geen lid meer van het Europees Parlement. In tegenstelling de heer Ward Beysen, die mevrouw Neyts-Uyttebroeck opvolgt, is wel lid en heeft wel deelgenomen aan deze stemming. Mag ik dan ook vragen dat zowel naar aanleiding van de eerste stemronde als de tweede stemronde de naam Neyts-Uyttebroeck geschrapt wordt en de naam Ward Beysen toegevoegd wordt.

De Voorzitter
Natuurlijk, waarde collega. De Belgische autoriteiten hebben de lijsten met de namen van de afgevaardigden te laat opgestuurd. De diensten zullen er uiteraard voor zorgen dat deze lijsten worden gecorrigeerd.

Sánchez García
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega´s, ik wil u erop wijzen dat in de notulen van de vergadering van gisteren, woensdag 21 juli, mijn naam bij de ARE-Fractie staat vermeld. Ik meen echter dat de ARE-Fractie politiek niet meer bestaat. Politiek gezien hoor ik bij de liberale fractie. Ik zou het op prijs stellen als u die fout kunt rechtzetten.

De Voorzitter
Dat klopt, waarde collega. We zullen dit uiteraard rectificeren.

Knörr Borrás
Mevrouw de Voorzitter, zoals collega Sánchez al zei, staan er fouten in de notulen. Niet alleen de heer Sánchez wordt als lid van de niet-bestaande Fractie Europese Radicale Alliantie opgevoerd, maar ook de leden Bautista, Hudghton en MacCormick. Hen is hetzelfde overkomen. Zelf word ik bij de Niet-ingeschrevenen vermeld, terwijl ik bij de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie hoor. Ik wil daarom met klem verzoeken om de notulen te herzien, want ze zijn echt slecht.

De Voorzitter
Zeker, we zullen dit alles stelselmatig natrekken, zodat er straks geen fouten meer in de lijsten voorkomen.

Ortuondo Larrea
Mevrouw de Voorzitter, mijn opmerkingen gaan over dezelfde kwestie. Bij beide stemmingen word ik tot de Niet-ingeschrevenen gerekend, hoewel ik bij de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie hoor. Wilt u er alstublieft voor zorgen dat dit wordt gecorrigeerd?

Doyle
Een klein puntje, mevrouw de Voorzitter. Zou er niet wat aan de microfoons gedaan kunnen worden? Het is voor leden die aangewezen zijn op de vertaling bij de meeste sprekers, erg moeilijk de tolken te verstaan met het huidige volume van de microfoons. Dit is maar een klein puntje, maar ik verzoek u er wat aan te doen.
Applaus

De Voorzitter
Mevrouw Doyle, we zullen begin volgende week een zo nauwkeurig mogelijke lijst opstellen van alle mankementen die we in dit gebouw geconstateerd hebben, en dat zijn er helaas nogal wat. Ik heb erop aangedrongen dat de lijst naar u allen wordt gestuurd, zodat u hem zo nodig kunt aanvullen. Vervolgens zullen we alle mankementen, indien mogelijk, verhelpen.

Souchet
Mevrouw de Voorzitter, ik wil even aangeven dat ik net als mevrouw Thomas Moreau heb deelgenomen aan de tweede ronde van de verkiezing van de quaestoren. In de notulen wordt daar echter geen gewag van gemaakt.

De Voorzitter
Ook dat zullen we rechtzetten.

Staes
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen van gisteren staat zeer correct genoteerd dat ik u gevraagd had om het voorontwerp van het Comité van wijzen, als dat bestaat, aan alle leden van dit Parlement te bezorgen. In de notulen staat dat u mij geantwoord hebt dat u daartoe de nodige stappen zal ondernemen. Hebt u, mevrouw de Voorzitter, in uw hoge functie al de tijd gevonden om daartoe enig initiatief te nemen?

De Voorzitter
Ja, mijnheer Staes. Hoofdstuk 7 van dit verslag zal u onverwijld worden toegezonden. De voorzitter van het Comité van wijzen heeft mij per brief hoofdstuk 7 doen toekomen en tegelijkertijd medegedeeld dat de overige hoofdstukken pas op 13 september beschikbaar zullen zijn. Ik heb hem gevraagd om een ontmoeting, omdat ik hem erop wil wijzen dat deze situatie niet geheel strookt met de wensen van de leden.
Applaus

Cohn-Bendit
Mevrouw de Voorzitter, het schijnt dat er amendementen zijn ingediend voor de benoeming van de leden van de commissies en de delegaties.
Kunt u mij zeggen of ik de enige ben die deze amendementen niet gezien heeft, of hebben meer leden hier geen kennis van genomen? Alvorens ik voor of tegen een amendement stem, zou ik wel willen weten waarover het gaat.

De Voorzitter
Waarde collega, ik zal u deze amendementen heel langzaam voorlezen, zodat iedereen van de inhoud op de hoogte is. Zoals u straks zult constateren, leveren ze geen problemen op. Daarom zijn ze niet uitgedeeld, maar normaal gesproken moeten inderdaad alle amendementen van te voren worden rondgedeeld.

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw de Voorzitter, ik respecteer uw persoonlijke stijl van voorzitten, maar kunt u die in zoverre aanpassen dat als iemands spreektijd is afgelopen, hij, voordat de microfoon wordt uitgeschakeld, een seintje krijgt met de hamer, zodat hij niet midden in een zin wordt onderbroken?

De Voorzitter
Ik neem nota van uw verzoek.

Elles
Mevrouw de Voorzitter, het is dus mogelijk dat het Comité van wijzen vandaag zijn verslag voorlegt aan de Voorzitter en de fractieleiders. Als dat inderdaad het geval is, kunt u er dan voor zorgen dat dit de definitieve conclusies zijn en ze zo snel mogelijk aan alle leden ter beschikking worden gesteld?

De Voorzitter
Mijnheer Elles, ik heb de heer Staes net een antwoord op deze vraag gegeven. Zoals ik zojuist zei, heeft het Comité ons slechts een hoofdstuk ter beschikking gesteld. Daarmee kunnen we absoluut geen genoegen nemen. Zoals ik net tegen de heer Staes heb gezegd, blijft ons verzoek gewoon van kracht.

Stemming
De Voorzitter
Er zijn zes amendementen die, zoals ik al zei, zijn ingediend naar aanleiding van onderlinge afspraken tussen fracties. Het gaat om veranderingen van posten binnen eenzelfde fractie of om een extra benoeming voor een vacante post.

Grossetête
Mevrouw de Voorzitter, u zegt dat het slechts om veranderingen gaat, maar wij zouden van de socialistische fractie willen horen of de door haar ingediende amendementen 1 en 4 gezien moeten worden als een toevoeging of een wijziging.

De Voorzitter
Mevrouw Grossetête, ik stel u voor eerst naar mij te luisteren. Mocht u vervolgens nog meer uitleg willen, dan zullen we u die geven.

Cohn-Bendit
Mevrouw de Voorzitter, ook al zijn ze niet belangrijk, toch wil ik weten waarom we niet op de hoogte zijn gebracht van de amendementen 1 en 4. Waarom heeft de heer Elles, die lid is van een grotere fractie, wel de beschikking over deze amendementen en wij niet?
Eerlijk gezet ontgaat me de logica van deze gang van zaken.
Applaus

De Voorzitter
Dat is een goede vraag. Ik weet zeker dat geen enkele afgevaardigde de amendementen uit onze hand ontvangen heeft. Ik weet niet over welke informatiebronnen mevrouw Grossetête beschikt, maar wil hier benadrukken dat wij geen van de EP-leden bevoordelen.
Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de voorstellen aan

Nogueira Román
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u vragen rekening te houden met het feit dat onze fractie "Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie" heet. Het is een nieuwe fractie die uit twee delen bestaat, en die met haar volledige naam moet worden genoemd.

De Voorzitter
Waarde collega, zoals u ongetwijfeld hebt gemerkt, heb ik de volledige naam van uw fractie genoemd, toen ik uw eerste amendement voorlas. Om tijd te besparen heb ik vervolgens de afkorting gebruikt.
Applaus
(Het Parlement verwerpt de gezamenlijke ontwerpresolutie)
(Levendig applaus)

Beazley
Mevrouw de Voorzitter, kunt u deze laatste elektronische stemming bevestigen? Gaat het om een hoofdelijke stemming of niet?
De Voorzitter antwoordt dat het ging om verificatie van stemming
Kunnen we een hoofdelijke stemming krijgen?

De Voorzitter
Nee, mijnheer Beazley, het verzoek om een hoofdelijke stemming moet binnen een bepaalde termijn worden ingediend.
Applaus
Het is heel goed mogelijk dat de leden elektronisch anders hebben gestemd dan met de hand, maar dat is hun volste recht. Dit resultaat is mij persoonlijk niet opgevallen. We kunnen vertrouwen op de machine. Het resultaat dat ik zojuist voorlas, blijft onveranderd.
Aan de orde is nu de ontwerpresolutie van de Fractie van de Europese Volkspartij en de Europese democraten. De gezamenlijke ontwerpresolutie is zojuist immers niet aangenomen en daarom moeten wij over de andere resoluties stemmen.
Ontwerpresolutie (B5-0008/99), namens de PPE-Fractie, over de conclusies van de Europese Raad van 3 en 4 juni 1999 in Keulen

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, omdat ik vind dat alle fracties gelijk moeten worden behandeld, wil ik graag een opmerking maken. Ik geloof dat u zei dat het om de fractie van Europese Volkspartij/Europese democraten ging. Ik meen dat het derde deel van de naam van die fractie ontbrak. Ik zeg dat omdat wij allemaal gelijk moeten worden behandeld.
In de tweede plaats, mevrouw de Voorzitter, geloof ik dat het voorstel dat u in stemming wilt brengen al verworpen is. Ik denk dus dat we naar het volgende voorstel moeten kijken.

De Voorzitter
Nee, mijnheer Barón Crespo, het ging om een gezamenlijke ontwerpresolutie die door twee fracties was ingediend, de Fractie van de Europese Volkspartij en de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij. Deze ontwerpresolutie is zojuist verworpen. We gaan nu dus stemmen over de door de fracties individueel ingediende ontwerpresoluties. Bent u het daarmee eens?

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, als de EVP-Fractie en de liberale fractie een gezamenlijke ontwerpresolutie hebben ingediend, meen ik dat de overige ontwerpresoluties automatisch komen te vervallen.

De Voorzitter
Nee, zeker niet. Als deze ontwerpresolutie was aangenomen, waren de andere komen te vervallen. Dat is echter niet gebeurd.
Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie
Ontwerpresolutie (B5-0014/99), namens de GUE/NGL-Fractie, over de resultaten van de Europese Raad van Keulen van 3 en 4 juni 1999
Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie
Ontwerpresolutie (B5-0016/99), ingediend door mevrouw Hautala en anderen, namens de Verts/ALE-Fractie, over de Europese Top van Keulen van 3 en 4 juni 1999
Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie
Ontwerpresolutie (B5-0019/99), ingediend door de heer Goerens en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de Europese Raad van Keulen
Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie
Ontwerpresolutie (B5-0024/99), ingediend door de heer Bonde, namens de EDD-Fractie, over de Europese Raad van Keulen van 3 en 4 juni 1999
Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie
Ontwerpresolutie (B5-0025/99), namens de PSE-Fractie, over de Europese Raad van Keulen
Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, ik had vanmorgen al bij de goedkeuring van de notulen het woord gevoerd, als ik gezien had dat bijlage 3 niet op onze plaatsen was uitgedeeld. Vanmorgen hebben we op onze plaatsen de notulen aangetroffen met twee bijlagen, nummer drie was er niet bij. Die is pas in de loop van de morgen in onze vakjes gelegd. Daar wil ik graag tegen protesteren. Kunt u mij zeggen wat de reden hiervoor is? Bij de goedkeuring van de notulen horen wij te beschikken over drie bijlagen en niet twee.
Ten tweede wil ik erop wijzen dat de derde bijlage de samenstelling van de bureaus van de delegaties bevat. Ik wil graag van u weten of die lijsten met de namen van de leden van die bureaus ook beschikbaar waren toen we gisteren moesten stemmen. Als dat niet zo was, hebben we gestemd zonder van die samenstelling op de hoogte te zijn, en dat zou ik een ongehoorde gang van zaken vinden.

De Voorzitter
Waarde collega, we hebben zojuist over de samenstelling van de commissies en delegaties gestemd. Wat uw opmerking over de bijlagen betreft, heeft u uiteraard geheel gelijk. De collega's moeten de beschikking hebben over alle betreffende documenten. Daar zullen wij voortaan op toezien.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, er zijn tijdens de Raad van Keulen twee institutionele hervormingsprocessen aangekondigd. Wij denken echter dat hierbij onvoldoende rekening is gehouden met de kern van de zaak.
Allereerst is er besloten een handvest op te stellen van de grondrechten van de burgers die in de Unie reeds van toepassing zijn. Er is echter niet vastgesteld welke juridische vorm dit handvest uiteindelijk zal krijgen, of welke toegevoegde waarde het aan de reeds van kracht zijnde teksten kan leveren. Men doet er klaarblijkelijk alles aan de mensen langzaam te laten wennen aan het idee van een Europese grondwet die de oprichting van een superstaat zou moeten legitimeren.
Verder is er in Keulen besloten een intergouvernementele conferentie voor te bereiden tijdens welke zal worden nagegaan hoe het functioneren van de instellingen met het oog op de uitbreiding verbeterd kan worden. Uitgaande van wat er in het eerste artikel van het bij het Verdrag van Amsterdam als bijlage opgenomen protocol over de instellingen staat vermeld, kunnen we constateren dat de Raad van Keulen het mandaat van de intergouvernementele conferentie heeft vergroot. Deze Raad heeft immers uit eigen beweging de mogelijkheid aangegeven het aantal stemmingen bij gekwalificeerde meerderheid uit te breiden. Wij denken dat een dergelijke uitbreiding in de praktijk inefficiënt is. Bij de voorbereidingen op de uitbreiding is het immers zaak de starre instellingen juist flexibeler te maken. Daarom vinden we dat dit onderhandelingsmandaat noodzakelijkerwijze door de Raad van Helsinki bijgesteld moet worden.
Maar bovenal ontbreekt er een essentieel punt in de conclusies van de Raad van Keulen. Men weigert lering te trekken uit de zeer grote institutionele crisis die in maart jongstleden leidde tot het collectieve aftreden van de Commissie. De reden voor dit aftreden was het onverantwoorde beheer van de Commissie. Er wordt geen enkele verandering in het Verdrag voorgesteld. Eventuele hervormingen zullen alleen op de OLAF betrekking hebben en Romano Prodi heeft ons gisteren zelf verteld dat hij vrijwel het gehele probleem denkt op te lossen door de interne werking van de Commissie te veranderen en een gedragscode voor de commissarissen op te stellen.
We worden in de maling genomen! De problemen die tot het aftreden van de Commissie hebben geleid, zijn namelijk veel ernstiger. De oorzaak van deze problemen ligt in de diepe kloof die er tussen de Europese instellingen en de volkeren bestaat. We kunnen de problemen enkel het hoofd bieden als we de instellingen ingrijpend hervormen en hierbij een Europa van nationale staten als uitgangspunt nemen. Als de Raad van Keulen deze hervorming achterwege laat, wordt hiermee het gehele vraagstuk van de democratie over het hoofd gezien.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten stemmen voor de ontwerpresolutie van de PPE-Fractie over de Top in Keulen, omdat wij het met de hoofdlijnen eens zijn. Wij vestigen evenwel de aandacht op drie punten, waarover wij een andere mening hebben. Deze betreffen:
1.De paragrafen over een EU-defensie, omdat Denemarken op dit vlak een uitzondering heeft bedongen.2.De paragraaf over het Statuut van de leden van het Europees Parlement. Wij hebben ons van stemming over deze paragraaf onthouden, omdat het voorstel van het Europees Parlement voor een statuut niet goed genoeg is.3.De paragraaf over de volgende intergouvernementele conferentie, omdat wij van oordeel zijn dat de conferentie alleen over de uitbreiding mag gaan en niet gehinderd mag worden door uitgebreide hervormingen.
Caudron
Op de Top van Keulen zijn de werkzaamheden van de Raad onder Duits voorzitterschap afgerond. Ik wil allereerst benadrukken dat dit voorzitterschap goed werk heeft verricht, onder moeilijke internationale omstandigheden en in een periode waarin de Europese gedachte bij de burgers op losse schroeven kwam te staan.
Er is hard en serieus gewerkt, maar dat hadden we natuurlijk ook van de Duitsers mogen verwachten.
Ik begroet de besluiten over de werkgelegenheid en ben ingenomen met het "Europees werkgelegenheidspact" waartoe besloten is. Ik wil echter ook aangeven dat ik ontevreden ben over de middelen die hiervoor zijn uitgetrokken en over het gebrek aan concrete voorstellen.
Ik hoop dus dat hier sprake is van een startpunt en niet van een eindpunt. De grote rechtse meerderheid in dit Parlement zal de implementatie van de genomen besluiten er niet eenvoudiger op maken.
De linkse fracties zullen dus het voortouw moeten nemen om de Raad te helpen bij het nakomen van zijn toezeggingen en bij het boeken van zo mogelijk nog meer vooruitgang. De werkloosheid is nog altijd de belangrijkste zorg in Europa en richt onze maatschappij ten gronde. Het Finse voorzitterschap zal nu moeten aantonen dat het in staat is de in Keulen terzake genomen beslissingen uit te voeren.

Mann, Thomas
De beslissingen van het Europees Parlement naar aanleiding van de Top van de Europese Raad van 3 en 4 juni 1999 onder Duits voorzitterschap heb ik maar ten dele kunnen goedkeuren. Wie gehoopt had dat het succes van voorgaande Duitse voorzitterschappen dit jaar naadloos zou worden voortgezet, is bedrogen uitgekomen. Het maakt nogal verschil of een Helmut Kohl politiek bedrijft in het belang van Duitsland en tegelijk Europa, vooraf overleg voert met de lidstaten en op die manier concrete resultaten boekt, of dat een mijnheer Schröder dat probeert. De hele wereld heeft gezien hoe onbeholpen hij zich op het internationale toneel beweegt. Dat werd vooral duidelijk toen er geen enkele vooruitgang werd geboekt in de strijd tegen het belangrijkste probleem dat Europa teistert: het gebrek aan banen en de ontoereikende werkgelegenheid.
Nog in 1994 heeft een Duitse voorzitter van de Raad, Helmut Kohl, in Essen een mijlpaal bereikt. Toen werden de eerste elementen van een gecoördineerde Europese werkgelegenheidsstrategie goedgekeurd. Op basis daarvan werden op de werkgelegenheidstop in Luxemburg belangrijke beleidslijnen uitgewerkt. Jean-Claude Juncker heeft het pad geëffend voor een verandering van de arbeidsmarktstructuur. De sleutelwoorden zijn daarbij meer efficiency en een hoger werkgelegenheidsniveau.
De stellige bewering van de heer Schröder dat het Europese werkgelegenheidspact een feit was, was zoals gewoonlijk voorbarig. Er was een overvloedig menu gepland, maar in plaats daarvan kregen we maar een karig maal voorgeschoteld. Het zogenaamde "proces van Keulen" betekent immers niet meer dan dat er een macro-economische dialoog op gang wordt gebracht, met andere woorden, dat er gesprekken tussen de Raad, de Commissie, de sociale partners en de Europese Centrale Bank komen. Meer is er niet tot stand gekomen.
Dat roept pijnlijke herinneringen op aan het "bondgenootschap voor werk" dat verworden is tot een "bondgenootschap voor retoriek" . Doeltreffende structurele hervormingen die die naam waardig zijn, blijven uit. Dat geldt evenzeer voor akkoorden over lage lonen, CAO's en bezitsvorming. De bevolking, en vooral de werklozen, zijn dit soort holle rituelen beu.
Het conflict in Kosovo heeft voor korte tijd een groot aantal zaken aan het oog onttrokken. Maar op termijn blijft niets verborgen. Met pakkende Schröder-kreten, nationale solo-optredens, eigenmachtige benoemingen à la Hombach en lompheid in plaats van tact valt nergens indruk te maken, noch op nationaal, noch op Europees niveau. Het was tijd voor een klinkende oorvijg, en de Europese verkiezingen hebben daarvoor gezorgd. Het voorbije voorzitterschap was geen topper, maar een flop.
Kosovo
Fitto
Mevrouw de Voorzitter, nu de gezamenlijke resolutie over Kosovo is aangenomen, is het mijns inziens van belang te wijzen op een aantal specifieke aspecten. Ik denk daarbij met name aan punt 11, waarin een poging tot toenadering tot uiting komt tussen de uiteenlopende standpunten. Een van deze aspecten betreft de structuur van het agentschap voor Kosovo en de wederopbouw van dit gebied. Men heeft besloten een gedecentraliseerde en flexibele structuur op te richten om dit agentschap zo efficiënt mogelijk te doen zijn. Dat is erg belangrijk. Toch moet dit aspect ook gezien worden als onderdeel van een meer algemene problematiek. Verschillende Europese en Zuid-Italiaanse regio's, met name Apulië, zijn al sinds 1990 met ernstige problemen geconfronteerd, daar zij door hun geografische ligging grote stromen vluchtelingen ontvangen. Het recente conflict in Kosovo heeft deze situatie nog ingewikkelder gemaakt. Wij moeten alle aspecten van dit probleem in ons oordeel over de situatie betrekken, en oplossingen zoeken die leiden tot een flexibele structuur die ook recht doet aan de verschillende problemen van deze Zuid-Italiaanse regio's.

Caudron
Ik zie persoonlijk geen enkel bezwaar tegen het militaire optreden van ons continent. Europa moet alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de beulen hun straf niet ontlopen. Verder moet Europa bijdragen aan de wederopbouw van de regio.
Nog belangrijker dan deze drie punten is mijns inziens echter dat we snel gaan werken aan de politieke eenwording van Europa, zodat de Oost-Europese landen sneller kunnen toetreden tot de Unie. De democratie in Europa is immers bij een dergelijke uitbreiding gebaat. Verder moeten we de overblijfselen van het nationalisme/communisme uit de weg ruimen en de Oost-Europese democratieën een hart onder de riem steken door hen eerst associatie en vervolgens toetreding in het vooruitzicht te stellen.
De Balkan blijft een instabiele regio en er kan zich ieder moment een nieuwe crisis voordoen die dan misschien nog omvangrijker is. We mogen dus geen tijd verliezen.

Papayannakis
De gezamenlijke resolutie over Kosovo behelst weliswaar veel goede intenties en juiste algemene beginselen, maar ze staat tegelijkertijd bol van tegenstrijdigheden, slordigheden of bewuste nalatigheden. Nergens wordt met één woord gerept over de betwistbare legitimiteit van het gewapend NAVO-optreden in Joegoslavië. Er bestond voor dit optreden geen duidelijke machtiging van de VN. Men moet zich dan ook afvragen waarop, bij gebrek aan een door iedereen erkende internationale legitimiteit, de legitimiteit van de rechtbank kan zijn gebaseerd, waarvoor degenen worden gedaagd die enkel....de oorlog hebben verloren? Kan deze legitimiteit enkel en alleen worden gebaseerd op de wil van de NAVO? De verklaring inzake de noodzaak van een multi-etnisch Kosovo is prachtig, maar als men in de resolutie leest dat de UCK moet worden belast met de zorg voor deze multi-etnische samenleving, kan men dit alleen als black humour opvatten, temeer daar ergens in een paragraaf ook nog wordt gezegd dat de militaire en paramilitaire organisaties van de UCK moeten worden ontwapend. Ik neem aan dat men dit vraagt omdat men dit als een bedreiging ziet voor de vooruitgang van (een multi-etnisch??) Kosovo!!! Tot slot laat de resolutie een indrukwekkende wraakzucht en infantiliteit doorschemeren. Daarin staat immers dat men, door Joegoslavië uit te sluiten van de wederopbouwprogramma's, een bijdrage hoopt te leveren aan de stabiliteit en de ontwikkeling van heel het gebied. Ik ben daarentegen ervan overtuigd dat alleen indien heel het land realistische en daadwerkelijke perspectieven voor wederopbouw en onmiddellijke betrokkenheid bij het Europees gebeuren worden geboden, zich gezonde ontwikkelingen zullen voordoen op het politieke toneel in Joegoslavië. Dan zal het regime van Milosevic kunnen worden afgezwakt en een eind worden gemaakt aan zijn onaanvaardbare beweringen over de toekomst van Joegoslavië in de wereld. Meer in het algemeen is het bieden van een betrouwbaar en realistisch Europees perspectief - onder onze eigen verantwoordelijkheid en met al onze steun - met als uiteindelijk doel de toetreding tot de Europese Unie, de enige mogelijkheid om de betrekkingen tussen alle landen van de Balkan en de betrekkingen van deze landen met de rest van Europa en de wereld te stabiliseren en op creatieve wijze tot ontwikkeling te brengen.
Wij vatten Europa en de wereld echter heel anders op dan de auteurs van deze onsamenhangende resolutie. Zij hebben er een allegaartje van gemaakt en daarom zal ik hier tegen stemmen.
Terdoodveroordeling van de heer Öcalan
Caudron
Ik ben zeker geen voorstander van terrorisme en wil terroristen niet verdedigen. De berechting van Öcalan in Turkije heeft me dan ook niet geschokt.
Het drama van het Koerdische volk is evenwel een reëel probleem en als we willen dat de rechten van dit volk gerespecteerd worden, moeten we met zijn vertegenwoordigers onderhandelen om een redelijke en evenwichtige oplossing te bewerkstelligen.
Daarom moeten er geen onherroepelijke beslissingen genomen worden en mag Öcalan dus zeker niet geëxecuteerd worden.
Turkije moet eraan herinnerd worden dat associatie met Europa impliceert dat dit land dezelfde waarden en beginselen behoort te respecteren als die welke we in de Unie hanteren.
Dioxinebesmetting
Caudron
De dioxinecrisis die wij tijdens deze constituerende vergaderperiode behandelen, is een ernstig vraagstuk. Het doet me genoegen dat het vandaag op de agenda staat en dat de vertegenwoordigers van de Europese Commissie zich op verzoek van dit Parlement over deze kwestie uitspreken.
Het vraagstuk van de kippen en andere dieren die door deze kankerverwekkende dioxine zijn besmet, heeft bij de consument zeer slechte herinneringen opgeroepen. Velen van ons herkennen het scenario dat zich hier afspeelt, waarin de consument als laatste op de hoogte gebracht wordt van wat er op zijn bord ligt en de volksgezondheid ernstig gevaar loopt. Door deze resolutie aan te nemen, heeft het Europees Parlement aangegeven dat het de details van deze zaak boven water wil krijgen, om gehoor te geven aan de legitieme zorgen van de consumenten.
Tijdens de BSE-crisis is het Europees Parlement er niet in geslaagd maatregelen ter bescherming van de consument te verkrijgen. Via tijdelijke enquêtecommissies heeft het nauwlettend het beheer van deze crisis door de Europese Commissie en de lidstaten gevolgd. Alle Europese instellingen hebben unaniem erkend dat het Parlement hiermee doelmatig heeft gehandeld. Daarom denk ik, net als veel van mijn collega's, dat we een tijdelijke enquêtecommissie moeten instellen om de dioxinecrisis te laten onderzoeken.
Er moeten op korte termijn oplossingen komen voor de problemen die de besmette voedselproducten in België hebben veroorzaakt. Op langere termijn moet er een debat op gang worden gebracht over veel vragen die al tijdens de BSE-crisis zijn gerezen en die bij deze nieuwe voedselcrisis wederom aan de orde zijn. Het ontbrak de Belgische regering bijvoorbeeld aan transparantie. Ze heeft de Europese Commissie te laat over de crisis ingelicht en de consumenten te weinig informatie verschaft.
Het gaat, meer algemeen, om de vraag welk voedselbeleid we binnen de Europese Unie willen voeren. Het Europees Parlement en veel consumentenverenigingen hebben al ideeën ter tafel gebracht die ons kunnen helpen bij het vinden van een oplossing. We moeten deze ideeën betrekken bij het formuleren van het nieuwe voedselbeleid van de Europese Unie. Het gaat er bijvoorbeeld om dat we de belangen van de consument als eerste behartigen, het voorzorgsbeginsel als uitgangspunt nemen en een geïntegreerd controlesysteem opzetten voor de gehele voedselketen, dat wil zeggen van producent tot consument. Traceerbaarheid is een onmisbaar element van de voedselveiligheid.
Wij moeten als Europese afgevaardigden tijdens deze zittingsperiode een globaal debat over het voedselvraagstuk op gang brengen, waarbij de zeer gevoelige kwesties van de dioxine, hormonen en GGO's niet achterwege mogen blijven.

Klaß
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, er bestaat een gezegde: wat niet weet, wat niet deert. Met andere woorden, dingen die ik niet weet, kunnen mij niet schelen. In de privé-sfeer kan men daarnaar leven, maar als het om de bescherming van de consument gaat, kan zoiets niet.
Het dioxineschandaal heeft maar weer eens laten zien dat er zonder een open informatiebeleid geen doeltreffende en gedegen consumentenbescherming mogelijk is. Het onverantwoorde optreden van de Belgische autoriteiten en het achterhouden van informatie over dioxinevervuiling in veevoer en levensmiddelen hebben het vertrouwen van de mensen voor lange tijd aangetast. De consument moet erop kunnen rekenen dat hij geen schadelijke levensmiddelen koopt.
Hetzelfde geldt voor de boeren die veevoer kopen. Zij betrekken hun voer van bedrijven en kunnen dit voer niet zelf testen op schadelijke stoffen. Ook zij moeten ervan op aan kunnen dat er niets mis mee is. Aan de ene kant blijkt hieruit welke verantwoordelijkheid rust op de overheidsinstanties die de producten moeten controleren. Aan de andere kant maakt dit duidelijk dat het dioxineschandaal niet aan de landbouw te wijten is. Degene die gefaald heeft, is de industrie. De boeren zijn met de consument slachtoffer van dit schandaal. Zonder dat hen iets te verwijten valt, moeten ze grote verliezen incasseren en mogen ze op de koop toe proberen het verloren vertrouwen van de consument te herwinnen.
Zonder gezond voeder geen gezonde dieren en dus geen gezond voedsel, en ook geen florerende landbouwsector met goede bedrijfsresultaten.
Veevoeders en levensmiddelen kunnen net als andere producten binnen de Europese Unie grensoverschrijdend verhandeld worden. Desondanks - of juist daarom - is het belangrijk dat de lidstaten en de Europese Unie de veiligheid van de consument kunnen garanderen.
Voor levensmiddelen bestaan Europese normen, die we kunnen hanteren om een efficiënte controle uit te oefenen. Een soortgelijk toezicht moet er ook voor veevoeder komen, want één ding heeft het dioxineschandaal duidelijk gemaakt: als veevoeder als eerste schakel in de voedselketen vervuild is, komt de controle op levensmiddelen te laat.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.
De vergadering wordt om 13.05 uur gesloten

