6. Mensenrechten van Dalits (kastelozen) in India (stemming) 
Hartmut Nassauer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen voorstellen om overeenkomstig artikel 168, lid 2, van het Reglement van de mogelijkheid gebruik te maken om dit verslag terug te verwijzen naar de parlementaire commissie en wel op de volgende gronden: ik ben op de hoogte van de problematiek rondom artikel 90. In dit verslag wordt de situatie van de Dalits in India, de zogenaamde onaanraakbaren, ongetwijfeld op treffende wijze beschreven. Duidelijk is ook dat niemand van ons deze gebeurtenissen in India goedkeurt en dat wij verplicht zijn al het mogelijke te doen om hier verandering in te brengen. Tegen dit verslag zijn echter vanuit India aanzienlijke bezwaren gemaakt, omdat het probleem te maken heeft met het kaste-systeem dat in dat land onderdeel uitmaakt van de traditie en cultuur.
Daarom wil ik graag in overweging geven of het gezien het doel dat wij willen verwezenlijken, niet verstandig is om dit verslag naar de parlementaire commissie terug te verwijzen. Het maakt daarbij niet uit of wij vervolgens wellicht precies hetzelfde besluit nemen zoals dat nu ook in de ontwerpresolutie wordt voorgesteld. Het zou mijns inziens verstandig zijn om nog eens met de Indiase autoriteiten te overleggen, omdat wij al te vaak worden aangemerkt als die Europanen die met hun belerende wijsvinger anderen terecht willen wijzen. Uiteindelijk doet dat meer kwaad dan goed voor het doel dat wij willen verwezenlijken. Daarom zou het volgens mij verstandig zijn om op deze manier te werk te gaan.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, als ik het goed heb begrepen, heeft u gezegd dat de ontwerpresolutie op grond van artikel 90 is aangenomen omdat er geen bezwaar is aangetekend.
Ten tweede worden wij voortdurend geconfronteerd met ambassades die ons weer ergens op aan willen spreken, in dit geval de Indiase ambassade. Wij zijn echter niet de spreekbuis van ambassades, maar van de Europese bevolking, en daarom vind ik dat wij aan deze ontwerpresolutie vast moeten houden.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil een heel ander punt aan de orde stellen. Op het moment dat dit verslag door de Commissie ontwikkelingssamenwerking werd behandeld, was ik vicevoorzitter van de Subcommissie mensenrechten en assistent-coördinator van de Commissie buitenlandse zaken. Dit verslag gaat primair over mensenrechten. Hierover is geen advies ingewonnen, noch bij de Commissie buitenlandse zaken noch bij de Subcommissie mensenrechten. Wij hebben geen gelegenheid gehad om amendementen in te dienen. Het gaat hier om een verslag over de mensenrechten dat door de Commissie ontwikkelingszaken wordt behandeld, maar dit onderwerp valt niet onder hun bevoegdheid.
Het gaat hierbij niet alleen om een interventie van de Indiase regering, maar zeker ook over de gevolgde procedure. Het is toch ondenkbaar dat er een verslag door dit Parlement wordt geloodst zonder stemming of een mogelijkheid om het te wijzigen, terwijl de parlementaire commissies die eigenlijk ten principale verantwoordelijk zijn, het verslag nooit gezien hebben, laat staan de kans hebben gekregen om feitelijke onjuistheden te corrigeren. Dat is niet in overeenstemming met onze werkprocedures!
(Applaus)
Daniel Cohn-Bendit
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de heer Swoboda zei het zojuist al: het besluit is genomen en dat betekent einde debat! Alle nieuwe overwegingen zijn thans overbodig. Als de collega's Nassauer en Tannock een ander verslag willen overleggen, zullen zij helemaal opnieuw moeten beginnen en dan kunnen wij dat verslag over vijf jaar opnieuw in stemming brengen.
Nirj Deva
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als onderhandelaar over dit verslag in de Commissie ontwikkelingssamenwerking kan ik het eens zijn met de opmerking van mijn collega, de heer Tannock, omdat juist vanwege het feit dat wij een Subcommissie mensenrechten hebben, dat verslag ook voor advies aan die Subcommissie voorgelegd had moeten worden. De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft dit verslag weliswaar opgesteld, maar ik blijf van mening dat het aan de Subcommissie mensenrechten voorgelegd had moeten worden, omdat dit onderwerp in wezen over mensenrechten gaat. Daarom is mijn voorstel dat wij het verslag terugverwijzen naar de commissie ten principale en dat wij de Subcommissie mensenrechten van de Commissie buitenlandse zaken om advies in dezen vragen.
(Applaus)
Neena Gill
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de Delegatie voor de betrekkingen met de Zuid-Aziatische landen en de Associatie voor Regionale Samenwerking in Zuid-Azië (SAARC) onderken ik dat dit een uiterst gevoelig verslag is. Wij kunnen er echter niet omheen dat er van feitelijke onjuistheden sprake is.
Om procedurele redenen is dit verslag in de Commissie ontwikkelingssamenwerking al op 19 december 2006 goedgekeurd; de deadline was eigenlijk 15 januari 2007. De tussenliggende periode viel voor het grootste gedeelte samen met het kerstreces. Wij hebben de kwestie grondig bestudeerd. Er is een aantal bijeenkomsten geweest en er zijn adviezen ingewonnen. Als Delegatievoorzitter zou ik nu graag ons standpunt in willen brengen. Daarom steun ik de terugverwijzing naar de commissie. Zonder een debat of een stemming kunnen wij een dergelijk verslag hier niet aannemen. Het democratische controleproces wordt op deze manier omzeild en ik vind het belangrijk dat wij de geloofwaardigheid van dit Parlement in stand houden.
(Applaus)
Luisa Morgantini
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben zeer droevig vanwege het voorbeeld dat we stellen met betrekking tot een resolutie waar we grondig over hebben gedebatteerd binnen de Commissie ontwikkelingssamenwerking en waar we tijd genoeg voor hebben gehad om amendementen in te dienen. Dit vraagstuk houdt geen inmenging in - in ieder geval niet meer dan veel andere, veel krachtigere resoluties die door dit Parlement zijn aangenomen - in de binnenlandse aangelegenheden van China.
We weten maar al te goed dat het kaste-vraagstuk uitermate gevoelig ligt, maar we hebben geluisterd naar de Dalits, die niet alleen in India leven, maar ook in veel andere landen: het gaat hier om miljoenen mensen die in erbarmelijke en onmenselijke omstandigheden leven.
Het spijt me, maar ik denk echt dat ons Parlement een slecht voorbeeld stelt en ik ben van mening dat er, zoals het geval is met alle andere resoluties waarover gestemd wordt, over deze resolutie, waar de Commissie ontwikkelingssamenwerking al voor heeft gestemd, ook in het Parlement gestemd moet worden, aangezien het hier gaat om een zaak van menselijke waardigheid en het recht van miljoenen mensen om te leven, en respect te ontvangen voor hun levens en hun waardigheid.
(Applaus)
De Voorzitter
Geachte collega's, wij moeten onze eigen voorschriften naleven. Ik lees dadelijk artikel 90, lid 4, voor. Luister daar even aandachtig naar, want het is geen eenvoudig artikel. Dit is wel het artikel waaraan de Voorzitter gebonden is, wat betekent dat ik mij aan het vigerend recht moet houden:
"De aldus tot stand gekomen aanbevelingen worden ingeschreven op de agenda van de eerste vergaderperiode volgend op de indiening ervan. In spoedeisende gevallen kunnen bij besluit van de Voorzitter aanbevelingen worden ingeschreven op de agenda van een lopende vergaderperiode. De aanbevelingen worden geacht te zijn aangenomen tenzij vóór het begin van de vergaderperiode ten minste veertig leden schriftelijk hiertegen bezwaar hebben gemaakt; in dat geval worden een debat en stemming over de aanbevelingen van de commissie als agendapunten opgenomen op de agenda voor dezelfde vergaderperiode. Een fractie of ten minste veertig leden kunnen amendementen indienen.”
Ik moet thans constateren - en daarbij houd ik mij aan het Reglement, want dat is mijn plicht - dat er niet voorafgaand aan de vergadering door minstens veertig leden schriftelijk bezwaar is ingediend. Mijn voorstel zou dan ook zijn dat de bevoegde parlementaire commissies zich nog een keer over dit onderwerp buigen; het blijft immers een heikel onderwerp. Mochten de parlementaire commissies op een later tijdstip tot een ander besluit komen, dan is dat geen enkel probleem. Op dit moment heb ik echter geen andere keuze omdat ik gebonden ben aan het Reglement van het Parlement.
(Applaus)
