Πανηγυρική συνεδρίαση - Ιταλία
Πρόεδρος
Κύριε Napolitano, με μεγάλη μας χαρά σας καλωσορίζουμε, ως Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο τόσο καλά γνωρίζετε, καθώς διατελέσατε ενεργό και αξιότιμο μέλος του. Επί τη ευκαιρία θέλω να απευθύνω ένα θερμό καλωσόρισμα στη σύζυγό σας, την κ. Napolitano,
(Χειροκροτήματα)
η οποία σας συνοδεύει στη σημερινή σας επίσκεψη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μας παρακολουθεί από τα θεωρεία. Διευθύνοντας με σωφροσύνη και αποτελεσματικότητα την Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επιδείξατε ειλικρινές φιλοευρωπαϊκό πνεύμα, το οποίο διατηρείτε ανέπαφο και στη σημερινή σας θέση ως αρχηγός του ιταλικού κράτους.
Χαιρετίζω επίσης με χαρά όλους όσοι παρακολουθούν απευθείας από την τηλεόραση την πανηγυρική συνεδρίαση στην Ιταλία, καθώς επίσης τους φοιτητές και τους καθηγητές σε πολλά ιταλικά πανεπιστήμια που είναι συνδεδεμένα μέσω δορυφόρου με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο πλαίσιο του προγράμματος "Προς το ευρωπαϊκό Σύνταγμα".
(EN) Κύριε Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να σας καλωσορίσω, κύριε Napolitano, ως αφοσιωμένο Ευρωπαίο, στο Σώμα του οποίου υπήρξατε μέλος.
(Χειροκροτήματα)
50 χρόνια μετά την υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης αποδεικνύετε προσωπικά και υπό την ιδιότητά σας ως ανώτατος εκπρόσωπος της Ιταλίας τον κεντρικό ρόλο της χώρας σας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Εκπροσωπείτε την ευρωπαϊκή παράδοση της Ιταλίας που φθάνει ως τον Άλτσιντε ντε Γκάσπερι.
Για την 50ή επέτειο των συνθηκών της Ρώμης λέγεται συχνά ως σύνοψη "από τη Ρώμη στη Ρώμη", όμως στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ιστορίας δεν βρίσκεται μονάχα η Ρώμη, αλλά και άλλες ιταλικές πόλεις. " διάσκεψη της Μεσσίνα το 1955 είχε ως στόχο να βγάλει τη νεαρή ενωμένη Ευρώπη από την κρίση που προέκυψε από την απόρριψη της αμυντικής κοινότητας. Λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
(IT) Κύριε Napolitano, η Ιταλία αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους βασικούς υποστηρικτές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Βασιζόμαστε στις προσπάθειες που θα καταβάλει η χώρα σας και εσείς προσωπικά για να προχωρήσει ταχύτερα αυτή η διαδικασία. Κύριε Πρόεδρε, σας καλώ να πάρετε τον λόγο ενώπιον του Σώματος.
(Χειροκροτήματα)
Giorgio Napolitano
Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας. (IT) Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστώ ειλικρινά για τα ευγενικά και φιλικά λόγια που απευθύνατε προς το πρόσωπό μου και προς την Ιταλία. Οι εκφράσεις αυτές αντικατοπτρίζουν το κοινό μας αίσθημα και την κοινή μας προσπάθεια κατά την περίοδο της στενότερης συνεργασίας μας. Συνεργασθήκαμε ο καθένας από τη θέση του για τη δημιουργία της Συνταγματικής Συνθήκης στην οποία εκφράσατε εκ νέου την πιστή υποστήριξή σας. Σας ανταποδίδω λοιπόν τα αισθήματα ειλικρινούς εκτίμησης και τις θερμότερες ευχές μου για την έναρξη της σημαντικής σας θητείας.
Κύριε Poettering, κύριε Αντιπρόεδρε της Επιτροπής, κύριε Προεδρεύων του Συμβουλίου, κυρίες και κύριοι, επιστρέφω σε αυτήν την Αίθουσα με το ίδιο αίσθημα που με ενέπνεε την περίοδο της θητείας μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: αίσθημα συμμετοχής στο κοινοβουλευτικό όργανο και στην Ευρώπη. Διετέλεσα για δεκαετίες μέλος του εθνικού κοινοβουλίου της χώρας μου, αλλά ένοιωσα από την πρώτη στιγμή άνετα αναλαμβάνοντας καθήκοντα εκλεγμένου αντιπροσώπου σε αυτό το Σώμα, όταν κλήθηκα να συμμετάσχω. Καμία δυσαρέσκεια, καθώς, από το 1979 τουλάχιστον, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει την ίδια αξιοπρέπεια, το ίδιο κύρος και την ίδια δημοκρατική νομιμότητα με κάθε άλλο ελεύθερα εκλεγμένο κοινοβούλιο. Καμία αντίφαση, καθώς πίστευα ανέκαθεν και εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμία διαφωνία και κανένας ανταγωνισμός ανάμεσα στα εθνικά και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά μόνον αμοιβαίος σεβασμός και εποικοδομητική συνεργασία.
Ήμουν προπαντός ανέκαθεν πεπεισμένος ότι μπορούμε να εκπροσωπούμε τις απόψεις και τα συμφέροντα της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό όπως και στο εθνικό Κοινοβούλιο: εδώ, στις αίθουσες του Στρασβούργου και των Βρυξελλών, διαμορφώνει κανείς μια ευρύτερη άποψη των προβλημάτων και των επιλογών που πρέπει να γίνονται αντιληπτά σε μια ευρωπαϊκή διάσταση, με γνώμονα το συμφέρον των εθνικών μας κοινοτήτων. Αυτό που μας ενώνει όλους είναι ακριβώς το αίσθημα συμμετοχής στην Ευρώπη, ως κοινής κληρονομιάς αξιών και ιδεών, παραδόσεων και ελπίδων, και ως προτύπου οικοδόμησης μιας νέας πολιτικής και θεσμικής οντότητας που θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της σημερινής εποχής και του ορατού μέλλοντος.
Έτσι εξηγείται ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της εμπειρίας που αποκτά κανείς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου συμμετέχουν πολιτικοί εκπρόσωποι οι οποίοι δεν υπακούουν σε στενές και αποκλίνουσες εθνικές λογικές και μολονότι μπορεί να διαφωνούν και για σημαντικά ακόμη ζητήματα, όπως και για κρίσιμες ψηφοφορίες, συγκλίνουν ευρέως στην αντίληψη των θεμελιωδών στόχων που πρέπει να επιδιωχθούν προκειμένου να προαχθεί η ολοκλήρωση μιας ενωμένης Ευρώπης.
Όπως συχνά συνέβη αυτές τις δεκαετίες, όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στην πορεία προς τα εμπρός για να καταστεί ευρύτερη και ισχυρότερη η ευρωπαϊκή ενότητα και στη στασιμότητα ή ακόμη και την οπισθοδρόμηση, διαδραμάτισε πάντα έναν δυναμικό ρόλο και έστειλε ένα σαφές μήνυμα, με τη στήριξη μιας ευρύτατης πλειοψηφίας, υπέρ της ανάπτυξης του κοινοτικού οικοδομήματος και της διεύρυνσης των οριζόντων και των φιλοδοξιών του.
Πράγματι, ήδη από το 1979, χρονιά που αποτέλεσε σταθμό λόγω της εκλογής των αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με καθολική ψηφοφορία για πρώτη φορά, η παγίωση του κοινοβουλευτικού και συνταγματικού χαρακτήρα της Ένωσης έμοιαζε να είναι μονόδρομος, προκειμένου να ενισχυθούν οι δημοκρατικές βάσεις της διαδικασίας ολοκλήρωσης και να διασφαλισθούν τα δικαιώματα και οι δυνατότητες συμμετοχής των πολιτών. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση εγκρίνοντας στις 14 Φεβρουαρίου 1984 -πριν από 23 ακριβώς χρόνια- τη Συνθήκη ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το σχέδιο εκείνο που εκπονήθηκε και συζητήθηκε με πρωτοβουλία του Αλτιέρο Σπινέλι δεν μετατράπηκε δυστυχώς σε Συνθήκη και, παρά τη μακρά και καρποφόρο πορεία που στηρίχθηκε συχνά στις προτάσεις του σχεδίου Σπινέλι, παρέμειναν ανοικτά πολλά ζητήματα, ενώ προέκυψαν και άλλα νέα.
Έτσι, όταν υπεγράφη η απογοητευτική Συνθήκη της Νίκαιας και οι κυβερνήσεις συμφώνησαν πως ήταν ανάγκη να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα ζητήματα του μέλλοντος της Ευρώπης και να δρομολογήσουν μια πραγματική συνταγματική διαδικασία, το Κοινοβούλιο ανέλαβε τη δέσμευση να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις, συμβάλλοντας στην αναζήτηση ικανοποιητικών λύσεων στα ζητήματα που έθεσε η Δήλωση του Λάκεν τον Δεκέμβριο του 2001.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να είναι όντως υπερήφανο για τον δυναμικό ρόλο που διαδραμάτισε την περίοδο εκείνη και ειδικότερα με τη Σύμβαση των Βρυξελλών, τις ομάδες εργασίας, τις Ολομέλειες και το Προεδρείο του.
Κυρίες και κύριοι, από το 2001 έως το 2003 δεν υπήρξε στασιμότητα, αλλά αναπτύχθηκε ένας σοβαρός, αυθεντικός και βαθύς προβληματισμός. Το υλικό λοιπόν που παραδόθηκε στη διακυβερνητική διάσκεψη για τις τελικές αποφάσεις ήταν ένα κείμενο πλούσιο σε αναλύσεις και καρπός μακρόχρονου προβληματισμού και ανταλλαγής απόψεων. Το αποτέλεσμα ήταν ασφαλώς ένας συμβιβασμός, αλλά όχι χαμηλού επιπέδου καθώς βρέθηκε ένα σημείο συγκερασμού διαφορετικών απόψεων. Κάθε πλευρά -όπως και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο- θυσίασε κατά κάποιον τρόπο τις απαιτήσεις και τις προτάσεις της, προκειμένου να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα προήγαγε τον σκοπό της ευρωπαϊκής ενότητας και ολοκλήρωσης.
Μπορούμε λοιπόν, κυρίες και κύριοι, να δηλώσουμε τώρα ελαφρά τη καρδία ότι η Συνθήκη εκείνη -η οποία σκοπίμως ονομάσθηκε "Συνταγματική" είναι νεκρή; Ότι η εξαιρετική και μακροχρόνια αυτή πολιτική και πνευματική προσπάθεια θα καταλήξει αναπόφευκτα στο πουθενά; Ότι οι υπογραφές 27 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων κάτω από εκείνο το κείμενο δεν έχουν πλέον καμία αξία; Γνωρίζουμε ασφαλώς πολύ καλά τις τραυματικές συνέπειες που προκάλεσε η αρνητική ψήφος για την επικύρωση της Συνταγματικής Συνθήκης στα δημοψηφίσματα που διεξήχθησαν σε δύο εκ των έξι ιδρυτικών κρατών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Γνωρίζουμε εξίσου καλά ποια προβλήματα δημιουργεί η εξάπλωση και σε άλλες χώρες της αμφιβολίας και του σκεπτικισμού για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η Ευρώπη και για τη σημερινή κατάσταση και τις μελλοντικές προοπτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στην πραγματικότητα πληρώνουμε το τίμημα μιας αδύναμης προσπάθειας που κάναμε για να επιτύχουμε τη συμμετοχή των πολιτών στις σημαντικές αποφάσεις σχετικά με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ενοποίηση και για να ενημερώσουμε την κοινή γνώμη όλων των χωρών για τα εξαιρετικά αποτελέσματα και τις προόδους που συντελέσθηκαν σε πενήντα χρόνια, καθώς και για τις νέες και διαρκώς πιο πιεστικές ανάγκες ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της συνοχής της και της ικανότητάς της για δράση. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν πρέπει να οδηγούν στην υποτίμηση της αξίας της Συνταγματικής Συνθήκης που υπεγράφη στη Ρώμη τον Οκτώβριο του 2004, όπως και των λύσεων που παρέχει. Οι λύσεις αυτές, τις οποίες οφείλουμε να γνωστοποιήσουμε και να αναδείξουμε καλύτερα, αποτέλεσαν συγκεκριμένες, αν και αποσπασματικές, απαντήσεις στα αιτήματα των πολιτών και κυρίως στην απαίτηση για περισσότερη διαφάνεια και δημοκρατία στην Ένωση.
Μολονότι η Συνταγματική Συνθήκη αποτέλεσε ως σύνολο ένα ευτυχές σημείο συγκερασμού, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι σε έναν καλό συμβιβασμό γίνονται δεκτές ορισμένες απόψεις, αλλά απορρίπτονται κάποιες άλλες. Όταν συζητάμε για επανεξέταση του κειμένου του 2004 ας μην ξεχνάμε ότι κανείς δεν πρέπει να επιχειρήσει τη μετατόπιση προς όφελός του των θέσεων συμβιβασμού που επετεύχθησαν. " έναρξη μιας νέας διαπραγμάτευσης μπορεί να αποτελέσει ένα κουτί της Πανδώρας με κίνδυνο να πρέπει να ξεκινήσουμε και πάλι από το μηδέν και να αρχίσουμε μια αντιπαράθεση με απρόβλεπτα αποτελέσματα και διάρκεια.
Δεκαοκτώ από τα είκοσι επτά κράτη μέλη, που εκπροσωπούν 275 εκατομμύρια ευρωπαίους πολίτες, έχουν επικυρώσει τη Συνθήκη. Τα κράτη αυτά αξίζουν τον σεβασμό μας γιατί τήρησαν τις δεσμεύσεις που υπέγραψαν στη Ρώμη. Είναι βεβαίως προφανές ότι θα πρέπει να γίνουν σεβαστές και οι πλειοψηφίες που εξέφρασαν αντίθετη άποψη στο γαλλικό και το ολλανδικό δημοψήφισμα και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να εξαλείψουμε τις ανησυχίες που οδήγησαν σε αυτή την απόρριψη. Είναι πλέον καιρός η Ευρώπη να βγει από το αδιέξοδο. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι -μετά τη μεγάλη διεύρυνσή της- η ΕΕ δεν έχει ανάγκη από έναν επαναπροσδιορισμό του συνολικού πλαισίου των αξιών της και των στόχων της και από μια μεταρρύθμιση της θεσμικής της οργάνωσης. " προσπάθεια εκπόνησης ενός σχεδίου Συντάγματος για την Ευρώπη δεν ήταν μια γραφειοκρατική άσκηση ούτε μια ιδιοτροπία ή πολυτέλεια: ανταποκρίθηκε σε μια βαθιά ανάγκης της Ευρώπης στην παρούσα ιστορική συγκυρία.
Δεν μπορούμε επίσης να προτείνουμε σήμερα ως εναλλακτικό όραμα και στρατηγική την Ευρώπη των σχεδίων ή των αποτελεσμάτων. Αληθεύει βεβαίως ότι τα δύο τελευταία χρόνια η Ένωση δεν έμεινε αδρανής. Έδωσε ακόμη περισσότερα δείγματα του ρόλου που θα μπορούσε να διαδραματίσει στη διεθνή σκηνή, όταν κατόρθωσε να εκφρασθεί με μία μόνο φωνή στον πόλεμο του Λιβάνου, προωθώντας μια νέα και δύσκολη αποστολή για την ειρήνη στην περιοχή και σε όλη τη Μέση Ανατολή. Εκτός από τη νέα αυτή πολιτική πρωτοβουλία, στο ενεργητικό αυτής της περιόδου μπορούμε να συμπεριλάβουμε τη θέσπιση ορισμένων σημαντικών οδηγιών και τη συμφωνία για την, περιορισμένη έστω, αύξηση των αναιμικών δημοσιονομικών προοπτικών της περιόδου 2007-2013, με την ουσιαστική συμβολή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου χάρη στις εξουσίες που απέκτησε στο πλαίσιο της διαδικασίας συναπόφασης.
Ωστόσο, κυρίες και κύριοι, το σημερινό θεσμικό πλαίσιο δεν μπορεί να οδηγήσει την ΕΕ πολύ μακριά στον δρόμο των αποτελεσμάτων. Είναι ασφαλώς σημαντικό να σχεδιάσουμε και να προτείνουμε νέες κοινοτικές πολιτικές, όπως έπραξε πρόσφατα η Επιτροπή για τα ζητήματα του περιβάλλοντος και της ενέργειας, τα οποία εξελίχθηκαν σε σοβαρά, κρίσιμα προβλήματα λόγω της κλιματικής αλλαγής και των εντάσεων για τον εφοδιασμό με πετρέλαιο και αέριο. Γνωρίζουμε, ωστόσο, από τη μακρά μας εμπειρία ότι τα έγγραφα, οι ανακοινώσεις και οι νομοθετικές προτάσεις της Επιτροπής μπορούν να έχουν ελάχιστα αποτελέσματα ή να τελματώσουν σε βραδύτατες διαδικασίες. Αυτό αποδεικνύει για παράδειγμα η δύσκολη και μακροχρόνια πορεία για μια ευρωπαϊκή πολιτική μετανάστευσης. Γνωρίζουμε επίσης καλά ότι μετά την καθιέρωση του κοινού νομίσματος δεν ακολούθησε η οικονομική διακυβέρνηση που θα ήταν αναγκαία για να διασφαλίσει την επίτευξη των στόχων που διατυπώθηκαν με το φιλόδοξο σχέδιο της στρατηγικής της Λισαβόνας.
Ποιος είναι λοιπόν ο αποφασιστικός παράγοντας για να αποκτήσουν πνοή τα σχέδια και για να αναπτυχθεί πραγματικά η Ευρώπη των αποτελεσμάτων; Αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ισχύς των θεσμικών οργάνων και η πολιτική τους δέσμευση. " Ένωση πρέπει να αποκτήσει ισχυρά θεσμικά όργανα για να μπορούν να κάμπτουν τις αντιστάσεις που προβάλλουν ορισμένα κράτη μέλη, τα οποία επιμένουν στην υπεράσπιση αναχρονιστικών προνομίων και μεγαλεπήβολων εθνικών φιλοδοξιών. " Συνταγματική Συνθήκη ξεκαθάρισε το πεδίο από κάθε φόβο ή υποψία στροφής προς ένα κεντρικό υπερκράτος. Επιβεβαίωσε με μεγαλύτερη σαφήνεια την κατανομή των εξουσιών και εγγυήθηκε τον σεβασμό της αρχής της επικουρικότητας. Θα μπορούσαμε μάλιστα να υποστηρίξουμε ότι δεν έκανε αρκετά για να προσαρμόσει τους κανόνες λειτουργίας και τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων στις προκλήσεις της διευρυμένης Ένωσης, καθώς και για τη θέσπιση των αναγκαίων νέων κοινοτικών πολιτικών.
Με τη Συνταγματική Συνθήκη τα αποφασιστικότερα βήματα προόδου συντελέσθηκαν στον τομέα της κοινής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας, ενός πραγματικού ευρωπαϊκού χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, της δομημένης συνεργασίας στον τομέα της άμυνας και της ενισχυμένης συνεργασίας σε άλλους τομείς. Εάν, ωστόσο, ξεκινούσαν νέες διαπραγματεύσεις και κάποια πλευρά έθετε υπό αμφισβήτηση αυτές τις καινοτομίες, αρχής γενομένης από τη θέσπιση της θέσης ενός ευρωπαίου Υπουργού Εξωτερικών και ενός ευρωπαϊκού οργανισμού εξωτερικής δράσης, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι άλλες πλευρές θα ζητήσουν τη συμπλήρωση ή την ολοκλήρωση της Συνθήκης του 2004 με νέα, πιο τολμηρά και συνεκτικά μέτρα για την ανάπτυξη της διαδικασίας ολοκλήρωσης. Είναι για παράδειγμα αυτονόητο ότι θα επανέλθει η πρόταση επέκτασης του τομέα λήψης των αποφάσεων με απλή πλειοψηφία στο πλαίσιο του Συμβουλίου, καθώς μάλιστα η κατάργηση του κανόνα της ομοφωνίας και του δικαιώματος της αρνησικυρίας δεν αποκλείει, αλλά μάλλον ευνοεί, την αναζήτηση ευρείας συναίνεσης και την ταχεία επίτευξη κοινά αποδεκτών συμφωνιών. Με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων θα τεθεί εκ νέου και η πρόταση κατάργησης της υποχρέωσης ομοφωνίας όσον αφορά τις μελλοντικές μεταρρυθμίσεις των Συνθηκών και την έναρξη της ισχύος τους.
Απαιτείται, συνεπώς, μεγάλος ρεαλισμός από όλες τις πλευρές. Ρεαλισμός παράλληλα με αποφασιστικότητα για να μην επικρατήσει η τάση που εκδηλώνεται για μια ακόμη φορά και αποβλέπει στην αποδυνάμωση μιας επιλογής που μετράει πενήντα και πλέον χρόνια. Επιλέξαμε τότε την προοπτική μιας Ευρώπης ικανής για ολοκλήρωση, μιας ενιαίας αλλά πολυφωνικής οντότητας, που θα εμπλουτίζεται από την πολυμορφία έχοντας συνείδηση της κοινής πολιτιστικής μας κληρονομιάς και θα ενισχύεται συνδυάζοντας τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων με μια νέα υπερεθνική διάσταση. Σε λίγο θα εορτάσουμε την πεντηκοστή επέτειο των Συνθηκών της Ρώμης και είναι σημαντικό να επωφεληθούμε της ευκαιρίας για να επιβεβαιώσουμε εκείνη την προοπτική και την επιλογή, διασαφηνίζοντας τους νέους στόχους και τις νέες φιλοδοξίες μας.
" ευρωπαϊκή ιδέα με την οποία διαγράφηκε στον μακρινό ορίζοντα ο στόχος μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ή των ""νωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" γεννήθηκε στο Παρίσι το 1950. Από το Παρίσι αναμένουμε λοιπόν και σήμερα με εμπιστοσύνη μια υπεύθυνη συμβολή για να ξεπεράσουμε την κρίση που επήλθε με την αποτυχία επικύρωσης της Συνθήκης του 2004. Γνωρίζοντας το υψηλό αίσθημα ευθύνης της φίλης Γαλλίας για τον ρόλο της στην Ευρώπη και στον κόσμο, είμαι βέβαιος πως δεν θα μας στερήσει την αποφασιστική πλέον συμβολή της.
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, θέλησα να επισημάνω ορισμένα κρίσιμα σημεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσονται οι αποφάσεις που πρέπει να λάβουμε στο προσεχές μέλλον, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες για τις πολλαπλές νομικές, τεχνικές και πολιτικές ιδέες που προέκυψαν πρόσφατα κατά την αναζήτηση μιας διεξόδου από το θεσμικό αδιέξοδο. " Ιταλία δέχθηκε με ικανοποίηση τις δεσμεύσεις της γερμανικής Προεδρίας, καθώς και τις αξίες και τις αρχές που ανέπτυξε η Καγκελάριος κ. Μέρκελ ενώπιον του Σώματος για την επιβεβαίωση του στόχου της Ευρώπης να υιοθετήσει τη Συνταγματική Συνθήκη.
Όποια μορφή και αν λάβει ο οδικός χάρτης για τον οποίο συζητάμε σήμερα, είναι σημαντικό να συμφωνήσουμε πως πρέπει να παρουσιάσουμε στους πολίτες τη Συνταγματική Συνθήκη εν ισχύι, με το μήνυμα και με το πρόγραμμά της, πριν από τις εκλογές του 2009.
Επί αυτής της βάσης, το δικό μου μήνυμα και πρόγραμμα είναι να απευθύνω από εδώ μια έκκληση στο αίσθημα ευθύνης και στην πολιτική βούληση όσων διαδραματίζουν καθοδηγητικό ρόλο στις χώρες μας. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το μέγεθος των νέων απειλών, των προκλήσεων και των ευκαιριών που μας περιμένουν. " Ευρώπη θα μπορέσει να επηρεάσει τις διεθνείς σχέσεις και την παγκόσμια ανάπτυξη και να αποκτήσει νέα ώθηση και δυναμισμό για να καταλάβει τη θέση που της αξίζει, μόνο εάν ενισχύσει τη συνοχή και την ενότητά της αποκτώντας σύντομα -ως Ένωση- τα αναγκαία όργανα και τους πόρους.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η εναλλακτική λύση θα είναι μια δραματική παρακμή του ρόλου όλων των χωρών μας και του ιστορικού ρόλου της ηπείρου μας. Επιτρέψτε μου να επαναλάβω τα λόγια με τα οποία ο Ζαν Μονέ έκλεινε τα απομνημονεύματά του το 1976: "Δεν μπορούμε να μείνουμε αδρανείς, όταν γύρω μας όλος ο κόσμος κινείται". Τριάντα χρόνια αργότερα, τα λόγια αυτά είναι ακόμη πιο επίκαιρα και ηχούν ως μια προειδοποίηση την οποία είναι αδύνατον να παραβλέψουμε. Οι ηγέτες των χωρών μας πρέπει, συνεπώς, να σταθούν στο ύψος αυτών των περιστάσεων και αυτών των ευθυνών διαμορφώνοντας μια νέα ευρωπαϊκή πολιτική βούληση και ας υψωθεί πιο ηχηρή από ποτέ η φωνή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να απαιτήσει όπως και στο παρελθόν συνεκτικότητα και τόλμη.
Κύριε Πρόεδρε, η Ιταλία θα αναλάβει τις ευθύνες της και, όπως έπραξε από την πρώτη στιγμή της διαδικασίας ολοκλήρωσης, θα προσφέρει τη συμβολή της. Μια συμβολή που σηματοδοτείται από τις φιγούρες ενός οξυδερκούς πολιτικού, του Άλτσιντε ντε Γκάσπερι, και ενός ενθουσιώδους και προφητικού υπερασπιστή της ευρωπαϊκής ιδέας, του Αλτιέρο Σπινέλι, τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του οποίου εορτάζουμε εφέτος. Προβάλλοντας το παράδειγμά τους και επαναλαμβάνοντας την ευρωπαϊκή δέσμευση της Ιταλίας, ξέρω ότι εκφράζω το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας μου και τα βαθιά αισθήματα των πολιτών της. Τέλος, θέλησα να απευθυνθώ σε εσάς, κυρίες και κύριοι, με ένα πιο προσωπικό ύφος που υπαγορεύει η συγκίνηση κάποιου ο οποίος διδάχθηκε σε αυτά τα έδρανα και από τη θητεία του σε αυτό το Κοινοβούλιο ότι τα συμφέροντα των λαών μας, των εθνών μας και του κοινού μας μέλλοντος εξυπηρετούνται μόνον όταν εργαζόμαστε για μια ενωμένη Ευρώπη.
Πρόεδρος
Πρόεδρε Napolitano, σας ευχαριστούμε για τη βαρυσήμαντη ομιλία σας. Έχουμε εμπιστοσύνη στην Ιταλία.
(EN) Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστούμε θερμά για τη μεγάλη ομιλία που κάνατε. Ανήκετε στην παράδοση των μεγάλων προσωπικοτήτων της Ιταλίας που αγωνίστηκαν για την ένωση της ηπείρου μας. Δεν το κάνετε μόνο ενώπιον κοινοβουλίων, αλλά βγαίνετε και προς τα έξω και μιλάτε με νέους ανθρώπους, όπως κάνατε για παράδειγμα πριν από μερικές ημέρες στο πανεπιστήμιο του Tübingen στη Γερμανία. Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά για τον μεγάλο ζήλο σας και σας ευχόμαστε υγεία και δύναμη για το μέλλον, προκειμένου να μπορέσουμε να συνεχίσουμε με τον ίδιο ζήλο το κοινό μας έργο για την ενότητα της ηπείρου μας.
(IT) Ευχαριστούμε τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας κ. Giorgio Napolitano.
(Χειροκροτήματα)
