Sytuacja w Strefie Gazy
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest oświadczenie przewodniczącego na temat sytuacji w Gazie. Przewodniczący poszczególnych grup politycznych przedstawią swoje stanowiska w tej kwestii. Poprosili mnie jednak, abym także wydał oświadczenie w tej sprawie, na co z ochotą przystałem.
W związku z eskalacją działań na Bliskim Wschodzie pojawiła się pilna potrzeba ponownego uwzględnienia tej sytuacji w porządku dziennym. My, Europejczycy, zadajemy sobie pytanie, co możemy zrobić, jak możemy zareagować na spiralę przemocy, która powoduje, że Bliski Wschód znów staje w ogniu, tuż przed naszymi oczami.
Przechodząc do sedna, jedyną reakcją będzie stanowcze i trwałe śledzenie rozmów pokojowych między Izraelem a Palestyną. Nie wolno pozwolić na to, aby proces pokojowy rozpoczęty w Annapolis został zniszczony przez przemoc i terroryzm. Jako posłowie do Parlamentu Europejskiego powinniśmy podjąć wszelkie możliwe działania, aby temu zapobiec.
Pokazywane w telewizji obrazy ofiar konfliktu, jakie codziennie do nas docierają, są wstrząsające. Jeśli tydzień temu widok niewinnych cywilów palestyńskich, w tym wielu dzieci, którzy stracili w Gazie życie w wyniku zastosowania niewspółmiernej siły rażenia wywołał w nas współczucie i wściekłość, to już czwartkowy przerażający morderczy zamach na szkołę w Jerozolimie sprawił, że dzieliliśmy smutek i gniew z narodem izraelskim.
Współczucie to szlachetna cnota, także w polityce, ale samo współczucie nie wystarczy. Współczucie nie jest substytutem działań politycznych. Uzasadnione rozwiązania polityczne powinny się racjonalnie opierać na bazie jasnych zasad. Ochrona życia człowieka i poszanowanie prawa międzynarodowego stanowią ucieleśnienie takich zasad i to one powinny stać się naszymi punktami odniesienia.
W imieniu Parlamentu Europejskiego stanowczo potępiam akty przemocy, jakich dopuszcza się Hamas i inni ekstremiści palestyńscy. W imieniu Parlamentu Europejskiego zwracam się do rządu Izraela, aby wsłuchał się w głosy wypowiadane tak w kraju, jak poza jego granicami, przekonujące władze do dostosowania wypowiedzi do działań mających na celu promowanie pokoju.
Strefa Gazy stała się otwartą raną Bliskiego Wschodu. Dla niektórych jest ona cierniem w ciele, gdyż w regionie sytuację polityczną kontrolują ekstremiści. Wielu chciałoby odwrócić się do regionu plecami, oddzielić Strefę Gazy od reszty świata i udawać, że obszar ten nie istnieje. Za murami, które już tam stoją i tymi, które powstają wzdłuż granicy z Egiptem mieszkają ludzie: mężczyźni, kobiety i dzieci, którzy mają prawo żyć w przyzwoitych warunkach. Ludzie nie będą wiecznie znosić istnienia murów i podziałów.
Ludzie się boją. Jesteśmy myślami z tymi, którzy zamieszkują okolice Sderot i Aszkelon, a którzy z dnia na dzień żyją w strachu przed kolejnymi ostrzałami moździerzowymi. Bardzo poważnie traktujemy sprawę bezpieczeństwa Izraela i zawsze będziemy go strzec. Parlament Europejski i ja sam, podczas mojej wizyty pod koniec maja 2007 roku w Izraelu i na terytoriach palestyńskich, w tym Strefie Gazy, przekazywaliśmy ten komunikat niezliczoną ilość razy. Ostrzały moździerzowe Izraela dokonywane ze Strefy Gazy muszą się zakończyć. Taki rodzaj oporu to terroryzm i z naszego punktu widzenia nie podlega negocjacjom.
I mimo że emocjami ludzi rządzi strach, śmierć jest ostateczna - nikt nie jest w stanie przywrócić do życia setek osób, które poświęciły życie w imię bezpieczeństwa Izraela od czasu wyodrębnienia Strefy Gazy. Musimy zakwestionować współmierność i celowość tych środków. Musimy także postawić pytanie, czy to, że ludność danego obszaru cierpi przez ekstremizm swoich przywódców jest zgodne z prawem międzynarodowym.
Dostarczanie mieszkańcom Gazy minimalnej pomocy humanitarnej i jednoczesne ich ignorowanie nie może stać się trwałym i uzasadnionym rozwiązaniem. Unia Europejska pomaga w ograniczaniu cierpień, wysyłając do Strefy Gazy pomoc humanitarną, jednak w pierwszej kolejności powinna dokonać bardziej długofalowej inwestycji politycznej, tak aby jej wsparcie finansowe obrało najbardziej pożądany kierunek strategiczny.
Na paryskiej konferencji darczyńców w grudniu, na której reprezentowany był także Parlament Europejski, Unia Europejska zaoferowała kwotę 540 milionów euro na rok 2008 jako wsparcie procesu rozpoczętego w Annapolis. Działa już także nowy mechanizm finansowania Pegase.
Parlament Europejski domaga się od Unii Europejskiej aktywnego udziału i wsparcia w procesie pokojowym. Jako organ budżetowy jednakże, naszym obowiązkiem jest dopilnowanie, aby zobowiązania finansowe nie rozmijały się z celem. Wszystkie strony procesu powinny mieć świadomość, że Unia Europejska nie może podejmować działań militarnych, które będą niszczyły owoce naszej solidarności finansowej.
Wolą Parlamentu Europejskiego jest podjęcie trudnej roli pośrednika na rzecz znalezienia rozwiązania konfliktu na Bliskim Wschodzie. Nowo powołana grupa robocza ds. Bliskiego Wschodu będzie dążyła do realizacji tego celu. Za dwa tygodnie, wspólnie z grupą powstałą w wyniku paryskiej konferencji darczyńców, w skład której wchodzą: francuski minister spraw zagranicznych, Bernard Kouchner, norweski minister spraw zagranicznych Jonas Gahr Støre, komisarz Benita Ferrero-Waldner oraz Tony Blair, specjalny wysłannik tzw. kwartetu bliskowschodniego, będziemy omawiali rzeczywiste postępy w udzielaniu pomocy.
Jeżeli Unia Europejska ma być uczciwym pośrednikiem konieczna jest bezstronność. Z drugiej jednak strony, jeśli skupimy się na stałej walce dyplomatycznej w celu opisywania eskalacji konfliktu w Izraelu i Gazie w sposób bezstronny, istnieje ryzyko, że zapomnimy, iż to ludzie, a nie słowa mają znaleźć się w centrum naszych działań politycznych. Nie wolno nam używać tego, co określamy mianem procesu z Annapolis jako zasłony dymnej, za którą pojawia się rozwiązanie polityczne, gdy tymczasem terytoria palestyńskie pozostają odcięte od świata, a niezliczone strefy bezpieczeństwa ograniczają swobodę przemieszczania się mieszkańców.
Sytuacja ludności palestyńskiej nie ulegnie poprawie do czasu aż mieszkańcy tych okolic nie będą mogli się swobodnie przemieszczać w Gazie i na Zachodnim Brzegu. Ustanowienie stabilnego państwa palestyńskiego bez swobody przemieszczania się nie będzie możliwe. Bezpieczeństwo ma więcej wymiarów niż tylko militarny. Bezpieczeństwo nie zostanie osiągnięte, jeżeli mieszkańcy Izraela i Palestyny nie uznają siebie nawzajem i nie zaczną się nawzajem szanować. Bezpieczeństwo zaczyna się od pojednania. Nadszedł czas zasiewu trwałej zgody także między Palestyńczykami. Hamas musi dokonać zmiany stanowiska i współpracować z umiarkowanymi Palestyńczykami w celu budowania pokoju. Chciałbym ponownie zadeklarować nasze wsparcie dla prezydenta Mahmuda Abbasa i premiera Salama Fayyada.
Jednym z kluczy do powodzenia jest porozumienie w kwestii przejść granicznych znajdujących się wzdłuż granicy ze Strefą Gazy, przy czym wysoki priorytet należy nadać szybkiemu rozwiązaniu dla ruchu transgranicznego na przejściach w Karni i Rafah. Jest to także obszar, za który Unia Europejska ponosi szczególną odpowiedzialność.
Panie i panowie! Uczyńmy wszystko, co w naszej mocy, aby naszym zobowiązaniom finansowym udzielić wsparcia w postaci konsekwentnych działań politycznych, tak abyśmy mogli przyczynić się do pokoju na Bliskim Wschodzie, a przede wszystkim udzielić wsparcia mieszkańcom Bliskiego Wschodu.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Kilka miesięcy temu w Annapolis Izraelczycy i Palestyńczycy mieli sen, sen o dwóch narodach, z których każdy żył bezpiecznie w swoim kraju o uznanych na całym świecie granicach, po dziesiątkach lat konfliktu, który przyczynił się do rozpaczy rodzin i tragedii ludzkiej. Kilka miesięcy temu, na konferencji w Paryżu społeczność międzynarodowa była gotowa pomóc w spełnieniu tego snu.
Europa, największy darczyńca międzynarodowy, wierzy w tę pokojową i bezpieczną przyszłość i w ramach kwartetu bliskowschodniego podejmuje wszelkie wysiłki, aby pomóc obu stronom wydostać się z błędnego koła przemocy i braku zrozumienia. Jednakże w okresie zaledwie kilku dni niewspółmierne zastosowanie siły i zbrojnej prowokacji spowodowały, w wyniku pełnej przemocy konfrontacji, śmierć kilkudziesięciu Palestyńczyków w Strefie Gazy i kilku żołnierzy izraelskich. Tylko w miniony czwartek pewien Palestyńczyk zabił siebie i ośmioro uczniów w znanej szkole religijnej. Pociski wystrzeliwane przez fanatyków i osoby powodowane żądzą zemsty, nietolerancją i odrzuceniem innych sprawiają, że nawiązanie dialogu, a co za tym idzie osiągnięcie kompromisu i pokoju, staje się coraz trudniejsze.
Wspólnota międzynarodowa oraz mieszkańcy Europy nie mogą i nie powinni ustawiać się w pozycji sędziów żadnej ze stron. Naszym zadaniem jest, aby sygnatariusze z Annapolis przejrzeli na oczy, to znaczy abyśmy byli w stanie nakłonić ich do podjęcia negocjacji. Delegacja PPE-DE do Jerozolimy i Ramallah, której przewodniczyłem kilka tygodni temu, nauczyła mnie trzech rzeczy.
W pierwszej kolejności oczekiwanie na Bliskim Wschodzie na Europę. Nie tylko Europę, która wspierać będzie finansowo proces pokojowy, choć jest to niezbędne, ale Europę, której obecność polityczna będzie silniej odczuwana. Naszym zadaniem jest podejmowanie większej liczby działań, które będą skuteczniejsze.
Kolejną nauką, jaką wyniosłem z podróży jest konieczność zachęcania do działania umiarkowanych ugrupowań po stronie Izraela i Palestyny i udzielania im naszego wsparcia politycznego. Ryzykowna droga, jaką podjęły te ugrupowania, droga pokoju, dialogu i odpowiedzialności wobec własnych narodów, jest często niekorzystna z wyborczego punktu widzenia. To właśnie te ugrupowania i umiarkowane postaci powinny uzyskać od nas tyle wsparcia, ile to możliwe, gdyż to oni, i tylko oni, mają w ręku klucze do pokojowego i trwałego rozwiązania w regionie.
Po trzecie, Europa powinna uświadomić obu stronom, że stawiając mury, zabijając ludzi w wyniku prowadzonych ostrzałów rakietowych i poniżając drugą stronę nigdy nie wyłamią się z błędnego koła bezpieczeństwa, obrony i przemocy. Tylko jeśli ich sąsiedzi, a w szczególności ludzie młodzi, będą mieli możliwość budowania przyszłości, realizowania własnych ambicji, rozwijania się we własnym kraju, powstanie krąg oparty na prawie, który z czasem przyniesie owoce.
Wraz z moją grupą z radością przyjęliśmy niedawne wezwanie wystosowane przez przywódców izraelskich i palestyńskich o podjęcie dalszego dialogu, zgodnie z "mapą drogową” z Annapolis. Europa musi przenieść swoje wsparcie polityczne na wyższy poziom. I chciałbym podkreślić: wsparcie polityczne dla umiarkowanych ugrupowań sprawujących władzę. To jedyne wyjście, a wczoraj, podczas nabożeństwa usłyszeliśmy, jak przedstawiciele Palestyńczyków i Izraelczyków wezwali do tego samego - pokoju dla swoich narodów.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W kwestii analizy sytuacji doprawdy nie mam nic więcej do dodania do wypowiedzi pana, panie przewodniczący, i pana Josepha Daula.
Wszyscy zgadzamy się w kwestii tego, co należy zrobić i wszyscy znamy obecną sytuację. Nie ma zatem potrzeby, abym ponownie wymieniał wszystkie działania konieczne do podjęcia z punktu widzenia Unii Europejskiej, czy powtarzał jakiekolwiek oświadczenia na temat roli samej UE. Muszę jednak podkreślić, że nie wolno nam milczeć, gdy budowle powstające przy wykorzystaniu środków dostarczonych przez Unię Europejską podlegają w krótkim czasie nieuzasadnionemu zniszczeniu.
To wszystko zostało już zresztą powiedziane. Z tego właśnie powodu sięgnę do tego, co my, członkowie grupy socjalistycznej, mamy obecnie do powiedzenia w tej debacie, wskazując na następującą myśl, nad jaką powinniśmy się zastanowić: jeżeli zasada odrzucenia przemocy nie zostanie ustanowiona na poziomie priorytetu, nie znajdzie się rozwiązanie problemu w Gazie i nie zakończy się spirala przemocy, która dręczy Bliski Wschód od dziesięcioleci.
Dlatego właśnie należy kategorycznie stwierdzić, że odrzucenie przemocy - w postaci ogłoszenia przez obie strony intencji powstrzymania się od dalszego użycia siły i skupienia wszelkich wysiłków na osiągnięciu wynegocjowanego porozumienia - nie jest pomysłem tej Izby, lecz stanowi podstawę licznych prób podejmowanych w minionych dziesięcioleciach, zaś Annapolis to jedynie kolejna, świeża próba wywołania dialogu bez przemocy.
Dlaczego te wszystkie próby kończą się niepowodzeniem? Powody są oczywiste i należy je wyartykułować. Kończą się fiaskiem, gdyż po obu stronach są ludzie zainteresowani kontynuowaniem walk lub promowaniem przemocy. Z jednej strony, szczególnie w środowiskach terrorystycznych, znajdują się tacy, którzy głoszą brak prawa Izraela do istnienia, w związku z czym dla zasady popierają stosowanie przemocy; z drugiej jednak strony, w ramach demokratycznych struktur Państwa Izrael, gdy tylko rząd izraelski przygotowuje się do podjęcia negocjacji w poszukiwaniu rozwiązań pokojowych, cały proces hamowany jest przez parlamentarnych taktyków.
Dokładnie z taką sytuacją mamy do czynienia po raz kolejny obecnie. W Annapolis premier oświadcza, że chciałby negocjować, a parlamentarzyści z Knesetu i ministrowie ze stworzonego przez premiera rządu ograniczają jego mandat negocjacyjny ze względu na partyjno-polityczne posunięcia taktyczne, które wszystkim nam są już znajome.
Los mieszkańców Gazy i bezsensowna blokada - przyczyna licznych nieszczęść i chaosu - jest efektem poglądu propagowanego przez Hamas, organizacji, która bezprawnie przejęła władzę, że jedyną reakcją jest przemoc. Tę kwestię należy w sposób wyraźny podkreślić, tak jak i fakt, że uzurpowana przez Hamas władza nie jest wykorzystywana do odwodzenia od przemocy radykałów znajdujących się w szeregach tej organizacji. To, w istocie rzeczy, jest główną przyczyną cierpień ludności cywilnej w Strefie Gazy.
Tak samo istotny jest fakt, że po stronie izraelskiej znajdują się osoby, które podejmując próby sabotowania każdego, najmniejszego nawet kroku naprzód, kierując się przy tym własnymi celami, z powodzeniem podważają każdy, minimalny choćby postęp, stosując w tym celu prowokację. Nie potrafię znaleźć innego wytłumaczenia dla zdarzeń takich jak ogłoszenie budowy kolejnych osiedli.
Kim są ostateczni przegrani? Kobiety, dzieci, ludzie bezbronni, w szczególności w Strefie Gazy, ale także, oczywiście, Izraelczycy mieszkający w pobliżu granicy. Podsumowując nasze dotychczasowe doświadczenia chciałbym oświadczyć, że radykałom konflikt ten potrzebny jest jako uzasadnienie istnienia. To znany od dziesięcioleci fakt, a ta chroniczna sytuacja występuje po obu stronach. Radykałom tym mówimy, że nigdy nie osiągną swego celu. Mogą starać się kontynuować stosowanie przemocy, ale nigdy nie zrealizują swoich celów politycznych, gdyż cele polityczne nie mogą być realizowane przy wykorzystaniu przemocy.
Być może zatem istotnym zadaniem dla nas, Europejczyków, będzie zaakceptowanie słów wypowiedzianych przez Izraelczyka, a mianowicie Icchaka Rabina. W roku 1995 złożył on jedno z najmądrzejszych oświadczeń, jakie kiedykolwiek słyszałem: "Będziemy zwalczać terroryzm jak gdyby nie istniał proces pokojowy i podążać drogą procesu pokojowego, jak gdyby nie istniał terroryzm”. To komunikat do obu stron. Bez niego pokoju nie będzie.
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Sytuacja w Gazie jest przede wszystkim katastrofą humanitarną. Żadne potępienie żadnej ze stron konfliktu nie rozwiąże tego problemu.
Gaza jest osaczona od czerwca ubiegłego roku. Półtora miliona ludzi zostało uwięzionych w warunkach braku dostatecznej ilości wody, energii elektrycznej, paliw i możliwości odprowadzania ścieków. Dwa lata temu, trzech na pięciu mieszkańców Gazy było uzależnionych od pomocy ONZ; obecnie stosunek ten wynosi cztery osoby na pięć. Przedsiębiorstwa zbankrutowały, praktycznie niemożliwe jest znalezienie pracy, a sytuacja jest gorsza niż w jakimkolwiek momencie od czasu anektowania terytorium przez Izrael w 1967 r. Izraelski żołnierz, Gilad Shalit, jest więziony od czerwca 2006 roku, a według posiadanych przeze mnie informacji około 11.000 Palestyńczyków cierpi w izraelskich więzieniach.
Głównym powodem potępienia Unii Europejskiej w całej tej sytuacji jest ślepe podążanie za strategią amerykańską. Marc Otte, specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej, przemawiając niedawno do naszej delegacji ds. relacji z Palestyńską Radą Legislacyjną, stwierdził, że w kwestii strategii Unia Europejska podąża za USA. Najbardziej namacalnym wynikiem takiego działania jest fakt, że palestyńska infrastruktura, sfinansowana przez europejskiego podatnika, jest regularnie niszczona przez izraelską armię stosującą w tym celu amerykańską broń. Czy w tej sytuacji tak właśnie powinniśmy angażować europejskie fundusze? Jeżeli kiedykolwiek nadszedł czas przyjęcia przez Unię Europejską wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, ten czas nadszedł właśnie teraz!
Moja grupa z radością powitała nieformalny rozejm osiągnięty dziś w ciągu dnia. Życzymy Egiptowi powodzenia w rozmowach mediacyjnych, lecz jesteśmy przekonani, że cykl przemocy, który przyczynił się do 56 przypadków śmiertelnych w Gazie w dniu 1 marca 2008 roku i ośmiu w Jerozolimie w sobotę, nie może być przerwany przy zastosowaniu przemocy.
Aby pokój mógł nastąpić, konieczny jest dialog. W Annapolis obiecano pokój w okresie 10 miesięcy, jednak wielu z nas uważa, że po raz kolejny Izrael próbuje zdelegitymizować każdego rozmówcę. Hamas kontynuuje swoją cyniczną politykę ostrzałów rakietowych, mając jednocześnie świadomość niewspółmiernej reakcji.
Potępiamy przemoc z każdej strony. Tak, Izrael ma prawo bronić się przed masowymi atakami wymierzonymi w osoby cywilne, jednak, jako państwo demokratyczne ma także obowiązek pokazania większej sprawiedliwości niż mogłaby sugerować posiadana siła rażenia. Wydaje się, że oddalamy się od rozwiązania dwupaństwowego - czy to z uwagi na ostrzał rakietowy Aszkelonu, czy też ze względu na 530 domów nowych osadników w Givat Ze'ev w pobliżu Ramallah.
Polityka państw zachodnich opierała się na trzech założeniach: po pierwsze, rozmowa z Hamasem jest niemożliwa; po drugie, Izrael jest jedynym państwem demokratycznym w regionie i w związku z tym powinien być traktowany jak każde inne państwo demokratyczne, wreszcie, po trzecie, pan Abbas jest głosem umiarkowanych Palestyńczyków. Wielu członków mojego ugrupowania kwestionuje te trzy założenia, będąc zdania, że nasza polityka wymaga ponownego pilnego przeanalizowania, by móc znaleźć rozwiązanie, które pozwoli tym wspólnotom na koegzystencję.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Podobnie jak moi koledzy, zgadzam się z większością argumentów wygłaszanych przede mną przez pana Daula, pana Schulza i pana Watsona. Rzeczywistość, z jaką mamy do czynienia - pomijając już geopolityczny charakter konfliktu lub nawet historyczny charakter konfliktu - polega na tym, że każdego dnia pozbawiane życia są niewinne istoty ludzkie. Dzień w dzień rodziny tracą swoich członków. Codziennie ktoś umiera lub zostaje ranny. Z dnia na dzień coraz głębszy staje się rozdział sił umiarkowania.
Nie powinniśmy się przy tym wdawać w grę polegającą na przerzucaniu winy - wystarczy wrócić do wydarzeń z Gazy z minionych miesięcy, gdy władze izraelskie w sposób cyniczny wykorzystywały mieszkańców regionu, odcinając dopływ wody, energii elektrycznej i dostaw żywności, w sposób oczywisty próbując głodem zmusić mieszkańców strefy do uległości. Ale to nie wydarzyło się tylko i wyłącznie w nieodległej przeszłości - takie rzeczy miały już miejsce w minionych dziesięcioleciach. Podobnie cynicznie zareagował Hamas, dokonując ostrzału rakietowego terenów izraelskich i dopuszczając się brutalnego mordu na ośmiu osobach w szkole.
Jednak mimo tego, że możemy nieustannie potępiać działania podejmowane przez ekstremistów po obu stronach, bez względu na to, czy są to oficjalni terroryści, terroryści państwowi czy też terroryści sponsorowani przez państwo, trudno nam będzie uciec od podstawowego faktu, którym jest konieczność nawiązania dialogu, konieczność porozumienia, konieczność, poza wszystkim innym, poszanowania ludzkiego życia. Poszanowania wartości życia każdego człowieka. Tylko wówczas będziemy mieli prawdziwą możliwość znalezienia drogi do zbliżenia narodów. Ponieważ wszyscy rozmawiamy o rozwiązaniu dwupaństwowym, przy czym takie rozwiązanie wskazuje na współistnienie dwóch państw. Nie zbitki mniejszych kawałków rozmieszczonych między wszystkim innym, ale dwóch państw. To samo odnosi się do uznania tych dwóch państw, ich przywódców wyznaczonych do podjęcia negocjacji i rozmów. Przez dialog, w połączeniu z kolejnym pierwszym krokiem w kierunku pokoju w regionie, z ogłoszonym właśnie rozejmem, z rozmowami, jakie mają się rozpocząć między przewodniczącym Abbasem a premierem Olmertem, i z naszym dążeniem do udzielenia takiej pomocy, jaka tylko będzie możliwa.
Nie winię Europy za pomoc w zakresie budowy dróg, wodociągów czy elektrowni, szkół czy przychodni dla Palestyńczyków, którzy zostali pozostawieni na pastwę losu, po tym jak zostali usunięci z własnej ziemi.
Wszyscy ponosimy odpowiedzialność za opiekę nad naszymi braćmi.
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, szanowni państwo! W ciągu dwóch minut nie uda mi się opracować planu pokojowego, ale chętnie przedstawię kilka założeń. Nadszedł czas, abyśmy bliżej przyjrzeli się naszemu słownictwu, gdyż to nie dialogu nam trzeba, a negocjacji. Termin "dialog” nic nam nie mówi. Tam trwa wojna, a wojny kończą się w wyniku negocjacji. O to w tym chodzi.
A jak powinniśmy negocjować? Graham Watson ma rację: jeśli Unia Europejska pójdzie drogą własnej strategii, a nie strategii amerykańskiej, powinna postąpić następująco: po pierwsze, powinna negocjować z osobami, które dzierżą władzę w Gazie - a to oznacza z Hamasem - tak, aby Hamas zaczął postępować zgodnie ze swoimi obietnicami, czyli doprowadził do rozejmu. Wówczas druga strona zorganizuje pomoc humanitarną dla mieszkańców Gazy. To się nazywa negocjacjami - jedna strona coś daje i druga strona coś daje.
Po drugie, powinniśmy zakomunikować Izraelczykom, że jeśli chcą podjąć negocjacje z Palestyńczykami, to w pierwszej kolejności powinni zadbać o jedno, a mianowicie o natychmiastowe zaprzestanie budowy osad i o uczynienie tego gestem widzialnym, w przeciwnym razie nie otrzymają dalszego wsparcia ze strony Unii Europejskiej. To właśnie nazywam negocjacjami. Jestem w pozycji siły i staram się ją wykorzystać. W przeciwnym razie cały ten proces nie będzie miał żadnego sensu.
Wierzę w ten dialog, który będzie naszym celem. Wierzę w grę polityczną, w otwarte oświadczenie drugiej stronie, że dalej tak nie można. Kolonialna polityka Izraela zagraża Państwu Izrael. Taki właśnie komunikat musimy przekazać Izraelczykom. A Palestyńczykom powinniśmy powiedzieć, że ich ostatni atak zagroził bezpieczeństwu Palestyńczyków, a zatem ataki muszą się skończyć.
Gdy Unia Europejska wreszcie przejdzie z dialogu do negocjacji politycznych, co uwzględnia także wykorzystanie pozycji siły, pojawi się szansa na pozytywny rozwój sytuacji w regionie. Mówiąc krótko: dialog może poczekać - najpierw należy rozegrać partię kartami politycznymi.
(Oklaski)
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący! Dziękuję za pana wystąpienie. Tę formalną inicjatywę uzgodniliśmy dopiero, gdy 110 Palestyńczyków zginęło w zamachach bombowych w Stefie Gazy, i gdy w Jerozolimie zginęło kolejnych osiem ofiar, tym razem Izraelczyków. Za każdym razem potępialiśmy te zbrodnie, jednak zgadzam się z moim przedmówcą, że wyraźnie widać konieczność podjęcia innych działań, jeśli w ogóle mamy mieć nadzieję na rzeczywiste przerwanie tego błędnego koła.
Unia powinna mieć na tyle odwagi, by nie tylko potępiać wszelkie zbrodnie, jakich dopuszczają się obie strony, ale także by wskazać na główne przyczyny wszystkich problemów, okupacji wraz z wszystkimi jej ponurymi konsekwencjami w postaci okrucieństwa i poniżenia, niekończących się źródeł nienawiści, desperacji i pragnienia zemsty.
Nie ma zatem usprawiedliwienia dla dalszej okupacji. Należy powiedzieć to wprost i wyciągnąć stosowne wnioski. Wybitna izraelska działaczka pokojowa, nasza przyjaciółka Nurit Peled, zdobywczyni Nagrody Sacharowa, stwierdziła to wprost po stracie własnego dziecka podczas ataku dokonanego przez Palestyńczyka. Przemawiając do ówczesnego premiera, pana Netaniahu, powiedziała: "Zabił pan moją córkę”. Mówiąc te słowa wprost do premiera, miała na myśli nie tylko jego osobę, lecz także politykę, której trzymali się i którą wzmacniali jego następcy. Teraz nazywa się to "blokadą Gazy”, która posuwa się nawet do tego, że ludność cywilna nie ma dostępu do żywności i opieki zdrowotnej. Czasami ogólniej o sytuacji mówi się jako o "odcięciu miast i wiosek na Zachodnim Brzegu”, "wtargnięciach i bombardowaniach”, "ukierunkowanych zamachach i masowych aresztowaniach”, w których uczestniczą także dzieci, "dalszej kolonizacji i budowie muru”, "zaanektowaniu i polityce fait accompli w Jerozolimie” itd. Odnoszenie się do tych zbrodni w kategoriach względności i gwarancja bezkarności dla sprawców tylko przedłużają tę wojnę. Jeżeli mamy sięgnąć do sił pokojowych po obu stronach, musimy mieć odwagę powiedzieć prawdę. Jesteśmy zobowiązani wezwać Unię, by wreszcie wykonała ten decydujący krok.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Podstawowym obowiązkiem każdego państwa jest zapewnienie bezpieczeństwa swoim obywatelom, co jest w pełni zgodne z prawem międzynarodowym. Wyjaśnia to i legitymuje reakcję Izraela na rosnącą liczbę pocisków spadających na terytorium tego kraju, a wystrzeliwanych ze Strefy Gazy. Co więcej, palestyński ostrzał rakietowy trwa od roku 2001 i nasilił się znacznie po wycofaniu Izraela z Gazy w roku 2005. Od tego czasu liczba palestyńskich ataków rakietowych na państwo żydowskie wzrosła o dobre 500%.
Przed rokiem 2006 rzadko się zdarzało, aby miesięczna liczba ataków rakietowych na terytorium Izraela przekraczała 50. W pierwszych miesiącach roku 2008 liczba ta wyniosła 50 dziennie! Oznacza to, że ponad 250.000 obywateli Izraela pozostaje w zasięgu palestyńskiego ognia rakietowego wystrzeliwanego ze Strefy Gazy. Oskarżenie, że Izrael stosuje niewspółmierną siłę rażenia w odpowiedzi na to śmiertelne zagrożenie w sposób bardzo dogodny przemilcza brutalną taktykę, stosowaną przez Hamas i inne palestyńskie organizacje terrorystyczne, odpalania pocisków z baz znajdujących się na obszarach mieszkalnych.
Pod koniec lutego holenderskie media opublikowały na ten temat wyczerpujący reportaż pod wiele mówiącym tytułem, cytującym Palestyńczyka ze Stefy Gazy: "Proszę, nie odpalajcie stąd rakiet na Izrael”. Należy przy tym stwierdzić, że Izrael stosuje surowe normy prawne dotyczące procedur militarnych. To przykład, panie przewodniczący, szanowni państwo, który świat arabski mógłby z powodzeniem naśladować. Tymczasem Hamas, wiodący czynnik władzy w Gazie, jest w stanie, jako członek "osi destabilizacji” w regionie, liczyć na znaczne wsparcie Iranu, Syrii i Hezbollahu. Nie dalej jak wczoraj w gazecie Sunday Times anonimowy przywódca Hamasu potwierdził te fakty bardzo jasno.
Jeżeli Iran jest w stanie przemycać rakiety Fajr do Gazy, Hamas może być w stanie zagrozić Tel Awiwowi. Czy europejskie instytucje podzielają tę izraelską obawę, a jeśli tak, jaka jest strategia Europy wobec wspomnianej osi destabilizacji? W tym właśnie rzecz, jeśli na Bliskim Wschodzie ma się pojawić stabilizacja i jakakolwiek perspektywa pokoju.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Chętnie dołączę do ubolewań nad niedawnymi wydarzeniami w Gazie i na Bliskim Wschodzie, a także do uwag na temat tego, jak straszna jest tamtejsza tragedia humanitarna czy ogromu cierpienia, jakiemu poddane są wszystkie strony. Ale muszę oddzielić precyzyjnie zaplanowane, stałe i powtarzające się ataki na Państwo Izrael od prawa tego państwa do obrony. Izrael jest państwem uznanym przez wspólnotę międzynarodową. Uznaje i akceptuje rozwiązanie dwupaństwowe na Bliskim Wschodzie, a mimo to jest stale, uporczywie i złośliwie poddawane najokropniejszej przemocy wywodzącej się spoza jego granic, a w szczególności z terytorium kontrolowanego przez Hamas.
Z mojej perspektywy nie widzę zatem powodu, aby unikać stwierdzenia, że Izrael ma prawo do obrony, a nawet konieczność obrony i występowania przeciwko wszystkim tym, którzy, wbrew rozsądkowi i argumentom, nie przyjmą najbardziej podstawowego ustępstwa polegającego na przyznaniu Izraelowi prawa do istnienia.
Podczas tej debaty oraz na innych forach wiele się mówi o zrównoważonym i bezstronnym podejściu. Nie ma żadnej bezstronności w porównywaniu, bez względu na to, jak bardzo są one uzasadnione, żądań politycznych Gazy ze złośliwymi i uporczywymi atakami terrorystycznymi na Izrael, co dobitnie pokazuje przykład ataku na szkołę. Nie ma żadnej bezstronności w uchylaniu się przez Hamas od uznania Izraela i domagania się zakazu stawiania murów i podejmowania działań obronnych przez państwo, które nie jest nawet uznawane. Konsekwencją nieuznania prawa Izraela do istnienia są obecne problemy i wrzenie w regionie Bliskiego Wschodu.
Przewodniczący
Punkt porządku dziennego został zamknięty.
