Szczególne działania w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej (zmiana rozporządzenia (WE) nr 247/2006) (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie pana posła Alvesa w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie WE nr 247/2006 w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej - C7-0255/2009 -.
Luís Paulo Alves
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Proszę pozwolić mi zwrócić uwagę na to, że dyskutujemy nad pierwszym sprawozdaniem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które podlega zwykłej procedurze legislacyjnej opisanej w traktacie lizbońskim. Jest to historyczna chwila i jeżeli Izba zagłosuje w proponowany przeze mnie sposób, zapewni ona najlepszy możliwy start temu nowemu okresowi wspólnych kompetencji w dziedzinie rolnictwa w Unii Europejskiej.
Stanie się tak dzięki wspólnemu tworzeniu prawa z regionami peryferyjnymi, co jest praktyczną manifestacją chęci budowy Unii wzmocnionej przez spójność, w duchu aktywnej solidarności, w poszanowaniu cech charakterystycznych i różnic poszczególnych jej części, jako jedyna sensowna ścieżka budowy wspólnego europejskiego projektu.
Stanie się tak także dzięki wprowadzeniu podstawowych przepisów, które sprawią, że działalność w sektorze cukierniczym na Azorach, który liczy sobie setki lat, stanie się bardziej opłacalna, a ja przyjmuję to ze szczególnym zadowoleniem, ponieważ z tego regionu pochodzę. Ponadto zmiany te przyczyniają się do zdrowej dywersyfikacji rolnictwa w regionie, który, jak wiemy, jest niezastąpiony dla portugalskiego sektora wyrobów mlecznych. Musimy go skonsolidować i zapewnić mu trwały wzrost.
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować komisarzowi Cioloşowi oraz urzędnikom wysokiego szczebla z Komisji, z którymi współpracowaliśmy i prowadziliśmy negocjacje, za okazaną przez nich otwartość i elastyczność. Prezydencja hiszpańska zrobiła wszystko, aby nasz wspólny cel, jakim jest osiągnięcie porozumienia w pierwszym czytaniu, stało się rzeczywistością. Poza tym chciałbym oczywiście złożyć podziękowania naszym kontrsprawozdawcom z pozostałych grup politycznych oraz znakomitym urzędnikom z sekretariatu parlamentarnej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, których współpraca umożliwiła nam osiągnięcie rezultatu, który uważam za bardzo pozytywny.
Chciałbym podkreślić też kluczowy wkład Związku Rolnego Azorów oraz władz lokalnych i rządu republiki; były one bardzo zaangażowane w prace i odegrały istotną rolę w poszukiwaniu rozwiązania problemu cukru pochodzącego z Azorów.
Wniosek dotyczący rozporządzania Rady został złożony 2 października w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w okresie, w którym nie było perspektyw wejścia traktatu lizbońskiego w życie, gdyż wciąż oczekiwał on na ratyfikację państw członkowskich. W tym kontekście pierwotny pomysłem Komisji i Rady było to, aby wniosek ten został przyjęty w uproszczonym procesie bez jakichkolwiek poprawek, dzięki czemu wszedłby w życie 1 stycznia 2010 r.
Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego i pomimo tego, że w pozostałych grupach politycznych dominowała opinia, że wniosek powinien być rozpatrywany w ramach uproszczonego procesu - ponieważ uważały one, że wniosek nie wymaga poprawek i powinien wejść szybko w życie - Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim i ja uważaliśmy, że Parlament powinien wyrazić swą opinię zgodnie z traktatem lizbońskim i przyjąć na siebie rolę współustawodawcy.
Zrobiliśmy to w dobrym momencie, ponieważ w związku z tym pojawiły się nowe perspektywy: najpierw dzięki wkładowi Komisji Rozwoju Regionalnego i opinii pana posła Teixeiry - któremu przy okazji chciałbym pogratulować i podziękować za pomoc, którą przez cały czas służył - a następnie dzięki mojemu sprawozdaniu, w którym opisane zostały nowe możliwości dla cukru pochodzącego z Azorów, a także dzięki wkładowi i wsparciu moich kolegów z Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Na koniec tego pierwszego wystąpienia chciałbym powiedzieć, że nie udało nam się w trakcie rozmów trójstronnych uzyskać akceptacji dla zaproponowanych przez Komisję Rozwoju Regionalnego i Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi i popieranych przeze mnie poprawek. Uzyskanie poparcia w pierwszym czytaniu miało kluczowe znaczenie, gdyż stanowiłoby to zabezpieczenie dla uzgodnionych już poprawek oraz potrzeby szybkiego wejścia dokumentu w życie, aby nie ograniczać jego mocy wstecznej od stycznia bieżącego roku. Jednak w związku z tym, że Komisja już przygotowuje dokument przeglądowy dla POSEI, na pewno wkrótce będziemy mieli kolejną okazję do ich omówienia.
Przewodnicząca
Jak państwo widzą, zmieniliśmy nazwisko na ekranie. Niestety komisarz odpowiedzialny za omawiane kwestie nie był w stanie dotrzeć do nas na czas, co jest moim zdaniem niefortunne, ponieważ w tej chwili nie ma chmury pyłu, a jest już 11.00.
Może kiedyś Komisja mogłaby zająć się tym, aby właściwi komisarze byli tu obecni. Kwestię tę także można by włączyć do umowy ramowej. Jestem przekonana, że pani komisarz Malmström będzie doskonale reprezentować Komisję.
Cecilia Malmström
komisarz. - Pani przewodnicząca! Dziękuję za zrozumienie. Chciałabym przeprosić państwa w imieniu mojego kolegi, komisarza Cioloşa, który jest spóźniony i próbuje możliwie jak najszybciej tu przybyć, aby odpowiedzieć na państwa pytania. Poprosił on mnie o podziękowanie sprawozdawcy - panu posłowi Alvesowi - oraz kontrsprawozdawcom Parlamentu Europejskiego za doskonałą pracę, jaką wykonali na rzecz przyjęcia przedmiotowego wniosku.
Jego przyjęcie jest ważne, gdyż jest to pierwszy tekst przyjęty w ramach zwykłej procedury legislacyjnej, który dotyczy rolnictwa i rozwoju wsi, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. W ostatnich miesiącach została nawiązana bardzo dobra współpraca między Parlamentem, Radą i Komisją, dzięki której stworzono warunki do szybkiego przyjęcia przedmiotowego wniosku w pierwszym czytaniu.
Doświadczenia związane ze zwykłą procedurą legislacyjną były bardzo pouczające dla mojego kolegi, komisarza Cioloşa i jego służb i stanowią doskonały precedens dla przyszłych prac. Przyjęcie przedmiotowego rozporządzenia jest bardzo ważne dla regionów peryferyjnych, gdyż wprowadza ono uproszczenia techniczne oraz przewiduje odstępstwa na rzecz wielu sektorów: sektora mleczarskiego na Wyspach Kanaryjskich, Maderze i Réunion, sektora cukrowniczego na Azorach oraz sektora produkcji wina na Maderze i Azorach.
Jeżeli chodzi o Azory, moim zdaniem aktualne okoliczności uzasadniają podjęcie przez nas - opinię publiczną, władze lokalne rządy krajowe i Unię Europejską - dodatkowego, wspólnego wysiłku na rzecz przyspieszenia dywersyfikacji rolnictwa w tym regionie. Dywersyfikacja na pewno musi być jednym z priorytetów regionów peryferyjnych, którym traktat przyznał szczególny status ze względu na ich szczególne problemy. Dywersyfikacja taka musi umożliwiać rozwój produkcji lokalnej, która zapewniłaby regionowi stabilność i dobrobyt. W związku z powyższym, po uzyskaniu zapewnień od władz portugalskich, które zobowiązały się wspierać sektor cukrowniczy na Azorach, mogę wyrazić zgodę na przedłużenie obowiązywania odstępstw, które zostały już w przeszłości udzielone sektorowi cukrowniczemu na Azorach.
Wysłucham państwa uwag na temat przedmiotowego tekstu i spróbuję w miarę możliwości odpowiedzieć na państwa pytania w imieniu mojego kolegi.
Nuno Teixeira
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego. - (PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Przede wszystkim chciałbym pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Alvesowi, wykonanej pracy, a szczególnie zdolności włączania do tekstu licznych materiałów, które otrzymywał, co jest niczym innym, jak wyrazem szacunku dla interesów wielu regionów peryferyjnych, których dokument ten dotyczy.
Działając jako sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego z zadowoleniem przyjmuję fakt, że wszystkie zaproponowane poprawki zostały przez sprawozdawcę w pełni przyjęte i że Komisja Rozwoju Regionalnego zagłosowała za ich przyjęciem. Są to wnioski, których obiektywnym celem jest usprawnienie i korekta tych aspektów obowiązującego rozporządzenia, które są niewystarczające i anachroniczne. Jednym z takich aspektów, na które chciałbym zwrócić uwagę, jest fakt, że maksymalne ilości przetworzonych produktów przeznaczonych na eksport i do wysyłki, które uzyskały dotacje POSEI, są aktualnie obliczane na postawie średniej z lat 1989-1990.
Zakładając że sprawozdanie zostanie przyjęte, mam nadzieję, że Komisja i Rada będą w stanie zrozumieć stanowisko Parlamentu i nie wykorzystają ewentualnego przyszłego przeglądu programu POSEI jako wymówki umożliwiającej nieprzyjęcie stanowiska tej Izby oraz zaproponowanych poprawek, które mają kluczowe znaczenie dla zainteresowanych regionów.
Maria do Céu Patrão Neves
W zawiązku ze stałymi naturalnymi utrudnieniami regiony peryferyjne potrzebują Unii Europejskiej, aby ta dokładnie przyjrzała się najlepszym warunkom, w jakich mogą one prowadzić działalność gospodarczą.
W przypadku takich regionów jak Azory, które są całkowicie uzależnione od rolnictwa, sektorowi temu należy poświęcić szczególną uwagę. Właśnie w tym kontekście z zadowoleniem przyjmujemy sprawozdanie w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych. Wersja, nad którą głosowała Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi, była w pełni zadowalająca; w wersji, która powstała w trakcie rozmów trójstronnych, w sposób zdecydowany penalizuje się warunki pracy w sektorze cukrowniczym, w przypadku którego wielkość eksportu jest naprawdę symboliczna.
W momencie kiedy dywersyfikacja w rolnictwie zaczyna zyskiwać zwolenników jako jeden ze sposobów umożliwiających minimalizację skutków kryzysów powtarzających się w tym sektorze, niefortunne jest to, że w przedmiotowym sprawozdaniu nie wyrażono przekonania, że São Miguel potrzebuje produkcji buraka cukrowego i sektora z nim związanego i że należy je wspierać.
Vasilica Viorica Dăncilă
Na wstępie chciałabym pogratulować sprawozdawcy określenia celów mających zastosowanie do rolnictwa w regionach peryferyjnych. Program wsparcia rolnictwa w peryferyjnych regionach UE jest ważnym mechanizmem pozwalającym kontynuować produkcję rolną i zachować wiejski krajobraz.
Popieram prowadzony aktualnie przegląd sposobu wyznaczania tych obszarów w celu wyeliminowania niekonsekwencji w ich wyznaczaniu. Uważam, że stosowanie jednolitych kryteriów uprości wdrażanie programu wypłat dla regionów peryferyjnych na szczeblu Unii Europejskiej, zapewni większą przejrzystość oraz jednolite traktowanie beneficjentów tych programów pomocowych. Wszyscy wiemy, jak istotną rolę dla lokalnej gospodarki odgrywa rolnictwo.
W tym zakresie uważam, że słuszne jest wprowadzenie środków dla peryferyjnych regionów Unii Europejskiej, których celem będzie zwiększanie konkurencyjności w sektorze rolnym oraz wspieranie dywersyfikacji. Popieram i w pełni zgadzam się z podstawowymi celami programu dla peryferyjnych regionów, który uznaję za potrzebny i który okazał się skutecznym instrumentem umożliwiającym kontynuowanie produkcji rolnej na tych obszarach.
Riikka Manner
Panie przewodniczący! Na wstępie chciałabym pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Alvesowi, i podziękować mu za doskonałą pracę nad przedmiotowym sprawozdaniem. Nasza grupa w pełni popiera ten kompromis, ponieważ rzeczą bardzo ważną i oczywistą jest, że na rozwój gospodarczy i społeczny peryferyjnych regionów UE ogromny wpływ ma ich peryferyjność, trudny klimat i ukształtowanie geograficzne oraz uzależnienie gospodarcze od ograniczonej liczby towarów i usług. Bardzo ważne jest, szczególnie w dobie aktualnego kryzysu, abyśmy skupili uwagę na zrównoważonym rozwoju europejskich regionów i osiągnięciu spójności regionalnej i społecznej.
Wraz z Unią Europejską musimy dopilnować, aby wszystkie europejskie regiony były samowystarczalne pod względem rolniczym. Ma to kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i bioróżnorodności. Środki zaproponowane w przedmiotowym sprawozdaniu powinny teraz zostać zastosowane w praktyce, co przełoży się na trwałe i, co najważniejsze, długofalowe rezultaty w całej Europie, w tym w jej regionach peryferyjnych.
James Nicholson
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym podziękować sprawozdawcy za bardzo dobrze wykonaną pracę. Moja grupa także poparła porozumienie osiągnięte w rozmowach trójstronnych, które moim zdaniem jest dobrym kompromisem.
Uważam, że peryferyjne regiony Europy powinny otrzymać w miarę możliwości niezbędne wsparcie, tam gdzie go potrzebują, aby zrekompensować im ich położenie i wynikające z niego trudności. W regionach tych występuję naturalne utrudnienia i musimy przyjąć to do wiadomości. Kryzys gospodarczy oraz kryzys w sektorze mleczarskim miały na te regiony nieproporcjonalnie duży wpływ w porównaniu z ich wpływem na resztę Europy i właśnie dlatego regionom tym należy poświęcić szczególną uwagę.
Szczególnie współczuję Azorom, gdzie mający ogromne znaczenie sektor mleczarski zmaga się z poważnymi trudnościami. Pozwolenie Azorom na eksport stosunkowo małych ilości cukru do UE musi być dobrą decyzją dla przyszłości gospodarczej tego regionu.
João Ferreira
Panie przewodniczący! Uzasadnianie przedłużenia możliwości reeksportu cukru za pomocą proponowanych teraz modeli, przy stopniowym znoszeniu systemu kwot mlecznych, jest niebezpieczne i nie do przyjęcia. Zniesienie go - przeciw któremu walczymy i będziemy walczyć, wspierając walkę producentów mleka - będzie miało bardzo poważne skutki dla sektora produkcyjnego, który ma kluczowe znaczenie dla gospodarki Azorów. Wbrew temu, co jest sugerowane, nie będzie możliwości ograniczenia tych skutków za pomocą środków proponowanych w odniesieniu do sektora przetwórstwa cukru; tym bardziej kiedy proponowane jest także jego stopniowe zniesienie. Co się stanie po upływie tych pięciu lat?
Z jednej strony, należy uwzględnić fakt, że znacznie opóźniony jest proces przekształcania winnic, zwłaszcza w przypadku Madery, i może on nawet zakończyć się niepowodzeniem, jeżeli nie zostaną zapewnione lepsze zachęty. Te restrykcje i ograniczenia, które wpływają na sytuację regionów peryferyjnych, mają charakter stały. W związku z tym praktycznym efektem uznania specyficznego charakteru tych regionów musi być pakiet stałych środków pomocowych, a nie środków, które nie są ze sobą powiązane i są ograniczone czasowo. Utrzymanie pomocy Unii dla sektora rolniczego w peryferyjnych regionach ma duże znaczenie; ma szczególne znaczenie w aktualnym klimacie społeczno-ekonomicznym.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Mamy do czynienia z reformą, która jest prosta ale niezmiernie ważna dla regionów peryferyjnych. Ma ona szczególne znaczenie w dobie kryzysu, który nas wszystkich dotyka, a który dotyka szczególnie te regiony, gdyż z powodu ich stałych utrudnień strukturalnych potrzebują one tych zmian.
Będę mówić o Wyspach Kanaryjskich. W przypadku Wysp Kanaryjskich najważniejsza zmiana dotyczy dostaw produktów mlecznych wykorzystywanych w przetwórstwie przemysłowym. Mówimy tutaj o odtłuszczonym mleku w proszku z olejem roślinnym, które jest tradycyjnym produktem, który na Wyspach Kanaryjskich sprzedawany jest konsumentom od ponad 40 lat. Dzięki ogromnemu wysiłkowi i pomimo wielu trudności udało się tam stworzyć przemysł, który daje zatrudnienie i w sposób oczywisty generuje wartość dodaną. Chciałbym to podkreślić, ponieważ w chwili obecnej, szczególnie na naszych wyspach, gdzie panuje wysokie bezrobocie, wspieranie małego sektora tworzącego miejsca pracy jest nie tylko koniecznością ale obowiązkiem.
Proponowane jest utrzymanie dostaw tego produktu, który jest wykorzystywany na lokalne potrzeby, w nieznacznej ilości 800 ton rocznie. Pozwoliłoby to wyeliminować przejściowy charakter tego środka, który ma znikome znaczenie w skali globalnej, i dzięki temu zapewnić tej branży stabilność.
Tak jak wcześniej powiedziałem, peryferyjne regiony borykają się z poważnymi utrudnieniami, ale muszą być one postrzegane jako szansa dla Europy. Liczne umowy stowarzyszeniowe, które są obecnie przygotowywane i omawiane, takie jak umowy o wolnym handlu z Kolumbią, Peru i innymi krajami, z którymi negocjacje się rozpoczynają, czego przykładem jest Mercosur, są ewidentnym zagrożeniem dla naszego sektora rolnego. Mam na myśli wiele produktów: pomidory, banany oraz sektor zwierząt gospodarskich.
Powtarzałem to wielokrotnie: umowy te muszą prowadzić do równowagi, w przypadku której każdy z czegoś rezygnuje, aby wszyscy mogli na tym skorzystać. Jednak w żadnym wypadku jeden produkt albo jeden konkretny sektor nie może być zmuszany do ponoszenia kosztów takich umów.
Na koniec chciałbym pogratulować sprawozdawcy - panu posłowi Alvesowi - oraz podziękować Komisji i Radzie, które wraz z Parlamentem osiągnęły porozumienie w pierwszych rozmowach trójstronnych na temat rolnictwa.
Patrice Tirolien
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kiedy przedmiotowy tekst trafił do Komisji Rozwoju Regionalnego zdołałem zaproponować pomysł przedłużenia zwolnienia umożliwiającego produkcję mleka rekonstytuowanego na Martynice i Gwadelupie, idąc za przykładem modelu zrównoważonego wzrostu, który sprawdził się na Maderze.
Niestety nie osiągnięto w tej sprawie porozumienia podczas ostatnich rozmów trójstronnych. Stało się niedobrze z dwóch powodów. Po pierwsze, z punktu widzenia kwestii merytorycznych, produkcja wyrobów mleczarskich we francuskich departamentach zamorskich przynosiłaby wiele niepowtarzalnych możliwości: poprawę sytuacji hodowców bydła, samowystarczalność w zakresie podstawowych produktów spożywczych oraz tworzenie nowych miejsc pracy. Po drugie, z punktu widzenia treści, nasz Parlament jako całość nie był w stanie podjąć decyzji w sprawie mojego wniosku, gdyż chciał on przyjąć tekst w pierwszym czytaniu na drodze nieformalnej procedury, której jestem przeciwny.
Mimo wszytko nasze prace nad niniejszym rozporządzeniem w sprawie POSEI będą wkrótce kontynuowane w ramach przeglądu średniookresowego tego rozporządzenia. Wtedy po raz kolejny zwrócę się z prośbą o zwolnienie dla innych francuskich departamentów zamorskich.
Albert Deß
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Cieszę się, że sprawozdanie w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej jest w tej Izbie omawiane w tak przyjaznej atmosferze.
W poprzedniej kadencji byłem kontrsprawozdawcą zajmującym się reformą rynku cukru. Wtedy Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwiedziła wyspę Réunion, gdzie odwiedziłem małe gospodarstwo rolne zajmujące się uprawą trzciny. Bez naszej pomocy to małe gospodarstwo by nie przetrwało. Jako osoba mieszkająca na kontynencie zaobserwowałem także to, że rolnicy w peryferyjnych regionach Unii rzeczywiście mają do czynienia ze szczególnymi okolicznościami.
Bardzo ważne jest, abyśmy poprzez określone wyjątki zapewnili rolnikom z wszystkich tego typu regionów Unii Europejskiej perspektywy na przyszłość i doprowadzili do tego, aby byli oni w stanie zagwarantować bezpieczeństwo żywnościowe - przynajmniej w większości przypadków - na tych obszarach. Rolą nas wszystkich jest zagwarantowanie, aby rolnictwo - także dzięki omawianym przepisom w sprawie wyjątków - miało perspektywy na przyszłość i zabezpieczenie bezpieczeństwa dostaw dla miejscowej ludności. Sposób, w jaki zostało przygotowane sprawozdanie, zapewnia dobre warunki umożliwiające osiągnięcie tych celów. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy uczestniczyli w tych pracach.
Giovanni La Via
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Peryferyjne regiony wyróżniają się swoimi społeczno-ekonomicznymi i strukturalnymi cechami, które wynikają z ich odległości od rynków, ich izolacji, ich małego obszaru, ich topografii, ich trudnego klimatu oraz ich gospodarczej zależności od określonych produktów. Istnieją tam trzy szczególnie ważne sektory rolne: buraki cukrowe, produkty mleczarskie i produkcja wina.
System gospodarczy na tych obszarach uzależniony jest od prawidłowego kierowania systemami produkcji w przypadku każdego z tych sektorów, ale przywrócenie zaburzonej od lat równowagi oraz zapewnienie odstępstw niezbędnych do zastosowania odpowiednich instrumentów rynkowych będzie wymagać wiele pracy.
Panie przewodniczący, pani komisarz! Z wielkim niepokojem dowiadujemy się o postępie w negocjacjach z państwami Mercosuru. Jeżeli negocjacjom tym nie będą towarzyszyć odpowiednie środki rekompensujące, umowa ta może stanowić ogromne zagrożenie nie tylko dla regionów peryferyjnych, ale także dla wielu sektorów europejskiego rolnictwa.
Elie Hoarau
(FR) Panie przewodniczący! Muszę powiedzieć, że kompromis w sprawie cukru w formie wynegocjowanej w trakcie rozmów trójstronnych nie zawiera wszystkich propozycji zgłoszonych w Komisji Rozwoju Regionalnego oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi i bardzo mi z tego powodu przykro.
Jednak jeżeli chodzi o wyspę Réunion, tekst ten jest ważny dla rolników, którzy czekają na szybkie wdrożenie wyłączenia obejmującego mleko. Zagwarantuje to im zrównoważony rozwój tej branży. Ja jednak wolałbym, aby zachowane zostały zabezpieczenia zaproponowane w komisji.
W kwestii mleka zgadzam się z moim kolegą, posłem Tirolienem. Chcieliśmy, aby w przypadku Martyniki i Gwadelupy zostało przeprowadzone badanie w celu zachowania sektora w tych regionach. Jednak pytania te na pewno powrócą podczas negocjacji POSEI i będziemy mieli okazję jeszcze raz o nich porozmawiać.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Od lat obserwujemy zjawisko, które wydaje się czynić Unię Europejską bezradną, mam na myśli masowe upadanie gospodarstw rolnych, które osłabia samowystarczalność państw członkowskich UE. Oczywiście w największym stopniu dotyczy to obszarów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, takich jak regiony peryferyjne, ale także rolników w regionach górskich, którzy żyją na przykład w Austrii.
Niestety jest to skutek wspólnej polityki rolnej - polityki, która od wielu lat jest przedmiotem krytyki, jest bez przerwy reformowana i wciąż nie działa prawidłowo. Jednak osiągnęliśmy punkt zwrotny. W sytuacjach kryzysowych - niezależnie od tego, czy ich przyczyną jest słabnące euro, czy po prostu wybuch wulkanu na Islandii, który sparaliżował ruch lotniczy a wraz z nim dostawy towarów łatwo psujących się - państwa członkowskie muszą liczyć na siebie. Ostatnio widzieliśmy to, kiedy Rosja odcięła dostawy gazu.
Kiedy sprawy się komplikują, wszystko zależy od samowystarczalności danego państwa i samowystarczalność taką należy utrzymywać w UE, w krajach i regionach, w których występują obszary borykające się z problemami, oraz w regionach peryferyjnych. Moim zdaniem można to osiągnąć tylko wtedy, gdy rolnictwo jest w pewnym stopniu ponownie znacjonalizowane.
Diogo Feio
(PT) Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć swoje wystąpienie w debacie na temat szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych od gratulacji dla sprawozdawcy i wszystkich osób, które zajmowały się tym tematem. Chciałbym powiedzieć, że poprawki, które często są techniczne i szczegółowe, nie prowadzą do istotnych zmian.
Jednak zwrócenie uwagi na problem cukru i jego produkcji na Azorach jest również zwróceniem uwagi na poważniejszy problem. Takie peryferyjne regiony jak Azory, które miałem ostatnio okazję odwiedzić, są bardzo mocno powiązane z sektorem rolnym. W przypadku Azorów bardzo ważna jest kwestia kwot mlecznych. Produkcja mleka i sposób, w jaki jest ona regulowana, mają kluczowe znaczenie dla setek producentów i wielu mieszkańców Azorów i właśnie z tego powodu chciałbym w tym momencie zwrócić w tej Izbie uwagę na potrzebę opracowania rozwiązań uwzględniających szczególną sytuację tych regionów.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Cieszę się, że powstało sprawozdanie w sprawie pomocy rolnictwu w peryferyjnych regionach Europy. Niewątpliwie położenie geograficzne, odległość od rynków i inne podobne czynniki są źródłem wielu trudności. Wpływ na tę sytuację ma także kryzys gospodarczy. Odnotowaliśmy bardzo dużą zmienność cen, która miała niekorzystny i destabilizujący wpływ na rolnictwo nie tylko w regionach peryferyjnych, ale w całej Europie. Jednak chciałabym tylko zwrócić uwagę Komisji na jedną konkretną kwestię, mianowicie na to, że Komisja musi działać ostrożnie, aby nie pogorszyć sytuacji europejskich rolników i europejskiego przemysłu rolnego.
W Irlandii Północnej import miał ogromny wpływ na przemysł mleczarki i hodowlę bydła. Doprowadziło to do wahań cenowych i wielkich strat, jakie ponieśli rolnicy. W ubiegłym tygodniu uczestniczyłam w Królewskiej Wystawie Rolnej w Irlandii Północnej. Jest to największa wystawa tego typu w tej prowincji, a w jej trakcie kolejni rolnicy wyrażali ogromny niepokój w związku z podejściem Komisji do ponownego rozpoczęcia rozmów handlowych z państwami Mercosuru. Z pewnością Komisja i my w Parlamencie musimy zachować wielką ostrożność, aby nie składać w ofierze europejskiego przemysłu w celu uzyskania tak zwanych "korzyści" na innych obszarach.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję wnioski mające na celu pomoc peryferyjnym regionom. Po pierwsze, rolnictwo jest branżą, która dostarcza żywność na nasze stoły - bez niego wszyscy byśmy zginęli - jednak zginęłyby także te regiony, w których nie ma rolnictwa, zarówno z ekonomicznego punktu widzenia, jak i prawdopodobnie z powodu odpływu ludności. W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję wszelkie propozycje, które mogą im pomóc.
Chciałbym także przyłączyć się to tych, którzy wyrażają niepokój w związku z propozycjami w sprawie rozmów z państwami Mercosuru. Rozmowy te mogą wyrządzić ogromne szkody regionom peryferyjnym a także wszystkim innym regionom.
Moim zdaniem przyszedł czas na to, aby Unia Europejska działała bardziej zdecydowanie i sprawiedliwie na rzecz swoich rolników. Nigdy nie mieliśmy być policjantem chroniącym rolników w UE ani dobrą wróżką dla rolników w innych częściach świata. Właśnie to ma teraz miejsce: w przypadku żywności wpływającej do Unii Europejskiej przepisy będą mniej rygorystyczne oraz będzie mniej przejrzystości i odpowiedzialności niż w przypadku żywności w niej produkowanej, co będzie nieuczciwe wobec peryferyjnych regionów.
Dacian Cioloş
Panie przewodniczący! Proszę wybaczyć mi spóźnienie, ale bardzo starałem się uczestniczyć w tej debacie, gdyż jest to dla mnie pierwsza taka debata i dotyczy ona pierwszej decyzji podjętej w ramach procedury współdecyzji w dziedzinie rolnictwa. Jeszcze raz chciałbym powitać pana posła Alvesa i podziękować jemu oraz służbom Parlamentu za bardzo dobrą i skuteczną współpracę z Komisją i Radą, która pozwoliła na podjęcie tej decyzji.
Zależało nam na szybkiej decyzji właśnie dlatego, aby środki przewidziane w przedmiotowym sprawozdaniu mogły być szybko zastosowane w omawianych regionach. Niektóre decyzje zostaną nawet zastosowane z mocą wsteczną. Właśnie dlatego - i odpowiadam teraz także na pytanie pana posła Tiroliena - nie wprowadziliśmy innych poprawek. W rzeczywistości, tak jak w przypadku kilku innych wniosków, potrzebowalibyśmy dodatkowych uzasadnień i analiz, aby ustalić sposób, w jaki powinny one zostać wprowadzone. Woleliśmy działać szybko, dlatego przeprowadziłem w tej sprawie wiele rozmów z panem posłem Alvesem. Dlatego ogromnie cieszy mnie poparcie dla tego wniosku i mam nadzieję, że będziemy mogli w ten sam sposób współpracować z Parlamentem w innych sprawach w przyszłości. Powiem więcej: jestem przekonany, że tak będzie.
Jako komisarz odpowiedzialny za rolnictwo mogę wszystkich posłów zapewnić, że o negocjacjach z państwami Mercosuru wspominano wielokrotnie. Mogę państwa zapewnić, co zrobiłem w trakcie rozmów z organami Komisji na temat wznowienia tych negocjacji, że będę bardzo uważnie sprawdzał, czy negocjacje te prowadzone są w interesie europejskiego rolnictwa. Musimy oczywiście postrzegać te negocjacje w szerszym kontekście, nie ograniczając ich do rolnictwa, jednak mogę państwa zapewnić, że w najbliższych miesiącach i latach dopilnuję aby europejski model rolny, który oparty jest na jakości, różnorodności i użytkowaniu gruntów, został zachowany albo dzięki wynikom tych negocjacji, albo dzięki środkom, które zostaną po tych negocjacjach przyjęte.
Zadano też pytanie, dlaczego powinniśmy stosować współczynnik degresyjny, dlaczego nie zdecydujemy się na kwoty, tak jak w przypadku tych, które do tej pory były stosowane na Azorach w odniesieniu do cukru. W tym drugim przypadku uzgodniliśmy z władzami portugalskimi i władzami lokalnymi na Azorach stworzenie instrumentu ekonomicznego, który umożliwia omawianemu sektorowi radzenie sobie z konkurencją za pomocą działań dotyczących inwestycji gospodarczych. Niezmiernie cieszy mnie wsparcie, jakie obserwuję, oraz obietnice złożone przez rząd portugalski dotyczące wsparcia sektora przy tej zmianie i mam nadzieję, że w ten sposób będziemy mogli zaproponować producentom na Azorach alternatywę.
Pan poseł Mölzer stwierdził, że wspólna polityka rolna nie jest wystarczająco zdecydowana, że nie działa dobrze i że potrzebna jest nam renacjonalizacja. Chciałbym państwa poprosić o jedną prostą rzecz: proszę spojrzeć na uzyskiwane dziś przez rolników dochody, proszę spojrzeć na to, jaką część tych dochodów stanowi wsparcie z WPR i proszę zadać sobie pytanie, jak rolnicy dziś by sobie radzili, gdybyśmy nie mieli wspólnej polityki rolnej. Nie oznacza to, że WPR nie powinna być zmieniana. Musi być ona w znacznym stopniu zmieniana, aby uwzględniała właśnie te wyzwania, którym europejskie rolnictwo musi stawić czoła. Mogę państwa zapewnić, że podczas reformy WPR w 2013 roku podjęte zostaną wszelkie wysiłki, aby lepiej uwzględniała ona aktualne realia. Oczywiście zmiany te będą uzależnione od środków, jakie na politykę tę przeznaczą Rada i Parlament. Mam nadzieję, że środki te będą bezpośrednio powiązane z ambicjami, jakie Europejczycy i Europa mają w przypadku swojego rolnictwa. Nie uważam, aby renacjonalizacja była rozwiązaniem, ponieważ moim zdaniem państwa członkowskie nie miałyby możliwości przyjęcie specjalnych środków w regionach peryferyjnych, gdyby nie istniała wspólna polityka rolna i podejście wspólnotowe.
Chciałbym zatem na koniec wyrazić nadzieję, że jeżeli chodzi o przekształcenie rozporządzenia w sprawie POSEI, będziemy w stanie posunąć się do przodu w niektórych wspomnianych dziś kwestiach i że zasadniczo, w zakresie wszystkich decyzji dotyczących wspólnej polityki rolnej, będziemy pracować tak skutecznie, jak przy przedmiotowym rozporządzeniu.
Luís Paulo Alves
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! W ostatnim wystąpieniu chciałbym podkreślić znaczenie aktualizacji rozporządzenia WE nr 247/2006. Zmiany, do jakich doszło od chwili jego przyjęcia w 2008 roku - zarówno na obszarze legislacji i jego zastosowania, jak i w sytuacji ogólnej - wymagały wprowadzenia poprawek, tak aby jego uaktualniona wersja mogła pozostać ważnym instrumentem dla przyjęcia określonych unijnych polityk w dziedzinie rolnictwa, które związane są ze specyfiką regionów peryferyjnych określoną w art. 349 i 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Chciałbym pokrótce przedstawić wprowadzone ulepszenia. Na Wyspach Kanaryjskich odstępstwo dotyczące przetworów mlecznych uznawanych za "produkty tradycyjnie stosowane przez miejscowych konsumentów" zostanie czasowo przedłużone. Na wyspie Réunion możliwa teraz będzie produkcja mleka UHT z mleka w proszku poniżej limitów określonych przez Światową Organizację Handlu, przy czym zniknie także obowiązek określania poziomu włączonego mleka w proszku. Na Maderze ten sam wyjątek przedłużany jest za pomocą tych modeli i będzie można w tym regionie spożywać wino produkowane z hybrydowych szczepów winorośli należących do bezpośredniego producenta. Na Azorach ponownie wprowadzane i przedłużane jest odstępstwo dotyczące ponownego eksportu cukru zarówno w zakresie ilości jak i terminu; poza tym region ten skorzysta także z przepisów dotyczących wina, o których już wspomniałem mówiąc o Maderze.
Istnieją też środki, które zostaną zastosowane z mocą wsteczną od 1 stycznia 2010 roku, które nie są żadną przeszkodą dla wolnej konkurencji na naszym jednolitym rynku i które stanowią istotny wkład w rozwój gospodarek tych regionów, których problemy naturalne czynią je słabszymi w dobie głębokiego kryzysu. Na koniec chciałbym dodać, że oprócz szans, jakie zostaną dane dywersyfikacji rolnictwa, przyjęcie przedmiotowego sprawozdania oznacza zniesienie zakazu ponownego eksportu określonych produktów. Ważne jest też, abyśmy pamiętali, że dzięki jego przyjęciu zdecydowanie przyczynimy się do przekształcenia i utrzymania wielu miejsc pracy na Azorach oraz do rozwoju technicznego know-how powiązanego z działalnością w rolno-przemysłowym sektorze cukrownictwa w dobie bardzo dotkliwego kryzysu gospodarczego.
Przewodniczący
Z przyjemnością informuję pana posła Alvesa i innych, że za 8-10 dni odbędzie się duża konferencja na temat regionów peryferyjnych, której sponsorem jest prezydencja hiszpańska. Przewodniczący Parlamentu wyznaczył mnie, abym na otwarciu konferencji zabrał głos obok pana przewodniczącego Durão Barroso, pana premiera Rodrígueza Zapatero oraz premiera rządu Wysp Kanaryjskich.
Na pewno wykorzystam wnioski z tej debaty oraz sprawozdanie pana posła Alvesa jako główne źródła inspiracji przygotowując wystąpienie, które na niej wygłoszę.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dziś w południe.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Daciana Octavia Sârbu  
Wyspy Unii Europejskiej muszą obecnie stawić czoła licznym problemom. Właśnie dlatego niezbędne są konkretne środki mające na celu wsparcie ich rozwoju społeczno-ekonomicznego w przyszłości. Z zadowoleniem przyjmuję dodatkowe środki zaproponowane przez Parlament i Komisję, których celem jest poprawa kondycji rolnictwa w regionach peryferyjnych, w szczególności w kontekście problemów, z jakimi zmagają się Azory i Madera.
Mleko jest głównym produktem rolnym na Azorach. Jednak w związku z tym, że w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej doszło ostatnio do kryzysów na rynku mleczarskim, konieczna jest zmiana profilu rolnego tych wysp. W tej kwestii zgadzam się ze sprawozdawcą, którego zdaniem najlepszą alternatywą dla produkcji mleka, zarówno z punktu widzenia efektywności ekonomicznej jak i ochrony środowiska, jest uprawa buraka cukrowego. Chciałabym podkreślić, że wciąż należy promować wysyłanie jak największych ilości buraka cukrowego do Europy.
Na koniec chciałabym powiedzieć, że w dobie aktualnego kryzysu gospodarczego głównym fundamentem ram finansowych na okres po roku 2013 musi być solidarność oraz że ich celem musi być także osiągnięcie wysokich standardów spójności terytorialnej i społecznej.
Przewodniczący
- (Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.35 i wznowione o godz. 12.05)
