Een nieuwe strategie voor Afghanistan (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Pino Arlacchi, namens de Commissie buitenlandse zaken, over een nieuwe strategie voor Afghanistan.
Pino Arlacchi
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, het onderhavige verslag is met vrijwel volledige unanimiteit goedgekeurd door de Commissie buitenlandse zaken van dit Parlement. Het is het resultaat van een jaar werk door een werkgroep onder mijn leiding en is gebaseerd op uitvoerig overleg in Kabul en Brussel.
Met dit verslag wordt getracht een tegenstrijdige situatie te verklaren: waarom is er, ondanks de internationale betrokkenheid van negen jaar, zo weinig bereikt in Afghanistan? Sinds 2001 hebben militaire operaties in het land meer dan 300 miljard euro en een paar duizend mensenlevens gekost, terwijl op zijn minst nog eens 40 miljard euro is uitgegeven aan de civiele kant; de totale kosten bedragen meer dan 30 keer het huidige Afghaanse bbp.
Ondanks deze enorme inspanningen staat Afghanistan nog steeds bovenaan de lijst van drugsproducerende landen. Het is nog steeds een van de armste landen ter wereld, waarin het leven voor een merendeel van de bevolking kort, hard en zwaar is, zoals het dat vijfhonderd jaar geleden in ons werelddeel was. In Afghanistan vergt de moedersterfte alleen al meer slachtoffers dan de oorlog, met meer dan 20 000 tegen 2 300 sterfgevallen per jaar. Het is niet gemakkelijk die tegenstrijdigheid te verklaren. Het probleem van de opium en de kracht van de opstandelingen moeten hierbij in aanmerking worden genomen, evenals de illusie van een snelle militaire overwinning, die de overhand had gedurende de eerste jaren van de buitenlandse aanwezigheid. Daarbij komt dat de rechtmatigheid van de centrale regering overschat is, evenals de doelmatigheid van de internationale hulp bij de heropbouw van het land.
Dit verslag probeert niet om al deze kwesties te vereenvoudigen, maar gaat de uitdaging aan in al zijn complexiteit en tracht nieuwe richtingen aan te geven voor ons beleid. Daarbij wordt het onderwerp benaderd vanuit Europees oogpunt, wat inhoudt dat de crisis in Afghanistan beschouwd wordt vanuit een hoek die niet gewoon een afspiegeling is van het Amerikaanse perspectief. De Europese waarden en beginselen zijn belangrijk. Zij zijn namelijk van invloed zijn op de manier waarop het probleem Afghanistan gezien wordt door de Europeanen, en die geloven in principe niet in een militaire oplossing, daar we meer dan 65 jaar geleden het idee hebben opgegeven dat oorlog en bezetting van andere landen een goede oplossing is.
De Europese Unie van vandaag is gebaseerd op een afkeer van oorlog, en dit verslag weerspiegelt dat gevoel. Wat betreft de kwestie Afghanistan zijn de Europeanen groot voorstander van een civiele aanpak als alternatief voor het gebruik van geweld. Onze benadering is niet naïef; het is niet, zoals is opgemerkt, de zachtheid van Venus versus de kracht van Mars. Het is juist het denkvermogen, de menselijke solidariteit, die worden toegepast op een crisis zoals die in Afghanistan die je niet kunt aanpakken met een simplistische oplossing en mentaliteit.
Voorgesteld wordt een strategie die een beperkt gebruik van dwangmaatregelen niet uitsluit. De bescherming van de mensen in Afghanistan tegen terroristen en misdadige aanslagen is een eerste vereiste voor ontwikkeling, en dit Parlement gelooft dat een combinatie van interventies door de vredesmacht, multilaterale diplomatie, nationale vredesonderhandelingen, efficiënte maatregelen voor armoedebestrijding, de instelling van democratische instellingen en de bescherming van de rechten van de vrouw de pijlers zijn van een nieuwe strategie die in Afghanistan en ook elders kan zegevieren.
Ik hoop dat de strategie die hier wordt weergegeven, met zorg zal worden geïmplementeerd in het nieuwe systeem, en ik wil deze gelegenheid aangrijpen om barones Ashton uit te nodigen het Parlement in dit streven te steunen.
Catherine Ashton
vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en veiligheid. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik even stilstaan bij de dood van Richard Holbrooke, een toegewijd diplomaat en een strijder voor de vrede. Ik ben er trots op dat ik hem mijn vriend kon noemen. Ik wil mijn waardering uitspreken aan het geachte Parlementslid Arlacchi voor het uitvoerige verslag en voor het werk dat hij heeft verricht, dat in de laatste paar maanden voor een levendig debat in dit Parlement heeft gezorgd. Ik kijk ernaar uit om in de komende maanden veel met hem en andere collega's in het Parlement samen te werken wanneer de wezenlijke fase van onze betrokkenheid in Afghanistan begint.
Zoals de heer Arlacchi opmerkt, gaan de problemen waarmee Afghanistan te maken heeft ons allen aan. Gewelddadig extremisme reikt verder dan de regio. In Afghanistan geteelde en geproduceerde drugs zijn op elke straathoek in Europa te vinden. Ons engagement is nodig omdat we moeten verhinderen dat Afghanistan een vrijplaats voor terrorisme en criminele activiteiten wordt. Maar het is evenzeer van belang dat we een betere, veiligere en welvarendere toekomst voor de bevolking van Afghanistan bevorderen. Zonder zo'n toekomst valt aan een oplossing niet te denken.
Als reactie op deze uitdagingen wil ik allereerst opmerken, zoals ik ook al vele malen elders heb opgemerkt, dat de betrokkenheid van de Europese Unie in Afghanistan van langdurige aard is. We hebben tot 2013 - en ik ga ervan uit ook daarna - een ondersteuningsprogramma en hebben de basislijn van onze steun, die in het verleden 150 miljoen euro per jaar bedroeg, verhoogd tot 200 miljoen euro per jaar.
Met deze financiële middelen zijn we in staat zowel de gezondheid en het maatschappelijk welzijn alsook de rechtsstaat verder te ondersteunen, en ondanks het feit dat we allen in de eerste plaats aan de veiligheid denken, ben ik van mening dat we in centrale sociale sectoren aanmerkelijke successen hebben geboekt.
Ik heb hier al de gezondheidssector genoemd. Zo heeft bijvoorbeeld 80 procent van het land op de een of andere manier toegang tot primaire gezondheidszorg, vergeleken met minder dan 10 procent in 2001. Wel is het zo dat de gezondheidsindicatoren in Afghanistan nog steeds tot de slechtste van de wereld behoren, zodat we nog een lange weg te gaan hebben. We weten uit de cijfers van de VN dat in vergelijking met 2001 ieder jaar 40 000 baby's minder sterven in Afghanistan, en dit heeft te maken met de aanzienlijk verbeterde prenatale zorg.
Verder verlenen we ook zoveel mogelijk steun via de structuren van de Afghaanse regering om ervoor te zorgen dat het hervormingsproces in Afghaanse handen komt te liggen. Ongeveer 50 procent van onze steun wordt via nationale programma's toegewezen of via trustfondsen ter directe ondersteuning van de Afghaanse regering. Dit is goed voor de coördinatie van de donors, goed voor de opbouw van lokale capaciteiten en goed voor het versterken van de eigen inbreng van de Afghanen. Ook wordt zo het goede voorbeeld gegeven voor vele andere donors.
Maar er is altijd nog ruimte voor verbetering van de internationale coördinatie. We moeten meer doen en dit op betere wijze. Maar wanneer ik kijk naar hetgeen de Europese Unie doet, ben ik van mening dat we echte vooruitgang hebben geboekt, met name sinds Vygaudas Ušackas, onze nieuwe speciale vertegenwoordiger van de EU en hoofd van de delegatie van de Unie, in april in Afghanistan is aangekomen.
Onze politieke boodschap is duidelijker en we versterken de coördinatie van onze ontwikkelingsinspanningen binnen de EU met het Actieplan voor Afghanistan en Pakistan, dat verleden jaar oktober door de Raad van Ministers werd goedgekeurd.
Het Actieplan levert instrumenten die gezamenlijk en door de afzonderlijke lidstaten in overeenstemming met onze beleidsprioriteiten kunnen worden ingezet - vooral de prioriteiten die zijn vastgesteld tijdens de Conferentie van Kabul, waaraan ik in juli heb deelgenomen.
Een wezenlijk aspect van het plan is het op één lijn brengen van onze inspanningen en onze aanpak. In het plan zijn beleidsterreinen vastgelegd waarop wij als Europese Unie naar onze mening het meest doeltreffend kunnen optreden. De ministers van ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie hebben verleden week in Brussel onder mijn voorzitterschap juist over deze vraagstukken overleg gevoerd.
Hiermee kom ik tot de kernboodschap die ik vandaag ter sprake wil brengen, namelijk dat de implementatie van onze bestaande strategieën een prioriteit dient te zijn. Het strategisch kader geldt zowel op militair als op civiel gebied.
Samen met de beide voorzitters nam ik vorige maand deel aan de vergadering van ISAF in Lissabon, waarbij de overdracht van de verantwoordelijkheid voor de veiligheid volgens het overdrachtsplan van de NATO werd overeengekomen. Ik heb generaal David Petraeus in de afgelopen maanden drie keer getroffen, en ofschoon er nog veel te doen valt, heb ik er vertrouwen in dat de huidige strategie werkelijk vruchten begint af te werpen.
Op civiel gebied heeft de succesvolle Conferentie van Kabul plaatsgevonden. De Afghaanse regering moet voor de organisatie en inhoudelijke opzet van de Conferentie in juli worden geprezen. Het was niet de gebruikelijke reeks van verzoeken enerzijds en toezeggingen van donorlanden anderzijds. De agenda richtte zich eerder op het stellen van prioriteiten met betrekking tot de bestaande middelen en toezeggingen en steunverlening aan de overeengekomen nationale programma's die door de Afghanen zelf zijn ontwikkeld.
Deze nationale prioriteitenprogramma's hebben in een reeks van verschillende sectoren de weg naar de overgang gebaand. We moeten nu aan deze programma's ondersteuning geven, waarvoor ons actieplan zal zorgen. We weten allen dat er zonder een stabiliteitskader dat het land bijeenhoudt geen duurzame militaire aftocht uit Afghanistan mogelijk is. Effectievere overheidsinstanties, beter bestuur, toegang tot elementaire voorzieningen, justitie en rechtsstaat zijn net zo belangrijk als harde veiligheid.
We zullen onze inspanningen dus versterken om de Afghaanse capaciteiten te versterken, en we zullen met de Afghaanse regering samenwerken om doeltreffende en verantwoordelijke staatsinstellingen op te bouwen, in het bijzonder op subnationaal niveau. Op alle terreinen van ons engagement - plattelandsontwikkeling, rechtshandhaving, grensbeheer en bestrijding van de drugshandel - zullen we eraan werken om lokale Afghaanse instellingen op te bouwen, waarbij de nadruk wordt gelegd op bevordering van de rechtsstaat, bestuur en bestrijding van corruptie.
Het punt van de Afghaanse instellingen wil ik besluiten met een opmerking over de Afghaanse verplichtingen. Onze ontwikkelingsinspanningen zullen slechts een duurzaam karakter hebben indien de Afghaanse regering meer verantwoordelijkheid neemt en meer voor insluiting doet. We moeten haar aanmoedigen om zo'n langetermijnperspectief in te nemen. Op het moment wordt de helft van de menselijke capaciteit in het land gemarginaliseerd, hoewel we aan de hand van andere voorbeelden hebben gezien dat de betrokkenheid van vrouwen bij de bestuurs- en ontwikkelingsprocessen essentieel is. Dit niet-gebruikte potentieel viel mij afgelopen juli op tijdens mijn bijeenkomsten met vrouwengroepen in Kabul. Dit zal een kernaspect van onze betrokkenheid in Afghanistan blijven, of het nu om de politieke ondersteuning voor vrouwelijke parlementsleden in het nieuwe Afghaanse parlement gaat of om onze ondersteuning voor de deelname van vrouwen aan lokale ontwikkelingsprojecten, zoals het algemeen erkende nationale solidariteitsprogramma dat we sinds 2002 via de Wereldbank hebben gefinancierd.
Tot besluit dank ik het geachte Parlementslid Arlacchi voor het feit dat hij zoveel belangrijke kwesties in dit verslag heeft aangekaart. Ik ben van mening dat dit verslag op een heel opportuun moment komt, een moment waarop zoveel op het spel staat voor zowel onze militaire als onze civiele verplichtingen.
Charles Goerens
rapporteur voor advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, Afghanistan heeft niet meer zoveel te kiezen.
Allereerst is de status quo niet langer een realistische optie aangezien de strijdkrachten van de NAVO een voor een hun vertrek uit Afghanistan aankondigen, terwijl we nog niet zeker weten of dat land zijn eigen veiligheid kan garanderen.
Op de tweede plaats, zou het een optie zijn om weer terug te gaan naar de situatie van voor 2000? En bovendien, als we een broedplaats voor terroristische netwerken maken, zouden we het land opnieuw blootstellen aan een krachtmeting met de buitenlandse strijdkrachten.
Ten derde, moeten we de macht overdragen aan de gematigde Taliban? Ik kan niet zeggen wat ik vind van die mogelijkheid, omdat niemand ons kan vertellen wat een gematigde Taliban is. Laten we het vragen aan de Afghaanse vrouwen die aan de hel zijn ontkomen en juist een beetje vrijheid hebben hervonden.
Ten vierde, wat ons rest is ons te blijven inspannen om dat wat bereikt is te consolideren en te blijven vechten voor meer democratie en meer ontwikkeling. Karzai, die de belichaming van die optie probeert te zijn, is een enorm obstakel tegengekomen, namelijk zichzelf. Zolang er geen geloofwaardig alternatief is, blijft dat voor ons de enige optie die overblijft.
Ioannis Kasoulides
namens de PPE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ons belangrijkste standpunt in dit verslag betreft de anti-oproerstrategie in het actieplan van de EU, en ik dank de heer Arlacchi dat hij hier begrip voor heeft.
Er moet voor deze strategie genoeg tijd worden uitgetrokken, zodat zij volgens het door president Obama opgestelde tijdschema kan worden uitgevoerd, met 2014 als uiterste datum voor alle militaire en politiële operaties. Het eindstadium zal met zekerheid een politiek karakter hebben en resulteren in een door onderhandelingen bereikte overeenkomst tussen alle Afghaanse partijen die bij het conflict betrokken zijn.
Het is aan de Afghanen om contact op te nemen met de Taliban, maar hiermee moet worden gewacht totdat de opstandelingen niet meer het gevoel hebben zich in een sterke positie te bevinden. Over de hulpverlening en het gebruik van particuliere contractanten moet opnieuw worden nagedacht, en er moet voor worden gezorgd dat deze voor de lokale bevolking van nut zijn - in geen geval mag hierbij aan lokale opstandelingen beschermingsgeld worden betaald voor de toeleveringsroutes.
Naast veiligheid moet evenveel aandacht worden besteed aan drugs - omwille van het leven van Europese jongeren. Wij zijn sterk tegen paragraaf 71, waarin het gebruik van onbemande vliegtuigen - een wezenlijk deel van de anti-oproerstrategie - wordt veroordeeld. Wat zullen de Europese soldaten in het veld ervan denken als het Europees Parlement zo'n doeltreffend wapen in hun strijd tegen de opstandelingen veroordeelt? Ik dring er bij mijn collega's op aan om tegen het derde gedeelte van paragraaf 71 te stemmen.
Norbert Neuser
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Ashton, de Europese Unie neemt in Afghanistan deel aan een aantal missies op basis van VN-resoluties. Te veel soldaten uit Europa hebben in Afghanistan hun jonge leven verloren. Velen raakten zwaargewond of hebben te lijden onder mentale stress die is veroorzaakt door hun militaire dienst. Duizenden civiele hulpverleners uit Europa riskeren dagelijks hun leven om Afghanistan aan een betere toekomst te helpen. Net als wij hebben zij allemaal het recht om te weten op welke manier het engagement van Europa in Afghanistan op een succesvolle en duurzame manier kan worden afgerond en hoe lang we nog militair aanwezig zullen blijven in Afghanistan.
Wat moet anders en beter, en wat zijn de doelen van de nieuwe EU-strategie voor Afghanistan? We moeten grotere inspanningen leveren op het gebied van civiele wederopbouw. We moeten er eindelijk voor zorgen dat er schot komt in het opnieuw opleiden van mensen voor de Afghaanse politiediensten en het gerechtelijk apparaat. We weten dat er geen militaire oplossing komt, en daarom moeten we meer inspanningen leveren om tot een politieke oplossing van het conflict te komen, door middel van de EU en een gemeenschappelijk buitenlands beleid.
We moeten blijk geven van vastberadenheid, werk maken van het interne verzoeningsproces in Afghanistan en gematigde Taliban daarbij betrekken. We moeten concrete initiatieven tot stand brengen, met name op regionaal niveau, voor het stabiliseren van de situatie. Daartoe behoren met name effectieve manieren om drugsteelt en drugshandel te bestrijden. Onze strategie bevat goede voorstellen. We roepen de Afghaanse regering op om blijk te geven van de wil om een beter bestuur in te voeren dat vrij is van corruptie.
De nieuwe EU-strategie kan echter slechts succesvol zijn als ze niet passief blijft, maar er actief de buurlanden bij betrekt. Mevrouw Ashton, wij stellen onze hoop in u, we vertrouwen op u, en u hebt onze volle steun.
Ivo Vajgl
Mevrouw de Voorzitter, dank u voor uw woorden ter nagedachtenis aan ambassadeur Richard Holbrooke. Nu we het over Afghanistan hebben, is het terecht dat we hem gedenken, in dankbaarheid voor wat hij gedaan heeft om de vrede dichterbij te brengen.
Voor de wereld, voor de Europese Unie en voor ons allen is Afghanistan een probleem dat we in andere tijden en met andere methoden betrekkelijk snel en doeltreffend hadden kunnen oplossen. Vandaag de dag is het glashelder dat dit probleem niet langs militaire weg kan worden opgelost en verkennen we andere wegen. Dit verslag, opgesteld door professor Pino Arlacchi, een fijnzinnig kenner van Afghanistan en van de donkere kant van de wereldpolitiek, helpt die wegen te banen. Niettemin vallen er elke dag weer nieuwe slachtoffers, zowel onder burgers als onder geüniformeerde soldaten.
Het verslag geeft inzicht in informatie over gemiste investeringskansen, onregelmatigheden met en misbruik van humanitaire hulp, winsten van internationale drugssmokkelnetwerken en de illusies die militaire leiders hebben gekoesterd. Het is duidelijk dat de aanwezigheid van Al Qaeda in Afghanistan vandaag niet langer het kernprobleem is. Het is echter wel een probleem dat de strijd tegen het internationale terrorisme zal blijven exporteren naar buurlanden en -regio's zolang de strijd in Afghanistan voortduurt.
In het verslag wordt gewaarschuwd dat de echte langetermijnoplossingen in Afghanistan, die bijvoorbeeld de mensenrechtensituatie, de positie van vrouwen en de kansen voor kinderen dichter bij het niveau brengen dat wij gewend zijn, alleen mogelijk zullen zijn als de autoriteiten, de religieuze leiders en het maatschappelijk middenveld van Afghanistan er actief en intensief bij worden betrokken. We moeten er meer dan tot nu toe op vertrouwen dat zij in staat zijn een samenleving en een staat op te bouwen op grondslagen die dichter bij hun opvatting van vrijheid en hun tradities en waarden liggen.
Dit verslag is een serieuze poging om de voornaamste problemen en mogelijke oplossingen voor Afghanistan te definiëren. Het is een aanzet tot een verantwoordelijk en creatief beleid van de Europese Unie in Afghanistan.
Nicole Kiil-Nielsen
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, ik zou graag de heer Arlacchi willen bedanken voor de constructieve sfeer waarin wij hebben samengewerkt.
In dit verslag wordt een heel eerlijke en terechte analyse gegeven van de tekortkomingen van de internationale interventie in Afghanistan sinds 2001. We zijn het eens met de belangrijkste boodschap: er kan geen militaire oplossing worden gevonden. De oorlog brengt enorme kosten met zich mee. De oorlog kost mensenlevens, zowel van soldaten als van burgers, en maakt alleen de Taliban sterker.
De enige mogelijke oplossing is van politieke aard. Wat de Afghanen verwachten, is een daadwerkelijke investering in de ontwikkeling van hun land, in de ondersteuning bij een goed bestuur, in de opbouw van een rechtssysteem. Het probleem van grondrechten, voornamelijk vrouwenrechten, blijft bestaan.
Uit het zeer recente verslag van de missie van de Verenigde Naties in Afghanistan blijkt dat de Afghaanse regering niet in staat is de rechten van vrouwen en meisjes volledig te beschermen. Ik citeer: "Zolang vrouwen en meisjes worden onderworpen aan praktijken die hen schade toebrengen, hen vernederen en hen hun rechten ontnemen, kan er weinig noemenswaardige en duurzame vooruitgang worden geboekt in Afghanistan".
Om de rechten van Afghaanse vrouwen te waarborgen, zijn niet alleen juridische en constitutionele garanties op papier nodig, maar is het belangrijker dat deze snel en op de juiste manier worden toegepast.
Het nationale parlement heeft in dit land maar weinig invloed; de meeste macht ligt in handen van president Karzai. Als het nog niet te laat is, moet de Europese Unie ondersteuning bieden bij het versterken van de democratie en de rechtsstaat aan de verschillende instellingen, in het bijzonder het onlangs gekozen parlement.
Struan Stevenson
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, gedurende het laatste jaar heb ik tijdens het voorzitterschap van Kazachstan als persoonlijke vertegenwoordiger van de fungerend voorzitter van de OVSE gewerkt en een uitvoerig verslag voorbereid over de belangrijkste milieukwesties die Centraal-Azië betreffen. Barones Ashton, ik heb u een exemplaar van mijn verslag toegestuurd.
Een van de kernkwesties die geheel Centraal-Azië betreffen, is het vraagstuk van het grensoverschrijdend watergebruik. Zoals u weet bestaan er tussen de stroomopwaarts en stroomafwaarts gelegen naties grote en permanente spanningen over het gebruik van water.
Maar één aspect van dit probleem dat tijdens mijn onderzoek naar voren kwam, wordt naar mijn mening door vele besluitvormers in het Westen niet waargenomen. De pijler van de Afghaanse economie is de landbouw, en iedere wederopbouw van de economie in Afghanistan na beëindiging van het conflict zal een enorme investering in de landbouw vergen, bijvoorbeeld door boeren aan te moedigen om van de papaverteelt voor heroïne over te stappen naar het telen van granaatappels. Dit zal op zijn beurt een enorm bijkomend gebruik van de toch al schaarse watervoorraden met zich meebrengen. Met andere woorden: door onze hulp bij het oplossen van het huidige conflict in Afghanistan zouden we stroomafwaarts wel eens onbedoeld een reeks mini-Afghanistans kunnen scheppen, omdat daar de acute waterschaarste toeneemt.
We moeten ervoor zorgen dat alle nieuwe irrigatiestelsels behoorlijk ontworpen zijn, met betonnen kanalen en reservoirs, en met druppelirrigatiesystemen zoals die door de boeren in Spanje worden gebruikt. Bovendien moeten alle grote energieprojecten met waterkrachtcentrales zorgvuldig ontworpen en gebouwd worden om te waarborgen dat ze voor de watergebruikers in stroomafwaarts gelegen aangrenzende landen geen nadelen met zich meebrengen.
Joe Higgins
namens de GUE/NGL-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, de door de Verenigde Staten en NAVO geleide oorlog in Afghanistan is een absolute ramp voor de Afghaanse bevolking, waarvan vorig jaar alleen al ongeveer 30 000 mensen zijn omgekomen. Het is ook een ramp voor de jonge mannen en vrouwen die gedwongen worden zich aan te sluiten bij en mee te vechten met de legers van de NAVO en de Verenigde Staten, waarvan er dit jaar misschien al wel 500 zijn omgekomen.
Het verslag-Arlacchi toont overduidelijk aan dat het na negen jaar bijzonder bedroevend is gesteld met de economische en sociale situatie in Afghanistan. Het aantal mensen dat in armoede leeft, is dramatisch gestegen. Dit is schandalig, omdat er in dezelfde periode 300 miljard dollar aan massavernietigings- en oorlogswapens is verkwist en aan corruptie verloren is gegaan. De Amerikaanse inval in Afghanistan was niet bedoeld om de belangen van het Afghaanse volk te bevorderen, maar wel de geostrategische belangen van de Verenigde Staten in Centraal-Azië, dat natuurlijk rijk is aan energie, olie en gas.
Buitenlandse legers moeten worden teruggetrokken, en de rijkdom waarover Afghanistan beschikt, moet uit de handen van de regering-Karzai, corrupte grondbezitters en krijgsheren worden genomen en democratisch aan organisaties van boeren, arbeiders en armen worden teruggegeven, zodat deze middelen nuttig worden besteed en in het belang van de mensen kunnen worden ontwikkeld.
Bastiaan Belder
namens de EFD-Fractie. - Als rapporteur voor de opstelling van de Europese Unie tegenover Iran spitst mijn interesse in de resolutie over Afghanistan zich toe op de niet te onderschatten rol die de islamitische republiek op het Afghaanse strijdtoneel speelt.
De resolutie stipt die belangwekkende Iraanse invloed evenwel slechts zeer summier en mijns inziens ook weinig realistisch aan. Intussen blijft de cruciale vraag: hoe beoordeelt de Europese Unie de feitelijke invloed van Iran in Afghanistan en welke politieke consequenties trekt zij daaruit? Daarom ook leg ik de hoge vertegenwoordiger drie concrete vragen voor en ik kan mij voorstellen, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, dat u daar schriftelijk op wilt antwoorden. Het is mij ook liever dat ik concrete antwoorden krijg.
1. In hoeverre gaat van de massale deportatie van Afghaanse vluchtelingen door Iran een destabiliserende werking uit in het westelijk deel van het land, denk aan Nimruz en Herat.
2. Deelt u de officiële Afghaanse observaties dat Iran onder de dekmantel van deze deportaties buitenlandse terroristen het land tracht binnen te sluizen?
3. Welke hulp verschaft de Europese Unie de Afghaanse autoriteiten bij de opvang van massa's vluchtelingen uit Iran, ter voorkoming dat Teheran dit ernstige humanitaire vraagstuk politiek misbruikt, instrumentaliseert om Kabul afhankelijk te maken en onder politieke druk te zetten.
Nick Griffin
(EN) Mevrouw de Voorzitter, dit verslag prikt de leugens van de Britse politieke klasse over de oorlog in Afghanistan door. Ik ken geen van de namen van de onschuldige Afghaanse slachtoffers van deze gemene oorlog, maar ik weet wel dat het niets te maken heeft met de Britse belangen. En ik ken wel de namen van de 18 dappere jonge mannen afkomstig uit mijn kiesdistrict die alleen al afgelopen jaar hun leven hebben gegeven voor deze waanzin.
Korporaal Simon Hornby uit Liverpool; adjudant-onderofficier David Markland uit Lancashire; soldaat Sean Dawson uit Stalybridge; korporaal Harvey Holmes uit Hyde; korporaal Terry Webster uit Chester; korporaal Andrew Breeze uit Manchester; marinier Steven Birdsall uit Warrington; marinier Paul Warren uit Preston; sergeant Steven Darbyshire uit Wigan; soldaat Alex Isaac uit Wirral; soldaat Douglas Halliday uit Wallasey; sergeant-majoor Martyn Horton uit Runcorn; soldaat Thomas Sephton uit Warrington; sergeant David Monkhouse uit Cumbria; soldaat Darren Foster uit Carlisle; korporaal Jordan Bancroft uit Burnley; soldaat Darren Deady uit Bolton; soldaat Christopher Davies uit St Helens.
Wat een misdadige verspilling van dappere jonge levens!
De Europese Unie heeft er natuurlijk niets mee te maken aan welke oorlogen Groot-Brittannië wel of niet meedoet. Dat is aan het Britse volk en onze gekozen vertegenwoordigers in het Europees Parlement om te beslissen, net zoals het aan ons is om op een mooie dag de heren Blair, Brown en Cameron terecht te laten staan voor oorlogsmisdaden, want de oorlog in Afghanistan is, net als die in Irak, een onrechtmatige oorlog.
Mario Mauro
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik ben het met de rapporteur eens dat de enorme problemen waar Afghanistan mee te kampen heeft, op een andere manier moeten worden aangepakt, namelijk door andere prioriteiten te stellen dan tot nu toe het geval was.
Ook ik ben ingenomen met de doelstelling van president Karzai dat vóór het eind van 2014 uitsluitend Afghaanse nationale veiligheidstroepen in alle provincies militaire operaties uitvoeren en aanvoeren, en met het streven van de Afghaanse regering naar stapsgewijze verwerving van volledige zeggenschap over haar eigen veiligheid.
Dit alles mag echter niet betekenen dat de internationale gemeenschap Afghanistan aan zijn lot overlaat. Elk aspect van de samenwerking met Afghanistan moet worden versterkt. In de eerste plaats moeten we investeringen in de economie bevorderen, omdat we op die manier echt investeren in de stabiliteit van het land. Er moet op een juiste manier worden geïnvesteerd, en wel op basis van een samenwerkingsmodel waarbij wordt uitgegaan van een alomvattende dialoog met maatschappelijke organisaties en lokale overheden.
De in het verslag op een juiste manier verwoorde kern is echter dat er in Afghanistan geen stabiliteit of vrede tot stand kan worden gebracht zonder dat de staat op eigen verantwoordelijkheid allereerst de veiligheid van de Afghaanse burgers waarborgt.
In het licht hiervan verzoek ik de rapporteur, de heer Arlacchi, de passage over het gebruik van drones in Afghanistan indien mogelijk te wijzigen, bijvoorbeeld middels een mondeling amendement, zodat deze beter bruikbaar wordt. Er is namelijk een verschil tussen "het is verboden om drones in te zetten" en "laten we het gebruik van drones zo veel mogelijk beperken", wellicht aangevuld met "om te voorkomen dat de burgerbevolking wordt getroffen". Ik weet zeker dat we een compromis kunnen bereiken en geloof dat de heer Arlacchi daar het inzicht en de middelen voor heeft. Wij zullen hem daarbij van harte steunen.
Kristian Vigenin
(BG) Mevrouw de Voorzitter, wat wij vandaag bespreken, is waarschijnlijk een van de belangrijkste verslagen over het buitenlandse beleid en de veiligheid voor 2010. Ik zou de heer Arlacchi willen danken voor zijn inspanningen en willen feliciteren met de resultaten die hij heeft bereikt. Wij kunnen de resultaten van ons huidige beleid in Afghanistan aflezen aan de schokkende cijfers inzake de stijgende sterfte onder kinderen, de dalende levensverwachting, het groeiende analfabetisme en de groeiende armoede. Ter vergelijking: vijf dagen oorlog kosten evenveel als het zou kosten om de armoede in zijn geheel weg te nemen, en van een week oorlog kunnen ongeveer 6 000 scholen worden gebouwd. Ik realiseer mij dat dit soort vergelijkingen niet helemaal eerlijk is, maar ze geven wel een indicatie van het dilemma waarin wij ons momenteel bevinden. Tegelijkertijd wijzen tal van berichten op de ernstige tekortkomingen, verduistering en corruptie in de distributie van internationale steun. De Europese Unie en haar lidstaten hebben vanaf 2002 al meer dan 8 miljard euro in Afghanistan gepompt zonder enig tastbaar resultaat.
Niet minder alarmerend is het feit dat de selectie en opleiding van rekruten voor de Afghaanse politiemacht niet eens aan de minimumstandaarden voldoet: 90% van de politiemacht bestaat uit ongeletterde burgers, en een vijfde uit drugsgebruikers. Ik noem dit omdat wij moeilijk over Afghanistan kunnen spreken als wij onze ogen niet openen voor de realiteit. Er zijn geen makkelijke oplossingen of recepten, maar wij willen iedereen er wel met klem op wijzen dat de enige oplossing een politieke oplossing is, een oplossing die uitgaat van een sterke betrokkenheid van Afghaanse instellingen en burgers bij de ontwikkeling van hun land. Door stabiele voorwaarden te creëren om de opiumproductie een halt toe te roepen en door de armoede weg te nemen, kan een dergelijke oplossing op de lange termijn ook echt effect hebben.
Carl Haglund
(SV) Mevrouw de Voorzitter, ik wil eerst en vooral de heer Arlacchi bedanken die in verband met deze strategie uitstekend werk heeft geleverd. Ik vind dat de strategie op een voortreffelijke manier aantoont met welke uitdagingen we worden geconfronteerd, maar ook welke fouten we tot dusver hebben gemaakt. Ik hoop dat we lering kunnen trekken uit dit document om op die manier ons optreden in Afghanistan te verbeteren.
Een aantal elementen verdient het om even bij stil te blijven staan. Ten eerste het op zich ietwat radicale maar belangrijk idee om serieuze onderhandelingen te voeren met de zogenaamde gematigde Taliban. Een andere oplossing is er niet, maar ik denk tezelfdertijd dat velen van ons moeite hebben om te definiëren wie en wat eigenlijk gematigde Taliban zijn. Ik denk daarom dat we daarover een debat moeten voeren, en ik denk dat recente gebeurtenissen hebben aangetoond dat dit voor niemand van ons helemaal duidelijk is.
Een andere kwestie die ik graag aan de orde wil stellen, is financiële steun en de manier waarop die steun wordt verleend. Ik denk dat het een goede zaak is dat we de moed zullen hebben om die steun in de toekomst via de Afghaanse overheidsbegroting uit te keren. Waarschijnlijk is dat ondanks alles de enige juiste manier van werken, ook al moet het volgens mij weldoordacht gebeuren. We moeten de kiezers in onze eigen landen ook tonen dat we die kwestie volgen en dat het misbruik van financiële steun geen al te grote proporties aanneemt.
Tot slot denk ik dat het goed is om de rol van Pakistan te vermelden, want die is ook van cruciaal belang. Ik denk dat we het daar allemaal over eens zijn, en in dit opzicht is er een belangrijke rol weggelegd voor de internationale gemeenschap om Pakistan onder druk te zetten opdat het doet wat het zou moeten doen.
Tot slot wil ik zeggen dat ik uit een land kom waar de discussie over Afghanistan momenteel uitsluitend gaat over de vraag of de Finse troepen al dan niet ter plaatse moeten blijven, en dat is geen bijzonder constructieve discussie. Er wordt niet over de inhoud gediscussieerd, maar alleen over de al dan niet terechte aanwezigheid van de troepen. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor ons buurland Zweden, en daarom is dit soort initiatieven zoals deze serieuze strategie een goede bijdrage tot de toekomstige discussie.
Ryszard Czarnecki
(PL) Mevrouw de Voorzitter, vier jaar geleden was ik waarnemer bij de verkiezingen van de Palestijnse Autoriteit. Ik herinner mij de illusie die een van de prominenten van het Europees Parlement koesterde. Diegene zei tegen mij: "Die mensen van Hamas zijn eigenlijk heel aardige, beschaafde en sympathieke mensen. Misschien moeten we met hen onderhandelen". Vandaag hoor ik hetzelfde. Ik hoor dat we misschien met de gematigde Taliban moeten onderhandelen. De vraag rijst echter wie die gematigde Taliban zijn en of dat begrip niet te breed is. Ik waarschuw voor het inslaan van die richting.
Het is duidelijk dat in Afghanistan erg veel soldaten sneuvelen - ook soldaten uit mijn land, Polen. Er sneuvelen veel te veel soldaten, onze strategie is te duur en de strategie van de NAVO is discutabel. Ik zou het kind echter niet met het badwater weggooien, en ik waarschuw voor een dialoog met mensen die in werkelijkheid totaal andere doelen hebben dan wij.
Philippe Juvin
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik weet dat de heer Arlacchi Afghanistan goed kent. Hij behoort waarschijnlijk tot de leden van dit Parlement die dit land en deze complexe regio het beste kennen.
Maar laten we er niet omheen draaien: zoals hij nu is, zorgt deze tekst voor een groot probleem. En ik ben het niet eens met alle collega's die zich er zo lovend over uitlaten. Ik zal u zeggen waarom.
In de eerste plaats vind ik dat deze tekst het grote manco heeft dat hij ons, het Westen, zonder enige aarzeling wil aanwijzen als verantwoordelijke voor alle kwaden in Afghanistan. Ik noem drie voorbeelden. Ten eerste schrijft de heer Arlacchi dat de gezondheidszorgsituatie is verslechterd sinds wij, hoe toevallig, daar zijn. Dat is vreemd! Mevrouw Ashton heeft precies het tegenovergestelde gezegd. Niemand heeft het opgemerkt.
Tweede punt: volgens overweging B, leest u het maar, beste collega's, zijn de Westerse troepen een bezettingsmacht. De in dit Parlement vertegenwoordigde lidstaten die zelf bezet zijn geweest, zullen een dergelijke term op waarde kunnen schatten.
Het derde voorbeeld betreft paragraaf 71, het punt van de drones: waarde collega's, twee jaar geleden was ik, in mijn hoedanigheid van militair arts, officier in Afghanistan. Ik heb Duitse, Britse, Poolse, Italiaanse en Franse soldaten en Afghanen die aan onze kant staan behandeld, en ik heb zelfs Taliban behandeld. Ik kan u zeggen dat als u morgen tegen onze militairen zegt: "U mag geen drones inzetten", dit hetzelfde is als zeggen: "Leg contact met de vijand, neem risico's". Ik weet niet of het onze verantwoordelijkheid, als politici, is om dat tegen onze mensen te zeggen.
Ik weet heel goed hoe complex de situatie is. Ik weet dat oorlog wreed is, maar ik vind wel dat we moeten ophouden met dit antimilitarisme, dit simplistische antiamerikanisme, deze zelfkastijding van de Westerse troepenmacht, die die troepen aanwijst als oorzaak van alle kwaad in Afghanistan.
Beste collega's, volgens mij liggen de zaken een stuk simpeler. De vijand, dat zijn de Taliban, en niet de Amerikanen of de Westerse troepen. Het ligt allemaal heel ingewikkeld, maar laten we wel goed opletten op hoe we de zaken voorstellen.
Thijs Berman
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik sluit me aan bij mevrouw Ashton bij haar eerbetoon aan Richard Holbrooke. Ik bewonderde hem vanwege Dayton en heb hem ooit tijdens een boeiend diner in Brussel ontmoet en was erg onder de indruk van hem.
Een strategie die vooral militair van aard is kan niet succesvol zijn in Afghanistan. Van 20.000 soldaten in 2001 naar 150.000 nu, en de onveiligheid is gegroeid.
Meer burgerslachtoffers, meer dode soldaten en een coalitieleger dat, met excuses aan collega Juvin, nu werkelijk als bezettingsmacht wordt gezien door meer en meer Afghanen.
De strategie moet zich richten op de opbouw van het land, lokaal bestuur, de rechterlijke macht, onderwijs, gezondheid, ook voor vrouwen, rurale ontwikkeling, maar zonder opium. De coalitie moet zijn eigen principes serieus nemen. Nu klinken er mooie woorden over corruptiebestrijding en er gebeurt niets tegen de corruptie in en rond het presidentieel paleis. Dat desillusioneert de Afghanen en dat moet veranderen.
De anticorruptietak van de Afghaanse politie moet versterkt worden door de EU, die aan het werk moet gaan met de openbare aanklagers. Afghanistan kan niet zonder betrouwbaar bestuur.
Zbigniew Ziobro
(PL) Mevrouw de Voorzitter, het is onmogelijk om een goed functionerend hulpprogramma voor Afghanistan op te zetten zonder de binnenlandse situatie te stabiliseren. Het verzekeren van veiligheid en het overwinnen van de rebellen zijn hiervoor de belangrijkste pijlers. Hiertoe is het noodzakelijk om de betrokkenheid van de Europese landen bij de NAVO-missie te vergroten. Ook de troepen van Europol moeten versterkt worden, omdat die zoals bekend nog niet op de beloofde numerieke sterkte zijn. Daarnaast moeten de Talibanstrijders afgesneden worden van hun bases in Pakistan en Pesjawar.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS wijst er in haar rapporten op dat drugshandel de belangrijkste financieringsbron is voor de operaties van de guerrillastrijders. Ook op dit gebied moet de Europese Unie maatregelen nemen, door meer middelen beschikbaar te stellen om boeren over te halen om te stoppen met de papaverteelt. Het verslag spreekt over steun voor het programma van generaal Petraeus, maar die steun lijkt me niet gerechtvaardigd. Financiële middelen moeten worden gevonden op regionaal niveau, maar de macht moet gecentraliseerd zijn. Verder uiteenvallen van Afghanistan kan leiden tot "Somalisering" en opdeling van het land tussen de strijdende stammen.
Marietta Giannakou
(EL) Mevrouw de Voorzitter, de situatie in Afghanistan is bijzonder interessant voor de internationale gemeenschap, niet alleen omdat er militaire strijdkrachten in het land aanwezig zijn, maar ook omdat er strijdkrachten werden en zullen worden ingezet die terroristische aanvallen zullen lanceren en problemen zullen opleveren voor de internationale gemeenschap. We moeten echter erkennen dat dit soort fundamentalistische en terroristische strijdkrachten al sinds de 14e eeuw in Afghanistan aanwezig is.
Barones Ashton, vierentwintig jaar geleden werd er in dit Parlement een verslag van het onderzoekscomité drugs aangenomen dat een speciaal onderdeel over Afghanistan bevatte met daarin voorspellingen over de huidige situatie, die jammer genoeg werkelijkheid zijn geworden. Het drugsprobleem kan niet beteugeld worden met gewassen. Het VN-programma voor gewassen heeft in de praktijk gefaald. Opium uit Afghanistan, (volgens deskundigen) de beste opium, wordt gebruikt om alle activiteiten in Afghanistan, Pakistan en elders te financieren.
Het moet daarom worden uitgeroeid, maar zoals u zei, moet er vooral gewerkt worden aan ontwikkeling, aan gezondheidszorg en aan het terugdringen van kindersterfte; we moeten deze mensen met andere woorden een model laten zien dat hen zal bevallen, waarvan zij zullen houden, dat zij zullen willen voor hun toekomstige levensstandaard en dat zij kunnen integreren in hun visie op het leven. Een dergelijk model zal uiteraard ook de vrouwen vooruithelpen, want de onderdrukking van vrouwen door de Taliban is een enorm probleem. De situatie van vrouwen in moslimlanden is al vreselijk en zij staan al enorm onder druk, maar in Afghanistan zijn ze er nog erger aan toe. De Europese Unie moet aanwezig blijven, barones Ashton, en uw interventies moeten worden voortgezet en moeten hun Europese karakter behouden, net zoals u zelf zei.
Ana Gomes
(PT) Mevrouw de Voorzitter, Richard Holbrooke, die ik mijn oprechte eer betuig, zei zelf voordat hij stierf: "We moeten de oorlog in Afghanistan beëindigen". Dit land is inderdaad van doorslaggevende invloed voor onze Europese en mondiale veiligheid en het is daarom dat wij, zoals het verslag van Pino Arlacchi zo goed omschrijft, de kolossale fouten moeten corrigeren door te investeren in "Afghanisering" en de menselijke veiligheid van het Afghaanse volk op de eerste plaats moeten zetten, wat de verantwoordelijkheid inhoudt bescherming te bieden door de aanwezige buitenlandse strijdmachten.
Laten wij ons geen illusies maken: een rechtsstaat en democratische instituties kunnen niet worden geconstrueerd door corrupte krijgsheren, die in de ogen van de bevolking in diskrediet zijn gebracht. Het beëindigen van de oorlog in Afghanistan hangt ook af van de controle die de democratisch gekozen regering heeft over de militaire macht van het naburige Pakistan, een nucleaire macht in de marge van het non-proliferatieverdrag (NPV). Als de Europeanen zouden stoppen met de struisvogelpolitiek met betrekking tot deze fundamentele politieke kwesties, zouden zij in de Europese Unie en in de NAVO kunnen helpen bij het beëindigen van de oorlog in Afghanistan en ook kunnen voorkomen dat Pakistan afglijdt naar de hel.
Carlo Fidanza
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik sluit me aan bij de herdenking van Richard Holbrook.
Als mijn fractie verantwoordelijk was geweest voor dit verslag, zouden we zeker voor een heel andere benadering hebben gekozen dan de heer Arlacchi heeft gedaan, al dank ik hem voor de passie waarmee hij zich al zo lang inzet voor het Afghanistandossier.
Het verslag is mede dankzij de vele cruciale amendementen die mijn fractie heeft ingediend, minder ideologisch geworden, en speelt nu goed in op de problemen waar we de afgelopen negen jaar op zijn gestuit alsmede op de positieve kanten en de meest doeltreffende ontwikkelingsstrategieën die moeten worden toegepast om de Afghaanse autoriteiten te helpen bij het herstel van de volledige soevereiniteit van hun land.
Hoewel het waar is dat militair ingrijpen alleen niet volstaat, moet nog eens krachtig worden benadrukt dat er de laatste maanden belangrijke militaire successen zijn geboekt - denk aan de operaties in Almando en Kandahar - en dat de opstandelingen daadkrachtiger moeten worden bestreden als we willen dat de Taliban, met wie wij willen onderhandelen, kalmeren.
We moeten trots zijn op de militaire missie, die het leven heeft gekost aan duizenden jonge ISAF-militairen, onder wie veel Europeanen en jonge Italianen, omdat het niet alleen een militaire missie betreft, maar ook een wederopbouwmissie. Wij voorzien dit ongelukkige land van scholen, bruggen en civiele werken, waarmee we bijdragen aan de ontwikkeling van de verwoeste gebieden.
Ondanks de bereikte compromissen denk ik dat het verslag nog enkele aandachtspunten bevat, met name het eerdergenoemde punt van het gebruik van drones. Ik denk dat het een grote fout is om onszelf het gebruik van dit middel zonder voorbehoud te ontzeggen, omdat het zeer nuttig is in bepaalde gebieden in Noordoost-Afghanistan, waar de Talibanmilities het moeilijkst op te sporen en te verslaan zijn.
Ik hoop dat de rapporteur dit punt zal herzien, anders sluit ik me aan bij mijn fractie, die tegen het verslag zal stemmen.
Zoran Thaler
(SL) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Arlacchi graag feliciteren met zijn moedige verslag.
Laat ik vandaag, nu we terecht de diplomaat Richard Holbrooke gedenken en wat hij betekend heeft voor de vrede, met name in de Balkan, een uitspraak van hem aanhalen over het geld dat is uitgegeven aan de bestrijding van drugssmokkel in Afghanistan (1,61 miljard dollar). Ik citeer:
"Het meest verkwistende en het minst efficiënte programma dat ik ooit heb gezien, binnen of buiten de regering".
Einde citaat.
Met alles wat er gebeurd is in de onfortuinlijke tien jaar oorlog in Afghanistan is het net zo. Ik heb geen tijd om in te gaan op de vraag waarom we in de val van de regering-Bush zijn gelopen, maar het is een feit dat onze burgers van ons verwachten dat we eindelijk een einde maken aan deze waanzin, die ons al meer dan 300 miljard euro en talloze mensenlevens heeft gekost. In 2001 waren sommigen maar al te graag bereid om ten strijde te trekken, maar nu is het tijd om het moeilijke risico te nemen van vrede. Dat is wat onze burgers van ons verwachten. Ze verwachten bovendien een politieke oplossing en willen dat we minder op een militaire oplossing vertrouwen.
Elena Băsescu
(RO) Mevrouw de Voorzitter, het verheugt mij zeer dat er door de fracties in de Commissie buitenlandse zaken een consensus is bereikt over dit verslag. De tekst die eruit is voortgekomen, is aanzienlijk overtuigender dan het aanvankelijke voorstel.
De situatie in Afghanistan dient na negen jaar van internationale bemoeienis nog sterk te worden verbeterd. De sociaal-economische en veiligheidsindicatoren zij niet zichtbaar verbeterd, en te vaak werden er besluiten genomen met onvoldoende Afghaanse betrokkenheid. Ik denk dat het noch aan een kader, noch aan instrumenten ontbreekt. Wat we werkelijk nodig hebben, is een strategisch plan dat aansluit op de toezeggingen die Afghanistan zijn gedaan. De EU moet naast de NAVO een leidende rol op zich nemen met betrekking tot de internationale inspanningen die tot doel hebben Afghanistan als een soevereine staat te behandelen. Ik moet erop wijzen dat een nauwere betrokkenheid van de Afghaanse regering de enige politieke en diplomatieke oplossing is. Daarom meen ik dat een van de belangrijkste onderdelen van het verslag de steun is die wordt uitgesproken aan de nieuwe antiterreurstrategie.
Tijdens de top van Lissabon werd de ontwikkeling naar een overgangsfase geschetst, met een geleidelijke overdracht van de verantwoordelijkheid voor de veiligheid aan Afghaanse troepen in 2014. Overeenkomstig de toezegging die mijn land meteen aan het begin van de missie heeft gedaan, zal het zijn troepen niet terugtrekken tot het Afghaanse grondgebied geheel veilig is. Ik moet hier ook melding maken van de aanzienlijke bijdrage die Rusland heeft geleverd door toestemming te geven voor de doortocht van onze troepen en ons materieel over zijn grondgebied.
Tot besluit wil ik erop wijzen dat wanneer de overgang eenmaal is begonnen, de ISAF-troepen die de operatie zullen afronden moeten worden overgeplaatst naar de gebieden waar de veiligheidssituatie aanhoudend onzeker is. Deze maatregel is van het grootste belang voor de Roemeense troepen in het zuiden van Afghanistan. De regio zal instabiliteit blijven kennen, ondanks de successen die er met de ISAF-operaties zijn geboekt.
Cristian Dan Preda
(RO) Mevrouw de Voorzitter, ik wil eerst verklaren dat ik de zienswijze ondersteun die eerder door mijn collega de heer Juvin is ontvouwd, en ik zou mijn toespraak willen beginnen door te zeggen dat het mij spijt dat het verslag geen "Europese Unie" in zijn titel bevat. Ik denk niet dat we namens de internationale gemeenschap moeten spreken, maar enkel namens de Europese Unie. Met de amendementen die ik heb ingediend, heb ik er voor geijverd ook dit onder de aandacht te brengen. Dit betekent uiteraard niet dat we samenwerking met onze bondgenoten over het hoofd moeten zien, met name, zoals mijn collega de heer Juvin opmerkte, waar het de Verenigde Staten betreft.
Ik denk niet dat het voor ons op dit moment erg nodig is om ons op een compleet nieuwe strategie te richten. Ik denk dat het beter is de strategische visie uit te voeren die twee jaar geleden op de NAVO-top in Boekarest is uitgestippeld. Ik meen dat het niet om het bedenken van een nieuwe strategie gaat, maar om consistentie in relatie tot deze strategische visie.
Aan de andere kant dienen we ons zeker rekenschap te geven en te leren van de vergissingen die de militaire coalitie in Afghanistan heeft begaan. We moeten echter niet de fout maken de situatie voor de interventie door een roze bril te zien. Zoals al is benadrukt, is het belangrijk voor ons om te onderstrepen dat een van de voornaamste doelstellingen van onze strategie in Afghanistan is om van de Talibangroepen in dit land af te komen.
We moeten echter ook de aandacht vestigen op de positieve aspecten van de interventie, met name het Petraeus-plan. Afghanistan is tegenwoordig een land waar vrouwen meer rechten genieten, waar meer kinderen naar school gaan, meer fabrieken geopend zijn en meer wegen worden gebouwd. Dit kan worden toegeschreven aan de wijze waarop we in dit land zijn opgetreden. De integratie van civiele maatregelen zoals onderwijsprogramma's en programma's voor armoedebestrijding en wederopbouw en ontwikkeling is een essentiële stap op weg naar vredeshandhaving in Afghanistan.
Tot slot wil ik de nadruk leggen op de noodzaak van een pragmatische kijk, zoals voorgesteld door mijn fractie. Laten we niet vergeten dat er meer dan 400 amendementen zijn ingediend op het verslag-Arlacchi.
Marielle De Sarnez
(FR) Mevrouw de Voorzitter, snel even drie dingen.
Anders dan tot nu toe te beluisteren viel ben ik, ten eerste, van mening dat de Europese Unie haar eigen strategie zou moeten hebben. In Afghanistan hebben wij onze eigen mensen, soldaten, militairen, onze eigen in grote getale ter beschikking gestelde middelen, en het is belangrijk dat wij zelf onze eigen positie blijven bepalen.
Ten tweede ben ik van mening dat het geld van de internationale gemeenschap echt ten goede moet komen aan de Afghanen zelf. Dat is helaas al tien jaar lang niet het geval, zoals we dagelijks ter plekke kunnen constateren. Ik denk dat dit inderdaad voor een deel op het conto komt van de ngo's of de humanitaire organisaties, maar dit is, ben ik bang, ook grotendeels toe te schrijven aan corruptie binnen de regering, die, het moet gezegd, niet al te rechtvaardig en efficiënt opereert. Misschien komt dit in het verslag onvoldoende tot uitdrukking.
Derde punt: de kwestie van de politieke dialoog. Feit is dat er al langere tijd pogingen worden ondernomen om een politieke dialoog aan te gaan met de Taliban, dat is niets nieuws. Zelf denk ik dat die dialoog nodig is, maar ik denk ook dat het heel moeilijk zal worden omdat het voeren van een dialoog uiteraard heel gecompliceerd is nu onze positie ter plekke zwak is en de terugtrekking van de troepen al in een vergevorderd stadium verkeert.
Giovanni Collino
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, nu er een aantal amendementen is aangenomen, stemmen wij in met het verslag van de heer Arlacchi en met de prioriteiten die daarin worden vastgesteld voor de toekomstige ontwikkeling van Afghanistan. Een transparant systeem van financiële hulp, de opleiding van binnenlandse politie-eenheden, de bestrijding van de drugshandel en de coördinatie van de internationale hulp vormen de kern van een politieke en militaire strategie die verder versterkt is.
Ik wil nogmaals benadrukken dat het nodig is om het land te controleren en stabiliseren om de Talibanmilities te kunnen verzwakken en de vredesprocessen nieuw leven in te kunnen blazen. Tot slot wijs ik op de belangrijke bijdrage die de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-Democraten) heeft geleverd aan de totstandbrenging van deze gezamenlijke tekst en wil ik mijn respect betuigen voor de inzet die de ISAF-militairen leveren en de offers die zij in Afghanistan brengen bij de bescherming van de vrijheid en van de plaatselijke bevolking.
Katarína Neveďalová
(SK) Ik ben ervan overtuigd dat geen enkel leger vrede en welvaart brengen kan, ook niet in Afghanistan.
We worden geacht hier na te denken over datgene waar een aantal van onze collega's, met name van de PPE-DE-Fractie, zich zo het hoofd over breken, namelijk of we voor dit of dat type vliegtuig moeten kiezen - maar ik ben helemaal geen militair deskundige en begrijp helemaal niets van dit debat - dus ik denk dat het veel verstandiger is om ons bezig te houden met datgene waar de heer Arlacchi zich in dit verslag zo geheel terecht op richt, namelijk de positie van vrouwen en kinderen in dit land. We moeten ons echt veel meer hard maken voor de bestrijding van discriminatie; dat vrouwen niet langer zo enorm worden gediscrimineerd. Ook moeten we broodnodig iets doen aan het feit dat talloze Afghaanse kinderen geen onderwijs kunnen volgen en dat een groot deel van hen onder de armoedegrens leeft.
Indien we projecten op het vlak van onderwijs en gezondheidszorg niet ondersteunen en blijven investeren in een militaire oplossing van dit conflict, weet ik zeker dat we nergens uitkomen.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het verslag van de heer Arlacchi is goed onderbouwd en informatief. Een klein puntje van kritiek is dat hij het schijnt te betreuren dat Afghanistan geen vrije democratie is onder leiding van een coalitie van de Groenen en Liberaal-Democraten.
Het horrorverhaal van Afghanistan heeft geleid tot de dood van 346 Britse soldaten, nog veel meer geallieerde soldaten en duizenden onschuldige Afghanen. Tijdens die periode is de kindersterfte en de moedersterfte sterk toegenomen en de levensverwachting gedaald. Hij vertelt ons vervolgens dat er in 2001 geen papaver meer wordt geteeld in Afghanistan, terwijl Afghanistan nu, na negen jaar van conflict en door de invloeden van de geallieerden, meer dan 90 procent van de heroïne in Europa verschaft.
Door de opmerking dat er enige discriminatie tegen vrouwen voorkomt, worden dingen licht uit hun verband getrokken. De oplossing is onze troepen aanmoedigen om de oorlog te beëindigen en ze thuis te brengen om ons eigen volk te beschermen tegen allochtone, maar in eigen land opgegroeide, terroristen.
Norica Nicolai
(RO) Mevrouw de Voorzitter, vrouwen en kinderen zijn beiden ongetwijfeld een belangrijk onderwerp, maar belangrijk in het verslag van de heer Arlacchi is de duidelijkheid. Ik bedoel hiermee dat het ons de legitimiteit van de interventie in Afghanistan presenteert en die niet ter discussie stelt. Het is echter een natuurlijke en politieke verantwoordelijkheid om de effectiviteit van deze interventie te bespreken. De reden is, alle sentimentaliteit daargelaten, dat een interventie die tien jaar duurt de effectiviteit van de politieke beslissing over deze kwestie volledig kan overschaduwen. Ik ben van mening dat ieder van ons de verantwoordelijkheid heeft jegens degenen die ons hebben gekozen om met een antwoord op deze vraag te komen.
Ik juich de duidelijkheid van dit verslag ook toe omdat er zaken in worden vermeld die wij om allerlei redenen doorgaans vermijden te bespreken. Ik ben van mening dat dit verslag vooral een uitgangspunt verschaft. We moeten de moed hebben ons optreden regelmatig te analyseren en te evalueren, om toe te geven waar wij fouten hebben gemaakt, en indien we ze hebben gemaakt, oplossingen te vinden. Want dat is nu een verantwoordelijke en democratische handelwijze.
Jaroslav Paška
(SK) Ervaring leert dat hulp in de vorm van ingrijpen van buitenaf slechts succesvol kan zijn indien de meerderheid van de bevolking dergelijke hulp daadwerkelijk wenst. Na ons jarenlange optreden in Afghanistan is duidelijk geworden dat de Afghanen ons niet begrijpen, niet op onze hulp zitten te wachten en dat ze onze beschaving en culturele waarden niet begrijpen.
In Slowakije hebben we het gezegde: "Wie goede raad in de wind slaat, kan niet geholpen worden". Ik wil daarmee niet beweren dat het onmogelijk is de Afghanen te helpen, maar regelrecht gewelddadige vormen van hulp zijn uit den boze. We dienen nu eerst en vooral te kijken hoe we onze hulp kunnen veranderen en dusdanig kunnen structureren dat deze daadwerkelijk aansluit op de behoeften van het Afghaanse volk.
Het is naar mijn mening meer dan noodzakelijk dat we het leger geleidelijk terugtrekken en de macht overdragen aan de nationale regering en de politici van het land en via deze nationale politici dan het volk van de Afghaanse Republiek zodanig helpen dat het zich op een of andere manier kan vinden in onze waarden, dat het ons begrijpt en dan uiteindelijk, laat we het hopen, bereid en in staat is onze hulp te aanvaarden.
Ioan Mircea Paşcu
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ons engagement ten aanzien van een stabiel en zelfregerend Afghanistan, dat zelf in staat is om te voorkomen dat het opnieuw een gebied wordt waar terroristen worden beschermd, is sterk en voor de lange termijn en is door zowel de EU als de NAVO opnieuw toegezegd. Juist omdat het hier om een langetermijnverplichting gaat, zie ik echter ten minste drie grote uitdagingen.
Allereerst komt het type staatsindeling dat wij Afghanistan verschaffen niet overeen met de Afghaanse traditie. Als de Afghanen zich moeten aanpassen, moeten wij dat ook en moeten we ze helpen een haalbare staatsindeling te verkrijgen waarbij modernisme hand in hand gaat met de Afghaanse traditie.
De tweede uitdaging is dat omwille van de veiligheidssituatie onze internationale militaire inzet ook na 2014, als de Afghanen het overnemen, nog langer vereist is. We moeten eens serieus gaan bespreken of we de termijn verlengen of de gevolgen ervan onder ogen gaan zien.
Tot slot, de derde uitdaging zal zijn dat het geduld begint op te raken bij onze achterban, waardoor we genoodzaakt zijn ons huidige tijdpad te bespoedigen om te voorkomen dat we anders simpelweg de overwinning uitroepen en huiswaarts keren. Dat zou onze geloofwaardigheid ernstig aantasten.
Catherine Ashton
Mevrouw de Voorzitter, ik zal enkel een paar afsluitende opmerkingen maken.
Allereerst wil ik het Europees Parlement bedanken. Dit was een interessant en gevarieerd debat. Ik heb lof voor uw niet nalatende belangstelling voor ons engagement in Afghanistan en voor de energie die u hierin steekt. Het debat van vandaag heeft dat weer eens duidelijk aangetoond.
Zoals ik aan het begin al zei, ben ik van mening dat Afghanistan voor ons allemaal en voor onze burgers belangrijk is en dat de Europese Unie een hoofdrol moet blijven spelen. Hopelijk heb ik aan het begin duidelijk kunnen maken wat de prioriteiten en plannen zijn voor de komende periode. Wij moeten erkennen dat er een evenwicht noodzakelijk is tussen enerzijds de verstrekking van hulp via de Afghaanse regering en anderzijds het belang van een adequate bestrijding van corruptie teneinde onze hulpbronnen te kunnen beschermen.
Wij zijn nog steeds actief in enkele sleutelsectoren: gezondheidszorg (zoals ik reeds heb beschreven), politie, justitie, plattelandsontwikkeling en overheden op subnationaal niveau - en natuurlijk is de rechtsstaat essentieel. Bovendien zijn al deze programma's, zoals gezegd, erop gericht te verzekeren dat wij in de lokale Afghaanse structuren capaciteiten opbouwen en volledig tegemoet komen aan de prioriteiten van de regering met betrekking tot de bestrijding van de drugsindustrie en de vermindering van corruptie.
Ik heb in mijn toespraak ook duidelijk gemaakt hoe belangrijk de participatie en betrokkenheid van vrouwen is, niet alleen op elk niveau van de Afghaanse samenleving, maar ook in de politieke structuren. Ik heb nota genomen van het verslag van de heer Stevenson en ben het ermee eens dat water en irrigatie ook hier, net als in zoveel andere delen van de wereld, steeds meer een probleem zullen vormen.
Mijnheer Belder ik beloof u schriftelijk te zullen antwoorden, zoals u mij uitdrukkelijk hebt verzocht.
Ter afsluiting wil ik de heer Arlacchi bedanken voor zijn verslag. Ik verheug mij op de voortzetting van het debat over de hoofdpunten uit het verslag en over andere, daarbuiten vallende zaken. Tot slot wil ik herhalen wat ambassadeur Holbrooke zei. De laatste woorden die hij sprak voordat hij aan zijn laatste operatie begon, betroffen Afghanistan. Dit is typisch voor hem, en ik zal hem ontzettend missen.
Pino Arlacchi
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, dat was een uiterst interessant en levendig debat. Ik wil enkel een paar opmerkingen maken.
Ten eerste ben ik blij dat niemand kritiek had op de vier hoofdthema's van het verslag. In het verslag wordt aangedrongen op verbetering van de internationale hulp, uitbanning van de opiumteelt, verbetering van de coördinatie van de politieopleiding en steun voor het vredesproces. Alle opmerkingen die werden gemaakt gingen over andere zaken, en ik ben blij dat na een jaar van discussies in de Commissie buitenlandse zaken de collega's hun steun aan de structuur van het verslag - dat niet het "verslag-Arlacchi" is - hebben kunnen bevestigen. Na de goedkeuring in de Commissie buitenlandse zaken is dit verslag een commissieverslag geworden dat bijna eenparig - met zestig stemmen vóór en één stem tegen - is goedgekeurd. Daarin zijn ook diverse, door alle fracties aanvaarde compromissen opgenomen, en dus is het heel belangrijk om te verwijzen naar de werkelijke, definitieve tekst van het verslag.
De heer Juvin wil ik zeggen dat in het verslag niet wordt gesproken over bezettingstroepen in Afghanistan. Dat stond in de oorspronkelijke tekst. In de definitieve tekst wordt gesproken over de coalitie van internationale troepen in Afghanistan. Dat gedeelte van het verslag is geamendeerd.
Het belangrijkste vraagstuk betreft drones. Dit is geen verslag over drones. Er is slechts een uit twee regels bestaand compromis van de fracties met betrekking tot het gebruik van drones. Mijns inziens hadden wij daarover eerder tot een akkoord kunnen komen, maar ik heb vertrouwen in mijn gesprekspartners en in alle standpunten, en ik heb vertrouwen in het compromis dat wij hebben bereikt. In het verslag wordt niet aangedrongen op een verbod op het gebruik van drones. Daar wordt gematigde kritiek op geuit, maar mijns inziens kan daarover een akkoord worden bereikt tussen de fracties.
Ik dank ook barones Ashton. Ik hoop dat zij volledig rekening zal houden met de inhoud van het verslag, dat een heel concreet verslag is en aandringt op een exitstrategie voor Afghanistan.
Csanád Szegedi
(HU) Voorzitter, mijn excuses dat ik nu technisch op deze wijze het woord neem, en het is niet eens de heer Arlacchi aan wie ik de vraag wil stellen, maar ik wil met hoogachting alleen een herinnering of vraag aan de voorzitter voorleggen. Ik ben niet-ingeschrevene, en heb als zodanig heel weinig mogelijkheid om aan het woord te komen. Ik zou vandaag niet eens het woord mogen voeren. Ik ben voor dit debat een uur eerder gekomen en ben heel beleefd naar beneden gegaan om de staf daar duidelijk te maken dat ik graag het woord zou voeren. Ik kan daar begrip voor opbrengen, natuurlijk was daar vandaag geen tijd meer voor bij dit debat, en uiteraard zal ik mijn betoog van vandaag schriftelijk inleveren. Ik zou de Voorzitter willen vragen om voortaan meer aandacht en empathie aan de dag te leggen voor ons niet-ingeschrevenen, voor wie dit helaas de enige mogelijkheid is om aan het woord te komen. Ik dank u wel en wens u veel succes bij uw werk!
Arnaud Danjean
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik wil even iets rechtzetten: de heer Arlacchi heeft volkomen gelijk, in de voorliggende eindversie wordt in overweging B niet meer gesproken van bezettingsmacht. De vertalingen, en dan met name de Franse, van deze laatste versie waren gewoon niet correct, de Franse vertaling bevatte tot vanochtend nog steeds die term bezettingsmacht, vandaar de toespraak van mijn collega Juvin.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Corina Creţu
De in Lissabon gepresenteerde en goedgekeurde strategie betekent een geleidelijke overdracht van controle over het gebied van ISAF aan de Afghaanse strijdkrachten, regio na regio. Het succes ervan hangt af van het optreden van Pakistan, dat deel is van het probleem en dus ook onvermijdelijk deel van de oplossing is. Bovendien ben ik van mening dat we de evidente inmenging van Iran in Afghanistan niet kunnen negeren. De recente gebeurtenissen die wijzen op deze inmenging, zijn een reden tot zorg.
Ik ben van mening dat deze strategie hand in hand moet gaan met grotere, opvallendere civiele projecten, die de ontwikkeling bevorderen van deze gebieden waar armoede alomtegenwoordig is en de aanwezigheid van ISAF- en Amerikaanse troepen geen wezenlijke veranderingen hebben teweeggebracht. Na onze terugtrekking kunnen we geen land achterlaten met dezelfde problemen die de afgelopen tien jaar leidden tot de opkomst van de Taliban. Ik hoop dat deze nieuwe strategie zal werken en Afghanistan zal helpen weer vredig en stabiel te worden.
Krzysztof Lisek
schriftelijk. - (PL) De strategie die tot nu toe in Afghanistan is toegepast, heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd. Ik ben ingenomen met de vaststelling van een kalender voor de betrokkenheid van de NAVO in Afghanistan en de ondertekening van de verklaring over een langetermijnpartnerschap met dit land op de NAVO-top in Lissabon. Ook de EU laat een meer samenhangende en beter gecoördineerde benadering van deze regio zien, met een meer civiele gerichtheid en rekening houdend met de betekenis van regionale samenwerking.
Wij moeten steun blijven verlenen aan hervormingen die armoede, vrouwendiscriminatie en de opiumproductie bestrijden. Onze inspanningen moeten zich concentreren op een betere naleving van de mensenrechten en de rechtsorde, de opbouw van de rechtsstaat en de volledige integratie van Afghanistan in de internationale gemeenschap. Daarnaast moet er ook aandacht zijn voor de opbouw en hervorming van het bestuur en het ambtenarenapparaat door scholingsprogramma's, hulp bij de bouw en het gebruik van bestaande infrastructuur en advies van de EU.
Afghanistan moet nauw betrokken worden bij de vaststelling van de prioriteiten en de omzetting ervan. Dit helpt bij de opbouw van een maatschappelijk middenveld en verzekert dat de Afghanen de verantwoordelijkheid voor het land overnemen. Tegelijkertijd mogen we niet vergeten om de veiligheid te waarborgen van degenen die naar Afghanistan worden uitgezonden - de trainers en de militairen die zorgen voor de uitvoering van bovengenoemde plannen. We mogen niet toelaten dat wordt afgezien van het gebruik van drones, omdat daardoor hun veiligheid aanzienlijk vermindert. In onze strategie moeten we rekening houden met de veiligheid van zowel de Afghaanse burgers als die van onze vertegenwoordigers die zich inzetten voor de ontwikkeling van het land.
Helmut Scholz
schriftelijk. - (DE) Het verslag over een nieuwe strategie voor Afghanistan schetst het absoluut noodzakelijke kritische beeld van de situatie in het land. Het verslag maakt duidelijk dat de NAVO-strategie om complexe politieke en militaire problemen met militaire middelen op te lossen, is mislukt. Daarom roept het verslag expliciet op tot een nieuwe strategie van de internationale gemeenschap, waarin de civiele wederopbouw centraal staat. Ik ben ermee ingenomen dat het Europees Parlement, in tegenstelling tot veel parlementen in de lidstaten, met dit verslag het duidelijke signaal geeft dat er een einde moet worden gemaakt aan het conflict en een ander beleid noodzakelijk is om in Afghanistan een duurzame politieke, economische en democratische ontwikkeling tot stand te brengen. We moeten de fundamentele boodschap van het verslag steunen. Ik ben het echter niet eens met de beoordeling dat de strategie voor Afghanistan van de meest recente NAVO-top tot een succesvol resultaat kan leiden. Ik eis de terugtrekking van de buitenlandse troepen uit Afghanistan. De politiemissie van de Europese Unie (EUPOL) is mislukt, en mag niet worden verlengd of uitgebreid. Dankzij de hoofdelijke stemmingen over een aantal paragrafen die een aantal van deze kwesties betreffen, heb ik duidelijk kunnen maken dat ik een andere mening ben toegedaan. Ik betreur ook dat het verslag niet kritischer ingaat op de tendens om de civiele wederopbouw ondergeschikt te maken aan militaire strategieën, en onvoldoende aandacht besteedt aan de situatie van de mensenrechten, met name met betrekking tot vrouwen.
