Nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej (ciąg dalszy debat) 
Przewodniczący
Kontynuujemy debatę w sprawie sprawozdania sporządzonego przez Salvadora Garrigę Polledo w sprawie nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej.
François Alfonsi
(FR) Panie Przewodniczący! Sprawozdanie sporządzone przez pana Garrigę Polledo jest ambitnym podsumowaniem wybiegającym w przyszłość. Pragnę mu podziękować i pogratulować.
Zasadniczo w sprawozdaniu zaapelował on o większe zasoby, tak aby Unia mogła skuteczniej realizować cele przyjęte na mocy traktatu lizbońskiego. Zdecydowanie poruszono w nim kwestię zasobów własnych, czyli w rzeczywistości postawiono pytanie, czy nasza instytucja cieszy się wolnością w zasadniczym działaniu politycznym, a mianowicie przy głosowaniu nad budżetem. Zaproponowano rozszerzenie obszarów wspólnej polityki, szczególnie polityki spójności, dzięki której w przeszłości Unia Europejska stała się modelem współpracy i zrozumienia między ludźmi, i która może tak nadal działać także w przyszłości.
Jeśli wierzyć opinii Parlamentu Europejskiego, dzięki wieloletnim ramom finansowym polityka spójności będzie mogła wejść na nowy etap w wyniku utworzenia regionów pośrednich. Proponujemy zatem nowy pakiet na rzecz tego funduszu, który wzmocni równe szanse obszarów europejskich niezależnie od ich przeszłości gospodarczej, niezależnie od trudności, z jakimi się spotykają w porównaniu z regionami bardziej rozwiniętymi, a także niezależnie od stopnia ich narażenia na kryzys gospodarczy, który obecnie nas dotyka, czy też jakikolwiek kryzys, który może pojawić się w przyszłości.
Spójność pomiędzy różnymi obszarami Unii Europejskiej jest kluczowym, strategicznym celem, od którego zależy przyszłość Europy. Przedstawione wnioski są krokiem w dobrym kierunku, i jeśli zostaną zrealizowane, to pozwolą zbudować mocne fundamenty na przyszłość.
Panie Przewodniczący! Głosowanie w sprawie sprawozdania pana Garrigi polega na prostym wyborze: odkładamy na bok powiązania polityczne i wierzymy w przyszłość Europy, dlatego wybieramy Europę postępującą do przodu.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! W okresie bieżącego poważnego kryzysu gospodarczego w strefie euro, który wynika z polityki neoliberalnej, a także z braku solidarności oraz spójności gospodarczej i społecznej, nie do pomyślenia jest to, że nie popieramy koncepcji odejścia od dotychczasowych strategii politycznych Unii Europejskiej i zmiany w zakresie jej zasobów finansowych.
Jedno z najważniejszych wyzwań podczas kryzysu gospodarczego i społecznego polega na opracowaniu nowych wieloletnich ram finansowych, w których znacznie zwiększony zostanie budżet Unii Europejskiej na rzecz spójności gospodarczej i społecznej, a jednocześnie obowiązkowe składki krajowe zostaną zmniejszone do maksymalnie 10 % wartości danego projektu, szczególnie w przypadku krajów mających najtrudniejszą sytuację finansową; w nowych ramach należy skoncentrować się na inwestowaniu, na usługach publicznych, wsparciu na rzecz produkcji, tworzeniu miejsc pracy oraz likwidacji ubóstwa, nierówności społecznych oraz wszelkich przejawów dyskryminacji, zwłaszcza uwarunkowanej płcią. Należy również wspierać proces pokojowy, współpracę oraz pomoc na rzecz rozwoju, a także znacznie ograniczyć wydatki na armię i przedstawicieli zagranicznych.
Dlatego właśnie naszym zdaniem przedmiotowe sprawozdanie jest dalekie od tego, co niezbędne do zapewnienia Europie i jej obywatelom lepszej, sprawiedliwszej przyszłości.
Przewodniczący
Panie i Panowie! Mam nadzieję, że zrozumieją Państwo, iż w chwili objęcia przewodnictwa tej sesji plenarnej zechcę wyrazić smutek i konsternację wywołane wiadomością o śmierci Jorge Semprúna, który zmarł kilka godzin temu w wieku 87 lat.
Jorge Semprún przeżył obóz koncentracyjny w Buchenwaldzie, walczył z siłami nazistowskimi we Francji i z dyktaturą Franco w mojej rodzinnej Hiszpanii.
Czcimy go także jako wyjątkowego, zaangażowanego politycznie pisarza, który współpracował z nami zwłaszcza przy programie Europejska Nagroda Literacka, oraz jako wiernego polityka proeuropejskiego.
Opłakuję jego śmierć, jako kolega i przyjaciel. Zamierzam poprosić przewodniczącego Buzka o przekazanie jego rodzinie oraz rządowi hiszpańskiemu listu kondolencyjnego i wyrazów wsparcia, do których - jestem przekonany - wszyscy się dołączymy.
(Oklaski)
Lorenzo Fontana
(IT) Panie Przewodniczący! Nie ma wątpliwości, że stoimy w obliczu najtrudniejszego okresu w gospodarczej historii Unii Europejskiej. Dlatego też komisja, którą zdołaliśmy powołać w tym roku zdecydowanie odgrywa zasadniczą rolę.
Nie mamy z góry przyjętych opinii przeciwko zwiększeniu budżetu, chociaż naszym zdaniem musimy sprawdzić, w jakich obszarach możliwe są cięcia. To oczywiste, że musimy zmniejszyć budżet europejski, ponieważ niestety czasami europejskie środki finansowe nie są wykorzystywane we właściwy sposób. Być może właśnie ze względu na sposób wykorzystywania tych środków wielu europejskich obywateli nie jest już przekonanych o wartości Unii Europejskiej.
Możemy na przykład zwrócić Państwa uwagę na środki przeznaczane na politykę rozszerzenia: czasami nawet nie wiemy, gdzie one trafiają. Co można powiedzieć o nieprzeliczonych sumach wydawanych na proces integracji, które przyniosły tak skromne wyniki? Część godnych regionów nie ma dostępu do tych funduszy przyznawanych następnie innym regionom, które albo nie potrafią ich wykorzystać, albo wykorzystują je w zbyt małym stopniu lub w celach nie do końca zgodnych z przeznaczeniem.
Prosimy o skoncentrowanie się na tej kwestii i o podjęcie kroków, w tym rygorystycznych środków, tak aby Europa mogła odzyskać wiarygodność.
Frank Vanhecke
(NL) Panie Przewodniczący! Oczywiście będę musiał ograniczyć się do kilku podstawowych komentarzy.
Po pierwsze, w przedmiotowym sprawozdaniu, pomimo jego objętości, nie mogę dopatrzeć się ani jednej poważnej próby przedstawienia wniosków w sprawie oszczędności strukturalnych, na przykład rezygnacji z, moim zdaniem całkowicie zbytecznych, instytucji europejskich takich jak Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów i całkiem spora liczba europejskich agencji różnego rodzaju. Nie podjęto również żadnych prób zapytania, czy Europa nie powinna ograniczyć się do kilku uważnie określonych zadań podstawowych. Wręcz przeciwnie.
Po drugie, wzdragam się, gdy słyszę powtarzane sugestie, by UE nakładała własne podatki lub emitowała europejskie obligacje rządowe, które prędzej czy później ktoś będzie musiał spłacić. Zawarta w sprawozdaniu sugestia, że tego rodzaju środki nie zwiększą całkowitego obciążenia podatkowego obywateli, jest oczywiście kłamstwem i oszustwem najgorszego rodzaju. Poza tym oznaczałoby to dalsze osłabienie resztek nadzoru i kontroli, jakie sprawują państwa członkowskie nad "biegunką” wydatków w wykonaniu instytucji europejskich.
Są to podstawowe powody, dla których po prostu nie mogę poprzeć omawianego sprawozdania.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Panie Przewodniczący! Bieżące wyzwania, przed jakimi stoi Unia Europejska, wymagają zdecydowanej, trwałej odpowiedzi na szczeblu unijnym. Odpowiedzią na te wyzwania jest strategia UE 2020, instrument mający wprowadzić do Europy naprawę gospodarczą i siłę. Przedstawione dziś sprawozdanie stawia strategię Europa 2020 w samym sercu kolejnych WRF wraz z nową sytuacją związaną z obszarami kompetencji i polityki przewidzianymi w Traktacie z Lizbony.
W czasach, gdy wiele państw członkowskich stoi w obliczu trudnych dostosowań fiskalnych, budżet UE, który w 95 % jest przeznaczany na inwestycje, musi zapewniać wysoki poziom europejskiej wartości dodanej. W sprawozdaniu zaapelowano o kontynuację, przynajmniej na bieżącym poziomie, finansowania dwóch niezwykle ważnych europejskich polityk, czyli wspólnej polityki rolnictwa i polityki spójności. Przyznawanie środków w ramach tych polityk musi opierać się na nowych kryteriach, które zagwarantują właściwe wykorzystanie zasobów w celu osiągnięcia maksymalnej skuteczności oraz zgodności z kryteriami konwergencji i spójności.
Należy wzmocnić politykę transportową i energetyczną. Środki przyznawane na badania i rozwój, zarówno na szczeblu europejskim jak i krajowym, muszą zapewniać postępy w zakresie wszystkich europejskich strategii politycznych. Okres siedmioletni, zaproponowana struktura oraz większa elastyczność dają dodatkowe zabezpieczenie w procesie wdrażania i dostosowywania do zmieniających się priorytetów. Dla dobra stabilności należy ponownie przeanalizować system zasobów w ramach budżetu UE, tak aby zastąpić obecne składki krajowe zasobami europejskimi.
Rada Europejska przyjęła niedawno ambitne cele na rzecz rozwoju UE. Ta sama Rada musi zrozumieć, że proponowane w sprawozdaniu zwiększenie budżetu o 5 % stanowi warunek konieczny do realizacji tych celów. Kolejne WRF należy wdrożyć przy pomocy funkcjonującego systemu zarządzania gospodarczego, który może zapewnić stabilność finansową niezbędną do wdrażania europejskich strategii politycznych. Chcę pogratulować sprawozdawcy, Panu Posłowi Salvadorowi Garridze.
Eider Gardiazábal Rubial
(ES) Panie Przewodniczący! Na początek chciałabym pochwalić sprawozdawcę i wszystkich członków komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po roku 2013 (komisji SURE). Muszę przede wszystkim pochwalić ich za determinację, z jaką przez ostatni rok pracowali nad osiągnięciem większościowego porozumienia i zapewnieniem w Parlamencie wsparcia większości dla przedstawionego tu dziś sprawozdania. Przedmiotowe sprawozdanie jest planem działania, który Unia Europejska musi realizować, jeśli chcemy osiągnąć cele polityczne, gospodarcze i społeczne, które sami przyjęliśmy, i jeśli chcemy przezwyciężyć trudności, które pojawią się na naszej drodze w najbliższej przyszłości. Musimy działać zgodnie z tym dokumentem, aby wyjść z kryzysu i zagwarantować inteligentny, trwały wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu, przewidziany w strategii Europa 2020.
Jeśli zgadzamy się, że wartość Unii Europejskiej jest znacznie wyższa niż suma wartości indywidualnych państw członkowskich, jeśli jesteśmy zwolennikami rozsądnego rolnictwa wysokiej jakości, jeśli chcemy osiągnąć milenijne cele rozwoju, jeśli chcemy pomóc naszym południowym sąsiadom w procesie demokratyzacji, jeśli chcemy nadal inwestować w badania i innowacje, jeśli chcemy nadal walczyć ze zmianą klimatu i inwestować w edukację, szkolenie oraz stypendia w ramach programu Erasmus, jeśli wciąż wierzymy w politykę spójności jako instrument na rzecz zrównoważonego rozwoju i solidarności pomiędzy krajami, jeśli wciąż wspieramy na przykład transeuropejskie sieci energetyczne i transportowe - mówiąc krótko, jeśli wciąż chcemy większej obecności Europy - to musimy zaapelować o zwiększenie budżetu Unii Europejskiej.
Dlatego w sprawozdaniu ostrzegamy, że bez wystarczających zasobów nie zdołamy osiągnąć przyjętych przez nas celów. Wiemy, że niektórzy członkowie Rady nie zgadzają się na zwiększenie budżetu - byliśmy tego świadkami na tej sali. Nie byli oni zwolennikami zwiększenia także w okresie rozkwitu gospodarki. Teraz mówią, że to z powodu kryzysu, ale chcieli wprowadzenia cięć także, gdy trwały negocjacje nad bieżącą perspektywą finansową. Dlatego prosimy, by Rada, jeśli nie zgadza się na zwiększenie budżetu, powiedziała nam, z realizacji których założeń chce zrezygnować.
W przedmiotowym sprawozdaniu nie tylko określamy strategie polityczne, które chcemy realizować. Pokazujemy także, jak należy je finansować i rozpoczynamy dyskusję na temat zasobów własnych. Ta dyskusja, która ma położyć kres fałszywej debacie płatników netto, oznacza dążenie do znalezienia środków finansowych bez rozdawania ich za darmo, finansowania bez żadnych wyjątków, finansowania sprawiedliwego. Przedstawiliśmy różne sposoby na osiągnięcie tego celu, ale osobiście preferuję jeden z nich - pan komisarz Lewandowski doskonale wie, który: jest to podatek od transakcji finansowych, w wielu krajach znany jako podatek Robin Hooda. Wprowadzenie tego podatku umożliwiłoby zebranie kwoty rzędu 200-300 miliardów euro. Jest to podatek, który nakłada kary na spekulantów i który zmusza do zapłaty podmioty, które zyskały na spekulacjach przy użyciu naszych środków finansowych. Jest to podatek, który pozwoli zwiększyć przejrzystość i ograniczyć spekulacje finansowe, a przede wszystkim nie wpłynie na sytuację obywateli, ponieważ zmusi do zapłaty za nadużycia podmioty bezpośrednio odpowiedzialne.
Naprawdę prosimy tylko o jedno: mierzcie wyżej. Prosimy o zagwarantowanie, by projekt europejski pozostał na dobrej drodze i nie był opóźniany, ponieważ w przeciwnym razie zapłacimy naszą przyszłością.
Alexander Alvaro
(DE) Panie Przewodniczący! Urodziłem się w Unii Europejskiej w 1975 roku, co wpłynęło na moje dotychczasowe życie polityczne. Dlatego z tym większym bólem muszę wyrazić swoją krytykę.
Kiedy mówimy o zwiększaniu budżetu, dyskusje muszą prowadzić do zastanowienia się nad właściwym wykorzystaniem zasobów. Chociaż sprawozdawca w ambitny sposób dąży do znalezienia jak największego wsparcia na tej sali, to moim zdaniem sprawozdaniu w obecnej formie brakuje ambitnego podejścia do założeń i celów, które mają zostać osiągnięte.
Budżet na rolnictwo i budżet strukturalny pozostają niezmienione. Szuka się jednak środków na badania i rozwój. Dla Parlamentu i sprawozdawcy jedyną odpowiedzią jest więcej środków finansowych, chociaż brakuje wyraźnie określonego źródła tych środków. Słyszymy wzmianki o "zasobach własnych” Unii, ale nie ma żadnej definicji mówiącej, czym tak naprawdę są zasoby własne.
Jeśli obywatele naprawdę chcą reform strukturalnych, to mogliby posłuchać pana Davida Camerona, na przykład jego sugestii, by udać się do Rady i powiedzieć: należy zamrozić finansowanie, ale żądamy by niewydane środki były przeniesione na kolejny rok finansowy, tak abyśmy mogli nadal wykorzystywać je do realizacji wykonalnych projektów i oszczędności.
Przyszłej opłacalności Unii Europejskiej nie należy mierzyć w liczbach po przecinku. Pod tym względem jestem bardziej niż rozczarowany omawianym sprawozdaniem.
Derk Jan Eppink
Panie Przewodniczący! Dziś rano pan poseł Daul przybiegł tu, by na posiedzeniu plenarnym omówić konieczność zwiększenia budżetu UE, ale biegł tak szybko, że zabrakło mu tchu i musiał przerwać swoje wystąpienie. Odzwierciedla to stan debaty w sprawie wieloletniego budżetu.
Budżet UE jest ustalony na poziomie około 1 % PKB Unii Europejskiej; Komisja i Parlament mówią: "to nie wystarczy, chcemy więcej środków”. Lecz UE nie potrafi nawet wydać dostępnych środków finansowych; miliardy euro w ramach regionalnych funduszy spójności pozostają niewydane. Część środków musi zostać zwrócona państwom członkowskim. Zatem, czemu potrzebujecie więcej środków, skoro nie potraficie wydać tych, którymi dysponujecie?
Mamy w naszym Parlamencie kilku "Pawłowów”: pana Schulza, pana Daula i pana Verhofstadta; wszyscy są teraz nieobecni, uciekli, zamiast przekonywać do skoncentrowania budżetu raczej na jakości niż na ilości, na przykład poprzez ograniczenie dostępu do funduszy regionalnych i funduszy spójności tylko dla państw biedniejszych, poprzez zaoszczędzenie 30 % tych funduszy i zainwestowanie tych środków w innowacje oraz strategie zorientowane na przyszłość. Jestem jednak pewien, że unijni Pawłowowie pod koniec roku raz jeszcze natkną się na solidny mur w postaci Rady.
Isabelle Durant
(FR) Panie Przewodniczący! Jak już powiedziano, wyraźnie widać, że z różnorodnych powodów, czasami podobnych, czasami nie, ale zawsze zaostrzonych w wyniku kryzysu, budżety krajowe znajdują się w trudnej sytuacji. W każdym z naszych państw, niezależnie od rządzącej większości, trzeba zająć się sytuacją budżetową.
Mamy dwie możliwości. Pierwsza z nich to działanie indywidualne, usiłowanie pogodzenia wydatków i dochodu, a w niektórych przypadkach zgodnie z tym, co słyszałam także uwielbienie dla oszczędności, jako celu samego w sobie, wprowadzanie druzgocących cięć wydatków publicznych i świadczeń społecznych, a co za tym idzie dalsze pogarszanie sytuacji obywateli.
Przekonuję do wybrania drugiej możliwości, a mianowicie połączenia naszych wysiłków budżetowych, postawienia na solidarność budżetową, użycia zasobów własnych, szczególnie poprzez podatek od transakcji finansowych. Taki jest cel komplementarności budżetowej, którą chcemy osiągnąć dzięki tej konferencji mającej charakter konwencji. Taki wniosek przedstawiliśmy Radzie podczas postępowania pojednawczego i ponowiliśmy go w przedmiotowym sprawozdaniu.
Musimy działać razem - Unia Europejska, parlamenty i rządy krajowe - w celu znalezienia sposobu na połączenie naszych stanowisk dotyczących wydatków i budżetu. Nie możemy jednocześnie mieć ciastko i zjeść ciastko: nie możemy robić cięć, a jednocześnie inwestować w infrastrukturę. Niemożliwe jest wnoszenie mniej, a otrzymywanie więcej. Uważam, że taki przypominający konwencję rodzaj dialogu pomiędzy rządami, Unią Europejską, parlamentami krajowymi i Parlamentem Europejskim jest dobrym sposobem na przywrócenie zaufania w Europie zarówno teraz, jak i w dłuższej perspektywie.
Cornelis de Jong
(NL) Panie Przewodniczący! Przedmiotowe sprawozdanie jest bardzo złe i zasługuje na bezzwłoczne wyrzucenie do śmieci. Brakuje słów, by opisać niedorzeczność, jaką jest proponowanie zwiększenia wydatków przez Unię Europejską właśnie teraz, gdy obywatele stoją w obliczu niezwykle bolesnych oszczędności. I pomyśleć, że zachowujemy się w ten sposób, gdy sytuacja mogłaby wyglądać całkiem inaczej: koniec z wyrzucaniem pieniędzy, koniec z finansowaniem budowy ścieżek rowerowych i małych kawiarni w kraju takim, jak Holandia. Nasze fundusze strukturalne powinniśmy skoncentrować na krajach najbiedniejszych, a w pozostałych państwach członkowskich przeznaczać je tylko na projekty innowacyjne o znaczeniu paneuropejskim.
Ze sprawozdania wynika, że sytuacja nie powinna ulec zmianie: zaapelowano o więcej środków na Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, nie zaproponowano reformy funduszy strukturalnych, nie przedstawiono żadnych konkretnych wniosków dotyczących większej skuteczności. Parlament powinien się za siebie wstydzić, szczególnie zaś Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy oraz Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci). Nawiasem mówiąc, podczas gdy w Holandii rząd premiera Ruttego pozostawia chorych i niesprawnych samym sobie, te same grupy polityczne na tej sali żądają więcej środków. W ojczyźnie - mistrzowie oszczędności, w Brukseli - królowie wydatków. To skandal!
Claudio Morganti
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chciałbym podkreślić kilka aspektów tego ważnego sprawozdania, począwszy od systemu dochodów Unii Europejskiej.
Jak na razie wyraźnie widać, że w bieżącym mechanizmie występuje zbyt wiele niespójności, z których najbardziej znany jest mechanizm korekty Wielkiej Brytanii. Dotychczas dodano wiele innych korekt i rekompensat, w wyniku czego system dochodów UE jest całkowicie niesprawiedliwy i daleki od przejrzystości.
Obecnie należałoby raczej zmierzać w kierunku systemu dochodów bezpośrednich, opartego wyłącznie na produkcie krajowym brutto państw członkowskich lub w kierunku wspólnej i jednolitej formy dochodu, takiej jak na przykład podatek od wartości dodanej. Oczywiście obywatele europejscy nie mogą odczuć żadnych dodatkowych obciążeń, a Europa nie powinna zastąpić polityki podatkowej indywidualnych państw członkowskich, które muszą zachować autonomię i bezwzględną suwerenność w tym obszarze.
W przedmiotowym sprawozdaniu przyjęto różnorodne priorytety, niektóre ważne, inne trochę mniej, ale w każdym przypadku bardzo drogie. Możemy zwiększyć zasoby dzięki zastosowaniu takich instrumentów jak obligacje projektowe i euroobligacje, którymi należy jednak zarządzać bardzo surowo, tak aby nie groziło nam tworzenie dalszego zadłużenia, co byłoby niebezpieczne.
Możemy, jako posłowie do Parlamentu Europejskiego, bezzwłocznie przyczynić się do poprawienia stanu finansów Europy. Musimy wybrać wreszcie jedną siedzibę Parlamentu, co przyniesie oszczędności rzędu dziesiątek milionów euro rocznie. To nie jest demagogia, ale po prostu...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Diane Dodds
Panie Przewodniczący! Szyderstwa skierowane pod adresem rządu Wielkiej Brytanii przez pana posła Verhofstadta, który mówił, dlaczego jego zdaniem Wielka Brytania powinna przekazać UE jeszcze więcej środków finansowych i więcej uprawnień, jest kolejnym dowodem oczywistej pogardy, z jaką niektórzy na tej sali traktują Wielką Brytanię, jej rząd i obywateli. Pan poseł Verhofstadt nie wspomniał, że Wielka Brytania ma możliwość oszczędzania także w innych obszarach. Przedsiębiorstwa zmuszone do wydawania 30 milionów funtów w celu zapewnienia zgodności z rozporządzeniami UE mogłyby zaoszczędzić tę kwotę odbierając Europie kontrolę. Brytyjscy rybacy byliby zachwyceni, gdyby do ich kieszeni trafiły z powrotem 3,3 miliarda funtów; taka jest wartość połowów utraconych w wyniku wydania przez UE pozwolenia na połowy na wodach terytorialnych Wielkiej Brytanii rybakom z innych państw.
Panie Komisarzu! Mówi Pan, że budżet europejski nie jest powieleniem budżetu krajowego. Nie można jednak oddzielić go od realiów, w jakich żyją obywatele. Obecnie składki Wielkiej Brytanii wynoszą 6,4 miliarda funtów, a gdy zlikwidujemy zwroty, wzrosną do ponad 10 miliardów funtów. Wypracowanie takiej kwoty jest możliwe tylko poprzez podniesienie podatków, ograniczenie wydatków na usługi, szkoły...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Othmar Karas
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Musimy zadać sobie pięć pytań:
Po pierwsze: jak wysoki budżet jest potrzebny do realizacji strategii Europa 2020 na rzecz wzrostu i zatrudnienia?
Po drugie: jaki budżet jest potrzebny unii walutowej?
Po trzecie: jaki mamy potencjał oszczędzania?
Po czwarte: jaki budżet jest potrzebny Stanom Zjednoczonym Europy?
Po piąte: jaką rolę ma odegrać strategia Europa 2020? Czy chcemy odgrywać jakąś rolę w ogóle?
Parlament Europejski traktuje swoje obowiązki poważnie. Zajmuje się mówieniem. W Austrii jest takie powiedzenie: jeśli nie zapłacisz, orkiestra nie zagra. Parlament Europejski chce osiągnąć swoje cele, wypełnić obowiązki, zaakceptować wyzwania i dotrzymać obietnic. Nie da się osiągnąć większego zakresu działania, większej konkurencyjności, trwałego wzrostu, zatrudnienia, szerszych badań i dalszej integracji przy mniejszych środkach finansowych, bez przeglądu finansowego, bez oceny bieżącego wydawania funduszy i bez zasobów własnych.
Większa obecność Europy stworzy także możliwość oszczędzania w państwach członkowskich. Większa obecność Europy przyniesie większą efektywność i będzie naszą odpowiedzią na globalizację, na przyszłość i na dług państwowy.
Czego tak naprawdę chcemy? Nie chcemy zamrażać budżetu. Każdy, kto dąży do zamrożenia budżetu, chce zniszczyć Europę i osłabić naszą zdolność wypełniania obowiązków wobec obywateli. Chcemy wprowadzić opłatę od transakcji finansowych, jako źródło zasobów własnych, by zamiast chować głowy w piasek raczej przyjąć do wiadomości istniejące wyzwania i zastosować się do postanowień Traktatu. Taką mamy strategię. Rozpocznijmy tę rozgrywkę i zagłosujmy za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Ivailo Kalfin
(BG) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Głównym tematem w sprawozdaniu sporządzonym przez Salvadora Garrigę nie są finanse, a strategie polityczne. Chciałbym podziękować sprawozdawcy oraz Jutcie Haug, a także całej komisji, za to, że w trakcie trwających rok prac pamiętali o tym najważniejszym przesłaniu. Zasoby finansowe stanowią jedynie środek do osiągania celów. Strategie polityczne są ważne i należy zwracać na nie uwagę przy omawianiu kolejnych ram finansowych.
Wszyscy mamy świadomość, że wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej zmniejszają swoje budżety. Będzie to trwało przez kilka najbliższych lat. Cięcia budżetowe stanowią część wysiłków podejmowanych w celu wyjścia z kryzysu. Nie wolno nam jednak zapominać, że wychodzenie z kryzysu ma także aspekty europejskie: plan rozwoju gospodarczego; regulacja rynku finansowego mająca na celu zapobieganie ponownemu pojawieniu się kryzysu; omawiane obecnie środki w zakresie zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej; środki unijne, które zwiększają skuteczność środków krajowych. Dlatego właśnie nie należy wprowadzać takich krajowych środków na rzecz wychodzenia z kryzysu, które są sprzeczne ze środkami europejskimi.
Zaangażowanie w Unię Europejską przynosi wartość dodaną. Wartość dodana i solidarność nie są tylko pustymi frazesami. Wytłumaczenie holenderskim podatnikom, że składki wnoszone przez nich do UE zostaną podniesione nie jest tym samym, co wytłumaczenie bułgarskim lub polskim rolnikom, że otrzymywane przez nich dotacje są trzykrotnie niższe i że mają obowiązek konkurować na tym samym rynku. Stawianie oskarżeń wobec greckich podatników, którzy obecnie przeżywają niezwykle trudne chwile, ponieważ zaledwie kilka lat temu europejski system finansowy pozyskał od Grecji bardzo dużo środków finansowych, nie jest łatwe.
Istnieją konkretne aspekty solidarności. Aspekty te są także powiązane z priorytetami przyjętymi przez Unię Europejską na najbliższe lata. Nie zdołamy osiągnąć żadnego przełomu w obszarze nauki, energii, transportu, zarządzania gospodarczego czy technologii cyfrowych, jeśli zabraknie wsparcia ze strony wspólnych europejskich polityk w tych sektorach.
Zasadniczo naprawdę musimy zastanowić się także, w jaki sposób zmienić obecny budżet europejski. Budżet ten obejmuje rezerwy, o które należy się upomnieć. Podam jednak Państwu jeden przykład. Nie można udostępnić tych rezerw za pomocą uwzględnienia w polityce spójności wszystkich strategii politycznych lub celów związanych z wydajnością energetyczną, transportem itd. Ograniczanie zasobów na istniejące już programy nie wyrówna zapotrzebowania na dodatkowe, nowe zasoby, jeśli oczywiście chcemy ustanowić nowe cele dla Unii Europejskiej, jeśli chcemy, by integracja europejska wnosiła prawdziwą wartość dodaną, w tym także dla podatników, którzy - całkiem słusznie - obserwują każdy grosz wpłacany do budżetu europejskiego.
Dlatego też musimy przyjrzeć się budżetowi europejskiemu w ramach jednego systemu: zarówno pod względem zarządzania gospodarczego, jak i zarządzania wspólną walutą. Minimalne zwiększenie budżetu o 5%, poddawane dziś w wątpliwość, jest niewystarczające, by umożliwić rozwiązanie wszystkich problemów. Dlatego właśnie musimy pytać o europejskie obligacje projektowe, euroobligacje i inne instrumenty finansowania.
Marit Paulsen
(SV) Panie Przewodniczący! Muszę powiedzieć, że w czasie wszystkich lat spędzonych w Parlamencie uważam prace komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku za najmilsze i najbardziej wizjonerskie doświadczenie, mówiąc krótko była to najbardziej radosna i wspaniała praca. A przedmiotowe sprawozdanie zawiera wszystkie elementy niezbędne i pozytywne z punktu widzenia przyszłości Europy.
Osobiście jestem jednak niezwykle zmartwiona tym, czego nie dokonaliśmy, a mianowicie nie ustaliliśmy priorytetów. Przyjęliśmy na siebie wszystkie nowe wyzwania, ale jednocześnie utrzymaliśmy wszystkie dotychczasowe. Prawdopodobnie uporanie się z nimi wszystkimi nie będzie możliwe. Powinniśmy byli ustalić priorytety. Powinniśmy byli bardziej rygorystycznie podejść do ustalania priorytetów, ale w obecnym kontekście najbardziej niepokojące jest to, że zadanie ustalenia priorytetów pozostawiliśmy Radzie. Panie i Panowie! To nie wróży dobrze na przyszłość.
Martin Callanan
Panie Przewodniczący! Społeczeństwo, ciężko pracujący podatnicy w całej Europie, którzy tak naprawdę zarabiają pieniądze, które tak wiele osób na tej sali chce wydawać, chcą by Europa robiła mniej i by robiła to lepiej. Chcą skromnego budżetu uwzględniającego fakt, że - czy tego chcemy, czy nie - żyjemy w erze oszczędności. Chcą, aby Europa skupiła się na ograniczonej liczbie obszarów, w których naprawdę może wnieść wartość dodaną, a resztę działań pozostawiła w rękach państw członkowskich. Niestety w przedmiotowym sprawozdaniu nie uwzględniono żadnego z tych aspektów.
Bądźmy szczerzy: propozycja zwiększenia budżetu o 5 % jest absolutnie nie do przyjęcia, podobnie jak koncepcja tak zwanych zasobów własnych; to nic więcej, jak zagarnianie władzy przez UE. Budżet należy zmodernizować, fundusze przeznaczyć na programy, które rzeczywiście przyniosą korzyści w przyszłości, a nie ukryją dotychczasowe porażki. Finansowanie działań ratunkowych w strefie euro należy pozostawić tym państwom, które faktycznie chciały do niej przystąpić. Do udziału w kosztach nie należy zmuszać tych, którzy przestrzegali przed tym błędem.
Komisja miała szansę rozwinięcia wielu spośród tych konstruktywnych i przyszłościowych sugestii, lecz ją odrzuciła. Nie zrobiła nic w tym kierunku i dlatego należy odrzucić przedmiotowe sprawozdanie w głosowaniu w tym Parlamencie.
László Surján
(HU) Panie Przewodniczący! Prawdopodobnie przedstawione dziś sprawozdanie jest najważniejszym dokumentem ostatniego okresu. Parlament Europejski jest pierwszą z instytucji, która opracowała swoje przemyślenia na temat kolejnych siedmiu lat, ale bez naruszania prawa Komisji do przedłożenia wniosków. Jest to jednak jedyna możliwość uniknięcia skandalu dotyczącego naszego prawa do wyrażenia zgody, które zmusiłoby nas do odrzucenia wniosku Rady. Zatem nasi partnerzy wiedzą, czego chce Parlament Europejski i mogą to w jak największym stopniu uwzględnić w swoich koncepcjach.
Chciałbym polecić Szanownym Posłom dwa dokumenty warte przeczytania przed wygłoszeniem surowej krytyki: Traktat z Lizbony i przedmiotowe sprawozdanie. Wspieranie zasobów własnych jest ni mniej, ni więcej założeniem przewidzianym w Traktacie z Lizbony. Informację o konieczności nieznacznego zwiększenia budżetu europejskiego uważam za bardzo ważną. Nieznacznego, ponieważ proponowane 5 % zostanie zmodyfikowane przez inflację, co oznacza, że nie mówimy o nieprawidłowym zwiększeniu. Nie chodzi o zwiększenie wydatków na rolnictwo lub spójność, ale o to, że wydatków tych nie można zmniejszyć.
Miklós Zrínyi, żyjący w XVII wieku pisarz pochodzenia chorwacko-węgierskiego, powiedział w związku z ówczesną kwestią turecką: "Nie krzywdźcie Węgrów!”. Parafrazując jego słowa, powiem: nie krzywdźcie polityki rolnej, nie krzywdźcie polityki spójności, ponieważ krzywdząc te obszary polityki, krzywdzimy nie tylko Węgrów, Rumunów, Słowaków, ale wszystkich obywateli państw europejskich. Im mniejsze poparcie wyborców ma polityk, tym bardziej odwołuje się do obywateli. Uważam, że my, którzy cieszymy się poparciem większej siły politycznej, także reprezentujemy interesy obywateli i dlatego mówimy: nie krzywdźcie polityki rolnej i polityki spójności!
Derek Vaughan
Panie Przewodniczący! Chciałbym podziękować sprawozdawcy oraz przewodniczącemu za prace nad przedmiotowym sprawozdaniem. Dzisiejsza debata w sprawie tego dokumentu pokazuje, że w Radzie będzie toczyła się walka w odniesieniu do kilku kwestii, w tym ogólnego zwiększenia budżetu, zwrotu na rzecz Wielkiej Brytanii oraz zasobów własnych. Mówiąc szczerze, uważam że poza kwestią rabatu brytyjskiego, w przypadku którego brytyjscy posłowie do PE będą w mniejszości, Parlament próbował dojść do kompromisów.
W przypadku tak długich, skomplikowanych i ważnych sprawozdań kompromis jest praktycznie nieunikniony, ale niektóre kompromisy przyjmuję z zadowoleniem. I tak z zadowoleniem przyjmuję kompromis w sprawie czasu trwania i struktury kolejnej perspektywy finansowej. A także kompromis w sprawie polityki spójności. Uważam, że polityka spójności ma zasadnicze znaczenie, jeśli po roku 2013 mamy osiągnąć w UE cele w zakresie zatrudnienia i wzrostu. W związku z tym potrzebujemy stosownego finansowania polityki spójności, na poziomie co najmniej takim, jak obecnie, a w przyszłości być może nawet wyższym.
Jeśli następna perspektywa finansowa ma mieć znaczenie dla obywateli, musi dotyczyć zatrudnienia i wzrostu. W związku z tym, obok silnej polityki spójności, potrzebujemy także strategii na rzecz finansowania badań i rozwoju na uczelniach oraz w MŚP. Zatem ósme ramy finansowe potrzebują w przyszłości stosownego finansowania. Musimy także inwestować w Unii Europejskiej w infrastrukturę - transportową, energetyczną oraz w usprawnienie połączeń szerokopasmowych w wielu obszarach wiejskich. Nie należy zapominać o obszarach wiejskich.
W celu realizacji strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu potrzebujemy mechanizmów wdrażania. Potrzebujemy także partnerów.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Riikka Manner
(FI) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Przede wszystkim chcę pogratulować sprawozdawcy tego świetnego sprawozdania i prac w komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku. Jednym z głównych celów przyszłych ram finansowych jest opracowanie instrumentów, które umożliwią wprowadzenie strategii Europa 2020 w życie zwykłych obywateli. W sprawozdaniu zauważono, że osiągnięcie tego celu nie będzie możliwe bez silnej pod względem budżetu i zdecydowanej polityki spójności oraz polityki rolnej. Na przykład polityka spójności nie jest jedynym konkretnym instrumentem, który umożliwi nam rozwój innowacji oraz tworzenie miejsc pracy i wzrostu. Potrzebujemy reform, ale możemy je wdrożyć także w ramach tych obszarów polityki.
Panie Komisarzu! W związku z tym apeluję do Pana o zadbanie, by zgodnie z opinią Parlamentu w następnym okresie finansowym budżet przeznaczony zarówno na politykę regionalną, jak i politykę rolną został utrzymany na obecnym poziomie. Ponadto cieszę się, że w sprawozdaniu uwzględniono regiony, w których sytuacja jest szczególnie ciężka, takie jak słabo zaludnione obszary na północy Europy. W kolejnym okresie finansowym będą one potrzebowały własnych budżetów dodatkowych.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący! Kluczowym dla Europy słowem jest "zaufanie”. Instytucje europejskie, a szczególnie Parlament Europejski, muszą odzyskać zaufanie obywateli. W jaki sposób można tego dokonać?
Po pierwsze, nie poprzez zwiększenie obecności Europy lub więcej środków finansowych na Europę, ale poprzez lepszą Europę, Europę wnoszącą wartość dodaną. Ponadto Europa nie powinna interweniować w obszarach takich jak sport czy turystyka, w których państwa członkowskie potrafią świetnie same sobie radzić.
Po drugie, należy przeznaczyć środki w ramach funduszu spójności na naprawdę biedne regiony Europy. Wciąż 50 % funduszu trafia do bogatych państw członkowskich, takich jak Niemcy i Francja. Taka sytuacja jest nie do przyjęcia. Jeśli rozwiążemy ten problem, zdołamy powstrzymać zbędne wyrzucanie pieniędzy, a jednocześnie zdołamy wypracować zysk netto.
Po trzecie, należy inwestować w odporne na przyszłe wyzwania rolnictwo i przemysł. Sprawozdanie sporządzone przez pana posła Polledo okazało się porażką. Do jednego kotła wrzucono wszelkie możliwe aspekty i oczekuje się, że obywatele strawią taką papkę. Smacznego! Proszę uważać, żeby się nie udławić.
José Manuel Fernandes
(PT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Gratuluję sprawozdawcy świetnie wykonanego zadania, co przyczyniło się do powstania sprawozdania, które umożliwia dobry start prac nad wieloletnimi ramami finansowymi (WRF) i stanowi wyzwanie dla Komisji i Rady.
Jest to jednocześnie sprawozdanie ambitne i realistyczne. Mam nadzieję, że wszystkie instytucje wyciągnęły właściwe wnioski z kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego, który powoli zwalnia swój uścisk. Jeden wniosek jest dla mnie oczywisty: jedynie zjednoczona Europa, oparta na solidarności i wzmocnionym, zharmonizowanym oraz spójnym zarządzaniu gospodarczym, będzie mogła sprostać zadaniu, jakim jest zmierzenie się z czekającymi na nas wyzwaniami politycznymi.
Potrzebujemy większej obecności lepszej Europy. Musimy przedłożyć metodę wspólnotową nad metodę międzyrządową. Musimy zwiększyć budżet.
Opracowano strategię Europa 2020, jej priorytety są wyraźne, a cele możliwe do zmierzenia. Będzie ona źródłem wytycznych dla następnych perspektyw finansowych. Strategia ta zakończy się powodzeniem tylko, jeśli powstanie budżet odpowiadający przewidzianym w niej zadaniom, jej celom. Zatem WRF muszą mieć wsparcie finansowe dopasowane do ambicji i zobowiązań przyjętych w ramach strategii UE 2020. Polityka spójności także wynika z zasady solidarności. Należy koniecznie zagwarantować spójność pod względem gospodarczym, społecznym i terytorialnym, która pozwoli wesprzeć regiony uboższe.
W związku z tym uważam, że środki na rzecz polityki spójności powinny zostać utrzymane na co najmniej dotychczasowym poziomie, podobnie jak środki na wspólną politykę rolną (WPR). Ważne jest także dążenie do WRF, w których ponad 80 % środków nie pochodzi z budżetów krajowych.
Kinga Göncz
(HU) Panie Przewodniczący! Bieżący kryzys zmusza nas do przeglądu zarówno budżetów krajowych, jak i budżetu Unii Europejskiej pod względem efektywności oraz do sprawdzenia, czy służą realizacji naszych celów i ile wartości dodanej, europejskiej wartości dodanej, wnoszą. Chciałabym porozmawiać o obszarze, którego dziś jeszcze nie wspomniano, a mianowicie o współpracy w zakresie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, która na mocy Traktatu z Lizbony została wyniesiona z poziomu kompetencji państw członkowskich na poziom polityki UE. W kolejnym okresie budżetowym należy odzwierciedlić naszą chęć znacznego poprawienia sytuacji w tym obszarze.
Zdecydowanie musimy zapewnić środki na rzecz programu sztokholmskiego, który jest programem dość ambitnym. Europa potrzebuje dobrze wykształconych imigrantów, którzy wzbogacają ją zgodnie z obowiązującymi rozporządzeniami oraz wspólnej polityki migracyjnej, dysponującej stosownymi zasobami. Wydarzenia w Afryce Północnej raz jeszcze zwróciły naszą uwagę na znaczenie wspólnej europejskiej polityki migracyjnej i ukazały zapotrzebowanie na integrację wspartą odpowiednimi zasobami i na europejską solidarność.
W ostatnich miesiącach okazało się także, że wsparcia i zasobów potrzebują działania w zakresie ochrony naszych wspólnych wartości, zasady niedyskryminacji i praw człowieka. Okazało się, że musimy uprościć wykorzystanie zasobów na rzecz zarządzania w sytuacjach nadzwyczajnych i że potrzebujemy zasobów własnych, by w nadchodzącym okresie stworzyć lepszą, silniejszą i rozleglejszą Europę.
James Elles
Panie Przewodniczący! Gratuluję sprawozdawcy wykonanej pracy. Jego wkład w dążenie do wypracowania konsensusu jest olbrzymi. Chciałbym omówić trzy obszary moim zdaniem wymagające poprawek.
Po pierwsze, potrzebujemy w dłuższym okresie pięcioletniej perspektywy finansowej. Jeśli perspektywa do roku 2020 ma wymiar siedmioletni, to musimy przyjąć bezwzględny warunek, by kolejna perspektywa obejmowała okres pięcioletni.
Po drugie, nie wykonano wystarczających prac w zakresie sprawdzenia sposobu uzyskania oświadczenia w sprawie ubezpieczenia wydatków. Osoby przekonujące do zwiększenia środków na szczeblu europejskim miałyby mocniejsze argumenty, gdybyśmy mieli pewność całkowitego zrozumienia w odniesieniu do obszarów, do których naprawdę trafiają zasoby.
I ostatnia, lecz nie mniej ważna kwestia dotyczy wypowiedzi pana posła Verhofstadta. W sytuacji, gdy kilka państw członkowskich jest płatnikami netto, wyróżnianie tylko jednego z nich nie jest rozsądne. Zdecydowanie apeluję o ustanowienie pułapu składek netto państw członkowskich w wysokości ustalonego odsetka PKB, ponieważ - jeśli spojrzymy w przyszłość - nierealne jest założenie, że uzyskamy zgodę państw członkowskich, gdy w okresie istotnych oszczędności płatnicy netto muszą podwajać składki.
Markus Pieper
(DE) Panie Przewodniczący! Zwiększenie budżetu o 5 % tłumaczy się wydatkami na Europejską Służbę Działań Zewnętrznych, ochronę granic, wojnę z terroryzmem, wzmożoną pomoc na rzecz rozwoju, wsparcie na rzecz badań i infrastruktury transnarodowej. Ogólnie rzecz biorąc taki wniosek Parlamentu jest bezwzględnie uzasadniony. Parlament jednakże traci swoją szansę związaną ze sprawozdaniem przygotowanym przez pana posła Garrigę Polledo. Bylibyśmy bardziej wiarygodni, gdybyśmy umieli wskazać obszary, w których Europa może być skuteczniejsza i w których możliwe są oszczędności.
Niewątpliwie dotyczy to znacznej liczby agencji, które cieszą się niezwykle kosztowną niezależną egzystencją oraz rolnictwa, w odniesieniu do którego część państw członkowskich wciąż jeszcze nie zdołała wprowadzić bardziej stosownego pod względem rynkowym ryczałtowego systemu płatności uzależnionego od areału. Jako sprawozdawca zajmujący się przyszłością polityki strukturalnej, chcę także powiedzieć, że należałoby uwzględnić także europejską politykę spójności. Na szczęście wiele regionów zdołało przekroczyć 75 % próg dla maksymalnego finansowania. Aczkolwiek, jeśli w różnych regionach Europy maleje ubóstwo, osłabieniu może także ulec europejska solidarność. Zaoszczędzone fundusze można byłoby zainwestować z lepszym skutkiem w europejską wartość dodaną, na przykład w inteligentne połączenie funduszy strukturalnych i sieci transnarodowych w regionach przygranicznych. Obecnie w Komisji Rozwoju Regionalnego trwają rozmowy na ten temat. Omawiany jest również wniosek w sprawie zaproponowanej w sprawozdaniu pana Garrigi Polledo pośredniej kategorii regionów, których PKB na mieszkańca wynosi od 75 % do 90 % PKB UE. Być może pani poseł Krehl śniła, gdy mówiła, że jej zdaniem w Komisji Rozwoju Regionalnego już wypracowaliśmy kompromis.
Moim zdaniem komisja specjalna ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Europy po 2013 roku nie jest właściwym organem do opracowywania zaleceń dotyczących kategorii pośredniej. Za bardzo ułatwiamy sobie sytuację, jeśli po prostu określamy także bogatsze regiony jako te wymagające szczególnego wsparcia. Dla mnie jest to zaproszeniem do marnowania środków finansowych. Rezygnujemy ze sprawdzonego mechanizmu stopniowego wycofywania i wprowadzania środków, ale nie oferujemy w zamian żadnych nowych bodźców. Gwarantujemy wszystkim regionom stałe dotacje, prawie do poziomu średniej mocy gospodarczej. W europejskiej polityce regionalnej nie ma miejsca dla takiego systemu. W związku z tym musimy ze sprawozdania usunąć ust. 73. Poza tym fragmentem przedmiotowe sprawozdanie zasługuje na przyjęcie.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu )
Elisabeth Schroedter
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Pośle Pieper! Zdziwiło mnie stwierdzenie, że pani poseł Krehl musiało się to przyśnić. Podczas głosowania w Komisji Rozwoju regionalnego znaczna większość zagłosowała za przyjęciem celu pośredniego. Wierzę, że zdobędziemy poparcie większości także na tej sali, ponieważ większość wspiera solidarność regionów. Dlatego taki cel pośredni jest nam potrzebny. Chciałabym wiedzieć, czemu nazywa Pan tę większość snem?
Przewodniczący
Panie Pośle Pieper! Czy może Pan wyjaśnić, czemu uważa to za sen?
Markus Pieper
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Poseł Schroedter! To jest Pani wyobrażenie sytuacji. W Komisji Rozwoju Regionalnego przyjęliśmy wniosek odmienny od wniosku przedstawionego w sprawozdaniu pana Garrigi Polledo. To jest moja pierwsza uwaga.
Moja druga uwaga jest taka, że w grupach politycznych wciąż obecny jest istotny i zasadniczy sprzeciw wobec kategorii pośredniej. Doskonale zdaje sobie Pani z tego sprawę. Dlatego dziwi mnie Pani pytanie. Uważam, że mówiąc o zawartych przez nas kompromisach, na dodatek jednoznacznych, po prostu Pani śni. Tak, czy inaczej zadaniem Komisji Rozwoju Regionalnego jest przygotowanie tej kwestii do omówienia na sesji plenarnej. Jestem bardzo zaskoczony Pani niezwykle optymistyczną opinią, że nasze prace dobiegły końca.
Estelle Grelier
(FR) Panie Przewodniczący! Debata w sprawie perspektywy finansowej Unii Europejskiej niesie ze sobą pytania o projekt europejski, jego zakres i ambicje.
Przedmiotowe sprawozdanie jest godne pochwały, ponieważ dąży do mobilizacji unijnych zasobów budżetowych w celu realizacji założeń strategii Europa 2020. Jest zatem sprzeczne z ograniczoną wizją większości państw członkowskich.
O ile państwa członkowskie patrzą na Europę pod względem składek finansowych, które chcą zmniejszyć oraz zwrotów finansowych, które chcą zwiększyć, o tyle przedmiotowe sprawozdanie przekonuje do realizacji silnych i zintegrowanych strategii politycznych na szczeblu Wspólnoty; zarówno strategii o ugruntowanej już pozycji, jak i nowych kompetencji wynikających z Traktatu z Lizbony.
W związku z tym omawiane sprawozdanie z własnej inicjatywy Parlamentu powinno stanowić podstawę przyszłych dyskusji, nawet jeśli moim zdaniem grzeszy nadmierną kompromisowością i ostrożnością. To prawda, że zwiększenie budżetu europejskiego o 5 % byłoby lepsze niż plany budżetowe państw członkowskich na rok 2012. Jednakże sedno sprawy - i prawdopodobnie również główna przeszkoda - będzie polegało na przyjęciu liczby, która będzie zgodna z obszarami polityki opisanymi w sprawozdaniu.
Zdajemy sobie sprawę z minusów polityki oszczędności: jej wpływ na zatrudnienie i rosnącą liczbę zrozpaczonych obywateli. Mamy obowiązek finansować działania antycykliczne, szczególnie poprzez silną politykę spójności, Panie Pośle Pieper, która wspiera inwestycje publiczne i zatrudnienie we wszystkich regionach europejskich. Chciałabym podkreślić znaczenie utworzenia kategorii pośredniej regionów w celu zadbania o to, by przyznawanie środków w ramach funduszy strukturalnych właściwie odzwierciedlało realia gospodarcze i społeczne regionów.
Na zakończenie dodam, że musimy nałożyć podatek od spekulacji finansowych, który pozwoli wzmocnić poparcie obywateli dla dobrze finansowanej Europy.
Gunnar Hökmark
Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym pogratulować sprawozdawcy podkreślenia kilku wyzwań, jakie przed nami stoją. Z zadowoleniem przyjmuję także zawarte w sprawozdaniu wyraźne wezwanie do istotnego zwiększenia zasobów na badania i naukę, ponieważ jest to jeden z obowiązkowych priorytetów.
Chcę powiedzieć - i adresuję te słowa do Komisji - że polityka i przywództwo polega na ustalaniu priorytetów. Bez priorytetów nie ma przywództwa. Zawsze jakieś zadania i wyzwania są ważniejsze od pozostałych. Dotyczy to zarówno budżetu Unii Europejskiej, jak i budżetów państw członkowskich. Musimy kontynuować rozwój badań i nauki, ale musimy również zwiększyć udział nauki i badań w finansowaniu regionalnym. Musimy uwzględnić rozwój rynków rolnych oraz zmniejszyć wydatki w tym obszarze.
Pamiętajmy jednak, że musimy ustalić priorytety na wszystkich szczeblach; zarówno na szczeblu Unii Europejskiej, jak i państw członkowskich. Muszę powiedzieć, że nie podoba mi się krytyka UE, czy też krytyka Brukseli, ale nie podoba mi się także krytyka państw członkowskich, ponieważ zmniejsza ona znaczenie wydatków w państwach członkowskich: na opiekę zdrowotną, ubezpieczenie społeczne, emerytury, edukację. To nie jest konflikt pomiędzy UE a państwami członkowskimi. To nieustanna walka o przywództwo i priorytety. Jeśli nie odważymy się ustalić priorytetów, nie wykażemy się zdolnościami przywódczymi.
Muszę powiedzieć, że jeśli nie rozumiemy trudnej sytuacji państw członkowskich, to nie rozumiemy rzeczywistości, w jakiej żyją obywatele. Musimy ustalić priorytety, a problemy rozwiązywać nie tylko poprzez zwiększanie budżetów. Zatem proszę Pana Komisarza o wykazanie się zdolnościami przywódczymi, o odwagę i pamiętanie, że badania i nauka, infrastruktura...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Andrea Cozzolino
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Wkrótce odbędzie się głosowanie nad bardzo ważnym dokumentem strategicznym, który zapewnia solidne punkty odniesienia dla perspektyw finansowych po roku 2013. Otwiera go wniosek w sprawie spójności pomiędzy celami i instrumentami, a także między nową rolą, jaką w świetle traktatu lizbońskiego i recesji muszą odgrywać instytucje europejskie, a zasobami, które wspólnie postanawiamy inwestować.
Taka spójność narzuca także poważną odpowiedź na potrzebę innowacji ze strony społeczeństwa, adresatów polityki UE oraz grup społecznych i sektorów przemysłowych w Europie. To samo uczyniliśmy dla polityki spójności, która ma kluczowe znaczenie przy podejmowaniu decyzji o kształcie Unii Europejskiej w nadchodzących latach. Z dotychczasowego doświadczenia wynika, że polityka spójności stanowi obecnie podstawowe ogniwo projektu europejskiego oraz ważny aspekt, który należy gwarantować, chronić i odnawiać.
Od tej strony wysiłki podejmowane na rzecz wprowadzenia pośredniej kategorii regionów mają szczególne znaczenie, przede wszystkim dlatego, że w wielu przypadkach lata recesji, z której właśnie się wydobywamy, pogłębiły podziały wewnętrzne, zwiększając dodatkowo znaczenie efektywnego i stosownego wsparcia słabiej rozwiniętych regionów europejskich, walcząc z marnotrawstwem i koncentrując się na polityce rozwojowej.
Podtrzymuję jednak zdanie, że musimy podjąć się wyzwania związanego z kategoriami pośrednimi i klauzulą ochronną, aby móc rozpocząć nowy etap w polityce spójności Europy i aby zrozumieć, że w nadchodzących latach chcemy zapewnić Europie bardziej zrównoważony i trwały rozwój.
Frank Engel
(FR) Panie Przewodniczący! Obecnie 500 milionów obywateli Unii Europejskiej stanowi ponad 8 % światowej populacji.
Do roku 2050 odsetek ten wyniesie 5 % lub 6 %. W roku 2100 obywatele UE będą stanowić zaledwie 3 % populacji. Ta gromada Europejczyków wciąż utrzymuje, głównie z środków w ramach budżetów krajowych, dwa tysiące ambasad, 27 niezależnych armii, 50 wspólnych oddziałów zbrojnych itd. Zdaje się, że obecnie Chiny powołują kolejnych wiceministrów, aby móc przyjmować tych wszystkich czcigodnych urzędników europejskich, którzy przybywają do Pekinu, błagając o przysługi i umowy dwustronne. Na arenie międzynarodowej zaczyna to wyglądać absurdalnie.
Podzielenie 8 % populacji światowej pomiędzy 30 suwerennych polityk budżetowych zakrawa na szaleństwo. Zasadniczo ich suwerenność jest nadal kwestią bezwzględną. Europa zarządza 2,5 % lub jedną czterdziestą ogólnych wydatków budżetowych w UE. Składki państw członkowskich stanowią jedną czterdziestą wydatków krajowych. Tymczasem najwidoczniej nawet to jest zbyt wiele.
Zastanówmy się teraz, a może innym razem, nad kwestią zasobów własnych. Przestańmy czepiać się tych 2,5% wydatków publicznych, które mają nam wystarczyć na podtrzymanie całej machiny niezbędnej do realizacji strategii Europa 2020 oraz na wypełnienie obowiązków nałożonych na nas na mocy Traktatu z Lizbony. Nie my wymyśliliśmy tę strategię i te kompetencje: dokonały tego państwa członkowskie. W obliczu takich realiów, sprawozdanie sporządzone przez pana posła Garrigę Polledo jest skromne. Niektórzy chcą jednak jeszcze bardziej nas ograniczyć i uważają to sprawozdanie za ambitne. Dlatego Parlament powinien przyjąć omawiane sprawozdanie.
Frédéric Daerden
(FR) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Przedmiotowe sprawozdanie ma zasadnicze znaczenie dla przyszłości projektu europejskiego, który powinien obejmować solidarność i ambitne cele, szczególnie w obliczu kryzysów budżetowych, z którymi obecnie zmagają się państwa członkowskie.
Większość szefów państw lub rządów w Radzie, przyjąwszy ultraliberalne podejście, wybiera dalsze nieposkromione obniżanie budżetów i jest gotowa poświęcić inwestycje na kluczowe strategie zorientowane na przyszłość, takie jak te finansowane z budżetu europejskiego. Zamrożenie budżetu, niezależnie od tego, co mówią inni posłowie, znacznie zmniejszy wzrost. Zalecane w tym kompromisowym sprawozdaniu zwiększenie budżetu o 5 % stanowi konieczne minimum, jeśli mamy sprostać wyzwaniom i działać razem.
Solidarność europejska obejmuje konieczność finansowania strategii UE 2020, szczególnie zaś jej celów społecznych, w tym zwalczanie ubóstwa. Ponadto sprawozdanie przekonało mnie, że należy wzmocnić solidarność europejską poprzez utworzenie kategorii pośredniej regionów w celu zagwarantowania, że polityka spójności w sposób sprawiedliwy obejmuje całą Europę.
I wreszcie, kolejnym przykładem jest Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, który zapewnia europejskim pracownikom prawdziwą solidarność. W sprawozdaniu uznano wartościową rolę tego Funduszu. Jego zwiększenie w wieloletnich ramach finansowych jest konieczne. Nie należy traktować tego jako obciążenia państw członkowskich, ponieważ budżet europejski wnosi wartość dodaną i w przyszłości obejmie także podatek od transakcji finansowych.
Marietta Giannakou
(EL) Panie Przewodniczący! Traktat z Lizbony wprowadził nowe obszary kompetencji i wzmocnił strategie polityczne Unii, co znalazło odzwierciedlenie w nowych wieloletnich ramach finansowych na lata 2013-2020. Gratuluję sprawozdawcy, Panu Garridze, tego zintegrowanego sprawozdania, w którym ustalono priorytety polityczne Europy innej niż ta, jaką znamy.
Zważywszy na główne wyzwania wewnętrzne, przed jakimi stoi Unia i jej obywatele, a także mając na uwadze coraz bardziej międzynarodowy charakter Unii, zdajemy sobie sprawę, że głównym celem polityki unijnej musi być zmniejszanie istniejących nierówności społecznych, gospodarczych i terytorialnych. Dobrze zaplanowana i udana polityka spójności jako taka stanowi europejską wartość dodaną i z pewnością udowodni, że jest korzystna dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej.
Nowy program oraz nowe siedmioletnie ramy są oparte na działaniach w ramach strategii UE 2020 i mają pomóc Europie w procesie naprawy po kryzysie poprzez wspieranie inteligentnego, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Przyjęte priorytety polityczne i cele obejmują wspieranie zatrudnienia, wzmacnianie innowacji, wspieranie badań i wzrostu, rozwiązanie kwestii zmiany klimatu, podniesienie poziomu edukacji, zbudowanie integracji społecznej oraz pomoc, wraz z polityką imigracyjną, w walce z ubóstwem, a także ochrona zasobów w celu zapewnienia rozwoju regionów niedostępnych i przygranicznych.
Budżet Unii stanowi główny mechanizm pobudzenia solidarności pomiędzy państwami członkowskimi i jest mocnym narzędziem reformy, które może zmobilizować dodatkowe zasoby prywatne i publiczne w celu wsparcia inwestycji, które posłużą za katalizator pod względem wykładniczego efektu wydatków Unii. Jeśli chcemy silnej Europy, korzystnej zarówno dla obywateli, jak i reszty świata, należy zwiększyć budżet europejski i oprzeć go na prawdziwych zasobach własnych. Budżet unijny jest instrumentem globalnego i zintegrowanego rozwoju w czasach, gdy państwa członkowskie samodzielnie nie mogą...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Sophie Auconie
(FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Często mówi się, że to pieniądze kształtują środki na prowadzenie wojny. Musimy pamiętać, że pieniądze także tworzą podporę projektu, jakim jest Unia Europejska. Jeśli Europa naprawdę zamierza zrealizować strategie polityczne zagwarantowane w Traktatach, w tym nowe strategie zapisane w Traktacie z Lizbony, potrzebować będzie w tym celu środków finansowych.
W związku z tym jestem za ustanowieniem zasobów własnych i podatku od transakcji finansowych. Niezbędne zwiększenie budżetu europejskiego musi iść w parze z poważnymi oszczędnościami wynikającymi z optymalizacji wydatków. Na przykład utwórzmy prawdziwą wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, aby zapewnić Europie większe wpływy na arenie światowej, ale również w celu jak najlepszego wykorzystania funduszy publicznych.
Sprawozdanie sporządzone przez pana Garrigę Polledo ma zasadnicze znaczenie, zostało prawie całkowicie przerobione: zaleca Unii Europejskiej przyjęcie bardzo mocnych ram politycznych i finansowych. Ponadto dwa kluczowe obszary polityki Unii otrzymują należne im miejsce. W odniesieniu do wspólnej polityki rolnej (WPR), która jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i samowystarczalności, w sprawozdaniu zaproponowano odnowienie budżetu na WPR. W odniesieniu do polityki spójności, która jest instrumentem finansowym stosowanym do budowania solidarności terytorialnej i pobudzania regionalnego rozwoju gospodarczego, w sprawozdaniu zaproponowano wzmocnienie jej celów poprzez utworzenie kategorii pośredniej regionów, tak aby regiony na tym samym poziomie rozwoju mogły korzystać...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Danuta Maria Hübner
Panie Przewodniczący! Chciałabym wypowiedzieć się na temat konieczności pójścia w stronę reformy zasobów własnych. Uważam, że dominująca rola dochodu opartego na DNB sprawia, że decyzja dotycząca budżetu UE ma nadmiernie polityczny charakter i jest w mniejszym stopniu ukierunkowana na efektywność. Ułatwia domaganie się zamrożenia lub zmniejszenia wydatków UE. Prowadzi do wyrażonej w kontekście negocjacji w sprawie budżetu UE na 2011 rok logiki, według której jeśli ze względu na kryzys ograniczymy budżety krajowe, to powinniśmy zastosować takie samo podejście wobec budżetu unijnego.
Wcale nie jest jednak takie oczywiste, że możemy oczekiwać od dodatkowych zasobów własnych, które pozwoliłyby zmniejszyć uzależnienie od DNB, rewolucji w obszarze zdolności UE do finansowania wzrostu i zmian strukturalnych. Zawsze istnieje ryzyko, że ta sama koalicja, która podjęła decyzję budżetową w Radzie, przyjmie także taką samą decyzję w Parlamencie Europejskim.
Jeśli troszczymy się o Europę, powinniśmy przestać reagować na oczekiwania ministrów finansów, a zająć się oczekiwaniami obywateli. Miarą sukcesu polityka krajowego wracającego z unijnych negocjacji nie powinna być wiadomość, że rząd wpłaci mniej do budżetu UE, ale na przykład wiadomość, że UE pomoże małym przedsiębiorstwom finansować projekty innowacyjne.
To oczywiste, że sposób finansowania kosztów UE powinien być w pełni przejrzysty. Osiągnięcie tego byłoby łatwiejsze przy nałożeniu jednego podatku, ale można również zbudować dochód w oparciu o zestaw podatków, które spełniają kryteria przejrzystości, sprawiedliwości, widoczności, efektywności i wystarczającej harmonizacji.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Na początek gratuluję sprawozdawcy świetnej pracy. Cieszę się, że priorytety zaproponowane w przedmiotowym sprawozdaniu są zgodne ze strategią Europa 2020 i w polityce europejskiej stawiają wzrost na głównym miejscu. Potrzebujemy większej obecności lepszej Europy.
Powinniśmy zatem wspierać obszary, które najbardziej przyczyniają się do zwiększenia konkurencyjności, takie jak badania, innowacje i energia. W związku z tym musimy znacznie zwiększyć finansowanie nauki i innowacji, tak aby wspierać doskonalenie naukowe w całej Europie. Ważne jest także, by wzmacniać europejski system finansowania nauki, tak aby zrealizować cel w postaci inwestowania 3 % produktu krajowego brutto (PKB).
Nowy budżet powinien wspierać również zwiększoną efektywność energetyczną oraz budowanie przyszłej infrastruktury, szczególnie zaś infrastruktury energetycznej, tym samym tworząc warunki niezbędne do zapewnienia konkurencyjności przemysłu europejskiego. Trzeba koniecznie zwiększyć rolę przemysłu, a zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), co pozwoli przyczynić się do ponownego wzmocnienia przywódczej pozycji Europy w zglobalizowanym świecie.
Barbara Matera
(IT) Panie Przewodniczący! Chciałabym pogratulować sprawozdawcy, Panu Garridze Polledo, za wspaniałe działania realizowane przez ostatni rok, które otrzymały szerokie poparcie polityczne. Z zadowoleniem przyjmuję przesłanie zawarte w przedmiotowym sprawozdaniu: rozwiązanie sytuacji kryzysowej polega na przywróceniu Unii statusu podmiotu globalnego.
Przyszłe ramy finansowe odzwierciedlają cele przyjęte w strategii Europa 2020 i są mocno zakorzenione w postanowieniach Traktatu z Lizbony. Niezbędne jest jednak stosowne finansowanie, aby priorytety unijne były wiarygodne. W przyszłych budżetach Unii działania takie jak rozwój infrastruktury energetycznej i transportowej, inwestowanie w badania i rozwój, politykę na rzecz edukacji i młodzieży muszą nabrać rozpędu, podczas gdy podstawowe filary polityki spójności i polityki rolnej powinny nadal otrzymywać finansowanie na bieżącym poziomie.
Europa i jej duże projekty napotykają na ograniczenia budżetowe na szczeblu krajowym, co oznacza, że kluczowe znaczenie dla zwiększenia konkurencyjności i pobudzenia wzrostu ma większe zaangażowanie sektora prywatnego za pomocą obligacji projektowych lub partnerstw publiczno-prywatnych.
Wraz z całą włoską delegacją jestem zaniepokojona wnioskami w sprawie dodania tak zwanych "kategorii pośrednich” do polityki regionalnej, ponieważ zagraża to najsłabszym regionom Unii. Na zakończenie chcę zapewnić, że jedynym sposobem na zagwarantowanie przyszłości oraz rozwoju Unii Europejskiej jest jej finansowanie całkowicie za pomocą systemu opartego na zasobach własnych.
Ingeborg Gräßle
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Reforma regulaminu pracowniczego ma być przedstawiona wraz z pakietem WRF. Kwestia sposobu, w jaki UE jest faktycznie zarządzana, została bardzo zwięźle poruszona w ust. 125 i 126 sprawozdania sporządzonego przez pana posła Garrigę Polledo. Panie Komisarzu! Proszę Pana o ambitne podejście do kwestii regulaminu pracowniczego. W końcu omawiana tu szczegółowo kwestia zakresu naszych działań jest co najmniej równie ważna, jak sposób działania.
Należy zadać pytanie o przyszłą rolę Komisji Europejskiej w procesie wdrażania wszystkich punktów programu na rok 2020, który dziś przedstawiamy. Chciałabym, aby Komisja zamiast delegować zadania na inne instytucje, przyjęła na siebie ważniejszą rolę. Dlatego właśnie w kontekście reformy regulaminu pracowniczego tak ważne jest utworzenie wakatów dla pracowników zajmujących się nowymi zadaniami, tak aby również Komisja mogła się w nie zaangażować. Przysługuje nam olbrzymia liczba dni wolnych od pracy. Urzędnicy komisji mają aż do 13 tygodni płatnego urlopu. Panie Komisarzu! Sugeruję, aby wziąć kilka wolnych dni i wykorzystać je na wdrożenie budżetu, tak abyśmy naprawdę mogli zrealizować cele polityczne, do których dążymy. Ponadto uważam, że potrzebna jest strategia UE 2020 na rzecz administrowania Unią Europejską. W tym celu potrzebne byłyby działania nie tylko Pana, Panie Komisarzu, ale również całego Kolegium oraz Przewodniczącego Komisji.
Sidonia Elżbieta Jędrzejewska
(PL) Chciałabym pogratulować Salvadorowi Garridze tak znakomitego sprawozdania dotyczącego wieloletnich ram finansowych - sprawozdania, które otrzymało bardzo silne poparcie komisji SURE. Mam nadzieję, że sprawozdanie to będzie stanowiło ważną podstawę do rozpoczynających się już wkrótce negocjacji dotyczących nowego wieloletniego budżetu Unii Europejskiej.
Bardzo cieszę się, że posłowie zdecydowali się poprzeć zaproponowaną przeze mnie poprawkę dotyczącą wzmocnienia polityki na rzecz młodzieży. W czasach, kiedy młodzi Europejczycy są jednymi z głównych ofiar kryzysu gospodarczego, należy wspierać wszelkie inicjatywy, które mają na celu poprawę sytuacji młodych ludzi, szczególnie poprawę dostępu do edukacji i ich sytuacji zawodowej. Dlatego właśnie takie programy jak "Młodzież w działaniu”, "Uczenie się przez całe życie” - programy, które mają tak niski koszt na jednego beneficjenta i bardzo wysoką skuteczność - powinny być utrzymane jako oddzielny element przyszłych wieloletnich ram finansowych, a także programy te zasługują na znacznie wyższe finansowanie.
Jednocześnie pragnę pochwalić postulat utrzymania wysokiego finansowania na rzecz polityki spójności. Polityka spójności nie tylko odgrywa ważną rolę w realizacji założeń strategii Europa 2020, lecz przede wszystkim ma za zadanie pogłębianie integracji i solidarności europejskiej poprzez zmniejszanie wciąż niestety istniejących różnic społecznych, gospodarczych i terytorialnych w Unii Europejskiej.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Panie Przewodniczący! Sprawozdawca rozpoczął swoje wystąpienie od bardzo ważnego zdania; powiedział, że musimy połączyć tradycyjne obszary polityki Unii Europejskiej z nowymi priorytetami. Jedno nie może funkcjonować bez drugiego. W tym kontekście chciałbym pochwalić wizję wspólnej polityki rolnej przedstawioną w sprawozdaniu.
Przypomnę Państwu, jeśli mogę, niektóre ważne koncepcje, spośród których główną jest utrzymanie poziomu budżetu WPR w następnym okresie programowania finansowego. Tradycyjna rola rolnictwa europejskiego, wraz z naszymi nowymi ambitnymi celami, w pełni uzasadnia utrzymanie tego budżetu na niezmienionym poziomie.
Ponadto konieczność utrzymania systemu WPR opartego na dwóch filarach, przy wspieraniu obszarów wiejskich w ramach drugiego filaru, jest ściśle powiązana z celami strategii Europa 2020.
Ostatnim aspektem jest zapotrzebowanie na reformę WPR w przyszłości, mającą na celu skuteczniejsze wykorzystywanie budżetu, w oparciu o sprawiedliwą dystrybucję płatności, jako jeden ze sposobów na osiągnięcie tego celu.
Zigmantas Balčytis
(LT) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym podziękować wszystkim sprawozdawcom za olbrzymi wkład w prace. Dziś mamy wyraźne stanowisko Parlamentu, z którego wynika, czego wraz z obywatelami oczekujemy od przyszłego okresu programowania finansowego. Rozumiemy, że będziemy musieli zasadniczo zmienić kierunek bieżącej polityki, co zostało wyraźnie odzwierciedlone w strategii Europa 2020. Musimy stworzyć bezpieczny, jednolity europejski rynek energetyczny, zadbać o połączenie całej Europy sieciami transportowymi i zlikwidować rozbieżności wciąż występujące pomiędzy różnymi regionami Unii Europejskiej. Musimy przeprowadzić całkowity przegląd wspólnej polityki rolnej, która musi gwarantować sprawiedliwy i jednolity system płatności bezpośrednich oraz wielu innych ważnych obszarów, bez których nie zdołamy zbudować konkurencyjnej i silnej Europy. Oczywiście w tym celu potrzebne będą duże inwestycje, szczególnie na badania. W związku z tym należy szukać nowych instrumentów finansowych, takich jak wprowadzenie podatku od transakcji finansowych itd. Uważam, że...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jan Mulder
(NL) Panie Przewodniczący! Jedną z kwestii kluczowych, które pojawiły się w trakcie tej debaty jest pytanie, "czym tak naprawdę jest europejska wartość dodana?”. Mam nadzieję, że Komisja, która pod koniec bieżącego miesiąca ma przedstawić wnioski, wyraźnie wyjaśni, czemu niektóre linie budżetowe mają wartość dodaną. Wydaje mi się, że właśnie to powinniśmy wiedzieć, ponieważ dopiero wtedy będziemy mogli uzasadnić nasze głosowanie.
Ponadto silny wpływ na debatę będą również miały dyskusje na temat zasobów własnych. Jedną z kwestii, które zatruły debatę, jest podjęta w 1984 roku decyzja w sprawie zwrotu brytyjskiego. Jak to możliwe, że trwa to tak długo? Uważam, że albo rząd brytyjski nie powinien mieć prawa do żadnego zwrotu, albo inne kraje znajdujące się w sytuacji podobnej do tej, w jakiej była Wielka Brytania w 1984 roku, powinny być traktowane w taki sam sposób. Mam nadzieję, że wnioski Komisji faktycznie będą krokiem w tym kierunku.
Raul Romeva i Rueda
(ES) Panie Przewodniczący! Obsesja wyłącznie na punkcie tego, ile cięć należy wykonać, zamiast koncentrowania się na sposobie, w jaki należy je przeprowadzić i obszarach, w jakich są one potrzebne, czy tym bardziej na zwiększeniu dochodu, stanowi już powód do zaniepokojenia.
Po pierwsze, większa obecność Europy oznacza lepszą Europę, o tyle, że oznacza mniej władzy gospodarczej po stronie państw członkowskich.
Po drugie, oczywiście musimy również zrobić przegląd wydatków. Musimy jednak być ostrożni w wyborze obszarów: jeden wniosek dotyczyłby ograniczenia wydatków wojskowych; inny ograniczenia dwóch siedzib Parlamentu Europejskiego do jednej. Uważamy, że to są najważniejsze propozycje.
Po trzecie, bardzo zaniepokoił mnie zmartwiony, moim zdaniem, uśmiech pana komisarza Lewandowskiego, kiedy wspominano o podatku od transakcji finansowych.
Zmartwiłem się tym i chciałbym zapytać go, czemu tak zła, tak szkodliwa jest prośba o zapłacenie za bieżący kryzys tych, którzy wzbogacili się w wyniku spekulacji, zamiast prośby skierowanej do tych, którzy ponoszą najmniejszą odpowiedzialność. Zamiast postąpić tak, jak Pan postąpił wczoraj, wzywając Hiszpanię do ograniczenia wydatków socjalnych poprzez zmniejszenie wydatków na...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Alfreds Rubiks
(LV) Panie Przewodniczący! Chciałbym przypomnieć szanownym posłom o jednym: podczas prac nad budżetem musimy pamiętać, że wśród mieszkańców Europy rośnie sceptyczne nastawienie wobec naszych działań. Pod tym względem wydaje mi się, że budżet nie jest wystarczająco skoordynowany z ambitnymi celami zawartymi w programie Europa 2020. Mam jeszcze jedno pytanie. Panie Komisarzu! Obiecał Pan łotewskim rolnikom, że w ramach bieżącego budżetu wyrównane zostaną płatności bezpośrednie. Jeśli jednak przyjmiemy budżet w obecnej formie, trudno będzie Panu dotrzymać tej obietnicy. Chcę, aby wszystkie aspekty naszych rozmów i dyskusji były powiązane z interesami naszych wyborców.
Andrew Henry William Brons
Panie Przewodniczący! Już myślałem, że UE nie może być jeszcze gorsza i wtedy natknąłem się na przedmiotowe sprawozdanie. Rozpoczyna je solidna dawka samooszustwa: "Europejczycy nigdy wcześniej nie byli tak wymagający wobec Unii”. Cóż, coraz więcej Brytyjczyków domaga się wystąpienia z UE. Być może właśnie to mają na myśli. W sprawozdaniu całkowicie odrzuca się koncepcję zamrożenia budżetu po 2013 roku i przekonuje, że nawet zwiększenie go o 5 % umożliwi ograniczony wkład w realizację celów UE. Cóż, musimy być wdzięczni za małe błogosławieństwa.
W treści ust. 166 ukryte jest wezwanie do zniesienia rabatów. Jest to mechanizm, dzięki któremu Wielka Brytania, zamiast skandalicznie wysokiego wkładu netto, płaci jedynie gorsząco wysoki wkład netto. Naleganie, by Wielka Brytania wpłacała więcej swoich ciężko zarobionych pieniędzy jest wystarczająco złe, ale w ust. 169 zasugerowano, by UE miała możliwość nakładania własnych podatków, bez naszej zgody i kontroli. To jest po prostu nie do przyjęcia.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Osiągnęliśmy ważny konsensus. Przedstawione sprawozdanie zawiera niezbędną kontynuację i oczekiwane zmiany. Polityki unijne charakteryzują się stabilnością, stąd propozycja zachowania dotychczasowego budżetu na spójność i wspólną politykę rolną.
Wyrównywanie poziomu rozwoju dobrze służy wzmocnieniu wspólnego rynku, który przynosi pozytywne efekty wszystkim państwom członkowskim w Unii. Wspólna polityka rolna daje korzyści każdemu konsumentowi w Unii. Warto pamiętać, że rolnicy osiągają bardzo niskie dochody, pomimo wsparcia, jakie otrzymują z budżetu europejskiego. Nowe zadania postawione przed rolnictwem w zakresie środowiska, klimatu, dobrostanu czy nierealistyczne negocjacje w WTO to dodatkowe koszty dla rolników. Kto za to zapłaci? Oczekiwane zmiany to wzrost finansowania na zrównoważony, inteligentny rozwój, postawienie na innowacyjność, badania naukowe, edukację.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Georgios Stavrakakis
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Parlament wysyła dziś wyraźny sygnał zarówno do Komisji Europejskiej, jak i do premierów państw członkowskich UE, dotyczący budżetu do roku 2020, który ma być współmierny do obowiązków i oczekiwań społeczeństwa.
Jeśli chodzi o politykę spójności, przekaz jest wyraźny: "Tak” dla polityki spójności ze środkami finansowymi odpowiednimi do wniesienia decydującego wkładu w rozwój, tworzenie zatrudnienia i innowacji; "Tak” dla niezależnej polityki spójności; "Tak” dla koordynacji na wszystkich szczeblach decyzyjnych, począwszy od planowania strategicznego, aż po wdrożenie; "Tak” dla utworzenia kategorii pośredniej wsparcia na rzecz regionów; "Tak” dla środków specjalnych na rzecz europejskich obszarów wyspiarskich i górskich.
Mamy jednak tu także dwa wyraźne i ważne sprzeciwy: "Nie” dla jakiegokolwiek podziału polityki na odrębne sektory oraz "Nie” dla sankcji w związku z paktem na rzecz stabilności i wzrostu.
Przewodniczący
Zamykam debatę prowadzoną zgodnie z procedurą pytań z sali. Przepraszam 11 lub 12 posłów, którzy byli na liście, ale nie mogli zabrać głosu, lecz niestety zabrakło już czasu na ich wystąpienia.
Janusz Lewandowski
komisarz - Panie Przewodniczący! Wykorzystałem już należny mi czas wystąpienia, więc ograniczę się do dwóch krótkich uwag.
Po pierwsze, w bieżącym międzynarodowym kontekście oszczędności nie można winić budżetu europejskiego, wolnego od deficytu, o złe zarządzanie finansami krajowymi. Budżet ten może jednak pomóc w tworzeniu zatrudnienia i pobudzaniu wzrostu, ponieważ opiera się na inwestycjach. Pod tym względem różni się od budżetów krajowych, które głównie polegają na transferach społecznych.
Po drugie, jeśli chodzi o obietnice złożone rolnikom w Europie, to możliwa jest stopniowa konwergencja. Obecnie niemożliwy do zrealizowania jest system ryczałtowy i uważam, że podobnie będzie także w nadchodzących latach.
Na koniec dodam, w imieniu Komisji, że oczekuję iż ostateczne głosowanie będzie odzwierciedleniem szerokiego konsensusu na tej sali, co sprawi, że głos Parlamentu Europejskiego będzie silny i znaczący.
Przewodniczący
Na zakończenie debaty głos zabierze sprawozdawca, pan Garriga Polledo, któremu z całego serca gratuluję wspaniale wykonanej pracy nad tym tematem.
Salvador Garriga Polledo
Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować wszystkim delegacjom krajowym, które - jak rozumiem - oparły się naciskom wywieranym na nie w państwach członkowskich i zagłosują za przyjęciem tego sprawozdania.
Mam wrażenie, że dzisiejsza debata nie dotyczy wielkości budżetu, ale raczej znacznej przewagi metody wspólnotowej i uważam, że osoby, które skoncentrowały tę debatę na dążeniu do zmniejszenia budżetu Unii, popełniły błąd. Osoby te chcą nowych priorytetów i zmniejszonego budżetu; moim zdaniem podążanie tą drogą oznacza, że w efekcie otrzymamy zmniejszony budżet i mniejszą liczbę priorytetów.
Zdecydowanie nie rozumiem, jak mogą oni siedzieć na tej sali i bronić metody międzyrządowej. Ten krok należy pozostawić Radzie; Państwo powinni bronić Unii Europejskiej, wraz z jej obszarami polityki, priorytetami, obowiązkami oraz adekwatnym budżetem.
Nie chcemy zwiększenia europejskich wydatków publicznych o 5 %; wręcz przeciwnie: dążymy do złagodzenia krajowego obciążenia budżetowego i zgromadzenia konkretnych inwestycji transnarodowych w budżecie UE, dzięki czemu zostaną one skuteczniej wykorzystane. Na tym polega europejska wartość dodana, którą wszystkie grupy na tej sali zaakceptowały w bieżącym roku w komisji SURE.
Uważam, że niewątpliwie jest to daleko idący wniosek; jest to wniosek ambitny, wymagający podjęcia ważnych decyzji w państwach członkowskich, które prosimy, by stawiły czoła związanym z tym wyzwaniom.
Chcę również podkreślić konstruktywny charakter wniosków i debaty, która moim zdaniem była wystarczająco ożywiona i w pełni ukazała całą mozaikę poglądów jednoczących Parlament Europejski. W każdym razie uważam, że w wyniku tej debaty, dysponujemy jako Parlament silniejszą pozycją i znacznie poprawionym profilem politycznym.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dziś o godz. 12.00.
(Posiedzenie zostało na chwilę zawieszone)
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Băsescu
Państwa członkowskie, ze względu na bieżący kryzys i drastyczne ograniczenia w zakresie wydatków publicznych, mają coraz większe trudności z odnotowaniem wzrostu gospodarczego. Muszę podkreślić konieczność reagowania UE na wyzwania demograficzne. Zmniejszenie liczby osób pracujących w połączeniu z większym procentem emerytów będzie wywierać presję na systemy opieki społecznej.
Opowiadam się za koncepcją, zgodnie z którą wszystkie fundusze pochodzące z UE powinny pomóc w naprawie ogólnego stanu środowiska naturalnego w Europie. W związku z tym należy na każdym szczeblu analizować zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na klimat i środowisko oraz sposób wykorzystania funduszy. Inwestycje na szczeblu UE mogą przynieść znacznie większe oszczędności na szczeblu krajowym, zwłaszcza w obszarach, gdzie Unia niewątpliwie wnosi większą wartość dodaną niż budżety krajowe.
Zuzana Brzobohatá
Trwająca debata w sprawie kolejnego okresu programowania pokazuje, że tym razem konieczne będzie skoncentrowanie się w większym stopniu na bardziej wszechstronnym podejściu do tego podstawowego instrumentu gospodarczego na rzecz polityki UE. Globalny kryzys finansowy oraz intensywna presja konkurencji ze strony tygrysów gospodarczych takich jak Chiny i Indie pokazują, że wieloletnie ramy finansowe (WRF) należy opracować tak, by były zgodne z głównymi celami strategii Europa 2020. Przedstawiona przez sprawozdawcę koncepcja, polegająca na połączeniu wszystkich obszarów polityki związanych ze strategią UE 2020 w jeden obszar ujęty w WRF, zdaje się niezwykle odważna. Sprawozdawca całkiem słusznie proponuje przeprowadzenie w połowie okresu programowego prawnie wiążącego przeglądu pułapów w poszczególnych obszarach. Interesujący jest również pomysł dopasowania czasu trwania WRF do długości kadencji politycznych instytucji, co pozwoli zwiększyć kontrolę i odpowiedzialność demokratyczną. Koncepcja sprawozdawcy, według której musimy zastanowić się nad reformą dochodów UE jest niewątpliwie, co do zasady, poprawna. Zupełnie stosowne jest również stopniowe przejście w kierunku systemu zasobów własnych UE, a tym samym zastąpienie bieżącego systemu opartego na składkach państw członkowskich, ponieważ prowadzi on do porównywania równowagi pomiędzy UE a państwami członkowskimi, powodując że społeczeństwo wyciąga złe wnioski w odniesieniu do znaczenia członkostwa w UE; to jest błędem, jeśli weźmiemy pod uwagę bieżące wzajemne powiązania europejskich gospodarek i polityk.
Alain Cadec
Sprawozdanie sporządzone przez pana Garrigę Polledo ma na celu określenie priorytetów politycznych Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych po roku 2013 zarówno pod względem przepisów prawnych, jak i budżetu. Szczególnie dwa elementy przykuły moją uwagę: przede wszystkim polityka spójności na rzecz wzrostu i zatrudnienia jest priorytetem politycznym. W pełni popieram utworzenie kategorii pośredniej regionów. Objęłaby ona wszystkie regiony, w których PKB na mieszkańca wynosi pomiędzy 75 % a 90 % PKB UE. Pomoże to zbudować lepszą równowagę pomiędzy regionami. Wniosek wprowadza w życie zasadę spójności terytorialnej przewidzianą w art. 174 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jeśli chodzi o kwestię perspektyw finansowych jestem zwolennikiem opodatkowania transakcji finansowych, tak aby stworzyć zasoby własne Unii Europejskiej.
Proinsias De Rossa
na piśmie - Chcę zwrócić uwagę na przedstawiony w sprawozdaniu wniosek w sprawie wprowadzenia podatku od transakcji finansowych. Opodatkowanie transakcji finansowych może rozwiązać dwa problemy za jednym razem: pomoże sfinansować wciąż rosnące żądania dotyczące wprowadzania w życie nowych strategii politycznych UE oraz sprawi, że sektor finansowy przyczyni się do zażegnania kryzysu gospodarczego, do którego wystąpienia się przyczynił. Dochody podatkowe mogłyby zahamować płatności, jakie obecnie państwa członkowskie wnoszą do budżetu UE. Jednocześnie pozwolą na sprawny rozwój polityki w celu ochrony przyszłości gospodarczej Europy. Dysponowalibyśmy zasobami umożliwiającymi inwestowanie w badania i rozwój, walkę ze zmianą klimatu oraz budowanie solidarności pomiędzy regionami UE. Europa powinna dać przykład reszcie świata i nałożyć ten podatek na swoim terytorium, a także przekonywać do wprowadzenia go w innych częściach globu. Zachęcam Komisję Europejską do szybkiego działania na podstawie przedmiotowego sprawozdania i do spełnienia oczekiwań naszego demokratycznie wybranego Parlamentu Europejskiego, co do przyjęcia stosownych środków.
João Ferreira
na piśmie - (PT) Przyjrzyjmy się bieżącym wieloletnim ramom finansowym (WRF). Rozszerzenie UE o 12 nowych państw, na ogół o niższym poziomie rozwoju niż średni poziom 15 starych państw członkowskich, przyniosło niezaprzeczalne wyzwania i potrzeby pod względem realizacji zasady spójności gospodarczej i społecznej. Jesteśmy jednak świadkami relatywnego zmniejszenia funduszy strukturalnych z 0,42 % do 0,37 % dochodu narodowego brutto UE (DNB). Inaczej mówiąc: fundusze zostały ograniczone w chwili, gdy były najbardziej potrzebne. Wyniki są widoczne gołym okiem: zamiast obiecanej konwergencji mamy widoczną rozbieżność, pogłębioną przez skutki kryzysu gospodarczego i społecznego oraz przez funkcjonowanie i rozwój instrumentów takich jak jednolity rynek, które są korzystne dla niektórych podmiotów i wyraźnie szkodliwe dla innych. Takie WRF obecnie służą za punkt odniesienia w debacie w sprawie perspektyw finansowych na lata 2013-2020; zasadniczo zaproponowano, by je utrzymać na niezmienionym poziomie. Zwiększenie budżetu UE o 5 % nie zwiększy go znacznie ponad 1 % DNB Unii. Raz jeszcze zagraża to głoszonej zasadzie spójności. Sytuację pogarsza fakt, że dostępne zasoby są obecnie przeznaczane na inne cele, niemniej jednak uwzględnione w traktatach: w tym na militaryzację i interwencje zagraniczne, co sprawia, że zasada ta nabiera drugorzędnego znaczenia.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
O ile zamrożenie wydatków unijnych w dobie kryzysu gospodarczego było uzasadnione, to dzisiaj, zastanawiając się nad wieloletnimi ramami finansowymi, nie możemy używać argumentów sprzed dwóch lat. Musimy natomiast zadać sobie pytanie o zasady funkcjonowania Unii w kolejnej "siedmiolatce”: czy ma to być Unia solidarna, która realizuje swoje zobowiązania i zgodnie z Traktatem z Lizbony buduje innowacyjną gospodarkę oraz wspólną politykę zagraniczną? Czy raczej Unia, która co prawda wpisała ambitne cele do Traktatu, ale tak naprawdę wszyscy wiedzą, że to "na niby”? Zdecydowanie opowiadam się za tym pierwszym modelem i popieram opinię sprawozdawcy co do konieczności zwiększenia środków w następnych wieloletnich ramach finansowych o 5 % w porównaniu do poziomu z 2013 roku. Taka zmiana przybliży nas do realizacji ambitnych założeń traktatowych, a sam wzrost wydatków o 5 % oznacza de facto minimalne zwiększenie wydatków, ponieważ stopa inflacji wynosi aktualnie 3,2 %. Ponadto ten nieznaczny wzrost unijnego budżetu jest korzystny dla regionów najuboższych, które w największym stopniu korzystają z unijnej pomocy, by nadrobić zaległości rozwojowe. Liczę na to, że następna - polska - prezydencja przyjmie za priorytet pogodzenie stanowisk tzw. płatników netto: Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii ze stanowiskiem Parlamentu wyrażonym w ambitnym sprawozdaniu posła Garrigi Polledo.
Jiří Havel
W przeszłości posłowie do PE mieli jedynie ograniczony wpływ na rozmowy dotyczące wieloletnich ram finansowych (WRF) UE. Podstawowa zmiana wprowadzona na mocy Traktatu z Lizbony dotyczy właśnie tego długookresowego programowania budżetu, który musi być opracowany na nowo przez Radę po uprzedniej zgodzie Parlamentu Europejskiego. Był to powód do powołania komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku (komisji SURE), która w przedmiotowym sprawozdaniu określa priorytety polityczne Parlamentu Europejskiego przed rozpoczęciem rozmów na temat kolejnych WRF po roku 2013. Ze sprawozdania pana Salvadora Garrigi Polledo wyraźnie wynika, że trzeba będzie zabezpieczyć stosowne fundusze na rzecz unijnych strategii politycznych, jeśli Unia wciąż chce skupiać się na realizacji ambitnych celów strategii Europa 2020. Unia bez wystarczających nowych zasobów po 2013 roku nie będzie zdolna do realizacji bieżących priorytetów politycznych ani też nowych zadań i celów zawartych w strategii Europa 2020. Ze względu na niewystarczający wymiar tradycyjnych zasobów własnych UE w komisji SURE rozpoczęto rozmowy na temat nowych zasobów własnych w budżecie UE. Mamy wspaniałą okazję, by w kolejnych ramach finansowych pokazać obywatelom europejskim, że Unia potrafi myśleć i działać w ich długookresowym interesie, a także osiągać skuteczne wyniki w zakresie zagwarantowania spójności wewnętrznej i trwałego wzrostu. W związku z tym całkowicie popieram oświadczenie sprawozdawcy, że kwoty przeznaczone na wspólną politykę rolną i politykę spójności w kolejnym okresie nie mogą być niższe niż w bieżących ramach.
Edit Herczog
Na początku projektu wniosku, popartego przez osiem komisji, przedstawiono wyzwania, które należy uwzględnić w nowych wieloletnich ramach finansowych. Bieżący kryzys jest dla Europy ostatnim ostrzeżeniem, by zareagowała na zmiany zachodzące w porządku świata. Nowy porządek, jak wszystkie przemiany, przyniesie zwycięzców i przegranych. Europa nie może należeć do przegranych. Jean Monnet mówił kiedyś: "Europa nigdy nie istniała. Należy stworzyć Europę”. Dla ojca założyciela integracji europejskiej to zadanie nie polegało na jednorazowym działaniu, ale na pracach ciągłych. Wobec tego musimy oszacować przewidywane warunki i określone okoliczności oraz wyznaczyć zakres działań, które pozwolą zadbać, by Europa istniała i nie skończyła na przegranej pozycji. Komisja w ubiegłym roku przedstawiła strategię Europa 2020, mającą na celu odbudowę po kryzysie oraz przygotowanie gospodarki europejskiej na kolejne dziesięciolecie. Trzy kluczowe obszary wspierają wzrost gospodarczy: wiedza, innowacje, edukacja; lub "inteligentny wzrost”, który stawia w centrum społeczeństwo cyfrowe, zrównoważony rozwój, który wspiera efektywniejsze wykorzystanie energii i pobudza konkurencyjność oraz wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu, który zwiększa udział w rynku pracy. Nowe wieloletnie ramy finansowe Unii Europejskiej należy ustalić na szczeblu Wspólnoty, a krajowe programy na rzecz rozwoju należy wzajemnie dostosować, tak aby prowadziły do optymalnej realizacji strategii Europa 2020 poprzez tworzenie niezbędnej synergii.
Anneli Jäätteenmäki
W trudnych pod względem gospodarczym czasach ludzie bardziej niż kiedykolwiek oczekują od UE konkretnych wyników. Potrzebujemy lepszych, prostszych przepisów prawnych, które posłużą interesom Europejczyków. Należy ograniczyć regulacje. Nie ma powodu, by tworzyć prawodawstwo europejskie, chyba że zajdzie realna potrzeba. Przyszły budżet UE powinien skuteczniej reagować na codzienne problemy społeczeństwa. Budżet powinien wspierać wzrost i zatrudnienie, ale przede wszystkim powinien tworzyć europejską wartość dodaną.
Pod koniec bieżącego miesiąca Komisja ma opublikować swoje wnioski w sprawie budżetu UE po roku 2014. W obliczu kryzysu gospodarczego państwa członkowskie UE musiały podjąć trudne decyzje w odniesieniu do budżetów krajowych. W czasach kryzysu również budżet UE nie powinien być zwiększany. Wręcz przeciwnie, powinien być zmniejszony.
Mam nadzieję, że w końcu wyzbędziemy się znacznej części głupstw związanych z UE. Comiesięczne wędrówki Parlamentu między Brukselą a Sztrasburgiem kosztują europejskich podatników około 200 milionów euro rocznie. Pieniądze te można by wykorzystać znacznie lepiej. Należałoby znieść różnorodne rabaty udzielane Wielkiej Brytanii, Szwecji, Austrii, Holandii i Niemcom. Tylko w tym roku sama Wielka Brytania otrzyma zwrot w wysokości 3 miliardów euro, ze względu na obniżkę składek wynegocjowaną w 1984 roku.
Nadszedł czas, by zreformować UE i jej budżet. Środki pochodzące od europejskich podatników muszą być wykorzystywane w skuteczniejszy sposób i muszą przynosić państwom członkowskim europejską wartość dodaną, której nie wnosi rozbudowywanie administracji, zwiększanie biurokracji i zbędne unijne przepisy prawne.
Filip Kaczmarek
Nowe wieloletnie ramy finansowe są bardzo istotne. Dlaczego? Gdyż to od nich zależeć będzie w dużej mierze przyszłość Unii Europejskiej. Dyskusja o perspektywie finansowej nie jest łatwa, bo wiele państw członkowskich odczuwa skutki kryzysu ekonomicznego. Niechęć do zwiększania budżetu UE jest zrozumiała. Niemniej finansowi sceptycy powinni uświadomić sobie, jak wiele korzyści osiągają gospodarki poszczególnych państw członkowskich dzięki wspólnemu rynkowi. Integracja europejska ma pozytywny i stymulujący wpływ na gospodarkę. Na dodatek Parlament Europejski chciałby, aby nowe ramy finansowe były skonstruowane tak, aby zwiększały konkurencyjność i sprzyjały integracji społecznej. Budżet UE finansuje zadania, które są niezwykle istotne dla obywateli wszystkich państw członkowskich. To nie jest abstrakcja. Polityka spójności i wspólna polityka rolna wpływa na codzienne życie milionów obywateli. Nie ulega wątpliwości, że część zadań wykonywanych przez UE nie zostałaby zrealizowana z innych źródeł. Zwiększenie stopnia spójności społecznej, gospodarczej i infrastrukturalnej czy wyrównywanie szans w sektorze rolnym to cele, które warto wspierać. Warto na to wydawać europejskie pieniądze. Unia Europejska nie może realizować większej ilości zadań w większej liczbie państw członkowskich przy mniejszym budżecie. To niewykonalne. Dlatego właśnie potrzebujemy większego i ambitnego budżetu.
Jarosław Kalinowski
Tak jak pisze sprawozdawca, aby państwa członkowskie mogły sprostać przyszłym wyzwaniom, niezbędna jest pomoc Unii Europejskiej. Strategia Europa 2020 wyznacza odpowiednie kierunki tej pomocy, nakreślając priorytety i wizję Europy silnej, stabilnej i nowoczesnej. Europy, która wyciągnie lekcję z ostatnich problemów gospodarczych. Europy, która zapewni swym mieszkańcom miejsca pracy, bezpieczeństwo energetyczne i zdrową żywność. Plany budżetowe powinny uwzględniać najważniejsze cele zrównoważonego rozwoju, być jednocześnie elastyczne i ukierunkowane na konkretne działania. O przejrzystości i uzasadnieniu wydawania środków nie trzeba chyba przypominać. Akceptacja i zrozumienie społeczne są dziś integralną częścią polityki i podstawą funkcjonowania UE.
Tunne Kelam
na piśmie - Aby osiągnąć cele strategii UE 2020, potrzebne jest podejście europejskie. Jednocześnie należy uświadomić sobie, że nie można zwiększyć obecności Europy przy mniejszym finansowaniu jej działań. Zamrożenie zasobów przez państwa członkowskie nie stanowi zrównoważonego rozwiązania. Skoro państwa członkowskie przyjęły już długookresowe strategiczne zobowiązania polityczne dotyczące całej Europy, nie mogą teraz odmówić im finansowania. Podważy to jedynie wiarygodność UE w oczach milionów obywateli. Od strony praktycznej potrzebna jest znacznie lepsza koordynacja programów, skupiająca się na ich komplementarności. Finansowanie nowych priorytetów - badania i rozwój, sieci energetyczne oraz transportowe - nie będzie realne przy utrzymaniu zasobów na obecnym poziomie. Dla UE prawdziwe wyzwanie wewnętrzne polega na doprowadzeniu na koniec kolejnych ram finansowych do spotkania 15 starych i 12 nowych państw członkowskich. Należy dogłębnie sprawdzić kontynuację starych programów oraz opracowywanie nowych. Zobowiązanie do przestrzegania unijnych zasad równości i solidarności powinno położyć kres istnieniu różnych norm oraz uprzedzeń w procesie decyzyjnym. Unia Europejska odniesie sukces, gdy wszystkie państwa członkowskie będą traktowane według jednakowych norm. Prawdziwa perspektywa finansowa musi znacznie wykraczać poza okres siedmioletni. Popieram jednakże elastyczne mechanizmy na rzecz niezbędnych dostosowań.
Lena Kolarska-Bobińska
Najbiedniejsze regiony Unii Europejskiej rozwijają się obecnie szybko, między innymi dzięki funduszom europejskim. Choć wiele nowych dróg jest budowanych lub remontowanych i zakładane są sieci internetowe, ciągle potrzeb jest bardzo dużo, bo i dystans do najbardziej rozwiniętych regionów jest bardzo duży. Gdy wchodziliśmy do Unii Europejskiej, były obawy, że Polska i nowe kraje członkowskie nie wykorzystają należycie szans, jakie daje im członkostwo, a fundusze europejskie będą wydawane w sposób nieprzemyślany. Były też obawy dotyczące korupcji, bo okazja - czyli duże pieniądze - czynią złodzieja. Tymczasem analizy pokazują, że pieniądze europejskie są w Polsce wydawane dobrze i nie są przedmiotem nieuczciwych praktyk. Dlatego też, biorąc pod uwagę dystans, który próbujemy nadgonić, a jednocześnie cele, które stoją przed Unią, nie możemy ani zmniejszać budżetu Unii, ani środków na realizację polityki spójności. Nawet jeżeli Parlament Europejski przegłosuje podwyżkę budżetu europejskiego, co mam nadzieję nastąpi, ważne jest teraz przekonanie poszczególnych krajów, że warto poprzeć stanowisko polityczne Parlamentu.
Jan Kozłowski
Serdecznie gratuluję Salvadorowi Garridze opracowania kompleksowego sprawozdania i imponującej pracy nad wypracowaniem poprawek kompromisowych. Zgadzam się ze sprawozdawcą, że polityka spójności, która udowodniła swoją skuteczność, powinna znaleźć stosowne dla swego znaczenia miejsce w nowych wieloletnich ramach finansowych. Należy jednak dążyć do lepszej koordynacji i komplementarności poszczególnych funduszy i uproszczenia procedur. Zmiany systemów kontroli i zarządzania funduszami, mające prowadzić do zwiększenia efektywności ich interwencji, powinny bazować na wnikliwej analizie ich obecnego funkcjonowania. Popieram także pogląd, że niewykorzystane środki powinny pozostawać w budżecie przeznaczonym na spójność, a nie wracać do państw członkowskich. Uważam także, że konieczna jest wnikliwa analiza możliwych skutków włączenia Europejskiego Funduszu Rozwoju do budżetu Unii, zwłaszcza w świetle zobowiązań UE wobec państw trzecich.
Vladimír Maňka
Europa przeżywa kryzys. Niedobory podatkowe samorządowych regionów przekraczają 20 % budżetu w porównaniu do okresu sprzed kryzysu, co stwarza sytuację niezrównoważoną. Podobnie wyglądają niedobory dochodu w gminach. Nie mogą one finansować swoich zasadniczych działań, zwalniają pracowników i zadłużają się.
W takiej sytuacji nie powinniśmy się dziwić, że regiony i samorządy nie potrafią zrozumieć, czemu Parlament Europejski prosi o więcej zasobów.
Gdyby jednak państwa koordynowały realizowane strategie polityczne i finansowanie w obszarach priorytetowych, osiągałyby lepsze wyniki i oszczędzały więcej środków finansowych niż wynosi kwota, o jaką chcemy zwiększyć wspólny budżet UE. Nie ma zatem lepszej alternatywy niż ta dziś omawiana.
Musimy dokładniej ją omówić nie tylko w Parlamencie Europejskim, ale zwłaszcza w gronie ministrów w Radzie, z posłami do parlamentów krajowych, a także z przedstawicielami regionów, tak aby zrozumieli, że wspólne rozwiązanie nie tylko przyniesie lepsze wyniki obywatelom, ale przyczyni się do oszczędności w ramach budżetów krajowych.
Andreas Mölzer
Od czasu porażki pakietu na rzecz ratowania euro, płatnicy netto nie tylko wpłacają środki do budżetu UE za pośrednictwem mechanizmu redystrybucji, ale faktycznie wpłacają dwa lub trzy razy więcej. W przyszłości realna gotówka zasili mechanizmy ratunkowe w miejsce gwarancji. Działania te będą musieli sfinansować z ich budżetów krajowych płatnicy netto, inaczej mówiąc ciężko pracujący obywatele Niemiec, Francji, Włoch, Holandii i Austrii; w krajach tych odczuwalne już są pierwsze bolesne cięcia. Obywatele w silnych gospodarczo krajach UE są wściekli - co najmniej tak bardzo, jak demonstranci na ulicach Aten - ponieważ muszą zaciskać pasa dla dobra państw z grupy PIIG. Żądanie zwiększenia budżetu w tak trudnej sytuacji jest nie na miejscu i zakrawa na skandal. Nie potrzebujemy zawyżonego budżetu UE, który prawdopodobnie jest dziesięciokrotnie wyższy niż to konieczne; nie potrzebujemy budżetu finansowanego przez unijnego podatnika, w którym zatracono jakiekolwiek poczucie konieczności oszczędnego gospodarowania; nie potrzebujemy dalszego rozwijania brukselskiej biurokracji, która ograbia płatników netto. Powinniśmy raczej nieustannie wykorzystywać każdą okazję do realizowania oszczędności. Należy ponownie znacjonalizować dotacje na rolnictwo, stanowiące największy i najbardziej kontrowersyjny czynnik budżetowy. Zdjęłoby to presję z budżetu UE, a państwa członkowskie miałyby możliwość lepszej reakcji na szczególny charakter krajowych sektorów rolnych. Gdyby olbrzymie kwoty pochodzące z podatków miały trafić do małych i średnich rolników zamiast do wielkich posiadaczy ziemskich, fabryk rolnych, dużych przedsiębiorstw, monarchów i klubów golfowych, wtedy być może udałoby się powstrzymać upadek rolnictwa.
Marie-Thérèse Sanchez-Schmid
Przyjęcie sprawozdania sporządzonego przez pana Garrigę Polledo symbolizuje ważny krok uczyniony na tej sali: sprawozdanie to stanowi jasne, pragmatyczne i realistyczne określenie ambicji budżetowych Parlamentu Europejskiego po roku 2013. Przede wszystkim poruszę kwestię polityki spójności, która ma kluczowe znaczenie dla rozwoju regionalnego. Uważam, że musimy utrzymać budżet przeznaczony na politykę spójności i stworzyć sprawiedliwy model pomocy dla wszystkich regionów o pośrednim dochodzie, tak aby przyszłe inwestycje UE w tych regionach były przejrzyste i sprawiedliwe. Zwiększenie budżetu o 5 % jest rozsądne. Wbrew temu, co twierdzą eurosceptycy, nie jest to przejaw europejskiej rozrzutności, ale raczej odważne przyznanie się, że jeśli sami nie damy sobie środków na wspólne budowanie Europy, to nadal będziemy odizolowani i bezsilni. W związku z tym, aby móc finansować działania związane z nowymi kompetencjami UE wynikającymi z Traktatu z Lizbony, popieram wniosek w sprawie zbadania kwestii zasobów własnych oraz w sprawie nowych form dochodu Wspólnoty w celu zmniejszenia presji wywieranej na budżety krajowe i rezygnacji z wiary w "sprawiedliwy zwrot”, który jest gospodarczo niedokładny i politycznie nierozsądny.
Theodor Dumitru Stolojan
Po raz pierwszy Parlament Europejski przedstawia Komisji Europejskiej i Radzie swoją wizję priorytetów UE na lata 2014-2020. Teraz Komisja Europejska musi uwzględnić opinię Parlamentu Europejskiego w swoim wniosku legislacyjnym. Chcę przede wszystkim podkreślić, że w kolejnym okresie należy nadal traktować priorytetowo rozwój konkurencyjnego sektora rolnego oraz dążenie do spójności gospodarczej i społecznej. Posłowie do PE poświęcili także należytą uwagę wysiłkom Europy w obszarze badań. Cała wizja Parlamentu Europejskiego jest mocno osadzona na założeniach strategii Europa 2020.
Csaba Sándor Tabajdi
Przy określaniu ram kolejnego budżetu należy przede wszystkim zapytać, czy chcemy większej, czy mniejszej obecności Europy. Moim zdaniem w tej kwestii Parlament zajął już stanowisko. Oświadczyliśmy już, poprzez przyjęcie ambitnych celów strategii Europa 2020, że potrzebujemy większej obecności Europy. Teraz musimy głośno i wyraźnie powiedzieć, że osiągniemy te cele tylko, jeśli przeznaczymy na nie wystarczające zasoby. Nie możemy zareagować poprzez zmniejszenie lub przyjęcie bieżącego budżetu UE, który zasadniczo ma na celu rozwój, w okresie, gdy wiele państw członkowskich cierpi na "dylemat śródziemnomorski”, objawiający się tym, że dany kraj potrzebuje ekspansji budżetowej w celu ożywienia wzrostu, ale nie może tego uczynić, ponieważ ze względu na zadłużenie kraju niezbędne jest wprowadzenie środków oszczędnościowych. Nie możemy tak reagować, ponieważ oznaczałoby to pozbawienie regionów pozostających w tyle ich jedynej szansy na wejście na ścieżkę wzrostu.
Rafał Trzaskowski
Powstanie proponowanych w sprawozdaniu tzw. regionów przejściowych oznacza, że relatywnie bogate obszary biedniejszych państw członkowskich będą nadal otrzymywać wsparcie i będą mogły stopniowo przygotowywać się do momentu całkowitej utraty tych dodatkowych funduszy. Dla głównych beneficjentów polityki spójności, którzy muszą myśleć długofalowo, wzięcie pod uwagę możliwości powstania takiej grupy regionów jest na pewno rozwiązaniem bardzo pozytywnym. Przyjęcie dziś przez Parlament takiej propozycji stanowiłoby bardzo ważny głos w debacie o przyszłym kształcie polityki spójności.
Zbigniew Ziobro
W sprawozdaniu pana Garrigi Polledo wiele uwagi skupiono na programie Unia 2020. Uważam, że transformacja znacznych kwot na cele tego programu może doprowadzić do spadku środków finansujących programy ważne dla spójności i rozwoju Europy, takich jak Fundusz Spójności. Jak wskazują wyniki, fundusz ten jest dotychczas najbardziej efektywnym narzędziem realizacji celów zawartych w Traktacie o Unii Europejskiej oraz Traktacie z Lizbony. Dlatego ważne jest, aby jego zasoby zostały zwiększone. Wiele europejskich krajów zostało mocno dotkniętych kryzysem gospodarczym, Fundusz Spójności jest dla nich dzisiaj dźwignią pozwalającą na aktywną walkę z bezrobociem oraz aktywizację regionów. Z drugiej strony ważne jest, aby Unia wspierała finansowo projekty energetyczne oraz innowację. Te dwa działy inwestycyjne są kluczem do szybkiego rozwoju Wspólnoty Europejskiej. 2/3 surowców energetycznych są aktualnie importowane z państw leżących poza Unią, głównie z Rosji. Oznacza to znaczny odpływ kapitału poza nasze granice, dlatego powinniśmy przekazać większe środki na wsparcie inwestycji infrastrukturalnych pozwalających zdywersyfikować dostawy, a co za tym idzie - obniżyć ich cenę, między innymi w najważniejszy element dywersyfikacji - rurociąg Nabucco. W sprawozdaniu brakuje również jasnych wytycznych dotyczących wsparcia w najbliższych latach poszukiwań gazu łupkowego. Unia nie może zapomnieć, iż mądrze inwestując w źródła energii dziś, oszczędza kapitał jutro.
Paul Rübig
(DE) Panie Przewodniczący! Chciałem jedynie powiedzieć, że mikrofon przy moim miejscu, numer 759, nie działa. Już wczoraj prosiłem o jego naprawienie. Proszę o przysłanie tu pracownika obsługi technicznej. Dziękuję.
Przewodniczący
Koleżanki i Koledzy! Wczoraj, jak Państwu wiadomo, ze względu na ćwiczenia przeciwpożarowe zawieszono turę głosowania i wyjaśnień dotyczących sposobu głosowania, dlatego zostaną one uwzględnione dziś w turze głosowania. Punkty te zostały wprowadzone do porządku obrad w kolejności znajdującej się na kartach do głosowania.
