Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

McNally
Mijnheer de Voorzitter, in de Engelse versie van de Notulen van de vergadering van gisteren staat in punt 7 voor mijn naam "de heer" en niet "mevrouw" .

De Voorzitter
Beste collega, ik kan u verzekeren dat we in onze Notulen rekening zullen houden met de waarheid!

Needle
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over het ontroerende ritueel dat in punt 16 van de Notulen van gisteren over het Vragenuur aan de Commissie wordt beschreven. Ik verzoek u daarin een verbetering aan te brengen. In de Notulen staat dat vraag 51 van de heer Bowe is komen te vervallen omdat de vraagsteller afwezig was. De heer Bowe was echter helemaal niet afwezig. Hij zat hier voor mij op een antwoord te wachten.
De vraag is komen te vervallen omdat de tijd ontbrak om ze te stellen. Hetzelfde geldt voor 105 van de 120 vragen die deze maand al door afgevaardigden zijn ingediend. In het totaal hebben andere afgevaardigden evenwel negen aanvullende vragen gesteld. Sommige daarvan waren relevant, andere waren dat duidelijk minder.
Die 120 vragen weerspiegelen veel meer de echte bekommernissen van de bevolking dan die van de politici. Ik denk daarbij aan de garnaalvissers in Norfolk. Wij wensen een bondig en spoedig antwoord op die vragen. Er zijn andere manieren om van de leden van de Commissie over complexe politieke kwesties uitvoerige antwoorden te krijgen. Ik zou graag hebben dat u het Bureau verzoekt de kwestie van de organisatie van het Vragenuur en de lengte van de antwoorden van de Commissieleden te onderzoeken. Enkele eenvoudige hervormingen inzake het aantal aanvullende vragen en de lengte van de antwoorden van de Commissie zouden de kloof tussen het Parlement en vele burgers al heel wat smaller kunnen maken.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Needle dat hij het voor mij heeft opgenomen. Ik dank echter ook de Commissie. Na het Vragenuur heb ik zeer snel een schriftelijk antwoord op mijn vraag gekregen.

De Voorzitter
Daarmee is ook die kwestie opgelost. De bezwaren zullen later nog aan bod komen.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot de Notulen stel ik vast dat mevrouw Bonino, lid van de Commissie, gisteren aanwezig was en een aantal vragen over visserij en consumentenaangelegenheden heeft beantwoord. Voor zover ik weet, zal mevrouw Bonino vrijdag echter niet aanwezig zijn wanneer drie belangrijke verslagen en een mondelinge vraag worden behandeld. Ik betreur dat ten zeerste en wens dat de Voorzitter mevrouw Bonino verzoekt die vergadering bij te wonen zodat ze de standpunten van het Parlement kan vernemen.

De Voorzitter
Beste collega, zoals ik reeds zei zal de kwestie worden onderzocht!

Bijeenkomst van 5 oktober 1996 in Dublin
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de Europese Raad en de verklaring van de Commissie in aansluiting op de bijeenkomst van 5 oktober 1996 in Dublin. Ik heet daarom de voorzitter van de Raad van de Europese Unie, de Ierse minister van buitenlandse zaken, Dick Spring, van harte welkom. Welkom!
Mijnheer de Voorzitter, het woord is aan u.

Spring
Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een grote eer hier bij het Parlement verslag te mogen uitbrengen over de speciale bijeenkomst van de Europese Raad van 5 oktober 1996 in Dublin.
De beslissing om een speciale bijeenkomst te houden werd in juni van dit jaar door de Europese Raad van Florence genomen. De Europese Raad vond toen dat een speciale bijeenkomst nuttig zou zijn om een aantal problemen te bespreken waarmee de Unie op dit ogenblik wordt geconfronteerd en om de onderhandelingen in het kader van de Intergouvernementele Conferentie te stimuleren. Op de bijeenkomst van de Europese Raad van 5 oktober in Dublin konden de leden van de Europese Raad in het algemeen over een aantal problemen van gedachten wisselen. Zij moesten zich daarbij niet op specifieke teksten of conclusies concentreren. Dat wordt de taak van de tweede Europese Raad van 13 en 14 december in Dublin.
Tot mijn genoegen kan ik u meedelen dat wij op 5 oktober het door de Europese Raad van Florence vastgestelde tijdschema voor de afronding van de Intergouvernementele Conferentie opnieuw hebben bevestigd. De Conferentie moet haar werkzaamheden afronden tegen medio 1997, meer bepaald tegen de Europese Raad van juni 1997 in Amsterdam.
Wij hebben ook bevestigd dat de Intergouvernementele Conferentie haar hoge ambities moet handhaven. Wij moeten ervoor zorgen dat het resultaat van de conferentie de Unie de nodige instrumenten en slagvaardigheid bezorgt om het hoofd te bieden aan de interne en externe uitdagingen waarmee ze wordt geconfronteerd en die ze in het begin van de volgende eeuw zal moeten aangaan.
Op de bijeenkomst in Dublin werden ook problemen in verband met onze buitenlandse betrekkingen besproken. Veel aandacht ging naar het vredesproces in het Nabije Oosten. Onmiddellijk na de bijeenkomst ben ik naar het Nabije Oosten gereisd om er de noodzakelijke bespoediging van het vredesproces te bespreken. Ik zou nu ietwat uitvoeriger verslag willen uitbrengen over twee belangrijke problemen die wij in Dublin hebben besproken: de Intergouvernementele Conferentie en het vredesproces in het Nabije Oosten.
Sedert het begin van het Ierse voorzitterschap van de Raad heeft de Intergouvernementele Conferentie vooral op basis van documenten van het voorzitterschap gewerkt. Het gaat voornamelijk om ontwerp-verdragsteksten over alle belangrijke aangelegenheden waarmee de Intergouvernementele Conferentie zich bezighoudt. Doordat op basis van concrete teksten wordt onderhandeld zijn de standpunten van de delegaties duidelijker geworden en heeft het voorzitterschap zijn oorspronkelijke ontwerp-teksten kunnen verfijnen op grond van wat men op de meeste belangrijke werkterreinen heeft voorgesteld.
De teksten worden dus telkens opnieuw bijgeschaafd. Dat betekent dat wij langzaam maar zeker vorderen op de weg naar de door de Europese Raad van Florence gevraagde formulering van algemene krachtlijnen voor een ontwerp van herziening van de verdragen tegen de tweede bijeenkomst van de Europese Raad in december in Dublin.
Onze bijeenkomst van 5 oktober heeft dat proces sterk bevorderd. Het ging natuurlijk wel om een speciale bijeenkomst. Zoals ik al heb opgemerkt waren er geen schriftelijke conclusies en zijn er ook geen beslissingen genomen over de concrete problemen waarmee de IGC zich bezighoudt. Dat was trouwens ook niet de bedoeling van de bijeenkomst in Dublin.
Ondanks het informele karakter van de bijeenkomst wilde het voorzitterschap ervoor zorgen dat het Europees Parlement op ministerieel en voorbereidend niveau, via het werk van de leden en dat van mevrouw Guigou en de heer Brok, een waardevolle bijdrage tot het proces bleef leveren. Toen wij in Dublin de Intergouvernementele Conferentie bespraken, werden uw opmerkingen tegen de achtergrond geplaatst die de Taoiseach in zijn schrijven aan zijn collega's in het vooruitzicht van de bijeenkomst had geschetst.
In de eerste plaats onderstrepen wij dat de structuren van de Unie op evenwichtige wijze moeten worden aangepast zodat de Unie doeltreffend kan blijven functioneren en door de bevolking goed wordt aanvaard. In de tweede plaats onderstrepen wij dat de Unie zich op de toekomstige uitbreiding en de vele andere uitdagingen van de komende jaren moet voorbereiden.
Dublin I was voor de Europese Raad de gelegenheid voor een openhartige en vruchtbare gedachtenwisseling over de belangrijkste problemen, die op de Europese Raad van december en onder het Nederlandse voorzitterschap verder zullen moeten worden behandeld. De bijeenkomst in Dublin was voor mij, als voorzitter van de Intergouvernementele Conferentie, ook een gelegenheid om over de vorderingen van de conferentie mondeling verslag uit te brengen.
De Europese Raad heeft bevestigd dat het tijdschema wordt gevolgd en dat alle lid-staten de politieke wil hebben om de werkzaamheden van de IGC tegen de Europese Raad van Amsterdam in juni van volgend jaar af te ronden. Daarmee is de Europese Raad tegemoetgekomen aan de steeds sterkere wens van alle instellingen dat het proces niet wordt vertraagd.
Op die manier zendt de Europese Raad ook een duidelijke boodschap naar de kandidaat-lid-staten, die op de afronding van de Intergouvernementele Conferentie wachten om met de Unie toetredingsonderhandelingen te kunnen openen.
Ik zou van deze gelegenheid gebruik willen maken om erop te wijzen dat het Ierse voorzitterschap aan de uitbreiding prioriteit verleent. Ik ben ervan overtuigd dat een van de belangrijkste bijdragen die wij tot de uitbreiding kunnen leveren is dat wij ervoor zorgen dat de Intergouvernementele Conferentie tegen het einde van dit jaar substantiële vooruitgang boekt.
Dublin I heeft ook uitgewezen dat alle lid-staten bereid zijn om met betrekking tot de inhoud van het Verdrag ambitieuze doelstellingen na te streven. Uit het oogpunt van het Ierse voorzitterschap was de bijeenkomst nuttig omdat ze de belangrijke werkzaamheden van de IGC heeft vooruitgeholpen.
Tussen de staatshoofden en regeringsleiders heerste een brede consensus over het feit dat de hervorming van de Unie, waarmee de Intergouvernementele Conferentie zich bezighoudt, concrete antwoorden moet bieden op de concrete bekommernissen en verwachtingen van onze burgers. Zo hebben vele deelnemers beklemtoond dat wij moeten laten zien dat wij de Verdragsbepalingen over de werkgelegenheid op het niveau van de Unie kunnen versterken. Voorts heerste ook grote eensgezindheid over het feit dat wij moeten laten zien dat wij op het niveau van de Unie een belangrijke rol in de strijd tegen de internationale criminaliteit en de drugshandel kunnen spelen.
Voorts groeit het besef dat de IGC voor de nodige veranderingen moet zorgen om de Unie in staat te stellen in internationaal verband op politiek en economisch gebied als een samenhangend geheel op te treden en om op internationaal niveau een positieve politieke rol te spelen, vooral met betrekking tot de oplossing van conflicten en de vreedzame regeling van geschillen.
Daarnaast groeit de eensgezindheid over het feit dat aan de structuur en de besluitvorming van de Unie institutionele aanpassingen moeten worden aangebracht om ze doeltreffender, democratischer en bij de bevolking beter aanvaard te maken zodat ze de toekomstige uitbreiding aankan. Zoals bij alle vroegere intergouvernementele conferenties zullen een aantal van de neteligste institutionele problemen wellicht pas aan het einde van de onderhandelingen kunnen worden geregeld. Het probleem van de flexibiliteit wordt een belangrijk punt. In dat verband verwijs ik naar de interessante bijdragen die mijn collega's in de Raad, de heren Kinkel en de Charette, aan het debat hebben geleverd. Dublin I heeft de werkzaamheden van de IGC krachtig gestimuleerd. Het Ierse voorzitterschap blijft op koers om tegen de Europese Raad van december een schema van ontwerpherziening van het Verdrag te kunnen voorleggen.
Zoals u allen weet, vond een speciale bijeenkomst van de Europese Raad plaats op het ogenblik dat de spanning in het Nabije Oosten na de uitbarsting van geweld in de regio sterk was gestegen. Als gevolg daarvan wijdde de Europese Raad zijn werkzaamheden grotendeels aan de vraag hoe de Europese Unie het vredesproces in het Nabije Oosten een nieuw elan kan geven. De Unie heeft snel en duidelijk gereageerd op de stijgende spanning die eind september uiteindelijk is uitgemond in de gewelddadige confrontaties in Jeruzalem en overal op de Westelijke Jordaanoever. Wij hebben een aantal stappen ondernomen om het vredesproces opnieuw op gang te brengen.
Op 1 en 2 oktober keurde de Raad Algemene Zaken een verklaring over het vredesproces in het Nabije Oosten goed waarin het standpunt van de Unie ten aanzien van deze kritieke ontwikkelingen werd toegelicht. Toen de crisis almaar erger werd, hebben wij beide partijen ertoe opgeroepen van buitensporig geweld af te zien en tot kalmte aangemaand. In ons standpunt hebben wij ook duidelijk gezegd op welke gebieden volgens ons vooruitgang uiterst belangrijk voor het vredesproces is. Zo hebben wij in het bijzonder gewezen op het belang van een snelle en volledige uitvoering van de bestaande akkoorden en op de noodzaak van onderhandelingen om op grond van de beginselen van de Conferentie van 1991 in Madrid, die de basis voor het vredesproces in het Nabije Oosten heeft gelegd, en op basis van de beginselverklaring van 1993 over het Palestijns zelfbestuur, verdere vooruitgang te boeken.
Een speciale bijeenkomst van de Europese Raad heeft beslist dat ik onmiddellijk naar de regio zou reizen om premier Netanyahu en de heer Arafat een boodschap te overhandigen, het standpunt van de Unie toe te lichten en na te gaan hoe het noodzakelijke vertrouwen kan worden hersteld om het vredesproces opnieuw op de sporen te zetten. In zijn boodschap juichte de Europese Raad de hervatting toe van de onderhandelingen op 6 oktober na de Top van Washington, onderstreepte hij nogmaals dat de Unie ervan overtuigd is dat alleen de volledige uitvoering van de bestaande akkoorden de veiligheid van zowel de Israëli's als de Palestijnen kan waarborgen en bood hij de volledige steun van de Unie aan voor alle inspanningen om het vredesproces te reactiveren. Een afschrift van de boodschap werd ook aan president Clinton toegezonden. Daarin sprak de EU haar waardering uit voor de inspanningen van de Verenigde Staten om de spanningen te verminderen en het vredesproces opnieuw op gang te brengen en beloofden wij de Verenigde Staten dat de Europese Unie zou blijven deelnemen aan gemeenschappelijke acties om die doelstelling te bereiken.
Tijdens mijn ontmoetingen met een aantal leiders in de regio heb ik gewezen op het belang dat de Europese Unie aan de snelle hervatting van het vredesproces hecht. Ik onderstreepte ook dat de EU voornemens was voor de vooruitgang in het Nabije Oosten een inspanning te doen die vergelijkbaar is met de economische hulp en de steun aan het vredesproces die ze tot nu toe heeft geleverd. Mijn ontmoetingen met premier Netanyahu en minister van buitenlandse zaken Levi verliepen in een vriendschappelijke en constructieve sfeer. Premier Netanyahu verklaarde uitdrukkelijk dat hij de inspanningen van de Unie voor het vredesproces waardeerde. Uit onze voortdurende contacten met de leiders van de Israëlische regering blijkt dat de Europese Unie met Israël al lang betrekkingen onderhoudt. Daardoor heb ik duidelijk kunnen maken dat de EU het noodzakelijk acht dat het vredesproces een nieuw elan krijgt. Ik ontmoette de heer Arafat op 6 oktober in Gaza. Dat was onze tweede ontmoeting binnen een week. Wij hebben de situatie in de regio en de belangrijkste punten van de IsraëlischPalestijnse onderhandelingen uitvoerig besproken. De heer Arafat gaf uiting aan zijn waardering voor de economische hulp van de Unie aan het Palestijnse volk en voor haar voortdurende steun aan het vredesproces.
Op verzoek van de Egyptische regering reisde ik op 7 oktober naar Cairo voor een onderhoud met president Moebarak en minister van buitenlandse zaken Amer Moessa. Beiden onderstreepten dat de Unie goed geplaatst is om een positieve rol te spelen door op beide partijen in te werken en het vredesproces te ondersteunen. Tijdens die ontmoetingen bleek dat zowel Egypte als de Europese Unie zich zorgen maken over de recente ontwikkelingen in de regio en dat beide wensen dat het vredesproces met de uitvoering van de bestaande akkoorden wordt voortgezet. De ontmoetingen verliepen in een zeer vriendschappelijke sfeer, die de voortreffelijke betrekkingen tussen de Unie en Egypte weerspiegelde.
Naast die uitgebreide contacten met regionale leiders had ik ook een ontmoeting met de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Warren Christopher. Na dat onderhoud heeft de Unie haar nauwe contacten en samenwerking met de Verenigde Staten ter ondersteuning van de lopende vredesonderhandelingen voortgezet.
Na mijn bezoek aan de regio ben ik er nog steeds van overtuigd dat de Unie een belangrijke positieve rol ter ondersteuning van het vredesproces in het Nabije Oosten kan spelen. Wij zullen nauw contact houden met alle regionale partijen en ons met hen blijven inspannen voor de verwezenlijking van onze gemeenschappelijke doelstelling, namelijk een rechtvaardige, allesomvattende en duurzame vrede.
De bijzondere Europese Raad heeft de Raad Algemene Zaken ook verzocht zich te beraden over een mandaat voor een gezant van de Europese Unie voor het Nabije Oosten. De idee van de aanstelling van een EU-gezant voor het Nabije Oosten bewijst dat de Unie actiever aan de inspanningen voor de reactivering van het vredesproces in het Nabije Oosten wil meewerken, en wel op basis van de belangrijke bijdrage die ze tot nu toe aan dat proces heeft geleverd en van alles wat ze nu al voor de regio doet. Het voorbereidend werk over het mandaat van de gezant is aan de gang. De Raad zal de zaak op onze volgende bijeenkomst op 28 en 29 oktober opnieuw bekijken.
Op onze bijeenkomst in Dublin op 5 oktober hebben de ministers van buitenlandse zaken ook de situatie in exJoegoslavië na de recente verkiezingen in Bosnië besproken. De Unie wil nu vooral steun verlenen aan de inspanningen van de internationale gemeenschap om het vredesproces te consolideren. In die context hebben wij een voorafgaande toelichting van de heer Van den Broek gehoord over de Commissievoorstellen voor de regionale benadering van de EU van de landen in het gebied. Dat voorstel zal volgende week door de Raad Algemene Zaken uitvoerig worden besproken.
De staatshoofden en regeringsleiders wisselden ook van gedachten over de ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Rusland. Dit was, na de succesrijke presidentsverkiezingen in Rusland in juli, de eerste gelegenheid om de situatie te bespreken. Die verkiezingen waren een historische mijlpaal in de consolidatie van de democratie in Rusland en een duidelijk signaal van het Russische volk dat het wenst dat Rusland de hervormingen voortzet. Op de bijeenkomst werd onderstreept dat de EU haar betrekkingen met Rusland moet verdiepen en het hervormingsproces moet blijven ondersteunen. Ook werd gewezen op het belang van een snelle ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst. Voorts werden ook de ontwikkelingen met betrekking tot Tsjetsjenië besproken.
De Europese Raad besprak ook de versterking van de betrekkingen van de EU met Oekraïne en de ondersteuning van het hervormingsproces in dat land. De ministers van buitenlandse zaken bespraken de huidige situatie in Wit-Rusland naar aanleiding van het voorgestelde referendum over de constitutionele hervormingen en gaven uiting aan hun bezorgdheid over de onenigheid tussen president Loekasjenko en het Parlement. Zij waren het erover eens dat, als men wil dat de uitslag van een referendum zowel in Wit-Rusland als daarbuiten wordt gerespecteerd, dat referendum pas mag plaatsvinden na een uitvoerig en openbaar debat waaraan alle partijen kunnen deelnemen en waarbij de pers en de media van alle strekkingen vrij verslag kunnen uitbrengen. De ministers hebben beslist de Witrussische autoriteiten van die bekommernissen op de hoogte te brengen.
Het Ierse voorzitterschap is pas halfweg. Zes maanden is een lange, maar ook een zeer korte periode. Op de agenda van de Europese Unie staan vele punten waarop elk voorzitterschap vooruitgang wil boeken. Deze speciale bijeenkomst was voor ons een goede gelegenheid om vorderingen te maken en het pad te effenen voor een ambitieuze maar realistische Europese Raad in december in Dublin.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren afgevaardigden, de doelstelling van de buitengewone Europese Raad in Dublin was niet het nemen van besluiten, maar het inblazen van dynamisme in de onderhandelingen van de Intergouvernementele Conferentie. Deze doelstelling is bereikt dankzij een vastberaden en doeltreffend Iers voorzitterschap. Het was belangrijk dat de staatshoofden en regeringsleiders open en eerlijke discussies konden voeren zonder in dat stadium over exacte conclusies te onderhandelen.
Uit de zeer constructieve gesprekken die wij hebben gevoerd, wil ik een drieledige boodschap distilleren. Ten eerste is er een zeer duidelijke bevestiging geweest van het geplande tijdschema. De Intergouvernementele Conferentie moet in juni 1997 tijdens de Europese Raad van Amsterdam worden afgerond. Dat is uiterst belangrijk met het oog op de uitbreiding. Zoals ik gisteren reeds voor dit Parlement heb gezegd, wordt 1997 een sleuteljaar. Er zal een einde komen aan de werkzaamheden ter herziening van het Verdrag en de onderhandelingen over de Agenda 2000 zullen een aanvang nemen.
Als de Unie de gebeurtenissen van het jaar 2000 actief wil beheersen in plaats van lijdzaam te ondergaan, moet zij zich absoluut aan een coherent en logisch tijdschema houden. En om de termijn van juni 1997 te eerbiedigen moet de Europese Raad van Dublin over een algemeen ontwerp-verdrag beschikken dat de basis zal vormen van de latere onderhandelingen. Alle staatshoofden en regeringsleiders delen deze mening.
De tweede boodschap die uit de Raad van Dublin voortvloeit, betreft de duidelijke wil van de staatshoofden en regeringsleiders om zich op de essentiële zaken te concentreren en ik denk dat dit een belangrijk element is voor het stimuleren van het vervolg van de werkzaamheden. Maar wat zijn de essentiële zaken? Ten eerste moeten we een antwoord zien te geven op wat de burger echt bezighoudt: de interne veiligheid en de werkgelegenheid. Ik moet toegeven dat ik over deze twee cruciale thema's nu optimistischer ben dan enkele weken geleden.
En vervolgens ook het omlijnen van een echt buitenlands beleid. Ik heb van de top in Dublin gebruik gemaakt om nogmaals aan te dringen op de noodzaak om tegelijkertijd de beschikbare instrumenten te versterken, ongeacht of deze communautair of intergouvernementeel zijn, en om deze op te nemen in een algemene en coherente visie van de buitenlandse betrekkingen. Ik heb de indruk dat het standpunt van de Commissie langzamerhand beter begrepen wordt, met name wat de versterking van het gemeenschappelijk handelsbeleid betreft.
En tot slot de instelling van een serieuze institutionele hervorming, vooral met het oog op de uitbreiding. Ongetwijfeld moeten er in verband met dit thema de meeste vorderingen worden geboekt en blijven de reacties van de delegaties ten zeerste achter bij hetgeen noodzakelijk is. Maar ook op dat vlak is er een groeiende bewustwording van de inzet, ook al is het niet ongewoon dat de spelers in dat stadium van de werkzaamheden niet al hun kaarten op tafel leggen.
De derde boodschap staat in verband met de tweede. Door het onderstrepen van hun wil om zich op de prioriteiten te concentreren hebben de staatshoofden en regeringsleiders duidelijk hun ambities te kennen gegeven. Zij willen geen rommelige Intergouvernementele Conferentie, die de echte inzet achter een veelvoud van kleine hervormingen, om niet te zeggen gadgets, verbergt. Ik vind dat bemoedigend, ook al ben ik mij bewust van de bestaande, soms grote meningsverschillen. De Commissie zal een zo ambitieus mogelijke aanpak blijven aanbevelen, waarbij de realiteit niet uit het oog wordt verloren.
Ter afsluiting van dit korte betoog kan ik zeggen dat ik eerder gerustgesteld uit Dublin ben teruggekeerd. De gekozen formule van open uitwisselingen zonder conclusies was goed, ook al kan deze formule in velerlei opzichten frustrerend werken omdat er geen precieze besluiten worden genomen. Door de leden van de Europese Raad erbij te betrekken krijgen de werkzaamheden onmiddellijk een meer politiek karakter. In deze context wil ik er overigens aan toevoegen dat u, mijnheer Hänsch, aan het begin van de vergadering een opmerkelijke redevoering hebt gehouden en uw betoog heeft de visie benadrukt waaraan wij behoefte hebben. Wij hebben hier in Europa uitstekende deskundigen die een onmisbare rol vervullen maar deze rol moet worden uitgevoerd in het kader van een duidelijke politieke visie en deze visie moet op het hoogste niveau worden vastgesteld. Ondertussen zijn de deskundigen weer aan het werk, naar ik hoop met vernieuwde ijver, en ik stel vast dat zij op dit moment zeer goede vooruitgang boeken.
Het Ierse voorzitterschap kan zich gelukkig prijzen met de uitzonderlijk goede deskundigen, onder leiding van Noel Dorr en van politici die een duidelijke leidersrol vervullen zoals John Bruton en Dick Spring. Met deze gelukkige combinatie voert het Ierse voorzitterschap zijn mandaat cum laude uit en zal het met de hulp van zijn partners, met de hulp van het Europees Parlement en de Commissie onze gemeenschappelijke zaak vooruit helpen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de voorzitter van de Commissie!
We beginnen nu met het debat. Mevrouw Green van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten voert als eerste het woord.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de fungerend voorzitter van de Raad dat hij hier vandaag bij de informele bijeenkomst van de Europese Raad toelichting heeft willen geven en feliciteer het Ierse voorzitterschap dat het, ondanks het verzet van ten minste één van de lid-staten, die bijeenkomst heeft doen plaatsvinden.
Mijn fractie zal de IGC beoordelen op haar aandacht voor de kwesties die wij voor de Europese burgers belangrijk achten. Mijn fractie koestert voor Europa grote ambities. Wij verwachten veel van Europa. Europa moet vooruitgang boeken om zich op de uitbreiding voor te bereiden. De heer Spring heeft dat duidelijk gemaakt. Onze fractie houdt vast aan de uitbreiding, maar de Raad moet begrijpen dat wij hier in het Parlement door de kiezers van de Europese Unie zijn gekozen en dat onze aandacht dan ook in de eerste plaats naar hen gaat. Een slecht geplande uitbreiding die de veiligheid van de huidige Unie destabiliseert of de Unie nog meer verlamt, is voor ons zonder meer onaanvaardbaar.
Mijnheer de fungerend voorzitter, de bevolking van de Unie wil vrede in Europa. Ik weet dat men in Ierland groot belang hecht aan de rol van Europa in de oplossing van conflicten en dat ook u daarvoor grote inspanningen wil doen.
Mijnheer Spring, in uw aanwezigheid wil ik nogmaals onderstrepen dat mijn fractie aan de basis lag van het concept van de Europese steun aan de vrede en de verzoening in Noord-Ierland. Wij hechten daaraan zeer veel belang. Ondanks de vele berichten die de jongste dagen in de Ierse pers zijn verschenen beloof ik u dat wij niets zullen doen om het te ondermijnen.
De bevolking van de Unie wil ook dat politieke prioriteit aan de beveiliging van hun toekomst wordt verleend. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik verzoek u met klem ervoor te zorgen dat de leiders van onze landen in de Unie meer banen creëren. Wij vinden het goed dat de idee van de invoeging van een hoofdstuk over de werkgelegenheid in het Verdrag steeds meer steun krijgt. Wij verzoeken u ervoor te zorgen dat dit hoofdstuk een degelijke inhoud krijgt en zich niet tot goede voornemens beperkt.
Wellicht een van de meest ontmoedigende gebeurtenissen van de jongste maanden was de aanval van de Raad of bepaalde lid-staten op de inspanningen van de Unie ten gunste van de sociaal uitgeslotenen. Bij die zonder meer laaghartige aanval op de meest kwetsbare leden van onze samenleving werd het Hof van Justitie verzocht de Commissie te beletten een schamel bedrag aan de ouderen, de mensen met een handicap en de sociaal uitgeslotenen te besteden. Zoiets is volgens mijn fractie voor de Europese burgers het beste bewijs dat de regeringen op hun bijeenkomsten elkaar alleen maar willen overtroeven en laten zien hoe macho ze wel zijn. Wij hebben de IGC nodig om een oplossing te vinden voor het probleem van de rechtsgrondslag voor uitgaven ten gunste van de sociaal uitgeslotenen. Wij hebben een duidelijk teken nodig dat Europa begrijpt dat de nationale regeringen de strijd tegen de armoede en de uitsluiting in al onze lid-staten moeten aanbinden, maar dat de Europese Unie die strijd op grond van haar eigen legitimiteit en door middel van overlegde actie kan ondersteunen.
De Europese burgers hebben weinig besef van of belangstelling voor de bijzonderheden van het werk dat wij hier verrichten. Zij begrijpen echter wel de signalen over het soort Europa dat wij tot stand brengen. Zij gebruiken de democratische middelen om ons hun bekommernissen mee te delen. Als wij weigeren die signalen te begrijpen of te beantwoorden, spelen wij in de kaart van hen die graag zouden hebben dat aan de Europese integratie een einde komt.
Mijn fractie bevestigt haar geloof in de hechtere integratie van Europa. Wij willen dat de IGC werk maakt van de voorbereiding van de uitbreiding in een sfeer van kalmte, vrede, voorspoed en hoop op de toekomst.

Martens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, eerst en vooral zou ik het Ierse voorzitterschap willen gelukwensen. Ik denk dat andermaal het bewijs is geleverd dat ook een kleiner land in de Europese Unie een zeer creatieve rol kan spelen wanneer dat het voorzitterschap uitoefent. Het is niet de eerste keer en dat staat in schril contrast met wat het voorzitterschap van sommige grotere landen was.
In september heb ik hier namens de EVP-fractie erop aangedrongen dat de IGC eindelijk zou wakker schieten. Ik heb toen twee vragen gesteld. De eerste vraag was of het tijdschema op de kalender zou gerespecteerd worden. Ik denk dat wij nu met de verklaring van de voorzitter van de Raad daarover duidelijkheid hebben en dat wij ook met voldoening kunnen vaststellen dat in juni van volgend jaar de IGC zal worden afgesloten.
Mijn tweede vraag was of de Raad er zich bij had neergelegd zijn doelstellingen tot een minimum te beperken en de fundamentele hervormingen uit te stellen. Ook daar hebben wij geloof ik een positief antwoord. Het Ierse voorzitterschap zal een ontwerp van verdrag neerleggen voor de Europese Top in Dublin in december.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik denk dat wij vandaag moeten vaststellen dat de Europese Unie geconfronteerd wordt met wat ook gisteren de voorzitter van de Commissie heeft genoemd, drie grote termijnen: de uitbreiding van de Unie, de oplossing van een aantal maatschappelijke vraagstukken in de Europese Unie waar onze medeburgers zeer ongerust over zijn, namelijk over hun toekomst en over hun veiligheid en het gemeenschappelijk buitenlands beleid.
De uitbreiding van de Europese Unie is ongetwijfeld een groot geopolitiek vredes- en beschavingsproject. Het heeft de ambitie alle democratische landen van Europa samen te brengen in de Europese Unie. Maar we moeten andermaal zeggen dat een Europese Unie die zou evolueren van 15 naar 25 of 30 lidstaten niet kan werken met de instellingen zoals ze nu zijn opgevat en dat hoe dan ook, en hoe zeer ook de aandacht van onze medeburgers uitgaat naar de problemen waarmede hij iedere dag wordt geconfronteerd, wij de plicht hebben erop te wijzen en telkens opnieuw te insisteren dat in de IGC beslissingen zouden worden genomen waardoor de Raad nog kan beslissen bij meerderheid en waardoor het Parlement ook de democratische tegenhanger zou zijn van de beslissingen die door de Raad worden genomen in het kader van de medebeslissingen. Wij komen er niet onderuit dat dit punt moet worden opgelost. Anders zal de Europese Unie onvermijdelijk ontwikkelen, verwateren naar een vereniging van landen waar louter het intergouvernementele nog een rol speelt en dat zou fataal zijn voor de Europese constructie.
Maar, er is een tweede belangrijke zaak. Wij hebben de binnenmarkt gewild. Wij hebben de economische en monetaire unie gewild. Wij beseffen dat dit de noodzakelijke economische basis is om opnieuw werkgelegenheid te creëren. Die binnenmarkt en de uitbreiding van een Europese Unie van 15 lidstaten naar 20 of 25 stelt grote maatschappelijke vragen. Ook als de lidstaten zelf een belangrijke rol blijven spelen, is het in het werkgelegenheidsbeleid onmogelijk dat de Europese Unie zelf geen antwoord zou geven, zelf geen initiatieven zou nemen. Het is onmogelijk dat in deze tijdsperiode alleen de lidstaten zouden verantwoordelijk zijn voor de binnenlandse veiligheid, voor de veiligheid van onze medeburgers. Onze medeburgers voelen zich onzeker. Ik stel de vraag aan u, mijnheer de voorzitter van de Raad: is het moment niet gekomen dat de regeringen en de regeringsleiders van de lidstaten die voortdurend bezwaren aanbrengen en de evolutie en de besprekingen in de IGC afremmen, dat ook zij eindelijk naar het essentiële zouden gaan. Dat de regeringen ook samen met de Commissie en het Europees Parlement aan onze medeburgers zouden zeggen dat een aantal wezenlijke vraagstukken zoals van werkgelegenheid, zoals van de veiligheid, de bescherming van onze medeburgers, niet opgelost worden als ieder land afzonderlijk blijft ageren waar een gemeenschappelijk optreden noodzakelijk is. De eerste minister van mijn land heeft vorige maandag in Madrid gezegd dat een aantal regeringen bezig zijn af te remmen. Wanneer zal men eindelijk het essentiële naar voor brengen? Ik vraag u dat u ook op de creatieve manier waarop Ierland dit voorzitterschap heeft waargenomen die boodschap zou doorgeven aan uw collega's, en ze eindelijk ook zouden bereid zijn de grote wezenlijke vragen van de Europese samenleving samen aan te pakken.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ba mhaith liomsa i dtosac céad míle fáilte a chuir roimh Aire Gnóthai Eachtracha na hEireann chuig Parlaimint na hEorpa i maidin.
Mijnheer de Voorzitter, ik heet de fungerend voorzitter van de Raad en Iers minister van buitenlandse zaken hartelijk welkom in het Europees Parlement en dank hem voor zijn verslag over de recente bijeenkomst in Dublin. Hoewel op die bijeenkomst geen enkele belangrijke beslissing is genomen was ze voor de staatshoofden en regeringsleiders toch een goede gelegenheid om de stand van de onderhandelingen in de Intergouvernementele Conferentie te bespreken.
Volgens mij moet het ontwerp-verdrag, dat in december aan de Top van Dublin moet worden voorgesteld, prioriteit verlenen aan problemen zoals het werkgelegenheidsbeleid en de bestrijding van de criminaliteit, waarover velen zich zorgen maken.
Tot mijn teleurstelling verzetten sommige lid-staten zich nog steeds tegen de invoeging van een hoofdstuk over het werkgelegenheidsbeleid in het nieuwe verdrag. In tegenstelling tot de Britse premier vind ik niet dat dit probleem op nationaal niveau moet worden aangepakt.
De laatste tien jaar hebben de nationale regeringen in vele lid-staten grote inspanningen gedaan om nieuwe werkgelegenheid te creëren, meestal zonder veel succes. Het is nu tijd dat de Europese regeringen samenwerken om dat reusachtige sociale, economische en politieke probleem op te lossen.
Ook de bestrijding van de criminaliteit vergt een hechte samenwerking tussen de lid-staten als wij ervoor willen zorgen dat de activiteiten van de illegale drugshandelaars, de witwassers van geld en de georganiseerde criminaliteit, die allen op internationaal niveau opereren, door de politiediensten in de verschillende landen doeltreffend kunnen worden aangepakt. Perifere landen, zoals Ierland, met lange kusten moeten van de EU steun krijgen voor hun inspanningen om de drugs op te sporen en te onderscheppen.
Ik vind het goed dat men inspanningen doet om de institutionele structuren van de Unie te hervormen. Ik hoop dat die hervormingen de besluitvorming en de administratieve regelingen van de Unie zullen vereenvoudigen vooraleer de Unie naar het oosten toe wordt uitgebreid.
Ik ben er evenwel van overtuigd dat het nog veel belangrijker is dat wij de gevolgen van de uitbreiding voor de bestaande Europese beleidsvormen beoordelen en, zo nodig, het huidige beleid hervormen in plaats van ons op de bestuursrechtelijke en institutionele hervorming te concentreren.
De toetreding van tien of meer landen die van de Unie netto meer ontvangen dan ze bijdragen zal voor de begroting zware gevolgen hebben. De toetreding van nieuwe lid-staten die sterk afhankelijk zijn van de landbouw zal uiteraard ook grote gevolgen hebben voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Dat die landen hun industrie, vervoersnetwerken en milieubeschermingssystemen moeten verbeteren zal ernstige gevolgen hebben voor het huidige beleid van de structuurfondsen. Ik betreur ten zeerste dat die problemen op de bijeenkomst in Dublin niet zijn besproken.
De toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de structuurfondsen en de evidente noodzaak van een hogere begroting in een uitgebreide Unie zijn moeilijke politieke problemen die men parallel met de Intergouvernementele Conferentie zou moeten aanpakken.
Wij moeten het niet alleen eens worden over de inhoud van een nieuw verdrag, maar ook over de toekomst van onze grote gemeenschappelijke beleidsvormen en over het kader voor de onderhandelingen over de uitbreiding.
Al die kwesties zijn nauw met elkaar verbonden, vooral met betrekking tot de huidige netto ontvangende landen zoals Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland en de landen waar de landbouw een belangrijke sector is, zoals Frankrijk.
Na de Top van Dublin schijnt men het erover eens te zijn dat in juni van volgend jaar op de Top van Amsterdam een nieuw verdrag moet worden aangenomen. Dat is een ambitieuze doelstelling. Het is echter niet absoluut nodig dat de IGC in de eerste helft van volgend jaar haar werkzaamheden afrondt. Veel belangrijker is dat de lid-staten de IGC gebruiken om de kwesties aan te pakken die al onze kiezers bezighouden en er de basis leggen voor een succesrijke uitbreiding van de Unie in oostelijke richting, ook als de IGC daarvoor zes of twaalf maanden meer tijd nodig heeft.
Zeker in enkele lid-staten zullen de kiezers zich over de resultaten van de IGC moeten uitspreken. Hun oordeel zal afhangen van de mate waarin het nieuwe verdrag tegemoetkomt aan hun bekommernissen, die veel ruimer zijn dan alleen de institutionele hervormingen.

De Clercq
Voorzitter, hoe moeten wij de extra informele Europese Raadsvergadering in Dublin die speciaal op instigatie van de Franse president Jacques Chirac werd bijeengeroepen nu echt evalueren. Is de IGC wakker geschoten? Aan de ene kant verklaarde de voorzitter van de Raad en ik citeer: I think we have had a very succesful Summit to have been able to give the very strong unanimous impulse to the Intergovernmental Conference . Aan de andere kant was bijvoorbeeld The European veel minder positief toen zij de resultaten van de Top annalyseerde. Ik citeer: The Dublin Summit ranked among the lamest gatherings the European Union has ever staged. Far from kick-starting the IGC into life it publicly demonstrated that the orignal Maastricht Treaty has left Europe confused about what to do next . Waarschijnlijk ligt de waarheid in het midden.
De uitkomst van Dublin was zeker niet spectaculair. Maar dit mocht ook niet verwacht worden. Ten eerste betrof het een informele bijeenkomst waar het meer ging om de herbevestiging van politieke ambities dan om grootse doorbraken. Daarop wachten wij nochtans. Ten tweede konden er nog geen echte knopen worden doorgehakt gezien de trage vooruitgang in de IGC-onderhandelingen. Ten derde kon van de Engelse regering aan de vooravond van het congres van de conservatieve partij zeker niet veel worden verwacht.
Ik spreek echter de hoop uit dat deze Top die mij heeft ontgoocheld ertoe bij zal dragen dat men tot concrete en substantiële besluiten komt op de volgende formele Dublin Top aan het eind van het jaar en dat de burgers daar nauw bij betrokken zullen worden opdat u aan de burgers het nut en het belang van een dergelijke bijeenkomst kunt uitleggen en hen opnieuw geloof en vertrouwen in Europa geeft. Het antwoord dat John Major gaf op de vraag van het waarom van Dublin, ik citeer: we are here because we are here , kan zeker niet langer volstaan. De Europese burgers hebben recht op een beter antwoord dan dat.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, voor onze fractie is de werkloosheid in West-Europa het cruciale probleem dat moet worden opgelost. Wij vrezen dat de thans op de Intergouvernementele Conferentie ingediende voorstellen ontoereikend zijn. Dat zijn ze vooral omdat ze geen directe koppeling aanbrengen met de Monetaire Unie en het convergentiebeleid. Op dit moment leidt het convergentiebeleid tot hoge werkloosheid, tot verminderde economische vraag en tot sterke aantasting van de sociale zekerheid in de lid-staten. Daarom moet het convergentiebeleid op de Intergouvernementele Conferentie aan de orde worden gesteld en aan een herwaardering worden onderworpen.
In het resolutievoorstel van het Parlement wordt gesproken over de behoefte aan een gemeenschappelijk defensiebeleid. Wij vinden dit niet relevant in de huidige politieke situatie in West-Europa. Dit is een overblijfsel van een verouderde manier van denken. Waar wij vandaag de dag behoefte aan hebben, zijn pan-Europese en wereldomvattende structuren voor het voorkomen van conflicten en het aanpakken van crises.
De Unie moet ook aanvaarden dat bepaalde lid-staten ongebonden zijn. Daarom verbaast het ons zo, wanneer wij in dit document van de Dorr-groep, gedateerd 8 oktober, lezen dat dat deze staten worden aangeduid als exneutraal, dat wil zeggen voorheen neutrale staten. Ik wil erop wijzen dat het neutraliteitsbeleid de brede steun heeft van de bevolking in de onderhavige lid-staten.
Er is zeer veel onduidelijk rond de Intergouvernementele Conferentie en haar resultaten, maar wij kunnen nu al zien dat er grote weerstand op belangrijke punten bestaat. Wij kunnen zien dat er grote weerstand bestaat om de vergaderingen van de Raad openbaar te maken. Ons standpunt is dat alle wetgeving in de Unie, in de Raad, dient te geschieden in volledige openbaarheid, en het is ons recht om te eisen dat dat een resultaat van de Intergouvernementele Conferentie zal zijn.
Op milieugebied bestaat er grote weerstand tegen om artikel 100a.4 aan te scherpen en om de lid-staten werkelijk het recht te verschaffen om een strengere wetgeving te hanteren inzake verschillende milieuregels. Wij zouden het als zeer negatief beschouwen als deze eisen inzake verbetering van het milieu worden afgewezen. Het is van belang dat de resultaten van de Intergouvernementele Conferentie overeenstemmen met wat de burgers vinden. Daarom is onze fractie voorvechter van nationale referenda na afloop van de Intergouvernementele Conferentie. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat dergelijke referenda in verscheidene lid-staten zullen laten zien dat er geen steun is voor een veel grotere supranationaliteit binnen de Europese Unie.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, laten we nog eens terugdenken aan het doel van deze topconferentie: de Top moest de ingeslapen Intergouvernementele Conferentie nieuw leven inblazen. Maar van de Raad kun je op aan, hij handelt volgens het oude motto: niets nieuws. En ook de manier waarop men met de topconferentie omgaat, is vertrouwd; als een topconferentie dreigt te mislukken of wanneer hij niets, maar dan ook helemaal niets oplevert, kan men deze mislukking op twee manieren verbloemen. Of men richt een nieuwe werkgroep op waarin verder wordt onderhandeld en juicht dat toe als zijnde een vooruitgang, of men bevestigt uit volle borst wat al bekend en onomstreden is. Op Dublin werd duidelijk de tweede variant toegepast.
Maar kan de vastbesloten bevestiging van het tijdschema voor Maastricht II echt al een succes zijn met het oog op de grote speculaties over Maastricht III? Hans Christian Andersen heeft prachtige sprookjes geschreven. Eén daarvan schiet me nu te binnen, als ik zo naar u kijk en luister, meneer Santer en meneer Spring: " De nieuwe kleren van de keizer" . De keizer laat zich bewonderen en vleien tot een kind de waarheid zegt en concludeert: " Hij heeft helemaal geen kleren aan!"
Zo is het vandaag, zo is het met de Raad: hij heeft niets om het lijf. Hij ontwikkelt geen echte initiatieven voor een consequent werkgelegenheidsbeleid, voor de bitter noodzakelijke democratisering binnen de Europese Unie, voor een burgerrechtelijke grondslag, voor een gemeenschappelijke Europese ontwikkeling, voor een reorganisatie in de richting van een sociale ecologie. Wat moet er eigenlijk nog allemaal gebeuren voordat de Raad eindelijk begrijpt waar de ignorantie ten opzichte van de burgers toe leidt? Zijn de verkiezingsuitslagen in Oostenrijk en in Finland soms niet duidelijk genoeg? Het onvoorwaardelijke vasthouden aan starre onrealistische criteria, het speculeren met modellen voor een kern-Europa, de poging om Europa van bovenaf op te leggen in plaats van het van onderaf te laten groeien - daarin ligt de echte integratiepolitieke springstof opgesloten, dat leidt tot scepsis ten opzichte van Europa en niet tot acceptatie.
Wie niet luistert naar degenen die kritiek hebben op de EU zal de tegenstanders van de EU kracht geven, zal ze sterken. Maar hoe breng je deze boodschap over bij de Raad? Volgens mij zou de Intergouvernementele Conferentie vooral een groots opgezet project tegen Europees absolutisme moeten zijn, en dat brengt me weer bij Hans Christian Andersen.
Ik wil nog even iets persoonlijk tegen de heer Spring zeggen in zijn hoedanigheid als minister van de Ierse regering. Ik wil graag bevestigen wat u hebt gezegd; ik wil u graag zeggen dat onze fractie het vredesproces in Noord-Ierland voor de volle honderd procent steunt. Dat heeft niet direct iets te maken met de zogenaamde Top van Dublin, maar dat wilde ik toch nog even tegen u zeggen.

De Voorzitter
Mevrouw Roth, ik moet uw opmerking dat de voorzitter van de Raad niets om het lijf heeft als speculatief sexisme afwijzen!

Saint-Pierre
Mijnheer de Voorzitter, voor onze vijftien staatshoofden en regeringsleiders is het een geluk dat het in Dublin alleen maar om een informele Europese Raad ging. Wat hadden zij in het tegenovergestelde geval op papier kunnen zetten, behalve enkele vorderingen op het vlak van binnenlandse zaken en justitie? Te meer daar er, als er al vooruitgang zou zijn, slechts dertien of ten hoogste veertien lid-staten het hierover eens zouden zijn, terwijl voor het ratificeren van wijzigingen van het Verdrag eenparigheid van stemmen vereist is.
Laten wij echter positief zijn. Er is herbevestigd dat de onderhandelingen in juni 1997 afgerond moeten zijn en het Ierse voorzitterschap heeft de opdracht gekregen om in december in Dublin een eerste ontwerp voor te leggen voor een gewijzigd verdrag. Dat is goed. Laten wij er echter voor waken dat het inhouden van het tijdschema niet losgekoppeld wordt van een ambitieuze hervorming van het Verdrag en dat het ontwerp van het Ierse voorzitterschap beantwoordt aan de inzet en zich niet beperkt tot een overzicht van de onderhandelingen en tot het geven van opties op de meest gevoelige vlakken. Om dit te bereiken moet er meer van ons uitgaan en hebben wij zelfs een weinig moed nodig.
Het is betreurenswaardig dat het binnen dit Parlement als onnuttig en overbodig wordt beschouwd om een politiek oordeel te geven over de top van Dublin, terwijl het meer dan ooit noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat de onderhandelingen dynamischer verlopen. Is het niet hét moment om duidelijk te zeggen dat de uitbreiding niet mogelijk zal zijn zonder een brede institutionele hervorming van de Unie, dat het voor ons onaanvaardbaar zou zijn om de echte inzet van de Intergouvernementele Conferentie naar een latere hervorming uit te stellen, dat de Monetaire Unie voltooid moet worden door middel van grote vorderingen van de Politieke Unie? En hoe kan in de toekomst het hoofd geboden worden aan het evidente risico van verlamming, met name als er op het vlak van de meerderheidsstemming geen grote vorderingen zijn geboekt?
Wij gaan ervan uit dat er in het kader van het Verdrag een nauwere samenwerking moet zijn waardoor diegenen die dat willen ook in de richting van de Unie vooruit kunnen gaan, en waarbij gewaarborgd wordt dat deze samenwerking permanent open blijft voor alle lid-staten.
En tot slot, hoe zou men niet verontrust zijn over het trieste spektakel dat Europa momenteel op het internationale toneel opvoert? Laten wij er niet inlopen. Als de Intergouvernementele Conferentie er niet in slaagt om de institutionele voorzieningen in te stellen waarmee een echt gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid kan worden gevoerd, bestendigen wij het armzalige imago dat de Unie het Midden-Oosten geeft. Vandaar ook mijn verzoek aan het fungerende Ierse voorzitterschap: wat gaat u echt doen aan de crisis in het Midden-Oosten, want hetgeen tot nu toe is gezegd is eerder de gebruikelijke beleefdheidsfrase?
Dit waren de politieke overwegingen die ik namens mijn fractie aan deze Vergadering wilde voorleggen.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de informele top van Dublin heeft niet voor precieze conclusies gezorgd, maar wel voor een officiële bevestiging: de Intergouvernementele Conferentie moet in juni 1997 tijdens de Raad te Amsterdam worden afgerond.
Deze uiterste datum geeft de Conferentie uiteindelijk een tamelijk korte termijn om de grote hervorming inzake de aanpassing van de Europese instellingen op de uitbreiding te voltooien. Wij wachten allen op deze hervorming, maar in weerwil van anderhalf jaar uiteenlopende discussies lijkt deze hervorming nog steeds niet echt gestalte te krijgen. Dat is wat voorzitter Santer zojuist zeer kies heeft gezegd toen hij benadrukte dat in verband met dit thema, en ik citeer, " nog de meeste vorderingen moeten worden geboekt" .
Onmiddellijk na de top van Dublin hebben de Franse en de Duitse regering een gemeenschappelijk schrijven gepubliceerd over nauwere samenwerking, maar dat is niet het soort flexibiliteit dat wij nodig hebben voor de uitbreiding. In het Oosten moeten wij eerder minder stringente samenwerkingsclausules hebben. Deze noodzakelijke koers lijkt echter te worden geblokkeerd door het dogma van de onaantastbaarheid van de communautaire verworvenheden. Eens zal deze hindernis toch uit de weg moeten worden geruimd.
In verband met de institutionele aanpassing met het oog op de uitbreiding heeft voorzitter Santer gisteren een indicatie gegeven en onderstreept dat het behoud van de unanimiteit hem niet mogelijk lijkt als er 27 lid-staten zijn. Wij zijn daarentegen van mening dat juist de meerderheidsstemming onmogelijk zal zijn, aangezien de belangen en de nationale werkelijkheden in een Europa met 27 lid-staten zeer verschillend zullen zijn. Alleen een oplossing met meerdere snelheden zou deze twee standpunten kunnen verzoenen, maar dan ook een echte oplossing met verschillende snelheden, zonder vooraf vastgestelde federalistische doelstelling, zonder verplichte naleving van het communautaire acquis, en met de erkenning van een recht tot terugtrekking voor de leden!

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, het is inmiddels veertig jaar geleden dat het Hongaarse volk in opstand kwam tegen het communistische Sovjetregime, een vrijheidsdrang die meer dan 200.000 slachtoffers heeft geëist. De staatshoofden en regeringsleiders die op 5 oktober j.l. in Dublin bijeen waren, hebben bevestigd dat zij met inachtneming van de in Florence overeengekomen termijnen tijdens de Top van komende december een volwaardig ontwerp voor de herziening van het Verdrag van Maastricht zullen indienen. Ik sta werkelijk paf, met uw welnemen: ook dit keer in Dublin heeft de Top geschitterd door onbeduidendheid. Zoals het draaiboek inmiddels voorschrijft, is er prioriteit toegekend aan de vorming van arbeidsplaatsen, de strijd tegen de criminaliteit en aan de dringend noodzakelijke institutionele hervormingen als reactie op de aanhoudende roep om uitbreiding.
Veel woorden, maar geen daden. Arbeidsplaatsen creëren: de werkloosheid heeft inmiddels een buitensporig niveau bereikt en zal nog verder stijgen door de verwoede pogingen om aan de criteria van Maastricht te voldoen. Maar ondanks de prijs die dagelijks wordt betaald voor het monetair beleid van de Europese Unie, dat de landen dwingt een hoge rentevoet toe te passen om kapitaalvlucht voorkomen, blijft men met de werkgelegenheidsprioriteit koketteren. Om de rentestijgingen binnen de perken te houden moeten de regeringen eigenlijk een beleid voeren waarmee de overheidsfinanciën worden bewaakt en gestabiliseerd, maar dat strookt niet met het creëren van arbeidsplaatsen. In plaats daarvan leidt het spel met de monetaire schommelingen samen met de ineenstorting van de industrie eerder tot een verlies van arbeidsplaatsen. Een concreet voorbeeld hiervan is het feit dat multinationals hele produktie-eenheden oververhuizen naar fabrieken in landen die hun munt hebben gedevalueerd. De herverdeling van de produktie over ondernemingen en partners is dodelijk voor het collectieve welzijn en leidt tot een verlies van arbeidsplaatsen.
Uit een onderzoek uit 1995 is gebleken dat alle landen van de Europese Unie vanwege de totale kosten van de monetaire schommelingen hun groei met 2 procentpunten zagen dalen, en 1, 5 miljoen arbeidsplaatsen hebben verloren.
Bestrijding van de criminaliteit: dat is een zinloze prioriteit als ze geïsoleerd wordt nagestreefd, en als er geen echt gemeenschappelijk binnenlands beleid wordt gevoerd. Neem alleen al het feit dat een crimineel die naar een andere lid-staat is gegaan niet kan worden vervolgd, en dat in zo'n geval alleen een rogatoire commissie kan worden ingesteld, wat een slepende en nagenoeg onuitvoerbare procedure is, die bovendien de ondervraagde alle tijd geeft orde op zaken te stellen.
Institutionele hervorming: belangrijkste taak van de IGC, die in juni 1997 zal worden voltooid, is de voor de uitbreiding noodzakelijke aanpassingen doorvoeren, een uitbreiding die ook wel verwoord kan worden door de slogan: " Europa koste wat het kost" . Dat is echt een fobie! Wij vinden dat we niet met het dak moeten beginnen, maar met het fundament, om zo een verenigd Europa op te bouwen waarin elke burger zich kan vinden.

Di Giovanni
Mijnheer de Voorzitter, het is een hele toer een oordeel te geven over een informele top die geen conclusie heeft opgeleverd. De resultaten moeten nog komen; uit het verloop van de intergouvernementele conferentie zal blijken of ze een politieke impuls oplevert, of er een ontwerp-verdrag wordt opgesteld. Het Europees Parlement is in ieder geval zeer bezorgd over de patsituatie die is ontstaan: de intergouvernementele conferentie lijkt namelijk nogal verlamd te zijn geraakt door de tegengestelde keuzen. Er kan zelfs aan getwijfeld worden of de onderhandelingen wel echt zijn begonnen. Gezegd wordt dat de resultaten aan het eind zichtbaar zullen worden, maar tot dusver lijkt niets daarop te wijzen, ook al is het onderwerp van de intergouvernementele conferentie verdieping van de Unie met het oog op de toekomstige uitbreiding.
Hoe valt deze patsituatie nu te verklaren? Volgens mij is het zo dat sommigen de intergouvernementele conferentie als een hoofdzakelijk technische aangelegenheid beschouwen, die institutioneel gezien nauwelijks gewicht in de schaal legt en alleen het imago een beetje zal oppoetsen; degenen die deze mening zijn toegedaan vinden in feite dat de Monetaire Unie de instellingen moet verdiepen en herinrichten. Degene die onmiddellijk aan de Monetaire Unie deelneemt zal ook het startschot geven voor het Europa dat met een exclusieve impuls op de overgang naar een monetaire economie in de Unie rekent. Daarna wordt er dan misschien een derde intergouvernementele conferentie over de instellingen gehouden, zoals sommigen reeds hebben laten doorschemeren. Als dat het geval is zou de bouw van de Unie zelf ter discussie worden gesteld, en zou de Monetaire Unie in feite haar eigen instellingen opzetten, waarmee de Politieke Unie naar de achtergrond zou worden verbannen. Een gedifferentieerde integratie kan de eenheid van het institutionele stelsel en het communautair acquis verbreken. Sommigen hebben reeds over een Europees Parlement met een variabele configuratie gesproken, anderen hebben de initiatiefrol van de Commissie ter discussie gesteld.
Dit alles kan de bouw van Europa in een crisis storten. Ook al ben ik verbijsterd, ik hoop toch dat er nog andere alternatieven zijn. Ik weet dat er een risico moet worden gesignaleerd waar een beleid tegenover moet worden gesteld. Daardoor wordt de intergouvernementele conferentie van het allerhoogste belang; er moeten duidelijke parallellen met de Monetaire Unie tot stand worden gebracht; de politiek moet weer een stem krijgen en de Politieke Unie moet weer spanning krijgen; dat kan alleen als de institutionele hervormingen vanuit de eenheid van de Europese bouw in gang worden gezet.
Tot besluit, mijnheer de Voorzitter: zonder ingrijpende wijzigingen in deze richting, zonder een hernieuwde democratie, zonder doorzichtigheid, doeltreffendheid en daadkracht kan het risico voor de bouw van Europa een dreiging worden.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik wil het Ierse Raadsvoorzitterschap bedanken voor de manier waarop het zich tot nu toe heeft bezig gehouden met de Intergouvernementele Conferentie en bij de beoordeling van Dublin I ben ik van mening dat men Dublin I en Dublin II samen moet bekijken. Het doel van Dublin I, het veiligstellen van het tijdschema en het opstellen van een politiek momentum, werd mijns inziens ook bereikt.
Dit politiek momentum moet worden opgesteld opdat er geen technocratisering van de onderhandelingen komt; het Ierse Raadsvoorzitterschap heeft immers met zijn enquête over de meerderheidsbesluitvorming al duidelijk gemaakt dat de technocratisering niet de juiste weg is en dat verdient onze dank. De handelwijze case by case en meerderheidsbesluiten laten zien dat dit geen oplossing kan zijn, maar dat dit door de politiek moet worden beslist om de noodzakelijke vooruitgang te boeken en de mogelijkheid tot handelen van de Europese Unie te garanderen.
Er zijn veel voorbeelden hiervoor, bijvoorbeeld in de buitenlandse handel. Als het ons niet lukt om bij het verstrekken van mandaten, bijvoorbeeld in de dienstverlening, ook tot een meerderheid van stemmen te komen, dan zullen we op grond van de pakketoplossing die bij de volgende verstrekking van mandaten plaats heeft een minder sterke Europese Unie hebben; ook de Commissie zal bij de onderhandelingen minder goed kunnen handelen dan bij de Uruguay-ronde.
Dit slechts als voorbeeld voor het feit dat we minder moeten praten over vooruitgang, maar ons best moeten doen om de status quo eerst eens te bereiken; de status quo kan echter alleen worden bereikt als we bij bepaalde institutionele kwesties vooruitgang boeken.
Ik wil er echter ook voor waarschuwen dat het Parlement op enkele gebieden minder invloed zal gaan krijgen. Dit betreft overwegingen in verband met de derde pijler: sommige zaken die op het gebied van de buitenlandse betrekkingen een rol spelen, wijzen erop dat het Parlement als gevolg van de initiatieven van gespecialiseerde ministeries in nationale hoofdsteden minder macht zou kunnen gaan krijgen. Als we bij deze Intergouvernementele Conferentie niet uitkijken gaat dit ten koste van het Europees Parlement en ten koste van de nationale parlementen. Dat mag niet gebeuren.
Ook de voorstellen om op het gebied van de derde pijler een nieuwe pijler 1a in te voeren, maken het verdrag er voor de burger niet transparanter of begrijpelijker op. Bij kwesties op het gebied van de eerste pijler moeten de bestaande instellingen van de eerste pijler worden gesterkt, d.w.z. ook Commissie en Parlement; in geen geval mogen, zoals de Raad wil, speciale voorwaarden voor zijn nationale instellingen eruit worden gehaald. En daarbij hoort ook het veiligstellen van het initiatievenmonopolie van de Commissie, in elke opzicht. De versterking van de instelling op het gebied waarop we succes hebben, dat zou de weg moeten zijn.
We dienen in geen geval het hoofdstuk monetaire unie aan te vallen en daarin veranderingen aanbrengen. Maar we willen een werkgelegenheidshoofdstuk doorvoeren dat niet alleen maar sociaal beleid is; daarom mag het werkgelegenheidshoofdstuk niet bij de sector sociaal beleid worden ondergebracht, maar hoort het tussen economische en monetaire unie en sociaal beleid in. Dat zou volgens mij een tussenweg kunnen zijn waar we allemaal iets aan hebben.

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met veel genoegen geluisterd naar het optimistische verslag van de heer Santer en de fungerend voorzitter van de Raad over de informele bijeenkomst van de Europese Raad in Dublin. Als burger en als lid van het Parlement moet ik echter zeggen dat ik vind dat de besprekingen tot nu toe erg hoogdravend en weinig doelgericht zijn geweest en dat ze een gebrek aan politieke wil en motivatie aan het licht hebben gebracht. Voor de toekomst van ons continent zou dat wel eens uiterst gevaarlijk kunnen zijn.
Ik wil de heer Spring twee vragen stellen. Volgens tal van berichten in de Britse pers zou men met een aantal kernlanden, die de andere landen zouden achterlaten, willen vorderen zodat de Europese integratie kan worden voortgezet zonder dat de andere landen die nog kunnen vertragen. Is dat juist? Mijn tweede vraag luidt of er nog een tweede IGC komt, wat overigens volstrekt verkeerd zou zijn.
Als burger zou ik nu de volgende oproep willen formuleren. Op dit ogenblik doet zich in Europa misschien voor het eerst sedert tweehonderd jaar een situatie voor waarin wij voor veiligheid en democratie in Centraal- en OostEuropa kunnen zorgen. Ik heb twee dochters, een van negen en een van vijf. Hun veiligheid en de veiligheid van hun kinderen hangt volgens mij af van onze bekwaamheid om een passende regeling te vinden om de Europese Unie tot die Centraal- en Oosteuropese landen uit te breiden. Als wij daarin in de loop van dit en volgend jaar niet slagen, laten wij een gelegenheid voorbijgaan die zich in ons leven nooit meer zal voordoen en brengen wij de veiligheid van onze kinderen en kleinkinderen nog voor lange tijd in gevaar.
Dat is de uitdaging waarmee wij hier worden geconfronteerd. Ik verzoek de fungerend voorzitter zijn inspanningen voort te zetten en ervoor te zorgen dat de Top van Dublin een agenda opstelt die de andere lid-staten kunnen aanvaarden zodat wij in Amsterdam resultaten kunnen boeken. Dat staat hier op het spel.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ik heb zojuist het betoog van de voorzitter van de Raad gehoord over de situatie in het Midden-Oosten. Ik kan niet zeggen dat ik het inspirerend vind. Het zou dramatisch zijn als de Europese Unie een passieve houding blijft innemen in een situatie die zo kritiek is. Wij hebben allen de beelden gezien van het betekenisvolle incident tijdens het bezoek van Jacques Chirac aan Oost-Jeruzalem. Als een Franse president zo wordt behandeld, kan men zich wel voorstellen welk lot de regering van Netanyahu heeft weggelegd voor de Palestijnse man van de straat. Dat kan niet langer duren.
Ik kom net zelf terug van een verblijf in Jeruzalem, Ramallahet en Gaza. Ik heb in Israël de beweging "Peace Now" ontmoet en gesproken met vertegenwoordigers van alle parlementaire fracties van de linkervleugel, alsook met die van de Likud-partij. Ik heb mogen deelnemen aan de eerste en zeer aangrijpende ontmoeting tussen Israëlische en Palestijnse parlementsleden in de Knesset. In Palestina heb ik een lang onderhoud gehad met president Arafat, na een boeiend bezoek aan het Orient house in Oost-Jeruzalem.
Wat ik bij die gelegenheden heb gehoord en gezien, laat bij mij geen enkele twijfel meer bestaan. Zij die het vredesproces willen redden moeten hun verantwoordelijkheden nu op zich nemen. De Europese Unie kan dit. Aan de onderhandelingstafel is de Unie niet erkend door Tel-Aviv en door Washington, maar niemand kan verhinderen dat zij een politieke stap zet door de toepassing van de interim-handelsovereenkomst tussen Europa en Israël op te schorten zolang de regering Netanyahu de ondertekende akkoorden niet naleeft en geen echte onderhandelingen start met de Palestijnse autoriteiten.
De Raad zal aanstaande maandag hierover vergaderen. Er wordt uitgekeken naar zijn besluit. Drie weken geleden heeft de Raad een duidelijke verklaring gepubliceerd waarin het verband tussen de overeenkomst Europa-Israël en het vredesproces werd benadrukt. Ondertussen heeft de Israëlische regering nog niet geageerd. De blokkade is volledig. Mijns inziens is het ogenblik dan ook gekomen om woorden om te zetten in daden. Dezelfde oproep kan aan de nationale parlementen van de lid-staten worden gedaan: ratificeer deze overeenkomst niet zolang het vredesproces niet weer op de rails staat. De vrede is in gevaar en wij mogen geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om bij te dragen tot het redden ervan.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben bezorgd over de plotselinge passiviteit die het optreden van de Unie inzake het Midden-Oosten kenmerkt. Tot nu toe heeft de EU immers een zeer positieve rol gespeeld, enerzijds door steun aan de Palestijnen, anderzijds door zeer krachtige uitspraken.
Nog niet zo lang geleden hadden wij in de Commissie buitenlandse zaken bezoek van de het Ierse Voorzitterschap, dat toen een aanzienlijk krachtiger taal bezigde dan wat wij de laatste tijd hebben kunnen horen. Juist daarom is het van belang dat het Parlement nu een krachtige resolutie aanneemt. Ik hoop dat het onjuist is wat men in de wandelgangen aan geruchten hoort, namelijk dat een resolutie überhaupt niet zou worden gesteund omdat men wil wachten op een verslag in deze zaak, dat tijdens de volgende zittingsperiode uitkomt. Overwegingen van binnenparlementaire aard kunnen geen rol spelen als het Parlement zijn standpunt moet bepalen inzake actuele politieke vraagstukken.
Bovendien hebben wij van de kant van De Groenen voortdurend benadrukt dat wij, ook al bekritiseren wij terecht de Israëlische regering keihard, onze Palestijnse vrienden er tegelijkertijd aan moeten herinneren dat het handhaven van democratie en vrijheid van meningsuiting in de Palestijnse gebieden ook van fundamentele betekenis is voor een functionerend vredesproces.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, op de bijeenkomst in Dublin was een uitbreiding van het aantal meerderheidsbesluiten aan de orde, waardoor de nationale parlementen weggestemd kunnen worden. Ik vraag mij af waarom de wetten en normen overal in de Unie absoluut dezelfde moeten zijn. Waarom is het niet toegelaten dat een land strengere regels heeft voor de toevoeging van additieven aan levensmiddelen, die in koelwagens van de fabriek naar de consument vervoerd worden en waarom laat men degenen die bijvoorbeeld geneesmiddelen in kaas en worst willen stoppen dat niet gewoon doen? Met welke motivatie verplicht de heer Santer ons om in Denemarken natamycine en mycine in onze kaas en worst toe te laten? Natamycine is verkrijgbaar in de apotheek als geneesmiddel voor bijvoorbeeld buik- of ooginfecties. Waarom moeten wij voor buikinfecties behandeld worden als we boterhammen met kaas eten? Waarom mogen wij de kleurstoffen die allergie verwekken, niet meer verbieden? Waarom mogen wij zelf niet meer beslissen over ons dagelijks voedsel? Waarom moeten we per se uniforme regels hebben? Er is slechts één logische verklaring voor een uniforme wetgeving: men wil een unitaire staat zonder binnengrenzen. Het is deze dwanggedachte over de verenigde staten van Europa zonder grenzen die de anders nuttige internationale samenwerking nu ongeliefd maakt. Het is immers niet slecht dat er uniforme regels zijn voor de beschrijving van de kromming van augurken of de grootte van aardbeien. Het zinloze is om de normen op te leggen, in plaats van ze alleen te laten gebruiken door degenen die grensoverschrijdende handel drijven.
Wij willen de Commissie nog eens verzoeken de 21.000 communautaire regels voor overdreven centralisme na te zien en de lid-staten meer vrijheid te geven.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Intergouvernementele Conferentie van Dublin heeft zich blijkbaar hoofdzakelijk gericht op de strijd tegen de criminaliteit, de werkgelegenheid en de Palestijnse kwestie. Over de strijd tegen de criminaliteit wil ik het volgende zeggen. De echte ruimte van interne veiligheid waar het Europees Parlement en de Top naar streven, is een duidelijke uiting van de wil om de communautarisering door te voeren. Niet alleen op het gebied van samenwerking van politie en justitie maar ook op het vlak van een aantal andere beleidslijnen, in de eerste plaats die van het immigratiebeleid.
Het is goed om er systematisch op te wijzen dat de internationale of transnationale criminaliteit, onder welke vorm dan ook - terrorisme, drugshandel - in werkelijkheid het rechtstreekse gevolg is van de afschaffing van de controles aan de binnengrenzen van de Unie en van de onbekwaamheid van de lid-staten, of de slechte wil van sommige lid-staten, zoals Nederland, om echte controles uit te voeren aan de buitengrenzen. Het bestaan en de huidige werking van de Unie veroorzaken dramatische problemen en paradoxaal genoeg grijpt men deze aan als voorwendsel om nieuwe communautaire bevoegdheden in te stellen.
En dan de werkgelegenheid. Niet één enkele keer werden de twee belangrijkste Europese oorzaken van deze plaag genoemd: de gemeenschappelijke munt en het deflatoire beleid dat deze met zich meebrengt enerzijds en de vrijhandel anderzijds. In feite is de Economische en Monetaire Unie van een eenvoudig instrument voor een betere werking van de binnenmarkt uitgegroeid tot een onaantastbaar dogma, een scheppingsmythe van het Europa dat niet aan de kaak mag worden gesteld.
Ongetwijfeld zullen veel lid-staten de criteria van Maastricht in 1998 halen, het jaar waarin wordt gekozen wie aan de derde fase deel zal nemen. Dat gebeurt dan wel in ruil voor boekhoudkundig geknoei, voor het opofferen van het stelsel van de sociale bescherming en een streng begrotingsbeleid dat volgens bepaalde landen in het beste geval de tekorten onder de vereiste niveaus zal hebben gebracht en, in het slechtste geval, tenminste de goede wil van de lid-staten aantoont om de criteria te vervullen, en dit alles ten koste van de algemene welvaart.
Wat de Palestijnse kwestie betreft heeft de Franse president getracht om hierover een politiek standpunt te bereiken. Duitsland wilde niet dat er gesproken werd over kwesties die Israël zouden aangaan, omdat het altijd angst heeft te worden verdacht van bijbedoelingen, ongeacht de mening die het zou verkondigen. In werkelijkheid is het niets anders dan een aarzelende houding om zich los te maken van het Amerikaanse juk waarop een intense diplomatieke activiteit is afgeketst. De Israëlische vertegenwoordiging bij de Gemeenschappen zou de Europese parlementsleden hebben verzocht het beleid van de Unie niet te stimuleren. Men ziet dat als men niet alles voor Israël heeft gedaan, men in feite niets voor Israël heeft gedaan.

Colajanni
Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, de afgelopen jaren heeft de Europese Unie in het Midden-Oosten veel werk verricht: massale economische hulp aan de Palestijnen, bilaterale overeenkomsten met de landen in de regio, doorslaggevende ondersteuning van de verkiezingen in Palestina, conferentie van Barcelona, steun aan het vredesproces. Dit alles wordt politiek onder het tapijt geveegd. Het staat als een paal boven water dat het vredesproces op het ogenblik een zeer ernstige crisis doormaakt. De Europese Unie heeft een standpunt ingenomen dat wij waarderen, dit standpunt van de Raad lijkt ons duidelijk genoeg, en ik moet zeggen dat ik ook waardering heb voor de inspanningen die het fungerend voorzitterschap van de Raad de afgelopen weken in de regio heeft verricht.
De politieke rol van de Unie blijft echter een vraagteken. De Raad denkt aan een speciale afgezant, maar dat moet dan mijns inziens wel één van de hoogste politieke leiders of staatshoofden van Europa zijn, anders heeft het geen zin. We zijn al de mist ingegaan door de leiding over de Palestijnse verkiezingen aan een functionaris toe te vertrouwen. Vóór alles moeten we echter zien te bereiken dat de politieke rol van de Unie aanvaard wordt, en daar is bij Israël geen sprake van. Minister Levy heeft gezegd dat voor deze rol in de vredesonderhandelingen geen plaats is, terwijl wij juist voor elkaar moeten krijgen dat de Europese Unie samen met de afgezant van de Verenigde Staten aan de onderhandelingstafel kan plaatsnemen.
Tot dusver was deze eis in bedekte termen gesteld, maar nu niet meer; nu hebben we het open en bloot gezegd. Dat heeft voorzitter Dick Spring voor de Raad gedaan, en dat heeft Chirac in Damascus gedaan, die overigens in Israël bepaald onfatsoenlijk behandeld is. Dat heeft de Italiaanse premier Prodi in Caïro gedaan. Nu we die eis in de openbaarheid hebben gebracht, moeten we hem ook zien te vervullen. Vooralsnog wordt dat geweigerd. Hoe lossen we dat op? Dit is een voor de Unie op dit moment cruciaal politiek probleem, en we zouden graag weten of de Raad een strategie aan het ontwikkelen is om dit resultaat te bereiken.
In de resolutie over de Top van Dublin verzoeken zowel de socialisten als de Europese Volkspartij Raad en Commissie om voor november een uitputtend en geëngageerd verslag over het Midden-Oosten op te stellen, en daarom lijkt ons een overhaaste, onvolledige resolutie van het Europees Parlement op dit moment niet zinvol.

Gil-Robles Gil-Delgado
Mijnheer de Voorzitter, heren voorzitters van de Raad en de Commissie, waarde collega's, de top van Dublin was naar verluidt de politieke impuls die de Intergouvernementele Conferentie zo sterk nodig had. Wij juichen dit toe, wij kijken uit naar dit eerste ontwerp voor een nieuw verdrag en hopen dat het Ierse voorzitterschap erin slaagt dit verdrag een uitstekende inhoud te geven. Het tijdsschema is belangrijk maar de inhoud is dat nog veel meer. Het Europees Parlement, de legitieme vertegenwoordiger van de burgers van de Unie, heeft duidelijk gesteld welke de inhoud moet zijn.
Ik wil hier niet herinneren aan resoluties die iedereen kent maar slechts aan enkele essentiële punten. Eerst en vooral moeten we de Unie de nodige instrumenten en procedures bieden opdat deze ruimte zonder grenzen een ruimte is voor werk, handel, toerisme en cultuur maar niet voor terrorisme, drughandel, de handel in en het misbruik van vrouwen en minderjarigen, de maffia die zich bezighoudt met immigratie en zwartwerk en alle andere vormen van georganiseerde misdaad.
Ten tweede moeten we zorgen voor samenwerking tussen de lid-staten zodat we de werkloosheid en uitsluiting doeltreffend kunnen bestrijden zonder de economische en monetaire stabiliteit in het gedrang te brengen die zo moeizaam bereikt wordt. Wij moeten er tevens over waken dat de sanering van onze economieën het Europese sociale model, dat onze fractie zeker en vast wenst te behouden, niet in het gedrang brengt. Met name in dit internationale jaar voor de uitroeiing van de armoede zou het onduldbaar zijn de Unie aan handen en voeten te binden in de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting.
Ten derde moeten we ons ondoeltreffende en haperende GBVB omvormen tot een geloofwaardig en doeltreffend buitenlands en defensiebeleid. Uzelf en de Commissievoorzitter hebben terzake al alles gezegd en ik hoef hier dan ook niet verder op in te gaan.
Mijnheer de Voorzitter, van dit alles zal niets verwezenlijkt worden wanneer we onze instellingen niet hervormen en ze niet transparanter, doeltreffender en democratischer maken. Meer democratie vergt een versterking van de Unie en van het Parlement in zijn drievoudige taak op het vlak van wetgeving, begroting en controle. De ontwikkeling van democratie en transparantie is onlosmakelijk verbonden met de ontwikkeling van het parlementaire bestel. Beide zijn sinds twee eeuwen onscheidbaar op ons continent. Er is geen echte democratie mogelijk zonder een parlement dat over de nodige bevoegdheden en onafhankelijkheid beschikt om deze drieledige rol te vervullen. Het lijkt ongelooflijk dat we in 1996 nog moeten herinneren aan deze waarheid als een koe.
Heren voorzitters, nu onze burgers zich zorgen maken over de toekomst is het onze plicht er zo vaak als nodig aan te herinneren dat de vrede en voorspoed van onze Unie steeds moeten gericht zijn op het grootste algemeen belang. Dit kan niet zonder een gerespecteerd, sterk en democratisch Parlement.

Morán López
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, het Ierse voorzitterschap en de Raad van Dublin hebben de thema's van de Unie behandeld op een duidelijk moment, op een belangrijk moment in het communautaire leven, in het leven van de Unie.
Enerzijds stellen we een identificatie met de belangrijkste thema's vast maar anderzijds groeit een zekere onverschilligheid voor het communautaire leven, die soms spectaculair blijkt, zoals tijdens de Europese verkiezingen in Oostenrijk en Finland. Een "panglossiaanse" visie op de Unie zou echt heel moeilijk houdbaar zijn en bijna gelijkstaan aan zelfmoord. Een tragische kijk op de spanningen die ons wachten zou overdreven zijn. Mijns inziens heeft het Ierse voorzitterschap een aanzienlijk vermogen tot actie betoond inzake het MiddenOosten. Ik wil er, net als de collega die mij voorafging, echter op wijzen dat de lijn van de Europese waardigheid niet alleen door Bosnië loopt maar ook door de hervatting van het vredesproces in het Midden-Oosten. Aangezien in de Verenigde Staten verkiezingen voor de deur staan, is Europa de enige externe factor die al het mogelijke kan doen om het vredesproces voort te zetten.
Ik wil dan ook de leden van de Franse delegatie en de verschillende partijen feliciteren met de heel waardige en duidelijke houding, die de Franse president Chirac gisteren in Israël en Jeruzalem betoond heeft.
Het Ierse voorzitterschap heeft, naast deze externe actie en deze visie, mijns inziens terecht de nadruk gelegd op de essentiële kwestie van het Europese samenlevingsmodel en heeft het probleem van de werkgelegenheid terecht bovenaan de agenda geplaatst. Mijns inziens is een samenleving zonder werk - een samenleving die werk vernietigt, een samenleving die geen hoop op werk biedt - een zwakke samenleving en ons huidige materiële comfort kan inderdaad ernstig gevaar lopen.
Het heeft ook de kalender van de Intergouvernementele Conferentie vastgelegd. De kalender is belangrijk maar de inhoud is dat nog veel meer: de communautaire bevoegdheden moeten worden uitgebreid, er moet een communautaire benadering van de derde pijler komen en er zijn een aantal processen waarover we niet langer optimistisch kunnen zijn.
We kunnen een aantal tendensen vaststellen: de overgang naar beslissingen bij gekwalificeerde meerderheid vordert onvoldoende en ook de medebeslissingsprocedures - die levensbelangrijk zijn om dit Parlement te bezielen, om het zin te geven opdat het niet verwordt tot een vergadering die besluiten van anderen kopieert - gaan niet in de richting die wij wensen. Laten we hoe dan ook hoop blijven koesteren, het Ierse voorzitterschap feliciteren en hopen dat het Ierse voorzitterschap de resterende maanden een nieuwe impuls aan deze actie geeft, die moet leiden tot de tekst die het in december aan de volgende Europese Raad van Dublin moet voorleggen.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, voor zover de Top in Dublin zich heeft bezig gehouden met de sectoren van de derde pijler, de bestrijding van de misdaad en van de drugshandel, is duidelijk geworden dat hierbij de kloof tussen datgene wat de burgers verwachten en datgene wat daadwerkelijk is bereikt, steeds groter wordt. Onze geachte leden van de Raad hebben zich, met permissie, in deze materie tot nu toe bewogen alsof ze op eieren lopen, met uiterste bedachtzaamheid, hier en daar voorzichtig eens een stapje zettend, maar zonder iedere bereidheid om vastbesloten vooruit te komen.
Dan wordt er verklaard dat men eerst moet afwachten hoe de Britse verkiezingen verlopen voordat men echt kan gaan beginnen. Deze verklaring is een chimère. Het zijn niet de Britse verkiezingen die de vooruitgang bij de bestrijding van de Europese misdaad in de weg staan, maar de ontbrekende bereidheid om deze problemen communautair op te lossen, en dat niet alleen in Groot-Brittannië maar ook in andere landen. En er wordt gesteld dat een gemeenschappelijke oplossing in strijd zou zijn met de nationale soevereiniteit van de afzonderlijke landen. Dat is een schrikbeeld van de afgelopen eeuw dat enkele regeringen voor zich uit dragen als een voorchristelijk afgodsbeeld. In feite is soevereiniteit juist symbool van nationale onafhankelijkheid. Ze garandeert de verwezenlijking van nationale belangen. Tegenwoordig is nationale soevereiniteit een voorwendsel dat wordt gebruikt om het gemeenschappelijk oplossen van belangrijke problemen te verhinderen. Zo was nationale soevereiniteit niet bedoeld. De zo misverstane nationale soevereiniteit richt zich tegen de belangen van de burgers en werkt niet in hun voordeel. Georganiseerde misdaad, de Europese immigratieregeling zijn kwesties die tegenwoordig alleen maar communautair kunnen worden opgelost. Het is niet juist dat de weggevallen binnengrenzen de georganiseerde grensoverschrijdende misdaad mogelijk hebben gemaakt. De weggevallen grenzen zijn eerder het gevolg van de mobiliteit van deze tijd, omdat we nu eenmaal niet meer per postkoets reizen maar in een jet rondvliegen. Daarop moet de moderne politiek antwoorden geven. Die kan ze alleen maar Europees, voor heel Europa geven. De Raad moet zich ertoe zetten deze oplossingen ook eindelijk te vinden.

Guigou
Mijnheer de Voorzitter, persoonlijk verwachtte ik niet veel van deze buitengewone top te Dublin. In tegenstelling tot diegenen die grote hoop koesterden, ben ik dan ook niet teleurgesteld over de resultaten.
In feite is deze top maar een weerspiegeling geweest van de werkzaamheden van de afzonderlijke vertegenwoordigers. Iedereen weet dat daar geen vooruitgang in zit, en dat is ook nauwelijks verwonderlijk omdat er geen enkele politieke impuls is, noch van de ministers van Buitenlandse Zaken, noch van de staatshoofden en regeringsleiders. Ik ben dan ook nog net zo verontrust als na de Europese Raad van Florence en ik ben van mening dat alle Europeanen hierop opmerkzaam moeten worden gemaakt. Ondanks zijn geringe uitstraling is de eerste Europese Raad van Dublin niet nutteloos geweest. De staatshoofden en regeringsleiders hebben zich de Intergouvernementele Conferentie uiteindelijk toegeëigend. Zij hebben het voornemen tot uitdrukking gebracht om concrete vorderingen te maken tijdens Dublin II. Laten wij hopen dat dat ook gebeurt. Dit is noodzakelijk als de Europese Raad zich aan het tijdschema wil houden dat hij heeft vastgesteld: namelijk, het afronden van de Intergouvernementele Conferentie in juni 1997 in Amsterdam.
De eerbiediging van het tijdschema mag echter niet ten koste gaan van de inhoud van het Verdrag. Men kan het beter enkele weken of enkele maanden later eens worden en er zeker van zijn dat het resultaat ook overeenkomt met de inzet. En ik wil nog eens wijzen op de inzet: de Unie dichter bij de burger brengen en het hoofd bieden aan de uitbreiding.
Ik wil hier eer betonen aan het Ierse voorzitterschap dat geen moeite heeft gespaard om het niveau van de Conferentie te handhaven. Ik moedig het voorzitterschap ertoe aan deze ijver te behouden in de voorbereiding van de tekst die als discussiebasis zal dienen tijdens Dublin II, want de ambitie van deze conferentie moet opnieuw worden bevestigd. Ik wens dat het Ierse voorzitterschap in zijn voorstellen alle elementen opneemt die volgens ons noodzakelijk zijn voor de toekomstige gebeurtenissen. Naast de kwestie van de instellingen, de hervorming van de tweede en derde pijler, die erg belangrijk zijn, staat ook het samenlevingsmodel van Europa op het spel. Ik hoop dat ik mij hierin niet vergis.
Ik krijg weer een beetje hoop over het hoofdstuk "werkgelegenheid" , een prioriteit voor het Parlement. Ik stel namelijk vast dat, naast het voorstel van het Europees Parlement, er vijf landen zijn, waaronder die van het voorzitterschap, die een tekst hebben ingediend en dat een meerderheid van de lid-staten het ermee eens is om het hoofdstuk "werkgelegenheid" in de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie op te nemen. Kunnen wij doen alsof Europa dichter bij de burger komt als wij dit probleem niet behandelen en als wij evenmin de dramatische kwestie van de sociale uitsluiting behandelen? In verband hiermee moeten wij vertrouwen krijgen in de hervorming van de instellingen en moeten er voor de binnenmarkt spelregels en gemeenschappelijke beleidslijnen worden vastgelegd die functioneren met een gekwalificeerde meerderheid en die een evenwichtige mededinging instellen ten gunste van het algemeen belang.
Deze conferentie mag niet terzijde worden geschoven. Geloven dat de gemeenschappelijke munt op zich alleen een politieke hervorming kan inleiden, is de ogen sluiten voor de werkelijkheid. Integendeel, een mislukking of een minimumresultaat van deze conferentie zou een omgekeerde reactie in Europa kunnen bewerkstelligen, waardoor de invoering van de gemeenschappelijke munt in de slechtst psychologische omstandigheden zou gebeuren en waardoor absoluut niet aan de verwachtingen van de burgers zou worden voldaan.
Derhalve ben ik van mening dat wij een zeer ambitieuze conferentie moeten hebben en dat dit Parlement alleen een ambitieuze hervorming mag aanvaarden, met het risico dat de afronding ervan tot na de top van Amsterdam uitgesteld zal worden.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Spring, fungerend voorzitter van de Raad, hier hartelijk welkom heten. In de tweede plaats wil ik hem namens onze fractievoorzitter, de heer Martens, en onze fractie de verzekering geven dat wij het vredesproces in Noord-Ierland en de aanpak van de Ierse regering ten volle ondersteunen en dat wij het er ook mee eens zijn dat Europa de nodige middelen ter beschikking stelt om dat vredesproces te ondersteunen.
De ratificatie van het Verdrag van Maastricht werd bemoeilijkt door het feit dat de Europese burgers er niet van overtuigd waren dat de Europese Unie hun problemen wilde of kon oplossen. Wij dreigen nu dezelfde fout te maken, vooral op het terrein van de binnenlandse veiligheid, in het bijzonder met betrekking tot de drugsbestrijding. Wij moeten het Ierse voorzitterschap feliciteren dat het daarvan een topprioriteit heeft gemaakt. Op de bijeenkomst van de Europese Raad in Dublin of op andere bijeenkomsten van de Raad is echter nog nooit gebleken dat alle lid-staten het erover eens zijn dat de drugsbestrijding een dringende aangelegenheid is. In de internationale drugshandel gaat het om duizend miljard dollar. Die enorme middelen stellen de drugshandelaars in staat de integriteit van onze samenleving en haar instellingen aan te tasten: de drugshandelaars slagen erin juridische en politieke bescherming te kopen en onze gerechtelijke instanties en politiediensten te corrumperen.
Het Europese antwoord op die angstaanjagende vijand is versnipperd en volkomen inadequaat. Het beste bewijs daarvan is het feit dat op de begroting voor 1997 van de Europese Unie, die wij deze week hebben besproken, slechts een schamel bedrag van 25 miljoen ecu wordt uitgetrokken om het probleem op Europees niveau op alle fronten aan te pakken. Onvoldoende middelen zijn echter slechts een aspect van het probleem. Jammer genoeg hebben de lid-staten verschillende en vaak tegenstrijdige opvattingen over de aanpak van het drugsprobleem, zowel op het gebied van de legalisering als op dat van de bestraffing, de preventie en de rehabilitatie.
Als wij het probleem ernstig willen aanpakken moeten wij met een enkele stem leren spreken en ons eensgezind tonen. In dat verband was ik verbijsterd over de recente opmerkingen van mevrouw Bonino die voor de legalisering van de zogenaamde softdrugs pleitte. Die kwestie valt niet onder haar bevoegdheid en bovendien ondermijnen haar opmerkingen de aanpak van deze netelige aangelegenheid door de Commissie, de Raad en het Parlement. Als zij dat standpunt wil blijven verdedigen, moet zij als lid van de Commissie ontslag nemen.
Als wij willen dat de IGC resultaten oplevert, moet de Europese Unie onze burgers laten zien dat ze hun problemen kan oplossen. Op geen enkel ander terrein is dat duidelijker dan op dat van het drugsgebruik, dat alle ouders in alle lid-staten aangaat. Wij moeten hen laten zien dat wij de strijd tegen die duistere machten, die op de meest kwetsbare mensen in onze samenleving teren, kunnen winnen.
Vooraleer wij op de Intergouvernementele Conferentie op meer en grotere bevoegdheden aandringen moeten wij onze burgers laten zien dat wij onze huidige bevoegdheden in hun voordeel volledig gebruiken.

Dury
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eveneens mijn complimenten uitspreken voor het Ierse voorzitterschap, te meer daar het, samen met België, aangetoond heeft dat het geen groot land hoeft te zijn, noch qua inwoneraantal, noch qua oppervlakte, om een belangrijke rol te spelen op Europees niveau.
In uw plaats zeg ik echter, of vraag ik mij af in welk stuk wij hier eigenlijk spelen, in welk theater wij zijn, welke rol wij spelen? Ik heb de voorzitter van de Fractie van de Europese Volkspartij, de heer Martens, terecht horen zeggen dat Europa gedemocratiseerd moet worden, dat men zich op de burger moet richten, dat het werkgelegenheidsprobleem moet worden opgelost. Ik twijfel absoluut niet aan zijn oprechtheid, ik waardeer deze ten zeerste, maar de Britse conservatieven maken ook deel uit van zijn fractie! Zij zouden Major ervan kunnen overtuigen dat de Raad de gekwalificeerde meerderheid moet krijgen en dat Europa gedemocratiseerd moet worden!
Wat de werkgelegenheid betreft heeft Helmut Kohl zelf gezegd dat de werkgelegenheid geen Europese kwestie is en dat de landen er zelf werk van moeten maken! Ik weet heel goed dat in mijn land, waar volgende week een dag gestaakt wordt, wij niets helemaal alleen kunnen doen. De heer Kohl moet ervan worden overtuigd om te handelen in functie van de werkgelegenheid! Er is gezegd dat men zich moet richten op de burger. Maar de burgers vragen zich ook af waarom men hen zo tot wanhoop brengt! De staatshoofden en regeringsleiders hebben besloten de grote werken te financieren en vervolgens zegt Theo Waigel, als eerste: neen, wij willen ze niet financieren! Maar, wel verdraaid, men moet hem overtuigen dat het Europees Parlement ze wil financieren!
Nu wil ik mij kort tot onszelf richten: wij moeten - en ik stel u hier nogmaals voor aansprakelijk - over de begroting discussiëren en dan zien wij dat de Raad ons een onaanvaardbare begroting voorlegt. In plaats van ons met hand en tand tegen deze begroting te verzetten, als ik het zo mag uitdrukken, en daarbij gebruik te maken van onze bevoegdheid, wat doen wij? Wij twijfelen en zeggen dat wij bang moeten zijn voor de Duitsers, dat wij op moeten passen, dat wij moeten proberen kalm te blijven, om vriendelijk te onderhandelen.
Welk resultaat zullen wij dan behalen? In deze Vergadering zijn wij Europese afgevaardigden die niet willen vechten: u wilt niet vechten, en ik geloof echt dat in plaats van mooie redevoeringen te houden, er beter van tijd tot tijd een beetje fut in moet komen, een beetje activiteit, een klein beetje pit. In België hebben wij een manifestatie gehad en mijn vraag aan u is: wat hebben de mensen ons getoond? Dat wij moeten stoppen tegen hen te liegen, dat wij ze niet moeten laten geloven dat wij alles zullen oplossen terwijl wij de middelen niet krijgen om dit te doen!

Robles Piquer
Heren voorzitters van het Parlement, de Raad en de Commissie, ik zou kort het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij inzake de toestand in het Midden-Oosten willen uiteenzetten.
Ik wil eerst en vooral onze tevredenheid uitspreken over de reis van de heer Spring en de ontmoetingen die hij gehad heeft (dankzij deze reis was de Europese Unie waar zij moest zijn). Ik wil tevens de wens uitspreken dat deze gesprekken worden voortgezet in naam van de Unie en hoop dat de fungerend voorzitter van de Raad zo vriendelijk is naderhand opnieuw verslag uit te brengen over de toestand zoals deze ongetwijfeld zal evolueren.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, misschien moeten we ook wel een permanente werkgroep overwegen die de diensten van de Raad, de Commissie en ons Parlement coördineert. Zo zouden we bij een gelegenheid als deze vooruitlopen op de oprichting van de cel voor de detectie van crisissen, waarover dit Parlement zich reeds heeft uitgesproken.
Wij moeten permanent contact houden met elkaar opdat dit echt een Europese actie zou zijn - een Europese actie, enigszins analoog aan die welke de Franse president de afgelopen dagen zo duidelijk ondernomen heeft. We moeten hem feliciteren met de wijze waarop hij zich in moeilijke omstandigheden gedragen heeft. Wij moeten er echter ook op wijzen dat deze reis een zekere dubbelzinnigheid vertoonde. Hij heeft deze reis ondernomen als Frans staatshoofd, met alle gewicht dat deze functie in de schaal legt, maar zeker niet als stem van de Europese Unie in haar geheel. Het gaat hier dus om een belangrijke maar duidelijk nationale actie.
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn van oordeel dat de Unie niet louter een kassa mag zijn waaruit men middelen kan halen maar dat de Unie ook een gezamenlijke politieke rol moet spelen. Dit is helaas niet zo geweest: wij zijn veeleer een "kassa" geweest dan een politieke stem, ondanks het bewonderenswaardige werk van de heer Bildt in Bosnië. Wij zijn van oordeel dat de akkoorden van Oslo verder ontwikkeld moeten worden. Deze bevatten een belangrijk aspect: de veiligheid van de twee betrokken volkeren en uiteraard de veiligheid van het volk van Israël.
Wij mogen ons echter niet tevreden stellen met vaste situaties, zoals de toestand die men in Hebron wil handhaven. Het kan niet - het kan gewoonweg niet - dat, in een klimaat van spanning als dit, 400 kolonisten, die hier op een kunstmatige manier naartoe gebracht zijn, het moeilijke leven van 150.000 Palestijnen bepalen. Er moet opnieuw vrede heersen in dit gebied en dit op grond van de verschillende akkoorden die wij gesloten hebben: de conferentie van Madrid, de akkoorden van Oslo en de overeenkomst tussen de Europese Unie en Israël. Mijnheer de Voorzitter, tenslotte wil ik nog zeggen dat onze bijeenkomsten, zoals die in Barcelona, de regio in zijn geheel moeten betreffen. Wij hopen dat tijdens de komende bijeenkomsten, die de fungerend voorzitter ongetwijfeld met zijn aanwezigheid zal vereren, aandacht besteed wordt aan deze globale benadering van de regio.

Maij-Weggen
Voorzitter, in de eerste plaats wil ik het Ierse voorzitterschap complimenteren met de wijze waarop de IGC wordt aangepakt. Dat gebeurt goed. Dat gebeurt constructief en dat gebeurt toch, voor mijn gevoel, ook wel een beetje met succes zeker als het Ierse voorzitterschap zich heeft voorgenomen om in december een ontwerp-verdrag voor te leggen. Dat lijkt me belangrijk. Dat betekent ook dat Nederland echt met onderhandelingen kan beginnen en echt een poging kan doen om in juni af te sluiten en dat men niet nog eens een keer van voren af aan moet beginnen. Dus dank aan het Ierse voorzitterschap voor de voortvarende aanpak.
Ik wil toch nog eens ook als rapporteur van het Parlement over de IGC benadrukken wat de echte belangrijke punten zijn. Dat is in de eerste plaats het transparanter maken van de Europese Unie. Dat is buitengewoon belangrijk ook in de Raad. Laat die handelingen en die stemmingen nu eens openbaar worden. Dat is het democratischer maken van de Unie, ook voor wat betreft de rol van het Parlement en dat is het doorbreken van het veto bij de besluitvorming. Ik denk dat dat een absolute must is.
Op het gebied van het beleid, denk ik, dat er iets moet gebeuren op het gebied van werkgelegenheid. Dat moet beter in het Verdrag worden vastgelegd. Op het gebied van de interne veiligheid, de strijd tegen de internationale criminaliteit en op het gebied van de buitenlandse politiek. Dat zijn naar mijn oordeel de zes punten die uiteindelijk absoluut een positief antwoord moeten krijgen in de IGC.
Dan wat betreft de buitenlandse politiek. Het is goed dat besloten is om de heer Spring naar het Midden-Oosten te sturen. Maar ik moet wel zeggen dat de beeldvorming op dit moment over het optreden van de Unie toch wel heel diffuus is. De heer Spring is namens de Unie naar het Midden-Oosten gegaan, maar nu is de heer Chirac daar aan het rondreizen. Hij laat zelf doorschemeren dat hij ook namens de Europese Unie daar is. En dan is ook nog de heer Prodi in Caïro die ook een aantal verklaringen aflegt die op het konto van de Europese Unie worden bijgeschreven. Hieruit blijkt toch wel dat het dringend nodig dat de Unie met één mond en met één tong spreekt en gecoördineerd optreedt. Want dit geeft echt een lelijk beeld.
Tenslotte, nog een opmerking, gisteravond hebben wij hier een debat gehad over Birma. Het Parlement heeft wederom in dat debat hier breed uitgesproken dat er iets tegen dat land moet gebeuren. Eigenlijk is men voor een economische boycot. Mag ik het Ierse voorzitterschap oproepen om hier de knoop door te hakken in navolging van de Verenigde Staten. Dat is echt nodig. Wij kunnen rustig zeggen dat Birma in dezelfde situatie is als Chili en Zuid-Afrika in de jaren '80. Laten wij niet wachten tot alles daar fout gaat.

De Voorzitter
Ik heb twee ontwerp-resoluties over de Europese Raad in Dublin en vier ontwerp-resoluties over het vredesproces in het Nabije Oosten, overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.

Spring
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de leden van het Europees Parlement voor de opmerkingen die zij hier hebben geformuleerd, voor de wijze waarop zij mij hier welkom hebben geheten en voor de algemene strekking van hun betogen. Ik vind dit een uiterst nuttige oefening. Voor de betrekkingen tussen de Raad en het Parlement is het goed dat ik hier de gelegenheid heb om, samen met de voorzitter van de Commissie, het Parlement toelichting te geven bij Dublin I en dat ik uw visie daarop kan vernemen. Dat is de essentie van de politiek. Ik heb hier aandachtig geluisterd naar vijfentwintig sprekers van verschillende partijen en fracties. Dat is uiterst belangrijk omdat wij de institutionele betrekkingen en de samenwerking tussen het Parlement en de Raad willen versterken.
Als Iers minister van buitenlandse zaken ben ik ook ingenomen met het feit dat het Europees Parlement zijn steun voor het vredesproces in Noord-Ierland heeft bevestigd. Dat is uiterst belangrijk, zeker voor ons, nu het vredesproces een moeilijke periode doormaakt. Het Europees Parlement zegt nu uitdrukkelijk dat het steun verleent aan het vredesproces. Ik weet dat wij allen wensen dat onze onderhandelingen met succes worden bekroond.
De speciale bijeenkomst van de Europese Raad in Dublin heeft het in Florence afgesproken tijdschema bevestigd. Ik bedoel daarmee dat de IGC tegen de Europese Raad van juni 1997 in Amsterdam haar werkzaamheden moet afronden. De Europese Raad heeft in Dublin ook gezegd dat de conferentie haar doelstellingen niet mag afzwakken: de binnenlandse en buitenlandse uitdagingen waarmee de Unie wordt geconfronteerd zijn zo groot dat wij ervoor moeten zorgen dat ze daarvoor op passende wijze wordt uitgerust en versterkt. Vele sprekers hebben dat hier vanochtend gezegd. Met betrekking tot de IGC zou ik het Parlement vooral willen zeggen dat wij hoge ambities blijven koesteren en dat wij onze werkzaamheden in overeenstemming met het mandaat dat wij van Florence hebben gekregen willen afronden. De bijeenkomst in Dublin was een speciale bijeenkomst van de Europese Unie en geen informele top. De bijeenkomst in Dublin was een Europese Raad: alle leden van de Europese Raad waren aanwezig. Zoals dat op bijeenkomsten van de Europese Raad gebruikelijk is, hield de voorzitter van het Europees Parlement voor de leden van de Europese Raad een uiteenzetting over de aangelegenheden die het Europees Parlement bezighouden. Het was echter een speciale bijeenkomst van de Europese Raad, gekenmerkt door het feit dat geen formele schriftelijke conclusies werden geformuleerd. Dat was van bij het begin gezegd. Niemand verwachtte dat formele conclusies zouden worden getrokken.
De sprekers hadden het hier vandaag vooral over de belangrijkste aandachtspunten van het Parlement, de Raad en de Commissie: de werkgelegenheid en de sociale uitsluiting, die bovenaan op de agenda van de Europese Unie staan, en het drugsprobleem en onze inspanningen om dat te bestrijden. Drie of vier jaar geleden sprak men over drugs en drukte men daarover zijn bezorgdheid uit, maar nu pakken wij het probleem van het drugsgebruik en de internationale criminaliteit voor het eerst sedert vele jaren ook ernstig aan. Er worden op dit ogenblik een aantal maatregelen voorgesteld. Hopelijk zullen, vooraleer ons voorzitterschap ten einde loopt, ook gemeenschappelijke acties worden voorgesteld om het ernstige probleem van het drugsgebruik, waarmee wij als politici en ook als ouders worden geconfronteerd, ernstig aan te pakken. Wij moeten samenwerken. Geen enkel land in Europa of de wereld kan dat probleem op eigen houtje aanpakken. Dat is nu duidelijk. Wij hebben nood aan samenwerking op internationaal niveau. Wij stellen alles in het werk om daartoe te komen.
Het probleem van de uitbreiding van de Europese Unie heeft te maken met politieke stabiliteit en veiligheid. Wij moeten ons op de uitbreiding voorbereiden. Dat punt staat bovenaan op de agenda. Tijdens het Ierse voorzitterschap zullen wij alles doen om het de aandacht te geven die het verdient. Wij wensen de uitbreiding. Zes maanden na de beëindiging van de Intergouvernementele Conferentie beginnen de onderhandelingen. Zoals een afgevaardigde opmerkte, wacht ons nog veel voorbereidend werk. De Commissie onderzoekt op dit ogenblik voor welke uitdagingen de uitbreiding ons plaatst. De uitbreiding plaatst de Unie voor vele uitdagingen, maar biedt ze ook veel nieuwe kansen. Als wij de kwestie van de uitbreiding bespreken, moeten wij met beide aspecten rekening houden.
Met betrekking tot de economische en monetaire unie worden de werkzaamheden op technisch niveau voortgezet en zal op de Top van Dublin in december een volledig verslag over de verschillende aspecten worden voorgesteld. Over de buitenlandse betrekkingen werden hier vanochtend vele punten aangestipt. In de nabije toekomst blijven onze prioriteiten het vredesproces in het Nabije Oosten, ex-Joegoslavië, onze betrekkingen met Rusland en de betrekkingen tussen de EU en de Verenigde Staten. Enkele weken geleden hadden wij ook een topontmoeting met Japan.
Wat het vredesproces in het Nabije Oosten betreft, waarover vele afgevaardigden het hier vanochtend hadden, heb ik in mijn verslag over de speciale Europese Raad onze aanpak en de ondersteuning van het vredesproces in het Nabije Oosten uitvoerig toegelicht. Wij hebben duidelijk gezegd welke maatregelen wij nodig achten om het vredesproces een nieuw elan te geven. Wij zullen ons verder blijven inspannen om de regionale partijen ervan te overtuigen dat ze op basis van de bestaande akkoorden vooruitgang moeten boeken. De Unie zal de gesprekken tussen Israël en de Palestijnen die zich, zoals wij de laatste 24 of 48 uur hebben kunnen zien, in een uiterst ingewikkeld en delicaat stadium bevinden, blijven begeleiden. Mijn recent bezoek aan de regio was de bevestiging van de steun van de Unie aan de inspanningen om het vredesproces te reactiveren. Dat Europese leiders zoals president Chirac het gebied hebben bezocht is eveneens een bewijs van de Europese belangstelling en inzet in het Nabije Oosten en van onze gemeenschappelijke bekommernis om tot een rechtvaardige, algemene en duurzame vrede te komen. De vraag werd ook gesteld of wij verdere stappen zouden ondernemen. Op dit ogenblik maken wij plannen voor een bezoek van de Troïka aan de regio voor het einde van het Ierse voorzitterschap.
Op de twee vragen van de heer Teverson zou ik het volgende willen antwoorden. De kwestie van de flexibiliteit staat op de agenda en zal moeten worden besproken. Frankrijk en Duitsland hebben een bijdrage tot het debat geleverd, maar het resultaat zal, gelet op de aard van de Intergouvernementele Conferentie, voor alle lid-staten aanvaardbaar moeten zijn. Ik meen niet dat men daarmee een of andere lid-staat wil isoleren. Als voorzitter van de Intergouvernementele Conferentie hoop ik dat er geen tweede Intergouvernementele Conferentie komt. Europa heeft nu de kans om vooruitgang te boeken en beslissingen te nemen. In Dublin hebben wij ons op het nemen van beslissingen geconcentreerd en gezegd dat wij onze werkzaamheden tegen de Top van Amsterdam in juni 1997 willen afronden. Volgens mij is dat in het belang van alle lid-staten en zeker in het belang van wat wij in de toekomst in Europa willen doen.
Ik vind het goed dat ik met u van gedachten heb kunnen wisselen. Ik waardeer uw bijdrage aan het debat en uw aandacht voor de problemen waarmee wij in de Raad worden geconfronteerd. Op de Raad Algemene Zaken van 28 en 29 oktober zal ik zeker gebruik maken van wat ik tijdens dit debat heb geleerd. Tijdens de tweede helft van het Ierse voorzitterschap wil ik hecht met het Parlement blijven samenwerken. Ik wil met u de doelstellingen van het voorzitterschap delen en met u een inspanning doen om de problemen aan te pakken. Wij worden elke dag met tal van problemen geconfronteerd. Ik kijk ernaar uit met u in de toekomst samen te werken.
Mevrouw Roth vergeleek de heer Santer en mijzelf met een figuur van Hans Christian Andersen. Tot haar zou ik willen zeggen dat ik graag de gelegenheid zou hebben om haar de vele problemen op de agenda van het Ierse voorzitterschap nader toe te lichten. Ik ben er zeker van dat ik haar ervan kan overtuigen dat wij niet alleen wel degelijk gekleed zijn maar bovendien zeer goed weten wat wij doen.
(Gelach en applaus)

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 12.00 uur plaats.

Armoedebestrijding
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie ter gelegenheid van de Internationale Dag van de armoedebestrijding.

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een groot genoegen hier naar aanleiding van de Internationale Dag van de armoedebestrijding het Parlement te mogen toespreken.
Er bestaan verschillende definities van armoede en verschillende schattingen van het aantal mensen dat in extreme armoede leeft. De Verenigde Naties schatten dat 1, 3 miljard mensen - vooral vrouwen, kinderen, ouderen, gehandicapten en inheemse volkeren, migranten en vluchtelingen - het met minder dan het equivalent van een dollar per dag moeten doen en uitgesloten zijn van deelname aan het leven van hun gemeenschap en van de voordelen van het burgerschap. In een of andere vorm vindt men armoede en sociale uitsluiting in alle landen, steden en dorpen op onze aarde. Armoede en uitsluiting zijn verschijnselen die het leven grondig verstoren.
In dit betrekkelijk bevoordeelde deel van de wereld moeten wij ons afvragen waarom de ene groep landen erin geslaagd is de absolute armoede uit te schakelen en andere niet. Wij moeten ons afvragen waarom de technologische en economische vooruitgang de situatie van slechts een handvol bevoorrechte mensen en niet van iedereen in de wereld heeft verbeterd. Wij moeten ons afvragen waarom de pogingen die men in de jaren 1960 heeft ondernomen om een brede economische groei op gang te brengen niets hebben opgeleverd en een groot aantal landen met een reusachtige schuldenlast hebben opgezadeld. De prangendste vraag is echter of de opstapeling van rijkdom ervoor zorgt dat de verrijking van de ene in de gehele wereld en in de afzonderlijke landen de verarming van de andere tot gevolg heeft. De Wereldtop over de armoede in Kopenhagen heeft vorig jaar de ambitieuze doelstelling van de uitschakeling van de absolute armoede in de gehele wereld geformuleerd. Een tweede belangrijke doelstelling van de Top was de substantiële terugdringing van de armoede en ongelijkheid in de verschillende landen.
Als Iers minister van sociale zaken en voorzitter van de Raad sociale zaken wil ik het vandaag vooral hebben over de kwestie van de relatieve armoede en ongelijkheid in de Unie zelf.
Een duidelijke boodschap van Kopenhagen was voor mij dat landen als Ierland vooral zelf stappen moeten ondernemen. Bij mijn terugkeer was ik dan ook vast van plan de armoede krachtig aan te pakken. Ik vond dat meteen praktische maatregelen moesten worden genomen om de armoede tenminste in bepaalde opzichten te bestrijden. De jongste twee jaar hebben wij in Ierland het kindergeld dan ook met bijna 50 % verhoogd. Dat was een voortreffelijke en zeer doelgerichte maatregel tegen de armoede en meteen ook een belangrijke eerste stap. Ik vond echter dat wij naast die praktische maatregelen tegen de armoede nog andere stappen moesten ondernemen en dat wij voor een substantiële mentaliteitsverandering en een andere administratieve aanpak, meer bepaald een verandering van het besluitvormingsproces, moesten zorgen. Op basis van mijn voorstel heeft de Ierse regering zich ertoe verbonden een nationale armoedebestrijdingsstrategie te voeren waarbij de noden van de armen en sociaal uitgeslotenen in de uitstippeling van het regeringsbeleid centraal worden geplaatst. Dat is een reusachtige opdracht. In overleg met de Ierse vrijwilligers- en niet-gouvernementele organisaties boeken wij stapsgewijs vooruitgang.
De belangrijkste beleidsterreinen waarop maatregelen moeten worden getroffen zijn het onderwijs, de werkloosheid - vooral de langdurige werkloosheid -, het inkomensniveau, de bevordering van de minder begunstigde gebieden met een hoge armoedegraad en de armoede in de rurale gebieden. De volgende reeks voorstellen voor maatregelen op elk van die vijf beleidsterreinen zullen ter goedkeuring aan de regering worden voorgelegd. Ik hoop dat wij, naarmate wij onze strategie verder ontwikkelen, onze ervaring, in ongeacht welk forum dat daarvoor in aanmerking komt, met andere lid-staten zullen kunnen delen. Ik hoop ten zeerste dat al die inspanningen positieve veranderingen zullen teweegbrengen.
Nemen wij het voorbeeld van de gebrekkige opleiding. Uit onderzoek blijkt dat een land zijn bruto nationaal produkt met elk extra jaar basisonderwijs dat het zijn bevolking aanbiedt met 9 % doet toenemen. Onderwijs vermindert ook de ongelijkheid. Volgens de Wereldbank doet een stijging met 1 % van het aantal arbeidskrachten dat middelbaar onderwijs heeft genoten het aandeel van de armste helft van de bevolking in het inkomen met 6 à 15 % toenemen. De Wereldbank zegt ook dat landen die prioriteit verlenen aan de basisbehoeften inzake scholing, gezondheid en voeding niet alleen het welzijn van de bevolking rechtstreeks verbeteren, maar op lange termijn ook een betere herverdeling van het inkomen en een stijging van het gemiddelde inkomen mogen verwachten.
Volgens sommigen geldt dat alleen voor de ontwikkelingslanden. De OESO zegt echter dat dit ook in de industrielanden het geval is. Volgens de OESO ontstaat in landen zonder voldoende geschoolde werkkrachten een tekort aan vakkennis en worden de schaarse goed geschoolde werknemers steeds beter betaald terwijl de anderen achterblijven. De verbetering van het basisonderwijs kan dus tegelijkertijd een doelgerichte maatregel tegen de armoede en een investering in algemene economische groei zijn. Bij een dergelijke aanpak van de armoede heeft iedereen voordeel.
Zoals in de voorliggende ontwerp-resolutie staat, schat men dat meer dan 52 miljoen mensen in de Europese Unie onder de armoedegrens leven. Dat cijfer omvat ook 17 miljoen werklozen en 3 miljoen daklozen. De Europese instellingen erkennen nu dat armoede een ernstig probleem is en de vraag doet rijzen hoe Europa zich in de volgende eeuw verder moet ontwikkelen. De huidige consensus in Europa over de aanpak van de armoede kan als volgt worden samengevat: sociale en economische vooruitgang moeten hand in hand gaan. Hoge werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting ondermijnen de algemeen aanvaarde doelstellingen van de Europese Unie om tot een hoge werkgelegenheid, sociale bescherming en gelijke kansen voor vrouwen te komen. De rol van de Europese Unie heeft erin bestaan de lid-staten aan te zetten tot de aanneming van minimumnormen inzake sociale bescherming, zodat in een bepaalde lid-staat verkregen sociale rechten naar een andere lid-staat kunnen worden overgedragen, toe te zien op de ontwikkeling van hogere normen inzake sociale bescherming en een aantal initiatieven en programma's ter bestrijding van de armoede te financieren. Dat is zeer waardevol, maar de vraag is of dat ook voldoende is. Ik meen dat ieder van ons die begaan is met de Europese integratie zal toegeven dat op dit ogenblik onvoldoende zekerheid heerst. Wij houden ons bezig met de grote projecten, zoals de EMU, en maken ons tegelijkertijd zorgen over het feit dat Europa er niet in slaagt de echte behoeften van zovele van onze burgers te vervullen. Meestal zien wij ook niet duidelijk hoe wij de Europese Unie kunnen hervormen om dat in de nabije toekomst wel te kunnen doen.
De kritiek op de onevenwichtigheid tussen de economische en sociale dimensie in het Verdrag van Maastricht is gegrond. De vraag is nu hoe wij Maastricht moeten herzien om dat evenwicht tot stand te brengen. Laten wij die sociale dimensie eens bekijken.
De Intergouvernementele Conferentie, die in maart laatstleden in Turijn is geopend en die onder het Ierse voorzitterschap haar werkzaamheden voortzet, biedt ons de gelegenheid de tekortkomingen van Maastricht recht te zetten en een kader te creëren waarin het sociale beleid en het marktbeleid met elkaar in evenwicht zijn. Een van de belangrijke doelstellingen van het Ierse voorzitterschap is de werkzaamheden van de IGC in die zin te bevorderen. De Europese Raad van Florence heeft de IGC met een zware opdracht belast door te zeggen dat het Ierse voorzitterschap ernaar moet streven de Europese Raad van Dublin in december de krachtlijnen van een ontwerp-herziening van de Verdragen voor te leggen, zodat de IGC haar werkzaamheden zoals gepland tegen medio 1997 kan afronden. De allereerste bedoeling van het Ierse voorzitterschap is dat de IGC bijdraagt tot de ontwikkeling van de Europese Unie op een wijze die beantwoordt aan de verwachtingen van de Europese volkeren en met hun bekommernissen en noden rekening houdt.
Dat betekent dat wij de huidige situatie in de Europese Unie frontaal moeten aanpakken. Op dit ogenblik heerst in de Europese Unie een ernstig gebrek aan evenwicht tussen de krachtige wettelijke en financiële instrumenten voor het economisch beleid en de instrumenten om de problemen van de armoede, ongelijkheid, werkloosheid en arbeidsmarkt aan te pakken. Ook uit louter economisch oogpunt zal de geïntegreerde markt van 350 miljoen mensen hoogst ondoeltreffend zijn als 52 miljoen mensen te arm zijn om de op die markt aangeboden goederen en diensten te betalen.
De overheidsuitgaven voor een groot aantal oudere werklozen en armen in het algemeen dreigen voor de Unie een zware last te worden. De Unie telt immers slechts 133 miljoen mensen in de leeftijdscategorie van de werkenden, minder dan de helft van de totale bevolking. Nogmaals, als wij strategieën kunnen ontwikkelen om de druk op de sociale stelsels te verlichten en om die 52 miljoen mensen in staat te stellen zoals de rest van de bevolking bij te dragen en te consumeren, is dat voor iedereen een goede zaak.
Als voorzitter van de Raad Sociale Zaken heb ik aangestuurd op een bezinning over de vraag hoe de socialebeschermingsregelingen kunnen helpen om een dergelijke spiraal van sociale vooruitgang op gang te brengen. Het uitgangspunt moet zijn dat wij erkennen dat de economische context en de situatie op de arbeidsmarkt waarin die regelingen worden toegepast tijdens ons leven drastisch zijn veranderd. De onevenwichtigheid tussen de vraag naar en het aanbod aan arbeid ligt aan de basis van een blijvend hoog werkloosheidsniveau zonder voorgaande. Die werkloosheid kan in bepaalde regio's en stedelijke getto's, bij de jongeren en laaggeschoolden zeer hoog oplopen. Juist dat type armoede en ongelijkheid plaatst ons, als wij de verbintenis willen nakomen die wij in Kopenhagen hebben aangegaan, op Europees niveau voor de grootste uitdaging.
Tot nu toe diende de sociale bescherming in Europa vooral om werklozen en zieken in Europa een passend vervangingsinkomen te geven. Gelukkig heeft Europa op dat punt heel wat bereikt. Wij moeten echter grondig onderzoeken of die oorspronkelijke doelstellingen in de huidige omstandigheden nog toereikend zijn en of bepaalde aspecten van ons sociaal beleid de gevolgen van de werkloosheid en derhalve ook van de armoede en ongelijkheid niet zelf beïnvloeden. Daarom heb ik in juli laatstleden in Dublin een informele Raad bijeengeroepen. Kort gezegd was de Raad het erover eens dat de sociale stelsels voor de uitdaging staan dat ze nieuwe doelstellingen moeten formuleren op het gebied van de preventie van werkloosheid en de reïntegratie van werklozen. In het licht van onze besprekingen in juli zou ik de Raad Sociale Zaken in december een resolutie ter goedkeuring willen voorleggen waarin wordt uiteengezet hoe de Unie en de afzonderlijke lid-staten die taak op complementaire wijze op zich kunnen nemen.
Nu de Unie met Essen en het pact van de heer Santer meer dan ooit aandacht heeft voor het probleem van de werkloosheid moeten de ministers van sociale zaken die processen steeds meer ondersteunen en bevorderen in plaats van zich ertoe te beperken de gevolgen van de werkloosheid op te vangen. Belangrijk voor de mensen in Europa is ook dat beslissingen met betrekking tot de arbeidsmarkt en de werkgelegenheid niet uitsluitend op basis van fiscale prioriteiten worden genomen. Ik vertrouw erop dat wij tegen het einde van het Ierse voorzitterschap vooruitgang zullen kunnen melden in de wijze waarop Europa het probleem van de werkloosheid aanpakt.
Persoonlijk betreur ik evenwel dat wij wellicht geen enkele vooruitgang zullen kunnen melden met betrekking tot de eenvoudige en beperkte, maar waardevolle voorstellen zoals het vierde programma tegen de uitsluiting, het zogenaamde vierde armoedebestrijdingsprogramma, of de acties ten gunste van de ouderen. Als wij op de eerste drie programma's van de Commissie tegen de armoede terugblikken, stellen wij vast dat die op plaatselijke bevolkingsgroepen waren gericht. Ze vormden geen omvangrijk programma ver van de burgers maar lagen aan de basis van een aantal kleine plaatselijke initiatieven. Paradoxaal genoeg leerde de zogezegd ver verwijderde en ondemocratische bureaucratie in Brussel bij voorbeeld Ierland hoe het een aantal van zijn sterkst gemarginaliseerde burgers kon bereiken. Ik vind het zeer jammer dat die waardevolle programma's, die volgens mij geen bedreiging vormden voor de nationale soevereiniteit, op de klippen van de subsidiariteit zijn gelopen.
Mijn eerste bedoeling met betrekking tot de actie van de Unie tegen de sociale uitsluiting is van praktische aard. Ik wil opnieuw de weg openen waarop Ierland lering heeft getrokken uit de eerste drie armoedebestrijdingsprogramma's. Ik wil dat uiteraard niet alleen voor Ierland doen. Ik wil dat doen voor de gehele Unie die, zoals Ierland, voordeel uit de armoedebestrijdingsprogramma's heeft gehaald en voor alle andere landen die zich nog bij ons zullen voegen. Daarom heeft Ierland met betrekking tot de sociale uitsluiting een concrete wijziging van het Verdrag voorgesteld. Die wijziging zou drie gevolgen hebben. In de eerste plaats zou ze duidelijker maken dat de Europese Unie bevoegd is om armoedebestrijdingsprogramma's ten uitvoer te leggen en zouden die acties dus een duidelijke rechtsgrondslag krijgen. In de tweede plaats zou die wijziging de Unie in staat stellen in de toekomst krachtiger initiatieven tegen de armoede te nemen. In de derde plaats - en dat is waarschijnlijk het belangrijkst - zouden wij daardoor beklemtonen dat Europa in de strijd tegen de armoede verantwoordelijkheid draagt.
Ierland ondersteunt de invoeging van het sociale hoofdstuk in het Verdrag. Ons voorstel voor de IGC is ook in overeenstemming met het standpunt dat de Commissie in haar advies aan de IGC heeft ingenomen en waarin ze heeft aangedrongen op duidelijke Verdragsbepalingen over de samenwerking tussen de landen op het gebied van het sociale beleid, onder meer voor de bestrijding van de marginalisering en de armoede. De Commissie heeft sedertdien op dat advies voortgebouwd met haar bijdrage tot de IGC van 23 september, waarin ze een bijgewerkt en volledig geïntegreerd sociaal hoofdstuk heeft voorgesteld. Volgens mij zou dat het voorstel van mijn regering aanvullen.
Meer in het algemeen zou ik willen dat men de strijd tegen de uitsluiting en tegen een van haar belangrijkste oorzaken, de werkloosheid, in de activiteiten van de Unie een centralere plaats tracht te geven. Nogmaals, de IGC biedt ons de gelegenheid het Verdrag van Maastricht te verbeteren, de eisen inzake concurrentievermogen en sociale bescherming in de Unie met elkaar te verzoenen en sociale dumping tussen de lid-staten onmogelijk te maken. Onze sociale regelingen zijn, als ze goed worden beheerd en aan de veranderende economische, demografische en arbeidsmarktomstandigheden worden aangepast, een positieve factor voor de produktiviteit van de Unie. Wij moeten het sociale en economische beleid integreren en niet van elkaar scheiden. Het alternatief is dat wij miljoenen Europese burgers tot een leven zonder veel hoop of toekomstperspectief blijven veroordelen.
Ik ben ingenomen met deze gelegenheid om ons te bezinnen over het potentieel van het sociale beleid en in het bijzonder over de mogelijkheden om het beleid inzake sociale bescherming en tegen sociale uitsluiting in Europees verband te ontwikkelen. Ik dank u voor deze gelegenheid om u mijn visie toe te lichten op wat wij samen kunnen doen om in te gaan op de noden en verwachtingen van de Europese volkeren. Ik kijk nu uit naar uw standpunten en die van de Commissie over armoede, sociaal beleid en wat daarmee verband houdt. Als gewezen lid van het Parlement is het voor mij een genoegen hier terug te keren en met collega's parlementsleden van gedachten te wisselen.
(Applaus)
De Voorzitter
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad, de heer De Rossa, ten zeerste.

Flynn
Mevrouw de Voorzitter, ook ik ben blij dat ik hier vandaag namens de Commissie naar aanleiding van de Internationale Dag van de armoedebestrijding het woord mag voeren. Ondanks de vele positieve ontwikkelingen van de laatste tien jaar is armoede nog steeds het grootste probleem waarmee de wereld wordt geconfronteerd.
Zoals de fungerend voorzitter opmerkte, leven zowat 1, 2 miljard mensen in uiterste armoede en lijdt meer dan de helft van hen elke dag honger. De strijd tegen de armoede in de ontwikkelingslanden is in het Verdrag van Maastricht opgenomen en is een van de hoofddoelstellingen van het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie.
In december 1993 nam de Raad een resolutie over dat onderwerp aan. Die vormt de basis voor onze huidige werkzaamheden. In die resolutie staat uitdrukkelijk dat de armoedebestrijding in de voorbereiding en de uitvoering van alle beleidsmaatregelen en programma's inzake ontwikkeling moet worden geïntegreerd. De resolutie beklemtoont ook dat de maatstaf voor de maatregelen van de Gemeenschap en de lid-staten op het gebied van de ontwikkeling de verbetering van de levensomstandigheden van de armen en de investering in menselijk kapitaal moet zijn.
Op dit ogenblik verleent de Europese Unie voor ongeveer vier miljard ecu per jaar hulp aan zowat honderd ontwikkelingslanden in de wereld. In dat bedrag zijn voedselhulp of humanitaire noodhulp niet begrepen. De hulp van de Europese Unie gaat grotendeels naar landen in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan, waarvoor het zevende Europees Ontwikkelingsfonds voor de periode 1990-1995 ongeveer 10, 8 miljard ecu bedroeg.
Het volgende EOF voor de periode 1995-2000 omvat in het totaal ongeveer dertien miljard ecu hulp, die uiteraard volledig in de vorm van subsidies zal worden verleend.
Europa is in de wereld een betrekkelijk rijke regio. Velen vinden dan ook dat wij in vergelijking met de ontwikkelingslanden geen ernstig probleem van armoede of sociale uitsluiting hebben. Ik vind echter dat elke vorm van berusting in de Europese Unie misplaatst zou zijn.
De ontwerp-resolutie, die u later zult bespreken, onderstreept de wil van het Parlement om in de Europese Unie en in de lid-staten een passende strategie voor de bestrijding van de armoede en de sociale uitsluiting uit te stippelen.
Ook de Commissie wil dat. De Commissie wil een Europa van de burgers. De ongeveer 52 miljoen mensen die in de lid-staten onder de armoedegrens leven, dreigen in Europa echter te worden vergeten. Hier in Europa is het belangrijk dat wij zowel de relatieve als de absolute armoede aanpakken. Als wij dat niet doen, lopen wij immers het gevaar de sociale cohesie in Europa te ondermijnen. Als wij de sociale cohesie in de lid-staten niet kunnen bewaren, kunnen wij ook de mogelijkheden van de Europese Unie niet volledig benutten. Er is zowel een moreel als een economisch argument om niet bij de pakken te blijven zitten maar maatregelen te nemen. Onlangs heb ik in de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid van dit Parlement gezegd dat wij, wat de sociale actie op het niveau van de Europese Unie betreft, in een zeer verontrustende tijd leven en dat wij moeten aandringen op de invoeging in het Verdrag van een passende rechtsgrondslag waardoor sociale programma's met een gekwalificeerde meerderheid kunnen worden aangenomen. Als wij daarin niet slagen, komt de toekomst van alle programma's en acties in de sfeer van het sociale beleid op Europees niveau ernstig in gevaar.
Wij moeten ons veel meer inspannen om alle lid-staten daarmee te doen instemmen. De inzet van het Europees Parlement en de afgevaardigden en de hulp van alle betrokken NGO's is daarbij van het grootste belang. Er is een grote inspanning nodig om iedereen bewust te maken van de sterke emoties die deze kwestie teweegbrengt.
De IGC is hier al vermeld. Wij mogen niet toestaan dat die aan deze kwestie voorbijgaat. Het gaat hier om niets minder dan om het menselijk gezicht van het Europese sociale beleid. Ook staat hier het gehele concept op het spel van een Europa van de burgers dat gericht is op de verbetering van de levenskwaliteit van iedereen.
Tijdens deze vergaderperiode zou ik hier vandaag een oproep willen formuleren. Mijnheer de fungerend voorzitter, mijnheer De Rossa, ik verzoek u deze boodschap over te brengen aan de Raad en aan uw collega's bij het voorzitterschap, die op dit ogenblik verantwoordelijk zijn voor de onderhandelingen in het kader van de IGC, zodat wij er samen voor kunnen zorgen dat de Intergouvernementele Conferentie voor de sociale actie in de toekomst een stevige basis legt. Ik richt die oproep ook tot het Parlement. Ik verzoek het Parlement om actieve medewerking en steun voor een mobilisatie van allen die zich in Europa elke dag inspannen om tegemoet te komen aan de noden van de armen, de minder begunstigden en de kwetsbaren in onze samenleving. Hun problemen zouden voor ons een belangrijke zorg moeten zijn.

Hughes
Mevrouw de Voorzitter, ik dank het Ierse voorzitterschap oprecht dat het dit debat naar aanleiding van de Internationale Dag van de armoedebestrijding mee op gang heeft willen brengen en dat het de strijd tegen de uitsluiting tot een van zijn topprioriteiten heeft gemaakt. Ik dank ook de heer Flynn dat hij zijn visie op deze belangrijke kwestie vandaag en twee weken geleden in de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid zo duidelijk heeft toegelicht.
De ontwerp-resolutie die ons vandaag wordt voorgelegd heeft niet alleen betrekking op de armoede in de Europese Unie maar betreft de armoede in de gehele wereld. Ik stem in met wat zowel de heer De Rossa als de heer Flynn daarover hebben gezegd. Om dat volkomen duidelijk te maken zal ik een aantal amendementen van mevrouw Schörling, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, op onze ontwerp-resolutie aanvaarden.
Hoewel onze ontwerp-resolutie niet alleen betrekking heeft op de armoede in de Europese Unie zelf moet er toch iets fundamenteel fout zijn als in deze rijke regio van de wereld meer dan 50 miljoen van onze medeburgers armoede lijden. Artikel 2 van het Verdrag - het loont de moeite dat nog eens te lezen - belooft een duurzame groei, een hoog niveau van werkgelegenheid en sociale bescherming en een verbetering van de levensstandaard en de kwaliteit van het bestaan. Voor al te veel miljoenen van onze medeburgers zijn die woorden echter slechts holle retoriek.
Onze ministers van financiën hebben meestal uitsluitend oog voor de laatste rechte lijn naar de economische en monetaire unie. Ik vind het goed dat wij die stap naar de monetaire unie doen. Laten wij vandaag echter erkennen dat wij die unie niet ten koste van de verwachtingen, de hoop en de vervulling van de noden van zovele van onze burgers tot stand mogen brengen.
Wij moeten een evenwicht vinden. Ik vraag mij echter af waar dat evenwicht blijft als ik tot mijn grote schaamte zie dat mijn eigen regering ervoor heeft gezorgd dat het Hof van Justitie de uitgave van twaalf miljoen ecu voor de ouderen en de armen, de naar de rand van onze samenleving verwezenen, heeft opgeschort.
De heer Flynn heeft volkomen gelijk: wij moeten de Europese burgers, de kerken en de organisaties die met de uitgeslotenen werken en hun belangen vertegenwoordigen duidelijk maken dat ze moeten eisen dat hun ministers - die zijn niet allen zoals de heer De Rossa - zich in de Intergouvernementele Conferentie inspannen voor twee zaken die wij nodig hebben om op Europees niveau onze plicht te kunnen doen. In de eerste plaats moet er een hoofdstuk over de werkgelegenheid komen dat ons de instrumenten verschaft om op gecoördineerde wijze en in de gehele Unie de strijd aan te binden met de werkloosheid en vooral de langdurige werkloosheid. In de tweede plaats moet in het Verdrag een stevige rechtsgrondslag worden gecreëerd voor actieprogramma's ten behoeve van de uitgeslotenen en de meest hulpbehoevenden.
Alleen door de beloften in artikel 2 van het Verdrag na te komen, kan onze Unie haar naam waardig worden. Als ze daarin niet slaagt, verdient de Unie eerlijk gezegd niet dat ze blijft bestaan.
Ik dank de heer De Rossa persoonlijk oprecht voor zijn inzet voor onze strijd op dat gebied.

Schiedermeier
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, hoe kunnen we internationaal in de strijd tegen de armoede succes hebben, als we niet eens in Europa een uniforme basis kunnen vinden? Een belemmering van doorslaggevende betekenis voor de verdere ontwikkeling van een succesvol armoedeprogramma in de Europese Unie lijkt inderdaad de wettelijke grondslag te zijn, omdat Groot-Brittannië en Duitsland met als reden dat dit een nationale taak in het kader van de subsidiariteit zou zijn, weigeren om op EU-niveau verdere stappen toe te staan. De ingediende aanklacht voor het Europese Hof van Justitie had in eerste instantie succes. Daarom kan men zich afvragen of ze zullen instemmen met het opstellen van programma's en acties die geschikt zijn om te reageren op de behoeften van de armen, kwetsbaren en benadeelden binnen Europa.
De besluitvorming in de Raad zou in de toekomst met een gekwalificeerde meerderheid op voorstel van commissaris Flynn moeten plaatsvinden. Ik betwijfel of de betrokken landen dit voorstel op de Intergouvernementele Conferentie zullen goedkeuren. Bovendien wordt het begrip armoede in elk land anders gedefinieerd. Ook voor wat betreft de zogenaamde alternatieven of de tweede arbeidsmarkt zijn er nationale, deels aanzienlijke twijfels. In deze situatie rest ons in ieder geval op het moment vanuit het oogpunt van de Commissie alleen de hoop op een positieve uitspraak van het Europese Hof van Justitie.
De evaluatie van de resultaten van dit programma is zeker heel moeilijk. De doelen moeten in ieder geval positief worden beoordeeld. Het opnieuw integreren in de maatschappij van hen die uitgesloten zijn door middel van zinvol werk in het kader van een sociale activiteit is ongetwijfeld de moeite waard om naar te streven. Daarbij moet de verdere ontwikkeling van de eigen mogelijkheden van de betrokkenen door een gepaste opleiding en nascholing worden gesteund.
De overwogen sectoren van zelfstandige recyclingbedrijven en kleinere bedrijven op ambachtelijke basis die het later zonder steun kunnen stellen, moeten positief worden beoordeeld. De gedachte van de tandem waarbij de betrokkene een ervaren maatschappelijk werker als begeleider krijgt toegewezen, is goed omdat zo de reïntegratie mogelijk is. Een intensieve inzet van ouderen in zogenaamde ghetto's op het gebied van de opvoeding wordt net als in Amerika getest.
De daklozen - toch 3 tot 5 miljoen in Europa - moeten bij de bouw van hun toekomstige woningen zelf meewerken. Ook dat is een verdere goede gedachte omdat hier de resocialisatie van hen die uitgesloten zijn en het scheppen van arbeidsplaatsen hand in hand gaan. Ook het steunen van sociale activiteiten die nog niet met reguliere werkgelegenheid kunnen worden vergeleken, is belangrijk.
Rest me nog op te merken dat duidelijke criteria voor de doelgroepen worden gehanteerd. De Commissie heeft zes criteria vastgesteld en de betrokkenen moeten aan drie van die criteria voldoen. Ook dat lijkt me zinvol te zijn. Raad en Commissie moeten het snel eens worden om in de toekomst snel en onbureaucratisch te kunnen helpen. Daarbij is het niet van belang of de prioriteiten op nationaal of op Europees niveau worden vastgesteld of dat Europa het kader vaststelt en de landen de verantwoordelijkheid op zich nemen in het kader van de afzonderlijke initiatieven.
Van doorslaggevend belang is dat er zo snel mogelijk actief wordt gehandeld ten gunste van de door armoede getroffenen. Dat is mijn eis in naam van de EVP op de Internationale dag van de armoedebestrijding. Verder bedank ik het Ierse Raadsvoorzitterschap en commissaris Flynn voor hun inzet.

Crowley
Mevrouw de Voorzitter, ook ik heet de fungerend voorzitter van de Raad en de heer Flynn welkom in het Parlement. Na die gebruikelijke beleefdheidsformule moet ik echter nader ingaan op een aantal ingrijpende, hard aankomende maatregelen en zware problemen.
Als wij hier vandaag naar de sprekers hebben geluisterd zullen wij ongetwijfeld allen betreuren dat de Europese Unie, het machtigste economische blok ter wereld, zoveel langdurig werklozen telt. Wij zullen zeggen dat wij iets moeten ondernemen, dat wij de strijd moeten voortzetten en dat wij allerlei maatregelen moeten treffen, maar uiteindelijk zijn wij opgezadeld met een uitspraak van het Hof van Justitie en met een regering die zegt dat wij daarvoor geen geld kunnen uitgeven.
Wat heeft de fungerend voorzitter hier vandaag gedaan? Hij heeft ons laten zien welke maatregelen wij kunnen treffen en welke stappen wij kunnen ondernemen. Jammer genoeg heeft hij zijn collega's in de Raad echter niet van de zin en de voordelen daarvan kunnen overtuigen en moeten wij ons dus nog harder inspannen om die boodschap over te brengen.
De fungerend voorzitter van de Raad had het in zijn uiteenzetting over de nationale strategie tegen de armoede die hij in de Ierse regering voert. Die zou als blauwdruk voor een Europese strategie kunnen dienen. Laat het voorzitterschap dat punt alstublieft op de agenda plaatsen. Voor mij als Ier - en ongetwijfeld ook voor de heer Flynn - is het zelfs nog huiveringwekkender dat het idee voor een armoedebestrijdingsstrategie in Europa afkomstig is van de heer Hillery, een voormalig Iers lid van de Commissie. Wij kunnen vaststellen wat men heeft bereikt met de schaarse middelen waarover men in het kader van de vorige programma's kon beschikken. Zo heeft men de mensen een gevoel van macht gegeven.
Het belangrijke aan het Paul-partnerschap in Limerick of het Pave-centrum in Dublin, die in het kader van het armoedebestrijdingsprogramma financiële steun hebben gekregen, is dat ze niet door een of andere instantie, maar door de betrokkenen zelf werden geleid.
Jammer genoeg ontbreekt de tijd om daarop nader in te gaan. Nu wij toch in een Ierse stemming zijn zou ik tot besluit Georges Bernard Shaw willen citeren: " Onze medemens haten is niet de grootste zonde. Tegenover hem onverschillig staan, dat is onmenselijkheid" .

Boogerd-Quaak
Mevrouw de Voorzitter, collega's, de kwaliteit van een samenleving valt af te meten aan hoe men omgaat met de allerarmsten in de samenleving en niet hoe wij er economisch voorstaan. Ik denk dat wij op de dag van de armoede dat moeten onderlijnen en daarmee ook moeten onderlijnen dat de Europese Unie een verantwoordelijkheid heeft.
Ik wil het Ierse voorzitterschap danken voor het initiatief dat het op dit punt neemt, maar ook mijn bezorgdheid uitspreken over het feit dat wij hier in het debat over de begroting de grootst mogelijke moeite moeten doen om straks in de procedure die nog volgt met de Raad in ieder geval het kleine beetje geld dat wij op de Europese begroting hebben voor programma's die verband houden met de armoedebestrijding en die verband houden met de situatie van ouderen in Europa uitgegeven te krijgen. Daarvoor moeten wij ons schamen en ik ben niet optimistisch over die onderhandelingen met de Raad. Ik wil wel het Ierse voorzitterschap wat dat betreft alle succes en steun toewensen.
Wij moeten echter meer doen. Wij hebben ook de verantwoordelijkheid om te kijken naar waar we iets kunnen doen aan armoede. Als ik dan bijvoorbeeld als rapporteur kijk naar de demografische gegevens in Europa dan zie ik dat steeds minder mensen productief zullen kunnen deelnemen op de arbeidsmarkt, dat wij meer ouderen krijgen, dat het aantal jongeren afneemt. Wij zullen echt een integraal beleid moeten gaan voeren als het gaat om kosten voor sociale zekerheid. Wij zullen ook op Europees niveau moeten durven nadenken over het verschuiven van lasten op arbeid naar andere doelen, willen wij in de toekomst de pensioenen kunnen opbrengen voor de mensen in Europa. Wij zullen dat gezamenlijk moeten doen, want anders zal men altijd zeggen dat men om concurrentiële redenen bepaalde zaken niet op de agenda kan zetten. Wij zullen het hele probleem ook in de wereldonderhandelingen moeten brengen voor de volgende WTO-onderhandelingen. Als wij dat doen kunnen wij de allerarmsten in de samenleving recht in de ogen kijken. Als wij dat niet doen, kunnen wij dat niet.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, mijns inziens moeten we ook de minister en de commissaris danken voor hun aandacht voor de internationale dag tegen de armoede omdat de heer minister gelijk heeft. Volgens het jongste VN-verslag inzake de menselijke ontwikkeling zijn 1, 3 miljard mensen er nu slechter aan toe dan 15 jaar geleden en gaat het er in 89 landen nu slechter aan toe dan 10 jaar geleden. Jaarlijks sterven 13 miljoen kinderen door te voorkomen ziektes en 200 miljoen kinderen zijn ondervoed. Intussen besteedt de wereld 800 miljard dollar aan militaire uitgaven - ik wil niet eens berekenen welke hoeveelheid dit is.
De Commissie hanteert een ruime definitie van armoede: mensen die sociale, economische en culturele rechten ontberen en uitgesloten zijn van het normale leven van de samenleving. Europa telt inderdaad 52 miljoen armen, 3 miljoen daklozen en 17 miljoen werklozen. Mijn eigen land - ik heb het hier over mijn eigen land en Portugal, misschien omdat ik hiermee het best vertrouwd ben - telt 7 miljoen armen en een derde van de Portugese bevolking kent armoede. Als gevolg van de hoge werkloosheid, onvast werk, de "vervrouwelijking" van de armoede en de situatie van de bejaarden, die steeds talrijker worden, zal de armoede nog toenemen in Europa. Europa is weliswaar een bevoorrecht continent in vergelijking met de rest van de wereld maar het kent toch ook enorme problemen.
Wij zijn van oordeel dat de besparingen die de Raad voorstelt in de begroting voor volgend jaar en de besparingen die de lid-staten voorstellen om aan een aantal convergentiecriteria te voldoen, duidelijke sociale gevolgen hebben. Wij gaan dan ook niet in de goede richting. Ook de blokkering van het vierde programma tegen de armoede bedroeft ons. Een aantal proefprojecten - het derde programma - heeft aangetoond hoe geïntegreerd kan worden opgetreden voor de bevolking en hoe vooruitgang kan worden geboekt.
Jullie hebben gelijk, mijnheer de commissaris, mijnheer de minister, er moet in de herziening van het Verdrag inderdaad een juridisch kader gecreëerd worden opdat vooruitgang kan worden geboekt en opdat uiteraard beslissingen bij gekwalificeerde meerderheid kunnen genomen worden, zodat belangrijke programma's terzake niet geblokkeerd blijven.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, het gaat hier niet alleen om de feestelijke viering van de Internationale Dag van de armoedebestrijding, maar ook van het Internationale Jaar en Decennium , van 1997 tot en met 2006, van de armoedebestrijding. Dit is een absoluut noodzakelijk initiatief van de VN om te proberen de schijnwerpers te richten op het armoedeprobleem in de wereld en op het feit dat het onrecht en de verschillen tussen armen en rijken en tussen Zuid en Noord steeds maar groter worden. Wij moeten bedenken dat een vijfde deel van de wereldbevolking, d.w.z. de rijke industriële wereld, vandaag de dag beschikt over 85 % van de aardse bronnen, uitgedrukt in BNP. Er sterven op dit moment meer mensen van de armoede en honger dan als gevolg van oorlog. Volgens de statistieken van de FAO lijden 800 miljoen mensen honger.
Helaas is op dit jaar en deze dag niet de aandacht gevestigd, die men misschien nodig zou achten. Wij politici hebben natuurlijk een bijzondere verantwoordelijkheid in dit verband. Ik juich daarom de redevoeringen toe die hier vandaag namens de Raad en de Commissie zijn gehouden. Ik juich ook de resolutie toe die wij in de Commissie sociale zaken via onze voorzitter hebben opgesteld. In die resolutie worden veel belangrijke aspecten belicht, speciaal toegespitst op de 52 miljoen armen in Europa. Uiteraard hebben wij een speciale verantwoordelijkheid inzake de bestrijding van sociale uitstoting en armoede binnen de EU en in Europa, maar we moeten de wereld daarbuiten niet vergeten.
Volgens de "Human Development Index" van het UNDP komen slechts vier landen in Europa, zoals Azerbeidzjan en Armenië, terecht in de benedenste helft van de tabel van 174 landen. Tegen deze achtergrond, mevrouw de Voorzitter, is het choquerend en treurig dat de EU de ontwikkelingshulp aan de armste landen en de nietgouvernementele organisaties verlaagt . Geachte collega's, laat ons niet allen solidair zijn wanneer wij over de resolutie gaan stemmen, maar ook wanneer wij hier morgen over de begroting gaan stemmen.

Leperre-Verrier
Mevrouw de Voorzitter, het is ongetwijfeld een geluk dat wij eenmaal per jaar erover denken deze armoede uit te roeien die zich onophoudelijk uitbreidt, in deze wereld waarin welvaart gelijk opgaat met ongelijkheid. Op deze wijze hebben wij in ieder geval de kans om eer te betonen aan het uitstekende werk van de NGO's.
Desalniettemin, laten wij niet schijnheilig zijn. Om bij de Europese Unie te blijven, de strijd tegen de armoede vereist een strijdlust waaraan de Europese instellingen ons nog niet hebben laten wennen, dat moet worden gezegd. De feiten liggen echter voor ons. Vandaag de dag breidt de armoede zich uit. Bijna 55 miljoen mensen in de Unie worden door de armoede getroffen en wij weten in hoeverre jongeren, vrouwen en eenoudergezinnen er de eerste slachtoffers van zijn.
Dus, wat moet er worden gedaan? Ik heb met veel hoop naar u geluisterd, mijnheer de Voorzitter, en ik denk ook echt dat de strijd tegen de werkloosheid en het onderwijs belangrijke elementen zijn in deze moeilijke strijd tegen de uitsluiting. De Europese Unie zal echter pas doeltreffend zijn als zij kan afzien van haar economisch ultraliberalisme, als zij de opbouw van een sociaal Europa centraal kan stellen, een Europa dat bedacht is op de waardigheid en het welzijn van zijn burgers.

Vanhecke
Mevrouw de Voorzitter, u zult het mij ongetwijfeld niet kwalijk nemen dat ik in één minuut spreektijd de armoede niet ver van huis ga zoeken en in tegendeel de ogen probeer te openen voor de miserie en de armoede die zovele mensen van onze eigen volkeren treft.
Structureel beschouwd is de armoede in de landen van de Europese Unie een probleem dat vooral gezinnen met kinderen dreigt te treffen. Armoedebestrijding in onze eigen landen zou dan ook in de eerste plaats moeten gebeuren door materiële en morele ondersteuning van de gezinnen en dan zeker in de eerste plaats van de gezinnen die dikwijls met één, zeer dikwijls dan nog erg bescheiden inkomen moeten rond komen en ook, door een absolute voorrang in te bouwen voor het eigen volk bij tewerkstelling en sociale uitgaven.
In mijn eigen land stel ik vast dat de regering daarentegen nu ook al gaat zogenaamd besparen op de gezinstoelagen en op Europees vlak volstaat een vlugge blik op de begroting om zonder overdrijven te mogen stellen dat veel geld door deuren en vensters wordt weggegooid.
Ik sta dus, tot besluit, bijzonder kritisch tegenover een zoveelste internationale dag van de armoedebestrijding, een zoveelste dag van veel geblaat en weinig wol.

Waddington
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer De Rossa, mijnheer Flynn, dames en heren, ik beveel deze ontwerp-resolutie bij u aan, maar vestig ook uw aandacht op de opvattingen van de Europese bevolking. Uit de laatste, in 1994 uitgevoerde opiniepeiling van de Eurobarometer over de visie op armoede en sociale uitsluiting in Europa blijkt dat de meeste Europeanen geloven dat de armoede en de sociale uitsluiting in de loop van de laatste tien jaar zijn toegenomen en dat de kloof tussen arm en rijk almaar groter wordt.
De ondervraagde Europeanen, een breed en representatief staal van de bevolking, schrijven de toename van de armoede en de ongelijkheid toe aan de stijging van de langdurige werkloosheid en de verzwakking van de solidariteit bij de Europese bevolkingen. Onze burgers menen dat de overheid de armoede en de sociale uitsluiting op een overlegde en geïntegreerde wijze moeten aanpakken. Van hen gelooft 89 % dat de Europese Unie moet optreden. Ondanks alles wat hier vanochtend is gezegd weten de burgers weinig over de acties die de EU al heeft ondernomen. Van hen die van die acties wel iets afweten, meent de meerderheid dat ze ontoereikend zijn.
Volgens mij hebben de Europese burgers gelijk. De Europese Unie heeft geen overlegde actie ondernomen om de multidimensionele problemen, de oorzaken en gevolgen van de armoede aan te pakken. Daarom vragen wij in deze ontwerp-resolutie dat bij de Commissie een task force wordt opgericht met als gemeenschappelijke doelstelling de ontwikkeling van veel sterker geïntegreerde strategieën en de coördinatie van de aanwending van de middelen van de Gemeenschap voor de strijd tegen de sociale uitsluiting in de Europese Unie.
Daarom dringen wij in onze ontwerp-resolutie aan op solidariteit en veroordelen wij het optreden van bepaalde lidstaten onder leiding van het Verenigd Koninkrijk waardoor de steunprogramma's ten behoeve van de armen, sociaal uitgeslotenen en ouderen zijn opgeschort. Dat is ook de reden waarom wij op wijzigingen in het Verdrag aandringen. Mijnheer Flynn, dit is niet alleen een oproep tot de strijd maar ook een oproep om op Europees niveau medeleven te tonen en maatregelen te treffen.

Mezzaroma
Mevrouw de Voorzitter, armoede is de grootste nederlaag die een mens naast schending van zijn rechten en zijn waardigheid kan overkomen. Armoede is een aanslag op het gezin. Alleen wie arm is weet wat armoede is. In mijn verslag van maart dit jaar staat dat er in Europa 52 miljoen armen zijn, zóveel dat we er eigenlijk wakker van zouden moeten liggen, ook al dateert dit cijfer uit 1988. Hoe kunnen we deze plaag nu bestrijden en hoe kunnen we deze arme mensen helpen? Eén van de oplossingen is alle Europese burgers te leren hoe ze armoede het beste kunnen opvangen. Ik zal het wat duidelijker zeggen. Burgers leren sparen en de middelen leren verdelen, waar de groei van ondernemingen niet voor de onderneming zelf is bedoeld, maar om een sociaal doel te bereiken, waar wij ons allemaal voor het algemeen welzijn inzetten, en waar de politiek haar hoogstaande doel verwezenlijkt en op de eerste plaats aan de verwaarloosde mens denkt, aan de buitenbeentjes, aan de verweesde mens, aan de zieke, de gehandicapte, de werkloze, de dakloze, de mens die het zonder levensnoodzakelijk comfort moet zien te stellen.
De winter staat weer voor de deur en een felle crisis in de werkgelegenheid ontneemt ons elk uitzicht op ontwikkeling. Een industriële revolutie die wij niet hebben zien aankomen en niet helemaal kunnen overzien, zal mannen, vrouwen en hun kinderen in de bloei van hun arbeidzame leven meesleuren, zonder dat iemand van ons daar direct iets aan kan doen.
Toen IBM in Amerika 30.000 werknemers ontsloeg, moesten er psychiaters aan te pas komen om de wetenschappers te helpen die op de rand van de waanzin en extreme armoede balanceerden. Waarde collega's, we moeten de internationale dag van de armoedebestrijding niet zomaar voorbij laten gaan! Laten we iets concreets doen, laten we deze armen een uitkering geven - maar dan wel direct aan hen! - om hun een minimaal bestaan te garanderen, in plaats van een rechtsgrondslag: een paar ecu is al genoeg. Laten we opvangcentra stichten die rechtstreeks aan onze instelling zijn verbonden. We moeten ervan overtuigd raken dat het subsidiariteitsbeginsel ons niet voldoende antwoorden geeft om te zorgen dat ons Europa gewaardeerd wordt om wat ze is, namelijk een soevereine entiteit die, om te worden verenigd en te verenigen, allereerst het allerhoogste goed wil bereiken, en dat is de gezondheid, waardigheid, ontwikkeling en bescherming van haar kinderen, de Europese burgers.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, vorige vrijdag bracht ik in mijn kiesdistrict een bezoek aan een buurt waar 80 % van de gezinnen een of andere sociale uitkering ontvangt. Die gezinnen hebben grote problemen, maar desondanks - of misschien juist daardoor - geven zij blijk van een sterk gemeenschapsgevoel en een grote bereidheid om terug te vechten.
Enige tijd geleden hebben die mensen de Commissie een goed doordacht, bescheiden maar doelgericht voorstel voorgelegd om steun te krijgen voor een stelselmatige aanpak van het probleem dat vele kinderen op jonge leeftijd op school afhaken. Dat verschijnsel bestendigt, wellicht meer dan andere, de sociale uitsluiting.
Tot nu toe heeft hun aanvraag niets opgeleverd. Dat is niet het gevolg van de aard van het verzoek of van onwil van de Commissie om het in overweging te nemen. Dat is wel het gevolg van het feit dat de door een verwerpelijk euroscepticisme gedreven Britse regering de bevoegdheid van de Commissie op het gebied van de sociale uitsluiting betwist.
Mevrouw de Voorzitter, tegenover die buurt, die weigert te worden gemarginaliseerd, was ik beschaamd dat ik op dit ogenblik niets kan doen. Dat sterkt mij echter in mijn politieke overtuiging dat, wat de uitspraak van het Hof van Justitie, waarbij wij ons moeten neerleggen, ook mag zijn, de Intergouvernementele Conferentie de spelregels voor het sociale beleid moet wijzigen zodat het niet langer door individuele lid-staten kan worden gegijzeld.
Ik weiger te aanvaarden dat gemeenschappen aan de rand van de sociale en economische samenleving van Europa geen enkele aandacht krijgen. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, als wij vandaag een boodschap willen uitsturen moet die zijn dat de mensen moed moeten houden en ervan overtuigd moeten zijn dat de regels zullen veranderen.

Ghilardotti
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de voorzitter van de Raad en de commissaris bedanken voor hun verklaringen. Ofschoon er geen Europese armoedestatistieken bestaan, blijkt uit de schattingen die de Commissie en de lid-staten hebben voorgelegd dat het verschijnsel toeneemt. De armoede neemt vooral toe omdat de werkloosheid is gestegen, omdat het aantal tijdelijke en atypische banen is gestegen; bovendien moet steeds vaker worden erkend dat ook mensen met een baan in behoeftige omstandigheden kunnen verkeren. Het feit dat er steeds meer tijdelijke banen komen werkt niet alleen de armoede in de hand, maar brengt ook andere nadelen met zich mee; enerzijds neemt de ongelijkheid toe, en anderzijds worden de sociale-beschermingsstelsels in gevaar gebracht. Alle regeringen hebben budgettaire problemen en alle regeringen zien zich gesteld voor de taak te snijden in de overheidsuitgaven op het gebied van de sociale bescherming.
Wat te doen? Een suggestie voor de Commissie: net zoals er indicatoren voor de inflatie, voor het bruto intern produkt bestaan, die de performance van de economieën en de gevolgen van het economisch en monetair beleid kunnen weergeven, moeten er op Europees niveau armoede-indexen worden ontworpen, als instrument om te meten in hoeverre het sociaal beleid doel treft. Ik verzoek de Commissie derhalve zich hiervoor in te zetten. Ik heb met veel belangstelling naar de fungerend voorzitter van de Raad geluisterd. Er zijn twee dingen die nu onmiddellijk moeten worden gedaan. Ten eerste: we moeten de lid-staten ervan overtuigen dat ze tot een vergelijk over het probleem van de rechtsgrondslagen moeten komen en middelen op de communautaire begroting moeten uittrekken. We moeten ons schamen dat we in de middelen hebben gesneden.
Het tweede punt gaat over de intergouvernementele conferentie. Ik wil mezelf en de collega's, de Commissie en de Raad een vraag stellen. Als Europa er niet in slaagt de sociale rechtvaardigheid te bevorderen en het recht op werk, op persoonlijke waardigheid zeker te stellen, dan kunnen we ons terecht afvragen: " Waar dient het integratieproces toe?" .

Porto
Mevrouw de Voorzitter, ik ben erg onder de indruk van het feit dat het hier in het Parlement, één van de rijkste plaatsen ter wereld, dringend noodzakelijk is een debat te wijden aan het probleem van de toenemende armoede. Uit respect voor wij hieronder te lijden heeft, kunnen wij het niet bij goede voornemens laten, eventueel met oplossingen die de problemen niet in de wortel aanpakken.
Met is zaak realistisch te zijn en goed voor ogen te houden dat armoede, zoals alle sociale problemen, niet zal verdwijnen met alleen maar stijgingen van de overheidsuitgaven, die ongetwijfeld noodzakelijk zijn en overigens een dynamische markteconomie veronderstellen, die werkgelegenheidsscheppende privé-investeringen aantrekt.
Bovendien dient er absoluut rekening mee te worden gehouden dat de toename van de armoede in sterke mate het resultaat is van een onjuiste ordening, aangezien zij vooral voorkomt in de grote steden, waar in een vicieuze cirkel stijgende hoeveelheden overheidsgeld worden besteed.
Dit gebeurt in mijn land in de regio rond Lissabon, afgezien van het feit deze dankzij een enorme concentratie van overheidsmiddelen, de regio van de hele Europese Unie is die de afgelopen jaren het hardst is gegroeid. De politici mogen dan ook niet nalaten, ook al is dit niet hun persoonlijke smaak, een veel evenwichtiger stadsnet te bevorderen, aangezien het zo alleen mogelijk is deze schandvlek doeltreffend te bestrijden uit respect voor wij lijdt.

Weiler
Mevrouw de Voorzitter, het is zeker een toeval dat we na het debat over de herzieningsconferentie nu over het onderwerp armoede debatteren, maar het is heel gepast! We propageren hier allemaal samen acties tegen de armoede en aan de andere kant bindt de Ministerraad onze handen. De belangrijkste oorzaak voor armoede is werkloosheid en het is zeker geen toeval dat juist Groot-Brittannië en Duitsland, die de aanklacht tegen het armoedeprogramma hebben ingediend, ook tegen het werkgelegenheidshoofdstuk in het nieuwe verdrag zijn. Deze twee nationale regeringen zijn ervoor verantwoordelijk dat 12 miljoen ECU nu op de plank ligt en veel initiatieven waarschijnlijk 20 maanden moeten wachten totdat er een besluit is genomen.
Inkomensarmoede is in alle landen verbonden met afnemende opleidingskansen voor kinderen, slechte voedingsen gezondheidsverzorging en een toenemend aantal daklozen. Een bijzonder fenomeen: de Duitse bond voor de kinderbescherming vermoedt dat er zo'n 50.000 zogenaamde straatkinderen zijn.
In West-Duitsland en Groot-Brittannië ontwikkelden arm en rijk zich sinds de jaren 80 op bijzondere wijze, want ze zijn beide in aantal gegroeid. Het Parlement en de Commissie hebben de Ministerraad allang onderhandelingen aangeboden om rechtsgrondslagen voor verschillende programma's op te stellen. Ondanks de Ierse pogingen is er niets gebeurd. Daarom is het onvermijdelijk om in de toekomst sociale programma's in de Ministerraad met meerderheid van stemmen in plaats van unaniem goed te keuren. Armoede is geen natuurramp. Ter bestrijding van armoede en ter integratie van armen in onze samenleving hebben we een strategie voor de lange termijn nodig die nationale en Europese concepten effectief en continu coördineert.

Papakyriazis
Mijnheer de Voorzitter, het probleem bestaat er niet alleen in dat nagenoeg één burger op zeven door armoede wordt gegijzeld - wat erop neerkomt dat het aantal armen in de Unie gelijk is aan de bevolking van één van de zogeheten grote lid-staten of van de helft van alle zogenaamde kleine lid-staten samen - maar ook dat een tweede, parallelle wereld ontstaat die heel dicht bij de deur ligt. We hopen dan ook dat de Unie dit vraagstuk, waarvan ze het bestaan tot dusver op schandelijke wijze heeft genegeerd, met absolute voorrang aanpakt en programma's opzet om de armoede uit te roeien - waarbij elke vorm van pseudolegale steriliteit en van administratieve of boekhoudkundige bloheid uit den boze is.
We verheugen ons over de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad en hopen dat de Europese Raad in Dublin - de hoofdstad van het land van de heren De Rossa en Flynn - besluit tot de institutionele hervormingen die nodig zijn voor de vaststelling van een rechtsgrondslag voor een gemeenschappelijk sociaal beleid in het kader waarvan de armoede in de Unie echt kan worden bestreden.

Fouque
Mevrouw de Voorzitter, mijn twee amendementen op de resolutie over de armoede zouden, om een verzuim te herstellen, de "gender mainstreaming" in de resolutie willen invoeren.
De differentiële analyse, op grond van het geslacht, heeft de heer Boutros Ghali in Kopenhagen getoond dat 70 % van de armen vrouwen zijn. In Europa gaat het om dezelfde verhouding. De armoede betreft een steeds groter percentage vrouwen. Massaal ingetreden in de arbeidswereld, betrekken de vrouwen er nu vooral onzekere arbeidsplaatsen of hebben zij deeltijdbanen. Zij worden op alle vlakken gediscrimineerd. 55 % van de langdurig werklozen zijn vrouwen, 90 % van de eenoudergezinnen zijn vrouwen. De vrouwen blijven bij ons dan ook de uitgeslotenen onder de uitgeslotenen.
Ondanks al deze obstakels voeren zij hier, net als overal, tweederde van al het werk uit. Zij spelen een hoofdrol in de duurzame ontwikkeling en in het onderwijs voor de toekomstige generaties.
Ik dring erop aan dat onze commissies de gender mainstreaming toepassen zodat alle instellingen van de Unie en de regeringen van de lid-staten vrouwen opnemen in de actieprogramma's voor de armoedebestrijding, zodat zij dezelfde behandeling krijgen als mannen bij de besluitvorming op politiek, economisch, sociaal en cultureel vlak. Ik dring erop aan dat de Intergouvernementele Conferentie de gelijkheid tussen mannen en vrouwen als een grondrecht opneemt.

De Rossa
Mevrouw de Voorzitter, ik waardeer het dat ik de gelegenheid krijg om op de hier vanochtend geformuleerde opmerkingen te antwoorden. Uit wat hier vandaag is gezegd blijkt dat het Parlement het er met mij over eens is dat de toekomst van Europa moet steunen op een maatschappijvisie waarin de waardevolle aspecten van de markteconomie worden ingepast in het kader van de menselijke waarden en waarin de marktkrachten ten dienste van de gehele samenleving worden gesteld.
Centraal in die visie staat het concept van de sociale solidariteit, die inhoudt dat iedereen niet alleen recht heeft op de steun van zijn familie maar ook op die van de gehele gemeenschap en dat daarnaast iedereen ook tot die maatschappelijke steun moet bijdragen.
Wij moeten telkens opnieuw onderstrepen dat dertien van de vijftien lid-staten instemmen met de programma's die op dit ogenblik zijn geblokkeerd. Een van de hoofdredenen waarom die programma's worden tegengehouden is de vrees dat de uitvoering van programma's die op basis van artikel 235 worden voorgesteld de subsidiariteit op een of andere manier zal aantasten of uitschakelen. Wij moeten de lid-staten en de regionale autoriteiten ervan kunnen overtuigen dat zulke programma's de subsidiariteit niet in gevaar brengen. Wij moeten ook een middel vinden om het Verdrag te wijzigen en om de gekwalificeerde meerderheidsstemming in te voeren om die programma's ten uitvoer te kunnen leggen, niet alleen die welke nu zijn geblokkeerd, maar ook andere die in de toekomst misschien nodig zullen blijken.
Ik ben ingenomen met wat de heer Flynn, de voorzitter van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, de heer Hughes, en alle andere sprekers die hier vanochtend hun steun hebben toegezegd, hebben verklaard. Ik hoop dat de lid-staten die aan de IGC deelnemen deze boodschap zullen horen. Ik zal dit alles zeker onder hun aandacht brengen en hoop dat alle afgevaardigden dat eveneens zullen doen.

De Voorzitter
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad.
Ik heb een ontwerp-resolutie ontvangen, ingediend overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement.
De stemming vindt binnen een ogenblik plaats.

Stemming
Riis-Jørgensen
Mevrouw de Voorzitter, door het vele lawaai in de zaal en de onduidelijkheid over wie wat stemt, zou ik het op prijs stellen dat we de stemming overdoen om na te gaan of het resultaat juist was. Is dat mogelijk?

De Voorzitter
Het ging om een hoofdelijke stemming, dat was duidelijk gezegd. Uw stem is geregistreerd. Als u zich van toets heeft vergist, kunt u dit altijd tegen ons zeggen en dat wordt dan opgenomen in de Notulen. Maar u weet heel goed dat ik de stemming niet kan overdoen.

Barton
Mevrouw de Voorzitter, ik neem aan dat u de stemming niet kunt overdoen. Als de leden de diensten laten weten dat zij hun stem willen wijzigen en als wij daardoor op meer dan 313 stemmen uitkomen, kunt u ons dan zeggen of die uitslag van de stemming dan zal worden aanvaard?

De Voorzitter
Ik weet heel goed dat er voor bepaalde collega's misschien een probleem is geweest, maar eerlijk gezegd kan ik de stemming niet overdoen.

Watts
Mevrouw de Voorzitter, de uitslag van de stemming mag niet door een gebrekkig werkende apparatuur worden bepaald. Ik heb op de groene knop gedrukt om ja te stemmen maar mijn stem is niet geregistreerd. Het is verkeerd dat de beslissingen van het Parlement door een gebrekkige apparatuur worden bepaald.

McIntosh
Mevrouw de Voorzitter, dat is niet uw schuld, maar op het scherm stond niet over welk verslag wij stemden. Er is hier nogal veel lawaai en wij kunnen de stemmingen dan ook niet volgen. Pas na enige tijd verschijnt op het scherm wat u heeft gezegd. Wij kunnen de stemmingen moeilijk volgen.

De Voorzitter
Geachte collega's, ook al kan een mijmering onze aandacht afleiden van ons stemblad, dan zijn er gelukkig altijd nog onze fractievoorzitters die ons leiden. Ik heb vanzelfsprekend met veel achting naar u geluisterd en ik neem kennis van uw opmerkingen, maar dat is alles wat ik kan doen.

Kirsten Jensen, Blak en Sindal
De Deense sociaal-democraten hebben voor het voorstel tot wijziging van de lijst van extractiemiddelen gestemd, omdat deze wijziging geen gevolgen heeft voor het beschermingsniveau in Denemarken.
In de tekst van de Commissie staat echter dat deze goedkeuringen voortaan alleen door de Commissie kunnen gebeuren. Hier worden de zogenaamde comité-procedures bedoeld, waarbij niemand inzage heeft in de documenten noch op enige andere manier kennis kan nemen van de genomen besluiten.
Uiteraard moeten de vele technische besluiten door de ambtenaren van de Commissie genomen kunnen worden, maar de Deense sociaal-democraten vinden het bedenkelijk dat deze zaken in comité-procedures behandeld worden, zolang er op dit gebied geen echte openheid bestaat.
Verslagen-Lehne, -Ford en -LinzerBonde (EDN), Gahrton (V), Holm (V), Lis Jensen (EDN), Krarup (EDN), Lindqvist (ELDR), Sandbæk (EDN), Schörling (V), Sjöstedt (GUE/NGL) en Svensson (GUE/NGL), schriftelijk. (DA) De drie verslagen over het vrije verkeer van personen binnen de EU zonder binnengrenzen zijn een teken aan de wand voor de overschakeling van samenwerking naar staatsvorming en ook al bevatten de verslagen van het Parlement sympathieke voorstellen, toch kunnen de Noordse tegenstanders van de Unie de afschaffing van de binnengrenzen en de opbouw van een gemeenschappelijke buitenmuur niet steunen.
In een vrije internationale samenwerking beslist elk land zelf wie het land in en uit reist. Dit recht wordt normaalgesproken toegekend aan de natie, zoals die nu voor de EU wordt gecreëerd. Het is een belangrijke staatsfunctie die bijna automatisch leidt tot de instelling van een gemeenschappelijk staatsburgerschap met gemeenschappelijke rechten en plichten. Bij een staat horen machtsmiddelen zoals munten, leger en politie en daar wordt nu ook voor de EU werk van gemaakt, waardoor deze op een staat gaat lijken in plaats van een praktische internationale samenwerking tussen zelfstandige staten.
De Noordse tegenstanders van de Unie zijn felle voorstanders van internationale samenwerking en wij wensen een samenwerking waaraan alle naties van Europa deelnemen. Het moet echter samenwerking zijn en geen staat. Wij waarschuwen degenen die er een staat willen van maken, dat ze met hun overdreven centralisatie gif strooien voor zinvolle internationale samenwerking en handel.
Wij zijn voor handelsverkeer en samenwerking alsook voor een duurzame ontwikkeling in sterk geïnternationaliseerde economieën, maar zelfs sympathieke voorstellen moeten wij afwijzen als zij leiden tot de creatie van een nieuwe staat, die de democratie van de landen vernietigt. Zonder democratie is er geen vooruitgang. Men kan de grenzen tussen de lid-staten niet afschaffen en de bevoegdheid van de parlementen niet overdragen aan marktmechanismen en gesloten comitéprocedures zonder dat dit tot oproer en verval leidt.
Wij hopen dat de oproer op een vreedzame manier tot uiting zal komen wanneer het referendum over het tweede verdrag van Maastricht plaatsvindt, want de besluiten van dit Parlement worden genomen zonder enige voeling met de kiezers erbuiten.
Laat de plannen van nieuwe staatsgrenzen varen. Luister naar de burgers die een praktische samenwerking tussen de landen wensen.

Kirsten Jensen, Blak en Sindal
De Deense sociaal-democraten vinden dat de tijd nog niet rijp is om de personencontroles aan de binnengrenzen van de EU af te schaffen. Daarom onthouden wij ons van stemming voor de verslagen over dit onderwerp van de leden Lehne, Ford en Linzer. Ongeacht het belang van de verwezenlijking van de interne markt, moeten we de problemen met drugs en wapensmokkel naar onze mening zeer ernstig nemen. Deze problemen zijn er met de interne markt niet geringer op geworden. Alleen een efficiënte personencontrole aan de grenzen geeft ons een redelijke kans om deze vorm van criminaliteit uit te roeien en zolang de genoemde problemen niet opgelost zijn, kunnen we niet zonder deze vorm van controle.
Verslag-Ford
Ford
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten in het Europees Parlement, die mijn verslag over het vrij verkeer zal goedkeuren. Ik vind het jammer dat de Commissie hier bij de stemverklaringen niet aanwezig is omdat ze dan iets zou kunnen vernemen over de redenen waarom het Parlement bepaalde standpunten inneemt.
Het Verdrag van Rome bepaalt dat het verkeer van goederen, diensten, kapitaal en personen vrij moet zijn. Op het gebied van het vrij verkeer van goederen, diensten en kapitaal hebben wij gedurende enige tijd snel vooruitgang geboekt. Het vrij verkeer van personen is echter bij gebrek aan steun vanwege de Commissie achterop gebleven.
Ook de richtlijn die de Commissie ons nu heeft voorgelegd is min of meer een vergiftigd geschenk. Het vrij verkeer is voorwaardelijk. Het geldt "als" Spanje en Groot-Brittannië de richtlijn over de binnengrenzen ondertekenen, " als" Spanje en Groot-Brittannië hun problemen met betrekking tot Gibraltar oplossen en "als" de Overeenkomst van Dublin wordt goedgekeurd. Het Parlement wil echter dat nu meteen vooruitgang wordt geboekt. Ook de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten wil dat, zodat de twaalf à veertien miljoen onderdanen van derde landen die legaal in de Europese Unie verblijven er zich ook vrij kunnen bewegen. Wij willen ook vrij verkeer voor de vier miljoen zwarte Europeanen in ons midden en vrij verkeer voor de blinden, zonder de huidige onzinnige quarantaine-voorschriften voor geleidehonden die, zoals wij weten, niets uithalen.
De Commissie heeft onlangs op een vraag van mij geantwoord dat de jongste vijf jaar bij honden in quarantaine nooit hondsdolheid is vastgesteld. Toch kost die maatregel ons tientallen miljoenen ponden.
Wij willen vrij verkeer voor voetbalsupporters. Als die niet wegens hooliganisme of racisme zijn veroordeeld mag hun bewegingsvrijheid niet door overdreven controles worden beperkt. Wij zullen nu aandachtig toezien op wat de Raad met deze voorstellen doet. Het Parlement zal geen uitstel dulden.

Andersson, Lööw en Waidelich
Wij juichen open grenzen toe. Het is verheugend dat de interne markt zodanig vorm krijgt dat de mensen zich vrij kunnen bewegen over de grenzen heen. Wij hebben in de Noordse landen al heel lang een dergelijk systeem, dat uitstekend functioneert. Maar dat personen zich vrij mogen bewegen over de grenzen heen brengt ook een risico met zich mee, vooral het risico dat er makkelijker drugs over de grenzen kunnen worden vervoerd.
Om dit te verhinderen en desondanks het vrije verkeer te bewaren, zijn zogenaamde compenserende maatregelen vereist. Deze compenserende maatregelen kunnen onder andere de vorm krijgen van meer politiële samenwerking.

Theorin en Wibe
een lid-staat moet desgewenst personen aan de nationale grens kunnen controleren, wanneer men ze verdenkt van overtreding van de nationale wetten en regels. Het is verkeerd om zich uit te spreken voor het afschaffen van de interne grenscontroles zonder dat dit wordt gekoppeld aan aanvullende maatregelen. Afschaffing van interne grenscontroles moet worden gekoppeld aan aanvullende en vervangende maatregelen. Tot nu toe zijn er geen concrete voorstellen voor aanvullende maatregelen gepresenteerd. Eerst moeten wij duidelijkheid hebben wat compenserende controles inhouden, omdat er een gevaar is dat het drugsverkeer tussen de lid-staten van de EU toeneemt, en dat criminelen meer kansen krijgen om bij gebrek aan controle te ontsnappen aan gerechtelijke maatregelen.
Iedere lid-staat moet zelf mogen beslissen welke vorm en welk niveau van interne grenscontroles hij wil hanteren aan de grens met andere lid-staten van de EU. Het vrije verkeer van personen binnen de EU wordt niet op het spel gezet doordat personen kunnen worden gecontroleerd bij interne grenscontroles. Wil Zweden bijvoorbeeld zijn huidige regels inzake de invoer van alcohol kunnen handhaven, dat moeten wij de mogelijkheid hebben om personen die onze grenzen overschrijden, te controleren.
Verslag-Linzer
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie heeft ons vandaag drie voorstellen voor een richtlijn voorgelegd die erop gericht zijn alle controles op personen aan de binnengrenzen van de Unie af te schaffen. Deze koers is volgens ons onzinnig. Nu de migratiedruk rond Europa groter wordt is het zeker niet het moment om een hervorming in te voeren die in een ander tijdperk is bedacht, toen de muur van Berlijn ons nog van OostEuropa scheidde, en toen de Afrikaanse economie nog niet volledig het dieptepunt had bereikt waarop zij zich nu bevindt.
De Raad heeft blijkbaar de tegenwoordigheid van geest gehad om een ontwerp voor een gemeenschappelijke actie voor te bereiden voor strengere controles van onderdanen van derde landen die de Unie binnenreizen, maar dit druiste wel in verregaande mate in tegen de drie ontwerp-richtlijnen van de Commissie. Helaas is de Raad teruggekrabbeld door de reactie van de radicale aanhangers van het vrije verkeer die in de publieke opinie echter absoluut geen grote plaats innemen. Wij vragen de Raad wat extra moed te tonen.
In deze drie voorstellen voor een richtlijn, is niet alleen het principe slecht, maar maken de modaliteiten ook niets goed. De zogenaamde compenserende maatregelen zullen absoluut niets compenseren en de vermeende vrijwaringsclausule is slechts dertig dagen, een belachelijke termijn ten opzichte van de kracht en de duur van de migratiedruk zoals die zich in de laatste tien jaar manifesteert. Bovendien zinspelen de drie voorstellen in het geheel niet, zelfs niet in de verklaringen, op het permanente recht van de lid-staten om de openbare veiligheid op hun grondgebied te handhaven, een recht waarover zij beschikken op grond van de artikelen 36, 48, 100 A en overige van het Verdrag. Dit verzuim, dat heus niet toevallig is, zegt veel over de wil van de Commissie om iedere verdediging van de lid-staten op dat vlak af te schaffen.
De Commissie toont zich nogal roekeloos als zij zomaar de algemene verklaring van de lid-staten die de Europese Akte ondertekenden, van tafel veegt. Volgens deze verklaring doet geen enkele van deze bepalingen - en ik citeer - " afbreuk aan het recht van de lid-staten om die maatregelen te treffen die zij noodzakelijk achten inzake controle van de immigratie uit derde landen en inzake bestrijding van terrorisme, misdaad, handel in drugs en illegale handel in kunstvoorwerpen en antiquiteiten" .
Volgens de Commissie zou deze verklaring niets waard zijn omdat zij artikel 7A van het Verdrag nutteloos zou maken. De lid-staten hebben deze verklaring echter goedgekeurd omdat zij van mening waren dat artikel 7A dubbelzinnig was opgesteld en zij wilden dit artikel verduidelijken. De Commissie heeft niet het recht om dergelijke teksten met één pennestreek te schrappen, behalve als zij blijk wil geven van een grenzeloze pretentie dat zij zich boven de wil van de volkeren stelt!

Andersson, Lööw en Waidelich
Het spreekt vanzelf dat burgers uit derde landen hetzelfde recht moeten hebben als burgers van de Unie, om zich vrij over de grenzen heen te bewegen. Maar net zoals bij het vrije verkeer voor de burgers van de Unie, brengt een toename van het verkeer ook het risico met zich mee dat niet-toegestane goederen zoals drugs over de grenzen worden vervoerd. Daarom is het van het grootste belang dat het vrije verkeer wordt aangevuld met compenserende maatregelen.

Theorin en Wibe
Het spreekt natuurlijk vanzelf dat burgers van derde landen die een verblijfs- en werkvergunning hebben gekregen in een van de lid-staten van de EU, zich net als de burgers van de landen van de EU vrij binnen de Europese Unie moeten kunnen bewegen. Maar net als het verslag-Ford inzake de afschaffing van personencontrole aan de interne grenzen, stelt dit verslag exact dezelfde, naar onze mening onjuiste, eisen.
Het is verkeerd om zich uit te spreken voor het afschaffen van de interne grenscontroles zonder dat dit wordt gekoppeld aan aanvullende maatregelen. Afschaffing van interne grenscontroles moet worden gekoppeld aan aanvullende en vervangende maatregelen. Tot nu toe zijn er geen concrete voorstellen voor aanvullende maatregelen gepresenteerd. Eerst moeten wij duidelijkheid hebben wat compenserende controles inhouden, omdat er een gevaar is dat het drugsverkeer tussen de lid-staten van de EU toeneemt, en dat criminelen meer kansen krijgen om bij gebrek aan controle te ontsnappen aan gerechtelijke maatregelen.
Iedere lid-staat moet zelf mogen beslissen welke vorm en welk niveau van interne grenscontroles hij wil hanteren aan de grens met andere lid-staten van de EU. Het vrije verkeer van personen binnen de EU wordt niet op het spel gezet doordat personen kunnen worden gecontroleerd bij interne grenscontroles. Wil Zweden bijvoorbeeld zijn huidige regels inzake de invoer van alcohol kunnen handhaven, dat moeten wij de mogelijkheid hebben om personen die onze grenzen overschrijden, te controleren.
Tweede lezing Oomen-Ruijten
Díez de Rivera Icaza
Informatie en voorlichting zijn altijd de hoekstenen geweest van het consumentenbeleid. De communautaire actie om het vrij verkeer van goederen en de bescherming van de consument te bevorderen, kon niet voorbij aan de noodzaak om de evaluatie van de kwaliteit en de prijzen te bevorderen. De huidige situatie, waarbij vergelijkende reclame in een aantal lid-staten is toegelaten maar verboden is in een aantal andere lid-staten, is in het nadeel van de consument.
Men gaat ervan uit dat reclame een manier is om adequate informatie te verstrekken zodat de consument de beste keuze kan maken. De vaststelling van bepaalde beperkingen inzake reclame is dan ook belangrijk voor de Europese burger, ten einde zijn recht op de bescherming van zijn economische belangen en zijn recht op correcte informatie te beschermen, zodat hij de juiste keuze kan maken.
Deze richtlijn heeft tot doel de voorwaarden bij het voeren van vergelijkende reclame te harmoniseren en dit met het oog op de verwezenlijking van de interne markt en de bevordering van het vrij verkeer van reclamediensten in de Unie. Ik zal deze belangrijke onderlinge aanpassing van de wetgeving, die voor vergelijkende reclame moet gelden, steunen.
Tweede lezing Poggiolini
Díez de Rivera Icaza
Dit communautaire actieprogramma voor gezondheidsmonitoring op grond van artikel 129 van het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft tot doel de gezondheid van de burgers te beschermen en bijgevolg ziektes te voorkomen. De correcte werking van het communautaire stelsel voor gezondheidsmonitoring zal alle landen van de Unie dan ook de mogelijkheid bieden om, op grond van betrouwbare en vergelijkbare gegevens inzake gezondheid, prioriteiten vast te stellen in het gezondheidsbeleid en de rendabiliteit en doeltreffendheid van dit beheer te verbeteren.
Ik ben het dan ook volledig eens met de noodzaak om een Europees waarnemingscentrum voor de volksgezondheid te creëren. Dit dient een reeks gezondheidsindicatoren uit te werken en een netwerk te ontwikkelen voor het verzamelen en verspreiden van de gegevens, die nodig zijn voor de vaststelling van hogervermelde indicatoren en de verbetering van de analyse ervan.
Tenslotte dring ik er bij het Europees Parlement op aan dat het zich vastberaden opstelt tegenover de Raad inzake de middelen voor dit programma, dat van levensbelang is voor de Unie. De middelen die hiervoor momenteel worden uitgetrokken zijn belachelijk en in strijd met de gezamenlijke belangen van de burgers van de Unie.

Kirsten Jensen, Blak en Sindal
De Deense sociaal-democraten vinden samenwerking tussen de lid-staten van de EU en goede zaak wanneer het gaat over onderzoek en uitwisseling van statistische gegevens. Vele landen, waaronder Denemarken, kunnen beslist enkele goede ideeën voor het gezondheidsbeleid gebruiken en de lid-staten kunnen onderling overeenkomsten afsluiten betreffende gespecialiseerde behandelingen. Het gaat echter te ver dat de EU haar zeg begint te doen over de eigenlijke ziektebehandeling en de betalingsregelingen ervan. Wij begrijpen dat de leden uit landen waar het gezondheidswezen ineengezakt is, hun hoop op de EU vestigen, maar het fiscaal beleid en de begroting moeten nationaal blijven.

Rovsing
Krachtens artikel 129 van het Verdrag van Maastricht draagt de Gemeenschap - dus de 15 lid-staten van de Unie - ertoe bij een hoog niveau van bescherming op gebied van gezondheid te verzekeren door de samenwerking tussen de lid-staten te bevorderen en indien nodig, hun activiteiten te ondersteunen.
Het onderhavige voorstel voor een actieprogramma is volledig in overeenstemming met de letter en de geest van het verdrag. Er is geen sprake van enige vorm van harmonisatie, maar van een maatregel die de lid-staten de mogelijkheid wil bieden om op basis van vergelijkbare gezondheidsdata de prioriteiten in hun gezondheidsbeleid te bepalen, de rentabiliteit en dus ook de efficiëntie te verbeteren.
Desalniettemin kon de meerderheid in de Raad het bij de vaststelling van het gemeenschappelijk standpunt blijkbaar alleen maar eens worden om een in ieder opzicht zeer zinvol voorstel van de Commissie voor een actieprogramma op gebied van gezondheid af te zwakken. Dit geldt zowel wat de financiering als wat de vaststelling van het praktische kader voor de tenuitvoerlegging van het programma betreft.
Ik sluit mij dan ook aan bij de kritiek van de rapporteur op het gemeenschappelijk standpunt en bij de aanbeveling van de milieucommissie.
Tweede lezing Riis-Jørgensen
Kirsten Jensen, Blak en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het voorstel van het Europees Parlement tot wijziging van de naam en het E-nummer voor alternatief gezuiverd carrageen. Wij zijn immers tegen de toelating van een additief dat met het additief carrageen onder hetzelfde Enummer verwisseld kan worden.
Enerzijds omdat deze stof minderwaardig is ten opzichte van carrageen, anderzijds omdat de stoffen niet dezelfde zijn. Carrageen is bijvoorbeeld goedgekeurd voor gebruik in moedermelkvervangingen ondanks het feit dat onderzoeken problemen met buikpijn en in enkele gevallen maagzweren bij baby's aan het licht hebben gebracht. Indien alternatief gezuiverd carrageen met deze naam en onder vrijwel hetzelfde E-nummer wordt goedgekeurd, dan vrezen wij dat deze stof ook toegelaten zal worden voor baby's.
Om te vermijden dat de consumenten misleid worden en met het oog op het toekomstig gebruik van alternatief gezuiverd carrageen zijn wij bovendien van mening dat er duidelijkheid moet zijn omtrent het nieuwe additief. Daarom moet het VEW (verwerkt euchema-wier) heten en nummer E 408 in plaats van E 407a krijgen.

Rovsing
De onderhavige aanbeveling van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming moet de steun krijgen van een duidelijke meerderheid in dit Parlement. Met de aanbeveling wil men vermijden dat verwerkt Eucheuma-wier en carrageen verwisseld worden.
In overeenstemming met het verslag, dat in eerste lezing door een meerderheid in het Parlement werd aangenomen, beveelt de milieucommissie aan beide producten (VEW en carrageen) onder verschillende Enummers op de markt te brengen. De betekenis hiervan voor de consumenten en voor de veiligheid van de consumenten komt duidelijk tot uiting in de recente activiteiten van de lobby van de VEW-producenten in het Europees Parlement. Indien het probleem van het E-nummer geen belang had, zouden zelfs de VEW-producenten in deze zaal geen vin hebben verroerd.
De rapporteur en de commissie verdienen alle lof voor hun consequente houding in de behandeling van het voorstel tot wijziging van richtlijn 95/2/EG en het Parlement moet zowel in het belang van de consumenten als om principiële redenen voor de aanbeveling stemmen.
Verslag-Florenz
Díez de Rivera Icaza
Wij weten allemaal dat er zonder water geen leven is en dat in de loop van de geschiedenis verschillende interpretaties aan dit belangrijke element gegeven zijn: van het concept Numen in het klassieke Griekenland tot bron van conflicten in het Midden-Oosten. Water is een van de belangrijkste elementen in het leven van de mens en terzake is dan ook een duidelijk en coherent beleid van de Unie nodig.
De rapporteur stelt terecht dat de regelgeving en de verbetering van de kwaliteit van het water in de Unie niet verspreid mogen zijn over meer dan 50 richtlijnen, die soms zelfs tegenstrijdig zijn. Er dient aan dit Parlement dan ook een kaderrichtlijn te worden voorgelegd die, zoals het vijfde actieprogramma stelde, gericht is op een geïntegreerd en duurzaam beleid van de watervoorraden van de Unie.
Ik wil er tenslotte nogmaals en zoals altijd aan herinneren dat het zonder een strenge controle op de kwaliteit en de uitbating van onze communautaire wateren te betwijfelen valt of wij de kwaliteit van het water op peil zullen kunnen houden of verbeteren.

Holm
De Commissie lijkt geen groot enthousiasme en scherpzinnigheid op dit belangrijke gebied te hebben getoond. Als de Commissie dezelfde energie aan de dag had gelegd als voor de EMU, had dat mij zeker plezier gedaan.
Helaas blijkt dat het de Commissie ontbreekt aan zowel achtergrondkennis als aan begrip voor het milieu, aan een totaalvisie en aan voorstellen voor concrete maatregelen om te komen tot een waterbeleid.
Wat ik het meest mis, is de totaalvisie; andere gebieden beïnvloeden namelijk het waterbeleid. Dat geldt vooral voor het door de EU gesubsidieerde landbouwbeleid, waarin de kunstmatige gewassenveredeling met grote hoeveelheden giftige stoffen leidt tot een ernstige aantasting van de waterkwaliteit. Hetzelfde geldt voor het industriebeleid, waarin een veel te slap milieubeleid van invloed is op ons water, het vervoersbeleid, het energiebeleid etc.
De Commissie moet een allesomvattende grip krijgen op het vraagstuk rond ons water, een grip op alle onderdelen, want anders leiden de woorden van de Commissie er alleen maar toe dat er nog meer papier verloren gaat (wat ook het water weer vervuilt!).
Het is belangrijk dat de EU een vooruitstrevend beleid voert op dit gebied, maar de uitvoering moet plaatsvinden op nationaal, regionaal og lokaal niveau.

Kirsten Jensen, Blak en Sindal
In haar mededeling over het waterbeleid legt de Commissie een strategie voor een coherent waterbeleid voor, waarmee de fundamentele principes voor de waterregeling in de Unie vastgesteld moeten worden. Deze strategie moet leiden tot een kaderrichtlijn voor water.
Helaas komt de mededeling van de Commissie onvoldoende tegemoet aan de eisen van deze doelstelling.
De milieucommissie van het Parlement heeft daarom strengere regels voorgesteld. De Commissie moet criteria opstellen voor preventie bij de bron, ze moet strengere grenswaarden voor stoffen in het milieu vaststellen en het waterbeleid moet een combinatie zijn van emissienormen en doelstelling inzake milieukwaliteit. Ritt Bjerregaard heeft in een brief aan het Parlement beloofd dat aan deze eisen zal worden voldaan. Naar aanleiding van deze brief zal de Socialistische Fractie voor het verslag stemmen, omdat het verslag en de brief van Ritt Bjerregaard samen een garantie vormen voor een zinvol toekomstig waterbeleid.
Resolutie over de Europese Raad van Dublin
Gahrton
Mevrouw de Voorzitter, het conflict in het Midden-Oosten is zeer acuut. Het is een van de belangrijkste en gevaarlijkste conflicten die op dit moment op aarde heersen. De vredesontwikkeling is tot staan gekomen; er gebeurt niet veel. De Europese Unie heeft in dit verband een relastief goede naam. De EU is zeer actief geweest, vooral dit Parlement, zowel met resoluties als met uitspraken, en door de directe contacten via de delegatie voor samenwerking met de Palestijnse wetgevende raad. Wij hebben door middel van reizen, toezicht op verkiezingen en gastheerschap bij bezoeken van Palestijnen onze interesse en onze inzet getoond.
Van vele kanten binnen de EU is erover geklaagd dat de activiteit, de economische steun en het krachtige optreden van de EU inzake het Midden-Oostenconflict volkomen onzichtbaar was. Nu bevindt het conflict zich weer op een snijpunt. Er vinden ernstige voorvallen plaats in het conflictgebied. Het Europees Parlement wil zich in deze situatie überhaupt niet uitspreken, en wij weten allemaal dat de reden daarvoor enkel en alleen is dat men in de grote fracties op zuiver binnenparlementaire gronden afweegt in hoeverre een uitspraak vandaag de dag kan concurreren met een verslag dat volgende maand of misschien later aan het Parlement kan worden gepresenteerd. Ik moet zeggen dat het mij uitermate heeft verbaasd dat dit op deze manier moet gebeuren. De handelsontwikkeling in het Midden-Oosten kan toch niet gaan staan wachten op de binnenparlementaire besluitvormingsprocessen? De essentie van een snelle uitspraak is nu juist dat wij daarmee moeten komen wanneer ze actueel zijn en enige invloed kunnen hebben. Wat zal men er in het Midden-Oosten van vinden dat verscheidene fracties voorstellen hebben ingediend en dat deze überhaupt geen enkel effect hebben? Dat kan alleen worden uitgelegd als gebrek aan interesse van de kant van het Europees Parlement of als het primaat van partij-tactische overwegingen boven serieuze inzet voor de vrede. Mevrouw de Voorzitter, ik ben diep teleurgesteld. Ik heb goed samengewerkt met mijn collega's in de grote fracties inzake Palestina en ik hoop dat ook in de toekomst te blijven doen, maar ik ben diep teleurgesteld over hun optreden van vandaag hier in het Parlement.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, om ons debat over de top van Dublin af te ronden heeft de Fractie Europa van de Nationale Staten, tegenover het consensusvoorstel van de socialisten en aanhangers van het politieke midden, een ontwerp-resolutie ingediend waarin een radicale heroriëntatie geëist wordt van de Intergouvernementele Conferentie.
Vanzelfsprekend is ons voorstel door de meerderheid van deze Vergadering verworpen, maar wij wilden een stelling innemen. Als de Conferentie momenteel stagneert is dat volgens ons omdat de Conferentie in een verkeerde richting is vastgelopen. Het is bedroevend om te zien dat de Conferentie een deel van haar kostbare tijd aan ondergeschikte problemen wijdt, zoals het detail van de besluitvormingsprocedures in het Europees Parlement, aan niet-prioritaire kwesties, zoals de lijst van de burgerrechten die in het Verdrag opgenomen moeten worden, rechten die reeds op nationaal niveau beschermd zijn, of zelfs aan echte verkeerde zaken zoals de uitbreiding van meerderheidsbesluiten binnen de Raad.
Het debat over de flexibiliteit van de Unie, dat nu wellicht het belangrijkste debat is vanuit strikt institutioneel standpunt, sleept zich nog altijd voort in totale verwarring.
Bij al deze onderwerpen is de Raad naar onze mening een beetje teveel het slachtoffer van het intellectuele terrorisme van de federalisten. Het debat van vanmorgen heeft dit duidelijk aangetoond. Wat doet een verklaring van de Commissie ter zake na het verslag van de Raad, als de Raad de enige bevoegde instantie is om verslag uit te brengen over een informele, hoofdzakelijk intergouvernementele bijeenkomst?
Het meest trieste is dat het optreden van de Commissie een echte politieke wil toonde, terwijl het optreden van de Raad hierdoor nauwelijks werd gekenmerkt. Als men de Conferentie in een nuttige richting wil leiden, zoals de door ons ingediende ontwerp-resolutie aangeeft, moet de Raad de utopieën van een soort van superstaat laten varen en moet de Raad aanvaarden om de procedures van een Europa van nationale staten in te stellen.

Antony
Mevrouw de Voorzitter, als het Franse staatshoofd hier in het Europees Parlement wordt uitgejouwd, vormen wij één front met hem, want dan beledigt men Frankrijk. Als hij in Jeruzalem door de Israëlische politie, een bezettingsmacht, wordt beledigd, is het nog altijd ons land dat de vernedering ondergaat. De Israëlische leiders zouden echter moeten weten dat er op onrechtvaardigheid en apartheid geen enkele duurzame vrede gebaseerd kan worden.
De eerste onrechtvaardigheid ondervond het Palestijnse volk dat door de Israëliërs van zijn grondgebied is verjaagd. De Israëliërs maken aanspraak op een exclusief historisch bezit van hun gebied en dit gaat terug tot in de tijd van Abraham. Met een dergelijk argument kunnen er duizenden conflicten ontstaan in de wereld. Bovendien zijn Palestijnen, of zij nu christenen of mohammedanen zijn, ook de afstammelingen van Abraham.
De tweede onrechtvaardigheid hebben de christenen in Libanon ondervonden. De heer Kissinger wil hen deporteren naar Amerika om zo plaats te maken voor de Palestijnen. De vrede in het Midden-Oosten kan echter alleen maar gebaseerd zijn op de eerbiediging van het recht van de volkeren om allen in vrijheid te leven op hun grondgebied. De Palestijnen hebben recht op het Palestijnse grondgebied en op een Palestijnse staat. Israël en Syrië moeten zich terugtrekken uit Libanon, evenals de Palestijnse en Iraanse milities, en de Amerikanen, die, onbegrijpelijk maar waar, de Talibanen en de pro-Iraanse Koerden steunen, moeten ermee ophouden om zich met alles en iedereen op een onzinnige wijze te bemoeien.

Le Gallou
Mevrouw de Voorzitter, de vergadering in Dublin heeft op voorbeeldige wijze de zinloosheid en de onmogelijkheid aangetoond om een gemeenschappelijk Europees buitenlands en veiligheidsbeleid te voeren. Toen de Franse president, Jacques Chirac, een gezamenlijke actie in het Midden-Oosten voorstelde, om te vermijden dat de Palestijnen alleen het hoofd zouden moeten bieden aan de Israëliërs en de Amerikaanse arbiter, die duidelijk partij kiest, kreeg deze wil om een gemeenschappelijk Europees standpunt te bepalen nul op het rekest. Namelijk van de Britten en de Duitsers wier diplomatie in feite overeenstemt met die van de Amerikanen en de Israëliërs. De terughoudendheid die het Europees Parlement met betrekking tot het MiddenOosten aan de dag legt, kan overigens ook worden verklaard door de druk van de Amerikaanse en de Israëlische diplomatie op de afgevaardigden van dit Parlement.
Ook kan worden opgemerkt dat de houding van de Israëlische staat tegenover de Europese Unie bijzonder choquerend is daar zij in feite is: betaal, maar zwijg. Vanzelfsprekend is dat onverdraaglijk en schandelijk.

Lindqvist
De beste manier om het wantrouwen van het grote publiek tegen de EU te verminderen, is geen voorstellen meer in te dienen die de EU "de hoogte in" bouwen. Elk voorstel van dien aard in het kader van het buitenlands en veiligheidsbeleid, de EMU etc., versterkt het wantrouwen alleen maar. De Intergouvernementele Conferentie moet vanuit dit perspectief worden bezien.
Resolutie over de armoede
Wolf
Ik wil een echte mondelinge verklaring doen en niet uw geduld misbruiken door een schriftelijke verklaring hardop voor te lezen.
Ik wil twee punten duidelijk maken. Ten eerste werd in de resolutie zoals ze tenslotte werd aangenomen goed uitgewerkt dat het een gevaarlijke illusie was om te denken dat de armoede in Europa ten koste van de arme landen en volkeren van de wereld zou kunnen worden bestreden. Het tegendeel is waar. Een duurzame bestrijding van de armoede in Europa zal er alleen zijn in een wereldwijde welvaartsordening waarin Europa een nuttig lid van de familie der volkeren zal zijn en geen wereldkampioen export die op kosten van anderen leeft. Ten tweede is meerdere keren in het debat doorgeklonken - maar uiteindelijk werden de betreffende amendementen toch afgekeurd - dat de armen en uitgeslotenen in het veld worden gebracht tegenover diegenen die in de maatschappij zijn geïntegreerd, die werk hebben, die in vakbonden zijn georganiseerd en relatief goed worden betaald.
Deze poging tot opsplitsing van de afhankelijke arbeid en de afleiding van de grote verdelingsvraagstukken tussen kapitaal en arbeid zal hopelijk mislukken. We moeten ons realiseren dat de taak waar het om gaat beide kanten betreft. Het gaat niet alleen om het opnieuw definiëren van de status van afhankelijke arbeid en om de integratie van hen die hier nu nog van uitgesloten zijn, maar evenzeer om de versterking van de rechten, evenwel niet per se om de versterking van de individuele particuliere koopkracht van diegenen die nu wel al in de maatschappij zijn geïntegreerd.

Ephremidis
Het is zover gekomen dat we al bedelend het probleem van de armoede - een plaag van internationale allure - moeten aanpakken en sommigen nog woorden van lof hebben voor de Europese Unie die niets onderneemt tegen de schandelijke situatie welke erin bestaat dat 50 miljoen van haar burgers - onze medemensen - op de armoedegrens leven en sociaal, economisch en cultureel worden gemarginaliseerd.
De toestand wordt nog aanstotelijker als we tot de vaststelling komen dat hij in de toekomst nog zal verergeren. Het levenspeil van de werknemers gaat er gestaag op achteruit. Duizenden onder hen worden opgeofferd op het altaar van de Economische en Monetaire Unie - die uitsluitend oog heeft voor de beruchte indicatoren en convergentiecriteria - worden uitgeperst door de soberheidsprogramma's en worden getroffen door massale ontslagen, besnoeiingen in de sociale uitkeringen en de steeds stijgende werkloosheid, zulks als gevolg van de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Maastricht, het witboek-Delors en de impopulaire hervormingen die de luid geprezen Intergouvernementele Conferentie blijkbaar nog in petto heeft. Daartegenover staat dat een handvol multinationale monopolies en een kleine groep bevoorrechten enorme winsten maken.
Een rechtvaardig sociaal beleid moet vooral gebaseerd zijn op de bescherming en versterking van de inkomens van de werknemers. Daarom moet worden overgegaan tot de hervorming van de ontwikkelingsmodellen met gebrekkige sociale perspectieven die steeds meer werknemers naar de armoedegrens brengen en met maatschappelijke uitsluiting bedreigen. Met het oog daarop moeten maatregelen worden genomen die het menselijk potentieel bij de ontwikkelings- en produktieprocessen betrekken, de werkgelegenheid stimuleren en vaste arbeidsplaatsen creëren - wat mede kan worden verwezenlijkt door de sanering van tijdelijke en interimaire banen. Tegelijk moeten - in samenwerking met de plaatselijke beroepsorganen - opleidings-, scholings- en omscholingsprogramma's alsmede sociale actieprogramma's worden opgezet die gericht zijn op zowel de betere sociale integratie van alle burgers als hun versterkte toegang tot en deelneming aan nieuwe technologieën.
In die zin is het van uitzonderlijk belang dat onmiddellijk concrete maatregelen worden genomen om de miljoenen mensen die in armoede leven en gemarginaliseerd werden, onder gelijke - en waardige - omstandigheden in de maatschappij te herintegreren en opnieuw bij het sociale gebeuren te betrekken. Daarom moet ook een gecoördineerde actie op touw worden gezet om discriminaties en fenomenen als racisme en vreemdelingenhaat uit de wereld te helpen.
De verklaring die de Raad vandaag heeft afgelegd, verschilt weinig van de vroegere verklaringen over armoedebestrijding. Ze bevat geen elementen die de wezenlijke oorzaken van het probleem aanpakken en zal - daarom - de bestaande toestand bestendigen en nog verergeren. De opstand - stakingen en manifestaties - van de werknemers in de meeste landen van de Unie zijn het bewijs van het bedrog en het zelfbedrog van het sociaalpolitiek stelsel dat aan de communautaire en nationale beleidsvormen ten grondslag ligt en alleen oog heeft voor de behartiging van gevestigde belangen. De totale ombuiging ervan is dan ook de enige manier om de enorme kloof tussen de gigantische rijkdom in de Unie en de verpletterende armoede van meer dan 50 miljoen van haar burgers te overbruggen.

Malone
De Verenigde Naties hebben 1996 tot Internationaal Jaar van de armoedebestrijding uitgeroepen. Daarom hadden wij gedacht dat de EU daarvoor grotere inspanningen zou doen.
Het tegenovergestelde is echter het geval. De conservatieve regeringen van Duitsland en Groot-Brittannië verzetten zich heftig tegen het vierde armoedeprogramma.
De tussentijdse uitspraak van het Hof van Justitie van 24 september zal de Commissie beletten steun te verlenen aan de zowat 800 initiatieven waarvoor organisaties die overal in Europa de armoede bestrijden een aanvraag hebben ingediend.
Zoals de heer Flynn onlangs opmerkte, bewijzen deze zaken eens te meer dat wij een duidelijke rechtsgrondslag in het Verdrag nodig hebben waardoor sociale programma's bij meerderheidsstemming kunnen worden aangenomen.
Wij moeten echter nog verder gaan. Wij moeten niet alleen trachten de door de armoede veroorzaakte schade - langdurige werkloosheid, stadsverloedering, enz. te herstellen, maar moeten ook middelen vinden om uitsluiting te voorkomen. Dat streven moet in alle nationale en Europese beleidsmaatregelen centraal staan.
Ik ben dan ook ingenomen met het initiatief van de heer De Rossa en de Ierse regering die, in het verlengde van de sociale top in Kopenhagen, een nationale armoedebestrijdingsstrategie hebben voorgesteld. Dat is een prijzenswaardige aanpak op nationaal niveau die ook op Europees niveau kan worden nagevolgd.
Wij moeten in de gehele EU minimale sociale rechten vaststellen, bij voorbeeld het recht op werk en sociale bescherming.
De bestrijding van alle vormen van uitsluiting en armoede moet een doelstelling van alle programma's en beleidsmaatregelen van de EU worden.
Vooraleer nieuwe EU-wetgeving wordt aangenomen of nieuwe EU-instrumenten worden gebruikt moet hun effect op de armoede en de sociale uitsluiting worden onderzocht.
Wij moeten ook iets doen aan het gebrek aan vergelijkbare informatie over de omvang van de armoede in de Unie.
Ten slotte moeten de Commissie en de Raad voor het einde van dit jaar onderzoeken welke vooruitgang elke lidstaat heeft geboekt bij de naleving van de verbintenissen die ze in Kopenhagen hebben aangegaan. Tijdens het VN-decennium tegen de armoede moet dat elk jaar worden bijgewerkt.
(De vergadering wordt te 13.20 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Europa-Overeenkomst met Slovenië
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0277/96 van mevrouw Iivari, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over het voorstel voor een besluit van de Raad en de Commissie (10587/95 - COM(95)0341 - C4-0419/96-95/0191(AVC)) inzake de sluiting van de Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lid-staten, enerzijds, en de Republiek Slovenië, anderzijds; -A4-0282/96 van de heer Posselt, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over de economische en handelspolitieke aspecten van de Europa-Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Slovenië.
Iivari
Mijnheer de Voorzitter, de goedkeuring van de Europa-Overeenkomst met Slovenië heeft ongewoon lang geduurd, vergeleken met de procedures voor de andere nieuwe democratieën in MiddenEuropa. Op zich verliepen de onderhandelingen in een hoog tempo. Ze begonnen op 15 maart 1995 en de overeenkomst werd in juli van dat jaar geparafeerd. De daadwerkelijke ondertekening vond echter pas in juni 1996 plaats.
Die late ondertekening werd veroorzaakt door de gecompliceerde situatie die na de tweede wereldoorlog in het gebied ontstaan is. Het destijds bij Italië horende gebied werd bij Joegoslavië gevoegd en de inwoners verhuisden naar Italië. Toen Joegoslavië later uiteenviel, beloofde Slovenië het verlies van de in het gebied achtergelaten onroerende goederen financieel te vergoeden. Italië eiste echter voor zijn burgers de verloren onroerende goederen zelf terug. Tegelijkertijd verbood een nieuwe wet in het pas onafhankelijk geworden Slovenië het bezit van onroerend goed door buitenlanders.
Op zich brengt de Europa-Overeenkomst met zich mee dat Slovenië zich ertoe verbindt zijn wetgeving inzake het bezit van onroerend goed aan te passen aan de communautaire wetgeving op dit gebied en tevens alle discriminatie van burgers van de EU voor wat betreft het vrij verkeer van kapitaal te stoppen. Het gaat er hierbij om welk tijdschema moet worden toegepast en op welke wijze de betreffende wetgeving aangepast moet worden.
De Sloveense regering heeft vaak geprobeerd om goedkeuring te verkrijgen voor de wetgevingsvoorstellen van de raad, maar deze pogingen strandden in het parlement bij gebrek aan de vereiste meerderheid. Na intensieve onderhandelingen bekrachtigde het Sloveense parlement echter op 11 april 1996 de door de regering ondertekende overeenkomst op basis van het door het Spaanse voorzitterschap voorgestelde compromis. Hiermee verplicht Slovenië zich om alle burgers van de Unie het recht te geven onroerend goed in Slovenië te kopen met ingang van het vierde jaar na het jaar waarin de overeenkomst van kracht is geworden. Bovendien krijgen burgers van de Unie die minstens drie jaar op Sloveens grondgebied hebben gewoond het recht om onroerend goed te kopen vanaf de dag van inwerkingtreding van de overeenkomst. Dit betekent dat Italianen die in het voormalige Joegoslavië woonden en het land zijn ontvlucht weer het recht hebben om kun onroerend goed terug te verkrijgen.
De twist over het bezit van onroerend goed was zowel in Slovenië als in Italië het onderwerp van een verhitte discussie. Ik ben blij dat deze kwestie nog tijdens het Italiaanse voorzitterschap is opgelost. De ItaliaansSloveense betrekkingen zijn momenteel goed te noemen.
Het hele proces is ook vanuit algemeen oogpunt zeer interessant. Aan het democratiseringsproces van de landen in Midden-Europa en de onafhankelijkheid van de Baltische landen ligt een positieve ontwikkeling ten grondslag. Het biedt werkelijke kansen voor de opbouw van een gemeenschappelijk Europa. Tegelijkertijd zijn er ook weer oude wonden opengehaald en zijn er weer een aantal pijnlijke kwesties met betrekking tot volkeren en grenzen gaan spelen. De oorlog in voormalig Joegoslavië is hiervan een tragisch voorbeeld.
Het is van belang om er nu met zijn allen voor te zorgen dat we niet weer afglijden naar de in het verleden gemaakte fouten, maar dat we ons richten op de opbouw van een nieuwe toekomst. Er moet gestreefd worden naar gerechtigheid, maar Europa moet tevens vastberadenheid en zelfbeheersing tonen, om het aangaan van nieuwe vormen van samenwerking mogelijk te maken.
De economische en politieke ontwikkeling van Slovenië is naar vele maatstaven gemeten bemoedigend. Van de landen waarmee een Europa-Overeenkomst is gesloten voldoet Slovenië welhaast het best aan de voorwaarden voor het lidmaatschap van de EU. Het Europees Parlement bespoedigde met zijn op 30 november 1995 aangenomen resolutie de goedkeuring van de Europa-Overeenkomst met Slovenië. Ik hoop dat het Parlement ook nu een positieve beslissing zal nemen, zodat Slovenië een tussensprintje kan trekken om de achterstand in de betrekkingen met de Europese Unie goed te maken die het heeft op de andere landen waarmee een overeenkomst is gesloten.
Mijnheer de Voorzitter, in Finland zijn vorige zondag verkiezingen voor het Europees Parlement gehouden. Ik heb daarbij behoorlijk veel stemmen gekregen, maar niet genoeg om mijn zetel te behouden. Daarom wil ik nu al mijn gewaardeerde collega's in het Europees Parlement danken en u allen veel succes wensen bij de opbouw van een gemeenschappelijk en vredevol Europa.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Iivari. Ook wij wensen u het allerbeste toe in uw nieuwe taken.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, Slovenië beschikt over voortreffelijke economische cijfers. Ook al moeten enkele cijfers misschien aan het eind van het jaar nog naar beneden worden bijgesteld, toch zijn de macro-economische cijfers voortreffelijk. Dat zie je aan het feit dat het inkomen per hoofd van de bevolking omgerekend 9.000 dollar per hoofd bedraagt, je ziet het onder andere ook aan het feit dat in Slovenië al aan twee van de vijf Maastricht-criteria is voldaan en dat men hoopt voor het jaar 2000 aan alle Maastricht-criteria te voldoen.
Dat Slovenië desondanks veel later dan andere landen in Midden- en Oost-Europa die allang met ons geassocieerd zijn, aan een associatie-overeenkomst toe is, ligt aan de problematische geschiedenis van het land. Dat was ook de reden waarom ook de Commissie externe economische betrekkingen in haar verslag de politieke en historische randvoorwaarden voor deze associatie-overeenkomst moest onderzoeken.
Ik verkeerde in de gelukkige omstandigheid dat ik op 26 juni 1991 als enige burger van de Europese Unie de onafhankelijkheidsviering van Slovenië mocht meemaken. Ik was nog geen lid van dit Huis, maar ik heb toen ter plekke meegemaakt hoe de zogenaamde internationale gemeenschap dit land haast demonstratief in de steek heeft gelaten en het door haar zwijgen quasi heeft uitgeleverd aan de Servisch-Joegoslavische pantsercommunisten die dit beschouwden als aanmoediging om erop los te slaan, wat ze twee dagen later dan ook deden.
Toentertijd heeft echter een land dat tegenwoordig deel uitmaakt van de Europese Unie, namelijk Oostenrijk, in zoverre een zeer positief rol gespeeld dat de meeste van zijn vooraanstaande politici, met name de meeste minister-presidenten van de deelstaten op deze historische dag aanwezig waren. Ik zal nooit vergeten wat een Sloveense leider toen zei: " Vandaag zijn we voor het eerst in onze geschiedenis onafhankelijk. Morgen kunnen we allemaal dood zijn!" Dat is godzijdank niet gebeurd. Maar de Slovenen hebben natuurlijk heel erg op het Europees Parlement gerekend. En hier vonden ze steun.
Al lang voor 1991 heeft een Sloveense voorvechter van de burgerrechten, France Bucar genaamd, gewezen op de situatie van de mensenrechten in Joegoslavië. Later werd hij de eerste voorzitter van het eerste vrij gekozen parlement in Slovenië. Een journalist genaamd Andrej Nowak heeft hier voor zijn volk gewerkt, hij werd later de eerste ambassadeur van Slovenië bij de Europese Raad; ook hij was een pionier - hij is allang dood, helaas - van deze associatie-overeenkomst. De Slovenen horen bij ons, ze zijn een Europees volk in hart en ziel.
Ik kan me nog herinneren dat de heer De Michelis toentertijd zei: als Slovenië onafhankelijk wordt, dan zullen we het 50 jaar lang isoleren. Intussen is niet Slovenië geïsoleerd maar eerder de heer De Michelis. Ik herinner me echter ook dat er toentertijd, toen de Sloveense hoofdstad door troepen werd omsingeld, een Italiaanse collega in dit Huis, namelijk Marco Pannella, als eerste is doorgebroken en met de democratische krachten van Slovenië contact heeft opgenomen.
Ik roep alle collega's er daarom dringend toe op om ook te bedenken dat dit Huis de erkenning van Slovenië reeds heeft geëist toen nog geen van de lid-staten daartoe bereid was. Na veel geharrewar is door het oplossen van de bilaterale problemen de associatie van Slovenië eindelijk mogelijk geworden.
Natuurlijk zien we de problemen die er zijn bij de herprivatisering en bij de privatisering. We zien het minderhedenprobleem dat ten dele voorbeeldig is opgelost, deels echter nog verder moet worden opgelost. Maar we verzetten ons tegen het vaststellen van criteria voor Slovenië die voor geen enkel ander deelnemend land zijn vastgesteld. Er mag geen "Lex Slovenië" komen en we moeten Slovenië dezelfde kansen geven in onze Gemeenschap als de Tsjechen, Polen en anderen.
Ik ben van mening dat Slovenië op grond van zijn culturele traditie, zijn politiek pluralisme en zijn 1400 jaar oude integratie in Europa een waardevolle partner is en ook een waardevol lid van deze Unie zal zijn. Ik juich het nadrukkelijk toe dat Slovenië op 10 juni eindelijk zijn aanvraag om toetreding kon indienen bij de Europese Unie, op dezelfde dag als de associatie-overeenkomst werd ondertekend. We roepen alle lid-staten ertoe op deze onmiddellijk te ratificeren.

Manzella
Mijnheer de Voorzitter, de associatie-overeenkomst met Slovenië is de eerste die de Europese Unie met een van de landen van het uiteengevallen, voormalige Joegoslavië sluit; dit is derhalve een daad vol verantwoordelijkheden en waarden, die in een totaalbeeld moeten worden samengevoegd. Om te beginnen het geo-economische aspect, dat ervoor zorgt dat Slovenië in het beleid voor uitbreiding van de Europese markt naar het oosten een cruciale positie inneemt; dankzij zijn gezonde economisch-financiële structuur is het land zonder meer in staat een dergelijke ontwikkeling te bevorderen. Verder het geopolitieke aspect, waarbij sprake is van een heilzame besmetting van andere delen van de Joegoslavische diaspora; een besmetting die plaatsvindt als Slovenië officieel en feitelijk de Europese beginselen onderschrijft van de supranationale democratie en de non-discriminatie op grond van nationaliteit, kortom van het Europees staatsburgerschap. En als laatste het politieke grondwettelijke aspect in de zin van de Europese grondwet. Slovenië wil onderdeel worden van Europa en daarbij haar grondwet volledig aanpassen aan het gemeenschappelijk Europees recht, ook wat betreft het recht van vestiging en het verwerven van onroerende goederen.
Wat dit laatste punt betreft: de moeizaam tot stand gekomen bijlage bij de overeenkomst vloeit niet voort uit een bilateraal geschil met Italië, zoals sommigen abusievelijk menen; dit geschil is trouwens uitgerekend tijdens het Italiaanse voorzitterschap uit de wereld geholpen. Het was en is nog steeds een kwestie van Europese beginselen. Het zou toch wel absurd zijn als een land dat een overeenkomst met de Unie heeft gesloten vijftig jaar na dato in zijn grondwet, zijn bestuursrechtelijke en civielrechtelijke structuur nog steeds chauvinistische instituten hanteert die terug te voeren zijn op een oorlog die we juist met behulp van de speciaal daarvoor opgerichte Unie achter ons proberen te laten.
Gezien deze hoge toekomstverwachtingen is een positief oordeel over de overeenkomst gerechtvaardigd. De nationale parlementen zijn de aangewezen plek om de overeenkomst te ratificeren en met het oog op de toekomstige ontwikkelingen in dit toetredingsproces verder te verfijnen.

Ebner
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, eindelijk is het zover: nadat de Raad op 6 maart 1995 het mandaat heeft verstrekt en op 10 juni 1996 na veel problemen de handtekeningen konden worden gezet, moet morgen de eerste van 17 ratificaties plaatsvinden. Daar ben ik als politicus maar ook als mens heel erg blij om!
Mijn bijzondere dank gaat bij deze gelegenheid uit naar onze collega's Iivari en Posselt, maar ook naar de Voorzitter van het Europees Parlement, Klaus Hänsch, die met zijn toespraak van begin april in Laibach heeft bijgedragen tot de ontspanning van een uiterst moeilijke situatie.
Ook de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met Slovenië heeft geprobeerd - de laatste keer was twee weken geleden in Slovenië - haar steentje aan de oplossing van de meningsverschillen bij te dragen. We hebben vastgesteld dat er momenteel, ook omdat in Slovenië de verkiezingen voor de deur staan, toch nog enkele meningsverschillen zijn, maar de meerderheid vastbesloten is om zich steeds sterker in de richting van Europa te ontwikkelen.
Er waren en zijn echter problemen, ongetwijfeld. Die kunnen echter worden opgelost. Deze bestaan op bilateraal gebied, maar er zijn positieve ontwikkelingen geweest. Ik ben van mening dat men ook moet benadrukken dat na een aanvankelijke afzondering de regering Dini en de regering Prodi, vooral ook staatssecretaris Fassino in de nieuwe regering zich sterk hebben gemaakt voor een toenadering, voor een ontspanning, voor een verbetering van de situatie.
Slovenië wordt geassocieerd. Slovenië heeft de aanvraag om toetreding gedeponeerd. De gesprekken over de deelname aan de West-Europese Unie lopen, evenals de gesprekken over het NAVO-lidmaatschap. Deze ontwikkeling staat gelijk aan het terugleiden van Slovenië in de gemeenschap van Europese landen, ook al moeten nog enkele bilaterale problemen met Italië met een frisse kijk, zowel wat de eigendomsrechtelijke als de historische kwesties betreft, worden opgelost.
Er zijn nog kwesties op het gebied van de herprivatisering en van het moratorium, maar na de verkiezingen van 10 november zullen die problemen zeker kunnen worden opgelost.
Dan staat voor dit eeuwenlang bij Europa aangesloten land, dat zich zo Europees ontwikkelt en zich zo Europees voelt, de terugkeer naar Europa werkelijk niets meer in de weg. Slovenië zal dan gelijkwaardig meepraten, maar ook meebeslissen.

Caligaris
Mijnheer de Voorzitter, door te stemmen over de associatie-overeenkomst tussen een derde land en de Europese Unie oefent dit Parlement zijn medebeslissingsbevoegdheid uit en vervult het tegelijkertijd zijn recht en plicht om zich met uitsluiting van alle redelijke twijfel ervan te vergewissen dat de overeenkomst ook wat betreft de rechten van de mens en de minderheden kan worden uitgevoerd. Deze plicht is des te heiliger als - zoals nu met Slovenië het geval is - de overeenkomst een onmisbare stap op weg naar de toetreding is. Het is toch niet meer dan logisch dat wie tot de Europese Unie wil toetreden haar grondleggende beginselen volledig moet onderschrijven.
Ik voel me verplicht een Europees Parlement dat méér wil dan de Realpolitik van de regeringen als een ijverig notaris te onderschrijven, erop te wijzen dat deze weldra aan te nemen overeenkomst niet teert op de zekerheid dat Slovenië van zins is haar politieke geschil met de Italiaanse minderheid en met de ballingen volgens de overeenkomsten met de Europese Commissie op te lossen; deze overeenkomst wijst er veeleer op dat de Europese Unie en Italië dit land politiek krediet willen geven.
Aangezien het Europees Parlement er vóór de stemming niet zeker van kan zijn dat Slovenië die geschillen echt wil oplossen, heeft het de morele en politieke plicht na te gaan of Slovenië na de overeenkomst spoedig aan haar verplichtingen voldoet. Wij willen u hier vandaag herinneren aan de omstandigheden waaronder deze geschillen zijn ontstaan: het enorme leed dat meer om etnische dan om politieke redenen en ruim na het eind van de tweede wereldoorlog een minderheid is berokkend die daar reeds eeuwenlang leefde en een hoog beschavingspeil had bereikt. Maar dat is niet de reden waarom wij ons tegen de overeenkomst verzetten; we zijn ervan overtuigd dat hoe triest en bloedig het verleden ook is, het welzijn, de vooruitgang en de veiligheid van de Europese Unie in hoge mate afhangen van het vermogen zich niet door dat verleden te laten bepalen en krachtige, nieuwe convergentie- en samenwerkingsbetrekkingen aan te gaan.
Het zou echter ook ten aanzien van ons Parlement, dat toch goed moet weten waarover het zo dadelijk gaat stemmen, verkeerd zijn te verhullen dat Slovenië in strijd met het Solana-akkoord buitenlanders nog steeds niet toestaat onroerende goederen te kopen; daarnaast geeft ze de onder het communisme geconfisqueerde bezittingen alleen terug aan Sloveense burgers, en niet aan de mensen die het land gedwongen hebben moeten verlaten, of dat nu Italianen, Duitsers of burgers uit andere landen of van andere etnische groeperingen zijn. Bovendien verbiedt ze een partij, het Istrische parlement, aan de verkiezingen deel te nemen, omdat deze voor terugkeer van de ballingen naar hun oorspronkelijke gebied is.
Deze drie geschilpunten tussen Italië en Slovenië zullen na het compromis-Solana, maar vooral na deze stemming een integrerend onderdeel van het geschil met de Europese Unie worden. Binnenkort worden de Sloveense verkiezingen gehouden: het is absoluut niet onze bedoeling de uitkomst ervan te beïnvloeden. Toch kunnen we niet anders dan de hoop uitspreken dat het toekomstige parlement en de toekomstige regering van Slovenië weldra de overeenkomsten met de Europese Unie en met Italië ten uitvoer zullen leggen, vanuit de wetenschap dat Slovenië alleen op die manier volwaardig lid van de Europese Unie kan worden.
Dit Parlement heeft reeds bijna unaniem zijn waardering uitgesproken voor het gezonde politieke verstand dat Italië bij de behandeling van de Sloveense kwestie heeft getoond. Op het ogenblik vordert de onderlinge toenadering tussen Italië en Slovenië naar wederzijds genoegen, net zoals ook het besef groeit dat er grote belangen in het spel zijn. Het staat buiten kijf dat hechte bilaterale betrekkingen tussen Italië en Slovenië aansluiten bij de uitbreiding van de Europese Unie naar het oosten en een belangrijk element voor de voortschrijdende stabilisering van de Balkan vormen.
Hopelijk realiseren het parlement en de regering van Slovenië zich wel dat aan deze voorspoed een abrupt einde kan komen als zij niet op een snelle en bevredigende manier voldoen aan de wettelijke aanspraken van de verbannen minderheden. Europa en Italië hebben hun aandeel op genereuze wijze geleverd, nu is Slovenië aan de beurt om haar plicht te doen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, de Sloveense regering heeft een prestatie geleverd van formaat. Half 1991 was Slovenië nog het slachtoffer van de interventie van het zogenaamde Joegoslavische volksleger en 5 jaar later heeft het onafhankelijke Slovenië zich ontwikkeld tot een volwassen democratie met goede regelingen voor zijn minderheidsgroepen, nog niet goed genoeg, maar voorlopig goed gezien de omstandigheden. Bovendien is Slovenië nu een sociale-markteconomie met waarschijnlijk de hoogste groeicijfers van Europa. Met het raamwerkakkoord over het geschil met Italië is nu het laatste obstakel weggenomen om Slovenië zijn verdiende plaats in Europa te laten innemen. Het Europa-akkoord is een goede eerste stap. Het is zaak dat niet alleen het Europees Parlement maar ook de nationale parlementen snel instemmen met dit akkoord. Deze associatie omvat zoals bekend onder andere een politieke dialoog en de geleidelijke totstandkoming van een vrijhandelszone. Het biedt uitzicht op toetreding en de desbetreffende aanvraag van Slovenië verdient dan ook alle positieve aandacht. De ex-Joegoslavische republiek zal zelfs in 2000 naar mijn idee klaar zijn voor de EMU.
Het Europa-akkoord is een belangrijke eerste stap op weg naar de toetreding. Het geeft tal van instrumenten voor intensievere samenwerking die actief benut moeten worden. Verder ondersteunen wij de voorstellen van de beide rapporteurs, de heer Iivari en de heer Posselt, wie ik zeer grote complimenten geef, om de samenwerking te intensiveren. Te denken valt daarbij aan de aansluiting bij de transeuropese netwerken, PHARE, INTERREG en de ondersteuning van het privatiseringsproces in Slovenië. Natuurlijk moet ook veel werk worden verzet in het kader van de pre-adhesiestrategie en een gestructureerde dialoog zoals met alle andere landen in Midden- en Oost-Europa.
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit af. We hebben er alle vertrouwen in dat de resterende problemen opgelost kunnen worden in het kader van de intensivering van onze relaties. Het lidmaatschap zou de goede verstandhoudingen bovendien verder kunnen verbeteren. Ik heb er alle vertrouwen in, nogmaals, dat Slovenië deel zal uitmaken van de eerste groep toetredende landen. Maar het is natuurlijk wel aan Slovenië zelf om in samenwerking met ons, de Unie, zich gereed te maken voor die toetreding. Dit Europa-akkoord is daarvoor de eerste belangrijke stap.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie De Groenen hanteert hetzelfde standpunt als in het verleden, toen zij haar steun gaf aan de associatie-overeenkomst tussen Slovenië en de Europese Unie en daarmee op de langere termijn aan de toetreding van Slovenië tot Europa. Gelukkig lijken nu de oorzaken voor de vertraging bij deze overeenkomst uit de wereld te zijn geholpen, namelijk het geschil met Italië over de rechten van de ballingen die deze gebieden hebben verlaten en vooral het probleem van de bezittingen die daar zijn achtergelaten. Zoals ik in het verleden al gezegd heb, is de oplossing van dit probleem mijns inziens bespoedigd doordat het Europees Parlement een positieve houding ten aanzien van deze associatie heeft ingenomen.
Deze regeling, die destijds door het Spaanse voorzitterschap van de Europese Unie is voorgesteld, moet weliswaar nog nader worden omschreven en verduidelijkt, maar is zeker zinvol voor de goede betrekkingen tussen Italië en Slovenië, en kan als voorbeeld dienen voor de toekomstige betrekkingen tussen de Europese Unie en andere landen die uit de as van het voormalig Joegoslavië zijn verrezen.
Wat dat betreft ben ik het niet eens met degenen die het Spaanse compromis onvoldoende vinden, want je kunt een nieuwe staat niet de verantwoordelijkheid voor vroegere regimes en landen in de schoenen schuiven. Ik zeg dit als zoon uit een familie die haar bezittingen in het voormalig Joegoslavië, in de huidige republiek Kroatië heeft moeten achterlaten. Ik hoop zelfs dat binnenkort ook met Kroatië een soortgelijke overeenkomst kan worden gesloten.
Dat ik voor deze associatie-overeenkomst ben betekent niet dat ik niet een aantal problemen wil aansnijden die naar mijn smaak tijdens de associatiefase moeten worden aangepakt. Om te beginnen de politieke doorzichtigheid. Wat de op handen zijnde verkiezingen in Slovenië betreft hebben wij Groenen met verbijstering vernomen dat het Istrisch parlement is uitgesloten; ofschoon deze partij hoofdzakelijk op Kroatisch gebied aanwezig is heeft zij toch het recht in het politieke leven van Slovenië vertegenwoordigd te zijn, omdat Istrië deels op Sloveens grondgebied ligt en omdat het Istrische parlement uitdrukking geeft aan een interetnisch verlangen waarin Kroaten, Italianen en Slovenen één worden. De formele redenen waarom het parlement is uitgesloten mogen dan vanuit wetgevend oogpunt juist zijn, politiek gezien snijden ze mijns inziens geen hout.
Verder zijn er problemen met de financiële doorzichtigheid die moeten worden opgelost; daarvoor hebben we tijdens de associatiefase alle tijd. De economische samenwerking tussen Italië en Slovenië kan verder worden ontwikkeld. Vanuit economisch oogpunt lijkt het me tevens nuttig een samenwerkingsverband tussen de havens van Koper en Triëst op poten te zetten. Verder is er het probleem van de kerncentrale van Krsko. Veel Sloveense partijen zijn van mening dat deze centrale volstrekt onveilig is. De Europese Unie moet mijns inziens beoordelen of de centrale veilig is en bekijken of ze door waardevoller energiebronnen kan worden vervangen.
Dan als laatste het vervoer. Het is waar dat in de transeuropese vervoersnetwerken een optie is opgenomen waar de landen in het oosten bij betrokken zijn, maar het is ook waar dat er op het ogenblik veel te veel wegverkeer door Slovenië is, ook na het besluit van Oostenrijk om de doortocht van de TIR over het eigen grondgebied aan banden te leggen. Er moet met Slovenië ook een overeenkomst worden gesloten om het goederenvervoer steeds meer per spoor in plaats van over de weg te laten plaatsvinden.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het komt in deze Vergadering nauwelijks voor dat de rapporteurs niet voor hun werk worden bedankt; welnu, in dit debat breek ik met die regel, ik bedank de rapporteurs niet, want zij hebben geprobeerd met hun verslagen een debat te verpesten dat juist zo kalm en vreedzaam had kunnen verlopen. Ik realiseer me hierbij terdege dat ik behoor tot de transnationale radicale partij van Marco Pannella, die zojuist door de heer Posselt werd genoemd omdat hij zich als één van de eersten sterk maakte voor erkenning van Slovenië.
U vergist zich, mevrouw Iivari, u vervalst met uw toelichting de historische en politieke realiteit en verdoezelt dat deze ernstige vertraging bij de associatie-overeenkomst uitsluitend te wijten is aan de weigering van Slovenië om aan de eisen van de Europese Unie tegemoet te komen - ook om het bilaterale conflict op te lossen. Deze eisen zijn neergelegd in het zogeheten "Solana-compromis" , dat het daaropvolgende Italiaanse voorzitterschap helaas terzijde heeft geschoven, waardoor er in Florence een symbolisch resultaat is bereikt, en waarbij er ook korte metten gemaakt werd met de mogelijkheid dat de ernstige problemen in verband met het bilaterale geschil eindelijk konden worden opgelost.
De verplichte teruggave van de achtergelaten bezittingen, en in het algemeen de oplossing, de verzoening van het bilaterale geschil is daarmee voorgoed om zeep geholpen. Het is waar dat de regering-Prodi hier een zware verantwoordelijkheid in heeft, maar mevrouw Iivari geeft in dit stuk een verkeerde voorstelling van zaken; dat wij hier anderhalf jaar mee gewacht hebben kwam doordat de Unie zich achter dat stuk verschanste en Slovenië - zoals bekend - haar wetgeving ten aanzien van de bezittingen wil handhaven op een manier die niet overeenkomt met de voorschriften zoals die in de rest van de Europese Unie gelden.
Wat u daar in de toelichting bij uw verslag schrijft, mijnheer Posselt, is zo erg dat ik Voorzitter Hänsch heb verzocht het te schrappen, waarna het stuk officieel zal worden goedgekeurd; hij heeft mijn verzoek ingewilligd. De geschiedenis weergeven zonder gewag te maken van de vervolgingen waaraan de Italiaanse gemeenschap heeft blootgestaan, de dolinen, de verbanning van honderdduizenden mensen, dat is heel erg, dat is onaanvaardbaar. Onze fractie zal niet voor uw verslag stemmen als daar die flagrante onwaarheden in blijven staan die de publieke opinie een volkomen verkeerd beeld van het Europees Parlement zouden kunnen geven.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de verschrikkingen van de burgeroorlog in het voormalig Joegoslavië heeft Slovenië zich tot een stabiele democratie ontwikkeld waarin de fundamentele vrijheden en rechten van minderheden worden gerespecteerd. Doordat het land slechts enkele dagen in oorlog was, waren alle voorwaarden aanwezig voor een succesvolle overstap naar een markteconomie. Terwijl de traditionele exportmarkten in de voormalige Warschau-pactlanden verloren gingen, is Slovenië erin geslaagd om zich op het Westen te richten. Een strikt monetair beleid en een strenge fiscale discipline vormden andere voorwaarden voor een gunstige economische ontwikkeling.
De Europa-Overeenkomst kan een nieuwe impuls geven aan de Sloveense economie. Die is op dit moment dringend nodig gezien de lagere economische groei, de toenemende werkloosheid en de verslechtering van de handelsbalans. De Sloveense overheid kampt met typisch westerse problemen, zoals beheersing van de loonkosten en het voorkomen van een verzwakking van de overheidsfinanciën door hervorming van het sociale systeem. Door een zoveel mogelijk open handelsrelatie tussen de Unie en Slovenië dient een verdere economische ontwikkeling van Slovenië gestimuleerd te worden.
Met name op transportgebied kan de relatie tussen de lidstaten van de Europese Unie en Slovenië uitgebouwd worden. Slovenië is geografisch gezien een schakel tussen West-Europa en de Balkan. Aan de aanleg van een adequate infrastructuur wordt door de Sloveense overheid dan ook hoge prioriteit gegeven. De opneming van Slovenië in de TEN's is hierbij van groot belang. Het zal echter nog jaren duren voor het wegennet voldoende capaciteit heeft om de toenemende transportvraag op te vangen. De vervoersbetrekkingen tussen de Unie en Slovenië zijn in de Europa-Overeenkomst daarom nog niet volledig vrij omdat de vervoerssector in Slovenië een kans moet krijgen om zich voor te bereiden op de interne markt.
Samenvattend, met de ondertekening van de Europa-Overeenkomst wordt Slovenië in de pre-toetredingsstrategie opgenomen en het lidmaatschap van de Unie in het vooruitzicht gesteld. Mede vanwege zijn door het westers christendom gestempelde cultuur is Slovenië daarvoor een logische kandidaat. Wij spreken de hoop uit dat het Sloveense parlement na de verkiezingen van 10 november aanstaande snel tot ratificatie van deze Overeenkomst zal overgaan.

Jung
Mijnheer de Voorzitter, als buren van Slovenië die van begin af aan het streven naar onafhankelijkheid van dit land met veel begrip en actieve betrokkenheid hebben gevolgd en gesteund, zijn wij Oostenrijkers natuurlijk geïnteresseerd in een toetreding van Slovenië tot de Europese Unie. Steun en begrip kunnen echter geen eenrichtingverkeer zijn. Wij liberalen begrijpen daarom niet waarom Slovenië nu niet bereid is om de beschikkingen van de Joegoslavische Partisanenregering van Jajce op te heffen en ongeldig te verklaren, zoals Kroatië dat allang heeft gedaan. Deze beschikkingen die de duitstalige oud-Oostenrijkers in deze staat al zoveel onheil en onrecht, dood en verderf hebben gebracht.
Bovendien is Slovenië ook tegenwoordig om onnavolgbare redenen nog niet bereid om deze bevolkingsgroep en die van de bewoners van Gottscher een terechte minderhedenstatus te verlenen. Wat dat betreft moet ik de vorige spreker ook absoluut tegenspreken. Tegenover andere bevolkingsgroepen zoals de Hongaren is dit allang gebeurd. Voorts hebben we terechte en nog steeds niet weerlegde twijfels voor wat betreft de gebrekkige veiligheid van de kerncentrale Krsko die vooral tijdens de gevechten om de onafhankelijkheid een echte bedreiging voor het Oostenrijkse grensgebied heeft gevormd. Bovendien bestaat bij ons de gegronde vrees dat de in de overeenkomst beschreven en ten dele geautomatiseerde toetredingsstappen op economisch gebied en ook voor wat betreft het vrije verkeer op de arbeidsmarkt - inclusief familieleden - in onvoldoende mate zijn doordacht...
(De Voorzitter vraagt de spreker zijn spreekbeurt af te ronden) ... Dat komt ervan als de kleine groepen zo weinig spreektijd krijgen. Ik herhaal dus: we hebben terechte twijfels op economisch gebied en voor wat betreft het vrije verkeer op de arbeidsmarkt. Dit zijn allemaal problemen die in eerste instantie Oostenrijk en deels ook Italië aangaan. De andere landen kunnen daarom gemakkelijk en lichtvaardig besluiten nemen; zij hoeven niet op te draaien voor de gevolgen.
De regering van de deelstaat Karinthië heeft daarom niet in de laatste plaats op 9 oktober van dit jaar haar twijfels over de overeenkomst geuit. Uiteindelijk missen we ook als teken van goede wil van de Slovenen tegenover het buurland een tegemoetkoming bij het voor kleine bedrijven in het grensgebied zo ruïneuze dumping-beleid van de Sloveense Duty-Free-Shops. We kunnen daarom de overeenkomst in zijn huidige vorm niet goedkeuren.

Konečny
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, laat, maar zeker niet te laat is nu ook Slovenië partner in een Europa-Overeenkomst - een land dat in zijn economische en democratische ontwikkeling hoge normen heeft bereikt als je kijkt naar het uitgangspunt. Het is juist dat Oostenrijk één van de partners van dit land was die al vroeg de onafhankelijkheid hebben gesteund en in de eerste turbulente weken een helpende hand hebben gereikt.
Heel duidelijk is dat hier een land een ontwikkeling doormaakt die het uiteindelijk kan binnenleiden in de kring van de lid-staten van de Europese Unie. Het is zeker van groot belang dat deze overeenkomst ondanks alle problemen en vertragingen die er zijn geweest onder het Italiaanse voorzitterschap is gesloten. Ik wil dat als een goed voorteken voor de verdere ontwikkeling beschouwen, ook al heb ik in het debat van vandaag een paar klanken gehoord, niet alleen van Italiaanse maar ook van Oostenrijkse collega's, die mij de haren ten berge doen rijzen.
Het staat vast dat er zich in Midden- en Oost-Europa een groot aantal nationale en minderhedenproblemen voordoet; het staat echter ook vast dat deze door het verrekenen, het openscheuren van oude wonden en wederzijdse beschuldigingen niet kunnen worden opgelost, maar alleen door gezamenlijk - dus met gezamenlijke doelstellingen voor ogen - naar de toekomst te kijken.
We zullen deze overeenkomst vanzelfsprekend goedkeuren, hoewel er veel zaken zijn die we van de Sloveense regering moeten eisen. Krsko en het dumping-beleid van de Duty-Free-winkels werden genoemd, maar van doorslaggevend belang is toch het gemeenschappelijk partnerschap in een regio die een economische bewustwording en een nieuwe humaniteit nodig heeft.

Linzer
Mijnheer de Voorzitter, met inmiddels negen landen heeft de Europese Unie associatie-overeenkomsten gesloten waarin de mogelijkheid voor een latere toetreding van deze landen besloten ligt. De principiële vraag of de Unie zich in oostelijke richting zal uitbreiden is daarmee reeds beantwoord. De vragen van het wanneer en hoe, dus naar het tijdstip en de voorwaarden van een toetreding, blijven echter onbeantwoord. Terwijl de landen van Midden- en Oost-Europa vóór de kentering in 1989/90 tenminste vanuit West-Europees oogpunt nog een relatief homogeen blok leken te vormen, wordt tegenwoordig duidelijk dat de landen die vragen om toetreding zich in hun culturele, religieuze, geopolitieke en economische uitgangssituaties zo sterk van elkaar onderscheiden dat het onmogelijk is om ze allemaal op dezelfde manier te behandelen. Dat betekent dat niet alleen het uitgangspunt, maar ook de ingeslagen weg van de afzonderlijke Midden- en OostEuropese landen - hun doel is het om lid van de Europese Unie te worden - heel erg verschillend is.
Als we vandaag als Europees Parlement in het debat over de verslagen van onze collega's Iivari en Posselt - die ik overigens vanaf deze plaats voor hun uitstekende werk wil bedanken - oproepen tot ratificatie van de EuropaOvereenkomst tussen Slovenië en de Unie, dan moet dat een teken zijn voor deze jonge staat Slovenië. Het moet een aanmoediging zijn: jullie zijn op de goede weg! We willen daarmee de uitstekende inspanningen erkennen van de Sloveense staat en zijn bevolking om de weg terug te vinden naar een verbond van Europese landen waarvoor Slovenië in de loop van zijn geschiedenis belangrijke bijdragen tot de economische, politieke en culturele ontwikkeling heeft geleverd.
De Europese Unie stelt aan de landen uit Midden- en Oost-Europa die willen toetreden hoge eisen zowel in economisch als in politiek opzicht. Maar ik vind dat Slovenië het gezien zijn voorwaarden heeft verdiend om zo spoedig mogelijk te worden opgenomen in de Europese Unie.

Malerba
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit is een belangrijk onderwerp. De zoveelste getourmenteerde grens in Europa begint af te brokkelen, een grens die in de loop der tijd fluïde is geweest, en getuige was van grote drama's die nog niet in de vergetelheid zijn geraakt en nog niet aan de stilte van de geschiedenis zijn overgeleverd. Ik spreek hier als lid van de Commissie externe economische betrekkingen en houd me uitsluitend bezig met de economische problemen die daar spelen, met name in de regio rond de Italiaans-Sloveense grens.
Wat het Verdrag van Osimo en de daaropvolgende bilaterale verdragen met Italië betreft: deze moeten volledig worden nageleefd en het Europees Parlement moet daar door de goedkeuring van de associatie-overeenkomst voor instaan. Wat de overgang van de Sloveense economie naar een markteconomie betreft zij erop gewezen dat de privatiseringen in Slovenië aarzelend verlopen, terwijl op de kapitaalmarkten transacties met het buitenland nog steeds aan beperkingen gebonden zijn en buitenlandse banken die filialen willen openen op problemen stuiten. Het zou goed zijn als deskundigen van de Commissie de Sloveense regering hielpen de nieuwe regelingen in het kader van de Europese harmonisatie te ontwerpen.
Wat betreft het vervoer en de infrastructuren die voor Europa van belang zijn, vinden wij dat Ljubljana via een sneltrein op het Europese net moet worden aangesloten volgens de oost/west-as - Boedapest, Ljubljana, Triëst, Venetië -, terwijl het in de richting noord-zuid zinvol is de lijn van Maribor naar Koper door te trekken en het intermodale vervoersysteem te voltooien dat langs de huidige Italiaans-Sloveense grens ligt. Het bekken van de Isonzo, dat tussen Slovenië en Italië ligt, moet aan een algemene planning worden onderworpen, zowel voor het gebruik van de watervoorraden als voor het beheer van het afvalwater van Nova Gorica. Het wijngebied Collio moet wat zijn Europese herkomstbenamingen betreft worden beschermd.
Wat het werkgelegenheidsvraagstuk betreft is het zo dat de aan Slovenië grenzende Italiaanse regio's een economisch marginale positie innemen; de werkloosheid ligt daar rond de 15 %, terwijl het gemiddelde in Noordoost-Italië 6, 4 % is. Als de grens wordt opgeheven zal de werkloosheid verder stijgen; daar moet dan via maatregelen van de Europese politiek iets aan worden gedaan, hetzij met structurele maatregelen vanuit het regionaal beleid, hetzij met buitengewone maatregelen om de grensoverschrijdende samenwerking te stimuleren. Gorizia is de laatste stad in Europa die nog door een uit de tweede wereldoorlog daterende grens wordt doorsneden. Door Europese bemoeienis kunnen Gorizia en Novagoriza een smeltkroes van ideeën en initiatieven van verschillende culturen en etnische groeperingen worden, om zodoende de beknelling van de grens om te vormen in mogelijkheden voor samenwerking en groei.
Dan tot besluit nog een technische opmerking over het verslag van collega Posselt. Deel A van de resolutie, dat het enige stuk is waarover wij moeten stemmen, is het resultaat van gezamenlijke inspanningen van de Commissie externe economische betrekkingen; ik kan dat gedeelte goedkeuren en onderschrijven. De toelichting (deel B) is uitsluitend het werk van de rapporteur, en daar heb ik zo mijn bedenkingen over, maar dat is verder voor onze stem niet van belang.

Moretti
Mijnheer de Voorzitter, ik moet deze Unie vragen hoe en met wie zij groot wil worden. Als de toenadering van Slovenië tot de Unie tot doel heeft een civielrechtelijk en democratisch bestel in dit land te consolideren, terwijl tegelijkertijd ook de economische ontwikkeling wordt bevorderd, dan is dat prima. Maar als dit land het doel heeft deel te worden van Europa en alleen maar economische voordelen te behalen, daarbij het onschendbare recht op vrijheid en democratie met voeten tredend, dan ben ik daar faliekant tegen. Slovenië moet maar eens uitleggen wat het van plan is te doen met de Italiaanse eis tot teruggave van de onroerende goederen die destijds, in de jaren '50, zijn onteigend, toen tienduizenden Italiaanse vluchtelingen het voormalig Joegoslavië moesten verlaten; het moet maar eens uitleggen of het van plan is de Italiaanse burgers in Slovenië de fundamentele rechten van vrijheid en democratie, taal en cultuur toe te kennen, rechten zoals de Sloveense minderheden in Italië die hebben.
Ik sta achter de initiatieven om de integratie van dit land in de Europese Unie te bevorderen, maar ik roep de autoriteiten op met politieke initiatieven te komen om alle volkeren en etnische groeperingen in Slovenië fundamentele garanties op vrijheid, democratie, taal en cultuur te bieden alvorens lid te worden van deze Unie.
Dit land heeft sinds 25 juni 1991 - de datum waarop Slovenië het zelfbeschikkingsrecht van de volken heeft afgekondigd - op het gebied van de democratische veranderingen enorme inspanningen gedaan en flinke vooruitgang geboekt. Heel veel lid-staten binnen de Unie onthouden overigens dit zelfbeschikkingsrecht aan hele gebieden en volken, die zelf de genoemde vrijheidsbeginselen altijd hebben gewaarborgd. Padania is daar het jongste voorbeeld van!
Ik verzoek derhalve de lid-staten van de Unie erop toe te zien dat de democratie en het wederzijdse respect voor culturele en sociale kenmerken wordt gewaarborgd.

Parigi
Mijnheer de Voorzitter, de afgevaardigden van Nationale Alliantie grijpen deze gelegenheid aan om hun standpunt nog eens kenbaar te maken, namelijk dat de Europese Unie er beter aan doet eerst haar huidige situatie te consolideren en pas daarna uit te breiden, om op die manier ook de politieke eenheid te bereiken die wij vóór de zuiver economische eenheid stellen.
Wat de overeenkomst met Slovenië betreft stellen wij ontstemd vast dat dit land, met de regering-Prodi als medeplichtige, zich niets aantrekt van de gerechtvaardigde verwachtingen van de Italianen die de van hen gestolen bezittingen terugeisen. Deze mensen hebben de bloedige, bijbels aandoende etnische schoonmaak van vijftig jaar geleden door het communistische leger van het voormalig Joegoslavië overleefd - 350.000 Italianen zijn in een paar maanden tijd door Joegoslavië weggevaagd en tienduizenden Italianen zijn levend in de bergkloven van het voormalig Joegoslavië geworpen. Die bezittingen hadden allang moeten zijn teruggegeven, niet alleen omdat Slovenië daartoe verplicht is, maar vooral als gebaar van een beschaving die niet aan de hand van parameters kan worden gemeten en zich daarom door moreel hoogstaande daden moet bewijzen, zoals dus de teruggave van de bezittingen aan de rechtmatige eigenaars en hun afstammelingen.
De Europese Unie, die zich altijd - vaak alleen maar met de mond - als gids voor het leven en als lichtend voorbeeld van de gerechtigheid voor de volken opwerpt, moet zich van haar bank- en koopmansmentaliteit ontdoen, want die zorgt ervoor dat er alleen met materiële zaken rekening wordt gehouden en dat de morele waarden die toch het echte bewijs van een gearriveerde, gerijpte beschaving zijn, in de wind worden geslagen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats moet ik zeggen dat ik het zeer jammer vind dat dit de laatste plenaire vergadering is die mevrouw Iivari bijwoont. Wij zullen haar grote werkkracht in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid erg missen.
Ik ben ingenomen met deze overeenkomst, die zeker niet te vroeg komt, en feliciteer allen die hebben geholpen om de moeilijkheden weg te werken. Wij moeten zeker ook hulde brengen aan het Spaanse voorzitterschap dat in de loop van zijn zes maanden de impasse heeft doorbroken. Dit is een belangrijke overeenkomst omdat, zoals een aantal leden hebben gezegd, Slovenië een sterk kandidaat voor het toekomstige lidmaatschap van de Europese Unie is. Ik hoop dat bepaalde collega's eraan zullen denken dat wij hier in het Parlement aan een nieuw Europa bouwen en dat wij hier niet de veldslagen van het oude Europa overdoen.
Slovenië mag natuurlijk niet denken dat deze overeenkomst automatisch naar toetreding tot de Europese Unie leidt. Er wacht Slovenië nog veel werk. Slovenië moet vooral goed beseffen dat toetreding tot de Europese Unie de aanvaarding van het volledige communautaire acquis inhoudt, zij het dat wel voorlopige afwijkingen kunnen worden toegestaan.
Ik wil niet herhalen wat anderen hier al hebben gezegd. Ter attentie van de heer Van den Broek wil ik alleen nog het volgende zeggen. De Europese architectuur bestaat nu uit een aantal overeenkomsten zoals die over de Europese Economische Ruimte, de associatieovereenkomsten met Centraal- en Oost-Europa, de CEFTA en de vrijhandelsovereenkomsten met EVA-landen. Wij zullen van dat alles pas volledig de vruchten kunnen plukken als wij al die regelingen op paneuropees niveau samenvoegen.
Ik waardeer het werk dat de Commissie op dat gebied heeft verricht en ben vooral ingenomen met het feit dat de Raad van ministers van begroting in juli heeft beslist tussen de EER, Zwitserland en de Centraal- en Oosteuropese landen een diagonale dialoog op gang te brengen. Om het economisch potentieel van deze elkaar overlappende overeenkomsten te optimaliseren moeten wij evenwel naar een volledige samenvoeging van de bepalingen evolueren.
Ik hoop dat de Commissie, ondanks de discussies die wellicht over de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie zullen worden gevoerd, hieraan in de nabije toekomst prioriteit zal verlenen.

Graziani
Mijnheer de Voorzitter, ik heb hier in deze Vergadering een vreemde vergelijking gehoord: bij een fout verslag zou een foute overeenkomst horen. Maar het gaat toch alleen om de overeenkomst, het verslag is een bijkomstigheid. Ik zal evenwel niet het bijvoeglijk naamwoord "historisch" gebruiken om de overeenkomst te omschrijven, en wel om een doodeenvoudige reden. De bladzijde die hiermee is omgeslagen en die het werkelijk verdient historisch te worden genoemd, is de bladzijde waarop de ideologische en politieke scheiding tussen de Gemeenschap - tegenwoordig de Unie - en de andere long van Europa wordt beschreven.
Op dit moment zijn de betrekkingen redelijk normaal, ze verlopen nog zeker niet vlekkeloos, maar ze zijn normaal; er is niet zozeer sprake van cohabitatie als wel van iets dat voor de situatie in dit werelddeel belangrijker is. Ik kan daarom niet zeggen dat ik tegen zo'n soort overeenkomst ben, wat echter niemand van de gebeurtenissen in het verleden kwijtscheldt, en wanneer ik "niemand" zeg bedoel ik ook "niemand" . Maar wanneer Europa daar nu blijft steken en het ongelijk en het gelijk gaat tellen waarvan het eerste, het ongelijk, op totalitaire regimes en dictatoriale stelsels terug te voeren is, dan zou dat geen Europa van vandaag en nog minder van morgen zijn, maar een Europa van de burgeroorlogen van gisteren en eergisteren.
Het is dus goed te benadrukken dat het Europa dat zich vandaag voor Slovenië openstelt en morgen voor andere landen van Midden- en Oost-Europa, een democratisch Europa is, waar de eerbied voor de rechten van de minderheden en voor alle mensenrechten wet is, dezelfde als de wet die recht op het staatsburgerschap geeft. Wij leven in een werelddeel dat een ingewikkelde geschiedenis achter de rug heeft, en ook de grenzen van de landen zijn altijd ingewikkeld gebleken. Kwestie van tuinieren, zeggen de Amerikanen, die een andere geschiedenis hebben. Kwesties die niet tot tuinieren kunnen worden teruggebracht - zouden wij kunnen zeggen -, maar dan alleen als wij ons zouden laten inspireren door de denkwijze van het nationalisme en de bijbehorende onderverdeling in nationale staten.
De overeenkomst heeft een andere reikwijdte, een Europese reikwijdte waarin ook voor de ingewikkelde kwesties van het "tuinieren" een nationale oplossing kan worden gevonden die de rechten van iedereen in acht neemt. Wel vind ik dat men zich moet realiseren dat een Italiaanstalige politieke partij geen wettelijke erkenning heeft gekregen. Dat is een ernstige zaak die niet zozeer moet worden toegelicht als wel rechtgezet. Laat men ook niet zeggen dat het slechts een schoonheidsfoutje in een heel ander kader is. Ook al was het slechts een schoonheidsfoutje - misschien is het dat wel -, het gaat nog steeds om een ontoelaatbare schending van een burger- en politiek recht.
Ik vertrouw er evenwel op dat het onrecht wordt hersteld en spreek me daarbij vóór de overeenkomst uit; gezien de algehele situatie in Slovenië wordt deze overeenkomst gerechtvaardigd door het feit dat dit land toch altijd nog een rots in de branding van het voormalig Joegoslavië is, waarbij tevens de mogelijkheid bestaat dat ook met de buurlanden steeds nauwer zal worden samengewerkt, wat een goede voedingsbodem voor de bouw van Europa is. Vanuit deze achtergrond moeten de nog heersende geschillen worden opgelost, met name die met Italië en de Italianen die daar hebben gewoond en nog steeds wonen.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tot nu toe heel goed geluisterd naar het debat en in dat verband in enkele bijdragen een wel erg beperkt zicht op de zaken moeten constateren. Het gaat bij deze overeenkomst niet alleen om onroerende goederen en om Italië, maar het gaat om de verdere aansluiting van Slovenië bij ons gemeenschappelijk Europa. Het is prettig te kunnen constateren dat men er grotendeels toe neigt hierin toe te stemmen.
Iets is in dit debat naar mijn mening echter niet genoeg naar voren gekomen, namelijk betere informatie en voorlichting van onze burgers in de Unie over datgene wat deze overeenkomst daadwerkelijk betekent. Ook hier gaat het erom deze informatie te verstrekken opdat ook de burgers deze overeenkomst kunnen goedkeuren. Er werd al gezegd dat Slovenië, de Unie en daardoor ook mijn land, Oostenrijk en Stiermarken op economisch gebied van deze overeenkomst kunnen profiteren. Waar men het echter helemaal nog niet over heeft gehad is het feit dat wij allemaal, niet alleen de Slovenen, maar wij in Europa en in dit grotere gebied op buitenlands en veiligheidspolitiek gebied voordeel hebben van het feit dat we de kans hebben om de veilige vredeszone uit te breiden met dit zo omstreden deel van de Balkan en voor ons allemaal positieve resultaten te behalen. Verder ontbrak het tot nu toe aan elke aanduiding voor het feit dat in deze overeenkomst voor de eerste keer ook bij kwesties als nucleaire veiligheid veel meer werd afgesproken dan in alle vergelijkbare overeenkomsten tot nu toe. Er werd ook op gewezen dat we bij het onderwerp verkeersinfrastructuur kansen hebben als we ze benutten.
In dit verband dient echter ook van Oostenrijkse kant, maar wel met een iets ander accent dan tot nu toe te horen was, erop te worden gewezen dat we een belangrijke conditio sine qua non voor deze associatie-overeenkomst en vooral ook voor het verdere lidmaatschap van Slovenië in de Europese Unie nooit uit het oog mogen verliezen. Europese Unie betekent voor ons en daardoor ook voor de toekomstige lid-staat Slovenië: mensenrechten, rechtsstaat en bescherming van minderheden. Daarom roepen we Slovenië dringend ertoe op om de conventie van de Europese Raad over de bescherming van minderheden direct te ratificeren! We kunnen op deze manier garanderen dat er ook een wettelijke grondslag zal zijn voor de duitstalige en italiaanstalige minderheid in dit gebied.
Ik roep om dezelfde reden Slovenië er ook toe op om de toenmalige onteigeningen, die in twee gevallen in deze contreien hun stempel op de twintigste eeuw hebben gedrukt, in de geest van nieuwe Europese samenwerking op een humane manier op te lossen.

Van den Broek
Voorzitter, staat u mij eerst toe van de gelegenheid gebruik te maken om mevrouw Iivari te danken voor haar verslag over de Europa-Overeenkomst en de heer Posselt voor zijn verslag over de daarmee verband houdende economische en commerciële aspecten. Ik zou me graag aansluiten bij de woorden van de heer Titley en van de zijde van de Europese Commissie mevrouw Iivari die vandaag haar laatste plenaire vergadering bijwoont het allerbeste toe te wensen.
Zoals door de verschillende geachte afgevaardigden is opgemerkt is bekrachtiging van deze EuropaOvereenkomst door het Europees Parlement een buitengewoon belangrijke stap voor Slovenië op weg naar integratie in de Europese Unie. Terwijl hierdoor ook aan regeringen en parlementen van onze lidstaten een duidelijk signaal wordt gegeven hoe belangrijk het is dat ook de nationale parlementen even voortvarend deze Europa-Overeenkomst in behandeling nemen als het Europees Parlement dat heeft willen doen.
Vanaf de dag van de uitroeping van zijn onafhankelijkheid in juni 1991 heeft Slovenië naar aansluiting bij de Europese Unie gestreefd. Mij staat nog zeer wel bij wat zich afspeelde omstreeks die tijd en hoe Slovenië aan de rand van de afgrond heeft gestaan en bijna werd meegezogen in wat zich later ontwikkelde tot een volledig Joegoslavisch drama. Dat is gelukkig voorkomen en de Europese Unie heeft daar in ieder geval ook een positieve rol bij kunnen spelen. Ik herinner u aan de overeenkomst die in juli 1991 in Brioni onder leiding van de Europese trojka werd gesloten.
Ik zou ook graag nog eens waardering uitspreken voor de inspanningen die zijn gedaan door met name het Spaanse voorzitterschap om de problemen die rezen bij de sluiting van de Europa-Overeenkomst met Slovenië uit de weg te ruimen. Ik ben het met al diegenen eens die hebben gezegd: het is thans de tijd om vooruit te kijken, om te kapitaliseren op de overeenstemming die bereikt is en om resterende problemen die stellig nog aanwezig zijn in een constructieve sfeer op te lossen.
Ik wil ook de belangrijke bijdrage van Voorzitter Hänsch van april jongstleden nog eens in herinnering brengen. Ik meen dat zijn toespraak tot het Sloveense parlement een belangrijke rol heeft gespeeld bij het zowel de Unie als Slovenië in staat stellen om de Europa-Overeenkomst dan op 10 juni van dit jaar te ondertekenen. Op die dag vroeg Slovenië het lidmaatschap van de Unie aan, aldus zijn verbondenheid met de Europese integratie bevestigend.
In antwoord op opmerkingen die gemaakt zijn door een aantal geachte afgevaardigden wil ik nog eens zeggen dat Slovenië heeft toegezegd de grondwettelijke en wettelijke wijzigingen aan te brengen die vereist zijn om het in de Europa-Overeenkomst bepaalde ook daadwerkelijk uit te voeren. Dit werd mij tijdens de besprekingen die ik drie weken geleden met de president, de regering en leden van het parlement in Slovenië heb gehad, duidelijk. Tevens werd dat door eerste minister Donovtsjek bevestigd aan de delegatie van het Europees Parlement tijdens haar recente bezoek aan Ljubljana.
Nadat de Europa-Overeenkomst was ondertekend werd de interimovereenkomst met Slovenië geparafeerd, waarvan wij gaarne zouden zien dat deze op 1 januari aanstaande in werking kan treden. De Commissie keurde gisteren het desbetreffende voorstel goed en volgens het tijdschema zal de interimovereenkomst op 5 november aanstaande kunnen worden ondertekend. U weet dat het daarmee dan mogelijk wordt om begin volgend jaar alle commerciële en economische elementen uit de Europa-Overeenkomst vooruitlopend op de ratificatie van die Europa-Overeenkomst reeds in werking te doen treden.
Ik begrijp dat het tijdschema voor dit besluit en de daarop aansluitende raadpleging van het Parlement krap is. Ik begrijp dat dit het Parlement onder druk zet en ik heb er dan ook voor gezorgd dat het Parlement en de commissie buitenlandse zaken volledig op de hoogte worden gehouden van de geboekte vooruitgang en ik ben dankbaar voor uw steun en samenwerking bij inschakeling van de spoedprocedure die ter voorbereiding van de tijdige ondertekening van die overeenkomst nodig is.
Slovenië werkt reeds nauw met de Unie samen met het oog op een gedegen voorbereiding op het lidmaatschap. Ik moge hier wijzen op de grote inspanning van de Sloveense regering om haar antwoorden op de vragenlijst van de Commissie te geven binnen de termijn die op 25 juli jongstleden afliep. De antwoorden op die vragenlijst zullen van groot belang zijn voor het advies over de toetredingsaanvraag van Slovenië, het advies dat de Commissie na de Intergouvernementele Conferentie zal uitbrengen. Wanneer de Europa-Overeenkomst is bekrachtigd en in werking is getreden, zal Slovenië als gelijke van de andere geassocieerde Midden- en Oost-Europese landen kunnen deelnemen aan het aan de toetreding voorafgaand beleid.
Een positief signaal vandaag zal de nieuwe Sloveense regering die na de nationale verkiezingen van 10 november aanstaande zal worden gevormd nog meer aanmoedigen om de komende uitdagingen, met name in het kader van de nationale toetredingsstrategie, ook met succes tegemoet te treden.
Naast de liberalisering van zijn wetgeving op eigendom zal Slovenië zijn economische hervormingen en zijn hervormingen van het overheidsapparaat moeten consolideren zodat het ook doeltreffend een markteconomie kan beheren en straks ook kan concurreren op de interne markt.
Ik zou willen wijzen op de positieve en constructieve werkrelatie van de Commissie met de Sloveense autoriteiten. Ik hoop dat de nieuwe regering in deze zelfde geest zal voortgaan en ik zie uit naar verdere uitbreiding van de bilaterale betrekkingen die als uiteindelijk doel hebben Slovenië als nieuw lid in de Europese Unie op te nemen.
Tenslotte wil ik verklaren dat ik er vertrouwen in heb dat zowel de Commissie als het Europees Parlement Slovenië op zijn weg naar de Europese Unie zullen begeleiden met alle constructieve steun waar mogelijk, maar ook met kritische steun waar nodig. Hiermee doel ik met name op problemen die nog bestaan en die in goed overleg en goede samenwerking kunnen worden opgelost.
Voorzitter, wij kijken inderdaad uit naar verdere samenwerking met Slovenië en naar een succesvol integratieproces.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet alleen de commissaris bedanken voor zijn uitstekende werk en hem beloven dat we ons intensief zullen inzetten voor de interimovereenkomst, maar ik wil een korte persoonlijke verklaring afleggen als reactie op de opmerking van de heer Dell'Alba die me immers van verdraaiing van de feiten heeft beschuldigd. Ik geloof dat ik daar volgens het Reglement zeker het recht toe heb.

De Voorzitter
Het spijt me, maar het gaat hier niet om een persoonlijk feit maar om een politiek debat, waarin de afgevaardigde alleen gezegd heeft dat hij het niet eens is met uw verslag.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

EU-actieplan voor Rusland
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen:
B4-0854/96 van mevrouw Lalumière, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, aan de Raad, over het EUactieplan voor Rusland; -B4-0855/96 van mevrouw Lalumière, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, aan de Commissie, over het EU-actieplan voor Rusland; -B4-0857/96 van de leden Schroedter, Aelvoet en Roth, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, aan de Raad, over een EU-actieplan voor Rusland; -B4-0970/96 van de leden Schroedter, Aelvoet en Roth, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, aan de Commissie, over een EU-actieplan voor Rusland; -B4-0972/96 van de leden Kjer Hansen en Cars, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, aan de Commissie, over de Rusland-strategie van de Europese Unie; -B4-0973/96 van de leden Miranda, Carnero González, Piquet, Vinci en Pettinari, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, aan de Commissie, over het EU-actieplan voor Rusland; -B4-0980/96 van de leden Hoff, Krehl, Truscott, Iivari en Wiersma, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, aan de Raad, over het EU-actieplan voor Rusland; -B4-0981/96 van de leden Hoff, Krehl, Truscott, Iivari en Wiersma, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, aan de Commissie, over het EU-actieplan voor Rusland; -B4-0983/96 van de leden Lehne en Oomen-Ruijten, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, aan de Raad, over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Russische Federatie.
Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, op 13 mei van dit jaar heeft de Raad het actieplan voor Rusland goedgekeurd.
Het was een prijzenswaardig initiatief dat hoofdzakelijk ten doel had de hervormingen te steunen, aan de vooravond van de Russische presidentsverkiezing die met enkele problemen begon. Ook had dit initiatief ten doel een bepaald aantal acties te selecteren, in afwachting van de ratificatie van de partnerschaps-overeenkomst door alle landen van de Unie en van de inwerkingtreding ervan.
Maar hoe verantwoord dit plan ook mag zijn, ik vind het nogal summier. Om die reden heb ik de Raad en de Commissie hierover vragen willen stellen zodat zij in de nabije toekomst hun richtsnoeren duidelijker en hun acties nauwkeuriger kunnen definiëren. Rusland is voor ons inderdaad een partner die anders is dan de andere. Door de afmetingen, de geostrategische positie, de oude en recente geschiedenis, en het politieke en militaire belang van het land zal Rusland een belangrijke rol spelen voor ons, en met ons.
Maar dit land heeft immens grote problemen. En deze belangrijke partner is ook onvoorspelbaar. Dit vereist van ons een beleid dat tegelijkertijd gebaseerd is op een lange termijnplanning van onze doelstellingen en op veel pragmatisme op korte termijn. Wij zullen de gelegenheid hebben om deze kwesties opnieuw te bespreken als ik het mij opgedragen verslag indien over de betrekkingen tussen de Europese Unie en Rusland.
In verband met het actieplan wil ik nu het volgende onderstrepen. Wat onze bijdrage aan de democratische en juridische hervormingen in Rusland betreft, ben ik van mening dat het plan acties opsomt, waarbij echter niet het enorm grote belang ervan wordt benadrukt. De acties zijn namelijk noodzakelijk voor het instellen van een rechtsstaat in Rusland, die op zijn beurt weer een voorwaarde is voor het slagen - of het mislukken - van de economische hervormingen.
Derhalve wil ik het belang van de belastinghervorming benadrukken. Als wij ertoe kunnen bijdragen om in Rusland een degelijk belastingsysteem te ontwikkelen, dan hebben wij nuttig werk verricht, want een van de kwaden die dit land ondermijnen is de vreselijke ontoereikendheid van de belastinginkomsten. Er is geen democratie, noch een rechtsstaat als er geen minimum aan belastinginkomsten is.
Wat de economische samenwerking betreft worden er in het actieplan veel ideeën naar voren geschoven, met inbegrip van de domeinen zoals kernenergie, het milieu of de modernisering van het produktieapparaat. Wij moeten er dan ook op aandringen dat onze hulp niet alleen omvangrijk is, maar dat onze programma's, zoals TACIS, beter gecontroleerd worden en ook beter gecoördineerd worden met de programma's die onze lid-staten of de financiële instellingen zoals het IMF, de EBWO of de EIB uitvoeren.
Wij moeten ons echter ook zorgen maken over de sociale situatie. Deze situatie is zo ernstig dat de invoering van hervormingen hierdoor in gevaar kan komen. De behoeften zijn zo omvangrijk dat de Europese Unie nooit zoveel zou kunnen helpen als eigenlijk noodzakelijk is. Ondanks alles mag deze sociale dimensie nooit in onze programma's worden verwaarloosd. Het TACIS-programma zou meer plaats moeten inruimen voor gebieden zoals gezondheid, onderwijs en de sociale bescherming.
Ik betreur het dat er in het actieplan absoluut niet wordt gerept over politieke samenwerking. Natuurlijk wordt er gesproken over samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, of over kwesties betreffende de veiligheid in Europa. Maar het blijft echt summier, want het plan zwijgt over de praktische middelen om de maffiose praktijken te bestrijden die Rusland en de landen van de Unie vergiftigen.
Ook de paragraaf over het buitenlands beleid is zeer summier. Dit beleid zou in een globale context moeten worden geplaatst en in het bijzonder in de context van de uitbreiding van de Unie met de landen van Midden- en Oost-Europa.
Al deze kwesties vragen om opheldering van de Raad en de Commissie. In het Parlement zelf zullen wij deze kwesties uitgebreid behandelen tijdens het debat over de betrekkingen tussen de Unie en Rusland.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, laten we in gedachten houden dat het plotselinge idee van de Raad voor dit actieplan voor Rusland niet kon verbloemen dat het ging om steun voor Jeltsin in de verkiezingsstrijd. En natuurlijk ook niet dat het een hernieuwde poging was om de wereld en met name de VS te bewijzen dat een gemeenschappelijk buitenlands beleid van de landen van de Europese Unie niet alleen maar uit wat hete lucht bestaat. Afgezien van het feit dat zo'n actieplan voor de Russische Federatie de dominerende rol van de Russen binnen het GOS steunt en het gevaar bestaat dat dit zou kunnen worden opgevat als steun voor hun aanspraak op hegemonie, is dit actieplan inderdaad niet meer dan hete lucht.
Er staat niets meer in dan toch al in het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomsten, van de interimovereenkomst, van de TACIS-verordening en andere economische hulp was gepland. Maar het klopt natuurlijk wel: Rusland heeft omvangrijke steun nodig bij het democratische en economische hervormingsproces, bij het oplossen van de catastrofale verwoesting van het milieu in het land. Rusland heeft vooral een open Europa nodig dat bereid is om een gemeenschappelijke veiligheidsstructuur op te zetten en niet door ongevoelige beslissingen, zoals de uitbreiding van de NAVO en nieuwe grenzen door Schengen, in werkelijkheid een opsplitsing van Europa veroorzaakt en de confrontatie uitlokt.
Dat is echter geen excuus voor het gebrek aan handelen van de West-Europeanen toen het dringend noodzakelijk was om politiek te interveniëren, zoals bijvoorbeeld in het geval van Tsjetsjenië waar de internationale mensenrechten op grote schaal werden geschonden. Ik herinner u er slechts aan dat het zwijgen over de misdadige oorlog in Tsjetsjenië nadat bekend was geworden dat Rusland een nieuw massavernietigingswapen - de vacuümbom - tegen de eigen burgerbevolking had gebruikt, meer dan beschamend is.
Ik verwacht dat de verklaring van de Commissie concrete antwoorden geeft over in hoeverre er in het afgelopen halve jaar daadwerkelijk iets werd gedaan om de democratische ontwikkeling in Rusland te steunen. In zoverre is het actieplan een echt positief plan, maar nog steeds zijn er vragen onbeantwoord gebleven, o.a. de vraag in hoeverre de Commissie zich heeft gemeld bij de Russische regering met betrekking tot Alexander Nikitin. Ze maakt al gebruik van de uitstekende resultaten van het verslag-Bellona voor de voorbereiding van TACISprogramma's die dringend noodzakelijk zijn. Mijn bezoek in Moermansk heeft duidelijk gemaakt dat de hulpprogramma's daar effectief zijn.
Maar Alexander Nikitin zit nog steeds in de FSB-gevangenis; ik kon hem niet eens een bezoek brengen. In tegendeel: hij wordt veroordeeld als spion, hoewel hij dit land echt een waardevolle dienst heeft bewezen en hoewel hij de basis heeft gelegd voor ons werk. Hem wordt in een geheim decreet verweten zijn land te hebben verraden. Ik vind het dringend noodzakelijk dat de Commissie heel concreet zegt wanneer en waar ze intervenieert en welke pressiemiddelen ze gebruikt.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, vooral dank zij het contrast met de onderdrukkers in de Sovjet-Unie, met de onrechtvaardigen, de milieuvervuilers en de uitvoerders van het economisch wanbeleid, zijn de WestEuropese democratieën er in de naoorlogse periode in geslaagd om de grote communistische partijen terug te dringen en om rechtse dictaturen in Spanje, Portugal en Griekenland ten val te brengen. Dat was werkelijk een uniek succes. In zijn soort even merkwaardig is het succes van de democratie in Rusland, die erin is geslaagd zich van de Sovjet-dwangbuis te bevrijden. Vrije en democratische parlements- en presidentsverkiezingen zijn nu al verschillende keren mogelijk geweest in Rusland. Er zijn ook kranten en andere media met een grote mate van onafhankelijkheid, en een rechtssysteem met de wil om te waken over de mensenrechten van de burgers. Het milieubesef is sterker geworden en ook de economie lijkt op gang te komen. Deze ontwikkeling was verre van vanzelfsprekend in een land dat sinds het begin der tijden is bestuurd door absolutistische tsaren en communistische partijsecretarissen. Dat maakt de ontwikkeling des te verheugender.
Maar misschien vraagt iemand zich af: " heeft die vent niet begrepen hoe labiel de situatie in Rusland is, met een grote en reactionaire socialistische partij, rechts-nationalistische schreeuwlelijken als Zjirinovski, met Tsjetsjenië, gammele kerncentrales, onbetaalde militairen, corruptie, crimineel geweld en een president die met een hartkwaal op de operatiezaal ligt?" Jawel, dat weet ik wel degelijk, en nog veel meer. Maar de vele en ernstige problemen in Rusland mogen ons niet het zicht benemen op het Rusland dat successen heeft geboekt en dat wij niet in de steek willen laten, dat wij willen steunen en in de aandacht willen houden. Dat is het wezenlijke punt van het actieplan en van ons debat van vandaag, d.w.z. de manier waarop de Unie kan bijdragen aan de ontwikkeling van een Rusland dat gezond en humaan is en dat gericht is op vrede en op samenwerking met andere democratieën.
Wat ik en andere liberalen in dit verband van de Europese Unie verlangen, is o.a. het volgende:
1.dat de Unie zich openstelt voor meer handel, d.w.z. ook voor meer invoer vanuit Rusland, van zowel goederen als diensten; 2.dat de Unie financiële steun verleent aan de opbouw van Russische instellingen ter bevordering van pluriformiteit, respect voor het individu, het milieu en economische ontwikkeling; 3.dat de Unie meewerkt aan een uitgebreider uitwisseling van studenten en onderzoekers met Rusland; 4.dat de Unie door betere coördinatie van het PHARE- en het TACIS-programma een uitgebreider samenwerking tussen Rusland en zijn buren in Midden- en Oost-Europa vergemakkelijkt; 5.dat de Unie de Russische leiders overduidelijk maakt dat een desintegratie van Rusland echt niet in het belang van de Unie is, maar dat wij van de Russische overheden verwachten dat zij de mensenrechten van de minderheden en van individuen altijd respecteren; 6.dat de Unie in samenwerking met Rusland en alle andere betrokken staten meewerkt aan de totstandbrenging van een nieuw Europees veiligheidsstelsel, een stelsel dat ook de vrijheid en vrede van Rusland garandeert; 7.dat de Unie als lange-termijndoelstelling voor de ontwikkeling in Europa ook het EU-lidmaatschap van Rusland openhoudt.Mijnheer Van den Broek, wat is het antwoord van de Commissie op onze wensen?

Hoff
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, op 13 mei heeft de Europese Raad een actieprogramma voor Rusland aangenomen. Doel van dit programma was om in de tijd vóór de Russische presidentsverkiezingen nog eens de betekenis van een werkelijk, een echt partnerschap tussen de Europese Unie en Rusland te bevestigen en tegelijkertijd ook een verdere hervormingsverandering open te houden.
In de afgelopen weken is nog eens duidelijk geworden dat het partnerschap van groot belang is om de veiligheid en de stabiliteit op het hele Europese continent te garanderen. De machtsstrijd in het Kremlin, met name om de positie van veiligheidsadviseur van de Russische president van de afgelopen dagen heeft gezorgd voor onzekerheid binnen de Europese Unie, vooral ook in de met de Europese Unie geassocieerde landen.
We zijn blij dat nu de voormalige voorzitter van de Doema, Rybkin, deze functie heeft gekregen, want we hopen dat hij op basis van zijn voormalige functie als voorzitter van de Doema ook in staat zal zijn de dialoog met de instellingen van de Europese Unie te versterken en opnieuw vorm te geven. De interne stabiliteit van Rusland is ook van belang omdat Rusland ons directe buurland is, Ruslands stabiliteit is ook van belang omdat alleen daardoor de grote economische problemen van het land kunnen worden opgelost.
Succesvolle veranderingen van het systeem en de economische sanering van Rusland zouden van de republiek een betrouwbare partner voor ons maken. De oorlog in Tsjetsjenië is op zich al een zware last, maar vooral voor de Russische begroting. We hopen dat de door generaal Lebed door onderhandelingen bereikte vrede ook in de toekomst blijft bestaan en dat de wederopbouw in deze regio nu kan beginnen.
Bovendien moet de economische hervorming absoluut voorrang krijgen. In de afgelopen dagen hebben we verslagen gekregen waarin staat dat 75 % van de Russische bevolking onder de armoedegrens leeft en dat miljoenen Russische arbeiders al maandenlang wachten op de uitbetaling van hun loon; ook deze sociale catastrofe zou kunnen bijdragen tot onzekerheid en instabiliteit in Rusland. Het nu ingediende actieprogramma kan ertoe bijdragen dat de Europese Unie Rusland steunt bij het oplossen van zijn problemen en het voortzetten van het hervormingsproces. Maar dat is niet voldoende, verdere ingrijpende maatregelen zijn noodzakelijk.
We hopen dat Raad en Commissie samen met het Parlement een verder beleidsplan zullen voorbereiden, waarin nu reeds bestaande instrumenten moeten worden opgenomen. We hopen dat we bij het uitwerken van het op handen zijnde verslag van mevrouw Lalumière in de Commissie buitenlandse zaken daarover verder kunnen beraadslagen.
Ik ben van mening dat de handelsovereenkomst nog steeds het centrale element is van de strategie van het Westen voor het partnerschap met Rusland. Beide partijen moeten nog veel moeite doen om dit verdrag leven in te blazen. Ik hoop dat we in de Europese Unie in staat zullen zijn om onze bijdrage daaraan te leveren.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ook ik wil allereerst vanaf deze plaats de betekenis van Rusland als partner in Europa met klem benadrukken. Vaak wordt in de discussie vergeten dat Rusland qua bevolking het grootste land van Europa is, dat het in feite - ook al is het niet meer een met de VS vergelijkbare wereldmacht - toch nog steeds het machtigste land van Europa is.
Het is daarom zeker voor de hand liggend dat wij als Europese Unie er een groot belang bij hebben om met deze partner en buur niet alleen zo goed mogelijke betrekkingen te onderhouden, maar er ook zoveel mogelijk aan bij te dragen dat er bij deze partner die een hele reeks omwentelingen heeft doorgemaakt en momenteel nog doormaakt, sprake is van zo stabiel mogelijke economische, democratische en politieke verhoudingen. Daarom ligt het voor de hand dat in de huidige situatie vanuit het oogpunt van de Europeanen al het mogelijke wordt gedaan om deze stabiele verhoudingen te scheppen.
Onze activiteiten voor wat betreft TACIS, maar vooral voor wat betreft het TACIS-democratiseringsprogramma, zijn een heel duidelijk teken, ook voor de waarde die we dit beleid in zijn geheel toekennen.
Ik ben van mening ook door talloze delegatiebezoeken die we aan Rusland in de afgelopen jaren hebben gebracht het inzicht te hebben verworven dat er op ons TACIS-programma in grote lijnen toch heel positief werd gereageerd en dat er ook al heel concrete resultaten kunnen worden aangetoond.
Dat sluit niet uit dat het op afzonderlijke punten voortdurend voor verbetering vatbaar is; ook daarop zullen wij als Parlement zeker onze aandacht blijven richten.
Ook het politieke actieprogramma dat nu nog eens werd besloten, beschouw ik als een verdere nuttige stap voor het steunen van de positieve ontwikkeling in Rusland. Ik wil me daarom nadrukkelijk vóór dit actieprogramma uitspreken.
Ik wil alleen op één aspect wijzen: heel, heel vaak is bij mij, ook in de afgelopen maanden en jaren, de indruk ontstaan dat er wat de Europese activiteiten betreft niet alleen in dit geval, dus bij de steun voor Rusland, maar ook op andere gebieden vaak een discrepantie heerst tussen de politiek gemotiveerde mening, zoals bijvoorbeeld in dit actieprogramma, en de daadwerkelijk achteraf geleverde hulp.
Als er zulke besluiten zijn genomen, zoals dit actieprogramma, zou ook inderdaad datgene wat erin staat vanuit Europees oogpunt moeten worden uitgevoerd. Er mogen dan geen kleingeestige bureaucratische belemmeringen meer zijn, waarvan steeds weer sprake is en die er uiteindelijk toe leiden dat veel van hetgeen dat politiek is besloten niet wordt doorgegeven en niet daar aankomt waar het moet aankomen.
De politieke ontwikkeling in Rusland baart ons eigenlijk nog steeds wat zorgen. Toch zijn er, tenminste volgens mij, al grote stappen in de richting van meer stabiliteit gezet. De veranderingen die er nu zijn gekomen in verband met de veiligheidsadviseur, dus de beslissing ten gunste van de heer Rybkin, die ik ook toejuich, maken volgens mij duidelijk dat reeds een grote mate van stabiliteit is bereikt. Natuurlijk heeft dit gezorgd voor opschudding, zoals elke politieke beslissing die zo belangrijk is. Maar het feit dat daarna juist niet is gebeurd wat de minister van binnenlandse zaken op de televisie had voorspeld, is voor mij ook een teken dat zulke veranderingen op belangrijke politieke posten vandaag de dag in Rusland even normaal kunnen plaatsvinden en ook plaatsvinden als in andere democratieën in de wereld ook.
Ik wil nog een aspect noemen: bij de vele verkiezingswaarnemingen die we de afgelopen maanden en jaren in Rusland hebben uitgevoerd, heb ik de indruk gekregen dat de mensen deze verkiezingen heel serieus nemen, naar de stembus gaan, gaan stemmen om in Rusland ook daadwerkelijk een democratie op te bouwen.
Dat verandert niets aan het feit dat we bij veel ontwikkelingen natuurlijk waakzaam moeten blijven en als een goede partner en vriend ook moeten wijzen op fouten. Dat hebben we bijvoorbeeld in het kader van de beoordeling van het conflict in Tsjetsjenië zeer zeker wel gedaan. We hebben het ook gedaan bij een reeks schendingen van de mensenrechten. Ook dat zullen we in de toekomst moeten blijven doen!

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, ik zal in de enkele minuten waarover ik beschik, de gestelde vragen trachten te beantwoorden.
De Europese Raad van Florence heeft zijn tevredenheid uitgedrukt over de aanhoudende verbetering van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Rusland, die onder meer tot uiting is gekomen in de inwerkingtreding van de interimovereenkomst in februari 1996 en de aanneming van het actieplan door de Raad op 13 mei 1996. Dat actieplan heeft betrekking op de ondersteuning van het democratiseringsproces, economische samenwerking, aspecten van de veiligheid en de buitenlandse betrekkingen, justitie en binnenlandse zaken. Het zal in hechte samenwerking met de Russische autoriteiten onverwijld en op doeltreffende wijze ten uitvoer worden gelegd.
De partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst vormt het onontbeerlijke kader voor de ontwikkeling van de betrekkingen van de Unie met Rusland. In afwachting van de inwerkingtreding ervan worden de bepalingen over de handel door middel van de interimovereenkomst uitgevoerd. De Raad beschouwt het actieplan als een belangrijk element in de intensivering van de betrekkingen tussen de EU en Rusland. Het plan bestrijkt een brede waaier van actieterreinen die de Raad op 20 november 1995 heeft aangeduid en concentreert zich op een aantal prioriteiten. De krachtlijnen van het actieplan werden, vooraleer de Raad het plan goedkeurde, door de Troïka en het Italiaanse voorzitterschap in Rome en Brussel aan de Russen voorgesteld. Het actieplan vergt een grondige en voortdurende coördinatie tussen de acties van de Europese Gemeenschap, waarvan het belangrijkste ondersteuningsinstrument het TACIS-programma blijft, de acties van de lid-staten en, waar nodig, die van de andere grote donorlanden om tot een optimale synergie en complementariteit te komen. De Unie moet ervoor zorgen dat de uitvoering van het programma het resultaat wordt van een gezamenlijke inspanning met Rusland en van een nauwe samenwerking tussen de Unie en haar lid-staten.
Op de terreinen van de eerste pijler is vooruitgang geboekt op het gebied van de contractuele betrekkingen met het oog op de ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met Rusland. De interimovereenkomst, in het kader waarvan de handelsbepalingen van de partnerschap- en samenwerkingsovereenkomst in werking zijn getreden, wordt thans uitgevoerd. Ondertussen hebben al onderhandelingen plaatsgevonden over de nieuwe agenda zoals bepaald in de partnerschap- en samenwerkingsovereenkomst.
Wat de regionale samenwerking betreft, heeft de Commissie haar initiatief betreffende de samenwerking in het Oostzeegebied voorgesteld en wordt de grensoverschrijdende samenwerking ook in het kader van het TACISprogramma ondersteund.
De acties op het gebied van kernenergie, nucleaire veiligheid en milieu en de inspanningen voor de modernisering van het produktieapparaat zijn uiterst belangrijk omdat in Rusland in het verleden aan het milieu zware schade is toegebracht. Ook die acties worden in het kader van het TACIS-programma uitgevoerd of onderzocht.
Wat de samenwerking inzake justitie en binnenlandse zaken betreft, zal een seminarie in Finland, waaraan experts uit Rusland en de lid-staten zullen deelnemen, begin december nagaan hoe de georganiseerde criminaliteit kan worden bestreden. Daar zal meer bepaald het effect van de georganiseerde criminaliteit en de drugshandel op Rusland en de Unie worden onderzocht. Voorts zal men daar ook nagaan hoe men samen maatregelen kan nemen om ze te bestrijden.
Dit is geen volledige lijst van de lopende maatregelen. In de toekomst zullen nog andere stappen worden ondernomen. Een aantal concrete maatregelen waarin het actieplan voorziet, passen in het kader van bestaande procedures zoals het TACIS-programma. De Commissie is uiteraard het best geplaatst om uit te leggen hoe TACIS de uitvoering van het actieplan kan ondersteunen.
Voor de verdere ontwikkeling van de algemene betrekkingen van de Unie met Rusland hecht de Raad grote waarde aan de bijdrage van het Europees Parlement. Dit debat is een uitstekende gelegenheid om over deze belangrijke aangelegenheden van gedachten te wisselen. Wij hopen dat zich in de toekomst nog zulke gelegenheden zullen voordoen.
Met betrekking tot de andere terreinen waarnaar de geachte leden hebben verwezen wil ik erop wijzen dat op het gebied van het onderzoek Rusland onder bepaalde voorwaarden nu al aan verschillende projecten in het kader van het vierde kaderprogramma kan deelnemen. Binnen de perken van de beschikbare budgettaire middelen moeten samenwerkingsprogramma's op het gebied van onderzoek en ontwikkeling in het belang van beide partijen zeker worden aangemoedigd. Daarbij moet echter wel voor een afdoende bescherming van de intellectuele, industriële en commerciële eigendomsrechten worden gezorgd.
Ik had het al over de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Met betrekking tot het asiel en wedertoelating is dat een van de vijf topprioriteiten van het plan. De follow-up van het probleem van de vluchtelingen en ontheemden in het GOS is eveneens een belangrijk actiepunt. Wat de strijd tegen de georganiseerde illegale handel en criminaliteit betreft, bepaalt het plan dat de samenwerking kan gebeuren in de vorm van een regelmatige uitwisseling van informatie, rekening houdend met de nationale en internationale bepalingen inzake gegevensbescherming, de totstandbrenging van een netwerk van contactpunten en de deelname aan seminaries.
Wat de participatie van de EIB betreft, wil ik eraan herinneren dat de Europese Investeringsbank tot taak heeft de ontwikkeling van de lid-staten van de Europese Unie te financieren. Buiten de Unie treedt de bank alleen op wanneer de Raad van gouverneurs daartoe eenparig beslist. Met betrekking tot Rusland wijs ik erop dat de EBRO, de Wereldbank en TACIS nu al bepaalde acties financieren en dat de lid-staten die financiering met hun bijdragen aanvullen. Aldus leveren de lid-staten en internationale organisaties al een vrij grote inspanning om de Russische federatie financieel te steunen.
Met betrekking tot de samenwerking inzake kernenergie wijst de Raad erop dat hij de Commissie ertoe heeft gemachtigd op basis van het EURATOM-verdrag twee samenwerkingsovereenkomsten te sluiten op het gebied van de gecontroleerde kernfusie en op dat van de nucleaire veiligheid. De opzet van die laatste overeenkomst is Rusland bij de verhoging van de nucleaire veiligheid te helpen en vooral wetenschappelijk verantwoorde en internationaal aanvaarde richtsnoeren voor de nucleaire veiligheid vast te stellen en toe te passen. Het geachte lid had het in dat verband over Alexander Nikitin. De Raad is van die zaak op de hoogte en weet dat het Parlement zich daarover zorgen maakt. De zaak is op dit ogenblik onderwerp van een rechtsprocedure in Rusland. De Raad volgt die op de voet en stelt vast dat ook het Parlement dat doet.
Bovenop het TACIS-programma voor de onderlinge toenadering van de wettelijke bepalingen in het kader van het Energie-handvest zullen de acties in het kader van het TACIS-programma worden voortgezet om de diversiteit en de veiligheid van de bevoorrading in koolwaterstoffen in Europa te vergroten. Op 5 juli 1996 heeft het voorzitterschap, na de verkiezingen in Rusland, namens de Europese Unie een verklaring afgelegd waarin het onder meer heeft gewezen op de vaste wil van de Unie om, in het kader van een substantieel en constructief partnerschap, op basis van de eerbiediging van de democratie, de mensenrechten en de beginselen van de rechtsstaat, met de Russische Federatie hechte betrekkingen aan te knopen.
De Unie volgt de situatie in Tsjetsjenië op de voet. Ze heeft de recente overeenkomsten tussen de Russische autoriteiten en de separatisten, die met de hulp van de assistentiegroep van de OVSE in Tsjetsjenië zijn gesloten, als een positieve ontwikkeling begroet. Zowel in openbare verklaringen als in contacten met de Russische autoriteiten heeft de EU steeds gewezen op het belang en het nut van de assistentiegroep om tot een bestand te komen en een algemenere en onderhandelde politieke oplossing van het probleem te vinden.
Ten slotte kan de Raad alleen maar zeggen dat hij veel belang hecht aan de spoedige inwerkingtreding van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst. Die overeenkomst moet de basis vormen voor de betrekkingen tussen de Unie en Rusland en zal de samenwerking op alle voor beide belangrijke terreinen juridisch en internationaal consolideren. In afwachting van de inwerkingtreding van die overeenkomst is het actieplan het duidelijke bewijs van de wil van de Unie om haar betrekkingen met Rusland te versterken en op een aantal concrete aangelegenheden en doelstellingen te concentreren.

Van den Broek
Voorzitter, ik wil proberen kort te zijn want minister Mitchell heeft al veel over de aanpak richting Rusland meegedeeld. Ik zou mijnerzijds in de richting van mevrouw Lalumière nog eens willen onderstrepen dat het actieplan als zodanig niet bedoeld was om de breedschalige samenwerking die met Rusland is voorgenomen op basis van met name het partnerschapsakkoord en het intussen in werking getreden interimakkoord nog verder aan te vullen, maar meer om concreet inhoud te geven aan en een concreet actieplan te maken ter uitvoering van de raamwerkovereenkomst. Daar is ook een notitie over opgesteld. Die willen wij met alle genoegen aan het Parlement ter beschikking stellen want daar staat ook wat bijvoorbeeld met het bestaande TACIS-instrument en met het bestaande TACIS-budget op al die verschillende onderdelen wordt gedaan. Vandaag is veel gesproken over de wijze waarop wij eventueel ook de versterking van de democratie in Rusland kunnen ondersteunen. Tal van projecten op dit gebied zijn intussen op stapel gezet. Een heel interessant project is bijvoorbeeld de samenwerking die wij hebben met de Raad van Europa, een gezamenlijk programma in overleg met Rusland, om Rusland te helpen te voldoen aan de voorwaarden die het moet vervullen vanwege het lidmaatschap van de Raad van Europa. Dat heeft dus veel te maken met aanpassing van constitutionele en andere wetgevingen.
Er zijn andere projecten die ik nu toevallig uit mijn hoofd weet en die te maken hebben met een stimuleren van bepaalde stedenjumelages, dan zien we dat dus ook op het lagere administratieve niveau wordt getracht om te werken aan de versterking van de democratische instellingen. Zo ook op het gebied van het onderwijs. Ik licht er nog een aantal heel belangrijke beleidsterreinen uit zoals het milieu, ik kijk hierbij naar mevrouw Schroedter, en de nucleaire veiligheid waarbij de samenwerking met Rusland natuurlijk van het grootst mogelijke belang is. Van het totale budget dat wij beschikbaar hebben voor nucleaire veiligheidsprojecten, dat wil zeggen de veiligheid van kernreactoren, wordt de helft van het onder TACIS beschikbare bedrag in Rusland besteed. Daar zijn de meeste kerncentrales en daar bestaat het meeste risico. Ik laat de hele Tsjernobyl-zaak in de Oekraïne hierbij buiten beschouwing, want dat is in feite een G7-project en niet zozeer uitsluitend een TACIS project. Kortom, ik zou eigenlijk mijn bijdrage in deze fase willen afsluiten met te zeggen dat ik ook graag bereid ben wellicht later nog eens in Commissieverband, daar waar er behoefte aan bestaat en misschien ook meer geregeld, de follow up van onze samenwerking met Rusland nader te bespreken met het Parlement omdat het natuurlijk toch iets is wat zich uitsluitend langs de weg van geleidelijkheid kan voltrekken. Het zijn vaak ook wat gecompliceerde projecten. We hebben te maken met staatsinstellingen die op zich nog lang niet allemaal transparant zijn en vaak ook nog in een proces van hervorming verkeren, dus ik geef volmondig toe dat ook waar het gaat om het invulling geven aan onze samenwerking het veelal nog een trial and error proces is waar we zelf ook van moeten leren. Ik ben in ieder geval erkentelijk voor de belangstelling die door het Parlement is getoond voor het geven van nieuwe impulsen aan samenwerking met een land dat in een buitengewoon penibele situatie verkeert. Penibel in politieke zin, omdat de hoogste leiding grote gezondheidsproblemen heeft zoals we weten en de wisselingen aan de top een bepaalde politieke onzekerheid met zich meebrengen. Daarnaast laat de economische situatie een aantal lichtpunten zien. Ik noem er een: de inflatie is in aanzienlijke mate gereduceerd in het afgelopen jaar; aan de andere kant zijn er enorme economische problemen met achterstallige salarissen en een economie die heel duidelijk nieuwe impulsen van buiten behoeft die niet komen omdat het investeringsklimaat in dat land zodanig is dat er geen grote aantrekkingskracht van uitgaat op dit moment.
Kortom, alles grijpt in elkaar. Ik wil het Parlement in ieder geval verzekeren, ook in navolging van wat minister Mitchell heeft gezegd, dat samenwerking met Rusland bijdraagt aan de stabiliteit daar en natuurlijk voor Raad en Commissie de allerhoogste prioriteit heeft.

Krehl
Mevrouw de Voorzitter, Rusland heeft in de afgelopen jaren enkele successen op de weg naar de democratie geboekt, maar er blijft nog veel te doen. Het EU-actieplan daarvoor is zeer ambitieus en steunt niet alleen de Russische hervormingen voor democratie en economie, maar ook de regionale samenwerking bij kwesties als nucleaire veiligheid, het milieu, de humanitaire hulp en ook maatregelen voor een toekomstig Europees veiligheidssysteem.
Mevrouw de Voorzitter, dat zijn omvangrijke taken die de Europese Unie op zich neemt en die ze ook in dit actieplan kenbaar maakt. Helaas vormt dat echter nog lang niet het bewijs dat de EU in voldoende mate is toegerust om een belangrijke rol in Rusland op zich te nemen.
De Europese Unie moet naast de steun door het TACIS-programma ook nog andere programma's voor Rusland ontwikkelen en maatregelen treffen als de problemen die er daar zijn moeten worden opgelost. Er moeten ook nauwere institutionele banden worden aangeknoopt. Ik merk hier slechts terloops op dat de handelsovereenkomst nog steeds niet door alle lid-staten is geratificeerd.
Kortom, de Europese Unie is in de grote Russische maatschappij maar een kleine speler met een beperkte invloed. Het financiële kader ook van het TACIS-programma is naast het werk dat andere internationale organisaties verzetten slechts beperkt en afzonderlijke lid-staten van de Europese Unie, zoals bijvoorbeeld de Bondsrepubliek Duitsland, hebben meer politieke invloed in Rusland dan de Europese Unie als statenbond.
Om in Rusland serieus te worden genomen, moet de Europese Unie haar profiel en haar steun voor de economische en democratische hervorming versterken; het actieplan kan slechts een eerste stap zijn. De afgelopen weken hebben duidelijk gemaakt dat het met de politieke stabiliteit in Rusland nog niet zo slecht is gesteld. Zelfs de uitslag van de presidentsverkiezing waarin generaal Lebed met 11 miljoen stemmen van Russische kiezers bij de eerste verkiezingsronde derde werd en daardoor ook de overwinning van Jeltsin mogelijk heeft gemaakt, is een teken voor een zeer moeizame ontwikkeling in het verloop waarvan ook in Rusland het nationalisme sterker de kop opsteekt dan voorheen.
Het ontslag van generaal Lebed, de ontevredenheid over de minister van binnenlandse zaken, over de minister van defensie, de problemen binnen het Russische leger en niet in de laatste plaats ook het wegvallen van de zieke president uit de sterke presidentiële macht in Rusland maken duidelijk dat er in Rusland een ontzettend moeilijke politieke situatie heerst. De Europese Unie kan zich een instabiel Rusland niet permitteren. We hebben de historische kans om de democratie in Rusland werkelijk te steunen en ook te blijven helpen om het conflict in Tsjetsjenië op te lossen.
Een naar binnen gekeerd Rusland dat zijn eigen autoritaire stijl van democratie ontwikkelt, die meer met de Romanovs dan met een moderne maatschappelijke grondwet heeft te maken is voor de EU geen optie.

Carrère d'Encausse
Mevrouw de Voorzitter, door het actieplan voor Rusland goed te keuren heeft de Europese Raad duidelijk zijn wil te kennen gegeven om de aan de gang zijnde hervormingen te steunen. Maar dat plan is niet voldoende. Er moet worden bepaald wat dit plan omvat, de ideeën die aan de grondslag liggen voor de uitvoering ervan en de middelen die hiervoor zijn gegeven. Rusland bevindt zich momenteel in een paradoxale situatie. Men had voorspeld dat er zich talrijke rampen zouden voordoen - burgeroorlogen, publieke onlusten, hongersnoden. Gelukkig werd niets hiervan bewaarheid. Er is de vreselijke oorlog in Tsjetsjenië geweest, maar nu is het oorlogsgeweld verstomd en worden er onderhandelingen gevoerd.
De democratische hervormingen hebben onloochenbare gevolgen. Herhaalde wetgevende, lokale, regionale en presidentsverkiezingen getuigen van de stabilisering van de instellingen en vooral van een groeiend democratisch bewustzijn in de Russische maatschappij. Maar de democratie kan niet leven in chaotische sociale omstandigheden. Zij kan niet zonder een staat die alle sociale belangen integreert. Op dit vlak liggen de grootste zwakheden van Rusland die de modernisering van het land afremmen en die op den duur de bereikte vooruitgang zouden kunnen bedreigen. Ik zal er vier van opnoemen. Ten eerste de kernenergie. De Russische centrales zijn gevaarlijk. Tsjernobyl is hier hét voorbeeld van. En dan is er nog de kwestie van het vervoer van splijtstoffen.
Aan het kernenergieprobleem moet dat van het milieu worden gekoppeld, dat ernstig te lijden heeft gehad van een ontwikkelingsbeleid in de laatste vijfenzeventig jaar dat de natuur nooit heeft geëerbiedigd, maar eerder heeft verwoest. Het gevolg hiervan is dat de gezondheidstoestand van het Russische volk ernstig is aangetast, en de situatie wordt verergerd door de gelijktijdige ineenstorting van het gezondheidsstelsel. Dit wordt geïllustreerd door een tragisch demografisch gegeven: de levensverwachting is in de afgelopen vijftien jaar gedaald en gelijktijdig is de kindersterfte toegenomen.
Het derde probleem is de veiligheid van personen en goederen, de staatsveiligheid, want deze veiligheid wordt bedreigd door een toenemende criminaliteit, die niet alleen de kleine criminaliteit omvat, maar vooral ook de economische criminaliteit die steeds meer in verband staat met de internationale misdaadnetwerken.
Het vierde probleem heeft te maken met de veranderingen op economisch gebied en wordt gevormd door de groeiende differentiatie van de maatschappij. Een groot gedeelte van de samenleving is arm en dit wordt des te sterker gevoeld omdat deze armoede tegenover de verrijking van de rest van de maatschappij staat. Om het sociale leed te verzachten, om de allerarmsten te beschermen, om de veiligheid voor allen te garanderen, moet Rusland een sterke staat hebben die het algemeen belang verdedigt. De Russische staat is echter zwak. De Russische staat is zwak ten opzichte van de sterke en egoïstische lokale machten, evenals tegenover de criminaliteit. De Russische staat is zwak ten opzichte van een ontredderde en verdeelde maatschappij.
De Russische staat kan alleen maar bestaan, kan alleen maar zijn rol spelen als er eerst een financiële basis is en een duidelijk recht. De Europese Unie moet Rusland eerst helpen met de noodzakelijke invoering van het belastingsysteem, met het verschaffen van de middelen en met het invoeren van een rechtsstelsel waarmee het belastingsysteem doeltreffend kan worden uitgevoerd. Dat is geen peuleschil. Deze taak kan alleen maar succesrijk worden uitgevoerd met behulp van een nauwkeurig, compleet en coherent plan, dat gepaard gaat met de nodige middelen en waarvoor alle Europese instellingen - financiële instellingen en diverse programma's zoals TACIS - worden gemobiliseerd. Alleen dan kunnen al de problemen die ik zojuist heb opgenoemd, worden opgelost. Bij het ontbreken van een dergelijk plan, van een dergelijk idee, of een dergelijke concentratie van de middelen, zal het actieplan een theoretisch plan blijven. De toekomst van Europa is een dergelijke inspanning echter wel degelijk waard.

Antony
Mevrouw de Voorzitter, u allen, christen-democraten, gaullisten, u van het politieke midden en liberalen, u wilt Rusland helpen met het oprichten van een rechtsstaat en met het eerbiedigen van de rechten van de mens. Het is een lofwaardige doelstelling. Maar denkt u nu echt geloofwaardig te zijn, als de maffia en uw partijen elkaar wederzijds beïnvloeden, in Italië alsook in Frankrijk en elders, als in België en in Frankrijk pornografische, folter- en pedofiele literatuur te vinden is in vele kiosken, hetgeen hier door sommigen wordt getolereerd?
Denkt u geloofwaardig te zijn als in Frankrijk de minister, die van Justitie schijnt te zijn, de hand schudt van de pedofiele moordenaar Patrick Henri? En als deze zelfde Toubon de persvrijheid wil verstikken door de pers te verbieden over corruptie en immigratie te spreken? En als hij een wet wil opleggen die nog totalitairder is dan die van de communist Gayssot, een echte wet die de vrijheid doodt in dienst van de gedachten- en bijgedachtenpolitie die de belangrijke journaliste Annie Kriegel kort geleden nog de ontoelaatbare gedachtenpolitie noemde?
U, marxisten, socialisten-communisten van diverse pluimage, u eist nu onbeschaamd meer democratie in Rusland, omdat u zogezegd ongerust bent over de machtsspanningen in dat land. Het is toch ongelooflijk! Dat u dat vroeger niet heeft gevraagd!
Maar waarom zou men niet eerst verifiëren of de goelags niet meer bestaan, een verschijnsel dat volledig past bij de communistische nomenklatoera? Waarom zou men niet een nauwkeurig onderzoek van deze kampen eisen, een lijst van de tientallen miljoenen slachtoffers ervan, de veroordeling van de beulen, waarvan er nog tal in leven zijn?
Vijftig jaar na Neurenberg wordt het nationaal-socialisme nog onophoudelijk veroordeeld en opnieuw veroordeeld. Is het nu, 40 jaar na de opstand in Boedapest, geen tijd om het noodzakelijke grote proces van het internationale socialisme te openen, met de ruim 80 jaar durende misdaden ervan tegen de mensheid, tegen de volkeren en de naties? Dat is nu hetgene waarop het Russische volk wacht, dit volk moet eerst afrekenen met het vreselijke verleden om zo de weg naar de toekomst terug te vinden.

Truscott
Mevrouw de Voorzitter, hoewel Rusland op de weg naar de democratie enige vooruitgang heeft geboekt moet nog heel wat worden gedaan. Het EU-actieplan is zeer ambitieus. Zoals hier al is gezegd is het niet alleen de bedoeling door middel van TACIS de democratische en economische hervormingen te ondersteunen, maar ook stappen te ondernemen op het gebied van de contractuele betrekkingen, de regionale samenwerking, de kernenergie en nucleaire veiligheid, het milieu, de economische wederopbouw, de humanitaire hulp en de toekomstige Europese veiligheidsstructuur.
In het voorgestelde actieplan neemt de EU daarmee een zware taak op zich. Jammer genoeg is er niet de minste aanwijzing dat de EU op dit ogenblik tegen die taak is opgewassen. De EU zal zijn steun in het kader van het TACIS-programma doelgerichter moeten maken en ook andere EU-programma's voor Rusland moeten openstellen om greep te krijgen op de problemen waarmee dat land wordt geconfronteerd. De Unie zal ook voor hechtere institutionele banden moeten zorgen dan de huidige regelingen ad hoc.
Eerlijk gezegd speelt de EU in de Russische samenleving op dit ogenblik slechts een zeer beperkte rol en oefent ze daarop slechts weinig invloed uit. De steun in het kader van het TACIS-programma verbleekt naast de financiële steun van de internationale instellingen zoals het IMF, dat Rusland een lening van 10, 9 miljard pond heeft toegestaan. Zelfs afzonderlijke lid-staten, zoals Duitsland, oefenen in Rusland een grotere invloed uit dan de EU als dusdanig. Om ernstig te worden genomen moet de EU de economische en democratische hervormingen in Rusland dan ook uitdrukkelijker en op grotere schaal ondersteunen.
De EU en het Parlement moeten de democratische en economische hervormingen meer dan ooit ondersteunen. Het nationalisme in Rusland wordt, zoals wij hebben vernomen, steeds sterker en bovendien groeit de teleurstelling over de kennelijke mislukking van de door het Westen geïnspireerde hervormingen en waarden. Het hier reeds vermelde succes van Alexander Lebed, die deze zomer bij de presidentsverkiezingen met elf miljoen stemmen op de derde plaats uitkwam, is een illustratie van die politieke trend. Dat een man die generaal Pinochet bewondert, de mormonen uitschot noemt, belooft dat hij de criminelen zal doodschieten en zichzelf als een semidemocraat omschrijft, aan het Russische politieke firmament als een gematigd nationalist wordt beschouwd bewijst dat de politiek in Rusland op gevaarlijke wijze ontspoort.
Het is natuurlijk gemakkelijk over de situatie in Rusland paniek te zaaien, maar het feit blijft dat een derde van de Russische bevolking onder de armoedegrens leeft en dat de sociale infrastructuur in het land is uiteengevallen. De EU en het Westen moeten niet alleen de economische maar ook de sociale wederopbouw van het land ondersteunen. De EU heeft nu een historische gelegenheid om de totstandbrenging van een echte democratie in Rusland te bevorderen en een vreedzame regeling van het conflict in Tsjetsjenië te ondersteunen. Het alternatief is een op zichzelf gericht Rusland dat zijn eigen autoritaire vorm van democratie ontwikkelt die meer gemeen heeft met de Romanovs en het Rusland van de tsaren dan met een moderne constitutionele staat.

De Voorzitter
Ik heb zes ontwerp-resoluties ontvangen, ingediend overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.

Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0316/96) van de heer Theonas, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM)96)0134 - C4-0396/96-96/0097(CNS)) tot instelling van een Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid.

Theonas
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie wil met haar voorstel voor een besluit van de Raad tot instelling van een Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid tegemoetkomen aan het gebrek aan een stabiele structuur op het gebied van de werkgelegenheid, te vergelijken met die van het Comité voor economische politiek dat reeds in 1974 werd opgericht om de coördinatie tussen de economische beleidsvormen van de lid-staten op zowel korte als lange termijn te bevorderen.
Tot heden werd in deze lacune voorzien door de bij besluit van de Raad Sociale Zaken ingestelde ad-hoc-groep van persoonlijke vertegenwoordigers van de ministers van Arbeid die evenwel tal van moeilijkheden bij de uitvoering van haar taak ontmoette, vooral door het ontbreken van de nodige middelen, met name voor de uitbouw van een formele en stabiele structuur die zou worden bijgestaan door een secretariaat met voldoende personeel voor de analyse, de follow-up en het opstellen van verslagen en vergelijkende studies terzake.
De Commissie en de Raad hebben in het gezamenlijk verslag dat ze aan de Raad van Madrid hebben voorgelegd, de noodzaak van een comité met een stabiele en permanente structuur benadrukt. Daarnaast vroeg het Parlement in zijn resoluties van november 1995 en juni 1996 om een betere coördinatie tussen het macro-economisch beleid en de structurele maatregelen in de sector van de arbeidsmarkt alsmede om de opwaardering van de ad-hocgroep voor de werkgelegenheid, zodat deze beter zou kunnen samenwerken met het Comité voor economische politiek bij de voorbereiding van het gezamenlijk verslag over het werkgelegenheidsbeleid dat aan het eind van het tweede semester aan de Europese Raad wordt overgemaakt.
Mevrouw de Voorzitter, ik ben van oordeel de instelling van dit comité niet volstaat om de werkgelegenheid in Europa te stimuleren en de werkloosheid - het nijpendste probleem van deze tijd - op te lossen. Werkgelegenheid valt immers onder de algemener beleidsvormen van de Unie en de lid-staten, die evenwel niet bereid lijken belangrijke acties op dit vlak te ondernemen. Het comité kan wel bijdragen tot de ontwikkeling en uitvoering van de gezamenlijke strategie ter bevordering van de werkgelegenheid, alsmede tot de uitwerking van gemeenschappelijke indicatoren die van nut zijn bij een volledige follow-up van het werkgelegenheidsbeleid en de tenuitvoerlegging van de meerjarenprogramma's.
Het comité kan ook een belangrijke bijdrage leveren tot de voorlichting van zowel de werknemers- en maatschappelijke organisaties als het Parlement en de andere Unie-instellingen door de opstelling van vergelijkende verslagen waarin nuttige informatie wordt verzameld over de ontwikkeling van de werkgelegenheid, het ontstaan van nieuwe arbeidsvormen, de verslechtering van de sociale toestand, de negatieve - en andere - ervaringen op het gebied van flexibelere arbeidsverhoudingen en de wijzigingen van het regelgevend kader voor de arbeidsmarkt in elk van de lid-staten.
De amendementen 1 en 2 van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid zijn er dan ook op gericht de bevoegdheden van het comité duidelijker te omschrijven en de rol ervan te versterken. In amendement 3 vragen we dat de rapporten en aanbevelingen die door het comité worden opgesteld, ook naar het Parlement worden doorgezonden.
Tenslotte wil ik benadrukken dat de rol van het nieuwe comité los staat van die van het Permanent Comité voor arbeidsvraagstukken - het raadgevend orgaan waarin de Raad, de Commissie en vertegenwoordigers van werknemers- en werkgeversorganisaties zijn verenigd en dat zorg draagt voor de dialoog tussen de drie partijen over vraagstukken in verband met het communautaire werkgelegenheidsbeleid.
Samenvattend kan worden gesteld dat de Commissie zich bij haar voorstel grotendeels heeft laten leiden door de bepalingen inzake de samenstelling en werking van het Comité voor economische politiek, waarvan het ook de rechtsgrondslag - met name artikel 145 van het Verdrag - heeft overgenomen. Aangezien het nieuwe comité volledig in de plaats zal komen van de ad-hoc-groep van persoonlijke vertegenwoordigers van de ministers van Arbeid, zullen de financiële lasten ervan voor de begroting van de Europese Unie marginaal zijn.

Andersson
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende verslag en voor de goede samenwerking toen de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid het nu gepresenteerde verslag aan het opstellen was.
Het verlagen van de werkloosheid en het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen is een van de meest belangrijke taken van de Europese Unie. Voorheen was het zo dat de afzonderlijke landen met eigen arbeidsmarktbeleid en eigen economisch beleid het klaarspeelden de werkloosheid te verlagen. Dat is niet meer voldoende, zoals wij hebben gezien. Dat is heden ten dage niet voldoende in een wereld waar het kapitaal vrijelijk over de grenzen vloeit. Vanzelfsprekend moeten er ook in de toekomst op nationaal niveau maatregelen worden genomen om de werkloosheid te verlagen. Nieuw is dat er ook maatregelen op communautair niveau vereist zijn. Hiervan was de Raad zich bewust en hij heeft dat op een verscheidene topconferenties vastgesteld, in Essen, Cannes, Madrid en Florence. Maar eigenlijk is er ontzettend weinig concreets gedaan om de vele nobele beloftes die op de topconferenties werden gepresenteerd, na te komen.
Afgezien van maatregelen op nationaal en communautair niveau zijn er zowel macro-economische inspanningen nodig als inspanningen op het gebied van het arbeidsmarktbeleid. Die inspanningen moeten elkaar aanvullen. Hiervoor is een economisch beleid nodig dat niet alleen prioriteit geeft aan de inflatie en begrotingstekorten, maar ook aan de strijd tegen de werkloosheid. Er is een arbeidsmarktbeleid nodig dat aan actieve maatregelen op het gebied van de arbeidsmarkt de prioriteit geeft boven een passieve steun aan de arbeidsmarkt.
De Ministers van Arbeid en van Financiën moeten samenwerken op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid. Zij hebben ook dezelfde gelden nodig voor de follow-up van de meerjarenprogramma's die de lid-staten op zich hebben genomen om werkgelegenheid te scheppen.
Vandaag de dag bestaat er een Comité voor economische politiek, dat de Ministers van Financiën moet bijstaan met analyses, voorstellen en follow-up. De Ministers van Arbeid hebben net zo'n steun nodig. Dit zag men in tijdens de informele Top in Córdoba, waar aan de Commissie werd verzocht om een bruikbaar voorstel te presenteren. Het nu door de Commissie gepresenteerde voorstel is een goed voorstel. Tijdens de behandeling in de begrotingscommissie van het Parlement uitten sommigen twijfels of er een Comité voor werkgelegenheidsen arbeidsmarktbeleid moest worden opgericht. Ik wil hen graag geruststellen. Dit Comité valt onder de Raad van Ministers van Arbeid en kan op dit punt worden vergeleken met het reeds bestaande Comité dat onder de Raad van Ministers van Financiën valt. De oprichting brengt geen extra kosten met zich mee, en het Comité zal ervoor zorgen dat er een evenwicht komt tussen de Ministers van Financiën en de Ministers van Arbeid op het punt van maatregelen op het gebied van het arbeidsmarktbeleid. Het Comité zal de follow-up van de nationale programma's verzorgen. Voor de follow-up zijn gemeenschappelijke indicatoren nodig. Daar hebben wij als Parlement al eerder op gewezen en daar wijzen wij in ons voorstel nogmaals op. Helaas houdt het voorstel van de Commissie niet zulke gemeenschappelijke indicatoren in.
De oprichting van een Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid lost het werkloosheidsprobleem in Europa natuurlijk niet op. Maar hiermee wordt een eerste stap gezet op de weg naar een duidelijker structuur binnen de gemeenschap om deze aangelegenheden serieus te lijf te kunnen gaan.
Op de IGC die nu aan de gang is, wordt nu gesproken over het toevoegen van een werkgelegenheidshoofdstuk aan het Verdrag, dat de Unie een grotere bevoegdheid geeft op het gebied van de werkgelegenheid. De strijd tegen de werkloosheid moet dezelfde plaats en status in het Verdrag krijgen als de strijd tegen de inflatie en de begrotingstekorten. Daarvoor is een Comité voor de werkgelegenheid nodig, dat dezelfde status krijgt als het Comité voor economische politiek. Van de kant van het Parlement zijn wij aanhangers van zo'n voorstel. Het zou de mogelijkheid vergroten om op Unie-niveau krachtige en tussen de lid-staten gecoördineerde maatregelen te nemen.
Het huidige voorstel tot instelling van een Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid is een stap in de richting van een betere structuur binnen de Unie om een actiever arbeidsmarktbeleid te kunnen voeren. Het Comité zal via samenwerking met het Permanente comité voor arbeidsvraagstukken in contact komen met de sociale partners en zal vanzelfsprekend contact hebben met het Comité voor arbeidsmarktbeleid. Het zal de Ministers van Arbeid uitstekend bij hun werk kunnen steunen.

Menrad
Mevrouw de Voorzitter, het grootste economische en sociaalpolitieke probleem van de lidstaten van de Europese Unie en de Gemeenschap is de werkloosheid. Ook de Unie op zich staat voor een uitdaging. De transeuropese netwerken moeten worden gerealiseerd, maar dit is op het moment maar moeilijk haalbaar. Wat overblijft zijn de mogelijkheden van het werkgelegenheidsbeleid die op de Top van Essen in 1994 eveneens werden aangeraden: gemeenschappelijke prioriteiten met maatregelen van het werkgelegenheidsbeleid en dienovereenkomstige meerjarenprogramma's van de EU-landen.
De in het voorjaar van 1995 ingestelde informele ad-hoc-werkgroep "Vervolgmaatregelen op de Europese Raad van Essen" moest de uitwisseling van informatie en ervaringen tussen de lid-staten onderhouden en het gebruik van de genoemde programma's toetsen. In het voor u liggende document wordt vastgesteld dat een informele groep eigenlijk niet effectief genoeg kan werken. Het voorgestelde Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid zou een stabieler kader vormen.
Sinds 1974 bestaat er een permanent Comité voor economische beleid dat de Ecofin-Raad helpt bij zijn werk. Een vergelijkbare commissie voor de Raad van Ministers van Arbeid en Sociale Zaken is nodig, want de werkloosheid is weliswaar een economisch, maar ook een groot sociaal probleem.
In het goede verslag-Theonas wordt het standpunt ingenomen dat de Commissie op een passende manier deel moet nemen aan het werk van het comité en er rekening moet worden gehouden met het Parlement. Een permanent Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid kan een belangrijke bijdrage leveren aan de gecoördineerde nationale en sociale omzetting van de in Essen besloten prioriteiten. Prioriteiten zijn maatregelen voor probleemgroepen op de arbeidsmarkt, voor jongeren en vrouwen, de verlaging van het werkgeversaandeel in de sociale verzekeringen en een modern loonbeleid alsmede investeringen op het gebied van de beroepsopleidingen.
Het gaat niet alleen om een conjuncturele opleving, het gaat erom deze opleving om te zetten in een duurzaam groeiproces dat arbeidsplaatsen schept. In deze zin stemt de EVP-fractie vóór het verslag Theonas.

Boogerd-Quaak
Mevrouw de Voorzitter, wij stellen hier het zoveelste comité in. In dit geval gaat het om het adviseren op het gebied van werkgelegenheid en arbeidsmarktvraagstukken. Ik heb mij in de commissie vrij rustig gehouden over dit onderwerp alhoewel ik de rapporteur wel heb gesteund bij de eindstemming. Mijn rust kwam eigenlijk voort uit een aantal vragen waar ik mee ben blijven zitten en die ik graag beantwoord zou willen zien door de commissaris.
Hoe wordt dit comité nu exact ingezet? Zal er sprake zijn, zoals de Begrotingscommissie heeft gevraagd, van openbaarheid van vergaderingen? Zal er gevraagd worden om een verklaring van de financiële belangen van de leden van het comité? Hoe zal het comité sowieso worden ingezet als het gaat om een actief beleid op de arbeidsmarkt? Hoe wordt het comité ingezet in relatie tot het reeds bestaande permanente comité voor de arbeidsvraagstukken? Allemaal vragen waarvan ik vind dat er een duidelijk antwoord op moet komen, niet omdat ik overweeg om mijn fractie voor te stellen tegen de instelling van het comité te stemmen, maar wel omdat ik van mening ben dat als wij zo'n comité instellen dat dit comité dan ook een buitengewone goede werking moet hebben. Want wij stellen het immers in om de werking van de arbeidsmarkt te bevorderen.
Wij hebben hier eigenlijk van de week, denk ik, het zoveelste debat over werkgelegenheid in Europa. Wij hebben bij de verklaring van de Commissievoorzitter over werkgelegenheid gesproken. Wij hebben bij de begroting over werkgelegenheid gesproken. Wij hebben vanmorgen bij het armoededebat over werkgelegenheid gesproken. Ik merk dat een deel van mijn collega's bij de behandeling van dit comité wederom over werkgelegenheid spreekt.
Feitelijk is het zo dat wij toch steeds een vorm van machteloosheid vertonen als wij het over dit vraagstuk hebben. Mijn vraag aan de commissaris is dan ook: verwacht hij van dit comité dat het bijvoorbeeld voor elkaar krijgt wat tot op dit moment in de Raad nog steeds niet voor elkaar gebracht is. Zal er echt een actief arbeidsmarktbeleid gevoerd gaan worden als wij zo'n comité instellen. Zullen bijvoorbeeld de arbeidsvoorzieningsorganisaties, één van de voorstellen van Commissievoorzitter Santer, gaan samenwerken als wij zo'n comité instellen waar ten minste vier leden van de lid-staten inzitten.
Kortom, een heleboel vragen van mijn kant, niet omdat ik tegen het comité ben maar wel omdat ik van mening ben dat dit comité een absolute, goede ondersteunende rol moet spelen. Ik wil de commissaris dan ook vragen hoe hij denkt om te gaan met de adviezen van het comité en hoe het Parlement betrokken wordt bij de uitvoering van de adviezen van het comité.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, we praten deze week inderdaad al voor de derde of vierde keer over werkgelegenheid. Dan vraag je je toch af hoe deze Gemeenschap zichzelf ook de noodzakelijke instrumenten kan geven waarmee ze de coördinatie van de verschillende vormen van beleid van de lid-staten en de Europese meerwaarde van een Europees werkgelegenheidsbeleid daadwerkelijk bereikt. Andere sprekers hebben er al op gewezen hoeveel vragen hier nog onbeantwoord zijn. Ik wil er ook nog eens op aandringen dat de Commissie hiervoor heldere antwoorden formuleert.
Van principieel belang is voor mij - en daarom zullen we dit verslag steunen - dat hier een begin voor een dergelijk instrument wordt gemaakt om deze coördinatie te verbeteren - en wel van de kant van de Raad Sociale Zaken - en dat is zeker goed. Dit mag echter niet gebeuren onder het motto "Als je een probleem niet kunt oplossen, richt dan een comité op dat dit probleem moet begraven" . Ik vind dat we dat de Commissie heel goed onder de neus moeten wrijven. De versterking van de positie van de Raad Sociale Zaken ten opzichte van de overmachtige ECOFIN kan slechts een eerste stap zijn naar het op gang brengen van een effectief, onafhankelijk werkgelegenheidsbeleid dat zich ontdoet van de illusie dat de werkgelegenheid iets is dat het automatische gevolg zal zijn van groei, de monetaire unie, concurrentievermogen en kapitaalrentabiliteit.

Lang, Carl
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, men stelt voor een nieuw comité in te stellen voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid. Ik stel vast dat de Europese bureaucratie steeds ergere vormen aanneemt. De instelling van dit comité is een bijkomend symptoom van de desillusie en van de centraliserende en bureaucratische dwalingen die de Europese politieke klasse kenmerken. Dit comité zal de dramatische mislukking van het economisch en sociaal beleid van het Europa van Maastricht niet kunnen verbergen en zal de rampzalige gevolgen voor de werkgelegenheid van een sociaal gezien misdadige vrijhandelspolitiek alleen maar waarnemen en becommentariëren.
Terwijl er constant comités en waarnemingsposten worden ingesteld, ontwikkelen de werkloosheid, de arbeidsonzekerheid, de armoede en de verplaatsingen van ondernemingen zich op een angstaanjagend tempo. Geen enkele vernuftige oplossing zal de legitieme woede van de Europese volkeren die hieronder lijden, kunnen sussen. Er moeten dan ook geen nieuwe comités worden ingesteld. Het beleid moet worden gewijzigd, onze volkeren moeten de voorkeur krijgen in het kader van de tewerkstelling en onze communautaire markt moet worden beschermd.

Van Lancker
Voorzitter, beste collega's, mijnheer de commissaris, u zal zich wel herinneren dat dit Europees Parlement niet laaiend enthousiast was over de bescheiden resultaten van Essen maar wij hebben ons wel opgetrokken aan de opvolgingsprocedure. Zo'n opvolgingsprocedure creëert weliswaar geen jobs maar wij waren er wel van overtuigd dat dat een eerste bescheiden stap was in de richting van een Europees gemeenschappelijk werkgelegenheidsbeleid. De ervaringen met de eenheidsmarkt en met de EMUconvergentiestrategie heeft ons namelijk geleerd dat politieke wil in combinatie met een goed tijdsplan en met een goede opvolgingsprocedure de neuzen in dezelfde richting kan zetten en wij wilden dat ook voor de werkgelegenheidsstrategie. Ik ben ervan overtuigd dat dat ook de impuls van de Commissie geweest is.
In die samenwerkingsprocedure nochtans, strijden Sociale Zaken en ECOFIN nog steeds niet met gelijke wapens. ECOFIN heeft trouwens al herhaaldelijk bewezen dat ze werkgelegenheid niet in hun hart dragen. Het is dan ook de hoogste tijd dat er nu een comité komt voor de raad Sociale Zaken waardoor zijn inbreng in werkgelegenheidsstrategie op meer gelijke voet komt. Ik twijfel echter of dit voorstel nu werkelijk ook de raad Sociale Zaken op gelijke voet zet en dit om twee redenen.
Ten eerste, werkgelegenheidsbeleid steunt op twee onafscheidelijke poten: een macro-economische poot en structureel arbeidsmarktbeleid. Deze twee sporenaanpak, mijnheer de commissaris, wordt voor het nieuwe comité niet consequent doorgetrokken. Waar het economisch comité een duidelijke stempel kan drukken op het werkgelegenheidsbeleid en op het economisch beleid is niet voorzien dat het werkgelegenheidscomité zijn noodzakelijke inbreng kan hebben in de economische richtsnoeren, bijvoorbeeld. Hoe gaan we nu in hemelsnaam ervoor zorgen dat ook het economisch beleid in de richtsnoeren prioritair op werkgelegenheid gericht wordt als dit comité zijn zeg niet kan hebben. De Europese Commissie stelt me daar enigszins teleur door dit niet te voorzien in het kader van artikel 103, lid 2 bijvoorbeeld, want zowel het Zweedse als het Belgische voorstel voor de IGC hebben deze noodzakelijke bruggen wel geslagen.
Ten tweede, zou ik nog eens willen benadrukken wat collega Andersson al gezegd heeft: een opvolgingsprocedure staat of valt met toetsstenen. Als de Raad en de Commissie de prioritaire acties voor werkgelegenheid echt au sérieux nemen dan moeten er indicatoren komen om de inspanningen van de lidstaten te meten, bijvoorbeeld inzake opleiding. Als opleiding belangrijk is, mijnheer de commissaris, waarom dan geen garantie geven dat een bepaald percentage van de beroepsbevolking jaarlijks kan deelnemen aan opleiding. Waar blijft de ultieme toetssteen: de halvering van de werkloosheid tegen 2000 als concrete toetssteen voor werkgelegenheidsbeleid. Ik ben ervan overtuigd dat indien dit comité niet over indicatoren kan beschikken het hoogstens een papieren tijger wordt die hoogstens papier kan volschrijven. Ik hoop dan ook dat de Commissie met ons amendement zal instemmen.
Ten slotte, Voorzitter, zou ik willen zeggen dat met dit comité slechts een kleine nieuwe stap is gezet in een samenhangende Europese werkgelegenheidsstrategie. Ik durf nog steeds te hopen, collega's, dat de ontbrekende stukken van de puzzel tijdens de IGC zullen ingepast worden en dat het comité een versterkte en verdragsrechtelijke rol zal komen te spelen in het werkgelegenheidsbeleid van de Unie.

Pronk
Voorzitter, het voorstel dat hier voor ons ligt, is een belangrijk voorstel omdat het gevolg geeft aan wat er op de Top te Essen besloten is over een Europese strategie voor werkgelegenheid. Werkgelegenheid is één van de topprioriteiten van de Europese Unie. Het is goed om hiervoor een comité op te richten dat zich bezighoudt met de toetsing van het door lidstaten gevoerde werkgelegenheidsbeleid. Daarnaast kan het comité een betere coördinatie bevorderen van het werkgelegenheidsbeleid tussen de lidstaten. Bij het bevorderen van werkgelegenheid in Europa is het verder belangrijk de sociale partners erbij te betrekken.
Het is ook belangrijk dat dit comité voor werkgelegenheid en arbeidsmarktbeleid betaald wordt uit de begroting van de Raad. Anders komen wij in moeilijkheden met de comitologie omdat het comité niet aan de eisen van de comitologie voldoet. Het is namelijk een orgaan dat de Sociale Raad ondersteunt bij de uitvoering en ontwikkeling van de Europese werkgelegenheidsstrategie.
Dit comité is een antwoord op de vraag van de commissie sociale zaken in het IGC-rapport over het sociale beleid waarvoor ik rapporteur was. Het vormt een tegenwicht voor het Economisch en Monetair Comité. Op die manier is er een beter evenwicht tussen het economisch en sociaal beleid in de Europese Unie. Het gaat er vooral om de verschillen tussen de interne markt en het sociaal beleid weg te nemen en één economische en sociale Unie te creëren.
Het is vervelend dat het werkgelegenheidscomité verward wordt met het permanent comité voor arbeidsmarktvraagstukken. Wij hebben daar al wat voorbeelden van genoemd. Wat dat betreft zou het veel beter zijn geweest om een andere naam te zoeken voor dat comité, dat toch moet worden aangepast en waarbij voorkomen moet worden dat taken dubbel worden gedaan.
Ik vind het daarom erg jammer, mijnheer de commissaris, dat de Commissie geen voorstel heeft gedaan voor dat comité. Ik ben bang dat u wat om de zaak heen draait met dat comité. Wij weten dat dat vast zit op de representativiteit. Daarover moet een besluit genomen worden en dat moet zo snel mogelijk genomen worden, anders krijgen wij alleen maar overbodige kritiek over bureaucratie. Wij zullen dit nu later moeten doen.
Met het comité waar wij het nu over hebben, heeft het Parlement geen directe bemoeienis en zo willen wij het ook houden. Immers, de Raad bemoeit zich niet met de begroting van het Parlement en het Parlement bemoeit zich niet met de begroting van de Raad. Dit Huis wil wel geïnformeerd worden over de rapporten en aanbevelingen van het comité. Maar wat de rest betreft moeten wij nog het een en ander horen, want de totale strategie is mij nog niet helemaal duidelijk.

Lindqvist
Mevrouw de Voorzitter, de werkloosheid van 20 miljoen mensen die wij op dit moment in de lid-staten van de EU kennen, is wellicht onze grootste uitdaging. Een van de redenen dat deze werkloosheid zo hoog is - er zijn er meerdere - is de EMU. Het spreekt vanzelf dat als men tegelijkertijd in 15 lid-staten inkrimpt, bezuinigt en bespaart zonder dat de economie wordt gestimuleerd, er een hoge werkloosheid ontstaat. Het EMUproject is een van de redenen dat deze hoog is , en moet krachtig worden tegengegaan. Het zou het beste zijn geweest om nee te zeggen tegen de EMU. Het op één na beste zou zijn geweest om in de EMU criteria op te nemen die ook doelen hadden gesteld voor werkgelegenheid, milieu en regionale verantwoordelijkheid. Dat is allemaal niet gebeurd.
Het instellen van een Comité voor de werkgelegenheid om gemeenschappelijke strategieën en wegen te ontwikkelen, is desalniettemin juist. Maar ik zou er op willen wijzen dat het geen oplossing is. Degenen die denken dat het Comité de werkloosheid in de EU zal oplossen, hebben ongelijk. Ieder land moet zijn verantwoordelijkheid voor de werkloosheid op zich nemen; de verantwoordelijkheid moet blijven liggen bij de lid-staten. Het comité mag de zaak niet overnemen en een soort supranationaal Europees werkgelegenheidsbeleid of conjunctuurbeleid in het leven roepen. Dat gaat nooit goed, en dat is volgens mij ook niet de bedoeling van het voorstel van de Commissie. Dus: vat samen, maak rapporten, kom met ideeën en aanbevelingen, maar niet met supranationaal beleid op EU-niveau. Dan kan het tenminste een goede stap zijn op weg naar de oplossing van ons grootste probleem.

Mann, Thomas
Mevrouw de Voorzitter, tussen de in het Witboek "Groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid" uitgesproken hoop om aan het eind van deze eeuw 15 miljoen arbeidsplaatsen te scheppen en de concrete feiten van vandaag ligt een wereld van verschil. De bijna 20 miljoen burgers van de Europese Unie die geen werk hebben, verdienen meer dan intentie- en betrokkenheidsverklaringen. Daarom was het een belangrijk Europees signaal toen de Top van de Raad in Essen besloot om een omvangrijke strategie te ontwikkelen voor samenwerking tussen de lid-staten op het gebied van de werkgelegenheid.
De concentratie op de door werkloosheid bijzonder getroffenen, meer investeringen op het gebied van de beroepsopleidingen en de toename van de werkgelegenheidsintensiteit geven aanleiding om te verwachten dat de strijd tegen de werkloosheid niet alleen in documenten en toespraken offensief wordt gestreden. Een onomstreden maatregel is de oprichting van het Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid. Het heeft echter een stabiele organisatorische structuur nodig om succesvol en effectief te kunnen functioneren.
De te verwachten verslagen over vooruitgang en over hetgeen verzuimd werd, maken openbare debatten ook in het Europees Parlement mogelijk. Daarom hebben we bewijskrachtige gegevens, analyses en conclusies nodig, maar wel op tijd, mijnheer de Commissaris. De resultaten zullen leiden tot een kwalitatieve uitwisseling van ervaringen met Raad, Commissie en sociale partners over de bescherming van de werknemer en sociale normen, over de voorwaarden van meer mobiliteit en flexibele arbeidstijd en zeker ook over de kansen van jonge mensen die juist nu in groten getale hier op de publieke tribune aanwezig zijn.
We verwachten uitsluitsel over de uitvoerbaarheid en effectiviteit van veel tegenwoordig nog verschillende, in de toekomst mogelijk gemeenschappelijke beleidsvormen en acties.

Peter
Mevrouw de Voorzitter, over de principiële doelstelling om de werkloosheid in de EU te bestrijden zijn Parlement, Raad en Commissie het met elkaar eens. Maar terwijl het Parlement en de Commissie het eens kunnen worden over concrete maatregelen, houdt de Raad dit op belangrijke punten tegen. De besluitvormingssituatie wordt gekenmerkt door de houding van de ministers van economische zaken en financiën, waar die van de Bondsrepubliek uitdrukkelijk bijhoren. Ze kunnen daarbij terugvallen op het ondersteunende werk van een speciaal comité, in tegenstelling tot de Raad Sociale Zaken die met moeite een tegenwicht kan vormen ten gunste van een actief werkgelegenheidsbeleid van de EU.
Het provisorium van een hem ondersteunende, maar ontoereikend geoutilleerde ad-hoc-groep kan niet voldoen aan de eigenlijke eisen. Het voorstel van de Commissie om een goed Comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid op te richten dat de Raad Sociale Zaken en ook de algemene Raad helpt, komt overeen met de intenties van het Parlement.
Het zou voor de Commissie niet moeilijk moeten zijn om de door de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid opgestelde wijzigingen te accepteren. Niemand zal alleen vanwege de oprichting van een commissie verbeteringen op de arbeidsmarkt verwachten. Verwachten kan men echter effectieve bijdragen en concrete voorstellen die bij de oplossing van het werkgelegenheidsprobleem van nut zijn. Op deze plaats wil ik de Commissie en in het bijzonder de hier aanwezige Commissaris ertoe oproepen om de al langer aangekondigde voorstellen ter bevordering van de efficiëntie van het in 1970 opgerichte Permanente Comité voor arbeidsmarktvraagstukken, waarvan ook de vertegenwoordigers van organisaties van werkgevers en werknemers deel uitmaken, nu zonder verder oponthoud in te dienen.

Flynn
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats dank ik de heer Theonas en de afgevaardigden voor de uiterst doeltreffende en snelle wijze waarop zij het voorstel van de Commissie inzake de oprichting van een comité voor werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid hebben behandeld. De afgevaardigden hebben hier vanavond het belang van dit voorstel erkend. Dat is voor mij en voor de Commissie een grote geruststelling.
Uiteraard hechten wij veel belang aan de snelle totstandbrenging van deze stabiele structuur, die de ontwikkeling van de Europese werkgelegenheidsstrategie moet ondersteunen. De Europese Raad heeft in Madrid in december van vorig jaar de oprichting van deze structuur gevraagd. De Commissie heeft het voorstel in maart van dit jaar aangenomen en het Ierse voorzitterschap heeft een grote inspanning gedaan om op het niveau van de Raad vooruitgang te boeken. Het Ierse voorzitterschap wenst dat de Raad Sociale Zaken op 2 december het desbetreffende besluit neemt.
Ik meen dat het nuttig is even te herinneren aan de redenen waarom de Raad de Commissie heeft opgedragen dit comité in te stellen. Die reden is eenvoudig. In de allereerste plaats moet dit initiatief worden gezien in het kader van de uitstippeling van een evenwichtigere Europese werkgelegenheidsstrategie waarin het structurele beleid, in het bijzonder het arbeidsmarktbeleid, evenveel belang krijgt als het macro-economisch beleid. Dat is een belangrijk aspect van de aanpak waarvoor de Europese Raad van Essen de basis heeft gelegd en die de daaropvolgende Europese Raden hebben bevestigd. Uit operationeel oogpunt moet die evenwichtige policy mix tot uiting komen in een beter evenwicht tussen de Raad van ministers van sociale zaken en de Raad van ministers van economische zaken en financiën bij de uitstippeling van een Europese werkgelegenheidsstrategie. Dat is het uitgangspunt van dit voorstel.
In de tweede plaats moet de Raad Sociale Zaken de situatie grondig kunnen analyseren en voorstellen kunnen formuleren om de opdracht te kunnen vervullen die hij in Essen samen met de Raad van ministers van economische zaken en financiën en de Commissie heeft gekregen om de evolutie van de werkgelegenheid in de Unie van nabij te volgen, toe te zien op het desbetreffende beleid van de lid-staten en bij de Europese Raad elk jaar verslag uit te brengen over de op de arbeidsmarkt geboekte vooruitgang. In het bijzonder moet de Raad Sociale Zaken een substantiële bijdrage kunnen leveren aan de opstelling van het jaarlijks gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid voor de Raad. De heer Mann heeft op de noodzaak van een dergelijke grondige analyse gewezen. Dit comité zal zich ook daarop toeleggen.
Het voorstel van de Commissie beantwoordt volkomen aan al die eisen. Het comité dat wij voorstellen vertoont de volgende uiterst belangrijke kenmerken: stabiliteit dank zij de verkiezing van de voorzitter, een krachtig vermogen om analyses te maken en voorstellen te doen dank zij de grote betrokkenheid van de Commissie, een status die een vruchtbare samenwerking met het comité voor het economisch beleid, het orgaan dat de Raad van minister van economische zaken en financiën bijstaat, en een daadwerkelijke samenwerking tussen de Raad en de Commissie mogelijk maakt.
Ik onderstreep dat het hier niet om comitologie gaat. Ik weet dat dit voor het Europees Parlement een netelige aangelegenheid is. Comitologie heeft te maken met de delegatie door de Raad van bepaalde uitvoerende bevoegdheden aan de Commissie. Het gaat dus om de uitvoering van door de Raad genomen besluiten. Dit comité voor het werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid moet echter aan de Raad en de Europese Raad thema's voorstellen en aanbevelingen formuleren voor het beleid op het gebied van de werkgelegenheid. Het comité zal dus zelf geen dwingende besluiten nemen. Dat moet men goed beseffen.
Het comité zal de Europese instellingen helpen om vooruitgang te boeken bij de uitstippeling en tenuitvoerlegging van een gemeenschappelijke werkgelegenheidsstrategie. In vergelijking met de huidige situatie, waarin de besluiten van de Raad door de groep ad hoc, een informeel Raadsorgaan, worden voorbereid, is het comité uit het oogpunt van de transparantie en het interinstitutioneel evenwicht beslist een vooruitgang. Ik meen dat het Europees Parlement, dat al enige tijd op zoiets aandringt, de instelling van dit comité moet toejuichen.
Ik moet echter zeggen dat de debatten op het niveau van de Raad op dit ogenblik schijnen uit te wijzen dat men de neiging heeft de positie van het comité tegenover het oorspronkelijke voorstel te verzwakken. Ik geef grif toe dat ik mij over die trend zorgen maak. Volgens mij mogen wij die weg niet opgaan. Daarom hecht ik veel belang aan de boodschap die het Parlement in zijn advies over dit voorstel zal uitsturen. Ik voel mij door de reacties van het Parlement sterk gesteund. Wij wensen immers een krachtig comité en willen niet dat zijn positie wordt verzwakt.
Ik ben ingenomen met de vrij algemene steun van het Parlement voor de ontwerp-resolutie en met een aantal amendementen die de rol van het comité beter omschrijven en zelfs versterken. Ik zou die amendementen kort willen doornemen.
Met betrekking tot amendement 1 vind ik het goed dat wordt voorgesteld in de overwegingen te wijzen op de bijdrage van het comité tot de uitstippeling en tenuitvoerlegging van de Europese werkgelegenheidsstrategie. Ik zal de Raad voorstellen het amendement over te nemen.
Wat de inleidende zin van amendement 2 betreft, kan ik, zoals in de overwegingen, instemmen met de wijziging van artikel 1, lid 2 waardoor daarin in algemene termen op de bijdrage van het comité aan de Europese werkgelegenheidsstrategie wordt gewezen vooraleer de opdrachten van het comité worden opgesomd.
In het eerste streepje heb ik geen problemen met de vermelding van het gebruik van gemeenschappelijke indicatoren. Ik kan u zeggen dat tijdens de besprekingen in de Raad al een akkoord is bereikt over een verwijzing naar die indicatoren in artikel 1.
Met betrekking tot wat mevrouw Van Lanker over de indicatoren heeft gezegd kan ik u meedelen dat ik het met haar eens ben en dat ter zake reeds vooruitgang wordt geboekt. Toch bestaat daarover nog geen overeenstemming. Bij vele lid-staten wint de idee echter veld. Ik hoop dat wij dat in het gezamenlijk verslag aan Dublin met meer succes zullen kunnen regelen.
In het derde streepje hoop ik dat het comité, zoals in het amendement wordt gevraagd, zal bijdragen tot een betere coördinatie tussen de beleidsmaatregelen van de lid-staten op het gebied van de werkgelegenheid. Zoals u weet, heeft de Commissie in het kader van de IGC voorgesteld in het Verdrag bepalingen op te nemen om die coördinatie te regelen. In afwachting van de herziening van het Verdrag vind ik het evenwel ietwat voorbarig dat als onderdeel van de opdracht van het comité te vermelden. Ik vrees dat ik daarmee op dit ogenblik niet kan instemmen. Uiteraard hopen wij wel dat de IGC het op dat punt eens kan worden.
In het vierde streepje gaat het om een stijlkwestie die verband houdt met de voorgestelde wijziging van de aanhef. Ik heb daarmee geen problemen.
Wat het vijfde streepje betreft, strekt het amendement ertoe uitdrukkelijk te verwijzen naar de rol van het comité bij de voorbereiding van twee specifieke verslagen, namelijk het verslag over de werkgelegenheid in Europa en het gezamenlijk verslag van de Raad en de Commissie over de werkgelegenheid. Het eerste verslag over de werkgelegenheid in Europa is een verslag van de Commissie. Het verslag over 1996 is door de Commissie aangenomen en zal, als ik het goed heb, weldra door het Parlement worden besproken. Het verslag moet in feite worden beschouwd als een onderdeel van de steun die de Commissie aan het comité bij zijn analyses zal verlenen en niet als een resultaat van werkzaamheden van het comité zelf.
Met betrekking tot het gezamenlijke verslag over de werkgelegenheid meen ik dat wij met de vermelding in de overwegingen kunnen volstaan. Hoewel de voorlegging van een gezamenlijk verslag aan de Europese Raad op dit ogenblik een belangrijk element van de in Essen afgesproken procedure is, kunnen wij niet voorzien of en wanneer dit verslag door een ander instrument zal worden vervangen. Wij willen daarom in het mandaat van het comité daarover geen al te specifieke bepalingen opnemen.
In het zesde streepje wordt voorgesteld dat de Commissie regelmatig overleg pleegt met de sociale partners op het niveau van de Gemeenschap. Zoals verschillende sprekers hebben opgemerkt is het vast comité voor de werkgelegenheid echter speciaal opgericht om de dialoog tussen de overheid en de sociale partners op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid te waarborgen. In onze recente mededeling over de toekomst van de dialoog hebben wij mogelijkheden aangegeven om het vast comité doeltreffender te maken. Wellicht zal ook een hervorming plaatsvinden. Ik vrees dat het amendement tot verwarring zou leiden over de respectieve rol van het vast comité en van het comité voor de werkgelegenheid. Ik zal de Raad dan ook niet voorstellen het amendement te aanvaarden.
Voorts wijs ik erop dat het besluit een bepaling over de coördinatie tussen de twee comités bevat. Dat is belangrijk om met het standpunt van de sociale partners rekening te houden. Ook daarnaar is verwezen. Voor de werkgelegenheid hebben wij voldoende comités. Dit comité is iets anders. Ik wil een goede verstandhouding tussen dit comité en het vast comité voor de werkgelegenheid.
Amendement 3 ten slotte stelt dat de rapporten en aanbevelingen van het comité naar het Europees Parlement moeten worden doorgezonden. Ik begrijp volkomen dat het Parlement over de werkzaamheden van het comité op de hoogte wil worden gehouden. Ik heb echter het gevoel dat dit amendement in deze vorm door de Raad niet zal worden aanvaard. Strikt genomen komt het immers de Raad zelf en niet het comité toe te beslissen dat een bepaald rapport of aanbeveling naar het Europees Parlement moet worden doorgezonden. Daarom ben ik voorstander van een algemene bepaling, als alternatief voor dit amendement, waarin staat dat het Parlement van de werkzaamheden van het comité op de hoogte zal worden gehouden.
Ter attentie van mevrouw Boogerd-Quaak merk ik op dat over de opzet van dit comité geen verwarring mag bestaan. Dit is geen regelgevend of uitvoerend comité. Daarom moeten wij een goed idee hebben van de verhouding en de samenwerking tussen dit comité en het vast comité en daarbij voor ogen houden dat het vast comité op ministerieel niveau is ingesteld. Ik vind dit dus een voortreffelijk voorstel en stel met genoegen vast dat het Parlement het ondersteunt. Wij moeten de Raad Sociale Zaken, de ministers van arbeid en de ministers van werkgelegenheid evenveel prestige geven als de Raad van ministers van economische zaken en financiën. Dat is de opzet van het voorstel. Wij willen een zo sterk mogelijk comité om die opdracht te vervullen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgenochtend plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-0971/96).

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Waarom is mijn vraag aan de Raad niet gedrukt? Ik heb ze op 19 september ingediend en dus zou ze in ons document op de zesde plaats moeten staan. Ze is van groot belang voor een van mijn kiezers, een lector aan het taleninstituut in Napels, die op een schandelijke wijze is behandeld door een lid-staat die de Europese voorschriften inzake werkgelegenheid op flagrante wijze overtreedt.
Ik vind dat die kwestie op de agenda had moeten staan. Wij hebben nagegaan of mijn vraag is aangekomen. Niemand heeft ons gezegd dat ze onontvankelijk was en daarom zou ik willen weten waarom ze niet in het Vragenuur is opgenomen.

De Voorzitter
Ik neem kennis van uw opmerking.

De Voorzitter
Vraag nr. 1 van Hans Lindqvist (H-0716/96):
Betreft: Opneming van het akkoord van Schengen in de EU
Het akkoord van Schengen inzake de afschaffing van de controles aan de interne grenzen en een versterking van de externe grens is formeel gezien een bilaterale overeenkomst tussen de betrokken staten.
Streeft de Raad naar opneming van het akkoord van Schengen in de EU? Welke gevolgen zal dit dan hebben voor de drugsbestrijding en het asiel-, visum- en vluchtelingenbeleid?
Houdt de samenwerking in het kader van Schengen een totale paspoortvrijdom in, of worden er wellicht andere eisen ten aanzien van identiteitsdocumenten ingevoerd?

Mitchell
Zoals de geachte afgevaardigde in zijn vraag opmerkt, is het akkoord van Schengen een internationale overeenkomst tussen bepaalde lid-staten in een ander kader dan dat van het verdrag betreffende de Europese Unie. De geachte afgevaardigde zal dan ook begrijpen dat de Raad, als instelling van de Unie, geen antwoord kan geven op de vraag of het akkoord van Schengen in de Europese Unie moet worden opgenomen. Dat algemene probleem wordt op dit ogenblik besproken door de Intergouvernementele Conferentie, die tot taak heeft de verdragen te herzien.
Ook is het momenteel onmogelijk een enigszins betrouwbare inschatting te maken van de consequenties die de eventuele opneming van het Schengenakkoord in de werkingssfeer van de Unie voor de drugsbestrijding, het asiel-, visum- en vluchtelingenbeleid zou hebben.
Ik ben het ermee eens dat het hier om een zeer belangrijke kwestie gaat waaraan de Raad de nodige aandacht zal moeten schenken. Zoals ik zoëven al opmerkte, zou het voorbarig zijn daaraan nu al consequenties te verbinden.
Wat ten slotte het paspoortbeleid in het kader van het Schengenakkoord betreft, is de Raad niet bevoegd een antwoord te formuleren aangezien deze materie tot de exclusieve bevoegdheid behoort van de autoriteiten die partij zijn bij het Schengenakkoord.

Lindqvist
Dank u voor uw antwoord, al hield dat niet veel in. Ik zal zelf proberen te schetsen wat het gevolg kan zijn van een opneming van Schengen in de EU. Ik ben me ervan bewust dat hierover IGConderhandelingen gaande zijn en dat er ook desbetreffende voorstellen liggen. Dat weet de vertegenwoordiger van de Raad ook.
In de Noordse landen hebben wij al heel lang een gemeenschappelijke Paspoortunie. Dat houdt in dat men zijn paspoort niet behoeft te tonen als men van het ene Noordse land naar het andere reist. Wij hebben echter onze grenscontrole gehandhaafd, en wij hebben nog steeds de mogelijkheid om personen aan de grens te controleren. Een opneming van Schengen in de EU zou betekenen dat de grenscontrole vervalt, aangezien dat een van de belangrijkste motieven is voor de Schengen-samenwerking.
Hiernaast bestaat het gevaar - zo begrijp ik en zo begrijpen vele anderen - dat wij, doordat wij gemeenschappelijke regels krijgen, ook een strenger asiel-, vluchtelingen- en visumbeleid krijgen, aangezien de minst milde regels waarschijnlijk bepalend zullen zijn binnen de EU. Dat betekent voor veel lid-staten een verharding van het vluchtelingenbeleid. Is dit het gevolg van een eventuele opneming van Schengen in de EU?
Eveneens denk ik dat een van de redenen voor een eventuele opneming van Schengen in de regelgeving van de EU, het streven is naar een meer geïntegreerde, homogene staat. Ik zou graag antwoord willen hebben op de vraag of dit het streven is.

Mitchell
Persoonlijk deel ik een aantal van de bekommernissen die het geachte lid hier heeft geformuleerd. Als lid van de Reflectiegroep heb ik het probleem van het gebruik van paspoorten in de Unie aan de orde gesteld. Volgens mij schort er iets fundamenteels aan de omschrijving van het begrip Europese burger in het Verdrag van Maastricht als wij op een of andere manier vreemdelingen blijven en op onze reizen binnen de Unie onze paspoorten moeten tonen. Mijn eigen land heeft een probleem met het Schengenakkoord. Dat probleem heeft niets te maken met het principe zelf van het akkoord, maar met de reeds lang bestaande regeling met onze naaste buur en met de situatie aan de grens met Noord-Ierland. Het gehele probleem wordt echter op de Intergouvernementele Conferentie besproken. Ik meen dat wij de Unie een grotere dienst zouden bewijzen als wij de buitengrenzen van de Unie even zorgvuldig zouden bewaken als wij dat soms met de grenzen tussen de lid-staten doen. Ik hoop dat de dag zal komen dat binnen de Europese Unie nergens nog paspoorten zullen worden gebruikt. Ik pleit daarvoor.

Sjøstedt
Ik begrijp heel goed dat de Raad niet kan vooruitlopen op het resultaat van de Intergouvernementele Conferentie en zich er niet over kan uitspreken in hoeverre Schengen zal worden geïncorporeerd, maar wij zouden wellicht te horen kunnen krijgen wat de doelstelling van de Raad is. Stelt het Ierse Voorzitterschap zich tot doel dat de aangelegenheden die vandaag de dag via het akkoord van Schengen worden geregeld, na de Intergouvernementele Conferentie worden geregeld via de regelgeving van de EU? Zo ja, worden ze dan binnen de derde pijler geregeld of binnen het primaire recht binnen de eerste pijler?

Mitchell
In de eerste plaats steunt het Schengenakkoord niet op het Verdrag. In de tweede plaats zal de Raad het verslag van de Intergouvernementele Conferentie als een Raad van ministers beschouwen en zullen de verschillende lid-staten hun standpunten naar voren brengen. Binnen de Raad bestaat geen eensgezindheid en daarom kan ik, als vertegenwoordiger van het voorzitterschap, niet namens de Raad spreken. Sommige lidstaten in de Raad vinden dat Schengen op het Verdrag moet worden gebaseerd, andere vinden dat niet en willen daarmee niet instemmen. Persoonlijk heb ik er geen problemen mee dat het Schengenakkoord op het Verdrag wordt gebaseerd. Volgens mij zullen wij pas een echte Unie hebben gerealiseerd op de dag dat het paspoort verdwijnt. Dat is mijn innige overtuiging. Ik kan echter niet zeggen dat daarover in de Raad eensgezindheid heerst.

Andersson
Ja, men kan natuurlijk bang gemaakt worden met Schengen. Ik kom zelf ook uit Zweden en heb daar ervaring opgedaan met de Noordse Paspoortunie. Wij hebben een "Schengen" tussen Zweden, Denemarken, Noorwegen en Finland. Wij hebben de controle op drugs in stand kunnen houden en wij hebben een onderling verschillend vluchtelingenbeleid kunnen voeren, voor zover wij dat wilden. Tegelijkertijd konden de mensen zich over de grenzen begeven zonder hun paspoort te laten zien. Het is dus mogelijk om ook binnen de Europese Unie pasvrijheid en een vrij verkeer van personen te hebben, en tegelijkertijd streng te controleren op verdovende middelen, wapenhandel en dergelijke. Dat is zeer goed mogelijk.

Mitchell
Ik wil het Parlement eraan herinneren dat er ook een soortgelijk akkoord als Schengen tussen Groot-Brittannië en Ierland bestaat. Dat akkoord bestaat al sedert de oprichting van de Ierse staat. Sedertdien heeft tussen Ierland en Groot-Brittannië nooit een paspoortcontrole bestaan.
Er zijn echter complicaties in het Schengenproces. Als Iers burger zou ik het eigenaardig vinden dat voor Noorwegen en IJsland, die geen lid van de Unie zijn, faciliteiten voor reizen in de Unie zouden gelden die de burgers van mijn eigen land niet kunnen genieten. Ook die implicatie moeten wij bekijken. Ik hoop echter dat alle lid-staten uiteindelijk blijk zullen geven van gezond verstand en het Schengenakkoord zullen ondertekenen. Ik kan u zeggen dat mijn land dat wenst te doen. Nogmaals, ik meen dat wij pas een Unie zullen vormen als het paspoort verdwijnt. Over burgerschap van de Unie spreken heeft geen zin als wij voor elkaar vreemdelingen blijven en aan de grenzen een in de meeste landen door de minister van buitenlandse zaken ondertekend document moeten tonen. Ik deel de gevoelens van de afgevaardigden maar herinner het Parlement eraan dat het Verdrag maar kan worden gewijzigd als iedereen het eens is.

De Voorzitter
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan worden ze tezamen behandeld:
Vraag nr. 2 van Anne McIntosh (H-0718/96):
Betreft: Optreden tegen kinderpornografie
Denkt de Ierse voorzitter van de Raad, gezien het toenemend aantal rapporten over gevallen van pedofilie in de Europese Unie, en in het kader van zijn campagne voor veilige straten, handelend op te treden op Europees niveau om de handel in kinderpornografie te voorkomen?
Overweegt de Raad de invoering van wettelijke maatregelen naar Brits model om dat soort illegale handel uit te roeien, meer bepaald door een gegevensbank van degenen die wegens pedofilie veroordeeld zijn op te zetten en uitwisseling van informatie tussen politiediensten te organiseren? Vraag nr. 3 van Lyndon Harrison (H-0825/96):
Betreft: Gevolgen van de interne markt voor kinderen en jongeren
In het Verdrag betreffende de Europese Unie wordt erkend dat de interne markt mogelijk negatieve gevolgen kan hebben op vele gebieden, zoals het sociaal, milieu-, volksgezondheids- en veiligheidsbeleid. Toch wordt nergens in het Verdrag aanvaard dat de interne markt gevolgen zal hebben voor kinderen en jongeren in de Europese Unie.
Is het Voorzitterschap ook van mening dat kinderen op specifieke wijze de gevolgen van de interne markt ondervinden en dat zij misschien nog wel zwaarder getroffen worden dan volwassenen door gevolgen als de verhuizing van gezinnen naar andere landen en meer vrijheid van verkeer voor pedofielen?
Is het Voorzitterschap daarom ook van mening dat deze gevolgen van de interne markt in het Verdrag moeten worden onderkend met een specifieke verwijzing naar kinderen en jongeren?
Mitchell
Wat deze twee vragen betreffende de bescherming van kinderen betreft, zal het Parlement zich herinneren dat ik tijdens de plenaire vergaderperiode van het Europees Parlement in september ben ingegaan op de kwestie van de ontvoering en het seksueel misbruik van kinderen. Vandaag wil ik onderstrepen dat de Raad de bezorgdheid van de geachte leden van het Europees Parlement over de seksuele exploitatie van kinderen deelt en alles in het werk zal stellen om dat afschuwelijke probleem aan te pakken. De Europese Unie heeft haar bezorgdheid over die kwestie tot uitdrukking gebracht toen ze, na de tragische gebeurtenissen in België, op 6 september een verklaring publiceerde waarin ze de resultaten van de Internationale Conferentie van Stockholm toejuichte en verklaarde dat ze zich voor de uitvoering van de in Stockholm geformuleerde aanbevelingen zou inspannen. De afgevaardigden weten beslist dat in Stockholm is gevraagd dat men de commerciële exploitatie van kinderen als misdrijf zou beschouwen. De Conferentie heeft ook aangedrongen op de vervolging van zowel plaatselijke als buitenlandse overtreders en op de opstelling en uitvoering van voorschriften inzake de vaststelling van de strafrechtelijke aansprakelijkheid van allen die bij kinderprostitutie, kinderhandel en andere illegale seksuele activiteiten betrokken zijn.
Met betrekking tot de kwestie van de kinderpornografie, die mevrouw McIntosh in haar vraag behandelde, wordt in de aanbevelingen gevraagd de handel in en het bezit van dergelijk pornografisch materiaal strafbaar te stellen. Ik kan het geachte lid verzekeren dat de EU alles in het werk zal stellen om die aanbeveling te volgen.
De EU is meteen begonnen met de omzetting van haar verklaring in positieve maatregelen. Toen de ministers van justitie en binnenlandse zaken op 26 en 27 september in Dublin hun informele zitting hielden, hebben zij zich vooral op het probleem van de seksuele exploitatie van kinderen en de mensenhandel geconcentreerd. Op die bijeenkomst hebben de ministers er zich nog uitdrukkelijker toe verbonden hun samenwerking op dat gebied te versterken en hebben zij politieke overeenstemming bereikt over drie belangrijke maatregelen.
Een eerste maatregel betreft het voorstel dat het Ierse voorzitterschap na de onthulling van de gebeurtenissen in België heeft geformuleerd om het mandaat van de Europese drugseenheid tot de mensenhandel uit te breiden. De drugseenheid zal zich nu ook bezighouden met de activiteiten van pedofielen en van personen die aan pedofielen kinderen leveren, alsmede met de handel in en het seksueel misbruik van kinderen. De Europese drugseenheid zal zo nodig onmiddellijk bevoegdheden krijgen om dat soort activiteiten te bestrijden. Zodra het Europol-Verdrag is goedgekeurd zal Europol dat werk voortzetten. De maatregel zal de samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de politiediensten vergemakkelijken en de Europese drugseenheid in staat stellen met betrekking tot die activiteiten alle mogelijke hulp te bieden.
De tweede maatregel betreft een Belgisch voorstel om een programma vast te stellen inzake de uitwisseling en opleiding van personen die verantwoordelijk zijn voor de bestrijding van de mensenhandel en de seksuele exploitatie van kinderen.
Ten slotte werd ook overeenstemming bereikt over een gezamenlijk voorstel van België en het voorzitterschap inzake de opstelling van een lijst van bevoegdheden en specialisaties in de strijd tegen dergelijke pedofiele misdrijven.
De uitvoering van die voorstellen zal de internationale samenwerking tussen de operationele politiediensten aanzienlijk versterken. De ministers hebben ook een aantal andere maatregelen besproken die België had voorgesteld om de instrumenten te versterken ten einde aldus op concrete en praktische wijze aan de bezorgdheid van de Europese burgers tegemoet te komen. Zij hebben hoge ambtenaren dan ook opgedragen tegen de maand november een onderzoek in te stellen en verslag uit te brengen over de volgende punten: de vaststelling van algemeen aanvaarde definities van dergelijke gedragingen om die in alle landen van de Europese Unie op dezelfde wijze te bestraffen; maatregelen om ervoor te zorgen dat effectief vervolging wordt ingesteld; maatregelen die ervoor zorgen dat het strafrechtelijk apparaat met de belangen van de slachtoffers van seksuele exploitatie rekening houdt; de doeltreffendheid van de bestaande internationale instrumenten voor samenwerking op strafrechtelijk gebied, vooral met betrekking tot kinderen.
De ministers hebben ook gewezen op het belang van een zo spoedig mogelijke goedkeuring van het EuropolVerdrag voor de strijd tegen dat soort georganiseerde criminaliteit en zijn overeengekomen dat zij daartoe al het mogelijke in het werk zullen stellen.
Dat zijn de concrete stappen die de Raad reeds heeft ondernomen. De Raad zal het daarbij niet laten maar zal de kwestie krachtig aanpakken en alles doen wat in zijn macht ligt om van de lid-staten van de EU een ruimte te maken waarin onze kinderen veilig zijn en waar geen plaats is voor pedofielen of voor mensen die zich met de seksuele exploitatie van kinderen op schandelijke wijze verrijken.
De Raad is er zich van bewust dat, zoals de heer Harrison heeft gezegd, het probleem van de rechten van minderjarigen met het oog op de invoeging van desbetreffende bepalingen in het Verdrag door de Intergouvernementele Conferentie zou moeten worden besproken. De IGC buigt zich over het probleem, maar de afgevaardigden zullen beslist begrijpen dat ik nu niet nader op de debatten in de IGC kan ingaan.

McIntosh
Ik dank de heer Mitchell voor dit uitvoerig antwoord. Toch is hij op een paar punten niet ingegaan. Als wij op Europees niveau een register invoeren, wat doen wij dan met de personen die in dat register worden ingeschreven? In het Verenigd Koninkrijk wil men de namen van personen die zich aan misdrijven met kinderen schuldig hebben gemaakt aan potentiële werkgevers bekendmaken. Is dat een maatregel die wij ook op Europees niveau kunnen toepassen?
Erger vind ik dat u niet heeft gezegd hoe wij controle zullen uitoefenen op de advertenties die op dit ogenblik op het Internet worden geplaatst door pedofielen die men zeer moeilijk kan opsporen. Op dat gebied kan op Europees niveau doeltreffend worden opgetreden. Ik juich toe wat de heer Mitchell heeft gezegd, maar meen dat wij maatregelen moeten nemen die verder gaan dan die waarover hij het had.

Mitchell
Met betrekking tot het register op EU-niveau en de manier waarop wij dat willen gebruiken rijst onder meer de vraag of wij werkgevers op de hoogte moeten brengen. Dat is een kwestie van toepassingsmodaliteiten die wij grondig zullen moeten onderzoeken. Ik kan niet juist zeggen hoe wij het register zullen gebruiken maar kan het geachte lid de verzekering geven dat, als het register wordt opgesteld, het ook op alle mogelijke manieren zal worden gebruikt om pedofielen te beletten hun ongeoorloofde en schandelijke praktijken voort te zetten.
Wat het Internet betreft, zullen de lid-staten het werkdocument onderzoeken dat de Commissie onlangs heeft gepubliceerd. Ik verwacht dat daardoor ook een breed debat over de kwestie op gang zal komen. Dat zal zeer nuttig zijn en de Raad zal een constructief antwoord geven op de voorstellen die de Commissie op dat terrein zal formuleren.
Ik wijs erop dat de Raad Industrie de kwestie op 8 oktober heeft besproken. Sedert die zitting van de Raad wordt de kwestie door de Commissie op verzoek van de Raad Industrie onderzocht. Dit is een moeilijk probleem omdat in de huidige stand van zaken enige vrijwillige medewerking is vereist. Ik weet bij voorbeeld niet of het technisch mogelijk is het Internet te controleren zonder enige controle op de mensen die bepaalde dingen op het Internet plaatsen. Ik kan het geachte lid echter verzekeren dat zowel de Raad Industrie als de Commissie zich actief met de kwestie bezighouden. De Raad van ministers zal alle mogelijke hulp bieden.

Harrison
Ik vind het jammer dat ik de fungerend voorzitter van de Raad uit zijn droom moet helpen, maar zijn antwoord op mijn vraag schenkt mij geen voldoening. Ik heb hem een vraag gesteld over de ontwikkeling van de Europese interne markt, waarop volgens mij, wat de kinderen betreft, drie van de vier vrijheden in gevaar zijn. De heer Mitchell had het over het over het vrij verkeer van werknemers - in dit geval pedofielen - en van personen die in een ander land kinderen kunnen gaan misbruiken. Ik heb het echter ook over het vrij verkeer van diensten, bij voorbeeld televisie-uitzendingen, waarbij onder meer reclame en programma's voor volwassenen een bepaalde invloed kunnen hebben. Ik heb het ook over het vrij verkeer van goederen, onder meer drugs, levensmiddelen en speelgoed.
Mijnheer Mitchell, wij moeten dus de kwestie van de ontwikkeling van de interne markt onderzoeken en nagaan of die voor kinderen geen volkomen onverwachte negatieve gevolgen kan hebben.
Ik ben u erkentelijk voor het feit dat u in september heeft erkend dat kinderen en jongeren in de Europese Unie wettig als burgers kunnen worden beschouwd maar wij willen ook klaarheid over de belangrijke kwestie van de ontwikkeling van de interne markt en over de vraag of de nadelige gevolgen daarvan voor kinderen door passende maatregelen op Europees niveau kunnen worden verzacht.

Mitchell
Ik kan niet zeggen of de totstandbrenging van de interne markt de controle op die gebieden heeft verzwakt. Ik kan wel zeggen dat wij, nu wij kunnen terugblikken, moeten nagaan hoe wij de controles op die gebieden kunnen versterken. Het probleem bestaat niet alleen in de Europese Unie zelf, maar burgers van de Europese Unie maken zich ook buiten de Unie, waar de interne markt niet bestaat, aan die schandelijke praktijken schuldig.
Het is daarom wellicht niet helemaal correct de omvang van het probleem aan het vrij verkeer van personen toe te schrijven. Ik kan het geachte lid echter verzekeren dat, wat het functioneren van de interne markt en het vrij verkeer van personen betreft, de ministers van justitie en binnenlandse zaken de kwestie zullen onderzoeken die hij heeft aangestipt.

Waddington
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad voor zijn uitvoerig antwoord op deze vragen over kindermisbruik en pedofilie. Ik zou hem iets willen vragen over het laatste deel van zijn eerste antwoord, waarin hij verklaarde dat de IGC over de kinderen nadenkt.
Als Parlement willen wij dat de Intergouvernementele Conferentie zich over de rechten van de kinderen beraadt en dat die in het Europees Verdrag worden opgenomen. Denkt de fungerend voorzitter daarover ernstig na en werden daartoe reeds voorstellen voorbereid?

Mitchell
Zoals ik in mijn antwoord al heb gezegd kan ik in deze aangelegenheid niet namens de Raad spreken. Als Ier zou ik daarop het volgende zeggen.
De IGC onderzoekt de mogelijkheid van een versterking van het non-discriminatiebeginsel in het Verdrag. Het Ierse voorzitterschap heeft daarover een document opgesteld dat voorziet in de mogelijkheid van een algemene non-discriminatiebepaling en in een passende rechtsgrondslag op basis waarvan wetgevende maatregelen ter voorkoming van discriminatie kunnen worden genomen. Het document van het Ierse voorzitterschap vermeldt ook discriminatie op grond van leeftijd. Men onderzoekt dus de mogelijkheid om de Verdragsbepalingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken te versterken om de internationale criminaliteit beter te kunnen bestrijden.
Met betrekking tot de andere Verdragsbepalingen is met klem gevraagd dat wij in het Verdrag uitdrukkelijke verwijzingen naar de kinderen en hun rechten als burgers zouden opnemen. Volgens mijn eerste informatie komt het burgerschap zoals dat in de Verdragen wordt beschreven toe aan alle personen die burger van een lid-staat zijn. Nu de kwestie hier in het Parlement en door een aantal organisaties bij tal van ministers in de lid-staten is aangekaart, meen ik echter dat wij de zaak beslist opnieuw moeten bekijken. Ik heb gevraagd dat aan de voorzitter van de Intergouvernementele groep mee te delen en nu wordt de kwestie onderzocht.
Een wijziging vergt evenwel de instemming van de andere lid-staten. Wij onderzoeken de kwestie.

Dury
Mijnheer de Voorzitter, dank u voor uw antwoorden. Het is niet de eerste keer dat wij deze kwestie bespreken.
Ik zou graag nadere informatie willen hebben over het volgende punt: de Belgische vice-premier heeft voorgesteld een Europese organisatie in te stellen naar analogie van de organisatie in Washington voor het zoeken naar verdwenen kinderen. De naam ervan schiet mij nu niet te binnen. Bent u het met dit voorstel eens? Maakt dit voorstel deel uit van de maatregelen die het Ierse voorzitterschap voorstelt?

Mitchell
Dat is een interessant voorstel dat wij zeker zullen onderzoeken. Voor zover ik weet, onderzoekt de Raad van ministers op dit ogenblik daarover geen specifieke voorstellen, maar het voorstel van de Belgische vice-premier is interessant en ik zou dan ook graag hebben dat het wordt besproken.

De Voorzitter
Vraag nr. 4 van Otto von Habsburg (H-0720/96):
Betreft: Politieke status van het prinsdom Monaco, het vorstendom Andorra en de republiek San Marino
Bestaan er bij de Raad denkbeelden over de vraag hoe zich de juridische en politieke status van het prinsdom Monaco, het vorstendom Andorra en de republiek San Marino, die door de grondgebieden van de Europese Unie worden omsloten, verder moet ontwikkelen?
Zou de Raad bereid zijn deze drie staten een aanbod te doen dat hen in staat zou stellen meer dan tot dusver deel te hebben aan de doelstellingen en werkzaamheden van de Unie, zonder daarbij aan soevereiniteit en onafhankelijkheid in te boeten?

Mitchell
De politieke en juridische status van de drie staten doet geen afbreuk aan het beleid van de Unie. Andorra en San Marino hebben overeenkomsten met de Gemeenschap gesloten waardoor ze onderdeel van haar douanegebied zijn geworden en vraagstukken van wederzijds belang zijn geregeld. Het dagelijks beheer van die overeenkomsten wordt geregeld door middel van besluiten van de bij die overeenkomsten ingestelde gemengde comités. Monaco, dat eveneens, op indirecte wijze, deel uitmaakt van het douanegebied van de Gemeenschap, wordt bij de doelstellingen en werkzaamheden van de Unie betrokken door de garantie-overeenkomst van 1918 en het douaneverdrag van 1963 tussen het prinsdom en Frankrijk. Mocht blijken dat toekomstige ontwikkelingen, die het kader van bovengenoemde overeenkomsten overschrijden, afbreuk dreigen te doen aan de werking van de interne markt of aan het beleid van de Unie in andere sectoren, blijft de Raad ervan overtuigd dat de Commissie en de lid-staten, voor wat betreft aangelegenheden die onder de titels 5 en 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vallen, zowel op communautair niveau als op dat van de Unie alle nodige maatregelen zullen treffen.

Posselt
Ik dank u voor de nauwkeurige informatie op het gebied van economie en financiën. Ik wil echter bovendien nog weten of er met deze landen ook een gestructureerde dialoog wordt gevoerd of dat een dergelijke gestructureerde dialoog niet zinvol zou zijn, bijvoorbeeld wanneer het gaat om kwesties betreffende de binnenlandse veiligheid, want er zijn brede aspecten van de binnenlandse veiligheid die juist betrekking hebben op deze landen.

Mitchell
Een gestructureerde dialoog vindt alleen plaats met de geassocieerde landen. Deze drie landen en de Europese Unie spreken wel regelmatig met elkaar. Ik heb met de minister van buitenlandse zaken van San Marino in de loop van de laatste tien dagen nog een zeer vruchtbare gedachtenwisseling gehad.
Ik heb geen weet van enig verzoek van een van de in de vraag vermelde staten om de dialoog met de Unie te verbeteren en meen dat die op dit ogenblik vrij grote voldoening schenkt.

Evans
Ik heb aandachtig naar het antwoord van de fungerend voorzitter geluisterd. Ik zou nu de kwestie wat breder willen bekijken en een vraag willen stellen over het eiland Man en de Kanaaleilanden, die zich in een vergelijkbare situatie bevinden. Die eilanden behoren tot het grondgebied van het Verenigd Koninkrijk, zijn voor tal van diensten en faciliteiten afhankelijk van Europa en hebben als staatshoofd de Britse koningin, die op veel van hun bankbiljetten is afgebeeld. Toch schijnen die eilanden buiten de Europese Unie te liggen. Zijn ze niet alleen maar een toevluchtsoord en een belastingparadijs waar een aantal welgestelde mensen hun rijkdom kunnen wegbergen en het systeem kunnen gebruiken om in een gunstiger belastingklimaat nog rijker te worden of bestaat er een reële reden voor hun bestaan aan de rand van de Unie? Doet het bestaan en de pseudoonafhankelijkheid van die eilanden niet in zekere zin afbreuk aan de status van de Europese Unie? Weet de fungerend voorzitter van de Raad of met die eilanden gesprekken worden gevoerd om aan die vrij elitaire anomalie een einde te maken?

Mitchell
Het komt mij niet toe uitspraken te doen waarvoor men zich beter tot het Hof van Justitie wendt. Ik beschik niet over een juridische beschrijving van alle regelingen in de Unie. Voor zover ik weet, werden de overeenkomsten met het eiland Man en de andere rechtsgebieden waarover het geachte lid het had ten tijde van de toetreding geregeld en leveren ze geen moeilijkheden op. Sommige van die gebieden vallen onder de Britse kroon, maar het is duidelijk dat bij voorbeeld het eiland Man zo Iers is als maar kan. Ik ben niet op de hoogte van enig probleem. De overeenkomsten betreffende het eiland Man en soortgelijke gebieden in het Verenigd Koninkrijk worden sedert de toetreding in 1973 goed beheerd en leveren geen problemen op.

McMahon
In het licht van de problemen van voetbalclub Celtic Glasgow met Monaco in verband met de transfer van John Collins zou ik van de fungerend voorzitter van de Raad willen vernemen of de overeenkomst met Monaco ook betrekking heeft op het vrij verkeer van voetbalspelers en andere burgers van de Gemeenschap. Als dat niet het geval is, kan de heer Mitchell ons dan verzekeren dat de Gemeenschap met Monaco onverwijld besprekingen zal beginnen om een oplossing te vinden voor de moeilijkheden zoals die welke voetbalclub Celtic Glasgow heeft ondervonden?

Mitchell
Dat is een andere vraag, maar toch kan ik het geachte lid verzekeren dat Ierland in dat opzicht geen moeilijkheden heeft ondervonden. De Ierse voetbalploeg geniet ten aanzien van Groot-Brittannië al vele jaren vrij verkeer van personen.

De Voorzitter
Vraag nr. 5 van Michl Ebner (H-0749/96):
Betreft: Actieprogramma voor minderheidstalen
De Commissie heeft begin 1994 een mededeling over de minderheidstalen in de EU in de vorm van een verslag over de activiteiten 1989-1993 ingediend. Het betreft hier een eerste officiële mededeling over het behoud en de bevordering van minderheidstalen.
Denkt de Raad de Commissie te verzoeken om een actieprogramma voor minderheidstalen op te stellen? Welk soort besluiten zullen in de toekomst ten aanzien van minderheden, talen en culturen in de EG worden getroffen?

Mitchell
De Raad is zich volkomen bewust van het belang van de instandhouding van de taaldiversiteit in de Unie. Dank zij die verscheidenheid vormt Europa een veelvormig geheel met een uiterst rijk cultureel erfgoed. Zoals ik in mijn antwoord op een vraag van mevrouw Terrón i Cusí in november van vorig jaar heb gezegd, is het juist met het oog op de instandhouding van de verschillen inzake taal en cultuur tussen de lid-staten dat de beleidsmaatregelen op dat gebied het subsidiariteitsbeginsel in acht moeten nemen.
De Raad moet ervoor zorgen dat elke maatregel op het niveau van de Unie ten aanzien van de maatregelen op nationaal niveau een meerwaarde oplevert. De maatregelen van de Unie op het gebied van de cultuur steunen op artikel 128 van het Verdrag. De recente bijeenkomst van de Raad van ministers van cultuur in Galway was een goede gelegenheid voor een gedachtenwisseling over het cultuurbeleid van de Unie. Naast de actie van de Raad op grond van artikel 128 voert de Commissie, uit hoofde van de prerogatieven die het Verdrag haar verleent, een eigen actie voor de minderheidstalen, waarvoor een specifieke begrotingslijn is vastgesteld. Het geachte lid zal beslist begrijpen dat ik verder niets kan zeggen over wat in wezen een opdracht van de Commissie is.
Ik wijs er ook op dat het Europees bureau voor de regionale en minder gebruikte talen in Dublin, dat voor de instandhouding en bevordering van de minder gebruikte regionale talen in de Europese Unie ijvert, gedeeltelijk door de Commissie wordt gefinancierd. Ook de Ierse regering draagt in de beheerskosten van het bureau bij.
De Raad heeft van de Commissie geen specifiek voorstel betreffende de minderheidstalen ontvangen. De Raad kan het geachte lid echter verzekeren dat hij alle nodige aandacht zal schenken aan eventuele voorstellen die de Commissie op dit gebied zou voorleggen.

Ebner
Het bureau in Dublin waar u het zoëven over had, moest zijn werkzaamheden beperken omdat de financiële middelen niet meer in die mate toestromen als volgens de begroting eigenlijk zinvol en noodzakelijk zou zijn. Er is ook een reeks andere initiatieven die daarom moet worden beperkt. Er zijn bij de vorige aanbesteding van de Commissie meer dan 1000 verzoekschriften ingediend op dit gebied, maar de financiële middelen zijn veel te gering.
Het belang van minderheidstalen en van de bescherming van minderheden hebt u al benadrukt, mijnheer de Voorzitter. Daarvoor ben ik u dankbaar, we zouden alleen meer feiten moeten vastleggen. We stellen bijvoorbeeld ook aan de landen die willen toetreden een reeks eisen. We eisen van hen een reeks maatregelen die binnen de Europese Unie in feite niet eens alle landen treffen. We eisen dus van anderen meer dan waaraan we zelf kunnen voldoen.
Verder wil ik u nog vragen in hoeverre het mogelijk is dat er ook wordt voldaan aan de eis van het Europees Parlement om de bescherming van minderheden onderwerp te maken van en te verankeren in de Intergouvernementele Conferentie.

Mitchell
De uitbreiding zal ons de gelegenheid bieden om het gehele probleem van de minderheidstalen opnieuw te bekijken. De Unie wordt volkomen onwerkbaar als alle talen van de Unie een officiële status moeten krijgen en in alle aangelegenheden van de Unie moeten worden gebruikt. Aangezien dat niet het geval zal zijn en ook nu al niet meer het geval is, moeten wij nagaan hoe wij die minderheidstalen, die in het dagelijks beheer van de Unie niet worden gebruikt, moeten behandelen.
In mijn land bestaat een minderheidstaal, namelijk het Iers, die in Dublin overigens snel terrein wint nu daar tal van lagere scholen uitsluitend in het Iers onderwijs verstrekken. Ik ben dan ook geneigd het standpunt van het geachte lid bij te vallen. De toekomst van de Unie zal maar gewaarborgd zijn als wij de diversiteit van de Unie erkennen en beschermen. Volgens mij veronderstelt dat ook een passende erkenning van de minderheidstalen. Ik vind het echter niet eerlijk of redelijk voor te spiegelen dat alle talen in de Unie ook werktalen zullen worden. Naar aanleiding van de uitbreiding zullen wij die kwestie opnieuw kunnen bekijken.

Ewing
Volgens mij was de vraag geen verzoek om van de meer dan dertig door het voortreffelijk functionerende bureau in Ierland ondersteunde talen ook officiële talen te maken. Volgens mij was dat volstrekt niet de bedoeling van de vraag. De vraag had betrekking op de begrotingslijn en de instandhouding van een kostbaar aspect van het Europese erfgoed om ervoor te zorgen dat die vooral in de literatuur en de muziek belangrijke talen blijven bestaan. Ik zou willen vragen of de Raad positief zal reageren op de verhoging van de begrotingskredieten die wij wenselijk achten om het voortbestaan van die talen te verzekeren. Wij vragen niet dat men van die talen ook werktalen maakt. Eerlijk gezegd vind ik dat misleidend. Ik zou willen dat de Raad ingaat op ons verzoek om voor die talen meer geld uit te trekken.

Mitchell
Ik betreur dat het geachte lid denkt dat ik haar heb willen misleiden. Ik heb het probleem alleen maar in zijn algemene context willen plaatsen. Ik kan mevrouw Ewing verzekeren dat het voorzitterschap haar standpunt zal ondersteunen. Ik kan haar echter niet garanderen dat de Raad daarmee zal instemmen. De lidstaten zijn het op dit punt niet eens. Ik kan het Parlement meedelen dat in het Witboek over het buitenlands beleid, dat de Ierse regering eerder dit jaar heeft gepubliceerd, staat dat de Ierse regering de positie van het Iers in de Unie zal trachten te verbeteren als zich daartoe tijdens de besprekingen van de Intergouvernementele Conferentie de gelegenheid voordoet. U mag er dus van uitgaan dat wij ook naar een verbetering van de positie van andere minderheidstalen zullen streven. Het voorzitterschap als dusdanig zal dus zeker de visie ondersteunen die het geachte lid hier naar voren heeft gebracht.

Posselt
Allereerst bedank ik u als voorzitter van de Interfractionele Werkgroep "Minderheidstalen" heel hartelijk voor het feit dat u zich inzet voor het behoud van de begrotingsregel en ook voor de mogelijke verhoging ervan.
Ik wil echter toch de vraag stellen of het daarnaast niet mogelijk is om ook meer gebruik te maken van andere programma's. Mijn collega Ahern en ik hebben deze week vertegenwoordigers van de Ierse taal uit Noord-Ierland, aanhangers van verschillende geloven, bij ons uitgenodigd. Ik ben blij dat de Ierse taal daar ook steeds meer wordt gecultiveerd. De vraag is of niet ook grensoverschrijdende programma's zoals bijvoorbeeld INTERREG en andere in toenemende mate voor zo'n culturele en vredestichtende samenwerking en voor de bevordering van minderheidstalen kunnen worden gebruikt. Ik weet van Commissaris Wulf-Matthies dat ze daar positief tegenover staat.

Mitchell
Ook daartegenover sta ik positief. Ik wil in eigen land niet in de problemen komen en wijs er daarom op dat het Iers in Ierland niet als een minderheidstaal wordt beschouwd. In werkelijkheid is het er de eerste officiële taal. Toen ik het over andere minderheidstalen had, bedoelde ik die in de Europese Unie. Dat betekent dat wij zelfs moeten onderzoeken wat wij met minderheidstaal juist bedoelen.
Bij de uitbreiding zal deze kwestie veel grotere aandacht krijgen omdat de lid-staten in de Unie op dat ogenblik veel meer druk zullen uitoefenen om de minderheidstalen aan bod te laten komen. Wat mij betreft, trapt het geachte lid een open deur in. Dit is een uiterst belangrijke kwestie.

Killilea
Ik was nogal verbijsterd toen ik de fungerend voorzitter van de Raad hoorde verklaren dat bij de Raad geen voorstellen ter tafel liggen. In april 1994 heeft het Parlement zeven belangrijke voorstellen over de minder gebruikte talen zowel aan de Commissie als aan de Raad overgezonden. Sedertdien is met geen enkel van die zeven voorstellen, die het resultaat waren van een verslag dat ik hier in het Parlement had ingeleid, ook maar iets gebeurd. Het is dan ook niet helemaal waar dat bij de Raad geen voorstellen ter tafel liggen. Dat is wel het geval. Ik zou willen dat de fungerend voorzitter van de Raad die voorstellen opnieuw opdiept. Het Parlement heeft die aanbevelingen eenparig aangenomen. Ze hadden betrekking op de fysische, financiële, culturele en andere aspecten van de minder gebruikte talen.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, tot mijn genoegen heeft u uw uitlating dat het Iers een minder gebruikte taal is zelf rechtgezet. Dat is alles wat ik wilde zeggen.

Mitchell
In de eerste plaats wil ik erop wijzen dat bij de Raad geen Commissievoorstel ter tafel ligt. Dat heb ik daarstraks gezegd. In de tweede plaats heb ik duidelijk gezegd dat in het eerder dit jaar door de Ierse regering gepubliceerde Witboek over het buitenlands beleid staat dat de Ierse regering de positie van het Iers in de Unie zal trachten te verbeteren als zich daartoe tijdens de besprekingen van de IGC een passende gelegenheid voordoet en dat de lid-staten er dan ook van mogen uitgaan dat wij tegenover andere talen dezelfde houding zullen aannemen.
Er is weinig verschil tussen wat de afgevaardigden wensen en wat het voorzitterschap nastreeft.

De Voorzitter
Vraag nr. 6 van Hugh McMahon (H-0752/96):
Betreft: Registratie van de farmaceutische produkten Smoltine en Azamethipos
Kan de Raad, gezien het belang van Smoltine en Azamethipos voor de Schotse en de Ierse zalmkwekerij, verzekeren dat de registratie van Smoltine en Azamethipos volgens objectieve wetenschappelijke criteria zal geschieden en dat de Raad dit probleem, ondanks de weigering van het Veterinair Comité om met registratie in te stemmen, spoedig zal oplossen ten einde tegemoet te komen aan de belangen van zowel de consument als die van de aquacultuur in de Unie?

Mitchell
Bij mijn weten onderzoekt de Commissie nog steeds de kwestie van de registratie van de farmaceutische produkten die het geachte lid in zijn vraag heeft vermeld. De kwestie is nog niet aan de Raad voorgelegd. Ik kan dan ook niet vooruitlopen op het standpunt dat de Raad in deze aangelegenheid zal innemen.
Zoals het geachte lid ongetwijfeld weet, bepaalt de EU-wetgeving over de farmaceutische produkten voor diergeneeskundig gebruik dat alle produkten voor diergeneeskundig gebruik aan bepaalde objectieve wetenschappelijke criteria moeten voldoen voor ze in de lid-staten op de markt mogen worden gebracht.

McMahon
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad voor zijn antwoord. Hier rijst echter een belangrijk constitutioneel probleem. De heer Bangemann heeft mij hier vorige maand immers verzekerd dat deze aangelegenheid aan de Raad was voorgelegd. Ik vraag mij nu af of de heer Bangemann heeft gelogen en of leden van de Commissie ons hier in het Parlement soms onjuiste informatie verstrekken. Dit is voor gekozen Europese afgevaardigden een zeer ernstige aangelegenheid.
Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad willen verzoeken zich voor deze kwestie te blijven inspannen. Uiteraard zal ik van de Commissie trachten te weten te komen wat er juist is gebeurd. Volgens mijn informatie is de kwestie als gevolg van de impasse in het Veterinair Comité automatisch naar de Raad verwezen. Dit is een voor de zalmindustrie in Schotland en Ierland uiterst belangrijke aangelegenheid. Die industrie wordt op dit ogenblik geconfronteerd met de roofzuchtige praktijken van Noorwegen waarover wij het later deze week nog zullen hebben. Het is belangrijk dat men die stoffen, waarvan bewezen is dat ze onschadelijk zijn voor het leven in zee, kan gebruiken om parasieten te bestrijden. Dit is voor de toekomst van een aantal bedrijven in uiterst kwetsbare perifere gebieden van het grootste belang.
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad en zal met de Commissie nagaan wat er juist is gebeurd.

Mitchell
Ik dank het geachte lid voor zijn opmerkingen. Ook ik zal de zaak onderzoeken. Misschien is er iets misgelopen. Ik heb vernomen dat de zaak nog steeds door de Commissie wordt onderzocht en meen dus dat mijn antwoord correct was. Voor alle zekerheid zal ik de kwestie echter onderzoeken en met het geachte lid opnieuw contact opnemen.

De Voorzitter
Vraag nr. 7 van Georges Berthu (H-0757/96):
Betreft: Schrapping artikel 235
In zijn schriftelijke antwoord op mijn mondelinge vraag H-0686/96 merkt de Raad op dat het advies 2/94 van het Hof van Justitie inzake de eventuele aansluiting van de Gemeenschap bij het Europees Verdrag betreffende de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, geen betrekking heeft op artikel 235 in zijn geheel, doch slechts op het specifieke geval van de aansluiting van de Gemeenschap tot het Verdrag.
Op welke gronden meent de Raad te kunnen stellen dat het Hof met zijn uitspraak "dat artikel 235 geen rechtsgrondslag kan vormen voor een uitbreiding van de bevoegdheden van de Gemeenschap tot buiten het algemene kader van de bepalingen van het Verdrag" een specifiek advies uitbrengt dat betrekking heeft op het onderhavige geval van de uitbreiding, en niet zo zeer een algemene interpretatie van artikel 235 geeft?
Op basis van gezond verstand kan worden gesteld dat het hier om een algemene interpretatie gaat. Is het voorzitterschap tegen deze achtergrond bereid de IGC voor te stellen om in de toekomst aan iedere vorm van ambiguïteit een einde te maken en het democratische en transparante karakter van de Europese besluitvormingsprocedures te bekrachtigen door zich uit te spreken voor schrapping van artikel 235?

Mitchell
Als fungerend voorzitter van de Raad kan ik geen standpunt innemen ten aanzien van de verklaringen en voorstellen in het eerste gedeelte van de vraag van het geachte lid. De enige instelling die de communautaire wetgeving en de bepalingen van het Verdrag kan interpreteren is het Hof van Justitie.
Met betrekking tot het tweede gedeelte van de vraag van het geachte lid over de Intergouvernementele Conferentie moet ik erop wijzen dat de Raad als dusdanig niet aan de conferentie voor de herziening van de Verdragen deelneemt. Volgens artikel N van het Verdrag betreffende de Europese Unie kunnen de regeringen van de lid-staten en de Commissie de Raad ontwerpen voorleggen tot herziening van de Verdragen waarop de Unie is gebaseerd.
Als fungerend voorzitter van de Raad kan ik geen uitspraken doen over de besprekingen in de Intergouvernementele Conferentie over het onderwerp dat het geachte lid in zijn vraag behandelt.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de Raad weigert conclusies te trekken uit het advies van het Hof van Justitie van 28 maart 1996 dat toch zeer duidelijk is. Het stelt dat artikel 235 niet gebruikt kan worden om de bevoegdheden uit te breiden die de Gemeenschap overeenkomstig het Verdrag heeft of om het Verdrag te herzien. De Raad zoekt dan ook uitvluchten - ik heb deze vraag al enkele malen aan de Raad gesteld - en dit is te begrijpen omdat de Raad zelf dit artikel 235 heel vaak gebruikt waardoor het Verdrag wordt geschonden. Ik zal u hier een zeer recent voorbeeld van geven.
De Commissie heeft onlangs, met het informele advies van de Raad, een juridische regeling over de euro gepubliceerd waarin een herziening van het Verdrag is opgenomen, aangezien een van de bepalingen van de regeling erin bestaat de naam van de ecu te wijzigen in euro. In het Verdrag is echter wel degelijk de ecu voorzien. Het is geen afkorting, het is geen letterwoord, het is een naam die in het Verdrag herhaaldelijk voorkomt. De Raad wil artikel 235 gebruiken om deze verhulde herziening van het Verdrag door te voeren. Dat is werkelijk ontoelaatbaar. Artikel 235 moet niet alleen worden afgeschaft, maar men moet ook afzien van het doel om de ecu om te zetten in de euro.

Mitchell
Ik ben het niet eens met de visie van het geachte lid op artikel 235. Artikel 235 heeft duidelijk betrekking op de maatregelen van de Gemeenschap met het oog op de verwezenlijking van haar doelstellingen op terreinen die niet uitdrukkelijk onder andere specifieke bepalingen van het Verdrag vallen en is daarmee het meest bruikbare en ook onontbeerlijke instrument voor de ontwikkeling van de communautaire beleidsvormen.
Het geachte lid verwijst naar een zaak die verband houdt met de toetreding tot het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden waarin het Hof van Justitie een uitspraak heeft gedaan. Het ging hier om een specifieke zaak en niet om een algemene uitspraak. De kwestie van artikel 235 werd door de Reflectiegroep besproken. In paragraaf 125 van zijn verslag staat dat de groep niet geneigd is in het Verdrag een lijst van bevoegdheden van de Unie op te nemen, de voorkeur geeft aan de huidige regeling, waarbij de rechtsgrondslag voor alle acties en beleidsmaatregelen van de Unie apart wordt aangegeven, en dus voorstander is van het behoud van artikel 235 als instrument waarmee men op het inherent evolutieve karakter van de interpretatie van de doelstellingen van de Unie kan inspelen. Dat staat in het verslag van de Reflectiegroep dat door de vijftien lid-staten, de Commissie en het Europees Parlement zelf is opgesteld.

De Voorzitter
Vraag nr. 8 van Per Gahrton (H-0758/96):
Betreft: Verandering van de EU in een "staat" door de EMU
De Zweedse premier Göran Persson stelde zich onlangs op het standpunt dat de EMU "tot gevolg kan hebben dat de EU wordt veranderd in een staat" . Dit vloeit voort uit het feit dat de EMU een grotere mate van harmonisatie vergt tussen het economisch beleid van de lid-staten, hetgeen (volgens o.a. Jacques Delors, de vorige voorzitter van de Commissie) een "economische regering" van de EU veronderstelt, daar het economisch beleid van de Unie redelijkerwijs niet zonder ernstige gevolgen voor de democratie met gesloten deuren kan worden gestuurd door het bestuur van een centrale bank. Is de Raad het eens met de stelling dat een verwezenlijking van de EMU vanuit democratische optiek veronderstelt dat men een stap verder gaat en de EU voorziet van een "economische regering" , hetgeen op zijn beurt zou betekenen dat de EU zich van een samenwerkingsorganisatie ontwikkelt tot een soort staat?

Mitchell
In antwoord op de vraag van het geachte lid moet ik erop wijzen dat mijn discretieplicht mij als fungerend voorzitter van de Raad verbiedt commentaar te geven bij verklaringen die buiten de formele zittingen van de Raad worden afgelegd.
Toch vestig ik de aandacht van het geachte lid op het feit dat Titel IV van het Verdrag betreffende de Europese Unie zeer concrete bepalingen over de economische en monetaire Unie bevat. De voorbereiding van de economische en monetaire Unie gebeurt, zoals dat ook moet, overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van het Verdrag.

Gahrton
Het is interessant dat de vertegenwoordiger van de Raad de conclusies die zijn getrokken door de Zweedse premier, namelijk dat de EMU tot gevolg kan hebben dat de EU zich ontwikkelt tot een staat, niet ontkent. Het is op zich zelf een zeer interessant antwoord, aangezien dat een van de grote vraagstukken is waarover op het ogenblik in Zweden wordt gedebatteerd, namelijk of de invoering van een gemeenschappelijke munt volgens de bepalingen van het Verdrag van Maastricht leidt tot een fundamentele verandering van de EU, van een samenwerkingsorganisatie naar een organisatie die in ieder geval gelijkenis vertoont met een staat. Het is misschien bekend dat hiertegen in Zweden een zeer grote weerstand bestaat. Als bovendien direct of indirect de vrees wordt bevestigd die ook werd uitgesproken werd door de Zweedse premier, namelijk dat wij op deze manier, zonder tegenover het volk duidelijk te maken waar het om gaat, als het ware via een achterdeur een Europese supermacht scheppen, die als volgende stap, zoals Jacques Delors zei, een regering nodig heeft, dan zijn er ongehoorde dingen aan de gang. Ik had het eigenlijk wel interessant gevonden als een vertegenwoordiger van de Raad met een wat duidelijker commentaar was gekomen.

Mitchell
Ik hoop altijd dat leden van het Europees Parlement mij niets in de mond leggen dat ik niet heb gezegd. Dat ik geen commentaar heb geleverd op wat de Zweedse premier heeft gezegd betekent niet dat ik het met zijn woorden eens ben. Ik heb gezegd dat ik mij moet onthouden van elk oordeel of commentaar over verklaringen die buiten de formele zittingen van de Raad worden afgelegd.
De Europese Unie is voortdurend in ontwikkeling maar zal zich niet verder ontwikkelen dan de Verdragen toestaan. De Verdragen zullen enkel met eenparigheid van de lid-staten worden aangenomen. De opzet van de Europese Unie is het behoud van de vrede en de stabiliteit die wij, na de rotzooi die in de eerste helft van deze eeuw alleen al in Europa zestig miljoen slachtoffers heeft geëist, in de tweede helft van deze eeuw hebben gekend.
Als politici mogen wij de mensen geen angst inboezemen of uitspraken doen die de bevolking ongerust maken. Niemand zal tot wat dan ook worden gedwongen. De economische en monetaire Unie kan alleen het resultaat van een overeenkomst zijn. Eerlijk gezegd vind ik dat wij aan de vooravond van de 21e eeuw de zaken veel beter aanpakken dan men dat aan de vooravond van de 20e eeuw heeft gedaan. Ik hoop dat de vrede en stabiliteit en de daaruit voortvloeiende voorspoed van de tweede helft van deze eeuw zullen daardoor worden bestendigd. Dat is beschaafd staatsmanschap, beschaafde diplomatie en politiek. Niemand mag vooruitlopen en een of andere termijn opleggen. Zoals ik heb gezegd, is alles voortdurend in ontwikkeling.

De Voorzitter
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:
Vraag nr. 9 van Jan Andersson (H-0764/96):
Betreft: Bestrijding van synthetische drugs
De produktie van, de handel in en het gebruik van synthetische drugs in Europa neemt toe. Tegelijkertijd bekritiseren wij de landen in Zuid-Amerika en Azië, die cocaïne, opium e.d. produceren. We kunnen echter geen geloofwaardige kritiek leveren wanneer we niet eerst de problemen in ons eigen werelddeel oplossen.
Het Ierse Voorzitterschap heeft de drugsbestrijding hoog op de agenda geplaatst.
Welke voorstellen gaat de Raad doen om de produktie van, de handel in en het gebruik van synthetische drugs aan te pakken? Vraag nr. 10 van Raymonde Dury (H-0816/96):
Betreft: Verbod van Rohypnol
Is de Raad op de hoogte van de rampzalige gevolgen van Rohypnol op de gebruikers, vooral als zij het gebruik ervan combineren met andere drugs? Kan hij bevestigen dat de in Zwitserland gevestigde multinational Hoffman Laroche heeft geweigerd dit geneesmiddel in de Verenigde Staten uit de verkoop te nemen? Kan hij aangeven in welke landen van de Europese Unie dit produkt in apotheken verkrijgbaar is? Is de Raad voornemens een initiatief te nemen om dit produkt, dat even gevaarlijk lijkt te zijn als LSD, uit de markt te doen nemen? Meent hij niet dat Rohypnol zou moeten worden ingedeeld in de categorie "verdovende middelen" ?
Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Andersson in zijn vraag aanstipt, staat de drugsbestrijding inderdaad hoog op de agenda van het Ierse voorzitterschap. Tijdens dat voorzitterschap is op dat gebied al heel wat gebeurd. Wij hopen dat de genomen maatregelen spoedig resultaten zullen opleveren. Het Ierse voorzitterschap heeft de opdracht een activiteitenprogramma voor te bereiden dat rekening houdt met de richtsnoeren die de Europese Raad van Madrid in december van vorig jaar heeft vastgesteld. De werkzaamheden zijn flink opgeschoten en de Europese Raad van Dublin zal in december de geboekte vooruitgang bespreken.
De bestrijding van synthetische drugs is een van de hoofdelementen van dat programma. Die zogenaamde designer drugs kunnen worden aangemaakt met ingrediënten die op zichzelf legaal zijn en in de industrie dagelijks worden gebruikt, maar die in combinatie met elkaar dodelijk zijn. In vele opzichten maken de grote beschikbaarheid, de vele vormen waarin ze worden aangeboden en het gemak waarmee ze kunnen worden aangemaakt die drugs voor onze jongeren nog gevaarlijker dan de drugs van plantaardige oorsprong zoals cocaïne en heroïne. Zoals de heer Andersson in zijn vraag opmerkt, worden die synthetische drugs ook in de lidstaten van de Europese Unie en in onze Europese buurlanden vervaardigd.
Wij moeten op Europees niveau dringend maatregelen nemen om de produktie van die drugs tegen te gaan. De Raad bespreekt op dit ogenblik een aantal maatregelen om de produktie, de handel en het gebruik van synthetische drugs in te dijken. Het gaat om een communautair initiatief om de douanebesturen van de lid-staten ertoe aan te zetten akkoorden te sluiten met particuliere instanties en bedrijven die bereid zijn ons in de strijd tegen drugs te helpen. Met betrekking tot dat initiatief zijn de werkzaamheden al goed opgeschoten. Voorts gaat het om maatregelen ter versterking van de samenwerking tussen de politie en de douane, de uitwisseling van personeel en kennis tussen de politiediensten van de lid-staten, de samenstelling van een handboek over de preventie en de bestrijding van de produktie van illegale drugs ten behoeve van de politiediensten die zich met dat probleem bezighouden, de opstelling van een overzicht van de vaardigheden, kennis en ervaring van de lid-staten op het gebied van de strijd tegen de drugshandel en op het gebied van de synthetische drugs, de uitwisseling van informatie over drugsroutes en synthetische drugs met de Centraal- en Oosteuropese landen. Dat wordt een van de hoofdthema's van het seminarie over drugs dat het Ierse voorzitterschap op 23 oktober organiseert en waarnaar al die landen worden verzocht experts te zenden. Daar de precursoren voor de aanmaak van synthetische drugs essentieel zijn, verleent het voorzitterschap ook prioriteit aan de controle daarop. De Commissie heeft al aanzienlijke vooruitgang geboekt door de sluiting van overeenkomsten over precursoren met derde landen, door de verbetering van de centrale gegevensbank en door de uitwisseling van informatie op seminaries en workshops over dit onderwerp. De Raad overweegt een wettelijke regeling voor de controle op precursoren.
De Raad ondersteunt ook de volledige uitvoering van de aanbevelingen van de task force voor acties op scheikundig gebied. Zoals het geachte lid ongetwijfeld weet, heeft ook de recente informele bijeenkomst van de Raad van ministers van justitie en binnenlandse zaken in Dublin beklemtoond dat aan de strijd tegen synthetische drugs prioriteit moet worden verleend.
Met betrekking tot de vraag van mevrouw Dury weet de Raad dat Rohypnol vooral wordt misbruikt door drugsverslaafden die een methadonbehandeling volgen. Voor zover ik weet, is echter nog geen sluitend bewijs geleverd dat het schadelijke effect van Rohypnol op zichzelf of in combinatie met andere stoffen erger is dan het effect van soortgelijke stoffen die alleen op voorschrift verkrijgbaar zijn. Ik bedoel daarmee de benzodiazepines.
De vraag in welke lid-staten het produkt te koop is, zou de fabrikant moeten beantwoorden. De Raad is niet van plan het produkt in de nabije toekomst te verbieden. De reden waarom het bij drugsverslaafden zoveel succes heeft, is nog onduidelijk. Zolang wij die niet kennen zou het niet wijs zijn het gebruik van het produkt te verbieden.

Andersson
Ik wil de Raad graag danken voor dit zeer uitvoerige antwoord. Ik wil graag nog kort iets toevoegen met betrekking tot de vorige vraag, aangezien de Zweedse premier mijn partijgenoot is. Het citaat is uit zijn verband gerukt en weerspiegelt in het geheel niet wat de premier over de EMU heeft gezegd. Ik wil dat graag gezegd hebben, zodat wij niet zullen denken dat hij een slecht oordeelsvermogen heeft.
Wat de drugsbestrijding betreft, vind ik wat gezegd is positief, evenals de maatregelen die tegen synthetische drugs worden genomen. Dat zijn maatregelen ter beperking van het aanbod. Wij weten dat het aanbod groeit, vooral in en vanuit Polen. Maar dat is maar een gedeelte van de zaak. Wat mij zorgen baart met betrekking tot de drugsbestrijding in Europa van dit moment, is de stijgende vraag. Wij zullen de drugs nooit een halt kunnen toeroepen als wij niet ook de vraag bestrijden. Wij moeten er daarom op toezien dat wij in de lid-staten een beleid voeren dat ertoe leidt dat de jongeren en de anderen nee zeggen tegen drugs. Laten wij ook hieraan werken binnen de Raad. Ik hoop daarom dat u niet alleen maatregelen ter beperking van het aanbod heeft, maar ook maatregelen die de vraag tegengaan.

Mitchell
Het geachte lid heeft hiermee een uiterst belangrijke opmerking gemaakt. Ik ben lid van de task force van de Ierse regering die zich met de vraag bezighoudt. Die task force heeft onlangs een tussentijds verslag bekendgemaakt. Een van de redenen waarom mensen, vooral in onze binnensteden en minder begunstigde gebieden, naar drugs grijpen is dat, zoals men vroeger zei, ledigheid het oorkussen is van de duivel. Al te veel mensen zijn langdurig werkloos, zijn slecht gehuisvest, krijgen geen herscholing of opleiding. Wij moeten onze middelen aan de vraagzijde inzetten. Wij kunnen de strijd tegen drugs nooit winnen als wij alleen de aanbodzijde aanpakken.
Ik geef het geachte lid en de andere afgevaardigden de raad het op dit ogenblik in Ierland lopende programma voor plaatselijke ontwikkeling onder de loep te nemen. In november houden wij voor Europa een conferentie over dat onderwerp. Dat programma moet een signaal zijn om de vraagzijde aan te pakken. In elk geval deel ik de bekommernissen die het geachte lid nar voren heeft gebracht.

Dury
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet wie het schriftelijke antwoord heeft voorbereid dat mij werd voorgelegd over Rohypnol, maar ja! In ieder geval moet men de ambtenaren vragen om informatie in te winnen over de Verenigde Staten. Daar is namelijk onderzoek verricht over de zeer schadelijke effecten van Rohypnol. De Amerikaanse autoriteiten hebben de multinational Hoffman-Laroche gevraagd dit produkt uit de handel te nemen. Rohypnol is een geneesmiddel dat echter in combinatie met andere produkten rampzalige gevolgen heeft.
Ik stel u de vraag omdat ik dicht bij mij in de buurt, in Brussel, jongeren Rohypnol heb zien verhandelen: u zou moeten zien in welke staat deze jongeren waren om te beseffen dat het hier duidelijk om een drugsprobleem gaat. Dat heeft mij ertoe aangezet u deze vraag te stellen.
Mijns inziens moet er in de Commissie of elders, in Lissabon, per land vastgesteld worden waar men op wetgevend gebied staat wat Rohypnol betreft. De Verenigde Staten moeten worden gevraagd of zij studies hierover hebben en misschien kan er ook een uitwisseling van standpunten plaatsvinden met de multinational Hoffman-Laroche, omdat deze onderneming toch ook haar gedeelte van de verantwoordelijkheid in dit geval mag kennen. Zij verdient veel geld met geneesmiddelen: het is een zeer grote multinational! Deze onderneming zou af en toe een burgerhouding kunnen aannemen ten opzichte van de produkten die zij fabriceert, dat wil zeggen een kritische houding inzake de gevolgen, die naar ik veronderstel ongewild zijn, maar die wel reëel zijn bij dit soort produkt.

Mitchell
Dit is een ernstige aangelegenheid waaraan ook het voorzitterschap veel belang hecht. Ik zal een verslag over de effecten van Rohypnol in de Verenigde Staten vragen. Zodra ik over dat verslag beschik, zal ik de zaak verder onderzoeken. Ik zal ervoor zorgen dat de betrokken minister van de Raad een kopie van dat verslag krijgt.

De Voorzitter
Vraag nr. 11 van Winifred Ewing (H-0812/96):
Betreft: Munteenheid en uitgifte van bankbiljetten
Kan de fungerend voorzitter van de Raad, overwegende dat artikel 105 A van het Verdrag betreffende de Europese Unie duidelijk bepaalt dat bij de invoering van de munteenheid en euro-bankbiljetten en -munten alleen de door de ECB en andere nationale centrale banken uitgegeven bankbiljetten de hoedanigheid van wettig betaalmiddel hebben, alsmede overwegende dat in Protocol 3, artikel 16 wordt bepaald: " de ECB eerbiedigt zoveel mogelijk de bestaande gebruiken inzake de uitgifte en het ontwerp van bankbiljetten" , en overwegende dat de Schotse handelsbanken momenteel hun eigen bankbiljetten uitgeven die geen wettig betaalmiddel zijn, meedelen of het bij de invoering van de munteenheid voor de drie Schotse clearing banken mogelijk blijft hun eigen bankbiljetten uit te geven en aldus bestaande gebruiken te eerbiedigen?

Mitchell
De Europese Raad van Madrid heeft in december 1995 beslist dat de derde fase van de economische en monetaire unie op 1 januari 1999 van start gaat. De Europese Raad van Florence heeft dat in juni 1996 bevestigd. De enige munt, de euro, wordt bij de start van de derde fase ingevoerd. Volgens het door de Europese Raad in december 1995 aangenomen scenario komen de bankbiljetten en muntstukken in euro uiterlijk op 1 januari 2002 in omloop.
In Protocol nr. 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie staat dat het Verenigd Koninkrijk niet verplicht of gehouden wordt om over te gaan naar de derde fase van de economische en monetaire unie zonder een daartoe strekkend afzonderlijk besluit van zijn regering en parlement. De regering van het Verenigd Koninkrijk heeft laten weten dat ze pas zal beslissen of het Verenigd Koninkrijk aan de derde fase, die op 1 januari 1999 begint, zal deelnemen als die datum dichterbij is gekomen.
Zoals het geachte lid in haar vraag aanstipt, verleent artikel 105 A van het Verdrag, dat niet van toepassing is op lid-staten die niet aan de economische en monetaire Unie deelnemen, de Europese Centrale Bank het alleenrecht machtiging te geven tot de uitgifte van bankbiljetten binnen de Gemeenschap. Het artikel bepaalt voorts dat de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken bankbiljetten mogen uitgeven en dat de door de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken uitgegeven bankbiljetten de enige bankbiljetten zijn die binnen de Gemeenschap de hoedanigheid van wettig betaalmiddel hebben. Zoals het geachte lid voorts ook aanstipt, bepaalt artikel 16 van het Protocol betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank dat de Europese Centrale Bank zoveel mogelijk de bestaande gebruiken inzake de uitgifte en het ontwerp van bankbiljetten eerbiedigt. Als het Verenigd Koninkrijk aan de economische en monetaire unie deelneemt, zal de Europese Centrale Bank na haar oprichting moeten beslissen of aan de Schotse banken machtiging wordt verleend om nog verder bankbiljetten zonder de status van wettig betaalmiddel uit te geven.

Ewing
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u ten zeerste voor dit zeer duidelijke antwoord. De heer Lamfalussy heeft dat in een onderhoud met mijn partij bevestigd.
Ik zou er alleen willen op wijzen dat, daar de Schotse banken al meer dan tweehonderd jaar lang bankbiljetten uitgeven die geen wettig betaalmiddel zijn, wij niet onder het Verdrag van Maastricht vallen en derhalve voor niemand een probleem vormen. Niet alleen voor de mensen in Schotland maar voor iedereen is het probleem, zoals altijd, de acceptatie voor de bevolking. De Duitse minister van buitenlandse zaken heeft mij, toen ik dat probleem tijdens de debatten aanstipte, gezegd dat de acceptatie door de bevolking veel groter zou zijn als iedereen op een zijde van het bankbiljet of het muntstuk iets vertrouwds zou terugvinden.
Daar de bankbiljetten in Schotland geen wettig betaalmiddel zijn, kunnen wij rustig zeggen dat wij onze volkomen aanvaardbare en al meer dan tweehonderd jaar oude, goede gewoonte kunnen voortzetten.

De Voorzitter
Vraag nr. 12 van Pat Gallagher (H-0801/96):
Betreft: Prijsverhogingen en de euro
De overgang op een decimaal muntstelsel in Ierland en Groot-Brittannië enkele jaren geleden riep nogal wat weerstand op bij het publiek, onder meer omdat men de indruk had dat de detailhandel de herziening van het muntstelsel vaak gebruikte om de prijzen te verhogen. De steun van het publiek in de deelnemende landen is van vitaal belang voor een succesvolle invoering van een gemeenschappelijke Europese munteenheid. Hoe denkt de Raad te voorkomen dat de mening ontstaat dat de invoering van de euro door de handel wordt aangegrepen om de consumenten prijsverhogingen op te leggen?

Mitchell
Volgens het door de Europese Raad van Madrid in december 1995 aangenomen tijdschema komen de bankbiljetten en muntstukken in de enige munt, de euro, uiterlijk op 1 januari 2002 in omloop. De Commissie heeft voorstellen voor een verordening van de Raad betreffende het gebruik van de euro voorgelegd. Die voorstellen omvatten ook gedetailleerde voorschriften over de afronding. Die voorschriften moeten ervoor zorgen dat de omrekeningskoersen niet worden afgerond of misbruikt en aldus beletten dat in eigen voordeel onzorgvuldige afronding wordt toegepast.
Bovendien onderzoekt de Commissie maatregelen om de bevolking met de aanduiding van de prijzen in euro vertrouwd te maken en om het voor de bedrijven moeilijk te maken de prijzen stiekem te verhogen. Een gezonde concurrentie en waakzame consumenten zijn natuurlijk het beste middel om te beletten dat handelaars bij de overgang naar de euro de prijzen stiekem verhogen. Als nodig mocht blijken dat de Raad maatregelen neemt om dat risico uit te sluiten, ben ik ervan overtuigd dat de Raad bereid zal zijn dat te doen.
In overeenstemming met artikel 105, eerste lid is het hoofddoel van het Europees stelsel van centrale banken - dat is de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken - het handhaven van de prijsstabiliteit. Ik ben ervan overtuigd dat het ESCB bij de verwezenlijking van die doelstelling rekening zal houden met wat het geachte lid heeft opgemerkt.

Gallagher
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad voor zijn omstandig antwoord. De afgevaardigden uit Ierland en het Verenigd Koninkrijk weten zeker dat vele handelaars van de omschakeling op het decimaal muntstelsel hebben geprofiteerd. Ik verzoek de fungerend voorzitter van de Raad alles in het werk te stellen om de nodige maatregelen te doen treffen. Ik waardeer ten zeerste wat hij heeft gezegd. Hij meent dat oprecht, maar ik vind het toch belangrijk dat de nodige maatregelen tegen overtreders worden genomen om te voorkomen dat de consumenten, zoals vorige keer, het gelag betalen.

Mitchell
Ik verzeker het geachte lid dat wij al het mogelijke zullen doen om het door hem aangestipte probleem aan te pakken en dat wij ons lange tijd vooraf met de kwestie bezighouden. Ik ben het geachte lid erkentelijk voor de wijze waarop hij het probleem aan de orde heeft gesteld. Ik zal ervoor zorgen dat het onder de aandacht van de voorzitter van de Raad van ministers van economische zaken en financiën wordt gebracht. Wij moeten ons lang voor de enige munt wordt ingevoerd met de kwestie bezighouden.

De Voorzitter
Vraag nr. 13 van Irini Lambraki (H-0771/96):
Betreft: Maatregelen om de spanning in Diyarbakir te doen afnemen
Na de recente dramatische ontwikkelingen in Diyarbakir dient de internationale gemeenschap onverwijld maatregelen te treffen, aangezien het aantal slachtoffers van het brutale geweld van het Turkse leger onrustwekkend toeneemt.
Wat denkt de Raad in het licht van de gestaag toenemende spanning in dit gebied te ondernemen en welke maatregelen denkt hij te treffen om in elk geval de fysieke veiligheid van de duizenden Koerden aldaar te verzekeren?

Mitchell
De Raad is voortdurend bezorgd over de slechte mensenrechtensituatie in Turkije en dus ook over de incidenten in Diyarbakir. De Raad heeft al herhaaldelijk gezegd en blijft beklemtonen dat de eerbiediging van de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden essentieel is voor het aanhalen van de betrekkingen tussen Turkije en de Europese Unie. De Raad beklemtoont dat de strijd tegen het terrorisme moet worden gevoerd met volledige inachtneming van de fundamentele waarden van de democratie en de mensenrechten.
Het geachte lid mag er zeker van zijn dat de onontbeerlijke vooruitgang op het gebied van de democratische hervormingen en van de eerbiediging van de mensenrechten een belangrijke plaats zullen blijven innemen in de aanpak van de Raad van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije.

Lambraki
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Raadsvoorzitter voor zijn antwoord, waaruit blijkt dat hij gevoelig is voor dit probleem.
Ik wil evenwel nog het volgende opmerken.
Ten eerste, daar de resoluties van het Parlement en de goede voornemens van de Raad jammer genoeg niet tot de verbetering van de dramatische omstandigheden van de Koerden in Diyarbakir bijdragen, moet de Unie dringend een concrete actie terzake ondernemen.
Ten tweede, de Raad en het Parlement veroordelen terecht elke vorm van terrorisme. Ze moeten er de landen en regeringen evenwel ook op wijzen dat ze terreurdaden niet mogen aangrijpen om burgers en volken uit te moorden.
Ten derde, daar de winter voor de deur staat, moet de Raad bijzondere aandacht hebben voor het probleem van de Koerdische boeren in het gebied om Diyarbakir. Als gevolg van de strijd tegen het terrorisme zijn de inwoners van 3.000 dorpen naar de stad Diyarbakir gevlucht, waar de bevolking de afgelopen drie jaar is gestegen van 300.000 tot 1, 5 miljoen en mensen op straat sterven van de honger. Ik wil de Raadsvoorzitter dan ook vragen welke maatregelen hij wil nemen om de hongerdood van duizenden kinderen in Diyarbakir te voorkomen.

Mitchell
De Europese Unie erkent dat verdere vooruitgang moet worden geboekt op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten en democratische vrijheden in Turkije. Wij hebben er de Turkse autoriteiten altijd al op gewezen dat de eerbiediging van de beginselen van de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden de basis vormt voor de verdere toenadering tussen de Europese Unie en Turkije.
De Turkse autoriteiten hebben ons verzekerd dat zij het proces van constitutionele en wetgevende hervormingen willen voortzetten. Wij zullen blijven aandringen op snelle vorderingen bij de tenuitvoerlegging van verdere onontbeerlijke hervormingen ter verbetering van de eerbiediging van de mensenrechten, die nu niet aan onze normen beantwoordt.
Van haar kant verleent de Commissie al vele jaren steun aan Turkse NGO's en beroepsorganisaties die voor de mensenrechten opkomen, zoals de Vereniging voor de mensenrechten, de Stichting voor de mensenrechten en de Turkse artsenvereniging. De Commissie zal haar medewerking en steun blijven verlenen aan verschillende projecten ter bevordering van de mensenrechten in Turkije. Dat bewijst dat de Unie zich blijft bekommeren om de problemen die het geachte lid heeft aangestipt.

De Voorzitter
Vraag nr. 14 van John Cushnahan (H-0774/96):
Betreft: Middelen ter bestrijding van de handel in verdovende middelen
Heeft de Raad, nu de interne grenscontroles zijn afschaft, oog voor het belang van afdoende bescherming in de zeehavens en langs de kusten van de EU ten einde de internationale handel in verdovende middelen tegen te gaan?
Welke nieuwe maatregelen overweegt de Raad op dit terrein te nemen?

Mitchell
Een van de hoofddoelstellingen van het Ierse voorzitterschap is een beter gecoördineerd en doeltreffender optreden op het niveau van de Europese Unie tegen de drugshandel en het drugsgebruik.
Dat blijkt onder meer uit de instelling van een grondig onderzoek naar de doeltreffendheid van de samenwerking op het gebied van de bescherming van de buitengrenzen van de Europese Unie tegen de invoer van drugs over land, over zee en door de lucht.
Zoals ik in een antwoord tijdens de vergaderperiode van juli van dit jaar heb gezegd, heeft het voorzitterschap al een discussie over de strategie van de douane aan de buitengrenzen op gang gebracht. Het voorzitterschap heeft voorstellen geformuleerd op het gebied van opleiding, technische ondersteuning, uitrusting voor controles, informatie, risico-analyse en verbetering van de communicatie. Het voorzitterschap is voornemens een gemeenschappelijk optreden voor te stellen dat als rechtsgrondslag moet dienen voor de toewijzing van middelen uit de begroting van de Europese Gemeenschappen. Met die voorstellen wil het voorzitterschap tot een doeltreffender samenwerking tegen de drugshandel komen en uitvoering geven aan een van de actiepunten die de Europese Raad van Madrid in december 1995 met betrekking tot drugs heeft aangenomen.
De Raad zal ook prioriteit verlenen aan de herziening van de Overeenkomst van Napels inzake wederzijdse bijstand tussen de douanediensten, het strategisch programma Douane 2000 voor de derde pijler en de participatie van de EU in het strategisch plan van de werelddouaneorganisatie met het oog op de tenuitvoerlegging van een operationele maatregel tegen de drugsmokkelroute door de Balkan.
Het voorzitterschap zal ook de huidige regelingen voor het gemeenschappelijk douanetoezicht aan de buitengrenzen doen onderzoeken om de doeltreffendheid van dat toezicht te verhogen. Het voorzitterschap zal daarvoor aan de Raad een algemeen mandaat vragen, zodat daarvoor niet langer elk jaar de instemming van de Raad dient te worden gevraagd.
Het voorzitterschap zal voorts ook de samenwerking aanmoedigen tussen de douaneautoriteiten van de lid-staten en de particuliere handelsondernemingen en expeditiebedrijven in de strijd tegen de drugshandel.

Cushnahan
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Ik breng hulde aan het Ierse voorzitterschap, dat deze kwestie hoog op zijn agenda heeft geplaatst. Ik hoop dat het onze Europese partners ertoe kan brengen aan het probleem evenveel aandacht te besteden.
Het budgettair krediet van 24 miljoen ecu voor volgend jaar verbijstert mij. Ik zou willen dat de fungerend voorzitter daarover wat meer zegt. Dat schamele bedrag is nu niet bepaald een aanwijzing dat men veel belang hecht aan de strijd tegen de internationale drugshandel, die op 1000 miljard dollar wordt geschat.
Ik breng ook hulde aan de fungerend voorzitter persoonlijk. Ik weet dat hij zich al lang voor hij minister werd met deze kwestie bezighield. Hij heeft zich altijd ingezet voor de bestrijding van het drugsgebruik, meer bepaald in zijn eigen geboortestad.
Mijnheer de fungerend voorzitter, ik herinner u aan de recente drugsvangsten in Moneypoint en Cork en de grote drugsvangsten in havens zoals Rotterdam en Amsterdam, waar vorig jaar 450 ton drugs in beslag werden genomen. Ik herinner u aan de opmerking van het hoofd van de Rotterdamse politie over het gebrek aan juridische en politionele samenwerking bij de bescherming van de kusten en kustgebieden.
Is de Raad bereid de oprichting van een Europese kustwacht in overweging te nemen om voor het probleem een duurzame oplossing te vinden? Is de Raad op korte termijn bereid samen met andere Europese instellingen hulp te verlenen aan landen zoals het onze, die de zware verantwoordelijkheid voor het toezicht op meer dan 20 % van de Europese kustwateren dragen maar daartoe over onvoldoende middelen beschikken? De EU moet de zeevaartdiensten in die landen onverwijld meer middelen ter beschikking stellen. Op lange termijn moeten wij echter de oprichting van een Europese kustwacht overwegen.

Mitchell
Ik ben het over deze kwestie met de heer Cushnahan eens. Ik moet zeggen dat ik vind - er is geen enkele reden om hier doekjes om te winden - dat de middelen die wij voor de drugsbestrijding op Europees niveau naast die van de lid-staten hebben uitgetrokken erg beperkt zijn als wij zien welke omvang het probleem heeft aangenomen.
Het Ierse voorzitterschap heeft de situatie willen verbeteren en het probleem hoog op de agenda geplaatst. Het voorzitterschap is voornemens een gemeenschappelijk optreden voor te stellen dat als rechtsgrondslag kan dienen voor de toewijzing van middelen uit de begroting van de Europese Gemeenschap. Voorts is het voorzitterschap ook voornemens voor te stellen dat de Raad een algemeen mandaat geeft voor de maatregelen die ik daarstraks heb opgesomd, zodat daarvoor niet langer elk jaar de instemming van de Raad moet worden gevraagd.
In het Parlement, op de bijeenkomsten van de Raad en van de Europese Raad en bij de Commissie heerst over deze kwestie grote bezorgdheid. De bereidheid om het probleem aan te pakken is kennelijk aanwezig. Wij moeten nu nagaan hoe wij dat kunnen doen. Toen men de EMU tot stand wilde brengen, hebben wij ook een weg kunnen uitstippelen om daartoe te komen. Dit is een prioritaire aangelegenheid. Wij vragen ons telkens opnieuw af hoe wij de Unie dichter bij de burger kunnen brengen. De aanpak van dit probleem biedt ons de mogelijkheid om dat te doen, maar met een krediet van 40 miljoen ecu voor dit jaar is dat onmogelijk. Ik weet niet hoeveel het krediet voor volgend jaar bedraagt, maar 40 miljoen ecu voor dit jaar is zonder meer onvoldoende. Op die manier kunnen wij het probleem niet ernstig aanpakken.
Wij zullen beslist alles in het werk stellen om de middelen te verhogen. Ik meen dat het Parlement daartoe het initiatief moet nemen. Iedereen is het erover eens dat er iets moet gebeuren. Volgens mij is de tijd gekomen dat wij daarvoor ook de nodige middelen uittrekken.
Zoals ik al heb gezegd, willen het voorzitterschap en de Raad ervoor zorgen dat de buitengrenzen van de Europese Unie doeltreffend tegen de drugshandel worden beschermd. Drugs worden over land, over zee en door de lucht aangevoerd. Naargelang de aard en de oorsprong van de drugs worden verschillende routes gevolgd. Drugs worden op verschillende manieren binnengebracht: door mensen persoonlijk, verborgen in niet-begeleide ladingen, verborgen in auto's, schepen en containers en, vooral cannabis, ook in kleine vaartuigen. Er is duidelijk nood aan strengere maatregelen. Wellicht kan echter geen enkele maatregel of aanpak, ook niet een strengere controle op zee, op zichzelf iets opleveren. Wij moeten ervoor zorgen dat de verschillende maatregelen, voor ze ten uitvoer worden gelegd, daadwerkelijk kunnen bijdragen tot de bescherming van de buitengrenzen tegen de drugshandel en dat die maatregelen vervolgens op een gecoördineerde wijze worden toegepast.
Ik vind dat het interessante voorstel voor samenwerking tussen de kustwachtdiensten grondiger moet worden onderzocht.
Men spreekt over defensie en veiligheid. Veiligheid is iets anders dan defensie. Het drugsprobleem is een veiligheidsprobleem. In Ierland bij voorbeeld werken de Ierse luchtmacht en de RAF al samen op het gebied van opsporing en redding. De samenwerking op het gebied van de kustwacht kan in een losse vorm gebeuren of kan in de Unie ook een meer gestructureerde vorm krijgen. In elk geval echter moeten wij dit aspect bekijken. Dat past in het geheel van de opdrachten van Petersberg, die op dit ogenblik worden onderzocht. Het wordt tijd dat wij nagaan hoe wij onze buitengrenzen en dus ook onze kusten tegen drugs kunnen beschermen. Wanneer de drugs op straat worden aangeboden is het immers te laat.
Ik vind dit een interessant voorstel dat verder moet worden onderzocht. Ik kan daarover niets meer zeggen, maar ik vind dit een interessant voorstel dat op deskundige wijze moet worden onderzocht zodat wij daarop een definitief antwoord kunnen geven.

Crowley
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Ik zou hem willen vragen hoeveel dit jaar juist beschikbaar is. Is dat 40 of 24 miljoen ecu of, zoals sommige van mijn collega's menen, een kleiner bedrag? De fungerend voorzitter is gewonnen voor een overlegde inspanning en actie op Europees niveau. Ik zou dan ook graag hebben dat hij belooft dat het geld dat op dit ogenblik in Brussel op een bankrekening staat en bestemd is voor de Ierse zeevaartdienst om zijn uitrusting te verbeteren en extra schepen in gebruik te nemen, zo snel mogelijk zal worden vrijgemaakt om de Ierse zeevaartdienst, in feite de westelijke vleugel van een Europese kustwacht, in staat te stellen dat uitgestrekte gebied tegen de illegale invoer van drugs te beschermen.
Daar wij moeten verhinderen dat vooral landen in Zuid-Amerika de teelt van grondstoffen voor drugs als een economische noodzaak beschouwen, zou ik ten slotte willen weten of de Raad nieuwe voorstellen zal doen om de betrokken regeringen in Zuid-Amerika te helpen.

Mitchell
Wat het geld op de rekening in Brussel betreft, zal ik, als het geachte lid daarover een vraag indient, die trachten te beantwoorden. Ik beschik niet over de nodige gegevens om die vraag nu meteen te kunnen beantwoorden.
Bij mijn weten is, gespreid over de drie pijlers, in 1996 40 miljoen ecu beschikbaar. Ik kan dat echter doen nagaan. Met betrekking tot de teelt van grondstoffen voor drugs, merk ik op dat die kwestie in elke aanpak van het probleem een centrale plaats bekleedt. De aanpak van het drugsprobleem is grotendeels de taak van de lidstaten, maar ook de Unie kan daarbij een rol spelen. De Europese Unie kan de kwestie ook aanpakken in andere gebieden waar drugs worden geteeld. In een vijftal gebieden in Azië wordt zowat 80 % van de heroïne geproduceerd die West-Europa binnenkomt.
Voorts zijn er ook duidelijke aanwijzingen dat bij voorbeeld in Zuid-Amerika, waar traditioneel de cocaïne vandaan komt, nu ook heroïne wordt geproduceerd. Dat heeft angstwekkende implicaties omdat van daaruit reeds naar overal in de wereld drugsroutes bestaan.
Het geachte lid heeft een belangrijke opmerking gemaakt. Het probleem staat op de agenda. Wij concentreren ons vooral op het Caribische gebied. De kwestie is besproken op de Aziatisch-Europese ministerbijeenkomst en wordt door onze ambtenaren verder onderzocht.

De Voorzitter
Vraag nr. 15 van María Izquierdo Rojo (H-0777/96):
Betreft: Andalusië en de GMO voor olijfolie
Andalusië is één van de belangrijkste regio's van de EU, waar olijventeelt de belangrijkste cultuur is, niet alleen uit economisch maar ook uit sociaal en ecologisch standpunt, aangezien deze autonome regio de eerste producent van olijven is op Europees en op internationaal niveau en in deze sector werk biedt aan 140.000 mensen op karige gronden waar andere gewassen kunnen worden verbouwd.
Is de Raad niet van mening dat hij in zijn beslissing rekening zou moeten houden met Andalusië zodat de hervorming de bestaande regeling voor de sector niet in gevaar brengt? Weet de Raad dat het door de Commissie voorbereide voorontwerp hevig protest oproept in Andalusië? Wordt hierdoor de ontevredenheid van de Andalusische landbouwers niet ten top gedreven na "de gekke koeien" en de hervorming van de tuinbouw?

Mitchell
De Raad is het er met het geachte lid over eens dat wij op economisch, sociaal en milieugebied voor de voorwaarden moeten zorgen voor de voortzetting van de produktie van olijfolie, die vooral belangrijk is in de regio's van de Gemeenschap waar die teelt traditioneel een dominerende positie inneemt.
Men is het erover eens dat de ordening voor olijfolie in de Gemeenschap snel moet worden hervormd. De Raad kan zich echter alleen op basis van een formeel voorstel van de Commissie uitspreken. Op dit ogenblik ligt nog geen voorstel voor. Het is evenwel duidelijk dat elke lid-staat bij de bespreking van een desbetreffend voorstel de belangen van zijn produktieregio's zal kunnen verdedigen.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u van harte voor uw antwoord en waardeer dit ten zeerste. Het is immers veel gezegd dat de Raad momenteel de mening van Andalusië deelt, oog heeft voor deze kwestie en begrijpt dat er ongetwijfeld 140.000 arbeidsplaatsen op het spel staan. Dit is dan ook een uiterst belangrijke beslissing, niet alleen voor de landbouw maar ook op het vlak van werkgelegenheid, sociaal beleid of milieu.
De Raad zegt dit nu wel - hij gaat nog altijd geen beslissing treffen - maar hij moet samenwerken met de Commissie en moet weten dat de Commissie momenteel weigerachtig staat tegenover wat haar gevraagd wordt: dat vóór een belangrijk besluit wordt voorgesteld aan de Raad, een periode van bezinning en overleg moet gelden opdat de sector zelf ook zijn mening kan geven. Het zou schandalig zijn dat een besluit als dit genomen wordt tegen Andalusië in, de belangrijkste Europese en wereldproducent van olijfolie. Het zou een schande zonder voorgaande zijn wanneer hier geen periode van bezinning en overleg zou gelden, terwijl dit wel het geval was voor andere hervormingen, en we niet eens weten waarom.
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad van harte omdat hij de ernst van het probleem begrijpt.

Mitchell
Het geachte lid merkt terecht op dat het voorzitterschap aandacht heeft voor de situatie die zij beschrijft. De Raad kan zich alleen op basis van een formeel Commissievoorstel uitspreken. Ik stel dan ook voor dat zij de kwestie verder met de Commissie bespreekt. Wat de Raad aangaat, zal Andalusië op de gebruikelijke wijze, via het overleg met de lid-staten, worden geraadpleegd.
Tot besluit wil ik het geachte lid nogmaals verzekeren dat wij begrip hebben voor de problemen die zij heeft aangestipt.

De Voorzitter
Mijnheer Mitchell, ik dank u ten zeerste. Sommige van uw antwoorden waren voortreffelijk. U heeft de antwoorden op de vragen over drugs uitstekend voorbereid.
Het Vragenuur is gesloten. De wegens tijdgebrek niet behandelde vragen zullen schriftelijk worden beantwoord.
(De vergadering wordt te 19.10 uur onderbroken en te 21.00 uur hervat)

Bescherming van de financiële belangen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0288/96) van mevrouw Theato, namens de Commissie begrotingscontrole, over het voorstel voor een verordening van de Raad (8055/96 - C4-0358/96-95/0358(CNS)) betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen de fraudes en andere onregelmatigheden (hernieuwde raadpleging) en het verslag (A4-0313/96) van de heer Bontempi, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het ontwerp van een tweede Protocol (7752/96 - C4-0137/96-95/0360(CNS)), opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, ter aanvulling van de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, al weer twee verslagen over de bescherming van de financiële belangen van de EU op de agenda, vraagt u zich misschien af. Schiet het zo snel op met regelingen om fraude en onregelmatigheden met gemeenschapsgelden tegen te gaan? Nee, het tegendeel is het geval!
We schieten maar langzaam en moeizaam op. De thematiek van mijn verslag namens de Commissie begrotingscontrole betreffende controles en verificaties ter plekke gaat terug tot maart 1994. Toentertijd had het Parlement de Commissie er al in een resolutie toe opgeroepen om voorstellen voor ingrijpende maatregelen tegen het misbruik van het communautaire budget in te dienen, waaronder ook controles ter plekke. Een eerste stap in de goede richting was de in december 1995 in werking getreden verordening 2988/95. De kwestie van de controles ter plekke door de Commissie bleef echter in hoge mate open. De Commissie werkte de verordening bij aan de hand van een tweede verordeningsvoorstel aan het begin van dit jaar. In onze resolutie van mei 1996 vonden we het voorstel in zijn geheel gezien bevredigend; toch hebben we 13 amendementen ingediend die de Commissie grotendeels heeft toegevoegd. Voor deze moeite wil ik mevrouw Gradin en haar medewerkers uitdrukkelijk bedanken.
Maar toen kwam het protest van de Raad. Op basis van zijn wijzigingen in het voorstel van de Commissie en de stellingname van het Parlement worden we nu opnieuw geconsulteerd. Ik heb deze chronologie opgesomd om te vragen hoe lang de Unie en de lid-staten de daden van fraudeurs, in het bijzonder op grensoverschrijdend gebied, nog quasi zonder iets te doen willen aanzien als ze bij hun wetgeving zo aarzelen. Meer dan 1, 1 miljard ecu ging volgens het verslag van de Commissie vorig jaar voor de communautaire begroting verloren. Het grijze getal zal nog wel wat hoger liggen.
Aan de ene kant is het devies: bezuinigen, de begroting laten dalen. Dat is precies wat we deze week doen met de eerste lezing van de begroting voor 1997. Aan de andere kant verdwijnen er grote bedragen onrechtmatig, omdat de betreffende veiligheidsbepalingen niet op gang komen.
Staat u mij toe inhoudelijk enkele punten uit het ingediende voorstel van de Raad eruit te lichten. Ten eerste wordt er aangespoord tot subsidiariteit. Die werd door het Parlement nooit in twijfel getrokken. De controles van de Commissie moeten bij grensoverschrijdende onregelmatigheden plaatsvinden en zo een gelijkwaardig beschermingsniveau van het communautair budget in alle lid-staten garanderen. Ook kan een land dergelijke controles aanvragen. Zaken die reeds sectorieel vallen onder Europese of nationale controles vallen hier niet onder.
Ten tweede zijn de controles van administratieve aard. Dit spreken we niet tegen. Belangrijk is echter dat voor de controleurs van de Commissie dezelfde voorwaarden gelden als voor de nationale controleurs, dat wil met name zeggen dat ze in het geval van een verdenking toegang moeten hebben tot alle informatie en ruimten en hun verslagen dezelfde juridische bewijskracht hebben als die van de nationale instanties. Dat staat in de artikelen 1, 7 en 8.
Ten derde staan er van de oorspronkelijk 13 amendementen van het Parlement 7 op een bevredigende manier in de nieuwe tekst, 2 andere in de overwegingen. Niet overgenomen is ons voorstel voor onaangekondigde controles door de Commissie alleen in dringende gevallen, om vertragingen te voorkomen.
We kunnen met de huidige versie echter leven voor zover de wil tot samenwerking van Gemeenschap en nationale instanties leidt tot praktische en bevredigende resultaten.
Het vierde punt blijft echter open. Wanneer recipiënten van EU-gelden de in artikel 5 en 7 gegarandeerde toegang tot informatie, documenten, ruimten enz. weigeren, zijn er geen sancties voorhanden, zoals bijvoorbeeld stopzetting of uitsluiting van steungelden. Hier moeten we vasthouden aan onze eis naar bestuursrechtelijke strafmaatregelen en daarom dienen we een amendement - overigens het enige - in. Het is nu aan de Commissie om te verklaren of ze bereid is om deze voor ons eclatante tekortkoming te verhelpen.
Het Ierse Raadsvoorzitterschap wil ik bedanken voor de openhartigheid die het in herhaaldelijke gesprekken en ook bij onze commissie met betrekking tot de bestaande problematiek aan de dag heeft gelegd. Het is wenselijk dat het de kwestie van de controles ter plekke nog dit jaar kan afsluiten.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag gaat over het zogeheten tweede Protocol van de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen, beter gezegd protocol voor de aansprakelijkheid van rechtspersonen, ondernemingen niet uitgezonderd. Nu ik dit verslag presenteer moet ik zeggen dat ik tegenstrijdige gevoelens koester, die ik denk ik met de waarde collega's gemeen heb. Enerzijds namelijk valt mijn oordeel positief uit en ben ik tevreden over de stroomversnelling waarin de fraudebestrijding en daarmee ook de bestrijding van de criminaliteit de afgelopen maanden - gedurende het Spaanse, Italiaanse en Ierse voorzitterschap - dankzij de goedkeuring van of voorstellen voor nieuwe instrumenten is terechtgekomen.
Tot die instrumenten behoren onder andere de overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van een jaar geleden, het eerste protocol over omkoperij van buitenlandse, al dan niet gekozen functionarissen, de twee verordeningen waarvan er één vanavond wordt behandeld dankzij het uitstekende werk van de commissie en van mevrouw Theato, de rapporteur; dat is de overeenkomst aangaande de uitleveringen. Sommige van deze instrumenten zijn al rechtstreeks door de Raad goedgekeurd. Ik noem verder nog de overeenkomst aangaande omkoperij, die het eerste protocol zou moeten vervangen. Zoals ik al zei, ben ik dus enerzijds tevreden omdat sommige van deze instrumenten, zoals het protocol aangaande omkoperij of het protocol aangaande de aansprakelijkheid van rechtspersonen, zeer vernieuwend zijn en dus politiek eveneens van groot belang zijn. Om een voorbeeld te noemen: sinds geruime tijd dringen de OESO, de Raad van Europa en andere internationale organisaties erop aan een regeling in te stellen waarmee buitenlandse functionarissen die, zoals bekend, in onze rechtsstelsels niet kunnen worden vervolgd toch gestraft kunnen worden, of waarmee de afschrikkende werking van de regelingen ten aanzien van ondernemingen worden versterkt. Ofschoon ik dus tevreden ben, ben ik me er toch terdege van bewust dat de gekozen instrumenten institutioneel gezien zwak zijn en wellicht geen enkel effect sorteren. Tegen de Commissie en de Raad zou ik evenwel willen zeggen dat wetten uitvaardigen zonder zich verder om de handhaving van die wetten te bekommeren misschien wel erger is dan helemaal geen wetten uitvaardigen. Dan worden er namelijk verwachtingen gewekt die tot teleurstellingen leiden.
Zo bezien is de zwakte van de instrumenten, de zwakte van de overeenkomsten heel duidelijk. Daar hebben wij allemaal, de Commissie begrotingscontrole, de commissie openbare vrijheden, het hele Parlement, diverse keren op gewezen. Een mistroostig en verontrustend beeld rijst op uit een vergelijkende studie uit '96 van een groep deskundigen over de Europese justitiële ruimte, over de situatie bij de ratificatie van de overeenkomsten en over de justitiële samenwerking. De overeenkomsten die door de Raad van Europa zijn uitgewerkt zijn tot dusver nauwelijks ten uitvoer gelegd omdat ze nog niet geratificeerd zijn, wat toch nog een positieve beoordeling oplevert voor de overeenkomst aangaande het witwassen, die sinds '90, toen ze werd goedgekeurd, slechts door vijf landen van de Europese Unie is geratificeerd.
Er bestaat een indrukwekkende lijst van overeenkomsten in het kader van de politieke samenwerking; tussen 1987 en 1991 zijn er grote, belangrijke overeenkomsten aangenomen aangaande de overdracht van veroordeelde personen, het non bis in idem , de vereenvoudiging van de uitleveringsprocedures, de overdracht van de repressieve procedures, en de uitvoering van buitenlandse strafrechtelijke veroordelingen, maar geen van deze overeenkomsten is ooit ten uitvoer gelegd. Mevrouw Theato zei het zojuist al, en ik wil dat nu ook even noemen: wat betreft de fraude hebben we onlangs inderdaad belangrijke overeenkomsten goedgekeurd, maar gezien de voorgaande ervaringen zijn wij terecht bang dat dit alles lang zal gaan duren, als het al ooit tot actie komt. Daar komen die tegenstrijdige gevoelens van mij uit voort. Enerzijds ben ik positief gestemd, maar anderzijds ben ik zeer bezorgd over het gekozen instrument.
Het instrument dat vandaag aan de stemming wordt onderworpen is van groot belang omdat het vernieuwend is, aangezien het de eerste keer is dat in een rechtsstelsel het beginsel van aansprakelijkheid wordt ingevoerd, die hier strafrechtelijk of administratiefrechtelijk wordt genoemd omdat de rechtsstelsels variëren. Het is raadzaam behoedzaam te werk te gaan, omdat het hier niet alleen om natuurlijke personen gaat, maar ook om rechtspersonen. Sommige Europese landen hebben strafwetten op dit terrein, andere niet: Italië, Spanje, Griekenland en België hebben er geen, de andere hebben bepaalde vormen van strafrechtelijke voorzieningen. Een soortgelijke behoefte doet zich voor in een systeem van economische uitwisselingen, in een systeem van georganiseerde criminaliteit, ook economische criminaliteit, waarin men zich niet tevreden kan stellen met de gevolgen die de strafbaarheid van enkel natuurlijke personen overeenkomstig het Romeinse axioma societas delinquere non potest met zich mee kan brengen vergeleken met de complexiteit en het gewicht en de rol die ondernemingen kunnen hebben. Wie de verwikkelingen rond de verschillende Europese smeergeldaffaires, met inbegrip van de Italiaanse, heeft gevolgd, weet dat dit een belangrijk punt is. Wat dat aangaat vond ik de tekst van de Raad evenwichtig, wat ons advies ook probeert te zijn. Het moge duidelijk zijn dat sancties die bedoeld zijn voor natuurlijke personen niet zonder meer op ondernemingen kunnen worden toegepast. Het is een hele toer om de schuld te bewijzen; het preventieve effect kan heel gering zijn voor ondernemingen die door verzekeringen worden gedekt. Wat ontbreekt er nu in dit instrument? Er ontbreekt een belangrijk deel, namelijk wederzijdse bijstand en justitiële samenwerking; dat deel is geschrapt.
Ik zou er nog mee akkoord kunnen gaan dat dit punt in een apart instrument wordt ondergebracht, als daar onmiddellijk een voorstel voor wordt ingediend, commissaris Kinnock. De afgelopen dagen hebben 7 Europese rechters een oproep gedaan die veel stof heeft doen opwaaien. Het is een uitdrukkelijke, krachtige oproep aan alle instellingen, ook de communautaire, om een Europese justitiële ruimte te creëren voor de bestrijding van criminaliteit en omkoperij. Ik sta volledig achter die oproep en ik vind dat we ervoor moeten zorgen dat het Parlement en de Commissie naar deze rechters luisteren en hun de nodige ruimte geven. Het verzoek van het Parlement moet door regeringsacties worden opgevolgd. Ik zou namelijk niet graag zien dat nu dat deel is geschrapt de belofte van een toekomstig instrument in de lucht blijft hangen. Wij moeten de criminaliteit bestrijden door de rechters bevoegdheden op het gebied van verkeer te geven die ze nu nog niet hebben. Zoals bekend behoren rechtstreekse betrekkingen tussen rechters in sommige gevallen niet tot de mogelijkheden, en vaak betekent de gang langs de rechtbanken een verlies van maanden, zo niet jaren. Gezien de verwachtingen van de burgers en hun recht op zekerheid, en gezien het feit dat Europa ook het Europa van de rechtsgeldigheid is, vind ik dat we onze mond open moeten doen en bevoegdheden moeten krijgen.
Tot besluit: de voorstellen om tot de eerste pijler over te gaan, die wij hebben gedaan en die in talloze wetten met betrekking tot de fraudebestrijding zijn vervat, zijn hierop gebaseerd. Om fraude op een rechtvaardiger, doeltreffender manier te kunnen bestrijden moet er absoluut een politieke inspanning worden gedaan, en moet er ook enige verbeeldingskracht aan te pas komen, om de materie weer naar haar natuurlijke omgeving te laten terugkeren, namelijk de communautaire bevoegdheid en een zekere, doeltreffende democratische actie. Ik vraag me af hoe je eerst prachtige ideeën zoals deze kunt lanceren, en vervolgens de overeenkomsten niet door feiten kunt laten opvolgen. Door een teleurstelling van dit formaat kan Europa haar krediet verspelen, terwijl ze toch al zo'n moeilijke periode doormaakt.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van het verslag van de heer Bontempi wil ik de stellingname van de Commissie begrotingscontrole toelichten. Maar staat u mij toe mijn geachte collega eerst van harte te feliciteren met zijn duidelijke en ook moedige verslag dat hij met de hem eigen zorgvuldigheid heeft uitgewerkt.
Zoals ik daarnet al zei is het een lange en ook door stilstand gekenmerkte weg die Commissie, Parlement en vooral de lid-staten bewandelen om een rechtskader voor de strafrechtelijke bescherming van de communautaire begroting te scheppen.
Het Parlement heeft steeds benadrukt dat het de voorkeur zou hebben gegeven aan regelingen over een richtlijn, omdat door middel van overeenkomsten met extra protocollen een gelijkwaardige bescherming moeilijk is te bereiken. Maar aangezien tot de procedure van de conventies werd besloten, willen we onze bijdrage leveren aan een spoedige realisering. Als het vijfde Raadsvoorzitterschap in successie wens ik het Ierse voorzitterschap toe dat het nu ingediende tweede aanvullende protocol over de overeenkomst ter bescherming van de financiële belangen van de EU tot een succesvol einde kan brengen. Wanneer de ratificatie van het totale pakket in alle lidstaten plaatsvindt, staat helaas nog in de sterren geschreven.
Het protocol over de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van rechtspersonen is voor ons als compromis van de Raad alleen maar acceptabel als er geen verdere uithollingen komen. Dat wil zeggen dat er een regeling ter bestraffing van de natuurlijke personen moet komen die namens rechtspersonen overtredingen tegen het communautaire budget begaan. Daaraan mogen de lid-staten zich niet eenzijdig onttrekken. Bij het witwassen van opbrengsten uit fraude - en dat zijn meestal hoge, internationaal vergaarde bedragen - moeten sancties worden opgelegd. De regelingen over ambtelijke en rechtshulp zijn teleurstellend. De heer Bontempi heeft het al gezegd. Als minimumdoel moeten we bij de Commissie tenminste de wettelijke bescherming van de uitwisseling van informatie met de nationale gerechtelijke autoriteiten evenals de oprichting van een procedureregister van de behandelde fraudezaken eisen. De grotere verantwoordelijkheid van een land bij fraudezaken evenals de verantwoordelijkheid van het Europees Hof van Justitie moeten eveneens duidelijk worden gemaakt en ik benadruk ook de noodzaak van samenwerking van de nationale rechtbanken onderling.
Wanneer de geconsolideerde tekst in deze zin nog dit jaar zou worden goedgekeurd, zouden we bij de bestrijding van fraude weer een stapje verder komen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik wil me op één punt allereerst aansluiten bij mevrouw Theato, namelijk voor wat betreft de dank aan collega Bontempi, waaraan ik de dank aan mevrouw Theato zelf wil toevoegen. Het is toch altijd weer moeilijk: men kan zichzelf geen lof toezwaaien, maar u bent een evenzeer geëngageerde collega op dit gebied dat ik niet zozeer wil beperken tot de voor ons liggende conventietekst. Aangezien onze collega Bontempi en ook mevrouw Theato hier een groot aantal inhoudelijke zaken uiteen hebben gezet, wil ik namens onze fractie volstaan met enkele principiële opmerkingen.
Allereerst lijkt me niet gezien het late uur waarop we over het onderwerp debatteren, maar gezien de - laat ik het netjes formuleren - matige interesse hier in het Huis de opmerking gerechtvaardigd dat het heel typisch is dat - ik wil immers niet afgeven op collega's - een onderwerp dat eigenlijk met zeer veel interesse zou moeten worden gevolgd, in werkelijkheid als een marginaal, meer technisch probleem wordt beschouwd.
Het klopt dat de parlementariërs niet staan te juichen als we ons bezighouden met een droge concept-tekst. Het is geen groots moment voor het Parlement wanneer we moeten praten over het tweede aanvullende protocol, maar de inhoud die ons ertoe dwingt om erover te praten, zou er eigenlijk toe moeten leiden dat in alle politieke kampen in dit Huis en ook in de nationale parlementen en in de regeringen de alarmbel gaat rinkelen!
Ik hoef het eigenlijk onder ons, zoals we hier in deze zaal bij elkaar zitten, niet te zeggen en niet te benadrukken, u weet het allemaal: corruptie en fraude in de vorm waarin we ze leren kennen, in de steeds meer verfijnde vorm waarin deze twee fenomenen opduiken, zijn niet alleen maar puur criminele fenomenen die met middelen van het straf- en communautair recht moeten worden bestreden, maar ze vormen intussen een ernstige bedreiging voor de democratische rechtsstructuren van niet alleen de Europese Unie, maar ook van haar lid-staten.
Collega Bontempi heeft zojuist gewezen op de ontwikkeling in Italië. Die is bekend, ook door de grote inzet van de Italiaanse autoriteiten, de Italiaanse staat, het Italiaanse publiek tegen het fenomeen van het doordringen van corruptie en fraude tot steeds meer sectoren van het openbare leven. Maar Italië is slechts een lid-staat van de Europese Unie en wat ik zo bedenkelijk vind, is het feit - ik heb dat hier op deze plaats al eens gezegd - dat systematische fraude en systematische corruptie - overigens nu juist niet alleen uit de criminele wereld, maar zeker ook uit de legale economie en uit officiële staatsinstellingen komend en daardoor gesteund - geen puur Italiaans probleem meer is, maar in alle lid-staten van de Europese Unie in opkomst is en slechts minder wordt waargenomen.
Als in een land, zoals dat waar ik vandaan kom, steekpenningen die worden betaald van de belasting kunnen worden afgetrokken, zogezegd tot de bedrijfsonkosten kunnen worden gerekend die de ondernemer nu eenmaal moet maken om zijn werk te doen, dan is de vraag op zijn plaats of we de corruptie daardoor niet juist in de hand werken! Dan moet je je afvragen waarom de grootste lid-staat van de Europese Unie hier niet allang een stokje voor heeft gestoken, want we kunnen over een niet bestaand geharmoniseerd strafrecht in dit Huis debatteren zoveel we willen. Zolang de nationale openbare ministeries, zolang de nationale strafrechtelijke bepalingen en de nationale bepalingen bijvoorbeeld van het belastingrecht zo zijn zoals ze nu zijn, heeft dat geen enkele zin! In mijn land zullen we dat niet tegen kunnen gaan!
Als we het toch over rechtspersonen hebben, wil ik uw aandacht vooral op één ding vestigen: de bestrijding van corruptie, de bestrijding van fraude heeft ook te maken met het publieke bewustzijn en met de persoonlijke moraal. Wanneer de werknemer van een firma - daarop heeft de heer Bontempi in zijn standpuntbepaling ook al gewezen - ervoor wordt geprezen dat hij een opdracht voor zijn bedrijf binnenhaalt, kost wat kost, met gebruikmaking van alle mogelijke middelen, ook al zijn ze van criminele aard, dan kan ik begrijpen dat de in loondienst werkende medewerker van het bedrijf zegt: " om mijn baan veilig te stellen maak ik ook gebruik van zulke methoden" . Zolang de firma als rechtspersoon zich niet zelf een morele codex oplegt kan ik de werknemer niets verwijten!
Daarom is datgene waarnaar nu in het tweede aanvullende protocol wordt gestreefd een heel erg belangrijke aanvulling, helemaal los van de door de heer Bontempi aangehaalde en op het Romeinse recht gebaseerde initiële vraag wat aan een rechtsbegrip aan de vooravond van de 21ste eeuw kan worden toegevoegd, dat namelijk niet meer een afzonderlijke persoon alleen zich incorrect gedraagt, maar dat de structuur die hem daartoe aanzet op zijn minst evenveel schuld draagt. In zoverre hoop ik dat deze overweging in de huidige conventies zal worden opgenomen!

De Voorzitter
De heer Schulz heeft gelijk als hij beweert dat het probleem erin bestaat dat we verplicht worden deze verslagen niet alleen op een laat tijdstip maar ook in een nagenoeg lege vergaderzaal te behandelen.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, vandaag worden wij nogmaals geconfronteerd, en het is reeds aangeduid door vorige sprekers en door de beide rapporteurs, met het halfslachtig karakter van de Europese fraudebestrijding. Aan de ene kant behandelen wij een voorstel van verordening, met andere woorden een maatregel in het kader van de eerste pijler. Aan de andere kant spreken wij ons uit over een ontwerpprotocol, dus een juridisch instrument uit het arsenaal van de derde pijler. In de vorige vergaderperiode in Straatsburg zijn wij al van leer getrokken tegen die irriterende dubbelzinnigheden en ook commissaris Gradin heeft zich toen bij ons standpunt aangesloten. Als wij de beide verslagen die nu voor ons liggen, samen nemen dan krijgen wij een duidelijk beeld van de absurditeit van zo'n hybride regeling. Stel de verordening treedt in voege en UCLAF controleert en verifieert in verschillende lidstaten, dus ter plaatse, de verrichtingen van een aantal bedrijven. Als er dan in bepaalde gevallen grove nalatigheden of ernstige onregelmatigheden blijken dan zal het van de wetgeving en de rechtspraak van de betrokken lidstaat afhangen hoe er opgetreden wordt en op welke wijze er vonnissen en veroordelingen worden uitgesproken. Maar vooral of er vervolgd wordt en in welke mate er straffen of boetes worden opgelegd. Twee voorbeelden van verschillende situaties.
Eerste voorbeeld. In bepaalde landen zijn rechtspersonen strafrechtelijk aansprakelijk. In andere landen, zoals België, is dat ook vandaag nog niet het geval. Dan volgt een burgerlijke of administratief-rechtelijke afhandeling of men dient de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de natuurlijke persoon in te roepen.
Tweede voorbeeld. Het witwassen van frauduleus geld wordt in bepaalde landen, onder andere in België uitgebreid omschreven. In andere landen is dat niet zo. Er mogen dus zaken die in België niet door de beugel kunnen. Die worden gewoonweg niet als vergrijp of inbreuk gezien en worden dus ook niet vervolgd of bestraft.
Die verscheidenheid stelt een aantal problemen, meer bepaald als het gaat om dezelfde schadelijke handeling ten aanzien van de financiële belangen van de Europese Gemeenschap, want dan zou wat in het ene land strafrechtelijk aansprakelijk is het niet zijn in het andere land, met voor de euro-fraudeurs een interessante keuzemogelijkheid als gevolg. Dit niet fictieve voorbeeld toont aan dat wij tot betere regelingen moeten komen, maar ik wil mij uiteraard niet verzetten tegen de verordening of het protocol zoals het vandaag voor ons ligt. Het is beter dat wij dit doen dan niets doen. Maar het is niet genoeg.
Onze beide rapporteurs, mevrouw Theato en de heer Bontempi, hebben dit ook al duidelijk gemaakt en ik feliciteer hen met hun werk. Ik schaar me ook achter de amendementen die de beide commissies voorstellen. Toch wil ik wijzen op één bepaald knelpunt. De rapporteur, de heer Bontempi, weet dat. Wij hebben dat in de commissie besproken. In de commissie openbare vrijheden hebben wij niet alleen de verantwoordelijkheid van de bevoegde commissaris en van de UCLAF scherp gesteld met amendementen. Wij hebben de lijst met sancties uitgebreid en versoepeld, maar wij hebben ook de kwestie van het witwassen van geld toegevoegd in een bepaalde stemming waarvan ik van oordeel was dat eigenlijk er een betwisting bestaat. Er bestaat een witwasrichtlijn en deze witwasrichtlijn bevat alle elementen, ook voor wat het aanpakken van rechtspersonen, dus van ondernemingen betreft. Ik vrees dat wanneer wij het witwassen nu in het protocol inschrijven dat wij dan een verzwakking aanbrengen ten opzichte van de situatie van de richtlijn omdat de richtlijn het sterkste middel is. Het behoort tot de eerste pijler.
Gezien dat alles, denk ik, dat wij van de Commissie ook daar nog duidelijkheid over moeten krijgen, over de strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen, met name van banken en andere financiële instellingen en de mogelijke gevolgen, ook voor gevallen van fraude gepleegd door andere rechtspersonen en inzonderheid door bedrijven of verenigingen.
Ik zou de Europese Commissie willen vragen klaarheid te verschaffen en hier in een verklaring ten aanzien van het Parlement duidelijk te maken welke keuze men maakt, de eerste pijler of de derde pijler.
Ik wil nog eens mijn waardering uitdrukken voor het werk van deze beide commissies.

De Luca
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, elke dag komen er weer nieuwe voorbeelden van de verspreiding van fraude in Europa bij. De afgelopen weken is bekend geworden dat er een politiek kopstuk uit een lid-staat van de Europese Unie is gearresteerd omdat hij facturen had vervalst en van de Commissie frauduleus geldbedragen had ontvangen voor vervalste contracten op het gebied van toerisme. Onlangs heeft een vereniging van rechters te Genève een plechtige oproep gedaan om in de fraudebestrijding tot werkelijke internationale samenwerking te komen om zodoende de laksheid van de overheidsdiensten te doorbreken. Italië heeft bijvoorbeeld vooral op strafrechtelijk vlak een felle strijd geleverd, maar andere landen niet. Dat heeft tot grote ongelijkheid geleid. De situatie is dus alarmerend en de onderhavige verordening van de Raad zal onze zorgen zeker niet kunnen wegnemen. Om te beginnen moet fraude in alle landen van de Unie op dezelfde strafrechtelijke manier worden aangepakt.
Zoals de rapporteur, mevrouw Theato, heel goed doorziet, geeft het standpunt van de Raad over de voorschriften voor de ter plaatse door de Commissie uitgevoerde controles blijk van zijn terughoudendheid. De Raad, die het belangrijkste amendement van het Europees Parlement over de hoofdkwestie, namelijk de sancties, heeft verworpen, erkent zonder meer dat de Commissie een initiatiefrecht moet hebben, mits dat recht zuiver administratief van aard is en strikt in het subsidiariteitsbeginsel wordt ingebed. De Raad weigert een sanctiebevoegdheid toe te kennen, want anders zou hij de Commissie een controlebevoegdheid geven, maar op die manier sorteert de controle zelf steeds minder effect.
Wij van onze kant zijn niet van plan de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel ter discussie te stellen, op voorwaarde althans dat het niet wordt opgevat en geïnterpreteerd als een vetorecht van de lid-staten. Subsidiariteit moet iets extra's voor de Gemeenschap zijn, niet iets tégen de Gemeenschap. Welnu, mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, ik kan een zekere moedeloosheid en een zekere ongerustheid niet verhullen nu ik opnieuw vaststel dat de lid-staten maar al te vaak hun inspanningen bundelen om - zoals de heer Bontempi goed heeft uitgedrukt - te verhinderen dat de bevoegdheden van de Commissie op dit vlak worden uitgebreid, en meer in het algemeen op alle terreinen die met de fraudebestrijding te maken hebben. Iedereen is er als de kippen bij om fraude te veroordelen, maar slechts weinigen proberen er ook concreet iets aan te doen. Dit zijn geen zuiver juridische kwesties en het heeft ook niets met afgunst vanwege voorrechten te maken; het gaat erom te laten zien dat de politieke wil aanwezig is om een succesvolle strijd tegen een om zich heen grijpende fraude voort te zetten.
Mocht er een schandaal van Europese afmetingen losbarsten vanwege het wanbeheer bij de fondsen van de Unie en vanwege de verspreiding van de fraude, dan dreigt er voor de bouw van Europa, waar wij zo geduldig en enthousiast aan werken, het gevaar van een schipbreuk.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, terecht heeft dit Parlement een groot punt gemaakt van fraudebestrijding. Ik ben van mening dat als er één beleidsterrein is waar wij werkelijk eer mee kunnen inleggen dat inderdaad dit terrein is. Teveel wordt alles wat in Europa omgaat, geassocieerd met verkeerd beheer van gelden. Dan moet inderdaad veranderen. Ik denk dat de onderwerpen die wij vanavond bespreken, en ik wil de rapporteurs bedanken voor het werk dat zij gedaan hebben, ik denk dat het weer een stap op de goede weg is. Het is goed dat UCLAF de nodige faciliteiten krijgt om haar werk in alle lidstaten uit te oefenen en ook om ter plaatse allerlei verdachte zaken te onderzoeken.
Wij accepteren als liberale fractie wat dat betreft het principe van subsidiariteit. Als de lidstaten het kunnen doen dan moeten zij het doen en dan is het is een goede zaak dat Commissie-ambtenaren de nationale autoriteiten kunnen vergezellen wanneer dat nodig is.
Het is ook naar onze mening te betreuren, en mevrouw Theato heeft dat ook al gezegd, dat het niet mogelijk is voor ambtenaren van de Commissie om onafhankelijke inspecties uit te voeren. Het zou beter zijn geweest als dat wel het geval zou zijn. Nationale lidstaten moeten niets te verbergen hebben op dit gebied en als een Commissie-ambtenaar dat onafhankelijk wil onderzoeken dan zou dat moeten kunnen.
Het is echter niet al te essentieel in onze ogen, het is jammer. Wat wel essentieel is, is de mogelijkheid om geen sancties in te stellen. Wat heeft het voor zin om regels uit te vaardigen waarvan wij niet kunnen zeggen of zij worden nageleefd of niet. En als zij niet worden nageleefd wat heeft het dan voor zin als je geen enkele sanctie hebt om mensen te bestraffen of om zaken aan te pakken.
Helaas is er ook vanavond niemand van de Raad aanwezig om te zeggen hoe men dit euvel wil verhelpen. Misschien zou de Commissie ons enige uitleg kunnen geven. Wij denken dat dat een groot bezwaar is in de huidige voorstellen. Maar men kan niet alles in één keer krijgen. Het is een stap op de goede weg. Wij zullen het dus ondersteunen, maar er moet nog meer komen. In de komende jaren hopen wij dat vanuit dit Parlement grotere stappen in die richting zullen worden gedaan.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de twee rapporteurs met hun verslagen, die de algemene steun van het Parlement genieten, van harte feliciteren.
In het kader van dit debat moeten wij echter ook duidelijk zeggen dat de criminaliteit in Europa een van de snelst groeiende bedrijfstakken is. Met overheidsgeld kunnen op onwettige wijze steeds hogere winsten worden gemaakt. Steeds minder misdrijven worden ontdekt en in sommige gevallen wordt zelfs de pakkans almaar kleiner. Met misdrijven ten koste van de belastingbetaler wordt steeds gemakkelijker geld verdiend. Voor iedereen zouden gelijke voorwaarden moeten gelden, maar op vele terreinen waar de overheid subsidies verleent, is daarvan op dit ogenblik geen sprake.
Dit is een uiterst belangrijk verslag. Hoewel mevrouw Theato in haar verslag sommige van de amendementen van de Raad aanvaardt, stemmen wij daarmee met een zekere tegenzin in omdat wij weten waar ze vandaan komen.
Wij stemmen in met subsidiariteit, maar als de Raad die gebruikt als rechtvaardiging om niets te doen, moeten wij die uiteraard afwijzen.
Wij stemmen in met administratieve sancties, maar administratieve sancties zonder straf zijn geen sancties.
Wij kunnen hier vanavond zien - dat is alles wat ik in mijn twee minuten wil zeggen - hoe weinig belang de Raad aan het standpunt van het Parlement hecht. De Raad vindt kennelijk dat wij deze twee belangrijke debatten ook kunnen houden zonder dat hier zelfs maar een lagere ambtenaar van de Raad aanwezig is om aantekeningen te maken waarvan hij dan tenminste nog zou kunnen beweren dat hij ze naar zijn politieke meesters heeft gezonden. De Raad toont misprijzen voor het Parlement. Wij moeten duidelijk maken dat het Parlement verder zal trachten te gaan dan deze twee verslagen het toestaan. In die zin ondersteunen wij de twee verslagen die ons hier vanavond zijn voorgelegd.

Rosado Fernandes
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, ik begin een echte stamgast te worden van deze nachtelijke vergaderingen die ons hier voor zo weinig mensen doen praten. Misschien omdat de nacht symbolisch gezien verbonden is met fraude en diefstal.
De waarheid is dat zowel uit het verslag-Bontempi als uit het verslag-Theato twee personen naar voren komen die veel belang hechten aan het vinden van een overtuigende oplossing voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Maar nadat ik het citaat "societas delinquere non potest" van collega Bontempi heb gelezen, wil ik hem zeggen dat het probleem dat zich momenteel in het recht stelt het volgende is: " de Staat kan medeplichtig zijn aan fraude" .
Het grote probleem waarmee Europa heden ten dage kampt, is dat de overheidsadministraties, ondanks alle juridische mogelijkheden en ondanks alle mechanismen die kunnen worden ingeroepen, uit hoofde van de subsidiariteit hun voorrecht niet laten varen om medeplichtig te zijn of de misdaad niet te bestrijden. Dat is precies wat er uit filosofisch en politiek oogpunt aan het gebeuren is: een brutale crisis van het juridisch systeem, een enorme crisis van het rechtsstelsel, waardoor op dit moment, te wijten aan het gebrek aan justitie op andere gebieden, de grootste naoorlogse betoging wordt georganiseerd.
Wij hebben ons nu allemaal tot deze strijd verbonden. Als er evenwel geen deontologische code met rechtsgrondslag komt die de staten vrijwillig onderschrijven en als in de televisie geen journalisten zijn die zich aan een deontologie houden, dan is het onmogelijk noch de slechte pers noch de staat te bestrijden die medeplichtig is aan omertà , aan de georganiseerde misdaad.
Ik maak deze opmerking tot besluit, waarbij ik de twee rapporteurs veel succes toewens bij de grote inspanningen die zij hebben ontplooid en hen verzeker dat zij in mij een grote bewonderaar gevonden hebben.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, wij behandelen hier twee voortreffelijke verslagen. Beide betreffen het uiterst belangrijke probleem van de bescherming van de belangen van de belastingbetalers. Jammer genoeg zijn hier vanavond niet meer van hen aanwezig. Toch ben ik ervan overtuigd dat wij, ook al zijn zij naar bed gegaan, de kwestie op ernstige wijze kunnen behandelen.
In de eerste plaats feliciteer ik mevrouw Theato met haar helder en constructief verslag over de controles ter plaatse om de fraude te bestrijden. De tekst waarover de Raad het in juni in beginsel eens is geworden is, zoals het Parlement beslist weet, het resultaat van de grote inspanningen van de Commissie, de Raad en in het bijzonder het Italiaanse voorzitterschap om deze kwestie tot een goed einde te brengen. Ik geloof dat het voorstel tegemoetkomt aan de belangrijkste bekommernissen die het Parlement in mei van dit jaar tot uiting heeft gebracht en waarnaar in de loop van dit debat is verwezen.
Het is duidelijk dat deze tekst zo snel mogelijk ten uitvoer moet worden gelegd. Zodra het Parlement zijn standpunt heeft bepaald moet de Raad de tekst tijdig aannemen zodat de verordening op 1 januari van volgend jaar in werking kan treden. De nieuwe verordening zal de anti-fraude-inspecteurs van de Commissie in staat stellen doeltreffender speurwerk te verrichten. Het resultaat van de verordening zal zijn dat de financiële belangen van de Gemeenschap overal in de Unie op gelijkwaardige wijze worden beschermd. De bepaling over de gelijkwaardige bescherming van de begroting is een nieuw element in de fraudebestrijdingsstrategie van de Unie en zal de controles mettertijd beslist sterk verbeteren.
De verordening bevestigt de centrale verantwoordelijkheid van de lid-staten in de preventie van onregelmatigheden en verleent de lid-staten de mogelijkheid om die controles samen met de Commissie voor te bereiden. Die benadering is in overeenstemming met het streven naar partnerschap in de fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie. De inspecteurs van de Commissie zullen economische subjecten rechtstreeks kunnen controleren en krijgen op dezelfde voet als de nationale inspecteurs toegang tot de informatie. Mevrouw Theato heeft daarop in haar uiteenzetting uitdrukkelijk gewezen. De verslagen zullen voor de rechtbank dezelfde bewijskracht hebben als de verslagen die nationale inspecteurs opstellen.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou daaraan willen toevoegen dat de UCLAF op dit ogenblik de doeltreffendheid van alle bestaande nationale instrumenten en procedures ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap onderzoekt. De resultaten van dat onderzoek zullen volgend jaar beschikbaar zijn.
Zoals u wellicht weet, stelt het Parlement een sanctie voor tegen subjecten die met de inspecteurs van de Commissie weigeren samen te werken of hen toegang tot informatie ontzeggen. Wij staan niet afwijzend tegenover de strekking van het amendement. Sedert mevrouw Gradin en de heer Liikanen het project 2000 voor een gezond en doeltreffend financieel beheer hebben gelanceerd, wordt de kwestie van de sancties echter samen met de lid-staten intensief onderzocht. Die kwestie houdt rechtstreeks verband met de inaanmerkingneming voor controles en verificaties en met de straffen. Ik ben er dan ook zeker van dat wij in het kader van dat project voor een gezond en doeltreffend beheer oplossingen zullen vinden die aan de door mevrouw Theato opgetekende bekommernissen beantwoorden.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Theato heeft met klem gevraagd dat de Commissie een voorstel inzake administratieve strafrechtelijke straffen zou voorleggen. Ik kan u zeggen dat de Commissie de inhoud van het amendement van mevrouw Theato in haar fraudebestrijdingsprogramma voor 1997 zal opnemen. De Commissie is het, zoals ik al heb gezegd, volkomen met de strekking van het amendement eens. De reden waarom wij het nu niet aanvaarden, is dat wij een oplossing moeten vinden in de vorm van een wettelijke regeling waardoor de Commissie haar bevoegdheden om controles uit te voeren volledig kan gebruiken. Ik ben er zeker van dat ook mevrouw Theato en haar collega's die doelstelling volkomen onderschrijven.
Ik kom nu tot het verslag van de heer Bontempi over het ontwerp van een tweede protocol bij de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen. Overeenkomstig de geldende bepalingen worden de afgevaardigden over aangelegenheden van de derde pijler niet door de Commissie maar door het voorzitterschap geraadpleegd. De tekst waarover het Parlement nu is geraadpleegd is een voorlopig compromis dat aan het einde van het Italiaanse voorzitterschap is bereikt en waaraan nog enige wijzigingen zijn aangebracht. Namens de Commissie heeft mevrouw Gradin, zoals alleen zij dat kan, bij de Raad van ministers van justitie en binnenlandse zaken in juni op raadpleging van het Parlement aangedrongen. Ik lever nu met genoegen commentaar op het verslag. Het voorzitterschap zal dat doen wanneer het daartoe de gelegenheid krijgt.
Het verslag van de heer Bontempi schenkt de Commissie in het algemeen grote voldoening. Wij kunnen de meeste amendementen aanvaarden. Toch heb ik bij enkele daarvan nog iets op te merken. Dat wij de verschillende amendementen ondersteunen heeft, zoals het Parlement weet, jammer genoeg niet hetzelfde gewicht in de derde als in de eerste pijler. Het initiatiefrecht is geen alleenrecht. De Commissie kan alleen beloven dat ze zo goed mogelijk voor de hier vanavond aanvaarde amendementen zal pleiten. Ik ben er zeker van dat de afgevaardigden daarvoor begrip zullen opbrengen.
Wat amendement 1 op het opschrift betreft, meent de Commissie dat wij beter aan de algemenere termen van het oorspronkelijke voorstel vasthouden. Wij stemmen in met amendement 2, waarin een apart instrument tot regeling van de gerechtelijke samenwerking wordt gevraagd. Dat was een belangrijk element in het oorspronkelijke Commissievoorstel, dat echter tijdens de besprekingen in de Raad is weggevallen. Zoals de afgevaardigden misschien weten, bespreekt de Raad op dit ogenblik de totstandbrenging van een horizontaal instrument ter verbetering van de wederzijdse rechtshulp. Ik kan echter niet uitsluiten dat wij ook een apart instrument voor de fraude ten nadele van de Gemeenschapsbegroting nodig zullen hebben, vooral wanneer de Commissie op het gebied van de gerechtelijke samenwerking met een bijzondere opdracht moet worden belast.
Amendement 3 vestigt terecht de aandacht op de aanneming van het protocol over omkoping als relevant gegeven. Amendement 4 beantwoordt aan onze wens dat de regeling moet gelden voor alle rechtspersonen die bij fraude zijn betrokken. Deze aangelegenheid wordt echter grotendeels door de nationale wetgevingen geregeld. Om de subsidiariteit te respecteren, meen ik dat de Commissie zich beter niet op dat terrein waagt. Daarom stellen wij voor de tekst niet te wijzigen.
Wij stemmen in met amendement 5 van de heer Bontempi, dat de werkingssfeer in de titel omschrijft, en met de amendementen 6 en 7. Dat laatste amendement voorziet terecht in strafrechtelijke of administratieve straffen als een onderneming als gevolg van gebrekkige organisatie, toezicht of controle zichzelf blootstelt aan frauduleus gedrag. Amendement 8 is voor ons geen probleem en ook amendement 9 kunnen wij gedeeltelijk aanvaarden. Wij onderschrijven vooral de uitsluiting van deelname aan openbare aanbestedingen van ondernemingen die zich aan fraude schuldig hebben gemaakt. Wij zien echter het nut niet in van de beperking van de toepassing van een gerechtelijke maatregel tot ontbinding tot bedrijven waarvan fraude de hoofdactiviteit of doel is. In ernstige gevallen kan het nodig zijn om het even welke onderneming die fraude heeft gepleegd te sluiten en te herstructureren. Ernstige fraude van gerechtelijke maatregelen tot ontbinding uitsluiten vinden wij nogal zwak.
Wij kunnen instemmen met de amendementen 10 en 11 tot schrapping van artikelen die elders in het voorstel al voorkomen. De wijziging van Titel III, die de heer Bontempi in amendement 12 voorstelt, is zeker een verduidelijking maar volgens ons niet volstrekt noodzakelijk omdat die verduidelijking al in de daaropvolgende tekst wordt gegeven. Met betrekking tot amendement 13 is de Commissie het er volkomen mee eens dat op de opbrengst van fraude beslag moet worden gelegd en dat voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen. Die kwestie wordt echter reeds grotendeels geregeld in de tekst waarover de Raad onderhandelt.
Wij zijn het er ook mee eens dat de opbrengst van fraude naar de begroting van de Europese Gemeenschappen moet terugvloeien. Die kwestie wordt echter beter geregeld in het kader van de procedure tot goedkeuring van de rekeningen volgens de normale budgettaire bepalingen dan in dit instrument van de derde pijler. Amendement 14 betreft het witwassen van opbrengsten van criminele activiteiten en het witwassen van geld. Het amendement stelt in feite een lichte versoepeling voor doordat het alleen in gevallen van ernstige corruptie straffen voorstelt. De Commissie vindt nog steeds dat elke corruptie een ernstig vergrijp is en moet kunnen worden bestraft. Wij zijn het er uiteraard mee eens dat rechtspersonen voor het witwassen van geld aansprakelijk moeten kunnen worden gesteld, maar de voorgestelde tekst wordt door onze juridische dienst nog steeds onderzocht en zou wat problemen kunnen doen rijzen.
Amendement 15 voert het concept van de wederzijdse rechtshulp bij de oplegging van sancties in. Wederzijdse rechtshulp vindt normaal in het kader van rechtszaken plaats. De oplegging van sancties valt onder de bevoegdheid van de lid-staten en wij stellen voor dat dit zo blijft. Ik herinner de afgevaardigden eraan dat de verordening over de controles ter plaatse de mogelijkheid biedt na te gaan of de maatregelen van de lid-staten ter bescherming van de financiële belangen gelijkwaardig zijn. Dat betekent dat de lid-staten vergelijkbare afschrikkingsmaatregelen moeten treffen, wat volgens de Commissie voor een afdoende beveiliging moet zorgen.
De amendementen 16 en 17 breiden het begrip fraude uit tot omkoping. Daarmee stemmen wij graag in. De amendementen 18 en 19 hebben betrekking op de tot de bevoegde autoriteiten gerichte verzoeken om wederzijdse rechtshulp. Amendement 19 stelt zelfs voor dat de UCLAF een bijzondere opdracht krijgt en dat mevrouw Gradin als bevoegd lid van de Commissie bemiddelt.
Ik kan u zeggen dat mevrouw Gradin zich door dit voorstel zeer vereerd voelt, maar dat zij het in dit stadium van de besprekingen niet erg realistisch vindt. Het voorstel van de heer Bontempi betreft evenwel een reëel probleem. De lid-staten richten steeds meer eigen gespecialiseerde organen op om de fraude ten nadele van de communautaire begroting te bestrijden. Die instanties, onder meer de Guardia di Finanzia, de OECD, de dienst voor de strijd tegen economische en financiële misdrijven in België en de onlangs opgerichte ICLAF in Frankrijk, hebben op het niveau van de Commissie een gesprekspartner nodig. Wellicht moeten wij ons beraden over de vraag hoe wij een rechtskader kunnen creëren dat snelle en doeltreffende contacten tussen de fraudebestrijdingsdiensten van de lid-staten en de fraudebestrijdingsdienst van de Commissie mogelijk maakt. In de praktijk gebeuren die contacten nu informeel, maar een formeel kader zou nuttig kunnen zijn. Ik beloof het Parlement dat de Commissie die kwestie ernstig zal onderzoeken.
Het is duidelijk dat de rapporteurs met hun verslagen goed werk hebben verricht. De Commissie heeft op dit ingewikkelde en moeilijke terrein van de gerechtelijke en strafrechtelijke samenwerking steun nodig. Wij menen dat de verslagen van de heer Bontempi en mevrouw Theato de goed onderbouwde steun leveren die de Commissie nodig heeft. Ik wil de rapporteurs nogmaals danken. Ik dank ook het Parlement voor het geduld en de aandacht waarmee het naar deze noodzakelijkerwijs lange uiteenzetting van de Commissie heeft geluisterd.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissaris hartelijk danken voor zijn uiterst heldere woorden. Het punt dat in verband met mijn verslag meerdere malen werd genoemd, eerst door mij en daarna door andere sprekers, betrof de sancties in die gevallen waarin de ambtenaren van de Commissie bij onderzoeken de toegang tot ruimten en informatie wordt ontzegd.
Deze sancties opnemen is in dit verordeningsvoorstel niet mogelijk; we willen het voorstel ook niet tegenhouden. U hebt, als ik u goed begrepen heb, zeer duidelijk gemaakt dat de Commissie deze regeling in het kader van SEM 2000 zo spoedig mogelijk zal inhalen om hier voor strafmaatregelen te zorgen. Dan heb ik u goed begrepen; het heeft namelijk gevolgen voor het voorstel dat ik hier met betrekking tot dit verordeningsvoorstel nog heb ingediend. Als u dat nog eens zou kunnen bevestigen, zou dat voor mij een grote hulp zijn.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, ik kan bevestigen dat mevrouw Theato de beweegredenen en doelstellingen van de Commissie correct interpreteert. Wij menen dat wij de zaken grondig en zorgvuldig moeten aanpakken. In het kader van onze bevoegdheden streven wij dezelfde doelstellingen na als mevrouw Theato.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Uitrusting van zeeschepen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0294/96) van de heer Kaklamanis, namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (C4-0370/96-95/0163(SYN)) met het oog op de aanneming van de richtlijn van de Raad inzake uitrusting van zeeschepen.

Kaklamanis
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, geachte collega's, het probleem waarover we ons thans buigen, betreft de uitrusting van zeeschepen. Het gaat om een onderwerp in verband met de veiligheid op zee, met name van schepen en hun bemanning. Het thema is bijzonder actueel omwille van de recente zeerampen die zowel in de Commissie vervoer en toerisme als de Algemene Vergadering uitvoerig aan bod zijn gekomen. Daar de verdragen die in het kader van de Internationale Maritieme Organisatie over deze problematiek werden gesloten, niet volstaan, wil de Unie een richtlijn erover aannemen die in hoofdzaak de volgende ambitieuze doelstellingen nastreeft. Ten eerste, ze wil het veiligheidsniveau van schepen die naar en van havens van de Europese Unie varen, bevorderen. Ten tweede, ze wenst - met het oog op de versterking van de interne markt - één enkele, hoge kwaliteits- en geschiktheidsnorm voor de uitrusting van die schepen vaststellen. Ten derde, de uitrusting mag het concurrentievermogen van de Europese schepen niet aantasten. Ten vierde, de verbetering van de scheepsuitrusting moet bijdragen tot de betere bescherming van het maritieme milieu. Hoewel de uiteindelijke tekst van het gemeenschappelijk standpunt - een compromisvoorstel dat door het Parlement, de Raad en de Commissie werd uitgewerkt - niet volledig beantwoordt aan de wensen van de Commissie vervoer en toerisme, vult hij leemten aan en verbetert hij de bestaande situatie. Ik dank in dit verband de heer Kinnock - de alomtegenwoordige commissaris die steeds bereid is te luisteren en te onderhandelen - alsmede het bevoegde directoraat van de Commissie waarmee we goed hebben samengewerkt. Daar het gemeenschappelijk standpunt nog enkele bepalingen bevat die indruisen tegen de vaste beginselen van het Parlement, heb ik drie amendementen voorgesteld waaraan de Commissie vervoer en toerisme met algemene stemmen haar goedkeuring hechtte. Het zou me dan ook verheugen als de Algemene Vergadering ze morgen op dezelfde wijze aannam.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet gedetailleerd ingaan op de amendementen in mijn verslag, niet zozeer omdat ze heel technisch zijn maar vooral omdat de collega's die hier op dit late uur nog aanwezig zijn, wellicht meer ervaren leden van de Commissie vervoer en toerisme zijn en beter van de materie op de hoogte zijn dan ik. Daar ze - zij het in beperkte mate - tot de veiligheid van zeeschepen en hun bemanning bijdragen, vraag ik dat ze nog in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad worden overgenomen. Ik hoop derhalve dat de Commissie, meer bepaald commissaris Kinnock, dit verzoek steunt en de amendementen van het Parlement - die er kunnen voor zorgen dat we in de toekomst minder vaak om slachtoffers van zeerampen hoeven te rouwen - aan de Raad aanbeveelt.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, beste collega's, er is reden tot tevredenheid omdat het Parlement ook vandaag weer kan bijdragen tot een verbeterering van de veiligheid in de Europese wateren. Het Parlement en de Commissie vervoer en toerisme zijn medeverantwoordelijk en trots dat ze met de vele verslagen hebben meegewerkt aan de vele richtlijnen inzake veiligheid op zee. Laat mij daarom mijn collega gedenken die het verslag over de veiligheid op zee toen heeft geschreven, omdat dit verslag als handleiding heeft gediend voor wat wij vandaag behandelen.
De Commissie, de Raad en het Parlement zijn het met elkaar eens dat deze richtlijn zo goed mogelijk moet zijn. Sommige lid-staten hebben het er nog altijd moeilijk mee om de veiligheid bovenaan de agenda te plaatsen, omdat ze zich eerder zorgen maken over hun concurrentiepositie. Maar, beste collega's, het gaat vooruit en dat is grotendeels aan het engagement van dit Parlement te danken.
In dit forum hoef ik geen namen van schepen te noemen noch te vertellen over tragedies om het begrip voor deze richtlijn te vergemakkelijken. Er is ten eerste een juridisch kader. Ten tweede is er onze taak om te harmoniseren en te standaardiseren. Dit kan in de ogen van velen zeer technisch lijken en niets met politiek te maken hebben. Ten derde moeten wij deze taak op een hoger niveau brengen zodat wij internationale testmethodes kunnen gebruiken. Ten vierde is het belangrijk dat deze richtlijn ook internationaal toegepast wordt, vooral omdat de Europese zeevaart zich over de hele wereld uitstrekt. Het is dan ook belangrijk dat de Commissie ervoor zorgt - en ik weet dat de Commissie en commissaris Kinnock ermee bezig zijn - dat de IMO bij de verdere ontwikkeling betrokken wordt. Ten vijfde is het belangrijk dat in de richtlijn nieuwe verbeteringen opgenomen kunnen worden, zodat een verdere ontwikkeling mogelijk blijft.
Tenslotte ben ik, misschien in tegenstelling tot de rapporteur, blij met de amendementen die het Parlement heeft aangenomen. Ik wil de rapporteur graag feliciteren voor zijn bereidheid tot samenwerking. Ik denk dat dit een goed verslag is. Ik hoop dat de richtlijn in de lid-staten ook ten uitvoer zal worden gelegd, eens we ze hebben aangenomen. Het gebeurt immers vaak dat de omzetting op zich laat wachten. Als laatste opmerking aan de commissaris wil ik zeggen dat wij in de toekomst bij de Raad op een beslissing moeten aandringen voor alles wat met veiligheid op zee of veiligheid op gebied van vervoer te maken heeft.

Watts
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer ingenomen met dit voorstel voor een richtlijn inzake de uitrusting van zeeschepen. Dit is een nieuwe, belangrijke stap naar de verbetering van de veiligheid op zee in de Europese Unie. Wij kunnen de noodzaak van die maatregel niet overschatten. Scheepsrampen hebben de afgelopen tien jaar tot een tragisch hoog verlies aan mensenlevens geleid. Bij scheepsrampen zijn in die periode meer dan 12.000 mensen omgekomen. Die vele rampen hebben er ons in de EU toe aangezet aan de veiligheid op zee prioriteit te verlenen om een dergelijk verlies aan mensenlevens in de toekomst te voorkomen.
Dit voorstel is een goede zaak omdat het de eerste communautaire wetgeving met betrekking tot de doelmatigheid van de uitrusting van zeeschepen is. Het lijdt geen twijfel dat veilige en betrouwbare uitrusting een van de belangrijkste elementen is om rampen op zee in de toekomst te voorkomen. Ik hoop dat deze richtlijn dat zal doen.
De richtlijn heeft betrekking op twee belangrijke punten. Het eerste is de vaststelling van normen voor alle uitrusting van zeeschepen, het tweede moet ervoor zorgen dat de instanties die de uitrusting moeten testen kunnen voldoen aan de hoge eisen die wij stellen.
Ik geef een voorbeeld uit mijn eigen kiesdistrict dat de dringende noodzaak van deze richtlijn zeer goed illustreert. Ik heb het over de test die eerder op het jaar in Dover door de Britse maritieme autoriteiten op het ro-ro-schip Stena Invicta is uitgevoerd. De evacuatie bij optimaal daglicht mislukte omdat een aantal vitale uitrustingsstukken in gebreke bleven. Men slaagde er meer bepaald niet in een vijfde van de reddingsvlotten op de ro-ro-ferry op te blazen. Daardoor duurde de evacuatie in nochtans ideale omstandigheden meer dan twintig minuten langer. Stel u voor wat dat 's nachts op ruwe zee was geweest. Nu ging het om een oefening. Volgende keer zou het ernst kunnen zijn.
Ik ben dan ook zeer ingenomen met het feit dat dit voorstel, dat onder meer ook betrekking heeft op opblaasbare reddingsvlotten, overal in de Europese Unie en, naar ik hoop, dus ook in het Verenigd Koninkrijk, mijn kiesdistrict en Dover, strenge normen zal opleggen.
In het kader van de bespreking van dit voorstel, dat voor belangrijke uitrustingsstukken zoals opblaasbare reddingsvlotten hoge normen vaststelt, zou ik dan ook graag de mening van de heer Kinnock over die oefening kennen.
Wij kunnen niet langer dulden dat een of andere lid-staat ten aanzien van de veiligheid op zee een lakse houding aanneemt.
Tot besluit dank ik de heer Kaklamanis, wiens verslag sterk tot de veiligheid op al onze schepen zal bijdragen.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst protesteren tegen de verkeerde spelling van de naam van de Griekse taal zoals die op de Griekse tolkencabine is aangegeven. Zoals u weet, was dat ook al het geval in de vergaderzaal te Brussel, waar de fout evenwel werd rechtgezet. Ik hoop dat hier zo spoedig mogelijk hetzelfde gebeurt.
Over het onderwerp van dit debat wil ik zeggen dat ik het eens ben met zowel het gemeenschappelijk standpunt van de Raad als de opmerkingen en amendementen van de rapporteur. Ik vraag commissaris Kinnock dan ook ervoor te zorgen dat de Commissie en de Raad de - weinige - amendementen overnemen die de Commissie vervoer en toerisme voor de tweede lezing heeft ingediend en de Algemene Vergadering morgen - hopelijk - zal aannemen. We mogen niet vergeten dat het gaat om een opmerkelijk gemeenschappelijk standpunt waartoe de drie betrokken instellingen hebben bijgedragen.
Ik wil van de gelegenheid nog gebruik maken om erop te wijzen dat de veiligheid van de scheepvaart niet mag worden aangewend om andere doelen te bereiken. De veiligheid op zee is een doelstelling op zichzelf en heeft - als het ware - een eigen dynamiek. Ik ben er me van bewust dat het onze plicht is levens en bezittingen te redden en daarom het veilig vervoer over zee te garanderen. De veiligheid van de scheepvaart mag evenwel niet als voorwendsel worden aangegrepen om voorschriften uit te vaardigen die er niets mee te maken hebben. Ik denk in dit verband aan de mededeling van de Commissie over de maritieme strategie van de Gemeenschap waarin de verzekering van de veiligheid van het zeevervoer, die - ik herhaal - noodzakelijk is en door niemand in twijfel wordt getrokken, wordt aangewend om oplossingen voor het scheepsregister naar voren te schuiven. Behoudens in de documenten van de Commissie bestaat er geen enkel verband tussen de voorschriften inzake de veiligheid van het zeevervoer en de regeling - uiteraard met een richtlijn - van problemen die het nationale scheepsregister betreffen. Hoewel ik begrijp dat we daar thans niet dieper op kunnen ingaan, hoop ik dat we de volgende maanden de kans hebben terug te komen op de tegenstrijdigheden in deze mededeling, die het Parlement - uiteraard in overleg met de Commissie - wenst weg te werken.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, beste collega's, ik kan dat eigenlijk alleen maar bevestigen, daarom trek ik ook de helft van mijn spreekbeurt terug. Er zijn al zoveel goede en juiste dingen gezegd dat het verkeerd zou zijn om alles nog eens te herhalen. Volgens mij komt het er vooral op aan dat niet alleen alle lid-staten van de EU het eens zijn met de IMO-voorschriften, maar dat ze ook uniform worden uitgevoerd. Dat is van doorslaggevend belang en wel ter bescherming van de mens, ter bescherming van het milieu en - volgens mij is mijn Deense collega het met mij eens - ook voor het scheppen van dezelfde concurrentievoorwaarden in alle delen van de Gemeenschap. Dit komt ook overeen met de wensen van de industrie.
Daarom is het verslag van onze collega Kaklamanis een heel goed verslag en daarom zal ik me alleen beperken tot amendement 1. Volgens mijn bescheiden mening is de motivering van amendement 1 een beetje ongelukkig. Als we eisen dat de zin "Deze paragraaf is niet van toepassing op apparatuur voor radiocommunicatie" wordt geschrapt, gaat het er niet om de controle op de radioapparatuur uit de richtlijn te schrappen. Uit het toevoegsel blijkt duidelijk dat de radioapparatuur ook goed moet worden gecontroleerd. Het gaat er evenwel om dat er niet meerdere procedures naast elkaar bestaan, maar één uniforme verstandige controleprocedure die ons helpt om bureaucratie te voorkomen en daardoor zowel voor de scheepsuitrusters als voor de rederijen een eerlijke procedure mogelijk te maken.
Ik hoop daarom los van de motivering van amendement 1 dat u, mijnheer de Commissaris, met de juiste motivering die u zeker kent, amendement 1 zult goedkeuren. Ik wil niet graag meemaken wat we helaas bij de verkeersdiensten op de weg hebben meegemaakt toen we in ons Huis heel veel moeite hadden gedaan om verstandige amendementen op te stellen die de Commissie kon steunen en de Commissie vervolgens bij de Raad geen enkel amendement van ons heeft ingediend. Toch - ze heeft er wel één ingediend, maar een onbelangrijk.
In zoverre hoop ik, mijnheer de Commissaris, dat u de drie bescheiden maar duidelijke amendementen van dit Huis goedkeurt en deze ook bij de Raad zult steunen. Juist amendement 1 moet bijdragen tot vereenvoudiging, uniformisering en tot het scheppen van een verstandige randvoorwaarde voor de scheepsuitrusters en de rederijen. Ik ben benieuwd of u dit Huis deze keer zult volgen.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, tot mijn grote voldoening ondersteunt de Commissie vervoer en toerisme het gemeenschappelijk standpunt met het oog op de aanneming van de richtlijn inzake uitrusting van zeeschepen. Ik erken dat dit een duidelijke verbetering van het oorspronkelijke voorstel inhoudt. Tot mijn genoegen kan ik instemmen met amendement 1. De wet moet immers rekening houden met de woorden die in het amendement worden voorgesteld en niet noodzakelijk met de verantwoording daarvan. Daarom aanvaarden en ondersteunen wij het door de commissie ingediende amendement. Daardoor zullen wij immers de nodeloze toepassing van elkaar overlappende bepalingen op dezelfde apparatuur voor radiocommunicatie vermijden zonder de veiligheid in het gedrang te brengen.
Tot mijn spijt moet ik echter zeggen dat de andere twee amendementen onaanvaardbaar zijn, voornamelijk om procedurele redenen, die het Parlement bij nader inzien volgens mij niet zal betwisten.
Tijdens de eerste lezing heb ik gezegd dat het beginsel van de onafhankelijkheid van de aangemelde instanties in Bijlage C bij de richtlijn zou worden opgenomen. Dat is in het gemeenschappelijk standpunt gebeurd. Daarin staat dat een aangemelde instantie onafhankelijk moet zijn en niet door fabrikanten of leveranciers mag worden gecontroleerd. Amendement 2 herhaalt dat alleen maar en is volgens ons dan ook een nutteloze doublure van de reeds in Bijlage C opgenomen bepalingen. Ik verzoek het Parlement dan ook amendement 2 en Bijlage C opnieuw te bekijken. U kunt dan zelf vaststellen dat Bijlage C volkomen aan de bekommernissen van het Parlement beantwoordt.
Wat amendement 3 betreft, wijzig ik de aard van het comité dat in het gemeenschappelijk standpunt wordt vermeld. Ik wijs het Parlement erop dat alle communautaire maatregelen betreffende de veiligheid op zee in regelgevende comités voorzien. In het gemeenschappelijk standpunt wordt die bestaande praktijk alleen maar voortgezet. Ik hoop dat het Parlement daarmee zal instemmen.
Tot besluit dank ik het Parlement voor zijn steun voor deze nieuwe maatregel en meteen ook belangrijke stap naar een grotere veiligheid op zee. Zoals de heer Watts opmerkte, is de sluiting van elk achterpoortje op het gebied van de veiligheid door de wetgevende arbeid van het Parlement en de Gemeenschap een reële vooruitgang op het gebied van het behoud van mensenlevens en van het milieu.
Ik dank nogmaals de Commissie vervoer en toerisme en in het bijzonder de rapporteur, de heer Kaklamanis, die eens te meer voortreffelijk werk heeft verricht.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Technische controle van motorvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is de tweede lezing (A4-0295/96) van de heer Belleré, namens de Commissie vervoer en toerisme, namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (C4-0369/96-95/0226(SYN)) met het oog op de aanneming van de richtlijn van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lid-staten inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens.

Belleré
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Kinnock, we zijn zonder omwegen bij deze zevende richtlijn aanbeland. De eerste dateert uit 1977, de andere waren bedoeld om de oorspronkelijke tekst te wijzigen en het wegverkeer van personen en motorvoertuigen in de brede zin des woords veiliger te maken. De achterliggende gedachte van het onderhavige verslag lijkt misschien een beetje beperkt, maar dat is ze niet, mijnheer Kinnock. We moeten wel op deze manier te werk gaan als we ons doel willen bereiken, namelijk de veiligheid verhogen door de sector in de verschillende lid-staten te harmoniseren. We moeten geen plaats voor hobbyisme inruimen en ook niet voor zogeheten politieke akkoorden. Dus waarom zouden we dan voertuigen van de brandweer en de strijdkrachten uitsluiten van de werkingssfeer van artikel 4, lid 1 van de richtlijn? Waarom vóór 1 januari 1960 gebouwde voertuigen met een historische waarde uitsluiten van artikel 4, lid 2? Waarom de datum van inwerkingtreding van de richtlijn - die mijns inziens al in 1997 in werking kan treden, eventueel in de tweede helft van het jaar - verschuiven, zoals in artikel 11, lid 1 gebeurt? Waarom het voorgenomen rijverbod opheffen voor voertuigen die niet voldoen aan de minimumeisen voor de remmen en de emissies, en de ontmoedigende maatregelen naar de lid-staten renvooieren?
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik dien opnieuw alle amendementen in die in de eerste lezing zijn goedgekeurd en de instemming van de Vergadering hebben gekregen, om de lid-staten de mogelijkheid te bieden strenger en vaker te controleren en deze mogelijkheid niet tot enkel het remsysteem te beperken. Wat betreft de controles door de lid-staten over historische voertuigen die vóór 1 januari 1960 zijn gebouwd, moeten de snelheidsbegrenzers worden gecontroleerd om ervoor te zorgen dat de door de begrenzer vastgelegde maximumwaarden niet worden overschreden.
Opnieuw ingediend wordt ook amendement 5 over uitbreiding van de technische inspectie tot twee- en driewielige voertuigen. Ook stel ik opnieuw voor de controletermijn voor voertuigen van minder dan 3, 5 ton voor goederenvervoer te beperken tot drie en één jaar, categorie 5 uit te breiden tot voertuigen voor het openbaar vervoer van passagiers - amendement 8 - en de uitstoot van CO door benzinevoertuigen na een koude start te controleren. Deze controles moeten bovendien in gespecialiseerde garages worden uitgevoerd die ad hoc door de verschillende lid-staten worden gemachtigd en steekproefsgewijs worden gecontroleerd.
Zoals u ziet, mijnheer de commissaris, zijn we er niet ver vandaan, we zijn overtuigd dat de Vergadering morgen op mijn hand zal zijn, op de hand van de voorsteller, waardoor de gehele problematiek op een allesomvattende manier kan worden benaderd. Daarna zullen we zien welke vorm de zevende richtlijn dan definitief zal krijgen, zoals ik al aan het begin zei.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Kinnock - ik weet dat Zuid-Wales hem na aan het hart ligt en ben zelf uit een mijndorp afkomstig - eraan herinneren dat wij dit jaar de dertigste verjaardag van de ramp in Aberfan herdenken en dat wij Aberfan nooit zullen vergeten. Ik hoop dat hij die boodschap aan de bevolking van Zuid-Wales zal overbrengen.
Ik dank de rapporteur voor het vele werk dat hij met betrekking tot deze richtlijn heeft verricht. Bij nader toezien heeft mijn fractie evenwel een aantal bedenkingen bij de amendementen die de Commissie vervoer en toerisme op voorstel van de rapporteur heeft aangenomen.
Het probleem van de technische controles is een ingewikkelde aangelegenheid. Niemand ontkent dat die controles in de gehele Unie moeten worden geharmoniseerd, zodat wij er zeker van kunnen zijn dat een in een bepaald land veilig verklaard voertuig ook in een ander land als dusdanig wordt aanvaard.
Op dit ogenblik variëren de normen, wat met betrekking tot de verkeersveiligheid heel wat zorgen baart. Mijn fractie meent echter dat de rapporteur op een aantal punten heeft overdreven en dat hij de richtlijn een veel grotere draagwijdte heeft gegeven dan bedoeld of wenselijk was.
Om dat te illustreren verwijs ik naar overweging 26 in amendement 3, dat de lid-staten de mogelijkheid zou ontnemen om voertuigen met een historische waarde, de zogenaamde oldtimers, buiten het toepassingsgebied van de richtlijn te laten vallen. Mijn fractie meent dat dit niet alleen de instandhouding van die voertuigen met een historische waarde zou bemoeilijken maar ook geen rekening houdt met de grote zorg die de eigenaars aan die voertuigen besteden. Volgens mij behoren die voertuigen tot de best onderhouden voertuigen op onze wegen. Ikzelf volg met veel toewijding het onderhoud van oude stoomlocomotieven en weet dat die optimaal worden onderhouden.
Hetzelfde geldt voor brandweerwagens, die volgens de rapporteur onder de toepassing van de richtlijn moeten vallen. Hij had het ook over politievoertuigen, maar in zijn verslag is daarvan geen sprake. In amendement 6 worden alleen brandweerwagens vermeld. Ik weet uit ervaring dat die voertuigen altijd zeer goed worden onderhouden. Doordat ze weinig talrijk zijn, vormen ze hoe dan ook geen gevaar voor de verkeersveiligheid.
Mijn fractie heeft ook problemen met artikel 11 en amendement 7, dat de termijn voor de toepassing tot zes maanden wil beperken. In de praktijk is dat onhaalbaar.
Amendement 5 vraagt een studie over de haalbaarheid van de uitbreiding van de richtlijn tot twee- en driewielige voertuigen. Ik meen te weten dat de Commissie daarover over alle nodige informatie beschikt. Waarom vraagt men dan een nieuwe studie?
De amendementen 1 en 10 stellen voor het koolmonoxydegehalte van de uitlaatgassen na een koude start te meten. Voor moderne voertuigen kan mijn fractie daarmee instemmen, maar de algemene toepassing van die methode zou niet alleen oneerlijk zijn tegenover de eigenaars van oudere voertuigen, maar bovendien ook discriminerend. Wij zijn er ook niet zo zeker van dat de richtlijn zelf niet in een meting na een koude start voorzag.
Met drie amendementen van de rapporteur, namelijk de amendementen 2, 8 en 9, kunnen wij het eens zijn. Die strekken ertoe de richtlijn ook te laten gelden voor voertuigen voor het vervoer van passagiers waarvan de toegestane maximummassa meer dan 3.500 kilo bedraagt, de frequentie van de controles op te voeren en voertuigen die niet aan de minimumeisen voldoen van de weg te halen. Mijn fractie weet dat dit in de Raad problemen kan doen rijzen, maar kan niet aanvaarden dat afgekeurde voertuigen na enige tijd opnieuw in het verkeer zouden mogen worden gebracht.
Kortom, mijn fractie zal slechts drie amendementen goedkeuren en vindt dat de door de Commissie voorgestelde richtlijn onze steun verdient.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, beste collega's, nadat we de eerste lezing in de Commissie verkeer en in de plenaire vergadering samen hebben doorstaan, ben ik - dat moet ik hier heel eerlijk zeggen - toch een beetje verrast dat de Socialisten nu in de tweede lezing plotseling van de gezamenlijke weg afwijken. Maar op het moment mag men zich over helemaal niets meer verbazen wat de politiek van de Socialisten betreft.
We debatteren vandaag over een belangrijk onderdeel van onze wetgeving voor de binnenmarkt. Het gaat erom om naast de typekeuring ook de technische controle gelijk te schakelen en Europees te integreren. Staat u mij daarom toe me een beetje te oriënteren aan de amendementen. Het kernpunt vormt natuurlijk amendement 8, de verlaging naar 3 jaar na ingebruikneming, dan de jaarlijkse controle bij de genoemde voertuigen inclusief de aanvulling door het openbaar personenvervoer. Volgens mij is dat een punt van doorslaggevend belang als het gaat om de kwestie van de verkeersveiligheid, die immers bij oudere voertuigen zwaarder weegt dan bij nieuwe.
Bij amendement 10 dat op mijn initiatief is ontstaan - het gaat om de koude start - wil ik erop wijzen dat juist de Socialisten bij alle mogelijke en onmogelijke gelegenheden dergelijke zaken eisen en van ons steeds opnieuw milieunormen eisen die voor de industrie helemaal niet meer mogelijk zijn. We discussiëren nu over het auto-olieprogramma in de Commissie milieubeheer. Ik mag voor de onderzoekscommissie de stellingname uitwerken.
Hier hebben we iets dat bijvoorbeeld in de Verenigde Staten al wordt onderzocht en in het meettraject zit. Dan wordt er plotseling gezegd: nee, dat kunnen we niet doen, dat zou schandalig zijn, omdat het nog nooit in een richtlijn heeft gestaan. Ook al kunnen we dit nu misschien niet erdoor krijgen omdat de Socialisten niet mee willen werken, dan zullen we het zeker bij het auto-olie-programma of bij de latere Euro-3-/Euro-4-wetgeving betrekken. Dan ben ik benieuwd met hoeveel enthousiasme de SPE-fractie hierin zal toestemmen.
Amendement 6 - wat dat betreft zijn we het met onze collega Brian Simpson eens - zullen we ook afwijzen. Ik zit zelf in de gemeentepolitiek, we hebben zelf een stedelijke brandweer - dat zijn werkelijk prachtige wagens die je daar kunt zien. Ze zijn altijd stralend gepoetst, op en top onderhouden, steeds volgetankt, het oliepeil wordt tenminste één keer per dag gepeild - deze wagens zijn echt in een optimale conditie; hier is werkelijk een uitzondering op zijn plaats. Ook dat de oldtimers een speciale bescherming krijgen, vind ik acceptabel. Daarom zullen we amendement 6 afwijzen.
Amendement 7: ik ben wel degelijk van mening dat het mogelijk is om de hele zaak in een half jaar te implementeren. Wat dat betreft moeten we toch een beetje eerlijk zijn tegen elkaar.
Ook bij amendement 9 ben ik het helemaal eens met de rapporteur. Hierbij moeten we ook een beetje druk uitoefenen zodat bepaalde voertuigen van de weg af worden gehaald als ze niet voldoen aan bepaalde, echt belangrijke zaken voor de veiligheid van ook de andere weggebruikers - en dan gaat het bijvoorbeeld om de remmen. Snelheidsbegrenzers, ook dat is een punt dat onderzocht moet worden. Tegenwoordig maakt de elektronica 50 % van de waarde van een voertuig uit. Dat zijn zaken die we niet controleren. Daar klopt toch iets niet meer. En daarbij is een snelheidsbegrenzer nog het onschuldigste wat je kunt verlangen. We zullen hier in de toekomst bij de regelmatige controles op het gebied van de elektronica nog veel meer moeten doen.
Ook amendement 5, dat gaat over de twee- en driewielige voertuigen, zullen wij als EVP steunen. We wachten hierbij immers al een eeuwigheid op de slimme inzichten van de Commissie over dit onderwerp.
De EVP zal dus - als ik het mag samenvatten - alle amendementen met uitzondering van amendement 6 steunen.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor een richtlijn inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens is voornamelijk ingediend om de volgende twee redenen. Ten eerste het opnemen van in vrachtauto's en autobussen geïnstalleerde snelheidsbegrenzers als onderdeel van de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens. Ten tweede de consolidatie van de oude richtlijn van 1977 die sinds de invoering ettelijke keren gewijzigd is.
De Raad heeft in zijn gemeenschappelijk standpunt een aantal amendementen van het Europees Parlement overgenomen, maar de Commissie vervoer en toerisme stelt in deze tweede lezing nog een aantal amendementen op het gemeenschappelijk standpunt voor. Deze kunnen wij echter niet alle ondersteunen. Het betreft om te beginnen het amendement dat de lidstaten toestaat strengere controles toe te passen op andere gebieden dan de reminstallaties. Zulke eisen worden momenteel nog niet gesteld bij de typekeuring voor toelating tot de markt en zouden daarom marktverstorend werken.
Hetzelfde geldt voor de emissienormen bij koude start en de bepaling van het koolmonoxidegehalte daarin. Voorts zouden wij in afwijking van wat de vervoerscommissie voorstelt de beslissing over het al of niet controleren van de weinige historische voertuigen aan de lidstaten wil overlaten.
Van de andere amendementen zullen wij de meeste steunen, maar wij sluiten ons nauw aan bij het Commissievoorstel.

Schlechter
Mijnheer de Voorzitter, in tweede lezing heeft het Parlement zich moeten uitspreken over een gemeenschappelijk voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens.
Het verslag ter zake bevat ongetwijfeld voornamelijk positieve punten, die belicht en gesteund moeten worden. Ik verheug mij erover dat voortaan iedere lid-staat het document erkent dat in een andere lid-staat is afgegeven, waaruit blijkt dat een in een andere lid-staat ingeschreven voertuig, alsook de aanhangwagen en oplegger ervan met succes een technische controle hebben ondergaan die de bepalingen van de huidige richtlijn volledig eerbiedigt.
Ik vraag mij echter af wat de heer Ferber wilde insinueren. Wij hebben gekozen voor een redelijk en haalbaar beleid - maar dat is een andere zaak die men kan bespreken. Ik betreur het echter dat het gemeenschappelijk standpunt geen rekening houdt met de verplichting voor de lid-staten om de voertuigen voorafgaand aan de eerste inschrijving te onderwerpen aan een controle, en om een regelmatige controle uit te voeren van de snelheidsbegrenzers. Het gaat hier om een tweesnijdend zwaard. Men moet zich in feite laten overtuigen door het feit dat een snelheidsbegrenzer een mechanisch-elektrisch apparaat is dat theoretisch gezien gemanipuleerd kan worden. Vanuit dat standpunt is een controle dan ook noodzakelijk.
Maar voor een dergelijke controle is zeer goede controleapparatuur noodzakelijk die gebrekkig werkende snelheidsbegrenzers en snelheidsbegrenzers waarmee geknoeid is, kan opsporen. Men moet zich dan ook afvragen, en de commissaris is hiervoor ook de juiste persoon, of alle lid-staten bereid zijn hun diverse controlediensten te verplichten om dergelijke, zeer kostbare, maar uitstekend werkende controleapparatuur aan te schaffen.
Het gemeenschappelijk standpunt is volgens mij een stap in de goede richting. Ondanks het feit dat ik graag zou willen dat de wetgevende bepalingen vlug van kracht zouden worden, denken wij dat de door de rapporteur voorziene termijn van zes maanden te kort is voor de lid-staten om zich in orde te stellen met de nieuwe bepalingen.
Wat de frequentie van de controles betreft, ben ik van mening dat amendement 8 van de rapporteur waarin controles worden voorzien drie jaar na de datum van ingebruikneming, en vervolgens ieder jaar, het meest redelijke is. Ik geloof oprecht dat het doel van de huidige richtlijn een stap in de goede richting is. Het impliceert natuurlijk zeer strenge controles. Het spreekt voor zich dat de voertuigen die niet voldoen aan de keuring, niet aan het verkeer mogen deelnemen zoals in amendement 9 van de rapporteur wordt gesteld.
Tot slot wil ik de commissaris danken voor zijn inzet en de rapporteur wil ik bedanken omdat wij een stap verder zijn gekomen en dat is belangrijk.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Kinnock hier op dit gevorderde uur welkom heten. Ik hoop dat u mijn bewondering voor de nieuwe look van de heer Simpson deelt. Ik vind dat hij er opvallend knap uitziet en stel met genoegen vast dat de sociaal-democraten zich naar het voorbeeld van de conservatieven beginnen te kleden.
Ik stem in met wat de heer Simpson over de zogenaamde oldtimers heeft gezegd. Ik zou de rapporteur willen vragen de amendementen 3 en 6 in zijn voor het overige voortreffelijke verslag in te trekken. In het Verenigd Koninkrijk maakt men voor historisch waardevolle wagens al lang een uitzondering. Ik ben ervan overtuigd dat de heer Kinnock en het Parlement het ermee eens zullen zijn dat het Verenigd Koninkrijk een voorbeeldige regeling heeft. Nieuwe wagens moeten daar nu al na drie jaar, en vervolgens elk jaar, aan een technische controle worden onderworpen.
Ik hoop dat de Commissie en het Parlement ons zullen ondersteunen in ons streven om, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, in deze richtlijn voor voertuigen met een historische waarde een uitzondering te maken. Voor het overige ben ik ervan overtuigd dat mijn fractie dit voortreffelijke verslag zal goedkeuren. Ik feliciteer de Commissie dat ze deze richtlijn heeft voorgesteld. Ik hoop dat de Commissie er, als de richtlijn is aangenomen, ook zal voor zorgen dat ze in alle lid-staten wordt toegepast.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik nader willen ingaan op de korte verwijzing van de heer Simpson naar de ramp die zich dertig geleden in Aberfan heeft voorgedaan. Voor mij heeft die verjaardag een bijzondere betekenis. Ik gaf elke week in het dorp les en was daar op de ochtend van de ramp en gedurende enige tijd daarna. Gedurende verschillende maanden na de ramp heb ik met de families contact gehad. Ik denk niet dat iemand ooit de afschuwelijke gebeurtenissen van die dagen of de gevolgen daarvan kan vergeten.
De Commissie vervoer en toerisme en haar rapporteur, de heer Belleré, hebben snel gewerkt om dit voorstel voor de tweede lezing opnieuw aan het Parlement te kunnen voorleggen. Ik waardeer dat ten zeerste, omdat de richtlijn daardoor gemakkelijker nog voor het eind van het jaar definitief zal worden aangenomen.
Het is dan ook jammer dat de haast waarmee het gemeenschappelijk standpunt is onderzocht blijkbaar in enkele onaanvaardbare amendementen heeft geresulteerd. Ik denk daarbij meer bepaald aan drie van de vier amendementen die al in eerste lezing werden ingediend en die ik, zoals ik toen heb uitgelegd, niet kan aanvaarden.
Amendement 1 betreft een versnelde werkmethode voor een officiële codificatie van wetteksten. Dat impliceert dat het voorstel een loutere codificatie betreft. Dat is echter beslist niet het geval daar in de basistekst belangrijke nieuwe elementen zijn opgenomen. De samenwerkingsprocedure is derhalve van toepassing, wat blijkt uit het feit dat wij hier een tweede lezing houden.
Amendement 5 verzoekt de Commissie een verslag uit te brengen over de haalbaarheid van de uitbreiding van de technische controle tot twee- en driewielige voertuigen. Ik herinner het Parlement eraan dat de Commissie bepalingen voor de controle van die voertuigen zal uitwerken en een voorstel zal doen op basis van de controlemethodes die nu al in verschillende lid-staten worden toegepast. Ikzelf noch het Parlement hebben een verslag nodig. Wat wij nodig hebben is een voorstel. Ik ben voornemens voor het eind van het jaar aan de Commissie een voorstel voor maatregelen op dit gebied voor te leggen.
Amendement 10, het derde amendement dat opnieuw wordt ingediend, strekt ertoe het koolmonoxydegehalte van de uitlaatgassen na een koude start te doen meten. Zoals ik tijdens de eerste lezing al heb gezegd, worden normen bij koude start niet opgelegd voor de toelating van een bepaald type tot het verkeer en is het dus onverantwoord aan een auto eisen te stellen waaraan hij niet kan voldoen omdat hij daarvoor niet ontworpen is. Ik heb echter gezegd dat ik de ontwikkelingen zou volgen. Als de normen voor de type-goedkeuring worden herzien, kunnen wij ook normen bij koude start vaststellen en kunnen wij vervolgens ook de minimumeisen bij de technische controle wijzigen.
Ik begrijp de redenering achter amendement 8 over de frequentie van de controles. Dat is het vierde amendement dat ook in eerste lezing was ingediend. Ik begrijp volkomen dat het Parlement hiermee een politiek signaal wil uitzenden. In het oorspronkelijke voorstel van vele jaren geleden voorzag de Commissie in een eerste controle na drie jaar, een tweede twee jaar later en vervolgens controles om het jaar. Ik hoop dat alle lid-staten dat schema ooit zullen volgen. Zoals mevrouw McIntosh opmerkte, doen sommige dat al. Inmiddels kunnen wij geen druk uitoefenen op de lid-staten die nu al een afwijking op de huidige bepalingen genieten. Zoals in eerste lezing beloof ik nogmaals dat ik in mijn verslag aan het Parlement in 1998 nader op de frequentie van de controles zal ingaan.
Ik wil nu kort iets over de nieuwe amendementen zeggen. De amendementen 3 en 6 strekken ertoe een lid-staat de mogelijkheid te ontnemen om een uitzondering te maken voor brandweerwagens en bepaalde voertuigen met een historische waarde. De aanbeveling voor de tweede lezing verantwoordt die amendementen door erop te wijzen dat ze opnieuw de mogelijkheid invoert dat de lid-staten die voertuigen aan een keuring onderwerpen. Het gemeenschappelijk standpunt voorziet echter zelf in die mogelijkheid. Door het amendement van het Parlement zouden overbodige controles moeten worden uitgevoerd op een betrekkelijk klein aantal voertuigen die over het algemeen nu al voortreffelijk worden onderhouden.
Ik kan niet instemmen met amendement 2, dat de mogelijkheid van strengere en frequentere controles tot alle aspecten zou uitbreiden en die niet, zoals nu het geval is, tot remsystemen zou beperken. Op lange termijn willen wij de controle-eisen harmoniseren op een niveau dat de veiligheid garandeert. Dit amendement is onverenigbaar met die doelstelling.
Met betrekking tot amendement 4 moet ik het Parlement erop wijzen dat controles op snelheidsbegrenzers een probleem zijn. Wij zeggen dan ook dat de zaak verder moet worden onderzocht. Als dat onderzoek afgerond is, zullen wij over deze aangelegenheid voorstellen formuleren.
Het Parlement mag ook niet denken dat wat hier vandaag wordt aangenomen morgen al kan worden toegepast. De in amendement 7 voorgestelde termijn van zes maanden voor de toepassing van deze richtlijn is duidelijk te kort. Om praktische redenen dring ik dan ook op een termijn van een jaar aan.
Ten slotte nog iets over amendement 9. Het Parlement weet ongetwijfeld dat ik heel wat voor dat amendement voel. Als de geest van het gemeenschappelijk standpunt wordt gerespecteerd, zal de met het amendement nagestreefde doelstelling echter hoe dan ook worden bereikt. Er is evenwel ook een praktisch probleem: men is het nog niet eens over wat men moet doen met voertuigen die niet aan de controle-eisen voldoen. Sommige voertuigen mogen het controlecentrum niet meer verlaten, andere mogen voor herstelling worden meegenomen, terwijl in andere gevallen een certificaat wordt meegegeven met dien verstande dat het gebrek tegen de volgende controle moet worden hersteld. Die situatie schenkt duidelijk geen voldoening. Ik ben voornemens de kwestie verder te onderzoeken en daarop in 1998 in mijn verslag terug te komen. Misschien kunnen wij dan iets doen.
Tot mijn spijt kan ik met geen enkel van de ingediende amendementen instemmen. Ik hoop dat het Parlement zal begrijpen dat ik, als ik dat toch zou doen, mijn rol in het wetgevingsproces niet naar behoren zou spelen.
Ik dank de commissie en vooral de heer Belleré voor hun aandacht voor deze aangelegenheid. Ik ben ervan overtuigd dat het feit dat ik het deze keer niet met hen eens ben niet zal beletten dat wij in andere omstandigheden onze gemeenschappelijke doelstellingen samen trachten te bereiken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Vierde kaderprogramma van werkzaamheden op het gebied van
onderzoek en ontwikkeling
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag aan de Raad (B4-0856/96-0-0172/96) van de heer Scapagnini, namens de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie, over de herfinanciering van het vierde kaderprogramma van communautaire werkzaamheden op het gebied van onderzoek, technische ontwikkeling en demonstratie (1994-1998) (O&TO) (C4-0092/96-96/0034(COD)).

Scapagnini
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de minister, het is nog maar tweeënhalf jaar geleden dat het Europees Parlement en de Raad de bemiddelingsprocedure voor het vierde kaderprogramma hebben afgerond; dat was in april 1994. Zoals bekend was dat de eerste echte toepassing van de bemiddelingsprocedure die door het Verdrag van Maastricht is ingevoerd. In dit medebeslissingsbesluit van 26 april 1994 hebben de partijen besloten de financiering van het kaderprogramma te herzien, waarbij vanwege de ontwikkeling van de financiële vooruitzichten van Europa een eventuele stijging van 700 miljoen ecu werd ingebouwd. Deze financieringsmogelijkheid had uiterlijk 30 juni jongstleden moeten worden benut. Terwijl het Parlement de eerste lezing in juni beëindigde, liet de Raad van ministers van Onderzoek zijn besluit afhangen van de resultaten van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën van 14 oktober. Door geen gehoor te geven aan het voorstel van de commissie onderzoek van het Parlement om de Raad van ministers van Onderzoek ná de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën te laten plaatsvinden, heeft het fungerend voorzitterschap in feite toegestaan dat de ministers van Onderzoek door de ministers van Financiën de handen werden gebonden.
Tot dusver lijkt het fungerend voorzitterschap in het kader van de Raad van ministers van Onderzoek nog geen enkele stap te hebben gezet om deze impasse te doorbreken. Sterker nog, de Raad van ministers van Onderzoek van 7 november heeft de Commissie verzocht extra financiële middelen beschikbaar te stellen in het kader van de derde begrotingslijn van de huidige financiële vooruitzichten. Daar moet ik tot mijn grote spijt aan toevoegen dat het voorzitterschap er niet mee ingestemd heeft de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie van de resultaten van de Raad van ministers van onderzoek op de hoogte te houden. Ik heb toen in mijn hoedanigheid van voorzitter van die commissie met instemming van alle collega's een brief aan Voorzitter Hänsch geschreven met het verzoek dit onderwerp aan de orde te stellen tijdens de bijeenkomst van de triloog die deze week zal plaatsvinden, om er op die manier voor te zorgen dat de rechten van het Parlement ten overstaan van de Raad worden beschermd. Er zij op gewezen dat het Parlement via de ter zake bevoegde commissie zijn bereidheid heeft getoond om een compromis te sluiten, zoals op dit moment ook in het kader van de behandeling van de begroting het geval is. De Raad lijkt echter geen poot uit te steken om een vorm van dialoog in deze richting te vinden.
Om succesvol te zijn kan de medebeslissingsprocedure niet pas na goedkeuring van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad in gang worden gezet. Het Ierse voorzitterschap moet zich maar eens afvragen waarom het de nuttige informele contacten niet oppakt die afgelopen juli zijn ontstaan en die zo veelbelovend leken. Dit is meer dan alleen maar een interinstitutionele kwestie, mijnheer de Voorzitter. De grote vraag is of de Raad de toezegging van april '94 daadwerkelijk gestand wil doen. Zonder die financiële toezegging kunnen belangrijke onderwerpen zoals het luchtvaart- en ruimte-onderzoek, het multimediale onderwijs en het onderzoek naar water en naar hernieuwbare energiebronnen niet verder tot ontwikkeling worden gebracht, en dat zou ongetwijfeld zijn weerslag op de concurrentiepositie, de werkgelegenheid en de milieubescherming in de Europese Unie hebben.
Wat de begroting voor '97 aangaat overweegt het Europees Parlement - daarover wordt morgen gestemd - de mogelijkheid om 100 miljoen ecu in de reserve voor onderzoek en technologische ontwikkeling onder te brengen. Dit bedrag, dat als aanvulling op de huidige verwezenlijking van het vierde kaderprogramma is bedoeld, mag de grenzen van de financiële raming niet overschrijden. Daarom is een formeel besluit over de herziening van het vierde kaderprogramma noodzakelijk. Verder is men van plan nog eens 100 miljoen ecu op de begroting van 1998 en op die van 1999 te zetten als het programma tot 1999 wordt verlengd, waar het Europees Parlement reeds in de eerste lezing voor heeft gestemd. Deze overwegingen moeten opgevat worden als een ondubbelzinnig politiek signaal van het Europees Parlement aan de Raad van ministers van Onderzoek en aan de Commissie, en zullen hopelijk duidelijk maken dat de aanvullende financiering van het vierde kaderprogramma niet meer afhangt van de herziening van de financiële ramingen. Wij hopen dat de Raad op dit signaal zal inhaken en zijn gemeenschappelijk standpunt over het vierde kaderprogramma in december zal goedkeuren. Maar ik wil in ieder geval het Ierse voorzitterschap en met name minister Rabitte, die zich jegens ons vol goede wil heeft betoond, verzoeken bij de opstelling van het gemeenschappelijk standpunt het aanbod van de parlementaire Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie positief te beoordelen en vormelijke beredeneringen achterwege te laten. Alleen als onze instellingen samenwerken kunnen we het gemeenschappelijk doel, het Europees onderzoek, bereiken, zodat we er ook voor kunnen zorgen dat er nieuwe arbeidsplaatsen worden gecreëerd en investeringen worden aangemoedigd.

Rabitte
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Scapagnini dat hij deze kwestie hier heeft toegelicht. De Raad heeft het voorstel van de Commissie voor een financieel supplement voor het vierde kaderprogramma van werkzaamheden op het gebied van onderzoek en ontwikkeling op zijn laatste zitting van 7 oktober 1996 opnieuw besproken, maar is er niet in geslaagd een gemeenschappelijk standpunt vast te stellen.
U zult zich herinneren dat de Commissie bij de voorlegging van haar voorstel voor een supplement voor het kaderprogramma in haar toelichting heeft gezegd dat de huidige bovengrens van categorie 3 van het Financieel Vooruitzicht aanzienlijk zou moeten worden verhoogd. Op 7 oktober jongstleden heeft de Raad getracht een aantal thema's aan te geven waarop men zich bij wijze van experiment zou kunnen toeleggen. Bij gebrek aan enige aanwijzing van de Commissie over de beschikbaarheid van middelen onder het huidige plafond kon echter geen vooruitgang worden geboekt.
In het licht van wat ik voorafgaat, heeft de Raad beslist te wachten tot de Commissie onder het plafond van categorie 3 van het huidige Financieel Vooruitzicht bijkomende middelen heeft gevonden. De Raad zal de kwestie op zijn volgende zitting in december opnieuw onderzoeken en op dat ogenblik in het licht van de budgettaire situatie zijn standpunt te bepalen.
Ik herinner er ook aan dat de in 1994 met betrekking tot het kaderprogramma genomen besluiten, waarnaar de heer Scapagnini verwijst, de Raad en het Europees Parlement tot een tussentijdse beoordeling van het kaderprogramma verplichten. Het bedrag van 700 miljoen ecu is een maximum-streefcijfer voor een mogelijke verhoging van het totale bedrag, afhankelijk van de situatie op dat ogenblik, in het bijzonder in het licht van het Financieel Vooruitzicht.
Sedert de Raad van ministers van economische zaken en financiën van 14 oktober 1996 is het duidelijk dat het Financieel Vooruitzicht niet zal worden herzien. Het oorspronkelijke Commissievoorstel voor een financieel supplement van 700 miljoen ecu is dan ook niet langer een realistische werkhypothese. De Raad is zijn verplichting nagekomen, heeft een tussentijdse beoordeling gegeven en moet erkennen dat het in de huidige budgettaire situatie onmogelijk is voor het kaderprogramma, zoals de Commissie voorstelt, meer middelen beschikbaar te stellen. De Raad wacht nu op een duidelijk standpunt van de Commissie om het dossier verder te kunnen behandelen.
Met betrekking tot de opmerking van de heer Scapagnini over mijn gebrek aan bereidheid om met het Parlement contact te houden - ik heb de heer Hänsch daarover op 10 oktober een brief geschreven - wil ik erop wijzen dat ik met het Parlement en de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie rechtstreeks contact heb gehad op 6 maart, 26 juni, 9 juli, 25 september in Dublin en vorige week tijdens de bijeenkomst van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten. In mei heb ik de heer Linkohr naar Dublin uitgenodigd, maar jammer genoeg heeft hij zijn reis op het laatste ogenblik moeten schrappen. Op 7 oktober had in Luxemburg de bijeenkomst plaats van de Raad van ministers van onderzoek en op 8 oktober kwam ik als voorzitter van de Raad Consumentenzaken naar het Europees Parlement, meer bepaald naar de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming. Ondanks dat drukke programma heb ik aangeboden de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie op 8 oktober 's avonds opnieuw te ontmoeten; dat paste echter niet, wat ik volkomen begrijp.
Op ambtenarenniveau hebben mijn collega's en de Ierse afvaardiging in Brussel sedert december van vorig jaar regelmatig contact met uw secretariaat. Zoals u weet, hebben mijn ambtenaren op 16 juli hier in Straatsburg en verschillende keren in Ierland ook leden van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie ontmoet. Ik meen dan ook te mogen zeggen dat men mijzelf en het Ierse voorzitterschap op dat punt niets kan aanwrijven. Wij hebben er werkelijk geen bezwaar tegen met het Parlement contact te houden. Vanaf het begin hebben wij ons daarvoor integendeel erg ingespannen. Jammer genoeg hebben wij dat moeten doen onder de druk van de eisen die het voorzitterschap ons stelt.

Desama
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met veel aandacht geluisterd naar uw antwoord op de vraag die de voorzitter van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie u heeft gesteld. Dat antwoord heeft mij niet teleurgesteld omdat ik van u geen ander antwoord verwachtte. Ik voel mij desalniettemin verplicht om vast te stellen dat de Raad in deze zaak nu duidelijk tekort schiet.
U heeft er zelf op gewezen dat er in het kader van de medebeslissingsprocedure van april 1994, waaraan ik zeer actief heb deelgenomen, was gesteld dat u vóór 30 juni 1996 een besluit zou nemen. Het Europees Parlement heeft er vaart achter gezet - de Commissie trouwens ook - en heeft een voorstel gedaan volgens een tijdschema dat aan de Raad de mogelijkheid gaf om vóór 30 juni een uitspraak te doen. U heeft dit niet gedaan. U heeft aangevoerd dat de besluiten van de top van Florence moesten worden afgewacht, en u heeft nog andere redeneringen aangevoerd, maar in het kort komt het erop neer dat u geen besluit heeft genomen.
In oktober heeft u een Onderzoeksraad gehouden. Wij hebben verschillende contacten met u gehad, u heeft hier zojuist op gewezen, en op dat moment heeft u inderdaad blijk gegeven van een grote beschikbaarheid. Het Parlement heeft evenals u in deze ontmoetingen vastgesteld dat het ontbreken van een herziening van de financiële vooruitzichten het probleem wijzigde en dat er nu ongetwijfeld gezocht moest worden naar een financieel compromis. Iedereen is het daarover eens, maar er gebeurt niets.
Op 7 oktober schiet de Raad weer tekort en kan hij het, onafhankelijk van de financiële kredieten, zelfs niet eens worden over een aantal prioriteiten. Er komt helemaal niets voort uit de Raad. Twee verloren Raden, terwijl zij het voorstel van de Commissie, het voorstel, het verslag van het Parlement voor zich op tafel hebben liggen.
Nu zegt u tegen ons dat er nog moet worden gewacht. Maar waarop wachten wij? Mijns inziens wordt de EcofinRaad in de tekst van het Verdrag niet als een super-Raad beschouwd. De Raad is een juridische entiteit en de Onderzoeksraad heeft op juridisch vlak niet minder waarde dan de Ecofin-Raad. In werkelijkheid - en u bent daar zeker niet alleen verantwoordelijk voor, verre van dat, en zonder twijfel treft u nog minder schuld dan anderen - is de Onderzoeksraad door de knieën gegaan voor de Ecofin-Raad. En nu verwacht hij van de Ecofin-Raad dat deze zegt: " Hier, pak aan, hier zijn enkele restjes van de maaltijd" .
Momenteel zitten wij in de begrotingsprocedure en morgenochtend zal er door het Europees Parlement worden gestemd over een voorstel om een reserve van 100 miljoen ecu voor 1997 aan te leggen, met de wil om 300 miljoen ecu te behalen voor de herfinanciering van het kaderprogramma voor de drie volgende boekjaren. U kunt niet zeggen dat het Europees Parlement hier niet creatief en niet wilskrachtig is geweest.
Nu verwacht u van de Commissie een tegenvoorstel en ik geloof ook inderdaad dat het goed is als de Commissie nu een gewijzigd voorstel doet, zodat de Raad van december eindelijk een Raad is die een besluit neemt over een gemeenschappelijk standpunt.
Want het is juist in deze medebeslissingsprocedure, samen met het Europees Parlement, dat er besluiten moeten worden genomen. Niet in groepen van hoog niveau van de Ecofin-Raad, niet in de Raden van de ministers van Financiën. Het dient op uw niveau te gebeuren. Op het niveau van uw betrekkingen met het Europees Parlement en met informatie van de Commissie. Dat is het Verdrag, niets anders dan het Verdrag, maar dan ook het hele Verdrag. En ik zeg u onmiddellijk dat als de Raad in december zijn verantwoordelijkheden niet opneemt, dat wij als Europees Parlement ieder wettelijk middel zullen aangrijpen om het onvermogen van de Raad aan de kaak te stellen.

Quisthoudt-Rowohl
Mijn naam is inderdaad Quisthoudt-Rowohl, mijnheer de voorzitter! Mijnheer de Voorzitter, formeel gezien is dit een mondelinge vraag aan de Raad. Maar er zijn hier vertegenwoordigers van de Commissie aanwezig en ik wil het onderwerp toch nog een beetje uitdiepen.
Ik wil nogmaals herhalen wat we allemaal al weten: op 26 april 1994 is er een bemiddelingsresultaat geweest tussen het Parlement en de Raad. Het was het eerste bemiddelingsresultaat sinds Maastricht en toentertijd waren beide instellingen uitermate tevreden met de procedure. Raad en Europees Parlement, maar ik benadruk, ook de Raad, waren het toen eens met het resultaat. Nu zijn we een kleine tweeëneenhalf jaar verder en hoewel de herfinanciering vóór 30 juni had moeten plaatsvinden, staan we midden in de woestijn. Ik vind er geen ander woord voor. De onderzoeksraad neemt geen besluit, hij wacht op de Ecofin. De Ecofin geeft de Commissie opdracht om een nieuw voorstel te doen. Ja, ik vraag me echt af of de Europese instellingen niet meer in staat zijn om te handelen. Wat doen wij als Parlement? Het verslag-Linkohr heeft betrekking op een voorstel van de Commissie dat niet alleen de verhoging heeft voorgesteld, maar - dat wil ik nog eens duidelijk zeggen tegen de Commissie - ook inhoudelijk een volkomen nieuwe versie is.
Na het verslag-Linkohr heb ik gehoord dat de Commissie op de één of andere manier een nieuw voorstel heeft gedaan dat echter hetzelfde is als het eerste, hoewel het verslag van onze collega anders was dan het voorstel van de Commissie. Waarom zijn we dan eigenlijk hier en waarom werken we dan? Tweede vraag.
Vanuit de verantwoordelijkheid voor de moeilijke financiële situatie van de lid-staten - zelfs mijn eigen land, de Bondsrepubliek Duitsland, staat er financieel gezien immers niet echt goed voor - stellen wij als Parlement een reserve voor van 100 miljoen ECU - u hebt het zojuist gehoord - met het perspectief om deze verhoging de komende twee jaar dan ook voort te zetten. Op dit voorstel, dat een heel redelijk voorstel is, krijgen we geen antwoord. Ik vraag me af: waarom eigenlijk niet?
Gedurende deze tijd - ik kom weer terug bij de Commissie - werkt de Commissie vlijtig aan een vijfde kaderprogramma, maar waarom eigenlijk? U bent immers kennelijk niet eens in staat te zijn om dit vierde kaderprogramma halfweg tot een goed einde te brengen. Wat doet het onderzoek eigenlijk op het moment? Wat kunnen de onderzoekers nu verwachten? Wat kan de middenstand nu van deze Commissie verwachten? Kortom, het is een absoluut rommeltje, ik kan er geen ander woord voor verzinnen!
Kunt u ons eigenlijk, mijnheer de voorzitter van de Raad, en de burgers van Europa een geloofwaardig antwoord geven op de volgende vraag: waarom bent u bereid om zoveel geld te stoppen in het behoud van de bestaande en deels achterhaalde structuren, en zo weinig in het enige dat arbeidsplaatsen veilig stelt, te weten onderzoek en ontwikkeling, versterking van de innovatieve kracht van de middenstand? Ik zie daarin een absolute tegenstelling tot het uitgesproken doel van voorzitter Santer om de werkloosheid in de Unie te doen dalen. Hoe moeilijk dat is, kunt u toch allemaal zien aan de moeite die de lid-staten op nationaal niveau doen en aan de toch relatief magere resultaten. Hier sluit ik mijn eigen land wederom niet uit.
Voor de rest wil ik u nu eens het volgende zeggen: op 8 oktober was u er voor zover ik me kan herinneren niet, mijnheer de voorzitter! Dat u in de afgelopen week, u of een vertegenwoordiger van u, naar de Socialistische fractie bent gegaan is geen officiële informatie voor het Europees Parlement. Mijnheer de voorzitter, u bent minister en politicus genoeg om te weten dat dat iets met partijpolitiek heeft te maken! Wij zijn er ook nog!

Holm
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat de heer Scapagnini deze vraag heeft gesteld. Mijn collega's in de commissie hebben de technische omstandigheden al uitgelegd. Daarom ben ik niet van plan die te herhalen. Ik heb echter het gevoel dat de Raad op een of andere manier iets probeert te verbergen. Men schuift de schuld op anderen, bijv. op de ECOFIN-Raad. Dat gevoel heb ik de hele tijd. De vraag is waarom men deze gelden niet wil investeren. Wat steekt daarachter? Het gaat om belangrijk onderzoek, dat voor de Europese Unie en voor de lid-staten nodig is. Onderzoek dat nodig is voor de vernieuwing van energiebronnen en voor de ontwikkeling van de informatietechnologie. Op deze gebieden kunnen wij zeer goed concurreren en kunnen er toekomstige arbeidsplaatsen worden geschapen. Daarom is het belangrijk over deze gelden te kunnen beschikken.
Wij van de Groene Fractie steunen vanzelfsprekend dit soort onderzoek. Wat wij daarentegen niet steunen, is onderzoek naar kernfusie-activiteiten. De Raad heeft in het verleden bezuinigd op de gelden voor het SAVE IIprogramma en het THERMIE-programma, wat ik ten zeerste betreur. Daarom is het belangrijk dat wij hier vandaag van de Raad voor het Energie-Onderzoek en de minister vernemen wat er eigenlijk aan de hand is.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, in hoeverre is de Raad eigenlijk nog besluitvaardig - dat is hier de centrale vraag die het onderzoeksthema ver te boven gaat. Dat is geen probleem van u, mijnheer de voorzitter van de Raad, het is geen probleem van Rabitte, maar de Raad in zijn geheel ontbreekt het aan besluitvaardigheid, schuift de beslissingen voor zich uit; dat hebben mijn collega's voor mij al heel duidelijk gezegd.
Daarbij moet men zich ook nog eens afvragen hoe de Europese Unie en de instellingen er van buitenaf bekeken uitzien. De Commissie doet voorstellen voor task-forces. Men krijgt de indruk dat er nu ineens iets heel bijzonders gebeurt op Europees niveau. Grote task-forces worden opgericht, de industrie stelt zich erop in! En wat levert het op? Geen besluit, luchtbellen - uiteindelijk zetten we onszelf voor schut. We weten tot op de dag van vandaag niet: krijgen we niets, krijgen we 100 miljoen of 200 miljoen, krijgen we dat misschien pas over twee jaar? Informatie daarover hebben wij net zo min als degenen die ons in de gaten houden.
Het is echter ook een probleem dat we met de Commissie hebben. Want strikt genomen zou de Commissie tegen de waarschijnlijk realistische achtergrond van 100 miljoen ECU voor volgend jaar haar voorstel op z'n minst intern een keer opnieuw moeten bewerken. Er is sprake van een reeks task-forces - in het besluit van de Raad wordt dit ook genoemd. Ook het Europees Parlement heeft zich uitgesproken over een lijst task-forces. Als we nu voor volgend jaar maar 100 miljoen ter beschikking hebben, moeten we dat verdelen. En dan moet de Commissie ook eens zeggen waar volgens haar de prioriteiten liggen.
Strikt genomen is dat dus een probleem van ons drieën dat we in een goede triloog zeker zouden kunnen oplossen, en wel niet aan de hand van spontane acties, maar echt in een georganiseerde triloog. Dat moet volgens mij mogelijk zijn. Het probleem wordt versterkt doordat we nu al zijn begonnen met het debat over het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling. En deze uitbreiding van het vierde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling is min of meer een voorronde van het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling. Deze task-forces zijn een test voor hetgeen er in het vijfde kaderprogramma onderzoek en ontwikkeling misschien op ons afkomt.
Er zijn ook heel interessante ideeën bij. Maar dan moet je ook tot een besluit komen. Het Parlement heeft u een aanbod gedaan, de Begrotingscommissie heeft dit voorstel ingediend en het Parlement zal dit ook goedkeuren. Dat is een goede basis waarop men op een realistische manier zou kunnen werken. Ik hoop echt dat we er niet meer te lang over doen om op dit punt daadwerkelijk een vertrouwensbasis te creëren, zodat we ook naar buiten toe niet alleen maar met loze praatjes aan kunnen komen zetten, maar daadwerkelijk ook besluiten nemen.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, ik waardeer dat ik hier de gelegenheid krijg het woord te voeren en doe dat vooral omdat in de eerste plaats mevrouw Quisthoudt-Rowohl zich uitgebreid tot de Commissie heeft gericht.
Ik meen dat ik deze gelegenheid moet aangrijpen, niet om mij te verdedigen, maar om een antwoord te geven op de opmerking van mevrouw Quisthoudt-Rowohl over de middelen die het onderzoek van de Commissie mag verwachten. Die vraag heeft zij gesteld. Ik beantwoord die vraag met wat het gezond verstand mij ingeeft: wij kunnen alleen de middelen beschikbaar stellen waarover wij beschikken en die wij mogen uitgeven. Ik voel mee met hen die de beperkingen op de financiering van het onderzoek hebben gehekeld. Ik ben het met hen eens, maar eerlijk gezegd mag men dat de Commissie niet verwijten. Het geachte lid kan zich beter tot de ministers van economische zaken en financiën richten, niet in de laatste plaats tot de vertegenwoordiger van haar eigen land in de Raad van ministers van economische zaken en financiën. Zijn antwoord zou wel eens zeer verhelderend kunnen zijn.
Mijnheer de Voorzitter, nu de Raad van ministers van economische zaken en financiën het niet over een herziening van het Financieel Vooruitzicht eens is kunnen worden, is het duidelijk dat de Raad het Commissievoorstel voor een financieel supplement van 700 miljoen ecu achterhaald acht omdat de Commissie nu onder het plafond van categorie 3 van het huidige Financieel Vooruitzicht bijkomende middelen moet zoeken. Ook als het Financieel Vooruitzicht niet wordt herzien, wenst de Commissie haar standpunt niet te wijzigen. De Commissie vindt nog steeds dat een financieel supplement voor het vierde kaderprogramma mogelijk en noodzakelijk is.
De noodzaak van dat supplement wordt niet alleen aangetoond in de voorstellen van de Commissie, maar extra middelen zijn ook verantwoord wegens de nood aan bijkomend onderzoek als gevolg van de BSE-crisis en de mogelijkheid dat verwante aandoeningen zich ook bij mensen en andere soorten voordoen. Alleen de omvang en niet het principe van de bijkomende middelen is van de herziening van het Financieel Vooruitzicht afhankelijk. Ter verduidelijking herinner ik u aan de desbetreffende paragraaf in de toelichting van de Commissie. Daarin staat dat de Commissie zich in haar voorstel tot 700 miljoen ecu beperkt, maar ondertussen ook onderstreept dat het huidige plafond in categorie 3 van het Financieel Vooruitzicht aanzienlijk moet worden verhoogd om de kaderprogramma's inzake onderzoek en technologische ontwikkeling en de transeuropese netwerken behoorlijk te kunnen financieren. De Commissie behoudt zich dan ook het recht voor haar huidig voorstel in het licht van de desbetreffende besluiten van de begrotingsautoriteit te wijzigen als ze haar voorstellen voor de herziening van het Financieel Vooruitzicht voor 1997 en 1998 voorlegt. Als het Financieel Vooruitzicht niet wordt herzien, kan van een behoorlijke financiering geen sprake zijn. Dat betekent evenwel niet dat bijkomende middelen volledig uitgesloten zijn. De Commissie onderzoekt hoe de impasse bij de Raad kan worden doorbroken en is vastbesloten een oplossing voor te stellen tegen de eerstvolgende Raad van ministers van onderzoek. Die komt op 5 december bijeen onder het bekwame voorzitterschap van de minister die hier tot mijn groot genoegen vanavond in ons midden is.

Rabitte
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats ben ik het ermee eens dat dit een belangrijke aangelegenheid is. Ik geef ook toe dat de uiterste datum van 30 juni niet is gerespecteerd. De afgevaardigden moeten echter erkennen dat ik sedert 30 juni in dit dossier vooruitgang heb trachten te boeken. Dit is, om redenen die wij allen kennen, een ingewikkelde kwestie. Wij hebben aanzienlijke vooruitgang geboekt door ze opnieuw hoog op de agenda te plaatsen. Dat mag de aandacht echter niet afleiden van de belangrijke besprekingen over het vijfde kaderprogramma. Daarom is het belangrijk dat dit dossier tot een goed einde wordt gebracht. Ik verwijs naar de conclusies van de laatste bijeenkomst van de Raad op 7 oktober, waar men is overeengekomen dat de kwestie op de bijeenkomst van de Raad in december zal worden geregeld. In de huidige omstandigheden verheug ik mij dan ook over wat de heer Kinnock heeft gezegd.
Het heeft niet veel zin de geschiedenis van dit dossier te schetsen. Iedereen hier in het Parlement kent die. Ik wil er wel op wijzen dat de Commissie bij de voorstelling van het voorontwerp van begroting voor 1997 duidelijk heeft gezegd dat die niet voorzag in het bedrag van 700 miljoen ecu waarover de heer Scapagnini het had. Het voorontwerp hield geen rekening met het Commissievoorstel voor de verhoging van de middelen voor het vierde kaderprogramma. Die verhoging zou worden beoordeeld in de omstandigheden zoals die zich nu voordoen.
Sommige afgevaardigden hadden het ook over het voorstel van het Parlement voor een reserve van 100 miljoen ecu. Ook daarmee kan ik volkomen instemmen. Wij zien dat hier mogelijk een consensus groeit. Men kan immers onmogelijk aan de begrotingsprocedure voorbijgaan. Ik aanvaard nog steeds dat zowel de Raad als het Parlement bij die begrotingsprocedure betrokken zijn. Die procedure moet worden afgewikkeld. De door de heer Scapagnini verstrekte informatie is nuttig en ik hoop dan ook dat wij ze als basis voor onze werkzaamheden kunnen gebruiken.
De heer Linkohr vroeg of de Raad wel tot een besluit kan komen. Misschien is er in het verleden wel wat vertraging geweest, maar de Raad is nu van plan de kwestie op zijn bijeenkomst in december definitief te regelen. In antwoord op de andere vraag kan ik zeggen dat er bepaalde prioriteiten zijn die in de Raad wellicht voor een consensus hebben gezorgd over de vraag welke terreinen als prioritair dienen te worden beschouwd.
De heer Flynn had het over ziekten en vaccins en meer bepaald over BSE. Ook de luchtvaart kreeg veel aandacht. Andere mogelijkheden zijn de intermodaliteit van het vervoer en de multimedia.
Ik heb zelf een voorkeur. Ik heb hier vroeger al gezegd dat wij, naast vaccinatieprogramma's tegen BSE en de luchtvaart, ook de kwestie van de landmijnen onder de loep moeten nemen. Naast andere overwegingen dwingt ook het fatsoen ons daartoe. Leden van het Parlement hebben daarvoor bij mij als fungerend voorzitter met klem gepleit. Nogmaals, ik zal daarop bij mijn collega's in de Raad graag aandringen.
De begrotingsprocedure moet haar normaal verloop kennen en daarom zou het dwaas zijn nu een positief signaal uit te zenden en te zeggen dat dit moeilijke dossier zijn beslag krijgt. Toch is er hoop. Ik ben ingenomen met de positieve opmerkingen van het Parlement en de heer Flynn. Als wij dit dossier niet tot een goed einde kunnen brengen, zal dat zeker niet aan een gebrek aan inspanningen van het voorzitterschap te wijten zijn. Ik ben vastbesloten deze kwestie te regelen. Het gaat hier om belangrijke aangelegenheden. Wij moeten daarvoor een oplossing vinden zodat wij het probleem van de vorm en de inhoud van het vijfde kaderprogramma kunnen aanpakken.

Desama
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een onduidelijkheid uit de weg ruimen, omdat ik de voorzitter van de Raad enerzijds hoor zeggen dat de Raad op 5 december een standpunt zou kunnen innemen, maar dat er anderzijds gewacht moet worden op het einde van de begrotingsprocedure.
Vanzelfsprekend is de begrotingsprocedure nog niet ten einde op 5 december, aangezien wij ons dan tussen de eerste en de tweede lezing bevinden. Juist omdat de begrotingsprocedure nog niet is beëindigd, is van het cruciaal belang dat de Onderzoeksraad op 5 december een duidelijk standpunt inneemt. Dat zou voor de ministers van Onderzoek de beste manier zijn om het Parlement te helpen, tegenover de andere tak van de begrotingsautoriteit, namelijk de Raad.

Scapagnini
Mijnheer de Voorzitter, op de valreep nog even twee heel korte vragen. Eentje aan de Commissie, waarop het antwoord nog wel een keer komt. Wanneer denkt de Commissie antwoord te geven op de vraag van de Raad? En eentje voor de Raad, gezien de verklaringen van de minister: is de Raad bereid de informele bijeenkomsten met de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie zo snel mogelijk te hervatten, zodat onze dialoog werkelijk gestalte kan krijgen?

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, ik kan deze vraag kort beantwoorden: ik hoop dat dit tegen half november zal gebeuren.

Rabitte
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen enkel bezwaar tegen zulke informele bijeenkomsten om de kwestie zo spoedig mogelijk te regelen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 23.25 uur gesloten)

