Zastosowanie systemów zabezpieczenia społecznego do osób zatrudnionych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin poruszających się wewnątrz Wspólnoty (debata) 
Przewodniczący
(EL) W porządku dziennym mamy sprawozdanie, które sporządził pan poseł Csaba Öry w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, dotyczące stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie - C6-0104/2007 -.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Pani przewodnicząca, szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! Dokumentem przedłożonym państwu dzisiaj jest ostatnie rozporządzenie zmieniające rozporządzenie nr 1408/71. Jest to dobrze znane rozporządzenie w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przez ponad 30 lat rozporządzenie stworzyło podstawę dla skoordynowania krajowych systemów zabezpieczenia społecznego. W ostatnich latach podjęto wysiłki w celu uaktualnienia i uproszczenia tego rozporządzenia oraz rozporządzenia je wdrażającego. Parlament przyjął już nowe rozporządzenie nr 883/2004, a pozostałe instrumenty, które są konieczne do jego wdrożenia są już negocjowane. Są to rozporządzenie wdrażające i teksty załączników. W oczekiwaniu na wejście w życie tych nowych instrumentów legislacyjnych konieczne jest uaktualnienie rozporządzenia nr 1408/71. Przedłożono więc państwu nowe techniczne uaktualnienie. Wdraża ono tylko tekst załączników do rozporządzenia i ma na celu uwzględnienie zmian wniesionych do ustawodawstw krajowych.
Istotne jest, aby ten dokument został przyjęty bezzwłocznie, tak aby rozporządzenie nr 1408/71 mogło zostać uaktualnione.
W szczególności chciałbym podziękować sprawozdawcy panu posłowi Őryemu za współpracę pomiędzy obydwoma instytucjami. Jak wyraźnie stwierdzono w tym sprawozdaniu, głosowanie w sprawie tego aktu w pierwszym czytaniu umożliwi jego bezzwłoczne przyjęcie. W tym duchu zostały opracowane poprawki, wraz z technicznymi zmianami wprowadzonymi przez Radę. Z drugiej strony, nie włączył on na tym etapie dyskusji, które mogą być owocniej przeprowadzone w kontekście badania rozporządzenia wdrażającego, którego sprawozdawczynią jest pani poseł Lambert, lub tekstów załączników, zwłaszcza załącznika 11, których sprawozdawczynią jest pani poseł Bozkurt.
Niektórzy chcieliby wykorzystać możliwość daną przez to sprawozdanie i objąć nim szersze kwestie - na przykład, transgraniczne usługi zdrowotne. Pomimo, że uważam, iż jest to doniosła kwestia, nie sądzę, aby pożądane było badanie jej w ramach niniejszego uaktualnienia technicznego. Ograniczone, ale pragmatyczne podejście do uaktualnienia technicznego stanowi lepsze zabezpieczenie praw obywateli. W szczególności chciałbym podziękować za to panu posłowi Őryemu.
Komisja popiera poprawki 1-6, 9 i 11, które dostosowują pierwotny tekst do ogólnego kierunku działania Rady, oraz poprawki 7 i 8, które regulują szczególny problem, jaki ostatnio pojawił się w jednym z państw członkowskich, Holandii, po wprowadzeniu w życie reformy zabezpieczenia zdrowotnego. Z drugiej strony Komisja nie popiera poprawki 10. Nieprecyzyjne przygotowanie tej poprawki nie pozwala na właściwe zarządzanie sytuacjami, które poprawka ta ma na celu regulować. Poprawka rozpatruje zasady pierwszeństwa w zakresie korzyści rodzinnych. Taka poprawka miałaby prawne i gospodarcze konsekwencje wykraczające daleko poza dane państwo członkowskie.
Dziękuję za uwagę i jeszcze raz gratuluję sprawozdawcy jego wkładu i wspaniałej współpracy.
Csaba Őry
sprawozdawca. - (HU) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Pozwólcie państwo, że powiem kilka słów o poprzednim prawodawstwie i jego znaczeniu, zanim przejdę do bardziej szczegółowych kwestii dotyczących proponowanych poprawek.
Jak powiedział pan komisarz, prawdą jest, że jest do bardzo stare prawodawstwo. Powstało w 1971 r. i tradycyjne odgrywało kluczową rolę od zawsze, jako wtórny instrument regulacyjny w zakresie prawa do swobody zatrudnienia w Unii. Nie można pominąć tego, że prawo do swobodnego przepływu siły roboczej zapisane w Traktacie byłoby niewiele warte samo w sobie, gdyby obywatele poszukujący pracy w innych państwach członkowskich nie mogli mieć dostępu do systemów zabezpieczenia społecznego lub gdyby nie można im było zapewnić możliwości przenoszenia praw.
W związku z przepływem wewnątrz Unii, pracownicy, którzy ponoszą znaczne ryzyko, nie mogą doznawać żadnych niekorzyści w odniesieniu do zabezpieczenia społecznego i podstawowych praw socjalnych. Tylko wtedy swoboda przepływu siły roboczej odgrywa istotną rolę w wyrównywaniu unijnych rynków pracy, czego potrzebuje gospodarka Unii.
Z drugiej strony powinniśmy także dostrzec i odnotować, że rozporządzenie nr 1408, które obecnie poddajemy dyskusji, może spełniać swoją funkcję tylko wtedy, gdy będziemy je stale harmonizować z ustawodawstwem krajowym. Jednakże kwestie polityki społecznej, zatrudnienia i przemieszczania się siły roboczej zasadniczo należą do kompetencji krajowych. Dlatego też było i jest konieczne stałe poprawianie i uzupełnianie prawodawstwa z roku na rok.
Jest to kluczowe prawodawstwo, chociaż wygląda jakbyśmy tylko porozumiewali się odnośnie do odmiennego słownictwa, ale w rzeczywistości ma ono wpływ na ludzi, ludzkie losy i ludzkie codzienne problemy. W związku z tym, wciąż jest to naszym obowiązkiem, jako prawodawców, nawet jeśli wiemy, że tekst ten będzie obowiązywał tylko przez bardzo krótki czas, ponieważ jak już wspomniał komisarz, nowe rozporządzenie i nowa dyrektywa już istnieją. Już powstały.
Zanim opracujemy rozporządzenie wdrażające, interesy bezpieczeństwa prawa wymagają, abyśmy stale uaktualniali i dostosowywali słownictwo do zmian w ustawodawstwie krajowym. Dobrym tego przykładem jest pierwsza z proponowanych poprawek, gdzie w prawie węgierskim pojęcie "osoby bliskiej, będącej na utrzymaniu” zostało zmienione w kodeksie cywilnym i teraz otwarła się dla nas możliwość dostosowania do tej zmiany słownictwa europejskiego.
Jednakże jest to także związane z proponowanymi poprawkami mającymi wpływ na Holandię, gdzie także bardzo wyraźnie dotyczy to ludzkich losów i gdzie istnieją wątpliwości co do uprawnienia do poszczególnych korzyści społecznych dla rodzin żołnierzy służących w armiach zagranicznych. Jest to oczywiście niedopuszczalne i musi zostać dodane.
Znaleźliśmy jednak rozwiązanie tego problemu podczas prac Komisji, poprzez przyjęcie ustnego wniosku Rady i włączenie jej go tekstu. W związku z tym problem został zlikwidowany, ponieważ uważam, że wspomniana, proponowana dziesiąta poprawka także zrodziła satysfakcjonujące rozwiązanie, gdyż rząd holenderski podjął środki w celu poinformowania właściwych obywateli w okólniku wyjaśniającym, a zatem teraz nie ma potrzeby przyjmowania proponowanej poprawki przez Parlament.
Była jednakże potrzeba współpracy, a zatem pragnę podziękować uczestnikom, moim kolegom posłom, którzy przedłożyli poprawki, Radzie i Komisji. Dziękuję bardzo panu przewodniczącemu za udzielenie głosu.
Ria Oomen-Ruijten
w imieniu grupy PPE-DE. - (NL) Panie przewodniczący! Jak już powiedział pan Őry, mobilność na rynku zatrudnienia jest kwestią największej wagi. W rzeczywistości, rozporządzenie w sprawie koordynacji, które dzisiaj poddajemy dyskusji, każdego roku jest dostosowywane do ustaw państw członkowskich.
Państwa członkowskie powinny w rzeczywistości badać każdą ustawę lub każdą poprawkę do prawa z zakresu zabezpieczenia społecznego lub podatków, aby sprawdzić czy jest ona także zgodna z prawem europejskim. W takim przypadku nie powinno być za wiele problemów. W przypadku jasnego wyniku, nie byłoby konieczne wprowadzanie późniejszych dostosowań.
Wraz z panem Őrym, złożyłem wiele poprawek i naprawdę myślę, że każdy poseł powinien przyglądnąć się swemu własnemu państwu członkowskiemu, kiedy nadchodzi czas corocznego dostosowywania, aby sprawdzić, czy wszystko co zostało zaproponowane w ramach konsultacji administracyjnej zostało faktycznie dostosowane do rzeczywistej sytuacji w Europie.
Złożyliśmy dwie lub trzy poprawki. Pierwsze dwie, poprawki 7 i 8, odnoszą się do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodzin personelu wojskowego mieszkającego w Belgii lub Niemczech. Holenderski personel wojskowy nie jest objęty ustawą w sprawie ubezpieczeń zdrowotnych, a zatem członkowie ich rodzin także nie mogą być ubezpieczeni, więc muszą przystąpić do systemu, który staje się coraz droższy. Rząd holenderski napisał do Izby, zwracając się do Parlamentu Europejskiego, aby przyjął poprawki, ponieważ jest to najszybsze rozwiązanie.
Trzecia poprawka - poprawka 10 - dotyczy holenderskiej ustawy w sprawie opieki nad dziećmi. Rodzina, która mieszkała w Holandii i pracowała po drugiej stronie granicy, nie była uprawniona do dodatków z tytułu opieki nad dziećmi. Ten problem także obecnie został rozwiązany poprzez zmianę w ustawie.
Oznacza to, że poprzez naszą wytrwałość, osiągnęliśmy wiele rzeczy dla wielu ludzi. Jestem także wdzięczny moim kolegom za to, że nie ulegli wszystkim argumentom z drugiego czytania, ale poparli nas, tak że byliśmy zdolni do osiągnięcia wspaniałego celu.
Joel Hasse Ferreira
w imieniu grupy PSE. - (PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Po pierwsze chciałbym pogratulować sprawozdawcy, panu Őryemu, jego wyważonego sprawozdania. Po drugie, pragnę podkreślić, jak ważne jest skoordynowanie i ulepszenie, oraz w razie konieczności, dostosowanie różnych systemów zabezpieczenia społecznego Unii Europejskiej. Całkowicie jasne jest, że poprawki, które uważamy za zasadnicze, zostały złożone w celu przeprowadzenia świadomej debaty jako części procesu ułatwienia przyjęcia sprawozdania pana Őryego w pierwszym czytaniu.
Kwestie zabezpieczenia społecznego w Europie oczywiście obejmują wiele więcej niż problemy, które sprawozdanie stara się rozwiązać oraz związane praktyki regulacyjne. Jednakże kwestią, jaką należy rozpatrzyć tutaj jest uwzględnienie zmian, jakie zostały wprowadzone w ustawodawstwie z zakresu zabezpieczenia społecznego w państwach takich jak Irlandia, Węgry, Polska, Holandia i Austria, w celu zapewnienia skutecznej modernizacji i dostosowania.
Panie i panowie, jak wiemy równolegle toczą się dyskusje na temat wprowadzenia nowego systemu regulacyjnego, a w szczególności negocjacje dotyczące odpowiednich regulacji wdrażających. Z zadowoleniem przyjmujemy także stanowisko sprawozdawcy w tej sprawie i rozumiemy i podzielamy zdanie, że tylko ograniczona liczba absolutnie zasadniczych poprawek powinna być przyjęta, jak to powiedzieliśmy w komisji. Poprawki te mają na celu zagwarantowanie koniecznej pewności prawa, aby nowe rozporządzenie mogło zostać wdrożone jak najskuteczniej. Tymczasem dowiedziałem się, że pan Őry wycofał wspomnianą poprawkę z uzasadnionych przyczyn.
Podsumowując, panie przewodniczący, komisarzu, panie i panowie! Najistotniejsza jest pomoc w zapewnieniu, także w zakresie zabezpieczenia społecznego, właściwego wdrożenia zasady mobilności pracowników w Unii Europejskiej, która została potwierdzona na szczycie lizbońskim, a także poprzez Europejski Rok Mobilności, którym był rok 2006. Bez takiej mobilności siły roboczej i bez właściwej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, pracownicy europejscy będą mieć ograniczone możliwości przemieszczania się na rynkach pracy. To jest coś, czego nie chcemy, w związku z czym popieramy niniejsze sprawozdanie.
Ona Juknevičienė
w imieniu grupy ALDE. - (LT) Powszechna Deklaracja Praw Człowieka gwarantuje obywatelom swobodę poruszania się i mieszkania. Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej gwarantuje swobodę wyboru zawodu i prawo do podjęcia pracy. Jednakże wiemy, że w praktyce wciąż istnieją liczne przeszkody uniemożliwiające obywatelom korzystanie w pełni tych praw we Wspólnocie. Od 1971 r. rozporządzenie, które tutaj poddajemy dyskusji, było uważane za podstawę gwarantowania zabezpieczenia społecznego obywatelom przemieszczającym się z jednego państwa członkowskiego do drugiego. Rozporządzenie, jak zostało wspomniane, było stosowane przez ponad 30 lat, a jego przepisy są dosyć często poprawiane stosownie do ustawodawstwa krajowego. Jednakże rozporządzenie do ustanawia ogólną zasadę, że wszystkie rządy krajowe, instytucje ds. zabezpieczenia społecznego, a nawet sądy muszą zgodnie stosować ustawodawstwo krajowe. A zatem zapewniono, że osoby, które korzystają ze swego prawa do przemieszczenia się do innych krajów we Wspólnocie, nie będą ponosić strat z powodu stosowania innego ustawodawstwa krajowego.
Systemy zabezpieczenia społecznego bardzo różnią się w zależności od kraju i pomimo że rozporządzenie jest często zmieniane, nie zmierza ono do ujednolicenia systemów, ale do uogólnienia ich. A zatem zadowalające jest, że w ten sposób możliwe jest zapewnianie ochrony najbardziej narażonym obywatelom Wspólnoty, takim jak kobiety, emeryci i osoby niepełnosprawne, a także ich rodzinom. Uważam, że dokument ten pomaga w jednoczeniu nie tylko państw członkowskich, ale także obywateli. A zatem, panie i panowie, szczerze wzywam państwa do poparcia go w głosowaniu.
Wiesław Stefan Kuc
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Możliwości swobodnego przemieszczania się, pracownia, mieszkania w obrębie Unii są jednymi z podstawowych zdobyczy naszych obywateli. Dlatego ich zabezpieczenie socjalne stanowi jeden z najważniejszych problemów, szczególnie teraz, gdy w ostatnich latach nastąpiło niespotykane w skali Europy zjawisko emigracji, zresztą bardzo wspierane przez wszystkie instytucje unijne.
Rozumiem, że mając na uwadze wprowadzenie zmienionego rozporządzenia w sprawie systemów zabezpieczenia społecznego - obecnie obowiązuje z 1971 r.- staramy się tylko niezbędnie zmodyfikować i dostosować do wprowadzonych w niektórych państwach zmian.
Uważam jednak, że nie wykorzystaliśmy nadarzającej się okazji i nie skorygowaliśmy rozporządzenia zgodnie z kierunkiem proponowanym w nowym. Choć od przyjęcia projektu nowego rozporządzenia minęły już prawie cztery lata, to dotychczas ono nie obowiązuje, a stare ma już ponad 37 lat. Może lepiej poprawić gruntownie to, co już istnieje niż liczyć na nowe, bo czas ucieka, a ludzie z niecierpliwością czekają.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Ja również pragnę podziękować sprawozdawcy za jego pracę. Wiem, że praca ta często jawi się jako bardzo techniczna, jednak szybkie coroczne uaktualnienia są bardzo istotne, ponieważ zapewniają obywatelom przejrzystość w odniesieniu do ich uprawnień. Oznacza to też możliwość szybszego rozpatrywania indywidualnych przypadków.
Podobnie jak inni, pragnę też podkreślić, że chodzi tu o koordynację, nie zaś harmonizację. Często oznacza to, że pewne kwestie, które wydają się bardzo uzasadnione, niekoniecznie są do zaakceptowania w dość ograniczonych ramach koordynacji. Uważam, że musimy też jasno stwierdzić, iż taka koordynacja nie ma na celu podkopywania systemów krajowych i otwierania ich dla sił rynkowych - czego jak sądzę często jesteśmy obecnie świadkami, szczególnie w dziedzinie zdrowia.
Jak już wspomnieli inni, trwają prace nad aktualizującym rozporządzeniem wykonawczym, wiemy już jednak, że nie uwzględni ono niektórych kwestii. Uważam, że musimy znaleźć rozwiązanie problemów wykraczających poza zakres koordynacji i zachęcałbym Komisję, by przyjrzała się tej sprawie: na przykład sytuacji, w której wpływów podatkowych w coraz większym stopniu używa się do wspierania systemów ubezpieczeń społecznych, a osoby pracujące za granicą stwierdzają, że płacąc podatki wnoszą wkład do systemu ubezpieczeń społecznych, do którego nie mają już dostępu.
Pragnę też zachęcić - podobnie jak uczynił to Parlament jakiś czas temu - by praktyka krajowa stawała się zgodna z duchem rozporządzenia, tak żebyśmy nie dowiadywali się, iż, jak to ma obecnie miejsce we Francji, pewne osoby ze względu na zmiany w regulacjach krajowych nie mają już dostępu do systemów, na rzecz których płaciły składki.
Zuzana Roithová
(CS) Komisarzu, bez wątpienia konieczne jest przyjęcie zmian technicznych, które zostały zaproponowane w załącznikach do tego rozporządzenia. Dzięki temu zharmonizujemy rozporządzenie z nową terminologią stosowaną w niektórych państwach członkowskich. Jednakże chciałabym ponownie podkreślić, że prawodawstwo europejskie już przez wiele lat było sprzeczne z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do bardziej szczegółowego określenia zasad dotyczących skarg pacjentów o zwrot kosztów opieki medycznej świadczonej za granicą. Sprzeczność jest najwyraźniejsza w przypadku opieki szpitalnej i rozciąga się na wszystkie orzeczenia: podkreślę, że odnosi się to do wszystkich z nich, a nie tylko tych przypadków, w których Rada już osiągnęła porozumienie. Prawdą jest, że pacjenci mogą zrealizować swe prawa, jeśli zwrócą się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, ale taki stan prawny jest nie do zaakceptowania.
Chciałabym przypomnieć państwu ponownie o zmarnowanej możliwości zmienienia za pomocą odpowiedniej metody skarg osób ubezpieczonych podczas przygotowywania nowego, uproszczonego rozporządzenia (WE) nr 883/2004. Możliwość dokonania poprawek w dyrektywie usługowej, zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, która pojawiła się dwa lata później, także została zmarnowana. Rozpoczął się kolejny rok i dokonujemy tylko technicznych, a nie merytorycznych zmian. Nowe rozporządzenie wdrażające może rozwiązać tę kwestię, ale nie wydaje się, aby mogło rozwiązać wszystkie kwestie, ponieważ Rada nie osiągnęła porozumienia w zakresie wszystkich sprawi. Ponadto, sytuacja może się skomplikować, ponieważ DG SANCO obecnie przedstawia projekt nowej dyrektywy w sprawie mobilności pacjentów. Dlatego też Komisja może oczekiwać kontrowersyjnych negocjacji. Jednym z kontrowersyjnych tematów jest dyskusja nad dotacjami. Możemy także oczekiwać dalszych opóźnień w odniesieniu do ustanowienia prawa obywateli do zwrotu kosztów leczenia szpitalnego. Istnieją rozbieżne opnie na temat wysokości zwrotu i warunków autoryzacji przez towarzystwo ubezpieczeniowe w państwie pochodzenia danej osoby.
Moim zdaniem sytuacja taka jest bardzo niepożądana z punktu widzenia pewności prawa, dostępności i rozumienia prawa przez obywateli. Niektóre kraje rozwiązują problem poprzez informowanie swych obywateli o możliwości składania skarg, gwarantowanej przez orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jestem przekonana, że konieczne jest rozwiązanie tego problemu tak szybko jak to możliwe, poprzez wniesienie poprawek do rozporządzenia (WE) nr 883/2004. Nie powinniśmy polegać na kontrowersyjnej nowej dyrektywie w sprawie mobilności opracowanej przez DG SANCO w celu zapewnienia, bez dalszych opóźnień, zgodności z orzeczeniami.
Emine Bozkurt
(NL) Panie przewodniczący! Dziękuję panu Őryemu za jego wspaniałą pracę. W krótkim czasie, w jakim muszę się wypowiedzieć, chciałabym podkreślić jedną kwestię. Nie wszystkie nieprawidłowości związane z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego są winą prawodawstwa. Wiele problemów, które się pojawiły, jest spowodowanych wdrożeniem przepisów, za które odpowiedzialne są często same państwa członkowskie.
Wiele z tych problemów praktycznych zostało ujawnionych podczas prac nad sprawozdaniem pana posła Őryego. Jest to właśnie przypadek, w którym dochodzi do koordynacji; nie tylko prawodawstwo musi być prawidłowe, także jego praktyczne zastosowanie musi być z nim zgodne. Zatem z zadowoleniem przyjmuję fakt, że od czasu do czasu Rada Przewodniczących przeprowadza konsultacje z Parlamentem, na przykład w sprawie załączników XI i VI do rozporządzenia nr 883, których sam jestem sprawozdawcą.
Z pewnością najistotniejsze jest, aby praca Rady nad tym rozporządzeniem i załącznikami została zakończona w ramach tej kadencji Parlamentu. Życzę przyszłej Radzie Przewodniczących wszelkich sukcesów w tym zakresie.
Janusz Wojciechowski
Panie Przewodniczący! Popieram sprawozdanie pana Őryego. Dobrze, ze Unia koordynuje systemy ubezpieczeń społecznych, bo w rozszerzonej Unii miliony ludzi pracują poza granicami własnych ojczyzn. Najliczniejsi są moi rodacy, Polacy, których ponad 2 miliony pracują dziś w różnych państwach członkowskich.
Z jednej strony cieszy ta możliwość przemieszczania się pracowników, z drugiej martwią nas coraz częściej zdarzające się przypadki złego traktowania pracowników zagranicznych. W kilku krajach ujawniono przypadki przestępczego traktowania polskich robotników, zmuszania ich do niewolniczej pracy. Polscy pracownicy stają się ofiarami napaści na tle narodowościowym. Zdarzało się to między innymi w Wielkiej Brytanii, a ostatnio w Niemczech - polskie media opisały przypadki brutalnych napaści na Polaków w niemieckim miasteczku Löknitz w Meklemburgii.
To są groźne zdarzenia i oczekujemy od wszystkich państw członkowskich, że będą w większym stopniu chronić pracowników cudzoziemskich przed wyzyskiem i prześladowaniami.
Gyula Hegyi
(HU) Wraz ze zniesieniem granic w Europie oraz zmianami w stylu życia pojawiło się kilka milionów obywateli europejskich, którzy urodzili się w jednym kraju, pracowali w innym lub kilku innych krajach i chcą spędzić emeryturę w jeszcze innym kraju. Płacą składki na zabezpieczenie społeczne w innym miejscu niż to, gdzie będą odbierać korzyści później.
Jednakowe warunki konkurencji wymagają także, aby usługi z zakresu zabezpieczenia społecznego zostały zharmonizowane. W długim okresie jest zatem nieuniknione stworzenie znormalizowanego europejskiego systemu zabezpieczenia społecznego, wraz z systemem emerytalnym, ubezpieczeniami zdrowotnymi i zasiłkami z opieki społecznej.
Grupa robocza Węgierskiej Partii Socjalistycznej zaleciła, aby wizja ta została włączona do długookresowego programu Europejskiej Partii Socjalistycznej. Harmonizacja naturalnie będzie czasochłonna i będzie wymagać debaty prawnej, ale jestem pewien, że w Europie przyszłości, przyszłość należy do znormalizowanego zabezpieczenia społecznego.
Petya Stavreva
(BG) Panie przewodniczący, szanowni koledzy! Dla zjednoczonej Europy harmonizacja ustawodawstwa i koordynacja w zakresie systemów zabezpieczenia społecznego pomiędzy państwami członkowskimi UE jest kwestią kluczową, ponieważ swoboda przepływu jest jedną z zasadniczych wartości.
Każdy, kto pragnie pracować w kraju UE, musi być dobrze poinformowany o swych prawach i obowiązkach; podobnie, państwa członkowskie muszą chronić prawa socjalne swych obywateli i zapewniać najkorzystniejsze warunki pracy i życia. Status zabezpieczenia społecznego obywateli pracujących w krajach UE ma bezpośredni wpływ na dobrobyt we Wspólnocie i jej osiągnięcia gospodarcze.
W Bułgarii, jednym z nowych państw członkowskich, kwestia zabezpieczenia społecznego jest szczególnie aktualna. Uważam, że harmonizacja zabezpieczenia społecznego na szczeblu europejskim zapewni bardziej zrozumiałe i prostsze przepisy dla obywateli europejskich. Popieram sprawozdanie pana Őryego i wzywam państwa do poparcia go w głosowaniu.
Stavros Dimas
komisarz - (EL) Panie przewodniczący! Kwestią ważną w przypadku tego dokumentu jest, aby został on przyjęty szybko, w celu wzmocnienia pewności prawa wobec obywateli.
Wiemy, że regulacje dotyczące modernizacji i uproszczenia są w trakcie zatwierdzania, a zatem niniejszy wniosek straciłby w dużym stopniu swoje znaczenie, gdybyśmy przyjęli go z opóźnieniem.
W sprawie potrzeby włączenia ostatnich decyzji Trybunału Wspólnot Europejskich do naszego prawodawstwa, chciałbym powiedzieć, że jest to kwestia techniczna i musi zostać przedyskutowana w ramach debaty nad wdrożeniem rozporządzenia.
Komisja w dużym stopniu uwzględniła już ostatnie orzecznictwo Trybunału w swym projekcie dotyczącym transgranicznej opieki medycznej, który zostanie wkrótce przedyskutowany przez kolegium komisarzy.
Poparcie przez Parlament Europejski niniejszego dokumentu umożliwi Komisji skoncentrowanie jej przyszłych wysiłków na uaktualnieniu i uproszczeniu tekstów. Wciąż wiele pracy jest przed nami, przed rozpoczęciem wdrażania nowych tekstów. Wysiłek ten w długim okresie ułatwi wykonywanie swych praw przez obywateli poruszających się w Unii Europejskiej, tak aby ten fundamentalny cel ujednolicenia europejskiego przybrał bardziej konkretną formę.
Proszę pozwolić mi jeszcze raz wyrazić podziękowania sprawozdawcy za wspaniałą pracę, którą wykonał.
Csaba Őry
sprawozdawca - (HU) Panie przewodniczący! Dziękuję za udzielenie głosu. Aby zakończyć dyskusję, warto być może streścić kwestię kryjącą się za tą debatą - wiele osób wspomniało o niej, między innymi pani Lambert i pani Bozkurt.
Właściwie, kiedy przygotowywałem to sprawozdanie, nigdy nie dyskutowaliśmy nad kwestiami treści, ponieważ zawsze zgadzaliśmy się w tym zakresie. Dyskusji poddawaliśmy rozgraniczenie pomiędzy kompetencjami prawodawców europejskich a kompetencjami ustawodawców krajowych. Chciałbym państwa zapewnić, że w tym przypadku udało nam się osiągnąć tę bardzo delikatną równowagę.
Przekazaliśmy zatem Komisji i Radzie wszystkie proponowane poprawki. Czasami dyskusja pojawiała się sporadycznie, czasami często, ale znaleźliśmy rozwiązanie. Pozwólmy, aby był to szczęśliwy lub dobry przykład tego, że możemy od czasu do czasu pracować razem, jeśli taka zachodzi potrzeba. Fakt, że taka potrzeba istnieje, jest dla nas oczywisty, ale myślę także, że nie powinniśmy wątpić, że obywatele Europy także potrzebują naszej współpracy.
Ze swej strony, nie próbowałem w sprawozdaniu zalecać daleko sięgających zmian do tekstu, po prostu dlatego, że czekamy na sprawozdania pani Bozkurt i pani Lambert w sprawie rozporządzenia z 2003 r. Uważam zatem, ze prawodawstwo pozostaje na chwilę obecną obowiązujące - być może nieco je ulepszyliśmy - ale będziemy kontynuować debatę, kiedy przedstawimy rozporządzenie wdrażające. Sądzę, że jest to słuszne i właściwe.
Chciałbym ponownie podziękować Radzie, Komisji i moim kolegom posłom za ich współpracę.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj o godz. 11:30.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Monica Maria Iacob-Ridzi  
na piśmie. (RO) Rozporządzenie, do którego wprowadzamy poprawki (nr 1410/71) odgrywa bardzo ważną rolę w osiąganiu jednej z czterech podstawowych swobód Unii Europejskiej, czyli swobody przepływu osób. Swoboda przepływu pracowników w Unii Europejskiej nie może być ograniczana ani bezpośrednio, poprzez ograniczanie kategorii zawodowych otwartych dla obywateli innych państw członkowskich, ani pośrednio, poprzez osłabianie korzyści społecznych, do których uprawnieni są pracownicy niebędący obywatelami danego państwa.
Z tego powodu rozporządzenie proponowane przez Komisję, wraz z dodatkowymi poprawkami złożonymi przez Parlament, wyraźnie określi, kiedy obywatele mają prawo do specjalnych korzyści zagwarantowanych przez ich państwo, pod jakimi warunkami korzyści te mogą być eksportowane i czy zastosowanie znajdują inne systemy społecznie, tak aby zapewnić sprawiedliwe traktowanie pracowników niebędących obywatelami dengo państwa. Ponadto, jeśli mamy zamiar rozszerzyć kategorie umów dotyczących zatrudnienia używanych w Europie, konieczne jest wspólne rozumienie tego, co oznacza "sole trading” i prowadzenie działalności na własny rachunek.
Uważam, że niniejsze sprawozdanie pomaga w zabezpieczeniu praw socjalnych obywateli pracujących w innym państwie członkowskim. Usunięcie przeszkód dla uznania praw socjalnych doprowadzi do większej mobilności w Unii i wzrostu zatrudnienia.
