Tura pytań (do Komisji) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest tura pytań (B7-0563/2010).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Przedmiot: Niepewne warunki zatrudnienia młodych ludzi
Jak zauważono w oficjalnym stanowisku Komisji pt. "Mobilna młodzież”, młodzi ludzie często wpadają w błędne koło umów o pracę na czas określony, co zmniejsza ich szanse na uzyskanie stabilnych warunków pracy i dodatkowo pogarsza ich niepewną sytuację zawodową. Problem ten przybiera jeszcze większe rozmiary w państwach członkowskich, w których przepisy prawa pracy są szczególnie protekcjonistyczne.
Zwracam się do Komisji z następującymi pytaniami:
Czy uważa, że często wątpliwa jakość i niekontrolowana długość staży pogłębia wspomniany problem? Czy zamierza podjąć konkretne działania, realizując cele ustanowione w strategii Europa 2020 i w programie "Mobilna młodzież”, by wesprzeć zatrudnienie młodych ludzi i poprawić jego bezpieczeństwo?
Czy w państwach członkowskich, które borykają się z regresją gospodarczą, a szczególnie z wyjątkowym wzrostem stopy bezrobocia wśród młodych ludzi, Komisja zamierza prowadzić specjalną, jeszcze bardziej ukierunkowaną politykę wspierania i poprawy zatrudnienia młodych ludzi?
László Andor
komisarz - Panie Przewodniczący! Dwa miesiące temu Komisja przedstawiła inicjatywę przewodnią "Mobilna młodzież”, będącą częścią strategii Europa 2020. Jest to jasny sygnał, że Komisja traktuje młodzież w szczególny sposób.
"Mobilna młodzież” ma trzy cele: poprawę edukacji, zwiększenie zatrudnienia i wspieranie mobilności ludzi młodych w Unii Europejskiej. Lepsze dostosowanie edukacji i szkolenia do potrzeb ludzi młodych, zachęcenie ich do korzystania z dotacji UE na studia i szkolenie w innym kraju oraz do pokonywania trudności z wejściem na rynek pracy i osiągnięcia na nim sukcesu będzie wymagało podjęcia określonych działań.
Dwa problemy dotyczące rynku pracy, które pan poseł poruszył, to znaczy staże oraz podział rynku pracy, to zagadnienia objęte inicjatywą "Mobilna młodzież”. Chcę podziękować za umożliwienie mi wyjaśnienia opinii Komisji oraz celów dotyczących tych dwóch zagadnień. Po pierwsze, chcę podkreślić, że oba zagadnienia, jeżeli chodzi o ich wykonanie, należą do kompetencji krajowych państw członkowskich.
Niech mi będzie wolno rozpocząć od staży, czy jak się je często określa - stypendiów. Wiem, że zgodnie z ustaleniami opublikowanego na początku tego roku sprawozdania pani poseł Turunen, Parlament Europejski uważa je za niezwykle ważne. Problem polega na tym, że pracodawcy niechętnie zatrudniają młodych pracowników posiadających niewielkie lub wręcz żadne doświadczenie. Dlatego w ostatnich latach zdobycie pierwszych doświadczeń zawodowych w formie stażu stało się dla ludzi młodych tak ważne. Jednak staże muszą być wysokiej jakości i przynosić oczywiste korzyści edukacyjne. Ponadto nie powinny zastępować normalnych etatów ani okresów próbnych stosowanych w pierwszych miesiącach okresu zatrudnienia.
Komisja zamierza opracować wysokiej jakości ramy dotyczące staży, ale najpierw musimy poprawić naszą wiedzę w tej dziedzinie. Wkrótce Komisja rozpocznie badanie, którego celem jest przegląd obowiązujących uzgodnień prawnych i praktyk stosowanych w państwach członkowskich. Jest to część projektu pilotażowego dotyczącego środków utrzymania zatrudnienia, na które Parlament przekazał Komisji dodatkowe środki budżetowe za rok 2010.
Drugi zestaw zagadnień to segmentacja rynku pracy. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo zatrudnienia, to ludzie młodzi znajdują się w trudnej sytuacji. Zbyt wiele umów o pracę na czas określony, dla których często jedyną alternatywą jest bezrobocie i wielu młodych ludzi - nawet dobrze wykształconych - ma niewielkie szanse na uzyskanie bardziej stabilnych umów o pracę. Musimy uznać segmentację rynku pracy za sprawę wymagającą pilnego rozstrzygnięcia głównie dlatego, że dotyczy ona ludzi młodych, a przede wszystkim ich szans na zatrudnienie, lecz także dlatego, że zagraża ona przyszłej konkurencyjności gospodarki europejskiej.
Ze sprawozdania w sprawie zatrudnienia w Europie, które Komisja opublikuje za kilka dni wynika, że pracownicy tymczasowi otrzymują wynagrodzenie niższe o 14 % i są szkoleni w mniejszym zakresie niż pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony. Ma to negatywny wpływ na wydajność. Dotyczy to zwłaszcza ludzi młodych. Osoby zatrudnione na czas określony stanowią 40 % wszystkich pracowników i 13 % ludności w wieku produkcyjnym. Oznacza to, że ludzie młodzi najbardziej dotkliwie odczuwają konsekwencje dostosowania.
Ponadto ludzie młodzi doświadczają coraz większych trudności w dostaniu się na rynek pracy. Odsetek ludzi młodych, którzy nie uczą się, nie są zatrudnieni i nie dokształcają się waha się od około 4 % w Danii i Holandii do 16-20 % we Włoszech, na Cyprze i w Bułgarii. Ograniczenie segmentacji rynku pracy należy przede wszystkim do państw członkowskich. Komisja uznała je za jeden z priorytetów, na których państwa członkowskie powinny się skupić zgodnie z powszechnymi zasadami flexicurity przewidzianymi w strategii Europa 2020 i europejskiej strategii zatrudnienia.
Mówiąc konkretnie Komisja proponuje, aby państwa członkowskie, w których rynek pracy jest podzielony rozważyły wprowadzenie jednolitej umowy o pracę na czas nieokreślony, przewidującej odpowiednio długi okres próbny i stopniowe zwiększanie ochrony, zamiast aktualnie występujących rozbieżności w traktowaniu pracowników zatrudnionych na umowę na czas określony i nieokreślony. Przewidziana w inicjatywie "Mobilna młodzież” strategia zatrudnienia ludzi młodych zawiera wytyczne wskazujące, jak decydenci, zainteresowane strony i instytucje mogą wypracować postęp w tej dziedzinie.
Lepsza koordynacja polityki, którą teraz przygotowujemy z państwami członkowskimi w ramach europejskiego okresu oceny, pozwoli na zaproponowanie odpowiednich ram stymulowania tworzenia polityki i reform, z których skorzystają ludzie młodzi.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie Komisarzu! Dziękuję za odpowiedź. Przeczytałem dziś w komunikatach Komisji o przyjęciu planu działania dotyczącego nowych umiejętności i pracy. Dzisiejsze komunikaty dotyczą między innymi decyzji o promowaniu jednolitej umowy o pracę na czas nieokreślony, która ma zastąpić różne rodzaje umów o pracę zawieranych na czas określony i nieokreślony.
Moje pytanie jest bardzo proste: czy na mocy tej inicjatywy Komisja będzie w stanie zagwarantować, że jednolite umowy o pracę zawierane na czas nieokreślony poprawią sytuację ludzi młodych pod względem bezpieczeństwa w pracy? Innymi słowy, czy obecna sytuacja ulegnie poprawie na tyle, na ile jest to możliwe?
Franz Obermayr
(DE) Panie Przewodniczący! Zdobycie stałego zatrudnienia i godne życie to dla ludzi młodych niezwykle ważne cele. Boleśnie odczuli niedawny kryzys gospodarczy i często zmusza się ich do zawierania umów o pracę na czas określony, czy przyjmowania niskopłatnych staży, które nie są przecież wliczane do podstawy świadczeń emerytalnych. To utrudnia długofalowe planowanie życia. Dlatego chciałbym się dowiedzieć czy Komisja zamierza wprowadzić środki, które zagwarantują stałe zatrudnienie zwłaszcza ludziom młodym? Albo może ujmę to inaczej: czy planuje się dyrektywy, które wprowadzą odpowiednie standardy dotyczące umów o pracę zawieranych na czas określony?
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie Komisarzu! Dziękuję za odpowiedź, bowiem potrzebne są wszelkie inicjatywy, zwłaszcza umożliwiające dokonanie oceny, jak bardzo ludzie młodzi ucierpieli w tym trudnym okresie. Chcę jednak zapytać, czy Komisja uważa, że powinniśmy przyjąć odrębny program Unii Europejskiej dotyczący przedsiębiorczości młodzieży i innowacji, który promowałby i popierał wspieranie kreatywności i przedsiębiorczości ludzi młodych? Jakie jest stanowisko Komisji jeżeli chodzi o stworzenie młodym ludziom możliwości skorzystania z mikrokredytów? Czy procedura dotycząca rejestracji firm zakładanych przez ludzi młodych powinna zostać prawnie uregulowana?
László Andor
komisarz - Poprzednia debata w dużej mierze dotyczyła umowy o pracę zawieranej na czas nieokreślony, która według mnie jest jednym z rozwiązań praktycznych. Ponadto w tym roku przekonaliśmy się, że Komisja omawiała sytuację ludzi młodych i wpływ kryzysu na zatrudnienie ludzi młodych, a inicjatywa "Mobilna młodzież” to praktyczna reakcja na te problemy. Oczywiście możliwe są dalsze inicjatywy.
Będziemy musieli monitorować sytuację i współpracować z państwami członkowskimi. Na tym etapie zgromadziliśmy jedynie szczegółowe informacje o programach krajowych przygotowanych przez państwa członkowskie, a dalsze sugestie będziemy mogli przedstawić po ich przeanalizowaniu oraz przyjrzeniu się praktycznym rozwiązaniom i podjętym zobowiązaniom. Jednak najważniejsze jest stworzenie w Europie otoczenia makroekonomicznego, które umożliwi dalszą, trwałą odnowę.
Chcę powiedzieć jeszcze jedno, a mianowicie, że ludzie młodzi niewątpliwie należą do grupy osób, które najbardziej ucierpiały z powodu utraty pracy i braku perspektyw w ciągu ostatnich kilku lat. Zdajemy sobie sprawę z długoterminowego zagrożenia nie tylko dla zatrudnienia, czy społeczeństwa. Jeżeli nie zaczniemy działać, to kryzys może wpłynąć na tendencje demograficzne, które już są niezwykle złożone, a zatem w następnej kadencji, w duchu sojuszu czy współpracy z prezydencją węgierską będziemy omawiać ten problem w kontekście debaty o demografii, ponieważ demografię i politykę rodzinną należy traktować na równi z bezpieczeństwem zatrudnienia i dochodów ludzi młodych w Europie.
Przedmiot: Zwiększenie konkurencyjności za pośrednictwem alternatywnych źródeł energii
Komisja i my wszyscy mamy za cel zagwarantowanie obywatelom takich warunków życia, które łączą komfort i bezpieczeństwo, oraz stworzenie warunków sprzyjających konkurencyjności przedsiębiorstw europejskich. Wykorzystanie alternatywnych źródeł energii jest jednym z rozwiązań umożliwiających zwiększenie konkurencyjności produkcji. Niestety nieliczne są kraje, które mogą pochwalić się wysokimi osiągnięciami w tej dziedzinie, i w większości są to kraje Północy. Technologie wykorzystujące alternatywne źródła energii powoli rozpowszechniają się w nowych państwach członkowskich, zwłaszcza w krajach wschodu Europy.
Jakie środki zachęty i wsparcia podjęła lub zamierza podjąć Komisja w stosunku do państw członkowskich, które w niewielkim stopniu wykorzystują alternatywne źródła energii lub w których technologie te nie są zbyt popularne, aby te państwa i Unia Europejska jako całość stały się bardziej konkurencyjne na rynku światowym?
Günther Oettinger
Panie przewodniczący, panie i panowie! Pan poseł mówi o problemie energii odnawialnej i pyta, co zamierzamy zrobić, aby osiągnąć nasze wspólne cele. Trzy lata temu Rada Europejska ustanowiła pewne ambitne cele w dziedzinie klimatu. Jeden z nich dotyczy energii odnawialnej, która do 2020 roku musi stanowić do 20 % ogólnej energii zużywanej w Unii Europejskiej. Każde państwo członkowskie musi wykorzystać dostępne mu możliwości i wnieść obowiązkowy wkład w osiągnięcie tego celu.
Jeżeli podzielimy te 20 % na poszczególne sektory, na przykład transport, ciepłownictwo, energia elektryczna, przemysł i rolnictwo, to jasne będzie, że wytwarzanie energii elektrycznej jest najważniejsze. Aby osiągnąć cel 20 % łącznie zużywanej energii musimy pozyskać ze źródeł odnawialnych około 35 % naszej energii elektrycznej. Jeżeli mamy to zrobić skutecznie i zagwarantować konsumentom przystępną cenę musimy wykorzystać najlepsze lokalizacje. Mocne i słabe strony każdego państwa członkowskiego są różne i należy je odpowiednio wykorzystać; należą do nich energia wiatrowa z Morza Północnego, energia słoneczna w południowej części Unii Europejskiej oraz biogaz z obszarów wiejskich. Oczywiście, aby zagwarantować nasze bezpieczeństwo dostaw musimy wprowadzić do naszej infrastruktury, naszych sieci transportowych i naszych obiektów do składowania znaczące udoskonalenia jakościowe i ilościowe. Kilka dni temu Komisja zwróciła uwagę na ten problem, gdy omawialiśmy i przyjmowaliśmy pakiet infrastruktury energetycznej, który po części koncentruje się na zintegrowaniu i dostarczaniu energii odnawialnej.
Dla każdego państwa członkowskiego określiliśmy wiążące cele w dziedzinie energii odnawialnej. Za kilka dni, w dniu 5 grudnia upłynie ostateczny termin transpozycji, a Komisja podejmie działania następcze w zakresie wdrażania dyrektywy mające zapewnić wprowadzenie odpowiednich bodźców i zastosowane odpowiednich środków subsydyjnych, które pozwolą na osiągnięcie wiążących celów. Państwa członkowskie muszą się skupić na stworzeniu idealnych warunków korzystania z energii odnawialnej. W dyrektywie Unii Europejskiej wzywa się państwa członkowskie między innymi do przygotowania planów działania określających niezbędne środki i konkretne, wiążące cele krajowe w podziale na sektory, na przykład transport, ciepłownictwo, konwersję energii elektrycznej i przemysł. Kolejny krok dotyczy zniesienia przeszkód administracyjnych dla energii odnawialnej. Trzeci ważny obszar to przemysł budowlany. W budynkach przemysłowych, placówkach sektora usługowego i domach prywatnych wykorzystuje się około 40 % naszej energii.
Do 2012 roku chcemy wprowadzić programy kwalifikowania i certyfikowania instalacji obiektów energii odnawialnej. Dotyczą one sieci dystrybucyjnych i przesyłowych, które należy przygotować do rozwoju i większego wykorzystania energii odnawialnej i które muszą mieć priorytetowy dostęp do energii odnawialnej. Państwa członkowskie mają dowolność w wyborze technologii. Mogą podjąć decyzję o tym, w jakie rodzaje energii odnawialnej będą inwestować, aby osiągnąć wiążące cele. Komisja będzie dotować innowacje i programy, których celem jest badanie, opracowanie i skomercjalizowanie technologii dotyczących energii odnawialnej z wykorzystaniem środków z siódmego programu ramowego, który ten Parlament nam udostępnił.
Komisja dysponuje również środkami finansowymi z przewidzianego na trzy lata europejskiego planu odnowy gospodarczej, który przede wszystkim dotyczy projektów energii odnawialnej, a w tym przypadku generowania energii wiatrowej. Chcę zapewnić nowe państwa członkowskie, że dostępne są również programy spójności i środki finansowe na promowanie energii odnawialnej. Energia odnawialna to wysoki priorytet w naszej polityce energetycznej i klimatycznej zwłaszcza jeżeli chodzi o zmniejszenie naszej zależności od importowanych paliw kopalnych. Nasze ambitne cele klimatyczne i zwiększenie konkurencyjności Europy osiągniemy tylko dzięki współpracy. Liczę na bliskie partnerstwo z państwami członkowskimi w dziedzinie wykorzystania różnych zasobów energii.
Justas Vincas Paleckis
(DE) Panie Komisarzu! Dziękuję Panu bardzo za jasną i przekonującą odpowiedź. Jestem przekonany, że Komisja robi wiele dla osiągnięcia przedmiotowych celów. Jednak moim zdaniem w celu zdobycia większego poparcia w tym obszarze powinno być możliwe przekazanie opinii publicznej większej liczby informacji i zainteresowanie mediów. Tak się nie dzieje na przykład w moim państwie, na Litwie. Oczywiście leży to w gestii rządów krajowych, ale Komisja mogłaby udzielić im pomocy.
Moje ostatnie pytanie jest takie: które kraje według Państwa odniosły względny sukces w wypełnianiu celów 2020, a które nie?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Pamiętając o tym, że pakiet zmian energetycznych i klimatycznych już nakłada na państwa członkowskie określone cele w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń i zwiększenia wydajności energii chciałabym zapytać, jakie środki podejmują państwo, aby wesprzeć przedsiębiorstwa z sektora przemysłu, które w związku z modernizacją swoich zakładów są głównymi odbiorcami energii, tak aby były one bardziej efektywne energetycznie i wytwarzały mniej zanieczyszczeń?
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! Chcę podziękować panu komisarzowi za bardzo obszerną odpowiedź na pytanie.
Mam dwa pytania: pierwsze dotyczy strategii 2020. Czy jest Pan pewien, że osiągniemy cel 20 % w zakresie energii odnawialnej przewidziany w tej strategii? Po drugie, pan komisarz mówił o sieciach. Na ile realne, pożądane i przystępne są ogólnoeuropejskie sieci energetyczne i czy jest to osiągalne?
Günther Oettinger
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Za kilka tygodni przedłożymy Państwu, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i państwom członkowskim nasz wniosek dotyczący tego, jak chcemy osiągnąć 20 % zwiększenie wydajności energetycznej. Jeżeli chodzi o trzy cele, które zostały dla nas ustalone, to wypracowujemy odpowiedni postęp w zakresie celu 20 % zmniejszenia emisji CO2. Jestem pewien, że jeśli będziemy kontynuować obecnie realizowane działania w ciągu 10 lat osiągniemy, a nawet przekroczymy cel 20 % zmniejszenia emisji CO2.
Równie dobrze radzimy sobie w zakresie celu 20 % energii odnawialnej, chociaż postęp osiągany przez poszczególne państwa członkowskie jest zróżnicowany. Niektóre państwa członkowskie już w momencie porównywania z rokiem bazowym wysunęły się daleko do przodu. Na przykład pięć lat temu Austria dysponowała 23 % udziałem energii odnawialnej, a przewiduje się, że do roku 2020 osiągnie poziom 34 %. Z drugiej strony udział Wielkiej Brytanii wynosił zaledwie 1,3 %, a Malty 0 %, co oznaczało, że kraje te musiały zaczynać w zasadzie od zera. Do liderów należy Szwecja, która zbliża się do poziomu 49 % oraz Finlandia i Portugalia z docelowymi 38 %. Państwa bałtyckie zmierzające do 25 %, 40 % i 23 % również odnoszą duży sukces i ich wyniki kształtują się znacznie powyżej średniej europejskiej w tym obszarze.
Cel 20 % zwiększenia efektywności energetycznej jest jedynym, który mnie martwi. Dotyczy on oszczędzania inteligentnej energii i wykorzystywania energii w sposób docelowy. Z przyjemnością opowiem o tym w Parlamencie w pierwszym kwartale przyszłego roku kiedy będę mógł przedłożyć Państwu wniosek dotyczący osiągnięcia 20 % zwiększenia efektywności energetycznej.
Pan poseł wspomina o mediach. To prawda, że branża i inwestorzy, zarówno ci inwestujący w technologię, jak i inwestorzy finansowi, mogą zrobić więcej w dziedzinie energii odnawialnej i dla konsumentów. Mam dla pana posła propozycję. Na wiosnę przyszłego roku planuję odbycie wizyty w trzech państwach bałtyckich. Jeżeli pan poseł może zgłosić odpowiednie kandydatury, to korzystając z moich ograniczonych zasobów z przyjemnością wezmę udział w konferencji z udziałem przedstawicieli mediów, banków i przedsiębiorstw na rzecz zwiększenia świadomości w państwie pana posła i stworzenia szans dla nowych programów oraz współfinansowania.
Następne pytanie brzmiało, co sądzę o europejskich sieciach energetycznych? Chcę udzielić bardzo szczerej odpowiedzi na to pytanie. Jeżeli przyjrzeć się infrastrukturze transportowej w Europie, to okaże się, że dysponujemy drogami, autostradami, liniami kolejowymi, europejską przestrzenią powietrzną z dużymi i małymi regionalnymi portami lotniczymi oraz dużymi portami lotniczymi, jak Genua, Marsylia, Hamburg czy Rotterdam. Na Morzu Śródziemnym, Morzu Czarnym, Morzu Bałtyckim, Morzu Północnym i Oceanie Atlantyckim mamy terminale ciekłego gazu ziemnego. Ponadto dysponujemy cyfrową strukturą informacji, komunikacji i nawigacji, w tym także sieciami telefonii komórkowej. Niestety, w porównaniu do tych obszarów nasze sieci energetyczne niemal nie istnieją. Możemy przewozić telewizory, tusze wieprzowe, żywność w puszkach i inne towary z Portugalii na Łotwę i z Holandii do Grecji, możemy przewozić pracowników i turystów, możemy też przekazywać informacje i świadczyć usługi finansowe, ale nasze sieci przesyłu gazu i energii elektrycznej są nadal podzielone wzdłuż linii rodem z XIX wieku. Musimy zintegrować rynki państw bałtyckich, Finlandii, Europy Środkowej i Grecji zanim jeszcze Serbia i Chorwacja przystąpią do Unii Europejskiej. Potrzebujemy też mostów i przekaźników do przesyłu energii elektrycznej w obu kierunkach, między Hiszpanią, Francją a Niemcami. W ciągu kolejnych 20 lat musimy wprowadzić środki finansowe i prawodawstwo gwarantujące, że nasze sieci do przesyłu energii elektrycznej i gazu będą tej samej jakości i będą miały tę samą przepustowość, co nasze sieci dróg i trakcji kolejowych oraz nasza przestrzeń powietrzna, które można wykorzystać do przewozu towarów i zapewnienia obywatelom swobody przemieszczania się. W przeciwnym przypadku nie osiągniemy bezpieczeństwa dostaw i nie będziemy mogli współdziałać w sytuacji kryzysowej. Nie będziemy dysponować zdolnościami do składowania, nie będziemy mogli stworzyć zakładów energii odnawialnej w najdogodniejszych lokalizacjach ani dostarczać energii elektrycznej obywatelom. Nie będziemy też dysponować konkurencyjnością, której domagają się konsumenci i nie będziemy w stanie stworzyć rynku wewnętrznego, który od zawsze jest jedną z podstawowych zasad Unii Europejskiej i który trzeba urzeczywistnić w obszarze gazu i energii elektrycznej.
Dlatego gorąco popieram główną inicjatywę na rzecz stworzenia sieci do przesyłu energii elektrycznej, gazu i ropy.
Przewodniczący

Przedmiot: Fundusze strukturalne a niepełnosprawność
Wiele sprawozdań dotyczących wykorzystania funduszy strukturalnych wskazuje na to, że nawet jeśli środki trafiają do osób najbardziej potrzebujących, to nie dzieje się to w sposób najbardziej dla nich korzystny lub tak, aby rzeczywiście poprawić jakość ich życia.
Jak Komisja planuje zapobiec wykorzystywaniu funduszy strukturalnych do finansowania instytucjonalizacji osób niepełnosprawnych? Jak planuje ona zachęcić do wykorzystywania tych funduszy do finansowania modeli opieki świadczonej społecznie, alternatywnych w stosunku do opieki instytucjonalnej, oraz do wspierania integracji społecznej osób niepełnosprawnych?
László Andor
komisarz - Jak Pani Poseł wie, polityka społeczna, w tym polityka dotycząca osób niepełnosprawnych jest przede wszystkim przedmiotem odpowiedzialności krajowej. Jednak większe poparcie grup będących w niekorzystnej sytuacji, a zwłaszcza osób niepełnosprawnych, w tym osób przebywających w domach opieki, jest głównym obszarem działań w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Według niektórych szacunków osoby niepełnosprawne stanowią przynajmniej 16 % ludności UE w wieku produkcyjnym, ale zatrudnionych jest tylko 40 % osób niepełnosprawnych. Komisja zachęca do zmiany podejścia do opieki z opieki zinstytucjonalizowanej do świadczonej w lokalnych społecznościach i w tej dziedzinie nawiązała ścisłą współpracę z państwami członkowskimi, a przede wszystkim z instytucjami zarządzającymi EFS i EFRR oraz organizacjami pozarządowymi.
W 2009 roku Komisja opublikowała sprawozdanie grupy ekspertów ad hoc w sprawie przejścia z opieki zinstytucjonalizowanej na opiekę świadczoną w lokalnych społecznościach. Zgodnie z zasadą dzielonego zarządzania państwa członkowskie odpowiadają za wybór działań finansowanych z funduszy strukturalnych.
W bieżącym okresie programowania Europejski Fundusz Społeczny i Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego wspierają pewne programy deinstytucjonalizacji i przejście z opieki instytucjonalnej na usługi świadczone w lokalnych społecznościach. Dotyczy to przede wszystkim tych państw członkowskich, które dołączyły do UE po 2004 roku. Dzięki temu finansuje się projekty w Bułgarii i na Słowacji.
Jak Pani Poseł wiadomo, Komisja pracuje obecnie nad nowymi przepisami w sprawie funduszy strukturalnych na okres po roku 2013 i przedłoży wniosek w tej sprawie w 2011 roku. Aby zintensyfikować walkę z dyskryminacją i promować włączenie społeczne osób niepełnosprawnych po przyszłych programach operacyjnych można się spodziewać na przykład wskazania grup zagrożonych dyskryminacją i wykluczeniem. Komisja przeanalizuje rolę, jaką mogłyby odegrać krajowe organy ds. równości i może rozważyć nałożenie na państwa członkowskie ściślejszych wymogów w zakresie sprawozdawczości dotyczącej środków walki z dyskryminacją wdrażanych przy wsparciu z funduszy strukturalnych.
Ponadto, jednym z celów Europejskiej Strategii na rzecz Niepełnosprawności na lata 2010-2020, którą Komisja przyjęła w dniu 15 listopada, jest przyspieszenie działań podejmowanych przez państwa członkowskie na rzecz ułatwienia przejścia z opieki instytucjonalnej na świadczoną w społecznościach lokalnych. Strategia dąży do tego dzięki wskazaniu dobrych praktyk w zakresie wykorzystywania funduszy strukturalnych na rzecz zachęcania obywateli do samodzielnego życia i w społeczeństwie oraz ma na celu przygotowanie inicjatyw na rzecz zwiększania świadomości przez organy zarządzające funduszami strukturalnymi na szczeblu UE i krajowym. Przygotowany zostanie na przykład zestaw wytycznych przeznaczonych dla organów zarządzających i dotyczących tego, jak wykorzystać fundusze strukturalne na wspieranie rozwoju usług świadczonych społecznie.
Kinga Göncz
(HU) Panie Przewodniczący! To rzeczywiście temat, o który chciałam w dalszej części zapytać i skomentować. Ucieszyła mnie odpowiedź pana komisarza. Moje pytanie dodatkowe brzmi: czy w oparciu o te zasady w następnym okresie budżetowym Komisja planuje wprowadzenie jakichś uwarunkowań zapobiegających nasileniu segregacji, ale umożliwiających, na przykład, wykorzystanie tych funduszy przede wszystkim na docelową integrację społeczną. Problem polega na tym, że fundusze te były często wykorzystywane na tworzenie i przekształcenie dużych instytucji, a nie na pomieszczenia zintegrowane. Jestem przekonana, że jest wielu dobrych ekspertów, którzy chętnie pomogą tutaj Komisji, a także państwom członkowskim.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie Komisarzu! Dziękuję za odpowiedź. Chcę pogratulować Komisji Europejskiej, która na początku tego miesiąca przedstawiła nową Europejską Strategię w sprawie Niepełnosprawności na lata 2010-2020. Mam jednak następujące pytanie. Jakie programy specjalne Komisja planuje przygotować w oparciu o tę strategię i kiedy, abyśmy mogli stworzyć osobom niepełnosprawnym bardziej korzystne warunki wejścia na rynek pracy albo dostosować do ich potrzeb otoczenie i infrastrukturę?
László Andor
komisarz - Prezydencja belgijska zorganizowała w Liège konferencję o przyszłości polityki spójności w oparciu o piąte sprawozdanie na temat spójności, które opublikowaliśmy wspólnie z komisarzem Hahnem. Uwarunkowania były jednym z głównych tematów debaty, a jeżeli chodzi o Europejski Fundusz Społeczny, to odnieśliśmy się do sytuacji przedstawionej przez panią poseł Göncz i chcielibyśmy przygotować uwarunkowania w tej dziedzinie.
Uwarunkowania mają wiele znaczeń i niestety niektóre z nich postrzega się jako niesprawiedliwe czy bezproduktywne. Uważamy, że prawdziwe znaczenie uwarunkowań, jeżeli chodzi o fundusze strukturalne, polega na tym, że świadomość i odpowiedzialność trzeba zwiększać nie tylko w odniesieniu do treści, ale i kontekstu projektów i programów operacyjnych. Finansowanie programu naprawdę musi przystawać do realiów społecznych poszczególnych regionów i makroregionów i potraktujemy to niezwykle poważnie.
Niedawno nawiązaliśmy z niektórymi państwami członkowskimi współpracę na rzecz usług świadczonych społecznie. W Bułgarii na przykład z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Rozwoju Regionalnego sfinansowano wspólny projekt zamknięcia zakładów opieki dla dzieci niepełnosprawnych; odbyło się to w ramach pierwszego etapu realizacji ambitnego planu działania polegającego na zamknięciu wszystkich istniejących zakładów dla dzieci i świadczenia opieki rodzinnej oraz nowych usług wsparcia dla rodzin. Budżet tego konkretnego programu wyniósł 39 milionów euro, przy czym podobne projekty realizuje się nie tylko w Bułgarii, ale także na Słowacji.
Przedmiot: Anglo Irish Bank
Komisarz Almunia w oświadczeniu na temat irlandzkiego sektora finansowego powiedział, że konieczne jest uściślenie kilku istotnych kwestii w odniesieniu do Anglo Irish Bank. Czy Komisja wyjaśni, co to za ważne kwestie?
Joaquín Almunia
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Kiedy pan poseł Mitchell składał te pytania w dniu 7 października, sytuacja irlandzkiego sektora bankowego była inna niż dziś. W mojej odpowiedzi uwzględnię to, co wydarzyło się od chwili skierowania tego pytania.
Siedem dni przed skierowaniem pytania przez pana posła, w dniu 30 września irlandzki minister finansów Brian Lenihan wypowiedział się na temat ogólnego kosztu restrukturyzacji Anglo Irish Bank podając dwie prawdopodobne liczby: szacunki uśrednione w kwocie 29 miliardów euro i szacunki zawyżone w kwocie 34 miliardów euro. W owym czasie ogólna kwota "zastrzyku” kapitału z funduszy publicznych dla Anglo Irish sięgnęła kwoty około 23 miliardy euro.
Jak zawsze od początku tego kryzysu, zgodnie z naszymi informacjami bankowymi i restrukturyzacyjnymi, gdy instytucje finansowe otrzymują zastrzyk kapitału publicznego muszą przedstawić Komisji plan restrukturyzacji. Po obszernej debacie na temat Anglo Irish rząd irlandzki przedstawił plan restrukturyzacji w dniu 26 października. W projekcie planu restrukturyzacji przewidziano scenariusz likwidacji Anglo Irish sugerujący podział Anglo na dwa banki - bank zajmujący się odzyskiwaniem aktywów dla potrzeb likwidacji aktywów banku i bank finansujący dla potrzeb zdobycia zasobów niezbędnych do utrzymania jego działalności w procesie likwidacji aktywów.
Scenariusz, w którym likwiduje się aktywa jest mniej kłopotliwy niż ten, w którym bank nadal prowadzi działalność, zarówno pod względem reguł pomocy państwa, jak i konkurencji. W związku z tym wygłosiłem pewne oświadczenia publiczne, w których stwierdziłem, że zdaniem Komisji zadanie nie było tak trudne, jak negocjacje dotyczące niektórych planów restrukturyzacji dla innych instytucji finansowych w wielu państwach członkowskich.
Pracowaliśmy nad przedmiotowym projektem restrukturyzacji od momentu gdy rząd przedłożył nam dokument aż do ubiegłej niedzieli, kiedy to rząd irlandzki podjął decyzję o wystąpieniu z wnioskiem o zastosowanie programu wykorzystującego różne mechanizmy wsparcia państw członkowskich strefy euro znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej. Teraz w toczących się negocjacjach w sprawie programu należytą uwagę trzeba poświęcić planowi restrukturyzacji Anglo. Mam nadzieję, że irlandzki program zostanie uzgodniony i przyjęty w najbliższych dniach. Naprawdę mam taką nadzieję.
W tym kontekście mogę udzielić państwu nieco bardziej precyzyjnych odpowiedzi na temat przedstawionego przez irlandzki rząd planu restrukturyzacji banku Anglo Irish, który moje służby rozpatrzą przed podjęciem decyzji. Mam nadzieję, że nastąpi to jak najszybciej po przyjęciu programu.
Tak czy inaczej muszę powiedzieć, że mam nadzieję, iż przyjęcie i wykonanie programu pozwoli stworzyć bardziej korzystny klimat dla rozwiązania finansowych i gospodarczych problemów Irlandii. Miejmy nadzieję, że jednolite i silne podstawy irlandzkiej gospodarki zostaną poddane skutecznej kuracji, uwzględniającej konieczność restrukturyzacji sektora finansowego, który jest źródłem problemów w pańskim kraju.
Gay Mitchell
Dziękuję panu komisarzowi za odpowiedź. Poza tą salą nadużywa się słowa "restrukturyzacja”. Czy Pan Komisarz mógłby powiedzieć Wysokiej Izbie, czy widzi jakąś możliwość przejęcia lub połączenia części banku Anglo Irish z innym podmiotem w ramach ewentualnej restrukturyzacji, czy może przewiduje, że bank zostanie w końcu zlikwidowany? Czy w takim przypadku irlandzcy podatnicy odzyskają całość lub chociaż część swoich pieniędzy? Jaki jest pogląd pana komisarza na tę sprawę?
Janusz Władysław Zemke
(PL) Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Chciałem Panu podziękować za te informacje, ale moje pytanie dotyczy nieco innej kwestii. Pan mówił, Panie Komisarzu, o bardzo dużym banku - o Anglo Irish Banku, ale z informacji, jakie do nas docierają wynika, że także mają problemy inne duże banki w Irlandii. Czy zechciałby pan poinformować nas, czy podobne negocjacje dotyczą także innych banków w Irlandii?
Brian Crowley
Ja także chcę podziękować Panu Komisarzowi za odpowiedź.
Jeżeli chodzi o konkretny problem Anglo, to czy Komisja jest zdania, że Anglo różni się od innych banków rozliczeniowych, jak je nazywamy w Irlandii, na przykład Allied Irish Banks, Bank of Ireland, Ulster Bank i tak dalej?
Po drugie, jeżeli chodzi o rozliczenia, o których mówił pan komisarz, czy są one uwzględnione we wniosku, który rząd irlandzki jutro przedłoży, a dotyczącym mechanizmu finansowania bankowości, który jest dyskutowany z MFW i z Europejskim Bankiem Centralnym?
Joaquín Almunia
wiceprzewodniczący Komisji - Niestety, ponieważ negocjacje w sprawie wnioskowanego programu odbywają się właśnie teraz, nie mogę mówić o szczegółach. Mogę tylko powiedzieć panu posłowi Mitchellowi, że o ile szczęście dopisze plany restrukturyzacji instytucji finansowych w Irlandii i generalnie program finansowania potrzeb finansowych w Irlandii w tych trudnych czasach będą miały pozytywny wpływ na zakończenie tej jakże trudnej i pełnej wyzwań sytuacji, dzięki czemu irlandzka gospodarka ponownie wkroczy na drogę odnowy i zrównoważonego wzrostu tak, jak to miało miejsce w przeszłości. Irlandia była jednym z najlepszych przykładów sukcesu gospodarczego w strefie euro i w UE.
Chodzi o to, aby powiedzieć irlandzkim podatnikom, że ich pieniądze, które teraz wykorzystuje się na restrukturyzację razem ze środkami finansowymi, które, miejmy nadzieję, zostaną przydzielone z dwóch mechanizmów europejskich po przyjęciu programu oraz dzięki współpracy z MFW w ramach tego programu, zostaną im zwrócone dzięki pomyślnemu rozwiązaniu obecnych problemów Irlandii.
Nie mogę mówić o szczegółach. Proszę o zrozumienie. Mogę tylko powiedzieć, że plany restrukturyzacji negocjowane lub analizowane przez Komisję dotyczą również innych irlandzkich instytucji finansowych. Znacie państwo nasze kompetencje w zakresie reguł dotyczących pomocy państwa. W przypadku Bank of Ireland podjęliśmy pozytywną decyzję o przyjęciu planu restrukturyzacji. Jeżeli chodzi o Allied Irish Bank, to również negocjujemy warunki planu restrukturyzacji. W przypadku dwóch towarzystw budowlanych EBS i INBS także rozważamy możliwość restrukturyzacji tych instytucji finansowych.
Muszę powiedzieć, że jeśli chodzi o Anglo Irish Bank i towarzystwo budowlane INBS, to pracujemy nad scenariuszem likwidacji. Natomiast jeśli chodzi o pozostałe przypadki, to trzeba mieć nadzieję, że po podjęciu decyzji o restrukturyzacji i po jej wdrożeniu te instytucje finansowe wrócą na rynek w lepszej, właściwej kondycji.
Przedmiot: Kształtowanie wspólnej świadomości europejskiej
Kształtowanie wspólnej świadomości europejskiej u obywateli Unii Europejskiej jest niezbędnym warunkiem przetrwania misji zjednoczenia. Mając na uwadze, że mobilność obywateli europejskich działających w dziedzinie kultury i sztuki może posłużyć za najskuteczniejszy instrument do wzmocnienia wspólnej tożsamości europejskiej, jakie konkretne inicjatywy zamierza podjąć Komisja w zakresie wymiany doświadczeń i wiedzy między artystami europejskimi, aby zapewnić stworzenie programu finansowania przeznaczonego wyłącznie na wydarzenia artystyczne w Unii Europejskiej, uproszczenie procedur administracyjnych i wsparcie finansowe dla programów transeuropejskiej współpracy artystycznej?
Androulla Vassiliou
Panie Przewodniczący! Komisja całkowicie zgadza się z panem posłem, jeśli chodzi o ogromne znaczenie transgranicznej mobilności obywateli europejskich działających w dziedzinie kultury i sztuki. My także dokładamy wszelkich starań, aby usunąć przeszkody w ich mobilności.
Działania te obejmują koordynację zabezpieczenia społecznego, przepisy paszportowo-wizowe dla artystów z krajów trzecich, opodatkowanie i oczywiście lepszą wymianę informacji w sprawie mobilności. W ramach grup roboczych złożonych z przedstawicieli państw członkowskich i sektora kultury, eksperci z sektora kultury debatują nad tym, jak promować mobilność, aby wykonać cele europejskiej agendy kultury.
W ramach programu na rzecz kultury (2007-2013) Komisja wspiera projekty i działalność promującą transgraniczną mobilność obywateli europejskich działających w dziedzinie kultury i sztuki, zachęca do ponadnarodowej wymiany dzieł artystycznych i dóbr kulturowych i sprzyja dialogowi międzykulturowemu. W 2009 roku około 80 % projektów finansowanych przez Komisję dotyczyło obrotu dobrami kulturowymi i mobilności osób działających w dziedzinie kultury i sztuki.
Oczywiście, jak już powiedziałam, Komisja nadal dokłada wszelkich starań, aby ułatwić dostęp do programu. Do ułatwienia dostępu przyczyniają się przewodnik programowy, kalendarz obejmujący lata 2008-2013, dobre przykłady projektów i ośrodki kultury w każdym kraju. Dotychczas zdobyte doświadczenia zostaną wykorzystane do przygotowania procedur dotyczących przyszłych programów w dziedzinie kultury i sztuki.
Po przyjętej przez Parlament inicjatywie Komisja przyjęła też projekty pilotażowe zachęcające do mobilności artystów, zarówno na rok 2008, jak i 2009. Celem tych projektów jest zaoferowanie artystom europejskim możliwości poszerzenia zasięgu ich działalności i pozyskanie nowych odbiorców, a także wymiana doświadczeń i wzajemne uczenie się przydatne dla dalszego rozwoju kariery.
Wyniki tych projektów pilotażowych zostaną uwzględnione w przyszłych programach na rzecz kultury i sztuki i oczywiście będą pomocne dla grup roboczych złożonych ekspertów z państw członkowskich, działających w ramach otwartej metody koordynacji. W perspektywie długoterminowej wszystko, o czym powiedziałam pozwoli na kształtowanie wspólnej, europejskiej świadomości obywateli Unii Europejskiej.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie Przewodniczący! Dziękuję Pani Komisarz za szczegółową odpowiedź. Jak wszyscy wiemy, na europejskiej mapie pogody kulturowej zbierają się chmury podziału. Mamy Europę statystyki, Europę techniczną, ale są też tacy, którzy dają nam Europę kultury, edukacji, sztuki, mobilności artystów, zachęcają do ogólnoeuropejskiej kreatywności kulturowej.
Należę do tych, którzy wierzą, że takie są podwaliny, kulturowe podwaliny Europy działające jako czynnik zabezpieczający, stabilizujący dalsze dynamiczne poparcie dla procesu zjednoczenia europejskiego. Dajmy impuls dla kreatywności kulturowej i artystycznej i - odłóżmy na chwilę moje zasady i pomówmy o liczbach - przyczyńmy się do zwiększenia europejskiego PKB poprzez wymianę kulturową i artystyczną.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Panie Przewodniczący! Pragnę podziękować Pani Komisarz za tę ciekawą informację, ale moje pytanie i niepokój wiążą się z sytuacją budżetową. Bardzo dobrze wiemy, że mamy dzisiaj niejasność, jaki będzie budżet do dyspozycji w następnym roku. Chciałem w związku z tym zapytać panią komisarz, czy te perturbacje mogą w jakiś konkretny sposób wpłynąć na bardzo ciekawe plany, które Pani przedstawiła?
Androulla Vassiliou
Panie Przewodniczący! Chciałabym zacząć od stwierdzenia, że całkowicie zgadzam się z panem posłem Papastamkosem. Kilka dni temu brałam udział w ogromnym forum "Dusza Europy”, które odbywało się w Berlinie i na którym obecni byli przedstawiciele wszystkich agencji kultury. Dyskutowaliśmy o tych zagadnieniach i stwierdziliśmy, że Europa to nie tylko unia gospodarcza; wszystko zaczyna się od kultury.
Jak mówi w swoich pamiętnikach Jean Monnet "gdybym mógł zacząć od początku, zacząłbym od kultury”. Całkowicie się z tym zgadzam i popieram działania podejmowane w tej dziedzinie.
Zgadzam się z Panem, ale jak każdy obawiam się, że kiedy w czasach niedostatku rządy zaczną ciąć budżety, zaczną oczywiście od kultury - na co mieliśmy już dowody - edukacji i zdrowia. Zgadzam się, że to niezwykle krótkowzroczna polityka i powinniśmy się jej sprzeciwić, ponieważ na dłuższą metę wszyscy odczujemy konsekwencje tych cięć.
Przedmiot: Zorganizowany dialog UE z federacjami sportowymi w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i w zakresie ewentualnych konkretnych działań
Wraz z ratyfikacją Traktatu z Lizbony i uznaniem specyfiki sportu otwarto drogę ku prawdziwie europejskiemu wymiarowi sportu. Nowe przepisy przyznają Unii Europejskiej uprawnienia w zakresie wspierania, koordynowania i integrowania działań państw członkowskich, promując neutralność i przejrzystość zawodów sportowych oraz współpracę organizacji sportowych. Uznano ponadto znaczenie chronienia integralności fizycznej i psychicznej sportowców, w szczególności młodych sportowców.
Czego oczekuje Komisja Europejska - w świetle przepisów traktatów - od międzynarodowych federacji sportowych, aby rozpocząć dialog w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, który będzie coraz bardziej konstruktywny? Jakie konkretne działania zamierza podjąć Komisja, aby sprzyjać temu dialogowi i w pełni wykorzystać ustanowione w traktacie uprawnienia odnoszące się do sportu?
Androulla Vassiliou
komisarz - W 2007 roku, w oparciu o białą księgę sportu z 2007 roku, Komisja nawiązała zorganizowany dialog z podmiotami działającymi w dziedzinie sportu.
Po apelach ministrów sportu UE i Rady Europejskiej z 2008 roku. Komisja zaangażowała się we wzmocnienie dialogu i nadanie międzynarodowym organizacjom sportowym bardziej znaczącego miejsca w dialogu z Unią Europejską. Doprowadziło to do systematycznej współpracy między Komisją i Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, a także międzynarodowymi federacjami sportowymi.
W 2008 roku Komisja powołała forum sportowe UE. Uważa się, że doroczne zgromadzenie wszystkich podmiotów działających w dziedzinie sportu szczebla międzynarodowego, europejskiego i krajowego, w tym organów zarządzających oraz pozarządowych organizacji sportowych jest osią tego zorganizowanego dialogu. Kolejne forum odbędzie się w lutym 2011 roku w Budapeszcie, a Komisja zamierza przedstawić na nim wszystkim zainteresowanym sportem komunikat w sprawie nowej agendy sportu UE.
Komisja zwraca dużą uwagę na konieczność zagwarantowania podczas organizacji posiedzeń i imprez zrównoważonej i sprzyjającej włączeniu reprezentacji ruchów sportowych. Komisja jest zaangażowana w ten dialog, uwzględniając szczególną organizację sportu, złożoność omawianych tematów i oczywiście różnorodność podmiotów działających w dziedzinie sportu. Wzmocnienie zorganizowanego dialogu z ruchami sportowymi będzie miało podstawowe znaczenie dla powodzenia agendy sportu UE, którą Komisja zamierza przedstawić w oparciu o traktat z Lizbony. Państwa członkowskie, Parlament i Komisja powinny zająć należne im miejsce w ramach tego zorganizowanego dialogu.
Iva Zanicchi
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Po ratyfikowaniu traktatu z Lizbony i uznaniu szczególnego charakteru sportu otwiera się droga do nadania sportowi prawdziwie europejskiego wymiaru.
Nowe przepisy pozwalają Unii Europejskiej na popieranie, koordynowanie i integrowanie działań państw członkowskich, promowanie uczciwości i otwartości w zawodach sportowych oraz współpracy między organami odpowiedzialnymi za sport. Traktat uznaje też znaczenie ochrony fizycznej i moralnej integralności sportowców, zwłaszcza ludzi młodych.
W świetle przepisów traktatu, podjęcia jakich kroków Komisja oczekuje od międzynarodowych federacji sportu w celu nawiązania owocnego dialogu w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania? Jakie specjalne środki Komisja podejmie, aby wesprzeć ten dialog i w pełni wykorzystać uprawnienia w dziedzinie sportu przewidziane w traktacie?
Salvatore Iacolino
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Bardzo uważnie wysłuchałem odpowiedzi Komisji. Chcę przy tej okazji zapytać Komisję o jej stanowisko w sprawie nielegalnych zakładów, o nielegalne zakłady, które stanowią charakterystyczny element meczy piłkarskich i innych zawodów sportowych i, czy zamierza w ramach programu, o którym właśnie usłyszeliśmy, poświęcić szczególną uwagę temu aspektowi, który może zrujnować każde zawody i uczciwość, która powinna charakteryzować zawody sportowe.
Androulla Vassiliou
komisarz - Jeśli można, zacznę od ostatniego pytania. Zagadnieniem tym zajmuje się komisarz Barnier. Będę oczywiście uważnie śledzić jego działania. Jak rozumiem, pan komisarz zamierza przedstawić w 2011 roku zieloną księgę w celu rozpoczęcia konsultacji na ten niezwykle ważny temat. Zapewniam Pana, że ze względu na moje zainteresowania, będę uważnie przyglądać się rozwojowi sytuacji.
Jak już mówiłam na wstępie, zamierzam przedstawić komunikat w sprawie sportu. Będzie to pierwszy komunikat zawierający polityczną agendę sportową - mam nadzieję przedstawić go na początku stycznia - a w komunikacie omówione będą wszystkie problemy poruszone przez pana posła. Pierwsza prezentacja i debata odbędzie się w ramach zorganizowanego dialogu w kontekście budapeszteńskiego forum sportowego, które odbędzie się w lutym przyszłego roku.
Przedmiot: Obciążenie podatkowe w Grecji
Po podpisaniu protokołu ustaleń Grecja plasuje się na jednym z pierwszych miejsc w Europie pod względem podstawowych podatków: stosuje trzecią co do wysokości stawkę VAT i akcyzy paliwowej, trzecie pod względem poziomu składki ubezpieczeniowe, jedne na najwyższych stawek opodatkowania przedsiębiorstw i podatków nominalnych. Wprowadzenie wysokich podatków w Grecji przy równoczesnych cięciach płac i emerytur nie prowadzi bynajmniej do spodziewanego wzrostu wpływów; wręcz przeciwnie, powoduje dalszą regresję i zastój na rynku, a także wzrost poziomu ubóstwa i cen podstawowych towarów, sprawia, że pracownikom i emerytom coraz trudniej się utrzymać, prowadzi do zamknięcia setek przedsiębiorstw.
Zważywszy, że celem UE jest zarówno zapewnienie uzdrowienia finansów publicznych, jak i zaspokojenie potrzeb społecznych, jak Komisja - jako sygnatariusz protokołu ustaleń - ocenia ww. środki fiskalne?
Algirdas Šemeta
komisarz - Jak Pan Poseł wie, Grecja wprowadziła szereg środków polityki podatkowej na rzecz zmniejszenia deficytu. Ten program dostosowania gospodarczego został uzgodniony z Komisją, MFW i EBC. Przewidziano środki finansowe w kwocie 110 miliardów euro udostępnione przez państwa członkowskie strefy euro i MFW.
W dniu 6 sierpnia 2010 r. rząd grecki przedłożył Radzie i Komisji sprawozdanie omawiające wdrożenie środków podatkowych, a także zakrojone na szeroką skalę reformy strukturalne. Szczegółową i dogłębną ocenę środków przyjętych przez Grecję w pierwszej połowie 2010 roku w celu wykonania decyzji Rady 2010/320/WE z dnia 10 maja 2010 r. pan poseł może znaleźć w komunikacie przedłożonym Radzie przez Komisję w dniu 19 sierpnia 2010 r.
W ocenie tej stwierdza się przede wszystkim, że wykonanie budżetu potwierdza pozytywne zjawiska w pierwszej połowie 2010 roku w postaci szybszego od przewidywanego zmniejszenia deficytu, głównie na skutek mniejszych niż oczekiwano wydatków. Ponadto, wybrany przez rząd grecki - w ramach planowanych dostosowań podatkowych - zestaw środków dotyczących wydatków i dochodów uwzględnia istotne aspekty społeczne i gospodarcze, przede wszystkim w kontekście możliwych uzupełnień o pakiet reform strukturalnych oraz środki na rzecz poprawy otoczenia mikroekonomicznego i funkcjonowania sektora publicznego.
Konstantinos Poupakis
(EL) Panie Komisarzu! Chcę zadać Komisji Europejskiej następujące pytanie dodatkowe: jakie zalecenia Komisja, jako strona protokołu ustaleń, zamierza wydać Grecji pamiętając o tym, że obecny wysoki poziom opodatkowania doprowadził już do zamknięcia czy przeniesienia przedsiębiorstw do innych, bardziej liberalnych pod względem podatkowym krajów sąsiednich, a jednocześnie do zmniejszenia wnoszonego kapitału inwestycyjnego, zwrotu z kapitału i przedsiębiorczości w ogóle.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Chcę wrócić do problemu poruszonego w pytaniu mojego kolegi posła. Wobec zaostrzenia i zastosowania przez rząd polityki podatkowej opartej na protokole ustaleń inflacja w Grecji gwałtownie wzrosła i teraz przekracza 6 %, czyli jest najwyższa w Europie. W odpowiedzi na jedno z pytań pan komisarz Rehn przyznał, że wysoka inflacja wynika z podwyżki stawki podatku VAT, czyli inaczej mówiąc, z polityki podatkowej.
Chcę zapytać, czy Komisja uważa, że te środki podatkowe rzeczywiście doprowadziły do napędzenia spirali inflacji, która zagraża konkurencyjności greckiej gospodarki i jakie środki proponuje się greckiemu rządowi, aby rozwiązać ten problem.
Algirdas Šemeta
komisarz - Rzeczywiście, pytania są dość podobne i muszę tu podkreślić, że w przypadku Grecji mieliśmy ogromny deficyt, który trzeba było pokryć. Wszyscy wiemy, że nie ma cudownych rozwiązań dla pokrycia deficytów. Aby skonsolidować pozycję podatkową państwa członkowskie muszą albo zmniejszyć wydatki, albo podnieść podatki, albo zrobić obie te rzeczy jednocześnie. Podejście Komisji do tej sprawy jest bardzo jasne: to państwa członkowskie wybierają środki pokonywania trudności. Grecja wybrała kombinację środków dotyczących zarówno wydatków, jak i dochodów.
Komisja nie może dyktować państwom członkowskim, które podatki mogą podnieść czy obniżyć. To państwa członkowskie o tym decydują.
Jak dotąd grecki program funkcjonuje dobrze i jestem przekonany, że władze greckie podejmą w przyszłości wszelkie środki niezbędne do naprawienia sytuacji budżetowej.
Przedmiot: Oszustwa i straty wpływów z ceł z powodu przemytu papierosów
Czy Komisja jest zaniepokojona faktem, że przemyt nielegalnych papierosów z państw trzecich do krajów takich jak Irlandia osiągnął alarmujące rozmiary? Na skutek tego zjawiska UE traci przychody z tytułu ceł, które są ważnym źródłem finansowania, zwłaszcza że stanowią 15% budżetu UE. Również państwa członkowskie tracą dochody z tytułu podatku akcyzowego. Czy Komisja dysponuje planami umożliwienia państwom członkowskim zaostrzenia kontroli na granicach zewnętrznych UE lub wręcz zmuszenia ich do takich działań w celu rozwiązania problemu oszustw celnych?
Algirdas Šemeta
komisarz - Jeżeli chodzi o kontrole graniczne, to kontrole celne muszą zrównoważyć ochronę szeregu interesów UE w dziedzinie finansów, ochrony i bezpieczeństwa z interesami uprawnionych podmiotów handlowych.
Dlatego opracowano wspólnotowe ramy zarządzania ryzykiem umożliwiające przeprowadzanie kontroli celnych ze względów bezpieczeństwa i ochrony w oparciu o wspólne kryteria i normy ryzyka.
W UE każdego roku kontroluje się 1,5 miliona ton ładunków przewożonych drogą morską i 12 milionów ton ładunków przewożonych drogą lotniczą. Na mocy art. 209 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej służby celne państw członkowskich odpowiadają za stosowanie przedmiotowego prawodawstwa UE.
W związku z tym, odpowiadają one za organizowanie kontroli celnych na fizycznych granicach i wszędzie indziej w oparciu o techniki zarządzania ryzykiem określone w kodeksie celnym UE.
Jeżeli chodzi o przemyt papierosów, to Komisja odgrywa aktywną rolę we wspieraniu państw członkowskich w zlikwidowaniu zjawiska międzynarodowego przemytu papierosów i rozbijaniu grup przestępczych odpowiedzialnych za handel nimi.
W sprawach operacyjnych i koordynowaniu najważniejszych dochodzeń celnych i karnych prowadzonych z udziałem państw członkowskich i krajów trzecich organy ścigania z całej Unii Europejskiej wspomaga przede wszystkim Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych.
Wykorzystując przepisy o europejskiej pomocy wzajemnej w sprawach celnych oraz szereg porozumień zawartych między UE i krajami trzecimi OLAF organizuje wspólne operacje celne z udziałem państw członkowskich UE i krajów trzecich mające na celu rozwiązanie konkretnych problemów, na przykład operację Matthew II dotyczącą ruchu drogowego na wschodniej granicy, czy operację Sirocco koncentrującą się na dalekomorskich przewozach kontenerowych z Chin do Unii.
OLAF zapewnia też państwom członkowskim wsparcie finansowe z programu Hercules II w zakresie środków dotyczących przede wszystkim przemytu papierosów, na przykład w zakresie zakupu specjalistycznych rentgenowskich urządzeń skanujących wykorzystywanych na przejściach granicznych i organizacji działań regionalnych.
Ponadto, w 2010 roku podpisano porozumienie z British American Tobacco i Imperial Tobacco Limited, a odpowiednio w 2004 roku i 2007 roku z Philip Morris International i Japan Tobacco International. Te prawnie wiążące porozumienia przewidują kompleksowy pakiet środków stworzonych z myślą o zmniejszeniu liczby wyrobów tych spółek na czarnym rynku tytoniowym.
Jim Higgins
Chciałbym podziękować Panu Komisarzowi za kompleksową odpowiedź. Jak Pan powiedział, przemyt papierosów jest działalnością przynoszącą duże zyski. Papierosy są doskonale podrobione, idealnie opakowane, idealnie ułożone i idealnie etykietowane.
Niedawno na dublińskim zamku spotkałem się z szefową organów celnych w Irlandii, która powiedziała mi, że jeden na pięć papierosów - 20 % papierosów wypalanych w Irlandii, niewielkim kraju - tak naprawdę pochodzi z Chin, a po ich skonfiskowaniu i zbadaniu okazało się, że zawierają one mieszankę tytoniu i psich odchodów. Naprawdę musimy zaostrzyć nasze uregulowania prawne.
Cieszy mnie współpraca międzynarodowa, ale nadal mamy ogrom pracy do wykonania. Chcę przede wszystkim powiedzieć, że OLAF, urząd ds. zwalczania nadużyć finansowych UE, musi otrzymać większe środki.
Algirdas Šemeta
komisarz - Postaram się mówić zwięźle. Odpowiedź w tej sprawie nie jest prawdopodobnie konieczna, ale chcę podzielić obawy pana posła.
W przyszłym miesiącu jadę do Chin, żeby omówić, między innymi, zagadnienia dotyczące spraw celnych, problem przemytu papierosów. Aby rozwiązać ten problem wspólnie z władzami chińskimi wprowadzamy szereg środków. To prawda, że - jak pan poseł słusznie zauważył - Chiny są nadal głównym źródłem pochodzenia podrobionych papierosów, a zatem aby pokonać ten problem musimy z nimi współpracować. Muszę podkreślić, że władze chińskie są gotowe na tę współpracę.
Przedmiot: Wspólna jednolita podstawa opodatkowania osób prawnych
Czy Komisja może poinformować o swoich bieżących wnioskach w sprawie przyjęcia wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych, określić proponowane ramy czasowe i podać powody kontynuowania tej polityki?
Przedmiot: Stawka podatku dochodowego od osób prawnych obowiązująca w Irlandii
W obliczu licznych spekulacji pojawiających się w międzynarodowych mediach informacja o tym, że wnioski Komisji nie wpłyną na ten kluczowy element modelu gospodarczego Irlandii byłaby w dobie kryzysu pożądanym sygnałem dla rynków międzynarodowych.
Czy Komisja może w sposób wyraźny i jednoznaczny oświadczyć, że UE nie podejmie żadnych środków, które będą miały wpływ na obowiązującą w Irlandii stawkę podatku dochodowego od osób prawnych?
Przedmiot: Wspólna jednolita podstawa opodatkowania osób prawnych (CCCTB)
Czy Komisja może wydać oświadczenie potwierdzające, że proponowana inicjatywa dotycząca CCCTB nie wpłynie na możliwości państw członkowskich do określania własnej stawki podatku dochodowego od osób prawnych?
Algirdas Šemeta
komisarz - Czy mam odpowiedzieć na te trzy pytania w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych łącznie?
Komisja nie przewiduje złożenia wniosków dotyczących stawek podatku od osób prawnych. Różnice stawek pozwalają do pewnego stopnia utrzymać konkurencyjność podatkową na rynku wewnętrznym. Ponadto uczciwa konkurencja podatkowa oparta na stawkach zapewnia większą przejrzystość i pozwala państwom członkowskim na wzięcie pod uwagę zarówno konkurencyjności rynkowej, jak i potrzeb budżetowych w zakresie dostosowania stawek podatkowych.
Natomiast jeżeli chodzi o problem podstawy opodatkowania osób prawnych to Komisja od jakiegoś czasu pracuje nad wnioskiem dotyczącym jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych. Inicjatywa ta została ujęta w programie roboczym Komisji na rok 2011 jako strategiczna inicjatywa na rzecz ukierunkowania potencjału wzrostu jednolitego rynku. Jest ona również przytaczana jako podstawowy wniosek w akcie o jednolitym rynku, który przyjęto w dniu 27 października 2010 r.
Obecnie Komisja planuje przyjęcie wniosku do końca pierwszego kwartału 2011 roku. CCCTB to wspólny system przepisów dotyczących wyliczania podstawy opodatkowania spółek; nie ma wpływu na stawki podatkowe. Państwa członkowskie będą nadal decydowały o własnych stawkach podatku od osób prawnych. Komisja jest przekonana, że kontynuowanie polityki CCCTB jest właściwym rozwiązaniem dla kompleksowego pokonania transgranicznych przeszkód podatkowych dla wzrostu.
Obecnie istnieje 27 bardzo zróżnicowanych systemów podatku dochodowego od osób prawnych w UE, co oznacza, że spółki borykają się z poważnymi przeszkodami podatkowymi i obciążeniem administracyjnym, które zniechęcają je do prowadzenia działalności na jednolitym rynku, a nawet ją utrudniają, i ujemnie wpływają na ich konkurencyjność, zwłaszcza w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw. Tak bardzo podzielony krajobraz powoduje znaczne zakłócenia rynkowe i prowadzi do powstania barier, a także powoduje poważne koszty zgodności.
Marian Harkin
Chcę podziękować Panu Komisarzowi za odpowiedź. Doskonale rozumiem to, co pan komisarz mówi o różnicy między stawkami podatku a podstawami opodatkowania, ale jednym z problemów dla tych przedsiębiorstw - przede wszystkim w zakresie napływających do Europy bezpośrednich inwestycji zagranicznych - jest ich zdolność do przewidzenia z wyprzedzeniem, z dokładnością, podatkowych następstw transakcji. Jeżeli część z tych wyliczeń dotyczy sprzedaży według miejsca przeznaczenia, nie można ich przewidzieć z wyprzedzeniem, więc przedsiębiorstwa te nie mogą mieć pewności. Uważam, że jest to czynnik zniechęcający do bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Mam wiele innych pytań, ale wiem, że mamy mało czasu, więc byłabym wdzięczna, gdyby pan komisarz mógł odpowiedzieć na to jedno pytanie.
Pat the Cope Gallagher
Chcę podziękować Panu Komisarzowi za obszerną odpowiedź, ale także zapytać, czy może potwierdzić, że Traktat z Lizbony zawiera szczegółowy protokół dotyczący opodatkowania i prawa państw członkowskich do zawetowania wniosków podatkowych.
Algirdas Šemeta
komisarz - Możemy się nie zgadzać co do pewnych zasad opodatkowania, które są zawsze dość drażliwym problemem. Największe wsparcie dla CCCTB pochodzi od przedsiębiorstw, mamy na to jasne dowody. Rozumiem to, bo współpraca z 27 różnymi państwami członkowskimi o 27 różnych systemach podatku od osób prawnych to dla nich prawdziwe piekło.
Jeżeli chodzi o bezpośrednie inwestycje zagraniczne, to jeśli mamy osiągnąć porozumienie w sprawie tego wniosku, musimy to zrobić jednogłośnie. Jeżeli uda się nam uzyskać porozumienie ułatwi ono bezpośrednie inwestycje zagraniczne, bo inwestorzy zagraniczni, którzy chcą inwestować nie tylko w jednym państwie członkowskim, ale w kilku, będą w stanie poradzić sobie z jednym systemem podatku dochodowego od osób prawnych, a nie z kilkoma systemami podatku od osób prawnych i na tym polega wielka korzyść inwestorów zagranicznych. Podczas debat dwustronnych z potencjalnymi inwestorami inwestorzy zagraniczni podkreślali, że 27 systemów podatku od osób prawnych to przeszkoda dla bezpośrednich inwestycji zagranicznych.
I na koniec, jeżeli mówimy o wspólnej jednolitej podstawie opodatkowania osób prawnych, to nie mamy na myśli stawek podatkowych. Jasne jest, że nie ma to nic wspólnego z suwerennością państw członkowskich w kwestii podejmowania decyzji w sprawach podatkowych, nawet w otoczeniu CCCTB będą one mogły decydować o stawkach podatku od osób prawnych w oparciu o potrzeby, systemy socjalne, usługi publiczne i tak dalej. Zatem sam wniosek nie umniejsza suwerenności państw członkowskich w sprawach podatkowych.
Przewodniczący
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Zamykam turę pytań.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 20.35 i wznowione o godz. 21.00)
