Verwelkoming
De Voorzitter.
 Het doet mij veel genoegen om de president van Litouwen, de heer Rolandas Paksas, te kunnen verwelkomen, die vandaag in Brussel zijn eerste officiële buitenlandse bezoek sinds zijn benoeming aflegt en op de officiële tribune heeft plaatsgenomen.
De Voorzitter.
 Het enige onderwerp op de agenda vandaag is de oorlog in Irak.
(Verschillende afgevaardigden in het midden en aan de linkerzijde houden borden omhoog waarop het militair ingrijpen in Irak wordt veroordeeld)
Geachte collega's, ik weet dat deze kwestie zeer gevoelig ligt, maar gezien de ernst van de huidige situatie wil ik u verzoeken om vandaag als Parlement waardigheid en decorum te betrachten.
Gollnisch (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een heel kort punt van orde. Een discussie zoals u wenst, is prima, maar het Parlement moet zich via een stemming over deze kwestie kunnen uitspreken. De verschillende fracties moeten de mogelijkheid krijgen resoluties in te dienen en dit debat met een stemming af te sluiten. Anders heeft onze discussie geen enkele zin.

Naïr (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volledig met de vorige spreker eens. Ik denk dat wij een resolutie moeten aannemen waarin duidelijk naar voren komt wat het standpunt van het Parlement is over een oorlog die een volk zal vernietigen.
(Applaus van links)

De Voorzitter.
 Ik wil u erop wijzen dat het initiatief voor vergaderingen als deze wordt genomen door de Voorzitter, maar niet zonder eerst de Conferentie van voorzitters te raadplegen. Na overleg is besloten om vandaag deze bijzondere vergadering te houden.
Volgende week zullen premier Simitis en voorzitter Prodi dit Parlement toespreken en bij die gelegenheid kunnen de fracties en de afgevaardigden hun standpunten desgewenst tot uitdrukking brengen in de vorm van een resolutie of een stemming. Voor de vergadering van vandaag heeft de Conferentie van voorzitters besloten om een debat zonder een resolutie te houden. Ik zal dit besluit respecteren en mij houden aan de betreffende procedures.
Ik geef het woord nu aan de heer Papandreou, fungerend voorzitter van de Raad.

Papandreou
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, geachte afgevaardigden, ik geloof dat wij allen vandaag zeer aangedaan zijn door de gebeurtenissen. Ik weet hoezeer het Europees Parlement in de afgelopen weken geprobeerd heeft een bijdrage te leveren aan de inspanningen van ons allen ten behoeve van een diplomatieke en vreedzame oplossing van de crisis in Irak. Wij zijn diep getroffen: het moment waarop de diplomatie zwijgt en de oorlog spreekt is altijd een moment van grote droefenis en teleurstelling.
Er is binnen onze familie - maar, zoals ook de Voorzitter reeds zei, ook in de internationale gemeenschap en de VN - vaak en hevig gedebatteerd over de crisis in Irak. Wij hadden een gemeenschappelijk uitgangspunt en een gemeenschappelijk doel, en daaraan hebben wij ten minste twee keer uiting gegeven: tijdens de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken en daarna op de Top. Tegelijkertijd moesten wij echter alle diplomatieke middelen aanwenden en alle mogelijkheden uitputten om het gebruik van geweld te voorkomen.
Dat was ook het doel van het Grieks voorzitterschap, en natuurlijk hebben wij initiatieven in die richting ondernomen. Wij hebben regelmatig besprekingen gevoerd met al onze - permanente en niet-permanente - leden in de VN. Wij hebben ook regelmatig ontmoetingen gehad met de leiders van de Verenigde Staten, met Kofi Annan en met de inspecteurs. Als voorzitterschap hebben wij samen met andere leden van de Raad in het kader van het voorzitterschap bezoeken gebracht aan de Arabische landen in het Midden-Oosten en daar besprekingen gevoerd met de ministers van Buitenlandse Zaken - waarbij ook de heer Patten aanwezig was - en met de leiders van de Arabische Liga in Sharm el-Sheik. Wij hebben een belangrijk initiatief genomen om een concrete boodschap van de Arabische Liga aan Irak te sturen, maar helaas was dit initiatief geen goed einde beschoren. Het lijdt echter geen twijfel dat de discussies binnen onze familie over onze houding en onze aanpak van de crisis zeer moeilijk waren.
Dit is niet het moment om in detail te treden, en misschien ook niet het moment om te zeggen wie verantwoordelijk is voor de kansen die de internationale gemeenschap heeft gemist om een vreedzame oplossing te bewerkstelligen. Eén ding is echter zeker: er zijn heftige debatten gevoerd, en deze zullen belangrijke resultaten opleveren en een grote weerslag hebben op de ontwikkelingen. Als Europese Unie - en als internationale gemeenschap en VN - moeten wij alle implicaties van deze crisis onderzoeken en nagaan hoe wij deze het hoofd kunnen bieden.
Ik wil hier tevens bij aantekenen dat in de standpunten die tijdens de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van eergisteren zijn ingenomen, onenigheid naar voren is gekomen. Men verschilt van mening over de vraag in hoeverre een oorlog legitiem is, over de opportuniteit van ingrijpen, en over de gevolgen van ingrijpen, of niet-ingrijpen, voor de stabiliteit in het gebied. Mijns inziens mogen wij ons echter niet blindstaren op deze, ook door uw Voorzitter genoemde meningsverschillen. Die zijn geen geheim en wij hoeven ze ook niet te verbergen. Veeleer moeten wij allen, als voorzitterschap maar vooral ook als Raad en Europees Parlement, de huidige stand van zaken onder ogen zien en nagaan welke stappen wij hierna moeten zetten. Wij zijn vandaag namelijk met een voldongen feit geconfronteerd: de oorlog is begonnen.
Wat deze volgende stappen betreft verwijs ik ten eerste naar hetgeen de heer Cox terecht zei. Laat deze crisis voor ons allen een aanleiding zijn om bij onszelf te rade te gaan. U verlangt dat van ons, en ook de overgrote meerderheid van de burgers van de Europese Unie verlangt dat van ons. Wij moeten diep nadenken over de noodzaak van institutionele hervormingen en de politieke wil opbrengen om een gemeenschappelijk buitenlands beleid tot stand te brengen, een beleid dat de Europese Unie in staat stelt met één stem te spreken en doeltreffend op te treden op het internationale toneel.
Ten tweede moeten wij onze aandacht richten op de problemen die nu ontstaan voor Irak en voor de hele regio. Er zal waarschijnlijk een grote humanitaire crisis ontstaan, en die moeten wij het hoofd bieden. Ik wil herhalen wat de heer Kofi Annan gisteren in de Veiligheidsraad zei: de internationale gemeenschap zal zich misschien herenigen rondom het lot van het Iraakse volk. Inderdaad zijn eergisteren tijdens de - informele maar wel degelijk zeer belangrijke - besprekingen van de ministers van Buitenlandse Zaken in de Raad bepaalde benaderingen naar voren gekomen, en deze zullen zeer zeker een leidraad zijn voor onze volgende stappen.
Ten eerste zullen wij het hoofd moeten bieden aan de enorme humanitaire problemen die door de oorlog in Irak zullen ontstaan, en met name aan de gevolgen van de oorlog voor de buurlanden. Ook moeten wij de problemen in de Europese Unie zelf aanpakken, die mogelijk te maken krijgt met een vluchtelingengolf.
Ten tweede is zeer belangrijk dat de soevereiniteit en de territoriale integriteit van Irak worden gewaarborgd.
Een derde belangrijk probleem betreft de stabiliteit in de gehele regio. Een oorlog in Irak kan leiden tot destabilisering en problemen in de buurlanden. Een van die buurlanden is Turkije. Turkije is kandidaat-land voor toetreding tot de Europese Unie. Enkele dagen geleden hebben wij tijdens de bijeenkomst van het Europees Parlement in Straatsburg de gelegenheid gehad te spreken over het vraagstuk van de Koerden. De vrees werd geuit dat een nieuw oorlogsfront zou kunnen ontstaan door deze crisis. Wij moeten echter ook kijken naar de gevolgen die deze oorlog voor Turkije zelf zal hebben, en we moeten ervoor zorgen dat Turkije zijn weg richting Europa en zijn hervormingsproces kan voortzetten.
Een ander belangrijk vraagstuk voor deze regio en voor de stabiliteit in het hele Midden-Oosten is het vredesproces aldaar. De Europese Unie is unaniem van mening dat vorderingen moeten worden gemaakt met de alom bekende roadmap. Deze moet niet alleen zo snel mogelijk worden gepubliceerd, maar ook worden geïmplementeerd. Verder moeten wij, ongeacht de ontwikkelingen in Irak, in dit proces de klemtoon leggen op de zeer belangrijke rol van de Verenigde Naties. Ook ten aanzien daarvan is er gelukkig unanimiteit. Misschien hebben wij in de vorige fase de VN niet voldoende op de voorgrond kunnen plaatsen, maar laten wij er in het vervolg voor zorgen dat deze organisatie de plaats krijgt die haar toekomt.
Mijns inziens worden wij geconfronteerd met nog twee andere zeer belangrijke vraagstukken. Ten eerste de transatlantische betrekkingen, de betrekkingen van de Europese Unie met de Verenigde Staten. Het is onbetwistbaar dat er op dit punt sprake is van een ernstige crisis, en daarom is het hoog tijd dat wij open en eerlijk met elkaar spreken over de werkelijke problemen van deze tijd, over de uitdagingen waarmee wij worden geconfronteerd, of het nu gaat om massavernietigingswapens, milieu, armoede of ongelijkheid. Wij moeten een eerlijke dialoog tot stand brengen met de Verenigde Staten, een dialoog die kan uitmonden in een daadwerkelijke samenwerking ten behoeve van de veiligheid en de vrede, en in de totstandkoming van een echt wereldbestuur, een wereldbestuur dat gegrondvest is op de waarden die de Europese Unie zo na aan het hart liggen en die de grondslag vormen van de Gemeenschap waarin wij leven.
Zeer belangrijk is eveneens dat wij de afgelopen weken nauw hebben samengewerkt met de Arabische wereld. Deze samenwerking heeft, mijnheer de Voorzitter, vrienden en collega's, laten zien dat het conflict in Irak geen oorlog of conflict mag zijn tussen culturen, en dat is het ook niet. Veeleer moeten wij de banden met de Arabische en islamitische wereld versterken. Wij moeten zorgen voor een interculturele dialoog, voor een dialoog waarin de nadruk ligt op de problemen van de mensheid, op de problemen waarvoor wij allen een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid dragen. In het kader van die gemeenschappelijke verantwoordelijkheid kunnen wij dan ook spreken over de manier waarop wij deze vraagstukken kunnen aanpakken en over de gemeenschappelijke waarden waardoor wij ons daarbij moeten laten leiden.
In verband hiermee wilde ik onderstrepen dat alle lidstaten, en mijns inziens ook alle burgers - en dat geeft ons misschien enige reden tot optimisme in deze moeilijke tijd - vastbesloten zijn ervoor te zorgen dat deze zo uitvoerig besproken crisis, die ook in de komende weken, maanden en misschien zelfs jaren in het middelpunt van de belangstelling zal blijven staan, door ons in de Europese Unie aangegrepen wordt om diep na te denken over onze eigen instellingen, over onze eigen rol, over de uitdagingen waarmee wij worden geconfronteerd en over de manier waarop wij deze kunnen aanpakken. Ik kan u verzekeren dat daartoe de wil bestaat, en deze wil kwam mijns inziens ook duidelijk tot uiting in het debat van eergisteren in de Raad Buitenlandse Zaken. Natuurlijk zijn wij verbitterd en teleurgesteld over ons onvermogen om het probleem van Irak gemeenschappelijk aan te pakken, maar dit mag geen reden zijn om verdeeld te blijven. Laten wij liever de klemtoon leggen op onze mogelijkheden tot gemeenschappelijk optreden. Laten wij de problemen onderzoeken en gemeenschappelijk een stap verder zetten.
Dit is de boodschap, dit is het doel, en ik meen te mogen zeggen dat dit ondersteund wordt door het Europees Parlement, dat zich zozeer heeft ingezet voor een gemeenschappelijk buitenlands beleid, voor de versterking van de Europese aanwezigheid op het internationale toneel en voor de integratie van de Europese Unie. Bij dit alles is voor u een beslissende rol weggelegd. Dames en heren, ik dank u en ik zal met belangstelling luisteren naar uw opmerkingen.
Patten
Mijnheer de Voorzitter, zoals u al zei, heeft er vorige week in dit Parlement een debat van bijna viereneenhalf uur plaatsgevonden over de crisis in Irak. Dit was een erg nuttig en ook genuanceerd debat. Nu, een week later, weet ik eerlijk gezegd niet wat ik namens de Commissie nog aan mijn opmerkingen van vorige week kan toevoegen, maar dat soort overwegingen zal een politicus er slechts zelden van weerhouden zijn mond open te doen.
(Gelach en applaus)
De Voorzitter. Dat geldt trouwens ook voor het hoofd van een universiteit!
Patten, Commissie. (EN) Maar gelukkig zal ik mijn toespraak niet in het Latijn houden!

Ik kan misschien een of twee aanvullende overwegingen met u delen die wellicht als context kunnen dienen voor de rest van deze vergadering, die overigens geheel terecht door u, mijnheer de Voorzitter, in overleg met de voorzitters van de politieke fracties, is belegd.
Dit debat vindt plaats tegen een zeer grimmige achtergrond. Ongeacht de uitkomst van de zojuist begonnen oorlog - en laten we allen hopen dat de militaire fase zo snel mogelijk en na zo min mogelijk bloedvergieten zal zijn afgelopen - kunnen wij niet ontkennen dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een zeer slechte beurt heeft gemaakt, en daarmee ook de Europese Unie als geheel. En dan zwijg ik nog over de gevolgen voor het gezag van de VN en de schade die de NAVO en de transatlantische betrekkingen hebben opgelopen.
Ik houd hier even stil voor één opmerking over de transatlantische betrekkingen. Wanneer wij als Europeanen iets willen bereiken, hebben wij meer kans van slagen als wij samenwerken met de Verenigde Staten.
(Applaus)
En als de Amerikanen iets willen bereiken, hebben zij op hun beurt meer kans van slagen als zij samenwerken met de Europese Unie.
(Applaus)
En tot slot is ook de wereld ongetwijfeld beter af qua welvaart, veiligheid en stabiliteit als Amerika en de Europese Unie samenwerken.
(Applaus)
De toekomst van de transatlantische betrekkingen is dus een zaak die ons allen aangaat, en het is dan ook volkomen terecht dat de minister van Buitenlandse Zaken deze kwestie op eloquente wijze ter sprake heeft gebracht.
Het Griekse voorzitterschap heeft heroïsche inspanningen verricht om een gemeenschappelijk standpunt te handhaven. De verklaring van de Europese Raad van 17 februari was mijns inziens buitengewoon goed doordacht. De lidstaten zijn het allemaal eens over de bedreiging die de verspreiding van massavernietigingswapens inhoudt. Zij zijn het eens over de noodzaak Irak daadwerkelijk en volledig te ontwapenen. Zij zijn het erover eens dat de Verenigde Naties de kern van de internationale rechtsorde moeten blijven. En ook zijn zij het erover eens dat geweld alleen gebruikt mag worden als alle andere middelen hebben gefaald. Zij konden het echter niet eens worden - en dat hebben we maar al te goed kunnen zien - over de vraag of dat punt in de kwestie-Irak momenteel bereikt is.
Hoe krijgen wij de zaak nu weer bij elkaar? Hoe kunnen wij de beproevingen van de afgelopen weken te boven komen en er misschien zelfs sterker van worden?
Wij mogen niet vergeten hoe nauw en effectief er wordt samengewerkt in tal van internationale aangelegenheden, en niet alleen binnen de Europese Unie maar ook op transatlantisch niveau. Wij moeten nu minstens twee keer zo hard aan de slag.
In de Balkan werken wij bijvoorbeeld keihard aan het proces van economische en politieke stabilisering. Ik was vorige week in Servië en ben zelf getuige geweest van de vastbeslotenheid van de bevolking om de kwetsbare stabiliteit die daar heerst in stand te houden ondanks de walgelijke moord op Zoran Djindjic. Ik hoop dat de regeringsleiders tijdens de Europese Raad, later op de dag en morgen, zich opnieuw zullen uitspreken ten gunste van het proces van ontwikkeling en blijvende samenwerking tussen de Europese Unie en de landen in die regio.
Ook moeten wij ons blijven concentreren op Afghanistan, waaraan hier in Brussel aan het begin van de week nog een bijeenkomst van donorlanden is gewijd. Wij moeten inzien hoe belangrijk de rol is die wij onder auspiciën van de VN spelen bij de wederopbouw van dat land, dat nog steeds kampt met enorme problemen. Na de strijd van 2001 heeft de Europese Unie beloofd dat haar aanwezigheid voor lange duur zou zijn, zodat zij het land kan helpen bij het creëren van stabiliteit en een goed bestuur. Het is mede aan dit Parlement te danken dat wij deze belofte in materieel opzicht konden nakomen. Wij mogen deze belofte nu niet laten varen.
Ik herhaal nu wat ik vorige week al in dit Parlement heb gezegd: wij mogen ook het proces van onze eigen uitbreiding niet tegenhouden. Het besluit om tien nieuwe lidstaten op te nemen was niet zo maar een gril en zal ook niet worden beïnvloed door gebeurtenissen die er geheel los van staan. Het gaat om een strategische keuze voor ons continent en één die zijn historische weerga niet kent. Wij moeten dan ook onverdroten doorgaan, net zoals we het werk moeten voortzetten dat we in ons document over een 'ruimer Europa' hebben aangekondigd. In de betreffende mededeling wordt een beeld geschetst van de wijze waarop onze buren in het oosten en in het zuiden zouden kunnen delen in onze welvaart en stabiliteit, mits zij bereid zijn om zich aan te passen aan onze waarden en onze wetgeving. Onze voorstellen voor een 'ruimer Europa' voorzien in de totstandkoming van een gemeenschappelijke economische en sociale ruimte, waarin alle landen volop kunnen deelnemen aan de interne markt en mogelijk ook kunnen delen in de vier vrijheden van de Unie.
Wij mogen ook het vredesproces in het Midden-Oosten niet laten voor wat het is. In dit verband is het bemoedigend om te zien dat de president van de Verenigde Staten nu klaar is om van start te gaan met de zogenaamde roadmap die uitzicht biedt op een tweestatenoplossing en die een aantal maanden geleden door het internationale Kwartet is opgesteld. Wij moeten ervoor zorgen dat deze ideeën direct ten uitvoer worden gelegd en zien te voorkomen dat de betrokken partijen eerst langdurig gaan discussiëren over de geldigheid ervan. Dergelijke discussies hebben in het verleden vaak een zeer frustrerend effect gehad, omdat de partijen dikwijls onverenigbare voorwaarden aan hun medewerking verbonden. Wij mogen niet toelaten dat dit vredesproces opnieuw verzandt in een opeenstapeling van eisen en voorwaarden, zodat in de praktijk de vrede geen stap dichterbij komt en het bloedvergieten voortduurt.
(Applaus)
Op veel kortere termijn moet de gehele Europese Unie trachten voort te bouwen op de punten die we gemeenschappelijk hebben in onze benadering van het huidige conflict in Irak. De Commissie heeft achter de schermen niet stilgezeten en heeft in samenwerking met de internationale organisaties getracht de humanitaire hulp te organiseren die mogelijk nodig zal zijn. Ik ben de afgelopen weken zelf in Jordanië, Turkije en Iran geweest om deze zaken te bespreken.
ECHO, het bureau voor humanitaire hulp van de Commissie, heeft zijn aanwezigheid in de regio versterkt. Er bevinden zich nu permanent vijf technische medewerkers in het regionale kantoor in Amman, dat belast is met Irak en de Midden-Oosten-regio, een extra expert in Jeruzalem en nog een zevende stand-bymedewerker in Amman. ECHO houdt ook regelmatig contact met de belangrijkste humanitaire organisaties, zoals het Internationale Comité van het Rode Kruis en de Hoge VN-Commissaris voor de Vluchtelingen.
Sinds januari van dit jaar heeft ECHO drie missies naar Irak zelf uitgevoerd om de situatie te beoordelen en mogelijke operaties voor te bereiden. Het heeft ook een aantal missies naar buurlanden uitgevoerd.
Naast de 15 miljoen euro die al waren gereserveerd voor humanitaire acties in Irak voor 2003, heeft de Commissie aan ECHO ook de bevoegdheid toegekend om binnen 72 uur voor nog eens 3 miljoen euro aan spoedhulp te verlenen. Als er in een ander land een crisis ontstaat, is het mogelijk om voor dat doel ook nog eens 3 miljoen euro vrij te maken. Afhankelijk van de omvang van de behoefte kan het voor extra middelen voor humanitaire doelen nodig zijn een beroep te doen op de noodhulpreserve.
Op basis van eerdere ervaring - ECHO levert immers al sinds 1992 humanitaire hulp aan Irak - valt te verwachten dat de hulp van de Commissie vooral zal zijn gericht op gezondheidszorg, watervoorziening en hygiëne. Sommige internationale organisaties en NGO's voorspellen ook voedseltekorten door de ontwrichting van het olie-voor-voedselprogramma. Dit is iets waar we te zijner tijd naar moeten kijken, mocht dit probleem zich voordoen.
Bij al deze werkzaamheden zal ECHO nauw samenwerken met de VN-organisaties, waarmee ook ter plaatse informatie zal worden uitgewisseld. Ik wil hier één punt aan toevoegen. Ik denk dat niemand in dit Parlement de moed en de bevlogenheid van onze humanitaire hulpteams ter plaatse onderschat. Ik denk dat wij gerust trots op deze mensen mogen zijn, voor al het werk dat zij al hebben verricht in die regio en voor al het werk dat zij helaas op veel te veel plaatsen in de wereld moeten doen.
(Applaus)
Wij moeten ook alles doen om Turkije te helpen de politieke spanning waaraan het door de recente ontwikkelingen onderhevig is, het hoofd te bieden. Ook de andere buurlanden van Irak hebben onze hulp nodig, van Jordanië en Syrië tot Iran. Zoals ik eerder zei, heb ik dankzij mijn recente bezoeken aan de regio meer inzicht gekregen in de gevolgen die een oorlog in Irak mogelijk voor deze landen kan hebben. De Commissie zal de situatie in deze landen nauwgezet blijven volgen en analyseren, en ze gaat samen met de Raad studeren op mogelijke reacties van de EU.
Onder de huidige omstandigheden ben ik erg ingenomen met het feit dat we het initiatief hebben genomen betere betrekkingen met Iran aan te knopen, zonder dat we daarbij ondoordacht te werk zijn gegaan en zonder dat we voorbij zijn gegaan aan de meningsverschillen die we met dit land hebben. Ik denk dat het nastreven van betere betrekkingen met Iran een goed idee is geweest.
Een gerespecteerde krantencolumnist bracht deze week in een artikel de doos van Pandora in herinnering, waarin, nadat alle plagen en catastrofes eruit ontsnapt waren, alleen de Hoop was overgebleven om het leed van de getroffenen te verzachten. Misschien moeten we ons vastklampen aan de hoop dat de oorlog snel afgelopen zal zijn en dat hij zo min mogelijk slachtoffers zal eisen, een hoop die, of men nu voor of tegen de oorlog is, nog sterker gevoeld zal worden door diegenen van wie landgenoten bij de strijd betrokken zijn.
(Applaus)
Laten wij ook hopen dat het mogelijk zal zijn om onder internationale vlag snel en effectief humanitaire hulp te leveren waar dit het meest nodig is, en dat de politieke en economische wederopbouw van Irak spoedig kan beginnen, ook onder internationale vlag wel te verstaan. Een punt dat ik vorige week ook al naar voren heb gebracht - en ik hoop dat het Parlement mij niet kwalijk neemt dat ik het nu herhaal - is dat ik hoop dat indien Irak na de oorlog onder VN-mandaat wordt geplaatst, zoals dat bij Oost-Timor, Kosovo en Afghanistan is gebeurd, de erkenning daarvoor in ieder geval deels terecht zal komen bij degenen die daar van begin af aan al voor hebben geijverd.
Wij moeten dus hopen dat de wederopbouw onder auspiciën van de VN kan beginnen, met behoud van de territoriale integriteit van Irak en onder leiding van de Irakezen zelf. Wij moeten ook hopen dat zij die denken dat in de Arabische wereld de enige reële keuze er een is tussen een pro-westerse dictatuur en een antiwesterse democratie, het bij het verkeerde eind hebben. Wij moeten hopen dat de gevolgen voor de regio gunstig zullen uitpakken of dat ze, indien ze toch schadelijk zijn, kunnen worden ingedamd. Wij moeten hopen dat de huidige crisis ervoor zal zorgen dat het vredesproces in het Midden-Oosten, dat een periode hopeloos in het slop heeft gezeten, een nieuwe impuls krijgt. Wij hopen dat degenen die geloven dat met deze oorlog het internationale terrorisme wordt bestreden in plaats van gevoed, gelijk zullen hebben. Wij hopen ten slotte dat al die internationale instituties en relaties die de afgelopen weken zo zwaar beproefd zijn, en dan denk ik natuurlijk met name aan de Europese Unie met haar gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, uiteindelijk weer sterker voor de dag zullen komen, omdat men opnieuw inziet hoe hard wij de mechanismen van het internationaal bestuur nodig hebben.
Ik zou dit Parlement een laatste overdenking willen meegeven: de uitdaging waarvoor wij ons thans geplaatst zien, de uitdaging voor de komende weken en maanden, heeft zeker niet alleen betrekking op wat Winston Churchill ooit noemde "de ondankbare woestijnen van Mesopotamië". Wij zullen in de komende maanden een zeer duidelijke keuze moeten maken. Keren wij terug naar een wereld zoals die in de 19e eeuw werd bestuurd, of beter gezegd, niet werd bestuurd; naar een wereld van rivaliserende naties en machtsevenwichten? Of gaan we proberen de instellingen en de tradities van het mondiaal bestuur, die met zoveel pijn en moeite zijn opgebouwd in de laatste vijftig jaar, weer nieuw leven in te blazen? Dat is de duidelijke keuze die wij zullen moeten maken. En ik weet al wat mijn keuze zal zijn.
(Applaus)

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, wanneer het gaat om zaken van oorlog en vrede, dan voelen wij ons allen daarbij ten zeerste betrokken, met ons verstand, met ons intellect, met ons hart en met onze emoties. Ik verzoek u allen dit moeilijke debat met wederzijds respect te voeren, en - ook al verschillen we van mening - uit te gaan van de instelling dat iedereen van goede wil is. Ik leg hier zo de nadruk op, omdat wij er hier in het Europees Parlement bij fundamentele vraagstukken over de toekomst van Europa altijd in geslaagd zijn een gemeenschappelijk standpunt te bereiken. Wij moeten voorkomen dat de krachten die loskomen bij de ruzie over de Irak-crisis ons uiteen doen drijven als we voor fundamentele vraagstukken staan. Juist dan moeten wij eensgezind de weg naar de toekomst inslaan!
(Applaus van rechts)
Mijne dames en heren, als we vanaf deze plek de gebeurtenissen van de afgelopen nacht aanschouwen, dan moeten we eerst eens kijken naar de oorzaken. Nogmaals, de gebeurtenissen van de afgelopen nacht en die van de komende weken zouden zich niet hebben voorgedaan als het misdadige bewind van Saddam Hoessein met zijn folteringen, geheime diensten, moord en doodslag, er niet was geweest. Saddam Hoessein is degene die verantwoordelijk is voor wat zich nu afspeelt!
(Applaus van rechts)
Wij betreuren het dat de VN-Veiligheidsraad geen eensgezind standpunt heeft kunnen innemen over de ontwapening van Irak.
(Interruptie: En waarom dan wel?)
Wij betreuren dat oprecht! Johannes Paulus II ...

Ja, hij staat in deze kwestie veel dichter bij anderen dan bij degenen die mij bekritiseren omdat ik hem wil citeren - Johannes Paulus II heeft bij monde van zijn woordvoerder gesteld: "Wie besluit dat de vredelievende middelen die het internationaal recht ter beschikking stelt, zijn uitgeput, neemt een zware verantwoordelijkheid op zich tegenover God, zijn geweten en de geschiedenis". Inderdaad, de Amerikaanse president George Bush heeft - indachtig de gebeurtenissen van 11 september, die voor Amerika betekenen dat het land in oorlog is; zo denkt men er in Amerika over - die verantwoordelijkheid op zich genomen en, dat wil ik benadrukken, hij heeft dat samen met anderen gedaan. President Bush heeft vannacht gezegd: "We have no ambition in Iraq except to remove a threat and restore control of that country to its own people! "
Als dat de doelstelling is, dan zal onze fractie die steunen. Wij kunnen dan geen neutrale houding aannemen!
(Applaus van rechts)
Mijne dames en heren! Er is geen aanleiding voor anti-Amerikanisme. Dat zeg ik eveneens als Duitser, hoewel ik hier als Europeaan het woord voer. We hadden graag gewild dat er was opgetreden onder de vlag van de Verenigde Naties, maar in een tijd waarin het anti-Amerikanisme de kop op dreigt te steken, mogen we niet vergeten dat het Amerikanen waren die de mensen hebben bevrijd die nog opgesloten zaten in de concentratiekampen van de nationaal-socialisten!
(Applaus van rechts)
Vandaag roepen wij in herinnering dat het een Amerikaanse president was, Ronald Reagan, die halverwege de jaren tachtig zei - en daar werd hij destijds om uitgelachen: 'Mr. Gorbatchev, break the wall down!? Veel mensen dreven daar toen de spot mee en beseften niet hoe profetisch deze uitspraak zou zijn. Zonder de Amerikanen - en natuurlijk ook zonder Gorbatsjov - zou de omwenteling in Europa niet mogelijk zijn geweest. Dat moeten wij ons vandaag goed realiseren!
(Applaus van rechts)
Echter, mijne dames en heren, en ik zeg dat met grote ernst, er valt ook op een wereldmacht als Amerika veel aan te merken. We zijn het over veel dingen niet met de Amerikanen eens. Wij willen ook niet dat er in deze wereld maar één grootmacht overblijft en dat de andere landen niets meer in de melk te brokkelen hebben. Daarom is het vandaag, in deze moeilijke uren, van groot belang dat wij, de Europeanen zelf, onze kritiek aan het adres van de Amerikanen matigen en in plaats daarvan ons bezinnen op manieren om het met elkaar eens te worden en zo onze positie te versterken, opdat wij in staat zijn invloed te doen gelden tegenover onze Amerikaanse vrienden! Dat is de verantwoordelijkheid waar wij vandaag voor staan!
(Applaus van rechts)
Ik ben het volkomen eens met de woorden van de minister van Buitenlandse Zaken Papandreou en commissaris Patten. Wij moeten er bij onze Amerikaanse vrienden op aandringen meer te doen dan slechts lippendienst bewijzen aan een vredesregeling in het Midden-Oosten. Israël heeft het recht binnen veilige grenzen te leven, maar dat recht heeft het Palestijnse volk ook. Ook de Palestijnen hebben het recht een menswaardig bestaan te leiden. De Europeanen en Amerikanen moeten samen optrekken om hieraan een bijdrage te leveren!
(Applaus van rechts)
Mijne dames en heren, tot besluit zou ik willen wijzen op dé grote verworvenheid van de Europese Unie - vandaar mijn oproep om ondanks alle gekrakeel over deze kwestie de eenheid te bewaren -, en die is dat dit Europa, de Europese Unie, vandaag de dag in vrede leeft, en dat komt doordat bij ons in de Europese Unie het recht geldt, en niet het recht van de sterkste! Laten we in de toekomst alles doen om te voorkomen dat er weer assen tussen hoofdsteden ontstaan - de ene tegen de andere - en laten wij in plaats daarvan als Europeanen gemeenschappelijk verder gaan. Dat is wat we deze dagen van onszelf moeten eisen!
(Applaus van rechts)

Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, wij beleven een ernstig moment. De kroniek van een aangekondigde oorlog is nu werkelijkheid. Namens mijn fractie, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, uit ik mijn diepe teleurstelling over het mislukken van de diplomatieke benadering. Ik hoop dat er geen slachting plaatsvindt onder de burgerbevolking, dat er geen rivier van bloed en vernietiging door het land zal gaan, waar de helft van de inwoners nog geen vijftien jaar oud is.
Het Iraakse volk gaat gebukt onder een dubbele gesel: die van Saddam Hoessein en nu ook die van een onrechtvaardige oorlog. Gelet op de uitzonderlijk ernstige situatie doen wij opnieuw een oproep aan de regeringen van de huidige en toekomstige lidstaten van onze Unie om niet mee te doen aan een preventieve unilaterale oorlog die moreel en juridisch twijfelachtig is en in strijd is met de overtuiging van de meeste Europeanen.
(Applaus van links)
Onze fractie dringt er bij de Europese Raad, die vandaag bijeen komt, opnieuw op aan zich extra hard in te spannen om een eind te maken aan de huidige verdeeldheid en Europa met één stem te doen spreken.
Onze Unie is een gemeenschap van waarden gebaseerd op het recht. De lidstaten zijn verplicht zich te richten naar het solidariteitsbeginsel en de verplichtingen die zij over en weer zijn aangegaan in de Verdragen, en die ten grondslag liggen aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
De situatie waarvoor wij ons thans geplaatst zien, is bijzonder moeilijk. De Europese Unie is verdeeld, het overleg binnen de Verenigde Naties is vastgelopen en wat we nu zien is de voltrekking van een onvermijdelijke oorlog. Wij moeten er echter voor waken te vervallen in pessimisme of defaitisme.
Michel Rocard heeft terecht opgemerkt dat geen enkele regering in Europa betwist dat Saddam Hoessein een gevaarlijke oorlogsmisdadiger is, dat hij in het verleden op allerlei manieren heeft geprobeerd in het bezit te komen van massavernietigingswapens, dat hij niet op zijn woord of handtekening te vertrouwen is, en dat hij voor het Internationaal Strafhof moet worden gedaagd - iets wat het Parlement in januari heeft goedgekeurd, met tegenstem van de Fractie van de Europese Volkspartij. Dat moeten wij vooral niet loslaten. Het punt waarop wij van mening verschillen is de vraag hoe snel en op welke wijze een en ander moet gebeuren. De vraag dient zich dan aan waarom wij als Europeanen zo radicaal verdeeld zijn geraakt. Het beantwoorden van die vraag is onze verantwoordelijkheid. Ik kan mij dan ook goed vinden in het oordeel van de voorzitter van de Partij van Europese Socialisten, Robin Cook. Hij heeft in het Britse Lagerhuis namelijk gezegd dat onze belangen beter gediend zijn met multilaterale overeenkomsten en een op regels gebaseerde wereldorde dan met unilaterale acties.
(Applaus van links)
De vraag is niet, geachte afgevaardigden, hoe goed wij bevriend zijn met de Verenigde Staten. Wij zijn trouwe bondgenoten maar geen vazallen.
(Applaus van links)
De huidige verdeeldheid is het gevolg van het feit dat wij de doctrine van de preventieve aanval van de regering-Bush verwerpen. Wat ik ook onaanvaardbaar vind, is de bewering dat Jimmy Carter minder Noord-Amerikaan zou zijn omdat hij volhoudt dat deze oorlog onrechtvaardig is. Dat is baarlijke onzin.
(Applaus van links)
Dat is nog niet alles: de huidige regering van de Verenigde Staten is voornemens de kaart van het Midden-Oosten volledig te wijzigen, honderd jaar nadat twee koloniale grootmachten van Europa - Groot-Brittannië en Frankrijk - het Midden-Oosten met potlood en liniaal hebben opgedeeld - kijkt u maar op de kaart. Dat strookt niet met de huidige realiteit. Het is bovendien moreel volstrekt verwerpelijk dat wij, zoals wij allemaal weten, moeten horen dat de markt van de wederopbouw van Irak nu al verdeeld is, en dat boven aan de lijst de naam prijkt van de onderneming die tot twee jaar geleden werd geleid door de vice-president van de Verenigde Staten. Dat is onaanvaardbaar.
Mijnheer de commissaris, mijn fractie zal vóór de humanitaire hulpverlening door burgers in Irak stemmen. Over de wederopbouw zullen we moeten debatteren, want het zal toch niet gebeuren dat wij de rekening gepresenteerd krijgen van de schade die anderen veroorzaakt hebben, zoals onder meer het geval is in Palestina.
(Applaus van links)
Dat is derhalve een taak voor de Commissie.
Ik begrijp dat er na 11 september angst leeft in de Verenigde Staten. Ik wil daar, met uw permissie, wel iets aan toevoegen. Een groot president van Noord-Amerika, Franklin Delano Roosevelt, heeft gezegd, op het moment waarop de Verenigde Staten zich wierpen op de nobele zaak van de bevrijding van Europa - en helaas hoorde mijn land daar niet bij -, dat de angst zelf het enige is waarvoor we bang moeten zijn. We moeten daarom niet met angst leven, maar met hoop en vertrouwen.
Wat uw oproep tot een dialoog met andere culturen betreft, mijnheer Poettering, wil ik graag opmerken dat wij de dialoog met de islam, en niet alleen met de Arabieren, moeten voeren vanuit een positieve grondhouding. Een groot Arabisch dichter in Spanje, Ibn-Hamz uit Cordoba, heeft terecht gezegd dat uit oorlogsbloesem geen vrucht kan ontstaan, en dat mogen wij niet vergeten.
(Applaus van links)
Je kunt een dialoog niet aangaan met dreigementen en oorlog.
In de Veiligheidsraad hebben vele landen zich niet onder druk willen laten zetten. Robin Cook heeft ook gezegd - en dat houdt verband met wat er in de Veiligheidsraad is gebeurd - dat er iets fundamenteels is waar wij niet omheen kunnen: als wij echt geloven in een internationale gemeenschap op basis van bindende normen en instellingen, dan kunnen wij die niet eenvoudig opzijschuiven wanneer zich situaties dreigen voor te doen die ons niet goed uitkomen. Dat is een fundamenteel punt.
Als wij geloven in de Verenigde Naties, dan moeten wij die steunen en versterken. We kunnen niet eenzijdig de verantwoordelijkheid nemen te stellen dat wat er tot nu toe is gebeurd, geen zin heeft. Als wij allemaal vóór vrede en tegen de wreedheden van tirannen zijn, als wij een actief beleid voor de vernietiging van massavernietigingswapens voorstaan, dan moeten wij in staat zijn, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, om ons weer te verenigen. Mijn fractie verzoekt u dringend deze boodschap, deze eis, die de gevoelens van miljoenen Europese medeburgers weergeeft, over te brengen. Dan kan er een eind komen aan de vertoning van de Europese Raad, kunnen wij ons weer verenigen, en kunnen wij ook het vredesproces in het Midden-Oosten opnieuw tot leven brengen, want dat wij daartoe een serieuze inspanning leveren is van het allergrootste belang. Ook kunnen wij er dan voor zorgen dat de Europese Unie in de toekomst een sterk, geconsolideerd en capabel Europa is, zowel in onze eigen ogen als in de ogen van de wereld.
(Applaus van links)

Watson (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, dit is niet zomaar een oorlog. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heeft in dit Huis consequent verklaard dat oorlog uitsluitend als allerlaatste middel gerechtvaardigd zou zijn, als de inspecties mislukt zouden zijn en als de VN-Veiligheidsraad zijn uitdrukkelijke toestemming zou hebben gegeven.
Wij geven de voorkeur aan de kracht van het argument boven het argument van de macht. Wij betreuren het ten zeerste dat toen wij in Brussel aan het ontbijt zaten de bommen op Bagdad vielen, hoezeer wij het regime van Saddam Hoessein ook verafschuwen. Omwille van het Iraakse volk en onze troepen die hun plicht als beroepsmilitairen vervullen hoop ik dat deze oorlog zo snel mogelijk zal verlopen, met zo min mogelijk bloedvergieten.
Aangezien deze oorlog niet door de VN gelegitimeerd wordt en ook het morele gezag ontbreekt, hebben de landen die deze oorlog voeren de plicht dit te doen op een wijze die in overeenstemming is met internationale normen en conventies. Dat betekent geen disproportioneel geweld, geen clusterbommen die overal kleine mijnen afwerpen, geen narcosegas zoals in het theater in Moskou is gebruikt, geen allesverwoestende MOAB-bom die in de lucht explodeert, een paddestoelwolk veroorzaakt en massavernietiging tot gevolg heeft. Misschien willen zij er ook op letten dat ze de Iraakse woestijn niet met verarmd uranium bezaaien.
(Applaus van de ELDR-Fractie)
Het is noodzakelijk dat de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk zodra deze oorlog voorbij is hun verantwoordelijkheid nemen en in hoog tempo een vreedzaam, stabiel en welvarend Irak opbouwen voor de inwoners die zo vreselijk geleden hebben onder onze sancties. Daartoe dienen de sancties te worden opgeheven en dient onmiddellijk humanitaire hulp te worden verleend. Het betekent ook dat de verschillende gemeenschappen van Irak tot elkaar gebracht moeten worden en dat stabiele instellingen moeten worden opgericht om de toekomst te verzekeren. Bovendien moet een strafrechtelijk tribunaal in het leven worden geroepen, zodat de misdaden van het Iraakse regime kunnen worden berecht, en tot slot moet de controle over de olievelden worden teruggegeven aan het Iraakse volk.
Als die landen erin slagen met dezelfde overtuiging en vastberadenheid te zoeken naar een oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict en als zij met dezelfde ijver hun eigen massavernietigingswapens ontmantelen, dan komen we wellicht vooruit. Het is belangrijk dat de VS niet unilateraal over het lot van Irak beslist. Zodra deze oorlog voorbij is, moet de Europese Unie met betrekking tot humanitaire waarden het voortouw nemen. Wij moeten ruimdenkend en vrijgevig zijn en onze verantwoordelijkheden in de wederopbouw van Irak ten volle op ons nemen. Dit is niet het moment om met de VS te marchanderen over de kosten van de wederopbouw. Europa moet zonder verborgen agenda zijn rol vervullen.
Wanneer onze staatshoofden en regeringsleiders dit weekend bij elkaar komen, moeten zij bespreken hoe wij de negatieve gevolgen van de oorlog voor de economie van Europa kunnen beperken, welke voorbereidingen de ECB kan treffen om zo nodig het vertrouwen in onze munt te herstellen en hoe regeringen met hernieuwd elan kunnen werken aan de hervormingen die nodig zijn om de Europese economie te doen opleven. De vraag hoe het heeft kunnen gebeuren dat Europa gefaald heeft ten aanzien van Irak moet eveneens besproken worden, ook wanneer de crisis voorbij is.
Uiteindelijk zou deze crisis wel eens een keerpunt kunnen blijken als onze staatshoofden en regeringsleiders ten langen leste inzien dat wij een gemeenschappelijk buitenlands beleid nodig hebben en dat de EU met één enkele zetel in de VN-Veiligheidsraad vertegenwoordigd moet zijn. Het is immers aan de problematische stammencultuur van Europa te wijten dat Washington deze slag gewonnen heeft. Als we één ding kunnen leren van deze crisis in Londen, Parijs, Berlijn en Madrid, dan is het wel dat ons wereldbeeld de overhand zou hebben als wij een gezamenlijk buitenlands en veiligheidsbeleid zouden hebben.
Wurtz (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, toen vandaag in Bagdad de ochtend aanbrak, werd de bevolking van die stad ruw uit haar slaap gewekt door het oorverdovende en ondraaglijke geluid van de eerste bommen. Sommigen van ons hebben deze mannen, vrouwen en kinderen enkele weken geleden nog ontmoet. We hebben gezien hoe ze leefden en met hen gesproken en nu, in deze dramatische uren, komen hun gezichten ons weer voor de geest. Zij weten dat er 3000 raketten op Irak zullen worden afgevuurd. Zij bereiden zich - misschien opnieuw - voor op de verwoestingen die F-15's, F-16's, B-1's, B-2's, B-52's, Awacs en Apaches in hun land zullen aanrichten.
De heer Bush heeft de mond vol van eer en moraal, waarbij hij God aanroept. Niettemin heeft hij de meest onmenselijke en onvergeeflijke beslissing genomen: hij heeft een eind gemaakt aan de vreedzame ontwapening van Irak en 600 gevechtsvliegtuigen, 70 oorlogsschepen, 6 vliegdekschepen, colonnes tanks en 300.000 soldaten tegen het land ingezet. Laten we daarbij bedenken dat Irak reeds door eerdere oorlogen en misdadige sancties is uitgemergeld en dat - het is al gezegd - de helft van de bevolking nog geen vijftien jaar oud is. Wellicht zullen enkele van de 600 journalisten die met de strijdkrachten meetrekken, ons beelden voorschotelen van uitgelaten Irakezen die hun bevrijders met zoete lekkernijen en bloemen verwelkomen. Dat heeft Kanan Makiya, een vooraanstaande pro-Amerikaanse Iraakse balling, althans aan George W. Bush beloofd. Afgelopen januari heeft deze adviseur van de Amerikaanse president, die sinds 1968 in Cambridge woont, in het Witte Huis een ontmoeting gehad met de heer Bush. Volgens New York Times Magazine heeft hij toen omstandig aan zijn illustere gastheer uitgelegd dat er in Irak twee soorten moslims bestaan: sjiieten en soennieten. Daaruit blijkt wel hoe groot de kennis en het inzicht van het Amerikaanse leiderschap met betrekking tot dat land zijn!
Het kan toch niet zo zijn dat deze lieden, in plaats van de internationale gemeenschap, mogen beslissen over oorlog en vrede? Welke perspectieven bieden zij het Iraakse volk? De verdrijving van Saddam Hoessein? Ongetwijfeld zal de Iraakse bevolking om die dictator geen traan laten. Maar wat gebeurt er daarna? Volgt er een langdurige Amerikaanse militaire bezetting in een van de grootste Arabische landen die voor veel Arabieren een symboolfunctie heeft? Niemand gelooft toch dat men dat zal accepteren? En welke perspectieven bieden ze de wereldgemeenschap? Een jacht op andere schurkenstaten, zoals is aangekondigd door generaal Wesley Clark, de aanvoerder van de NAVO-strijdkrachten in Joegoslavië? Ik citeer: 'Ons uiteindelijke doel is elke terroristische dreiging uit te bannen en daarbij vormt de strijd tegen Irak slechts een onderdeel van een veel grotere campagne.?
Beseffen we wel hoe destabiliserend deze oorlog voor de gehele regio is en hoezeer de veiligheid in de hele wereld op het spel wordt gezet? Een supermacht die zijn weerga in de geschiedenis niet kent, heeft openlijk zijn imperialistische bedoelingen getoond en neemt daarbij het risico dat bestaande problemen verergeren, dat de chaos in de wereld wordt vergroot en dat het terrorisme wordt aangewakkerd. In de geschiedenisboeken zal worden opgetekend dat de publieke opinie zich wereldwijd krachtig heeft uitgesproken en in actie is gekomen tegen dit onverantwoordelijke beleid. Mensen hebben de moed gehad hun stem te laten horen en dat geldt ook voor de kerken. Staatshoofden en regeringsleiders hebben nee durven zeggen en zich niet van de wijs laten brengen door druk van buitenaf, laster of dreigementen.
Hoe zal de houding van Europa worden beschreven? Ik heb vanmorgen nog niemand gehoord over het punt waar het allemaal om draait. Durft Europa te eisen dat deze onrechtvaardige, onwettige en gevaarlijke oorlog onmiddellijk wordt gestopt? Wat zeggen wij over het lot van de Iraakse bevolking, ?
(Applaus van links)
? inclusief de Koerdische en Iraanse vluchtelingen die door deze oorlog gevaar lopen? Of de vijftien lidstaten het nu eens zijn of niet, Europa moet één front vormen wanneer er wordt getornd aan de fundamenten van ons internationale stelsel, dat sinds 1945 van kracht is, en van het recht dat in de ogen van elke democratie door dat stelsel wordt belichaamd.
Europa moet zich uitspreken over de nieuwe strategische doctrine van de regering-Bush, op grond waarvan militaire macht wordt verheerlijkt, eenzijdig handelen wordt gerechtvaardigd en een preventieve oorlog wordt gelegitimeerd. Europa moet krachtig stelling nemen tegen de uitspraken van de Amerikaanse minister van Defensie, die heeft gezegd dat het gebruik van tactische kernwapens of zenuwgas in Irak niet is uitgesloten. Hij heeft daarmee een uiterst gevaarlijk precedent geschapen. Europa moet zonder omwegen het besluit veroordelen om, zonder toestemming van de VN-Veiligheidsraad en zelfs tegen de wil van de overgrote meerderheid van de leden van die raad in, een oorlog te beginnen. Het is een onverantwoordelijk besluit dat eenzijdig door een groep landen, waaronder twee EU-lidstaten, is genomen. Europa moet zich veel actiever inspannen om het vredesproces in het Midden-Oosten nieuw leven in te blazen, zodat er een rechtvaardige en duurzame oplossing voor de Palestijnse kwestie wordt gevonden. Als we toelaten dat deze oorlog wordt voortgezet, moeten we ons op het ergste voorbereiden. Volgens de voorzitter van de Arabische Liga worden dan de poorten van de hel geopend. Tot op heden heeft ons Parlement als enige Europese instelling een duidelijk standpunt over deze oorlog ingenomen.
(Applaus van links)
Ik wijs op de resolutie die het Europees Parlement op 30 januari jongstleden heeft aangenomen. Daarin gaven wij opnieuw aan ons te zullen inzetten voor de vrede en voor de eerbiediging van het internationaal recht. Wij gaven onze volledige steun aan de werkzaamheden van de heren Blix en El Baradei. Wij stelden ons op het standpunt dat de door de wapeninspecteurs geconstateerde schendingen van resolutie 1441 geen militaire actie rechtvaardigden. Ten slotte verzetten wij ons tegen elke eenzijdige militaire actie en waren wij van mening dat een preventieve oorlog in strijd zou zijn met het internationaal recht en met het Handvest van de Verenigde Naties en bovendien zou leiden tot een ernstigere crisis waarbij andere landen in de regio zouden worden betrokken.
Onze Voorzitter kan dus in ieder geval een helder en krachtig geluid laten horen tijdens de Europese Raad die vandaag wordt gehouden. Daarmee zijn we er echter nog niet. Gezien de zeer ernstige situatie, die dreigt dramatisch te escaleren, moeten wij onze verantwoordelijkheid nemen en de logica van de oorlogsvoering volledig afwijzen. Het oude Europa moet in staat zijn een nieuw wereldbeeld te creëren. Laten we naar de dringende oproep van onze medeburgers luisteren. Dat verwachten zij van ons.
(Applaus van links)

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u allereerst willen bedanken voor het bijeenroepen van deze buitengewone vergadering. Hetzelfde werd trouwens ook gedaan naar aanleiding van de eerste Golfoorlog.
Mijnheer de Voorzitter, de oorlogsverklaring van de heer Bush is onwettig. De Britse regering doet weliswaar verwoede pogingen om de gewapende aanval te rechtvaardigen, maar dat is eigenlijk recht praten wat krom is. De Verenigde Naties hebben niet gefaald! Zij hebben op correcte wijze het standpunt van de publieke opinie in de wereld weergegeven. Natuurlijk zijn er tekortkomingen in de huidige procedures, maar deze procedures zouden zeker volstaan hebben om een oorlog te voorkomen, om de inspecties voort te zetten en om - daar zijn wij van overtuigd - Saddam te ontwapenen en hem - waarom eigenlijk ook niet - in de toekomst voor een internationaal strafhof te brengen, als de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk de regels maar zouden hebben geëerbiedigd,

als de andere vazalstaten van Amerika, en met name enkele huidige en toekomstige lidstaten van de Unie, de rechtsregels voorrang hadden gegeven boven hun dankbaarheid jegens de Amerikanen. Hoe begrijpelijk deze dankbaarheid ook is, zij betreft een heel andere tijd en een regering van een totaal ander kaliber dan de huidige.
Met de aanval van vannacht wordt een toekomst van oorlog ingeluid. Wij vragen ons allen af wie de volgende op het lijstje uit het verkiezingsprogramma van Bush zal zijn. Dat lijstje heeft namelijk niets uit te staan met schendingen van het internationaal recht of resoluties van de Veiligheidsraad. In 35 jaar zijn niet minder dan 106 resoluties overtreden: 31 door Israël, 23 door Turkije, 18 door Marokko, 16 door Irak, enzovoort. Het is deze totale willekeur en dit totaal gebrek aan geloofwaardigheid van hetgeen Bush zegt over democratie en legaliteit die ons zo versteld doen staan en ons dwingen te handelen. Wij zijn geen Amerikanen, wij zijn Europeanen. Wij moeten vandaag vaststellen dat niet alleen de vloer is aangeveegd met het internationaal recht, maar ook met het Europees recht. Wij zijn van mening dat alle bepalingen van het Verdrag dezelfde status hebben en moeten worden geëerbiedigd, met inbegrip van artikel 19, dat de Europese leden van de Veiligheidsraad verplicht de belangen en de standpunten van de Unie te verdedigen. Dat hebben zij overduidelijk niet gedaan.
(Applaus)
Wij zouden graag willen dat de Commissie, als hoedster van de Verdragen, en dit Parlement dat duidelijk en hardop zouden zeggen. De Europese Unie kan, mijnheer Patten, niet worden gereduceerd tot een humanitair agentschap,
(Applaus)
en dit Parlement kan niet worden gereduceerd tot de advisory board van een humanitair agentschap. Wij zijn van mening dat het Verenigd Koninkrijk en Spanje ondoordacht, onwettig en onbegrijpelijk hebben gehandeld door steun te geven aan een aanval die hun eigen bevolking niet goedkeurde.
(Applaus)
Wij zijn van mening dat de Italiaanse regering - toekomstig voorzitter en een van de oprichtingslanden van de Gemeenschap - met haar wispelturige houding de verwarring alleen maar groter heeft gemaakt. Wij zijn anderzijds van mening dat ook Frankrijk en Duitsland artikel 19 hebben geschonden, omdat zij niet van meet af aan bondgenoten hebben gezocht onder de vijftien lidstaten, en omdat zij geen overleg hebben gepleegd met het Grieks voorzitterschap, dat van meet af aan heeft geprobeerd voor de Europese Unie een rol te vinden die deze naam waardig is.
Wij wijzen de keuze af waar de realiteit ons vandaag voor plaatst, de keuze tussen het juiste maar ondoeltreffend standpunt van Frankrijk en Duitsland, waarmee ze de oorlog niet hebben kunnen voorkomen, en het verkeerde standpunt van het Verenigd Koninkrijk en Spanje, dat de volkeren heeft verbijsterd, de oorlog dichterbij heeft gebracht en de weg vrijmaakt voor nieuwe oorlogen. Als de Europese Unie een permanente zetel zou hebben in de Verenigde Naties, als zij door gemeenschappelijke instellingen en bindende regels van meet af aan gedwongen zou zijn geweest een gemeenschappelijk standpunt in te nemen, zou de oorlog - zo durven wij te denken - vannacht nog niet begonnen zijn. Dat is de uitdaging waarmee wij worden geconfronteerd; dat is de uitdaging waarvoor de Conventie staat, alhoewel zij zichzelf daarvan soms geen rekenschap lijkt te geven.
Wij moeten nu echter onmiddellijk enkele duidelijke signalen afgeven. Het eerste signaal betreft het Midden-Oosten. Los van de late aankondiging van de roadmap geloven wij niet dat de regering-Bush werkelijk gemotiveerd is om vrede tot stand te brengen in het Midden-Oosten en om een halt toe te roepen aan de militaire operaties van Israël. Het is overduidelijk dat het de taak van de Europese Unie zal zijn de tenuitvoerlegging van de roadmap te garanderen. Voorzitter, wij wachten wat dat betreft op een initiatief. Het tweede signaal betreft onszelf: het zou een ernstige, zeer ernstige fout zijn indien wij het Euro-mediterraan Forum, dat eind deze maand op Kreta moet plaatsvinden, zouden uitstellen. Dat zou het zoveelste blijk van onvermogen zijn, en dat kunnen wij ons nu echt niet permitteren.
(Applaus)

Pasqua (UEN).
Heren voorzitters, geachte collega's, ik voel vanmorgen een zekere droefheid en tegelijkertijd een zeker onbehagen. Droefheid omdat, zoals sommigen voor mij al hebben gezegd, oorlog altijd een nederlaag betekent en omdat wat zich nu afspeelt, ons slechts met droefheid kan vervullen en een onvoldaan gevoel kan geven.
Ik voel echter ook onbehagen, omdat we volgens mij in zekere zin allemaal zijn gebruikt. Weken of zelfs maanden hebben we ons ingespannen om Irak langs vreedzame weg te ontwapenen, terwijl de Verenigde Staten naar mijn mening allang hadden besloten om militair in te grijpen. Leest u het rapport van het James Baker Institute van afgelopen december er maar op na, waarin de beginselen uiteen worden gezet van het beleid betreffende Irak dat de VS zal voeren na de oorlog. Ik geloof dan ook dat het besluit om geweld te gebruiken reeds verscheidene maanden geleden is genomen. Terwijl wij over een vreedzame ontwapening spraken, konden de Verenigde Staten hun troepen opstellen voor de strijd.
Mijns inziens is de vraag niet, zoals commissaris Patten zo-even zei, of wij voor of tegen de Amerikanen zijn en of wij met de Amerikanen door één deur kunnen. De vraag is veel eenvoudiger: wilt u, willen wij een Europa dat onafhankelijk is van de Verenigde Staten? Zo ja, dan moeten we de mening van onze volkeren vragen en wij hebben deze dagen gemerkt dat zij bereid zijn hun stem te laten horen en te reageren. Alleen met instemming van de volkeren kunnen wij aan een onafhankelijk Europa bouwen, dat wil zeggen een Europa dat niet tegenover de VS staat, maar een gelijkwaardige partner vormt.
Op dit moment wordt gezegd dat Irak de Europese Unie verdeelt. Nee, dames en heren, Irak verdeelt de Europese Unie niet! De kwestie-Irak maakt alleen maar duidelijk dat de EU diep verdeeld is. Er zijn nog steeds Europese landen die het bondgenootschap met de Verenigde Staten belangrijker vinden dan de opbouw van een onafhankelijk Europa. Dat is de realiteit. Omdat wij, omdat onze regeringen nooit de moed hebben gehad dit punt aan de orde te stellen, zijn we in de huidige situatie beland. Dat is niet de schuld van Frankrijk of Duitsland. Het is de schuld van allen die gedurende meer dan veertig jaar de landen van de Europese Unie hebben geleid en die dit probleem nooit bij de wortel hebben aangepakt. Nu kunnen we niet langer om de hete brij heen draaien.
Als we een onafhankelijk Europa willen, moeten we echter wel beseffen dat daarvoor een prijs betaald moet worden. We kunnen niet aan een onafhankelijk Europa bouwen en tegelijkertijd voor onze veiligheid volledig op de Verenigde Staten vertrouwen. Zij zijn immers het land dat militair gezien het vuile werk opknapt wanneer zich ernstige problemen voordoen. Wil de Europese Unie bestaansrecht hebben, dan moeten daarvoor de benodigde middelen beschikbaar worden gesteld. Zo liggen de zaken op dit moment! Al het andere is van ondergeschikt belang. De Europese Unie kan veel vergaderen en zichzelf als een super-NGO beschouwen. Op zich is dat prima, maar gezien haar geschiedenis heeft zij een andere roeping.
Bonde (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, zoals de meeste fracties is ook de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit verdeeld. Sommigen van ons beschouwen oorlog als onvermijdelijk, anderen niet. Samen hebben wij de taak de oorlog zoveel mogelijk te beperken en buurlanden te waarschuwen dat zij zich er niet in moeten mengen. Laten we bidden dat deze oorlog zo spoedig mogelijk afgelopen zal zijn, zodat er geen onschuldige slachtoffers meer vallen. Laten we vervolgens lering trekken uit deze situatie en de blik richten op een duurzame vrede in de gehele regio, met inbegrip van vrede tussen Israël en Palestina.
De EU-lidstaten kunnen een bijdrage leveren door middel van ontwikkelingshulp, en als wij onze markten openen zou dat de regio voorspoed moeten brengen. Deze benadering is misschien wel de enige manier waarop een escalatie van terrorisme voorkomen kan worden. De les die we moeten leren is dat wij allemaal achter de Verenigde Naties moeten staan en bereid moeten zijn deze te hervormen, opdat onze gezamenlijke instelling voor het bewaren van de vrede ook daadwerkelijk in staat is de vrede te bewaren. Kofi Annan wil een snellereactiemacht die kan worden ingezet voor vredesdoeleinden. Waarom kiezen we daar niet voor in plaats van voor het oprichten van een gemeenschappelijke Europese legermacht?
Tot besluit: het is duidelijk dat een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid waarover bij gekwalificeerde meerderheid wordt besloten geen oplossing is. Er is in de Europese Raad noch een gekwalificeerde meerderheid van voorstanders van de oorlog, noch een gekwalificeerde meerderheid van tegenstanders. De groep van vijf beschikt over een blokkeringsminderheid en de groep van tien beschikt over een blokkeringsminderheid. Een gemeenschappelijk buitenlands beleid op basis van nieuwe regels voor het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid zou een lege huls zijn. De enige realistische aanpak is dat de EU de consensus bestendigt en vraagstukken op het gebied van oorlog en vrede overlaat aan de Verenigde Naties.

Pannella (NI).
Heren voorzitters, collega's, tien jaar lang hebt u geweigerd te werken aan de tijd na Saddam, tien jaar lang hebt u geweigerd het leven en het recht in Irak en het Midden-Oosten te verdedigen, en nu mogen wij dankzij u een debat voeren over de tijd na de oorlog. De oorlog is het cadeau dat wij krijgen van het Europa dat zich zo keurig aan de regels houdt, van uw Europa! Als geweldlozen en aanhangers van Gandhi zullen wij er vanaf dit moment voor vechten dat geen minuut, geen oorlogsminuut of wat dan ook, vruchteloos voorbij gaat na de ontwapening van Bagdad. Geen minuut! Zullen wij daartoe de kracht hebben? Wij zullen geen 'vrede? roepen om deze vervolgens de grond in te trappen, zoals zestig jaar geleden is gebeurd. Zijn wij onwettig bezig? Wij zijn net zo onwettig bezig als De Gaulle! En u bent net zo onwettig bezig als het Vichy-regime! Wij zijn net zo onwettig bezig als het Iraaks verzet, als het Europees verzet. Wij zullen nu onmiddellijk in het geweer komen om te strijden voor een op recht en vrijheid gebaseerde vrede. Laf Europa! Europa van Vichy! Dat is niet het Europa van de gevangen gezette antifascisten, het Europa van Altiero Spinelli, het Europa van Ernesto Rossi, het Europa van degenen die ons echt het recht hebben gegeven ook de erfgenamen van Lafayette in de ogen te kijken, wat u bepaald niet doet, met uw oude fascistische, communistische en paapse haat en uw verzet tegen de liberale en religieuze hervorming van de wereld!

Jonathan Evans (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de gedachten en gebeden van mijn collega's van de Britse Conservatieven gaan vandaag uit naar de mannen en vrouwen in de strijdkrachten van mijn land, die de zware en gevaarlijke taak hebben Saddam Hoessein te ontwapenen en zijn massavernietigingswapens te elimineren. De internationale gemeenschap erkent reeds lang dat Saddam een bedreiging vormt voor de veiligheid van onze wereld, maar helaas zijn onze instellingen er niet in geslaagd haar besluiten ten uitvoer te brengen en te bewerkstelligen dat Irak ontwapent zoals de VN in 17 resoluties heeft geëist. Ik moet zeggen dat ik me, als ik naar dit debat luister, van sommige mensen werkelijk afvraag of het ooit wel hun bedoeling was dat deze resoluties ten uitvoer zouden worden gelegd.
Vandaag is echter niet een dag om over onze meningsverschillen over de redenen hiervoor te discussiëren. Zoals commissaris Patten al zei, moeten de VN, de NAVO en Europa uit deze situatie lessen trekken voor de toekomst. Dat betekent ook, heel praktisch, dat wij een volledige Europese consensus zullen moeten bereiken, terwijl er duidelijk onenigheid heerst - er heerst zelfs onenigheid in dit debat.
Het is onze eerste verantwoordelijkheid te zorgen voor de verdediging en veiligheid van onze bevolking en de bescherming van onze democratische waarden - en dat zijn precies die waarden die een waarborg zijn voor de vrijheid om deel te nemen aan demonstraties zoals wij die de afgelopen dagen in heel Europa hebben gezien. Omwille van die verantwoordelijkheid heeft mijn partij dinsdagavond in het parlement van het Verenigd Koninkrijk haar ondubbelzinnige steun gegeven aan de Britse regering en eraan bijgedragen dat een meerderheid gedecideerd haar vertrouwen uitsprak in premier Blair.
Nu de oorlog begonnen is, zijn de ogen van de wereld vanzelfsprekend op een ander gebied gericht, maar ik ben verheugd over de publicatie van de roadmap voor vrede in het Midden-Oosten, die naar mijn mening niet de cynische toon verdient die hem vandaag in dit debat ten deel gevallen is. Als vrede in het Midden-Oosten ons ernst is, moeten wij deze publicatie allemaal toejuichen. Ook de erkenning dat na de oorlog een rol voor de VN is weggelegd in de wederopbouw van Irak begroet ik met instemming.
Ik ben zeer bemoedigd door wat commissaris Patten vandaag over de wederopbouw heeft gezegd; mijns inziens had hij vorige week een geheel andere boodschap. Het lijdt geen twijfel dat wij vrede, democratie en vrijheid van meningsuiting hebben omdat, zoals de geschiedenis van Europa laat zien, de vorige generatie, waaronder de Verenigde Staten onder leiding van Roosevelt, gestreden heeft om deze vrijheden te beschermen. Als wij nú niet de confrontatie aangaan met Saddam Hoessein, brengen we de toekomst van die vrijheden in gevaar.
(Applaus van rechts)

Van den Berg (PSE).
Voorzitter, ik wil namens onze fractie uitdrukking geven aan onze woede, bitterheid en scherpe afkeuring van de ernstige schending van het internationaal recht van het VN-charter door alle landen die deze oorlog aangaan. Tot mijn schrik stel ik vast dat sommigen in dit Parlement politieke verantwoordelijkheid willen nemen. Ik dacht dat wij het toch eens waren dat we via de Veiligheidsraad wilden opereren? Dat we steun wilden geven aan Kofi Annan, Hans Blix en de wapeninspecties voor de ontwapening van Saddam? Saddam voor het Internationaal Gerechtshof? Prima! Maar dan wel via de weg van de Veiligheidsraad. Nu zien we dat men de weg van de Veiligheidsraad heeft verlaten, een eenzijdige stap tot oorlog heeft gezet en hoor ik van sommigen dat zij daarvoor politiek verantwoordelijk willen zijn. Mijn fractie, en ik hoop de meerderheid van dit Parlement, wil daarvoor geen politieke verantwoordelijkheid dragen. Dat betekent dat wij hier alle lidstaten, alle regeringen van Europa oproepen, noch politiek noch militair een bijdrage te leveren aan deze oorlog.
(Applaus van links)
Voorzitter, dat betekent dat, hoewel de ontwapeningsaanpak succesvol begon te worden en Hans Blix en Kofi Annan de internationale wereld smeekten om het internationaal recht hoog te houden, vandaag aan dat internationaal recht een zware slag is toegebracht. Dat moet eerst gezegd worden. Natuurlijk zijn we met elkaar verantwoordelijk voor wederopbouw, natuurlijk zijn we met elkaar aan de kant van het internationaal recht en de multilaterale aanpak. Daarom zeggen wij ook en zeg ik hier dat Europa niet het slachtoffer mag worden van de Pax Americana van de VS. Wij moeten opnieuw zoeken naar nieuwe vereendheid binnen Europa. Wij moeten opnieuw zoeken naar die ene stem, en die ene stem is er eentje van conflictvoorkoming, is er eentje van bijdrage aan internationaal recht en multilaterale aanpak, is ook de stem die uiteindelijk altijd weer wereldwijd de verantwoordelijkheid op zich zal nemen vóór die internationale dialoog, vóór dialoog binnen de islam en vanuit onze wereld, vóór de samenwerking met de Arabische wereld, maar zoals mijn fractievoorzitter Enrique Barón terecht zei: "De bloem van de oorlog is dan een verrekte slechte aanpak om die dialoog te beginnen".
(Applaus van links)
Voorzitter, vanuit die grondgedachte wil ik hier nog een keer zeggen dat onze lidstaten, als wij menen dat wij behoefte hebben aan een gemeenschappelijke aanpak, de artikelen die in ons gemeenschappelijk Verdrag staan, zouden moeten respecteren. Dan is het nodig dat men ondanks alle verschillen ook daadwerkelijk zoekt naar die gemeenschappelijke plek. Die gemeenschappelijke plek was en is de Veiligheidsraad, is het internationaal recht en kan nooit een eenzijdige stap zijn. Natuurlijk roepen wij met elkaar: beperk de oorlog. Natuurlijk roepen we met elkaar: versterk Europa. Natuurlijk roepen we met elkaar: probeer binnen de werkelijkheid die wij vandaag meemaken te zorgen dat we weer internationale initiatieven nemen. De fungerend voorzitter op dit moment, minister van Buitenlandse Zaken Papandreou, heeft terecht gezegd dat we vandaag met de leiders weer stappen zullen moeten bedenken. Maar probeer ook de stem te horen van onze volkeren in Europa; die zijn onze leiders dit keer vooruit gegaan, die hebben begrepen wat voor soort Europa ze willen. Respecteer vandaag nu u als leiders bijeen bent ook die stem van de Europese bevolking en besef dat die stem staat aan de kant van vrede en internationaal recht.
De Verenigde Staten, Voorzitter, zijn misschien unilateraal in staat om eenzijdig een oorlog te beginnen, maar de Verenigde Staten, noch enig ander afzonderlijk land, zijn niet unilateraal in staat om permanent vrede in deze wereld tot stand te brengen. Daarvoor hebben wij een sterk Europa en sterke Verenigde Naties nodig. Ik hoop dat die stem vandaag bij onze Europese leiders gehoord zal worden.
(Applaus van links)

Vallvé (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, de unilaterale aanval door de Verenigde Staten bewijst eens te meer dat de Verenigde Naties als instrument niet hebben voldaan. De Europese Unie laat ook zien dat wat betreft haar gemeenschappelijk buitenlands beleid de vlag de lading niet dekt. Dat roept herinneringen op aan de 30 augustus 1954, toen een Europese Defensiegemeenschap niet haalbaar bleek.
Ik betreur de brief van de acht lidstaten. Ik betreur ook dat de Spaanse regering meer energie heeft gestopt in het goedpraten van de inzet van wapens dan in het zoeken van een diplomatieke oplossing. Ik verheug mij erover dat het Catalaanse parlement een resolutie heeft aangenomen waarin de Spaanse regering wordt verzocht de rol van de Veiligheidsraad te steunen, in de zin dat de inspecteurs hun werk zouden kunnen voortzetten en het gebruik van geweld buiten de Verenigde Naties om zou worden verworpen. Ook verheug ik mij erover dat de betogingen op straat, in Barcelona en in andere grote steden in Catalonië, hebben laten zien dat ons land tegen de oorlog is en achter zijn parlement staat.

Maes (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, de oorlog is begonnen en de eerste tien Irakese doden zijn gevallen in Bagdad. Dat zijn feiten. Van nu af aan spreken de wapens en woorden worden wapens, ze zijn niet langer betrouwbaar. Laat ons kijken naar de feiten en de echte agenda die gehanteerd wordt zal duidelijk worden. Wat moet onze agenda zijn?
Onze volkeren zijn diep ontgoocheld, mijnheer de Raadsvoorzitter, omdat Europa met zijn machtige instellingen deze oorlog niet heeft kunnen vermijden. Onze Europese politici zullen zich voor hun onmacht moeten verantwoorden bij de bevolking. Onze Europese politici zullen oplossingen moeten vinden om daar in de toekomst een echt antwoord op te kunnen geven.
Ten tweede: oorlog doodt, ook en vooral onschuldige burgers, vrouwen en kinderen. Als Europese Unie moeten wij ons inspannen om de ellende te lenigen en het leed te verzachten. Oorlog vernietigt en wij zullen dus een internationaal kader moeten bouwen voor de heropbouw, zoals Max van den Berg heeft gezegd.
Ten derde: men weet waar de oorlog begint, maar niemand weet waar hij kan eindigen. De Koerden in Noord-Irak vrezen het stukje vrijheid en autonomie te verliezen dat zij zo moeizaam en ten koste van zoveel doden hebben opgebouwd. Zij vrezen opnieuw tussen hamer en aambeeld terecht te komen. Zal men de Koerden opofferen om Ankara ter wille te zijn? De Turkse Koerden vrezen militair verpletterd te worden. De Koerden in Noord-Irak vrezen permanent bezet te worden. De Iraanse oppositie vreest dat de Mullahs van de kans gebruik zullen maken om hen te vernietigen.
Zal de Europese Unie toezien hoe de oppositie in Irak volledig wordt uitgeschakeld? In het Midden-Oosten zullen de frustraties hoger oplaaien dan ooit. Alleen een oplossing met een Palestijnse staat, die er duidelijk komt, kan aan deze frustraties een einde maken.

Coûteaux (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het grote nieuws van vandaag is dat de Verenigde Naties buiten spel zijn gezet, dat de NAVO verpulverd is en dat de Europese Unie uiteen is gevallen. Het grote nieuws is niet de oorlog of liever de internationale razzia die vannacht is begonnen. Overigens is die razzia vannacht helemaal niet begonnen, aangezien Irak reeds twaalf jaar lang elke dag door de grote wereldleider en zijn handlangers wordt gebombardeerd. Het grote nieuws is ook niet de dwaasheid van de grote wereldleider, die Amerikaanse heerser die wij, Europeanen, uit lafheid al vele jaren de baas over de wereld laten spelen. Ondanks het feit dat deze grootmacht geleidelijk steeds meer totalitaire trekken begint te vertonen, blijven we geboeid door zijn cultuur, zijn uitstraling en zijn taal.
Nee, het nieuws van de dag is dat de oude droom van het multilateralisme en van de collectieve veiligheid, die de gehele twintigste eeuw heeft gekenmerkt, aan diggelen is geslagen. Zoals vroeger de Volkenbond is de VN een volstrekt onbetekenend orgaan gebleken. De internationale gemeenschap is niet meer dan een holle term om de grote wereldleider en zijn Angelsaksische handlangers aan te duiden. We hebben nu alleen nog de afzonderlijke staten en alleen Frankrijk, België en Duitsland om de eer van Europa te redden. In dit lichtelijk lachwekkende debat kunnen we dan ook maar één ding zeggen: 'De Europese Unie is stervende. Leve de soevereiniteit van de volkeren in deze wereld! Leve het Iraakse volk! En leve Frankrijk!?

Le Pen (NI).
Heren voorzitters, niets heeft de Amerikaanse regering en haar Britse en Spaanse handlangers ervan kunnen weerhouden om een preventieve oorlog tegen Irak te ontketenen, onder het voorwendsel - want iedereen weet dat het een leugen is - dat Irak een serieuze bedreiging vormt voor de Verenigde Staten en de hele wereld. In feite zijn de Amerikanen - zoals de heer Coûteaux zei - reeds vanaf het einde van de Golfoorlog bezig met militaire aanvallen, met name vanuit de lucht, op doelwitten in Irak, waardoor zij talloze slachtoffers onder de burgerbevolking veroorzaken, en dat terwijl het vrede is!
Tegelijkertijd hebben zij zich met een wreed embargo schuldig gemaakt aan een regelrechte volkerenmoord, die volgens de VN het leven zou hebben gekost aan meer dan een miljoen Iraakse kinderen.
De bedoeling is, zoals in de eerste uren van het gevecht zo cynisch naar buiten is gebracht, de Iraakse politieke leiders te vermoorden. Dat is een nieuwe etappe op de weg naar barbaarsheid. De leiders van de coalitie hoeven vanaf dit moment dan ook niet meer verbaasd of verontwaardigd te zijn als zij vaststellen dat zij het belangrijkste doelwit zijn geworden van terroristische represaillemaatregelen. De crisis heeft aangetoond hoe nietig de Europese Unie is, hoe verscheurd zij is door de tegenstellingen tussen haar leden. Gebleken is dat enkele middelgrote mogendheden tezamen weliswaar geen grote macht kunnen vormen, maar wel volstrekte onmacht kunnen creëren.
De landen onder ons die voor vrede ijveren, moeten vragen om een buitengewone bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, zoals ook reeds tijdens de oorlog in Korea geschiedde. Misschien zal daar alleen gepraat kunnen worden, maar dan zal tenminste iets worden gedaan ten behoeve van de vrede.

Galeote Quecedo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, allemaal betreuren wij het dat het optreden van Europa in deze crisis een mislukking is geweest en dat de bestaande instrumenten om ons buitenlands beleid te coördineren niet doelmatig zijn gebleken.
Het lijdt geen twijfel dat onze fractie wil dat de Europese Unie in de wereld een onafhankelijk standpunt inneemt, een standpunt dat gebaseerd is op het streven legitieme belangen te verdedigen, maar ook op waarden als democratie, eerbiediging van de mensenrechten en de vrijheid. Dat is precies datgene waarvan door toedoen van het regime van Saddam Hoessein in Irak niets meer over is, en het is precies datgene wat wij gemeen hebben met de Verenigde Staten.
Mijn fractie zet dan ook in op het aantrekken van de transatlantische banden. Die banden hebben ons in andere, eveneens moeilijke perioden in onze geschiedenis verenigd, zoals de president van de regionale regering van Catalonië heeft opgemerkt.
Ondanks de duidelijk uiteenlopende standpunten binnen de Europese Unie meen ik dat wij op een aantal punten nu meer dan ooit verplicht zijn tot gezamenlijke actie. Wij zullen ons twee keer zo hard moeten inspannen om een bijdrage te leveren aan het opnieuw aanzwengelen van het vredesproces in het Midden-Oosten, het wegnemen van de spanningshaarden in de Maghreb-landen en uiteraard het verlenen van humanitaire hulp tijdens het conflict en, daarna, tijdens de sociale, politieke en economische wederopbouw van het land, zoals het voorzitterschap van de Unie heeft opgemerkt.
Ik verzoek de Europese Commissie na te denken over de vraag of haar verklaringen hierover wel steeds even weloverwogen zijn geweest.
Op momenten als deze is het eenvoudiger om de andere kant op te kijken, komt het beter uit je te verstoppen achter een spandoek dan het op te nemen tegen de tiran. Soms is dat ook rendabeler. Wat wij wel mogen verwachten is respect voor andermans mening. De ervaring leert ons echter, mijnheer de Voorzitter, dat geweld het enige antwoord is op onderdrukking. Vazallen zijn wij alleen van onze democratische overtuiging.
(Applaus van rechts)

Imbeni (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, als wij zouden moeten kiezen tussen de Amerikaanse democratie en de Iraakse dictatuur, zouden wij geen enkele twijfel hebben. Als wij zouden moeten kiezen tussen het Transatlantisch Bondgenootschap en een tirannie zouden wij evenmin twijfels hebben. In feite moeten wij echter kiezen tussen Kofi Annan en Bush. Wij moeten kiezen tussen Simitis en Prodi enerzijds, de voorzitters van de Unie, en Blair en Aznar anderzijds. Kofi Annan vertegenwoordigt het recht, Bush niet. Simitis en Prodi vertegenwoordigen de Unie, de anderen niet. In wiens naam heeft Bush een ultimatum gesteld aan Saddam? In wiens naam hebben Blair en Aznar het door de Europese Raad op 17 februari ondertekende document naast zich neergelegd?

Zoals u weet, voorzitter, hadden wij voor de komende week het Euro-mediterraan Forum bijeengeroepen in Griekenland om te spreken over vrede, sociale vooruitgang en vreedzaam samenleven. Talrijke parlementsleden uit Arabische landen en uit landen van de Europese Unie vragen zich echter af hoe wij over de toekomstige Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering kunnen spreken als er tegelijkertijd bommen vallen op Bagdad, als tegelijkertijd Kofi Annan, het recht en de VN op brutale wijze opzij worden gezet door een arrogante Bush, en als een eenzijdige, preventieve, onrechtvaardige, onwettige en - zoals is gezegd - immorele en criminele oorlog wordt gevoerd? Zelfs indien de tiran spoedig ten val wordt gebracht, zal daarmee het karakter van de oorlog niet veranderen. In 1991 was het de VN, in 1995 en 1998 waren het - unaniem - de VN, de NAVO en de Europese Unie, in 2001 steunde de hele wereld Bush en de Verenigde Staten in de strijd tegen het terrorisme. De president van de Verenigde Staten heeft een enorm politiek en moreel kapitaal verspild: hij heeft de VN onderuitgehaald, hij heeft de Europese Unie verdeeld, hij heeft de Atlantische Oceaan breder gemaakt en de betrekkingen met de Arabische landen veel moeilijker gemaakt. Dat is geen geringe schade!
In feite, mijnheer de Voorzitter, is de oorlog begonnen op 17 september 2002, toen de wereld in kennis werd gesteld van de nieuwe strategie van de Bush-doctrine. Ooit was er een land met een grote macht, de Verenigde Staten, dat vocht voor de bevrijding van Europa, Afrika en Azië van het nazisme en het fascisme, een land dat gedurende de gehele Koude Oorlog vocht tegen het communisme. Nu zou deze macht wel eens kunnen veranderen in een op geweld gebaseerde overheersing. De Verenigde Staten verliezen daarmee hun historische functie, hetgeen het begin zou kunnen zijn van een ernstige crisis, van een crisis die - zoals Norman Mailer zei - de democratie in de Verenigde Staten zou kunnen treffen. Als deze crisis de democratie in de Verenigde Staten treft, zou echter ook onze vrijheid in gevaar worden gebracht. Daarom moet u dit, mijnheer Cox, mijnheer Papandreou, vandaag en morgen duidelijk zeggen in de Raad: Europa heeft met deze oorlog van Bush verloren. Wij hebben verloren, zelfs indien de tiran ten val wordt gebracht. De Europeanen, die echte vrienden zijn van de Amerikanen, van de burgers van de Verenigde Staten, kunnen Bush niet steunen. Na de Tweede Wereldoorlog zeiden wij: 'Nooit meer Auschwitz, nooit meer oorlog?. Wij moeten dit nieuwe Europa opbouwen aan de hand van een nieuwe grondwet, aan de hand van een op twee pijlers gegrondveste grondwet: nooit meer Auschwitz, nooit meer oorlog!
(Applaus)

Nordmann (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, de nu ontstane omstandigheden geven extra kracht aan de eerste beelden uit de vorig jaar bekroonde film van Roman Polanski 'De Pianist?, waarin wij een Pools gezin zien dat blij een fles champagne opentrekt om het bericht te vieren dat de Fransen en Britten in september 1939 de oorlog verklaard hebben om de Poolse democratie te hulp te schieten. In het vervolg van deze film zien we welke zware beproevingen dit gezin moet doorstaan.
Deze beelden zijn nuttig in die zin dat zij het vertrouwen matigen dat wij thans kunnen hebben in een zaak die uiteindelijk rechtvaardig is, een zaak die hoop zou kunnen geven op een democratische toekomst in Irak, en ze voegen een menselijk aspect toe. Uiteindelijk zullen bij de gevechten die nu gaande zijn namelijk soldaten van een democratisch land tegenover soldaten van een totalitaire staat komen te staan. In een dergelijke situatie is gelijke afstand bewaren onmogelijk.
Mijnheer de Voorzitter, oorlog is een kwaad. Er zijn echter omstandigheden waarin oorlog van twee kwaden het minste is. De oorlog is een feit. Europa heeft deze niet kunnen voorkomen. Daarom moeten wij, moet Europa alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat deze oorlog inderdaad het minste kwaad is.

Blokland (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, 'the United Nations Security Council has not lived up to its responsibilities, so we will rise to ours.? Met deze treurige maar volledig terechte vaststelling, kondigde de Amerikaanse president Bush de bevrijding van Irak, de regio en de wereld van Saddam Hoessein aan. Militair optreden tegen deze meedogenloze geweldenaar is niet alleen ten volle gerechtvaardigd, het is zelfs een schuldige plicht. De VN-resoluties spreken in dit verband duidelijke taal. Het door enkele lidstaten georganiseerde verzet is op zijn zachtst gezegd niet bevorderlijk geweest voor de geloofwaardigheid van de Verenigde Naties als vrede afdwingend instituut. Het was de hoogste tijd om actie te ondernemen tegen het lokale, regionale en mondiale gevaar dat van deze gewetenloze tiran met zijn massavernietigingswapens uitgaat. Tegelijkertijd is het van het grootste belang de geschonden transatlantische betrekkingen te herstellen. Laten we als Europa en Amerika met anderen de eensgezindheid herstellen en gezamenlijk ons inzetten voor een vrij en democratisch Irak. Wij bidden om erbarmen met de Iraakse burgers, de militairen en hun familie. Wij bidden er ook voor dat wij als Europees Parlement, met president Bush, onze afhankelijkheid van God erkennen.

Borghezio (NI).
Mijnheer de Voorzitter, de fouten, de verwijtbare keuzen en de geopolitieke inconsistentie van de Amerikaanse politiek mogen er niet toe leiden dat Europa zijn vermogen verliest om vooruit te kijken en dat wij de ernstige bedreiging die van Bagdad uitgaat niet onder ogen zien. Zijn wij de 11e september soms al vergeten? Het Europees buitenlands beleid - als dit al bestaat - kan niet beperkt blijven tot mooie, maar weinig efficiënte uitingen van eenrichtingspacifisten. Diezelfde pacifisten hebben in hun demonstraties Saddam en het gebruik van massavernietigingswapens nooit serieus veroordeeld. Ook nu weer hebben wij honingzoete woorden gehoord aan het adres van de Arabische wereld. Ik vraag mij echter af of u wel eens naar de Arabische televisie hebt gekeken. Daar wordt hardop gezegd wat de Arabische massa's, met inbegrip van de immigranten in onze steden, willen horen. Een dreigende Saddam trekt het zwaard van de islam en verkondigt de jihad. Wij Europeanen vormen zijn directe en dichtstbijzijnde doelwit. Laten wij hopen dat in Londen, Milaan en Brussel niet dat gebeurt wat het Arabisch fanatisme reeds op 11 september in Manhattan heeft aangericht. Laat God het jonge Europa en de jonge Europeanen beschermen, die helaas aan de frontlinie van een oorlog moeten vechten of die zich, zoals onze roemrijke Alpini, in Afghanistan voor vrede inzetten.

Brok (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, collega's, elke oorlog is een morele nederlaag voor de politiek en in dit geval is de oorlog ook nog eens illustratief voor de onmacht van Europa. Het goede nieuws is dat deze oorlog het einde zal betekenen van Saddam Hoessein, die talloze slachtoffers op zijn geweten heeft en nog veel meer onheil had kunnen aanrichten. Veel mensen vragen zich echter af of het middel niet erger is dan de kwaal. Denk hierbij aan de problemen in verband met de stabiliteit in de regio, de vraag inzake de legitimiteit van een oorlog die in gang gezet is door unilateraal optreden, en de gevolgen voor de Verenigde Naties. Ook ik heb daar nog steeds mijn twijfels over.
Als de oorlog afgelopen is, moeten we de hulpverlening aan de bevolking snel op gang brengen en stabiliteit brengen in de regio. De Europeanen zullen zich hiervoor moeten inspannen. Daarnaast moeten we het Kwartet inschakelen om een oplossing te vinden voor de problemen in het Midden-Oosten. Maar bovenal moeten we ons eigen huiswerk maken. Er is geen enkele regering in Europa die op dit moment geen aangeslagen indruk maakt. We moeten tot het besef komen dat er in zaken van oorlog of vrede enkel een rol voor ons is weggelegd als we eensgezind optreden. Daarom moet de Conventie snel succes boeken, en dat betekent overgaan op besluitvorming op basis van gekwalificeerde meerderheid, ook voor het buitenlands beleid. Alleen dan zullen we spoedig met één Europese stem kunnen spreken.
Dat moet de grondslag zijn voor het aanhalen van de transatlantische banden, onze banden met de grote democratie aan de overzijde van de oceaan. We moeten dan wel uitgaan van onze eigen kracht, want alleen dan heeft een partnerschap wat om het lijf. Vervolgens kunnen de democratieën aan beide zijden van de oceaan ervoor zorgen dat er een rechtvaardige wereldorde wordt geschapen, want het gaat niet aan een wereldorde te scheppen met geweld. De wereldorde moet op een andere manier tot stand worden gebracht en daar moeten we gezamenlijk de schouders onder zetten!
Goebbels (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, nog geen kwart van de kiezers heeft voor George W. Bush gestemd en daarmee is hij de minst gelegitimeerde president uit de geschiedenis van de Verenigde Staten. Hij heeft weliswaar de macht, maar hij is niet representatief voor het Amerikaanse volk, dat wij als Europa zoveel verschuldigd zijn en dat zoveel gemeenschappelijke waarden met ons deelt. Juist die waarden worden door Bush, zijn oorlogszuchtige kliek en zijn Europese 'bende' met voeten getreden.
De eerste slachtoffers van de oorlog zijn het primaat van het internationaal recht, de noodzakelijke eerbiediging van elk mensenleven en het noodzakelijk ijveren voor een vreedzamere en billijkere wereld. Daaruit vloeit voort dat slechts in allerlaatste instantie toevlucht mag worden genomen tot geweld. Bush wilde deze oorlog. Zijn doelwit is weliswaar een onaanvaardbaar regime, maar er zijn meer dictaturen die op de vuilnisbelt van de geschiedenis thuis horen. Het rijk van de democratie en de mensenrechten zal echter niet met wapengeweld en met het schenden van culturen gevestigd kunnen worden in de hele wereld.
Bush zal er zeer zeker in slagen het regime van Saddam Hoessein militair te breken. De prijs daarvoor zal echter een groot aantal onschuldige slachtoffers en aanzienlijke collateral damage in Irak en het omringend gebied zijn. Degenen die net als de effectenbeurzen verwachten dat het een korte, schone oorlog zal zijn, een chirurgische ingreep, moeten zich afvragen waarom vader Bush - die wel over de steun van de internationale gemeenschap beschikte - er indertijd van afzag zijn militaire actie voort te zetten om het regime van Bagdad omver te werpen. Bush senior wist namelijk heel goed dat hij verzeild zou raken in drijfzand, dat de val van Saddam zou leiden tot etnische en religieuze conflicten die van buitenaf wel eens onbeheersbaar zouden kunnen zijn. Inderdaad is het risico groot dat er een langdurig, geldverslindend conflict zal ontstaan, dat talrijke terreurdaden en zelfmoordaanslagen zullen worden gepleegd, dat er nieuwe breuken zullen ontstaan en dat in de hele regio en daarbuiten een kettingreactie van geweld op gang zal worden gebracht. Niet alleen de menselijke maar ook de economische kosten dreigen ver uit te stijgen boven de zuivere oorlogskosten, die op 100 miljard dollar worden geraamd.
De wereldeconomie bevindt zich nu al drie jaar in een lichte recessie. Op de geldmarkten zijn de koersen zodanig gekelderd dat meer dan een triljoen dollar in rook is opgegaan. De banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen zijn kwetsbaar geworden. De internationale handel is afgeremd. De burgerluchtvaart, het toerisme en andere sectoren van de economie zullen de negatieve gevolgen ondervinden van het klimaat van onzekerheid, van de speculatieve explosie van de prijzen van bepaalde grondstoffen, met name aardolie. Als de consumenten in de Verenigde Staten en Europa hun vertrouwen verliezen, zal de interne vraag instorten en zal de wereldeconomie in een lange recessie verzeild raken. Het wapengekletter zal niet alleen ellende en ruïnes veroorzaken in Irak, maar ook een weerslag hebben op de menselijke en sociale omstandigheden van honderden miljoenen mensen in de hele wereld.
Mijnheer de Voorzitter, de geschiedenis zal een streng oordeel vellen over degenen die militair optreden de voorkeur gaven boven diplomatieke inspanningen, inspanningen die dankzij de steun van de Verenigde Naties juist zo veelbelovend waren.

Di Pietro (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik pik het niet versleten te worden voor een vriend van Saddam - die een misdadiger is en blijft - enkel en alleen omdat ik voor vrede ben. Ik ben tegen deze oorlog. Deze wordt buiten de VN om gevoerd. Handelen tegen Gods genade betekent handelen volgens de wet van de jungle, volgens de logica van de sterkste; dan blijft alleen nog onwettigheid over, in morele, juridische en politieke zin. Bepaalde regeringen - waaronder helaas ook de perfide Italiaanse regering - hebben besloten de Amerikaanse troepen toestemming te geven om hun bases en hun luchtruim te gebruiken. Deze beslissing druist echter in tegen de algemene beginselen van het internationaal recht zoals deze verankerd zijn in het Handvest van de Verenigde Naties. Daarom hebben mijn partij - L'Italia dei valori - en ik ons van meet af aan nadrukkelijk tegen dit conflict verzet, en nu verzetten wij ons uit tegen de sluwe trucs van regeringen die tegen deze oorlog zeggen te zijn maar de oorlogvoerende landen wel steunen. Bij misdaden zouden we in zo'n geval spreken van praktijken van handlangers. Tot nu toe verzekerden deze regeringen ons ervan dat zij de wil van de VN zouden respecteren, maar nu de VN geen toestemming heeft gegeven voor de aanval, zijn zij snel op hun woorden teruggekomen. Kennelijk denken zij, mijnheer de Voorzitter, aan de toekomstige verdeling van de buit en hopen zij, net als schoothondjes onder de tafel van de baas, dat er een paar kruimeltjes van de Amerikaanse tafel naar beneden zullen vallen.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, na maanden en jaren van onderhandelingen blijkt dat de diplomatie niet bij machte is geweest om het Iraakse regime op vredelievende wijze te ontwapenen. Gezien de aard van dit regime was dit doel, hoe lovenswaardig ook, sowieso onbereikbaar. Saddam neigt er te sterk toe om elk streven naar vrede te interpreteren als een blijk van zwakte van zijn gesprekspartners.
Wij hebben bijgevolg redenen te over om de gevolgde methode te betreuren. Boven aan de lijst staat de interventie van 1999 in Kosovo, waar de Europese Unie zelf goedkeuring aan had gehecht. Met die interventie werden de VN-procedures omzeild en werd een precedent geschapen, meer nog dan door de huidige interventie in Irak, waarbij men zich tenminste nog kan beroepen op resolutie 1441.
Nu moeten we echter een streep zetten onder alle spijt en teleurstelling. Laten wij de zaken vooral goed uit elkaar houden. Het verachtelijke regime van Saddam Hoessein is eerstverantwoordelijk voor de huidige situatie. Zoals uit de recente geschiedenis herhaaldelijk is gebleken, kan een dergelijk regime niets anders dan oorlog aantrekken, zoals een donkere lucht donder en bliksem brengt. Nu moeten wij alles in het werk stellen om zowel de burgerbevolking als de toekomst van een van despotisme bevrijd Irak te waarborgen.
Daarom zou, mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad die vanmiddag bijeenkomt zichzelf eer bewijzen door deze doelstellingen in herinnering te roepen en zich daarachter te scharen.

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens hebben wij in ons debat van vandaag te maken met een dubbele frustratie.
Enerzijds zijn wij gefrustreerd omdat vrede niet mogelijk is gebleken. Ik zou daaraan willen toevoegen dat vrede niet het exclusieve domein is van enige fractie of enig lid van dit Parlement, of van enige regering. Vrede is een universele waarde die tot leven en uitdrukking komt in ieders persoonlijke beleving en ethiek.
Anderzijds, mijnheer de Voorzitter, is er de frustratie vanwege de deerniswekkende rol die de Europese Unie in dit conflict heeft gespeeld. Daarmee kunnen wij op twee manieren omgaan. Eén manier is het voeren van een vruchteloze polemiek waarin wij elkaar verwijten dat wij tekort zijn geschoten en dat onze aanwezigheid er niet toe doet. Een andere manier is, om de woorden van de fungerend voorzitter van de Raad te gebruiken, dat wij lering trekking trekken uit de gemaakte fouten om herhaling te voorkomen. Gezien ons eigen onvermogen is het duidelijk dat wij, of wij dat nu leuk vinden of niet, wat veiligheid en defensie betreft wel met Amerika zullen moeten samenwerken.
Bovendien ligt de kern van het probleem van de Iraakse crisis, zoals vanochtend is gezegd, niet in Washington, Londen, Madrid, Parijs of Berlijn, maar in Bagdad, en dat probleem heeft een naam: Saddam Hoessein.
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten alle middelen aanwenden die ons ter beschikking staan. We moeten van de nood een deugd maken en proberen de tweedracht van nu om te buigen tot eensgezindheid straks. De toekomst krijgen wij van niemand cadeau; die zullen wij moeten veroveren, en het resultaat hebben wij voor een belangrijk deel in eigen hand. De vraag is hoe wij die toekomst invulling zullen geven: kiezen wij ervoor om onze mooiste dromen over een verenigd Europa uit te laten komen, zodat een Europa ontstaat dat met al zijn diversiteit één stem laat horen, of zal blijken dat wij moeten leren leven met onze ergste frustraties?
(Applaus van rechts)

Baltas (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, het besluit om deze oorlog te beginnen stond bij voorbaat vast; het wordt nu simpelweg ten uitvoer gelegd. Het is kennelijk overbodige luxe rekening te houden met het protest van de bevolking of de legitimatie te vragen van de VN.
Eerste vraag: waar moet dat naar toe? Waar moet onze wereld naar toe, en wat is ons standpunt als vertegenwoordigers van de volkeren? Wat is ons standpunt, simpelweg als verantwoorde mensen die deze uiterst gevaarlijke ontwikkeling met lede ogen moeten aanzien?
Tweede vraag: als deze gevaarlijke ontwikkeling enkel het hoofd wordt geboden met vrome wensen of zelfs met pogingen van onze kant om de duur van oorlog zoveel mogelijk te beperken, wat heeft dan de toekomst voor ons nog in petto? Wat is er nog meer bekokstoofd? Wat zal er nog meer op dezelfde manier ten uitvoer worden gelegd? Zullen wij er dan opnieuw op aandringen dat de duur zoveel mogelijk beperkt wordt? President Bush zegt dat hij strijdt tegen een dictator en een dictatuur, en hij vergelijkt die met de democratie die hijzelf dient en die wij hier allemaal dienen.
Derde vraag: is onze democratie zo superieur dat wij de reacties van de volkeren in de hele wereld terzijde kunnen schuiven en het internationaal recht met voeten kunnen treden? Dat wij de VN en de Veiligheidsraad kunnen minachten en aan onze laars kunnen lappen? Is dat het verschil tussen democratie en dictatuur? Is dat het verschil tussen democraten en dictators?
Vierde vraag: ons oude continent, waarover de heer Rumsfeld zo minachtend sprak, spant zich enorm in om de wereld ervan te overtuigen dat met vrede, democratie en solidariteit ontwikkeling mogelijk is; het wil een voorbeeld zijn en de juiste weg aangeven voor een vreedzame oplossing van internationale conflicten. Zullen wij met onze tolerante houding en ons slappe verzet toestaan dat een wig wordt gedreven tussen onze landen en dat onze eenheid wordt ondermijnd, doordat de plannen die van tevoren zijn bekokstoofd ten uitvoer worden gelegd en zo een hinderpaal vormen op het toch al moeilijke pad van de opbouw van onze toekomst?
Ik heb vier eenvoudige vragen gesteld, mijnheer de Voorzitter, en ik wil daar een nog eenvoudigere conclusie uit trekken: wij moeten ons met alle kracht verzetten tegen de vrienden en bondgenoten die de wereld in de afgrond storten ten behoeve van de volledig verkeerd opgevatte belangen van een supermacht, een supermacht die zijn boekje te buiten gaat en ons vraagt daarin mee te gaan. Ook wij hebben een verantwoordelijkheid voor deze wereld, een verantwoordelijkheid die voortvloeit uit de democratie die wij dienen en verdedigen.
Weg met de oorlog! Leve de vreedzame samenleving van de volkeren!
Tajani (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, helaas is elke poging om de crisis in Irak zonder gebruik van geweld te bezweren op niets uitgelopen. Zo zijn wij beland in een interventie die - vergeet u dat niet - is gebaseerd op drie resoluties van de Verenigde Naties: 1441, 678 en 686. Ik deel de mening van de heer Poettering over Saddam: hij is degene die verantwoordelijk is voor hetgeen nu gebeurt; hij had een gewapend conflict kunnen voorkomen door een eind te maken aan zijn moorddadige dictatuur. Gisterenmiddag nog is hij daartoe opgeroepen, niet alleen door talrijke leden van dit Parlement, maar ook door de regeringen van Saoedi-Arabië en andere Arabische landen. Wij kunnen Bush en Saddam niet over één kam scheren. Wij kunnen de president van de grootste westerse democratie niet vergelijken met een criminele autocraat die elke hoop op democratie in Irak met een bloedbad de grond in boort, de enige dictator die massavernietigingswapens heeft gebruikt.
Europa was in deze politieke zaak helaas verdeeld. Het is onze plicht te ijveren voor een onmiddellijk herstel van de eenheid van de Unie. De Europese Raad van vandaag kan, mijnheer Papandreou, een nieuwe fase inluiden, een fase die Europa een gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid zal geven. Zodra het conflict in Irak voorbij is, commissaris Patten, kan het Europees optreden nieuw elan worden gegeven. De Unie moet in nauwe samenwerking met de Verenigde Naties een hoofdrol vervullen in de opbouw van de nieuwe Iraakse democratie. Er is een belangrijke rol voor ons weggelegd, waarvan ook een krachtig en eendrachtig optreden tegen terrorisme en proliferatie van massavernietigingswapens deel uitmaakt. Dit politiek sterke Europa moet evenwel een gelijkwaardige gesprekspartner zijn van de Verenigde Staten, een van de hoofdrolspelers in de wereldpolitiek. Het is ondenkbaar dat, zoals voorzitter Prodi heeft gezegd, het Europa van morgen zou worden opgebouwd in een geest van polarisatie tegen de Verenigde Staten.
Verder is het niet de moeite waard in te gaan op de kritiek die is geleverd op de Italiaanse regering. Die is totaal ongegrond en haast vulgair. Kennelijk plaatsen bepaalde mensen partijpolitieke belangen nog steeds boven die van hun land en van Europa.

Sudre (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, er is geen enkele wettelijke rechtvaardiging voor de eenzijdige beslissing van de Verenigde Staten om onmiddellijk over te gaan tot oorlog. De beoogde doelstellingen konden namelijk ook met andere middelen worden bereikt. De inspecties hebben duidelijke resultaten opgeleverd en zouden - zoals de heer Blix zelf heeft gezegd - hebben geleid tot een daadwerkelijke ontwapening van Irak, zonder dat er sprake zou zijn van een gewapend conflict. President Chirac en de Franse diplomatie hebben onophoudelijk en ondubbelzinnig het regime van Saddam Hoessein veroordeeld. Zij hebben ook alles gedaan om resolutie 1441 van de Veiligheidsraad volledig tot haar recht te laten komen, door herhaaldelijk voor te stellen de materiële en juridische middelen van de wapeninspecteurs te versterken. Een groot deel van de internationale gemeenschap staat achter het standpunt van Frankrijk, en in de Veiligheidsraad, de enige autoriteit die juridisch bevoegd is om gebruik van geweld op internationaal vlak te legitimeren, heeft nooit een meerderheid bestaan die nodig is om een oorlog in dit stadium te rechtvaardigen.
De rillingen lopen mij over de rug als ik denk aan de gevolgen van deze oorlog. Hoeveel mensenlevens zullen er verloren gaan, zowel onder de Iraakse burgers, die al zoveel te verduren hebben gehad, als onder de Britse en Amerikaanse soldaten? Als bij een aanval chemische of biologische wapens worden gebruikt, zal Frankrijk uiteraard met alle beschikbare middelen humanitaire steun geven.
Door een dergelijk conflict worden de inspanningen teniet gedaan die vijftig jaar lang zijn verricht om een wereld op te bouwen die gebaseerd is op het recht en op collectieve veiligheid. Dit conflict brengt ook grote risico's met zich mee voor de politieke stabiliteit in het gehele Midden-Oosten. Tegelijkertijd zou het ertoe kunnen leiden dat het terrorisme wederom vernietigend toeslaat in de hele wereld. Daarom kunnen wij niet anders dan hopen dat hier zo spoedig mogelijk een eind aan wordt gemaakt.
Ik ben op deze trieste dag trots dat ik Française ben. Mijn land heeft namelijk constant geprobeerd deze onnodige oorlog te vermijden.
(Applaus van rechts)

Nassauer (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijne dames en heren, we moeten onze illusies laten varen en onze ogen openen voor de realiteit. Het misdadige bewind van Saddam Hoessein moet ontwapend worden. Dat willen de meeste mensen wel, en om dat te bereiken hebben de Verenigde Naties bij monde van de Veiligheidsraad talloze resoluties uitgevaardigd. Er is nu genoeg reden om aan te nemen dat Saddam Hoessein zich zonder de inzet van militaire middelen niet laat ontwapenen, zelfs al zouden we dat nog vier, acht, twaalf maanden of nog langer hebben geprobeerd. Het komt er nu dus op aan deze oorlog zo snel mogelijk tot een goed einde te brengen en daarbij de onschuldige mensen zoveel mogelijk te ontzien. Mijn sympathie gaat uit naar de soldaten die de oorlog moeten voeren en hun families, alsmede naar de mensen die er het slachtoffer van worden en eronder zullen lijden.
Ik vind dat we ons ook geen illusies meer hoeven te maken over de rol van de Europese Unie. De Europese Unie heeft in deze crisis een beschamende rol gespeeld. Zij was verdeeld en onmachtig en kon op geen enkele manier werk maken van de doelstellingen die zij beweert na te streven. Vooral daarom is het van groot belang dat de Europese Unie zich na de oorlog inspant om een wezenlijke bijdrage eraan te leveren dat het Iraakse volk de mogelijkheid krijgt zelf te beslissen hoe de samenleving en de staatsorde worden opgebouwd, een samenleving die bereid is met de wereld in vrede te leven. Maar dat de Europeanen gefaald hebben, staat buiten kijf! Wanneer leren de Europeanen nu eindelijk eens dat de wereld alleen maar naar hen luistert als ze met één stem spreken?
Maij-Weggen (PPE-DE).
Voorzitter, vanmorgen is dus de oorlog begonnen die een einde moet maken aan het jarenlange schrikbewind van Saddam Hoessein in Irak en die moet leiden tot een echte ontwapening. Het is diep te betreuren dat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties deze ontwapening niet heeft kunnen bewerkstelligen. Ondanks zeventien resoluties sinds 1991 en ondanks de vele teams, met honderden inspecteurs, die sinds die tijd in Irak waren.
Saddam Hoessein heeft al drie oorlogen gevoerd. Tegen Iran, tegen Koeweit en tegen de Koerden in zijn eigen land. Hij heeft daarbij chemische wapens gebruikt. Deze oorlogen hebben gezorgd voor miljoenen doden en miljoenen vluchtelingen, waarvan er 50.000 in Nederland wonen. Intussen zijn er sterke aanwijzingen dat deze chemische en biologische wapens ook in handen van terroristische organisaties zijn gegeven. Waartoe die groepen in staat zijn, hebben we op 11 september in New York gezien.
Voorzitter, daarom steun ik deze actie politiek en wil ik ook mijn loyaliteit betuigen aan de vele militairen, ook uit Europa, die deze moeilijke taak moeten volbrengen. Ik was een kind toen Amerikaanse, Canadese, Engelse en Poolse militairen hun leven op het spel zetten om Europa en mijn land in 1945 te bevrijden. Ik heb me ook later vaak afgevraagd hoeveel miljoenen doden toen hadden kunnen worden voorkomen wanneer in de jaren dertig al was ingegrepen. Zo zie ik deze actie nu, een actie om veel grotere rampen in de toekomst te voorkomen. Ik wil mijn medeleven betuigen met de Iraakse bevolking, die al zoveel heeft geleden maar waarvoor nu misschien aan het eind van een lange tunnel het licht gloort.
Voorzitter, tot slot, na deze oorlog zal er heel veel nodig zijn om de wonden te helen. Irak zal heel veel hulp nodig hebben. Europese lidstaten zullen zich moeten beraden over hun houding gedurende de laatste week in de Veiligheidsraad. We zullen de hand moeten uitsteken naar de Arabische wereld, want deze oorlog is niet tegen hen gericht maar tegen het kwaad in Irak dat gestopt moet worden voor het te laat is. Daar gaat het om in dit conflict en daarom wil ik politiek achter die landen staan die deze actie voor ontwapening vannacht zijn begonnen, zoals ook de Nederlandse regering dat doet.

Stenmarck (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het valt niet te ontkennen dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid de afgelopen maanden volstrekt inhoudsloos is gebleken. Je zou toch denken dat de lidstaten van de Unie zij aan zij kunnen staan wanneer de democratie door de dictatuur wordt uitgedaagd. Je zou toch denken dat de lidstaten van de Unie zich kunnen verenigen als het gaat om de keuze tussen vrijheid en onderdrukking. Helaas heeft een aantal lidstaten echter duidelijk gemaakt dat ze zich in hun buitenlands beleid niet laten leiden door beginselen van rechtvaardigheid.
Tot mijn grote genoegen heb ik geconstateerd dat de meerderheid van de nieuwe lidstaten met grote stelligheid heeft gekozen voor de waarden die de grondslag vormen van onze Europese samenwerking. Des te triester was het om te zien hoe de oude leden hierop reageerden met dreigementen en chantage. Men kan zich afvragen: welk recht hebben wij om van landen die tientallen jaren onder een dictatuur geleefd hebben, te eisen dat zij hun democratische idealen opgeven?
In de afgelopen weken en maanden heeft de Europese samenwerking ernstig te lijden gehad, en het zal tijd kosten voordat de wonden geheeld zijn. Toch moeten we ons bewuster dan voorheen inspannen voor een Unie die in de wereldpolitiek met één stem kan spreken en die met één agenda werkt. Dat moeten dan overigens wel een stem en een agenda zijn waarop we trots kunnen zijn: één stem voor vrijheid, democratie en mensenrechten, en dat niet alleen in ons werelddeel.
Het eerste wat we kunnen doen, is helpen met de opbouw van een bevrijd Irak, zowel met financiële hulp als met praktische hulp bij het opbouwen van de eerste democratie in het Arabische Midden-Oosten.

Papandreou
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, vanavond vindt de Europese Top plaats. Dan zal een debat worden gevoerd over het vraagstuk dat ook wij hier vanmorgen hebben besproken. Tijdens deze Top zal uw Voorzitter, de heer Cox, namens u het woord voeren, en wij kijken met belangstelling naar zijn standpunt uit. Ik kan u echter verzekeren dat de meningen die vandaag naar voren zijn gebracht in deze zaal, in de zaal van de democratie, waarin de Europese publieke opinie is vertegenwoordigd, vanavond door het Grieks voorzitterschap zullen worden doorgegeven.
Ook hier zijn uiteenlopende meningen geuit. Dat is echter geen zwakte, maar een kracht. Dat is inherent aan de democratie. Het is evenwel onze taak ervoor te zorgen dat deze democratische confrontatie een gemeenschappelijke wil oplevert ten aanzien van de te volgen weg. Dat is de grote uitdaging waarvoor wij staan, de weddenschap die wij moeten winnen. Als voorzitterschap kan ik u verzekeren dat wij van onze kant onze uiterste best zullen doen om die gemeenschappelijke wil tot stand te brengen, maar de eindverantwoordelijkheid voor deze gemeenschappelijke wil ligt natuurlijk bij de Vijftien. Velen hier in het Europees Parlement hebben gezegd dat de stem van de Europese burgers moet worden gehoord, dat hun eenheid en hun gemeenschappelijke wil tot uiting moeten worden gebracht. Misschien moeten wij in onze discussies over de toekomst van Europa nagaan hoe wij de burger meer stem kunnen geven in onze instellingen en onze besluiten, en hoe wij zijn betrokkenheid bij dit hele proces kunnen versterken.
Ondanks alle meningsverschillen zijn er echter ook talrijke boodschappen waar iedereen het mee eens is. Ten eerste is er algemeen diepe teleurstelling geuit over het feit dat de diplomatieke inspanningen geen vruchten hebben afgeworpen. Ten tweede is duidelijk geworden dat wij nadrukkelijk aanwezig moeten zijn als het om humanitaire hulpverlening gaat. Ook commissaris Patten sprak daarover. Los van onze meningen over deze oorlog is het mijns inziens politiek en moreel juist te zeggen dat wij als Europese Unie niet de ogen mogen sluiten voor de grote humanitaire problemen die door dit conflict waarschijnlijk zullen worden veroorzaakt. Wij moeten onze aandacht richten op het Iraakse volk. Honger en kou, vluchtelingen en ontheemden, kwetsbare bevolkingsgroepen en problemen in Noord-Irak: dat zijn de problemen waarmee wij hoogstwaarschijnlijk geconfronteerd zullen worden. Ik wil hier wijzen op de uitstekende samenwerking die wij met de heer Patten hebben ten aanzien van al deze vraagstukken. Zoals hij terecht zei kunnen wij trots zijn op onze rol als Europese Unie. Natuurlijk zouden wij graag een sterkere pion zijn op het internationale schaakbord, maar wij mogen trots zijn op de enorme humanitaire inspanningen die de Europese Unie wereldwijd verricht, overal waar dat nodig is.
Ten derde is er terecht gesproken over wederopbouw. Tot voor kort weigerden vele lidstaten zelfs dat woord te noemen, ten eerste omdat de oorlog nog niet was begonnen en ten tweede omdat er - heel begrijpelijk - sprake is van een zekere terughoudendheid, zeer zeker in dit geval, waarin de Unie niet akkoord is gegaan met een oorlog: het zal namelijk weer de Europese Unie zijn die het gelag zal moeten betalen. Ook hier ligt echter een grote verantwoordelijkheid voor ons. Ten eerste willen wij dat de VN de spil wordt van de toekomstige ontwikkelingen in deze regio en met name in Irak. Meewerken aan de wederopbouw betekent voor ons een proces waarin de VN het voortouw heeft, hoe dit wederopbouwproces er ook uit moge zien. Dat moet onze voorwaarde zijn, en als daaraan is voldaan kunnen wij daar ook daadwerkelijk bij worden betrokken. Wij moeten er dus voor zorgen dat de VN het voortouw neemt. Pas dan kunnen ook wij onze verantwoordelijkheid dragen en na het conflict een rol spelen in de wederopbouw.
Zoals talrijke sprekers opmerkten hebben wij ook een grote verantwoordelijkheid ten aanzien van de buurlanden. Wij onderhouden contact met deze landen, en ik geloof dat vooral het kandidaat-land Turkije onze bijzondere steun nodig heeft, opdat het de weg van toenadering tot de Europese Unie kan voortzetten en de ongunstige weerslag van de crisis in Irak kan opvangen.
Velen hebben gezegd dat het niet gemakkelijk is nu een dialoog te voeren met de Arabische wereld. Ik ben de tegengestelde mening toegedaan: de Europese Unie geniet juist een bijzonder prestige in de Arabische wereld. De initiatieven van de Europese Unie en het voortdurend overleg met de Arabieren hebben aangetoond dat van een culturele kloof geen sprake is. Zelfs de burgers op straat riepen ons vredesleuzen toe. Het is ook geen toeval dat de leiders van de Arabische landen het voorzitterschap van de Europese Unie hebben uitgenodigd voor hun ontmoeting in Sharm el-Sheik. Ik sta dan ook volledig achter de initiatieven van het Europees Parlement om een bijeenkomst te beleggen met de Euro-mediterrane parlementen, wanneer deze ook moge plaatsvinden. Een dialoog is juist onontbeerlijk om een debat in gang te zetten over de fundamentele vraagstukken, over de manier waarop in de toekomst soortgelijke crises kunnen worden voorkomen. Deze vraagstukken houden vooral verband met de strijd tegen armoede, met economische samenwerking, mensenrechten en democratie, met de rol van de vrouw, met de veiligheid en de gemeenschappelijke strijd tegen terrorisme en illegale immigratie, enzovoort. Natuurlijk moeten wij tezamen, met het Kwartet, en met de unanieme steun van de Europese Unie, het Europees Parlement en de Vijftien, vorderingen zien te maken met betrekking tot het vredesproces in het Midden-Oosten. Dat is een zaak die alle vredelievende krachten in zowel Israël als de Arabische landen na aan het hart ligt.
Een andere belangrijke boodschap, tot slot, houdt verband met onze betrekkingen met de Verenigde Staten. Velen hebben erop gewezen dat het er niet om gaat of men voor of tegen de Amerikanen is. Dat is niet het dilemma. Het gaat er niet om of wij al dan niet vrienden zijn. 'Wij zijn partners?, hebben de heer Barón Crespo en vele anderen gezegd, en onder partners moet een dialoog op voet van gelijkheid mogelijk zijn. Een dergelijke dialoog betekent ook - zoals de heer Poettering zei - dat wij moeten zorgen voor een sterke Unie. Wij moeten met één stem spreken en ervoor zorgen dat wij steeds meer verantwoordelijkheden op ons kunnen nemen in internationaal verband. Wij moeten serieus nadenken over de verdere ontwikkeling van onze eigen defensie, van ons buitenlands beleid. Wij moeten zien te komen tot een systematische dialoog met de Verenigde Staten.
Tussen twee haakjes: ik kan mij herinneren dat ik, toen ik enkele maanden geleden een ontmoeting had met leden van de Commissie buitenlandse zaken van het Congres, scherp werd bekritiseerd vanwege het Internationaal Strafhof en ons standpunt terzake. Wij hebben daarover gesproken en ik heb de mening weergegeven van de Europese Unie. Toen werd mij echter al spoedig duidelijk dat zij onze motieven, onze standpunten niet goed kenden en niet wisten waarom voor ons het Hof zo belangrijk is. Ik weet niet of ik iemand heb kunnen overtuigen, maar ik weet wel zeker dat ze meer zijn gaan nadenken over ons standpunt. Ik weet ook dat de heer Cox initiatieven heeft genomen voor een debat tussen het Europees Parlement en het Congres, en ik verheug mij hierover. Deze initiatieven verdienen steun en zullen zeker worden geïntensiveerd.
De samenwerking met de Verenigde Staten is een voorwaarde voor een multilaterale aanpak van de problemen. Ik heb hier ook niemand gehoord die tegen multilaterale samenwerking binnen de internationale gemeenschap is. Een multilaterale aanpak van de problemen van onze tijd betekent heel eenvoudig dat het beginsel van 'de kracht van het recht? wordt geëerbiedigd, en niet het beginsel van 'het recht van de krachtigen?. Daar houdt de Europese Unie zich ook aan. Zij is een waardengemeenschap. Het zijn de waarden die ons verenigen. Wij zijn verschillende volkeren, met verschillende talen en verschillende tradities maar met een gemeenschappelijke wil om deze beginselen, deze waarden te eerbiedigen. Op die waarden bouwen wij ons Europa op, het Europa van de Vijftien, van de Vijfentwintig, en straks de Achtentwintig of nog meer, als wij de landen van de Westelijke Balkan meetellen.
Wij hebben op basis van deze beginselen geweldig veel vredeswerk verricht, zeer belangrijk werk, dat wij voortzetten door onze internationale rol uit te breiden en te versterken. Wij kunnen ervoor zorgen dat Irak en de manier waarop het probleem daar is aangepakt, uitzondering en niet de regel zijn in de internationale gemeenschap. Wij kunnen zo komen tot een wereldbestuur. De behoefte daaraan doet zich namelijk steeds sterker gevoelen. Wij kunnen ervoor zorgen dat deze basisbeginselen, de beginselen die wij omarmen en dienen, toegepast worden, ongeacht waar wij zitten, in de Raad, het Parlement of de Commissie.
Er waren misschien meningsverschillen, vrienden, maar deze crisis zal ons vastberadener maken en een nieuwe stimulans zijn voor onze politieke wil om Europa te versterken en meer eenheid te geven. Dat is het signaal dat ik krijg van u en van de burgers in het algemeen, die wij hier allen respecteren. Wanneer ons dat zal lukken - nu, morgen of over enkele maanden - weet ik niet. Er is echter een dynamiek op gang gebracht, en mijns inziens moeten wij allen eraan bijdragen dat deze dynamiek tot uiting komt in het debat in de Conventie over de toekomst van Europa en natuurlijk, later, in de Intergouvernementele Conferentie. Wij moeten uiteindelijk kunnen spreken over een Europa dat de democratie, de vooruitgang en de vrede op ons continent en in de hele wereld bevordert.
Daarom ben ik ook na dit debat optimistisch. Ik denk dat de Europese Raad, de leiders van de Europese Unie een boodschap van eenheid, samenwerking en vastberadenheid de wereld in zullen sturen en de problemen op doeltreffende wijze zullen aanpakken. Wij kijken uit naar uw beslissende rol, naar de belangrijke rol van het Europees Parlement bij het uitstippelen van deze nieuwe weg.
Patten
Mijnheer de Voorzitter, wat het Parlement verder ook van mij moge vinden, ik denk dat het zal toegeven dat ik deze Vergadering, en zeker ook het punt van democratische verantwoordelijkheid, altijd buitengewoon serieus heb genomen. Ooit - zo laat mogelijk, omdat dit wellicht een allesbehalve populaire boodschap is en ik het risico loop van majesteitsschennis beschuldigd te worden - vlak voordat ik in november aanstaande afscheid neem van de Europese Commissie, zal ik in dit Parlement een toespraakje houden over het feit dat debatten zoveel beter zijn wanneer de sprekers de beleefdheid hebben te blijven om naar de reacties op hun speeches te luisteren.

Ik zou graag willen reageren op drie punten die in dit debat aan de orde zijn gesteld. Eén punt is ter sprake gebracht door iemand die nog aanwezig is, en een ander onderwerp waarop ik wil ingaan, de betrekkingen met de VS, is door verschillende afgevaardigden genoemd. Laat ik beginnen met de discussie over humanitaire hulp en wederopbouw.
Mijn geachte vriend de heer Evans, die hier helaas niet aanwezig kan zijn, meende een verschil te constateren tussen wat ik vorige week over wederopbouw en humanitaire hulp heb gezegd en de opmerkingen die ik daar vandaag over heb gemaakt. Ik wil iets doen wat de voormalige Labour-premier Harold Wilson tot mijn grote ergernis altijd placht te doen: ik ga u voorlezen uit een van mijn eigen redevoeringen. Ik zal citeren wat ik vorige week heb gezegd en vervolgens het debat een eindje vooruit helpen.
Nadat ik over humanitaire bijstand had gesproken, zei ik: 'Directe humanitaire hulp is één ding, maar er zal zeker nog veel meer van ons worden gevergd. Zoals dit Parlement maar al te goed weet, is de begroting voor internationale betrekkingen al praktisch volledig toegewezen. Het wordt dus hoe dan ook buitengewoon moeilijk om omvangrijke nieuwe programma's in Irak en omgeving op te starten.? Er zijn bijvoorbeeld al vertegenwoordigers van de regering van Jordanië op bezoek geweest. Maar het zal voor de Europese Unie veel moeilijker zijn om volledig en op grote schaal samen te werken - ook wat betreft de wederopbouw op de langere termijn - als de gebeurtenissen zich buiten het kader van de VN ontwikkelen en als de lidstaten verdeeld blijven.
Vervolgens zei ik: 'Ik constateer slechts een feit: als er oorlog uitbreekt, is het veel eenvoudiger om u - de begrotingsautoriteit van de Europese Unie - ervan te overtuigen met gulle hand te geven als de legitimiteit van de militaire actie die heeft plaatsgevonden, de nieuwe politieke orde waar we vervolgens mee te maken krijgen en het leiderschap bij het proces van wederopbouw niet ter discussie staan. Ik probeer hiermee geen quasi-juridisch punt te maken. Ik geef u slechts mijn politieke beoordeling, die niet bepaald baanbrekend of scherpzinnig is. Het lijkt mij allemaal nogal voor de hand liggend.? Dat lijkt het inderdaad.
Tot mijn grote voldoening hebben anderen sindsdien een vergelijkbaar thema aangesneden. Er dient een nieuwe VN-resolutie te komen na een eventueel conflict, die niet alleen voorziet in humanitaire hulp, maar ook in het overheidsapparaat en de regering van Irak. Dat moet nu gebeuren, onder de vlag van de VN. Dit zijn niet mijn woorden; deze woorden komen uit de redevoering die de Britse premier Blair deze week in het Britse Lagerhuis heeft gehouden. Zonder enige ironie zeg ik dat het mij verheugt dat het argument dat sommigen onder ons nu al weken, zo niet maanden naar voren brengen, nu begint aan te slaan. Ik vraag me tussen haakjes af of dat ook het geval zou zijn geweest als wij niet al bij eerdere gelegenheden dit punt aan de orde hadden gesteld.
In de tweede plaats zou ik kort willen ingaan op de Verenigde Staten en onze betrekkingen met dat land. Kritiek uitoefenen op de Verenigde Staten is nog niet hetzelfde als het hebben van een Europees buitenlands beleid. Het is evenmin zo dat je anti-Amerikaans bent wanneer je het niet eens bent met het wereldbeeld van Richard Pearle of Robert Kagan. Er zijn miljoenen Amerikanen die het niet eens zijn met de heren Pearle en Kagan.
(Applaus)
Ik denk niet dat iemand hen ervan beschuldigt anti-Amerikaans te zijn. Beschuldigen wij de meerderheid van de vorige Democratische regering ervan anti-Amerikaans te zijn? Beschuldigen wij een groot deel van de Republikeinen van vandaag ervan anti-Amerikaans te zijn? Als je de standpunten van Richard Pearle moet onderschrijven om te laten zien dat je de transatlantische betrekkingen een warm hart toedraagt, dan kun je maar beter contact opnemen met Brent Scowcroft of een van de vele andere vooraanstaande figuren uit eerdere Republikeinse regeringen. Laat ik het zo zeggen: ik weiger mijn relatie met Amerika te laten afmeten aan de vraag of ik het al dan niet eens ben met Richard Pearle.
(Applaus)
En nu ik toch in een buitensporig openhartige stemming ben zal ik nog een derde punt naar voren brengen. Er hebben in de Conventie - die voortschrijdt onder leiding van haar eminente voorzitterschap - vele discussies plaatsgevonden over de toekomst van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, discussies waaraan ik zelf heb deelgenomen, discussies over de toepassing van het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid, discussies over de 'twee-pettenformule? en nog veel meer: dit alles is een uitermate opwindend gebeuren voor eenieder die erbij betrokken is.
Maar staat u mij toe te wijzen op wat reeds in het Verdrag betreffende de Europese Unie staat. De geachte afgevaardigde verwees al naar artikel 11 in haar voortreffelijke speech. In artikel 11, lid 2, tweede alinea staat: 'De lidstaten werken samen om hun wederzijdse politieke solidariteit te versterken en tot ontwikkeling te brengen. Zij onthouden zich van ieder optreden dat in strijd is met de belangen van de Unie of dat afbreuk zou kunnen doen aan de doeltreffendheid ervan als bundelende kracht in de internationale betrekkingen.?
Hoe dit vertaald moet worden weet ik niet, maar wijlen mijn vader zou gezegd hebben: Ja, ja, neem iemand anders in de maling.
Institutionele verandering kan zonder meer bijdragen aan het creëren van politieke wil. Daar twijfel ik geen moment aan. Maar met institutionele verandering alleen creëer je geen politieke wil en zij kan ook niet in de plaats daarvan komen. Dat is een les die ik de afgelopen drieënhalf jaar helaas door bittere ervaring geleerd heb.
(Applaus)

De Voorzitter.
Hiermee eindigt de buitengewone vergadering. Mijn dank aan alle collega's die aan deze vergadering hebben deelgenomen, en tevens aan de Raad en de Commissie voor hun bijdrage. Het debat maakt duidelijk dat vele meningsverschillen blijven bestaan, maar ook dat deze gebaseerd zijn op oprechte en diepgevoelde overtuigingen, die eveneens verschillen. Ik dank u voor de rustige, bedachtzame en respectvolle wijze waarop u dit debat gevoerd heeft.
(De buitengewone vergadering wordt om 11.45 uur gesloten)
SCHRIFTELIJKE VERKLARING (ARTIKEL 120)

Figueiredo (GUE/NGL)
Het stemt ons treurig dat deze buitengewone vergadering moet plaatsvinden. De oorlog in Irak is van start gegaan. Het is echter wel van belang dat deze vergadering gehouden wordt: ik zal er samen met mijn fractie een bijdrage aan leveren, in een laatste poging onze krachten te bundelen en verzet aan te tekenen tegen de oorlog. Dit verzet komt op een bijzonder kritiek moment in de internationale politieke verhoudingen. Met deze unilaterale en illegale oorlog van de VS en zijn bondgenoten wordt het Handvest van de Verenigde Naties geschonden. Deze operatie druist in tegen de wens van de Veiligheidsraad en zal leiden tot een humanitaire ramp; duizenden onschuldige mensen zullen sterven.
Het is onaanvaardbaar en weerzinwekkend dat een aantal Europese landen, waaronder Portugal, zich op die beruchte Top van de Azoren heeft aangesloten bij de oorlog. De publieke opinie verzet zich ertegen; in mijn land is deze oorlog aanleiding geweest tot een motie van wantrouwen tegen de regering van mijn land.
Het is onaanvaardbaar dat Europese regeringen hun steun aan de regering-Bush voortzetten, in weerwil van het standpunt van het Europees Parlement, dat zich verzet tegen een oorlog zonder toestemming van de Verenigde Naties. Het is er de regering-Bush nooit om te doen geweest Irak te ontwapenen. Het gaat haar enkel om de omverwerping van het Iraakse regime, waarna er in dat land een Noord-Amerikaans protectoraat geïnstalleerd kan worden om de rijkdommen van Irak te controleren, olie in de eerste plaats.
Wij blijven ons verzetten tegen de oorlog om de vrede te dienen.

