Zasadnicze aspekty i najważniejsze kierunki wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (art. 36 TUE) - Sytuacja w Syrii i w obozie Aszraf oraz sytuacja wspólnoty koptyjskiej w Egipcie - Roczne sprawozdanie Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczące głównych aspektów i podstawowych wyborów w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) w 2009 roku. - Rozwój wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony po wejściu w życie Traktatu z Lizbony - UE jako podmiot na scenie globalnej: jej rola w organizacjach wielostronnych (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest wspólna debata nad:
oświadczeniem Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel UE do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa dotyczącym zasadniczych aspektów i najważniejszych kierunków wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (art. 36 TUE); oraz
oświadczeniem Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel UE do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa dotyczącym sytuacji w Syrii i w obozie Aszraf oraz sytuacji wspólnoty koptyjskiej w Egipcie; oraz
sprawozdaniem sporządzonym przez Gabriele Albertiniego w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczącego głównych aspektów i podstawowych wyborów w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) w 2009 roku, przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu zgodnie z częścią II sekcją G pkt 43 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.; oraz
sprawozdaniem sporządzonym przez Roberto Gualtieriego w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie rozwoju wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony po wejściu w życie Traktatu z Lizbony; oraz
sprawozdaniem sporządzonym przez Maríę Muñiz De Urquizę w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie UE jako podmiotu na scenie globalnej: jej roli w organizacjach wielostronnych.
Powiem parę słów na początek. W poniedziałek obchodziliśmy Dzień Europy, dzień europejskiej wspólnoty. Dzisiaj nasza wspólnota europejska zapewne najbardziej potrzebuje wspólnotowej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Mamy przed sobą historyczne wyzwania, nie tylko przezwyciężenie kryzysu, który został zaimportowany do Europy. Musimy się na przyszłość przygotować na tego rodzaju sytuacje i rozwiązać problemy kryzysowe także na zewnątrz Europy, a nie tylko wewnątrz.
Mamy także wzrastające zamieszki w Syrii, Bahrajnie, Jemenie, a także ponownie w Tunezji i Egipcie. Nie powinniśmy zapominać o naszych wschodnich sąsiadach: właśnie uruchomiliśmy Euronest kilka dni temu. Mamy naszą europejską dyplomację, która musi być skutecznym narzędziem działania na zewnątrz Unii Europejskiej, bo nie da się dzisiaj rozwiązywać problemów w Unii Europejskiej, jeśli poważnie nie zaczniemy rozwiązywać problemów na zewnątrz Unii Europejskiej. My jako Unia musimy mieć większą siłę polityczną, a nie tylko siłę gospodarczą.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Panie Przewodniczący! To będzie pierwsze z moich trzech dzisiejszych porannych wystąpień przed szanownymi posłami, zatem na wstępie chciałabym Państwu przedstawić moją wizję spraw, które stoją przed nami, a także spróbować omówić szczegóły niektórych kwestii, które szanowni posłowie dodali do przedmiotowej debaty, mając świadomość znaczenia, jakie Państwo do nich przywiązują. Zatem zaczynam.
Przez kraje, które nazywamy naszymi sąsiadami, przetaczają się burze - arabska wiosna, wiatr przemian, jakiegokolwiek malowniczego określenia byśmy nie użyli. Nikt z nas obecnych w tym Parlamencie nie wie, gdzie to się zakończy i jaki będzie końcowy rezultat. Pojawiają się duże aspiracje i oczekiwania, że te rewolucje będą warte ceny przelanej krwi, ceny chaosu i strachu, ceny spustoszeń gospodarczych na świecie, który już obecnie zmaga się z najgorszym od wielu dziesięcioleci kryzysem gospodarczym.
Powstania, do których dochodzi w całej Afryce Północnej i świecie arabskim, oznaczają ogromne wyzwania dla Europy, ale również szanse, na których zaprzepaszczenie nie możemy sobie pozwolić. W naszych działaniach powinniśmy kierować się dwiema zasadami. Pierwsza polega na tym, że w Europie wiemy, jak długa i bolesna może być droga do wolności. Nasz marsz do dwudziestowiecznej liberalnej demokracji był bardzo powolny. Sama Unia Europejska zrodziła się na popiołach konfliktów, które przypominają nam o tym, jak przerażające może stać się życie, kiedy załamie się demokracja. Po dodaniu do tego splątanej historii imperiów europejskich słuszna staje się pewna szczypta pokory, nawet kiedy podkreślamy, że demokracja jest niezbędnym fundamentem postępu ludzkości.
Po drugie, demokracja polega oczywiście na głosowaniu i wyborach - ale również na wielu innych aspektach. W Europie po wielu trudach nauczyliśmy się, że potrzebujemy głębokiej demokracji: poszanowania rządów prawa, wolności wypowiedzi, przestrzegania praw człowieka, niezależnego wymiaru sprawiedliwości oraz bezstronnej administracji. Wymaga to możliwych do wyegzekwowania praw własności i wolnych związków zawodowych, i nie polega wyłącznie na dokonywaniu zmian rządów, ale na tworzeniu właściwych instytucji i postaw. W długim okresie powierzchowna demokracja - czyli taka, która przemyka się po powierzchni, a ludzie oddają swobodnie głosy w dniu wyborów i wybierają swój rząd - nie przetrwa, jeżeli nie będzie w stanie się zakorzenić głęboka demokracja .
Nie ma jednak pewności co do końcowego rezultatu w jakimkolwiek kraju i nie ma szybkiej metody naprawy czy krótkoterminowego rozwiązania, które stworzy świat, jakiego pragnie tak wielu ludzi. W międzyczasie swój cień rzuca widmo nietolerancji religijnej - czego dowodem są niedawne wydarzenia w Egipcie - które w niepewnych czasach znajduje dla siebie wymówkę, by żywić się strachem i siać zniszczenie. Wolność religii czy wyznania to jedno z powszechnych praw człowieka, które należy wszędzie chronić. Musimy potępić wszystkich, którzy chcą wykorzystać poglądy religijne jako narzędzie opresji, a poprzeć tych, którzy opowiadają się za tolerancją, bez względu na to, czy dzieje się to w Syrii, Pakistanie, Egipcie czy gdziekolwiek indziej.
Europa również stoi przed pewnymi wyborami. Kiedy przyglądamy się naszemu sąsiedztwu, musimy być gotowi sprostać wyzwaniom, które się przed nami stawia. Mogę wygłosić setki oświadczeń - i to robię. Ubolewam, potępiam, wzywam, domagam się, ale musimy też działać, a te działania muszą przybrać zróżnicowane formy.
Chciałabym wspomnieć o sankcjach. Nakładamy sankcje na reżimy, które traktują życie swoich obywateli jak rzecz pozbawioną wartości, gdzie ludzie tracą życie z rąk kierowanych przez nie służb policyjnych czy bezpieczeństwa. Wczoraj nałożono sankcje na Syrię: embargo na dostawy broni, zamrożenie aktywów i zakaz wjazdu dla 13 najważniejszych osób należących do rządu, zamrożenie naszej umowy stowarzyszeniowej i naszej współpracy z Syrią. Powinniśmy postawić tę sprawę jasno i wyraźnie, jak to wczoraj uczyniłam wobec syryjskiego ministra spraw zagranicznych. Wydarzenia w Syrii to dążenie społeczeństwa do demokracji i rządów prawa, a nie jakiś zagraniczny spisek. Nie dostrzegając tego, reżim traci swoją legitymację oraz oddala się od obywateli i społeczności międzynarodowej. Brutalne represje i groźby tak w kraju, jak i za granicami to instrumenty dawno przebrzmiałej epoki. Nasze myśli, tak w tym Parlamencie, jak i w Unii Europejskiej, są z mieszkańcami Deraa, gdzie odmówiono wstępu służbom ONZ, w Baniyas, gdzie nadal trwa interwencja, w Hamie, dokąd wjechały czołgi. Obywatele Syrii nie ugną się przed czołgami. Żądamy od reżimu zmiany kierunku, i to natychmiast.
(Oklaski)
Wczoraj powiedziałam panu Moallemowi, ministrowi spraw zagranicznych Syrii: musicie zapewnić natychmiastowy i nieograniczony dostęp służbom humanitarnym i mediom. Jedynie w ten sposób możecie uzasadnić swoje twierdzenia o popieraniu pokojowych protestów.
U naszego wschodniego sąsiada - na Białorusi - prezydent Łukaszenko nie wykorzystał grudniowych wyborów do pokazania swojej gotowości do zmian i osiągnięcia bardziej otwartego, demokratycznego społeczeństwa europejskiego. Nie tylko nie wykorzystał tej szansy, ale też - stosując przemoc wobec pokojowo nastawionych demonstrantów i zwielokrotniając liczbę więźniów politycznych - okazał pogardę dla demokracji i praworządności. Spotkałam się z rodzinami osób uwięzionych i wiem, że nie pozostawił nam innej możliwości, niż przyjęcie w odpowiedzi zdecydowanych sankcji, skierowanych przeciwko tym osobom należącym do reżimu, które są odpowiedzialne za prześladowania, w tym przeciwko samemu prezydentowi Łukaszence. Wiem również, że musimy wzmocnić nasze wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego i dla kontaktów międzyludzkich.
Następnie mamy nasze bezpośrednie zaangażowanie w obozie Aszraf. Wydarzenia z 8 kwietnia są godne ubolewania i zdecydowanie je potępiłam i potępiam. Niewzruszenie wierzę, że potrzebujemy silnej, jednolitej reakcji ze strony UE. Napisałam do ministra spraw zagranicznych Iraku, a wczoraj ponownie z nim rozmawiałam. Chociaż nie kwestionuję suwerennej władzy Iraku nad całym jego terytorium, to jego obowiązkiem jest obrona praw człowieka mieszkańców Aszraf.
Potępiłam tę przemoc i wezwałam do przeprowadzenia dochodzenia - sprawdzenia, które musi być równie dokładne, co niezależne, i które powinno dać nam dokładną informację o tym, co zaszło. Ale jak Szanowni Posłowie wiedzą z indywidualnych i zbiorowych listów, które otrzymałam w tym Parlamencie i poza nim, w tym przypadku nie ma prostego rozwiązania. Rozważa się kilka możliwych rozwiązań długookresowych, pod przywództwem Organizacji Narodów Zjednoczonych, a wszystkie z nich wiążą się z jakimiś wyzwaniami. Jestem bardzo wdzięczna za pracę wykonaną przez ten Parlament, za działania tych, którzy udali się w tamte regiony, i za otrzymane wkłady. Musimy przedstawić to również na forum Rady Spraw Zagranicznych, a także omówić z Wysokim Komisarzem ONZ ds. Uchodźców. Dzisiaj przyjeżdża nasza pani ambasador w Iraku, która ma świadomość znaczenia, jakie przywiązuję do tej kwestii. Musimy dążyć do znalezienia prawidłowego kierunku działań w tej sprawie i zapewnić, by udało się nam go znaleźć, ale bezwzględnie potrzebne jest potępienie i przeprowadzenie dochodzenia.
Również w przypadku Jemenu Rada Współpracy Zatoki Perskiej przedłożyła propozycje, a pan prezydent Saleh ponownie się waha. Rozmawiałam z nim nie tak dawno temu. Rozmawialiśmy o dyskusjach, które przeprowadził z opozycją, i o przedłożonych propozycjach. Powiedziałam mu, że on zdaje sobie sprawę z tego, co musi uczynić w interesie swojego kraju, i że powinien to zrobić. W trakcie moich spotkań, jakie odbyłam w regionie Zatoki Perskiej, spotkałam się z królem Bahrajnu. Omówiliśmy tamtejszą inicjatywę bezwarunkowego dialogu, przedstawioną przez następcę tronu, a ja wezwałam go do zaangażowania się w ten dialog. Obecny kierunek działania nie jest żadnym rozwiązaniem. Musimy być świadkami uczciwych procesów cywilnych, jeżeli będą one przeprowadzane w Bahrajnie, a także trzeba za każdą cenę unikać kary śmierci.
W tych wszystkich przypadkach chodzi o nasze bezpośrednie zaangażowanie i o wywieraną przez nas presję, a także bezpośredniość naszego podejścia. Proszę się nie łudzić: stawiamy sprawę bardzo jasno, ja stawiam sprawę bardzo jasno wobec wszystkich przywódców, z którymi rozmawiam o tym, co moim zdaniem należy uczynić, i robię to przy poparciu tego Parlamentu i Rady Spraw Zagranicznych, w skład której wchodzi 27 państw członkowskich.
Oczywiście chcę wspomnieć o Libii. Niektórzy posłowie do tego Parlamentu woleliby, byśmy dysponowali silniejszą polityką obrony i bezpieczeństwa. Muszę im powiedzieć rzecz następującą: w ostatnich kilku tygodniach i miesiącach mieliśmy okazję przekonać się, jak długą drogę przebyliśmy w niektórych przypadkach, ale również to, jak daleka droga jeszcze przed nami. Zaczęliśmy wspólnie działać na rzecz opracowania planu wsparcia wojskowego na potrzeby humanitarne: gotowi, by na wniosek Organizacji Narodów Zjednoczonych wesprzeć społeczeństwo zasobami z całej Europy. Podobnie uczyniliśmy, kiedy straszliwe trzęsienie ziemi nawiedziło Haiti - wojskowe okręty szpitalne, ciężkie dźwigi, cywile i żołnierze pracujący ramię w ramię w tej sprawie. Proszę mnie nie zrozumieć źle: wiem, że pomoc humanitarna jest apolityczna, a pracownicy pomocy humanitarnej nie mogą być narażeni na ryzyko, ale jeżeli pierwszorzędnym celem jest ratowanie życia, to czasami tylko wojsko dysponuje umożliwiającymi to sprzętem i ludźmi (szybkie dostarczenie pomocy, stworzenie na miejscu infrastruktury) i właśnie dlatego będziemy gotowi nieść pomoc, jeżeli pojawi się taka prośba ze strony ONZ.
Musimy szybciej i mądrzej podejść do tego, w jaki sposób to robimy. Jestem pierwszą osobą, która nadmienia, że musimy uczynić o wiele więcej, a będę o tym szerzej mówić później dzisiejszego ranka.
Usprawniamy naszą współpracę z NATO, po raz pierwszy dzieląc się szczegółami naszych działań w ramach dalszego rozwoju naszych stosunków. W zeszły piątek wraz z sekretarzem generalnym, panem Rasmussenem, współprzewodniczyłam posiedzeniu Komitetu Polityki i Bezpieczeństwa oraz Radzie Północnoatlantyckiej w trakcie naszej pierwszej w historii dyskusji w sprawie Libii. Prowadzimy również współpracę z Unią Afrykańską, której przewodniczy pan Jean Ping, i Ligą Arabską, pod przewodnictwem pana Amra Moussy, a także oczywiście jego następcy, oraz z Organizacją Konferencji Islamskiej i panem profesorem Insanoglu, pod przewodnictwem specjalnego wysłannika ONZ, pana Al-Khatiba. To w trakcie mojej rozmowy z panem sekretarzem Ban Ki-Moonem uzgodniliśmy zaproszenie organizacji regionalnych na spotkanie w Kairze i podjęcie dalszych działań po spotkaniu grupy kontaktowej w Rzymie.
Wspólnie rozmawiamy o tym, jak powinniśmy odgrywać w przyszłości naszą rolę w Libii - wspierać dialog narodowy, pomóc w tworzeniu konstytucji oraz w przygotowaniu wyborów. Wysłałam dwie misje do Libii, które mają spotkać się i pracować z młodymi Libijczykami oraz z libijskimi kobietami. Jak powiedział mi szef mojego zespołu, to pierwszy raz, kiedy w ogóle rozmawiali o konstytucji - słowie i argumentach, których nigdy wcześniej nie znali. Rozmawiali o tym, jak bardzo tęsknili za kresem reżimu, zatem musimy powiedzieć wprost: Kaddafi musi zostać odsunięty od władzy, a jego reżim musi upaść.
(Oklaski)
Mam zamiar otworzyć biuro w Bengazi, byśmy mogli zacząć pracować nad wsparciem, o którym rozmawialiśmy z obywatelami...
(Oklaski)
...celem wsparcia społeczeństwa obywatelskiego, wsparcia tymczasowej przejściowej rady narodowej i pana Jibrila (z którym odbyliśmy wiele spotkań); wsparcia reformy sektora bezpieczeństwa; budowania w oparciu o to, czego domaga się społeczeństwo. Domaga się ono pomocy w zakresie kształcenia, opieki zdrowotnej, bezpieczeństwa granic, pewnego rodzaju wsparcia, jakie jesteśmy w stanie i chcemy im udzielić. A wszystko, co robimy, przenika przewodnia koncepcja praw człowieka.
Następnie mamy nową politykę sąsiedztwa - odmienny poziom ambicji i wizję. Jej podstawą jest wzajemna odpowiedzialność: UE i jej sąsiedztwo są wzajemnie wobec siebie odpowiedzialne za realizację zobowiązań, które przyjmujemy wobec krajów i społeczeństw z naszego sąsiedztwa i wobec obywateli Europy.
Opierając się na tym, o czym już rozmawialiśmy, mamy mobilność, dostęp do rynków i pieniądze, czyli "trzy M”, jak to prosto można określić. Niektóre sprawy mają kapitalne znaczenie dla wsparcia tych krajów w przyszłości. Jednym z przykładów jest mobilność młodych ludzi. To młode społeczeństwa, w których młodzi ludzie tęsknią za większymi możliwościami, a Parlament Europejski ma ogromną rolę do odegrania przy wspieraniu tych szans dla młodych ludzi, by dostarczyć im korzyści i wiedzę pochodzące z Europy. Zatem również z udziałem państw członkowskich: możliwości podróżowania i uczenia się.
W przypadku przedsiębiorców - mężczyzn i kobiet - konieczne jest stworzenie szansy rozpoznania nowych rynków, sprzedawania ich towarów i usług, a to leży w gestii naszych państw członkowskich, z których część ma wieloletnie powiązania z przedmiotowymi krajami, ale które obecnie muszą wzmocnić i zapewnić te możliwości .
Jeżeli chodzi o dostęp do rynku, to wiemy, że możemy wnieść rzeczywisty wkład w pobudzanie wzrostu gospodarczego i odbudowę gospodarczą. Znają Państwo wpływ tego chaosu na gospodarkę omawianych krajów. Niektóre z nich są od nas uzależnione, ponieważ stanowimy ich główne rynki eksportowe i źródło ich towarów importowanych. Umożliwienie tym krajom rozwoju własnego rynku mogłoby naprawdę być krokiem naprzód, wspierającym nie tylko otwieranie rynków, ale również sposób uzyskiwania przez nie dostępu do nich, przez zapewnienie, by mogły one osiągnąć nasze standardy i otrzymały prawdziwe szanse. Nigdzie nie jest to lepiej widoczne, niż w przypadku małych przedsiębiorstw, ale musimy mieć wolę polityczną, by to uczynić. Musimy mieć wolę polityczną zaangażowania się w zapewnienie, by nasze rynki stały się dostępne. To wyzwanie. To wyzwanie w każdym okolicznościach; to wyzwanie w czasach oszczędności, ale śmiem twierdzić, że musimy sprostać temu wyzwaniu, ponieważ jeżeli tego nie uczynimy, to załamanie gospodarki w naszym sąsiedztwie będzie się wiązało z bezpośrednimi konsekwencjami dla nas.
Następnie mamy kwestię pieniędzy, czy też zasobów. Nie tylko to, co możemy zapewnić w formie wsparcia bezpośredniego - choć to oczywiście ważne - ale również to, co możemy pomóc uzyskać. Zorganizowaliśmy już spotkanie rządowych przedstawicieli wyższego szczebla z całego świata oraz przedstawicieli wielkich instytucji finansowych, aby przedyskutować, co bylibyśmy w stanie zaoferować, gdyby wpłynęła do nas stosowna prośba, i co zaoferujemy, ale w porozumieniu z naszymi sąsiadami musimy zwiększyć nasze wysiłki na rzecz wsparcia skuteczniejszego gromadzenia zasobów.
Być może nigdzie ta polityka nie będzie miała większego znaczenia niż w Tunezji. Telewizyjne wystąpienie premiera Essebsiego może być przydatne wraz z przybliżaniem się daty wyborów w tym kraju, zaplanowanych na 24 lipca, ale uznał on problemy kraju, w którym wzrost gospodarczy spadł do poziomu między 0 a 1 %. Musimy zapewnić wsparcie Tunezji, jej gospodarce i społeczeństwu obywatelskiemu, a to oznacza myślenie nie tylko długofalowo, nie tylko o znaczeniu nowej strategii, ale również o tym, co zrobimy teraz, i o tym, w jaki sposób wesprzemy te kraje - Egipt, Tunezję i inne - już teraz przy rozwiązywaniu przeżywanych przez nie problemów budżetowych. Właśnie z tego powodu zainicjowaliśmy rozmowy z instytucjami finansowymi, z naszymi państwami członkowskimi, czy też z tymi, którzy angażują się, chcąc pomóc tym krajom, ponieważ obecnie liczy się wsparcie ich w radzeniu sobie z deficytem, kiedy załamała się turystyka, a gospodarka nie działa prawidłowo. Szanowni posłowie muszą zrozumieć, że w tej mierze istnieje pilna potrzeba i strategia długofalowa, a w naszych działaniach musimy zastosować oba podejścia.
W sprawie Egiptu: w ostatnich tygodniach byłam tam trzy razy i spędziłam wiele czasu na rozmowach z niektórymi młodymi przywódcami z placu Tahrir, a także spotkałam się z niektórymi kobietami. W szczególności kobiety chcą mieć więcej do powiedzenia o przyszłości Egiptu, co ich zdaniem im obiecano. Spotkałam się z kobietą, która będzie kandydować w wyborach prezydenckich i która jest zdeterminowana, by pokazać, że kobiety mają do odegrania swoją rolę w Egipcie. Rozmawiałam z wieloma ministrami rządu i chciałabym Państwu przywołać przykład minister planowania, pani Fayzy Aboulnagi. Chce budować domy dla ludzi, ma potężną wizję tego, jakie skutki dla Egiptu może przynieść wybudowanie miliona domów w ciągu 20 lat.
Musimy zebrać te wielkie wizje w krajach, z którymi współpracujemy, i przełożyć je na to, co możemy im zapewnić i jak możemy je wesprzeć. Zatem włączenie szkolenia i kształcenia, infrastruktura związana z programami mieszkalnictwa, szanse wzrostu dla małych przedsiębiorstw, współpraca z kobietami ONZ - co czynię - by zastanowić się, jak możemy zbudować bezpieczniejsze wspólnoty wokół projektów mieszkaniowych, jak możemy wspólnie działać na rzecz opracowania o wiele większej, donioślejszej wizji, opierającej się na tym, czego pragną obywatele egipscy. Rozmawiam z ministrem spraw zagranicznych Egiptu, Al-Arabim, który z zaangażowaniem podchodzi do ścisłej współpracy z nami w ramach bliskowschodniego procesu pokojowego, dążąc do zacieśnienia stosunków, które już utrzymujemy, i chcąc, byśmy byli partnerami we współpracy w ramach regionu.
W najbliższych miesiącach i latach Egipt będzie musiał stawić czoła wielu wyzwaniom. Musimy być tam obecni, aby wesprzeć Egipcjan w każdym z nich i być gotowi wykorzystać nasze zasoby, naszą wiedzę, nasze specjalistyczne umiejętności i nasze kontakty, by je wesprzeć.
Zarówno w tym Parlamencie, jak i poza nim zawsze twierdziłam, że Służba Działań Zewnętrznych to siła służąca zapobieganiu konfliktom i rozwiązywaniu ich, zatem chciałabym wspomnieć również, że właśnie dlatego liczy się rola, jaką odgrywamy w Serbii i Kosowie. Właśnie dlatego może liczyć się wygrane przez nas głosowanie na forum ONZ, głos, który teraz uzyskaliśmy. Właśnie dlatego musimy zaangażować przywódców Bośni, aby skłonić ich do przejrzenia na oczy, do oderwania się od myślenia wyłącznie o swoich własnych wspólnotach i do tego, by zaczęli wreszcie myśleć o potrzebach swojego kraju, zaczęli zastanawiać się nad przyszłością i nad Unią Europejską.
Również z tego względu uczestniczymy w bliskowschodnim procesie pokojowym. Szanowni Posłowie doskonale zdają sobie sprawę, że pokój jest niezbędny dla uzyskania stabilności na Bliskim Wschodzie. Dążenie do wynegocjowania porozumienia od wielu dekad decyduje o sytuacji regionu. W ostatnich miesiącach tchnęliśmy nowe życie w Kwartet. W lutym zorganizowałam spotkanie najważniejszych osób w Kwartecie, a po raz pierwszy od czasu jego ustanowienia wydelegowani przez Kwartet wysłannicy pracowali wspólnie z negocjatorami izraelskimi i palestyńskimi.
Chciałam zorganizować kolejne spotkanie przywódców w kwietniu i opracowaliśmy istotne oświadczenie w oparciu o nasze stanowisko. Wciąż uważam, że powinniśmy dążyć do uzgodnionego rozwiązania, i będziemy nadal się angażować, a jeszcze w tym miesiącu odbędzie się kolejne spotkanie wysłanników.
My również jesteśmy zdecydowanymi zwolennikami budowy państwa palestyńskiego, zatem kiedy 13 kwietnia odbywało się zorganizowane przez nas posiedzenie doraźnego komitetu kontaktowego słyszałam wiele pochwał pod adresem pracy Salama Fayyada, za jego znaczące osiągnięcia w zakresie rządzenia, praworządności i praw człowieka, kształcenia, ochrony zdrowia i zabezpieczenia społecznego - co zdaniem Banku Światowego wystarczy, by uznać funkcjonujący rząd. Uznałam znaczenie pojednania palestyńskiego pod przywództwem prezydenta Abbasa jako szansę i coś, do czego Unia Europejska nawoływała od wielu lat.
Obecne wydarzenia to jak dotychczas najpoważniejsze wysiłki na rzecz ustanowienia jedności, co samo w sobie jest kluczem do osiągnięcia rozwiązania w postaci dwu państw. Utrzymuję ścisły kontakt z prezydentem Abbasem i premierem Fayyadem, a także z Egiptem, Ligą Arabską, Stanami Zjednoczonymi i Izraelem. Wstrzymanie się od przemocy, kontynuacja procesu budowy państwa i przestrzeganie istniejących zobowiązań będą miały najistotniejsze znaczenie, i musimy oceniać te wysiłki na podstawie rezultatów. Uważam, że Izrael powinien oddać wpływy podatkowe należne Palestyńczykom, ale chcę jasno powiedzieć, że nasze stanowisko w odniesieniu do Hamasu się nie zmieniło, a bezpieczeństwo Izraela pozostaje dla nas wszystkich sprawą najwyższej wagi.
Chcę również powiedzieć, że moim zdaniem flotylla nie stanowi właściwej odpowiedzi na sytuację humanitarną w Strefie Gazy. Odwiedziłam ją dwukrotnie. Nadal zwracam uwagę na trudną sytuację ludności, w szczególności proszącej o szerszy dostęp, by gospodarka mogła zacząć się rozwijać. Szczerze mówiąc, tamtejsza sytuacja jest okropna, zwłaszcza w przypadku dzieci. Przedstawiliśmy Izraelowi propozycję dotyczącą wsparcia rozszerzenia dostępu. Chciałabym, by ludność Strefy Gazy miała przed sobą przyszłość, ale jednocześnie chciałabym, aby Gilad Shalit, przetrzymywany od wielu lat w Strefie Gazy, miał szansę wrócić do domu, do swojej matki i swojego ojca, których miałam już okazję spotkać.
Doświadczenia europejskie mówią nam, że prawdziwa demokracja jest niezbędnym fundamentem tolerancji, pokoju i dobrobytu. W Afryce Północnej i świecie arabskim nie da się osiągnąć tego celu szybko czy bez komplikacji, ale tworzenie pogłębionej demokracji jest jedynym sposobem, by w ogóle dojść do tego celu. Mamy doświadczenie potrzebne, by pomóc każdemu krajowi, który zwróci się do nas o taką pomoc w osiągnięciu demokracji. Właśnie dlatego proponuję, by wesprzeć dofinansowanie demokracji, co również pozwoli nam wykorzystać nasze zasoby na wsparcie szans włączenia się w życie polityczne, w szczególności przez młodszych ludzi, na wsparcie rozwoju partii politycznych, na umożliwienie społeczeństwu tego, co Szanowni Posłowie musieli samodzielnie uczynić w tak wielu krajach, które są tu dziś reprezentowane - czyli rozwinąć proces polityczny poprzez tworzenie tych partii politycznych, społeczeństwa obywatelskiego i głębokich korzeni umożliwiających rozwój i rozkwit demokracji.
Odwiedzając te kraje często mówię, że chodzi nie tyle o wybranie rządu, co o wywalczenie prawa do wyrzucenia rządu. W demokracji chodzi również o to, by móc kogoś tak pożegnać, jak i powitać, i to jest ważne: kluczowe znaczenie ma świadomość, że ma się prawo do wykorzystania urny wyborczej, raz, drugi, trzeci, czwarty do zmiany rządu, do stawiania żądań swojemu rządowi, a to jest możliwe jedynie wówczas, gdy demokracja jest dobrze zakorzeniona i kwitnie. Właśnie dlatego tak istotne jest to, czego świadkami byliśmy na Wybrzeżu Kości Słoniowej, gdzie pan prezydent Ouattara wreszcie zajął należne mu miejsce, a my odegraliśmy istotną rolę we wsparciu tego procesu. Właśnie dlatego cieszy nas to, że wybory w Nigerii przebiegają w sposób prawidłowy, a Goodluck Jonathan został obecnie właściwie zaprzysiężony. Cieszy świadomość, że demokracja zaczyna dobrze się trzymać, kwitnąć i zakorzeniać, i właśnie to powinniśmy popierać.
Zmiana nie zawsze oznacza postęp, ale postęp bezwzględnie wymaga zmiany. To oznacza, że musimy mieć więcej determinacji w działaniu. Niektóre z omawianych przeze mnie spraw wymagają działań ze strony państw członkowskich, niektóre - ze strony Komisji, a wiele potrzebuje wsparcia tego Parlamentu, musimy zatem podjąć decyzję, że wspólnie będziemy odgrywać nasze role. Jeżeli będziemy to czynić wyłącznie wówczas, gdy uwaga mediów koncentruje się na tych krajach - poniesiemy porażkę. Musimy być przygotowani, że będzie to długa droga, i musimy z determinacją mówić naszym sąsiadom nie to, że muszą zacząć podążać w kierunku demokracji, ale że muszą do niej dojść.
Mamy trzy doskonałe sprawozdania, o których powiem w trakcie mojego kolejnego wystąpienia, ale chciałabym podziękować sprawozdawcom. Na koniec chciałabym krótko zacytować pewną antropolożkę, którą bardzo podziwiam - Margaret Mead. Powiedziała "Nigdy nie wolno wątpić w to, że mała grupa życzliwych, zaangażowanych obywateli może zmienić świat. W rzeczywistości tak zawsze się działo”.
Joseph Daul
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Politykę zagraniczną zdominowały rewolucje - niektóre bardziej pokojowe, inne mniej - do których doszło w szeregu sąsiadujących z nami krajów śródziemnomorskich, a niedawno również symboliczne wydarzenie w walce z międzynarodowym terroryzmem, czyli koniec epoki Bin Ladena.
Jaką rolę w tym wszystkim odgrywa Europa? Czy świadomie i aktywnie angażujemy się w tę sytuację? Tak, z pewnością tak. Działania podejmowane pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych w Libii oraz z inicjatywy niektórych szefów państw i rządów w Europie pokazały, że - jeżeli Europa lub część Europy chce - to w trudnych czasach potrafi działać w sposób zdecydowany.
Czy to sprawia, że jesteśmy kluczowym graczem na arenie międzynarodowej, a nasze wpływy odpowiadają naszej sile gospodarczej? Odpowiedzią jest gromkie "nie”. Europa nadal jest w gruncie rzeczy pomniejszym graczem, w najlepszym razie Tomciem Paluchem polityki i geostrategii, pomimo stale wzrastających oczekiwań europejskiego społeczeństwa. Europa wspierała stabilność i pomoc rozwojową w regionie śródziemnomorskim. A jednak obywatele - całkiem słusznie - domagają się swobód politycznych i uciekają ze swoich krajów, ponieważ nie widzą dla siebie perspektyw godnego życia oraz szans dla siebie i swoich dzieci. Zapewniana przez nas w ostatnich miesiącach pomoc humanitarna z pewnością była przydatna.
Pani Baronesso Ashton! Musimy uczynić jeszcze więcej. Czy zaczęliśmy wyciągać wnioski z tych wydarzeń? Chciałbym w to wierzyć. Co gorsza, w nasze wybrzeża na lichych statkach uderzają fale imigrantów, umierających na morzu - a chciałbym zwrócić uwagę, że nie dysponujemy właściwą informacją o liczbie osób umierających - którzy zdecydowanie zbyt często natrafiają na podziały, kłótnie, zamknięte granice, a część krajów kwestionuje nawet strefę Schengen, będącą zasadniczym instrumentem swobody przepływu osób.
(Oklaski)
Czy to wszystko odpowiada Europie, wartościom, zasadom i ideałom europejskim? Nie sądzę, podobnie jak nie uważa moja Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), ani też - czego jestem pewien - większość posłów do tego Parlamentu.
Panie i Panowie! Przyczyną naszego dzisiejszego spotkania z wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa jest fakt, że za pomocą Traktatu z Lizbony chcieliśmy zapewnić Europie głos i twarz. Teraz musimy zrobić kolejny krok i zacząć działać. Oznacza to dokonywanie wyborów i trzymanie się ich. Zatem jakie priorytety ma Europa? Stosunki z naszymi wschodnimi i południowymi sąsiadami? Walka z terroryzmem? Rozwiązanie konfliktu na Bliskim Wschodzie? Polityka handlowa? Zajęcie się tymi wszystkimi kwestiami naraz to niełatwe zadanie.
Kim są preferowani przez nas partnerzy? Stany Zjednoczone, kraje wschodzące czy ktoś inny? W jaki sposób możemy uzyskać najlepsze rezultaty? Poprzez pozostawienie poszczególnym państwom członkowskim wolnej ręki w kształtowaniu własnej polityki, co czyniliśmy przez ostatnie 60 lat, czy też poprzez mówienie jednym, silnym głosem?
Panie i Panowie! Rozwiązanie międzyrządowe nie jest już właściwym podejściem do spraw zagranicznych, bezpieczeństwa i obrony: zamiast tego potrzebujemy więcej Europy. Musimy odejść od narodowego ego na rzecz większej skuteczności na szczeblu europejskim.
Pani Baronesso Ashton! Mocną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa uzyskamy jedynie wówczas, kiedy wszystkie nasze karty postawimy na kilka jasno określonych celów i im poświęcimy całą naszą energię. Panie i Panowie! Rok 2011 powinien być rokiem regionu śródziemnomorskiego, walki z terroryzmem, a nawet przełomu w konflikcie bliskowschodnim. Jeżeli Europa jest w stanie stać się kluczowym graczem w tym regionie, to będzie w stanie przezwyciężyć błędy swojej młodości.
Na zakończenie pragnę zacytować kogoś dobrze Państwu znanego: Jana Pawła II. "Nie lękajcie się” - kieruję te słowa do Pani, Pani Baronesso Ashton. W budżecie europejskim udało się nam zaoszczędzić 4 miliardy euro. Proszę przedstawić jakieś propozycje wykorzystania tych środków, zamiast zwracać je państwom członkowskim.
(Oklaski)
Martin Schulz
Panie Przewodniczący! W Unii Europejskiej, gdzie w każdej dziedzinie możemy zaobserwować dążenia do renacjonalizacji, należy wykorzystać traktat lizboński jako narzędzie stworzenia nowej polityki wspólnotowej: wspólnej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony.
To pierwsza ważna debata ogólna, którą przeprowadzamy z udziałem pani baronessy Ashton, a jeżeli wrócimy pamięcią do pierwszych dni, to już wówczas jasno było widać, że niektóre rządy nie chciały, by używano określenia "minister spraw zagranicznych Unii Europejskiej”, co w ostatecznym rozrachunku doprowadziło do wyboru określenia "Wysoki Przedstawiciel”. To zrozumiałe, ponieważ obok polityki podatkowej i polityki wewnętrznej niezależna polityka zagraniczna jest jedną z najważniejszych cech, jak można by powiedzieć - z cech definiujących suwerenność narodową. W szczególności w dziedzinie polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony przeniesienie tej suwerenności na instytucję ponadnarodową jest odważnym, acz trudnym posunięciem.
Jednakże tu, w Parlamencie Europejskim, wraz z wysoką przedstawiciel, musimy zadać nieco odmienne pytanie. To pytanie brzmi: jaka jest rola Unii jako niezależnego podmiotu w polityce międzynarodowej? W ciągu kilku ostatnich dni przeczytałem artykuły o pani baronessie Ashton, które wprawiły mnie w osłupienie, ponieważ krytykowano w nich jej nieobecność i brak polityki. Ta krytyka pochodzi od osób, które myślą wyłącznie o prowadzeniu własnej krajowej polityki zagranicznej, dla których ich własne interesy krajowe są najważniejszym priorytetem, i które - bez konsultacji z jakimikolwiek swoimi partnerami - podejmują jednostronne decyzje, w ostatecznym rozrachunku prowadzące raczej do podziału Europy, niż do jej zjednoczenia.
Wystarczy przyjrzeć się misji w Libii. Rzadko mieliśmy do czynienia z bardziej oczywistym rozłamem w polityce międzynarodowej Unii Europejskiej i w jej międzynarodowym zaangażowaniu, niż w przypadku naszego zachowania w stosunku do Libii. W stolicach największych państw Unii Europejskiej istnieje tendencja do postrzegania polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony UE jako kontynuacji własnej polityki krajowej każdego kraju, finansowanej za pomocą pieniędzy europejskich. Im większe jest niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, im większe Biuro Spraw Zagranicznych przy Quai d'Orsay, tym widoczniejsza jest ta tendencja. Pani Baronesso Ashton! Niewątpliwie uzyska Pani szerokie poparcie ze strony Parlamentu, jeżeli powie Pani tym ludziom, że chociaż szanuje Pani ich jednostronne interesy, to wspólna europejska polityka zagraniczna nie może iść w tym samym kierunku. To Pani, Pani Wysoka Przedstawiciel, będzie decydować o kierunku tej polityki we wszystkich dziedzinach konsensusu.
Jestem zwolennikiem otwarcia takiego biura w Libii, o którym Pani mówiła, ponieważ to Pani jako wysoka przedstawiciel, sama Unia oraz Parlament jako niezależna instytucja mają wszelką wiarygodność w wymiarze humanitarnym i politycznym. Mamy większą wiarygodność niż kraje, które z konieczności podjęły działania militarne w Libii, ale których eksporterzy broni mieli również największe stoiska na najważniejszych libijskich targach uzbrojenia jesienią ubiegłego roku. Niemcy, Francja, Wielka Brytania, Włochy i Belgia są największymi dostawcami sprzętu wojskowego dla armii pułkownika Kaddafiego, która walczy z powstańcami w Libii. To nie jest ten rodzaj wiarygodności, jakiej potrzebuje Europa.
(Oklaski)
Wiarygodność, jakiej Europa potrzebuje, polega na miękkiej sile, która pomaga ustanawiać demokrację, która otwiera biura w celu wsparcia rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i która nie definiuje współpracy z Unią Europejską jako podporządkowania innych jednostronnym dyplomatycznym i gospodarczym interesom Unii, ale raczej wspiera politykę opierającą się na równym partnerstwie między różnymi regionami świata. Tak wygląda moja wizja polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony Unii Europejskiej.
Wspomniała Pani o "trzech M”: pieniądzach, mobilności i dostępie do rynku. W kolejnym etapie powinna Pani dodać "trzy C”: spójność, rzeczowość i metodę wspólnotową. Moim zdaniem za pomocą "trzech M” i "trzech C” znajdzie Pani partnerów w Parlamencie Europejskim. W Grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim wiemy, że nadal znajdujemy się na wczesnym etapie Pani współpracy z Parlamentem, i z pewnością są pewne dziedziny wymagające usprawnienia. Właśnie dlatego powtarzam moją ofertę w imieniu - jak mi się wydaje - większości posłów do tego Parlamentu. Z pewnością Pani wizja wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa uzyska tutaj większe poparcie, niż wśród 27 ministrów spraw zagranicznych, których darzę szacunkiem, ale którzy mają jeden problem: są ministrami spraw zagranicznych poszczególnych krajów.
(Przewodniczący przerwał mówcy)
Pani jest z kolei przedstawicielem dyplomatycznym całego kontynentu.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! W sobotę odbyłem w Kairze długie spotkanie z nowym premierem Egiptu, panem Sharafem. Wniosek z tego spotkania i mój wniosek również po tym spotkaniu w trakcie drugiej wizyty w Kairze w ciągu ostatnich dwu miesięcy brzmi - o czym Pan już wspomniał - musimy udzielić ogromnego wsparcia tym rewolucjom w Afryce Północnej, a w szczególności rozwojowi sytuacji w Egipcie. Musimy zerwać z naszymi małymi, paternalistycznych dostosowaniami, którym dotychczas hołdowaliśmy.
Chciałbym dokonać małego porównania. Czy wiedzą Państwo, ile środków przekazywano w ramach amerykańskiego planu Marshalla? Przez wiele kolejnych lat? 1 % PKB rocznie. Konkretna kwota wyniosła 162 miliardy dolarów. A o czym my mówimy i co obiecujemy Egiptowi? Miliard. Nie 162 miliardy, ale jeden miliard. Nie w roku 2011, nie w 2012, ale w roku 2013, kiedy będziemy mieć szansę, by to zrobić. Moim zdaniem to nic. Od Pani i od Komisji- bo najwyraźniej mówimy tutaj o pieniądzach Komisji - oczekuję nie tyle wielkich planów zmiany polityki sąsiedztwa. W przyszłości będziemy musieli to zrobić, ale ja oczekuję bezpośredniej pomocy budżetowej udzielonej Egiptowi jak najszybciej, ponieważ do końca roku nie będą mieli w swoim budżecie żadnych środków i to może być w Egipcie początkiem kontrrewolucji. Bezpośrednia pomoc budżetowa lub anulowanie długów kraju - to działania, jakie należy natychmiast podjąć. Ogłoszenie dziś działań w tym kierunku z pewnością byłoby korzystne dla Egiptu i Egipcjan.
Moja druga uwaga dotyczy Syrii. Bądźmy szczerzy, Pani Baronesso Ashton. Syria to wielka katastrofa. Tamtejsze wydarzenia - i brak mi innych słów, by je opisać - to nic innego, niż arabski plac Tiananmen. Arabski plac Tiananmen. Czołgi i snajperzy co dnia masakrują ludzi. Jak dotąd zginęło 800 osób, a 8 tysięcy aresztowano. Ludzie są torturowani w najbrutalniejszy sposób dla uzyskania haseł do Facebooka i nazwisk kompanów pracujących na Facebooku. Ci żołnierze, którzy nie chcą strzelać do swoich rodaków, sami padają ofiarą tajnych służb armii i Bashara al-Assada. Na podstawie obecnych wydarzeń w Syrii jasno widać, że Bashara al-Assada można opisać wyłącznie w jeden sposób: jako najbrutalniejszego obecnie dyktatora na świecie. Tak wygląda jasna analiza, którą możemy dzisiaj przedstawić.
(Oklaski)
Zatem co można uczynić? Wiemy, że dotąd zginęło 800 osób, 8 tysięcy zostało aresztowanych, niektórzy z nich są codziennie torturowani, a my zamrażamy aktywa trzynastu osób, ale nie samego Assada. Sądzę, że to niezrównoważone podejście. W gruncie rzeczy to groteskowe, i nie pomaga to w wywieraniu nacisków na reżim Assada, by zmienił swój sposób działania. Nie wystarczy powiedzieć o trzynastu osobach, wśród których znalazł się jeden z braci Assada i jedno spośród jego bratanic czy bratanków. Nie, na tę listę należy natychmiast wciągnąć setki osób, jak najszybciej, aby wywrzeć rzeczywisty nacisk.
Mogę w pewnym stopniu zrozumieć Pani podejście. Mówi Pani, że jeżeli Assad nie znajdzie się na tej liście, to może pozwoli mu to później zmienić jego podejście. Jeżeli tak, to dobrze, proszę to bardzo jasno powiedzieć dzisiaj w ramach tej debaty. Chcę, by Pani zadeklarowała, że daje Assadowi kilka dni. Jeżeli w ciągu tych kilku dni nie skończy z tym, do czego obecnie dochodzi, to proszę zamrozić wszystkie aktywa, nie tylko tych trzynastu osób, ale całej rodziny Assada.
(Oklaski)
Proszę nałożyć zakaz wyjazdu nie na te 13 osób, skoro 800 osób zginęło, ale na całą rodzinę Assada, i proszę ogłosić, co jest naprawdę ważne. Oni na to czekają.
Wczoraj uzyskaliśmy bezpośrednie połączenie z obywatelami Syrii, którzy mówią, że musimy wzmocnić sankcje, w przeciwnym razie on nigdy z tym nie skończy. Proszę ogłosić, że rodzina Assada nigdy nie zostanie przez Unię Europejską uznana za prawdziwych przedstawicieli społeczeństwa syryjskiego, i że stanie przed sądem za swoje zbrodnie. Proszę uczynić to już teraz. Właśnie tego dzisiaj od Pani oczekujemy. Może Pani pomóc powstrzymać ten arabski plac Tiananmen. To nieprawda, że nie odgrywamy żadnej roli: odgrywamy niezwykle istotną rolę, a obywatele Syrii czekają dziś na ten jasny sygnał. Nie jutro - dziś.
(Oklaski)
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Najważniejszym wydarzeniem w tym roku w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) było niewątpliwie ustanowienie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Pani Baronesso Ashton! Jako wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel znalazła się Pani ostatnio w ogniu krytyki za jej bezbarwne działanie. Jednakże może być Pani jedynie na tyle skuteczna, na ile pozwolą Pani państwa członkowskie, i oczywiście niechętnie korzysta Pani ze swojego prawa do inicjatywy - w pełni popieram to podejście. Z jednej strony UE chce wyrobić sobie swoją globalną markę jako dyplomatyczny zawodnik wagi ciężkiej, ale z drugiej strony WPZiB wymaga jednomyślności, co oznacza kompromisy w celu poszanowania interesów poszczególnych państw członkowskich, zwłaszcza tych największych.
To hybrydowe podejście sui generis do polityki zagranicznej UE dowodzi racji tych spośród nas, którzy od początku sprzeciwiali się utworzeniu ESDZ, uważając, że globalne ambicje UE osłabią suwerenność narodową. Paradoksalnie obecnie wydaje się, że to suwerenność narodowa osłabia globalne ambicje UE, o czym mogliśmy się ostatnio przekonać w związku z wydarzeniami w Libii. Niemniej jednak moja grupa, ECR, nadal konstruktywnie angażuje się w odniesieniu do ESDZ. Dobrze jej życzymy. Mamy nadzieję, że zacznie działać. Trzeba jej stworzyć odpowiednie warunki, a my domagamy się neutralności budżetowej i większej odpowiedzialności politycznej.
Chociaż pani wiceprzewodnicząca/wysoka przedstawiciel dobrała doskonałych ludzi na wyższe stanowiska - a niektórych z kandydatów miałem okazję poznać na forum Komisji Spraw Zagranicznych - to muszę zapytać, dlaczego została wyrolowana przez Komisję, która - jak się wydaje - zachowała nieproporcjonalną część środków na rozszerzenie UE i europejską politykę sąsiedztwa. Ten podział nie odpowiada wartości pieniędzy podatników unijnych, ani nie służy interesom naszej polityki zagranicznej.
Czy mogę teraz zgłosić konkretne wnioski, przede wszystkim w odniesieniu do rychłego wypłynięcia drugiej flotylli z pomocą dla Strefy Gazy? Czy może Pani, Pani Wiceprzewodnicząca/Wysoka Przedstawiciel, wywrzeć presję na Turcję, by zrezygnowała z tej niebezpiecznej prowokacji w okresie, kiedy Izrael znajduje się w straszliwym napięciu i pod ogromną presją, atakowany rakietami ze Strefy Gazy i ponownym rejsem irańskich okrętów wojennych przez Kanał Sueski? I w jaki sposób UE będzie współpracować z tą nową jednolitą władzą palestyńską, której jednym z elementów jest Hamas, organizacja terrorystyczna zdelegalizowana przez UE?
Po drugie, Pani Wiceprzewodnicząca/Wysoka Przedstawiciel, czy wynegocjuje Pani rozwiązanie na rzecz zamknięcia obozu Aszraf w Iraku?
Czy następnie bezpośrednio i całkowicie potępi Pani przyjęcie ustawy Bahatiego w Ugandzie, zezwalającej na karanie homoseksualistów śmiercią?
Wreszcie - całkowicie zgadzam się z panem posłem Verhofstadem: pochwalam wszelkie podejmowane przez Panią wysiłki na rzecz ustabilizowania krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, a w szczególności potępienie przez Panią mordowania chrześcijan w Egipcie, ale dlaczego - na co zwrócił już uwagę pan poseł Verhofstad - nie objęto sankcjami UE pana Assada, prezydenta Syrii, po brutalnym mordowaniu przez jego siły w ciągu ostatnich dni protestujących niewinnych cywilów?
Daniel Cohn-Bendit
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Chciałbym zadać dzisiaj Pani, Pani Baronesso, kilka pytań.
Po pierwsze, w sprawie Syrii, podobnie jak pan poseł Verhofstadt chciałbym się dowiedzieć, co powstrzymuje Europę przed umieszczeniem prezydenta Assada na unijnej liście sankcji? Który kraj lub które kraje obecnie uniemożliwiają Unii Europejskiej podjęcie tej jedynej słusznej decyzji? Proszę nam to powiedzieć. Jeżeli przeszkodą jest pan minister Westerwelle, to proszę nam powiedzieć, że to on: przynajmniej w ten sposób dowiemy się, co wpływa obecnie na kształt zróżnicowanej polityki państw członkowskich.
W przeciwieństwie do niemieckiego ministra spraw zagranicznych my nie mamy zamiaru sugerować, że pan prezydent Assad jest odpowiedzią na dyktaturę prezydenta Assada. Jeżeli wymaga się od nas, byśmy przyjęli ten punkt widzenia, to jest to naprawdę niewiarygodne. W przypadku Syrii jedynym rozwiązaniem jest oddanie władzy w Syrii przez prezydenta Assada: takie stanowisko powinna przyjąć Europa. Dlatego to oczywiste, że konieczne jest umieszczenie na tej liście prezydenta Assada i całej jego rodziny - nie jutro, nie pojutrze, ale dzisiaj. Jeżeli to niemożliwe z tego względu, że potrzebna jest jednogłośna decyzja, to musi nam Pani powiedzieć, co uniemożliwia podjęcie tego kroku. Trzeba to publicznie stwierdzić, byśmy mogli przeprowadzić w Europie właściwą debatę.
Po drugie, co przeszkadza Izraelowi w wypłacie podatków należnych Palestyńczykom i dlaczego? Oczywiście musimy utrzymać bezpieczeństwo w Izraelu, ale Palestyńczycy nie mogą cierpieć w imię zachowania tego bezpieczeństwa. To nie może być rozwiązaniem.
(Oklaski)
Moje ostatnie pytanie: kilka dni temu na wybrzeżu Libii zginęło 600 osób. W tym regionie znajdował się jeden z okrętów. Powiedziano nam, że nie był to okręt NATO, że nie był to "Charles de Gaulle”. Prawdopodobnie był to okręt maltański. Z tego względu chciałbym się dowiedzieć, co to był za okręt i jakimi informacjami dysponujemy? Kto nie uratował 600 libijskich uchodźców? W XXI wieku z pewnością nikt mi nie powie, że nie da się zidentyfikować tego statku. Brak działań to zbrodnia nieudzielenia pomocy osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie.
Lothar Bisky
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! W trakcie tej debaty usłyszy Pani nie tylko pochwały, ale również słowa krytyki. Jeżeli mam być szczery, to jasno widać, że polityka zagraniczna UE poniosła w kilku dziedzinach porażkę, w tym w świecie arabskim, w Afganistanie, przy rozwiązywaniu problemu palestyńskiego czy konfliktów między naszymi wschodnimi sąsiadami. Chciałbym zadać następujące pytanie: z czego to wynika? W jaki sposób możemy, przy 27 różnych krajach podejmujących decyzje, osiągnąć konsensus w UE oraz w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa?
To oczywiste, że polityka zagraniczna jest polityką zróżnicowanych interesów. Jednakże już dawno temu minął czas, kiedy świat zachodni mógł zabiegać o swoje interesy, nie biorąc pod uwagę swoich krajów partnerskich i ich społeczeństw. UE musi pokazać, że jest otwarta na przyjęcie polityki godzenia interesów. Głównymi czynnikami, które przyczyniły się do fiaska, są podwójne standardy i tendencja do myślenia w kategoriach wojskowych. Posłowie tego Parlamentu nieomal świętowali, kiedy Rada Bezpieczeństwa ONZ podjęła decyzję o interwencji wojskowej w Libii. Uważam, że w odniesieniu do tamtejszych wydarzeń dzisiaj wszyscy ponieśliśmy porażkę. Co robimy na rzecz mieszkańców Strefy Gazy czy Darfuru? W jaki sposób możemy zapewnić prawo do godnego życia dla 1,4 miliarda ludzi żyjących za dolara dziennie? Moja grupa niepokoi się zwłaszcza tą kwestią.
Rewolucje w krajach arabskich łączy jedno wspólne żądanie. Protestujący domagają się sprawiedliwości i uczciwości, zarówno w zakresie podziału bogactwa w społeczeństwie, jak i demokratycznego udziału w podejmowaniu decyzji politycznych, w tym w odniesieniu do stosunków międzynarodowych. Unia Europejska musi zareagować na to żądanie. Aby osiągnąć ten cel, musimy wspólnie pracować nad rozwojem prawa międzynarodowego, a nie tylko je interpretować i wdrażać w sposób jednostronny.
Bastiaan Belder
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Mam kilka pilnych pytań dotyczących rozwoju sytuacji w konflikcie izraelsko-palestyńskim. Jakie stanowisko Unia Europejska przyjmie we wrześniu na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ - za pośrednictwem swoich członków, Wielkiej Brytanii i Francji - w odniesieniu do podejmowanych przez władzę palestyńską jednostronnych prób proklamacji państwa palestyńskiego, w oderwaniu - co należy podkreślić - od procesu pokojowego z Izraelem?
To pytanie, Pani Wysoka Przedstawiciel, jest tym pilniejsze po ponownym ustanowieniu w ubiegłym tygodniu jedności palestyńskiej przez Fatah i Hamas, przy jednoczesnym całkowitym zlekceważeniu warunków stron, czyli również Unii Europejskiej, wobec rządu palestyńskiego, w tym uznania państwa Izrael, wyrzeczenia się przemocy i terroryzmu oraz przestrzegania wcześniejszych zobowiązań. W międzyczasie Hamas jasno pokazuje, że w oczywisty sposób zasługuje na miejsce na unijnej liście organizacji terrorystycznych. Stąd wynika moje pilne pytanie: w jaki sposób w tej nowej sytuacji Unia Europejska ma zamiar zastosować swoje własne zasady kwartetowe? Zachowywanie się, jak gdyby nigdy nic, wobec władz w Ramallah w każdym razie oznacza odejście od tych podstawowych zasad pokoju. To wszystko w znacznej mierze zaszkodzi stosunkom europejsko-izraelskim i niezbyt sprzyja procesowi pokojowemu - a w istocie wręcz przeciwnie.
Gabriele Albertini
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Zagadnienie europejskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa jest szczególnie istotne w tym konkretnym momencie naszej historii, naznaczonym falą protestów odbywających się w krajach śródziemnomorskich, a także rozszerzających się na Bliski Wschód.
Biorąc pod uwagę ten poważny kryzys, który wpływa na całą południową część regionu śródziemnomorskiego, a obecnie rozszerza się na Półwysep Arabski, Parlament Europejski musi być pudłem rezonansowym dla tych wszystkich protestów ze strony zwykłych obywateli. Oni ryzykują swoje życie, domagając się poprawy warunków i rozpoczęcia transformacji ku demokracji poprzez obalenie obecnych reżimów. Ten Parlament chce działać bezpośrednio z Wysoką Przedstawiciel i wiceprzewodniczącą Komisji, panią baronessę Ashton, w szczególności z uwagi na naszą rolę przy kontrolowaniu budżetów cywilnych i wojskowych misji w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO).
Pierwsza część sprawozdania odnosi się w szczególności do stosunków między Parlamentem a innymi instytucjami, przede wszystkim Radą i Komisją, napędzanych przez przyjęte po traktacie lizbońskim podejście do polityki europejskiej. Kolejną bardzo ważną kwestią jest wielostronność UE, której sprzyja przede wszystkim niedawne ustanowienie wreszcie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. W tym kontekście z zadowoleniem odbieram niedawną rezolucję przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, gwarantującą Unii Europejskiej status obserwatora w ramach Rady Bezpieczeństwa, co stanowi potwierdzenie zapisów Traktatu z Lizbony.
Staraliśmy się sporządzić ocenę odpowiadającą w możliwie jak największym stopniu obecnej sytuacji. W sprawozdaniu słusznie podkreśla się wielką falę protestów społecznych w Tunezji, Egipcie i Libii, a także w Syrii, Bahrajnie i Jemenie, oraz zwraca się uwagę na wydarzenia, konteksty i oczekiwania w odniesieniu do każdego z tych krajów, a także na inne zagadnienia szczególnej wagi, na przykład nasz silny sojusz transatlantycki oraz niezwykle istotne stosunki z Rosją.
Rozszerzenie, poparcie dla praw obywatelskich oraz ustanowienie rządów prawa, stosunki dyplomatyczne z krajami BRIC (Brazylia, Rosja, Indie i Chiny), konflikt arabsko-palestyński oraz potępienie najkrwawszych reżimów - to tylko niektóre z aspektów sprawozdania, które poddaję pod Państwa głosowanie.
Roberto Gualtieri
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) przeżywa niezwykle trudne chwile.
Właśnie wtedy, kiedy wydarzenia zachodzące w systemie międzynarodowym wymagają, by Unia Europejska stała się wiarygodnym uczestnikiem systemu bezpieczeństwa i obrony; właśnie wtedy, kiedy europejskie podejście do zarządzania kryzysowego, polegające raczej na wspieraniu demokracji niż eksportowaniu jej, wydaje się być właściwsze wobec wyzwań naszych czasów; właśnie wtedy, gdy kryzys gospodarczy sprawia, że opcja rozwoju wspólnej obrony staje się nieunikniona; właśnie wtedy, kiedy Traktat z Lizbony zapewnia nowe instrumenty rozwoju WPBiO w ramach podejścia zintegrowanego; krótko mówiąc, właśnie wtedy, kiedy potrzebne i możliwe stało się dokonanie jakościowego skoku w ramach WPBiO, wydaje się, że gmach europejski zaczyna niebezpiecznie trzeszczeć w posadach i pojawia się rzeczywiste zagrożenie, że trzeba będzie drastycznie ograniczyć ambicje i możliwości WPBiO.
Celem przedkładanego przeze mnie sprawozdania jest zajęcie się tymi sprzecznościami i zasugerowanie możliwych reakcji wobec innych instytucji. W odniesieniu do kryzysu libijskiego nie ograniczamy się do wyrażenia naszego rozczarowania ani niezdolnością Unii Europejskiej do określenia jej stanowiska i podjęcia wspólnych działań, ani też ograniczeniami nałożonymi na mandat EUFOR w Libii. Uważamy, że nadszedł czas na europejską inicjatywę polityczną w połączeniu z naszymi innymi partnerami, aby wprowadzić zawieszenie broni i przeprowadzić negocjacje, które położą kres reżimowi Kaddafiego i zainicjują przejście do demokracji inkluzywnej. To oczywiste, że wojskowa interwencja NATO prawdopodobnie nie rozwiąże żadnych problemów, a dobrym rozwiązaniem byłoby ścisłe przestrzeganie mandatu z rezolucji ONZ, z uniknięciem wszelkiego nieproporcjonalnego użycia siły.
Jednocześnie mamy nadzieję, że zasoby WPBiO zostaną skutecznie wykorzystane do zapewnienia pomocy humanitarnej atakowanej ludności cywilnej, a przyszłe operacje zostaną zaplanowane w taki sposób, by wesprzeć rozwój demokracji w Libii. Sytuacja w tym kraju wymaga również refleksji w szerszym wymiarze, i sądzę, że to potwierdza zalecenia zawarte w sprawozdaniu. Oczywiście odpowiedzialność za przyszłość Europy oraz za bezpieczeństwo i obronę spoczywa przede wszystkim na Radzie Europejskiej, jej członkach i jej przewodniczącym, którzy reprezentują Unię w kwestiach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na tym szczeblu.
Chcemy im jasno powiedzieć, że współpraca dwustronna i koalicje dobrej woli nie mogą zastąpić WPBiO jako polityki UE. Nie uważamy koncepcji renacjonalizacji tej polityki za przekonującą, i to nie dlatego, że jesteśmy purystami traktatowymi, ale dlatego, że w razie renacjonalizacji ta polityka nie odpowiadałaby wyzwaniom, jakie przed nią stoją. Proponujemy, by Parlament rozpoczął strategiczny dialog z Radą Europejską, którą wzywamy do omówienia zaleceń Parlamentu, opracowania odpowiedniej strategii polityki zagranicznej oraz poświęcenia nadzwyczajnego posiedzenia europejskiemu bezpieczeństwu i obronie.
Wzywamy Panią, Pani Baronesso Ashton, do wzmożenia wysiłków na rzecz osiągnięcia konsensusu między państwami członkowskimi oraz wykorzystania Pani wielu funkcji do zwiększenia spójności między WPBiO, wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa oraz innymi aspektami działań zewnętrznych Unii. W tych działaniach Europejska Służba Działań Zewnętrznych jest instrumentem o ogromnym potencjale. W sprawozdaniu znalazło się kilka propozycji dotyczących roli, jaką powinna odgrywać, począwszy od roli rady zarządzania kryzysowego, która byłaby w stanie zapewnić faktycznie zintegrowaną reakcję na kryzysy, i z ogromnym zadowoleniem zauważamy, że sytuacja rozwija się właśnie w tym kierunku. Wydarzenia w Libii potwierdzają również, że potencjał wojskowy Europy jest nieodpowiedni, znacznie niższy od ogólnie wysokiego poziomu budżetów na obronę narodową.
To dość oczywiste, że siła leży tylko w jedności. Oznacza to łączenie i dzielenie, wzmocnienie Europejskiej Agencji Obrony, współpracę w ramach stałych struktur, rozwój wydajnego i konkurencyjnego europejskiego rynku obronnego, wzmocnienie bazy przemysłowej i technologicznej oraz rozszerzenie potencjału wspólnego dowodzenia i kierowania. Nieodpowiedni charakter tego potencjału był czynnikiem uniemożliwiającym Europie szybką reakcję na kryzys libijski, począwszy od ustanowienia stałej ogólnej kwatery głównej operacji. W sprawozdaniu znalazła się duża liczba konkretnych propozycji w tej sprawie i w innych kwestiach, na przykład integracji polityki bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego w taki sposób, który gwarantowałby pierwszeństwo metody wspólnotowej.
Warto zauważyć, że w tym kontekście największe proeuropejskie grupy polityczne są zgodne, a ja chciałbym podziękować kontrsprawozdawcom i koordynatorom za tę owocną współpracę. Parlament jest gotów poprzeć rozwój takiej WPBiO, która byłaby w pełni włączona w działania zewnętrzne Unii i która byłaby zakorzeniona w wartościach i zasadach europejskich. Pani Baronesso Ashton, mamy nadzieję, że potrafi Pani w przekonujących słowach udzielić nam odpowiedzi za pomocą słów, a przede wszystkim czynów.
María Muñiz De Urquiza
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Wedle definicji Henry'ego Kissingera, współczesny mu świat był dwubiegunowy wojskowo, jednobiegunowy gospodarczo i chaotyczny politycznie.
Obecnie porządek międzynarodowy jest wielobiegunowy we wszystkich dziedzinach, a na skutek globalizacji politycznie złożony. Globalizacja oznacza między innymi rozproszenie ośrodków władzy oraz zbiorowe zarządzanie wspólnymi problemami i interesami. Pojawiły się nowe organizacje i fora międzynarodowe - czego przykładem jest dyplomacja odbywająca się na szczytach G-20, G-8, G-7 itd. - a także propozycje reformy tradycyjnych organizacji międzynarodowych.
W tym kontekście przemian, a także uwzględniając międzynarodową osobowość prawną Unii Europejskiej, kluczowe znaczenie ma pilne przedefiniowanie roli, jaką na tym etapie odgrywa Unia Europejska, a także zajęcie przez nią należnego jej miejsca w porządku międzynarodowym, aby mogła wypełnić rolę ważnego gracza globalnego, przypadającą jej na mocy Traktatu i wymaganą od niej przez instytucje wraz ze społeczeństwem europejskim, jak śmiem twierdzić.
Ten proces rozpoczął się już wraz z zatwierdzeniem 3 maja rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, która umożliwi Unii Europejskiej uczestnictwo w pracach Zgromadzenia Ogólnego. Musimy jednoznacznie przyznać, że to wydarzenie historycznej rangi i triumf dyplomacji, którego pragnę pogratulować Pani, Pani Baronoess Ashton. Jednakże biorąc pod uwagę skomplikowany charakter negocjacji nad przyjęciem rezolucji nr 1973, możemy oczekiwać, że czekają Panią żmudne prace nad aktualizacją i racjonalizacją reprezentacji Unii Europejskiej, obecnie fragmentarycznej i rozproszonej, mającej doraźny status w każdym spośród 249 porozumień wielostronnych, w których uczestniczy Unia Europejska.
W oczywisty sposób zależy to nie tylko od Pani. To również zależy od państw spoza UE, będących członkami różnych organizacji wielostronnych. To również zależy od zorganizowania możliwie jak najefektywniejszej formy reprezentacji w ramach Unii Europejskiej, a przez organizację rozumiem ustalenia obejmujące Panią - Europejską Służbę Działań Zewnętrznych - przewodniczącego Komisji, przewodniczącego Rady Europejskiej oraz obecnie szczątkowego udziału rotacyjnej prezydencji w Unii. To również zależy od państw członkowskich, przenoszących prymat reprezentacji na Unię Europejską, zwłaszcza w przypadku organizacji międzynarodowych zajmujących się tymi dziedzinami polityki, w których Unia Europejska ma wyłączne kompetencje.
Pani Baronesso Ashton, wszyscy przypominamy sobie kopenhaski szczyt klimatyczny jako przykład bezsensownej kakofonii, spowodowanej nadreprezentacją Unii Europejskiej i jej państw członkowskich. Możemy też sobie przypomnieć, jak dobrze reprezentacja Unii funkcjonowała w przypadku Światowej Organizacji Handlu czy też Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa. Co więcej, wszyscy wiemy, jak żenującym przedstawieniem może być wielogłowa reprezentacja różnych prezydencji Unii Europejskiej w ramach dyplomacji prowadzonej na szczytach, czy też jakie zaburzenia może spowodować brak wdrożenia art. 34 Traktatu z Lizbony w zakresie koordynacji europejskich członków Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, kiedy przedstawia się wspólne stanowisko Unii Europejskiej. Pan poseł Schulz wspomniał w swoim wystąpieniu o tych rażących zaburzeniach.
W tym kontekście odnoszę się raczej do państw członkowskich niż do Pani, wzywając do stworzenia roli Unii Europejskiej w lepiej ułożonym wielostronnym porządku światowym oraz do opracowania prawdziwej polityki zagranicznej UE, porzucając wszelkie tendencje do renacjonalizacji i pokusy, które pojawiają się w wielu spośród naszych państw członkowskich.
Jednakże choć zasadniczo zwracamy się do państw członkowskich o stworzenie tej roli Unii, to apelujemy również do Pani obietnicy dotyczącej wykorzystania przez Panią jej prawa inicjatywy politycznej i skłonienia Pani służb do właściwej pracy, co pozwoli na podniesienie poziomu reprezentacji zewnętrznej Unii Europejskiej oraz jej racjonalizację.
To historyczny moment dla całego świata, a Pani ma szansę odegrać wiodącą rolę międzynarodową UE, na przykład za pomocą takich inicjatyw, jak ogłoszone przez Panią otwarcie biura Unii w Bengazi. Może Pani liczyć na poparcie tego Parlamentu, i w istocie nie tylko na jego poparcie, ale również na mandat do ustanowienia możliwie jak najszybciej racjonalnej, uporządkowanej i spójnej reprezentacji Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować Państwu Posłom za wystąpienia.
Jednym z tematów przewijających się w wystąpieniach wszystkich przewodniczących grup - chociaż pan poseł Tannock podkreślił, że jego grupa nigdy nie popierała ESDZ - było pragnienie ujrzenia jednolitego podejścia, o ile takie mamy. Zgadzam się. Nie brakuje mi ambicji odnośnie do tego, czym może być Europa. Tym, z czym muszę sobie poradzić, jest nasza rzeczywista pozycja. Przyjęliśmy Traktat, a ja żartowałam, że wraz z jego przyjęciem dostałam go do ręki wraz z ołówkiem i to były wszystkie zasoby, z jakimi zaczynałam moją pracę. To w znacznej mierze prawda, ale jeszcze nie doszliśmy tam, gdzie kiedyś się znajdziemy. Stojące przed nami wyzwanie polega na tym, w jaki sposób możemy zapewnić, by nie tylko ten Parlament i dążenia Szanownych Posłów, którzy kierują się wyczuwaną przeze mnie tutaj namiętnością, ale również Komisja, Rada, Rada Spraw Zagranicznych, Rada do spraw Rozwoju, ministrowie obrony - te wszystkie gremia, którym przewodniczę i za koordynację pracy których odpowiadam - kierowały się takimi samymi ambicjami. Nie jest to dla mnie najmniejszym zaskoczeniem i nie sądzę, by było nim również dla Szanownych Posłów, że na drodze do tego celu, w szczególności w okresie, kiedy zachodzi tak wiele wydarzeń, stwierdzamy, że niekoniecznie działa to tak sprawnie, jak by sobie Państwo tego życzyli, czy też faktycznie tak, jak ja bym sobie tego życzyła.
Musimy teraz wytrwać przy naszym poziomie ambicji w odniesieniu do tego, co chcemy osiągnąć. To dotyczy wszystkiego, co robimy, bez względu na to, czy są to nakładane przez nas sankcje - gdzie musimy zdobyć 27 głosów, ponieważ potrzebujemy jednomyślności - czy też podejście, które przyjmujemy wobec wsparcia dla takich krajów, jak Egipt i Tunezja. Jak już powiedział pan poseł Verhofstadt, potrzebne jest nam wsparcie Komisji, aby faktycznie uczynić krok naprzód, dokonać zmiany oraz dojść do nowej strategii i nowych ambicji w długim i krótkim okresie.
Cóż, właśnie teraz wspieramy ludzi. To wszystko wymaga od nas wewnętrznej zmiany i dokonywania zmian. Idziemy w tym kierunku. Wcale nie jestem zadowolona z siebie w tej dziedzinie, ale jestem realistką co do tego, jak daleko udało się nam dokładnie dojść. Mogą Państwo wymagać ode mnie - i powinni Państwo robić to tak często, jak tylko mają Państwo ochotę - bym spróbowała podążać szybciej w tym kierunku, a ja to uczynię. Ale proszę nie oskarżać mnie o brak inicjatywy, o brak ambicji w tej mierze, i o to, że nie mówię o tym wystarczająco głośno i wyraźnie na forum Rady Spraw Zagranicznych, w mediach i gdziekolwiek indziej, ponieważ to nieprawda. Naprawdę jestem ambitna pod tym względem. Naprawdę jestem zdeterminowana, by Europa mogła znaczyć o wiele więcej, niż znaczy obecnie, ale to wymaga od nas dążenia w tym kierunku i wspólnego trzymania się go. Poszczególne państwa członkowskie, wraz z ich elektoratem, często mają trudności, by faktycznie ciągle być w stanie postrzegać to przez pryzmat tego, co jest najlepsze dla Europy na arenie światowej, a nie tego, co jest najlepsze w sytuacji danego kraju, co również jestem w stanie zrozumieć.
Zgadzam się z tym, co pan poseł Daul powiedział o terroryzmie sąsiedzkim i bliskowschodnim procesie pokojowym jako niektórych z głównych celów, nad osiągnięciem których w tym roku pracujemy. Właśnie dlatego tak mocno nam zależy, na przykład w Libii, na zaangażowaniu organizacji regionalnych - Unii Afrykańskiej, Ligi Arabskiej, ONZ i OKI. Naprawdę mamy dużo do zrobienia w zakresie przemyślenia tego, w jaki sposób mamy zamiar dalej postępować w tym procesie, który obecnie jest niesłychanie trudny. W jaki sposób mamy osiągnąć punkt, w którym Kaddafi będzie musiał odejść? Prowadzimy dialog, w ramach którego obywatele mogą dostrzec swoją przyszłość i to, że praca trwa przez cały czas. Ma to bezwzględnie najważniejsze znaczenie i wymaga od nas przyjęcia jednolitego frontu.
Pan poseł Schulz powiedział, że mamy przed sobą długą drogę. Zgadzam się z tym. Mamy przed sobą o wiele więcej pracy, którą musimy wykonać, i musimy zapewnić, by budowanie demokracji było ważnym elementem tych działań, ale już idziemy w tym kierunku również pod względem tego, co możemy uczynić. Podobają mi się "trzy C”. Sądzę, że możemy prezentować się znacznie spójniej. Uważam, że jesteśmy w stanie lepiej współpracować, a oczywiście wiem, że metoda wspólnotowa jest celem, do którego dąży Parlament. Zatem proszę nadal wywierać na mnie tę presję, ale także na państwa członkowskie.
Jeżeli chodzi o plan Marshalla, to moim zdaniem nadzwyczaj dobrym modelem jest to, co generał George Marshall uczynił z pierwotnie przyznanymi mu w 1948 roku przez Kongres 13 miliardami dolarów. To dobry model również z uwagi na różnorodność działań, które podjął. Zajął się pożyczkami, usługami, doradcami i całym wachlarzem innych rzeczy, które mogły przynieść wartość dodaną, dlatego uważam, że to dobry model. Z oczywistych przyczyn nie rozmawiamy o planie. Ludzie pragną czegoś nowego, przeznaczonego bezpośrednio dla nich, ale to ważne. Zgadzam się z Panem w sprawie wsparcia i zagadnienia długów. Właśnie dlatego prowadzimy rozmowy z tymi państwami, z którymi te kraje utrzymują stosunki, i również dlatego prowadzimy dyskusje z Komisją.
Zgadzam się z opinią, że w Syrii dochodzi do straszliwej przemocy. W żadnej mierze nie brakuje mi ambicji w zakresie tego, co powinniśmy uczynić w Syrii. To, co uczyniliśmy, to jeszcze raz odwołanie się do sankcji. Zaczęliśmy od 13 osób bezpośrednio zamieszanych w represje ze strony reżimu. Toczyło się wiele dyskusji, Panie Pośle Cohn-Bendit, odnośnie do tego, czy należy objąć nimi prezydenta Assada, i pojawiło się wiele zróżnicowanych opinii. Nie mogę dać Panu listy krajów, które poparły ten pomysł lub były mu przeciwne. Pojawiły się zdecydowane opinie dotyczące tego, w jaki sposób mamy postąpić, biorąc pod uwagę niektóre wydarzenia. Podjęto decyzję, że na pierwszej liście nie zostanie on uwzględniony, ale w tym tygodniu kolejny raz jej się przyjrzymy. Zapewniam Pana, że jestem zdeterminowana, by wywrzeć na Syrię maksymalną presję polityczną, jaką będziemy w stanie, i spróbować zapewnić - jak to czyniłam w trakcie mojej wczorajszej rozmowy z ministrem spraw zagranicznych, panem Moallemem - by reżim zrozumiał znaczenie swoich czynów i by skorzystał z tej zamykającej się furtki w celu faktycznej zmiany sposobu działania i sprawienia różnicy.
Panie Pośle Tannock, wspomniał Pan o wielu rzeczach, jakie można uczynić przy wsparciu ze strony 27 krajów, o pańskim życzeniu, byśmy uzyskali odpowiednie zasoby, i o tym, że zostaliśmy wyrolowani. Nie uważam, by tak się stało. Wszystkie instytucje europejskie koncentrują się na tym samym kierunku. Musimy zapewnić, by pańskie ambicje odnośnie do tego, co faktycznie możemy uczynić, mogły rzeczywiście się spełnić. Muszę znaleźć środki na otwarcie biura w Bengazi. Środki potrzebne są również na lepsze wsparcie naszych misji w Iraku, o czym część szanownych posłów rozmawiała ze mną dziś rano. Musimy je znaleźć, za pomocą lepszego i skuteczniejszego działania - zgadzam się z tym - ale również poprzez uznanie tego, co musimy uczynić.
Wspomniałam już o flotylli, o niektórych zagadnieniach związanych z władzą palestyńską oraz z toczącymi się dyskusjami między Fatah i Hamasem - Pan również, Panie Pośle Belder, o nich wspomniał. Jasno stwierdziłam, że nasze stanowisko wobec Hamasu się nie zmieniło, ale wyraźnie powiedziałam również, że popieramy metody, za pomocą których prezydent Abbas będzie w stanie zaprowadzić jedność wśród Palestyńczyków, poprzez swój technokratyczny rząd i poprzez wybory, które będą tak istotne. Nie zmieniliśmy naszego stanowiska i jasno stwierdzamy, że ostrożnie przyglądamy się tej sytuacji.
Chciałam się również jakoś odnieść do tego, co pan poseł Bisky powiedział wspominając o najuboższych na świecie: użył sformułowania "poprzeć życie w godności”. Uważam, że nasze działania w ramach milenijnych celów rozwoju oraz we współpracy na rzecz zacieśnienia rozwoju będą miały w przyszłości ogromne znaczenie w tej dziedzinie.
Jeszcze krótko - bo nie chciałabym zabierać zbyt wiele czasu - chciałabym zwrócić się do Pana Posła Albertiniego w sprawie jego sprawozdania i przytoczyć cytat z niego. Mówi on o spójności i stwierdza "Spójność wymaga przede wszystkim okazania przez państwa członkowskie UE politycznej woli pokonania ich odmiennych punktów widzenia”. Naturalnie. Wiemy, że jeżeli chcemy odnieść sukces przy wdrażaniu w pełni traktatu lizbońskiego - a to stwierdza się w sprawozdaniu - to potrzebujemy takiego zrównoważonego finansowania również w kolejnej perspektywie. Zgadzam się pod wieloma względami ze sprawozdaniem, ale w szczególności z koniecznością proaktywnego działania przy promowaniu naszych wartości i wykorzystywania wszystkich dostępnych nam instrumentów polityki. Chętnie usprawnię również prowadzony przez nas dialog.
Jednym z największych problemów, przed którymi stoimy, jest czas - ile czasu możemy poświęcić - i chciałabym zapewnić, że wykorzystujemy najlepszy możliwy czas na dyskusje z Państwem. Panie Pośle Gualtieri, wczoraj odbyłam z Panem dobrą rozmowę. Zgadzam się ze znaczeniem podejmowania dalszych działań, zwłaszcza w zakresie łączenia i dzielenia, które będą elementem odbywających się w przyszłym tygodniu rozmów z ministrami obrony. Musimy zapewnić efektywniejsze korzystanie z zasobów europejskich. Koncepcja łączenia i dzielenia jest bardzo prosta, ale niezwykle potężna. Mamy ogromny potencjał wojskowy, w znacznej mierze niewykorzystany, zatem decyzje dotyczące wykorzystania środków wojskowych oraz wspierania się wzajemnie poprzez łączenie i dzielenie to coś, nad czym musimy pracować. Próbujemy również usprawnić funkcjonowanie Europejskiej Agencji Obrony oraz stawić czoła niektórym wyzwaniom, które jasno mogliśmy dostrzec w reakcjach, z jakimi spotkaliśmy się w ostatnich tygodniach, zwłaszcza w Libii.
Wreszcie chciałabym podziękować Pani Poseł Muñiz De Urquizie za przedmiotowe sprawozdanie i za jej wsparcie w kwestii ONZ. Uważam, że w podejmowanych przeze mnie w zeszłym tygodniu działaniach na forum ONZ dowiodłam mojego osobistego przekonania o sile działań wielostronnych. Musimy przyjrzeć się UE w ramach systemu ONZ i we wszystkich pozostałych organizacjach międzynarodowych. Musimy wyraźniej artykułować nasze stanowiska oraz sprawić, by nasze działania były widoczniejsze i kreatywniejsze.
Pozostaje mi zatem jedynie podziękować pierwszej grupie mówców i powiedzieć, że z niecierpliwością czekam na możliwość wygłoszenia kilku uwag na końcu.
Jörg Leichtfried
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! W ramach dyskusji nad europejską polityką zagraniczną i miejscem Europy w świecie uzgodniliśmy, że istnieje potrzeba wprowadzenia usprawnień, z uwagi na szereg różnych okoliczności. Jednakże moglibyśmy wykorzystać wzorzec podobnej dziedziny polityki, która już obecnie doskonale funkcjonuje, czyli zewnętrznej polityki handlowej. Unia Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie zewnętrznej polityki handlowej. Jest jedynym graczem i jedynym reprezentantem państw członkowskich. Nie spotyka się z ciągłymi wyrazami potępienia wynikającymi z narodowej próżności. Możemy mieć różne stanowiska w innych dziedzinach, ale w tym przypadku jesteśmy silni i zjednoczeni.
Nadszedł czas, byśmy wykorzystali nasza siłę do zapewnienia, by mieszkańcy krajów będących naszymi partnerami mogli skorzystać z wartości, które nam pomogły: praw człowieka, zabezpieczenia społecznego, sprawiedliwości i wolności. Ten nowy wymiar europejskiej polityki zagranicznej to kierunek, w którym powinniśmy, a w istocie musimy podążać, by w przyszłości na świecie zapanowała większa wolność, sprawiedliwość i prawa społeczne.
Krzysztof Lisek
(PL) Pani Wysoka Przedstawiciel! Pozwoli Pani, że najpierw zwrócę się do sprawozdawcy, Pana Posła Gualtieriego, z podziękowaniami za ciężką pracę, którą wykonał, i do pozostałych kontrsprawozdawców, z którymi miałem przyjemność pracować. Jako debiutant w tej roli chciałem powiedzieć, że oczekiwałem, zwłaszcza przy takim trochę wojskowym raporcie, ciężkich walk, a okazało się, że praca była bardzo pokojowa.
Pani wysoka przedstawiciel mówiła przy okazji tego pierwszego wystąpienia o konfliktach, które wybuchły w Afryce Północnej, że nie wiemy jak się zakończą i co z tego wyniknie. Oczywiście nie możemy powiedzieć, że Wspólna Polityka Bezpieczeństwa i Obrony będzie takim cudownym lekiem na całe zło tego świata, ale na pewno jej rozwój spowodowałby, że wiedzielibyśmy więcej o tych konfliktach, że moglibyśmy może im zapobiegać albo je rozwiązywać. Myślę tu zarówno o tych konfliktach, które wybuchły w Afryce Północnej czy na Bliskim Wschodzie, jak i tych zamrożonych konfliktach, które cały czas tlą się w Górnym Karabachu, w Naddniestrzu lub na okupowanych terytoriach Gruzji.
Bardzo dobrze, że raport pana posła Gualtieriego dotyczy wielu kwestii, to jest dość duży raport. Ze względów czasowych nie powiem o wielu, ale chciałbym dotknąć dwóch rzeczy. Pierwsze, kwestia funkcjonowania misji Unii Europejskiej. Wielokrotnie w Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony o tym mówiliśmy, musimy wyciągać wnioski z błędów czy z pewnych niedociągnięć tak, aby w przyszłości te misje funkcjonowały lepiej. Kwestia planowania i zarządzania operacjami Unii Europejskiej pozostaje nadal otwarta. Poruszyli to w liście do Pani ministrowie Trójkąta Weimarskiego. Mamy nadzieję na konkretne działania w tej dziedzinie.
No i wreszcie relacje Unia-NATO. Cieszę się, że utrzymuje Pani stałe kontakty z Sekretarzem Generalnym NATO czy z Sekretarz Stanu USA. Musimy dalej kontynuować te działania, aby nie duplikować działań, aby po prostu oszczędzać pieniądze. Wiemy, że rewolucja nie jest możliwa, ale oczekujemy od Pani działań na rzecz ewolucji.
Véronique De Keyser
(FR) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton! W ciągu ostatnich dni wysłuchała Pani wielu krytycznych słów, Pani Baronesso Ashton. Część z nich to tylko tanie chwyty polityczne, które moja grupa potępiła. Jednakże innych nie można tak po prostu z miejsca odrzucić, a ja chciałabym podzielić się z Panią moimi obawami.
To prawda, że nie zawsze mamy jasne pojęcie o polityce zagranicznej UE, w szczególności w zakresie tego, co chcemy osiągnąć, czyli inaczej mówiąc - celu. Pani komunikaty są przyjmowane, ale często są powściągliwe, z czego możemy wywnioskować, że w Unii prawdopodobnie pojawiają się rozbieżne opinie, co wprawdzie jest pewną informacją, ale niekorzystną. Zatem zakasuje Pani rękawy, odbywa swoje spotkania, rozmowy telefoniczne, daje z siebie wszystko - nie ma co do tego wątpliwości - ale rezultaty tych wysiłków niestety nikną gdzieś w medialnym rozgardiaszu, dlatego polityka zagraniczna Unii wydaje się niezwykle słaba w obliczu gromkich wystąpień niektórych szefów państw europejskich.
A jednak w tym przypadku otwiera się przed Panią niezwykła sfera polityczna dzięki rewolucjom w krajach arabskich, i konieczne jest bardzo jasne określenie roli dyplomacji europejskiej w tej sferze, ponieważ prawdą jest to, że poza szczególnymi cechami każdego kraju wszystko jest ze sobą połączone. Na przykład pojednanie między Fatah i Hamasem byłoby niewyobrażalne, gdyby nie doszło do rewolucji arabskiej w Egipcie i do krwawych represji w Syrii. W istocie to dlatego, że Bashar al-Assad przekroczył wszelkie granice, Hamas nagle nie czuje się swobodnie w Damaszku i zastanawia nad przeniesieniem się do Kataru czy Kairu, a także chciał przeprowadzić negocjacje ostatniej szansy, podczas gdy trwały one od wieków. Trzeba wykorzystać te możliwości!
Zatem jak wygląda nasza obecna polityka wobec Syrii i bliskiego Wschodu? Jak już powiedziałam, jest ona niezadowalająca. Co więcej, podzielam złość niektórych koleżanek i kolegów w związku z syryjskim wyjątkiem, a teraz z wyjątkowym potraktowaniem Bashara al-Assada, który uniknął sankcji. Musi Pani nam to lepiej wytłumaczyć, Pani Baronesso Ashton.
I jeszcze jedno. Jeżeli w ostatniej chwili za namową Stanów Zjednoczonych nie pojawi się kandydatura ze strony Kuwejtu czy Nepalu, to być może od 20 maja to Syria będzie przewodniczyć Radzie Praw Człowieka ONZ. Czy naprawdę może Pani sobie wyobrazić, że Syria stoi na czele Rady Praw Człowieka ONZ?
Pani Baronesso Ashton! Sankcje nie wystarczą. Czy przeprowadziła Pani kampanię przeciwko objęciu przez Syrię przywództwa w Radzie Praw Człowieka ONZ? Czy nalegała Pani na przeprowadzenie międzynarodowego dochodzenia w sprawie masakr? Nawet jeżeli nie udało się Pani przekonać szefów państw, to proszę nam o tym powiedzieć, a nie kazać nam zgadywać! Ta dwuznaczność nas przytłacza.
Jeżeli chodzi o Bliski Wschód, to nie do końca się z Panią zgadzam. Przyjęła Pani pojednanie między Fatah i Hamasem z ostrożnym zadowoleniem, ale czy zacznie Pani prowadzić rozmowy z Hamasem? Czy mamy zamiar powtórzyć błędy popełnione w 2007 roku? Jak wiemy, sytuacja jest z pewnością bardzo skomplikowana. Uważam jednak, że musimy skorzystać z tej szansy. Hamas poparł arabską inicjatywę pokojową. Obie strony dokonały niewiarygodnych ustępstw w celu utworzenia tego rządu. W porozumieniu regulującym utworzenie tego przyszłego rządu, co nastąpi być może w ciągu miesiąca, pojawiła się zgoda na koncepcję wyborów, na władzę palestyńską, dla uczestnictwa pana Mahmouda Abbasa w negocjacjach oraz dla koncepcji granic z 1967 roku, co jest zarówno warunkiem koniecznym, jak i dorozumianym uznaniem Izraela. Zatem proszę nam nie mówić, że jest Pani w tym samym miejscu, co dwa lata temu. To byłoby dla nas niewyobrażalne.
Pani Baronesso Ashton, ta sprawa jest pilna. W polityce ostrożność nie jest alternatywą dla odwagi: one muszą iść ze sobą w parze. Parlament zawsze będzie stał po Pani stronie, jeżeli będzie Pani mieć odwagę przedstawić nam silną wizję.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton! Nadal jesteśmy nader odlegli od wspólnej polityki zagranicznej naprawdę wartej tego miana. Na Panią spada krytyka za taki stan rzeczy, ale czasami wydaje mi się, że robi się z Pani kozła ofiarnego w sytuacji, która jest poza Pani kontrolą i której przyczyną jest fakt, że państwom członkowskim brakuje politycznej woli uzgodnienia wspólnego podejścia.
Weźmy przykład Libii. Najpierw Włochy zablokowały nałożenie sankcji, potem Francja bez jakichkolwiek konsultacji uznała tymczasową radę w Bengazi, aż wreszcie Niemcy wstrzymały się od głosu w trakcie głosowania nad przyjęciem rezolucji przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Nie może Pani uczynić nic, by zmienić ten stan rzeczy, ale to niekorzystnie wpływa na wizerunek Europy. W przypadku Syrii należało nałożyć surowsze sankcje, ale w tym przypadku również potrzebowaliśmy jednomyślności. Są pewne państwa członkowskie - w prasie pojawiły się informacje o Grecji, Włoszech i Hiszpanii, a jednym z nich mogą być również Niemcy - które są im przeciwne. W tym przypadku musi Pani stanąć tutaj i powiedzieć: "Udało nam się wpisać na listę jedynie 13 osób”.
Konieczność uzyskania jednomyślności paraliżuje nas. To nie działa już w przypadku 27 państw członkowskich. Musimy uczynić kolejny milowy krok naprzód w naszej wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa. Chciałbym jasno uświadomić to panu posłowi Tannockowi i jego przyjaciołom torysom.
Co Pani może uczynić? Może Pani publicznie powiedzieć o tym, że współpraca europejska zakończyła się fiaskiem i wskazać tych, którzy są za to odpowiedzialni. Proszę skorzystać w szczególności z instrumentów wspólnotowych w celu promowania demokracji.
Z zaskoczeniem przyjąłem fakt, że tak otwarcie mówiła Pani tutaj o Europejskim Funduszu na rzecz Demokracji. Obecnie opracowujemy sprawozdanie na ten temat, którego sprawozdawczynią jest pani poseł De Keyser, i oceniamy potrzeby. Muszę dość jasno stwierdzić, że nie chciałbym powtórki z przypadku europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka (EIDHR), będącej inicjatywą zbiurokratyzowaną, powolną, nadmiernie skomplikowaną i odpolitycznioną. Potrzebujemy takiego rozwiązania, które byłoby odbiurokratyzowane, szybkie, proste i polityczne. Jeżeli jest Pani je w stanie zaproponować, otrzyma Pani nasze pełne poparcie.
Michał Tomasz Kamiński
(PL) Pani Przewodnicząca, Pani Wysoka Przedstawiciel! Jednym z takich najbardziej wzruszających momentów w moim życiu był moment, kiedy w grudniu 2007 roku razem z prezydentem Kaczyńskim i prezydentem Adamkusem uczestniczyłem w symbolicznym otwarciu granicy między Polską a Litwą, bo Polska i Litwa wchodziły do strefy Schengen. Chciałbym powiedzieć, że dla nas, ludzi, którzy wyrośli za żelazną kurtyną, swoboda podróżowania i Europa bez granic jest namacalnym przykładem sukcesu integracji europejskiej. Chciałbym zaapelować, aby w żadnym wypadku powrót do granic w Europie nie stał się narzędziem do uprawiania polityki i próbą populistycznej odpowiedzi na - być może - nawet realne problemy. Strefa Schengen jest wielkim osiągnięciem i powinniśmy jej bronić.
Dziękuję Pani przewodniczącej za to, co powiedziała, a mianowicie, że nasz stosunek do Hamasu się nie zmienia. Problemem jest niestety to, że stosunek Palestyńczyków, prezydenta Abbasa do Hamasu się zmienił. Chciałbym zaapelować do Pani, aby ogromna pomoc, która trafia do Władzy Palestyńskiej nie była wykorzystywana przez wrogów Izraela do ataków na tę jak na razie jedyną demokrację w tym regionie. Pragnę przypomnieć, że Izrael jest jedynym krajem na Bliskim Wschodzie, w którym ludność arabska może - i korzysta z tego prawa - wybierać swoich reprezentantów do Parlamentu.
Franziska Katharina Brantner
Pani Przewodnicząca! Chciałabym zgłosić następującą uwagę wobec wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel: obecnie polityce zagranicznej Europy brakuje przywództwa, odwagi i metody wspólnotowej, i to wtedy, kiedy Unia ma do dyspozycji szerszy wachlarz instrumentów polityki zagranicznej niż kiedykolwiek. Pani, jak sama Pani wielokrotnie podkreślała, nastawiona jest na słuchanie: wysłuchiwanie rządów krajowych i czekanie, aż one wyjawią swoje stanowiska. Następnie Pani prezentuje najmniejszy wspólny mianownik i to często wtedy, kiedy sytuacja już się zmieniła.
Na przykład o czym jest Pani przekonana w przypadku Syrii? Czy należy uwzględnić Assada na liście, czy też nie? Jakie jest Pani stanowisko? Chcielibyśmy je usłyszeć. Czy chce Pani zagrozić sankcjami, czy też nie? Prosi nas Pani - co uczyniła Pani w swojej odpowiedzi - o wywarcie presji na rządy, zatem proszę nam powiedzieć, na które. Proszę otworzyć debatę.
Oczywiście, państwom członkowskim często brakuje politycznej woli wspólnego i zdecydowanego działania, a nie chcą, by Pani miała silną pozycję, ale proszę mi wierzyć, Pani Baronesso Ashton, że nie poprą Pani i nie uratują Pani skóry jako wysokiej przedstawiciel. Nie stanowią dla Pani gwarancji pozostania na stanowisku, mogę to Pani obiecać. I nie zmienia tego nawet fakt, że w Traktacie z Lizbony przewiduje się dla Pani bardziej znaczącą rolę. To Pani jest prezydencją rotacyjną. To Pani jest wiceprzewodniczącą Komisji. To Pani może podejmować inicjatywy. To Pani powinna określać program. Powinna Pani przedstawiać własne opinie, własne decyzje, a następnie pozwolić państwom członkowskim reagować.
Jeżeli nie podejmuje Pani inicjatyw, to przynajmniej proszę nie odrzucać tych, które zgłaszają inni. Na przykład przegląd programu z Göteborga w sprawie zapobiegania konfliktom: 10 lat temu zapoczątkowała go pani Anna Lindh. Prezydencja węgierska zainicjowała przegląd i chciała, by Pani go przejęła, ale Pani go wstrzymała. Nie rozumiem, dlaczego. Mogę jedynie zalecić, by poważyła się Pani na więcej i szerzej stosowała oddelegowanie. Proszę iść za przykładem cytowanej przez Panią Margaret Mead. Proszę się stać potrzebnym nam czynnikiem zmian. Mogę Pani obiecać: jedynie to pozwoli Pani uratować swoje stanowisko, nic innego.
Takis Hadjigeorgiou
(EL) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton! Uważam, że ma Pani prawo czuć się niesłusznie zraniona krytyką kierowaną pod Pani adresem. Jak można Panią winić, skoro ma Pani ręce związane decyzjami podejmowanymi przez wielkie kraje Unii Europejskiej. Mam jednak jedno dodatkowe pytanie: czy ci, którzy kierują tutaj krytyczne słowa pod adresem własnych rządów, będą odmiennie postępować, kiedy znajdą się w swoich krajach u władzy? Zgadzam się też z tym, co powiedział pan poseł Schulz: do niedawna kraje europejskie sprzedawały broń tym, którzy teraz nagle okazali się być dyktatorami. Jednakże polityka oznacza przewidywanie, oznacza szybkie diagnozowanie problemów; w przeciwnym razie przeprowadzamy po prostu autopsję.
Kraje europejskie bombardują swoich niedawnych partnerów; jednakże jednocześnie bombardują i niszczą broń, którą same im sprzedały. Oczywiście nie można sprzedać nowej broni bez zniszczenia starej. Naszym zdaniem jeżeli Unia Europejska ma osiągnąć postęp, to musi opracować politykę opierającą się na zasadach pokoju, oderwaną od instrumentów i interwencji wojskowych, oraz wspierać demilitaryzację stosunków międzynarodowych. Unia musi uwolnić się od broni jądrowej i pomóc w procesie denuklearyzacji świata. To będzie chwila chwały dla Unii Europejskiej.
Jedna uwaga dotycząca kraju będącego naszym sąsiadem na Bliskim Wschodzie: Turcji. W tureckich więzieniach przetrzymuje się dziesiątki dziennikarzy, a 40 tysięcy żołnierzy nadal okupuje połowę Cypru, naruszając prawa greckich i tureckich Cypryjczyków. Właśnie w związku z tym wzywam Panią Baronessę Ashton do wczesnego dostrzeżenia na Cyprze tego, co zbyt późno dostrzegliśmy na Półwyspie Arabskim.
Fiorello Provera
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Ataki na kościoły koptyjskie w Egipcie oraz mordowanie chrześcijan to sygnały narastającej nietolerancji religijnej, sprzecznej z duchem jedności okazanym na placu Tahrir, gdzie Koptowie i muzułmanie wspólnie demonstrowali przeciwko reżimowi.
Współistnienie i stabilność społeczna mają zasadnicze znaczenie dla uporządkowanej transformacji do demokracji, ale ten brak tolerancji je uniemożliwia. Z tego względu władze w Kairze muszą zdwoić wysiłki na rzecz ochrony mniejszości i sprzeciwienia się salafickiemu ekstremizmowi, będącemu zaprzeczeniem zasad nowoczesnej demokracji, do której aspiruje naród egipski. Nie można sobie wyobrazić rozwoju gospodarczego, wraz ze wznowieniem inwestycji zagranicznych, a przede wszystkim turystyki, bez tolerancji, porządku i stabilności.
Dlatego w interesie Egiptu i całego świata jest to, by Europa przyznała szczodrą pomoc, ale ta pomoc musi być uwarunkowana skuteczną polityką ochrony mniejszości, zgodnie z zasadą "więcej za więcej”, którą zaproponowała Pani wspólnie z panem komisarzem Füle, Pani Baronesso Ashton.
Andreas Mölzer
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton! Obecne wydarzenia w Syrii po raz kolejny uświadamiają nam dylemat, w jakim Unia Europejska się znalazła w odniesieniu do Bliskiego Wschodu i wydarzeń w Afryce Północnej. Przez wiele lat udzielaliśmy wsparcia despotycznym reżimom i dyktaturom w świecie arabskim. Teraz, kiedy prezydent Assad ucieka się do brutalnych środków przeciwko własnym obywatelom, oczywiście sumiennie potępiamy jego działania i nakładamy wymuszone sankcje. Moim zdaniem nie na tym polega wiarygodność. Dla świata arabskiego demokracja i prawa człowieka w oczywisty sposób były zawsze niczym więcej, niż tylko pustymi słowami. Bardzo wyraźnie widać podejmowane próby ukrycia faktu, że Bruksela - czyli inaczej mówiąc Unia Europejska - działa przede wszystkim na rzecz geopolitycznych interesów Stanów Zjednoczonych w tym regionie.
Obawy budzi w szczególności bezradność Unii Europejskiej w obliczu wszystkich wydarzeń, do których dochodzi na południu regionu śródziemnomorskiego. Kiedy zaczęły się bunty i powstania, z zadowoleniem przyjęliśmy nadejście demokracji. A co obecnie dzieje się w Tunezji? W najlepszym razie można opisać tamtejszą sytuację jako chaos, w którym tymczasowy rząd za chwilę ponownie zostanie obalony. Wydaje się, że w Egipcie panuje trwała lub tymczasowa dyktatura wojskowa, pozwalająca na prześladowanie chrześcijan koptyjskich. W Libii trwa wojna domowa, w której podzieleni Europejczycy podejmują wymuszone interwencje, wykorzystując połowę dostępnych im środków.
Jednakże Amerykanie mogą odkryć, że Syria jest twardym orzechem do zgryzienia. Prezydent Assad nawet nie musi się obawiać, że pod wpływem presji zewnętrznej armia zwróci się przeciwko niemu. Nie ma również żadnej chroniącej go siły, która mogłaby zmusić go do ustąpienia. Niemniej jednak zmiana reżimu w Damaszku z pewnością miałaby dalekosiężne skutki dla całego regionu. Przybywający do Turcji pierwsi syryjscy uchodźcy mogą być awangardą znacznego napływu ludności uciekającej przed konfliktem.
Na skutek obecnej sytuacji w Syrii i Libii, tu w Europie i w Brukseli musimy pilnie opracować własną politykę, która byłaby niezależna od Stanów Zjednoczonych i nie podlegała wpływom rządu w Waszyngtonie. W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, wydarzenia w tym regionie dotykają Europę bezpośrednio z uwagi na naszą geograficzną bliskość. Jednakże nie możemy pozwolić, by wciągnięto nas głębiej w libijską wojnę domową, albo ryzykujemy, że staniemy się celem dla terrorystów i ekstremistów.
Eduard Kukan
Pani Przewodnicząca! Biorąc pod uwagę sprawozdanie dotyczące UE jako gracza światowego, rozwój wydarzeń na arenie międzynarodowej pokazuje, że istnieje pilna potrzeba szybszego podejmowania działań przez UE. To oznacza gotowość do stawienia czoła wyzwaniom globalnym. Traktat z Lizbony stworzył ramy i niezbędne instrumenty takiego działania.
Powinniśmy zacząć od zajęcia się lukami w zarządzaniu globalnym. Takie przykłady, jak kopenhaski szczyt klimatyczny, rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie rozszerzenia praw udziału - z tej okazji gratulacje dla pani baronessy Ashton - czy uczestnictwo UE w Międzynarodowym Funduszu Walutowym ukazują konieczność nie tylko zajęcia się tymi zagadnieniami, ale również znalezienia wspólnej strategii.
W sprawozdaniu pokazuje się, w jakich wymiarach należy wzmóc wysiłki. Jedną z najważniejszych dziedzin jest wzmocnienie naszej roli i koordynacji w ramach systemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. To samo dotyczy międzynarodowych instytucji finansowych i wielostronnych organizacji bezpieczeństwa. To wszystko nie stanie się w sposób automatyczny. Potrzeba na to trochę czasu oraz spójnych i skoordynowanych działań z naszej strony. Tym, czego pilnie potrzebujemy, jest długofalowa strategia, w której wyraźnie określone zostaną kroki i działania, jakie musimy podjąć w celu wzmocnienia naszej pozycji na arenie światowej. Mam nadzieję, że wkrótce pani baronessa Ashton przedstawi taką strategię i będziemy mieli szansę omówienia jej tu, w Parlamencie.
Mam jeszcze jedną uwagę, która w większym stopniu dotyczy sprawozdania pana posła Albertiniego. W tę niedzielę odbyły się lokalne wybory w Albanii. Byłem przewodniczącym doraźnej delegacji PE, która brała udział w obserwowaniu wyborów, i mam wiadomość, którą chciałbym się z Państwem podzielić. Obywatele Albanii - nie mówię tu o politykach, lecz o zwykłych ludziach - patrzą na nas, na UE, z wiarą i nadzieją. Mają nadzieję, że pomożemy im znaleźć rozwiązanie bardzo trudnej sytuacji politycznej, do jakiej politycy doprowadzili ich kraj. W porównaniu do naszych globalnych ambicji w tym przypadku potrzebny jest zaledwie malutki kroczek. Jak dobrze potrafimy sobie poradzić na naszym własnym podwórku? To jednak jest test, który musimy zdać z godnością.
Hannes Swoboda
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Będąc kontrsprawozdawcą chciałbym w pierwszej kolejności serdecznie podziękować sprawozdawcy, Panu Posłowi Albertiniemu, za jego bardzo pozytywną współpracę przy tym sprawozdaniu.
W przedmiotowym sprawozdaniu, jak również naturalnie w trakcie tej debaty, słusznie skoncentrowaliśmy się przede wszystkim na regionach południowych i na Bliskim Wschodzie. Nie chcę powtarzać tego, o czym mówił pan poseł Schulz, pani poseł De Keyser i inni. Chciałbym jedynie krótko odnieść się do sytuacji w Palestynie i Izraelu.
Uważam, że pojednanie między Hamasem i Fatah oraz ich gotowość do ustanowienia państwa stanowi ogromną szansę, ponieważ dla utworzenia państwa potrzebne jest zaangażowanie i odpowiedzialność. Zdecydowanie musimy o tym jasno powiedzieć. Potrzebujemy uznania Izraela, potrzebujemy pokoju w regionie oraz potrzebujemy wyrzeczenia się stosowania przemocy.
(Oklaski)
To niezwykle ważne. Niemniej jednak Izrael również musi uznać niezależne państwo palestyńskie dokładnie w taki sam sposób, w jaki Hamas musi uznać państwo Izrael. Jedynie za pomocą tego rozwiązania z dwoma państwami mamy szansę na pokój na Bliskim Wschodzie.
Chciałbym spojrzeć nie tylko na południe, ale również na wschód, ponieważ z jednej strony przewodniczyłem delegacji Parlamentu do Turkmenistanu, a z drugiej wczoraj zostałem nominowany na sprawozdawcę Parlamentu w odniesieniu do Rosji. Pomimo zrozumiałego skupienia się na problemach, które występują na południu, nie możemy zapomnieć, jak ważni są nasi wschodni sąsiedzi. W tym kontekście ważna rola przypada również Turcji. Nie powinniśmy postrzegać Turcji po prostu jako kandydata do akcesji. Turcja musi być również naszym partnerem, zwłaszcza w kontekście sytuacji w regionie Morza Śródziemnego. Jednakże z naszego punktu widzenia istotne znaczenie ma również wzmocnienie naszych kontaktów w odniesieniu do regionu Morza Czarnego oraz włączenie jej w naszą wspólną europejską politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. To niekoniecznie musi wiązać się w jakikolwiek sposób z kwestią przystąpienia.
Po drugie, bardzo ważnym czynnikiem jest partnerstwo z Rosją. Chcemy ustanowić partnerstwo z Rosją, ale musimy negocjować z pozycji siły i pewności siebie. Właśnie tego czasami nam brakuje. Podczas gdy Rosja ma za dużo, my mamy za mało. Będziemy w stanie dojść do porozumienia jedynie wówczas, gdy znajdziemy się na równej stopie. Chociaż jestem gorącym zwolennikiem takiego partnerstwa, które musi mieć charakter strategiczny, to jestem bardzo zaskoczony naciskami, jakie Rosja obecnie wywiera na przykład na Ukrainę. Wcześniej bylibyśmy skłonni określać członków rządów Rosji i Ukrainy mianem przyjaciół, ale obecny sposób zachowania Rosji wobec Ukrainy jest daleki od przyjacielskiego. To samo dotyczy jej zachowania wobec niektórych dostawców energii, co mieliśmy okazję zobaczyć również w przypadku Turkmenistanu. Z tego względu musimy jasno uświadomić Rosji, że chcemy partnerstwa opierającego się na równości i wspólnych interesach. Naszym celem zdecydowanie musi być ustanowienie rzeczywistego i aktywnego partnerstwa.
Jeżeli chodzi o Azję Środkową, Pani Baronesso Ashton, to chcemy się zaangażować, ale nie mamy tam żadnego przedstawicielstwa. Wiem, że przeżywamy problemy finansowe, ale pilnie potrzebujemy przedstawicielstw dyplomatycznych w tym regionie. Chcemy kupować energię od tych krajów. Chcemy, by podążały ku demokracji i przestrzegały praw człowieka. Jednakże tak naprawdę nie angażujemy się w dostatecznym stopniu. Pan Morel to wspaniały człowiek, wykonujący świetną pracę, ale to nie wystarczy. Musimy ustanowić więcej przedstawicielstw w tych krajach Azji Środkowej, które są naszymi sąsiadami. Albo te kraje będą spoglądać wyłącznie w kierunku Chin i Rosji, albo będą miały szansę przynajmniej spojrzeć w kierunku Europy. Moim zdaniem to ważne.
Wreszcie chciałbym raz jeszcze jasno powiedzieć, że chcemy udzielić Pani naszego pełnego poparcia. To, o czym Pani dzisiaj mówiła, jest całkowicie słuszne. Prawdopodobnie tu, w Parlamencie, wolelibyśmy, gdyby mówiła Pani o tym nieco głośniej i bardziej bezpośrednio, nawet jeżeli to nie zawsze jest w Pani stylu, ponieważ wówczas mielibyśmy szansę udzielenia Pani jeszcze większego poparcia, niż możemy w przeciwnym razie.
Andrew Duff
Pani Przewodnicząca! Chciałbym powiedzieć następującą rzecz pani Catherine Ashton: jasno mówiła Pani o problemie z uzyskaniem porozumienia między 27 ministrami spraw zagranicznych. Ale Traktat z Lizbony umożliwia Pani obejście tego problemu: może pani tworzyć koalicje chętnych i budować systematyczną formę wzmocnionej współpracy.
Uważam, że jeżeli jednomyślność pozwala na stworzenie listy wyłącznie 13 Syryjczyków poddanych sankcjom, to należy znieść ten wymóg jednomyślności. Moja rada brzmi: należy znaleźć awangardę, stworzyć jądro w postaci grupy państw mających polityczną wolę i pracować z nimi nad wspólną polityką.
Geoffrey Van Orden
Pani Przewodnicząca! Nie zaskoczę Pani Baronessy Ashton, jeśli wyrażę swoje rozczarowanie, nie tyle funkcjonowaniem europejskiej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), ile faktem, że nadal nalega ona, by poganiać tego wyjątkowo zbędnego i bardzo drogiego zdechłego konia.
Pani baronessa może twierdzić, że Unia Europejska uczestniczy w około 25 misjach oznaczonych logo WZPiB. Cóż, wszystko rozbija się właśnie o logo: niewiele z tych misji jest w stanie przetrwać kontrolę. Albo są to misje, w których lepiej daje sobie radę NATO, albo misje ściśle cywilne, albo pasywne misje z udziałem personelu wojskowego. Zwykle zostały powołane z tego względu, że Unia Europejska przebłagała kogoś, by ją poprosił o zrobienie czegoś. Obecnie NATO prowadzi działania wojskowe w Libii. Ponieważ nie udało się uzyskać mandatu na nałożenie embargo morskiego, UE w desperacki sposób stara się o to, by ONZ poprosiła ją o realizację programu pomocy humanitarnej.
Faktem jest, że ani NATO, ani ONZ nie chcą, by UE udawała swoje zaangażowanie wojskowe. Oczywiście istnieją ogromne potrzeby w zakresie pomocy humanitarnej i UE może w tej mierze odegrać przydatną rolę, ale nie w taki sposób, gdzie raczej próbuje wspierać źle trafione ambicje wojskowe. Problem polega na tym, że samo istnienie WPZiB oraz jej podwajające się struktury prowadzą do podziałów i zachęcają sojuszników, by pomyśleli dwa razy o solidnym włączeniu się w operacje NATO.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Nicole Sinclaire
Pani Przewodnicząca! Czy mój kolega raczy się ze mną zgodzić w odniesieniu do ONZ, że gdyby w Radzie Bezpieczeństwa ONZ UE przypadło wyłącznie jedno miejsce - o czym się obecnie gorąco dyskutuje - to oznaczałoby to istotne przeniesienie suwerenności ze strony Wielkiej Brytanii, a w istocie również Francji, na rzecz Unii Europejskiej? Z pewnością obecny rząd brytyjski, którego zwolennikiem jest Pan Poseł, zdecydowanie nie wyraziłby zgody na takie przeniesienie suwerenności?
Geoffrey Van Orden
Pani Przewodnicząca! Chciałbym podziękować Szanownej Koleżance za to pytanie.
To oczywiście jeszcze jeden zgubny skutek Traktatu z Lizbony. Moim zdaniem całkowicie niedopuszczalna jest koncepcja, by Wielka Brytania i Francja faktycznie zrezygnowały ze swoich miejsc w Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz zajęcia przez UE miejsca przy tym stole. Nie uważam, by którekolwiek z tych państw było zainteresowane takim obrotem sytuacji. Niestety, traktat lizboński wspiera takie rozwiązanie, co jest - to chciałbym podkreślić - jednym z powodów, dla których jesteśmy mu tak bardzo przeciwni.
Ulrike Lunacek
Pani Przewodnicząca! Chciałabym powiedzieć następującą rzecz pani wiceprzewodniczącej/Wysokiej Przedstawiciel: bardzo wysoko cenię to, co powiedziała Pani w pierwszym wystąpieniu w sprawie Pani polityki oraz działań podejmowanych w Afryce Północnej - Egipcie, Tunezji, Libii - w szczególności uwagę, jaką poświęca Pani tamtejszej młodzieży i kobietom, a także Pani podejście do głębokiej demokracji, która musi się zakorzenić. Uważam, że ma to kluczowe znaczenie, a wszyscy w tym Parlamencie zgadzają się z Pani opinią w tej sprawie, zatem mam nadzieję, że uda się tu osiągnąć sukces.
Z drugiej strony zgadzam się z wieloma koleżankami i kolegami, że należy nałożyć sankcje na prezydenta Assada. Podobnie jak mój kolega, pan poseł Daniel Cohn-Bendit, chciałbym zapytać Panią, kto zablokował to na forum Rady? Czy to pan Westerwelle, czy też ktoś inny? Proszę nam powiedzieć, a uzyska Pani nasze wsparcie, jeżeli będzie Pani wobec nas otwarta i szczera. Uważam, że to zapewni Pani nasze wsparcie. Proszę wykorzystać swój mandat. Uzyska Pani od nas większe wsparcie, jeżeli powie nam Pani o przebiegu prac na forum Rady. Proszę się odważyć i nam powiedzieć.
Uważam, że prawdą jest również to, co Pani i wiele innych osób mówiło o spójności. W sprawozdaniu pana posła Albertiniego, nad którego przyjęciem będziemy w tym tygodniu głosować, zaapelowaliśmy również, by krajowa polityka wspierała stanowiska UE i Pani, a ja wzywam te koleżanki i tych kolegów tu, w Parlamencie Europejskim, którzy należą do partii rządzących w ich krajach: proszę powiedzieć Państwa ministrom spraw zagranicznych i premierom, by wsparli wspólną politykę europejską, a nie tylko zajmowali się własnymi interesami krajowymi, w tym w dziedzinie polityki zagranicznej, bowiem w przeciwnym razie nigdy nie dojdziemy do wspólnej europejskiej polityki zagranicznej, której Pani, Pani Baronesso Ashton, powinna przewodzić, prezentując ambicję i odwagę w Pani zobowiązaniach.
W 61 lat po deklaracji Schumana, której rocznicę obchodziliśmy dwa dni temu, potrzebujemy więcej Europy niż kiedykolwiek. Nasz pragnienia są bardzo konkretne: przeciwdziałanie konfliktom oraz zarządzanie kryzysami cywilnymi, Lady Ashton. Domagamy się, byśmy w Służbie Działań Zewnętrznych dysponowali niezależnymi ocenami skutków jako standardową procedurą jakościowej oceny bezpieczeństwa, praw człowieka, płci, skutków społecznych i gospodarczych w odniesieniu do każdej misji WPBiO, a także potrzebujemy liczniejszego personelu cywilnego w trakcie tych misji.
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Nicole Sinclaire
Pani Przewodnicząca! Na wstępie chciałabym wyrazić uznanie dla koleżanki, która właśnie wystąpiła, za jej niestrudzone działania na rzecz praw człowieka. Mówi o wspólnej polityce UE w sprawach zagranicznych itp. Ale czy nie podziela mojego rozczarowania hipokryzją Unii Europejskiej? Jak obie doskonale wiemy, UE sprzeciwia się karze śmierci, a jednak we wspólnym oświadczeniu przewodniczącego Barroso i przewodniczącego Van Rompuya, wydanym po śmierci Bin Ladena, znalazło się sformułowanie "pokazuje, że takie zbrodnie nie pozostaną bez kary”. Czy to oznacza zgodę na to, by śmierć była formą kary?
Ulrike Lunacek
Pani Przewodnicząca! Odnosząc się do uwagi wygłoszonej przez koleżankę, śmierć Osamy Bin Ladena nie była karą śmierci. Doszło do zabójstwa, a ja osobiście wolałabym, gdyby Organizacja Narodów Zjednoczonych go ujęła i postawiła przed sądem.
Jednakże w tych słowach nie ma ukrytej krytyki wobec niej.
Przytoczone przez nią oświadczenie przewodniczącego Barroso nie było hipokryzją. Takie oświadczenie wydano. Mogę mieć do niego krytyczny stosunek i - jak już powiedziałam - wolałabym, gdyby Osama Bin Laden został osądzony na przykład przez międzynarodowy trybunał karny, ale tak się nie stało. Jednakże nie uznaję tego za hipokryzję, ponieważ potrzebujemy wspólnego stanowiska europejskiego. W odniesieniu do kary śmierci uważam, że sprawa jest jasna przynajmniej na tym kontynencie - chociaż niestety nie w innych regionach świata.
Patrick Le Hyaric
(FR) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Moim zdaniem bardzo ważne jest stwierdzenie, którego użyła Pani w swoim pierwszym wystąpieniu, w którym życzyła Pani sobie powstania państwa palestyńskiego po wewnątrzpalestyńskim pojednaniu.
To porozumienie palestyńskie stanowi ważne wydarzenie polityczne, a wbrew temu, co tu niedawno mówiono, Hamas po raz pierwszy zgodził się, by OWP i władza palestyńska były jego partnerami w negocjacjach. Stanowi ono zgodę na granice z 1967 roku oraz na warunki Kwartetu, w tym na rezygnację z przemocy. Ma powstać przejściowy rząd odpowiedzialny za przygotowanie wyborów. Z tego względu istnieją warunki umożliwiające Organizacji Narodów Zjednoczonych uznanie we wrześniu przyszłego roku państwa palestyńskiego w granicach z 1967 roku, którego stolicą będzie Wschodnia Jerozolima.
Pomijając to, co Pani, Pani Baronesso Ashton, powiedziała wcześniej, jakie dalsze kroki Unia Europejska podejmie w celu uznania państwa palestyńskiego oraz obrony tej koncepcji na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych?
Ponadto czy może nam Pani powiedzieć, jakie inicjatywy ma Pani i UE zamiar podjąć w celu zapewnienia, by rząd izraelski przekazał należne wpływy podatkowe władzy palestyńskiej?
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Pośle Le Hyaric! Mam dokładnie taki sam punkt widzenia na tę sprawę, jak Pan. Zgoda między Hamasem i Fatah to naprawdę historyczny krok naprzód. Być może teraz możliwe będzie osiągnięcie postępu w procesie pojednania między Palestyńczykami i Izraelczykami. Pani baronessa Ashton niezwykle jasno stwierdziła, że druga flotylla będzie całkowicie zbędną prowokacją, która może zaszkodzić temu procesowi. Czy Pan i Pańska grupa zdystansują się teraz od poparcia udzielanego tej flotylli w taki sam sposób, jak wczoraj stało się w tym Parlamencie ze znacznym zaangażowaniem Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordyckiej Zielonej Lewicy?
Patrick Le Hyaric
(FR) Pani Przewodnicząca! Nie, ta flotylla to europejskie organizacje społeczeństwa obywatelskiego działające na rzecz zniesienia całkowicie bezsensownej blokady. Jeżeli władze publiczne, państwa i my sami przestrzegalibyśmy prawa międzynarodowego, to nie znaleźlibyśmy się w tej sytuacji, a Palestyńczycy nie musieliby żyć w więzieniu, jakim jest Strefa Gazy, co trwa już od zdecydowanie zbyt długiego czasu.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Pani Przewodnicząca! Chciałbym pogratulować Panu Posłowi Albertiniemu sprawozdania oraz nawiązania do zasad i priorytetów WPZiB, polityki obrony i bezpieczeństwa. Oczywiście świat się zmienia; Unia Europejska jest zmuszona stawić czoła olbrzymim wyzwaniom i musi w tym celu podjąć poważne działania. Zagrożenia wynikające z utrzymującego się ubóstwa, wykluczenia społecznego dużych grup ludności, narastającego bezrobocia, zmian geopolitycznych w świecie arabskim, na które należy zwrócić szczególną uwagę, klęsk żywiołowych oraz migracji to obecnie najważniejsze problemy i przewidywane napięcia w przyszłości.
W szczególności kwestia migracji, która niedawno stała się kością niezgody między Włochami a Francją, podważyła porozumienie z Schengen. Moim zdaniem nie możemy zignorować problemu imigracji, lecz musimy zająć się nim w sposób ostrożny, acz zdecydowany. "Tak” dla solidarności, ale "tak” również dla utrzymania struktur społecznych. Moim zdaniem każdej debacie w sprawie porozumienia z Schengen muszą towarzyszyć zmiany w porozumieniu Dublin II.
Nicole Sinclaire
Pani Przewodnicząca! Chciałabym wyrazić współczucie i wsparcie Pani Baronessie Ashton. Niedawno oglądałam audycję w BBC, gdzie rozmowę z Panią prowadził Jeremy Paxman, który zadał Pani kilka bardzo impertynenckich pytań, a Pani czuła się bardzo niekomfortowo. Zapytał Panią o to, od kogo właściwie obecnie przyjmuje Pani polecenia i o których z 27 krajów faktycznie może Pani mówić - i mam wrażenie, że te pytania odbiły się echem dzisiaj w tym Parlamencie.
Nie ma jednej wspólnej polityki, nieprawdaż? Mogliśmy to dostrzec w przypadku rezolucji ONZ dotyczącej strefy zakazu lotów nad Libią, przeciwko przyjęciu której zagłosowały Niemcy. Jak możemy mieć wspólną politykę, skoro jedno z największych państw UE głosuje odwrotnie do pozostałych dwu dużych krajów UE? Przed Panią stoi zadanie niemożliwe do wykonania.
Moje słowa wsparcia - i z ulgą przeczytałam w niedzielnych gazetach Pani zaprzeczenie, jakoby miała Pani zrezygnować ze swojego stanowiska - brzmią następująco: jako osoba bardzo krytycznie podchodząca do wspólnej polityki UE i do odbierania przez UE suwerenności mojemu krajowi życzę Pani, aby jak najdłużej pozostała na swoim stanowisku, ponieważ nie uważam, byśmy mieli mieć duży problem z utratą suwerenności, kiedy Pani je zajmuje. Przecież kiedy przewodniczyła Pani brytyjskiej Izbie Lordów i przeforsowała Pani Traktat z Lizbony, dzięki któremu powstało Pani stanowisko, na którym zarabia Pani 313 tysięcy funtów rocznie, to przecież wielokrotnie Pani powtarzała, że chodzi wyłącznie o kwestię porządkową, a nie o istotne przeniesienie suwerenności. Wielokrotnie twierdziła Pani tak wobec Izby Lordów. Zatem nie ma sensu zadawać Pani pytań, bo czy mamy szansę dostać szczerą odpowiedź?
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Głównym tematem tej zbyt szeroko zakrojonej debaty powinna być sytuacja w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie.
Musimy podejść do tej debaty bez wychwalania cnót - pani baronessa Ashton słusznie zwróciła uwagę na niektóre pozytywne elementy; ja chciałbym zwrócić uwagę na dobre, a właściwie lepsze przekazywanie informacji między Parlamentem a Europejską Służbą Działań Zewnętrznych - a jednak bez ukrywania wad, o czym niedawno przypomniał nam tak rozważny głos pana Giorgio Napolitano, naszego byłego kolegi i prezydenta Republiki Włoch.
Wśród negatywnych aspektów - bez względu na wysiłki pani baronessy Ashton - są różne miary, które przykłada się do przypadków Libii i Syrii w Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także w Radzie Ministrów Unii Europejskiej. Kolejnym negatywnym aspektem, Pani Baronesso Ashton, jest również sytuacja w obozie Aszraf: doskonale zdaje sobie Pani sprawę z korzystnej, konstruktywnej roli pośredniczącej, jaką moja grupa odgrywa w rozwoju polityki zagranicznej, i proszę wierzyć moim twierdzeniom, że znaczenie i wrażliwość sprawy irańskiej nie umknęła mojej uwadze.
Jednakże pomimo ostrzeżeń dotyczących aspektów humanitarnych, zgłaszanych Pani służbom, współpracownikom, gabinetowi i Pani dyrektor generalnej, a także pomimo osobistego przesłania przeze mnie oświadczenia do Pani, nie zabrała Pani głosu, póki 32 osoby nie straciły życia, a ponad 300 nie zostało rannych. Może Pani wyciągnąć własne wnioski.
Pani sama powiedziała dziś rano, że musimy działać i musimy być spójni, szczególnie w zakresie obrony praw człowieka; zwłaszcza poprzez podejmowanie ryzyka, Pani Baronesso Ashton, kiedy zagrożone jest życie ludzkie.
Moje pytanie do Pani brzmi: czy w sprawie kubańskiego dysydenta, Juana Wilfredo Soto Garcíi, który został aresztowany, pobity, a następnie zamordowany, ma Pani zamiar wzywać do przeprowadzenia dochodzenia, które rzuci światło na te tragiczne wydarzenia? Jeżeli to dochodzenie pokaże, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy między pobiciem a jego śmiercią, czy jest Pani gotowa je potępić?
Kristian Vigenin
(BG) Pani Przewodnicząca, Lady Ashton! Z ogromną uwagą i zadowoleniem wysłuchałem Pani wystąpienia i nie usłyszałem ani jednego słowa, z którym bym się nie zgodził. Niemniej jednak spotka się Pani - zarówno w tym Parlamencie, jak i wśród obywateli Unii Europejskiej - z twardą krytyką naszej zdolności do zaprezentowania jednolitego podejścia i wspólnych działań.
Traktat z Lizbony stworzył ważne warunki, umożliwiające Unii Europejskiej mówienie jednym głosem na arenie międzynarodowej. Za Pani pośrednictwem ten głos brzmi wyraźnie. Jednakże sukces można osiągnąć jedynie wówczas, jeżeli pozostałe głosy umilkną lub będą przynajmniej cichsze. My, wręcz przeciwnie, mamy do czynienia ze zgiełkiem. Jak dotąd mogliśmy zaproponować światu wyłącznie kakofonię, w której często trudno jest nam usłyszeć istotną wiadomość, jaką Unia Europejska chce przekazać.
Pani Baronesso Ashton! Uważam, że nasza instytucja - Parlament Europejski - jest Pani naturalnym sojusznikiem w bitwie związanej z wdrażaniem traktatu lizbońskiego. Proszę nas w jak największym stopniu wykorzystać, ponieważ obecnie opracowujemy kolejne sprawozdanie dotyczące wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz ponieważ wyjątkowo dynamiczne działania prowadzone w 2011 roku dają nam szansę zrobienia porządku w naszym własnym domu.
W pełni popieram ocenę, zgodnie z którą nasze poparcie dla krajów Afryki Północnej - zwłaszcza dla Tunezji i Egiptu - powinno przebiegać dwuetapowo. Jeden z tych etapów, długofalowy, został już zasadniczo opisany. Jednakże Egipt i Tunezja potrzebują wsparcia już teraz, w tym roku, i to w skali przekraczającej to, o czym się obecnie rozmawia.
Istnieją dwa aspekty związane z rewolucjami arabskimi. Jednym z nich jest brak wolności i demokracji, podczas gdy drugi to brak perspektyw socjalnych i poczucie beznadziei. Rewolucje odniosą sukces jedynie wówczas, kiedy jednocześnie uda się rozwiązać oba te problemy.
Na zorganizowanej przez Partię Europejskich Socjalistów konferencji w Tunezji, w której udział wzięli przedstawiciele partii i ruchów z całego regionu, zwróciliśmy się do Unii Europejskiej o nadzwyczajny program, który służyłby wsparciu procesów demokratycznych już teraz, natychmiast. Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim także znacząco zwiększa swoje zaangażowanie na rzecz tego regionu. Wspominam o tym by podkreślić, jak istotne jest podejmowanie starań na każdym szczeblu.
Wreszcie chciałbym poinformować, że w zeszłym tygodniu powstało Zgromadzenie Parlamentarne Euronest. To jasny sygnał, że nasi wschodni partnerzy dążą do silniejszego dialogu politycznego z Unią Europejską. Nie zapominajmy o nich.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
Pani Przewodnicząca! Słowa to narzędzia, słowa to instrumenty, ale słowa mogą być również bronią w polityce zagranicznej. Dlatego należy używać ich w oszczędnie i rozważnie, ale są okoliczności, w których należy ich używać w sposób zdecydowany.
Chciałabym powiedzieć Pani Wysokiej Przedstawiciel, że straszliwie brakowało mi jej głosu w trakcie pierwszych kilku dni horroru urządzonego przez władze syryjskie. Uważam, że jeszcze bardziej brakowało naszego głosu odważnym obywatelom, którzy demonstrowali i nadal demonstrują w Syrii, godząc się na ogromne ryzyko osobiste. Rzadko pojawiają się okoliczności, w których należy natychmiast zabrać głos. To był jeden z tych przypadków.
Teraz chciałabym zająć się kwestią Bliskiego Wschodu. Uważam, że zatrzymywanie przez rząd izraelski podatków zebranych w Palestynie to nieszczęśliwie pomyślane działanie, a co więcej - przede wszystkim sprzeczne z żądaniem, by władze Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy najpierw zawarły układ - porozumienie - a dopiero po zawarciu takiego porozumienia zostanie podjęta decyzja. Co więcej, ta decyzja jest niezwykle cyniczna, ponieważ jest bardzo prawdopodobne, że w każdym razie to Unia Europejska będzie musiała wyrównać ten deficyt finansowy.
Zatem popieram wszystkich kolegów, którzy wzywali - jak to sama czynię - do nadania nowego impetu pokojowemu rozwiązaniu konfliktu izraelsko-palestyńskiego, które oczywiście musi opierać się na istnieniu dwu państw.
Mirosław Piotrowski
(PL) Mimo wejścia w życie traktatu lizbońskiego regulującego Wspólną Politykę Zagraniczną i Bezpieczeństwa, od tego czasu niewiele się zmieniło. Istniejącym placówkom dyplomatycznym nadano nowe nazwy, ale Unia jako podmiot na scenie globalnej nie wzmocniła swojej pozycji.
Można się zastanowić, czy w ogóle możliwe jest prowadzenie wspólnej polityki 27 krajów Unii. Wnioski takie płyną wprost ze sprawozdania Albertiniego, w którym odnotowano brak woli państw członkowskich do prowadzenia wspólnej polityki, a także wypowiedzi niektórych przedstawicieli tych państw, tworzące wrażenie rozłamu. Podobne wnioski zawarto w sprawozdaniu Gualtieriego, w którym zwrócono uwagę na powszechne dublowanie programów obronnych, prowadzące do marnowania ograniczonych zasobów gospodarczych. Jedyną realną siłą pozostaje więc NATO, dlatego niebezpieczne, a wręcz anarchistyczne są głosy lewicy w Parlamencie sformułowane pisemnie w opinii mniejszości, domagające się m.in. rozwiązania NATO.
Reinhard Bütikofer
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton! W doskonałym sprawozdaniu pana posła Gualtieriego, dotyczącym wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, znalazła się świetna analiza obecnej sytuacji. Chciałabym zwrócić uwagę na cztery priorytety polityki bezpieczeństwa i obrony, którymi powinniśmy się kierować w ciągu najbliższego roku.
Pierwszym z nich jest potrzeba przeprowadzenia realistycznej oceny wspólnych misji, a w szczególności - oceny zewnętrznej. Musimy włączyć je również w nasze koncepcje polityki regionalnej. Dotyczy to w szczególności Rogu Afryki.
Po drugie, musimy osiągnąć postęp w zakresie łączenia i dzielenia potencjału wojskowego. Musimy zapewnić, by odrębne drogi, którymi podążają Francuzi i Brytyjczycy, z powrotem doprowadziły do wspólnego rozwiązania europejskiego. Europejska Agencja Obrony ma pomysły w tym zakresie. Powinna Pani przedstawić te pomysły i zapewnić przeprowadzenie publicznej debaty, byśmy mogli osiągnąć postęp.
Po trzecie, potrzebujemy publicznej dyskusji o nowej europejskiej strategii bezpieczeństwa. Dokument przygotowany w 2003 roku przez pana Javiera Solanę stanowił wówczas korzystny wkład. Jednakże świat poszedł naprzód, a my potrzebujemy debaty publicznej.
Po czwarte, pilnie musimy dojść do porozumienia z parlamentami państw członkowskich w zakresie wspólnego nadzoru parlamentarnego nad wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony.
Jeżeli w ciągu roku będziemy - przez co rozumiem Panią, Pani Baronesso Ashton, oraz ten Parlament - w stanie osiągnąć postęp w zakresie tych czterech priorytetów w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, to będziemy bardzo zadowoleni z uzyskanych rezultatów.
Sampo Terho
(FI) Pani Przewodnicząca! Ja również chciałbym powitać panią baronessę Ashton, wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, która zaszczyca nas dzisiaj swoją obecnością. To moje pierwsze wystąpienie, dlatego chciałbym pozdrowić wszystkie koleżanki i wszystkich kolegów w Parlamencie Europejskim.
Chciałbym krótko odnieść się do stworzenia wspólnej polityki zagranicznej UE. Z pewnością korzystne jest posiadanie wspólnego, silniejszego głosu w naszej polityce zagranicznej, ale to nie może umniejszyć znaczenia polityki zagranicznej samych państw członkowskich, czy też jej elastyczności bądź niezależności. Musimy zapytać: kogo reprezentuje UE, jeżeli nie państwa członkowskie? I musimy jeszcze zapytać: kogo reprezentują przedstawiciele państw członkowskich, skoro je reprezentuje UE?
Podstawową zasadą musi być to, by nie tworzyć podwójnych struktur oraz by struktury Unii nie powiększały się bezcelowo. Tak to wygląda przede wszystkim dlatego, że bardzo wątpliwe jest to, czy obywatele UE w ogóle życzą sobie integracji w zakresie polityki zagranicznej.
Béla Kovács
(HU) Pani Przewodnicząca! Traktat z Lizbony, wraz z jego nadmiernie skomplikowanymi zmianami, sprawia, że tworzenie instytucji i określanie zadań jest trudne. Z uwagi na liczne zmiany nawet istniejące instytucje nie są w stanie właściwie wykonywać swoich zadań. Dlatego wszędzie panuje chaos i wszyscy są zdezorientowani.
Pojawia się pytanie, jaki jest sens tworzenia i określania zadań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, która nadal nie zaczęła funkcjonować? Obrona i bezpieczeństwo to na całym świecie te dziedziny, które wymagają szybkiego reagowania i działań. Podczas gdy toczą się dyskusje dotyczące składu, lokalizacji i stanowisk, Unia Europejska marnuje szansę rozsądnego funkcjonowania w tej dziedzinie. Po jej utworzeniu powinna ona działać i być skuteczna. Właśnie z tego względu musimy uczynić wszystko, co w naszej mocy, by możliwie jak najszybciej ta służba zaczęła funkcjonować.
Niestety, w dziedzinie stosunków zewnętrznych państwo sprawujące prezydencję rotacyjną nie może opracować programu polityki zagranicznej, wspólnej polityki obrony czy bezpieczeństwa, dlatego, szanowne koleżanki i szanowni koledzy, nie mamy innego wyjścia, niż poprzeć pracę pani baronessy Ashton, która zaczyna się z wielkimi trudnościami.
Elmar Brok
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Ma Pani, Pani Baronesso Ashton, nasze poparcie w zakresie trwającego obecnie rozwoju Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz zapewnienia jej skutecznego funkcjonowania. Odnosi się to w szczególności do procesu tworzenia przedstawicielstw, gdzie konieczne są znaczne usprawnienia z uwagi na dostępne fundusze i ograniczony czas.
Ponadto istotnym problemem jest to, że obecnie każdy europejski minister spraw zagranicznych czuje się w obowiązku przejść się samodzielnie po placu Tahrir pod swoim sztandarem narodowym. Jednakże pomimo takiego zachowania musimy zapewnić wyraźne określenie naszej wspólnej strategii. To nasze zadanie i naszym zadaniem jest również osiągnięcie tego celu. Musimy wykorzystać stanowiska, a w istocie w Traktacie z Lizbony połączono trzy z nich w jedno, zajmowane przez Panią, a następnie nie tyle dążyć do znalezienia i zastosowania najmniejszego wspólnego mianownika między wszystkimi państwami członkowskimi, co raczej do objęcia przywództwa politycznego, aby wspólnemu stanowisku przypadła znaczniejsza rola i by było ono na tyle przekonujące, aby udało się nam pociągnąć za sobą inne kraje. To niezwykle istotne, jeżeli faktycznie pragniemy osiągnąć postęp w tej dziedzinie.
Wcześniej zgodziła się Pani z panem posłem Gualtierim w zakresie łączenia i dzielenia. Chciałbym podziękować jemu, pani poseł Muñiz De Urquizie oraz panu posłowi Albertiniemu. Jednakże potrzebujemy trójstronnego podejścia, obejmującego przewodzenie, łączenie i dzielenie. To są trzy aspekty, których potrzebujemy. Istnieje wiele pojedynczych kwestii, które moglibyśmy w tym zakresie zgłosić, a które wymagają podziału zadań. Jak rozwija się sytuacja na Ukrainie? Czy pod koniec lata wybuchnie wojna między Azerbejdżanem i Armenią? Pojawiają się sygnały, że tak może się stać. Oczywiście są też ważne pytania dotyczące świata arabskiego, o których mówiło wiele koleżanek i wielu kolegów. Jak powinniśmy zareagować na takie wydarzenia jak flotylla, która moim zdaniem stanowi prowokację? Jak powinniśmy postępować z prezydentem Assadem? W jaki sposób możemy zapewnić, by Mudżahedini Ludowi z Iranu nie otrzymali żadnego wsparcia, ponieważ jestem przeciwny wspieraniu ich, a jednocześnie zagwarantować, by obóz Aszraf nie został ponownie zaatakowany, a jego mieszkańcy nie byli mordowani? Musimy przyjąć rozsądne podejście w celu znalezienia wspólnego stanowiska.
Pomożemy Pani w tworzeniu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Oczekujemy jednak również takiego rodzaju przywództwa, które pozwoli prowadzić politykę na wyższym szczeblu oraz przekonać państwa członkowskie, pomimo przyjętych wymogów jednomyślności. Będzie to możliwe wyłącznie dzięki przekonującemu przywództwu. Nadal będziemy czekać na efekty rozwoju ESDZ.
Richard Howitt
Pani Przewodnicząca! Na wstępie chciałbym pogratulować wiceprzewodniczącej/Wysokiej Przedstawiciel jej osobistego sukcesu, jakim było wynegocjowanie na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych kompromisu dotyczącego praw UE do zabierania głosu, na czym inni połamali sobie zęby. Bez względu na to, co obecni w tym Parlamencie czy gdziekolwiek indziej w Unii Europejskiej myślą sobie o naszej wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa, to jest to jedno z obiektywnie najwybitniejszych potwierdzeń ambicji, jakie Pani i my mamy w odniesieniu do traktatu lizbońskiego oraz polityki zagranicznej cieszącej się prawdziwym zaufaniem i szacunkiem w oczach naszych partnerów zagranicznych.
Jako koordynator socjalistów w zakresie praw człowieka chciałbym również pogratulować Wysokiej Przedstawiciel jej strategicznego przeglądu praw człowieka oraz złożonej w listach do ministrów spraw zagranicznych obietnicy włączenia praw człowieka do rozwoju handlu i innych dziedzin polityki UE, a także osiągnięcia "konkretnych celów”. W tym Parlamencie wzywaliśmy ją do utworzenia dyrekcji do spraw praw człowieka i demokracji oraz do regularnego spotykania się z obrońcami praw człowieka w trakcie wszystkich odbywanych przez nią wizyt, za co chcielibyśmy jej podziękować. Kiedy słyszymy od niej, że jej osobistym celem jest zniesienie kary śmierci, to ten Parlament musi udzielić jej swojego mocnego poparcia.
Nasza grupa popiera apel pani poseł Muñiz De Urquizy dotyczący widoczniejszej obecności UE w Radzie Praw Człowieka. Popieramy stwierdzenie pana posła Albertiniego, że UE musi działać, a także zabierać głos w obliczu naruszania praw człowieka. Popieramy wniosek pana posła Gualtieriego, że nigdy nie można narazić na szwank poszanowania praw człowieka. W imieniu mojej grupy chciałbym również odnotować nasze poparcie dla kwestii zwrotu wpływów podatkowych Palestyńczykom.
To nasza doroczna debata w sprawie polityki zagranicznej i mamy nadzieję, że w przyszłym roku uzyskamy jasne efekty przeglądu praw człowieka oraz znaczące kroki na rzecz rozwoju kultury praw człowieka we wszystkich działaniach podejmowanych przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Pani Przewodnicząca! Wydarzenia w Afryce Północnej raz jeszcze pokazały, że wspólna polityka zagraniczna UE nie przystaje do obecnych czasów i jest nieskuteczna. W porównaniu do lukratywnego handlu bronią, w którym udział biorą państwa członkowskie UE, apele UE o poszanowanie praw człowieka i demokracji najbardziej przypominają walczącego z wiatrakami, pełnego złudzeń Don Kiszota w zardzewiałej zbroi.
Siedmiu z dziesięciu największych sprzedawców broni to kraje UE, państwa członkowskie UE, a broń sprzedawano do Libii, Egiptu, Tunezji, Bahrajnu i Jemenu. Pani Baronesso Ashton, być może nadszedł czas, by zakaz eksportu broni stał się priorytetem polityki zagranicznej UE?
Koordynacja 27 zróżnicowanych polityk zagranicznych i bezpieczeństwa nie należy do najłatwiejszych zadań i nie można obwiniać wyłącznie kapitana za katastrofę okrętu. Państwa członkowskie mają prawo do własnej polityki zagranicznej. Możemy jednak oczekiwać jednej czy dwu rzeczy od szypra, czyli inicjatywy i pomysłów, na które nadal czekamy.
Struan Stevenson
Pani Przewodnicząca! Po oburzającej masakrze w obozie Aszraf, do której doszło 8 kwietnia, nadal utrzymuje się tam krytyczna sytuacja. W każdej chwili może dojść do kolejnego krwawego ataku. Właśnie wróciłem z Bagdadu, gdzie przewodniczyłem małej delegacji posłów do PE, biorących udział w toczących się na wysokim szczeblu rozmów z prezydentem Iraku i najważniejszymi ministrami rządu.
Obecnie zaprezentowałem rozwiązanie kryzysu w obozie Aszraf, z którym już się Pani zapoznała, Pani Baronesso Ashton. Wymaga ono zaangażowania ONZ, Stanów Zjednoczonych i UE oraz aktywnego zachęcania przez Panią do przesiedlenia około 3 400 uchodźców z obozu Aszraf do Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii, Norwegii, Szwajcarii i państw członkowskich UE, lub gdziekolwiek indziej, gdzie mają oni swoje rodziny lub inne powiązania. To jedyna możliwość uniknięcia kolejnej katastrofy humanitarnej, którą uzgodniliśmy z samymi mieszkańcami obozu Aszraf.
Parlament Europejski ufa, że skorzysta Pani z tej możliwości uratowania życia niewinnych ludzi i uniknięcia dalszej przemocy i rozlewu krwi.
David Campbell Bannerman
Pani Przewodnicząca! Przypadający w tym tygodniu Dzień Europy miał być świętem tożsamości europejskiej. Ale tak nie jest. Jest symbolem trwającego procesu zastępowania europejskich państw narodowych przez ponadnarodowy rząd UE, czyli przewyższający państwa narodowe. To opcja odmienna od współpracy międzyrządowej, w której państwa narodowe swobodnie współpracują, ale nie przekazują uprawnień na rzecz wyższej władzy centralnej.
Różnicę pokazuje przykład libijskiej strefy zakazu lotów. Mająca międzyrządowy charakter Organizacja Narodów Zjednoczonych z inicjatywy takich państw narodowych, jak Wielka Brytania, Francja i Stany Zjednoczone, uzgodniła stworzenie strefy zakazu lotów, podczas gdy inne państwa narodowe, na przykład Niemcy i Rosja, z ważnych dla siebie przyczyn wstrzymały się od głosu. Obecnie mające międzyrządowy charakter NATO przeprowadza tę operację w oparciu o dobrowolny udział.
Z kolei mająca ponadnarodowy charakter UE zdecydowanie sprzeciwiła się przedstawionej przez premiera Davida Camerona propozycji ustanowienia strefy zakazu lotów. Cóż to za ironia, że sama Czerwona Baronessa, pani Catherine Ashton, była przeciwna tej strefie zakazu lotów, a jej współpracownicy rzekomo nazwali to "desperacką próbą opanowania nagłówków prasowych”. Możemy z tego wysnuć wniosek, że najważniejsze kraje podejmują działania na szczeblu międzyrządowym, a ponadnarodowa UE jedynie dobrze się bawi, podczas gdy Libia płonie.
Mario Mauro
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Wysoka Przedstawiciel, Panie i Panowie! Na Pani, Pani Baronesso Ashton, spoczywa bardzo trudne zadanie i ogromny ciężar. Mam nadzieję, że potraktuje Pani moje pytania nie jako prowokację, lecz jako zachętę do namysłu. Pani Baronesso Ashton, po zakończeniu naszej wspólnej debaty będziemy głosować nad przyjęciem sprawozdania dotyczącego roli Unii Europejskiej w organizacjach wielostronnych.
Dwa lata temu, w trakcie przesłuchania poprzedzającego objęcie przez Panią tego stanowiska, zapytałem Panią, jakie ma Pani zdanie w sprawie pojedynczego fotela dla przedstawiciela Unii Europejskiej na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych. Odpowiedziała Pani wówczas, że nie miała czasu, by się nad tym zastanowić. W sprawozdaniu pani Muñiz De Urquizy znalazła się zgłoszona przez pana posła Millána Mona poprawka określająca stanowisko Parlamentu w tej sprawie. Jakie jest obecnie Pani zdanie? Czy miała Pani czas zastanowić się nad tym w ciągu ostatnich dwu lat?
Pani Baronesso Ashton! W dniu 17 maja w Bagdadzie organizowany jest Dzień Europejsko-Iracki. Przedstawicielstwo UE w Bagdadzie składa się z dwóch funkcjonariuszy i pani ambasador. Tych troje ludzi pracuje na terytorium placówki brytyjskiej. Słusznie chce Pani znaleźć środki na rozwiązanie tego problemu. Aby Pani pomóc chciałbym zwrócić uwagę, że na Bahamach mamy siedmioro funkcjonariuszy UE. Jakie zdecydowanie istotniejsze dla losu Unii Europejskiej wydarzenia zachodzą na Bahamach w porównaniu do Bagdadu? Czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby oddelegowanie 17 osób do Bagdadu, skoro jesteśmy bliscy podpisania pierwszego porozumienia między UE a Irakiem w epoce następującej po reżimie Saddama Husseina? Być może byliby oni w stanie na miejscu rozwiązać dramat obozu Aszraf, ponieważ jestem pewien, że Pani osobista interwencja mogłaby z łatwością doprowadzić do korzystnego rozwiązania?
Pani Baronesso Ashton! Podjęła Pani już interwencję w sprawie egipskich Koptów; jednakże nie tylko nadal trwało mordowanie, ale obecnie stało się to niepokojącym elementem tak zwanej arabskiej wiosny. W komunikatach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych nadal określa się to jako konflikt między ekstremistami. Jednakże w Egipcie giną wyłącznie chrześcijanie i płoną wyłącznie kościoły. Jaka przeszkoda uniemożliwia nam stwierdzenie prawdy, nazwanie jej po imieniu i oswobodzenie Koptów z ich niewygodnej pozycji zakładników fundamentalistycznego projektu politycznego?
Pier Antonio Panzeri
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chaotyczne wydarzenia, pełne niepewności i nadziei, które zmieniają geografię polityczną południowych wybrzeży Morza Śródziemnego, są coraz większym wyzwaniem dla Europy i jej polityki zewnętrznej. Uwzględniając zachodzące wydarzenia z punktu widzenia Unii Europejskiej coraz większe znaczenie powinna mieć możliwość oparcia się na rzetelnej, spójnej polityce zewnętrznej, która będzie w stanie poradzić sobie z trudną teraźniejszością oraz z planowaniem na problematyczną przyszłość, w której stosunki międzynarodowe i świat ulegną zasadniczej zmianie.
Uwzględniając strategiczną zmianę pozycji takich krajów, jak Stany Zjednoczone, Chiny i Rosja, a także narastający niedobór surowców i zasobów energetycznych, Europa powinna wypracować sobie kluczową, decydującą rolę; ale dość wyraźnie widać, że nie jest przygotowana na takie wyzwania.
Już od jakiegoś czasu zbyt wolno podąża w kierunku koordynacji polityki zewnętrznej i krajowej swoich państw członkowskich. Brakuje znaczącego postępu. Tego dowodem są z jednej strony bezbarwne działania wynikające z jej polityki zewnętrznej, a z drugiej - upór niektórych krajów, tęskniących za epoką kolonialną, która nigdy już nie wróci, uparcie wierzących, że lepiej ochronią swoje interesy działając samodzielnie i nie uprawniając władz europejskich do niczego. Musimy rozpocząć nowy rozdział. Pani Baronesso Ashton! Przypadła Pani istotna rola; proszę ją jak najlepiej odegrać, mając świadomość, że dostępny czas szybko się kurczy.
Jelko Kacin
(SL) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Jest Pani ucieleśnieniem ambicji Unii Europejskiej w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Chciałbym prosić, by możliwie jak najszybciej osobiście złożyła Pani wizytę w Iraku. Musi Pani być widziana w Bagdadzie, a także faktycznie w Kurdystanie.
Do końca tego roku Amerykanie opuszczą ten kraj, a po ich odjeździe pozostanie wielka pustka. Jednakże Unia Europejska nie jest obecna w Iraku lub, mówiąc precyzyjniej, nasi dyplomaci tam są tak nieliczni, że są niewidzialni lub nie są w stanie się przebić.
Tym, czego pragnie się w Iraku, jest nasza i Pani osobista obecność, współpraca polityczna i gospodarcza.
Z zadowoleniem przyjmuję Pani dzisiejsze oświadczenie w sprawie Bośni i Hercegowiny - to dobre oświadczenie, choć nie udało się Pani wskazać szefa przedstawicielstwa w Sarajewie.
Nie czyniąc tego, idzie Pani na rękę wielu osobom, które dążą do wewnętrznej i zewnętrznej destabilizacji Bośni i Hercegowiny. Powołanie szefa placówki położyłoby temu kres.
Paweł Robert Kowal
(PL) Dwa problemy dzisiaj stoją przed Europą. Pierwszy to nowa wizja polityki sąsiedztwa. Byłem niedawno w Tunezji i widziałem jak wiele tam jest oczekiwań pod adresem Unii Europejskiej. Mam stały kontakt z Ukrainą i wiem, że także tam czekają na więcej: na więcej możliwości rozwoju współpracy społecznej, na więcej kontaktów, na to, byśmy się nie ograniczyli w swoim europejskim egoizmie.
I wiem, że trudno jest Pani pracować, bo Pani jest jedna i nie Pani o tym zadecydowała - tak został ukształtowany Pani urząd - ale powstaje wrażenie, że jesienią uważaliśmy, że najważniejsza jest Białoruś, dzisiaj - trochę jak dzieci, które zostały zainteresowane czymś innym - spoglądamy na północną Afrykę. Potrzebna jest nowa wizja polityki sąsiedztwa i to jest dzisiaj w Pani rękach. W ostatnich miesiącach pokazała Pani, że jest Pani silną osobą, potrafi Pani to zrobić. Może dzisiaj Europa nie powinna, jak za starożytnego Rzymu, bronić się na linii limesu, na Renie czy w jakiś innym miejscu, ale zaproponować odważną, polityczną wizję. Nie tylko problem imigracji, ale polityczną wizję. I dzisiaj, można powiedzieć, los Europy, w tym historycznym momencie, jest w Pani rękach i my na to bardzo liczymy.
Jacek Saryusz-Wolski
W obozie Aszraf dochodzi do zbrodni, które oczywiście potępiamy i którymi jesteśmy dogłębnie zaniepokojeni - ale chciałbym zapytać lady Ashton, jakie instrumenty wykorzystujemy oprócz słów? Czy zamiast bezowocnej perswazji rozważamy środki handlowe, środki pomocowe, a także inne konkretne i rzeczywiste środki?
Jeżeli chodzi o politykę sąsiedztwa wobec krajów znajdujących się u progu Unii, moim zdaniem stanowi ona najważniejszą część naszego portfolio, Lady Ashton. To sedno polityki zagranicznej, ponieważ jeżeli w tym zakresie poniesiemy fiasko, porażkę poniesie cała nasza polityka zagraniczna.
Bezwzględna prawda to fakt, że w przypadku naszych południowych i wschodnich sąsiadów znajdujemy się w odwrocie i jedynie się bronimy. Zostaliśmy zaskoczeni. Lady Ashton twierdzi, że w sąsiedztwie trwa burza. Takiego określenia użyła. Gdzie jest zatem nasza meteorologiczna mapa? Czas jest jednocześnie kluczowym czynnikiem w tej polityce i dobrem rzadkim. W naszej polityce sąsiedztwa zawsze jesteśmy spóźnieni względem wydarzeń. Nawet przeprowadzany przez lady Ashton i pana komisarza Füle przegląd europejskiej polityki sąsiedztwa został po raz trzeci odroczony - i to w jej biurze.
Nasz grzech polega na bezczynności. Polityka zagraniczna polega na działaniu zmieniającym bieg wydarzeń, a nie na słowach, szeregach spotkań, bezowocnym przekonywaniu i zalewie oświadczeń. Powinniśmy wykorzystywać prawdziwe i twarde instrumenty służące zmianie biegu wydarzeń w Libii, Syrii, obozie Aszraf i na Białorusi. Podążanie za państwami członkowskimi i czekanie na zgodę ministrów spraw zagranicznych stało się doktryną lady Ashton, którą ona uważa za cnotę. To błędne podejście. Skazuje ono naszą politykę zagraniczną na najmniejszy wspólny mianownik i wieczne spóźnienie. Chcemy, by wysoka przedstawiciel nadawała ton, a nie była tylko echem.
Nasza debata ma dwie wady. Po pierwsze, bardzo często zadowalamy się potępianiem i nakładaniem nieskutecznych zakazów wizowych, które są śmiesznie słabymi instrumentami. Dla uspokojenia naszego sumienia apelujemy również o więcej środków, ale istnieje wiele środków arabskich, których nie inwestuje się w arabską demokrację i arabski dobrobyt.
Libor Rouček
(CS) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Wydarzenia w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie mają ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa i stabilności w Europie. Tamtejsze kraje arabskie i muzułmańskie przeżywają proces demokratycznej emancypacji politycznej, którą można określić mianem "arabskiej praskiej wiosny”. Młodzi ludzie - począwszy od Tunezji, przez Egipt, Jemen i Syrię, aż po Bahrajn - domagają się więcej wolności, demokracji i praw człowieka.
Nie chodzi wyłącznie o interesy Europy w zakresie polityki i bezpieczeństwa, ale przede wszystkim o nasz moralny obowiązek zapewnienia naszym arabskim przyjaciołom szerokiego wsparcia w ich walce o oswobodzenie się, ponieważ wartości, o które walczą, są również naszymi wartościami, a skuteczne sprostanie tym wartościom i ich realizacja stanowią również podstawowe warunki trwałego pokoju, stabilności, rozwoju i dobrobytu. Szerokie wsparcie nie powinno jednak oznaczać ingerowania, ponieważ moim zdaniem rozwój społeczeństwa obywatelskiego, demokracji i rządów prawa powinien pozostać zadaniem samych Arabów i muzułmanów. Jedynie w ten sposób te narody i społeczeństwa mogą w długim okresie stać się częściami globalnego...
(Przewodniczący odebrał mówcy głos)
Ria Oomen-Ruijten
(NL) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Proszę pozwolić, że rozpocznę od pogratulowania Wysokiej Przedstawiciel sukcesu, jaki odniosła w Nowym Jorku. Wzmocnienie roli Europy na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych to dobra wiadomość. To prowadzi mnie jednak do szeregu pytań.
Jaki jest nasz i Pani sygnał dla Zgromadzenia Ogólnego? W jaki sposób można skłonić państwa członkowskie do przyjęcia jednolitego stanowiska bez skazywania się na najmniejszy wspólny mianownik? Jakie konkretne działania - o co pytał już pan poseł Daul - w przyszłości podejmiemy, aby urzeczywistnić nasz sygnał?
Panie Przewodniczący, wszyscy stoimy przed gigantycznymi wyzwaniami, na które musimy znaleźć odpowiedź. Na te wyzwania natrafimy nie tylko w Bahrajnie, Jemenie, Iranie i Armenii. Możemy je znaleźć również w naszym bezpośrednim sąsiedztwie: na Białorusi, w Syrii, Egipcie i Libii. Te wyzwania mają bardzo rzeczywisty charakter. Dochodzi do represji, wojny i przemocy wobec mniejszości wyznaniowych, uchodźcy płyną ku nam szeroką rzeką, a w zakresie stanowienia rządów prawa i demokracji odnotowaliśmy zbyt powolny start.
Pani Baronesso Ashton, to Pani jest naszym reprezentantem, reprezentantem Unii Europejskiej. Jako Unia Europejska nie możemy sobie pozwolić na pozostanie z tyłu w niezgodzie i niezdecydowaniu. Ma Pani kluczową rolę do odegrania, zarówno formalnie, jak i nieformalnie, nie tylko za kulisami, ale również w salach spotkań, a w szczególności poza nimi. Doskonale wiem, zdaję sobie sprawę, że musi Pani postępować niezwykle ostrożnie, ale w Parlamencie Europejskim popieramy Pani działania na rzecz przekonania państw członkowskich o wartości wspólnego podejścia europejskiego, na rzecz osiągnięcia skutecznej, spójnej i wspólnej polityki zagranicznej oraz na rzecz stania się twarzą tej polityki, działania na rzecz pozyskania najlepszych ludzi na najlepsze stanowiska w Służbie Działań Zewnętrznych oraz działania na rzecz wzmocnienia pozycji Europy i jej obywateli, którzy są ważnym elementem. Z tego względu proszę uczynić więcej. Proszę uczynić więcej w Syrii i nie popierać nieprzemyślanych rozwiązań.
Maria Eleni Koppa
(EL) Panie Przewodniczący, Lady Ashton! Omawiamy dzisiaj najważniejsze zagadnienia w dziedzinie polityki zagranicznej Unii oraz trzy ważne teksty przygotowane przez Parlament Europejski, dotyczące roli Unii Europejskiej na świecie. Jednakże w czasie całej naszej dzisiejszej debaty wszyscy zadają pytanie, czy w rzeczywistości istnieje wspólna polityka zagraniczna. Kiedy Europa z opóźnieniem nabiera pewności siebie, wydając się być bojaźliwą, słabą, a przez długi czas pozbawioną głosu w trakcie ważnego historycznego wydarzenia ostatniego dziesięciolecia, przez co rozumiem rewolucje w krajach arabskich, kiedy państwa członkowskie nie są w stanie przyjąć wspólnego stanowiska wobec niezwykle istotnej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973 dotyczącej Libii, i kiedy Unia waha się w sprawie Syrii, zastanawiam się, czy praktyka nie dała już odpowiedzi na to pytanie.
Wiązaliśmy ogromne nadzieje z Traktatem z Lizbony. Jednakże skoro Rada nie wywiązuje się ze swoich zadań, skoro w procesie decyzyjnym górę biorą egoizmy narodowe i strategie osobiste, to Europa i europejski ideał przegrały jeszcze jedną batalię.
Michael Gahler
(DE) Panie Przewodniczący! Zgadzam się z opinią koleżanek i kolegów w zakresie nietrafionego i niespójnego podejścia przyjętego przez poszczególne rządy wobec wyzwań, przed którymi obecnie stoimy. Przyłączam się również do apelu pani baronessy Ashton o rozszerzenie debaty celem objęcia nią rządów krajowych. W szczególności chciałbym zapytać, jakie korzyści ma nadzieję uzyskać rząd kraju A czy B z jednostronnego podejmowania działań lub blokowania podjęcia decyzji. Co ma być zyskiem? Musi być on większy niż skutki, jakie możemy wywrzeć dzięki podjęciu wspólnych działań w Unii. Sądzę, że niektóre rządy miałyby trudności z wytłumaczeniem podejmowanych przez siebie działań.
Jestem jednak pewien, że przeżywamy obecnie bolesny proces uczenia się na własnych błędach. Kryzysy finansowy i zadłużeniowy w pewnej mierze przyniosły korzystne skutki w postaci stworzenia silniejszego poczucia współpracy, w szczególności w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Inni mówcy odnosili się do łączenia i dzielenia. W dniu 8 kwietnia Sztab Wojskowy UE przesłał 300 projektów państw członkowskich w tej dziedzinie. Chciałbym się dowiedzieć, co obecnie ma Pani zamiar uczynić z tymi projektami. Czy istnieją plany wykorzystania tej inicjatywy do zapoczątkowania stałej, uporządkowanej współpracy, która jeszcze nie została wdrożona? Czy zadba Pani o to, by Europejska Agencja Obrony i Sztab Wojskowy UE odgrywały najważniejszą rolę w realizacji tej inicjatywy?
Pan poseł Bütikofer wymienił cztery priorytety na najbliższy rok, z którymi w znacznej mierze się zgadzam. Parlament Europejski wielokrotnie wzywał do opracowania białej księgi w sprawie polityki bezpieczeństwa i obrony. Jakie jest Pani zdanie w tej sprawie? Czy jest Pani gotowa połączyć istniejące w Pani służbach jednostki, które zajmują się tymi zagadnieniami, by uczynić z nich jeden departament, który można by nazwać sztabem operacyjnym?
Luis Yáñez-Barnuevo García
(ES) Panie Przewodniczący! Na wstępie chciałbym pogratulować Pani wykonanej pracy, Pani Baronesso Ashton. Jeżeli nie ma Pani nic przeciwko, to chciałbym powiedzieć, że jest Pani niczym ciężko pracująca mrówka, która krok po kroku uzyskuje rezultaty, podczas gdy koniki polne w państwach członkowskich świergoczą i obijają się.
Panie i Panowie! Wybaczą Państwo, że nie będę kontynuował tego tematu, bowiem koleżanki i koledzy z mojej grupy oraz z innych grup wyrażali już tę samą opinię. Chciałem jedynie zgłosić cztery uwagi, które można uznać za dźwignie pomagające w Pani działaniach, elementy wspierające Pani dążenia do uczynienia wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa jeszcze bardziej wartą tego miana.
Po pierwsze, w przeciwieństwie do sytuacji w innych dziedzinach, europejska opinia publiczna w 65-70 % popiera wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa.
Po drugie, ten Parlament sam - za wyjątkiem niewielkiej, eurosceptycznej mniejszości - popiera wspólne działania europejskie, przede wszystkim w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Po trzecie, istniejące najbardziej proeuropejskie i profederacyjne państwa członkowskie: proszę utworzyć z nimi sojusz: ...
(Przewodniczący odebrał mówcy głos)
Francisco José Millán Mon
(ES) Panie Przewodniczący! Chciałbym rozpocząć od dwu wstępnych spostrzeżeń. Wolę debaty indywidualne od debat wspólnych. Zajmujemy się odrębnymi kwestiami, które zasługują na niezależne i pogłębione dyskusje. W międzyczasie chciałbym poprzeć słowa pana posła Salafranki Sáncheza-Neyry dotyczące śmierci kubańskiego dysydenta, pana Soto.
Proszę pozwolić, że zgłoszę jeszcze trzy dodatkowe uwagi.
Niestety, kiedy wszyscy mieliśmy nadzieję, że będziemy w tych latach mogli skupić się na zewnętrznej roli Unii Europejskiej, wszystkie nasze wysiłki musimy skoncentrować na poważnym kryzysie gospodarczym i finansowym. Jednakże ogromna liczba zewnętrznych wyzwań, zwłaszcza w naszym śródziemnomorskim sąsiedztwie, oznacza, że nie możemy sobie pozwolić na luksus czekania. Unia Europejska musi być obecna politycznie i gospodarczo w procesie zmian, do których dochodzi w krajach arabskich.
Świętuję również fakt, Pani Baronesso Ashton, że w zeszłym tygodniu wreszcie doszło do wzmocnienia głosu Unii Europejskiej na forum Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych na skutek głosowania, które uzyskało szerokie poparcie. Gratuluję Pani z tej okazji, uwzględniając fakt, że zeszłoroczna katastrofa wywołała niepokojące pytania dotyczące przyszłej roli Unii w świecie oraz w organizacjach międzynarodowych.
Jednakże rozbieżne głosy europejskie w sprawie rezolucji nr 1973 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ukazują niezwykłe trudności - podkreślam, niezwykłe trudności - związane z osiągnięciem skutecznej wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.
Podsumowując, Pani Baronesso Ashton, przed Panią oraz panem przewodniczącym Van Rompuyem - który również ma szeroki zakres obowiązków w zakresie polityki zagranicznej - stoi ogromne zdanie przekonania państw członkowskich o potrzebie podejmowania wspólnych i spójnych działań zewnętrznych. Wasza dwójka będzie musiała ciężko pracować nad zmuszaniem, przeciąganiem i przewodzeniem w takim momencie historii, kiedy mieliśmy zająć się nowymi instrumentami Traktatu z Lizbony.
Marek Siwiec
(PL) Przestańmy marudzić, że nie ma wspólnej polityki europejskiej. W jednych miejscach ona jest, w innych miejscach jej nie ma. Akurat jeśli chodzi o politykę sąsiedztwa, ta wspólna polityka jest. W sposób wyjątkowy w Północnej Afryce nowe kraje mogą wspierać Zachód, dlatego, że Zachód nie ma wiarygodności. Tę wiarygodność mają ci, którzy dokonali rewolucji w krajach Europy Wschodniej. A na Wschodzie interesy mamy wszyscy - tak Wschód, jak i Zachód. Natomiast państwa stare mają pieniądze, mają środki. Potrzebujemy tych pieniędzy, żeby wspólną politykę sąsiedztwa prowadzić i na Wschodzie, i na Południu, budować swoją wiarygodność.
A jeżeli mówimy o polityce w dziedzinie obrony, co to za polityka w dziedzinie obrony, w której Europa nie ma armii. 60 samolotów europejskich lata nad Libią: głuchych i ślepych. Nie ma wywiadu, te samoloty nie są w stanie wykonać skutecznie swej misji. Gdyby Amerykanie nie włączyli się w tę misję na początku, nic by ona nie dała. Nie byłoby żadnego efektu. I przestańmy marudzić, że nie ma polityki wspólnej. Tak długo jak nie będzie wspólnej armii, tak długo nie będzie wspólnej polityki w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony.
Arnaud Danjean
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Kryzys libijski niestety po raz kolejny pokazał trudności, jakie Unia Europejska ma z zaistnieniem w sferze dyplomatycznej i wojskowej. Jednakże zupełnie niesprawiedliwe byłoby obwinianie wyłącznie Pani za brak woli politycznej okazywanej przez Unię, nawet jeżeli wielu z nas uważa, że możliwe i konieczne były bardziej zdecydowane działania.
Prawdą jest również to, że państwa członkowskie ponoszą znaczną część odpowiedzialności za tę niezdolność do przedstawienia spójnej, skutecznej i widocznej polityki w tej dziedzinie, podczas gdy nasi amerykańscy przyjaciele pokładali ogromną wiarę w to, że Europa zacznie działać. Pomijając jednak kryzys libijski, musimy mieć świadomość ważnych wydarzeń strategicznych, co oznacza, że nie możemy zrezygnować z ambicji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, zapisanej w traktacie lizbońskim, którą Pani, Pani Baronesso Ashton, musi nadal inspirować i wspierać oraz wypowiadać się w jej imieniu.
Występujące naraz niespotykane ograniczenia finansowe budżetów przeznaczonych na obronę, liczne kryzysy międzynarodowe oraz strategiczna zmiana kierunku Stanów Zjednoczonych to ważne czynniki, które nie pozostawiają nam innego wyboru, niż wzięcie swojego losu we własne ręce. W obliczu tych licznych kryzysów i zagrożeń nie możemy po prostu przekazać kluczy naszym amerykańskim przyjaciołom i sojusznikom bądź NATO. Na przykład ani Stany Zjednoczone, ani NATO nie były w stanie zakończyć konfliktu między Gruzją a Rosją w 2008 roku, i ani Stany Zjednoczone, ani NATO nie są w stanie obserwować trwającego tam obecnie zawieszenia broni. To europejska misja ma pełen mandat legalności.
W przypadku Libii wyraźnie możemy zauważyć, że Stany Zjednoczone nie chciały być na pierwszej linii, a minimalne zaangażowanie ze strony NATO jest niewystarczające.
Pani Baronesso Ashton! Wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony nie jest czymś osiągniętym w ciągu 10 lat, czy też zwykłą ambicją zapisaną w traktatach. To również strategiczna konieczność, a Pani musi stać na jej czele, podejmując niezbędne inicjatywy.
(Oklaski)
Andrey Kovatchev
(BG)... (słabe nagranie) Panie Przewodniczący! Coraz wyraźniej widać, że rządy w niektórych stolicach naszej Unii zaczynają sobie uświadamiać, co oznacza Traktat z Lizbony, i z trudem przychodzi im zaakceptowanie inicjatywy w zakresie polityki zagranicznej, która nie byłaby ich autorstwa. Właśnie dlatego potrzebujemy silnego przywództwa europejskiego, które w razie potrzeby będzie miało odwagę uderzyć pięścią w stół i zażądać od państw członkowskich przyjęcia wspólnego stanowiska. Oczywiście ja również wzywam państwa członkowskie, by nie dążyły do renacjonalizacji naszej polityki zagranicznej i by pomogły Pani, Lady Ashton.
Potrzebujemy nie tylko silnej dyplomacji europejskiej, ale również skutecznego potencjału cywilnego i wojskowego, byśmy nie byli dla świata wyłącznie największym - przynajmniej obecnie - acz "bezzębnym” donatorem pomocy rozwojowej i humanitarnej, ale również poważnym graczem w polityce globalnej. Uważam, że własny potencjał wojskowy Unii Europejskiej będzie również pomocny dla naszych sojuszników ze Stanów Zjednoczonych i NATO, zarówno pod względem politycznym, jak i wojskowym, zwłaszcza wobec naszego bliskiego sąsiedztwa. Potwierdzają to wszelkie konflikty.
Popieram łączenie i dzielenie naszych zasobów obronnych oraz integrację naszej polityki bezpieczeństwa i obrony. Potrzebujemy wspólnej strategii bezpieczeństwa i obrony. Jednakże nawet skuteczna europejska polityka zagraniczna i własny potencjał obronny bez własnych służb wywiadowczych i instrumentu zbierania informacji jest niczym posiadanie domu bez dachu. Ta kwestia również musi stać się przedmiotem dyskusji. Albo państwa członkowskie muszą skuteczniej wymieniać się informacjami ze służbą zewnętrzną i Unią Europejską, albo Unia Europejska musi mieć własne kanały informowania i analizowania.
Wreszcie chciałbym, Lady Ashton, aby poruszyła Pani również kwestię poważniejszej realizacji zobowiązań readmisyjnych bezpiecznych krajów, z którymi Unia Europejska zawarła stosowne porozumienia.
Alojz Peterle
(SL) Panie Przewodniczący! W przyszłości możemy oczekiwać jedynie większej liczby wyzwań w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, co sprawia, że nacisk na wiarygodność jest jeszcze ważniejszy. Bez wiarygodności nie możemy być skuteczni.
Wiarygodność oznacza przede wszystkim trzymanie się naszych wartości i zasad. Pani Ashton, zgadzam się z Panią, że nie możemy zapominać o fundamentach, na których zbudowano Unię Europejską.
Wiele lat temu UE uczyniła człowieka swoim głównym filarem. Szanujmy godność ludzką i wszelkie tożsamości kulturowe oraz wnieśmy większy wkład w dialog międzykulturowy.
Świat oczekuje, że Unia Europejska będzie odgrywać znaczniejszą rolę, a nie, że będzie miała 27 poszczególnych polityk zagranicznych. Większa jedność nie oznacza, że musimy utracić różnorodność.
Na zakończenie chciałbym zwrócić uwagę na trzy kwestie:
po pierwsze, pilnie musimy zakończyć pat w sprawie Bośni i Hercegowiny, ponieważ może dojść do nowego wybuchu przemocy;
po drugie, pilnie musimy znaleźć drogę do zjednoczonych i strategicznych stosunków z Turcją, o których praktycznie nic dziś nie wspomniano;
po trzecie, z zadowoleniem przyjmuję Pani determinację w odniesieniu do obozu Aszraf; nasz głos przeciwko przemocy wobec cywilów musi być wyraźny i zdecydowany tam i wszędzie indziej na świecie.
Alejo Vidal-Quadras
(ES) Panie Przewodniczący! 29 lipca 2009 r. wojska irackie gwałtownie zaatakowały irański obóz uchodźców w Aszraf i zastrzeliły lub zatłukły na śmierć 11 mieszkających tam osób. Atak powtórzono 8 kwietnia tego roku, kiedy zginęło 35 osób, albo od ran postrzałowych, albo pod kołami pojazdów opancerzonych.
Pani Baronesso Ashton! Wiele miesięcy temu posłowie do tego Parlamentu ostrzegali Panią, że ta ostatnia masakra kiedyś się wydarzy, a my wielokrotnie prosiliśmy o podjęcie działań w tej sprawie.
Przez wiele miesięcy ignorowała Pani nasze ostrzeżenia i zareagowała dopiero po katastrofie. Chociaż lepiej późno, niż wcale, to kolejny atak może stać się krwawą łaźnią o niespotykanej skali, jeżeli nie uczyni Pani już teraz tego kryzysu humanitarnego jednym z najważniejszych priorytetów Pani programu.
Istnieje rozwiązanie, które przedstawił Pani pan poseł Stevenson. Mamy nadzieję, że natychmiast podejmie Pani zdecydowane działania na rzecz jego urzeczywistnienia, i z zadowoleniem przyjmujemy złożoną przez Panią dziś rano obietnicę.
Trzy tysiące czterysta bezbronnych mężczyzn i kobiet, otoczonych przez czołgi, spogląda w naszą stronę, wierząc, że nasze działania będą przystawać do naszych wartości. Parlament czynił, czyni i będzie czynił wszystko, co w jego mocy. Zwracamy się do Pani o takie samo zainteresowanie uratowaniem tych istnień ludzkich.
Jeżeli podejmie Pani takie działania, na jakie mamy nadzieję, to uzyska Pani nasze poparcie. Jeżeli nie, to Pani sumienie i ten Parlament rozliczą Panią z tego.
Dominique Baudis
(FR) Panie Przewodniczący! Unia Europejska w końcu nałożyła sankcje na Syrię. Jednakże niestety wydaje się, że uczyniła to z pewnym lękiem, starając się uniknąć rozdrażnienia szefa syryjskiego reżimu.
Ten brak determinacji i wyrazistości jest naturalnie interpretowany przez demonstrantów jako forma porzucenia ich, a przez władze - jako symbol pobłażania, umożliwiający im zaostrzenie stosowanych represji, tak brutalnych, że to niewyobrażalne, iż Syria może zostać wybrana na członka Rady Praw Człowieka ONZ, podczas gdy władze tego kraju właśnie teraz odmawiają obserwatorom ONZ dostępu do miasta Deraa, sceny straszliwej przemocy przeciwko nieuzbrojonym cywilom.
Obecność Syrii w Radzie Praw Człowieka byłaby obrazą dla ofiar i ich rodzin, a także zachętą dla tego reżimu do stosowania brutalnej siły przeciwko swoim obywatelom, przy całkowitym lekceważeniu wartości, których bronić powinna Rada Praw Człowieka.
Zatem, Pani Baronesso Ashton, nad jakimi opcjami dyplomatycznymi zastanawia się Pani, by uniknąć takiej katastrofy?
Anna Ibrisagic
(SV) Panie Przewodniczący! Mam zaledwie minutę, dlatego będę mówić bardzo krótko. Dwoje z koleżanek i kolegów wspomniało już o konflikcie w Górnym Karabachu i fakcie, że tamtejsza sytuacja się komplikuje. We wszystkich sprawozdaniach wskazuje się również, że w okresie ostatnich kilku tygodni sytuacja uległa dramatycznej zmianie. Biorąc pod uwagę fakt, że w okupowanych przez Armenię regionach Azerbejdżanu, czyli w Górnym Karabachu, można zaobserwować pewne ruchy wojsk, moje pytanie brzmi, czy Pani, Pani Baronesso Ashton, ma świadomość rozwoju sytuacji i czy robi Pani cokolwiek w celu zapobieżenia ewentualnej eskalacji, nie tylko tego konfliktu, ale również na okupowanych obszarach Gruzji? Chciałabym jedynie poruszyć tę sprawę w Pani obecności, a w późniejszym terminie prześlę również Pani pytanie pisemne. Dziękuję.
Ana Gomes
Panie Przewodniczący! Jakim cudem UE może być siłą walczącą o prawo i bezpieczeństwo ludzi bez znalezienia i osądzenia zbrodniarzy, którzy pozwalają na to, by uchodźcy umierali w regionie Morza Śródziemnego? Pani Baronesso Ashton, Bashar al-Assad nie tylko powinien znaleźć się na szczycie listy osób objętych sankcjami UE, ale również zostać umieszczony na liście zbrodniarzy, którzy powinni zostać osądzeni przez MTK lub trybunały europejskie za brutalne represje wobec ludności syryjskiej.
Oprócz biura w Bengazi UE powinna w Libii uruchomić już siły EUFOR, nie tylko w celu wsparcia pomocy humanitarnej dla ludności atakowanej w Misracie, ale również wdrożyć embargo na import broni drogą morską lub lądową, co zalecał ten Parlament. W tym celu nie potrzebujemy żadnej kolejnej rezolucji ONZ lub wniosku; wszystko, czego potrzebujemy, to polityczna wola państw członkowskich. Jeżeli przejmie Pani inicjatywę, Lady Ashton, i przedstawi rządom UE ich obowiązki, ten Parlament zdecydowanie Panią poprze. Wreszcie biorąc pod uwagę, że pojednanie palestyńskie to ogromny krok...
(Przewodniczący odebrał mówczyni głos)
Antonyia Parvanova
Panie Przewodniczący! W chwili, kiedy niepokoje na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej wymagają, by Unia Europejska odgrywała istotniejszą rolę w regionie śródziemnomorskim, chciałabym poruszyć kwestię drugiej flotylli do Strefy Gazy.
Wszyscy pamiętamy rezultaty pierwszego rejsu flotylli oraz jego konsekwencji dla rozmów i prób ożywienia procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Jak już Pani wspomniała, Pani Wiceprzewodnicząca/Wysoka Przedstawiciel, wątpi Pani, by nowa inicjatywa tego typu mogła zakończyć się korzystniejszym rezultatem. Chciałabym zapytać, czy może Pani przekazać nam aktualne informacje dotyczące potrzeb humanitarnych w Strefie Gazy, jak również towarów i wsparcia przekazywanego obecnie za pośrednictwem istniejących punktów na granicach z Izraelem i Egiptem. Czy nawiązała Pani kontakt - lub ma zamiar to uczynić - z władzami państw członkowskich i Izraela, by omówić rozwój tej inicjatywy i być może zaproponować pozytywny wkład ze strony Unii Europejskiej, który doprowadziłby do odpowiedzialniejszego wyniku?
Heidi Hautala
Panie Przewodniczący! Moje uwagi kieruję do Pani Baronessy Ashton.
Pani Wiceprzewodnicząca/Wysoka Przedstawiciel, Lady Ashton! Dziś rano bardzo wyraźnie miała Pani okazję usłyszeć, że Parlament w pełni poprze Pani rolę przywódcy, i że domaga się przejęcia przez Panią inicjatywy w zakresie naszej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Usłyszała Pani również wiele pytań od koleżanek i kolegów dotyczących tego, kto i które państwa członkowskie blokują nasze wspólne wysiłki. Sugerowałabym Pani, by teraz - kiedy Europejska Służba Działań Zewnętrznych ustanawia swoje własne zasady dotyczące dostępu do informacji i do dokumentów - uczyniła Pani ją organizacją nowoczesną, która byłaby dostępna dla obywateli i nie traktowała polityki zagranicznej w taki sposób, jakby była to domena wyłącznie pewnych tajnych dyplomatów. Jestem pewna, że to byłby najlepszy sposób wzmocnienia naszych wspólnych wysiłków na rzecz prawdziwie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Na bliskim Wschodzie istnieje duże zagrożenie. W różnych krajach islamskich dochodzi do przypadków dyskryminacji chrześcijan - w tym dyskryminacji strukturalnej. Chrześcijańska społeczność w Iraku zmniejszyła się już o ponad połowę. Obecnie jesteśmy świadkami tego samego procesu w Egipcie. Dochodzi do ataków na starożytną społeczność koptyjską, do niezliczonych przypadków codziennego nękania, wymuszonych małżeństw, a wybudowanie kościoła jest praktycznie niemożliwe. W lutym przyjąłem tutaj wizytę 60 Koptów apelujących o pomoc.
Z tego względu mam do Pani dwie prośby, Pani Baronesso Ashton. Proszę sprawić, by Koptowie stali się głównym priorytetem naszej polityki. Należy położyć tamę systematycznemu dyskryminowaniu ich. Po drugie, 20 stycznia w tym Parlamencie zwróciliśmy się o opracowanie unijnej strategii na rzecz wolności wyznania i stałe monitorowanie takiej polityki. Czy może Pani sprawić, by tak się w rzeczywistości stało? Byłbym wdzięczny za Pani odpowiedź. Dziękuję za cierpliwość.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Polityka zagraniczna, bezpieczeństwa i obrony Unii Europejskiej to zasadniczo te dziedziny polityki, za pomocą których broni się gospodarczych i geostrategicznych interesów mocarstw europejskich. W coraz większym stopniu powodują one związanie się ze Stanami Zjednoczonymi i Organizacją Paktu Północnoatlantyckiego (NATO), oraz relegowanie współpracy i pomocy rozwojowej na drugi plan.
Ma to w znacznej mierze katastrofalne skutki, co jasno widać na przykładach Afganistanu, Palestyny, Iraku, Libii i innych krajów. Zasadniczo istnieje polityka podwójnych standardów, chroniąca interesy gospodarcze europejskich producentów uzbrojenia, którzy zarobili krocie na sprzedaży broni dyktatorom, którzy następnie wykorzystali ją do masakrowania własnych obywateli oraz mieszkańców państw sąsiadujących.
W efekcie najważniejsze pytania, jakie pojawiają się po tej debacie, dotyczą tego, czy wreszcie zmieni się polityka handlu bronią, oraz tego, co dokładnie mamy zamiar uczynić w celu powstrzymania ekspansjonistycznej i podżegającej do wojny polityki Izraela...
(Przewodniczący odebrał mówczyni głos)
Jaroslav Paška
(SK) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Wszyscy jasno zdajemy sobie sprawę, że nie możemy od Pani oczekiwać zainicjowania szerokich operacji bezpieczeństwa w regionach kryzysowych na całym świecie w tym krótkim okresie, który upłynął od utworzenia Pani biura.
Z drugiej strony już obecnie zapewnia ono Pani szeroki zakres możliwości negocjowania wszędzie tam, gdzie UE może za pomocą swoich stanowisk i wpływów politycznych odegrać korzystną rolę. Jednym z problemów bezpośrednio wpływających na UE, które wymagają znalezienia rozwiązania za pomocą rozsądnych negocjacji przy stole rokowań, jest okupacja terytorium UE przez armię turecką na Cyprze.
Turcja jest uprzywilejowanym partnerem UE i na pozór deklaruje pełne zainteresowanie pełnym członkostwem w naszej grupie europejskiej. Dlatego mocno wierzę, że powinna Pani w pełni wykorzystać potencjał, który już Pani ma dzięki swojej funkcji, do rozwiązania tej drażliwej kwestii, w którą UE jest bezpośrednio zaangażowana.
Andrew Henry William Brons
Panie Przewodniczący! To rozumie się samo przez się, że polityka zagraniczna i bezpieczeństwa to elementarna rola suwerennego państwa. Oddawanie tej roli na rzecz ponadnarodowej władzy oznacza lekceważenie lub umniejszanie istotnej kwestii stosunków między państwami członkowskimi lub w istocie jest przyznaniem, że nie ma już suwerennych państw.
Nie ma nic złego w unijnej polityce unikania ogólnoeuropejskich wojen, ale odrzuciłbym założenie, że w tym celu konieczna jest rezygnacja z suwerenności. Obrona wielkich osiągnięć Europy przed zaburzeniami lub osłabieniem powinna być również zadaniem każdego państwa europejskiego. Za wszelką cenę należy unikać agresywnych wojen, w których narody europejskie nie mają uzasadnionego interesu. Podobnie nie możemy angażować się w zakulisową agitację, która byłaby wynikającą z hipokryzji próbą przeniesienia tak zwanych "wartości europejskich” na niegościnny grunt.
Musimy uniknąć sytuacji, w której Europa stanie się przechowalnią migrujących mieszkańców trzeciego świata. Ich kultura jest produktem odmiennych społeczeństw. Sprowadzanie ludności trzeciego świata do Europy ...
(Przewodniczący odebrał mówcy głos)
Marco Scurria
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chciałbym podziękować Pani Baronessie Ashton za sprawozdanie, które nam dziś przedstawiła. Chciałbym jednak zwrócić uwagę, że niestety opinia publiczna w Europie nie wie o obecności Unii Europejskiej. Jak wspominało już wiele koleżanek i wielu kolegów, nasza polityka zewnętrzna nadal jest w powijakach, co można ocenić na podstawie niektórych wydarzeń, do których doszło w ostatnich dniach.
Europa nie może być nieobecna w obozie Aszraf: to obóz będący miarą nie tylko polityki międzynarodowej, ale również ochrony praw człowieka. Naszym obowiązkiem jest podejmowanie interwencji w tym regionie świata, podobnie jak w Syrii. Ten kraj znajduje się naprawdę w trudnym położeniu, w którym prawa człowieka oraz szansa na sprzeciwienie się despotycznemu rządowi muszą sprawić, by Unia Europejska zainteresowała się...
(Przewodniczący odebrał mówcy głos)
Boris Zala
Panie Przewodniczący! Mam tylko jedną uwagę: moim zdaniem coraz aktywniejsza polityka zagraniczna rządu w Ankarze oznacza nowe wyzwania i możliwości dla europejskiej polityki zagranicznej. Pani Wysoka Przedstawiciel! Uważam, że trzeba ustanowić zinstytucjonalizowany dialog w sprawie najważniejszych zagadnień strategicznych, na przykład polityki energetycznej, stabilności regionów Bałkanów Zachodnich i Kaukazu, irańskiego programu jądrowego czy obecnego demokratycznego przebudzenia na Bliskim Wschodzie.
W szczególności Turcja może odegrać konstruktywną rolę we wspieraniu UE w działaniach służących wzmocnieniu zdobyczy niedawnego demokratycznego przebudzenia na Bliskim Wschodzie. Taki dialog nie powinien jednak zastąpić drogi do przystąpienia Turcji, ale raczej ją uzupełnić i wzmocnić.
Przewodniczący
Oddaję teraz głos panu posłowi Albertiniemu, który ma na wystąpienie dwie minuty, jakie pozostały mu jako sprawozdawcy.
Gabriele Albertini
Panie Przewodniczący! W trakcie mojego pierwszego wystąpienia wykorzystałem jedynie dwie minuty z dostępnych mi czterech. Teraz, kiedy przysługują mi dwie minuty, chciałbym prosić o danie mi czterech minut na moje wystąpienie końcowe.
Przewodniczący
Ma Pan całkowitą rację, że przysługują Panu cztery minuty. Wykorzystał Pan dwie, zatem skoro tak, to pozostały Panu jeszcze dwie.
Ma Pan cztery minuty na wypowiedź.
Gabriele Albertini
(IT) Nie, Panie Przewodniczący, w trakcie mojego pierwszego wystąpienia mówiłem przez dwie minuty, a przysługiwały mi cztery...
Przewodniczący
Panie Pośle Albertini! Przysługują Panu cztery minuty na dwa Pańskie wystąpienia. Wykorzystał Pan już dwie. Proszę zabrać głos, a ja postaram się być elastyczny, ale oczywiście nie chcę dojść do takiego punktu, w którym nikt nie będzie Pana słuchał. Chcę, by został Pan wysłuchany, a jeżeli stracimy kolejne pięć minut, to nikt nie będzie słuchał tego, co ma Pan do powiedzenia.
Gabriele Albertini
(IT) Panie Przewodniczący! Ponieważ w ciągu dwóch minut nie dam rady powiedzieć tego, co mam do powiedzenia, to rezygnuję z mojego wystąpienia.
Przewodniczący
Dziękuję bardzo, Panie Pośle Albertini. Wszyscy jesteśmy Panu za to wdzięczni i żałujemy, że nie możemy Pana wysłuchać.
Roberto Gualtieri
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Uważam, że pan poseł Albertini miał rację, ponieważ jako sprawozdawca miał cztery minuty na swoje wystąpienie oraz dwie minuty na odpowiedź. Z tego względu pozwalam sobie zwrócić uwagę, że powinien mieć prawo do swoich czterech minut.
Ze swojej strony uważam, że to była korzystna i ważna debata, która pokazała nam, jak bardzo Parlament jest zjednoczony i gotowy zaproponować swoje wsparcie dla spójnych i skutecznych działań zewnętrznych Europy. Wysłuchaliśmy nie tylko wzajemnych oskarżeń za oczywiste ograniczenia wykazane przez Europę w trakcie niedawnych wydarzeń, ale również propozycje zapewniające swego rodzaju partnerstwo strategiczne między Parlamentem a innymi instytucjami, aby Europa stała się wiarygodnym podmiotem w sprawach bezpieczeństwa i obrony. Uważam, że takie partnerstwo stanowiłoby nie tylko szansę, ale też konieczność, ponieważ jeżeli prawdą jest to, o czym mówiliśmy, czyli że głównym atutem Europy jest jej zintegrowane podejście, to osiągnięcie takiego podejścia będzie wymagało wsparcia instytucji wyposażonej w jasne uprawnienia prawodawcze i budżetowe. Również z tego względu uważam, że powinniśmy znaleźć wyważone rozwiązanie kwestii współpracy międzyparlamentarnej.
Z dyskusji jasno wynika, w jaki sposób powinniśmy postępować. Przede wszystkim musimy dokonać oceny możliwości, jakie daje nam Traktat: poprzez stałą, uporządkowaną współpracę oraz poprzez art. 44, umożliwiający delegowanie zadania przeprowadzenia misji na konkretne państwa członkowskie, ale w proceduralnych ramach UE, co nie jest jednoznaczne z renacjonalizacją. Musimy wykorzystać istniejące struktury - począwszy od Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych - oraz postawić sobie ambitne zadania w zakresie potencjału. Oczywiście musimy także wiedzieć, w jaki sposób zaoferować zdolności przywódcze.
Chciałbym podziękować Pani Baronessie Ashton za zaangażowanie oraz wygłoszone przez nią ważne oświadczenia. Jak już powiedziała, atrakcyjną koncepcją jest to, że mała grupa może dokonać wielkich rzeczy, ale Europa jest wielką, cywilizowaną potęgą, która nie może wykręcać się od swoich zadań.
Przewodniczący
Panie Pośle Albertini, proszę przyjąć moje przeprosiny. Już wiem, jak dokładnie wygląda sytuacja. Przysługiwały Panu cztery minuty plus dwie. W trakcie pierwszego wystąpienia mówił Pan przez trzy minuty. Z tego względu zostały Panu trzy minuty, a my zachowamy możliwie jak największą elastyczność.
Gabriele Albertini
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W trakcie przesłuchania w Komisji Spraw Zagranicznych jeden z posłów zadał wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej podchwytliwe pytanie. Powiedział, że kiedy Henry Kissinger był krytykowany za izolacjonistyczne stanowisko Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza wobec Unii Europejskiej, odpowiedział "Tam nie ma żadnego ministra spraw zagranicznych, ani numeru telefonu, pod którym mogę rozmawiać z Europą”.
Następnie pan poseł zapytał panią baronessę Ashton: "czy obecnie mamy ministra spraw zagranicznych i telefon, pod który może zadzwonić?”. Udzieliła niezwykle brytyjskiej odpowiedzi: "tak, to ja wykonuję tę pracę, chociaż jestem nazywana wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą, a nie ministrem spraw zagranicznych. Mamy również numer telefonu, ale po drugiej stronie jest automatyczna sekretarka, która mówi, że trzeba nacisnąć 1, by uzyskać stanowisko brytyjskie, 2 - francuskie, 3 - niemieckie i tak dalej”.
Pani Baronesso Ashton! Wysłuchała Pani wystąpień wielu moich koleżanek i kolegów, a ten sygnał znalazł się również w moim sprawozdaniu. Przysłuchuje się Pani wielu głosom na całym świecie, ale proszę lepiej wsłuchać się również w nasz głos, Parlamentu, ponieważ zawsze popieramy politykę europejską, a nie tylko politykę państw członkowskich, którym udziela Pani odpowiedzi w Radzie, lub głosu Komisji, której odpowiada Pani na odpowiednich forach.
Chciałbym, by było również trzecie miejsce, w którym mogłaby Pani zadeklarować swoją trzecią lojalność. Tym miejscem jest środek tego Parlamentu, za mównicą, ponieważ jest Pani Radą, Komisją, a także Parlamentem. Sądzę, że należy rozwijać i wzmacniać ten dialog, by uzyskać demokratyczną legitymację dla naszej polityki zewnętrznej, kierowaną i kontrolowaną przez obywateli europejskich. Pomożemy Pani odegrać tę rolę.
María Muñiz De Urquiza
Panie Przewodniczący! W przypadku obozu Aszraf musimy przynajmniej przyłączyć się do słów potępiających naruszanie praw człowieka, do którego tam doszło. Jednakże tych słów potępiających naruszanie praw człowieka nie wolno pomylić ze wsparciem politycznym dla ruchu w obozie Aszraf.
W Iranie istnieje demokratyczna opozycja, reprezentowana przez Zielony Ruch, przez różne grupy polityczne w ramach Zielonego Ruchu, a potępiania łamania praw człowieka nie wolno pomylić z politycznym poparciem dla tej grupy.
Ponadto zwracam się do wiceprzewodniczącej Komisji i wysokiej przedstawiciel, by - kiedy zainicjuje lub otworzy dochodzenie dotyczące sytuacji w obozie Aszraf - zbadała również przypadki naruszania praw człowieka, jakich ruch mudżahedinów dopuszcza się wobec ludności, poświadczonych i udokumentowanych przez takie organizacje, jak na przykład Human Rights Watch.
Odnosząc się do mojego sprawozdania, Pani Baronesso Ashton, w szczególności chciałabym zwrócić Pani uwagę na ustęp 6, w którym wzywa się do opracowania białej księgi, która strategicznie skupiałaby się na roli Unii Europejskiej w organizacjach międzynarodowych do 2020 roku.
Chciałabym podziękować kontrsprawozdawcom za ich pomoc w przygotowywaniu i opracowywaniu projektu tego sprawozdania, a także potępić fakt, że pewne nieskończenie małostkowe siły polityczne w Parlamencie uniemożliwiły wspomnienie w moim sprawozdaniu o organizacji akademickiej, która zapewniła temu sprawozdaniu jego podstawę. Była to Fundación Alternativas, która zapewniła dobrą podstawę mnie, a także kontrsprawozdawcom i sekretariatowi w naszym pracach nad ukończeniem tego sprawozdania. Mam nadzieję, że sprawozdanie okaże się przydatne przy podejmowaniu politycznych decyzji i wspieraniu ponownego określenia roli Unii Europejskiej w organizacjach międzynarodowych.
Przewodniczący
Chciałbym powiedzieć Panu Posłowi Stevensonowi, że zanim przejąłem przewodniczenie obradom, została podjęta decyzja, aby w trakcie tej debaty nie stosować procedury niebieskiej kartki, właśnie po to, by umożliwić zabranie głosu wszystkim posłom, którzy tego chcieli.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Panie Przewodniczący! Pragnę podziękować Szanownym Posłom za tę debatę, która objęła pełne spektrum zagadnień. Panie Pośle Albertini! Z radością mogę stać w dowolnym miejscu, o ile to faktycznie będzie w tej sali - a podejrzewam, że kilka osób wolałoby, gdyby mnie tu nie było - i z zadowoleniem będę przemawiać z mównicy; to oczywiste miejsce między tymi dwoma. Bardzo wysoko cenię pracę, jaką wykonał Pan, Panie Pośle Albertini, wraz z innymi sprawozdawcami nad tym, co naprawdę uważam za przydatne i pomocne dla sprawozdania w kontekście zajęcia się spektrum działań europejskich.
Ale chciałabym również stwierdzić, że istnieje większa spójność, niż prawdopodobnie byłby w stanie wyobrazić sobie ktokolwiek przysłuchujący się tej debacie. Mamy silne, jednolite stanowiska w dziedzinie polityki zagranicznej w odniesieniu do całego szeregu kwestii, począwszy od naszych licznych obaw dotyczących praw człowieka aż po konkretne działania, jakie podejmujemy w sprawie Bliskiego Wschodu, naszego sąsiedztwa, Serbii i Kosowa, Bośni czy też naszego podejścia w Afryce, gdzie obecnie przyglądamy się sytuacji, która - jak należy mieć nadzieję - powoli klaruje się na Wybrzeżu Kości Słoniowej, ale zaczyna być niepokojąca w Ugandzie.
Te wszystkie stanowiska są wypracowywane wspólnie z 27 ministrami należącymi do Rady Spraw Zagranicznych, a ja muszę wyrazić dla nich uznanie. Uważam, że nieuchronnie zbliżamy się do większego poczucia spójności. Trzeba zrobić o wiele więcej - nie przeczę temu - i Państwo również chcieliby, byśmy uczynili o wiele więcej, ale proszę nie lekceważyć tego, co już udało się nam osiągnąć, i szlaku, którym do tego podążamy. Zatem chciałabym wyrazić uznanie dla nich i dla faktu, że często wypowiadają się również w imieniu nas wszystkich; nie możemy być obecni naraz we wszystkich miejscach na świecie. Dzisiaj mamy ministrów spraw zagranicznych jeżdżących w różne regiony świata, przekazujących wiadomości w moim imieniu, w imieniu Unii Europejskiej. To również ważny aspekt naszych działań.
Chciałabym również stwierdzić, że prawie zawsze jako pierwsi wygłaszamy oświadczenia, jako pierwsi wychodzimy przed szereg i mówimy, co naszym zdaniem powinno nastąpić. To moje biuro opracowało dokument roboczy w sprawie sankcji nałożonych na Syrię; w tym przypadku mamy wiodącą rolę. Jak pragnę podkreślić, choć nie zawsze się o tym informuje, choć nie zawsze trafia to do prasy w całej Unii Europejskiej, ale jako pierwsi naprawdę wydajemy oświadczenia i opracowujemy ich setki, aby konsekwentnie zwracać uwagę na znaczenie tego, co robimy; a konsekwencja ma kluczowe znaczenie w kontekście tego, o czym dzisiaj rozmawiamy.
W trakcie debaty skoncentrowaliśmy się na niektórych regionach świata, ale w ramach kolejnych wystąpień szanowni posłowie poruszyli cały szereg różnych spraw, którymi jeszcze musimy się zajmować.
Pan poseł Salafranca wspomniał o wydarzeniach, które w trakcie weekendu zaszły na Kubie, oraz o panie Soto, a my uważnie analizujemy tę sprawę. Zwróciliśmy się o dalsze informacje dotyczące tego przypadku, ponieważ to jasne, że mamy do czynienia z niezwykle istotnym obszarem.
Niektórzy z szanownych posłów pytali się o Strefę Gazy, zwracając się o zagwarantowanie, że pomoc będzie docierać, o dalsze wspieranie mieszkańców Strefy Gazy - co czynimy, ale toczymy również rozmowy, by je poszerzyć i usprawnić.
Następnie mamy wydarzenia w Górnym Karabachu między Azerbejdżanem i Armenią, gdzie toczymy rozmowy z obiema stronami i czekamy na wsparcie udzielane przez Francję, aby przyspieszyć tamtejszy proces.
W Albanii prowadzimy rozmowy z premierem oraz z opozycją, aby posunąć dialog naprzód.
A oczywiście w całej Afryce, gdzie wspomniałam o dwóch krajach, moglibyśmy jednak prowadzić dyskusję o ich dużo większej liczbie, nie tylko o tym, co obecnie ponownie dzieje się w Sudanie i o znaczeniu zapewnienia powstania Sudanu Południowego z możliwie jak najlepszymi szansami odniesienia sukcesu.
Mamy również Ukrainę, ważny kraj sąsiadujący, o którym wspominał - jak mi się wydaje - pan poseł Saryusz-Wolski i inni.
Mamy całe spektrum spraw do rozwiązania i musimy nadal sobie z nimi wszystkimi radzić. Zatem, Szanowni Posłowie, chciałam jedynie Państwu powiedzieć, że trzeba to wziąć pod uwagę.
Na koniec, w trakcie kilku ostatnich przysługujących mi minut, chciałabym rozwiać kilka narosłych mitów. Nie dążę do zajęcia fotela w Radzie Bezpieczeństwa. Dążyłam do tego, by UE uzyskała właściwy status w ramach Zgromadzenia Ogólnego ONZ, co udało się nam uzyskać bez choćby jednego sprzeciwu, a Szanowni Posłowie wiedzą, że kosztowało nas to wiele pracy, i chciałabym wyrazić uznanie dla wszystkich, którzy się do tego przyczynili, ale teraz dysponujemy tym silniejszym głosem.
Moim zdaniem musimy również zastanowić się nad tym, co naprawdę robimy w ramach WPBiO; nie twórzmy chaosu za pomocą opisów, które są nieprawdziwe. W samej Libii dzięki naszej pomocy udało się nam wesprzeć 55 tysięcy osób, które mogły wrócić do swoich domów. Na Radzie Europejskiej nie byłam przeciwna strefie zakazu lotów, co potwierdzi pan premier Cameron; zdecydowanie nic takiego nie mówiłam. Powiedziałam jedynie, że jeżeli ma to być skuteczne i zrobione szybko, to ci, którzy mogą szybko działać, powinni to uczynić.
W sprawie naszych przedstawicielstw staram się wzmocnić ten potencjał, którym dysponujemy w naszych przedstawicielstwach otwieranych w Bengazi oraz w naszych działaniach w Iraku. Ale nie przeciwstawiajmy tego wydarzeniom w innych krajach, na przykład na Bahamach. Pracownicy na Bahamach to pochodząca z Komisji kadra zajmująca się rozwojem, pracująca nad programami dla obszarów wiejskich, rolnictwa, niektórych najuboższych ludzi, i moim zdaniem nie powinniśmy tego postrzegać w kategoriach sytuacji "albo, albo”.
Szanowni Posłowie! Musimy uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby wesprzeć kraje na całym świecie. Zatem na koniec powiem to, od czego zaczęłam, czyli że nie brakuje nam ambicji; potrzebujemy środków, by dobrze wykonywać nasze zadania; musimy być w stanie zachować konsekwencję; musimy rozwijać i wzmacniać to, co robimy, i właśnie to będziemy czynić, ale zrobimy to poprzez zaangażowanie w nasze działania 27 członków Unii Europejskiej, czasami im przewodząc, czasami nakłaniając, czasami pracując wraz z niektórymi, a Państwa wsparcie będzie w tym procesie bezcenne.
(Oklaski)
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie nad przyjęciem trzech sprawozdań odbędzie się dziś o godz. 12.30.
(Posiedzenie zawieszono na kilka minut)
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Băsescu
Chciałabym pogratulować mojemu koledze, Panu Posłowi Albertiniemu, przygotowania tego szczegółowego sprawozdania. Porusza się w nim ponownie te zagadnienia, gdzie konieczne jest aktywniejsze zaangażowanie ze strony UE. Mogę w tym kontekście wspomnieć o Partnerstwie Wschodnim i Synergii Morza Czarnego. Te dwie inicjatywy będą miały duże znaczenie zarówno w zakresie wzmocnienia stosunków z krajami znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie, jak i w zakresie bezpieczeństwa energetycznego.
Organizacja szczytu Partnerstwa Wschodniego jesienią bieżącego roku oraz ustanowienie Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest to obiecujące sygnały wskazujące na realizację tych wytycznych.
Wśród priorytetów wspólnej polityki zagranicznej znalazło się również wzmocnienie stosunków z Republiką Mołdowy, ze względu na podpisanie umowy stowarzyszeniowej z UE. Przywołanie tej kwestii zapewni korzystny postęp w negocjacjach między obiema stronami.
Chciałabym zwrócić w tym Parlamencie uwagę na znaczenie przywiązywane do rozwiązywania nierozstrzygniętych konfliktów, zwłaszcza w Naddniestrzu. Z zadowoleniem przyjmuję ten krok, w szczególności w kontekście fiaska dialogu wiedeńskiego przeprowadzonego w ubiegłym miesiącu. Popieram kontynuację negocjacji w formacie 5+2.
Proinsias De Rossa
na piśmie - Europa nie może ponownie zawieść Palestyńczyków. Teraz, po niespodziewanym porozumieniu pojednawczym między Fatahem i Hamasem, zobowiązującym do utworzenia technicznego, bezpartyjnego rządu tymczasowego oraz przeprowadzenia wcześniejszych wyborów, Europa musi skorzystać z tej szansy, aby odegrać w tym regionie pozytywną rolę. Może to uczynić współpracując z rządem tymczasowym, który ma powstać w ciągu najbliższych kilku dni; wspierając wcześniejsze wybory; a także - co najważniejsze - zobowiązując się do pełnego poszanowania wyniku wyborów oraz współpracy z nowym rządem, który po nich powstanie. Europa nie może z jednej strony współpracować z ruchami demokratycznymi w Libii, Syrii, Tunezji i Egipcie, a z drugiej - odmawiać współpracy z rządem demokratycznie wybranym przez społeczeństwo Palestyny. Pierwotna reakcja Izraela na pojednanie, polegająca na wstrzymaniu podatków należnych władzy palestyńskiej, jest niezgodna z prawem i potencjalnie może mieć katastrofalne skutki dla pokoju, zagrażając wysiłkom premiera Salema Fayyada w zakresie budowy państwa. UE musi zareagować w celu pełnego pokrycia utraty dochodów, a jednocześnie jasno stwierdzić, że odzyskamy te pieniądze od Izraela poprzez zamrożenie wszelkich środków należnych Izraelowi ze strony UE do tej samej wartości, dopóki nie zaprzestanie dalszego łamania prawa międzynarodowego.
Ágnes Hankiss
, na piśmie - W 2010 roku przesłałam pytanie pisemne do pani komisarz Malmström, aby się dowiedzieć, jakie działania Komisja podjęła w celu wykrycia roli organizacji pozarządowych w finansowaniu terroryzmu. Fakt, że organizatorzy zeszłorocznej flotylli planują powtórzyć swoją akcję w pierwszą rocznicę tego incydentu, a posłowie grup politycznych GUE oraz Verts/ALE zorganizowali 10 maja wysłuchanie w tej sprawie, powoduje, że ta kwestia ponownie znajduje się w centrum uwagi. Jeżeli naszym, Europejczyków, ostatecznym celem jest pokój, demokratyzacja Bliskiego Wschodu, likwidacja skrajnego ubóstwa oraz rozwój warunków życiowych w Strefie Gazy, to właściwym środkiem ułatwiającym realizację tych szczytnych celów nie jest flotylla, na co wcześniej uwagę zwróciła wiceprzewodnicząca/wysoka przedstawiciel, lady Ashton. Nie możemy traktować jako akcję humanitarną działania, które nie do końca jest tym, czym się wydaje. Sędzia Bruguière, uznany i szanowany specjalista w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi, dowiódł, że organizator tej flotylli, Fundacja Pomocy Humanitarnej (IHH), utrzymywał kontakty z al-Kaidą. Patronująca IHH organizacja, Unia Dobra, popiera działalność ekstremistycznych radykałów, sprzedając im broń. Zwracam się do koleżanek i kolegów o powstrzymanie się od wykorzystywania kryzysu bliskowschodniego do własnych celów politycznych, które nie mają nic wspólnego z procesem pokojowym, i od tendencyjnej postawy, która w ogromnym stopniu przypomina język i mechanizmy komunistycznego i sowieckiego podejścia wobec Izraela.
Jiří Havel
Projekt rezolucji jasno pokazuje, że nadal występują poważne trudności w realizacji odpowiednich przepisów traktatu lizbońskiego. Z punktu widzenia państw członkowskich to nienajlepsza sytuacja, kiedy Parlament Europejski (PE) "pilnie wzywa” Radę Europejską do opracowania "europejskiej strategii polityki zagranicznej” lub kiedy wzywa Radę Europejską "do realizacji tego zadania na podstawie dialogu politycznego z PE”. Gdyby już obecnie istniała europejska strategia polityki zagranicznej, w UE istniałaby o wiele lepsza równowaga w tej mierze, na przykład w odniesieniu do ruchów w świecie arabskim oraz podwójnych, czy nawet potrójnych standardów stosowanych wobec krajów tego regionu.
Kolejnym problemem jest stanowisko przyjmowane przez UE wobec coraz burzliwszych wydarzeń na Bałkanach. UE jak dotąd nie znalazła jeszcze "klucza” do tego regionu i brakuje jej systematycznego podejścia. Efektem tej sytuacji jest między innymi szybko spadający prestiż UE oraz atrakcyjność członkostwa w UE w krajach Bałkanów Zachodnich. Koncepcje pana Valentina Inzko, wysokiego przedstawiciela społeczności międzynarodowej oraz specjalnego przedstawiciela UE w Bośni i Hercegowinie, nie pomogą rozwiązać tej sytuacji, lecz przyniosą raczej odwrotny skutek.
Danuta Jazłowiecka
Szanowni państwo, w minionym tygodniu miało miejsce niezwykle istotne wydarzenie. Po długich negocjacjach udało się w końcu przekonać naszych partnerów z ONZ, aby zgodzili się na przyznanie Unii nowego statusu w ramach tej organizacji. Jest to niewątpliwy sukces, zważywszy na początkowe opory Zgromadzenia Ogólnego. Nie możemy jednak popadać w triumfalizm i uznać, iż od tej pory Unia będzie prezentowała jednolite stanowisko na forum Narodów Zjednoczonych. To, że w naszym imieniu będą mogli wypowiadać się Przewodniczący Rady Europejskiej, czy Wysoki Przedstawiciel, nie oznacza, iż państwa członkowskie będą potrafiły prezentować wspólne stanowisko w ramach szczególnie kontrowersyjnych tematów. Przykład Libii pokazuje, jak duże są pomiędzy nami podziały, nawet w sprawach wydawałoby się oczywistych, takich jak ochrona ludności cywilnej. Tak więc wyraźnie trzeba powiedzieć, że bez woli politycznej ze strony państw członkowskich wspomniana decyzja nie będzie miała żadnego znaczenia. Dlatego nie mogę się zgodzić z panią Ashton, iż od tej pory świat będzie słyszał jeden, jasny głos Unii. Boję się raczej, iż przez dłuższy czas będziemy mieli do czynienia z wielogłosem, gdzie jednolite stanowisko Unii będzie osłabiane, nie tylko przez stałych członków Rady Bezpieczeństwa, ale również przez szukającą swojego miejsca po Traktacie Lizbońskim Prezydencję. Jak Pani Ashton zamierza wypracowywać jednolity głos UE w ONZ i jak zamierza budować dobry wizerunek UE w tej organizacji?
Tunne Kelam
, na piśmie - Jestem podbudowany podejściem wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa: uświadomieniem sobie, że oprócz słów liczą się też czyny. Chciałbym przypomnieć Pani, Pani Baronesso Ashton, radę pana posła Josepha Daula: proszę się nie lękać, a będzie Pani mieć poparcie tego Parlamentu.
Przekonanie autorytarnych przywódców, że poważnie traktujemy nasze podstawowe wartości, jest naszym wspólnym zadaniem. Oznacza to przede wszystkim podejście warunkowe: gotowość nie tylko do sugerowania i błagania, ale także do zadawania bólu, na przykład nakładania rzeczywistych sankcji na te reżimy, dla których nie liczy się nawet życie ich obywateli. Zgadzam się, że sankcje wobec Syrii powinny objąć setki ludzi, a nie zaledwie tuzin.
Dziękuję za wygłoszone przez Panią potępienie masakry w obozie Aszraf, do której doszło 8 kwietnia 2011 r. Zdecydowanie zalecam, by w tym przypadku postępowała Pani zgodnie z jasnym przekazem Parlamentu Europejskiego z kwietnia 2009 roku: potrzebujemy wyraźnego i przekonującego sygnału, że UE naprawdę troszczy się o życie 34 nieuzbrojonych członków irańskiej opozycji, i nie będzie dalej tolerować brutalnego łamania ich wolności i godności. Zwracam się do Komisji, aby objęła przywództwo przy proponowanym przesiedlaniu.
Jaromír Kohlíček
W UE wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa zawsze jest dużym problemem. Z jednej strony duże kraje tradycyjnie przyzwyczajone są do polegania na własnych siłach, a w szczególności Francja i Wielka Brytania nadal mają poczucie, że są wielkimi potęgami. Można to dostrzec w ich podejściu do rozwiązywania problemów polityki zagranicznej. W ostatnim okresie rozstrzyganie sporów było zorientowane raczej na rozwiązania militarne, ponieważ pomijają one rozwiązania pokojowe na rzecz interwencji. Moim zdaniem istnieją przesłanki po temu, by wierzyć, że obecny świat zmierza ku wielobiegunowości, a pokojowa polityka zagraniczna jest zgodna z prawem międzynarodowym i Kartą ONZ. Zamiast przedsięwzięć wojskowych, których ostatni przykład w postaci Libii właśnie rozwija się na naszych oczach, obecny świat powinien skierować wszystkie swoje wysiłki na rzecz przeciwdziałania ubóstwu i analfabetyzmowi, a także na rozwiązywanie innych poważnych problemów. Do realizacji tego celu bezwzględnie konieczne są ograniczenie arsenałów bojowych oraz rozbrojenie, w tym powszechne porozumienie dotyczące rezygnacji z broni jądrowej. Ważnym elementem polityki zagranicznej UE powinna być pomoc w łagodzeniu skutków katastrof. Takie działania nie powinny wiązać się z użyciem wojska. Użycie sił policyjnych możliwe jest wyłącznie w przypadkach nadzwyczajnych, na podstawie rezolucji ONZ oraz w celu ochrony pracowników w sektorach usług społecznych, zdrowotnych i publicznych, a także w celu szkolenia policji. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa musi być ściśle oddzielona od NATO. Z tych powodów Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordycka Zielona Lewica odmawia poparcia przedmiotowego sprawozdania.
Mariya Nedelcheva
Tydzień temu Zgromadzenie Ogólne ONZ uprawniło UE do przemawiania na jego posiedzeniach jednym głosem. Od chwili obecnej przedstawiciele wysokiego szczebla będą uprawnieni do przekazywania stanowiska Unii w międzynarodowej instytucji najwyższej rangi. To postanowienie jest ważnym krokiem naprzód we wdrażaniu Traktatu z Lizbony, ale to nie wystarczy. UE potrzebuje prawdziwej strategii, by faktycznie mogła wykonywać uprawnienia przyznane jej na mocy Traktatu z Lizbony. UE nie powinna być dalej zmuszana do krycia się w cieniu, czy to na forum Rady Bezpieczeństwa, czy też Rady Praw Człowieka, NATO, WTO lub G-20. Co więcej, powinniśmy objąć przewodnią rolę przy stanowieniu globalnego systemu parlamentarnego. W oczywisty sposób potrzebna jest dyplomacja wysokiego szczebla, ale musi ona być prowadzona w konsultacji ze społeczeństwem. A w jaki sposób można to lepiej uczynić, niż przez zapewnienie obywatelom z całego świata ich reprezentacji na forum ONZ? Mamy Parlament Europejski, ale istnieją również parlamenty regionalne, na przykład Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE. Obecnie potrzebujemy parlamentu światowego. Pani Baronesso Ashton, Unia Europejska musi być ambitna. Mam nadzieję, że ta propozycja znajdzie się w Pani białej księdze.
Kristiina Ojuland
, na piśmie - Na wstępie chciałabym wyrazić moją najszczerszą wdzięczność pani baronessie Ashton za udzielone przez UE pełne poparcie dla starań Estonii na rzecz rozwiązania kryzysu z zakładnikami w Libanie. Jednakże uprowadzeni Estończycy nadal znajdują się na łasce porywaczy. Dlatego bylibyśmy wdzięczni za Pani dalsze zaangażowanie i pomoc w rozwiązaniu tej sytuacji.
Przechodząc do przyszłości wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, chciałabym zaapelować o większą spójność i konsekwencję w postępowaniu wobec reżimów niedemokratycznych. Nałożyliśmy sankcje na Białoruś, ale nie uczyniliśmy tak w związku ze sprawą Magnickiego w Rosji, chociaż Parlament Europejski zwrócił na nią uwagę w dorocznym sprawozdaniu na temat przestrzegania praw człowieka na świecie w 2009 roku oraz w polityce Unii Europejskiej w tej dziedzinie.
Nadal trzymamy się polityki jednych Chin, podczas gdy władze w Pekinie ostatnio zwiększyły represje i przemoc w regionach Tybetu i Ujguru. Zamiast flirtować z władzami w Pekinie powinniśmy również zawrzeć porozumienie o wolnym handlu z Tajwanem, będącym przykładem kwitnącej demokracji. Polityka jednych Chin jest przestarzała i moralnie podkopuje wizerunek Unii Europejskiej. Powinniśmy dostosować naszą politykę do naszych wartości.
Ioan Mircea Paşcu
, na piśmie - Traktat z Lizbony dał nam ogromną szansę dokonania postępu w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa. Ale rzeczywistość pokazuje, że to nie wystarczy. Pomimo stosunkowo dużej liczby operacji nadal istnieje wyraźny rozdźwięk między instrumentami, jakie sobie zapewniamy - proszę spojrzeć na przykład grup bojowych - a stosowanym przez nas obecnie usprawnionym gromadzeniem sił krajowych, kiedy UE musi podjąć interwencję. Weźmy Libię jako przykład: z uwagi na brak konsensusu politycznego i właściwych środków wojskowych konieczne było sformowanie "koalicji chętnych” - koncepcji, której tak zdecydowanie się przeciwstawialiśmy, kiedy inni poprzednio ją proponowali - oraz wezwanie NATO do objęcia przywództwa! Przykład Libii praktycznie zepchnął naszą WPBiO na całkowity margines, dokładnie w tym czasie, kiedy była ona potrzebna i miała okazję zaprezentowania się w praktyce! W efekcie uważam, że jeszcze raz powinniśmy zastanowić się nad naszą WPBiO, aby sprawdzić, czego naprawdę potrzeba, by jej koncepcja się urzeczywistniła, zarówno pod względem politycznym, jak i wojskowym, by następnym razem nas nie zawiodła ponownie, kiedy będziemy musieli się do niej uciec.
Sirpa Pietikäinen
Nasza wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa znalazła się na rozdrożu. Traktat z Lizbony umożliwił taki rozwój stosunków zagranicznych Unii, który wcześniej był niemożliwy. Dotychczasowy postęp następował jednak dość powoli. Niemniej jednak nasze wspólne wartości europejskie pozwalają nam na budowanie europejskiej polityki zagranicznej opierającej się na zrównoważonym rozwoju i prawach człowieka.
Potrzebujemy jasnego europejskiego programu zewnętrznego, aby UE była w stanie świadomie wspierać politykę globalną opierającą się na stosunkach wielostronnych. Kluczowymi elementami tej polityki byłoby wsparcie dla działań ONZ oraz wyjaśnienie polityki UE wobec ONZ.
Cristian Dan Preda
Sytuacja w Syrii wywołuje głębokie zaniepokojenie. Nie dysponujemy pełnymi, wiarygodnymi informacjami, ponieważ prasie zagranicznej odmówiono dostępu. Jednakże środki represji stosowane przez reżim Assada zaostrzają się i już teraz - według danych zaprezentowanych przez organizacje pozarządowe - spowodowały śmierć 600-700 cywilów oraz aresztowanie lub zniknięcie kolejnych 8.000 osób. Obywatele Syrii demonstrują od blisko 2 miesięcy i nie wolno pozostawić ich samych w walce o demokrację. Brutalne represje są niedopuszczalne i muszą zostać powstrzymane. UE musi objąć wiodącą rolę w poszukiwaniu szybkiego rozwiązania. Właśnie dlatego chciałbym z zadowoleniem przyjąć zatwierdzone na początku tygodnia przez Radę środki ograniczające wobec reżimu syryjskiego. We współpracy z partnerami Unii musimy jednak uczynić więcej, by zmusić władze syryjskie do zaprzestania stosowania represji. Assad jest osamotniony. W chwili obecnej jedynie reżim Kaddafiego potępia "międzynarodowy spisek wymierzony w bezpieczeństwo narodowe Syrii”, które to oświadczenie bardzo wiele mówi o sytuacji w Syrii. Wreszcie chciałbym podkreślić, że w obecnych okolicznościach wniosek Syrii o fotel w Radzie Praw Człowieka ONZ jest niedopuszczalny.
Traian Ungureanu
, na piśmie - Utrzymujące się akty przemocy wobec kościoła koptyjskiego w Egipcie i - szerzej - wobec chrześcijan na Bliskim Wschodzie wymagają natychmiastowej reakcji ze strony Unii Europejskiej. Zagrożona jest znaczna część dziedzictwa chrześcijańsko-europejskiego. Setki i tysiące ludzi prześladuje się z uwagi na ich poglądy religijne. Nowe władze egipskie skorzystały na powszechnej sympatii oraz bezpośrednim finansowym i politycznym wsparciu ze strony UE. Ale teraz, po paleniu kościołów i mordowaniu chrześcijan w ponownej fali ataków, nadszedł czas, by UE nadzwyczaj wyraźnie pokazała władzom egipskim, że są odpowiedzialne za wewnętrzne bezpieczeństwo kraju oraz za ochronę praw i dobrobytu wszystkich obywateli Egiptu. Za pomocą mocnego zapewnienia, że wspólnota chrześcijańska będzie w Egipcie bezpieczna, władze egipskie muszą rozwiać podejrzenia, iż przymykały oko lub nawet zachęcały do przemocy na tle religijnym. UE powinna zwrócić się do władz egipskich o wyjaśnienia i jasno stwierdzić, że dalsza przemoc wiązać się będzie z zawieszeniem europejskiej pomocy finansowej i humanitarnej. To jednoznaczne ostrzeżenie powinno stanowić warunek wszystkich obecnych porozumień i musi zostać włączone do wszystkich przyszłych porozumień z rządami krajów bliskowschodnich.
Zbigniew Ziobro
W czasie styczniowej debaty dotyczącej sytuacji w Tunezji i Egipcie, jak również wolności wyznania wspomniałem o tragicznej sytuacji chrześcijan w krajach arabskich, szczególnie podkreślając represje religijne dotykające egipskich Koptów. Zwracałem uwagę na radykalizujący się islam, kierujący swoją agresję przeciwko wyznawcom Chrystusa. Dziś widać, że moje obawy były uzasadnione. Starcia pod kościołem św. Menasa to tylko wierzchołek góry lodowej, jaką jest tragedia egipskich chrześcijan oraz milczenie organizacji międzynarodowych. W tym kontekście warto wspomnieć o pominiętych przez Parlament i panią Catherin Ashton atakach na klasztor Biszo w marcu tego roku, kiedy to armia egipska ostrzelała klasztor pełny uchodźców z Kairu oraz o działaniach islamskiej wspólnoty Salafitów o skrajnych poglądach. W kwietniu przeprowadzili oni serię ataków na obiekty chrześcijańskie w Beni Ahmad oraz miejscowościach Basztil i Kamadir. Jak widać Wspólnota Europejska wciąż nie potrafi wypracować spójnej strategii reagowania na przypadki łamania praw człowieka w regionie Azji i Afryki Północnej i zapobiegania im w przyszłości. Powinniśmy mocniej naciskać na egipskie władze, aby broniły Koptów. Niezbęde jest wzmocnienie sekcji walki z nietolerancja religijną ze szczególnym uwzględnieniem prześladowanych chrześcijan w ramach Podkomitetu do Spraw Politycznych Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.
