Top van de G-20 te Pittsburgh (24-25 september) (debat)
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de Top van de G-20 te Pittsburgh (24-25 september 2009).
Cecilia Malmström
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een groot genoegen hier aanwezig te zijn vandaag en het Zweedse voorzitterschap te vertegenwoordigen. Het voorzitterschap en de Commissie zullen samen de EU vertegenwoordigen op de Top van de G-20 op 24 en 25 september te Pittsburgh. Morgen houden we in Brussel een informele Europese Raad om het gemeenschappelijk standpunt van de EU voor te bereiden. Zoals u allemaal weet, heeft de mondiale financiële crisis mondiale maatregelen zonder weerga noodzakelijk gemaakt.
Ten eerste, snelle en krachtdadige financiële en monetaire beleidsmaatregelen ter ondersteuning van de financiële sector en de reële economie. Ten tweede, coördinatie van de mondiale inspanningen en ontwikkeling van de rol van de G-20 als coördinatieforum, onder andere voor maatregelen met betrekking tot de regulering van de financiële markten. De financiële en monetaire beleidsmaatregelen die we snel konden nemen, waren absoluut noodzakelijk om het dieptepunt van de crisis door te kunnen komen.
De globale steun aan de Europese economie dit en volgend jaar wordt geraamd op vijf procent van het bnp. De centrale banken hebben op de crisis gereageerd door het renteniveau in de buurt van nul te houden. Vandaag zijn we voorzichtig hoopvol dat, wat betreft de acute problemen van de financiële sector, het ergste achter de rug is, maar de economische situatie is nog altijd onstabiel en het risico op een terugval is groot. We zijn er ons zeer van bewust dat de toenemende werkloosheid de komende tijd een erg dominerende kwestie zal blijven. De situatie is nog altijd onzeker, maar had heel wat erger kunnen zijn.
Coördinatie en samenwerking op internationaal niveau zullen ontzettend belangrijk zijn om een breed herstel te verzekeren en om de toon aan te geven voor een terugkeer naar duurzame groei op lange termijn die op een stabiel fundament rust. De G-20 hebben daarin een centrale rol gespeeld en zullen dat blijven doen. De G-20 zullen ook samenwerken met de internationale financiële instellingen, het IMF en de Wereldbank, om te garanderen dat ze over voldoende middelen en een goed werkende interne organisatie beschikken om economische groei te kunnen ondersteunen en financiële stabiliteit in de hele wereld te kunnen verzekeren.
Het G-20-proces heeft de volgende belangrijke resultaten opgeleverd:
We hebben ten eerste een gemeenschappelijke analyse van de problemen waardoor onze economieën zijn getroffen. Dat klinkt misschien niet als een grote stap voorwaarts, maar een gemeenschappelijke kijk op de financiële sector en de problemen van de reële economie die aan de basis van de crisis liggen, is een voorwaarde voor effectieve tegenmaatregelen.
We hebben ten tweede echte vooruitgang geboekt met een reeks concrete maatregelen waar we het in het voorjaar op de top in Londen over eens werden. Het gaat daarbij om, bijvoorbeeld, een omvattend pakket maatregelen om onze economieën aan te zwengelen en versterkte samenwerking op het gebied van toezicht op en regulering van de financiële markten. We hebben er verder voor gezorgd dat het Internationaal Monetair Fonds voldoende middelen heeft om te voldoen aan de vraag naar leningen. We hebben er ons bovendien toe verbonden de internationale financiële instellingen beter in staat te stellen toezicht te houden op de mondiale macro-economische situatie om tijdig te kunnen waarschuwen als vergelijkbare problemen opnieuw zouden opduiken.
Er moet nog veel worden gedaan, maar we hebben aanzienlijke vooruitgang geboekt die door gecoördineerde internationale inspanningen is doorgedrukt. Ik ben van mening dat de EU samen met de andere landen van de G-20 grote vooruitgang heeft geboekt met betrekking tot een aantal cruciale kwesties die doorslaggevend zijn om strategisch te kunnen reageren op de economische en financiële crisis. Dankzij onze gecoördineerde EU-strategie neemt Europa het voortouw in het debat in plaats van het te volgen. Bij het uitwerken van mondiale oplossingen wordt naar onze oplossingen gekeken. Daarom nodigt het voorzitterschap de staatshoofden en regeringsleiders morgenavond uit voor een diner, om voort te bouwen op het succesvolle werk van de informele Ecofin-lunch en de vergadering van de ministers van Financiën van de G-20 in Londen zodat we goed voorbereid naar Pittsburgh vetrekken.
Ik verwacht dat de vergadering morgen en de Top in Pittsburgh verdere vooruitgang zullen opleveren met betrekking tot de globale kwesties die ik heb genoemd, maar ook op enkele bijkomende gebieden. Een onderwerp dat veel ministers van Financiën in sterke bewoordingen aan de orde hebben gesteld, is de rol van het bonusstelsel voor de financiële stabiliteit. De ministers van Financiën van de EU zijn het erover eens dat wij het voortouw zouden moeten nemen om effectieve mondiale normen te eisen om ervoor te zorgen dat het bonusstelsel geen destabiliserende gevolgen heeft en dat de uitbetalingen van de bonussen in redelijke verhouding tot de prestatie staan. Dat is een belangrijk onderdeel van de globale inspanning om grotere transparantie van en beter toezicht op de financiële sector te verzekeren en dat is cruciaal om in de toekomst stabiliteit te kunnen verzekeren.
De Raad voor financiële stabiliteit is verzocht om op de Top van Pittsburgh verslag uit te brengen over zijn werkzaamheden met betrekking tot het opstellen van beginselen voor bonusstelsels. Ik hoop dat dit verslag concrete strategieën zal bevatten die in de praktijk uitvoerbaar zijn en die garanderen dat financiële instellingen zinnige en verantwoorde belonings- en bonusstructuren invoeren. Bovendien hoop ik dat we het erover eens kunnen worden dat we de nodige stimulansen aan onze economieën blijven geven zolang dat nodig is, maar het is ook belangrijk dat we er ons toe verbinden om de maatregelen af te bouwen wanneer ze niet langer nodig zijn zodat we overheidsfinanciën weer in evenwicht kunnen krijgen wanneer het herstel een feit is.
We zijn nog maar net begonnen na te denken over die exit-strategieën. Hoe zij eruit zullen zien en gecoördineerd en uitgevoerd worden, zal een erg belangrijk onderdeel zijn om tot een evenwichtig economisch herstel op lange termijn te komen. Een andere grote uitdaging is de werkgelegenheid. We moeten de noodzakelijke maatregelen zorgvuldig uitwerken, en tezelfdertijd een goed afgewogen samenspel van financieel en structureel beleid handhaven. Ik ben ervan overtuigd dat we ons opnieuw zullen laten leiden door de noodzaak om te weerstaan aan protectionisme en rechtvaardige spelregels op de mondiale markten te verzekeren. Daarvoor zullen de regulering van en het toezicht op de financiële markten verregaand moeten worden gecoördineerd, en hetzelfde geldt voor de afbouw van buitengewone maatregelen die we hebben genomen ter ondersteuning van de financiële sector. Zowel op nationaal als op EU-niveau zal nog altijd veel werk noodzakelijk zijn.
Morgen en in Pittsburgh, maar ook gedurende de rest van het jaar, zullen de discussies over de hervorming van de financiële instellingen voort worden gezet. We willen dat die instellingen sterk zijn, met voldoende middelen, het juiste mandaat, politieke richtsnoeren en bestuursstructuren die hun ledensamenstelling correct weerspiegelen. Die kwesties zijn complex en houden verband met elkaar, maar ze moeten dringend worden aangepakt zodat de financiële instellingen hun werk kunnen doen dat steeds belangrijker wordt.
Tot slot wil ik zeggen dat er grote behoefte is aan politieke besluitvaardigheid als we vooruitgang willen boeken in de discussies in de aanloop naar de klimaattop in Kopenhagen. Dat staat erg hoog op de prioriteitenlijst van het Zweedse voorzitterschap. Wij willen zorgen voor de juiste stimulansen zodat iedereen maatregelen neemt voor het beperken van de opwarming van de aarde en het aanpassen van economische strategieën zodat ze een ontwikkeling bevorderen die goed is voor het klimaat.
Het is ons doel dat de vergadering in Pittsburgh tot vooruitgang leidt op het gebied van richtsnoeren voor de financiering van mondiale klimaatmaatregelen. Ik kan niet beloven dat we alles zullen bereiken wat we willen, want het zijn erg complexe kwesties, maar we beloven dat het voorzitterschap de standpunten van de EU op een verantwoorde manier naar voren zal brengen en verdedigen. In die geest kijk ik uit naar vruchtbare discussies met de staatshoofden en regeringsleiders morgenavond en de concrete resultaten die de wereld volgende week van Pittsburgh verwacht.
(Applaus)
Joaquín Almunia
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malmström, dames en heren, dit is de eerste keer in deze nieuwe zittingsperiode dat ik het Europees Parlement toespreek. Om te beginnen wil ik u allen gelukwensen met het feit dat u gekozen, of in vele gevallen herkozen bent. Ik ben er zeker van dat wij allen het gevoel van verantwoordelijkheid delen met betrekking tot de aanpak van een van de grootste politieke uitdagingen van onze generatie: hoe deze ernstige economische en financiële crisis te boven komen. We moeten het klimaat van vertrouwen en stabiliteit herstellen voor onze burgers, hun kansen vergroten en het hoogst mogelijke niveau van sociale cohesie garanderen voor iedereen.
Deze kwestie, die volgende week ter sprake komt op de Top van de G-20 in Pittsburgh, neemt een centrale plaats in in deze uitdaging en deze bezorgdheid. Ik ben ervan overtuigd dat deze kwestie telkens zal terugkeren in de loop van de komende periode en van de hele zittingsperiode van het Europees Parlement, los van de vraag of deze vraagstukken aan de orde komen op de G-20-toppen, op de Europese Raden, in uw eigen debatten of in de initiatiefvoorstellen die de volgende Commissie aan dit Parlement zal voorleggen.
De Top van de G-20 in Pittsburgh is de derde top die gehouden zal worden op het niveau van staatshoofden en regeringsleiders sinds de Lehman Brothers, een jaar en een dag geleden, ten val kwamen, wat het begin was van een crisis met een omvang die we al vele decennia niet hadden meegemaakt.
In het licht van de twee eerste bijeenkomsten van de G-20 in Washington en Londen, in november vorig jaar en april van dit jaar, is duidelijk dat de G-20 een beslissende rol speelt in het coördineren van de globale aanpak van deze crisis.
De bijdrage van de G-20 om een gecoördineerde aanpak te vinden is van vitaal belang geweest om een nog ergere recessie te vermijden dan degene die we nu meemaken. Die bijdrage is ook van vitaal belang geweest bij het leggen van de basis van een economisch en financieel stelsel dat een herhaling van de onevenwichtigheden en excessen die ons in de huidige situatie hebben gebracht, in de toekomst moet vermijden.
De Europese Unie heeft een actieve en beslissende rol gespeeld door de G-20 in dit opzicht te stimuleren. Zoals voorzitter Barroso hier gisteren zei, was de eerste top van Washington een Europees initiatief van het Franse voorzitterschap, van president Sarkozy samen met de Commissie. De Europese Unie heeft ook een beslissende bijdrage geleverd op het punt van de vaststelling van de ambitieuze doelstellingen van de twee vorige toppen, en door haar actieve deelname aan de voorbereidende werkzaamheden voor die toppen, om niet alleen tot beginselverklaringen maar ook tot concrete afspraken en resultaten te komen.
Alle Europeanen, net zoals de Europese instellingen, mogen hier blij mee zijn. Verder mogen we redelijk tevreden zijn over het niveau van coördinatie tussen de verschillende Europese afgevaardigden in de G-20, de Europese landen die lid zijn van de G-20 en als zodanig aan de vergaderingen van de G-20 deelnemen, en het voorzitterschap van de Europese Unie samen met de Commissie, die alle Europeanen en het gemeenschappelijk standpunt van alle lidstaten vertegenwoordigen.
Op de Top van Washington van november jongstleden hebben de voornaamste economieën ter wereld - de G-20-landen nemen zo'n 90 procent van het totale mondiale bbp voor hun rekening - overeenstemming weten te bereiken over de uitvoering van plannen voor het stimuleren van de economische activiteit, in een periode, vorig najaar, toen het krediet, de internationale handel en investeringen ineens stil kwamen te liggen als gevolg van de buitengewoon ernstige financiële neergang die zich eerst manifesteerde in augustus 2007 en zich daarna in een ongelofelijk versneld tempo voltrok in september 2008.
Een paar dagen na de Top van Washington, vorig jaar, heeft de Commissie het Europees economisch herstelplan gepresenteerd dat in december de politieke steun van de Europese Raad heeft gekregen. Dit plan ligt ten grondslag aan de Europese respons op de crisis in de vorm van belastingmaatregelen en maatregelen ter stimulering van de vraag door middel van instrumenten die in handen zijn van de nationale regeringen en parlementen, of in handen van de Europese instellingen zelf.
Volgens de meest recente informatie zullen deze discretionaire fiscale stimuleringsmaatregelen, in combinatie met het effect van de automatische stabilisatoren, die in de Europese landen van groot belang zijn vanwege onze belastingdruk en ons sociale welvaartsstelsel, waarschijnlijk een impuls geven, als bijdrage aan de totale vraag, die gelijk is aan 5,5 procent van het bbp van de Europese Unie tussen 2009 en 2010.
De nieuwe Amerikaanse regering heeft eveneens een bijzonder belangrijk stimuleringsplan goedgekeurd. Daar de automatische stabilisatoren van dat land niet zo uitgebreid zijn als die van ons in Europa, zorgt de totaalsom van de directe stimuleringsmaatregelen en de automatische stabilisatoren voor een impuls die aan beide zijden van de Atlantische Oceaan vergelijkbaar is. Ook landen als Japan, China, Canada en andere leden van de G-20 hebben soortgelijke fiscale stimuleringsmaatregelen genomen.
In dit verband werd er op de Top van Londen van begin april dit jaar nadrukkelijk op gewezen dat er haast was bij de uitvoering van deze plannen, dat ze moesten worden onderworpen aan een nauwkeurige follow-up, en verklaard werd dat er zo nodig extra maatregelen moesten worden getroffen. Thans kunnen we zeggen dat de stimuleringsplannen, samen met de vitale monetaire stimuleringsmaatregelen van de banken, alsook de mobilisatie van overheidsmiddelen ter ondersteuning van de financiële instellingen en met name de banken, de vrije val van de economie hebben kunnen stoppen. De eerste symptomen van herstel worden nu, dit najaar, zichtbaar, zoals te zien is aan de economische vooruitzichten die ik twee dagen geleden in Brussel gepresenteerd heb. Voor het eerst in twee jaar is het in deze vooruitzichten niet nodig geweest om de voorafgaande vooruitzichten naar beneden bij te stellen.
Toch kunnen we nu nog niet garanderen dat de economische activiteit op eigen kracht op peil blijft als we de stimuleringsmaatregelen intrekken. Zelfs met deze stimuleringsmaatregelen is het gevaar van een terugval beslist niet ondenkbaar, gezien de buitengewoon zorgwekkende stijging van de werkloosheid en gezien de nog niet verholpen zwakke plekken van het financiële stelsel.
Een van de boodschappen waarover de ministers van Financiën van de G-20 op hun bijeenkomst van begin deze maand in Londen overeenstemming hebben bereikt met het oog op de Top van Pittsburgh, is dan ook dat de tijdelijke steunmaatregelen voorlopig moeten worden voortgezet, zonder dat dit iets afdoet aan de noodzaak nu een begin te maken met het formuleren van een gecoördineerde strategie om een uitweg te vinden uit de crisis. Hierop zal ik in het kort terugkomen aan het einde van mijn betoog.
De eerste twee toppen van de G-20, die van Washington en die van Londen, zijn ook van doorslaggevend belang geweest voor het vaststellen van een globale agenda van hervormingen van de stelsels van financiële regulering en financieel toezicht. Je zou kunnen zeggen dat er sprake is van een radicaal keerpunt ten opzichte van bijna drie decennia die overheerst werden door een model van liberalisering en door theorieën over de vermeende onfeilbaarheid van de financiële markten.
In Washington hebben de landen van de G-20 de grondslagen gelegd, ze hebben de beginselen vastgelegd en de agenda bepaald om de financiële markten aan een meer strikte en doeltreffende regulering en controle te onderwerpen, om ervoor te zorgen dat geen enkele regio, geen enkel product en geen enkele financiële marktdeelnemer zich zou kunnen onttrekken aan het toezicht van de regulerende en controlerende autoriteiten. Die autoriteiten moeten op veel nauwere wijze samenwerken en hun acties coördineren om de flagrante ondoelmatigheid van de nationale controlestelsels te corrigeren met het oog op de geglobaliseerde markten en met het oog op de financiële instellingen die over de grenzen heen op deze markten opereren.
Op de Top van Londen in april is er hard aan gewerkt om de invoering van de agenda van deze hervormingen een concrete en significante stimulans te geven. Van prudentiële boekhoudvoorschriften, die van toepassing zijn op financiële instellingen, tot de duidelijke eisen ten aanzien van de transparantie van rechtsgebieden die niet willen meewerken, ofwel de belastingparadijzen, met inbegrip van de regulering van hedge funds of andere financiële instellingen, de organisatie van transparante derivatenmarkten, of de uitvaardiging van regels inzake de beloning van directieleden van financiële instellingen en van de traders die op de markten opereren, de G-20 heeft op de Top van Londen beslissende stappen genomen om de belofte van hervormingen na te komen.
De Europese Unie heeft derhalve een bijzonder belangrijke taak verricht, niet alleen door deze overeenkomsten te bevorderen op G-20-niveau maar ook door deze G-20-overeenkomsten toe te passen. Dit heeft het afgelopen jaar intensieve regulerende werkzaamheden met zich meegebracht. Een aantal van de voorstellen zijn al goedgekeurd in dit Parlement en door de Raad. Over andere wordt nu gedebatteerd, hier en in de Raad, en tussen nu en het eind van het jaar is de Commissie voornemens een aanvullende reeks voorstellen aan te nemen, om te beginnen volgende week, een dag voor de Top van Pittsburgh, zoals het voorstel een Europees Comité voor systeemrisico's en drie Europese autoriteiten voor microtoezicht in te stellen, op grond van de aanbevelingen van het verslag-Larosière, waarmee zowel de Raad als de Commissie akkoord is gegaan.
Ook de regering van de VS heeft een plan met ambitieuze financiële hervormingen onthuld dat president Obama deze week nogmaals als prioriteit van zijn mandaat bestempeld heeft. Hij erkende de verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten als de plaats waar de crisis ontstaan is en tot ontwikkeling is gekomen.
Doelstelling van de Top van Pittsburgh is onder meer de vooruitgang van deze hervormingen na te gaan, en de vereiste convergentie van de regelgeving aan beide zijden van de Atlantische Oceaan te waarborgen. Elke afwijking van de regelgeving zal of kan in de toekomst worden aangewend door investeerders voor arbitragestrategieën, die opnieuw zouden kunnen zorgen voor ernstige verstoringen van de markten. Behalve toe te zien op de naleving van wat reeds overeengekomen is en de invoering van goedgekeurde maatregelen te stimuleren, dient de Top van Pittsburgh echter een duidelijke politieke boodschap af te geven. Er moet nu duidelijk worden gemaakt dat de politieke leiders, de instellingen, onze landen en de Europese Unie vastbesloten zijn om een solide rechtskader op te stellen waaraan zij zich serieus verbinden, met de raad dat "vooral niemand moet denken dat, nu we het ergste van deze crisis achter de rug hebben, de praktijken die de crisis hebben veroorzaakt kunnen worden hervat alsof er niets is gebeurd".
De burgers verwachten garanties dat van de financiële instellingen en hun leiding geëist wordt dat ze zich aan een aantal regels houden - vooral inzake beloningen - die hen ervan zullen weerhouden het financiële stelsel en de reële economie in haar geheel weer in gevaar te brengen. Gezegd moet dat de Europese Unie op dit punt volkomen eensgezind is.
Een andere belangrijke kwestie op de agenda van de verschillende G-20-toppen is de hervorming van de internationale financiële instellingen, die mevrouw Malmström al aan de orde heeft gesteld.
Het enige wat ik hier nog aan wil toevoegen is dat er in Londen een essentiële stap vooruit is gezet wat betreft de financiële capaciteit van deze instellingen, en vooral van het Internationaal Monetair Fonds. De kredietwaardigheid van dit Fonds is verhoogd met een bedrag van niet minder dan 500 miljard dollar, zodat het totaalbedrag waarover het nu beschikt voor zijn transacties 750 miljard dollar beloopt. Bovendien is als extra maatregel besloten om bijzondere trekkingsrechten ter waarde van 250 miljard dollar te verdelen onder alle leden van het Fonds, evenredig aan hun bijdrage, en bovendien is overeengekomen de financiële capaciteit van het Monetair Fonds te vergroten om zijn concessionele kredietverstrekking aan de armste landen te verruimen. Al die maatregelen zijn reeds van start gegaan. In een half jaar tijd is er in dit opzicht veel meer vooruitgang geboekt dan in vele voorafgaande jaren.
Het spreekt dan ook vanzelf dat de Europese Unie besloten heeft een navenante bijdrage te leveren aan deze verhoging van de financiële middelen van het Fonds, en de leden van de Europese Unie zijn overeengekomen hun gebruikelijke bijdragen te verhogen met 125 miljard euro om een evenredig aandeel te leveren aan de financiering van de nieuwe doelstellingen.
De leiders van de G-20 zullen ook de aanpassing bespreken van de vertegenwoordiging van de verschillende landen in de bestuursorganen van de internationale financiële instellingen. De landen met een opkomende economie en de ontwikkelingslanden streven zeer terecht een meer adequate vertegenwoordiging na. Dit is een streven dat de Europese Unie ondersteunt, maar het moet wel worden vertaald in concrete overeenkomsten. Daarom blijft de Commissie bij haar standpunt, dat op een lijn ligt met wat dit Parlement tot nog toe gedacht heeft - ook al is het niet het officiële standpunt van het voorzitterschap van de Europese Unie -, dat de beste vertegenwoordiging van de Europese Unie in deze organen één enkele vertegenwoordiging is.
Op de agenda van de Top van Pittsburgh zullen nog andere zaken aan de orde komen: de financiering van de klimaatverandering, als voorbereiding op de Top van Kopenhagen, de noodzaak om de internationale handelsbesprekingen te hervatten en niet toe te geven aan de verleidingen van het protectionisme, en het versterken van de steunmaatregelen aan de meest kwetsbare en zwakste landen om deze crisis het hoofd te bieden. Zoals u weet, heeft de Commissie vorige week een mededeling aangenomen betreffende de financiering van de klimaatverandering.
Staat u mij ten slotte toe uw aandacht te vestigen op de wens die geuit is op de laatste bijeenkomst van de ministers van Financiën van de G-20 en die op de Top van Pittsburgh aan de orde zal worden gesteld: de noodzaak om de grondslagen te leggen van een toekomstig model voor een meer evenwichtige en duurzame groei. Hiervoor zullen in de eerste plaats oplossingsgerichte strategieën nodig zijn, niet om die meteen ten uitvoer te leggen maar om ze ten uitvoer te leggen wanneer de tijd daarvoor rijp is, en op gecoördineerde wijze. De ontwikkeling van zulke strategieën is namelijk niet alleen van vitaal belang om een aanvaardbare uitweg uit deze crisis te vinden, maar ook om tegelijkertijd een duurzaam perspectief op de middellange en lange termijn te bieden, na het diepe gat die de crisis geslagen heeft in onze overheidsfinanciën, in onze werkgelegenheidsniveaus, en in het groeivermogen van onze economieën.
Corien Wortmann-Kool
namens de PPE-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, minister Malmström, commissaris Almunia, we bevinden ons in een wereldwijde crisis. Een financiële sector die wereldwijd opereert. Daarvoor moeten we dus zo veel mogelijk op het wereldtoneel bindende regels afspreken. Daarom is ook die G-20 in Pitsburg zo belangrijk, al zal de Europese Unie natuurlijk ook zelf voortvarend moeten handelen. De inzet moet gericht zijn op het herstel van de balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid, de waarden die ten grondslag liggen aan onze sociale markteconomie, de kern van ons EVP-verkiezingsprogramma.
Voorzitter, de G-20-top is een belangrijke top, waar het gaat om meer dan visie - gelukkig hebt u dat ook gezegd -, het is een top waar knopen moeten worden doorgehakt. Het gaat om structurele wijziging in het risicomanagement, meer transparantie, betere regels voor het financieel toezicht. Commissaris Almunia, u zei dat er voorstellen liggen voor de hedge funds; wat wilt u op dat punt in de G-20-top bereiken? Een snelle hervorming van het IMF en de Wereldbank, ook die is hard nodig. Èn - gelukkig hebt u dat beiden genoemd - er moet tijdig gewerkt worden aan gecoördineerde exit-strategie, anders veroorzaakt dat weer nieuwe problemen.
Voorzitter, het is van het grootste belang dat de foute bonuscultuur wordt aangepakt met bindende regels, want bonussen die kortetermijngewin belonen, vormen een groot gevaar voor de stabiliteit van financiële instellingen. Maar er is meer. Want terecht is er heel veel publieke verontwaardiging, en ook daarom is het heel belangrijk dat we op dat punt daadkracht tonen.
Voorzitter, de top is pas een succes wanneer er bindende afspraken gemaakt worden. Ik ben ingegaan op de financiële regelgeving, maar ook de klimaatverandering, de voorbereiding van een succesvolle Kopenhagen-top, strijd tegen protectionisme in het belang van werkgelegenheid zijn natuurlijk heel erg belangrijk. U, de Europese Unie, wij met elkaar, moeten daarin een voortrekkersrol vervullen en het is belangrijk dat u daarom de Europese lidstaten op één lijn krijgt.
Udo Bullmann
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dames en heren, allereerst wil ik benadrukken dat we in de huidige economische situatie niet op de oude voet door mogen gaan. Als we dat doen, zal de economie maar langzaam herstel te zien geven en ook bij ons in Europa zullen we met werkloosheidscijfers worden geconfronteerd die een drastische stijging blijven vertonen. Daarom wil ik u oproepen om moedig te zijn. Dat is de belangrijkste boodschap van dit Parlement aan de deelnemers van de Top van de G-20 in Pittsburgh. Wees moedig.
Mijnheer Almunia, u hebt een verfrissende toespraak gehouden die een felicitatie waard is. Het is tijd dat u dit in praktijk gaat brengen. Het is goed om met bonussystemen te beginnen, maar dat is niet voldoende. Overal op de financiële markt waar speculanten die gericht zijn op de korte termijn, op basis van verkeerde regels voordeel hebben ten opzichte van mensen die op de lange termijn willen investeren in goede arbeidsplaatsen, voortreffelijke producten en in het welslagen van hun ondernemingen, moeten we omschakelen. Het is juist dat geen financiële markt en geen riskante speler daarop zonder solide regelgeving mag blijven. Daarom moeten de offshorecentra worden gereguleerd, van waaruit de hele wereld nog altijd met twijfelachtige producten wordt overspoeld. Dat is de belangrijkste taak die we nu op ons moeten nemen.
U hoeft ook niet bang te zijn voor de discussie over het belastingbeleid. Het is niet verboden deze te voeren. De instelling van een internationale belasting op kapitaalbewegingen, die voordelen oplevert voor de langetermijnbelegger, zou over het algemeen bevorderlijk zijn voor deze discussie. Onze coördinatie van het internationale en ook van het Europese economische beleid moet worden verbeterd en versterkt. Het is goed dat we nadenken over een exit-strategie, maar het is op dit moment belangrijker dat we uitzoeken hoe we de economie krachtiger kunnen ondersteunen en de coördinatie van ons economisch beleid kunnen verbeteren.
Sylvie Goulard
Mijnheer de Voorzitter, minister, commissaris, wij stellen alle inspanningen die u heeft genoemd en die inderdaad al behoorlijk verstrekkend zijn, uiteraard op prijs, maar wij willen meer. Wij willen dat een aantal elementen en toezeggingen van de G-20 geconcretiseerd worden. Ik wijs u onder andere op het verschil tussen de tamelijk bemoedigende cijfers op financieel gebied en de verschrikkelijke cijfers over de werkloosheid in de Europese Unie. Als er langdurige werkloosheid heerst is dat allereerst een menselijk drama, maar het leidt ook tot druk op de overheidsfinanciën en het uitblijven van economisch herstel door consumptie.
Wij, de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa, vrezen een Japans scenario en een slappe groei gedurende enkele jaren. Ik denk dat uw land Zweden, mevrouw Malmström, hier helaas ook ervaring mee heeft. Help ons alstublieft om lering uit die ervaring te trekken.
Ik vind dat er drie belangrijke werkterreinen zijn. Ten eerste moeten we doorgaan met internationale samenwerking, met de strijd tegen protectionisme en met het versterken van de mondiale instellingen zoals het IMF. We komen er niet alleen uit. Europa moet die boodschap onophoudelijk blijven benadrukken.
Ten tweede moeten we effectief toezicht en een veel grondigere sanering van het bankwezen realiseren. In dat opzicht moeten we oppassen voor de uitwerking van uitingen van de G-20. Er is een uitvoerende kant, maar ook aan de wetgevende kant is er werk te doen, en voor ons, mijnheer Almunia, zijn de voorstellen van de Commissie over het toezicht een stap in de goede richting, maar niet voldoende. Op termijn willen we instellingen die een meer Europees karakter hebben. Voorts vind ik dat we moeten nadenken over gemeenschappelijke strategieën om uit de crisis te komen terwijl we de euro beschermen, en waarbij we moeten oppassen dat de tekorten de gemeenschappelijke monetaire discipline niet onder druk zetten.
Tot slot wil ik commissaris Almunia bedanken voor het feit dat hij heeft gezegd dat hij voorstander is van gemeenschappelijke standpunten van de Europese Unie in de internationale instellingen, waarmee hij de gemeenschappelijke methode verdedigt. Wij rekenen op u om ervoor te zorgen dat niet alleen de grote staten hun stem laten horen, maar dat de belangen van de gehele Europese Unie en de gehele interne markt goed worden behartigd.
Sven Giegold
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de commissaris voor zijn betoog. Een aantal zaken baart me wel zorgen. In de eerste plaats heeft de Commissie ontwikkelingssamenwerking in dit Parlement een ontwerpresolutie opgesteld. Het Parlement - ik citeer - "stelt met grote bezorgdheid vast dat de crisis reeds een zware tol op menselijk vlak heeft geëist en voor de kwetsbaren in de armste landen desastreuze gevolgen heeft. De verwachting is dat dit jaar alleen al het aantal werklozen daar met 23 miljoen zal toenemen en dat 90 miljoen meer mensen onder de armoedegrens terecht zullen komen. Verder dreigt de behandeling met levensreddende medicijnen voor 1,7 miljoen met hiv besmette mensen te worden stopgezet en zullen er tussen 2009 en 2015 per jaar gemiddeld 200 000 tot 400 000 meer kinderen sterven".
Spijtig genoeg is de ontwerpresolutie niet aangenomen, ook al zijn alle fracties bij de opstelling ervan betrokken geweest. Wij betreuren dit ten zeerste en vinden het een schande dat het Parlement niet in staat is gebleken een resolutie op te stellen tijdens de Top van de G-20 inzake de ontwikkelingsvraagstukken.
De grote vraag is nu hoe we de gevolgen van de crisis moeten financieren. De Duitse minister van Financiën en de bondskanselier hebben in dit verband voorgesteld om tijdens de G-20 te praten over de mogelijkheid van een algemene transactieheffing. Mijn vraag aan de Commissie en het voorzitterschap van de Raad is: Steunt u dit voorstel?
De tweede vraag gaat over de belastingparadijzen. De G-20 wil die aanpakken door van geval tot geval informatie uit te wisselen. We weten dat dit niet werkt. Het voorstel van de Commissie ontwikkelingssamenwerking is een systeem waarbij gegevens per land worden verstrekt, zodat transnationale ondernemingen verplicht zijn per land verslag uit te brengen. Ons voorstel is de informatie automatisch uit te wisselen. Dit zorgt voor een daadwerkelijke informatiestroom tussen de diverse landen.
Het wereldwijde financiële systeem dient transparant te zijn. Wij zouden dan ook graag weten wat u vindt van deze concrete voorstellen om uit de crisis te komen en de gevolgen te financieren.
Kay Swinburne
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de betogen die we vanmorgen hebben gehoord. Ik was met name verguld mevrouw Malmström te horen spreken over de noodzaak dat de vertegenwoordigers op de Top van de G-20 te Pittsburgh overeenstemming bereiken over een gedegen coördinatie van de aanhoudende ondersteuning van stimuleringsmaatregelen en van de wijze waarop deze steunmaatregelen ten uitvoer worden gelegd, alsmede over vastberaden en gecoördineerde inspanningen om te komen tot een toekomstige regeling.
Maar de achtergrond van deze Top wordt gevormd door de biljoenen dollars die landen uitgeven aan overheidssteun en stimuleringsmaatregelen. We zien dat twee van de grootste economieën ter wereld bepaalde protectionistische maatregelen nemen, in het bijzonder met betrekking tot banden en pluimvee. Verder zien we dat twee van 's werelds meest ingewikkelde regelgevingsstructuren, te weten de EU en de VS, nadenken over een volledige hervorming van hun financiële stelsels. Daarom hoop ik dat het bij de besprekingen in de eerste plaats zal gaan over belangrijke kwesties als de manier waarop we de financiële diensten moeten coördineren, zeker nu in sommige landen de negatieve spiraal langzaamaan lijkt te worden doorbroken. We moeten de agenda niet laten bepalen door debatten over het controleren van de bonussen van de bankiers.
Het moet tijdens deze Top vooral gaan over de vraag hoe we binnen een afgesproken termijn een gemeenschappelijk regelgevingskader tot stand kunnen brengen waarmee we voorkomen dat individuele landen concurrentievoordeel kunnen behalen of gebruik kunnen maken van regelgevingsarbitrage om speculatief te handelen. Bij de regulering van de financiële sector geldt dat de pionier niet op voorsprong wordt gezet. Ondernemingen die in Wales, de EU en elders in de wereld kapitaal willen verwerven, zijn alleen gebaat bij een globale en gecoördineerde aanpak.
Als ondernemingen uit mijn geboortestreek Wales geen kapitaal kunnen aantrekken in de VS, als de banken die zij in de arm nemen dermate hoge kapitaaleisen stellen dat de Europese belastingbetaler nog meer risico moet gaan nemen, dan zal het ons niet in dank worden afgenomen als wij onze toevlucht nemen tot te omslachtige regelgeving. Ik ben van mening dat we altijd moeten kiezen voor een globale en gecoördineerde aanpak om de toekomstige toegang tot kapitaal voor al onze ondernemingen in Wales, de EU en elders in de wereld te waarborgen.
Miguel Portas
In Portugal is de winst van de banken tijdens het eerste kwartaal van dit jaar met 18 procent toegenomen. Het enige cijfer dat nog meer gestegen is, is het werkloosheidscijfer. Portugal is geen uitzondering, maar een voorbeeld van een niet nagekomen belofte van de G-20, die ons heeft beloofd dat we deze crisis zouden oplossen met een nieuwe economische wereldorde.
Dat is niet waar. De vijftig miljoen nieuwe werklozen en de tweehonderd miljoen nieuwe armen bewijzen dat dit niet zo is. Daarom verzoek ik de Commissie en mevrouw Malmström aandacht te besteden aan bonussen en hedgefondsen, maar vooral ook een einde te maken aan wat hier niet aan de orde is gesteld, namelijk offshore bankoperaties, belastingparadijzen, de heffing op financiële transacties en het bankgeheim. Als ze willen dat de burgers in hen geloven, moeten ze maatregelen nemen die zichtbaar zijn.
Mario Borghezio
namens de EFD-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hoeveel vertrouwen kunnen de mensen hebben in een regulering van de financiële markten die wordt overgelaten aan de hogepriesters van de mondiale geldcultus, zoals Mario Draghi?
In de Verenigde Staten is een volksopstand aan de gang, een nieuwe, conservatieve revolutie van het volk tegen de financiële oligarchie. Wij volkeren geloven niet in beleid dat erop gericht is de financiële machten te redden op kosten van de belastingbetalers, in de Verenigde Staten net zo min als in Europa. Laten de Europese regeringen liever voldoende middelen besteden aan de reële economie en zich bezighouden met de productie, de werkgelegenheid. We kunnen de resultaten van de G-20 zien: plafonds en bonussen komen niet in het plaatje voor, evenmin als de afschaffing van belastingparadijzen!
De maatregelen zijn er daarentegen uitsluitend op gericht diegenen te redden die verantwoordelijk zijn voor de financiële zeepbel: nu al is er 23 biljoen euro uitgegeven, waarvan 5 biljoen door de Europese Centrale Bank. Degenen die verantwoordelijk zijn voor de financiële zeepbellen krijgen het geld van onze economie in de schoot geworpen. Tegenover de 850 miljard voor de banken staat slechts 50 miljard voor sociale vangnetten en stimulansen voor de productie. De realiteit is dat de politiek wikt, maar het hoge geldwezen beschikt.
Zowel in de VS als in Europa lijken de politici slechts dienstknechten van het mondialistische bankwezen. Europa, word wakker! Volg het voorbeeld van het Amerikaanse volk dat een tweede grote revolutie ontketent: de conservatieve revolutie van het volk!
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, we hebben een revolutie van de democratie nodig. Dat blijkt zeker uit dit proces, dat nu met de G-20 - daar kunnen zich immers meer landen bij aansluiten; alhoewel ook een G-3 tot de mogelijkheden behoort - gelukkig in beweging is gekomen. Wat vindt u ervan als de Raad zou helpen bij het opzetten van een democratisch controlemechanisme, vooral gezien zijn traditie van consensus? Dat hoeft niet direct een wereldparlement te zijn, maar voor wat hier opgezet wordt, is een democratische controle nodig door verkozen afgevaardigden, in een ruimere opzet dan het Europees Parlement.
Ook wil ik er met nadruk op wijzen dat het vraagstuk van de systemische risico's principieel moet worden aangepakt. Juist met betrekking tot de vervelende situaties waarin we steeds weer terecht zijn gekomen - dat begon al in 1998 met LTCM, Hypo Real Estate en natuurlijk Lehman -, en tot de gevolgen daarvan, zouden er regels moeten zijn die het onmogelijk maken dat dit principiële probleem van het Too big to fail kan optreden. Daarin kan het mededingingsrecht voorzien, al gaat het hier beslist ook om een in wezen globaal vraagstuk.
Ten aanzien van de transactiebelasting wil ik erop wijzen dat al in 1999 hier in het Europees Parlement de Tobintaks-groep is ingesteld. Mooi dat er op dat gebied vooruitgang is geboekt. Als het gaat om het controlepakket is het dringend nodig dat we op het niveau van de Unie optreden en dat we ons niet laten tegenhouden door mensen die het verkeerde Europa voorstaan.
Othmar Karas
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de cijfers worden beter. De veelsoortige oorzaken van de crises - het gaat niet alleen om lacunes in de regelgeving - zijn echter nog lang niet weggenomen. Daarom mogen de politieke wil en onze vastberadenheid niet afnemen en mogen we de moed niet laten zakken, integendeel.
We hebben het vandaag over de G-20. Het is een goede ontwikkeling. We hebben inderdaad nieuwe ofwel veranderde structuren, prioriteiten en waarderingsgrondslagen nodig voor de totstandbrenging van een mondiale economie en een financiële, maatschappelijke en rechtsorde in de hele wereld.
Daarvoor zijn er drie voorwaarden te onderscheiden. De eerste voorwaarde is de uitwerking van een democratisch parlementair legitimeringsproces. De tweede bestaat uit meer EU in Europa en meer Europa in de wereld - dat betekent ook dat de waarden van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie ons exportartikel zijn en dat het verantwoordelijkheidsmodel van de ecologisch-sociale markteconomie de grondslag van onze mondiale orde is. De derde voorwaarde is dat in die gebieden waarvoor via de G-20 geen overeenstemming binnen handbereik is, toch Europese regelgeving noodzakelijk is.
We zijn voorstander van Europees geïntegreerd, en dus niet alleen maar gecoördineerd, toezicht op de financiële markt, gebaseerd op het model van de Europese Centrale Bank. Het verslag-De Larosière gaat niet ver genoeg. We zijn voor het debat over de bonussen, maar dit debat gaat met de verandering van de regels voor de uitbetaling niet in de goede richting. We moeten de belastinggrondslagen veranderen, en overal waar bonussen worden uitgekeerd, moet er ook een maluscomponent zijn.
Ik ben van mening dat het debat over de procyclische effecten er momenteel bij inschiet. Voor de jaren 2009 en 2010 moeten we een einde maken aan de procyclische effecten van de crisis en van de bestaande regelgeving. De politieke wil mag niet afnemen. Daarom gaan we nu na de toespraken van de fungerend voorzitter van de Raad en de commissaris optimistisch naar Pittsburgh.
Pervenche Berès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, commissaris, een jaar na de val van Lehman Brothers zal de Europese Unie tijdens de Top van de G-20 in Pittsburgh een kritisch geluid moeten laten horen om een herhaling van de gebeurtenissen te voorkomen en om de dynamiek van de verandering boven aan de agenda te houden. Ik heb daar vier opmerkingen over.
Ten eerste hebben de staatshoofden en regeringsleiders, tijdens de Top van de G-20 in Londen in april van dit jaar, toegezegd de middelen van het IMF te vergroten. Goed. We hebben gezien dat er veel steun was om deze doelstelling te halen. Ik vrees dat dit verhult dat er minder vastberadenheid is om een rol te spelen bij de hervorming van het bestuur van het IMF, waar juist zoveel behoefte aan is.
Ten tweede moeten we waken voor mode-effecten. Ik zou niet willen dat de enorme aandacht die tijdens dit debat uitgaat naar de bonussen en beloningen van bestuurders en handelaren - een punt dat absoluut noodzakelijk is om te komen tot een systeem dat minder op de korte termijn is gericht en dat langetermijninvesteringen bevordert - het even belangrijke punt overschaduwt van de strijd tegen de fiscale paradijzen, dat tijdens de Top van Londen het hoofdonderwerp was.
Ten derde, en hierbij kom ik terug op de woorden van de heer Bullmann, is dit een historisch moment om opnieuw de vraag te stellen of de banken moeten bijdragen aan de financiering van de gevolgen van de crisis. Hiermee kunnen we het debat heropenen over de belastingheffing op transacties, zodat ook daardoor financiële middelen vrijkomen voor investeringen op de lange termijn. Nogmaals, na de manier waarop banken zijn gesteund en geholpen om de crisis te doorstaan, is het rechtvaardig, normaal en doeltreffend dat zij nu kunnen bijdragen aan de financiering van de economie.
En ten slotte, als we kijken naar de werkgelegenheid, vind ik dat de vergaderingen van de G-20 vanaf het begin hebben verzuimd om het macro-economische vraagstuk aan de orde te stellen, het vraagstuk van een wereldwijde overeenkomst voor werkgelegenheid en de terugkeer naar een strategie die ons in de toekomst in staat stelt om het wereldwijd verstoorde evenwicht, dat aan de basis staat van de huidige crisis, te herstellen.
Wolf Klinz
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik juich de snelle en vastberaden reactie van de G-20 op de wereldwijde financiële crisis toe. Er is veel gebeurd. De brand schijnt te zijn geblust, maar het fundament van ons financiële systeem is nog steeds wankel. De burgers zijn onzeker. De winst wordt bij de aandeelhouders opgepot, verliezen worden gesocialiseerd - dat is hoe de burgers erover denken. Intussen gaan steeds meer marktdeelnemers weer over tot de orde van de dag. Ze zetten grote stappen en concentreren zich niet op hetgeen ze eigenlijk als dienstverlener zouden moeten doen, namelijk het ondersteunen van de reële economie. Economische ethiek en verantwoordelijkheid lijken bij velen nog steeds niet in het woordenboek te staan.
Ik verwacht van de G-20 op korte termijn concrete maatregelen. Hopelijk trekken de lidstaten van de Unie hierbij één lijn. We hebben nieuwe toezichtstructuren nodig en meer eigen middelen, die in verhouding met het risico een progressieve stijging vertonen, stimulerende maatregelen die op de lange termijn - en niet op de korte termijn - zijn gericht, een gecoördineerde exit-strategie met betrekking tot de staatssteun, inperking van het protectionisme en overeenstemming van de regelgeving in plaats van concurrentie van de regelgeving. Verder moeten de procyclische effecten worden onderdrukt en moet er een oplossing komen voor het "Too big to fail"probleem. Bovenal moeten we vasthouden aan de aloude sociale markteconomie.
Cornelis de Jong
Mijnheer de Voorzitter, tot nu toe draait het bij de G-20 om maatregelen voor de financiële sector. Maar iedereen lijkt te vergeten dat de reële economie ook te lijden heeft van hebzucht en een obsessie voor kortetermijnwinsten.
Ik heb diep respect voor de kleine ondernemingen die ondanks alles blijven vechten om te overleven. Zij verdienen de leningen waar zij recht op hebben. Maar ik heb totaal geen respect voor de bestuurders van een aantal grotere ondernemingen die geen affiniteit hebben met de producten en diensten die zij aanbieden en enkel denken in termen van expansie en speculatie.
Derhalve doe ik een oproep aan de G-20 om te praten over wegen waarlangs we de economie democratischer kunnen maken. We moeten ervoor zorgen dat de werknemers en anderen die opkomen voor het algemeen belang, voldoende zeggenschap hebben over de macht die het bestuur van de onderneming heeft.
We moeten binnen de EU opnieuw kijken naar het statuut van de Europese vennootschap. We moeten zorgen dat de aandeelhouders en het bestuur niet langer gebruik kunnen maken van speculatieve groeistrategieën die op lange termijn schadelijk zijn voor de belangen van de onderneming en van diegenen die voor de onderneming werken.
Krisztina Morvai
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het gros van de Europeanen is geen ondernemer of bankier, maar heeft een familiebedrijf in de landbouw, werkt als kleine ondernemer of is ambtenaar.
De meeste Europeanen hebben schoon genoeg van het huidige systeem, waarin multinationals en banken de dienst uitmaken. Wat zij nodig hebben en wensen, is een fundamenteel nieuw paradigma. Daarin dient een verschuiving plaats te vinden van globalisme naar lokalisme, van volledig op winst en geld gerichte besluitvorming naar besluitvorming die de mens en de gemeenschap centraal stelt, van landbouw met vrijhandel volgens de regels van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) naar voedselsoevereiniteit, lokale productie en lokale landbouw.
Het is belangrijk dat u tijdens de Top van de G-20 echt de mening van de meerderheid van de Europeanen uitdraagt.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wie moet wie reguleren en op welke manier? Dat zal een van de vragen zijn waarover op de top van de G-20 verschil van mening zal heersen. Hoewel men het erover eens is dat de oude praktijk van ongebreidelde ontwikkeling van de financiële markten niet mag terugkeren, is de manier waarop de regulering plaats moet vinden en hoe verstrekkend deze moet zijn, fel omstreden. Men zal nog wel overeenstemming kunnen bereiken over regels met betrekking tot het eigen vermogen, over ratingbureaus, en mogelijk ook wel over vraagstukken in verband met derivaten en de toelating ervan. Maar zodra het gaat om het probleem van de oneerlijke concurrentie, de belastingen en het toezicht zal men het al niet meer met elkaar eens zijn. Verder zal er discussie zijn over bonussen en over het verzoek van Europa om een Tobintaks in te voeren.
Wij als Europeanen hebben derhalve de verantwoordelijkheid om los van de resultaten van de top van de G-20 ons eigen huiswerk te doen. De Commissie maakt zich niet volledig afhankelijk van de resultaten van de top en bevindt zich daarmee op de juiste weg. Het motto moet zijn: geen speler op de financiële markt, geen financieel product en geen financiële markt mag in de toekomst zonder toezicht blijven.
Maar op de agenda staat ook het wereldwijde herstel van de economie. We mogen hierbij niet op de oude voet voortgaan, zodat de ongelijkheid in de wereld ten voordele van de Verenigde Staten en de grote industrielanden in stand wordt gehouden. We moeten ons bezighouden met de uitbanning van armoede en honger in de wereld. Daarvoor moet deze top van de G-20 een nieuwe stimulans vormen.
Ik wil nog een punt aan de orde stellen dat tot nu toe alleen nog maar door commissaris Almunia ter sprake is gebracht. Het zal noodzakelijk zijn dat we in Europa het stabiliteits- en groeipact naleven en dat we dit niet terzijde schuiven. Alleen omdat dit pact er was en omdat we ook het hervormde stabiliteits- en groeipact hebben nageleefd, kon Europa handelend optreden. Dat moet een Europese doelstelling blijven: een snelle exit-strategie uit de buitensporige schuldenlast in de richting van een stabiele economie, en van het stabiliteits- en groeipact waar we zoveel baat bij hebben gehad.
Edward Scicluna
(MT) Mijnheer de Voorzitter, een van de populairste thema's van dit moment, in elk geval in het nieuws over de G-20-top, zijn bonussen. Het is duidelijk een veelbesproken kwestie, maar we moeten wel begrijpen dat het werkelijke probleem veel complexer is. Het moet gezegd dat deze bonussen, als ze het financiële systeem in gevaar brengen, uiteraard moeten worden gecontroleerd. We mogen echter niet vergeten dat er enorme tekorten waren in de buitenlandse handel tussen verschillende landen die tot deze crisis hebben geleid, evenals andere interne begrotingstekorten.
We moeten ook rekening houden met werkgelegenheid. We weten dat de werkgelegenheid ongeveer een jaar achterloopt op de gevolgen van de crisis voor het BBP. Bij het analyseren van werkgelegenheidskwesties dienen de huidige fiscale stimuleringspakketten dan ook te worden voortgezet totdat ze positieve resultaten opleveren. De Commissie dient ervoor te zorgen dat er geen inconsistenties zijn en dient te eisen dat het begrotingstekort eerst afneemt voordat ze een einde maakt aan de stimuleringspakketten.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Mijnheer de Voorzitter, de Top van de G-20 met als hoofdthema het beheer van de bonussen pakt de bron van het probleem geenszins aan en vormt helaas niet de oplossing voor een verbetering van het bestaande systeem.
De reeks voorstellen voor wijziging van de regelgeving beperken zich tot een analyse van oppervlakkige kwesties en richten zich niet op maatschappelijke doelstellingen. Het doel zou moeten bestaan uit een complete omslag van het financiële stelsel, een publieke en sociale controle en een meer democratische top waar alle landen aan mee mogen doen en die kwesties als de toegenomen werkloosheid, de stijgende prijzen van eerste levensbehoeften en brandstof, behandelt. Een top die belangrijke beslissingen neemt om in de markt in te grijpen om de aanhoudende privatisering en de vernietiging van de welvaartsstaat een halt toe te roepen.
Dit is wat de mensen echt willen. De burgers vandaag de dag willen complete structurele veranderingen. Weg met het neoliberale systeem, dat tot onderontwikkeling leidt in plaats van ontwikkeling en weg met winstmaximalisatie die zich tegen de belangen van het volk richt.
Jean-Paul Gauzès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik ben verheugd over uw vastberadenheid.
Europa is begonnen met de invoering van een doeltreffende regelgeving, maar mag zich niet afzonderen. Een nauwe internationale samenwerking is noodzakelijk en dat verwachten we dan ook van de G-20. Deze top moet de hervormingen die tijdens voorgaande vergaderingen zijn ingezet streng en onverbiddelijk voortzetten. We moeten het internationale raamwerk voor de regelgeving van de financiële sector optimaal afstemmen op investering, groei en werkgelegenheid. We moeten leidende beginselen vaststellen. De crisis is nog niet voorbij. We mogen niet terugkeren naar de situatie van voorheen en afzien van maatregelen die nodig zijn om nieuwe crises, die zeer schadelijk zijn voor de reële economie, de groei en de werkgelegenheid, te voorkomen voor zover dat mogelijk is.
Versterking van het toezicht en de regelgeving is eveneens noodzakelijk. De verplichtingen met betrekking tot het toezicht moeten een afspiegeling zijn van het niveau van het stelselmatige risico dat de financiële instellingen voor deze sector vormen. De speculaties, die een groot risico vormen, moeten ontmoedigd worden door de eisen aan het eigen kapitaal te vergroten en door de regels van het akkoord van Basel internationaal toe te passen.
Voor wat betreft de beloningen in de financiële sector is het wenselijk om beloningscommissies in te stellen, de transparantie van de beloningen te vergroten door strengere eisen ten aanzien van de openbaarmaking en toezicht te houden op variabele beloningen zoals bonussen. Versterking van de internationale financiële instellingen is eveneens noodzakelijk, evenals de hervorming van het bestuur en de vertegenwoordiging bij het IMF.
Mijnheer de commissaris, dit zijn enkele verwachtingen die burgers hebben ten aanzien van de komende G-20-Top, waar Europa met één stem, vastberaden en overtuigend, zal moeten spreken.
Alejandro Cercas
(ES) Commissaris Almunia, minister, ik zou u willen vragen om in Pittsburgh niet te vergeten dat we niet alleen een financiële en economische crisis van ongekende omvang meemaken maar ook een zeer ernstige sociale crisis die verwoestende gevolgen heeft voor de allerarmsten, voor degenen die alleen hun baan hebben, voor de kleine ondernemers, voor de minst bevoorrechte regio's en landen. Ik hoop dat het in Pittsburgh duidelijk wordt dat de economie wel belangrijk is maar dat mensen nog belangrijker zijn en dat de economie er is om de mensen te dienen.
Verder, commissaris, en minister, mag in Pittsburgh niet vergeten worden dat Europa bestaat. U moet uw stem boven de drie andere stemmen verheffen. Ik heb hier het schrijven van 3 september van de drie Europese premiers. Geen woord over Europa. Ze zeggen dat het belangrijk is dat Europa met één stem spreekt, maar ze laten de stem van Europa niet horen.
U moet harder praten dan zij. U moet hun duidelijk maken dat Europa een recht en een verplichting heeft, dat onze visie op de sociale markteconomie de oplossing biedt voor deze crisis en herhaling daarvan in de toekomst zal kunnen voorkomen.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Dames en heren, ik ben eens met veel dingen die hier gezegd zijn, maar ik zou ze op een aantal punten willen nuanceren.
Ik ben het ermee eens dat het te vroeg is om de zieke zijn krukken af te nemen, maar het is wel hoog tijd dat we hem erop voorbereiden om zonder te lopen. We zullen overtollige liquiditeit op de markten moeten absorberen, de onevenwichtigheden van de overheidsfinanciën moeten corrigeren, en het respect voor de concurrentieregels herstellen. In Pittsburgh staan ons verschillende dingen te doen die we niet alleen kunnen doen: we moeten vroegtijdige alarmmechanismen invoeren die werken, want degene die we hadden, hebben niet gewerkt; we moeten het regelgevingskader herzien, want het bestaande regelgevingskader heeft niet gewerkt.
Ik ben het er ook mee eens dat het belangrijk is regelingen te nemen betreffende de bonussen en de belastingparadijzen - maatregelen die allemaal nodig maar niet afdoende zijn. Belangrijker lijkt me echter dat we de slagkracht herstellen van de financiële instellingen, de schulden beperken en in goede tijden reserves aanleggen om de slechte tijden te doorstaan. Belangrijker is dat we een inspanning leveren op het gebied van het toezicht.
De commissaris weet dat ik het verslag-Larosière ondersteund heb ofschoon het mij ontoereikend leek, want ik zou voorstander zijn van een meer gecentraliseerd toezicht. Het is echter duidelijk dat het Europese toezicht niet kan functioneren zonder nauwe samenwerking met de toezicht houdende instanties van de andere belangrijke economische gebieden van de wereld. Verder moeten we ingrijpen in de handel. Het is goed om de opkomende landen te helpen maar belangrijker is dat de barrières worden opgeheven die nog een belemmering zijn voor de goederenhandel.
Het belangrijkste, commissaris, is dat we de grondslagen moeten leggen voor een stabiele, duurzame groei voor over een generatie. Daarvoor hebben we vrije markten nodig, markten die openstaan voor innovatie, voor ondernemers, maar die wel aan een zekere regulering onderworpen zijn.
Dan zou ik willen afsluiten met een citaat, dat mijn landgenoot Almunia bekend in de oren zal klinken: "Kondig niet veel verordeningen uit, maar als je landsverordeningen en decreten vaststelt, zie er dan op toe dat zij goed zijn en zorg er bovenal voor dat zij goed worden nageleefd", zei Don Quichot tegen zijn vriend Sancho.
Peter Skinner
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de commissaris. Ik ben het van harte eens met zijn Handvest voor duurzame economische bedrijvigheid en denk dat we dit moeten meenemen naar de G-20. Maar ik vind niet dat we al onze pijlen moeten richten op de bonussen van de bankiers. Die moeten wel worden aangepakt, maar ze leiden in velerlei opzicht de aandacht af van waar het werkelijk om gaat. Eerlijk gezegd lijkt het me ook niet waarschijnlijk dat we de slag gaan winnen op basis van een verlanglijst met mondiale problemen die we willen oplossen.
Er woedt brand in de financiële sector. We moeten eerst zeker weten dat we die brand hebben geblust en dat die niet weer oplaait. Dat vraagt om een consistente aanpak. De G-20 is een toonaangevend forum, maar we hebben daarnaast behoefte aan vaste structuren zoals de Trans-Atlantische Economische Raad om vraagstukken als de internationale standaarden voor financiële verslaglegging (IFRS) ter hand te nemen. Als we echt iets willen doen aan de systeemrisico's, moeten we niet in de achteruitkijkspiegel blijven staren en ons concentreren op de toekomst.
Kader Arif
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de crisis die we momenteel meemaken is diep en langdurig. Het is daarom dringend noodzakelijk om uitvoering te geven aan de vereiste regelgeving en het toezicht van de financiële sector en de banken, om te voorkomen dat de huidige crisis zich nog heviger herhaalt. Het financiële systeem dient weer in dienst te staan van de reële economie in plaats van deze te blijven schaden.
Vanuit dit oogpunt is de vorige top van de G-20 in Londen, waaraan werd gerefereerd, uitgelopen op voorstellen die op zijn minst onvolledig waren, maar bovenal zijn de mooie woorden niet omgezet in daden en de financiële problemen bestaan nog steeds.
Gezien deze situatie en om ervoor te zorgen dat de Top van de G-20 in Pittsburgh echt nut heeft, dient de Europese Unie te pleiten voor krachtige wetgevingsmaatregelen die echt effect zullen hebben. Afgezien van de noodzakelijke maatregelen voor het toezicht op de financiële wereld die door veel van mijn collega's zijn opgesomd, wil ik van mijn kant ook de vraagstukken van handel en ontwikkeling ter sprake brengen, want er zal in Pittsburgh ook sprake zijn van hervatting van de Doha-ronde. Hervatten, ja, maar op voorwaarde dat het oorspronkelijke en centrale doel van de ronde, namelijk ontwikkeling, niet nogmaals aan de kant wordt geschoven. Onze zuidelijke partners zullen, terecht, niet accepteren dat er aan hun zorgen voorbij gegaan wordt.
De uitdaging van deze G-20 gaat verder dan de financiële crisis. Het gaat om het leggen van de basis van een nieuwe wereldwijde governance.
Ramon Jauregui Atondo
(ES) Minister, mijnheer Almunia, drie ideeën in één minuut.
Ten eerste hebben we meer Europa nodig. En wel omdat Europa, gezien de globale situatie, sterk en verenigd moet zijn. Als we hier niet in slagen, dan zal Europa niet meetellen en geen rol spelen.
Ten tweede hebben we meer Staat nodig. En wel omdat we, naast het ontwikkelen van een nieuwe vorm van governance voor de wereld, naast een betere regelgeving en een beter toezicht, en een uitbreiding van de internationale coördinatie, ook een einde moeten maken aan de belastingparadijzen en de transnationale belastingwetgeving moeten herzien. Dit is naar mijn idee een urgente kwestie voor de toekomst.
Ten slotte hebben we een betere markt nodig. Het lijkt me essentieel dat we blijven wijzen op de noodzaak een nieuwe ethiek voor het bedrijfsleven te creëren en een nieuwe cultuur van corporatieve verantwoordelijkheid. Naar mijn idee is dat onontbeerlijk. Bedrijven moeten deel gaan uitmaken van de samenleving en als zodanig moeten zij aansprakelijk worden gesteld voor die belangengroepen, die stakeholders.
Rachida Dati
(FR) Mijnheer de Voorzitter, minister, mijnheer Almunia, allereerst, op 3 september jongstleden hebben Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk overeenstemming bereikt en zich gezamenlijk uitgesproken in een Europees consensus over het vraagstuk van het toezicht op de bonussen van handelaren.
Donderdag zal de Raad bijeenkomen met vertegenwoordigers van alle 27 lidstaten om de top van de G-20 voor te bereiden. Ik moedig u aan om actief te zoeken naar een oplossing, een gemeenschappelijk antwoord, maar bovenal een ambitieus antwoord op het vraagstuk van de beloningen van handelaren. De regels die tijdens de laatste G-20 in april waren afgekondigd en de maatregelen die waren genomen zijn niet gerespecteerd, want banken, die overigens ook nog hadden geprofiteerd van staatssteun, hebben snel gezorgd voor voldoende geld om de handelaren te belonen.
De Europese burgers kunnen niet begrijpen en zouden niet begrijpen dat er geen sancties volgens als de maatregelen die tijdens de G-20 zijn genomen, niet worden nageleefd. Als er sprake is van staatssteun, dan moet het niet naleven van verplichtingen absoluut worden bestraft. Het is dus noodzakelijk dat er concrete, en vooral gemeenschappelijke, maatregelen worden genomen in Pittsburgh. We kunnen niet in ons eentje deugdzaam zijn.
Kortom, er moet een beter toezicht op de beloningen komen met regels op het gebied van transparantie, governance en verantwoordelijkheid en bij het niet naleven van die regels moeten sancties worden toegepast.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Naar mijn mening is het een behoorlijk ambitieus plan dat u wilt voorleggen aan de G-20. Ik ben echter bezorgd over de conclusies die de G-20 zal trekken en wat de werkelijke gevolgen ervan zullen zijn voor de maatschappij, aangezien de resultaten die op het niveau van de EU-lidstaten zijn doorgedrongen vooralsnog noch tastbaar, noch zichtbaar zijn.
Mevrouw Malmström zei dat de kwestie draait om proportionele salarisniveaus voor managers, maar het moet gezegd dat alle gegevens aangeven dat juist in de sectoren die wij financieel hebben gesteund en van de ondergang hebben gered, managers buitenproportionele salarissen ontvangen. Bovendien is er niets gebeurd met offshore banking - dat mechanisme is simpelweg nog niet ingeroepen.
Dit alles leidt tot toenemende werkloosheid en problemen voor middelgrote en kleine bedrijven. Naar mijn mening moeten wij ons in de toekomst misschien op minder zaken richten en ervoor zorgen dat het werk waar wij ons wel op concentreren in elk geval volledig wordt uitgevoerd.
Pascal Canfin
(FR) Mijnheer de Voorzitter, u heeft gesproken over het bestuur van het IMF. Ik zou ook willen weten of u van plan bent om tijdens de G-20 de kwestie aan de orde te stellen van de voorwaarden die het IMF verbindt aan zijn leningen aan staten. We hebben gezien dat de vroegere, zeer liberale voorwaarden niet gewijzigd zijn, met name voor de leningen die waren verstrekt aan bepaalde Europese staten. Wat is uw standpunt daarover?
Ten tweede, wat is het standpunt van de Commissie en de Raad ten aanzien van het Chinese voorstel om in plaats van de dollar een iets andere internationale munteenheid in te voeren om het financiële systeem op een andere manier te reguleren?
Ten derde is de G-20 ook een onderdeel van de voorbereiding op Kopenhagen. De Commissie heeft een bedrag tussen de twee en de vijftien miljard euro voorgesteld om de zuidelijke landen te helpen bij de aanpassing aan de klimaatverandering. Wat is het standpunt van de Raad? Welk bedrag gaat u volgende week bij de G-20 op tafel leggen?
Vicky Ford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de G-20 heeft ons veel zinvolle antwoorden opgeleverd: de noodzaak om de financiële regelgeving en het financieel toezicht te herzien alsook de noodzaak om samen te werken. Onze nationale politici zeggen één ding, maar hier binnen de EU lijken we iets anders te doen. De details van de regelgeving die al door een aantal van mijn collega's aan de orde zijn gesteld, maken duidelijk dat er sprake is van divergentie in het tijdspad voor de tenuitvoerlegging en in de details van de regelgeving.
Onze economieën zijn nog steeds heel kwetsbaar. De werkloosheid neemt toe en het is erg moeilijk om toegang tot financiering te krijgen, met name voor kleine en middelgrote ondernemingen. Willen we dat onze Britse of Europese ondernemingen te lijden hebben van concurrentienadelen als zij werkkapitaal nodig hebben? Willen we dat het lenen bij een Europese bank dermate duur wordt dat onze klanten en onze ondernemingen uitwijken naar Wall Street om daar geld te lenen? Willen we Wall Street weer alle troeven in handen geven ten koste van de Europese banken?
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Enikő Győri
(HU) Dames en heren, staat u mij toe dit thema te benaderen via een van de misstanden van de crisis. De Hongaarse bevolking was verbaasd dat de halfjaarwinsten van de Hongaarse banken twee derde bedragen van het niveau van vóór de crisis, terwijl het land zich momenteel moet bedruipen met de steun van het IMF en de EU ten gevolge van zeven jaar socialistische regering. Banken kunnen nog altijd eenzijdig hun contracten wijzigen, waarmee ze mensen die een lening in vreemde valuta hebben afgesloten in de hoop om aan een woning te komen, in een kwetsbare positie brengen.
Ik geloof stellig dat er tegen dergelijke toestanden moet worden opgetreden. We moeten de banken en andere spelers op de financiële markt onder werkelijk toezicht stellen. We moeten verhinderen dat de schadelijke bonuspraktijken van voor de crisis gewoon kunnen voortbestaan. We moeten ethische regels vastleggen, want we zien waartoe overmatige liberalisering heeft geleid. Laten we een wereld creëren waarin niet kortetermijngewin en onmatigheid worden beloond, maar echt werk, en waarin het nemen van maatschappelijke verantwoordelijkheid wordt beschouwd als een fundamentele waarde. We moeten samen met zinnige regels aan de slag om onze G-20-partners te overtuigen.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Uit wat er tot nu toe is gezegd, is duidelijk geworden dat er moet worden opgetreden tegen bonussen en belastingparadijzen om het vertrouwen van de burgers terug te winnen. Graag wil ik van commissaris Almunia en mevrouw Malmström weten wanneer het door de Hongaarse minister-president voorgestelde Europese financiële toezicht met zijn activiteiten zal beginnen. Verder wil ik aangeven dat het een uiterst belangrijke taak van dit Parlement zou moeten zijn - maar niet in verband met de G-20 - om de belangen van de Europese consumenten en burgers te beschermen.
Zij zijn namelijk volledig overgeleverd aan de banken, die niet voldoende geloofwaardige informatie verstrekken. In Hongarije is er een ethische code opgesteld. Ik stel voor dat er ook op Europees niveau zo'n ethische code komt om het gedrag van burgers en banken te reguleren, want ik ben ervan overtuigd dat enorm veel onschuldige mensen het slachtoffer zijn geworden, aangezien gewone mensen het risico van een lening niet kunnen overzien. Deze Europese taak is van cruciaal belang.
Corinne Lepage
(FR) Mijnheer de Voorzitter, minister, commissaris, het zeer ambitieuze programma dat u ons heeft gepresenteerd is interessant, maar vindt u niet dat we ons moeten richten op het belang dat investeerders momenteel nog altijd hebben bij transacties en rentabiliteit op zeer korte termijn vergeleken met de middellange en lange termijn?
Het gebrek aan financieringsmogelijkheden van onze ondernemingen, met name in Europa, komt juist voort uit het belang dat investeerders nog altijd hebben bij beleggingen op zeer korte termijn. Vindt u niet dat we dit punt moeten aanpakken?
Cecilia Malmström
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle Parlementsleden die tot dit debat hebben bijgedragen van harte bedanken. Ik meen in dit Parlement een erg grote eensgezindheid vast te stellen over wat er in het Europees standpunt belangrijk is en op welke kwesties wij ons moeten concentreren in de aanloop naar de G-20. De EU heeft vandaag een erg eensgezinde en duidelijke stem op het internationale toneel en ik wil de Commissie en met name de heer Almunia echt bedanken voor het werk dat hij heeft verricht om tot de totstandkoming van die eensgezindheid te helpen bijdragen.
Veel leden hebben kwesties aangekaart die zowel de commissaris als ikzelf hebben behandeld. Ja, we hebben beter toezicht op en betere regulering van de financiële markten nodig. We hopen dat een toezichtsysteem zo snel mogelijk een feit zal zijn. We zullen daarvoor het Larosière-Verslag als basis gebruiken en kijken hoe snel we het systeem kunnen invoeren. We hebben meer gecoördineerde mondiale oplossingen en effectieve en werkende internationale instellingen nodig. We hebben duidelijke beginselen voor bonusstelsels nodig. Ik heb groot vertrouwen in de Raad voor financiële stabiliteit en zijn mogelijkheid om concrete, uitvoerbare voorstellen te doen die wij kunnen bespreken.
We zullen ook de kwestie van klimaatfinanciering aan de orde stellen. We zullen alle landen aansporen om hun verantwoordelijkheid te nemen, maar ik ben er niet zeker van dat het realistisch is om te verwachten dat we tijdens de vergadering in Pittsburgh ook over bedragen zullen kunnen discussiëren. We zullen ons daar vanzelfsprekend voor inzetten want het zou een goede zaak zijn.
We hebben ook mondiale oplossingen nodig. We kunnen EU-oplossingen niet uit het mondiale stelsel lichten, maar we moeten in plaats daarvan verzekeren dat we zo veel mogelijk mondiale oplossingen krijgen. De werkloosheid is misschien wat de mensen in heel Europa met betrekking tot de economische en financiële crisis het duidelijkst waarnemen. De werkloosheid zal in de meeste van onze landen nog een tijd aanhouden en dat is zeer, zeer ernstig. Hiervoor zijn Europese en nationale oplossingen nodig. We moeten een sterk arbeidsmarktbeleid hebben, we moeten het voor bedrijven en ondernemers gemakkelijker maken om het risico te nemen om mensen in dienst te nemen en te durven investeren en we moeten ervoor zorgen dat mensen inzetbaar zijn door te investeren in opleiding en onderzoek. In oktober zullen wij in de Raad Ecofin een bijzondere discussie over werkloosheid voeren.
We moeten ook exit-strategieën bespreken. Anders bestaat het risico dat de maatregelen die we hebben genomen negatieve gevolgen krijgen voor met name de werkloosheid en groei, alsmede tekorten en inflatie veroorzaken. De meest kwetsbaren in de samenleving worden daar altijd het eerst door getroffen. Wat betreft de armste landen, zijn we er ons terdege van bewust dat zij in de internationale crisis de grote verliezers zijn. Zij treft de armste mensen ter wereld hard. We hebben besproken en blijven bespreken hoe wij het die mensen wat gemakkelijker kunnen maken. Het is belangrijk dat de multilaterale ontwikkelingsbanken (MDB's) over voldoende middelen beschikken om zogenaamde zachte leningen te kunnen verstrekken. Het is ook belangrijk dat we ervoor zorgen dat het internationale handelsstelsel naar behoren werkt en geen inherent protectionisme kent. Daarom zijn de diverse discussies over mondiale heffingen en verschillende varianten op de Tobintaks alleen zinvol als het echt mogelijk is ze wereldwijd in te voeren, en momenteel is dat niet het geval. Bijgevolg zouden ze alleen maar contraproductief werken en onze economieën niet helpen.
Veel Parlementsleden hebben de kwestie van hedge funds en een nieuwe regulering van de financiële markten aangesneden. Voor het Zweedse voorzitterschap zijn dat prioritaire kwesties. We zullen daar samen met u over beslissen en we kijken ernaar uit erg nauw met het Europees Parlement samen te werken om zo snel mogelijk een richtlijn inzake hedge funds en regulering van de financiële markten tot stand te brengen. Ik ben me ervan bewust dat het moeilijk en ingewikkeld is - dat er met heel veel verschillende dingen rekening moet worden gehouden - maar we zijn bereid zo nauw mogelijk met u samen te werken om dat tot stand te brengen.
Samengevat: de vergadering van de G-20 kan natuurlijk niet alle problemen oplossen die we hebben besproken. Ik heb goede hoop dat we niettemin aanzienlijke vooruitgang kunnen boeken met betrekking tot de kwesties die we hebben besproken. De Europese burgers voeren druk uit, maar er zijn ook in de hele wereld mensen die verwachten dat wij blijk geven van leiderschap en de stabiliteit van de financiële stelsels verbeteren, dat we ons uiterste best doen om dit soort crises in de toekomst te voorkomen en ervoor te zorgen dat we sterker uit de crisis kunnen komen dan toen ze uitbrak. De EU is eensgezind, de EU staat sterk en ik kan verzekeren dat het Zweedse voorzitterschap zijn uiterste best zal doen om de Europese standpunten volgende week te verdedigen en naar voren te schuiven tijdens de top van de G-20. Hartelijk dank voor een erg interessant debat.
Joaquín Almunia
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we het er allen over eens zijn dat in de huidige situatie, waarin we nog heel grote en complexe uitdagingen hebben aan te gaan als gevolg van de crisis, het welslagen van de G-20-Top in Pittsburgh en het geloof dat we, als gevolg van die bijeenkomsten, een begin zullen maken met het vinden en toepassen van oplossingen voor de problemen en uitdagingen die voor ons liggen, van het grootste belang zijn. Het is een feit dat bepaalde economische indicatoren een significante verbetering beginnen te laten zien, met name in de groei van de internationale handel en in het vertrouwen van consumenten en investeerders. Over alle onderwerpen van de agenda van de Top moeten en naar ik hoop zullen de staatshoofden en regeringsleiders overeenstemming bereiken, zodat ze naar aanleiding van de bijeenkomst van volgende week ten uitvoer kunnen worden gelegd.
Een van de belangrijkste punten die hier genoemd zijn, is de behoefte aan duidelijkheid, aan een duidelijke boodschap over hoe de belangrijkste economieën van de wereld van plan zijn de coördinatie van hun acties voort te zetten. De volgende stap in de coördinatie van het economisch beleid moet zijn dat er een exit-strategie wordt vastgesteld, en dat er afspraken worden gemaakt over het besluit inzake het moment en de manier waarop die strategie op gecoördineerde wijze ten uitvoer zal worden gelegd. Van de crisis van de negenentwintigste moeten we geleerd hebben - en volgens mij hebben we dat ook gedaan - dat de stimuleringsmaatregelen niet te snel moeten worden opgeheven, als de economie, om het in de woorden van een van de sprekers te zeggen, nog niet zonder krukken vooruit kan. Aan de andere kant moeten we de stimuleringsmaatregelen ook niet langer dan nodig gebruiken, omdat we in dat geval weer de omstandigheden creëren die geleid hebben tot het ontstaan van de zeepbellen en onevenwichtigheden die deze crisis hebben veroorzaakt. Dat is een bijzonder belangrijke kwestie, die op de Top van Pittsburgh moet worden opgehelderd.
We moeten vermijden dat we fouten uit het verleden herhalen, niet alleen op het gebied van de macro-economische beleidsvormen maar ook op dat van de financiële regelgeving en controle. Ik denk dat die toezegging op vorige toppen al heel duidelijk gebleken is. Nu is het zaak dat we dit verder uitwerken, dat we die al aangegane toezeggingen nakomen, zowel op globaal niveau als, in ons geval, op Europees niveau.
In dat opzicht ben ik het eens met degenen die in het debat vanochtend gezegd hebben dat niet alles moet worden herleid tot het punt van de beloningen. Toch ben ik het volkomen eens met degenen die zeggen dat de kwestie van de beloningen vanuit economisch, sociaal, politiek en ethisch oogpunt bijzonder belangrijk is. Ik denk dat Europa op dit punt zijn leiderschap laat zien - zoals ook het geval is geweest voor de andere agendapunten van de G-20 - zowel door de staatshoofden en regeringsleiders als door de Europese instellingen zelf, het voorzitterschap van de Europese Unie en de Commissie.
We mogen niet vergeten dat de Commissie de lidstaten al in april van dit jaar aanbevelingen heeft toegezonden over de kwestie van de beloningen, en die zijn praktisch dezelfde als de voorstellen die nu door iedereen gedaan worden. We moeten aandacht blijven schenken aan de problemen van het financiële stelsel - meer kapitaal, herstructureringen en sanering van de balansen van de banken - zowel op Europees als op globaal niveau.
Als je een financieel stelsel hebt dat volledig onderling gekoppeld is, dan is het volstrekt zinloos om je problemen binnen je grenzen op te lossen als de anderen dat niet tegelijkertijd ook doen - denkt u maar terug aan vorig jaar, toen we op de dag vóór de crisis met de Lehman Brothers nog dachten dat we de grootste problemen van de in de Verenigde Staten ontstane financiële crisis wel konden ontwijken. Tegelijkertijd is volkomen waar wat velen onder u gezegd hebben, namelijk dat het politieke doel uiteindelijk niet alleen is de balansproblemen van een bank op te lossen of zijn schulden te kapitaliseren, maar dat het fundamentele probleem de werkgelegenheid is, de positie van ons midden- en kleinbedrijf, en de houdbaarheid van ons stelsel van overheidsdiensten en van sociale bescherming.
Zonder een gezond financieel stelsel is al het andere echter niet haalbaar. Dat is de uitdaging waarvoor de Top van Pittsburgh een oplossing moet zien te vinden, of waarvoor de G-20 zich moeten blijven inzetten op de Top van Pittsburgh.
Ten slotte wil ik nog iets zeggen over een kwestie die in vele betogen aan de orde zijn gesteld. Ofschoon ik het eens ben met de andere agendapunten van de G-20, waarover velen van u iets gezegd hebben, is er één punt waarop ik hier wil ingaan, en dat is het punt van de belastingparadijzen en rechtsgebieden die niet willen meewerken.
Op de bijeenkomst van de G-20 in Londen zijn inderdaad geen oplossingen gevonden voor alle problemen die de belastingparadijzen met zich meebrengen. Het zou bijzonder moeilijk zijn om op één dag alle oplossingen te vinden voor een probleem dat al jarenlang bestaat. Net zo goed is het echter volkomen waar dat er sinds de top van Londen in het afgelopen half jaar veel meer problemen zijn opgelost dan die welke in de vele jaren voorafgaand aan de top van Londen tot een oplossing waren of konden worden gebracht. Op dit specifieke punt is overeenstemming bereikt over de uitwisseling van informatie die nodig is om belastingontduiking te voorkomen en om te voorkomen dat economische en financiële activiteiten voor de overheid verborgen worden gehouden door gebruikmaking van de bescherming van belastingparadijzen. Het afgelopen half jaar hebben we echter veel bereikt op een punt dat van groot belang is om te voorkomen dat financiële activiteiten die voor de regulerende, controlerende overheden verborgen worden gehouden, opnieuw storingen in het stelsel veroorzaken. Dit is ook van groot belang vanwege de boodschap die we hiermee geven aan onze burgers over de verdeling van verantwoordelijkheden en de inspanningen die nodig zijn om deze crisis aan te pakken.
Dan is er nog iemand geweest die gezegd heeft dat de stem van de Unie luider moet klinken dan de stemmen van de Europese leden van de G-20. Ik kan u verzekeren dat er onder het Zweedse voorzitterschap en vertolkt door de Europese Commissie wel degelijk geluisterd wordt naar de stem van de Europese Unie. Er wordt met aandacht en respect naar geluisterd, want het is Europa, niet een of twee Europese landen maar de Europese Unie, geweest die dit globale coördinatieproces in gang heeft gezet. Hieruit blijkt duidelijk dat er doeltreffender resultaten kunnen worden bereikt als er sprake is van echte coördinatie.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt tijdens de eerste plenaire vergadering in oktober plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
András Gyürk  
schriftelijk. - (HU) Op de naderende G-20-Top zullen de klimaatonderhandelingen in Kopenhagen waarschijnlijk een doorslaggevende rol gaan spelen. Talrijke onbesliste kwesties staan namelijk een post-Kyoto-protocol in de weg. Staat u mij toe hierover enkele gedachten te formuleren. Ten eerste: in plaats van vage beloften voor de lange termijn hebben we bindende toezeggingen nodig voor de middellange termijn. Deze toezeggingen moeten realistisch en rechtvaardig zijn en er moet verantwoording over kunnen worden afgelegd. Bij het bepalen van deze toezeggingen moeten naast de economische ontwikkeling en de natuurlijke gesteldheid ook de tot nu toe uitgevoerde Kyotodoelstellingen in aanmerking worden genomen.
Ten tweede: het idee dat de EU de ontwikkelingslanden ook financieel moet ondersteunen om hun klimaatdoelen te halen, moet worden toegejuicht. Hiervoor is een concrete financiële belofte nodig. Met het oog op transparantie moeten echter ook de ontwikkelingslanden bindende toezeggingen doen en gedetailleerde actieplannen opstellen.
Ten derde: flexibiliteitsmechanismen moeten ook in de toekomst een belangrijke rol blijven spelen. Om investeringen te stimuleren, moeten we zo snel mogelijk overeenstemming bereiken over hoe de emissierechtencertificaten van de tot nu toe uitgevoerde projecten kunnen worden ingepast.
Ten vierde: marktconforme instrumenten moeten een belangrijker aandachtsgebied vormen in het post-Kyoto-systeem. Zo kan bijvoorbeeld de uitbreiding van emissiehandelssystemen of groene certificering ertoe bijdragen dat de emissieverlaging plaatsvindt op de terreinen waar dit met de laagste kosten gepaard gaat. Ik ben van mening dat de economische crisis geen belemmering vormt voor het Kopenhagen-compromis. Een fatsoenlijk verdrag kan op de middellange termijn juist het concurrentievermogen van de Europese economie bevorderen en tegelijkertijd de belasting voor het milieu verminderen.
Edit Herczog  
schriftelijk. - (HU) Vijf jaar geleden hebben alle nieuwe lidstaten bij hun toetreding tot de EU toegezegd de euro in te zullen voeren. Inmiddels zijn vier van hen hier al in geslaagd. De andere landen hebben vanwege verschillende economische beleidsoverwegingen en fouten vertraging opgelopen en zijn hierdoor achterop geraakt. Daarnaast zijn ze door de economische en financiële crisis in een kwetsbare situatie terechtgekomen. De economische recessie heeft protectionistische ambities aangewakkerd, waardoor de werking van de interne markt dreigt te worden ondermijnd.
In de huidige financiële crisis is duidelijk geworden dat de euro een prominente rol heeft verworven in de nauwe economische banden die deze lidstaten hebben opgebouwd met de leden van de eurozone, maar vanwege hun vertraagde voorbereidingen zijn ze nu in een uitermate kwetsbare positie terechtgekomen. Velen, waaronder ikzelf, zijn van mening dat in de kritieke valutasituatie die is ontstaan, de sleutel tot de oplossing kan worden gevormd door de versnelde invoering van de euro in deze lidstaten. Daartoe moeten echter de economische beleidsvoorwaarden worden geschapen, maar onder de eerder gestelde voorwaarden zou de euro pas over jaren kunnen worden ingevoerd.
In mijn optiek zou moeten worden onderzocht of de EU, bij onveranderde handhaving van de convergentiecriteria, zich flexibeler kan opstellen dan nu het geval is ten aanzien van de bepaling over de periode die in het ERM-II koersstelsel moet worden doorgebracht. Verder acht ik het van groot belang te onderzoeken op welke manier en na uitvoering van welke haalbare voorwaarden het proces van toetreding tot de eurozone zou kunnen worden versneld. Hiermee kan de situatie van de betrokken landen worden gestabiliseerd en de gehele interne markt van de EU worden beschermd. De eventuele internationale insolventie van de landen die nog niet tot de eurozone behoren, kan namelijk in het ergste geval ook de eurozone mee naar beneden sleuren.
Liisa Jaakonsaari  
Mijnheer de Voorzitter, de markteconomie is een goede knecht, maar een slechte meester. De afgelopen tijd zijn de rollen echter behoorlijk vervaagd. Op internationale conferenties is het de gewoonte mooie woorden te gebruiken, maar nu hebben wij snel daden nodig. De wereld heeft op de Top van de G-20 te Pittsburgh de historische kans de regels van de mondiale economie opnieuw vast te stellen. In de pers wordt veel gesproken over bonussen voor bankiers, maar die vormen slechts het topje van de ijsberg. De mondiale economie moet volledig worden gerenoveerd en het sleutelwoord daarbij is 'transparantie'. Wij moeten proberen los te komen van de risico-economie en streven naar een echte economie. Alleen bindende internationale regels kunnen waarborgen dat er geen herhaling komt van de casino-economie van de afgelopen jaren. In de toekomst mag men de belastingbetaler niet meer voor de schade laten opdraaien. Bij mechanismen als vermogensbelasting bestaat altijd het risico dat iemand in de mondiale economie een profiteur blijkt te zijn, maar naar mijn mening moeten wij in ieder geval onderzoeken hoe bruikbaar zij kunnen zijn.
Wojciech Michał Olejniczak  
schriftelijk. - (PL) De Top van de G-20 in Pittsburgh zal bijna precies samenvallen met de eerste verjaardag van de ondergang van de Lehman Brothers Bank. Dat is de context die de wereldleiders bij hun optreden in gedachten moeten houden. In vrijwel alle delen van de wereld wordt de bevolking zwaar getroffen door de gevolgen van de crisis. De top van de G-20 zou in de eerste plaats gericht moeten zijn op het beperken van het risico op een nieuwe crisis als gevolg van de deregulering van de financiële markten. Het is de taak van de leiders van de G-20 om regelgeving uit te werken die kan verhinderen dat er opnieuw speculatieve zeepbellen ontstaan en - laat ik er geen doekjes om winden - dat wereldwijd miljoenen klanten van financiële instellingen worden opgelicht.
We hebben de voorbije maanden steeds vaker slecht nieuws te horen gekregen over managers die staatssteun hebben verspild en hun bedrijven op de rand van de afgrond hebben gebracht. De afgelopen jaren zijn we in Europa getuige geweest van nooit geziene inkomensverschillen die voordien ondenkbaar waren in het Europese sociale model. Een van de opdrachten van de G-20 zou moeten bestaan in het gelijktrekken van de inkomens, zowel in Europa als in de rest van de wereld. De financiële sector heeft behoefte aan regels waarbij premies niet afhankelijk zijn van de winst op korte termijn, maar van het rendement van de investeringen op de lange termijn.
In Pittsburgh zullen zowel de leiders van een aantal Europese landen als de Europese Unie als geheel aanwezig zijn. Het is daarom van fundamenteel belang dat Europa op deze top met één stem spreekt. Ik zou de vertegenwoordiger van de Europese Unie willen oproepen om niet uit het oog te verliezen dat de belangen van de Gemeenschap ook de belangen omvatten van de EU-lidstaten die geen nationale vertegenwoordigers op de top zullen hebben.
Sirpa Pietikäinen  
Deze week maandag hadden wij de twijfelachtige eer op een soort verjaardag te werken: precies een jaar geleden viel de investeringsbank Lehman Brothers om. Men gaat ervan uit dat die val de dip in de mondiale conjunctuur heeft aangezwengeld tot een financieel-economische vrije val.
Zo dicht bij die verjaardag en de naderende Top van de G-20 te Pittsburgh is het goed zich af te vragen wat men van de crisis heeft geleerd en wat er nog van geleerd kan worden. Ik zie uit deze crisis iets cruciaals voortkomen, namelijk de mogelijkheid om de internationale financiële architectuur grondig te vernieuwen. Er zijn al stappen in deze richting gezet. De Top van de G-20 van afgelopen voorjaar bood een goede basis voor acties en richtsnoeren voor mondiale consensus over de noodzakelijke maatregelen. De Verenigde Staten heeft onlangs een uitgebreid financieel wetgevingspakket gepresenteerd. Men verwacht dat de Europese Commissie volgende week met een voorstel komt voor het opbouwen van de Europese financiële architectuur en het toezicht daarop. Het sleutelwoord hierbij is 'mondiale aanpak'.
Wij moeten internationaal bindende regels krijgen voor de hervorming van het Internationaal Monetair Fonds, regelgeving inzake solvabiliteit en nieuwe spelregels voor het betalen van opties. De regelgeving moet alle financiële producten omvatten en flexibel zijn, zodat het daarmee mogelijk is te reageren op een sector die voortdurend verandert en met nieuwe producten komt.
In de greep van een crisis die de basiszekerheid, de inkomsten en het welzijn van de mensen aantast, is het ook constructief om na te denken over andere manieren om welvaart te meten. In de onlangs gepubliceerde eindconclusie van de door president Sarkozy benoemde commissie wordt een overgang aanbevolen van een welvaartsmeting gebaseerd op het bbp naar nieuwe meetmethoden waarbij vooral rekening wordt gehouden met het vermogen van de economie in een samenleving om het welzijn van haar burgers en de duurzaamheid van het milieu te waarborgen.
Catherine Stihler  
schriftelijk. - (EN) Ik ben het eens met diegenen die hebben gezegd dat er een algemene gecoördineerde aanpak moet komen. Dat is absoluut noodzakelijk als we de machtsverhoudingen binnen het internationale financiële bestel willen veranderen. Maar de Commissie en de Raad hebben zich beide niet uitgelaten over het concept van "levenstestamenten" voor de bankensector. Deze week is het een jaar geleden dat Lehman Brothers failliet ging. Het zal naar schatting tien jaar duren voordat de investeringsbank is ontbonden. Daar tegenover staat de Dunfermline Building Society. Daar konden de activa op basis van een levenstestament duidelijk worden vastgesteld. Transparantie is absoluut noodzakelijk om ervoor te zorgen dat de burger weer vertrouwen krijgt in de bankensector.
