3. Sytuacja humanitarna osób przebywających w obozie Ashraf
Przewodniczący
Następnym punktem jest debata nad sześcioma projektami rezolucji dotyczących sytuacji humanitarnej osób przebywających w obozie Ashraf .
Ana Maria Gomes
autorka. - Panie przewodniczący! Niektórzy w tej Izbie chcą przedstawić Mudżahedinów Ludowych jako bohaterów lub też jako rzeczywistą alternatywę dla irańskiego reżimu. Nie są oni ani jednym ani drugim.
W czasie moich podróży do Iraku słuchałam narzekań przywódców kurdyjskich, sunnickich, szyickich, chrześcijańskich, turkmeńskich i innych na rolę Organizacji Mudżahedinów Ludowych jako narzędzia Saddama Husseina w kampanii Anfar w1988 roku, która osiągnęła kulminację w masakrach, takich jak w Halabja. Potwierdziła to także delegacja iracka, która była tu w tym tygodniu, upewniając nas, że konstytucja iracka zobowiązuje rząd Iraku do pełnego przestrzegania praw człowieka osób przebywających w obozie Asharf, które, z pomocą Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców i Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża, zechcą wyjechać do Iranu lub gdzie indziej, lub też zechcą pozostać jako uchodźcy polityczni uznani zgodnie z prawami Iraku.
Musimy zrozumieć niechętny stosunek rządu irackiego do tego, aby obóz w Ashraf pozostawał niewygodną kwestią w dobrosąsiedzkich stosunkach z Iranem. Dla Irakijczyków Iran nie może po prostu zniknąć. On tam jest. To potężny sąsiad. To prawda, że Organizacja Mudżahedinów Ludowych nie jest już na liście terrorystów, ale to nadal kierująca się nieprzejrzystymi zasadami sekta, brutalnie traktująca tych swoich członków, którzy chcą z niej wystąpić. Poza tym mieszkańcy obozu Ashraf są ludźmi i prawa człowieka muszą być w stosunku do nich przestrzegane, niezależnie od losu tej organizacji lub jej przeszłości. Powinni być traktowani zgodnie z konwencją w sprawie uchodźców z 1951 roku i nikt - powtarzam nikt - nie może być zmuszany do powrotu do Iranu.
Wyjaśnijmy jednak jedną kwestię. Przedmiotowa rezolucja nie dotyczy reżimu irańskiego, który represjonuje swoich ludzi, źle zarządza krajem i destabilizuje Środkowy Wschód od dziesiątek lat. Każdy, kto przedstawia głosowanie za przyjęciem poprawek PSE i Zielonych, mających na celu stonowanie tej rezolucji, jako głos za irańskim reżimem, albo działa w złej wierze, albo po prostu nie ma już argumentów.
Charakter naszych poprawek jest całkiem prosty. Chcemy przedstawić pełny obraz naruszeń i zagrożeń praw człowieka wewnątrz, jak i wokół obozu Ashraf. Na przykład, zwróciliśmy się o umożliwienie wszystkim osobom przebywającym w obozie rozmów z Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców i Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża na neutralnym gruncie i bez obecności przywódców Organizacji Mudżahedinów Ludowych, w celu wyjaśnienia, jakie są rzeczywiście życzenia tych osób. Musimy również wezwać przywódców mudżahedinów, żeby zaprzestali kontrolowania życia osób przebywających w obozie Ashraf, którym nie pozwalają na opuszczenie obozu. Przede wszystkim zaś wyrażamy zaniepokojenie doniesieniami o praktykowanych manipulacjach psychicznych i fizycznych oraz ciężkich pogwałceniach praw człowieka w tej sekcie. Podsumowując, chodzi tu o indywidualne prawa człowieka w obozie Ashraf. Miejmy na uwadze tych ludzi i ich prawa, kiedy będziemy głosować.
Alejo Vidal-Quadras
autor. - Panie przewodniczący! Dziś rano będziemy głosować nad wspólnym projektem rezolucji podpisanym przez cztery grupy polityczne w sprawie sytuacji obozu uchodźców w Ashraf w Iraku. Trzy tysiące pięćset irańskich mężczyzn i kobiet, członków demokratycznej opozycji wobec fundamentalistycznego reżimu w Iranie, żyje tam będąc całkowicie bezbronnymi. W ostatnich kilku tygodniach byli oni poddawani naciskom i nękani przez frakcję w rządzie irańskim pozostającą pod wpływem irańskiego reżimu i jest wysoce prawdopodobne, że w każdym momencie może zdarzyć się tragedia podobna do tej, jakiej świadkiem byliśmy nie tak dawno na Bałkanach.
Wszyscy pamiętamy Srebrenicę, i nie mam wątpliwości, że żaden poseł w tej Izbie nie chce drugiej Srebrenicy w Iraku. Nasz projekt rezolucji jest wezwaniem, stanowiącym ostrzeżenie dla opinii publicznej na całym świecie, zanim wydarzy się katastrofa. Niestety, niektórzy koledzy przedstawili poprawki, które mogą spowodować większe zagrożenie dla osób przebywających w obozie Ashraf i dać irańskiemu reżimowi i jego pośrednikom w Iraku argumenty do przeprowadzenia masakry uchodźców.
Ostatnio sam odwiedziłem ten obóz i mogę państwa zapewnić, że zarzuty sformułowane w poprawkach są absolutnie bezzasadne. Ludzie w Ashraf znajdują się tam dobrowolnie. Mogą opuścić obóz kiedy tylko zechcą i żyją w przyjaznych stosunkach z ludnością iracką tego regionu. Zamiarem naszego projektu jest ochrona tych ludzi. Nikt tego nie rozumie- ale jeśli te poprawki zostaną przyjęte, skutki projektu będą wręcz odwrotne.
To nie jest kwestia polityczna, koleżanki i koledzy, to kwestia czysto humanitarna i bardzo pilna. Upraszam państwa o głosowanie przeciw wszystkim poprawkom przedstawionym do wspólnego projektu, popieranym przez te cztery grupy, i o poparcie projektu w wersji uzgodnionej przez cztery ugrupowania, reprezentujące bardzo odmienne stanowiska polityczne. Życie wielu niewinnych i niestwarzających zagrożenia ludzi zależy od państwa głosu. Proszę, nie zawiedźcie ich.
Angelika Beer
Panie przewodniczący, panie i panowie! Moje ugrupowanie nie podpisało tej rezolucji i będziemy głosować za nią tylko jeżeli poprawki, które przedstawiłam razem z autorką, panią poseł Gomes, w imieniu Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim oraz Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskigoe, zostaną przyjęte.
Chodzi dyskusję dotyczącą mudżahedinów, lub inaczej MKO. To nie jest opozycja demokratyczna. Chcę powiedzieć kilka słów na ten temat. MKO jest zdegenerowaną organizacją, która jest właściwe sektą religijną i która bezlitośnie prześladuje swoich własnych członków, również w obozie. Do zmuszania członków do pozostania w obozie stosowana jest presja psychiczna i fizyczna. Tym, którzy odmówią, niszczy się więzi rodzinne, zmuszani są do rozwodów, odbierane są im dzieci - to jeden z najbardziej brutalnych sposobów prześladowań.
MKO całkowicie odizolowało wszystkich swoich członków mieszkających zarówno w obozie, jak i poza nim. Wszelkie kontakty z zagraniczną prasą lub mediami są zakazane. Wszystkie rozmowy prowadzone przez Amerykanów odbywają się w obecności aktywu MKO, co oznacza, że ludzie nie mogą mówić o swoich rzeczywistych problemach i troskach.
W przeszłości członkowie MKO z północnego Iraku byli oddawani w ręce popleczników Saddama Husseina, torturowani i zabijani w obozie Abu Greib. To zaledwie kilka przykładów i wyjaśnień, dotyczących wspólnych poprawek, do których poparcia państwa zachęcam. Każdy, kto je odrzuci - i chcę to powiedzieć bardzo wyraźnie - i każdy, kto przyjmie niezmienioną treść obecnej rezolucji, głosuje za przyzwoleniem MKO na dalsze stosowanie polityki opresji w obozie, który kontroluje. Będą więc państwo częściowo odpowiedzialni za pogróżki MKO, a mianowicie, że jeśli obóz zostanie rozwiązany pod nadzorem międzynarodowym, MKO wezwie przebywających tam swoich członków do samospalenia. A jest to coś wręcz przeciwnego, niż to, co chcemy osiągnąć; nalegam zatem na głosowanie za poprawkami przedstawionymi przez PSE i moją grupę.
Erik Meijer
autor. - Panie przewodniczący! Od 30. lat Iran znajduje się pod rządami teokratycznej dyktatury. Dyktatura owa nie tylko zmusza mieszkańców do życia w posłuszeństwie do jej norm religijnych, ale również stara się zabić każdego, kto nie dostosuje się do tego systemu. W konsekwencji wielu Irańczyków znajduje się na wygnaniu, nie tylko w Europie, ale również w krajach sąsiednich.
Po brytyjsko-amerykańskiej inwazji zbrojnej na Irak, Irańczycy, którzy przebywali na wygnaniu w tych krajach uzyskali gwarancję ochrony przed Iranem. Obecnie zagraniczne wojska przygotowują się do opuszczenia Iraku. Popieram to wycofywanie się, ale nieprzewidzianym skutkiem może być to, że teokratyczny reżim Iranu będzie mógł zaatakować opozycję poza swoimi granicami. Doprowadzi to do deportacji tych osób do Iranu, aby ich zabić. W samym Iraku jest wiele solidarności z Irańczykami na wygnaniu. Jednakże wpływy Iranu w Iraku wzrosły, ponieważ większość mieszkańców Iraku to szyiccy muzułmanie.
Drogą pisemnych pytań do Rady starałem się zwrócić jej uwagę na sytuację 3 400 osób żyjących w obozie Ashraf. Jedyną odpowiedzią było to, że Rada nie przedyskutowała tej kwestii. Dzisiaj dyskutujemy nad bardzo ważną i pilną rezolucją dotyczącą obozu Ashraf. W dwóch poprzednich rezolucjach z 2007 i 2008 roku nasz Parlament zatwierdził status prawny osób przebywających w Ashraf zgodnie z czwartą konwencją genewską. Dzisiaj nasz Parlament zwraca szczególną uwagę na obecną sytuację, poprzez przyjęcie rezolucji dotyczącej tylko Ashraf. Ten tekst jest tekstem wspólnym, przyjętym przez większość grup politycznych i odpowiednio wyważonym. Ma to być silne przesłanie do rządu Iraku, że prawa tych 3 400 osób w Ashraf, w tym 1 000 kobiet, nie mogą być naruszane z powodu presji mułłów w Iranie.
Musimy więc przekazać wspólne przesłanie, bez poprawek, które podważałyby i osłabiały tę rezolucję, dotyczącą jedynie kwestii humanitarnych mieszkańców Ashraf. Musimy unikać w ostatecznym tekście rezolucji zmian, które skomplikowałyby sytuację lub zagroziły życiu tych bezbronnych ludzi.
Mieszkańcy Ashraf zostali zbombardowani przez siły zbrojne USA na początku inwazji w 2003 roku. Później byli sprawdzani przez USA. Iracki rząd także sprawdził każdego mieszkańca Ashraf - miało to miejsce w kwietniu tego roku. Każdy z nich został przesłuchany poza Ashraf. Zachęcano ich do opuszczenia obozu lub powrotu do Iranu. Tylko sześć osób zdecydowało się wyjechać - sześć z 3 400! Więc i my musimy uszanować ich decyzję.
Mogens Camre
autor. - Panie przewodniczący! Kwestia obozu Ashraf, gdzie przebywa 3 500 członków głównej demokratycznej opozycji Iranu, PMOI, była podnoszona kilka razy i stanowiła przedmiot kilku rezolucji w tej Izbie w ostatnich latach. Razem z delegacją czterech posłów do tej Izby odwiedziłem obóz Ashraf w październiku ubiegłego roku i spotkałem się tam z Amerykanami, Irakijczykami i urzędnikami ONZ. Wszyscy oni wzmocnili nasze zatroskanie sprawą statusu prawnego osób przebywających w Ashraf, gdyż na początku tego roku ochrona obozu została przekazana przez amerykańskie wojska siłom irackim.
Od tamtego czasu sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Irański najwyższy przywódca w oficjalnym oświadczeniu pod koniec lutego zwrócił się podczas wizyty do prezydenta Iraku o wykonanie dwustronnego porozumienia w sprawie zamknięcia obozu Ashraf i wydaleniu osób tam przebywających z Iraku.
Od tamtej pory irackie siły rozpoczęły oblężenie obozu. Irackie wojska nie pozwalają wejść do obozu rodzinom osób przebywających w Ashfar, delegacjom parlamentarnym, organizacjom praw człowieka, prawnikom, dziennikarzom, a nawet lekarzom, oraz wstrzymują dostawy materiałów niezbędnych do funkcjonowania Ashraf.
Dlatego ten Parlament uznał za bezwzględnie konieczne pilne zajęcie się problemem na tym etapie. Pracowaliśmy ze wszystkimi grupami i stworzyliśmy wspólny tekst, który jest odpowiednio wyważony i dotyczy wszystkich naszych obaw w tej sprawie i wzywa organy międzynarodowe do ustalenia długoterminowego statusu prawnego osób przebywających w Ashraf.
Niestety niektórzy rzecznicy Teheranu, którzy wierzą kłamstwom Teheranu, przedstawili kilka poprawek. Myślę, że powinniśmy wyraźnie pojąć, iż te poprawki są sprzeczne zapewnieniem bezpieczeństwa osób przebywających w Ashraf i powinniśmy głosować za ich odrzuceniem. Nalegamy, aby wszyscy koledzy trzymali się wspólnego tekstu i odrzucili wszelkie poprawki.
Marco Cappato
autor. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Mówimy tutaj o "obozie”, który jest właściwie małym miasteczkiem zamieszkanym przez ludzi, którzy złożyli broń podejmując trudne decyzje polityczne, którzy powierzyli swoja obronę wspólnocie międzynarodowej. Powodem, dla którego rozmawiamy o tym dzisiaj w ramach procedury w trybie pilnym jest zagrożenie, że osoby te zostaną masowo deportowane, a ich prawa mogą zostać na zawsze złamane przez reżim irański.
Z pewnością mogą pojawić się pytania o poziom i zakres demokracji ich organizacji - Organizacji Mudżahedinów Ludowych Iranu - ale to nie jest przedmiotem tej dyskusji i nie dlatego poprosiliśmy o zastosowanie trybu pilnego. Powodem, dla którego zwróciliśmy się o zastosowanie trybu pilnego jest pragnienie zapobieżenia atakowi na to małe miasto, który pozbawi jego mieszkańców podstawowych praw i wyda ich w ręce dyktatury irańskiej.
Dlatego właśnie złożone poprawki prawdopodobnie wprowadzą zamieszanie, zmniejszając wyraźna pilność i konieczność tego przesłania. Dlatego też mam nadzieję, że nie zostaną one przyjęte.
Tunne Kelam
w imieniu grupy PPE-DE.- Panie przewodniczący! Jesteśmy tutaj, aby zapobiec potencjalnej ludzkiej tragedii na wielką skalę.
Prawie 4 tysiące osób, członków irańskiej opozycji, żyje w ciągłym zagrożeniu deportacją przez iracką władzę do Iranu, którego reżim stracił już ponad 22 tysiące ich przyjaciół. Nawiasem mówiąc, są to ludzie, którzy zdemaskowali tajny program jądrowy Teheranu i pokojowymi sposobami sprzeciwiają się szerzącemu terroryzm reżimowi.
W interesie demokratycznej wiarygodności irackiego rządu, jak również administracji amerykańskiej, która zagwarantowała im status osób chronionych, jest ochrona ich życia, poszanowanie wolnej woli i godności oraz zagwarantowanie bezpiecznej przyszłości pod rządami prawa międzynarodowego. Przede wszystkim jednak wzywamy rząd iracki do zniesienia blokady obozu Ashraf.
Nicholson of Winterbourne
w imieniu grupy ALDE.- Panie przewodniczący! Uważam, że mój kolega Alejo Vidal-Quadras oraz inni, którzy przemawiali, głęboko się mylą i że powinniśmy poprzeć poprawki, ponieważ ostatnio rząd iracki wielokrotnie ogłaszał, że nie ma najmniejszego zamiaru zmuszać mieszkańców obozu Ashraf do powrotu do Iranu lub do przeniesienia się do innego kraju.
Rząd iracki wielokrotnie prosił różne kraje, w tym wiele państw członkowskich UE, żeby przyjęli tych ludzi, ale my się nie zgodziliśmy.
Z 3 400 osób mieszkających w obozie, 1 015 posiada zezwolenie na pobyt lub cieszy się statusem rezydenta w różnych krajach, wiele spośród nich to państwa członkowskie UE, a my nie przyjęliśmy tych ludzi. Dlaczego?
W większości osoby przebywające w obozie w czasie reżimu Saddama Husseina przeszły profesjonalne szkolenie wojskowe i uczestniczyły wraz z jego gwardią prezydencką oraz innymi siłami bezpieczeństwa w brutalnym tłumieniu powstania ludowego Irakijczyków po oswobodzeniu Kuwejtu w 1991 roku.
Istnieją obszerne dowody na to, że ci ludzie krzywdzili Irakijczyków, kiedy armia iracka odmówiła dalszego zabijania na rozkaz Saddama Husseina. Rodziny ofiar w Iraku nie mogą tego zapomnieć, a iracka konstytucja nie zezwala na obecność takich ugrupowań, jak NKO lub PKK, na irackiej ziemi.
Dwa tysiące osób zarejestrowało się w Biurze Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, mając nadzieję na przeniesienie do innych krajów gotowych je przyjąć, a rząd iracki juz od kilku lat współpracuje ściśle z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców apelując do innych państw o przyjęcie uchodźców.
Szanowni koledzy, to jest sprawa Iraku. Suwerenność Iraku jest zagrożona i powinniśmy zaufać demokratycznie wybranemu rządowi Iraku. To jest jego prawo, jego obowiązek i mogę zapewnić, że spełnia go właściwie.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Nigdy nie byłem wielkim fanem Organizacji Mudżahedinów Ludowych Iranu, której filozoficzne podstawy są islamsko-marksistowskie - co jest sprzecznością samą w sobie - a przez wiele lat byli oni oczywiście pod ochroną Saddama Husseina, rzeźnika z Bagdadu, którego wspierali militarnie.
Niemniej jednak w ostatnich latach zreformowali się i dostarczyli Zachodowi cennych informacje na temat naruszeń praw człowieka w Iranie, podali także lokalizację tajnej irańskiej instalacji do wzbogacania uranu. Dlatego też kwestią sporną jest, czy nadal powinni pozostawać na unijnej liście organizacji terrorystycznych. Moim zdaniem nie podlega kwestii, że obóz Ashraf w Iraku zasługuje na ochronę prawną, którą powinien zagwarantować rząd iracki rząd i siły alianckie, a nie na deportację do Iranu, gdzie z pewnością czekałyby na tych ludzi tortury i prawdopodobnie egzekucja.
Richard Howitt
Panie przewodniczący! Ta debata znów obnażyła niedoskonałość trybu pilnego, z dużą liczbą oświadczeń, ze względu na brak wystarczającego czasu na negocjacje i konsultacje.
Chcę zwrócić uwagę, że oryginalny tekst socjalistów przeciwstawia się wyraźnie jakiejkolwiek przymusowej deportacji i wzywa do pełnej zgodności z konwencją genewską i pełnego dostępu dla międzynarodowych organizacji praw człowieka. Zwracam się do pana posła Vidal-Quadrasa i innych - jako, że sam poszukiwałem kompromisu poprzez zdobycie ponadpartyjnego poparcia dla poprawek nr 2, 3 i 6, a w końcu poparcia socjalistów dla wspólnej rezolucji - mówienie, że te poprawki mogą być pretekstem do masakry mieszkańców jest całkowitym przekręcaniem faktów. Niezależnie od tego, czy popiera się, czy krytykuje PMOI, w debacie o prawach człowieka nikt w tej Izbie nie powinien się nie zgadzać na poprawki mające na celu wspieranie zobowiązań do przestrzegania praw człowieka przez wszystkie strony gdziekolwiek na świecie.
Jan Zahradil
- (CS) Panie przewodniczący! Poproszę tylko o pół minuty. Chciałem powiedzieć, że bardzo się cieszę, że PMOI została skreślona z unijnej listy proskrypcyjnej organizacji podczas prezydencji czeskiej i jestem zadowolony, że nadal chronimy irańską opozycję przed reżimem poprzez dzisiejszą rezolucję w sprawie obozu Ashraf. Chcę podziękować każdemu z uczestników ze wszystkich grup politycznych bez względu na ich barwę lub przekonania i mam nadzieję, że rezolucja zostanie przegłosowana w formie, w jakiej została zaproponowana i bez poprawek, które mogłyby ją zniekształcić.
Paulo Casaca
(PT) Panie przewodniczący! Ja również chciałem wezwać do przegłosowania tego wspólnego projekty rezolucji, takiego jak jest teraz. Poprawki przedstawione w tej Izbie są zupełną pomyłką.
Całkowicie błędne jest twierdzenie, że choćby jeden uchodźca z obozu Ashraf lub innego obozu został przeniesiony do Europy, czy nawet w obrębie Iraku, dzięki wsparciu Wysokiego Komisarza. Proponuję, żeby ktoś zapytał Wysokiego Komisarza, czy jakikolwiek uchodźca został kiedykolwiek przeniesiony.
To wszystko jest całkowitą nieprawdą i ma na celu ułatwienie masakry. O to właśnie chodzi, o nic więcej, i chciałbym poprosić autorów tych zdecydowanie haniebnych poprawek o wycofanie ich, jako że są obrazą tego Parlamentu.
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Panie przewodniczący! Poprosiłem o głos, ale w warunkach umożliwiających jego zabranie. Jest to naprawdę trudne przy spacerujących wszędzie posłach; szanuję Parlament, ale wydaje mi się, że jest to naprawdę niemożliwe, abym mógł zabrać głos w tych warunkach.
Przewodniczący
Ma pan rację.
Panie i panowie! Nie zakończymy debaty, dopóki wszyscy nie usiądą spokojnie.
Proszę, żeby posłowie, którzy rozmawiają w przejściu, zwrócili uwagę, że nie zamkniemy debaty do chwili, kiedy przestaną rozmawiać i będziemy mogli wysłuchać wiceprzewodniczącego Komisji z należytym szacunkiem.
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Panie przewodniczący! Chciałem podziękować, gdyż uważam, że właściwe uczestnictwo w debacie to słuchanie tego, co się mówi i zabieranie głosu we właściwy sposób.
(FR) Teraz będę mówił po francusku. Panie przewodniczący, panie i panowie! Komisja na bieżąco monitoruje rozwój sytuacji w Iraku, zwłaszcza w odniesieniu do obozu Ashraf.
Jak wszyscy wiemy, w styczniu 2009 roku rząd iracki odzyskał kontrolę nad tym obszarem. Co się tyczy warunków humanitarnych w obozie, Komisja została poinformowana przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża i inne organizacje międzynarodowe, że rozwój sytuacji jest ciągle monitorowany i nie zgłoszono ani znaczącego pogorszenia się warunków życia, ani jakichkolwiek naruszeń konwencji międzynarodowych.
Komisja całkowicie podziela pogląd, że zamknięcie obozu powinno się odbyć w ramach prawa i że życie oraz fizyczne i moralne dobro jego mieszkańców nie powinno być zagrożone. Powinny tam mieć zastosowanie międzynarodowe normy humanitarne i, co ważne, zasada zakazu wydalania.
Rząd Iraku stwierdzał wielokrotnie, że jest gotowy przyzwoicie traktować osoby przebywające w obozie i że nie zamierza nielegalnie deportować członków tej organizacji, ani zmuszać ich do opuszczenia Iraku.
Mając to na uwadze, Komisja podkreśla jednak konieczność poszanowania praworządności i pokłada nadzieję, że rząd Iraku będzie działać właściwie.
Kiedy przedstawiciele władz irackich spotkali się z Komisją w marcu 2009 roku, potwierdzili swoje zobowiązanie do przestrzegania międzynarodowych norm humanitarnych, niestosowania przymusu, a zwłaszcza niezmuszania w Iraku uchodźców do powrotu.
Iracki minister ds. praw człowieka spotyka się indywidualne z osobami przebywającymi w obozie w celu ustalenia ich praw i określenia, czy życzą sobie wrócić do Iraku, czy też chcą się przenieść do kraju trzeciego.
W ostatnich tygodniach niektórzy mieszkańcy zdecydowali się opuścić obóz i mogli to zrobić nie napotykając na żadne przeszkody. Komisja wspiera te wysiłki. Jeśli mieszkańcy obozu zechcą go opuścić, rząd Iraku musi pozwolić im osiedlić się w innym kraju i ułatwić im ten proces.
Komisja, we współpracy z przedstawicielami państw członkowskich, będzie nadal monitorować rozwój sytuacji.
(Oklaski)
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Teraz odbędzie się głosowanie.
