Tura pytań (do Komisji) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0407/2011).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza
Przedmiot: Systemy jakości produktów żywnościowych
W lutym 2011 r. Komisja zarejestrowała swój tysięczny znak jakości dla produktu żywnościowego. Jasne jest jednak, że liczba wniosków o zarejestrowanie w ramach systemów jakości produktów żywnościowych jako chronione oznaczenie geograficzne (CHOG), chroniona nazwa pochodzenia (CHNP) oraz gwarantowana tradycyjna specjalność (GTS) różni się znacząco w poszczególnych państwach członkowskich. Skąd zdaniem Komisji biorą się te różnice pomiędzy państwami członkowskimi? Czy Komisja może się odnieść do opinii wyrażanych przez niektórych producentów żywności, że procedura rejestracji jest długa i biurokratyczna, co zniechęca wnioskodawców? Co można zrobić, by uczynić tę procedurę bardziej przyjazną dla składających wnioski?
Czy Komisja może dostarczyć informacje dotyczące wiedzy konsumentów na temat systemów jakości produktów żywnościowych? Jak można poprawić rozpoznawalność oznaczeń CHOG, CHNP i GTS oraz zwiększyć ich znaczenie dla konsumentów, zwłaszcza w państwach członkowskich, które zarejestrowały niewielką ilość produktów?
László Andor
komisarz - Panie Przewodniczący! Gdy wprowadzono europejski system chronionych oznaczeń geograficznych (CHOG), chronionych nazw pochodzenia (CHNP) oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności (GTS) w niektórych państwach członkowskich istniały już równorzędne systemy.
Koncepcja oznaczeń geograficznych była więc znana, a nazwy były już zarejestrowane na szczeblu krajowym. To wyjaśnia dlaczego w niektórych państwach członkowskich jest tak wiele nazw. Niemniej jednak w wielu państwach członkowskich obserwuje się rosnące zainteresowanie tym systemem.
Procedura rejestrowania nazwy zajmuje na ogół kilka lat. Dzieje się tak dlatego, że grupa wnioskodawców musi przygotować specyfikacje i uzyskać ich zatwierdzenie na szczeblu krajowym, a następnie ze strony Komisji. Następnie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej publikowane jest zestawienie nazw geograficznych lub ich specyfikacje dotyczące tradycyjnych specjalności, co umożliwia zgłoszenie sprzeciwu.
Termin składania sprzeciwów trwa sześć miesięcy. Jeżeli sprzeciwy nie zostaną zgłoszone, można zarejestrować nazwę. Jeżeli sprzeciw zostanie złożony, zainteresowana strona ma sześć miesięcy na osiągnięcie porozumienia. Jeżeli porozumienie nie zostanie osiągnięte, Komisja wydaje decyzję, nad którą głosuje komitet sterujący. Termin potrzebny do przeprowadzenia rejestracji jest uzasadniony ze względu na wspomnianą procedurę. Z drugiej strony, z chwilą, gdy nazwa zostaje zarejestrowana, korzysta ona z szerokiej ochrony i międzynarodowego uznania, a także z narzędzi komunikacji, przede wszystkim stosowania logo.
Komisja ma świadomość konieczności przyspieszenia procedur rejestracji. W związku z tym w kontekście pakietu jakościowego złożono wnioski, w tym dotyczące skrócenia terminu oceny otrzymanych wniosków przez Komisję do sześciu miesięcy oraz skrócenia terminu składania sprzeciwów do dwóch miesięcy.
Znajomość systemu w poszczególnych państwach jest niezwykle zróżnicowana, niejednokrotnie zależy to od liczby nazw zarejestrowanych w danym państwie. Aby poszerzyć znajomość systemu Komisja udostępnia fundusze na promowanie produktów wysokiej jakości dostępnych operatorom.
Jim Higgins
zastępujący autora - Panie Przewodniczący! Chcę podziękować Komisji za odpowiedź. Uważam, że oznakowanie produktów żywnościowych jest czymś, co trzeba pochwalić. Ale komisarz przypomniał kilka problemów: po pierwsze, fakt obowiązywania różnych norm; po drugie, długi czas, jaki upływa od złożenia wniosku do faktycznej rejestracji. Jeżeli możemy mówić o przykładzie biurokracji na szczeblu europejskim, to zdecydowanie jest to ten przypadek.
W moim państwie rozpatrzenie sprawy od momentu złożenia wniosku do rejestracji zabiera departamentowi rolnictwa pięć lat. Biorąc pod uwagę kryzys w Niemczech potrzebujemy więcej oznakowania żywności, potrzebujemy więcej norm; potrzebujemy większej kontroli jakości. Dlatego apelowałbym do Komisji o wprowadzenie skróconych ram czasowych.
Barbara Matera
(IT) Panie Przewodniczący! Będę kontynuować debatę o jakości żywności.
W ciągu ostatnich dwóch tygodni warzywa niesprzedane z powodu wykrywa bakterii EHEC - przede wszystkim ogórki - przyniosły Włochom straty gospodarcze sięgające kwoty 20 milionów euro. Mówi się, że samo tylko zawieszenie importu do Rosji przyniosło straty w wysokości 4,4 miliona euro.
Cały sektor owoców i warzyw został sparaliżowany. Dlatego pytam Komisję, jakie środki zamierza przyjąć w obronie rynku owoców i warzyw, aby uniknąć rozpowszechniania nierzetelnych informacji co do źródła bakterii EHEC, dziesiątkujących cały sektor owoców i warzyw oraz wpędzających w panikę ludność wielu krajów. Mówimy o jakości żywności!
László Andor
komisarz - Moja odpowiedź na pierwsze pytanie jest taka, że Komisja wie o konieczności przyspieszenia procedur prawodawczych. W kontekście pakietu jakościowego przedłożono wnioski w tym zakresie, o czym mówiłem w mojej pierwszej odpowiedzi.
Wnioski Komisji dotyczą skrócenia czasu kontroli wniosku otrzymanego przez Komisję do sześciu miesięcy oraz skrócenie terminu składania sprzeciwów do dwóch miesięcy. Jeżeli Parlament i Rada zdecydują się przyjąć wnioski Komisji, to w odniesieniu do większości wniosków zaoszczędzimy niemal rok - albo przynajmniej dziesięć miesięcy.
Jeżeli chodzi o kolejne pytanie, to wczoraj odbyło się posiedzenie Rady ds. Zdrowia, która zajmowała się tym problemem. Będziemy go nadal rozpatrywać, także podczas dzisiejszego posiedzenia Rady ds. Rolnictwa. W tej chwili nie jestem w stanie podać dalszych szczegółów, ale bez wątpienia będziemy ten temat śledzić.
Marian Harkin
Panie Przewodniczący! Powiem krótko. Przepraszam, że nie było mnie tu od początku odpowiedzi pana komisarza. Przypuszczam, że moje pytanie odnosi się do faktu, że wśród producentów wielu państw panuje niski poziom świadomości, w niektórych państwach nawet bardzo niski. Czy Komisja podejmuje jakieś kroki, aby spróbować podwyższyć poziom świadomości nie tylko wśród konsumentów, ale także producentów?
László Andor
komisarz - Panie Przewodniczący! Znajomość systemu jest w różnych państwach bardzo różna, podobnie jak liczba nazw zarejestrowanych w danym państwie. Operatorom udostępnia się fundusze na promocję wysokiej jakości produktów, w latach 2006-2010 na piętnaście programów przeznaczono ponad 19 milionów euro.
Ponadto Komisja chce ponownie przeanalizować politykę promowania produktów rolnych, na lato tego roku planuje się przygotowanie zielonej księgi. Będzie to szansa na ponowne omówienie celów przedmiotowej polityki oraz przeanalizowanie oczekiwań dotyczących promowania i jakości produktów oraz rozpowszechniania informacji w tym kontekście.
Przedmiot: Bezrobocie wśród młodzieży
Kryzys gospodarczy wywarł niszczący wpływ na poziom zatrudnienia wśród młodych absolwentów. W listopadzie ubiegłego roku bezrobocie wśród młodzieży osiągnęło 21 % w skali całej UE.
Jego poziom nie przekracza 10 % jedynie w trzech krajach - w Niemczech, Holandii i Austrii. W pozostałych państwach członkowskich sytuacja jest dramatyczna: w krajach bałtyckich, Irlandii, Grecji i na Słowacji bezrobocie wśród ludzi młodych wynosi 30 % i więcej, a w Hiszpanii - ponad 40 %.
Jakie kroki zamierza podjąć Komisja, aby zapobiec ucieczce młodych ludzi z Europy?
Jak Komisja zamierza wykorzystać najlepsze praktyki z Niemiec, Holandii oraz Austrii i zastosować je w całej UE?
László Andor
komisarz - Rozwiązanie problemu wysokiego bezrobocia wśród młodzieży jest jednym z najwyższych priorytetów Komisji i jedną z moich głównych, osobistych trosk. Brak miejsc pracy mógłby być może wywołać exodus młodzieży z Europy, ale znakomita większość młodzieży, która zmienia kraj, aby znaleźć pracę prawdopodobnie zdecyduje się na wyjazd do innego państwa członkowskiego. Dlatego promowanie swobody przemieszczania się pracowników w Unii jest tak ważne.
Jest to rozwiązanie w regionach, w których bezrobocie wśród młodzieży jest wysokie, z uwagi na brak pracy w niektórych sektorach pewnych państw członkowskich, co jasno wynika z nowego kwartalnego monitora stanowisk pracy Komisji. Promowanie mobilności wśród młodzieży w UE jest jednym z celów inicjatywy przewodniej UE 2020: Mobilna młodzież. Obejmuje ona szeroką gamę środków ograniczenia aktualnie wysokiego bezrobocia.
Chciałbym przedstawić kilka przykładów. Mobilność młodzieży za pracą będzie promowana przede wszystkim poprzez nowy plan mobilności pracowników UE "Twoja pierwsza praca z EURES-em”, który został uruchomiony przy poparciu Parlamentu i Rady. Jego celem jest udzielenie młodzieży pomocy w znalezieniu zatrudnienia na europejskim rynku pracy, a pracodawcom w zdobyciu młodych, mobilnych, europejskich pracowników.
"Twoja pierwsza praca z EURES-em” przewiduje pomoc związaną z doradztwem, poszukiwaniem zatrudnienia, rekrutacją oraz pomoc finansową wynoszącą średnio 1000 euro dla ponad 2000 poszukujących pracy młodych ludzi oraz przedsiębiorstw pragnących zatrudnić młodych pracowników UE.
Komisja zachęca też państwa członkowskie do wprowadzenia gwarancji dla młodzieży, dzięki którym w cztery miesiące po zakończeniu edukacji ogólnej wszyscy młodzi ludzie podejmują dalszą naukę, szkolenie lub pracę. Jak Pan Poseł słusznie zauważa, w Niemczech, Austrii i Holandii wskaźniki bezrobocia wśród młodzieży są względnie niskie. Przynajmniej po części dzieje się tak dzięki kompleksowej nauce i szkoleniu zawodowemu w tych państwach członkowskich, które ułatwiają integrację młodzieży na rynku pracy.
Ważnym europejskim osiągnięciem w tym obszarze jest komunikat brugijski z grudnia 2010 roku o ściślejszej europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego. Nakreśla on cele i wskazuje działania niezbędne dla poprawienia jakości szkolenia zawodowego oraz zapewnienia jego większej dostępności i dostosowania do potrzeb rynku pracy.
W ramach kolejnego elementu mojej odpowiedzi chciałbym wspomnieć o kampanii Młodzież w pracy. Inicjatywa Młodzież w pracy, uruchomiona w dniu 29 kwietnia w Budapeszcie, będzie łączyć małe i średnie przedsiębiorstwa oraz poszukującą pracy młodzież i będzie dostarczać informacji oraz wsparcia, aby zainspirować młodzież do prowadzenia własnej działalności. Od teraz do końca 2012 roku, gdy kampania dobiegnie końca, planuje się ponad 30 imprez.
Panie i Panowie Posłowie! Mam nadzieję, że kierunki i inicjatywy, o których wspomniałem będą kontynuowane przy efektywnym udziale państw członkowskich.
Jim Higgins
Panie Przewodniczący! Liczby są zatrważające: państwa bałtyckie, Irlandia, Grecja i Słowacja 30 %; Hiszpania 40 %; w moim państwie milion osób poniżej 25. roku życia nie ma żadnych szans na zatrudnienie. We Włoszech 76 % młodych ludzi deklaruje, że zamierza wyemigrować. Bardzo chciałbym wierzyć, że mobilność młodzieży w Europie jest rozwiązaniem, ale większość państw w Europie oprócz trzech, które pan wymienił, ma problemy z bezrobociem.
To, czego naprawdę potrzebujemy to skupienie się na fakcie, że ludność w Europie starzeje się. Nie możemy sobie pozwolić na taki drenaż mózgów. To wysoko wykształceni, bardzo zmotywowani młodzi ludzie i musimy ich zatrzymać, powstrzymać, wprowadzić jakieś twórcze plany, o których Pan wspomniał, a które funkcjonują już w trzech państwach członkowskich: Niemczech, Niderlandach i Austrii. Cieszy mnie fakt, że Komisja zaleca inicjatywy państwom członkowskim. Uważam jednak, że w niektórych państwach członkowskich potrzebujemy pewnej pomocy finansowej w zakresie szkolenia obywateli i zatrzymania ich w państwie rodzimym, a nie zasilania rynków pracy w Australii i innych państwach jeszcze bardziej oddalonych.
Janusz Władysław Zemke
Moje pytanie do komisarza jest nieco innego typu. Komisarz mówił o różnych działaniach, które mają powodować, że bezrobocie będzie się zmniejszało, ale nie powiedział on ani jednego słowa o tym, że jedną z ważnych i bardziej skutecznych ścieżek mogłoby być to, żeby poszczególne państwa wzajemnie brały pod uwagę kwalifikacje zdobyte w innych państwach. Dzisiaj młody człowiek często szuka pracy za granicą i musi tam zdawać ponownie te same egzaminy. Co się z tym będzie działo?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie Przewodniczący! Wysokie wskaźniki bezrobocia oznaczają, że zmarnowano inwestycje państw członkowskich w kształcenie obywateli, którzy czują się zobowiązani do wyemigrowania do państw spoza Unii Europejskiej. Panie Komisarzu! Mając na uwadze, że odsetek osób przedwcześnie porzucających naukę sięgnął 16 %, a w Portugalii nawet 40 %, jak wskaźnik bezrobocia wśród młodzieży będzie wyglądał za 15-20 lat i jakie środki zamierza Pan zapewnić, aby tak się nie stało?
László Andor
komisarz - W mojej odpowiedzi omówiłem środki, które nakreślono już w inicjatywie i które dzięki efektywnym programom Komisji są już praktycznie realizowane w poszczególnych państwach członkowskich.
Prawdą jest też, że dla Komisji jest to bardziej horyzontalny problem, a w innych inicjatywach UE znalazły się bardzo adekwatne wnioski, w tym na przykład konkretne zalecenia dla poszczególnych państw, jakie właśnie dziś opublikowaliśmy; są to bardzo ważne odniesienia do konieczności zreformowania strategii kształcenia oraz poprawy funkcjonowania systemów kształcenia i szkolenia w poszczególnych państwach członkowskich w celu lepszego dopasowania istoty kształcenia i szkolenia do potrzeb rynku pracy.
Może to spowodować jakościową poprawę możliwości zatrudnienia młodzieży w wieku państwach członkowskich, w tym w Hiszpanii oraz innych krajach, w których sytuacja jest najtrudniejsza i gdzie ostatnio odroczono albo zignorowano reformę systemu kształcenia.
Trzeba też wspomnieć o akcie o jednolitym rynku, który, tak jak wiele innych inicjatyw, ma na celu promowanie uznawania kwalifikacji i dyplomów, czyniąc europejski rynek pracy bardziej przejrzystym i efektywnym, dając więcej możliwości niż w przeszłości.
Trzeba też podkreślić, że wiele działań jest wspieranych z instrumentów finansowych UE, w tym kontekście zwłaszcza z Europejskiego Funduszu Społecznego, ale powinienem też wspomnieć o nowym instrumencie mikrofinansowym, który gwarantuje programy, a w ostatnim przypadku, możliwości założenia własnego przedsiębiorstwa i samozatrudnienia i uważam, że wymiary te należy odzwierciedlić również w kolejnym wniosku dotyczącym wieloletnich ram finansowych. Ufam, że Parlament wesprze ten obszar w ramach wieloletnich ram finansowych.
Przedmiot: Imigracja a Schengen
Kryzys w północnej Afryce stwarza zagrożenie dla zasady swobodnego przepływu w obszarze Schengen, jak wynika z dyskusji między Włochami a Francją dotyczącej przeniesienia imigrantów pochodzących głównie z Tunezji oraz ponownego wprowadzenia kontroli granicznych, a także z oświadczeń wysokich urzędników francuskich, którzy podkreślają konieczność dokonania przeglądu niektórych warunków umowy z Schengen.
Jak Komisja zamierza uniknąć podważania zasady swobodnego przepływu w obszarze Schengen, która jest kamieniem węgielnym integracji europejskiej?
Zważywszy, że utworzenie przestrzeni Schengen spowodowało przeniesienie odpowiedzialności za nadzór nad zewnętrznymi granicami UE na niektóre tylko państwa członkowskie, w jaki sposób Komisja przekona wszystkie państwa członkowskie, by wykazały się większą i skuteczniejszą solidarnością w sytuacji masowego napływu imigrantów, i w jaki sposób przezwycięży niechęć państw członkowskich do wzięcia na siebie odpowiedzialności i sprawiedliwego podzielenia się stosownymi obciążeniami?
Cecilia Malmström
komisarz - Panie Przewodniczący! Pytanie skierowane przez pana posła Papanikolaou dotyczy - podobnie, jak późniejsze pytania - różnych punktów widzenia i perspektyw Schengen, kryzysu migracyjnego oraz presji wywieranej na Schengen. Zatem proszę mi pozwolić najpierw odpowiedzieć na pytanie pana posła Papanikolaou.
Wcześniej omawialiśmy sprawozdanie pana posła Coelho i konieczność zabezpieczenia Schengen jako jednego z najpiękniejszych osiągnięć Unii Europejskiej. Prawo do swobodnego przemieszczania się jest rzeczywiście ucieleśnieniem projektu europejskiego. Co roku po Europie podróżuje ponad 1,25 miliarda turystów. Swoboda przemieszczania się to również doskonały bodziec i korzyść dla rynku wewnętrznego, a zatem zabezpieczenie tego osiągnięcia jest kluczowe dla Komisji, a dla mnie osobiście jest to bezwzględny priorytet.
Chcę jeszcze raz podkreślić, że podejście Komisji dotyczy wzmocnienia Schengen, poprawienia oceny - co proponowaliśmy już przed świętami Bożego Narodzenia - aby wyjaśnić zasady, wskazać narzędzia, udzielić państwom członkowskim pomocy w potrzebie i, o ile to możliwe, wprowadzić mechanizm, który zaowocowałby skoordynowaną interwencją Komisji w sytuacjach nadzwyczajnych, na przykład, jeśli państwo członkowskie nie kontroluje swoich granic wewnętrznych.
Głównym celem Komisji jest przyjęcie profilaktycznego podejścia. Zmiany proponowane dla wzmocnienia mechanizmu monitorowania, stworzonego w celu podtrzymania wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi oraz ich zdolności do skutecznego i efektywnego stosowania środków towarzyszących pozwolą na utrzymanie obszaru bez granic.
Zostanie to osiągnięte dzięki częstszym wizytom w miejscu mającym na celu zweryfikowanie stosowania dorobku Schengen w państwach członkowskich. Kontrole te powinny doprowadzić do sformułowania zaleceń dla państw członkowskich dotyczących podjęcia natychmiastowych działań oraz terminów ich wykonania. Większe zaufanie między państwami członkowskimi ograniczy też przypadki uciekania się przez państwa członkowskie do jednostronnych inicjatyw na rzecz tymczasowego ponownego wprowadzenia granic wewnętrznych albo zintensyfikowania kontroli policyjnych w strefach granicy wewnętrznej.
Duch Schengen to duch zaufania i solidarności. Istotne jest, aby UE wykazała konkretną solidarność z państwami członkowskimi najbardziej dotkniętymi napływami migrantów i osób potrzebujących międzynarodowej ochrony na wielką skalę. Solidarność ta może przybrać różne formy pomocy, na przykład, jeżeli granice zewnętrzne znajdują się pod presją. Frontex odgrywa tu kluczową rolę, a w ostatniej interwencji RABIT na granicy grecko-tureckiej oraz wspólnej morskiej operacji Hermes udowodniliśmy, że państwa członkowskie są gotowe do udzielenia pomocy innym państwom członkowskim.
Musimy też uprościć codzienną współpracę między organami krajowymi w dziedzinie nadzoru granic. Jest to cel europejskiego system nadzoru granic (EUROSUR), który stopniowo tworzy się od 2008 roku i dla którego w tym roku Komisja przedstawi wniosek prawodawczy.
Solidarność możemy też wykazać poprzez solidarność finansową. Na ten rok przewidziano program ramowy uwzględniający zarządzanie przepływami migracyjnymi. Posiadamy mechanizm finansowy poprawy zarządzania tymi przepływami na szczeblu europejskim i wzmocnienia solidarności między państwami członkowskimi. Oczywiście teraz realizujemy zakrojony na szeroką skalę proces konsultacji i mamy ograniczenia budżetowe, ale możecie Państwo na mnie liczyć w kwestii zapewnienia, że w funduszu tym będą pieniądze także na przyszłość.
Państwa członkowskie najbardziej narażone na naciski migracyjne i znajdujące się na granicach zewnętrznych UE muszą otrzymać odpowiednią rekompensatę finansową w zamian za zadania wykonywane w interesie całego obszaru Schengen - w dużej mierze jest to kwestia podziału obciążenia celem wsparcia państw członkowskich dotkniętych dużymi przepływami osób potrzebujących międzynarodowej ochrony.
Musi być jasne, że każda decyzja w sprawie relokowania nielegalnych migrantów i beneficjentów ochrony międzynarodowej zależy od Rady i woli państw członkowskich. Państwa członkowskie nie wyraziły jeszcze poparcia dla takiego podejścia na zasadach ogólnych z jednym jednak, wartym odnotowania wyjątkiem - projektu pilotażowego w sprawie relokowania do innych państw członkowskich osób, które otrzymały międzynarodową ochronę na Malcie. Aby go kontynuować miesiąc temu zorganizowałam konferencję w sprawie deklaracji. Mogę z przyjemnością powiedzieć, że państwa członkowskie i państwa stowarzyszone udostępniły ponad 300 miejsc. Mam nadzieję, że w przyszłości zaoferowane zostaną pozostałe. Jest to wyraz konkretnej solidarności. Chcę podziękować tym państwom członkowskim i mam nadzieję, że w przyszłości również będą mogły wnieść swój wkład.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Komisarz! Dziękuję bardzo. W pełni się z Panią zgadzam, podobnie jak - jestem tego pewien - Parlament. Było to jasne już podczas debaty w sprawie przystąpienia Bułgarii i Rumunii. Jednocześnie jednak, jak Pani dobrze wie, mamy w Radzie problem z jednomyślnością w sprawie Bułgarii i Rumunii.
Mówiła Pani o zaufaniu. Tak, chcemy dalej budować zaufanie. Czy Dania dokonując takiego, a nie innego wyboru zgadza się z Pani stanowiskiem?
Wypowiedziała się Pani również na temat nowego mechanizmu. Czy w świetle szczytu debata o mechanizmie wzmacnia postrzeganie zaufania - przypominam sobie, że art. 23 kodeksu Schengen wprowadza przepis dotyczący mechanizmu w sytuacjach wyjątkowych - a może wzmaga obawy w państwach członkowskich i we wszystkich państwach w obszarze Schengen?
Giovanni La Via
(IT) Pani Komisarz! Przed końcem przyszłego miesiąca Komisja Europejska sformułuje wniosek dotyczący nowych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020.
Jakie działania poza Fronteksem, o którym już Pani wspomniała, Komisja zamierza sfinansować, aby wesprzeć państwa członkowskie, do których wpłynęło najwięcej wniosków o azyl, a przede wszystkim, aby zapobiec zintensyfikowaniu się napływu migrantów ekonomicznych w przyszłości? Innymi słowy, jakie działania zamierza sfinansować w ramach polityki sąsiedztwa z państwami regionu Morza Śródziemnego, aby w nadchodzących miesiącach i latach zapobiec rozszerzaniu się imigracji?
Cecilia Malmström
członek Komisji - Zaufania nie można nakazać, trzeba sobie na nie zapracować i zdobyć. Możemy jedynie próbować poprawić zaufanie między państwami członkowskimi wprowadzając bardziej energiczne zarządzanie Schengen; celem bardzo wczesnego ustalenia problemów lub słabych punktów systemu Schengen, a także upewnienia się, że dysponujemy narzędziami umożliwiającymi udzielenie natychmiastowej pomocy państwom członkowskim w trudnej sytuacji, musimy się upewnić, że oceny dokonujemy nie poprzez obowiązujący dziś system wzajemnej weryfikacji, ale niezależny mechanizm działający według wspólnych europejskich zasad przy zaangażowaniu Unii Europejskiej. Mam nadzieję, że to powinno pozwolić nam na zwiększenie zaufania.
Odpowiadając kolejnemu posłowi chcę powiedzieć, że obecnie negocjujemy ramy, nie mogę więc podać liczb. Ale na dzień dzisiejszy poszukujemy możliwości zwiększenia niezależności i zasobów Frontexu. Poszukujemy też możliwości ułatwienia państwom członkowskim dostępu do różnych funduszy migracyjnych dzięki uproszczeniu i ułatwieniu przekraczania granic, azylu, integracji, itp.
Musimy oczywiście dokonać rozróżnienia między nielegalnymi imigrantami, a imigrantami poszukującymi międzynarodowej ochrony. Jak Państwo wiedzą, Rada i Parlament negocjują obecnie ponowne wprowadzenie programu także w obszarze, w którym Komisja Europejska mogłaby poszukać możliwości sfinansowania znacznej jego części. Jeżeli chodzi o nasze bezpośrednie sąsiedztwo z państwami regionu Morza Śródziemnego, w ramach partnerstw na rzecz mobilności: dążymy do ujęcia w kontekście migracji wszystkich aspektów nielegalnej, legalnej i międzynarodowej ochrony azylowej.
Wszystko to wymaga wiele woli politycznej i pewnych dodatkowych zasobów, a jak zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby zawalczyć o zagwarantowanie, że zasoby te zależą ode mnie.
Część druga
Przedmiot: Uregulowania wizowe dla Kosowa
Jak Komisja ocenia aktualną sytuację odnośnie do zniesienia obowiązku wizowego dla Kosowa (uproszczony system wizowy) i jaki jest harmonogram dla tej pilnej kwestii?
Cecilia Malmström
komisarz - Aktualnie Komisja nieprzerwanie monitoruje wszystkie działania podejmowane przez władze Kosowa na rzecz wypełnienia warunków uruchomienia dialogu o liberalizacji reżimu wizowego. Zawsze twierdziliśmy, że na drodze do rozpoczęcia tego dialogu stoją dwa podstawowe problemy: jednolita readmisja i ponowne zintegrowanie strategii politycznych w sposób zgodny ze standardami UE.
Wykonywanie prawa o readmisji oraz umów dwustronnych w sprawie readmisji z państwami członkowskimi UE trzeba kontynuować we właściwy sposób. Do Kosowa wysłano dwie misje oceniające - w czerwcu i grudniu ubiegłego roku - mające na celu przeprowadzenie oceny stanu rzeczy w Kosowie, jeżeli chodzi o proces integracji. Wykazały one, że osiągnięto ogromny postęp, ale trzeba jeszcze wiele zrobić, prowadzimy więc rozmowy z rządem Kosowa, aby pomóc i wesprzeć go na ostatnim etapie. Postęp trzeba wypracować również na szczeblu miejskim.
Otrzymujemy systematyczne sprawozdania z Kosowa, ja osobiście również spotykam się z odpowiedzialnymi ministrami i gdy tylko połączymy wszystkie te elementy, będziemy gotowi do zorganizowania nowej misji, żeby przekonać się, jakie kroki można podjąć, aby rozpocząć dialog o liberalizacji reżimu wizowego. Tak się jeszcze nie stało, ale Kosowo wypracowało znaczący postęp i bardzo ściśle współpracujemy z rządem, aby go wspierać i pomóc w osiągnięciu postępu.
Bernd Posselt
(DE) Pani Komisarz! Wielkie dzięki za bardzo trafną odpowiedź. Chciałem tylko zapytać, czy nie uważa Pani, że misję tę można byłoby wysłać do Kosowa jeszcze w tym roku, czy nie może Pani tego ocenić? Czy nie jest ważne, aby to tak małe państwo, do którego kierujemy nasze fundusze i działania na rzecz wsparcia mogło zaoferować swojej młodzieży szansę na prawdziwe poznanie Europy? Takie "więzienie” ludności przynosi całkowicie odwrotne skutki. Wiem, że sympatyzuje Pani z koncepcją otwarcia granic, ale czy według Pani jest możliwe, aby misja ta odbyła się jeszcze za polskiej prezydencji?
Cecilia Malmström
komisarz - Panie Pośle! W pełni podzielam Pana ambicje, aby uczynić wszystko, by Kosowo nie stało się odizolowaną małą wyspą w tym regionie, w którym próbujemy po kolei znieść bariery wizowe. Na pewno nie porzucimy Kosowa. Terminy zależą od rządu Kosowa. Współpracujemy z Kosowianami i jak tylko poinformują nas, że zrobili wszystko, o co ich poprosiliśmy, będą mogli się do nas zwrócić, a my zorganizujemy misję. Wiele zależy od nich, nie ma ograniczeń czasowych. Możemy się tam pojawić w każdej chwili, gdy tylko wypracowany zostanie odpowiedni postęp.
Przedmiot: Zwalczanie wykorzystywania Internetu przez przestępców
Szybki rozwój technologii, a w szczególności Internetu, coraz bardziej utrudnia infiltrację organizacji przestępczych. Obecnie przestępcy nie komunikują się ze sobą za pośrednictwem telefonów komórkowych, co było praktykowane do niedawna, lecz przez Internet.
Jakie działania proponuje Komisja w celu zwalczania wykorzystywania Internetu przez gangi przestępcze w Europie?
Cecilia Malmström
komisarz - Cyberprzestępczość to coraz większe zagrożenie. Jest coraz bardziej mobilne, a ostatnia analiza zagrożeń sugeruje, że przestępczość zorganizowana jest coraz częściej związana z działalnością przestępczą w cyberprzestrzeni. Dlatego Komisja realizuje szereg działań w dziedzinie poprawy ogólnej poprawy cyberbezpieczeństwa oraz zapobiegania cyberprzestępczości.
Najnowsze dokumenty dotyczące strategii politycznej obejmują konkretne cele i mapy drogowe. Mamy europejską agendę cyfrową oraz europejską strategię bezpieczeństwa wewnętrznego. Według tej strategii cyberprzestępczość jest oczywiście uznana za jeden z priorytetów naszych przyszłych prac.
W ubiegłym roku złożyliśmy też dwa wnioski prawodawcze: jeden w marcu, dyrektywę w sprawie wykorzystywania dzieci w sieci, którą Komisja przyjęła i która o ile wiem jest teraz negocjowana, a także wniosek dotyczący dyrektyw w sprawie ataków na cybersystemy informacyjne. miało to miejsce we wrześniu ubiegłego roku; ten wniosek również podlega negocjacjom prowadzonym między Parlamentem a Radą i wiem, że osiągnięto znaczący postęp.
Oczywiście jest to walka o przyjęcia prawodawstwa europejskiego w świetle ostatnich zagrożeń w cyberprzestrzeni. Co najważniejsze uwzględniliśmy przepisy zmierzające do karania korzystania z takich narzędzi, jak złośliwe kody, których używa się do tworzenia tak zwanych botnetów wykorzystywanych przez przestępców.
Współpraca międzynarodowa to także klucz do walki z cyberprzestępczością i dlatego angażujemy się we współpracę z międzynarodowymi partnerami w tej dziedzinie. W listopadzie ubiegłego roku powołaliśmy grupę roboczą dla UE i Stanów Zjednoczonych, w ramach której odbyliśmy szereg posiedzeń eksperckich. Sprawozdanie z postępu prac przekażemy na kolejnym szczycie UE-USA, który odbędzie się w listopadzie tego roku. planujemy również powołanie cybercentrum, gdzie na szczeblu europejskim moglibyśmy koordynować działania podejmowane przez poszczególne państwa członkowskie.
Na cyberprzestępczość mają bezpośredni wpływ szybko rozwijające się zaawansowane technologie, szybko pojawiające się w nowych modelach biznesowych, ale także zdolność organów ścigania i całego społeczeństwa do funkcjonowania w tak elastycznym środowisku, jak cyberprzestrzeń. Cyberprzestępczość rozprzestrzenia się na coraz większa skalę. Dlatego, aby stawić czoła się temu problemowi musimy wspólnie uporządkować nasze systemy i wymienić się środkami walki. Jeżeli są podstawy ku temu, aby przyjąć, że zorganizowane grupy przestępcze stoją za coraz większą liczbę przestępstw popełnianych w internecie, należy zastosować te same środki dochodzenia, które stosuje się w przypadku wykrywania i karania przestępczości zorganizowanej działającej poza siecią, oczywiście w powiązaniu z usprawnionym mechanizmem koordynacji.
Na koniec chcę powiedzieć, że dziesięć lat temu przyjęto konwencję Rady Europy - konwencję budapeszteńską w sprawie cyberprzestępczości. Dziesięć lat temu nie wszystkie państwa członkowskie podpisały i ratyfikowały tę konwencję. Ze wszystkich sił dążymy do jej ratyfikowania do końca roku, w dziesiątą rocznicę, bo dzięki temu udowodnimy poważne zaangażowanie wszystkich państw członkowskich w walkę z tymi przestępstwami.
Gay Mitchell
Pani Komisarz! Dziękuję za odpowiedź. Rozumiem, że są osoby, które prowadzą tak zwaną działalność przestępczą w internecie i szczycą się prowadzeniem, i że działalność gangów polega na handlu narkotykami, handlu ludźmi, prostytucji, handlu bronią, przemycaniu przez granice nielegalnych imigrantów, a nawet popełnianiu zabójstw, kradzieży, oszustw, napadów z bronią w ręku i wielu innych. Wszystko to ma miejsce na Facebooku , a przestępcy się tym chwalą. Oczywiście Europol i usługodawcy - nawet koordynowani przez Komisję - są w stanie ustalić tożsamość niektórych z tych osób. Im bardziej bezkarni będą się czuć, tym bardziej będzie wzrastała ich liczba.
Chciałbym prosić Panią Komisarz o rozważenie możliwości podjęcia pewnych konkretnych kroków na rzecz skoordynowania reakcji na to, co niektórzy wyprawiają w internecie.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Liczba, zakres i powaga cyberataków w ostatnich latach wzrosła. Ich ofiary to zwykli obywatele, przedsiębiorstwa, a nawet instytucje publiczne, lokalne, krajowe czy europejskie. Unia Europejska musi rozszerzyć strategię walki z cyberprzestępczością. Chciałabym Panią zapytać, jakie środki, oprócz ram prawodawczych i rozszerzenia mandatu ENISA, Komisja zamierza podjąć, aby rozszerzyć swoją przywódczą rolę w zagwarantowaniu cyberbezpieczeństwa?
Cecilia Malmström
komisarz - Tak, to prawda, zwykłe przestępstwa popełnia się teraz również w internecie, bo jest to użyteczne narzędzie, ale internet umożliwia też popełnianie innych przestępstw, na przykład fałszowanie tożsamości czy plądrowanie rachunków bankowych i tym podobne.
Mogą być Państwo pewni, że z uwagą śledzimy tę sprawę. Właśnie ostatnio Europol dokonał kilku wartych odnotowania ataków na niektóre z tych gangów ujawniając transgraniczne europejskie gangi trudniące się na przykład pornografią dziecięcą, ale także przemytem i narkotykami, co oznacza, że Europol zatrudnia wielu ekspertów zajmujących się tą problematyką.
Oczywiście musimy zrobić więcej. Musimy połączyć wszystkie centra kryzysowe w Unii Europejskiej i wymienić się statystykami, informacjami, a także zintensyfikować współpracę ze spółkami prywatnymi w celu ustalenia określonego zakresu działań. Planujemy też - oraz wykonujemy analizę wykonalności - ustanowienia do 2013 r. europejskiego centrum kryzysowego oraz wspieranie poszczególnych, krajowych cyberośrodków, które już istnieją. Bardzo dokładnie badamy tę sprawę, a Europol we współpracy z władzami krajowymi robi wszystko, co w jego mocy, aby spróbować zwalczyć tę rozprzestrzeniającą się przestępczość.
Przedmiot: Ocena i ewentualne zawieszenie układu z Schengen
Należy się obawiać, że wnioski Komisji dotyczące zarządzania strefą Schengen będą postrzegane jako wnioski, które traktują priorytetowo europejską procedurę, a nie istotę Europy. Komisja sugeruje, że powinna ona odgrywać główną rolę w zmienionym procesie oceny układu z Schengen, a Parlament proponuje zmienić to podejście oraz zrównoważyć rolę ekspertów europejskich i ekspertów krajowych. Jeżeli chodzi o zawieszenie układu z Schengen, Komisja proponuje mechanizm unijny zamiast decyzji państw członkowskich, lecz tę propozycję powszechnie (i mylnie) zinterpretowano jako praktyczne ułatwienie przywrócenia wewnętrznych granic. Ponieważ zastosowanie metody wspólnotowej do oceny i zawieszenia układu z Schengen mogłoby się okazać zbyt trudne do wykonania z politycznego punktu widzenia, chociaż byłoby ono pożądane, czy nie należałoby potraktować priorytetowo istoty Europy, wszczynając wobec danych państw członkowskich postępowania w sprawie naruszenia przepisów układu z Schengen, jeżeli do tego dojdzie?
Przedmiot: Stosowanie traktatu z Schengen
Utworzenie strefy Schengen, bez granic wewnętrznych i z możliwością swobodnego przemieszczania się europejskich obywateli, stanowi jedno z podstawowych założeń UE i jeden z filarów konstrukcji europejskiej. Przywrócenie kontroli na granicach wewnętrznych UE nie rozwiąże problemu imigracji. Utrudni to raczej życie europejskich obywateli i stanie się pożywką dla tendencji nacjonalistycznych.
Uwzględniając również oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, który podkreślił, że "swoboda przemieszczania się jest być może tym aspektem UE, który Europejczycy doceniają najbardziej”, czy Komisja mogłaby odpowiedzieć na następujące pytania: jakie stanowisko zamierza zając wobec Danii po niedawnej decyzji tego kraju o przywróceniu kontroli na granicach? Czy przewiduje możliwość przyjęcia innych środków mających na celu umocnienie granic zewnętrznych UE? Czy zamierza ona wspierać przegląd zasady wyłącznej właściwości pierwszego państwa, na terytorium którego przedostali się nielegalni imigranci?
Cecilia Malmström
komisarz - Panie Przewodniczący! Odpowiem na oba pytanie jednocześnie, bo są one niemal identyczne. Dotyczą one problemu utrzymania oraz dalszego rozszerzenia Schengen w świetle kryzysu migracyjnego. Trochę dotknęłam tego tematu odpowiadając na pytanie pana posła Papanikolaou, ale oczywiście należy pamiętać o tych aspektach również w tym kontekście.
W swoim pytaniu pani poseł Ludford wyraziła obawy, że negocjacje w sprawie nowej oceny Schengen oraz zawieszenia reguł mogą być długie i trudne do uzgodnienia oraz wymagać od Komisji ustalenia priorytetów uruchomienia postępowania w przypadku naruszenia reguł Schengen przez państwa członkowskie. Chcę powiedzieć jasno: nie można tolerować reguł Schengen, ale jedno nie wyklucza drugiego. Planujemy też zastosowanie równoległego podejścia.
Jesteśmy strażnikami prawa. Komisja będzie nadal gwarantować, że reguły Schengen będą prawidłowo stosowane i szanowane przez wszystkich. Podstawą naszych prac musi być obowiązujące prawodawstwo. Jestem przekonana, że obecne prawodawstwo można odnieść do znakomitej większości sytuacji. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek różnic w wykładni bądź wdrażaniu, Komisja powinna się skonsultować z państwami członkowskimi i wyjaśnić reguły. Można to zrobić wydając wytyczne i zalecenia.
Komisja jest gotowa wykorzystać wszystkie dostępne środki, aby zagwarantować właściwe stosowania prawa UE, w tym wszcząć postępowanie w sprawie naruszenia zobowiązań państwa członkowskiego zawsze wtedy, gdy trzeba działać. Jednocześnie będziemy pracować nad środkami zapobiegawczymi, które powinny nam pomóc w uniknięciu postępowań w sprawie naruszenia zobowiązań państwa członkowskiego. W tym kontekście prowadzimy teraz negocjacje z Komisją, Parlamentem i Radą w celu ustanowienia bardziej efektywnego systemu oceny Schengen. Aktualnie zastanawiamy się, czy i jak uzupełnić ten mechanizm oceny, aby zbudować wzajemne zaufanie oraz zagwarantować spójne stosowanie reguł.
Jeżeli chodzi o plan duńskiego rządu dotyczący kontroli na duńskich granicach wewnętrznych, o którym wspomniała pani poseł Koppa, to zapewne Państwo wiedzą, że przewodniczący Komisji niezwłocznie wystosował list do premiera Danii, w którym zauważa, że pierwsza analiza przeprowadzona przez Komisję wzbudziła wiele wątpliwości co do tego, czy proponowane środki są zgodne ze zobowiązaniami Danii w ramach prawa europejskiego i międzynarodowego. Przewodniczący Barroso podkreślił, że państwa członkowskie nie mogą prowadzić systematycznych kontroli towarów i osób na granicach wewnętrznych UE oraz wezwał Danię do powstrzymania się od podejmowania działań jednostronnych. Aktualnie analizujemy przekazane przez Danię informacje, a następnie podejmiemy decyzje o dalszych działaniach.
Pani poseł Koppa zapytała też, czy Komisja zaproponuje przegląd zasady wyłącznej odpowiedzialności państwa pierwszego nielegalnego wjazdu. Chciałabym podkreślić, że jest to zasada, zgodnie z którą osoba nielegalne przebywająca w państwie członkowskim jest odsyłana do państwa pierwszego wjazdu na terytorium UE. Jest to zasada szczególna, wynikająca z rozporządzenia dublińskiego, które stanowi, że państwa członkowskie muszą ocenić, jakie państwo członkowskie odpowiada za analizowanie wniosku azylowego złożonego na jego terytorium. Dlatego nie jest to instrument stworzony z myślą o reagowaniu na wyzwania dotyczące nielegalnej imigracji.
We wniosku Komisji dotyczącym przekształcenia rozporządzenia dublińskiego nie zmieniono tej zasady. Państwa członkowskie, które odgrywają najważniejszą rolę we wjeździe wnioskodawcy na terytorium UE powinny odpowiadać za przeanalizowanie złożonego przez niego wniosku azylowego. Parlament Europejski wyraził przeważające poparcie dla tego wniosku podczas głosowania, które odbyło się w maju 2009 r. Poparcie to zostało potwierdzone w głosowaniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, które odbyło się w listopadzie ubiegłego roku.
Sarah Ludford
Pani Komisarz! Oczywiście bardzo się cieszę słysząc, jak ponownie podkreśla Pani znaczenie utrzymania obszaru Schengen. Wiem, że to szczere, ale martwi mnie, że mimo to niektórzy interpretują to inaczej i z takim wrażeniem można spotkać się zagranicą - w ubiegłym tygodniu na przykład w Financial Times ukazał się artykuł, w którym stwierdzono "Schengen, a także strefa euro chylą się ku upadkowi” - że Komisja jednak sprzyja ponownemu wprowadzeniu kontroli na granicach wewnętrznych.
Obawiam się, że nacisk, który Komisja kładła i kładzie na swoje prawa instytucjonalne nie jest potwierdzony jej determinacją praktyczną, gorliwością praktyczną, aby w razie potrzeby wszcząć postępowanie w sprawie naruszenia zobowiązań państwa członkowskiego. Nie słyszałam, aby Rzym czy Paryż otrzymały list podobny do tego, który przewodniczący wystosował do Kopenhagi.
Maria Eleni Koppa
(EL) Pani Komisarz! Dziękuję za wyczerpującą odpowiedź w sprawie Schengen oraz odniesienie się do poprzedniego pytania o środki rozmieszczenia imigrantów w państwach członkowskich w oparciu o kryteria demograficzne, gospodarcze i geograficzne.
Tak czy inaczej, jeżeli chodzi o pytanie dotyczące II rozporządzenia dublińskiego, to chciałabym powiedzieć, że dla niektórych państw, na przykład dla mojego państwa - Grecji, leżącej na zewnętrznych granicach Unii i przyjmującej około 90 % imigrantów trafiających do Europy, II rozporządzenie dublińskie jest dziś nie do przyjęcia; nie jest czymś, co miejscowa ludność może zaakceptować; nie jest czymś, co państwa mogą zaakceptować. W związku z tym, z naszego punktu widzenia przekształcenie w świetle - przynajmniej - nowych osiągnięć jest wnioskiem z góry założonym.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Komisarz! Wcześniej odniosła się Pani do nacisku kładzionego na pojęcie solidarności i sprawiedliwego podziału obciążenia. Bardzo delikatnie przypomniała nam Pani, że negocjacje w sprawie przesiedlenia uchodźców z państw trzecich są nieuniknione. W ubiegłym roku oświadczyła Pani również, że czekamy na nowy program w sprawie przesiedlenia wewnętrznego. Czy byłaby Pani tak uprzejma i powiedziała nam, czy Komisja planuje niedługo jakieś oświadczenia?
Po drugie, jeżeli chodzi o Dublin II to chciałbym, uzupełniając wypowiedź pani poseł Kopp, powiedzieć, co następuje. Francja zawiesiła powroty do Grecji, Niemcy też. Europejski Trybunał Praw Człowieka konkretnymi argumentami przekonał nas do Dublina II i jego interoperacyjności. Co jeszcze musi się wydarzyć żebyśmy zrozumieli, że Dublin II trzeba natychmiast przekształcić, tak jak tego domaga się Parlament?
Cecilia Malmström
komisarz - Przepraszam, jeżeli niewłaściwie zrozumieli Państwo poglądy Komisji na Schengen. Wydaje mi się, że przez ostatni miesiąc nie mówię o niczym innym niż o Schengen! Podkreślałam, jak ważne jest Schengen, jaki to dar dla Unii Europejskiej i że musimy go umacniać, a nie osłabiać.
Bardzo uważnie analizujemy wszystkie sprawozdania w sprawie zawieszenia Schengen. Prowadzimy dialog z Włochami, Francją i Danią, aby dokładnie wyjaśnić, czego dokonaliśmy, co zaproponowaliśmy i czy jest to zgodne z zasadami Schengen. Szukamy też możliwości wzmocnienia oceny Schengen, aby upewnić się, że aktualnie obowiązujący system wzajemnej oceny, niezbyt dobry, na szczeblu europejskim zostanie zastąpiony rozszerzoną rolą Parlamentu Europejskiego.
Aby pomóc państwom członkowskim musimy mieć do dyspozycji więcej narzędzi. Musimy poprawić wydawanie wytycznych. Musimy też wyjaśnić, w jakich okolicznościach wyjątkowych można wprowadzić zawieszenie, aby uniknąć działań jednostronnych, które zagrażają całemu systemowi. zatem mogą być Państwo pewni, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby wzmocnić Schengen i że potrzebujemy większego, a nie mniejszego zaangażowania europejskiego.
Dublin oczywiście się z tym wiąże, ale jest to proces równoległy. Jest częścią negocjacji w sprawie pakietu azylowego, które toczą się obecnie między Parlamentem a Radą. Komisja zaproponowała podtrzymanie w rozporządzeniu dublińskim odpowiedzialności pierwszego państwa azylowego, ale także ponowne wprowadzenie mechanizmu reagowania kryzysowego w celu zawieszenia tego mechanizmu w okolicznościach szczególnych. Budzi to ogromne kontrowersje w państwach członkowskich; niewiele z nich wspiera ten mechanizm reagowania kryzysowego. jest to jeden z najtrudniejszych obszarów pakietu azylowego.
Dlatego nie jest to rozwiązanie greckiego problemu. Równolegle do wprowadzenia system azylowego dla całej Europy, który doprowadziłby również do lepszego podziału obciążenia - bo gdyby wszystkie państwa członkowskie dysponowały dobrze funkcjonującym systemem mogłyby przyjmować osoby poszukujące azylu - rozwiązaniem dla Grecji jest kontynuowanie planów reform, które wykonuje się w ramach planu działania dla Grecji. Komisja i państwa członkowskie wspierają Grecję dużymi kwotami pieniędzy, doświadczeniem, tłumaczami i administratorami. Pomagamy Grecji w ważnej pracy, jaką Grecja realizuje na rzecz zbudowania systemu zgodnego z prawodawstwem europejskim. Wiele zrobiono, ale wiele pozostaje jeszcze do zrobienia. Trzeba to zrobić równolegle do negocjacji w sprawie system azylowego.
Przedmiot: Przyszłość Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG)
Wiele głosowań i oświadczeń dowodzi, że opinia na temat tego funduszu w Unii jest zgodna w wielu punktach.
Po pierwsze, odróżnia się on od Europejskiego Funduszu Społecznego, zarówno metodą, jak i celami, a zatem nie można pomylić obu tych instrumentów ani formalnie, ani praktycznie.
Następnie, pomimo trudnych początków, zmiana przepisów wykonawczych w roku 2009 umożliwiła lepsze wykorzystywanie EFG. Zauważa się rzeczywiście zdecydowanie większą liczbę wniosków o uruchomienie tego funduszu, co przybliża Unię do ludzi pracujących. Konieczność przetrwania funduszu nie pozostawia więc wątpliwości.
Wreszcie, ten konkretny aspekt EFG wymaga uważania go za fundusz stały w całym znaczeniu tego słowa, posiadający taką ilość środków na płatności, żeby nie trzeba było dokonywać przesunięć w celu jego uruchomienia.
Co Komisja sądzi na temat rzeczywistego funduszu, równego innym, jako rozwiązania dla wszystkich potrzeb EFG, bez ograniczania roli Parlamentu tak bardzo zaangażowanego w tę kwestię?
László Andor
komisarz - Jestem wdzięczny za zainteresowanie okazane Europejskiemu Funduszowi Dostosowania do Globalizacji. Ten rok będzie kluczowy dla przyszłości funduszu, ponieważ Komisja zamierza złożyć wniosek w sprawie przepisów regulujących funduszem oraz sposób jego funkcjonowania w kolejnym okresie programowania.
W ciągu kilku ostatnich miesięcy Komisja przeprowadziła konsultacje w tej sprawie z najważniejszymi podmiotami funduszu. Przede wszystkim musimy dokładnie przeanalizować doskonałe sprawozdanie Parlamentu w sprawie EFG przygotowane kilka miesięcy temu przez pana posła Portasa. W oparciu o doświadczenie zdobyte podczas funkcjonowania funduszu w jego obecnej formie oraz sugestii przedstawionych podczas negocjacji mamy nadzieję, że nasz wniosek znacząco usprawni fundusz po 2013 roku, a przede wszystkim rozwiąże problem z aktualnym mechanizmem finansowania.
Pierwszym problemem jest czas przydzielania dotacji po złożeniu wniosku przez państwo członkowskie. Dużą część tego czasu zabiera ocena wniosku. Komisja poszukuje sposobów wyjaśnienia, czy też uproszczenia informacji, które państwa członkowskie będą przekazywać, aby udowodnić, że wniosek jest uprawniony. Wiele czasu zajmuje też konieczność uzyskania zatwierdzenia każdego wniosku przez obie części władzy budżetowej. To także wstrzymuje wypłatę dotacji z funduszu ze szkodą dla pracowników, bo niektóre państwa członkowskie są niechętne wypłatom zaliczkowym na szkolenie, pomoc w poszukiwaniu pracy i inne działania.
Ponadto, w ciągu ostatnich dwóch lat znacząco wzrosła liczba wniosków składanych do funduszu, a tym samym ogólna wnioskowana kwota. To sprawia, że coraz trudniejsze staje się ustalenie wystarczających marginesów, z których można wypłacić dotacje. W 2011 roku po raz pierwszy trzeba było odroczyć rozpatrywanie przez Komisję wniosków dotyczących funduszu, ponieważ nie udało się szybko znaleźć wystarczających środków na wypłaty. Jestem pewien, że zgodzicie się Państwo, iż to nie pomaga pracownikom, którzy zostali zwolnieni i szybko potrzebują pomocy. Musimy znaleźć rozwiązanie tych problemów i wprowadzić mechanizm finansowania funduszu w sposób bardziej zgodny z tymi celami.
Dziś mamy do dyspozycji kilka opcji. Fundusz mógłby być na przykład częścią Europejskiego Funduszu Społecznego. Mógłby mieć własny budżet. Komisja nie podjęła jeszcze żadnych decyzji w tych sprawach, ale na jesieni zamierza złożyć wniosek w sprawie przyszłości Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji mając na uwadze najlepsze interesy pracowników europejskich. Czekam na Państwa opinie.
Pervenche Berès
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! W imieniu pana posła Daerdena chcę Panu podziękować za odpowiedź. Oczywiście będziemy wspierać wszelkie inicjatywy pomagające przyspieszyć procedury ukierunkowane na pomoc pracownikom zwolnionym z powodu globalizacji.
Chcieliśmy tylko zwrócić Pańską uwagę na dwa konkretne problemy. Pierwszy to taki, że wspieranie pracowników powinno być priorytetem numer jeden. Oznacza to, że po przeglądzie procedury będziemy się sprzeciwiać temu, aby Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) był jedynie kolejnym instrumentem, na przykład instrumentem polityki spójności, ponieważ oznacza to, że wszystkie fundusze UE, oprócz funduszy przeznaczonych na politykę zagraniczną czy badania i rozwój, należałyby do polityki spójności. Mamy do osiągnięcia konkretny cel i potrzebujemy tych zasobów. EFG do nich należy.
Prosimy Pana także o skoordynowanie, we współpracy z innymi komisarzami, zarządzania EFG w odniesieniu do pozostałych strategii politycznych, które wywierają ważny wpływ na ten obszar, na przykład w dziedzinie kompetencji czy polityki przemysłowej.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Komisarzu! Na początku roku, gdy pytaliśmy, czy Grecja złożyła wniosek dotyczący uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji odpowiedział Pan, że nie. Odpowiedź ta wywołała poruszenie w Grecji, ze względu na sytuację gospodarczą i społeczną w tym państwie.
Zadam Panu pytanie wprost: czy sześć miesięcy później moje państwo złożyło wniosek dotyczący uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby wesprzeć pracowników dotkniętym kryzysem? Jeżeli tak, jeżeli posiada Pan takie informacje, to proszę mi powiedzieć, czy zatwierdzono ten wniosek? Jeżeli nie, czy może Pan wyjaśnić, dlaczego Grecja nie złożyła tego wniosku?
Marian Harkin
Chciałam zadać panu komisarzowi pytanie dotyczące dalszego tematu, ale prawdopodobnie dziś wieczorem go nie poruszymy, a pytanie to dotyczy opinii pana komisarza na temat połączenia EFS i EFG, o którym Pan mówił, ale którego Pan nie skomentował. Zatem, jeżeli Pan może, byłabym wdzięczna za udzielenie odpowiedzi na to pytanie, a także za odpowiedź na pytanie, czy jeżeli doszłoby do połączenia, to zwiększono by środki budżetowe na Fundusz Społeczny?
Na koniec chcę zadać inne pytanie dotyczące harmonogramu, a mówił Pan o trudnościach po stronie Komisji i władzy budżetowej. Co z zachęcaniem państw członkowskich, po złożeniu wniosku w sprawie EFG, do rozpoczęcia wprowadzania środków, które stosowałyby w ramach EFG, bo to przynajmniej zagwarantowałoby, że pracownicy nie będą czekać na wniosek w sprawie funduszu?
László Andor
komisarz - Cieszę się słysząc w debacie potwierdzenie celów Komisji związanych z wprowadzeniem EFG w następną perspektywę finansową jako silniejszego i bardziej efektywnego instrumentu wspierania zwolnionych pracowników. Potwierdza to również fakt, że w najbliższej przyszłości konsolidacja budżetowa nie zniknie z agendy większości państw członkowskich, a państwa członkowskie uznają ją za nadzwyczaj pomocną, o ile na szczeblu UE wprowadzony zostanie silny, szybki i efektywny instrument wspierania pracowników, którzy nagle znaleźli się bez pracy.
Jak powiedziałem, niektóre pytania pozostają otwarte, na przykład o związek między EFG i EFS. Jak Państwo wiedzą EFS realizuje się w drodze wspólnego zarządzania i jestem przekonany, że system zarządzania obecnego EFS nie jest zgodny z celami EFG. Bez względu na to, jaką formę przyjmiemy uważam, że pytanie o zarządzanie będzie bardzo ważne w kontekście wpływu na uzgodnienia końcowe. Nie mówię o nazwach, ale o konieczności wyodrębnienia funduszu, a przede wszystkim konieczności zwrócenia uwagi na terminy.
Oczywiście nawet teraz, a prawdopodobnie także w przyszłości, poszczególne państwa członkowskie ustalą możliwości finansowania programów albo z EFG, albo z EFS i będą miały pewne pole do popisu, ważne jest jednak, aby podtrzymać dostępność EFG dla wszystkich państw członkowskich, jeżeli konieczna jest reakcja na nagły kryzys zatrudnienia.
Drugie pytanie dotyczyło problem określenia uprawnień w aktualnym rozporządzeniu. Jest to też problem, który analizujemy, aby uzyskać wyższy poziom przejrzystości, ale na razie pracujemy tylko nad tymczasowym rozszerzeniem do końca tej perspektywy finansowej. Mam tu na myśli przepisy, które wprowadzono w odpowiedzi na kryzys i żeby uczynić EFG bardziej efektywnym pod względem wpływu kryzysu na pracowników.
Liam Aylward
Panie Przewodniczący! Czy może Pan powiedzieć, ile pytań może Pan jeszcze uwzględnić w tej części?
Przewodniczący
Panie Pośle Aylward! Zanim Pan dotarł na salę mówiłem, że każdy komisarz ma 20 minut, co oznacza, że mogłoby się nam udać udzielić odpowiedzi na pytanie nr 15 pani poseł Blinkevičiūtė, ale obawiam, że nie zdołamy udzielić odpowiedzi na Pańskie pytanie. Może zada Pan pytanie uzupełniające?

Przedmiot: Układy zbiorowe pracy
W Grecji, Irlandii i Portugalii, które skorzystały z mechanizmu wsparcia, Komisja i MFW zastosowały presję w celu wprowadzenia na podstawie "protokołów” istotnych zmian w stosunkach pracy i procedurach negocjacji zbiorowych, co prowadzi do zniesienia krajowych gwarancji pracowniczych.
Na przykład grecki protokół stanowi, co następuje: "Rząd musi zapewnić, że układy zawierane na szczeblu przedsiębiorstw są nadrzędne względem układów ponadzakładowych, a te z kolei względem układów zawartych na szczeblu organizacji branżowych. Rząd uchyli przepis pozwalający ministerstwu pracy na rozszerzanie wszystkich układów ponadzakładowych również na osoby niereprezentowane w negocjacjach”.
Zważywszy, że art. 156 TFUE stanowi, iż do kwestii układów zbiorowych zastosowanie ma zasada pomocniczości, czy Komisja zdaje sobie sprawę, że opisane wyżej praktyki nie tylko powodują powstanie błędnego koła, w którym stale ograniczane są prawa płacowe i pracownicze, ale równocześnie naruszają traktaty, których Komisja ma przestrzegać?
László Andor
komisarz - Komisja potwierdza, że kryzys grecki powoduje wysokie koszty społeczne dla znacznej części ludności w Grecji, ale koszty te wynikają głównie z nierówności finansowych, zmniejszającej się konkurencyjności i trudności finansowych: trudności, które poprzez protokół ustaleń próbujemy pokonać, a nie nasilać.
Niektórzy twierdzą, że fakt ujęcia tych problemów w protokole ustaleń jest niezgodny z przewidzianą w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasadą pomocniczości. Uważam, że to nieprawda. Środki zawarte w protokole ustaleń opracowano w ścisłej współpracy z greckim rządem i przedłożono parlamentowi greckiemu. To dowód na poszanowanie zasady pomocniczości.
Moje zdanie potwierdza Karta praw podstawowych Unii Europejskiej. Artykuł 28 karty przewiduje, że zgodnie z prawodawstwem oraz praktykami UE oraz krajowymi pracownicy lub zrzeszające ich organizacje mają prawo negocjować i zawierać na odpowiednich szczeblach układy zbiorowe, a przypadku konfliktu interesów, podjąć wspólne działania na rzecz obrony ich interesów, w tym do prowadzenia strajku. Ale art. 51 karty stanowi, że jej przepisy dotyczą instytucji, organów, urzędów i agencji UE z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości, a także państw członkowskich tylko wtedy, gdy wykonują one prawodawstwo UE.
Nie istnieje żadne szczególne prawodawstwo określające, które z układów zbiorowych zawartych na poszczególnych szczeblach przeważają, ani żadne szczególne prawodawstwo UE regulujące możliwość rozszerzenia układów zbiorowych zawartych na szczeblu oddziału w drodze interwencji państwa. Co za tym idzie, problemy te mieszczą się wyłącznie w zakresie kompetencji prawodawstwa krajowego z należytym uwzględnieniem zobowiązań krajowych Grecji, w tym właściwych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy.
Mam nadzieję, że udzieliłem zadowalającej odpowiedzi. ufam też, że przekonałem Państwa, że środki budżetowe, finansowe i strukturalne zawarte w protokole ustaleń mają kluczowe znaczenie, jeżeli Grecja ma wyjść z kryzysu. Mam nadzieję, że rozwiałem obawy niektórych z Państwa dotyczące przestrzegania zasady pomocniczości.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Komisarzu! Bardzo przepraszam, ale kolejny raz nie udzielił Pan jasnej odpowiedzi. Udzielił mi Pan odpowiedzi bardzo zbliżonej do udzielonej na pytanie pisemne. Jeżeli Komisja rzeczywiście respektuje fakt, że system układów zbiorowych jest kwestią prawodawstwa krajowego, to czy wzywając do zniesienia systemu układów zbiorowych nie naruszacie roli powierzonej wam na mocy traktatów, czy też ją naruszacie? Europejskie związki zawodowe, które złożyły przeciwko wam skargę w związku z naruszaniem traktatów nie przyjęły Pańskiej interpretacji.
Moje pytanie brzmi tak: kto wzywa do zniesienia układów zbiorowych? Może Pan? A może Międzynarodowy Fundusz Walutowy? Albo może kredytodawcy Grecji, Portugalii i Irlandii? Jeśli łaska, proszę o jasną odpowiedź.
László Andor
komisarz - (mikrofon wyłączony do połowy pierwszego zdania) ...wiele z uzgodnień międzyinstytucjonalnych, na przykład uzgodnień w sprawie ustalania płac w poszczególnych państwach członkowskich. Te sytuacje wyjątkowe rozstrzyga się poprzez strategie polityczne opracowane wspólnie przez UE, MFW, EBC oraz rządy zainteresowanych państw członkowskich.
To prawda, nadal wiele pytań pozostaje otwartych, niektóre z nich zostały zawarte w pakcie Euro Plus. Niedawno odbyliśmy wiele debat dotyczących związku między dialogiem społecznym a ładem gospodarczym z partnerami społecznymi, w tym ETUC. To ciągła debata. Nie twierdzę, że udzielono odpowiedzi na wszystkie pytania i właśnie dlatego podjąłem inicjatywę zorganizowania konferencji w sprawie płac i ustalania płac w UE. Konferencja ta odbędzie się we wrześniu, z udziałem partnerów społecznych i innych zainteresowanych stron. Będziemy kontynuować tę debatę i mamy nadzieję na znalezienie właściwych odpowiedzi.
Przedmiot: Przegląd rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty
Ramy odniesienia dla swobodnego przepływu pracowników są określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty i były już wielokrotnie zmieniane.
Parlament Europejski przygotowuje obecnie sprawozdanie dotyczące promowania mobilności zawodowej w UE. Przedstawiciel Komisji, który uczestniczył w posiedzeniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, oświadczył w dniu 19 kwietnia bieżącego roku, że Komisja przygotowuje się do przeglądu tego rozporządzenia w celu jego ulepszenia.
Kiedy zdaniem Komisji powinien rozpocząć się ten proces?
László Andor
komisarz - Swobodny przepływ pracowników jest podstawową zasadą UE. Obok swobodnego przepływu towarów, usług oraz kapitału jest to filar jednolitego rynku i w ciągu 50 lat przyczynił się do integracji europejskiej.
Ma on również ważny wymiar społeczny pod takim względem, że ułatwia społeczną, gospodarczą i kulturową integrację pracowników migrujących w UE oraz członków ich rodzin w goszczącym państwie członkowskim. Całe prawodawstwo UE w sprawie swobodnego przepływu pracowników daje obywatelom UE prawo do swobodnego przemieszczania się w Unii w celach zawodowych oraz chroni prawa socjalne pracowników i członków ich rodzin.
Jak Państwo wiedzą, dzień 1 maja 2011 r. to ważna data dla UE. Wyznaczył on koniec ograniczeń prawa do pracy obywateli z ośmiu państw członkowskich, które przystąpiły w 2004 roku; mogą oni teraz swobodnie pracować w każdym państwie członkowskim.
Komisja ma nadzieję, że państwa członkowskie, które nadal stosują środki przejściowe wobec pracowników z Rumunii i Bułgarii zliberalizują swoje rynki pracy z dniem zakończeniu drugiego etapu, 31 grudnia 2011 r.
Koniec uzgodnień przejściowych oznacza, że większa liczba obywateli UE może skorzystać z jednej z podstawowych swobód UE oraz swobodnie pracować w innym państwie członkowskim. To otwiera ogromne możliwości przed tymi, którzy mogą udać się wszędzie tam, gdzie jest praca, a także przed gospodarką.
Wiem, że mobilność i swoboda przepływ pracowników są ważne także dla tej Izby. Komisja jest zadowolona ze sprawozdania z inicjatywy własnej w sprawie promowania mobilności pracowników w Unii Europejskiej i z ogromnym zainteresowaniem śledzi debatę prowadzoną w komisjach parlamentarnych.
Ale wiemy też, że mimo obowiązywania prawodawstwa UE w obszarze swobody przepływu pracowników większość pracowników UE nadal odczuwa zbyt wiele przeszkód na drodze do podjęcia pracy w innym państwie członkowskim. Ostatnio sytuację tę omawiano przy kilku okazjach. Sprawozdanie Montiego z dnia 9 maja 2010 r. - "Nowa strategia dla jednolitego rynku” - wskazuje, że chociaż swoboda przemieszczania się pracowników stanowi sukces z perspektywy prawnej, to jest ona jednak jedną z najmniej wykorzystywanych swobód jednolitego rynku.
Rozwiązanie problemów wymaga szerokiego podejścia powiązanego z efektywnym wykonywaniem zasady swobodnego przepływu. Egzekwowanie prawa do swobodnego przepływu przyznanego na mocy prawodawstwa UE jest szczególnie istotne w przypadkach dyskryminacji ze względu na narodowość, ponieważ zainteresowani obywatele muszą dysponować zrównoważonymi mechanizmami gwarantującymi właściwą ochronę tych praw.
Aktualnie służby Komisji dokonują oceny prawodawstwa UE w sprawie swobodnego przepływu pracowników, a przede wszystkim rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 oraz badają możliwości lepszego egzekwowania prawodawstwa UE w sprawie swobodnego przepływu, w tym w miarę potrzeb poprzez przedstawienie inicjatywy w 2012 roku.
Sprawozdanie Parlamentu w sprawie mobilności pracowników opublikowano zatem w odpowiednim terminie i z pewnością przyczyni się ono do debaty o egzekwowaniu prawodawstwa UE w sprawie swobodnego przepływu pracowników oraz wybrania dalszych działań w tej sprawie.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu, bardzo dziękuję za odpowiedź. Czekamy na rozporządzenie po przeglądzie, które Komisja przedłoży w przyszłym roku, ale chciałabym usłyszeć, czy uważa Pan, że Komisja powinna dokonać oceny zarówno negatywnych konsekwencji swobodnego przepływu pracowników, jak i konsekwencji pozytywnych. W niektórych państwach Unii Europejskiej zaobserwowano na przykład exodus wykwalifikowanych, dobrze wyszkolonych pracowników, w których państwa członkowskie wiele zainwestowały. Przenieśli się do innych państw Unii Europejskiej. Czy nie uważa Pan, że powinniśmy ustanowić specjalny fundusz, aby można było wyrównać braki, których doświadczyły państwa członkowskie, które straciły wyszkolonych, wykwalifikowanych pracowników?
László Andor
komisarz - To bardzo istotne pytanie. Niedawno odbyliśmy szereg debat w kontekście dnia 1 maja. Poruszyłem ten temat z ministrami pracy państw wyszehradzkich i bałtyckich. Analizowaliśmy, czy swobodny przepływ może doprowadzić do określonych napięć, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy określonych zawodów, w których swobodny przepływ nie wywołuje zjawiska zwrotnego i ma wyłącznie jednokierunkowy charakter.
W przypadku zaobserwowania takich tendencji to przede wszystkim rządy państw członkowskich powinny przygotować odpowiednie strategie dotyczące szkolenia, wynagradzania i możliwości kariery zawodowej celem rozwoju osób pracujących na przykład w branży medycznej, która była głównym przedmiotem tych debat.
Będziemy nadal analizować ten problem i omawiać go z rządami właściwych państw członkowskich, tak jak robimy to do tej pory.
Przedmiot: Przesunięcie środków finansowych z funduszy regionalnych i Funduszu Spójności
Czy Komisja jest gotowa przesunąć przynajmniej 10 % obecnych 51 miliardów euro dostępnych co roku w ramach funduszy regionalnych i Funduszu Spójności na realizację szybkiej pomocy finansowej na budowę nowych sieci elektrycznych w dziedzinie energii odnawialnych?
Johannes Hahn
Panie Pośle Martin! Bardzo dziękuję za pytanie. Trzeba zaznaczyć, że jeżeli chodzi o aktualny okres finansowania, lata 2007-2013, to zasoby przewidziane na fundusze strukturalne zostały już alokowane i uzgodnione z regionami oraz państwami członkowskimi w ramach ponad 400 programów operacyjnych.
Częścią całego procesu na początku okresu finansowania jest ustalenie programów na okres bieżący i podjęcie decyzji o tym, jakie finanse są dostępne dla poszczególnych programów. Zgodnie z pojęciem podziału obowiązków oraz zarządzania to państwa członkowskie i/lub regiony odpowiadają za wykonywanie programów w miejscu. Są one także kompetentne i odpowiedzialne za wybór i wykonanie projektów, a wreszcie za monitorowanie - przynajmniej na etapie wstępnym.
Nawet na początku tego okresu temat efektywności energetycznej i promowania odnawialnych źródeł energii był tematem ważnym. Jest to jeden z priorytetów polityki regionalnej, którą także wdraża się w formie odpowiednio dostosowanych wniosków dotyczących kilku z około 400 programów, o których wcześniej wspomniałem.
W oparciu o tę umowę z regionami i państwami członkowskimi, na zrównoważoną politykę energetyczną w obecnym okresie przewidziano budżet w kwocie całkowitej 9,2 miliarda euro, a głównymi jego aspektami będą energia odnawialna i poprawa efektywności energetycznej. Dzięki decyzji Parlamentu i Rady z 2009 roku ustaliliśmy też, że do 4 % zasobów z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego można byłoby przeznaczyć na środki poprawy efektywności energetycznej budynków mieszkalnych. Od tego czasu około połowa państw członkowskich wykorzystała te środki, przykładem wyróżniającym się pod względem wykorzystania i wykonania jest Francja.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie Komisarzu! Niech się Pan nie złości, ale bądźmy poważni. Przeczytam Panu moje pytanie. Brzmi ono tak: "Czy Komisja jest gotowa przesunąć przynajmniej 10 % obecnych 51 miliardów euro dostępnych co roku w ramach funduszy regionalnych i Funduszu Spójności na realizację szybkiej pomocy finansowej na budowę nowych sieci elektrycznych w dziedzinie energii odnawialnych?”.
Miał nam Pan wiele do powiedzenia, wszystko to prawda. Nie wszystko jednak jest związane z tematem. Problemem jest przekazanie wiadomości i powiedzenie: tak, rozumiemy. Tak, wyciągnęliśmy wnioski z Fukuszimy. Tak, poważnie traktujemy rok 2020. Aby wprowadzić zmiany energetyczne musimy sprowadzać energię elektryczną z północnych Niemiec do Austrii. Mój ojciec był szefem Voralberger Kraftwerke, spółki energetycznej obsługującej austriacką prowincję Voralberg. Jestem przekonany, że są pewne doświadczenia dotyczące tego obszaru. Potrzebujemy linii energetycznych.
Jeszcze raz pytam, czy jest Pan gotowy do uwolnienia tego szybkiego finansowania, którego zdaniem wszystkich pilnie potrzebujemy, a nie tylko wdrażać to, o czym zadecydowali Państwa poprzednicy?
Johannes Hahn
Panie Pośle Martin! Bardzo dokładnie przeczytałem pańskie pytanie. Dlatego udzieliłem Panu bardzo konkretnej odpowiedzi w oparciu o przepisy, które wprowadziliśmy w dziedzinie polityki regionalnej. Treść tych przepisów jest spójna z umowami z państwami członkowskimi i ani Komisja, ani regiony nie mogą ich jednostronnie zmienić.
Osobiście chciałbym, aby posiadane już zasoby zostały na to przeznaczone i cieszyłbym się, gdyby tak się stało. Kręcę się od konferencji do konferencji, od państwa członkowskiego do państwa członkowskiego niczym żywy tybetański młynek modlitewny, błagając o wykorzystanie tych zasobów - już zagwarantowanych. Ponieważ ekspansja energii odnawialnej jest rzeczywiście jednym z głównych tematów strategii Europa 2020 przyjmuję, że w kolejnym okresie budżet na ten obszar będzie niewątpliwie wyższy, w tym także z linii polityki regionalnej. Ponadto, dzięki współpracy z panem Oettingerem z pewnością będą prowadzone inwestycje w dziedzinie infrastruktury dotyczącej sieci transeuropejskich w obszarze dostarczania energii. Jeżeli dziś regiony chcą dokonać ponownego dedykowania już dostępnych zasobów, w tym obszarze jesteśmy bardzo otwarci na koncepcję uruchomienia tych możliwości albo przynajmniej na podjęcie poważnych negocjacji w tym zakresie. Także i tu, w Komisji, nie możemy jednostronnie zmienić tych umów.
Przedmiot: Realizacja celów w zakresie płatności z funduszy strukturalnych
Pod koniec czerwca 2011 r. Komisja przedstawi wniosek w sprawie kolejnych siedmioletnich ram budżetowych na lata 2014-2020. W przypadku polityki regionalnej UE zaobserwowano znaczące trudności ze zdolnością absorpcji w ramach poszczególnych programów. Ponadto niektóre z nich nie zrealizowały swych celów.
W jaki sposób Komisja zamierza uwzględnić zdolność absorbowania funduszy przez poszczególne kraje jako kryterium przyznawania środków z funduszy strukturalnych w nadchodzącym okresie budżetowym?
Czy Komisja zgadza się, że powinno się zweryfikować wypłaty środków na rzecz regionu, który przez szereg lat otrzymywał środki z funduszy strukturalnych nie wykazując się jednak realizacją założonych celów?
Czy Komisja przewiduje zastosowanie tzw. "mechanizmu wygaśnięcia” określającego ostateczny termin przyznawania środków z funduszy strukturalnych dla poszczególnych regionów będących ich beneficjentami? Czy Komisja zgadza się, że taki mechanizm przyczyni się do stworzenia polityki spójności bardziej ukierunkowanej na osiąganie wyników?
Trybunał Obrachunkowy w swoim sprawozdaniu rocznym za 2009 r. odnotował najwyższą częstotliwość występowania błędów w płatnościach w dziedzinie polityki spójności UE. Tę samą prawidłowość zaobserwowano we wcześniejszych latach. W jaki sposób Komisja zamierza zająć się tą sprawą?
Johannes Hahn
Pani Poseł! Dziękuję Pani bardzo za to pytanie. Jeżeli chodzi o zdolność wchłaniania oraz uwzględnienie jej w alokacji środków w kolejnym okresie, to myślę o obowiązującej regule dotyczącej górnego limitu alokacji środków - to znaczy o stopie ograniczenia. Istnieje przepis, który mówi, że uwzględniając konkretny margines dla państwa członkowskiego, na politykę strukturalną przeznacza się jedynie konkretną sumę mierzoną całkowitym PKB państwa członkowskiego. Przydział roczny nie może przekroczyć tego górnego limitu.
Jeżeli chodzi o nadchodzący okres z pewnością rozważymy, czy poziom aktualnego górnego limitu jest uzasadniony i czy konieczne są jakiekolwiek korekty w celu lepszego opracowania lub zabezpieczenia zdolności absorpcyjnej.
Jeżeli chodzi o programy wypełniające te cele, to muszę Państwu przypomnieć o piątym sprawozdaniu w sprawie spójności oraz przeglądzie budżetu, w których jasno stwierdzono, że trzeba zwrócić większą uwagę na działanie programów. Jeżeli chodzi o nadchodzący okres to przewidziano szereg testów i zachęt w tym względzie, które Komisja musi ująć w pakiecie sprawozdania prawodawczego dotyczącego polityki spójności po 2014 roku.
Jeżeli chodzi o margines błędu, to wielokrotnie, także na tej sali, odnosiłem się do problemów metodologicznych związanych z audytem programów wieloletnich. Nie ma wątpliwości, co do tego, że około połowa budżetu UE składa się z zasobów alokowanych na działania wieloletnie. Audyt Trybunału Obrachunkowego dotyczący wykonania budżetu zawsze uwzględnia tylko trwający rok i dlatego pojawiają się problemy metodologiczne, do polityki regionalnej na przykład stosuje się trzeci poziom audytu, przy czym roczny audyt Trybunału Obrachunkowego odbywa się w ramach pierwszego poziomu audytu, a zatem w tym przypadku zawsze wystąpi wyższy margines błędu niż na koniec cyklu programowego, co możemy już udowodnić.
Tak, czy inaczej moja poprzedniczka, pani Danuta Hübner, we współpracy z Parlamentem również wprowadziła plan działania w tym zakresie, którego skuteczność została już udowodniona i który przynosi efekty. Jednym z tych środków było umożliwienie dyrekcji generalnej zawieszenia płatności w uzasadnionych przypadkach na sześć miesięcy. W ubiegłym roku na przykład narzędzie to wykorzystano pięćdziesiąt razy. Wszystkie te zawieszenia płatności można było znieść przed upływem terminu końcowego, ponieważ rozwiązano problemy, co do których zgłoszono zastrzeżenia.
Ale jeśli chodzi o margines błędu, to chciałbym Państwa prosić o wzięcie pod uwagę także faktu, że polityka regionalna działa w tym obszarze jak pług śnieżny, że w związku z pewnymi elementami ustawowymi weryfikujemy, jak elementy te są wykonywane w życiu codziennym, jak są skuteczne i jakie problemy z nich wynikają. Problem zamówień publicznych jest częstym tematem debat z państwami członkowskimi, regionami i beneficjentami końcowym. W tym obszarze występuje 70 % margines błędu. Jeżeli uda nam się uprościć ten system - a razem z komisarzem Barnierem uruchomiliśmy inicjatywę w tej sprawie - ograniczymy też praktyczny margines błędu w tym obszarze. Zamierzamy wykonać powierzone nam zadania w tym obszarze i wypracować postęp w tej dziedzinie.
Anne E. Jensen
(DA) Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować komisarzowi Hahnowi za doskonałą odpowiedź, która dowodzi, że traktuje on te problemy poważnie. Kryzys gospodarczy z pewnością nie wpłynął na ograniczenie tych problemów, przez kryzys wiele państw ma trudności ze znalezieniem współfinansowania. Czy Komisja zastanawia się, co to mogłoby oznaczać dla kolejnego okresu programowania? Czy pomoc z funduszy strukturalnych naprawdę prowadzi do rozwoju tych regionów? Czy widzimy wyniki? Czy Komisja zastanawia się, co można zrobić, aby poprawić ocenę rzeczywistych celów - celów nadrzędnych - dotyczących rozwoju, aby dotyczyły one nie tylko projektów, ale także wyników?
Johannes Hahn
Pani Poseł Jensen! Tematyczne powiązanie polityki strukturalnej - w każdym razie na tyle, na ile jest to właściwe - ze strategią Europa 2020 jest naszym celem w kolejnym okresie programowania. W tym obszarze są zatem cele kluczowe i priorytety, które mają być stosowane w toku dostosowanej do potrzeb adaptacji w regionach. Wybranie kilku priorytetów z listy będzie zatem należało do regionów, przede wszystkim regionów konkurencyjnych.
Potem region razem z Komisję, w duchu partnerstwa i umowy inwestycyjnej, ustalą i uzgodnią bardzo realne, ale także ambitne i wymierne cele, dzięki czemu pod koniec okresu programowania będziemy mieli jasność, czy uzgodnione między nami cele zostały osiągnięte, a być może nawet przekroczone, czy też nie. Gdyby okazało się, że nie udało się ich osiągnąć, wtedy mielibyśmy możliwość wspólnego przeanalizowania powodów niezgodności oraz tego, czy wynikły ona z czynników krajowych, czy zewnętrznych. Na tej podstawie moglibyśmy wyciągnąć wnioski dotyczące przyszłego planowania programu oraz alokacji finansów w kolejnym okresie. Jest to bardzo wymierny, bardzo jakościowy wymiar polityki regionalnej w kolejnym okresie finansowania.
Przewodniczący
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Zamykam turę pytań.
