Współpraca transgraniczna w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie Bárbary Dührkop Dührkop, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w sprawie inicjatywy zgłoszonej przez Republikę Federalną Niemiec w sprawie przyjęcia decyzji Rady dotyczącej wdrożenia decyzji 2007/.../WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (11563/2007 - C6-0409/2007 -.
Bárbara Dührkop Dührkop
sprawozdawczyni. - (ES) Panie przewodniczący! Sporządzone przez nas sprawozdanie, będące podstawą dyskusji i podlegające zatwierdzeniu w dniu dzisiejszym, dotyczy inicjatywy z 2005 r., w ramach której siedem państw członkowskich zdecydowało się na zintensyfikowanie współpracy transgranicznej we wszystkich dziedzinach związanych z terroryzmem, zorganizowaną przestępczością i nielegalną imigracją.
Prezydencja niemiecka zaproponowała włączenie części tego porozumienia do wspólnotowego dorobku prawnego za pomocą decyzji ramowej, czyli w ramach trzeciego filara, w części odnoszącej się do działań podejmowanych w związku z układem z Schengen, jednak z wyłączeniem kwestii nielegalnej imigracji, która - zgodnie z mandatem z Tampere - powinna być objęta trzecim filarem.
Z tego względu szkoda, że wyraźne kompetencje Wspólnoty nie zostały włączone do umowy międzynarodowej, ponieważ nie tylko powoduje to chaos prawny, ale sprawia, że mamy dwa rodzaje ram prawnych odniesienia.
Pierwsze zostały wynegocjowane w niezbyt przejrzysty sposób. Nie przeprowadzono konsultacji ani z parlamentami krajowymi, ani z Parlamentem Europejskim. Skonsultowano się z nami jedynie w ostatniej chwili, w sposób pośpieszny i niewiążący, ponieważ instrument miał być włączony do dorobku prawnego Wspólnoty.
Sprawozdanie, sporządzone przez naszego zmarłego kolegę posła Fausto Correię, określa stanowisko Parlamentu Europejskiego w tej sprawie.
Dzisiaj z zadowoleniem możemy stwierdzić, że Rada przeprowadza konsultacje na podstawie procedury współdecyzji. Te konsultacje nie ograniczają się do samego porozumienia, ale obejmują również jego preambułę i załącznik, z czego jesteśmy zadowoleni, ponieważ - mimo ich technicznego charakteru - zawierają one przepisy o dużym znaczeniu politycznym. Wiele z nich zostało opracowanych specjalnie w celu ochrony danych osobowych i zastrzeżonych.
Jednakże ubolewamy, że Rada wciąż nie zatwierdziła decyzji ramowej w sprawie definicji ochrony danych osobowych w celu określenia pewnych standardów minimalnych. To dziwne, że Rada jest gotowa raczej przyjąć tę decyzję, niż własne przepisy ogólne. W trakcie całego procesu nie przeprowadzono również konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.
Krótko mówiąc, sprawozdanie zapewnia współpracę w zakresie wymiany danych dotyczących DNA, odcisków palców, numerów rejestracyjnych pojazdów oraz danych osobowych i innych. Celem jest umożliwienie porównania profilu DNA danej osoby z danymi w przyszłej bazie danych 27 krajowych punktów kontaktowych.
Sprawozdanie wyraźnie wskazuje, że konieczne jest zapewnienie wspólnych gwarancji dotyczących ochrony danych oraz prawa podejrzanych i winnych do obrony. Możliwe jest przekazywanie danych dotyczących jedynie niekodujących części DNA, czyli, inaczej mówiąc, obszarów, które nie zawierają danych genetycznych.
Wszystkie informacje podlegające wymianie muszą określać etap postępowania odnoszącego się do danej osoby oraz wskazanie bazy danych, z jakiej uzyskano informację.
Należy ponownie przeprowadzić konsultacje z Parlamentem Europejskim, jeżeli Rada zdecyduje się w jakikolwiek sposób zmienić inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec, w szczególności w odniesieniu do liczby locusów genu wymaganej do przeprowadzenia dokładnego porównania.
Chciałabym również przypomnieć Radzie, że konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich wezwała do zapewnienia możliwości włączenia tej decyzji ramowej do nowego systemu ustanowionego w traktacie lizbońskim, w celu umożliwienia odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości.
Chciałabym również podkreślić, że w ustępie odnoszącym się do funkcjonariuszy i możliwości współpracy transgranicznej nie zgadzam się z fragmentem przyjętym przez komisję, który upoważnia funkcjonariuszy do dokonania aresztowania i przeprowadzenia przesłuchania w państwie innym, niż ich państwo pochodzenia.
Wreszcie, panie i panowie, choć zawsze istniała dwustronna współpraca transgraniczna, to ta decyzja będzie pierwszą odnoszącą się do współpracy ogólnoeuropejskiej. To prawda, że istnieją obawy, i to poważne obawy, że mimo dobrych intencji szybki wzrost liczby sieci może prowadzić do nadużyć i ewentualnych poważnych omyłek.
Niewątpliwie ochrona niewinnych jest dla wszystkich najważniejszą troską, a w szczególności dla tej Izby, ponieważ reprezentuje ona wszystkich naszych obywateli.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na podstawie porozumienia politycznego, osiągniętego na posiedzeniu Rady w dniu 13 czerwca 2007 r., dotyczącego pierwszej części pakietu legislacyjnego służącemu transpozycji traktatu z Prüm do prawa europejskiego, Niemcy przedłożyły inicjatywę będącą przedmiotem naszej dyskusji, mianowicie dotyczącą wdrożenia decyzji, której dotyczy pierwsza część i załącznik do niej.
Pani Dührkop! Komisja stale opowiadała się za włączeniem traktatu z Prüm do Unii Europejskiej. To bardzo ważny instrument, który znacznie wzmocni współpracę policyjną między państwami członkowskimi, umożliwiając im podjęcie skuteczniejszych działań w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości transgranicznej, na przykład ułatwiając wymianę profili DNA i danych daktyloskopowych poszukiwanych osób.
Zniesienie kontroli osobistej przy przekraczaniu wewnętrznych granic UE między państwami, które podpisały układ z Schengen, stanowi istotny postęp w procesie integracji europejskiej. Jednakże naszym zadaniem jest zapewnienie, że ten obszar swobodnego przemieszczania się jest oczywiście jednocześnie obszarem bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Usprawnienie współpracy policyjnej między władzami państw członkowskich, przy jednoczesnym poszanowaniu praw podstawowych oraz, w szczególności, ochrony danych, ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia większego bezpieczeństwa w Unii Europejskiej, z korzyścią dla wszystkich obywateli.
Omawiany przez nas w dniu dzisiejszym projekt decyzji stanowi niezbędną kontynuację służącą zapewnieniu pełnej realizacji technicznej i operacyjnej decyzji, w odniesieniu do której Rada osiągnęła porozumienie polityczne w czerwcu 2007 r. To porozumienie służy transpozycji kluczowych przepisów traktatu z Prüm do ram prawnych Unii Europejskiej.
Komisja stale opowiadała się również za koniecznością włączenia Parlamentu do procedury zmiany załącznika do tego instrumentu. Zdaniem Komisji przepisy odnoszące się do ochrony danych, określone w decyzji z czerwca 2007 r., jak również w obecnie omawianym projekcie, zostaną uzupełnione przepisami decyzji ramowej w sprawie ochrony danych w trzecim filarze. Jak państwo stwierdzili, zdecydowanie muszą one zostać uzupełnione.
Pani Dührkop! Ze swej strony Komisja zasadniczo z zadowoleniem przyjmuje zaproponowane przez panią poprawki. Panie przewodniczący! Ponieważ jest to inicjatywa przedłożona przez państwa członkowskie, to Komisja przedłoży swoje szczegółowe stanowisko w sprawie poprawek w trakcie dyskusji z Radą.
To moja odpowiedź, a na zakończenie chciałbym ponownie podziękować sprawozdawczyni za jej uprzejme wskazanie środków i warunków właściwej realizacji niniejszej decyzji.
Herbert Reul
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Istnieje kilka zagadnień, co do których obywatele Europy powszechnie zgadzają się, że Europa czyni w ich imieniu rzetelne wysiłki. Przedmiotem naszej dzisiejszej debaty jest ważne zagadnienie tego typu: współpraca państw członkowskich służąca skutecznemu zwalczaniu przestępczości transgranicznej i terroryzmu. Cieszę się, że dzięki pracom przygotowawczym oraz bardzo sprawiedliwej współpracy ze sprawozdawczynią również w komisji udało się nam osiągnąć porozumienie. Oznacza to, że choć być może nie zgadzamy się w każdym najdrobniejszym szczególe, to jednak panuje zasadnicza zgoda i chcemy mieć nasz udział w osiąganiu postępu w tej sprawie.
Proces służący wypracowaniu traktatu z Prüm był bardzo pracochłonny i długotrwały. Posuwaliśmy się naprzód jedynie krok po kroku. Mimo to dobrze, że obecnie dysponujemy porozumieniami europejskimi w sprawie wymiany danych, że krajowe bazy danych są połączone, dzięki czemu możemy wykorzystać te krajowe bazy danych do ścigania i zapobiegania przestępstwom.
Chciałbym, aby w niektórych dziedzinach całego projektu osiągnięto większy postęp. Z tego względu korzystam z tej okazji nie tylko do powiedzenia, co już udało się nam osiągnąć, ale również do tego, by powiedzieć: oczywiście ta decyzja obejmuje kilka spraw, które mogą być wykorzystane jutro lub pojutrze. Na przykład chcemy skuteczniej i szybciej wykorzystywać wspólne siły policyjne, jak również tego, aby siły policyjne z jednego państwa członkowskiego, które dysponują szczególnymi umiejętnościami, miały możliwość działania w innym państwie członkowskim. Pani Dührkop Dührkop podkreśliła przed chwilą, że występują pewne problemy. Mimo to znaczenie ma kontynuowanie tego procesu dla zapewnienia, że mamy w tej dziedzinie większe uprawnienia na szczeblu europejskim i prowadzimy więcej wspólnych działań. W końcu może przekonamy się, że dobrą metodą wspierania idei europejskiej jest pokazywanie obywatelom, że staramy się rozwiązać istotne problemy w taki sposób, który również oni uznają za korzystny.
Alexander Alvaro
w imieniu grupy ALDE. - (DE) Panie przewodniczący! Wydaje mi się, że w imieniu całej mojej grupy mogę stwierdzić, że współpraca ze sprawozdawczynią układała się nam doskonale. Jak już podkreślił pan Reul, współpraca była bardzo ścisła. Mimo to musimy zapytać, dlaczego konieczne jest tak pilne podjęcie decyzji, dlaczego musi ona być podjęta teraz, a w szczególności przed końcem roku. Cieszylibyśmy się bardzo, gdyby w tej dziedzinie obowiązywały przepisy traktatu lizbońskiego, takie jak nadzór sądowy, jak również odpowiedni udział w duchu współdecyzji·z Parlamentem Europejskim.
W zakresie omawianego tu zagadnienia ochrony danych, traktat z Prüm uwzględnia własne przepisy w zakresie ochrony danych, istnieją również przepisy dotyczące wdrażania i przepisy traktatowe. Faktycznie pani Dührkop Dührkop wskazała również na zapotrzebowanie na decyzję ramową w trzecim filarze. Jeżeli dokładnie przyjrzymy się rodzajom danych, których dotyczą przepisy traktatu z Prüm, zauważymy, że przepisy ramowe w tej sprawie są więcej niż potrzebne. Musimy również zapytać, dlaczego uwzględniono tak zwane specjalne kategorie danych, na przykład dane informujące o orientacji seksualnej, stanie zdrowia, działalności politycznej i związkowej oraz wyznaniu religijnym. To zdecydowanie wykracza poza zakres podstawowych danych, potrzebnych w walce ze zorganizowaną przestępczością. Choć istnieją ograniczenia wykorzystania takich danych, to niewiarygodne, że w ogóle dopuszcza się ich wykorzystanie.
W odniesieniu do danych DNA, zdecydowanie popieramy stanowisko sprawozdawczyni, że jeżeli dane są konieczne i istnieje możliwość ich wymiany, to należy wprowadzić wyraźne ograniczenia i wykorzystywać je wyłącznie do przewidzianego celu. Ponadto należy wyraźnie podkreślić, że państwa członkowskie, które nie dysponują krajowymi bazami danych DNA, nie są zobowiązane do ich utworzenia.
Na zakończenie chciałbym stwierdzić, że bardzo rozsądnym posunięciem byłoby - jak pokazała osobista wymiana poglądów z władzami policyjnymi - gdybyśmy, zamiast skupiać się na środkach prawnych, zapewnili finansowanie programów wspierających wymianę personelu między służbami policyjnymi. To z pewnością usprawniłoby współpracę w Unii.
Zadziwiające, że jak dotąd nie udało się wyjaśnić kwestii finansowania, chociaż decyzja ma zostać podjęta w najbliższym czasie. Przed wydaniem środków obywatele powinni wiedzieć, jak wielkie będą wydatki, przed podjęciem decyzji społeczeństwo powinno wiedzieć, ile to kosztuje.
Athanasios Pafilis
w imieniu grupy GUE/NGL. - (EL) Panie przewodniczący! Inicjatywa rządu niemieckiego i sprawozdanie, nad którym debatujemy, nie mają tak nieskalanie technicznego charakteru, jak niektórzy starają się to przedstawić. Odnoszą się one do warunków technicznych i administracyjnych niezbędnych do szybkiego i skutecznego prewencyjnego zbierania danych, zgodnie z traktatem z Prüm włączonym kilka miesięcy temu do prawa UE. Dane DNA, odciski palców, dane osobowe oraz informacje wszelkiego rodzaju są zbierane, opracowywane i wymieniane automatycznie co do najdrobniejszego szczegółu, przez 24 godziny dziennie, siedem dni w tygodniu, między mechanizmami przymusu państw członkowskich i UE. Każdy obywatel i pracownik w UE może zostać przedmiotem obserwacji prewencyjnej i być umieszczony w bazie danych. Siły bezpieczeństwa reagują na najmniejsze podejrzenie, że ktoś kiedyś w przyszłości może popełnić przestępstwo lub stać się zagrożeniem dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Inaczej mówiąc, każdy jest winny, póki nie udowodni się jego niewinności.
Omawiane przez nas sprawozdanie stanowi kolejny krok na drodze do legalizacji zbierania danych, otwierając podwoje zbieraniu i wymianie danych odnoszących się do poglądów politycznych, przekonań religijnych czy filozoficznych oraz członkostwa w partiach politycznych i związkach zawodowych. Po co to wszystko jest wam potrzebne? Aby zwalczać przestępczość zorganizowaną? To kłamstwo! Chcecie zebrać dane o każdym człowieku na świecie! Chcecie karać i nastraszyć każdego, kto kwestionuje waszą politykę! Z tego względu jako posłowie do PE reprezentujący Komunistyczną Partię Grecji zagłosujemy przeciwko sprawozdaniu.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Od czasu ataków z 11 września, o ile nie od wcześniejszego czasu, UE skupia swoje techniczne środki zapewniające bezpieczeństwo prawie wyłącznie na zwalczaniu terroryzmu. Z jednej strony to oczywiście słuszne, że właśnie my nie powinniśmy potencjalnym zamachowcom ułatwiać wyszukania w Internecie instrukcji wykonania bomby i oczywiście z zadowoleniem należy przyjąć bliższą współpracę między państwami członkowskimi. Jednak z drugiej strony w procesie zwalczania terroryzmu nie możemy pozwolić, by niewinni obywatele stali się celami, a kłopotliwi krytycy zostali uciszeni.
Uważam, że na całym świecie występuje niebezpieczna tendencja do stałego zmniejszania zakresu podstawowych wolności, o które nasi przodkowie tak zaciekle walczyli. Istnieje ryzyko, że staniemy się społeczeństwem głęboko zniewolonym, poprzez przekazywanie danych o pasażerach, poprzez nadzór nad Internetem. Mam nadzieję, że wkrótce nie okaże się, że każdy nonkonformista, który uczestniczy w demonstracji, popiera referendum, a nawet odważa się krytykować UE, zostaje obwołany potencjalnym terrorystą.
Oczywiście należy zachować czujność, ale nie kosztem swobód obywatelskich. I oczywiście nie możemy pozwolić, aby wpłynęło to niekorzystnie na inne dziedziny, na przykład zwalczanie przestępczości zorganizowanej. Nie możemy bagatelizować zagrożeń związanych ze stale rozszerzającymi się społeczeństwami równoległymi, przemocą wynikającą z migracji oraz potencjalnymi konfliktami etnicznymi i kulturowymi.
Urszula Gacek
Panie przewodniczący! Rozmawiając o podżeganiu do terroryzmu w dobie Internetu i nowych technologii, mówimy o zupełnie nowych wyzwaniach i całkowicie nowych zagrożeniach i, jak stwierdził mój kolega, musimy znaleźć delikatną równowagę między naruszaniem swobód obywatelskich różnych organizacji politycznych a zwalczaniem zagrożeń dla naszego bezpieczeństwa i bezpieczeństwa naszych obywateli.
Na przykład w ostatnich tygodniach przedstawiciele Rady Europy zgłaszali różne obawy i zwracali się do nas o przyjęcie w całości różnych zaleceń przygotowanych przez Radę Europy. Musimy krytycznie rozważać, które aspekty niezwykle wartościowej pracy Rady Europy przenosimy do Parlamentu Europejskiego, ponieważ Parlament musi w tej sprawie odegrać własną, wyjątkową rolę.
Przy zajmowaniu się nowymi zagrożeniami terrorystycznymi najtrudniejszym problemem, z jakim mamy do czynienia, jest faktyczne określenie, czym jest podżeganie, i czy uzasadniona krytyka rządów może zostać uznana za podżeganie do terroryzmu. To jeden z argumentów, które na niedawnym posiedzeniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zgłosił pan Dick Marty z Rady Europy. Wydawało się, że nie wierzy on w nasze struktury demokratyczne, sugerując, że rządy mogą nadużyć niektórych przepisów. Mam więcej zaufania do naszych procedur demokratycznych, niż on, i wierzę, że uda się nam rozwiązać ten problem rozsądnie, ale również z rozwagą wymaganą od tej instytucji.
Sarah Ludford
Panie przewodniczący! W brytyjskiej bazie danych DNA, dostępnej dla policji, znajdują się profile DNA 4,3 miliona osób. To około 7% całej ludności Wielkiej Brytanii - relatywnie co najmniej 5 razy więcej, niż w jakimkolwiek innym kraju. Ta liczba obejmuje 150 tysięcy dzieci poniżej 16. roku życia, spośród których 25 tysięcy nigdy nie zostało o nic oskarżonych. Najwyższy rangą ekspert kryminalistyczny brytyjskiej policji zasugerował, że dzieci nawet od 5. roku życia powinny znaleźć się w bazie danych, jeżeli wykazują zachowania mogące świadczyć o tym, że w późniejszym okresie życia mogą być potencjalnymi przestępcami. To podnosi rangę polityki prewencji do poziomu śmieszności.
Moja partia uważa, że jest to realizacja orwellowskiej Brytanii "Wielkiego Brata”. Nie wolno wymieniać danych DNA osób niewinnych, a w formie standardu minimalnego, zgodnie z zaleceniami Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, należy wprowadzić precyzyjne ograniczenia, jakie dane mogą podlegać wymianie, oraz poważne ostrzeżenie przy takiej wymianie, jeżeli osoba nie ma kryminalnej przeszłości.
Carlos Coelho
(PT) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Barrot, panie i panowie! W dniu dzisiejszym prowadzimy debatę nad drugą decyzją ustanawiającą przepisy niezbędne do wdrożenia innej inicjatywy, która już uzyskała zgodę polityczną w Radzie, ale jak dotąd nie została nawet przyjęta.
Wiem, że pojawił się szereg inicjatyw służących zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej w celu zwiększenia bezpieczeństwa i ostrożności, ale ubolewam, że jednocześnie nie zwrócono takiej samej uwagi na zwiększenie ochrony praw podstawowych. Unia Europejska wciąż nie ma standardowego zestawu zabezpieczeń proceduralnych i żadnego odpowiedniego instrumentu prawnego w trzecim filarze w zakresie ochrony danych, jak już w swoim wystąpieniu przyznał pan wiceprzewodniczący Barrot.
Zwracam się do pana, panie komisarzu, o pomoc w wyjaśnieniu Radzie, że taka sytuacja nie może być zaakceptowana, szczególnie, jeżeli uwzględnimy, że większość środków służących zwalczaniu terroryzmu i wspieraniu współpracy policyjnej obejmowała zbieranie i wymianę danych osobowych. Najnowsza inicjatywa jest na to kolejnym przykładem i jest tym bardziej niepokojąca, że obejmuje zbieranie, przechowywanie i wymianę danych dotyczących DNA, odcisków palców itp. Standardy ochrony danych, określone w rozdziale VI traktatu z Prüm, zapewniające bardziej szczegółowe zabezpieczenia, same w sobie nie są wystarczające i do prawidłowego funkcjonowania wymagają pełnych i ogólnych ram, które można skutecznie zapewnić jedynie za pomocą decyzji ramowej w trzecim filarze dotyczącej ochrony danych.
Z ogromnym zadowoleniem zatwierdziliśmy tę inicjatywę, za pomocą której kluczowe aspektu współpracy w ramach traktatu z Prüm zostaną transponowane do ram unijnych. Jednakże nie możemy porzucić połowicznie wykonanej pracy. Kluczowe znaczenie ma również zapewnienie istnienia wyraźnych i skutecznych sądowych ram ochrony danych.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Panie przewodniczący! Moim zdaniem pan Coelho przedstawił właśnie bardzo jasny i obiektywny obraz sytuacji.
Propozycja przedłożona wstępnie przez Komisję z pewnością była ambitniejsza i w szczególności ubolewamy nad ograniczonym zakresem decyzji. Jednakże celem decyzji jest ustanowienie podstaw koniecznych do zapewnienia minimalnego poziomu ochrony w trzecim filarze. Bez przyjęcia takiej decyzji nie mielibyśmy ogólnych przepisów mających zastosowanie do trzeciego filara, co byłoby jeszcze gorszym rozwiązaniem. Mamy nadzieję, że decyzja zostanie jak najszybciej przyjęta, po wyrażeniu przez Parlament swojej opinii w odniesieniu do nowego tekstu, przesłanego przez Radę do Parlamentu po raz drugi.
Jak już wcześniej wspomniałem, dziękując sprawozdawczyni, pani Dührkop, ponownie przypominam, że zdaniem Komisji przepisy dotyczące ochrony danych zostaną oczywiście uzupełnione przepisami ramowej decyzji w sprawie ochrony danych w trzecim filarze.
Na tym kończąc chciałbym, panie przewodniczący, podziękować wszystkim mówcom za ich wkład do tej debaty.
Bárbara Dührkop Dührkop
sprawozdawczyni. - (ES) Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować wszystkim kolegom posłom, z którymi miałam przyjemność pracować nad tym sprawozdaniem. Nie odpowiem państwu indywidualnie, lecz kolektywnie.
Wszyscy jesteśmy szczególnie zainteresowani koniecznością zachowania równowagi między zwalczaniem terroryzmu i przestępczości a jednoczesną rygorystyczną ochroną praw jednostkowych i publicznych, ponieważ nikogo nie można pozbawić jego praw obywatelskich dla dobra walki z terroryzmem.
Czasami ciężko zachować taką równowagę, ale jako demokraci stale powinniśmy zwracać uwagę na naruszenia w tej dziedzinie.
Po drugie poruszono kwestię współpracy policyjnej: ma ona kluczowe znaczenie. Mieszkam w regionie, w którym terroryzm jest obecny. Osobiście jestem objęta ochroną policyjną, a kiedy muszę udać się do Francji, muszę poprosić moją policję lokalną o wysłanie formularza do Madrytu, który następnie wystąpi do Francji z wnioskiem o zezwolenie na przewóz broni przez granicę, co zabiera tydzień. Zdaję sobie sprawę, że musimy wprowadzić szybsze, mniej biurokratyczne procedury, na przykład być może europejskie zezwolenie na posiadanie broni. Wydaje mi się, że europejskie siły policyjne przechodzą mniej więcej to samo szkolenie.
Ponadto, panie Alvaro, jak wspomnieli pani Sarah Ludford i pan Coelho, pilnie potrzebujemy decyzji ramowej i to jest kwestia, którą chcemy przedstawić Radzie. Potrzebujemy standardów minimalnych ochrony danych. To sprawiedliwe żądanie ze strony wszystkich obywateli.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 22 kwietnia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
John Attard-Montalto  
na piśmie. - Obecnie na szczęście agencje ochrony porządku publicznego dysponują takimi instrumentami, jak dane DNA, zautomatyzowana identyfikacja odcisków palców i dane rejestracyjne samochodów. Opowiadam się za wprowadzeniem wspólnych baz danych dla wszystkich instrumentów służących zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej. Prawdą jest, że ochrona danych ma kluczowe znaczenie, ale w walce z terroryzmem i międzynarodową przestępczością ma ona znaczenie drugorzędne.
Opowiadam się nie tylko za wymianą baz danych, ale również za wprowadzeniem obowiązku ustanowienia krajowych baz danych. Większość obywateli i mieszkańców Europy przestrzega prawa i nie musi obawiać się, że ich dane, na przykład DNA i odciski palców, będą dostępne we wspólnej europejskiej bazie danych.
Malta jest państwem neutralnym, ale nie w przypadku zwalczania terroryzmu. Nic nie może usprawiedliwić ataków na niewinnych cywilów. Terroryzm to jedna z najohydniejszych zbrodni, na równi z ludobójstwem i zbrodniami wojennymi.
Obecnie normą jest, że procesy terrorystów odbywają się w sądach krajowych. Nadszedł czas, aby rozważyć ustanowienie międzynarodowej struktury sądowniczej przeznaczonej do sądzenia terrorystów.
Anneli Jäätteenmäki  
na piśmie. - (FI) Istnieje potrzeba lepszej współpracy między służbami ochrony granic, służbami celnymi, policją i służbami bezpieczeństwa, w celu poprawy poziomu bezpieczeństwa Europejczyków.
Celem traktatu z Prüm jest pogłębienie współpracy między państwami UE w zakresie zwalczania terroryzmu, przestępczości transgranicznej i nielegalnej imigracji.
Traktat z Prüm wzmocni bezpieczeństwo w Europie. Dobry przepływ w procesie wymiany informacji między służbami bezpieczeństwa, w szczególności służbami ochrony granic, będzie miał największe znaczenie.
Muszą istnieć ważkie powody wymiany informacji między państwami UE. Naruszanie prawa zdecydowanie stanowi dobry powód, ponieważ istnieją dostateczne dowody celowego łamania prawa.
Proces wymiany danych musi chronić Europejczyków przestrzegających prawa, aby wskutek naruszania prawa do prywatności nie dochodziło do naruszania praw człowieka.
Celem współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jest zachowanie Europy jako bezpiecznego miejsca do życia i ochrona obywateli przestrzegających prawa.
Współpraca w dziedzinie bezpieczeństwa musi chronić Europejczyków przed przestępcami, aby nasze codzienne życie było możliwie jak najbezpieczniejsze, a nasze dzieci mogły żyć bez strachu.
