Przedstawienie kolegium komisarzy i oświadczenie nt. porozumienia ramowego w sprawie stosunków Parlamentu Europejskiego z Komisją Europejską (debata) 
Przewodniczący
Witam serdecznie na naszym posiedzeniu pana Przewodniczącego Komisji Europejskiej José Manuela Barroso oraz kandydatów na komisarzy. Witam wszystkie Koleżanki i Kolegów. Witam Szanownych Gości.
Przed nami jedna z najważniejszych decyzji w tej kadencji Parlamentu. To właśnie nam obywatele Europy powierzyli zadanie wyboru najlepszej Komisji Europejskiej. Jesteśmy po przesłuchaniach. Otrzymałem 26 pozytywnych listów. Po raz pierwszy w historii wybieramy Komisję Europejską jako współprawny legislator. To nakłada na nas obowiązek szczególnej współpracy z Komisją Europejską. Reprezentujemy dwie instytucje wspólnotowe Unii Europejskiej. Zawarliśmy w związku z tym wstępnie nowe porozumienie ramowe - dzisiaj ma być potwierdzone. Będziemy nad tym porozumieniem głosowali o godz. 12.00. A więc od 12.00 - głosowanie. Przed tym, być może, będzie mała przerwa, jeśli wcześniej skończymy dyskusję.
Chcemy, żeby Unia była reprezentowana przez bardziej dynamiczne instytucje, dlatego to porozumienie jest dla nas bardzo ważne. Mamy również dobre doświadczenia ostatnich miesięcy. Godzina bezpośredniej rozmowy, tutaj na sesji plenarnej, z przewodniczącym Komisji Europejskiej okazała się wielkim sukcesem. Będziemy mieli podobne kontakty z komisarzami, z wiceprzewodniczącymi Komisji Europejskiej, a więc będziemy mieli godzinę pytań i odpowiedzi, które przybliżą nas do działań Komisji. W naszym nowym porozumieniu ramowym jest także wiele rozwiązań, których dotąd nie było. Komisja Europejska i Parlament Europejski muszą także uwzględniać w swojej pracy opinie parlamentów narodowych, które reprezentują zasadę subsydiarności w Unii Europejskiej.
Wierzę, że jest to początek nie tylko nowej dekady, ale nowego sposobu działania Unii Europejskiej. Wszyscy w to wierzymy. Po trzydziestu latach od pierwszych bezpośrednich wyborów do Parlamentu Europejskiego stoimy przed kolejnym skokiem. To jest nowa era w funkcjonowaniu Parlamentu Europejskiego - instytucji europejskiej.
Na początek naszej dyskusji chciałem poprosić pana przewodniczącego José Manuela Barroso o zabranie głosu.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący, panie i panowie! Komisja wspiera ogólny interes Unii i podejmuje w związku z tym odpowiednie inicjatywy. Czuwa ona nad stosowaniem traktatów i środków przyjmowanych przez instytucje na ich podstawie. Nadzoruje stosowanie prawa Unii pod kontrolą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wykonuje budżet i zarządza programami. Pełni funkcje koordynacyjne, wykonawcze i zarządzające, zgodnie z warunkami przewidzianymi w Traktatach. Z wyjątkiem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych przypadków przewidzianych w traktatach, zapewnia reprezentację Unii na zewnątrz. Podejmuje inicjatywy w zakresie rocznego i wieloletniego programowania Unii w celu osiągnięcia porozumień międzyinstytucjonalnych.
Panie i panowie! Jak państwu wiadomo, jest to tekst art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, traktatu lizbońskiego. Odczytałem go, gdyż pokazuje on znaczenie Komisji w zakresie realizacji europejskiego projektu, Komisji która, zgodnie z tym samym artykułem, odpowiada przed Parlamentem jako kolegium.
A zatem, widzimy dziś europejską demokrację w akcji. Dzisiaj Parlament, złożony z przedstawicieli bezpośrednio wybranych przez obywateli Europy, proszony jest o wyrażenie swojego sądu na temat nowego kolegium komisarzy.
Uzupełniając głosowanie w sprawie przewodniczącego Komisji, które odbyło się 16 września 2009 r., bieżące głosowanie stanowi kluczowy element demokratycznego mandatu Komisji, a stąd europejskiego projektu jako całości.
Zespół stojący dziś przed państwem jest gotów zmierzyć sie z czekającymi go wyzwaniami. Łączy on doświadczenie i nowe pomysły, reprezentuje szeroki wachlarz podejść i wrażliwości, dzięki którym Europa jest tą wspaniałą krainą idei. Jest to zespół, za którym mogą państwo z przekonaniem zagłosować, zespół zasługujący na państwa poparcie.
A potem? Co potem? Czy wszystko wróci do wcześniejszego stanu? Nie, nie wierzę - i nasi współobywatele nie zrozumieliby tego - żebyśmy po tych latach debat instytucjonalnych mieli tak po prostu kontynuować to co było. Doprawdy, żyjemy w wyjątkowych czasach.
Wyzwania, przed jakimi stawiają nas kryzys gospodarczy i finansowy, zmiany klimatyczne i bezpieczeństwo energetyczne - a to zaledwie kilka spraw - są dla nas po prostu zbyt wielkie, byśmy nie zmienili podejścia.
Nadszedł czas wykazania się odwagą. Pora, by pokazać naszym obywatelom, że nam zależy i że wejście w życie traktatu lizbońskiego rzeczywiście zmieni naszą zdolność służenia ich interesom. Sądzę, że nasza sytuacja gospodarcza i społeczna wymaga radykalnego odejścia od status quo, a nowy traktat to umożliwia.
Naszym zadaniem jest wykorzystanie nowej mechaniki w celu zapewnienia nowej dynamiki. Odejdźmy więc od intelektualnego czaru pesymizmu i ciągłego oczerniania Unii Europejskiej, które tak bardzo szkodzą wizerunkowi Europy. Przenieśmy dyskusję z wkładu instytucjonalnego na wpływ polityczny.
Aby odnieść sukces, Europa potrzebuje polityk skupionych na wynikach, lepszych struktur zarządzania oraz wiary w naszą własną zdolność rozwiązywania stojących przed nami problemów. Nasza wspólna waluta euro nadal będzie stanowić główne narzędzie naszego rozwoju, zaś ci, którzy myślą, że można ją kwestionować muszą zdawać sobie sprawę, że będziemy trzymać się obranego kursu. Unia Europejska posiada konieczne ramy, by zająć się wszystkimi wyzwaniami, jakie w tym zakresie mogą się pojawić.
Możemy zacząć od zadania sobie pytania: czy Unia Europejska liczy się w świecie? Odpowiedź brzmi: tak. Ale czy Unia Europejska liczy się w świecie tak bardzo, jak powinna? Odpowiedź brzmi: jeszcze nie.
Europa liczy się, gdy mówimy mocnym i jednym głosem, gdy interes europejski jest jasno określony i aktywnie broniony, na przykład w handlu i polityce konkurencji. Europa odnosi mniejsze sukcesy, gdy działamy zgodnie z wąskimi interesami krajowymi, w sposób nieskoordynowany, lub w obszarach, gdzie Unia Europejska jako całość nie jest w stanie bronić i promować swego interesu zbiorowego.
Podsumowując, musimy się zatem zapytać: czy czynimy wszytko, co w naszej mocy, by określić europejski interes i bronić go - interesu, który jest czymś więcej niż suma jego części? Szczerze mówiąc, uważam, że musimy uczynić więcej. Musimy określić naszą pracę w ramach całościowej, długofalowej wizji dotyczącej tego, gdzie chcielibyśmy widzieć Unię Europejską. To zapewni spójność i nada poczucie kierunku, który mogą uznać i popierać uczestnicy w całej Europie.
Wytyczne polityczne, jakie przedstawiłem Izbie stanowią punkt wyjścia dla tej wizji "Europy 2020”. Są one owocem naszych doświadczeń na przestrzeni ostatnich pięciu lat. W szczególności zaś są one owocem intensywnych dyskusji z Izbą. Dzięki mocnemu poparciu udzielonemu przez państwa tym wytycznym uważam je za przydatny dla nas punkt wyjścia.
Szerokie priorytety są jasne: udane wyjście z kryzysu, wiodąca rola w zakresie działań na rzecz klimatu i wydajności energetycznej, stymulowanie nowych źródeł wzrostu i spójności społecznej w celu odnowienia naszej społecznej gospodarki rynkowej, postępy w kierunku wolnej i bezpiecznej Europy obywateli oraz otwarcie nowej ery Europy globalnej. Wierzę w Europę otwartą i szczodrą, Europę w szczególny sposób oddaną realizacji milenijnych celów rozwoju.
Wierzę w Europę okazującą solidarność z innymi, jak ostatnio okazaliśmy ją na Haiti, gdzie mieliśmy istotny wkład w zakresie pomocy kryzysowej i gdzie też będziemy mieli znaczący wkład w zakresie pomocy na odbudowę. Jednak przy lepszej koordynacji na szczeblu europejskim możemy osiągnąć więcej - i poczynię w tym zakresie propozycje, badając nowe możliwości, jakie daje traktat. Również Europejska Służba Działań Zewnętrznych będzie bardzo ważnym instrumentem zwiększenia spójności i skuteczności naszej polityki zagranicznej.
Mogę państwu obiecać, że jeśli kolegium to otrzyma państwa poparcie, zabierzemy się do pracy natychmiast, zmieniając wytyczne polityczne w ambitny program prac - program prac, który chcę z państwem omówić.
Nasza wizja Europy 2020 stanowi zarówno strukturalną i kompleksową strategię reform, jak i strategię wyjścia i naprawy. Zapewnimy więc włączenie środków krótkofalowych, pozwalających Europie na ponowne działanie, do naszych celów długofalowych, promując miejsca pracy poprzez zrównoważony wzrost.
Poświęcimy kolejne pięć lat na zamianę naszej wizji w rzeczywistość: uczynienie z Europy społecznej gospodarki rynkowej wydajnie wykorzystującej zasoby i mającą charakter włączający - odzwierciedlając to, co czyni nas wyjątkowymi: europejski styl życia. Oznacza to wzrost oparty na wiedzy i innowacjach, poprawienie naszej produktywności poprzez polepszanie naszych wyników w zakresie badawczo-rozwojowym oraz innowacji, lepsze wykorzystanie potencjału technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz tworzenie jednolitego rynku cyfrowego, poprawianie wyników edukacyjnych i promowanie umiejętności.
Oznacza to społeczeństwo o charakterze włączającym i wysokiej stopie zatrudnienia: upodmiotowienie ludzi poprzez wysoki stopień zatrudnienia, korzystanie z modelu flexicurity, modernizowanie rynków pracy i ochrony socjalnej, walka z ubóstwem w celu budowy społeczeństwa o bardziej włączającym charakterze.
Oznacza to wzrost gospodarczy bardziej przyjazny środowisku: budowanie gospodarki konkurencyjnej i zrównoważonej, zajęcie się zmianami klimatycznymi, przyspieszenie rozwoju inteligentnych sieci i rozwój sieci na prawdziwie unijną skalę, modernizację bazy przemysłowej UE i przemienienie Unii Europejskiej w gospodarkę wydajnie korzystającą z zasobów.
Aby osiągnąć te cele, musimy uznać, iż współzależność naszych gospodarek wymaga lepszej i większej koordynacji. Niektórzy politycy krajowi, powiedzmy to sobie szczerze, nie popierają bardziej skoordynowanego podejścia w polityce gospodarczej. Jeśli jednak chcemy pokonać kryzys, wzmocnić wymiar społeczny i ustanowić dobrą podstawę mocnej przyszłości gospodarczej dla Europy w zglobalizowanym świecie, jeśli chcemy wzmocnić naszą bazę przemysłową i zainicjować nowe wspólne projekty europejskie, a nie jedynie dwustronne, jedyną drogą naprzód jest lepsza koordynacja gospodarcza.
W trakcie tej kadencji trzeba się zająć również innymi bardzo istotnymi wyzwaniami. Zarysowaliśmy już bardzo ambitny i dalekosiężny program w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Obejmuje on nie tylko walkę z terroryzmem i przestępczością, lecz również zajęcie się bardzo ważnym priorytetem wspólnego podejścia do migracji. W tym obszarze pokazujemy naszym obywatelom nasze przywiązanie zarówno do wolności, jak i do bezpieczeństwa.
W trakcie tej kadencji skupimy się również na przeglądzie budżetu i nowych perspektywach finansowych. Sądzimy, iż powinniśmy skupić się na jakości wydatków, na ich europejskiej wartości dodanej oraz ich skuteczności, tak by perspektywy finansowe stały się instrumentem realizacji ambicji Europy: naszej strategii na rzecz wzrostu i miejsc pracy oraz celów spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej.
Aby tak się stało, konieczne są silne europejskie instytucje oraz determinacja w dążeniu do zwiększenia poziomu naszych ambicji celem osiągnięcia zmiany. Wobec tego bardzo cieszy fakt, iż kluczową zmianą w traktacie jest wzmocnienie wszystkich instytucji europejskich.
Zamierzam wykorzystać to, by wzmocnić wkład, jaki możemy wnieść w projekt europejski, wszyscy razem. To nie pora, by nasze instytucje ciągnęły w różne strony. Jednak, co oczywiste, Komisja będzie zawsze miała szczególne relacje z Parlamentem, jako że zgodnie z metodą wspólnotową jesteśmy dwiema instytucjami mającymi konkretną rolę polegającą na określeniu, wyartykułowaniu i urzeczywistnieniu europejskiego interesu.
To czyni z nas dwie instytucje wspólnotowe par excellence, ponoszące szczególną odpowiedzialność za zapewnienie, by Unia Europejska była czymś więcej niż tylko sumą swych części. W tym właśnie duchu zaproponowałem w swych wytycznych politycznych, które zostały państwu przedstawione, specjalne relacje z Parlamentem. To w tym duchu omówiliśmy nowe porozumienie ramowe, którego zasady uosabia rezolucja, o której losie Izba dziś zdecyduje.
Niniejsze porozumienie ramowe powinno napędzać nasze wspólne wysiłki zmierzające do zapewnienia prawdziwie europejskich odpowiedzi na problemy stojące dziś przed Europejczykami. Poza uaktualnieniem porozumienia w celu dostosowania go do traktatu lizbońskiego należy w nim zatem określić nowe sposoby pozwalające uczynić ze współpracy rzeczywistość dnia codziennego.
Musi ono być pomocne w tworzeniu nowej kultury partnerstwa i celu, w wykorzystaniu naszego wspólnego wpływu celem zapewnienia realnych postępów w ramach europejskiego projektu. Poza tym, kilka z tych spraw implikuje współpracę z Radą. Z wielkim zadowoleniem przyjąłbym więc szersze porozumienie jednoczące współustawodawców, wraz z Komisją, w zakresie zbioru zasad współpracy międzyinstytucjonalnej.
Powiedziałem, że musimy być odważni. Powiedziałem, że nie możemy działać dalej tak, jakby nic się nie zmieniło. Zarysowałem wiele nowatorskich rozwiązań oraz nasze priorytety w dziedzinie sytuacji społecznej. Jestem przekonany, że wzmocnią one nasze instytucje i pomogą nam osiągnąć nasze cele, przy pełnym poszanowaniu naszych wartości. Nigdy bowiem nie wolno nam zapomnieć, że nasza Unia zasadza się na wartościach: szacunku dla ludzkiej godności, wolności, demokracji, równości, praworządności oraz poszanowaniu praw człowieka.
Dziś otwiera się nowy rozdział naszej europejskiej przygody. Pracujmy wspólnie, by zakończyła się ona rzeczywistym sukcesem - dla wszystkich naszych obywateli.
(Oklaski)
Przewodniczący
To było przedstawienie kolegium komisarzy i oświadczenie na temat porozumienia ramowego w sprawie stosunków Parlamentu Europejskiego z Komisją Europejską. Przedstawił je pan przewodniczący Barroso. Dyskutujemy nad obydwiema tymi kwestiami. Głosowanie nad porozumieniem ramowym będzie punktualnie o godz. 12.00, potem ogłosimy przerwę do godz. 13.30 i następnie będziemy przystępowali do głosowania nad kolegium komisarzy - taki jest porządek obrad dzisiaj.
Chciałem również powitać wśród nas przedstawicieli Rady Europejskiej, rotacyjnej prezydencji, rządu hiszpańskiego, witamy obecnych państwa i przysłuchujących się naszej rozmowie. Witamy serdecznie.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie ministrze, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Dziś mamy wydać werdykt dotyczący mianowania nowej Komisji Europejskiej, co stanowi akt zasadniczy, który potwierdza prerogatywy tej Izby i który wytyczy sposób funkcjonowania Unii na kilka lat.
Zanim jednak dla porządku wyrażę zaufanie mojej grupy i moje własne do Komisji Barroso II, pragnę wypowiedzieć się w sprawie okoliczności, w jakich przyjdzie jej pracować. Co do tego muszę powiedzieć, że Europejczycy nie są jeszcze przekonani, że traktat lizboński funkcjonuje właściwie. Oczekujemy od tego traktatu bardzo wiele i musimy uczynić wszystko, co w naszej mocy, by sprawić, że będzie on stanowił nowy, pozytywny etap europejskiej przygody.
Prawodawstwo to jednak nie wszystko. Kobiety i mężczyźni stosujący je muszą sprostać naszym ambicjom. Muszą oni zapewnić, by pozycja Europy w świecie odpowiadała jej przesłaniu, jej bogactwu i jej sukcesom. Jest faktem, że europejska machina oczywiście nadal wymaga pewnych przeróbek.
Otrzymaliśmy teraz zatem Wysokiego Przedstawiciela, który jest również wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej i jako taki jest odpowiedzialny przed tą Izbą. Ta kluczowa postać musi być głosem Europy w świecie. Jej obecność i jej ambicja muszą uosabiać obecność i ambicje Unii, największej gospodarki świata pod względem PKB, największego rynku świata, mającego największy wkład w pomoc międzynarodową.
Faktem jest, że od Haiti po Iran, od Afganistanu po Jemen, od Kuby po drogie naszemu sercu stosunki transatlantyckie, głos Europy nie spełnił jak dotąd naszych nadziei. Nasza grupa wzywa do radykalnych działań, aby zapewnić zmianę naszego podejścia i nowy, tym razem dobry, początek. Pamiętając o tym, panie przewodniczący Barroso, liczymy również na pańskie osobiste zaangażowanie i pańskie przywództwo.
Liczymy też, że nowy przewodniczący Rady Europejskiej będzie uosabiał Unię na arenie międzynarodowej, inicjował spotkania szefów państw lub rządów i przewodniczył im oraz działał jako pewien punkt odniesienia. Musimy dać mu czas, aby pokazał swoje możliwości, ale już odnotowuję z zadowoleniem, że jego pierwsze kroki skierowane są właściwie.
Od Rady Ministrów oczekuję nie mniej jak bliskiej współpracy, na równych zasadach - podkreślę: równych zasadach - z tą Izbą. Jednak przykład SWIFT pokazuje nam zakres postępów, jakie w tym zakresie należy poczynić.
Wreszcie, od Komisji - i wiem, że pan przewodniczący Barroso podziela ten pogląd - oczekuję wzorowych relacji roboczych i relacji opartych na zaufaniu. Ponadto porozumienie ramowe, które poddamy dziś pod głosowanie, odzwierciedla wspólną wolę naszych dwóch instytucji.
Panie i panowie! Doszliśmy oto do kresu ćwiczeń, którymi sprawdzaliśmy członków Komisji i pragnę przyklasnąć tym ćwiczeniom z nowoczesnej demokracji, których jak dotąd nie przeprowadza żaden inny parlament w Europie.
Nadal jednak mamy wiele do zrobienia, zanim wykonamy nasze zadanie, polegające na tym, byśmy byli w stanie oceniać polityków z perspektywy politycznej. Musimy jeszcze bardziej usprawnić nasze procedury oraz uczynić je bardziej istotnymi i bardziej skupionymi na treści europejskich polityk.
Panie i panowie! Mam pełną świadomość, że na obecnym wczesnym etapie wprowadzania nowego traktatu nie wszystko można zrobić natychmiast. Musimy być jednak ambitni. W tym duchu podchodzimy do niniejszej debaty, która musi skutkować mianowaniem nowej Komisji: Komisji, która, pod przywództwem pana Barroso i posiadając w swym składzie doświadczonych komisarzy, jest dobrze wyposażona, by zająć się problemami Europejczyków; Komisji, z którą dzielimy zarówno główne cele polityczne, jak i prognozy dotyczące problemów, jakimi trzeba się zająć, czy też rozwiązań, jakie należy zastosować w odniesieniu do tych problemów; Komisji, która odzwierciedla wyniki wyborów europejskich z 2009 roku i w ramach której moja rodzina polityczna, Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), stanowi siłę najbardziej wpływową; wreszcie Komisji, której głównym priorytetem jest spełnienie oczekiwań Europejczyków dosięgniętych kryzysem, Europejczyków, którzy również często cierpią na pesymizm i którzy niepokoją się o zdolności swych przywódców w kwestii ochrony i promowania europejskiego modelu w świecie.
Dlatego też grupa PPE zagłosuje za mianowaniem Komisji.
(Oklaski)
Martin Schulz
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! W trakcie przesłuchań miałem wrażenie, że Komisja składa się z opata Joségo Manuela i 26 nowicjuszy z zakonu mnichów trapistów. W zakonie tym składa się śluby milczenia. Wyglądało na to, że opat powiedział swym nowicjuszom: "Lepiej nie mówić nic niż rzec coś błędnego”. Podczas przesłuchań zaszkodziło to niektórym nowym osobom. Zadziwiające było patrzeć, jak ktoś taki jak Neelie Kroes, która w innych przypadkach jest tak elokwentna, nagle wylewa z siebie wyświechtane frazesy. Inni, jak Joaquín Almunia, Michel Barnier, nowy komisarz Maroš Šefčovič, a nawet pani Georgiewa, nie złożyli ślubów milczenia i pokazali, po ich zniesieniu, iż jeśli jesteś na tyle odważny, by wejść w dialog z Parlamentem, możesz zdobyć większe uznanie niż wtedy, gdy pozwolisz na to, by tobą manipulowano.
(Oklaski)
Jednocześnie panowie Almunia i Barnier ujawnili, jakie role zamierzają odgrywać w przyszłej Komisji. Ciekawą rzeczą było patrzeć na podział tek pojedynczych członków Komisji, w tym podczas przesłuchań. Jest tak wiele sprzecznych zadań, tak wiele struktur czyniących konflikty kompetencyjne wręcz nieuniknionymi i wymagających w przyszłości arbitra, który ostatecznie zadecyduje, jaki kierunek obrać - było to ciekawe.
Z jednej strony komisarzom mówi się: "ja będę tu mówił”, zaś z drugiej: "w przypadku konfliktu kompetencyjnego to ja ostatecznie zdecyduję”. Z pewnością nie chciałbym źle przysłużyć się rzymskiemu cesarzowi, lecz wygląda to, panie Barroso, zupełnie tak, jakby chciał pan działać na zasadzie "dziel i rządź”. Jest to jednak podejście błędne. Musi pan zrozumieć, że każdy, kto chce zmienić kolegium w system prezydencki, podejmuje się ogromnego zadania i ostatecznie musi być przygotowany na to, iż usłyszy, że odpowiedzialność spoczywa właśnie na nim i że musi wziąć odpowiedzialność za niedociągnięcia.
Komisja jest silna, gdy działa jako ciało kolegialne. Jest silna, gdy nie postrzega siebie jako technokratycznego przywódcy administracyjnego, lecz rozumie, że stojące przed nami wyzwania wymagają transnarodowych odpowiedzi o europejskim charakterze. Kwestia, którą podniósł pan na wstępie swego wystąpienia - czy Unia Europejska liczy się w świecie - jest rzeczywiście istotna. Odpowiedzi na to pytanie nie znajdzie pan dopasowując wszystko do swych własnych potrzeb, lecz organizując zadania pańskiej Komisji na tyle efektywnie, by we współpracy z nami, Parlamentem Europejskim, Komisja mogła znaleźć te odpowiedzi.
Kryzys gospodarczy i finansowy, kryzys środowiskowy oraz kryzys społeczny, w obliczu których stoi ten kontynent, wymagają transnarodowych europejskich odpowiedzi. Nie wymagają one renacjonalizacji. Dlatego też potrzeba nam silnej Komisji, mogącej znaleźć poparcie mocnej większości tej Izby. Nie może jednak być ona skrojona na miarę Joségo Manuela Durão Barroso, lecz musi odzwierciedlać szeroki wachlarz zdolności wnoszonych przez wszystkich komisarzy.
(Oklaski)
Odpowiedź na pytanie, czy Unia Europejska liczy się w świecie można było zobaczyć w Kopenhadze. Gdy stajemy się podzieleni w zakresie prawodawstwa środowiskowego i gdy Europa dąży do renacjonalizacji zamiast przyjąć ambitne podejście oparte na Unii, również w innych obszarach będziemy obserwować to, co widzieliśmy w Kopenhadze, czyli podejmowanie decyzji przez Baracka Obamę i Hu Jintao, bez zaangażowania Europy. Wszyscy, którzy nie chcą, by świat popadł w nowy rodzaj dwubiegunowości, potrzebują silnej i ambitnej Europy. Potrzebujemy więc również skutecznej Komisji, która przyjmie tę rolę.
Panie przewodniczący Barroso! podczas debaty w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego poszedł pan na dwa ustępstwa, które uważam za kluczowe. Ocena wpływu, a w szczególności ocena wpływu społecznego, jest elementem o kluczowym znaczeniu dla nas jako socjaldemokratów oraz jako Grupy Socjalistów i Demokratów. Komisja, a oznacza to wszystkich pojedynczych członków tej Komisji, musi zdać sobie sprawę z tego, że fakt, iż duża część ludności Europy odwróciła się od idei europejskiej ma coś wspólnego z tym, że Europejczycy mieli poczucie, iż ta Komisja interesuje się jedynie rynkiem, a nie chociażby ochroną socjalną swych obywateli. Coraz większa liczba ludzi ma poczucie, że to zimna technokracja, a nie opieka społeczna, określa działania Komisji. Jeśli ten trend zmieni teraz kierunek dzięki ocenie wpływu społecznego, na którą się zgadzamy, to uczynimy wielki postęp.
Tak się składa, że powyższe ma również zastosowanie wobec środków w przedmiotowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym, z którym się zgadzamy, co oznacza, że przyszłe rezolucje legislacyjne Parlamentu Europejskiego zostaną w przeciągu ciągu roku zamienione w inicjatywy Komisji. To również olbrzymi krok naprzód we współpracy pomiędzy naszymi obiema instytucjami. Panie pośle Daul, opat trapistów, który wraz z Hermanem Bez Ziemi, przewodniczącym Rady Europejskiej, ma reprezentować Europę w świecie, nie będzie tego robił. Potrzeba nam skutecznej współpracy pomiędzy instytucjami europejskimi.
Pana przewodniczącego Barroso nie można jednak winić za wszystko. Jest też dwudziestu siedmiu szefów rządów w Europie, którzy uważają, że Komisja stanowi przedłużone ramię ich gabinetów. Odpowiedzią, jakiej potrzebujemy wobec tego, jest bliska współpraca pomiędzy Parlamentem Europejskim a Komisją, która czuje się zobowiązana pracować na rzecz społecznego i środowiskowego postępu w Europie. To właśnie sprawi, że Unia Europejska będzie się liczyć w świecie. Jeśli zajmiemy się tym wspólnie, to wysłuchawszy pańskiej reakcji, panie Barroso, grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim omówi w przerwie, co ostatecznie zdecydujemy się zrobić. Po dyskusji w naszej grupie i po pańskiej odpowiedzi przedstawię w drugiej rundzie tę decyzję.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Zabierając głos w imieniu mojej grupy wyrażam wielkie zadowolenie, że jestem tu dzisiaj i że wreszcie stoi przed nami Komisja Barroso II. Sądzę, że to dobrze, gdyż kończymy okres zły dla Unii Europejskiej. Sześciomiesięczny brak Komisji wyposażonej w realne uprawnienia to coś, co nie powinno się w przyszłości powtórzyć, w szczególności w bieżącym okresie kryzysu gospodarczego i finansowego z jego poważnymi problemami, takimi jak zmiany klimatyczne, Kopenhaga i tak dalej.
Tak czy owak, proszę zaufać mojemu doświadczeniu, gdy mówię, iż w przyszłości nie może już być okresów, w których Komisja nie zapewnia realnych rządów - zwłaszcza jeśli trwają one długie sześć miesięcy. Mam nadzieję, że ta Komisja zabierze się do pracy jak najszybciej, zaraz po naszym głosowaniu.
Z naszej strony, panie przewodniczący Barroso, oczekujemy od pana trzech rzeczy. Po pierwsze, że ta nowa Komisja będzie motorem Unii Europejskiej; uważamy, że przez ostatnie pięć lat nie miało to miejsca. Tym razem chcemy Komisji, która pozostawi ostatnie pięć lat za sobą i stanie się prawdziwą siłą napędową o wiele intensywniejszej integracji Unii Europejskiej. Wszystko, co wydarzyło się w ostatnich kilku tygodniach i miesiącach pokazuje w istocie, że pozycja Europy w tym wielobiegunowym świecie jest problematyczna, gdyż brakuje wspólnej perspektywy, a stopień integracji europejskiej jest niewystarczający - myślę tu o Kopenhadze i braku koordynacji w sprawie Haiti. Dlatego też wzywamy do powołania Komisji, która, w przeciwieństwie do tego, co obserwowaliśmy przez ostatnie kilka lat, nie będzie zawsze szukała natychmiastowego kompromisu z Radą zanim zjawi się u nas, by nam go przedstawić i usiłować zmusić nas do jego przełknięcia.
Oczekujemy, że Komisja będzie przedstawiać Radzie ambitne projekty - nawet jeśli wiemy z wyprzedzeniem, że nie otrzyma stuprocentowego poparcia - i że następnie będzie zwracać się do Parlamentu Europejskiego, jako swego wpływowego sojusznika, tak aby przekonać Radę.
(Oklaski)
Druga rzecz, jakiej oczekujemy od Komisji - i powtórzę to, co powiedział już pan poseł Schulz, ale uważam, że jest to istotne - to kolegialność jej pracy. To bardzo dobrze, gdy przewodniczący Komisji jest silny, ale kolegium - silna Komisja pokazująca swą spójność - ma dla nas znaczenie kluczowe i jest rzeczą o wiele ważniejszą. Dlatego naprawdę oczekujemy tego rodzaju Komisji, gdyż po raz pierwszy - co pan sam przyznał, panie przewodniczący Barroso - jest to Komisja złożona z trzech głównych rodzin politycznych obecnych w tej Izbie. Bardzo mnie cieszy, że w jej składzie jest ośmiu liberalnych komisarzy odpowiedzialnych za pewne bardzo ważne resorty. Ta Komisja musi teraz działać wewnętrznie jako koalicja w ramach tych trzech ruchów i tych trzech partii politycznych i musi starać się znaleźć rozwiązania kompromisowe, popierane przez całą Komisję i całe kolegium.
Wreszcie, trzecim priorytetem tej Komisji jest naszym zdaniem oczywiście walka z kryzysem gospodarczym, i sądzę, że zadaniem najpilniejszym jest jak najszybsze przedstawienie Parlamentowi i Radzie wiarygodnej strategii dla Europy 2020. Jest to zadanie najważniejsze. W tej kwestii niech pan będzie ambitny, panie Barroso. Niech nie słucha pan zbytnio państw członkowskich; niech pan raczej posłucha prezydencji hiszpańskiej, gdyż ma ona parę dobrych pomysłów w tym obszarze. Niech pan przybywa uzbrojony w ambitne projekty. Niech pan nie myśli, że wystarczy słaba koordynacja krajowych strategii gospodarczych. W świecie jutra, świecie wielobiegunowym, potrzebujemy o wiele więcej. Potrzebujemy socjoekonomicznego zarządzania Unią Europejską. Nie wystarczy filar walutowy, taki jak strefa euro; w strefie euro i w Unii Europejskiej potrzebny jest również filar ekonomiczno-społeczny. Takiej właśnie strategii od pana oczekujemy, gdyż będzie ona miała kluczowe znaczenie dla przyszłości Europy oraz przyszłości naszych współobywateli.
(Oklaski)
Daniel Cohn-Bendit
Panie przewodniczący, panie i panowie! Muszę przyznać, że to niewiarygodne. Mamy przed sobą koalicję hipokrytów. Za kilka dni walentynki, a pan Barroso słyszy: "Kocham pana, ale pana nie kocham. Nie wierzę panu, ale i tak zagłosuję za panem”. Tak więc to naprawdę...
Tak, panie pośle Schulz, składa pan wielkie oświadczenie mówiąc "pomyślimy o tym”, a tymczasem wszyscy wiedzą, że zamierzacie zagłosować za Komisją. To wielka strategia polityczna, naprawdę!
(Oklaski)
Chciałbym coś powiedzieć... Nie wiem, dlaczego pan się tak gorączkuje, panie pośle Schulz! Nie jest pan jeszcze przewodniczącym Parlamentu! Uspokój się przyjacielu, ochłoń!
Z mojej strony - a panu posłowi Schulzowi należało o 30 sekund skrócić czas wypowiedzi - pragnę powiedzieć kilka bardzo prostych rzeczy, tak między nami. Mamy kilka dużych grup, które zamierzają poprzeć Komisję Barroso. Nie są one w stanie wspólnie opracować rezolucji wyjaśniającej, dlaczego popierają Komisję.
Nie są w stanie! Dlaczego? Ponieważ nie popierają Komisji - a przynajmniej pan poseł Verhofstadt jasno mówi: "Popieram liberałów”, zaś kolejny popiera PPE, a następny jest za socjalistami...
(Uwaga bez mikrofonu pana posła Verhofstadta: "A pan popiera Zielonych”)
Ja? Nie, nie ma nikogo. Ale, tak... jak panu wiadomo, panie pośle Verhofstadt, nasza grupa jest jedyną, która pozostawała krytyczna, nawet gdy członkiem Komisji była osoba z partii Zielonych. Nie tak uprawiamy politykę. My musimy wiedzieć, czy ta Komisja będzie miała wizję, ambicję i determinację.
To, co tu powiedziano, jest prawdą. Większości kandydatów na komisarzy - nie mówię, że wszystkim - brakuje jakiejkolwiek determinacji, wizji czy ambicji. Jednak gdy spojrzymy na Komisję jako całość, suma minusów jest dodatnia. Oto nowy wzór matematyczny Komisji Barroso.
Nie, tak to nie działa. Dlatego też, panie Barroso, podoba mi się, gdy czyta nam pan tekst traktatu: inicjatywy, jakie inicjatywy? Jaką inicjatywę zaproponowała Komisja w odniesieniu do kryzysu w Grecji? Solidarność - gdzie ona jest? W Hiszpanii, gdzie ona jest? Nie widziałem jej, nie słyszałem jej.
Udzielę państwu pewnej rady. Jednym z problemów Grecji jest jej budżet na obronę. 4,3 % greckiego PKB idzie na obronę. W czym problem? Problem nazywa się Cypr; chodzi o relacje z Turcją. Gdzie jest inicjatywa Komisji w zakresie rozwiązania kwestii cypryjskiej, tak żeby wreszcie uwolnić grecki PKB od tego głupiego, idiotycznego konfliktu, który my jako Europejczycy powinniśmy rozwiązać? Inicjatywa Komisji - brak!
To samo powiedziano w odniesieniu do Haiti. Pani baronesso, wiem, że nie jest pani strażakiem, akuszerką ani nikim takim. Wciąż jednak chcę, by występowała pani z pomysłami, chcę, żeby pani czegoś broniła. Zawsze mówi nam pani: "to ważne, musimy koordynować, zamierzam koordynować...”. Nie wiemy, dlaczego to jest ważne, nie znamy hierarchii rzeczy istotnych, lecz wiemy, że pani wszystko uważa za istotne. W ten sposób nie dokonamy żadnych postępów.
Uważam więc, że mamy problem. Mamy tu zasadniczy problem polegający na tym, że my, jako Parlament, musimy ostatecznie zademonstrować nasze dobre stosunki z Komisją. I oczywiście będziemy współpracować z Komisją, oczywiście będziemy współpracować z komisarzami, oczywiście - wiem o tym - będzie większość.
Życzyłbym sobie jednak, byśmy raz powstrzymali się od tych wszystkich sztampowych uwag, powstrzymali się od tych wszystkich próżnych oświadczeń. Chcemy Europy politycznej. Za każdym razem, gdy pojawia się szansa na polityczną Europę, zawalamy sprawę! Kiedy w Kopenhadze Europa miała dokonać postępów, zawaliliśmy sprawę!
Życzyłbym sobie, żeby w jakimś momencie pan Barroso i komisarze - byli i przyszli - powiedzieli nam, dlaczego zawalili, dlaczego Europa nie była polityczna, dlaczego Europa nie była globalnym graczem. Komisarz Verheugen opuszcza Komisję. Był w Komisji numerem dwa, i mówi on Niemcom i komukolwiek tam jeszcze, kto raczy słuchać, że Europa nie była globalnym graczem, że Europa nie odegrała swej roli. Nie mówi, dlaczego on nie odegrał swej roli.
Zawsze jest ktoś inny, i życzyłbym sobie, abyśmy choć raz, w tej Komisji, w tej debacie, nie słuchali już więcej bezsensownych uwag, z jakimi występują pan poseł Schulz, pan poseł Verhofstadt i pan poseł Daul: "Najlepiej byłoby odrzucić tę Komisję, tak żebyśmy wreszcie razem zmierzyli się z tym, co naprawdę dzieje się w świecie”.
To, co naprawdę dzieje się w świecie, to nieradzenie sobie Europy z kryzysem gospodarczym, kryzysem środowiskowym i kryzysem finansowym. Jest ich wystarczająco dużo. Jest wystarczająco wielu tych, którzy nie tolerują oszukiwania przy pomocy ich uspokajających słów - oni już nas oszukali, mówią nam: "Jesteśmy przeciw, jesteśmy przeciw”, a ostatecznie wstrzymują się od głosu. "Jesteśmy przeciw, jesteśmy przeciw, ale zagłosujemy za”. To niegodne tej Izby. Obudźmy się, bo tego potrzebuje Europa!
(Oklaski)
Jan Zahradil
Panie i panowie, panie przewodniczący Komisji! Moja grupa, grupa ECR, poparła pana wraz z liberałami i Partią Ludową, i bez nas nie siedziałby pan tu. Poparliśmy pana, gdy inni tego nie zrobili, a poparliśmy pana z powodu pańskiej długoletniej renomy reformatora. Bylibyśmy zachwyceni, gdyby w pełni potwierdził pan tę reputację w bieżącej kadencji.
Pamiętam, jak w 2005 roku miał pan ciekawy pomysł uproszczenia europejskiego prawodawstwa i wycinki teraz już nieprzeniknionych zarośli prawa wspólnotowego. Chciałbym, żeby powrócił pan do tej propozycji, gdyż była dobra. Żyjemy w czasie traktatu lizbońskiego, żyjemy w okresie, kiedy przyjęcie nowego prawodawstwa będzie jeszcze łatwiejsze i dlatego chciałbym pana prosić, żeby nie zezwolił pan na to, by europejską gospodarkę dusiły odrosty nieuzasadnionych i bezpodstawnych regulacji, żeby nie zezwolił pan na zwycięstwo modnych, poprawnych politycznie tematów, które mogą się stać pretekstem do dalszej centralizacji, dalszych regulacji i dalszej biurokratyzacji Unii Europejskiej.
Jeśli będzie pan podążał tą drogą, może pan na nas polegać. Jeśli wybierze pan ścieżkę reform, jeśli okaże się pan sam prawdziwym reformatorem, może liczyć pan na nasze wsparcie i współpracę. Jeśli jednak będzie się pan trzymał starych metod i kroczył gładkimi i wydeptanymi ścieżkami, zastrzegamy sobie prawo niezgadzania się z panem, a nawet sprzeciwiania się panu. Chciałbym wierzyć, panie przewodniczący, że będzie o wiele więcej tego pierwszego niż drugiego i że będziemy w stanie współpracować w o wiele większym stopniu i stać po tej samej stronie barykady, a nie po jej przeciwnych stronach. Życzę panu w tym zakresie wszelkich sukcesów.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! We wrześniu 2009 roku musiałem panu powiedzieć, że pana wytyczne polityczne kontynuują nieudaną politykę Komisji. Pańskie neoliberalne wytyczne nie ujawniają strategii na rzecz większej sprawiedliwości społecznej ani też nie zapewniają lepszej ochrony Europy przed kryzysami. Nie zapewniają podstawy prac mających na celu skuteczną walkę z ubóstwem i wykluczeniem społecznym w Europie. Teraz przedstawia nam pan kolegium komisarzy najlepiej pasujące do pańskiego programu. Proszę nie spodziewać się za to braw od mojej grupy.
Już w bieżącej, nowej kadencji Parlament pokazał, że poważnie traktuje demokratyczną kontrolę i współstanowienie, co mnie bardzo cieszy. Myślę o nowym porozumieniu ramowym pomiędzy Parlamentem i Komisją oraz odrzuceniu jednego z kandydatów na komisarza, ufam też, że jutro Parlament ponownie skrupulatnie zajmie się porozumieniem SWIFT.
Przejrzystość i sprawiedliwość stanowią istotne elementy porozumień pomiędzy instytucjami - jedynie gdy są one zapewnione, możemy zacząć mówić o polityce. Chodzi o narody Europy i resztę świata, chodzi o dobre miejsca pracy i więcej praw do dobrej edukacji i sprawiedliwej płacy, chodzi o prawo ludzi do pokojowego rozwoju i nienaruszonego środowiska. Dlatego też, panie Barroso, moja grupa nie poprze pańskich wytycznych ani też pańskiej propozycji obsady stanowisk. Proszę się przygotować na naszą surową, lecz uczciwą wymianę poglądów z panem i pańskim kolegium.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Oto mamy przed sobą nowy europejski rząd, rząd, który dzięki traktatowi lizbońskiemu ma teraz olbrzymie kompetencje - już nie tylko ministra spraw zagranicznych i ambasady, nie tylko możliwość podpisywania traktatów, lecz obecnie także zdolność korzystania z prerogatyw nadzwyczajnych w celu dosłownego przejęcia państw - a jednak od przywódców dużych grup w Parlamencie Europejskim usłyszeliśmy dziś rano żądanie, byście mieli jeszcze więcej kompetencji, i to jeszcze szybciej.
Być może warto, żebyśmy sobie przypomnieli, że ten traktat, dający Komisji te uprawnienia, nie ma w Unii Europejskiej żadnego demokratycznego mandatu. Zignorowaliście referenda, zaprzeczyliście referendom i zmusiliście biednych Irlandczyków do ponownego głosowania.
Zadziwia mnie to, że wspólnym mianownikiem tej Komisji jest właśnie liczba kandydatów na komisarzy, którzy byli komunistami lub byli bardzo bliscy komunizmowi. Sam pan Barroso jest maoistą. Siim Kallas wcale nie był tylko studenckim aktywistą, lecz nawet członkiem Rady Najwyższej - mamy tam pierwszorzędnych komunistów. Baronessa Ashton prowadziła CND i nadal odmawia powiedzenia nam, czy wzięła pieniądze od Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii.
Mógłbym kontynuować, lecz zabrałoby to sporo czasu. Mamy jednak w tej Komisji co najmniej dziesięcioro komunistów i musi temu towarzyszyć odczucie, że odbywa się powrót do starych dobrych czasów. Komuniści muszą odczuwać jakąś nostalgię. Podczas gdy 60 lat temu nad Europą zapadła żelazna kurtyna, dziś mamy żelazną pięść Komisji Europejskiej. Widzieliśmy ją w art. 121 i efektywnym zamienieniu Grecji w protektorat.
Biedna Grecja, w pułapce gospodarczego więzienia euro! Biedna Grecja, w pułapce współczesnej Völkerkerker, z której najwyraźniej nie ma wyjścia! Panie Barroso, Grecja potrzebuje dewaluacji, nie zaś sadomonetaryzmu. Bóg jeden wie, co on im zrobi.
W roku 1968 mieliśmy doktrynę Breżniewa o ograniczonej suwerenności. Dzisiaj mamy "wspólne wartości”. Mamy "coraz ściślejszą Unię Europejską” oraz "łączenie suwerenności” - i to właśnie wykorzystaliście, lecz oczywiście nie będzie to tylko Grecja, bo to samo przydarzy się Hiszpanii, Portugalii i Irlandii. W przypadku wszystkich tych krajów przywołany zostanie art. 121.
Panie Barroso, powiedział pan wcześniej, że będziemy trzymać się naszego kursu, co oznacza, że miliony ludzi w Europie doświadczą bólu w wyniku pańskich prób utrzymania w ryzach tego katastrofalnego projektu, jakim jest euro. Rozpadnie się on na kawałki; nie ma co do tego żadnych wątpliwości, podobnie jak to było w przypadku mechanizmu kursowego w Wielkiej Brytanii w 1992 roku. Może się pan śmiać, może się pan uśmiechać. To nie zadziała. Nie może zadziałać. Rozpadnie się on na kawałki, a jeśli chodzi o narody Europy, im szybciej do tego dojdzie, tym lepiej.
Potrzeba nam w tym zakresie demokratycznych rozwiązań. Jeśli nadal będziemy pchać naprzód ten wasz skrajny euro-nacjonalizm, doprowadzi to do przemocy. Musimy zagłosować przeciwko tej Komisji. Przyszłość Europy musimy przekazać ludziom w każdym państwie członkowskim w ramach wolnych i uczciwych referendów.
Zoltán Balczó
(HU) Komisja Europejska to najważniejsze ciało decyzyjne Unii Europejskiej. Wymogi dotyczące komisarzy powinny być następujące: właściwa osoba, pod względem ścieżki jej kariery i przygotowania, na właściwym miejscu. Sposób nominacji i wyboru komisarzy zapewnia jednak tylko przypadkowe osiągnięcie tego pozytywnego rezultatu. Rządy nie rekomendują osób do konkretnego zadania, lecz na stanowisko. Kogokolwiek nominują, zostaje unijnym komisarzem - chyba że się wycofa. Przewodniczący Komisji stara się znaleźć zadanie dla danej osoby, przez co dochodzi do odwrócenia sekwencji. Oznacza to, że szuka się płaszcza pasującego do guzika. I coś jeszcze, o czym warto wspomnieć: po przesłuchaniach w wyspecjalizowanych komisjach nie następuje głosowanie, lecz niewielki krąg osób sporządza pisma dotyczące przesłuchania. Ciągle mówicie o demokracji, lecz nadal boicie się bezpośrednich wyborów. Czy to konstytucja UE, referendum, czy posiedzenie komisji dotyczące potencjalnego kandydata. W trakcie przesłuchań kandydaci na komisarzy nie powiedzieli w zasadzie nic konkretnego. Nie chcieli się angażować, przyjąć odpowiedzialności. Mimo tego i tak stało się jasne, że nie odcinają się od poprzedniej Komisji, lecz pragną Europy scentralizowanej; nie wyciągnęli wniosków z kryzysu finansowego, lecz nadal prowadzą liberalną politykę gospodarczą. Dlatego też jest pośród nas wielu, którzy nie zagłosują za tą Komisją, co nie czyni z nas ludzi przeciwnych Europie. Czynimy po prostu to, czego oczekują od nas nasi wyborcy - wiele milionów europejskich obywateli.
József Szájer
(HU) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! W znacznej liczbie języków europejskich mamy podobne określenia na to, że coś działa - że jest w stanie działać - i że coś pracuje. Mamy teraz taki czas w Unii Europejskiej, kiedy możemy powiedzieć: "wracaj do roboty, Europo”; wróćmy, pracujmy, działajmy. Podstawę takiego działania zapewnia nowy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, traktat lizboński, niedawno wybrany Parlament oraz nowa tworzona obecnie Komisja.
Pora, byśmy zostawili za sobą dni sporów instytucjonalnych oraz ustanawiania instytucjonalnych zasad podstawowych i naprawdę skierowali uwagę na troski i pytania obywateli Europy i na nich się skupili. Ma to zasadnicze znaczenie, ponieważ musimy odzyskać wsparcie ludzi, których zgubiliśmy po drodze. Panie i panowie, szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! Wszyscy mamy w tym zakresie pracę do wykonania. Przebieg wydarzeń ostatnich kilku tygodni i miesięcy nie był zawsze świetlany. Na przykład Izba nie dała jednemu z kandydatów na komisarza uczciwej szansy wysłuchania. Osądzajmy więc Komisję, osądzajmy Radę, pracujmy wraz z nią, lecz czasami spójrzmy też na siebie samych. Aby osiągnąć wyniki, konieczna jest ścisła współpraca tych instytucji.
Panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Chciałbym w imieniu mojej partii również życzyć państwu wielu sukcesów, bo kiedy tego właśnie państwu życzymy, życzenia te kierujemy nie do kilku osób, lecz do obywateli Europy. Niech w oczach swych obywateli Europa będzie wreszcie prawdziwym przykładem tworzenia miejsc pracy, dobrobytu, rozwoju, aktywnej obecności w świecie, sprawiedliwości, zaś obecnie, w oparciu o swą nową konstytucję, traktat lizboński, niech Europa wydorośleje i usamodzielni się.
Panie i panowie! Kiedy mój komputer nie działa, naciskam przycisk ponownego uruchomienia. Obecnie mamy w tym komputerze nawet nowe oprogramowanie, znane jako traktat lizboński. Panie i panowie! Naciśnijmy ten przycisk.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Pańska Komisja ma z pewnością zarówno mocne, jak i słabe punkty. Pragnę się skupić na jej mocnych stronach.
Mamy zespół odpowiedzialny za politykę zagraniczną, który trudno byłoby znaleźć gdzie indziej, zarówno w odniesieniu do polityki zagranicznej jak i polityki rozwoju. Panie pośle Szájer, nie może pan zaprzeczyć, że mamy teraz lepszy zespół niż w czasie pierwotnego przesłuchania pierwszej kandydatki z Bułgarii. Ufam również mocno, że baronessa Ashton będzie dobrze koordynowała ten zespół.
Wciąż podnoszona jest kwestia tego jednego numeru telefonu, który rzekomo domagał się Henry Kissinger. Być może nie mamy go, lecz jeśli porównamy się ze Stanami Zjednoczonymi - choćby pod względem kwestii ochrony klimatu - do kogo powinniśmy dzwonić? Do prezydenta Obamy czy do Senatu, który jak dotąd odmawia znalezienia rozwiązania? Co do kwestii rozbrojenia, czy powinniśmy kontaktować się z prezydentem Obamą, który popiera rozbrojenie, czy Senatem, który nie zaproponował żadnych rozwiązań? Nie postrzegajmy się zawsze jako gorsi niż jesteśmy! Mamy teraz szansę wywrzeć dobre wrażenie.
(Oklaski)
Co do polityki gospodarczej, mamy mocny zespół. Ufam i wierzę, iż ci z naszych kolegów i koleżanek w Komisji, którzy nie wypadli zbyt mocno w przesłuchaniach, nabędą z czasem tej mocy. Odnośnie do polityki społecznej mamy komisarza, który traktuje te zagadnienia poważnie oraz przewodniczącego Komisji, który również obiecał nam, że nada priorytet kwestiom socjalnym i polityce społecznej. Liczymy na to. Nie tylko na to liczymy, lecz będziemy naciskać, by rzeczywiście miało to miejsce.
W porozumieniu ramowym znaleźliśmy razem rozwiązania w wielu obszarach. Czasami nie zgadzaliśmy się, lecz dobrze nam się razem pracowało. Jest to bardzo dobre porozumienie, jeśli będziemy je traktować poważnie - państwo w Komisji i my w Parlamencie Europejskim. Jeśli uda nam się sprawić, by Rada poważnie traktowała zasady przejrzystości zawarte w tym porozumieniu, będziemy naprawdę mogli osiągnąć coś wspaniałego.
W wyniku traktatu lizbońskiego i porozumienia ramowego od początku procesu legislacyjnego do jego samego końca, to jest do etapu wdrożenia, będziemy mieli taki stopień przejrzystości, z jakim być może nie spotkamy się w wielu parlamentach krajowych. Dlatego też wzywam Komisję i Radę, by traktowały tę kwestię poważnie.
W przypadku SWIFT przejrzystość nie została potraktowana poważnie - przez Komisję czy Radę. Mamy teraz komisarza, który odpowiadał za tę kwestię ze strony Rady. Tej praktyki nie możemy w tym Parlamencie dłużej tolerować. Powodem tego bałaganu nie jest prawdopodobny upór Parlamentu. Jest nim raczej to, że nawet w okresie przejściowym, gdy było już jasne, że ten Parlament ma jeszcze więcej do powiedzenia, Rada i Komisja - zwłaszcza Rada - nie rozumiały, że muszą zaangażować Parlament. To jest kwestia zasadnicza. Panie przewodniczący Barroso! W tym zakresie, kiedy mamy rezolucje legislacyjne oraz obowiązek odpowiedzi ze strony Komisji - czy to w postaci jej własnego projektu legislacyjnego, czy też jasnego wyjaśnienia, dlaczego nie zamierza ona podejmować działań - poczyniliśmy znaczne postępy. Nie udawajmy, że parlamentarne prawo inicjatywy było zawsze tak istotne w parlamentach krajowych. Są one zasadniczo zdominowane przez rządy, a to, co proponuje rząd jest często wdrażane w parlamentach. Tu jest inaczej. Propozycje Komisji nie stanowią dla nas jeszcze prawa. Pracujemy nad nimi, mając na względzie również nasze własne pomysły.
Wykorzystajmy tę możliwość, mając nową Komisję, nowy traktat i nowe porozumienie ramowe. Bądźmy jako Parlament pewni w naszych stosunkach z Komisją.
Przewodniczący
Teraz głos zabierze pierwsza kobieta podczas tej debaty, szkoda, że tak późno.
Diana Wallis
Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że warto było czekać. Chcę skupić się na rezolucji w sprawie porozumienia ramowego, jako że byłam członkiem zespołu negocjacyjnego Parlamentu.
Panie przewodniczący Komisji! Sądzę, że przyzna pan, iż odbyliśmy kilka bardzo interesujących debat na temat znaczenia słów, zwłaszcza w moim języku ojczystym, ale wśród wyrażeń, jakich użył pan na początku naszych spotkań było to, że mówił pan o pańskim całkowitym przywiązaniu do "wymiaru parlamentarnego” Unii Europejskiej - i sądzę, że użył pan tego wyrażenia całkowicie szczerze i w pozytywnym znaczeniu, choć nigdy go nie omówiliśmy. Po Lizbonie i po rezolucji w sprawie nowego porozumienia ramowego ta Izba jest czymś znacznie więcej niż "wymiarem” - jest rzeczywistością, realną siłą, prawdziwym parlamentem zasługującym na swą nazwę.
Może pan, jak mniemam, nazywać pierwotne zgromadzenie parlamentarne "wymiarem”, lecz nie ten parlament. Ten parlament, zgodnie z rezolucją, jest teraz w pełni partnerem ustawodawczym, którego należy traktować z Radą na zasadach równych, włączających i świadomych, a nie pomijać przy uciekaniu się do miękkiego prawa czy innych instrumentów, nawet jeśli są szlachetne. Jest to parlament w pełni i słusznie mogący pociągać pana Komisję, jako władzę wykonawczą, do odpowiedzialności. Oczekujemy, że będziemy mogli zobaczyć tutaj nie tylko pana samego, panie przewodniczący Barroso, lecz wszystkich pańskich kolegów komisarzy podczas godziny pytań przed Izbą.
Parlament Europejski będzie nalegać w sprawie swego prawa nadzoru w odniesieniu do kolejnych zmian w pana zespole; Parlament jest gotów odgrywać swą właściwą rolę w stosunkach międzynarodowych jako jedyny transnarodowy, bezpośrednio wybrany parlament. Jednak ponad wszystko ten nowy potężny parlament, mający proeuropejską większość, chce, by pan objął przywództwo, o co prosimy, i w tym zakresie będziemy pańskim chętnym partnerem i stronnikiem. Lecz naprawdę nie jesteśmy jedynie "wymiarem”; jesteśmy prawdziwym, realnym parlamentem.
Jill Evans
Panie przewodniczący! Projekt rezolucji grupy Zielonych/EFA wymaga nowego podejścia politycznego na szczeblu krajowym i europejskim oraz nowych pomysłów i stanowczego działania. Nie uda nam się pokonać kryzysu gospodarczego, społecznego i klimatycznego, w obliczu którego stoimy, zachowując te same polityki i tę samą mentalność, które go wywołały; nie możemy budować bardziej demokratycznej i skuteczniejszej Europy bez realnego, zmieniającego się klimatu politycznego.
Dzisiaj walijskie zgromadzenie narodowe rozpoczyna proces referendum w sprawie większych uprawnień ustawodawczych. W Katalonii, w Szkocji, we Flandrii i w innych miejscach zachodzą zmiany. Jutro będziemy omawiać rozszerzenie UE, które ma objąć kraje znajdujące się obecnie poza jej granicami, podczas gdy nie zaczęliśmy nawet omawiać rozszerzenia wewnętrznego, procesu, w ramach którego państwa znajdujące się w granicach UE uzyskują niezależność. Tych kwestii nie poruszono podczas debat dotyczących wyboru nowej Komisji, mimo zachodzących wokół nas zmian. Prosiłabym raz jeszcze przewodniczącego Barroso, by zajął się nimi.
Adam Bielan
Panie przewodniczący! Pięć miesięcy temu głosowałem za powierzeniem panu misji stworzenia Komisji Europejskiej, bo uważałem, że jest pan najlepszym z rozważanych wówczas kandydatów. Nie żałuję tamtego głosowania, ale dziś, kiedy dyskutujemy nad przedstawionym nam do akceptacji kolegium komisarzy, nie mogę ukryć swojego rozczarowania. Po zakończeniu procesu przesłuchań kandydatów na komisarzy wiem, że jest wśród nich wiele osób świetnie przygotowanych, ale wiemy niestety również, że znajdują się wśród nich osoby nie mające żadnego doświadczenia, które fatalnie wypadły podczas przesłuchań.
Zdaję sobie sprawę, że w procesie wyboru składu Komisji ma pan ograniczone pole manewru. W pełni popieram prawo rządów narodowych do nominowania swoich kandydatów, mimo to uważam, że prezentowany skład nie jest optymalny. Pytał pan w swoim wystąpieniu, czy Unia Europejska liczy się na świecie. Najlepszą odpowiedzią na to pytanie jest niedawna decyzja o odwołaniu szczytu Unia Europejska - Stany Zjednoczone. Czy naprawdę uważa pan, że ten skład kolegium zapewni Unii wzmocnienie jej pozycji?
Na koniec chciałbym również wyrazić rozczarowanie, że w procesie przesłuchań kandydatów nie otrzymaliśmy wystarczających odpowiedzi na pytania dotyczące kwestii bezpieczeństwa energetycznego.
Søren Bo Søndergaard
(DA) Panie przewodniczący! Pragnę na początek życzyć panu Barroso szczęścia, gdyż przewodniczącemu Komisji naprawdę udało się skompletować Komisję w składzie odzwierciedlającym jego projekt polityczny dotyczący UE. W mojej grupie całkowicie się jednak nie zgadzamy z jego projektem politycznym. Podam przykład. Pracownicy w wielu krajach stwierdzili, że UE staje się w coraz większej mierze synonimem podważania warunków płacy i pracy, o jakie walczyli. Wiele razy pytaliśmy przewodniczącego Komisji, co konkretnie zrobi, by zapewnić, aby pracownicy migrujący nie byli już więcej niedopłacani, dyskryminowani ani wykorzystywani jako tania siła robocza. Problem polega na tym, że nie otrzymaliśmy konkretnej odpowiedzi, nie udzielono nam też żadnej konkretnej odpowiedzi podczas przesłuchań. Konkluduję więc, iż ta Komisja akceptuje dumping społeczny. Jest to Komisja, dla której rynek wewnętrzny jest ważniejszy niż zabezpieczenie interesów zwykłego pracownika. Pod jednym względem jest wszakże jakaś nadzieja, gdyż podczas spotkania z naszą grupą pan Barroso bardzo starał się podkreślić, jak wielkim jest orędownikiem równości płci. Jednak same słowa nie wystarczą. Gdy w roku 2004 mianowano pierwszą Komisję Barroso, na 25 komisarzy było dziewięć kobiet. Dzisiaj pan Barroso przedstawia do zatwierdzenia Komisję, w której składzie jest jedynie osiem kobiet na 27 komisarzy. A więc jest gorzej. Możemy jedynie stwierdzić, że również w tym obszarze pan Barroso gwarantuje tylko słowa, nie zaś czyny. To po prostu nie wystarczy.
Timo Soini
(FI) Panie przewodniczący! W Finlandii upamiętniamy właśnie wojnę zimową. Siedemdziesiąt lat temu komunistyczny Związek Radziecki zaatakował maleńką Finlandię. Broniliśmy naszej niepodległości i naszego prawa do samostanowienia.
Trwało to nadal w czasie drugiej wojny światowej, która była straszliwą próbą dla całej Europy. Zostawiła nam mocne pragnienie niezależności i mocne pragnienie decydowania o naszych własnych sprawach. Helsinki, Moskwa i Londyn były jedynymi stolicami, które nie były okupowane podczas drugiej wojny światowej. Dlatego właśnie chcę, by każdy naród był w stanie swobodnie decydować o swych własnych sprawach.
Co do Komisji, z pewnością macie państwo dobre zamiary i są w składzie Komisji dobrzy ludzie, w tym Olli Rehn, który jest Finem i ma kręgosłup moralny. Jednak gdzie narody Europy - Finowie, Niemcy, Brytyjczycy, Duńczycy - mogli głosować za tymi komisarzami i ich wybierać? Nigdzie. Jak można ich zdymisjonować? Nie można. UE to biurokracja, a nie demokracja.
Jestem za współpracą pomiędzy niepodległymi państwami. Jestem Finem, jestem Europejczykiem i kocham nasz kontynent, lecz nie znaczy to, że jestem zwolennikiem Unii Europejskiej. Każdy z nas otrzymał głosy; ja w Finlandii otrzymałem ich 130 tysięcy. Ile głosów otrzymali komisarze i gdzie je dostali? Tu mogą dostać ze 300 głosów, ale to wszystko.
Co leży w sercu demokracji? Suwerenność narodowa. Oznacza to, że jedynie lud tworzący swój własny naród, niezależny od wszystkich innych, ma wieczne i nieograniczone prawo zawsze decydować o swych własnych sprawach. To podstawowa zasada.
(Oklaski)
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Dobiegła końca procedura poprzedzająca mianowanie komisarzy, która objęła całkowicie przeciętne przesłuchania. Kandydaci na komisarzy przyszli powiedzieć nam, że są głęboko przywiązani do Unii Europejskiej, że uczynią co w ich mocy, by dowiedzieć się o kwestiach, które są im nieznane oraz że będą pracować ręka w rękę z Parlamentem.
Żadna z tych rzeczy nie jest bardzo ważna czy bardzo ciekawa. Niemniej jednak, aby Parlament mógł pokazać swą niezależność, musi być kozioł ofiarny, ofiara ekspiacyjna. Tą ofiarą była pani Żelewa, przeciwko której, mógłbym dodać, ostatecznie było stosunkowo mało zarzutów. Jeśli chodzi tu o konflikt interesów, przeszłość niektórych komisarzy, których nazwisk nie podam - komisarza ds. konkurencji, komisarza ds. rolnictwa, komisarza ds. handlu międzynarodowego - z całą pewnością budziła większe zaniepokojenie, a jednak nie stanowiła dla Izby specjalnego problemu.
W gruncie rzeczy, panie Barroso, nieco panu współczuję, bo jest pan obecnie elementem tego systemu traktatu lizbońskiego - a Lizbona to stolica pana kraju, piękne miasto, które zasługuje na coś więcej niż użyczanie nazwy takiemu dokumentowi. Będzie pan musiał utrzymywać stosunki z wieloma osobami. Od tej chwili, na mocy porozumienia ramowego, będzie pan miał przewodniczącego Parlamentu i Konferencję Przewodniczących, z której wyłączeni są posłowie niezrzeszeni, co stanowi rażące naruszenie postanowień Regulaminu. Będzie pan miał nowego - i stałego - prezydenta Unii, którego nominacja nie oznacza końca przewodniczących rotacyjnych. Będzie pan miał baronessę Ashton, wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, która była zadeklarowaną pacyfistką w młodości, gdy istniało prawdziwe zagrożenie ze strony Związku Radzieckiego, lecz będzie, nie mamy żadnych wątpliwości, bardzo waleczna wobec Iranu.
To będzie trudna polityka. Przed chwilą zabrzmiał śmiech, gdy ktoś przypomniał marksistowską przeszłość niektórych z państwa. W rzeczywistości jesteście nadal internacjonalistami, ale już w żadnej mierze proletariuszami. Staliście się zupełnie obojętni na los europejskich robotników.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie w ramach procedury niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8)
William
Panie przewodniczący! Może poprawię pana posła Gollnischa. Czy pan poseł Gollnisch jest świadom faktu, że baronessa Ashton nie tylko w młodości była pacyfistką, lecz była też co najmniej do roku 1983 wiceprzewodniczącą CND, czego nie ujawniła?
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Nie odpowiadam na pytanie dotyczące przeszłości baronessy Ashton. Wiem, że także w moim kraju terminem "pacyfista” nazywano w istocie podżegaczy wojennych popierających zwycięstwo komunizmu.
Jaime Mayor Oreja
(ES) Panie przewodniczący! W imieniu grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) pragnę wyrazić moje gorące, stanowcze i nieograniczone poparcie dla pana Barroso. Opiera się ono nie tylko na tym, co powiedział dzisiaj, lecz również na przemówieniach wygłoszonych w Parlamencie, które zachęciły nas do poparcia go w sposób mocniejszy i istotniejszy niż kiedykolwiek.
Pragnę powiedzieć, że głównym powodem tego wsparcia nie jest liczba komisarzy, jaką nasza grupa czy nasza rodzina polityczna ma w Komisji, lecz raczej zasadniczo pogląd, że jest to wyjątkowy i szczególny czas dla Unii Europejskiej. Ta Komisja to nie byle Komisja, zaś ten Parlament to nie byle parlament, nie tylko z powodu traktatu lizbońskiego, ale również dlatego, że doświadczamy obecnie kryzysu bezprecedensowego w Unii Europejskiej: kryzysu gospodarczo-społecznego.
Nie uważamy, by traktat lizboński był rzeczą najważniejszą. Najważniejsze jest to, by nastąpiła zmiana podejścia w zakresie sterowania wszystkimi instytucjami europejskimi w kierunku większej ambicji politycznej. Dlatego też w pełni popieramy Komisję pod wodzą pana Barroso. Popieramy również Komisję, ponieważ, chociaż obecnie doświadczamy kryzysu gospodarczo-finansowego, wejdziemy w kolejną fazę: kryzysu społecznego. Różnice pomiędzy jednymi krajami a innymi wzrosną i dojdzie do większych niepokojów społecznych. Kryzys socjoekonomiczny bez wątpienia spowoduje zwiększenie niepokojów społecznych. Kolejny powód to doświadczany przez nas obecnie kryzys wartości, co sprawia, że kluczowe znaczenie ma to, byśmy wszyscy, nie tylko Komisja, zmienili nasze osobiste nastawienie. Wszyscy musimy zmienić nasze podejście.
Nasza grupa wierzy więc, że najlepszą metodą zapewnienia zmiany, przemiany i poprawy jest poparcie Komisji Europejskiej pod przywództwem pana Barroso.
Sądzę więc, iż w kontekście tego zadania oraz pracy, jaką musimy wykonać, grupa PPE jest tą grupą, która najbardziej chce, byśmy wszyscy się zmienili. Parlament Europejski również musi się zmienić. Sama Komisja nie może być pociągana do odpowiedzialności za częsty brak jedności tej Izby, która w głównej mierze odpowiada za brak europejskiego głosu w świecie.
Kader Arif
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Polityka handlowa będzie stanowiła główny czynnik polityki zewnętrznej Unii. Niestety ta polityka handlowa jest dziś symbolem zniknięcia interesu wspólnotowego, gdyż jest ona jedynie sumą interesów krajowych.
Teraz, gdy chcemy, by Europa broniła swych wartości - solidarności, sprawiedliwości społecznej - gdy chcemy, by Europa była w stanie włączać do swych porozumień handlowych prawa socjalne, prawa środowiskowe, ochronę praw człowieka oraz ochronę praw związków zawodowych, uświadamiamy sobie, że jedyną propozycją, jaką ma dla nas Komisja jest zawieranie porozumień, wyrażających poczucie, iż nie istnieje żadna alternatywa dla rynku i handlu i że są one celem samym w sobie. Dla mojej rodziny politycznej jest to niedopuszczalne.
Teraz, gdy chcemy, by przedmiotowa polityka handlowa mogła obejmować politykę przemysłową oraz skutki, jakie może ona mieć dla polityk zatrudnienia, uświadamiamy sobie, że Komisja nie złożyła żadnych zapewnień w tych kwestiach w uwagach poczynionych dziś rano przez przewodniczącego Komisji. Niestety jednak nie dziwi mnie to. Nie powiedziano nic o horyzontalnej klauzuli społecznej, o ochronie usług publicznych ani o tym, w jaki sposób należałoby w Europie ponownie zmienić politykę bądź wprowadzić całkowicie inną.
Panie Barroso, na zakończenie moich uwag na te tematy dodam, że uważam, iż zaufanie budowane jest w stosunkach dwustronnych. W uwagach przedstawionych dziś rano nie zaproponował nam pan tego, czego nam trzeba, by panu zaufać. Proszę zauważyć, że skoro nie dał pan tych gwarancji, ja nie mogę zagwarantować, że panu zaufamy.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Panie przewodniczący! Wreszcie mam poczucie, że zaczyna się coś dziać. Nowy traktat zabrał nam ponad osiem, a w gruncie rzeczy prawie dziewięć lat i tyle samo miesięcy zajął nam wybór nowej Komisji. To nie jest Europa podejmująca działania, a właśnie działań potrzebujemy. Ludzie poszukują pracy, firmy poszukują rynków, konsumenci poszukują wiarygodności, Grecja poszukuje stabilności, zaś Europa poszukuje swej roli w świecie. Dobrze zatem, że czas skomplikowanych debat, zrozumiałych jedynie dla specjalistów jest za nami i z tego względu dobrze również, że Komisja może teraz znowu pracować w sposób, jaki rzeczywiście przyniesie korzyści ludziom.
Chcielibyśmy od pana dwóch rzeczy, panie przewodniczący Barroso. Prosimy o odwagę i czynienie Europy silną, zarówno wewnętrznie, jak i na zewnątrz. Chcemy, by był pan odważny i chcemy też, by Europa była bardziej zaangażowana w obszarach, które są być może różne od tych, których życzą sobie państwa członkowskie lub respondenci w sondażach - w gospodarce i sprawach finansowych, w wymiarze sprawiedliwości i sprawach wewnętrznych, lecz również w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa. Ta uwaga skierowana jest w szczególności do pani, pani baronesso. Niedociągnięcia są jasne. Rynek wewnętrzny nie działa wystarczająco dobrze z punktu widzenia małych i średnich przedsiębiorstw. Często dzieje się tak z powodu biurokracji, bardziej krajowej niż europejskiej.
Grecja oczywiście potrzebuje pomocy. Aby ją dostała, potrzebujemy silnej Europy. Cieszy mnie, że Komisja przedstawiła teraz swoją propozycję. Ktokolwiek myślał, że w polityce zagranicznej osiągnęliśmy już wystarczająco wiele, z pewnością w świetle Kopenhagi zauważył, że jest inaczej. Dlatego też powtarzamy: panie Barroso, niech czyni pan Europę silną, wewnątrz i na zewnątrz. Ma pan w tym względzie nasze poparcie.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! Nasza grupa mocno popiera pana Barroso i jego reformatorską agendę dla Europy, w której skoncentrowano się na tym, by zająć się realnymi troskami naszych współobywateli oraz działać tam, gdzie można w ten sposób wnieść dodatkową wartość do wysiłków naszych państw członkowskich. Dlatego też uważamy, że zasłużył on, by otrzymać listę kandydatów Komisji cechujących się talentem i zdolnościami mogącymi pomóc w urzeczywistnieniu jego ambitnych planów.
Jednak w przypadku niektórych nominacji zawiedziono go. Nic nie ukryje faktu, że doświadczenie i kompetencje kandydatów są bardzo różne, co było oczywiste podczas naszych przesłuchań. Jest niedopuszczalne, by przywódcy niektórych państw członkowskich nadal traktowali tworzenie Komisji jako okazję do nagrodzenia kolegi za wcześniejsze poparcie, rozwiązania lokalnego problemu politycznego czy wysłania kolegi ministra na wygodną posadę przed emeryturą.
Jest jasne, że niektóre państwa członkowskie wykorzystują fakt, że możemy jedynie raz głosować za całą Komisją, do tego, by wprowadzić kandydatów, którzy mogliby nie odnieść sukcesu w oparciu o własne zasługi. Takie jednorazowe głosowanie musi się skończyć. Musimy głosować nad poszczególnymi kandydatami, gdyż jedynie wtedy wszystkie państwa członkowskie wezmą na serio odpowiedzialność za ten proces i wyślą do Komisji najzdolniejszych dostępnych kandydatów.
Miguel Portas
(PT) Panie przewodniczący! Pragnę zapytać dra Barroso o znaczenie odpowiedzialności w świetle wydarzeń, które naraziły euro na atak spekulantów. Dziś popołudniu będziemy omawiać bardziej szczegółowo przyczyny tego wydarzenia, lecz obecnie pragnę skupić się na oświadczeniach Joaquína Almunii, ponieważ to właśnie one sprowokowały natychmiastowy wzrost spreadów walutowych na międzynarodowym rynku kredytów oraz stóp procentowych dla Portugalii i Hiszpanii, co w ubiegłym tygodniu osłabiło jeszcze bardziej pozycję samego euro. Proszę mi nie mówić, że Joaquín Almunia nie powiedział tego, co powiedział. Cokolwiek słyszeli dziennikarze, usłyszeli to również spekulanci, którzy zadziałali bezzwłocznie.
Panie przewodniczący Barroso, rolą komisarza nie jest dolewanie oliwy do ognia. Ta Izba nie może zaaprobować kogoś, kto nie sprawdził się w momencie krytycznym. To pierwszy problem, zaś drugi dotyczy sygnałów. W świetle ataku na grecki, hiszpański i portugalski dług publiczny, co do tej pory zrobiły instytucje europejskie? Prezes Trichet ograniczył się do stwierdzenia, że żadne państwo nie powinno mieć możliwości aby liczyć na szczególne traktowanie, podczas gdy przesłanie powinno być dokładnie odwrotne: to znaczy należało powiedzieć spekulantom, że nie będziemy podzieleni, gdyż jest to Europa solidarna. Ta kwestia, która się pojawiła, jest kwestią polityczną i dlatego też oczekujemy poważnych odpowiedzi na temat tego, co się stało z oświadczeniami pańskiego kandydata na komisarza.
Klaus-Heiner Lehne
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym poczynić krótką uwagę odnośnie do porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz rezolucji, jaką mamy przed sobą. Po pierwsze, z radością przyjmuję fakt, że Komisja wydaje się teraz gotowa, w bardziej realistyczny sposób, zaakceptować pośrednie prawo inicjatywy Parlamentu Europejskiego. Mówiąc wprost oznacza to, że w przyszłości będą konkretne terminy, w ramach których Komisja będzie zobowiązana odpowiedzieć na nasze decyzje. To dobrze, również jeśli uwzględnimy nasze doświadczenia w ostatniej kadencji Parlamentu. Właściwie to oczywiste, ale przedmiotowe porozumienie oznacza też, że we wszystkich kwestiach będziemy traktowani na równi z Radą. Jest to logiczna konsekwencja wejścia w życie traktatu lizbońskiego.
Ponadto z radością przyjmuję fakt, że udało nam się również zapewnić ściślejsze relacje robocze pomiędzy Parlamentem i Komisją w obszarze programowania legislacyjnego. W przyszłości będziemy musieli sporządzić jakiś wspólny program legislacyjny dla trzech instytucji i w tym zakresie przydatne byłoby, gdyby jako tradycyjni przedstawiciele interesów Unii Komisja i Parlament mogły z wyprzedzeniem i w jak największym możliwym stopniu dojść do porozumienia.
Nie jestem całkiem zadowolony z wyników oceny wpływu. W tym zakresie Parlament będzie musiał rozważyć, w jaki sposób mógłby poczynić jakościowe ulepszenia we własnym obszarze oceny wpływu, uwzględniając to, że Komisja Europejska nie chce przeprowadzać prawdziwie niezależnej oceny wpływu, której domaga się Parlament. Przyjmuję z zadowoleniem fakt, że w tym zakresie ogłoszono już w oświadczeniach, że będzie ścisła współpraca w związku z prawodawstwem dotyczącym Służby Działań Zewnętrznych. Także tutaj Komisja i Parlament mają w dużej mierze wspólny interes, który również powinniśmy określić, zanim będziemy rozmawiać z Radą.
Ja także uważam, że to dobrze - i jest to również coś, co stanowi w istocie konieczną konsekwencję traktatu lizbońskiego - że pozycja Izby w obszarze międzynarodowych negocjacji w sprawie porozumień międzynarodowych będzie znacznie lepsza, a Parlament ma otrzymać realny dostęp do wszelkich informacji oraz wszystkich konferencji. Była to kwestia zdecydowanie kluczowa i cieszy mnie, że byliśmy w stanie osiągnąć to, czego pragnęliśmy w tym zakresie.
Evelyne Gebhardt
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Z wielkim zadowoleniem przyjęliśmy wejście w życie 1 grudnia traktatu lizbońskiego, a wraz z tym silniejszą politykę społeczną oraz wzmocnienie pozycji konsumentów w obszarze polityki wewnętrznej w ramach Unii Europejskiej. Stwierdzamy jednak obecnie, że - wbrew temu, co jest zawarte w traktacie lizbońskim, a mianowicie horyzontalnemu zaangażowaniu w ochronę konsumentów - poprzez rozdział tek w pańskiej Komisji Europejskiej postąpił pan dokładnie odwrotnie, gdyż obecnie nie ma tylko jednego komisarza odpowiedzialnego za ochronę konsumenta, lecz kilku.
Pragnę pana zapytać, jak w rzeczywistości zamierza pan się tym zająć. Jak zamierza pan zapewnić spójność w tym obszarze polityki, obszarze niezmiernie ważnym dla konsumentów, obywateli Europy? Kompetencje rozdzielono. Który komisarz zapewni tę spójność? Proszę nam nie mówić, że zadecyduje kolegium. Potrzebujemy jasno wytyczonych obszarów odpowiedzialności. Proszę nam również nie mówić, że w przypadku sporu między różnymi komisarzami to pan ostatecznie podejmie decyzję. Nie jest pan wszechmocny i należy pan do kolegium.
Mam z tym poważne trudności, panie Barroso. Musi pan mi wyjaśnić, jak może pan naprawdę uporać się z tą fragmentaryzacją polityki w obszarze ochrony konsumentów, a także w innych obszarach, jak polityka zagraniczna, tak abyśmy mieli taką politykę, która po pięciu latach pozwoli nam powiedzieć: "Tak, warto było mieć taką Komisję". Nie wiem jeszcze, jak potem zagłosuję. Będzie to w dużym stopniu zależało od pańskich odpowiedzi na nasze pytania.
Adina-Iona Vălean
Panie przewodniczący! Sądzę, że świetnie pan wie, że Europa znajduje się w punkcie zwrotnym i można podejść do tego na dwa sposoby: albo na ponuro, ze świadomością głębokich kryzysów gospodarczych, złego środowiska dla europejskich przedsiębiorstw w zakresie konkurencyjności, większej liczby regulacji i biurokratycznych obciążeń - albo też z odwagą, wykorzystując wszystkie możliwości określone w traktacie lizbońskim w celu wzmocnienia Europy i wybierając spójne podejście do globalnych rynków i wyzwań.
Szanse i rozwiązania globalnych wyzwań można znaleźć w takich sektorach jak agenda cyfrowa technologii informacyjno-komunikacyjnych, prace badawczo-rozwojowe oraz energetyka. Nowy traktat, wreszcie ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie, daje panu na srebrnej tacy narzędzia osiągnięcia tych celów.
Najbardziej obawiam się coraz większej przepaści pomiędzy oczekiwaniami obywateli a małym brukselskim światkiem. Zaufanie i pewność, jakie zakładamy po stronie naszych obywateli, powoli gaśnie. Ileż to razy obserwowałam rozbieżności pomiędzy europejską administracją, realizującą jakiś nagi cel polityczny, a rzeczywistymi troskami ludzi! Czemu służy opracowywanie wspólnej polityki energetycznej, jeśli nie możemy zapewnić naszym obywatelom bezpiecznej, przystępnej i zielonej energii? Jaki jest cel zbierania danych na temat infrastruktury energetycznej?
Uważam, że nie możemy narzucać rozwiązań "w rozmiarze uniwersalnym”. Komisja musi uwzględnić różnice, możliwości i środki każdego państwa członkowskiego. Będzie pan musiał wykazać się kreatywnością i wizjonerstwem, aby odciąć Europę od ponurej przeszłości. W tym zakresie Parlament będzie pana popierał. Jeśli nie wykorzystamy tej szansy, Europa nie dostanie następnej za pięć lat.
Lajos Bokros
Panie przewodniczący! Grecja znajduje się na krawędzi fiskalnej przepaści. Hiszpania i Portugalia również walczą z coraz większymi trudnościami. Jeśli Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny oraz Rada Europejska nie podejmą działań, obecnie zagraża nam rozpad strefy euro.
W tej sytuacji obserwujemy nieoptymalny rozdział tek pomiędzy komisarzy. Joaquín Almunia, który pewnymi rękami zarządzał sprawami walutowymi i gospodarczymi, został teraz przeniesiony do konkurencji, która nie jest jego domeną. Olli Rehn, który był wybitny jako komisarz odpowiedzialny za rozszerzenie, zajmuje się teraz sprawami gospodarczymi i walutowymi, w czym nie ma wprawy.
Dlaczego w interesie Europy leży osłabianie intelektualnej siły Komisji właśnie w czasach kryzysu?
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! A więc mamy drugą Komisję Barroso. Wspomniano już, jak zmienił się system. To czwarta Komisja odkąd jestem posłem do Parlamentu Europejskiego. Pierwsze dwie Komisje, pod wodzą Jacquesa Santera i Romano Prodiego, były ciałami kolegialnymi. Pierwsza Komisja Barroso wyróżniała się swymi indywidualnymi graczami - myślę o komisarzu Dimasie, komisarz Kroes czy nawet komisarzu McGreevym, którzy pod pana przywództwem przez całe lata pozostali nieaktywni. Jeśli teraz chce pan wprowadzać system prezydencki, panie przewodniczący, zalecałbym, żeby objął pan przywództwo, ale powrócił do systemu kolegialnego. Jest on lepszy dla Europy i lepszy dla współpracy z Parlamentem.
Obywatele mają oczekiwania - mówił pan o tym, by być odważnym - w odniesieniu do europejskiej agendy. Po pierwsze, należy ustabilizować euro, rozszerzyć strefę euro i zmusić rządy krajowe do honorowania ich zobowiązań. Po drugie, należy tworzyć nowoczesne ,oparte na technologii miejsca pracy, według globalnego standardu, ponieważ strategia lizbońska z 2000 roku poniosła porażkę, chociaż jej cele były właściwe. Po trzecie, należy nadal rozwijać Europę na podstawie jej wcześniejszych sukcesów, a nie na podstawie krzyków czarnowidzów i scenariuszy wyrzekania się, a także uczynić z Europy równego partnera dla USA i Chin; i po czwarte, nie należy jedynie zadawać pytań na temat przyszłości, trzeba również na nie odpowiedzieć, wspólnie z Parlamentem.
Otwarte rynki i więcej edukacji, wzrostu i dobrobytu - to nie mogą być tematy przypisane przeszłości; muszą one pozostać tematami przyszłości, podobnie jak zabezpieczenie społeczne, baza przemysłowa i brak ekspansji rynków finansowych.
Chcemy uczciwej współpracy z panem i Komisją. Komisja musi być jej motorem, a nie panem Europy. Dwie grupy zdecydowały, że się panu całkowicie sprzeciwią - Zieloni i komuniści. Stanowią one zaledwie 13 % posłów. Jeśli przewodniczący Komisji i Komisja będą dobrze pracować z resztą Izby, wspólnie odniesiemy potrzebny nam sukces.
Alejandro Cercas
(ES) Panie przewodniczący Komisji! Jak pan wie, posłowie należący do grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim chcą rzeczywistej zmiany w agendzie społecznej i odnowionej agendzie społecznej Europy.
Wielu z nas ma nadzieję, że są jakieś małe "zwiastuny wiosny” w pańskim przemówieniu, w obietnicach złożonych naszej grupie, w przemówieniu komisarza Andora oraz w porozumieniu instytucjonalnym, że musimy przedstawiać przyszłe europejskie prawodawstwo do oceny wpływu na środowisko. Jest nadzieja, że wyciągnął pan wnioski z ostatnich wyborów i wymownej ciszy ze strony organizacji pracobiorców na temat nowej Komisji.
Dlatego też, panie przewodniczący Barroso, jesteśmy żywotnie zainteresowani tym, co obecnie stanowi jakąś niejasną obietnicę, żeby Komisja wniosła wartość dodaną prawdziwej zmiany. Jesteśmy bardzo zainteresowani tym, by Komisja Barroso II nie była taka sama jak Barroso I.
Panie przewodniczący Komisji! Wysłuchaliśmy komisarza Andora i mamy to marzenie, tę nadzieję. Możemy obiecać panu lojalność w przypadku utrzymania zaangażowania w zakresie wszystkiego, co ogłaszał pan w swoich wystąpieniach oraz w porozumieniu, jakie zawarł pan z Parlamentem.
Panie Barroso, jest pan inteligentnym człowiekiem; potrzebujemy, aby w przedmiotowej ocenie wpływu na środowisko i ocenie wpływu społecznego uwzględniono zrównoważony charakter proponowanego przez pana modelu gospodarczego. W przeciwnym razie Europa nie będzie miała przyszłości. Europa musi pogodzić swą własną agendę z priorytetami swych obywateli i pracowników, gdyż inaczej nie osiągnie integracji gospodarczej ani z pewnością nie osiągnie integracji politycznej, co stanowi nasz plan. Naszym planem jest zbudowanie Europy mającej wielkie ambicje polityczne, zdolnej raz jeszcze poderwać obywateli, raz jeszcze mieć znaczenie w świecie...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Mirosław Piotrowski
Panie przewodniczący! Kandydatów na komisarzy proponują rządy krajów członkowskich Unii. Po ich zatwierdzeniu przez Parlament Europejski stają się oni wolni od zobowiązań kraju swojego pochodzenia. W założeniu mają dbać o równomierny rozwój Europy. Do tego potrzeba kompetencji oraz zaufania. Pierwszy aspekt poddany został w wątpliwość w trakcie przesłuchań kandydatów, którzy swoje odpowiedzi, często wcześniej uzgodnione, formułowali na zasadzie nieprzyzwoitej ogólności. O szczegóły otarła się pani Catherine Ashton, co zakończyło się rozczarowaniem. W całości drużyna prężących muskuły komisarzy jest wątła, a obrazu tego nie są w stanie zmienić nieliczni, dobrze przygotowani merytorycznie kandydaci. Zobligowani jednak jesteśmy głosować en bloc nad całą Komisją, która nie przedstawiła klarownej strategii działania.
Czy jesteśmy w stanie jej zaufać? W Grupie Europejskich Konserwatystów i Reformatorów postawiono pytanie: czy oddalibyśmy budżet własnej rodziny i jej los w ręce tej Komisji? Wielu z nas udzieliło i dziś udzieli negatywnej odpowiedzi.
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Gdybyśmy mieli trzymać się wersji wydarzeń zaproponowanej przez pana posła Cohn-Bendita, do której interpretacji kluczem jest hipokryzja, grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) zdecydowałaby się zagłosować za, gdyż ma trzynastu komisarzy, zaś liberałowie również za, ponieważ mają ich dziewięciu, natomiast socjaliści być może musieliby się wstrzymać, gdyż ich zyski są uboższe.
Jest jednak inaczej. Głosy tak wielu z nas są w rzeczywistości powiązane z odpowiedzią na poważniejsze pytanie: do jakiej roli wzywa się Komisję Barroso w tym historycznym momencie?
Wzywa się ją, panie przewodniczący, do tego, by przywróciła nadzieję milionom ludzi i firm znajdujących się w tarapatach i położyła kres ich bezsilności w obliczu osobistych interesów oraz oparła swe rządy na nieustępliwej determinacji i sile pomysłów.
Wzywa się ją, panie przewodniczący, by nadała europejską twarz polityce imigracyjnej i energetycznej oraz przeprowadziła emisję euroobligacji, tak by zapewnić uzdrowienie sytuacji. Wzywa się ją, panie przewodniczący, by ustanowiła z przekonaniem europejską politykę zagraniczną i bezpieczeństwa zasługującą na swoje miano, droga pani baronesso.
Zdaniem pana posła Schulza jesteście, panie i panowie, jak mnisi trapiści, którzy złożyli śluby milczenia. Co do państwa idealnej ścieżki świętości, sugeruję, by złożyli państwo inne śluby: działania. Jest naprawdę wiele rzeczy do zrobienia. Panie przewodniczący, zróbmy je szybko, zróbmy je dobrze, zróbmy je razem. Składam panu najlepsze życzenia, panie przewodniczący Barroso!
Gianluca Susta
(IT) Panie przewodniczący Komisji! Postępowcy wśród nas dają panu dziś wotum zaufania, by nie wystawiać pana na szantaż ze strony tych, którzy mają małą wiarę w tę europejską wspólnotę i żeby nie podporządkować pana rządom dwudziestki siódemki.
Wiara w europejską wspólnotę oznacza przerwanie pańskiego głuchego milczenia i przyjęcie centralnej roli w głównych kwestiach międzynarodowych, obronę europejskich interesów na arenie przemysłowej i gospodarczej, wzmocnienie polityki społecznej i większe inwestycje w celu pokonania światowego ubóstwa, wzmocnienie naszego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi, jednak na równych warunkach, wzmocnienie pozycji Unii Europejskiej w organach międzynarodowych, poczynając od Rady Bezpieczeństwa ONZ, ponowne zainicjowanie wielostronności w światowym handlu oraz ustalenie listy priorytetów w walce z globalnym zanieczyszczeniem.
Nasze dzisiejsze głosowanie będzie warunkowym wotum zaufania, bez żadnych wyjątków, dla Komisji oraz poszczególnych komisarzy, zmierzającym ku osiągnięciu w pełni nowej Europy zrodzonej w Lizbonie - politycznego gracza wśród głównych światowych potęg - tak, by mogła być przede wszystkim wspólnotą losu skupioną na własnym postępie gospodarczym i obywatelskim, która sama sobie wyznacza misję pokoju, sprawiedliwości i wolności w świecie, a która nie jest wyłącznie wspólnotą pamięci, żyjącą obecnie własnym bogactwem i przeszłą chwałą, która już przygasła.
Alain Lamassoure
(FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Sukces traktatu lizbońskiego zależy teraz od pana i pańskiego zespołu.
Zadziwiające jest, że pierwszy stały przewodniczący Rady Europejskiej po tym, jak został wybrany na to stanowisko zdecydował się zniknąć. Udało mu się to. Dwa i pół miesiąca temu nikt spoza jego kraju nic o nim nie wiedział - i od tamtego czasu nikt się niczego więcej o nim nie dowiedział. Premier rządu hiszpańskiego wykazał się uprzejmością, by przybyć i przedstawić nam tu hiszpańskie priorytety na sześciomiesięczną kadencję hiszpańskiej prezydencji. Jest to dokładna odwrotność tego, czego chcieli autorzy traktatu lizbońskiego - z których wielu zasiada w tej Izbie. Nikt - ani narody Europy, ani prezydent Stanów Zjednoczonych - nie wie już, kto odpowiada za Europę.
W świecie postawionym na głowie przez kryzys, na kontynencie, który zupełnie stracił orientację, który ma ponad 20 milionów bezrobotnych, któremu zagraża długofalowy upadek w obliczu wschodzących potęg, Europa potrzebuje pilota, kierunku, ambicji, głównego jednoczącego projektu mogącego mobilizować 27 naszych narodów i pół miliarda wolnych obywateli. Niech więc pan się nie boi, panie Barroso, niech pan będzie odważny! Cele, strategia, metoda, finansowanie - to wszystko wymaga zupełnie nowego podejścia. Perspektywa powrotu do silnego wzrostu nigdy nie była tak odległa. Solidarność wśród państw członkowskich nie była nigdy tak konieczna. Przepaść pomiędzy naszymi kompetencjami a naszymi zasobami finansowymi nigdy nie była tak wielka. Oczekiwania obywateli nigdy nie były tak wysokie. I bez wątpienia Parlament Europejski nigdy nie był bardziej skory poprzeć ambitną politykę, aby nadrobić 10 lat straconych w trakcie niekończącej się debaty instytucjonalnej. Jako przyjaciel mówię panu: poparcie Parlamentu będzie proporcjonalne nie do pańskiej rozwagi, lecz pańskiej odwagi.
(Oklaski)
Dagmar Roth-Behrendt
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Nasza sytuacja jest inna i mamy inną strukturę instytucjonalną. Teraz, gdy obowiązuje traktat lizboński, trzy instytucje - Parlament, Rada i Komisja Europejska - będą musiały pracować wspólnie, w inny sposób niż dotychczas. Uważam, że wszyscy musimy być zainteresowani tym, by nam się udało. Pańskie zaangażowanie w pierwszą część porozumienia międzyinstytucjonalnego sprawia wrażenie - a ja nie jestem wobec pana zawsze bezkrytyczna - że pan również tego chce.
Pierwsza część tego porozumienia, które negocjowaliśmy z panem zawiera istotne elementy dotyczące roli Parlamentu Europejskiego w naszej współpracy zwłaszcza z panem, lecz również z Radą. Elementy te to wzmocnienie dialogu pomiędzy Parlamentem a Komisją Europejską, możliwość otrzymywania większej ilości informacji niż poprzednio, innymi słowy - bycie równym partnerem w procesie legislacyjnym, oraz prawdziwa tura pytań, kiedy to komisarze, którzy ostatecznie są politykami, przybywają do Parlamentu, by odpowiedzieć na pytania i wygłosić przemówienia i odpowiedzi, bez ukrywania się, jak to miało miejsce w przeszłości. Poprzednio jedynie pan, panie Barroso, miał odwagę tak czynić. Teraz wszyscy komisarze będą to robić. To dobra rzecz. Będzie to korzystne dla nas wszystkich i będzie również korzystne dla europejskiej demokracji, jak również, miejmy nadzieję, z punktu widzenia interesu, jaki mają europejscy obywatele w tym, co robimy, a mianowicie w naszej pracy ustawodawczej na rzecz wszystkich.
Wreszcie, panie Barroso, co się tyczy kwestii inicjatywy ustawodawczej, mocno wierzę, że uwzględniając to, co udało nam się osiągnąć w negocjacjach z panem w zakresie naszej współpracy i to, co dzisiaj przybrało kształt rezolucji, doszliśmy najbliżej jak się dało do prawa inicjatywy dla Parlamentu Europejskiego. Dodatkowo wyklucza to konstrukcję sui generis. Pracował pan z nami nad tym i pracował pan nad tym rzetelnie. Szanuję to i bardzo doceniam sposób, w jaki włożył pan w to swój wkład.
Inni posłowie wspomnieli już oceny wpływu. Zobowiązał się pan do przejrzystości w tym zakresie oraz do działania w sposób oparty na współpracy. Powiedział pan, że oceny wpływu społecznego są dla pana ważne. Z naszej perspektywy to sprawa kluczowa. Jestem z tego zupełnie zadowolona. Sądzę, że powinniśmy rozpocząć dziś pracę, to najwyższy czas.
Jacek Saryusz-Wolski
Panie przewodniczący! Chciałbym odnieść się do porozumienia ramowego i szczególnego partnerstwa pomiędzy Komisją a Parlamentem, które pan poruszył, co nas oczywiście cieszy.
Parlament walczy o swe kompetencje nie dla chwały tej Izby. Chcemy wypełnić lukę demokratycznego mandatu po całym tym bólu, jakiego byliśmy świadkami podczas referendów. Wchodzimy w nową erę metody wspólnotowej, proszę więc nie bronić kompetencji Komisji, gdyż my, Parlament, nie stanowiliśmy elementu tej wspólnotowej metody. Chodzi mi tu o ustawodawczy monopol Komisji. Monopol ten istniał, gdy Parlament Europejski nie był tym, czym jest obecnie, z radością zatem przyjmuję przyjęte przez pana połowiczne rozwiązanie uwzględniające nasze inicjatywy w kwestiach ustawodawczych. Izba będzie się bardzo uważnie przyglądać praktyce tego połowicznego rozwiązania, uwzględniając nasz wniosek skierowany do Komisji w sprawie podejmowania działań ustawodawczych.
Druga kwestia, jaką pragnę poruszyć, dotyczy wspólnej Służby Działań Zewnętrznych. Jej wiarygodność powinna opierać się na dwóch źródłach - nie tylko Radzie, lecz również Parlamencie Europejskim - a jak dotychczas nie jesteśmy w pełni zadowoleni. Patrzę na wiceprzewodniczącą Komisji, panią Ashton. Ubolewamy nad tym, że jesteśmy nieobecni w grupie wysokiego szczebla. Uważamy, że powinniśmy być zaangażowani w ten proces, czego Izba zawsze się domagała. Powinniśmy być włączeni w nominowanie ambasadorów i specjalnych przedstawicieli Unii Europejskiej. Być może wciąż jeszcze pozostaje jakieś pole manewru, bo nie chodzi o naszą własną chwałę, lecz o to, by nadać tej Służbie rzeczywistą wiarygodność w oczach Europejczyków. W przeciwnym razie będzie słabsza, zaś obie strony chcą, by była silniejsza.
Luis Manuel Capoulas Santos
(PT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Szczególnie interesowały mnie przesłuchania dotyczące kandydatów na komisarzy odpowiedzialnych za rolnictwo i rybołówstwo, obszary, które śledzę w Parlamencie Europejskim ze szczególną uwagą. Wydaje mi się, że w obu przypadkach mają oni odpowiednie doświadczenie. Jednak ważniejsze od osobowości i kompetencji jest poznanie specyfiki warunków politycznych, w których będą oni musieli rozwijać swą misję. Jeśli moja grupa polityczna i ja sam mamy ze spokojnym sumieniem móc zagłosować za wprowadzeniem na urząd Komisji, czy może pan, panie przewodniczący Barroso, zapewnić mnie, że udzieli pan całego swego wsparcia tym dwóm komisarzom, aby zapewnić, by głębokie reformy, które zainicjują w tych najbardziej wspólnych z polityk, rolnictwie i rybołówstwie, zachowały swój wspólnotowy charakter i że odrzuci pan wszelkiego rodzaju renacjonalizację?
Paulo Rangel
(PT) Panie przewodniczący! Pragnę skorzystać z tej okazji głównie po to, by podkreślić przed Komisją oraz przewodniczącym Komisji, w jaki sposób pracowali z Parlamentem przez te miesiące wprowadzania na urząd. Nie istnieje żadne inne ciało na świecie posiadające uprawnienia wykonawcze i inicjatywy ustawodawczej podlegające takim wymogom: jego przewodniczący musi przedstawić Parlamentowi program, ciało to musi uczestniczyć w przesłuchaniach przed wszystkimi ugrupowaniami parlamentarnymi, podlega głosowaniu większością bezwzględną i musi przyprowadzić tu wszystkich komisarzy, każdego po kolei, na przesłuchania dotyczące ich własnych programów, po czym następują trzy czy cztery godziny bezpośrednich pytań, na które muszą oni odpowiedzieć.
Komisja zgodziła się zobowiązać do negocjowania porozumienia ramowego z Parlamentem, w którym, po pierwsze, przystała na uzasadnienie i zwiększenie uprawnień Parlamentu w odniesieniu do inicjatywy ustawodawczej, po drugie, zgodziła się na zasadę zupełnej swobody dostępu do informacji, czy to w odniesieniu do działań ustawodawczych i politycznych, czy to w odniesieniu do negocjacji międzynarodowych, a wreszcie przystała na uwzględnienie opinii Parlamentu na temat komisarzy i przetasowania komisarzy.
Moim zdaniem stanowi to ostateczny dowód na to, że Komisja wykazywała od lipca swoją gotowość na bliskie związki z Parlamentem, a w ten sposób pokazała w sposób jasny, oczywisty i jednoznaczny, że strategiczny sojusz w traktacie lizbońskim co do promowania metody wspólnotowej, o którym mówił pan poseł Saryusz-Wolski, to sojusz pomiędzy Parlamentem i Komisją. Z tych powodów zarówno Komisja, jak i porozumienie ramowe zasługują na pełne poparcie grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów).
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W demokracji zatwierdzenie nigdy nie oznacza carte blanche, jest to zawsze kredyt zaufania, który najpierw trzeba uzasadnić. Otwórzmy więc razem nowy rozdział, a nie działajmy nadal tak jak dotychczas, zgodnie z tym, co pan powiedział, panie przewodniczący Komisji. Traktat, kryzys i globalizacja sprawiają, że wszyscy musimy zmienić sposób naszego działania. Potrzebujemy większej świadomości europejskiej w państwach członkowskich, większej uczciwości wobec Unii Europejskiej, więcej UE w Europie i więcej UE w świecie. To wymaga przywódczej roli każdego pojedynczego komisarza i gotowości, by zamienić debaty Unii Europejskiej w politykę.
Parlament Europejski i Komisja muszą zawrzeć nowe partnerstwo - partnerstwo na rzecz Europy obywateli, partnerstwo zmierzające do walki z nacjonalizmem, protekcjonizmem i ekstremizmem, nieuczciwością, upraszczaniem, nieodpowiedzialnością oraz brakiem szacunku. Poza paktem stabilności dla waluty potrzebujemy paktu zrównoważonego rozwoju dla wszystkich obszarów polityki, aby zyskać na wiarygodności i odzyskać utracone zaufanie. Konieczne będzie opracowanie procedury nadmiernego deficytu, strategii wyjścia oraz strategii Europa 2020 w ramach jednej wspólnej koncepcji, po to, by zredukować zadłużenie krajowe, rozwiązać problem deficytów, promować innowacje i wzrost oraz tworzyć perspektywiczne miejsca pracy.
Wreszcie, panie przewodniczący, wzywam pana do sporządzenia bilansu otwarcia i przedłożenia propozycji koordynacji polityki gospodarczej, społecznej, fiskalnej, badań, innowacyjności i edukacyjnej, gdyż potrzebujemy więcej Europy.
Gunnar Hökmark
Panie przewodniczący! Głównym wyzwaniem dla tej Komisji nie będzie walka z obserwowanym przez nas kryzysem. Stopniowo z niego wychodzimy i chociaż nadal istotnym celem będzie realizacja polityk, co do których podjęliśmy decyzje, głównym wyzwaniem musi być przygotowanie podstaw przyszłej gospodarki Europy celem zapewnienia, by była to gospodarka dynamiczna, zdolna konkurować i odgrywać wiodącą rolę w gospodarce światowej.
Wymaga to polityk na rzecz nowych miejsc pracy, inwestycji oraz dynamicznego rozwoju gospodarczego. W przeciwnym razie nadal będziemy stać w obliczu problemów wywołanych kryzysem - bezrobocia i deficytów. To ważne, by Komisja, która zostanie dziś zatwierdzona tu, w Parlamencie, potraktowała to wyzwanie poważnie.
Europejscy wyborcy wysłali w czerwcu bardzo jasny sygnał. Nie chcą socjalistycznego modelu opartego na regulacjach, lecz modelu opartego na otwartości, kładącego podwaliny pod wyrównane szanse i socjalną Europę, co oznacza miejsca pracy, wzrost, szanse oraz integrację transgraniczną. Oto zadanie tej nowej Komisji - położyć podwaliny gospodarki, dobrobytu i bezpieczeństwa socjalnego poprzez otwartość i "tak” powiedziane innowacjom.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Wspólnota Europejska ma obecnie ponad 50 lat. Niektórzy mówią, że przechodzi kryzys wieku średniego - uczucie lekkiego zmęczenia, moralnego wycieńczenia, wahania co do dalszego poszerzenia.
Na tym tle, panie przewodniczący Barroso, ma pan historyczną szansę zostania mężem stanu, zapewnienia rzeczywistych reform i długofalowej wizji. Pana druga kadencja zbiega się z 60. rocznicą deklaracji Schumana. Jedynym rozwiązaniem dla ojców założycieli Europy były nie sprzeczki polityczne, lecz wzniesienie się ponad interesy krajowe celem ustanowienia ponadnarodowych polityk europejskich w oparciu o otwarte i wielkoduszne nastawienie, jak sam pan wspomniał.
Przede wszystkim oczekujemy prawdziwej realizacji wspólnych polityk europejskich, w szczególności zakończenia budowy wspólnego rynku energetycznego. Komisja Europejska była głównym sojusznikiem i współpracownikiem Parlamentu Europejskiego. Życzymy dobrze panu i całemu kolegium komisarzy.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Moim zdaniem głównym zadaniem nowej Komisji jest wdrażanie traktatu lizbońskiego. To państwo mają za zadanie pokazać Europejczykom, że nowy traktat spełnia ich oczekiwania i zaszczepić w nich pewność co do tego.
W ciągu kilku kolejnych lat poza wieloma innymi ważnymi kwestiami, jakimi Komisja będzie się zajmować, musi ona przedstawić do przeglądu dwie istotnie ważne polityki: wspólną politykę rolną i politykę spójności. Sądzę, że politykę budżetową na okres 2014-2021 można opracować i nadać jej strukturę dopiero po sfinalizowaniu przedmiotowych polityk. Dlatego też w programie ramowym nowej Komisji musi to stanowić bezwzględny priorytet. Ufam, że przegląd tych dwóch europejskich polityk pomoże, w perspektywie średnio- i długofalowej, zrównoważyć sytuację gospodarczą, finansową i społeczną we wszystkich państwach członkowskich w celu zapobieżenia brakom równowagi tego rodzaju, jakie obecnie widzimy, a które zagrażają zrównoważonemu rozwojowi Unii Europejskiej jako całości.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Nowe państwa członkowskie słusznie niepokoi rośnięcie w siłę w Unii Europejskiej narodowego egoizmu i renacjonalizacji. Unia Europejska nie może istnieć bez solidarności, spójności i nadrabiania zaległości przez mniej rozwinięte nowe państwa członkowskie. Program 2020 będzie musiał być kształtowany przez Komisję pod przewodnictwem pana Barroso w taki sposób, byśmy nie redukowali, lecz zachowali - przy jednoczesnym reformowaniu - i wzmocnili polityki wspólnotowe realizowane do tej pory, w szczególności politykę spójności i regionalną oraz wspólną politykę rolną. Widzimy przerażające zamiary, kiedy to niektórzy usiłują wycofać te polityki, a zwłaszcza zmniejszyć wspólny budżet rolny. Rada powinna wypracować konkretne środki, tak aby obecny kryzys światowy nie przekształcił się w kryzys zatrudnienia ani kryzys społeczny. Wreszcie, nie wolno nam pozwolić, by tragiczna sytuacja Grecji prowadziła do wniosku, że nie powinniśmy nadal wzmacniać strefy euro ani kontynuować rozszerzania w kierunku Bałkanów Zachodnich.
Lena Ek
Panie przewodniczący! Albert Einstein powiedział, że życie jest jak jazda na rowerze: aby zachować równowagę, trzeba się ruszać. Dokładnie tego oczekujemy od nowej Komisji. Zarazem są pewne obawy. Na przykład kwestia zmian klimatycznych podzielona jest pomiędzy wiele resortów, co jest najbardziej niepokojące. Jednocześnie kwestiami polityki przemysłowej i polityki energetycznej zajmą się komisarze z jednej tylko grupy politycznej; to również budzi wielkie obawy. Potrzebujemy teraz równowagi i wsparcia dla zrównoważonego wzrostu gospodarczego i ważne jest, by strategia UE 2020 to wyrażała.
Zawsze najtrudniej jest napisać pierwsze słowa powieści. Wrażenie, jakie wywołuje Komisja, oraz sposób jej działania zostaną odzwierciedlone i wpisane do strategii UE 2020, co będzie wskazówką pracy i jakości nowej Komisji. Mam nadzieję, że będzie ona mieć charakter zrównoważony.
Ulrike Lunacek
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie zasiadający w nowym kolegium, panie i panowie obecni tutaj na sali plenarnej i na galerii! W tych czasach kryzysu gospodarczego, finansowego i klimatycznego obywatele Europy oczekują od państwa przywództwa. Oczekują odważnych i jasnych projektów. Panie Barroso, powiedział pan dzisiaj kilkakrotnie, że nie możemy działać dalej jakby nic się nie zmieniło i że musimy być śmiali i odważni. Nie jest to coś, co widzieliśmy w pańskich wytycznych czy podczas przesłuchań większości komisarzy.
Weźmy przykładowo politykę zagraniczną. Pani baronesso, to pani powinna i musi uosabiać wspólny głos Europy. To nie jest tylko kwestia dobrej koordynacji czy konsultacji z państwami członkowskimi. Powinna pani przedstawiać Radzie śmiałe, konkretne projekty, przykładowo dotyczące europejskiego zapobiegania katastrofom cywilnym zgodnego ze sprawozdaniem Barniera. Musi pani objąć przywództwo, także w kwestiach dotyczących kryzysu finansowego. Potrzebujemy wspólnego nadzoru rynku finansowego oraz podatku od transakcji finansowych.
Niech przedstawia pani te propozycje Radzie. Proszę to czynić i nie czekać, aż Rada powie "tak” czy "nie”, lub aż pojedyncze państwa członkowskie zaczną prowadzić lobbing. Jeśli ze swej strony obejmie pani to przywództwo, otrzyma pani też poparcie Parlamentu Europejskiego. Na razie jeszcze go pani nie ma.
John Bufton
Panie przewodniczący! Muszę podnieść niezwykle moim zdaniem istotną kwestię dotyczącą Wielkiej Brytanii.
Obecnie w Wielkiej Brytanii cieszymy się klauzulą opt-out wyłączającą nas z 48-godzinnego tygodnia pracy. Wysłuchawszy jednak podczas przesłuchań pana Andora - choć osobiście nie mam mu nic do zarzucenia - jestem bardzo zaniepokojony kierunkiem, w którym jak sądzę będzie nas prowadził. Moim zdaniem jest całkiem możliwe, że Wielka Brytania straci przedmiotową klauzulę. Jeśli tak się stanie, stracą na tym trzy miliony ludzi w naszym kraju. Lubią oni dodatkowe godziny pracy. Zagrożona jest nasza oparta na takiej właśnie pracy brytyjska straż pożarna - zwłaszcza w moim regionie, Walii, gdzie w ten sposób pracuje 75 % funkcjonariuszy.
Zbliżają się u nas wybory powszechne i wzywam wszystkich obecnych dzisiaj brytyjskich posłów do Parlamentu Europejskiego do głosowania przeciwko nowej Komisji z tego powodu, że jeśli stracimy omawianą klauzulę wyłączenia z 48-godzinnego tygodnia pracy dla moich dobrych rodaków, spowoduje to poważne konsekwencje. To od nich zależy. Trzy miliony ludzi będą obserwować, jak głosują, podobnie jak ja.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Traktat lizboński ma wzmacniać Unię Europejską, a tym samym, oczywiście, przede wszystkim Komisję Europejską, jak również nasz Parlament. Jednak to hańba, że mimo tego na czele instytucji unijnych stawia się przedstawicieli słabych politycznie. Obserwatorzy polityczni przyznają, że w składzie nowej Komisji nie ma żadnych prawdziwych graczy politycznych wagi ciężkiej. Jeśli przewodniczącygo Komisji wybrano na zasadzie najmniejszego wspólnego mianownika możliwego do zaakceptowania przez duże państwa UE, sytuacja ta wyraźnie kontynuowana jest w niekontrolowany sposób w przypadku poszczególnych komisarzy. Nowy urzędujący przewodniczący Rady, a zwłaszcza wysoka przedstawiciel, to również raczej politycy wagi lekkiej. Nasi ważni partnerzy polityczni, jak USA, już nam dają o tym znać - a nie wiemy, co stanie się w przypadku innych partnerów, jak na przykład Rosja.
W konsekwencji pojawia się pytanie, czy wzmocniony Parlament Europejski we współpracy ze słabą Komisją może rzeczywiście wykonać jakąkolwiek pozytywną pracę w zakresie integracji i realizacji interesów narodów Europy.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Zwracam się do nowej Komisji, by zrobiła więcej dla małych i średnich przedsiębiorstw. W takich firmach pracuje dwie trzecie naszych pracowników, generując 50 % produktu krajowego brutto. Musimy przede wszystkim zadbać o to, by wzrosła zdolność kredytowa małych i średnich przedsiębiorstw, gdyż zwłaszcza w czasach kryzysu szczególnie interesujący jest kapitał ryzyka, umożliwiający płacenie w dalszym ciągu dobrych pensji. Musimy być bardziej konkurencyjni i w tym celu musimy zapewnić lepsze wsparcie dla infrastruktury. Ulepszyć należy zwłaszcza sieci transeuropejskie.
Musimy zapewnić, by małe i średnie przedsiębiorstwa miały również możliwość prowadzenia badań, tak by były one w stanie oferować nowe produkty i usługi poprzez Europejski Instytut Innowacji i Technologii. Musimy również poprawić kształcenie i szkolenie zawodowe. To jedno z głównych zadań Komisji Europejskiej. Życzę nowej Komisji Europejskiej wszelkich sukcesów i powodzenia w przyszłości.
Milan Zver
(SL) Podzielam zdanie tych, którzy uważają, że dziś jest wielki dzień europejskiej demokracji, nie tylko dlatego, że będziemy finalizować nowe europejskie instytucje i struktury, lecz również dlatego, że będziemy przyjmować przedmiotowe porozumienie międzyinstytucjonalne, które wraz z traktatem lizbońskim rzeczywiście zwiększa wpływ, jaki obywatele Europy mogą mieć na europejską politykę.
Moim zdaniem wydaje się to szczególnie istotne właśnie obecnie, gdyż już widzieliśmy, lub możemy zacząć widzieć, oznaki pierwszego kryzysu europejskiej demokracji. Świadczy o nim coraz niższa frekwencja wyborcza, coraz mniejsze zaufanie ludzi do podstawowych instytucji demokratycznych oraz fakt, że w niektórych europejskich stolicach demonstranci spotykają się z przemocą, a w innych upamiętnia się symbole totalitaryzmu i podobnych reżimów.
Krótko mówiąc, uważam, że najwyższa pora, by europejska polityka również uczyniła coś dla rozwoju demokracji na szczeblu budowania instytucji - lecz to nie wystarczy. Musimy również podjąć wysiłki zmierzające do podniesienia poziomu demokratycznej kultury politycznej, zwłaszcza w krajach postkomunistycznych.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący! Członkowie hiszpańskiej delegacji w grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim zagłosują za mandatem Komisji ochrzczonej mianem Barroso II. Mamy ku temu dobre powody. Jednym z nich jest fakt, że jesteśmy przekonani, iż nawet sam pan Barroso nie mógł się zgodzić z krytykami Barroso I, gdy ma mandat dla Komisji Barroso II.
Każdy może zobaczyć te powody. Europa się zmieniła, świat się zmienił i zaczął się kryzys. Mamy zglobalizowany świat stojący w obliczu globalnego kryzysu, który potrzebuje Europy o globalnym znaczeniu. Zamiast odpowiadać na kryzys dalszymi kryzysami, musimy podjąć działania i musimy zrobić to teraz. Musimy podjąć działania odpowiadające na kwestie zmian klimatycznych, nowych źródeł energii, znaczenia naszej polityki zagranicznej w skali globalnej oraz naszego wkładu w bezpieczniejszy świat w walce z przestępczością i terroryzmem. Musimy podjąć te działania teraz.
Minęło właśnie sześć miesięcy od wyborów i przyszła obecnie pora, byśmy mieli Komisję mającą pełne zdolności i w pełni działającą. Tego właśnie oczekuje teraz 500 milionów oglądających nas Europejczyków. Jesteśmy więc przekonani, że skoro wykluczony jest brak działania, jedyną możliwością pozostaje to, by Komisja Barroso II zadziwiła działaniem, stanowczym działaniem, krytyków Barroso I.
Cristian Dan Preda
(RO) Ja również pragnę powiedzieć, że dzisiaj jest ważny dzień, gdyż będziemy głosować za Komisją nie tylko dla 27 państw członkowskich, lecz również dla jednolitej Europy. Powiedziano w tej Izbie, że wdrażanie traktatu lizbońskiego to sprawa pilna. Jest to pilna kwestia pozostająca w cieniu dużej trudności, gdyż obecny kryzys wcale nie sprzyja wdrażaniu tego traktatu, którego skutkiem musi być jedna Europa dla 27 państw i zarazem Europa, którą każdy Europejczyk uzna za wiarygodną.
Pragnę podkreślić, że moim zdaniem największym wyzwaniem stojącym przed Unią Europejską jest w istocie poczucie solidarności pomiędzy Europejczykami ze starych i nowych państw, innymi słowy solidarność pomiędzy Europejczykami ze Wschodu i Zachodu. Jedynie w ten sposób sprawimy, że Europa będzie wiarygodna w oczach tych aspirujących, wcześniej czy później, do członkostwa w naszej Unii, niezależnie od tego, czy chodzi o Bałkany Zachodnie, Mołdawię, Turcję czy Islandię.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Panie przewodniczący! Utworzenie Komisji zajęło zdecydowanie zbyt długo. Przyszli historycy będą się z pewnością dziwić, jak możliwe było tworzenie Komisji przez sześć miesięcy, kiedy w Europie przechodzimy przez najgłębszą recesję w jej gospodarczej historii.
Sądzę, że ogólnie proces ten upodmiotowił i wzmocnił Komisję i Parlament. Dlatego też dziwię się grupie Zieloni/Wolny Sojusz Europejski, która jednogłośnie postanowiła głosować przeciwko nowej Komisji, zwłaszcza że sami oni często deklarowali, że dużo zyskali na tym procesie i że przyjęto ich cele. Szczerze, uważam, że mamy tu do czynienia ze skrajnym populizmem.
Wykonalność rynku wewnętrznego i Europy socjalnej są jak brat i siostra; idą ręka w rękę. Jest bardzo ważne, by ocena wpływu społecznego była krokiem w kierunku Europy socjalnej.
Eva Lichtenberger
(DE) Panie przewodniczący Komisji, panie przewodniczący! Jestem rozczarowana nie tylko osobami znajdującymi się w składzie Komisji, lecz również dokonanym przez pana rozdziałem tek. Niektóre z nich przydzielił pan w taki sposób, że w przyszłości będzie bardzo trudno prowadzić konkretne negocjacje w komisjach. Ponadto odebrał pan niektórym komisarzom resorty, w ramach których rzeczywiście udowodnili oni swoją wartość, a dał pan im inne, z których nie są tak bardzo zadowoleni. Patrząc na to z bardziej psychologicznej perspektywy, nieszczęśliwy komisarz, panie Barroso, może wyrządzić wielkie szkody, ponieważ, zwłaszcza na początku swej pracy, zostanie skonfrontowany z dużą liczbą osób zgłaszających propozycje, którymi nie jest w stanie się zająć. Moim zdaniem jest to błędna decyzja.
Druga kwestia, jaką chciałabym poruszyć, dotyczy porozumienia międzyinstytucjonalnego. Teraz, gdy w życie wszedł traktat lizboński, będziemy zdecydowanie walczyć o jego realizację. Będziemy mieli głos w sprawie traktatów międzynarodowych i uda nam się to, nawet w obliczu taktyki opóźniania stosowanej zarówno przez Radę, jak i Komisję. Komisja powinna być na to przygotowana.
Czesław Adam Siekierski
Panie przewodniczący! Unia Europejska jest w zupełnie nowej sytuacji. Traktat lizboński wprowadza ważne zmiany. Co możemy powiedzieć po dwóch miesiącach jego funkcjonowania? Otóż tak naprawdę, jeśli się głębiej zastanowimy, to jest to jedynie dobry i ważny początek. Dopiero teraz nadchodzi czas, aby te zapisy i postanowienia wypełnić treścią. Należy odpowiednio podzielić kompetencje pomiędzy instytucje czy nowo utworzone ważne wysokie stanowiska oraz ustalić polityczne zasady i reguły współdziałania. Chodzi także o to, aby utrzymać zasadę rzeczywistej równości między państwami członkowskimi, ale także między państwami członkowskimi a Unią. Ważne jest, aby nie zmniejszać znaczenia prezydencji sprawowanej przez poszczególne państwa członkowskie.
Tylko zwarta i mówiąca jednym głosem Unia będzie miała należną jej pozycję w świecie. Pierwsze zebrane doświadczenia z minionych dwóch miesięcy budzą różne wątpliwości. Należy więc te problemy głęboko przemyśleć i podjąć takie działania, abyśmy mogli osiągnąć oczekiwane efekty i nową jakość w funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Csaba Sógor
(HU) Często powtarzane jest pytanie, które kiedyś zadał Henry Kissinger - kto odbierze telefon? Chodzi tu o to, że potrzeba nam silnych osobowości i wyrazistych twarzy. Nie! Potrzeba nam silnych instytucji. Potrzebujemy Rady, Parlamentu, Unii, gdzie każdy w Radzie może podnieść słuchawkę, gdyż jest w stanie udzielić kompetentnej odpowiedzi i dać profesjonalne rozwiązanie. Chciałbym teraz zwrócić się z taką "telefoniczną” prośbą: chcielibyśmy Europy, gdzie szanowane są również prawa tradycyjnych mniejszości narodowych, gdzie nie ma słowackich ustaw o języku. Wraz z wejściem w życie przedmiotowej ustawy językowej dochodzi nie tylko do naruszenia podstawowych praw UE i zapisów europejskich konwencji praw człowieka, lecz również do zagrożenia jednego z największych osiągnięć integracji europejskiej, funkcjonowania jednolitego rynku wewnętrznego. Wnioskuję, by zgodnie z opinią Służby Prawnej Komisja podjęła konieczne kroki celem zapewnienia, by górę wzięło nadal niezawodnie prawo wspólnotowe.
Derek Vaughan
Panie przewodniczący! Fundusze strukturalne były w przeszłości i są obecnie niezmiernie ważne dla regionów takich jak Walia. Pomogły one wielu pojedynczym osobom, społecznościom i przedsiębiorstwom. Były szczególnie ważne w ostatnich trudnych gospodarczo czasach.
Dlatego też ważne jest, by wszystkie te grupy mogły czerpać korzyści z funduszy strukturalnych w przyszłości. Uważam, że fundusz strukturalny powinien być dostępny dla wszystkich regionów w Europie, jeśli kwalifikują się po 2013 roku. Moim zdaniem powinniśmy wykluczyć renacjonalizację funduszy strukturalnych - i ze szczególnym zadowoleniem przyjąłem uwagi kandydata na komisarza ds. budżetu i programowania finansowego, który zadeklarował swój sprzeciw wobec renacjonalizacji polityki spójności i funduszy strukturalnych.
Sądzę też, że ważne jest, by finansowanie dla wszystkich wspomnianych przeze mnie grup nie skończyło się nagle w roku 2013. Dlatego też uważam, że istotne jest umożliwienie przyznania statusu przejściowego regionom wypadającym z konwergencji po roku 2013. Ufam, że Komisja w nadchodzących tygodniach i miesiącach potraktuje politykę spójności i fundusze strukturalne priorytetowo, tak jak na to zasługują.
Gay Mitchell
Panie przewodniczący! Chcę tu podnieść kwestię, którą podnoszę we własnym kraju w nadziei, że podnosząc ją w kółko będziemy w stanie spowodować jakieś działania w tym zakresie.
Wciąż mówimy o kryzysie bankowym i co możemy zrobić dla małych i średnich przedsiębiorstw. Problem polega na tym, że istnieje wiele małych i średnich przedsiębiorstw, które po prostu nie są w stanie zdobyć kredytu, nawet jeśli prowadzą rentowną działalność i mogą dać zatrudnienie. Głównym tego powodem, według mojego doświadczenia, jest nieobecność dyrektorów banków. Dotknął nas ten kryzys, ponieważ system bankowy działał na automatycznym pilocie - i w wielu przypadkach nadal tak jest. Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska udzieliły dużego wsparcia instytucjom finansowym. Teraz przyszła pora, byśmy znów wykorzystali wszelki posiadany przez nas wpływ, by wrócić do tradycyjnego dyrektora banku, który potrafi podjąć wkalkulowane ryzyko w oparciu o swój charakter, zdolności i dotychczasowe wyniki.
Naprawdę sądzę, że to coś da, i mówię to do obecnych tu 27 komisarzy: proszę, aby państwo nie lekceważyli swojej zdolności wpływania...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jörg Leichtfried
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Chciałbym wspomnieć dwie sprawy, które uważam za zupełnie kluczowe. Dużo dziś mówiono o przezwyciężaniu kryzysu. W tym względzie musimy być świadomi jednej rzeczy: obecny kryzys nie zostanie przezwyciężony, jeżeli wtedy, gdy banki odzyskają już stabilność, ponownie wypłacane będą premie. Obecny kryzys zostanie przezwyciężony jedynie wówczas, gdy ci, którzy teraz zostali bezrobotni, odzyskają miejsca pracy, i gdy ci, którzy jak dotąd jeszcze nie mieli pracy, będą mogli pracować. Wtedy pokonamy kryzys.
Dlatego istotne jest, by pańska Komisja realizowała cel jakim jest tworzenie i zabezpieczenie miejsc pracy oraz zapewnianie, by ci, którzy ciężko pracują, otrzymali również odpowiednie wynagrodzenie za pracę i mieli większy udział w ogólnym dobrobycie, niż to miało miejsce poprzednio. Jeśli uda się panu to zapewnić, panie Barroso, przyszła Komisja odniesie w mojej opinii większy sukces niż poprzednia.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Tak jak przy wyborze papieża, mam nadzieję, że dziś wieczorem będziemy mogli powiedzieć: "Habemus Papam; habemus Komisja”; jest jednakże pewna sprawa, która mnie i wiele osób niepokoi, a mianowicie zgodnie z traktatem lizbońskim mieliśmy nominować przewodniczącego Rady, by zapewnić większą jasność. Nie jestem pewien, czy mamy tu jasność; może przewodniczący Barroso mógłby nam na to odpowiedzieć.
Gdy sytuacja się jeszcze pogorszy, w czasie kryzysu, kto będzie tym jednym głosem reprezentującym Europę? Czy będzie to pan Van Rompuy? Czy będzie to baronessa Ashton? Czy będzie to jeden z komisarzy? Czy będzie to rotacyjna prezydencja, a może będzie to sam przewodniczący Barroso? Chciałbym poznać odpowiedź na to pytanie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Spróbuję zacząć od odpowiedzi na niektóre konkretne pytania, a następnie zajmę się pytaniami ogólniejszymi.
Po pierwsze, co do strefy euro, niektórzy posłowie do Parlamentu Europejskiego podnieśli kwestie dotyczące strefy euro i pewnych bieżących problemów, przed jakimi stoimy w państwach członkowskich strefy euro. Przede wszystkim pozwolę sobie przypomnieć, że euro stanowi jeden z głównych sukcesów w historii Europy. Od momentu jej utworzenia z jedenastoma uczestnikami strefa euro urosła i obejmuje obecnie 16 państw członkowskich. Strefa euro jest obszarem stabilności i tworzenia miejsc pracy. To oczywiste, że kryzys na nią oddziałał. Kryzys wpłynął również na kraje nienależące do strefy euro. Nie muszę państwu przypominać, że zaledwie kilka dni temu przyjąłem premier Islandii, kraju bardzo nam bliskiego - i nienależącego do strefy euro - który naprawdę stał w obliczu tego kryzysu. Pragnę podkreślić, że ten kryzys nie powstał w strefie euro; przyszedł spoza strefy euro.
Prawda jednak jest taka, że euro nie ochroniło państw stosujących tę jednolitą walutę. Sądzę, że sytuacja w Europie byłaby dziś o wiele trudniejsza, gdybyśmy nie mieli euro. Pełne korzyści z euro poznamy w przyszłości. Aby tak się stało, musimy wzmocnić koordynację gospodarczą w sferze euro. To prawda, że nie mamy samej tylko unii walutowej. Powinniśmy mieć prawdziwą unię gospodarczą. Traktat daje nowe możliwości, z czego zamierzam skorzystać. Olli Rehn, nowy komisarz odpowiedzialny za te kwestie - jeśli otrzymamy państwa wsparcie - będzie rozwijał tę kwestię.
Bardzo ważne jest spoglądanie naprzód na sposoby wzmocnienia strefy euro, lecz oczywiście nie powstrzymuje nas to od przyglądania się teraźniejszości. Okres, przez który przechodzi strefa euro jest trudny. Nie ma sensu temu zaprzeczać. Inne kraje poza strefą euro mają przed sobą również bardzo ciężkie czasy. To również uznajmy. Muszę jednakże powiedzieć, że sytuacja na rynkach finansowych jest czasem relacjonowana w sposób wzmacniający te problemy i nie zawsze dający obiektywną ocenę sytuacji. Takie analizy zazwyczaj pochodzą z krajów spoza strefy euro.
Jednak strefa euro ma możliwości by zmierzyć się z trudnościami, które obecnie na nią oddziałują. Mamy nasz system zasad fiskalnych, pakt stabilności i wzrostu, który musi być prawidłowo wdrażany. W przypadku Grecji mamy zdolność oceny i monitorowania jej programu dostosowań fiskalnych. Mamy możliwość zalecania w Grecji śmiałych reform strukturalnych, które również będą ściśle monitorowane przez Komisję.
W dniu 3 lutego Komisja przyjęła pakiet w sprawie Grecji, który na początku przyszłego tygodnia trafi do Rady. Oczywiście rozwiązanie to wymaga przede wszystkim działania ze strony Grecji. Wsparcie determinacji greckich władz zwiększy wiarę w udaną realizację przyjętego przez nie ambitnego programu.
Państwa członkowskie, szczególnie te należące do strefy euro, powinny zawsze pamiętać, że polityka gospodarcza każdego z nich ma wpływ na gospodarki innych. Z zadowoleniem przyjmuję jasne oznaki, że wszystkie państwa członkowskie mają świadomość tego wyzwania i będą odpowiednio działać.
Padło konkretne pytanie dotyczące polityki konsumenckiej, zadała je bodajże pani poseł Gebhardt. Jest w Komisji osoba wyraźnie odpowiedzialna za politykę konsumencką, a mianowicie komisarz Dalli. Będzie on odpowiadał za tę politykę, proponował inicjatywy w tym obszarze i omawiał je z państwem w Komisji IMCO i na plenum. Za konkretne wymiary w zakresie prawa cywilnego odpowiadać będzie komisarz ds. sprawiedliwości, wiceprzewodnicząca Reding. Jest to normalne w większości organów wykonawczych w Europie, gdzie tymi konkretnymi zagadnieniami zajmuje się minister sprawiedliwości.
Oczywiście wszelkie decyzje dotyczące nowych inicjatyw będą musiały być zatwierdzone przez kolegium. Jestem bardzo przywiązany do kolegialności. W istocie wielu z państwa wzywało Komisję do utrzymania silnego nacisku na kolegialność. Na mocy traktatów przewodniczący Komisji jest gwarantem kolegialności. W dzisiejszych politykach jest to normalna tendencja. Coraz więcej kwestii ma z natury charakter poprzeczny lub horyzontalny. Wymagają one wspólnego celu oraz integracji różnych polityk sektorowych.
To, co dzieje się w Komisji, jest mniej więcej tym samym, co dzieje się w krajowym sprawowaniu rządów oraz ładzie globalnym. Widzimy obecnie, że bardzo często szefowie państw lub rządów muszą zajmować się, w sposób skoordynowany i spójny, sprawami, którymi wcześniej zajmowały się osobno kompetentne osoby w różnych rządach.
A więc to właśnie zamierzamy zrobić. Pragnę podkreślić tę kwestię ze szczególną dumą, gdyż budujemy obecnie tę nową Komisję w oparciu o doświadczenie poprzedniej. Poprzednia była pierwszą Komisją tej poszerzonej Europy - po raz pierwszy mieliśmy Komisję złożoną z 27 członków z 27 różnych krajów. Fakt, że ta Komisja pracowała w prawdziwie kolegialnym duchu, z poczuciem celu, naprawdę pokazuje, że poszerzona Unia Europejska może działać mając 27 lub większą liczbę członków. Myślę, że jest to również bardzo ważne na przyszłość.
Padły pewne konkretne pytania na temat polityki spójności oraz niektórych polityk wspólnotowych, jak rybołówstwo i rolnictwo - na przykład pytanie pana posła Capoulasa Santosa. Polityka spójności została zapisana w traktacie lizbońskim. Ze swej natury jest ona polityką europejską. Musimy zobaczyć, jak możemy kontynuować proces reform, tak by nadal zwiększać opłacalność tej polityki i zapewnić, by polityka spójności i polityka regionalna przekładały się na rzeczywisty wzrost konkurencyjności wszystkich regionów Europy. Musimy mieć pewność, że przedmiotowa polityka może to zapewnić, tak abyśmy mieli mocny argument podczas kolejnej debaty na temat finansowania. Niech wolno mi będzie państwa zapewnić o moim pełnym zaangażowaniu - oraz, sądzę, że mogę to powiedzieć, pełnym zaangażowaniu nowej Komisji - co do zasad spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej, które są również zapisane w traktacie lizbońskim. Oczywiście, uczynimy co w naszej mocy celem promowania wspólnych polityk Europy.
Padły pewne konkretne pytania o ocenę wpływu społecznego - pana posła Cercasa. Chcę wyjaśnić, co już powiedziałem publicznie. Jesteśmy przywiązani do wprowadzenia przedmiotowej oceny wpływu społecznego do naszych prac poprzez radę ds. oceny wpływu. Uważamy, iż uczyniliśmy znaczne postępy w zakresie oceny wpływu. Zawsze jesteśmy gotowi ulepszać te prace i uważamy, że wymiarem społecznym należy się w ramach naszej pracy odpowiednio zająć.
Niektórzy posłowie do Parlamentu Europejskiego zadali mi pytania dotyczące bezpieczeństwa energetycznego. Pragnę podkreślić, że zamierzamy włączyć bezpieczeństwo energetyczne do naszej propozycji w sprawie strategii Unia Europejska 2020. Jednym z nowatorskich elementów strategii Unia Europejska 2020 jest właśnie zgrupowanie niektórych polityk, wcześniej traktowanych osobno. Sądzę, że promowanie bezpieczeństwa energetycznego i wydajności energetycznej powinno stanowić istotny element naszej listy priorytetów w zakresie konkurencyjności oraz bardziej zielonego, zrównoważonego i wydajniej wykorzystującego zasoby wzrostu w Europie. To pokazuje, jak ważna jest w naszych oczach przedmiotowa tematyka.
Niektórzy z państwa pytali mnie o małe i średnie przedsiębiorstwa oraz wartość rynku wewnętrznego - pan poseł Hökmark i inni. Bardzo ważne jest teraz ponowne zainicjowanie rynku wewnętrznego. Istotne jest, by jasno stwierdzić, że w rynku wewnętrznym nie chodzi jedynie o rynek, nawet jeśli rynki są ważne.
Zdaniem niektórych bronimy rynków, bo jesteśmy fundamentalistami rynkowymi. Nic bardziej błędnego. Uważamy, że rynek wewnętrzny stanowi przede wszystkim podstawę europejskiego projektu. Bez rynku wewnętrznego nie będziemy mieć silnej Unii Europejskiej. Jeśli dopuści się fragmentaryzację rynku wewnętrznego, zobaczymy w Europie ponownie brzydką twarz gospodarczego nacjonalizmu. Musimy mówić odważnie i powiedzieć, że rynek wewnętrzny istnieje w celu ochrony najsłabszych - konsumentów, ochrony małych i średnich przedsiębiorstw przed monopolistami oraz oczywiście obrony projektu europejskiego jako całości. Dlatego poprosiłem pana posła Montiego o przygotowanie sprawozdania, tak byśmy mogli wnieść jakieś nowe pomysły, jak również znaleźć większy konsensus co do ponownego zainicjowania i pogłębienia rynku wewnętrznego jako jednego z wielkich przeszłych i przyszłych osiągnięć naszego europejskiego projektu.
(FR) Pragnę teraz wspomnieć jedną czy dwie kwestie ogólniejszej natury podniesione przez niektórych z państwa. Pan poseł Daul, pan poseł Schulz, pan poseł Lamassoure - który wygłosił przemówienie podkreślające znaczenie odwagi - pan poseł López Aguilar, pan poseł Mayor Oneja i wiele innych osób podniosło kwestię ambicji. Moim zdaniem jest to zagadnienie niezmiernie istotne i musimy na ten temat odbyć uczciwą debatę.
Niektórzy z państwa, a zwłaszcza pan poseł Schulz, pytali mnie znowu o rynek i politykę społeczną. Powiedziałbym państwu raz jeszcze: to nie Komisję muszą państwo przekonywać o potrzebie posiadania celu społecznego. Będą państwo musieli z nami współpracować po to, by przekonać niektóre stolice, gdyż prawda jest bardzo jasna: niektóre stolice uważają, że Europa polega wyłącznie na rynku i że, zgodnie z zasadą solidarności, to one odpowiadają za politykę społeczną. Nie zgadzam się. Moim zdaniem, aby mieć również emocjonalne przywiązanie do Europy, potrzeba nam wymiaru społecznego. Potrzebny jest nam wymiar społeczny, rzeczywiście łączący to, co można zrobić na szczeblu europejskim z tym, co da się zrobić na szczeblu krajowym. Nikt nie chce tworzyć europejskiego systemu ubezpieczeń społecznych czy też zcentralizowanego systemu opieki zdrowotnej w Europie. Nie to proponujemy.
Ponadto nie należy tego postrzegać w kategoriach konkurencji pomiędzy szczeblem krajowym a szczeblem europejskim. Jeśli jednak poza naszą pracą nad rynkiem zewnętrznym, konkurencją, polityką pomocy publicznej i innymi politykami, jak polityka handlu zagranicznego, nie będzie w Europie wymiaru społecznego, trudno będzie nam zapewnić zasadność europejskiego projektu.
Podkreśliłbym więc tę kwestię: to nie nas trzeba przekonywać o potrzebie wymiaru społecznego. Proszę z nami pracować celem wzmocnienia społecznego wymiaru Europy - społecznej gospodarki rynkowej - która jest, dodatkowo, zapisana jako cel w traktacie lizbońskim. Jestem do niego bardzo przywiązany i musimy wspólnie dążyć do jego osiągnięcia. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
(Oklaski)
Odnośnie do kwestii rządów - ulubionego tematu pana posła Verhofstadta, jak również mojego - raz jeszcze: proszę nam pomagać, wspierać nas. Jestem za intensywniejszym zarządzaniem Europą, zaś Europa potrzebuje takiego wzmocnionego zarządzania. Moja mowa - nazwą ją państwo przemówieniem, jest to przemówienie, lecz jednocześnie również przemówienie wygłaszane w imieniu nowego kolegium i odzwierciedlające ambicję polityczną, stanowisko polityczne - jest jasna. Żyjemy w czasach, jakich jeszcze nie było. Jak powiedziałem, zarówno w Europie, jak i poza nią potrzeba nam większej determinacji co do kwestii europejskich. Intelektualnie i politycznie jestem zupełnie przekonany, że jeśli Europa nie będzie działać wspólnie, istnieje ryzyko, że w przyszłości na arenie międzynarodowej będziemy odgrywać jedynie nieistotną rolę. Powiedziałem to w swych wytycznych, wobec szefów państw lub rządów, i zamierzam to powtórzyć na nieformalnym posiedzeniu Rady Europejskiej, pojutrze, gdyż jestem o tym przekonany.
Uważam, że niedawne wydarzenia służą jedynie wyraźniejszemu podkreśleniu tej sytuacji. Międzynarodowy kryzys finansowy pokazał, jak bardzo współzależne są nasze gospodarki. Problemy, jakich doświadcza obecnie strefa euro również pokazują, jak bardzo współzależne są nasze gospodarki. Musimy zatem zintensyfikować nasze wysiłki w zakresie europejskiej koordynacji i zarządzania. Brukseli niekoniecznie trzeba dawać uprawnienia krajowe; jest to debata rodem z XX wieku i moim zdaniem jej czas już minął. Błędem jest czynienie z niej debaty w stylu "to dla Brukseli, to dla Komisji, to przeciwko państwom członkowskim...”, gdyż jest to śmieszne.
Jest jasne, że chociaż chcemy odgrywać rolę w dzisiejszym świecie, same nasze państwa członkowskie nie liczą się na tyle, by negocjować jak równy z równym ze Stanami Zjednoczonymi, Rosją czy Chinami. Potrzebujemy więc tego wymiaru, nie po to, by wzmacniać Brukselę, lecz by wzmacniać Europę, a przede wszystkim skupić się na rzeczywistych interesach każdego z naszych współobywateli. W tym zakresie musimy działać wspólnie, i w tym zakresie również zwracam się do państwa: proszę nas wspierać. Potrzebujemy państwa wsparcia, nie w ramach kursu, który w nieunikniony sposób doprowadzi do wojny między instytucjami - obecnie bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy partnerstwa instytucyjnego - lecz by bronić interesów Europy w świecie.
Wreszcie, co do stosunków zewnętrznych, również tutaj miejmy całkowitą jasność. Gdzie w świecie liczy się Europa? Europa liczy się w świecie tam, gdzie ma rzeczywiście skoordynowane stanowisko. Jest szanowana w kwestiach handlowych, mogę państwa o tym zapewnić. Nasze przepisy dotyczące konkurencji są szanowane przez wszystkie główne ugrupowania międzynarodowe. Mamy wspólną politykę. Mamy instytucje. Mamy podstawę, w oparciu o którą można działać. Proszę jednak pamiętać, że żyjemy w okresie, zwłaszcza jeśli chodzi o bezpieczeństwo międzynarodowe, gdy Europa nie posiada instrumentów geopolitycznych i obronnych, jakie mają inni. Rozmawiając z niektórymi z naszych partnerów międzynarodowych, widzę bardzo wyraźnie, że myślą oni przede wszystkim w kategoriach bezpieczeństwa. Myślą w kategoriach strategicznej równowagi. Trzeba wyraźnie powiedzieć, że w tej dziedzinie Europa nie może być naiwna.
W Kopenhadze problemem nie był brak ambicji ze strony Europy, jak mówią niektórzy. Przeciwnie, byliśmy zdecydowanie najambitniejsi. Moim zdaniem Kopenhaga pokazała, że musimy wyrażać europejski interes w różnych obszarach oraz bronić go konsekwentnie i strategicznie, ze wszystkimi naszymi partnerami. Nie wolno nam więc po prostu prowadzić szczodrej polityki, choć jest ona ważna; musimy również mieć siłę, by bronić naszej hojności oraz przekonania do obrony naszych interesów. To właśnie zamierzam czynić i mam również nadzieję na państwa wsparcie w tym zakresie.
Wreszcie, niektórzy posłowie - między innymi pan poseł Lehne i pan poseł Swoboda, pani poseł Roth-Behrendt, pani poseł Wallis oraz pan poseł Rangel - dużo mówili o kwestii instytucjonalnej, a w szczególności o porozumieniu ramowym. Pragnę państwu powiedzieć, że podczas negocjacji z Parlamentem wyrażałem dokładnie ducha i literę traktatu lizbońskiego.
Niektórzy jeszcze nie uświadomili sobie, że Parlament Europejski posiada dziś uprawnienia, jakich nie miał przed traktatem lizbońskim. Wierzę w europejski wymiar parlamentarzysty, a gdy używam słowa "wymiar” - moja angielszczyzna nie równa się pańskiej, pani poseł Wallis - to nie po to, by powiedzieć coś niejasnego. Dla mnie "wymiar” oznacza głębię, oznacza zakres. W każdym razie jest to coś bardzo ambitnego.
Pragnę w tym duchu pracować z Parlamentem. Nie przeciwko innej instytucji, gdyż uważam - i muszę to tutaj powiedzieć - że potrzebujemy bardzo silnej Rady i Rady Europejskiej. Z zadowoleniem przyjmuję zawarte w traktacie lizbońskim nowości, zwłaszcza stałe przewodnictwo Rady Europejskiej, gdyż na dłuższą metę zapewnia to kontynuację i konsekwencję.
Bardzo cieszy mnie utworzenie funkcji Wysokiego Przedstawiciela, który jednocześnie jest wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej. Nie chodzi o komplikowanie spraw, wręcz przeciwnie! Zamiast dwóch ośrodków odpowiedzialnych za stosunki zewnętrzne, jednego po stronie Rady i jednego po stronie Komisji, mamy obecnie jedną kluczową postać - w tym przypadku baronessę Ashton - która będzie bronić europejskiego interesu posiadając mandat międzyrządowy, nadal bardzo istotny w sprawach zewnętrznych, ale też mandat europejski.
Dlatego też mówię to z wielkim przekonaniem. Sądzę, że błędem byłoby rozpoczynanie teraz debaty czy sporu instytucjonalnego. Potrzebujemy różnych instytucji. Niektórzy czuli się zmuszeni zadać odwieczne pytanie dotyczące Henry'ego Kissingera i numeru telefonu. Już raz to powiedziałem: Kissinger był sekretarzem stanu. Ufam, że od teraz odpowiednikiem amerykańskiego sekretarza stanu będzie baronessa Ashton. Ma ona za zadanie odgrywać tę rolę i jest do tego zdolna.
Jednakże na szczeblu szefów państw lub rządów poza stosunkami z naszymi państwami członkowskim traktat lizboński przewiduje przewodniczącego Rady, który reprezentuje Europę w kwestiach polityki zewnętrznej i ogólnych kwestiach bezpieczeństwa, jak również Komisję, która zgodnie z art. 17 reprezentuje Europę we wszystkich innych aspektach stosunków zewnętrznych. Oto nasz system.
Niektórzy chcieliby systemu zupełnie ujednoliconego. Jak mówili niektórzy, Stany Zjednoczone nie mają też czasami systemu całkowicie ujednoliconego. Czasami negocjujemy z administracją amerykańską i potem odkrywamy, że Kongres nie trzyma się dokładnie tej samej linii co administracja USA.
Ważne jest też, by zrozumieć w tym kontekście, że składamy się z 27 państw członkowskich. Mamy system stanowiący ulepszenie systemu wewnętrznego. Zamiast przewodnictwa zmieniającego się co sześć miesięcy mamy stałe przewodnictwo Rady. Mamy teraz wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącego Komisji. Jest to wprawdzie krok naprzód, jednak dynamizm jest ważniejszy niż mechanizm - i w ten właśnie sposób musimy nadać naszym działaniom nowy wymiar.
Zakończę apelując do Izby. Władzy towarzyszy odpowiedzialność. Będę tu z państwem bardzo szczery, panie i panowie: Parlament Europejski zdobył dzięki przedmiotowej korekcie wiele uprawnień. Ufam, że kompetencje te będą wykorzystywane nie tylko do celów polityki poprawiającej nam humor, lecz również jako element odpowiedzialności za rządzenie Europą wraz z pozostałymi instytucjami. Jest to duży sprawdzian odpowiedzialności wszystkich instytucji - Parlamentu Europejskiego, Komisji oraz Rady Europejskiej.
Niektórzy z państwa prosili mnie - jak sądzę, szczerze - bym wykazał się większą odwagą. Mogę państwu powiedzieć, że jestem gotów czynić wysiłki w tym kierunku. Jednakże sama Komisja nie będzie w stanie tego dokonać. Miejmy co do tego jasność. Byłoby to iluzją, a Komisja nie może ustanawiać swego wpływu, swej władzy, swego kierunku wbrew woli naszych państw członkowskich, które są państwami demokratycznymi.
Musimy te kwestie ustalić razem, ze zgromadzeniem parlamentarnym - w tym przypadku Parlamentem Europejskim - które rzeczywiście przyjmuje swą odpowiedzialność, które nie jest tylko, jak chcą niektórzy, miejscem protestu. Zauważyłem ponadto, że niektóre osoby mówią głośniej, gdyż są słabsze! Dlatego też potrzeba nam współpracy wszystkich europejskich grup politycznych będących u władzy.
Niektóre grupy polityczne powiedziały, że zagłosują przeciwko nam. Jeśli chodzi o skrajne ugrupowania, mogę państwu powiedzieć, że zmartwiłbym się, gdyby poparły nas one w głosowaniu. Nie potrzebuję tego rodzaju wsparcia. Komisja nie chce ich wsparcia. Komisja jednak chce i prosi o poparcie wszystkich sił europejskich. O to państwa proszę. Proszę o to skromnie, lecz również mocno wierząc, że potrzebujemy państwa poparcia oraz że mogą nam państwo pomóc wypełnić istniejącą dziś lukę.
Na czym polega prawdziwy problem? Miejmy i co do tego pełną jasność. Gdy rozmawiamy o tym z naszymi współobywatelami, widzimy że istnieje dziś w Europie - i to będzie ostatni punkt mojej wypowiedzi, panie przewodniczący - zasadnicza luka pomiędzy deklarowanymi przez nas ambicjami a wynikami, jakie udaje nam się osiągnąć.
Teraz niektórzy pragną wykorzystać tę lukę jako sposób zmniejszenia naszych ambicji. Inni - i my jesteśmy w tym obozie - chcą poprawić nasze wyniki, tak by odpowiadały naszym ambicjom. Liczę, że Izba spełni naszą ambicję, ambicję silniejszej Europy, w coraz bardziej wymagającym świecie.
Proszę o udzielenie wsparcia nowej Komisji, tak byśmy z naszą ambicją zamienili europejskie marzenie w rzeczywistość.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję, panie przewodniczący, za udzielenie szczegółowych odpowiedzi na pytania, uwagi, które padły z sali, a także bardzo generalne potraktowanie naszych wzajemnych relacji - Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego. Zdajemy sobie sprawę z odpowiedzialności, która ciąży na Parlamencie Europejskim. Nasze porozumienie ma charakter nowy, idziemy dalej w tej współpracy niż to było dotąd. Nasza wspólna odpowiedzialność, dwóch instytucji wspólnotowych - Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej - jest szczególnie istotna. Dziękuję za przedstawienie również wizji działań Komisji Europejskiej i kierunków tych działań. Chciałbym jeszcze raz podziękować panu Lópezowi Garrido reprezentującemu prezydencję hiszpańską i całej delegacji hiszpańskiej za obecność na sali w czasie naszych obrad i debaty.
Otrzymałem pięć projektów rezolucji złożonych zgodnie z art. 106 ust. 4 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 9 lutego 2010 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149)
Carlo Casini  
Jako przewodniczący Komisji Spraw Konstytucyjnych pragnę wyrazić moje wielkie zadowolenie z porozumienia osiągniętego co do zasadniczych zrębów nowego porozumienia ramowego pomiędzy Komisją a Parlamentem.
Musze jednak jasno powiedzieć, że musimy poważniej pomyśleć o charakterze relacji pomiędzy tymi dwoma instytucjami. Perspektywa rozwoju demokracji w Unii jest nadal taka, że Parlament jest postrzegany jako przedstawiciel ludu, zaś Rada jako pewnego rodzaju druga izba reprezentująca państwa. W takim kontekście Komisja powinna być uznana za rząd, i jest oczywiste, że taka konfiguracja wymagałaby zasad istotnie bardziej szczegółowych niż słusznie zarysowane dziś dostosowania.
Pragnę dodać pewną myśl na temat obywatelskiego prawa inicjatywy. Odnośne zasady trzeba będzie skroić na miarę skutków, jakie naszym zdaniem powinny nastąpić w jego konsekwencji. Skutki te muszą być rozważone w zestawieniu ze skutkami wynikającymi z istniejącego prawa każdego obywatela do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu petycji oraz ze skutkami ograniczonych uprawnień Parlamentu. Parlament nie posiada prawa inicjatywy, jednak ma prawo wnioskować, by Komisja zainicjowała proces legislacyjny.
Edite Estrela  
Gdy obecnie już rozwiązano problem instytucjonalny, wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego i wyborem nowej Komisji zaczyna się nowy etap w historii Unii. Nowa era, w której cel wyznacza ambicja co do naszej zdolności inicjatywy oraz co do naszej dalekowzroczności w zakresie wielkich wyzwań naszych czasów. Nowa era, w której Komisja będzie pracować w całkowitej harmonii z Parlamentem w poszukiwaniu rozwiązań problemów wpływających na obywateli Europy, jak przewidziano w porozumieniu międzyinstytucjonalnym. Nowa era europejskiego przywództwa w zakresie głównych kwestii współczesnego świata oraz właściwa reakcja na wyzwania przyszłości. Nowa era w integracji bardziej sprawiedliwej Europy wykazującej większą solidarność.
Nowe kolegium komisarzy, sądząc po tym, co przedstawili podczas przesłuchań, spełnia konieczne kryteria reagowania na bieżące potrzeby. Jest to Komisja równowagi, łącząca doświadczenie swych weteranów ze świeżością swych pozostałych członków. Jest ona również zrównoważona w kategoriach reprezentacji płci, jeśli zważymy na fakt, że jedna trzecia jej członków to kobiety, co w porównaniu z wcześniejszą sytuacją stanowi niewielki wzrost. Równowaga sił pomiędzy trzema instytucjami nikogo nie osłabia, a raczej wzmacnia Europę.
Ilda Figueiredo  
Przedstawiając nową Komisję Europejską przewodniczący Barroso przedstawił program stanowiący kontynuację neoliberalnej, federalistycznej i militarystycznej polityki starej Komisji. Przedstawione przez niego kolegium komisarzy będzie nadal działać w podobny sposób, którego potwierdzenie widzieliśmy podczas przesłuchań na forum komisji Parlamentu. Będzie to okres propozycji pogłębiania kapitalistycznej integracji europejskiej, której doświadczamy obecnie.
Po poprzedniej Komisji zostaje dużo przygotowanych prac, w tym ogólny zarys i to, co nazywa się konsultacjami publicznymi na temat strategii, która będzie kontynuacją tak zwanej strategii lizbońskiej. Na chwilę obecną nazywają ją strategią UE 2020, lecz powiedzieli już, że w rzeczywistości chodzi tu o "czas na rezultaty: wykorzystanie istniejących instrumentów w ramach nowego podejścia”. Innymi słowy, obecnie wiemy, że czeka nas więcej tego samego.
Ignorują potrzebę dokonania oceny, w jakim stopniu wdrożono środki przyjęte w imię strategii lizbońskiej i w jakim zakresie osiągnięto ogłaszane wtedy cele lub jakie były konsekwencje stosowania paktu stabilności. Ukrywają fakt, że w całej UE są ponad 23 miliony bezrobotnych - zaś w szczególny sposób dotknięci bezrobociem są ludzie młodzi, gdyż stopa bezrobocia wśród nich przekracza obecnie 21 % - jak również ponad 85 milionów ludzi żyjących w ubóstwie. Nie możemy zagłosować inaczej, jak przeciw tej nowej Komisji.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
na piśmie. - Panie przewodniczący, Komisja Europejska, której przewodniczy José Manuel Barroso, uzyskała dzisiaj większe poparcie niż w 2004 r. W debacie poprzedzającej głosowanie zgłoszono jednak wiele zastrzeżeń, zarówno co do jej składu, jak i nieklarownego podziału kompetencji w ramach nowego kolegium. Przykładowo ochrona konsumentów znajduje się w portfolio aż sześciu różnych komisarzy. Na razie trudno wyobrazić sobie, jak w praktyce te podzielone kompetencje będą wpływać na skuteczność prac poszczególnych komisarzy. Wybrana dzisiaj, 9 lutego 2010 r. Komisja Europejska będzie musiała wziąć się ostro do pracy, gdyż mniej więcej od października ubiegłego roku, kiedy to "planowo” powinien zostać wybrany jej nowy skład, stara komisja w zasadzie tylko trwała, nie podejmując żadnych nowych inicjatyw. Sprawdzianem dla nowej Komisji będzie przestrzeganie przez nią porozumienia ramowego w sprawie kontaktów z Parlamentem, szczególnie zasady równego traktowania Parlamentu i Rady.
Chciałabym też zwrócić uwagę, że podczas kadencji obecnej Komisji zostanie zrewidowane porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z 2003 r. Jako sprawozdawca w Komisji Prawnej pracuję właśnie nad tą tematyką i mam nadzieję, iż konstruktywna współpraca z nową Komisją przyniesie w tej dziedzinie konkretne efekty.
Rareş-Lucian Niculescu  
Nowe kolegium komisarzy to pierwszy pełny zespół Unii Europejskiej złożonej z 27 państw członkowskich. Rumunia i Bułgaria, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r., dopiero teraz mają możliwość zaproponowania komisarza na całą pięcioletnią kadencję.
Gratuluję Rumunii wyboru Daciana Cioloşa. Sądzę, że jego wystąpienie podczas przesłuchań przed Komisją Rolnictwa i Rozwoju Wsi zrobiło na wszystkich obecnych duże wrażenie. Uważam również, że jego profesjonalizm to dobry prognostyk, gdy myślimy o głównych wyzwaniach czekających nas w obszarze, którym będzie zarządzał. Odnoszę się tu głównie do nadchodzących debat w sprawie przyszłości wspólnej polityki rolnej.
Aby znaleźć najodpowiedniejsze rozwiązania, dostosowane do potrzeb i interesów wszystkich państw członkowskich, ten nowy komisarz będzie musiał cechować się głębokim zrozumieniem europejskiego rolnictwa, pracowitością i będzie musiał być świetnym dyplomatą, a wiem, że wszystkie te cechy posiada. Życzę całemu kolegium komisarzy wszelkich sukcesów i ufam, że praca, jaką zamierza wykonać w ramach przyszłego mandatu z powodzeniem przybliży Unię Europejską do jej obywateli.
Rafał Kazimierz Trzaskowski  
na piśmie. - Gratulując przewodniczącemu Barroso, jak i całemu kolegium komisarzy, mam jednocześnie nadzieję, że będziemy mieli teraz bardziej niezależną i dynamiczną Komisję. Taką, która będzie stała na straży przede wszystkim interesu wspólnotowego i która podejmie się odważnych reform polityk UE, do których musimy przystąpić po latach spędzonych na reformowaniu naszych instytucji. W relacjach Komisji z Parlamentem jesteśmy świadkami nowego otwarcia, które wynika nie tylko z nowych uprawnień PE, ale także, jak usłyszeliśmy jeszcze na jesieni, z chęci przewodniczącego Barroso do nawiązania swoistego partnerstwa z Parlamentem. Faktem jest, że poszczególne zapisy wstępnego porozumienia ramowego o współpracy obu instytucji znacznie wzmacniają wgląd Parlamentu w proces podejmowania decyzji, czyniąc go tym samym bardziej demokratycznym. Diabeł tkwi jednak w szczegółach, dlatego będziemy pilnować tych negocjacji do końca, by takie obietnice, jak np. włączenie PE w proces budowania dyplomacji UE, zostały spełnione.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.50 i wznowione o godz. 12.05)
