Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, wat punt 2 van de Notulen betreft, heb ik gisteren over de kwestie van de dumping van Noorse zalm gesproken. Ik moet het Parlement erop wijzen dat de geruchten die wij gisteren hebben gehoord juist schijnen te zijn en dat Noorwegen met de Europese Unie overeenstemming heeft bereikt over een exportbeperking op vrijwillige basis. In de EU zullen velen zich beslist ergeren aan het feit dat het land dat tegen het lidmaatschap van de EU heeft gestemd het blijkbaar gemakkelijker heeft zich met de Commissie in verbinding te stellen dan wij, leden van dit Parlement, die de kwestie gisteren ter sprake hebben willen brengen.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij vragen u met ons, FPÖ-afgevaardigden, op de tribune een bijzondere gast, de heer Lama Gangchen, voorzitter van de World Peace Foundation , die voor het eerst het Europees Parlement bezoekt, welkom te heten. Dank u!

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik kom uit een perifere regio waar visserij en viskwekerij uiterst belangrijk zijn omdat er geen andere werkgelegenheid voorhanden is. Ik ben het dan ook volledig eens met de heer Macartney, mijn collega uit Schotland. Wij moeten ons afvragen wie wij vertegenwoordigen. Vertegenwoordigen wij de burgers, vissers en viskwekers van de Unie of die van buiten de Unie? De Commissie moet zich eens grondig bezinnen over de vraag wie wij hier vertegenwoordigen.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het goed dat de heer Macartney deze kwestie ter sprake heeft gebracht. Het gaat hier om de positie van het Europees Parlement en zijn verhouding tot de Commissie. De Commissie visserij en het Parlement hebben altijd geoordeeld dat wij de Europese Unie in dit geschil met Noorwegen eensgezind moeten steunen. Ik vind het van de Commissie niet erg verstandig dat ze onderhandelingen aanknoopt en stiekem een overeenkomst sluit zonder met de gevolgen daarvan voor de Europese Unie rekening te houden. Wij moeten de Commissie verzoeken tijdens de volgende vergaderperiode een verklaring af te leggen zodat wij te weten komen wat achter de schermen gebeurt.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, nog steeds met betrekking tot deze kwestie ondersteunt de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten het verzoek van de andere fracties dat Sir Leon Brittan een verklaring aflegt. De afgelopen maanden heb ik getracht te weten te komen wanneer hij de resultaten bekend zal maken van de studie die zijn diensten hebben uitgevoerd. In de pers is uitgelekt dat hij voorstander was van een heffing op de invoer van zalm uit Noorwegen maar dat hij daarvoor nu terugschrikt. Nu schijnt hij de voorkeur te geven aan het oude recept van minimuminvoerprijzen dat, zoals wij hier in het Parlement hebben vastgesteld, in het verleden niets heeft opgeleverd. Ik hoop dan ook dat Sir Leon Brittan, zoals de heer Provan heeft voorgesteld, op de maandag of dinsdag van de volgende vergaderperiode in Straatsburg een volledige verklaring zal afleggen over de stand van zaken in deze uiterst ernstige aangelegenheid, die in Schotland, Ierland en elders in de Gemeenschap duizenden banen in gevaar brengt.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Sociale zekerheid: werknemers die zich binnen de EU verplaatsen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0118/97) van mevrouw Oomen-Ruijten, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (COM(96)0452 - C4-0543/96-96/0227(CNS)).

Oomen-Ruijten
Voorzitter, collega's, dames en heren, het voorstel dat wij vandaag behandelen, beoordeelt het Parlement als zeer positief, mijnheer de commissaris. Het voorstel is bedoeld om de telematicadiensten zoals die er in de lidstaten zijn en die benodigd zijn voor de coördinatie van de sociale zekerheidsstelsels om die ook, laten wij het maar huiselijk zeggen, armen en voeten te geven. Wij kunnen met dat voorstel zeer goed leven.
Dan, een ander voorstel, ook prima, dat zijn de prestaties bij ziekte en moederschap voor studenten en stagiaires. Wij hebben in Europa het vrije verkeer. Wij willen dat ook bevorderen. Wij willen er ook voor zorgen dat steeds meer studenten de mogelijkheid krijgen om een stagejaar of een studiejaar door te brengen in het buitenland. Wat is dan meer aannemelijk dat men dan op grond van de voorzieningen die men uit de lidstaat heeft ook recht heeft op een verzekering in het kader van ongevalsziekte en moederschap.
De wijziging kan dus op de steun rekenen. Helaas moet ik ook constateren dat Nederland, mijn eigen lidstaat, dat die een bepaling heeft laten opnemen waarbij deze mooie regeling niet voor de studenten die vanuit Nederland komen en naar het buitenland gaan, gaat gelden. Die uitzonderingsbepaling die Nederland daar gevraagd heeft die vinden wij in de commissie sociale zaken, dat die eruit moet. Het kan niet zo zijn dat één lidstaat zijn studenten of stagiaires anders wil beoordelen dan de andere lidstaten.
Dan heb ik nog een paar aanvullende vragen. Het probleem van de grensarbeiders kennen wij allemaal en het is niet alleen een probleem dat in Nederland/België/ Duitsland geldt ook in Frankrijk/Spanje, Spanje/Portugal, Italië. Dat probleem van de grensarbeiders wordt steeds groter, omdat, ook onder druk van bezuinigingen vaak in de sociale zekerheid, lidstaten ertoe overgaan om wijzigingen in hun systeem aan te brengen. Wanneer men die wijzigingen aanbrengt dan is men niet altijd zo ver om ook meteen bij de Europese Commissie aan te melden dat men wijzigingen aanbrengt en dat die wijzigingen bekeken worden of ze mogelijke consequenties hebben voor mensen die in het ene land wonen en in het andere land werken. Ik constateer dat de aanmelding niet goed is. Ik vraag de commissaris, wat gaat u daar aan doen.
Een ander punt is dat op het moment dat er gemeld zou kunnen worden - er is nu een concreet geval, helaas ook weer in Nederland dat gisteren in de Tweede Kamer in een algemeen overleg is besloten en waarvan ik vastgesteld heb dat alle fracties bij ons in de Kamer, niet alleen de CDA-fractie, maar ook de VVD, Partij van de Arbeid en D66 - dat alle fracties aan de staatssecretaris gevraagd hebben om nu eens een keer te gaan overleggen met de Europese Commissie of het wel klopt wat zij gedaan hebben. Wat hebben zij namelijk gedaan. Zij hebben een voorstel ingediend om de rechten van mensen die in Nederland werken en in het buitenland wonen c.q. van plan zijn er te gaan wonen, om die rechten drastisch te beperken. Dat betekent niet alleen dat wanneer men arbeidsongeschikt wordt, dat men dan maar voor een bepaalde periode, als men Belgische grensarbeider is in Nederland, die arbeidsongeschiktheid mee krijgt. Maar dat betekent ook veel verdergaand dat ook de opbouw van bijvoorbeeld een AOW, een volksverzekering, niet meer gegarandeerd is. Ik vraag de Commissie: heeft u daarover met Nederland contact gehad? Want het is regeling niet alleen voor de onmiddellijke omgeving, maar ook een regeling naar derde landen toe die in heel Europa haar consequenties zou kunnen hebben. Heeft u contact gehad? Bent u bereid om heel snel contact op te nemen? Want als het algemeen overleg er is geweest dan wordt het meteen in de Kamer behandeld. Bent u bereid sneller contact op te nemen en ons ook te melden wat u ervan denkt?
De wijzigingen in de sociale zekerheid zoals die er steeds zijn daarover heeft het Parlement zich in een eerder verslag van ondergetekende al een keer uitgesproken. Zou het nu niet noodzakelijk zijn om die pendeleffecttoets of de grenseffecttoets, of hoe je het ook wil noemen, toch niet eens een keer met de ministers van Sociale Zaken te bespreken, zodat wij in elk geval vooraf weten wat er precies aan de hand is en dat er niet steeds achteraf corrigerend moet worden opgetreden.
Voorzitter, nogmaals dank voor de voorstellen van de Commissie, voor de goede samenwerking en ik hoop dat de amendementen aangenomen worden.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag regelt de sociale zekerheidsstelsels voor het geval dat werknemers, zelfstandigen en hun gezinnen binnen de Gemeenschap verhuizen. Het is een belangrijk verslag, daar het vrije verkeer toeneemt, wat vanzelfsprekend een goede zaak is. De wijzigingen die de Commissie nu voorstelt, zijn bedoeld om de wijzigingen op te nemen die al voor een groot deel in de nationale wetgevingen opgenomen zijn. Het is uiteraard goed dat dat gebeurt.
Op het ogenblik hebben mensen die tijdelijk voor studie in een andere lidstaat verblijven, bij ziekte slechts recht op een "minimum medische verzorging" , een soort basiszorg of noodzorg. Op grond van het voorstel van de Commissie echter, zullen zij elke keer als daar behoefte aan is, recht krijgen op medische verzorging, iets wat toch eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn. Dit moet natuurlijk worden gesteund en dat zullen wij ook doen. De parlementaire commissie staat hier positief tegenover en juicht de verbeteringen toe, zeker ook voor studenten.
De liberale fractie steunt amendementen die erop gericht zijn om ook burgers uit derde landen die in de EU studeren, recht te geven op acute medische verzorging. Mijnheer de Voorzitter, dit betekent een verbetering vergeleken met de huidige situatie. Ik wil er echter op wijzen dat er verschil blijft bestaan tussen studenten uit de EU en studenten van buiten de EU. Maar het is een stap in de goede richting, die de situatie van studenten van buiten de EU verbetert. Het verschil dat blijft bestaan moet bij de volgende hervorming glad gestreken kunnen worden. De liberale fractie zal vóór dit verslag stemmen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, wij hebben nu al een hele tijd de interne markt. Wij hebben ook een langzaam groeiende, grensoverschrijdende mobiliteit, maar het vrije verkeer van werknemers is nog altijd ontoereikend door sociale zekerheid, verzekering en toegang tot gezondheidsstelsels gedekt. Het verslag van mevrouw Oomen-Ruijten en de basistekst van de Commissie zijn inderdaad een allereerste stap om toch al het eerste minimum tot stand te brengen van wat wij nodig hebben om ervoor te zorgen dat de sociale grondrechten ook van kracht zijn in het kader van de zich reëel uitbreidende grensoverschrijdende mobiliteit van werknemers.
Het is belangrijk dat dit ook voor in opleiding zijnde werknemers geldt en dat studenten eronder vallen, want het gaat inderdaad om een sector waarin de mobiliteit zich terecht ook als een bijdrage tot consolidatie en ontwikkeling van de interne markt voor arbeid in loondienst bijzonder ontwikkelt. Daarnaast onderstreep ik dat ervoor moet worden gezorgd dat burgers uit derde landen niet langer worden gediscrimineerd, zoals nu het geval is. Wij moeten verder in deze richting gaan. We hebben ook nog andere wensen waaraan niet tegemoet is gekomen. Omdat wij er natuurlijk belang bij hebben dat de migratie, de grensoverschrijdende mobiliteit zich in de Europese Unie ontwikkelt, hebben wij ook belang bij het scheppen van de mogelijkheid voordelige regelingen uit eigen land mee te nemen als het om een tijdelijk verblijf in een ander land van de Unie gaat. Op dat punt blijft het verslag qua realistische inschatting van de mogelijkheden ten achteren bij wat nodig zou zijn. Over het geheel genomen kunnen we eigenlijk concluderen dat we op de gebieden waarop wij als Parlement iets te zeggen hebben, blijkbaar heel grote moeilijkheden hebben om zelfs maar kleine vorderingen door te drukken. Alleen daar waar wij niets te zeggen hebben, kunnen wij grote beginselen formuleren. Deze discrepantie moeten wij eindelijk overwinnen. Wij moeten tot een echt beginselvast, doortastend beleid in onze wetgevingsprocedures komen.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats dank ik mevrouw Oomen-Ruijten voor haar vastberaden steun voor de wijziging van verordening (EEG) nr. 1408/71 en verordening (EEG) nr. 574/72. De Commissie is ingenomen met de zeer positieve houding van het Europees Parlement ten aanzien van dit voorstel. Het Parlement is het er met de Commissie over eens dat de verordeningen (EEG) nrs. 1408/71 en 574/72 betreffende de coördinatie van de sociale-zekerheidsregelingen in het licht van de in de nationale wetgevingen aangebrachte wijzigingen dienen te worden aangepast.
Het Parlement is het er met de Commissie ook over eens dat in de tekst van de verordening de basis moet worden gelegd voor de toepassing van telematicadiensten voor de coördinatie van de socialezekerheidsregelingen. Het gaat om het programma-TEST, waarvan mevrouw Oomen-Ruijten het bijzondere belang heeft onderstreept.
Het Parlement is het ook eens met het voorstel om het recht op prestaties in de gezondheidszorg uit te breiden tot studenten en stagiairs die in een andere lidstaat verblijven dan die waar zij verzekerd zijn. Mevrouw OomenRuijten stelt in haar verslag drie amendementen voor. Het eerste en het derde hebben betrekking op de voor Nederland voorgestelde afwijking inzake de terugbetaling tussen lidstaten van gezondheidsuitgaven voor studenten. Het ziet ernaar uit dat die afwijking Nederland tegenover de andere lidstaten bevoordeelt. De Commissie is dan ook bereid die amendementen te aanvaarden.
Het tweede amendement strekt ertoe het recht op gezondheidszorg uit te breiden tot onderdanen van derde landen die tijdelijk in een andere lidstaat verblijven dan die waar zij verzekerd zijn. De heer Wolf heeft daarover gesproken. De Commissie heeft dit, jammer genoeg zonder succes, al in 1995 aan de Raad voorgesteld. Toch is de Commissie bereid ook dit amendement in haar gewijzigd voorstel op te nemen.
Ten slotte had mevrouw Oomen-Ruijten het nog over een ander punt, dat niet uitdrukkelijk te maken heeft met het verslag dat wij vandaag bespreken. Het gaat om een besluit van de Nederlandse regering dat weldra in werking zou treden en dat betrekking heeft op de uitkeringen wegens arbeidsongeschiktheid. DG V is op de hoogte van het probleem en heeft afvaardigingen van de arbeidsongeschikte personen over het voorstel gehoord. DG V heeft de juridische dienst om een advies over de kwestie gevraagd. Het blijkt om een vrij ingewikkelde en politiek zeer netelige aangelegenheid te gaan. De Commissie betreurt het besluit maar kan niet beletten dat het ten uitvoer wordt gelegd. Als dat gebeurt, kan de Commissie evenwel, als het besluit strijdig is met de wetgeving van de Europese Unie, een inbreukprocedure openen. Ik kan mevrouw Oomen-Ruijten verzekeren dat de zaak met de nodige aandacht zal worden gevolgd.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 11.00 uur plaats.

Registratie van de opvarenden van passagiersschepen
en opleidingsniveau van zeevarenden
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0152/97 van de heer Watts, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen (COM(96)0574 - C4-0029/97-96/0281(SYN)); -A4-0174/97 van de heer Parodi, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 94/58/EG inzake het minimum-opleidingsniveau van zeevarenden (COM(96)0470 - C4-0550/96-96/0240(SYN)).
Watts
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie vervoer en toerisme meent dat het Parlement dit Commissievoorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen in de Europese Unie moet aannemen. De commissie heeft met deze maatregel immers eenparig ingestemd. Voor ons is het overduidelijk dat deze maatregel onontbeerlijk is om zoek- en reddingsoperaties doelmatig te maken.
Om het belang van deze maatregel ten volle te beseffen, moeten wij ten minste tien jaar in de tijd teruggaan, meer bepaald naar de ramp met de Herald of Free Enterprise in 1987, nu iets meer dan tien jaar geleden. Toen dat schip zonk en daarbij 190 mensen omkwamen, was de conclusie van het officieel verslag dat een van de factoren die aan de basis lagen van het zinken van het schip de zorgeloosheid was van de maatschappij, namelijk P&O. Die zorgeloosheid kwam onder meer tot uiting in het feit dat de maatschappij niet wist hoeveel personen zich aan boord van het schip bevonden en ook de namen van de opvarenden niet kende. Een van de aanbevelingen van het verslag-Sheen was dat opvarenden moeten worden geregistreerd en dat iedereen een instapkaart moet krijgen.
In de tien daaropvolgende jaren is vrijwel niets ondernomen om die aanbeveling in de praktijk te brengen. Sedertdien zijn nog andere zware en minder zware ongevallen met passagiersschepen gebeurd. Bij een brand op de Scandinavian Star kwamen velen om het leven. Het zwaarste ongeval was het vergaan van de Estonia, waarbij negenhonderd mensen het leven verloren. In al die gevallen werden de zoek- en reddingsoperaties bemoeilijkt door het feit dat de opvarenden niet waren geregistreerd.
Sommigen zeggen dat die registratie een extra last betekent en extra kosten zal veroorzaken. Tot op zekere hoogte krijgen de maatschappijen daarmee inderdaad een grotere verantwoordelijkheid, maar aan de vooravond van het nieuwe millennium is het minste wat wij van de ferrymaatschappijen mogen verwachten dat ze erkennen dat ze moeten weten hoeveel personen zich aan boord van hun schepen bevinden en wie die personen zijn. Als ze gedetailleerde lijsten kunnen bijhouden voor de controle op de belastingvrije verkoop - wat ze ook volgens mij inderdaad moeten doen -, vraag ik mij af waarom ze geen passagierslijst zouden kunnen bijhouden om zoek- en reddingsoperaties te vergemakkelijken. Het leven van hun passagiers en bemanning is beslist even belangrijk als de toepassing van de voorschriften betreffende de belastingvrije verkoop van goederen.
Er zijn ook een aantal andere punten waarop ik het Parlement wil wijzen. In de eerste plaats is er de kwestie van de overlading. Jammer genoeg varen in de Europese Unie nog steeds veerboten met te veel opvarenden aan boord. Deze maatregel zal dat onmogelijk maken. In de tweede plaats zal deze maatregel, zoals ik al heb gezegd, de zoek- en reddingsoperaties doelmatiger maken. In mijn land is de kustwacht het met deze maatregel volkomen eens. Hij zal het werk van de kustwacht sterk vergemakkelijken. In mijn eigen kiesdistrict hebben de Kentse brandweerdiensten mij gezegd dat dit nu juist de informatie is die ze nodig hebben en vragen ze zich af waarom wij tien jaar hebben gewacht om deze maatregel te nemen.
In de derde plaats kan deze maatregel ervoor zorgen dat veiligheidsuitrusting op de schepen geschikt is voor het soort passagiers dat ze vervoeren. Ten slotte zal de maatregel - dat is wellicht het allerbelangrijkst - een mentaliteitsverandering bij de ferrymaatschappijen teweegbrengen. De opvarenden zijn niet langer nummers en een bron van inkomsten, maar echte mensen met een naam, een leven, een gezin en een eigen waarde.
De algemene opzet van dit voorstel is goed. De informatie moet echter onmiddellijk op de plaats van vertrek van het schip beschikbaar zijn. Een half uur wachten kan jammer genoeg een half uur te veel zijn. De Herald of Free Enterprise zonk 22 minuten na de afvaart in Zeebrugge. In de tweede plaats menen wij dat de maatregel ook moet worden uitgebreid tot onderzeese tunnels, meer bepaald tot de Eurotunnel. Het heeft niet veel zin dat de maatregel wel voor de Kanaalroutes maar niet voor de tunnel zou gelden. Wij weten gewoon niet hoeveel mensen zich op een gegeven ogenblik in de Kanaaltunnel bevinden. De hulpdiensten zeggen, net zoals de ferrymaatschappijen, dat wij omwille van de eerlijkheid en de veiligheid ook daaraan iets moeten doen. Ik hoop dat de heer Kinnock nader op dit voorstel van ons zal ingaan. Ten slotte vragen wij dat niet alleen reizen van ten minste twintig mijl maar ook reizen van meer dan twee uur onder de maatregel vallen. Wij hopen dat de heer Kinnock ook daarmee kan instemmen.
Kortom, wij menen dat de jongste twee jaar op het gebied van de veiligheid van veerboten eindelijk echte vooruitgang wordt geboekt. De ramp met de Estonia heeft jammer genoeg voor de nodige stimulans moeten zorgen, maar ik breng ook hulde aan de heer Kinnock die, sedert hij lid van de Commissie is geworden, aan de kwestie van de veiligheid in het algemeen altijd de grootste aandacht heeft geschonken. De veiligheid op zee is ook steeds bovenaan de agenda van dit Parlement blijven staan. De heer Kinnock verdient onze hulde voor de grote vaardigheid waarmee hij een aantal belangrijke wetgevingsvoorstellen tot een goed einde heeft gebracht om de levens van opvarenden en bemanningen beter te beveiligen. Het werk moet worden voortgezet en ook in mijn verslag erken ik dat er nog veel moet gebeuren. Wij geloven echter dat deze vrij eenvoudige maar belangrijke maatregel de veiligheid op zee sterk zal bevorderen. Wij kijken uit naar verdere samenwerking met allen die onze bezorgdheid delen, in het bijzonder met de heer Kinnock. Wij verzekeren hem dat wij zijn inspanningen om de veiligheid bovenaan op de agenda te plaatsen altijd zullen steunen.

Parodi
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst (STCW), dat in 1995 is herzien, heeft tot doel de opleiding van zeelieden beter af te stemmen op de dagelijkse praktijk van het zeevervoer, in het bijzonder op de nieuwe technologieën die hun intrede op de schepen hebben gedaan, en op de nieuwe beroepsopleidingsmethoden. Vergeet immers niet dat ongeveer 80 % van alle ongelukken op zee hoofdzakelijk te wijten is aan menselijke fouten of nalatigheden.
Om een eind te maken aan deze situatie, of in ieder geval de invloed van de "menselijke factor" op ongelukken op zee te verminderen, moesten er dus minimumeisen worden vastgesteld voor de beroepsopleiding, de diplomering en wachtdiensten van zeevarenden. Verder moest gezorgd worden dat er controle op de naleving van de internationale bepalingen zou worden uitgeoefend, waarbij moest worden vermeden dat het vertrouwen in de uitgereikte diploma's afnam door de gebrekkige naleving van de bepalingen van het verdrag, zoals in het verleden wel gebeurd was.
Het nieuwe verdrag uit 1995, dat door veertien lidstaten van de Europese Unie is ondertekend, is een stap op weg naar meer veiligheid op zee, omdat de IMO op grond hiervan meer bevoegdheden krijgt ten aanzien van de procedures voor controle op de opleidings- en beoordelingsmethoden die de verdragsluitende landen hanteren.
Tegelijkertijd kan de IMO tegen eventuele nalatigheden optreden door te weigeren de uitgereikte diploma's internationaal te erkennen.
Het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 94/58/EG, waarover mijn verslag gaat, hoopt dat alle vereisten van het Verdrag in de Europese Unie concreet en correct worden toegepast, en dat ze een plaats krijgen in het communautair rechtsstelsel.
Uitgangspunt en rode draad van mijn verslag is de noodzaak de veiligheid op zee te verhogen en daarom heb ik enkele wijzigingen voorgesteld, zonder de juridische aard van het verdrag geweld aan te willen doen. Die wijzigingen beogen ten eerste het voorstel voor een richtlijn binnen de bestaande mogelijkheden te verbeteren en te consolideren en de interpretatie en toepassing ervan te vereenvoudigen, en ten tweede de eventuele rechtsonzekerheid of juridische conflicten weg te nemen als het gaat om de verplichtingen van de lidstaten op het gebied van uitgifte en erkenning van de diploma's van zeevarenden.
Uitgaande van deze criteria zijn de volgende belangrijke wijzigingen op de oorspronkelijke tekst aangebracht: overeenkomstig de nieuwe SOLAS-verordening die op 1 juli van kracht wordt, moet aan boord van de schepen een werktaal worden vastgesteld, zodat alle bemanningsleden met elkaar kunnen communiceren; verder is het zinvol het werk aan boord beter af te stemmen op de vereiste kwalificaties; daarnaast moet er een rationeler systeem komen voor erkenning van de door derde landen afgegeven kwalificaties, dat aan een aantal kwaliteitseisen moet voldoen om te voorkomen dat er laaggekwalificeerde bemanningen worden ingezet; en als laatste moet de richtlijn inzake de "havenstaatcontrole" worden versterkt.
Een goede opleiding van zeevarenden kan mijns inziens de veiligheid en de concurrentiepositie van de communautaire vloot verbeteren en wereldwijd gezien het aantal substandaard schepen terugdringen.
Ofschoon nog niet precies te overzien is hoeveel effect de herziening van het verdrag zal sorteren, is op dit moment in ieder geval wel duidelijk dat dit aanzienlijk zal zijn. De meeste internationale organisaties gaan er namelijk van uit dat toepassing van de nieuwe normen wereldwijd zal leiden tot een daling van het aantal zeevarenden die in het bezit zijn van internationaal erkende diploma's. Als dit tot gevolg heeft dat de vakbekwaamheid over het algemeen stijgt, zal dat zonder meer gunstig zijn voor de internationale scheepvaartindustrie.
Ook zou het mijns inziens heel goed zijn tegelijkertijd methoden in te voeren om de opleiding van Europese gekwalificeerde arbeidskrachten te bevorderen, want dat is een slinkende groep.
Uit internationale statistieken blijkt dat er op de wereldvloot een tekort van 18.000 mensen is, hetgeen overeenkomt met ongeveer 4, 4 % van de beroepsbevolking.
De lidstaten en regio's kunnen proberen dit aantal binnen te halen door middel van een beleid dat gericht is op het aantrekken van jongeren voor beroepen in de zeevaart, door de oprichting van een Europees Maritiem Instituut - waar onze Vergadering al vaker om gevraagd heeft - en door bijscholing en cursussen voor zeevarenden.
De scheepvaartmaatschappijen kunnen in ieder geval niet in hun eentje voor deze doelstelling opdraaien, want die gaan voor het merendeel nu al zwaar gebukt onder beheerskosten die niet op de marktsituatie aansluiten. Er zouden fiscale en economische stimuleringsmaatregelen moeten worden getroffen om het aannemen en opleiden van Europese zeevarenden concurrerend te maken.
Waar het om draait is veiligheid op zee, bescherming van het menselijk leven en behoud van het zeemilieu, maar vooral bescherming van een beroep en de onverwijlde noodzaak nieuwe, specialistische werkgelegenheid in Europa te creëren, want in Europa stijgt de vraag in deze sector.
Met dit verslag zijn wij wederom op weg om nieuwe arbeidsmogelijkheden voor onze jongeren aan te boren.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, mijnheer de Commissaris, het ziet ernaar uit dat wij het tijdens deze vergadering hier in Brussel eens zullen kunnen worden over twee dossiers betreffende de veiligheid op zee en dat verheugt mij. Toen we hier een maand geleden bijeen waren, konden we het met de Commissie niet eens worden over een faire behandeling van de scheepsbouwindustrie. Net zoals de heer Watts wil ik echter onderstrepen dat wij in de Commissie vervoer en toerisme van het Parlement tevreden zijn over de samenwerking met de Commissie en vooral met commissaris Kinnock wat het thema veiligheid op zee betreft.
Uiteraard steun ik de twee ingediende voorstellen. Er gebeuren nog steeds vele ongelukken op zee, waarbij steeds weer een groot aantal mensen om het leven komt. Het is moeilijk om ons in te beelden dat een groot schip zoals de Estonia in zee kan verdwijnen, maar het is de tragische werkelijkheid. Daarom is het onze plicht iets te doen om de veiligheid op zee te verbeteren. De veiligheid is met andere woorden niet veilig genoeg. De veiligheid op zee moet permanent op de dagorde staan, want we zijn er nooit mee klaar en er kunnen op elk moment nieuwe uitdagingen opduiken. Indien we willen, kunnen we echter positieve dingen doen en meer en meer goede resultaten boeken. Ik denk dat dit het geval is met de twee richtlijnen die nu aan de orde zijn.
De richtlijn inzake de registrering van de opvarenden van passagiersschepen zal bijdragen tot een verbetering van reddingsoperaties in crisissituaties. De regels zullen belangrijke gevolgen hebben voor de redding van oudere en gehandicapte personen. Over het algemeen staan de rederijen nogal sceptisch tegenover dergelijke voorstellen. Misschien ligt dit aan het feit dat verbeteringen geld kosten. De rederijen kunnen zich troosten met de gedachte dat wij in de Unie een goede samenwerking hebben wat de veiligheid betreft en dat in speciale gevallen altijd van de regels kan worden afgeweken. We moeten echter ergens beginnen en dit is een goed uitgangspunt.
De richtlijn over het minimumopleidingsniveau voor zeevarenden moet er naar mijn mening in de eerste plaats komen omdat 80 % van alle ongelukken op zee door menselijke fouten veroorzaakt worden. Wij moeten het nodige doen opdat de zeevarenden hun kennis op gebied van eerste hulp bij ongelukken, talen en andere zaken continu kunnen verbeteren. Het Westen verliest inderdaad arbeidsplaatsen ten voordele van andere landen in de wereld. Dit geldt ook binnen de zeevaart. Wij moeten ons dus hoeden voor sociale dumping. Daarom zijn we gedwongen op gebied van zeevaart een offensief beleid te voeren zoals we dat ook in andere sectoren moeten doen. Als we voldoende werkgelegenheid voor Europese werknemers willen scheppen, in welke sector ook, moeten we voor kwaliteit zorgen. Wat de zeevarenden betreft, wil dit zeggen opleiding en nog eens opleiding.
Ik vestig de aandacht van de commissaris op amendement 10 in het verslag van de heer Parodi. Dit amendement heeft de steun van de Socialistische Fractie. Ik weet dat de leden van de PPE dit amendement niet steunen, maar ik zou van de commissaris graag willen horen in hoeverre de Commissie van plan is dit amendement over te nemen.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met de rapporteur, de heer Watts, hartelijk te bedanken voor het zeer ambitieuze werk dat hij gestoken heeft in dit verslag, dat nu leidt tot verplichte bepalingen inzake passagierslijsten in de hele Europese Unie. Ik vind het passend om hier ook een woord van dank te richten aan Commissaris Kinnock voor de door hem getoonde inzet op het gebied van veiligheidsverhogende maatregelen.
Toen ik een paar jaar geleden het voorrecht had om tot lid van dit Parlement te worden gekozen, ging de eerste vraag die ik aan Commissaris Kinnock stelde, precies over verplichte passagierslijsten. Hij beloofde tijdens een vergadering van de Commissie vervoer om met maatregelen te komen. Ik ben dan ook dankbaar dat wij vandaag over deze kwestie een besluit nemen.
Op een donkere nacht in september 1994 vond het verschrikkelijke ongeluk plaats waarbij de veerboot "Estonia" tijdens de overtocht tussen Tallinn en Stockholm verging. Er kwamen bijna 900 mensen bij om. Dat was een van de allergrootste rampen van de moderne zeevaart, maar tegelijkertijd slechts één in een reeks van ernstige ongelukken in de Europese vaarwateren tijdens de laatste decennia. Een groot probleem bij al deze ongelukken was dat niet met zekerheid viel vast te stellen wie er eigenlijk aan boord waren. In geen enkel geval bestonden er passagierslijsten. Het is gemakkelijk om achteraf te zeggen dat dit dom was, dat het een vanzelfsprekende vereiste had moeten zijn dat diegene die misschien wel tegen de 1000 mensen op een veerboot vervoert, niet alleen moet weten hoeveel mensen er aan boord zijn, maar ook wie. Dat was echter niet het geval. Dat moeten wij nu veranderen. Als men kijkt wat er de dagen en weken na de ramp met de Estonia in het Europese Parlement is gebeurd, ziet iedereen dat dit Parlement als één man maatregelen eiste om verdere rampen zo veel mogelijk te voorkomen en om, wanneer ongelukken toch plaatsvonden, de gevolgen daarvan zoveel mogelijk te beperken. Ik vind dat dit de werkelijk kracht van dit Parlement toont als doelmatig instrument bij de meningsvorming over noodzakelijke veranderingen. Als gevolg van het krachtige optreden van het Parlement is een aantal voorstellen gedaan om de veiligheid van het vervoer per veerboot te verbeteren.
Het is natuurlijk een treurig feit, mijnheer de Voorzitter, dat men ongelukken nooit helemaal kan voorkomen, maar men kan het risico erop verminderen en het reddingswerk doelmatiger maken. De registratie van de passagiers aan boord is in dat verband een fundamentele voorwaarde om het werk van de reddingsbrigades doelmatiger te maken. Het gaat er o.a. om te weten hoeveel kinderen en ouderen zich aan boord bevonden.
In het nu gepresenteerde voorstel is eigenlijk maar één beperking te vinden, namelijk de duur van de reis. Deze is beperkt tot 20 zeemijlen tussen twee havens. Op dit gebied heeft de Commissie vervoer een geringe aanvulling, waarvan ik hoop dat de Commissaris die zal kunnen aanvaarden.
Het is positief dat er nu een samenhangend kader voor het Europese beleid inzake de veiligheid op zee ontwikkeld wordt. De pressie die het Europese Parlement gedurende tien jaar in dit verband heeft uitgeoefend, heeft hierbij een beslissende rol gespeeld. Het is van belang dat wij de zaak nu niet laten rusten, maar dat wij hier mee doorgaan.
Ik wil graag eindigen met de Commissaris te vragen om in zijn betoog aan te geven welke verdere maatregelen hij wil voorstellen om de veiligheid op zee nog verder te vergroten.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, beide verslagen betreffen inderdaad de veiligheid op zee. Dat is ook nodig, niet alleen omdat er regelmatig rampen gebeuren. Dat is altijd al zo geweest en dat zal helaas altijd zo blijven, maar voornamelijk om de gevolgen van die rampen die onvermijdelijk zijn tot een minimum te beperken. Daarom is het ook noodzakelijk dat wij ons als Europese Unie aanpassen bij de standaards die daarvoor door de International Maritime Organisation voor zijn gesteld. Jammergenoeg is het zo dat wij geen eigen Europees register hebben, geen euros, niet tot stand gekomen, nog steeds betreurenswaardig, maar goed.
Voor zover wij ons aanpassen, zijn er twee problemen die zich bij beide verslagen voordoen. Het eerste probleem is door de rapporteur Parodi aangesneden, onderwerp van een taal.
Misschien kan de heer Kinnock even aandacht schenken aan wat ik zeg. Vorig jaar was er de ramp met de Sea Empress, die voor de mooie kust van zijn eigen Wales is gezonken. Ik zie dat de heer Kinnock nu luistert. Bij die ramp bleek dat men met de bemanning van de Sea Empress alleen via de eigenaar van het plaatselijke Chinese restaurant kan communiceren omdat ze volledig uit Chinezen bestond. In het verslag van de heer Parodi vragen wij dat overal dezelfde taal wordt gebruikt. Met alle respect voor de andere Europese talen moet dat, zoals in de luchtvaart, het Engels zijn. Dat is mijn eerste opmerking.
Met betrekking tot het verslag van de heer Watts vraag ik mij af in hoever wij, ondanks al onze goede bedoelingen, de toepassing van de maatregel zullen kunnen controleren en hoeveel scheepsbemanningen de voorschriften in acht zullen nemen.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Watts, en commissaris Kinnock van harte bedanken voor hun initiatief, dat natuurlijk onterecht steeds maar is uitgesteld, maar dat misschien de voorwaarden kan scheppen voor veiliger passagiersveerboten waarop meer rekening met de passagiers wordt gehouden.
De verschillende sprekers hebben eigenlijk allemaal dezelfde meningen geuit, en daaruit blijkt wel dat dit voorstel unaniem gesteund wordt. Griekenland heeft veel know-how op het gebied van haar eigen havens en op het gebied van reizen binnen Griekenland, en op grond van die ervaring kan ik u vertellen dat dit voorstel om verschillende redenen noodzakelijk is. Ten eerste moet voorkomen worden dat passagiersschepen te zwaar beladen worden, want dat is heel kwalijk. Ten tweede moet gecontroleerd worden of er voldoende reddingsboten zijn in verhouding tot het aantal passagiers; ten derde moet gezorgd worden dat alle noodzakelijke gegevens beschikbaar zijn voor het geval een ongeluk plaatsvindt, en ten vierde moeten de scheepvaartmaatschappijen - zoals de heer Watts heel terecht stelt - nu eindelijk eens hun houding tegenover het publiek wijzigen; zij moeten hun passagiers niet als goudmijntjes zien, maar vooral als burgers aan wie zij kwalitatief goede en efficiënte diensten moeten verlenen.
Tot slot wil ik nog zeggen dat gezien de ontwikkelingen in de computersystemen mijns inziens noch de kosten noch het gebrekkige functioneren een rol van betekenis spelen, en daarom is het van belang dat dit alles snel in werking wordt gezet.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer de heer Kinnock met dit voorstel voor een richtlijn. Ik breng ook hulde aan wijlen Ken Stewart, voormalig afgevaardigde voor Merseyside, die zich in de Commissie vervoer en toerisme als gewezen zeeman onverdroten voor de verbetering van de veiligheid op zee heeft ingezet.
Na de ramp met de Estonia heb ik ontdekt dat een van de slachtoffers Lennart Pettersson was, voormalig voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken van het Zweedse parlement, die tijdens de onderhandelingen over de toetreding van Zweden intensief met het Europees Parlement heeft samengewerkt. De omvang van de ramp met de Estonia bewijst dat strengere maatregelen nodig zijn en dat een passagierslijst onontbeerlijk is om te weten hoeveel opvarenden zich aan boord van een schip bevinden.
Deze kwestie interesseert mij ook uit Schots oogpunt. De heer Kinnock kent beslist de Caledonian McBrayne and Western Ferries . Ik meen dat hij op weg naar Dunoon zelfs eens het roer heeft overgenomen. De maatschappij exploiteert verschillende lijnen en stelt dan ook belang in dit voorstel. Gelukkig heeft ze op het gebied van de veiligheid een goede naam. De maatschappij geeft blijk van gezond verstand: bij krachtige wind in de Firth of Clyde of de Minch varen de schepen niet uit. De maatschappij brengt het leven van haar passagiers niet in gevaar.
Toch maakt de maatschappij zich zorgen over de bepalingen over de lengte van de reis, meer bepaald over het feit dat de lijn naar Barra onder de toepassing van de richtlijn zal vallen. Ik meen evenwel dat wij de maatschappij ervan zullen kunnen overtuigen dat die bepaling in haar belang is. De informatie die de heer Kinnock vraagt is niet erg uitgebreid en moet met behulp van computertechnologie kunnen worden verstrekt.
Wat de Kanaaltunnel betreft, vind ik het jammer dat Eurotunnel vorige week een bezoek heeft afgelast. De Commissie vervoer en toerisme had het verslag van de heer Watts en de implicaties ervan met de mensen van Eurotunnel kunnen bespreken. Om een of andere reden vond Eurotunnel evenwel dat lafheid de beste verdediging is en besloot het ons niet voor een gesprek uit te nodigen door de ontmoeting op het laatste ogenblik af te gelasten. Dat is jammer, want wij hadden met die mensen een vruchtbaar gesprek over de implicaties van het verslag van de heer Watts voor Eurotunnel kunnen hebben.
Algemeen genomen is dit een goede richtlijn en wordt ze door de voorstellen van de heer Watts in vele opzichten nog versterkt.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over het verslag van collega Parodi over het minimum-opleidingsniveau van zeevarenden. Aan deze kwestie kleeft een voorgeschiedenis. Er is een internationaal verdrag voor het minimum-opleidingsniveau, STCW genaamd. Dit verdrag is in het kader van de IMO gesloten. In 1994 namen de Commissie, en in haar kielzog de Raad en het Europees Parlement, het zeer correcte initiatief om richtlijn 94/94 op te stellen. Deze richtlijn regelde kwesties rond het minimumopleidingsniveau van zeevarenden, met name uit derde landen, dat zeg ik er nadrukkelijk bij. Het gaat hier om het minimum-opleidingsniveau van zeevarenden uit derde landen die werken op schepen welke onder Europese vlag varen. Vervolgens wijzigde de IMO, de Internationale Maritieme Organisatie, in 1995 het STCW-Verdrag, waarna de Commissie weer een nieuwe richtlijn maakte, een nieuwe ontwerp-richtlijn waarin een groot deel van de punten waarover in 1995 overeenstemming was bereikt, werden opgenomen.
Ik wil vooropstellen dat de Europese Volkspartij zeer ingenomen is met het Commissievoorstel. We zijn het echter niet eens met de manier waarop dit Commissievoorstel door het Europees Parlement is gewijzigd. Wij hebben tegen sommige bepalingen uit het verslag gestemd en helaas zien wij ons genoodzaakt tegen het verslag als geheel te stemmen, met name tegen de amendementen 10, 32 en 33.
Wat staat er in amendement 10? Daar staat dat deel A van de STCW-Code als gemeenschapsrecht zal fungeren en dat deze code door middel van de richtlijn zal gaan gelden. Op het moment dat de richtlijn van kracht wordt, zo staat er in amendement 10, treedt het internationale STCW-Verdrag ook automatisch in werking. Wij kunnen dat amendement niet aanvaarden omdat daarmee automatisch de lidstaten gebonden worden, terwijl een groot deel daarvan het STCW-Verdrag nog niet geratificeerd heeft. Wij hebben op dit duidelijk procedurele punt gewezen, en gezegd dat het niet zo kan zijn dat vanwege de uitvaardiging van een richtlijn het internationale STCW-Verdrag ook verplicht gaat gelden voor lidstaten die het verdrag niet bekrachtigd hebben. In haar wijsheid heeft de meerderheid van de vervoerscommissie echter anders besloten.
Verder gaan wij er evenmin mee akkoord dat het met richtlijn 94 opgerichte systeem moet worden afgeschaft. Zoals ik al zei heeft de Commissie goed werk verricht en wij staan volledig achter haar amendement zoals dat is ingediend. Wij willen dus maar heel weinig in het door de Commissie voorgelegde ontwerpvoorstel veranderen.
Iets anders wat ik nog wilde noemen, is dat de toevoeging van een nieuwe bijlage veel verwarring zaait, en daarom - ik had het net al over de door de vervoerscommissie ingediende amendementen 32 en 33 - ben ik tegen deze amendementen van de parlementaire vervoerscommissie, al was het alleen maar omdat er enorme verwarring zal worden gezaaid.
Tot slot zeg ik nog maar eens wat ik aan het begin al zei, namelijk dat wij tegen het verslag zullen stemmen.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, vandaag tijdens de bespreking van deze kwestie, moet ik als Fin vanzelfsprekend denken aan die septemberochtend in het jaar 1994, toen ik van de ramp met de Estonia hoorde. Die gebeurtenis zullen in ieder geval de zeevarende Finnen nooit vergeten. Ik ben blij dat het ongeluk met het passagiersschip "Herald of Free Enterprise" in het verslag wordt aangehaald, maar het is even belangrijk dat wij denken aan de slachtoffers van de Estonia.
Wij moeten hier lering uit trekken en dat doen wij in de beide verslagen. Volgens mij blijft er echter nog steeds veel te doen op het punt van strenge eisen aan de bemanning. Ik heb ook bij de zeevaart in de Finse wateren van de Oostzee gezien dat er steeds minder zeelieden komen die hun vak verstaan. Het lijkt mij niet onmogelijk dat wij zelfs strengere eisen moeten stellen voor bepaalde moeilijk te bevaren wateren, zoals de Oostzee.
Het is betreurenswaardig dat wij vandaag een voorstel bespreken dat ver verwijderd is van het gemeenschappelijke standpunt in de Raad. Ik hoop dat wij ook in het Parlement kunnen terugkomen op een betere persoonsbescherming en op bepaalde uitzonderingen voor het korte-afstandsvervoer (net zo als het tramverkeer in de steden), bijvoorbeeld het vervoer langs onze scherenkust in Finland. Ik heb begrepen dat de lidstaten bereid zijn om te kijken welke omstandigheden vereist zijn voor een uitvoerbaar registratiesysteem. Ik hoop bovendien dat wij in het Parlement in het vervolg meer specifieke aandacht zullen schenken aan de persoonsbescherming en dat passagierslijsten niet te lang bewaard worden, en ik hoop dat we hier op terug kunnen komen. Ik hoop ook dat de Commissie zich positief opstelt jegens de noodzaak van uitzonderingen voor de vaarwateren waar de golven maar laag zijn, waar men over korte afstanden reist en de mensen in- en uitstappen; dit is immers onlangs ook met de Commissie besproken.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de ernstige ongelukken is het onderwerp "Veiligheid op zee" in de afgelopen jaren herhaaldelijk aan de orde geweest. Mede door de activiteiten van het Parlement wordt op dit terrein gewerkt aan een samenhangend Europees beleid. De voorliggende rapporten over registratie van passagiers op schepen en over opleidingseisen voor zeevarenden vormen daarop een belangrijk onderdeel.
Gezien het mondiale karakter van de zeevaart zullen maatregelen op dit gebied in de eerste plaats in internationaal verband genomen moeten worden.
Een van de grootste problemen is ook hier de toepassing van de bestaande bepalingen. Dit geldt ook voor het STCW-verdrag van 1978 betreffende opleidingseisen voor zeevarenden. Door gebrekkige naleving is dit verdrag in diskrediet geraakt. Daarom verwelkomen wij de herziene versie van het STCW-verdrag van 1995 en het voorstel van de Commissie om deze in Europese wetgeving om te zetten. Naast de inhoudelijke wijzigingen ligt de kracht van dit gewijzigde verdrag in het verbeterde toezicht en de controle door de IMO.
Wij zijn er echter niet gelukkig mee dat de Commissie volstaat met de oude richtlijn alleen maar met een deel van het STCW-verdrag te herzien. Er is behoefte aan één enkele richtlijn waarin de tekst van het STCW-verdrag integraal is opgenomen. Wij steunen daarom de amendementen in het verslag-Parodi waardoor de tekst van het nieuwe STCW-verdrag integraal in een nieuwe richtlijn wordt opgenomen. Dat zal de duidelijkheid en uitvoerbaarheid van de richtlijn ten goede komen.
Ook zal ik de amendementen steunen waarin, in overeenstemming met het STCW-verdrag, de eis van wederkerigheid uit het Commissievoorstel wordt geschrapt. Daarentegen zullen wij geen steun geven aan de amendementen waarin veiligheidseisen gesteld worden die uitgaan boven het STCW-verdrag. In het klimaat van hevige concurrentie op de wereldmarkt kunnen we ons niet veroorloven de Europese vloot in een nadelige positie te brengen.
Ten slotte, nog enkele opmerkingen over de richtlijn voor de registratie van passagiers op schepen. Na de rampen met enkele veerboten zijn er een reeks maatregelen genomen die de veiligheid van deze schepen belangrijk verbeteren. Met het verslag-Watts wordt vooral beoogd de efficiency van eventuele reddingsoperaties te verbeteren. De invoering van registratiesystemen voor passagiers lijkt veel administratieve rompslomp met zich mee te brengen, maar met nieuwe technieken moet het registreren van de passagiers snel en efficiënt uitgevoerd kunnen worden. Bovendien presenteert collega Watts wat betreft het toepassingsgebied naar onze overtuiging een evenwichtig voorstel. Met uitzondering van het amendement over de tunnels zullen wij daarom het verslagWatts ondersteunen.

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik vind dat er goed werk verricht is en ik geloof ook dat de twee verslagen goed inspelen op de moeilijke situatie waarin de scheepvaart verkeert. Maar ik besef heel goed dat dit niet voldoende is, dat het toezicht op deze sector moet blijven en vooral dat er op het gebied van de veiligheid en de opleiding nog wel het een en ander gedaan moet worden.
Ik doel natuurlijk op de gebieden die ik als delicaat of kwetsbaar zou willen omschrijven, waar enorme aantallen passagiers doorheen komen en waar grote problemen veroorzaakt worden door de concurrentie, waardoor de interne markt zich laat inspireren, of zo u wilt door de deregulering die de scheepvaartsector belaagt. Dit gaat zelfs zover dat ook wettelijk vastgestelde eisen vaak volledig genegeerd worden. Dat is dus een bijzonder lastige situatie die zich in bepaalde kwetsbare gebieden voordoet, meer bepaald in een gebied dat ik goed ken: de Adriatische Zee.
Natuurlijk is wat de opleiding betreft een aantal belangrijke dingen noodzakelijk, maar ik denk, mijnheer de commissaris, dat we ook met andere - juridische - zaken rekening moeten houden. Die moeten natuurlijk nog heel goed uitgewerkt worden: om een voorbeeld te noemen: er zijn nog steeds van die Chinese dozen - om ze zo maar te noemen -, maatschappijen die zich in de lidstaten laten registreren en vervolgens niet volledig beantwoorden aan de vereisten op het gebied van betrouwbaarheid en waarborgen in het geval van ongelukken.
Dat is een heel heikel punt: het zal niet voor het eerst zijn dat er ongelukken gebeuren waarbij de verantwoordelijken, of zelfs de eigenaars van een scheepvaartlijn niet te achterhalen zijn. Daarvoor worden de lidstaten ter verantwoording geroepen, maar ook de communautaire instellingen worden ter verantwoording geroepen, om de lidstaten tot acties in deze richting aan te sporen.
Het enige wat ik nog wil zeggen is dat ik amendement 10 van de heer Parodi steun: dat lijkt mij van belang, omdat een schip een ingewikkeld iets is en een werktaal dus geen overbodige luxe. De laatste tijd wordt vooral gewezen op opleiding van het personeel, dat wil zeggen op een hoger aantal gekwalificeerde werknemers, terwijl de lagere beroepen geen enkele kwalificatie hebben. Dit heeft natuurlijk te maken met concurrentie en met de zoektocht naar arbeidskrachten, waardoor de deur naar sociale dumping van zeevarenden op een kier komt te staan. Ook dat is iets waarover we moeten nadenken.

Evans
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Kinnock en de heer Watts met dit voorstel en dit verslag. Iedereen van ons reist vaak. Onze vervoerssystemen vertonen tal van anomalieën. Zo duurt een vlucht naar Brussel slechts veertig minuten. Toch is er een controle bij het inschepen, krijgt iedereen een instapkaart met zijn naam en moet de luchtvaartmaatschappij controleren of de naam op de kaart wel die van de passagier is. De luchtvaartmaatschappij heeft ook een lijst met de namen van alle passagiers.
Wie met de Eurostar via de tunnel reist - waar zich, zoals de laatste maanden is gebleken, ook problemen en gevaarlijke situaties kunnen voordoen -, krijgt een instapkaart waarop zijn naam wordt vermeld, maar men controleert niet of de naam van de passagier wel met die op de instapkaart strookt. Eurostar heeft geen passagierslijst. Op de Kanaalveerboten tussen Engeland en Frankrijk of Engeland en België is er geen enkele passagierscontrole en dus ook geen passagierslijst. De overheid weet dus niet hoeveel personen zich aan boord bevinden.
Toch is dat niet omdat er nog geen problemen zijn geweest. De heer Watts had het over de problemen van tien jaar geleden met de Herald of Free Enterprise en merkte op dat de eigenaars van passagiersschepen in het algemeen weinig hebben gedaan met de aanbevelingen in het verslag-Sheen dat naar aanleiding van de ramp is opgesteld. Het ging om de Herald of Free Enterprise, die onder de vlag van Townsend Thorensen Company vaarde. Die maatschappij heeft haar naam dan vlug in P&O veranderd zodat de mensen er zich niet meer bewust van waren dat ze met dezelfde schepen reisden. De maatschappij heeft ook meteen de naam van de Spirit of Free Enterprise veranderd in Pride of Bruges, zodat het in de vaart kon blijven zonder dat de mensen iets merkten. Dat alles gebeurde in het belang van het vrije ondernemerschap. Nooit droeg een schip een sprekender naam en waren de gevaren van het vrije ondernemerschap duidelijker.
Sommige sprekers hebben uitvluchten gezocht. De heer Stenmarck verklaarde dat de scheepvaartmaatschappijen de namen van de kinderen en ouderen aan boord moeten kennen. Ze moeten echter de namen van alle opvarenden kennen. Mevrouw Thors vroeg een uitzondering voor zeer korte reizen. Wij vragen echter ook geen uitzondering voor zeer korte vluchten. De heer Van der Waal zei dat de maatregel te veel administratieve rompslomp met zich mee zou kunnen brengen en het concurrentievermogen zou kunnen aantasten. Ik denk niet dat de slachtoffers van de Estonia of de Herald of Free Enterprise dit administratieve rompslomp zouden hebben gevonden. Wij willen in de komende jaren niet opnieuw met dezelfde problemen worden geconfronteerd. Wij hebben onmiddellijk een afdoende registratie nodig. Sommige maatschappijen hebben daartegen geen bezwaar. Ik denk daarbij aan Sea Containers, dat de SeaCat en de Hovercraft exploiteert. Ik ben er vast van overtuigd dat de heer Kinnock zich voor honderd procent zal blijven inspannen om de veiligheid van de opvarenden boven het winstbejag en het vrije ondernemerschap te plaatsen.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Evans maak ook ik mij zorgen over de veiligheid van de opvarenden. Ik zal het echter over het verslag van de heer Parodi hebben. Vier van de vijf ongevallen op zee zijn het gevolg van een menselijke fout of onbekwaamheid. Zoals u weet, wordt de veiligheid op zee niet beter maar almaar slechter. Dat is voor het Europees Parlement een reden te meer om minimumnormen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst vast te stellen.
Het STCW-Verdrag van 1978, gesloten in het kader van de Internationale Maritieme Organisatie, werd in 1995 bijgewerkt om rekening te houden met de nieuwe technologische ontwikkelingen aan boord van de schepen en met de thans toegepaste modernere opleidingsmethodes. De grote vraag voor de Europese Commissie was of ze het herziene STCW-Verdrag volledig moest opnemen dan wel of ze daaruit de beste herziene elementen moest overnemen. De Commissie heeft voor dat laatste gekozen en daardoor geen samenhangend of volledig nieuw geheel van voorschriften voorgesteld. Ik betreur dat, maar vind het wel goed dat de Commissie richtlijn 94/58 wil bijwerken. Ze heeft de richtlijn niet met de details van het STCW-Verdrag willen bezwaren.
Toen die principiële beslissing was genomen heeft het Parlement het beste willen maken van wat men ten onrechte als een knoeiboel zou kunnen omschrijven. Gelet op het economisch belang van de scheepvaartindustrie en op haar scharnierfunctie voor de veiligheid op zee wenst de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten op het gebied van de veiligheid alle mogelijke voorzorgsmaatregelen te treffen.
Mijn eigen amendementen spitsen zich op de veiligheidsaspecten toe. Wat bijvoorbeeld de reizen in de nabijheid van de kust betreft, stond de Commissie toe dat de lidstaten de internationaal overeengekomen normen inzake opleiding en beroepsbekwaamheid niet toepasten. De jongste jaren gebeurden in de Britse en continentale kustwateren als gevolg van een menselijke fout evenwel ook verschrikkelijke ongevallen met passagiersveerboten en olie- of chemicaliëntankers. Artikel 5 (i) betreffende de geschiktheid van zeevarenden voor de dienst schijnt geen rekening te houden met het probleem van de nieuwe bemanningsleden, kapiteins, officieren of matrozen die aan boord komen meteen nadat ze gedurende enige tijd hebben gereisd.
In deze samengeflanste tekst is het volstrekt onduidelijk of de bepalingen over de wachtdienst evengoed voor de kapiteins als voor de gewone zeevarenden gelden. Een ander voorbeeld is de havenstaatcontrole. Wij moeten toezien op de zeewaardigheid van zeeschepen. De vraag is evenwel - ik verzoek de heer Kinnock daarmee rekening te houden - of wij ook niet moeten toezien op de bekwaamheid en de kwalificatie van de bemanningen van die schepen.
Kortom, ik stem in met het interessante voorstel van de rapporteur om in de gehele EU een actieprogramma op te zetten om jongeren voor beroepen in de zeevaart aan te trekken. Overal in de wereld is er een tekort aan gekwalificeerde en bekwame zeevarenden. Waarom zouden de Europese jongeren, na een goede opleiding, niet tot de bestrijding van de werkloosheid in Europa en de verhoging van de veiligheid op zee in de gehele wereld kunnen bijdragen?

Cornelissen
Mijnheer de Voorzitter, mag ik beginnen met mijn complimenten aan collegae Parodi en Watts. Zij hebben een paar verslagen op tafel gelegd die uitstekend passen in de consequente lijn van onze commissie om prioriteit te geven aan de veiligheid in transport. Ik zeg hen daarvoor hartelijk dank.
Ik acht het van groot belang mede gelet op het feit dat wij op het ogenblik een commissaris hebben die de prioriteit in het vervoer ook wil leggen en legt bij de veiligheid. Dus als er ooit een moment is dat wij als Europese Instellingen een belangrijke stap vooruit kunnen maken dan is dat nu. Probleem blijft evenwel wat ik zou willen noemen de spanning tussen de Brusselse leer aan de ene kant en de realiteit van alledag aan de andere kant.
Vorige week heeft de Duitse organisatie ADAC een rapport gepubliceerd naar de bevindingen van een onderzoek in april naar de veiligheid op veertien veerdiensten in het Middellandse-Zeegebied. De resultaten zijn onthullend. Vijf veerverbindingen in Frankrijk, Griekenland, Italië, Kroatië, Spanje en Marokko krijgen als resultaat een dikke onvoldoende, vijf van de veertien. Drie worden als redelijk aangemerkt, twee als goed en twee als uitstekend. Centraal in het onderzoek heeft gestaan: stabiliteit, waterdichtheid, veiligheidsuitrusting voor noodgevallen en veiligheidsvoorzieningen tegen brand. Mijn concrete vraag aan de commissaris is of hij dit onderzoek wil laten bekijken door zijn dienst en of hij dan geargumenteerd commentaar wil geven op dit onderzoek van de ADAC .
Ik acht het nogmaals van het grootste belang dat wij niet alleen zorgen voor een goede wetgeving, maar nog belangrijker is natuurlijk dat in de praktijk van alledag die wetgeving ook zorgvuldig wordt toegepast. Vandaar mijn nadrukkelijke vraag aan de commissaris of hij een en ander wil laten onderzoeken en ons gedetailleerd wil antwoorden op de resultaten zoals die door de Duitse ADAC zijn gepubliceerd.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij - niet uit het oogpunt van de kwaliteit maar omwille van mijn temperament - een grote opluchting dat ik hier het Parlement vrij vroeg in de ochtend in plaats van om middernacht mag toespreken. Ik ben ervan overtuigd dat dit voor allen van ons een goede zaak is. Ik zou het zowel over het verslag van de heer Watts als over dat van de heer Parodi willen hebben. Ik feliciteer beide rapporteurs met het goede werk dat zij hebben verricht.
Wat het verslag van de heer Watts betreft, dank ik het Parlement voor de spoed waarmee het dit nieuwe voorstel inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen heeft behandeld. Die snelle maar grondige behandeling maakt het mogelijk dat de ministers over drie weken op de bijeenkomst van de Vervoersraad een gemeenschappelijk standpunt aannemen. Ik dank de heer Watts en de commissie voor hun steun en feliciteer hen met de overeenstemming die zij over dit voorstel hebben bereikt. Zoals wij hier vanochtend hebben gehoord, moet dit voorstel er vooral voor zorgen dat de zoek- en reddingsacties en de andere problemen bij ongelukken met passagiersschepen doeltreffender kunnen worden aangepakt.
De amendementen van de commissie hebben vooral betrekking op de nood aan meer flexibiliteit om specifieke situaties te kunnen opvangen en op de veiligheid in de Kanaaltunnel. Meer flexibiliteit wordt nagestreefd in het eerste gedeelte van amendement 8 en in de amendementen 9 en 12 van de commissie. Ik kan het Parlement meedelen dat de Commissie bereid is aan de opzet van die amendementen tegemoet te komen door artikel 9 en een aantal definities te herzien. Zo kan de Commissie, in welbepaalde omstandigheden en na overleg met het comité dat wordt opgericht om de Commissie bij te staan, expliciete afwijkingen toestaan.
De afgevaardigden zullen beslist begrijpen dat die flexibiliteit niet kan gelden voor de registratie van de opvarenden van schepen in gebieden waar het verkeer druk is, waar de weersomstandigheden vaak slecht zijn en waar vaak een zware zee staat. Ik ben er zeker van dat de leden van de commissie en de andere afgevaardigden niet wensen dat de redelijke flexibiliteit waarvoor zij pleiten de fundamentele en onontbeerlijke bepalingen van dit voorstel aantast.
Het voorstel in de amendementen 5, 7 en 10 om een registratie op te leggen voor motorvoertuigen op autotreinen valt buiten het toepassingsgebied van deze maritieme richtlijn. Daarom kunnen wij de amendementen niet aanvaarden. De Commissie is wel bereid het voorstel te onderzoeken en daarbij rekening te houden met standpunten zoals dat van de brandweer van Kent, waarop de heer Watts de aandacht van het Parlement heeft gevestigd. Wij zullen daarover te gelegener tijd bij het Parlement verslag uitbrengen.
Ik begrijp de opzet van de amendementen 1 tot 4 en ben het er volkomen mee eens dat, zoals verschillende afgevaardigden hier vanochtend hebben gezegd, de veiligheid op zee nog verder kan worden verbeterd. Door de Internationale Maritieme Organisatie en in de Europese Unie worden op het gebied van het beheer van de veiligheid en op dat van de veiligheidsvoorschriften en -normen, ook met de vorig jaar in Stockholm gesloten overeenkomst over het ontwerp en de stabiliteit van passagiersschepen, voortdurend aanzienlijke vorderingen gemaakt. Ik heb begrip voor de opmerkingen die de heer Watts in zijn toelichting formuleert, maar merk op dat sommige daarvan op een welbepaalde regering betrekking hebben en andere buiten de opzet van deze richtlijn vallen. Wij zullen op die kwesties beslist terugkomen maar de Commissie kan de desbetreffende amendementen op dit ogenblik niet aanvaarden.
Aangezien het niet de bedoeling is dat passagiersschepen die in beschutte wateren varen automatisch buiten de richtlijn vallen, kan amendement 6 niet worden aanvaard. Wij kunnen ook niet instemmen met het derde gedeelte van amendement 8, dat uitsluitend de kapitein van een schip en dus niet de maatschappij voor het verstrekken van de informatie verantwoordelijk stelt. Dat gevolg van het amendement is wellicht niet bedoeld. Ik kan wel instemmen met de betere formulering van paragraaf 2 van artikel 8 die in amendement 11 wordt voorgesteld. Ik stem ook in met de vermelding van de juiste leeftijd van de passagiers in artikel 6, zoals in het tweede gedeelte van amendement 8 wordt voorgesteld. Het gedeelte van amendement 8 dat bepaalt dat de voornaam voluit moet worden opgeschreven en dat initialen verboden zijn is dan weer nodeloos streng.
Tot besluit zou ik allen willen danken die aan dit voortreffelijke verslag hebben bijgedragen, in het bijzonder de heer Watts die, zoals hier vanochtend uit zijn betoog nogmaals is gebleken, in deze aangelegenheid oprecht belang stelt. De heer Watts en andere afgevaardigden hebben ook vragen gesteld. Ik zou die aan het einde van mijn uiteenzetting willen beantwoorden. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat de aanneming van dit verslag door het Parlement het gemakkelijker zal maken tot een gemeenschappelijk standpunt over deze maatregel te komen. Deze richtlijn zal een gunstige invloed hebben op de veiligheid en zal de overheid en de families helpen in de tragische ogenblikken na een scheepsramp, maar dan zonder veel bureaucratie, zonder de dienstverlening te vertragen en zonder de werkingskosten merkbaar te verhogen.
Ik kom nu tot het verslag van de heer Parodi over het minimum-opleidingsniveau van zeevarenden. De Commissie dankt het Parlement niet alleen voor dit voortreffelijk verslag, maar ook voor het feit dat het dit punt, waarover de Commissie vervoer en toerisme pas vorige week heeft gestemd, op de agenda van deze vergaderperiode heeft geplaatst. Zoals de afgevaardigden weten, zorgt het nieuwe voorstel voor samenhang tussen de bepalingen inzake opleiding en diplomering van richtlijn 94/58 en de nieuwe bepalingen van het Verdrag van de Internationale Maritieme Organisatie inzake minimumeisen voor opleiding, diplomering en wachtdiensten voor zeevarenden. Het voorstel stelt ook de gemeenschappelijke criteria vast voor de erkenning in de Europese Unie van door derde landen aan zeevarenden afgegeven diploma's.
Om dat doel te bereiken weerspiegelen de wijzigingen in de bestaande richtlijn het herziene STCW-Verdrag, met inbegrip van het bindende gedeelte, deel A, en de aanbevolen richtsnoeren in deel B van de code. In de tweede plaats vullen de wijzigingen een aantal leemten op die tot tegenstrijdigheden tussen de voorgestelde richtlijn en de STCW 95 zouden kunnen leiden. In de derde plaats houden de wijzigingen rekening met de recente wijzigingen in de IMO-overeenkomst voor de beveiliging van mensenlevens op zee, in het bijzonder die met betrekking tot de communicatie aan boord van passagiersschepen.
Ik kan het Parlement tot mijn genoegen meedelen dat de Commissie het eens is met de amendementen 10, 14, 21 en 32 omdat die er mede voor zorgen dat het STCW 95-Verdrag ondubbelzinnig in de richtlijn wordt vertaald. De Commissie stemt ook in met de amendementen 3, 4, 8, 9, 12, 13, 17, 26, 27, 31, 34, 35 en het eerste gedeelte van amendement 7 omdat die een aantal specifieke bepalingen in de richtlijn verbeteren. Wij stemmen ook in met de amendementen 23, 24 en 25 om de richtlijn in overeenstemming te brengen met de recente herziening van de Solas-Overeenkomst van de IMO inzake de invoering van een gemeenschappelijke werktaal aan boord van passagiersschepen.
Er zijn echter ook een aantal amendementen die de Commissie niet kan aanvaarden. In de eerste plaats is er wat de heer Harrison daarstraks de grote vraag noemde. De Commissie meent niet dat het nodig is de bestaande richtlijn 94/58 door een volledig nieuwe richtlijn te vervangen. Deze wijzigingsrichtlijn is voldoende om tot de beoogde geconsolideerde tekst te komen door, na de aanneming van de huidige ontwerprichtlijn door de Raad, een codificatie uit te voeren. Wat een aantal afgevaardigden terecht willen bereiken, kan dus tot stand worden gebracht zonder een ingewikkelde wetgevende procedure en zonder de mogelijke vertraging die een volledige vervanging zou kunnen veroorzaken. De Commissie kan de amendementen 1 en 2 dan ook niet aanvaarden.
De amendementen 5 en 6 zijn niet in overeenstemming met de doelstelling van de richtlijn, namelijk de vaststelling van normen voor het minimum-opleidingsniveau - en dus niet de invoering van een geharmoniseerde regeling. Het voorstel in het tweede gedeelte van amendement 7 is goedbedoeld, maar het is uiterst belangrijk dat prioriteit wordt verleend aan de verbetering van de kwaliteit en de doeltreffendheid van de bestaande nationale maritieme instituten en daarom is de oprichting van een symbolische school van de Europese Unie niet noodzakelijk of belangrijk om die doelstelling te bereiken. De Commissie kan niet instemmen met de amendementen 28 en 29 omdat de inhoud daarvan al voorkomt in andere artikelen van het voorstel voor een richtlijn.
De Commissie kan de amendementen 15, 16, 19, 20 en 30 niet aanvaarden omdat ze ertoe strekken de formulering van de bepaling in het STCW-Verdrag te veranderen of zowel te verwijzen naar de artikelen van de richtlijn als naar de bepalingen van de STCW die in de richtlijn worden omgezet. In een aantal opzichten zou dat een overlapping zijn en onzekerheid veroorzaken. Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement dat bij nader toezien niet wil. Amendement 11 over de vrijstelling van bepaalde eisen inzake opleiding voor reizen in de nabijheid van de kust is onaanvaardbaar omdat de voorgestelde formulering in strijd is met de tekst van bepaling 1.3 van het STCW over hetzelfde onderwerp. Ten slotte kan de Commissie niet instemmen met de amendementen 18, 22 en 33 omdat ze buiten het toepassingsgebied van het herziene STCW-Verdrag vallen die aan de basis van dit voorstel ligt.
Ik heb nu uitgelegd waarom de Commissie een aantal amendementen niet kan ondersteunen, maar toch zijn er ook vele amendementen die de Commissie wel kan aanvaarden. Ik hoop dat het Parlement dat zal waarderen zoals ook wij ingenomen zijn met de constructieve geest waarmee de commissie en het gehele Parlement dit voorstel hebben behandeld.
Tot besluit dank ik allen die aan de totstandkoming van dit voortreffelijk verslag hebben bijgedragen, in het bijzonder de heer Parodi. Ik beantwoord nu een aantal vragen die in dit debat zijn gesteld. Ik zal niet alle vragen beantwoorden omdat de tijd daarvoor ontbreekt. Ik zal schriftelijk antwoorden op de opmerkingen van de heer Cornelissen over het onderzoek van de ADAC. Zoals hij wellicht vermoedt, heeft de Commissie dat onderzoek van nabij gevolgd. Ik zal hem de details schriftelijk bezorgen.
Met betrekking tot de vragen van onder meer de heren Watts, Sindal, Stockmann en Harrison over de verdere ontwikkeling van de veiligheid op zee kan ik zeggen dat wij in oktober een voorstel voor een richtlijn inzake een systeem van vergunningen voor passagiersschepen zullen voorstellen en dat ik later een voorstel zal voorleggen tot wijziging van de havenstaatcontrolerichtlijn om de internationale veiligheidscode van de Internationale Maritieme Organisatie kracht van wet te geven. De bedoeling van de wijziging is ervoor te zorgen dat schepen die geen ISM-certificaat hebben niet alleen overeenkomstig de havenstaatcontrolerichtlijn aan de ketting zullen worden gelegd tot ze zeewaardig zijn gemaakt, maar dat die schepen uit alle havens van de Europese Unie zullen kunnen worden geweerd tot ze het ISM-certificaat hebben gekregen. De afgevaardigden zullen dat voorstel ongetwijfeld uitvoerig willen bespreken maar zullen beslist nu al erkennen dat de verdere ontwikkeling van de doeltreffende toepassing van de havenstaatcontrole in het algemeen een welkome aanvulling zal zijn op de inspanningen die worden geleverd om de maritieme veiligheidsnormen en de bescherming van passagiers en milieu voortdurend te verbeteren.
Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement met de aanneming van deze twee verslagen kan bijdragen tot de spoedige vaststelling van een gemeenschappelijk standpunt over twee belangrijke instrumenten die, op het gebied van de opleiding en op het gebied van het beheer van passagiersschepen, de veiligheid zullen verhogen. Ik dank het Parlement voor het geduld waarmee het naar dit onvermijdelijk lange antwoord over deze verslagen heeft geluisterd.

Watts
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Kinnock voor zijn zeer uitvoerig antwoord op de meeste opmerkingen die ikzelf, als rapporteur, en ook andere afgevaardigden hebben gemaakt. Hoewel wij het erover eens zijn dat wij het over de opzet van de richtlijn oneens zijn, ben ik ingenomen met zijn verklaring dat hij bereid is ons voorstel voor de registratie van voertuigen op de autotreinen in de Kanaaltunnel te onderzoeken en daarover bij het Parlement verslag uit te brengen.
Wat de amendementen betreft, heeft de heer Kinnock een aantal zeer ingewikkelde voorstellen besproken. Misschien heb ik hem verkeerd begrepen, maar toch zou ik graag hebben dat hij zijn standpunt tegenover amendement 8 verduidelijkt, in het bijzonder tegenover onze eis dat de passagierslijst voor het vertrek beschikbaar moet zijn. Hij begrijpt beslist dat wij dat amendement belangrijk vinden omdat bij ongevallen op zee is gebleken dat een half uur ook een half uur te laat kan zijn. De Herald of Free Enterprise zonk na 22 minuten. Ik zou graag hebben dat de heer Kinnock ons zegt of hij ons voorstel al dan niet steunt. De informatie moet voor het vertrek en niet een half uur daarna beschikbaar zijn.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Watts voor zijn aanvullende vraag. Ik kan hem verzekeren dat de aan land verzamelde informatie onmiddellijk beschikbaar zal zijn. De namen kunnen zeer snel worden doorgegeven, maar het is belangrijk dat daarop geen tijdlimiet staat zoals hij die wil opleggen om de eenvoudige reden dat die eis wellicht nodeloos streng is. Het is duidelijk dat het op dit ogenblik technisch mogelijk is de gegevens snel door te spelen. In de praktijk zal dat waarschijnlijk ook gebeuren, zodat het probleem dat volgens de heer Watts, om voor de hand liggende en begrijpelijke redenen, in andere omstandigheden kan rijzen, wordt overwonnen. Ik hoop dat deze uitleg hem zal doen inzien dat de Commissie geen standpunt inneemt dat strijdig is met het zijne, maar volledig instemt met het principe dat hij naar voren schuift en alleen voorbehoud maakt op basis van de uitvoerbaarheid.
(De vergadering wordt te 10.35 uur onderbroken en te 11.00 uur hervat)

Stemming
Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, de amendementen 20 en 21, die door mevrouw Peijs en de heer Blockland zijn ingediend, hebben beide betrekking op een technische regeling om de methoden van berekening van de bruto nationaal producten van de landen gelijk te trekken, om te voorkomen dat er verschillende, oneerlijke methoden worden gehanteerd.
Ik verzoek het Parlement deze amendementen aan te nemen. De Commissie zal ze niet overnemen, en de Raad evenmin, maar toch lijkt het me zinvol om ze bij wijze van signaal aan te nemen.
Betreffende amendement 19:

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat ik mij heb vergist bij het stemmen. Ik wilde tegen stemmen. Kunt u dat corrigeren, alstublieft?

De Voorzitter
Het is geen hoofdelijke stemming, mijnheer Cunha, het resultaat telt.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek de uitslag van de stemming van daarnet nog eens te controleren. Als ik juist heb geteld, zou er als we rekening houden met deze rectificatie staking van stemmen zijn en zou het amendement dus verworpen zijn.

De Voorzitter
Mijnheer von Wogau, daar begin ik niet aan. U weet precies welke regels hier gelden. Die passen wij toe.

Azzolini
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij het verzoek van mijn collega, omdat ook mijn stem, die negatief was uitgevallen, niet geregistreerd is.

De Voorzitter
Zoals u weet, mijnheer Azzolini, worden er na de stemming geen fouten meer hersteld.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik zou er alleen op willen wijzen dat wij hier altijd dezelfde spelregels volgen en u hebt die regels heel correct in herinnering gebracht. Ik betreur dat de conservatieve leden in de verleiding komen de regels te wijzigen als de uitslag niet naar hun zin is!

De Voorzitter
Het Bureau interpreteert de regels, mijnheer Wolf.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, u kunt dan wel zeggen dat u daarmee geen rekening houdt, maar als iemand zich bij de elektronische stemming vergist en die vergissing meteen wil rechtzetten, vind ik dat u daarmee wel rekening moet houden.

De Voorzitter
Mijnheer Provan, ik neem geen nota van uw opmerking. Zoals u weet had dat alleen gekund als het aan het Bureau kenbaar was gemaakt voordat de uitslag van de stemming bekend was gemaakt.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe dat ik onze rapporteur, de heer Christodoulou, feliciteer, want hij heeft bereikt dat het Parlement in deze uiterst moeilijke kwestie uiteindelijk toch een heel duidelijk standpunt heeft ingenomen.
De lijn die wij van meet af aan in de onderhandelingen met de Raad, met het fungerend voorzitterschap van de Raad en met minister Zalm hebben aangehouden, werd bevestigd en ik ben ervan overtuigd dat de Raad op minstens twee van de drie wezenlijke wijzigingsvoorstellen van het Europees Parlement kan ingaan. Ik geloof dat dit een gemeenschappelijk succes van dit Parlement is.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik wens geen nadere verklaringen af te leggen, maar alleen op het volgende te wijzen: er zijn op paragraaf 17 twee amendementen ingediend, amendement 9 van de Fractie van de Europese Volkspartij en amendement 1 van de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten. Beide amendementen zijn, net als trouwens paragraaf 17 zelf, overbodig geworden, omdat het probleem waar zij betrekking op hebben ondertussen is geregeld. Er is namelijk een overeenkomst dat het Hof van Justitie bij rechtsgeschillen een oriënterende bevoegdheid krijgt. Daarom zou ik namens de heer Chanterie, voor de Fractie van de Europese Volkspartij, amendement 9, en voor onze eigen fractie amendement 1 willen intrekken en de leden willen verzoeken vervolgens tegen paragraaf 17 te stemmen, omdat hij totaal overbodig is. Alleen op die manier kunnen wij deze paragraaf uit de tekst krijgen.
(Het Parlement neemt de ontwerpresolutie aan)

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, er staat in paragraaf 6 een fout, omdat in de weergave van de tekst van de commissie een zinsnede ontbrak. Ook de voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en de rapporteur zijn het met mij eens dat er hier sprake is van een misverstand in de weergave van de uitslag van de stemming in de genoemde commissie. Aan het einde van paragraaf 6 moet de volgende zinsnede worden toegevoegd: " en verlangt met name dat op ieder inkomen in de EU een minimumbelasting wordt geheven" . Dat werd door niemand betwist en het werd in de commissie vrijwel eenstemmig besloten.
(Het Parlement neemt de ontwerpresolutie aan)

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het amendement van de heer Aparicio Sánchez bevalt me niet, voorzover het het einde van de oorspronkelijke tekst schrapt. Als de heer Aparicio Sánchez ermee instemt het amendement als een toevoeging te beschouwen en het einde van de oorspronkelijke tekst te willen handhaven, waarin staat dat de methodologie bij iedere evaluatie voor iedere discipline geëigend moet zijn, ga ik ermee akkoord dat het als een toevoeging wordt beschouwd.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de Voorzitter, ik ben de heer Lannoye erkentelijk voor zijn gebaar, maar ik kan zijn aanbod niet accepteren omdat de strekking van mijn amendement hiermee geweld zou worden aangedaan.
Vóór de eindstemming:

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde vóór de stemming spreken. In mijn analyse doet het resultaat van de stemming over paragraaf 2, na de stemming over amendement nr. 6, het hele verslag te niet. Ik kan dus mijn naam niet langer op dit verslag laten staan. Ik verzoek u mijn naam te schrappen en ik verzoek mijn collega's om tegen te stemmen, omdat het Parlement zich beperkt tot een verzoek om iets wat al is verworven, namelijk onderzoek.

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur de beslissing van de heer Lannoye om zijn naam op het verslag te schrappen. Dit verslag werd door het Parlement al voor 1994 behandeld. Het is toen vervallen. Wij hebben het nu opnieuw gedurende vier jaar besproken. Ik begrijp dat hij betreurt dat amendementen zijn verworpen die hij had willen behouden, maar vind dat hij vier jaar werk niet zo lichtvaardig verloren mag laten gaan. Als een rapporteur zijn naam niet langer aan een verslag wil binden, is het gebruikelijk dat de voorzitter van de commissie het overneemt. Ik stel dan ook voor dat ik het verslag overneem en vraag dat het onmiddellijk in stemming wordt gebracht.
(Het Parlement neemt de ontwerpresolutie aan)

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, ik dacht dat amendement 10 was komen te vervallen omdat amendement 13 was aangenomen.

De Voorzitter
Mijnheer Azzolini, die opvatting leefde inderdaad, maar de voorzitter van de betreffende commissie en de rapporteur konden het niet eens worden. Daarom ben ik verplicht beide amendementen in stemming te brengen.
Betreffende amendement 12:

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, mijn beroep op het Reglement betreft paragraaf 12. Ik zou willen opmerken dat er in de Finse versie van het verslag in paragraaf 12 een fout staat. Daarin is de zinsnede weggevallen die in het Engels luidt: in particular the implementation of the proper land use policy . Deze zin is in het Finse verslag weggevallen. Vandaar ook dat in het amendement op de betreffende paragraaf wordt geconstateerd dat het amendement niet van toepassing is op de Finse versie. Niet van toepassing, omdat de Finse versie van het verslag fout is, maar het amendement op paragraaf 12 brengt natuurlijk inhoudelijke wijzigingen met zich mee en dat zou ik naar voren willen brengen.

De Voorzitter
Dank u voor deze correctie, mevrouw Ojala; we zullen de omissie waar u op doelt controleren.
(Het Parlement neemt de ontwerpresolutie aan)

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Wij hebben al eerder verklaard dat wij vinden dat de Europese Unie gebaseerd moet zijn op een samenwerking tussen zelfstandige staten. Wij kunnen dan ook niet stemmen voor een resolutie die zich over de hele linie uitspreekt vóór Raadsbesluiten met gekwalificeerde meerderheid, afschaffing van het vetorecht binnen de GBVB, medebeslissingsrecht van het Parlement over alle begrotingsposten, gemeenschappelijke statuten voor alle leden van het Europees Parlement enz.
Dit zijn ongelooflijk belangrijke kwesties, die het Parlement niet zonder meer moet steunen met dit soort resoluties. Daarom stemmen wij tegen de resolutie.

Dury
De 28e mei is door het Europees Verbond van Vakverenigingen gekozen als actiedag voor werk. Bij de nadering van de Top van Amsterdam die half juni de werkzaamheden van de intergouvernementele conferentie moet afsluiten, was het noodzakelijk er nog eens aan te herinneren dat de werkgelegenheid de burgers grote zorgen baart, evenals het probleem van de democratie.
Terecht vinden de Europeanen de Europese Unie een structuur die aan iedere democratische controle ontsnapt. Wat is democratie op Europees niveau? Het Europees Parlement heeft zich herhaaldelijk over de transparantie van de procedures, de verantwoordelijkheid van de regeringen en de erkenning van de fundamentele rechten ten bate van alle burgers uitgesproken.
Tegenover de complexiteit van de Europese procedures zakt bij iedere goedbedoelende burger die tracht er iets van te begrijpen, de moed in de schoenen. Naargelang de onderwerpen wordt het Europees Parlement, dat wettig is gekozen, geraadpleegd voor een eenvoudig advies of in een medebeslissingsprocedure met verzoening, na de eventuele twee of drie "lezingen" , in een instemmingsprocedure, een begrotingsprocedure enzovoort. En voor iedere procedure gelden andere meerderheidseisen in de Raad: eenvoudige meerderheid, gekwalificeerde meerderheid, supergekwalificeerde meerderheid of unanimiteit. De meerderheidseisen variëren zelf nog eens naargelang de Commissie al dan niet de adviezen van het Europees Parlement aanvaardt. Voor het buitenlands beleid, de Economische en Monetaire Unie of de politiële en justitiële samenwerking zijn de procedures weer anders. De democratie komt hier niet aan bod, want de Europese burgers hebben de indruk dat het besluitvormingsproces ergens onbereikbaar plaatsvindt.
Maar de ingewikkelde procedures vormen niet het enige obstakel voor de transparantie. Bij de uitoefening van zijn wetgevende taken is de Raad het enige orgaan dat in het geheim vergadert om te voorkomen dat hij de burgers, de nationale parlementen of het Europees Parlement rekenschap moet afleggen. Om deze lacune te vullen, moet het Europees Parlement een ferme houding tegenover de Raad aannemen, moet het de regeringen erop wijzen dat het zinloos is te strijden voor minimale sociale normen als Europa niet de middelen wordt gegeven om een substantieel en samenhangend sociaal beleid te voeren. De duizenden mensen in de straten van Brussel afgelopen woensdag wensten dat Europa de werkgelegenheid tot hoofdprioriteit verklaart. Zal men hen horen?
De democratie beperkt zich niet tot verkiezingen om de vijf jaar. Zij behelst de dagelijkse controle van de uitvoerende macht door de volksvertegenwoordiging. Ook daarvan zijn we nog ver verwijderd. De wetgevende macht is in handen van de Raad van ministers op voorstel van de Commissie. Het Europees Parlement heeft geen initiatiefrecht en kan in de meeste gevallen slechts adviezen verstrekken. De uitvoeringsmaatregelen zijn voorbehouden aan de "comitologie" , om nog een uitdrukking uit het communautaire jargon te gebruiken, dat wil zeggen aan de nationale ambtenaren die slechts verantwoording afleggen aan hun nationale bureaucratie. Zelfs deze zwakke controle is nog te veel: dat hebben we gemerkt bij de gekkekoeienkwestie. Ik moet bekennen dat ik er steeds meer moeite mee heb om de burgers uit te leggen dat we moeten doorgaan met strijden voor Europa, en dat ondanks mijn Europees engagement.
De democratie is onlosmakelijk verbonden met de rechten van de mens en Europa is er trots op hiervan de bakermat te zijn. Maar ook hier loochent de realiteit de goede bedoelingen. De Europese Unie is nog altijd niet toegetreden tot de Europese Conventie voor de rechten van de mens. Zij past zelfs niet de bescheiden bepalingen toe: stemrecht voor de burgers bij de gemeenteverkiezingen in Frankijk of België, sluiting van de Renault-fabriek in Vilvoorde en ontslag van drieduizend Belgische arbeiders als overduidelijke schending van de Europese richtlijn inzake informatie en raadpleging van de werknemers van een multinationale onderneming.
Als wij bij de herziening van het verdrag geen politieke en sociale vooruitgang boeken, lopen wij grote risico's voor de toekomst van Europa. Ik heb de mensen gesproken die meeliepen in de mars voor de werkgelegenheid, zij hebben mij over hun vrees verteld, maar ook over hun hoop. Het zou dodelijk zijn Europa te willen bouwen zonder zijn burgers, we spelen dan de Le Pens, Goldsmiths', Pasqua's en Haiders in Oostenrijk in de kaart. John Major heeft dan wel de macht verloren, maar zijn stellingen zullen in Europa de overhand krijgen, als de regeringsleiders en staatshoofden niet de laatste kans grijpen om samen met de burgers Europa te maken in plaats van het tegen de democratie in te bouwen.
De wens die door de sociale partners in de mars voor de werkgelegenheid is geuit, heeft de toon gezet. Het is nu de taak van de regeringen, volgende maand hun verantwoordelijkheden in de Raad van Amsterdam te nemen. Aan de hand van de resultaten zullen we kunnen zien of Europa weer aansluiting met de democratie heeft gevonden.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement hopen dat de intergouvernementele conferentie op de komende Top in Amsterdam afgesloten zal kunnen worden. Wij zijn tevreden dat in het Verdrag een hoofdstuk werkgelegenheid wordt ingevoegd, zodat de Unie verplicht wordt iets te doen aan de rampzalig hoge werkloosheid in de 15 EU-Landen. Wij steunen ook alle eisen die bijdragen tot een verscherping van het milieubeleid, de consumentenbescherming en de fraudebestrijding.
De Deense uitzonderingen laten ons niet toe de overbrenging van aangelegenheden in de derde naar de eerste pijler te steunen en wij verwerpen ook de integratie van de Schengen-samenwerking in het Verdrag. Wij zijn fervente voorstanders van een intensieve samenwerking voor de bestrijding van de criminaliteit en van een gemeenschappelijk asielbeleid, maar wij zijn van oordeel dat dit tot stand kan worden gebracht met de huidige besluitvormingsprocedures in de derde pijler.
Wegens de Deense uitzonderingen kunnen wij evenmin aanvaarden dat er voor het gemeenschappelijk veiligheids- en buitenlands beleid meerderheidsbeslissingen worden ingevoerd, maar we vinden het positief dat er eensgezindheid bestaat over de oprichting van een gemeenschappelijke analyse- en planningseenheid. Wij vinden het een goed idee om naast de unanimiteitsbesluiten andere manieren van besluitvorming te zoeken. Het is al te vaak gebeurd dat één lidstaat de gemeenschappelijke handelingen blokkeert. Er moet naar onze mening een methode worden gevonden, die verhindert dat één lidstaat een gemeenschappelijke actie kan blokkeren maar die daarentegen de klemtoon legt op het belang van eensgezindheid tussen het merendeel van de EU-landen.

Thors
Ik heb vóór de resolutie van het Parlement gestemd, ook al kan ik het niet op alle punten eens zijn met het standpunt van de meerderheid. Door de meerderheid is een te algemene formulering over de opheffing van het verschil tussen verplichte en niet-verplichte taken goedgekeurd. Ik denk niet dat de verschillende beleidsgebieden en hun organisatie hier rijp voor zijn.
Het is belangrijk dat de Unie meer mogelijkheden krijgt om functies op het gebied van het buitenlands beleid gemeenschappelijk aan te pakken. Een land mag niet in zijn eentje maatregelen kunnen tegenhouden en daarmee druk op de hele Unie uitoefenen. Anderzijds moet een land ook niet kunnen worden gedwongen tot actieve maatregelen.
Verslag-Christodoulou (A4-0181/97)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Meerdere in het verslag voorgestelde amendementen zijn uitstekend, speciaal nr. 8, waarin wordt voorgesteld om ook op de omvang van de investeringen te letten bij de besluitvorming over de vraag of het begrotingstekort de toegelaten grens overschrijdt of niet. Wij kunnen desondanks niet vóór het verslag stemmen, aangezien het een acceptatie inhoudt van het zogenaamde stabiliteitspact, een pact dat volgens ons schadelijk is voor de nationale economie en dat zal leiden tot een permanente hoge werkloosheid in de EU.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Ondergetekenden hebben tegen het verslag gestemd. De belangrijkste redenen hiervoor zijn:
1.De voorstellen betekenen een inperking van het recht van de staten en hun burgers om te bepalen welke economie past bij de situatie van hun land, en zijn derhalve in strijd met de democratie.2.De voorstellen leiden ertoe dat de overheidsinstellingen verlamd raken in hun mogelijkheden om op een doelmatige manier iets te doen aan de laagconjunctuur, de werkloosheid en het geringe gebruik van de economische mogelijkheden.3.De voorstellen zijn gebaseerd op verouderde economische theorieën, die voor de huidige economie niet meer opgaan.
Lindqvist
De EMU en het stabiliteitspact zijn te eenzijdig gericht op kameralistische economische maatregelen. Het gevaar voor ernstige crises met meer werkloosheid, minder evenwicht tussen de regio's en een permanente bezuinigingscultuur met een constant lage vraag, neemt toe. Het toepassen van strafmaatregelen zoals de in het stabiliteitspact voorgestelde boetes is een verkeerd soort samenwerking, die op den duur ook de goede Europese samenwerking kan schaden. Daarom heb ik tegen het verslag gestemd.
Verslag-Randzio-Plath (A4-0184/97)
Berès
De beide intergouvernementele conferenties die het Verdrag van Maastricht hebben voorbereid, hadden een duidelijk doel: voor de ene, de Economische en Monetaire Unie, voor de andere, de Politieke Unie. Deze doelstellingen deden niet voor elkaar onder. Hoe staat het er nu mee?
De Politieke Unie vordert slechts heel langzaam. Het economische deel van de EMU is op de achtergrond geraakt. En het is de munt die het politieke en economische debat beheerst. Is dat het beste middel om de sociale vooruitgang en de Europese idee te versterken? Ik denk het niet. De Monetaire Unie is onmisbaar, maar niet voldoende.
Ik sta dus volledig achter het verslag van Christa Randzio-Plath, wier kritiek over de "Richtsnoeren..." van de Europese Commissie ik deel. Het is vandaag hoog tijd prioriteit te geven aan overleg en intensivering van de Europese activiteit op de volgende terreinen:
Het toekomstige monetaire beleid van de Unie zal moeten worden gecontroleerd door een politieke autoriteit die de publieke opinie en het algemeen belang vertegenwoordigt. Ik ben voorstander van een Europese economische regering.
Op een weldra voltooide interne markt wordt het absoluut noodzakelijk de sociale wetgevingen van de lidstaten nauwer op elkaar af te stemmen, teneinde sociale dumping te voorkomen en het welzijnsniveau van de Europese samenleving structureel te verhogen, alsook de zwakste groeperingen te beschermen. Europa moet socialer worden.
Ook de belastingen moeten een prioritair werkterrein worden. Wij moeten onze wetten op dit gebied coördineren om de delokaliseringsprocessen binnen de Unie in te dammen. Voor de fiscale harmonisatie moeten besluiten met gekwalificeerde meerderheid worden genomen.
Belangrijker nog: het begrotingsbeleid moet nauwer op elkaar worden afgestemd. Slechts in het kader van gestructureerde actie ten behoeve van het herstel van de consumptie en van openbare investeringen kan een vraaggericht beleid worden gevoerd, dat momenteel zo noodzakelijk is.
Ten slotte moet de werkgelegenheid, onze belangrijkste zorg, in alle Europese beleidsvormen worden geïntegreerd. Of het nu gaat om opleiding, arbeidsduurverkorting of de bescherming van de universele diensten, ik besteed hieraan al lange tijd de grootste aandacht en ik wens dat dit aspect zwaarder weegt bij de definitie van het communautaire beleid.
De munt is geen doel op zich zelf. Het ware doel van de politiek is de sociale samenhang. Zij kan enkel worden bereikt via een werkelijke coördinatie van het economisch beleid, waarvoor artikel 103 van het Verdrag belangrijke mogelijkheden biedt. Het is duidelijk dat de lidstaten en de Commissie deze mogelijkheden niet hebben kunnen of willen grijpen.
Moet er nog eens op worden gewezen dat in een recent onderzoek de kosten van niet-samenwerking in de monetaire politiek in de afgelopen drie jaar zijn geraamd op een verhoging van 1, 8 % van de verhouding van het begrotingstekort tot het BBP? In 1995 zou men met een gemiddeld tekort van 3, 4 % in plaats van de effectieve 5, 2 % het restrictieve begrotingsbeleid van de afgelopen twee jaar hebben kunnen vermijden, waardoor het in 1994 aangevangen herstel had kunnen worden voortgezet en men tevens tot een snellere convergentie van de economieën had kunnen komen.

Gahrton, Holm en Schörling
Wij delen de algemene kritiek van het verslag op de minimalistische houding van de Commissie inzake de zogenaamde convergentiecriteria en het feit dat zij daar zo rigide aan vasthoudt. Wij zijn het ook eens met de in het verslag gedane voorstellen voor een actiever werkgelegenheidsbeleid, vooral door te streven naar milieumaatregelen. Wij hebben niets tegen een grotere internationale samenwerking tussen de lidstaten van de EU en andere relevante staten om te komen tot verlaging van de werkloosheid en integratie van de milieudoelstellingen in het economische beleid, maar wij verzetten ons tegen elke poging tot inperking van de handelingsvrijheid van de lidstaten inzake hun economisch beleid. Daarom hebben wij ons van stemming onthouden.
Aanbeveling-González Triviño (A4-0172/97)
Bernardini
In de stemming in eerste lezing had ons Parlement 19 amendementen aangenomen om het tekstvoorstel van de Commissie te verbeteren. In het gemeenschappelijk standpunt waarover wij ons nu moeten uitspreken, zijn 15 van onze amendementen overgenomen. Wij hebben dus het recht onszelf te feliciteren met de uitstekende samenwerking en onze felicitaties te richten aan onze collega-rapporteur.
Deze tekst waarnaar door de cliënten van de luchtvaartmaatschappijen en door de maatschappijen zelf reikhalzend is uitgekeken, moderniseert het bestaande recht. Tot op heden viel de verzekering van de reizigers bij luchtvaartmaatschappijen onder het Verdrag van Warschau van 1929 en de aanvullende protocollen van 1961. Het werd dus tijd deze materie te actualiseren door met name een aansprakelijkheidsniveau op te leggen met geldelijke limieten. De ons voorgestelde tekst beantwoordt aan dit doel en verdient derhalve onze goedkeuring.
Verslag-Watts (A4-0152/97)
Bernardini
Eind november 1994 vroeg ons Parlement, geschokt door de ondergang van de veerboot "Estonia" waarbij 900 slachtoffers vielen, de Europese Commissie een programma op te stellen ter verbetering van de veiligheid van veerboten.
De tekst waarover wij ons moeten uitspreken maakt deel van dit programma uit. Beoogd wordt alle passagiers aan boord van een ro-roveerboot verplicht te registreren. Door deze verplichting zullen het zoeken en bieden van hulp efficiënter worden. Wij betreuren het echter dat deze verplichting zo laat komt. Enfin, ik mag hopen dat ons Parlement de richtsnoeren van onze rapporteur zal volgen en zijn amendementen zal steunen.
De Europese Unie moet zich conformeren naar de internationale regels - ik denk aan het SOLAS-verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee - en kan geen nalatigheden toestaan die fatale gevolgen kunnen hebben.
Ten slotte zou ik ook mijn steun willen uiten voor het verslag van de heer Parodi waarover vanmorgen in het gemeenschappelijk debat is gesproken. Ik sta vooral achter de idee van oprichting van een opleidingsinstituut voor zeelieden, gefinancierd uit de begroting van de Unie. Een idee die al zo vaak door ons Parlement is geopperd en die altijd een dode letter is gebleven. De Commissie en de Raad moeten absoluut deze mogelijkheid serieus bestuderen. Dat geldt ook voor de veiligheid van de passagiers en de beroepsvaardigheden.

Wolf
Het is een groot schandaal dat de Unie in een situatie waarin zich telkens weer grote en gevaarlijke ongevallen met ro-ro-veerboten voordoen (en waarin ook al spectaculaire ongevallen in grote onderzeese tunnels zijn gebeurd) nog altijd bezig is "stapsgewijs een coherent kader voor een EU-beleid op het gebied van de veiligheid in het zeevervoer te scheppen" (zie COM(93)066 van 24 februari 1993 en het verslagStewart van 28 maart 1994). Gezien de dringende aard van de problemen kwalificeer ik dat als te weinig en te laat!
We hadden allang een bindende Europese regeling voor de scheepvaart in de EU-wateren, en zeker voor de veerscheepvaart en voor het gebruik van onderzeese tunnels, moeten hebben. Deze had, ten minste met het oog op de veiligheid van passagiers, allang met havenstaatcontrole ten uitvoer moeten worden gelegd!
De EU mag zich ook wat de fundamentele kwestie van de veiligheid van ro-ro-schepen betreft niet langer achter de IMO verschuilen! Toch is dit verslag een kleine stap in de goede richting. Daarom zullen wij voorstemmen, maar wel met verontwaardiging en woede in het hart als we denken aan de talrijke slachtoffers die iedere verdere vertraging waarschijnlijk zal kosten.
Verslag-Parodi (A4-0174/97)
Wolf
Ik zou het om te beginnen over de consequenties van uitvlagging en van secundaire registers voor de opleidingsnormen voor zeelieden willen hebben. Zo belangrijk het is dat de EU haar voor de algemene veiligheid op zee (passagiers, zeelieden, milieu) schadelijke houding opgeeft, die erin bestaat altijd op de IMO te wachten, zo ontoereikend is het dat zij regelingen invoert die hoofdzakelijk beperkt blijven tot schepen die vlaggen van de lidstaten voeren. Passende minimumvereisten zouden op alle schepen die in de Europese wateren varen van toepassing moeten zijn.
De tenuitvoerlegging van de STCW-codes kan alleen maar een allereerste stap zijn. Het is zaak eigen Europese minimumnormen vast te stellen die alleen een voldoende bescherming van passagiers, zeelieden en milieu zullen garanderen. Dit, en niet minder, zijn wij onze burgers verschuldigd.
Wij zullen ook dit verslag steunen, omdat het toch - zij het al te langzaam - in de juiste richting gaat om een einde te maken aan de huidige juridische en feitelijke onzekerheid in alle EU-wateren. Wij zullen wel tegen amendement 1 stemmen, omdat het ons niet verstandig lijkt de lidstaten door het scheppen van een nieuwe richtlijn mogelijkheden tot verzet te geven en omdat wij door een wijziging van de bestaande richtlijn sneller te werk kunnen gaan.
Verslag-Terrón i Cusí (A4-0062/97)Lindqvist (ELDR), Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson (GUE/NGL), Gahrton, Holm en Schörling (V), Sandbæk (I-EDN), schriftelijk. (SV) Wij hebben gestemd tegen het verslag over de uitwerking van de overeenkomst over een Europees informatiestelsel.
Hier zijn vele redenen voor en wij willen hier een paar voorbeelden geven waarom wij dit verslag niet kunnen aanvaarden.
De EIS-overeenkomst houdt niet genoeg rekening met de rechtszekerheid en de persoonlijke integriteit.-Het Parlement wil de supranationaliteit op dit gebied uitbreiden, en daar zijn wij tegen.-Wij zijn tegenstanders van het sterk restrictieve en ontmenselijkte vluchtelingenbeleid dat door Schengen en het EIS wordt versterkt, en wij veroordelen dit beleid krachtig.-Wij vinden dat een doelmatige politiële samenwerking in het kader van Interpol kan en moet worden ontwikkeld.
Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Terrón i Cusi over het ontwerpbesluit van de Raad tot vaststelling van de Overeenkomst betreffende Het Europees Informatiesysteem. De Deense sociaal-democraten vinden het een probleem dat in het verslag wordt voorgesteld het besluit van de Raad om te zetten in een verordening, waardoor het EIS onder de communautaire wetgeving valt met artikel 235 van het verdrag als grondslag. Dit zou betekenen dat de Commissie de controlebevoegdheden inzake het EIS van de lidstaten overneemt. De Deense sociaal-democraten zijn van oordeel dat het EIS een intergouvernementele samenwerking binnen de derde pijler moet blijven, waarbij de lidstaten de belangrijkste bevoegdheid hebben.

Miranda
Wij staan niet achter het voorstel van de Raad en bijgevolg wijzen wij het verslag-Terrón i Cusí af.
Met genoemd voorstel wil men een stap zetten in de richting van een politioneel Europa.
In het verslag staat men onverschillig ten opzichte van de huidige communautaire bevoegdheden, wordt korte metten gemaakt met de bestaande controverses ter zake op het vlak van de IGC en wil men heel wat verder gaan door deze materie te communautariseren en van de Overeenkomst een Verordening te maken met onverwijlde en verplichte omzetting in de nationale wetgevingen.
Met deze weg wordt de rol van de lidstaten verkleind. Met betrekking tot een zo onzekere kwestie, waar de huidige nationale stelsels in de regel al gekenmerkt worden door ondoorzichtigheid, geeft men ruimte aan nog een systeem zonder enige transparantie en zonder de onontbeerlijke democratische controle. Deze feiten worden onder meer onderstreept door het voorstel om een gemeenschappelijke controleautoriteit in het leven te roepen, bestaande uit twee vertegenwoordigers van elke nationale instantie en van de Commissie, waarbij het totaal ontbreken van parlementaire controle opvalt.
Wij trekken de noodzaak van een samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied niet in twijfel. Maar natuurlijk verwerpen wij voorstellen, zoals het onderhavige, die een politiële filosofie boven de rechten, vrijheden en waarborgen van de burgers plaatsen.
De leegte, het gebrek aan nauwkeurigheid en de ambiguïteiten bij de vaststelling van de inhoud en betreffende de transparantie en de controle op dergelijke stelsels mogen niet worden getolereerd.

Rovsing
Informatiesystemen waarmee de lidstaten gegevens kunnen uitwisselen, kunnen bijzonder nuttige instrumenten zijn, met name voor de opsporing en preventie van ernstige wetsovertredingen. Voorbeelden hiervan zijn het Schengen-Informatiesysteem, Europol en het douaneinformatiesysteem. Wanneer dit soort systemen wordt ingevoerd, is het echter van zeer groot belang dat de privésfeer voldoende beschermd wordt.
De Commissie meent daarom terecht dat de systemen op een efficiënte manier beschermd moeten zijn zodat de toegang voor personen die niet gemachtigd zijn het systeem te gebruiken, onmogelijk is. We begroeten ook dat de burger de mogelijkheid krijgt om klacht in te dienen bij het Hof teneinde de gegevens die het informatiesysteem over hem of haar bevat aan de wettelijkheid te toetsen.
Verslag-Schulz (A4-0060/97)
Chanterie
" Kennis is macht" , zo luidt een wijsgerige gemeenplaats, en terecht.
Dit geldt ook binnen de derde pijler van de Europese Unie. De samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken is ondenkbaar zonder een minimum aan datacollectie en datatransmissie. Informatie en informatiesystemen vormen een noodzaak als het gaat om maatregelen op het vlak van migratie en asiel, fraude en corruptie, criminaliteit, drugs, terrorisme en civiele of penale justitiële coöperatie.
Om die redenen hebben de lidstaten van de Europese Unie tal van informatiesystemen opgezet. EUROPOL en EIS op intergouvernementeel gebied. SIS voor Schengen op multilateraal vlak.
Die verscheidenheid houdt een gevaar in voor overlappingen. Maar ten eerste hebben die verschillende systemen een verschillende finaliteit. En ten tweede vormen overlappingen tussen systemen op zich geen bezwaar als er tegelijk ook coördinatie en controle bestaat. We moeten geen concurrerende of rivaliserende informatiesystemen. Maar we moeten ook geen eengemaakt en aloverkoepelend informatiesysteem.
Dus dient men ten volle aandacht te besteden aan democratische controle, juridische controle, respect voor privacy en zorg voor operationaliteit en compatibiliteit. Om in die zaken te voorzien dringt de EVP-fractie aan, bij de Raad en bij de lidstaten, op politiek toezicht van het Europees Parlement, prejudiciële bevoegdheid voor het Hof van Justitie, eerbiediging van de regelgeving van de Raad van Europa inzake privacy en vooral ook samenwerking tussen de betrokken diensten en tussen de bevoegde verantwoordelijkheden. Dit zijn geen secundaire kwesties. Dit zijn wezenlijke voorwaarden voor het opzetten en aanwenden van de betreffende informatiesystemen. Informatiesystemen die terzake niet voldoen, vormen trouwens geen hulpmiddel, maar een bedreiging.
In dit verslag gaat het dus om het douane-informatie-systeem of DIS. Zoals SIS zich half binnen de derde pijler en half buiten de Europese Unie situeert, zo situeert DIS zich half binnen de derde pijler en half binnen de eerste pijler, aangezien de douane-materies volgens het Verdrag tot het vrij verkeer en dus tot het communautaire luik behoren. Nochtans mag dit geen reden zijn om het Europees Parlement en het Hof van Justitie buiten spel te zetten, zoals gebeurd is bij de ondertekening van de Conventie, namelijk voordat het Europees Parlement zich over de goedgekeurde tekst kon uitspreken. De Conventie werd ondertekend op 26 juli 1995. En ondertussen werd op 29 november 1996 ook al een Protocol ondertekend.
Naast de kwestie van de procedure gaat de aandacht van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken voornamelijk naar de rechtsbescherming van de burgers. Het betreft ook de aanspraken op zowel democratisch toezicht als prejudiciële bevoegdheid. Conventie en Protocol komen ten dele tegemoet aan die toch wel belangrijke vereisten. Maar uiteindelijk beslissen de lidstaten over de ratificatie van de Conventie en de toepassing van het Protocol. En het valt nog te bezien wie wanneer zal ratificeren en toepassen. De EVP pleit alvast voor ratificatie, en wel zo snel mogelijk opdat de Overeenkomst zo vlug mogelijk in werking zal treden.
Hoeft het nog herhaald dat besluitvorming en beleidsvoering binnen de derde pijler moeizaam verlopen en zelfs de feiten en de gebeurtenissen achterna lopen. Tot vervelens toe blijkt dat, zelfs voor als dusdanig niet controversiële zaken, met Conventies, Protocollen, Akkoorden en Verklaringen wordt gewerkt omdat dit binnen een intergouvernementeel kader onvermijdelijk is, met voordien aanslepende onderhandelingen tussen de regeringen en nadien tijdrovende ratificaties door de lidstaten. Denk aan Schengen, Europol, de strijd tegen de fraude en in dit geval een douane-informatie-systeem. Het is onderhand overbodig en storend geworden om nog naar de Intergouvernementele Conferentie te verwijzen. Maar het blijft een feit dat de geleidelijke en gedeeltelijke communautarisering van de derde pijler, zoals ook blijkt uit dit dossier, niet tegen te houden valt.
In de hedendaagse wereld, en vooral in de ontwikkelde landen, die gekenmerkt worden door differentiatie en complexiteit, is informatica en informatisering een "must" , zowel voor gezagsdragers als voor ambtenaren. Ook de burgers, met inbegrip van criminelen en illegalen, hebben toegang tot informatiedragers en informatienetwerken. Onder andere ingevolge de bereikbaarheid van "databases" , " directories" , " files" en andere publieke of private "infotheken" heeft machtsuitoefening in een kennismaatschappij een almaar toenemende behoefte aan gegevensbanken en gegevensbestanden. "Europa" kan niet achterblijven ten aanzien van die in alle opzichten grensoverschrijdende ontwikkelingen, teneinde de veiligheid van de burgers blijvend te waarborgen. Maar tegelijk moet "Europa" voorzichtig omspringen met de rechtszekerheid, de rechtsgelijkheid en de rechtsbescherming van de burgers.

Ullmann
De Akte van de Raad tot invoering van een Europees douane-informaticasysteem is strijdig met het Unierecht, omdat er niet op passende wijze is overgegaan tot de in artikel K.6, tweede alinea, voorgeschreven raadpleging van het Europees Parlement. Hierdoor kleeft er aan deze Akte al van bij haar totstandkoming een ernstige smet.
Daar komt nog bij dat er onduidelijkheid ontstaat over het toepassingsgebied van de Akte doordat de Overeenkomst betreffende het douane-informaticasysteem vergezeld gaat van een Akkoord betreffende de voorlopige toepassing tussen een aantal lidstaten. Is er een duidelijker symbool van de in de derde pijler heersende en nog alsmaar verergerende rechtsonzekerheid denkbaar?
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement staat voor honderd procent achter de door de rapporteur geuite kritiek in verband met tekortkomingen op het gebied van de bescherming van de privacy en het ontbreken van parlementaire en gerechtelijke controle, alsook achter de vraag aan de Commissie te overwegen of de akte niet moet worden vervangen door een richtlijn die beter is berekend op de taken die een douane-informaticasysteem met zich brengt.
Verslag-Secchi (A4-0169/97)
Ahlqvist, Lööw, Theorin en Wibe
Wij vinden dat de lidstaten om democratische redenen het recht moeten hebben om hun eigen belastingen vast te stellen en dat de Raad ook in de toekomst de zaken moet behandelen volgens het beginsel van unanieme besluitvorming. Wij denken dat de lidstaten zelf het beste hun belastingbeleid kunnen vaststellen, en wij denken dat de ministers van economische zaken van de EU ervoor kunnen zorgen dat dit wordt afgestemd op de andere lidstaten zonder dat het unanimiteitsbeginsel wordt opgegeven.
Om precies dezelfde democratische redenen kunnen wij geen steun verlenen aan de aanbeveling (paragraaf 9 van het verslag) waarin wordt gezegd "dat de totale belastingdruk niet verder mag stijgen" .
Hoewel wij het met een gedeelte van het verslag eens zijn, o.a. met de gedragscodes op belastinggebied, d.w.z. overeenkomsten tussen de lidstaten over vrijwillige zelfregulering, kunnen wij het niet eens zijn met basisgedachte van het verslag, nl. dat het unanimiteitsbeginsel op belastinggebied moet worden opgegeven. Daarom kunnen wij niet vóór dit verslag stemmen.

Andersson en Waidelich
Wij vinden dat de lidstaten in beginsel het recht moeten hebben om hun eigen belastingen vast te stellen en dat de Raad ook in de toekomst de belastingkwesties hoofdzakelijk moet behandelen volgens het beginsel van unanieme besluitvorming. Wij vinden ook dat er gemeenschappelijke minimumnormen moeten worden opgesteld voor vermogens-, bedrijfs- en milieubelastingen, en dat de besluitvorming op deze gebieden in de Raad met een gekwalificeerde meerderheid moet geschieden.
Wij kunnen paragraaf 9 van het verslag niet steunen, aangezien de aanbeveling dat de totale belastingdruk niet verder mag stijgen, te ver gaat.
Wij zijn het eens met de formuleringen van de rapporteur inzake een gedragscode op belastinggebied, dat wil zeggen afspraken tussen de lidstaten over vrijwillige zelfregulering. Dit standpunt betekent echter niet dat wij ons kunnen scharen achter de gedachte in het verslag dat ten aanzien van alle belastingkwesties het unanimiteitsbeginsel moet worden losgelaten.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
De ondergetekenden hebben tegen het verslag gestemd om de volgende redenen:
1.De economieën van de lidstaten en hun begrotingsomstandigheden zijn zeer verschillend. Pogingen om tot een eenvormig belastingbeleid te komen, kunnen chaos veroorzaken.2.Het recht belastingen op te leggen is in alle democratieën voorbehouden aan het volk en het door hen gekozen parlement. Het inperken van dit recht is een aanslag op de democratie.3.Het overbrengen van de besluitvorming over belastingkwesties naar organen van de Unie betekent dat de besluitvorming wordt onttrokken aan de controle en toezicht van de burgers. In de wijze waarop de Unie wordt bestuurd, ontbreken fundamentele beginselen als parlementarisme, openheid en grondwettelijke verantwoordelijkheid. Meerderheidsbesluiten over belastingzaken vormen een inbreuk op het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren.
Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen vandaag voor het verslag-Secchi als geheel, maar tegen punt 4 en tegen amendement 7, omdat wij niet kunnen aanvaarden dat de Raad over fiscale kwesties met gekwalificeerde meerderheid beslist.

Lindqvist
Een beleid dat gericht is op harmonisatie van de belastingen van de lidstaten en een gemeenschappelijk belastingbeleid en financieel beleid zou enorme gevolgen hebben voor de Europese samenwerking. Het zou leiden tot een federale EU, waarin het belangrijkste instrument van de lidstaten om hun nationaal economisch beleid te voeren op EU-niveau wordt gebracht.
Het belastingbeleid, de belastingterreinen en de belastingniveaus van de lidstaten verschillen onderling ook sterk vanwege de uiteenlopende visies op het welzijnsbeleid en de grootte van de overheidssector. Het belastingbeleid moet ook in de toekomst een nationale zaak zijn. Daarom heb ik tegen het verslag gestemd.
Verslag-Harrison (A4-0160/97)
Striby
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpresolutie onderstreept terecht een aantal legitieme punten, die een ieder wel zorgen moet baren.
Ongetwijfeld vereist een doeltreffende werking van de markt maatregelen om het functioneren van de comités transparanter te maken, teneinde hun onafhankelijkheid tegenover de pressiegroepen bij de uitwerking van de wetgevingsprocedures te waarborgen ten behoeve van een betere bescherming van gezondheid en milieu. De zorg om het midden- en kleinbedrijf te helpen aan de interne markt deel te nemen en hiervan te kunnen profiteren, evenals de wens om de kinderen te beschermen tegen de negatieve gevolgen van de interne markt, vallen hieronder.
Niettemin zou een goede interpretatie van het subsidiariteitsbeginsel ertoe moeten aanzetten een groot aantal problemen die in het onderhavige verslag aan de orde zijn gesteld, wat soepeler, beter aan de situatie aangepast en dus efficiënter aan te pakken dan via een stelselmatige en soms ongerechtvaardigde communautarisering. Dat geldt in het bijzonder voor vraagstukken die met de rechtsstelsels te maken hebben en ook met fiscale problemen, die vandaag in een ander verslag worden besproken.
Overigens bevestigen de voorstellen om een communautaire regelgeving op het gebied van het eigendom van de media vast te stellen, de wens van de Europese instellingen zich een controlerende macht over de informatiemiddelen toe te eigenen. Wij hebben dit soort manoeuvres al eens aan de kaak gesteld toen het Europees Parlement in het kader van de uitbreiding met Midden- en Oost-Europese landen het voorstel deed slechts die persorganen te subsidiëren die zich in ruil daarvoor voorstander toonden van een orthodoxe integratiedoctrine.
Anderzijds is het eigenaardig dat het Parlement en de Commissie zo prompt en terecht wijzen op de bureaucratische gevaren van buitensporige wet- en regelgeving, maar dat zij dit tegelijkertijd enkel de nationale overheden kwalijk nemen zonder stil te staan bij de dwalingen van de communautaire instellingen.
Enfin, ook wij maken ons grote zorgen over de werkgelegenheid, maar wij wensen geen gemeenschappelijk werkgelegenheidsbeleid. Dit mist immers de noodzakelijke soepelheid en pragmatisme. De onderhandelingen van de integouvernementele conferentie zullen geen oplossing brengen voor de brandende werkloosheidskwestie. De Europese bijdrage aan deze moeilijke strijd kan immers alleen wanneer wij willen terugkeren naar het beginsel van de communautaire preferentie dat in 1957 in het Verdrag van Rome is opgenomen, maar dat stelselmatig op het altaar van de vrijhandel bij de handelsbesprekingen wordt opgeofferd...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Op veel punten geeft de rapporteur uitdrukking aan enthousiasme voor de interne markt, de verdere integratie en de geregelde harmonisatie, - een enthousiasme dat wel erg ver gaat. Zo betwijfelen wij zeer of de interne markt het BBP met 130 miljard dollar heeft laten toenemen, zoals in paragraaf 3 van het verslag wordt gesteld. Al dit soort cijfers zijn en blijven giswerk, en wij kunnen met evenveel recht zeggen dat het BBP met hetzelfde bedrag is gedaald of dat de interne markt de werkloosheid met 5 miljoen mensen heeft doen toenemen.
Ernstiger dan dit enthousiasme is echter dat de rapporteur op meerdere plaatsen aanbeveelt de nationale wetgeving te vervangen door Unie-wetgeving. Zo wordt in paragraaf 14 aanbevolen het milieubeleid op "EUnormen en beleidskeuzen" te baseren, terwijl Zweden het standpunt inneemt dat een land altijd het recht moet behouden om strengere milieuwetgeving te hanteren. In paragraaf 16 meent de rapporteur dat de interne markt een "belastingsysteem op EU-niveau" veronderstelt. In paragraaf 25 pleit hij voor een "EU-waarnemingsstelsel" , enz.
Wij hebben dus vele bezwaren tegen verschillende gedeelten van het verslag, maar wij erkennen dat het daarnaast ook veel verdiensten heeft.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen vandaag voor het verslag-Harrison als geheel, maar tegen punt 11, omdat wij van oordeel zijn dat de socialezekerheidsstelsels een nationale aangelegenheid moeten blijven, en tegen amendement 3 omdat een belastingstelsel op Europees niveau niet alle bronnen van inkomst mag omvatten.

Rovsing
Groei, de creatie van banen en welvaart in Europa zijn maar mogelijk als de interne markt volledig onbelemmerd kan werken. De informatie van de Commissie dat slechts de helft van de maatregelen in haar Witboek van 1985 in de lidstaten verwezenlijkt zijn, is daarom onrustwekkend. De neiging van de lidstaten om nieuwe technische regels in te voeren draagt er helaas alleen maar toe bij de werking van de interne markt in gevaar te brengen. Wij begroeten dan ook de vele constructieve voorstellen die de Commissie economische en monetaire zaken in haar verslag doet om de gebreken op te vangen. Met name de vereenvoudigde regels voor het indienen van een klacht door de burgers wanneer zij een foutieve of inefficiënte werking van de interne markt vaststellen.
Verslag-Lannoye (A4-0075/97)
Chichester
De Britse Conservatieven erkennen dat vele duizenden kiezers in onze kiesdistricten grote belangstelling hebben voor de problemen die in het verslag van de heer Lannoye worden behandeld. Als consumenten van aanvullende geneeswijzen, als gebruikers van alternatieve therapieën of als beoefenaars van de zogenaamde niet-conventionele geneeskunde willen zij dat dit verslag wordt aangenomen. Op Europees niveau gaat het vooral om het recht van vestiging en om de vrije keuze. Wij zouden graag hebben dat de benadering van de niet-conventionele geneeskunde in het Verenigd Koninkrijk ook in de andere lidstaten kan worden overgenomen, vooral in die lidstaten waar de beoefening van de niet-conventionele geneeskunde op dit ogenblik aan strenge beperkingen is onderworpen.
Belangrijk is dat de belangen van de consumenten worden beschermd door de vaststelling van normen en kwalificaties die in geheel Europa wederzijds kunnen worden erkend. Hoe dat zonder een massa wetgeving op zowel Europees niveau als op dat van de lidstaten kan gebeuren valt nog te bezien.
Die doelstellingen zijn voldoende ambitieus zonder dat wij moeten ingaan op de in het verslag geformuleerde wens om de kosten via de sociale-zekerheidsregelingen terugbetaalbaar te maken en de belastingbetaler in deze tijd van grote druk op de overheidsfinanciën de rekening te presenteren.
Wij, Conservatieven, zijn het eens met de algemene opzet van het verslag maar menen dat meer de klemtoon moet worden gelegd op de nood aan verder onderzoek naar de wijze waarop de nagestreefde doelstellingen kunnen worden bereikt en op de nood aan onderzoek naar de doeltreffendheid van de verschillende therapieën vooraleer op een Europese regelgeving ter zake aan te dringen.
Wij verzetten ons tegen het verzoek om onmiddellijk wetgevend op te treden omdat dit vooruitloopt op het resultaat van die studies en tot een onaanvaardbare beperking van de beoefening van de niet-conventionele geneeskunde zou kunnen leiden.

Díez de Rivera Icaza
Ondanks de intolerante en partijdige opstelling van een aantal van onze medisch gespecialiseerde collega's, heeft het verslag over niet-conventionele geneeswijzen met recht de belangstelling gewekt van vele burgers in de Unie, onder meer om de reden dat bijna iedereen wel eens zijn toevlucht tot deze vorm van geneeskunde gezocht heeft.
Recent opinieonderzoek heeft aangetoond, dat tussen de 20 en 50 % van de burgers gebruik maakt van deze zogenaamd alternatieve geneeswijzen.
Zoals de rapporteur dan ook heeft opgemerkt, wordt in de onderhavige resolutie voorgesteld om op zoek te gaan naar antwoorden op de vragen die door deze concrete situaties worden opgeworpen, zowel ten behoeve van de beroepsbeoefenaars en artsen die zich aan deze disciplines wijden als voor de patiënten.
Het gaat om situaties die een adequaat communautair optreden vereisen, juist met als doel kwalijke praktijken en misbruik bij de beoefening van deze geneeswijzen uit te sluiten.
Onderstreept moet worden, dat kwakzalverij, net zomin als de achterhaalde voorrechten van een bepaalde beroepsgroep, hierbij geen rol spelen, integendeel. Wat in dit ontwerpverslag beoogd wordt, is een communautaire status met optimale garanties op medisch en op juridisch gebied vast te stellen voor de uitoefening van deze alternatieve medische disciplines, waartoe wij vrijwel allemaal wel eens onze toevlucht genomen hebben.
Het is dan ook van dringend belang dat de opleiding en de officiële erkenning van de uitoefening van deze geneeswijzen worden geregeld, ten einde de patiënt bij gebruikmaking hiervan een maximale veiligheid en kwaliteit te kunnen garanderen.
En dat is nu juist het onderwerp, en niet allerlei kwesties die niets met dit debat van doen hebben, waarover het verslag van de heer Lannoye gaat, die ik overigens oprecht wil gelukwensen met zijn werk dat gezien de bekrompen mentaliteit van sommige afgevaardigden, beslist niet eenvoudig was.
Tot slot moet gezegd, dat het onderhavige verslag op mijn steun zal kunnen rekenen.

Ephremidis
De vraag welke status de niet-conventionele geneeskunde heeft leidt in medische kringen tot slepende en vaak heftige discussies. Tegelijkertijd is het echter zo - en dat is misschien wel het belangrijkste - dat een groot deel van de bevolking van de meeste lidstaten gebruik maakt van de diensten en methoden die bepaalde takken van de zogeheten niet-conventionele geneeskunde bieden. Dit betekent dat dit vraagstuk anders moet worden benaderd, dat het niet als "laboratoriumkwestie" moet worden beschouwd, maar als een vraagstuk met praktische en sociale dimensies.
Een kwestie waar een groot aantal burgers mee te maken heeft en waar zo'n belangrijke en kwetsbare sector als de gezondheid bij betrokken is kan niet met aforismen als "zoek de heks en verbrand haar" worden afgedaan. Wij vinden het heel belangrijk dat er een verantwoorde dialoog op gang wordt gebracht en dat er serieus en diepgaand onderzoek wordt gedaan naar de inhoud, de mogelijkheden, de bijzonderheden en de reikwijdte van de nietconventionele geneeskunde.
De cognitieve inhoud van elke tak van de niet-conventionele geneeskunde moet worden vastgesteld, alsook de methodologie en het diagnostisch en behandelend vermogen. Dit moet op zo'n manier gebeuren dat de burger, en nog meer de patiënt, zoveel mogelijk juiste, gedegen informatie krijgt over de mogelijkheden, de kwaliteit, de doeltreffendheid en de mogelijke gevaren van de zogeheten niet-conventionele geneeskunde, en dat hij niet wordt overgeleverd aan de allerergste ziekte die er bestaat: het niet-weten en het niet geïnformeerd worden.
Voorwaarde hiervoor is wel dat er een open en vruchtbare dialoog wordt geopend, met wetenschappelijke criteria en garanties voor de veiligheid van de gezondheid van de burgers. Wat dat aangaat biedt het verslag van de heer Lannoye naar onze smaak goede stimulansen om dit belangrijke vraagstuk serieus aan te pakken. Hier is immers de gezondheid van miljoenen burgers mee gemoeid, maar ook het bestaan van een flink aantal mensen die zich specialiseren in en bezighouden met dit soort medische behandelingen, en die - al was het alleen maar daarom - recht hebben om te weten welke status het bestaan en de beoefening van hun beroep heeft.
Wij waarderen het dat dit verslag de goede kant opgaat en een aantal goede punten bevat - ook al hebben we bij enkele andere punten wel wat kanttekeningen en bezwaren - en daarom stemmen wij voor. Als het wordt aangenomen zal dat volgens ons een stap zijn op weg naar een officiële en verantwoorde behandeling van dit onderwerp.

Hautala
Het spectrum van de niet-conventionele en aanvullende geneeskunde behoeft op EU-niveau gemeenschappelijke wetgeving. In het voorstel van Paul Lannoye en van de Milieucommissie werd de Commissie duidelijk verzocht een voorstel voor een richtlijn in te dienen tot verbetering en harmonisering van de positie van de niet-conventionele geneeskunde in de Unie.
Er bestaat behoefte aan een gemeenschappelijk kader voor de beroepsbeoefenaars, aan erkenning van nietconventionele behandelingswijzen en aan een geneesmiddelenlijst waarop ook alternatieve geneesmiddelen voorkomen. De Commissie had haar tijd niet meer hoeven te verdoen met het opstellen van een vergelijkend onderzoek. Dat is in de diverse lidstaten al voldoende gevorderd. Nu moeten wij handelen. Helaas ondermijnt het Parlement de eisen van de Milieucommissie door genoegen te nemen met het verzoek om aanvullend onderzoek.
De in de verschillende lidstaten heersende heterogene praktijk komt de patiënt niet ten goede. Er gelden momenteel geen geharmoniseerde eisen voor de opleiding van beoefenaars van de niet-conventionele geneeskunde. Een duidelijke lijst van farmaceutische grondstoffen ontbreekt.
De lidstaten zouden er ook goed aan doen een onderzoek in te stellen naar het vergoeden van behandelingen en geneesmiddelen in het kader van de ziektekostenverzekering, indien is gewaarborgd dat de behandelingen ook echt iets uithalen. Met deze behandelingen zijn goede resultaten bereikt, geen wonder dat de mensen daarom vragen.

Jackson
Ik heb voor deze aldus gewijzigde ontwerpresolutie gestemd. De nietconventionele geneeskunde en de eventuele regulering, door middel van een EU-wetgeving, van de vrijheid van vestiging voor de beoefenaars van die geneeskunde is een aangelegenheid die Europa behoedzaam moet aanpakken. De reden daarvan is niet alleen dat de nationale wetgevingen onderling zeer sterk verschillen, maar ook dat de voor een algemeen Europese benadering noodzakelijke compromissen wel eens problemen zouden kunnen veroorzaken voor de groepen en personen die op een dergelijke Europese benadering aandringen.
Om die reden ondersteun ik volledig de onderdelen van het verslag van de heer Lannoye waarin de Commissie wordt verzocht het probleem te onderzoeken, zoals in het eerste gedeelte van paragraaf 2 wordt gevraagd, en een verslag voor te leggen over de resultaten van het reeds verrichte onderzoek in het kader van de begrotingslijn B7142 naar de doeltreffendheid van homeopathie en andere niet-conventionele geneeswijzen.
Ik vind het goed dat het Parlement het onderdeel van paragraaf 2 heeft verworpen waarin werd aangedrongen op een onmiddellijk wetgevend optreden zonder op de resultaten van welke studie dan ook te wachten.
Aangezien de EU wordt geconfronteerd met het reële probleem van de vrijheid van vestiging van de beoefenaars van de niet-conventionele geneeskunde, hoop ik dat wij deze resolutie nu kunnen gebruiken om er bij de Commissie op aan te dringen het nodige onderzoek te verrichten en eventueel wetgeving voor te stellen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten betwijfelen sterk of het zin heeft dat het Europees Parlement zich over de status van de niet-conventionale geneeskunde uitspreekt. Enerzijds omdat niemand ons advies heeft gevraagd en anderzijds omdat de bedoeling die achter een EU-erkenning zit, kan zijn dat de beoefenaars van deze geneeskunde op die manier kunnen genieten van de openbare ziekenfondsen. Naar onze mening behoort het niet tot de bevoegdheid van de EU om zich daarin te mengen.
Wij zijn ons echter wel bewust dat het noodzakelijk is de verschillende behandelwijzen uit hun isolement te halen en meer op elkaar af te stemmen. In sommige landen wordt de niet-conventionele geneeskunde gewoon in de conventionele geneeskunde geïntegreerd. In andere landen liggen ze dan weer met elkaar in de clinch. Wij zijn in dit geval voorstander van de gulden middenweg. Iedereen weet dat vele mensen de hulp die de conventionele geneeskunde of conventionele artsen hen bieden, onvoldoende vinden. Anderzijds willen wij ook niet bijdragen tot het ontstaan van een algemene trend van "ziekteverwekking" waartoe de standpunten van vele beoefenaars van niet-conventionele geneeskunde aanleiding geven en waarbij er voor elke kwaal een pil of therapie blijkt te zijn.

Lindqvist
Het is van belang dat de alternatieve geneeskunde (niet-conventionele geneeskunde), zoals antroposofie, homeopathie en chiropractie, dezelfde werk- en ontwikkelingsmogelijkheden krijgt als de traditionele geneeskunde. Allereerst dient een studie te worden verricht om de bepalingen voor het vestigingsrecht enz. in de lidstaten op een rij te zetten. Deze studie moet uitwijzen of een gemeenschappelijke EUharmonisatie werkelijk nodig is. Deze kan dan bijvoorbeeld plaatsvinden door het vaststellen van minimumbepalingen voor de gezondheid en veiligheid van de patiënten. Op grond van het bovenstaande en met genoemd voorbehoud heb ik vóór het verslag gestemd.

Mendonça
Ik heb tegen het verslag-Lannoye over het statuut van de "nietconventionele geneeskunde" gestemd, onder meer omdat ik van mening ben dat de meerderheid van de vooronderstellingen in de consideransen van de ontwerpresolutie doordrongen zijn van een sterke zin voor opportunisme, gebrek aan onpartijdigheid en dat de onnauwkeurigheden en halve waarheden in wezen economische belangen verbergen die niet verenigbaar zijn met de belangen inzake gezondheid en levenskwaliteit van de burgers.
Wij zijn van mening dat men voor de erkenning van diagnose- en behandelingsmethoden van zieken en ziektes altijd een onontbeerlijke wetenschappelijke validatie moet eisen, en dat alle in de geneeskunde gebruikte technieken uitgeprobeerd moeten worden door een wetenschappelijke methode en experimenteel dienen te worden getest.
Onder meer zijn het in wezen aan de traditie en de gevoeligheid van de burgers verbonden redenen van culturele aard die de coëxistentie in de lidstaten van de Europese Unie mogelijk maken van dermate verschillende begrippen met betrekking tot de gezondheidszorgverslening.
Wij vinden het ongewenst dat de Europese Unie wetgeving uitvaardigt over deze controversiële materie, vooral wanneer men de zogenaamde "niet-conventionele geneeskunde" wenst op te nemen in het sociale zekerheidsstelsel met onberekenbare kosten.
Op dit gebied vinden wij dat om bepaalde van de al genoemde redenen het subsidariteitsbeginsel in elk geval doorslaggevend moet zijn.

Pimenta
Ik heb het verslag-Lannoye gesteund zoals het is goedgekeurd in de milieucommissie met enkele van de wijzigingen die ik heb onderschreven, ondanks meningsverschillen over welbepaalde punten in een paar alinea's.
De redenen die mij ertoe gebracht hebben mijn steun te hechten aan de aanneming van een positieve houding ten aanzien van de erkenning, de legitimiteit en de reglementering van de gezondheidszorgsector die "alternatieve of niet-conventionele geneeskunde" wordt genoemd zijn legio.
Het aanslepen van de situatie waarin deze geneeswijzen worden getolereerd maar niet erkend is buitengewoon ernstig voor de mensen die deze geneeskunde beroepsmatig uitoefenen, aangezien aldus de totstandkoming van een systeem voor de certicifactie en wederzijdse erkenning van hun bekwaamheden wordt belet, zodat het kaf van het koren kan worden gescheiden, alsmede van een erkende deontologische code.
Evenmin beschikken de zieken momenteel over voorwaarden om de vakbekwaamheid en de degelijkheid van deze mensen te beoordelen.
Wat betreft het gebrek aan medefinanciering van deze behandelingen door de sociale zekerheidsstelsels, wat meestal het geval is, dit dient te veranderen, aangezien het niet toelaatbaar is dat er een discriminatie blijft bestaan bij de toegang tot deze behandelingen op grond van de economische mogelijkheden van de zieken, door de noodzakelijke controle en beperking van buitensporige kosten te waarborgen.

Sandbæk
Ik ben blij dat het verslag van de heer Lannoye eindelijk in stemming wordt gebracht. Het is belangrijk dat er een gemeenschappelijke wetgeving komt voor beroepen in de gezondheidssector, die nog niet behandeld zijn in een richtlijn inzake opleiding en onderneming. In de commissie milieu draaide het debat voornamelijk rond de principes van de leden over alternatieve geneeskunde, vooral dan rond die van de tegenstanders van elke vorm van niet-conventionele geneeskundige behandeling. En dat is jammer, omdat het verslag een poging doet om een zinvol kader te scheppen voor de beroepen in de nietconventionele geneeskunde. Het zou evident moeten zijn dat een duidelijke en doorzichtige kaderwetgeving de verschillende beoefenaars van deze geneeskunde alsook in de eerste plaats de patiënten ten goede komt. De sector van de alternatieve geneeskunde is soms een ware jungle, waarin het zeer moeilijk is de weg te vinden.
Het is een feit dat ongeveer een derde van de bevolking in de lidstaten een beroep doet op de niet-conventionele geneeskunde. het is daarom wenselijk dat de EU op dit gebied een gemeenschappelijke wetgeving opstelt zodat deze grote groep mensen de garantie heeft dat ze behoorlijk en overal op dezelfde manier behandeld wordt (door correct opgeleide beoefenaars van deze geneeskunde). Ik wil echter duidelijk stellen dat de EU zich niet mag bemoeien met de nationale vergoedingsstelsels voor behandeling en geneesmiddelen, zoals in amendement 15 wordt voorgesteld. Ik heb daarentegen persoonlijk wel sympathie voor de idee van terugbetaling van de uitgaven voor niet-conventionele behandeling door de ziekteverzekering, zodat de patiënten vrij hun behandeling kunnen kiezen. Desalniettemin moet de beslissing over de terugbetaling door de ziekteverzekering, die met bijdragen gefinancierd wordt, een zuiver nationale zaak blijven.
Tenslotte steun ik het voorstel tot uitbreiding van de Europese farmacopee zoals vastgesteld door de Raad van Europa met niet-conventionele geneeskundige behandelingen.

Sornosa Martínez
Ik ben vóór het onderhavige verslag, omdat ik het recht opeis om toegang te hebben tot een goede medische hulpverlening waarvan de kwaliteit is gewaarborgd, die wordt erkend en geregeld is door de wet, hulp die helemaal niet persé door een gewone academisch geschoolde art hoeft worden verstrekt. Op het ogenblik is de persoonlijke dimensie tussen patiënt en arts zoek. Efficiëntie en snelheid bij de symptoombestrijding zijn in de plaats gekomen van aandacht voor en erkenning van de patiënt.
In de geschiedenis van de geneeskunde komen tijden voor van gedenkwaardige starheid, gevolgd door andere perioden waarin technieken die voorheen voor duivelse praktijken en tovenarij doorgingen, algemeen aanvaard werden. Laten we nu, aan de vooravond van de twintigste eeuw, niet in de fouten van het verleden vervallen, en de dialoog tussen de officiële geneeskunde en de niet-conventionele geneeswijzen daadwerkelijk ondersteunen.
Ik geloof niet in wonderen, maar ik blijf hopen dat de belangenbehartiging van artsen of farmaceutische bedrijven geen beletsel zullen vormen voor de regularisatie en wetgeving inzake technieken waarvan de doeltreffendheid is aangetoond, en die zowel in sommige lidstaten als in overige landen al sinds lange tijd erkend worden. In heel wat landen, zoals Spanje, is sprake van een absolute lacune op dit gebied, waardoor oplichters die de gezondheid van de consument in gevaar brengen, vrij spel hebben.
De vrijheid van de patiënt om te kiezen op welke manier hij behandeld wil worden, en de zekerheid dat de kwaliteit van de door hem gekozen behandeling is gewaarborgd, is een recht dat door de lidstaten en door de Unie moet worden geëerbiedigd, bevorderd en ondersteund.

Vaz da Silva
De polemiek die is ontstaan rond het verslag-Lannoye berust op een verkeerde premisse: dat men door de uitoefening van niet-conventionele behandelingswijzen toe te laten onbevoegde personen hun beroep laat uitoefenen.
Het doel van dit verslag is precies het tegenovergestelde. Door de Commissie aan te moedigen om diepgaande studies te verrichten over de onschadelijkheid en de doeltreffendheid van deze behandelingen, enerzijds, en de voorschriften voor de certificatie van de diploma's en voor de beroepsuitoefening te harmoniseren, anderzijds, wordt juist getracht te voorkomen dat charlatans hun profijt doen met het gebrek aan informatie van de burgers en de bestaande juridische leemtes.
Vandaag de potentiële vermogens van praktijken zoals homeopathie, chiropathie, osteopathie, accupunctuur en shiatsu ontkennen is zowel ongewoon als zinloos. Ongewoon omdat het ingaat tegen alle recente stromingen van een allesomvattend begrip van het individu, zinloos omdat het aantal praktiserende artsen zal blijven toenemen zoals tot nu toe het geval is - alleen zonder enige bescherming.
Het valt onder de verantwoordelijkheid van de Unie om gelijke voorwaarden te creëren voor de burgers - in dit geval van uitoefening en vestiging voor de beroepsmensen en van keuze voor de gebruikers.
Maar deze vrijheid van de enen en de anderen dient te berusten op een veiligheid die alleen een streng, op Europees vlak geharmoniseerd systeem van beroepscertificatie kan waarborgen. Dat is de toetssteen van de hele structuur en dat wordt niet voldoende onderstreept in de ontwerpresolutie-Lannoye.
Deze praktijken heden ten dage met de duivel vergelijken - zoals men vroeger heeft gedaan met de psychoanalyse - dat alsjeblieft niet! Langs welke kant schuilt het obscurantisme?
Verslag-Crowley (A4-0088/97)
Lis Jensen, Sandbæk, Krarup en Bonde
Wij kunnen het verslag van Brian Cowley over de sociale aspecten van het beleid inzake huisvesting niet steunen, in de eerste plaats omdat het beleid inzake huisvesting tot de nationale bevoegdheid behoort. Wij vinden de idee van een EU-huisvestingsbeleid absurd, omdat de verschillende overwegingen die het nationaal beleid op dit gebied bepalen, niet zomaar op het niveau van de Unie kunnen worden overgebracht. Er is immers een veel grotere diversiteit tussen de lidstaten dan binnen de regio's van één en hetzelfde land.
Wij zijn om deze reden ook van mening dat de oprichting van een Europees woningforum en de ontwikkeling van het pilootprogramma IGLOO waarmee geïntegreerde huisvestingsprojecten gefinancierd moet worden, totaal overbodig zijn. Zo kunnen we evenmin steunen dat er in het nieuwe verdrag een bepaling wordt toegevoegd betreffende het recht voor iedereen op een behoorlijke en betaalbare woning. De opmerkingen dat bepaalde kredieten voor het SAVE-programma gebruikt moeten worden voor de bevordering van energie-efficiënte woningen, dat alle initiatieven duurzaam moeten zijn en rekening moeten houden met de bescherming van het milieu, energiebesparingen en de meest adequate bouwmethodes, kunnen wij wel steunen. Zij sluiten trouwens aan bij de houding van de meeste Denen.

Gahrton, Holm en Schörling
Wij zijn het volkomen eens met de fundamentele eis van het verslag-Crowley dat ieder mens recht heeft op een fatsoenlijke woning en dat de 18 miljoen mensen in de EU die dakloos zijn of in inferieure huizen wonen, recht hebben op een fatsoenlijke en niet al te dure woning.
Net zoals wordt voorgesteld in het verslag, willen wij voorkomen dat de woningmarkt door speculatie in onroerend goed en gebrek aan financiële middelen met redelijke leningsvoorwaarden verwordt tot een "hogekostensector" , waar alleen vermogende mensen toegang toe hebben.
Alle lidstaten zijn overgegaan tot ratificatie overgegaan van het VN-verdrag inzake de economische, sociale en culturele rechten, waarin het recht op een bevredigende woning voor iedereen wordt erkend, iets waar vaker de nadruk op zou moeten worden gelegd.
Wij staan er ook positief tegenover dat de lidstaten op eigen initiatief of via de Unie proefprojecten uitvoeren op het punt van huisvesting, werkbemiddeling, gezondheidszorg, sociale dienstverlening enz., overeenkomstig het voorstel in het verslag.
Wij vinden ook dat de bouw van woningen gebaseerd moet zijn op de kringloopgedachte, een duurzaam gebruik van natuurlijke bronnen, bescherming van milieu en gezondheid, en energiebesparing.
Wij vinden het daarentegen al te vergaand, en onaanvaardbaar, om een Europees woningbeleid te eisen, zoals de heer Crowley in het verslag doet. Woningbeleid is een zaak van de lidstaten en moet dat ook blijven. Aan de andere kant kan binnen de verschillende gebieden op internationaal niveau worden samengewerkt en kunnen ervaringen worden uitgewisseld, teneinde de problemen op te lossen door goede woningen tegen redelijke prijzen voor iedereen te garanderen. Er moet pressie op de landen te worden uitgeoefend om te voldoen aan het door hen ondertekende VN-verdrag.
Hoewel het verslag veel goede voorstellen bevat, kunnen wij het om bovengenoemde redenen niet steunen.

Lindqvist
Ik steun alle voorstellen in het verslag die van wezenlijk belang zijn voor een beter woningbeleid. Een gemeenschappelijk woningbeleid op EU-niveau, met EU-leningen en een geïntegreerde woningregelgeving, is echter niet nodig. Dat zou verkeerd zijn. Het zeer ernstige probleem dat in het verslag wordt aangekaart, moet op nationaal niveau en via internationale samenwerking worden opgelost, als dat noodzakelijk wordt geacht. Op grond van het bovenstaande heb ik tegen het verslag gestemd.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.

