Tura pytań (pytania do Rady) 
Przewodnicząca
Następnym punktem jest tura pytań (B6-0457/08).
Do Rady skierowano następujące pytania.

Dotyczy: polityki w zakresie dostaw produktów rolnych.
Czy w obliczu faktu, iż obawa o niedobór żywności wywołała zaniepokojenie na szczeblu międzynarodowym (skłaniając w ten sposób niektóre państwa do ograniczenia bądź narzucenia specjalnych podatków na produkty rolne przeznaczone na eksport), Rada rozważa obecnie możliwość, by działania w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa skoncentrować na dostawie tych produktów i podpisać określone porozumienia z krajami, które są ich głównymi dostawcami?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, panie pośle Medina Ortega! Na posiedzeniu w dniach 19-20 czerwca bieżącego roku Rada Europejska uznała fakt, iż niedawny wzrost cen żywności stanowi źródło niepokoju zarówno na szczeblu Unii Europejskiej, na której terytorium kryzys dotyka przede wszystkim gospodarstwa domowe o niskich dochodach, jak i na szczeblu międzynarodowym, ze szczególnym uwzględnieniem krajów rozwijających się. Przyczyny tego zjawiska są złożone. Pierwszą z nich jest wzrost globalnego popytu, szczególnie wśród wschodzących gospodarek. Druga jest powiązana z coraz większą produkcją i kosztami transportu, wywoływanymi między innymi wzrostem cen ropy. Trzecia wiąże się ze sposobem funkcjonowania rynków finansowych, ze spekulacją na rynkach międzynarodowych oraz lokalnych rynkach żywności. Wreszcie, w niektórych z wiodących krajów wytwarzających produkty rolne zbiory były słabe ze względu na złe warunki klimatyczne. Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych w przyszłym tygodniu ponownie rozpatrzy przedmiotowe kwestie, w pierwszej kolejności przyjrzy się konieczności zwiększenia bezpieczeństwa żywnościowego we współpracy z ONZ, a następnie międzynarodowym instytucjom finansowym oraz G8. MFW oraz Bank Światowy ustaliły terminy spotkań. Cieszy mnie, że Ban Ki-moon, sekretarz generalny ONZ, powołał zespół wysokiego szczebla, który zajmie się kwestią kryzysu żywnościowego. Unia Europejska w pełni zaangażuje się we wdrażanie w życie zobowiązania, które podjęto na konferencji wysokiego szczebla zorganizowanej przez FAO w Rzymie 5 czerwca bieżącego roku. Będziemy oczywiście musieli nawiązać do nadchodzących spotkań ONZ i Banku Światowego w celu stworzenia i pogłębienia działań mających na celu zwiększenie produkcji żywności w dotkniętych problemem krajach rozwijających się.
Jak widać, do głównych polityk, które dotyczą kryzysu żywnościowego i mogą doprowadzić do jego zażegnania, należą polityki rolna, handlowa i polityka rozwoju. WPZiB, o której mówił pan poseł Medina Ortega, może mieć wkład w tej kwestii, jednak jedynie marginalny, w kontekście dialogu politycznego prowadzonego z państwami trzecimi mającego na celu lepsze określenie polityki rolnej; przyczyniłoby się to do zwiększenia bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się i wzmocniłoby integrację regionalną w regionach poszkodowanych w największym stopniu.
Manuel Medina Ortega
(ES) Bardzo dziękuję za udzielenie mi odpowiedzi. Widzę, że Rada rzeczywiście interesuje się tym problemem.
Chciałbym podkreślić, że głód nieodłącznie wiąże się z historią Europy, za przykład można podać słynny głód ziemniaczany w Irlandii, który doprowadził do wyludnienia wyspy; również wiele innych miejsc w Europie zostało spustoszonych przez głód, np. Ukraina.
Obecnie nastał czas, który stanowi przypomnienie tego, co może się wydarzyć; mówimy o wspólnocie 500 mln ludzi, którzy spożywają głównie produkty z zagranicy.
Czy Rada nie jest zdania, że nadszedł czas, by opracować ogólną politykę w pełni obejmującą kwestię bezpieczeństwa żywnościowego i uczynić z niej jedną z głównych polityk Unii Europejskiej w celu zapewnienia, że epidemie głodu tego typu nie powtórzą się w przyszłości?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pan poseł Medina Ortega ma rację. Uważam, że podczas dokonywanego przez nas przeglądu na posiedzeniach dotyczących polityki rozwoju w ramach wymiany poglądów i na szczytach, które zorganizujemy w krajach rozwijających się, Rada rzeczywiście wnikliwie przyjrzy się kwestii dostaw żywności i bezpieczeństwa żywnościowego. Są to dwie oddzielnie sprawy, które jednak należy rozpatrywać łącznie. W każdym razie ambicją prezydencji francuskiej, szczególnie w odniesieniu do październikowego posiedzenia Rady Europejskiej, jest poruszenie tych kwestii i rozpatrzenie ich łącznie.
Jim Allister
Czy zamiast przyjmować ten dziwaczny pomysł, zaproponowany w zadanym pytaniu, postrzegania bezpieczeństwa żywnościowego w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie lepiej byłoby powrócić do bezpieczeństwa żywnościowego jako pierwotnego, głównego celu WPR, do którego ustanowienia zobowiązał się pan prezydent Sarkozy w swojej przemowie w lutym na targach rolniczych w Paryżu? Uznał on wtedy bezpieczeństwo żywnościowe oraz większy wkład UE w produkcję żywności na świecie za najważniejsze cele w ramach reformy WPR. W jakim stopniu sprawozdanie francuskiego ministra może przyczynić się do osiągnięcia tych celów?
Paul Rübig   -
(DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący! Mamy tu do czynienia ze zmianą paradygmatu z nadprodukcji w Europie w obawę o bezpieczeństwo dostaw żywności. Czy uważają państwo, że negocjacje WTO prowadzone obecnie w ramach prezydencji francuskiej mają szanse zakończyć się pozytywnie do grudnia?
Czy uważają państwo, że rynek światowy może okazać się doskonałą okazją do rozwoju sektora rolnego? Zaobserwowaliśmy oczywiście, że ceny bardzo gwałtownie wzrosły i że stanowią one zupełnie nowe źródło dochodów dla naszych rolników w krajach takich, jak Francja, Wielka Brytania, a przede wszystkim w nowych państwach członkowskich oraz mogą stanowić możliwość osiągnięcia dużych dochodów również w innych miejscach, w szczególności w najsłabiej rozwiniętych, najbiedniejszych krajach.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) W odpowiedzi na wypowiedź pana posła Allistera pragnę powiedzieć, że rzeczywiście uważam, iż bezpieczeństwo żywnościowe należy uznać za główny priorytet w ramach przeprowadzanego przez nas przeglądu wspólnej polityki rolnej. Jest to jeden z celów, który chcemy podkreślić, dokonując przeglądu wspólnej polityki rolnej. Podejmując się przeglądu na skalę światową, musimy starać się uwzględniać nie tylko jakościowe cele WPR, lecz również bardziej jakościowe aspekty, tak by zapewnić, że inni obywatele, niezależnie od tego, gdzie mieszkają, będą mieli dostęp do produktów spożywczych wysokiej jakości.
W odniesieniu do pytania pan posła Rübiga pragnę podkreślić, że rzeczywiście możemy skorzystać na wysokich cenach na świecie, które stanowią szansę dla europejskiego eksportu. Biorąc pod uwagę globalny popyt jako całość, może okazać się, że w wielu obszarach jesteśmy importerami bądź też, że nasza produkcja nie jest wystarczająco duża. Podczas wielostronnych negocjacji handlowych Europa zrobiła co do niej należało i, jak państwo wiedzą, zawarła wiele ugód w zakresie umów podpisywanych w ramach WPR. Ubolewamy nad faktem, że inne państwa mają takie zaległości. Prawdą jest, że w ramach rundy dauhańskiej na rzecz rozwoju należałoby poświęcić więcej uwagi kwestiom bezpieczeństwa żywnościowego i zrównoważonej produkcji żywności na świecie, niż ma to miejsce obecnie.
Przewodnicząca

Dotyczy: Europejskiego paktu na rzecz młodzieży
Wszelkie obszary polityki, w szczególności ułatwienia w zakresie edukacji i uczenia się przez całe życie, zatrudnienie i mobilność, integracja społeczna, zdrowie i możliwość osiągnięcia niezależności oraz wsparcie dla inicjatyw w zakresie przedsiębiorczości i wolontariatu, dotyczą młodych ludzi mieszkających w Unii Europejskiej. Czy w związku z tym Rada określi, w jaki sposób zamierza realizować Europejski pakt na rzecz młodzieży (7619/05) i inwestować w polityki, które mają wpływ na życie młodych ludzi?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani poseł Panayotopoulos-Cassiotou! Trafnie wskazała pani na szereg polityk wpływających na życie młodych ludzi. Dziękuję pani za to. Polityka na rzecz młodzieży ma z natury charakter przekrojowy. Celem Europejskiego paktu na rzecz młodzieży, przyjętego przez Radę Europejską w 2005 r. jest właśnie uwzględnienie spraw młodzieży jako ważnego elementu poszczególnych polityk, zgodnie ze strategią lizbońską.
Nasze cele nie są skomplikowane, mamy mianowicie zamiar wprowadzać ulepszenia w zakresie potencjału edukacyjnego Europy, szkoleń, mobilności młodzieży oraz integracji zawodowej i społecznej młodych ludzi. Wiemy, iż musimy wspólnie działać na rzecz zwiększania skuteczności Paktu i że potrzebujemy wymiernych rezultatów. Komisja zacznie w 2009 r. opracowywać trzyletnie sprawozdanie dotyczące młodzieży, które ma pomóc nam osiągnąć założony cel. Przedmiotowe sprawozdanie będzie źródłem dogłębnej analizy sytuacji młodych ludzi w Europie i tym samym pomoże nam w określeniu ich problemów.
UE z pewnością jest w dużej mierze odpowiedzialna za tę kwestię, jednak, zgodnie z traktatami, działania państw członkowskich mają jeszcze większe znaczenie, a więc musimy zapewnić, że w ramach działań UE skupimy się na najlepszych praktykach, niezależnie, czy występują one na szczeblu krajowym, lokalnym czy regionalnym. Musimy promować wszelkie formy synergii pomiędzy zainteresowanymi podmiotami, takimi jak przedsiębiorstwa, szkoły, stowarzyszenia, pracodawcy, młodzi pracownicy, badacze, rodziny oraz partnerzy społeczni. W tym kontekście prezydencję Rady najbardziej interesuje kwestia promowania transgranicznej mobilności ludzi młodych. Kwestia ta zostanie poruszona przez Radę w dniach 20-21 listopada, kiedy to sprawozdanie w sprawie mobilności rozpatrywane będzie przez grupę ekspertów wysokiego szczebla, na czele której stoi Maria João Rodriguez. Chcemy rozszerzyć program Erasmus, który okazał się wielkim sukcesem. Wiemy, że nie da się tego uczynić z dnia na dzień, jednak mamy nadzieję, że Erasmus stanie się bardziej demokratyczny, że będzie szerzej dostępny.
Pragniemy również promować na szczeblu europejskim staże w rodzaju programu Leonardo. W ramach prezydencji francuskiej zamierzamy zorganizować wielkie wydarzenie, którego głównym punktem będzie zwiększanie mobilności praktykantów. W ramach prezydencji francuskiej zamierzamy również uczynić jednym z priorytetów naszych polityk zdrowie ludzi młodych, tak by mieć lepsze wyobrażenie o problemach zdrowotnych typowych dla młodych ludzi, dotyczących zarówno higieny, jak i zwalczania uzależnień od tytoniu, alkoholu i oczywiście narkotyków.
W 2009 r. Rada będzie aktywnie uczestniczyła w procesie mającym na celu ogólną ocenę współpracy w Europie na rzecz młodzieży. Mając na uwadze, że jest do długofalowy proces, ważne jest, by zapewnić ciągłość działań poszczególnych prezydencji. To właśnie dlatego współpracujemy z przyszłymi prezydencjami - czeską i szwedzką - by zapewnić ciągłość polityki, która ma tak kluczowe znaczenie dla przyszłego pokolenia Europejczyków.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! Dziękuję urzędującemu przewodniczącemu Rady za jego odpowiedź i życzę prezydencji francuskiej powodzenia w osiąganiu założonych celów.
W następstwie zawarcia Paktu Rada podpisała oczywiście również porozumienie w sprawie osiągania celów jakościowych: obniżenia o 10% absencji szkolnej i jasnego określenia ilościowego obniżenia bezrobocia wśród młodych ludzi przez określony czas od ukończenia studiów.
W jakim zakresie cele te zostały osiągnięte skoro statystyki wskazują, że bezrobocie wśród młodych ludzi jest nadal bardzo wysokie?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Prawdą jest, że bezrobocie wśród młodych jest nadal bardzo wysokie, chociaż średnio sytuacja w Unii w ostatnich latach uległa polepszeniu.
Uważam, że powinniśmy skoncentrować się na trzech obszarach działania. Po pierwsze musimy zapewnić, że w większym stopniu dostosujemy szkolenia do wymagań rynku, w szczególności do zapotrzebowania na rynku pracy, oraz że system szkoleń będzie ściślej powiązany ze strategią konkurencji, do której odnoszono się w Lizbonie.
Po drugie musimy rozpocząć dialog z pracodawcami i partnerami społecznymi w celu promowania większej odpowiedzialności społecznej i odpowiedzialności ze strony przedsiębiorstw oraz integracji społecznej młodych ludzi. W tej kwestii wszystkie przedsiębiorstwa z siedzibą w Europie, szczególnie te największe, ponoszą wielką odpowiedzialność.
Po trzecie, uważam, że naszym celem w dziedzinie edukacji musi stać się stworzenie sieci doskonałości i promowanie mobilności pomiędzy państwami członkowskimi, podobnie jak promowanie wzajemnego uznawania dyplomów i kwalifikacji, tak aby europejski rynek pracy stał się bardziej płynny.
Jörg Leichtfried
(DE) Pani przewodnicząca, panie ministrze! Chciałbym nawiązać do szczególnych okoliczności, które uważam za bardzo istotne dla tej sprawy. Ze wszystkich sondaży przeprowadzanych w UE wynika, że to właśnie wśród młodych ludzi Unia Europejska wzbudza największy entuzjazm. Młodzi ludzie są również grupą, której przedstawiciele najczęściej przyznają, że Unia może przynieść im korzyści, w odróżnieniu od najbardziej zagorzałych przeciwników, którymi zazwyczaj są nieprzejednani, rozczarowani życiem ludzie w podeszłym wieku.
Chciałbym dowiedzieć się, czy, w ramach przedmiotowego Paktu i być może w innych ramach, Rada zamierza podjąć działania, które zwiększyłyby to zainteresowanie, to pozytywne nastawienie do Europy wśród młodych ludzi.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, panie pośle Leichtfried! Mam nadzieję, że uda mi się przedstawić swoje poglądy w mniej skrajny sposób. Uważam, że młodzi ludzie rzeczywiście mają entuzjastyczne podejście do Europy i prawdą jest, że musimy nawiązywać do tego w naszych działaniach, nie oznacza to jednak, że przedstawiciele pokolenia, które tworzyło Europę, ma mniej entuzjastyczne nastawienie. Niestety Unia Europejska ma zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Badania opinii publicznej pokazują - co mogliśmy zaobserwować również ostatnio - że przeciwnicy są czasem bardziej radykalni, tak więc nasze działania w tym zakresie muszą być bardziej pogłębione.
W odniesieniu do planowanego paktu, który miałby zwiększyć aktywność młodych ludzi i sprecyzować pojęcie Europy, jestem przekonany, że musimy promować mobilność transgraniczną młodych Europejczyków i - dzięki programom, które otrzymają dofinansowanie, choć wiem, że potrwa to kilka lat i że jest to długoterminowy projekt - dokonując przeglądu ram naszych wspólnych polityk, uwzględnić programy mające na celu dalszą poprawę mobilności dzieci i młodych ludzi w Europie, niezależnie od tego, czy są oni studentami, praktykantami czy młodymi pracownikami korzystającymi z programów zdobywania doświadczenia bądź szkolenia zawodowego.
Uważam, że to właśnie w ten sposób uda nam się sprecyzować pojęcie Europy, zapewnić, że entuzjazm młodych ludzi przyniesie owoce i przyczyni się do powstania nowego pokolenia Europejczyków, na które tak bardzo czekamy i ja i państwo.
Dotyczy: nieprawidłowości w odniesieniu do zamorskich terytoriów UE
Czy prezydencja nie uważa za nieprawidłową sytuacji, w której państwo w Ameryce Południowej uważane jest za część Unii Europejskiej, podczas gdy przeciągane są negocjacje z Chorwacją, Turcją i innymi państwami członkowskimi, które z punktu widzenia geograficznego mają oczywiście prawo należeć do UE?
Czy w kontekście referendum przeprowadzonego w Irlandii Rada nadal zamierza rozważać te kandydatury? Czy kwestia ta była kiedykolwiek przedmiotem dyskusji w Radzie?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie pośle Evans! Cieszę się, że jest pan tutaj, bowiem nie jestem pewien, co to pytanie ma oznaczać. Być może źle je zrozumiałem i będzie mógł pan mi je wyjaśnić.
W Ameryce Południowej znajdują się najbardziej oddalone obszary tworzące integralną część Unii Europejskiej i tym samym są uwzględniane w określonych politykach. Żadne państwo Ameryki Południowej nie jest jednak członkiem Unii Europejskiej - wypowiadam się bardzo ostrożnie, bowiem nie mam pewności, czy dobrze zrozumiałem wszystkie niuanse wspomnianego pytania.
W kwestii Turcji i Chorwacji poczyniono znaczne postępy od czasu rozpoczęcia negocjacji z tymi państwami. Przykładowo, w przypadku Turcji proces przeglądu, stanowiący pierwszy formalny krok każdego rozdziału, został ukończony w odniesieniu do 23 rozdziałów; osiem rozdziałów jest przedmiotem negocjacji, a w odniesieniu do jednego z nich proces został wstępnie zamknięty. Nasza prezydencja jest zdania, że uda jej się otworzyć kolejne dwa rozdziały.
W przypadku Chorwacji proces przeglądu został zakończony. Otwarto 21 rozdziałów, z których trzy już wstępnie zamknięto. 25 lipca bieżącego roku odbyła się konferencja w sprawie przystąpienia, został otwarty pierwszy rozdział, dotyczący stosunkowo wrażliwej kwestii przepływu towarów, zamknięto natomiast rozdział 20, dotyczący przedsiębiorstw i polityki przemysłowej. Jak państwo wiedzą, postępy w negocjacjach zależą przede wszystkim od wyników osiąganych przez kraje kandydujące. Postępy poczynione w zakresie sprostania kryteriom dotyczącym otwierania i zamykania rozdziałów, jak również wymogi określone w ramach negocjacji, do których należą zmienione partnerstwa dla członkostwa, mają kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie i oczywiście odnosimy się tu do stanowiska Komisji. Panie pośle Evans! Proszę pozwolić, że powtórzę, iż moja odpowiedź nieco odbiega od tematu. Byłbym wdzięczny, gdyby wyjaśnił mi pan, co dokładnie miał pan na myśli.
Robert Evans
Udzielę krótkiego wyjaśnienia i rozszerzę zakres zadanego przeze mnie pytania. Urzędujący przewodniczący udzielił odpowiedzi na niektóre kwestie, które poruszyłem. Dziękuję mu za to. Ma on rację. Uważam, że nieprawidłowością jest, iż pozwalamy, by państwa, takie jak Gujana Francuska, były częścią Unii Europejskiej i w pełni korzystały z wynikających z tego faktu korzyści - nie tyczy się to wyłącznie terytoriów francuskich, lecz również Martyniki i Gwadelupy.
Pomimo to w Europie - urzędujący przewodniczący nawiązywał do negocjacji, które prowadzone są z Chorwacją i być może z Turcją - stawiamy opór; niektóre państwa Unii Europejskiej nie są zadowolone z takiego stanu rzeczy.
Nieprawidłowości można zaobserwować również o wiele bliżej nas - w odniesieniu do Wysp Normandzkich, Jersey i Guernsey, które nie należą do Unii Europejskiej; na ich terytorium nie obowiązuje prawodawstwo wspólnotowe. Są to raje podatkowe, dzięki którym bogaci ludzie mogą uniknąć podatków od wszystkiego, od czego pozostali obywatele muszą je płacić.
Czy takie podejście, bądź takie nieprawidłowości, są przedmiotem dyskusji w Radzie? Czy urzędujący przewodniczący mógłby powiedzieć, co przemawia na korzyść członkostwa Gujany Francuskiej w Unii Europejskiej? Czy uważa on, że sytuacja taka utrzyma się nie tylko w najbliższym czasie, lecz również w dalszej przyszłości? Czy mógłby on spojrzeć w szklaną kulę i zdradzić mi, w jakim kierunku Unia Europejska będzie zmierzać w wymiarze globalnym?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - - (FR) Dziękuję panu, panie pośle. Tak jak się obawiałem, dobrze zrozumiałem pańskie pytanie i wyjaśnienia nie były potrzebne. Mówiąc poważnie, obszary najbardziej oddalone, nazywane przez nas terytoriami zamorskimi, są częścią Unii Europejskiej, i to bardzo ważną częścią, niezależnie od tego, gdzie są położone, i czy są powiązane z Francją, Hiszpanią, Portugalią, Wielką Brytanią, czy z jeszcze innym państwem.
Mówił pan o departamentach zamorskich. Przedmiotowe departamenty należą do Francji od XVII wieku. Ich mieszkańcy są obywatelami francuskimi od 1848 r. - a więc bynajmniej nie od niedawna - i kwestię te uwzględniano od samego początku, od momentu ustanowienia traktatu założycielskiego ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a następnie Unię Europejską.
Kolejną kwestią, której znaczenie pan podkreślił - uważam jednak, że sprawa ta dotyczy rozszerzenia europejskich wpływów na terytoriach zamorskich - był rodzaj polityki, jaki należy realizować. Sądzę, że dla nas wszystkich ważne jest, aby poczynić starania w tym zakresie. Nie dlatego, że dane terytorium należy do Francji, chodzi również o wpływy.
Odniósł się pan również do sprawy związanej z Radą - nie będę tu wymieniał żadnych nazw - dotyczącej trudnej kwestii, jaką jest zapobieganie powstawaniu rajów podatkowych, niezależnie od faktu, czy są one położone na terytoriach zamorskich, czy w pobliżu naszego kontynentu. Rzeczywiście jest to problem. Pewne działania w tym zakresie podjęła Rada Ecofin. Złożono szereg wniosków, a nasze starania miały zawsze na celu skuteczne zwalczanie rajów podatkowych, zarówno na szczeblu UE jak i w ramach umów międzynarodowych, których stroną jest UE.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Pragnę zadać pytanie, którego nie należy traktować zbyt poważnie: Czy nie powinniśmy rozważyć zmiany nazwy na Unię Europejską i Południowoamerykańską? Czy dodatkowo, po przystąpieniu Turcji, nie powinniśmy uwzględnić również Azji? Mówiąc poważnie, obywatele europejscy wiedzą jednak bardzo niewiele o terytoriach zamorskich. Czy możliwe byłoby informowanie o tych kwestiach w ramach unijnych kampanii, tak aby państwa te wydawały się bliższe i były lepiej znane, szczególnie młodym obywatelom UE? Wtedy możliwe byłoby lepsze zrozumienie przedmiotowych terytoriów i nie zadawano by tego typu pytań.
Avril Doyle
Bardzo dziękuję Radzie. Być może nie usłyszałam, jednak wydaje mi się, że pan minister nie odpowiedział na drugą część pytania pana posła Evansa, które dotyczyło nastrojów panujących w Radzie po referendum w Irlandii. Czy pan minister mógłby przede wszystkim dokładnie wskazać, jaka atmosfera panuje w Radzie w kontekście referendum przeprowadzonego w Irlandii i wyjaśnić, czy ma ona wpływ na wnioski Chorwacji, Turcji oraz innych wymienionych państw europejskich? Innymi słowy, chciałabym usłyszeć, jakie stanowisko obecnie, po referendum w Irlandii, zajmuje Rada w odniesieniu do wniosków o przyjęcie do UE.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pragnę najpierw nawiązać do wypowiedzi pana posła Paleckisa i przyznać mu rację. Prawdą jest, że czynione są wysiłki mające na celu edukowanie i informowanie europejskich obywateli w większym stopniu o odległych regionach europejskich. Zauważyłem, że regiony te widnieją już na banknotach europejskich, co jest pewnym postępem. Musimy jednak pójść dalej w zakresie informacji i komunikacji. Pani poseł Doyle! Pani pytanie jest bardzo ogólne. Tak więc musimy skupić się na obecnie prowadzonych negocjacjach. W odniesieniu do Rady negocjacje te opierają się na wnioskach złożonych przez Komisję zgodnie ze sprawozdaniami z przeglądu, co w żadnym stopniu nie odbiega od ustalonych procedur.
Wskazaliśmy również na fakt, że byliśmy przygotowani do zacieśnienia stosunków z szeregiem krajów, w szczególności z państwami bałkańskimi, oraz że w obliczu poczynionych przez nas starań pragniemy nawiązać bliższe stosunki nie tylko z Chorwacją, lecz również z Serbią i innymi państwami, takimi jak Bośnia i Czarnogóra.
Kolejną kwestią są partnerstwa. 9 września odbędzie się ważny szczyt Unii Europejskiej i Ukrainy. W kontekście obecnego konfliktu pomiędzy Rosją i Gruzją spróbujemy również stworzyć partnerstwo z Ukrainą oraz, jak państwo wiedzą, wczoraj dostrzegliśmy konieczność wzmocnienia stosunków z Gruzją. Chciałem wspomnieć właśnie o tych najnowszych wydarzeniach w zakresie stosunków zewnętrznych UE.
Należy również odnieść się do sprawy traktatu lizbońskiego. Jeżeli nie ratyfikujemy traktatu lizbońskiego, należy pamiętać o stanowisku wielu państw członkowskich, w tym również mojego państwa - nie uwzględniając obecnie pełnionej przeze mnie funkcji - zgodnie z którym obowiązujący teraz Traktat został podpisany przez 27 państw i w celu rozszerzenia należy przyjąć traktat lizboński. Pani poseł Doyle! Takie jest obecne stanowisko Rady.
Przewodnicząca

Dotyczy: środków dostosowania granic (BAMs) dotyczących przywozu nieefektywnego pod względem ograniczenia emisji dwutlenku węgla
Czy Rada mogłaby wypowiedzieć się na temat środków dostosowania granic (BAMs) dotyczących nieefektywnego pod względem ograniczenia emisji dwutlenku węgla przywozu z krajów trzecich w odniesieniu do okresu handlowego systemu handlu uprawnieniami do emisji po 2012 r.?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Rada Europejska rozpatrzyła to bardzo istotne pytanie zadane przez pana na posiedzeniu w marcu bieżącego roku. Wskazano wtedy na fakt, że w kontekście wysokiej konkurencyjności na skalę globalną istnieje ryzyko wycieku węgla w określonych sektorach, takich jak energochłonne gałęzie przemysłu, które są szczególnie narażone na międzynarodową konkurencję. Jest to poważny problem, który należy zanalizować i któremu należy zaradzić, wprowadzając nową dyrektywę określającą system wymiany kwot we Wspólnocie.
Pani poseł Doyle! Najlepszym sposobem rozwiązania tej kwestii i zapewnienia, że wspólnotowy system wymiany kwot emisji pozostanie skuteczny, jest nadal podpisanie międzynarodowego porozumienia. Jednak jasnym jest, że musimy również przygotować się na podjęcie należytych działań, jeżeli nie uda się zawrzeć międzynarodowego porozumienia. Obecnie debatujemy nad najbardziej odpowiednimi środkami umożliwiającymi utrzymanie konkurencyjności naszego przemysłu, zapewniając jednocześnie, że UE będzie dawała przykład w dziedzinie zwalczania emisji gazów cieplarnianych.
Uważamy, że ważne jest, by uczynić to w sposób gwarantujący, iż w przypadku wszelkich gałęzi przemysłu możliwe będzie należyte planowanie inwestycji, szczególnie w obliczu pogorszenia się sytuacji gospodarczej i spowolnienia międzynarodowego wzrostu, z którym mamy dziś do czynienia, oraz mając na uwadze, że wszystko wskazuje na to, iż sytuacja ta utrzyma się w przyszłym roku.
W projekcie dyrektywy Komisja zobowiązała się, w obliczu wyników międzynarodowych negocjacji, do stworzenia sprawozdania analitycznego, któremu towarzyszyć będą propozycje rozwiązania problemów, które może powodować wyciek węgla.
Są dwie możliwości: dostosowanie udziału wolnych kwot i/lub integracja importerów produktów wytwarzanych w energochłonnych gałęziach przemysłu z systemem wspólnotowym, zapewniając jednocześnie jego zgodność z zasadami WTO. Prezydencja Rady wyraża oczywiście nadzieję, że Radzie i Izbie uda się wyjaśnić te kwestie przed 2011 r. w celu zapewnienia Europie własnej, konkurencyjnej bazy przemysłowej oraz możliwości jak najszybszego poznania mechanizmów, które będą stosowane.
Avril Doyle
Zgadzam się z tym, że środki dostosowania granic muszą znaleźć się w naszym zestawie narzędzi, jednak lepiej, by leżały na półce i były wykorzystywane w charakterze marchewki, a nie kija, w odniesieniu do międzynarodowych negocjacji, w ramach których staraliśmy się w dobrej wierze osiągnąć międzynarodowe porozumienie w zakresie zwalczania zmian klimatu. Czy minister mógłby wypowiedzieć się na temat art. 20 WTO, w którym dopuszczono taką ewentualność, czyli zakaz, w przypadku którego zagrożone są ograniczone "zasoby naturalne”? Czy cele w zakresie ograniczenia emisji dwutlenku węgla wchodzą w zakres przedmiotowej definicji, podobnie jak czyste powietrze? Chciałabym, by minister powiedział coś więcej na ten temat.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, pani poseł Doyle! Po pierwsze uważam, jak pani to dobrze ujęła, że musimy stosować wszelkie możliwe działania w charakterze marchewki, a nie kija, w celu zapewnienia, że nie dojdzie do zwolnienia z obowiązku ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Po drugie musimy znaleźć równowagę w odniesieniu do potrzeb przemysłu, które nie zawsze są słuszne w tej kwestii. Jesteśmy zdania, że działania określone w art. 20 WTO stanowią słuszną reakcję na uzasadniony cel polegający na ochronie ograniczonych zasobów naturalnych. Zgodnie z otrzymanym przez nas sprawozdaniem ekspertów są one w związku z tym zgodne z przepisami międzynarodowego prawa handlowego.
Syed Kamall
Pragnę powitać pana ministra na sesji miesięcznej, która odbywa się w Brukseli, a nie w Strasburgu, oraz podkreślić, jak bardzo czekam na udział prezydencji francuskiej w przyszłych sesjach miesięcznych tutaj w Brukseli, a nie w Strasburgu.
Czy w związku z tym przewodniczący Rady zaakceptowałby jeden z najlepszych sposobów zwalczania ubóstwa na skalę światową polegający na motywowaniu przedsiębiorców w biednych krajach do rozpoczynania działalności i bogacenia się poprzez handel? Mając na uwadze widoczne zainteresowanie przewodniczącego Rady środkami dostosowania granic - które są w rzeczywistości podatkami przywozowymi - jaki jest jego stosunek do krytyki, zgodnie z którą środki dostosowania granic są niekorzystnymi dla rozwoju i prawdziwie imperialistycznymi, protekcjonistycznymi działaniami Europy mającymi na celu zapobieganie wywozowi z krajów rozwijających się oraz zwalczaniu przez biednych ludzi ich ubóstwa?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca! Jako przewodniczący muszę zachować spokój w obliczu tych całkowicie nieuzasadnionych i niestosownych zarzutów, bowiem z pewnością nie tylko my prowadzimy interesy z biednymi krajami!
Mówiąc poważnie, uważam, że rozważane przez nas mechanizmy - jest to również odpowiedź na wypowiedź wygłoszoną przed chwilą przez panią poseł Doyle - nie są stosowane w charakterze kija dla państw rozwijających się. Patrząc na tę sprawę obiektywnie, musimy jednak zbudować, w kontekście szukania równowagi pomiędzy konkurencyjnością a zwalczaniem emisji gazów cieplarnianych, należycie wyważone stosunki z naszymi największymi partnerami. Jednym z tych największych partnerów są Stany Zjednoczone i o ile mi wiadomo nie mają one obecnie takich samych zobowiązań jak my w tej kwestii. Kolejnym partnerem jest Japonia, która również ma mniej zobowiązań i czyni w przedmiotowej dziedzinie mniejsze starania. Jest również Rosja, o której ciągle słyszę, że kieruje się innymi wartościami i musimy wiedzieć, jak z nią rozmawiać na realnych warunkach oraz że jest wschodzącą potęgą. Należy również wspomnieć o Brazylii, o Indiach i oczywiście o Chinach, które są członkiem Światowej Organizacji Handlu. Tak więc nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy przestać myśleć realistycznie i stać się naiwni. Musimy dawać przykład w zakresie walki z globalnym ociepleniem. Europa pełni w tej kwestii wiodącą rolę i tak ma pozostać. Europa musi mieć przewagę podczas międzynarodowych negocjacji, takich jak te zaplanowane na przyszły rok w Kopenhadze. W tym kontekście nie ma jednak sensu odczuwać wstydu z powodu obrony swoich interesów przed potęgami, które są co najmniej tak bogate, jak my. Jak podkreślali już inni mówcy w odpowiedziach na wcześniej zadane pytania, również w Europie istnieją obszary ubóstwa.
Przewodnicząca

Dotyczy: forum wysokiego szczebla w sprawie skuteczności pomocy, które odbędzie się w Akrze (Ghana) we wrześniu
Forum wysokiego szczebla w sprawie skuteczności pomocy, które odbędzie się w Akrze we wrześniu, stanowi realną możliwość dla darczyńców i rządów krajów partnerskich złożenia dalszych zobowiązań, które można należycie zaplanować i kontrolować, tak aby pomoc dla biednych była udzielana efektywniej.
W jaki sposób Rada i państwa członkowskie mogą zobowiązać się do ambitniejszej realizacji celów deklaracji paryskiej z 2005 r.? Czy Rada i państwa członkowskie mogą zapewnić, że rządy nie tylko podejmą próbę poprawy skuteczności świadczonej pomocy poprzez przedmiotową deklarację, lecz również że zostanie uwzględniona skuteczność pomocy - w kontekście jej realnego wpływu na poprawę życia ludzi ubogich? Czy Rada mogłaby udzielić zaktualizowanej odpowiedzi na rezolucję Parlamentu (P6_TA(2008)0237) dotyczącą dalszych działań związanych z deklaracją paryską z 2005 r. w sprawie skuteczności pomocy? Teraz, gdy jesteśmy już w połowie drogi, jakie są zalecenia Rady w odniesieniu do większej odpowiedzialności rządów za spełnianie swoich zobowiązań w zakresie milenijnych celów rozwoju, mając na uwadze fakt, że zanotowano spadek pomocy UE z 0,41% DNB w 2006 r. do 0,38% w 2007 r. - różnica wynosi więc ok. 1,5 mld euro?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie pośle Burke! Pańskie pytanie dotyczy trzech kwestii ściśle powiązanych z współpracą i rozwojem: skuteczności pomocy, milenijnych celów rozwoju oraz wielkości pomocy.
Pytanie to ma kluczowe znaczenie w kontekście zbliżającego się trzeciego forum wysokiego szczebla w sprawie skuteczności pomocy, które odbędzie się w Akrze, oraz spotkania wysokiego szczebla w sprawie milenijnych celów rozwoju, które odbędzie się za niecały miesiąc, 25 września w Nowym Jorku. Kolejnym istotnym wydarzeniem będzie międzynarodowa konferencja finansowania rozwoju, która odbędzie się w Doha w dniach od 29 listopada do 2 grudnia i w ramach której oceniona zostanie realizacja konsensusu z Monterrey.
W związku z przedmiotowymi konferencjami Rada ciężko pracuje i przyjęła już szereg konkluzji od czerwca bieżącego roku. W sprawie skuteczności pomocy Rada przyznała, że pomimo pewnych postępów nadal pozostaje wiele do zrobienia. Musimy wyróżnić sektory lub projekty, w odniesieniu do których Unia może coś zmienić i wprowadzić wartość dodaną w stosunku do pozostałych donatorów. Bez wątpienia musimy również wykorzystać systemy krajowe oraz w większym stopniu uświadomić odbiorcom pomocy, jakie są ich obowiązki. To właśnie taki cel wyznaczyliśmy sobie w odniesieniu do konferencji w Akrze i mamy nadzieję, że w kontekście planu działania z Akry opracowana zostanie strategiczna deklaracja, zdecydowanie i precyzyjnie określająca wymierne i ambitne cele oraz harmonogram ich realizacji, tak aby nasi partnerzy byli bardziej świadomi znaczenia poprawy skuteczności pomocy.
Kolejna kwestia dotyczy milenijnych celów rozwoju. Wszyscy partnerzy, zarówno kraje świadczące, jak i otrzymujące pomoc, wspólnie ponoszą odpowiedzialność za ich osiąganie w oparciu o zrównoważony rozwój oraz muszą wypełniać swoje zobowiązania. Rada przyjęła unijny plan działań na rzecz realizacji milenijnych celów rozwoju w czerwcu bieżącego roku. Określiliśmy również szereg celów pośrednich, które mamy zamiar osiągnąć.
Wreszcie, w odniesieniu do wielkości pomocy, prawdą jest, że wszystkich nas niepokoi spadek łącznej wielkości oficjalnej pomocy na rzecz rozwoju, która zmniejszyła się z 47,7 mld euro w 2006 r. do 46 mld euro w 2007 r. Pomimo tego spadku Europa nadal jest największym donatorem, szczególnie w odniesieniu do Afryki, i wyrażamy nadzieję, że spadek ten ma charakter jedynie tymczasowy. Jeżeli statystyki poszczególnych państw członkowskich są poprawne, w 2008 r. wielkość pomocy na rzecz rozwoju powinna być bardzo duża i powinno nam się udać zrealizować milenijne cele rozwoju na lata 2010 i 2015. Dlatego też Rada zwróciła się do państw członkowskich o ustalenie orientacyjnych harmonogramów, które wskazywałyby, w jaki sposób dane państwo zamierza osiągnąć zamierzone cele w zakresie pomocy publicznej na rzecz rozwoju (ODA).
Colm Burke
W odniesieniu do współpracy pomiędzy krajami rozwijającymi się zwróciłem uwagę na przypadek, w którym UE przeznaczyła 1,2 mln euro na projekt w Etiopii, natomiast rząd Etiopii postanowił nałożyć 17% podatek VAT. W związku z tym zastanawiam się, czy poczyniliśmy jakiekolwiek postępy w zakresie stosunków z krajami rozwijającymi się, które otrzymują pomoc na rzecz rozwoju.
Zastanawia mnie również fakt, czy państwa członkowskie zgłosiły na tym etapie, jakie kwoty mają zamiar przeznaczyć w ramach swoich budżetów na 2009 r. na pomoc, która ma być świadczona w tymże roku. Czy w związku z kryzysem gospodarczym w wielu państwach zaobserwujemy spadek, czy prezydencja aktywnie współpracuje z państwami członkowskimi, by nie doszło do takiej sytuacji?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Później wrócę do pytania pana posła Burke'a, bowiem obecnie nie mógłbym udzielić pełnej odpowiedzi, jako że nie dysponuję informacjami na temat propozycji państw członkowskich w zakresie budżetu na 2009 r. Pragnę powtórzyć, że zwróciliśmy się o przedstawienie orientacyjnych budżetów. Dlatego też proponuję później powrócić do pytania pana posła Burke'a. Służby Rady przedstawią mu szczegółowe informacje dotyczące budżetu na 2009 r., jak tylko je otrzymają. Dowiedziałem się, że obecnie nasze informacje na ten temat są niekompletne. Jeżeli pan poseł Burke pozwoli, w ten sam sposób postąpię w odniesieniu do kwestii Etiopii. Sprawdzę, czy przestrzegano zasad udzielania pomocy w odniesieniu do nałożenia podatku VAT.
Przewodnicząca

Dotyczy: misji UE w Kosowie
Czy Rada mogłaby podać aktualne informacje na temat misji EUFOR w Czadzie? Czy pojawiły się nieprzewidziane problemy, a jeśli tak było, jakie wnioski wyciągnięto z tego doświadczenia?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie pośle Higgins! Trzy wielonarodowe bataliony tworzące siły zbrojne EUFOR we wschodnim Czadzie oraz Republice Środkowoafrykańskiej obecnie wykonują swoje obowiązki. Siły zbrojne, na które składa się około 3200 żołnierzy, są obecnie w stanie prowadzić wszystkie misje przydzielone im przez Radę. Proszę pozwolić, że przypomnę, iż Albania, Chorwacja i Rosja, które wkrótce rozmieszczą na tym obszarze swoje cztery helikoptery, również wchodzą w skład tych sił. Ukraina rozpoczęła negocjacje, jednak do teraz nie podjęła żadnych dalszych działań.
Jak pan wie, pański rodak, generał Patrick Nash, dowodzi tymi działaniami. Prezydencja Rady pragnie wyrazić szczególne uznanie dla jego patriotyzmu.
W następstwie wspólnej misji ewaluacyjnej UE i ONZ przeprowadzonej w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej w dniach 18-24 czerwca Javier Solana złożył sprawozdanie i przedstawił zalecenia w odniesieniu do dalszych działań ONZ. Rada przyjęła sprawozdanie Javiera Solany 25 czerwca bieżącego roku. Sekretarz Generalny ONZ wykorzysta je do opracowania własnego sprawozdania, nad którym w najbliższej przyszłości będzie debatować Rada Bezpieczeństwa.
Chciałbym podkreślić fakt, że od czasu rozmieszczenia sił zbrojnych EUFOR działania prowadzone w ich ramach miały bezpartyjny, niezależny i neutralny charakter. Przedmiotowe siły zbrojne przyczyniły się do poprawy bezpieczeństwa we wschodnim Czadzie oraz północno-wschodnim obszarze Republiki Środkowoafrykańskiej, działały z dala od europejskich baz i w bardzo wrogim otoczeniu, już sama ich obecność liczyła się i wzbudzała strach. Siły zbrojne patrolują cały obszar, przyczyniając się do zwiększenia bezpieczeństwa, na wniosek organizacji humanitarnych zapewniają im eskortę, pomagają w tworzeniu tras dostaw, chronią określone obszary, jeżeli zostanie zgłoszona taka potrzeba, oraz oferują im alternatywne rozwiązania w zakresie wypełniania ich obowiązków. Ostatnio siły zbrojne przyczyniły się również do zapewnienia, by lokalna policja działała aktywniej i poszerzyła swój dotychczasowy obszar działania.
Siły zbrojne EUFOR działają w ramach swojego mandatu. Ich działania były obserwowane podczas ataków rebeliantów na Goz Beida i Biltine w połowie czerwca bieżącego roku, kiedy to ewakuowano, zapewniono schronienie i ochronę 300 pracownikom organizacji humanitarnych, którzy zwrócili się o pomoc. Działania EUFOR zapobiegły również grabieżom na rynku w obszarze Goz Beida. Wojska irlandzkie, które zabezpieczały teren zamieszkiwany przez osoby wysiedlone, bardzo skutecznie zareagowały na bezpośredni ogień.
W lipcu, podczas starć między społecznościami z Dadjo i Mouro w Kerfi, siły zbrojne EUFOR rozmieściły oddziały, które zabezpieczyły obszar i ewakuowały 30 pracowników organizacji humanitarnych.
Pragnę podkreślić, że siły zbrojne EUFOR ściśle współpracują z misją ONZ MINURCAT, która prowadzona jest w Republice Środkowoafrykańskiej oraz Czadzie. Jak wspomniałem, współpracują one ściśle również z organizacjami humanitarnymi.
Jim Higgins
(GA) Czy gdy minie pora deszczowa, nie wybuchnie wojna pomiędzy siłami zbrojnymi rządu a rebeliantami? Czy Rada może nam powiedzieć, które z pozostałych miast już są gotowe, by uczestniczyć w misji, zapewniając wojsko, sprzęt oraz pieniądze?
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Siły zbrojne EUFOR nie uczestniczyły w starciach pomiędzy rządem a rebeliantami, tak więc mogą one skupić się na wypełnianiu misji w sposób zupełnie bezstronny i pozostając całkowicie niezaangażowanymi w konflikty wynikające z problemów wewnętrznych pomiędzy rządem a rebeliantami. Siły zbrojne wykonują swój mandat w sposób bezstronny, nie ingerując w sprawy wewnętrzne Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej oraz zasadniczo mając na celu poprawę bezpieczeństwa we wschodnim Czadzie i północno-wschodnim obszarze Republiki Środkowoafrykańskiej. Za każdym razem, gdy siły zbrojne EUFOR ingerowały w konflikty i zajścia, o których wspominałem, było to podyktowane bezpieczeństwem misji humanitarnych. Interwencja miała na celu ochronę tych misji.
Colm Burke
Byłem w Czadzie w marcu bieżącego roku, trzy tygodnie po ataku rebeliantów. Przez sześć dni spotykałem się z różnymi grupami, jednym z pomysłów, który przyszedł mi do głowy, była potrzeba zgromadzenia przedstawicieli grup rebeliantów przy jednym stole. Zastanawiam się jedynie, czy ONZ lub Unia Europejska poczyniły postępy w tej kwestii, mając na uwadze, że obecnie od 7000 do 10 000 osób, które nie ukończyły 18 lat, nosi ze sobą broń. Jeżeli sytuacja ma się poprawić, ktoś musi zgromadzić grupy rebeliantów przy jednym stole. Zastanawiam się jedynie, czy w tej kwestii zostały poczynione jakiekolwiek postępy.
Marian Harkin
Pragnę jedynie zapytać ministra o jego poglądy w sprawie przyszłości tej misji. O ile mi wiadomo, ma ona zakończyć się w marcu przyszłego roku. Czy planuje on kontynuować misję pod auspicjami EUFOR przez kolejne sześć miesięcy, czy może pod auspicjami ONZ? Czy przewiduje on możliwość, że misja skończy się w marcu przyszłego roku? Jak już wspomniałam, chciałabym jedynie poznać jego poglądy dotyczące przyszłości misji.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) W odpowiedzi na pytania pana posła Burke'a i pani poseł Harkin podkreślam, że mamy powody do dumy z przedmiotowej misji. Proszę pozwolić, że przypomnę, iż misja ta prowadzona jest na niespotykaną nigdy dotąd skalę.
W odpowiedzi na pytanie pani poseł Harkin pragnę powiedzieć, że nalegamy na jak najszybsze przeniesienie misji pod auspicjami Narodów Zjednoczonych, tak aby w końcu misja MINURCAT przejęła EUFOR. Specjalny przedstawiciel UE w tej kwestii, ambasador Torben Brylle, utrzymuje kontakty z grupami rebeliantów. Kłamstwem byłoby mówić, że wszystko jest w porządku.
Uważam, że misja ta ma kluczowe znaczenie, że w jej ramach czyni się naprawdę wszystko, co tylko możliwe, dla osób wysiedlonych, dla ludzi, którzy cierpią. Stoimy w obliczu prawdziwej humanitarnej tragedii. Prawdą jest jednak również, że misji nadal brakuje zasobów - na co wciąż wskazujemy i nad czym ubolewamy - oraz że Rada pragnie wzmocnić znaczenie tych zasobów jeszcze przed przejęciem misji przez Narody Zjednoczone. W każdym razie będzie to długoterminowe przedsięwzięcie. Proszę pozwolić, że w odpowiedzi na pytanie pani poseł Harkin powiem, iż właśnie dlatego jestem zwolennikiem przejęcia, a nie rozszerzenia.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Tym samym tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.05 i wznowione o godz. 21.00.)
