Zapobieganie zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowanie - Przyspieszenie i wyjaśnienie procedury nadmiernego deficytu - Wymogi dotyczące ram budżetowych w państwach członkowskich - Nadzór budżetowy w strefie euro - Nadzór nad pozycjami budżetowymi oraz nadzór i koordynacja polityk gospodarczych - Środki egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest wspólna debata nad następującymi sprawozdaniami:
autorstwa pani poseł Ferreiry, w imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania - C7-0301/2010 -;
autorstwa pana posła Feio, w imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu -;
autorstwa pani poseł Ford, w imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich - 2010/0277(NLE)];
autorstwa pani poseł Goulard, w imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro - C7-0298/2010 -;
autorstwa pani poseł Wortmann-Kool, w imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych - C7-0300/2010 -; oraz
autorstwa pana posła Haglunda, w imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro - C7-0299/2010 -.
Elisa Ferreira
Panie Przewodniczący! Zdaniem Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim składnik pakietu zarządzania gospodarczego odnoszący się do paktu stabilności i wzrostu nie jest reakcją, jakiej Europa potrzebuje w czasach strukturalnego kryzysu, z którym się borykamy. W pakiecie tym rzeczywiście powraca się do paktu stabilności i wzrostu, ale nie po to, by zmienić jego istotę. Celem zmian jest poszerzenie zakresu jego obowiązywania i zaostrzenie kar.
Wydaje się, że rozsądniejsze byłoby założenie, iż paktu nie da się przestrzegać, jeżeli gospodarka danego kraju nie rośnie, a w szczególności jeżeli panuje kryzys. Kwestie te powinniśmy uczynić centralnym elementem programu politycznego. Powinniśmy rozmawiać o polityce zarządzania kryzysowego i związanych z nią instrumentach w krajach strefy euro; trzeba też zastanowić się, jak zapobiec zniszczeniu jednej waluty przez utrzymujące się rozbieżności w ewolucji gospodarek strefy euro. Jak ktoś już powiedział, jeżeli nie rozwiążemy tych problemów, pakt będzie zwyczajnie głupi. Pakiet ten niesie jednak światełko nadziei: jest nim nowa inicjatywa mająca na celu wskazywanie i korygowanie narastających, zwłaszcza w strefie euro, zaburzeń równowagi makroekonomicznej, zanim urosną one do rangi problemów nie do rozwiązania.
Parlament pragnął odpowiedzialności jako współprawodawca i w pełni jej sprostał. Dokument, nad którym będziemy głosować, odzwierciedla szeroki konsensus; było to możliwe tylko dzięki ogromnej pracowitości oraz duchowi kompromisu wykazanym przez wszystkie strony. Jako sprawozdawczyni pragnę podziękować wszystkim posłom ze wszystkich grup politycznych, a zwłaszcza moim kontrsprawozdawcom; dotyczy to w szczególności pana posła Haglunda, którego kontrsprawozdawczynią z kolei byłam ja.
Faza rozmów trójstronnych była długa i ciężka, a porozumienie, które osiągnęliśmy - niestety nie było ono pełne - zawdzięczamy prezydencji węgierskiej reprezentowanej przez pana ministra Kármána, Komisji reprezentowanej przez pana komisarza Rehna oraz wszystkim partnerom. Powiedzmy sobie jasno: identyfikacja zaburzeń równowagi makroekonomicznej to skomplikowany i zupełnie nowy proces. W miejsce stosowania wyłącznie sankcji należy w kompetentny sposób określić ryzyko, ustalić, czy odpowiedzialny za nie jest dany kraj, czy też wynika ono z efektów zewnętrznych, a na koniec przedstawić w porę prawidłowe i możliwe do wdrożenia zalecenia.
Po procesie negocjacji tabela wskaźników - zestaw wynegocjowanych wskaźników - obejmuje nie tylko wskaźniki finansowe i podawane w ujęciu nominalnym, ale też dotyczące gospodarki realnej. Ufamy również, że Komisja będzie skrupulatnie przestrzegać kompromisu zapisanego w motywie 6a, zgodnie z którym w przyszłych procesach przeglądu uczestniczyć będą także Parlament i Rada. Interpretacja nie będzie ponadto automatyczna, lecz będzie dokonywana w przemyślany sposób, w drodze wnikliwego przeglądu, co stawia przed Komisją znaczne wymagania, ale jest niezbędne.
Zalecenia Komisji będą musiały gwarantować spójność ze wszystkimi pozostałymi dokumentami strategicznymi, ale główny ciężar odpowiedzialności za proponowanie rozwiązań, które należy wdrożyć, ponosić będzie dany kraj. Zagwarantowano zwiększenie uprawnień Parlamentu, większe zaangażowanie partnerów społecznych oraz poszanowanie procesu rokowań zbiorowych. Kary są uzasadnione w przypadku braku współpracy, ale nie wtedy, gdy kraje nie są w stanie osiągnąć celów. Podlegają one również stopniowaniu, co jest ważne. Wolelibyśmy łagodniejsze kary, ale w ramach kompromisu musieliśmy się na nie zgodzić.
Na drodze do porozumienia stoi jedna fundamentalna przeszkoda: trzeba uznać, że w obrębie rynku wewnętrznego i obszaru walutowego wahania wskaźników ujętych w tabeli należy obserwować niezależnie od tego, czy mają one charakter pozytywny, czy negatywny; przyglądać się należy zarówno deficytom, jak i nadwyżkom, choć oczywiście nie prowadzą one do podobnych zaleceń. Wszyscy - poszczególni posłowie, grupy polityczne i instytucje - przeszliśmy długą drogę. Na horyzoncie widać porozumienie, które zaowocuje wyważonym, wysokiej jakości dokumentem. Mam jedynie nadzieję, że duch kompromisu, który doprowadził nas tutaj, pozwoli nam osiągnąć ostateczne porozumienie.
Diogo Feio
Panie Przewodniczący! To kolejny etap wyjątkowego zadania, jakie wykonujemy obecnie w Parlamencie Europejskim. Chciałbym tutaj gorąco podziękować pani poseł Wortmann-Kool, pani poseł Goulard, panu posłowi Haglundowi, pani poseł Ferreirze i pani poseł Ford, którzy wraz ze mną pełnili rolę sprawozdawców w odniesieniu do prezentowanego pakietu zarządzania gospodarczego. Kieruję też szczególne podziękowania do kontrsprawozdawców, którzy pomagali nam w pracy. Wreszcie, muszę podkreślić wyjątkową pracę, jaką w tej dziedzinie wykonała Rada, a zwłaszcza współpracujący ściśle z nami pan minister Kármán, i komisarz Rehn, który też wniósł bezcenny wkład w cały proces.
Chciałbym zacząć od akcentu optymistycznego - musimy wykazać pewność siebie. Pakiet zarządzania gospodarczego musi dowieść, że Europa potrafi: umie przezwyciężyć trudności i uchronić się przed przyszłymi problemami. Dlatego też jestem przekonany, że w najbliższych dniach losy prawodawstwa dotyczącego zarządzania gospodarczego rozstrzygną się pomyślnie. W pakcie stabilności i wzrostu, którego sprawozdawcą byłem w odniesieniu do części naprawczej, koncepcję stabilności i dyscypliny budżetowej można uzupełnić o wzrost. Dzięki procedurze zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej możliwe są innowacje. Da się wyjść poza mechanizm służący tylko nakładaniu kar - dlatego też przyjęcie przedmiotowego pakietu zarządzania gospodarczego przyniesie nam więcej Europy i lepszą Europę.
Na przykład w odniesieniu do części naprawczej paktu stabilności i wzrostu pakiet zarządzania gospodarczego czyni stosowanie paktu bardziej przemyślanym dzięki uwadze poświęconej kryterium długu; wprowadzeniu średniego tempa redukcji długu dokonywanej w trzyletnim okresie, co pozwoli na elastyczność w stosowaniu się do reguł; dokładniejszemu i właściwszemu wykazowi stosownych czynników, które Komisja powinna brać pod uwagę przy ocenie sytuacji finansowej danego kraju; oraz wprowadzeniu trzyletniego okresu przejściowego we wdrożeniu kryterium długu.
Pragnę też podkreślić tu inne aspekty, które mają związek z pozostałymi sprawozdaniami. Ponieważ przez cały czas pracowaliśmy wspólnie, muszę wspomnieć o ważnym elemencie, jakim jest wprowadzenie europejskiego semestru w obrębie części zapobiegawczej, oraz wskazać, że część zapobiegawcza jest niezwykle ważna, a kary powinny być stosowane jedynie jako ostatni krok całej procedury. Wprowadzono symetrię w analizie wskaźników makroekonomicznych, pojawiła się możliwość sporządzenia przez Komisję do końca bieżącego roku studium dotyczącego euroobligacji, mamy zintegrowaną wizję kar jako ostatniego kroku w odniesieniu zarówno do zaburzeń równowagi makroekonomicznej, jak i paktu stabilności i wzrostu; pojawiła się też kwestia wprowadzenia głosowania odwrotną większością kwalifikowaną nad decyzjami Rady. Wszystkie te kroki podjęto w ramach roli Parlamentu.
Dlatego możemy teraz skierować do naszych obywateli bardzo wyraźny komunikat. Brzmi on następująco: opracowujemy mechanizm instytucjonalny, który ma zapobiec przyszłym kryzysom. Dzięki pakietowi zarządzania gospodarczego będziemy znacznie lepiej przygotowani. Pakiet to przełomowy krok dla Europy - dzięki niemu nasza gospodarka będzie mogła zdrowo wzrastać.
Vicky Ford
sprawozdawczyni - Panie Przewodniczący! Pragnę rozpocząć od podziękowań dla Rady Europejskiej. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z ogromnie delikatnej sytuacji Europy, a zwłaszcza strefy euro, która wymaga od różnych krajów niespotykanej wcześniej współpracy. Dostrzegamy pilną potrzebę poprawy konkurencyjności i trwałej przebudowy finansów publicznych.
W ostatnich dniach, tygodniach i miesiącach obserwujemy kolejne spotkania ministrów z państw członkowskich, którzy usiłują wzajemnie pomagać sobie w wyjściu z problemów. Dodatkowo nigdy wcześniej nie widziałam takiego zainteresowania społeczeństwa tym, jak wydawane są publiczne pieniądze. Chciałabym zatem najpierw opowiedzieć o dyrektywie, nad którą pracowałam.
W dyrektywie tej ustanawia się pewne wymagania dotyczące statystyki rachunkowej, prognoz i procesów budżetowych. Należy pamiętać, że do zaostrzenia obecnego kryzysu przyczyniły się niedostateczne planowanie budżetowe i brak dokładnych informacji.
Jest to dyrektywa Rady, która prowadziła na jej temat długie debaty, nie zaś sprawozdanie w ramach procedury współstanowienia prawa. Państwa członkowskie samodzielnie ustaliły, że przyjmą co najmniej trzyletnią perspektywę planowania budżetowego, która obejmie odnośnie do procesów budżetowych wszystkie szczeble administracji i rządowe fundusze, gwarantując ujawnienie informacji dotyczących na przykład zobowiązań warunkowych. Wyniki w dziedzinie rachunkowości i prognoz będą podlegać niezależnej ocenie.
Pragnę powiedzieć, że wiele państw członkowskich już teraz przestrzega znacznej części przepisów tej dyrektywy, ale wdrożenie tych minimalnych wymagań pozwoli zaprowadzić dyscyplinę i odbudować zaufanie - to pierwszy kroczek na drodze do stabilności finansów publicznych.
Ponadto same państwa członkowskie zgodziły się wprowadzić własne ustawodawstwo dotyczące zasad budżetowych - niekoniecznie niemieckie konstytucyjne progi zadłużenia, ale zasady wypracowane w każdym kraju mające na celu dotrzymanie zobowiązań na mocy traktatu. Jest to kwestia delikatna, gdyż różne kraje mają odmienne zobowiązania na mocy traktatu; z tego powodu omawiana część nie dotyczy Wielkiej Brytanii.
Podczas negocjacji nad ogólniejszym "sześciopakiem” pojawiły się liczne sugestie dotyczące udoskonalenia przedmiotowej dyrektywy Rady - wiele z nich zgłosił Europejski Bank Centralny i posłowie do PE. Rada pracowała w dobrej wierze, by w stosownych przypadkach udoskonalić dyrektywę i zwiększyć przejrzystość, jednak unikając delikatnych kwestii odnoszących się do konstytucji poszczególnych państw.
Krótko na temat pozostałych dyrektyw. Podczas negocjacji próbowałam zachować konstruktywne stanowisko, pozwalając w szczególności państwom członkowskim strefy euro ustanawiać zasady i sankcje, które uważają za niezbędne, by zapewnić sobie stabilność. Nie poparłam natomiast posłów sądzących, że rozwiązanie polega po prostu na wzmocnieniu roli Parlamentu Europejskiego.
Przez weekend i w poniedziałek wieczorem Rada starała się doprowadzić do ostatecznego kompromisu w nierozstrzygniętej kwestii głosowań w Radzie Europejskiej. Choć moim zdaniem nie jest to kwestia szczególnie ważna dla mojego własnego państwa członkowskiego - nie zamierzamy przyjąć euro i grzywny te nas nie dotyczą - jest to zagadnienie niezwykle trudne i sporne w wielu krajach, w tym także pragnących przyłączyć się do strefy.
Należy próbować zrozumieć wzajemne problemy, ale też szanować wzajemne różnice. Na początku tego tygodnia ostrzegłam posłów, że dążenie do bezpośredniej konfrontacji między Parlamentem a Radą w kwestii, która moim zdaniem nie obchodzi zwykłych ludzi, nie będzie działaniem odpowiedzialnym ze strony Parlamentu. Powiedziałam wręcz, że uważam to za brak odpowiedzialności.
Ponadto wielu członków mojej grupy nie popiera podejścia Parlamentu do tej kwestii. Nie mogę poprzeć zmian wprowadzonych przez Parlament do dokumentu Rady dotyczącego zaburzeń równowagi makroekonomicznej; w najbliższych tygodniach pragnęłabym dalszego wyjaśnienia różniących się stanowisk państw członkowskich strefy euro i spoza niej.
Sylvie Goulard
Panie Przewodniczący! Wraz z innymi posłami odbyliśmy niezliczone posiedzenia trójstronne - niektóre późno w noc - z Komisją i prezydencją węgierską. Pragnę zacząć od podziękowań dla posłów i przedstawicieli innych instytucji za wspólnie wykonaną pracę.
Przesłanie płynące z Rady ECOFIN brzmi: każdy musi wziąć na siebie ciężar odpowiedzialności. Moja natychmiastowa odpowiedź to: "Świetnie, w takim razie rzeczywiście zmierzmy się z odpowiedzialnością”. Nie chodzi tu o fanfary i ogłoszenie, że szybko osiągnęliśmy porozumienie, ale o zwrócenie uwagi na problemy finansowe w strefie euro i w Unii Europejskiej oraz podjęcie próby wypracowania właściwych rozwiązań. Tak brzmiała dewiza mojej grupy podczas negocjacji. Wątpię, aby rynki i obywatele uwierzyli w szybkie, lecz powierzchowne rozwiązania.
Naszym zdaniem niezbędne są poważne usprawnienia. Jak sądzę, osiągnęliśmy już część postawionych sobie celów. Pragnę przypomnieć, że nie są to cele wyłącznie nasze: Europejski Bank Centralny kilkakrotnie wzywał Parlament do wzmocnienia i tak ambitnych już wniosków Komisji. Dlatego też uczyniliśmy zasady ostrzejszymi. Była to jedna z najważniejszych pobudek, jakie nami kierowały: nie chodziło o przyjemność z tworzenia przepisów, ale o to, że łamanie wspólnych zasad we wspólnocie opartej na praworządności zagraża istnieniu jednej waluty. Wprowadziliśmy kary za oszustwa. To niestety jedna z lekcji, jakie musieliśmy wyciągnąć z pierwszych lat funkcjonowania euro. Jak powiedziała pani poseł Ford, próbowaliśmy też zaprowadzić pewien porządek w krajowych procedurach budżetowych, choćby po to, by móc porównywać praktyki w poszczególnych krajach. Z mojego punktu widzenia szczególnie ważna była jedna rzecz: jeżeli powiemy naszym obywatelom tylko to, że "zwiększyliśmy automatyzm”, jak ujmują to gazety, będą oni mieli wrażenie, że w Brukseli włączono tajemniczą maszynę, która wymierzy im karę, gdy tylko coś pójdzie nie tak.
Jeżeli chcemy ściślejszych zasad, muszą one też być inteligentniejsze, ale przede wszystkim potrzebujemy więcej demokratycznej debaty i więcej dyskusji transgranicznych. Dlatego zaproponowaliśmy - i pragnę podziękować wszystkim posłom, którzy mnie w tym poparli - nawiązanie czegoś, co nazywamy dialogiem gospodarczym, który musi być proporcjonalny. Nie ma zagrożenia dla konstytucji narodowych - to tylko wyraz naszego pragnienia zintensyfikowania dyskusji, zwłaszcza w strefie euro, ale też w UE-27. Chcemy, aby Parlament stał się forum przejrzystego dialogu między instytucjami europejskimi a państwami członkowskimi, a w szczególności miejscem, gdzie te ostatnie mogą przedstawić swoje problemy i wyjaśnić swoje stanowiska. Niektóre kraje zostają w tyle, inne wysforowały się do przodu, niektóre są na peryferiach, niektóre są ludniejsze: musimy brać to wszystko pod uwagę. Ucieszyło mnie, że w tym tygodniu w niemieckich mediach Jürgen Habermas ponownie podkreślił, iż niezbędne jest zwiększenie legitymizacji demokratycznej. Pani poseł Ford pragnę powiedzieć, że nie chodzi nam o zwiększenie swoich uprawnień - chcemy większej roli dla tych, którym ludzie powierzyli ochronę ich interesów w Brukseli.
Są też inne ważne kwestie, zwłaszcza natury makroekonomicznej. Moim zdaniem wszystkie państwa członkowskie powinny podlegać wspólnemu nadzorowi. Istotna jest tu symetria. Rada powinna pojąć, co to znaczy: inteligentną symetrię, która dokonuje rozróżnienia między deficytem a nadwyżką, ale jednak symetrię.
Na zakończenie pragnę wspomnieć o papierach wartościowych strefy euro, których jestem zwolenniczką. Apeluję tutaj do przywódców wszystkich grup politycznych: nie możecie twierdzić, że popieracie papiery wartościowe strefy euro, a zarazem głosować przeciw nim. Można oczywiście twierdzić, że chce się więcej. Sama chciałabym pójść dalej, ale w pełni doceniam wysiłki, które gotowy jest poczynić komisarz Rehn. Pragnę przypomnieć, że to właśnie komisarz przedstawił w maju 2010 roku wnioski zgodnie z inicjatywą legislacyjną Komisji. Chcemy, aby ponownie się nimi zajęto.
Chcemy, by euro wreszcie stało się walutą światową, chcemy pokaźnego, płynnego rynku, który obniży koszt uzyskiwania pożyczek. Chcemy, aby część pożyczonych środków - oczywiście ograniczona - była w długookresowej perspektywie wykorzystywana wspólnie z użyciem pełnowartościowego instrumentu regulującego rynek. W związku z tym mam nadzieję, że wynik jutrzejszego głosowania okaże się korzystny, a wszyscy, którzy twierdzą, że opowiadają się za papierami wartościowymi strefy euro, będą dyskutować o tej kwestii w otwarty sposób, nie kierując się ideologicznymi uprzedzeniami.
Corien Wortmann-Kool
Panie Przewodniczący! Jedna rzecz jest jasna - Europa potrzebuje solidnych podstaw, by zapobiec w przyszłości nowemu kryzysowi strefy euro i zapewnić trwały wzrost gospodarczy. Nasza Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) jest zadowolona z rezultatów osiągniętych do tej pory, jeżeli chodzi o pakiet legislacyjny dotyczący zarządzania gospodarczego. Pragnę gorąco podziękować posłom, sprawozdawcom, kontrsprawozdawcom, pracownikom, asystentom i wszystkim innym za długie godziny, które spędziliśmy razem, by osiągnąć ten wynik, gdyż Parlament Europejski wykorzystał swoje uprawnienia w stanowczy i ambitny sposób. Pragnę też podziękować prezydencji węgierskiej, a w szczególności panu ministrowi Kármánowi, za wysiłki podjęte w celu zażegnania różnic między Radą a Parlamentem. To Pan osobiście umożliwił nam osiągnięcie porozumienia w 98 %, po części również dzięki pomocy komisarza Rehna i jego służb. To doskonały wynik, ale nie było łatwo.
Jutro będziemy głosować nad sprawozdaniami. Moja grupa jest zdecydowana szlifować dalej osiągnięte, wartościowe porozumienie. Mam nadzieję, że w następnych tygodniach uda nam się zażegnać ostatnie różnice, aby sfinalizować całość jeszcze przed latem. To bardzo ważne, gdyż mojej grupie zależy na lipcowym terminie ostatecznego głosowania na posiedzeniu plenarnym.
Wstrząsy na rynkach finansowych trwają i musimy pilnie znaleźć rozwiązanie kryzysu zadłużenia w kilku krajach. Równie pilne jednak jest - i to nasze zadanie jako współprawodawców - aby Europa podjęła sprawnie decyzje dotyczące ambitnego paktu stabilności oraz zarządzania gospodarczego. Podjęcie decyzji jeszcze przed nadejściem lata jest kluczowe z punktu widzenia przywrócenia zaufania do euro - pamiętajmy, że pakt stabilności i wzrostu był łamany od 2003 roku. Zamiast egzekwować zasady, po prostu je łagodzono, i musimy teraz położyć temu kres. Chodzi o wiarygodne prawodawstwo, a nie o zakulisowe negocjacje między państwami członkowskimi, by uniknąć kar. Jeżeli państwa członkowskie nie podejmują skutecznych działań w celu wypełnienia swoich obowiązków i redukcji deficytów - a pamiętajmy, że zobowiązania te przyjmowały dobrowolnie - konieczne są skuteczne decyzje. Dlatego też Parlament zaproponował procedurę głosowania odwróconą większością.
Powiedzmy sobie szczerze - magiczna złota zasada proponowana przez posłów lewicy nie przyniesie rozwiązania. Pieniądze niestety nie rosną na drzewach, a czas łatwych rozwiązań i bezbolesnych wyborów skończył się. Dlatego też grupa PPE wzywa do zapewnienia stabilności finansów publicznych i niedopuszczania, aby deficyt budżetowy osiągał poziom 5 lub 6 %. Ciężar długu - którego bolesne przejawy widzimy obecnie - blokuje drogę do wzrostu gospodarczego nie tylko krajów europejskich, ale i Stanów Zjednoczonych.
Potrzebujemy solidnych podstaw i dlatego z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Rada będzie odpowiedzialna za funkcję zapobiegawczą w ramach wniosków, a mianowicie zadbanie, aby państwa członkowskie przyjęły większe obowiązki na szczeblu krajowym, z udziałem parlamentów narodowych; chodzi też o jasne terminy, procedury i inspekcje, więcej publicznych sprawozdań, nacisku ze strony innych państw i debat publicznych na forum Parlamentu, a nie w zaciszu Rady. Europejski semestr jest, rzecz jasna, ważnym osiągnięciem, gdyż chodzi nam o miejsca pracy i wzrost.
To dzień ważny i historyczny. Jutro Parlament ogłosi swoją gotowość do przyjęcia odpowiedzialności. Widzę, że Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim oraz Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie zamierzają pokrzyżować nam szyki. Wydaje się, że duch kompromisu uznają one jedynie wtedy, gdy chodzi o ich własne sprawozdania. Panie Przewodniczący! Nie na tym polega kompromis. Pragnę wezwać wszystkich posłów, którzy uznają stabilność finansów publicznych za ważną, aby poparli jutro sześć przedmiotowych sprawozdań. Nie są one rezultatem ostatecznym, gdyż jutro podejmiemy kroki na rzecz omówienia z Radą sposobu pokonania ostatnich przeszkód na drodze do - miejmy nadzieję - porozumienia w lipcu.
Carl Haglund
Panie Przewodniczący! Mam wrażenie, że wydarzenia, których świadkami byliśmy w tym tygodniu zarówno w Radzie, jak i w krajach zmagających się z bardzo poważnymi problemami gospodarczymi, ponownie pokazują nam, dlaczego omawiany przez nas obecnie pakiet jest tak ważny. Jeżeli nie uda nam się poczynić postępów w tych kwestiach, problemy będą się utrzymywać, a nie znikną same. Sądzę też, że trzeba pamiętać, co stało się w 2005 roku, kiedy powinniśmy byli podjąć działania i pokazać, iż nie wolno łamać wspólnych klauzul dotyczących przydziału. Zamiast to uczynić, zmieniliśmy reguły. Teraz czas to naprawić.
To ważny pakiet. Pragnę podziękować tu bardzo ciepło wszystkim posłom i posłankom. Wspólnie wykonaliśmy ciężką pracę. Jak już tu powtarzano, jesteśmy bardzo bliscy osiągnięcia celu, ale zarazem ważne jest odniesienie sukcesu w głosowaniu dzisiejszym i lipcowym. Chciałbym też podziękować panu ministrowi Kármánowi z prezydencji węgierskiej, który doskonale wykonał swoje zadanie. Naprawdę doceniamy jego wysiłki. Jak mówiłem, pragnę także podziękować pozostałym posłom, a zwłaszcza pani poseł Ferreirze. Doskonale poradziliśmy sobie z utworzeniem procedury nadzoru makroekonomicznego, która jest elementem nowym i uzupełnia inne działania mające na celu ratowanie wspólnej waluty. Tego potrzebuje Europa.
Wracając do roku 2005: Parlament Europejski nadal domaga się, abyśmy znaleźli rozwiązanie w odniesieniu do procedury, którą nazywamy głosowaniem odwróconą większością kwalifikowaną. Dlaczego tak jest? Jest tak, ponieważ przekonaliśmy się, że jeżeli w Radzie nie będzie funkcjonować stosowny automatyczny system podejmowania decyzji, niezbędne decyzje nie zostaną podjęte. Nie możemy sobie na to dłużej pozwalać. W tej kwestii nadal nie mamy rozwiązania, mam jednak nadzieję, że Radzie uda się podjąć poważną dyskusję na temat istoty zagadnienia. Posiedzenie Rady Europejskiej odbędzie się w czwartek i piątek. Nie może dojść do sytuacji, że z powodów prestiżowych nie zostanie podjęta decyzja, o której wszyscy wiemy, że jest potrzebna. Nie może też być tak, że niektóre większe państwa członkowskie uznają, że mogą uzgodnić pewne sprawy z góry, dobijając zawczasu targu. Rada musi podejmować rzeczywiste decyzje, a sprawy prawodawstwa muszą być rozstrzygane w konsultacji z Parlamentem Europejskim. Rada ma teraz sposobność, aby podjąć mądre decyzje, i jestem przekonany, że Parlament Europejski może jej w tym pomóc.
Jeżeli chodzi o element makroekonomiczny, pragnę najpierw podkreślić, że dzięki pracy, jaką wykonaliśmy w Parlamencie, mamy uzgodniony z Radą wniosek, który jest wystarczająco przejrzysty i zawiera wystarczająco automatyczne rozwiązanie. Moim zdaniem oznacza ono, że zapewnimy w przyszłości bezpieczeństwo strefy euro, zyskując możliwość radzenia sobie z problemami gospodarczymi poszczególnych krajów, które w przeciwnym razie mogłyby zagrozić całej strefie. Uważam, że słusznie tworzymy w naszym sprawozdaniu system radzenia sobie z krajami, które nie wypełniają swoich obowiązków - innymi słowy, ustanawiamy wymóg bezpośredniego rozwiązywania problemów. Łamiąc przyrzeczenie po raz pierwszy, dany kraj będzie musiał złożyć - jak to określamy - oprocentowany depozyt. Jest to konieczne. Nie możemy dać do zrozumienia, że jeżeli kraj złoży konkretne przyrzeczenie, a następnie go nie dotrzyma, nie poniesie żadnych konsekwencji. Niestety to właśnie uczyniono w pierwotnym wniosku i cieszę się, że udało nam się to poprawić. To kwestia ważna, kwestia zasad. Jednocześnie zmierzyliśmy się też z problemem oszustwa, wprowadzania pozostałych krajów w błąd. To także niezwykle istotne. Moim zdaniem Parlament Europejski wykonał swoją pracę dobrze.
Jak wskazało kilku mówców, jutrzejsze głosowanie jest bardzo ważne i ufam, że wynik będzie pomyślny. Mam nadzieję, że pod koniec tego tygodnia i w następnym tygodniu Radzie Europejskiej uda się poważnie przedyskutować działania niezbędne w celu osiągnięcia porozumienia. To samo będziemy czynić w Parlamencie. W ten sposób możemy uchwalić prawo, którego tak bardzo potrzebuje Europa. To niezbędne, jeżeli chcemy nadal móc posługiwać się wspólną walutą.
András Kármán
urzędujący przewodniczący Rady - Panie Przewodniczący! Zanim przejdę do sedna, pragnę wyrazić szczere uznanie dla przewodniczącej Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych, sprawozdawców, kontrsprawozdawców i wszystkich przedstawicieli grup politycznych, którzy aktywnie uczestniczyli w całym procesie, za wartościowy wkład, jaki wnieśli. Równie wdzięczny jestem Komisji i samemu panu komisarzowi za moderowanie dyskusji nie tylko podczas rozmów trójstronnych w Parlamencie, ale też w obrębie Rady.
Sześć dokumentów legislacyjnych dotyczących zarządzania gospodarczego jest najważniejszym priorytetem prezydencji węgierskiej. Muszę podkreślić, że postawienie tej kwestii na pierwszym miejscu nie było tylko decyzją prezydencji. Inicjatywę Komisji poparli też szefowie państw lub rządów 27 państw członkowskich. Jeżeli chcemy budować silniejsze euro, ten pakiet zarządzania będzie kamieniem węgielnym całego procesu.
Gospodarka światowa, w tym europejska, doświadcza najgorszego kryzysu od czasów wielkiej depresji i musimy wyciągnąć z tego niezbędne wnioski. Musimy zdać sobie sprawę, że jeżeli nie uda nam się zlikwidować pierwotnych przyczyn kryzysu, wstrząsy będą miały długoterminowe skutki. Wiele wyciągniętych wniosków zawarto w sześciu wnioskach ustawodawczych przedstawionych przez Komisję we wrześniu zeszłego roku. Większy nacisk zostanie położony na profilaktykę, aby uniknąć potrzeby prowadzenia szkodliwej polityki procyklicznej w czasach złej koniunktury.
Jak do tej pory pakt stabilności i wzrostu koncentrował się na deficycie, ale nie zapobiegło to nagromadzeniu długu, więc od tej pory większą uwagę będziemy przywiązywać do kryterium długu. Wyciągnęliśmy wniosek, że procedury nie były wystarczająco surowe i automatyczne. Dlatego zajmujemy się też tymi kwestiami, aby zwiększyć wiarygodność paktu. Zrozumieliśmy także, iż koordynacja polityki budżetowej za pośrednictwem paktu stabilności i wzrostu może nie wystarczać w Unii posługującej się jedną walutą, zgodziliśmy się zatem wdrożyć nowy mechanizm eliminacji zaburzeń równowagi makroekonomicznej, które będą traktowane tak samo, jak zaburzenia równowagi budżetowej.
Aby procedury państw członkowskich lepiej i w bardziej gruntowny sposób odpowiadały wymaganiom traktatu, mamy zamiar przyjąć reguły poprawiające jakość krajowych ram budżetowych.
Jestem przekonany, że Parlament i Rada stawiają sobie te same cele, a mianowicie usprawnienia zarządzania gospodarczego w UE i strefie euro, zapobieżenia przyszłym kryzysom, jak też budowy mocniejszych ram zarządzania gospodarczego w strefie euro oraz całej UE.
Po intensywnych rozmowach trójstronnych ze sprawozdawcami i dyskusjach we własnym gronie Rada zmodyfikowała w poniedziałek swoje ogólne podejście. Wynik tego procesu zakomunikowano Parlamentowi Europejskiemu w liście wysłanym następnego dnia, a więc 21 czerwca. Zgadzam się z opinią, że podczas rozmów trójstronnych jakość dokumentów znacznie się poprawiła, a pakiet został wzmocniony i stał się bardziej spójny. Dotyczy to zwłaszcza zwiększenia przejrzystości i odpowiedzialności, jak też surowszego oraz bardziej automatycznego stosowania procedur.
Po pierwsze, pragnę wymienić najważniejsze elementy składające się na zwiększenie przejrzystości i odpowiedzialności. Europejski semestr ma zostać opisany w dokumencie prawnym, w którego stworzenie wydatny wkład wniesie Parlament. Wprowadziliśmy postanowienia dotyczące procesu dialogu gospodarczego między instytucjami europejskimi, w tym Parlamentem Europejskim i Radą, a poszczególnymi państwami członkowskimi. Parlament Europejski będzie uczestniczyć na takich samych prawach jak Rada w ustanawianiu i funkcjonowaniu tabeli wskaźników mających zapewnić mechanizm ostrzegawczy służący zapobieganiu zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowaniu. Jeżeli chodzi o cykl zarządzania i procedurę nadzoru, w pełni respektujemy bardzo ważną rolę odpowiednich zainteresowanych stron na szczeblu krajowym, w tym partnerów społecznych.
Po drugie, jeżeli chodzi o kwestię surowszego i bardziej automatycznego stosowania procedur, chciałbym wspomnieć o następujących kwestiach: w ramach procedury nadmiernego zaburzenia równowagi wprowadzona zostanie dodatkowa sankcja - oprocentowany depozyt dla państw członkowskich. Było to brakujące ogniwo, które uzupełnia procedurę w bardzo logiczny sposób, podobny do przewidzianego w procedurze nadzoru budżetowego. Z inicjatywy Parlamentu przewidziano też dodatkową grzywnę dla państw członkowskich fałszujących statystyki budżetowe. Zastosowanie głosowania odwróconą większością kwalifikowaną rozszerzono na zalecenia dotyczące zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania. Ponadto w części zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu wprowadzono zapis o przeglądzie rozszerzenia głosowania odwróconą większością kwalifikowaną. Równocześnie przewidziano udoskonalenie istniejącej procedury "przestrzegaj lub wyjaśnij”. Podejmując decyzje personalne w ramach paktu stabilności i wzrostu, Rada ma co do zasady postępować zgodnie z wnioskami Komisji lub publicznie uzasadnić swoje stanowisko.
Zdaniem prezydencji kompromis osiągnięty w rozmowach trójstronnych jest efektem dobrego, wyważonego i wszechstronnego podejścia. Naszym zdaniem wszystkie strony są zainteresowane osiągnięciem szybkiego porozumienia. Z ubolewaniem stwierdzam, że wniosek przedstawiony na zgromadzeniu plenarnym różni się od kompromisu wypracowanego po wielu rundach negocjacji i nie uwzględnia ostatecznej kompromisowej oferty Rady. Jestem zarazem wdzięczny za rozsądne podejście Parlamentu, który wciąż pozostawia otwartą możliwość osiągnięcia wkrótce porozumienia w pierwszym czytaniu. Najwyższa pora, aby Europa połączyła siły, a Unia jest gotowa sprostać oczekiwaniom. Wszystkie rynki oraz inwestorzy patrzą uważnie i chcą wiedzieć, czy poradzimy sobie z wyzwaniem, czy też nie. Sprawne, terminowe przyjęcie tego pakietu to dla nas wszystkich konieczność.
Olli Rehn
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pragnę najpierw podziękować przewodniczącej Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych Sharon Bowles oraz sprawozdawcom Corien Wortmann-Kool, Elisie Ferreirze, Vicky Ford, Sylvie Goulard, Diogowi Feio oraz Carlowi Haglundowi, jak też kontrsprawozdawcom, którzy odegrali bez wyjątku ważną rolę w negocjacjach. Przewodnicząca, sprawozdawcy i kontrsprawozdawcy godnie reprezentowali Parlament.
Bardzo doceniam też wybitną rolę, jaką odegrał sekretarz stanu András Kármán, który niezwykle umiejętnie i z determinacją reprezentował prezydencję węgierską. Pragnę także powiedzieć, że jestem bardzo dumny z mojego zespołu w Komisji, któremu podziękuję, gdy osiągniemy - oczywiście z Państwa pomocą - cel.
Z zadowoleniem przyjmuję sfinalizowane przez Państwa dokumenty. Podczas rozmów trójstronnych negocjatorzy Parlamentu poprawili wnioski Komisji w wielu ważnych aspektach, a kolejne istotne udoskonalenia wprowadziła Rada.
Komisja popiera dokumenty, nad którymi będą Państwo głosować; z zadowoleniem przyjmujemy też Państwa poprawki, z którymi bez wyjątku się zgadzamy. Jak wiemy, z niemal wszystkimi zgadza się też Rada. Jest jednak kilka wyjątków, które stanowią poważne wyzwanie, do czego za chwilę powrócę.
Nie ma tu czasu, aby wymienić wszystkie sukcesy Parlamentu w tych negocjacjach: moje służby sporządziły podsumowanie co najmniej 50 ważnych udoskonaleń, które udało się Państwu przeforsować.
Skodyfikowano na przykład europejski semestr i ustanowiono ustrukturyzowany dialog gospodarczy, przyznając Parlamentowi pierwszorzędną rolę w całym europejskim semestrze. Zyskali Państwo sposobność szczegółowego omawiania sytuacji poszczególnych krajów na każdym etapie podejmowania kluczowych decyzji w cyklu formułowania polityki; między innymi potwierdzono prawo Parlamentu do inicjowania dialogu z poszczególnymi państwami członkowskimi. We wszystkich aktach prawnych udało się zapisać lepszy przepływ informacji do Parlamentu i zwiększenie przejrzystości. Uzyskali Państwo zobowiązanie ze strony Komisji do sporządzenia studium na temat papierów wartościowych strefy euro w ciągu sześciu miesięcy od wejścia przedmiotowego prawodawstwa w życie. Towarzyszyć mu będzie deklaracja Komisji, której tekst Państwo znają, gdzie zostanie określony zakres tego sprawozdania. Do tego również jeszcze powrócę. W deklaracji Komisja zobowiąże się też do dokonania przed połową 2014 roku przeglądu międzyrządowego charakteru europejskiego mechanizmu stabilności.
Parlament przeforsował głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną w wielu ważnych przypadkach, co zwiększy automatyzm podejmowanych decyzji - będzie to zasadą w ramach części naprawczej paktu, która niestety obejmuje obecnie 24 z 27 państw członkowskich. Parlament uzyskał też równe prawa, jeżeli chodzi o decydowanie o kształcie tablicy wskaźników służącej wykrywaniu potencjalnych zaburzeń równowagi makroekonomicznej; zadbał także o solidne gwarancje w dziedzinie dialogu społecznego, poszanowania krajowych tradycji w dziedzinie układów zbiorowych, kształtowania płac i roli partnerów społecznych - jesteśmy tu w pełnej zgodzie.
Będą obowiązywać surowe kary za oszustwa statystyczne, pojawią się też gwarancje niepodległości krajowych organów statystycznych. W ramach procedury nadmiernego zaburzenia równowagi wprowadzono wcześniejsze sankcje. Mógłbym kontynuować wyliczanie.
W pierwszym kontakcie legislacyjnym z ECOFIN jako współprawodawcą w dziedzinie polityki gospodarczej osiągnęli Państwo niemal wszystkie ważne cele. To wynik bardzo dobry dla Parlamentu i Europy.
Jeżeli chodzi o papiery wartościowe strefy euro, w kontekście pakietu mogę jedynie potwierdzić swoją wypowiedź z rozmów trójstronnych 15 czerwca. Komisja zamierza przedstawić Parlamentowi i Radzie sprawozdanie w sprawie stworzenia systemu wspólnej emisji europejskich obligacji państwowych (papierów wartościowych strefy euro) w ramach solidarnej odpowiedzialności, zgodnie z art. 8a ust. 5 rozporządzenia w sprawie egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia tego rozporządzenia w życie. Celem tych papierów wartościowych strefy euro będzie wzmocnienie dyscypliny budżetowej i zwiększenie stabilności za pośrednictwem rynków, jak też dzięki wykorzystaniu zwiększonej płynności, co zagwarantuje, że państwa członkowskie o najwyższej wiarygodności kredytowej nie odczują kosztów wyższego oprocentowania. W stosownym przypadku sprawozdaniu towarzyszyć będą wnioski ustawodawcze.
Innymi słowy, naszym zdaniem takie sprawozdanie w sprawie papierów wartościowych strefy euro ma sens jedynie w połączeniu z przyszłym usprawnieniem zarządzania gospodarczego zgodnie z rozważanym obecnie pakietem.
Chciałbym tutaj powiedzieć kilka słów o następnych krokach. Jestem zaniepokojony. Jeżeli pakiet nie zostanie uzgodniony, ani Rada ani Parlament nie powinny sądzić, że będą mogły zrzucić odpowiedzialność za drugą stronę. To się nie uda. Ludzie przyglądający się z zewnątrz procesowi decyzyjnemu nie są zainteresowani najdrobniejszymi szczegółami. Jeżeli poniesiemy klęskę - mówię "my” i naprawdę mam na myśli nas wszystkich - powiedzą po prostu, że zawiodła "Europa”. Europa zawiedzie, a zaufanie pokładane przez ludzi w jej zdolność do rozwiązywania ich realnych problemów ogromnie ucierpi.
Ponadto żadna z instytucji nie powinna nawet przez moment sądzić, że - ze względów taktycznych czy merytorycznych - uda jej się uzyskać lepszy kompromis w drugim czytaniu. Prezydencja bardzo umiejętnie skłoniła Radę do kompromisów, które zapewne nie wrócą na stół, jeżeli nie uda się osiągnąć porozumienia w pierwszym czytaniu.
Otwarta pozostaje w istocie tylko jedna kwestia: zakres procedury głosowania odwróconą większością kwalifikowaną. Sądzę, że zdają sobie wszyscy Państwo sprawę z podjętych przez nas wysiłków. Komisja popiera głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną. Podobnie sądzi EBC oraz wiele państw członkowskich, ale nie wszystkie i nie wszędzie. Rada zgodziła się już na głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną w pięciu z sześciu sytuacji, w których jest to dopuszczalne prawnie. W pozostałym jednym przypadku Parlament i Rada nie zgadzają się. Sądzę, że można i trzeba znaleźć rozwiązanie. Dlatego apeluję do Państwa, aby szukać konstruktywnego rozwiązania dotyczącego tego punktu w ciągu najbliższych dni, a do Rady zwracam się z prośbą o konstruktywne podejście w tej kwestii.
Mogę Państwa zapewnić, że Komisja będzie pracować do ostatniej minuty - ostatniej sekundy - by znaleźć zadowalające rozwiązanie. Usprawnione zarządzanie gospodarcze w Europie jest po prostu zbyt ważne, by zaprzepaścić je przez tę ostatnią nierozwiązaną sprawę.
Pamiętajmy, że Rada ma podpisać Porozumienie ustanawiające europejski mechanizm stabilności, który skupia się na korekcie. Mechanizm ten uzupełni wszakże jedynie nowe ramy usprawnionego nadzoru gospodarczego, który skupia się na zapobieganiu i jest niezwykle ważny, gdyż wyraźnie zmniejszy prawdopodobieństwo przyszłych kryzysów podobnych do tego, którego doświadczamy.
Pragnę zakończyć prostym przesłaniem: jeżeli w tym tygodniu nie osiągniemy porozumienia, a głosowanie nie odbędzie się najpóźniej w lipcu, będzie to bardzo zły omen dla Europy i jej obywateli. Konieczność powrotu do tej kwestii we wrześniu poskutkuje jedynie frustracją, goryczą i gorszym wynikiem dla wszystkich.
Uzgodniono 99,9 % treści. Proszę teraz obydwie strony, by przeszły ostatnich kilka centymetrów dzielących je od porozumienia. To niezwykle ważne, gdyż ten pakiet naprawdę stanowi kamień węgielny naszej całościowej reakcji na trwający nadal kryzys. Z punktu widzenia wiarygodności Unii Europejskiej kluczowe jest, abyśmy zamknęli pakiet przed przerwą letnią, a później skutecznie go wdrożyli.
Pervenche Berès
Panie Przewodniczący, Panie Urzędujący Przewodniczący Rady, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Pragnę poruszyć w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych trzy zagadnienia.
Po pierwsze, przyjmując omawiany pakiet zarządzania gospodarczego, musimy zagwarantować uwzględnienie całości treści traktatu lizbońskiego. Zgodnie z traktatem uwzględnienie celów związanych z działaniem na rzecz wysokiego poziomu zatrudnienia, zagwarantowaniem adekwatnego poziomu opieki społecznej oraz walką z wykluczeniem społecznym stanowi cel ogólny, który dotyczy również przedmiotowego pakietu zarządzania gospodarczego. Pozwolę sobie wspomnieć, że czasem mam wrażenie, iż ten cel odsunięto na drugi plan.
Dlatego też Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych chciała, aby cały pakiet oparto nie tylko na art. 121 traktatu, który dotyczy koordynacji polityki gospodarczej, ale też na art. 148, który odnosi się do polityki zatrudnienia, a mianowicie koordynacji zadań wykonywanych przez państwa członkowskie oraz na szczeblu europejskim. Dlatego też uważamy, że w ramach Unii trzeba wyraźnie zagwarantować rolę Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów (EPSCO) na równi z rolą Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN).
Jeżeli bowiem - i tu przechodzę do drugiego zagadnienia - jedynym celem rewizji paktu stabilności i wzrostu jest zaprowadzenie zarządzania, które usatysfakcjonuje agencje ratingowe, zaprzepaścimy ważną historyczną sposobność dla naszej unii gospodarczej i walutowej. Historia wzywa nas dziś do dokonania znacznie szerszego oglądu i uważnej analizy celów, którym ma posłużyć zarządzanie gospodarcze.
Oczywiście musimy redukować dług, ale musimy też zadbać, aby zarządzanie gospodarcze pomogło nam zagwarantować sukces strategii Europa 2020. W tym zakresie sądzimy, że można było przyjąć inne podejście. Panie Komisarzu, dlaczego w Pańskiej ocenie średniookresowych celów budżetowych państw członkowskich w szczególny sposób traktowane mają być jedynie wydatki na emerytury? Dlaczego szczególnego traktowania nie można było rozciągnąć również na inwestycje w przyszłość reprezentowane przez nakłady na edukację lub wydatki, których musimy dokonywać w ramach walki z wykluczeniem społecznym - to cel, który Pan postawił, a my zawarliśmy go w strategii Europa 2020? Dlaczego te cele i takie podejście nie mają zastosowania również w odniesieniu do nakładów na badania i rozwój lub infrastrukturę?
Trzecim zagadnieniem jest sposób prowadzenia nadzoru makroekonomicznego. Uważamy jego wprowadzenie za bardzo ważny element pakietu, ale oznacza to, że musi on działać symetrycznie. Dla posłów do Parlamentu Europejskiego jest to zagadnienie fundamentalne. Pani poseł Ford określiła je mianem walki o wpływy, ale to nie walka o wpływy, lecz kwestia demokracji. Jeżeli chcemy europejskiego zarządzania gospodarczego, potrzebujemy przestrzeni debaty publicznej i demokracji europejskiej, by europejska polityka gospodarcza mogła zadziałać. Muszę tu powiedzieć, że Pańska i Rady odmowa dopuszczenia Parlamentu Europejskiego do udziału w ustanawianiu wskaźników makroekonomicznych za pośrednictwem aktów delegowanych nie wydaje mi się właściwym podejściem.
Sari Essayah
w zastępstwie Davida Casy, sprawozdawcy komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - Panie Przewodniczący! Pan poseł Casa poprosił mnie, abym wystąpiła w jego imieniu, gdyż nie może być obecny na tej sali.
Sprawozdawcy "sześciopaku” wzięli pod uwagę wiele poprawek Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Wysyłamy komunikat, że społeczeństwo może cieszyć się zdrową gospodarką jedynie wtedy, gdy jego członkowie mogą w pełni wnosić wkład w jej rozwój. Zdrowa gospodarka jest podstawą wysokiego zatrudnienia oraz dobrej polityki społecznej i na odwrót - wysokie zatrudnienie oraz dobra polityka społeczna są warunkami zdrowia gospodarki. Najlepiej radzą sobie obecnie te państwa członkowskie, które przyjęły najrozważniejszą politykę budżetową i strategię wzrostu. To dowód, że stabilność budżetowa prowadzi do wzrostu i zatrudnienia.
Musimy szanować reguły paktu stabilności i wzrostu. Trzeba osiągać wzrost i zatrudnienie, zapobiegając jednocześnie obciążaniu długiem naszych dzieci oraz przyszłych pokoleń. Musimy zrozumieć, że każde euro wydane na spłatę odsetek od długu publicznego to euro niewydane na inwestycje w edukację, zabezpieczenie społeczne i inne dziedziny zapewniające niezbędne warunki dla zdrowego rozwoju gospodarki oraz dobrobytu ludzi. Dlatego konieczne jest jak najszybsze zmniejszenie zadłużenia państw członkowskich.
Herbert Dorfmann
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Istnieje niewątpliwie wiele powodów sytuacji gospodarczej, w jakiej znajduje się obecnie strefa euro i cała Unia Europejska, ale dwa są szczególnie ważne. Po pierwsze, zdecydowanie zbyt późno zdaliśmy sobie sprawę z tego, w jakim kierunku podąża Europa. Po drugie, gdy już to wiedzieliśmy, zwłaszcza Rada odmawiała przez długi czas podjęcia niezbędnych działań - które określono przecież w pakcie stabilności i wzrostu - lub nałożenia koniecznych sankcji. Krótko mówiąc, nie pociągnęła za linkę spadochronu.
Nowe rozporządzenie w sprawie nadzoru makroekonomicznego powinno zaradzić tym dwóm problemom. Po pierwsze, całkowicie nowy system ustanowiony na jego mocy powinien nam pozwolić na identyfikację zaburzeń równowagi makroekonomicznej na wczesnym etapie; po drugie, powinniśmy wtedy być w stanie szybko zadziałać. Wymagało to długich dyskusji, ale opracowaliśmy dobrą tabelę wskaźników. Pragnę gorąco podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Ferreirze, za konstruktywną współpracę w tym zakresie.
Musimy zadbać, aby podjęto niezwłocznie działania w celu skorygowania zaburzeń równowagi. Dlatego właśnie trzeba opracować mechanizm, którego nie mogą storpedować politycy. Właśnie z tego powodu w opinii Parlamentu tak ważną, fundamentalną kwestią jest wykorzystanie głosowania odwróconą większością kwalifikowaną.
Jeżeli pragniemy efektywnie wdrożyć to narzędzie, stanowi to oczywiście przekazanie uprawnień ze stolic krajowych do Brukseli. W unii gospodarczej i walutowej jest to zresztą prawdopodobnie niezbędne. Dopiero gdy obywatele Europy zobaczą, że działamy skutecznie, że uczyliśmy się na popełnionych błędach, odzyskamy zaufanie, które obecnie utraciliśmy.
Mogę Państwa zapewnić, że moja grupa poprze jutro sprawozdanie pani poseł Ferreiry.
Stephen Hughes
w imieniu grupy S&D - Panie Przewodniczący! Nie znajdzie Pan na tej sali wielu posłów, którzy nie zgadzają się z potrzebą obniżenia długu i deficytów do rozsądnych poziomów w najbliższych latach. Moja grupa z pewnością uważa, że należy to uczynić.
Nie chodzi tu o konfrontację polityczną między odpowiedzialnymi i nieodpowiedzialnymi budżetowo posłami. Podział między nami i wami oraz między postępowcami i konserwatystami w Parlamencie dotyczy tego, w jaki sposób przywrócić stabilność finansów publicznych, jakim kosztem gospodarczym i społecznym, jakim kosztem dla przyszłej zdolności Europy do konkurowania na globalnym rynku. Panie Komisarzu! Utrzymuje Pan, że dla Pańskiego programu, który zakłada jedynie oszczędności, nie ma alternatywy. Naszym zdaniem to poważny błąd. Uważamy, że najważniejsze zagrożenie dla przyszłości idei europejskiej stanowi Pańskie podejście i podejście prawicowej większości w Radzie, gdyż niszczy ono poczucie przynależności do wspólnoty, ignorując pojęcia solidarności i spójności.
Zdecydowana większość z milionów, które straciły miejsca pracy podczas kryzysu, pozostaje niezatrudniona. Jaki komunikat dla nich mają Rada i Komisja? Jaki mają dla milionów ludzi, których miejsca pracy są zagrożone lub którzy żyją w ubóstwie? Co powiedzą setkom milionów boleśnie odczuwających cięcia w usługach publicznych, służbie zdrowia, oświacie? Jaki komunikat mają dla nich? Co powie w tym tygodniu Rada? Szczerze mówiąc, nie spodziewam się, by powiedziała cokolwiek.
Posiedzenie Rady w tym tygodniu nie przyniesie choćby promyka nadziei ciężko pracującym ludziom, bezrobotnym, czy młodym, którzy tak cierpią. Kryzys, którego nie wywołali, uderzył w nich niesprawiedliwie i boleśnie, a teraz czeka ich ponowny cios, by naprawić szkody, których nie spowodowali.
Pański program polityczny i gospodarczy jest zupełnie nie do przyjęcia dla tej strony Parlamentu. Przez cały proces legislacyjny sugerowaliśmy sensowne, wyważone poprawki do wniosków Komisji, proponowaliśmy ścisłe powiązanie krajowych reform i programów na rzecz stabilności i wzrostu - pierwsze miały posłużyć za sprawny mechanizm służący niezbędnej promocji inwestycji publicznych. Proponowaliśmy utrzymanie rozsądnego poziomu produktywnych inwestycji publicznych oraz uczynienie nowych reguł w oczywisty sposób antycyklicznymi. Mógłbym kontynuować, ale faktem jest, że tworzenie programów gospodarczych i społecznych zawłaszczyła obecnie prawica. Nie ma miejsca nawet na podejście umiarkowane politycznie, nie wspominając już o postępowym.
Panie Komisarzu Rehn, proszę mi nie mówić, że politykę, którą potępiam, prowadzą rządy socjalistyczne. Wie Pan, że w czasach, gdy nawet najsilniejsze gospodarki Europy muszą ugiąć się przed żądaniami nieodpowiedzialnego i coraz bardziej niebezpiecznego sektora finansowego, żadne państwo członkowskie nie jest w stanie samo zmienić tego kierunku.
Zastanawiam się, kto ostatecznie skorzysta na decyzjach, które zostaną podjęte w tym tygodniu. Wydaje mi się, że jedynymi beneficjentami będą ci, którzy spowodowali cały problem - sektor finansowy - i uważam to za haniebne.
Sharon Bowles
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Do tej pory udało nam się osiągnąć porozumienie dotyczące niemal całości pakietu, a tym samym dowiedliśmy, że współdecydowanie działa - stało się tak dzięki ciężkiej pracy prezydencji węgierskiej, a szczególnie pana ministra Kármána, zespołu negocjacyjnego Parlamentu oraz Komisji.
Prezydencja i Komisja wskazały już liczne - było ich chyba 50 - elementy wkładu Parlamentu. Są wśród nich ramy prawne semestru i nadzór nad krajowymi programami reform, niezależność krajowych biur statystycznych i grzywny za oszustwa, inspekcje nadzorcze Komisji, dialog gospodarczy między wszystkimi zainteresowanymi stronami oraz ogólnie znacznie większa przejrzystość.
Nie da się jednak ukryć, że podczas negocjacji nad pakietem ujawniły się znaczące różnice. Osobiście nie uważam tego za grę pod opinię publiczną, ale raczej chęć przyjęcia na siebie odpowiedzialności, przyznania roli społeczeństwu. Podziały w Parlamencie nie pokrywają się z różnicami zdań między Parlamentem a Radą, ale niezależnie od tego, jak jest to trudne, musimy wypełnić swój demokratyczny obowiązek. Odpowiedzialność weźmie na siebie właśnie Parlament.
Niektórzy preferują podejście międzyrządowe. Ze względu na to, że przyznaje się, iż uzgodniony tekst jest lepszy od opracowanego przez Radę, nie ma to sensu. Nie ma to również sensu w kontekście próby przyjęcia odpowiedzialności, której bardzo brakuje w reakcjach na kryzys, co wynika właśnie z podejmowania decyzji na szczeblu międzyrządowym. Od chwili uświadomienia sobie, że fundusz stabilności powinien być większy, aż do stwierdzenia, iż boleśnie wysokie oprocentowanie nie skutkuje stabilnością i szansą powrotu na rynki, Parlament nie obawiał się przewodzić, a Rada podążała za nim.
Działając razem, jesteśmy silniejsi, i wierzę, że zdołamy zażegnać pozostałe różnice.
Ivo Strejček
Panie Przewodniczący! Pakiet sześciu wniosków, które mają poprawić dyscyplinę w strefie euro, opiera się na przekonaniu, że państwa członkowskie będą ściślej przestrzegać nowo ustanowionych, ściślejszych zasad nadzoru ponadnarodowego. Uważam taki sposób rozumowania za problematyczny, zwłaszcza dlatego, że część państw członkowskich nie była w stanie zastosować się do łagodniejszych dotychczasowych zasad i skutecznie egzekwować ich wdrażania. Chciałbym wspomnieć o czterech kontrowersyjnych moim zdaniem kwestiach.
Pierwszą jest głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną, o którym wspominano tu już wielokrotnie. Uznajemy głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną za instrument mający zastosowanie w wyjątkowych przypadkach, którego użycie trzeba zawsze należycie i dogłębnie wyjaśnić, dokonując odpowiedniej weryfikacji w celu zapewnienia jego zgodności z prawem pierwotnym.
Nie podoba nam się zwiększenie liczby obszarów podlegających procedurom nadzoru, w odniesieniu do których zaproponowano głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną. Wnioskowane podejście zwiększy uprawnienia polityczne Komisji i Parlamentu Europejskiego kosztem Rady i władz krajowych, czego nie chcemy.
Jeżeli chodzi o inspekcje nadzorcze, mam poważne zastrzeżenia co do wniosku ich dotyczącego, gdyż składać się one będą głównie z urzędników Komisji Europejskiej i przyznane im zostaną znaczące uprawnienia, podczas gdy ich członkowie nie będą dysponować żadnym mandatem politycznym. To zastrzeżenie fundamentalne. Niezależnie od szlachetności ich zamiarów, osoby niepodlegające publicznej kontroli wyborców nie mogą prowadzić nadzoru nad głowami krajowych organów politycznych lub najwyższych instytucji narodowych.
Tabela wskaźników, która ma stanowić wykaz wskaźników makroekonomicznych na szczeblu ponadnarodowym i służyć ocenie zdolności władz krajowych oraz gospodarek poszczególnych krajów do uporania się z zaburzeniami równowagi gospodarczej, rodzi spory. Obecna sytuacja w Grecji dobrze ilustruje fakt, że rozwiązania sytuacji dyktowane z zewnątrz prowokują sprzeciw mieszkańców danego kraju i przyczyniają się do wzrostu napięć społecznych.
Philippe Lamberts
Panie Przewodniczący! Zieloni pragną zarządzania gospodarczego. Nie chodzi nam o sprawienie ludziom przyjemności, czy o to, aby dobrze się zaprezentować - chcemy dać Europejczykom bazujące na euro instrumenty, które umożliwią im zmierzenie się z wyzwaniami XXI wieku - innymi słowy, zapewnić godny standard życia wszystkim, a nie tylko garstce szczęśliwców. Chcemy też uczynić to w ramach fizycznych ograniczeń planety - to oczywiście nowość.
Z tego punktu widzenia popieramy omawiane sprawozdania dotyczące ram budżetowych i komponentu makroekonomicznego pakietu zarządzania gospodarczego. Jesteśmy usatysfakcjonowani wszystkimi wybranymi wskaźnikami, chociaż chcielibyśmy, aby znalazły się wśród nich nierówności dochodowe, gdyż są one bardzo wyraźnym objawem złego funkcjonowania gospodarki i społeczeństwa, a więc powinny służyć za znak ostrzegawczy.
Nasza zgoda co do składnika makroekonomicznego jest jednak zależna od utrzymania podejścia symetrycznego - chciałbym to wskazać Radzie. Innymi słowy, uważamy, że wszystkie państwa członkowskie powinny znaleźć się w jednej łodzi, niezależnie od tego, czy mają na przykład nadwyżkę, czy też deficyt w bilansie obrotów bieżących. Nie ma powodu nikogo faworyzować, gdyż nadwyżka jednego kraju oznacza deficyt innego.
Jeżeli chodzi o pakt stabilności i wzrostu, nie możemy zaakceptować instrumentu, którego jedynym wynikiem są oraz pozostaną oszczędności, oszczędności i kolejne oszczędności - innymi słowy, który poskutkuje tym, że za kryzys gospodarczy zapłacą tylko najsłabsze grupy w obrębie naszych społeczeństw.
Chcemy równowagi - nie poprzez słabszą dyscyplinę budżetową, ale łącząc ją ze zdyscyplinowanymi inwestycjami. Nasza propozycja polegała na uczynieniu celów postawionych sobie przez Europę w strategii "UE 2020” nie tylko wiążącymi, ale wiążącymi w sposób równy i równorzędny z zasadami dotyczącymi budżetu lub deficytów. Jestem rozczarowany, że w Parlamencie nie znalazła się większość, która poparłaby ostatecznie tę strategię, traktując ją bardziej poważnie.
Moglibyśmy zgodzić się zagłosować za tym paktem stabilności i wzrostu w niezmienionej formie, gdyby towarzyszył mu ambitny pakiet fiskalny łączący podatek od transakcji finansowych, podatek energetyczny, sprawiedliwy podatek od korporacji transnarodowych oraz oczywiście środki służące zwalczaniu nadużyć podatkowych, przez co pomoglibyśmy państwom członkowskim Unii sfinansować cele, które mają nadzieję osiągnąć. Nie ma jednak żadnych oznak podobnych projektów. Mimo powtórzonych dziś deklaracji przewodniczącego Barroso nic nie jest planowane.
Zwracam się do prawicy: zdecydowaliście się stworzyć niewielką większość z eurosceptykami - to wasze prawo - by opracować formę zarządzania gospodarczego, która jest, co już mogę wam powiedzieć, niesprawiedliwa i będzie nieskuteczna.
Zobaczymy więc, co stanie się albo w Parlamencie Europejskim, gdy wasz pakt z eurosceptykami się rozpadnie, albo przy urnach we Francji w 2010 roku i w Niemczech w 2013 roku, gdzie wyborcy, jak sądzę, zgodzą się z nami.
Jürgen Klute
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! My również w naszym programie przed wyborami europejskimi w 2009 roku wzywaliśmy do zaprowadzenia zarządzania gospodarczego. Nasza lewicowa koncepcja zarządzania gospodarczego różni się jednak od uosabianej przez proponowany tutaj obecnie pakiet zarządzania gospodarczego.
Dla nas zarządzanie gospodarcze oznacza ustanowienie jasnych zasad dla gospodarki i określenie granic. Oznacza ono na przykład naszym zdaniem zakaz dumpingu płacowego i podatkowego lub też ustanowienie minimalnych norm, by powstrzymać zakłócenia konkurencji na rynku pracy. Z naszego punktu widzenia zarządzanie gospodarcze oznacza też oczywiście skuteczną regulację rynków finansowych.
W pakiecie zarządzania gospodarczego nie znajdziemy niczego podobnego. Obecna wersja pakietu sprawia natomiast wrażenie, jak gdyby powstała głównie w wyniku presji wywieranej przez agencje ratingowe na państwa strefy euro z południa Europy. Jak widać już na przykładzie Grecji, Portugalii i Hiszpanii, wprowadza on radykalną politykę zaciskania pasa, której konsekwencje dla całego projektu europejskiego są trudne do przewidzenia. Te radykalne oszczędności popychają obecnie obywateli Grecji, Portugalii i Hiszpanii, ale też i krajów północy Europy, z powrotem w stronę irracjonalnego nacjonalizmu, który, jak sądziliśmy, udało się już dawno pokonać w Europie.
Bardzo potrzebne poprawki do pierwotnych wniosków Komisji, które zostały wypracowane i przegłosowane w Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych - zwłaszcza w sprawozdaniu pani poseł Ferreiry - ponownie w znacznej mierze usunięto i stonowano pod presją Rady. Naszym zdaniem usunięcie aktów delegowanych ze sprawozdania pani poseł Ferreiry jest zupełnie nie do przyjęcia. W rezultacie Parlament Europejski stracił wszelki wpływ na sposób radzenia sobie z zaburzeniami równowagi makroekonomicznej. Te decyzje zarezerwowano dla Komisji. Nie przypomina to demokracji, a tym bardziej socjalnej Europy, która jest gotowa stawić czoła przyszłości.
Naszym zdaniem pakiet zarządzania gospodarczego - przynajmniej w obecnej formie - stanowi błędną odpowiedź na kryzys, z którym mamy do czynienia. Dlatego też w teraźniejszym kształcie nie uzyska on naszego poparcia.
Claudio Morganti
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Rehn, Panie i Panowie! Kiedy wprowadzano euro, skutki utraty kontroli nad polityką pieniężną dla państw członkowskich mogły nie być jasne. Dziś dramatyczne konsekwencje tego kroku widzimy w Grecji.
Strefa euro nie była i nie stała się optymalną strefą walutową. Kraj dotknięty kryzysem finansowym ma większe trudności z wyjściem z niego i może wciągnąć w przepaść pozostałe państwa członkowskie. Od czasów Maastricht istnieją kryteria, które miały zapobiegać niebezpiecznym sytuacjom, i widzimy, jak kompletnie one zawiodły. W 1999 roku Grecja nie spełniała żadnych kryteriów, a zaledwie dwa lata później była już w strefie euro. Portugalia była pierwszym krajem, który otrzymał w 2002 roku ostrzeżenie dotyczące deficytu.
Tak więc oznaki zagrożenia pojawiały się już w przeszłości, ale teraz konsekwencje mogą ponieść wszyscy obywatele Europy. Czekamy zatem, aby się przekonać, czy te nowe środki okażą się przydatniejsze. Stanowią one prawdopodobnie ostatnią szansę przed ogłoszeniem ostatecznej klęski europejskiej polityki gospodarczej.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie Przewodniczący! Dramat rozgrywający się w Unii Europejskiej zamienia się w tragedię. Jutro wszystko będzie prawdopodobnie zależeć od pojedynczych głosów. Jak mogę poprzeć ten pakiet jako poseł wybrany bezpośrednio przez 500 tysięcy austriackich wyborców?
Koncepcję zarządzania gospodarczego możemy wyjaśnić dziś nawet eurosceptykom, ale nie przekonamy ich w sytuacji, gdy brakuje jej legitymacji demokratycznej oraz mechanizmów kontrolnych. Jak ma ona funkcjonować, jeżeli z jednej strony ustanawiamy de facto protektorat w Grecji, a z drugiej podatnicy w zamożniejszych krajach są świadkami rabunku swoich obligacji za pośrednictwem Europejskiego Banku Centralnego i złych banków? Jak można wyjaśnić ludziom, którzy nie chcieli pozbyć się szylinga ani marki, że teraz nagle potrzebujemy euroobligacji tylko dlatego, że banków nie da się utrzymać na wodzy? Swoją drogą, Panie Pośle Hughes, świetnie, że socjaldemokraci wreszcie to pojęli. Jedyny sposób, jaki sobie mogę wyobrazić, to poddać się w końcu, i powiedzieć, że powinniśmy byli swojego czasu zrobić to, to i to; przyznajmy się do błędów i pośród płonącej Europy przedstawmy wreszcie wizję, która pozwoli nam przetrwać globalizację.
Nie widzę tego jednak w obecnym pakiecie i dlatego też - pomijając już jego poszczególne elementy - człowiekowi odpowiedzialnemu jest tak trudno poprzeć go w głosowaniu.
Krišjānis Kariņš
(LV) Panie Przewodniczący! Domy projektują zazwyczaj ludzie z wykształceniem wyższym, ale budują je zwykle ludzie, którzy ledwo ukończyli szkołę średnią. Co więcej, jeżeli przy wznoszeniu domu pracuje robotnik, który jest nierozsądny lub nieuczciwy i nie wleje w fundamenty niezbędnej ilości betonu, którą przewidziano w planie, budynek będzie krzywy. W przypadku strefy euro fundamenty - podstawy stabilności - tworzył pakt stabilności i wzrostu. Niestety zdarzyło się tak, że niektóre państwa członkowskie - jak leniwi lub niestaranni robotnicy budowlani - nie przestrzegały paktu stabilności, doprowadzając do nadmiernego zadłużenia rządów, deficytów budżetowych. Gdy nadszedł światowy kryzys gospodarczy, gmach strefy euro zaczął się chwiać. Gdyby strefa euro była domem, logiczne byłoby ponowne zabranie się do pracy i położenie nowych fundamentów. W tym przypadku stworzyliśmy pakiet zarządzania gospodarczego, który powinniśmy zatwierdzić jako wzmocnione fundamenty, by w przyszłości, kiedy nadejdzie następna burza, strefa euro już się nie zachwiała. Jeżeli chcemy się dowiedzieć jak wygląda taki chwiejnie postawiony dom, wystarczy przyjrzeć się wypadkom w Grecji. Panie i Panowie! Musimy uniknąć sytuacji, w której w przyszłości nasz dom mógłby ponownie się zachwiać. Rozwiązaniem jest zatwierdzenie pakietu zarządzania gospodarczego. Dziękuję Państwu za uwagę.
Udo Bullmann
(DE) Panie Przewodniczący! Pragnę zacząć od zadania pytania komisarzowi Rehnowi i reprezentującemu Radę ministrowi Kármánowi. Obydwaj mówili o nierozwiązanej kwestii w sporze między większością parlamentarną a Radą. W tym tygodniu Rada sprzeciwiła się sformułowaniom zawartym w sprawozdaniu pani poseł Ferreiry, sprawozdawczyni z ramienia Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, które dotyczyły symetrycznego podejścia. Czy mogą Panowie mi powiedzieć, że kwestię tę rozwiązano, gdyż Rada zagłosowała za wersją sprawozdawczyni? W rzeczywistości nadal istniałby wówczas problem sporu między tutejszą większością a Radą - zapomnieli Panowie o tym wspomnieć? Jeżeli tak, chciałbym o tym również wiedzieć, gdyż dowodziłoby to, że uważają Panowie tę kwestię za mało ważną. Prosiłbym Panów o wyjaśnienie mi tego na koniec dzisiejszej debaty.
Słuchając dwóch konserwatywnych grup w tym Parlamencie oraz liberałów, odnoszę wrażenie, że jeżeli przyjmiemy przedstawione przez nich propozycje, świat zostanie naprawiony. Tak jednak niestety nie jest. Świat stałby się od tego gorszy, a nie lepszy, gdyż sposobność stworzenia bardziej wspólnej polityki gospodarczej w Europie wykorzystano, by opracować pakiet oszczędnościowy. To podejście niewłaściwe, gdyż reprezentuje politykę pochodzącą z zeszłego wieku, staromodne podejście, które z technik politycznych wykorzystuje jedynie sankcje, nie zaś zachęty lub inteligentne opodatkowanie, czy też wyważone podejście, jakie reprezentujemy my. Różne frakcje w Parlamencie przedstawiły wystarczającą liczbę pragmatycznych propozycji, by umożliwić stworzenie wyważonego pakietu.
Pani poseł Wortmann-Kool twierdzi, że zostałby on zablokowany przez zielonych lub socjaldemokratów, ale to oczywiście nonsens. Jest dokładnie przeciwnie. Posłom do Parlamentu Europejskiego z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), którzy wiernie podążają za Komisją lub Radą, pragnę powiedzieć, że nie jesteśmy tutaj, żeby przytakiwać, ale żeby myśleć samodzielnie. Tego oczekują od nas wyborcy. Muszę zatem wam wskazać, że dziś nie da się określić, czy państwo członkowskie kupuje służący do obrony sprzęt wojskowy, myśliwce, czy też inwestuje w system edukacyjny jutra. Nie macie możliwości dokonania jakościowej oceny jego polityki budżetowej. My natomiast chcemy wam dać takie narzędzia. Chcieliśmy inteligentniejszego paktu, który da Komisji większe możliwości wywierania wpływu. Nie rozumiem, dlaczego komisarz Rehn nie zgadza się na to - zyskałby większą możliwość wpływu i nowoczesną politykę gospodarczą odwołującą się do celów strategii Europa 2020 w interesie obywateli. Zniweczyliście tę szansę, a szkoda. W efekcie pakiet nie jest w żadnym razie wyważony.
Będziemy nadal walczyć o lepszy pakiet gospodarczy. Jesteśmy to winni naszym wyborcom. W istocie odpowiedzią musi być "więcej Europy”, a nie "mniej Europy”. Musi to jednak być właściwa Europa, a nie błędny pakiet.
Olle Schmidt
(SV) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Europa jest w trudnej sytuacji, ale to właśnie w czasach kryzysu UE jest zazwyczaj zdolna podejmować śmiałe decyzje. Fakt, że jutro będziemy mogli podjąć decyzję na temat surowszych i jaśniejszych zasad zarządzania gospodarczego, jest niezwykle ważny, i to nie tylko dla krajów ze strefy euro. Będzie to mieć wpływ na wszystkich. Przywódcy europejscy ociągali się, powodując niepewność. Wszyscy stali się nerwowi. Przesłanie, jakie słyszeliśmy, zmieniało się z dnia na dzień. Jutrzejsza decyzja wykaże, że Parlament potrafi podejmować trudne decyzje w trudnych czasach. Grecja uciekła się do oszustwa, by przyłączyć się do strefy euro. To prawda. Dlatego właśnie politycy niemieccy i francuscy prezentują obecnie silne przywództwo oraz biorą odpowiedzialność za przyszłość Europy, nie mówiąc już niejasno i przyciszonym głosem.
Pakt stabilności i wzrostu musi zostać zreformowany, a zasady zaostrzone. Pacta sunt servanda - umów trzeba dotrzymywać - nie chcemy nowej Grecji! W Szwecji wiemy, że droga do stabilności i wzrostu wiedzie przez zdrowe finanse państwa. Pan poseł Bullmann może o to zapytać szwedzkich posłów ze swojej grupy. Mam nadzieję, że szwedzcy socjaldemokraci będą w stanie poprzeć omawiany wniosek, zwłaszcza dlatego, że udało nam się uwzględnić zasady chroniące szwedzkie układy zbiorowe. Usuwamy ostatnią przeszkodę, pozwalając szwedzkim socjaldemokratom odegrać fundamentalną rolę w przystąpieniu Szwecji do paktu euro plus. Jeżeli Szwecja ma należeć do wewnętrznego kręgu UE, nie możemy podążać za krytykami Unii z Węgier, Czech i Wielkiej Brytanii. To nie jest dobre towarzystwo.
Kay Swinburne
Panie Przewodniczący! Debata ta stawia mnie w trudnym położeniu, gdyż moim zdaniem ostre zasady budżetowe są warunkiem koniecznym silnej waluty i silnej gospodarki. Moim zdaniem był to fundamentalny powód, dla którego mój kraj nie przystąpił do euro. Unia walutowa musiała być trudnym przedsięwzięciem bez wyraźnych kroków w kierunku unii gospodarczej, a sądzę, że ten drugi wymóg oznacza, iż Wielka Brytania nigdy nie przystąpi do euro.
Z punktu widzenia mojej grupy politycznej w Parlamencie suwerenność narodowa w kwestiach polityki gospodarczej jest zasadą fundamentalną. Jeżeli wszystkich sześć sprawozdań wraz z ich zasadami dotyczyłoby tylko strefy euro, bylibyśmy w stanie aktywniej wesprzeć tę grupę krajów w decyzji o wzmocnieniu zasad leżących u podstaw ich unii walutowej. Jeżeli wszystkie państwa członkowskie korzystające z euro chcą wzmocnić i pogłębić koordynację swojej polityki gospodarczej, decyzja należy do nich.
Wielka Brytania i inne kraje spoza strefy euro pragną być dobrymi sąsiadami. Nie do przyjęcia są jednak próby związania krajów spoza strefy euro celami i procesami służącymi harmonizacji polityki gospodarczej. Nie chciałabym być świadkiem przedłużających się trudności strefy euro, ale grupa ECR nie może poprzeć prawodawstwa UE, które zabierze kolejne uprawnienia rządom krajów pozostających obecnie poza strefą euro.
Wszystkie państwa członkowskie wyciągnęły, jak mam nadzieję, lekcje z kryzysu: zbilansowany budżet i silna dyscyplina fiskalna przynoszą korzyści w postaci niższych kosztów finansowania na rynkach finansowych, a rzetelne sprawozdawstwo statystyczne jest warunkiem niezbędnym utrzymania zaufania rynków. Podstawową kwestią jest to, że silna strefa euro oraz euro jako waluta globalna są w naszym wspólnym interesie. Nowe zasady muszą wzmocnić euro i uczynić tę walutę trwalszą.
Sven Giegold
(DE) Panie Przewodniczący! Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie pragnie sprawnego europejskiego zarządzania gospodarczego. Oznacza to, że potrzebujemy solidnych zasad radzenia sobie z zaburzeniami równowagi - co wskazano w sprawozdaniu pani poseł Ferreiry - oraz oczywiście potrzebujemy też sankcji. Dlatego też będziemy głosować za przyjęciem wskazanych dwóch sprawozdań, tak jak za sprawozdaniem pani poseł Ford, które dostarcza fundamentów statystycznych dla naszej współpracy gospodarczej.
Podobnie jest w przypadku trzech sprawozdań dotyczących paktu stabilności i wzrostu: chodzi o euro jako wspólną walutę i potrzebę nałożenia ograniczeń na deficyt i zadłużenie w Europie. Limity te zostały przekroczone podczas obecnego kryzysu. Ważne jest jednak to, w jaki sposób redukowane będą deficyty i dług. W Grecji, Portugalii i Irlandii widzimy raz za razem, że pod presją Komisji Europejskiej w negocjacjach z rządami krajowymi wypracowywane są pakiety, wskutek wdrażania których cierpią najsłabsi, a ludzie zamożni - którzy doskonale sobie radzili w ostatnich 20 latach - w ogóle ich nie odczuwają. Podkopuje to zaufanie ludzi do całego procesu. Dlatego grupa zielonych pragnie, aby w ramach paktu stabilności i wzrostu oraz sprawozdań obok celów dotyczących deficytu i długu w pełni wiążące stały się cele "Europy 2020”.
Nie akceptując tego, posłowie i posłanki z grup liberalnej oraz konserwatywnej porzucili jedną z zasad spójności społecznej w Europie. Nie możemy tego poprzeć. Bardzo ubolewamy nad tym faktem, gdyż chętnie zobaczylibyśmy w Parlamencie dużą proeuropejską większość.
Jeżeli omawiane sprawozdania nie uzyskają jutro większości, jesteśmy niezmiennie gotowi konstruktywnie współpracować na rzecz stworzenia wspólnego rozwiązania w zakresie zarządzania gospodarczego, w ramach którego zagadnienia społeczne i gospodarcze zostaną potraktowane z równą powagą.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Przewodniczący! Dla Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica omawiany pakiet zarządzania gospodarczego jest nie tylko niewłaściwą odpowiedzią na kryzys; oznacza on też koniec Europy, jaką znamy. Jego celem nie jest, jak się utrzymuje, koordynacja gospodarcza i dyscyplina budżetowa; jest nim narzucenie całej Europie, wszystkim pracownikom nieustannego programu oszczędnościowego. Celem "europejskiego semestru” oraz krajowych programów stabilności i reform nie jest konwergencja, ale likwidacja układów zbiorowych, liberalizacja zasad redukcji, prywatyzacja przemysłu i pozbycie się publicznych systemów emerytalnych.
Polityka ta nie służy interesom obywateli Europy ani nie daje nadziei na realny wzrost. Wręcz przeciwnie, służy interesom banków, które świadomie utrzymywały w swoich księgach toksyczne obligacje służące międzynarodowej spekulacji na wielką skalę; służy też interesom dużych korporacji, które na wspólnym rynku znalazły schronienie pozwalające im na spekulację i uchylanie się od podatków. Jako przykład można tu wymienić niemiecką spółkę Hochtief, która zarządza lotniskiem ateńskim; od 2001 roku nie zapłaciła ona ani jednego euro i jest winna 500 milionów euro z tytułu VAT.
Wiele dyskutuje się tu o Grecji. Najważniejsze elementy pakietu zarządzania gospodarczego są już od roku wdrażane w moim kraju z katastrofalnymi skutkami: recesja pogłębia się, inflacja poszybowała w górę, inwestycje całkowicie stanęły, prawa pracownicze i układy zbiorowe właściwie uchylono, doszło do największego spadku kosztów pracy w Europie, bezrobocie sięgnęło 20 %, a zadłużenie wzrosło, wpędzając nas w groźne błędne koło recesji, długu i kolejnych pożyczek. Dlatego gniewni greccy robotnicy wyszli na ulice i place, domagając się zaprzestania polityki oszczędnościowej, broniąc swoich dochodów oraz praw pracowniczych i socjalnych, prawdziwego wzrostu i lepszej przyszłości dla Grecji oraz Europy.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Panie Przewodniczący! Naszą aspiracją jest stworzyć obszar zarządzania gospodarczego zgodny z zasadami federalizmu, ale zarazem dostosowany do procesu integracji europejskiej.
Nie da się dłużej ignorować obecnej sytuacji. Nie można mieć wspólnej waluty bez instrumentów fiskalnych i finansowych potrzebnych w związku z nią.
Konkretnie potrzebujemy: emisji wspólnych obligacji europejskich, jednoznacznego odrzucenia konkurencji między obligacjami emitowanymi przez poszczególne państwa członkowskie, ustanowienia rzeczywiście europejskiego skarbca i harmonizacji polityki budżetowej w celu zapewnienia równości, zwalczania oszustw podatkowych oraz nakreślenia postępowej europejskiej polityki społecznej bazującej na efektywnych usługach publicznych.
Niektórzy powiedzą, że to rzeczy elementarne, trzeba je niemniej nieustannie powtarzać, gdyż nikt nie słucha. Z tego właśnie powodu - ignorowania pewnych spraw - żyjemy w mrocznych czasach, co przewidział już poeta Bertolt Brecht.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie Przewodniczący! Gdy po raz pierwszy zasiadałem w Parlamencie 20 lat temu, taka debata nie mogłaby się odbyć, gdyż był on wówczas ciałem doradczym; wielu spośród nas stoczyło w ostatnich dwudziestu latach batalię, by uczynić go tym, czym jest dzisiaj - współprawodawcą.
Współstanowienie prawa oznacza jednak odpowiedzialność. Musimy teraz ją wykazać. Część posłów przyjęła za swoje stare hasło z maja 1968 roku, zgodnie z którym realizm nakazuje domagać się niemożliwego. Jeżeli jednak żąda się rzeczy niemożliwych, w końcu niemożliwe staje się uzgodnienie czegokolwiek.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) nie negocjowała z poszczególnymi grupami osobno. Negocjowaliśmy ze wszystkimi grupami, ale porozumienie osiągnęliśmy jedynie z tymi, które były do tego gotowe.
Panie Przewodniczący! Patrząc obiektywnie na wniosek Komisji, stanowisko Rady i to, co mamy dziś przed sobą, i nad czym głosować będziemy jutro, jestem przekonany, że bezdyskusyjnie poczyniliśmy znaczne postępy. Stoimy przed dylematem, który trzeba będzie rozwiązać jutro.
Pod koniec swego owocnego żywota Miguel de Cervantes stwierdził, że w życiu zdarzają się momenty, gdy trzeba wybrać, czy chce się być drogą, czy też gospodą. Przez bycie gospodą Cervantes rozumiał stanie w miejscu, narzekanie, że jest się ignorowanym, i bezczynność. Bycie drogą oznacza ruch naprzód, przezwyciężanie przeszkód, wiedzę, że nie wszystko udało się osiągnąć, a droga prawdopodobnie nie jest tą, którą chcielibyśmy kroczyć, ale mimo to podążanie nią dalej.
Sądzę, że to właśnie powinien uczynić jutro Parlament: podążyć naprzód, zażegnać różnice nadal dzielące nas i Radę, ale brać pod uwagę, że jesteśmy świadkami czasów, w których kryzys dotyka wszystkich Europejczyków. W tym momencie nieodpowiedzialne jest stwierdzenie: "Nie podoba mi się to, do widzenia, miłego dnia”. Odpowiedzialność oznacza podążanie dalej.
Dlatego też, Panie Przewodniczący, sądzę, że podczas jutrzejszego głosowania uzgodnimy kolejne spotkanie z Radą, które odbędzie się w lipcu. Jak mówił inny poeta - pan poseł Sosa Wagner zacytował niemieckiego, ja zacytuję Francuza Paula Valéry'ego - wierszy nigdy się nie kończy, wiersze po prostu się porzuca.
Porzucimy wynik końcowy do lipca i mam nadzieję, że prezydencja węgierska, która odniosła tak wielkie sukcesy, zdoła również wypracować satysfakcjonujące wszystkich porozumienie.
Dziękuję, Panie Przewodniczący, i chcę nadmienić, że to pierwszy przypadek od 20 lat, gdy zegar pomylił się na moją korzyść, przyznając mi więcej czasu.
Edward Scicluna
(MT) Sześć omawianych sprawozdań na temat zarządzania gospodarczego tworzy złożony pakiet dla Unii Europejskiej, a zwłaszcza dla strefy euro. Nawet ci, którzy ten pakiet zmontowali, mają problemy z wyjaśnieniem jego funkcjonowania, a ludziom z zewnątrz jeszcze trudniej go zrozumieć. Nie powinna dziwić ich konsternacja - zarówno trwającym kryzysem, jak i naszą niejasną i nieśmiałą reakcją nań. Dlatego spoczywa na nas odpowiedzialność za wyjaśnienie wyborcom naszych decyzji w głosowaniach i wskazanie, czy popieramy poszczególne sprawozdania, czy też nie. Krótko mówiąc, pakiet przedstawiony nam przez Komisję miał w zamyśle objąć wszystkie trzy fazy reakcji na kryzys. Pakiet ten koncentruje się przede wszystkim na zapobieganiu kryzysom, ich łagodzeniu i radzeniu sobie z nimi. W sprawozdaniach pani poseł Wortmann-Kool, pana posła Feio i pani poseł Goulard omówiono obszernie rolę sankcji jako podstawowych narzędzi wymaganych, aby zapobiec osiągnięciu przez kraje niebezpiecznych poziomów deficytu i długu oraz ziszczeniu się scenariuszy, jakie towarzyszą ignorowaniu przez kraje różnych ostrzeżeń dotyczących ich złej sytuacji budżetowej. Pierwotnie panowała niezgoda co do surowości nakładanych grzywien, choć później zaakceptowano bardziej umiarkowane sugestie. Najtrudniejszy i najbardziej kreatywny sposób łagodzenia kryzysu poprzez unikanie zaburzeń równowagi makroekonomicznej dzięki wykorzystaniu tabel wskaźników określających cele do osiągnięcia omówiono w sprawozdaniu pani poseł Ferreiry. Pomimo ograniczeń technicznych i innych nacisków w sprawozdaniu tym udało się przynajmniej osiągnąć minimalny zestaw zakładanych celów. Każdy, kto ma nadzieję znaleźć rozwiązanie obecnego kryzysu w omawianym pakiecie, zawiedzie się. W pakiecie tym brakuje przemyślanych, rozsądnych pomysłów ekonomistów europejskich i zagranicznych dotyczących sposobów wyjścia z kryzysu przez dotknięte nim kraje. Sprawozdanie, w którym podjęto wysiłek na rzecz osiągnięcia konsensusu co do papierów wartościowych strefy euro, zostało w ostatniej chwili skierowane na boczny tor przez Radę, a teraz Komisja odłożyła je po prostu na półkę, obiecując przeprowadzić dalsze badania w tej dziedzinie. Nie dysponujemy niczym konkretnym; dano nam zaledwie obietnicę co do obietnicy. Musimy pamiętać, że celem całej tej pracy było dopomóc Europie powstać z kolan, wyciągnąć ją z marazmu oraz zadbać, aby mogła podążyć naprzód i stać się konkurencyjna w skali światowej. Z tego powodu nie powinniśmy sprzeciwiać się stwierdzeniu, że kraje strefy euro muszą zredukować nadmierne obciążenia budżetowe. Zgadzamy się, że nikt nie powinien być zmuszany do konkurowania z takim ciężarem u szyi. Nie da się jednak zaakceptować narzucenia głodowej diety, która tylko pogorszy stan organizmu i osłabi go. Europa musi zyskać gospodarcze muskuły; potrzebuje kreatywnych planów, aby przyspieszyć wzrost gospodarczy i stworzyć miejsca pracy. Bardzo rozczarowuje fakt, że po wszystkich tych miesiącach w pakiecie nie znalazła się ani jedna z dyskutowanych wcześniej inteligentnych propozycji.
Wolf Klinz
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Przez długi czas wierzyliśmy, że rynek wewnętrzny i wprowadzenie wspólnej waluty poskutkują automatycznie konwergencją gospodarczą oraz upodobnieniem się do siebie państw członkowskich, a kryteria z Maastricht wystarczą, by zapewnić dyscyplinę. Teraz pora stawić czoła rzeczywistości. Instrumenty zarządzania okazały się nieadekwatne, a w przeszłości reguły w rażący sposób naruszano.
Jedna waluta i jedna polityka pieniężna nie mogą zadziałać na dłuższą metę, jeżeli nie ustanowi się wiążących reguł w dziedzinie polityki fiskalnej, budżetowej, gospodarczej i społecznej. UE próbuje teraz nowego podejścia. Mówiąc metaforycznie, mamy ostatnią strzałę. Jeżeli nie trafimy w cel, szkody mogą być poważne. UE może wejść w fazę regresu, możemy być świadkami powrotu renacjonalizacji i protekcjonizmu, jak też pierwszych objawów dezintegracji strefy euro.
Nowy pakiet ma w założeniu temu zapobiec i położyć nowe fundamenty. Jestem jego zwolennikiem, choć uważam go za dość nieśmiały w obliczu problemów, które właśnie zarysowałem. Istnieje ryzyko, że europejski semestr okaże się działaniem centralistycznym i biurokratycznym. Pakt na rzecz euro może okazać się bezzębny. Potrzebujemy wiążących zaleceń ze strony Komisji. Potrzebne są automatyczne inicjatywy i sankcje, które Rada będzie mogła powstrzymać jedynie w drodze głosowania odwróconą większością kwalifikowaną. Jest to niewątpliwie konieczne, jeżeli mamy położyć kres skandalicznym, nieprzejrzystym rozgrywkom za kulisami Rady. Pilnie potrzebujemy mechanizmu rozwiązania problemów w sektorze finansowym, by zaczął on działać ponownie.
Derk Jan Eppink
(NL) Panie Przewodniczący! Stało się oczywiste, że unia walutowa wymaga unii budżetowej i przestrzegania zasad. Takie wnioski należy wyciągnąć z kryzysu euro. Uważam pakiet uzgodniony w zeszłą środę za bardzo wyważony, w związku z czym mam zaszczyt poinformować Pana, Panie Komisarzu, że belgijska delegacja Europejskich Konserwatystów i Reformatorów udzieli mu poparcia.
Mam jednak kilka uwag krytycznych. Ogólnie rzecz biorąc, nie uważam euroobligacji za rozwiązanie, które sprawi cud. Gideon Rachman napisał wczoraj w "Financial Times”, że zatrucia alkoholem nie można leczyć butelką wódki. Toczyłem teologiczne debaty na ten temat z panią poseł Goulard; nie doszliśmy do porozumienia, ale szanuję ją jako przeciwnika. Uważam też teorię zaburzeń równowagi gospodarczej za dość mglistą i niejasną. Nie jest prawdą, jakoby Niemcy miały nadwyżkę handlową, gdyż Portugalia ma w tej dziedzinie deficyt. To wygląda trochę jak "Ekonomia UE dla idiotów”.
Dlatego też, Panie Przewodniczący, mamy przed sobą najlepszy dokument, jaki można było uzyskać. Zagłosuję za jego przyjęciem oraz sądzę, że w tej chwili, w obliczu kryzysu trawiącego strefę euro, zadaniem Parlamentu jest działać, i to właśnie chcę uczynić.
Georgios Toussas
(EL) Panie Przewodniczący! Pakiet środków w dziedzinie zarządzania gospodarczego stanowi potężne narzędzie narzucenia w ujednolicony sposób kapitalistycznej restrukturyzacji i jednolitej strategii we wszystkich państwach członkowskich w celu zwiększenia konkurencyjności, zyskowności oraz władzy kapitału. To stały środek skierowany przeciwko klasie robotniczej we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Wulgarna propaganda dotycząca długu i deficytu Grecji, Irlandii, Portugalii oraz innych krajów ma na celu zrzucenie winy na prawa uzyskane przez klasę robotniczą oraz ukrycie prawdziwego winnego, którym jest kapitalizm i jego monopole. Wspiera się ideologiczny terroryzm burżuazji, którego założenie brzmi, że jedynym sposobem wyjścia z kryzysu jest rzeź pracowników, by zyskowność kapitału nie doznała uszczerbku.
Tylko w latach 1985-2011, oprócz niezmierzonych bogactw przywłaszczonych przez kapitalistów poprzez wyzysk klasy robotniczej w Grecji, monopolistyczny kapitał w kraju oraz zagranicą zrabował jako kredytodawca lub kredytobiorca 628 miliardów euro w odsetkach i spłatach.
Klasa robotnicza nie jest nic winna tym, którzy rabują ją z zarobku zdobywanego w pocie czoła. Wręcz przeciwnie, to kapitał jej jest winien wszystkie zrabowane bogactwa. Przesłanie głoszone przez Grecką Partię Komunistyczną ze skały Akropolu brzmi dziś bardziej aktualnie niż kiedykolwiek: "Narody Europy, powstańcie. Obalcie kapitalistyczne barbarzyństwo i wszechwładzę monopoli”.
Andreas Mölzer
(DE) Panie Przewodniczący! Im więcej gwarancji udzielamy w ramach przyszłego europejskiego mechanizmu stabilizacyjnego, tym bardziej uzależniamy dobrze radzące sobie kraje od nadmiernie zadłużonych peryferii UE. Do obecnych problemów przyczyniły się centralizacja i jedna waluta, która na dłuższą metę nigdy nie mogła być walutą silną, a teraz jako rozwiązanie, które ma nas uratować, przedstawia się dalsze podążanie tą błędną ścieżką.
Gospodarki silne i słabe arbitralnie wrzuca się do tego samego worka. Potem uciekamy się do różnych działań ratunkowych - wszystko na próżno - a całość ma zwieńczyć europejskie zarządzanie gospodarcze. Moim zdaniem jeżeli nadmiernie zadłużone gospodarki chcą pozostać w strefie euro, powinny podlegać ścisłej kontroli budżetowej. Centralizacja polegająca na tym, że Bruksela sprawuje władzę budżetową nad wszystkimi państwami członkowskimi, stanowi jednak niewłaściwą ingerencję w suwerenność państw członkowskich, a ponadto uczyni zdrowe kraje Europy zaledwie marionetkami unijnej biurokracji.
Moim zdaniem powinniśmy zabezpieczyć się przed zakusami Brukseli, która pragnie coraz większej centralizacji.
Danuta Maria Hübner
Panie Przewodniczący! Naszym zadaniem i odpowiedzialnością jest zadbać, aby zarówno państwa członkowskie, jak i Unia jako całość wyszły z kryzysu silniejsze, a pakiet zarządzania gospodarczego jest krokiem w tę stronę. Pakiet - nie do pomyślenia politycznie przed kryzysem i z pewnością jeszcze niedoskonały - stanowi rzeczywiście wielki krok naprzód.
Oczywiste jest jednak, że uzyskanie porozumienia to jedna rzecz - to nasze zadanie - natomiast jego praktyczne wdrożenie i owocne wykorzystanie nowych reguł są kolejnym wyzwaniem. Ta reforma, która wprowadza większy automatyzm w miejsce targów politycznych i uznaniowych decyzji, będzie musiała sprawdzić się w rzeczywistości, co będzie wymagać silnej woli politycznej i podejścia opartego na odpowiedzialności.
Nie wiadomo, ile czasu upłynie, zanim wszystkie ustalenia instytucjonalne zostaną wdrożone, a nowe zasady przyniosą owoce. Ta niepewność skutkuje ryzykiem i nie możemy pozwolić temu ryzyku rosnąć. Niejasne są też przyszłe interakcje między europejskim semestrem a nową infrastrukturą zarządzania gospodarczego; mam także obawy dotyczące funkcjonowania stałego europejskiego mechanizmu stabilności jako narzędzia międzyrządowego.
Mam nadzieję, że nasze porozumienie co do "sześciopaku” otworzy drogę do ostatecznego przekształcenia tych instrumentów w narzędzia wspólnotowe.
Na koniec pragnę powiedzieć, że pakiet zarządzania gospodarczego daje nam szansę wyrwania się z pułapki myślenia o europejskiej rzeczywistości w kategoriach zwycięzców i przegranych oraz uniknięcia sytuacji, w której Europa stałaby się grą o sumie zerowej.
Liem Hoang Ngoc
(FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Nasi obywatele kwestionują zalety polityki oszczędności, która skutkuje cięciami usług publicznych i ograniczeniem zabezpieczenia społecznego. Nigdzie, gdzie wprowadzono taką politykę, nie udało się zmniejszyć zadłużenia publicznego ani obniżyć bezrobocia. Treść pakietu "zarządzania” - celowo nazywam ją "treścią” - który dziś omawiamy, jest tak absurdalna, że zdumieni są nawet ekonomiści, gdyż uniemożliwi ona dostosowywanie polityki budżetowej do cykli koniunkturalnych.
Podczas rozmów trójstronnych przedstawiciele Komisji sami przyznali, że nie skorzystali z żadnego modelu teoretycznego ani ekonometrycznego, by opracować wiarygodne prognozy i zalecenia. Przyznają, że działają wyłącznie w oparciu o intuicję. W takim świetle trudno zrozumieć, dlaczego konserwatywni, liberalni i eurosceptyczni posłowie do Parlamentu podejmują bezsensowne próby dodatkowego zaostrzenia przepisów zaproponowanych przez Komisję. Nie mają oni żadnego prawa nas pouczać, biorąc pod uwagę, że rządy kierowane przez ich przyjaciół doprowadziły do tych deficytów wskutek obniżek podatków, które były równie niesprawiedliwe, co nieskuteczne - czyż nie było tak, Panie Pośle Gauzès? Wygłaszają tu slogany na temat strategii Europa 2020, ale nie umożliwiają wyłączenia wydatków służących stawieniu czoła przyszłości, jak na przykład nakładów inwestycyjnych, z obliczeń dotyczących deficytu.
Tak, Pani Poseł Wortmann-Kool, to naszym zdaniem najważniejszy punkt debaty! Ograniczmy jak najbardziej deficyty, na przykład cofając ulgi podatkowe, na których zyskali przede wszystkim wierzyciele państwa, ale uczyńmy to, nie poświęcając inwestycji, szkoleń ani miejsc pracy, gdyż dzisiejsze inwestycje to jutrzejsze miejsca pracy i idące za nimi wpływy podatkowe - to właśnie pozwoli nam ograniczyć deficyty. Oto twierdzenie, które powinno się pojawić na okładce pakietu o "zarządzaniu”
Część konserwatystów i liberałów pragnie automatycznie nakładać sięgające miliardów euro kary na państwa głoszące herezję w świetle waszego dogmatu. Chcą też karać kraje, które nie zgodzą się obniżyć płac w celu zrównoważenia salda obrotów z zagranicą. Twierdzą oni, że deficyty są przede wszystkim wynikiem złych intencji tych państw, nie widząc, że neoliberalny model, którego nigdy nie kwestionują, przeszedł właśnie najgorszy kryzys od 1929 roku, i ignorując fakt, iż wydarzenia te skutkują już teraz obniżeniem siły nabywczej zwykłych ludzi oraz drastycznym spadkiem wpływów podatkowych: to dwa problemy, które spowodowały w pierwszym rzędzie wzrost zadłużenia prywatnego i publicznego.
Jeżeli chodzi o głosowanie, socjaliści i demokraci wyślą jasny sygnał sprzeciwu wobec tego pakietu oszczędnościowego, który może jedynie podsycić narastający w Europie gniew. Ten jasny sygnał kierujemy do wszystkich pracowników w Europie, a zwłaszcza do naszych współobywateli we Francji i Niemczech, którzy wkrótce zagłosują w wyborach mających decydujący wpływ na przyszłość Europy.
Ramon Tremosa i Balcells
Panie Przewodniczący! Po pierwsze, chciałbym podziękować za doskonałą pracę wszystkim sprawozdawcom, a zwłaszcza pani poseł Goulard i panu posłowi Haglundowi.
Nasze głosowanie nad pakietem zarządzania gospodarczego może być jednym z punktów zwrotnych w historii Parlamentu. Będzie to wynikać nie tylko z jego bezpośrednich konsekwencji, ale też z postawy moralnej zaprezentowanej obywatelom. Nadeszła pora, aby rządy oraz politycy zajęli bardziej wyraziste stanowisko w kwestii dobra i zła w kontekście wartości, których chcemy bronić, również w sferze gospodarczej.
Czy chcemy rządów, które kłamią na temat budżetu lub deficytu? Nie, gdyż choć przez jakiś czas można zaprzeczać rzeczywistości, ostatecznie zawsze się z nią zderzymy. Ponadto czy chcemy rządów przestrzegających paktu stabilności i wzrostu? Myślę, że tak. Zatem sankcje są konieczne.
Wiemy, że jeżeli zadanie nakładania sankcji powierzymy pozostałym państwom członkowskim, nic nie zostanie zrobione. Dlatego też w pełni popieram głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną, również w imieniu mojej partii - katalońskiej koalicji liberalnej, która kieruje obecnie rządem Katalonii oraz samorządem barcelońskim. Jeżeli chcemy mieć pewność, że czerwone linie nie będą beztrosko przekraczane, potrzebny jest automatyzm.
Komisję wzywa się ponadto, by przedstawiła wniosek dotyczący papierów wartościowych strefy euro. Popieram publicznie to wezwanie - chodzi o wniosek, który uwzględni kwestię dyscypliny budżetowej.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący! Jednym z punktów wyjścia obecnej debaty jest kryzys w Grecji. Pożyczanie Grekom więcej pieniędzy i domaganie się od nich dalszych cięć nie ma sensu. Nigdy nie uda im się spłacić tych pożyczek, a w gospodarce, która leży na łożu śmierci, nie da się dokonywać cięć. Szkielet nie może zacisnąć pasa.
Czego więc potrzebujemy? Po pierwsze, ci posłowie do PE, którzy mieli udział w wejściu Grecji do strefy euro, powinni przyznać się do winy, podobnie jak belgijski minister finansów Reynders. Do tego nie należało nigdy dopuścić.
Po drugie, część długu Grecji trzeba umorzyć, a w celu zagwarantowania spłaty pozostałej części należy sporządzić wieloletni plan uzdrowienia greckiej gospodarki.
Po trzecie, w pakcie stabilności i wzrostu należy zawrzeć automatyczne sankcje przeciwko krajom naruszającym warunki członkostwa w strefie euro, abyśmy nigdy więcej nie znaleźli się w takiej sytuacji. Uważam, że sprawozdanie pani poseł Wortmann-Kool mogło być pod tym względem bardziej rygorystyczne.
Panie Przewodniczący! Popieram "sześciopak”, ale ze względu na tę kwestię wstrzymam się od głosu nad sprawozdaniem pani poseł Wortmann-Kool.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Omawiany pakiet legislacyjny nie stanowi odpowiedzi na poważne problemy gospodarcze i społeczne, których doświadcza wiele krajów, i które dotykają pracowników oraz ogólnie obywateli. Problemy te wynikają głównie z coraz bardziej neoliberalnej polityki UE, która skupia władzę finansową i polityczną w rękach garstki ludzi.
Sprowadzając się do poszerzenia zakresu wymagań paktu stabilności i wzrostu oraz zaostrzenia kar, wynik tych negocjacji ujawnia konsensus polityczny między wszystkimi trzema instytucjami co do kierunku i priorytetów Unii Europejskiej. Jest to element bezprecedensowego ataku na prawa parlamentów narodowych, które są ograniczone neoliberalnymi wytycznymi UE co do kształtu budżetów ich krajów; celem jest narzucenie działań oszczędnościowych pracownikom i obywatelom, prywatyzacja i cięcia inwestycji publicznych w odniesieniu do najważniejszych sektorów oraz usług.
Ponieważ wiemy już, że wysiłki pracowników w Grecji, Irlandii i Portugalii poszły na marne, pora dokonać zwrotu i przestać nalegać na zyski wyłącznie dla grup gospodarczych i finansowych zlokalizowanych przede wszystkim w największych mocarstwach Europy. W przedstawionych nam dokumentach legislacyjnych proponuje się kontynuację tych interwencji, które skutkują podległością narodów i krajów, przemieniając je w istocie w protektoraty lub kolonie. To sugestia pójścia dalej drogą, która może doprowadzić jedynie do katastrofy gospodarczej i społecznej oraz implozji Unii Europejskiej. Dlatego też sprzeciwiamy się im.
Jean-Paul Gauzès
- (FR) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie Ministrze, Panie i Panowie! Wygłoszono już liczne uwagi na temat sprawozdań składających się na omawiany pakiet zarządzania. Jakie mamy na tym etapie najważniejsze elementy pozwalające nam ocenić wykonaną już pracę? Fakt, że mamy dziś przed sobą pakiet będący wynikiem negocjacji między Radą a Parlamentem, stanowi już znaczący postęp. Wypełnia on widoczną lukę w rozwoju euro; niestety trzeba było kryzysu zadłużenia, abyśmy tego dokonali.
Pod tym względem należy podkreślić godną uznania pracę prezydencji węgierskiej oraz klasę negocjatorów parlamentarnych. Pragnę również położyć nacisk na rezultaty uzyskane przez Parlament w rozmowach z Radą, gdyż ta rzeczywiście wykazała otwartość. Musimy pamiętać, jak wyglądała sytuacja, i w obiektywny sposób oceniać postępy.
Należy niemniej zapytać, czy te przepisy są zadowalające i czy wystarczą? Zawsze możliwe są oczywiście udoskonalenia, ale ten pakiet dostarcza już realnych rozwiązań wzmacniających strefę euro i składających się na niezbędne skoordynowane podejście gospodarcze. Czy możemy z powagą twierdzić, jak czynią to przeciwnicy tego pakietu, że da się budować wzrost na górze długu, który jest nieustannie rolowany coraz dalej i dalej w przyszłość?
Tym, którzy zarzucają nam, że popieramy pakiet zarządzania nieopierający się na żadnym modelu teoretycznym lub ekonometrycznym, pragnę po prostu powiedzieć: czy modele, o których Państwo mówią, przewidziały kryzys, który nadal przechodzimy, lub zapobiegły mu, czy też wręcz przeciwnie - skutkowały pod przykrywką matematycznej prawdy bardzo ryzykownymi zachowaniami?
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jutro Parlament będzie musiał podjąć decyzję i mam nadzieję, że wyśle stanowczy i wyraźny sygnał, który odbuduje zaufanie naszych obywateli do Europy oraz ustabilizuje naszą walutę na rynkach.
