Cohesiebeleid na 2013 (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is mondelinge vraag (O-0121/2009/rév.1) van Danuta Maria Hübner, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, aan de Commissie: Cohesiebeleid na 2013 (B7-0229/2009).
Danuta Maria Hübner
auteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, drie jaar geleden is er een enorme hervorming van het Europese cohesiebeleid ingevoerd waarbij rekening werd gehouden met een niet eerder voorgekomen uitbreiding van de Unie en nieuwe uitdagingen.
Niet toevallig bestonden de topprioriteiten voor het Europees cohesiebeleid in 2005 en 2006 uit de Lissabonstrategie, innovatie en concurrentievermogen, klimaatverandering, energiezekerheid en energie-efficiëntie, waterefficiëntie, investeringen in nieuwe vaardigheden, gebieden aantrekkelijk maken voor jonge mensen en de kwaliteit van het leven.
Omdat we hebben ingezien dat met het cohesiebeleid de veranderingen niet moeten worden gevolgd maar dat hiermee moet worden geanticipeerd op veranderingen, hebben we al die prioriteiten, die we nu op de Europa 2020-agenda van de Commissie zien, op de cohesieagenda van 2007-2013 gezet.
Daarom is ruim twee jaar geleden het onderzoeksverslag Regio's 2020 gepubliceerd. Dit had tot doel om uit te zoeken wat de prioriteiten van het cohesiebeleid na 2013 moeten zijn. We kunnen nu de toekomst goed voorbereid tegemoetzien.
Een jaar geleden werden alle pijlen van het beleid gericht op het Europees herstelpakket, waarmee tevens werd voorzien in de essentiële koppeling tussen de exitstrategie voor een echte economische crisis enerzijds en duurzame groei en structurele transformatie anderzijds.
Onze mondelinge vraag gaat echter over de toekomst. In de komende jaren zal in het Europa waarin wij leven behoefte zijn aan een sterk collectief optreden om te reageren op de verwachtingen van de burgers, die tegenwoordig goedgeïnformeerd zijn en die heel goed weten hoeveel afhangt van de door de beleidsmakers gemaakte keuzes. Die verwachtingen worden bevestigd in publieke peilingen.
Jacques Delors heeft eens gezegd dat de Europese interne markt draait om de concurrentie die ons stimuleert, de samenwerking die ons sterker maakt en de solidariteit die ons verenigt. De Europese cohesie die ervoor zorgt dat de interne markt functioneert, komt tot stand door het Europese regionale beleid dat nu precies gebaseerd is op die drieledige basis: concurrentie, samenwerking en solidariteit.
We praten al jaren over de noodzaak om het ontwikkelingspotentieel van alle Europese regio's en steden te ontsluiten en te mobiliseren. De logica en de ervaring vertelt ons dat deze mobilisatie het effectiefst en efficiëntst wordt wanneer de subnationale niveaus van de Europese regeringen hier rechtstreeks bij worden betrokken.
Het Europees regionaal beleid heeft de subsidiariteitstest al doorstaan. Subsidiariteit werkt voor Europa.
Door de hervorming van 2006 is het cohesiebeleid een modern, op de plaats gebaseerd beleid geworden, dat stoelt op een evenwicht tussen rechtvaardigheid en efficiëntie, tussen bottom-up- en top-downbenaderingen, tussen gemeenschappelijke Europese strategische doelen en lokale flexibiliteit.
We moeten hiermee verdergaan en doorgaan met de beleidshervormingen, maar we moeten aan bepaalde beginselen vasthouden. Het nieuwe verdrag biedt een fundament voor de nieuwe opvatting over de Europese subsidiariteit die al diep in het cohesiebeleid is geworteld, dat wil zeggen subsidiariteit die zich uitstrekt tot lokale en regionale bestuurslagen.
We kunnen hier meer aan doen, vooral met betrekking tot het lokale niveau. Degenen die suggereren dat het cohesiebeleid beperkt kan blijven tot Brussel en het nationale niveau, kennen de Europese realiteit niet of begrijpen niet dat het uitsluiten van lokaal en regionaal Europa bij het nastreven van gemeenschappelijke Europese doelstellingen economisch gezien op zijn minst onverstandig en politiek gezien gevaarlijk is.
Het begrip cohesie sluit uitsluiting uit. Om politieke, economische en sociale redenen en omwille van de legitimiteit mag het cohesiebeleid niet tot ongelijkheid leiden: het moet een beleid voor iedereen zijn, net zoals de interne markt en de gemeenschappelijke munt.
Alle elementen van deze integratiedriehoek - gemeenschappelijke markt, gemeenschappelijke munt, cohesie - versterken elkaar en zijn van elkaar afhankelijk. Ze vormen ons gemeenschappelijke Europese publieke goed.
Wij als beleidsmakers hebben de belangen groter gemaakt door onze belofte dat we aan de verwachtingen zouden voldoen. De uitdagingen zijn bekend. De EU 2020-strategie is opengesteld voor publieke raadplegingen.
We hebben behoefte aan een ontwikkelingsbeleid met duidelijke doelen en instrumenten. Het cohesiebeleid is een beleid voor ontwikkeling waarbij alle niveaus van Europees bestuur zijn betrokken, harmonieus samenwerkend voor de Europese burgers.
Kortom, Europa heeft behoefte aan nieuwe energie om zijn toekomst ter hand te nemen, om zichzelf op een assertieve manier te vernieuwen. Het is legitiem om de vraag te stellen waar deze energie vandaan kan en moet komen. Voor mij is het antwoord duidelijk. Nu moet die energie van onderaf komen. Nu kan die energie vrijkomen door de regionale en lokale lagen van het Europees bestuur rechtstreeks te betrekken bij het nastreven van gemeenschappelijke Europese doelstellingen.
Paweł Samecki
Mijnheer de Voorzitter, de naar voren gebrachte vragen zijn zeer relevant. Ze onderstrepen hoeveel belang u aan het cohesiebeleid hecht en uw wens om het beleid als kern van de Europese integratie te behouden.
Met betrekking tot uw vraag over bestuur op meer dan één niveau kan ik zeggen dat dit wordt gezien als een fundamenteel instrument voor de verwezenlijking van de EU-beleidsprioriteiten. De toenemende onderlinge afhankelijkheid tussen verschillende bestuursniveaus in de Unie werd benadrukt in de discussienota van de Commissie inzake de EU 2020-strategie.
Het cohesiebeleid is een goed voorbeeld van bestuur op meer dan één niveau. Hiermee wordt een bestuurssysteem geboden waarin lokale en regionale kennis worden gewaardeerd en benut, waarin die kennis wordt gecombineerd met een vanuit het communautaire niveau bepaalde strategische richting en waarin ingrepen tussen verschillende regeringsniveaus worden gecoördineerd.
De kracht van bestuur op meer dan één niveau werd ook benadrukt door het Comité van de Regio's in zijn Witboek van juni 2009, waarin de Unie werd opgeroepen om de instrumenten voor bestuur op meer dan één niveau te versterken en waarin werd gewezen op de hefboomeffecten van het cohesiebeleid die ook hebben bijgedragen aan de invoering van ander communautair beleid.
Met betrekking tot uw vraag over de uiteindelijke schrapping van Doelstelling 2 en de vraag of alle Europese regio's in aanmerking komen voor steun, kan worden gezegd dat alle Europese regio's in de periode 2007-2013 in aanmerking komen voor steun uit de Structuurfondsen. Voor de periode na 2013 heeft de Commissie op dit moment haar standpunt nog niet bepaald.
Dan kom ik bij uw derde vraag over de afzwakking van het additionaliteitsbeginsel. Additionaliteit is een van de fundamentele beginselen van het cohesiebeleid. Dit zorgt ervoor dat Structuurfondsen geen vervanging kunnen zijn voor de publieke of gelijkwaardige structurele uitgaven van een lidstaat. Het vormt dus een garantie voor de echte economische invloed van EU-interventies en is voor het cohesiebeleid een belangrijke Europese toegevoegde waarde.
Naar aanleiding van uw vraag over de regionale dimensie van het cohesiebeleid na 2013 kan worden gewezen op de handhaving in het Verdrag van Lissabon van de doelstelling van de vermindering van ongelijkheden tussen de ontwikkelingsniveaus van de verschillende regio's en de achterstand van de minst begunstigde regio's als onderdeel van de opdracht van de Unie krachtens artikel 174 voor wat betreft economische, sociale en territoriale cohesie.
Bovendien wordt in artikel 176 bepaald dat het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling is bedoeld om een bijdrage te leveren aan het ongedaan maken van de belangrijkste regionale onevenwichtigheden in de Unie door deel te nemen aan de ontwikkeling en de structurele aanpassing van regio's met een ontwikkelingsachterstand en aan de omschakeling van industriegebieden met afnemende economische activiteit.
Met betrekking tot uw vraag over het betrekken van regionale en plaatselijke bestuurslagen bij het nastreven van Europese doelen in het kader van het cohesiebeleid in de periode na 2013, wil ik graag nogmaals uw aandacht vestigen op de discussienota van de Commissie over de EU 2020-strategie, waarin wordt gevraagd om de actieve steun van belanghebbenden, zoals de sociale partners en het maatschappelijk middenveld, en waarin wordt erkend dat het voor het succes hiervan ook van essentieel belang is dat de EU 2020-visie in alle regio's van de EU wordt opgepakt.
De Commissie heeft nog geen standpunt ingenomen met betrekking tot de rol die het cohesiebeleid in de EU 2020-strategie moet gaan spelen. Maar het cohesiebeleid is in staat bij het nastreven van de Europese doelen de regionale of plaatselijke actoren over alle grenzen heen te mobiliseren.
Op uw vraag of de Commissie voornemens is om een witboek over territoriale cohesie te publiceren, kan ik antwoorden dat er in dit stadium geen plannen bestaan voor een apart witboek over territoriale cohesie. In plaats hiervan zullen de beleidsconclusies uit het publieke debat over het Groenboek over territoriale cohesie worden opgenomen in het uitgebreide pakket wetgevingsmaatregelen voor het cohesiebeleid na 2013, dat is voorbereid in het kader van het vijfde cohesieverslag dat volgens het nieuwe verdrag in 2010 moet worden voorgelegd.
Dan uw vraag over de rol van het Europees Sociaal Fonds in het cohesiebeleid. Bij het nastreven van de doelstelling van een evenwichtige en duurzame ontwikkeling speelt het cohesiebeleid een cruciale rol op het gebied van de verwezenlijking van de Europese prioriteiten. Dit geldt ook voor het Europees Sociaal Fonds dat zijn doelstellingen, zoals bepaald in titel XI van het nieuwe verdrag, zal blijven nastreven.
Voor het bereiken van sociale, economische en territoriale cohesie is een passend beleid nodig en een mix van investeringen vanuit verschillende niveaus. Door het Europees Sociaal Fonds gefinancierde investeringen in menselijk kapitaal vormen een essentieel onderdeel van deze beleidsmix in de context van de mondiale kenniseconomie.
Met betrekking tot uw vraag over de rol van het cohesiebeleid afgezet tegen andere vormen van EU-beleid kan ik zeggen dat het cohesiebeleid de EU haar grootste bron van investeringen in de reële economie bezorgt. In de mededeling van de Commissie van december 2008 'Cohesiebeleid: investeren in de reële economie' werd onderstreept dat het beleid gericht moest zijn op de verwezenlijking van de Lissabonagenda van de EU, door investeringen in mensen, bedrijven, onderzoek en innovatie, prioritaire infrastructuur en energie.
De Commissie wil er nu voor zorgen dat de geplande investeringen in een partnerschap met de nationale en regionale autoriteiten zo effectief mogelijk kunnen worden uitgevoerd. Voor deze inspanningen is nauwe samenwerking tussen de relevante diensten van de Commissie en tussen de Commissie en de relevante regionale en lokale autoriteiten vereist.
Een praktijkvoorbeeld van samenwerking tussen de diensten van de Commissie is de 'Praktijkgids voor de mogelijkheden voor EU-financiering van onderzoek en innovatie' uit 2007, die werd gemaakt om potentiële begunstigden te helpen om hun weg te vinden in het gebruik van de drie communautaire financieringsinstrumenten en die beleidsmakers van advies over gecoördineerde toegang tot die instrumenten voorziet.
Wat het Europees Sociaal Fonds betreft, biedt het feit dat de prioriteiten hiervan nauw aansluiten bij de richtsnoeren voor de werkgelegenheid, een rechtstreekse koppeling tussen de prioriteiten van het EU-werkgelegenheidsbeleid en de financiële steun van de EU.
Er bestaat ook complementariteit tussen acties die worden ondersteund door het cohesiebeleid en door het beleid voor plattelandsontwikkeling, zoals duidelijk is vastgelegd in de communautaire strategische richtsnoeren van beide beleidsterreinen.
Ik hoop dat u antwoord hebt gekregen op enkele van uw vragen en ik kijk uit naar een interessant debat.
Lambert van Nistelrooij
namens de PPE-Fractie. - Voorzitter, commissaris, het debat van vandaag gaat in eerste instantie over de inhoudelijke beoordeling en de voortgang van het cohesiebeleid. Natuurlijk, het Europees Parlement wil een financiële mid term review. Het cohesiebeleid en de inzet van de fondsen nu en in die periode daarna tot 2020 neemt daarbij een centrale plaats in. Maar, Voorzitter, we stellen tot onze grote verrassing vast, dat van een inhoudelijke beoordeling in het zogenaamde non paper ter voorbereiding van de mid term review in het geheel geen sprake was. Ik zeg u als eerste woordvoerder van de PPE duidelijk, de nieuwe Commissie zal met een inhoudelijke beoordeling naar het Europees Parlement moeten komen en niet met een persiflage van het regionaal beleid.
Met het visiedocument EU 2020 van Commissievoorzitter Barroso wordt groei en kenniseconomie, toerusting en opleiding, concurrentie en groene economie. Welnu, het huidige en toekomstige regionaal beleid vormt in Europa het integratiekader om deze doelstelling te realiseren. Kijk naar de energietransitie, de klimaatverandering, de Lissabon-strategie, essentiële elementen in regio's en steden.
Wat de EVP betreft zullen we het cohesiebeleid wat meer gaan toespitsen op de kernpunten van die EU 2020-strategie, evenwel met behoud van solidariteit tussen alle regio's en met behoud van Doelstelling 2, waarover de commissaris net zo onduidelijk was. Concurrentiebevordering in de rijke regio's maakt deel uit van de integrale beoordeling; een opsplitsing van budgetten, een verdergaande sectoralisering van fondsen op Europees niveau in het kader van zo'n mid term review heeft geen enkele zin en is een foute benadering. We zien nu in deze tijd van crisis hoe belangrijk de regionale fondsen voor herstel zijn. Ze worden versneld uitgegeven en geheel benut. In 2009 is in mijn regio, de regio Zuid-Nederland, praktisch 100 procent benut voor innovatie en nieuwe doelstellingen. Ik zal zelf begin 2010 verslag uitbrengen over de synergie tussen de regionale fondsen en onderzoek en ontwikkeling.
Tenslotte een vraag, commissaris, u zegt dat u niet met een Witboek over territoriale cohesie komt; het is echter wel het Parlement dat daar in codecisie over zal gaan en dat erop zal toezien dat een en ander in de nieuwe verordeningen wordt vastgelegd.
Constanze Angela Krehl
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, ik had graag een wat spannendere inleiding op dit thema gehoord, omdat het Europees cohesiebeleid na 2013 inderdaad moet veranderen: we staan gewoon voor andere uitdagingen dan tien of vijftien jaar geleden.
Voor mijn fractie staat daarbij echter voorop dat niet wordt afgedongen op de solidariteit tussen de regio's. Dat betekent enerzijds dat alle regio's de mogelijkheid moeten hebben aan het Europees cohesiebeleid deel te nemen, en anderzijds dat we ons verzetten tegen elke poging tot renationalisering van het cohesiebeleid. We hebben een Europese aanpak nodig die burgers in staat stelt zich met de Europese Unie te vereenzelvigen.
Het staat voor ons buiten kijf dat ook wij moeten veranderen. Wat de komende jaren op de voorgrond zal staan, is de vraag welke terreinen met voorrang in het kader van het Europees cohesiebeleid moeten worden gesteund. We kunnen niet alles en iedereen met Europese middelen blijven ondersteunen. We moeten ons concentreren op het creëren van effectieve infrastructuren, met name in de nieuwe lidstaten, en het bevorderen van onderzoek en innovatie, en we moeten natuurlijk in gedachte houden dat we ook in de toekomst via het Europees cohesiebeleid naar behoren moeten kunnen reageren op uitdagingen als klimaatverandering, demografische veranderingen en mondialisering.
We moeten ons ook op stadsontwikkeling concentreren. Dat zeg ik niet omdat ik me niet voor plattelandsgebieden interesseer, maar omdat we weten dat 80 procent van de burgers in steden en voorsteden leeft en omdat plattelandsontwikkeling helaas nog steeds niet onder het cohesie- maar het landbouwbeleid valt. We streven naar sterkere netwerken. Of dat lukt, weet ik niet, maar we moeten die uitdaging in ieder geval aangaan.
Niet in de laatste plaats valt natuurlijk ook het ondersteunen van mensen zelf onder het cohesiebeleid - vandaar ook dat ik het wat ontwijkende antwoord van de commissaris op dit punt betreur. Dat betekent voor ons op de allereerste plaats onderwijs, opleiding en kwalificaties, en dan werkelijk van kindsbeen tot gevorderde leeftijd. Levenslang leren is een belangrijk trefwoord. Maar dat betekent natuurlijk ook dat het Europees Sociaal Fonds deel moet blijven uitmaken van het Europees cohesiebeleid en men zich verre dient te houden van ideeën om het Fonds uit het cohesiebeleid te halen.
Grensoverschrijdende samenwerking is belangrijk voor ons. We willen die samenwerking versterken en de administratieve formaliteiten verminderen.
Filiz Hakaeva Hyusmenova
namens de ALDE-Fractie. - (BG) Dames en heren, het debat over hervorming van de Structuurfondsen is van fundamenteel belang om de Europese Unie de mogelijkheid te bieden om naast de vereiste natuurlijke en menselijke hulpbronnen financiële instrumenten in te zetten die passen bij de economische situatie.
We staan voor de opgave om prognoses op te stellen en daarop een cohesiebeleid te baseren dat uiteindelijk het welzijn van de burgers ten goede komt. Dat beleid was en is een van de zichtbare en kwantitatief meetbare resultaten van de Europese solidariteit, maar de verschillen tussen bepaalde regio's zijn erg groot en wij mogen onze ogen niet daarvoor sluiten.
Het verontrustende is dat er een tendens tot toename van deze verschillen valt waar te nemen, wat tot toenemende ongelijkheid en daarmee tot isolement kan leiden. Als vertegenwoordiger van een van de armste lidstaten van de Europese Unie pleit ik ervoor dat de convergentie van de lidstaten met een laag inkomen een van de aandachtspunten binnen het cohesiebeleid zal worden.
Ik stel met nadruk dat wij de Structuurfondsen niet als een wondermiddel beschouwen. We zijn ons ervan bewust dat wij ons ook zelf inspanningen moeten getroosten en dat we het tempo om de basisnormen van de Europese Unie te halen moeten opvoeren, maar wel willen we erop wijzen dat de tempoverschillen tussen de landen op een gegeven moment tot een structuurverandering binnen de Europese Unie kunnen leiden.
Vóór alles dienen er criteria te worden opgesteld, vereenvoudigde voorwaarden te worden geschapen en gelijke kansen te worden geboden om middelen uit de Europese fondsen te verwerven, en pas daarna moet een clausule worden toegevoegd waarin staat dat de steun voor landen die geen vooruitgang laten zien, wordt verminderd. Indien een land zelfstandig opereert en daarbij moeilijkheden ondervindt, beschouw ik het als gepast dat het wordt gezien als onderdeel van een regio waarvan de problemen een grensoverschrijdende omvang hebben.
Op die manier zullen de Europese geldmiddelen ook gaan naar de rijkere landen binnen regio's met een lager bruto binnenlands product. En uiteindelijk dienen de resultaten van het cohesiebeleid te worden gemeten aan de hand van de werkgelegenheid die erdoor wordt geschapen. Dat biedt tevens een graadmeter voor de mate waarin dit met andere beleidsvormen geïntegreerd raakt en een toegevoegde waarde garandeert.
Elisabeth Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, er is weinig gezegd over de betekenis van het Europees cohesiebeleid voor Europa. Het cohesiebeleid vormt het hart van de Europese Unie, want dit is het beleid dat de EU in de kern bij elkaar houdt. Het is een symbool van solidariteit en het overwinnen van nationaal egoïsme. Het is een instrument voor alle regio's. Daarom is het Europees Parlement zo bezorgd dat dit solidariteitsmechanisme gewoon achter onze rug om wordt afgeschaft. Het is niet echt een voorbeeld van goed bestuur wanneer de Commissie heimelijk strategische documenten uitvaardigt, in plaats van een open debat te voeren over de vraag of we gezien de grote uitdagingen waarvoor we staan, zoals klimaatverandering en demografische veranderingen, en de krappe begroting, het solidariteitsmechanisme wel kunnen voortzetten.
Er is een hervorming nodig, maar dan wel een hervorming waaruit echte veranderingen voortkomen. Deze hervorming moet leiden tot duurzame ontwikkeling in de regio's. Regio's moeten bij hun projecten worden ondersteund en die projecten niet van bovenaf krijgen opgelegd, zoals dat nu bij het earmarking-mechanisme gebeurt. In plaats daarvan moet in nauwe samenwerking met alle actoren in de regio's een bottom-up-proces worden ontwikkeld. Dat proces kennen we al van de LEADER-methode voor het ontwikkelen van plattelandsgebieden. Dat is een uitstekende methode voor het bevorderen van duurzame ontwikkeling en om iedereen daarbij te betrekken en een zeer grote mate van plaatselijke aanvaarding te bereiken. Maar daar is wel een Commissie voor nodig die moed toont en zich uitspreekt vóór het solidariteitsmechanisme en vóór een benadering waarbij de regio's zelf hun ontwikkelingsroute kiezen in plaats van dat de nationale regeringen dat doen.
Oldřich Vlasák
namens de ECR-Fractie. - (CS) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het huidige cohesiebeleid is een levend organisme. Naargelang Europa verandert, verandert ook de houding van de verschillende lidstaten en groepen ten opzichte van dit beleid. Helaas zitten we nu na het debat over het toekomstige cohesiebeleid na 2014 met meer vragen dan antwoorden.
Blijft het cohesiebeleid ook in de toekomst in hoofdzaak gericht op de minder ontwikkelde regio's van de EU? Krijgen we ook in de volgende periode de kans om de verkeers- en technische infrastructuur af te bouwen? Zullen we erin slagen de levenskwaliteit te verhogen en besparingen te realiseren? Lukt het ons om de bureaucratie en de ongeëvenaarde administratieve rompslomp rond het aanvragen van Europees geld terug te dringen? We streven ernaar zo snel mogelijk een consensueel antwoord te krijgen op deze en ook andere vragen.
Voor mij persoonlijk is het met het oog op de toekomstige ontwikkelingen van cruciaal belang dat de rol van de steden voor wat betreft het beheer van de Europese fondsen op een correcte wijze wordt ingevuld en dat de Europese fondsen worden ingezet ter ondersteuning van moderne technologieën. Het is niet toevallig dat deze twee thema's aan elkaar gekoppeld worden in het initiatief Smart Cities. Dit initiatief is bedoeld om handreikingen te doen voor de revitalisering van de gemeentelijke overheden en in deze tijden van economische crisis de ondernemerswereld de mogelijkheid bieden zich van moderne systemen en intelligente technologieën te bedienen en economische groei te genereren. Ziehier een uiterst geldige reden om niet alleen op het niveau van lokale overheden, maar tevens op lidstaat- en zelfs algeheel EU-niveau onze strategische investeringen op dit soort zaken te richten. Intelligente verkeerssystemen die steden uit de knellende greep van verkeersinfarcten bevrijden, ondersteunende navigatiemechanismen voor een aantrekkelijker toerisme in steden en tele-assistentiesystemen voor ouderen om langer in de huiselijke omgeving te kunnen blijven, zijn stuk voor stuk investeringen van het soort dat het groene licht verdient.
Ons debat over de toekomst van het cohesiebeleid is er door de economische crisis alleen maar urgenter op geworden. Hierdoor mogen we nu des te meer niet over één nacht ijs gaan als het erom gaat te besluiten waarvoor we de Europese fondsen willen aanwenden.
Charalampos Angourakis
Mijnheer de Voorzitter, het cohesiebeleid van de Europese Unie heeft geenszins bijgedragen aan de vermindering van de regionale en sociale verschillen. Integendeel, het heeft deze verschillen alleen maar verergerd. De cijfers in de statistieken zijn in velerlei opzicht fictief, zoals ook door de Europese Unie zelf wordt toegegeven. Daarom is er ook voor een reeks regio's een stelsel voor overgangssteun in het leven geroepen. Drie van die regio's bevinden zich in mijn land, Griekenland.
De wet van de asymmetrische ontwikkeling in het kapitalistisch stelsel is meedogenloos, met name in crisistijden wanneer de tegenstellingen nog groter worden. Helaas voorspelt 2013 voor de werknemers in met name de minst ontwikkelde regio's weinig goeds. Het cohesiebeleid van de Europese Unie heeft tot taak dit volksvijandige beleid te verfraaien, gewetens om te kopen, werknemers om de tuin te leiden en vooral de winstgevendheid van het kapitaal te waarborgen.
In plaats van te streven naar een tijdelijke uitbalancering van de tegenstellingen tussen de verschillende delen van de plutocratie, hetgeen op misleidende wijze "solidariteit” wordt genoemd, zal voortaan de regel van de concurrentie en de vrije markt worden toegepast. Deze elementen komen ook voor in de strategie van Lissabon en de Europa 2020-strategie.
Daardoor is behoefte ontstaan aan nieuwe vormen van regionaal en lokaal bestuur - waarvoor ook in Griekenland voorstellen zijn gedaan door de PASOK en de Nea Dimokratia -, aan meer mogelijkheden voor de Europese Unie om rechtstreeks te interveniëren in de regionale instanties, en aan een andere, transnationale territoriale samenwerking. Wij roepen de werknemers op dit beleid te verwerpen.
Tot slot wil ik van mijn spreektijd gebruikmaken om u, mijnheer de Voorzitter, te vragen uw invloed te laten gelden en ervoor te zorgen dat de gegronde eisen van de actie voerende werknemers van het Europees Parlement worden ingewilligd.
John Bufton
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het cohesiebeleid na 2013 onthult een gelekt ontwerpbegrotingsdocument getiteld 'A Reform Agenda for a Global Europe' (Een hervormingsagenda voor een Europa als wereldspeler) dat de EU-financiering vanaf 2013 in haar geheel zou kunnen veranderen in een nationaal gecoördineerde in plaats van een regionaal toegekende financiering.
In het ontwerp wordt het regionale en lokale controleniveau in het bestuur op meerder niveaus afgeschaft, waarmee het beginsel van gedeeld bestuur teniet wordt gedaan. In plaats daarvan wordt er voor een sectorgerichte benadering van de nieuwe begroting gekozen en wordt er niet meer onafhankelijk binnen de bestaande structuren gewerkt.
Het voorstel om het beleid te beperken tot het nationale niveau zou ertoe leiden dat de lidstaten de bevoegdheid krijgen om de herverdeling te beheren. Dit betekent niet alleen dat nettobetalers verdere terugbetalingen kwijtraken, maar ook dat de lidstaten die bij de toekomstige uitbreiding naar verwachting tot de Europese Unie zullen toetreden, lid worden op basis van cohesiefinanciering die waarschijnlijk voor de komende begrotingsperiode zal blijven bestaan.
Hierdoor zullen de landen die momenteel een groot deel van de financiële last van de Unie dragen, zoals het Verenigd Koninkrijk, ontdekken dat ze een steeds grotere groep van voor steun in aanmerking komende lidstaten moeten financieren.
Steeds minder lidstaten moeten de lasten voor steeds meer lidstaten dragen, met een mogelijk verlies van de restitutie voor het Verenigd Koninkrijk. Nu steeds meer landen in de rij staan om toe te treden tot de EU, ben ik bang dat Wales de steun die het hard nodig heeft naar nieuwere lidstaten zal zien gaan.
Het wekt geen verbazing dat sommige van de rijkste landen van Europa, zoals Noorwegen en Zwitserland, zich verre van de Europese Unie hebben gehouden, in de wetenschap dat ze zouden moeten betalen voor de financiering van hun armere buren. Maar Wales kan het zich niet veroorloven om te betalen, als er niets wordt terugbetaald.
Deze zet betekent een versterking van de steeds grotere ambitie van Europa tot verdere integratie, maar de regionale dimensie van het cohesiebeleid, die het fundament vormt van de Europese belofte om territoriale cohesie te steunen en alle lidstaten voordeel te brengen, wordt hiermee verlaten.
In plaats hiervan neemt de EU, als een wolf in schaapskleren, stiekem afstand van samenwerking en het sluiten van compromissen ten gunste van consolidatie.
Terwijl de Europeanen werd voorgehouden dat de Unie - op grond van het feit dat hierdoor handelsbanden werden versterkt - de landbouwrelaties verbeterde en gelijkheid bevorderde, wordt door de intriges van een steeds bureaucratischer Europa als wereldspeler de aandacht voor landbouw en regionale ontwikkeling steeds minder, ten gunste van een ongewenste ambitieuze mondiale strategie, die ook de toegenomen emigratie naar landen als het Verenigd Koninkrijk omvat.
Ten koste van regio's als Wales, zal er een groter deel van de EU-begroting aan een dergelijke agenda moeten worden besteed. De laatste betalingen voor projecten in het kader van de EU-Structuurfondsprogramma's 2007-2013 zullen worden verricht in 2015. Het is onzeker welke volgende EU-financiering - als die er al is - voor Wales beschikbaar zal zijn in toekomstige financieringsronden.
Doordat de cohesie helemaal uit de rijkere landen zou kunnen verdwijnen, zonder dat er sprake is van een overgangsfinanciering, zouden de mensen van het Verenigd Koninkrijk van nog meer rechten worden beroofd.
In plaats van de onevenredige prijs voor het lidmaatschap te betalen, zou beter gestuurd kunnen worden in de richting van het financieren van economische ontwikkeling door middel van een door het Verenigd Koninkrijk zelf gekozen zelfvoorziening.
In de herziening van de EU-begroting die in het voorjaar moet worden gepubliceerd, zal waarschijnlijk iedere regering in Europa verklaren dat er meer moet worden geleend voor de publieke sector. Het lijkt steeds waarschijnlijker dat het voor Wales beschikbare financieringsniveau aanzienlijk lager zal worden.
De gevolgen zullen zijn dat de programmabudgetten worden verkleind, dat er minder wordt geïnvesteerd in de bredere economie in Wales en dat er op grote schaal banen zullen verdwijnen die in verband staan met programma's en projecten.
In plaats van dat zij van enig nut is voor mijn kiezers, zal de EU de mensen uit Wales een klap toedienen indien wordt besloten om ons in de steek te laten. De lagere financiering voor Wales en het Verenigd Koninkrijk zal waarschijnlijk grote gevolgen voor ons hele land hebben die ook de landbouwsector zullen raken.
Het is nu tijd dat er voor de mensen in Wales en het Verenigd Koninkrijk een referendum wordt gehouden over hun betrekkingen met de Europese Unie, zodat zij kunnen besluiten of ze door Westminster of door Brussel willen worden geregeerd.
Markus Pieper
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, stelt u zich de Europese regio's eens een moment zonder Europees regionaal beleid voor. Veel steden en plattelandsgebieden zouden geen krachtige impulsen voor structuurverandering hebben. De grensgebieden zouden hun problemen met grensgangers en grensoverschrijdende infrastructuren zelf moeten oplossen. Het sociaal beleid zou niet profiteren van de Europese bijdragen aan onderwijs- en werkgelegenheidsbeleid. En middelgrote ondernemingen zouden niet succesvol in internationale netwerken kunnen participeren.
Zonder Europees regionaal beleid zou de Gemeenschap in de regio's niet langer zichtbaar zijn. Daarom raken we zeer geïrriteerd van sommige signalen die ons uit de Commissie bereiken, zoals voorstellen voor sociale programma's buiten de Structuurfondsen om. Daarmee zou de Commissie een sociaal monopolie verwerven of het zou leiden tot de roep om een subsidiebeleid voor alleen maar de zwakste regio's. Dan zouden we de Europese context toch volledig uit het oog verliezen en terugkeren naar het tijdperk van renationalisering.
Of deze stukken van de Commissie nu wel of niet openbaar zijn, het Europees Parlement zal de daarin beschreven weg naar een regionaal beleid zonder regio's niet ondersteunen. Dat betekent niet dat we niet openstaan voor hervormingen. Nieuwe uitdagingen in verband met het milieu, het energiebeleid of demografische veranderingen, moeten worden geïntegreerd in bestaande subsidiestructuren. Ik ben er ook voorstander van dat de Europese bijdrage aan de regio's meer meetbaar wordt gemaakt.
We moeten ook strengere sancties opleggen aan lidstaten die keer op keer verzuimen aan te tonen dat ze de Gemeenschapsmiddelen naar behoren beheren. Meer regionale cofinanciering, meer leningen, meer transparantie en meer efficiëntie: voor de hervorming van het cohesiebeleid verwachten we voorstellen in die richting. Dat soort voorstellen kan op onze steun rekenen. Maar we zullen ons verzetten tegen elke poging het regionaal beleid te vernietigen. Hervormingen "ja”, renationaliseringen "neen”!
Georgios Stavrakakis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik met het eens met de collega's die vóór mij het woord hebben gevoerd. Ook ik wilde erop wijzen dat wij niet kunnen instemmen met een cohesiebeleid voor de tijd na 2013 dat, ten eerste, een onderscheid maakt tussen regio's aan de hand van voorstellen voor bijvoorbeeld de afschaffing van Doelstelling 2 (mededingingsvermogen), ten tweede, gerenationaliseerd beleid omvat en, ten derde, de lokale overheidsinstanties uitsluit van de planning en uitvoering van de communautaire programma's.
Veeleer staat ons een cohesiebeleid voor ogen dat ook na 2013 een gemeenschappelijk Europees beleid is en toegepast wordt in alle regio's van de Europese Unie, een cohesiebeleid dat ook na 2013 beschikt over adequate financiering voor het verwezenlijken van zijn doelstellingen en vereenvoudigde uitvoeringsbepalingen omvat, waarmee nog meer toegevoegde waarde kan worden gecreëerd.
De inhoud van het document betreffende de 2020-strategie baart mij zorgen. Daarin wordt namelijk nergens verwezen naar het cohesiebeleid, ofschoon dit het instrument bij uitstek is om de doelstellingen van Lissabon te verwezenlijken. Een groot deel van het cohesiebeleid staat trouwens al in dienst van deze doelstellingen en heeft blijk gegeven van zijn toegevoegde waarde. Een belangrijk bewijs van het belang ervan is ook het feit dat het cohesiebeleid de speerpunt is van het Europees economisch herstelplan.
Er is één ontwikkelingsbeleid, één solidariteitsbeleid en één beleid dat geldt voor elke Europese burger, ongeacht de regio van de Europese Unie waarin hij of zij woont. Helaas zijn er mensen in de Europese Unie die dat vergeten of lijken te negeren en die voorstellen uitwerken waarmee de beginselen en de vorm van het cohesiebeleid worden aangetast. U kunt er echter van op aan, mijnheer de Voorzitter, dat wij geen gelegenheid voorbij zullen laten gaan om hen daaraan te herinneren.
Michael Theurer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, steunverlening aan regio's en steunverlening uit de Structuurfondsen vormen een onderdeel van ons praktisch economisch beleid en maken Europa ook in ruimtelijke zin zichtbaar. De verschillende actoren in gemeenten en steden werken heel nauw met elkaar samen. Daarom is het belangrijk dat we deze geïntegreerde aanpak voor de hele Europese Unie behouden.
Ik roep de Commissie op om zich bij het toekomstige cohesiebeleid nog veel meer te richten op kleine en middelgrote ondernemingen en ook de steden en gemeenten daar intensief bij te betrekken. Ook in de toekomst zullen we zeer zeker in infrastructuur moeten investeren, maar daarnaast moeten we er ook voor zorgen dat kleine en middelgrote ondernemingen aan innovatie en technologieoverdracht kunnen doen. En ook in de toekomst moet het mogelijk zijn arbeidsplaatsen te subsidiëren. Bij de heroriëntatie van het structuur- en cohesiebeleid van de Europese Unie zijn dit de centrale kwesties.
François Alfonsi
(FR) Mijnheer de Voorzitter, voor de Verts/ALE-Fractie vormt het cohesiebeleid de hoeksteen van een van de meest fundamentele beleidsterreinen van de Europese Unie: de solidariteit. Naarmate Europese solidariteit wordt getoond, maakt dit Europa sterker. Voor ons is dit een fundamentele zaak.
Ons inziens moet de Europese Commissie de volgende beginselen verankeren. Ten eerste: territoriale cohesie is een beleidsprioriteit en moet daarom ook een begrotingsprioriteit zijn.
Ten tweede vormen regio's het geschikte niveau van partnerschap voor regionaal ontwikkelingsbeleid. Het opnieuw nationaliseren van dit beleid zou voor ons onacceptabel zijn.
Ten derde moet cohesie ertoe leiden dat de ernstigste economische en maatschappelijke verschillen in een gebied worden teruggedrongen, ten gunste van stedelijke achterstandsgebieden of plattelandsgebieden met problemen of slechte voorzieningen vanwege structurele handicaps, zoals bijvoorbeeld eilanden.
Tot slot moeten voor elke EU-regio afzonderlijk worden beoordeeld of deze in aanmerking komt voor cohesiebeleid, uiteraard op basis van welvaartsniveau, maar de Europese Unie moet steeds een bijdrage kunnen leveren wanneer het gaat om cohesiebeleid.
Cornelia Ernst
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dit is een centraal debat over het karakter van de Europese Unie, over de keuze tussen markt en sociaal beleid. Wat we tot dusver van de Commissie hebben gehoord over de toekomst van het cohesiebeleid, is onaanvaardbaar. De Structuurfondsen moeten niet worden verminderd, maar uitgebreid. Europa moet niet minder maar juist meer doen tegen economische en sociale verschillen in ontwikkeling. Laat ik duidelijk zijn: de renationalisatie van ook maar een deel van het huidige cohesiebeleid zou voor de minder ontwikkelde regio's ernstige gevolgen hebben, overigens ook voor die in Duitsland en met name Oost-Duitsland. Na de laatste uitbreidingsronde zijn de verschillen tussen regio's feitelijk nog groter geworden.
Ik vind het overigens ook belangrijk dat met name de sociaaleconomische voorwaarden in de regio's die net boven de subsidiedrempel van 75 procent van het EU-gemiddelde BBP per inwoner liggen, worden erkend. Het van de ene op de andere dag stopzetten van de subsidies na 2013, zou voor deze regio's rampzalig zijn.
Natuurlijk is ook het vergroten van de specifieke EU-subsidies voor steden buitengewoon belangrijk, omdat in de steden grote economische en financiële mogelijkheden liggen en met name daar de crisis hard heeft toegeslagen.
Nog een laatste woord over de grensgebieden. Als afgevaardigde uit Oost-Duitsland zeg ik u dat daar veel geïnvesteerd moet worden, dat daar veel moet gebeuren. Ik maak me grote zorgen dat de Commissie in dit opzicht tekort zal schieten.
Franz Obermayr
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ook u is intussen waarschijnlijk ter ore gekomen dat binnen de Commissie regionale ontwikkeling grote verbijstering en onrust bestaat over een "geheim document” van de Commissie dat sinds oktober circuleert. Dat document bevat een ontwerp voor een begrotingshervorming voor de periode 2013-2020 dat een ommezwaai van 180 graden in het begrotingsbeleid betekent. De oorspronkelijke regionale oriëntatie van de begroting wordt daarin vervangen door een sectorale.
Het nieuwe ontwerp betekent dat in belangrijke mate afstand wordt gedaan van het subsidiariteitsbeginsel en het beginsel van bestuur op meer dan één niveau, wat in strijd is met het Verdrag van Lissabon. Meer in het bijzonder voorziet het ontwerp in de afschaffing van Doelstelling 2, met andere woorden 'concurrentievermogen' en 'werkgelegenheidsbeleid'. Aangezien elke lidstaat Doelstelling-2-regio's heeft, zou twee derde van de EU-regio's daarvan de gevolgen ondervinden. Als motivering voor dit ongelukkige voorstel wordt aangevoerd dat het verschil tussen nieuwe - met andere woorden, toekomstige - lidstaten en West-Europa op nationaal niveau zo groot is dat een nieuw begrotingsbeleid nodig is. In het licht van de financiële crisis zou zo de economie worden gestimuleerd.
Hij ligt natuurlijk voor de hand dat met dit voorstel een voorschot wordt genomen op de eventuele toetreding van Turkije. We weten dat hiervoor enorme hoeveelheden aan extra financiële middelen nodig zouden zijn en daar wordt met dit voorstel al in voorzien.
In wil echter in alle duidelijkheid zeggen dat het succes van het cohesiebeleid op regionaal niveau afhankelijk is van de mate waarin het aansluit op lokale economische problemen. Met dat voor ogen worden de beschikbare middelen zinvol en efficiënt geïnvesteerd, zoals dat tot nu toe is gebeurd. Als men de regionale component buiten beschouwing laat, kan de economische crisis niet worden opgelost. Dat is een ding dat zeker is.
Het antwoord van de heer Barroso op de open en bezorgde brief van afgevaardigde Hübner, heeft me niet kunnen overtuigen. Ik verwacht dan ook spoedig een verklaring waarin de Commissie concreet aangeeft wat haar standpunt is.
Alain Cadec
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, onze fractie staat volledig achter een sterk en goed gefinancierd cohesiebeleid waarmee de Europese regio's meer naar elkaar kunnen toegroeien. Wij zijn evenwel van mening dat dit beleid alleen effect kan sorteren als het wordt hervormd en versterkt. Samen - het Parlement en de Europese Commissie - moeten wij dit beleid in een zo groot mogelijke transparantie uitstippelen.
Ik juich het toe dat onze Commissie regionale ontwikkeling een werkgroep in het leven heeft geroepen die zich buigt over de toekomst van het cohesiebeleid. Bij de raadpleging over de begroting na 2013 en de toekomstige doelstellingen van dit beleid moeten alle betrokken actoren een rol spelen: de lidstaten, de regio's, de Europese Commissie en het Parlement. Het is ondenkbaar dat de regionale en lokale bestuurslagen die dit beleid zin geven, worden afgezwakt of zelfs opgeheven. Met name in financieel opzicht is de toekomst van dit cohesiebeleid momenteel zeer ongewis. Het is niet zeker wanneer het huidige financiële kader afloopt en ook is onduidelijk in hoeverre het financiële perspectief wordt hervormd. Het is goed om nog eens te wijzen op het belang dat de financiering van dit beleid stabiel blijft. Perspectieven waarmee wordt beoogd het cohesiebeleid opnieuw te nationaliseren, moeten ook resoluut van de hand worden gewezen omdat regio's daarmee de keuze wordt ontnomen de Structuurfondsen te verdelen en de regionale dimensie van dit beleid teniet wordt gedaan.
Commissaris, wij willen dat de Commissie ondubbelzinnige daadkracht toont bij het opstellen van een witboek over regionale en lokale cohesie. Wat de verdeling van deze middelen betreft, pleiten wij niet voor egalitarisme, maar voor financiële gelijkheid, die hand in hand gaat met een harmonieuze ontwikkeling die stoelt op bevindingen en op omstandigheden die per regio verschillen. Het cohesiebeleid mag niet enkel en alleen zijn toegespitst op regio's die in financieel opzicht het meest zijn achtergesteld, maar moet zich richten op alle Europese regio's, ook overzeese gebieden.
Het is van vitaal belang dat het Parlement duidelijk aangewezen lokale gesprekspartners heeft. Dat is de prijs - de enige prijs - van een eerlijke en doeltreffende verdeling van Europese Structuurfondsen.
Ricardo Cortés Lastra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, allereerst wil ik graag een groet uitbrengen aan alle maatschappelijke organisaties die aanwezig zijn in Kopenhagen en die hopen op positieve resultaten voor de toekomst van de planeet en voor de toekomst van de mondiale cohesie.
Wij moeten het cohesiebeleid als een sterk communautair beleid verdedigen tegen pogingen van renationalisatie. Niet alleen vanwege de directe gevolgen van dit beleid voor de ontwikkeling van de cohesie tussen onze regio's en de lidstaten, maar ook vanwege zijn toegevoegde waarde op het gebied van strategische planning, financiële stabiliteit en de zichtbaarheid van het project Europa.
Tegelijkertijd mogen we niet vergeten dat de regio's een belangrijke rol spelen en moeten spelen bij het cohesiebeleid. Een gedecentraliseerd beheer en goed bestuur op meerdere niveaus zijn van essentieel belang om het succes van het regionale ontwikkelingsbeleid te waarborgen.
Een andere kwestie die me bezighoudt is de totstandbrenging van overgangsmechanismen voor een soepele transitie in de regio's en de landen waar interventie geleidelijk wordt beperkt in het kader van de zogenoemde convergentiedoelstelling en het Cohesiefonds, evenals de ontwikkeling van de Europese regio's met natuurlijke problemen, waaronder de bijzonderheden van grensregio's.
Ilda Figueiredo
(PT) Mijnheer de Voorzitter, we maken ons ernstige zorgen nu we zien welke richting de begrotingshervorming opgaat, vooral wat het structuur- en cohesiebeleid betreft.
Deze crisis is er één van grote maatschappelijke verschillen en regionale asymmetrie. Het cohesie- en structuurbeleid is in zo'n situatie een doorslaggevende factor voor werkelijke economische en sociale samenhang. Dat betekent dat we op dit gebied duidelijk omlijnde doelstellingen moeten aanhouden, en niet moeten proberen de kosten voor het communautair beleid op het gebied van landbouw of visserij op de nationale begrotingen af te wentelen. De minder ontwikkelde landen en de ultraperifere regio's zouden daar schade van ondervinden.
Er zijn zelfs aanwijzingen dat er plannen bestaan om het begrip cohesie verder te ondergraven, hetzij door via dit beleid allerhande acties en groepen te ondersteunen die niets met de cohesiedoelstellingen te maken hebben - en dan heb ik het eerst en vooral over de strategie van de Europese Unie voor 2020 en het klimaatbeleid -, hetzij door de criteria voor toewijzing en beheer te wijzigen. Dit debat over het cohesiebeleid na 2013 is dus nuttig en nodig. We hopen dat er duidelijke antwoorden uit voortkomen en dat die zich uitspreken vóór een oprecht beleid ten behoeve van de economische en sociale cohesie.
Nuno Teixeira
(PT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren afgevaardigden, het is hoog tijd dat we een debat gaan voeren over de communautaire begroting en de vraag hoe we de duurzaamheid en transparantie op begrotingsgebied kunnen blijven garanderen. Het financiële kader voor de periode na 2013 moet gebaseerd zijn op solidariteit en territoriale cohesie. Dat zijn cruciale waarden voor regio's als Madeira, die permanent moeilijkheden ondervinden en dus permanente steun behoeven.
Ik wil u graag deelgenoot maken van een aantal ideeën die volgens mij altijd moeten meespelen wanneer we het hebben over het cohesiebeleid en de wijze waarop we dat beleid verder willen ontwikkelen. De Commissie heeft bij een aantal gelegenheden bepaalde aspecten genoemd die naar mijn mening essentieel zijn, zoals de noodzaak om bij de vaststelling en tenuitvoerlegging van dit beleid meer flexibiliteit te betrachten. Het beleid moet eenvoudiger en doeltreffender zijn, en vooral op het bereiken van resultaten zijn gericht. Over een aantal punten maak ik me evenwel zorgen, vooral als het gaat om de behoeften van ultraperifere regio's. Ik wil daar heel beknopt drie opmerkingen over maken.
Om te beginnen moet de huidige regionale aanpak voorrang krijgen boven alternatieve criteria, zoals meerwaarde creërende sectoren. Een overstap op zulke criteria zou Doelstelling 2 - waaronder nu ongeveer twee derde van de Europese regio's vallen - in gevaar kunnen brengen. Het zou bovendien contraproductief kunnen zijn in regio's met zeer specifieke economische profielen en mededingingsvoordelen.
Ten tweede meen ik dat het van belang is dat we in het cohesiebeleid het nabijheidscriterium handhaven. De toewijzing en het beheer van middelen uit de Structuurfondsen moet vanuit een regionaal perspectief blijven geschieden, en niet vanuit een nationaal of gecentraliseerd Europees standpunt.
Ten derde - ook een belangrijk punt - wil ik graag wijzen op artikel 349 van het Verdrag van Lissabon. Daarin wordt bepaald dat de ultraperifere regio's een bijzondere behandeling ontvangen bij de toegang tot de Structuurfondsen, omdat hun moeilijke economische en sociale situatie wordt verzwaard door unieke en permanente omstandigheden en beperkingen, en dus permanente steun behoeven.
Wojciech Michał Olejniczak
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het cohesiebeleid draagt vandaag de dag bij aan de ontwikkeling van het wegen- en spoorwegnet, met name in de nieuwe lidstaten. Dankzij dit beleid zijn veel nieuwe banen gecreëerd en zullen er de komende jaren ongetwijfeld nog veel nieuwe banen bijkomen. Investeringen die betrekking hebben op milieubescherming zijn daarnaast bijzonder belangrijk.
Bij de evaluatie van het beleid en de werking daarvan tot op heden is het zinvol een fundamentele vraag te beantwoorden: wat zal er na 2013 gebeuren? Het Europees Parlement moet duidelijk aangeven dat er geen overeenstemming is over de rationalisering van het cohesiebeleid. Na 2013 dient het cohesiebeleid, buiten de traditionele werkzaamheden en mechanismen die eruit voortvloeien, tevens onderzoek, wetenschap, ontwikkeling, innovatiedrang, het scheppen van banen en de strijd tegen de wereldwijde opwarming te bevorderen. Het cohesiebeleid moet zich daarnaast meer richten op landelijke gebieden. Het is van belang dat de totstandkoming van het cohesiebeleid gebaseerd is op regio's en macroregio's.
Tamás Deutsch
(HU) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil kort iets zeggen over drie kwesties: gelijkgerechtigdheid en gelijkwaardigheid, geheimzinnigheid en bovenal het belang van plattelandsontwikkeling. Twintig jaar na de val van de Berlijnse Muur en twintig jaar nadat onze collega László Tőkés aan het begin van de Roemeense revolutie in Temesvár (Timişoara), Transsylvanië, de muur van het zwijgen doorbrak, is meer dan eens gezegd dat er in de 21ste eeuw geen oude en nieuwe EU-lidstaten zijn, maar één Europese Unie. Ik ben het hier roerend mee eens, maar ik vind het wel belangrijk dat deze uiteraard zeer algemene wijsheid niet alleen naar voren komt bij symbolische beslissingen, maar ook tijdens de alledaagse toepassing van een van de belangrijkste terreinen van gemeenschappelijk beleid van de Europese Unie, het cohesiebeleid.
Als de lidstaten van de Europese Unie gelijkgerechtigd en gelijkwaardig zijn, is het onvoorstelbaar dat het cohesiebeleid zodanig wordt hervormd dat de lidstaten die in 2004 en 2007 zijn toegetreden tot de Europese Unie als verliezers van het nieuwe cohesiebeleid uit de bus komen. Een dergelijke hervorming is ondenkbaar. Mijn tweede punt is geheimzinnigheid. Het is een belachelijke gang van zaken dat de Europese Commissie nietszeggende uitspraken doet over de toekomst van het cohesiebeleid of zelfs helemaal niets zegt. Als lid van het Europees Parlement en als lid van de betreffende commissie van het Europees Parlement zou ik verwachten dat de Europese Commissie een helder en ondubbelzinnig standpunt inneemt in deze kwesties.
Ten slotte maar niet in de laatste plaats wil ik het hebben over plattelandsontwikkeling. Ik ben ervan overtuigd dat plattelandsontwikkeling ook in de toekomst een essentieel aspect moet zijn van het cohesiebeleid. Het beleid inzake plattelandsontwikkeling moet worden gefinancierd met de juiste middelen. Ik acht het op grond van het deskundige standpunt van de Raad van Europese Gemeenten en Regio's van belang dat goed wordt doordacht hoe we het beleid op het vlak van plattelandsontwikkeling na 2013 kunnen integreren in het cohesiebeleid.
Luís Paulo Alves
(PT) Het cohesiebeleid is het belangrijkste instrument waarover de Europese Unie beschikt om ervoor te zorgen dat alle Europese burgers een gelijke kans op slagen hebben, waar ze ook wonen. Dit beleid levert een doorslaggevende bijdrage aan de vorming van een Europees gevoel erbij te horen. Het is één van de meest doeltreffende en succesvolle Europese ontwikkelingsstrategieën.
Mijnheer de commissaris, ik kan niet verhullen dat ik me ernstig zorgen maak over het nu wel beruchte non-paper van de Europese Commissie en de daarin opgenomen voorstellen. Wij zijn niet bereid te aanvaarden dat het cohesiebeleid wordt genationaliseerd. Als de doeltreffendheid van dit beleid afhankelijk wordt van de rijkdom van de onderscheidene lidstaten zou het welbeschouwd ophouden te bestaan als beleid. Ik hoop oprecht dat de Commissie deze mogelijkheid voorgoed afwijst.
Zoals u weet, mijnheer de commissaris, wordt in artikel 349 van het nieuwe Verdrag bepaald dat het Europese beleid moet worden aangepast aan de bijzondere karakteristieken van de ultraperifere regio's. In de eerste plaats om te compenseren voor de handicaps van deze regio's, maar ook om hun potentieel goed te benutten. Wat kunt u ons vertellen over de strategie voor de ultraperifere regio's die de Commissie in 2010 bekend zal maken?
Seán Kelly
(EN) Mijnheer de Voorzitter, net als mijn collega's heb ik mij ook zorgen gemaakt om sommige trends die worden geschetst in het interne document dat, zoals dat gaat, onlangs is uitgelekt. Waar ik me de meeste zorgen over maak is de suggestie om de prioriteit van de concurrentiedoelstellingen op te heffen.
Deze concurrentiedoelstellingen zijn van cruciaal belang geweest voor de plattelands- en regionale ontwikkeling - in het bijzonder de technologieparken die hebben bijgedragen aan de slimme economie en die in de toekomst nog harder nodig zullen zijn.
Ze zijn ook goed geweest voor de cohesie, zowel binnen regio's als voor het geheel van de regio's. Ik denk dat het heel belangrijk is dat we ons realiseren dat er binnen regio's enorme armoedekloven bestaan. Dit wordt niet altijd erkend en ik denk dat vooral het criterium om alles op het BBP te baseren misleidend is. Men zou meer moeten uitgaan van de koopkracht en de koopkracht is in sommige regio's veel lager dan het nationaal gemiddelde.
Ik hoop dat deze zaken, alsmede de mogelijkheden die er zijn voor synergie tussen onderzoek, innovatie en regionale ontwikkeling, in het komende witboek aan de orde komen.
Net als mijn collega maak ik me zorgen over het beleid voor plattelandsontwikkeling - zij het niet als onderdeel van het cohesiebeleid, meer in overeenstemming met het gemeenschappelijk landbouwbeleid - maar tegelijkertijd is het absoluut van cruciaal belang dat dit niet in toekomstige voorstellen wordt gewrongen, want plattelandsontwikkeling, en vooral het familiebedrijf, is van essentieel belang voor de sociale infrastructuur van de samenleving.
Ten slotte wil ik nog zeggen dat er meer aan fraudebestrijding moet worden gedaan. Ik weet dat er de laatste jaren verbeteringen te zien zijn geweest, maar we moeten ervoor zorgen dat het EU-geld terechtkomt waar het hoort, zodat we mensen overal in de Europese Unie betere kansen kunnen bieden.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, Podkarpacie, de regio die ik vertegenwoordig, wordt bevolkt door fijne, ambitieuze, hardwerkende mensen, een gebied waar veel krachtige ondernemingen opereren. Er komen nieuwe initiatieven tot stand, zoals Aviation Valley, maar tegelijkertijd is Podkarpacie een van de slechtst ontwikkelde gebieden in de Europese Unie. Onze problemen zijn niet het gevolg van een gebrek aan bereidwilligheid, maar van structurele en infrastructurele beperkingen die we met behulp van uiteenlopende programma's proberen weg te nemen. Ik wil benadrukken dat wij, als onderdeel van onze inspanningen, niet vragen om liefdadigheid, maar om steun voor onze initiatieven. Wij willen ook dat het concurrentievermogen van de Europese economie stijgt, en wij streven naar oplossingen die bijdragen aan de bescherming van ons klimaat.
We willen daarnaast echter ook dat wijzigingen in prioritaire financiering geleidelijk, en niet plotseling, verlopen, want dit zou betekenen dat de zwakste regio's zichzelf moeten redden. Het is zeer belangrijk dat het cohesiebeleid tot stand wordt gebracht door de regio's, aangezien een dergelijke oplossing leidt tot de beste resultaten. Ik wil er ook graag op wijzen dat het cohesiebeleid een zeer belangrijke boodschap voor de burgers met zich meedraagt. Het toont aan dat Europa verenigd is en dat het de moeite waard is deel te nemen aan dit uitzonderlijke project.
Sabine Verheyen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de regionale Structuurfondsen zijn een belangrijk instrument voor Europese integratie, en met name de steunverlening uit hoofde van Doelstelling 2 is in het verleden in veel regio's gezien als motor van lokale structurele en economische ontwikkeling. Het is een belangrijk middel voor het beheer van structuurveranderingen in zowel regio's als gemeenten.
Dit maakt Europa voor de burgers daadwerkelijk tastbaar, omdat de steun ook een lokaal effect heeft. Maar de cohesiefondsen moeten een eenvoudigere, duidelijkere en meer transparante structuur krijgen en de controle op de bestedingen uit deze fondsen moet beter worden, zodat de middelen duurzaam en efficiënt worden gebruikt. Cohesie, dus de convergentie van sociale en economische ontwikkeling, is een hoofddoelstelling van de EU. Daarom moet dit instrument in de toekomst niet verzwakt maar juist versterkt worden.
Het cohesiebeleid in Europa moet duidelijker, transparanter en efficiënter worden en de afzonderlijke lidstaten moeten meer verantwoordelijkheid nemen. Daarom is het zo belangrijk om vast te houden aan het additionaliteitsbeginsel. Maar we willen geen renationalisatie van de Structuurfondsen. Daarom wil ik de Commissie vragen ervoor te zorgen dat de ontvankelijkheidscriteria voor 2013 aan deze vereisten voldoen.
Derek Vaughan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, Wales is waarschijnlijk het meest echt Europese gebied in het Verenigd Koninkrijk. Dit komt omdat iedere gemeente, bijna ieder individu en veel organisaties van Europese fondsen profiteren, vroeger in het kader van Doelstelling 1 en nu van de convergentiesteun.
Daarom denk ik dat het in gebieden als Wales enorme politieke consequenties zou hebben, als deze voorstellen van de Commissie werkelijk naar voren worden gebracht. Het zou natuurlijk ook enorme economische, financiële en sociale gevolgen voor die regio's hebben.
Daarom denk ik dat het absoluut van cruciaal belang is dat alle leden van dit Parlement er bij de Commissie op aandringen om met voorstellen te komen die voor ons aanvaardbaar zijn - en daar bedoel ik voorstellen mee waardoor iedere regio in Europa die daarvoor in aanmerking komt, toegang tot de Structuurfondsen kan krijgen - en om ervoor te zorgen dat die gebieden die na 2013 niet langer in aanmerking komen voor convergentiesteun, in de toekomst ook een of andere overgangsstatus krijgen.
De Voorzitter
Ik zie dat u eindelijk gearriveerd bent, mijnheer Gollnisch. Ik geef u het woord, maar u hebt slechts één minuut.
Bruno Gollnisch
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik heb in ieder geval zeer aandachtig naar al mijn collega's geluisterd. Uit hun betogen komen mijn inziens vooral twee zaken naar voren. Ten eerste is er de sfeer van heimelijkheid waarmee het mysterieuze non-paper van de Commissie is omgeven, en wij wachten dan ook vol ongeduld op tekst en uitleg van de Commissie.
Ten tweede is er de nogal vreemde stellingname om het lokale en regionale cohesiebeleid op geheel nieuwe pijlers te stoelen, die weinig van doen lijken te hebben met de cohesie zelf. Ik denk bijvoorbeeld aan de kwestie van het buitenlands beleid, dat begrijpelijkerwijs een prioriteit vormt voor de hoge vertegenwoordiger, maar natuurlijk een lagere prioriteit op dit terrein is.
Wat het gemeenschappelijke landbouwbeleid betreft, dat is helaas al grotendeels opgeofferd aan de marktwerking. Wij menen dan ook dat het uitermate dienstig zou zijn als de Commissie ons veel duidelijker uitleg verschaft over de doelstellingen die zij nu voor ogen heeft. Tot slot komt het mij voor dat de opwarming van de aarde niet tot het cohesiebeleid behoort.
Alfredo Pallone
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik deel de bezorgdheid van veel van mijn collega's. Ik ben er vast van overtuigd dat als het BBP groeit en weer in de positieve cijfers terechtkomt, zoals voor 2010 is voorspeld, dat niet het einde zal inluiden van de economische crisis. Deze kan pas als daadwerkelijk voorbij worden beschouwd wanneer de werkgelegenheid terug is op het niveau van vóór de crisis. Volgens de meest optimistische schattingen zal dit rond 2010 het geval zijn.
In deze context is het noodzakelijk dat er een investeringsbeleid wordt uitgevoerd en is het in strategisch opzicht van essentieel belang dat Doelstelling 2 - of iets vergelijkbaars - wordt gehandhaafd, aangezien deze een doeltreffend instrument is om onze regio's te helpen de crisis te overwinnen. De handhaving van Doelstelling 2 is in het belang van Italië en een groot aantal andere Europese landen aangezien hiermee wordt voldaan aan een essentiële behoefte, namelijk de ontwikkeling van achterblijvende regio's en de bevordering van het concurrentievermogen van de meest ontwikkelde regio's.
Commissaris, mijnheer de Voorzitter, denkt u gezien deze argumenten niet dat uw schrapping bijzonder schadelijk is voor de regio's in Italië, Europa en het Middellandse Zeegebied en tevens voor de andere landen?
Evelyn Regner
(DE) Mijnheer de Voorzitter, alle - althans de meeste - sprekers praten over het Europese sociaal model, maar dit komt onvoldoende tot uitdrukking in de EU-begroting en het cohesiebeleid. Daarom wil ik een onafhankelijk Europees Sociaal Fonds dat losstaat van het Europees structuurbeleid. Het Fonds moet meer middelen krijgen en flexibeler worden. Ook moet het mogelijk zijn de middelen nog tijdens de lopende financieringsperiode van zeven jaar te verhogen.
Wanneer het Europees Sociaal Fonds en het structuurbeleid van elkaar worden gescheiden, kunnen ook de regio's die geen economische achterstand hebben en daarom tot dusver grotendeels zijn genegeerd in het Europese Structuurfondsenbeleid, van toereikende middelen worden voorzien. Het Fonds kan zo nog sterker bijdragen aan het bestrijden van problemen op de arbeidsmarkt, zoals hoge werkloosheid, lage vrouwenparticipatie, het grote aantal voortijdige schoolverlaters en het lage percentage mensen dat een aanvullende opleiding volgt.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het besluit van onze Parlementaire commissie om dit debat te houden is voor mij heel erg belangrijk. Dit debat blijkt ook heel interessant te zijn, want daarin komt een groot aantal vraagstukken aan bod en wordt gesproken over zeer belangrijke aspecten van niet alleen een effectief cohesiebeleid na 2013 maar ook de aard van de Europese Unie.
Ik wilde erop wijzen dat dit debat en deze gedachtewisseling plaatsvinden in een heel bijzondere periode van de Europese Unie. Enerzijds hebben wij met het Verdrag van Lissabon een positieve stap vooruit gezet in het integratieproces van de Unie en anderzijds hebben wij te maken met de gevolgen van een enorme internationale financiële crisis, die ons allen duidelijk heeft gemaakt hoe belangrijk solidariteit is voor de ondersteuning van de interne markt en de convergentie in de Europese Unie.
Ook ik wil de Commissie een vraag stellen over twee vraagstukken die het Europees Parlement parten spelen, waarbij ik het overigens eens ben met hetgeen de collega's daarover zeiden. Doet er zich, ten eerste, in uw plannen voor innovatieve voorstellen - die wij met genoegen zullen ontvangen - een neiging tot renationalisatie van het communautair cohesiebeleid voor? Welke toekomst is, ten tweede, Doelstelling 2 beschoren. Dat te weten te komen is namelijk erg belangrijk voor het concurrentievermogen van niet alleen bepaalde regio's maar van heel de Europese markt.
Karin Kadenbach
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zie het als de taak van het Europees Parlement en de Europese Unie om voor de mensen van alle lidstaten de kadervoorwaarden te scheppen voor het bereiken van de hoogst mogelijke kwaliteit van leven in de regio waarin ze leven. Deze voorwaarden vertonen echter grote verschillen tussen de lidstaten. Vandaar de noodzaak van een krachtig en toereikend gefinancierd cohesiebeleid.
Wij verzetten ons krachtig tegen elk voorstel dat ons van de ingeslagen koers afbrengt, en we hebben vandaag gehoord dat voorstellen in die richting al zijn gedaan. We hebben echt geen renationalisering nodig. Wat we nodig hebben zijn steuninstrumenten voor alle Europese regio's, dus niet alleen voor de minder ontwikkelde, maar ook voor die welke al een hoog niveau van ontwikkeling hebben bereikt, omdat we de bereikte resultaten niet op het spel mogen zetten.
We hebben een transparant subsidiesysteem nodig dat gemakkelijk toegankelijk is, maar waarbij ook is verzekerd dat middelen correct en efficiënt worden aangewend. We moeten op Europees niveau denken, maar op regionaal niveau handelen.
Iosif Matula
(RO) Dit debat over de toekomst van het cohesiebeleid na 2013 is zeer nuttig. De verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus in de verschillende regio's van Europa zijn tegenwoordig aanzienlijk en blijven groeien, met name tijdens de crisis.
De regio's in Europa moeten doorgaan met het cohesiebeleid om de beoogde doelstellingen te halen. De ongelijkheden tussen de verschillende regio's moeten sneller en zonder te wachten worden verkleind. Regionale en lokale overheden moeten zeker meer betrokken worden bij het beleid, maar dit moet niet leiden tot het gevoel dat ze geleidelijk worden vergeten en aan hun lot worden overgelaten.
Veel landen in de Europese Unie baseren hun ontwikkelingsinspanningen en nationale economische beleid ook op de doelstellingen van het cohesiebeleid. Mijn land, Roemenië, is eveneens van mening dat het bijzonder nuttig zou zijn om het huidige cohesiebeleid ook na 2013 voort te zetten, waarbij de inspanningen en nationale middelen moeten worden gecombineerd met de middelen uit de Structuurfondsen en gelden op regionaal niveau.
Antigoni Papadopoulou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik ben het ermee eens dat het regionaal beleid een hefboom is voor de bewerkstelliging van meer communautaire samenhang en solidariteit. De huidige wereldwijde economische crisis heeft haar tanden laten zien. Zij heeft talrijke ongelijkheden veroorzaakt en met name de kwetsbare groepen onder druk gezet. Door de crisis is de werkloosheid toegenomen, zijn de ongelijkheden groter geworden en is er sociale onrust ontstaan op nationaal en regionaal vlak.
De huidige economische crisis is echter tevens een uitdaging. Er is een urgente behoefte aan meer communautaire solidariteit en een juist en geïntegreerd cohesiebeleid op Europees en regionaal vlak. Dat beleid moet de prioriteiten hoog houden, de juiste infrastructuur tot stand brengen en zorgen voor nauwere grensoverschrijdende samenwerking via de uitwisseling van goede praktijken.
Wij zeggen 'nee' tegen discriminatie, 'nee' tegen renationalisatie, 'nee' tegen bureaucratie, 'nee' tegen ondoorzichtigheid, 'nee' tegen geheime toewijzing van kredieten en 'nee' tegen afschaffing van Doelstelling 2, waardoor Zuid-Europa en het Middellandse Zeegebied getroffen zouden worden. Wij zeggen 'ja' tegen een eerlijke verdeling van de communautaire middelen, 'ja' tegen betrokkenheid van de lokale overheidsinstanties, 'ja' tegen ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf en 'ja' tegen juiste hervormingen, want hervormingen zijn noodzakelijk om de activiteiten die stroken met de doelstellingen van Europa tot 2020 op correcte manier te kunnen financieren. Tot slot zeggen wij 'ja' tegen een speciale behandeling van ultraperifere gebieden in met name Zuid-Europa en het Middellandse Zeegebied.
Petru Constantin Luhan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de opkomst van bestuur op meerdere niveaus heeft geleid tot een steeds grotere behoefte aan coördinatiemechanismen en -platforms en de lokale autoriteiten moeten vaak sociale verschillen aanpakken die zijn ontstaan door beleid waar ze geen controle over hebben en weinig invloed op kunnen uitoefenen.
Bovendien is het heel moeilijk om een inschatting te maken van de langetermijneffecten van door Europese fondsen gefinancierde projecten en van de invloed van programma's die tegelijkertijd worden uitgevoerd.
Ik zou graag willen weten hoe de Europese Commissie lokale autoriteiten wil steunen bij hun inspanningen voor het creëren van een geïntegreerde en duurzame ontwikkelingsstrategie die is gebaseerd op de behoeften van de gemeenschappen, terwijl er rekening wordt gehouden met behoeften die door externe factoren kunnen worden beïnvloed.
Welke instrumenten zullen door de Europese Commissie voor de lokale autoriteiten worden ontwikkeld?
Czesław Adam Siekierski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, cohesiebeleid is een pijler van ontwikkelingsbeleid. Dit beleid draagt inderdaad het meest bij aan het versterken van de identiteit van regio's en van de lokale gemeenschap. Naar mijn mening bewegen we ons hier te veel naar twee uitersten. Sommigen willen iets te veel in het beleid opnemen, terwijl anderen het te veel willen beperken. De belangrijkste doelstelling van het beleid is vanzelfsprekend duurzame ontwikkeling op uiteenlopende gebieden.
Het cohesiebeleid dient gelijk te zijn voor zowel stedelijke als landelijke gebieden. We moeten niet vergeten dat de Unie, na zo'n omvangrijke uitbreiding, uiterst gedifferentieerd is. Het bieden van gelijke kansen op ontwikkeling is een belangrijke taak. Moderne uitdagingen die we tegelijkertijd het hoofd moeten bieden zijn de bestrijding van de economische crisis, de ongunstige demografische ontwikkeling en, tot slot, klimaatverandering. Eén ding is zeker: het is noodzakelijk het cohesiebeleid voort te zetten en het aan te passen aan de problemen waar we nu mee kampen.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Ik wil aan de woorden van mijn collega toevoegen dat als we het over intelligente steden hebben het van belang is om meer te investeren in energie-efficiëntie van gebouwen met een woonbestemming. 90 procent van de gebouwen die in 2010 bestaan, zijn er nu ook al. Daarom dring ik erop aan dat in het toekomstige cohesiebeleid meer middelen worden toegewezen via het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, zodat het kan worden gebruikt door lidstaten om de energie-efficiëntie in met name woningen te vergroten. Ik ben ook van mening dat we meer moeten investeren in openbaar vervoer, ter ontwikkeling van stedelijke mobiliteit.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, mijn collega's hebben eigenlijk het belangrijkste al gezegd in dit debat en daarom wil ik twee vraagstukken beklemtonen.
Ten eerste is het onaanvaardbaar dat, ofschoon aan de voorwaarden is voldaan en de faciliteiten er zijn, in veel gevallen uiteindelijk geen gebruik wordt gemaakt van ons cohesiebeleid en onze cohesieprogramma's, enkel en alleen omdat er operationele en vooral bureaucratische problemen zijn. Dus hoe eenvoudiger we onze procedures en ons beleid houden hoe dichter wij in de buurt komen van het beoogde doel, te weten cohesie in Europa.
Ten tweede is gezegd dat wij ons hoe dan ook naar de uitgang begeven van de economische crisis, waar Europa en de hele wereld momenteel mee te kampen hebben. Ik geef u op een briefje dat als wij optimistisch willen kunnen zijn, wij steun moeten bieden aan de regio's met de grootste behoeften en vooral aan, als ik dat zo mag zeggen - en misschien kan de Commissie mij daarop antwoorden - de meest hulpbehoevende maatschappelijke groepen, en dan heb ik het voornamelijk over jongeren.
Dat is ons fundamenteel standpunt en dat is vooral het standpunt van onze fractie ten aanzien van de sociale markteconomie. Alleen op die manier kunnen wij de toekomst met vertrouwen tegemoetzien.
Paweł Samecki
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zal het cohesiebeleid zonder enige twijfel nauw betrokken worden bij de verwezenlijking van de EU 2020-strategie.
De EU 2020-strategie zal een antwoord bieden op tal van mondiale uitdagingen en het cohesiebeleid zal één van de belangrijkste fundamentele instrumenten van de Europese Unie en de lidstaten zijn om deze uitdagingen het hoofd te bieden. Daarom is de bezorgdheid dat het cohesiebeleid los zal staan van de uitvoering van de algemene EU-strategie ongegrond.
Ten tweede heeft de Commissie in dit stadium geen duidelijk antwoord op veel van de vragen en kwesties die de geachte afgevaardigden hebben opgeworpen, zoals met betrekking tot de geografische dekking, de dekking of het bestaan van Doelstelling 2-regio's, de passende financieringsbasis, overgangsregelingen of de status van afzonderlijke groepen of regio's.
Ik erken dit, maar er wordt voortdurend hevig gedebatteerd tussen de diensten van de Commissie en tussen de regeringsdeskundigen van de lidstaten en de Commissie. Deze debatten zullen leiden tot de voorbereiding van een volledig uitgewerkt standpunt van de Commissie in het najaar van 2010.
In de loop van de komende maanden moet er een passend antwoord van de Commissie komen op de hier naar voren gebrachte vragen en problemen.
Ten slotte wil ik alle afgevaardigden voor hun vragen en suggesties bedanken. Deze bevestigen het belang van het cohesiebeleid als instrument voor langetermijninvesteringen in gebieden die nodig zijn voor de opbouw van het groeipotentieel van Europese regio's en lidstaten. Ik neem uw interessante en waardevolle commentaar mee terug naar Brussel, en ik zal mijn collega's bij de diensten van de Commissie en mijn opvolger hiervan verslag doen.
De Commissie wil de komende maanden de discussies met het Parlement over de vorm van het toekomstige cohesiebeleid voortzetten.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Lívia Járóka  
schriftelijk. - (HU) Dames en heren, het debat over de toekomst van het cohesiebeleid is van cruciaal belang. Aangezien het hier gaat om horizontaal beleid waarmee meer dan een derde van de EU-begroting wordt herverdeeld, is het succes van de verwezenlijking van de cohesiedoeleinden van bepalende invloed op de toekomst van ons continent. In het begin heeft het cohesiebeleid spectaculaire successen geboekt in de EU-15, maar in de nieuwe lidstaten die door diepe armoede worden getroffen, is intensiever ingrijpen noodzakelijk. De situatie wordt bovendien verder bemoeilijkt door nieuwe en dominante uitdagingen, zoals klimaatverandering, demografische achteruitgang of de mondiale economische recessie. In de toekomst moeten we daarom de aanpak van de territoriale verschillen in sociale en economische indicatoren in een veel effectiever en flexibeler kader vatten. We moeten een sterke nadruk leggen op de ontwikkeling van de meest achtergebleven regio's, vooral de kleine regio's die met nog ernstigere achterstand kampen dan hun omgeving en onder het regionale gemiddelde presteren. Met het oog hierop moet worden nagedacht over de toewijzing van middelen op Europees niveau, die uitdrukkelijk gericht zijn op de egalisering van de plannings- en statistische eenheden LAU 1 (voorheen NUTS 4), en over het gebruik van deze middelen, waarover de kleine regio's in kwestie, eventueel in een samenwerkingsverband, kunnen beslissen. Verder moet de coördinatie met de rest van het communautaire beleid worden verbeterd, moeten de obstakels tussen de fondsen worden opgeheven zodat een zo groot mogelijke allocatie van de fondsen kan worden bereikt, en moeten de regels voor uitvoering aanzienlijk worden vereenvoudigd. Daarnaast moet prioriteit worden gegeven aan investeringen in verband met onderwijs en beroepsopleidingen alsmede duurzame werkgelegenheid, en de uitvoering van complexe programma's die zijn afgestemd op de individuele behoeften van de kleine regio's.
Richard Seeber  
Het Europa van de regio's is een beginsel waarover de lidstaten het al lang geleden eens zijn geworden. Met het "Cohesiebeleid na 2013” moet de visie die aan dat beginsel ten grondslag ligt verder worden gerealiseerd. Een goede aanpak hiervoor is het nastreven van territoriale cohesie als een doel op zich. In deze context speelt ook interregionale samenwerking een belangrijke rol. De afgelopen decennia zijn op het terrein van interregionale samenwerking enkele belangrijke successen geboekt. De verschillende EU-projecten op dit terrein maken 'Europa' voor burgers tastbaar en stellen de regio's in de gelegenheid binnen zekere grenzen een eigen Europees beleid te voeren. Toch is er voor de toekomst nog werk te doen. Zo vereist interregionale samenwerking een effectieve coördinatie om de verschillende structuren van de deelnemende landen op elkaar af te stemmen. Andere belangrijke mijlpalen voor het regionaal beleid in de komende jaren zijn het additionaliteitsbeginsel bij de financiering van projecten, sectoroverschrijdende samenwerking en conditionaliteit. Om te bereiken dat de steun aankomt waar hij nodig is, moeten projecten duidelijke en specifieke doelstellingen hebben. Ook zorgvuldige langetermijnplanning zorgt naar mijn mening voor een toegevoegde waarde en voorkomt een verspilling van schaarse middelen.
Tomasz Piotr Poręba  
Ik vrees dat de door de Commissie ingediende bepalingen - met name die welke betrekking hebben op de schrapping van Doelstelling 2 en de afschaffing van het regionale aspect van het cohesiebeleid ten gunste van een sectorale benadering - mogelijk een terugkeer inhouden naar het concept van een Europa van twee snelheden, en de afstand tussen het oude en het nieuwe Europa in economische en maatschappelijke zin vergroten. Met een dergelijk model wordt afstand genomen van de integratie van alle 27 lidstaten en van het idee van solidariteit zoals vastgelegd in artikel 3 van het Verdrag van Lissabon. Dat idee ligt ongetwijfeld ten grondslag aan het gehele cohesiebeleid, dat gericht is op het creëren van gelijke kansen en het uitbannen van de verschillen tussen regio's.
Het voorstel van de Commissie om een sterkere nadruk te leggen op onderzoek en de ontwikkeling van nieuwe technologieën moet geprezen worden. Dit is de richting waarin Europa moet gaan. Als we hiervoor kiezen, moeten we echter niet die regio's en landen vergeten waar een verhoging van de levensstandaard tot het EU-gemiddelde van wezenlijk belang is. Vergeet alstublieft niet dat er tussen de rijkste en armste gebieden van de EU een meer dan elf keer zo groot verschil in welvaart bestaat. Het uitbannen van deze verschillen moet het belangrijkste beginsel van het cohesiebeleid van de EU blijven.
Op dit moment wordt een nieuwe versie van het document opgesteld. Ik hoop dat de Commissie in de nieuwe versie rekening zal houden met datgene wat vandaag tijdens het debat gezegd is, en wat in verschillende delen van de Europese Unie en op verschillende niveaus - door plaatselijke overheden, regeringen, verenigingen en niet-gouvernementele organisaties - gezegd wordt. Een goed regionaal beleid kan enkel in nauwe samenwerking met de regio's tot stand worden gebracht.
(De vergadering wordt om 11.05 uur onderbroken en om 11.30 uur hervat)
De Voorzitter
Ik heb een mededeling aangaande een vrouw die ons in het Europees Parlement jarenlang van dienst is geweest - mevrouw Birgitte Stensballe. Zij gaat ons helaas verlaten en zal op 1 januari 2010 met pensioen gaan.
(Het Parlement geeft mevrouw Stensballe een staande ovatie)
