2. Wenezuela, w szczególności sprawa Marii Lourdes Afiuni
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad siedmioma projektami rezolucji w sprawie Wenezueli, w szczególności w sprawie Marii Lourdes Afiuni.
Santiago Fisas Ayxela
autor. - (ES) Pani przewodnicząca! Judge Afiuni udzieliła warunkowego zwolnienia z więzienia Eligio Cedeño zgodnie z prawem wenezuelskim oraz z opinią grupy roboczej ONZ ds. arbitralnego aresztowania. Doprowadziło to do jej osadzenia w najściślej strzeżonym więzieniu, w warunkach zagrażających jej życiu. Prezydent Chávez publicznie zwrócił się do prokuratora o zastosowanie najwyższego wymiaru kary, nalegając nawet na Zgromadzenie Narodowe, żeby przyjęło nową ustawę zaostrzającą wyroki za tego rodzaju postępowanie do najwyższego wymiaru kary, która to ustawa miałaby być stosowana wstecz.
Amnesty International oraz Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka wyrazili ogromne zaniepokojenie tą sprawą.
Panie i panowie! To nie jest odosobniony przypadek. Wręcz przeciwnie, dowodzi on jednowładczego i dyktatorskiego reżimu, który przeprowadzając pozornie demokratyczne wybory, w którym zamyka się opozycyjne media, zarządza konfiskatę i aresztuje politycznych oponentów, nie przestrzegając praw człowieka i praworządności.
W związku z tym zażądaliśmy natychmiastowego uwolnienia sędzi Afiuni.
Renate Weber
autorka. - Pani przewodnicząca! Ponownie omawiamy w tym Parlamencie sytuację w Wenezueli i to nie dlatego, że chcemy, ale musimy.
Od czasu naszej ostatniej rezolucji nic się nie poprawiło; wręcz przeciwnie. Sama idea praworządności ginie w obliczu wielkiej presji wywieranej na sędziów i wymiar sprawiedliwości, a to z kolei niekorzystnie wpływa na wykonywanie licznych praw człowieka, począwszy od wolności wyrażania opinii, zwłaszcza wolności mediów, a skończywszy na mieniu prywatnym.
W artykule 26 konstytucji Wenezueli wyraźnie stwierdza się, że sądownictwo powinno być autonomiczne i niezależne oraz że prezydent Republiki Wenezueli ma gwarantować niezależność sądownictwa. Prezydent Hugo jednak coraz częściej w wystąpieniach publicznych po prostu dyktuje prokuratorom i sędziom, jak mają postępować i jakie wydawać decyzje.
Kilku sędziów stało się ofiarami takiego postępowania prezydenta. Niektórych usunięto ze stanowisk, a jeszcze inni opuścili kraj. Sprawa sędzi Marii Lourdes Afiuni to tylko najaktualniejszy i najbardziej ewidentny przypadek więzienia sędziego za podjętą przez niego decyzję. Jak sędziowie zajmujący się jej sprawą mogliby podejmować niezależne decyzje, skoro prezydent kraju, zamiast poczekać na rozprawę i analizę materiału dowodowego przez wymiar sprawiedliwości, publicznie ogłasza sędzię Afiuni oprawczynią i apeluje o najwyższy wymiar kary?
Maria Lourdes Afiuni spędziła ostatnie siedem miesięcy w miejscu, w którym zagrożona jest jej integralność psychiczna, a nawet życie. Jest ona osadzona z ponad dwudziestoma współwięźniarkami, które przez lata skazywała za bardzo poważne przestępstwa. Bez wątpienia uczyniono tak, aby ją upokorzyć i nastraszyć.
Z uwagi na fakt, że nie oczekuję zbyt wiele od wenezuelskich sądów, apeluję, aby wezwać prezydenta Chaveza do jej uwolnienia.
(ES) Panie prezydencie Chávez! Sędzia Afiuni musi zostać natychmiast uwolniona. Należy niezwłocznie przeprowadzić uczciwy proces, dając jej wszelkie prawo do obrony przed oskarżeniami prokuratora. To nie będzie jedynie gest uczciwości z pańskiej strony, ale też wspaniały gest humanitarny.
Véronique De Keyser
Pani przewodnicząca! Czy sprawa Marii Lourdes Afiuni w Wenezueli to sprawa numer jeden, jeśli chodzi o walkę z korupcją, którą podaje się jako wersję oficjalną, czy też sprawa prześladowania politycznych przeciwników, zgodnie z wersją podawaną przez New York Times według doniesień korespondenta tej gazety - Simona Romero?
Problemem tym niewątpliwie trzeba się zająć, gdyż obie wersje są związane z twardą polityką reżimu. Moja grupa jednak wycofała się z kompromisu i jest gotowa przedstawić własną rezolucję. Panie i panowie! Uważam, że chcieli państwo przesadzić i nie chcę, aby tę sprawę, którą według mnie należy wyjaśnić, wykorzystywać do krytykowania całego ustroju wenezuelskiego, co usiłują państwo uczynić.
Jakie istnieje ryzyko w tym przypadku? Stosując procedurę nadzwyczajną, sędzia Afiuni uwolniła bankiera oskarżonego o kradzież 27 milionów dolarów z agencji państwowej za sprawą fałszywej umowy o import. Po uwolnieniu go została aresztowana i osadzona w więzieniu. To prawda, że przetrzymuje się ją w strasznych warunkach, takich jak te panujące we wszystkich więzieniach w Wenezueli. Nie prowadzimy tu jednak debaty w trybie pilnym na temat więzień. W związku z tym nie można powiedzieć o pani sędzi, że jest działaczką na rzecz praw człowieka - nigdy nie wypowiedziała się w tej kwestii.
Tak samo jak państwo, ja również apeluję o uczciwy i szybki proces i powiązane prawo do obrony, o dalszą walkę z korupcją w aparacie wymiaru sprawiedliwości oraz zdecydowane oddzielenie polityki od wymiaru sprawiedliwości. Zgadzam się z państwem w tych kwestiach, ale nie mogę się zgodzić z całą resztą.
Raül Romeva i Rueda
autor. - (ES) Pani przewodnicząca! Podzielam zdanie pani De Keyser. Kiedy zwrócono się do nas kilka dni temu o przeprowadzenie w tej sprawie debaty w trybie pilnym uznałem, że szczególny przypadek sędzi Afiuni zasługuje na uwagę. Być może nie w formie rezolucji nadzwyczajnej. Być może w formie pisma, pod którym mogłyby się podpisać różne państwa członkowskie i w którym wyrazilibyśmy nasze obawy i precyzyjnie określili żądania - lub raczej to, co powinniśmy i co mamy jeszcze uczynić - w zakresie przestrzegania prawnych gwarancji w odniesieniu do wszystkich procesów, w tym w sprawie sędzi Afiuni.
Takie były zamierzenia i zgodnie z nimi nasza grupa również przedstawiła projekt rezolucji, w którym zamieszczamy kilka punktów pokrywających się z niektórymi wyrażonymi opiniami i które moim zdaniem trzeba przywołać.
W trakcie całej procedury stwierdziliśmy jednak, że nie dotyczy ona tyle rezolucji w konkretnej sprawie łamania praw człowieka czy konkretnej sytuacji pani sędzi, ale zarzutów wysuwanych przez wenezuelską opozycję.
Nikt nie zwrócił uwagi na rychłe wybory. Ponadto nikt nie zwrócił uwagi, że przedmiotowa rezolucja będzie wykorzystana do celów politycznych - politycznych! - w Wenezueli!
Mam bardzo jasno określony negatywny stosunek do pana Cháveza i wykazuje wobec niego całkowity brak politycznej sympatii. Nie chcę jednak, aby Parlament Europejski wykorzystywano do celów kampanii na rzecz opozycji, która w tym przypadku wykorzystuje pojedynczy przypadek do podważenia wiarygodności całej polityki, z jaką można się mniej lub więcej zgadzać, ale która zawsze wymaga politycznej debaty. Dzisiaj nie prowadzimy debaty, którą może trzeba odbyć w innym kontekście, ale nie dzisiaj, nie tu i teraz.
Rezolucję w sprawie łamania praw człowieka, demokracji i praworządności cechuje bardzo szczególny mandat i bardzo określony cel, natomiast państwo poświęcili wiele czasu, aby wykorzystać tę przestrzeń do innych celów, które nie mają żadnego związku z poszczególnymi doniesieniami na temat łamania praw człowieka. Wydaje mi się, że wszystkie grupy w tej Izbie potrzebują czasu, aby się nad tym zastanowić, w imię praw człowieka.
Charles Tannock
autor. - Pani przewodnicząca! Prosta demagogia prezydenta Wenezueli Hugo Cháveza wydaje się nie znać granic. Teraz wycelował w niezależność wymiaru sprawiedliwości, który jest kolejną przeszkodą do objęcia przez niego absolutnej władzy. Aresztowanie i więzienie sędzi Maríi Lourdes Afiuni Mora to z jego strony najbardziej jak dotąd bezczelna i cyniczna próba stłumienia obywateli o innych zapatrywaniach i oddzielenia władzy od praworządności.
Nie wiem, jak pani sędzia może liczyć na uczciwy proces. Chávez określił ją już jako oprawcę, oskarżając o przyjęcie łapówki i powiedział, że powinna zostać pozbawiona wolności na 30 lat. Powiedział też, że Simón Bolívar zastrzeliłby ją - było to skrajnie podżegające oświadczenie coraz bardziej dyktatorskiego reżimu Cháveza i moim zdaniem również lekkomyślna zachęta do przemocy.
Jak dotąd Chávez w dużym stopniu unika oskarżeń dotyczących takiego postępowania z uwagi na jego histerycznie krytyczną postawę wobec USA i dlatego cieszy się popularnością wśród lewicy w Europie i w tej Izbie. Ten paradoks podważa zbiorowe dążenia UE do nagłośnienia niepokojących tendencji do urzeczywistnienia totalitaryzmu w Wenezueli.
(Oklaski)
Bernd Posselt
(DE) (Pytanie do posła Romevy i Ruedy, zadane przez podniesienie niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu) Pani przewodnicząca! Chciałbym zapytać posła Romevę, czy wie, że zgodnie z Regulaminem przedmiotem tej debaty są nie tylko prawa człowieka, ale też demokracja i praworządność. Oprócz tego, to czy wie, że pan Chávez stanowi zagrożenie dla demokracji i praworządności?
Raül Romeva i Rueda
Panie Posselt! To sprawa priorytetów. Dwa miesiące temu odbyliśmy tu szczegółową debatę na ten temat w kontekście nadzwyczajnej rezolucji w sprawie Wenezueli. Dokładnie chodzi mi o to, że powinniśmy zachować jasność w kwestii znaczenia sprawy i priorytetów. Jeżeli potrzebujemy debaty w Komisji Spraw Zagranicznych, to ją przeprowadźmy, ale nie powinniśmy wykorzystywać tej sesji na coś, co nie ma nic wspólnego z zasadniczymi, konkretnymi i aktualnymi doniesieniami o przypadkach łamania praw człowieka.
Joe Higgins
autor. - Pani przewodnicząca! Przedmiotowa rezolucja dotycząca praw człowieka w Wenezueli ujawnia masową hipokryzję prawicowych partii w tym Parlamencie. Faktyczny porządek obrad nie polega tu na obronie praw człowieka, ale w rzeczywistości jest ukierunkowany na zniszczenie rządu Hugo Cháveza w Wenezueli i na udzieleniu pomocy prawicowej biznesowej opozycji w Wenezueli, która to opozycja nadal kontroluje ogromną część prywatnych mediów i przemysłu oraz nieruchomości, skupiając tych, którzy dziesięć lat temu usiłowali dokonać zamachu stanu.
Rząd Cháveza wdrożył pewne postępowe działania, które poprawiły życie większości zubożałych grup społecznych, ale wiązało się to z tym, że Chávez sprzeciwił się neoliberalnej polityce gospodarczej, jaką Unia Europejska i Stany Zjednoczone forsowały w wielu krajach Ameryki Łacińskiej: polityce ukierunkowanej na deregulację, liberalizację i prywatyzację ich gospodarek, z której przede wszystkim czerpią korzyści duże korporacje międzynarodowe mające siedziby w UE i Stanach Zjednoczonych. To leży u podstaw prowadzonej teraz kampanii oczerniania.
Apeluję o godne traktowanie sędzi Afiuni i wszystkich więźniów w Wenezueli, jak też o poddanie ich nienagannie uczciwym procesom. Ja i moi koledzy socjaliści w Wenezueli, na przykład z partii Socialismo Revolucionario, nie mamy dużych problemów z niektórymi aspektami polityki Cháveza: rosnące tendencje do biurokratyzacji i stalinowska tendencja do znieważania i kompromitowania opozycji pochodzącej z lewicy i z ruchu robotniczego w Wenezueli. Chcemy, aby podstawowe zasoby w Wenezueli były własnością publiczną, ale w ramach prawdziwego systemu demokratycznej kontroli i zarządzania w rękach pracowników, co zapewni wystarczający dobrobyt i będzie służyło zmianie warunków życia większości obywateli Wenezueli, kładąc tym samym kres straszliwym problemom takim jak ubóstwo i przestępczość, ale też zapewniając wszystkim pełne demokratyczne prawa społeczne i prawa człowieka.
Bogusław Sonik
Pani przewodnicząca! Często na tej sali zadajemy sobie sami pytanie i zadawane nam jest ono również w naszych okręgach wyborczych: jak skuteczna jest wasza działalność w dziedzinie obrony praw człowieka? Słuchając kolegi komunisty, który mówi, że tutaj dzięki tym wystąpieniom może nastąpić obalenie reżimu, jestem szczęśliwy i chciałbym, aby reżimy dyktatorskie na Białorusi, w Zimbabwe i wszędzie tam, gdzie ludzie cierpią pod reżimami dyktatorskimi, upadały pod wpływem głosów na tej sali.
Smutkiem również napawa mnie postawa pani De Keyser i kolegi Romeva i Rueda. Dwa miesiące temu mówiliście to samo, że nie ta sala, nie ten czas na dyskutowanie o Wenezueli. Jest czas i jest miejsce, i trzeba bronić tych ludzi niezależnie od różnych sympatii politycznych. Prezydent Chavez oraz podporządkowana mu aparatura nieprzerwanie dopuszczają się licznych aktów politycznego prześladowania i nękania przedstawicieli opozycji demokratycznej. W tym kontekście, domagając się uwolnienia pani sędzi Afiuni, zwracam się z apelem do wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o wystosowanie - już kończę - do władz wenezuelskich petycji, w której zostaną wyrażone obawy Unii Europejskiej w związku z łamaniem praw człowieka, zasad demokracji i praworządności w tym kraju.
Anneli Jäätteenmäki
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Cieszę się, że Parlament Europejski włączył do porządku obrad sprawę sędzi Afiuni i opowiada się przeciwko łamaniu praw człowieka w Wenezueli.
Ponadto apeluję do rządu Wenezueli, aby szanował swoich obywateli oraz przestrzegał międzynarodowych kart dotyczących praw człowieka, podejmując faktyczne działania na rzecz demokracji, w której przestrzegano by praw człowieka i praworządności.
Sprawa sędzi Afiuni w przykry sposób przypomina nam o negatywnym stosunku Wenezueli do praw człowieka. Zatrzymanie sędzi Afiuni to pogwałcenie jej podstawowych praw osobistych i bardzo poważne zagrożenie dla niezawisłości władzy sądowniczej.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Pani przewodnicząca! Przy poprzedniej okazji sześć miesięcy temu omawialiśmy dalszą erozję demokracji w Wenezueli. Szczególnie widoczną i alarmującą zmianą są ataki rządu na prasę i wolność Internetu oraz likwidacja gazet, kanałów radiowych, witryn internetowych i stacji telewizyjnych. Prawdopodobnie nie znamy wszystkich faktów, ale tak czy inaczej musimy przyjrzeć się problemom i zasadom wiążącym się z tą sytuacją. Szykanując otwarcie sędzię Afiuni, prezydent Chávez przyjął rolę atakującego niezależność wymiaru sprawiedliwości, mimo że jako pierwszy powinien jej bronić.
Oddzielenie władzy to podstawa demokracji i państwa konstytucyjnego, a wolność mediów ma zasadnicze znaczenie dla demokracji i poszanowania podstawowych wolności. Swobodne publiczne wyrażanie opinii i idei to gwarancja uczestnictwa w demokratycznym procesie, umożliwiająca wolne i uczciwe wybory oraz dobre sprawowanie rządów. Mam nadzieję, że pogląd ten podzielają wszyscy zebrani.
Monica Luisa Macovei
Pani przewodnicząca! Demokracja w Wenezueli jest zagrożona i chciałabym wspomnieć jeszcze o jednej sprawie, która dotyczy ograniczania przez rząd wolności wyrażania opinii oraz jego kontroli nad społeczeństwem obywatelskim.
Jedną z ostatnich sytuacji, która dotyczyła całego regionu, była podjęta przez Wenezuelę w czerwcu 2010 roku próba zmiany projektu rezolucji w sprawie uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego w Organizacji Państw Amerykańskich. Wenezuela chciała, by uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego podlegało prawu krajowemu. To zły precedens. Podobną klauzulę w Traktacie o Amerykańskiej Konwencji przeciwko Korupcji Wenezuela wykorzystała, aby powstrzymać organizacje pozarządowe od zgłaszania przypadków korupcji w tym kraju.
Komisja i Rada muszą zdecydowanie i otwarcie wspierać społeczeństwo obywatelskie w Wenezueli, bardzo uważnie przyglądając się nadchodzącym wyborom parlamentarnym. Legitymacja kolejnego parlamentu ma zasadnicze znaczenie w tych czasach zanikającej demokracji. Na koniec chcę się podpisać pod wezwaniem do uwolnienia sędzi.
Corina Creţu
(RO) Chciałabym powtórzyć, że ochrona praw człowieka zawsze była i jest dla nas priorytetem. Dlatego to normalne, że martwi nas sposób prowadzenia takich procesów i system zatrzymań.
Uważam, że musimy dążyć do zapewnienia procesów uczciwych, przejrzystych i spełniających podstawowe normy praworządności. Tym samym nie sądzę jednak, że powinniśmy wykorzystywać takie sprawy, z którymi często nie jesteśmy dobrze zaznajomieni, jako pretekst do wewnętrznej walki politycznej.
Miroslav Mikolášik
(SK) Do wściekłości doprowadza mnie sposób, w jaki prezydent Chávez sprawuje rządy w Wenezueli. Jego lewicujący styl przypomina najgorsze rządy komunistyczne we wschodniej i środkowej Europie w okresie przed upadkiem muru berlińskiego.
Maria Lourdes Afiuni została niesłusznie osadzona w więzieniu, z pogwałceniem jej podstawowych praw i wolności do podejmowania decyzji jako sędziego. Oczywiste jest w tym przypadku, że wymiar sprawiedliwości nie jest niezależny, a Wenezuela i Chávez kpią sobie z demokracji.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Pani przewodnicząca! Nie po raz pierwszy i obawiam się, że nie ostatni mówię o Wenezueli i przypadkach łamania praw człowieka w tym pięknym kraju.
W moim poprzednim wystąpieniu poruszyłem sprawę dziennikarzy. Dzisiaj chcę się odnieść do sprawy sędzi Afiuni i jak zawsze do zwykłych Wenezuelczyków, którzy chcą tylko pokoju i wolności, tak jak tysiące żyjących tam kanarków. Ludzie ci chcą chronić swojej ziemi i swoich spraw bez codziennego poczucia niepewności co do jutra.
Wenezuela była dla wielu schronieniem. Niestety, ale dzisiaj jest to kraj, w którym wolność wyrażania opinii i inne prawa to jedynie wspomnienia. Rozmawiamy tu dzisiaj o prawach człowieka i o tym, który je łamie. Udzielmy stąd wsparcia sędzi Afiuni i wszystkim, którzy żyją w Wenezueli, wyrażając również naszą nadzieję, że któregoś dnia zapanuje w tym kraju prawdziwa wolność polityczna.
Kristalina Georgieva
komisarz. - Pani przewodnicząca! UE uważnie śledzi sytuację w Wenezueli. Chciałabym poinformować, że podzielamy wyrażone tu obawy co do okoliczności aresztowania sędzi Maríi Lourdes Afiuni oraz wydanych później przez władze Wenezueli oświadczeń dotyczących jej zatrzymania.
Koniecznie należy zwrócić uwagę na fakt, że Specjalny Sprawozdawca ONZ ds. Niezależności Sędziów i Pełnomocników Procesowych oraz grupa robocza ONZ ds. arbitralnego aresztowania sklasyfikowali aresztowanie sędzi Maríi Lourdes Afiuni jako bardzo niepokojący akt naruszenia niezawisłości sądów. Eksperci ONZ posunęli się dalej, stwierdzając że odwet za wykonywanie konstytucyjnie przypisanych funkcji oraz wywołanie atmosfery strachu wśród sędziów i pełnomocników procesowych miały jedynie na celu podważyć praworządność i sprawiedliwość, nakazującą natychmiast i bezwarunkowo uwolnić sędzię Afiuni. Międzyamerykańska Komisja ds. Praw Człowieka wydała środek ochronny na rzecz sędzi Maríi Lourdes Afiuni, podkreślając obowiązek chronienia jej życia i integralności psychicznej oraz konieczność przeniesienia jej w bezpieczne miejsce. Chociaż władze Wenezueli poinformowały, że została ona oddzielona od pozostałych więźniów, o czym tu wspominano, to nadal pozostaje za murami INOF (Instituto Nacional de Orientación Femenina), gdzie wśród więźniów mogą znajdować się osoby, które uprzednio skazała.
W kontekście naszego dialogu w władzami Wenezueli zawsze podkreślaliśmy znaczenie całkowitego wywiązywania się ze zobowiązań międzynarodowych oraz zobowiązań dotyczących praw człowieka, w tym wolności wyrażania opinii, poszanowania praworządności, a zwłaszcza niezawisłości sądów. Sprawy te stanowczo podniesiono w kontekście naszego dialogu z władzami Wenezueli i chociaż władze te argumentowały, że omawiane zatrzymanie nastąpiło zgodnie z wenezuelskim ustawodawstwem, to odczuwaliśmy ogromny niepokój w tej sprawie, opierając się na opiniach ONZ i Międzyamerykańskiej Komisji ds. Praw Człowieka.
Uważnie śledzimy ponownie wyłaniające się w tym kraju tendencje do polaryzacji politycznej. Wrześniowe ustawowe wybory postrzegane są jako przełomowy moment dla przyszłości tego kraju i czas, aby UE podkreśliła znaczenie przeprowadzenia tych wyborów w sposób pokojowy, przejrzysty i w pełni demokratyczny. Chciałabym skorzystać z okazji i podkreślić, że UE zachęca wszystkie podmioty do zaangażowania się w proces wyborczy w duchu tolerancji, obywatelskiej szlachetności i poszanowania pluralizmu poglądów.
Będziemy bacznie śledzić rozwój wypadków w Wenezueli w tym kontekście, wywiązując się z naszego zobowiązania do wspierania i umacniania demokracji oraz propagowania praw człowieka i podstawowych wolności na całym świecie, w tym także w Wenezueli.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się niebawem.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Cristian Dan Preda  
Sprawa Marii Lourdes Afiuni przeraża każdego, kto broni demokratycznych wartości. Uwydatnia ona fakt, że praworządność w Wenezueli to tylko nic nieznaczące pojęcie. Upolitycznienie wymiaru sprawiedliwości nasiliło się od kiedy do władzy doszedł Hugo Chávez. Władze sądowe na ogół nie ośmielają się wypowiadać przeciwko rządowi. Kiedy sytuacja taka ma miejsce, konsekwencje są drastyczne. To niedopuszczalne, aby sędzia wykonująca jedynie swój obowiązek zagwarantowania obywatelom praw podstawowych była poddawana takim represjom. Rząd Wenezueli musi szybko uwolnić sędzię Afiuni i powstrzymać ataki na niezawisłość wymiaru sprawiedliwości.
Jednocześnie musimy postawić tę sprawę w kontekście wrześniowych wyborów parlamentarnych. Trzeba położyć kres praktyce traktowania za nielegalne działań ukierunkowanych na krytykę rządu oraz wszystkim próbom ograniczenia wolności wyrażania opinii i wolności prasy. Autorytarne zapędy reżimu Cháveza są skrajnie niepokojące i uważam, że nie możemy bać się o tym mówić.
