Adopcja międzynarodowa w Unii Europejskiej (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata w sprawie pytania ustnego skierowanego do Komisji przez panią poseł Angelilli w sprawie adopcji międzynarodowej w Unii Europejskiej - B7-0670/2010).
Roberta Angelilli
autorka - (IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Na przestrzeni lat wspólnie z wieloma moimi koleżankami i kolegami posłami zdaliśmy sobie sprawę z problemu porzuconych dzieci, sierot i dzieci ulicy. Wśród stowarzyszeń, które się ze mną skontaktowały, jest organizacja Amici dell'adozione.
Jest wiele adoptowanych dzieci, nie tylko w krajach rozwijających się, ale również w Europie. Są to dzieci, które stają się niewidzialne i kończą w błędnym kole ubóstwa i wykluczenia społecznego, lub też, co gorsza, są wykorzystywane przez zorganizowane grupy przestępcze do żebrania, nielegalnej pracy, prostytucji, handlu organami lub nielegalnych adopcji. Często dzieci te przeżywają swoją młodość, kursując między pracownikami socjalnymi a domami dziecka.
Musimy zagwarantować tym dzieciom prawo do bycia adoptowanym i prawo do posiadania rodziny. W placówkach opieki dziecko powinno spędzać jak najmniej czasu. Oczywiście celem adopcji jest dbanie o najlepszy interes dziecka, tak więc możliwość adopcji należy zapewniać ostrożnie, pod wnikliwym nadzorem właściwych organów krajowych. Jeżeli jednak istnieją odpowiednie warunki, dzieci mają prawo do bycia adoptowanymi, przede wszystkim we własnym kraju, ale również w innym kraju, w obrębie terytorium Unii Europejskiej.
Wiem, że Komisja zdaje sobie z tego sprawę, nawet jeżeli kwestia ta mieści się tylko i wyłącznie w zakresie kompetencji krajowych. Jednak jakaś współpraca między Komisją a państwami członkowskimi byłaby pożądana, tak by możliwe było zapewnienie dobrych praktyk i strategii mogących zagwarantować najwyższą przejrzystość i zapobiec ewentualnym nielegalnym i przypadkowym adopcjom, ale również zapewnienie maksymalnego poziomu współpracy ze strony państw członkowskich na rzecz zagwarantowania prawa do adopcji i zapobiegania pozostawianiu dzieci na pastwę losu, albo - jak już wspomniałam wcześniej - porzucaniu ich w placówkach opieki.
Kristalina Georgieva
komisarz - Panie Przewodniczący! Dziękuję za poruszenie tej ważnej kwestii. Ochrona i wspieranie praw dzieci jest dla Komisji priorytetem, szczególnie od opublikowania komunikatu z 2006 roku zatytułowanego "W kierunku strategii UE na rzecz praw dziecka”. Strategia w sprawie praw dziecka skupia się na prawach podstawowych dzieci, w tym na ochronie najwyższego dobra dziecka zapisanego w europejskiej karcie praw podstawowych.
Komisja jest zdecydowana zapewnić, by wszystkie prawa podstawowe określone w karcie były należycie respektowane w ramach wszystkich unijnych działań, zarówno legislacyjnych, jak i pozalegislacyjnych. Praktyka ta zostanie utrwalona i rozszerzona w następnym komunikacie w sprawie praw dziecka, który Komisja opublikuje w tym roku. Począwszy od bieżącego roku, czyli 2011, Komisja będzie również składała roczne sprawozdania z postępów we wcielaniu w życie zapisów unijnej karty praw podstawowych.
Musimy pamiętać, że postanowienia karty są wiążące dla instytucji i organów Unii, z zastrzeżeniem zasady pomocniczości, a także dla państw członkowskich, tylko w kontekście stosowania przez nie unijnego prawa. Musimy zatem pamiętać, że obecnie nie istnieje żadne unijne prawodawstwo w sprawie adopcji. Temat adopcji jest regulowany przez konwencję haską z 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego, a także przez przepisy krajowe. Wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji, ale nie Unia. Celem tego dokumentu jest wdrożenie art. 21 unijnej konwencji w sprawie praw dziecka poprzez ustanowienie gwarancji zapewniających, by adopcje międzynarodowe odbywały się z uwzględnieniem najlepszego interesu dziecka i w poszanowaniu praw podstawowych dziecka.
Jeżeli chodzi o działania międzynarodowe, Komisja popiera przystępowanie krajów trzecich do konwencji haskiej z 1993 roku o przysposobieniu międzynarodowym, a także uczestnictwo tych krajów w odpowiednich spotkaniach umawiających się stron, które pozwala im na lepsze stosowanie jej postanowień. Komisja nie uważa, by konieczne były szczegółowe zasady dotyczące adopcji wewnątrzunijnej, ponieważ wszystkie 27 państw członkowskich podpisało konwencję haską. A zatem Komisja bacznie śledzi kwestię adopcji międzynarodowej w Unii Europejskiej, zważywszy na związki między adopcją a prawami dzieci. Komisja podjęła działania, by sprawdzić, jak poszczególne kraje realizują zapisy konwencji o przysposobieniu, i w listopadzie 2009 roku stworzyła forum wymiany poglądów w tej sprawie.
W zielonej księdze Komisji w sprawie swobodnego przepływu dokumentów urzędowych, opublikowanej 14 grudnia 2010 r., poruszono problem braku wzajemnego uznawania decyzji adopcyjnych jako aktów stanu cywilnego między państwami członkowskimi oraz jego wpływu na swobodę przemieszczania się unijnych obywateli. To konkretny krok, który jest odpowiedzią na zadane dziś pytanie.
Salvatore Iacolino
w imieniu grupy PPE - (IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Nie ma wątpliwości, że problem adopcji międzynarodowej jest szczególnie ważny, i pani poseł Angelilli słusznie zwróciła nań uwagę Parlamentu Europejskiego w trakcie tego posiedzenia.
Potrzebujemy odbiurokratyzowanych, uproszczonych procedur. Obecnie koszty adopcji są szczególnie wysokie, gdyż wahają się między 20 a 30 tysięcy euro, i istnieją trudności w zapewnieniu rzeczywistej odpowiedzi na potrzebę posiadania rodziny i kochających rodziców. Mowa tu o bezbronnych i często porzuconych dzieciach, które czasami tracimy z oczu. Mówię o napływie nielegalnych imigrantów i o licznej rzeszy dzieci, które po umieszczeniu w ośrodkach dla imigrantów są często narażone na niewolniczą pracę w haniebnych warunkach, z której wiele z nich nie może się potem wyzwolić.
Musimy wspierać rodzinę. Za przykład może posłużyć model włoski, jak i modele obowiązujące w innych krajach. Musimy zmniejszyć koszty związane z adopcją międzynarodową, zapewnić korzystne pożyczki z banków, wprowadzić wspomniane już przeze mnie odbiurokratyzowane, uproszczone procedury, wraz z mechanizmami nadzoru umożliwiającymi monitorowanie tego, co się dzieje w państwach członkowskich, zapewnić rzeczywisty mechanizm zapobiegania handlowi ludźmi, w związku z którym Parlament interweniował niedawno pakietem aktów prawnych, podjąć realne działania na rzecz walki z nielegalną adopcją, a także zagwarantować przejrzystość.
Co więcej, jeżeli chcemy przywrócić centralną rolę rodziny - o czym często mówimy w tym Parlamencie - musimy zapewnić, by placówki, które są często głównym ogniwem tych adopcji, gwarantowały szczególnie wysoki poziom ochrony dzieci.
Pragnę zakończyć, Pani Komisarz, stwierdzeniem, że jeżeli miałbym przedstawić jakąś sugestię, to brzmiałaby ona następująco: może należałoby stworzyć europejski system akredytacji tych placówek, który sprawi, że będą one funkcjonowały w sposób przejrzysty, jasny i praktyczny, ale w oparciu o wysokiej jakości gwarancję, która pozwoli chronić niezbywalne i nienaruszalne prawa dzieci?
Monika Flašíková Beňová
Panie Przewodniczący! Mówimy tu dzisiejszego popołudnia o bardzo drażliwej kwestii, rozmawiamy bowiem o najmniejszych członkach społeczeństwa, o tych, którzy potrzebują naszej miłości i opieki.
W Europie narasta problem porzuconych dzieci. Za powstałą dziś sytuację odpowiada w znacznym stopniu najbliższe otoczenie. Dzięki prawu do adopcji dzieci w kontekście międzynarodowym możliwe jest unikanie zmuszania dzieci do życia w domach dziecka, gdzie, mimo ogromnej opieki, jaką tam uzyskują, nigdy nie odczują prawdziwej miłości matki ani czułości ojca.
W związku z tym konieczne jest zapewnienie większej skuteczności systemu adopcji, tak by porzucane dzieci mogły znaleźć rodzinę zastępczą w jak najmłodszym wieku. Konieczne jest na przykład ograniczenie praw rodziców biologicznych zaniedbujących swoje dzieci przez dany okres. Skróciłoby to okres przebywania dziecka w domu dziecka, ponieważ dziecko nie ma swobody decydowania o sobie pod względem prawnym. W ten sposób możliwe byłoby wyeliminowanie w pewnym stopniu niektórych opóźnień całej procedury adopcyjnej.
Liczne istniejące umowy w sprawie ochrony nieletnich stwarzają ramy prawne działań właściwych organów na rzecz dzieci i w ich interesie. Ochrona praw dzieci należy również do głównych celów Unii Europejskiej. Konieczne jest zatem podjęcie dalszych kroków na rzecz zapewnienia w szczególności ochrony najlepszego interesu dzieci, niezależnie od okoliczności.
Cecilia Wikström
Panie Przewodniczący! Pragnę rozpocząć od podziękowania pani poseł Angelilli za tę inicjatywę, a komisarz Georgievej za jej reakcję. To ważna debata.
Bardzo wiele dzieci z całej Europy nie ma domu, który mogłyby nazwać własnym domem, ani rodziny, która mogłaby ich chronić i zapewnić tym bezbronnym małym dzieciom ciepło i bezpieczeństwo. To sen tych dzieci, które wychowują się w instytucjach opieki.
Wszyscy musimy dołożyć wszelkich starań, by zapewnić, aby osierocone i porzucone dzieci nie musiały wychowywać się w domach dziecka i innych instytucjach, ale w rodzinach, gdzie otrzymają ciepło, które pozwoli im wkroczyć w dorosłość bez urazów psychicznych.
Istnieją różnice zdań między państwami członkowskimi co do tego, kto może tworzyć rodzinę. Mimo to uważam, że możemy się zgodzić, iż choć rodzina może wyglądać różnie, ważne jest, by dziecko otrzymywało miłość i opiekę.
Mam nadzieję, że zdołamy porozumieć się co do znaczenia współpracy w zakresie strategii politycznych i instrumentów adopcji międzynarodowej. Zakładam, że Komisja będzie przewodzić tej pracy. Oczekuję również współpracy z moimi koleżankami i kolegami posłami na rzecz stworzenia wspólnej rezolucji w tym zakresie. Jeżeli uda nam się kojarzyć ze sobą porzucone dzieci i rodziny pragnące dzieci, zrobimy bardzo ważny krok do przodu.
Musimy również pamiętać, jak ważne jest zapewnienie dobrego traktowania naszym najmniejszym braciom i siostrom. Jeżeli damy im miłość, sprawimy, że życie na tej planecie będzie nieco jaśniejsze. Uważam, że wszyscy musimy zabiegać o to w naszym życiu, niezależne od naszej roli w społeczeństwie.
Marina Yannakoudakis
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Adopcja jest pozytywnym sposobem zapewnienia nowej rodziny dzieciom, które nie mogą być wychowywane przez własnych rodziców lub też ich utraciły. Aby adoptować dziecko w Wielkiej Brytanii, trzeba przejść przez solidne procedury kontroli i sprawdzania, a przyszli rodzice muszą być zaakceptowani przez agencję adopcyjną. Dobro dziecka jest - i powinno być - w samym centrum procesu adopcji.
Adopcja międzynarodowa jest bardziej skomplikowana niż adopcja w kraju rodzinnym dziecka, ale jestem bardzo wdzięczna grupie PPE, że poruszyła tę kwestię. Choć należy pochwalić nasze wysiłki na rzecz rozwiązania tego problemu, obawiam się, że adopcja międzynarodowa faktycznie niesie ze sobą zagrożenia - zagrożenia, o których już wspomniano, takie jak wykorzystywanie dzieci i krzywdzące dziecko nadużycia.
Dlatego też uważam, że wszystkie państwa członkowskie muszą zapewnić, by ich ustawodawstwo adopcyjne było regulowane w sposób chroniący dobro dziecka. Państwa członkowskie muszą współdziałać na rzecz zapewnienia, by prawna procedura adopcyjna odbywająca się między krajem, z którego pochodzi adoptowane dziecko, a krajem adopcji, była przejrzysta, solidna i miała za swój priorytet dobro dziecka.
Slavi Binev   -
(BG) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Pragnę odnieść się do przykładu Bułgarii, w której problem porzuconych dzieci coraz bardziej się nasila i potrzebne są pilne środki, by zaradzić tej sytuacji. Takie systemy jak bułgarski, w ramach których liczba adopcji międzynarodowych jest wysoka, są szkodliwe.
W związku z tym, że systemy opieki nad dzieckiem wyglądają tak, a nie inaczej, adopcja międzynarodowa może być dla wielu dzieci z domów dziecka jedyną szansą na rodzinę i normalne życie. Poprawiając system, powinniśmy uważać, by nie pozbawiać dzieci tej szansy. Potrzebujemy środków, które nie tylko ułatwią międzynarodową procedurę adopcyjną, ale również zapewnią ochronę dobra dzieci oraz zagwarantują nam, że tak zwanym "rodzicom adopcyjnym” nie będzie chodzić tylko i wyłącznie o europejskie obywatelstwo, z czym trzeba się liczyć obecnie.
Nie do mnie należy zastanawianie się, czy robią to z powodów altruistycznych, czy przez wzgląd na własne korzyści. Należy to do tych, którzy przeprowadzają wywiad przedadopcyjny, którzy będą mieli obowiązek dbania o interes naszych dzieci. Unijna konwencja w sprawie praw dziecka i jej filozofia muszą stanowić podstawę międzynarodowych przepisów adopcyjnych w Unii Europejskiej.
Elena Băsescu   -
(RO) Panie Przewodniczący! Cieszy mnie zainteresowanie okazywane przez moich włoskich kolegów posłów porzuconymi dziećmi - jest to przecież problem, który interesuje nas wszystkich. Niemniej kwestia ta wchodzi wyłącznie w zakres kompetencji władz krajowych. Poprosiłam o udzielenie mi głosu w tej debacie, ponieważ pochodzę z kraju, który jest poddawany naciskom, by przywrócić adopcje międzynarodowe i zmienić obowiązujące obecnie ustawodawstwo. Jednak w Rumunii jest więcej rodzin pragnących adoptować dzieci niż dzieci do adopcji. Nasze przepisy, w przygotowywaniu których udział brało wielu ekspertów, są całkowicie zgodne z prawodawstwem UE.
Przechodząc teraz do samej rezolucji, pragnę powiedzieć, że sformułowanie "prawo dziecka do adopcji międzynarodowej”, o którym mowa w pkt. d, nie jest uznawane przez konwencje ONZ czy też przez konwencję haską. Adopcja międzynarodowa to tylko jedna z możliwości.. Dzieci te trafiają do placówek opieki w związku z niepewną sytuacją, w jakiej znalazły się ich rodziny, co, zgodnie z międzynarodowymi przepisami i konwencjami, nie powinno stanowić uzasadnienia dla adopcji. To wyjaśnia dużą liczbę dzieci w placówkach opiekuńczych. Jednak 22 966 dzieci ma de facto przynajmniej jednego rodzica. Rumuńskie ustawodawstwo przewiduje pozbawienie praw rodzicielskich tylko w przypadku wykorzystywania. Dlatego dzieci te nie kwalifikują się do adopcji. Dotyczy to również 22 285 dzieci z rodzin zastępczych. Uzasadnieniem dla tej rezolucji musi być najlepszy interes dziecka - o czym wspominali już moi koledzy posłowie - a nie interes rodziców adopcyjnych. Wybór najlepszej przyszłości dziecka to obowiązek indywidualnych państw, i nikogo innego.
Wreszcie zalecam wszystkim, by lepiej zaznajomili się z ustawodawstwem krajowym. Zwracam się z tym apelem, na przykład, do sądów we Włoszech, które w 2009 roku wydały siedem wyroków w sprawie adopcji dotyczących dzieci z Rumunii, kompletnie lekceważąc nasze ustawodawstwo.
Victor Boştinaru   -
(RO) Panie Przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję tę debatę toczącą się w trakcie sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego, która opiera się na założeniu, że ochrona praw dzieci jest - i musi być - jednym z priorytetów każdego państwa członkowskiego naszej Unii. Ostatecznym celem nas wszystkich zasiadających w tym Parlamencie jest dbanie o dobro dzieci.
To oczywiste, że potrzeba nam wspólnych, rygorystycznych kryteriów obowiązujących wszystkie państwa członkowskie, by poprawić opiekę i warunki życia dzieci przebywających w placówkach opieki i opuszczonych, a także zapewnić im ochronę w trakcie adopcji, szczególnie w obecnym klimacie, w którym oszczędności budżetowe wydają się być jedynym pomysłem, jaki mają prawicowe rządy w UE. Dlatego pierwszym krokiem jest zapewnienie odpowiedniej opieki tym dzieciom. Drugi krok to walka z handlem dziećmi i prostytucją Trzeci krok to niezapominanie, przez wzgląd na dobro dziecka, że należy priorytetowo traktować adopcje przez członków rodziny i adopcje w kraju. Dopiero wówczas można rozważać czwarty krok, czyli adopcję międzynarodową.
W tym zakresie możemy wyciągnąć naukę z przeszłości, jako że otwarcie drzwi dla adopcji międzynarodowych w Rumunii doprowadziło do stworzenia niespotykanej wcześniej sieci handlu dziećmi i do uprowadzania dzieci i ich sprzedaży na Zachód, we współpracy z organizacjami europejskimi i międzynarodowymi. Pani Komisarz! W latach 1997-2000 Rumunia "wyeksportowała” 9 150 dzieci. Mój kraj nigdy więcej nie zgodzi się na taki skandal.
Wreszcie pragnę poprosić, za Pani pośrednictwem, by pani komisarz Reding ustosunkowała się do informacji pojawiających się w rumuńskich i międzynarodowych mediach dotyczących Europejskiej Agencji ds. Monitorowania Adopcji Międzynarodowych, której utworzenie proponuje się między innymi w analizie zleconej przez Komisję Europejską. Jeden z posłów nadal oczekuje, by komisarz Reding odpowiedziała na jedno z pytań.
Alexandra Thein   -
(DE) Panie Przewodniczący! Niedawno w dużej sali plenarnej naszej parlamentarnej siedziby w Brukseli przeprowadziliśmy międzynarodowe warsztaty dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej i ochrony dzieci, które miałam zaszczyt prowadzić. W Europie jest coraz więcej bezbronnych i porzuconych dzieci, które nie powinny żyć na stałe w domach dziecka. Dlatego też naszym obowiązkiem jako prawodawcy jest wzmocnienie prawa do adopcji międzynarodowej w UE, by pomóc tym dzieciom. Artykuł 24 karty praw podstawowych również tego wymaga, stanowiąc: "Dzieci mają prawo do ochrony i opieki, jaka jest konieczna dla ich dobra”.
Chociaż mamy haską konwencję o przysposobieniu i konwencję Rady Europy, to nie są one wystarczające. W praktyce nadal powstają poważne problemy prawne w związku z adopcjami międzynarodowymi. W tych przypadkach pomóc mogą tylko przepisy międzynarodowe, które wyeliminowałyby różnice między nadal istniejącymi przepisami krajowymi i zastąpiły je jasnymi i prostymi zasadami. W związku z tym i przy całej naszej gorliwości legislacyjnej nie wolno nam zapominać, że UE musi współpracować z Haską Konferencją Prawa Prywatnego Międzynarodowego, by zapewnić skoordynowaną procedurę. Dlatego UE nie powinna zajmować się odkrywaniem Ameryki w tym obszarze. Z zadowoleniem przyjmuję oświadczenie pana komisarza w tym względzie.
Ryszard Czarnecki   -
(PL) Panie Przewodniczący! To bardzo ważny, ale też drażliwy temat. Przypomnę, że w Parlamencie Europejskim zeszłej kadencji mieliśmy problem adopcji rumuńskich dzieci przez rodziców w Izraelu i budziło to poważne perturbacje, także natury politycznej. Teraz kolejna inicjatywa, która - jak sądzę - ma dobre intencje, ale jak widać budzi emocje. Myślę, że tutaj trzeba bardzo uważać, aby nie wylać dziecka z kąpielą, aby troszcząc się o dobre przyszłe życie dla dzieci, nie spowodować sytuacji, w której pójdziemy na skróty, w której otworzymy furtkę dla pospiesznych adopcji i tak naprawdę pozwolimy na odbieranie dzieci rodzicom. Przed tym bardzo mocno bym przestrzegał.
Csanád Szegedi   -
(HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jestem zadowolony, że temat adopcji międzynarodowej i porzuconych dzieci znalazł się w programie prac Parlamentu. Uważam, że to niezwykle ważne, by nadać wysoką priorytetowość kwestiom ochrony dziecka we wszystkich instytucjach, zarówno w Parlamencie Europejskim, jak i w Komisji Europejskiej. Wszyscy musimy świecić przykładem, jeżeli chodzi o problem porzuconych i zaniedbywanych dzieci. Przecież również one mają prawo rozwijać się w taki sposób, by wyrosnąć na zdrowych ludzi, tak na ciele, jak i na duszy. Aby to zapewnić, należy bezwzględnie dopilnować, by te porzucone, zaniedbywane i osierocone dzieci wychowywały się w rodzinie i w zdrowym środowisku. Musimy uczynić wszystko, co w naszej mocy, by zapewnić, żeby do domów dziecka trafiało jak najmniej dzieci. Problem porzuconych dzieci zaczyna jawić się jako niezwykle istotny w świetle starzejącej się Europy, w której każde dziecko jest filarem naszej przyszłości.
Edit Bauer   -
(HU) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Pragnę Pani podziękować za wyczerpującą odpowiedź. Choć wiemy, że kwestie adopcji międzynarodowej reguluje zasadniczo konwencja haska, wiemy również, że podpisało ją 26 spośród 27 państw członkowskich. Ma Pani również rację, twierdząc, że to, w jaki sposób konwencja ta jest wcielana w życie jest sprawą pomocniczości. Jednocześnie mam poczucie, że nie możemy sobie pozwolić na dwuznaczność. Życie zmusza nas do zajmowania się kwestią dzieci nie tylko wówczas, gdy wybuchają skandale lub gdy odkrywamy, że tu czy tam sprzedano setkę lub kilkaset dzieci. Druga strona medalu jest taka, że musimy zapewnić, by te tysiące dzieci, o których wiemy w Unii Europejskiej, mogły być adoptowane. Tematu tego nie da się uniknąć, ponieważ Unia Europejska ma obowiązek chronić prawa dzieci, przy czym widzimy, że problem adopcji, a także przepisy i praktyki międzynarodowe, które są bezpośrednią konsekwencją adopcji, prowadzą do nieproporcjonalnego wyolbrzymiania ochrony niektórych praw, uniemożliwiając tym samym adopcję dzieci i ograniczając inne przysługujące dzieciom prawa. Pani Komisarz! Bardzo zależy mi, byśmy rozwinęli poruszony przez Panią w uwagach wstępnych temat dotyczący braku przepisów międzynarodowych, które już teraz mogłyby obowiązywać w Unii Europejskiej w sprawie uznawania dokumentów adopcyjnych w państwach członkowskich.
Zita Gurmai   -
(HU) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Problem adopcji międzynarodowej jest przynajmniej tak ważny jak kwestia rozwodów międzynarodowych i zasługuje również na ten sam poziom uwagi, szczególnie że najczęściej dotyczy on dzieci, które pod względem emocjonalnym, finansowym i każdym innym pozostają na łasce dorosłych i ich decyzji. Dzieci te zasługują na najwyższy stopień ochrony ze strony Wspólnoty.
Ci, którzy zgłosili pytanie ustne dotyczące kwestii adopcji międzynarodowej byli głównie zainteresowani otoczeniem legislacyjnym. Jednak przegląd praktyki jest przynajmniej tak samo ważny jak prawodawstwo. Nowe i dobre decyzje polityczne, a także nowe otoczenie legislacyjne, można stworzyć tylko pod warunkiem posiadania dostępu do wiarygodnych danych i statystyk, a także do praktyki. Ustalenie, czy warto w ogóle ruszać to prawodawstwo, będzie możliwe tylko w oparciu o dokładne dane, i dlatego uważam, że pytanie zadane przez moich kolegów posłów ma tak zasadnicze znaczenie. Ponieważ jednak moim zdaniem sprawy należy traktować w sposób prawdziwie kompleksowy, chciałabym pójść o jeszcze jeden dalej niż autorzy pytania.
Chciałabym zadać Komisji następujące pytania: czy dysponujemy dokładnymi danymi statystycznymi na temat przypadków adopcji międzynarodowej w UE lub adopcji z udziałem krajów trzecich? Jakiego rodzaju dane gromadzimy na ten temat? Z jakich metod korzystamy? Kto gromadzi dane, a jeżeli robią to państwa członkowskie, to czy korzystają z tej samej metodyki? Jeżeli dochodzi do adopcji międzynarodowej - czy to w obrębie UE, czy też z udziałem stron trzecich - jak wygląda procedura wyboru i przygotowania dzieci oraz rodziców? W jaki sposób nadzorujemy proces przygotowania adopcji? Czy mamy wspólne zasady w tym zakresie? Jakie są różnice pod względem praktyk stosowanych w państwach członkowskich? Czy istnieje granica wiekowa, jeżeli chodzi o dzieci lub rodziców adopcyjnych? Czy rodzice adopcyjni otrzymują ciągłe profesjonalne wsparcie? Czy gromadzone są wiarygodne i regularne dane dotyczące okresu poadopcyjnego? Czy wiemy, jak często rodzice adopcyjni napotykają na problemy i jakiego rodzaju są to problemy? Jakiego rodzaju wsparcie zapewniają państwa członkowskie w trudnych przypadkach? Dziękuję za uwagę i dziękuję, Pani Komisarz, za pani wspaniałą pracę.
Sonia Alfano   -
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Już od lat wiele włoskich rodzin i równie wiele rumuńskich dzieci cierpi w związku z zablokowaniem przez Rumunię adopcji międzynarodowych.
Konwencja haska stanowi ramy odniesienia, które winny jednolicie obowiązywać we wszystkich krajach Unii Europejskiej, i Rumunia musi postarać się do nich dostosować. Jeżeli Rumunia uważa, że zablokowanie adopcji międzynarodowych jest korzystne z punktu widzenia ochrony dzieci - na przykład przed ryzykiem powstania rynku nielegalnego handlu dziećmi - to musi poradzić sobie z tym problemem, między innymi z pomocą Unii Europejskiej, poprzez zacieśnianie kontroli i wprowadzenie rygorystycznych uregulowań. Musimy jednak postarać się zapewnić wielu szanowanym rodzinom możliwość adoptowania dzieci, które zasługują na drugą szansę na szczęśliwe dzieciństwo.
Dlatego pragnę zapytać Komisję, jak zamierza skłonić Rumunię do tego, by zobowiązała się do uchylenia moratorium na adopcje międzynarodowe, a ponadto chciałabym poznać stanowisko Komisji w sprawie możliwości utworzenia europejskiej agencji adopcyjnej, w tym w świetle przeprowadzonych analiz.
Janusz Wojciechowski   -
(PL) Panie Przewodniczący! Adopcja może być i często jest dobrodziejstwem dla dziecka, ale procedury z nią związane mogą być też powodem nadużyć, takich jak handel dzieci czy wyrywanie dzieci do adopcji z rodzin, które wcale nie porzuciły swoich dzieci, tylko często z powodu biedy nie są w stanie zapewnić im właściwych warunków. Ta wielka liczba dzieci w sierocińcach, o której wspominamy w dzisiejszej debacie, to często nie są dzieci porzucone, ale właśnie dzieci rodziców biednych, którzy nie radzą sobie z trudną sytuacją życiową. Takim rodzinom trzeba pomóc. Państwa za dużo mniejsze kwoty mogłyby pomóc tym rodzinom, wcale nie zabierając dzieci do sierocińca, a w konsekwencji dalej do adopcji. Powinniśmy przyjąć jednoznaczną zasadę - w Unii Europejskiej powinno być to obowiązujące - nigdy nie zabierać dzieci z rodzin z powodu biedy, pomagać, nie zabierać dzieci. Bieda nie może być przyczyną zabierania dziecku jego naturalnej rodziny.
Raffaele Baldassarre   -
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Debatujemy dzisiaj nad czymś, co jest okropnym paradoksem dla Unii Europejskiej, która stara się zapewnić swoim obywatelom pełną swobodę poruszania się i zaspokoić ich potrzeby. Paradoks ten ujawnia autentyczną potrzebę pomocy u niektórych ludzi i niezdolność innych do zapewnienia tej pomocy.
Paradoks trudności i przeszkód utrudniających adopcję międzynarodową oznacza tragedię tysięcy dzieci i rodzin w Unii Europejskiej. Liczne konwencje międzynarodowe pokazały, że tylko częściowo umożliwiają one poradzenie sobie z problemami związanymi z adopcją. Z jednej strony można to przypisać temu, że każda z konwencji zawiera zapisy o charakterze szczególnym i wyłącznym. Z drugiej jednak strony, ograniczone wysiłki, które zostały podjęte dotychczas, wynikają z międzyrządowego charakteru istniejących struktur i procesów decyzyjnych.
Dziś prawne ramy odniesienia stanowią traktat lizboński i karta praw podstawowych, i w związku z tym zmienia się - rzecz jasna - podejście polityczne. Ochrona i dobro dzieci są jednym z fundamentów praw gwarantowanych przez Unię. To podstawa dzisiejszej debaty i zgłoszonego pytania ustnego, stanowiącego tło dla szerszej dyskusji, która powinna być bardzo bliska sercu Parlamentu Europejskiego i powinna być szybko i uważnie przeprowadzona przez ten Parlament, a także śledzona z nieustępliwością, jaką ukazuje pani poseł Angelilli.
Pozwolę sobie wspomnieć słowa Antoine'a de Saint-Exupéry'ego, który powiedział: "Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, choć niewielu z nich o tym pamięta”.
Petru Constantin Luhan   -
(RO) Panie Przewodniczący! Pytanie ustne, które stało się podstawą rezolucji w sprawie adopcji międzynarodowych, wprowadza do programu prac Parlamentu Europejskiego punkt o ogromnym znaczeniu.
Adopcję międzynarodową może rozpatrywać tylko po wyczerpaniu wszystkich środków umożliwiających adopcję w kraju pochodzenia dziecka. Adopcja międzynarodowa prowadzi również do powstania szeregu konkretnych problemów i trudności, wynikających głównie z ograniczonej interakcji między dzieckiem a rodzicami adopcyjnymi w okresie poprzedzającym adopcję, a także z problemów, na jakie napotyka dziecko po adopcji w związku z koniecznością przystosowania się do nowego środowiska językowego i kulturalnego. Podstawę omawianej tu rezolucji Parlamentu Europejskiego powinna stanowić określona w konwencjach oenzetowskiej i haskiej zasada dbania o najlepszy interes dziecka, a nie rodziców adopcyjnych, która to zasada przewiduje dbałość o rozwój dziecka w środowisku rodzinnym zapewniającym ciągłość jego wychowania, z uwzględnieniem jego pochodzenia etnicznego, religijnego, kulturalnego i językowego.
Głównym założeniem, jeżeli chodzi o temat adopcji i przedmiotową rezolucję, jest realizacja zasady zapewnienia dzieciom przebywającym w placówkach opieki możliwości życia w rodzinie biologicznej lub wśród dalszych krewnych. Chciałbym podkreślić, że często myli się liczbę dzieci oddzielonych od swoich rodziców i przebywających w placówkach opieki z liczbą dzieci przeznaczonych do adopcji. Dzieci oddzielone od swoich rodziców korzystają z opieki państw przez ograniczony okres i nie są przewidziane do adopcji. Uważam, że nie potrzebujemy mechanizmów kontroli i że obecne związane z nimi zasady stosowane na szczeblu międzynarodowym są wystarczające.
Marco Scurria   -
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Dziś wieczorem prowadzimy debatę będącą po części owocem pracy wielu instytucji z całego kontynentu i Unii Europejskiej, które zwróciły się do nas właśnie z apelem, byśmy doprowadzili do końca pracę nad tym delikatnym tematem, zainicjowanym przez panią poseł Angelilli i poruszanym przez nas w przedmiotowym pytaniu ustnym.
Z dialektycznego punktu widzenia stowarzyszenia te przedstawiły nam bardzo prosty problem - przynajmniej tak by się mogło wydawać. W instytucjach opieki w całej Europie przebywa wiele dzieci i wiele jest rodzin, które chcą adoptować dzieci. Często jednak te dwie ścieżki wydają się rozbieżne, a tymczasem dzieci pozostają w placówkach opiekuńczych, a rodziny pozostają bezdzietne.
Z całą pewnością dzieci te pozostają naszym priorytetem. Mają naszą uwagę i potrzebują, byśmy podejmowali wszelkie środki ostrożności, jakich wymaga sytuacja. Jeśli jednak dzieci te zbyt długo pozostają pod zinstytucjonalizowaną opieką, często padają ofiarą handlarzy prostytucją i organami ludzkimi dla tych nowych handlarzy niewolnikami.
Wszystko to dzieje się, gdy tymczasem wiele rodzin chciałoby otworzyć swoje domy dla tych dzieci. Dlatego jestem bardzo zadowolony, słysząc z ust pani komisarz informacje na temat środków, jakie zamierza przyjąć. Musimy jednak dodać możliwość zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi na rzecz współdziałania w zakresie adopcji międzynarodowych, a także oczywiście nadzoru w zakresie ochrony adoptowanych dzieci.
Dlatego prosimy o usprawnienie procedur dla dobra rodzin i dzieci, ponieważ za kilka lat te niegdysiejsze dzieci i młodzi ludzie wyrosną na kobiety i mężczyzn i zadadzą sobie pytanie, dlaczego Europa, w której jest tak wiele potencjalnych rodzin adopcyjnych, pozostawiła ich w tej sytuacji.
Anna Záborská   -
(SK) Panie Przewodniczący! Chciałabym przedstawić nieco inny pogląd na adopcję. Dzieci zasługują na to, co najlepsze. Po pierwsze oznacza to, że zasługują na rodzinę. Albo własną rodzinę, albo rodzinę zastępczą, z kochającą matką i ojcem. Na drodze takiej rodzinie nie mogą stanąć ani Unia Europejska, ani granice narodowe. Chociaż w kwestiach adopcji ostateczny głos mają państwa członkowskie, naszym obowiązkiem jest ułatwienie tego procesu.
Nie wolno nam zapominać, że najważniejsze są wysiłki dla dobra dziecka. Oznacza to wysiłki na rzecz wspierania rodziców dziecka, jeżeli napotkają na trudności. Sytuacja socjalna rodziców nie może być powodem decyzji o przekazaniu ich dzieci do adopcji. Łatwo jest odebrać dziecko zubożałym rodzicom, ale jednocześnie jest to najgorsza rzecz, jaką możemy zrobić dziecku. Zasada ta dotyczy w szczególności adopcji międzynarodowych.
Jak powiedział jeden z sygnatariuszy pytania, które zadaliśmy Komisji w sprawie adopcji międzynarodowej, jestem przeszczęśliwa, że tematem tym zajęło się tak wielu posłów. Byłabym jeszcze szczęśliwsza, gdybyśmy mogli wnieść tę samą energię i poczucie pilności w wysiłki w zakresie dbania od dobro rodzin i ich potrzeby w ramach wszystkich europejskich polityk.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra   -
(ES) Panie Przewodniczący! Adopcja międzynarodowa inspirowana zasadami nadrzędności interesu dziecka i poszanowania jego praw podstawowych jest odpowiednim sposobem na znajdywanie rodziny dzieciom, dla których nie można znaleźć rodziny w kraju pochodzenia.
Handel ludźmi, wykorzystywanie seksualne i niewolnicza praca to przerażająca rzeczywistość setek milionów dzieci. Spójrzmy na statystki: na świecie żyje ponad 145 milionów porzuconych dzieci; w samej tylko Rosji na ulicy żyje ich 600 tysięcy; od 1980 roku w konfliktach zbrojnych życie straciły 2 miliony dzieci; ponad 600 milionów dzieci żyje w skrajnej nędzy; każdego roku umiera ponad 5 milionów; ponad 130 milionów dzieci z krajów rozwijających się rośnie bez dostępu do kształcenia podstawowego w związku z ubóstwem, a 60 % z nich to dziewczęta; 7 milionów dzieci na całym świecie pada ofiarą niewolnictwa seksualnego.
Ze wszystkich tych względów musimy usprawnić mechanizmy wspierania adopcji międzynarodowej umotywowanej ochroną dzieci, ujednolicając poszczególne wymogi i procedury określone w ustawodawstwie państw członkowskich, w szczególności stosując art. 21 Europejskiej karty praw dziecka i uwzględniając art. 24 karty praw podstawowych.
Erminia Mazzoni   -
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Podpisałam się pod pytaniem ustnym zgłoszonym przez panią poseł Angelilli, ponieważ uważam, że Unia Europejska musi uczynić ochronę dzieci jednym ze swoich priorytetów, szczególnie w świetle Traktatu z Lizbony.
Moim zdaniem procedury adopcyjne są jedynie papierkiem lakmusowym pewnego problemu społecznego, którym musimy się zająć w odpowiedni sposób i który musimy jakoś ograniczyć. W najlepszym razie dzieci są przedmiotem wymiany handlowej, która jest zdecydowanie obrazą dla naszej godności, ale niestety często padają one również ofiarą wykorzystywania i przemocy.
Oprócz zjawiska tzw. "dzieci widm” - tzn. dzieci urodzonych nielegalnie lub porzuconych i nigdy niezarejestrowanych przez system - istnieje pewna liczba dzieci, które mogą być adoptowane i odpowiadająca im liczba par starających się o adopcję, których ścieżki nigdy się ze sobą nie przecinają.
Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci opublikował niedawno analizę zawierającą niepokojące liczby, w tym dotyczące wielu krajów europejskich. Jako przewodnicząca Komisji Petycji często spotykam się z konfliktami prawnymi między państwami członkowskimi, które prowadzą do powstawania negatywnych, a nawet tragicznych konsekwencji dla samych dzieci.
Skomplikowane procedury obowiązujące w ramach wielu systemów krajowych nie zawsze okazują się korzystne dla dziecka. Przewlekłość postępowania kłóci się z potrzebą zapewnienia dziecku rodziny zastępczej w pierwszym roku życia, tak by zmniejszyć traumę związaną ze zmianą i zapobiegać przebywaniu dzieci przez długi okres w domach dziecka, a także jest niekorzystna dlatego, że - jak powinniśmy pamiętać - powyżej pewnego wieku dziecka spada niestety "popyt rynkowy” na nie.
W świetle tych liczb uważam, że należy dać zielone światło dla realizacji rozgłaszanej od długiego czasu potrzeby ogólnoeuropejskiej koordynacji przepisów krajowych, która po pierwsze pomoże uprościć procedury adopcyjne w obrębie Europy, a po drugie zagwarantuje przestrzeganie podstawowych zasad adopcyjnych w trakcie adopcji dzieci z krajów trzecich.
Carlos Coelho   -
(PT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Gorąco gratuluję pani poseł Angelilli tego, że udało jej się zgłosić to pytanie ustne w tak odpowiednim czasie. Jestem jednym z tych, którzy uważają, że musimy opracować bardziej skuteczną politykę ochrony dziecka, by zapobiegać ubóstwu, wykorzystywaniu i porzucaniu dzieci, a także zapewnić rozwiązania alternatywne względem umieszczania ich w placówkach opieki, wśród których kluczową rolę powinna pełnić adopcja.
UNICEF dostrzega, że liczba dzieci umieszczanych w placówkach opieki nie spada i że wzrost adopcji jest niewspółmierny do wzrostu liczby dzieci umieszczanych w placówkach opieki, co dobitnie świadczy o tym, że powinniśmy przyjrzeć się sobie w uważny i krytyczny sposób. Konieczne jest przeprowadzenie ogólnej oceny prawa oraz praktyki administracyjnej i prawnej w zakresie istniejących procesów adopcyjnych w poszczególnych państwach członkowskich, tak by określić, co sprawia, że nie funkcjonują one właściwie.
Ponadto, co się tyczy krajów spoza UE, musimy monitorować problem nieuregulowanej i nielegalnej adopcji, który dotyczy głównie najuboższych regionów. Weźmy dla przykładu Gwineę Bissau, gdzie ponad 50 % dzieci nie jest zarejestrowanych. Zdecydowanie ułatwia to działalność przestępczą grupom handlującym dziećmi.
Dlatego uważam, że konieczna jest europejska strategia ochrony interesów dzieci w dziedzinie międzynarodowych procedur adopcyjnych, która pozwoliłaby zapobiegać uprowadzeniom na sprzedaż i handlowi ludźmi.
Mairead McGuinness
Panie Przewodniczący! W Irlandii mottem stowarzyszenia International Adoption Association jest stwierdzenie, że adopcja może odbywać się na wiele sposobów. Debata, którą prowadzimy dzisiejszego wieczora, odzwierciedla zainteresowanie adopcją. Stowarzyszenie to ma 1 200 członków: wielu adoptowało dzieci, a niektórzy dopiero chcą je adoptować.
Nasze podejście do adopcji całkowicie się zmieniło. W przeszłości w Irlandii matkom - szczególnie matkom samotnie wychowującym dzieci - odbierano dzieci, przekazując je następnie do adopcji innym. Ta przeszłość nas nie cieszy, ale zadecydowała ona o sposobie postrzegania przez nas adopcji: w centrum adopcji musi być dziecko. Oczywiście niezwykle ważne są w tym wszystkim rodziny biologiczne.
Podobnie mamy powinność i obowiązek zapewnienia jak najlepszego domu wszystkim naszym dzieciom. Każde państwo członkowskie - i poziom państwa członkowskiego jest właściwym poziomem do regulowania tych kwestii - musi chronić dzieci w obrębie własnych granic. Europa powinna zapewnić rolę koordynatora.
Mam nadzieję, że uda nam się w Irlandii przeprowadzić referendum w sprawie praw dziecka. Mówimy o tym wiele, ale nie jesteśmy już tak skuteczni w radzeniu sobie z tym problemem. Liczę, że referendum to dojdzie do skutku. Wówczas sytuacja na pewno się poprawi. To była bardzo pożyteczna debata i dziękuję za nią moim koleżankom i kolegom.
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! Największym prezentem, jaki możemy dać każdemu dziecku, jest szczęśliwy dom. Większość dzieci znajduje go w swoim domu rodzinnym, u swoich biologicznych rodziców. Wiele jednak znajduje ten dom u rodziców adopcyjnych.
Oba te warianty są lepsze niż życie w placówce opiekuńczej, oczywiście pod warunkiem, że w grę nie wchodzi korupcja i wykorzystywanie.
Znalezienie równowagi jest bardzo trudne, ale uważam, że tam, gdzie są potencjalni rodzice adopcyjni, działający w dobrej wierze, i będący bez zarzutu, musimy - uwzględniając przy tym konwencję haską itp. - bardziej wspierać ich w dawaniu szczęśliwego domu dziecku, które w przeciwnym razie nie znalazłoby takiego domu, a nie obciążać ich długotrwałymi, kosztownymi i przewlekłymi procedurami.
Musimy zapewnić odpowiednią równowagę; jako nauczyciel zetknąłem się bowiem z wieloma adoptowanymi dziećmi i większość z nich została umieszczona w bardzo dobrych domach.
Mario Pirillo   -
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Pani Poseł Angelilli, Szanowni Państwo! Wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony ochrona dziecka i opieka nad nim stała się jednym z praw podstawowych, które Unia Europejska ma obowiązek chronić za pomocą instrumentów prawnych. Mimo tego w Europie jest nadal zbyt wiele przypadków porzucania dzieci, które w najlepszym razie lądują w domach dziecka. To tragiczna sytuacja, której nasze demokracje nie mogą tolerować.
Dlatego musimy dołożyć wszelkich starań, by zapobiegać wymykaniu się podobnych sytuacji spod kontroli, przyjmując strategię na rzecz podnoszenia poziomu świadomości i propagowania prawa do adopcji międzynarodowej.
Aby to ziścić, po pierwsze, potrzebujemy dokładnego obrazu sytuacji we wszystkich państwach członkowskich, uzyskiwanego za pomocą stałego monitorowania, które można by zapewnić między innymi poprzez stworzenie stałego obserwatorium praw dzieci. Ponadto potrzebujemy kompleksowego przeglądu istniejących środków podejmowanych przez Unię Europejską i tych, które można by opracować w celu zapewnienia jak najlepszej ochrony dzieciom potrzebującym adopcji przez europejskich obywateli.
Catherine Bearder
Panie Przewodniczący! Szeroki zakres instrumentów regulujących obecnie adopcje międzynarodowe prowadzi do nieporozumień co do tego, kto ma gwarantować prawa dzieci adoptowanych z innego kraju. Komisja musi w większym stopniu skupiać swoją uwagę na właściwych organach, i sprawić, by organy regulujące prawa rodziców adoptujących dziecko i prawa adoptowanych dzieci zagwarantowały przestrzeganie podstawowych norm minimalnych, a w dłuższej perspektywie czasowej adoptowane dziecko mogło utrzymywać związki z krajem urodzenia i jego kulturą.
Należy w szczególności podjąć pilne działania, by reagować na wykorzystywanie dzieci i handel dziećmi, które to zjawiska, jak wynika z jednej z analiz przygotowanych w moim kraju, niepokojąco nasilają się zarówno w obrębie europejskich granic, jak i poza nimi. Handel dziećmi i kupowanie oraz sprzedaż dzieci do adopcji jest zjawiskiem niespotykającym się z wystarczającą uwagą na szczeblu międzynarodowym.
Wzywam Komisję, by odegrała bardziej aktywną rolę w dziedzinie adopcji międzynarodowej, by podjęła konkretne kroki na rzecz poprawy zawiłych i zagmatwanych ram legislacyjnych, które regulują obecnie adopcję międzynarodową w UE, i by chroniła tych najsłabszych młodych ludzi.
Miroslav Mikolášik
(SK) Panie Przewodniczący! Mówimy teraz o adopcjach międzynarodowych, ponieważ w każdym kraju są dzieci, które z różnych względów nie mogą być umieszczone w dobrze funkcjonujących rodzinach lub w rodzinach zastępczych w swoim kraju.
Niedopuszczalna jest powtórka z sytuacji, jaką mieliśmy niedawno, kiedy zamożniejsze państwo, tzn. Włochy, korzystało z większych możliwości adoptowania dzieci z mniej zamożnej Rumunii. Bez wątpienia, jak stwierdziło już dziś wieczór wielu posłów, ubóstwo nie może być wystarczającym powodem, by odebrać dziecko rodzinie i zezwolić na adopcję międzynarodową.
Chciałbym zdecydowanie podkreślić, że w tej sytuacji musimy dbać o przestrzeganie nie tylko przepisów krajowych, ale również tych międzynarodowych, tak by zapobiegać ryzyku nadużyć, handlu i uprowadzania dzieci.
George Sabin Cutaş
(RO) Panie Przewodniczący! Ja również chciałbym odnieść się do oenzetowskiej konwencji, która stanowi, że adopcje międzynarodowe mogą stanowić alternatywny sposób wspierania dziecka, kiedy dziecko nie może być umieszczone w rodzinie adopcyjnej ani nie można o nie zadbać w bardziej odpowiedni sposób w jego kraju pochodzenia.
Liberalizacja adopcji międzynarodowej wiąże się z wieloma zagrożeniami. Z jednej strony, zwiększa ona możliwości handlu dziećmi i wykorzystywania dzieci dla zarobku, a także pogłębia trudności w monitorowaniu sytuacji w okresie poadopcyjnym. Z drugiej strony, oddzielenie dzieci od ich biologicznych rodziców i miejsca pochodzenia może mieć negatywne konsekwencje psychiczne, społeczne i edukacyjne. Kiedy rozmawiamy o adopcji, naszym głównym względem musi być dobro dziecka. Dlatego nie wolno wywierać presji na państwa członkowskie UE posiadające odmienne tradycje i procedury prawne związane z adopcją, by zliberalizowały adopcję międzynarodową.
Antonyia Parvanova
Panie Przewodniczący! Raz jeszcze pragnę zwrócić uwagę na praktykę nielegalnej adopcji. W Europie - a szczególnie w Europie południowo-wschodniej - istnieje sieć zorganizowanych grup przestępczych, które się tym zajmują. Nielegalnie adoptuje się i sprzedaje setki dzieci.
Po tym wszystkim, co udało nam się uczynić w tym Parlamencie, nie powinniśmy się ograniczać do jednego małego punktu preambuły w tej sprawie w dyrektywie w sprawie handlu ludźmi. Wzywam Komisję, by podjęła szczególnie działania ma rzecz zapobiegania temu ohydnemu przestępstwu i karania sprawców. Nie poradzilibyśmy sobie z tą niezwykle bulwersującą praktyką na szczeblu krajowym - w każdym kraju z osobna. Stanowi ona przestępczość zorganizowaną, i dlatego nalegam, by zajęto się nią na szczeblu UE.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Panie Przewodniczący! Rezolucja w sprawie adopcji międzynarodowej w UE musi wyraźnie wspominać o następujących kwestiach: rodziny zamierzające przeprowadzić adopcję międzynarodową muszą uzyskać opinię właściwej instytucji krajowej w swoim państwie pochodzenia, a adopcja międzynarodowa może być przeprowadzana wyłącznie na odpowiedzialność właściwych władz z dwóch państw członkowskich, państwa członkowskiego rodziny i dziecka.
Dodatkowo, monitorowanie dzieci adoptowanych w ramach procedury adopcji międzynarodowej musi być prowadzone przez instytucję krajową posiadającą odpowiednie uprawnienia. Wreszcie, właściwe organy krajowe muszą przekazywać państwu, z którego dziecko zostało adoptowane w ramach procedury adopcji międzynarodowej, regularne sprawozdania dotyczące rozwoju dziecka.
Catherine Stihler
Panie Przewodniczący! Chciałam tylko dodać kilka słów na temat sprawowania opieki nad dzieckiem przez członków rodziny, a także pomocy dla takich opiekunów.
Większość opiekunów rodzinnych to dziadkowie, którzy zazwyczaj stają się głównymi opiekunami swoich wnuków, ponieważ rodzice są albo uzależnieni od narkotyków, albo zmarli w wyniku uzależnienia narkotykowego.
Pragnę zwrócić uwagę tego Parlamentu na dobrą pracę, jaką wykonała organizacja Mentor UK w zakresie praw opiekunów rodzinnych. Niektórzy opiekunowie rodzinni adoptują swoje wnuki. Inni nie robią tego, ale pozostają w pełnej czułości relacji z dzieckiem i zapewniają mu stabilny i bezpieczny dom. Jednakże prawa dzieci, nad którymi opiekę sprawują najbliżsi, są bardziej ograniczone niż prawa dzieci objętych opieką z prawdziwego zdarzenia. Kwestia ta została poruszona w pewnym stopniu przez niektórych posłów w tej debacie, ale nalegam na Państwa - o ile są Państwo zainteresowani kwestią opieki nad dzieckiem sprawowanej przez krewnych - aby przyjrzeli się Państwo pracy organizacji Mentor UK i pomocy, jakiej udziela się opiekunom rodzinnym w różnych krajach.
Kristalina Georgieva
komisarz - Panie Przewodniczący! Pozwolę sobie najpierw przyłączyć się do tych, którzy wyrazili swoje podziękowania dla pani poseł Angelilli za rozpoczęcie dzisiejszego wieczoru bardzo bogatej debaty. Na podsumowanie tej debaty pragnę przedstawić pięć punktów.
Po pierwsze, Komisja w pełni zgadza się z poglądami wyrażonymi w sprawie znaczenia ochrony i propagowania praw dzieci w ramach adopcji międzynarodowych. Jest to, i nadal będzie, główny cel Komisji w ramach debat na ten temat, w których będziemy uczestniczyć, zarówno w kontekście konwencji haskiej, jak i w naszej pracy nad prawami dzieci w Europie.
W tej kwestii pragnę powiedzieć, że w przygotowywanym komunikacie na temat praw dzieci przedstawimy działania na rzecz wspierania praw dziecka w latach 2011-2014. Będą one obejmowały działania mające na celu wzmocnienie wsparcia, jakie Komisja zapewnia państwom członkowskim w zakresie stosowania postanowień konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka. Jak wspomniałam w odniesieniu do zielonej księgi, podejmujemy również kroki, które ułatwią obieg aktów stanu cywilnego jako decyzji adopcyjnych - innymi słowy, ułatwimy wzajemne uznawanie krajowych decyzji adopcyjnych w UE.
Co się tyczy obaw posłów do PE, że to drażliwa kwestia i powinna być postrzegana w kontekście krajowych potrzeb i prawodawstwa krajowego, Komisja pragnie podkreślić, że wyłącznie rumuński rząd jest władny decydować w zakresie rumuńskiego prawa dotyczącego adopcji międzynarodowych. Podjęte przez nas działanie musi być postrzegane w kontekście nadużyć w zakresie adopcji międzynarodowej, do których dochodziło w Rumunii w przeszłości. Komisja pilnie śledzi zmiany rumuńskiego prawodawstwa, ale pragnę raz jeszcze podkreślić, że dalsze zmiany tego prawodawstwa to sprawa tylko i wyłącznie Rumunii.
Jeżeli chodzi o monitoring, jesteśmy w pełni przekonani, że właściwą instytucją w tym względzie jest Komisja Specjalna haskiej Konwencji o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego. Komisja wchodzi w skład tego organu monitorującego. Uwzględnimy wiele spośród podniesionych dziś kwestii, kiedy będziemy zastanawiali się, w jaki sposób uczestniczyć w pracy tego organu.
Komisja uznaje akredytację za sprawę wchodzącą w zakres uprawnień krajowych. Dotyczy ona przepisów krajowych, które państwa członkowskie mają i dopracowują, a zatem stosowne jest, by była ona regulowana na tym szczeblu.
Wreszcie, przekażę wiceprzewodniczącej Reding kwestie poruszone tu dzisiejszego wieczora, w tym pytanie podniesione przez jednego z posłów, na które poseł ten oczekuje odpowiedzi.
Jako matka chrzestna adoptowanego chłopca, przekonałam się, jak emocjonalna i trudna może być sprawa adopcji i jak wiele czynników składa się na decyzję o adopcji. Przysłuchiwałam się tej dzisiejszej debacie nie tylko z ogromnym zainteresowaniem, ale również z poczuciem, że jest to kwestia nie tylko prawodawstwa, ale również serca i umysłu. A zatem módlmy się, by serce i umysł były obecne w trakcie adopcji w sposób, który pozwoli jak najlepiej chronić interes dzieci, zarówno naszych dzieci, jaki i dzieci z innych krajów.
Przewodniczący -
Otrzymałem pięć projektów rezolucji złożonych w trybie art. 115 ust. 5 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 19 stycznia 2011 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
John Attard-Montalto
na piśmie - Zasadniczo dyskutowana tu rezolucja określa podstawowe zasady praw dzieci do bycia adoptowanymi i gwarancje ochrony ich dobra. Jej wadą jest to, że nie zawiera konkretnych propozycji poprawy efektywności procedur adopcyjnych oraz ograniczenia biurokracji, która wiąże się z adopcją, bez osłabiania przy tym gwarancji ochrony dziecka. Są tysiące osieroconych lub porzuconych dzieci, które żyją w niegodnych warunkach. Są tysiące bezdzietnych par, które mogłyby zapewnić przyszłość tym dzieciom. Wezwanie unijnych instytucji, by odgrywały aktywną rolę podczas konferencji haskiej i naciskały na poprawę, usprawnienie i ułatwienie procedur adopcji międzynarodowej, nie wystarczy. Bardziej sensowne byłoby przedstawienie konkretnych propozycji w sprawie usprawnienia i ułatwienia międzynarodowych procedur adopcyjnych. Godne podziwu będzie doprowadzenie do tego, by adopcje międzynarodowe były postrzegane w szerszym kontekście adopcji samej w sobie. Rządy krajowe muszą podejmować działania ustawodawcze, by nadać nowy impet ochronie praw i zapewnić adopcję dzieciom, które zostały porzucone przez rodziców. W ustawodawstwie wielu krajów zgoda rodziców biologicznych jest nadal konieczna, nawet jeżeli całkowicie porzucili oni swoje dziecko.
Franz Obermayr
Dzieci należą do tych członków naszego społeczeństwa, którzy najbardziej potrzebują ochrony, szczególnie jeżeli są dziećmi osieroconymi, słabymi lub wykorzystywanymi. W przypadku adopcji międzynarodowych dzieci pozbawione otoczenia, do którego są przyzwyczajone, często ponoszą ogromne szkody. Dlatego zawsze najwyższym priorytetem musi być dobro dziecka. Również ONZ musi brać to pod uwagę. W zeszłym roku w mieście Meksyk uruchomiono kampanię, w ramach której na biletach kolejki podziemnej promowano prawo homoseksualnych par do adopcji. Według doniesień medialnych kampanię tę wspierała ONZ, mimo że psychologowie potwierdzają, że dorastanie dziecka wraz z ojcem ORAZ matką, którzy są dla niego wzorami do naśladowania, ma zasadnicze znaczenie dla jego rozwoju. Stabilne relacje ludzkie są szczególnie ważne w przypadku adoptowanych dzieci, które w związku z adopcją już i tak nie miały najlepszego startu w życiu. W każdym związku mogą występować trudności, ale przez wzgląd na dobro dziecka nie powinniśmy ich mnożyć.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska
na piśmie (PL) - Panie Przewodniczący, Koleżanki i Koledzy! Bardzo się cieszę, że dziś Parlament Europejski zajmuje się kwestią adopcji w ramach Unii, bo jest to kwestia mi wyjątkowo bliska. Szczególne uwzględnienie dzieci w Karcie praw podstawowych oraz w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej daje nam możliwości, ale również zobowiązuje do zajęcia się tym. Adopcja międzynarodowa może stać się szansą na normalne życie i szczęście rodzinne dla wielu porzuconych dzieci, które przez swój wiek lub uwarunkowania zdrowotne nie mają szansy na adopcje w swoich krajach. W Europie mamy dziś do czynienia z sytuacją, w której w państwach o szeroko rozpropagowanej i łatwo dostępnej aborcji jest mało dzieci do adopcji. W innych zaś krajach jest ich wiele i poza najmłodszymi nie mają szansy na własne rodziny. Dodatkowo wzrasta ilość par, które mają problemy z poczęciem swoich dzieci albo cierpią na nieuleczalną bezpłodność. Dlatego z dużym entuzjazmem przyjmuję prace Komisji Europejskiej w tym zakresie. Kraje członkowskie powinny dojść do porozumienia w kwestii uproszczenia procedur, które nie będą zbyt skomplikowane i długotrwałe. Nie możemy jednak zapomnieć o wprowadzeniu mechanizmów ochronnych i kontrolnych, aby nie dopuścić do procederu handlu dziećmi.
