Voorbereiding G20-Top van 2 april - met de deelname van Gordon Brown, eerste minister van het Verenigd KoninkrijkLid van de Europese Raad (debat) 
De Voorzitter
Dames en heren, geachte collega's, het is mij een waar genoegen om vanmiddag hier de premier van het Verenigd Koninkrijk, Gordon Brown, welkom te heten. Welkom in het Europees Parlement, premier.
(Applaus)
De premier zal in het Europees Parlement een verklaring afleggen over de voorbereiding van de G20-Top van volgende week. Deze Topontmoeting, die donderdag 2 april 2009 in Londen zal plaatsvinden, komt op een moment dat als kritiek kan worden beschouwd voor de aanpak van de huidige internationale economische en financiële crisis. De Top biedt een uitgekiende gelegenheid voor de leiders van de geïndustrialiseerde wereld en de opkomende economieën om gezamenlijk te werken aan een gemeenschappelijke agenda die op korte termijn economische stabiliteit, en op langere termijn herstel moet brengen. De deelnemers aan de Top in Londen moeten het eens worden over het macro-economisch beleid en de regelgeving die ons door de huidige crisis kunnen loodsen, terwijl de Top ook een beter, duurzamer raamwerk voor de toekomst moet opleveren.
Als voorzitter van de G20 heeft Gordon Brown blijk gegeven van actief internationaal leiderschap op een moment dat zich steeds duidelijker doet gelden als een van de moeilijkste van de recente geschiedenis. De vaart waarmee hij de G20 heeft helpen ontwikkelen tot nieuw instrument van internationale economische governance is even bemoedigend als indrukwekkend. De premier heeft ook veel indruk gemaakt doordat hij liet en laat zien hoe het Verenigd Koninkrijk doeltreffend kan samenwerken met zijn partners in de Europese Unie, want innovatieve oplossingen voor de talrijke uitdagingen waarvoor we staan, moeten we immers samen vinden.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat het essentieel is dat de Britten een toegewijde rol vervullen als centrale speler in de Europese Unie.
(Applaus)
Premier, wij zijn zeer ingenomen met uw vastberadenheid om die rol ook daadwerkelijk te vervullen.
Ik geef met alle genoegen het woord aan de Britse premier, Gordon Brown.
(Applaus)
Gordon Brown
eerste minister van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank u hartelijk voor het feit dat u mij hebt vereerd met een uitnodiging om tot u te spreken, alsook voor uw geslaagde voorzitterschap van het Europees Parlement. Ik bedank ook u, Europese afgevaardigden en leden van de Europese Commissie, onder leiding van voorzitter Barroso. Het is te danken aan het werk van u allemaal en aan dat van de generaties op wier werk wij voortbouwen, dat we vandaag een Europa van vrede en eenheid hebben. Dit is werkelijk een van de voortreffelijkste prestaties in de menselijke geschiedenis en is vandaag de dag voor de hele wereld een baken van hoop.
(Applaus)
Als mensen in ongeacht welk land of werelddeel eraan twijfelen hoe de menselijke wil en de moed van afgevaardigden met een missie een nieuwe toekomst kunnen bouwen na decennia van wanhoop, hoeven ze maar te denken aan de manier waarop de Europeanen zestig jaar geleden spraken van "eeuwigdurende haatgevoelens” en "voorgoed onherstelbare betrekkingen”. Ze spraken over een harde, lange en bittere koude oorlog. Ze hielden het voor onmogelijk dat ons Europa ooit volledig in vrede zou kunnen leven, laat staan dat het zich kon verenigen en kon samenwerken.
Laten ze daarna denken aan de manier waarop, na jaren van samenwerking en eenheid, tegenwoordig alleen mensen aan de politieke uitersten nog betwijfelen of we samen sterker en veiliger of dan we ooit afzonderlijk zijn geweest.
(Applaus)
Dit jaar vieren we op 9 november de twintigste verjaardag van iets dat zeker voor ieder van ons in dit Huis een van de meest bepalende gebeurtenissen van ons leven moet zijn, en wel de val van de Berlijnse muur. De muur werd omvergetrokken door kordate mensen die vastbesloten waren dat geen barrière, geen intimidatie, geen repressie ooit nog de mensen van Europa mocht verdelen.
Vrienden, vandaag de dag is er geen oud Europa, geen nieuw Europa, geen Oost- of West-Europa. Er is maar één Europa, en dat Europa is ons thuis.
Ik ben er trots op Brit te zijn en ik ben er trots op Europeaan te zijn, een Europeaan die een land vertegenwoordigt dat zichzelf niet ziet als een eiland dat is losgeslagen van Europa, maar als een land in het hart van Europa; een land niet in het kielzog van Europa, maar in de mainstream van Europa.
(Applaus)
Ik ben er daarom ook trots op dat het Britse parlement met grote meerderheid het Verdrag van Lissabon heeft geratificeerd.
(Levendig applaus)
Ik ben van mening dat we in Europa in een unieke positie verkeren om de wereld voor te gaan in het aanpakken van de volstrekt nieuwe en zware problemen van de mondialisering die voor ons liggen. We verkeren in een unieke positie door wat we in onze Unie hebben bereikt. Ik wil de leden van het Europees Parlement bedanken. U mag allemaal trots zijn op wat we samen hebben bereikt - de beste en grootste interne markt in de wereld, die nu vijfhonderd miljoen mensen kansen biedt, en de succesvolste poging tot economische samenwerking is in de wereld. U mag trots zijn op dit succes van de Europees Unie.
U mag ook trots zijn op het uitgebreide kader van milieubescherming dat we opbouwen. Het is een kenmerkend wapenfeit van de Europese coördinatie. Dit continent is het eerste in de wereld dat ondubbelzinnig de weg naar een koolstofarme economie inslaat.
(Applaus)
U mag er ook trots op zijn dat deze Europese Unie door middel van het grootste hulpprogramma in de wereld een nooit aflatende inzet toont om waar ook in de wereld levens te redden en te veranderen.
Zoveel consumentenrechten en werknemersrechten die we nu in heel Europa hebben, zijn het resultaat van campagnes die zijn geleid door individuele afgevaardigden en fracties in dit Huis.
Laten we niet vergeten dat de Europese Unie de meest uitgebreide sociale bescherming in de wereld kent. De rechten en verantwoordelijkheden zijn voor de bevolking van het Verenigd Koninkrijk versterkt toen, en dat zeg ik met trots, onze regering het Verenigd Koninkrijk binnen het Sociaal Handvest heeft gebracht.
Mijnheer de Voorzitter, deze successen van Europa zouden onmogelijk zijn geweest zonder de samenwerking tussen de volken waarvoor u en dit Parlement hebben gezorgd. Ja, we zien dat de eenheid wordt bevorderd wanneer functionarissen functionarissen uit andere landen ontmoeten. Ja, we zien eenheid wanneer leiders andere leiders ontmoeten. Maar de eenheid die zal standhouden, is de democratische eenheid die is geworteld in de gemeenschappelijke waarden van de mensen die nu in dit Parlement zijn vertegenwoordigd. Meer dan verdragen, meer dan instellingen, meer dan individuen, zijn het deze bepalende waarden die ons nauw met elkaar verbinden. We geloven als Europese Unie dat vrijheid, economische vooruitgang en sociale rechtvaardigheid of samen vorderen of helemaal niet.
Dit zijn de waarden die geworteld zijn in de lessen die we hebben geleerd door samen te werken - de waarheid dat vrijheid nooit zonder verplichtingen mag gaan, dat markten vrij moeten zijn, maar nooit zonder waarden, en de overtuiging dat rechtvaardigheid belangrijker is dan de afwezigheid van overheidsbemoeienis.
We hebben in deze crisis opnieuw geleerd dat rijkdom weinig betekent voor de maatschappij, tenzij hij meer mensen ten deel valt dan alleen de rijken. Rijkdom is alleen van waarde wanneer hij niet slechts een paar gemeenschappen, maar alle gemeenschappen verrijkt.
Dit is niet alleen onze politieke filosofie. In Europa geloven we in deze waarheden omdat we ze zelf ervaren hebben in het werk dat we in onze landen hebben gedaan.
Ik wil vandaag, midden in een wereldwijde crisis met een snelheid, reikwijdte en schaal die vrijwel ongekend is in de geschiedenis, met u praten over de manier waarop Europa, door de waarden toe te passen die nu deel uitmaken van ons DNA - de lessen die we in de loop der tijd in Europa hebben geleerd -, samen met de wereld de vier grote uitdagingen van de mondialisering kan aangaan: de financiële instabiliteit in een wereld van razendsnelle mondiale kapitaalstromen, de achteruitgang van het milieu in een wereld van energietekorten, het extremisme en het gevaar dat dit met zich meebrengt voor de veiligheid in een wereld van ongekende mobiliteit, en de groeiende armoede in een wereld waarin de ongelijkheid toeneemt.
Ik wil ook met u bespreken hoe, wanneer de wereldeconomie goed wordt geleid doordat we samenwerken, miljarden mensen in Azië en elders van wie velen nu slechts hun eigen goederen produceren, in de toekomst consumenten van onze goederen kunnen worden, hoe we in de loop van de komende twintig jaar de grootste groei van banen en inkomens voor de middenklassen ooit tegemoet kunnen zien en hoe we ondanks alle problemen waar we vandaag voor staan, een wereldeconomie voor ons kunnen zien die qua omvang zal verdubbelen, waardoor in al onze landen voor ons allemaal nieuwe kansen ontstaan.
Ik wil bespreken hoe we van een wereld die momenteel niet duurzaam, onveilig en oneerlijk lijkt, een echte wereldmaatschappij kunnen maken die duurzaam is voor iedereen, veilig voor iedereen en eerlijk voor iedereen.
Ik herhaal: ik ben van mening dat de Europese Unie in de unieke positie verkeert om voorop te gaan in het bouwen van deze toekomst, juist omdat we in de afgelopen zestig jaar hebben laten zien dat we als Europa de uitdagingen van grensoverschrijdende samenwerking, van coördinatie tussen volken en van het omsmeden van diversiteit tot eenheid, het hoofd kunnen bieden en aankunnen.
Sommigen van u zullen weten dat ik al vele jaren pleit voor een mondiaal Europa en voor de economische hervormingen om dat mogelijk te maken. Ik weet dat sommige critici hebben aangevoerd dat ik meer voor mondiale actie was omdat ik minder voor Europese actie was. Ik heb in de afgelopen jaren echter juist zo hard hiervoor gepleit omdat ik er een groot voorstander van ben dat Europa leiding geeft op het wereldpodium en omdat ik van mening ben dat de landen van Europa, die zich hebben verenigd rond de waarden van vrijheid, rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid, de wereld zoveel te bieden hebben, terwijl ook die wereld samenkomt.
Ik wil een mondialisering zien die open is, die wordt gekenmerkt door vrijhandel en flexibel is, maar die ook hervormend, inclusief en duurzaam is. Dat is de boodschap die Europa in deze economisch zware tijden de rest van de wereld kan geven en met haar kan delen.
Momenteel wordt de wereld, zoals u weet, getroffen door een internationale orkaan. Geen Europees land is immuun voor de gevolgen daarvan. Hij treft elke onderneming, elke werknemer, elke huiseigenaar en ook elk gezin.
Laten we eerlijk zijn tegenover elkaar: ons mondiale economische systeem heeft zich ontwikkeld en is vervormd op manieren die strijdig zijn met de waarden die we huldigen en hooghouden in onze gezinnen, in onze gemeenschappen en in elk ander deel van ons leven - waarden zoals rechtvaardig zijn tegenover elkaar en verantwoordelijkheid nemen, hard werk waarderen en onverantwoorde excessen niet belonen.
Complexe producten zoals bankderivaten, die het risico over de wereld hadden moeten spreiden, hebben echter geleid tot besmetting. We kunnen niet langer toestaan dat het risico zonder enige aansprakelijkheid wordt overgeheveld naar andere delen van de wereld. Elk deel van wat een schaduwbanksysteem is geweest, moet nu onder het toezichtsnet worden geplaatst.
(Applaus)
Bestaande grenzen aan markten die in een land of regio zijn overeengekomen, vervagen door de mondiale concurrentie tussen alle landen. Ik vind dat het niet volstaat om zelfregulering te bevorderen en een race naar de afgrond toe te staan; we moeten internationale normen overeenkomen voor transparantie, openbaarmaking en, ja, ook beloningen.
(Applaus)
We weten dat de mondialisering niet alleen nationale grenzen maar ook morele grenzen overschrijdt. Zoals we op harde wijze hebben geleerd, is het probleem van onbeteugelde vrije markten in een markt zonder toezicht dat ze alle relaties kunnen reduceren tot transacties, alle motivaties tot eigenbelang, alle besef van waarde tot keus voor de consument, en alle besef van marktwaarde tot een prijskaartje.
Een goede maatschappij en een goede economie hebben echter een sterk besef van waarden nodig. Geen waarden die voortkomen uit de markt, maar waarden die wij de markt brengen, de solide deugden van eerlijkheid, verantwoordelijkheid, rechtvaardigheid en de waardering van hard werk. Dit zijn deugden die in feite niet uit de markten komen, maar uit het hart.
Ik stel daarom voor dat wij, te beginnen met ons debat van vandaag, in de voorbereiding op de Top van volgende week in Londen als Europeanen een centrale rol op ons nemen bij het vervangen van de zogenoemde Consensus van Washington door een nieuwe, principiële economische consensus voor onze tijden.
Nu we voor al deze mondiale problemen gesteld staan, kunnen we niet stil blijven zitten. We moeten in actie komen. Natuurlijk hebben we een keus. Ik weet dat sommigen in de verleiding zijn om op deze nieuwe onzekerheid te reageren door zich terug te trekken, om te proberen zich veilig te voelen door de ophaalbrug omhoog te halen en de klok terug te draaien. Ik zeg u echter dat als we iets uit het verleden hebben geleerd, het is dat protectionisme een beleid van defaitisme, terugtrekking en angst is, en dat protectionisme uiteindelijk helemaal niemand beschermt.
(Applaus)
Laten we niet afkoersen op de klippen van isolatie, maar laten we samen de koers van samenwerking uitzetten. Dat is in het nationaal belang van ons allemaal. Ik stel daarom voor dat Europa het voortouw neemt in een doortastend plan om te bewerkstelligen dat elk continent nu in zijn bankstelsel de veranderingen doorvoert die de weg naar gedeelde welvaart openleggen, dat elk land participeert in en met andere landen werkt aan de vaststelling van mondiale normen voor de financiële regulering, en dat elk continent de financiële injectie geeft die nodig is om economische groei en banen te waarborgen.
Wat staat er op de agenda? Op de eerste plaats is de markt er om ons te dienen; wij zijn er niet om de markt te dienen. Het Verenigd Koninkrijk, andere landen in Europa en gisteren ook de Verenigde Staten van Amerika hebben daarom de onzekerheid in het bankwezen weggenomen, teneinde de kredietverstrekking weer op gang te brengen voor de mensen die een lening nodig hebben om in deze buitengewone tijden verder te kunnen met hun gewone leven. Ik ben ervan overtuigd dat de gemeenschappelijke beginselen achter de plannen van de VS, het Verenigd Koninkrijk en Europa voor het opschonen van de balansen van de banken zullen helpen om het vertrouwen terug te brengen en de kredietverstrekking aan de bredere economie te herstellen.
Zoals uit het rapport van de commissie-De Larosière, het G30-verslag van Paul Volcker, het rapport-Turner in het Verenigd Koninkrijk en de financiële stabiliteitshervorming blijkt, zijn we het er voor het eerst in de geschiedenis over de hele wereld over eens dat, in het belang van de bescherming van het spaargeld van mensen, in Europa en de hele wereld strenge regelgevingsnormen moeten worden vastgesteld en dat deze ten uitvoer moeten worden gelegd en volledig moeten worden gecontroleerd, niet slechts in één land, maar in elk continent van de wereld.
Ik denk dat we voor het eerst ook overeenstemming kunnen bereiken over de grote veranderingen die nodig zijn voor de gecoördineerde actie die het begin van het einde van offshore belastingparadijzen en centra zal inluiden.
(Applaus)
Laten we samen aangeven dat onze voorschriften moeten gelden voor elke bank, overal, op elk moment, zonder mogelijkheid om niet deel te nemen en te kiezen voor een schaduwbanksysteem, zonder schuilplaats ergens in de wereld voor belastingontduikers die weigeren hun rechtvaardige deel te betalen.
We weten ook dat een wereldwijde budgettaire en monetaire stimulans van onze economie in elk land twee keer zo effectief kan zijn als die stimulans door alle landen wordt gegeven. Ik denk dat we dit jaar de grootste dalingen van de rentetarieven zien die de wereld ooit heeft gezien. We zien ook de tenuitvoerlegging van de grootste budgettaire stimulans die de wereld ooit is overeengekomen.
Ik heb het volste vertrouwen dat de Top van Londen kan voortbouwen op de actie die de Europese Raad en de ministers van Financiën van de G20 een paar dagen geleden zijn overeengekomen. We zullen alles doen wat nodig is om de banen te scheppen en de groei te bewerkstelligen die we nodig hebben. Ik denk dat heel Europa het eens zal zijn met de uitspraak van president Obama dat onze acties langdurig en krachtig moeten zijn, tot het herstel een feit is.
We hebben ook een verantwoordelijkheid tegenover de werklozen. Ik vind dat niemand maanden werkloos mag zijn zonder dat hem of haar een opleiding, een baan of hulp bij het zoeken van een baan wordt aangeboden, en dat geen schoolverlater lange tijd zonder werk mag zitten zonder een opleiding te volgen, zonder dat hem of haar de kans wordt geboden om de vaardigheden te leren die hij of zij voor de toekomst nodig heeft.
Ik vind ook dat we in deze crisis urgente, serieuze en grootschalige maatregelen moeten nemen om een koolstofarm herstel te bewerkstelligen en onze economieën duurzaam te maken. Europa heeft vooropgelopen in de Industriële Revolutie. Nu kan het vooroplopen in een koolstofarme revolutie door te investeren in energie-efficiëntie, de uitbreiding van hernieuwbare energie en kernenergie, het demonstreren van de opvang en opslag van koolstofdioxide, de ontwikkeling van het slimme net en de commercialisering van elektrische voertuigen en voertuigen met een zere lage CO2-uitstoot. Ik ben er dan ook trots op dat ik heb meegewerkt aan het Europese pakket energie en klimaatverandering voor 2020 dat we in december 2008 zijn overeengekomen; dat is ook een besluit van dit Parlement, dat de hoogste normen voor mondiaal leiderschap heeft vastgesteld op weg naar de klimaatveranderingsovereenkomst die we allemaal later dit jaar in Kopenhagen tot stand willen zien komen.
(Applaus)
Wat we nu in sommige landen in Oost- en Midden-Europa meemaken, laat zien waarom we de internationale economische samenwerking opnieuw moeten opbouwen om landen te helpen wanneer ze in nood verkeren.
Een nieuw, hervormd Internationaal Monetair Fonds, waarin de opkomende economieën beter vertegenwoordigd zijn en dat ten minste vijfhonderd miljard dollar aan middelen moet hebben, twee keer zoveel als momenteel, moet in staat worden gesteld om landen te helpen die te maken hebben met een kapitaalvlucht, hen te helpen bij de herstructurering van de capaciteit van hun banken en hen in staat te stellen de kredietverstrekking aan hun industrieën te herstellen. Ik wil een Internationaal Monetair Fonds dat niet alleen reageert op crises, maar crises ook voorkomt. Ik wil ook een Wereldbank die de middelen heeft om armoede te voorkomen en om bij een ineenstorting van de handelskredietverlening de uitbreiding van de handel over de hele wereld te bevorderen.
Onze Europese Unie en dit Parlement hebben zich met succes uitgebreid en nieuwe leden van onze familie verwelkomd. Met dit in gedachten, zeg ik nu tegen de lidstaten van de EU uit Oost-Europa dat we u in tijden van nood niet in de steek zullen laten. We zullen alles doen wat in ons vermogen ligt om aan uw zijde te staan.
(Applaus)
Laten we ook niet vergeten dat deze crisis voor honderden miljoenen mensen in de armste landen, die in extreme armoede leven, niets minder is dan een zaak van leven of dood. De grimmige werkelijkheid is dat, doordat banken kunnen omvallen en markten en de handel kunnen instorten, dit jaar een half miljoen kinderen meer zullen sterven (in totaal tien en een half miljoen kinderen) omdat ze letterlijk te arm zijn om te overleven. "Tien en een half miljoen kinderen” is meer dan een cijfer. Het betekent dat één kind overlijdt, daarna een tweede kind, een derde kind, een vierde kind. Elk van die kinderen is niet zomaar een kind, maar iemands kind. Elk kind staat voor een begrafenis die nooit had mogen plaatsvinden. Elk kind staat voor een leven dat gered had kunnen worden. Dat is een tragedie die, denk ik, u en mij in onze ziel raakt.
(Applaus)
Wanneer het voor ons moeilijke tijden zijn, mag dat nooit een excuus zijn om de armsten van de wereld de rug toe te keren of om toe te staan dat omgevallen banken worden gebruikt om te rechtvaardigen dat toezeggingen inzake hulp niet worden nagekomen. In plaats van toe te staan dat onze Europese toezeggingen inzake hulp verworden tot niet meer dan intenties en daarna tot vage aspiraties en uiteindelijk tot tragisch stil verraad, moeten we onze inspanningen juist verdubbelen om ervoor te zorgen dat onze generatie armoede eindelijk tot het verleden laat behoren.
(Applaus)
We kunnen samen de grootste budgettaire stimulans geven, de grootste daling van de rentetarieven bewerkstelligen, alsook de grootste hervorming van ons internationale financiële stelsel, de eerste internationale uitgangspunten voor beloningen en normen in de banksector, de eerste veelomvattende mondiale actie tegen belastingparadijzen en, voor het eerst in een mondiale crisis, nieuwe en aanvullende hulp voor de armen.
Hoe komen we tot deze mondiale consensus voor de mondiale veranderingen die we nodig hebben? Een van de grote kansen die voor ons liggen, is de kans voor Europa en elk ander continent om samen te werken. Ik wil vandaag benadrukken dat Europa en Amerika nauwer kunnen samenwerken.
Ik heb gisteren president Obama gesproken over hetgeen waarover ik vandaag met u wil praten, namelijk een nieuw tijdperk van intensievere samenwerking tussen Europa en Amerika. In de afgelopen jaren hebben we geen Amerikaans leiderschap gehad dat zo graag op alle niveaus met Europa wilde samenwerken op het gebied van de financiële stabiliteit, de klimaatverandering, veiligheid en ontwikkeling. Zelden is het wereldwijde nut van deze samenwerking voor de hele wereld zo duidelijk geweest.
Over een paar dagen komt president Obama naar Praag voor de Top EU-VS. We kunnen die Top transformeren van gewoon een jaarlijkse bijeenkomst tot een onstuitbaar progressief partnerschap om de mondiale verandering te bewerkstelligen die de wereld nu nodig heeft.
Denk aan alle vooruitgang die wij, Europa en Amerika, in een nieuw tijdperk van trans-Atlantische samenwerking samen kunnen verwezenlijken. Laten we samen werken aan een nieuwe wereldwijde klimaatveranderingsovereenkomst, waartoe kanselier Merkel in 2005 op de G8-Top de aanzet heeft gegeven - een overeenkomst voor de grootste reducties van de CO2-emissies die de wereld ooit heeft gezien. Laten wij, Europa en Amerika, samenwerken om de groeiende dreiging van terrorisme uit Pakistan en Afghanistan te verslaan dat elk moment de straten in elk van onze landen kan treffen.
Laten Europa en Amerika samenwerken om iets te bereiken wat ooit een droom was, maar in mijn ogen nu kan worden verwezenlijkt, nu Frankrijk onder leiding van president Sarkozy weer terugkeert in het hart van de NAVO: een wereld waarin geen kernwapens worden verspreid en waarin de kernmogendheden afspreken hun kernwapenarsenalen echt te verkleinen.
(Applaus)
Laten we ook samen werken aan iets wat dringend noodzakelijk is, wat we allemaal in ons leven willen zien en waarnaar alle fracties in dit Parlement, denk ik, hunkeren: vrede in het Midden-Oosten, met een veilig Israël zij aan zij met een levensvatbare Palestijnse staat.
(Applaus)
Maar het meest directe en noodzakelijke geschenk dat onze Europese en Amerikaanse samenwerking zou kunnen opleveren, is dat er door onze acties meer banen, meer bedrijven en meer handel zullen komen wanneer we samen deze grote financiële uitdagingen van onze tijd het hoofd bieden en de baas worden.
Een van de beroemdste Europeanen aller tijden, Michelangelo, heeft ooit gezegd dat het beter is om doelen te hoog te stellen en ze te missen, dan ze te laag te stellen en te bereiken. Dat is, in Michelangelo's woorden, de keuze waarvoor we nu gesteld staan, want wanneer ik vandaag in dit Huis rondkijk, zie ik dat we hier allemaal niet slechts getuigen en niet slechts toeschouwers zijn, maar de mogelijkheid hebben om verandering te brengen en vrij zijn om ons eigen lot vorm te geven.
De burgers van Europa hoeven zich niet overmeesterd te voelen door de gebeurtenissen. Wat die gebeurtenissen ook zijn, we kunnen ze de baas. Laten we er dus voor zorgen dat over ons wordt gezegd dat we in de zwaarste tijden, in de diepste crisis, ons geloof in de toekomst hebben behouden en samen de wereldorde opnieuw hebben vormgegeven en vernieuwd voor onze tijden.
Ik denk dat we pas echt de reikwijdte en de schaal zullen kunnen begrijpen van de uitzonderlijke problemen waar elk land op elk continent nu door de globalisering voor gesteld staat, wanneer de geschiedenisboeken zijn geschreven. Dit is meer dan een moment van verandering in onze gemeenschappelijke geschiedenis. Dit is een wereld van verandering, en we mogen niet vergeten dat de belangrijkste decennia in de Europese geschiedenis op het moment zelf nooit volledig werden begrepen.
Als je terugkijkt op de Renaissance, een van de belangrijkste tijdperken in de wereldgeschiedenis, kunnen we het effect van dit tijdperk op de wereld niet terugvoeren op één datum of persoon of doorbraak. Of neem de Verlichting. We kunnen niet met zekerheid zeggen wanneer of door wie of hoe dit tijdperk is ingeluid. We kunnen slechts zeggen dat het Europa van vandaag en de wereld van vandaag niet zouden bestaan zonder de Verlichting. Wanneer we terugkijken op de Industriële Revolutie, kunnen we niet één bepaalde dag aanwijzen waarop een fluitsignaal klonk en deze revolutie begon. Evenmin kunnen we één enkele uitvinder of ondernemer of directie naar voren halen die op deze revolutie toezag. We kunnen over de gebeurtenissen die indertijd niet helemaal goed werden begrepen, vandaag alleen maar zeggen dat we allemaal de vruchten plukken van die gebeurtenissen.
In deze generatie worden we geconfronteerd met een wereld van verandering die nog niet helemaal wordt begrepen, waarin we de vooruitgang kunnen versnellen of vertragen door de ontelbare besluiten die we elke dag nemen. Laten we in deze wereld van verbazingwekkende verandering - de klimaatverandering, milieueisen, de energiebehoeften, het gevaar van terreur, de armoede en de ongelijkheid die moeten worden aangepakt, en een financiële crisis waar een oplossing voor moet worden gevonden - niet terugkeren tot het protectionisme dat ons naar de ondergang zal voeren.
Laat het onze nalatenschap zijn dat we een werkelijk mondiale maatschappij voor onze nieuwe tijden hebben voorzien en deze vervolgens hebben vormgegeven, dat we de globalisering geen kracht hebben laten zijn die leidde tot onrecht en ongelijkheid, maar van de globalisering een kracht hebben gemaakt die heeft geleid tot wereldwijde rechtvaardigheid, en dat een verenigd Europa dat is gegrondvest op gedeelde idealen en is gebaseerd op gedeelde waarden, heeft geholpen om deze wereld opnieuw op te bouwen in een tijd dat het voor zeer zware uitdagingen stond.
(Langdurig applaus)
De Voorzitter
Premier, namens het Europees Parlement wil ik u bedanken voor uw buitengewoon treffende toespraak hier in het Parlement.
(Applaus)
Het is mij nu een genoegen om de voorzitter van de Europese Commissie, José Manuel Barroso, uit te nodigen voor zijn bijdrage.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de G20-Top in Londen zal een mijlpaal zijn in het mondiale antwoord op de mondiale crisis. Ik heb er alle vertrouwen in dat de Top onder leiding van premier Brown een succes wordt.
Het initiatief voor een mondiaal antwoord op de mondiale crisis kwam van Europa. President Sarkozy en ik zijn naar Camp David geweest om president Bush een mondiaal antwoord voor te stellen. De G20-Top in november 2008 in Washington was juist het resultaat van deze gezamenlijke inspanningen.
Europa heeft daarom een speciale verantwoordelijkheid in het huidige G20-proces. We willen dat de Top in Londen slaagt, en ik weet zeker dat hij dat ook zal doen. Europa zal in Londen vereend zijn en met een gezamenlijke boodschap komen. Zoals de 27 lidstaten vorige week in de Europese Raad hebben afgesproken, hebben we een proactieve agenda voor Londen. We willen concrete resultaten op het gebied van een stimulans voor de wereldeconomie en de regulering van alle financiële spelers, van banken tot hedgefondsen, en nieuwe regels voor kredietbeoordelaars.
We moeten goed voor ogen houden dat er geen dichotomie is tussen de economie stimuleren en de regelgeving verbeteren; we hebben beide nodig. We moeten zelfs een stap verder gaan: we moeten ook alle vormen van economisch nationalisme en protectionisme verwerpen en we moeten onze toezeggingen aan de ontwikkelingslanden vernieuwen en ervoor zorgen dat Europa de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling respecteert.
De economische krimp is bijzonder ernstig. Het is dus noodzakelijk de economie een gecoördineerde stimulans te geven door de totale vraag te stimuleren. De Europese Unie doet al heel veel op dit gebied. Onze totale budgettaire inspanning combineert beleidsmaatregelen met automatische stabilisatoren en bedraagt bijna 4 procent van het bbp.
We moeten onze herstelplannen nu energiek ten uitvoer leggen. We weten wat ons te doen staat: de verstrekking van leningen weer vlot trekken, mensen aan het werk houden, hun vaardigheden verbeteren voor het moment waarop de economie weer aantrekt, en blijven investeren in de productiviteit en het Europese concurrentievermogen. De Commissie zal toezien op wat de lidstaten doen, en zal dit evalueren, teneinde ons algemene antwoord op de crisis te coördineren.
Op het gebied van de financiële regelgeving wil de Europese Unie de grens nog verder verleggen. Geen financieel product, geen instelling, geen markt, geen jurisdictie mag worden uitgezonderd van regelgeving. We willen echter geen regulering om de regulering. We hebben verdergaande regelgeving nodig omdat de markten weer goed moeten gaan functioneren en banen en investeringen moeten financieren. Alleen zo kan het vertrouwen worden hersteld, en vertrouwen is essentieel. De terugkeer van de ethiek in het financiële stelsel is ook een voorwaarde voor het vertrouwen dat we nodig hebben in open economieën.
In de Europese Unie is de grens al aan het verschuiven. De Commissie heeft voorstellen gepresenteerd over kapitaaltoereikendheid en kredietbeoordelaars. Deze worden momenteel besproken, onder meer door dit Parlement. In de loop van de komende weken zal de Commissie ook komen met voorstellen over hedgefondsen, private equity en de beloning van leidinggevenden. De Commissie zal ook, nog voor de Europese Raad van juni, een pakket naar voren brengen voor een nieuw Europees toezichtssysteem. De Europese Unie onderneemt dus stappen. We zullen het in Londen heel duidelijk zeggen, zodat we kunnen samenwerken met onze partners, namelijk onze Amerikaanse vrienden.
We willen dat de anderen met ons meedoen; we hebben mondiale regels nodig voor een mondiale economie. Neem bijvoorbeeld het geval van de giftige activa. Kredieten zullen duidelijk niet terugvloeien naar de economie als het bankstelsel niet wordt opgeschoond. De Europese Unie heeft nu een door de Commissie verschaft kader om dit probleem aan te pakken. De ministers van Financiën van de G20 hebben nog geen twee weken geleden uitvoerig gesproken over de aanpak van de giftige activa. De verzameling uitgangspunten die ze hebben vastgesteld, weerspiegelt grotendeels de zienswijze van de Europese Unie in deze zaak. Opnieuw deed zich dus de unieke situatie voor dat we supranationale en transnationale regels hebben vastgesteld, en laten we zien dat de Europese Unie beter uitgerust is dan wie ook om de regels voor deze globalisering niet op te leggen, maar voor te stellen.
De Europese Unie moet in Londen ook een krachtig signaal afgeven dat zij protectionisme afwijst. We zullen onze interne markt verdedigen door deze intern open te houden, en we zullen ook aan open, mondiale markten werken. We mogen de hoop voor Doha niet opgeven en moeten snel tot een overeenkomst komen. Evenmin mogen we de landen vergeten die het meest in nood verkeren. We moeten ons houden aan onze toezeggingen met betrekking tot de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling.
We moeten altijd in gedachten houden dat de acties die wij ondernemen, slechts middelen zijn om een doel te bereiken, namelijk de verbetering van het welzijn van mensen. Dit zijn geen maatregelen voor het financiële systeem, niet voor dat specifieke segment van de economie, maar voor de mensen. Onder de huidige omstandigheden betekent dit dat we de gevolgen van de economische crisis in de Europese Unie voor de werkgelegenheid moeten opvangen en verzachten. De werkgelegenheid is momenteel zelfs onze belangrijkste zorg. Op 7 mei houden we een Werkgelegenheidstop om ideeën en acties te stimuleren om mensen aan het werk te houden en hen te herscholen voor de banen van de toekomst. We werken samen met de sociale partners, want we denken dat ook de idee van samenwerking met onze sociale partners deel uitmaakt van ons Europees model, en we denken dat we onze werknemers zo kunnen helpen zich voor te bereiden op de banen van de toekomstige duurzame en koolstofarme economie, waarvan we willen dat Europa die heeft.
De G20-Top in Londen zal daarom op een groot aantal gebieden resultaten moeten opleveren. Het is een heel ambitieus programma. Ik ben ervan overtuigd dat de G20 onder leiding van Gordon Brown en met een sterke Europese bijdrage met resultaten zal komen en een wereldwijde consensus over de internationale economie zal weten te bereiken.
(Applaus)
Joseph Daul
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag de Britse premier, Gordon Brown, welkom heten, die over enkele dagen als gastheer zal optreden voor een G20-Top waar Europa als zelden tevoren wordt verwacht.
De eerste les die we kunnen trekken uit de crisis is dat economieën voortaan zozeer met elkaar verbonden zijn dat nationale oplossingen ondenkbaar zijn geworden. De moeilijkheden die, het moet gezegd, voornamelijk vanuit de Verenigde Staten onze kant op komen, als gevolg van een gebrek aan regels, hebben terrein gewonnen. En Europa, mijnheer Brown, moet begrijpen dat het alleen sterk zal zijn als het met één stem spreekt om zijn gemeenschappelijke belangen te verdedigen. Het moet zelfs sterk genoeg zijn om alle regionale economieën achter zich te krijgen en opnieuw de weg naar groei in te slaan. Ik vergeet José Manuel Barroso niet, en het feit dat Europa - met name door toedoen van Nicolas Sarkozy - het initiatief heeft genomen om de G20 op te roepen om orde op zaken te stellen in een financieel stelsel dat de draad kwijt is.
Solidariteit en verantwoordelijkheid zijn de twee voornaamste beginselen van Europa. Collectief zijn we bereid die lidstaten te hulp te komen en te steunen die de meeste moeilijkheden ondervinden. En ook al wens ik uw land het allerbeste, mijnheer Brown, de laatste cijfers van het IMF voor het Verenigd Koninkrijk zijn helaas buitengewoon zorgwekkend, zoals ze dat ook zijn in andere landen van de Unie, met name Hongarije.
Ik ben jarenlang actief geweest als vrijwillige brandweerman en ik weet dat als een huis in brand staat, het niet lang duurt voordat ook het huis ernaast ten prooi valt aan de vlammen.
Mijn collega's aan de linkerzijde van de hemicyclus, uw vrienden, mijnheer Brown, zullen na mij waarschijnlijk vragen om een socialer Europa, om meer bescherming. Voordat ze dat doen, zou ik hun willen antwoorden dat deze simplistische slogans om geld uit te geven dat we niet hebben, nu juist de slogans zijn die in veel Europese landen hebben geleid tot het falende beleid van de jaren tachtig.
(Applaus)
Uiteraard, geachte premier, niet in uw land, want in de jaren tachtig was uw regering niet aan de macht. Deze zelfde collega's zullen ongetwijfeld herhalen dat de huidige crisis voortkomt uit de mondialisering en de markteconomie. Tegen hen wil ik graag zeggen dat dankzij deze markteconomie het gemiddelde inkomen van onze medeburgers in de afgelopen veertig jaar met 40 procent is gestegen. Ik wil ze er tevens op wijzen dat terwijl het lot van mensen in landen die buiten de markteconomie vallen, in de luwte van de Berlijnse muur, ons genoegzaam bekend is, mondialisering en markteconomie de West-Europeanen een gemiddelde welvaartsgroei van 2 procent per jaar hebben bezorgd. Met dat alles wil ik maar zeggen dat de voorvechters van een sociaal Europa niet noodzakelijkerwijs zijn wie we denken dat ze zijn.
Mijnheer de premier, de eenwording van Europa is altijd een kwestie van solidariteit tussen de burgers van zijn lidstaten geweest, en in de moeilijke periode die we doormaken heeft Europa meer dan ooit de plicht dit wederom aan te tonen via zijn daden. De banken steunen is noodzakelijk geweest, want hierdoor is voorkomen dat mensen die hen vertrouwen hebben geschonken alles verliezen, en dat is niet niks. Maar het is niet voldoende. We moeten bovenal solidair zijn met diegenen die hun baan verliezen, met gezinnen die moeite hebben de eindjes aan elkaar te knopen. En alleen door de weg naar groei weer in te slaan, door ondernemers de passende economische en fiscale omgeving te bieden, kunnen we weer vertrouwen kweken en arbeidsplaatsen creëren. Het Europees steunprogramma van 400 miljard euro zal ons helpen de crisis te boven te komen. Het zal ons in staat stellen nieuwe investeringen te genereren, het zal de vraag stimuleren en daarmee zal het de groei bevorderen en banen scheppen.
De Europese interne markt kan een belangrijke hefboom vormen; protectionistische maatregelen daarentegen zullen de dingen alleen maar erger maken. Mijnheer Brown, het is niet voldoende om protectionisme in het buitenland te veroordelen. Het is ook zaak in eigen land slogans als "Britse banen voor Britse werknemers” te vermijden, want daarmee raken we verzeild in een zeer gevaarlijke vorm van economisch nationalisme. Ik heb echter vertrouwen in de Commissie, als hoedster van de Verdragen, om ervoor te zorgen dat het recht zijn beloop krijgt en dat onze bedrijven op een vrije en billijke markt zaken kunnen doen. Onze prioriteit is om een nieuwe wereldwijde financiële architectuur tot stand te brengen met meer stabiliteit, meer toezicht en vooral meer transparantie. Wij moeten de "Bazel II”- hervormingen versneld ten uitvoer leggen en speculatieve fondsen onder strikt toezicht stellen.
Mijnheer de premier, ik waardeer het dat u hier niet bent gekomen om ideeën op te leggen maar om te luisteren naar wat de burger van u verwacht. Vergeet niet, mijnheer de premier, en vooral volgende week, dat u een echte Europeaan bent.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, wat een moedige toespraak en wat een briljante beschrijving van de noodzakelijkheden van deze tijd. Dit is precies de weg die we moeten bewandelen. Wij, de Europese socialisten en sociaaldemocraten - en dan spreek ik niet alleen namens de leden van mijn fractie, maar ook namens Poul Nyrup Rasmussen, de leider van onze sociaaldemocratische beweging in Europa - kunnen elk woord van uw toespraak onderschrijven, premier. Uw toespraak geeft uitstekend de richting aan.
(Applaus)
(FR) Wat de opmerkingen van mijn collega, de heer Daul, betreft, het minste wat men mag verwachten van de voorzitter van een parlementaire fractie in het Europees Parlement is dat hij onderscheid weet te maken tussen protectionisme en sociale bescherming. Dat is een enorm verschil.
(Applaus)
En wat uw grote president, de heer Sarkozy, betreft, hij weet dan misschien iets van protectionisme, maar er is één ding waarvan hij beslist niets weet, en dat is sociale bescherming.
(DE) U hebt gelijk, mijnheer de Voorzitter, dit is inderdaad een groots moment: Gordon Brown is aan de vooravond van de G20-Top hierheen gekomen om voor het Europees Parlement te spreken. Zijn bezoek laat zien dat het forum voor de Europese volkeren, dit Parlement, precies de juiste plaats is om de perspectieven te presenteren die u, mijnheer de minister-president, vandaag aan ons hebt uiteengezet.
Om die reden is uw bezoek meer dan alleen maar een bezoek aan het Europees Parlement. Het is baanbrekend omdat het bewijst dat u als minister-president van uw land en als gastheer van de G20-Top aan het Europees Parlement de betekenis toekent die het verdient. Hiermee bedoel ik dat u het Parlement beschouwt als de plaats waar in het kader van de continentale betrekkingen van Europa en van de betrekkingen van Europa met andere delen van de wereld gediscussieerd moet worden over multinationale en internationale politiek. Ik wil u hiervoor hartelijk danken, mijnheer Brown. U hebt juist gehandeld.
(Applaus)
Mijnheer de minister-president, u hebt drie essentiële beginselen genoemd waarop ik wil ingaan, omdat zij tevens essentiële beginselen van onze beweging zijn. De beslissende factor was niet hebzucht, individuele hebzucht. Die is er altijd al geweest en zal altijd blijven bestaan in de geschiedenis van de mensheid. We hebben te maken met een systeem waarin die individuele hebzucht zich kan verspreiden en destructief kan worden. Juist dit systeem is verkeerd. Dit systeem van ongebreideld marktradicalisme en liberalisme heeft gefaald en is failliet gegaan. Daarom moet het worden gewijzigd.
Daarom hebt u gelijk wanneer u zegt dat wij Europese en wereldwijde regels nodig hebben voor private equity, hedgefondsen en offshore centra die gesloten moeten worden, en dat wij regels nodig hebben voor kredietbeoordelaars. Bovendien moeten wij shortselling verbieden. Hiervoor moet een groot aantal maatregelen worden genomen die wij onder leiding van de heer Rasmussen en ondanks verzet van de andere fracties sinds lange tijd eisen. Juist dit moeten wij doen.
(Applaus van links)
Ik weet, medeleden van de rechtse fracties, dat het voor u moeilijk is te accepteren dat een beleid dat u tien jaar lang hebt voorgestaan, verkeerd is gebleken. U hebt moeite om bij te blijven. Ik begrijp dat wel, maar dit doet niets af aan het feit dat u altijd tegen dit beleid bent geweest.
U hebt gelijk wanneer u stelt dat wij een einde moeten maken aan de nucleaire wapenwedloop. U hebt gelijk wanneer u zegt dat wij dankzij de samenwerking met de Verenigde Staten van Amerika een nieuw tijdperk van nucleaire ontwapening kunnen inluiden. U hebt er tevens gelijk in dat wij solidariteit nodig hebben tussen de mensen in de maatschappij, maar ook solidariteit tussen de staten. Daarom zal ik namens mijn fractie ondertekenen opdat de nieuwe staten in deze Unie kunnen rekenen op de Unie. Dit is inderdaad de juiste weg, mijnheer de minister-president.
Ik wil nog een laatste punt aansnijden. Gaat u alstublieft naar de G20 met de boodschap dat iedereen die in de huidige economische crisis probeert het milieubeleid uit te spelen tegen het economisch beleid, een desastreuze fout maakt. Deze economische crisis gaat voorbij, maar de klimaatverandering blijft. Daarom hebben wij zowel het een als het ander nodig. Wij moeten met name effectief strijden voor een beter milieubeleid. Die strijd biedt tevens de kans vele nieuwe arbeidsplaatsen te scheppen. Het ene combineren met het andere is precies de juiste aanpak.
(Applaus)
Gordon Brown heeft een grootse toespraak gehouden. Hoe meer rechts te hoop loopt tegen datgene wat gezegd is, des te duidelijker blijkt uit uw toespraak, mijnheer Brown, dat wij op de juiste weg zijn. Het verheugt ons dat een echte sociaaldemocratische regeringsleider vandaag hier heeft gesproken.
(Applaus)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom premier Brown op dit eerste gedeelte van zijn "G20-wereldreis”. Premier, u hebt een grote agenda voor de G20-Top beschreven, van de bestrijding van de armoede in de wereld tot nucleaire ontwapening en vrede in het Midden-Oosten. Ik wens u veel succes. Mijn fractie feliciteert u en uw collega's in de Europese Raad met het uitzetten van de contouren van een gemeenschappelijke aanpak voor de Top van volgende week, zij het voor een beperktere agenda.
De kansen om met de regering van Obama samen te werken mogen niet worden bedorven door een trans-Atlantische woordenstrijd. Ik weet dat we het daarover eens zijn. Amerika blijft echter voorkeur voor regelgeving op hoofdlijnen houden, en de werkelijkheid van deze recessie laat zien dat degenen die weloverwogen slechte praktijken hebben genegeerd, nu het meeste lijden. We hebben een Europese autoriteit voor financiële diensten nodig. Dring er vooral bij anderen op aan om dezelfde normen te steunen. Voorzichtigheid aan hun kant kan echter nooit inactiviteit aan onze kant goedpraten. Zoals u hebt gezegd, moeten we eerlijkheid, transparantie en het recht in het financiële stelsel insluiten. We moeten ook de mondiale financiële instellingen hervormen, om een einde te maken aan de huidige overschotten op lopende rekeningen en overschotten aan liquide middelen die de mondiale hoogconjunctuur en krach hebben aangewakkerd.
Het IMF moet die rol vervullen. Kan het IMF meer activa vergaren en grotere toegang krijgen tot crisisfondsen? Moet het voor delen van de mondiale plas aan spaargelden een echte activabeheerder worden, die speculanten doorziet, paniek voorkomt en markten stabiliseert? Hoe kunnen we de besluitvormingsstructuren van het IMF zo hervormen, dat ze de vraag naar democratischer toezicht en de macht van de opkomende economieën beter weerspiegelen?
Het is ook van groot belang om, ondanks de pijn van de recessie, de uitdaging van de klimaatverandering aan te gaan, alsook de problemen die armoede met zich meebrengt.
Premier, u had het over de noodzaak van actie. Gaat u dus het IMF en de Wereldbank een expliciet mandaat geven om de droogte, overstromingen en ziekte aan te pakken waarmee de opwarming van de aarde gepaard gaat in de ontwikkelingslanden? Gaat u ervoor zorgen dat ze niet alleen subsidies verlenen, leningen verstrekken en plannen maken voor succes op de markten, maar ook plannen om sociale vooruitgang te bewerkstelligen en groene doelen te verwezenlijken? We hebben een nieuwe en duurzame economie nodig die is vastgelegd in een mondiaal sociaal contract. Het tijdperk van het snelle geld is voorbij. Voor de toekomstige groei mag "de kost verdienen” niet gelijkstaan met "je slag slaan”.
Om deze dingen te verwezenlijken moet Europa echter de consensus aanvoeren. Het Verenigd Koninkrijk moet daaraan meedoen. Premier, u en ik hebben verschillende politieke opvattingen, maar ik weet dat we als Schotten met een vurig geloof in progressieve politiek allebei de woorden van Robert Burns begrijpen, die wenste dat God ons de gave gaf om onszelf te zien zoals anderen ons zien. De partijen die zichzelf en het Verenigd Koninkrijk naar de zijlijnen van Europa duwen, zullen hun land duur te staan komen.
Laat het Verenigd Koninkrijk dus een positieve, uit Europees hout gesneden partner zijn. Premier, ik verwacht dat de gemeenschappelijke munt sterker uit deze crisis zal komen. In de koude wind van de recessie zoeken investeerders beschutting onder de vleugels van de euro. U hebt vijf ingewikkelde tests bedacht die de afgelopen tien jaar hebben verhinderd dat het Verenigd Koninkrijk tot de eurozone is toegetreden. Bent u van plan om nu te gaan werken aan toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot de eurozone in de tijd na de recessie? Het Verenigd Koninkrijk mag niet tegen de muur blijven staan terwijl anderen wel de vloer op gaan. Dit is een dans waaraan het Verenigd Koninkrijk moet meedoen.
(Levendig applaus)
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, in plaats van in de kuil te vallen van het socialisme, liberalisme, conservatisme of een van de andere ideologische "ismen” die er in dit Huis regelmatig bijgesleept worden, wil ik eerst de premier feliciteren met zijn bereidheid om hier te komen, zijn zaak uiteen te zetten en deze krachtig te verdedigen, maar vooral een brug tussen Europa en Amerika voor te stellen waar het gaat om het vinden van een oplossing voor sommige van de problemen en moeilijkheden waarvoor we gesteld staan, vooral omdat we nu een wereldwijde crisis doormaken. Die wereldwijde crisis mag ons echter niet de successen uit het verleden doen vergeten.
In de afgelopen vijftien jaar hebben we een ongekende economische groei gehad, een ongekende groei van de werkgelegenheid, een ongekende toename van de welvaart en ongekende actie op het gebied van hulp en bijstand voor de ontwikkelingslanden. De nieuwe plannen waarmee we nu komen, mogen er niet op neerkomen dat het kind wordt weggegooid met het badwater. Ze zouden moeten voortbouwen op onze eerdere successen, waarbij de gemaakte fouten worden erkend en ervoor wordt gezorgd dat we een ambitieus toekomstgericht plan formuleren voor een mondiaal herstel berustend op gemeenschappelijke doelstellingen van gemeenschappelijke waarden, en een gemeenschappelijke koers kunnen uitzetten. Die gemeenschappelijke koers moet te allen tijde zijn gebaseerd op de noodzaak betere dingen te bereiken voor de mensen, niet betere dingen voor de markten of betere dingen voor de economie.
Premier, u hebt daarstraks in uw toespraak Michelangelo geciteerd. Er is ook nog een goed citaat van de Ierse dichter Oscar Wilde, die zei: "We liggen allemaal in de goot, maar sommigen van ons kijken naar de sterren.” We kunnen die sterren nu aanraken! Deze nieuwe crisis biedt een kans. Barack Obama heeft terecht de kans gegrepen om Amerika terug te leiden naar het wereldtoneel. De werkelijkheid is dat er, anders dan bij het Marshallplan na de Tweede Wereldoorlog, vandaag de dag geen grote speler op het wereldtoneel is die de rest van de wereldeconomie kan redden. We zijn onderling van elkaar afhankelijk, zowel in de uitdagingen waarvoor we gesteld worden, als in de oplossingen die we kunnen vinden.
Natuurlijk kunnen we het, nu we deze nieuwe weg voorwaarts het hardst moeten uitstippelen, hebben over de koolstofneutrale economie, over de banen die deze schept - dit is heel belangrijk - en over bijscholing en omscholing, die van levensbelang zijn. Sociale bescherming voor degenen voor wie de nood het hoogst is, is een voorwaarde voor ontwikkeling. Laten we ons echter niet blindstaren op de hoeveelheid geld die een bankier krijgt, en doen alsof dit de bepalende factor is voor het soort oplossing waarmee we komen. Betere regelgeving, beter toezicht - maar ook betere handhaving van de voorschriften. Want in de bankencrisis ging het in veel gevallen niet om een gebrek aan regelgeving, maar eerder om een gebrek aan toezicht op en handhaving van de regels.
Ik denk dat een van de belangrijkste dingen waarnaar we nu moeten streven voor de toekomst en waarvoor we plannen moeten maken, is de mensen weer wat vertrouwen terug te geven, en niet alleen zekerheid te verschaffen over de manier waarop de markten zullen werken, het soort schuilplaatsen waar we vanaf moeten, en de uitroeiing van belastingparadijzen en schaduwbankieren. Laten we de mensen laten zien dat er een uitweg uit deze crisis is en dat er licht is aan het einde van de tunnel, maar laten we hun bovenal laten zien dat zij een deel van de oplossing zijn.
In de Ierse taal kennen we het begrip meitheal, dat wil zeggen, een groep mensen die samenkomt en samenwerkt om de oogst te redden. Het is nu het moment voor ons allemaal om samen te komen, niet enkel om deze oogst te redden, maar om de planeet te redden.
Monica Frassoni
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen de premier hier te zien. In het licht van de geringe aandacht die hij lange tijd aan de EU en het Europees Parlement heeft geschonken, vat ik zijn aanwezigheid hier op als een goed teken dat mensen kunnen veranderen.
Ik vertrouw er ook op dat u, premier, na vandaag misschien het einde van een paar opt-outs zult bekendmaken, of zelfs de toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot de eurozone, zoals mijn vriend Graham Watson zei.
Ik moet u er echter aan herinneren dat uw regering aan de verkeerde kant stond met betrekking tot de meeste kwesties die u hebt genoemd, zoals de democratische hervormingen, sociale vraagstukken, de werktijdenrichtlijn en belastingen.
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, premier, u bent verantwoordelijk, samen met een flink aantal van uw collega's en onze voorzitter Barroso, voor het feit dat de Europese Unie niet over de instrumenten voor financiële regelgeving of fiscaal en begrotingsbeleid kan beschikken die nu zo waardevol zouden zijn bij het aanpakken van de crisis. Het is goed om u daaraan te herinneren, want als iemand geloofwaardige oplossingen wil voorstellen, is het een goede gewoonte dat die persoon eerst toegeeft dat er fouten zijn gemaakt.
Laten we eens kijken naar de geloofwaardigheid van deze kruistocht tegen belastingparadijzen. Die lijken een gemakkelijk doelwit, iedereen verafschuwt ze, maar de werkelijkheid is toch enigszins anders. Het vermoeden rijst zelfs dat er zoveel over belastingparadijzen wordt gesproken omdat er over veel andere zaken geen overeenstemming is.
Premier Brown, wij huldigen de opvatting dat we niet meer moeten denken dat het onmogelijk is om het vrije verkeer van kapitaal aan banden te leggen en dat de miljoenen euro die worden verkwist met speculatie niet naar andere, nuttigere bestemmingen kunnen worden geleid. We moeten de acties van speculatiefondsen stoppen, niet reguleren. We moeten de banken weer zover zien te krijgen dat ze datgene doen waarvoor ze eeuwen geleden in Toscane zijn uitgevonden, het financieren van de reële economie.
Het is niet voldoende om het toezicht op de markten te versterken: we moeten de winsten van speculanten terugdringen. Laten we niet vergeten dat de maffia op dit moment 120 miljard euro in de kluizen van de belastingparadijzen heeft liggen. We moeten vastberaden inzetten op dubbele aangiften en dubbele transparantie: wie geld in een ander land stalt, moet dat aangeven. De banken die dat geld ontvangen moeten dat aangeven. Er is geen tussenweg. De rest is prietpraat en ik vrees dat we zullen worden bedolven onder de prietpraat als de G20 niet tot een beter resultaat zal leiden dan het gewauwel dat we nu overal horen.
Premier, net als uw voorganger hebt u hier krachtige en ontroerende woorden gesproken in de taal van Shakespeare, maar net als hij komt u met weinig concrete voorstellen. U hebt gesproken over een omschakeling naar een duurzaam milieu. Maar uw regering besteedt maar 7 procent van haar investeringen aan groene projecten, terwijl Zuid-Korea en China en zelfs de Verenigde Staten op dit gebied een tempo aanhouden dat wij met onze mooie woorden niet kunnen bijhouden.
U hebt over Kopenhagen gesproken, maar opnieuw is in de Europese Raad geen overeenstemming bereikt over een klimaatfonds voor ontwikkelingslanden. En toch weet u heel goed dat Kopenhagen zonder een stevige financiële inspanning gedoemd is te mislukken, en met Kopenhagen ook onze ambities om de klimaatveranderingen in te perken.
(EN) Een mooie toespraak, mijnheer Brown, maar wat gaat u nu echt doen?
(Applaus)
Francis Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barrot, mijnheer Brown, u hebt het al gezegd, twintig jaar geleden viel de Berlijnse muur, waarmee voorgoed een einde kwam aan het model dat erdoor belichaamd werd, en dat sowieso al enige tijd ten dode opgeschreven was.
In deze omstandigheden was de verleiding te groot om ongebreideld kapitalisme de vrije loop te laten. In navolging van anderen heeft de Europese Unie deze verleiding niet kunnen weerstaan. De geestelijk vaders van dit nieuwe model of hun opvolgers hebben de controle over hun creatie verloren. Om een zo existentiële crisis het hoofd te bieden, moeten we allereerst vraagtekens durven te plaatsen bij ons eigen handelen. Ik krijg niet de indruk dat we op die weg zijn.
Bij de laatste Europese Raad was de voorzitter van de Commissie van mening dat we de maat der dingen hebben genomen. De voorzitter van de Raad zei dat hij zeer tevreden was over de behaalde resultaten, waarbij de kroon zoals vaak gespannen werd door de heer Berlusconi voor wie de Unie een gezond lichaam is dat aangevallen wordt door een virus. De tijd zal het leren.
Tot dusver zijn de zeldzame geluiden van zelfkritiek uit economische kringen zelf gekomen, zoals die van de president van Morgan Stanley in Azië, die verklaarde dat wij allemaal verantwoordelijk zijn: de financiële instellingen, de regelgevers, de kredietbeoordelaars, de raden van commissarissen, de politici en de centrale banken, en dat we voor dit alles gezamenlijk de verantwoording moeten nemen. Dat is weer eens wat anders.
Mijnheer Brown, ik geloof dat u de eerste Europese leider bent die persoonlijk een mea culpa heeft uitgesproken. Deze hield verband met de houding die u tien jaar geleden innam naar aanleiding van de Aziatische crisis, een houding die u achteraf onvoldoende ferm acht tegenover diegenen die dachten dat het problemen van voorbijgaande aard betrof.
Het oude adagium dat stelt dat markten doeltreffend zijn en zichzelf kunnen reguleren is achterhaald, zei u. Ik verkies deze nederigheid boven de ietwat zelfgenoegzame toespraak die uw voorganger hier hield, in een vorig leven.
Ik ben er echter van overtuigd dat het probleem elders ligt. Zoals te lezen valt in het recente rapport van het secretariaat van de VN-Conferentie voor handel en ontwikkeling moeten we het grote casino sluiten. Het in de afgelopen twintig jaar toegepaste dogma is uitgelopen op een grandioos fiasco.
Daarom hebben diegenen die de G20 pretentieus hebben aangekondigd als een nieuwe Bretton Woods waar we het kapitalisme zouden herijken, en zelfs zouden moraliseren, onze medeburgers voor de gek gehouden. Er zal op 2 april in Londen geen revolutie plaatsvinden.
Unit, een grote vakbond in uw land heeft, meen ik, een eenvoudige en treffende formulering gevonden om aan te geven waar de schoen wringt. Zijn slogan voor de volgende week zaterdag georganiseerde mars in de Britse hoofdstad zal zijn, en ik citeer, "de mensen vooropstellen”. Dat lijkt voor de hand liggend, maar is haast een Copernicaanse revolutie vergeleken met wat er van het gangbare systeem is geworden.
Dit spreekt boekdelen over de aard van de uitdagingen waar we in onze tijd mee geconfronteerd worden.
(Applaus)
Nigel Farage
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de premier heeft vanmiddag kritiek gekregen op zijn opmerking 'Britse banen voor Britse werknemers'. Die kritiek kunt u negeren, want ik denk niet dat, vanaf het moment dat hij dit heeft gezegd, er ook maar iemand is geweest die serieus heeft gedacht dat hij als Britse premier ooit de belangen van de Britse werknemers boven die van zijn Europese droom zou stellen. Goeie genade, premier! Dat hebt u vanmiddag wel laten zien.
Het is jammer dat vrijwel niemand, de United Kingdom Independence Party uitgezonderd, de moeite lijkt te hebben genomen om naar u te komen luisteren. U bent hier heel populair. U bent werkelijk heel populair, want binnen enkele dagen na het Ierse 'nee' tegen het Verdrag van Lissabon, hebt u dit Verdrag door het Britse parlement gejaagd. Daarmee brak u een specifieke, in het openbaar gedane belofte dat u het Britse volk een referendum over het Grondwettelijk Verdrag zou geven.
Schaam u voor deze handelswijze, premier. U hebt de democratie in ons land gedevalueerd; u hebt het vertrouwen beschaamd dat kiezers in u als premier van het Verenigd Koninkrijk hadden gesteld. We kennen natuurlijk allemaal de reden waarom. De reden is dat wij "nee” zouden hebben gestemd. U hebt in uw toespraak gezegd dat niemand behalve degenen aan de politieke uitersten tegen de Europese Unie zijn. Nou, dat mag zo zijn onder beroepspolitici, maar een duidelijke meerderheid van de Britse bevolking wil dat we vriendschappelijke betrekkingen en vrije handel met de Europese Unie hebben, maar wil geen lid van deze politieke Unie zijn.
U kunt niet doorgaan deze Europese Unie op te bouwen tegen de publieke opinie in. Als u dat wel doet tegen de wil van het volk, kunt u in de toekomst enorme sociale en politieke problemen verwachten. Laat de volken van Europa alstublieft hun eigen lot bepalen. Laat dat niet doen in parlementen zoals dit Parlement en dat in Westminster. Het zal niet werken!
Wat de economie betreft, hebt u ons verteld dat u op de een of andere manier de economische goeroe bent; u bent de man die de wereld kan redden. Nou, ik kan me nog heel goed uw eerste grote daad als minister van Financiën herinneren, toen u vierhonderd ton goud op de wereldbeurzen verkocht voor 275 dollar per ons. Momenteel zou het tien miljard dollar meer hebben opgebracht. Het punt is niet alleen dat u fout zat, want dat kan ons allemaal overkomen. Het punt is dat u vooraf hebt bekendgemaakt hoeveel u ging verkopen en op welke dag u het ging verkopen. Dat was een fundamentele fout die zelfs de gemiddelde scholier die eindexamen economie doet, niet zou hebben gemaakt, zelfs niet in deze tijden van onderwijsachteruitgang. Daarbij komt dat u ons particuliere pensioenstelsel hebt verwoest en u de Bank van Engeland haar bevoegdheid hebt ontnomen om de banken te reguleren en deze bevoegdheid hebt gegeven aan de "aankruisvakjes”-bureaucraten van de FSA in Canary Wharf.
We hebben geen excuses gehoord. Uw regering heeft excuses aangeboden voor het bloedbad in Amritsar; u hebt excuses aangeboden voor de slavernij; u hebt excuses aangeboden voor vrijwel alles. Wilt u dan alstublieft ook uw excuses aanbieden voor wat u als Britse minister van Financiën hebt gedaan? Misschien dat we daarna naar u luisteren.
Daniel Hannan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat de premier de basisvaardigheid van de Europese politicus al beheerst, namelijk het een zeggen in dit Huis en iets volstrekt anders zeggen tegen de kiezers in zijn eigen land.
Premier, u hebt het hier gehad over vrijhandel, en daar ben ik een voorstander van. Wie van degenen die u zojuist heeft gehoord, had kunnen raden dat u de auteur was van de leus "Britse banen voor Britse werknemers” en dat u hele delen van onze economie subsidieert - voor zover u ze niet regelrecht hebt genationaliseerd - waaronder de auto-industrie en veel van de banken?
Misschien dat u meer moreel gezag zou hebben in dit Huis als uw acties pasten bij uw woorden. Misschien zou u in de raden van de wereld meer legitimiteit hebben als het Verenigd Koninkrijk deze recessie niet in slechtere toestand in ging dan alle andere landen van de G20.
De waarheid is dat u ons geld hebt opgemaakt. Het land als geheel heeft nu een negatief eigen vermogen. Elk Brits kind wordt geboren met een schuld van circa twintigduizend pond. Het betalen van de rente op die schuld gaat meer kosten dan de opleiding van het kind.
Vandaag probeert u opnieuw de schuld op anderen af te schuiven. U hebt het gehad over een internationale recessie, een internationale crisis. Het klopt dat we allemaal samen de storm in gaan, maar niet elk schip in het konvooi verkeert in dezelfde belabberde toestand. Andere schepen hebben de goede jaren gebruikt om hun schip te breeuwen en hun tuigage in orde te maken - in andere woorden, hun schulden af te betalen. U hebt de goede jaren echter gebruikt om nog meer te lenen. Door het toegenomen gewicht van uw schulden is ons schip onder uw kapiteinschap diep in het water komen te liggen.
We hebben nu een tekort van circa 10 procent van het bbp. Dat is een bijna ongelooflijk cijfer, hoger dan dat van Pakistan of Hongarije, landen die al de hulp van het IMF hebben ingeroepen.
Het probleem is niet dat u geen verontschuldigingen aanbiedt. Net als ieder ander heb ik uw pathologische onvermogen om verantwoordelijkheid te nemen voor deze dingen allang geaccepteerd. Het probleem is dat u bewust doorgaat met het verslechteren van onze situatie, met het lichtzinnig uitgeven van het beetje dat we nog hebben.
In de afgelopen twaalf maanden zijn honderdduizend banen in de particuliere sector verloren gegaan. Toch hebt u dertigduizend banen in de publieke sector geschapen. Premier, u kunt niet doorgaan met het productieve deel van de economie uit te persen om een ongekende congestie van het onproductieve deel te financieren. U kunt u niet door middel van extra uitgaven uit de recessie werken of uw schulden wegwerken door meer te lenen. En wanneer u op die starre en mechanische manier herhaalt dat onze situatie beter is dan die van anderen, dat we in een goede conditie verkeren om de storm te doorstaan, moet ik zeggen dat u klinkt als een apparatsjik uit het Brezjnev-tijdperk die de partijlijn verkondigt.
U weet, en wij weten, en u weet dat wij weten dat het onzin is. Iedereen weet dat het Verenigd Koninkrijk in een slechtere conditie verkeert dan elk ander land, nu we deze moeilijke tijden ingaan. Het IMF heeft dat gezegd. De Europese Commissie heeft het gezegd. De markten hebben het gezegd, en dat is de reden waarom onze munteenheid 30 procent in waarde is gedaald. Binnenkort krijgen ook de kiezers de kans om het te zeggen.
Zij kunnen zien wat de markten ook al hebben gezien, namelijk dat u de gedevalueerde premier bent van een gedevalueerde regering.
Gordon Brown
eerste minister van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit Europees Parlement verdient hulde voor het feit dat hier in zo korte tijd door zoveel mensen zoveel verschillende meningen kunnen worden geuit, en ik dank u voor uw meningen.
Ik hoop echter dat we ons, ook wanneer de partijpolitiek is geluwd, drie dingen zullen herinneren. Op de eerste plaats is het belangrijk dat de wereld deze crisis samen aanpakt. Wanneer we apart zitten, ons afzijdig houden, niet samenwerken met andere landen, is dat een recept voor mislukking en zullen we geen oplossing kunnen vinden voor een probleem dat eigenlijk een mondiaal bankfaillissement is, dat is overgeslagen naar de industriële economie. Als we het probleem niet begrijpen, zullen we de oplossing ook niet begrijpen.
We hebben een stroomstoring gehad in het hele bankstelsel, over de hele wereld. We hebben gemerkt dat banken waarvan we dachten dat ze onafhankelijk waren, volstrekt verstrengeld waren met andere banken in andere landen, en we moeten dat probleem aanpakken. Ongeacht het partijpolitieke standpunt dat mensen in deze zaak willen innemen, is de waarheid dat we het probleem van de herstructurering van het mondiale bankwezen moeten aanpakken.
Europa heeft vooropgelopen. We hebben onze banken geherkapitaliseerd. Andere landen hebben dat nu ook gedaan. Meer dan een biljoen dollar is uitgegeven om banken over de hele wereld te herkapitaliseren. We hebben nu verzekeringsprogramma's en andere programma's opgezet om het probleem van de giftige activa aan te pakken. Dit moet gebeuren, en het moet gebeuren door wereldwijde samenwerking.
Het tweede punt dat we moeten beseffen, ondanks alle verschillende politieke standpunten in dit Parlement, is dat wereldwijde samenwerking - niet alleen bij bankinstellingen, maar ook wereldwijde samenwerking op andere gebieden, in het budgettaire en monetaire beleid en in de handel - een heel belangrijk deel moet zijn van de manier waarop we de toekomst benaderen. Of u het nu leuk vindt of niet, de wereld verandert ongelooflijk snel. In Azië wordt meer geproduceerd dan in Europa. Er wordt over de hele wereld gehandeld met een snelheid die we nog nooit hadden gezien tot deze crisis. We moeten daarmee omgaan door een mondiaal handelsklimaat te creëren dat vrij is, maar ook rechtvaardig. Ongeacht de meningen in dit Parlement, denk ik dat de mensen ook dit onder ogen moeten zien.
Het derde punt dat voor mij uit deze discussie naar voren komt, is dat niet alleen onze Europese instellingen sterk moeten zijn, maar ook onze mondiale instellingen sterk moeten zijn als we mondiale oplossingen voor mondiale problemen willen hebben. Afgevaardigden die hebben gereageerd op mijn toespraak, hebben gevraagd wat we kunnen doen om deze mondiale instellingen te hervormen. Het IMF, de Wereldbank en de Wereldhandelsorganisatie zijn allemaal organisaties die in de jaren veertig van de twintigste eeuw zijn opgezet om de problemen van die jaren het hoofd te bieden. We leven nu in het jaar 2009. We hadden toen nationale kapitaalmarkten. We hebben nu mondiale kapitaalmarkten. We hadden nationale concurrentie. We hebben nu mondiale concurrentie. De wereld is fundamenteel veranderd, en we hebben instellingen nodig die in hun werkwijze en manier van omgaan met de problemen die we hebben, het mondiale karakter van de economie weerspiegelen.
Er is mij gevraagd of ik ervoor zal zorgen, of zal proberen ervoor te zorgen, dat het Internationaal Monetair Fonds de benodigde middelen krijgt om de problemen op te lossen van economieën die zich momenteel niet staande kunnen houden als gevolg van een kapitaalvlucht. Het antwoord is: dat moeten we doen. Er is mij gevraagd of de Wereldbank en andere internationale instellingen de landen kunnen helpen waar sprake is van substantiële armoede als gevolg van de crisis. Dat moeten we doen. Ik denk dat de les van deze crisis is dat we nu in een mondiale economie leven. Er zijn mondiale problemen die vragen om mondiale oplossingen. Daarvoor moeten we mondiale instellingen opzetten. Mijn boodschap aan dit Parlement is heel duidelijk. Europa heeft op zoveel andere gebieden vooropgelopen; het is nu tijd dat het het voortouw neemt in het creëren van de mondiale instellingen die de mondiale problemen aanpakken die we hebben, en met mondiale oplossingen komen.
In de afgelopen zestig jaar hebben we een Europa opgebouwd dat sociale bescherming en economische vooruitgang kent. Dit is nu een test of we een wereld kunnen helpen vormgeven waarin we zowel economische vooruitgang en milieuzorg als sociale rechtvaardigheid hebben. Ik geloof dat, ongeacht de verschillende meningen die in dit Parlement zijn geuit, er bij de volken van deze wereld de wil is om zo'n wereld op te bouwen. En wij, Europa, kunnen daarin een grote rol spelen.
(Levendig applaus)
De Voorzitter
Collega's, het levendige debat van vandaag laat zien hoeveel belang wij in het Europees Parlement hechten aan een goede afloop van de G20-Top. Ik weet dat de premier snel naar New York moet in verband met de verdere voorbereiding van de Top van volgende week.
Premier, we zijn heel blij dat u hier vanmiddag kon zijn en wensen u alle succes met de belangrijke taak waarmee u bezig bent. Een Britse premier verwelkomen in het Europees Parlement is altijd een uiterst opwindende aangelegenheid, en het uitstekende debat van vandaag vormde daar geen uitzondering op. Premier, nogmaals hartelijk dank.
(Applaus)
Ilda Figueiredo  
Er worden thans verklaringen afgelegd die een jaar geleden ondenkbaar zouden zijn geweest. Tegelijkertijd blijven de belangrijkste leiders elkaar tegenspreken. Dat wijst op een poging om enerzijds de verantwoordelijkheid voor de ernstige gevolgen van de neoliberale beleidsmaatregelen van zich af te schuiven en anderzijds een rookgordijn te leggen waarmee het zicht wordt belemmerd op de ingeslagen wegen, die in wezen dezelfde zijn als voorheen, enkele onbeduidende wijzigingen daargelaten. Wij hebben hier opnieuw te maken met het beginsel dat Visconti zo goed in beeld heeft gebracht in zijn film "De tijgerkat”: "Alles moet veranderen opdat alles bij het oude blijft”.
Laat ik een voorbeeld noemen. Terwijl de Britse premier, Gordon Brown, verklaart dat "de markt er is om ons te dienen” en toevoegt dat "het niet aan ons is om de markt te dienen”, al dringt hij niet aan op elementaire maatregelen om de markt op effectieve wijze in toom te houden maar uitsluitend op maatregelen ter bevordering van de coördinatie en ter regulering van de belastingparadijzen, roept de voorzitter van de Europese Commissie, de heer Barroso, op tot de liberalisering van de internationale handel en de uitvoering van de Doha-agenda.
Er wordt met geen woord gerept over maatregelen om paal en perk te stellen aan de privatisering van de openbare diensten en de strategische sectoren van onze economieën. En niemand spreekt het voornemen uit om een punt te zetten achter de liberale strategie van Lissabon of om garanties te bieden voor de bescherming van banen met rechten en een einde te maken aan de pogingen om de arbeidswetgeving steeds weer in negatieve zin aan te passen.
