Handel usługami (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie Syeda Kamalla w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego w sprawie handlu usługami.
Syed Kamall
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Na początku chciałbym złożyć hołd sprawozdawcom pomocniczym i ich doradcom grupowym za ich pożyteczny wkład w to sprawozdanie. Myślę, że odbyliśmy bardzo interesujące debaty i nie zawsze się zgadzaliśmy. Ale przynajmniej potrafiliśmy prowadzić dyskusje w bardzo cywilizowany sposób.
Chciałbym również podziękować sekretariatowi Komisji Handlu Międzynarodowego za jego wkład; będąc w trakcie składania podziękowań, chciałbym także podziękować wszystkim urzędnikom z Dyrekcji Generalnej ds. Handlu za przydatne rady i sugestie.
Jest jasne, że Unia Europejska, jako największy eksporter usług, ma wyraźny interes w otwieraniu nowych rynków usług. Jednak mnie osobiście interesuje to, w jaki sposób można wykorzystać usługi jako narzędzie pozwalające podźwignąć najbiedniejszych ludzi z ubóstwa.
Jednak zanim do tego przejdziemy, przypomnijmy sobie o znaczeniu usług. Usługi stanowią około 75% (toczą się dyskusje/spory na temat dokładnych liczb) PKB Unii Europejskiej, a rolnictwo zaledwie 2%. W Afryce usługi stanowią 52% PKB z tendencją wzrostową, a rolnictwo 16%. Biorąc więc pod uwagę te liczby, naprawdę szkoda, że w dauhańskiej rundzie rozwojowej tak duży nacisk położono na rolnictwo, podczas gdy tak naprawdę to otwarcie handlu i usług umożliwiłoby podźwignięcie tak wielu ludzi z ubóstwa. Dlatego byłem gotowy przyjąć poprawki, w których była mowa o tym, że negocjacje w sprawie handlu i usług będą służyć nie tylko interesom UE, ale także przyczynią się do wzrostu gospodarczego krajów najuboższych.
Nie powinniśmy zapominać, co tak naprawdę oznacza rozwój: to podźwignięcie ludzi z ubóstwa i możemy to osiągnąć poprzez zachęcanie przedsiębiorców do tworzenia dobrobytu i miejsc pracy.
W wielu najuboższych krajach przedsiębiorcy mówią mi, że są zdeterminowani do walki z ubóstwem. Ale potrzeba im usług bankowych pozwalających uzyskać tańszą pożyczkę potrzebną do rozwoju przedsiębiorstw, zatrudnienia większej ilości osób i tworzenia większego dobrobytu na szczeblu lokalnym; usług ubezpieczeniowych, dzięki którym będą mieli na czym się oprzeć, jeśli ich firmy upadną lub coś pójdzie nie tak;
służb prawnych, egzekwujących umowy zawarte z partnerami; oraz usług informacyjnych, aby znać najlepsze ceny na lokalnych rynkach, wiedzieć, kiedy wejść na lokalne rynki i rzeczywiście dostać się na nie.
Powinniśmy jednak wszyscy zdawać sobie sprawę z tego, że jeśli rządy nie ze swojej winy nie są w stanie zapewnić najuboższym obywatelom podstawowych usług, takich jak opieka zdrowotna, edukacja i dostęp do wody, wówczas przedsiębiorcy muszą wypełnić tę lukę w świadczeniu usług.
Niestety handel usługami stanowi jedynie około 25% handlu światowego, ale posiada potencjał tworzenia o wiele większego dobrobytu i większej ilości miejsc pracy. Przejdźmy jednak do bardziej kontrowersyjnych punktów sprawozdania.
Jednym z punktów debaty były tak zwane usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, ale musimy pamiętać, że różne państwa definiują je na różny sposób. Niektóre państwa uważają, że opieka zdrowotna, edukacja i dostarczanie wody powinny być zapewniane jedynie przez państwo. Inne zwróciły się do podmiotów prywatnych. W Etiopii, Nigerii, Kenii i Ugandzie, ponad 40% populacji o najniższych dochodach (najniższy kwantyl) otrzymuje świadczenia opieki zdrowotnej od instytucji prywatnych. Z pewnością powinniśmy zachęcać do większych inwestycji w tych sektorach.
Jeśli chodzi o edukację, zachęcam kolegów do zapoznania się z pracą profesora Jamesa Tooley'a z uniwersytetu w Newcastle. Rozpoczął on swoje badania w londyńskim Instytucie Edukacji, będąc przekonanym, że prywatna oświata to wielkie zło. Jednak szybko przekonał się, być może w sposób sprzeczny z intuicją, że szkoły prywatne zapewniają lepszą edukację ubogim. Kiedy przeprowadzono inspekcje w państwowych szkołach w Indiach, niektóre z nich po prostu zamknięto. W niektórych z nich nauczyciele nie przychodzili do pracy, a w jednej ze szkół nauczyciel przez cały dzień kazał uczniom robić sobie herbatę. Dlatego pracujący ubodzy zrezygnowali z państwowej oświaty. Zaoszczędzili pieniądze na prywatną edukację, nie w luksusowych apartamentach, ale zazwyczaj w zwykłym pokoju nad warsztatem. Te szkoły z kolei sfinansowały darmową edukację dla niepracujących ubogich.
Co jest złego, pytam, w promowaniu handlu tymi usługami, jeśli pomaga to najuboższym? Niektórzy posłowie z tej Izby uważają, że jedynie państwo może zapewnić te usługi i to na zasadzie monopolu. A nawet kiedy państwo zawodzi lub nie ma dostatecznych środków na ich zapewnienie, nie uważają, że podmioty prywatne powinny móc zapełnić tę lukę. Czy woleliby raczej, aby najubożsi nie mieli dostępu do wody? Czy woleliby raczej, aby najubożsi nie mieli dostępu do edukacji? Czy woleliby raczej, aby najubożsi nie mieli dostępu do opieki zdrowotnej, niż żeby mieli pójść do prywatnego dostawcy usług zdrowotnych?
Kolejną kwestią sporną jest suwerenność. Otóż zgadzam się z tymi, którzy twierdzą, że nie powinniśmy zmuszać naszych partnerów negocjacyjnych do otwierania handlu i usług. Ale z pewnością powinniśmy się zgodzić z tym, że kiedy państwo decyduje się na liberalizację tego, co moglibyśmy uważać za usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, nie mamy prawa mówić im, że nie powinni liberalizować swoich rynków.
Muszę jednak powiedzieć, że jestem rozczarowany przez niektórych moich kolegów: niektórzy posłowie w tej Izbie uważają, że powinniśmy tak naprawdę powiedzieć krajom rozwijającym się, aby zamknęły swoje rynki. Nie powinno chodzić o przeciwieństwo między prywatnym a państwowym. Nie powinno chodzić o przeciwieństwo między lokalnym a zagranicznym dostawcą. Powinno chodzić o to, co się sprawdza. Uważam natomiast, że powinniśmy wszyscy razem pracować na rzecz zniesienia barier w handlu, które skazują ludzi na ubóstwo.
Powinniśmy pracować wspólnie na rzecz zniesienia monopoli państwowych, które pozbawiają najuboższych podstawowych usług; powinniśmy zawsze stać po stronie przedsiębiorców, którzy chcą zmniejszyć ubóstwo na świecie, tworząc dobrobyt i miejsca pracy poprzez zwiększone inwestowanie w usługi.
Peter Mandelson
komisarz. - Panie przewodniczący! Jestem wdzięczny Parlamentowi Europejskiemu za to sprawozdanie. Pokazuje ono, że usługi mają największy udział w PKB krajów rozwiniętych. Liberalizacja handlu usługami ma dlatego kluczowe znaczenie dla naszego wzrostu gospodarczego, jak również dla wzrostu gospodarczego krajów rozwijających się, gdzie usługi nie są wystarczająco rozwinięte.
W dużej mierze popieram poglądy wyrażone w sprawozdaniu. Są one zgodne z naszą strategią na rzecz globalnego wymiaru Europy, która zasadza się na ambitnym wielostronnym programie i starannie opracowanych dwustronnych porozumieniach. Jesteśmy w pełni zaangażowani w wymiar rozwoju wielostronnej rundy w sprawie handlu i, jak potwierdza sprawozdanie, uważamy wielostronne porozumienie w sprawie usług za pozytywne, zarówno dla interesów UE, jak i uboższych krajów.
Z zadowoleniem przyjmuję zachętę wyrażoną w sprawozdaniu do podejmowania ambitnych zobowiązań w trwających i nadchodzących negocjacjach w sprawie dwustronnych i regionalnych porozumień. Zwracamy pilną uwagę na zalecenia zawarte w sprawozdaniu odnośnie do różnych trwających negocjacji, które generalnie dotyczą sektorów, które nasz sektor usług uważa za istotne.
Chciałbym poczynić ogólną refleksję na temat negocjacji w sprawie porozumień dotyczących usług, która odnosi się zarówno do umów dwustronnych, jak i wielostronnych. Nie ma jakiegoś prostego sposobu na negocjacje w sprawie usług, żadnej prostej formuły, którą można by zastosować do wszystkich sektorów usług i krajów. Te negocjacje obejmują złożony i często szczegółowy zestaw ram regulacyjnych państw, tak wieloraki, jak pokazuje to ostatni rozdział pana sprawozdania - od usług finansowych po opiekę zdrowotną i edukację. Powinniśmy to zrobić bez wtrącania się w sprawy krajów trzecich, szanując ich prawo do wewnętrznego regulowania różnych sektorów usług, a otwierając je na zewnętrzne dostawy, jeżeli dopuszczają konkurencję. Nie powinno być żadnej dyskryminacji.
Zdajemy sobie sprawę z tego, że niektóre sektory usług stanowią większą część PKB, niż inne i że liberalizacja handlu nimi może mieć większy wpływ na nasz ogólny dobrobyt. Jednak traktując priorytetowo jakieś sektory, musimy również uwzględnić między innymi specjalizację państw UE i regionów w różnych sektorach.
Na koniec chciałbym podzielić się refleksją na temat procesu wielostronnego. Pańskie sprawozdanie z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie konferencji sygnalizującej na temat usług w ramach negocjacji ministerialnych dauhańskiej agendy rozwoju. Tak naprawdę bardzo nawoływaliśmy do tego spotkania, które odbyło się w lipcu w Genewie. Był to względny sukces. Nie usłyszeliśmy wszystkich sygnałów, które byśmy chcieli, ale usłyszeliśmy wystarczająco, by móc powiedzieć, że członkowie Światowej Organizacji Handlu i kilka państw zrozumiało znaczenie, które przypisujemy do satysfakcjonującego wyniku w zakresie dostępu do rynku w sektorze usług.
Nie jestem jasnowidzem, aby wiedzieć, w jakim kierunku będą zmierzać rozmowy wielostronne w ramach dauhańskiej agendy rozwoju, które na razie zakończyły się w lipcu. Znajdujemy się w sytuacji, w której jedno zagadnienie - specjalny mechanizm zabezpieczający w rolnictwie dla krajów rozwijających się - omal nie spowodował zerwania rozmów, mimo że są inne sprawy, które również trzeba rozwiązać. Tak więc poparcie dla wstępnego porozumienia w sprawie warunków jako całości jest bardzo kruche i nie jest jedynie kwestią sporów USA i Indii na temat rolnictwa. Mam wrażenie, jakbyśmy trzymali w dłoniach bezcenną, kruchą wazę będącą dziełem mistrza, którą teraz trzeba przenieść po bardzo śliskiej podłodze. Jeden fałszywy ruch i arcydzieło może rozbić się na kawałki. Dlatego musimy poruszać się bardzo ostrożnie. Nie możemy stać nieruchomo, ale równie trudno jest posuwać się naprzód.
Jesteśmy gotowi ponownie się zaangażować na szczeblu, na jakim będzie to konieczne, aby zapewnić, że nie stracimy tego, co osiągnęliśmy i co pozostaje na stole. Jednak aby uczestniczyć w procesie negocjacyjnym, potrzebne jest autentyczne polityczne zaangażowanie ze strony innych. W tym sensie postęp poczyniony na konferencji sygnalizującej w sprawie usług nie będzie stracony. Sygnały, które wysłano, rzucają trochę światła na elastyczność, którą posiadają nasi partnerzy handlowi w dziedzinie usług, a są to cenne informacje.
Największy wkład, jaki możemy wnieść w obecnej sytuacji niepowodzenia negocjacji w Genewie, to być realistycznymi optymistami i wyjaśniać, jak wielką szansę możemy stracić w przypadku całkowitej porażki. Pana sprawozdanie jest więc na czasie, ponieważ stanowi czytelne i zrównoważone przesłanie dotyczące znaczenia, jakie miałaby liberalizacja handlu w jednym z kluczowych obszarów porozumienia w ramach dauhańskiej agendy rozwoju - usługach - zarówno dla nas, jak i naszych partnerów. Cieszę się na dalszą współpracę i dialog z Parlamentem, zarówno w tej dziedzinie, jak i innych obszarach polityki handlowej.
Olle Schmidt
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Gospodarczej i Monetarnej. - (SV) Panie przewodniczący! Handel usługami stał się dzisiaj koniecznością dla wszystkich gospodarek. Nie jest możliwe, aby jakieś państwo mogło osiągnąć sukces gospodarczy bez taniej i efektywnej infrastruktury usług. Dlatego chciałbym bardzo podziękować panu Kamallowi za znakomite i ważne sprawozdanie.
Producenci i eksporterzy tekstyliów, pomidorów i innych towarów nie będą konkurencyjni, jeśli nie będą mieli dostępu do efektywnego systemu bankowego, efektywnych firm ubezpieczeniowych i księgowych oraz systemów telekomunikacji i transportu.
W opinii Komisji Gospodarczej i Monetarnej podkreśla się, że dostęp do usług finansowych, takich jak mikrokredyty, dostęp do podstawowych usług bankowych i międzynarodowych transferów bankowych jest konieczny, aby osoby w krajach rozwijających się mogły podejmować podstawową działalność gospodarczą i zakładać firmy.
Komisja twierdzi również, że szczególny charakter sektora finansowego wymaga w zglobalizowanym świecie przemyślanych rozwiązań. O tym mówił także sam komisarz Mandelson. Jeżeli nasi partnerzy negocjacyjni, zwłaszcza kraje rozwijające się, powiedzą "nie” możliwości otwarcia rynków usług, wpłynie to niekorzystnie na ich szanse rozwoju gospodarczego.
Zwracam się do tych w tej Izbie, którzy mają wątpliwości: popatrzcie, jak wasze kraje się rozwinęły! Rozwój handlu towarami szedł w parze z rozwojem handlu usługami. Na korzyść, panie przewodniczący, wszystkich obywateli!
Zbigniew Zaleski
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Za socjalistycznym podejściem do nieliberalizowania tego rynku kryje się obawa, że jeśli usługę odda się w prywatne ręce, państwo straci nad nią kontrolę i coś pójdzie nie tak. Pięćdziesiąt lat komunizmu pokazało, że tak nie jest. Konkurencyjne usługi w zakresie turystyki, finansów i transportu - aby uczynić je dostępnymi - oraz w edukacji i szkoleniach stanowią wielkie wyzwanie i nadzieję na pomoc w rozwoju ubogich krajów.
Oto jak postrzegam tę pomoc na rzecz rozwoju, jeśli porównamy rynek towarów - rzeczy namacalnych - i usług. Usługi polegają na tym, że ludzie podejmują pewną działalność. Stwarzają one możliwość transferu wiedzy. Nie chodzi o to, by dać rybę, ale wędkę, jak mawialiśmy w tej Izbie. Ponadto stwarzają możliwość własnej inicjatywy, innowacji i większego zaangażowania w różne działania. Rynek usług jest także bardziej zdolny do adaptacji do uwarunkowań kulturowych, jest bardziej elastyczny i może przystosować się łatwiej do wymagań lokalnych przepisów, których trzeba przestrzegać w każdym kraju. Przez to może zmniejszyć bezrobocie. Na szczeblu społecznym zaś może doprowadzić do większego udziału osób z różnych środowisk i grup społecznych.
Mówimy o wodzie, edukacji i zdrowiu i nie ma w tym nic dziwnego. Pięćdziesiąt lat komunizmu i ostatnie zmiany w moim kraju są dowodem na to, że liberalizacja ma pozytywne, a nie negatywne skutki; dlatego zdecydowanie ją popieram.
Françoise Castex
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Po pierwsze chciałabym podziękować sprawozdawcy za jakość jego sprawozdania. Dało nam ono okazję do nowej pogłębionej debaty na temat handlu usługami. Mogliśmy określić zbieżności i punkty do dyskusji. Na końcu debaty i przy głosowaniu zobaczymy, czy są to poważne rozbieżności.
Rozmawiając o rynku wewnętrznym lub o handlu zewnętrznym, zgadzamy się co do tego, że rynek usług ma największy udział w tworzeniu dobrobytu i stanowi jedną czwartą światowego handlu. Co więcej, możliwe jest, że w Unii Europejskiej sektor ten wciąż ma potencjał wzrostu. Dlatego jest uprawnionym uwzględniać rynek usług w dwustronnych i wielostronnych negocjacjach handlowych. Będziemy jednak musieli określić zasady i warunki funkcjonowania rynku usług.
Moja grupa pragnie najpierw podkreślić, że należy odróżnić rynek usług od rynku towarów. Usługi są odmienne od towarów z wielu powodów. Po pierwsze usługi mają inny charakter; niektóre są związane z podstawowymi potrzebami i prawami. Wierzymy mocno w potrzebę rozróżnienia między usługami komercyjnymi i niekomercyjnymi, zarówno w służbie zdrowia, jak i w szkolnictwie. Kluczowe usługi, takie jak woda i energia, również muszą być uznane za posiadające szczególny status.
Usługi są odmienne od towarów, ponieważ handel nimi ma często bardzo bezpośredni związek z ludzkim wysiłkiem, a nie tylko z wirtualnym handlem technologią. Chociaż potencjalnie stwarzają miejsca pracy, są również sektorem, w którym występuje najwyższa stopa zatrudnienia nieformalnego i największa niepewność zatrudnienia. Dlatego bardzo się cieszę, że w sprawozdaniu zawarte jest stwierdzenie, że zasady handlu muszą respektować standardy zatrudnienia określone przez Międzynarodowe Biuro Pracy. Nasze cele rozwojowe muszą również obejmować walkę z niepewnością zatrudnienia i ubóstwem.
Wreszcie nie straciliśmy z oczu celów dauhańskich i handlu międzynarodowego jako wektora rozwoju. To podejście zobowiązuje nas do uwzględnienia odmiennych interesów państw członkowskich i krajów rozwijających się podczas negocjacji szczegółowych zobowiązań i umów o partnerstwie gospodarczym. Otwierając rynki usług, Unia Europejska musi uwzględniać stadia i tempo rozwoju oraz życzenia krajów, zwłaszcza jeśli liberalizuje niektóre z ich usług. Mam na myśli przede wszystkim usługi finansowe. Wywieranie presji na kraje trzecie w związku z ich sposobem pojmowania i regulowania usług jest wykluczone. Należy szanować suwerenność tych krajów, jeśli chodzi o tak delikatne kwestie, jak usługi publiczne i usługi finansowe.
Nie wiem, czy osiągniemy całkowity konsensus w tej sprawie. Możliwe, że jest to temat, który oddziela w tym Parlamencie prawicę od lewicy.
Ignasi Guardans Cambó
Panie przewodniczący! Przedmiotowe sprawozdanie wyraźnie podkreśla znaczenie usług w naszych gospodarkach i znaczenie stopniowej ich liberalizacji.
Prawda jest taka, że dla sprawozdawcy pomocniczego interesujące było śledzenie tej debaty, która potwierdziła, dlaczego niektórzy z nas siedzą w środku tej Izby, a nie po jednej lub drugiej stronie, dlaczego niektórzy z nas siedzą tu, w środku.
Co tak naprawdę odróżnia nas - mówię to z życzliwością - od osób, które wciąż mają ciasne poglądy na temat tego, czym są usługi, co może, a co nie może być sprywatyzowane; od osób, które są wciąż uczulone na pogląd, że niektóre usługi mogą być dostarczane bardzo efektywnie przez sektor prywatny, często bardziej efektywnie niż przez sektor publiczny, często nawet niezależnie od tego, jak rozwinięty jest kraj; od ludzi, którzy wciąż chcą narzucić ogromny ciężar państwa krajom słabiej rozwiniętym, jak gdyby odpowiedzią na wszystkie ich problemy było przejęcie kontroli przez państwo, bez liczenia się z tym, że ten ciężar państwa jest często tym, co kryje się za ogromną siłą, jaką posiada w tych krajach korupcja?
Kilka nut, kilka powracających motywów nieufności wobec wolnej konkurencji, wolnej przedsiębiorczości i tego, by obywatele otrzymywali usługi poprzez samo społeczeństwo dzięki gospodarce wolnorynkowej.
To właśnie usłyszeliśmy w tej debacie. Jednak chciałbym zaznaczyć, i dlatego jesteśmy w centrum, że my także nie do końca zgadzamy się z odczuciem, które czasem mamy, że sprawozdawca - chociaż potem wielkodusznie zaakceptował poprawki innych grup - niezupełnie posiada lub czasami nie posiadał wystarczającej wrażliwości, by ocenić, co oznacza interes ogólny, by zrozumieć, że nie wszystko podlega prawom rynku, by zrozumieć, że państwa członkowskie muszą mieć prawo do posiadania i zachowania swobody ochrony pewnych usług poza rynkiem jako takim, w formie regulowanej lub poprzez dostarczanie ich wyłącznie przez sektor publiczny.
Co to są za usługi? Nie możemy tego powiedzieć. Nawet w Europie nie jesteśmy jednomyślni co do tego, czym jest interes ogólny: nawet w Europie istnieją różne rozwiązania odnośnie do udziału sektora publicznego i prywatnego w zbieraniu odpadów, edukacji, zaopatrzeniu w wodę, usługach pogrzebowych, cmentarzach, transporcie publicznym i usługach pocztowych. Jednak należy zrozumieć, że edukacja, służba zdrowia itd. mają wymiar, którego nie można powierzyć jedynie prywatnej inicjatywie.
Dlatego promujmy liberalizację usług; zrozumiejmy, że czyniąc tak poprawiamy jakość usług otrzymywanych przez obywateli. Ważne jest, aby Unia Europejska podjęła inicjatywę w tej sprawie w swoich wszystkich umowach handlowych, zwłaszcza gdy widzimy załamanie się - nie wiemy, czy chwilowe, czy ostateczne - rundy dauhańskiej i w całości stosunków wielostronnych w tym obszarze.
Dlatego ważna jest odpowiedzialność Unii Europejskiej za wymaganie tego wzrostu, za praktycznie rzecz biorąc wymuszanie liberalizacji usług, również w krajach słabiej rozwiniętych, ale oczywiście z poszanowaniem ich wolności i zrozumieniem, że muszą temu towarzyszyć - kończę już, panie przewodniczący - bardzo intensywne uregulowania. W wielu przypadkach liberalizacji muszą towarzyszyć uregulowania i jasne przepisy, szanujące wolność i autonomię każdego z państw członkowskich do decydowania, co powinno pozostać częścią sektora publicznego z uwagi na tradycję, uwarunkowania dotyczące populacji i okoliczności.
Cristiana Muscardini
Panie przewodniczący, panie i panowie! W imieniu Grupy Unii na rzecz Europy Narodów chciałabym pogratulować panu Kamallowi wspaniałej pracy. Sektor usług, jak sam przyznał, jest najważniejszym sektorem prawie wszędzie na świecie. Nawet w Afryce i Azji jest to najważniejszy składnik PKB. Jednak ten strategiczny sektor musi teraz być motorem wzrostu gospodarczego, zwłaszcza w krajach, w których wciąż brakuje rozwoju.
To dobrze, że w sprawozdaniu mówi się o znaczącym wzroście handlu usługami jako o narzędziu większego dobrobytu i stabilności, zwłaszcza w krajach wciąż rozwijających się. Handel usługami oznacza także transfer wiedzy między krajami i obywatelami. Swoboda prowadzenia takiego handlu, pod warunkiem, że jest uregulowany zbiorem wspólnych i respektowanych przepisów, jest więc fundamentem jakiejkolwiek strategii wzrostu. Jednak nie należy próbować eksportować lub importować modeli dla innych: każdy rozwijający się kraj musi przyjąć odpowiednie ramy czasowe swojego potencjału wzrostu.
Dlatego nowa droga do liberalizacji musi uwzględniać to, że rządy mają zaspokajać potrzeby obywateli, a nie - jak się niestety czasami zdarzało w Afryce - sprzedawać możliwość świadczenia usług firmom państwowym związanym z rządami innych państw, kiedy nie są w stanie dostarczać własnym obywatelom podstawowych usług, takich jak dostawy wody lub energii, ponieważ występuje wtedy ryzyko gospodarcze, polityczne i bezpieczeństwa, nawet na szczeblu międzynarodowym.
Niepowodzenie rundy dauhańskiej niestety nie oszczędziło nikogo: Unii Europejskiej, krajów uprzemysłowionych, ale przede wszystkim - jak uważamy - krajów najuboższych. Dlatego mamy nadzieję, że możemy wysłać kolejny wyraźny sygnał, że jeszcze raz podejmujemy się harmonijnego rozwoju całego społeczeństwa.
Caroline Lucas
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Zacznę od podziękowania sprawozdawcy za jego otwartość i współpracę. Jednak nasza grupa nie będzie mogła poprzeć przedmiotowego sprawozdania w jutrzejszym głosowaniu, po części z powodu założenia, że handel usługami jest zasadniczo tym samym co handel towarami. Jak powiedziała już pani poseł Castex, tak po prostu nie jest. Nie możemy się z tym zgodzić, zwłaszcza że handel usługami prawie zawsze wymaga zmian w ustawodawstwie krajowym lub we wdrażaniu rozporządzeń, co często dotyka samej tkanki społeczeństwa, zwłaszcza jeśli dotyczy podstawowych usług, od których obywatele są zależni.
Ponadto członkowie Światowej Organizacji Handlu coraz bardziej rozróżniają pomiędzy handlem towarami a handlem usługami. Kilka miesięcy temu, w lipcu, na ostatnim spotkaniu na szczeblu ministerialnym WTO w Genewie grupa krajów z Ameryki Łacińskiej rozpowszechniała nawet propozycję, by całkowicie wykluczyć ze Światowej Organizacji Handlu usługi zdrowotne, edukację, zaopatrzenie w wodę, usługi telekomunikacyjne i energetyczne. Jako argument podawano właśnie to, że są to zasadniczo usługi publiczne i prawa człowieka, które nie powinny być traktowane jak zbywalne towary. Wreszcie sprawozdanie przytacza dosyć wybiórczo pewne pozytywne przykłady krajowej liberalizacji podstawowych usług, ale nie odnosi się wcale do bardzo wielu przypadków negatywnych, które równie dobrze można było przytoczyć i o których także powinniśmy wiedzieć.
Problem, na którym chciałabym się skoncentrować, to liberalizacja usług finansowych. Żadna sprawa nie zdominowała w tym roku nagłówków gazet tak bardzo, jak światowy kryzys finansowy. Istnieje powszechne przekonanie, że przyczynił się do niego brak odpowiedniej regulacji rynków finansowych. Jednak bogatsze kraje starają się o dalszą deregulację i liberalizację rynków finansowych w negocjacjach WTO dotyczących usług, a co więcej, przedmiotowe sprawozdanie całkowicie popiera tę propozycję. Moim zdaniem to trochę ironiczne, że dyrektor WTO Pascal Lamy wezwał do realizacji agendy WTO, jako rozwiązania światowego kryzysu finansowego, podczas gdy w obiektywnej ocenie przyczyniłaby się ona prawdopodobnie do dalszego pogłębienia finansowej niestabilności.
Jestem rozczarowana, że właściwie odrzucono wszystkie nasze poprawki, które wymagałyby przynajmniej chwili zastanowienia przed dalszą liberalizacją usług finansowych, do czasu, gdy forum stabilności finansowej nie wyda zaleceń odnośnie do pewnych podstawowych nowych uregulowań, takich jak wymogi kapitałowe i transgraniczna płynność finansowa. Prośba aby na to poczekać, nie była raczej wygórowana. Dlatego ponownie zgłosiliśmy te poprawki i oczywiście prosilibyśmy państwa o poparcie ich.
Helmuth Markov
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Konsensus odnośnie do sprawozdania to wspólne przekonanie, że wielostronny system standardów i uregulowań jest ważny i konieczny, że handel i rozwój nie mogą być sprzeczne i że na Unii Europejskiej spoczywa szczególna odpowiedzialność, zważywszy na jej gospodarcze znaczenie w kształtowaniu międzynarodowych stosunków gospodarczych.
Widać jednak podstawowe różnice w podejściu. Wprawdzie ważne jest, aby poprawić na całym świecie dostępność, jakość i wybór usług, zwłaszcza w krajach rozwijających się. Nie można tego jednak osiągnąć za pomocą ogólnej koncepcji konkurencji, liberalizacji i prywatyzacji, zwłaszcza w sektorach publicznych (woda, zdrowie, edukacja, energia i transport osób).
Jeszcze mniej właściwym sposobem na stymulowanie zrównoważonego rozwoju na świecie jest strategia deregulacji, stosowana przez Komisję w wielostronnych, a coraz częściej w dwustronnych negocjacjach, ponieważ dotyczy ona głównie dostępu europejskich przedsiębiorstw działających na skalę międzynarodową do światowych rynków i skupia się o wiele za mało na małych i średnich przedsiębiorstwach.
Jeszcze jedna uwaga: Unia Europejska chciałaby zawierać umowy o wolnym handlu, które również odnoszą się do obcych inwestycji, z krajami takimi jak Chiny, Korea, Indie i kraje ASEAN i AKP. Niemcy z kolei obecnie wprowadzają ustawę, w myśl której proporcja obcych udziałów uprawniających do głosowania w niemieckim przedsiębiorstwie może być ograniczona maksymalnie do 25%. Kiedy Boliwia uznała, że o wiele wyższa proporcja obcego kapitału w jej przedsiębiorstwach produkujących gaz ziemny powinna być ograniczona, Europa narobiła wiele hałasu.
Moja grupa jest przekonana, że każde państwo musi decydować za siebie, kiedy, na jakich warunkach i w jakim stopniu chce otworzyć się na światową konkurencję. Prezydent Arias powiedział dzisiaj: potrzebujemy podejścia asymetrycznego. To jest zasadnicza kwestia.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Jak powiedział sprawozdawca i komisarz Mandelson, usługi są jednymi z najbardziej dynamicznych sektorów zarówno w europejskiej, jak i światowej gospodarce. Musimy jednak przyznać, że są duże możliwości wzmocnienia międzynarodowego handlu usługami z korzyścią dla przedsiębiorstw, a jeszcze bardziej dla konsumenta.
Jeśli chodzi o handel eksportowy, sektor usług jest również szczególnie ważny dla krajów rozwijających się. Postępujące otwieranie się ich rynków, oparte o zasadę zróżnicowanego traktowania, może przyczynić się do transferu technologii i wiedzy fachowej oraz polepszenia ich infrastruktury.
Pierwszoplanowe cele UE to wiążące utrwalenie przynajmniej status quo odnośnie do dostępu do rynków i ich dalszej liberalizacji. Moim zdaniem potrzebne jest zmniejszenie liczby przeszkód, na które napotykają europejskie przedsiębiorstwa i uzyskanie większej przejrzystości i przewidywalności obcych rynków.
Poziom ofert i ogólny kierunek negocjacji WTO jak dotąd nie spełniły oczekiwań w sektorze usług. Negocjacje dwustronne lub międzyregionalne w sprawie ambitnych umów o wolnym handlu stają się koniecznym dodatkiem do stosunków wielostronnych, zwłaszcza od czasu niepowodzenia negocjacji w lipcu.
W negocjacjach w sprawie dalszego otwarcia rynków konieczne będzie uzyskanie uprawnień regulacyjnych dla samej UE i jej partnerów handlowych, zwłaszcza w dziedzinie usług publicznych i usług użyteczności publicznej.
Carlos Carnero González
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym powiedzieć panu Zaleskiemu i panu Guardansowi, że jak wiedzą, istnieje słynny obraz Goyi zatytułowany "Gdy rozum śpi, budzą się demony” i czasami sen o liberalizacji, przy ścisłych regułach rynku, może skutkować niewydolnością i nierównością. Kiedy rozmawiamy o usługach, musimy o tym bardzo dobrze pamiętać.
Na przykład wyobraźmy sobie ubogi kraj, w którym edukacja nie funkcjonuje dobrze, który decyduje, że zewnętrzne podmioty będą zapewniać dzieciom w tym kraju wysokiej jakości edukację. Skąd możemy mieć pewność, że te prywatne przedsiębiorstwa nie będą tego robić po to, by stać się monopolem, oligopolem lub ustawiać ceny w ten sposób, że nie będą one dostępne dla konsumentów, w tym przypadku uczniów, i że ostatecznie świadczone przez nie usługi edukacyjne będą niskiej jakości. Kto może nas o tym zapewnić? Bo może się tak stać. W takim wypadku nie byłaby to wolna konkurencja, ale całkowicie regulowana konkurencja w prywatnych rękach.
Dlatego musimy powiedzieć wyraźne "tak” dla prywatyzacji handlu usługami, jednocześnie rozróżniając usługi publiczne od usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, zapewniając spełnienie kryteriów i zasad dostępności i jakości oraz oczywiście wyraźną obecność kryteriów socjalnych.
Wzmacnianie gospodarek oznacza wzmacnianie państw członkowskich - tych, które są otwarte na reguły rynku, ale bez skazywania obywateli na usługi tych, którzy je świadczą, ponieważ są najsilniejsi.
Mieczysław Edmund Janowski
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Wyrażam uznanie dla pana Kamalla za jego dobre sprawozdanie. Gratuluję!
Trzeba podkreślić, że dostępność rynku i swobodny handel usługami mają fundamentalne znaczenie dla wzrostu gospodarczego i zmniejszenia bezrobocia. Na takim rozwiązaniu korzystają nasze państwa i regiony. Ta korzyść obejmuje także partnerów spoza Unii, zwłaszcza kraje ubogie. Negocjacje w ramach programu z Ad-Dauha powinny prowadzić do powstania zharmonizowanego pakietu usług, w tym także finansowych, w odniesieniu do których Unia jest najbardziej otwarta i transparentna.
Ta otwartość winna jednak iść w parze z wzajemnością i uczciwością. W tym kontekście winniśmy także przyjrzeć się tak zwanym "rajom podatkowym”. Przyjmowane regulacje powinny bowiem uwzględniać konieczność sprzyjania konkurencji, a tym samym obniżania cen i podnoszenia jakości usług, a z drugiej zaś strony, zwalczania korupcji oraz monopolizacji rynku.
Chciałbym tu zwrócić uwagę na fakt, że coraz częściej handel usługami obejmuje wysokie technologie, informatykę, dobra kultury itd. Szczególnej troski wymagają usługi świadczone drogą internetową. Muszą być zagwarantowane prawa własności intelektualnej, muszą też być wprowadzone zabezpieczenia danych osobowych i ochrona przed oszustwami, handlem pornografią czy innymi kryminalnymi działaniami. Starzejące się społeczeństwo, osoby niepełnosprawne wymagają coraz więcej usług zdrowotnych i opiekuńczych. Zauważmy więc znaczący udział imigrantów w tych obszarach. Aktualna sytuacja polityczna powinna zwrócić naszą uwagę również na usługi energetyczne i komunikacyjne.
Słyszeliśmy, że w całym świecie usługi mają bardzo istotny udział w PKB. Rosnącą tendencję ma światowy handel usługami, stanowi on już 1/4 usług. Obyśmy potrafili zatem stworzyć system jasnych, sprawiedliwych reguł, zapewniających równe traktowanie wszystkich stron. To trudne, ale któż powiedział, że mamy rozwiązywać tylko łatwe zadania.
Jens Holm
(SV) Pan poseł Kamall wzywa do daleko idącego otwarcia rynków usług w krajach rozwijających się. Niestety jest to całkowicie zgodne z obecną polityką handlową UE. Na przykład pan poseł Kamall chce, aby temu, co obecnie w krajach rozwijających się wykonują lokalne przedsiębiorstwa lub sektor publiczny, towarzyszyła konkurencja ze strony europejskich przedsiębiorstw międzynarodowych.
Jest to polityka już wypróbowana w Europie. Mój kraj, Szwecja, był jednym z pierwszych krajów, który zdecydował się na deregulację rynków energii i elektryczności oraz kolei i usług pocztowych. Dzisiaj widzimy skutek: wyższe ceny, gorsze utrzymanie, a także gorsze usługi. Kilka monopoli może obecnie osiągać bezprecedensowe zyski z tego, co przedtem było wspólną własnością.
Czy to jest model rozwoju, który mamy zaoferować krajom rozwijającym się? Nie! Na szczęście są kraje, gdzie jest inaczej! Norwegia, która nie należy do UE, wycofała wszystkie żądania w ramach Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) dotyczące liberalizacji sektora usług ubogich krajów. Ogólnie rzecz biorąc, Norwegia sprzeciwiła się polityce liberalizmu gospodarczego, którą prowadzi UE w WTO. Daje to nadzieję. UE powinna na pierwszym miejscu postawić potrzeby ubogich krajów, zamiast nawoływać do deregulacji i prywatyzacji.
Daniel Varela Suanzes-Carpegna
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować panu Kamallowi jego sprawozdania, w którym podkreśla konieczność rozwoju międzynarodowego rynku usług uwzględniającego różne sytuacje krajów rozwijających się, bez zapominania o tym, że warunki muszą być sprawiedliwe dla wszystkich stron.
Z jednej strony Unia Europejska dysponuje ogromnym potencjałem, ponieważ może otworzyć swój sektor usług na nowe rynki, na których posiada znaczącą przewagę komparatywną i konkurencyjną na szczeblu światowym. Rozwój nowych dróg dla tego sektora jest jednym z głównych narzędzi, dzięki którym Europa może sprostać wyzwaniu globalizacji.
Z drugiej strony ma to wiele korzyści dla państw rozwijających się.
Po pierwsze, korzyść z wiedzy i umiejętności Unii Europejskiej w tej dziedzinie, których potrzebują w celu rozwoju własnych gospodarek, zwłaszcza w zakresie sektorów podstawowych i przekrojowych, takich jak usługi finansowe. Dlatego ułatwiłoby to transfer technologii z instytucji i firm europejskich. Istnienie korzystniejszych ram gospodarczych wywołałoby "efekt przyciągania” inwestycji z innych części świata; dlatego korzyści dla ich gospodarek zwielokrotniłyby się.
Po drugie, postęp negocjacji poprawiłby warunki zarówno dla tych, którzy chcą dostarczać usługi, jak i dla przedsiębiorców, którzy chcą działać w Europie.
Chciałbym podkreślić w sprawozdaniu konieczność stosowania się do podstawowych zasad Międzynarodowego Biura Pracy, zwłaszcza odnośnie do pracy dzieci i pracy przymusowej, ponieważ, owszem, powinno być otwarcie asymetryczne, ale z poszanowaniem uczciwej konkurencji i zasad fair play, bez zapominania o interesach naszych przedsiębiorstw.
Musimy prosić o większe zaangażowanie, zwłaszcza ze strony wielkich gospodarek wschodzących - Chin, Indii i Brazylii - zawsze w ramach Światowej Organizacji Handlu. W sprawozdaniu wymienia się konkretne sytuacje z różnymi blokami handlowymi, takimi jak ASEAN, państwa Zatoki Perskiej, Indie i Korea. W sprawozdaniu zabrakło jednego obszaru, którego poziom rozwoju i sytuacja gospodarcza są idealne do rozwoju naszego sektora usług. Mówię o Mercosur, a zwłaszcza Brazylii; byłem sprawozdawcą sprawozdania na temat stanu negocjacji z tym państwem. Dlatego mimo że nie pojawia się to wyraźnie w głównych punktach sprawozdania, chciałem o tym wspomnieć, aby można to było uwzględnić.
Glyn Ford
Panie przewodniczący! Chciałbym wyrazić uznanie dla ogromnej pracy pana Syeda Kamalla, którą włożył w to sprawozdanie w sprawie handlu usługami, ale obawiam się, że nie mogę w pełni pogratulować mu jego pracy, ponieważ z niektórymi elementami jego podejścia całkowicie się nie zgadzam.
Głównym zagadnieniem jest ogólny interes gospodarczy. Normalnie w Parlamencie Europejskim osiągamy kompromis między socjalistami i chrześcijańskimi demokratami, który odzwierciedla polityczną równowagę sił w tej instytucji. Jednak obawiam się, że tym razem kompromis nie został osiągnięty. Co więcej, pewne komentarze ze strony kolegów sprawozdawcy wskazują na to, że niektórzy posłowie z jego grupy o większej wrażliwości społecznej czują się zakłopotani i niezadowoleni z podejścia przyjętego przez sprawozdawcę.
To musi być najbardziej liberalne sprawozdanie - mówię to, żeby nie było wątpliwości, w pejoratywnym sensie tego słowa - jakie Komisja Handlu Międzynarodowego kiedykolwiek przekazała posiedzeniu plenarnemu. Nie ma w nim rzeczywistego rozróżnienia między usługami komercyjnymi i niekomercyjnymi; ja i znaczna większość mojej grupy będziemy głosować za sprawozdaniem pana Kamalla tylko wtedy, gdy przyjęte zostaną poprawki nr 2, 11, a zwłaszcza 5, które będą chronić powszechne, dostępne i wysokiej jakości usługi publiczne dla wszystkich.
Reinhard Rack
(DE) Panie przewodniczący! Usługi są integralną częścią naszej przyszłości gospodarczej. Jest tak nie tylko w przypadku bardzo rozwiniętych gospodarek europejskich, ale także i zwłaszcza w przypadku tak zwanych krajów rozwijających się. Ponieważ jest to prawda, musimy pokazać, że deregulacja, którą osiągnęliśmy w przeszłości w sektorze transportu towarów jest również naszym celem w odniesieniu do sektora usług, gdzie w wielu przypadkach jest to być może jeszcze ważniejsze.
Zarówno sprawozdawca, pan poseł Kamall, któremu należy podziękować za sprawozdanie, jak i pan poseł Zaleski zwrócili uwagę na to, co jest możliwe w sektorze usług: transfer wiedzy, lepsze kwalifikacje, miejsca pracy i lepsza infrastruktura. Są to rzeczy, które powinniśmy w zasadzie wszyscy wspólnie popierać. Z tego punktu widzenia powinniśmy przyjąć wiele ideologii, wokół których toczono spory w Europie w ciągu ostatnich lat i wieków, bez zbytniego patrzenia w przeszłość.
"Tak” dla specjalnych potrzeb w pewnych sektorach, ale "nie” dla zastępczych bitew, które niektórzy posłowie chcą toczyć na plecach krajów rozwijających się.
Harald Ettl
(DE) Panie przewodniczący! Wszyscy chcemy, by granice były otwarte dla dostarczania usług. Chciałbym poruszyć dwa zagadnienia w tym względzie. W 2006 r. Unia Europejska zajęła jasne stanowisko w sprawie dostarczania usług publicznych i nie poddała wrażliwej dziedziny usług publicznych otwartej konkurencji.
Teraz oczywiście próbuje się w ramach Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) zliberalizować ten wrażliwy sektor tylnymi drzwiami. Nie możemy tu zastosować tego samego podejścia co dla usług komercyjnych. Odwrotnie jest oczywiście w przypadku krajów rozwijających się. UE nie powinna wywierać żadnej presji na kraje rozwijające się i zmuszać ich do liberalizacji usług publicznych. Muszą mieć możliwość podjęcia decyzji samodzielnie.
Drugie delikatne zagadnienie dotyczy rynku usług finansowych. Począwszy od lat osiemdziesiątych rynki usług finansowych odnotowały gwałtowne wzrosty w najbardziej zglobalizowanych sektorach rynku, nawet jak na transakcje finansowe. Rynki walutowe mają roczny obrót rzędu 360 bilionów dolarów. Powiązanie z globalnie rozszerzającymi się rynkami jest oczywiście ekonomiczną wolnością i kraje rozwijające się przejawiają dlatego wysoki stopień podatności na zewnętrzne zawirowania. Liberalizacja usług finansowych powinna dlatego uwzględniać stopień rozwoju poszczególnych...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Panie Przewodniczący! W tej debacie chciałbym zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, wprawdzie sektor usług w Unii Europejskiej w 2007 roku stworzył aż 75% PKB, a eksport usług z Unii stanowił ponad 28% całkowitego światowego eksportu, to ciągle jeszcze istnieje wiele barier w swobodnym świadczeniu usług na terenie samej Unii Europejskiej przez usługodawców z nowych krajów członkowskich. Chciałbym wyrazić nadzieję, że tej sprawie Unia w najbliższym czasie poczyni znaczące postępy.
I po drugie, należy zdecydowanie przeciwstawić się sugerowanym w sprawozdaniu rozwiązaniom, w których to Unia, w ramach negocjacji WTO, powinna jednostronnie obniżyć opłatę i subsydia rolne, aby uzyskać, jak się to stwierdza, nagrodę w postaci dodatkowych zysków w handlu usługami. Takie podejście, wielokrotnie już podejmowane przez Unię, doprowadziło do ograniczenia produkcji, a czasami nawet likwidacji wielu sektorów produkcji rolnej na terenie Unii Europejskiej, co znacząco osłabiło bezpieczeństwo żywnościowe krajów Unii, a w ostatnich miesiącach doprowadziło także do wyraźnego wzrostu cen surowców rolnych.
Roberto Fiore
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałem zwrócić państwa uwagę na to, że mówi się o liberalizacji systemu bankowego, ale wszyscy wiemy, że po umowie Bazylea II w tym sektorze powstał monopol i całe przedsiębiorstwa, całe jednostki gospodarcze zostały zmiecione z powierzchni ziemi właśnie w wyniku monopolizacji systemu finansowego.
Dlatego uważam, że musimy w jakiś sposób wskrzesić dawny system, system spółdzielczości, który na obszarach wiejskich i tylu innych częściach Europy był fundamentem rozwoju drobnych inicjatyw prywatnych i rodzin. Rozmawiajmy więc i działajmy na rzecz liberalizacji, a nie monopolu w tym kluczowym sektorze bankowym, który ma wpływ na życie rodzin i funkcjonowanie przedsiębiorstw w Europie.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sądzę, że jest bardzo konkretne zapotrzebowanie na małe i średnie przedsiębiorstwa, nawet w dziedzinie usług finansowych. W Europie mamy 25 milionów przedsiębiorstw. Myślę, że wiele z nich na pewno byłoby w stanie osiągnąć taki sam sukces na rynku międzynarodowym.
Wreszcie jedną z podstawowych kwestii nawet w krajach najsłabiej rozwiniętych jest to, jak wytworzyć dochód. Dlatego komisarz Mandelson uważa, że szczególnie ważne jest, aby nie ustępować w negocjacjach WTO, ale nadać im nowy impet. Potrzebujemy ułatwień w handlu, potrzebujemy odpowiedniego zaangażowania i mam nadzieję, że wkrótce to osiągniemy.
Peter Mandelson
komisarz. - Panie przewodniczący! Z pewnością mam zamiar zdecydowanie iść do przodu w negocjacjach w sprawie dauhańskiej umowy o handlu światowym. Jest to naprawdę bardzo ważne i jestem wdzięczny szanownemu posłowi za podniesienie tej kwestii.
Właściwie nie miałem zamiaru zabierać głosu w tej debacie. Czynię to, ponieważ wydaje mi się, że w niektórych wypowiedziach pojawia się nie tylko błędne rozumienie tego, czym są usługi w XXI wieku, zwłaszcza w krajach rozwijających się, ale poza tym niektóre osoby zabierające głos wyznaczają fałszywe ideologiczne rozróżnienie na usługi "komercyjne” i "niekomercyjne”. Muszę powiedzieć, że gdy większość czasu spędza się tak jak ja na świecie i w krajach rozwijających się, to rozróżnienie i ta ideologiczna granica opisana w tej debacie coraz bardziej zanika bez śladu. Nie jest tak, jak zasugerowała pani poseł Lucas, wśród członków WTO, że kraje rozwijające się coraz bardziej postrzegają handel usługami za zupełnie inny i odrębny od handlu towarami. W rzeczywistości w WTO i negocjacjach handlowych występuje dokładnie odwrotny trend. Coraz częściej kraje rozwijające się włączają handel usługami do tych negocjacji. Myślę, że nie należy - mówię jako ktoś, kto jest socjaldemokratą od kilkudziesięciu lat, kto, jak sądzę i mam nadzieję, posiada rozwiniętą wrażliwość społeczną - formułować teorii, że dostarczanie usług przez państwo jest dobre, a dostarczanie ich przez podmioty prywatne, złe. Jest to nie tylko przestarzałe myślenie; jest ono sprzeczne z interesami krajów rozwijających się i z samymi potrzebami najuboższych w tych krajach i tych grup, które jako Europejczycy powinniśmy się starać bronić poprzez nasze wartości i zasady.
Tak więc mam nadzieję, że nie będziemy kierować się, że się tak wyrażę, tym zadziwiającym rozumowaniem, zgodnie z którym można postawić potrzeby ludzi najuboższych na pierwszym miejscu poprzez odmówienie krajom rozwijającym się możliwości dostarczania konsumentom wydajniej i taniej nie tylko wody, energii i telekomunikacji, ale także świadczenia opieki zdrowotnej i edukacji poprzez inwestycje, technologie, umiejętności i techniki w zakresie zarządzania z różnych międzynarodowych źródeł na zasadzie konkurencyjności.
Z całą pewnością nie oznacza to, że te usługi powinny być nieuregulowane. Nie popieram zachowania monopolistycznego, zmowy cenowej i karteli, ale to dotyczy dokładnie tego, o co chodziło szanownemu posłowi. Regulacja przez rządy krajowe w krajach rozwijających się jest oczywiście niezbędna w odniesieniu do tych usług, ale nie twórzmy lub nie wspierajmy tego, co uważam, jak powiedziałem, za fałszywe ideologiczne rozróżnienie między komercyjnością i niekomercyjnością. Obydwa są równie ważne, jeśli podlegają odpowiedniej regulacji i jeśli odpowiednio służą potrzebom ludzi, którzy rozpaczliwie potrzebują więcej usług tego typu, dostarczanych w wielu przypadkach efektywniej i taniej.
Syed Kamall
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Naprawdę nie wiem, od czego zacząć, ponieważ wszyscy byli bardzo mili. Dziękuję wszystkim za ich wkład w debatę, z zadowoleniem przyjmując każdą wypowiedź.
Przez kilka minut, które mi przyznano, chciałbym zająć się niektórymi kwestiami, które podniesiono. Nieczęsto zabieram głos, więc będą musieli państwo pozwolić mi trochę sobie pofolgować.
Pan poseł Markov mówił o uniformizacji. W sprawozdaniu mówi się całkiem jasno o tym, że tak samo jak nie powinniśmy narzucać liberalizacji innym krajom, nie powinniśmy również narzucać innym krajom protekcjonizmu ani monopoli państwowych. To właśnie miałem na myśli i nie ma to nic wspólnego z uniformizacją. Zdajemy sobie sprawę z różnorodności rozwiązań dla różnych krajów, ale dajmy im opcję liberalizacji. Wiele osób w uboższych krajach powiedziało mi, że są zmęczone tym, że nie mają wyboru, że są skazane na państwowy monopol, który funkcjonuje źle, lub na prywatny monopol, o którym wszyscy wiedzą, że ma związki z rządzącą elitą. Tak naprawdę chcą przede wszystkim dostępu lub możliwości wyboru, dzięki któremu będą mieć jakąś formę dostępu.
Jeśli chodzi o przerwę w liberalizacji usług finansowych, istnieje różnica między kryzysem finansowym widzianym globalnie, złym udzielaniem kredytów i złymi długami. Ubodzy afrykańscy przedsiębiorcy powiedzieli mi, że chcą dostępu do rynków kapitałowych, aby móc pożyczyć pieniądze, kupić traktor i zaorać pole, aby wytworzyć lokalnie więcej dobrobytu; dajmy im więc tę możliwość i dostęp do kapitału.
Zostałem potępiony przez posła Glyna Forda, co zresztą uważam za komplement. Bardzo się cieszę, gdy słyszę, że jest to "najbardziej liberalne sprawozdanie” i mam nadzieję, że będzie to kiedyś napisane na moim grobie - chociaż nie natychmiast. Chciałbym zauważyć, że istnieje różnica między wrażliwością społeczną, a wrażliwością socjalistyczną. Wrażliwość społeczna oznacza szukanie tego, co rzeczywiście funkcjonuje i sposobów, w jakie możemy pomóc ubogim, a nie trzymanie się przestarzałej ideologii socjalistycznej, która, jak powiedział pan poseł Zaleski, straciła swoją zasadność po tym, jak została narzucona na tak długo Europie Środkowej i Wschodniej.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 4 września 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Pedro Guerreiro  
W lipcu ponownie byliśmy świadkami niepowodzenia kolejnej próby zakończenia "rundy dauhańskiej”, która ma na celu dalszą liberalizację handlu, a Parlament już stara się przyjąć sprawozdanie z własnej inicjatywy, które w stopniu przyprawiającym o mdłości dąży do światowej liberalizacji handlu usługami zarówno w WTO, jak i poprzez promowane przez UE porozumienia dwustronne lub wielostronne z krajami trzecimi.
Mamy tu prawdziwy podręcznik dla początkujących wyznaczający drogę do liberalizacji wszystkich usług, w tym usług publicznych, które nazywane są "potrzebami publicznymi i użyteczności publicznej”.
By podać inny przykład, sprawozdanie ma na celu większą liberalizację służby zdrowia, dystrybucji wody, edukacji, usług kulturalnych, turystyki i usług finansowych.
Sprawozdanie wyjaśnia, że "zasady GATS nie zabraniają ani prywatyzacji, ani deregulacji” i stwierdza, że po wejściu w życie porozumienia WTO należy prowadzić okresowe rundy negocjacji "w celu osiągnięcia coraz wyższego poziomu liberalizacji”...
W celu przełamania obecnego "impasu” w WTO nalega na nowe inicjatywy i przyjmuje je z zadowoleniem - na przykład "konferencję sygnalizacyjną” - które mają umożliwić osiągnięcie porozumienia w bliskiej przyszłości.
Przedstawiciele wielkiego biznesu w Europie sami by tego lepiej nie napisali...
