Geologiczne składowanie dwutlenku węgla (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie pana posła Daviesa, w imieniu grupy Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniającej dyrektywy Rady 85/337/EWG, 96/61/WE, dyrektywy 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - C6-0040/2008 -.
Chris Davies
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Musimy po prostu określić możliwości uzyskania znacznych redukcji i ograniczenia emisji CO2 do atmosfery dzięki zastosowaniu technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Muszę powiedzieć, że pomysł składowania CO2 pod ziemią "na zawsze” nie jest dla mnie rozwiązaniem idealnym. Chciałbym, żebyśmy przeszli od razu do innej epoki, takiej, w której potrzebna nam energia pochodzić będzie z odnawialnych, czystych i "zielonych” źródeł energii. Jednak nie możemy ignorować realiów związanych z węglem. Chiny wytwarzają 80% energii elektrycznej z węgla. Wysuwają się na czoło w dziedzinie programów energii odnawialnej, a jednocześnie, tydzień w tydzień, rozbudowują swoje elektrownie węglowe.
W moim kraju toczy się wielki spór dotyczący budowy w Kingsnorth nowej elektrowni opalanej węglem. Emisje CO2 z tej jednej elektrowni równoważne są ilości zaoszczędzonej przez wszystkie farmy wiatrowe, jakie mamy obecnie w kraju. Ludzie powiedzą: po co zawracać sobie głowę tymi wszystkimi rodzajami energii odnawialnej, jeśli i tak wciąż budujecie elektrownie opalane węglem?
Musimy rozwinąć technologię CCS (wychwytywania i składowania dwutlenku węgla). Międzynarodowa Agencja Energetyczna podaje, że do 2050 roku technologia ta może odpowiadać za redukcję emisji do 50%, która miałyby miejsce w przypadku "pracy w zwykłym trybie”.
Obecnie naszą główną obawą w pracach nad tym aktem prawnym jest kwestia bezpieczeństwa. Niektóre z tych obaw można łatwo wyolbrzymić. Przecież CO2 jest gazem naturalnym, wdychamy go i wydychamy. Pompujemy wybuchowy gaz, jakim jest metan, do naszych domów i zapalamy go. A zatem, przez analogię, trzeba postrzegać CO2 z odpowiedniej perspektywy. W sprawozdaniu próbowaliśmy się zająć kwestią wycieków, stwierdzając wyraźnie, że dyskutowane tu rozwiązanie byłoby nie do przyjęcia, gdyby w rachubę wchodziło zagrożenie ludzkiego życia.
Próbowaliśmy ulepszyć tę regulację, wprowadzając wyjaśnienia mające na celu wykluczenie sprzeczności i przyspieszenie procesu wdrażania. Jednocześnie podkreślaliśmy, że w ostatecznym rozrachunku państwa członkowskie odpowiadają za własny los odpowiadają państwa członkowskie. One decydują, czy CO2 będzie składowany na ich terytorium, czy też nie.
Pierwotne wnioski Komisji były dobre. Mam nadzieję, że Rada, Komisja i Parlament wspólnie je ulepszyły. Jednak nie ma wielkiego sensu, byśmy składowali CO2 - lub przewidywali możliwość składowania CO2 - skoro przecież go nie wychwytujemy. Tak więc w ciągu ostatnich kilku miesięcy podjęliśmy wyzwanie wprowadzenia mechanizmów finansowych, które pchnęłyby do przodu budowę projektów demonstracyjnych, obiecanych w zeszłym roku przez szefów rządów.
Muszę powiedzieć, że chwilami nasze prace przypominały forsowny marsz pod górę. Wiele osób miało wątpliwości co do propozycji wykorzystania przydziałów z Rezerwy dla Nowych Podmiotów europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji. W końcu posunęliśmy się do przodu, kiedy w zeszłym tygodniu Rada zdecydowała się przyznać 300 milionów przydziałów. O jaką wartość kwota ta wzrośnie, zależeć będzie od cen na rynku emisji węglowych. Jednak powiedziano mi, że będzie to kwota mieszcząca się w przedziale od 6 do 9 miliardów euro na wspieranie inwestycji.
Jest do duży krok naprzód - jedno z realnych osiągnięć tych negocjacji. Myślę, że wszystkie moje koleżanki i koledzy w tej Izbie powinni być zadowoleni z faktu, że pierwotna propozycja wyszła od Parlamentu. Znalazła się w programie prac Rady, bo my ją tam umieściliśmy. Prezydencja podjęła ją i, jeśli nawet nie z entuzjazmem, to przynajmniej przyznała, że przedstawia ona rozwiązanie bardzo realnego problemu.
Idźmy zatem do przodu. Poddajmy projekty demonstracyjne procedurze przetargowej tak szybko, jak to możliwe. Rozpoczynajmy budowę. Przetestujmy tę technologię i módlmy się, żeby działała.
Jean-Louis Borloo
Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Daviesowi, którego wytrwałość doprowadziła do tego, co po prostu uważam za sukces.
Możemy powiedzieć, że osiągnęliśmy sukces, jakim jest zasadniczy wkład Parlament Europejskiego. Prawdą jest, że na początku Rada nie była jednomyślna, co do samej zasady, a później ilości. Zasada została ostatecznie przyjęta jednogłośnie przez państwa członkowskie; uzyskaliśmy powszechny konsensus co do przydzielenia około 100 milionów ton, lub odpowiednika albo równoważnika.
Wreszcie, w odniesieniu do zagadnienia, które - jak powiedział sprawozdawca - nie jest doskonałym ani idealnym rozwiązaniem na zawsze, ale które, według ośmiu czołowych akademii nauk, jest prawdopodobnie nieuniknione, mamy porozumienie w sprawie 300 milionów ton, albo przynajmniej ekwiwalentu pieniężnego, co powinno umożliwić nam stworzenie do tuzina zakładów demonstracyjnych, jak chciał pan komisarz Dimas, a faktycznie również cała Komisja. Uważam, że jesteśmy w trakcie procesu współdecyzji, konwergencji i dochodzenia do konsensusu.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Kompromisowe porozumienie osiągnięte w sprawie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla jest wysoce zadowalające. Mogę powiedzieć, że ulepsza pierwotny wniosek i pozostawia wszystkie kluczowe zapisy wniosku Komisji. Tekst przewiduje rygorystyczne zobowiązania w zakresie składowania dwutlenku w celu zagwarantowania wysokiego standardu ochrony środowiska i zdrowia publicznego, bez nakładania żadnego szczególnego obciążenia administracyjnego lub finansowego na przedsiębiorstwa.
W kwestii finansowania, która była przedmiotem szczególnych obaw Parlamentu Europejskiego, jak powiedział pan poseł Chris Davies, zostanie jeszcze udostępnione do 300 milionów przydziałów z Rezerwy dla Nowych Podmiotów, na podstawie dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, aby opracować innowacyjne metody wychwytywania i składowania dwutlenku węgla oraz innowacyjne źródła energii odnawialnej. Oczekuje się, że ta ilość wystarczy na planowaną budowę i eksploatację do 12 zakładów wychwytywania i składowania dwutlenku węgla w Unii Europejskiej. Wynik negocjacji nad proponowanymi ramami prawnymi i finansowaniem wychwytywania i składowania dwutlenku węgla utoruje drogę technologii bezpiecznej dla środowiska, która będzie w stanie znacznie przyczynić się do redukcji emisji CO2.
Jeszcze raz chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Chrisowi Daviesowi, za jego wysiłki na rzecz osiągnięcia kompromisu. Wzywam państwa do głosowania za wnioskiem, chciałbym też dodać, w odpowiedzi na modlitwę pana posła Daviesa, że jak powiadali starożytni Grecy, Bóg pomaga tym, którzy sami sobie pomagają.
Françoise Grossetête
Panie przewodniczący! W imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii pragnę wyrazić poparcie dla osiągniętego kompromisu, który daje podstawy do rozwoju technologii wychwytywania i składowania CO2, określając jednocześnie nowe ramy regulacyjne, które ustanawiają warunki prawne dla trwałego i bezpiecznego składowania CO2 pod ziemią.
Poruszamy się w sferze eksperymentów. A zatem trzeba, żebyśmy zapewnili sobie wszelkie szanse eksperymentowania z tą technologią i zademonstrowania, jak pewna ona jest. Udało nam się zapewnić środki finansowe na budowę 12 zakładów demonstracyjnych w całej Europie.
Dlatego z zadowoleniem przyjmuję osiągnięte porozumienie w sprawie 300 milionów przydziałów emisji i chciałabym skorzystać z tej okazji, by pogratulować obojgu sprawozdawcom, panu posłowi Daviesowi i pani poseł Doyle. Dobra koordynacja, jaką osiągnęli między sobą, umożliwiła osiągnięcie tego rezultatu.
Jeśli technologia wychwytywania i składowania stanie się ekonomicznie opłacalna, można ją będzie proponować również krajom trzecim, takim jak Chiny, Indie i inne. Technologia ta powinna również pozwolić Unii Europejskiej odgrywać czołową rolę w szeroko pojętym obszarze czystych, wydajnych i niskoemisyjnych technologii.
Kiedy opanujemy omawianą dziedzinę dzięki badaniom eksperymentalnym, będziemy w stanie wprowadzić tę technologię jako obowiązkową w wielu elektrowniach.
Karsten Friedrich Hoppenstedt
Panie przewodniczący! Cała debata i sprawozdanie w sprawie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS) są maleńkim trybikiem w wielkiej machinie pakietu klimatycznego, niemniej są one trybikiem bardzo ważnym i istotnym, ponieważ technologia CCS może być użyta jako technologia przejściowa na następne 50 do 80 lat. Głosowanie w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności było, ogólnie rzecz biorąc, pozytywne. Pan poseł Chris Davies przedłożył tu dobre sprawozdanie, a nasze stanowisko było bardzo dobrze reprezentowane w rozmowach trójstronnych.
Od początku byłem jednak przeciwny ustalaniu wartości limitów emisji już w roku 2015, i obecnie podjęto decyzję zgodną z moim poglądem. Wprowadzenie tych limitów skutkowałoby obowiązkowym wprowadzeniem CCS jeszcze przed przedstawieniem wyników projektu demonstracyjnego. Gdybyśmy to uczynili, doprowadzilibyśmy do odchodzenia od elektrowni węglowych na rzecz elektrowni opalanych gazem.
Jak słyszeliśmy, wprowadzenie technologii CCS zależy od finansów. Pani poseł Avril Doyle nadała debacie wojowniczy ton. Nie mam zamiaru powtarzać liczb, już je powtarzano. Oczywiście pozostaje kwestia tego, kiedy możemy zacząć, ponieważ system handlu uprawnieniami do emisji musi zaczynać się w przewidzianych terminach; nie może zacząć działać natychmiast. Moim zdaniem ważne jest również, żeby wysokowydajne zakłady zdolne do wychwytywania i składowania dwutlenku węgla były wspierane przez państwa członkowskie do roku 2016 poprzez wydatki sięgające 50% całkowitych nakładów inwestycyjnych.
Termin przekazania odpowiedzialności po zamknięciu składowisk określono teraz na 20 lat, co jest również bardzo pozytywne. Jak właśnie słyszeliśmy, mamy tu pewien czynnik, czyli Chiny, które zamierzają korzystać z węgla przez około 50 dalszych lat, lub jak się ocenia, pokrywać w ten sposób co najmniej 60% swoich potrzeb energetycznych. Jeśli idzie o dalszy postęp technologiczny, Indie, Afryka Południowa, Australia, Ameryka i Rosja też chcą wykorzystywać te technologie. Daje to Europie sposobność do inwestowania i dalszego rozwijania tej technologii dla dobra wychwytywania i składowania CO2.
Evangelia Tzampazi
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Technologia wychwytywania i składowania dwutlenku węgla jest narzędziem w walce ze zmianami klimatu. Podczas negocjacji Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim pracowała nad poprawieniem wniosku Komisji i wniesieniem doń poprawek, i to osiągnęliśmy. Naszym celem jest mieć spójne ramy prawne do bezpiecznego dla środowiska wykorzystywania technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, bez niekorzystnego oddziaływania na zdrowie ludzkie lub środowisko. Wzrost wydajności energetycznej i rozwijanie odnawialnych źródeł energii jest naszym podstawowym priorytetem politycznym - jest i musi takim pozostać. Uzyskane przez nas porozumienie jest rozwiązaniem średnioterminowym. Wzywam moje koleżanki i kolegów posłów do poparcia go.
Podstawowe punkty porozumienia obejmują, przede wszystkim, zobowiązanie do zbadania nakładania limitów emisji dwutlenku węgla na wszystkie nowe elektrownie podczas pierwszego przeglądu dyrektywy, przyjęcie mechanizmu finansowania kosztu monitorowania i naprawy możliwych szkód, obowiązkową opinię Komisji Europejskiej w sprawie licencji na składowanie, analizę ryzyka i ocenę w odniesieniu do "czystej” elektryczności, sprawozdawczość, usuwanie możliwych wycieków i wreszcie wyraźnie wyznaczone ramy odpowiedzialności operatorów podczas eksploatacji składowisk, aż do czasu, kiedy odpowiedzialność ta zostanie przeniesiona na władze krajowe. Wykonaliśmy swoją część, teraz Pan Bóg może wykonać swoją.
Anne Laperrouze
Panie przewodniczący! W tym samym stopniu, w jakim popieram pomysł, że Unia Europejska powinna wspierać rozwój demonstracyjnych zakładów wychwytywania i składowania CO2, żywię wątpliwości co do rozwoju tych technologii na wielką skalę w celu walki ze zmianami klimatycznymi. Jestem szczególnie zaniepokojona znacznym rozwojem elektrowni węglowych, dokonywanym pod pretekstem, że w dłuższej perspektywie czasowej dowiemy się jak wychwytywać i składować CO2.
Moim zdaniem musimy być bardzo ostrożni. Moje obawy wzmogły się po niespełniającej oczekiwań ocenie pakietu energetyczno-klimatycznego. Potwierdziliśmy ambitne cele, żeby pokazać całemu światu, że Europa angażuje się a ambitny proces walki ze zmianami klimatu. Jednak kiedy przyglądam się treści, innymi słowy, narzędziom pozwalającym nam zmniejszyć emisje gazów cieplarnianych, to mam odczucie, że nie będzie możliwe osiągnięcie celów wyznaczonych na rok 2020, na przykład ze względu na ustępstwa w zakresie emisji z pojazdów i derogacje wobec wytwórców energii w szczególności.
Co nam pozostało, aby osiągnąć cele na rok 2020? Składowanie dwutlenku węgla, rozwój czystych technologii? Za wcześnie. Na szczęście, pozostało nam jeszcze zaangażowanie europejskich przedsiębiorstw i obywateli, z pewnością o wiele bardziej gotowych, niż rządzący nimi politycy, do oszczędzania energii, używania "zielonej” energii i do przechodzenia na nowe sposoby transportu. Trzeba jeszcze dać im środki, żeby mogli to robić.
Kathalijne Maria Buitenweg
Panie przewodniczący! Moja grupa rozpoczęła negocjacje z wielkim entuzjazmem, ponieważ chcieliśmy zagwarantować dobre warunki do wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. CO2 ma się lepiej pod ziemią niż w atmosferze. Powstaje jednak pytanie, czy obecny wynik negocjacji będzie korzystny dla środowiska. Nie uważamy, że tak będzie.
Tak się nieszczęśliwie składa, że pan poseł Davies nie był sprawozdawcą w odniesieniu do dyrektywy dotyczącej systemu handlu uprawnieniami do emisji, ponieważ jego wytrwałość względem zachęt finansowych byłaby tam na miejscu. Kiedy jednak zdecydował się zagrać w partii szachów dotyczącej uprawnień do emisji, wyglądało na to, że chce poświęcać wiele pionów, wliczając w to, na końcu, swojego króla.
A zatem nie uzgodniono żadnych maksymalnych wartości emisji CO2 dla nowych elektrowni. Powiedziano za to, że elektrownie muszą być "gotowe do wychwytywania”. Co to znaczy? Przecież bez definicji, do spełnienia tego warunku wystarczy kawałek gruntu wielkości boiska do piłki nożnej. Skutek tego sprawozdania jest taki, że nie ma żadnego ograniczenia, które powstrzymywałoby budowę coraz większej liczby i coraz bardziej zanieczyszczających elektrowni opalanych węglem, dla których to boisko piłkarskie służy za listek figowy na odległą przyszłość.
Chciałabym jednak pogratulować sprawozdawcy wprowadzenia 20-letniego okresu odpowiedzialności oraz funduszu środków na finansowanie monitoringu zamkniętych składowisk przez 30 lat. Zostało to jednak zniwelowane przez fakt, że dyrektywa ta zezwala na zatłaczanie CO2 pod ziemię w celu uzyskania większych ilości gazu ziemnego i ropy, procesu znanego pod nazwą intensywnego wydobycia ropy naftowej. Jest to bardzo dziwaczny element pakietu klimatycznego, ponieważ proces ten naturalnie sprawia, że emitowane jest więcej CO2. Jednak dzięki funduszowi pana posła Daviesa przedsiębiorstwa naftowe mogą teraz korzystać ze środków zachęcających do wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS) w celu przedłużenia eksploatacji i wyczerpywania swoich pól naftowych.
Shell będzie usatysfakcjonowany, środowisko - nie. Dlatego moja grupa głosować będzie "nie”.
Bairbre de Brún
Jest to bardzo ważny punkt w walce przeciwko zmianie klimatu. Obecnie mamy ramy prawne, które umożliwią nam wspieranie krajów w odchodzeniu od "brudnej” gospodarki na rzecz "czystszej” przyszłości. Niezależnie od tego, jakie błędy mogą jeszcze zawierać niektóre aspekty pakietu, teraz jest czas, żeby w Unii zabrano się do pracy.
O wychwytywaniu i składowaniu dwutlenku węgla nie można myśleć jako o "cudownym leku”, który pozwoli osiągnąć cele w zakresie klimatu. Energia odnawialna musi zawsze być traktowana jako priorytet. Technologia ta nie jest dotąd w pełni ukształtowana, ale wszystko wskazuje na to, że będziemy musieli na niej polegać, jako na części naszego skoordynowanego działania przeciwko emisjom dwutlenku węgla.
Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie pana posła Chrisa Daviesa i dziękuję mu za wykonaną pracę. Sprawozdanie to ustanawia reguły, solidniejsze i jaśniejsze, niż te zaproponowane przez Komisję, chociaż nie uzyskaliśmy wszystkiego, co było nam potrzebne.
Z zadowoleniem dołączam mój podpis w imieniu Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej / Nordyckiej Zielonej Lewicy i zwracam się do moich koleżanek i kolegów posłów o głosowanie za przyjęciem sprawozdania.
Hanne Dahl
Panie przewodniczący! To szkoda, że plan dotyczący klimatu został tak bardzo osłabiony po posiedzeniu Rady w zeszłym tygodniu. W tej chwili najbardziej przypomina on plan spełniający marzenia branży. Dawał będzie dobrą sposobność wyrażenia dobrych intencji na poziomie symbolicznym, ale na poziomie praktycznym mało co się wydarzy. Pomysł składowania CO2 pod ziemią jest całkowicie absurdalny. CO2 jest zanieczyszczeniem, niezależnie od tego, czy w powietrzu, czy pod ziemią. Nie możemy bazować w naszych wysiłkach na rzecz ochrony klimatu na chowaniu zanieczyszczeń dla przyszłych pokoleń. Przedłożony wniosek opiera się nawet na technologii, która jeszcze nie istnieje. Niepewne prognozy wskazują, że zostanie ona opracowana najwcześniej w 2015 roku, a co więcej zmniejsza ona efektywność energetyczną, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z ogólnymi celami planu klimatycznego. W tym kontekście technologia pomostowa oznacza, że pieniądze zostaną zainwestowane w coś, co nie ma przyszłości, pieniądze, które można by zamiast tego użyć do rozwijania sektora energii odnawialnej. Mam nadzieję, że zagłosujemy przeciwko temu.
Norbert Glante
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! CO2 nie jest trujący ani też wybuchowy, ale CO2 ma jedną nieprzyjemną właściwość - kiedy dostanie się do atmosfery w dużych ilościach, nasz klimat się zmienia, i oto dlaczego technologia wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS) jest ważną technologią pomostową.
W tym względzie pan poseł Hoppenstedt ma rację, mówiąc, że jest to pomost na następne 50 do 80 lat. Nie jest to non plus ultra, ale jest to jedna część rozwiązania naszych problemów. Myślę, że znaleźliśmy dobry kompromis, przynajmniej w związku z ustanowieniem powiązania z systemem handlu uprawnieniami do emisji. System uprawnień do emisji gwarantuje uzyskanie środków dla CCS, natomiast CCS gwarantuje, że poczynimy postępy w redukcji CO2 i będziemy w stanie osiągnąć założone cele.
Uważam, że obok wysiłków sektora na rzecz budowy wspomnianego zakładu demonstracyjnego, państwa członkowskie muszą uczynić wysiłek rozpoczęcia transpozycji tej dyrektywy do ustawodawstwa krajowego. Przede wszystkim musimy wszyscy dążyć do przejrzystości tak wśród opinii publicznej jak i w sektorze, aby rozwiać obawy obywateli związane z CCS. CCS nie jest niebezpieczną technologią, jest technologią pomocną.
Jill Evans
Panie przewodniczący! Wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla stało się centralnym punktem naszej debaty w sprawie walki ze zmianą klimatu i ja też bez wątpienia jestem za badaniem i rozwijaniem tej technologii. Jeśli okaże się ona sukcesem, to po jakimś czasie będzie miała znaczącą rolę do odegrania, potrzebujemy więc solidnych ram prawnych, które zagwarantują jej właściwą regulację.
Jednak nie można używać CCS jako wymówki do budowania dalszych "brudnych” elektrowni węglowych, produkujących więcej CO2. Jedyną drogą doprowadzenia do postępu w badaniach nad CCS i uniknięcia takich skutków, jest przyjęcie jasno określonej normy dotyczącej wyników w zakresie emisji i oto dlaczego grupa Verts/ALE przedstawiła poprawkę zmierzającą do ograniczenia poziomu emisji z nowych elektrowni spalających paliwa kopalne. Innymi słowy można będzie budować tylko najbardziej wydajne elektrownie, niezależnie od rodzaju paliwa, i uwzględnienie tej poprawki było istotnym motywem poparcia mojej grupy w głosowaniu w komisji.
Jesteśmy rozczarowani utratą w czasie negocjacji wielu innych wartościowych wniosków, w tym wniosków dotyczących kwestii ściślejszej odpowiedzialności i monitorowania, transportu a także wyłączenia intensywnego wydobycia ropy naftowej.
Istniał ogromny nacisk na to, by dojść w tej sprawie do konkluzji, ale konkluzja ta powinna być właściwa, co dla nas na pewno oznacza uwzględnienie normy emisji.
Adam Gierek
(PL) Panie przewodniczący! Narzucanie po 2015 r. jednakowych limitów emisji 500gr CO2/kWh dla wszystkich elektrowni na paliwa kopalne jest błędem i jest technicznie nieosiągalne dla elektrowni węglowych. Stanowi to swoiste moratorium na budowę nowych elektrowni węglowych, a może o to chodziło właśnie, może dlatego odrzucono metodę benchmarkingu. Inwestorzy są niecierpliwi, gdyż budowa od podstaw trwa wiele lat i wiele kosztuje. Najbardziej uzależnione od węgla kraje winny zatem już od teraz w trybie pilnym przystąpić do zdobywania doświadczenia w dziedzinie CCS.
Wymaga to pilnego wsparcia finansowego i w tej kwestii zwracam się z prośbą do Komisji, gdyż środki z handlu emisjami wpłyną zbyt późno. Na terenie Polski już teraz trzeba tworzyć dwie, trzy eksperymentalne instalacje CCS. Chodzi o zintegrowaną konwersję węgla, energii z węgla w energię elektryczną połączoną z kogeneracją lub produkcją węglowodorów oraz z ewentualnym geologicznym składowaniem CO2. Tylko wówczas słuszny cel 3x20 osiągniemy.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Jeżeli chodzi o geologiczne składowanie dwutlenku węgla, dyskutujemy możliwość testowania tej nowej technologii w fazie początkowej.
W fazie początkowej Komisja zamierza wdrożyć 12 projektów pilotażowych. Rada zaproponowała rozdysponowanie 300 milionów przydziałów emisji w celu finansowania projektów demonstracyjnych. Parlament zaapelował o zmniejszenie ryzyka zagrożeń środowiska i zdrowia ludzkiego powodowanych przez tę nową technologię, o ustanowienie rygorystycznych ram prawnych testowania i promowania projektów obejmujących geologiczne składowanie dwutlenku węgla a także o zapewnienie finansowania projektów demonstracyjnych.
Uważam, że bezpieczeństwo miejsc zatłaczania jest niezwykle ważne. Jednak równie ważny jest poziom bezpieczeństwa transportu dwutlenku węgla rurociągami do składowisk. Właściwe organy każdego państwa członkowskiego muszą wdrożyć plany ewakuacji w sytuacjach nadzwyczajnych, czyli w razie wycieku dwutlenku węgla. Ponadto trzeba wdrożyć i sfinansować środki specjalne, kiedy miejsca składowania są zamykane.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Zgadzam się, że nie możemy ignorować sytuacji związanej z węglem i wielkości jego zasobów, ani tego, że wiele państw członkowskich i innych krajów na całym świecie polega na węglu - Rosja, Chiny, Australia, Stany Zjednoczone. W miarę jak będziemy wprowadzali technologie odnawialne, równolegle musimy rozwijać metody sekwestracji węgla.
Wniosek Komisji sprzed dwóch lat dotyczący uruchomienia do 12 zakładów korzystających z technologii CCS do niedawna czekał na fundusze. Byłam bardzo zadowolona z porozumienia, osiągniętego w ramach mojego sprawozdania, dotyczącego 300 milionów przydziałów, które umożliwią wspieranie potencjału tej technologii. Mój pierwotny, dość skromny wniosek, przewidujący wykorzystanie zasobnej rezerwy na nowe instalacje, został tak entuzjastycznie przyjęty przez pana posła Daviesa i inne koleżanki i kolegów posłów, że zmieniłam liczby we własnym sprawozdaniu na większe.
Dziękuję prezydencji, dziękuję Komisji, dziękuję panu posłowi Daviesowi, pani poseł McAvanowi i koleżankom i kolegom posłom za poparcie w tej kwestii.
W miarę jak szybko wyczerpujemy zdolność naszej planety do absorpcji CO2 przez sekwestrację biologiczną, odwołujemy się teraz do własnej pomysłowości w zakresie technologii sekwestracji, szczególnie potencjalnie transformującej technologii CCS, jeśli tych 12 projektów udowodni zgodność tych procesów z ochroną środowiska i ich opłacalność.
Claude Turmes
Panie przewodniczący! Istnieje ryzyko, że sekwestracja dwutlenku węgla stanie się czymś w rodzaju poltergeista przywracającego społeczną akceptację dla budowania "brudnych” elektrowni węglowych. Dlaczego? Po pierwsze, czy zdajecie sobie państwo sprawę, że najlepsza jak dotąd elektrownia CCS, którą odbudowaliśmy, emitować będzie ok. 150 do 200 g CO2? To więcej niż istniejące obecnie opalane gazem elektrociepłownie pracujące w trybie skojarzonym. To więcej niż emisja istniejącej technologii wytwarzania energii w skojarzeniu w elektrociepłowniach gazowych. Po drugie - i jest to coś, panie pośle Davies, na co naprawdę musi pan sam sobie odpowiedzieć - w stanowisku Parlamentu mieliśmy górną granicę emisji CO2, którą utraciliśmy.
A zatem obecnie sytuacja jest taka, że straciliśmy górną granicę i w ramach systemu ETS mamy 15% dopłaty do nowych elektrowni węglowych, np. w Niemczech, pomiędzy 2013 a 2016 rokiem. Tak więc ekonomika budowania konwencjonalnych elektrowni węglowych jest akceptowana i nie wiem jak to się ma do agresywnej walki ze zmianą klimatu.
Vladimir Urutchev
(BG) Chciałem dołączyć swoje gratulacje w związku z doskonałą pracą wykonaną przez sprawozdawców, negocjatorów i wszystkich tych, którzy byli zaangażowani w ten zakulisowy wysiłek, którzy wnieśli swój wkład, dający nam dziś możliwość zakończenia debaty na pakietem energetyczno-klimatycznym.
Nie ma wątpliwości, że pakiet ten będzie oddziaływał nie tylko na sektor energetyczny w Unii Europejskiej, ale i na cały przemysł a także na transport. Sektory te muszą jeszcze bardziej obniżyć swoje emisje dwutlenku węgla, ale czasu na to jest coraz mniej. Dzięki wysiłkowi prezydencji francuskiej, osiągnęliśmy konieczne kompromisy.
Nie mogę zakończyć bez podkreślenia sprawiedliwego uwzględnienia interesów państw Europy Środkowej i Wschodniej. Chciałbym zaapelować do Komisji, żeby jeden z 12 projektów demonstracyjnych został zlokalizowany w Bułgarii.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie przewodniczący! W perspektywie realizacji ambitnych założeń pakietu klimatyczno-energetycznego konieczne są rozwiązania charakteryzujące się efektywnością i innowacyjnością.
Wydaje się, że na dzień dzisiejszy technologia wychwytywania i składowania dwutlenku węgla CCS jest odpowiednim sposobem neutralizacji efektu cieplarnianego w stosunkowo krótkim czasie. Jednocześnie jednak nie wolno nam pomijać możliwych zagrożeń, jakie niesie za sobą CCS. Udowodniono mianowicie, że niewłaściwie składowany gaz może eksplodować. Ponadto, w przypadku rozszczelnienia się zbiorników istnieje ryzyko zakwaszania wód gruntowych, co zagraża bezpieczeństwu ludności. Dlatego konieczne staje się podjęcie środków na rzecz wyeliminowania lub, przynajmniej, minimalizacji tychże zagrożeń podczas projektowania i realizacji inwestycji.
Wydaje się, że system geologicznego składowania dwutlenku węgla jest możliwie najlepszym rozwiązaniem na miarę naszych czasów. Jednakże aby odniósł on sukces konieczne jest przekonanie do niego największych trucicieli, tj. USA, Chin, Indii, które nie tylko nie zamykają elektrowni węglowych, lecz lawinowo je budują.
Rebecca Harms
(DE) Panie przewodniczący! Chciałabym teraz przypomnieć Izbie o sprawie podniesionej w czasie konferencji w Poznaniu, poświęconej klimatowi na świecie, ponieważ wydaje mi się absurdem zabieganie o zaangażowanie się po stronie technologii, która nawet jeszcze nie działa. Równocześnie, jeśli podejmiemy konsekwentne działania przeciwko intensywnemu wylesianiu w krajach południowych, pozyskamy ogromny potencjał wychwytywania CO2, znacznie większy niż możemy kiedykolwiek uzyskać poprzez wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla (CCS). Jeśli chcemy wychwytywać CO2, musimy dokładać wysiłków na rzecz zatrzymania wylesiania i wycinania tropikalnych lasów deszczowych z o wiele większym zaangażowaniem, niż okazujemy w tej chwili w tej eurocentrycznej debacie nad CCS.
Chris Davies
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Kiedy zostałem sprawozdawcą Parlamentu, postanowiłem wyjść poza zakres postawionego przede mną zadania i spróbować przyspieszyć rozwój technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności przyjęła podejście dwutorowe - z jednej strony stworzyć mechanizm wspierania budowy projektów demonstracyjnych, z drugiej zaś, wprowadzić środki regulacji zapobiegające budowie elektrowni "najbrudniejszych” w świetle wymogów norm emisji. Obie propozycje spotkały się z początkowym sprzeciwem Komisji i Rady.
Słusznym argumentem przeciwko wprowadzaniu teraz norm emisji jest to, że technologia CCS musi być najpierw przetestowana i sprawdzona.
Uważam, że Parlament może być zadowolony z tego, że uczyniono jeden wielki krok naprzód przez stworzenie mechanizmu finansowania, który przyśpieszy projekty demonstracyjne. Jestem nadal przekonany, że ostatecznie będziemy potrzebowali normy emisji.
Niemniej dziękuję pani poseł Grossetête i kontrsprawozdawcom za udzieloną przez nich pomoc, która pozwoliła nam osiągnąć obecne postępy. Krytykom technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla powiem: bądźcie realistami! Rozejrzyjcie się po obecnym świecie, w którym zużywa się ogromne ilości węgla i weźcie pod uwagę to, że Międzynarodowa Agencja Energii przewiduje 70% wzrost zużycia węgla w następnych 20 latach.
Musimy rozwinąć tę technologię. Nie chcę tego - to nie jest mój ideał - ale musimy wypracować coś, co umożliwi nam poradzenie sobie z emisjami na tak wielką skalę.
Technologia CCS może dostarczyć nam potężnej broni pomagającej nam osiągnąć zwycięstwo w walce z globalnym ociepleniem. Musimy rozwinąć tę technologię. Nie możemy sobie pozwolić nawet na sekundę ignorowania jej potencjału.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we w środę 17 grudnia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Gyula Hegyi  
Geologiczne składowanie dwutlenku węgla jest bez wątpienia fascynującym wyzwaniem technologicznym. Nie wolno nam jednak zapominać, że w interesie ochrony środowiska i ograniczenia zmiany klimatu, będziemy musieli w końcu ograniczyć emisję gazów cieplarnianych. Znaczy to, że musimy ograniczać użycie paliw kopalnych, a nie szukać alternatyw w postaci zatłaczania emisji pod ziemię. Alternatywa ta jest ponadto dość kosztowna. Jak dotąd tylko Norwegii udało się wprowadzenie jej na skalę przemysłową, i zgodnie z obliczeniami takie składowanie może kosztować nawet 100 euro za tonę. Niewątpliwie taka kwota pieniędzy może być wydana z większym pożytkiem, na przykład na wspieranie energii odnawialnej. Byłoby szczególnie niewłaściwe, gdyby fundusze Wspólnoty miały być wykorzystywane do finansowania badań prowadzonych w najbogatszych państwach członkowskich. Jeśli geologiczne składowanie dwutlenku węgla jest aż tak dobrym rozwiązaniem, jak zapewniają jego zwolennicy, powinno być w stanie przetrwać na rynku, w warunkach wolnej konkurencji.
