Uroczyste posiedzenie - Autonomia Palestyńska
Przewodniczący
Panie i panowie! Z wielką radością i poruszeniem witam dziś w Izbie prezydenta Autonomii Palestyńskiej Mahmuda Abbasa. Serdecznie witamy w Parlamencie Europejskim, panie prezydencie.
(Oklaski)
Zaprosiliśmy również prezydenta Izraela Szymona Peresa. Niestety, z powodu obchodów sześćdziesięciolecia istnienia narodu izraelskiego uzgodniony termin nie mógł być dotrzymany. Ufamy, iż wizyta prezydenta Peresa będzie mogła odbyć się wkrótce.
Panie prezydencie, nie po raz pierwszy odwiedza pan Parlament Europejski. Witając pana tutaj w Strasburgu w momencie niezmiernie trudnym dla Bliskiego Wschodu, a w szczególności dla pańskiego narodu, narodu palestyńskiego, wspominam nasze ostatnie spotkanie na Bliskim Wschodzie, które odbyło się niemal dwa lata temu - pod koniec maja 2007 roku - w Gazie. Przyjął mnie pan w oficjalnej siedzibie Autonomii Palestyńskiej. Nigdy nie zapomnę naszego spotkania, gdyż sytuacja była skrajnie napięta. Przewodził pan wtedy delikatnym rozmowom mającym na celu ocalenie rządu jedności narodowej, który stworzył pan wykazując się energią i dalekowzrocznością. Dziesięć dni później niesławny zamach stanu niestety zniweczył te wysiłki.
Dzisiaj przybył pan bezpośrednio z Kairu po przystanku w Paryżu, gdzie udał się pan na spotkanie z prezydentem Francji. W ciągu ostatnich kilku dni w Kairze prowadzone są wielce obiecujące rozmowy w sprawie utworzenia palestyńskiego rządu zgody narodowej.
Co do tragedii w Strefie Gazy, Parlament Europejski z zaniepokojeniem patrzy na cierpienie narodu palestyńskiego. Parlament Europejski nie pozostał niemy. Zażądaliśmy natychmiastowego zawieszenia broni. Potępiliśmy nieproporcjonalną reakcję, która ugodziła nie tylko zbrojne siły Hamasu, ale również ludność cywilną i międzynarodowe organizacje humanitarne. Zdecydowaliśmy się też potępić prowokacje i ogień rakietowy Hamasu, który niestety - co potępiamy - nadal, mimo zawieszenia broni, jest kierowany w stronę Izraela. Działania te muszą się zakończyć.
(Oklaski)
Panie i panowie! Pragnę oddać hołd personelowi Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) za przykładną odwagę i ofiarność, z jaką wypełniał swe zadanie oraz z jaką w dalszym ciągu to czyni. W imieniu Parlamentu Europejskiego bardzo szczerze dziękujemy tym osobom pracującym na rzecz ONZ.
(Oklaski)
Wzywamy do jak najszybszego wznowienia negocjacji pokojowych, gdyż jesteśmy przekonani, iż w przypadku konfliktu izraelsko-palestyńskiego nie może to być jedynie rozwiązanie militarne. Jako podmiot polityczny jesteśmy teraz zobowiązani i ponosimy odpowiedzialność za uczynienie wszystkiego, co w naszej mocy, by umożliwić ludziom na Bliskim Wschodzie wspólne życie w pokoju. Warunkiem wstępnym pokoju pomiędzy Izraelem a Palestyną jest pojednanie wewnątrzpalestyńskie. Parlament Europejski w pełni popiera trwające rozmowy, którym przewodzi w szczególności Egipt, mające na celu ułatwienie utworzenia palestyńskiego rządu zgody narodowej. Jedynie tego rodzaju rząd będzie w stanie zapewnić konieczną jedność narodu palestyńskiego.
(Oklaski)
Wzywamy taki rząd i oczekujemy od niego poszanowania podstawowych zasad procesu pokojowego, powstrzymania się od przemocy oraz prowadzenia negocjacji pokojowych z Izraelem w sposób zaangażowany. Unia Europejska jest gotowa współpracować z takim rządem.
Zaangażowanie nowego prezydenta USA Baracka Obamy oraz nominacja George'a Mitchella na specjalnego wysłannika na Bliski Wschód to pozytywne znaki. Determinacja Unii Europejskiej - i cieszę się, że właściwa komisarz Benita Ferrero-Waldner jest tu z nami wraz z koleżanką - aby położyć na szali swój cały autorytet polityczny i gospodarczy, jak również wola polityczna licznych partnerów arabskich wskazuje, że wznowienie i udane zakończenie procesu pokojowego w oparciu o rezolucje ONZ oraz arabską inicjatywę pokojową mogą być możliwe.
Panie prezydencie! Jesteśmy panu wdzięczni za dzisiejszą obecność, i mówię to w imieniu Parlamentu Europejskiego, lecz zwłaszcza w imieniu własnym. Żywimy wielki szacunek i uznanie względem tego, co pan czyni w najtrudniejszych okolicznościach. Ufamy panu, gdyż jest pan człowiekiem mediacji, pojednania, a tym samym pokoju. Życzymy panu powodzenia.
Zapraszam pana teraz do zabrania głosu i skierowania przesłania do Parlamentu Europejskiego. Serdeczne witamy w Parlamencie Europejskim, panie prezydencie.
(Oklaski)
Mahmud Abbas
Prezydent Autonomii Palestyńskiej (transkrypcja tłumaczenia ustnego na język angielski z oryginału w języku arabskim). - W imię Boga Miłosiernego i Litościwego! Wielce szanowny panie przewodniczący Parlamentu Europejskiego, panie i panowie, szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! Przede wszystkim pragnę złożyć podziękowania wielce szanownemu przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego Hans-Gertowi Pötteringowi i państwu za umożliwienie mi zabrania głosu przed tym dostojnym zgromadzeniem.
Przybywam do państwa z Palestyny, której naród cierpi na skutek jednej z najdłużej trwających okupacji wojskowych w historii współczesnego świata. Palestyna została głęboko zraniona przez najbardziej gwałtowną, tragiczną i przerażającą agresję militarną, agresję skierowaną przeciwko dzieciom, kobietom i osobom w podeszłym wieku, jak również przeciwko ich domostwom, źródłom utrzymania, gospodarstwom rolnym, zakładom przemysłowym i szkołom. Skierowaną przeciwko wodzie pitnej, systemom odprowadzania ścieków i elektryczności, jak też szpitalom, obiektom użyteczności publicznej, drogom i mostom.
Tak, izraelska wojna została skierowana przede wszystkim przeciwko źródłom utrzymania mojego narodu, jego infrastrukturze i jego przyszłości, jak również przyszłości palestyńskiego państwa, na rzecz którego od dawna wspólnie pracujemy i na rzecz którego ustanowienia wciąż działamy.
Byli państwo świadkami, podobnie jak reszta świata, scen spalonych i rozrzuconych szczątków dzieci. Słyszeli państwo wołanie mężczyzn, krzyki dzieci i kobiet, które straciły większość członków rodziny. Tak, widzieli państwo matkę, która została zamordowana trzymając w ramionach własne niemowlęta. Widzieli państwo ojca, który stracił pięcioro dzieci z powodu ataków rakietowych, i dziewczynę Baluszę, która spała obok swych sióstr i zbudziła się na dźwięk wybuchów, które zabiły je wszystkie, i setki dzieci, których domy zawaliły się i runęły im na głowy.
Widzieli państwo również szkołę Al-Fahura, którą ludzie z Dżabalii, którzy schronili się w niej uznawali za bezpieczną, oraz jak bomby upomniały się o życie tych niewinnych uciekinierów, z takim skutkiem, że ponad 40 osób zginęło. Ci ludzie mieli rodziny, mieli nazwiska, mieli swoją przeszłość, ambicje i nadzieje. Dodatkowo ponad 100 osób odniosło rany.
Wraz z tymi niewinnymi ofiarami padły wartości ludzkiego sumienia, zasady ONZ i jego obowiązki w zakresie ochrony pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Być może pamiętają państwo również, że kwaterze głównej, szkołom, przychodniom, magazynom żywności i leków ONZ też nie oszczędzono tej szaleńczej wojny przeciw naszym pokojowo nastawionym i wytrzymałym rodakom w Gazie.
Przybywam do was, panie i panowie, z Palestyny niosąc pytanie chłopca o imieniu Luaj, który stracił wzrok wskutek eksplozji bomb. Zapytał mnie, kto zwróci jego oczom światło nadziei, światło życia, a jego rodakom światło wolności i pokoju.
Tak, panie i panowie! To były straszne sceny i obrazy. Takie było pokłosie tej wojny, która doprowadziła do śmierci ponad 1400 męczenników, a ponad 5000 osób zostało w niej rannych, w większości niewinni cywile, z których duży odsetek to dzieci, kobiety i osoby w podeszłym wieku. Poza całkowitym zniszczeniem ponad 4 tysięcy domów, budynków i około 20 tysięcy innych domostw około 500 rannych wciąż znajduje się w stanie krytycznym i dzień po dniu umiera.
Oznacza to, że około 90 tysięcy osób straciło dach nad głową i zostało wysiedlonych. Poza zniszczeniem na szeroką skalę systemów elektryczności, systemów wodnych i ściekowych, dróg i ważnych obiektów oraz budynków publicznych i prywatnych ta izraelska wojna kosztowała nas utratę owocu krwi i potu naszego palestyńskiego narodu, setek tysięcy Palestyńczyków, którzy przepracowali całe życie i stracili owoce swej pracy. Zniszczyła również to, co przez 15 lat osiągnęła Autonomię Palestyńską.
Wiele z tej infrastruktury i obiektów powstało dzięki wkładowi państwa krajów i innych przyjaznych państw.
Oto krajobraz pokłosia tej wojny, przebiegającej równolegle do agresji innego rodzaju, skierowanej przeciwko naszym ziemiom, naszym rolnikom i naszej gospodarce narodowej, do której dochodzi codziennie na Zachodnim Brzegu.
Osadnictwo izraelskie wcale się nie zakończyło. Polityka osadnictwa doprowadziła do kontynuacji budowy muru podziału, jak również wzrostu liczby blokad drogowych, punktów kontroli i barier oblegających miasta, wioski oraz miasteczka i obozy dla uciekinierów na Zachodnim Brzegu, w tym Jerozolimę.
Wręcz przeciwnie, w ubiegłym roku wysokość ofert na jednostki osadnicze wzrosła siedemnastokrotnie w porównaniu z rokiem poprzedzającym Annapolis. Liczba punktów kontrolnych wzrosła z 580 do 660.
Nie doszło do zakończenia ingerencji wojskowej, podobnie jak codziennych aresztowań a czasem zabójstw obywateli. Trwa też zastraszanie przez osadników oraz ich zbrojne inwazję i spalanie domów, do którego doszło w Hebronie, Nablusie i na innych obszarach. Dalej dochodzi do ataków terrorystycznych przeprowadzanych przez osadników przeciwko rolnikom w sezonie uprawy i zbioru oliwek, uważanych przez nasz naród za symbol pokoju i życia, a nie tylko źródło utrzymania dla dziesiątek tysięcy palestyńskich rodzin.
Ta tragiczna scena izraelskich ingerencji i agresji na Zachodnim Brzegu, w tym we Wschodniej Jerozolimie, potwierdza wobec nas i całego świata, że to, co trwa jest agresją wymierzoną przeciwko całemu ludowi palestyńskiemu, jego przyszłości i jego uzasadnionym prawom narodowym. Jest to agresja i wojna skierowana przeciwko przyszłości pokoju i gorliwym wysiłkom międzynarodowym, które podjęto w celu jego ustanowienia.
To niesprawiedliwe embargo dotykające naszych rodaków w Gazie i wojna przeciwko niemu były zaledwie epizodem w nieprzerwanej serii środków zmierzających do oddzielenia Gazy od reszty okupowanych ziem palestyńskich, jak też marginalizacji Gazy i marginalizacji całego ludu palestyńskiego oraz powstrzymania go przed osiągnięciem swego ostatecznego celu: zakończenia okupacji, uzyskania wolności i prawa do samostanowienia oraz ustanowienia niezawisłego państwa palestyńskiego na ziemiach, które zostały okupowane w 1967 roku, ze Wschodnią Jerozolimą jako stolicą.
Potwierdza to eskalująca polityka osadnictwa, mimo wszelkich wysiłków i porozumień, w tym raportu George'a Mitchella z 2001 roku, z których ostatnim było porozumienie z Annapolis obiecujące narodowi palestyńskiemu własne państwo pod koniec 2008 roku. Kulminacją porozumienia z Annapolis była jednak destrukcyjna wojna w Gazie i wojna osadnicza na Zachodnim Brzegu, w tym w Jerozolimie.
W Annapolis świat ogłosił niepowodzenie rozwiązań jednostronnych i militarnych. Zadeklarowaliśmy wtedy również, że Izrael powinien zaangażować się w zakończenie działań osadniczych celem utorowania drogi dla procesu politycznego, który zakończy okupację i będzie stanowił realizację prawa do rozwiązania polegającego na ustanowieniu dwóch państw - państwa palestyńskiego oraz państwa izraelskiego. Rzeczywistość pokazuje nam jednak, że Izraelem rządzi wciąż mentalność wojskowo-osadnicza, mimo że jego przywódcy mówią o rozwiązaniu w postaci utworzenia dwóch państw.
Nie możemy traktować Izraela, jakby był państwem ponad odpowiedzialnością, ponad prawem międzynarodowym. Musimy zakończyć takie praktyki i musimy pociągnąć przywódców Izraela do odpowiedzialności za naruszenia prawa międzynarodowego i humanitarnego, jakich się dopuszczają.
(Oklaski)
Jednocześnie pragniemy podkreślić, że powodzenie operacji ratunkowych i pomocowych, jak też przesiedlenie rodzin, których domy zniszczono wymaga zniesienia embarg, otwarcia posterunków i przejść oraz pociągnięcia Izraela do odpowiedzialności w zakresie jego zobowiązania zapisanego w umowie dotyczącej ruchu granicznego z 2005 roku, które doprowadziłoby do przepływu pomocy, sprzętu i materiałów koniecznych do odbudowy oraz normalnego przemieszczania towarów i osób. Powyższe ma zastosowanie do wszystkich przejść w Gazie - nie tylko przejścia w Rafah - jak również do swobody przemieszczania się na Zachodnim Brzegu i korytarzy bezpieczeństwa pomiędzy Zachodnim Brzegiem i Gazą celem podkreślenia jedności palestyńskich ziem i gospodarki.
W tym miejscu pragnę pochwalić wysiłki UNRWA, nieprzerwaną pracę na rzecz pomocy ludowi palestyńskiemu mimo wszelkich utrudnień i przeszkód. Wzywam państwa organizację oraz inne organizacje do wspierania jej wysiłków we wszystkich obszarach.
Pojednanie narodowe i ustanowienie rządu pojednania narodowego stanowią jeden z naszych priorytetów. Otworzyliśmy drzwi w stronę tego pojednania, które zakończy podziały i wstrząsy, jak też wezwania do oddzielenia Gazy i Zachodniego Brzegu. Ostrzegaliśmy przed wpadnięciem w pułapkę, w której chciałby nas widzieć Izrael.
Dlatego też na początku czerwca wezwaliśmy do bezwarunkowego dialogu. Przyjęliśmy egipski dokument roboczy. Nasze drzwi są wciąż otwarte; nie pozwolimy na podział naszego narodu i jego jedności geograficznej; będziemy kontynuować nasze gorliwe wysiłki w zakresie reagowania na wszelkie próby podziału.
Znamy zamiary i plany sił regionalnych oraz tendencje wspierające oddzielenie i zachęcające do niego. Siły te blokują rozwiązanie egipskie, które doprowadzi do zakończenia wewnętrznych sporów i podziałów. To rozwiązanie znajduje poparcie na szczeblu arabskim Ligi Arabskiej oraz w rezolucji nr 1860 Rady Bezpieczeństwa, w której redagowaniu brałem osobisty udział, wraz z ministrami z krajów arabskich i Europy.
Pragnę podkreślić, iż będziemy nadal czynić wysiłki na rzecz osiągnięcia naszego najszlachetniejszego celu, jakim jest znalezienie rozwiązania kwestii arabsko-palestyńskiej, ponieważ status quo pozostawia przyszłość niewiadomą a lud palestyński czyni ofiarami polityki wojny, agresji i ekstremizmu.
Gdy zbudujemy już rząd jedności narodowej oparty na programie wspieranym przez podmioty arabskie i międzynarodowe, będziemy w stanie nadzorować przejścia oraz wysiłki w zakresie odbudowy, z korzyścią dla Palestyńczyków i przygotowań do wyborów prezydenckich i ustawodawczych.
Ufam, że podejście to uzyska państwa wsparcie i mam też nadzieję, że wesprzecie nas państwo w organizacji tych wyborów i ich nadzorowaniu, tak jak miało to miejsce w latach 1996 i 2006. Mamy też nadzieję, że będziemy mogli liczyć na państwa wsparcie celem uwolnienia przewodniczącego Palestyńskiej Rady Legislacyjnej oraz wszystkich posłów, którzy zostali aresztowani i wciąż są więzieni przez Izrael.
(Oklaski)
Istotą konfliktu w naszym regionie jest izraelska okupacja. Jest to spór między nadziejami i aspiracjami ludu palestyńskiego pozbycia się tej okupacji a próbą Izraela zniszczenia tych aspiracji oraz obstrukcją wysiłków międzynarodowych zmierzających do ustanowienia państwa palestyńskiego metodami pokojowymi.
Lud palestyński liczy na państwa posłów i wszystkie narody miłujące pokój i sprawiedliwość i wzywa was: nadszedł czas, by społeczność międzynarodowa przyjęła prawną, polityczną i moralną odpowiedzialność za zapewnienie mu odpowiedniej ochrony międzynarodowej i umożliwienie mu zakończenia tej okupacji i życia w pokoju i wolności. Pragnę w tym miejscu podkreślić raz jeszcze nasz - jak też państwa - wniosek w sprawie wysłania sił międzynarodowych celem ochrony ludu Palestyny.
Słyszeliśmy o wysiłkach międzynarodowych i arabskich rozmierzających do odbudowy Gazy. Prawdą jest, że wysiłki te należy podjąć jak najszybciej, aby lud palestyński odzyskał nadzieję i ufność, lecz zastanawiamy się, jak długo jeszcze Izraelowi będzie zostawiać się wolną rękę co do niszczenia arabskich zasobów i infrastruktury.
Dlatego też społeczność międzynarodowa musi zapobiec powtórce tych przeszłych wydarzeń, jak też wezwać Izrael do zaprzestania polityki destrukcji. Pragnę powtórzyć podziękowania kierowane do Komisji Europejskiej za pomoc w odbudowie placówek oraz instytucji Autonomii Palestyńskiej. Pragnę podkreślić, że poważne i kompleksowe negocjacje nie mogą być kontynuowane bez całkowitego wstrzymania działań osadniczych - w tym tego, co nazywa się naturalnym poszerzeniem - oraz wszelkich bloków osadniczych i wszelkich rodzajów embarga.
Pragnę potwierdzić przed państwem, że osiągnięć rządu palestyńskiego odnośnie do wzmocnienia pokoju, porządku publicznego i stabilności nie może ignorować żadna strona. Izrael powinien respektować terminy oraz zaprzestać podważania wysiłków rządu palestyńskiego na drodze ingerencji i aresztowań. Powinien również szanować status prawny i status bezpieczeństwa Autonomii Palestyńskiej jak też umożliwić rządowi realizację istotnych projektów gospodarczych, bez stosowania pretekstów, takich jak obszary G i inne.
Nie możemy dłużej negocjować zakończenia okupacji. Potrzeba nam zupełnego jej zaprzestania - tj. zakończenia okupacji ziem, które są zajmowane od 5 czerwca 1967 roku, jak przewiduje "mapa drogowa”. Nie możemy wracać do negocjowania kwestii częściowych lub podrzędnych, gdy brak jest rozwiązania kwestii głównej - zakończenia okupacji - i dochodzi do eskalacji osadnictwa zmierzającego do wzmocnienia i pogłębienia tej okupacji oraz aresztowania 11 tysięcy palestyńskich więźniów. To, i tylko to, pozwoli na odzyskanie wiarygodności procesu pokojowego w odniesieniu do ludu palestyńskiego i ludności na tym obszarze jako całości.
Panie i panowie,! Potrzeba nam odbudowy Gazy, lecz również odbudowy procesu pokojowego. Jest to nasza zbiorowa odpowiedzialność. Europa, która w przeszłości stała - i wciąż stoi - na straży zasad bezpieczeństwa i sprawiedliwości w naszym regionie i na świecie, musi podkreślić dziś, bardziej niż kiedykolwiek, swoją rolę w kompleksowym i wyraźnym partnerstwie z administracją prezydenta Obamy, kwartetem oraz społecznością międzynarodową. Wybór prezydenta Obamy i jego deklarowane stanowiska, jak też jego inicjatywa w postaci nominowania George'a Mitchella jako swego specjalnego wysłannika to inicjatywy zachęcające, które usuną przeszkody na drodze negocjacji i całego procesu politycznego.
Pragnę powiedzieć, zupełnie szczerze, że nasza arabska decyzja, aby realizować arabską inicjatywę pokojową - arabską inicjatywę pokojową będącą częścią "mapy drogowej”, stała się islamską inicjatywą pokojową obejmującą 57 państw muzułmańskich. Inicjatywa ta powinna być należycie uzupełniona.
Jak już powiedziałem, inicjatywa ta jest częścią "mapy drogowej” przyjętej w Radzie Bezpieczeństwa, zgodnie z rezolucją nr 1515. Nie możemy traktować jej wybiórczo i poddawać negocjacjom jej podstaw zasadzających się na prawie międzynarodowym. To ostatnia okazja na prawdziwy i sprawiedliwy pokój w naszym regionie. Wszystkie strony, w szczególności Izrael, i kwartet, powinny głośno i uczciwie o tym mówić.
Należy wskazać, że arabska inicjatywa pokojowa stała się też inicjatywą islamską. Jest to inicjatywa wzywająca do ziemi za pokój. Z chwilą gdy Izrael wycofa się ze wszystkich terytoriów okupowanych, 57 krajów arabskich i muzułmańskich będzie skłonnych do normalizacji stosunków z Izraelem. To historyczna szansa, której nie można zmarnować.
Panie i panowie! Sceny śmierci i zniszczenia wstrząsnęły sumieniem i uczuciami milionów ludzi na całym świecie, w tym przyjaznych nam krajów europejskich. Lud palestyński docenia to żywe ludzkie sumienie, lecz musimy tu podkreślić, iż Palestyńczycy nie utracą woli wolności i życia. Oczekują oni państwa wsparcia w swej walce zmierzającej do osiągnięcia prawa do wolności i niepodległości, do możności budowania swej przyszłości oraz dania swym dzieciom prawa do bezpiecznego życia, rozwiniętego szkolnictwa i jasnej przyszłości w swej ojczyźnie - ojczyźnie, która zasługuje na to, by żyć w poczuciu bezpieczeństwa.
Panie i panowie! Nasz wielki palestyński poeta Mahmud Darwisz wciąż powtarzał, że "dla tej ziemi warto żyć”. W tym kontekście pragnę przekazać państwu szczere podziękowania i wdzięczność, w imieniu narodu tego wielkiego poety, za zorganizowanie uroczystości upamiętniających jego życie i twórczość. Poeta ten jest symbolem palestyńskiego patriotyzmu. Jest on poetą ludzkości.
Mahmudowi Darwiszowi powiem tak: "Twój nienapisany jeszcze wiersz o dzieciach Gazy, ich cierpieniu i nadziejach zostanie napisany przez poetę wywodzącego się spośród tych dzieci, które stały na straży twego ducha, tak jak ty stałeś na straży ich sprawy i ich małych marzeń”. Dziękuję za uwagę.
(Długotrwałe oklaski)
Przewodniczący
Panie prezydencie! Pragnę panu bardzo podziękować w imieniu Parlamentu Europejskiego za przybycie tutaj do Strasburga i skierowane do nas słowa. Teraz naszym wspólnym zadaniem jest praca na rzecz pokoju. My w Unii Europejskiej i w Parlamencie Europejskim pragniemy być bezstronnymi mediatorami pokoju. Chcemy, by naród izraelski żył w bezpiecznych granicach i aby naród palestyński żył w bezpiecznych granicach. Dla nas punktem wyjścia jest ludzka godność. Dziewczęta palestyńskie uczą się w szkole równie pilnie jak dziewczęta izraelskie. Izraelscy chłopcy uwielbiają grać w piłkę nożną tak samo jak chłopcy palestyńscy. Musi nadejść czas pokojowego współistnienia podobny do tego, jaki mamy w Europie. Tego życzymy Bliskiemu Wschodowi.
Życzymy panu, panie prezydencie, wszelkich sukcesów we wszystkich pana wysiłkach zmierzających do ustanowienia pokoju. Bezpieczne państwo palestyńskie, jak również bezpieczne państwo izraelskie - a tę uwagę kieruję do Izraela - nie może pozostać wizją przyszłości. Musi stać się rzeczywistością i musi wydarzyć się za naszego życia. Jeśli naprawdę chcemy, by nastało, będziemy w stanie to osiągnąć.
(Oklaski)
Pragnę panu podziękować, panie prezydencie. Jeśli okoliczności na to pozwolą, spotkamy się znowu w dniach 23-24 lutego. Prezydium Eurośródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego zwróciło się do mnie z prośbą, bym odwiedził Palestynę i Izrael. Będę przewodniczył delegacji, która uda się do Gazy i odwiedzimy również obszary na południu Izraela. Jeśli pozwoli na to pański kalendarz, a taką mam nadzieję, spotkamy się w Ramallah. Oczywiście odwiedzę również Jerozolimę.
Chcemy pomóc - a mówię to zarówno z głowy jak i z serca - umożliwić pokój pomiędzy Izraelem a Palestyną, pomiędzy Palestyną a Izraelem na Bliskim Wschodzie.
Panie prezydencie! Pragniemy podziękować panu za ciężką pracę oraz zachęcić pana do dalszego zmierzania drogą pojednania, kompromisu i pokoju. Pragniemy podziękować panu za wizytę w Parlamencie Europejskim.
(Oklaski)
Urszula Gacek
- Pani przewodnicząca! Cztery miesiące temu w Pakistanie porwano polskiego inżyniera. Jest on przetrzymywany przez Talibów, którzy grożą wykonaniem jego egzekucji w dniu dzisiejszym w przypadku niespełnienia ich żądań. Wzywam tę Izbę do wsparcia rządu polskiego oraz pakistańskiego w ich działaniach, zmierzających do zapewnienia, by mój rodak został uwolniony.
