Energia i zmiany klimatu (konkluzje) 
Przewodniczący
Następnym punktem porządku obrad są konkluzje Rady i Komisji w sprawie zmian klimatu i energii.
Jean-Louis Borloo
Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym przedstawić trzy najważniejsze uwagi.
Pierwsza dotyczy metody, procedury i współdecydowania. Słyszałem tu i ówdzie wzmianki o koncepcji, aby przedmiotowe porozumienie w pierwszym czytaniu nie stanowiło precedensu. Nie ma nikogo, komu by na tym szczególnie zależało. Uważam, że szczególne okoliczności panujące obecnie, między Kopenhagą a demokratycznym procesem w Parlamencie, oznaczały, że koniecznie musieliśmy zakończyć to w pierwszym czytaniu, albo nie udałoby się nam osiągnąć porozumienia, które było możliwe. Uważam jednak, że pogłębiona praca we wniosku Komisji, który był nader sumienny, jak również działania Rady w ramach jej różnych grup, zajmujących się energią i ochroną środowiska, oznaczał, że dostępne było wszystko niezbędne dla osiągnięcia porozumienia. Pakt zaufania, który został zawarty trzy tygodnie temu, w środku trialogu, w pewien sposób umożliwił nam wypracowanie konkluzji.
To właśnie Parlament przeprowadzi, jak zwykle jako ostatnia instancja, decydujące głosowanie, które odbędzie się jutro.
Moja druga uwaga dotyczy wszystkich tekstów. Wiem, że w odniesieniu do każdego punktu zawsze możemy w nadzwyczajny sposób koncentrować się na metodzie. Jednakże ważna jest nie metoda, lecz gwarancja, z pełną uczciwością, że zapewniamy sobie środki, służące osiągnięciu celów.
Wykorzystam przykład emisji CO2 pochodzącego z samochodów, które były przedmiotem najbardziej rozstrzygających rozmów. Nie podzielam tych poglądów, ponieważ, jak państwo wiecie, w odniesieniu do konstruowania samochodów potrzeba lat na opracowanie i stworzenie samochodu. Wie pan o tym, panie pośle Davies! Pani Rebecca Harms poparła wniosek Komisji, w którym nie było mowy o 95 gramach. Zasadniczo konsensus, który osiągnięto w trakcie trialogów, jest lekkim złagodzeniem kar krótkoterminowych, bądź natychmiastowych, które mają niewielki wpływ na bieżącą produkcję, w zamian za potwierdzoną, istotną decyzję strategiczną dotyczącą 95 gramów, zamiast 120 gramów.
Być może mogliśmy przeprowadzić dyskusję i stwierdzić, że można było uzyskać więcej. Nie przeczę, ale nie uważam, aby metody przyjęte wobec wszystkich sześciu tekstów były krokiem wstecz względem Komisji.
Komisja przedstawiła złożone propozycje, ponieważ sytuacja jest złożona, sytuacja państw członkowskich jest złożona, sytuacja naszych przemysłów i nasz klimat społeczny są złożone, ale uważam, że wszyscy mamy odpowiednie środki dla realizacji tego pierwszego etapu pakietu energetyczno-klimatycznego.
Trzecia uwaga, którą muszę zgłosić, dotyczy wymiaru zewnętrznego, a zasadniczo - przygotowań do konferencji w Kopenhadze. Mówię to możliwie jak najbardziej osobiście, ponieważ byłem trzy dni temu w Poznaniu. Nie możemy prowadzić doskonałych negocjacji w Kopenhadze, jeżeli - jako Europejczycy - nie jesteśmy w 100% zadowoleni z naszego pierwszego etapu. Jeżeli umniejszamy za granicą, w stosunku do naszych amerykańskich, kanadyjskich, australijskich, chińskich i rosyjskich oraz wielu innych partnerów, jeżeli sami umniejszamy pierwszy etap kluczowego przełomu, nie powinniśmy być zaskoczeni, jeżeli inni nie potraktują nas poważnie w trakcie negocjacji w Kopenhadze. Nie będą mieli po swojej stronie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dbającego, aby przedmiotowe dyrektywy były właściwie realizowane.
A zatem przeprowadźmy debatę wewnętrzną; to normalne. Oczywiście mamy głosowania, ale - proszę mi wierzyć - cały przemysł zrozumiał sygnał. Obywatele europejscy zrozumieli sygnał, bez względu na to, co się wydarzy, i to nie ma nic wspólnego z nami czy naszymi dyrektywami. Po prostu obecnie cała reszta świata przysłuchuje się nam, zatem nie umniejszajmy nadzwyczajnego osiągnięcia.
Stavros Dimas
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować wszystkim, którzy zabrali głos w dzisiejszej dyskusji, za ich bardzo konstruktywny wkład, oraz wezwać państwa do poparcia tego pakietu kompromisowego, który mamy dziś przed sobą. Przyjmując to kompromisowe porozumienie, Unia Europejska pokaże, że przy dostatecznej woli politycznej możliwe jest przyjęcie konkretnych środków, niezbędnych do przeciwdziałania zmianom klimatu, i że możliwe jest dokonanie tego przy rozsądnych kosztach. Jeżeli 27 państw o bardzo zróżnicowanej sytuacji społecznej i gospodarczej może w relatywnie krótkim czasie uzgodnić bardzo skomplikowany i dalekosiężny wachlarz działań, to dlaczego niemożliwe miałoby być dojście do podobnego porozumienia w skali międzynarodowej? W trakcie konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Poznaniu, która odbyła się w zeszłym tygodniu, oczywiste było, że oczy świata były skierowane na Europę, a nasze działania będą miały decydujący i korzystny wpływ na negocjacje międzynarodowe.
Chciałbym krótko odnieść się do paru kwestii, które były przedmiotem ożywionych dyskusji dzisiejszego wieczora.
Po pierwsze, w odniesieniu do pojazdów: dzięki propozycji kompromisowej naszym pierwszym osiągnięciem będzie przyjęcie obowiązkowych standardów dla europejskich producentów samochodów, co jest bardzo istotne, zatem już ten jeden fakt jest wystarczającym powodem do głosowania za przyjęciem wniosku będącego częścią pakietu. Zgodnie z pierwotnym wnioskiem Komisji przyczyniał się on również do osiągnięcia jednej trzeciej celów w sektorze, który nie jest objęty systemem handlu uprawnieniami do emisji, a w obecnym kształcie nadal przyczyni się do osiągnięcia jednej czwartej celów, lecz jeżeli weźmiemy pod uwagę długoterminowy cel w wysokości 95 gramów, ponownie będziemy w stanie osiągnąć jedną trzecią tego, co pierwotnie zakładaliśmy. Oczywiście, jak powiedział pan Chris Davies, w interesie europejskich producentów samochodów leży szybkie przejście do innowacji technologicznych, służących zmniejszeniu zużycia paliwa przez samochody, ponieważ w ten sposób szybciej uwzględnią oni zmiany społeczne na rzecz czystszych samochodów i dzięki temu mogą odnieść korzyści. No i oczywiście konsumenci będą płacić niższe rachunki za paliwo, a środowisko naturalne skorzysta na tej produkcji bardziej ekologicznych samochodów. Zatem nawet przy obecnym kształcie i biorąc pod uwagę, że jest to element pakietu, uważam, że powinni państwo głosować za jego przyjęciem.
Po drugie, aukcje: pojawia się wiele głosów krytycznych, dotyczących tego, czy powinniśmy ograniczyć zakres aukcji. Ale przecież w pierwszym i drugim okresie prowadzenia handlu maksymalny udział aukcji wynosił 4%; 4% uprawnień było sprzedawanych w drodze aukcji. Obecnie, nawet po zmniejszeniu, dochodzimy do ponad 50%. Aukcje są bardzo istotne, to najlepszy sposób alokacji uprawnień; działają one zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci”, nie pozwalają na powstanie nadzwyczajnych zysków i przyniosą dodatkowe dochody, które są niezbędne do walki ze zmianami klimatu i na inne szczytne cele. Ale ta zachęta nadal jest zachowana: będziemy mieć ponad 50%, a ten udział będzie się zwiększał co roku. Jeżeli niektóre kraje, które dysponują klauzulą opt-out w sektorze energetyki, w odpowiednim czasie jej nie wykorzystają - a wierzę, że tak się stanie - ten udział wzrośnie jeszcze bardziej.
W odniesieniu do zysków nadzwyczajnych, które mogą powstać w przypadku darmowej alokacji, darmowych uprawnień: państwa członkowskie, które są bardzo zaniepokojone z tego powodu, nadal mają możliwość opodatkowania tych nadzwyczajnych zysków. Z tego względu istnieje sposób poradzenia sobie z tym, jeżeli będzie taka wola polityczna, a państwo - posłowie do Parlamentu Europejskiego - również macie coś do powiedzenia w swoich własnych krajach.
W odniesieniu do wykorzystania uprawnień zewnętrznych w sektorze nieobjętym systemem handlu uprawnieniami do emisji, sektorze, który podejmuje wspólny wysiłek redukcyjny, byłem zaskoczony niektórymi argumentami, które dzisiaj padły. Czy nie opowiadamy się za mechanizmem czystego rozwoju? Czy nie popieramy elastycznych mechanizmów protokołu z Kioto? Czy mamy zamiar wystąpić przeciwko nim w trakcie międzynarodowych negocjacji w Kopenhadze? Czy nie uważacie państwo, że osiągnięcie bardzo trudnego porozumienia w Kopenhadze może być niemożliwe bez tych elastycznych mechanizmów?
A zatem jakie jest państwa stanowisko? Nie rozumiem go. Czy jesteście państwo przeciwko tym mechanizmom elastycznym, przeciwko prowadzeniu inwestycji w krajach rozwijających się, transferowi technologii do nich oraz ograniczaniu emisji i oczywiście otrzymywaniu za to uprawnień? Oczywiście musimy zapewnić równowagę, aby większość inwestycji nie była prowadzona w tych krajach. Musimy prowadzić je tutaj, w Unii Europejskiej, na arenie krajowej, ponieważ to lepsze rozwiązanie dla naszych gospodarek, lepiej dla dostosowania się do przyszłych potrzeb niskoemisyjnych, jak również da to naszym przedsiębiorstwom przewagę z racji pierwszeństwa. Będzie to zachętą do opracowywania nowych technologii, oszczędzania energii i wspierania odnawialnych źródeł energii.
Zatem oczywiście musimy zachować równowagę i uważam, że równowaga nie została w znaczny sposób zakłócona wskutek zwiększenia wykorzystania uprawnień zewnętrznych o 10% w sektorach nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji, ponieważ właśnie o tym dyskutujemy. I znów, w odpowiedzi na argumenty, przytaczane przez posłów do Parlamentu Europejskiego z krajów, które zwróciły się o to odstępstwo, mówię: dobrze, proszę zwrócić się do swoich państw, aby nie korzystały z tego odstępstwa. To państwa zadaniem jest wpłynięcie na opinię publiczną i rządy swoich państw, aby nie wykorzystywały tego dodatkowego 1%.
Wierzę, że w ostatecznym rozrachunku, jako że mamy tak wiele warunków dla tego dodatkowego 1%, jego większa część nie zostanie wykorzystana. Przypominam państwu, że wykorzystanie tego dodatkowego 1% w projektach mechanizmu czystego rozwoju powinno mieć miejsce w najmniej rozwiniętych krajach. Jeżeli dobrze pamiętam, to na konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Poznaniu główny spór, jaki toczyliśmy z państwami rozwijającymi się, dotyczył tego, że nie przeprowadzamy wielu projektów w tych krajach. Jednym z omawianych przez nas zagadnień było to, w jaki sposób lepiej rozdzielić te projekty między kraje rozwijające się, a w szczególności kraje najmniej rozwinięte. Oczywiście ogromne znaczenie ma wysoka jakość projektów mechanizmu czystego rozwoju; omawialiśmy to w trakcie konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Poznaniu i udało się nam osiągnąć pewien postęp. Mam nadzieję, że do chwili, w której rozpocznie się konferencja w Kopenhadze, uda się nam zakończyć dyskusję, dotyczącą usprawnienia i przejrzystości mechanizmu czystego rozwoju oraz warunku dodatkowości, który jest całkowicie niezbędny.
Ostatnia uwaga, którą chciałbym zgłosić, dotyczy kwestii, czy pakiet stanowi zagrożenie, ponieważ słyszałem, że część naszych kolegów uważa, że jest on zagrożeniem dla ich gospodarek, zwłaszcza aukcje. Chciałbym jednak państwu przypomnieć, że dochody pochodzące z aukcji pozostaną w państwach członkowskich; nie zostaną one wyprowadzone za granicę, do innych krajów, pozostaną w kraju, w ministerstwie finansów, i mogą zostać wykorzystane na szczytne cele, a nawet na realizację celów społecznych. Jeżeli dojdzie do wzrostu cen elektryczności, jeżeli pojawi się ubóstwo energetyczne, można zrefundować część wzrostu cen elektryczności. Z tego względu nie rozumiem "zagrożenia”, spowodowanego aukcjami dla gospodarek tych państw: cały pakiet jest zgodny z reakcją na kryzys gospodarczy. Nie mam obecnie czasu, aby z tym polemizować, ale toczyły się w tej sprawie olbrzymie dyskusje i nie chciałbym już do nich wracać.
Na koniec swojej wypowiedzi chciałbym wyrazić szczere podziękowania dla Parlamentu Europejskiego, prezydencji i Rady za doskonałą współpracę nad pakietem i związane z nim propozycje, dotyczące dwutlenku węgla i samochodów oraz dyrektywy w sprawie jakości paliw. Szczególnie doceniam konstruktywną rolę, jaką ta Izba, a w szczególności sprawozdawcy, odegrali dla zapewnienia porozumienia między instytucjami w sprawie tego istotnego pakietu. Przyjmując ten pakiet, zagwarantują państwo, że Unia Europejska podejmuje konkretne działania w celu realizacji swoich zobowiązań do redukcji emisji, i potwierdzą wiodącą rolę Europy w zakresie zmian klimatu w kluczowym momencie dla międzynarodowych negocjacji. Im znaczniejsza będzie większość na rzecz tych środków, tym silniejszy sygnał wyślemy do naszych międzynarodowych partnerów w sprawie naszej determinacji na rzecz rozwiązania problemu zmian klimatu, i tym lepiej będzie on mógł ich przekonać do podążenia za naszym przykładem. Z tego względu usilnie wzywam państwa do poparcia pakietu kompromisowego, który mamy dziś przed sobą.
Andris Piebalgs
komisarz. - Panie przewodniczący! Mam zaszczyt kończyć tę bardzo konstruktywną debatę. To ogromne osiągnięcie. Któż mógłby uwierzyć, że uda się nam uzgodnić tak wymagający pakiet środków, nie tylko przy konsensusie w Radzie, ale również przy porozumieniu - w pierwszym czytaniu - z Parlamentem w tak skomplikowanych sprawach? To naprawdę ogromny sukces.
Chciałbym jedynie wspomnieć, że podczas zawierania porozumienia Komisja wydała szereg oświadczeń. Zostały one przekazane Parlamentowi celem dołączenia ich do protokołu naszej debaty.
Wspólnie udało się nam osiągnąć wspaniałe porozumienie i cieszę się, że mogę je państwu polecić. Życzę państwu powodzenia w jutrzejszym głosowaniu.
Oświadczenia Komisji w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego
Handel emisjami - sprawozdanie sporządzone przez Avril Doyle
Oświadczenie Komisji w sprawie art. 10 ust. 3 zmienionej dyrektywy ETS
W latach 2013-2016 państwa członkowskie mogą również wykorzystać przychody pochodzące ze sprzedaży uprawnień na aukcjach do wspierania budowy wysokowydajnych elektrowni, w tym nowych elektrowni przygotowanych do korzystania z technologii CCS. W odniesieniu do nowych instalacji, przekraczających stopień wydajności elektrowni, zgodnie z załącznikiem I do decyzji Komisji z 21 grudnia 2006 r. (2007/74/WE), państwa członkowskie mogą sfinansować do 15% całkowitych kosztów inwestycji nowych instalacji, które są przygotowane do korzystania z technologii CCS.
Oświadczenie Komisji w sprawie art. 10a ust. 4a dotyczące zmiany wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska
Państwa członkowskie mogą uznać, że konieczne jest tymczasowe skompensowanie niektórym instalacjom kosztów CO2 zawartych w cenach elektryczności, jeżeli w przeciwnym razie koszty związane z CO2 mogłyby spowodować w ich przypadku zagrożenie ucieczką emisji. Wobec braku międzynarodowego porozumienia Komisja zobowiązuje się do zmiany do końca 2010 r., po konsultacjach z państwami członkowskimi, wytycznych Wspólnoty w zakresie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska, w celu ustanowienia szczegółowych przepisów, na mocy których państwa członkowskie mogą przyznać pomoc państwa na takie wsparcie. Przepisy będą zgodne z zasadami, określonymi w dokumencie roboczym dla Rady z dnia 19 listopada 2008 r. (załącznik 2 15713/1/08).
Wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla - sprawozdanie sporządzone przez Chrisa Daviesa
Oświadczenie Komisji w sprawie aktualnej sytuacji w zakresie wdrażania technologii CCS
Począwszy od 2010 r. Komisja będzie regularnie przedstawiać sprawozdania w sprawie aktualnej sytuacji w zakresie wdrażania technologii CCS w ramach swoich działań związanych z prowadzeniem sieci projektów demonstracyjnych technologii CCS. Te sprawozdania będą obejmować informację w sprawie postępu wdrażania instalacji demonstracyjnych technologii CCS, postępu w zakresie rozwoju technologii CCS, szacunków kosztów i rozwoju infrastruktury do transportu i składowania CO2.
Oświadczenie Komisji w sprawie projektu decyzji o zezwoleniach i projektu decyzji w sprawie transferu, o których mowa w art. 10 ust. 1 i art. 18 ust. 2 dyrektywy
Komisja opublikuje wszystkie opinie dotyczące projektu decyzji w sprawie zezwoleń, o której mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy, oraz dotyczące projektu decyzji w sprawie transferu, o której mowa w art. 18 ust. 2. Opublikowane wersje opinii nie będą jednak zawierać żadnej informacji, której poufność jest zagwarantowana na mocy odstępstwa od dostępu do informacji na mocy rozporządzeń (WE) nr 1049/2001 i 1367/2006, dotyczących odpowiednio publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43) oraz zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 164, str. 13).
Oświadczenie Komisji w sprawie tego, czy dwutlenek węgla należy uznać za substancję, wraz z odpowiednimi progami, na mocy zmienionej dyrektywy Seveso
CO2 jest substancją powszechnie występującą i obecnie niesklasyfikowaną jako niebezpieczna. Z tego względu transport CO2 i jego miejsca składowania nie są obecnie uwzględnione w dyrektywie 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (dyrektywie Seveso). Na podstawie wstępnych analiz dostępnych informacji, przeprowadzonych przez Komisję, zarówno dowody empiryczne, jak i modelowe dla transportu rurociągowego wydają się wskazywać, że potencjalne zagrożenia nie są większe niż w przypadku transportu gazu ziemnego rurociągami. Wydaje się, że to samo odnosi się do transportu morskiego CO2 w porównaniu do transportu morskiego skroplonego gazu ziemnego lub skroplonego gazu ropopochodnego. Istnieją również wskazówki, że przypadkowe zagrożenie, powodowane przez miejsce składowania CO2, zarówno z powodu pęknięć przy wtłaczaniu, jak i z przecieków po wtłoczeniu, prawdopodobnie nie będzie znaczne. Jednakże zagadnienie uznania CO2 za substancję wskazaną na mocy dyrektywy Seveso zostanie dokładniej zanalizowane w trakcie opracowywania proponowanej zmiany dyrektywy, zaplanowanego na koniec 2009 r. / początek 2010 r. Jeżeli w trakcie oceny okaże się, że potencjalne zagrożenie w razie awarii jest znaczne, Komisja zaproponuje uwzględnienie CO2 jako substancji wskazanej, wraz z odpowiednimi progami, w ramach zmienionej dyrektywy Seveso. W takim przypadku Komisja zaproponuje również zmiany w załączniku III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/35/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za środowisko), o ile to konieczne w celu zapewnienia, że wszystkie instalacje Seveso, które mają do czynienia z nadkrytycznym CO2 zostaną objęte dyrektywą w sprawie odpowiedzialności za środowisko.
Oświadczenie Komisji w sprawie mineralnego pochłaniania CO2
Mineralne pochłanianie CO2 (wiązanie CO2 w formie nieorganicznych związków węgla) może potencjalne stać się technologią walki ze zmianami klimatu, która może zasadniczo być wykorzystana przez ten sam rodzaj instalacji przemysłowych, co w przypadku geologicznego składowania CO2. Jednakże obecnie nadal znajduje się na etapie rozwoju. Oprócz kosztu energetycznego, związanego z wychwytywaniem CO2, obecnie nadal istnieje istotny koszt energetyczny, związany z samym procesem mineralnego nasycania dwutlenkiem węgla, który będzie musiał zostać rozwiązany przed przewidywanym komercjalnym wdrożeniem. Podobnie jak w przypadku składowania geologicznego, konieczne będzie ustanowienie mechanizmów kontrolnych, zapewniających bezpieczeństwo ekologiczne technologii. Te środki kontrolne będą prawdopodobnie znacznie różnić się od stosowanych w przypadku składowania geologicznego, biorąc pod uwagę zasadnicze różnice między technologiami. W świetle tych rozważań Komisja będzie ściśle monitorować postęp technologiczny w zakresie pochłaniania mineralnego w celu opracowania odpowiednich ram prawnych, umożliwiających bezpieczne dla środowiska naturalnego pochłanianie mineralne i jego uwzględnienie w systemie handlu uprawnieniami do emisji, kiedy technologia osiągnie odpowiedni stopień rozwoju. Uwzględniając zainteresowanie tą technologią wśród państw członkowskich oraz tempo zmian technologicznych, prawdopodobnie właściwe będzie dokonanie pierwszych ocen około 2014 r., lub wcześniej, jeżeli uzasadnią to okoliczności.
Dyrektywa w sprawie jakości paliw - sprawozdanie sporządzone przez Dorettę Corbey
Oświadczenie Komisji towarzyszące przyjęciu nowej dyrektywy
Komisja potwierdza, że redukcja w wysokości 2%, o której mowa w art. 7a ust. 2 lit. b) i c), nie jest wiążąca, a w trakcie przeglądu zostanie rozpatrzony jej niewiążący charakter.
CO2 i samochody - sprawozdanie sporządzone przez Guido Sacconiego
Komisja potwierdza, że w 2009 r. ma zamiar zaproponować zmianę dyrektywy 1999/94/WE odnoszącej się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi. Ma ona służyć zapewnieniu, że konsumenci otrzymają odpowiednią informację o emisjach CO2 pochodzącego z nowych samochodów osobowych.
Do 2010 r. Komisja dokona przeglądu dyrektywy 2007/46/WE, aby możliwe było powiadomienie władz państw członkowskich, odpowiedzialnych za monitorowanie i sprawozdawczość na mocy rozporządzenia, o obecności technologii innowacyjnych ("ekoinnowacji”) w samochodzie i ich wpływie na konkretne emisje CO2 pojazdu.
Komisja rozważy również przygotowanie i wdrożenie wymogów w odniesieniu do samochodów w zakresie montażu mierników zużycia paliwa jako środka zachęcającego do stylu jazdy oszczędzającego paliwo. W tym kontekście Komisja rozważy zmodyfikowanie ramowego prawodawstwa w zakresie homologacji typu i przyjęcie niezbędnych standardów technicznych do 2010 r.
Komisja przykłada jednak dużą wagę do celów swojej inicjatywy w sprawie lepszego prawodawstwa i konieczności wsparcia wniosków wszechstronną oceną wpływu i korzyści. W tym kontekście oraz zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską Komisja będzie w dalszym ciągu oceniać potrzebę przedłożenia nowych wniosków prawodawczych, ale zastrzega sobie prawo do podejmowania decyzji, czy i kiedy właściwe będzie przedstawienie takich wniosków.
Wspieranie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych - sprawozdanie sporządzone przez Claude'a Turmesa
Oświadczenie Komisji w sprawie art. 2 lit. b)
Komisja uważa, że do celów przedmiotowej dyrektywy określenie "odpady przemysłowe i komunalne” może obejmować odpady określane jako "odpady handlowe”.
Oświadczenie Komisji w sprawie art. 20 ust. 6 lit. d)
Komisja uważa, że odwołanie do celu w wysokości 20%, o którym mowa w ostatnim akapicie art. 20 ust. 6 lit. d), nie będzie rozumiane odmiennie, niż w art. 3 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy.
Oświadczenie Komisji w sprawie art. 20 ust. 6 lit. d) oraz ust. 7 i 8
Komisja zauważa, że niektóre państwa członkowskie już w 2005 r. osiągnęły wysoki udział energii odnawialnej na szczeblu krajowym. Sporządzając sprawozdania, o których mowa w art. 20 ust. 6 lit. d) oraz ust. 7 i 8, Komisja, w ramach swojej oceny najlepszej podstawy kosztów i korzyści, w odpowiedni sposób weźmie pod uwagę koszt marginalny zwiększenia udziału energii odnawialnej i uwzględni, o ile to konieczne, odpowiednie rozwiązania również dla takich państw członkowskich w każdym wniosku przedkładanym zgodnie z wyżej wymienionym artykułem dyrektywy.
Oświadczenie Komisji w sprawie załącznika VIIb
Komisja będzie dążyć do dalszego opracowania do 2011 r. wytycznych, o których mowa w załączniku VIIb dyrektywy, i będzie współpracować z państwami członkowskimi nad opracowaniem danych i metodologii niezbędnych od oszacowania i monitorowania wkładu pomp ciepła do realizacji celów dyrektywy.
Wytyczne zapewnią skorygowanie wartości współczynnika sezonowej wydajności (SPF), wykorzystywanego do oceny włączenia pomp ciepła, które nie są zasilane elektrycznością, aby uwzględnić fakt, że efektywność systemu energetycznego nie ma wpływu na zapotrzebowanie takich pomp ciepła na energię pierwotną. W procesie przygotowywania tych wytycznych Komisja oceni również możliwość przyjęcia metodologii, zgodnie z którą wartości SPF, wykorzystywane do oceny włączenia danej pompy ciepła, będą opierać się na średnich warunkach klimatycznych UE.
Marios Matsakis
Panie przewodniczący, w kwestii formalnej! Wielokrotnie narzekaliśmy na niewłaściwy udział Rady i Komisji w naszych debatach plenarnych. Niestety, dzisiejszego wieczora, chociaż obecnych jest dwu komisarzy i jeden minister, mamy jedynie około pięciu posłów na posiedzeniu plenarnym. Uważam, że to przykre i że jesteśmy winni przeprosiny panom komisarzom i panu ministrowi.
Przewodniczący
Całkowicie się z tym zgadzam: pokazuje to, z jakim profesjonalizmem i dobrą wolą Komisja i Rada wykonują swoją pracę.
Chciałbym państwa poinformować, że pani Karin Scheele złożyła rezygnację z mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, z mocą od 11 grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 Regulaminu Parlament przyjmuje do wiadomości zwolnienie się jej mandatu od wskazanego dnia. W międzyczasie właściwe władze austriackie poinformowały nas, że pani Maria Berger została wybrana do Parlamentu Europejskiego jako następczyni pani Karin Scheele, z mocą od 11 grudnia 2008 r.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 Regulaminu, do czasu zweryfikowania mandatu lub wydania orzeczenia dotyczącego ewentualnego sporu, Maria Berger bierze udział w posiedzeniach Parlamentu i jego organów, zachowując pełnię związanych z tym praw, pod warunkiem, że przedstawiła uprzednio pisemne oświadczenie, w którym stwierdziła, że nie sprawuje żadnego stanowiska niepołączalnego ze sprawowaniem mandatu posła do Parlamentu Europejskiego.
