Conclusies van de Europese Raad van 29 en 30 oktober 2009 met inbegrip van het mandaat en de bevoegdheden van de voorzitter van de Europese Raad en de Hoge Vertegenwoordiger voor het EU-buitenlands- en veiligheidsbeleid/vice-voorzitter van de Commissie, en de structuur van de nieuwe Commissie (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de Europese Raad en de verklaring van de Commissie: Conclusies van de Europese Raad van 29 en 30 oktober 2009 met inbegrip van het mandaat en de bevoegdheden van de Voorzitter van de Europese Raad en de Hoge Vertegenwoordiger voor het EU-buitenlands- en veiligheidsbeleid/vice-voorzitter van de Commissie, en de structuur van de nieuwe Commissie.
Fredrik Reinfeldt
fungerend voorzitter van de Raad. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is mij een genoegen om hier weer te zijn en verslag uit te brengen van de resultaten van wat een zeer gecompliceerde en uitdagende Europese Raad bleek te zijn.
Ik zal u uitleggen hoe de zaak er aan de vooravond van de Europese Raad voor stond. We hadden voortdurend contact met Praag en andere hoofdsteden. De vraag was hoe we het verzoek van Tsjechië inzake het Handvest van de grondrechten gingen oplossen. Hierover bestonden heel veel verschillende opvattingen en er werd door verschillende andere lidstaten gevraagd om diverse vrijstellingen en bijzondere overwegingen.
In contrast hiermee werd er een duidelijker boodschap afgegeven over de klimaatverandering - het andere hoofdonderwerp van de vergadering. De boodschap van een aantal lidstaten was dat ze niet bereid waren zich vast te leggen op getallen over de klimaatfinanciering, dat wil zeggen de financiering van inspanningen gericht op aanpassing en verlichting in ontwikkelingslanden.
Gezien deze omstandigheden ben ik tevreden met de uitkomst van de vergadering. Ik zal de hoogtepunten met u doornemen.
Met het oog op de naderende conferentie over klimaatverandering in Kopenhagen was de doelstelling van de Europese Raad om op het gebied van klimaatverandering voorop te blijven lopen. Laten we ons geen illusies maken. Het waren zowel lange als zware onderhandelingen, maar uiteindelijk hebben onze besprekingen ertoe geleid dat de Europese Raad de schatting van de Commissie onderschrijft dat tegen 2020 honderd miljard euro per jaar nodig is. Ook is er een schatting gemaakt dat het niveau van de internationale overheidssteun tegen datzelfde jaar ergens tussen de 22 en 50 miljard euro moet liggen.
Het jaar 2020 is maar tien jaar van ons verwijderd. We moeten eerder handelen en daarom heeft de Raad erop gewezen dat we daarnaast van 2010 tot 2012 een globale financiering van vijf miljard euro per jaar nodig hebben.
Het definitieve getal worden bepaald in het licht van de conferentie van Kopenhagen. De EU en de lidstaten zijn bereid om hun steentje bij te dragen, als andere belangrijke spelers vergelijkbare inspanningen doen. Ik ben heel blij dat we er tijdens deze Europese Raad in geslaagd zijn overeenstemming te bereiken over een krachtig mandaat inzake deze kwestie.
Ik ben enkele dagen geleden teruggekomen uit New Delhi, waar ik tijdens de Top EU-India besprekingen heb gevoerd met premier Singh, en eerder vorige week heb ik tijdens de Top EU-VS in Washington gesproken met president Obama.
Dankzij de tijdens de Europese Raad bereikte overeenkomst had de EU een zeer sterkte onderhandelingspositie. Dankzij onze eensgezindheid beschikten wij over de geloofwaardigheid om anderen aan te moedigen. We konden blijk geven van onze betrokkenheid. We konden aangeven wat onze verwachtingen waren. En we konden wederom het voortouw nemen in een kwestie die alle burgers raakt.
De vergadering van vorige week ging ook over de economische en financiële situatie. Hoewel de wereldeconomie tekenen van verbetering toont, onderstreepte de Europese Raad dat er geen reden is om achterover te leunen. Volgend jaar lopen op één na alle lidstaten het risico het maximale begrotingstekort van 3 procent te overschrijden, en ons collectieve BBP is sinds begin 2008 4,7 procent gekrompen. Dit zijn twee krachtige redenen waarom we met steunmaatregelen moeten doorgaan totdat het herstel verzekerd is. Intussen moeten we het vertrouwen versterken en blijven werken aan onze exitstrategieën.
We hebben tijdens de Europese Raad aanzienlijke vooruitgang geboekt ten aanzien van de versterking van het financieel toezicht. We hebben brede overeenstemming bereikt inzake de oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's.
Het voorzitterschap gaat nu met dit Parlement praten over de voorstellen. We willen overeenstemming bereiken over een pakket voor een nieuwe toezichtstructuur. We willen absoluut voorkomen dat we nog eens zo'n financiële crisis moeten doormaken.
Als dat allemaal tot uitvoering is gebracht, moeten we ons richten op het veiligstellen van de werkgelegenheid. Meer dan vijf miljoen Europeanen zijn inmiddels hun baan kwijt en veel te veel andere mensen staat ditzelfde lot te wachten. Het is aan ons om deze trend om te buigen.
Toen ik 15 juli de prioriteiten van het Zweeds voorzitterschap aan u presenteerde, zei ik dat de EU sterker uit de crisis tevoorschijn moet komen. Ik vertelde u dat het aanpakken van de economische en financiële crisis een van onze belangrijkste taken was. Dat is nog steeds zo. Om deze reden buigen we ons tijdens de Europese Raad in december opnieuw over deze belangrijke kwesties.
Een andere belangrijke uitkomst van deze vergadering was de aanneming van de EU-strategie voor de Zwarte Zeeregio - een strategie gebaseerd op een initiatief van dit Parlement. Het is onze ambitie om ons met deze strategie te richten op de dringende milieu-uitdagingen in verband met de Zwarte Zee en een bijdrage te leveren aan het economische succes van de regio. Ik ben ervan overtuigd dat dit initiatief ook een positief effect zal hebben op andere delen van Europa, dat het regio's dichter bij elkaar zal brengen en dat het een positieve bijdrage zal leveren aan het concurrentievermogen van de EU als geheel.
We hebben ook gesproken over justitie en binnenlandse zaken. We verwelkomden de geboekte vooruitgang op het gebied van uitvoeringsmaatregelen inzake illegale migratie in het Middellandse Zeegebied en we hebben gevraag om maatregelen op een aantal specifieke terreinen.
Ik weet dat u vanmiddag ook institutionele kwesties aan de orde wilt stellen. Die vormden natuurlijk een belangrijk onderdeel van de discussies.
Een van de hoofdpunten was te zorgen voor de snelle tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon. Dat is van cruciaal belang als we de uitdagingen die voor ons liggen samen het hoofd willen bieden.
Er hebben diverse en zeer gecompliceerde raadplegingen plaatsgevonden, maar uiteindelijk zijn we erin geslaagd goedkeuring te verkrijgen voor het verzoek van Tsjechië.
Toen deze overeenkomst er eenmaal lag, was president Václav Klaus bereid het Verdrag te tekenen, en - zoals u allen weet - dat heeft hij een week geleden eindelijk gedaan. De definitieve akte van bekrachtiging zal door Tsjechië bij de Italiaanse autoriteiten worden nedergelegd. Dit betekent dat het Verdrag van Lissabon op 1 december van kracht wordt. Ik weet dat de overgrote meerderheid van alle aanwezigen hier vandaag mijn tevredenheid en opluchting delen over het feit dat het einde van dit lange hoofdstuk van voorbereidingen voor institutionele hervorming nu in zicht is.
De Europese Raad heeft ook andere voorbereidingen van het Verdrag geëvalueerd. Er is overeenstemming bereikt over richtsnoeren voor de Europese dienst voor extern optreden en de Raad heeft de toekomstige Hoge Vertegenwoordiger uitgenodigd een voorstel in te dienen voor het opzetten en beheren van deze dienst.
Dan nu de kwestie van de namen. We moeten de functies die door het Verdrag van Lissabon zijn ontstaan, gaan vervullen. We moeten, samen met u, een nieuwe Commissie benoemen. Ik ben van plan op 19 november een vergadering van staatshoofden en regeringsleiders te beleggen om de voorzitter van de Europese Raad, de Hoge Vertegenwoordiger en de secretaris-generaal van de Raad voor te dragen.
Ik benadruk dat de voordracht van de Hoge Vertegenwoordiger zal moeten plaatsvinden voordat de nieuwe Commissie wordt benoemd en dat de voordracht zal moeten worden voorafgegaan door passend overleg met dit Parlement. Aangezien deze persoon, zoals u weet, ook vice-voorzitter van de volgende Commissie wordt, zal hij of zij ter goedkeuring ook worden onderworpen aan een stemming van het Parlement.
Ik ga niet speculeren over de vraag wie deze personen zullen zijn, maar ik wil er wel graag op wijzen dat het niet alleen om de namen gaat, maar ook om wat deze personen gaan doen en hoe ze dat gaan doen.
Tijdens de Europese Raad van vorige week zijn we erin geslaagd aanzienlijke vooruitgang te boeken op het gebied van niet één belangrijke kwestie maar verschillende kwesties die van groot belang zijn voor de toekomst van Europa en voor de toekomst van onze planeet.
Ik ben mijn collega's dankbaar voor hun constructieve houding tegenover de uitdagingen waar we met zijn allen voor staan. Niettemin weten u en ik dat er nog veel moet gebeuren. Ik kan u beloven dat er nu een aantal drukke weken volgen. Ik zie uit naar voortzetting van onze nauwe samenwerking met dit Parlement op het gebied van veel van deze belangrijke kwesties.
De vergadering in Kopenhagen begint al over 25 dagen. De economische crisis is nog lang niet voorbij, maar we gaan met een stevig mandaat de onderhandelingen in. We zijn vastbesloten om te blijven samenwerken teneinde nieuwe bronnen van groei en werkgelegenheid aan te boren.
Ik ben dankbaar voor de voortdurende steun van dit Parlement. Ik zal graag op uw commentaar reageren.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe de evaluatie van de Europese Raad van premier Reinfeldt aan te vullen. Ik wil graag op twee aspecten ingaan, één aangaande het beleid en één met betrekking tot institutionele kwesties.
Wat het beleid betreft: het voornaamste doel was de zeer belangrijke overeenkomst over de door ons te nemen maatregelen inzake de klimaatverandering. We weten allemaal dat dit lastige kwesties zijn. Als er zoveel op het spel staat, is de weg ernaartoe altijd zwaar. Eerlijk gezegd heeft de Europese Raad mijn aanvankelijke verwachtingen overtroffen. We hebben de goedkeuring verkregen van de getallen die de Commissie had voorgesteld, gebonden aan strenge voorwaarden.
De boodschap is duidelijk: de Europese Unie is klaar voor Kopenhagen en klaar om haar maatregel ter vermindering van de emissies te laten volgen door een krachtig aanbod voor klimaatfinanciering, precies zoals de Commissie in september voorstelde, zowel voor de langere termijn als voor de snelstartfinanciering.
Als we willen dat ontwikkelingslanden aan de onderhandelingstafel serieuze toezeggingen doen over reductie, moeten de ontwikkelde landen met geld over de brug komen. Onze schatting is dat ontwikkelingslanden tegen 2020 ongeveer een extra honderd miljard euro per jaar nodig hebben om de klimaatverandering het hoofd te kunnen bieden. De Europese Raad stond daar volledig achter, en dat geldt ook voor het vermoedelijke aandeel van de internationale overheidsfinanciering in dat getal en de afspraak dat de Europese Unie haar steentje bijdraagt.
Het is evenzeer duidelijk dat andere partners moeten aantonen dat ze even serieuze bedoelingen hebben. Ons beleid is er niet op gericht om de Europese Unie al het baanbrekende werk te laten verrichten in de vage hoop dat anderen volgen. Het gaat erom dat we onze invloed aanwenden om maximale resultaten te bereiken in termen van een mondiale inspanning ter reductie van de emissies.
Toen ik vorige week in Washington en New Delhi was, werd ik eraan herinnerd hoeveel deze twee partners het afgelopen jaar hebben bereikt. Hetzelfde geldt voor andere landen, zoals China. We blijven de belangrijke vereiste van gedeelde maar gedifferentieerde verantwoordelijkheid voor de klimaatverandering uiteraard respecteren. Zoals ik de laatste tijd al diverse keren gezegd heb, staan we hier evenwel met zijn allen voor, en wij in de Europese Unie zullen blijven aandringen op echte bijdragen van alle andere spelers. We moeten ons blijven richten op het einddoel - een ambitieuze, serieuze, controleerbare reductie van de emissies, die ervoor moet zorgen dat we onze doelstelling om de temperatuurstijging onder de twee graden Celsius te houden, halen.
Wat verwachten we dus van Kopenhagen? Het lijkt nu waarschijnlijk dat Kopenhagen niet zal leiden tot een overeenkomst over het volledige verdrag waarop wij hebben aangedrongen en zullen blijven aandringen. Maar dat is geen reden om tijdens deze onderhandelingen genoegen te nemen met minder dan een beslissende doorbraak. Het gaat uiteindelijk meer om de inhoud dan om de vorm. Ik ben van mening dat we moeten trachten te komen tot een volledig werkbare overeenkomst, op basis van echte politieke verplichtingen, die snel van kracht wordt en waaraan alle grote spelers meedoen, zowel als het gaat om emissiereducties als om de financiering. En we moeten blijven strijden voor overeenstemming over een definitief verdrag - een bindend verdrag. Om dat voor elkaar te krijgen moeten we de resterende weken vóór Kopenhagen al onze krachten bundelen.
We hebben pas laten zien dat we, door middel van een besluitvaardig gemeenschappelijk optreden, overeenstemming kunnen bereiken over een Verdrag waarop we heel lang geen grip hadden. Dat was het andere belangrijke resultaat van de Europese Raad: het wegnemen van de laatste politieke hindernis voor de definitieve ratificatie van het Verdrag van Lissabon. We kunnen nu met vertrouwen vooruitkijken, omdat het Verdrag van Lissabon begin volgende maand van kracht wordt, zoals premier Reinfeldt zei. De Commissie is al bezig met de tenuitvoerlegging. De Commissie heeft vandaag als eerste concrete stap een raadpleging gelanceerd over het burgerinitiatief.
Ik heb grote waardering voor de vastberaden wijze waarop premier Reinfeldt dit schip de haven heeft weten binnen te loodsen. Het Zweeds voorzitterschap heeft buitengewoon goed werk verricht door definitieve consensus in de Europese Raad te bewerkstelligen. Maar nu moeten we ons inzetten om de overgang rond te krijgen. De nadruk ligt daarbij natuurlijk op de invulling van de nieuwe posten.
Het is niet aan mij om mijn mening te geven over de kandidaten voor het voorzitterschap van de Europese Raad maar, als voorzitter van de Commissie en met het oog op de institutionele kwesties, hoop ik ten zeerste dat de staatshoofden en regeringsleiders de persoon zullen kiezen die in staat is de Europese Raad effectief te leiden - een voorzitter met een sterke Europese betrokkenheid die mettertijd kan zorgen voor consistentie bij het optreden van de Europese Raad, zowel intern, zodat in een langer tijdsbestek en niet alleen maar voor zes maanden prioriteiten kunnen worden gesteld, als extern, zodat we aangaande het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid samenhangende boodschappen kunnen afgeven aan onze internationale partners.
Ik heb het vaste voornemen met deze voorzitter van de Europese Raad samen te werken omdat dit partnerschap van groot belang is. We moeten op het niveau van staatshoofden en regeringsleiders werken aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid op basis waarvan de voorzitter van de Europese Raad de Europese Unie op dit niveau gaat vertegenwoordigen. We moeten ook alle communautaire bevoegdheden samenvoegen die de voorzitter van de Europese Commissie krachtens het Verdrag heeft om de Europese Unie te vertegenwoordigen - van economie tot handel, van uitbreiding tot ontwikkeling, van energie tot justitie. Ik zal me ervoor inzetten om dit partnerschap tot een succes te maken in het belang van een krachtige en doelmatige Europese Unie, zowel intern als mondiaal.
Dat geldt duidelijk ook voor de Hoge Vertegenwoordiger. Ik moet zeggen dat mijn belangstelling daar in het bijzonder naar uitgaat omdat deze Hoge Vertegenwoordiger ook een van de vice-voorzitters van de Europese Commissie wordt. Vanuit zuiver pragmatische overwegingen, omdat de voordracht van de vice-voorzitter/Hoge Vertegenwoordiger en de andere voorstellen van de lidstaten voor de Commissie mij in staat stellen over te gaan tot de fase waarin de laatste hand wordt gelegd aan het volgende College en waarin de portefeuilles worden verdeeld. Vanuit politieke overwegingen, omdat ik ervan overtuigd ben dat deze Hoge Vertegenwoordiger/vice-voorzitter, gesteund door een krachtige Europese dienst voor extern optreden waarin Europese expertise op het gebied van intergouvernementele diplomatie en onze communautaire bevoegdheden samenkomen, werkelijk tot een ingrijpende verbetering van de effectiviteit van onze externe optreden kan leiden.
Dit brengt me bij de Commissie als geheel. Ik wil een Commissie die bestaat uit bekwame en toegewijde Europeanen, een Commissie die bereid is haar initiatiefrecht volledig te benutten. Ik probeer er in mijn laatste besprekingen met lidstaten voor te zorgen dat dit het geval is. Ik heb lidstaten gevraagd met namen te komen, ook van vrouwen. Vervolgens is het aan mij de portefeuilles toe te kennen. Portefeuilles worden niet toegekend aan landen maar aan personen die zich willen inzetten voor ons Europese project.
Ik wil ook een Commissie met een krachtig democratisch mandaat. Daarom ben ik vastbesloten om de hoorzittingen in dit Parlement volledig in acht te nemen. De vertraging in verband met het Verdrag heeft ons allen voor een uitdaging gesteld. We mogen de komst van een nieuwe Commissie niet uitstellen, maar we mogen de hoorzittingen niet verkorten. Ik verheug me erop de aanpak van deze kwestie volgende week in de Conferentie van voorzitters te bespreken.
Het Verdrag van Lissabon stelt ons in staat beter tegemoet te komen aan de verwachtingen van de burgers - maar of we de kansen die het Verdrag ons biedt, ook benutten, is eerst en vooral een kwestie van politieke wil. Het Verdrag biedt ons de mogelijkheid op te treden maar we moeten wel bereid zijn gezamenlijk op te treden.
Dat brengt me terug bij het begin van onze middag. Het Europa dat hier vandaag wordt vertegenwoordigd - een Europa verenigd in vrijheid en solidariteit - was niet mogelijk geweest zonder de inzet en de toewijding van mensen die twintig jaar geleden bijzondere dingen voor elkaar kregen. We moeten deze vlam opnieuw aanwakkeren. We moeten denken in de geest van 1989. Als we dezelfde toewijding en inzet aan de dag leggen, weet ik zeker dat we zullen slagen.
Joseph Daul
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het Verdrag van Lissabon is geratificeerd door de 27 lidstaten van Europa en legt ons een resultaatverplichting op.
Een resultaatverplichting ten aanzien van de instellingen, en met name ten aanzien van een snelle invulling van verantwoordelijke functies. Een resultaatverplichting ten aanzien van klimaatverandering en energie. En ten slotte, maar beslist niet minder belangrijk, een resultaatverplichting ten aanzien van het economisch herstel.
Met de handtekening van de Tsjechische president is de ratificatieprocedure van het Verdrag van Lissabon eindelijk voltooid. Mijn dank gaat uit naar de heer Reinfeldt.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten), die een behoorlijke stempel op dit verdrag heeft gedrukt, is uiteraard tevreden over deze ontwikkeling. Nu is echter de tijd aangebroken om het in het Europese openbare debat niet meer uitsluitend te hebben over de instellingen, die slechts een middel zijn om politieke ambities te verwezenlijken, maar ons te concentreren op die ambities zelf.
Daarom vraagt mijn fractie u, mijnheer Reinfeldt, het maximale te doen om zo spoedig mogelijk een akkoord te bereiken over de namen van de voorzitter van de Raad en de Hoge Vertegenwoordiger; en daarom vraagt mijn fractie u, mijnheer Barroso, zodra de lidstaten hun kandidaten hebben voorgedragen, hun bevoegdheden zo snel mogelijk te verdelen, voordat zij door het Europees Parlement worden ondervraagd in het kader van hoorzittingen waarvan ook wij willen dat deze zo grondig mogelijk worden uitgevoerd.
Ik hoef u niet te vertellen, mijnheer Reinfeldt en mijnheer Barroso, dat alleen de Brusselse microkosmos belangstelling heeft voor het debat over het profiel van de kandidaten.
Nogmaals, wat willen onze medeburgers? Zij willen dat we een oplossing zoeken voor hun problemen op het gebied van werkloosheid, kredieten en opleidingen. Zij willen dat de klimaatconferentie in Kopenhagen een leuke verrassing in petto heeft. En zij willen dat we ervoor zorgen dat de winter van 2009-2010 niet in het teken komt te staan van een tekort aan gas waardoor de helft van het continent in een onmogelijke situatie terechtkomt.
Daarom hebben wij, de Europese instellingen, op dit moment, en u al helemaal, mijnheer Reinfeldt, de plicht om de Europese trein op hoge snelheid te laten rijden in plaats van verder te gaan als boemeltrein!
Iedereen in deze vergadering weet hoe moeilijk die opdracht is, hoe moeilijk het voor u is om een goede balans te vinden tussen politieke richting, geografische herkomst, evenwichtige vertegenwoordiging en beschikbaarheid van personen. Maar het is uw taak om in de Raad zo snel mogelijk tot een akkoord te komen; zoals het de taak is van het Parlement en van de parlementaire fracties om zich op verantwoorde wijze en in overeenstemming met het algemene Europese belang uit te spreken over de genomen besluiten. Ik hoop dat ook dit een van de successen van het Zweedse voorzitterschap mag zijn, maar dan moeten we wel heel snel zijn.
Voorzitters, dames en heren, de tijd dringt voor de instellingen, maar ze dringt nog veel meer voor de klimaatverandering. We hebben nog slechts enkele weken te gaan tot de conferentie in Kopenhagen. Ik wil met name mijn lof uitspreken over de verantwoordelijke houding van de Europese Raad, die niet alleen opnieuw heeft bevestigd zijn inzet in de strijd tegen de opwarming van de aarde en de vermindering van de CO2-uitstoot om te zetten in een gekwantificeerde en vastgestelde doelstelling, maar die ook van onze partners verwacht dat zij zich met evenveel overgave inzetten.
Het zou een slechte tactiek van Europa zijn om al voor Kopenhagen alle kaarten op tafel te leggen en het spel te laten bepalen door de Verenigde Staten, China, India en andere partners. De Verenigde Staten, China en India zijn momenteel wereldmachten die ook hun verantwoordelijkheden moeten nemen. Europa neemt zijn verantwoordelijkheden, maar Europa kan de planeet niet alleen redden. Een politiek akkoord zal in Kopenhagen niet volstaan. Wat telt zijn de gekwantificeerde verplichtingen van de landen.
Dames en heren, ik ben mijn rede begonnen met de resultaatverplichting. Deze verplichting betreft in de eerste plaats het herstel van de economie en de werkgelegenheid. Die twee aspecten zijn met elkaar verbonden. Zelfs als we tekenen zien die duiden op een beperkt herstel van de groei, is het van groot belang te weten of dit economisch herstel samengaat met werkgelegenheid, en of deze groei voortkomt uit een gezonde basis, en met name uit een markt die tegelijkertijd open, gereguleerd en niet-protectionistisch is.
Dit is wat de Europeanen werkelijk zorgen baart, en dit moet de eerste zorg zijn van Europa en zijn lidstaten. Dit gaat voor onze alledaagse, bestuurlijke zaken. We hebben het vandaag nog eens gehoord: twintig jaar geleden waren het mensen met wilskracht die erin slaagden de Muur te doen vallen. Ik vraag een vergelijkbare inspanning van u, mijnheer Reinfeldt, schud de staatshoofden en regeringsleiders wakker!
Hannes Swoboda
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, wellicht is het een toeval - een gelukkig toeval - dat dit debat direct na de toespraak van Václav Havel plaatsvindt, de man die ons heeft voorgehouden hoe belangrijk dit proces twintig jaar geleden was. Ik ben slechts een paar kilometer ten westen van het IJzeren Gordijn geboren en het had net zo goed aan de andere zijde kunnen zijn. Ik bevond me destijds in de sovjetbezettingszone en heb de Hongaarse vluchtelingen van 1956 gezien en de vluchtelingen van de Praagse Lente van 1968, zoals bijvoorbeeld mijn collega Libor Rouček. Ik zie in het Verdrag van Lissabon een aanvulling van dit proces dat Europa samenbrengt.
Het was waarschijnlijk niet de bedoeling van Václav Klaus om de ratificatie precies in de maand af te ronden waarin we de twintigste verjaardag van de val van de Berlijnse Muur vieren, maar het is een gelukkig toeval dat dit verdrag nu de facto geldigheid krijgt, ook al wordt het in juridisch opzicht later pas van kracht.
Nu moeten we beslissingen nemen over de benoemingen. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik benijd u niet om deze taak. Ik heb echter een verzoek of vraag aan u: bent u bereid om in de komende dagen in een gesprek met de regeringsleiders ervoor te zorgen dat we in dit Europa ook in zekere mate een geografisch evenwicht bereiken dat representatief is voor het nieuwe Europa? Bent u bereid er tevens voor te zorgen dat vrouwen wellicht ook beter vertegenwoordigd worden? Ik zeg dit niet alleen vanwege mevrouw Malmström en mevrouw Wallström, die hier aanwezig zijn. Kan Europa het zich vandaag de dag veroorloven om topposities te hebben - en ik richt me nu ook tot mijn eigen fractie - waarin zo weinig vrouwen vertegenwoordigd zijn? Is dit het beeld dat Europa vandaag de dag aan zijn bevolking laat zien? De Voorzitter van het Parlement heeft hier ook reeds op gewezen. Het is natuurlijk niet uw schuld als dit niet wordt gerealiseerd, maar ik verzoek u om er in ieder geval in de gesprekken op te wijzen dat we een betere geografische en met name ook een betere genderverdeling in Europa nodig hebben om te laten zien dat we de gehele Europese bevolking vertegenwoordigen.
U hebt over de Hoge Vertegenwoordiger gesproken. Bent u bereid, mijnheer Reinfeldt, om er ook voor te zorgen dat duidelijk vastgelegd is dat, als u een Hoge Vertegenwoordiger voordraagt, hij of zij pas volledig in functie is wanneer het Parlement de benoeming via ratificatie of een resolutie goedkeurt? Ik weet natuurlijk dat dit tijd kost, maar het moet duidelijk zijn dat de Hoge Vertegenwoordiger in deze gecombineerde rol als vice-voorzitter van de Commissie ook de goedkeuring van het Parlement nodig heeft. Wij zullen dit zeer nauwkeurig en gewetensvol moeten uitvoeren. Het moet duidelijk zijn dat dit bij uitstek het gebied is waarop wij onze taken waarnemen, en daarbij, mijnheer Barroso, denk ik dat we u kunnen beloven dat we deze hoorzittingen weliswaar correct en zorgvuldig zullen uitvoeren, maar er tevens naar zullen streven om zo snel mogelijk tot beslissingen te komen, aangezien de burgers van Europa eisen dat we werken en snel beslissingen nemen in plaats van maanden over personen te praten.
Het laatste punt dat ik wil noemen is de financiële crisis, die u reeds hebt genoemd, aangezien we ons hierover ook grote zorgen maken. U hebt terecht de werkloosheid genoemd, die ook weer verder zal stijgen. U hebt verder gezegd dat we de steunmaatregelen niet kunnen stopzetten, zolang de werkloosheid op dit niveau blijft. De burgers verwachten immers ook dat wij in dit nieuwe Europa een zo hoge werkloosheid als waarmee we nu worden geconfronteerd, niet accepteren.
Daarnaast is er het debat over de belasting op financiële transacties. Ik weet dat dit reeds vijf maal aan anderen is toegewezen, maar ook dit is een belangrijk debat om te laten zien dat we controle serieus nemen en niet omdat we nu de belastingdruk wensen op te voeren. We moeten echter duidelijk maken dat we alle instrumenten willen gebruiken die helpen om speculaties in te dammen en dat we met name ook de middelen hebben om die banken te helpen die desondanks in de problemen geraken, zodat een nieuwe crisis wordt voorkomen. In dit verband moeten we duidelijke signalen uitzenden.
Het hoofd van Goldman Sachs heeft onlangs gezegd - en laat dit langzaam tot u doordringen - dat hij slechts een bankier is die Gods werk verricht. Dit is een bijzonder cynische en wellicht godslasterlijke uitspraak, die evenwel de mentaliteit van deze mensen goed illustreert. Ze speculeren in de naam van God, nogal bot gezegd. Wij zouden niet willen beweren dat we Gods werk doen met onze financiële verordening, maar eerder mensenwerk met het doel om mensen op dit continent te beschermen tegen werkloosheid en speculatie, en dat is ook wat we moeten doen. Ik hoop dat u nog tijdens het Zweedse voorzitterschap enige signalen van deze strekking kan doen uitgaan.
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Reinfeldt, en natuurlijk ook mevrouw Malmström, feliciteren met de ratificatie van het Verdrag van Lissabon. Ik wil onderstrepen dat we dit resultaat hebben te danken aan uw doorzettingsvermogen. Het is ons gelukt dankzij uw vermogen om tot een vergelijk te komen. Want er waren veel pessimisten, ook in deze vergadering, die dachten dat we op de Britse verkiezingen moesten wachten, of zelfs dat we de ratificatie van dit verdrag maar helemaal uit ons hoofd moesten zetten. We hebben dit dus aan u te danken, en ik wil u namens ons allen bedanken voor de klus die u hebt geklaard. Hiermee is bijna tien jaar werk met succes bekroond.
Ik wil u eveneens bedanken voor het debat van vandaag, voor het feit dat u hebt toegestemd in een debat met de fractievoorzitters over de profielen van de Hoge Vertegenwoordiger en de voorzitter van de Raad, en over de structuur van de Commissie. Want dit zal het enige debat over deze kwestie zijn. Al het andere zal niet bepaald in openheid plaatsvinden. Dat moet gezegd worden! Er wordt veel over geschreven door de pers - en het is maar goed dat we via de pers nog een beetje op de hoogte blijven van wat er gebeurt - maar ik denk dat we in de toekomst moeten nadenken over de manier waarop we enige openheid kunnen aanbrengen in een procedure die zo enorm belangrijk is voor de Europese Unie.
Ik zal mijn mening geven over de diverse nominaties maar daarbij wil ik een iets andere volgorde aanhouden.
Ik wil beginnen, mijnheer Barroso, met de structuur van de Commissie, want dat is voor het Parlement het belangrijkste. Het is onze bevoegdheid, nou ja, het is uw bevoegdheid, maar het is samen met u dat we besluiten moeten nemen. Wij zijn het die hierover de controle uitoefenen, terwijl dat niet het geval is ten aanzien van de voorzitter van de Raad.
Wat we u vragen, is in uw voorstellen bij de verdeling van de bevoegdheden voor de eerste keer gebruik te maken van clusters. We stellen voor dat u in feite vier clusters, of groepen Commissieportefeuilles samenstelt: extern optreden, uiteraard; vervolgens innovatie, klimaatverandering en duurzaamheid; daarna alles wat te maken heeft met financiële en economische rechtspraak, en tot slot de interne zaken.
Dit is absoluut noodzakelijk. En waarom zouden we geen vicevoorzitters aanstellen die werkelijk de leiding, de verantwoordelijkheid, nemen over elk van deze groepen die voort lijken te vloeien uit het gezonde verstand binnen de Commissie? Het voordeel van deze organisatievorm is, dat het werk van de Commissie onder uw voorzitterschap nog verder verbetert. Anderzijds moeten vrouwen binnen de Commissie evenredig zijn vertegenwoordigd. Ik denk dat het voor u ook een aandachtspunt is functies te creëren die deze mogelijkheid bieden.
Wat het tweede punt betreft, mijnheer de Voorzitter, en daarmee doel ik op de post van Hoge Vertegenwoordiger. Daarvoor is het vooral van belang iemand te vinden die een samenhangend GBVB-beleid en een samenhangend communautair beleid wil voeren. Ook moet het iemand zijn die staat voor de rechten van de mens en die dat element in alles wat hij of zij doet laat meespelen. Tot slot hebben we iemand nodig die gelooft in een krachtige Europese dienst voor extern optreden. Dat zijn de drie belangrijkste eisen waaraan deze persoon moet voldoen. We hebben iemand nodig die werkelijk gelooft dat het GBVB-beleid en het communautaire beleid moeten worden geïntegreerd - en dat lijkt me vanzelfsprekend omdat deze persoon tevens vicevoorzitter van de Commissie wordt.
En dan kom ik vanzelf bij de derde nominatie, de nominatie waarover het meest wordt gesproken, die, laten we zeggen, het meest aantrekkelijk is: de functie van voorzitter van de Raad. Mijnheer Reinfeldt, mijn fractie wil hier drie adviezen over geven. Het zijn slechts adviezen, want het is aan de Raad om te besluiten. Maar gelukkig heeft het Parlement het recht zijn mening te geven en dat openlijk te doen.
Allereerst moet deze functie die van chairman zijn, en niet zozeer die van president, om deze twee Engelse begrippen maar te gebruiken. Verder moet het iemand zijn die gelooft in de Europese integratie. Om tot paus te worden gekozen, moet men immers katholiek zijn! Als we een voorzitter van de Raad kiezen, moet het dus iemand zijn die gelooft in de Europese integratie, en geen scepticus zoals soms het geval is...
Tot slot, om er zeker te zijn dat deze persoon werkelijk gelooft in de Europese integratie, moet hij of zij volledig achter de communautaire methode staan. Het is de communautaire methode die Europa vooruitbrengt, niet het gouvernementalisme! Gouvernementalisme is een idee van de grote landen, hoewel er gelukkig ook grote landen zijn die niet in deze intergouvernementele methode geloven. Het is de communautaire methode waar de voorzitter van de Raad zich sterk voor moet maken.
Nog één laatste opmerking tot besluit, mijnheer de Voorzitter. Ik vraag de heer Reinfeldt natuurlijk om binnen de Raad tot consensus te komen, en om de pro-Europese coalitie in dit Parlement terug te laten komen in de nominaties en de verdeling van de diverse functies. Wat wij dus willen, is weliswaar een compromis, maar wel een compromis dat tevens een afspiegeling vormt van de samenstelling van deze pro-Europese alliantie die Europa in dit Europese Parlement vooruitbrengt
Rebecca Harms
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Reinfeldt, mijnheer Barroso, ik denk dat het juist de herinnering aan de historische gebeurtenissen van twintig jaar geleden is, die het geharrewar over de uitvoering van de opties na de ratificatie van het Verdrag van Lissabon nu in een bedenkelijk daglicht stelt. De waardevolle woorden van Václav Havel en zijn ideeën over Europa passen op de een of andere manier niet goed bij de kleingeestige conflicten over personele bezetting die zich bij de laatste Raad op de achtergrond hebben voorgedaan.
Naar mijn mening ziet het er momenteel naar uit dat de opluchting over de ratificatie van het Verdrag van Lissabon na bijna tien jaar plaatsmaakt voor bezorgdheid over de vraag of alles zal worden gedwarsboomd binnen de regeringen van de lidstaten. Wat we eigenlijk zouden moeten willen, juist gezien ons luide applaus voor de toespraak van Václav Havel, wat we eigenlijk zouden moeten bereiken, is dat we het eens worden over de behoefte aan sterke mannen en vrouwen in de politieke topfuncties van de Europese Unie en dat individuele belangen en ook belangen van de lidstaten, die eigenlijk tegen sterkere integratie zijn, een stuk verder op de achtergrond zouden moeten treden.
Mijnheer Reinfeldt, ik kan u nog niet feliciteren, aangezien er vooralsnog geen overtuigend teken is van dergelijke sterke mannen en vrouwen in de top van de Europese politiek.
Ook kan ik mij helaas niet aansluiten bij de lof die meerdere sprekers hebben uitgesproken voor hetgeen we in de aanloop naar Kopenhagen hebben bereikt. Ik ben zojuist teruggekeerd van de laatste voorbereidingsconferentie van de Verenigde Naties in Barcelona, en zoals bevestigd tijdens de top hier in Brussel, gaan we met steeds geringere verwachtingen naar Kopenhagen.
Het is verkeerd dat de Europeanen zich nu op het standpunt hebben gesteld dat we in feite al het mogelijke reeds hebben gedaan en dat de anderen nu eerst aan de beurt zijn. Als we meten wat de Europeanen werkelijk reeds hebben bereikt in termen van een efficiënt klimaatbeleid, CO2-emissies, daadwerkelijke resultaten, de reductiedoelstellingen die we hebben vastgelegd en de wettelijke maatregelen in ons klimaatpakket, zien we dat niets daarvan toereikend is om de tweegradendoelstelling te bereiken waar iedereen het continu over heeft. Dat is ook op internationaal niveau bekend.
Als de Europeanen nu ook beginnen met in twijfel te trekken of we werkelijk een juridisch bindend akkoord willen, wordt daarmee een proces in het kader van de Verenigde Naties in twijfel getrokken dat gedurende vele jaren door vele Europeanen is gesteund. Ik ben van mening dat u nog eens zou moeten nadenken over de verklaringen die u in Kopenhagen gaat afleggen. In mijn achterhoofd vrees ik namelijk het volgende: zeer regelmatig wordt in dit Parlement uitdrukkelijk gezegd dat duurzaamheidsstrategieën, hulpbronnenefficiëntie en klimaatbescherming de nieuwe paradigma's van het Europese economische en industriebeleid moeten zijn. Ook daarvoor kreeg Václav Havel veel applaus. Ik heb de indruk dat de Europeanen - hoe vaak ze dit ook benadrukken en hoe graag ze er ook voor applaudisseren - alle vertrouwen in deze toekomstgerichte banen verloren hebben tijdens de economische crisis en dat ze daarom juist in de economische crisis de kans verspelen om deze succesvolle strategieën, nieuwe banen en markten van de toekomst te creëren. Hier maak ik me ernstige zorgen over. De economische crisis is het slechtste argument om geen ambitieuze klimaatbeschermingsmaatregelen te treffen. Klimaatbescherming en economische ontwikkeling zijn eigenlijk de twee zijden van één medaille, maar dat is in geen enkel opzicht te merken aan de besluiten die binnen de Europese Raad worden genomen.
Timothy Kirkhope
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik het Zweeds voorzitterschap feliciteren met de tijdens de recente top geboekte vooruitgang ten aanzien van de ontwikkeling van het standpunt van de Europese Unie over de klimaatverandering. De aanpak van de klimaatverandering is een van onze hoogste prioriteiten. Dit is zo'n kwestie waarbij we van de Europese Unie verwachten en verlangen dat deze het voortouw neemt. De evenwichtige en weloverwogen overeenkomst over de financiering van regelingen is zeer welkom en geeft de EU een sterke positie op weg naar Kopenhagen.
Maar ik moet wijzen op het debat dat de Europese agenda nu lijkt te overheersen: de benoeming van de voorzitter van de Europese Raad en de Hoge Vertegenwoordiger. We zouden eerst een duidelijke omschrijving van de werkingssfeer en de aard van deze functies moeten opstellen. Dan kunnen we vervolgens vaststellen welke kwaliteiten en ervaring voor die functies benodigd zijn. Het is natuurlijk logisch dat de Europese Raad uitnodigt tot de formele voordracht van personen en dat kandidaten, waaronder wellicht de heer Verhofstadt, gehoord worden voordat een besluit wordt genomen.
Maar in plaats daarvan ontaardt de discussie in een zielig debat tussen regeringsleiders die er alleen maar op uit lijken te zijn elkaar baantjes toe te spelen - het maakt daarbij niet uit of ze van kleine landen zijn of van grote, van noord, zuid, oost of west, van links of rechts - zonder zich af te vragen welke kandidaat het meest geschikt is om deze verantwoordelijkheden op zich te nemen.
Wat nog erger is: sommigen hebben zelfs geprobeerd de Europese Unie op te splitsen in twee klassen burgerschap door te zeggen dat alleen personen afkomstig uit lidstaten die deel uitmaken van de Schengenzone en de eurozone voor de functies in aanmerking zouden mogen komen. Ik vrees dat dit discriminatie is en dat is onaanvaardbaar. En dat op een historische dag waarop we alle oorlogsslachtoffers herdenken en in een week dat we de verschrikkingen van de Kristallnacht en de daaropvolgende tragische gebeurtenissen hebben herdacht en we de daden hebben gevierd van al diegenen die hebben bijgedragen aan de val van het communisme, in Polen, waar het allemaal begon, in Hongarije, in de Baltische staten, in landen verspreid in Oost- en Midden-Europa en uiteindelijk, natuurlijk, in Berlijn.
Het is goed om te strijden voor vrijheid en waarden voor iedereen, maar niet voor een paar vette baantjes voor de uitverkorenen.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het Verdrag van Lissabon is door alle 27 lidstaten geratificeerd. Velen vieren dit als een groot succes, maar mijn fractie niet. De redenen daarvoor heb ik reeds meerdere malen in het Parlement genoemd en dat wil ik nu niet opnieuw doen.
Het feit dat het Handvest van de grondrechten van de EU niet zal gelden voor de burgers van drie lidstaten roept bij mij helaas twijfel op over de grote vooruitgang op het gebied van de bescherming van de grondrechten door de EU. Ik zeg dit uitdrukkelijk ook als verwijzing naar de aanleiding van onze feestelijke zitting van vandaag en de toespraak van Václav Havel. Echter, juist omdat links in Europa een sociale, vreedzame en ecologisch duurzame Europese integratie wil, zullen we de grondslagen van het Verdrag voor dat doel blijven gebruiken. Dat hebben we tot nu toe gedaan en dat zullen we blijven doen.
In dit verband kan ik het alleen maar toejuichen dat het Europees Parlement nu meer rechten heeft. Ondanks al deze feestvreugde zou het verstandig zijn geweest als ook de staats- en regeringsleiders hun recente top hadden benut voor meer concreet beleid. De grootste uitdaging waarvoor de wereld staat, is de klimaatverandering. In de aanloop naar de wereldklimaatconferentie in Kopenhagen valt de Europese Unie helaas uit de leidende rol die zij zichzelf had toebedeeld. Ten eerste stemmen de inhoudelijke verplichtingen ten aanzien van reducties van de CO2-emissies niet overeen met wat er werkelijk nodig is. Bovendien is het onacceptabel dat de EU-lidstaten heel duidelijk onder hun financiële verplichtingen uit willen komen en dat in een situatie die geen uitstel verdraagt.
Het gaat er niet om of Zweden binnenkort een groot wijnbouwgebied wordt, hoewel ik u dat gun. Het gaat heel concreet om overleven en overigens ook om vrede in onze wereld. Op dit moment reeds leiden klimaatveranderingen tot armoede en honger en worden miljoenen mensen erdoor gedwongen hun thuislanden te ontvluchten. Iedereen in dit Parlement heeft toch zeker al eens gesproken over wereldwijde uitdagingen die niet op nationaal niveau kunnen worden opgelost. Klimaatbescherming, vrede en de bestrijding van armoede zijn precies dat soort uitdagingen. Als de Europese Unie in dit verband niet op een consequente en voorbeeldige manier optreedt, zal zij op internationaal niveau aan acceptatie inboeten.
William  Dartmouth
Mijnheer de Voorzitter, de nieuwe post van voorzitter van de Raad, waardoor iedereen nogal geobsedeerd lijkt te zijn, is een benoeming voor slechts twee en een half jaar, met zeer weinig gedefinieerde bevoegdheden. Iemand zou Tony Blair dus moeten vertellen dat het niet zo erg is als hij het niet wordt!
Na Lissabon is de echte Heilige Roomse keizer van de 21ste eeuw, - de Karel de Grote van onze tijd - wiens gezag veel verder reikt dan dat van de keizer ooit deed, natuurlijk de voorzitter van de Commissie, onze eigen señor Barroso. En ik zeg dit ondanks de opmerkingen van señor Barroso over partnerschap.
Maar het ligt heel anders voor de nieuwe Hoge Vertegenwoordiger. Er is een ruime begroting voor het openen van nieuwe diplomatieke missies, en ik moet erop wijzen dat de post van Hoge Vertegenwoordiger van de EU eveneens een bedreiging vormt voor de permanente zetels in de Veiligheidsraad namens het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, mijnheer Daul.
Maar het grote probleem waar de lidstaten van Europa mee te maken krijgen is niet te weinig diplomatieke missies maar te veel werklozen. De parlementsleden hier hebben de twintigste verjaardag van de val van de Berlijnse Muur gevierd, en terecht. Maar nu hebben we een nieuwe Berlijnse Muur. Niet aan de grenzen van staten, maar binnen staten. Deze muur staat tussen beroepspolitici van het politieke establishment en het volk.
Het is een beetje te laat om nu om transparantie te vragen, mijnheer Verhofstadt. Sommigen van ons zullen zich blijven uitspreken voor het volk en tegen deze instellingen die, zoals de EFD-Fractie al meerdere malen heeft gezegd en zal blijven herhalen, onvoldoende democratische legitimiteit hebben.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de democratie heeft een revolutie nodig en het is nooit verkeerd, mijnheer Dartmouth, om zich voor transparantie uit te spreken, mijnheer Verhofstadt. Juist u, in het Zweedse voorzitterschap, zou een lichtend voorbeeld kunnen zijn en ons vertellen hoe het er feitelijk aan toe gaat bij die koehandel waarbij de topfuncties worden verdeeld en die het Europese project volstrekt onwaardig is, en ook - de heer Barroso zou hier het voorbeeld kunnen geven - bij de benoeming van de commissarissen. Duitsland en Oostenrijk geven in dit verband het verkeerde voorbeeld, maar anderen helaas ook.
In dit Parlement zitten veel gekwalificeerde mensen, maar zij hebben geen kans om toegelaten te worden tot topfuncties. Nu het Verdrag van Lissabon is aangenomen, roep ik u op om moedig te zijn en eerlijk te zeggen dat we veel meer duidelijke en transparante beslissingsstructuren voor de Commissie en de topfuncties nodig hebben. Met zo veel deskundigheid zou het toch mogelijk moeten zijn om in het Europees Parlement goede mensen te vinden in plaats ze uit allerlei provincies vandaan te halen.
Fredrik Reinfeldt
fungerend voorzitter van de Raad. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de geachte leden zeer voor hun vele waardevolle opmerkingen en vragen.
Zoals iemand al zei, heeft het even geduurd voordat de zevenentwintig lidstaten het Verdrag hebben geratificeerd. We hebben dit Verdrag al vele jaren besproken en ik ben altijd verbaasd dat mij dan gevraagd wordt hoe snel we kunnen stoppen met de naleving van die grondwet, omdat ik mijn werk op de Verdragen moet baseren. Daarin is bepaald dat de besluitvormingsorganen voor de voorzitter van de Raad worden gevormd door de premiers en staatshoofden van Europa. Dat is wat er daadwerkelijk in de Verdragen is gezet.
Daarbij komt nog dat het voor mij een duidelijk probleem is dat de meeste mensen die nu worden genoemd, premiers zijn van verschillende Europese landen. Het is nogal een gespannen situatie om jezelf te presenteren als kandidaat voor een functie die je misschien niet krijgt. Hierdoor geef je aan de bevolking aan dat je het land wilt verlaten en vervolgens kom je weer terug om te zeggen "Ik ben er nog!” Ik denk dat we moeten respecteren dat dit gaat meespelen als het op deze kwestie aankomt.
Over de Hoge Vertegenwoordiger zal er veel meer transparantie zijn, veel meer discussie, omdat deze deel zal uitmaken van de Commissie en onderdeel van een besluit is dat wordt genomen na hoorzittingen in het Parlement. Hoewel, om antwoord te geven op de vraag van de heer Swoboda, in het Verdrag dat op 1 december van kracht wordt duidelijk staat dat de Hoge Vertegenwoordiger rechtstreeks met zijn of haar nieuwe functie begint, maar deel moet uitmaken van de Commissie die door het Parlement wordt goedgekeurd.
Dit is natuurlijk gecompliceerd, maar om het nog maar eens duidelijk te zeggen, zoals ik ook de afgelopen keer al heb gezegd, het was nooit de bedoeling om het zo te doen als nu gebeurt. Dit had al geregeld moeten zijn vóór het Zweeds voorzitterschap. Het is een veel langer proces dan iemand kon voorzien.
Wat de kwestie van evenwicht betreft, die mij ook ter ore is gekomen: ik heb net vandaag de eerste consultatieronde met mijn zesentwintig collega's gehad. Het probleem is dat er enorm veel evenwicht gevonden moet worden voor slechts twee personen. U hebt de geografische herkomst en gelijkheid tussen man en vrouw genoemd, maar het belangrijkste evenwicht waar ik naar luister is het evenwicht tussen centrumlinks en centrumrechts. Er moet veel in evenwicht zijn, en ik zou meer posities willen hebben om te kunnen voldoen aan alle criteria die hier zijn genoemd. Het moge duidelijk zijn dat we heus proberen om een zo goed mogelijk evenwicht te vinden.
Zoals gezegd zal dit komende donderdag aan de orde komen op onze top tijdens een vroeg diner teneinde te voldoen aan al uw verzoeken om een zo spoedig mogelijk verlopend proces. Dat is wat we hebben geprobeerd. Er zijn opmerkingen gemaakt over wie dit besluit gaat nemen. Het duurt even voordat iedereen is geraadpleegd. We zijn nu met de EU-27 bijeen. Volledige raadpleging van mijn collega's duurt twee dagen. Dit is fantastisch, maar het kost tijd.
Wat het klimaat betreft, ben ik het met Rebecca Harms eens dat Europa niet genoeg doet. Ik wil u er ook aan herinneren dat we een situatie hebben voorzien waarin we onze inspanningen in Europa moeten verhogen met juridisch bindende doelstellingen, maar er is behoefte aan voorwaardelijkheid. Dit weerspiegelt de standpunten van veel van mijn collega's. Ze zijn vrij stellig dat, als we zelfs nog verder gaan in Europa, we ook vergelijkbare verplichtingen willen uit andere delen van de wereld.
Ik verwelkom besluiten uit landen of naties die verder zijn gegaan. Daarvan bestaan vele voorbeelden. Mijn land bijvoorbeeld, Zweden, heeft een nationale doelstelling van een reductie van 40 procent tot 2020, en dit geldt eveneens voor Duitsland.
We moeten meer doen - en wij zijn niet degenen die vragen om het besluit dat we in Kopenhagen moeten nemen, af te zwakken - maar er moet veel werk worden verzet om anderen in beweging te krijgen. Zoals ik al zei, ben ik net terug van mijn reizen naar India en de Verenigde Staten, en ik ga later deze maand naar China, en we hebben een leiderschapsovereenkomst nodig om een en ander in gang te zetten. Dat is het moeilijke aan deze kwestie. Het is een mondiale uitdaging in een wereld waar we niet het algemene leiderschap of de algemene besluitvorming hebben die we in de Europese Unie hebben. Het is daarom veel moeilijker om resultaten te bereiken, maar tegelijkertijd is het wel noodzakelijk.
De Europese Unie is, zoals u weet, slechts verantwoordelijk voor 13 procent van de wereldwijde emissies. We kunnen dit niet alleen oplossen, we hebben ook de inzet van anderen nodig, met name van de belangrijkste emissielanden en dat zijn nu juist de landen die hun hand lijken op te steken en lijken te zeggen dat ze buiten de overeenkomst gelaten willen worden. Dat is onmogelijk omdat we dan nooit de doelstelling van 2° C kunnen bereiken.
Tot slot willen we nu tijdens het Zweeds voorzitterschap het verbeterde toezicht op de financiële markt erdoor krijgen, dat nodig is om in de toekomst beter functionerende financiële markten te krijgen.
We zullen ook besprekingen starten, die zullen worden voortgezet tijdens het Spaans voorzitterschap, over het concurrentievermogen, over de manier waarop we beter functionerende arbeidsmarkten kunnen krijgen en over de manier waarop we uit de crisis kunnen komen op het moment dat er duidelijke tekenen van herstel zijn. Dit is dan ook een evenwicht tussen het leren van de problemen die we hebben ondervonden en het creëren van beter functionerende financiële markten, maar ook het voeren van discussies en het nemen van besluiten die nodig zijn voor een betere concurrentiepositie en beter functionerende arbeidsmarkten hier in Europa.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort reageren op enkele onderwerpen die rechtstreeks zijn aangesneden tijdens het debat.
Om te beginnen moeten we duidelijk zijn wat de klimaatverandering betreft. De Europese Unie heeft zich verbonden aan een bindend verdrag. We hebben ons verbonden aan het Protocol van Kyoto en hebben het geratificeerd. Al onze lidstaten hebben Kyoto geratificeerd en we zijn voorstander van een bindend verdrag voor de toekomst. Als er al iemand is die geen bindend verdrag wil, dan is dat niet de Europese Unie.
Maar de realiteit is dat sommige van onze belangrijkste partners er gewoon niet klaar voor zijn, dus zijn er twee mogelijkheden. De ene is te blijven vasthouden aan iets waarvan we weten dat het niet gaat werken, en de andere is om te proberen een zo vooruitstrevend en ambitieus mogelijk resultaat te behalen in Kopenhagen. Ik geloof dat dit nog steeds mogelijk is en daar zullen voor vechten. Teneinde tot de meest ambitieus mogelijke overeenkomst te komen in Kopenhagen - in ieder geval voor de Europese Commissie, en ik ben er zeker van dat de staatshoofden en regeringsleiders het hiermee eens zijn - blijven we ons inzetten voor een bindend verdrag waarin duidelijke doelen worden gesteld voor de ontwikkelde landen en duidelijke acties voor de ontwikkelingslanden, inclusief snel groeiende, grote opkomende economieën die ook delen in de verantwoordelijkheid. We moeten ook financiering verstrekken aan de ontwikkelingslanden, met name de armste en minst ontwikkelde landen, omdat we heel goed weten dat zij zonder die steun niet in staat zijn om de benodigde aanpassings- en matigingsinspanningen te leveren.
(FR) Laten we voor wat betreft de institutionele kwestie volkomen eerlijk tegen onszelf zijn. We staan op dit moment aan de vooravond van de invoering van een nieuw systeem, dat veel van ons vraagt.
De meesten van ons hebben hard voor dit Verdrag moeten vechten. En ze hebben er ook lang voor moeten vechten, zeker negen jaar! Na Nice wilden we een ambitieuzer verdrag en nu moeten we dat in de praktijk brengen. Het is complex, want onze Unie is complex. Het is een Unie van lidstaten, een Unie van burgers.
Maar het belangrijkste is juist het respecteren van de verdragen. We zijn een rechtsgemeenschap, en zodra we onze verbintenis om het Verdrag volledig te respecteren niet meer nakomen, verzaken we onze plichten.
Daarom is het tijdens deze overgangsperiode - en wanneer het nieuwe verdrag wordt ingevoerd - essentieel dat de verdragen en de bevoegdheden van de verschillende instellingen worden gerespecteerd. De bevoegdheden van het Parlement, uiteraard, de bevoegdheden van de Raad én de bevoegdheden van de Commissie.
Ik behoor tot degenen die denken dat Europa niet vooruitkomt als de ene instelling haar bevoegdheden en autoriteit tegen de andere gebruikt. Ik denk dat een dergelijke handelwijze een vergissing is. Ik denk dat institutionele jaloezie een eigenschap is van middelmatige geesten. Ik denk juist dat we sterker worden als we elkaar versterken. Volgens mij is het in ons eigen belang dat we een sterk Europees Parlement hebben - en het Verdrag van Lissabon geeft dit Parlement meer bevoegdheden - maar ook dat we een Europese Raad met een langdurig, consistent en coherent leiderschap, en een sterke Commissie hebben.
Bovendien is het volgens de Verdragen, en ik citeer uit het Verdrag van Lissabon - want we praten er wel steeds over, maar we moeten het soms ook lezen -, artikel 17, de Commissie die "het algemeen belang van de Unie bevordert en daartoe passende initiatieven neemt. Zij ziet toe op de toepassing van zowel de Verdragen als de maatregelen die de instellingen krachtens deze Verdragen vaststellen." Dat wil zeggen dat het de taak van de Commissie is te controleren of de Verdragen al dan niet zijn toegepast, en dat geldt ook voor deze overgangsperiode. Dit is een bevoegdheid die door het Verdrag aan de Commissie wordt toegekend en die de Commissie uiteraard, voor zover dit onder haar verantwoordelijkheden valt, zal uitoefenen.
Dit gezegd zijnde, moeten we op basis van partnerschap werken aan het versterken van de Europese instellingen. Want wat gebeurt er als onze instellingen niet functioneren? Dan zullen de lidstaten - zeker bepaalde lidstaten - de neiging krijgen hun eigen besluiten te nemen buiten de instellingen om. Is dat wat we willen? Ik denk het niet. Wij willen dat de besluiten binnen het institutionele kader worden genomen, binnen het kader van een rechtsgemeenschap. En daarom wil ik u uiterst open en oprecht oproepen onze instellingen wederzijds te versterken.
We hebben vandaag het buitengewone pleidooi van Václav Havel gehoord. Het is inderdaad buitengewoon, maar zoals Jean Monnet al zei, zonder mensen is niets mogelijk, zonder instellingen is niets blijvend. We moeten nu zorgen voor sterke instellingen, en dat kan alleen maar in de geest van partnerschap. Dat is een van de redenen waarom ik u wil bedanken voor uw suggesties aangaande de organisatie en de structuur van de Commissie. Ik ben, net als u, zeer gehecht aan de communautaire methode en aan het Verdrag, dat voorziet in een heldere verdeling van verantwoordelijkheden. Op grond van het Verdrag valt de verantwoordelijkheid voor de organisatie van de Commissie toe aan de voorzitter en ik heb absoluut niet de intentie om daarvan af te zien.
Wanneer ik de Commissie presenteer, zal ik dat derhalve doen zoals alle bescheiden auteurs dat doen. Ik zal allen die mij hebben geadviseerd bedanken, maar ik zal zelf de volledige verantwoordelijkheid dragen voor het eindproduct. Vandaag heb ik goede en interessante suggesties gehoord, maar het allerbelangrijkste is dit: ieder moet zijn eigen verantwoordelijkheden nemen met respect voor de andere instellingen en, uiteraard, met de grootste eerbied voor het algemene Europese belang.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, de voorzitter van de Europese Commissie heeft gezegd dat hij de heer Reinfeldt wilde feliciteren met het feit dat hij het schip in veilige haven heeft geloosd: het schip van het Verdrag van Lissabon.
Twee jaar geleden heb ik in dit Huis gezegd dat ik vreesde dat het Verdrag van Lissabon zou eindigen als de vis in De oude man en de zee, de novelle van Ernest Hemingway. Bij aankomst in de haven, na een lange strijd, blijkt van deze vis nog slechts het skelet te resteren. Welnu, ik constateer dat het Verdrag van Lissabon niet als een skelet de haven heeft bereikt, dat de essentiële elementen er niet zijn uitgehaald. Ik wil u daarvoor bedanken, mijnheer Reinfeldt, en dat geldt ook voor jou, Cecilia.
Ik moet ook zeggen dat wat u hebt gedaan, het zoeken naar een compromis met de president van Tsjechische Republiek, naar mijn mening goed is. Velen in dit Huis hebben zich gestoord aan het optreden van de president van Tsjechië, maar een Spaanse dichter heeft ooit geschreven: "Alles overziend, is alles niets geweest”; uiteindelijk is alleen belangrijk dat het Verdrag van Lissabon van kracht wordt en dat we nu nadenken over de tenuitvoerlegging van het Verdrag.
Mijnheer Barroso, ook ik ga u niet adviseren hoe u de Commissie moet samenstellen, onder andere uit respect voor de autonomie en de onafhankelijkheid van de voorzitter van de Commissie, die een ruime meerderheid van de stemmen achter zich heeft gekregen. Wanneer u uw college presenteert en bekendmaakt wie welke verantwoordelijkheid krijgt, zullen we u meedelen of we voor of tegen zijn, maar nu, vandaag, heeft u onze volledige steun.
En ik ga uiteraard ook geen advies geven aan de fungerend voorzitter van de Raad, maar ik wil u wel, als u mij toestaat, herinneren aan iets wat tijdens het werk aan het Grondwettelijk Verdrag is gebeurd. In de eerste conceptversie, waarin de figuur van voorzitter van de Raad in het leven werd geroepen, werd voorgesteld om deze voorzitter van de Raad een premier te laten zijn die ten minste tweeënhalf jaar in functie moest zijn geweest (deze clausule noemden we overigens de "Bruton-clausule”, naar John Bruton, omdat John ons vertelde dat hij twee jaar en zeven maanden premier van Ierland was geweest en daarom voor de functie in aanmerking kwam, maar dit terzijde, mijnheer Reinfeldt). Later trokken we deze clausule weer in - zoals de heer Duff zich zal herinneren - en dat deden we omdat we ons in dit Parlement de volgende vraag stelden: wat heeft het DNA van een premier dat het DNA van andere stervelingen niet heeft? Waarom moet de voorzitter van de Raad een premier zijn?
Zoekt u de beste, mijnheer Reinfeldt, zoekt u de persoon die het best morele autoriteit vertegenwoordigt en die het best compromissen kan smeden in Europa. En daarvoor geven we u een wapen in handen, mijnheer Reinfeldt: het wapen is dat de keuze van deze voorzitter niet unaniem hoeft te zijn, maar dat een gekwalificeerde meerderheid volstaat.
Daarom: consensus ja, indien mogelijk. Als er geen consensus mogelijk is, gebruikt u dan de gekwalificeerde meerderheid om de beste voorzitter van de Raad te vinden.
Marita Ulvskog
(SV) Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat het Zweedse voorzitterschap is afgestapt van zijn ambitie om aan te sturen op een snelle overgang naar exitstrategieën, wat de hoge werkloosheid in Europa permanent zou dreigen te maken. Het baart me echter zorgen dat er steeds meer mensen waarschuwen dat de klimaattop in Kopenhagen niet het succes zal zijn waarop zovelen hadden gehoopt, en dat wordt weerspiegeld in veel van de interventies in dit debat en de vragen die aan de heer Reinfeldt zijn gesteld.
Dat pessimisme blijkt ook de conclusies van de recentste Raadsvergadering. De Raad bevestigt weliswaar dat de ontwikkelde wereld zijn uitstoot tegen 2050 met 80-95 procent moet reduceren, maar als we daarin willen slagen, zijn ambitieuze inspanningen nodig in de erg nabije toekomst, en om dat te verwezenlijken, moeten we de kwestie oplossen van de financiering van de inspanningen in de ontwikkelingslanden. Dat zijn die landen, die het minst hebben bijgedragen tot de klimaatverandering, die het hardst zullen worden getroffen door de gevolgen ervan en als we de kwestie van de financiering niet oplossen, zal er ook geen klimaatovereenkomst uit de bus komen.
Welke beloften doet de Raad nu? Zoals de heer Reinfeldt hier vandaag heeft gezegd, heeft de EU beloofd een redelijke bijdrage te leveren. Voor mij is dat een anticlimax. Had het besluit kunnen zijn dat de EU geen redelijke bijdrage zou leveren? Voor mij is dit alsof je een handschoen begint te breien en niet verder komt dan de duim. De Commissie heeft 5 à 7 miljard steun voorgesteld voor de eerste drie jaar. De Raad zegt daar nota van te nemen en ik vind het ontzettend moeilijk om dat als een verbintenis van enige waarde te zien.
Ik vind dat zorgwekkend. Natuurlijk zijn er problemen met de VS en China en met de ambities van andere landen, maar er zijn ook grote problemen met de houding en de eigen ambities van de EU. Dat zou recht kunnen worden gezet en als het de heer Reinfeldt had behaagd om hier te blijven, zou ik hem hebben willen vragen hoe het Zweedse voorzitterschap zich een sterker mandaat voor de Top van Kopenhagen denkt te verschaffen, want die top mag niet op niets uitdraaien.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Mijnheer de Voorzitter, het Verdrag van Lissabon is gelukkig in werking getreden en daardoor krijgen wij meer democratie en een hoorzittingsprocedure voor de Hoge Vertegenwoordiger. Alle commissarissen komen naar het Parlement, zodat we eerst naar ze kunnen luisteren en ze vervolgens aan de tand kunnen voelen, en dat is ook terecht. De voorzitter van de Raad verschijnt echter niet voor een hoorzitting in het Parlement, noch wordt hij door dit Parlement of door welk nationaal parlement dan ook gecontroleerd.
In democratisch opzicht is deze constructie verkeerd. De voorzitter van de Raad kan niet de politieke president van Europa zijn, maar moet een eerlijke bemiddelaar zijn tussen de belangen van de lidstaten. Meer is niet mogelijk, en de minimale vereiste voor de benoeming van de voorzitter van de Raad is dat er binnen de Raad consensus over bestaat. Guy Verhofstadt heeft het reeds gezegd: als we een paus kiezen, nemen we een katholiek, als we de voorzitter van de Europese Raad kiezen, nemen we een Europeaan, met andere woorden iemand die in de Europese gedachte gelooft. Ik ben het daar absoluut mee eens. We hebben iemand nodig die het "Europese” terugbrengt in de Europese Raad.
Als dit debat, dat door de ALDE-Fractie is aangevraagd, vandaag niet had plaatsgevonden in het Parlement, hadden we alleen in de media of in de wandelgangen over dit onderwerp gediscussieerd. Ik ben van mening dat transparantie voor de komende benoemingen absoluut noodzakelijk is.
Tegen Fredrik Reinfeldt zou ik willen zeggen:
(EN) Het gaat niet alleen om het vinden van een evenwicht tussen centrum-links en centrum-rechts, maar om het vinden van een evenwicht tussen midden, links en rechts.
Yannick Jadot
(FR) Mijnheer de Voorzitter, de klimaatverandering heeft nu al geleid tot 300 000 doden, en nietsdoen is, wat ons betreft, een misdaad tegen de menselijkheid.
We weten dat er haast is geboden, we weten dat er geen plan B is, en toch zijn de onderhandelingen vandaag vastgelopen. Het is erg gemakkelijk om te zeggen dat het de schuld van de Verenigde Staten is, maar wij zijn van mening dat Europa hiervoor ook voor een groot deel verantwoordelijk is.
Europa is helaas niet meer, zoals de minister-president beweert, de leider in de onderhandelingen over de klimaatverandering. Als we de huidige toezeggingen van Europa doortrekken voor de hele planeet, komt dat tussen nu en het einde van deze eeuw neer op een opwarming van de aarde van 4 graden. U hoort het goed: een opwarming van 4 graden! Dat is onacceptabel, en we kunnen ons, zoals ook voorzitter Barroso aangeeft, niet meer uitsluitend verschuilen achter de wetgevende aard van deze toezeggingen.
Onafhankelijke onderzoeken tonen vandaag aan dat Japan, Noorwegen en Zwitserland bereid zijn grotere inspanningen te leveren dan Europa. Voor wat betreft de landen met een opkomende economie, zoals China, Zuid-Afrika, Brazilië en Indonesië: ook zij doen binnenlandse toezeggingen die verder gaan dan hetgeen de wetenschappelijke gemeenschap van ze vraagt.
Als er één les te trekken valt uit de rede van de heer Havel, is dat wel dat we moeten leren bescheiden en realistisch te zijn. Laten we ophouden net te doen alsof er buiten Europa niets gebeurt, dat de wereld niet is veranderd sinds Kyoto en dat Europa binnen de internationale gemeenschap altijd ver voorop loopt. Door zijn weigering rekening te houden met de verzoeken van het Europees Parlement en met name van de Commissie voor milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid is de Raad verantwoordelijk voor een zeer ernstige zaak: het mislukken van de top in Kopenhagen.
Maar het is nog niet te laat. Europa kan zijn leidende rol weer oppakken door de doelstelling voor emissiereductie direct te verhogen tot 30 procent en door ten minste 30 miljard euro steun te geven aan de zuidelijke landen. Daarmee helpen we de zuidelijke landen op weg en dwingen we de Amerikanen tot een akkoord.
Konrad Szymański
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de conclusies van de Europese Raad van oktober zijn een goede basis om paal en perk te stellen aan de totaal onrealistische verwachtingen die op het gebied van de klimaatverandering ten aanzien van Europa worden gekoesterd.
Onze maatregelen op het gebied van klimaatverandering dienen afhankelijk te worden gesteld van de inspanningen die door China, Amerika, India en Brazilië worden gedaan. De bijdrage die wij voor de ontwikkeling van schone technologieën in ontwikkelingslanden betalen, mag onze eigen economie niet te gronde richten. Laten we niet vergeten dat juist economische groei ons de mogelijkheid biedt om de technologische veranderingen te financieren die van cruciaal belang zijn voor de bescherming van het milieu.
De verdeling van de bijdrage in de Europese Unie zelf mag niet leiden tot een situatie waarin landen die grote hoeveelheden steenkool gebruiken voor het opwekken van energie twee keer dienen te betalen voor dezelfde emissies: een eerste keer in het kader van het systeem voor de handel in emissierechten en een tweede keer in de vorm van steun voor de ontwikkeling van schone technologieën in de wereld. Wanneer we deze invalshoek niet in overweging nemen, verzwakken we de positie van Europa in dit debat.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, een paar dagen geleden heeft een arrest van het Hof van Straatsburg Italië een diepe wond geslagen, waarover de Europese Commissie zich veel te voorzichtig heeft uitgelaten. Het arrest verbiedt de Italiaanse staat namelijk kruisen op te hangen in klaslokalen. De kwestie heeft niet zozeer betrekking op een religieus beginsel, maar op het vrijheidsbeginsel. Hier is sprake van een ernstige schending van het subsidiariteitsbeginsel.
Welnu, als dit een indicatie is van wat komen gaat, dan moeten we vrezen voor de verdere ontwikkeling rond de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon: weten we wel zeker dat dit gevaarlijke pad, waarbij we een Europese wet hebben die de rechten van de lidstaten onderdrukt en met de voeten treedt, niet verder wordt gevolgd? Dat is een gevaar waartegen we ons moeten beschermen. De Commissie had veel steviger moeten reageren, niet in de laatste plaats vanwege de enorme protesten - vandaag is er een gezamenlijke bijeenkomst geweest van de verschillende hier vertegenwoordigde Italiaanse politieke partijen - die de diepe gevoelens van het Italiaanse volk hierover weergeven. Het is iets metapolitieks, metareligieus en cultureels, zoals een groot filosoof ons heeft geleerd met deze belangrijke woorden: "we kunnen niet zeggen dat we geen christenen zijn”.
De nominatiekwestie is zeer belangrijk. Als gevolg hiervan lezen we vandaag in de pers dat er geruchten zijn over bijeenkomsten; we weten niet eens of er een buitengewone vergadering in Brussel nodig zal zijn. Ik vraag me echter iets af: als ik kijk naar de namen die circuleren, bijvoorbeeld Jan Peter Balkenende, Davide Miliband en Herman van Rompuy, dan vraag ik me af of niemand heeft opgemerkt dat zij alle drie regelmatig vergaderingen bijwonen van de Bilderberg Groep en de Trilaterale Commissie? Ik denk dat wij bepaalde transparantiebeginselen moeten vastleggen, waar onze instellingen het zo vaak over hebben, en dat we deze mensen duidelijk moeten vragen of zij kandidaten zijn die hun landen en politieke partijen vertegenwoordigen, of dat zij geheime groeperingen vertegenwoordigen die achter gesloten deuren vergaderen en over de hoofden van de mensen heen besluiten nemen.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Mijnheer de Voorzitter, nu de onrust over de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon is weggeëbd, is het naar mijn oordeel tijd om na te denken over de vraag hoe we in de toekomst moeten omgaan met de nationalistische opvattingen die de Europese integratie zo vertragen. Mijn idee is dat deze vertragingsacties niet gratis mogen zijn. Dit is het moment om nuchter na te denken over mogelijke maatregelen die we de komende dagen en jaren kunnen nemen.
Deze eenvoudige afgevaardigde wil dat de toekomstige voorzitter van de Raad iemand is, het liefst een vrouw, die overtuigd Europees federalist is, uit een van de eurolanden komt, , uit de Schengen-ruimte afkomstig is, en die zich identificeert met en verbindt aan het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
