Konkluzje Rady Europejskiej (18-19.06.09) - Półroczna działalność czeskiej prezydencji (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest wspólna debata nad:
sprawozdaniem Rady Europejskiej i oświadczeniem Komisji w sprawie konkluzji Rady Europejskiej (18-19.6.2009)
oświadczeniem ustępującej prezydencji Rady w sprawie półrocznej działalności prezydencji czeskiej.
Skorzystam z okazji i przywitam wśród nas premiera Republiki Czeskiej pana Jana Fischera. Chciałem także serdecznie przywitać przewodniczącego Komisji Europejskiej pana Jose Manuela Barroso.
Mamy oświadczenie ustępującej prezydencji Rady w sprawie półrocznej działalności czeskiej prezydencji. Niech mi wolno tylko będzie na początek powiedzieć kilka słów. Wczoraj zainaugurowaliśmy 7. kadencję Parlamentu Europejskiego. Powierzyli mi państwo zadanie, obowiązek, wielki zaszczyt i honor prowadzić Parlament Europejski przez następne dwa i pół roku. Chciałem Państwu jeszcze raz bardzo serdecznie dzisiaj, w tym drugim dniu, podziękować za zaufanie, którym mnie obdarzyliście. Zrobię wszystko, żeby państwo byli przekonani, że ta decyzja była prawidłowa.
W pierwszym półroczu 2009 roku prezydencję sprawował już drugi kraj z grupy tych krajów, które weszły do Unii Europejskiej zaledwie 5 lat temu. Mamy więc okazję coraz bardziej się jednoczyć i zbliżać do siebie. Mamy świadomość, że była to trudna prezydencja ze względu na kryzys, także na problemy energetyczne. Był również kryzys w Gazie. Mieliśmy także wybory do Parlamentu Europejskiego. Jak Państwo wiedzą w czasie wyborów do Parlamentu Europejskiego jest jednak mniejszy kontakt pomiędzy prezydencją, Parlamentem i Komisją Europejską. Dzisiaj chcemy usłyszeć, jak ustępująca prezydencja czeska widzi to minione pół roku i jakie ma wnioski i zasadnicze uwagi do tego, co powinniśmy robić w najbliższym czasie.
Chciałem bardzo prosić w związku z tym pana premiera Republiki Czeskiej o zabranie głosu i przedstawienie punktu widzenia prezydencji na minione pół roku i na to, co powinno się wydarzyć w najbliższym czasie.
Jan Fischer
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! To dla mnie ogromny zaszczyt, że mogę państwa powitać w trakcie inauguracji kolejnej pięcioletniej kadencji Parlamentu. Kadencja prezydencji czeskiej dobiegła końca i rozpoczyna się nowa kadencja Parlamentu. Chciałbym skorzystać z okazji i pogratulować państwu wyboru do Parlamentu oraz tego, że wyborcy powierzyli państwu reprezentowanie ich w tej ważnej europejskiej instytucji. Gratuluję panu Jerzemu Buzkowi wyboru na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, a także wszystkim wybranym wczoraj wiceprzewodniczącym i życzę wam wszystkim wielu sukcesów w jakże ważnej pracy, jaką państwo wykonują, a także w realizacji pomysłów, z którymi rozpoczynają państwo pracę w Parlamencie Europejskim.
Republika Czeska przygotowuje sprawozdanie ze swojego sześciomiesięcznego przewodniczenia Radzie Europejskiej dla innego Parlamentu niż ten, który obradował, gdy rozpoczynała swoją pracę. Rzecz jasna nie zmienia to niczego, jeżeli chodzi o naszą własną ocenę naszej prezydencji. Wręcz przeciwnie, postrzegam ją raczej jako potwierdzenie ciągłości europejskiej polityki. W ten sam sposób, zajmując się skutkami światowego kryzysu gospodarczego oraz kwestiami energii i bezpieczeństwa energetycznego, nowa prezydencja szwedzka będzie kontynuowała realizację dwóch głównych zadań, które zajmowały naszą uwagę. Pierwsze półrocze bieżącego roku przejdzie do historii Unii Europejskiej jako okres trudnych prób wynikających ze złożonej sytuacji gospodarczej i politycznej. Przewidzieliśmy kilka z tych prób, w szczególności trwający i przejawiający swoją pełną skalę kryzys gospodarczy, a także potrzebę przeprowadzenia reformy instytucjonalnej UE. Inne z tych prób spadły na nas nieoczekiwanie, a jeszcze inne zupełnie nieoczekiwanie. Mowa tu o konflikcie w Strefie Gazy oraz kryzysie związanym z dostawami gazu z Rosji z pierwszych godzin prezydencji czeskiej. Nasza zdolność do sprawowania prezydencji została wówczas, rzecz jasna, wystawiona na próbę w związku z wydarzeniami na krajowej scenie politycznej w Czechach, gdy Republika Czeska zmieniła swój rząd po upływie dwóch trzecich prezydencji. W odróżnieniu od wielu ludzi nie uważam, by kryzys polityczny w Czechach poważnie zaszkodził UE jako całości, choć sądzę, że upadek rządu był nieszczęśliwym wydarzeniem. Niemniej zdecydowanie uważam, że udało nam się sprawować naszą prezydencję w sposób niezachwiany i że w ciągu całych sześciu miesięcy zdołaliśmy zrealizować nasze priorytety - działania planowane w ramach unijnej agendy - i uporać się z nieoczekiwanymi problemami najwyższej wagi w sposób ciągły i z pełnym zaangażowaniem. Wynikało to także z tego, że również zespoły specjalistów w Republice Czeskiej bez wyjątku pracowały z pełnym zaangażowaniem, lojalnością i stuprocentowym profesjonalizmem. Wynikało to między innymi z tego, że po zmianie rządu prezydencja czeska uzyskała pełne wsparcie Komisji. Sam uzyskałem osobiste wsparcie od przewodniczącego Komisji Joségo Manuela Barroso, a także uzyskałem wówczas silne wsparcie - jeśli wolno mi wpleść tu osobistą nutę - ze strony różnych przedstawicieli państw członkowskich. Była to wówczas ogromna pomoc, zarówno dla czeskiego rządu, jak i dla mnie osobiście.
Chciałbym uprzedzić, że nie będę się wdawał w analizy filozoficzne i polityczne. Nie będę porównywał wymiaru politycznego ani siły przywództwa UE sprawowanego przez kraje duże w porównaniu z krajami małymi, czy też przez stare kraje UE w porównaniu z krajami nowymi, ani nie będę analizował wad i zalet rządów politycznych i biurokratycznych w kraju sprawującym prezydencję. Zostawię to innym i dodam tylko, że szczera oraz wolna od uprzedzeń analiza wymaga pewnego dystansu, a także rezygnacji z emocji i krótkowzrocznych interesów. Od tej chwili będę się wystrzegał wielkich słów i patosu. Skupię się raczej na suchych faktach, w razie potrzeby popartych statystykami - ponieważ statystyki to moje życiowe zajęcie, a nawet pasja - czy nawet na tym, co Tomáš Garrigue Masaryk, pierwszy prezydent Republiki Czechosłowackiej, zwykł nazywać małymi codziennymi zadaniami. Jak państwo wiecie, Republika Czeska wyraziła swoje główne priorytety prezydencji jako "trzy E”: ekonomia, energia i Europa w świecie. Okoliczności, jak mi się zdaje, wyraźnie pokazały, że tematy te były tematami najwyższej wagi, istotnymi, a ich waga nie ogranicza się bynajmniej do pierwszej połowy 2009 roku. Obszary te będą w dalszym ciągu wymagały naszych zjednoczonych wysiłków w przyszłości, tak by Unia mogła stawić czoła wyzwaniom nawet w czasach niestabilności i by przynosiła korzyści obywatelom - co jest główną racją jej istnienia. Stanowią one priorytety, które wystawiły na próbę koncepcję integracji, pokazując w praktyce, jak wierni pozostajemy tym zasadom, które pojawiły się u zarania Wspólnoty i które definiują Europę jako wspólny obszar wolności, bezpieczeństwa i dobrobytu. Wybraliśmy motto "Europa bez barier”, by symbolicznie wyrazić te wysiłki. Kryzys gospodarczy poddał skrajnie trudnej próbie naszą wierność idei integracji, przydając mottu prezydencji czeskiej jeszcze większego znaczenia. Wyniki wielu rozmów przeprowadzonych w trakcie ostatniego półrocza oraz konkluzje kolejnych gabinetów Rady Europejskiej pokazują, że dwadzieścia siedem państw członkowskich doskonale zdało ten egzamin. W ramach prezydencji czeskiej odwróciliśmy się od protekcjonizmu i ustaliliśmy wspólne i skoordynowane podejście do poradzenia sobie ze skutkami kryzysu zarówno w kontekście UE, jak i na arenie międzynarodowej.
Podobnie poradziliśmy sobie z zadaniem, co do którego wielu zdawało się, że nie będziemy w stanie go zrealizować, a mianowicie z problemem reformy instytucjonalnej. Republice Czeskiej udało się doprowadzić do ratyfikacji traktatu lizbońskiego przez obie izby parlamentu. Było to jasnym i przekonującym wyrazem woli politycznej i otwarło możliwości wiarygodnego rozwiązania problemu irlandzkich gwarancji. Zdecydowanie uważam, że dzięki gwarancjom uzgodnionym w trakcie czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej istnieją duże szanse, że również Irlandia ukończy proces ratyfikacji traktatu, tak by mógł on wejść w życie do końca roku 2009. Prezydencja czeska z powagą potraktowała również zadanie związane z ostatnimi wyborami do Parlamentu Europejskiego, a mianowicie rozpoczęcie procesu mianowania Komisji na następną kadencję 2009-2014. W trakcie czerwcowej Rady Europejskiej uzyskano wyraźny konsensus polityczny w sprawie Joségo Manuela Barroso jako kandydata na przewodniczącego Komisji. Kompetencje prezydencji czeskiej i zbliżającej się prezydencji szwedzkiej w zakresie prowadzenia rozmów z Parlamentem Europejskim stwarzają warunki wstępne dla zachowania ciągłości instytucjonalnej. Generalnie prezydencja czeska zdołała uzyskać szereg konkretnych rezultatów lub widoczny postęp we wszystkich trzech obszarach priorytetowych. W obszarze legislacyjnym do pomyślnego końca doprowadzono ponad 80 konkretnych aktów prawnych, co było możliwe przede wszystkim dzięki ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i instytucjami UE, szczególnie z Parlamentem Europejskim. Znaczne sukcesy uzyskano również w obszarze pozalegislacyjnym. Należy tu wspomnieć o rozwiązaniu kryzysów w polityce zagranicznej i energetycznej na początku roku, odrzuceniu tendencji protekcjonistycznych, zdecydowanych środkach na rzecz wsparcia europejskiej gospodarki, krokach w kierunku dywersyfikacji dostaw energii i ochrony klimatu, a także o wynikach negocjacji z głównymi partnerami w Unii Europejskiej.
Jeżeli chodzi o poszczególne priorytety, najważniejszym zadaniem w sferze gospodarki było poradzenie sobie ze skutkami światowego kryzysu i kontynuacja wdrażania europejskiego planu naprawy gospodarczej jako jednego z głównych instrumentów przywrócenia dobrej koniunktury gospodarczej. Zdaliśmy również egzamin w zakresie środków przyjętych w celu ustabilizowania sektora bankowego. Przyjęte przez nas środki są skuteczne. Poprzez gwarancje i rekapitalizację państwa członkowskie zapewniły bankom potencjalne wsparcie w wysokości przekraczającej 30% PKB Unii Europejskiej. Kompromis osiągnięty w sprawie pakietu ponad 5 miliardów euro przewidzianego na projekty w dziedzinie energii i szerokopasmowego Internetu oraz środki przeznaczone na weryfikację skuteczności wspólnej polityki rolnej stanowił ważny komunikat na wiosenną Radę Europejską. Z punktu widzenia walki ze światowym kryzysem gospodarczym kluczowe znaczenie miało uzgodnienie przekazania przez państwa członkowskie 75 miliardów euro pożyczki na zasilenie Międzynarodowego Funduszu Monetarnego. Pod przewodnictwem czeskiej prezydencji Unia Europejska, przy silnym wsparciu ze strony Komisji, wniosła znaczący wkład do doskonale przeprowadzonych przygotowań i pomyślnego przebiegu szczytu G20 w Londynie, którego rezultatem było uzgodnienie znacznego dofinansowania Międzynarodowego Funduszu Monetarnego, a także wypłaty środków na rzecz zwalczania skutków światowej recesji gospodarczej za pośrednictwem innych instytucji międzynarodowych. UE uzyskała silną pozycję na szczycie również dzięki wspólnym konkluzjom z wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej. W ten sposób potwierdziła swoją ambicję bycia silnym graczem globalnym. Jak już wspomniałem wcześniej, wszystkie środki zmierzające do zażegnania kryzysu w trakcie prezydencji czeskiej należy postrzegać w kontekście wspólnego i jednomyślnego odrzucenia protekcjonizmu.
W dziedzinie środków legislacyjnych prezydencja czeska zdołała doprowadzić do porozumienia, w ramach planu naprawy, co do możliwości stosowania obniżonych stawek VAT w odniesieniu do pracochłonnych usług świadczonych lokalnie. Porozumienie to stanowi ważny wkład na rzecz utrzymania zatrudnienia w najbardziej narażonych sektorach gospodarki i powinno pomóc szczególnie małym i średnim przedsiębiorcom. Zmiany w zakresie regulacji rynku finansowego i nadzoru rynku stanowią osobny rozdział w wysiłkach na rzecz walki z obecnym kryzysem finansowym i gospodarczym. W trakcie prezydencji czeskiej poczyniono znaczne postępy, jeżeli chodzi o przywracanie zaufania. Zakończyliśmy negocjacje nad wszystkimi głównymi wnioskami legislacyjnymi, które prezydencja przyjęła za swój cel. Jednym z głównych wniosków była dyrektywa Solvency II dla obszarów ubezpieczeń, uregulowań dotyczących agencji ratingowych oraz innych. W wyniku trudnej debaty dotyczącej regulowania i nadzorowania rynków finansowych osiągnięto porozumienie w sprawie podstawowych elementów reformy, która powinna zapewnić stabilność na poziomie państwa członkowskiego oraz na poziomie indywidualnych instytucji finansowych i ich przepisów. Czerwcowa Rada Europejska potwierdziła kierunek obrany przez Komisję. Poparcie wyrażone na rzecz planów Komisji powinno doprowadzić do przygotowania konkretnych wniosków legislacyjnych i ich przyjęcia jesienią tego roku.
Polityka energetyczna, drugi priorytet prezydencji czeskiej, została poddana ciężkiej próbie w pierwszych dniach prezydencji. Jednocześnie przekonaliśmy się, że doraźne rozwiązywanie problemu kryzysu energetycznego nie zawsze jest racjonalne, ponieważ kryzys wybucha mniej więcej co sześć miesięcy. Powinniśmy raczej przyjąć rozwiązania systemowe, dzięki czemu UE będzie bezpieczna i będzie posiadała elastyczność pod względem zaopatrzenia w energię. W ramach prezydencji czeskiej podjęliśmy kroki na rzecz poprawy bezpieczeństwa energetycznego, skupiając się na działaniach, które zwiększą dywersyfikację źródeł energii i dróg zaopatrzenia dzięki tak zwanemu korytarzowi południowemu. Do poprawy bezpieczeństwa energetycznego znaczny wkład wniesie również wspieranie efektywności energetycznej przewidziane w zmienionych uregulowaniach dotyczących Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Zmiany te umożliwią inwestycje w poprawę efektywności energetycznej oraz korzystanie z odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych. Stanowi to ogniwo łączące naszą prezydencję z prezydencją szwedzką, która przyjęła efektywność energetyczną za jeden ze swoich głównych priorytetów. Znów wyraźnie widoczna jest tu ciągłość potrzebna w działaniach UE jako całości. Wreszcie, co nie mniej ważne, marcowe i czerwcowe posiedzenia Rady Europejskiej w pełni potwierdziły, że nieracjonalne byłoby porzucenie naszych ambitnych celów w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych lub finansowania środków na rzecz łagodzenia i przystosowywania się do zmian klimatycznych w krajach rozwijających się. Jednocześnie określiliśmy wyraźne priorytety i cele, które należy zrealizować przed zbliżającą się grudniową konferencją ONZ w sprawie zmian klimatycznych w Kopenhadze, tak by UE mogła obronić swoją pozycję lidera w zakresie zmian klimatycznych.
Trzecim priorytetem - czyli trzecim E - prezydencji czeskiej była pozycja UE w świecie, a ściślej rzecz biorąc wyraźne pokazanie, jak ważne jest dla UE rozwijanie i prowadzenie wspólnej polityki zagranicznej. W trakcie naszej prezydencji daliśmy wiele dowodów na potwierdzenie tego dążenia. Choć UE zdołała rozwiązać kryzys gazowy dzięki swojej jedności, drugi kryzys, który miał miejsce na początku roku, a mianowicie kryzys w Strefie Gazy, ponownie pokazał, że jeśli UE chce być rzeczywiście globalnym partnerem, musi nauczyć się przemawiać jednym głosem. Obydwa te kryzysy miały miejsce w trakcie jednej prezydencji, co pokazuje, że kwestia tego, kto przewodzi UE, nie ma tak wielkiego znaczenia, jak jedność wszystkich dwudziestu siedmiu państw członkowskich. Prezydencja Czeska zdołała uruchomić projekt Partnerstwa Wschodniego, który jest kontynuacją polityki sąsiedztwa, tym razem w kierunku wschodnim. Głównym priorytetem zagranicznym prezydencji czeskiej było kontynuowanie procesu rozszerzenia UE. Obejmował on głównie perspektywę przyjęcia do UE krajów Bałkanów Zachodnich. W związku z sytuacją w regionie prezydencja miała ograniczone pole manewru. Niemniej jednak, mimo zawieszenia rozmów akcesyjnych z Chorwacją, osiągnięto postępy w procesie liberalizacji wizowej. Przedstawiłem zwięzłe i rzeczowe streszczenie priorytetów prezydencji czeskiej i ich realizacji. Oczywiście dostępne są bardziej szczegółowe informacje. Ja sam również jestem do państwa dyspozycji i odpowiem na państwa pytania i uwagi.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący, panie premierze, panie i panowie! Pierwsza sesja plenarna nowo wybranego Parlamentu Europejskiego jest wyjątkową chwilą polityczną. Otwiera ona okres legislacyjny, który będzie miał wpływ na życie codzienne milionów europejskich obywateli i na los całego kontynentu.
Chciałbym szczerze pogratulować wszystkim posłom do PE, którzy właśnie zostali wybrani. Wasza obecność w tej Izbie jest wynikiem największego eksperymentu z demokracją transnarodową, jaki przeprowadzono do tej pory na świecie. Życzę państwu wszelkiego powodzenia w trakcie państwa kadencji.
Wyzwania, przed którymi stoi Europa i które będzie zmuszona podjąć w następnych kilku latach są ogromne. Po pierwsze panuje kryzys gospodarczy i finansowy, co wymaga, byśmy kontynuowali podjęte przez nas systematyczne skoordynowane działania. Należy wziąć pod uwagę społeczny koszt kryzysu, który musimy traktować z najwyższą powagą. Należy wspomnieć o walce ze zmianami klimatu oraz o przechodzeniu na gospodarkę ekologiczną i zrównoważoną, która wytycza kierunek polityczny, w jakim powinniśmy zmierzać.
Wszystkie te wyzwania przypadły również w udziale prezydencji czeskiej, która właśnie dobiegła końca. Chciałbym pogratulować premierowi Fischerowi oraz jemu poprzednikowi, Mirkowi Topolánkowi, rezultatów osiągniętych w trakcie tej jakże szczególnie trudnej fazy. Dziękuję im oraz wszystkim ich współpracownikom za wspaniałą współpracę, mimo wewnętrznych problemów politycznych.
Chciałbym również podkreślić znaczenie polityczne tej prezydencji czeskiej. Po raz pierwszy państwo, które jeszcze kilka lat temu było członkiem Układu Warszawskiego, przewodniczyło europejskiemu projektowi wolności i solidarności. To bardzo ważna kwestia, która pokazuje zasięg postępów, jakie poczyniliśmy w naszej Europie.
W trakcie prezydencji czeskiej byliśmy w stanie osiągnąć w praktyce kilka imponujących rezultatów: w drodze współdecyzji przyjęto 54 teksty. Chciałbym wspomnieć w szczególności o porozumieniu w zakresie przyjęcia szeregu środków dotyczących regulacji rynków finansowych, a także w zakresie 5 miliardów euro w kontekście europejskiego planu naprawy. Wszyscy zdajecie sobie sprawę, jak ciężko my, Komisja i Parlament, musieliśmy walczyć, aby to osiągnąć. Chciałbym również wspomnieć o przeglądzie funkcjonowania Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Cieszę się z rozwoju wewnętrznego rynku energii i wewnętrznego rynku transportu.
We wszystkich tych obszarach Komisja przedstawiła swoje wnioski legislacyjne, które znalazły poparcie tego Parlamentu. Z zadowoleniem przyjmuję jednomyślne poparcie, jakie ostatnia Rada Europejska wyraziła dla mapy drogowej zaproponowanej przez Komisję w zakresie nadzoru rynków finansowych. Mamy teraz ambitny konsensus, o którym nikt nie mógł nawet marzyć kilka miesięcy temu, kiedy zwołałem grupę ekspertów wysokiego szczebla pod przewodnictwem pana de Larosière'a. Pozwoli nam to zainicjować reformę międzynarodowego systemu finansowego. Ponadto w tym samym duchu wzięliśmy udział w szczycie G20 w Londynie, przyspieszając niektóre bardzo ważne procesy decyzyjne.
Oprócz prac legislacyjnych prezydencja czeska była również w stanie stawić czoła wyzwaniom natury politycznej, w tym kilku bardzo wrażliwym i w istocie niezmiernie poważnym. Musieliśmy sobie poradzić z kryzysem gazowym między Ukrainą a Rosją, który po raz kolejny uwypuklił potrzebę wzmocnienia przez Europę jej bezpieczeństwa energetycznego. W ostatnich sześciu miesiącach poczyniliśmy ogromne postępy, na przykład poprzez opracowanie Planu połączenia bałtyckiego.
Przedwczoraj uczestniczyłem w uroczystości podpisania umowy dotyczącej projektu Nabucco między Turcją a czterema państwami członkowskimi - Austrią, Węgrami, Bułgarią i Rumunią - na której obecnych było wiele krajów, z których w przyszłości mamy nadzieję importować gaz. Jest to prawdziwie europejski projekt i jestem dumny, że Komisja była w stanie pełnić rolę podmiotu w nim pośredniczącego, ponieważ rola ta została uznana za kluczową dla wszystkich uczestników.
Panie przewodniczący! W trakcie prezydencji czeskiej poczyniono również bardzo ważne postępy w zakresie traktatu lizbońskiego. Ostatnia Rada Europejska ustaliła konieczne gwarancje, które pozwolą irlandzkiemu rządowi ogłosić drugie referendum w całkowitym przekonaniu, że obawy wyrażone przez Irlandczyków zostały odpowiednio uwzględnione. Nie zapominajmy, że to właśnie w trakcie prezydencji czeskiej czeski senat sfinalizował ratyfikację traktatu w Parlamencie, dzięki czemu całkowita liczba państw członkowskich, które ukończyły parlamentarny proces ratyfikacji traktatu, wzrosła do 26.
Prezydencja czeska przekazała teraz pałeczkę prezydencji szwedzkiej, ale wyzwania, przed którymi stoi Europa, występują nadal i znacznie wykraczają poza zakres jednej prezydencji.
Europejski projekt zawsze był projektem długoterminowym. Osiągamy postępy, kiedy pracujemy jako drużyna. Każdy członek drużyny jest ważny dla osiągnięcia sukcesu: Rada, Komisja i Parlament mają ważną rolę do odegrania w spełnianiu naszych wspólnych europejskich ambicji w służbie europejskim obywatelom.
Europa, którą musimy nadal wspólnie budować, to silna Europa, Europa otwarta, Europa solidarności. To Europa, która oferuje swoim obywatelom maksymalne szanse; Europa budująca swoją siłę na swym wymiarze kontynentalnym i w pełni korzystająca z potencjału swojego rynku wewnętrznego, tak ważnego dla konsumentów oraz małych i średnich przedsiębiorstw; Europa wiedzy i innowacji; Europa, która szanuje środowisko i zapewnia sobie bezpieczeństwo energetyczne; Europa, która wyciąga rękę do innych globalnych graczy w duchu partnerstwa, by wspólnie rozwiązywać wspólne wyzwania.
W trakcie obecnego globalnego kryzysu potrzebujemy silnej Europy bardziej niż kiedykolwiek wcześniej - a silna Europa oznacza zjednoczoną Europę, gotową do uchwycenia i kształtowania swojej przyszłości. Pracujmy wspólnie - Parlament, Rada, Komisja - by pokazać, że oczekiwania europejskich obywateli są bezpieczne w naszych rękach; że ich pragnienie wolności, sprawiedliwości i solidarności nie będzie ignorowane.
(Oklaski)
Ádám Kósa
w imieniu grupy PPE. - (HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Czuję głębokie poruszenie, stojąc tu w Parlamencie Europejskim jako pierwsza niesłysząca osoba mająca możliwość zwrócenia się do państwa w moim ojczystym języku, węgierskim języku migowym. Czynię to nie tylko w imieniu własnym i społeczności ludzi niesłyszących, ale również w imieniu każdej osoby znajdującej się w trudnej sytuacji. Zaczynam teraz mieć poczucie przynależności do europejskiej wspólnoty, w której nawet mniejszości mogą osiągnąć sukces. Za przykład może posłużyć choćby Robert Schuman, który pochodził z Alzacji-Lotaryngii i który 50 lat temu stał się ojcem założycielem UE. Gdy prezydencja czeska dobiegała końca, nastąpił niestety zwrot wypadków, na który chciałbym zwrócić uwagę również nadchodzącej szwedzkiej prezydencji UE. Dwa tygodnie temu słowacki parlament przyjął przepisy, które poważnie ograniczą prawo mniejszości żyjącej w tym państwie do używania jej języka. Jako osoba posługująca się językiem migowym czuję się w obowiązku bronić prawa obywateli Europy do posługiwania się własnym językiem i podkreślać jego wagę. Oto powód, dla którego będę pracował tu w Parlamencie Europejskim. Niemniej pragnę zwrócić się z przesłaniem do każdego europejskiego obywatela. Chcę Europy, w której każdy ma gwarantowane prawo pełnego życia własnym życiem i realizowania swojego potencjału. Chcę Europy, w której reprezentowane przeze mnie osoby niesłyszące, czy choćby inne niepełnosprawne osoby, rzeczywiście korzystały z równych szans. Chciałbym wyrazić swoje szczególne podziękowania dla Josepha Daula, przewodniczącego Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów za danie mi szansy zwrócenia się do państwa w tym szczególnym dniu. Dowodzi to również, że Europa rzeczywiście oznacza różnorodność, tolerancję i równe szanse.
Libor Rouček
w imieniu grupy S&D. - (CS) Panie premierze Fischer, panie przewodniczący Barroso, panie i panowie! W styczniu tego roku ostrzegałem to szanowne zgromadzenie, że prezydencja czeska nie będzie łatwa i że będzie jej towarzyszyła znacząca niestabilność. Powodem moich obaw była niestabilność czeskiej koalicji rządowej, niesnaski między rządem a opozycją, a także spory między rządem a prezydentem. Chciałbym pokrótce powiedzieć, że przemówienie wygłoszone w tej szacownej Izbie przez prezydenta Czech Václava Klausa niestety potwierdziło moje obawy dotyczące niestabilności, pokazując, że prezydencja w istocie będzie naznaczona niestabilnością, i to nie tylko w związku z upadkiem rządu. Mimo tego niektóre sprawy zakończyły się pomyślnie w trakcie sześciu miesięcy prezydencji, inne natomiast miały mniej szczęścia. Jeżeli chodzi o pozytywy, wspomnę o polityce energetycznej, o której była już mowa wcześniej. Myślę, że prezydencja czeska bardzo dobrze poradziła sobie z kryzysem gazowym, który miał miejsce w styczniu tego roku. Podpisanie umowy w sprawie Nabucco, wspomniane przez pana Barroso, było również rezultatem pracy wykonanej przez prezydencję czeską. Niestety sposób, w jaki zajmowano się kryzysem gospodarczym, nie spełnił oczekiwań Europy i Parlamentu Europejskiego. Przypomnijmy sobie przemówienie byłego premiera Czech pana Topolánka, w którym wysłał on prezydenta USA Baracka Obamy do piekła, wraz z jego polityką gospodarczą.
Mimo to chciałbym w konkluzji podziękować w szczególności premierowi Fischerowi za ocalenie czeskiej prezydencji. Czerwcowy szczyt jest tego dowodem, ponieważ z powodzeniem zrealizowany został cały jego program. Chciałbym również podziękować setkom urzędników czeskich, nie tylko tym z Brukseli, lecz również ze wszystkich czeskich ministerstw. Moim zdaniem urzędnicy ci wykonali bardzo dobrą i profesjonalną pracę i nie można ich obwiniać za to, co dzieje się na czeskiej scenie politycznej.
Alexander Graf Lambsdorff
Panie przewodniczący! Pozwolę sobie przede wszystkim pogratulować panu wyboru na przewodniczącego. Życzę panu wszelkiego powodzenia w ciągu nadchodzących dwóch i pół roku. Byłem nawet w stanie zrozumieć bez korzystania ze słuchawek pańską ostatnią prośbę, by przestrzegać limitu czasowego.
Panie premierze! Pański poprzednik nie miał łatwego, ani pozytywnego startu. Nacisk całkiem słusznie położono na energię, gospodarkę i stosunki zewnętrzne, lecz jak to często w życiu bywa, rzeczywistość znacznie odbiega od planów. W trakcie konfliktu w Strefie Gazy prezydencja Rady pospieszyła się z działaniami, nie uzgadniając wcześniej wspólnego europejskiego podejścia. W trakcie konfliktu gazowego między Rosją a Ukrainą miliony ludzi marzyły, zanim pański rząd wkroczył i przyjął na siebie rolę mediatora, z bardzo pozytywnym skutkiem.
Mimo krytyki, w innych obszarach odnieśliście znaczące sukcesy. Trwałym osiągnięciem czeskiej prezydencji jest to, że Unia Europejska nie popełniła błędu i nie uległa pokusie protekcjonizmu, co miało miejsce w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Był on i nadal jest realnym niebezpieczeństwem. W tej kwestii prezydencja przyjęła wyraźne stanowisko, w szczególności przy wsparciu komisarza ds. konkurencyjności. Wiele osób chce wykorzystać kryzys, by promować nowy nacjonalizm gospodarczy. Byłoby to katastrofą. Dla Liberałów i Demokratów drogą do wzrostu i dobrobytu jest wolna i sprawiedliwa konkurencja, o której mowa w traktatach.
Jednakże jeśli nasi obywatele mają zaakceptować wolną konkurencję, chcą i muszą być pewni, że reguły są takie same dla wszystkich. Zakłócenia konkurencji, utrudnianie dostępu, preferencje dla przedsiębiorstw krajowych danego kraju - wszystkie te rzeczy doprowadzą nie do końca kryzysu, lecz prosto do ślepego zaułka. W trakcie swojej prezydencji Republika Czeska, jako nowe państwo członkowskie, słusznie musiało przywołać wiele starych państw członkowskich do porządku, co niestety było konieczne, ponieważ rynek wewnętrzny nie może ulec erozji, a przepisy muszą być przestrzegane.
W ostatecznym rozrachunku rząd czeski okazał się być bezradny wobec ciągłego nękania ze strony czeskiego prezydenta oraz wotum nieufności. Jego upadek na półmetku prezydencji był bezprecedensowy. Cała Europa przyglądała się Pradze ze zdumieniem. Tym posunięciem czeska klasa polityczna źle się przysłużyła zarówno swojemu krajowi, jak i Europie.
Panie premierze! Niemniej pokazaliście, że w polityce jest jak w piłce nożnej: gra może się jeszcze odwrócić, nawet jeśli graczy rezerwowych wprowadza się dopiero w dogrywce. Podczas Rady Europejskiej z czerwca wyznaczono kurs w kierunku naprawy nadzoru rynku finansowego. Teraz do Komisji należy zadanie dalszego rozwijania tej inicjatywy z determinacją. Wynegocjowaliście gwarancje dla Irlandii, tak by - na co liczymy - referendum dnia 2 października okazało się sukcesem. Państwa członkowskie formalnie uzgodniły kandydata na urząd przewodniczącego Komisji, spełniając tym samym ważne żądanie naszej grupy.
Panie premierze! Osobiście wykonał pan dobrą robotę i zyskał pan ogromny szacunek. Jednakże pierwsza prezydencja czeska najprawdopodobniej nie trafi do podręczników historii, na co wszyscy liczyliśmy. Niemniej powinniśmy pamiętać wasze motto: "Europa bez barier”.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie przewodniczący Komisji! Nie jest łatwo ocenić postępy, które powinny były się dokonać w okresie prezydencji czeskiej. Bardzo usilnie starałam się to uczynić w imieniu mojej grupy, ale to czego oczekiwaliśmy - mianowicie, że prezydencja czeska stawi czoła wyzwaniom - w rzeczywistości nie nastąpiło.
Jeżeli chodzi o kryzys finansowy, gdy zbierzemy się tu ponownie we wrześniu po letniej przerwie, przez cały rok będziemy debatowali nad wymaganym nowym rozporządzeniem dotyczącym rynków finansowych, ale nie poczynimy w tym względzie prawie żadnych postępów. Wygłoszono wiele deklaracji, które mają na celu uspokoić obywateli, ale nie wiele tak naprawdę się robi.
Jeżeli chodzi o kryzys gospodarczy, europejski plan naprawy - czuję się wręcz zażenowana, że wspomina się o nim tak często - jest ledwie symbolicznym programem, który ma na celu umożliwienie nam rozmów na temat planowania odbudowy, ale brakuje mu prawdziwej substancji. Plan przewiduje zaledwie 5 miliardów euro i toczy się w związku z nim małostkowa kłótnia na temat tego, w jaki sposób te 5 miliardów powinno zostać wydanych. Myślę, że nie jest to coś, z czego powinniśmy być dumni. Program, nad którym ciężko pracowaliśmy, a mianowicie spójny program na rzecz efektywności energetycznej w Europie, który zagwarantowałby miliony miejsc pracy, nie znalazł żadnego rzeczywistego uznania.
Przechodzę teraz do kryzysu finansowego, i nawet nie muszę prosić zielonych polityków, by ocenili politykę w tym obszarze. Ivo de Boer, pracownik wysokiego szczebla ds. klimatu najwyższego ONZ, oraz Ban Ki-moon, uświadomili nam po ostatniej konferencji w Bonn, że wszystkie państwa świata, które zadeklarowały, że przyjmą na siebie rolę lidera w dziedzinie walki z kryzysem klimatycznym, są dalekie od osiągnięcia tego, co trzeba osiągnąć. Jeżeli przyjmiemy europejską politykę energetyczną jako miarę tego, co my, jako Europejczycy, chcemy osiągnąć, nie sądzę, byśmy rzeczywiście mogli uznać nieustannie konkurencyjną strategię, która została tak jawnie zastosowana w związku z projektami North Stream i Nabucco, za punkt wyjścia dla wspólnej, zorientowanej na przyszłość europejskiej polityki energetycznej.
Dlaczego tak jest? Jakie są tego powody? Myślę, że krytyka w związku z tym nie powinna być wymierzona przeciwko panu, panie Fischer. Kraj, który odwiedził przewodniczący mojej grupy, pan Cohn-Bendit, niosąc europejską flagę w swoim plecaku, by dać ją prezydentowi tego kraju, był tak naprawdę słaby. I niestety, panie Barroso, mimo że często mówi się o pańskiej sile, gdzie podziała się ta siła w czasach słabości tej prezydencji? Nie widzieliśmy żadnej oznaki tej siły.
(Oklaski)
Jan Zahradil
w imieniu grupy ECR. - (CS) Panie premierze, panie przewodniczący Komisji! Wielkim zaszczytem jest dla mnie to, że mogę zabrać głos jako pierwszy spośród tak wielu nowych ugrupowań europejskich konserwatystów i reformatorów, a także jako czeski poseł do PE wypowiadający się na temat prezydencji czeskiej. Będę jednak przemawiał jako poseł Parlamentu Europejskiego, a nie tylko z wąskiej perspektywy krajowej. Jednocześnie będę przemawiał jako przedstawiciel mojej grupy, dlatego uwzględnię jej priorytety polityczne. Miałem już możliwość przemawiania na sesji plenarnej w styczniu, kiedy premier Czech, pan Topolanek, przedstawił priorytety prezydencji czeskiej, i przemawiam dziś, kiedy pan premier Fischer składa sprawozdanie z osiągnięć Republiki Czeskiej. Nie mówię o tym przypadkiem. Chciałbym zwrócić uwagę, że rządowi Czech udało się zachować zarówno polityczną, jak i organizacyjną ciągłość prezydencji, mimo upadku rządku, który był wynikiem czysto wewnętrznych czynników politycznych. Chciałbym w tym miejscu pochwalić ton wypowiedzi pana premiera, gdyż współbrzmi on dokładnie z tonem samej prezydencji czeskiej, który był nacechowany rzeczowością i ukierunkowaniem na rezultaty. Moim zdaniem niektóre krytyczne oceny opierały się na subiektywnych odczuciach niektórych europejskich przedstawicieli lub przedstawicieli mediów i nie wniosły wiele do naszej tak bardzo okrzyczanej europejskiej spójności, będąc tak naprawdę częścią prywatnych kampanii politycznych skierowanych do odbiorców krajowych.
Chciałbym teraz przejść do trzech priorytetów prezydencji czeskiej. Jeżeli chodzi o gospodarkę, chciałbym jeszcze raz podkreślić, że Republice Czeskiej udało się powstrzymać złowieszczą falę krajowych środków protekcjonistycznych, które poważnie podminowałyby podstawowe zasady europejskiej integracji, a w szczególności zasady scalonego jednolitego rynku. Jeżeli chodzi o politykę energetyczną, kwestia bezpiecznych i możliwych do zapewnienia dostaw dla sektora energii okazała się być trafnie wybranym tematem. W pierwszych dniach prezydencji czeskiej skutecznie zażegnano zbliżający się kryzys związany z dostawami gazu, mając na uwadze to, że jakikolwiek rzeczywisty postęp w tej kwestii będzie wymagał długoterminowych działań strategicznych, w tym dywersyfikacji dostaw i liberalizacji wewnętrznego rynku energii. Z symbolicznej perspektywy innego celu stosunków zagranicznych UE chciałbym zwrócić uwagę na spotkania na szczycie z udziałem głównych graczy światowych, innymi słowy szczyt UE-USA, który ugruntował zasadnicze znaczenie relacji transatlantyckich, a także szczyt UE-Rosja i szczyt UE-Chiny. Chciałbym również podkreślić wagę inicjatywy Partnerstwa Wschodniego i jej wdrożenia. W konkluzji uważam, że prezydencję czeską można generalnie podsumować jako stanowiącą potwierdzenie, że kraje średniej wielkości oraz tak zwane nowe państwa członkowskie mogą pełnić tę rolę z honorem i z zachowaniem najwyższych standardów.
Miloslav Ransdorf
w imieniu grupy GUE/NGL. - (CS) Chciałbym powiedzieć, że prezydencja czeska została tak naprawdę uratowana przez rząd pana Fischera i przez samego pana Fischera. Chciałbym podkreślić, że prezydencja zbiegła się w czasie z dwudziestą rocznicą zmian politycznych, które media nazywają wyzwoleniem, ale także że mieliśmy dwadzieścia lat niespełnionych obietnic, ponieważ poziom kompetencji w zarządzaniu sprawami publicznymi w Republice Czeskiej zmniejszył się. Chciałbym jednocześnie powiedzieć, że z tego punktu widzenia rząd pana Fischera był przyjemną niespodzianką. Jest on premierem i człowiekiem, który nie godzi się na kłamstwo. Po raz pierwszy zwróciłem uwagę na jego nazwisko, gdy sprzeciwiał się fałszowaniu danych statystycznych w Republice Czeskiej. Jest to człowiek, który unika wielkich słów, jakie słyszeliśmy tu podczas różnych prezydencji, i który działa roztropnie. Moim zdaniem bardzo dobrze stało się, że koniec końców taki człowiek stanął u sterów prezydencji. Ponieważ obchodzimy obecnie pięćsetlecie urodzin Kalwina, który przyszedł na świat we Francji dnia 10 lipca 1509 r., chciałbym powiedzieć, że jedyną rzeczą, która może uratować nas w tej trudnej sytuacji, gdy zmagamy się z dwoma kryzysami... (Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD. - Pani przewodnicząca! Prezydencja czeska postępowała według przygnębiająco znajomego schematu: ciągłość, powtarzalność, ciągła obsesja na punkcie zmian klimatu, a także ciągłe dążenia do przyjęcia nowego prawodawstwa. Mówicie państwo, że w trakcie tej prezydencji pracowano nad prawodawstwem w 18 obszarach i zdaje się, że jesteście z tego dumni. Myślę, że nadszedł czas, byśmy zrobili kilka kroków wstecz i powiedzieli sobie, że w Unii Europejskiej mamy przeregulowany model, który źle nam służy w trakcie głębokiej recesji.
A mimo to jeszcze więcej status quo. Popieraliście pomysł wybrania na stanowisko przewodniczącego Komisji pana Barroso z pominięciem prawdziwego konkursu, ale i tak mnie najbardziej interesował traktat lizboński. Ratyfikowaliście traktat lizboński poprzez własne izby parlamentarne, nie myśląc oczywiście o daniu swoim obywatelom możliwości wypowiedzenia się w drodze referendum. Ale najbardziej interesuje mnie kwestia Irlandii. Powiedzieliście, że przy drugim referendum chcecie dla Irlandii wiarygodnej polityki, tak więc przyjęliście gwarancje. I oto mamy gwarancje - gwarancje w sprawie prawa do życia, podatków, bezpieczeństwa i obrony.
Dokument ten nie ma żadnej mocy prawnej. Nie jest wart papieru, na którym został sporządzony. Jesteście autorem haniebnej próby okantowania Irlandczyków i skłonienia ich do głosowania za traktatem lizbońskim w nadchodzącym referendum. Oczywiście wspierał was w tym pan Barroso. On nigdy nie szanuje wyników demokratycznych referendów, czy to we Francji, Holandii, czy Irlandii. Mówi, że musimy je ignorować, że musimy kontynuować. Chodzi tu tylko o władzę. Chodzi tylko, by zarówno on, jak i instytucje UE zdobyły większą władzę kosztem państw członkowskich. Mam nadzieję, że w trakcie drugiego referendum dnia 2 października Irlandczycy wyślą was tam, gdzie wasze miejsce - i myślę, że tak właśnie może się stać!
(Mieszane reakcje)
Jednakże nie chcę być jedynie zgryźliwy, ponieważ był jeden wspaniały, jasny, budujący moment w trakcie prezydencji czeskiej, kiedy to wszyscy ci, którzy wierzą w państwa narodowe, którzy wierzą w demokrację, którzy szczerze wierzą w praworządność, mogli przyjść do tej Izby i po raz pierwszy, odkąd sięgam pamięcią, poczuć się dumnymi z tego, że są częścią Parlamentu Europejskiego. Oczywiście mam tu na myśli wizytę Václava Klausa. Jakże wspaniałe przemówienie wygłosił: przyszedł do tej Izby i wygłosił kilka prostych prawd, wskazując, że posłowie do PE i liderzy nie słuchają narodów Europy - na co 200 z was wstało i wyszło z sali. Tak więc z tych sześciu miesięcy możemy wam przynajmniej serdecznie podziękować za Václava Klausa.
(Oklaski)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Chciałbym zadać jedno pytanie. Nie krytykuję, ale czy w Izbie można wywieszać flagę?
(Okrzyki sprzeciwu. Pan Farage podniósł flagę Unii Europejskiej.)
Ponieważ, jeśli jest to dozwolone, chciałbym tu dziś wystawić europejską flagę, jeśli mi wolno to uczynić.
(Pan Barroso postawił europejską flagę na swoim biurku. Oklaski.)
Andreas Mölzer
(DE) Pani przewodnicząca! Jeżeli chodzi o integrację europejską, bez wątpienia dobrą rzeczą jest to, że jeden z nowych krajów, a mianowicie Republika Czeska, sprawował prezydencję Rady. Mniej pożądany był jednak chaos, za doprowadzenie którego odpowiedzialna jest po części ta prezydencja.
Oczywiście nie mogliśmy się spodziewać doskonałości od nowego kraju posiadającego słabe doświadczenie europejskie, ale mogliśmy oczekiwać minimalnego poziomu wrażliwości. Nie można obwiniać Pragi za skandal artystyczny na rozpoczęcie prezydencji, ale prezydencja Rady ponosi pełną odpowiedzialność za swoją mało stanowczą reakcję i za nieusunięcie pokazywanych dzieł sztuki.
Jednak prezydencja czeska wykazała się przywództwem politycznym, w szczególności gdy zajmowała się trudnościami oraz zarządzała kryzysem. W tym właśnie zakresie można się dopatrzyć znacznych niedociągnięć: dwudziestodniowy kryzys energetyczny w Europie w trakcie sporu gazowego między Rosją a Ukrainą mógł zostać w ten czy inny sposób zażegnany; zarządzanie kryzysem na Bliskim Wschodzie było moim zdaniem bardziej niż niezgrabne. I jakby nie dość było amerykańskiej tarczy przeciwrakietowej w Republice Czeskiej, w prezydencji swoje odzwierciedlenie znalazło również uzależnienie od USA, na przykład w sposobie, w jaki zbagatelizowano izraelską ofensywę w Gazie, uznając ją za działania obronne.
Nawet traktat z Lizbony był jedynie połowicznie krytykowany i opóźniany przez praskich przywódców. W związku z tym przegapiliśmy ważną szansę zwiększenia demokracji w Unii Europejskiej.
To że w końcowym rozrachunku niemożliwe było osiągnięcie porozumienia między Słowenią a Chorwacją w sprawie granic morskich jest wielce godne pożałowania. Poza wszystkim Chorwacja nie jest gorzej przygotowana do przystąpienia do UE, niż dziesięć państw członkowskich było w trakcie swojej akcesji. Wręcz przeciwnie. Możliwe nawet, że jest lepiej przygotowana. Moim zdaniem jeszcze bardziej godne pożałowania jest to, że Szwecja nie zamierza podejmować dalszych prób na rzecz pogodzenia tych krajów. Chorwacja nie zasługuje na to.
Ogólnie rzecz biorąc, mamy mieszane odczucia co do sukcesów czeskiej prezydencji.
Jan Fischer
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Panie i panowie! Chciałbym bardzo zwięźle odpowiedzieć w imieniu Rady i odchodzącej prezydencji czeskiej. Po pierwsze - pozwolę sobie uderzyć w nutę osobistą - konfrontacja z atmosferą parlamentu, czy to parlamentem czeskiego, czy Parlamentu Europejskiego, jest zawsze ogromną lekcją dla człowieka, który jest generalnie specjalistą i który ma silne skłonności akademickie. To lekcja na temat tego, jak bardzo odmienne mogą być czasami wyobrażenia na temat prędkości i intensywności integracji europejskiej, czy też natury UE. To wszystko po prostu odzwierciedla bardzo szerokie spektrum państwa poglądów i myślę, że jest nieodłączną częścią demokracji. Dlatego chciałbym podziękować państwu za wyrażenie poglądów i za krytyczne sugestie, które państwo tutaj przedstawili.
Jeżeli chodzi o przemówienie pana posła Kósy, nie będę się do niego odnosił szczegółowo, ale myślę, że oddaje ono wagę naszego motto "Europa bez barier” i mam nadzieję, że UE będzie nadal mu wierna. Zdecydowanie uważam, że środki mające na celu złagodzenie skutków tego bardzo poważnego kryzysu gospodarczego i finansowego były wystarczające i sensowne wówczas, gdy były przyjmowane. Wysunięto tu krytykę w stosunku do tempa regulacji rynku finansowego. Przyjęliśmy podstawowe środki w tym obszarze, które zostały uzgodnione w następstwie bardzo poważnej, trudnej i kontrowersyjnej debaty, w trakcie której żonglowaliśmy szczegółami aż do samej czerwcowej Rady Europejskiej, uzyskując wynik, który prawdopodobnie nie zadowalał wszystkich, gdyż są ludzie, którzy uważają, że świat jest przeregulowany. Jesteśmy jednakże gotowi na przyjęcie przedstawionych przez Komisję projektów rozwiązań legislacyjnych w zakresie regulacji rynku finansowego i nadzoru bankowego na szczeblu europejskim tej jesieni. Brak przejawów protekcjonizmu - powtarzam raz jeszcze - ma fundamentalne znaczenie, podobnie jak to, że udało nam się uzgodnić zastosowanie zasad solidarności, szczególnie wobec niektórych krajów, w których gospodarka popadła w największe tarapaty.
Dzisiejszego wieczoru spotykam się z prezydentem Klausem i przekażę mu pochwały, które popłynęły dziś z ust szanownego pana posła. Ratyfikacja traktatu lizbońskiego w Republice Czeskiej przebiegała oczywiście w całkowitej zgodności z czeską konstytucją. Traktat został ratyfikowany w obu izbach parlamentu i czekamy na podpis prezydenta. Mam nadzieję, że będzie on ostateczny, decydujący i prawidłowy. Fakt nieprzeprowadzenia w Republice Czeskiej referendum w sprawie ratyfikacji traktatu jest wewnętrzną sprawą Republiki Czeskiej i jest w pełni zgodny z czeską konstytucją. To kończy moją dygresję na temat spraw wewnętrznych.
Chciałbym podziękować licznym mówcom, którzy chwalili poziom ciągłości uzyskany przez prezydencję czeską. Osobiście traktowałem to jako ogromne wyzwanie dla mojego gabinetu i dla mnie osobiście. Był to egzamin dla nowego gabinetu i dla wszystkich ministrów oraz zespołów specjalistów, i wszyscy zdali ten egzamin z doskonałymi wynikami - co już stwierdziłem w swoim przemówieniu i co stwierdzili w swych pochwalnych przemówieniach niektórzy posłowie. Uznałem jedną trzecią prezydencji, która mi przypadła w udziale, za zadanie osobiste i ogromnie cieszę się, że prezydencja czeska wypełniła to zadanie z honorem.
Zuzana Roithová
(CS) Panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Jestem dumna z tego, że prezydencja czeska przejdzie do historii UE jako model przychylnej, profesjonalnej, niepartyzanckiej i dobrze przygotowanej administracji. Wbrew niewybrednej krytyce ze strony czeskich mediów i czeskiej opozycji, Czesi zdołali doprowadzić do porozumienia w sprawie dziesiątek norm legislacyjnych. Czesi zdołali doprowadzić do tego na półmetku - zanim kadencja Parlamentu zakończyła się wraz z nadejściem wyborów. Porozumienia te obejmowały, między innymi, roaming, pakiet energetyczny i środki na rzecz zwalczania kryzysu. To Czesi zdołali rozgryźć twardy orzech, jakim było wprowadzenie obniżonych stawek VAT na usługi pracochłonne, które stanowi działanie prorozwojowe i przeciwkryzysowe. Ponadto Czesi zdołali nie tylko przyczynić się do wznowienia dostaw ropy i gazu z Rosji do Europy, ale również osiągnąć porozumienie w sprawie południowego rurociągu Nabucco i przygotować umowę w jego sprawie wraz z przewodniczącym Komisji.
Niestety Republika Czeska przejdzie również do historii UE jako przykład niestabilności politycznej, ponieważ socjaldemokrata Paroubek postawił własne ambicje ponad interesy UE i - wraz z kilkoma zdrajcami - uknuł upadek czeskiego rządu w połowie jego pomyślnej prezydencji. Chciałbym podziękować zespołom premierów Topolánka i Fischera a także czeskiej misji w Brukseli za ich ciężką pracę w realizacji interesów UE i Republiki Czeskiej. Zespoły te pokazały, że te interesy się wzajemnie nie wykluczają nawet w czasach kryzysu. Ponadto przekonały one między innymi francuskiego prezydenta, że protekcjonizm to przekleństwo. Chciałbym podziękować wszystkim sprawozdawcom za ich ciężką pracę.
Chciałbym teraz wezwać prezydencję szwedzką do niezwłocznego rozpoczęcia rozmów w sprawie zawieszenia wydawania kanadyjskich wiz dla obywateli Czech. Ufam, że również te rozmowy zakończą się sukcesem. Przecież solidarność jest największą siłą Unii Europejskiej.
Edite Estrela
(PT) Pani przewodnicząca! Pan premier Fischer oświadczył, że prezydencja czeska była dużym sukcesem. Panie Fischer! Z przykrością muszę powiedzieć, że się z tym nie zgadzam. Pan premier jest za to w najmniejszym stopniu odpowiedzialny, ale prezydencję czeską wcale nie cechowała zgoda. Po pierwsze wspomnę kontrowersje związane z dziełami sztuki - kontrowersje dobre dla artystów, ale nie dla prezydencji. Ponadto należy wspomnieć o politycznej niestabilności w kraju, która nadszarpnęła reputację Unii Europejskiej, innymi słowy, nas wszystkich. Panie Fisher! To prawda, że Republika Czeska zdołała ratyfikować traktat lizboński, ale nadal brakuje na nim podpisu prezydenta Václava Klausa, a wszyscy zgodziliśmy się, że prezydent eurosceptyk w trakcie sprawowania prezydencji Unii Europejskiej wcale nie pomaga. Czeski prezydent wysyłał różne sygnały eurosceptycyzmu, głównie odmawiając wieszania unijnej flagi. Jednakże o wiele ważniejsze jest niepodpisanie przez niego traktatu lizbońskiego. Jest to przejaw braku poszanowania do nas wszystkich, a także dla obywateli Europy.
Jednakże prezydencja czeska poważnie myliła się, jeżeli chodzi o dyrektywę w sprawie urlopu macierzyńskiego. Wiem o czym mówię, ponieważ byłem sprawozdawcą tego sprawozdania. Podejście prezydencji do tej kwestii było skrajnie negatywne i było silnie popierane przez panią Lulling, która zbojkotowała głosowanie nad moim sprawozdaniem. Prezydencja czeska była przeciwna przedłużeniu trwania urlopu macierzyńskiego do 20 tygodni i włączeniu urlopu "tacierzyńskiego”, co jest konieczne do zapewnienia, by zarówno kobiety, jak i mężczyźni wypełniali obowiązki rodzinne, a tym samym do promowania równości między kobietami a mężczyznami.
Panie premierze! Mężczyźni są potrzebni w domu, tak samo jak kobiety są potrzebne na rynku pracy. Mężczyźni mają takie samo prawo do obserwowania, jak rozwijają się ich dzieci, jak kobiety do realizowania swojej kariery zawodowej. Panie premierze! Proszę nie dewaluować praw lub umiejętności kobiet.
Bairbre de Brún
(GA) Pani przewodnicząca! Przytłaczająca większość ludzi opowiedziała się w zeszłym roku za odrzuceniem traktatu lizbońskiego, ponieważ uznano, że możliwa jest do osiągnięcia lepsza Europa: Europa demokratyczna i odpowiedzialna; Europa, która propaguje prawa pracowników, która broni usług publicznych i która poszukuje pozytywnej roli w świecie.
Dowiedzieliśmy się, że Rada Europejska ustaliła pakiet prawnie wiążących gwarancji, które są odpowiedzią na obawy Irlandczyków, ale opublikowane dokumenty są zaledwie objaśnieniem traktatu lizbońskiego. Nie zmieniają one w żaden sposób ani treści, ani meritum traktatu.
Kiedy będziemy głosowali nad tą materią w październiku, będziemy głosowali dokładnie nad tym samym traktatem, który został odrzucony w zeszłym roku - bez żadnych poprawek, bez żadnej dodatkowej treści, bez ani jednego skreślenia. Dokładnie nad tym samym traktatem lizbońskim, który odrzuciło 53% głosujących.
Potrzebujemy nowego traktatu na nową epokę.
Mario Mauro
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jestem wdzięczny prezydencji czeskiej za jej wysiłki, które można być może interpretować dokładnie jako parabolę sytuacji, w jakiej obecnie znajdują się nasze instytucje.
Wszyscy uznajemy, że Unia Europejska jest jedyną możliwą platformą dla poradzenia sobie z niektórymi głównymi wyzwaniami, przed którymi stoimy. Nikt nie myśli na przykład, że Malta w pojedynkę, albo Włochy, posiadające 5 tys. kilometrów wybrzeża, mogą rozwiązać problemy imigracji, tak jak wiele innych krajów nie jest w stanie rozwiązać problemów związanych z zaopatrzeniem się w energię.
Jednakże to właśnie problemy prezydencji czeskiej - mianowicie zmaganie się z poważnymi problemami wewnętrznymi, ale także z różnicami w interpretacji Europy - umożliwiają nam lepsze zrozumienie, o co prosi się nas, byśmy zrobili. Nie przyniosłem dzisiejszego ranka ze sobą żadnej flagi, ale wiem to na pewno: nie ufam tępemu nacjonalizmowi, nie ufam także biurokratycznym monstrom, które mogą wyrwać serce z naszego politycznego doświadczenia i sprawić, że zapominamy, o co prosi się, byśmy uczynili.
Prawda jest tak, że płacimy cenę za niezdecydowanie. Płacimy tragiczną cenę za brak odwagi do podjęcia pewnych decyzji, które dziś są decyzjami ogromnej wagi, i być może odzwierciedleniem tego jest to, że nie mamy obecnie siły, by zmierzyć się z najbardziej bezpośrednimi okolicznościami, czyli rozpoczęciem się bardzo problematycznej nowej kadencji parlamentarnej.
Uważam jednak, że stoimy przed ogromną szansą. Niektórym powiodło się lepiej w ostatnich wyborach niż innym, ale wszyscy doskonale wiemy, że nie będziemy w stanie sprostać żadnym wyzwaniom, jeżeli nie będziemy ze sobą współpracować. Dlatego uważam, że musimy przyjąć na siebie swoje obowiązki i dać tym instytucjom siłę, by były w stanie ponownie zjednoczyć naszych obywateli, ponieważ jedno jest pewne: największą cenę płacimy za to, że w ogóle płacimy, ponieważ to prowadzi do alienacji naszych obywateli, którzy dystansują się od naszych ideałów.
Jiří Havel
(CS) Panie premierze, pani przewodnicząca, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie. Zebraliśmy się tu, by ocenić poprzednią prezydencję. Ta prezydencja ma dwa oblicza. Nie zapominajmy o żadnym z nich, nawet jeśli jest kilka rzeczy, o których najchętniej byśmy zapomnieli. Wiele osób narzeka tu, że prezydencja czeska nie była wystarczająco aktywna w walce z kryzysem finansowym. Inni przypominają kontrowersyjne przemówienie w Parlamencie prezydenta Klausa. Jeszcze inni narzekają na nietaktowne określenie programu antykryzysowego prezydenta Baracka Obamy jako drogi do piekła. Jednakże prezydencja czeska to również pewne zdecydowane postępy. Przypomnijmy choćby pakiet środowiskowy i postępy w zakresie przyjęcia traktatu lizbońskiego. Prezydencja ma dwa oblicza i symbolicznie miała dwóch premierów. Dziś bardziej skuteczny z nich stoi przed państwem. Panie premierze! Chciałbym podziękować panu i pańskiemu rządowi za poczynione przez was wysiłki i chciałbym podziękować urzędnikom instytucji europejskich i czeskich za wykonaną przez nich pracę. Panie i panowie! Proszę o gromkie oklaski dla premiera Republiki Czeskiej.
Joe Higgins
Panie przewodniczący! Ten Parlament jest zdominowany przez cyniczną wielką koalicję zawartą między główną partią europejskiego kapitalizmu, EPP, a socjaldemokratami przebranymi za lewicę, którzy tak naprawdę realizują ten sam neoliberalny program zmuszania ludzi pracy, by płacili za obecny kryzys międzynarodowego kapitalizmu.
Teraz ta wielka koalicja chce przymusić Irlandczyków i obywateli Europy do przyjęcia traktatu lizbońskiego, ponieważ Lizbona stanowi neoliberalny program - obejmujący ataki na prawa pracowników - a także wzmocnienie militaryzacji oraz przemysłu zbrojeniowego. Tak zwane gwarancje udzielone Irlandczykom niczego nie zmieniają, są bez znaczenia i są nieistotne.
Jako irlandzki socjalista rzucam wyzwanie tej koalicji. Rzucam wyzwanie przewodniczącemu Buzkowi, przewodniczącemu Barroso, panu Schulzowi i panu Verhostadtowi: Przyjedźcie do Irlandii we wrześniu, dyskutujcie z nami w obecności ludzi pracy, by powiedzieć im, dlaczego powinni oni wspierać wasz lizboński projekt, który jest całkowicie sprzeczny z ich interesami.
(GA) Bądźcie przygotowani na energiczną kampanię przeciwko traktatowi lizbońskiemu w Irlandii. Będziemy mówili w imieniu milionów Europejczyków, którzy nie mieli możliwości głosowania przeciwko traktatowi lizbońskiemu - traktatowi, który nie jest korzystny dla większości mieszkańców Europy, ale dla biurokratów, dużych korporacji i przemysłu zbrojeniowego.
Manfred Weber
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! W trakcie tej debaty wiele osób wyraziło swoją wdzięczność dla prezydencji czeskiej za to, że mimo wszystko zdołała ukończyć pod względem administracyjnym kilka projektów przed upływem swojej kadencji.
Pytam sam siebie z pełną powagą: czy naprawdę staliśmy się tak skromni w naszych oczekiwaniach? Uprawiamy politykę. W rzeczywistości w trakcie tego największego kryzysu gospodarczego od dziesięcioleci, któremu towarzyszą wyzwania środowiskowe, oczekujemy prezydencji okazującej przywództwo i wizję. W rzeczywistości tego właśnie oczekujemy. Widzimy, że prace administracyjne w zakresie spraw, które pozostały do ukończenia przed końcem kadencji, zostały ukończone. Naprawdę oczekiwałbym więcej.
Panie premierze! Kiedy spotka się pan z prezydentem Klausem tego popołudnia, proszę mu powiedzieć, że miał on w ciągu tych sześciu miesięcy szansę wyraźnego zademonstrowania Europie czeskiej tożsamości i suwerenności poprzez okazanie silnego przywództwa. Oczywiście propagował on wagę suwerenności narodowej tu w Parlamencie. Niestety nie skorzystał z tej szansy.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Mamy tylko minutę, zatem daruję sobie uprzejmości. Chciałbym bronić pańskiego honoru przed atakami jednego z moich irlandzkich kolegów, Joego Higginsa. Chciałbym przypomnieć panu Higginsowi, że poprzez swoją pracę w ruchu "Solidarność” bronił pan robotników i ich praw, i myślę że w tej Izbie należy oddać sprawiedliwość faktom historycznym. Nieco kontrowersji nie zaszkodzi, ale dość dziwne jest, że dzisiejszego ranka przeciwko traktatowi lizbońskiemu występuje z jednej strony Nigel Farage, a z drugiej, Sinn Féin and Joe Higgins - ekstrema prawicy i lewicy.
Myślę, że powinien to być wystarczająco dobry powód dla reszty z nas, by głosować za przyjęciem traktatu lizbońskiego, a także dla irlandzkich wyborców, którzy będą podejmowali swoją decyzję 2 października, by wysłuchali głosów, które zachęcają ich do głosowania na "nie” i by wysłuchali ich bardzo wyraźnie i stwierdzili, co ci ludzie reprezentują, i by wysłuchali głosu rozsądku i rozważyli to, że Unia Europejska była bardzo dobra dla Irlandii, a Irlandia dobra dla niej, i że popierając traktat pozostaniemy w sercu Europy.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie przewodniczący, panie Fischer, panie Barroso! Pańska prezydencja, panie premierze, raz jeszcze pokazała nam, jak ważne jest dla Unii Europejskiej posiadanie stabilnej prezydencji. Przecież to właśnie przewiduje traktat lizboński.
Muszę powiedzieć, panie premierze, że nie wydaje się pan zbytnio rozmowny, a ja chciałbym znać pańską opinię na temat programu trojki, który pański rząd podpisał w czerwcu 2008 r. wraz z Francją i Szwecją. Z przyjemnością wysłuchamy również informacji na temat szwedzkiego programu prac w tym zakresie, w szczególności na temat następujących zagadnień: programu z Doha, milenijnych celów rozwojowych, oraz Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego.
Jakie jest pańskie odczucie, panie Fischer, na temat tego instrumentu i jaka jest pańska ocena trojki, która już jest pierwszą oznaką stabilnej prezydencji Unii Europejskiej?
Zoltán Balczó
(HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Krótka, acz ostra wymiana zdań, która nastąpiła między przewodniczącym grupy panem Faragem a przewodniczącym Barroso, była bardzo oświecająca, jak chodzi o przyszłość Europy. Całkiem jasno z niej wynika, że ostatecznym miejscem przeznaczenia wyznaczonym przez traktat lizboński jest likwidacja państw narodowych, co również wyjaśnia, dlaczego przewodniczący Barroso miałby się zdenerwować, widząc w tej Izbie flagę narodową. Oczywiście mamy ten sam wspólny europejski cel. Jednak pragniemy przy tym jasno powiedzieć, że zamiast głosić hasła w stylu "zjednoczona w różnorodności”, chcemy walczyć o współpracę w różnorodności, co oznacza, że jesteśmy za zachowaniem państw narodowych. Oto ramy, w których chcemy pracować na rzecz jednej Europy.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym raz jeszcze oświadczyć, że w okolicznościach, za które nie odpowiada ani premier Topolánek, ani premier Fischer, prezydencja Rady odniosła większy sukces, niż może się to wydawać, i chciałbym również podziękować panu Vondrze za przygotowania do tej prezydencji.
Chciałbym poczynić jeszcze jedną uwagę, tym razem w odpowiedzi na słowa pana Higginsa. Traktat lizboński zawiera horyzontalną klauzulę społeczną. Daje nam on więcej prac społecznych i Kartę praw podstawowych. Jeżeli nie wprowadzimy tego traktatu w życie, będziemy mieli Europę z ograniczonymi prawami społecznymi. Uważam, że należy to jasno powiedzieć, tak by nie można było wmówić obywatelom Irlandii żadnych innych kłamstw. Powinniśmy powiedzieć prawdę. Bez traktatu lizbońskiego pozostanie nam traktat nicejski oraz ograniczone prawa społeczne w Europie. Powinniśmy zatem zatrzymać tę wstrętną kampanię i powiedzieć prawdę obywatelom Irlandii.
(Oklaski)
Bernd Posselt
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym zwrócić uwagę, że prezydencja czeska nie tylko uzyskała więcej, niż się jej to przyznaje, ale że była również bardzo różnorodna. Najwyższej klasy urzędnicy i doskonali ministrowie, tacy jak Karel Schwarzenberg, Saša Vondra, Ondřej Liška i inni, a także premier Fischer, wykonali doskonałą pracę. Chciałbym im za to podziękować. Kraj ten ma tylko jeden problem i problemem tym jest prezydent Klaus, który poważnie zaszkodził temu krajowi, świadomie i celowo podkopując sukcesy tej prezydencji. Chciałbym podziękować premierowi Fischerowi za mistrzowski sposób, w jaki przeciwstawił się temu, sam pojechał na szczyt w Brukseli i pomyślnie zakończył tę prezydencję Rady.
Jan Fischer
urzędujący przewodniczący Rady. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Tym razem moja odpowiedź będzie rzeczywiście bardzo krótka. Chciałbym podziękować państwu za udział w dyskusji. Państwa wypowiedzi raz jeszcze świadczą o różnorodności opinii i o szerokim spektrum różnych idei w Europie; jak trudne, a mimo to jak ważne jest znalezienie wspólnego mianownika i wspólnego głosu. Niemniej uważam, że ta różnorodność jest ożywcza dla naszego kontynentu oraz dla procesu integracji i że przynależy ona do Europy. Bez wątpienia wyniesiecie państwo swoje opinie, swój analityczny punkt widzenia i oceny z tego miejsca i być może nie mam co państwa od tego odżegnywać, ponieważ to nie jest debata akademicka. Zarówno mój rząd, jak i - niech to zostanie powiedziane - poprzedni rząd, naprawdę uczyniły wszystko, co możliwe, by zrealizować nasz program i naszą agendę przewidzianą dla prezydencji i czyniliśmy to z ogromną wytrwałością, niezależnie od postępów czynionych przez Republikę Czeską w ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Chciałbym to powiedzieć bardzo jasno. Jeżeli chodzi o trojkę, a także prace trojki z udziałem Francji, Republiki Czeskiej i Szwecji, wysoce sobie cenię ten mechanizm. Byliśmy w stanie współpracować bardzo ściśle nad bieżącymi programami działań. To mechanizm, który znacznie przyczynia się do ciągłości i bezproblemowego przekazywania prezydencji i bardzo go sobie cenię. Jeżeli chodzi o ambicje czeskiej prezydencji oraz stopień, w jakim prezydencja była technokratyczna, okazywała przywództwo, była wizjonerska itp. - jestem pewny, że rozpoczęła, posiadając wizję dla UE i program, a także że udało jej się wypełnić ten program. Do państwa należy ocena, w jakim stopniu udało się to osiągnąć. Ze swojej strony jednak pozostaję twardo w przekonaniu, że była to prezydencja, która zrealizowała swoje cele i ambicje, chociaż zawsze można oczekiwać krytyki i zawsze będą obszary, w których - niezależnie od przyczyny - wystąpią pewne niedociągnięcia. Raz jeszcze chciałbym podziękować państwu za debatę i za krytyczne uwagi i wyrazić wdzięczność dla tych wszystkich państwa, którzy okazali zrozumienie i docenili nasze wysiłki, zarówno na szczeblu politycznym, jak i w wymiarze osobistym. Raz jeszcze życzę państwu wszelkiej pomyślności w pracy.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Podniesiono kilka konkretnych kwestii.
Po pierwsze, jeżeli chodzi o ponowne wprowadzenie wymagań wizowych w stosunku do obywateli Republiki Czeskiej podróżujących do Kanady, Komisja żałuje, że Kanada wprowadziła te wymagania wizowe. Rozmawiałem na temat tego problemu z premierem Kanady przy okazji ostatniego spotkania G8. Oczekuję, że środek ten będzie tymczasowy i mam nadzieję, że wkrótce przywrócony zostanie pełny ruch wizowy między Republiką Czeską a Kanadą.
Poprosiłem komisarza Barrota, żeby pilnie spotkał się z czeskimi urzędnikami, by omówić ten problem, i z tego co wiem, pierwsze spotkanie między urzędnikami Komisji a czeskimi urzędnikami do spraw zagranicznych odbyło się wczoraj. Na tej podstawie Komisja uważnie zbada sytuację i opisze ją szczegółowo w sprawozdaniu na temat wzajemności wizowej, które zostanie wydane najprawdopodobniej we wrześniu 2009 roku. We współpracy z rządem czeskim będziemy konsultowali się z władzami kanadyjskimi, by uzyskać więcej informacji na temat powodów tej decyzji i poczynimy wszelkie konieczne wysiłki, by przywrócić ruch bezwizowy.
Co się tyczy kwestii regulacji i nadzoru rynku finansowego, która została również podniesiona w trakcie debaty, oczywiście nadal istnieje w tym zakresie program do wypełnienia, mianowicie to co zostało przyjęte w trakcie Rady Europejskiej jako konsensus oparty na raporcie Larosière'a - raporcie, który zamówiłem u wspomnianej grupy wysokiego szczebla - ale musimy również uwzględnić poczynione jak dotąd postępy.
Wszystkie wnioski Komisji dotyczące wymogów kapitałowych, gwarancji depozytowych, agencji ratingowych a także dyrektywy "Solvency” dla sektora ubezpieczeń zostały przyjęte przez Parlament Europejski i przez Radę. Komisja przedstawiła projekt przepisów w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznych rynków kapitałowych, w sprawie sekurytyzacji i wynagrodzeń w sektorze bankowym. Teraz do Parlamentu Europejskiego i Rady należy ich szybkie przyjęcie - jeśli się na to zgodzą.
Kolejną kwestią wspomnianą w trakcie debaty była kwestia sprzeciwu wobec protekcjonizmu. W istocie był to bardzo ważny temat marcowej Rady Europejskiej. W drugiej połowie 2008 roku w Unii Europejskiej istniały silne skłonności ku wewnątrzkrajowym środkom protekcjonistycznym. Myślę, że słuszne jest twierdzenie, że prezydencja czeska i wiele państw członkowskich jasno pokazało, że nie możemy przyjąć tego rodzaju fragmentacji naszego rynku wewnętrznego, tak więc dyskusja, która odbywała się w tych miesiącach stanowiła również bardzo istotny postęp.
Wreszcie co się tyczy krytyków ratyfikacji traktatu lizbońskiego w parlamencie, chciałbym powiedzieć, że nie mogę zrozumieć jak ktoś, kto został wybrany do parlamentu może kwestionować parlamentarną ratyfikację traktatu. Parlament jest fundamentem demokracji i ratyfikacja w parlamencie jest równie ważna jak referendum.
(Oklaski)
Przewodniczący
Chciałbym raz jeszcze powiedzieć premierowi Czech: dziękuję bardzo za pańską prezydencję, za przedstawienie przez pana streszczenie oraz za pański udział w dzisiejszej debacie.
Zamykam debatę.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 10.30 i wznowione o godz. 10.40)
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
João Ferreira  
na piśmie. - (PT) Świat stoi w obliczu jednego z najpoważniejszych kryzysów kapitalizmu, który będzie miał dramatyczne konsekwencje dla pracowników i ogółu społeczeństwa.
W UE kryzys ten jest wynikiem neoliberalnej polityki, która jest nadal uprawiana. Polityka ta znajduje swój wyraz w traktatach oraz w tak zwanej "strategii lizbońskiej”, którą traktat lizboński stara się zinstytucjonalizować - bardziej dogłębnie i w szerszym stopniu. Zamiast odpowiednio zajmować się przyczynami kryzysu Rada powtarza podstawowe założenia tej polityki, która spowodowała kryzys, podejmując niepokojącą i nieodpowiedzialną próbę kontynuowania tej polityki, mimo wszelkich dostępnych dowodów. W związku z tym Rada popiera:
zamiar wprowadzenia traktatu lizbońskiego, obecnie w drodze oszustwa, czyli poprzez przyjęcie dokładnie tego samego dokumentu, który już został odrzucony przez Irlandczyków, jako zupełnie innego dokumentu;
swobodny i nieregulowany przepływ kapitału oraz istnienie centrów finansowych offshore;
liberalizację rynków, prywatyzację usług publicznych i rosnącą finansjalizację gospodarki;
deregulację stosunków pracy, dewaluację płac, wzmożenie wyzysku i obronę tzw. flexicurity;
zaniechanie właściwego rozwiązania problemu bezrobocia poprzez uporczywe kierowanie ogromnych kwot na wsparcie sektora finansowego, bez poświęcania tej samej uwagi sektorom produkcyjnym.
