3. Czad
Przewodniczący
Następny punkt to debata na temat sześciu wniosków o rezolucję w sprawie Czadu.
Erik Meijer
autor. - (NL) Panie przewodniczący! Rządy kolonialne na byłych terytoriach Francuskiej Afryki Zachodniej i Francuskiej Afryki Środkowej zakończyły się w okresie 1958 - 1960. To nie był rezultat przedłużającego się konfliktu i pojawienia się w efekcie kolektywnej świadomości krajowej, ale raczej sposób zapobieżenia rozwojowi ruchów wolnościowych. To był raczej proces odgórny niż oddolny. Z francuskich departamentów zamorskich najpierw stały się terytoriami autonomicznymi, a potem niezależnymi państwami.
Z wyjątkiem Gwinei (Conakry) francuskie wpływy mimo to zawsze pozostały większe w tych państwach, niż w innych byłych koloniach. Wielkie pustynne państwo Czad nadal gości u siebie żołnierzy francuskich, a to z pewnością miało wpływ na to, komu pozwolono rządzić krajem, a komu nie. Ten silny wpływ Europy doprowadził do rozwoju europejskich standardów demokracji i praw człowieka w tych krajach. Kraje te i ich granice państwowe wywodzą się nie z ruchów wewnętrznych, które ukształtowały niezależne państwo, ale zwyczajnie z przeszłości kolonialnej.
Oznacza to, że różnice etniczne mogą prowadzić do etnicznych konfrontacji. W krajach takich jak te oznacza to ciągłą walkę o władzę, o to kim są obywatele pierwszej kategorii, a kim obywatele drugiej kategorii. Etniczna i geograficzna różnorodność nie jest zbyt często odzwierciedlona, lub jest odzwierciedlona niedostatecznie, w składzie rządu. Problemów, jakie to powoduje, nie można, zdaniem mojej grupy, po prostu rozwiązać poprzez wysłanie do tego miejsca europejskich oddziałów wojskowych. One zawsze tam były i to raczej pogarszało niż polepszało sytuację. Odpowiedź leży nie w stabilizacji obecnej sytuacji, co służy wyłącznie obecnym rządzącym, ale w zrobieniu miejsca na zmianę w sposób oddolny.
Filip Kaczmarek
autor. - (PL) Panie Przewodniczący! W projekcie rezolucji powołujemy się na umowę z Kotonu, a w szczególności na rozdział mówiący o pomocy humanitarnej.
Muszę jednak przypomnieć o przykrym wydarzeniu podczas ostatniego Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-Unia Europejska w Lublanie miesiąc temu. Strona AKP odrzuciła wówczas kompromisową rezolucję Zgromadzenia w sprawie Czadu. Co więcej, promotorami odrzucenia tej rezolucji byli delegaci z krajów, które sąsiadują z Czadem, zresztą wcześniej ich uwagi zostały uwzględnione w kompromisowym tekście. Trudno nam było zrozumieć, dlaczego partnerzy z Afryki zdecydowali się na odrzucenie tej rezolucji.
Mam nadzieję, że rezolucja Parlamentu Europejskiego, którą przyjmiemy za kilkanaście minut, wypełni tą lukę, która została spowodowana brakiem odpowiedniej i oczekiwanej rezolucji Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-Unia Europejska. Myślę, że wszyscy możemy się zgodzić ze słowami prezydenta Czadu Idrissa Deby'ego, że być gwarantem 300 tysięcy uchodźców sudańskich, 170 tysięcy czadyjskich uchodźców wewnętrznych to duży ciężar. Społeczność europejska jest tego świadoma, dlatego 14 krajów Unii Europejskiej zdecydowało się wypełnić mandat nałożony przez Radę Bezpieczeństwa ONZ i zaczyna wysyłać 4000 żołnierzy do Czadu.
Cieszymy się, że Unia Europejska okazała się być solidarna i odpowiedzialna, chociaż zakres owej solidarności mógł być szerszy. Większość z 14 państw, które zdecydowały się wziąć udział w misji, żeby wymienić chociażby kilka z nich: Irlandia, Finlandia, Rumunia czy Polska, nie łączą żadne więzy historyczne czy ekonomiczne z Czadem. Kraje te kierując swoją pomoc do Czadu wykazały się solidarnością, ale również bezinteresownością w chęci niesienia pomocy bezbronnym cywilom, ofiarom konfliktu w Darfurze i konfliktu wewnętrznego w Czadzie, uchodźcom w obozach na granicy saudyjsko-czadyjskiej i pracownikom misji humanitarnych pracujących w regionie.
Mam nadzieję, że misja ta wydatnie przyczyni się do rozwiązania konfliktu i pomoże mieszkańcom i Czadu i Sudanu, a samym Czadyjczykom życzymy udanych wolnych, demokratyczny i przejrzystych wyborów w roku 2009.
Ewa Tomaszewska
autorka. - (PL) Panie Przewodniczący! Od 3 lutego 2008 r. brak jakichkolwiek informacji o losie Ibni Oumara Mahamata Saleha, rzecznika koalicji partii na rzecz obrony konstytucji.
Stosowane są tortury, więzienia, różnego typu represje wobec opozycji. Ograniczana jest wolność słowa. Ograniczane jest prawo do sprawiedliwego procesu. Szczególnie we wschodniej części Czadu siły bezpieczeństwa i zbrojne grupy z Sudanu zagrażają ludności cywilnej i atakują organizacje humanitarne.
W Czadzie przebywa ponad 250 tysięcy uchodźców z Sudanu i około 57 tysięcy uchodźców z Republiki Środkowoafrykańskiej, także uchodźcy z Darfuru. Na teren Czadu przenoszą się skutki konfliktu w Darfurze. Walkom zbrojnym towarzyszy katastrofa humanitarna: brak żywności dla uchodźców, następuje gwałtowny wzrost jej cen, zaledwie 20% dzieci uczęszcza do szkół, dzieci wcielane są do sił zbrojnych, szerzy się przemoc wobec dzieci, zwłaszcza przemoc seksualna wobec dziewcząt.
Konieczne jest umożliwienie uchodźcom powrotu do własnych domów. Konieczne jest zablokowanie działań zbrojnych na terenie Czadu, ale i skutków kryzysu w Darfurze. Tylko rozwiązanie konfliktów zbrojnych da szansę realnej pomocy 4,5 milionom ludności Darfuru i Wschodniego Czadu. Tylko zaprzestanie działań wojennych da szansę na ograniczenie naruszeń praw człowieka.
Obrazki wychudzonych kobiet siedzących na progach spalonych domów z głodnymi dziećmi na rękach, które były tak częste w Polsce i innych krajach europejskich w czasie drugiej wojny światowej, dziś są codziennością w Czadzie i Sudanie. Europie udało się wyjść z tej tragicznej sytuacji. Pomóżmy ludności Czadu i Sudanu odnaleźć nadzieję. Zablokujmy dalsze działania zbrojne poprzez misję pokojową.
Marios Matsakis
autor. - Panie przewodniczący! Czad, piąty pod względem wielkości kraj w Afryce, miał bardzo trudną historię postkolonialną. Wojna domowa, wojna partyzancka, wojskowe zamachy stanu, podziały religijno-etniczne, w połączeniu z wrogim, półpustynnym środowiskiem i problemami w sąsiednich regionach, doprowadziły do prawie ciągłych niepokojów w tym kraju. W konsekwencji - i pomimo faktu, że jest on zasobny w złoto, uran i ropę - Czad jest państwem cierpiącym z powodu głębokiego ubóstwa i będących tego konsekwencją złego stanu zdrowia i warunków społecznych.
Obecnie rządzący reżim, pod przewodnictwem prezydenta Deby'ego, po zdobyciu władzy po zamachu w 1990 r. i wielu wątpliwych wygranych wyborach od tego czasu, jest zamieszany w liczne akty ciężkich opresji i prześladowań polityków opozycji, aktywistów praw człowieka i dziennikarzy. Arbitralne aresztowania i zatrzymania, tortury i zabójstwa, samosądy to fakty udokumentowane.
Miejmy nadzieję, że ten wniosek o rezolucję wyśle wyraźny sygnał do pana Deby'ego, oraz do innych stron zamieszanych w tę naznaczoną trudnościami cześć świata, że nadszedł czas na narodowe pojednanie, umocnienie procesu demokratycznego i poszanowanie praw człowieka. Jednocześnie wniosek ten ma na celu próbę zapewnienia ludności Czadu, że Unia Europejska stoi po jej stronie w potrzebie i będzie nadal stała i robiła, co tylko może, aby pomóc w osiągnięciu pokoju i pomyślności dla wszystkich obywateli tego kraju.
Marie Anne Isler Béguin
autor. - (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Zgodnie ze spójnymi zeznaniami świadków Omar Mohamed Saleh został aresztowany w swoim domu przez uzbrojonych ludzi w mundurach 3 lutego 2008.
Od tamtego czasu nie ma oficjalnych informacji na jego temat, a jego rodzina i koledzy polityczni obawiają się, że po aresztowaniu został z zimną krwią zamordowany. Nie można pozwolić na zatajanie informacji, a prezydent Idriss Deby musi przekazać posiadane informacje.
W związku z tym wzywamy szczególnie rząd Francji, który, jak wiemy, przekazał pomoc dla prezydenta Czadu, aby otrzymał wszelkie możliwe informacje w sprawie zniknięcia Mohameda Saleha, o którego niezwykle się martwimy, a także o losie wszystkich innych więźniów politycznych. Nie można w żadnym wypadku ukrywać tragicznej sytuacji ponad miliona ludzi podlegających tak ciężkim atakom.
Z tego powodu imperatywem jest otwarty dialog między wszystkimi stronami, rządem Czadu, opozycją i rebeliantami, do jakiego zobowiązali się w świetle wolnych wyborów w 2009 r., zgodnie ze standardami międzynarodowymi. Celem misji Eufor jest utrzymanie pokoju między Czadem a Sudanem i zagwarantowanie bezpieczeństwa działań humanitarnych, mających na celu pomoc uchodźcom po wszystkich stronach. Misja ta nie może się powieść bez aktywnego uczestnictwa wszystkich państw Unii Europejskiej.
Ponadto, ponieważ Eufor skupia wielki kontyngent sił francuskich, podstawą jest rozróżnienie między planem Épervier a siłami europejskimi. Ważne jest także dla milionów uchodźców, jako wstępny środek bezpieczeństwa, ale także w dłuższym terminie, dla krajów Afryki Środkowej, by stabilność polityczną przywrócić poprzez zawieszenie broni, ponowne otwarcie dialogu i szacunek dla praw człowieka.
Eija-Riitta Korhola
w imieniu Grupy PPE-DE. - (FI) Panie przewodniczący! Rezolucja zaznacza dwa obszary kryzysu, na których rząd i organizacje międzynarodowe muszą skupić swoją uwagę. Po pierwsze, kryzys humanitarny jest rozległy i od dłuższego czasu organizacje pomocowe przesyłają raporty o rosnącej liczbie uchodźców. Niski poziom ochrony w obozach dla uchodźców, szerząca się przemoc seksualna oraz trudności z dostawą pomocy żywnościowej sprawiły, że sytuacja jest jeszcze bardziej krytyczna. Po drugie, istnieją głębokie restrykcje, jeśli chodzi o wolność słowa, dlatego wielu dziennikarzy musiało opuścić Czad, bojąc się aresztu. Wspierając opozycję polityczną, zostali zastraszeni i zniknęli. Ten fakt często pozostaje w cieniu kryzysu humanitarnego, choć jeśli coś ma się polepszyć w tej dziedzinie, będzie to jeden ważny krok na drodze do bardziej stabilnych rządów.
Prawdziwe rozwiązanie oczywiście wymaga silnej woli politycznej i konkretnych działań na wielką skalę. Równie ważna jednak jest konieczność zainwestowania czasu i wysiłku w pomoc dzieciom z Czadu i ich przyszłość poprzez zapobieganie ich rekrutacji do uzbrojonych gangów powstańczych we wczesnym wieku szkolnym, co powinno obejmować np. studia w dziedzinie praw człowieka.
Katrin Saks
w imieniu Grupy PSE. - (ET) Moje przemówienie także łączy się z przemówieniem poprzedniego mówcy. Ja także chcę podnieść kwestię najwyższej wagi dla dzisiejszego porządku obrad, a jest nią w szczególności sytuacja dzieci w ogniskach kryzysu. Wiele, jeśli nie większość z setek tysięcy ludzi, którzy stracili dach nad głową, to dzieci. I jak wygląda ich życie? Wszyscy widzieliśmy przygnębiające widoki na naszych ekranach telewizyjnych.
Unia Europejska ma oczywiście obowiązek okazać solidarność z całym narodem, ale musimy starać się skupić naszą uwagę na dzieciach, bo one nie mogą same o siebie zadbać. To przykre, że tylko jedno na pięcioro dzieci w Czadzie chodzi do szkoły i że tysiące z nich nosi broń.
W pełni popieram wezwanie do planu uczynienia praw człowieka integralną częścią programu nauczania. Ważne jest dla rządu Czadu, aby zrobić wszystko, co możliwe, by zapobiec rekrutowaniu dzieci przez grupy rebeliantów; znaczenie roli EUFOR jest tutaj szczególne, np. w komunikowaniu się z liderami wspólnot i skupianiu ich uwagi na sytuacji dzieci w tym obszarze.
Urszula Krupa
w imieniu grupy IND/DEM. - (PL) Panie Przewodniczący! Tematem dzisiejszej debaty jest łamanie praw człowieka w Czadzie, w którym sytuacja jest podobnie dramatyczna jak w Darfurze, Sudanie czy Republice Środkowoafrykańskiej, gdzie obok konfliktów na tle etnicznym, językowym oraz religijnym występują różne konflikty interesu zwłaszcza polityczno-naftowe.
Biedne ekonomicznie i słabo rozwinięte kraje Afryki, chociaż bardzo bogate w surowce naturalne, w tym złoża ropy naftowej, metale czy kamienie szlachetne, stają się nie tylko areną handlu tymi zasobami czy narkotykami, ale chłonnym rynkiem zbytu broni, jednej z głównych przyczyn nadużyć praw człowieka. W atmosferze narastających konfliktów i wojen wielu rodzimych i obcych handlarzy bez skrupułów wykorzystuje sytuację bogacąc się kosztem chaosu, uchodźców i cierpień milionów niewinnych ludzi nawet ludobójstwa, gwałtów i wykorzystania kobiet i dzieci.
Sytuację pogarsza niestety także bierność społeczności międzynarodowej, którą kontrolują i wykorzystują wielkie mocarstwa rozgrywające swoje interesy na światowej arenie. Różnego rodzaju misje humanitarne niewiele mogą pomóc, a czasem nawet zaprzeczają swoim pierwotnym celom i powołaniu. Taka sytuacja wydaje się beznadziejna, dopóki życie oraz godność człowieka przegrywa z materializmem praktycznym, liberalizmem, szerzącą się cywilizacją śmierci, którą czasami propagują nawet organizacje mieniące się humanitarnymi szerząc edukację określaną mianem zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego.
Dlatego różnego rodzaju rezolucje i sprawozdania mogą jedynie uspokoić sumienia autorów jednak nie poprawią sytuacji w Afryce, dopóki afrykańscy przywódcy oraz mocarstwa, zarówno wschodnie jak i zachodnie, nie przestaną korzystać z wojny i szerzącej się nienawiści na kontynencie afrykańskim.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Panie Przewodniczący! Mimo podpisanego przed rokiem porozumienia pomiędzy wszystkimi partiami politycznymi w Czadzie na rzecz wzmocnienia procesu demokratycznego oraz późniejszego układu o nieagresji z władzami Sudanu, sytuacja jest nadal bardzo napięta. Siły rządowe regularnie ścierają się z rebeliantami z grupy uzbrojonych bojowników z Darfuru, napadają na transporty z pomocą humanitarną. Stan wyjątkowy został wykorzystany do bezkarnego więzienia opozycji oraz silnego ograniczenia wolności prasy i słowa.
Szczególnie niepokoi pogarszająca się sytuacja humanitarna w kraju, gdzie w wyniku konfliktu w Darfurze, jego skutków transgranicznych, w 12 obozach wzdłuż wschodniej granicy Czadu z Sudanem przebywa ponad 300 tysięcy uchodźców. Z uwagi na wciąż toczące się walki, dostawy żywności do obozów są utrudnione, a uchodźcy wegetują w straszliwych warunkach. W wyniku masowych wysiedleń ludność cywilna stale pada ofiarą agresji i pogwałcenia podstawowych praw człowieka.
Z uwagi na widoczny impas w stabilizacji sytuacji w Czadzie instytucje międzynarodowe powinny wzmocnić wysiłki na rzecz dialogu pomiędzy wszystkimi stronami konfliktu i tylko globalne porozumienie ma szanse zapobiec klęsce humanitarnej w kraju. Niezbędne jest jak najszybsze uruchomienie misji sił europejskich, by wesprzeć działalność humanitarną w regionie oraz zwiększyć ochronę ludności cywilnej oraz uchodźców.
Zbigniew Zaleski
(FR) Panie przewodniczący! Chciałbym ponownie odnieść się do rezolucji z Ljubljany, przeciwko której głosowali nasi afrykańscy koledzy. Byłem naprawdę zawiedziony i zasmucony. Myślę i mam nadzieję, że Afryka w poszukiwaniu wartości nie patrzy na Chiny, z ich agresywną inwazją gospodarczą, którą obserwujemy obecnie.
Nie wiadomo, jak traktować naszych afrykańskich partnerów, kiedy oni traktują Czad w ten sposób, ale jedna rzecz jest jasna: musimy przekonać ich do praw człowieka. To jest jedyny wybór, jaki mamy. Wydaje się, że to będzie drogi i długi proces, ale nie ma innego wyboru.
Miroslav Mikolášik
(SK) Ja także chcę, by mój głos był słyszany w debacie o tej skomplikowanej sytuacji, w jakiej znajduje się ludność Czadu. Jak wiadomo z ostatnich informacji, oprócz 300 000 uchodźców we wschodnich częściach kraju jest 200 000 wysiedlonych, którzy mieszkają w obozach w warunkach nieludzkich, borykając się z kryzysem humanitarnym.
Gdy weźmiemy pod uwagę brak żywności i leków, dramatyczne wykorzystywanie faktu, że ci ludzie utracili swoją wolność, szerzenie się nadużywania narkotyków i chorób wśród ludzi przetrzymywanych w tych warunkach, nie mamy innego wyboru jak tylko wezwać do wsparcia demokratycznego procesu i pokonania rebeliantów z pomocą sił europejskich.
Armando Veneto
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Choć osiągnięto porozumienie w sprawie wspólnego wniosku, został on odrzucony przez stronę afrykańską na Wspólnym Zgromadzeniu w Lublanie.
Dramatyczne są powody, jakimi to uzasadniono: z uwagi na nieobecność delegacji Czadu, czy jakoś tak. To był oczywiście pretekst i ten pretekst zastosowano instrumentalnie, posłużył ukryciu rzeczywistości, powodów, dla których strona afrykańska odrzuciła rezolucję. Oznacza to praktycznie, że polityczny oportunizm zwyciężył fundamentalne prawa człowieka i ochronę oraz zagwarantowanie podstawowych wolności.
Wierzę, że wartością Europy - oraz nową historią, jaką tworzy Europa - jest to, że ona nie tylko obserwuje, ale że także walczy o zapewnienie, aby nie oportunizm, lecz prawa człowieka były ważniejsze niż wszystkie oszustwa polityki. Moim zdaniem właśnie to powinniśmy popierać i afirmować i to powinno, jeszcze raz powtarzam, stać się kluczowym celem funkcjonowania Unii Europejskiej.
John Bowis
Panie przewodniczący! Kilka lat temu byłem z delegacją w Czadzie po zakończeniu wojny domowej i przemocy w tym kraju, patrząc na optymizm, z jakim przyjęto wiadomość o budowie ropociągu. Bogactwem tego kraju dotąd były drzewa mangowe na wsi, nic więcej, a ropa była dla niego szansą. Międzynarodowa wspólnota sprawowała nad tym nadzór w taki sposób, że mieliśmy nadzieję, że przyniesie to stabilizację i bogactwo oraz przyszłość dla tego kraju. Teraz mamy bałagan, a mamy ten bałagan częściowo z powodu tego, co przyszło z zewnątrz - Darfur i tak dalej - i muszę powiedzieć, częściowo z tego, co wyszło z wewnątrz - korupcji, słabych rządów i przemocy.
W rezultacie cierpi teraz ludność Czadu, musimy więc wezwać każdego - na arenie międzynarodowej, w krajach i w regionach - aby pracować razem w celu rozwiązania tego kryzysu i budowania nowej przyszłości.
Zuzana Roithová
(CS) Panie i panowie! W tym tygodniu dyskutowaliśmy o stosunkach chińsko-afrykańskich. Sytuacja w Czadzie jest tylko jednym z przykładów tego, w jaki sposób złoża ropa mogą stać się powodem do kupowania broni. Jeśli nie przekonamy Chin, które są członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ, by zmieniły swą politykę zagraniczną i handlową z tzw. polityki "braku warunków” na politykę "warunkową” i dopasowały się do nas, gorzko pożałujemy, że nie mamy zasobów na zapewnienie wystarczającej pomocy dla setek tysięcy uchodźców i rannych.
Androula Vassiliou
Członek Komisji. - Panie przewodniczący! W pełni popieramy wezwanie posłów do wznowienia procesu politycznego w Czadzie i do dyplomatycznego rozwiązania napięć między Czadem a Sudanem.
Jeśli chodzi o wewnętrzny proces polityczny, przyjmujemy z radością nominację nowego premiera, pana Abbasa. Naszym zdaniem jego deklaracja z 18 kwietnia była pierwszym obiecującym sygnałem, jaki może doprowadzić do normalizacji stosunków między rządem a nieuzbrojoną opozycją.
Dlatego też mamy nadzieję, że ukonstytuowanie się nowego, całościowego rządu 23 kwietnia, w którym cztery kluczowe teki ministerialne oddano nieuzbrojonej opozycji pochodzącej z la Coordination des partis politiques pour la défense de la Constitution (CPDC), utoruje drogę do ponownego otwarcia bardziej wszechstronnego dialogu na bazie porozumienia politycznego z 13 sierpnia 2007.
Komisarz Michel był wśród pierwszych, którzy wyrazili obawy o zniknięcie członków opozycji po próbie zamachu stanu na początku lutego i którzy wezwali do natychmiastowego uwolnienia wszystkich liderów opozycji trzymanych w areszcie przez władze Czadu. Jak wielu mówców dzisiaj, nadal jesteśmy wymowni, jeśli chodzi o konieczność rzucenia światła na sytuację pana Ibni'ego Saleha, rzecznika CPDC.
Jeśli o to chodzi, Komisja Europejska, poprzez swą rolę obserwatora międzynarodowego Krajowej Komisji Informacyjnej, chce wyjaśnić te zniknięcia, co pomoże zrodzić zaufanie do procesu politycznego.
Jeśli chodzi o proces polityczny, poprzez nasz dziesiąty Europejski Fundusz Rozwoju i Instrument na rzecz Stabilności rozwijamy zdolność Czadu do przeprowadzenia pełnoprawnych wyborów pod koniec 2009 r., jak przewiduje porozumienie z 13 sierpnia 2007 r. Obejmuje to wsparcie dla przygotowania wyborów i przeprowadzenia spisu powszechnego. Czad jest także włączony jako kraj, który będzie obserwowany w świetle ewentualnej unijnej misji obserwacyjnej w czasie wyborów w 2009 r., jeśli wszystkie warunki dla wysłana misji zostaną spełnione.
Jeśli chodzi o stosunki Czadu z Sudanem, kwestia grup rebeliantów może być rozpatrywana jedynie jako część szerszej sytuacji, a my jesteśmy zachęceni ostatnim spotkaniem w Libreville grupy kontaktowej, powstałej w ramach porozumienia z Dakaru między Czadem a Sudanem. Wierzymy, że tak podtrzymywane próby dyplomatyczne są podstawą do uspokojenia tych dwóch krajów.
Nasza pomoc humanitarna we wschodnim Czadzie trwa (średnio 30 milionów euro każdego roku) i potrzeby są odpowiednio zaspokajane. Aby jednak uzupełnić pomoc humanitarną i zwiększyć bezpieczeństwo uchodźców i krajowych obozów dla wysiedleńców, świadczoną przez EUFOR/MINURCAT nasz Programme d'Accompagnement à la Stabililisation de l'Est du Tchad poprawi warunki w obszarach, do których wysiedleńcy i uchodźcy będą mogli powrócić we wschodnim Czadzie i północnej Republice Środkowej Afryki, ze szczególnym uwzględnieniem dostępu do wody pitnej i zabezpieczenia w żywność. Działania w ramach tego programu rozpoczną się przed nastaniem pory deszczowej.
Wobec powodzenia misji MINURCAT jako kluczowej dla ochrony długoterminowej stabilności i rozwoju Czadu, co się realizuje dzięki naszemu wkładowi w wysokości 10 milionów euro w operację MINURCAT, jesteśmy zadowoleni, że rozpoczęto szkolenie dla pierwszych 77 dowódców Détachement intégré de sécurité.
Aby ugruntować postęp, nasz 10 Europejski Fundusz Rozwoju obejmie 25 mln euro wsparcia dla reformy sektora sądownictwa, w tym rozwój policji, oraz dodatkowe 25 mln euro na reformę sektora bezpieczeństwa.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się po debatach.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu))
Alessandro Battilocchio  
na piśmie. - (IT) Sytuacja w Czadzie stała się krytyczna. Uzbrojone grupy z Sudanu napadają wschód kraju, bezwzględnie zabijając, szerząc przemoc i gwałty, zwłaszcza wśród słabszych grup ludności, bez żadnej reakcji ze strony tamtejszego rządu. Z drugiej strony, widoczne trudności w zarządzaniu rosnącą liczbą obozów dla uchodźców, do których zbiegają uchodźcy z regionu Darfur, zagrożonego konfliktem, który powstał w tym kraju między rządem a siłami opozycji kwestionującymi ważność wyborów, doprowadziły władze do ogłoszenia stanu wyjątkowego.
Pierwszym rezultatem pracy tego środka, jak donosi Amnesty International, jest utworzenie doraźnego komisji ds. cenzurowania gazet i stacji radiowych, która, przyczyniając się do aresztowań dziennikarzy i oponentów politycznych, doprowadził do zniknięcia rzecznika partii obrony konstytucji.
Należy położyć absolutny kres tej eskalacji przemocy. Instytucje europejskie mają zadanie do wykonania, zasoby i ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie i ochronę praw człowieka na całym świecie, zwłaszcza w tak szczególnych regionach, jak Czad, gdzie obywatele już cierpią z powodu kryzysu humanitarnego i ataków z zewnątrz.
