1. Gedwongen uitzettingen in Zimbabwe
Anneli Jäätteenmäki
Mijnheer de Voorzitter, voor de zoveelste keer staat hier vandaag de problematische situatie in Zimbabwe ter discussie.
Vandaag de dag kent dat land een hoge inflatie van wel honderden miljoenen procenten en is het werkloosheidspercentage zodanig dat meer dan negentig miljoen mensen niet in hun levensonderhoud kunnen voorzien Daarnaast vinden er veel schendingen van de mensenrechten plaats.
Het Parlement vraag zich af wat er moet gebeuren. Wij hebben al vele malen gezegd dat wij geen schendingen van de mensenrechten meer accepteren. Wij hebben eisen aan Afrikaanse landen opgelegd, maar er is niets gebeurd.
Als wij in de toekomst humanitaire steun aan Afrikaanse landen geven, vind ik dat wij daar als voorwaarde aan moeten verbinden dat de mensenrechten worden geëerbiedigd. In sommige gevallen zijn wij niet streng genoeg geweest en in andere gevallen hebben wij alleen maar voorgeschreven wat er zou moeten gebeuren.
Wellicht dat wij nauwer met alle Afrikaanse landen en met de Afrikaanse Unie moeten samenwerken en trachten om ons standpunt beter toe te lichten, zodat zij begrijpen dat de Europese Unie in de toekomst geen financiële steun zal geven zolang de mensenrechten worden geschonden.
Judith Sargentini
Mijnheer de Voorzitter, achter het eerste gedachtestreepje van onze ontwerpresolutie wordt het volgende opgemerkt: "onder verwijzing naar zijn talloze eerdere resoluties over Zimbabwe waarvan de meest recente dateert van 8 juli 2010”. Toen hadden wij het over de schendingen van de mensenrechten in de diamantvelden van Zimbabwe en nu gaat het over de uitzettingen rond Harare.
Er worden nu mensen uitgezet die ook al in 2005 in het kader van de Operatie Murambatsvina zijn uitgezet, een naam die overigens "verwijder het vuil” betekent. Dezelfde mensen die de vorige keer als vuilnis buiten de deur zijn gezet, worden nu opnieuw uitgezet. De afgelopen keer gebeurde dat door de regering-Mugabe in haar strijd tegen de MDC. Nu zijn de eenheidsregering van Zanu en de MDC verantwoordelijk voor de uitzettingen. Ik moet zeggen dat ik diep teleurgesteld ben dat dergelijke schendingen van de mensenrechten onder deze eenheidsregering nog steeds plaatsvinden.
Ik denk niet dat dit onze laatste resolutie over Zimbabwe zal zijn. Volgende keer zal ik er ook weer bij zijn en zal ik mijn mening wederom kenbaar maken.
Véronique De Keyser
Mijnheer de Voorzitter, deze dringende humanitaire resolutie moet bezien worden in het licht van de politieke geschillen tussen de heren Mugabe en Tsvangirai en deze geschillen uiten zich in het verzoek aan de Europese Unie om de nieuwe, eenzijdig door de heer Mugabe benoemde, ambassadeurs niet te accepteren. Deze dringende humanitaire resolutie heeft echter een verband met de verkiezingen en politiek gewin dat kan ontstaan door mensen te verjagen uit de huizen waarin ze wonen.
Laten we Operatie Murambatsvina niet vergeten, het is al eerder gezegd, een stad die in juni 2005 te maken kreeg met een gewelddadige inval van de bulldozers van de heer Mugabe, uitsluitend voor verkiezingsdoeleinden, en waarbij zevenhonderdduizend mensen hun huis verloren. Nu gebeurt hetzelfde. Twintigduizend van de armste mensen van Zimbabwe, die wonen in de wijk Hatcliffe Extension, niet ver van Harare, worden bedreigd met uitzetting onder het voorwendsel dat zij de exorbitante huren die van hen worden verlangd, niet kunnen betalen. Het is een omvangrijke operatie.
Laten we ook niet vergeten dat de humanitaire en economische situatie blijft verslechteren voor miljoenen Zimbabwanen, dat het land de vierde plaats ter wereld inneemt voor wat betreft het aantal aids-besmettingen en dat kindersterfte er voortdurend toeneemt.
Er zijn momenteel zo veel redenen voor deze dringende resolutie en voor een dringend beroep op de gehele internationale gemeenschap, om te voorkomen dat er een einde komt aan de verzoening - ik zal niet zeggen pseudo-verzoening, maar verzoening in ieder geval - binnen de Zimbabwaanse coalitieregering als gevolg van deze strijdlustige voorbereidingen aan de vooravond van de verkiezingen.
Marie-Christine Vergiat
Mijnheer de Voorzitter, ik ben geneigd te denken dat de mensenrechtensituatie in Zimbabwe helaas geen noodsituatie is in de betekenis die we daar normaal gesproken in deze vergaderzaal onder verstaan.
Schendingen komen in dit land namelijk herhaaldelijk voor, zoals blijkt uit de vele resoluties waarover in dit Parlement is gestemd. In de meest recente hebben we zoals gezegd de arrestatie op 22 juli van de heer Farai Muguwu veroordeeld, de oprichter en directeur van het Centrum voor onderzoek en ontwikkeling, die wordt beschuldigd van het aan de kaak stellen van wreedheden in de diamantvelden, onder andere begaan door de militaire autoriteiten.
Vandaag behandelen we de kwestie van de gedwongen uitzettingen. Deze kwestie is niet nieuw. Zoals mevrouw De Keyser al zei, hebben de Zimbabwaanse autoriteiten in 2005 een soortgelijke operatie uitgevoerd onder de naam 'Murambatsvina', wat betekent "herstellen van de orde". Dat was nog eens een programma, niet waar? Het geeft duidelijk aan welke opvatting de Zimbabwaanse autoriteiten hebben van orde. Er waren toen zevenhonderdduizend mensen getroffen.
De internationale gemeenschap veroordeelde de gebruikte methodes unaniem. Hoe staat het er nu voor? De meeste getroffen personen wonen nog steeds in tenten. Erger nog, afgelopen augustus hebben gewapende politieagenten, ik zeg inderdaad politieagenten, de onderkomens van zo'n tweehonderdvijftig ontheemden in de buurt van Harare in brand gestoken. Ook is al gezegd dat twintigduizend mensen momenteel hetzelfde lot dreigen te ondergaan, omdat zij hun woonbelasting niet hebben betaald, een belasting die ze ook helemaal niet kunnen betalen.
Deze mannen, vrouwen en kinderen behoren echt tot de armsten van het land. Laten we dit gebeuren zonder iets te zeggen? Gaan we de Zimbabwaanse autoriteiten nogmaals herinneren aan hun internationale verplichtingen, zoals mevrouw Ashton afgelopen juli heeft gedaan tijdens de recente EU-Zimbabwe-Top?
We weten best dat het niet goed gaat tussen president Mugabe en de premier, na het globale politieke akkoord dat op 15 september 2008 is getekend en de benoeming van de regering van nationale eenheid op 13 februari jongstleden.
Onlangs heeft president Mugabe gedreigd om de regering onmiddellijk te ontslaan, omdat de regering het had gewaagd om hem aan zijn constitutionele verplichtingen te herinneren.
Het is tijd om te reageren in Zimbabwe en veel andere landen in de hele wereld en te stoppen met praten met dictators die door middel van geweld en fraude aan de macht blijven, uitsluitend om de rijkdommen van hun land te plunderen voor persoonlijke doeleinden.
Alain Cadec
Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen me aan de spreektijd van één minuut te houden.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het zijn donkere dagen voor Zimbabwe. We moeten alweer een urgentieresolutie aannemen over dit Afrikaanse land. Deze resolutie veroordeelt de mensenrechtenschendingen tijdens Operatie Murambatsvina, waar we het zojuist over hadden. Bij deze in 2005 begonnen operatie zijn niet alleen 700 000 mensen uit hun huizen verdreven, deze huizen en hun middelen van bestaan zijn ook verwoest. Twintigduizend ontheemden moeten hun bestaan in een situatie van extreme armoede, onveiligheid en promiscuïteit doorbrengen in tijdelijke onderkomens.
We maken ons zorgen over deze onacceptabele situatie. We moeten de Zimbabwaanse regering van nationale eenheid - die, zoals gezegd, die naam nauwelijks verdient - oproepen om die mensen een zodanig bestaansminimum te garanderen dat zij kunnen overleven en om de woonbelasting af te schaffen, bijvoorbeeld die in Hatcliffe aan de rand van Harare, die bijna afpersing genoemd kan worden. Deze situatie moet tijdens deze stemming met kracht van de hand worden gewezen.
Ik roep Zuid-Afrika, dat in zuidelijk Afrika een cruciale rol heeft te vervullen, en de Europese Unie op om samen een dialoog aan te gaan met de Zimbabwaanse autoriteiten over de huidige sociaaleconomische situatie van het land. Verder hoop ik dat deze tragedie ook onderwerp van gesprek zal zijn bij onze bijeenkomst van volgende week met onze Zuid-Afrikaanse collega's.
Nirj Deva
Mijnheer de Voorzitter, keer op keer neemt dit Parlement resoluties aan waarin de Zimbabwaanse tragedie wordt veroordeeld. Keer op keer legt de heer Mugabe onze resoluties naast zich neer en doet hij of wij niet bestaan en onze standpunten er niet toe doen.
Er is iets wat wij per ommegaande kunnen ondernemen om de heer Mugabe duidelijk te maken dat onze standpunten er wel degelijk toe doen. Ik doel daarmee op het feit dat wij de geloofsbrieven van mevrouw Margaret Muchada niet hoeven te accepteren. Zij is immers unilateraal door de heer Mugabe als Zimbabwaanse EU-ambassadeur benoemd en dat is een rechtstreekse schending van de grondwet van dat land.
Mijn collega Geoffrey van Orden heeft over deze kwestie een brief aan de heer Barroso en de heer Van Rompuy geschreven. Als wij nog over tanden beschikken, moeten wij de heer Mugabe, die denkt dat hij eenvoudig over ons heen kan lopen, duidelijk maken dat wij er wel degelijk toe doen. Dat betekent dat wij moeten eisen dat hij deze mevrouw, zijn ambassadeur, terugroept.
Filip Kaczmarek
namens de PPE-Fractie. - (PL) De uitzettingen in Zimbabwe tonen een schandalig gebrek aan respect voor de internationaal erkende mensenrechten. Gedwongen uitzettingen zonder compensatie en zonder vervangende woonruimte zijn compleet in tegenspraak met het internationale recht. De regering van Zimbabwe schendt op ongehoorde wijze de burgerrechten en de politieke economische en sociale rechten die door het Afrikaanse Handvest voor de rechten van de mens en de volkeren worden gegarandeerd. Bij voortzetting van deze uitzettingen worden steeds nieuwe mensen blootgesteld aan vernedering en dakloosheid.
Wij roepen de regering van Zimbabwe op, om deze praktijken te staken en af te zien van gedwongen uitzettingen. Personen die al zijn uitgezet en hun eigendommen moeten wettelijke bescherming krijgen, de slachtoffers moeten compensatie en schadevergoeding ontvangen, maar bovenal onderdak en toegang tot water.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
namens de S&D-Fractie. - (PL) We hoeven slechts de krantenkoppen over Zimbabwe van de laatste vijf jaar te noteren om een beeld te krijgen van de heersende omstandigheden in het land dat al drie decennia wordt geregeerd door president Robert Mugabe. Koppen als: "Zimbabwe, politie slaat oppositie" of "Mugabe heeft Afrika vernietigd" zijn nog mild te noemen en de autoriteiten van dit Afrikaanse regime staan continu onder druk van de internationale publieke opinie. Extreme armoede en gebrek aan toegang tot de basisgezondheidszorg, de gigantische werkloosheid van bijna 90 procent en de lage gemiddelde levensverwachting van slechts 44 jaar, dat is het ware gezicht van Zimbabwe.
Onder deze omstandigheden is het moeilijk te begrijpen waarom de regering prioriteit geeft aan de uitzetting van twintigduizend burgers uit voorsteden van de hoofdstad Harare, waardoor zij hun schamele bezittingen gedwongen moeten achterlaten. Ik sluit mij aan bij de oproep van internationale organisaties zoals Amnesty International aan de regering van Zimbabwe om het onderdrukken van haar burgers te staken en zich te concentreren op echte hulpverlening in scholen, ziekenhuizen en op de arbeidsmarkt. Een arm land als Zimbabwe kan het zich niet veroorloven om geld en tijd te verspillen aan andere onderwerpen.
Marietje Schaake
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de Top van de EU en Afrika komende november in Libië dient aan de orde gesteld te worden dat de heer Mugabe en zijn directe volgelingen nog steeds een struikelblok vormen voor het proces voor een politieke en economische wederopbouw en verzoening in Zimbabwe. Zij plunderen de economische rijkdommen van het land om er zelf profijt van te trekken en ontzeggen hun burgers de grondrechten.
Circa 20 000 mensen die in de buitenwijken van Harare wonen, worden bedreigd met een gedwongen uitzetting. De regering eist een verlenging van de huurovereenkomsten waarvan de kosten tot wel 140 dollar kunnen oplopen. In een land met een inkomen per hoofd van de bevolking van minder dan 100 dollar is dat eigenlijk een onmogelijke eis. Die eis is dus in feite een vrijbrief om tot die uitzetting over te kunnen gaan. In 2005 zijn 70 000 mensen uitgezet en hun levensomstandigheden zijn nog steeds erbarmelijk.
In het algemeen blijft de humanitaire, politieke en economische situatie in Zimbabwe verslechteren en worden miljoenen mensen bedreigd door hongersnood. Het land heeft te kampen met het vierde hoogste percentage hiv-besmettingen ter wereld en een hoge kindersterfte. De mensen aldaar hebben niet veel mogelijkheden om in gezondheid en welvaart op te groeien. En als zij die mogelijkheden wel hebben, ontberen zij de fundamentele vrijheden, zoals het recht op vrijheid van meningsuiting.
Zimbabwe staat op de 123e plaats wat de persvrijheid betreft. De terugkeer van onafhankelijke dagbladen zou een stap voorwaarts betekenen op weg naar de publieke toegang tot informatie, maar de situatie is nog steeds uiterst kwetsbaar. Sta mij toe om de aandacht specifiek te richten op de situatie van de LGBTI-mensen in Zimbabwe. Mensen hebben een onbeperkte toegang nodig tot steun en humanitaire hulp zodat de pogingen van Zimbabwe om de millenniumontwikkelingsdoelen te verwezenlijken, eindelijk in gang kunnen worden gezet. Dat is absoluut noodzakelijk.
Timo Soini
namens de EFD-Fractie. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, de trieste situatie in Zimbabwe, namelijk de dictatuur die daar al ruim dertig jaar heerst, is een schande voor zowel de internationale gemeenschap als Zimbabwe zelf.
Een dergelijke dictatuur die haar eigen volk onderdrukt, is volstrekt onaanvaardbaar. De cohorte van Mugabe eet er goed van, leeft in weelde en zwemt in het geld, terwijl anderen op straat of in krotten leven waaruit zij ook nog eens worden weggejaagd.
Het moet duidelijk zijn dat er ergens een grens is aan wat de internationale gemeenschap en de Europese Unie kunnen tolereren. Dit is een uitermate schandalige situatie en de internationale gemeenschap zou het land volledig moeten boycotten. Er mag geen geld meer naartoe gaan. Het is de hoogste tijd deze dictator, die zijn eigen volk onderdrukt, eens en voor altijd te verdrijven. Elke dag dat deze bende aan de macht blijft, is een blijk van ons onvermogen en het feit dat de internationale gemeenschap niet de moed heeft om deze onderdrukker in toom te houden.
Bovenal vervolgt hij ook systematisch verschillende minderheden: raciale minderheden, seksuele minderheden en alle andere minderheden, en dat in hun eigen land. Dat is gewoonweg onacceptabel en ik ben het er helemaal mee eens dat deze dictator moet worden afgezet. Daarom moeten wij nu het door ons beoogde, zeer krachtige en zeer terechte EU-standpunt innemen.
Cristian Dan Preda
(RO) Ik herhaal wat mijn collega's die tot nu toe het woord hebben gevoerd, hebben gezegd: we zien hier een buitengewoon moeilijke situatie ontstaan doordat de twintigduizend inwoners van Hatcliffe Extension worden bedreigd met uitzetting. Zoals u weet, behoren zij tot het kwetsbaarste deel van de van de bevolking in Zimbabwe, een land dat in grote politieke problemen verkeert, die nog eens komen bovenop de extreem zorgwekkende economische toestand.
De Zimbabwaanse eenheidsregering heeft sinds haar vorming in februari 2009 bijzonder weinig gedaan om de situatie van de mensen, met name van degenen die in 2005 zijn uitgezet, te verbeteren. Ik denk dat ons antwoord of onze reactie op deze situatie heel duidelijk is. De regering van Zimbabwe moet actie ondernemen om haar internationale verplichtingen na te komen. Dit betekent dat de gedwongen uitzettingen moeten worden stopgezet en/of voorkomen. Anderzijds, willen we allemaal zonder meer dat de democratie in Zimbabwe wordt hersteld. De situatie van dit moment zou niet verder verwijderd kunnen zijn van een dergelijk herstel.
Corina Creţu
(RO) Zoals in dit Parlement al eerder is gezegd, is Zimbabwe volgens het vorige week gepubliceerde rapport van het International Food Policy Research Institute een van de landen waar de honger rampzalige proporties aanneemt. De mate van ondervoeding onder de bevolking, de prevalentie van kinderen met ondergewicht en het kindersterftecijfer zijn drie indicatoren die op dramatische wijze de chronische situatie tot uitdrukking brengen die er bestaat ten aanzien van de voedseltekorten waardoor miljoenen mensen worden getroffen.
Tegelijkertijd zijn honderdduizenden van de armste mensen in Zimbabwe uit hun huizen gezet in het kader van een barbaarse uitzettingsoperatie met een wrede naam die kan worden vertaald als "verwijder het vuil". Deze mensen zijn niet alleen hun huis kwijtgeraakt, maar ook hun baan, waardoor het werkloosheidscijfer is gestegen tot 90 procent van de bevolking. Dit alles vindt plaats terwijl dictator Mugabe verklaard heeft dat de mensen buitengewoon gelukkig zijn. Dit was de cynisch verwoorde mening van de man die de geschiedenis zal ingaan als de stichter van de wreedste langdurige dictatuur ter wereld.
Ik vind het van het grootste belang dat wij het regime in Zimbabwe verzoeken om de gedwongen uitzettingen met spoed stop te zetten, om een einde te maken aan de ernstige mensenrechtenschendingen en de vervolging van activisten uit het maatschappelijk middenveld, en om zich te onthouden van gewelddaden, die met een onrustbarende snelheid om zich heen lijken te grijpen.
Jaroslav Paška
(SK) In Zimbabwe hebben de krachtige leiders het volk van hun land lange tijd met minachting bejegend, en dat maken zij zeer duidelijk.
Natuurlijk kunnen wij protest aantekenen, met het argument dat weerloze mensen niet als vee mogen worden behandeld, en dat zij niet zomaar uit hun huizen mogen worden gedreven, zonder enige hulp. Gedwongen uitzetting van armen in Harare is slechts een klein voorbeeld van de heerschappij van Robert Mugabe en zijn handlangers, die op de minerale rijkdom van hun land zitten als kikkers op een bron, waarmee zij anderen uitbuiten en zichzelf verrijken terwijl de bevolking van hun land omkomt van de honger. Ik denk dat het naïef is om te verwachten dat we door overtuiging en kritiek enige verandering tot stand kunnen brengen. We moeten veel sterkere maatregelen treffen. Mensen zoals Mugabe luisteren enkel en alleen naar financiële gevolgen of naar bruut geweld. Ik denk dat we een aantal financiële maatregelen tot onze beschikking hebben. We moeten de financiële en materiële hulpverlening aan regimes die net zo handelen als dat van Mugabe in heroverweging nemen en naar andere manieren zoeken, waaronder sancties, waarmee deze dictators ertoe kunnen worden gedwongen om fundamentele, ik benadruk, fundamentele mensenrechten te eerbiedigen.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Mijnheer de Voorzitter, het is geen wonder dat onze collega's zo woedend zijn als het om Mugabe gaat. Hij heeft van zijn land, de vruchtbare graanschuur van Afrika, een aaneenschakeling van slecht nieuws gemaakt.
De vervangende accommodatie die de regering heeft aangeboden, blijkt volkomen ontoereikend te zijn en dat heeft geleid tot een verslechtering van de toch al erbarmelijke leefomstandigheden. Een van de officiële redenen van de hele operatie was het voorkomen van de verspreiding van epidemieën, maar het feit dat er geen behandeling beschikbaar was na de uitzettingen geeft reden om aan de motieven van de regering te twijfelen.
Iedereen kent de situatie in Zimbabwe. De corrupte aard van de regering en de complete economische en maatschappelijke chaos leiden tot een situatie waarin niet eens een fundament voor een redelijk bestaan aanwezig is. Daarom moeten wij eisen dat Zimbabwe duidelijk aantoont dat het de levensstandaard van zijn burgers kan en wil waarborgen.
Zelfs al zijn er goede redenen voor dat een groot aantal mensen moet wijken voor grote projecten, dan nog moet het cruciale uitgangspunt altijd het welzijn van de geëvacueerde bevolking zijn. Dat heeft Zimbabwe absoluut genegeerd, ongeacht het feit of de redenen die het opgeeft, aanvaardbaar zijn of niet.
Monica Luisa Macovei
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de huidige situatie in Zimbabwe is vreselijk en onaanvaardbaar. Bijna 700 mensen zijn het slachtoffer geworden van de uitzettingen tijdens de Operatie Murambatsvina in 2005. Nu dreigen 20 000 burgers te worden uitgezet in de Hatcliffe Extension in de buurt van Harare.
De regering heeft de mensen die zijn uitgezet onbetaalbare huurverhogingen opgelegd en heeft niet overlegd met de burgers en hen niet geïnformeerd over de regels die zouden worden ingevoerd. Operatie Garikai, die bedoeld was om de getroffenen van de uitzettingen in 2005 te helpen, is slechts een voortzetting van dezelfde mensenrechtenschendingen.
Ook ik dring erop aan dat Zimbabwe moet stoppen met het uitzetten van burgers in de regio Harare. Ik verzoek de regering van Zimbabwe met klem onmiddellijk Operatie Garikai te wijzigen om te voldoen aan alle verplichtingen op grond van het internationaal recht en de mensenrechtenwetgeving.
Ik verzoek de Commissie deze kwestie met spoed aan te kaarten bij de regering van Zimbabwe.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou eigenlijk niet spreken, maar helaas kon mijn collega Geoffrey Van Orden er deze week niet bij zijn. Hij levert al heel lang kritiek op het weerzinwekkende en hardvochtige regime van president Robert Mugabe. Ik vrees dat er alleen een einde kan komen aan de dictatuur van Zanu-PF en Mugabe als hij in zijn doodskist ligt.
Ik had gehoopt dat er een kans zou zijn op verzoening en vrede en een overgang naar echte democratie toen Morgan Tsvangirai een paar jaar geleden premier werd door middel van een overeenkomst over gedeelde macht, maar het lijkt erop dat Mugabe weer de absolute macht naar zich toe heeft kunnen trekken en weer is teruggevallen in het gedrag dat we maar al te goed van hem kennen - namelijk geweld, uitzetting en onderdrukking. Uiteindelijk zijn het de arme Zimbabwanen die eronder lijden in deze nu bijna failliete economie. Als Zimbabwe niet zou worden gesteund door giften van de regering van de Volksrepubliek China en geld uit Libië en andere landen, zou het niet overleven.
Ik moet zeggen dat ik teleurgesteld was over het bezoek van president Zuma, die onlangs dit Parlement bezocht. Hij kwam hier de Europese Unie vragen de sancties tegen Zimbabwe op te heffen omdat de vluchtelingen naar Zuid-Afrika trekken. Ik vrees dat we de heer Zuma moeten vertellen dat dat echt niet mogelijk is. We moeten een sterk signaal van afkeuring uitzenden over de manier waarop Mugabe zijn eigen volk behandeld. Ik wil me aansluiten bij de opmerkingen die mijn collega Nirj Deva hiervoor heeft gemaakt, dat een mogelijk gebaar zou zijn om te weigeren de onlangs aangestelde ambassadeur voor Zimbabwe bij de Europese Unie te erkennen.
Máire Geoghegan-Quinn
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben de leden die aan dit debat hebben deelgenomen, uiterst dankbaar.
(EN) De Europese Unie volgt deze zaak op de voet, in het bijzonder gezien de 'Operation Clean-up' in 2005, die desastreuze gevolgen had voor de leefomstandigheden van 700 000 Zimbabwanen.
In 2005 trok het EU-Bureau voor humanitaire hulp ECHO 3,25 miljoen euro uit voor steun op het gebied van voedselzekerheid en landbouwactiviteiten en de verdeling van voedselrantsoenen onder kwetsbare personen.
De huidige situatie is geen herhaling van de gebeurtenissen in Zimbabwe in 2005. De Commissie neemt kennis van deze resolutie van het Parlement en de aanbevelingen daarin. Tot nu toe hebben we van onze partners nog geen indicatie ontvangen die bevestigt dat de gebeurtenissen van 2005 zich herhalen.
We volgen de situatie nauwlettend via het Bureau van onze EU-delegatie en via ons lokale ECHO-kantoor. We houden voortdurend contact met het Bureau voor internationale migratie en de lokale mensenrechtenorganisaties die bij deze kwestie betrokken zijn.
Dit keer heeft de bevolking een kennisgeving van de verlenging van huur ontvangen die vijf jaar geldig is. De huurders die het vereiste geld niet bij elkaar kunnen krijgen is gevraagd hun zaak voor te leggen aan het ministerie van Binnenlands Bestuur en zij hebben steun gekregen van een lokale ngo die met daklozen werkt.
Dankzij de steun van de lokale mensenrechten-ngo, de Advocaten voor Mensenrechten Zimbabwe, zullen hun zaken deze week door de rechtbank worden gehoord.
De EU verleent al steun aan het werk van deze mensenrechten-ngo, die de belangen behartigt van de armsten die de gevraagde huurprijs niet kunnen betalen en dus hun grond dreigen te verliezen.
Ik kan u echter verzekeren dat de EU de situatie nauwlettend in de gaten zal blijven houden en hulp zal mobiliseren zodra dat nodig is.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van het debat plaats.
