Hedgefondsen en private equity - Transparantie van institutionele investeerders (debat) 
De Voorzitter
Nu gaan we over op een debat dat vorige maand met een zeer vooruitziende blik door het Europees Parlement is belegd, waarbij we de gebeurtenissen van afgelopen week - in tegenstelling tot anderen - misschien wel hadden voorzien.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag van Poul Nyrup Rasmussen, namens de Commissie economische en monetaire zaken, met aanbevelingen aan de Commissie inzake hedgefondsen en private equity, en
het verslag van Klaus-Heiner Lehne, namens de Commissie juridische zaken, met aanbevelingen aan de Commissie over transparantie van institutionele beleggers.
Poul Nyrup Rasmussen
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, reeds lang vóór deze crisis hebben de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement en de Europese Sociaal-democratische Partij hun zorg uitgesproken over de ontwikkelingen op de financiële markten die neigen naar overmatige schulden, gebrek aan transparantie, het nemen van hoge risico's, het betalen van te lage prijzen en het samenstellen van pakketten op basis van de hefboomwerking waar niemand nog enig inzicht in had of op kon inspelen. Over deze nieuwe financiële luchtbel spraken we onze bezorgdheid uit. Niemand wist wanneer het zou gebeuren, maar we zitten nu in het oog van de storm - de "volmaakte storm”, zoals iemand het noemde.
Ik heb sterk het gevoel dat het debat van vanavond en morgen het meest relevante debat over financiële markten wordt in welk parlement waar ook in Europa of in de Verenigde Staten - in die zin dat we vooruitkijken, proberen betere regelgeving tot stand te brengen dan we nu hebben, en een brede verantwoordelijkheid op ons nemen om de klus zo goed mogelijk te klaren.
We moeten nu handelen. We hebben gezien wat er in de VS is gebeurd en dan kan iemand wel zeggen dat de situatie in Europa minder ernstig is dan in de VS, maar ik kan alleen maar zeggen dat HBOS, Northern Rock en diverse andere gevallen genoeg zijn om mij ervan te overtuigen dat we moeten handelen. We hebben de nieuwe prognoses voor onze economieën, voor onze banen, voor onze concurrentie en voor ons investeringsvermogen gezien: voor mij is dat aanleiding genoeg om tot actie over te gaan.
Daarom ben ik trots dat ik het Parlement vandaag en morgen kan vertellen dat de PSE-Fractie, na stevig onderhandelen - en zo hoort het ook bij zo'n belangrijke aangelegenheid - een compromis heeft gesloten met de ALDE- en de PPE-DE-Fractie. Er ligt nu een evenwichtig verslag voor ons, waarin van de Commissie wordt geëist dat zij met voorstellen komt voor wetgeving en regelgeving voor alle financiële spelers, waaronder hedgefondsen en private equity. Het wordt hoog tijd dat we dat doen en ik herinner het Parlement eraan dat we nu vragen om bindende kapitaalvereisten voor alle financiële instellingen. Beloningenpakketten moeten worden gekoppeld aan langetermijnresultaten, zodat niet alleen de winsten maar ook de verliezen in overweging worden genomen. We vragen om volledige transparantie voor de beloningsstelsels voor het hogere en het hoogste management. We vragen om openbaarmaking van het hefboomeffect/schulden, de bron en hoogte van de verzamelde fondsen en de identificatie van aandeelhouders voor alle investeringsprojecten. We vragen om een uitbreiding van de richtlijn die voorziet in de informatie en raadpleging van werknemers tijdens overnames, zodat met schulden gefinancierde overnames ("leveraged buy-outs”) door private equity er ook onder vallen, en we vragen om maatregelen om "een onredelijke verkoop van activa in overgenomen ondernemingen te vermijden”. We vragen om maatregelen ter voorkoming van overmatige schulden ten gevolge van "leveraged buy-outs”, zodat het niveau van "leverage” zowel voor het private equity-fonds als voor de overgenomen onderneming te dragen is.
Ik zou de heer McCreevy, de verantwoordelijke commissaris op dit gebied, willen vragen heel concreet op deze voorstellen te reageren. Ik weet dat deze voorstellen nieuw voor hem zijn, maar ik dring aan op een tijdschema. We hebben gevraagd om een reactie vóór het eind van het jaar en dat is over drie maanden. Misschien moet over details worden gesproken, maar, commissaris, u bent dit Parlement een reactie verschuldigd, omdat het hier niet gaat om een kleine minderheid maar een zeer ruime meerderheid binnen dit Parlement.
Ik zal afronden met u mede te delen dat de afgelopen vier, vijf dagen bijna 90 000 mensen een petitie hebben ondertekend die is gericht aan het Europees Parlement, de Verenigde Staten en de wereldleiders, en die is georganiseerd door de wereldwijd opererende internetbeweging Avaaz. Ik overhandig deze petitie namens Avaaz aan de geadresseerden. De petitie luid als volgt: "Wij dringen er bij u op aan om het voortouw te nemen in het verbeteren van de fundamentele fouten en de mazen in de wet die de wereldwijde financiële crisis mogelijk hebben gemaakt, met inbegrip van de basisproblemen rond schulden en risico's, prikkels en transparantie. Het is noodzakelijk dat u samenwerkt om het openbare welzijn te beschermen, door een stelsel van strengere regels voor alle delen van het wereldwijde financiële systeem te creëren. Wees daadkrachtig, en wij zullen u steunen.”
Commissaris, wilt u, samen met ons, daadkrachtig zijn, ons steunen en vóór het eind van het jaar met tussentijdse antwoorden komen? Ik moet, namens ons allen, aandringen op een positieve reactie.
Klaus-Heiner Lehne
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat wordt inderdaad, zij het bij toeval, precies op het goede moment gehouden. Mijn verslag gaat eigenlijk over de andere kant van de medaille.
De heer Rasmussen moest zich met name bezighouden met de gevolgen voor de financiële markten, terwijl de Commissie juridische zaken zich gezien haar bevoegdheid uiteraard vooral moest richten op de vennootschapsrechtelijke kant en moest nagaan of er aanleiding is om het Europees vennootschapsrecht te wijzigen.
Wij zijn allemaal zeer geschokt door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Dat geldt voor het publiek, voor de politiek en - dat wil ik benadrukken - ook voor de eerlijke bedrijven. Het probleem dat zich op dit moment in de praktijk voordoet is dat winsten worden geprivatiseerd, maar verliezen worden genationaliseerd. Het mag als ironie van de geschiedenis gelden dat de heer Paulson, de Amerikaanse minister van Financiën, die vroeger zelf de baas was van Goldman Sachs, nu in een situatie verkeert waarin hij 700 miljard dollar aan belastinggeld moet aanspreken om op te ruimen en te repareren wat zijn eigen branche heeft aangericht. Het is werkelijk treurig.
Er dienen zich steeds meer voorbeelden aan waardoor bij het publiek de indruk ontstaat dat het klassieke familiebedrijf, dat zorgt voor zijn werknemers en zelf verantwoordelijk en aansprakelijk is, op zijn retour is. In plaats daarvan lijkt het alsof we in ieder geval op het terrein van de economie gedeeltelijk worden geregeerd door incapabele topmanagers, door functionarissen met een hoog salaris, die echter geen verantwoordelijkheid meer dragen.
Ik denk dat de indruk die van ons markteconomisch stelsel ontstaat, rampzalig is en dat het voor ons een politieke noodzaak is om maatregelen te nemen teneinde de orde te herstellen en zo deze catastrofale indruk weg te nemen.
Daarbij komt dat dit niet alleen de grote beleggers, maar intussen ook de kleine beleggers raakt. Het raakt iedereen die belasting betaalt, het raakt iedereen die financieel afhankelijk is van de overheid, aangezien er miljarden aan overheidsgelden worden uitgegeven om de schade te repareren.
Ik geef toe, zoals uit het debat duidelijk en ontegenzeggelijk is gebleken, dat een aspect waarmee we ons oorspronkelijk in het bijzonder moesten bezighouden, namelijk de hedgefondsen en private equity, niet de oorzaak is van de problemen waarmee we op dit ogenblik hebben te maken. Zoals het plenaire debat en de hoorzittingen in de beide commissies hebben aangetoond, is er echter ook hier sprake van duidelijke tekortkomingen op het gebied van harmonisatie en regulering.
Terecht is opgemerkt dat deze sectoren ook door nationale voorschriften worden gereguleerd, waarbij in het ene land strengere bepalingen gelden dan in het andere, afhankelijk van de traditie van de verschillende landen en de daar geldende regels voor de financiële markten. Tegelijkertijd is ook duidelijk geworden dat er op Europees niveau behoefte is aan verdere harmonisatie en regulering om ervoor te zorgen dat deze sectoren, die inmiddels wel degelijk een kritische omvang hebben bereikt, geen risico kunnen vormen voor de financiële markten.
Ik wil een paar trefwoorden noemen die ook al werden genoemd in het ontwerpverslag, dat overigens al in juni door de Commissie juridische zaken is vastgesteld, toen nog niemand sprak over de crisis waarin we ons momenteel bevinden. Ik denk aan begrippen als stock lending en short selling. We horen nu dat diverse belangrijke toezichthouders voor de financiële markten dit hebben verboden, en terecht! We vonden destijds en we vinden nog steeds dat dit op zijn minst moet worden onderzocht. Er moeten consequenties uit worden getrokken en er moeten desnoods ook voorstellen voor wetgeving worden gedaan. Het gaat om zaken als een betere identificatie van aandeelhouders, en transparantie. De regels op het gebied van transparantie moeten worden aangescherpt, in die zin dat ondernemingen en ook de managers van deze ondernemingen behoren te weten van wie ze eigenlijk zijn, zodat ze ook ten opzichte van hun eigenaren verantwoordelijk kunnen handelen.
Het gaat erom dat op het gebied van kredietverstrekking bepaalde risico's aan een behoorlijke controle worden onderworpen en dat daaruit ook verstandige en noodzakelijke consequenties worden getrokken. Zo wordt voorkomen dat met relatief weinig middelen enorme hefbomen in werking worden gesteld die uiteindelijk krachten losmaken waarover geen controle meer mogelijk is en die naderhand de gemeenschap en anderen schade berokkenen.
Ik heb overigens nog een suggestie: in de sector worden intussen diverse voorstellen voor concrete gedragscodes uitgewerkt, vrijwillige regelingen waarin staat hoe men zich moet gedragen. Alleen al het feit dat dergelijke regels worden opgesteld, ook al worden die momenteel nog vrijwillig aangegaan, bewijst dat de sector zelf kennelijk de noodzaak van een zekere regulering inziet. Het lijkt mij daarom beslist zinvol om hier eens naar te kijken en na te denken over de vraag of wij ook op dit gebied actie kunnen ondernemen.
Ook asset flipping is een kwestie waarover we ons zorgen moeten maken. Het vennootschapsrecht moet zich hierover buigen, omdat ik vind dat we niet mogen toestaan dat bedrijven worden leeggeplunderd. We verwachten van de Commissie een concreet voorstel. Dit is een verslag uit hoofde van artikel 192. Daarop moet de Commissie reageren. We hopen dat zij dat snel zal doen.
Charlie McCreevy
Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie juridische zaken en met name hun rapporteurs, de heer Rasmussen en de heer Lehne, voor het werk inzake deze twee verslagen.
Een jaar geleden zouden weinig mensen hebben voorspeld dat de situatie op de financiële markten zo ernstig zou worden als nu het geval is. En de gevolgen van de crisis zullen nog wel enige tijd voelbaar blijven. Het begon met de roekeloze verkoop van hypotheken in de Verenigde Staten, die werd bevorderd door banken en anderen die zich niet bekommerden over de richtlijnen voor leningen, omdat ze de leningen via effectisering bij anderen konden dumpen.
Kredietbeoordelingsbureaus gaven vervolgens aanzien aan deze producten met een verhoogd risico, door er een laag insolventierisico aan te verbinden. Financiële instellingen in de hele wereld kochten deze producten op, naar het schijnt zonder zelf enige grondige risicobeoordeling uit te voeren.
Het is in het licht van de gebeurtenissen van het afgelopen jaar ongelooflijk om te zien hoe weinig inzicht het hoogste management van financiële instellingen had in het risico dat het nam. De hoogte van de winst die binnenstroomde, stond ongetwijfeld een serieuze risicoanalyse in de weg. Toezichthouders leken evenmin enige notie te hebben van het risico dat deze enorm complexe producten met zich mee brachten. Alles werd zodanig in plakken en stukken gesneden en opnieuw verpakt dat niemand nog wist wat het echte risico was. Een waarnemer vergeleek deze zich ontvouwende crisis een paar maanden geleden met het kijken naar een trein die in slow motion ergens bovenop gaat botsen. Sinds vorige week dendert de crisis op topsnelheid door.
De eensgezinde pogingen van de belangrijkste centrale banken van de wereld en de aankondiging van de steunmaatregelen door de Amerikaanse overheid hebben enige rust op de markten gebracht. Dat moeten we toejuichen, gezien de uitzonderlijke situatie waar regelgevers voor gesteld staan. Ik verwelkom ook dat de Verenigde Staten inzien dat ze hun voorstellen ook moeten richten op vergelijkbare producten die een aantal niet-Amerikaanse financiële instellingen in portefeuille hebben.
We mogen in Europa voor één ding dankbaar zijn en dat is dat we niet met diezelfde schaal van verwoesting zijn geconfronteerd als de Verenigde Staten. Banken in de EU hebben weliswaar ook te lijden onder een gebrek aan vertrouwen om geld aan elkaar te lenen, maar er hebben zich geen dingen voltrokken van dezelfde schaal als in de Verenigde Staten. Maar we zijn nog niet uit de gevarenzone. We hebben moeilijke handelsomstandigheden voor de boeg. De economische malaise zal niet zonder gevolgen blijven. Waakzaamheid en transparantie zijn van cruciaal belang als we het vertrouwen in de markten willen herstellen. Op EU-niveau moeten we onze toezichtpraktijken voor grensoverschrijdende toezichthoudende financiële instellingen blijven verbeteren. Dit is een gouden kans die we niet mogen missen.
Op grond van dit alles denk ik dat we een heel andere financiële dienstensector zullen hebben als dit allemaal achter de rug is, en ook een heel ander regelgevingskader. Als moral hazard geen effect heeft, kan van de belastingbetaler niet worden verwacht dat hij opdraait voor de gevolgen van de buitensporige en onverantwoorde risico's die private instellingen nemen.
De komende tijd, zal een nieuwe regelgevingsbenadering gestalte krijgen, naarmate duidelijk wordt wat deze crisis ons heeft geleerd en hoe we er op passende wijze op kunnen reageren,. We moeten nauw blijven samenwerken met andere regelgevingsinstanties en onze reacties zoveel mogelijk op elkaar afstemmen.
Zoals velen van u weten, hebben we reeds actie ondernomen. De Commissie werkt al een jaar aan een uitgebreide routekaart, die is goedgekeurd door de Raad van ministers van Financiën en die wordt gesteund door de Europese Raad. Terwijl de onrust om zich heen grijpt, werken wij onze reactie verder uit.
We hebben al maatregelen genomen om de convergentie en de samenwerking tussen de toezichthouders te verbeteren. De toezichthoudende autoriteiten, de ministers van Financiën en de centrale banken van de EU hebben een nieuw memorandum van overeenstemming gesloten waarin gemeenschappelijke beginselen zijn vervat, waaronder de oprichting van grensoverschrijdende stabiliteitsgroepen. Dit wordt momenteel ten uitvoering gelegd. We hebben gekeken naar verbeteringen van de depositogarantiestelsels. Er is een speciale groep opgezet die zich zal buigen over het procyclische karakter dat het gevolg is van de huidige instrumenten, waaronder Basel 2 en IFRS. Deze groep zal aan het eind van dit jaar verslag uitbrengen. In nauwe samenwerking met het financieel stabiliteitsforum heeft de IASB een adviespanel voor een eerlijke beoordeling opgezet. De IASB buigt zich momenteel ook over posten buiten de balansstelling. Doordat de sector waardevolle gegevens heeft aangereikt, kan de transparantie voor regelgevers van de effectiseringsmarkt worden vergroot. De Commissie dringt er bij de sector op aan deze informatie verder uit te werken zodat de transparantie voor regelgevers verder wordt vergroot.
In het licht van deze activiteiten en andere waar ik naar zal verwijzen, zou het voor de Parlementsleden niet als een verrassing moeten komen als ik zeg dat ik veel van de punten in het verslag van de heer Rasmussen toejuich. Het is belangrijk dat we vaststellen wat de belangrijkste maatregelen zijn die we nu moeten nemen en dat we die vervolgens ten uitvoer leggen.
Zoals ik al eerder zei, heeft de onrust op de markt de tekortkomingen van het risicobeheer van grote financiële instellingen blootgelegd. Ook zijn er een aantal zwakke punten in de regelgeving aan het licht gekomen. Op deze regelgevingsaspecten moeten we ons nu richten. De heer Rasmussen heeft de meest dringende gebieden in zijn verslag naar voren gebracht: belangenverstrengelingen bij kredietbeoordelingsbureaus, de noodzaak om de beoordeling van niet-liquide activa te verbeteren en de slechte afstemming van stimulansen in het "originate-and-distribute”-model .
Het afgelopen jaar heb ik de Parlementsleden in de plenaire vergadering en met name ook in de Commissie economische en monetaire zaken op de hoogte gehouden van het werk dat we hebben verricht gericht op het verbeteren van de kapitaalvereisten voor banken alsook van mijn ideeën voor het reguleren van kredietbeoordelingsbureaus. We zijn het er, volgens mij, allemaal over eens dat de kapitaalvereisten moeten worden aangescherpt en dat er meer transparantie en due diligence moet komen ten aanzien van gestructureerde producten. We hebben gewerkt aan wijzigingen van de kapitaalvereistenrichtlijn, wat zal leiden tot een verbetering van het beheer van grote blootstellingen en door middel van de harmonisering van hybride kapitaal tot een betere kwaliteit van het kapitaal. We hebben ons ook gebogen over een verbetering van het toezicht op bankoverschrijdende groepen.
De komende weken zal ik de Commissie twee afzonderlijke regelgevingsmaatregelen voorstellen om deze en andere kwesties het hoofd te kunnen bieden: ten eerste een amendement op de kapitaalvereistenrichtlijn en ten tweede een verordening inzake kredietbeoordelingsbureaus. Ik reken op de steun van het Europees Parlement voor deze voorstellen, die sterk op één lijn zitten met wat u in dit verslag voorstelt.
Beide verslagen handelen over hedgefondsen en private equity. We hebben door de jaren heen enkele interessante gedachtewisselingen gehad over de rollen van hedgefondsen en private equity. Over één ding kunnen we het volgens mij eens zijn en dat is dat zij de onrust van dit moment niet hebben veroorzaakt. Het bleek de gereguleerde sector te zijn die in staat was gesteld uit de bocht te vliegen met effectiseringsinstrumenten waar niemand echt inzicht in had.
Ik denk niet dat het in dit stadium nodig is de hedgefondsen en private equity over één kam te scheren met de gereguleerde sector. Aan de onrust van dit moment liggen andere oorzaken ten grondslag. Laten we niet vergeten dat deze fondsen in de lidstaten worden gereguleerd. In heel Europa zijn beheerders van hedgefondsen en private equity onderhevig aan goedkeuring en toezicht. Ze vallen onder dezelfde regels inzake marktmisbruik als andere deelnemers op financiële markten. Ze zijn gebonden aan dezelfde transparantie- en raadplegingsverplichtingen wanneer ze in publieke ondernemingen investeren. De blootstelling van de banksector aan hedgefondsen en private equity valt onder de kapitaalvereistenrichtlijn.
Maar dit betekent niet dat we hedgefondsen en private equity niet in de gaten moeten houden. Aangezien deze ondernemingsmodellen zich verder ontwikkelen en hun rol op de financiële markten verandert, moeten regelgevers in de hele wereld waakzaam blijven. De sectoren zelf moeten de volledige verantwoordelijkheid aanvaarden die hoort bij een prominente rol op de Europese en mondiale financiële markten. Uit verschillende recente marktinitiatieven blijkt dat deze boodschap duidelijk is. Het is onze taak om deze en andere ontwikkelingen op de markt te volgen en te reageren wanneer dit nodig is.
Ik verwelkom de opbouwende suggesties bedoeld ter ondersteuning van het functioneren van de interne markt. Ik kan u in dit stadium zeggen dat de Commissie zich uitgebreid gaat buigen over de kwesties particuliere beleggingen en durfkapitaal.
Ik ben het eens met de heer Lehne dat voldoende transparantie een belangrijke voorwaarde is voor het vertrouwen van investeerders en derhalve van levensbelang is als we willen dat financiële markten effectief functioneren.
Het verslag bevat een lijst met transparantieregels die momenteel gelden voor de verschillende spelers op de financiële markten in de EU. Wat mijns inziens erg belangrijk is, is dat de markt beschikt over voldoende duidelijke en nuttige informatie. We moeten een evenwicht zien te vinden tussen de behoefte aan geheimhouding van informatie inzake investeringsinstrumenten en de gerechtvaardigde behoeften van investeerders, tegenpartijen, regelgevers en investeringsmaatschappijen.
Ik ben dus blij dat in het verslag de nadruk wordt gelegd op de noodzaak om het effect van de bestaande EU-bepalingen en van aanvullende regels van de lidstaten op dit gebied te analyseren voordat we ons wagen aan de invoering van nieuwe wetgeving.
De Commissie is reeds zeer actief op dit gebied geweest. We hebben uitvoerig overleg gevoerd in het kader van ons initiatief inzake aandeelhoudersrechten, waarbij we hebben gekeken naar een aantal zaken die in het verslag aan de orde komen - bijvoorbeeld effectenleningen en de identificatie van aandeelhouders.
Verder hebben we onlangs een aanbesteding gepubliceerd voor een externe studie waarin gekeken wordt naar de tenuitvoerlegging van de transparantierichtlijn in de lidstaten. Het is de bedoeling dat de resultaten van deze studie volgend jaar beschikbaar zijn en dat deze de basis vormen voor een algemene evaluatie van de richtlijn, waaronder de meldingsdrempels.
Zoals de Parlementsleden zich zullen herinneren heeft de Commissie in het voorjaar van dit jaar een mededeling aangenomen waarin zij haar beleidsbenadering inzake staatsinvesteringsfondsen uiteenzet. We kwamen tot de conclusie dat deze maatregelen gepast waren en tevens toereikend voor de aanpak van de kwesties waarover momenteel wordt gesproken. Deze benadering werd door de Europese Raad gesteund, maar ik zie dat de Commissie juridische zaken deze opvatting niet volledig deelt.
Ik heb enkele korte opmerkingen ten aanzien van deze kwestie. Ten eerste moeten we erkennen dat hedgefondsen en private equity in velerlei opzicht niet uniek zijn - andere institutionele beleggers hebben vergelijkbare doelstellingen en hanteren tegenwoordig dezelfde technieken. Als we in dat geval hedgefondsen en private equity speciale verplichtingen opleggen, leidt dat tot discriminatie van deze soorten beleggers.
Ten tweede, moeten we niet de fout maken dat we alle activiteiten van hedgefondsen als een bedreiging van de markt zien maar moeten we ook oog hebben voor de positieve effecten ervan. Ik zal helder zijn: de economie van de EU kan de komende tijd niet zonder grootschalige investeringen: zonder staatsinvesteringsfondsen, private equity en dergelijke zal het herstel van Europa na de onrust van dit moment alleen maar langer duren.
Ten derde ben ik het er mee eens dat bepaalde technieken, zoals effectenleningen en het gebruik van derivaten, een uitdaging vormen voor gevestigde governancemodellen. De komende tijd zullen we, in samenwerking met nationale toezichthouders, hieraan veel aandacht besteden.
Ter afsluiting: deze twee verslagen leveren een belangrijke bijdrage aan de lopende beschouwingen. Ik prijs de leden voor deze verslagen. De Commissie zal uw aanbevelingen bestuderen en verslag aan u uitbrengen zoals voorzien in de kaderovereenkomst. We blijven ernaar streven op deze crisis te reageren met de maatregelen die nodig zijn om het vertrouwen en de stabiliteit te herstellen.
Sharon Bowles
rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou tegen de commissaris willen zeggen dat, in de onrust van dit moment, de onderlinge verbindingen tussen alle instellingen duidelijk zichtbaar zijn. Ook is het duidelijk en logisch dat de regelgeving gericht moet zijn op het functioneren van de markt en niet op instellingen. Het zou niet goed zijn als een bepaalde private onderneming aan andere regels moet voldoen als andere ondernemingen simpelweg omdat deze eigendom is van private equity.
Er zitten twee kanten aan alles. Laten we door alle kritiek op blanco verkoop die deze week weerklinkt, de verstrekkers van effectenleningen niet vergeten. Aandacht van beleggers - zelfs toezichthouders - voor het leenbeleid van pensioenfondsen en andere instellingen is van groot belang en het gaat hierbij niet alleen om de activiteiten van effectenleners. We hebben deze zaak eerder onderzocht in het kader van het stemmen met geleende aandelen. "Twee kanten” wil ook zeggen dat transparantiemaatregelen alleen effectief zijn als deze gepaard gaan met due diligence en niet worden ondermijnd door al te ruime exoneratieclausules. Tot slot is er voor vrijwillige gedragscodes ook een rol weggelegd. Hiermee bereiken we plaatsen waar onze regelgeving niet reikt. Deze gedragscodes zijn evenwel niet slechts een particuliere aangelegenheid voor de betreffende sectoren. Ze moeten onder de aandacht worden gebracht en moeten eenvoudig toegankelijk zijn en actief worden beoordeeld en gecontroleerd.
Harald Ettl
rapporteur van advies voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, in 2007 werd de mogelijkheid dat de hypotheekcrisis zou aanhouden nog weggewuifd. Men sprak geruststellende woorden. In juni 2007 hadden we nog meer alarmbellen moeten horen rinkelen, zeker toen twee hedgefondsen van de New Yorkse investeringsbank Bear Stearns ten onder gingen omdat zij op grote schaal betrokken waren bij door vastgoed gedekte effecten. En dat was nog maar het begin! Langzamerhand werd steeds duidelijker hoe ondoorzichtig dit soort transacties op het gebied van financiële dienstverlening verliepen. Enerzijds werden door slechts enkelen grote winsten behaald, uiteraard in sectoren met een hoog risico, anderzijds hebben we op dit moment te maken met een klassieke nationalisatie van verliezen. Dit is niet alleen de analyse van Amerikaanse financieel-economisch journalisten en economen. Ook wij in de EU en in het Europees Parlement komen nolens volens, weliswaar laat, maar toch, tot andere inzichten. Ook de Commissie zou dat moeten doen. De eerste tekenen daarvan zijn zichtbaar.
Beide verslagen - het verslag-Rasmussen en het verslag-Lehne - laten zien dat actie dringend geboden is. Nu moet voor alle politieke actoren toch wel duidelijk zijn dat de markt zichzelf niet volledig kan reguleren. Ook de Commissie moet dat nu beseffen. De hedgefondsen en private equity-fondsen worden nu al tot de grootste werkgevers gerekend, maar in veel rechtsstelsels worden ze niet meer als zodanig gezien, waardoor ze uiteraard van hun verplichtingen als werkgever zijn ontheven. Dat is onaanvaardbaar, het gebrek aan transparantie is te groot! Intussen staan door de financiële crisis ook duizenden banen op de tocht.
Regulering, controle, transparantie, medezeggenschap en informatie in de sector van de pensioenfondsen, die grote belangen hebben in hedgefondsen en private equity, zijn een absolute vereiste.
Voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is het belangrijk dat werknemers niet twee keer de rekening moeten betalen, mijnheer de commissaris: ten eerste door de financiële crisis op zich en ten tweede door risicobeleggingen van pensioenfondsen. Om dat te voorkomen moet op zijn minst in Richtlijn 2003/41 worden gewaarborgd dat werknemers direct of indirect door trustees worden geïnformeerd over vorm en risico van hun pensioenbeleggingen en daar ook inspraak in hebben. Dit is slechts een van de vele facetten waarop wij in onze verslagen en adviezen hebben gewezen.
Mijnheer de commissaris, de situatie verlangt dat u iets doet! We kunnen hier lang en breed over praten, maar u bent verplicht om met voorstellen te komen. Ik wil u er graag op wijzen dat de zittingsperiode nog niet is afgelopen.
Kurt Joachim Lauk
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag zou oorspronkelijk gaan over hedgefondsen en private equity, maar houdt zich nu bezig met het hele financiële systeem, dat volledig is ingestort.
De huidige crisis is het akelige gevolg van een kredietmanie, namelijk van de excessieve toename van schulden. De Federal Reserve heeft de rente veel te lang te laag gehouden en daarmee in feite een subsidie voor leningen verstrekt.
We hebben het verslag opgesteld op basis van de huidige situatie. We hebben er samen met collega's van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie voor gezorgd dat we met de heer Rasmussen tot overeenstemming konden komen over een verslag dat het hele financiële stelsel omvat. We zijn blij dat het vrijwel unaniem door de Commissie economische en monetaire zaken is goedgekeurd.
We kunnen niet langer vertrouwen op de Amerikaanse standaards en standaardisatie met betrekking tot het internationale financiële stelsel. We moeten nieuwe, eigen Europese opties creëren. We hebben voorgesteld om daarbij een groot aantal kwesties te betrekken en ter bespreking voor te leggen.
In de eerste plaats moeten we bij iedere risicobeoordeling alle financiële instellingen betrekken die met een hefboomeffect werken. Wij zeggen dan dat voor alle actoren in het mondiale financiële stelsel kapitaalvereisten moeten gelden die zijn afgestemd op de risico's. We moeten ook vereisten vastleggen voor de initiatiefnemers van pakketten en syndicerende pakketten, waardoor ze een stuk buiten deze pakketten behouden. De ratingbureaus - de heer Rasmussen en de heer Lehne wezen daar al op - moeten lacunes in de informatie opvullen en belangenconflicten blootleggen.
We moeten ons afvragen of we ratingbureaus niet aansprakelijk moeten stellen voor hun ratings, zoals we dat ook bij accountants doen. Ook moeten we ons afvragen of we niet verplicht moeten stellen dat derivaten alleen op de beurs worden verhandeld - wellicht met uitzondering van renteswaps. Verder willen we dat de raden van commissarissen van de banken ervoor zorgen dat het bonussysteem voor bankiers niet alleen geldt bij goede resultaten, maar ook bij verliezen die uiteindelijk kunnen ontstaan. Dat betekent dus dat de prikkels voor bankiers voor goede en voor slechte tijden gelden, niet alleen voor goede tijden.
Hebzucht was en is een slechte raadgever voor financiële strategieën. De ECB is de afgelopen jaren een betrouwbare partner voor ons geweest, die over de hele linie iets verstandiger en evenwichtiger heeft gereageerd dan de Federal Reserve. Dat kunnen we achteraf vaststellen. Ook is er dringend behoefte aan een Europees toezicht op de banken in het eurogebied, omdat we dat niet alleen meer kunnen overlaten aan nationale toezichtorganen. Dat betekent dat we er al bij al van uitgaan dat er in Europa instellingen of zelfs vrijwillige organisaties worden opgericht waardoor we meer grip krijgen op de kwesties die we nu bespreken en een volgende crisis van deze omvang kunnen voorkomen.
Ieke van den Burg
namens de PSE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou tegen de heer Lauk willen zeggen dat zijn steun voor het verslag over het Europees toezicht dat de heer Dăianu en ik hebben opgesteld, welkom is, maar dat er onvoldoende steun voor was van de kant van de PPE.
Staat u mij toe te reageren op de commissaris. Ik vind het ongelooflijk dat hij niet is ingegaan op de kern van het verslag. Hij heeft ons alleen maar verteld dat de Commissie de ontwikkelingen nauwlettend volgt en vervolgens dat hedgefondsen en private equity ook een duidelijk positief effect hebben en dat we daar bij stil moesten staan.
Het is alsof er een orkaan of een tsunami onderweg is en dat ons wordt verteld dat we moeten stilstaan bij de positieve aspecten van water en wind! Het is belachelijk.
(NL) Ik zal in het Nederlands verdergaan want ik wil me op twee punten concentreren, die met name met het verslag van de heer Lehne te maken hebben. Een van die punten is het stock lending en short selling - hij heeft het zelf ook al aangesneden. Dit is natuurlijk typisch een voorbeeld van de afgelopen tijd waarin je ziet dat de Commissie achter de feiten aanloopt. Wij hadden veel eerder al aan de orde gesteld dat er op het punt van stock lending, het lenen en uitlenen van aandelen, iets zou moeten gebeuren omdat dat misbruikt werd in campagnes van hedgefondsen tegen bedrijven. Nu eindelijk hebben de financiële markttoezichthouders, een aantal afzonderlijke toezichthouders in de afzonderlijke landen, dat gedaan. Het gaat hier niet om een gecoördineerde Europese actie. Dergelijke initiatieven moeten dan gewoon weer uit de nationale kanalen komen. Wij hadden dit kunnen vóór zijn en hadden wellicht ook een aantal defaults, een aantal banken of verzekeringsmaatschappijen die omgevallen zijn, kunnen voorkomen als wij hiervoor adequate maatregelen gehad hadden.
Het illustreert ook nog eens dat dit soort zaken over de sectoren heen gaan en dat sectortoezicht alleen voor de banken, alleen voor de verzekeringsmaatschappen, alleen voor de effectenhandel, niet volstaat. Dergelijk toezicht moet je echt bundelen en ervoor zorgen dat op die effecten over en weer geanticipeerd wordt en dat voorkomen wordt dat dit soort zaken plaatsvinden.
Het andere punt zijn de beloningssystemen. In het verslag hebben wij aangegeven dat het van groot belang is dat die aan banden gelegd worden en dat in de aandeelhoudersvergaderingen moeten kunnen gestemd worden over het beloningsbeleid. Ik heb met vreugde gezien dat mijn democratische collega's in het Congres bij de discussie deze week over het noodfonds dat er in VS komt, willen dat een van de voorwaarden voor het lenen uit dat fonds is dat de exorbitante salarissen en bonussen van managers aan banden gelegd moeten worden.
Het zou toch te gek zijn dat Goldman Sachs en Morgan Stanley, die zich nu onder dat toezicht stellen en ook gebruik willen maken van die publieke middelen, doorgaan met die miljoenenbonussen. Het is gepast is dat wij in Europa ook verder gaan dan de aanbeveling van een paar jaar geleden. Ik wil de commissaris vragen wat hij op dit punt gaat ondernemen, want het is echt tijd voor actie.
Sharon Bowles
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, excuses, dit is deel twee. Zoals de heer Rasmussen zei, zijn dit evenwichtige verslagen, hoewel het ene verslag wat meer geneigd is de pers aan de ene kant van de schaal aan te halen dan het andere. We hebben jarenlang moeten luisteren naar het geklaag over hedgefondsen en private equity maar, midden in de financiële onrust van dit moment, is het niet langer bijzonder om je zorgen te maken over schulden en het hefboomeffect. Dit biedt ons echter wel de kans om schoon schip te maken en een grondige herziening door te voeren om zo de onthulde kwesties die aan de huidige onrust ten grondslag liggen en andere kwesties op het gebied van risico's en schulden aan te pakken, onder andere binnen hedgefondsen en private equity.
In de verslagen wordt onderkend dat dit op niet-discriminatoire en principiële wijze moet gebeuren en dat daarbij rekening moet worden gehouden met de proportionaliteit. Er moet ook in de context van de internationale ontwikkelingen en vooral op doordachte wijze worden gehandeld. De kwestie van de schulden en het behoorlijke beheer ervan duikt momenteel overal op en dat geldt ook voor compensatiepakketten en belangenverstrengelingen. Om tot marktstabiliteit te komen moeten stappen worden ondernomen die ervoor zorgen dat beloningen worden afgestemd op langeretermijnhorizons. Ik ben het ermee eens dat dit beginsel op alle terreinen moet worden gehanteerd. Dat wil niet zeggen dat ik de veronderstelling deel dat alle private equity en durfkapitaal gericht zijn op de verkoop van waardevolle activa: dat is zeker niet de beste manier om van een falende onderneming een winstgevende onderneming te maken. Er bestaan zelfs al nationale wetten om de verkoop van waardevolle activa te voorkomen, maar die worden zelden toegepast. Ik ben er dus niet van overtuigd dat een Europese maatregel tot enige verbetering zou leiden.
Terugkomend op de kwestie regelgeving tegenover vrijwillige gedragscodes, wijs ik erop dat veel van de vrijwillige codes nog maar net zijn ingevoerd en dat het merendeel eerst de tijd moet krijgen om te functioneren. Ze zijn ook eenvoudiger te herzien, maar zoals ik al eerder zei: dit is geen particuliere aangelegenheid en het publieke vertrouwen speelt ook een rol. Ik ben dus blij dat collega's mijn voorstel voor één website met een register van vrijwillige gedragscodes met relevante koppelingen naar meldingen over wie de codes wel en niet naleven als een mogelijk nuttig instrument zien, en ik hoop dat de commissaris zich daarbij aansluit.
Wat transparantie betreft, is het ook belangrijk te erkennen dat de publieke beleggers en toezichthouders behoefte hebben aan verschillende informatieniveaus en dat de informatie op het juiste doeleinde moet worden afgestemd. Zelfs binnen de context van professionele beleggers is het bedelven van informatie onder wat ik "juridische spam” noem, onaanvaardbaar. Toezichthouders moeten kunnen beschikken over alle informatie die ze nodig hebben, maar in gevallen waarbij de informatie niet in het publieke domein terecht mag komen, moet zorgvuldig worden gehandeld.
Tot slot zijn we ingegaan op het gevoelige terrein van effectisering en kredietbeoordelingsbureaus. Wat effectisering betreft: ik weet dat de commissaris achter het idee van de bewaring van gegevens staat, maar dat is natuurlijk slechts een van de beschikbare instrumenten en ik dring er bij hem op aan dat hij ook andere instrumenten toepast en de instrumentenkoffer niet te snel dichtdoet. Wat kredietbeoordelingsbureaus betreft: er zijn veel zaken waar we meer greep op moeten krijgen, maar ik waarschuw tegen de versnippering van een internationaal geaccepteerd beoordelingssysteem. Nogmaals, dit zijn twee gevallen waarbij we, zoals ik al eerder zei, op doordachte wijze te werk moeten gaan: we moeten doordacht te werk gaan en niet rancuneus zijn.
Eoin Ryan
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit verslag komt beslist op een interessant moment, nu we een periode van ongekende economische opschudding doormaken, en de recente gebeurtenissen hebben ons op pijnlijke wijze op een aantal tekortkomingen, zwakke punten en misstanden in diverse sectoren van de financiële markt gewezen.
Geen enkele sector of groepering is hier onbeschadigd of smetteloos doorheen gekomen. Het kan niet zo zijn dat we aan dezelfde regels blijven vasthouden. We zien nu dat in de Verenigde Staten ingrijpende veranderingen plaatsvinden in het landschap van de hogere financiële wereld. Hier in Europa en mondiaal zullen ook veranderingen moeten plaatsvinden.
In een dergelijk gespannen financieel klimaat is het verleidelijk om bepaalde financiële spelers of instellingen tot zondebok te maken. Het onbegrip rond hedgefondsen en de werking ervan maakt ze vaak tot een eenvoudige zondebok.
Maar we moeten niet vergeten dat noch de hedgefondsen noch private equity de huidige financiële crisis hebben veroorzaakt en dat ze meermalen hebben gezorgd voor zeer noodzakelijke liquiditeitsinjecties in de markt.
We moeten ook niet vergeten dat de crisis die in Amerika begon, het gevolg was van kwalijke bankpraktijken en dat de Europese banksector, hoewel deze zwaar aangeslagen is, beter in staat lijkt te zijn om dit probleem het hoofd te bieden dan de banken in de Verenigde Staten.
Toch mogen we niet ontkennen dat er sprake is van problemen en fouten in de structuur en de werking van vele beleggingsinstrumenten, waaronder alternatieve beleggingen. We redden het niet door hier en daar een regeltje aan te passen. We hebben echte hervorming nodig en wel op mondiaal niveau.
Ik ben van mening dat deze bezorgdheid duidelijk naar voren komt uit het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken, dat onder leiding van de heer Rasmussen tot stand is gekomen. Omwille van de financiële gezondheid en het concurrentievermogen op de langere termijn moeten en kunnen we constructieve risico's niet wegreguleren. Ondanks de titel is de tekst er niet op gericht hedgefondsen en private equity aan de schandpaal te nagelen maar wordt gewezen op de noodzaak van een algehele hervorming van de markt, grotere transparantie en op beginselen stoelende regelgeving.
Ik verwelkom de opmerkingen van de commissaris hier vanavond en ik twijfel er niet aan dat hij zal reageren op de situatie waarin wij ons nu bevinden.
Het financiële systeem is internationaal van aard en er moet in een mondiaal verband internationaal toezicht op deze markten komen. Om de mondiale economische stabiliteit te kunnen garanderen moeten we samen op zoek naar de juiste benadering, om zo voor burgers wereldwijd de geloofwaardigheid van en het vertrouwen in de financiële instellingen en de markt te herstellen. Dit geldt ook voor de burgers van Europa, met het oog op hun pensioenfondsen en hun spaargeld.
Pierre Jonckheer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte rapporteurs, ik denk dat dit verslag, zoals het in de Commissie economische en monetaire zaken is goedgekeurd, een goed verslag is, en wij mogen de heer Rasmussen dankbaar zijn, met name omdat hij maandenlang heeft aangedrongen op de noodzaak van een bredere EU-bemoeienis met de gebieden waarover wij vanavond debatteren.
Desalniettemin heeft mijn fractie een aantal amendementen opnieuw ingediend die - hoe vreemd dit ook mag lijken - niet door ons zijn opgesteld, maar door de heer Rasmussen zelf. Met andere woorden: dit zijn belangrijke voorstellen - met name over het instellen van een toezichtautoriteit op EU-niveau en een Europees kader voor de registrering en toelating van beheermaatschappijen en fondsenbestuurders - amendementen 6 en 7 -, en over het instellen van beperkingen van het hefboomeffect voor private equity - amendement 9 -, die de heer Rasmussen naar voren had gebracht. Helaas voelde hij zich echter gedwongen deze voorstellen in te trekken - hetgeen in sommige opzichten begrijpelijk is - teneinde een meerderheid binnen dit Parlement veilig te stellen, dat wil zeggen een meerderheid met de PPE-Fractie en de liberalen.
Deze amendementen hebben betrekking op punten die in de werkdocumenten aan de orde waren gesteld en die wij beschouwen als constructief en de moeite waard om te verdedigen. De reden om ze in te trekken, ligt volgens mij in het feit dat er binnen dit Parlement, net als binnen de Raad en zeker binnen de Commissie, twee stromingen bestaan: de eerste vindt dat we al genoeg regels hebben, zowel op nationaal niveau als op Europees niveau, en dat eventuele afwijkende problemen door zelfregulering van de financiële sector kunnen worden aangepakt; de tweede stroming, waartoe de heer Rasmussen behoort (en hij is beslist niet de enige), roept al jaren dat het huidige toezichtsysteem voor de financiële markten over het geheel genomen inadequaat is.
De reden waarom er geen actie is ondernomen, mijnheer McCreevy, was volgens mij niet omdat wij deze ontwikkelingen niet konden voorspellen of ons er niet van bewust waren. Ik denk dat er door de jaren heen heel wat gezaghebbende stemmen zijn opgegaan, met name binnen het Forum voor financiële stabiliteit, om de overheden te waarschuwen voor de aard van de risico's waarmee wij te maken hadden.
U en de Commissie-Barroso stonden over het geheel genomen meer een beleid van laisser faire voor, ervan uitgaande dat de huidige regelingen volstonden. Wat het Parlement nu van u vraagt, is niets minder dan een ommezwaai. Ik weet niet of u daartoe in staat zult zijn, maar ik denk dat het noodzakelijk is.
Persoonlijk zou ik de aandacht willen vestigen op drie punten, die weliswaar al door andere sprekers zijn aangeroerd, maar die met name milieudeskundigen zorgen baren. Wij weten dat het klimaat- en energiepakket dat moet worden aangenomen, afhankelijk is van een investeringsniveau op de lange termijn - tegen een relatief matig rendement met een relatief matige kapitaalopbrengst - om de benodigde financiering te verschaffen.
Financiële instrumenten als private-equityfondsen of hedgefondsen zijn niet geschikt, en wij verwachten van de Europese bankautoriteiten en monetaire autoriteiten dat zij met ideeën komen om een aantal oude voorstellen nieuw leven in te blazen: ik denk daarbij aan de voorstellen van Jacques Delors aan het begin van de jaren negentig en aan een vernieuwde rol voor de Europese Investeringsbank, zodat wij langetermijninvesteringen tegen een matig rendement kunnen waarborgen.
Het zal moeilijk zijn het financiële systeem te stabiliseren - en in het verslag-Rasmussen wordt hiernaar verwezen - als offshore centra en belastingparadijzen niet op doortastende wijze worden aangepakt, en ook op dit gebied laat de Commissie-Barroso na de teugels in handen te nemen. Op het gebied van corporate governance tot slot - ook andere collega's hebben dit ter sprake gebracht - zouden wij eens beter moeten kijken naar het beleid van investeringsfondsen inzake de salarissen en beloningen van hun managers. Dit beleid is niet aanvaardbaar en vormt een bedreiging voor de algehele economie.
Konstantinos Droutsas
namens de GUE/NGL-Fractie. - (EL) Mijnheer de Voorzitter, volgens ons is de vraag of de kredietcrisis moet worden aangepakt met een strikte naleving van de huidige communautaire wetgeving of met andere, strengere regelingen, een schijndilemma. Geen van beide keuzes kan het cyclische proces van de kapitalistische economie tegenhouden en een stokje steken voor de crisis die is ontstaan door de enorme hoeveelheid kapitaal die zich heeft opgehoopt in de productie.
De kredietcrisis is een weerspiegeling van deze cyclische beweging. De burgerklasse heeft geprobeerd het probleem van de kapitaalophoping te beheren en aan te pakken door buitensporig lenen aan te moedigen en het volk ertoe aan te zetten geld te investeren in hedgefondsen en private equity om op die manier de ondernemingen te kunnen financieren. De gekozen beheersmethoden waren echter niet bij machte de koers naar economische vertraging en recessie te stuiten. Integendeel, deze methoden waren zelf een kant en klare bom en die bom ontplofte, met alle onvoorstelbare gevolgen van dien voor het inkomen van de volksklasse.
Tegelijkertijd heeft het beleid van de Europese Unie gezorgd voor een volledige liberalisering van het kapitaal in het kredietstelsel, aan de hand van de beginselen van de kapitalistische markt. Hedgefondsen en private equity zijn de kinderen van dit liberaliseringsproces.
Geen enkele poging om meer transparantie te bewerkstelligen en strengere wetgeving uit te vaardigen voor kapitaalbewegingen in de kredietsector, dat wil zeggen in het kredietverkeer, zal ertoe leiden dat alle door de kapitalistische productieverhoudingen voortgebrachte tegenstellingen en tegenstrijdigheden het hoofd wordt geboden.
Strengere leningsvoorwaarden zullen er trouwens toe leiden dat de volksklasse minder verbruikt en de crisis sneller tot uitbarsting komt. Niemand kan een duidelijke definitie geven of gemeenschappelijke kenmerken noemen van deze schema's, die geheel zijn afgestemd op snelle winst en de wereldeconomie steeds meer in hun greep krijgen. Zij veroorzaken plutocratie en mogen uitsluitend geëxploiteerd worden door de plutocratie, die daarin wordt bijgestaan door in aankoop gespecialiseerde instellingen.
De slachtoffers van dit beleid zijn de werknemers, die zien hoe de door hun geproduceerde rijkdom zich ophoopt in de handen van een handjevol plutocraten, hoe hun spaarcenten als sneeuw voor de zon wegsmelten en hun pensioenen op de helling komen te staan.
Tekenend is het feit dat hedgefondsen en private equity zijn vrijgesteld van alle verplichtingen die werkgevers normaliter jegens hun werknemers hebben. Hetzelfde gebeurt ook met de - openbare en particuliere - pensioenstelsels die de pensioenrechten van de werknemers voor de leeuwen van het kapitaal gooien door steeds meer te participeren in deze zogenaamde beleggingsschema's, steeds meer risico te nemen en de rechten van de werknemers te verbrijzelen.
Er zijn talloze, recente voorbeelden in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, waar rotsvaste kredietinstellingen in één dag als kaartenhuizen ineenstortten en honderdduizenden werknemers hun spaarcenten en hun pensioenen in rook zagen opgaan.
De economische crisis die momenteel de markten teistert, kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. Velen zagen zowel het tijdstip als de omvang ervan aankomen. Misschien waren de nu genomen maatregelen zelfs al voorgeprogrammeerd. De werknemers die in het kapitalistische uitbuitingssysteem met hun werk en hun spaarcenten de superwinsten van de plutocratie financieren, moeten nu - als belastingbetalers - opdraaien voor de door de plutocratie geleden schade, in naam van de stabiliteit.
De werknemers en de volksklasse zijn allesbehalve overtuigd van de aangekondigde transparantiemaatregelen, die trouwens misschien niet eens toegepast kunnen worden en misschien totaal inefficiënt zullen zijn. Zij zijn niet overtuigd van de maatregelen waarmee zij voor de zoveelste keer gedwongen worden te betalen voor de redding van het kapitaal en het behoud van het uitbuitingssysteem. Zij weigeren echter te gehoorzamen en zich te conformeren aan dit systeem en aan de centrumrechtse en centrumlinkse coalities die dit systeem steunen en in stand houden. Zij strijden tegen onrecht, ongelijkheid en uitbuiting van de volkeren. Zij strijden voor radicale veranderingen en willen een systeem dat het volk de macht geeft en de belangen van de werknemers dient.
John Whittaker
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, blijkt uit dit alles niet dat we met deze grootschalige oefening op het gebied van de financiële regelgeving van de EU de plank volledig hebben misgeslagen? In haar obsessie voor witwaspraktijken en het najagen van de ongrijpbare interne markt voor financiële diensten streeft de EU de verkeerde doelstellingen na. Laten we accepteren dat er, ondanks eerdere garanties van de heer Trichet en de heer Almunia en anderen, op financieel gebied in de Europese Unie nog meer mis zal gaan en dat echte economieën in de EU door de kredietcrisis zullen worden getroffen.
Het heeft nu dus weinig zin te praten over kapitaalvereisten en wat we zullen gaan doen om dit soort dingen in de toekomst te voorkomen. We zitten met een probleem en dat probleem bestaat nu. We kunnen de Amerikanen de schuld geven, we kunnen het op de hedgefondsen steken, op de beleggingsbankier of wie dan ook, maar wat de Commissie van de heer McCreevy nu beter kan doen, is met de ministers van Financiën overleggen hoe de last het beste door alle landen kan worden gedeeld wanneer we erachter komen dat we honderden miljoenen euro's in onze financiële instellingen moeten pompen, zoals dat nu in de VS gebeurt.
Hoe kunnen we Italië, Spanje, Griekenland en Ierland - het land van de heer McCreevy - te hulp schieten wanneer de slechte situatie daar door de crisis wordt verergerd en die landen zelf niets kunnen ondernemen doordat ze vast zitten aan de euro?
Jean-Paul Gauzès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, dat Europese banken redelijk bestand zijn tegen de huidige crisis, komt omdat het banktoezicht in Europa - hoewel het bij lange na niet perfect is - in ieder geval serieus is. De lopende werkzaamheden aan de richtlijn kapitaalvereisten en Solvabiliteit II bieden de gelegenheid om nuttige maatregelen te nemen ter verbetering van de financiële zekerheid. Het spreekt voor zich dat het beroep van bankier risico's met zich meebrengt, maar deze risico's moeten in toom worden gehouden. Het belangrijkste voor bankiers is dat zij te allen tijde moeten weten welke zekerheid tegenover een bepaald risico staat. Sommige financiële actoren die niet aan de regelgeving zijn onderworpen, hebben dit simpele principe uit het oog verloren, en in hun geval volstaat zelfregulering niet meer. Derivatenmarkten zijn steeds ondoorzichtiger geworden, en handelaren hebben bij hun aan- en verkopen dusdanige risico's gelopen, dat deze niet meer onder controle konden worden gehouden door het bestuur van de instellingen die momenteel het meeste gevaar lopen.
Om uit deze crisis te komen moet er een toezichtsysteem worden ingesteld dat vertrouwen inboezemt en het vertrouwen weer herstelt. Complete segmenten van de financiële sector vallen momenteel buiten het bereik van de toezichthoudende autoriteiten. Wie controleerde de hypotheekmakelaars die onbekommerd leningen verstrekten aan huishoudens die nooit in staat zouden zijn om deze af te lossen? Wie controleerde de investeringsbanken die de crisis nog een graadje erger maakten door slechte kredieten om te zetten in financiële producten om ze overal ter wereld te verkopen? Onder deze leemte in de regelgeving vallen ook kredietverhogers, rating-kantoren en hedgefondsen. Het is niet aanvaardbaar dat Europa op gezette tijden de gevolgen van het gebrekkige Amerikaanse financiële systeem moet ondergaan.
Wat de hedgefondsen betreft heeft de financiële 'politie' in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten onlangs een tijdelijk verbod uitgevaardigd op het speculeren op dalende financials, en dat is terecht! Het fiasco van sommige van deze duistere actoren zou de crisis in de gedereguleerde sector nog verder versnellen. Niet alle fondsen zijn schadelijk en sommige zijn daadwerkelijk nodig, maar wij kunnen niet toestaan dat er financiële zwarte gaten blijven bestaan. Het is nuttig en beslist noodzakelijk om deze zaken te evalueren, maar wat wij nu nodig hebben is actie! Dat is de strekking van de twee verslagen waarover wij debatteren.
Manuel Medina Ortega
(ES) Mevrouw de Voorzitter, hoewel de voorgaande spreker lid is van een andere fractie dan ik, ben ik het volkomen met hem eens: we kunnen het beheer van de financiële markten niet overlaten aan de financiële managers. Dat is alsof je de kaas laat beheren door de muizen. Zelfregulering en vrijwillige gedragscodes hebben geen enkele zin. Wat op dit moment de Europese financiële markten redt, zoals commissaris McCreevy ook al heeft gezegd, is het bestaan van regelgeving; van nationale regelgeving die werkt en die ervoor zorgt dat de financiële catastrofe in de Amerikaanse markt niet overslaat naar Europa.
Welke les kunnen we hieruit trekken? Dat Europa de Verenigde Staten niet achterna moet gaan op het gebied van financiële deregulering. Als we onze economie en ons economische en sociale stelsel willen verdedigen, moeten we regelgeving op Europees niveau ontwikkelen, maar niet de nationale regelgeving vervangen door supranationale deregulering zoals die in de Verenigde Staten heeft plaatsgevonden, en die de bestuurders van bedrijven de kans heeft gegeven zich te verrijken ten koste van arme beleggers, pensioengerechtigden en personen die van dat kapitaal afhankelijk zijn.
Daarom denk ik dat de les die we moeten leren niet is dat we moeten dereguleren, maar dat we juist het tegenovergestelde moeten doen: we moeten Europese regelgeving aannemen, over alle aspecten. Dat is de conclusie, in mijn optiek, van zowel het verslag-Rasmussen als het verslag-Lehne: de noodzaak om financiële regelgeving op Europees niveau aan te nemen.
Er wordt veel gesproken over het Europees paspoort, over het idee om bedrijven een paspoort te geven waarmee ze zich in volledige vrijheid door Europa kunnen bewegen. Maar hoe kunnen we paspoorten afgeven als we niet zeker weten dat die bedrijven in hun land van herkomst aan gedetailleerde regelgeving moeten voldoen? Dat zou gelijk staan aan smeken om een nieuwe financiële crisis op supranationaal niveau.
Het verslag-Lehne bevat enkele opmerkingen of aanbevelingen, bijvoorbeeld met betrekking tot het optreden van fondsbeheerders. We moeten weten hoe deze de fondsen beheren, en vooral hoeveel winsten ze behalen met bijvoorbeeld de aan- en verkoop van aandelen. Dat is naar mijn mening van essentieel belang. Transparantie moet worden gecombineerd met een zeer strikte regelgeving, waarbij op tijd kan worden ingegrepen, zonder dat we hoeven te wachten tot de markt instort, zoals nu in de Verenigde Staten het geval is, waarna met belastinggeld alle problemen moeten worden opgelost die zijn veroorzaakt door mensen die misbruik hebben gemaakt van hun positie.
Daarom, mijnheer de commissaris, dring ik er bij u op aan om vanuit uw positie te proberen een echt communautair stelsel voor de regulering van deze sectoren op te zetten, om niet langer de weg van de zelfregulering of deregulering te volgen.
Olle Schmidt
(SV) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil de heren Nyrup Rasmussen en Lehne hartelijk bedanken voor hun belangrijke verslagen. Veel sprekers hebben er al op gewezen dat die niet op een passender moment hadden kunnen worden gepresenteerd.
De ontwikkelingen op de Amerikaanse hypotheekmarkt hebben het afgelopen jaar grote gevolgen gehad voor de gehele wereldmarkt. Slechte leningen zijn keer op keer gebundeld en doorgegeven. Kortzichtigheid en de moeilijkheid en complexiteit van veel van de nieuwe marktinstrumenten hebben geleid tot een markt die onoverzichtelijker was en die snel veranderde. Daarnaast hebben absurde beloningen voor directeuren van bedrijven het vertrouwen ernstig aangetast - ik geloof dat we het daar wel over eens zijn. Ook de wereldwijde financiële toezichthouders hebben hun samenwerking en competentie niet in voldoende mate kunnen versterken. Er zijn nieuwe instrumenten bij gekomen en het heeft ontbroken aan openheid en transparantie. Het uitgangspunt zou nu moeten zijn dat alle partijen op de financiële markt op gelijke wijze moeten worden behandeld, dat wil zeggen dat er strengere kapitaaleisen en regels moeten worden ingevoerd, ook voor hedgefondsen en private equity.
Wat het toezicht betreft, is in de discussie de behoefte aan nieuwe autoriteiten naar voren gekomen, waarbij velen - vandaag heb ik het Gordon Brown nog zien doen - hebben aangedrongen op een gemeenschappelijk Europees of zelfs wereldwijd financieel toezicht. Volgens mij geven de nog steeds bestaande grote verschillen tussen de markten reden tot nadenken, zoals wel blijkt uit de ontwikkeling in Amerika. Anderzijds hangen de markten wereldwijd met elkaar samen. Onze parlementaire commissie heeft ook gezegd dat de bestaande comités in Europa voor samenwerking inzake financiële, bank- en verzekeringsvraagstukken wezenlijk moeten worden versterkt. Hier is veel mogelijk - ook wereldwijd. Transparantie en een duidelijker toezicht zijn nodig om het vertrouwen in de financiële markt te herstellen. Ik geloof dat we het ook in dit opzicht volledig eens zijn.
De markteconomie heeft duidelijke regelgeving en spelregels nodig. Als liberaal kost het mij geen enkele moeite om voor duidelijker regels en doelmatiger wetgeving te pleiten. Daarentegen moeten we ervoor waken om wetten en regels in te voeren die de huidige problemen niet oplossen en waarin geen rekening wordt gehouden met het belang van een wereldwijde financiële markt. Wereldwijde toegang tot kapitaal leidt tot meer groeipotentieel en schept nieuwe werkgelegenheid, laten we dat niet vergeten. Europa heeft een open en doelmatige financiële markt nodig, die ook de mogelijkheid tot zelfregulering en zelfreiniging biedt.
De uitdaging is er dus in gelegen om onze systemen niet op slot te doen door overregulering zodat we noch de groei noch nieuwe crises kunnen aanpakken. Van de week raakte de financiële wereld in paniek. Laat deze paniek de wetgeving niet dicteren, in elk geval niet in dit Parlement.
Ilda Figueiredo
(PT) Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, dit debat vindt plaats op een moment dat de financiële markten een algemene crisis doormaken. Die crisis is het gevolg van de steeds grotere rol van financiële activiteiten in de economie, ongebreidelde speculatie en groei van financiële instrumenten en producten in de zucht naar steeds grotere speculatieve winsten. Het is weer een kenmerk van de crisis van het kapitalisme. Het was al lang duidelijk dat we opnieuw een financiële zeepbel hadden die op een dag zou barsten, niet alleen in de Verenigde Staten maar ook in de Europese Unie. De crisis is ook het gevolg van de neoliberale maatregelen die de wens van de beleggers om steeds grotere winsten te behalen hebben gesteund, het gebrek aan transparantie gestimuleerd, belastingparadijzen gecreëerd en de continuering daarvan toegelaten. In die belastingparadijzen vindt het kapitaal van de zwarte economie, oorlogswinsten en mensen- en drugshandel zijn toevlucht en wordt het witgewassen.
Het overheidsgeld dat er niet was voor het sociale beleid, de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting en het vermijden van de dood van miljoenen mensen, met inbegrip van kinderen die sterven door honger en gebrek aan medische basiszorg, wordt nu gebruikt om faillissementen en grotere verliezen van de financiële groepen te voorkomen. Winsten en baten waren privé en kwamen ten goede aan slechts een kleine groep beleggers en dikbetaalde managers, terwijl degenen die het gelag betalen altijd dezelfden zijn. Dat zijn de werknemers die werkloos raken en de burgers die hogere rente moeten betalen, ook hier in de Europese Unie en met name in de landen met een zwakkere economie. Kijk naar Portugal, waar lage lonen en schamele ouderdoms- en aanvullende pensioenen de regel zijn, terwijl de armoede en de werkloosheid er tot de grootste in de Europese Unie behoren. Hetzelfde geldt voor de schuldenlast van gezinnen, die ongeveer 120 procent van het bruto binnenlands product beloopt. De micro-, kleine en middelgrote bedrijven zijn in sterke mate afhankelijk van krediet, waaraan bij de stijgende rente ten gevolge van de crisis steeds moeilijker te komen valt. Daardoor neemt de crisis in Portugal, evenals in andere landen met een zwakkere economie, buitengewoon ernstige vormen aan.
Daarom zijn er direct een aantal maatregelen nodig, om te beginnen het afschaffen van de belastingparadijzen en de vertrouwelijkheid. Zonder die maatregelen is transparantie onmogelijk, maar uit de woorden van met name commissaris McCreevy valt niet op te maken dat die weg wordt ingeslagen. Wij achten dat onaanvaardbaar. In deze kritieke situatie dient eveneens een einde gemaakt te worden aan de onterechte onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank,teneinde wijziging van de doeleinden van het monetaire en financiële beleid en het nemen van grondige maatregelen ter bestrijding van de speculatie op de beurzen te verzekeren. Het is essentieel dat de prioriteit van het overheidsbeleid komt te liggen bij het geven van steun voor het scheppen van banen met rechten, de productie en armoedebestrijding, terwijl tegelijkertijd de koopkracht van werknemers en gepensioneerden wordt verbeterd en overheidsdiensten van kwaliteit bevorderd.
Nils Lundgren
(SV) Mevrouw de Voorzitter, de financiële crisis werpt op dit moment een angstaanjagend licht op hedgefondsen en private equity en op andere financiële innovaties zoals structure investment vehicles, conduit en money market funds. Die zijn allemaal uitgevonden om te ontkomen aan eisen op het gebied van kapitaaltoereikendheid en transparantie, zoals wij die aan banken stellen. Er kan veel winst worden gemaakt met het kort inlenen van liquide middelen, het lang beleggen in illiquide middelen, met de inzet van een minimum aan eigen geld, maar dat is een gevaarlijke activiteit. Zoals we zien, kunnen zowel liquiditeit als solventie snel verdwijnen. Vandaar die strenge internationale regels voor banken. Nu stort het internationale systeem buiten de banken ineen. Nu zijn de hedgefondsen en private equity aan de beurt. Die hebben weinig eigen kapitaal, ze zijn highly leveraged. Private equity bevat enorme hoeveelheden leveraged buyouts, LBO's, die bijna zonder eigen kapitaal zijn gerealiseerd. Moeten wij in deze historische situatie dan echt met deze zwakke hervormingsvoorstellen op dit gebied komen? Ik vind van niet.
Karsten Friedrich Hoppenstedt
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, we hebben van de deskundigen die het verslag hebben opgesteld alles al gehoord - mijnheer Rasmussen, mijnheer Lehne en mijnheer Lauk, hartelijk dank! U hebt voortreffelijk werk verricht dat ook in de Commissie economische en monetaire zaken op grote steun kon rekenen.
Mijnheer de commissaris, in de afgelopen drie jaar hebben we voortdurend gezegd dat we regels moeten opstellen, dat we vragen moeten stellen zoals: hoe kunnen we voor meer transparantie zorgen bij de hedgefondsen, wie adviseert de ratingbureaus, enzovoort. U komt uit Ierland en weet daarom alles van paardenraces. Als de hindernissen hoog zijn, kan het gebeuren dat de paarden terugschrikken. Met het terugschrikken voor hindernissen is het nu echter afgelopen! We moeten nu - dat hebt u immers beloofd - regels opstellen en voorstellen doen. We moeten laten zien dat we lering hebben getrokken uit al deze crises en nieuwe wegen inslaan. Dat hebt u voorgesteld. Ik hoop dat we in oktober de voorstellen daartoe van u zullen ontvangen.
Een paar dagen geleden was ik op een groot congres in de buurt van Rome. De banken waren daar natuurlijk het gesprek van de dag. Donderdag stond er in de krant: Morgan Stanley biedt hoop. Op vrijdag meldden de kranten echter: Morgan Stanley zoekt dekking. Hoe kan dat, binnen een dag? Hier ontbreekt het aan transparantie en is sprake van andere tekortkomingen. Als na Bear Stearns, Lehman Brothers en Merril Lynch nu ook deze investeringsbank in de chaos van de financiële markten ten onder gaat, moet er hoognodig worden ingegrepen om uitkomst te bieden.
Kort geleden was ik in China. De Chinezen zeiden: ons grote voorbeeld Amerika heeft gefaald. Daarom moeten wij gezamenlijk - Europa, China en andere - nieuwe wegen inslaan. Ik hoop dat we samen de kracht hebben om die nieuwe wegen te bewandelen en dat niet alleen de winnaars, maar ook de verliezers weer aan boord worden genomen.
Pervenche Berès
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik weet dat de commissaris graag op paarden wedt, dus zou ik een sportieve metafoor willen gebruiken door te zeggen dat hij vandaag niet bepaald de favoriet is. Het lijkt me daarentegen een uitstekende zaak om op Poul Nyrup Rasmussen te wedden, en ik nodig u dan ook uit om van paard te ruilen, mijnheer de commissaris. Wat de heer Rasmussen zojuist heeft ontvouwd en ons heeft voorgesteld, is precies wat de Europese Unie nodig heeft. Het is niet alleen goed voor de Europese Unie, maar ook voor de rest van de wereld - en de trans-Atlantische betrekkingen die u zo na aan het hart liggen, zouden versterkt worden door een Europees initiatief op basis van de voorstellen van de heer Rasmussen.
Mijnheer de commissaris, het lijkt erop dat u naar het verkeerde debat bent gekomen. U hebt ons een overzicht gegeven van hoe de crisis vorig jaar begon, maar de kwesties waarover wij hier debatteren, zijn kwesties die onze aandacht al hadden getrokken lang voordat de crisis afgelopen augustus aan de oppervlakte kwam, want toen had de rotting al duidelijk ingezet en was de financiële wereld rijp om in te storten. Wij zijn geen ouderwetse zeurpieten die erop uit zijn om hedgefondsen of beleggingsfondsen te veroordelen of te verbieden. Wij zien alleen in dat wanneer bepaalde financiële vehikels of instrumenten zulke strategische functies vervullen op de internationale financiële markten en zo'n sleutelpositie hebben verworven, zij onderworpen moeten worden aan het algemene principe van regulering. En trouwens, de actoren in kwestie zeggen het ons zelf. Ze zeggen: "Oké, wij kunnen instemmen met regulering; we willen alleen niet gestigmatiseerd worden en we willen geen speciaal reguleringssysteem.”
Wel, dat is niet onredelijk! Wij willen dat ze geregistreerd worden, wij willen dat er toezicht op ze wordt uitgeoefend, wij willen dat ze volgens de gangbare principes worden betaald, en wij willen dat ze onderworpen worden aan de transparantieregels en de regels inzake kapitaaltoereikendheid. Dat is de realiteit. Deze structuren nemen tegenwoordig zo'n belangrijke plaats in op de financiële markten, dat ze zich niet langer aan de algemene regels mogen onttrekken. En toch is dit het punt waarop u, mijnheer de commissaris - voormalig minister van Financiën van Ierland - weigert toe te geven. Dat is de realiteit! U zegt tegen ons dat hedgefondsen en private equity niet de oorzaak van de huidige beroering zijn, maar dat de schuld bij de gereguleerde sector ligt. Ik voel mij niet geroepen om hier een lesje economie te geven, maar wij weten heel goed dat de banken vonden dat ze dergelijke risico's konden nemen, juist omdat ze de hedgefondsen en private equity aan hun zijde wisten, die financiële producten bewerkten waardoor de neergang in de bankensector in een versnelling raakte.
Wat het verslag van de heer Rasmussen betreft, zou ik u willen verzoeken hier punt voor punt concreet op te reageren, want het bevat een aantal wetgevingsvoorstellen die ervoor kunnen zorgen dat de balans aan het eind van deze zittingsperiode gunstiger uitpakt voor deze Commissie. Ik heb geluisterd naar uw betoog, en u zei dat er grote kansen lagen om de transparantie te verbeteren. Op dit punt zijn wij het met u eens en wij verwachten dat de Commissie deze kansen benut. De sleutel om het vertrouwen onder de gewone mensen en onder de actoren op de financiële markten te herstellen, is transparantie. Het is duidelijk dat er momenteel op het gebied van hedgefondsen en beleggingsfondsen geen sprake is van transparantie. En dat is nu juist wat wij nodig hebben.
Het spreekt voor zich dat ik veel van de voorstellen uit het verslag van Poul Nyrup Rasmussen steun, maar ik zou nog een stapje verder willen gaan. Als wij het probleem werkelijk in de kern willen aanpakken, zullen wij het concept dat u de "democratie van de aandeelhouders” noemde, nader moeten onderzoeken. Wat houdt democratie van de aandeelhouders in, als het - binnen een bestek van een paar minuten of een paar dagen - mogelijk is om de banen van zo veel mensen in gevaar te brengen? Dit is echt een probleem waarmee u zich bezig dient te houden en waarover wij effectieve voorstellen verwachten. Effectenlening en -uitlening is gevaarlijk voor de werkgelegenheid in Europa, en druist in tegen de strategie van Lissabon.
Mijn laatste punt, ten slotte, is een punt dat ook door voorgaande sprekers aan de orde is gesteld, namelijk het probleem dat gevormd wordt door de offshore centra. Mijnheer de commissaris, u bent een groot voorstander van de trans-Atlantische alliantie. Laat mij u dan zeggen dat er aan de andere kant van de Atlantische Oceaan eveneens democraten zijn die zich, net als wij, sterk willen maken om de belastingparadijzen daadwerkelijk te bestrijden. Wat heeft het voor zin om heroïsche gevechten te leveren in Afghanistan of in Irak, als het kwaad op de financiële markten niet wordt aangepakt? En offshore centra zijn inderdaad een bron van het kwaad voor de financiële sector. Ook op dit punt zien wij uit naar uw voorstellen, mijnheer de commissaris.
Andrzej Wielowieyski
(EN) Mevrouw de Voorzitter, met een dergelijk falen van de financiële markten hebben we nooit eerder te maken gehad. De voornaamste oorzaak was de enorme toename van de omzet en de ontwikkeling van een nieuw systeem van winstbejag buiten het bestaande banksysteem om, zonder transparantie, doeltreffende evaluatie of toezicht. Nieuwe beleggingen en instrumenten leverden hoge winsten op maar leidden ook tot een toenemend gevaar, zelfs voor het IMF.
Het voorstel inzake transparantie en toezicht - met name van overmatige schulden - van de heer Rasmussen en zijn commissie is goed en onmisbaar, maar we moeten ook erkennen dat het advies van de Commissie juridische zaken om de marktdeelnemers volledig zelf te laten bepalen welke risico's ze bereid zijn te lopen, zeer gevaarlijk is. De commissie heeft over het hoofd gezien dat de gemiddelde effectenbank vorig jaar een hefboomverhouding van 27 op 1 had, zonder enige regelgeving of toezicht. Bovendien hielden ze de regelgeving met betrekking tot henzelf geheel in eigen hand, en zelfs de grote geldverstrekkers hadden geen oog voor het risico dat ze namen.
Deze nalatigheid zal uitzonderlijk hoge kosten met zich meebrengen. De kosten voor Amerikanen zijn bijvoorbeeld verschrikkelijk hoog; ze bedragen ongeveer duizend miljard dollar. Er zal nog een bijkomend effect optreden: de spelers op financiële markten leren wellicht niet voorzichtiger te zijn, omdat ze ervan uitgaan dat ze op de hulp van de belastingbetaler kunnen rekenen. We hebben dus de keuze tussen het beschermen van de zo goed als volledige keuzevrijheid voor financiële spelers bij het nemen van risico's, en het opleggen van duidelijke verplichtingen en beperkingen die ons op doeltreffende wijze beschermen tegen buitensporige schokken en die een stabiliserend effect op de financiële markten hebben.
Het standpunt van de commissaris biedt enige hoop voor de toekomst, maar ik vrees dat de Commissie voor bijzonder zware taken gesteld staat die veel meer moed vergen bij het zoeken naar nieuwe methoden en nieuwe maatregelen.
Othmar Karas
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, evenals het sociaal pakket met de negentien initiatieven waarover we de vorige keer hebben gedebatteerd, of de besluiten over Georgië in de Raad en het Parlement, bewijzen ook de twee verslagen - het verslag-Rasmussen en het verslag-Lehne - waartoe we in staat zijn wanneer we ondanks verschillen in opvatting één lijn trekken.
Ik zeg dat omdat ik blij ben dat de socialistische verkiezingsmachine, het oppervlakkige populisme en de wederzijdse beschuldigingen morgen hopelijk plaats zullen maken voor de zaak zelf, voor democratisch parlementarisme, verantwoordelijkheid voor het nemen van noodzakelijke beslissingen en een open en eerlijke confrontatie met de realiteit. Ik zeg het ook omdat de voorzitter van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, de heer Schulz, in de plenaire debatten herhaaldelijk heeft geprobeerd om juist bij deze kwesties een wig te drijven tussen de fracties. Het denken in termen van goed of slecht, links of rechts en overheid of markt beantwoordt niet aan de realiteit waarin mensen leven, maar komt voort uit de ouderwetse verkiezingsretoriek van de klassenstrijd, waarvan ik hoopte dat we die in de EU achter ons hadden. Het debat van vandaag heeft dat gelukkig ook bewezen.
Het verstand heeft gezegevierd, waardoor we een realistische stap voorwaarts kunnen zetten en kunnen reageren op de financiële turbulenties en de vragen van mensen kunnen beantwoorden. We hebben te maken met een aanhoudende financiële crisis. Daarom is actie geboden. We mogen niet overgaan tot de orde van de dag. We hebben een sterkere Europese Unie nodig, meer transparantie, meer controle, meer reglementering op Europees en mondiaal niveau. We hebben op risico gebaseerd eigen vermogen nodig. We moeten ervoor zorgen dat we doen waarvoor we ons in deze verslagen uitspreken. We moeten ervoor zorgen dat alle betrokkenen meewerken aan wat we in beide verslagen vragen.
Udo Bullmann
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Karas, als ik Morgan Stanley de afgelopen dagen goed begrepen heb, zijn ze minder bang voor de wurggreep van de heer Schulz dan voor de hedgefondsen.
Mijnheer de commissaris, als één ding mij uit de discussie van de afgelopen dagen duidelijk is geworden, dan is het wel dat de Amerikanen, die veel fouten hebben gemaakt bij de aanpak van de hypotheekcrisis en de financiële crisis, het erover eens zijn dat we niet meer mogen toestaan dat een paar gokkers het hele financiële systeem uitschakelen door misbruik te maken van de lacunes in het systeem en het gebrek aan regulering. Hoelang moeten we eigenlijk nog wachten voordat niet alleen noodlijdende instellingen, maar ook gezonde instellingen aan de beurt zijn, terwijl hedgefondsen en andere fondsen op hun ondergang wedden om ze vervolgens tegen spotprijzen te kunnen opkopen.
Die speelruimte moet worden opgeheven en daarom vraag ik me af of wat u hier uiteengezet hebt, wel voldoende is. Het is niet het moment om alleen maar weer nieuwe studies te laten uitvoeren, het is niet het moment voor nog meer participerende observaties. Dit is het moment om actie te ondernemen!
Ik heb de afgelopen week een bezoek gebracht aan een bedrijf in mijn kiesdistrict, een gezond bedrijf, een bedrijf dat nieuwe materialen maakt die we nodig hebben: de vacuümsmeltoven in Hanau, in de buurt van Frankfurt. Het was lange tijd een gezond bedrijf totdat het werd overgenomen door een Amerikaanse investeerder. De schulden van de overname drukken op het personeel en op het bedrijf. Intussen probeerde het bedrijf de cao op te zeggen, maar het werd door een harde staking gedwongen om de cao te handhaven. Willen we dat dit overal in Europa gebeurt? Vinden we dat de kracht van de Europese economie gebaseerd moet zijn op dit soort conflicten of worden we weer verstandig en vullen we de lacunes in de regelgeving op met Europese wetgeving?
Dat is wat er op de agenda staat. Mijnheer de commissaris, ik heb in de afgelopen negen jaar in het Parlement nog geen debat over economisch beleid meegemaakt waarin zo eensgezind wordt aangedrongen op maatregelen.
Zuzana Roithová
(CS) Dames en heren, zes jaar geleden zijn we begonnen met de algemene harmonisering van de boekhoudkundige regels en de mededinging in de Europese banksector. Nergens ter wereld is de grensoverschrijdende financiële integratie zo verstrekkend als hier. Financiële waarnemers wijzen er echter al langere tijd op dat de Europese Unie absoluut ontoereikend toegerust is om doeltreffend op te treden ingeval van grensoverschrijdende crises die samenhangen met de almaar toenemende wederzijdse afhankelijkheid van de Europese banken en hun verbondenheid met de wereldwijde financiële markten. De Europese Centrale Bank is er tot nog toe in geslaagd om te zorgen voor financiële stabiliteit in de eurozone, maar doordat het nationale toezicht zo enorm versplinterd is, kan de aanstaande grensoverschrijdende bankcrisis niet doeltreffend worden aangepakt. Er is dus centraal toezicht nodig. Echter, in plaats van met een almachtige financiële toezichthouder op de proppen te komen, kunnen we beter zorgvuldig afbakenen aan welke specifieke voorwaarden ingrepen van een pan-Europese toezichthouder voldoen moeten. Het huidige staatsingrijpen bij investeringsbanken, zoals bij AIG, doet vrezen dat er een precedent ontstaat die banken in de toekomst zal aanzetten tot onverantwoord gedrag.
Daarom ben ik de stellige mening toegedaan dat de toezichthoudende mechanismen die we tot stand brengen de managers van investerings- en hedgefondsen ervoor moeten behoeden dat ze de operationele risico's en systeemrisico's verkeerd inschatten. Zo dienen hedgefondsen en private-equityfondsen langlopende investeringen niet langer meer te mogen financieren met kortlopende leningen en dienen ze niet langer meer zonder een op het risicoprofiel van hun activiteiten gebaseerd minimaal basiskapitaal te mogen opereren. De manier waarop in de VS, maar ook in Groot-Brittannië en Spanje, hypotheken gefinancierd werden, wijst erop dat de Europese financiële markten fundamenteel bij zichzelf te rade zullen moeten gaan, iets waarvoor het naar ik vrees echter al een minuut over twaalf is. Zelfs wanneer de Europese Commissie morgen met concrete bindende wetgeving komt, zal de uitvoering ervan al niet meer rustig en weloverwogen plaats kunnen vinden, maar zal dat gebeuren in een turbulente en misschien zelfs wel hysterische sfeer. En dan is het nog maar de vraag of de Raad er überhaupt wel aan zou willen.
Kristian Vigenin
(EN) Mevrouw de Voorzitter, laat me eerst zeggen dat het heel uitzonderlijk is dat een Europese instelling handelt voordat een probleem zich voordoet in plaats van erna. En we hebben het over een enorm probleem waarvan de werkelijke gevolgen de komende maanden pas duidelijk zullen worden.
Dankzij de inspanningen van de rapporteur, Paul Rasmussen, is de regelgeving inzake hedgefondsen en private equity vanuit de marge verschoven naar het middelpunt van de aandacht van de financiële deskundigen en beleidsmakers. Het was de Europese Sociaal-democratische Partij die de noodzaak van betere regelgeving inzake de activiteiten van hedgefondsen en private equity aan de orde stelde. We deden dat omdat al het Europese beleid afhankelijk is van langetermijninvesteringen, wat vraagt om langetermijnfinanciering. We deden het omdat het ons voornaamste doel moet zijn duurzame groei en werkgelegenheid te garanderen, voorspelbaarheid en langetermijnplanning mogelijk te maken voor gezinnen en bedrijven.
Ik dring er bij alle Parlementsleden op aan het verslag, dat is goedgekeurd door een grote meerderheid van de Commissie economische en monetaire zaken, te steunen. Dit is een grote stap voor het Parlement, aangezien we de Commissie gaan vragen om een aantal wetgevingsmaatregelen, gericht op het vergroten van de transparantie en de financiële stabiliteit.
Dit is geen eenvoudig debat. Het is waar dat dit verslag een veel kleinere draagwijdte heeft dan we aanvankelijk beoogden. Tegelijkertijd staan we op het punt meer te bereiken dan een paar maanden geleden mogelijk leek. De recente ontwikkelingen op de financiële markten bewijzen ons gelijk.
Commissaris, we zullen het u niet verwijten als u besluit preventief te handelen en in uw wetgevingvoorstellen verder gaat dan het Europees Parlement van u verwacht. Het is nu niet het juiste moment voor wedijver op het gebied van regelgeving - aangezien overdadige regelgeving niet beter is dan gebrek aan regelgeving - maar het wordt hoog tijd om te handelen en dat weet u.
Tadeusz Zwiefka
(PL) Mevrouw de Voorzitter, niet alleen de gebeurtenissen van de afgelopen maanden en zelfs weken, maar ook de inspanningen die door een aantal landen en regio's zijn geleverd, bevestigen het toenemende belang van transparantie, zowel voor afzonderlijke bedrijven als voor de ontwikkeling van de economieën van bepaalde landen.
Het globale karakter van deze sector staat de rechtstreekse regulering van de activiteiten van hedgefondsen in de weg. Een andere belemmering betreft de mogelijkheid voor fondsen om hun zetel naar een ander land te verplaatsen en zo de geldende nationale regelgeving te omzeilen. Dit is de voornaamste reden waarom alle internationale instellingen die met hedgefondsen te maken hebben, proberen de activiteiten van de fondsen te beïnvloeden via hun relaties met entiteiten die wel aan regelgeving onderworpen zijn, vooral banken.
De problemen van transparantie in de Europese Unie houden in de eerste plaats verband met de convergentie en harmonisatie van de wetgeving van de lidstaten. De probleemgebieden met betrekking tot transparantieaspecten kunnen als volgt worden samengevat: het vaststellen van uniforme normen voor de informatie die wordt verstrekt door ondernemingen die hun aandelen op de beurs verhandelen; het vennootschapsrecht en corporate governance aangaande de kwestie van de collectieve verantwoordelijkheid van instellingen voor de informatie die in de financiële verslagen van ondernemingen wordt opgenomen; het versterken van de rol van de onafhankelijke leden in raden, het invoeren van normen voor de oprichting van commissies binnen raden; het bekendmaken van informatie over de vergoeding van leden van raden en van raden van bestuur; en het garanderen van een betere bescherming voor investeerders.
De invoering van uniforme regelingen en het scheppen van betere voorwaarden voor de activiteiten en de verspreiding van hedgefondsen in de Europese Unie zouden een positieve impact kunnen hebben op hun ontwikkeling in Europa. De invoering door afzonderlijke landen van eigen, op zich staande regelingen in verband met deze fondsen is daarentegen niet bevorderlijk voor de totstandbrenging van een eengemaakte interne Europese markt. De vaststelling van gemeenschappelijke en transparante beginselen zou de verspreiding van deze fondsen aanzienlijk vergemakkelijken.
Volgens de Europese Commissie, die het verzoek heeft ontvangen om de kaderbeginselen in verband met niet-geharmoniseerde producten als hedgefondsen te herzien met het oog op de vorming van een pan-Europese markt, zijn er geen duidelijke argumenten die voor het opstellen van een EU-regeling inzake hedgefondsen pleiten. De Commissie heeft het volkomen bij het verkeerde eind! Ik sluit me aan bij de rapporteur, die de Commissie oproept om met een wetgevingsvoorstel te komen aangaande de transparantie van hedgefondsen en private equity.
Andrzej Jan Szejna
(EN) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik Poul Nyrup Rasmussen met zijn verslag op basis van een zeer grondige analyse en zijn gedegen kennis van de financiële markten.
Beide soorten alternatieve financiële instrumenten die ter tafel liggen, hebben in een groeiend aandeel in de activa op de wereldmarkt en dragen bij aan het scheppen van werkgelegenheid.
In het licht van de financiële crisis die we de laatste tijd met grote bezorgdheid gadeslaan en zonder succes proberen te bestrijden, is het belangrijkste wat we kunnen doen de financiële stabiliteit garanderen.
Volgens mij kunnen we de financiële stabiliteit en ook de eerlijke concurrentie tussen de marktdeelnemers op de meest doeltreffende manier vergroten door het toezicht op de juiste niveaus te verbeteren en de transparantie te vergroten zonder het model op basis van innovatieve marktstrategieën te schaden.
Sommige normen op het gebied van de financiële markten die direct en indirect op hedgefondsen en private equity van toepassing zijn, overstijgen het nationale en Europese niveau. Toch moeten we streven naar een samenhangende, niet-discriminatoire en consistente tenuitvoerlegging en toepassing van die juridische regelingen. Om deze reden ben ik het volledig eens met de aanbevelingen van het Europees Parlement, bedoeld voor de Commissie, gericht op meer actie en passende wetgevingsvoorstellen.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Ik wil rapporteur Rasmussen gelukwensen en ik ben van mening dat de aanbevelingen in de bijlage van zijn verslag bijzonder belangrijk zijn. De hedgefondsen en private-equityfondsen zorgen voor het kapitaal dat nodig is om te voldoen aan de vraag naar financiering van langetermijninvesteringen en van innovatieve, vaak zeer riskante projecten. Hun werkwijze is echter minder gereglementeerd dan het bancaire systeem. Voor de stabiliteit van de financiële markten is passende transparantie nodig, en er dienen speciale maatregelen te worden genomen om een buitensporige schuldenlast te voorkomen.
In de laatste tien jaar hebben de pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen een derde deel van de door private-equityfondsen verzamelde bedragen geleverd. Ik ben van mening dat met name ten aanzien van de pensioenfondsen meer transparantie nodig is, zodat deze de risicograad van de verschillende investeringen met nauwkeurigheid kunnen beoordelen. Ik attendeer op het feit dat hedgefondsen en private-equityfondsen gebaseerd zijn op een strategie van groei op een kortere termijn dan de duur van de investeringen waar Europa behoefte aan heeft.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Mevrouw de Voorzitter, de financiële crisis heeft aangetoond dat de verschillende financiële actoren onderling met elkaar verbonden zijn. Hun gedrag heeft de financiële markten aangetast, maar ook de reële economie: de groei en de werkgelegenheid.
Open, concurrerende en betrouwbare markten ontstaan niet vanzelf: dat laat het Europese voorbeeld zien. De kwetsbaarheid van de financiële markten vereist bovendien dat er politieke actie op Europees en internationaal niveau wordt ondernomen.
Het moet duidelijk zijn dat innovatie niet betekent dat de oude praktijk van het privatiseren van de winsten en het socialiseren van de verliezen kan worden geïmiteerd en dat diversificatie niet betekent dat de kosten van de besluiten die door maar weinigen worden genomen op de hele samenleving worden afgeschoven.
De Europese Unie mag niet met de armen over elkaar blijven toekijken hoe deze crisis zich ontwikkelt. De rapporteur, de heer Rasmussen, heeft het initiatief genomen en de visie gehad om voor te stellen dat hedgefondsen en private equity, waarvan de activa 4,5 procent van het mondiale bruto product vertegenwoordigen, zich niet aan hun verantwoordelijkheid tegenover de samenleving mogen onttrekken en moeten worden onderworpen aan regelgeving en intelligent toezicht. Ik feliciteer hem daarmee en ik steun hem, en datzelfde geldt voor rapporteur Lehne en zijn verslag over transparantie.
Costas Botopoulos
(EL) Mevrouw de Voorzitter, bij dit grote, en helaas actuele vraagstuk wil ik slechts één vraag behandelen: is er een rechts en een links antwoord op dit vraagstuk? Is er een rechtse en een linkse uitweg uit deze crisis? Velen zouden zeggen - en sommigen hebben dat vandaag ook gezegd - dat het antwoord 'nee' is, dat wij het over dergelijke technische en financiële vraagstukken allemaal met elkaar eens moeten zijn.
Meestal zitten degenen die dit zeggen rechts, maar afgezien daarvan wil ik zeggen dat de scheidslijnen hier glashelder zijn, zoals ook heel duidelijk blijkt uit de verslagen. Wat is de linkse invalshoek? De linkse invalshoek is dat de markt niet alles op eigen houtje kan regelen en behoefte heeft aan overheidsregulering. Regulering betekent eventueel ook dat er verboden moeten komen. Waarom denken wij niet terug aan hetgeen enige tijd geleden in het verslag-Katiforis stond, namelijk dat de agentschappen voor de beoordeling van de kredietwaardigheid zich alleen mogen bezighouden met beoordelingen, en dat zij alle andere activiteiten die zij verrichten, moeten staken, dat transparantie belangrijk is niet voor de markten maar voor de burgers. Hierbij mogen wij ook niet uit het oog verliezen dat op de pensioenfondsen speciaal toezicht moet worden verricht.
Dan tot slot nog dit: het is van cruciaal belang dat de overheid niet optreedt als het kalf al verdronken is, zoals nu in Amerika gebeurt en waarvoor het Amerikaanse volk betaalt, maar op het juiste tijdstip, om de crisis te voorkomen.
Manuel António dos Santos
(PT) Mevrouw de Voorzitter, ik ben het volledig eens met hetgeen hier is gezegd over het juiste moment waarop dit uitstekende verslag van Poul Rasmussen is gepresenteerd. Het verslag zou nog opportuner geweest zijn, als het politiek gezien mogelijk was geweest het zes jaar geleden te presenteren en ik denk dat Poul deze zienswijze deelt. Zes jaar gelden heeft een aantal van ons geprobeerd regelgeving voor hedgefondsen in het Europees Parlement aan de orde te stellen. De meerderheid, bestaande uit de Liberalen en de Europese Volkspartij, heeft toen systematisch belet dat de Sociaal-democratische Fractie de kwestie inbracht bij de verschillende debatten.
Vandaag beleven we een crisis die, zoals commissaris Almunia zei, structureel is. We weten niet waar deze crisis zal eindigen en we mogen onze ogen er niet voor sluiten. Het standpunt dat commissaris McCreevy hier heeft ingenomen, kunnen we niet aanvaarden. Wij moeten een proactieve houding aannemen en breken met het systeem van financieel bestuur dat de Europese en wereldeconomie de afgelopen tijd heeft geregeerd. Ik meen dat de Commissie bereid is die houding aan te nemen, gezien de woorden die commissaris Almunia hier heeft gesproken. Dat stelt Poul in zijn verslag voor en de Commissie heeft de plicht - ik herhaal: heeft de plicht - deze voorstellen aandachtig te bestuderen en op de voet te volgen.
Mia De Vits
Voorzitter, mijnheer de commissaris, de mensen zijn ongerust over wat er met hun spaargeld gebeurt, maar het lijkt u weinig te deren. Werknemers werden aangespoord om buitenwettelijke pensioenen te nemen, het was zogezegd veiliger en efficiënter dan de overheidspensioenen. Wel, hun geld steekt vandaag in de pensioenfondsen, maar zij zijn vandaag van niets meer zeker.
Wat er nu gebeurt is een streep door de rekening van diegenen die geloven in het ongebreidelde vrije marktmechanisme. En u bent zo een vrije markt-believer. Waar de zaken kunnen worden voorzien, moeten wij niet te veel regelen, zei u vorig jaar in dit parlement, en vandaag zegt u nog altijd hetzelfde. Wel, het is nooit te laat om van idee te veranderen. Want wat moet er volgens u nog meer gebeuren om preventief op te treden? Jarenlang zullen de gevolgen zichtbaar zijn van het niet tijdig optreden. Voorkomen is beter dan genezen.
John Purvis
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat de commissaris het ermee eens is dat blanco verkoop het nieuwe spook is. Ik zou de commissaris willen vragen een onderzoek in te stellen waarin het vóórkomen van blanco verkoop in het geval van HBOS wordt afgezet tegen de verkoop door long-only-beleggers - pensioenfondsen, verzekeringsmaatschappijen, particuliere beleggers en hun fondsbeheerders - en het klakkeloos opnemen van tegoeden door bange bankcliënten en andere banken. Ik stel voor dat we eerst de feiten op een rij zetten voordat we een overhaaste en mogelijk opnieuw onjuiste conclusie trekken.
Aan het verslag van de heer Rasmussen heeft onze Fractie toevallig een grote bijdrage geleverd. In zijn toespraak voerde de heer Rasmussen HBOS en Northern Rock aan als redenen waarom meer regulering noodzakelijk is, maar HBOS en Northern Rock waren banken, geen hedgefondsen of private equity, en vielen volledig onder het strenge bestaande regelgevingssysteem voor banken, waaronder wettelijke kapitaalvereisten. Is het niet ironisch dat de crisis is ontstaan en zich kon verspreiden in wat naar verluidt het sterkst gereguleerde deel van de financiële sector is? Wacht u voor Sarbanes-Oxley!
Victor Boştinaru
(RO) Soms zijn wij, vooral politici, verstrikt in dogmatisme, met catastrofale gevolgen. Een paart jaar geleden zouden de aanhangers van het liberalisme, met name van het neoliberalisme, de recente gebeurtenissen in Washington voor onmogelijk hebben gehouden, en ook totaal afkeurenswaardig vanuit het oogpunt van hun doctrine, en toch is het gebeurd. In de huidige context van globalisering zijn de gevolgen snel merkbaar, en ze treffen ieder land en iedere economie. Het verslag-Rasmussen stelt dat wij, de Europese Unie, in actie moeten komen, en ik ben ervan overtuigd dat het Europees Parlement door middel van zijn stemming de Europese Commissie zal oproepen om het hoofd te bieden aan deze uitdaging, die niet het leven van slechts enkelen beïnvloedt, maar dat van de bevolking van de hele Europese Unie - en ik ben er ook van overtuigd dat de Commissie dat zal doen.
Margarita Starkevičiūt
(EN) Mevrouw de Voorzitter, enige tijd geleden hebben we een verhit debat gevoerd over investeringsbanken. De investeringsbanken zijn nu van het toneel verdwenen en we hebben een goed gevoel over de huidige regels voor de banksector. Hetzelfde geldt voor de hedgefondsen. Hedgefondsen zijn in het huidige klimaat niet houdbaar meer en ik denk dat we voor alle beleggingsfondsen gewoon dezelfde regels moeten toepassen in plaats van specifieke regels voor hedgefondsen. Met deze regels, mijnheer Rasmussen, hinderen we de herstructurering van de financiële sector en zullen de verliezen zich opstapelen. Dat betekent dat u uiteindelijk niet in staat zult zijn bescherming te bieden aan de gewone mensen die u wilt beschermen.
Charlie McCreevy
Mevrouw de Voorzitter, een van de laatste sprekers heeft ter ondersteuning van zijn betoog aangevoerd - al ben ik er zeker van dat het niet zijn bedoeling is geweest dat ik zijn argument tegen hem gebruik - dat mensen zich niet moeten laten verblinden door hun eigen dogmatisme.
De moeilijkheid in dit debat is het vinden van een evenwichtige oplossing voor de problemen die we nu hebben. Over het algemeen wordt in het verslag, dat in belangrijke mate is gewijzigd ten opzichte van de oorspronkelijke ideeën van de heer Rasmussen, naar mijn mening een echte poging gedaan om een evenwichtige oplossing voor dit hele gebied te vinden. Maar veel deelnemers aan het debat hier in dit Huis willen een onevenwichtige oplossing, en dat weerspiegelt niet wat er in het verslag stond.
Enkele sprekers - met name sprekers met één bepaalde visie - zien de huidige financiële beroering en de problemen die er zonder twijfel zijn, als de grote kans om alles kapot te reguleren, en het grote gevaar, zowel op nationaal niveau als - en vooral - op Europees niveau, is dat deze kwestie op zeer onevenwichtige wijze zal worden aangepakt. Ik denk dat de heer Purvis het bij het rechte eind had toen hij zei dat de opperste ironie van deze financiële crisis is dat het juist de meest gereguleerde sector is, namelijk het bankwezen, die zichzelf en ons in grote problemen heeft gebracht, en dat het absoluut niet de activiteiten van private-equityfondsen of hedgefondsen zijn die geweest die deze problemen hebben veroorzaakt. Veel van deze fondsen hebben zelfs aanzienlijke verliezen geleden als gevolg van de ontwikkelingen die op andere gebieden hebben plaatsgevonden.
De opmerking van de heer Purvis dat we moeten kijken in hoeverre het "short” gaan heeft bijgedragen aan het ter ziele gaan van enkele van deze instellingen, tegenover wat het van de hand doen van langetermijnbeleggingen door langetermijnbeleggers hieraan heeft bijgedragen, zal ik zeker ter harte nemen. Ik vermoed dat de heer Purvis het antwoord bijna even goed weet als ik, en dat is dat het van de twee door hem genoemde categorieën niet de "short sellers” zijn die het probleem op dit gebied vormen, maar de langetermijnbeleggers, die terecht langetermijnposities hebben afgebouwd omdat ze vonden dat bepaalde instellingen geen gezonde fundamenten meer hadden.
Dat moge zo zijn, maar ik denk dat de verslagen-Rasmussen en -Lehne, zoals ze voor ons liggen, de neerslag zijn van serieuze pogingen om op een evenwichtige manier naar al deze punten te kijken. En daartoe ben ik bereid. Nu al een aantal maanden - bijna een jaar inmiddels - heb ik te kennen gegeven dat ik iets ga doen op het gebied van de kredietbeoordelingsbureaus. Al in november/december vorig jaar ben ik daarmee begonnen door het Comité van Europese effectenregelgevers (CEER) schriftelijk een aantal vragen te stellen, waarna ik uiteindelijk dit jaar verslagen van hen heb ontvangen. Datzelfde geldt voor de Europese deskundigengroep voor effectenmarkten (EDEM) en andere organen. En nu ik dat allemaal heb ontvangen, zal ik het Parlement en de Raad binnen enkele maanden een voorstel doen toekomen. De kredietbeoordelingsbureaus worden in deze zin ook genoemd in het verslag-Rasmussen.
Ik ben ook al meer dan een jaar bezig om te proberen iets van orde te scheppen in het idee van colleges van toezichthouders of betere regelgeving voor grensoverschrijdende financiële instellingen.
Iedereen die dit debat heeft gevolgd is zich er zeer van bewust dat er geen universele overeenstemming tussen de lidstaten bestaat, of iets dat daar zelfs maar bij in de buurt komt. Het voorstel dat op dit moment in behandeling is bij de Commissie economische en monetaire zaken, onder het rapporteurschap van Peter Skinner, namelijk de Solvency II-richtlijn, en de ideeën die ik daarin naar voren heb gebracht over grensoverschrijdend toezicht op verzekeringsmaatschappijen, en ook de grote vooruitgang op het gebied van toezicht die dat met zich meebrengt, zijn op verzet van een groot aantal lidstaten gestuit, evenals op verzet van een groot aantal leden van dit Parlement die de opvattingen van de toezichthouders in hun eigen lidstaat vertolken. En hoewel er in dit Huis over het algemeen wordt gevraagd om beter grensoverschrijdend toezicht, krabbelen veel afgevaardigden terug als puntje bij paaltje komt en de vraag aan de orde is wat ik moet doen om een meer samenhangend grensoverschrijdend toezicht te krijgen: dan vertegenwoordigen ze vaak ineens weer hun nationale standpunten.
Dus laten we in dit debat en in al deze debatten eerlijk zijn.
Op het gebied van de Richtlijn Kapitaalvereisten, zoals iedereen zal weten die dit volgt in de Commissie economische en monetaire zaken, hebben we bij het tot stand brengen van de richtlijn gezegd dat we enkele punten die in deze richtlijn niet geregeld waren in het najaar van 2008 zouden opnemen in een gewijzigde Richtlijn Kapitaalvereisten. Dat is ruim een jaar geleden, achttien maanden zelfs.
Vervolgens hebben we daar andere gebieden bijgevoegd, zoals het grensoverschrijdend toezicht op financiële groepen, waarover we enkele maanden geleden eindelijk iets van conclusies hebben ontvangen van de Raad Ecofin, en heb ik aangegeven wat ik van plan was te doen met betrekking tot het verstrekken-verpakken-verkopen-("originate-to-distribute”)-model. Dat komt sterk in de buurt bij wat ik een paar maanden geleden heb gezegd over wat ik wil doen, en ik heb daarvoor enkele voorstellen gedaan; ook in het verslag van de heer Rasmussen worden hierover enkele opmerkingen gemaakt die min of meer overeenkomen met de ideeën die ikzelf op dit gebied heb. Maar ik kan u dit vertellen voordat dit voor behandeling aan de betrokken commissie wordt gezonden: veel leden van het Parlement - als we kunnen afgaan op het verleden - zullen het strandpunt van hun eigen lidstaat verwoorden, en dat sluit bepaald niet aan op wat ik daar naar voren heb gebracht.
Dus de praktijk zal het moeten uitwijzen. Het heeft geen zin om het verslag van de heer Rasmussen op dit punt te steunen als de leden van het Parlement vervolgens, wanneer het Parlement specifieke vragen krijgt voorgelegd in de vorm van een voorstel - dat ik in de komende maanden ook zal indienen, zoals ik een aantal maanden geleden al heb aangekondigd - de eigen nationale standpunten uit gaan dragen, die weer de opvattingen van hun eigen banken en hun eigen regeringen weerspiegelen. Dan is dat niet noodzakelijkerwijs een heel goed idee.
Ik pleit opnieuw voor een rationele aanpak, en op zijn minst voor enige samenhang. Ik heb groot respect voor de opvattingen van de mensen die hier consistent in zijn en zeggen: "Ik denk niet dat dit een heel goed idee is”, en die consequent zijn en dat ook in het Parlement zeggen en ook aan dat standpunt vasthouden in de commissie.
Maar waar ik problemen mee heb, zijn mensen die in grote lijnen voorstander zijn van enige vooruitgang op enkele van de genoemde gebieden en dan, wanneer er een specifiek voorstel op tafel komt, terugkrabbelen en zich min of meer tot vertolker van de opvattingen van hun eigen lidstaat of van instellingen van hun eigen lidstaat maken.
Maar dit is waarschijnlijk de mondiale hoofdstad van de lobbyindustrie. Ik heb in de loop der jaren verschillende cijfers gehoord over het aantal lobbyisten dat hier rondloopt en het aantal lobbyisten op Capitol Hill in Washington, maar het staat wel vast dat het verschil tussen die twee cijfers niet groot is.
Dus ik ben benieuwd, wanneer enkele van de ideeën die ik naar voren breng, die ik al enige tijd geleden heb aangekondigd en die nu in het publieke domein terecht zijn gekomen (er hebben raadplegingen over plaatsgevonden, de kranten hebben er over geschreven en iedereen kent wel enkele van de voorstellen die ik op de genoemde terreinen heb gedaan), op de zeer korte termijn aan de leden van het Parlement zullen worden voorgelegd, of alle afgevaardigden die zich zo nadrukkelijk hebben uitgesproken voor veranderingen in brede zin, consequent zullen zijn als het op specifieke voorstellen aankomt en de voorstellen zullen steunen.
We hebben nadrukkelijk kennis genomen van de punten die in het verslag-Rasmussen en het verslag-Lehne naar voren zijn gebracht. Zoals ik heb beloofd in mijn eerdere opmerkingen, zullen we hier in de context van de kaderovereenkomst in detail op reageren. De heer Rasmussen heeft me gevraagd of dat voor het eind van dit jaar zal zijn - ik geloof dat hij enkele maanden geleden zei dat we hopelijk voor het eind van het jaar zouden kunnen reageren - en ik heb hem beloofd dat we dat zullen doen.
Maar in reactie op de geachte afgevaardigde die zei dat we ons niet moesten laten verblinden door ons eigen dogmatisme, zeg ik dat hij misschien verwijst naar die andere visie op het probleem. Ik vraag de afgevaardigden in dat gedeelte van dit Huis om zichzelf ook niet te laten verblinden door hun eigen dogmatisme.
Poul Nyrup Rasmussen
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn collega's en ook de commissaris bedanken voor dit debat.
Voordat ik wat mij betreft dit debat over het verslag afrond, wil ik tegen mijn collega de heer Purvis zeggen dat het klopt dat we regelgeving voor de banken hebben, maar dat we geen regelgeving hebben voor de producten die al deze problemen hebben veroorzaakt, en dat we geen regelgeving hadden om te voorkomen dat er zo veel activa buiten de balans konden worden plaatsen als is gebeurd. Dus, mijnheer Purvis, het antwoord is dat we betere regelgeving nodig hebben en dat we ook voor de producten regelgeving nodig hebben.
Ik wil tegen mevrouw Starkevičiūtzeggen, om misverstanden te voorkomen, dat ik het niet heb over het reguleren van de entiteit, maar over het reguleren van het gedrag. We weten dat in het echte leven hedgefondsen en private-equityfondsen vaak hun juridische structuur veranderen, daar zijn veel voorbeelden van - investeringsbanken hebben zelf private-equityactiviteiten verricht. Dus het is gedrag dat we moeten veranderen, en dat is de kern van dit verslag.
Ik wil tegen commissaris McCreevy zeggen dat er één fundamenteel punt is - dat niets te maken heeft met dogmatisme of iets dergelijks - dat ik tegenover u wil benadrukken, en dat is dat in de eerste paragraaf van het verslag wordt onderstreept dat de regelgeving alle financiële actoren moet omvatten. Het fundamentele doel van dit verslag, en dat is voor het eerst in de geschiedenis van de wetgeving van de Europese Unie, is dat er een gemeenschappelijke, alomvattende regeling komt op basis van de filosofie van een gelijk speelveld, waar niemand van wordt uitgesloten, maar dat een regelgeving kent die alle financiële actoren omvat. In het verslag wordt daar expliciet aan toegevoegd: "waaronder hedgefondsen en private equity”. Laat ik u vertellen, commissaris McCreevy en de rest van het Europees Parlement: ja, ik ben het met u eens, maar niet als het over hedgefondsen en private equity gaat. Waar hebben we het hier over? We discussiëren nu al drie jaar met u over de vraag of private equity en hedgefondsen onder de regeling moeten vallen of niet. Vóór de financiële crisis zei u dat dit niet nodig was: ze reguleren beter dan enige overheid, dus laat ze hun werk doen. Nu zegt u dat ze geen aandeel hebben gehad in het ontstaan van de financiële crisis, dus dat we hedgefondsen en private equity niet hoeven te reguleren.
Mijnheer de commissaris, u hebt een opmerking gemaakt over lobbyisten hier in het Europees Parlement. Ik kan u bevestigen dat veel hedgefondsen, lobbyorganisaties en private-equityfondsen hier elke dag zijn, elke avond, elke keer. Maar ik denk dat dit Huis er nu op moet aandringen dat de Commissie - u dus - voor het eind van het jaar moet komen met een alomvattende regeling; dat is de eerste paragraaf, die alle financiële actoren omvat.
(Applaus)
Klaus-Heiner Lehne
rapporteur. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de transparantie is zo groot dat de goed betaalde ratingbureaus, de nog beter betaalde bankdirecties en de minder goed betaalde toezichthouders niet meer wisten wat er aan de hand was. Zo groot is de transparantie! Dat we moeten ingrijpen is evident en behoeft geen verdere toelichting.
Mijnheer de commissaris, u ging ook even in op de rol van de short sellers. Het gaat er niet om of de short sellers er zelf uiteindelijk bij inschieten. Het gaat erom wat zij ontketenen en welke schade daardoor kan ontstaan. Het gaat dus eigenlijk om de gevolgen voor anderen! Dat is ook precies de reden waarom de toezichthoudende autoriteiten van een hele reeks landen intussen hebben gereageerd.
Zoals door verschillende sprekers is gezegd gaat het inderdaad ook om de gewone man, om de pensioentrekker en de belastingbetaler. Ik wijs er nogmaals op dat we bezig zijn met het nationaliseren van verliezen, en dat kan niet de bedoeling zijn.
Mijn verslag bevat evenals het verslag van de heer Rasmussen een groot aantal zeer concrete voorstellen. In mijn geval gaat het met name om kwesties op het gebied van het vennootschapsrecht. Die punten kunnen op relatief eenvoudige wijze in voorstellen worden vervat en worden uitgevoerd. In feite hoeft men slechts de bestaande regels aan te vullen. Het is ook helemaal niet de bedoeling welk hedgefonds dan ook te discrimineren.
We hebben op het ogenblik in Europa te maken met een situatie - dat staat buiten kijf - waarin deze alternatieve financiële instrumenten weliswaar voor een deel door nationale voorschriften zijn gereguleerd, maar vaak wel op heel verschillende wijze. Het is zeker zinvol om alles onder te brengen in één Europese financiële markt en uniform te regelen. Het is volgens mij zinloos en zonde van de tijd om nu weer adviezen in te winnen. Zoals de heer Rasmussen zei, praten we hier nu al drie jaar over; het Parlement beschikt over deskundigenverslagen, de Commissie heeft zich ermee beziggehouden en we hebben er hoorzittingen aan gewijd. Het is nu tijd voor concrete maatregelen. De situatie vraagt daar ook om.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de staatsinvesteringsfondsen. Ik ben het volledig met u eens. We hebben staatsinvesteringsfondsen nodig en op termijn ook investeringen van staatsfondsen uit andere landen, uit landen buiten de EU, omdat het anders op den duur waarschijnlijk onmogelijk wordt om de infrastructurele uitgaven in Europa te financieren. Op dit punt kunt u rekenen op de steun van de Commissie juridische zaken. Het houdt echter niet direct verband met het onderwerp dat we vandaag bespreken. Initiatieven van de Commissie op dit terrein hebben wij altijd gesteund en dat zullen we blijven doen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Corina Creţu  
schriftelijk. - (RO) Het is onmiskenbaar dat het gebrek aan transparantie van hedgefondsen en private-equityfondsen de huidige economische crisis enorm hebben versterkt. Het is een van de elementen die hebben geleid tot onder andere de huidige onmogelijkheid om de balans van tegoeden en schulden van vele financiële instellingen correct te bepalen. Jarenlang hebben deze financiële instellingen economieën kapotgemaakt, agressieve overnamecampagnes gevoerd, met veronachtzaming van niet alleen de economische gevolgen op de lange en middellange termijn, maar ook van de maatschappelijke gevolgen van hun activiteiten. Slechts geboeid door het vooruitzicht van winsten op korte termijn, hebben zij hele bedrijven uiteengetrokken en in losse delen verkocht, hebben zij nationale economieën verstoord en met geldmarkten gespeeld, dit alles met een totaal gebrek aan transparantie en regels. Het is duidelijk dat deze fondsen gereglementeerd moeten worden en dat een adequaat transparantieniveau moet worden verzekerd. Dit is niet alleen noodzakelijk voor de stabiliteit, de gezondheid en het goed functioneren van de financiële markten, maar ook voor het reduceren van de risico's voor financiële markten in een aanvangsfase, in ontwikkelingslanden, die nog van stabiliteit verstoken zijn. . Deze crisis heeft bewezen hoe gevaarlijk de gevolgen van een laissez-faire-beleid zijn en hoe belangrijk het is dat wij in de toekomst de transparantie van financiële activiteiten garanderen.
Daniel Dăianu  
schriftelijk. - (RO) Ik prijs de rapporteur voor de volhardende manier waarop hij zich met dit onderwerp heeft beziggehouden, ondanks hevige tegenstand vanuit diverse gevestigde belangengroepen. De dieper wordende financiële crisis heeft structurele oorzaken, die verband houden met een exorbitante uitbreiding van financiële transacties gedurende het laatste decennium, die gebaseerd waren op een gebrekkig waarborgingssysteem, op het roekeloos aangaan van risico's, op het instorten van normen en waarden, en op gebrek aan begrip van systeemrisico's. Het probleem van met name hedgefondsen is dat zij bijdragen aan toenemende systeemrisico's. De bewering dat het geld van investeerders op het spel staat, is slechts een zeer klein deel van het hele verhaal. Zeer hoge kredietspeculatie en een focus op kortetermijnopbrengsten zorgen voor steeds meer excessen. Maar wat nog erger is, is dat de speculatieve aard van dergelijke operaties tot onstabiliteit leidt en de financiële stabiliteit schade kan toebrengen, zoals door de huidige crisis duidelijk is aangetoond. Het is zinnig om de activiteit van hedgefondsen (en private equity-fondsen) binnen het gebied van gereguleerde financiële instellingen te brengen. Kredietspeculatie zou niet ongereglementeerd moeten zijn. Ook zouden hedgefondsen de regelgevings- en toezichtautoriteiten volledige informatie over hun transacties moeten verschaffen.
