W kierunku strategii UE na rzecz praw dziecka (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie pani poseł Roberty Angelilli, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych - W kierunku strategii UE na rzecz praw dziecka.
Roberta Angelilli
sprawozdawca - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Po pierwsze chciałabym podziękować kolegom za ich cenną współpracę, a w szczególności panu Frattiniemu za jego zaangażowanie od początku jego kadencji w ochronę praw dziecka.
Sprawozdanie oczywiście nie jest wyczerpujące, ale uważam, że jest dobrym punktem wyjścia. Celem było ustanowienie podstaw dla strategii zmierzającej do promowania i ochrony praw małoletnich w ramach polityki wewnętrznej i zewnętrznej Unii Europejskiej oraz wsparcie wysiłków państw członkowskich w tym sektorze. Jako przesłankę chcieliśmy przyjąć szczególny charakter praw małoletnich, który jest całkowicie odmienny od ogólniejszej kategorii praw podstawowych, pomimo że stanowią one integralną ich część.
Strategia zmierza przede wszystkim do pozytywnego uznania praw dziecka, które obejmują prawo do rodziny, prawo do zdrowia, edukacji, integracji społecznej, ale także prawo do zabawy, prawo do gry, do uprawiania sportu, wraz z prawem do czystego i chronionego środowiska. Zasadniczo, celem jest utworzenie społeczeństwa skrojonego na miarę dziecka, w którym dziecko może czuć się chronione i w które jest aktywnie zaangażowane.
To dlatego sprawozdanie oparte jest na dwóch głównych założeniach: (1) aktywnym udziale dzieci w podejmowaniu dotyczących ich decyzji; (2) mainstreaming, czyli włączenie i promowanie praw dziecka w ramach wszystkich rodzajów polityk Unii Europejskiej. W skrócie, prawa małoletnich muszą w końcu stać się priorytetem politycznym dla Europy, biorąc pod uwagę także, że dzieci stanowią około 30% liczby obywateli europejskich i wciąż wiele jeszcze pozostaje do zrobienia na ich rzecz, zaczynając od walki z przemocą i nadużyciami, wobec zatrważającego wzrostu przypadków pedofilii i sieci pornografii dziecięcej. Celem ogólnym jest zakaz wszelkich form przemocy, wraz z tzw. praktykami związanymi z tradycją, przestępstwami honorowymi i przymusowymi małżeństwami. Zapewnienie karania tych, którzy dopuszczają się przemocy, nie jest wystarczające; musimy zagwarantować strategię zapobiegania, zmierzającą w szczególności do pomocy dzieciom obciążonym ryzykiem.
Kolejnym priorytetem jest walka z ubóstwem wśród dzieci. Warto zaznaczyć, że nawet w Unii Europejskiej 19% dzieci życie poniżej granicy ubóstwa i musimy zatem zapewnić środki pomocowe, które są także nakierowane na wsparcie ich rodzin. W szczególności, potrzebujemy środków nakierowanych na dzieci romskie i dzieci żyjące na ulicach, które często zmuszone są do żebrania i w związku z tym z łatwością padają ofiarami wykorzystywania, handlu i przestępczości zorganizowanej.
Kolejnym podstawowym aspektem jest zagwarantowanie edukacji i szkolenia wszystkim dzieciom, wraz z tymi najuboższymi i znajdującymi się w najbardziej niekorzystnej sytuacji. Potrzebujemy także środków nakierowanych na dzieci mniej utalentowane, aby zapobiec wszelkim formom dyskryminacji. Znajdujemy się tutaj wśród ekspertów, więc być może nie ma potrzeby w tej Izbie wymieniania pilnych problemów, jakimi należy się zająć; od sprzedawania zawierających sceny przemocy gier wideo po wzrost przypadków międzynarodowych porwań nieletnich, biurokrację, która utrudnia adopcje międzynarodowe, tragedię dzieci żołnierzy, pracę dzieci, brak rejestracji urodzeń dzieci, znaczną liczbę zaginionych dzieci, o których nikt więcej nie słyszał. Mogłabym wymieniać w nieskończoność.
W rzeczywistości, musimy stosować właściwe instrumenty i dostarczyć pilnie informacji w celu wymiany doświadczeń i dobrych praktyk i musimy także stworzyć synergię pomiędzy powiązanymi prawnymi i karnymi instrumentami, aby zająć się problemami w konkretnych okolicznościach i w czasie rzeczywistym, które prawdopodobnie będą pomyślnie im zapobiegać.
Proszę pozwolić mi zakończyć stwierdzeniem, że przyjęcie traktatu lizbońskiego da nam kilka kolejnych możliwości. Karta Praw Podstawowych UE obecnie stanowi część Traktatu, wraz z art. 24, który wyraźnie odnosi się do praw dziecka, tworząc w ten sposób podstawę prawną dla wdrożenia strategii. W tej kwestii, my jako Parlament, ale przede wszystkim państwa członkowskie, musimy przystąpić do pracy natychmiast.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Proszę pozwolić mi gorąco podziękować pani Angelilli za jej sprawozdanie.
Od początku okresu mojego urzędowania, prawa dziecka wyraźnie były najwyższym priorytetem, centralnym punktem moich prac, a współpraca z Parlamentem w tym zakresie także obecnie doprowadziła do ustanowienia kierunków politycznych, które będą wynikiem tego sprawozdania - które, mam nadzieję, zostanie przyjęte znaczną większością głosów - wytycznych, które Komisja będzie stosować. Nie ma ani jednego punktu w tym sprawozdaniu, którego bym nie popierał. Ustanawia ono inicjatywy poziome, które obejmują wiele polityk, ale wspólnym mianownikiem jest to, że małoletni, czyli dzieci, tworzą serce naszego społeczeństwa i w związku z tym jasne jest, że zasługują na naszą największą uwagę.
W nadchodzących tygodniach wraz z moim personelem rozważę, jak wprowadzić poszczególne punkty zawarte w sprawozdaniu pani Angelilli do praktyki na podstawie konkretnych inicjatyw. W rzeczywistości pewne środki już są w toku. Obejmują one przedstawienie komunikatu, który państwo uwzględnili i który pochodzi z lipca 2006 r., ogólnego komunikatu w sprawie europejskiej strategii dotyczącej praw dziecka, której w pełni politycznym celem jest uczynienie z tych praw politycznego priorytetu, jak zauważyła pani Angelilli.
Inne środki obecnie rozważane obejmują utworzenie standardowej linii telefonicznej pomocy z jednakowym w całej Europie numerem 116 000. Proszę pozwolić mi skorzystać z możliwości wezwania wielu państw członkowskich, które jeszcze nie wdrożyły tego środka do praktyki, aby nie traciły już więcej czasu; tutaj oczywiście nie zwracam się do Parlamentu, ale do rządów państw członkowskich. Decyzja ta została przyjęta ponad rok temu, a dotychczas ponad połowa państw członkowskich nie ma jeszcze właściwie działającej telefonicznej linii pomocy, pomimo że decyzja ta moim zdaniem może być wdrożona w krótkim czasie.
W październiku ubiegłego roku dyskutowaliśmy z prezydencją w Lizbonie, czy możemy wspólnie ustanowić europejską sieć systemu wczesnego ostrzegania w przypadku uprowadzenia lub zaginięcia dzieci. Przyglądaliśmy się dobremu przykładowi systemu francuskiego, analizowaliśmy, jak wygląda sytuacja w Belgii, zauważyliśmy, że Portugalia i Grecja ustanawiają, lub w ostatnich tygodniach już ustanowiły systemy; ale jasne jest, że porywacze dzieci lekceważą granice i w związku z tym systemy wczesnego ostrzegania nie mogą zatrzymywać się na granicach geograficznych.
Wykonaliśmy wiele pacy w odniesieniu do przestępstw internetowych przeciwko dzieciom. Nasza praca z konferencją ekspertów w listopadzie ubiegłego roku przyniosła znaczące rezultaty w zakresie pewnego rodzaju współpracy technicznej, która może doprowadzić do wzajemnego połączenia systemów elektronicznych w celu zapobiegania i reagowania na pedofilię on-line. Jest do jedno z najstraszniejszych zagrożeń dla dzieci i dzięki włączeniu do celów Eurojustu i Europolu na rok 2007, jesteśmy obecnie w stanie zdemontować wiele międzynarodowych sieci pedofilii działających poprzez Internet.
Przedłożyliśmy także w listopadzie ubiegłego roku sprawozdanie - jeden z punktów, który został podkreślony - na temat postępów we wdrażaniu decyzji ramowej pochodzącej z 2004 r. w sprawie zwalczania seksualnego wykorzystywania dzieci. W tym sprawozdaniu, jak mogą państwo pamiętać, podkreśliłem fakt, że za dużo państw członkowskich wciąż nie transponowało tej decyzji ramowej z 2004 r., mającej obecnie cztery lata, w sprawie zwalczania seksualnego wykorzystywania dzieci.
Z pewnością stworzyliśmy z Forum Europejskim użyteczny instrument. Pierwsze doświadczenie w tym zakresie w Niemczech, w ramach prezydencji niemieckiej, głównie odnosiło się do nadużyć internetowych i zawierających sceny przemocy gier wideo. Następne Forum Europejskie w sprawie praw dzieci, które będzie miało miejsce w ramach prezydencji słoweńskiej, zajmie się innymi tematami, w szczególności adopcjami międzynarodowymi. Będziemy przyglądać się sytuacji i, jak oczekuje pani Angelilli, także będziemy analizować praktyczne sposoby zapraszania dzieci, przedstawicieli dzieci, do bezpośredniego udziału we wszystkich posiedzeniach Forum Europejskiego. Zrozumieją państwo, że jest to delikatna kwestia - zaproszenie dzieci, w tym małych dzieci, do udziału w takich posiedzeniach, ale jest to cel, co do którego podjęta została decyzja i będziemy w związku z tym zgodzimy się także z tym we wniosku Parlamentu.
Opracowujemy poświęconą dzieciom europejską stronę internetową, napisaną i przedstawioną w prosty sposób, która wyjaśnia na przykład w nieagresywny i nieszokujący sposób, jak ochronić się przed wieloma zagrożeniami dla bezpieczeństwa dzieci w życiu codziennym; wyjaśnia jak, powiedzmy to, omijać takie niebezpieczeństwa. Powiedzieliśmy bardzo mało o Agencji Praw Podstawowych; jedną z moich propozycji było uczynienie z praw dziecka priorytetu w ramach wieloletniego programu agencji.
Wciąż mamy wiele do zrobienia. Jak słusznie powiedziała pani Angelilli musimy rozważyć kwestię migrujących dzieci. Jest to aspekt, którym zajmiemy się w szczególności w ramach europejskiej polityki migracji: dzieci często są ofiarami, często są osobami najbardziej narażonymi w ogólnym kontekście przepływów migracyjnych. Musimy położyć większy nacisk na konieczność wdrożenia europejskiego planu działania w celu zwalczania handlu ludźmi, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci, oprócz kobiet, dla nas dwóch najsłabszych kategorii, które często są ofiarami międzynarodowego handlu ludźmi. Musimy przyglądnąć się sposobom finansowania praktycznych propozycji i projektów w ramach programów europejskich.
Nowy program Daphne i nowy program praw podstawowych mogą na przykład umożliwić nam także zapewnienie pomocy finansowej dla Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dziecka. Przywiązuję wielką wagę do tej sieci, a także oczywiście do prac organizacji pozarządowych w tej dziedzinie. Nowy program, znany jako Daphne III, został ponownie sfinansowany i może służyć jako szczególnie użyteczny instrument.
Podsumowując jestem oczywiście więcej niż otwarty i gotowy na kontynuowanie rozwoju tej strategii politycznej, w celu osiągnięcia także bardzo konkretnych rezultatów dla naszych obywateli w jednym z obszarów szczególnie bliskich naszemu sercu.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - (EL) Panie przewodniczący! W wewnętrznej i zewnętrznej polityce Unii Europejskiej nigdy nie brakowało ochrony praw dziecka, ale z uwagi na brak podstawy prawnej, polityki te były częściowe, i z tego powodu pana wniosek, panie przewodniczący, dotyczący rozwoju strategii na rzecz ochrony praw dziecka został pozytywnie przyjęty przez Parlament Europejski, a także przez społeczeństwo obywatelskie. Żywimy nadzieję, że zostanie on wzmocniony wraz z wejściem w życie zreformowanego Traktatu, który obejmie jako część integralną Kartę Praw Podstawowych, jak to wspomniała sprawozdawczyni, pani Angelilli, której gratuluję jej umiejętności syntezy i prezentacji dzisiejszego sprawozdania.
Wraz z możliwością zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do ochrony dzieci na szczeblu europejskim - dzięki między innymi licznym interesującym wnioskom złożonym przez Komisję - dziecko musi być postrzegane nie jako ofiara, ale jako posiadacz pozytywnych praw i obowiązków, który powinien dorastać w zdrowym środowisku rodzinnym, z zapewnieniem zaspokajania jego lub jej materialnych lub niematerialnych potrzeb.
Poszanowanie praw dziecka powinno zostać wzmocnione nie tylko poprzez planowanie europejskich działań, ale także poprzez wolę polityczną państw członkowskich, wraz z wprowadzeniem środków, które zaspokoją podstawowe potrzeby dzieci i będą je chronić przed licznymi niebezpieczeństwami.
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia skupiła się, w swej opinii, na kwestii wsparcia matki i rodziny w wykonywaniu ich obowiązków. Wymaga to wsparcia grup szczególnie narażonych, czyli dzieci obciążonych ryzykiem związanym z nadużyciami i brakiem edukacji, opieki medycznej, właściwego odżywiania i możliwości rozwijania ich potencjału.
Pogodzenie życia zawodowego rodziców z ich życiem rodzinnym: jest to niezbywalne prawo dziecka, a także stanowi cenny kapitał i inwestycję w społeczeństwo w przyszłości. Zarówno w jak i poza Unią Europejską, narusza się pozytywne prawa dziecka i wciąż istnieje dyskryminujące traktowanie z uwagi na nierówność płci. Istnieją stereotypy płci i postrzegania, które marginalizują pewne grupy dzieci, a w szczególności dziewczynki i młode matki. Ochrona kobiet, zwłaszcza w okresie ciąży i wychowywania dziecka, musi być wymogiem, tak aby dzieci od samego początku ich życia mogły korzystać z ich praw podstawowych.
Irena Belohorská
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Spraw Zagranicznych. (SK) Bardzo dziękuję panie przewodniczący i dziękuję także pani poseł Angelilli za jej sprawozdanie.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że prezydencja słoweńska wybrała jako jeden z jej priorytetów kwestię dzieci w konfliktach zbrojnych, która była także jednym z moich głównych tematów. Moja opinia w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych obejmuje także kwestię konieczności rejestracji urodzeń dzieci. Dzieci, które nie są zarejestrowane są niewidoczne i w związku z tym często stają się ofiarami nadużyć finansowych i handlu; są one więzione wraz z dorosłymi i są wykorzystywane jako walczący żołnierze w siłach zbrojnych, ponieważ niemożliwe jest ustalenie, czy osiągnęły one już wiek dorosły. Świadectwo urodzenia dziecka gwarantuje dziecku nazwisko i obywatelstwo, a także dostęp na przykład do opieki medycznej. Żałuję jednakże, że sprawozdanie zostało przyjęte dopiero w styczniu: większość opinii została już przegłosowana i przedłożona komisji na wiosnę, a w związku z tym sprawozdanie mogło zostać przyjęte wcześniej.
Rozwiązanie tej kwestii praw dzieci jest pilnie potrzebne. Jednym z dowodów jest ostatni przypadek przetransportowania do Francji ponad 100 dzieci czadyjskich. Celem działania było udzielenie pomocy rodzinom w Darfurze; dziećmi - sierotami - opiekowali się rodzice adopcyjni w Europie. ONZ potwierdziła jednakże, że w większości przypadków dzieci nie były sierotami i nie przybyły z Darfuru, ale z Czadu, sąsiedniego kraju.
Pilne znalezienie rozwiązania tek kwestii praw dzieci jest nie tylko koniecznością dla krajów rozwijających się: jest to również konieczność dla nas.
Glenys Kinnock
sprawozdawca opinii Komisji Rozwoju. - Panie przewodniczący! Na początku pragnę powiedzieć, że Komisja Rozwoju zdecydowanie twierdzi, iż dla Komisji ważne jest wprowadzenie kwestii praw dzieci do wszystkich aspektów polityki rozwoju i postrzega to jako narzędzie realizacji milenijnych celów rozwoju. Wiem, że w komunikacie Komisji proponuje się podjęcie tych kwestii.
Pragnę bardzo jasno stwierdzić, że potrzebujemy podejścia zorientowanego na prawa dzieci i nie powinniśmy skupiać się już w trakcie tej debaty na takich kwestiach, jak handel dziećmi, porwania i pornografia. Potrzeba nam pewności, iż rozumiemy, że mówimy o prawach dzieci: naradzamy się z dziećmi i wysłuchujemy ich; dorośli muszą szanować prawa dzieci, a nie mówić im, co powinny robić.
Z wielkim zadowoleniem przyjmuję fakt, iż traktat lizboński odnosi się do praw dzieci. A to dlatego, że obecnie w Unii Europejskiej tylko prawa zwierząt mają taką podstawę prawną, a my pilnie musieliśmy stworzyć ją także w odniesieniu do praw dzieci.
Na całym świecie i w samej Europie nasze działania powinny prowadzić do ochrony życia dzieci i ogólnie poprawiać warunki ich bytowania.
Dimitrios Papadimoulis
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - (EL) Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć od pogratulowania pani poseł Angelilli, jej konstruktywnej pracy, którą wykonała.
Strategia na rzecz praw dziecka jest pozytywnym krokiem w kierunku skoordynowanego podejścia zarówno do polityki wewnętrznej jak i stosunków zewnętrznych.
Komisja Zatrudnienia, której opinię przygotowałem i właśnie przedstawiam, kładzie akcent na społeczne aspekty naruszania praw dziecka. Skupia się ona na ubóstwie dziecka, które dotyka prawie jedno na pięcioro dzieci w Unii Europejskiej. Podkreśla ona także problemy pracy dzieci oraz wykluczenia społecznego i wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na szczególnie narażone grupy społeczne, takie jak dzieci-imigranci, dzieci żyjące na ulicach i dzieci niepełnosprawne. Obawiamy się, że w dzisiejszych czasach, panie przewodniczący, dzieci muszą żyć w gorszym świecie niż ten, znany poprzednim pokoleniom. Unia Europejska musi zatem działać teraz, wraz z istotnymi zobowiązaniami, celami i koniecznymi środkami, zarówno na szczeblu wspólnotowym jak i na szczeblu państw członkowskich.
Christa Prets
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisja Kultury i Edukacji - (DE) Panie przewodniczący! Chciałabym rozpocząć od pogratulowania sprawozdawczyni jej sprawozdania i nastawionego na współpracę charakteru naszej debaty. W pełni zgadzamy się z wieloma głównymi aspektami sprawozdania.
Chciałabym podkreślić jednakże dwie kwestie, do których przywiązuję szczególną wagę. Pierwszą z nich jest prawo do edukacji jako wstępny warunek społecznego rozwoju dzieci. Państwa członkowskie muszą stworzyć nieskrępowany dostęp do edukacji dla wszystkich dzieci i młodzieży, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego lub społecznego oraz warunków rodzinnych. Oznacza to także, że należy zapobiegać wszelkim formom wykluczania, dyskryminacji i przemocy wobec dzieci. Zasadniczą kwestią jest naleganie na jak najszybsze uruchomienie telefonicznej linii pomocy. Drugą kwestią, która jest dla mnie bardzo ważna, jest promowanie języka, języki są jednym ze skarbów kulturowych Europy.
Jest także nowość, której nie możemy przeoczyć, aby prawa dziecka obejmowały obecnie także ich zaangażowanie w nowe postępy w zakresie edukacji i szkolenia, a w szczególności w kultywowanie umiejętności rozumienia mediów. Zdolność wykorzystywana mediów informacyjnych i telekomunikacyjnych jest niezmiernie ważnym narzędziem edukacji i musi być żywo rozwijana.
Kinga Gál
w imieniu grupy PPE-DE - (HU) Panie przewodniczący! Dziękuję za udzielenie głosu. Myślę, że tylko kilkoro z nas nie jest bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanych w kwestie ochrony praw dzieci.
Instytucje wspólnotowe już często zajmowały się licznymi aspektami w tej dziedzinie, ale zgadzam się z komisją przedkładającą sprawozdanie, że oprócz tego musi zostać opracowana obszerna strategia. Istnieją pewne szczególne obszary, które absolutnie musimy wziąć pod uwagę w pracy nad taką wizją. Obejmują one, na przykład, zakaz wszelkich form przemocy wobec dzieci, zwalczanie ubóstwa i dyskryminacji oraz prawo do edukacji.
Ponieważ pan Frattini stwierdził w swym wprowadzeniu, że agencja będzie zajmować się tym obszarem w szczególności, chciałabym przedstawić państwu zalecenie: dlaczego nie złożyć pierwszego szczególnego wniosku Komisji do agencji, aby dokładnie badała ona wdrażanie praw dziecka właśnie w tym obszarze?
Za szczególnie niepokojące uważam seksualne wykorzystywanie dzieci, pracę dzieci i ogromne różnice istniejące obecnie pomiędzy tym, jak dzieci posiadające status uchodźcy są traktowane w poszczególnych państwach członkowskich. Problem dzieci mieszkających na ulicy i dzieci zmuszanych do żebrania jest poważnym problemem w naszym bezpośrednim otoczeniu.
Jestem także przekonana, że walka o całkowite wprowadzenie w życie praw dziecka w Unii musi przede wszystkim oznaczać dokonanie ponownej oceny roli rodziny w tej nowej Europie oraz wzmocnienie roli edukacji wychowawczej, tak aby nasze dzieci otrzymywały porady, a także wiedzę profesjonalną, w naszym coraz bardziej problematycznym świecie. Być może mniej dzieci byłby skłonnych do przemocy, cierpiących fizycznie i skrzywdzonych psychicznie. Dziękuję.
Inger Segelström
w imieniu grupy PSE - (SV) Panie przewodniczący! Pragnę rozpocząć od podziękowania pani poseł Angelilli i wszystkim innym sprawozdawcom, ale także wszystkim posłom, którzy przyczynili się do przedstawienia nam kwestii, w odniesieniu do której wkrótce powinniśmy mieć pierwszą decyzję Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii UE na rzecz praw dziecka. Kluczowa kwestia dotyczy zaangażowania i wpływu dzieci. Trzeba będzie wykonać pewną staranną i ważną pracę w celu zapewnienia, że stanie się to rzeczywistością, a nie pozostanie tylko słowami. Dzieci i młodzież oczekują tak wiele.
Uważam, że największym sukcesem jest wniosek dotyczący przemocy wobec dzieci. Komisja jednogłośnie poparła mój wniosek, aby wszelkie rodzaje przemocy wobec dzieci, w tym kary cielesne w domu, zostały zakazane przez prawodawstwo wspólnotowe. Jest to wielki sukces dla dzieci. W moim kraju rodzinnym, Szwecji, gdzie kary cielesne są zakazane, każde dziecko w żłobku i wszyscy młodzi ludzie wiedzą, że dorośli nie mogą bić dziecka. Fakt, że obecnie staje się dla nas jasne, że konieczna jest współpraca w zakresie zlikwidowania wszelkich form nadużyć wobec dzieci oznacza, że potrzebujemy ściślejszej współpracy pomiędzy odpowiednimi instytucjami, takimi jak banki, biura podróży, towarzystwa kredytowe i biura wymiany, aby zatrzymać pornografię dziecięcą, seksturystykę i wykorzystywanie dzieci oraz uczynić Internet medium niezagrożonym pedofilią. Muszą być także zlikwidowane nielegalne strony internetowe. Państwa członkowskie muszą ustanowić prawo przeciwko kupowaniu usług seksualnych, w celu zapewnienia, aby dzieci nie stawały się towarem handlowym.
Najtrudniejszy problem, jaki rozpatrywaliśmy w komisji, był związany z adopcją. Jestem bardzo zadowolona, że obecnie osiągnęliśmy porozumienie, że dziecko ma prawo do rodziny, niezależnie do tego, czy jest to jego własna rodzina, rodzina zastępcza czy też poprzez adopcję krajową lub międzynarodową. Decydować powinien najlepszy interes dziecka, a nie najlepszy interes dorosłych. Wszyscy pamiętamy, co się wydarzyło w domach dziecka w Rumunii i w ostatnio w Gwatemali - uprowadzenia dzieci w celach adopcyjnych są świeże w naszej pamięci. Dzieci nie są towarem handlowym.
Obecnie do Komisji należy wysłuchanie mądrości, które przedstawiliśmy w Parlamencie i przygotowanie konkretnych projektów na temat tego, w jaki sposób mamy wprowadzić w życie prawa dziecka, które teraz, wraz nowym traktatem lizbońskim, stają się celem włączonym do prawodawstwa UE. Wraz z nowym traktatem lizbońskim UE musi słuchać i zapewniać włączenie praw dziecka w jej prace. Musi się to wydarzyć jako rzecz oczywista i musi mieć zastosowanie w perspektywie ogólnej, w pracy nad postępem, w kulturze i w innych obszarach. Ubóstwo dzieci oczywiście będzie główną kwestią, ale także kwestia położenia, w jakim znajdują się dzieci na wojnie i w związku z wszelkimi rodzajami zagrożeń dla zdrowia. Jestem dumna, że uczestniczyłem w tych pracach Parlamentu, który podejmie jutro decyzję w tym zakresie.
Siiri Oviir
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie!
Jestem zadowolona, że Parlament Europejski w końcu przeprowadził tę debatę na temat strategii Unii Europejskiej na rzecz praw dziecka, ponieważ polityka, która wspiera prawa dziecka będzie tworzyć solidną podstawę społeczeństwa jutra.
Dobrobyt społeczeństwa i państwa zależy od wartości i metod wykorzystywanych przez przyszłych rodziców. Dziękuję sprawozdawczyni za przygotowanie takiego obszernego dokumentu.
Słusznie zasady ustanowione w Konwencji ONZ o prawach dziecka i jej protokołach dodatkowych zostały wykorzystane jako podstawa dla rozwoju strategii UE na rzecz praw dziecka. Jednakże strategia ta, aby była skuteczniejsza i w większym stopniu stosowana przez wszystkie 27 państw członkowskich, musi obejmować bardziej szczegółowe rozwiązania dotyczące środków wdrażających, których stosowanie byłoby wsparte zarówno poprzez środki państw członkowskich jak i Unii Europejskiej.
Strategia jest obszerna i nie mam czasu, aby przedstawiać każdy jej aspekt. Chciałabym podkreślić tylko jedną pozytywną inicjatywę, która jest skuteczna pod każdym względem, czyli rekomendację w strategii Unii Europejskiej na rzecz praw dziecka dotyczącą wprowadzenia w całej Unii Europejskiej telefonicznej linii pomocy dla dzieci; mieliśmy przez trzy lata numer linii pomocy dla dzieci w Estonii i mogę potwierdzić, że to działa.
Chciałabym zwrócić państwa uwagę na dwie ważne grupy docelowe, na ochronie praw których, uważam, powinniśmy skupić nasze rozważania w sposób bardziej przenikliwy.
Pierwszą z tych grup docelowych są dzieci niepełnosprawne. Odnoszę wrażenie, że w naszej strategii na rzecz praw dziecka więcej uwagi powinniśmy poświęcić dzieciom niepełnosprawnym; i to także im, jak innym grupom docelowym, należy rzeczywiście zagwarantować możliwości, równe szanse, aby były one aktywnie włączone w życie społeczeństwa.
Drugim obszarem, który chciałbym podkreślić jest zagwarantowanie praw dzieciom, którymi nie opiekują się ich rodzice. Wszystkie dzieci bezsprzecznie maja prawo do rodziny. Niestety obecnie nie jest możliwe, aby wszystkie dzieci wychowywały się w rodzinie i mieszkają one w domach dziecka. Nie zwróciliśmy wystarczającej uwagi w naszych dokumentach na dzieci, które opuściły domy dziecka w wieku 18 lub 19 lat: zgodnie z prawem są one dorosłe, mimo że pod względem społecznym - nie; jest to obszar, do którego musimy zacząć przywiązywać pewną wagę.
Bogusław Rogalski
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Jako poseł zajmujący się od kilku lat obroną praw dzieci z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie pani Angelilli dotyczące stworzenia jednolitej strategii Unii na rzecz praw dziecka.
Naruszanie praw dzieci, przemoc wobec nich, handel dziećmi dla celów nielegalnej adopcji, prostytucji, nielegalnej pracy czy żebrania na ulicy stanowi wciąż wielki problem Unii. Wszelkie strategie dotyczące praw dziecka powinny być oparte na wartościach i zasadach zapisanych w konwencji ONZ, zwłaszcza na ochronie przed wszelkimi formami dyskryminacji.
Każde dziecko musi mieć zagwarantowane prawo do utrzymywania stałego i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, a także prawo do wychowania w kulturze rodziców oraz prawo do nauki języka obojga rodziców. Te prawa są nagminnie łamane przez niemiecki urząd ds. dzieci i młodzieży Jugendamt w stosunku do dzieci, których jeden z rodziców jest obcokrajowcem. W przypadku rozwodu Jugendamt doprowadza wszelkimi sposobami do pozbawienia praw rodzicielskich rodzica, który nie jest Niemcem. Dzieciom odbiera się prawo do nauki języka drugiego rodzica, zabrania się rozmowy podczas wyznaczonych widzeń w języku innym niż niemiecki. W oficjalnych pismach stwierdza się, że dwujęzyczność jest dla dzieci szkodliwa. W samej tylko Komisji Petycji jest złożonych ponad 250 skarg na działalność tego urzędu. Pomimo iż rok temu Komisja Europejska stwierdziła, iż działania niemieckiego Jugendamt łamią artykuł 12 traktatu wspólnotowego, który zakazuje wszelkiej dyskryminacji, to państwo niemieckie jeszcze bardziej zaostrzyło praktyki dyskryminujące dzieci obcokrajowców i to jest oczywisty skandal.
Mam nadzieję, że to sprawozdanie będące głosem Parlamentu Europejskiego pomoże znieść panującą w tym względzie dyskryminację.
Hiltrud Breyer
w imieniu grupy Verts/ALE - (DE) Panie przewodniczący! Dzieci nie są minidorosłymi, ani też tym, co ludzie nazywają naturalną częścią rodziny lub społeczeństwa. Są one osobami prawnymi, ze swymi własnymi prawami.
Wszystkie państwa członkowskie UE podpisały nowatorską Konwencję ONZ o prawach dziecka, ale w wielu aspektach praw dziecka my w Europie jedynie dotknęliśmy powierzchni. Jedyną jasnym punktem jest fakt, że Komisja Europejska włączyła prawa dziecka do porządku obrad, ale wniosek Komisji naszym zdaniem wciąż zawiera za wiele ładnych słów i za mało specjalnych środków.
Jestem zadowolona, że sprawozdanie jest obszerniejsze od wniosku Komisji i w tym zakresie ponawiam swoje gratulacje dla sprawozdawczyni. Musimy mieć nadzieję, że Komisja odrobi swe zadanie domowe i będzie bardziej dokładna w zielonej księdze z 2008 r. w sprawie praw dziecka. Potrzebujemy wskaźników i określenia kalendarza realizacji praw dziecka.
Proszę pozwolić mi skupić się na trzech kwestiach, które są dla mnie ważne. Pierwsza z nich dotyczy praw dziewczynek, zwłaszcza dziewczynek z przeszłością migracyjną. Realizacja praw dziecka niezmienne łączy się z zapewnianiem równego traktowania dziewczynek i chłopców oraz równych szans dla obydwóch grup i znajduje to także odzwierciedlenie w niniejszym sprawozdaniu. Proszę pozwolić mi wyrazić satysfakcję z przyjęcia przez komisję oraz sprawozdawcę naszego wniosku, aby noszenie chust przez dziewczynki było w UE zakazane, przynajmniej w szkole podstawowej, aby zapewnić dziewczynkom prawdziwą swobodę wyboru i prawo do dzieciństwa. Podobnie, nie ma uzasadnienia dla zakazywania dziewczynkom z przeszłością migracyjną uczęszczania do szkoły.
Drugą kwestią, do której przywiązuję wielką wagę, jest przemoc wobec dzieci i rosnące zaniedbanie. Istnieje potrzeba poprawy rozumienia przez dzieci mediów. Miał miejsce alarmujący wzrost rozpowszechniania materiałów pornograficznych i scen przemocy poprzez telefony komórkowe i prowadzi to do znieczulenia i przyspieszenia spirali przemocy. Proszę pana, panie Frattini, aby przyglądnął się pan starannie sposobom poprawy ochrony młodzieży w mediach i bardziej skutecznej ochronie dzieci przed przemocą.
Moja trzecia kwestia dotyczy praw środowiskowych dzieci i jest to kwestia, której nikt jeszcze nie podniósł. Mam przez to na myśli prawo każdego dziecka do dorastania w nienaruszonym środowisku. Niestety, w niniejszej strategii na rzecz praw dziecka, Komisja nie uwzględniła konieczności wzięcia pod uwagę w większym stopniu dzieci, nie tylko dorosłych, przy ustalaniu przyszłych pułapów zanieczyszczeń. Dotyczy do poziomów hałasu, a także niebezpiecznych substancji. Wzywam zatem pana do włączenia praw środowiskowych dziecka, aby dzisiejsze dzieci były obywatelami jutra. Wszyscy ponosimy odpowiedzialność za zapewnienie, aby nasz dom europejski były także domem przyjaznym dla dziecka.
Giusto Catania
Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym podziękować pani poseł Angelilli za wrażliwe podejście do bardzo ważnej kwestii: społeczeństwo, które wie, jak zadowolić dzieci będzie wiedzieć, jak zadowolić wszystkich jego obywateli. Podobnie uważam, że dzisiaj w Parlamencie czynimy bardzo ważny krok, ponieważ instytucje, które są zdolne do zajęcia się problemami małoletnich będą z pewnością mieć większe możliwości rozwiązywania problemów wszystkich obywateli europejskich.
Sprawozdanie to zawiera wiele ciekawych i dynamicznych pomysłów, które są także wskazówkami dla Komisji w odniesieniu do przyszłych kroków, których oczekujemy. Należy podkreślić niektóre kwestie, w szczególności konieczność zwrócenia większej uwagi na małoletnich bez opieki, przetrzymywanych w administracyjnych centrach zatrzymań dla migrantów.
Komisja Wolności Obywatelskich Parlamentu Europejskiego, dokonując inspekcji w takich centrach, odkryła, że w wielu krajach, takich jak Francja, Belgia i Włochy, wielu nieletnich bez opieki, wiele dzieci, jest przetrzymywanych w nieludzkich i poniżających warunkach, które są nie do zaakceptowania w przypadku małych dzieci, tak jak, nawiasem mówiąc, są one nie do zaakceptowania dla wszystkich kobiet i mężczyzn.
Podkreślamy konieczność pilnego zajęcia się tą kwestią. Uważamy także, że należy przywiązywać wielką wagę do zapobiegania pracy dzieci. Praca dzieci jest często związana z wykorzystywaniem i ubóstwem. Dlatego też Parlament musi znacznie przyczynić się do poprawy warunków socjalnych w Unii Europejskiej.
Kathy Sinnott
w imieniu grupy IND/DEM . - Panie przewodniczący! Mam wiele do powiedzenia na temat praw dziecka. Po pierwsze z zadowoleniem przyjmuję te poprawki do sprawozdania, które dotyczą rodziny i jej znaczenia w kontekście rozwoju dziecka. Pragnę podkreślić prymat rodziców - nie zaś państwa - jako strażników dzieci i wagę wspierania rodziny w wypełnianiu jej obowiązków. Państwo powinno pomagać rodzicom w ochronie i promowaniu dziecka i przejmować ich rolę tylko wtedy, gdy nie chcą oni lub nie mogą zajmować się swoimi dziećmi.
Odnośnie do kwestii niepełnosprawności, to sprawozdanie należy pochwalić za to, iż stwierdza się w nim, że dzieciom niepełnosprawnym należy zapewnić pełne poszanowanie i równe traktowanie. Osobiście reprezentowałam wiele dzieci i ich rodziców, którzy walczyli o zapewnienie im wykształcenia. Konwencja ONZ o prawach dziecka nosi tragiczną skazę: chociaż gwarantuje ona wszystkim dzieciom wykształcenie podstawowe, to szczegółowe przepisy edukacyjne konieczne dla dzieci niepełnosprawnych "uzależnia od zasobów”. Te trzy słowa skierowane są przeciw uzyskiwaniu przez dzieci specjalnej troski, potrzebnej im pomocy od państwa.
Poprawka 3 dotyczy dzieci w UE objętych uprzednio opieką instytucjonalną. Na problem ten wielu posłów do PE zwróciło uwagę po filmie dokumentalnym BBC Porzucone dzieci Bułgarii, który opowiada o domach opieki dla niepełnosprawnych dzieci. W dniu 4 marca 2008 r. odbędzie się pokaz tego filmu z udziałem reżysera, na który zapraszam wszystkich moich kolegów.
Ostatnio UE zagłosowała przeciw poprawce złożonej w Komisji Budżetowej, która miała na celu skierowanie funduszy unijnych przeznaczonych dla instytucji do służb wspierających wspólnotę i rodzinę. Ta poprawka upadła. Musimy zachować spójne podejście do deinstytucjonalizacji i integrowania dzieci ze społeczeństwem, a w przyszłości przekazywać fundusze na działania ukierunkowane na wspólnoty.
Z zadowoleniem przyjmuję też zdecydowane stanowisko Parlamentu w kwestii handlu żywym towarem, szczególnie w poprawce 1. Z punktu widzenia dziecka trudno sobie wyobrazić coś gorszego niż odłączenie go od rodziny i wykorzystywanie w celach wojskowych, seksualnych lub do pracy, a nawet dla spełnienia pragnienia posiadania dziecka przez jakąś parę.
Chcę też wspomnieć o handlu dziećmi przed i po urodzeniu w celu pozyskiwania organów i komórek oraz przypomnieć kolegom, że Konwencja ONZ o prawach dziecka uwzględnia w swojej preambule dzieci przed, jak i po narodzeniu.
Jestem zadowolona, że niniejsze sprawozdanie uwzględnia rodziny migrujące i osoby małoletnie bez opiekuna. Przy coraz większej mieszaninie kultur musimy wciąż zwracać uwagę na to, by uwzględniać wszystkie dzieci w naszym stale zmieniającym się społeczeństwie. To wspaniałe, że migracja zarobkowa umożliwia rodzicom wyjazd za granicę, uzyskanie większych środków i zapewnienie lepszych warunków życia rodzinom, musimy jednak dbać o sprawiedliwość, która spowodowałaby, że rozdzielenie nie będzie konieczne, a rodziny będą mogły zostać razem w swoim kraju lub kraju, który wybiorą.
Teraz powinnam poruszyć kwestię praw seksualnych i reprodukcyjnych, która przewija się w sześciu artykułach sprawozdania. Osobiście jestem odpowiedzialna za sześć nastoletnich dziewczynek i dwóch nastoletnich chłopców. Muszą oni oczywiście poznać wiele zagadnień dotyczących życia, a jednocześnie to, co najważniejsze: że są wartościowymi, rozwijającymi się jednostkami, osobami posiadającymi godność i przyszłość, które wnoszą unikalny wkład do swojej wspólnoty i rodziny. Nie korzystają oni na przesłaniu, które często słyszą w kontekście praw seksualnych i reprodukcyjnych: że sami są nieodpowiedzialni i w rzeczywistości stanowią chodzącą katastrofę i potrzebują pomocy i szkodliwej kontroli dorosłych, a pomoc taką mogą uzyskać bez negatywnych dla siebie skutków i wiedzy ich rodziców. Bogactwo dorastania powinno uzyskać wsparcie ze strony tych, którzy są starsi, kochają ich i byli już w takiej sytuacji.
(Przewodniczący odbiera głos występującemu posłowi)
Luca Romagnoli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sprawozdanie mojej koleżanki jest wspaniałe i uważam działania Unii oraz strategię Unii mającą na celu ochronę praw dziecka za priorytety. Musimy uznać, że małoletni mają prawa i wezwać do opracowania polityki i środków w tym zakresie, które zmierzają do ochrony życia jednostki od momentu poczęcia.
Sprawozdanie wzywa do wprowadzenia dalszych środków i - i niektórzy mogą się z tym nie zgodzić - do przyznania dzieciom praw jako integralnej części praw, które są wiążące w Unii i w państwach członkowskich oraz które wymagają szczególnej podstawy prawnej.
Pośród wielu pilnych problemów wobec których stają dzieci, pozwolę sobie podkreślić uderzającą liczbę zaginięć; te zaginięcia dzieci często mają tragiczne zakończenia w wyniku wykorzystywania seksualnego lub przemocy związanej z pornografią dziecięcą. Uważam, że Unia nie może akceptować, aby jakiekolwiek z jej państw członkowskich w jakikolwiek sposób tolerowało pedofilię jakiegokolwiek rodzaju i musi zakazywać prawa do reklamowania jej oraz, oczywiście, do jej praktykowania.
Edit Bauer
(HU) Dziękuję panu, panie przewodniczący! W świetle kryzysów demograficznych, każde życie dziecka ma cenę w tej kwestii. Nie możemy jednostronnie naciskać na wzrost stopy urodzeń, przywiązując nikłą wagę do zapewnienia warunków koniecznych do życia, równych szans oraz rozwoju duchowego i fizycznego dzieci, które są już na świecie.
Uważam w związku z tym za niezmiernie ważne zobowiązanie pana Frattiniego do nadania poziomego priorytetu polityce Unii mającej na celu zagwarantowanie praw dziecka. Sprawozdanie, którego chcielibyśmy pogratulować pani Angelilli, słusznie podkreśla pewne problemy, które muszą być rozwiązane najpilniej.
Zasięg ubóstwa dzieci jest oszałamiający, ponieważ, jak wspomnieli moi koledzy posłowie, jedno na pięcioro dzieci żyje w ubóstwie i jest to oczywiście bardzo ściśle związane ze wczesnym opuszczeniem szkoły. Nie możemy zamykać naszych oczu na sytuację kilku tysięcy dzieci mieszkających na ulicy i dzieci bezdomnych w państwach członkowskich, z których wiele jest zmuszanych do żebrania, kradzieży, nielegalnej pracy i prostytucji.
Według wyników badań opublikowanych przez UNICEF, każdy kraj i każde państwo członkowskie jest dotknięte problemem handlu dziećmi. Niewiele wiemy na temat dzieci, których liczbę szacuje się na kilkaset, które każdego roku znikają z instytucji dla dzieci i obozów dla uchodźców. Przemoc wobec dzieci i wzrost agresji wśród dzieci są przyczynami uzasadnionego niepokoju.
Panie przewodniczący! Na mocy traktatu lizbońskiego, prawa dziecka są gwarantowane w art. 24 karty praw podstawowych. Sprawozdanie - którego przyjęcie popieram - jest pierwszym krokiem instytucji Unii, wraz z Parlamentem, w kierunku przedsięwzięcia poważnych środków w celu przestrzegania praw dziecka oraz polepszenia ich sytuacji, w bardziej konsekwentny sposób. Mam nadzieję, że państwa członkowskie także nie będą szczędzić swoich wysiłków. Dziękuję za uwagę.
Martine Roure
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Jestem zachwycona, że Komisja proponuje ustanowienie strategii UE na rzecz praw dzieci.
Ponieważ wiele polityk UE dotyczy dzieci, potrzebujemy podjąć szczególne środki w celu chronienia ich praw i zachęcania ich do aktywnego uczestnictwa.
Jestem szczególnie zadowolona, że Parlament wezwał do zdefiniowania "dzieci obciążonych największym ryzykiem”. Umożliwi to dostarczenie szczególnej pomocy dzieciom, które są ofiarami sytuacji społecznej, która zagraża ich zdrowiu psychicznemu lub fizycznemu.
Jednocześnie nie możemy pozostawić dzieci, które żyją w ubóstwie, ich własnemu losowi. Dzieci te nie zawsze otrzymują ochronę, której potrzebują, ponieważ ich rodzicom brakuje koniecznych środków. Aby nie zostać skazane na społeczne wykluczenie, potrzebują one zatem specjalnej pomocy, a rządy muszą być odpowiedzialne za zapewnienie, że wszystkie dzieci - niezależnie od warunków społecznych i prawnych ich rodziców - będą miały dostęp do opieki medycznej i edukacji, w celu rzeczywistego zagwarantowania w praktyce równych szans dla wszystkich.
Chciałabym podkreślić szczególną sytuację dzieci migrujących. Administracyjne przetrzymywanie dzieci jest niedopuszczalne. Nie możemy zrozumieć, dlaczego każdy uciekający od wojny lub beznadziejnych warunków powinien być traktowany jak przestępca i dotyczy to szczególnie dzieci, wszystkich tych, które są uprawnione do ochrony i edukacji zgodnie z konwencją o prawach dziecka.
Ona Juknevičien
- (LT) Przyznajemy, że prawa dziecka są częścią praw człowieka, które zobowiązani jesteśmy przestrzegać na mocy porozumień międzynarodowych i europejskich. Prawa dziecka zostały potwierdzone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Powinna ona stać się częścią zreformowanego Traktatu i być wiążąca dla wszystkich państw członkowskich. Panie komisarzu Frattini! W komunikacie powiedział pan, że sytuacja w Unii w odniesieniu do ochrony praw dziecka wciąż nie jest satysfakcjonująca. Uważam, że jest to straszne. Niemalże jedna piąta dzieci żyje w ubóstwie. Na Litwie, niemalże połowa rodzin składająca się z jednego rodzica i wychowywanych przez niego dzieci, żyje w ubóstwie. Ponadto, nie jesteśmy w stanie uzyskać danych statystycznych na temat tego, jak wiele dzieci w poszerzonej Wspólnocie zostało pozostawionych przez rodziców, którzy wyemigrowali w poszukiwaniu zatrudnienia i pozostawili swoje dzieci bez odpowiedniej opieki.
Z przerażeniem czytamy o seksualnej i psychologicznej przemocy wobec dzieci. Żywimy współczucie do dzieci, które spotykamy na ulicach i wkładamy monetę do ich żebrzących rąk. Jednakże, częściej nic nie robimy, bo łatwiej jest się odwrócić, zamknąć oczy i powiedzieć, że to nie jest nasza wina, inni są za to odpowiedzialni. Pan, panie komisarzu, mówi, że leży do w zakresie odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich i nie chce pan wtrącać się w ich sprawy. Bruksela wtrąca się w wiele spraw państw członkowskich: dla nas ważne jest regulowanie rolnictwa, rynków wewnętrznych i przepływu kapitału. Uważamy, że są to kwestie o wielkim znaczeniu. Uważam, że naszą największą troską powinny być prawa człowieka, a głównie prawa dziecka. One są naszą przyszłością. Uważam, że w szczególności Unia Europejska powinna ponosić odpowiedzialność za zagwarantowanie praw człowieka, a głównie praw dziecka. Nie popieram dokumentu, który zaledwie troszczy się, pamięta i zachęca. Uważam, że musimy aktywnie dbać o naszych obywateli.
Wojciech Roszkowski
Panie Przewodniczący! Chciałem pogratulować pani Angelilli znakomitego raportu na temat, który wydaje mi się kluczowy dla przyszłości Unii Europejskiej. Większość postulatów tego raportu oczywiście zasługuje na wsparcie, ale mam parę wątpliwości.
Po pierwsze, przywołuje się tutaj zasadę równości dziewcząt i chłopców, co można rozumieć jako stwierdzenie ich identyczności, tymczasem każdy rodzic wie, że dziewczynki i chłopcy różnią się oraz wymagają innego podejścia wychowawczego po to by realizować zasadę ich równej godności. Po drugie z punktu widzenia praw dziecka wzrost liczby alternatywnych struktur rodzinnych, o których jest mowa w raporcie stanowi zagrożenie, któremu należałoby zapobiegać. O tym zagrożeniu się w raporcie nie mówi. I po trzecie, skoro w punkcie 167. wzywa się do zapewnienia dzieciom i młodzieży edukacji seksualnej, punkty 163 i 164 mówiące o prawie do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego są zbędne, chyba że pod tymi terminami ukrywa się prawo do aborcji.
W tym miejscu widać, że nie da się oderwać praw dzieci narodzonych od praw dzieci nienarodzonych, choć są one początkowo tylko embrionami, nieuchronnie stają się dziećmi, a kto ma wątpliwość niech pamięta, że kiedyś wszyscy byliśmy embrionami.
Pedro Guerreiro
(PT) W tym jednominutowym przemówieniu chciałbym podkreślić, że uważam, iż pierwszym priorytetem Unii Europejskiej w związku z dziećmi musi być ocena wpływu jej polityk na brak wprowadzania w życie lub wprowadzanie w życie praw dziecka, w szczególności w odniesieniu do szybkiego i znacznego obniżenia ubóstwa wśród dzieci, zapewniając wszystkim dzieciom równe szanse.
W tym kontekście chciałbym zapytać, przykładowo: jaki wpływ polityka monetarna i jej cel w postaci stabilności cen lub raczej zamrożenia płac, ma na brak wprowadzania w życie praw dzieci? Jaki wpływ ma idea dobrej pracy dla większej liczby ludzi ("flexicurity”) Unii Europejskiej, deregulacja rynku pracy, uproszczenie zwolnień, rosnąca niepewność umów związanych z zatrudnieniem, zwiększanie czasu pracy i uelastycznienie godzin pracy, na brak wprowadzania w życie praw dziecka? Jaki wpływ ma obecna polityka Unii Europejskiej w zakresie promowania deregulacji i prywatyzacji usług publicznych, wraz z opieką medyczną i edukacją, na brak wprowadzania w życie praw dziecka? Są to pewne przykłady kwestii, których włącznie do polityki Unii Europejskiej byłoby najbardziej właściwe, konieczne i pilne, w odniesieniu do praw dzieci.
Carlos Coelho
(PT) Komisarzu, panie i panowie, przemoc wobec dzieci, które nie mogą się same bronić, jest szczególnie karygodna. Przemoc wobec dzieci jest szczególnie odrażająca. Konieczne jest prawodawstwo wspólnotowe, które zakazuje wszelkich form przemocy, czy to fizycznej, czy to psychicznej, czy też seksualnej. Odwołano się już do danych UNICEFU z 2003 r., które wskazują, że w niektórych krajach Wspólnoty, takich jak Francja, około troje dzieci umiera każdego tygodnia w wyniku nadużyć i zaniedbań, podczas gdy w innych, takich jak Niemcy i Zjednoczone Królestwo, dane wskazują na około dwoje dzieci tygodniowo.
Z zadowoleniem przyjmuję zobowiązanie państw członkowskich i instytucji Unii Europejskiej do wdrażania polityk dotyczących dzieci, których liczba w ostatnich latach się zwiększyła. Istniejące regulacje prawne, polityki i struktury jednakże wciąż są niewystarczające, aby rozwiązać wszystkie kwestie podnoszone w związku z ochroną dzieci, niezależnie od tego, czy są one ofiarami ubóstwa, handlu, przemocy domowej, nadużyć seksualnych, pornografii, pracy dzieci, czy też skandalu dzieci żołnierzy, który trwa wciąż w XXI wieku.
Gratuluję zatem panu Frattiniemu jego inicjatywy, kora dowodzi, że istnieje wymagana wola do uczynienia z tej kwestii priorytetu i utworzenia ogólnej strategii UE w celu skutecznego promowania i chronienia praw dzieci w ramach polityki wewnętrznej i zewnętrznej. Jestem także bardzo zadowolony, że nowy traktat lizboński włącza prawa dziecka jako jeden z celów UE, dostarczając w ten sposób podstawy prawnej dla zdefiniowania tych praw.
Należy poprawić skuteczność zapobiegania i podnieść świadomość oraz wzmocnić wsparcie dla ofiar. Transgraniczne operacje przeciwko pornografii dziecięcej na stronach internetowych także muszą być wzmocnione, aby zapewnić zlikwidowanie stron i sieci przestępczych. Internet oferuje dzieciom wspaniałe możliwości komunikowania się i pozyskiwania informacji, ale musimy zapewnić, że będą one to czynić bezpiecznie.
Stavros Lambrinidis
(EL) Panie przewodniczący! Nasze dzieci mają niezależne osobowości, nienaruszalne prawo do ochrony ich praw podstawowych, co oznacza zapobieganie wszelkim formom poniżającego traktowania i przemocy, nieludzkim warunkom pracy, wykluczeniu z systemu edukacji, wykorzystywaniu seksualnemu i nadużyciom, oraz udziałowi dzieci w wojnie. I dzieci bardziej potrzebują tych uniwersalnych wartości niż dorośli. Po pierwsze ze względu na to, że są one z definicji młode i szczególnie narażone. Po drugie, ponieważ rodzic, nauczyciel lub ksiądz i wszystkie te osoby, z którymi dziecko ma kontakt, zawsze znajdują się w pozycji władzy wobec nich; i po trzecie, ponieważ jeśli zostanie popełniony jakikolwiek błąd w dzieciństwie, ma on ostatecznie decydujący wpływ na przyszłe życie dziecka.
Są to prawa, do wspierania których dzisiaj jesteśmy wezwani. Chciałbym się skupić na dwóch:
Po pierwsze, dzieci imigrantów są być może bardziej narażone. Te które urodziły się w naszym kraju muszą co najmniej nabyć obywatelstwo naszego kraju. Nie powinny one być stygmatyzowane od urodzenia i powinny oczywiście chodzić do szkoły, niezależnie do statusu ich rodziców oraz nie powinny być skazane na wykluczenie społeczne.
Po drugie, ochrona dzieci w Internecie: dzieci, które często korzystają z Internetu i surfują nie żywiąc podejrzeń i rozmawiając z nieznajomymi oraz dzieci, które mogą być ofiarami wykorzystywania seksualnego - towarami w bardzo dochodowym biznesie. Panie przewodniczący! Internet jest nowym placem miejskim. Dokładnie tak jak rodzice ostrzegają dzieci, aby nie rozmawiały z nieznajomymi na placu miejskim, należy ich nauczyć i uświadomić, że podobna troska i porada jest konieczna w odniesieniu do Internetu. Europa powinna odgrywać swoją rolę w zapewnianiu takiej edukacji, a także telefonicznych linii pomocy dla rodziców i dzieci skonfrontowanych z takimi sytuacjami.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! W zasadzie zgadzam się ze wszystkimi zaleceniami poczynionymi w tym świetnym sprawozdaniu. W szczególności zgadzam się, że przyszła strategia UE powinna brać pod uwagę istotną rolę rodziny jako podstawowej instytucji społecznej dla przetrwania, ochrony i rozwoju dziecka.
Popieram też prawo dziecka do utrzymywania regularnych, osobistych i bezpośrednich kontaktów z rodzicami, chyba że jest to sprzeczne z najlepszym interesem dziecka. W pełni popieram zawarte w niniejszym sprawozdaniu sugestie dotyczące utworzenia przyjaznego dziecku społeczeństwa, w którym dzieci czują się chronione, i w którego życie mogą się aktywnie zaangażować.
Ustęp 27 zachęca Komisję i państwa członkowskie do podejmowania działań w celu zapewnienia przestrzegania praw dzieci upośledzonych umysłowo w zakresie ich dostępu do edukacji. W kontekście irlandzkim mają one prawo do odpowiedniej edukacji podstawowej, ale jest to zależne od zasobów. W rzeczywistości oznacza to, że otrzymują one nieodpowiednie wykształcenie podstawowe.
W ust. 27 stwierdza się też, że dzieci upośledzone umysłowo powinny mieć dostęp do sądownictwa. Ostatnio w Irlandii toczyła się sprawa młodej dziewczyny z zespołem Downa, która była wykorzystywana seksualnie, a sędzia uznał, że nie jest ona w stanie zeznać prawdy. Przesłuchiwał ją w sądzie wraz z prokuratorami. W trakcie tych przesłuchań obecny był oskarżony i jego prawnik, ale rodzinie dziewczyny nakazano opuścić sąd. Albo zapewnimy wszystkim dzieciom bezwzględne prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, ale je zawiedziemy.
Na koniec pragnę skierować krótkie pytanie do komisarza. Niedawna decyzja o włączeniu praw dzieci do traktatu lizbońskiego jako jednego z celów UE stworzy nową podstawę prawną dla praw dzieci. Czy komisarz mógłby - nawet w skrócie - powiedzieć, jakich efektów oczekuje w praktyce. Zadaję to pytanie szczególnie w świetle zbliżającego się referendum nad traktatem lizbońskim w Irlandii.
Hanna Foltyn-Kubicka
Panie Przewodniczący! Chciałabym zwrócić uwagę na problem zasygnalizowany w punkcie 118 sprawozdania, a dotyczący ograniczeń swobody kontaktu z dziećmi w rozbitych rodzinach wielonarodowościowych.
Szczególnie jaskrawe przypadki mają miejsce w Niemczech w efekcie działania instytucji o nazwie Jugendamt. W ich wyniku rodzice niebędący obywatelami Niemiec pozbawieni są możliwości rozmowy ze swoimi dziećmi we własnym języku, a w skrajnych przypadkach tracą nawet prawa rodzicielskie.
Zapisy tworzące Jugendamt pochodzą z 1939 r., powtarzam: z 1939 r., i w niemal niezmienionej formie funkcjonują w ramach obowiązującego prawa. Instytucja ta działa w imię tzw. dobra dziecka, które to pojęcie nie zostało jednak nigdzie zdefiniowane, co oznacza, że może być dowolnie interpretowane. Jugendamty w postępowaniach faworyzują rodziców o niemieckim pochodzeniu. Zastrzeżenia budzi też fakt, że nie podlegają one żadnej zewnętrznej kontroli, dlatego wnoszę, aby Komisja Europejska przygotowała propozycję regulacji, która pozwoliłaby na uniknięcie jakichkolwiek form dyskryminacji ze strony urzędów państw członkowskich, jak ma to obecnie miejsce w Niemczech.
Tadeusz Zwiefka
Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym w pełni zgodzić się z głosem pani poseł Foltyn-Kubickiej.
Zagadnienie ochrony praw dziecka zyskuje rosnącą uwagę ze strony prawodawców Unii Europejskiej. Zarazem jednak coraz więcej dziedzin w ramach kompetencji unijnych ma bezpośredni wpływ na prawa dzieci. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję komunikat Komisji zapowiadający wprowadzenie strategii dotyczącej ochrony praw dziecka. Wola nadania priorytetowego znaczenia tej kwestii w działaniach Unii Europejskiej - uznania dzieci za pełne podmioty prawne, zasługuje na pełne poparcie. Niemniej ostrożny tytuł komunikatu, tzn. "w kierunku strategii”, a nie "strategia”, sugeruje, że będzie miał on ciąg dalszy w formie publicznych konsultacji, które pomogłyby określić główne priorytety dla przyszłych działań Unii.
Unia Europejska nie stworzyła dotychczas żadnej specjalnej podstawy prawnej dotyczącej praw dziecka. Tutaj wyrażam swoje ubolewanie, bowiem gdyby traktat konstytucyjny był ratyfikowany wprowadziłby bardziej odpowiednie ramy prawne w art. 1.3, który zawierał bezpośrednie odniesienie do praw dziecka. W traktacie lizbońskim została włączona ochrona praw dzieci jako wewnętrzny i zewnętrzny cel Unii Europejskiej. Prawa te potwierdza także Karta praw podstawowych. Jednakże to wstyd, że sto milionów dzieci żyjących w Unii Europejskiej nie jest równych pod względem posiadanych praw i swobód.
Jest oczywiste, że ze względu na swoją wrażliwość i specyficzne potrzeby dzieci wymagają specjalnych zabezpieczeń i opieki, łącznie z odpowiednią ochroną prawną. Jednakże prawa dzieci nie powinny być ani przeciwstawiane ani izolowane od praw człowieka w ogólności. Analiza dokumentów unijnych sugeruje, że może pojawiać się ruch w stronę traktowania praw dzieci jako zagadnienia oddzielnego względem praw człowieka jako całości. Jest to niebezpieczna ścieżka i może tworzyć niebezpieczne podziały.
Dziękuję sprawozdawczyni, że nie dopuściła, aby delikatność zagadnienia zakłóciła jej zrównoważone podejście do tematu. To dobrze, że raport nie koncentruje się wyłącznie na środkach ochronnych, ale podkreśla potrzebę pozytywnej afirmacji praw dzieci, takich jak prawo do rodziny, edukacji, inkluzji społecznej, opieki zdrowotnej i równych szans.
Magda Kósáné Kovács
HU Dziękuję panu, panie przewodniczący. Silne społeczeństwo i gospodarkę można zbudować tylko z pokoleń i obywateli, którzy cieszą się zdrowiem fizycznym i psychicznym, a zatem musimy czynić wszystko, co w naszej mocy, aby zagwarantować byt i prawa przyszłym pokoleniom, nawet w naszym własnym interesie, ponieważ wcześniej czy później, wszyscy będziemy polegać na solidarności przyszłych pokoleń.
Pani Angelilli zasługuje zatem na uznanie dla jej sprawozdania, które objaśnia temat w złożony sposób. Prawo naszych dzieci do pełni życia jest skomplikowanym systemem wymogów społecznych i gwarancji prawnych: prawo dzieci do urodzenia się i wychowywania w zdrowym otoczeniu; ich prawo do nauki i spełniania marzeń.
Ubóstwo rodzin i dzieci jest podstawową barierą w umocnieniu tych praw, a zatem trudno przecenić, jak ważne jest dla instytucji europejskich i państw członkowskich zajęcie się walką z ubóstwem. Należy także uczynić wszystko, aby zapobiegać przestępstwom przeciwko dzieciom oraz wykorzystywaniu dzieci.
Pod koniec ubiegłego roku pozbawiona granic Europa weszła w nową erę. Wielkim wyzwaniem dla otwarcia strefy Schengen jest, aby nie stwarzać korzystnych warunków dla przestępców. Pożądane było zatem wprowadzanie systemu mającego na celu udostępnianie informacji dotyczących przestępstw popełnianych wobec dzieci oraz wyroków, państwom członkowskim i chronienie dzieci przed przestępcami znajdującymi się w ich otoczeniu.
Wspaniałe sprawozdanie pani Angelilli stanie się rzeczywiście wartościowe, jeśli wynikną z niego środki legislacyjne. Wierzę, że tak będzie. Dziękuję panu, panie przewodniczący.
Roberta Alma Anastase
(RO) Prawa dzieci są kwestią zasadniczą, która łączy nas niezależnie od kraju pochodzenia i stanowiska politycznego.
Mówienie o dzieciach jest mówieniem o przyszłości, przyszłości obywateli europejskich i samej Unii. A zatem mogę tylko z zadowoleniem przyjąć sprawozdanie w sprawie europejskiej strategii na rzecz praw dzieci. Samo przygotowanie sprawozdania jest potwierdzeniem znaczenia tej kwestii i tekstu Karty Praw Podstawowych, ponieważ wymagało ono udziału wielu komisji, które przedstawiły sześć opinii.
Największe znaczenie powinien mieć najlepszy interes dziecka. Z uwagi na swe wartości i koncepcję rozwoju, Unia Europejska ma moralny obowiązek zapewnienia, aby prawom dziecka nadano najwyższy priorytet w odniesieniu do działań zarówno na szczeblu wewnętrznym jak i międzynarodowym.
W odniesieniu do Unii Europejskiej, chciałabym powtórzyć znaczenie dwóch aspektów: po pierwsze, negatywnych konsekwencji migracji oraz finansowych warunków dzieci pozostawionych w ich krajach rodzinnych przez migrujących rodziców. Chciałabym podziękować sprawozdawczyni za przyjęcie mojej sugestii, aby zwrócić uwagę na tę kwestię, która wciąż jest aktualna w życiu obywateli europejskich i chciałabym zapewnić ją o moim poparciu dla jej apelu o odpowiednią opiekę, integrację społeczną i wyczerpującą edukację dla tych dzieci. Nie mniej istotny jest cel w postaci zapewnienia praw do edukacji dla wszystkich dzieci europejskich.
Poza Unią Europejką istotne jest, abyśmy promowali prawa dziecka na szczeblu międzynarodowym, szczególnie jako część stosunków Unii Europejskiej z krajami sąsiadującymi oraz partnerami strategicznymi. Spośród różnych sytuacji, jakie pojawiają się na świecie, chciałabym zwrócić uwagę na naruszanie praw dzieci w przypadkach kryzysów i konfliktów, w szczególności zimnych wojen, w których po prostu podważa się zasadę państwa prawa. Unia Europejska nie może tolerować takich sytuacji i musi podjąć stanowcze działania, aby zapewnić przestrzeganie praw dzieci wszędzie.
W 2007 r. Unia Europejska podjęła decydujące kroki w tym kierunku, ale rok 2008 będzie najważniejszy dla rzeczywistego wdrożenia nowej strategii dotyczącej praw dzieci. W związku z tym wzywam Komisję i Radę, aby starannie rozważyła rekomendacje Parlamentu, w celu zapewnienia sukcesu tej strategii.
Iratxe García Pérez
(ES) Panie przewodniczący! Sprawozdanie to przedstawia wyczerpującą i spójną wizję prac, jakie musimy podjąć na szczeblu Unii Europejskiej w odniesieniu do dzieci. Musimy zaangażować wszystkich, którzy są odpowiedzialni w tym zakresie, w uskutecznienie praw dziewcząt i chłopców do jednakowej edukacji, walkę w wszelkimi formami przemocy i pracy dzieci oraz ochronę dzieci migrujących.
Świadomi tendencji społecznych potwierdzamy, że tradycyjny model rodziny nie może być jedynym punktem odniesienia i że jest coraz więcej alternatywnych modeli, które musimy wziąć pod uwagę w ugruntowanym przekonaniu, że dzieci muszą żyć w pozytywnym otoczeniu rodzinnym.
W odniesieniu do kwestii pokrewnej, chciałabym podnieść inicjatywę dotyczącą adopcji międzynarodowych, gdzie istnieje potrzeba regulacji, które byłyby lepiej dostosowane do rzeczywistości i które mogłyby zająć się nieznanymi czynnikami, którym musimy dzisiaj stawić czoło; taki proces już trwa w niektórych państwach, jak Hiszpania, które chronią najlepszy interes małoletnich.
Jednakże zanim zakończę chciałabym wyrazić zastrzeżenia hiszpańskiej delegacji socjalistycznej do ust. 127, w sprawie zakazu noszenia chust w szkole, ponieważ popieramy raczej dialog i mediację.
Panie i panowie, dyskutujemy nad najbardziej wrażliwym sektorem społeczeństwa, ale także nad przyszłością, która potrzebuje solidnych podstaw w postaci wartości takich jak szacunek, tolerancja i koegzystencja.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję niniejsze sprawozdanie oraz pracę, jaką wykonał sprawozdawca.
Z debaty wynika, że istnieje niemal pełna zgodność co do działań, jakie powinniśmy podjąć w odniesieniu do praw dzieci, oraz że przeszliśmy długą drogę od dawnego porzekadła "dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś nie tylko chcemy oglądać nasze dzieci, ale wysłuchać tego, co mają do powiedzenia.
Potrzebujemy jednak pewnych wyjaśnień - i być może komisarz mógłby mi ich udzielić - odnośnie do kompetencji, jakie UE posiada w dziedzinie praw dziecka w świetle omawianego tu traktatu i głosowania nad traktatem reformującym w Irlandii. Jak Państwo wiedzą, na podstawie irlandzkiej konstytucji prawa dzieci postrzegane są jako najlepiej chronione w kontekście rodziny. Musimy uznać, że rodzina odgrywa ważną rolę w ochronie praw dzieci i podjąć środki mające na celu umocnienie rodzin i wspieranie ich tam, gdzie jest to konieczne.
Istnieje też kwestia związków małżeńskich i partnerskich oraz równych praw dzieci w obu sytuacjach. W Irlandii znacząco wzrasta liczba osób w separacji i rozwiedzionych, a także par zamieszkujących bez ślubu: w takiej formie funkcjonuje jedna na dwanaście rodzin. W sumie rodziny takie odpowiedzialne są za 50 000 dzieci. Musimy sprawdzić, jak obecne prawodawstwo irlandzkie chroni prawa takich dzieci.
Jest jeszcze problem kontaktów dzieci z obojgiem rodziców oraz braku zapisów dotyczących dzieci w irlandzkim prawie rodzinnym. Tymi sprawami musimy się zająć.
Ostatnia kwestia: w 2006 r. zamieszanie wywołała decyzja irlandzkiego Sądu Najwyższego, który odrzucił przepisy w sprawie zgwałcenia osoby nieletniej, ponieważ nie umożliwiały one oskarżonemu obrony w oparciu o nieumyślny błąd dotyczący wieku ofiary. Przypadek ten dotyczył 41-letniego mężczyzny i 12-letniej dziewczynki. Jak na ironię, dziś w Dublinie sąd okręgowy oddalił zarzuty o molestowanie seksualne wobec tej osoby. W Irlandii mamy wprowadzić do konstytucji dwie poprawki w tej kwestii i w sprawie, o której wspomniałam, uważam też, że musimy sprawdzić, w których obszarach Unia odpowiednio reguluje prawa dzieci, tak abyśmy mogli odpowiednio zagłosować w moim kraju.
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Nasza dzisiejsza dyskusja jest dowodem, że Parlament Europejski chce współtworzyć europejską politykę wobec dzieci. Dlatego napawa niepokojem stanowisko wielu państw członkowskich, które uważają, że niemal cała regulacja dotycząca praw dzieci leży w gestii prawa rodzinnego, a przez to - niejako z definicji - należy do wyłącznej kompetencji narodowej.
Takie stricte narodowe podejście bardzo często stawia Parlament poza głównym nurtem decyzyjnym w zakresie praw dziecka i sprowadza nas, Parlament, wyłącznie do roli opiniodawcy. To nie jest dobre podejście w jednoczącej się Europie. Przykładem może być rozporządzenie w sprawie transgranicznego egzekwowania alimentów, które Parlament przyjął niedawno - w grudniu - właśnie w procedurze konsultacji. To rozporządzenie ma sprawić, że dzieci zapomniane przez jednego z rodziców nie będą dłużej głodne i opuszczone, że otrzymają środki materialne wyegzekwowane dzięki nowemu, skuteczniejszemu systemowi. Dlatego uważam, że Parlament reprezentujący przecież także wszystkie europejskie dzieci ma moralny obowiązek, aby aktywnie współtworzyć prawo na ich rzecz.
Podsumowując powiem tak: Panie Komisarzu więcej Parlamentu w europejskich regulacjach na rzecz dziecka.
Edward McMillan-Scott
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować sprawozdawcy, Robercie Angelilli, i pozostałym sprawozdawcom za ich pracę nad tą ważną kwestią, i oczywiście komisarzowi Franco Frattiniemu za poparcie dla komunikatu i pracę, jaką Komisja wykonała w tej dziedzinie.
Uznając, że sprawy te leżą przede wszystkim w gestii państw członkowskich uważam też, że pewną rolę ma tu do odegrania Unia Europejska, co oczywiście zapisano w Karcie Praw Podstawowych, w której po raz pierwszy uwzględniono prawa dzieci. Uważam, że społeczeństwo najlepiej ocenia się po sposobie, w jaki traktuje osoby bezbronne, a my, jako Unia Europejska, tworzymy społeczeństwo.
Mnie szczególnie interesują transgraniczne porwania dzieci przez rodziców. Zajmowałem się wieloma takimi sprawami, a każdego roku ma miejsce kilkaset podobnych przypadków dotyczących państw członkowskich lub państw członkowskich i krajów sąsiednich bądź położonych dalej. Mimo że istnieją takie konwencje międzynarodowe, jak konwencja haska i wewnętrzna II konwencja brukselska, to nadal mamy do czynienia z wieloma niedociągnięciami. Ostatnio wyrażałem wdzięczność międzynarodowej kancelarii prawnej Freshfields za przeanalizowanie kilku spraw w oparciu o drugą konwencję brukselską i określenie niektórych problemów występujących w państwach członkowskich.
Uważam, że pracę, jaką wykonał Parlament Europejski i Komisja, należy postrzegać w kontekście zmian w prawie międzynarodowym. Sądzę, że właściwe jest uznawanie za absolutnie przełomową dawnej Konwencji ONZ o prawach dziecka, która jako pierwsza uznaje prawa dziecka za nadrzędne. W Karcie Praw Podstawowych wprowadzono także koncepcję prawa dziecka do obojga rodziców. Jest to kluczowa kwestia, obecnie szeroko rozpowszechniona na świecie.
Są jednak dwa aspekty, które mają wpływ na sposób, w jaki sprawa rozpatrywana jest przez sąd. Chociaż kwestia ta nie została wyraźnie uwzględniona w sprawozdaniu, to powinniśmy też pamiętać o prawach dzieci na tyle dojrzałych, że mogą wyrazić swoje życzenia w sądzie, tak jak niedawno miało to miejsce w podlegającej mi sprawie 7-letniej Jessiki, która zeznawała przed Sądem Najwyższym. Po drugie, należy zapewnić dziecku niezależne przedstawicielstwo prawne tam, gdzie jest to wskazane. Uważam, że nad tymi dwoma elementami powinniśmy popracować w ciągu najbliższych miesięcy.
Alessandro Battilocchio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję sprawozdawcy za wspaniałą pracę. XX wiek rozpoczął się brakiem jakichkolwiek rzeczywistych praw dzieci i zakończył się uczynieniem wyraźnych i niepodlegających dyskusji postępów, jednak jeszcze daleka droga przed nami i nie będzie to łatwa droga, jak podkreślono wielokrotnie w sprawozdaniu.
W krótkim czasie, jaki mam do dyspozycji, i na podstawie także doświadczeń osobistych z UNICEF-em, chciałbym wezwać Komisję do położenia nacisku na jeden aspekt: potrzebujemy wspólnotowego instrumentu w sprawie adopcji, ponieważ obecnie 27 państw członkowskich ma całkowicie rozbieżne ustawodawstwa w tym względzie. Użyteczne byłoby przyjęcie ram legislacyjnych, które pomogłyby poprawić jakość pomocy dostarczanej przez służby informacyjne, w celu uporządkowania poszczególnych kroków przygotowujących do adopcji międzynarodowej i zajęcia się procedurą rozpatrywania wniosków oraz wsparciem dla rodziny w okresie po przeprowadzeniu adopcji. Obecnie wciąż napotykamy na za wiele nadużyć, braków, opóźnień i trudności w tym zakresie, na które rodziny adoptujące, a przede wszystkim dzieci, naprawdę nie zasługują.
Miroslav Mikolášik
(SK) Wszystkie państwa członkowskie ratyfikowały konwencję ONZ o prawach dziecka; jednakże konwencja nie przewiduje żadnego mechanizmu sankcji.
Istnieją liczne instytucje, które usiłują poprawić przestrzeganie praw dziecka; ich działania powinny być skoordynowane i powinny one być bardziej rozreklamowane, na przykład poprzez stworzenie wspólnej strony internetowej. W ten sposób moglibyśmy uniknąć niepożądanego powielania ich wysiłków. Innym krokiem mogłoby być powierzenie ochrony praw dzieci Komisarzowi ds. Praw Podstawowych. Byłbym zadowolony, gdyby komisarz włączył się, zgodnie z obszarami priorytetowymi, w walkę z ubóstwem dzieci i wszelkimi formami przemocy. Przemoc wobec dzieci nigdy nie powinna mieć miejsca. W związku z tym moim zdaniem ważne jest nie tylko karanie sprawców, ale raczej zapobieganie takiej nieludzkiej działalności.
W tym celu popieram wniosek sprawozdawcy dotyczący procedur poprawy w zakresie ścigania eksterytorialnego: w praktyce powinno to zapewnić, że osoba skazana w jednym państwie członkowskim będzie zarejestrowana jako osoba, która dopuściła się przemocy wobec dzieci, także w innych państwach członkowskich. Uważam, że metoda ta będzie ważnym krokiem w zapobieganiu dalszym nadużyciom wobec dzieci, takim jak okaleczenie seksualne, nadużycia seksualne, pornografia dziecięca, porwania i handel dziećmi.
W zakresie pornografii dziecięcej, gorąco popieram inicjatywę Komisji Europejskiej, podejmowaną we współpracy z pewnymi instytucjami bankowymi i ubezpieczeniowymi, aby podjąć próbę wykluczenia z systemów płatności on-line stron, które sprzedają pornografię dziecięcą. Działanie to mogłoby pomóc w stworzeniu bazy danych osób handlujących dziecięcą pornografią, a informacje zawarte w tej bazie, dotyczące twórców i propagatorów tego odrażającego rodzaju handlu, były udostępniane policji danego państwa członkowskiego, Europolowi i Interpolowi. Ponieważ jestem świadomy, że jest to bardzo ważny obszar, popieram wydzielenie koniecznych zasobów ludzkich i finansowych na ochronę praw dziecka. Jest to kwestia przyszłości naszych dzieci, czyli naszej przyszłości.
Katerina Batzeli
(EL) Panie przewodniczący! Z kolei ja chciałabym pogratulować pani Angelilli, która rzeczywiście opracowała zintegrowane ramy dla umocnienia Karty w sprawie Praw Dziecka.
Chciałabym w moich uwagach skoncentrować się na trzech kwestiach, poza tymi które już zostały tutaj przedyskutowane.
Po pierwsze, musimy uzyskać szybką diagnozę i odpowiedź na problem przemocy i nadużyć wobec dzieci, wraz z ustanowieniem specjalnego systemu rejestracji, który stopniowo przyczyni się do skutecznego zapobiegania problemowi.
Po drugie, przyjęcie przez wszystkie państwa członkowskie Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu handlu ludźmi i wykorzystywania seksualnego, w którym, między innymi, trzeba będzie dokonać przeglądu kwestii wydawania czasowych lub nietrwałych pozwoleń na pobyt na ich terytorium.
I ostatnia kwestia - rzeczywistego zarządzania problemem przestępczości wśród nieletnich, wraz ze środkami służącymi zapobieganiu i społecznej integracji nieletnich oraz środkami interwencji sądowej i pozasądowej.
Panie przewodniczący! Jest to rok dialogu międzykulturowego i musimy utrzymać mosty pomiędzy wszystkimi kulturami i wszystkimi poglądami religijnymi. Uważam, że ust. 127 sprawozdania nie może zostać przyjęty.
Zita Gurmai
(HU) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Na los Europy w dużej mierze ma wpływ to, czy jest ona zdolna do rozwoju społeczeństw, które obejmują i wspierają dzieci. Wspieranie i ochrona praw dzieci jest zasadnicza dla przyszłości Unii Europejskiej. Rozwój społeczeństw przyjaznych dzieciom w Unii nie może być oddzielony od dalszego pogłębiania i wzmacniania integracji europejskiej.
Obszerna strategia UE jest konieczna, aby promować i zapewniać skuteczne wdrażanie praw dzieci zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz Unii. Dzieci zasługują na specjalne przepisy i odpowiednią ochronę prawną. Państwa członkowskie są odpowiedzialne za wspieranie na wiele sposobów rodziców w ich obowiązkach wychowawczych. Bezpieczna i jednocząca Europa może być zbudowana tylko poprzez użycie tych instrumentów.
Nasze polityki powinny stale uwzględniać różnorodność i różne potrzeby dzieci, zwracać szczególną uwagę na ubóstwo, wykluczenie społeczne i negatywną dyskryminację zarówno na poziomie Unii jak i na poziomie światowym.
Uważam za istotne, aby rekomendacje konwencji ONZ o prawach dziecka były stale i systematycznie uwzględniane w ramach dwustronnych porozumień zawieranych przez UE z państwami spoza UE.
Grupa PSE życzyłaby sobie osobnego głosowania nad poprawką 127.
Catherine Stihler
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję uwzględnienie w traktacie lizbońskim praw dzieci jako jednego z celów UE, przez co powstaje dla tego zagadnienia nowa podstawa prawna.
Sprawozdanie Roberty Angelilli podejmuje wiele ważnych kwestii związanych z dobrem i ochroną dzieci. Pragnę jednak podkreślić, że z punktu widzenia dzieci ubóstwo i wykluczenie społeczne rodziców stanowi istotną przeszkodę dla korzystania z ich praw.
Popieram zawarty w sprawozdaniu wniosek, by UE współpracowała z właściwymi agencjami ONZ, organizacjami międzynarodowymi i centrami badawczymi w celu usprawnienia procesu zbierania porównywalnych danych statystycznych na temat sytuacji dzieci w UE, tak aby opracować i uwzględnić dużą liczbę wskaźników odnoszących się konkretnie do dzieci, ich ubóstwa i wykluczenia społecznego.
Problem biednych dzieci jest lekceważony, a w UE jedno na pięcioro dzieci żyje na granicy ubóstwa. Czy w takiej sytuacji nie skazujemy 20% przyszłych dorosłych obywateli UE na to, że nigdy w pełni nie wykorzystają swojego potencjału?
Jeżeli istnieje wola polityczna, to pracujmy razem w państwach członkowskich, tak abyśmy mogli dzielić się najlepszymi praktykami i uczyć się od siebie. Byliśmy świadkami kampanii unijnej, w trakcie której nawoływano, by ubóstwo w rozwijającym się świecie przeszło do historii. Dlaczego nie mielibyśmy zorganizować podobnej kampanii nawołującej do tego, by do historii przeszło ubóstwo wśród dzieci?
Katrin Saks
(ET) Dziękuję, panie przewodniczący.
Biorąc pod uwagę, że dzieci trzeciego świata nie mają wystarczającej ilości jedzenia i jedna szósta z nich uczęszcza do szkoły, może się wydawać dziwne rozmawianie o ubóstwie w Europie. Mimo wszystko problem istnieje i szczególnie niepokojące jest to, że liczba dzieci żyjących w ubóstwie jest dużo wyższa niż liczba dorosłych. W rzeczywistości, nie w dosłownym znaczeniu, że dzieci są głodne, ale że nie mają możliwości koniecznych do rozwoju.
Chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że w nowych państwach członkowskich kłopotliwy rozwój gospodarki rynkowej przyniósł wielkie rozwarstwienie, które ma bardzo bolesny wpływ na dobrobyt dzieci. Problemy społeczne z kolei wyolbrzymiają to. I jest to nie tylko tragedia obejmująca dzieci.
Znaczna część zasobów ludzkich - środki, których podaż w moim kraju rodzinnym, czyli Estonii, jest coraz bardziej ograniczona - pozostaje na przykład bez zatrudnienia i z tego powodu jest to problem państw członkowskich i Unii.
Nawet jeśli większość polityk dotyczących dzieci wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich, chciałabym podkreślić znaczenie strategii Unii Europejskiej, wskaźników, baz danych i sprawozdań. Mam nadzieję, że ich wpływ w odniesieniu do państw członkowskich będzie rosnąć.
Jako polityk wiem, jak trudno jest wytłumaczyć swemu własnemu elektoratowi, dlaczego na przykład sąsiedzi bardziej dbają o dzieci.
Bogdan Golik
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Przedstawiona inicjatywa dotycząca stworzenia strategii na rzecz praw dziecka jest sygnałem nie tylko dla Europy, ale i dla całego świata, jak należy właściwie chronić prawa najmłodszych. Kieruję więc słowa uznania dla pani poseł Roberty Angelilli za świetne sprawozdanie.
Niestety przypadki łamania praw nieletnich często pojawiają się w niektórych miejscach Europy - Europy, w której jesteśmy tak dumni z wysokorozwiniętego systemu ochrony praw człowieka. Dlatego musimy zapewnić dzieciom doświadczającym różnych upokorzeń poczucie, że jest ktoś, do kogo mogą zwrócić się o pomoc i kto im tej pomocy udzieli. Popieram więc wezwania autorki sprawozdania do stworzenia skuteczniejszego monitoringu, a także pomysł Komisji Europejskiej uruchomienia telefonu zaufania dla dzieci potrzebujących pomocy.
Ważną kwestią jest też problem dzieci pochodzących z rodzin ubogich, imigrantów oraz uchodźców. Cierpią one z powodów od siebie niezależnych i przez to często skazane są w przyszłości na gorsze życie niż ich rówieśnicy, którzy nie byli skazani na ucieczkę z ojczyzny. Dlatego popieram propozycję przyznania im pełnych praw, niezależnie od sytuacji prawnej ich rodziców, a także umożliwienie im równego dostępu do edukacji.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję mówcom a także jestem szczęśliwy, że przyznali, że Komisja i Parlament, po raz pierwszy w Europie i nawet przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego, wspólnie formułują prawdziwą, poziomą politykę europejską we wszystkich obszarach ochrony i wspierania praw dziecka. Jest to osiągnięcie polityczne w sprawie, która nie znajdowała się w europejskim porządku obrad od dwóch lat i jest to także odpowiedź dla tych, którzy są świadomi konieczności osiągnięcia praktycznych rezultatów. Europa posuwa się naprzód w tym obszarze.
Byłem bardzo zadowolony z tego, co powiedział pan McMillan. Jednym z głównych kryteriów oceny stopnia ucywilizowania kraju jest sposób, w jaki traktuje ono swych najmłodszych członków, swoje dzieci; państwa członkowskie Unii Europejskiej i wszyscy Europejczycy aspirują do przewodzenia światu w zakresie sposobu traktowania dzieci i oferowania im możliwości.
Zajęto się wieloma kwestiami, i niektóre z nich już figurują we wniosku, który przedłożyłem i w bardzo użytecznych rekomendacjach opracowanych przez panią Angelilli, jednak uważam, że są też inne kwestie, które należy rozpatrzyć w sposób bardziej szczegółowy w nadchodzących miesiącach. Pozwólcie nam uczynić z roku 2008 rok dalszego postępu w zakresie tej strategii europejskiej.
Pani Gál i pani Sinnot zajmując się rolą rodziny wyjaśniły, że wiele problemów, jakie napotykamy, rodzi pogląd na temat rodziny, który jest przestarzały i nie taki jak powinien być. Zajmowaliśmy się tym w ubiegłym roku, jak państwo pamiętają, w związku z zawierającymi sceny przemocy grami wideo; kontrola statystyczna w Europie wykazała, ze tylko 20% respondentów było zainteresowanych tym, w jaki sposób ich dzieci korzystają z Internetu i nabywają lub korzystają z gier wideo. Oznacza to, że 80% zapytanych rodziców nie było świadomych, w jakiego typu gry elektroniczne grają lub jakie strony intranetowe odwiedzają ich dzieci. Dowodzi to, dlaczego rodzina, jak zostało powiedziane, jest kluczowym miejscem, w którym musimy promować prawa dziecka.
Pan Catania i inni mówili na temat pracy dzieci. Pamiętają państwo, że we wniosku zaproponowałem nałożenie kar na tych, którzy wykorzystują nielegalną pracę legalnych imigrantów. W szczególności potępiłem wykorzystywanie migrujących dzieci, które są zarówno szczególnie narażone z uwagi na to że są imigrantami jak i wykorzystywane, ponieważ pracują nielegalnie; są one szczególnie narażone, ponieważ dzieci nie powinny pracować, ale chodzić do szkoły. Jeśli wniosek ten, który jest na stole, zostanie przyjęty, stanie się dyrektywą europejską, a w związku z tym zgodnie z prawem zmusi państwa członkowskie do wprowadzenia przepisów, których niestety one jeszcze nie posiadają.
Kwestia migrujących dzieci, bez opieki, jest także istotna i dyskutujmy nad sposobami finansowania projektów ukierunkowanych, jako że odkryliśmy sytuacje, które są rzeczywiście tragiczne, oprócz tych które zostały wspomniane. Na Wyspach kanaryjskich, na przykład, rząd hiszpański odkrył bardzo niepokojące przypadki, którymi musi się oczywiście zająć, przybywania dużej liczby dzieci bez opieki, ponieważ ich rodzice po prostu wysłali je same. Jest to zupełnie szokujące. Musimy wzmocnić prawodawstwo europejskie, aby zwalczać przemoc wobec dzieci, jak jasno wyraziła się pani Segelström.
Jest jedna bardzo ważna kwestia, która dotyczy mnie osobiście. Istnieją przepisy mające na celu zapewnienie, aby jednemu z dwóch rodziców przyznano opiekę nad dzieckiem w przypadku separacji lub rozwodu. W rzeczywistości, w wielu państwach członkowskich obowiązujące przepisy nie są w praktyce stosowane; nie chodzi o to, że nie stosują ich rządy, ale często sądy i sędziowie są niewystarczająco o nich poinformowani. Istnieją przypadki, w których jeden rodzic kradnie dziecko drugiemu. W niektórych przypadkach wykonanie decyzji okazuje się niemożliwe i dlatego musimy położyć dużo większy nacisk na te kwestię w kontekście przyznawania opieki nad małoletnimi.
Seksturystyka jest innym obszarem, jakim należy się zająć, wraz ze współpracą pomiędzy władzami publicznymi i osobami prywatnymi, agencjami turystycznymi i towarzystwami kredytowymi, aby pomóc nam w zidentyfikowaniu osób, które kupują dziecięcą pornografię przez Internet. Oczywiście pedofile nie płacą gotówką, płacą oni kartami kredytowymi. Jeśli ustanowimy tę współpracę, którą uruchamiamy, będziemy także mieć możliwość obniżenia i zatrzymania tragedii seksturystyki.
Nowym obszarem jest prawo do wychowywania się w niezanieczyszczonym środowisku, czyli prawa środowiskowe dzieci. Musimy się na tym skupić, ponieważ nie jest to tyko nowy obszar, ale także obszar, którym musimy się zająć wyraźnie wszyscy.
Pani Harkin była jedną z tych, którzy podnieśli kwestię rezultatów traktatu lizbońskiego. Traktat ten nie wprowadza szczególnej podstawy prawnej, ale nadaje strategii wartość polityki europejskiej, nad którą debatujemy dzisiaj tutaj i która dotychczas była oparta na wspólnym politycznym rozwiązaniu. Wraz z traktatem lizbońskim będziemy mogli postrzegać strategię na rzecz ochrony praw dziecka jako prawdziwie europejską, co jest dosyć niezwykłym krokiem naprzód.
Podsumowując, w nadchodzących miesiącach musimy popracować nad tym tematem i jasne jest, że w ten sposób Europa inwestuje w swoją przyszłość. Jest to inwestowanie w jej młodzież, inwestowanie w dzieci. Jednakże widzę inny obszar, w którym dzieci mogą być aktywnie włączone w jedną z najważniejszych polityk Unii Europejskiej: polityka integrowania wspólnot imigrantów. Jeśli będziemy pokładać nasze nadzieje w dzieciach, w najmniejszych dzieciach w szkole, i uczynimy z nich ambasadorów integracji - biorąc pod uwagę, że dla nich zabawa i nauka wspólnie z dziećmi z innych kultur i odmienną przeszłością jest prostsza - nadamy dzieciom rolę polegającą nie na byciu, jak ktoś powiedział, minidorosłymi, ale na aktywnym włączeniu ich w politykę integracyjną. Jeśli ta polityka nie zostanie oparta na integrowaniu dzieci w szkole, nigdy nie będzie ona prawdziwą polityką integracji imigrantów, którzy pochodzą z różnych krajów.
Roberta Angelilli
sprawozdawczyni - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim proszę pozwolić mi jeszcze raz podziękować komisarzowi Frattiniemu za włącznie poważnego zobowiązania Komisji Europejskiej do sektora praw dziecka. Dziękuję mu także za wezwanie państw członkowskich, w jego oświadczeniu wprowadzającym, do szybkiego uaktywnienia telefonicznych linii pomocy dzieciom, ponieważ opóźnienie w tym zakresie są rzeczywiście nieuzasadnione. Jestem także wdzięczna za podkreślenie przez niego, że nie wszystkie państwa członkowskie do tej pory wprowadziły krajową gwarancję w związku z prawami dziecka, co także zauważyliśmy i nad czym ubolewaliśmy w sprawozdaniu.
Jestem także wdzięczna wszystkim moim kolegom, którzy uczestniczyli w przygotowaniu tego dokumentu i tym, którzy się wypowiedzieli, ponieważ uważam, że wszyscy zgodziliśmy się co do pojęcia najwyższego interesu dziecka. Oczywiście popieram i podzielam obawy, jakie zostały wyrażone dzisiaj w Izbie. Musimy zmusić państwa członkowskie do tego, aby szybciej przechodziły od słów do czynów i oczywiście Parlament i Komisja Europejska muszą także odegrać w tym zakresie swoją rolę.
Proszę pozwolić mi wypowiedzieć się w kliku słowach na temat pewnych kwestii, które zostały podkreślone. W odniesieniu do środowiska, proszę pozwolić mi potwierdzić panu Frattiniemu, że prawdą jest, iż być może mogliśmy uczynić więcej w sprawozdaniu, ale wyjaśniliśmy, że prawo do zdrowia i czystego środowiska musi być jednym z głównych praw zagwarantowanych małoletnim.
Z zadowoleniem przyjęłam informację, że jedną z kwestii następnego forum europejskiego w sprawie praw dziecka będzie kwestia adopcji międzynarodowych. W tym kontekście także chciałabym podkreślić, że poza ogromnymi i często całkowicie biurokratycznymi trudnościami adopcji międzynarodowych, istnieje także tragedia dzieci, o które walczą rodzice po separacji lub rozwodzie. Jest to rzeczywiście wielki europejski problem, który w pewnością pojawił się także jako wynik otwarcia granic.
Proszę pozwolić mi zakończyć stwierdzeniem, że jestem oczywiście bardzo zadowolona z prac, które zostały wykonane i mimo że uważam, że rezultat nie jest perfekcyjny, może on być bardzo dobrym punktem wyjścia pod warunkiem, powtarzam, że zostaną niezwłocznie podjęte poważne i odpowiedzialne działania.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w środę o godz. 12:00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Lívia Járóka  
na piśmie. - Segregacja edukacyjna, to jedna z najbardziej szkodliwych form dyskryminacji, jakiej doznają romskie dzieci. Edukacja, która jest podstawowym prawem człowieka, to kluczowy element z punktu widzenia realizacji pozostałych praw człowieka, a inwestycja we wczesną edukację dzieci romskich to polityka, która funkcjonuje na wielu poziomach i przynosi korzyści większe niż korzyści, jakie odnoszą objęte systemem kształcenia dzieci. Korzyści wynikające ze wczesnej edukacji obejmują: promocję sprawiedliwości społecznej, większą produktywność indywidualną i społeczną, ograniczony poziom ubóstwa, a także eliminację postaw dyskryminacyjnych i wykluczenia społecznego. Ponieważ dzieci romskie są coraz lepiej wykształcone, zwiększają swoje szanse na to, by stać się produktywnymi członkami siły roboczej. Zarabiając pieniądze Romowie wnoszą wkład do budżetu krajowego za pośrednictwem podatków od dochodu i konsumpcji, zaczynają też wpływać na sposób postrzegania ich przez nie-Romów, a tym samym na szersze kwestie społeczne. Ponieważ Romowie są coraz bardziej produktywni, a poziom ich ubóstwa obniża się, stają się też oni członkami społeczeństwa, którzy wnoszą swój wkład zamiast korzystać z pomocy publicznej. Owo połączenie zwiększonego wkładu i mniejszych zasiłków wypłacanych przez rząd stanowi dla budżetu krajowego budżetową korzyść netto. Z programu wspierającego takie zmiany skorzystają nie tylko Romowie, ale wszyscy Europejczycy.
Eija-Riitta Korhola  
na piśmie. - (FI) Jedną z najbardziej fundamentalnych struktur leżących u podstaw wspólnych wartości europejskich jest nasz obowiązek chronienia niewinnych dusz, przez które rozumiem dzieci. W niewielu kwestiach możemy być tak jednogłośni.
Jest bardzo istotne, aby prawa dziecka były chronione w sposób bardziej skuteczny niż obecnie i dotyczy to także szczebla wspólnotowego. Komunikat Komisji w sprawie ustanowienia strategii na rzecz ochrony praw dzieci został bardzo pozytywnie przyjęty.
Sprawozdanie Parlamentu w sprawie strategii jest wspaniałe. Chciałabym podnieść kilka punktów w tej szerokiej kwestii.
Po pierwsze, status rodzin jest bezpośrednio związany z prawami dzieci. Rodzina jest bezsprzecznie najlepszym środowiskiem dla dziecka. Rodzina i ochrona rodziny są w rzeczywistości prawami dzieci i są one realizowane, gdy rodzina dobrze sobie radzi. Strategia powinna także obejmować środki mające na celu wspieranie dobrobytu rodzin. Przysługujące dziecku prawo dostępu do obojga rodziców powinno być chronione za wszelką cenę.
Dzieci są bardzo wcześnie narażone na przerażające, charakteryzujące się przemocą i seksualne formy zabawy, z katastrofalnymi skutkami. Zawarta w sprawozdaniu propozycja, na przykład, aby stworzyć jednolitą klasyfikację i system etykietowania w UE w odniesieniu do sprzedaży i dystrybucji treści audiowizualnych i gier wideo przeznaczonych dla małoletnich jest bardzo wartościowa. Zasada - podmiot zanieczyszczający płaci - powinna obowiązywać w formach handlu rozrywką związaną z przemocą, ponieważ wyrządzania szkoda jest ogromna.
Po trzecie, należy poczynić zdecydowane wysiłki w celu wykorzenienia pornografii dziecięcej. Priorytetami Komisji są wzmocnienie operacji transgranicznych w celu zlikwidowania stron internetowych, które dręczą dzieci oraz w celu poprawy współpracy pomiędzy władzami publicznymi i sektorem prywatnym.
Niestety prawa dzieci nie wymykają się ogólnej koncepcji względności wartości, która ma tendencję do występowania w społeczeństwie. Musimy powiedzieć głośno, co zdecydowanie nie jest względne. Prawa i ochrona dzieci leżą w sercu wartości ludzkich, dlatego też wciąż musimy przypominać ludziom o okropnych konsekwencjach, jakie czekają na tych, którzy czynią zło.
Katalin Lévai
na piśmie. - (HU) Unia Europejska ma szczególny obowiązek chronienia podstawowych praw człowieka, a przede wszystkim praw dziecka. Mimo to 19% dzieci w Unii żyje w zagrożeniu ubóstwem i liczba ta jest wyższa niż w przypadku populacji dorosłych (15%). Na całym świecie 40 milionów osób poniżej 12 roku życia jest poddawanych jakiejś formie aktu przemocy. Niemalże 6 milionów osób jest zmuszanych do pracy; półtora miliona staje się ofiarami handlu ludźmi. W tym kontekście, strategia europejska - zero tolerancji, która zmierza do chronienia praw dzieci, posiada bardzo duże znaczenie.
Uważam, że kluczową rolę w tym zakresie może odegrać lepsza regulacja prawna, wraz z badaniem wpływu na małoletnich nowych i istniejących przepisów. Jednakże nie popieram utworzenia osobnej instytucji parlamentarnej ds. praw dziecka. Wszelkie zdania takiej instytucji mogą być wykonywane przez wyznaczonego przez Komisję koordynatora ds. praw dziecka. Popieram jednakże utworzenie stanowiska komisarza ds. praw człowieka i mniejszości, który byłby także odpowiedzialny za ochronę praw dziecka. Ważne jest odnotowanie, że większość dzieci żyjących w niekorzystnych warunkach jest pochodzenia romskiego lub należy do mniejszości żyjącej w Europie. Pożądane byłoby także wdrożenie europejskich reform instytucjonalnych, na mocy których koordynatorzy ds. praw dziecka składający sprawozdania komisarzowi zapewniliby powiązania pomiędzy instytucjami, organizacjami pozarządowymi i rządami, w celu prowadzenia stałego dialogu i współpracy. W świetle faktu, że już istnieje wiele europejskich organizacji i instytucji w Unii, które zajmują się prawami dzieci, musimy położyć raczej nacisk na zintegrowanie starych i zapewnienie ich skuteczniejszego działania niż na tworzenie nowych.
Poza ochroną praw dzieci, coraz ważniejsza staje się kwestia edukacji. Staranna edukacja umożliwia młodym, nieświadomym przestępcom wyrośniecie na świadomych, posiadających wiedzę prawniczą obywateli.
Joseph Muscat  
na piśmie. (MT) Dokonałbym zaniedbania, gdybym w kontekście tej debaty w sprawie praw dziecka, nie wspomniał o sprawie Shauna Attarda, który złamał serca ludzi z Malty i Gozo.
To pochodzące z Gozo dziecko zostało odebrane jego ojcu w sposób, który z pewnością miał wpływ na jego psychikę.
Możliwe, że w tym przypadku przestrzegano prawa i postępowano zgodnie z dyrektywami europejskimi. Jednakże, istnieją poważne wątpliwości co do tego, czy to co miało miejsce rzeczywiście służyło najlepszemu interesowi dziecka.
Z żalem muszę stwierdzić, że według mnie, władze brytyjskie utrudniły ojcu dziecka sprawiedliwe wysłuchanie jego sprawy. Nawet nieliczne kontakty pomiędzy dzieckiem i ojcem napotykały na liczne przeszkody.
Chciałbym zaapelować, aby, w granicach prawa, umożliwiono Mario Attardowi sprawiedliwe przesłuchanie, a ponadto, aby poważnie wzięto pod uwagę najlepszy interes Shauna.
Andrzej Tomasz Zapałowski  
na piśmie. - Dzisiejsza debata na rzecz praw dzieci porusza wiele podstawowych kwestii dotyczących prawidłowego rozwoju naszej młodzieży. Przyszłość naszych dzieci, zabezpieczenie im prawidłowego rozwoju, warunkuje, jaka będzie przyszłość naszego kontynentu w zakresie prawidłowych stosunków interpersonalnych.
Prawa dzieci muszą być respektowane. Muszą być także respektowane prawa rodziców do ich wychowywania, zgodnie z wartościami, które wyznają. Mówienie o prawach dzieci i pomijanie kwestii ich prawa do wychowywania się w naturalnych rodzinach, gdzie jest ojciec i matka, jest łamaniem ich praw. Przecież decydowanie o adopcji dziecka, które jest przekazywane parom tej samej płci, i decydowanie w ten sposób o jego przyszłym losie, a nawet w pewien sposób narzucanie mu orientacji seksualnej jest łamaniem jego praw podstawowych. Nie można o tej kwestii milczeć, bo łamie to unijną poprawność polityczną.
