In memoriam
De Voorzitter
Geachte dames en heren, geachte collega's, op 23 juni 1996 is de heer Andreas Papandreou overleden. Vijf maanden daarvoor, midden in zijn derde ambtsperiode, moest hij wegens zijn langdurige, zware ziekte zijn ambt als minister-president van Griekenland neerleggen. Tien jaar lang heeft hij als minister-president de Griekse politiek vormgegeven en de plaats van Griekenland in de Europese Unie bepaald.
Hij was geen gemakkelijke partner - ook niet voor zijn vrienden - maar hij was ook niet de minister-president van een gemakkelijk land. Men was het niet altijd eens met zijn standpunten. Dat heeft te maken met de moeilijke buurlanden van zijn land en met een geschiedenis vol breuken en tegenstrijdigheden. Maar als voorzitter van de Europese Raad heeft hij op beslissende momenten ook kunnen zorgen voor integratie en daarmee belangrijke vooruitgang voor de Gemeenschap kunnen bewerkstelligen: in 1988 bij het aannemen van het financiële pakket van maatregelen dat nodig was om de doelstelling van de Europese Akte te verwezenlijken, en in 1994 bij het oplossen van de laatste, nog niet geregelde institutionele vraagstukken, wat de weg vrijmaakte voor de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden tot de Europese Unie.
De heer Papandreou heeft ons een duidelijker inzicht gegeven in de betekenis van Griekenland en in het Middellandse-Zeegebied, de regio die van zo groot strategisch belang is voor Europa. De heer Papandreou heeft er in beslissende mate zijn deel aan bijgedragen om Griekenland na de donkere jaren van het kolonelsregime terug te leiden naar vrijheid en democratie. Hij was één van de vaders van het democratische Griekenland, die het land onomkeerbaar heeft geleid naar de Gemeenschap en de solidariteit van de Europese democratieën, en het daar heeft verankerd.
Andreas Papandreou was in staat om te doen wat slechts weinigen is gegeven, namelijk andere mensen boeien door zijn persoonlijkheid, door zijn levensweg en zijn levenswerk. Voor Griekenland en zijn bevolking betekende hij meer dan kan worden aangegeven met zijn talrijke overheidsfuncties en politieke prestaties. Dit is wel gebleken uit de overweldigende rouw van de vele duizenden mensen die hem bij zijn begrafenis de laatste eer hebben bewezen. Wij zijn ons bewust van het verlies dat zijn dood voor zijn land betekent. Ons medeleven gaat uit naar zijn familie, zijn partij en zijn volk.
(Het Parlement verheft zich van zijn zitplaats en neemt een minuut stilte in acht)

De Voorzitter
U hebt zich ter ere van de heer Papandreou van uw zitplaats verheven. Ik dank u!

Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord op grond van artikel 108 voor een persoonlijk feit.
Aan het einde van het debat over de transeuropese vervoersnetwerken heeft zich gisteravond een betreurenswaardig incident voorgedaan. Ik had in nogal heftige bewoordingen de houding gehekeld die de Commissie de laatste twee weken in deze aangelegenheid heeft aangenomen en kritiek geleverd op haar onderdanigheid tegenover de Raad en haar dubbelhartigheid tegenover het Parlement.
In zijn antwoord ging de heer Kinnock niet in op de grond van de zaak, maar stuurde hij mij een reeks beledigende verwijten toe waarvoor zelfs zijn Welse afkomst geen afdoende verklaring kan zijn. Hij noemde mij zwaarwichtig en onrijp en zei dat mijn betoog geen inhoud had. Dames en heren, die opmerking over mijn zwaarwichtigheid kan ik nog door de vingers zien: gelet op mijn lichaamsgewicht kan ik de woorden van de heer Kinnock moeilijk betwisten. Ook zijn opmerking over mijn onrijpheid vind ik niet zo erg omdat ze van een man komt die zelf kennelijk al wat overrijp is. Wat het laatste punt betreft, vind ik echter dat de heer Kinnock mij niet kan verwijten dat mijn betoog niets inhield, maar wel dat ik daarin te veel onderwerpen heb behandeld. Zoals de heer Dell'Alba heb ik immers uitgelegd dat de Commissie tussen de brief die de heer Kinnock op 1 juli aan de heer Cornelissen heeft geschreven en die welke hij op 12 juli aan de heer Simpson heeft gericht, een bocht van 180 graden heeft gemaakt. In de eerste brief stond dat men de lijst van Essen niet zonder codecisie kon wijzigen, in de tweede brief werd het tegendeel betoogd.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil dit incident niet opblazen, maar nu de heer Santer hier aanwezig is, zou ik u willen verzoeken hem te vragen of hij het normaal vindt dat een lid van de Commissie dat door een afgevaardigde op heterdaad op dubbelhartigheid wordt betrapt, die afgevaardigde liever persoonlijk beledigt dan zijn vraag te beantwoorden.

De Voorzitter
Geachte collega, dat was de verklaring betreffende een persoonlijk feit op grond van artikel 108. Wij zullen dit de commissaris natuurlijk ook mededelen, dat is geheel duidelijk. Overigens stel ik vast dat dit gehele Huis slechts uit rijpe persoonlijkheden bestaat!
(Gelach, applaus)
(De Notulen worden goedgekeurd)

Werkprogramma van het Ierse voorzitterschap
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raadsvoorzitter over het werkprogramma van het Ierse raadsvoorzitterschap.
Met veel genoegen heet ik de Tanaiste en fungerend voorzitter, mijnheer Spring, welkom, die een verklaring zal afleggen over het Ierse voorzitterschap. Het Ierse voorzitterschap staat voor een aantal enorme taken, maar het is goed voorbereid. Wij in het Europees Parlement verheugen ons op een actieve samenwerking de komende zes maanden met u en uw collega's. Maar ik zou hier toch aan toe willen voegen dat wij in het Europees Parlement zeer goed weten hoezeer u zich betrokken voelt bij de bezorgdheden van alle Ierse burgers over de laatste ontwikkelingen in Noord-Ierland. Het vredesproces dat twee jaar geleden op gang is gekomen dankzij de moed en vastberadenheid van de Ierse en Britse regering en de gemeenschapsleiders in Noord-Ierland, heeft hierdoor in de jongste paar weken ernstige tegenslagen ondervonden. Wij hebben in deze Vergadering reeds onze afschuw te boek gesteld over het feit dat de IRA haar terroristische activiteiten hervat heeft en wij doen dat vandaag nogmaals.
De laatste paar dagen geven de straten van Noord-Ierland weer rellen en geweld te zien; sektarische confrontaties brengen de opmars van de vrede in gevaar. Wij in dit Parlement blijven u en al diegenen steunen die zich net als u inzetten voor vrede en verzoening. Wij doen een dringend beroep op alle democratische krachten, de twee regeringen en de gemeenschapsleiders, om hun inspanningen te verdubbelen en een nieuw signaal van hoop uit te sturen voor het vredesproces via de besprekingen met alle partijen.
Vorige week hebben twee van onze lid-staten, Frankrijk en Groot-Brittannië, Nelson Mandela verwelkomd, die op staatsbezoek was. De enorme openlijke blijken van genegenheid en respect voor de Zuid-Afrikaanse president waren natuurlijk bedoeld om zijn rol toe te juichen als architect van een nieuw democratisch en vrij land, maar het was ook een erkenning van de verzoening die hij in zijn land teweeg heeft gebracht. Na jaren van vervolging en geweld en discriminatie predikt hij vrede en vriendschap en vergevensgezindheid. Hij vergeet het verleden niet - dat kan hij niet - maar hij werkt aan de toekomst. Het is de krachtigste boodschap van verzoening en hoop; het is een boodschap die wij in Europa niet mogen negeren; het is een boodschap die de gehele gemeenschap in Noord-Ierland moet horen.
(Applaus)
Spring
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, voordat ik mijn verklaring ga afleggen over het Ierse voorzitterschap van de Raad, wil ik u graag danken voor uw woorden van steun met betrekking tot Noord-Ierland. Dit is een kwestie die mij bijzonder ter harte gaat, niet alleen als minister van Buitenlandse Zaken van Ierland maar ook als van fungerend voorzitter van de Raad, en in die hoedanigheid richt ik vandaag het woord tot u.
Zoals de afgevaardigden weten, hebben de gebeurtenissen van de voorbije tien dagen geleid tot een zeer onstabiele situatie in Noord-Ierland en de belangrijke zaken in gevaar gebracht die men de laatste twee jaar in het vredesproces heeft weten te verwezenlijken. De oorsprong van de jongste ongeregeldheden is diep geworteld in de fundamentele verdeeldheid die in Noord-Ierland heerst en die kan overwonnen worden wanneer nieuwe verhoudingen worden opgebouwd, niet alleen in Noord-Ierland, maar ook in Ierland en tussen de volken van Groot-Brittannië en Ierland. Er moeten daarvoor nieuwe instituties en structuren worden opgezet waarin rekening wordt gehouden met alle verhoudingen.
Er kan geen enkel excuus worden aangevoerd voor het wijdverspreide geweld en de intimidatie van de afgelopen tien dagen. Het zal dan wel zo zijn dat geweld een uitlaatklep is voor frustratie, maar het kan een situatie die al slecht is alleen nog maar verergeren en het zal de problemen die eraan ten grondslag liggen, niet oplossen. Alleen via dialoog, onderhandelingen en compromissen kunnen er oplossingen worden gevonden. Het is van essentieel belang dat de politiek snel weer de overhand krijgt boven het straatgeweld. Het moet duidelijk blijken dat de wet te allen tijde primeert, waarbij moet worden gezorgd voor een efficiënte en onpartijdige toepassing. Er moet een oplossing worden gevonden voor de fel omstreden marsen die tot de jongste onlusten aanleiding hebben gegeven.
De Ierse en Britse regering zijn overeengekomen om morgen een speciale Anglo-Ierse regeringsconferentie te houden waarop de jongste gebeurtenissen en de marsen, waaronder de parade die de Britse regering heeft aangekondigd, besproken zullen worden. Beide regeringen zullen hun inspanningen voortzetten die moeten leiden tot een alomvattende politieke regeling die gebaseerd is op duurzame vrede en die verderbouwen op de fundamenten van de Anglo-Ierse overeenkomst, de Gezamenlijke Verklaring en het kaderdocument. De onderhandelingen tussen de verschillende partijen die de twee regeringen op 10 juni begonnen zijn, bieden een ongekende kans om tot een vergelijk te komen. De Raad dringt er bij de bij de onderhandelingen betrokken partijen op aan om te goeder trouw te onderhandelen uitsluitend op basis van vreedzame middelen en om alle vormen van geweld van de hand te wijzen. Hij doet een beroep op alle betrokkenen om hun aandacht te richten op het opbouwen van nieuwe verhoudingen die gebaseerd zijn op een gelijke behandeling, een gelijk respect en de tegemoetkoming aan de rechten en tradities van iedereen.
Mag ik deze korte opmerkingen afronden met de hoop uit te spreken dat de inspiratie die de stichters van de Europese Unie sterkte; hun vastbeslotenheid om ondanks alle verschillen vrede tot stand te brengen en om de gewelddadige tegenstellingen uit het verleden voorgoed uit te roeien, ook de volkeren van Noord-Ierland en de Britse en Ierse regering mogen inspireren bij de uitdagingen die nu voor ons liggen.
Het Ierse voorzitterschap van de Raad van ministers van de Europese Unie is op 1 juli begonnen. Maar eigenlijk begint een voorzitterschap pas echt nadat het zijn prioriteitenprogramma aan het Europees Parlement bekend heeft gemaakt.
Ik ben hier vandaag om u de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap mede te delen. En ik ben hier ook om deze prioriteiten, waarvan ik weet dat het ook voor u prioriteiten zijn, bij u aan te bevelen.
Het Ierse voorzitterschap heeft plaats op een tijdstip waarop de Europese Unie met uitzonderlijke uitdagingen wordt geconfronteerd. Wij moeten de groei omzetten in banen. Wij moeten het hoofd bieden aan de uitdagingen die de steeds mondialer wordende economie met zich meebrengt en ervoor zorgen dat wij goed zijn voorbereid. We moeten iets doen aan de zorgen van de burgers in verband met hun persoonlijke veiligheid. Wij moeten de overgang naar de Economische en Monetaire Unie leiden. Wij moeten ons voorbereiden op uitbreiding. Wij moeten vooruit met het werk van de Intergouvernementele Conferentie. En het belangrijkst van al is dat wij de enorme verwezenlijking die de Europese Unie vertegenwoordigt, in stand moeten houden en verstevigen.
Er is voor het Europees Parlement een belangrijke rol weggelegd om erbij te helpen dat de Unie tegemoet kan komen aan de uitdagingen waarmee zij het komende decennium en ook daarna geconfronteerd zal worden.
In ons prioriteitenprogramma voor de komende zes maanden benadrukken wij de bezorgdheden van de burgers. Als politici die gekozen zijn door de burgers weet u welke deze bezorgdheden zijn. U weet dat onze kiezers recht hebben op een veilige baan. U weet dat onze kiezers recht hebben op veilige straten. U weet dat onze kiezers recht hebben op een gezond beheer van hun geld. En het allerbelangrijkste: u weet dat onze kiezers een vreedzaam Europa willen.
U weet wat onze kiezers willen en waar zij recht op hebben. En inzake de meest fundamentele kwestie heeft de Europese Unie aan de verwachtingen voldaan. In Europa is vrede, al 50 jaar. Als ik deze zaal rondkijk, van links naar rechts, dan weet ik dat het ondenkbaar is dat Europa ooit nog met zichzelf in oorlog zou kunnen zijn. Daarom is de Europese Unie voor de eerste en meest fundamentele toets geslaagd.
De Unie heeft zich nog meer zaken ten doel gesteld. De interne markt heeft de logica van de Economische en Monetaire Unie versterkt. Op 1 Januari 1999 zal de derde fase van de Economische en Monetaire Unie van start gaan. De voordelen van de stabiliteit van de wisselkoersen waren te zien aan de lage rentevoeten. De boodschap dat gezond geld een enorme invloed heeft op het creëren van een gezonde economie is aanvaard. Wat wij nu moeten doen is deze voordelen vertalen in veilige banen en meer middelen uittrekken voor het creëren van een veiliger straatbeeld.
Het Ierse voorzitterschap zal grote nadruk leggen op de werkgelegenheid. Werkgelegenheid is in eerste instantie een nationale aangelegenheid. Maar als wij er samen iets aan doen dan kunnen wij de nationale inspanningen aanzienlijk versterken en zeker in een steeds mondialere economie, zoals de conclusies van de Top van de G7 aantonen. De Europese Unie biedt de lid-staten steeds meer ruimte voor samenwerking, voor het coördineren van hun inspanningen en om te leren van elkaars ervaringen.
Het scheppen van werkgelegenheid is de allergrootste uitdaging voor al onze regeringen. Het is de allergrootste bezorgdheid van onze kiezers, zoals u natuurlijk maar al te goed weet.
Het Witboek van de Commissie over Groei, Concurrentievermogen en Werkgelegenheid verschaft de richtsnoeren. Met de achtereenvolgende Toppen van Essen, Cannes, Madrid en Florence is de basis gelegd. Wij zullen het tweede gezamenlijke verslag over de werkgelegenheid voorbereiden voor de Europese Raad van Dublin in december. Wij zullen daarbij vooral de nadruk leggen op de behoeften van de uitgeslotenen: van jonge mensen, langdurig werklozen en werkloze vrouwen.
Het Ierse voorzitterschap zal ook de ideeën uitwerken in het Vertrouwenspact over de Werkgelegenheid waartoe de heer Santer het initiatief heeft genomen. Wij zullen gebruikmaken van onze eigen nationale ervaringen op het vlak van de lokale werkgelegenheid. Wij willen dat het meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf wordt aangenomen. Wij willen het concurrentievermogen in de industrie actief bevorderen en beter inspelen op de informatiemaatschappij.
De georganiseerde misdaad is de plaag van de moderne samenleving en de handel in verdovende middelen is daarvan een van de ergste uitingen. Dit hebben wij in Ierland nog zeer onlangs ondervonden toen een dappere journaliste, die onverschrokken onderzoek deed naar criminele wandaden, werd doodgeschoten. De moord op Veronica Guerin is een getuigenis van de macht die woorden en de waarheid hebben. Ze heeft het slechte aan het licht gebracht. En slechte mensen hebben haar vermoord. De uitingen van smart in Ierland en elders over haar moord tonen aan hoe noodzakelijk het is dat de slechte mensen die deze daden begaan met steeds grotere krachtdadigheid achtervolgd worden.
De kwesties op het vlak van justitie en binnenlandse zaken blijven grotendeels binnen de nationale bevoegdheid van de lid-staten. Maar toch moeten wij ervoor zorgen dat de Unie een bijdrage levert aan de maatregelen die op nationaal niveau genomen worden bij de bestrijding van de misdaad en vooral de handel in verdovende middelen. Wij moeten ervoor zorgen dat de vier vrijheden van de interne markt niet misbruikt worden door criminele elementen en dat dit niet ontaardt in een situatie waarbij geen wetten meer van toepassing zijn. Wij moeten ervoor zorgen dat de instrumenten die op nationaal, internationaal en op het niveau van de Europese Unie ter beschikking staan, ten volle benut en gecoördineerd worden.
Het Ierse voorzitterschap zal zich de komende zes maanden op een aantal activiteiten richten. Zo willen we bijvoorbeeld de ratificatie van de Europol-conventie en het uitleveringsverdrag, we willen een grotere samenwerking tussen de nationale politielaboratoria, meer samenwerking voor de bewaking van de buitengrenzen; we willen dat voor ernstige drugsmisdaden de hoogste straffen worden gehanteerd die in iedere lid-staat mogelijk zijn. We willen grotere samenwerking tussen de politie en de douane en tussen de douane en de particuliere sector.
Wij hebben er alle vertrouwen in dat het Europees Parlement ook zijn rol zal spelen in de totstandkoming van een vastberaden antwoord van Europees niveau voor het drugsprobleem. Ik hoop vooral dat het snel zijn goedkeuring zal hechten aan het communautair programma ter voorkoming van drugsverslaving zodat het spoedig in werking kan treden.
Voor wat de andere kwesties inzake justitie en binnenlandse zaken betreft zal het Ierse voorzitterschap streven naar een betere samenwerking tussen de lid-staten op het gebied van de politie, douane, immigratie, asielbeleid en justitie. In antwoord in het bijzonder op de bezorgdheden die het Europees Parlement tot uitdrukking heeft gebracht, zal het voorzitterschap zich laten leiden door de conclusies en aanbevelingen van de Conferentie over Vrouwenhandel die in juni 1996 in Wenen heeft plaatsgehad.
Wij zullen blijven werken aan het actieprogramma over immigratie en asielbeleid. En op zowel het vlak van drugs als op dat van de andere kwesties inzake justitie en binnenlandse zaken, zullen wij goed onderzoeken welke financiële regelingen voorhanden zijn.
Over zowel het drugsprobleem als dat van de werkgelegenheid maakt iedereen in Europa zich grote zorgen. Maar voor de Europese Unie is ook een taak weggelegd om te zorgen voor een billijke, tolerante en niet-discriminerende samenleving, een samenleving die haar zwakste leden koestert, waaronder ook de gehandicapten. Zij heeft verantwoordelijkheden op het vlak van de volksgezondheid, sociale zaken en culturele samenwerking. Ook heeft zij verantwoordelijkheden op het stuk van onderwijs, en in de jeugd- en onderzoeksector. Wij zullen trachten om op al deze vlakken vooruitgang te boeken.
De Unie speelt een doeltreffende rol in het milieubeleid. Mijn eigen land heeft aanzienlijk geprofiteerd van de ontwikkeling van de activiteiten die de Unie op dit vlak ontvouwd heeft. De normen zijn opgetrokken. Het bewustzijn is gestegen. De burgers begrijpen beter wat hun rechten en plichten zijn. Het milieu is daarom voor ons voorzitterschap bijzonder belangrijk.
Met de Economische en Monetaire Unie gaat het goed. Het Ierse voorzitterschap zal zich ervoor inzetten om tegen het einde van zijn termijn een aanzienlijke vooruitgang te kunnen laten zien. Naar handhaving van de stabiliteit in de derde fase en de wisselkoersbetrekkingen tussen de Euro en de andere munten van de Europese Unie zal de grootste aandacht uitgaan. De technische voorbereidingen inzake het juridische kader voor de Euro hopen wij voor einde 1996 af te ronden. En tijdens de Europese Raad van Dublin zal de datum van 1 januari 1999 worden bevestigd als begin van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie.
De interne markt is een van de grote succesverhalen van de Europese Unie. Het Witboekprogramma is praktisch rond. Maar de interne markt is nog niet compleet. Om groei en werkgelegenheid te kunnen consolideren, dienen wij de nog resterende elementen van divergentie in onze economieën te elimineren.
Santers Vertrouwenspact over de Werkgelegenheid legt er de nadruk op dat een geconsolideerde interne markt noodzakelijk is om banen te scheppen. Voor de voltooiing van de interne markt zal Ierland streven naar goedkeuring van het statuut voor Europese ondernemingen en van wetgeving over biotechnologische uitvindingen. Ook voor elektriciteit, gas en telecommunicatie zullen wij streven naar het verwezenlijken van de interne markt. De Unie moet zorgen voor een strikte tenuitvoerlegging van de beleidsmaatregelen van de Unie teneinde een eerlijke concurrentie te kunnen garanderen door ongeoorloofde staatssteun voor bedrijven en monopolievorming te verhinderen. Het werk naar aanleiding van het Commissieverslag over de efficiëntie van de interne markt zal actief worden voortgezet, hetgeen ook geldt voor het initiatief: " De Burger Eerst" .
Het gemeenschappelijk landbouwbeleid blijft een hoeksteen van de Unie en we moeten ons hier door een flinke agenda heen werken. Wij zullen ons gedurende ons voorzitterschap vooral inspannen voor het herstel van het vertrouwen in de rundvleessector. 85 % van de rundvleesproduktie in Ierland wordt geëxporteerd. We beseffen dan ook hoe belangrijk het is dat er in Florence een plan wordt uitgewerkt voor de oplossing van de BSE-crisis.
Een succesvol beleid inzake deze kwestie vereist de samenwerking en solidariteit van alle lid-staten. Wij zullen ervoor trachten te zorgen dat de besluiten in deze op grond van wetenschappelijke en niet van politieke criteria genomen worden.
Sedert het vorige Ierse voorzitterschap in 1990 is de context waarin de Europese Unie werkt, enorm veranderd. De Unie is uitgebreid en telt nu vijftien lid-staten. Twaalf andere landen hebben een aanvraag ingediend tot toetreding. De externe uitdagingen en verantwoordelijkheden waarmee de Unie geconfronteerd is, zijn ook veel complexer geworden. De Unie heeft daarop gereageerd door zich in de eerste plaats in te zetten voor het opbouwen van partnerschappen en van verhoudingen van wederzijds respect met haar buren in Europa en andere regio's. De totstandkoming van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid middels het Verdrag betreffende de Europese Unie was een belangrijke stap voorwaarts om de Unie het vermogen te verschaffen om deze doelstellingen op een doelmatiger manier na te streven.
Hoewel de taken op het vlak van de externe betrekkingen die Ierland als voorzitterschap te beurt vallen, nu aan lastiger zijn geworden, halen wij inspiratie uit het werk van voorgaande voorzitterschappen en uit de rol die het Europees Parlement gespeeld heeft. Als voorzitterschap stellen wij ons tot doel om de ontwikkeling van een Europa te bevorderen dat openstaat voor de wereld en actief bijdraagt aan de internationale vrede, veiligheid en solidariteit. In dit opzicht is het belangrijk dat er vorderingen worden gemaakt inzake de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid met betrekking tot het bevorderen van de democratie, de naleving van de wet en de eerbiediging van de mensenrechten.
Het is een van onze grootste prioriteiten om de volledige tenuitvoerlegging van de vredesinitiatieven in het voormalige Joegoslavië actief te blijven steunen en bij te dragen tot de inspanningen die een terugkeer moeten vermijden naar de tragische omstandigheden die dat gebied de laatste jaren geteisterd hebben. De essentiële punten behelzen eerlijke en vrije verkiezingen in Bosnië en Hercegovina onder auspiciën van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, hulp bij het economisch herstel en de terugkeer van vluchtelingen, en de volledige eerbiediging van de rechten van mensen en minderheden.
Wij zullen streven naar het ontwikkelen van de politieke dialoog met de partners op het vlak van de veiligheid. Ook zullen wij een doelmatige samenwerking tussen de EU en de WEU nastreven op basis van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Op de Topconferentie in Lissabon in december zullen wij de rol versterken van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa als een pan-Europees veiligheidsforum. Van fundamenteel belang voor ons systeem van mondiale veiligheid is een hervormd en een op financieel vlak degelijk systeem van de Verenigde Naties.
De non-proliferatie van kernwapens en ontwapening, een krachtiger verbod op chemische en biologische wapens en het vooropstellen van kwesties inzake conventionele wapens zullen voor de Unie gedurende ons voorzitterschap van prioritair belang blijven. Ook zullen wij trachten om op internationaal niveau zoveel mogelijk steun te krijgen voor het uitbannen van anti-personeelmijnen.
In het licht van de steun van de Unie voor het hervormingsproces zullen de verdere ontwikkeling van de betrekkingen van de Unie met Rusland en hulp bij de politieke en economische veranderingen, prioriteit krijgen. We zullen nauw toezicht blijven houden op de situatie in Tsjechië. Gezien de spilpositie die de Oekraïne in deze regio inneemt, zal ook daar onze aandacht naar uitgaan.
Hoog op onze prioriteitenlijst staat ook het voortzetten van de inspanningen van de Europese Unie ter ondersteuning van het vredesproces in het Midden-Oosten, in nauwe samenwerking met de andere bij dit proces betrokken sponsors. De rol van de Europese Unie in dit gebied dient in verhouding te staan met de omvang van de economische middelen die de Unie beschikbaar stelt ter ondersteuning van het vredesproces. Ook zullen wij de bevordering nastreven van het Euro-mediterrane partnerschap, dat de mogelijkheden biedt voor een ruime dialoog en samenwerking met de landen van de mediterrane regio.
De transatlantische betrekkingen zijn van fundamenteel belang voor zowel de Europese Unie als de Verenigde Staten en voor de vrede en welvaart in de hele wereld. Daarom zullen wij een bijzonder belang hechten aan de doelmatige tenuitvoerlegging van de EU-VS agenda en het actieplan tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. We zullen streven naar een grotere samenwerking inzake een hele reeks kwesties met betrekking tot het buitenlands beleid. Het multilaterale handelssysteem is voor ons allemaal van vitaal belang. Wij zullen nauw met de Verenigde Staten samenwerken om het systeem te verstevigen - vooral in de context van de eerste ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie. Ook op een hele reeks andere vlakken zullen wij met de Verenigde Staten samenwerken, zoals in de misdaadbestrijding. Voorts zullen wij de betrekkingen met Canada verder versterken en ontwikkelen.
De voorbereiding voor de eerste ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie in Singapore in december van dit jaar is voor ons een grote verantwoordelijkheid. Wij dienen het multilaterale handelssysteem te consolideren en te ontwikkelen en de Europese Unie moet daar een bijdrage toe leveren.
De belangrijkste zaken waar wij onze aandacht voor wat Afrika betreft naar zal uitgaan, betreffen het voorkomen van conflicten en de ontwikkeling van onze institutionele betrekkingen met regionale organisaties zoals de Organisatie van Afrikaanse Eenheid en de Southern Africa Development Community . Ook zullen wij belang hechten aan het verstevigen van de economische en politieke betrekkingen met Azië, aan het totstandbrengen van een nauwere band met de landen van Latijns-Amerika en Austraal-Azië en naar het verkleinen van de kloof tussen arm en rijk op basis van duurzame ontwikkeling.
De uitbreiding van de Unie is voor de vrede en welvaart in Europa een historische kans. De Europese Unie heeft getoond dat zij bereid is deze kans aan te grijpen en het voorbereidingsproces voor de uitbreiding is nu aan de gang.
Tijdens de Europese Raad van Madrid, die voortbouwde op de Toppen van Kopenhagen en Essen, werd een reeks bijzonder belangrijke beslissingen genomen. De Commissie heeft het verzoek gekregen om de opstelling te bespoedigen van haar adviezen betreffende de aanvragen voor lidmaatschap. De Commissie heeft het verzoek gekregen om te beginnen met de opstelling van een samenvattend document over de uitbreiding. En de Commissie heeft het verzoek gekregen om haar evaluatie van de gevolgen van de uitbreiding op het gemeenschappelijk beleid uit te diepen en om een gedetailleerde analyse op te stellen van het financieringssysteem van de Unie na 1999. Het beginsel van een gelijke behandeling voor kandidaat-landen kreeg tijdens de Europese Raad van Madrid vaste vorm.
Als voorzitterschap zullen wij het werk van de Commissie op deze vlakken zoveel mogelijk steunen en aanmoedigen. Wij kijken al uit naar het Commissieverslag over de werkzaamheden die nu bezig zijn voor de Europese Raad van Dublin in december. Intussen zullen wij de mogelijkheden die de prétoetredingsstrategie van de Unie biedt, ten volle benutten en in het bijzonder de gestructureerde dialoogmechanismen. Wij zullen ervoor zorgen dat de kandidaat-landen een belangrijke rol blijven spelen in de discussies over zaken die van wederzijds belang zijn en waarover beide partijen zich zorgen maken.
En dan wil ik het nu graag hebben over de Intergouvernementele Conferentie. Bij ons voorzitterschap gaat het niet alleen over het beheer van de Unie in haar huidige vorm, maar ook over het helpen vormgeven aan de Unie van de toekomst. Het mandaat dat de Europese Raad van Florence uiteengezet heeft voor de Intergouvernementele Conferentie tijdens het Ierse voorzitterschap, vormt een grote uitdaging. In het verlengde van Florence zal de Europese Raad van Dublin in december zich ten doel stellen om met een algemene ontwerp-tekst voor een nieuw Verdrag te komen.
De algemene doelstellingen van de Intergouvernementele Conferentie zijn: - de Unie dichter bij de burger brengen; - de reikwijdte van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid verstevigen en uitbreiden; - het doelmatig functioneren van de instellingen garanderen, waarbij tegelijkertijd het evenwicht ervan gerespecteerd wordt, alsmede de efficiëntie van het besluitvormingsproces.
Het Ierse voorzitterschap zal zich ervoor inzetten om deze doelstellingen te bereiken en daarbij voortbouwen op het goede werk van het Italiaanse voorzitterschap. Daarbij zijn wij natuurlijk afhankelijk van het engagement van alle partners. We zouden graag meteen met de wezenlijke onderhandelingen beginnen. Dit proces is inderdaad al van start gegaan en waar dat mogelijk is trachten wij nu al de discussie te concentreren op de ontwerp-teksten van het nieuwe Verdrag.
Ik weet dat het Europees Parlement zich volledig kan vinden in de doelstellingen van de Intergouvernementele Conferentie. Ik weet dat het Europees Parlement zijn steun verleent aan de benadering van het voorzitterschap om nu over te gaan tot de onderhandelingsfase met het oog op een ambitieus resultaat van de Intergouvernementele Conferentie, dat de belangen van de Unie als geheel dient.
Ik wil benadrukken hoezeer wij de bijdrage van het Europees Parlement aan de Intergouvernementele Conferentie waarderen. Het Ierse voorzitterschap kijkt ernaar uit om tijdens zijn ambtstermijn nauw met het Europees Parlement samen te werken.
Naar de behoefte aan doorzichtigheid op de Intergouvernementele Conferentie en op andere vlakken van de activiteiten van de Unie zal ook grote aandacht blijven uitgaan. Het Ierse voorzitterschap zal doen wat het kan ten behoeve van een zo groot mogelijke openheid en doorzichtigheid.
Nu wacht ons de taak om onze burgers de resultaten van de Intergouvernementele Conferentie en de gevolgen van de uitbreiding uit te leggen. Ook moeten wij ervoor zorgen dat de Economische en Monetaire Unie volledig duidelijk is. Wij weten als politici dat een goede communicatie van essentieel belang is als wij willen dat de burgers de vele veranderingen accepteren waarvan in de Unie tussen nu en het einde van de eeuw sprake zal zijn.
De agenda van het Ierse voorzitterschap is complex en zeer gevarieerd. Maar ondanks al die complexe zaken moeten wij wel beseffen dat wij een Unie zijn van vijftien lid-staten die elk op hun eigen manier een bijdrage leveren aan de algehele vooruitgang van de gemeenschappelijke onderneming. En in die geest zal het Ierse voorzitterschap zich van haar verantwoordelijkheden kwijten. De volgende zes maanden staat Ierland voor de uitdaging en het voorrecht om het voorzitterschap te vervullen van de Raad van ministers voor de vijftien lid-staten.
Het Europees Parlement is een Parlement voor de burgers in de hele Europese Unie, voor de mensen van alle lid-staten. Samen, u als Parlement en wij als Raad van ministers, vertegenwoordigen wij het gemeenschappelijk belang en de belangen van iedereen. Wij moeten samenwerken ten behoeve van het gemeenschappelijke doel, namelijk de belangen verdedigen van onze burgers.
De Europese Unie kijkt uit naar het lidmaatschap van zevenentwintig of meer lid-staten en terecht. Als onderdeel van de voorbereiding van de uitbreidingswerkzaamheden zijn wij bezig met het proces van de Intergouvernementele Conferentie.
De aandacht van de Europese Unie dient gericht te zijn op de uitbreiding en de Intergouvernementele Conferentie. Daar dient de aandacht van een gemeenschap van lid-staten naar uit te gaan. De geest van wat we zijn en wat we zullen worden, mogen wij niet uit het oog verliezen. Wij moeten oog blijven hebben voor de belangen die wij met zijn allen delen. Samen moeten wij werken aan het verwezenlijken van onze gemeenschappelijke doelstellingen. Wij moeten op een bereidwillige manier met elkaar samenwerken in het belang van allemaal, alsook in het belang van degenen die tot de Unie willen toetreden.
Als we nu de geest van dit gemeenschappelijke streven uit het oog verliezen, hoe kunnen we dan ooit een gemeenschap of Unie van zevenentwintig of meer lid-staten creëren? De kracht van onze Unie is altijd onze bereidheid geweest om te luisteren en om te leren, om eisen te stellen en om toe te geven, om te delen en om te steunen. Zonder deze zaken heeft de Europese Unie - ongeacht uit hoeveel lid-staten zij zal bestaan - maar weinig toekomst.
Ik heb u de prioriteiten uiteengezet voor de komende zes maanden. Zij vertegenwoordigen de prioriteiten van de Europese Unie als geheel. Ik weet dat het Europees Parlement de gemeenschappelijke doelen deelt die wij ons gesteld hebben en waarop wij ons de komende zes maanden zullen richten.
Bij het stellen van deze prioriteiten hebben wij uitvoerig overleg gepleegd met de instellingen van de Europese Unie. Wij hebben ernaar gestreefd om ervoor te zorgen dat met de standpunten van de Commissie en het Europees Parlement rekening wordt gehouden. Wij zullen nauw samenwerken met het Europees Parlement. Wij zullen ervoor blijven zorgen dat de cruciale rol van het Europees Parlement ook erkend wordt.
Als voorzitterschap van de Raad van ministers van de Europese Unie vraag ik het Europees Parlement ook om ons te helpen ervoor te zorgen dat de agenda van de komende zes maanden wordt uitgevoerd. Zonder uw hulp kunnen wij de doelen die wij onszelf gesteld hebben niet bereiken. Wij vragen om uw steun en bijstand ten behoeve van de verwezenlijking van ons gemeenschappelijk doel: een Europa dat er is voor iedereen.
D'fhás agus d'fhorbair an tAontas Eorpach ón mbunsmaoineamh "Comhphobal" . O na caogaidí anuas, rugadh agus tógadh fís na hEorpa le spriorad na meithle, sé sin le rá, tíortha móra agus beaga ag comhoibriú le chéile mar dlúth-chomharsana.
Tá príomh-aidhmeanna Uachtaránacht na hEireann socraithe agam do na sé mhí atá le teacht; déanfaimid ár ndícheall i dtreo Aontais níos fearr a bhunú dond todhchaí. I spiorad an chomhphobail "is ar scáth a chéile a mairimid, " agus is mar thoradh ar ár gcomhoibriú laethúil go bhfuil Aontas cruthaithe againn anois atá níos treise ná iomlán a rannpháirteanna.
Ní hé sin rá gur féidir linn anois ár scíth a ligean, caithfimid leanúint ar aghaidh leis an dea-obair ag tarraingt ar Eoraip atá níos éifeachtaí fós, Eoraip atá ag oabir don uile dhuine.
(Vertaling: De wortels van de Europese Unie liggen in het concept gemeenschap. Deze geest van saamhorigheid heeft zich vanaf de jaren vijftig tot op de dag van vandaag in de beleidsvisie van Europa verspreid; een Europa van goede buren en van goed nabuurschap; kleine en grote landen die samenwerken.
Ik heb Ierlands prioriteiten voor de komende zes maanden als voorzitterschap uiteengezet; wij zullen onze bijdrage leveren om een betere Unie voor de toekomst op te bouwen. Volgens de beste tradities van Europa zullen wij niet alleen voor deze taak staan - door samen te werken is er een Unie gecreëerd die groter is dan de som van haar verschillende delen.
Wij mogen niet op onze lauweren rusten, maar het proces voortzetten op weg naar een doelmatiger Europa, een Europa dat er is voor allemaal.)
Mijnheer de Voorzitter, het is mij een groot genoegen om in een grootse taal het woord tot u te richten. Dank u.
(Luid en langdurig applaus)
De Voorzitter
Mijnheer de Raadsvoorzitter, onze hartelijke dank! Wij danken u ook voor dit voorbeeld van culturele en linguïstische verscheidenheid in Europa, dat u ons hebt gegeven!
Dames en heren, wij komen nu aan het debat. Als eerste neemt het woord mevrouw Malone namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, het is een grote eer voor mij om namens mijn fractie tot de Tanaiste, mijnheer Spring, fungerend voorzitter, een céad mile fáilte in het Europees Parlement te richten en ik wil hem graag gelukwensen met het zeer gedetailleerde werkprogramma dat hij uiteengezet heeft. De koptelefoon mag nu wel af, want ik ga verder in het Engels.
Ook wil ik u, mijnheer Spring, feliciteren met het succes dat u vorige week boekte toen u een eind wist te maken aan de impasse inzake het MEDA-programma. Dit vijfde Ierse voorzitterschap heeft plaats op een tijdstip waarop de Unie voor enorme uitdagingen staat, waaronder de voorbereidingen voor de Economische en Monetaire Unie en voor de uitbreiding en herziening van de Verdragen.
Ik wil mijn erkentelijkheid betuigen voor het feit dat u er zich persoonlijk voor heeft ingezet om te trachten in NoordIerland verzoening tot stand te brengen, vaak onder uiterst moeilijke omstandigheden. Wij in dit Parlement steunen uw inspanningen om het vredesproces en ook het politieke proces weer geloofwaardig te maken. Kunt u ons de verzekering geven dat de Raad zich er in zijn geheel voor zal inzetten, net zoals de Commissie en het Parlement dat gedaan hebben, om de politieke middelen van de Europese Unie te mobiliseren en een vreedzame oplossing voor dit conflict in Noord-Ierland tot stand te brengen?
Ik wil graag terugkomen op de prioriteiten die u voor uw voorzitterschap uiteengezet heeft. Wij zijn het volledig eens met de nadruk die u legt op de werkloosheid en de bestrijding van de georganiseerde misdaad, drugshandel en fraude. Maar de echte uitdaging voor het Ierse voorzitterschap ligt in het boeken van concrete resultaten zodat dit streven niet verwordt tot holle frasen.
Inzake de werkgelegenheid hoop ik dat de hoge werkgroep die pas is opgezet om de financiering te bekijken van de transeuropese netwerken, zo snel mogelijk verslag uit zal brengen. Voor wat de Intergouvernementele Conferentie betreft is het belangrijk dat het ontwerpverdrag waaraan nu gewerkt wordt, niet gebaseerd is op het beginsel van het kleinste gemene veelvoud. Het Verdrag moet zodanig herzien worden dat het daadwerkelijk aansluit bij de behoeften van de burger. Hieronder zou bijvoorbeeld de oprichting vallen van een Europese kustwacht om de drugshandel - voor al onze lid-staten werkelijk een verschrikkelijke plaag - aan te pakken.
Fungerend voorzitter, we hebben gehoord wat u gezegd heeft over de Europees-Amerikaanse betrekkingen, en, als lid van de VS-afvaardiging van het Parlement, kan ik u mededelen dat wij net terug zijn uit Washington, waar wij ontmoetingen hebben gehad met leden van het Congres, en een groot deel van onze besprekingen was uiteraard gericht op de Helms-Burtonwet, die onze Europese belangen enorm aantast. Hoewel we blij waren met de aankondiging die gisterenavond van Amerikaanse zijde kwam dat zes maanden uitstel is gegeven aan de uitvoering ervan, zijn wij in beginsel compleet tegen deze wetgeving en moet het ons van het hart dat het niet de juiste weg vooruit is voor de Amerikanen om hun bondgenoten te koeioneren.
Ik heb er alle vertrouwen in dat dit Ierse voorzitterschap zich aan de gestelde prioriteiten zal houden, zoals het dit ook in het verleden steeds gedaan heeft en de opvatting zal logenstraffen dat kleine landen geen effectieve voorzitter van de Europese Unie kunnen zijn. Wij delen de doelstellingen die de Tanaiste uiteengezet heeft, alsmede zijn visie en zijn engagement en wij zullen met u samenwerken, mijnheer Spring, zodat we vooruitkomen op de weg naar een Europese Unie die gebaseerd is op billijkheid, tolerantie, rechtvaardigheid en vrede en die voor alle burgers openstaat en toegankelijk is.

Banotti
Dia is muire dhuibh . Met veel genoegen juich ik het begin van het Ierse voorzitterschap toe en heb ik geluisterd naar het ambitieuze programma dat minister Spring voor ons vandaag uiteengezet heeft. Zijn prioriteiten - werkloosheid, drugs, tolerantie, openheid, opleiding, milieu en mensenrechten voor gehandicapten - staan immers allemaal bovenaan de agenda van het Parlement. Zijn verbintenis om een eenvoudige, menselijke en bovenal relevante boodschap uit te sturen is ook bijzonder verheugend omdat, als wij dat niet doen en de burgers niet bij onze programma's betrekken, het overleven van deze Gemeenschap dan gevaar zal lopen.
De fungerend voorzitter wacht een moeilijke taak. Het maken van vorderingen op deze gebieden in de schaduw van wat wellicht het laatst overblijvende en meest hardnekkige politieke conflict is in Europa, is inderdaad een zeer moeilijk te dragen last. Maar het fungerend voorzitterschap heeft een zeer goede start gemaakt. Wij hebben een zeer goede start gemaakt. Al veel ministers hebben parlementaire commissies en politieke fracties bezocht en dit werd bijzonder op prijs gesteld. De briefing en gedachtenwisseling betekenen voor het Ierse voorzitterschap een zeer goede start. Wij verheugen er ons op om dit gedurende het hele voorzitterschap voort te zetten.
Enkele uitzonderingen daargelaten, is de Europese samenleving heden ten dage zeer tolerant. Maar onze tolerante en open samenleving wordt bedreigd door de georganiseerde misdaad en de drugshandel. Deze bedreigingen voor onze samenleving moeten wij met volle overtuiging en onverbiddelijk bestrijden. Onze ziekenhuizen en gevangenissen zitten vol slachtoffers ten gevolge van drugsverslaving; de meeste misdaden worden nu veroorzaakt door het feit dat men geld moet vinden voor een drugsverslaving. Ons vermogen om een open samenleving te blijven en om in onze Gemeenschap te groeien in tolerantie en openheid hangt af van ons vermogen om de handel in verdovende middelen en de georganiseerde misdaad aan banden te leggen.
De fungerend voorzitter heeft als eerste verantwoordelijkheid het leiden van de onderhandelingen tijdens de Intergouvernementele Conferentie over de herziening van de Verdragen. Ik hoop dat hij ervoor kan zorgen dat een nieuw Verdrag het juridische kader zal verschaffen om de georganiseerde misdaad en de drugshandel met succes te kunnen bestrijden. Ook hoop ik dat hij alle lid-staten zal aanmoedigen om de diverse internationale overeenkomsten die door sommige lid-staten nog niet zijn ondertekend, zoals bijvoorbeeld over het witwassen van geld, over het feit dat de georganiseerde misdaad een steeds internationaler karakter krijgt en natuurlijk over de samenwerking tussen de politiediensten binnen de Gemeenschap, alsnog te tekenen en na te leven. Als wij willen dat Europa open en tolerant blijft, dan moeten wij deze georganiseerde misdadigers verslaan. Uitbreiding van de Unie met de landen van Midden- en Oost-Europa is totaal ondenkbaar tenzij wij de georganiseerde misdaad onder controle hebben.
Ook heeft dit ernstige gevolgen voor het immigratiebeleid binnen de Gemeenschap. Wij moeten eraan denken dat wij op het vlak van immigratie vooral clement en tolerant moeten zijn. Tenzij wij de georganiseerde misdaad aan banden kunnen leggen - en met name de internationale georganiseerde misdaad - zullen we vaststellen dat dit beleid steeds restrictiever zal worden.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om namens mijn fractie de fungerend voorzitter geluk te wensen, hem onze steun aan te bieden en hem alle succes toe te wensen met zijn voorzitterschap.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, i dtosach báire ba mhaith liomsa céad míle fáilte a chuir roimh Tánaiste na hEireann is Uachtaráin Chomhairle na hAirí do Comhphobal na hEorpa ar an gcéad turais seo atá déanta aige do Parlaimint na hEorpa.
Ik heet het Ierse voorzitterschap van harte welkom bij zijn eerste bezoek aan het Europees Parlement sedert de ambtsaanvaarding op 1 juli. Ik wil even ingaan op de inleidende opmerkingen van de Tanaiste met betrekking tot de situatie in Noord-Ierland. Velen in dit Parlement waren verbijsterd over de laffe overgave aan de heerschappij van het gepeupel waarvan de jongste dagen in Noord-Ierland sprake was. De officiële boodschap die overkwam is dat de rechten van de nationalistische gemeenschap waar nodig met geweld terzijde geschoven kunnen worden.
Dit heeft natuurlijk een enorme woede opgeroepen bij de nationalistische gemeenschap die echter op een constructieve en waardige manier gekanaliseerd moet worden. Er mogen geen gewelddadigheden, geen bommen en geen represailles zijn. Iedereen moet respecteren dat het beginsel van instemming bijzonder belangrijk is en iets is dat vrijelijk, vreedzaam en zonder intimidatie en dwang moet worden nagestreefd en bereikt. De vrijheid om instemming te verlenen is ook de vrijheid om het niet te geven en we hebben de instemming van beide gemeenschappen nodig.
De Britse regering heeft in het kaderdocument plechtig beloofd om haar jurisdictie uit te oefenen met een totale onpartijdigheid ten opzichte van alle mensen van Noord-Ierland in al hun diversiteit. Daarbij wordt de nadruk gelegd op volledige eerbiediging en gelijkheid van de burgerlijke, politieke, sociale en culturele rechten en het achterwege laten van discriminatie voor alle burgers, op basis van gelijke achting voor en een rechtvaardige en gelijke behandeling van de identiteit, ethos en verlangens van beide gemeenschappen. Dat is de plechtige belofte.
Beide gemeenschappen in Noord-Ierland zijn kwetsbaar in verschillende delen van Noord-Ierland. Ik betreur de sektarische aanvallen waaraan beide de jongste dagen onderhevig zijn geweest. De geest van verzoening en wederzijds vergelijk is hard nodig in heel Noord-Ierland, in plaats van een situatie waarbij de meerderheid de wet uitmaakt. De menselijke, politieke en economische kosten van een dergelijke houding zijn veel te groot en riskeren een herhaling van de schandelijke intimidatie van mensen welke in het verleden al zoveel littekens heeft nagelaten in Noord-Ierland. Er rust een grote verantwoordelijkheid op de Britse en de Ierse regering en alle noordelijke partijen om een frisse wind te doen waaien door het vredesproces na de ernstige terugslag van de jongste tien dagen.
Ik ben er zeker van dat het werk van het Ierse voorzitterschap de komende zes maanden positieve resultaten zal opleveren voor de vele moeilijke problemen waarmee de besluitvormers in de Europese Unie momenteel geconfronteerd worden. Het ernstigste politieke, sociale en economische probleem waarmee de Unie momenteel te kampen heeft is nog steeds de zeer dringende noodzaak om de kansen op werk te verbeteren voor de 18 miljoen mensen zonder baan in Europa. Commissievoorzitter Jacques Santer heeft onlangs voorstellen ingediend voor een vertrouwenspact voor de werkgelegenheid dat een aantal maatregelen bevat die de economische groei en nieuwe kansen op werk kunnen verbeteren, op voorwaarde dat onze respectieve regeringen met elkaar en samen met de Commissie werken aan de tenuitvoerlegging van de plannen van voorzitter Santer.
Het Ierse voorzitterschap heeft besloten dat het aanpakken van de werkloosheid tijdens zijn ambtstermijn de allerhoogste prioriteit heeft. Als het voorzitterschap erin wil slagen om op dit belangrijke domein vooruitgang te boeken, dan moet het de lid-staten ervan overtuigen om niet alleen politieke steun te geven aan het vertrouwenspact voor de werkgelegenheid, maar om ook de middelen vrij te maken om de voorstellen uit te voeren en om de door voorzitter Santer voorgestelde projecten van de transeuropese netwerken ten uitvoer te leggen.
Hoewel het wellicht niet eenvoudig is om overeenstemming te bereiken tussen de nationale regeringen voor de politiek lastige kwestie van de financiële middelen, moet het Ierse voorzitterschap zich ervoor hoeden om de middelen simpelweg over te hevelen uit de structuurfondsen en het gemeenschappelijk landbouwbeleid - en daarvan is reeds sprake - voor het financieren van deze nieuwe voorstellen. Een dergelijke oplossing zou alleen maar tot gevolg hebben dat er middelen worden weggehaald uit de plattelands- en perifere regio's ten gunste van de dicht bevolkte en reeds goed ontwikkelde regio's van het centrum van de Unie. Dit zou niet in het belang zijn van de Unie als geheel en ook niet in dat van de landen in de periferie, zoals Ierland.
De tweede prioriteit van het voorzitterschap is om het drugsprobleem aan te pakken. Effectieve actie om iets te doen aan de illegale drugshandel vereist een hele reeks maatregelen zoals het harmoniseren van wetgeving over drugssmokkel en het witwassen van geld en een grotere samenwerking tussen de politie en de douane-instanties. Omdat de douane en immigratiecontrole binnen de Unie alsmaar verder worden ingekrompen zal er meer samenwerking nodig zijn om de drugssmokkelaars aan de buitengrenzen van de Unie te pakken. Er zullen middelen moeten worden overgeheveld van de interne grenzen van de Unie, want daar zijn ze niet meer nodig, naar de buitengrenzen.
De meest geschikte methode om middelen over te brengen naar de buitengrenzen van de Unie om de drugssmokkel te bestrijden is door geld vrij te maken op de jaarbegroting van de Unie voor het modeniseren van apparatuur en voor meer opleidingsprogramma's ten behoeve van deze instanties. Op de begroting van 1996 is totaal geen geld uitgetrokken ter ondersteuning van politiecontrole aan de buitengrenzen van de Unie. Als het voorzitterschap vooruitgang moet boeken bij de bestrijding van het drugsprobleem, dan moet het dringend met voorstellen komen om hiervoor geld beschikbaar te maken uit de begroting van 1997 van de Unie.

De Vries
Voorzitter, laat mij aan het begin van dit debat als Nederlander en als Europeaan mijn solidariteit uitdrukken met de Ierse regering in haar pogingen het vredesproces in Noord-Ierland voort te zetten. Het is een thema waarover mijn vriend en collega Pat Cox straks nog uitvoerig zal spreken. Moge de bevolking van NoordIerland inspiratie ontlenen aan de rol van de Europese Unie als instrument voor het vergroten van begrip en voor het kweken van verzoening.
18 Miljoen mensen zijn zonder werk in de Unie. Het gevecht tegen de werkloosheid moet de eerste prioriteit zijn van elk voorzitterschap. Goede bedoelingen voldoen niet. Op daden komt het aan. Het wordt tijd dat de Raad eindelijk de voorstellen aanvaardt die al jaren stof liggen te verzamelen in zijn laden en die als zij zouden worden aangenomen, banen in Europa zouden helpen scheppen. Ik denk in het bijzonder aan het voorstel om een Europees bedrijfsstatuut tot stand te brengen. De Europese Commissie schat dat bedrijven per jaar 30 miljard ecu zouden kunnen sparen als dit instrument in werking zou zijn. Een bedrag dat hoger is dan de jaarlijkse begroting van de Europese structuurfondsen. Denk eens hoeveel banen zouden kunnen worden geschapen als investeringen in deze orde van grootte zouden worden vrijgemaakt. Toch is dit besluit al jaren geblokkeerd in de Raad. Ik doe een beroep op het Ierse voorzitterschap deze zaak eindelijk te regelen.
De strijd tegen de misdaad maakt deel uit van de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap, en terecht. Op dit moment zijn de enige mensen in Europa die de grenzen vrij kunnen overschrijden misdadigers. Onze binnengrenzen schrikken misdaad niet af, integendeel, zij bemoeilijken de strijd tegen de misdaad. Mijn fractie vindt dat besluiten over zaken als grenscontrole, immigratiebeleid en drugshandel onder de autoriteit van de Unie moeten worden gebracht. De intergouvernementele samenwerking werkt hier eenvoudig niet. Neem bijvoorbeeld drugs. De regeringen van Frankrijk en Nederland zijn verwikkeld in een loopgravenoorlog. De enige manier waarop zij hun geschillen kunnen oplossen is als de Europese Unie een rol speelt als bruggenbouwer. De Nederlanders hebben gelijk als zij wijzen op de relatieve aantrekkelijkheid van hun beleid in termen van het aantal verslaafden en het aantal drugsdoden. Maar de Fransen hebben evenzeer gelijk als zij de Nederlanders vragen de grensoverschrijdende effecten van het Nederlandse beleid te beperken. Ik doe een beroep op het Ierse voorzitterschap om een poging te doen de kloof te overbruggen tussen Den Haag en Parijs op dit punt.
Het gebrek aan moed van de Europese Unie in Joegoslavië blijft de geloofwaardigheid van de Unie in de ogen van de wereld ondermijnen. De Europese Unie zou graag zien dat de heren Karadic en Mladic afstand doen van hun macht. Toch zijn afgelopen maandag de ministers van Buitenlandse Zaken nog uiteengegaan zonder een akkoord over hoe dit doel kan worden bereikt. Het is hoog tijd dat IFOR eindelijk het mandaat krijgt om te helpen deze verdachten van oorlogsmisdaden te arresteren. Het is hoog tijd voor de ministers van Buitenlandse Zaken om hier leiderschap te tonen. Ik hoop dat het feit dat Ierland het enige EU-land is dat niet bijdraagt aan IFOR geen belemmering zal zijn voor Ierland om op dit punt leiderschap te tonen. Europa is niet bereid geweest om vrede te brengen in Bosnië. Laat het dan tenminste bijdragen aan verzoening en rechtvaardigheid.
Ik vraag het voorzitterschap ook om zich te concentreren op Kosovo. De genadeloze onderdrukking van de Albaanse meerderheid door de Serven in Kosovo is een directe bedreiging voor de vrede en de stabiliteit in de Balkan. Het is essentieel dat de Unie alle druk uitoefent op de heer Milosovic om hem ertoe te brengen onderhandelingen te openen met de leider van Kosovo, de heer Rikova. Ik vraag het Iers voorzitterschap ook op dit punt om leiderschap.
Tenslotte één woord over Cyprus. De situatie in Cyprus verslechtert. De Uniepogingen om die situatie te verbeteren zijn niet succesvol geweest. Hetzelfde geldt voor de pogingen van de Verenigde Staten. Ik roep het Ierse voorzitterschap op om samen met de Verenigde Staten de situatie in Cyprus te helpen verbeteren. Het is essentieel dat de stabiliteit in dat deel van het mediterrane gebied verbetert.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de voorzitter van de Raad willen zeggen dat onze fractie zich vrij goed kan verenigen met de verklaring die hij heeft gedaan over het werkprogramma van de Raad en over de Intergouvernementele Conferentie. Net zoals de overige fracties zijn wij ervan doordrongen dat het geweld in Noord-Ierland diepe wonden heeft geslagen. Niet alleen in Ierland worden deze wonden gevoeld, maar ook in Europa, en we zullen het Ierse voorzitterschap steunen in zijn streven een oplossing van dit probleem naderbij te brengen, dat op vreedzame wijze moet worden beëindigd met behulp van solidariteit en overleg tussen alle betrokken partijen.
Dit is ongetwijfeld een geschikt moment om de balans op te maken van de Intergouvernementele Conferentie en haar resultaten. Zoals u zei, dient er al een begin te worden gemaakt met de feitelijke onderhandelingen om in Dublin op de Raad van december een programma van het Verdrag te kunnen presenteren. Het mag niet zo zijn dat er gedacht wordt in termen van overgangsvoorzitterschappen. Het Ierse voorzitterschap mag niet worden beschouwd als een overgang naar het Nederlandse voorzitterschap; daarom waarderen wij de moed, de heldere ideeën en doelstellingen die het Ierse voorzitterschap voor de Raad van december gedefinieerd heeft.
Het is van belang dat de dialoog en de samenwerking met het Europees Parlement versterkt worden, en dat deze fase van de Europese opbouw dichter bij de burgers en de sociale overlegpartners komt te staan. Een dialoog waarin met name het sociale model en het probleem van de werkloosheid aan de orde worden gesteld.
Wij ondersteunen het voorstel voor en de goedkeuring van een constitutioneel kader waarin een verklaring inzake de grondrechten en plichten vervat is, en waarin ook een hoofdstuk over de werkgelegenheid is opgenomen. Aan de werkgelegenheid dient evenveel belang te worden gehecht als aan de Economische en Monetaire Unie. Wij weigeren het, de werkgelegenheid te zien als een schaars goed op de markt waarvan wij de lastige consumenten zijn. Tussen de theoretische standpunten enerzijds en de kosten van het gebrek aan werkgelegenheid voor een meerderheid van de Europese burgers anderzijds, ligt een wereld van verschil.
Wat het regionale beleid betreft, en met name dat ten aanzien van de Structuurfondsen, verwerpen wij het idee om middels voorwaardelijke clausules een verband te leggen tussen structurele beleidsvormen en naleving van de convergentienormen. Met het oog op de uitbreiding moeten we de cohesie zien te versterken.
We zijn het eens met de maatregelen die zijn voorgesteld voor de bestrijding van drugs, misdaad en vrouwenhandel. Daarnaast zal het Ierse voorzitterschap ongetwijfeld extra openstaan voor de problematiek van immigranten en de manier waarop zij behandeld worden. Het Ierse volk is een volk van emigranten geweest, het heeft nieuwe landen opgebouwd waarin het zijn cultuur verspreid heeft, en het zal dus regelingen voor alle immigranten weten te treffen, voor de zogenaamde legalen en voor diegenen die op dit moment geen geldige documenten hebben.
Ik moet zeggen dat ik verbaasd ben over de weinig overtuigende wijze waarop is gereageerd op de wet HelmsBurton. Wat wij willen, is dat het derde hoofdstuk, dat de internationale betrekkingen verziekt, resoluut van de hand wordt gewezen.
Wat Turkije betreft, is onze vraag: zal er van Turkije geëist worden dat dit land de rechten van de mens eerbiedigt, dat het de internationale resoluties nakomt? Zal er druk worden uitgeoefend om ervoor te zorgen dat Leila Zana in vrijheid wordt gesteld?
Tot slot nog een intern probleem dat ons allen bezighoudt, namelijk het probleem van de gekke-koeienziekte. Naar ons idee gaat het hierbij in de eerste plaats om een probleem van de volksgezondheid. Natuurlijk bestaan daarnaast ook de problemen van de rundveemarkt; in elk geval eisen we een transparant optreden en doeltreffende acties, die door ons ten volle zullen worden ondersteund.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, zeer geachte heer Spring, het is vandaag heel moeilijk om te spreken over het Ierse voorzitterschap, omdat ik niet zomaar kan praten over een regulier werkprogramma na alles wat er de laatste dagen in Noord-Ierland is gebeurd. Op de agenda staat eigenlijk het debat over de Regeringsconferentie, over de Economische en Monetaire Unie, over het werkgelegenheids- en milieubeleid, over Europol en over de binnenlandse veiligheid in Europa. Maar wie kan er overgaan tot de orde van de dag, wanneer Noord-Ierland brandt? Wanneer de veiligheid ter plaatse in Belfast en in Derry op een geheel andere, verschrikkelijke manier wordt bedreigd dan in München, Parijs, Rome of Brussel?
Vandaag overgaan tot de orde van de dag, dat zou betekenen dat het geweld wordt doodgezwegen en dat de oorzaken en veroorzakers niet bij name worden genoemd. Dat zou betekenen dat aan de systematische schending van mensen- en burgerrechten in Noord-Ierland wordt voorbijgegaan. Zwijgen betekent ook, medeschuldig worden. Hoe, geachte collega's, moet ik spreken en oordelen over het programma van het voorzitterschap dat erop is gericht om dichter bij de burgers te staan en te strijden tegen racisme, als ik de beelden in mijn hoofd heb van de dood van de jonge katholiek die twee dagen geleden is begraven, als ik de verbranding zie van de Ierse vlag in Noord-Ierland, als ik de vertwijfeling voel van de mensen wanneer midden onder ons de vrede zo ver weg is? Wat heeft het dan voor zin om te praten over openstaan voor de burgers en over burgerrechten, wanneer het voor de minderheid in Noord-Ierland gaat om fundamentele grondrechten?
De heer Bruton heeft, zoals nog geen andere Ierse regeringsleider heeft gedaan, scherpe kritiek geleverd op de Britse regering vanwege haar falende beleid inzake Noord-Ierland. Ik had graag gezien dat hij deze woorden zo duidelijk en zo scherp had kunnen zeggen als Raadsvoorzitter van de Europese Unie, want hij heeft gelijk. Ik vraag aan het Ierse raadsvoorzitterschap om te komen tot een duurzaam milieubeleid, tot consequente maatregelen tegen sociale uitsluiting, marginalisering, afwezigheid van inkomen, armoede en werk, om te komen tot een andere manier van denken over de convergentiecriteria, tot omvangrijke maatregelen tegen discriminatie. Al deze juiste en belangrijke eisen kunnen echter alleen maar worden gebaseerd op een situatie van vrede, en daarom moet allereerst het vredesproces serieus worden aangepakt. En daarvoor krijgt u alle steun!

Ewing
Tánaiste, ceud mìle fàilte. Mòran taing dhuibh . Ik ben uw Keltische zuster uit Schotland, en gezien het feit dat de vorige Ierse voorzitterschappen zo'n groot succes geweest zijn, heeft u nogal wat waar te maken. Ik spreek ook namens mijn fractie en ben daar trots op.
Onlangs kwam uw president, Mary Robinson, naar Schotland en maakte zij tijd vrij voor een bezoek. Ze zei dat Europa de Ierse identiteit uitdiept en dit is iets wat Schotland heel goed begrijpt. Ik zou alleen willen zeggen - en ik denk eigenlijk niet dat het Ierse voorzitterschap daaraan herinnerd hoeft te worden - dat er in onze Unie veertig talen zijn, veertig culturen van minderheden, en ze hopen allemaal dat Europa ook hun identiteit zal uitdiepen. Maar ze hebben vaak een helpende hand nodig voor de financiering. Voor het Comité van de Regio's - dat niet genoemd is, maar u kon ook niet alles uit uw mand vol dromen opnoemen - is een zeer belangrijke rol weggelegd.
Toen ik uw prioriteiten las, was ik bijna in tranen omdat ik weet dat deze waren opgesteld voordat de moeilijkheden weer de kop opstaken. Een vreedzaam Europa. Het noordelijke deel van Ierland vertoont niet zoveel tekenen die op vrede wijzen. Ik moet hier iets zeggen dat misschien wat drastisch is. Gisteren zei mijnheer Crowley - en dat kwam recht uit het hart - dat dit deel van de Europese Unie nu onregeerbaar is geworden. Dat is inderdaad de situatie. Gezien de precedenten in het Midden-Oosten en in Zuid-Afrika waar de mensen tot elkaar konden komen ondanks een enorme animositeit, moeten we misschien naar een andere oplossing kijken, zoals de Verenigde Naties. Laat de regering van het Verenigd Koninkrijk ophouden met voorwaarden voor een dialoog te stellen. In Zuid-Afrika, Kenia, Rhodesië en het Midden-Oosten werden dergelijke voorwaarden helemaal niet gesteld.
Tenzij we dit opzij zetten, zullen de besprekingen nooit echt goed op gang komen. Ik was blij dat Nelson Mandela genoemd werd. Tien jaar lang ben ik betrokken geweest bij de Overeenkomst van Lomé en het vervult mij met trots dat de wereld heeft laten blijken deze man te waarderen. Maar laat ons er wél voor zorgen dat de financiële steun voor de Derde Wereld niet verlaagd wordt omdat er zoveel andere gevallen zijn waarin een beroep wordt gedaan op onze fondsen. Wij willen Oost-Europa helpen maar laat ons toch alstublieft niet toestaan dat er minder geld wordt uitgetrokken voor de Derde Wereld.
Onlangs ben ik in Ierland geweest met de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid waar ik vele Ierse ministers ontmoet heb. Het was bijzonder interessant dat Ierland een van de vier lid-staten is die aan de criteria kunnen voldoen voor toetreding tot de Economische en Monetaire Unie. Maar, zoals de minister van Financiën ons vertelde, heeft Ierland net als alle andere landen een werkloosheidsprobleem. Ik ben blij dat dit voor het voorzitterschap een prioriteit is. Zelf kom ik ook uit een perifere regio - de Hooglanden en Eilanden van Schotland - en wij moeten naar de kleine en middelgrote ondernemingen kijken, vooral naar de zeer kleine. En ook we moeten naar die slapende reus, het toerisme, kijken, die voor zoveel banen kan zorgen. Misschien moeten we overwegen meer geld uit te trekken om de accommodaties voor toeristen te verbeteren en reclame maken voor een langer seizoen in die noordelijke landen waar het klimaat geen zon garandeert. We moeten de mogelijkheden onderzoeken voor uitgestelde betalingen en de toegang tot goedkope financieringen. Er zijn zoveel praktische manieren waarop wij de hoop op het verlagen van de werkloosheid kunnen omzetten in realiteit.
Voor wat de discriminatie betreft, moet de fungerend voorzitter wellicht steunen op bepaalde instellingen van de Europese Unie om ervoor te zorgen dat vrouwen aan de top kunnen komen. Voor wat de visserij betreft zouden er toch enige pogingen moeten worden ondernomen tot regionale controle en inzake het rundvlees moeten wij trachten het verbod op te heffen door stap voor stap te beginnen met het fokken van kuddes van goede kwaliteit in Noord-Ierland en Schotland. Laat ons er tot slot voor wat de Intergouvernementele Conferentie betreft voor zorgen dat het Parlement daar ten volle bij betrokken wordt.
(Applaus)
Parigi
Mijnheer de Voorzitter, de Italiaanse fractie Nationale Alliantie verwelkomt het bevriende Ierland dat het komend halfjaar de Europese Unie zal vertegenwoordigen; tevens hopen wij dat Ierland de vrede in eigen land zal weten te herstellen. Wij hopen ook dat Ierland dankzij zijn koelbloedigheid dit halfjaar een begin zal weten te maken met de oplossing van een aantal van de vele problemen die de Europese Unie teisteren en die de laatste tijd onopgelost van hand tot hand zijn gegaan.
Hopelijk zal de Europese Unie inzien dat ze zichzelf als volwaardige politieke eenheid moet versterken, voordat ze landen kan toelaten die intern eerst nog de nodige voorwaarden moeten scheppen om te kunnen toetreden tot de Europese Unie, die op haar beurt overigens ook met ernstige problemen kampt, zoals de werkloosheid.
Ik wil hiermee niet egoïstisch overkomen, maar ik ben er nu eenmaal van overtuigd dat de optelsom van een aantal zwakken een nog grotere zwakte is, en geen sterkte, en bovendien mogen de sterkere lid-staten van deze Unie niet in staat worden gesteld op het schaakbord van het historische Europa nog meer macht naar zich toe te trekken. De beste wensen voor Europa en de beste wensen voor Ierland.

Roubatis
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de fungerend voorzitter van de Raad die het ambitieus programma van het Iers voorzitterschap voor het komend halfjaar aan het Parlement heeft voorgesteld.
De belangrijkste lange-termijnprioriteiten van het nieuwe voorzitterschap zijn de Intergouvernementele Conferentie - waarnaar de Raadsvoorzitter trouwens uitvoerig heeft verwezen - en de ontwikkeling van een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid in samenwerking met landen die niet tot de Westeuropese Unie behoren.
De Unie, die gebaseerd is op gedeelde waarden, een gemeenschappelijke economie en in de nabije toekomst wellicht ook op een eenheidsmunt en waarvan de lid-staten zich solidair scharen achter een reeks gezamenlijke beleidsvormen, moet nu aandacht hebben voor haar verdediging en veiligheid. Ik wijs het voorzitterschap van de Raad - en de heer Spring - in dit verband op het verslag van de heer Fernández-Albor over het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid waarin wordt benadrukt dat de buitengrenzen van de lid-staten ook de externe grenzen van de Unie zijn en de Unie - in geval van schending van die grenzen - als één blok moet optreden. Daar het gaat om een beleidsterrein waaraan de perifere landen van de Unie - ook dat van de heer Spring - bijzonder belang hechten, zal de Unie bij haar burgers alleen geloofwaardig overkomen als de Intergouvernementele Conferentie erin slaagt tastbare vooruitgang op dat vlak te verwezenlijken.
Het voorzitterschap wil vóór de Europese Raad van december tevens een eerste ontwerp-tekst met het oog op de herziening van het Verdrag indienen. Ik dring erop aan dat de tekst meer wordt dan een minimaal compromis en - daarom - ook de conclusies weerspiegelt van de Intergouvernementele Conferentie, waarvan de lid-staten verwachten dat ze tot belangrijke vooruitgang leidt.
De voornaamste directe prioriteit - die overigens ook op lange termijn van belang is - is de bevordering van de werkgelegenheid. Hoewel ik er me over verheug dat het nieuwe voorzitterschap zich wil inzetten om dit probleem aan te pakken, herinner ik eraan dat al wat de Raadsvoorzitter over dit onderwerp heeft verklaard, in het verleden al werd gezegd en - jammer genoeg - dode letter is gebleven, zodat de voorstellen van het witboek van de heer Delors nog steeds niet in daden werden omgezet. Ik hoop dat het Iers voorzitterschap daarin verandering brengt.
De collega's hebben er al op gewezen dat de financiering van de transeuropese netwerken, de stimulering van onderzoeksprogramma's en andere maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid niet vooruitkomen. Ik wil nog de aandacht vestigen op zowel de situatie die is ontstaan naar aanleiding van de onaanvaardbare besluiten van de Amerikaanse regering inzake Cuba - waaraan de opschorting van tenuitvoerlegging met zes maanden niets verandert - als de voortdurende weigering van Turkije om de eerbiediging van de rechten van zijn burgers te verzekeren en de internationale legitimiteit te erkennen. Het gaat om twee vraagstukken waarvan de heer Spring en het Iers voorzitterschap de oplossing ongetwijfeld naderbij kunnen brengen.
Tenslotte heet ik de Raadsvoorzitter namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten welkom en druk ik de wens uit dat het nieuwe voorzitterschap erin slaagt de Unie wezenlijk vooruit te helpen.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, geachte collega's, mijnheer de Raadsvoorzitter u hebt de Regeringsconferentie genoemd, en u zult op de topontmoeting van de staats- en regeringshoofden in december in Dublin een ontwerp-verdrag presenteren.
Wat wij als afgevaardigden van het Europees Parlement hebben gehoord over een ontmoeting van de regeringsvertegenwoordigers begin juli in Cork, is zeer bemoedigend. Wij hebben gehoord dat het Ierse raadsvoorzitterschap de beraadslagingen zeer effectief en vlot heeft geleid, en wij willen u aanmoedigen, zo door te gaan. Ook willen wij u aanmoedigen, alleen op basis van zeer concrete teksten verder te beraadslagen, zodat wij in december tot een goed resultaat kunnen komen. Tot slot willen wij u aanmoedigen, u bij uw voorstellen voor het ontwerp-verdrag niet te laten leiden door de kleinste gemene deler van de vijftien EU-lidstaten, maar dat u in ieder geval een stuk verder gaat dan wat er uiteindelijk misschien wordt overeengekomen.
Wij als Europese Volkspartij vragen om hervormingen voor de Europese Unie, die nu 370 miljoen inwoners telt, hervormingen die de Europese Unie in staat stellen om zich op de drempel van de 21ste eeuw voor te bereiden op de toetreding van nieuwe landen. Mijnheer de Raadsvoorzitter, u hebt gesproken van een Gemeenschap met 27 staten; laten wij afwachten of dat binnen afzienbare tijd werkelijkheid wordt. Het vooruitzicht is dat meer dan 100 miljoen mensen willen toetreden tot deze Europese Unie.
Wij als Europese Volkspartij baseren de verdragshervorming op de principes van de besluitvaardigheid - misschien is de besluitvaardigheid zelfs wel van doorslaggevend belang voor de toekomst van ons continent -, natuurlijk in samenhang met de democratische principes en ook met de transparantie voor de burgers, waar u immers ook over hebt gesproken. Voor ons als Europese Volkspartij, en ik kan mij hier in dit debat alleen maar concentreren op de essentiële kenmerken, zijn de volgende criteria van doorslaggevend belang voor een hervorming van de Europese Unie:
Ten eerste moet de Europese Unie de internationale rechtsbevoegdheid verkrijgen waarover zij vandaag niet beschikt, zoals wij weten; alleen door middel van deze internationale rechtsbevoegdheid geven wij de Europese Unie de kans om juridisch en politiek te handelen en ook in internationale organisaties te zijn vertegenwoordigd. Ten tweede eisen wij dat de belangrijkste burgerrechten in de communautaire verdragen worden opgenomen en dat de Europese Unie ook toetreedt tot de Mensenrechtenconventie van de Raad van Europa. Ten derde zou de Raad van Ministers bij meerderheid van stemmen moeten beslissen over de communautaire wetgeving; het principe van de unanimiteit zou alleen nog maar bij uitzondering van toepassing mogen zijn, en ook op plaatsen waar dat nog in het verdrag is vastgelegd, zou dit binnen een gegeven tijdkader stap voor stap moeten worden verminderd. Ten vierde moet het Europees Parlement gelijkgerechtigd met de Raad van Ministers deelnemen aan de wetgeving, en zijn procedures moeten dienovereenkomstig worden vereenvoudigd. Ten vijfde zijn wij als Europese Volkspartij van mening dat het in de logica van het Europese eenwordingsbeleid ligt, dat de WestEuropese Unie wordt geïntegreerd in de Europese Unie.
Weliswaar weten wij dat dit waarschijnlijk op de Regeringsconferentie nog niet zal worden bereikt omdat een aantal lidstaten die geen lid zijn van de WEU, artikel 5, de clausule over de bijstand, waarschijnlijk niet zullen accepteren. Daarom zijn wij ervoor om als tussenfase in het EU-verdrag een clausule op te nemen over politieke solidariteit, en om in het bijzonder de verklaring van Petersberg van juni 1992, d.w.z. over militaire operaties voor humanitaire doeleinden en voor het bewerkstelligen en behoud van de vrede buiten het verdragsgebied van de WEU, op te nemen in het EU-Verdrag. Wij staan erop dat geen enkele lidstaat mag worden gedwongen, deel te nemen aan militaire operaties om democratie en mensenrechten te verdedigen, maar het mag ook niet zo zijn dat een minderheid van landen een meerderheid van landen die wél wil optreden, daarbij hindert. Tenslotte, en ten zesde, en dit is misschien wel het belangrijkste punt dat al vaker is genoemd, het binnenlands en justitieel beleid.
Binnen het binnenlands en justitieel beleid moeten we allereerst enkele gebieden op gemeenschapsniveau brengen, zoals het asielbeleid, het immigratiebeleid en het visumbeleid. Deze conventies, dit zijn dus overeenkomsten op het gebied van het volkenrecht, en de intergouvernementele samenwerking zijn steeds minder geschikt om de bestrijding van de criminaliteit in Europa goed op de rails te zetten. Ook bij deze vraagstukken van de bestrijding van de criminaliteit hebben wij de communautaire procedures nodig, d.w.z. meerderheidsbesluiten in de Raad van Ministers en gelijkgerechtigdheid van het Europees Parlement bij de wetgeving.
Uw raadsvoorzitterschap, mijnheer Spring, staat voor grote uitdagingen en voor veel andere vraagstukken. Wij wensen het Ierse raadsvoorzitterschap standvastigheid, vastbeslotenheid en ook veel geluk en succes toe!

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer Spring, alle succes toe te wensen tijdens het Ierse voorzitterschap agus go n'eirí an bóthar leat sa post atá romhat amach anseo .
In het licht van de conflicten tussen de gemeenschappen, straatgeweld, intimidatie, moordpartijen en bomaanslagen die de voorbije tien dagen helaas weer zijn teruggekeerd in Noord-Ierland, wil ik allereerst te boek laten stellen dat mijn fractie die spiraal van geweld absoluut veroordeelt. Wij menen dat nu het moment gekomen is om het wat rustiger aan te doen. Nu is het tijd om een toontje lager te zingen en om de zaken rustig in overweging te nemen; het is tijd voor een hernieuwde maar krachtiger verbintenis om naar vrede te zoeken en deze in stand te houden.
In de lange en complexe geschiedenis van de Anglo-Ierse betrekkingen en van de betrekkingen binnen Ierland, en vooral in de gewelddadige geschiedenis van de voorbije 25 jaar in Noord-Ierland, is er één les waarover totaal geen twijfel mogelijk is en dat is dat geweld ten gevolge van wat dan ook, de dag van de verzoening alleen maar uitstelt.
Wij zijn het eens, mijnheer Spring, met uw bewering dat de politiek weer op de eerste plaats moet komen en wij steunen uw inspanningen daartoe. De voorbije tien dagen zijn een keerpunt geweest, een beslissend moment voor het vredesproces. Enerzijds is daar het vooruitzicht om weer terug te vallen op geweld - nieuw geweld, maar zonder hoop - en anderzijds een nieuwe verbintenis om daadwerkelijk te trachten om voor eens en altijd, en wellicht voor het eerst, over te gaan tot een oprechte en zinvolle politieke dialoog. Een zinvolle dialoog moet gebaseerd zijn op wederzijds respect en niet op politieke ijdelheid of effectenjacht, waarvan tot op heden helaas vaak sprake is geweest voor wat het politieke aspect van dat proces betreft, vooral in Noord-Ierland.
Op alle politieke leiders in beide regeringen, maar vooral op die in Noord-Ierland zelf, rust een zware verantwoordelijkheid. Diegenen die geen lering trekken uit het verleden, veroordelen zichzelf en de maatschappij tot een herhaling daarvan. Diegenen die zich beter thuis voelen binnen de vertrouwdheid van hun eigen stam, aan beide zijden, moeten kiezen voor een meer open en pluralistisch alternatief. Als dat niet gebeurt, dan zal het bloed dat vloeit net zo zeer aan hun handen kleven als aan de handen van degenen die de trekker overhalen of de bommen plaatsen.
Deze Vergadering is de kamer van afgevaardigden van de volken van Europa en een getuigenis van het vermogen om verschillen met elkaar te verzoenen en om duurzame vrede tot stand te brengen. Als je kijkt naar het punt waarop we vijftig jaar geleden vertrokken zijn, dan is het een resultaat dat tegen alle verwachtingen in tot stand is gekomen. Het is een boodschap van hoop voor diegenen die Noord-Ierland vooruit willen helpen. Maar die boodschap van hoop draagt in zich de zaden van de andere fundamentele boodschap. Het vereist ook een verbintenis tot leiderschap. Dat is de ontbrekende schakel - omdat de "clans" het niet eens kunnen worden - en die is nog niet overwonnen. Dat is dus de uitdaging. En als zij die koe niet bij de horens willen pakken, dan is het alternatief te gruwelijk om in overweging te nemen.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, ten eerste, en wat Noord-Ierland betreft, is het duidelijk dat geweld en de dreiging van geweld in Noord-Ierland hebben gezegevierd over de wet. Gedurende het Ierse voorzitterschap moet de regering steun trachten te krijgen van andere lid-staten voor een dringende hervorming van de politiestructuur in Noord-Ierland. Men kan niet langer eenvoudigweg aanvoeren dat dit een binnenlandse aangelegenheid voor de Britten is.
Het seizoen waarin de marsen plaatsvinden in Noord-Ierland is nog niet voorbij. Op 12 augustus vindt in Derry de Apprentice Boys' March plaats. Als dit Parlement wil laten zien dat het solidair is met de bevolking van NoordIerland, dan moet het misschien wel overwegen om er voor die mars een afvaardiging heen te sturen. Bovendien hebben de Ierse Groenen altijd beweerd dat er een neutrale en onpartijdige speler ingeschakeld zou moeten worden, zoals de Verenigde Naties. Daar is de tijd nu rijp voor.
Het programma van het Ierse voorzitterschap behelst op het vlak van veiligheid en ontwapening het effectief uitbouwen van de samenwerking tussen de Europese Unie en de Westeuropese Unie, op basis van het Verdrag betreffende de Europese Unie in samenwerking met het Belgische voorzitterschap van de Westeuropese Unie. Ierland is niet eens volwaardig lid van de WEU, waarom zou het land dan nauwer moeten samenwerken met het voorzitterschap van de WEU en op welke aspecten zou die samenwerking betrekking moeten hebben? Minister Spring, vorig jaar heeft u verklaard dat het nucleair beleid van de WEU voor Ierland onverkwikkelijk was. Vorige week oordeelde het Internationale Hof van Justitie, hetgeen dus in hoge mate aansluit bij het standpunt van NoordIerland, dat kernwapens het ultieme kwaad waren. Wat is er dan de reden van dat Ierland geleidelijk aan nauwere banden smeedt met een alliantie die zich inzet voor en begiftigd is met nucleaire potentie?
Het Ierse voorzitterschap verbindt er zich ook toe om bijzondere aandacht te schenken aan het vraagstuk van de conventionele wapens. Ik vraag me af, mijnheer Spring, of dat betekent dat u openlijk druk uit zult oefenen op onder andere Groot-Brittannië, Zweden en Finland, om te stoppen met het verkopen van wapens aan landen als Indonesië waar ze gebruikt zijn in campagnes tegen de Oost-Timorezen.
Als neutraal land zou Ierland het recht van de vier lid-staten van deze Unie om hun neutrale status binnen de Unie te handhaven, moeten propageren, in plaats van de pro-militaire lijn van de Unie te volgen.

Martinez
Mevrouw de Voorzitter, een nieuw voorzitterschap wekt hoop op vernieuwing. Mijne heren uit Ierland, wij hebben hoop, maar het verleden en de plannen voor de toekomst maken ons ook ongerust.
Ik heb het eerst over het verleden. U zegt dat een van uw prioriteiten de strijd tegen de ziekte van Alzheimer is. Wij herinneren ons echter wat er vroeger is gebeurd. Wij herinneren ons in de eerste plaats de heer MacSharry, het sinistere akkoord van Blair House, de GATT-besprekingen over de landbouw en vooral ook Dublin. De wijnbouwers in Europa en vooral in mijn eigen Languedoc-Roussillon denken terug aan het onheil dat Dublin over hen heeft gebracht, de verplichte distillatie (in het katholieke Ierland!), het rooien van de wijnstok, een van de symbolen van het christendom, de blokkering van de prijzen, de keuze voor de mondialisering, die de heer MacSharry moest bevestigen. Wij vragen ons dan ook af wat de plannen voor de gemeenschappelijke marktordening voor wijn nog zullen meebrengen en maken ons daarover wat zorgen.
Vervolgens heb ik het over uw plannen. In de eerste plaats ademen uw plannen - grondwet, nieuw Unieverdrag - de geest van Spinelli, maar daarnaast is er ook de inhoud. Inhoudelijk zijn uw plannen formeel en conventioneel. Wellicht terwille van de heer Santer stelt u ons een vertrouwenspact voor de werkgelegenheid voor. Het enige wat ontbreekt is echter vertrouwen, omdat men de oorzaken niet zoekt en dus moeilijk de effecten kan aanpakken.
Ik geef toe dat ik uw plannen op fiscaal gebied aantrekkelijk vind. Ook daar is er echter een probleem, namelijk uw eigen wetgeving inzake accijnzen. Zachtzinnig gaat u niet te werk: 17 Franse frank op een liter wijn en slechts 6, 5 Franse frank op een liter bier.
Toch neem ik aan dat u de belastingdruk echt wil verlichten. Ik stel u twee regels voor die ik ook de heer Santer al talloze keren heb voorgehouden. De eerste regel is dat de verplichte heffingen niet sneller mogen stijgen dan het BBP. De tweede regel luidt dat u, in overeenstemming met uw Europese ideologie, het principe van de vrije keuze van de minst belaste geografische weg moet aanvaarden.

Paakkinen
Mevrouw de Voorzitter, het voorzitterschap is nu overgenomen door Ierland, een verantwoordelijke taak. Ik zou Ierland veel succes willen toewensen. Een nieuw voorzitterschap gaat altijd vergezeld van vele wensen en verwachtingen en dat is ook nu het geval. Het vorige halfjaar liet een gevoel van teleurstelling achter, omdat er met de aanpak van de werkloosheid niet bepaald vooruitgang is geboekt. Dit vergroot nog de verwachtingen ten aanzien van het Ierse voorzitterschap. Met tevredenheid heb ik vastgesteld, dat Ierland de werkloosheid als belangrijkste prioriteit op de agenda heeft geplaatst. Het programma zal dus worden voortgezet waarbij voornamelijk aandacht zal worden besteed aan mensen die net op de arbeidsmarkt komen, langdurig werklozen en werkloze vrouwen. Het aantal werkloze jongeren en langdurig werklozen binnen de Unie is zorgwekkend hoog.
Voorzitter Spring verklaarde zonet dat het Ierse voorzitterschap zich nadrukkelijk bezig zal houden met problemen die de burgers zorgen baren en zal streven naar duurzame arbeidsplaatsen. Ook het Parlement is van mening dat het verbeteren van de werkgelegenheid op dit moment de belangrijkste taak van de Unie is. Naar mijn mening is het bepalend voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie. Tot nu toe zijn er wel programma's en verslagen opgesteld, maar besluiten over het daadwerkelijk scheppen van werkgelegenheid ontbreken nog. Naar mijn mening zal het werkloosheidsvraagstuk de toetssteen vormen van het Ierse voorzitterschap. De burgers willen werk, geen programma's en verslagen.
Werkgelegenheid is, zoals de voorzitter al zei, een gebied dat nationale actie vereist. De werkgelegenheid is echter al zo lang een onderdeel van de belangrijkste doelstellingen van de Unie, dat er nu ook van de Unie het een en ander wordt verwacht. Laten we niet vergeten welke besluiten er zijn genomen in Cannes, Essen en Madrid. Deze besluiten houden in dat er op communautair niveau mogelijkheden bestaan om invloed uit te oefenen op de groei van de werkgelegenheid in de lid-staten. De Deense minister-president Rasmussen stelde een paar weken geleden de vraag of we het ons kunnen veroorloven om 18 miljoen mensen aan de kant te laten staan, en antwoordde daar zelf op dat we dat niet kunnen. Ik ben het met hem eens.
Op grond hiervan wil ik het Ierse Voorzitterschap oproepen om tijdens de net begonnen periode van zes maanden in het handvest ook een paragraaf te wijden aan de werkgelegenheid. Dit biedt de zekerheid dat er ook in de toekomst serieuze inspanningen worden verricht om de werkloosheid in de Europese Unie uit te roeien. We zullen namelijk geen gezonde werkgelegenheid in het leven kunnen roepen zonder serieuze gezamenlijke inspanningen. Het meest recente verslag van de OESO verwijst hier ook naar. In dit verslag wordt verder gezegd dat er twee mogelijkheden zijn: een duurzame werkgelegenheid van hoog niveau of een meer liberale arbeidsmarkt, die een deel van de mensen in blijvende armoede zou doen terechtkomen. Bij het voorbereiden van de uitbreiding hadden we een dergelijke ontwikkeling niet op het oog. Ons enige alternatief moet zijn het scheppen van arbeidsplaatsen voor de Europese burgers.

Maij-Weggen
Voorzitter, om te beginnen wil ook ik mijn medeleven betuigen aan de Ierse regering met de grote moeilijkheden in Noord-Ierland. Ik wil hier als Nederlandse protestant ook benadrukken dat het misbruiken van de naam en de kleur "oranje" ons als Nederlanders diep kwetst. De Oranjes hebben zich altijd ingezet voor godsdienstvrijheid, en niet voor godsdienststrijd. Onze koningin, die een Oranje is, is een koningin van katholieken en van protestanten.
Voorzitter, verder wil ik het Ierse voorzitterschap complimenteren met het programma dat het heeft voorgesteld. Het Ierse voorzitterschap heeft in het verleden altijd getoond een heel goed en effectief voorzitter te zijn. We hebben alle vertrouwen in de heer Bruton en de heer Spring.
Op drie punten zou ik nog nader in willen gaan. Ik wil iets zeggen over de IGC, over de strijd tegen de drugscriminaliteit en over de situatie in Joegoslavië.
Wat de IGC betreft, wil ik benadrukken dat het van groot belang is dat het Ierse voorzitterschap hier een aantal substantiële stappen vooruit maakt. Het voornemen om concrete onderhandelingen over teksten te beginnen en zo mogelijk een nieuw ontwerp-verdrag voor te leggen, lijkt mij een prima idee. Dan kan Nederland proberen om dat goede werk af te maken. Als rapporteur hier in het Parlement voor de IGC, wil ik nog eens benadrukken wat onze hoofdlijnen waren. Wij willen - en ik sluit mij hier aan bij collega Poettering - dat de positie van de Europese burgers beter wordt gedefinieerd en dat het principe van non-discriminatie goed wordt vastgelegd in het Verdrag. Wij willen meer openheid en transparantie met betrekking tot de documenten en ook de besluitvorming van de Unie. Wij willen dat het vetorecht wordt beperkt tot een absoluut minimum en dat de medewetgevende bevoegdheden van het Parlement zowel voor de wetgeving als voor de begroting worden gerespecteerd en worden uitgebreid. Wij willen met betrekking tot de inhoudelijke thema's meer activiteiten van de Europese Unie op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid - wij steunen op dat vlak het Ierse voorzitterschap - op het gebied van interne veiligheid, milieubeleid, buitenlands en veiligheidsbeleid en de strijd tegen de criminaliteit. Op dat punt, Voorzitter, een nadere opmerking. Er is al veel goeds over gezegd. Maar mag ik nog eens benadrukken hoe belangrijk het voorstel is van Ierse kant om eventueel een Europese kustwacht van de grond te tillen. Als voormalig minister van transport heb ik dat tijdens het Nederlands voorzitterschap in 1991 geprobeerd. Het is mij niet gelukt. Maar ik kan u zeggen dat het een goed idee is, en dat er nu misschien meer argumenten zijn om het idee te ondersteunen dan toen het geval was. Ik wil het Ierse voorzitterschap hier van harte steunen.
Voorzitter, dan nog met betrekking tot Joegoslavië. Ik maak mij grote zorgen over de ontwikkeling. Mijn vraag is of het Ierse Voorzitterschap zich zou willen inzetten in elk geval voor het laten arresteren van Karadzic en Mladic. Ik geloof niet in een vrede zonder rechtvaardigheid. Het is een enorme blamage dat deze twee mensen vrij rond kunnen lopen als voorbeeld voor de rest van de wereld hoe Europa omgaat met oorlogsmisdadigers. Voorzitter, als u kunt zorgen dat dit probleem kan worden opgelost, dan denk ik dat u voor Europa een goede daad heeft verricht. Op dat vlak vraag ik ook nog om te ondersteunen wat het Parlement heeft gevraagd met betrekking tot Srebrenica: internationaal onderzoek op dat vlak is dringend nodig. Ik vraag het Ierse voorzitterschap ook op dat punt met initiatieven te komen.
Voorzitter, veel sterkte met uw voorzitterschap. Wij hebben er alle vertrouwen in dat het tot een goed einde wordt gebracht.

Ahern
Ik dank de fungerend voorzitter voor het uiteenzetten van de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap. De belangrijke taken van dit voorzitterschap worden echter overschaduwd door de crisis in het vredesproces in het noorden van Ierland.
Wij willen iets doen aan de werkloosheid en aan de sociale crisis waarmee wij geconfronteerd worden. Maar dat zal niet gaan zolang men toelaat dat in een land van de Unie de anarchie regeert.
Het is in een beschaafde wereld van fundamenteel belang dat de mensen krachtens de wet dezelfde rechten hebben. Vorige week capituleerde de politie in Noord-Ierland voor de wetteloosheid. Het is in geen enkel land van de Unie aanvaardbaar dat een organisatie de burgers intimideert op sektarische basis. Als we de vrouwen en kinderen niet kunnen beschermen tegen intimidatie en ze gedwongen worden om hun huizen te verlaten en te vluchten, dan komen de boze krachten van de wetteloosheid en terreur weer vrij voor een volgende generatie. We kunnen niet opnieuw beginnen met het begraven van mensen, we moeten in vrede met elkaar vooruit en daarvoor moet de politieke autoriteit gehandhaafd blijven.
Wij hebben in de Europese Unie meer dan 25 jaar gefaald om daar in Ierland voor te zorgen. Ik vraag de fungerend voorzitter om het nog eens te proberen, want anders moeten we de Verenigde Naties en de Amerikanen vragen om ons te helpen. Maar het kan toch niet waar zijn dat het zover zou moeten komen binnen de grenzen van de Europese Unie. Ik wil het niet meer meemaken dat er weer mensen begraven worden in mijn land, aan geen van beide kanten. Denk eraan dat mensen aan beide kanten geïntimideerd worden binnen hun eigen gemeenschap: protestanten worden geïntimideerd door protestanten, katholieken door katholieken. We kunnen ze unionisten of nationalisten noemen. Daar zit een verschrikkelijke kant aan waar wij het hier nog niet over gehad hebben.
Ook wil ik de fungerend voorzitter vragen om het nucleaire vraagstuk aan te pakken. Vele burgers zijn kritisch ten opzichte van kernenergie en de niet nucleaire landen hebben er recht op om niet verontreinigd te worden door de emissies van nucleaire landen, zoals degenen in de Ierse Zee door Sellafield, wat nu zeer is toegenomen door THORP. Ik zou de fungerend voorzitter willen vragen om een coalitie van kernenergievrije landen binnen de Europese Unie te willen bevorderen. De fungerend voorzitter spreekt over samenwerking en de WEU, maar wij willen dat die samenwerking wordt uitgebreid tot de neutrale en niet-nucleaire staten van deze Unie.

Lukas
Mevrouw de Voorzitter, het is zeer verheugend dat ook het toerisme voorkomt op de lijst van prioriteiten van het Ierse voorzitterschap. Ik wil er graag op wijzen dat de gehele Europese toerisme- en reiswereld veel verwacht van het Ierse voorzitterschap. Deze verwachtingen zijn erop gericht dat deze branche eindelijk ook officieel en juridisch op elk punt zijn plaats krijgt, die zij in de praktijk reeds inneemt, en wel op het punt van de praktische betekenis op het terrein van het sociale en economische beleid en ook op het punt van het behoud van de vrede en het begrip tussen de volken. Het Europees Parlement heeft er zich enkele maanden geleden in meerderheid voor uitgesproken, het toerisme in het Verdrag een eigen juridische basis te geven. Het zou verheugend zijn en heel mooi als onder het Ierse voorzitterschap, en ook onder diens invloed, de Raad deze houding, die belangrijk is voor het behoud van arbeidsplaatsen en voor het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen, zou overnemen.

Hawlicek
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, ik feliciteer u met de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap voor een Europa dat recht doet aan wat er bij de burgers leeft. De eerste en voor iedereen in Europa wel de belangrijkste prioriteit is de werkgelegenheid, in het bijzonder de verdere ontwikkeling van een vertrouwenspact voor de werkgelegenheid waarbij vooral moet worden rekening gehouden met de problemen van jongeren, langdurig werklozen en vrouwen. Nadat we tot nu toe eerder alleen maar verklaringen over voornemens te horen kregen, gaat het er nu om, die in de praktijk om te zetten, en ik kan het alleen maar beamen, mijnheer Spring, als u benadrukt dat alle regeringen arbeidsplaatsen moeten scheppen.
Van bijzonder belang vind ik dat het Ierse voorzitterschap de rol van de sociale partners, de betekenis van het midden- en kleinbedrijf en de steun aan lokale initiatieven op het gebied van werkgelegenheid en ontwikkeling onderstreept. Juist ter ondersteuning van de Economische en Monetaire Unie zijn begeleidende offensieve strategieën voor de arbeidsmarkt nodig.
Bijzonder verheugd ben ik als onderwijspolitica echter dat een permanente toegang tot levenslang leren en tot levenslang onderwijs in één adem wordt genoemd met werkgelegenheid en dat ook een apart hoofdstuk over onderwijs en jeugd in het programma is opgenomen. Zoals u weet, discussiëren wij nu juist over het Witboek van de Commissie over het onderwijs, een vervolg op het Witboek-Delors over groei en werkgelegenheid. Net als bij uw prioriteiten, mijnheer de Raadsvoorzitter, gaat het hier om de kwaliteit van het onderwijs, om permanente educatie en om de opleiding van leraren. Een onbelemmerde en levenslange toegang tot algemene vorming en beroepsonderwijs is het beste middel in de strijd tegen de uitsluiting en de opsplitsing van de Europese samenleving in een maatschappij van mensen met en zonder goed onderwijs.
Ook ben ik blij dat er tevens een punt is opgenomen over de culturele samenwerking en dat er een uitspraak is voorzien over het Europese cultuurbeleid tijdens het Ierse voorzitterschap inclusief het beleid op het gebied van media en de culturele actieprogramma's van de Gemeenschap. De betekenis van de cultuur als ziel van Europa en als belangrijk middel om veel burgers van de Gemeenschap met elkaar in contact te brengen, wordt nog altijd onderschat. Bovendien is het belangrijk, manieren te vinden om de jeugd van Europa zijn plaats in de maatschappij te doen vinden. De derde prioriteit naast het werkgelegenheids- en het drugsbeleid betreft de totstandbrenging van een Unie die berust op gelijke behandeling en tolerantie, en daarom moeten vraagstukken als gelijke kansen voor iedereen, sociale uitsluiting, transparantie, bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat met voorrang worden behandeld.
Dat is een belangrijk deel van het vredes- en veiligheidsbeleid, of het nu gaat om de stimulering van het vredesproces in Noord-Ierland, waar wij in Europa allemaal zo vurig naar uitzien, of om de prioriteit van een Europa dat open is naar de wereld en actief bijdraagt aan vrede, veiligheid en solidariteit.

McCartin
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter welkom heten en hem feliciteren met zijn enthousiaste en deskundige benadering van alles wat met het leiden van de zaken van deze Unie te maken heeft de komende zes maanden. Als Europees federalist zonder voorbehoud heb ik alle vertrouwen in het voornemen van de Ierse regering om deze Gemeenschap te begeleiden en te ontwikkelen op elke mogelijke manier, ten gunste van de burgers.
Ik zou het graag hebben gehad over de financiering van in het bijzonder de grotere Europese Unie en over andere kwesties die de fungerend voorzitter ter sprake heeft gebracht. Omdat ik zo weinig tijd heb echter, en omdat ik het gehele grensgebied van de Ierse Republiek vertegenwoordig, zal ik mij beperken tot de verklaring van de fungerend voorzitter over Noord-Ierland.
Hoewel de mensen in mijn kiesdistrict zich identificeren met nationalistische gevoelens en verlangens in NoordIerland, staan zij hoegenaamd niet vijandig tegenover de unionistische bevolking in Noord-Ierland, noch tegenover hun verlangens of hun visie van de toekomst voor hen zelf. Maar toch moet ik zeggen dat ik in mijn hele politieke leven nog nooit zoveel woede heb gezien als ik in mijn kiesdistrict en over de grens in Noord-Ierland afgelopen weekend heb meegemaakt.
Deze woede werd aangewakkerd door de massale teleurstelling over wat werd opgevat als de intimidatie van de minderheid waaraan de politie en het Britse leger deelnamen. De mensen waren teleurgesteld. Ze hadden gezien dat de politie in Noord-Ierland zich ervoor had ingezet om onpartijdig en behulpzaam te zijn voor alle burgers. Ze waren teleurgesteld in de Britse regering en bitter teleurgesteld door de manier waarop de maanden waarin het staakt-het-vuren van kracht was, werden verspild en de kans op de totstandkoming van een bredere dialoog verloren ging.
We horen de hele tijd dat de unionistische bevolking in Noord-Ierland het gevoel heeft onder een bezetting en onder bedreigingen te leven. De grote meerderheid van de mensen, zelfs in het grensgebied van Zuid-Ierland, heeft helemaal geen behoefte om de unionistische meerderheid in Noord-Ierland bang te maken met een Verenigd Ierland. Ze hebben maar één verlangen - je kunt het nauwelijks hoop noemen, want daarvoor duurt het veel te lang - en dat is dat de mensen in Noord-Ierland een manier vinden om met elkaar te leven. Er zal vrede zijn in Ierland als er tussen die twee gemeenschappen vrede tot stand kan komen.
Niemand wil de Unie op dit moment in de war sturen of Noord-Ierland uit de Unie halen zonder de instemming van beide tradities. Ik spreek namens het deel van de Republiek Ierland dat op de grens ligt. We zien dat met NoordIerland binnen het Verenigd Koninkrijk er in het nieuwe Europa geen grens is tussen Zuid-Ierland en NoordIerland. Er is geen grens die ons contact en onze samenwerking belemmert. Er zijn gemeenschappelijke beleidsmaatregelen om onze ontwikkeling te bevorderen. Ierland is de voorbije 18 maanden sneller gegroeid dan welk ander deel van de ontwikkelde wereld dan ook, en het fruit begon net rijp te worden.
Wij staan aan de rand van de kloof, maar we zijn er niet overheen. We kunnen de vrede en het vertrouwen, die net begonnen te ontluiken, herstellen. Maar er hangt veel af van de politici in beide gemeenschappen in NoordIerland.

Van Velzen, Wim
Mevrouw de Voorzitter, het Ierse voorzitterschap heeft de werkgelegenheid tot topprioriteit gekozen voor zijn voorzitterschap en dat is niet nieuw. Dat het de vele door de Europese Unie-top uitgesproken woorden in daden wil omzetten, is ook niet nieuw maar verdient wel onze steun. Ik citeer met instemming de Ierse minister-president die in een interview zei: Als wij de voordelen van de ene munt duidelijk willen maken dan kan het alleen als wij duidelijk maken dat het ook goed is voor de werkgelegenheid. Het is toe te juichen dat het Ierse voorzitterschap reeds onmiddellijk en concreet overleg heeft gestart over de strijd tegen de langdurige werkloosheid. En ook hier citeer ik met instemming de minister die zei: Een zekere werkloosheid kan wellicht nuttig zijn voor een gezonde competitie op de arbeidsmarkt maar dat geldt zeker niet voor de langdurige werkloosheid die de mobiliteit van werknemers schaadt en de durf om risico's te nemen, doet afnemen. Ik zou eraan willen toevoegen dat het ook een verspilling is van één van de belangrijkste grondstoffen die wij hebben in de toekomst, human capital . Je kunt niks lezen over de ontwikkeling van de informatiemaatschappij of er springt voortdurend één aspect uit en dat is dat mensen de voornaamste grondstof zijn voor de economie in de toekomst. Daar verspillen wij dagelijks miljoenen van.
Jammergenoeg moet ik het voorzitterschap nu al wijzen op een dreigend gat tussen woorden en daden. Op de lopende begroting van de Unie dreigt weer een dramatische onderbesteding van die budgetten die direct aan burgers ten goede komen in Europa. Ik doe een beroep op het voorzitterschap om die onderbenutting niet te accepteren, maar integendeel de collega's te stimuleren om de begroting van de Unie te zien als taakstellend, als een opdracht om dat geld ook te besteden aan human resources en niet een argument erin te vinden om meer geld toe te voegen aan de TEN's.
Hetzelfde gat tussen woorden en daden bedreigt het EMU-project. Ierland heeft met veel succes een geweldige inspanning gedaan om zich op allerlei terreinen te moderniseren met miljardensteun, hetzij gezegd, van de Unie, maar dat doet aan de prestatie niks af. En nu is Ierland één van de meest serieuze kandidaten voor de EMU. Toch is de werkloosheid met circa 14 % flink hoger dan het EU-gemiddelde van 10, 9 % en bijna dubbel zo groot als dat in de beste lid-staten. Dat geeft mijns inziens een stevig argument om geen vertrouwen te hechten aan het idee dat de EMU automatisch leidt tot werkgelegenheid. Het geeft mijns inziens ook argumenten om het Europees Parlement te volgen in de opvatting dat de EMU-criteria veel flexibeler zijn dan door ECOFIN-ministers vaak wordt gesuggereerd.
Ik heb begrepen dat uw minister Ruairi Quinn vooral het criterium van begrotingstekort wil relativeren en wil opsplitsen in kosten ten behoeve van investeringen en kosten voor de lopende begroting. Ik wens hem daarbij buitengewoon veel succes. Het is de enige poging die, geloof ik, tot succes kan leiden bij het overtuigen van de burgers dat het EMU-project wel degelijk in hun belang is en niet een puur financiële disciplineringsactie.

Herman
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, de eerste contacten die wij in de verschillende commissies met uw ministers hebben gehad laten voor het Ierse voorzitterschap het beste verhopen. Wij hebben vastgesteld dat zij van goede wil zijn en bereid zijn naar de bekommernissen van het Parlement te luisteren. Het Parlement vertolkt de bekommernissen van de volkeren. Die vinden wij terug in de prioriteiten die u heeft gesteld. Ik merk alleen op dat u wel heel veel prioriteiten heeft. In de zakenwereld zeggen de Amerikanen dat iemand met meer dan drie prioriteiten er in feite geen enkele heeft.
Wij weten met andere woorden dat het voorzitterschap niet alles kan doen. De voorzitter van de Raad wordt omringd door een aantal mensen die niet allen dezelfde doelstellingen nastreven. Wij weten dat de Raad in een aantal kiese aangelegenheden moeilijk een beslissing kan nemen. Als wij met de Raad in het kader van de bemiddelingsprocedure dialogeren, is dat niet altijd met de Raad zelf, maar vaak met het COREPER en dan nog vaak met de derde of vierde in rang. Ik bedoel daarmee dat wij weten met welke moeilijkheden u wordt geconfronteerd.
Als u bepaalde prioriteiten al te zeer beklemtoont, kan dat uw geloofwaardigheid aantasten. Op het gebied van de werkloosheid zijn in de eerste plaats de lid-staten bevoegd en moeten vooral zij maatregelen treffen. De Europese Raad kondigt plechtig aan dat hij op Europees niveau het weinige zal doen wat hij kan, maar drie maanden later komen de ministers van economische zaken en financiën bijeen en doen zowat het tegenovergestelde.
Het enige wat men op Europees niveau kan doen om de werkloosheid te bestrijden is de intracommunautaire infrastructuur financieren. Wat stellen wij echter vast? Wanneer u beslist dat te doen, denkt iedereen dat het ook zal gebeuren. Kort daarna komen uw ministers van financiën echter bijeen en doen juist het tegenovergestelde. Het is dus duidelijk dat de burgers in die omstandigheden moeilijk kunnen geloven dat Europa hun problemen kan oplossen.
Het is goed dat men een programma wil opstellen om de criminaliteit te bestrijden, maar daarvoor is meer dan intergouvernementele samenwerking nodig. Op dit ogenblik moeten wij daarmee echter genoegen nemen. Wij weten dat wij, om de internationale criminaliteit te bestrijden, dezelfde wapens als zij moeten gebruiken. De misdadigers zijn op internationaal niveau georganiseerd. U aarzelt echter om hetzelfde te doen. Wanneer ze uw communiqués lezen en zien wat u doet, kunnen zij niet anders dan tot de conclusie komen dat hen nog mooie dagen wachten.
Mijnheer de Voorzitter, daarom zou ik willen dat men zich concentreert op het essentiële en vooral op de werkzaamheden van de IGC, waar men zich over vormen van differentiëring zal moeten gaan bezinnen.

Donnelly, Alan
Mevrouw de Voorzitter, in de tijd die mij ter beschikking staat wil ik graag heel kort twee kwesties ter sprake brengen. Ten eerste de zaak in verband met de Helms-Burtonwet en onze betrekkingen met de Verenigde Staten. Zoals een van mij collega's al zei, is de afvaardiging van het Europees Parlement vorige week in de Verenigde Staten geweest voor de jaarvergadering met het Amerikaanse Congres. Ik hoop dat het voorzitterschap van de Raad zich bewust is van de ernst van de situatie waarmee wij nu geconfronteerd worden, namelijk een Congres dat steeds protectionistischer wordt en steeds negatiever staat tegenover de multilaterale overeenkomsten die het zelf is aangegaan.
Het is van essentieel belang dat wanneer mijnheer Spring dit debat vanochtend afsluit, hij dan duidelijk verklaart dat wij ons hoegenaamd niet zullen beperken tot uitwisseling van brieven met de Verenigde Staten over de eenzijdige en onwettige maatregelen die het land treft, niet alleen inzake Helms-Burton, maar ook in verband met de actie waarmee men dreigt in Libië en Iran; dat als represaille krachtige en resolute maatregelen getroffen zullen worden tegen de Verenigde Staten, wegens de virtuele onrechtvaardigheid die de Europese burgers wordt aangedaan. Ik denk niet dat brieven genoeg zijn. Het Congres heeft ons vorige week behoorlijk geïrriteerd en gezegd dat het van Europa alleen maar een krachtige brief van voorzitter Santer verwachte. Er zal totaal geen actie komen, tenzij wij iets doen aan Helms-Burton, tenzij wij duidelijk maken dat Amerikaanse belangen geschaad zullen worden, dat wij een berekend besluit zullen nemen om de Amerikaanse belangen te schaden. Als dat niet gebeurt zullen we de d'Amato-wet over Iran en de wet over Libië krijgen.
Het andere punt dat ik even kort wil aanstippen is de manier waarop uw voorzitterschap de conclusies van Essen en het hele vraagstuk van de werkgelegenheid denkt te benaderen. Wat wij in Dublin eigenlijk willen zien is een doelstelling om een aspect van de werkgelegenheid aan te pakken dat gemakkelijk te behandelen is. Wij zijn helemaal niet geïnteresseerd in van die schitterende resoluties die aan het einde van topconferenties worden aangenomen. Wij willen dat er iets aan de werkloosheid wordt gedaan. Gezien de eigen problemen met de werkloosheid, kan het Ierse voorzitterschap het beste één onderdeel van de arbeidsmarkt aanpakken. En wij zouden graag hebben dat u begint met het probleem van de jeugdwerkloosheid. In Dublin zouden wij aan het einde van uw voorzitterschap graag een welbepaalde praktische verbintenis krijgen van de Raad om het aantal jonge mensen dat werkloos is, aanzienlijk te verlagen. Als wij dat niet doen, dan denk ik dat al deze verklaringen die afgelegd worden door topconferenties, de bevolking in Europa alleen nog maar cynischer zullen maken ten overstaan van hetgeen Europa tracht te bereiken.
Ik hoop dat we een oplossing vinden voor één gedeelte van de arbeidsmarkt en dat wij er aan het einde van dit voorzitterschap - waarvan ik werkelijk hoop dat het een zeer succesvol voorzitterschap zal zijn - voor zullen zorgen dat er een helder licht schijnt aan de andere kant van de tunnel, met name voor de jongeren in Europa die echt nog wel geloven in het project van een sterke Europese Unie.

Gillis
Mevrouw de Voorzitter, fungerend voorzitter, ik ben verheugd over de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap die hier vandaag zijn voorgesteld. De strijd om de werkloosheid omlaag te brengen moet onze allerhoogste prioriteit blijven. Ook de nadruk die gelegd wordt op het coördineren en ontwikkelen van alle diensten die betrokken zijn bij het oprollen van de drugshandel en de georganiseerde misdaad is meer dan welkom. Drugsverslaving is een van de grootste bedreigingen van de moderne samenleving. Daarom moeten alle mogelijke inspanningen worden geleverd om dit de wereld uit te helpen, hetgeen ook geldt voor het daarmee verband houdende misdrijf, te weten het witwassen van geld.
Ik wil niet alle opmerkingen gaan herhalen over de situatie in Noord-Ierland, maar ik denk wel dat het belangrijk is om te beseffen dat de gebeurtenissen van de jongste dagen daar een belediging zijn voor het Europese ideaal. Wij zijn afhankelijk van democratische instellingen en de eerbiediging van de wet. Er kan geen enkel excuus zijn, voor welke regering dan ook, om de wet toe te passen op een zuiver partijdige manier. Wel juich ik de pogingen van beide regeringen toe om het vredesproces te herstellen. We mogen de hoop niet verliezen.
Ik wil kort twee belangrijke zaken aanstippen die de fungerend voorzitter, mijnheer Spring, genoemd heeft: uitbreiding van de Unie en institutionele hervorming. Uitbreiding van de Europese Unie met alle kandidaatlanden is een ambitie die te zijner tijd bewaarheid zal worden. Dit moet echter onder de juiste voorwaarden gebeuren. Alle kandidaatlanden hebben behoorlijk wat hulp nodig om hun industrie en infrastructuur te ontwikkelen. Wij moeten een realistische raming maken van deze kosten en het eens worden over het verstrekken van extra steun uit de Europese begroting. Met de huidige beperkingen van onze begroting zou uitbreiding van de Unie voor de nieuwe lid-staten rampzalig zijn en het zou ook een groot deel van het succes tenietdoen in het bereiken van sociale en economische samenhang tussen de huidige 15 lid-staten. Een ondergefinancierde Unie kan niet succesvol zijn.
En zo is voor een groter Europa ook een veelomvattende institutionele hervorming nodig. In dit Parlement dient het besluitvormingsproces hervormd te worden. Er zijn op zijn minst vijftien verschillende procedures om in dit Huis tot besluiten te komen. Een dergelijke ingewikkelde situatie betekent een verspilling van middelen en kan niet op een redelijke manier worden uitgelegd aan het grote publiek. In de Raad moet de regel van de unanimiteit op praktisch alle vlakken verdwijnen. We hebben onlangs nog gezien hoe vernietigend die regel kan zijn toen GrootBrittannië, in een zeer misplaatst beleidsbesluit, de meeste besluiten maandenlang tegenhield. Zo'n gedrag levert totaal niets op en daar moet een stokje voor worden gestoken.
Het Ierse voorzitterschap heeft zijn ambtstermijn goed voorbereid. Wij weten dat het Ierse voorzitterschap vast van plan is om de komende zes maanden inzake een hele reeks kwesties vooruitgang te boeken. Ik wil mijn collega's daar graag alle succes bij toewensen.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, een collega heeft vanmorgen verklaard dat de kleine lidstaten tijdens hun raadsvoorzitterschap niet overtuigend vaart geven aan de Europese Unie. Ik vind datgene wat wij vanmorgen hebben gehoord, toch zeer bemoedigend. Daarom verzoek ik het Ierse raadsvoorzitterschap om met de energie die vanmorgen door de Raadsvoorzitter is aangekondigd, ook in het kader van het debat tijdens de Regeringsconferentie, een probleem aan te pakken dat onze fractie steeds bedenkelijker vindt, namelijk het gebrek aan democratisch gehalte in de Europese Unie.
Als wij de criminaliteit bestrijden, als wij - zoals collega Poettering heel beeldend en juist heeft gezegd - nu bepaalde gebieden zoals asielbeleid en immigratiebeleid verplichtend op communautair niveau brengen, dan moeten wij niet - zoals de Raadsvoorzitter heeft gezegd - slechts de samenwerking tussen de regeringen van de lidstaten versterken. Dat ook! Maar wij moeten bij de bestrijding van de criminaliteit ook de samenwerking van de politieorganen versterken en een Europese politieorganisatie scheppen. Dit mag echter niet alleen plaatsvinden op intergouvernementeel niveau, want dat zou tot een gevaarlijke ontwikkeling leiden.
Het feit dat alleen uitvoerende organen met elkaar samenwerken en Europese oplossingen tot stand willen brengen, leidt ertoe dat de nationale parlementen - dat horen wij immers van onze collega's uit de nationale parlementen - steeds vaker van hun regering te horen krijgen dat zij zich daar niet meer mee hoeven te bemoeien aangezien het een Europese zaak betreft. Dit gebied wordt dus sluipenderwijs onttrokken aan de controle en de bemoeienis van de nationale parlementen.
Tegelijkertijd echter komt de mogelijkheid van het toezicht daarop - vanwege de verdragsstructuur en de huidige interinstitutionele structuur - niet terecht bij het Europees Parlement. Er ontstaat zogezegd een ongecontroleerde democratievrije ruimte, maar daarin worden wel beslissingen genomen die de persoonlijke rechten van de individuele burgers van de Europese Unie betreffen, zoals wij hebben gezien tijdens het debat van gisteren over de bewegingsvrijheid. Dan kan het gebeuren dat het Parlement zich samen met de Commissie ervoor inzet om dit tekort, deze niet verwezenlijkte bewegingsvrijheid, te verhelpen, en dan horen wij dat achter de rug van de Commissie en achter de rug van het Parlement om, de Raad onder het nu Ierse raadsvoorzitterschap voornemens is om een gemeenschappelijke draft joint action , dus een gemeenschappelijke maatregel op grond van artikel K.4 van het Verdrag, te nemen, wat tot gevolg heeft dat noch de Commissie, noch het Parlement eraan te pas komt. Dit draagt niet bij aan de democratisering maar zeker wel aan een versterkte samenwerking tussen regeringen. Daarom verzoek ik het raadsvoorzitterschap, vaart te zetten achter de democratisering, door het Parlement te versterken. U zou hier een goed voorbeeld kunnen geven, mijnheer de Raadsvoorzitter, als u ervoor kunt zorgen dat de desbetreffende minister in een gemeenschappelijke zitting van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken in september eraan bijdraagt dat de irritaties die zijn ontstaan bij de Monti-initiatieven en het debat over het vrije verkeer van mensen, uit de wereld worden geholpen.

Nicholson
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de fungerend voorzitter graag welkom heten. Ik wens hem veel succes in de periode waarin hij zijn ambt zal uitoefenen. Aangezien ik het standpunt vertegenwoordig van de unionisten zult u wel verwachten dat ik er geen doekjes om ga winden. U kent me goed genoeg en zou ook niet anders verwachten.
Noord-Ierland heeft de voorbije 27 jaar vele moeilijke periodes doorgemaakt. De afgrond waar we vorige week voor stonden was zo diep dat we de bodem niet konden zien. Ik ben niet van plan om vandaag te reageren op opmerkingen van sprekers vóór mij. Desalniettemin zou ik het wel op prijs stellen indien men zich eerst eens volledig op de hoogte zou stellen van de feiten alvorens de mond open te doen en met wilde verklaringen te komen.
Uit Drumcree en Garvaghy Road blijkt hoe verdeeld Noord-Ierland is en ik moet zeggen dat het hoofd van politie het totaal bij het verkeerde eind had en nu nog maar het vertrouwen van zeer weinig mensen in de provincie geniet. De nauwkeurigheid vereist dat ik een aantal zaken zeer duidelijk uitleg. Garvaghy Road is een belangrijke verkeersader, waar geen huizen staan. Die mars zou tussen de tien en veertien minuten geduurd hebben. Over de route was vele jaren geleden al een compromis bereikt. Nu is er nog maar één mars die die route volgt, terwijl dat er tien jaar geleden zeven waren en dat is de kern van het probleem. De terugkeer van megafoon-diplomatie door de regering van Dublin was bepaald geen hulp en eerlijk gezegd leek het vorig weekend erg op het gooien van olie op een enorm vuur.
Ik wil de Vergadering en de fungerend voorzitter aan het volgende herinneren: Noord-Ierland maakt deel uit van het Verenigd Koninkrijk, keer op keer kiezen de mensen er in vrije verkiezingen voor om binnen de Unie te blijven. De standpunten en wensen van de grootste gemeenschap zijn opzij gezet en genegeerd en ze hebben gezien hoe terroristen beloond en geloofd worden voor de verschrikkelijke dingen die ze aanrichten. Beide regeringen gaan voorbij aan de standpunten van de gemeenschap die de meerderheid uitmaakt. Ik hoop dat u daar in de toekomst rekening mee zult houden. Wij in Noord-Ierland zijn duidelijk goed in staat om elkaar dwars te liggen, en helaas ook om bommen naar elkaar te gooien en elkaar te doden. Dat hebben we al duidelijk laten zien. Pas als we daadwerkelijk respect kunnen opbrengen voor elkaars tradities en beginselen, kunnen we beginnen te begrijpen wat wederzijdse tolerantie is en dit bevorderen en kan er een begin zijn van echte duurzame vrede. De mensen van Noord-Ierland hebben sedert het eerste staakt-het-vuren een periode van onzekere vrede doorgemaakt en daarvan genoten. In de laatste twee weken zijn ze op de allerduidelijkste manier geconfronteerd met de keuzes waar ze nu voor staan. Ik bid dat de mensen van Noord-Ierland een verstandige keuze zullen maken.

Sakellariou
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, ik ben blij dat één van de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap ook het Middellandse-Zeebeleid is. In Barcelona hebben wij werkelijk veel bereikt, maar wij mogen de aandacht niet laten verslappen. Wij zijn verplichtingen aangegaan, bijvoorbeeld met betrekking tot de mensenrechten en de rechten van minderheden. Wij hebben erover gesproken dat wij zoeken naar mechanismen om conflicten op te lossen en een begin willen maken met stappen die leiden naar ontwapening en beperking van de bewapening. Deze voornemens moeten worden omgezet in concrete plannen. Het is niet voldoende, mijnheer de Raadsvoorzitter, om een enorme lijst van mogelijke beleidsmaatregelen als een soort menukaart op tafel te hebben liggen, als er in de keuken niemand is die de gerechten bereidt.
Voor de komende ontmoeting van ministers van buitenlandse zaken volgend voorjaar - voor Barcelona II, bij wijze van spreken - moeten concrete plannen worden voorbereid en voorgelegd aan de partners in het MiddellandseZeegebied.
Hoe stelt het voorzitterschap zich dan op met betrekking tot de thema's Euro-Miditerrane Conventie, EUMiddellandse-Zeegebied en het stabiliteitspact? Dat zijn verschillende voorstellen, ook van het Europees Parlement, waarvoor wij het voorzitterschap willen interesseren. En wat te denken van een charta voor de immigratie in het Middellandse-Zeegebied?
Een ander onderwerp, mijnheer de Raadsvoorzitter, is Turkije. Over Turkije hebben wij vandaag heel weinig gehoord. Ik denk terug aan 1995, toen wij onder Frans voorzitterschap niet konden ontkomen aan de vele aanmoedigingen van het voorzitterschap om vóór de douane-unie te stemmen. Hoe nu verder met de douaneunie, mijnheer de Raadsvoorzitter? Zullen wij haar hervormen, zullen wij haar herzien, zoals de heer Erbakan eist? Ons is gezegd dat wij absoluut vóór de douane-unie moesten stemmen om bij te dragen aan stabiliteit in Turkije. In plaats van de douane-unie hebben wij de heer Erbakan gekregen, mijnheer de Raadsvoorzitter, en ik vind dat het raadsvoorzitterschap daar commentaar op moet geven. Het raadsvoorzitterschap zou naar mijn mening ook iets moeten zeggen over de bedreigingen van de grenzen van de Europese - ik stel met nadruk - de grenzen van de Europese Unie.
Een laatste punt, mijnheer de Raadsvoorzitter: de dynamiek van het vredesproces in het Nabije Oosten lijkt op het ogenblik te zijn verlamd. Als wij erop wachten dat de heren Holbrooke of Christopher of welke andere vredesmanager van buiten komt, kunnen wij lang wachten, namelijk minstens tot na de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten! Waarom kunnen wij als Europese Unie niet het initiatief nemen? Waarom kunnen wij geen buitengewone conferentie van ministers van buitenlandse zaken bijeenroepen, een soort buitengewone "Conferentie van Barcelona" , en dan proberen om dit proces een nieuwe impuls te geven?
(Applaus van links)

Peijs
Voorzitter, de president van de Verenigde Staten heeft gebruik gemaakt van zijn recht om titel 3 van de Helms-Burton wet voor zes maanden uit te stellen. Rechtbankprocedures zijn dus voorlopig uitgesloten. Blijft wel staan dat de VS werknemers van betrokken bedrijven, hun echtgenoten en kinderen visa kunnen weigeren. Zelfs nu de president van de Verenigde Staten deze extra territoriale wet verzacht heeft, blijft deze volstrekt onaanvaardbaar en flagrant in strijd met het internationale recht. Vurig hoopt de EU samen met de VS op Cuba te kunnen komen tot een waarachtige democratie en herstel van de mensenrechten. Daarover geen misverstand. De weg waarlangs wij willen gaan, wil de EU wel zélf bepalen. Geen dwang van de VS. De Verenigde Staten moeten begrijpen dat het niet aangaat je vrienden te slaan als je je vijanden wilt treffen.
Wij roepen het nieuwe Ierse voorzitterschap op om vastbesloten iedere actie van de Verenigde Staten in het nadeel van de EU-burgers en bedrijven te pareren. Dit in navolging van de Canadese regering die hard gereageerd heeft en onder andere de VS voor de geschillenbeslechting van de NAFTA zal dagen. Wij moeten hetzelfde doen met de wereldhandelsorganisatie. We moeten snel tot retaliatie besluiten en het niet bij praten of schrijven laten. Immers, de wet heeft louter door zijn bestaan al enorme schade aangericht bij de meer dan 150 bedrijven die op de lijst van Cuba's "Hall of Shame" , zoals de Amerikanen de lijst van bedrijven zo beeldend noemen, vermeld staan. Een Nederlandse bank was al gedwongen zich terug te trekken uit de financiering van de suikeroogst op Cuba. Waar kan dit bedrijf terecht voor adequate schadevergoeding. Slechts een enkel land in de Europese Unie kent al wetgeving die bedrijven en personen kan vrijwaren van de gevolgen van extraterritoriale wetgeving. Wordt het niet tijd, mijnheer de Voorzitter van de Raad, dat de Europese Unie zijn verantwoordelijkheid neemt en voor kaderwetgeving zorgt waarbinnen de lid-staten wenselijke en geharmoniseerde wetgeving kunnen realiseren om burgers en bedrijven te beschermen. De exclusieve bevoegdheid die de EU op het gebied van handel heeft, schept verplichtingen. Het zal niet bij anti-Cubawetgeving blijven. In vergevorderd stadium zijn al extra-territoriale wetten tegen Iran en Lybië. In de wandelgangen van het Congres werden nog enkele mogelijke target-landen genoemd die zeer grote Europese investeringen kennen. Daarom, mijnheer de Voorzitter van de Raad, met het oog op de toekomst moet de reactie van de EU snel, duidelijk en hard zijn. Een harde reactie van het Ierse voorzitterschap zal in de Amerikaanse verkiezingstijd indruk maken.

Miranda de Lage
Mevrouw de Voorzitter, wij willen het Ierse voorzitterschap gelukwensen met zijn programma over handelsbeleid. We kunnen er echter geen doekjes om winden dat we onaangenaam verrast zijn over het feit dat de problemen ten gevolge van de wet Helms-Burton niet genoemd zijn; deze wet is er namelijk niet ten behoeve van de veiligheid en de bescherming van de Verenigde Staten, zij is een blijk van arrogantie, en een instrument dat een handelsoorlog dreigt te ontketenen.
Het uitstel van de inwerkingtreding van artikel 3 heeft geen pax romana gebracht. De dreiging blijft bestaan. Alleen als we een duidelijk standpunt weten in te nemen, kunnen we deze slag winnen. Anders gaan we af als een gieter. We hoeven ons geen illusies te maken over de werkelijke aard van deze maatregelen, want we zijn de eerste handelsgrootmacht ter wereld. Jammer genoeg is het verder zo, dat deze onbegrijpelijke operatie, die bovendien met een hoop tam-tam in de media aan de man wordt gebracht, is geënsceneerd door de machtige lobby van Cubaanse ballingen onder leiding van de heer Mas Canosa.
In de eerste plaats moeten we ons afvragen of het toelaatbaar is dat een economische lobby de traditioneel goede betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Gemeenschap onder druk zet; in de tweede plaats, of we kunnen toestaan dat diezelfde lobby de verwachtingen de kop indrukt die werden gewekt door de transatlantische verklaring welke afgelopen december in Madrid werd ondertekend; en tot slot of een instrument dat een aanslag vormt op onze soevereiniteit, en dat wordt gebruikt met als zogenaamde reden dat het de soevereiniteit van het machtigste land ter wereld moet verdedigen, of zo'n instrument wel gewettigd is.
Geen enkele natie mag andere overige naties verbieden handel te drijven met wie dan ook. Een dergelijk verbod betekent een inbreuk op de normen die in de Wereldhandelsorganisatie zijn overeengekomen; bovendien wordt het gewicht van de sancties die in opdracht van supranationale politieke instellingen in extreme gevallen worden opgelegd, hiermee teniet gedaan. Trouwens, als er met deze unilaterale maatregelen beoogd wordt, het huidige Cubaanse regime ten val te brengen, dan zal het tegenovergestelde bereikt worden, dat regime zal juist worden geconsolideerd. Als het de bedoeling is, ons te beletten het project van de Unie voort te zetten, of dat proces af te remmen, of om ons streven naar de opbouw van een civiele, politieke, sociale, economische en monetaire ruimte te fnuiken, dan hebben de Verenigde Staten het ook mis. Dankzij deze aanval zijn de Commissie en de Raad sterker tevoorschijn gekomen, en kunnen de aangekondigde maatregelen rekenen op de steun van de Europese publieke opinie.
Vanuit onze fractie ondersteunen we de standvastigheid van onze gemeenschappelijke instellingen waarover we zonder meer verheugd zijn, maar even duidelijk zullen we zijn in onze kritiek op tekenen van gebrek aan eensgezindheid. Vanuit het oogpunt van eensgezindheid vinden wij het onbegrijpelijk dat de minister van buitenlandse zaken van Spanje de afgelopen week een ontmoeting heeft gehad met de heer Mas Canosa, degene die achter dit betreurenswaardige plan en de zwarte lijsten zit.
Tot slot nog een laatste overweging, mevrouw de Voorzitter. Het is de president van Cuba, of we hem nu zien zitten of niet, die deze slag gewonnen heeft, ook al is er op zijn beleid wel het een en ander op te merken. Was het de moeite wel waard dat de inwoner van het Witte Huis zich op zo'n gammel schuitje begaf? Alles wijst erop dat dit niet verstandig was, gezien het resultaat. In mijn taal, het Baskisch, zeg ik u eskerrik asko , dank u zeer, mevrouw de Voorzitter.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, een punt van orde. Ik vind het bijzonder belangrijk dat men hier aanwezig is en het verbaast mij in hoge mate dat er in deze Vergadering zo'n geringe deelname is van onze Britse collega's aan het debat over het Ierse voorzitterschap. Er heeft maar één lid gesproken en hij heeft het niet over Noord-Ierland gehad. Ik weet niet hoe die boodschap bij de mensen in Ierland zal overkomen. Vinden zij dit niet belangrijk? Maken zij zich hier dan geen zorgen over? Is het minachting of wat is het nu eigenlijk? Dit is de eerste dag van het voorzitterschap. Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt en vind het zeer zorgwekkend dat niemand er deel aan heeft genomen.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ik vind deze aanval totaal ongegrond. Ik was hier tijdens de hele discussie aanwezig en ik kan u zeggen dat het tot vanmorgen niet duidelijk was wanneer de kwestie Noord-Ierland besproken zou worden: of dit zou gebeuren tijdens het debat over het Ierse voorzitterschap dan wel of er vanavond een speciale plaats voor ingeruimd zou worden. De leider van de leden van de Britse Labourpartij had zeer graag het woord willen voeren, maar omdat wij er geen idee van hadden wanneer, dachten wij dat het debat vanavond zou plaatsvinden. De suggestie dat er geen interesse voor zou zijn, wijs ik dan ook volledig van de hand. Alle Britse afgevaardigden van deze Vergadering zijn zeer geïnteresseerd en maken zich wel degelijk grote zorgen om dit probleem. Het was een zeer ongerechtvaardigde aanval die moet worden teruggenomen.

Spring
Mag ik allereerst opmerken dat ik zeer aandachtig geluisterd heb. Ik dank de afgevaardigden voor hun bijdragen. Er zijn bepaalde zaken die grote indruk op mij maken.
Ten eerste trachten wij er in het Ierse voorzitterschap voor te zorgen dat er een efficiënt voorzitterschap komt. Ik denk dat de afgevaardigden van het Europees Parlement heel goed weten wat voor een uitdaging het voorzitterschap is voor een klein land en hoeveel het van zo'n land vergt. In het verleden en het meest recentelijk in 1990 hebben wij aangetoond dat wij in staat zijn tot een doelmatig voorzitterschap. Ik verzeker het Parlement dat dat onze bedoeling is voor de komende zes maanden.
Er schijnt voldoende consensus te zijn over de prioriteiten van het voorzitterschap. Iemand gebruikte een uitdrukking uit het zakenleven, namelijk dat als je teveel prioriteiten hebt, je er dan helemaal geen hebt en de Europese agenda is inderdaad behoorlijk volgeboekt. Het Ierse voorzitterschap moet ervoor zorgen dat alle punten op die agenda aan bod komen. Sommige ervan zullen onmiddellijk behandeld worden terwijl het voor wat andere zaken betreft wat meer tijd zal vergen om vooruitgang te boeken. Maar wat mij vanochtend in dit debat opvalt, is dat men het er volledig over eens is dat de werkgelegenheid bovenaan de agenda moet blijven staan, dat het drugsvraagstuk op een efficiënte manier door alle Europese lid-staten aangepakt moet worden in samenwerking met andere regio's. Wij moeten streven naar sociale rechtvaardigheid en Europa dichter bij de burgers brengen.
Ik denk dat het soms wel zo is dat wij de verwezenlijkingen van Europa aan onze burgers en ook aan onszelf te weinig aanprijzen. Als politici - zowel de afgevaardigden van het Europees Parlement als de regeringen van de lid-staten - moeten wij ons er meer voor inzetten om de mensen van Europa te doen beseffen wat er in de Unie gebeurt en wat wij trachten te bereiken, zowel op nationaal vlak, als binnen de Unie en in onze externe betrekkingen en ook voor wat de rol betreft die wij spelen.
Het spreekt voor zich dat wij aan het einde van het voorzitterschap beoordeeld zullen worden op de resultaten. Wij durven die test aan. De voorbije paar dagen hebben er twee belangrijke vergaderingen plaatsgehad. Op maandag en dinsdag vonden de bijeenkomsten plaats van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en van de Raad van ministers van Algemene Zaken. Ik hoop dat wij reeds zeer krachtige signalen hebben uitgezonden en hebben aangetoond dat dit een doelmatig voorzitterschap zal worden: wij gaan de klus klaren en ervoor zorgen dat de agendapunten zoals deze voor ons liggen, behandeld worden.
Voorts spreek ik mijn voldoening uit over de teneur van de opmerkingen van collega's hier, over de geest van samenwerking en solidariteit die tot uiting kwam. Ik kan u verzekeren dat dat de komende zes maanden het kenmerk zal worden van de betrekkingen tussen het Ierse voorzitterschap en het Europees Parlement.
In vind dat ik voor wat Noord-Ierland betreft moet reageren, omdat zoveel mensen hun bezorgdheid tot uiting hebben gebracht. Al meer dan veertien jaar ben ik bij Noord-Ierland direct of zijdelings betrokken namens de Ierse Labour Party of namens de Ierse regering. De radeloosheid die zich de laatste dagen over Noord-Ierland verspreid heeft is enorm. Die wanhoop is vooral zo voelbaar omdat de partijen en de hele bevolking in Noord-Ierland tijdens het staakt-het-vuren in 1994/1995 zo optimistisch waren. Er heerste zo'n sfeer van optimisme die mensen beneden de vijfentwintig nog nooit hadden meegemaakt. Zij hadden de voorbije vijfentwintig jaar alleen maar terrorisme, bomaanslagen en burgerlijke onrust gekend. Wij moeten ervoor zorgen dat er tussen de partijen weer een dialoog totstandkomt en dat moet snel gebeuren. Dat is de verantwoordelijkheid voor de regeringen en voor de politieke partijen in Noord-Ierland. Wij moeten zorgen dat er via de dialoog tolerantie ontstaat en wij moeten een vreedzame regeling zien te vinden, gebaseerd op wederzijds respect en op gelijkheid. Van de politiek van overheersing en de dreiging van geweld moeten wij zien af te komen. Dat zijn de doelstellingen van de regeringen. Via de bijeenkomst die gisteren heeft plaatsgehad en met die van vandaag en morgen zijn wij al aan die doelstellingen aan het werken.
Voor wat de betrekking tussen het voorzitterschap en het Europees Parlement betreft, kan ik u verzekeren dat de Ierse ministers de komende maanden voortdurend overleg zullen plegen. Wij zullen aanwezig zijn op veel van uw commissievergaderingen en naar ik hoop en ook zeker weet zullen wij in nauwe samenwerking met u de vele technische dossiers behandelen die bijdragen tot de totstandkoming van de Europese economische integratie.
Vele leden hebben gesproken over de moeilijkheden waar Europa voor staat naar aanleiding van de HelmsBurtonwet. Ik herhaal nog eens dat wij de wens van de Verenigde Staten om Cuba te hervormen, delen. Wij willen dat er in Cuba politieke vrijheid komt en dat de mensenrechten ten volle worden geëerbiedigd. Wij zouden dan ook met de Verenigde Staten moeten samenwerken om deze gemeenschappelijke doelstellingen te verwezenlijken. De afgevaardigden weten ongetwijfeld dat wij de eerste kans die zich in ons voorzitterschap voordeed hebben aangegrepen en tijdens de Raad van de ministers van Algemene Zaken van maandag bevestigd hebben dat de democratische hervormingen in Cuba bevorderd dienen te worden. Wij hebben er echter ook aan herinnerd dat wij ons grote zorgen maken, hetgeen ook reeds tot uiting was gebracht tijdens de Europese Raad van Florence, over de extra-territoriale effecten van de Helms-Burtonwet. Wij hebben er geen enkele twijfel over laten bestaan dat wij voornemens zijn te reageren op elke benadeling van de Europese belangen ten gevolge van de toepassing van deze wet. Ik moet zeggen dat ik blij ben met het feit dat president Clinton gisteren besloten heeft gebruik te maken van zijn recht om titel 3 van de Helms-Burtonwet drie maanden uit te stellen. Dit is een nuttige stap en wij zullen de implicaties ervan aan een grondig onderzoek onderwerpen. Wij moeten er echter ook op wijzen dat daarmee niet de extra-territoriale gevolgen van de wet uit de wereld worden geholpen, noch de restricties voor het Europese zakenleven. De Helms-Burtonwet is door de belangrijkste handelspartners van de Verenigde Staten veroordeeld en ik hoop van harte dat de Verenigde Staten dieper zullen nadenken over de gevolgen van hun optreden en met hun partners zullen samenwerken om een open internationaal handelssysteem dat in het voordeel is van alle partijen, te beschermen en te bevorderen.
Via de transatlantische agenda beschikken wij over een structuur om de betrekkingen tussen Europa en de Verenigde Staten verder uit te werken. Zoals ik al aangaf, is het Ierse voorzitterschap voornemens om de samenwerking met de Verenigde Staten in de vele domeinen die deze dialoog beslaat, te bevorderen.
Een aantal sprekers heeft gerefereerd aan de besprekingen die reeds gaande zijn in de Intergouvernementele Conferentie over de manieren waarop het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid versterkt kan worden. Ik zal deze zaken behandelen in het debat over het verslag-Fernández-Albor dat direct na dit debat op de agenda staat. Momenteel werkt de Intergouvernementele Conferentie aan de doelstelling die geformuleerd is tijdens de Europese Raad van Florence, namelijk om de reikwijdte van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid uit te breiden, door daar veiligheid en defensie in op te nemen. Deze discussie behelst ook het vraagstuk inzake nauwere betrekkingen tussen de Europese Unie en de Westeuropese Unie.
Vele sprekers hebben het gehad over de werkgelegenheidskwestie als zijnde hun hoogste prioriteit. Ik wil erop wijzen dat er in Dublin tijdens ons voorzitterschap een Europese conferentie zal plaatsvinden over de ervaring die Ierland gehad heeft met lokale ontwikkeling, namelijk een geïntegreerde benadering om de achterstand aan te pakken, met inbegrip van de ergste werkloosheidsconcentraties. Het verslag van de OESO over de ervaring van Ierland inzake lokale ontwikkeling werd onlangs uitgegeven en ik kan het de afgevaardigden van het Europees Parlement, die hier waarschijnlijk in geïnteresseerd zijn, van harte aanbevelen.
Voor wat het vrije verkeer betreft, heb ik aandachtig geluisterd naar de opmerkingen van de geachte afgevaardigden vandaag. Dit is een kwestie die zeer goed besproken kan worden wanneer de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, de heer Owen, in september samenkomt met de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Het zal zeer nuttig zijn om te vernemen welke standpunten de commissie inzake dat belangrijke vraagstuk inneemt.
Vele afgevaardigden hebben de kwestie Cyprus aan de orde gesteld. Ik wil opmerken dat de mogelijkheid tot toetreding tot de Europese Unie van Cyprus een gelegenheid en aanmoediging is om te streven naar een politieke regeling van de Cyprus-kwestie. In deze context heeft het Italiaanse voorzitterschap een speciale vertegenwoordiger benoemd. Als Europees voorzitterschap zal Ierland ernaar streven om de internationale inspanningen om vooruitgang te boeken en een regeling te vinden, te blijven steunen. Tijdens de Raad van ministers van Algemene Zaken heb ik de benoeming aangekondigd van ambassadeur Heaslip tot vertegenwoordiger van het voorzitterschap voor Cyprus. Wanneer zijn aanbevelingen klaar zijn, zullen wij met onze partners overleg plegen over de manier waarop de benadering van de Unie ten overstaan van Cyprus verder ontwikkeld kan worden.
Velen hebben gesproken over de moeilijkheden in het voormalige Joegoslavië, die ik nu des te beter begrijp aangezien ik deze regio de afgelopen tien dagen bezocht heb. Het standpunt van de Europese Unie, zoals dit uiteengezet is tijdens de Europese Raad van Florence, is dat krachtens het vredesakkoord diegenen die door de Internationale Rechtbank voor Strafzaken zijn aangeklaagd, hun ambt niet mogen uitoefenen. Het feit dat de heer Karadzic van het politieke toneel is afgevoerd is van essentieel en ook vitaal belang. Het voorzitterschap zal er zich bijzonder voor blijven inspannen om samen te werken met anderen in de internationale gemeenschap om deze doelstelling te verwezenlijken.
Ook maakt de Europese Unie zich grote zorgen over de situatie in Kosovo. De Raad heeft de hoop te kennen gegeven dat de verdere stappen van de autoriteiten van Belgrado met name met betrekking tot Kosovo zullen leiden tot de totstandkoming van goede betrekkingen met de voormalige Republiek Joegoslavië en de situatie van Belgrado binnen de internationale gemeenschap zullen verbeteren. Wij zullen hiervoor druk blijven uitoefenen.
Ook is gesproken over het belang van de Euromediterrane dialoog. Zelf heb ik de successen van de Euromediterrane dialoog die tot dusverre geboekt zijn, sterk benadrukt en met name het succes van de Conferentie van Barcelona tijdens het Spaanse voorzitterschap. Dat is voor ons een prioriteit en het doet mij zeer veel genoegen, zoals de afgevaardigden zonder twijfel weten, dat wij deze week maandag met de goedkeuring van MEDA al een belangrijke stap in de goede richting hebben gezet naar het uitbreiden van de betrekkingen tussen Europa en de mediterrane regio en wij zullen daaraan verder werken. Vanmiddag hebben wij een bijeenkomst met de minister van Buitenlandse Zaken van Turkije om de betrekkingen te bespreken tussen de Europese Unie en Turkije, waarvan ik weet dat dit een vraagstuk is dat de leden zorgen baart. Wij zullen doen wat wij kunnen om de betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije te verbeteren.
Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij met de bijdragen van de afgevaardigden van het Europees Parlement. Zoals ik aan het begin al zei, verheug ik er mij op om gedurende het Ierse voorzitterschap zeer nauw met u, de verkozen afgevaardigden van de Europese burgers, samen te werken. Ik weet dat goed werk tussen de instellingen van essentieel belang is als wij de vorderingen moeten maken die we gezegd hebben te willen maken inzake de diverse dossiers en diverse agendapunten van de Europese Unie.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Verwelkoming
De Voorzitter
Voor wij onze werkzaamheden voortzetten, verwelkom ik hier namens het Parlement een door haar voorzitter, de heer Pavletic, geleide delegatie van de Sabor, het Kroatische parlement, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen.
Ik hoop dat uw werkzaamheden vruchtbaar zullen zijn. Namens het Parlement heet ik u hartelijk welkom.
(Applaus)
Vorderingen van het gemeenschappelijkbuitenlands en veiligheidsbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0175/96) van de heer Fernández-Albor, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de vorderingen bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (januari- december 1995).

Fernández-Albor
Mevrouw de Voorzitter, zoals u allen weet, is dit de tweede keer dat het Europees Parlement het debat voert dat het, volgens artikel J 7, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Unie, dient te houden over de vorderingen van de ontwikkeling van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Voor een ordelijk debat in de plenaire vergadering heeft de commissie die ik de eer heb voor te zitten, een verslag ingediend waarin een zeker evenwicht wordt nagestreefd, en dat een belangrijke meerderheid van deze Vergadering achter zich zou behoren te krijgen. Op het ontwerp-verslag, dat door mijn voorganger de heer Matutes werd opgesteld, werden in de commissie, door alle fracties tezamen, 57 amendementen ingediend, waarvan een aanzienlijk gedeelte werd opgenomen in de tekst die vandaag aan u wordt voorgelegd. Er zij op gewezen dat het bij de meeste amendementen meer om de vorm dan om de inhoud ging, met uitzondering misschien van die welke betrekking hebben op de onderwerpen veiligheid en defensie die, zoals we zullen zien, nog steeds een aantal problemen opleveren op het niveau van de analyse en interpretatie, maar ook ten aanzien van de doelstellingen en de algemene visie op de Europese integratie.
De Commissie buitenlandse zaken was niet van zins de werkzaamheden van deze Vergadering met het oog op de vereiste verbeteringen die tijdens de lopende Intergouvernementele Conferentie moeten worden aangebracht in Titel V, nog eens over te doen. We hebben dus getracht, ons te beperken tot hetgeen in het Verdrag bepaald wordt, waarbij we zijn uitgegaan van een analyse van de ontwikkeling van het GBVB, en van de grote actielijnen terzake waarop de Unie zich in 1995 geconcentreerd heeft.
De algemene toonaard van het voorgelegde verslag en de ontwerp-resolutie is gematigd kritisch. Dan kan ook niet anders, omdat 1995 door de bank genomen een onbevredigend jaar is geweest voor de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van het GBVB. Dit gebrek aan evolutie van het GBVB is des te opvallender omdat de externe activiteit van de Unie buitengewoon intensief is geweest. Intensief, en bevredigend zelfs voor wat betreft de conventionele externe activiteit.
De ondertekening van het Akkoord met de Mercosur, de Euromediterrane Conferentie van Barcelona, de actieve en concrete deelname aan het plan voor de wederopbouw van het voormalige Joegoslavië, het Transatlantisch Pact, de ondertekening van de associatieakkoorden met Marokko, Tunesië, de Baltische landen, enz., zijn in dit opzicht belangrijke gebeurtenissen, maar betekent dat nu dat er vooruitgang is geboekt in de ontwikkeling van een gemeenschappelijk buitenlands beleid? Betekent dit dat alle mogelijkheden van Titel V van het Verdrag nu benut worden, of is er tenminste een indicatie die hierop wijst? Naar ons idee is daarvan geen sprake. Deskundigen én de publieke opinie delen de indruk dat er weinig gedaan wordt om een GBVB op poten te zetten dat die naam daadwerkelijk verdient. Daarom noemen wij het, in punt 9 van onze ontwerp-resolutie, onlogisch en ontmoedigend dat de zo intensieve en vruchtbare externe activiteit op basis van verdragen, waar ik het eerder over had, zo weinig vooruitgang heeft teweeggebracht in de tenuitvoerlegging van de instrumenten van het GBVB.
Wat wij dus willen onderstrepen, is het gebrek aan evenwicht in het externe optreden van de Unie. Enerzijds sluiten we verdragen waarvoor we ook in onze beurs tasten, maar anderzijds ontbreekt het ons aan diplomatieke initiatieven die met onze ambities stroken. Het Verdrag betreffende de Europese Unie was een slappe poging om de verschillen van de Europese politieke samenwerking te overbruggen, en om, zoals in artikel B van het Verdrag wordt gesteld, de identiteit van de Europese Unie op internationaal vlak te bevestigen. Hiertoe werd de Europese politieke samenwerking met een drietal instrumenten uitgerust: de gemeenschappelijke acties, de gemeenschappelijke standpunten, en de vaststelling van een gemeenschappelijk defensiebeleid.
De evolutie van deze drie instrumenten, die van essentieel belang zijn voor de ontwikkeling van het nietconventionele of niet-diplomatieke deel van onze externe betrekkingen, is ofwel traag verlopen dan wel is er nauwelijks sprake van geweest, al naar gelang de vereisten van elk instrument tijdens de periode die hier geëvalueerd wordt. Zo hebben we onder punt 12 van het verslag onderstreept dat er bij het gebruik van gemeenschappelijke standpunten en gemeenschappelijke optredens een duidelijke verwarring heerst. Het gebruik van deze instrumenten is schijnbaar meer afhankelijk van het toeval of van ongewisse plannen waarover men ons in het duister laat tasten, dan van een consequente toepassing van deze instrumenten die elk met een speciaal doel en voor verschillende situaties zijn uitgedacht.
Verder moet worden beklemtoond dat wanneer we het hebben over een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem, hiermee op geen enkele wijze wordt bedoeld dat die afschrikking op welke wijze dan ook een nucleair karakter zou moeten hebben; dat punt wordt nergens in het verslag genoemd, het valt buiten het bereik van de onderhavige materie. Het gaat er enkel en uitsluitend om dat er, zoals is bepaald in het Verdrag betreffende de Europese Unie, een geloofwaardig gemeenschappelijk defensie- en veiligheidsbeleid wordt ontwikkeld, dat zijn afschrikkingseffect te danken heeft aan zijn doelmatigheid. Niettemin is het gebruik van de term "afschrikking" niet zo gelukkig, omdat het aan kernwapens doet denken. Niets belet ons dit woord te schrappen.
Als laatste opmerking moet ik zeggen dat we het betreuren, zoals blijkt uit punt 27 van de ontwerp-resolutie, dat het niet is gelukt - en ik geloof oprecht dat dit niet aan deze Vergadering te wijten is - om een interinstitutioneel akkoord te sluiten met het oog op de toepassing van artikel J 7. We kunnen niet om de conclusie heen dat de Raad stelselmatig de adviezen van deze Vergadering inzake buitenlands beleid naast zich neer heeft gelegd, terwijl hij - wat me nog ernstiger lijkt - verzuimd heeft hier te verschijnen om een politieke verklaring af te leggen over zijn standpunten. Evenmin heeft de Raad het recht op informatie en raadpleging van dit Parlement in acht genomen.

Spring
Mevrouw de Voorzitter, uit mijn presentatie van Ierlands prioriteiten eerder vandaag blijkt dat het engagement van de Europese Unie naar het buitenland toe toeneemt. De activiteiten van de Unie op het vlak van het buitenlands beleid zijn veel intensiever geworden sedert de instelling van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Volgens het Verdrag betreffende de Europese Unie moet de Unie ernaar streven om op internationaal vlak coherent en efficiënt op te treden. Het Verdrag verschaft voor dit doel een instrument om een gemeenschappelijk beleid te bepalen. De resolutie van het Europees Parlement, waar het in dit debat over gaat, beschrijft het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zeer treffend als een proces dat langzaam maar zeker moet evolueren in de richting van de doelstellingen die duidelijk zijn vastgelegd in het Verdrag betreffende de Europese Unie.
Sinds de vankrachtwording van het Verdrag, heeft de Raad zich erop toegelegd om de moeilijkste taken waarmee de Unie geconfronteerd wordt en de procedures die nodig zijn om deze taken ten uitvoer te leggen, te benaderen op een manier waarin alle partijen zich kunnen vinden.
De herziening door de Intergouvernementele Conferentie van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid verschaft een goede gelegenheid om de balans op te maken van de gemaakte vorderingen en om aandacht te besteden aan aspecten die voor verbetering vatbaar zijn. Mede dankzij de beraadslagingen van de discussiegroep vorig jaar kon men vaststellen en verduidelijken welke vraagstukken op de Intergouvernementele Conferentie aan de orde moesten komen.
Ik wil in dit verband graag melding maken van het feit dat de vertegenwoordigers van het Europees Parlement, mevrouw Guigou en de heer Brok, een bijzonder waardevolle bijdrage hebben geleverd aan het werk van de discussiegroep. De bezorgdheid die in de resolutie van het Parlement tot uiting komt over het ontbreken van een identificeerbaar analysecentrum voor het beoordelen van risico's en bedreigingen, wordt door de lid-staten in ruime mate gedeeld. De Intergouvernementele Conferentie buigt zich over de modaliteiten om eventueel een planningen analyse-eenheid op het niveau van de Unie op te richten, waar kan worden uitgezocht wat het gemeenschappelijk belang is inzake kwesties die met het buitenlands beleid te maken hebben en die het formuleren van snelle en efficiënte reacties op deze problematiek kan bevorderen.
Voorts worden op de Conferentie de procedures herzien voor het aannemen en tenuitvoerleggen van besluiten op het vlak van het buitenlands beleid en de bepalingen van het Verdrag inzake veiligheid en defensie. Terecht wordt in de resolutie van het Parlement opgemerkt dat het instellen van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid geen doel is op zichzelf, maar veeleer een middel tot bevordering van de doelstellingen van de Unie in verband met de internationale vrede en veiligheid, de ontwikkeling en consolidering van de democratie en de eerbiediging van de wet en de fundamentele vrijheden. Deze doelstellingen worden door vele internationale fora nagestreefd, zoals de Verenigde Naties en de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, en via de ontwikkeling van de betrekkingen van de Unie met haar partners uit derde landen.
Voor dit doel worden diverse middelen ingezet. Hoewel gemeenschappelijke optredens en gemeenschappelijke standpunten belangrijke instrumenten zijn van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, beschikt de Unie bij haar activiteiten op het stuk van het buitenlands beleid nog over een hele reeks andere ook efficiënte maatregelen. De nieuwe transatlantische agenda en het actieplan dat in december 1995 in Madrid is aangenomen bijvoorbeeld, vertegenwoordigen een gedetailleerde strategie voor nauwere samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten om de internationale vrede, stabiliteit, welvaart, democratie en mensenrechten te bevorderen.
Er zijn met de geassocieerde landen van Europa in het kader van de prétoetredingsstrategie en de gestructureerde dialoog, globale mechanismen voor politieke samenwerking uitgewerkt.
Men is er bij de voorbereiding voor de uitbreiding reeds behoorlijk in geslaagd om de standpunten die de kandidaatlanden inzake het buitenlands beleid innemen, op één lijn te brengen met die van de Unie. Het initiatief voor het stabiliteitspact van de Unie van vorig jaar biedt een kader voor de ontwikkeling van de samenwerking en de betrekkingen voor een goed nabuurschap tussen de landen van Midden- en Oost-Europa, die daaraan deelnemen.
Met de landen van de voormalige Sovjet-Unie wordt gewerkt aan het uitdiepen van de betrekkingen; de Europese Unie gaat verder onderhandelen over partnerschaps- en samenwerkingsakkoorden met Rusland en elk van de nieuwe onafhankelijke staten, gebaseerd op de beginselen van partnerschap en wederzijds respect. Er werd reeds een aantal akkoorden afgesloten en deze hebben betrekking op een hele reeks gebieden, waaronder belangrijke bepalingen inzake de politieke dialoog, steun voor de consolidering van democratische structuren en de bescherming van de mensenrechten. De eerste parlementaire verkiezingen van de Doema, die is opgericht krachtens de grondwet van 1993, en de recente presidentsverkiezingen - waarbij in beide gevallen waarnemers van de Europese Unie aanwezig waren - waren belangrijke mijlpalen in de democratische hervormingen in Rusland.
De situatie in Tsjechië echter blijft zorgwekkend, vooral in het licht van de onlangs weer begonnen gevechten. De Unie blijft steun verlenen aan de inspanningen van de OVSE om een regeling van dit conflict te bevorderen.
De verklaring die werd goedgekeurd tijdens de Conferentie van Barcelona in november 1995 vormt een belangrijke stap in de ontwikkeling van de betrekkingen van de Unie met haar buren in de mediterrane regio, met inbegrip van de belangrijkste partijen in het vredesproces van het Midden-Oosten. Met de verklaring kwam een proces tot stand voor het uitdiepen van de samenwerking en het partnerschap op politiek, economisch, sociaal, cultureel en veiligheidsgebied. Daarin worden een reeks beginselen en doelstellingen uiteengezet alsmede een werkprogramma dat reeds ten uitvoer wordt gelegd. De progressieve ontwikkeling van alle aspecten van het partnerschap is voor het Ierse voorzitterschap een essentiële doelstelling.
Het doet mij zeer veel genoegen om u in dit verband te kunnen mededelen dat de Raad van ministers van Algemene Zaken deze week de MEDA-verordening heeft goedgekeurd, waardoor onze samenwerking in het Euromediterrane partnerschap ten uitvoer kan worden gebracht.
In 1995 keurde de Raad de algemene richtsnoeren goed voor de samenwerking tussen de Unie en LatijnsAmerika voor de periode die loopt tot aan de 21ste eeuw. De politieke doelstellingen van een dergelijke toekomstige samenwerking hebben betrekking op institutionele steun voor het consolideren van de democratische processen en eerbiediging van de mensenrechten, met de betrokkenheid van de burgermaatschappij en in een context van open regionalisme.
Om haar geïnstitutionaliseerde dialoog met alle landen in de regio een nieuwe richting te geven, is de Unie begonnen met een reeks vernieuwende regelingen voor dialoog. Hieronder valt de ondertekening van een internationale kaderovereenkomst voor samenwerking met Mercosur op de Europese Raad van Madrid, het voorbereiden van een overeenkomst met de landen van het Andespact - een politieke verklaring werd onlangs ondertekend - en het ondertekenen van gemeenschappelijke verklaringen met Mexico en Chili. Deze verschaffen een dynamische structuur voor nauwere betrekkingen tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika.
Azië speelt op het internationale toneel nu een belangrijke rol, zowel politiek als economisch. De Europese Unie geeft prioriteit aan het ontwikkelen van de dialoog tussen de Unie en Azië en diens landen en leiders. Op de Top van Bangkok kwam een zeer ruim partnerschap tussen Europa en Azië tot stand, gericht op sterkere banden teneinde de vrede, mondiale stabiliteit en welvaart te bevorderen. Op de bijeenkomst werd besloten tot een reeks specifieke follow-up maatregelen op politiek en economisch vlak. Dankzij het proces tussen Azië en Europa beschikt de Unie over een betere structuur om het wederzijds begrip met haar Aziatische partners uit te bouwen en om haar belangen inzake het buitenlands beleid in de regio te behartigen.
Naast het ontwikkelen van haar externe betrekkingen, blijft de Unie haar bijdrage leveren aan de internationale inspanningen om het hoofd te bieden aan de belangrijkste hedendaagse uitdagingen op het gebied van vrede en stabiliteit. Het vredesakkoord over Bosnië-Hercegovina dat vorig jaar december gesloten werd, was het resultaat van een langdurig engagement van de internationale gemeenschap, waaraan de Europese Unie een belangrijke bijdrage heeft geleverd.
De Raad heeft er zich steeds op toegelegd om ervoor te zorgen dat de Unie snel en op een soepele manier kon reageren op de zich ontwikkelende situatie ter plaatse, in nauw overleg met haar belangrijkste internationale partners. Hij heeft daarbij gebruik gemaakt van de instrumenten waarover hij daartoe krachtens het Verdrag betreffende de Europese Unie beschikt.
Nu wacht ons de moeilijke taak om de structuren uit te bouwen die vereist zijn voor het bewerkstelligen en consolideren van de vrede. De Unie speelt een sleutelrol bij de tenuitvoerlegging van de burgerlijke aspecten van het vredesakkoord via haar bijdrage aan de economische wederopbouw en haar gemeenschappelijke optredens ter ondersteuning van de hoge vertegenwoordiger, de heer Carl Bildt, het verkiezingsproces in BosniëHercegovina en van humanitaire bijstand, waaronder ook het opruimen van mijnen.
Voorts verleent de Unie steun aan het vredesproces in het Midden-Oosten op basis van de in de verklaring van Florence uiteengezette benadering. De Unie heeft een actieve, constructieve en neutrale rol gespeeld in samenwerking met de medesponsors in het proces en de regionale partijen. De Unie heeft de meeste economische steun verleend aan de Palestijnse autoriteit en actief deelgenomen aan de ontwikkeling van Palestijnse instellingen. De belangrijke rol van de Unie bij het organiseren van en het toezicht houden op de verkiezingen in januari van dit jaar, die tot de oprichting hebben geleid van Palestijnse instellingen op een democratische basis, werd in de regio in hoge mate op prijs gesteld.
Het aanhoudende geweld in de regio van de Grote Meren en met name in Boeroendi was voor de Raad een bron van grote zorg, hetgeen tot uiting kwam in een reeks maatregelen om de crisis te verzachten. Het gemeenschappelijk standpunt over Boeroendi dat in maart 1995 werd aangenomen, gaf uiting aan de steun van de Unie voor het proces van nationale verzoening en dialoog tussen de lokale partijen. Dit instrument verschafte ook een kader voor bijstand van de Europese Unie in de vorm van steun voor de militaire waarnemingsmissie van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid in Boeroendi en voor het sturen van waarnemers voor de mensenrechten door het Hoge Commissariaat voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties.
Gezien de ontwikkelingen die zich daar achtereenvolgens hebben voorgedaan, heeft de Raad een speciale gezant van de Europese Unie voor de regio benoemd. Hij verleent actieve steun aan de vredesinspanningen van de Verenigde Naties, van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid, van de regionale leiders en van andere bemiddelaars, zoals de voormalige presidenten Carter en Nyerere. De Raad steunt de doelstellingen van het proces ter bevordering van de veiligheid waarmee recentelijk te Arusha een begin werd gemaakt en hoopt dat het zal helpen de voorwaarden te scheppen voor een alomvattende en belangrijke politieke dialoog tussen de partijen.
De Raad heeft de executie van Ken Saro-Wiwa in november 1995 in Nigeria krachtig veroordeeld en heeft naar aanleiding daarvan twee gemeenschappelijke standpunten over Nigeria aangenomen, beide tot bevordering van de eerbiediging van de mensenrechten en de terugkeer naar een beschaafde democratie. Deze behelsden maatregelen zoals beperkingen voor visa van de leden van de ordestrijdkrachten, een wapenembargo en opschorting van de ontwikkelingssamenwerking. De Unie blijft de situatie in Nigeria van zeer nabij volgen en is voornemens te bekijken welke eventuele verdere maatregelen zij tegen dat land zal treffen.
De belangrijkste doelstelling van het gemeenschappelijk standpunt over Angola dat in oktober 1995 werd goedgekeurd, was om steun te verlenen aan de regering om de democratische structuren en de rechtsregels op een degelijke wijze op te zetten. Andere bepalingen omvatten de deelname van de Europese Unie aan de inspanningen om het lijden van vluchtelingen te verlichten en de eerbiediging van de mensenrechten te bevorderen. De Unie heeft haar activiteiten op dit vlak aangevuld met een verbintenis om bijna 800 miljoen dollar te verstrekken voor bijstand inzake humanitaire rehabilitatie op de ronde-tafelconferentie van het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties vorig jaar.
In de context van haar gemeenschappelijk optreden voor het onschadelijk maken van mijnen heeft de Europese Unie 1, 5 miljoen ecu bijgedragen voor mijnopruimingsprojecten in Angola. Het spoedig afronden van het militaire demobiliseringsproces is van essentieel belang voor de ondersteuning van het vredesproces. Behalve dat de Unie reageert op acute crisissen, tracht zij ook de oorzaken die aan de basis liggen van conflicten in Afrika aan te pakken via haar dialoog in samenwerking met de Organisatie van Afrikaanse Eenheid.
De Raad heeft in zijn conclusies van 4 december 1995 herhaald dat preventieve diplomatie, vrede en internationale veiligheid prioritaire doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zijn. Hij heeft de beginselen geschetst achter de bijdrage van de Unie ter ondersteuning van maatregelen van Afrikaanse instanties, in het bijzonder de Organisatie van Afrikaanse Eenheid, om mechanismen in te stellen voor de preventie en het oplossen van conflicten. Deze beginselen vormen nu de basis van de dialoog die de Europese Unie op dit belangrijke gebied onderhoudt met de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid. Men wil bijstand verlenen aan de inspanningen van de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid om eigen efficiënte mechanismen te creëren voor de preventie en het oplossen van conflicten door te zorgen voor opleiding, expertise en logistieke steun op het stuk van early warning , preventieve diplomatie en vrede.
Het gemeenschappelijke optreden inzake anti-personeellandmijnen, dat op 12 mei 1995 werd aangenomen, was een belangrijke stap in het streven van de Europese Unie iets te doen aan de tragedie die veroorzaakt is door het willekeurige gebruik van dit soort wapens in vele landen. Het gemeenschappelijke optreden heeft een gezamenlijk moratorium ingesteld op de export van anti-personeellandmijnen en gezorgd voor een actieve voorbereiding van de conferentie ter herziening van de conventie van 1980 inzake onmenselijke wapens en voor een bijdrage aan het op internationale schaal opruimen van mijnen.
Hoewel het gemeenschappelijke optreden wel een impuls heeft gegeven aan het werk van genoemde conferentie, bleven de resultaten toch beneden onze verwachtingen en werden sommige zaken die wij ons in ons gemeenschappelijke optreden ten doel hadden gesteld in een aantal belangrijke opzichten niet bewaarheid. Onze doelstelling is nu om overeenstemming te bereiken over een verbeterde versie van het gemeenschappelijk optreden teneinde de bijdrage van de Europese Unie aan de inspanningen die op internatioaal niveau geleverd worden om deze wapens in de hele wereld te verbieden, zo groot mogelijk te maken.
Ik ben verheugd over de nadruk die in de resolutie van het Parlement gelegd wordt op de bescherming van de mensenrechten, waarbij het Parlement zijn steun betuigt aan de inspanningen van de Raad om dit beginsel hoog te houden. Voorzitter Hänsch heeft deze maand het jaarverslag ingediend van de Raad aan het Parlement over de activiteiten van de Unie op het stuk van de mensenrechten. Het Ierse voorzitterschap zal de inspanningen van de Unie voortzetten om vorderingen te maken op het stuk van de eerbiediging van de mensenrechten en om ervoor te zorgen dat deze doelstelling centraal blijft staan in het beleid van de Unie in het algemeen en in haar gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in het bijzonder.
Ik wil het Europees Parlement graag danken voor het feit dat het het Ierse voorzitterschap in de gelegenheid stelt om reeds in een vroeg stadium van gedachten te wisselen over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Nogmaals wil ik u bevestigen dat wij vast van plan zijn om het Parlement op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid de komende maanden en ik verheug mij op een constructieve werkrelatie tussen de Raad en het Europees Parlement, hetgeen de Unie in staat zal stellen om het hoofd te bieden aan de uitdagingen die voor ons liggen.

De Voorzitter
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik dank u. Wij onderbreken het debat over dit verslag en zetten het te 15.00 uur voort.

Stemming
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming.
Ik stel voor dat wij de volgorde van de stemming - alleen al op grond van de aanwezigheid in de zaal - iets wijzigen. Wij beginnen met de aanbeveling van de heer Wolf en vervolgens stemmen wij over het verslag van de heer Piecyk, de aanbeveling van de heer Hoppenstedt en de aanbeveling van de heer Meier. Dan gaan wij door met de verslagen, respectievelijk stemmingen, waarvoor een absolute meerderheid is vereist, maar eerst moeten we nog over het vergaderrooster stemmen.
Zijn er bezwaren tegen deze enigszins veranderde procedure?

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ik zou met betrekking tot de stemming over het vergaderrooster het volgende willen opmerken. Ik zou willen dat u alle amendementen betreffende het aantal vergaderperiodes in Straatsburg onontvankelijk verklaart. Ik vraag u dat om twee redenen. In de eerste plaats moeten wij het in Edinburgh bereikte compromis in acht nemen en in de tweede plaats moeten wij wachten op de uitspraak van het Hof van Justitie, dat de kwestie op dit ogenblik onderzoekt.

De Voorzitter
Mijnheer Wurtz, zou u zo vriendelijk willen zijn, uw hoofdtelefoon op te zetten zodat ik u iets kan zeggen!
Ik heb zojuist een voorstel gedaan, namelijk om de volgorde van de stemmingen te wijzigen. Dat hangt samen met de aanwezigheid in de zaal. Ik zal het vergaderrooster iets later oproepen. Als ik dit punt oproep voor de stemming, hebt u en hebben ook alle anderen die zich willen melden, de mogelijkheid om daarover iets te zeggen. Het is economischer om dat te doen op het moment wanneer het agendapunt is opgeroepen.

Piecyk
Mijnheer de Voorzitter, in het debat van gisteren waren er enkele dingen niet duidelijk, en daarom wil ik voor alle duidelijkheid graag nog enkele opmerkingen maken. Ten eerste, als wij vandaag stemmen is daarmee de behandeling van het trans-Europese vervoersnet niet afgesloten omdat dit regelmatig aan herziening moet worden onderworpen. Ten tweede hebben enkele afgevaardigden er gisteren op gewezen dat een aantal amendementen op aanhangsel 1 niet zijn meegenomen. Dat klopt, en daarom zijn wij met de Commissie overeengekomen dat bijv. voor de havens een afzonderlijk voorstel zal worden voorgelegd en dat ook andere nog niet in aanmerking genomen amendementen van het Parlement binnenkort bij de herziening door de Commissie opnieuw zullen worden meegenomen.
Ten derde hebben de conclusies van de Raad van Florence tot irritaties bij ons in het Parlement geleid, en in zoverre ben ik zeer verheugd dat Raadsvoorzitter Dini voor het Parlement in Brussel het één en ander heeft verduidelijkt. Hij heeft namelijk gezegd dat er in Florence geen eenzijdige wijziging door de Raad heeft plaatsgevonden. Het ging slechts om de kennisneming van een wijzigingsvoorstel bij project Nr. 8; elke wijziging zou natuurlijk plaatsvinden in het kader van de medebeslissing. U weet dat wij beiden ook daarover hebben gesproken, en onder deze voorwaarde, mijnheer de Voorzitter, kan ik de vergadering aanbevelen om vandaag voor te stemmen.
(Het Parlement neemt de gemeenschappelijke ontwerp-tekst aan)

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ik herhaal mijn vraag. Ik vraag dat u, op grond van artikel 125, lid 3 van ons Reglement, alle amendementen op het ontwerp-vergaderrooster voor 1997 die betrekking hebben op het aantal vergaderperiodes in Straatsburg, onontvankelijk verklaart. Ik vraag dat om twee redenen. In de eerste plaats moeten wij het in Edinburgh bereikte compromis in acht nemen, in de tweede plaats moeten wij hoe dan ook wachten op de uitspraak van het Hof van Justitie, dat zich met de kwestie bezighoudt.

Striby
Mijnheer de Voorzitter, ook ik verwijs, zoals de heer Wurtz, naar artikel 125 van het Reglement.
Ik heb het over het vergaderrooster voor 1997. Artikel 125 bepaalt dat de Voorzitter over de ontvankelijkheid van amendementen beslist. Mijnheer de Voorzitter, de amendementen 27 en 34, die ertoe strekken een vergaderperiode in Straatsburg te schrappen, zijn duidelijk strijdig met het compromis van Edinburgh, dat u tijdens uw recent bezoek aan Parijs nog vurig heeft verdedigd. Mijnheer de Voorzitter, wij weten dat u altijd meent wat u zegt en dat u steeds uw woord houdt. Daarom verzoeken wij u de amendementen 27 en 34 onontvankelijk te verklaren en ze dus niet in stemming te brengen.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij het woord heeft verleend, te meer daar ik het niet heb gevraagd. Daar het niet vaak gebeurt dat u mij het woord verleent wanneer ik u erom vraag, wilde ik u nu mijn erkentelijkheid betuigen. De heer Striby heeft uit mijn naam gesproken.

De Voorzitter
Dames en heren, voordat wij verdergaan met deze verzoeken om het woord te voeren zeg ik u het volgende. Natuurlijk heb ik nagedacht over de vraag of het toelaatbaar is om vandaag over dit amendement te stemmen om één vergadering in oktober te annuleren, en ik heb het onderzocht. Ten eerste zijn er in de geschiedenis van het Parlement reeds enkele precedenten, en mijn voorgangers hebben amendementen van deze aard altijd ontvankelijk geacht, en over deze amendementen is in dit Huis ook altijd gestemd.
Ik wil niet van deze praktijk afwijken.
Ten tweede hebben wij het afgelopen jaar over een soortgelijk amendement gestemd. Intussen loopt er een procedure bij het Europese Gerechtshof. Door vorig jaar het amendement aan te nemen, heeft het Huis de ontvankelijkheid de facto bevestigd. Ik zal dus geen actie ondernemen en niet nu de processituatie bij het Europese Gerechtshof veranderen door dit jaar anders te beslissen dan vorig jaar.
Ten derde is het aan het Huis om het amendement aan te nemen of af te wijzen. Wie van mening is dat het niet ontvankelijk is, moet tegen stemmen. De vraag ligt dus in handen van het Huis en daar laat ik haar ook.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen uw argumenten niet aanvaarden. De kwestie van de ontvankelijkheid is immers geen kwestie van inhoud maar van procedure. U moet de verdragen en het Reglement doen toepassen. Op grond van die verdragen en van het Reglement - de verdragen zijn formeel, daar er een besluit is van de staatshoofden en regeringsleiders - moet u die amendementen onontvankelijk verklaren.

De Voorzitter
Geachte collega's, u weet toch net zo goed als ik dat er in dit Huis uiteenlopende opvattingen bestaan over de vraag of het besluit van Edinburgh het karakter heeft van een verdrag. Over dit verschil in opvattingen bestaat tot nu toe geen juridische duidelijkheid, en omdat er zulke uiteenlopende opvattingen bestaan, maak ik juist gebruik van dat artikel dat de heer Striby heeft geciteerd: " De Voorzitter beslist over de ontvankelijkheid van amendementen" - zo staat het in artikel 125 lid 3 en deze beslissing heb ik u nu medegedeeld.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij toestaat naar het Reglement te verwijzen. Ik stel immers vast dat u een aantal afgevaardigden aan uw rechterzijde niet goed kunt zien. Ik ben u dan ook erkentelijk dat u mij het woord heeft verleend.
Ook ik wil het hebben over het Reglement en over de kwesties waarover de vorige sprekers, onder meer de heren Pasty en Striby, het al hebben gehad. Ik vind dat die amendementen onontvankelijk zijn. Ik weet dat u er een andere mening op nahoudt, maar zou toch het volgende willen opmerken. Nu de Intergouvernementele Conferentie bijeen is, meen ik dat wij, los van de louter juridische problemen, Straatsburg politiek verzwakken als wij ermee instemmen dat het Europees Parlement zich symbolisch aan de Raad en de Commissie onderwerpt door meer in Brussel te willen vergaderen. De onafhankelijkheid van het Parlement heeft volgens mij ook veel te maken met het feit dat het zijn zetel in een andere stad heeft dan de Commissie en de Raad. Ik vind die onderwerping zeer jammer. Dat wilde ik de afgevaardigden voor de stemming meedelen.

De Voorzitter
Dames en heren, wij komen nu aan de stemming. In het belang van de zaak waar het hier om gaat, verzoek ik u, niet te proberen om de stemming te verhinderen of te vertragen door spitsvondigheden met betrekking tot het Reglement of door het woord te vragen over het Reglement.
Ieder heeft de mogelijkheid om door het afgeven van zijn stem zijn of haar mening over de zaak waarover we hier moeten beslissen, duidelijk te maken.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, het heeft heel wat moeite gekost, maar het was de moeite waard: het is ons eindelijk gelukt in deze Vergadering het woord te krijgen! Het is niet onze bedoeling de stemming te traineren, mijnheer de Voorzitter: we zouden alleen graag willen dat u niet elke keer wanneer een afgevaardigde spreekt zelf ook het woord neemt en tot vijf keer toe over hetzelfde onderwerp praat, terwijl wij slechts één keer het woord mogen voeren, wat ook nog eens heel wat voeten in de aarde heeft, omdat u deze kant van de zaal, net zomin overigens als de andere kant nauwelijks een blik waardig keurt. Ik wil derhalve uw medewerkers vragen beter te letten op de verzoeken van de collega's om het woord te mogen voeren.
Ter zake: u zei dat uw voorgangers bepaalde amendementen hebben aangenomen, en dat u van plan bent deze gang van zaken aan te houden. Dat doet mij denken aan het aloude Latijnse gezegde: errare humanum est , maar het zou slecht van mij zijn om nog verder aan te dringen. Wat de discussie over Brussel betreft: ik wil hierbij mijn beklag doen over de vreemde handelwijze van zowel Commissie als Parlement wat de gebouwen aangaat. Dit is een vraagstuk waar we graag opheldering over zouden krijgen, want hier zijn zich lieden op een schandalige manier aan het verrijken ten koste van het Parlement en de democratie.

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er zeker van dat de Vergadering uw verklaring met een overweldigende meerderheid steunt. Als de Vergadering haar eigen agenda niet soeverein kan vaststellen, waarvoor is zij dan wel soeverein? Dit moet duidelijk zijn, niet alleen voor de Raad van ministers en de Europese Raad, maar ook voor het Hof van Justitie. Vandaag kunnen wij een signaal uitzenden. Ik hoop dat het Parlement dat zal doen.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, er is in dit Parlement veel te doen geweest over de suprematie van dit Parlement en ook over de naleving van het Reglement en de Verdragen, enzovoort. Laat ons niet vergeten dat toen Hitler de macht over wilde nemen en Duitsland het nazisme op wilde leggen, hij daarvoor gebruik maakte van de zogenaamde parlementaire democratie.
Door de mensen het woord te weigeren in dit Parlement, door te weigeren ervoor te zorgen dat de mensen zich houden aan de zogenaamde Verdragen en aan de grondwet van dit Parlement en van de Europese Unie, geven wij de mensen een slecht voorbeeld en falen wij dus bij het vervullen van onze taak.
Uit de Verdragen komt duidelijk naar voren dat Straatsburg de zetel is van het Parlement en ondanks hetgeen de leden daar proberen te zeggen en ondanks hetgeen zij proberen te doen, gaan zij in tegen de wet, tegen het grondwettelijk recht en tegen de rechten van de mensen van Europa.

De Voorzitter
Dat is geen verzoek om iets over het Reglement te mogen zeggen! Luistert u nu eens heel goed en concentreert u zich op de stemming!

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, de opmerkingen van mijnheer Crowley maken deze Vergadering te schande! Ik zou hem willen vragen om onmiddellijk terug te nemen wat hij gezegd heeft!

Cohn-Bendit
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de achting die ik elke afgevaardigde verschuldigd ben, vind ik de vergelijking tussen een parlementair debat over het vergaderrooster en het politieke probleem van Duitsland onder Hitler niet alleen beledigend maar ook dwaas. Dit is het Europees Parlement onwaardig.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Mijnheer Crowley, u mag blij zijn dat ik u door het lawaai in het Huis niet akoestisch heb verstaan! Ik laat nu echter over deze vraag geen verder debat toe!
Na de stemming over de amendementen 1 t/m 7:

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, wat u zoëven heeft gedaan is schandelijk. Daarstraks gaf u blijk van onverantwoordelijkheid, nu heeft u de meest elementaire democratische beginselen geschonden.
Wij zijn de indieners van de amendementen waarover u zoëven en bloc heeft laten stemmen. Ik vraag u het woord om sommige van die amendementen in te trekken. U weigert mij het woord te verlenen. Niet alleen geeft u aldus blijk van een totaal gebrek aan verantwoordelijkheidszin, maar bovendien miskent u daardoor het recht van ieder van ons om het woord te voeren. Wie amendementen indient, heeft altijd het recht het woord te voeren vooraleer over die amendementen wordt gestemd.
Na de stemming:

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij het woord heeft verleend. Ik zal zeer kort zijn.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, nu de gemoederen zijn bedaard zou ik nader willen ingaan op het argument dat de meerderheid in dit Parlement het recht heeft om het even wat te beslissen.
Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs naar artikel 216 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, artikel 77 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en artikel 189 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie. Mijnheer de Voorzitter, al die artikelen bepalen uitdrukkelijk - u kunt dat zelf nagaan - dat de zetel van de instellingen van de Gemeenschap in onderlinge overeenstemming door de regeringen van de lid-staten wordt vastgesteld. De verklaring van Edinburgh is een internationaal verdrag en dus kunnen wij ook daarnaar verwijzen. Als u zegt dat de parlementaire meerderheid afstand kan nemen van de bepalingen welke die bevoegdheid regelen, kan ze ook afstand nemen van de verdragen welke die bevoegdheid vaststellen en kan ze dus in zekere zin de tak afzagen waarop ze zit.

De Voorzitter
Geachte collega, het debat en de stemming gingen helemaal niet over de zetel van de instelling. In Edinburgh is bepaald dat Straatsburg de zetel is van de instelling. Hier ging het alleen om de stemming over het houden van een vergaderweek, en niet meer!

Cassidy
Mijnheer de Voorzitter, ik keek net even naar de tekst van amendement 21, dat wij enkele seconden geleden hebben aangenomen en dat betrekking heeft op wijzigingen voor week 37 en week 38. Ik heb gezien dat er staat: de week die begint op 8 september en de week die begint op 15 september. Als u naar de agenda van het Parlement voor 1997 kijkt, dan zult u zien dat 8 en 15 september zondagen zijn en dat is een dag die de week afsluit, niet inluidt.

De Voorzitter
Mijnheer Cassidy, uit de kalender die ik hier voor me heb, blijkt dat niet. Wij zullen dat natuurlijk nagaan, maar als u gelijk mocht hebben, dan geldt natuurlijk het besluit zodanig dat voor het Europees Parlement de zondag de maandag is.

Fayot
Mijnheer de Voorzitter, op haar vergadering van 24 juni 1995 heeft de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten haar voorzitter en de rapporteurs, overeenkomstig artikel 114 van ons Reglement, belast met de formulering van een aanbeveling voor de stemming over de verslagen van de heren Nordmann en Ford.
De rapporteurs en de voorzitter van de commissie bevelen het Europees Parlement de verwerping aan van alle amendementen behalve die welke in de commissie zijn aangenomen.
Ter attentie van de indieners van de amendementen die wij het Parlement verzoeken te verwerpen merk ik op dat die aanbeveling alleen de naleving beoogt van de verbintenissen die de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten heeft aangegaan en dus geen enkel oordeel inhoudt over de waarde van de amendementen waarvan de verwerping wordt voorgesteld. Een aantal in die amendementen voorgestelde bepalingen zijn in de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten trouwens al uitvoerig besproken en zullen nogmaals worden onderzocht bij de opstelling van de volgende verslagen die wij voor het vervolg van onze werkzaamheden nodig hebben. Nogmaals, de verwerping van deze amendementen, die soms interessante en voor het vervolg van de werkzaamheden van de commissie bruikbare ideeën bevatten, houdt geen enkel waardeoordeel in.

Donnelly, Brendan
Mijnheer de Voorzitter, na de zeer redelijke inleiding van mijnheer Fayot wil ik mijn amendement 4 graag intrekken, ten gunste van amendement 10, dat mijnheer Nordmann heeft ingediend.

De Voorzitter
Als ik het juist heb begrepen, is hiermee amendement 4 ingetrokken.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, ik ben de afgevaardigden bij amendement 10 enige uitleg verschuldigd. Ik ben het volkomen eens met alles wat de heer Fayot met betrekking tot de andere amendementen heeft gezegd. Amendement 10 heb ik echter naar aanleiding van het minidebat van maandagavond over de herinschrijving van mijn verslag op de agenda voorgesteld om gemakkelijker tot een consensus te komen.
Dat amendement kan natuurlijk maar worden aangenomen - de vorige stemmingen sedert het debat bewijzen dat - als het de steun krijgt van de meerderheid van vooral de grote fracties. Volgens de informatie waarover ik beschik, zou een van de grote fracties het met dit amendement niet eens zijn. Omdat ik als rapporteur een consensus nastreef, kan ik het amendement in die omstandigheden alleen maar intrekken. Ik hoop evenwel dat het - ons Reglement biedt die mogelijkheid - door een andere afgevaardigde zal worden overgenomen.

Donnelly, Brendan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de overduidelijke wenk van mijnheer Nordmann graag volgen en het amendement namens de Fractie van de Europese Volkspartij overnemen.
Vóór de stemming over amendement 10:

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, dit amendement is niet binnen de voorgeschreven termijn ingediend en moet dus als een mondeling amendement worden beschouwd. Ik wijs het om twee redenen af. Een eerste, formele reden is dat wij deze tekst nu al anderhalf jaar bespreken en dat men compromisamendementen nu eenmaal niet op het allerlaatste ogenblik indient.
De tweede reden houdt verband met de inhoud. Voor de tot nu toe aangenomen bepalingen zijn geen toepassingsmodaliteiten nodig. Als men toepassingsmodaliteiten wil, is dat omdat men zich in werkelijkheid tegen de wijziging zelf verzet. Omdat ik doorzichtigheid wens en bekendheid wil geven aan alle financiële bepalingen die voor ons gelden, ben ik tegen het amendement. Ik ben ervan overtuigd dat ook twaalf andere afgevaardigden zich met mij tegen het amendement zullen verzetten.

De Voorzitter
Geachte collega, de situatie is zo dat dit een compromis-amendement is dat volgens de regels is ingediend. Het is ook in alle talen aanwezig. Dit amendement is ingetrokken en de regels laten toe dat een lid van het Huis zo'n ingetrokken amendement, dat daarmee een compromis-amendement blijft, overneemt. Zo hebben wij gehandeld. Ik kan er ook niets verkeerds aan ontdekken, en daarom stemmen wij nu over amendement 10.
Na de stemming over amendement 10:

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, aan wat ik daarstraks heb gezegd kan ik nu nog toevoegen dat u ook een grote inventiviteit aan de dag legt. U heeft zoëven een manier verzonnen om een compromisamendement in te dienen als er oorspronkelijk geen amendementen waren.
Ons Reglement voorziet in de mogelijkheid van compromisamendementen als er al verschillende amendementen zijn. Om de tegenstellingen tussen uiteenlopende amendementen te overbruggen, dienen verschillende politieke fracties een compromisamendement in. U noemt dit amendement ten onrechte een "compromisamendement" . Ik handhaaf dan ook mijn bezwaren. Ook in dit geval meen ik dat u, ter toepassing van het Reglement, had moeten vragen of er afgevaardigden waren die zich tegen de instemmingbrenging verzetten.

De Voorzitter
Geachte collega, ik zal nagaan hoe ik mij heb uitgedrukt.
(Het Parlement neemt het voorstel voor een besluit aan)

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, ik wil Sir James Goldsmith graag welkom heten in de Vergadering bij een van zijn zeldzame bezoeken aan het Parlement.
Als hij hier iets eerder geweest was, dan waren zijn Franse kiezers waarschijnlijk tevredener geweest over de uitslag van de stemming over de kwestie Brussel/Straatsburg, die nu met één stem verloren is.
(Gelach)
Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, namens onze fractie wil ik graag nog eens duidelijk stellen dat wij het belangrijk vonden om tegen de trans-Europese vervoersnetten te stemmen. Wij vinden het namelijk absurd om de werkloosheid te willen bestrijden met dure prestigeprojecten en daarvoor tegelijkertijd de structuurfondsen te willen gebruiken, die immers op zich al zijn bedoeld om de lokale infrastructuur te verbeteren en arbeidsplaatsen te scheppen. Het staat intussen onomstotelijk vast dat de bereidheid afneemt om deze waanzinnige projecten te financieren. Onbetwist is ook dat de nadelen veel groter zijn dan de voordelen. Zoals de Spaanse minister van milieu vorig jaar reeds in ons Parlement duidelijk heeft gesteld, hebben zulke grote centrale wegenbouwprojecten helemaal geen nut omdat de effecten van concentratie een groot nadeel blijken te zijn voor de achtergestelde en perifere regio's, want deze trans-Europese netten verbinden centra waar veel mensen wonen, waar reeds een hoge graad van ontwikkeling bestaat, en waar het de moeite waard is om zulke dure prestigeprojecten uit te voeren.
De achtergestelde regio's profiteren hier in het geheel niet van. Wie beweert van wel, die liegt, want bij "Europa 2000 plus" is immers al gebleken dat dit niet zo is. De achtergestelde regio's worden verder uitgedund, het verval van de lokale sociale infrastructuur gaat door. Dit zou dan weer betekenen dat wij meer structuurfondsen moeten inschakelen, maar die hebben we niet meer. Dit betekent dat deze regio's worden losgekoppeld.
De milieuparagraaf waarmee het Parlement bepaalde corrigerende effecten wilde bereiken, is verwaterd tot een compromis. De huidige projecten voldoen dus niet eens meer aan de milieuparagraaf die door onderhandeling is bereikt, dat wil zeggen dat het alleen maar iets is waarmee de Raad goede sier maakt. Ik ben blij dat wij een hoofdelijke stemming houden. En het zou mij verheugen als de afgevaardigden hun stem niet alleen zouden moeten verantwoorden tegenover de huidige kiezers maar ook tegenover de komende generatie.

Trizza
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik stem voor de gemeenschappelijke ontwerp-tekst, maar dat is puur uit verantwoordelijkheidsgevoel. Enerzijds is het zo dat in artikel 20 speciale aandacht wordt besteed aan de projecten op het gebied van het multimodale vervoer en dat de zogeheten "Adriatische corridor" zelfs een voorkeursbehandeling krijgt, en dat uit artikel 19 blijkt dat de opsomming van de 14 projecten van Essen niet meer dan een indicatieve waarde heeft; daar staat echter tegenover dat uit deze hele gang van zaken, die zich nu al jarenlang voortsleept, blijkt dat de Raad zich bijzonder slecht gedraagt - hij heeft dikwijls een diepe minachting voor de rol van het Parlement aan de dag gelegd - en dat de uitkomst van de Top van Florence tegenvalt. Vooral voor mij is dat vernederend, omdat Italië op dat moment het voorzitterschap had. Uit artikel 18 blijkt voorts - en dat is toch wel verontrustend - dat in het comité voor de uitwisseling van informatie en verslagen geen vertegenwoordiger van het Europees Parlement zitting heeft, en dat de landen niet in staat zijn de nodige financiële middelen op te brengen voor de verwezenlijking van een waarlijk vervoersbeleid, om zodoende de infrastructuur op te zetten waarmee de ontwikkeling van de perifere gebieden van Europa kan worden bevorderd.
De verantwoordelijkheid ligt nu bij de landen en wat mij betreft - ik vertegenwoordig Zuid-Italië - bij de Italiaanse regering. Ik hoop dat de Italiaanse regering samen met het bestuur van de Unie in kan staan voor de verwezenlijking van deze projecten die, vooral wat het multimodale vervoer betreft, de perifere regio's dichterbij Midden- en Noord-Europa kunnen brengen.

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, na het voortreffelijke betoog dat de heer Le Rachinel tijdens het debat heeft gehouden zal ik mij nu tot drie in bijzonder voor Frankrijk belangrijke punten beperken.
Mijn eerste opmerking betreft de rivierverbinding Rhône-Saône-Rijn voor schepen met grote tonnenmaat. Die verbinding komt voor in de documenten die de Franse autoriteiten hebben voorgelegd. Het wordt echter tijd dat die ons duidelijk zeggen of ze die verbinding, die al bijna een kwarteeuw op zich laat wachten, nog rendabel achten en of de uitvoering ervan verenigbaar is met de bescherming van het milieu. Als het antwoord op die vragen negatief is, zou het uiteraard ongerijmd zijn de verbinding stapsgewijs tot stand te brengen.
Mijn tweede opmerking betreft dezelfde as, maar nu de hoge-snelheidsspoorlijn. Ik zou willen dat Europa voor een keer iets goeds doet en dat men ervan afstapt al het spoorwegverkeer in Parijs te concentreren zoals men dat tot nu toe heeft gedaan. Ik verheug mij erover dat het plan voor die verbinding in de voorgelegde documenten voorkomt.
Mijn derde en laatste opmerking betreft de kaart over de luchthavens die men ons heeft overhandigd. De Franse en Europese autoriteiten stellen Toulon, Perpignan en Nantes voor als steden die over een regionale luchthaven beschikken. Die van Toulon zou zelfs tot een internationale luchthaven worden uitgebouwd. Ik heb echter zopas vernomen dat de nationale luchtvaartmaatschappij niet alleen weigert op die steden te vliegen, maar dat ze dat bovendien ook alle andere maatschappijen wil verbieden. Dat is volstrekt onaanvaardbaar.

Nußbaumer
Mevrouw de Voorzitter, wij als niet-ingeschrevenen hebben gestemd voor het verslag over de richtsnoeren voor de ontwikkeling van trans-Europese vervoersnetten, omdat het voor Oostenrijk belangrijke project van de ondertunneling van de Brenner deel uitmaakt van deze richtsnoeren.
Wij constateren echter dat de nieuwe filosofie het juridische karakter van de prioriteitenlijst in bijlage 3 sterk heeft aangetast, en dat heeft ook de verwezenlijking van de voor Oostenrijk zo belangrijke ondertunneling van de Brenner op losse schroeven gezet.
Voorts merken wij op dat deze richtsnoeren zonder enige betekenis blijven, als er geen overeenstemming komt over het financieringskader.

Eriksson, Vinci, Pettinari, Sjöstedt, Alavanos, Manisco, Stenius-Kaukonen, Iversen
De gezamenlijke tekst die is goedgekeurd door het bemiddelingscomité betreffende het transeuropese vervoernetwerk kan alleen maar als worden opgevat als een nederlaag voor het Parlement.
Het artikel over het milieu zal niet voor de nodige milieubescherming zorgen. Integendeel, de voorgestelde richtsnoeren over het vervoernetwerk zullen resulteren in een stijging van de CO2 -emissies met 15 tot 18 %, die dan nog bovenop de reeds verwachte stijging van 42 % tot het jaar 2010 zullen komen. Dit strookt niet met de besluiten van de Conferentie van Rio. Als wij de verantwoordelijkheid op ons willen nemen voor toekomstige generaties, dan dienen wij het scheppen van werkgelegenheid te combineren met de bescherming van het milieu. Dit voorstel zal niet voor de nodige banen zorgen.
De vervoersprojecten in de transeuropese netwerken zijn een mengeling van noodzakelijke investeringen in de infrastructuur, vooral in de zuidelijke regio's, en twijfelachtige prestigeprojecten in regio's die reeds over een ontwikkelde infrastructuur beschikken.
Het transeuropese vervoernetwerk dient een modern, duurzaam netwerk te zijn dat is aangepast aan de eisen van de burgers en van het milieu. Dit voorstel behelst een dergelijk netwerk niet en daarom stemmen wij tegen het voorstel van het bemiddelingscomité.

Girão Pereira
De grote transeuropese vervoersnetten vormen één van de meest ambitieuze projecten van de Europese Unie, fundamenteel voor de versterking van de interne markt, het verkeer van personen en goederen en de economische en sociale cohesie. Wij juichen dan ook dit algemeen plan toe dat tot het jaar 2010 loopt.
Wat evenwel Portugal betreft hebben wij voorbehoud over bepaalde punten. Ten eerste over het zeevervoerbeleid en de hernieuwing van het havennetwerk dat niet erg bekrachtigd lijkt. Wij hopen dat de Commissie in 1997 haar beleid in deze sector verduidelijkt. Ten tweede over de as Valladolid-Lissabon die is ingevoerd op de top van Essen.
In 1995 heeft de Portugese regering het voornemen geuit om deze as aan te leggen op het tracé tussen de IP5 en de IP3 tot de noord-zuidautosnelweg ergens tussen Lissabon en Porto. Dit leek ons de juiste oplossing om het hele land aan te doen. Het nu aangekondigde voornemen om de verbinding slechts tot de hoofdstad aan te leggen lijkt ons onaanvaardbaar, omdat aldus het binnenland in het noorden en het centrum, evenals de kustzone van het land niet aan hun trekken komen.
Met deze oplossing wordt niet voldaan aan de doelstelling van een harmonische ontwikkeling van het hele nationale grondgebied. Wanneer alleen de hoofdstad wordt aangedaan, staat vast dat de regionale assymetrieën zullen toenemen. Wanneer tenminste niet tegelijk duidelijk wordt gesteld dat de IP5 wordt verbeterd en verdubbeld, zodat de belangen van de kustzone en het centrum aan bod komen, kunnen wij de nu naar voren gebrachte oplossing niet steunen.
Daar komt nog bij dat, aangezien de Portugese regering op de top van Florence heeft aangekondigd dat zij de as Valladolid-Lissabon kan vervangen door een intermodaal vervoerssysteem, op het moment de concrete projecten waaruit dit systeem bestaat niet bekend zijn. Hoewel wij niet twijfelen aan de eventuele merite van deze projecten, geloven wij dat deze al uitgewerkt moeten zijn alvorens hierover met vol bewustzijn en kennis kan worden gestemd.
Om de uiteengezette redenen kan ik het voorstel niet steunen, ook al zou ik dat graag willen.

Holm
Ik stem tegen de voorstellen van het bemiddelingscomité, die inhouden dat de Unie ook in de toekomst geld zal verkwisten aan onnodige en dure snelwegprojecten. Als men bedenkt dat de landen in de Unie dienen te voldoen aan de VN-verklaring van Rio inzake een aanzienlijke beperking van de uitstoot van kooldioxide, is dit voorstel een stap in de verkeerde richting. De Commissie zelf heeft er zelf op gewezen dat de kooldioxide met een "business as usual" -beleid zal toenemen met bijna 40 %. De voorgestelde snelwegprojecten zijn milieu-onvriendelijk en zullen vanzelfsprekend de uitstoot nog meer doen toenemen. De regels die ter bescherming van het milieu zijn voorgesteld, lijken het meest op politieke retoriek en zijn verre van toereikend.
De Sontbrug is een typisch voorbeeld van hoe men met niet-serieuze berekeningen probeert aan te tonen dat het milieu erbij wint. En de economische berekeningen zijn nog lachwekkender!
Problemen met verkeersopstoppingen worden eenvoudiger en milieuvriendelijker opgelost met economische stuurmiddelen, in de eerste plaats doordat men een hoge kooldioxide-belasting invoert, die het wegengebruik kan verplaatsen van particulier autoverkeer naar openbaar-vervoersoplossingen. Het vervoer per trein is wat energie betreft effectiever en dient op dit moment gesteund te worden. Als alle verkeerstypen hun milieukosten betalen, worden het spoorwegverkeer vanzelf concurrerend.
Investeringen in snelwegen zijn bovendien slecht vanuit het oogpunt van gelijke kansen. Het zijn bijna uitsluitend mannen die banen krijgen. De convergentiecritera van de EMU hebben ertoe geleid dat de lid-staten panisch zijn gaan bezuinigen op zieken- en ouderenzorg, wat erin heeft geresulteerd dat veel vrouwen werkloos zijn geworden.
Het voorstel betreft onder meer steun voor bepaalde spoorwegprojecten, maar deze wegen op geen enkele manier op tegen de dominerende grote inspanningen voor snelwegen en vliegvelden.

Ripa di Meana
Dit is de laatste episode uit de lange soap opera over de transeuropese vervoersnetwerken. Na lang heen en weer gepraat tussen Europees Parlement en Raad is daar nu eindelijk het resultaat van de bemiddeling. Het is echter schandalig hoe luchtigjes de Raad met de in Maastricht vastgestelde medebeslissingsprocedure is omgesprongen.
Wij hadden gehoopt dat er gesproken kon worden over de projecten die in december 1994 op de Raad van Essen als prioritair zijn aangemerkt, en dat sommige projecten konden worden ingeruild voor belangrijker, zinvoller of alleen maar aannemelijker projecten. Men zei ons dat dit niet meer mogelijk was: voor het Europees Parlement althans. Voor de Raad wel; die heeft in Florence een ingrijpende wijziging in een van deze projecten bekendgemaakt.
Maar waar denken ze dan die 25.000 miljard lire vandaan te halen die nodig zijn voor de aanleg van de Brennertunnel, wat ook nog eens een volkomen zinloze tunnel is?
Ook de hogesnelheidsverbinding tussen Lyon en Triëst kan als programma niet worden verwezenlijkt. Minister Burlando heeft het Europees Parlement daarvan in de commissie vervoer op de hoogte gesteld.
Twee regeltjes zijn gewijd aan de bescherming van het milieu, veel te weinig dus; die kunnen onze negatieve mening over dit document toch niet veranderen.
En dat is echt jammer. De Groenen zijn niet tegen de modernisering of het sneller maken van het vervoersnet in Europa. Maar we zijn niet bereid op het altaar van de concurrentie al het geld en alle beschikbare energie te offeren door projecten uit te voeren - dikwijls exorbitante projecten - waar bijna niemand wat aan heeft en die een enorme invloed op het milieu en de sociale situatie hebben.

Wijsenbeek
Allereerst past een woord van dank aan de voorzitters van de bemiddeling, de Italiaanse minister en onze eerste ondervoorzitter, Mevrouw Nicole Fontaine. Zij hebben beiden met grote volharding, veel geduld en veel inzicht de onderhandelingen geleid. Ook rapporteur Piecyk en commissaris Kinnock verdienen dank en lof voor hun inzet.
Het resultaat is bepaald niet optimaal en heeft dan ook meteen aanleiding tot verwarring gegeven. Zeker na de verklaring van Raadsvoorzitter Dini, vorige zitting te Brussel, en de eerste brief van de commissaris aan commissievoorzitter Cornelissen, was mijns inziens het medebeslissingsrecht van het Parlement voldoende duidelijk vastgelegd en heeft de nadere verklaring van Kinnock aan Simpson slechts bijgedragen tot verwarring en wantrouwen. Waarom was deze brief eigenlijk nodig en waarom werd die openbaar gemaakt? In voetbaltermen zou men hier van een een-tweetje kunnen spreken dat door een arbitraal ingrijpen niet toegestaan zou moeten worden. De reactie van de commissaris ten opzichte van collega Bourlanges, die niet geheel ten onrechte enige vragen stelde, voldeed zeker niet aan de parlementaire beleefdheidsvereisten en verdiende een ingrijpen van de fungerend ondervoorzitter.
Nu terzake: wanneer het Parlement, conform onze criteria betreffende een voorkeur voor de milieuvriendelijke vervoersmodaliteiten, in tweede lezing een alleszins aanvaardbaar compromis inzake de luchthaven Malpensa heeft aangenomen, was het een duidelijk teken van goede wil onzerzijds, in ruil voor de erkenning van het medebeslissingsrecht, de lijst van Bijlage III ongewijzigd te aanvaarden. Daar had zeker de Commissie geen twijfel over mogen laten bestaan. De lijst van netwerken als zodanig en als verwoord in Bijlage I is, zeker gezien de begrotingsdotaties te lang om serieus genomen te worden. Daarom was het besluit van de Europese Raad te Essen om viertien projecten als prioritair aan te wijzen op zich begrijpelijk en verstandig. Het gaat niet aan om dan het medebeslissingsrecht van het Parlement uit te willen hollen door deze prioriteitenlijst als "Chef Sache" onaantastbaar te verklaren. Dat was dan ook de inzet en het uiteindelijke resultaat van de bemiddeling, bevestigd door de verklaring van Minister Dini. Daarom heeft mijn fractie, conform mijn bijdrage aan de bemiddeling, gestemd vóór de thans voorliggende uitkomst.
Onze burgers verwachten nu de concrete uitvoering, zeker gezien de door Commissievoorzitter Santer daarbij aangegeven extra middelen en extra positieve werkgelegenheidseffecten. De nationale politici die menen dat Europa geen bijdrage zou mogen leveren aan de bestrijding van de werkloosheid door het uitvoeren van het nationaal belang overstijgende infrastructuurprojecten, hebben het geheel bij het verkeerde eind. Met de TEN's leveren wij als gezamenlijke Europese instellingen immers een positieve bijdrage aan het welzijn en de integratie voor de komende generaties en daarom mogen wij ons allen gelukwensen met het bereikte resultaat.
Verslag-Hoppenstedt
Rovsing
Met het onderhavige verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid bevestigt het Parlement zijn standpunt van de eerste lezing in januari van dit jaar. Het wil hiermee garanderen dat er bij de selectie van projecten die in het kader van de ontwikkeling van transeuropese netwerken voor steun in aanmerking komen, voldoende aandacht wordt besteed aan het concrete nut van deze projecten zowel voor de ondernemingen als voor de privé-gebruikers van de telecommunicatiediensten. De informatiemaatschappij ontstaat niet vanzelf. Ze moet zich ontwikkelen door het praktisch gebruik en de geleidelijke uitbreiding van de gekende toepassingsmogelijkheden van de informatietechnologie. Ik verwijs hiervoor naar het Witboek van de Commissie over groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid van december 1993.
In dit verband wenst het Parlement dat de uitvoering van het gemeenschappelijk standpunt van het Parlement en de Raad gebeurt overeenkomstig artikel 129 D volgens hetwelk artikel 189 B van toepassing is. Deze eis verdient onze steun, vooral wegens de lovenswaardige consequentie waarmee het Parlement de afgelopen jaren te werk is gegaan om de technologische ontwikkeling te bevorderen en het concurrentievermogen van Europa te versterken door een verregaande liberalisering van de telecommunicatiesector.
Aanbeveling voor de tweede lezing Meier
Rovsing
Bij de eerste lezing van het oorspronkelijke richtlijn-voorstel van de Commissie in het voorjaar van 1994 diende het Europees Parlement een groot aantal amendementen in met de bedoeling de veiligheidsnormen voor drukapparatuur die in de EU geproduceerd en op de markt gebracht wordt, te verbeteren. Wegens de aard van de produkten kunnen er uiteraard geen toegevingen worden gedaan op het vlak van de veiligheid van de gebruiker of consument.
Van de 25 amendementen die het Europees Parlement indiende en in eerste lezing goedkeurde, heeft de Raad er tot nog toe 14 aanvaard. Vóór de tweede lezing heeft de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid ongeveer 10 amendementen opnieuw en daarnaast nog eens 5 nieuwe ingediend met het oog op de specifiëring van de normen waaraan drukapparatuur moet voldoen alvorens ze op de markt wordt gebracht. We hebben alle redenen de commissie en haar rapporteur aan te moedigen om de amendementen in de aanbeveling te verdedigen tijdens de onderhandelingen die naar alle waarschijnlijkheid in het Bemiddelingscomité gestart zullen worden. Ik kan mij dan ook volledig aansluiten bij de aanbeveling en de daarin opgenomen amendementen als voorwaarde voor de goedkeuring van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad.

Wibe
Ik vrees dat het veiligheidsniveau voor drukapparatuur op termijn omlaag zal gaan. De behoefte aan controle door derden is van belang en had moeten zijn vastgesteld voor nog meer desbetreffende apparaten. De onderhandelingen inzake de aanpassing van de wetgeving van de lidstaten waren echter lang en ingewikkeld (de eerste behandeling in het Europees Parlement vond al in april 1994 plaats), wat ertoe heeft geleid dat ik zeer beperkte mogelijkheden had om bij de tweede behandeling door het Europees Parlement invloed uit te oefenen op het verslag.
Verslag-Nordmann
Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, onze fractie heeft, ondanks de gebreken die het vertoont, voor het verslag van de heer Nordmann gestemd. Volgens mij schiet het verslag op twee punten te kort. In de eerste plaats staat in het verslag dat wij, Europese afgevaardigden, financiële, personele of materiële steun mogen ontvangen, naast de door het Parlement beschikbaar gestelde middelen, die in het kader van onze activiteiten door derden worden verleend. Men zal ons alleen vragen de identiteit van die derden te vermelden. Die bepaling achten wij onverenigbaar met de beroepsethiek waaraan de Europese afgevaardigden zich dienen te houden.
Het verslag schiet ook te kort met betrekking tot de vermogensopgave. De bepaling die wij hebben aangenomen zegt alleen maar dat wij inzake vermogensopgave onderworpen zijn aan de verplichtingen uit hoofde van de wetgeving van de lid-staat waar wij zijn verkozen. Zoiets schrijven komt, zoals ik gisteren al opmerkte, op hetzelfde neer als niets schrijven.
Ik zou nu graag de volgende bedenking willen formuleren. Ik heb de jongste weken een bezoek gebracht aan Roemenië en aan de drie transkaukasische republieken. Wij vragen aan die vier landen, zoals trouwens aan alle landen die naar de democratie overgaan, dat ze op korte tijd realiseren wat bij ons verschillende tientallen jaren en zelfs eeuwen heeft gevergd. Welnu, een van die landen, namelijk Armenië, dat nog maar vijf jaar onafhankelijk is, werkt nu al aan een wet over de financiering van de politieke partijen en de verplichtingen van hun leden.
Laten wij het voorbeeld van die jonge democratieën, die men vaak al te vlug raad wil geven, zonder aarzelen volgen. Laten wij, zoals die opkomende democratieën, onverwijld maatregelen treffen om iets te doen aan het democratisch tekort dat wij allen zo graag aan de kaak stellen.
Dat was de inzet van het verslag van de heer Nordmann en de uitdaging waarmee wij waren geconfronteerd. De meerderheid van het Parlement heeft, door onze amendementen niet te willen aannemen, die uitdaging niet aangegaan.

de Brémond d'Ars
Met de aanneming van het verslag van de heer Nordmann geeft het Parlement de aanzet tot een gezonde transparantie van de financiële belangen van zijn leden.
Dit is een eerste, nog ontoereikende stap naar de vaststelling, op het niveau van de Unie, van het statuut van de leden van het Europees Parlement. Wellicht was het wegens de nog sterk verschillende tradities en gebruiken in de lid-staten, vandaag onmogelijk verder te gaan dan dit compromis.
Dat is de reden waarom ik deze wijziging van het Reglement, ondanks het feit dat ze niet ver genoeg gaat, toch heb goedgekeurd. Dit voorstel verbiedt niet elke vorm van financiële steun, maar legt tenminste de verplichting op die bekend te maken. Die bepaling is een vooruitgang tegenover de huidige, door geheimzinnigheid gekenmerkte situatie en kan die verwerpelijke praktijken wellicht inperken.
Wij zullen echter zo snel mogelijk tot een volledig verbod moeten komen zoals dat, op basis van de Franse wetgeving en rechtspraak, voor de Franse volksvertegenwoordigers geldt.

Caudron
Met het onderzoek, de bespreking en de aanneming van het verslag van de heer Nordmann en dat van de heer Ford streven wij volgens mij maar een enkel doel na: door een maximale transparantie moeten wij ervoor zorgen dat de gekozenen volkomen onafhankelijk van hun economische omgeving zijn.
Om zijn werk te doen (misschien moet men erop toezien dat hij dat inderdaad doet) krijgt een afgevaardigde verschillende vergoedingen. Die zijn gerechtvaardigd en ruim voldoende. Daarom moeten wij elke financiële of materiële steun aan de afgevaardigden vanwege wie dan ook verbieden en op de uitvoering van dat verbod toezien. Dat is duidelijk, maar wij moeten daarvan wel werk maken.
Dat is niet alleen uiterst belangrijk voor het imago van de politici en derhalve van "de politiek" , maar ook voor de toekomst van de democratie.
De heer Nordmann heeft goed werk verricht, hoewel sommige van zijn collega's af en toe beslist de indruk hadden dat hij blufpoker speelde.
Vandaag heeft iedereen zijn wensen kenbaar kunnen maken.
Na twintig jaar leven als gekozene vind ik het persoonlijk alleen maar jammer dat men zoveel tijd nodig heeft gehad om dit te bereiken.
Een politicus werkt voor de bevolking en wordt daarvoor ook door de bevolking betaald. Hij moet rekenschap afleggen van zijn werk, zijn inkomsten en zijn vermogen. Dat is alles.

Darras
Nu de publieke opinie transparantie en eerlijkheid eist van allen die zijn gekozen om het openbaar belang te dienen, is het hoog tijd dat het Europees Parlement uit zijn schelp komt en duidelijk zegt dat alle financiële of materiële steun aan een afgevaardigde vanwege wie dan ook verboden is.
Dat waren de conclusies van de door het Parlement opgerichte werkgroep. De heer Nordmann heeft ze overgenomen en ook ik steun ze volledig.
De leden van het Europees Parlement ontvangen, zoals hun nationale collega's, gecontroleerde en controleerbare vergoedingen om hun taak uit te oefenen. Elke al dan niet parallelle financiële beloning of gift vanwege derden moet volledig en definitief worden verboden.
Waarom het moeilijk maken als het gemakkelijk ook kan? Ik zal dus voor het absoluut verbod op alle giften stemmen.
Eriksson en Sjöstedt (GUE/NGL), Holm en Schörling (V), schriftelijk. (SV) Voor ons staat democratie gelijk aan volksbestuur. Dat betekent dat het volk bestuurt volgens het beginsel: één man/vrouw - één stem. Burgerrecht moet worden uitgeoefend door stemrecht, niet door de omvang van de portemonnee van een kapitaalkrachtige elite.
Het is beschamend dat de leden van het Europees Parlement in verband met de behandeling van het verslag-Ford en het verslag-Nordmann er niet in zijn geslaagd om een verbod in te stellen op de giften en omkoperij-activiteiten van de lobbyisten binnen de werkterreinen van het Europees Parlement.
Nog ernstiger is het dat de leden van het Parlement hebben gemeend dat zij geen besluit konden nemen om zelf schriftelijk en openbaar te verzekeren dat zij geen giften, personele ondersteuning of andere voordelen hebben ontvangen of van plan zijn in ontvangst te nemen, buiten hetgeen door de eigen instelling wordt bekostigd.
Bovendien heeft het Parlement geweigerd om mee te werken aan de openbaarmaking van de uitbetalingen die worden verricht door de eigen service-afdeling, de "Caisse des Députés" .
Alles samen genomen geeft dit optreden het grote publiek een beeld van een Parlement dat iets te verbergen lijkt te hebben. De geloofwaardigheid van het Parlement als voorvechter van democratisering en openheid binnen de instellingen van de EU heeft daarmee een flinke knauw gekregen, en het herstel daarvan kan wel eens heel moeilijk blijken.

Fayot
De aanneming van de verslagen van de heren Ford en Nordmann is een eerste stap op de moeilijke weg naar de inpassing van de werkzaamheden van de leden van het Europees Parlement in hun betrekkingen met de buitenwereld.
Ik wil vooraf het volgende opmerken: in tegenstelling tot sommige lid-staten is Europa nog niet door politiekfinanciële schandalen geteisterd. Populisten van allerlei slag steken wel voortdurend een moraliserend vingertje op en trachten telkens opnieuw zogenaamde schandalen aan de kaak te stellen, maar toch mag men zeggen dat het Europees Parlement tot nu toe van schandalen gevrijwaard is gebleven.
Naarmate het Europees Parlement belangrijker wordt en meer gewicht in de schaal legt, neemt de belangstelling van de pressiegroepen toe. Daarover gaat het verslag van de heer Ford.
Tot nu toe wisten de afgevaardigden niet echt wie zij in de loop van de dag in de gebouwen van het Europees Parlement tegenkwamen. De registratie van de lobbyisten en de inachtneming van een aantal regels zullen wat doorzichtigheid brengen in de betrekkingen tussen de leden en de vertegenwoordigers van belangengroepen.
Het verslag van de heer Nordmann betreft de belangen van de leden. Volgens mij hebben de meeste afgevaardigden zich niets te verwijten. Ook hier is het echter goed dat men naar een maximale doorzichtigheid streeft op het gebied van de inkomsten en de niet-politieke bezigheden van de leden en de steun die zij bij de uitoefening van hun ambt ontvangen. Wij willen dat giften en steun worden verboden. Dat moet duidelijk zijn.
Dit is dus een eerste stap. Wij moeten bedenken dat het Europees Parlement nog een jonge instelling is en zijn weg nog zoekt. De nationale parlementen zijn al een eeuw of zelfs verschillende eeuwen oud. Het rechtstreeks gekozen Europees Parlement bestaat nog maar sedert 1979. Het moet voor zichzelf mettertijd gemeenschappelijke regels opstellen en een gemeenschappelijke mentaliteit en Europese deontologie ontwikkelen. Dit moeizaam bereikte akkoord is een eerste stap. Aan de volgende stappen wordt gewerkt: een Europees statuut voor de afgevaardigden, regels voor de assistenten en een gedragscode voor de belangengroepen. Ook op die gebieden weten wij dat het lang zal duren om tot een consensus te komen. Dat is echter onontbeerlijk om tot een parlement te komen dat ernstig en doeltreffend werkt en zich consequent ten dienste van de democratie en de transparantie in Europa stelt.

Iversen
Het verslag-Nordmann over transparantie inzake de financiële belangen van de leden zou de invloed van de lobbyisten op de werkzaamheden van Het Europees Parlement aan strengere banden moeten leggen. De regels die in het verslag-Nordmann voorgesteld worden, lossen echter bijlange niet alle problemen op. Ze laten bijvoorbeeld toe dat derden voor personeel of materiaal economische steun verlenen.
Giften van welke aard ook moeten natuurlijk bekend gemaakt worden, maar het ware nog beter als er helemaal geen giften zouden zijn. Dit geldt voor alle soorten giften, ook reizen en diners. De regels zouden giften volledig moeten verbieden, maar dat doen ze niet. Daarom heb ik vandaag tegen het verslag-Nordmann gestemd.

Lindqvist
Ik heb vóór de verslagen-Ford en -Nordmann gestemd, als eerste stap op de weg naar regels voor lobbyisme en financiële openheid van leden van het Europees Parlement. De voorstellen gaan echter niet ver genoeg. Schenkingen en giften dienen niet toegelaten te zijn. Het lobbyregister dient uiteraard openbaar te zijn en toegankelijk voor allen. Ondernemingen en organisaties dienen leden van het Europees Parlement geen financiële voordelen te kunnen verschaffen, door personen in de onderneming of een vergelijkbare instelling aan te stellen, die in werkelijkheid taken uitvoeren voor een bepaald lid van het Europees Parlement. De kas van het Europees Parlement voor de uitbetaling van reiskosten en onkostenvergoedingen dient openbaar te zijn.

Miranda
Zoals bekend houden wij vast aan het beginsel dat geen persoonlijke voordelen mogen worden genoten als gevolg van de uitoefening van een openbaar ambt.
En eisen wij bijgevolg - niet alleen in het Europees Parlement - meer transparantie en effectieve moralisatie van de politieke activiteiten. Met de morele autoriteit van wie niet alleen eisen stelt, maar van wie deze beginselen altijd in praktijk brengt.
Zodat de betekenis van ons standpunt over de betrokken verslagen en de ondertussen ingediende amendementen bepaald is door de volgende fundamentele aspecten:
Wat het verslag-Nordmann betreft:
Het volledige verbod dat de parlementsleden in het kader van hun ambt geld of andere giften ontvangen behalve die welke hen institutioneel toekomen;
Totale transparantie en waarborg van maximale openbare informatie over de ontvangen vergoedingen uit hoofde van gelijk welke activiteit.
Wat het verslag-Ford betreft:
De totale tegenstand tegen institutionele bevordering van het "lobbyen" , zelfs wanneer dit gebeurt binnen de reglementering;
De absolute ontoelaatbaarbeid van de toenemende obstructie, ook al is die betrekkelijk, van de toegang tot de parlementaire activiteiten door personen of organismen die niet georganiseerd zijn bij het Europees Parlement;
De totale oppositie tegen expliciete of impliciete "legalisering" van de aanvaarding door de afgevaardigden van gelijk welke voordelen door belangengroepen.

Vanhecke
Ik moet eerlijk bekennen dat ik de opwinding en de Clochemerle-toestanden van de voorbije dagen, waarbij het verslag van collega Nordmann uiteindelijk opnieuw op de agenda werd geplaatst, niet goed begrijp. Indien dit verslag wordt goedgekeurd - zelfs verstevigd door de meest verregaande amendementen en dus met de afkeuring van het amendement van de christen-democraten - is er nauwelijks méér aangepakt dan het allerkleinste topje van de ijsberg van het Europrofitariaat.
Dit is een pleister op een houten been. Dit is plastische chirurgie die de indruk moet wekken dat er daadwerkelijk iets gedaan wordt tegen het Europrofitariaat; profitariaat dat de voorbije maanden - en in tegenstelling tot wat collega Wilfried Martens gisteren beweerde: zéér terecht - onder vuur wordt genomen door de publieke opinie.
Ik stel vast dat hier een paar honderd collega's zitten die zich enkele maanden geleden op kosten van de Turkse regering een politico-toeristische reis lieten aanbieden net voor de stemming over de douane-unie met dat land. Ik weet dat de ja-stemmers voor die douane-unie daarna door de Turkse regering nog een geschenk aangeboden kregen. Ik stel vast dat dit verslag niets verandert aan de toch méér dan vorstelijke lonen en vergoedingen die ons parlementsleden worden toebedeeld. Ik stel vast dat dit verslag niets verandert aan het door deuren en vensters gooien van miljarden belastinggeld door allerhande Europese instellingen, aan de reusachtige Eurofraudes met gemeenschapsgeld, aan het schandaal van het gebouw van het Europees Parlement in Brussel, dat inmiddels al het dubbele kost van de oorspronkelijke raming en waaraan een bepaalde aan politieke partijen verbonden financiële groepen wel een zeer dikke boterham verdiend hebben.
Kortom, ik zal dit verslag goedkeuren - indien het amendement van de Europese Volkspartij tenminste verworpen wordt - maar zonder het minste enthousiasme en in de wetenschap dat het slechts om een politieke fopspeen gaat.

Vaz da Silva
Transparantie is fundamenteel opdat de burgers zich in hun vertegenwoordigers erkennen. Dat is vanzelfsprekend.
Ik betwijfel of dit verslag - of gelijk welk ander verslag - bijdraagt aan wat een fundamentele doelstelling van elk beleid moet zijn.
Transparantie kan alleen het resultaat zijn van een cultuur die is gestoeld op een begrip van actief en algemeen burgerschap en een begrip van de Staat ten dienste van de burger. Anders zal zij altijd zinsbegoocheling blijven.
Dat geldt ook voor dit verslag, waarvoor ik uit respect voor mijn collega en uit solidariteit met mijn fractie heb gestemd, maar zonder overtuiging.

Wibe
Na lange aarzeling heb ik besloten om samen met de sociaal-democratische fractie vóór dit verslag te stemmen. Ik vind echter dat amendement 7 van de GUE/NGL-fractie duidelijk beter is dan wat in het verslag wordt voorgesteld.
In Zweden is het volkomen vanzelfsprekend dat het inkomen en het vermogen van parlementsleden, volgens een ieder jaar bij de belastingdienst ingeleverde verklaring, openbaar is. Dat geldt ook voor bijv. aandelenbezit. Dat dient ook te gelden als voorschrift voor leden van het Europees Parlement.
Het is onjuist dat bijdragen aan leden in de vorm van personeel of materiaal, verkregen buiten de royale secretariaatsvergoeding die wij op dit moment van het Parlement krijgen, toegestaan zijn. Er zijn nu te veel rijke lobby-organisaties die leden voorzien van "assistenten" bij hun werk. Het is niet meer dan redelijk, te veronderstellen dat dit de instelling van de leden in de onderhavige kwestie beïnvloedt. Een lobby-organisatie geeft niet uit puur idealisme personele en materiële middelen aan een lid, als zij niet meent daarbij iets te winnen.
Ook een opgave van alle uitbetalingen die worden verricht door de service-afdeling van het Parlement, de "Caisse des Députés" aan ieder afzonderlijk lid, dient openbaar te zijn.
Samenvattend vind ik dat dit verslag veel verder had kunnen gaan met het vaststellen van ethische regels voor het werk van de leden in het Parlement.
Verslag-Ford
Wibe
Na lange aarzeling heb ik besloten om samen met de sociaal-democratische fractie vóór dit verslag te stemmen. Ik vind echter dat amendement 4 van de GUE/NGL-fractie duidelijk beter is dan wat in het verslag wordt voorgesteld.
Het verslag had de arbeidsomstandigheden van de lobbyisten in het Parlement op een betere manier kunnen verduidelijken. In het verslag had ook moeten staan dat het buitengewoon belangrijk is dat de personen die in het lobbyregister staan, op een of andere manier verzekeren dat ze geen voordelen, giften of diensten hebben verstrekt of beogen te verstrekken aan leden, ambtenaren of assistenten. Deze afgegeven verzekering zou in dat geval ook een openbaar document dienen te zijn en als bijlage in het register moeten zijn opgenomen.
Ik vind het van het grootste belang dat er een goede doorlichting van het Parlement plaatsvindt. Het is volstrekt duidelijk dat parlementsleden worden beïnvloed door de beleefdheidsbezoeken met alles wat daarbij hoort, van gratis diners tot ondersteuning met assistenten en giften, zoals die op dit moment komen van rijke en belangrijke pressie-organisaties die actief zijn op EU-niveau.
Dit moet worden aangepakt. Helaas moet ik vaststellen dat dit verslag niet ver genoeg gaat in de aanpak van de huidige problemen binnen het Europees Parlement met de verborgen invloed van de lobby-organisaties op politieke besluiten.
BSE
Santini
Mevrouw de Voorzitter, ik richt mij tot het handjevol collega's dat bereid is te luisteren; ik denk dat ik op die manier gevoelens tot uitdrukking kan brengen die op papier toch niet uit de verf komen.
De zojuist aangenomen gezamenlijke ontwerp-resolutie sluit aan bij twee andere resoluties over hetzelfde onderwerp, die dit Parlement op 31 juli en 19 december 1988 heeft aangenomen. Ja, u hoort het goed, acht jaar geleden. In die twee resoluties werd om nadere inlichtingen verzocht naar aanleiding van alarmerende berichten over gevallen van bovine spongiforme encefalopathie. De ziekte werd reeds in 1986 door het Britse centrale veterinaire laboratorium opgespoord, waarna epidemiologisch onderzoek in 1987 aantoonde dat de oorzaak van de ziekte lag in het gebruik van vleesbeendermeel afkomstig van herkauwers. Het is nauwelijks voor te stellen dat de uitkomsten van dit onderzoek niet aan het veterinair comité van de Europese Unie zijn doorgegeven, en vandaar aan de bevoegde commissie. Daardoor is deze zaak volledig uit de hand gelopen. Nog ernstiger is echter het detectiveverhaal over de informatie die een hoge ambtenaar in 1990 heeft achtergehouden om de markt geen schade te berokkenen. In de uit die tijd stammende verdragen waren de bescherming van de gezondheid en de consumentenbescherming duidelijk facultatief. Daarna hebben we weliswaar Maastricht gehad, die de gevoeligheid ook op andere terreinen heeft aangewakkerd, maar wat de concrete resultaten betreft verkeren we in een impasse, en dat blijft zo, ook na het debat en de verklaringen van Commissievoorzitter Santer en commissaris Fischler. Eerst hebben deze twee namelijk de verantwoordelijkheid van hun voorgangers van zich afgeschud, en vervolgens hebben ze niet voldoende waarborgen gegeven om de zaak tot op de bodem uit te zoeken en de verantwoordelijkheden te straffen. Het gemak waarmee gewetenloze handelaars nog steeds het embargo weten te ontduiken moet ons steeds grotere zorgen baren. Ik denk dan ook dat deze resolutie hetzelfde lot beschoren is als die twee andere van acht jaar geleden, en bijgeschreven kan worden in het dikke boek van de demagogische verontwaardiging, de verloren kansen en de onvervulde verwachtingen.

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben gestemd voor deze resolutie die samen met de meeste andere fracties was opgesteld. Op enkele punten hadden wij haar graag iets scherper gezien. Wij hadden ook graag gezien dat de amendementen die al duidelijk aanstuurden op het instellen van een enquêtecommissie, waren aangenomen. Maar wij gaan ervan uit dat ook met deze resolutie de noodzakelijke enquêtecommissie wordt ingesteld. De heer Santini heeft in zijn stemverklaring nog eens duidelijk gesteld waarom dit noodzakelijk is.
Wij hopen nu dat de Conferentie van fractievoorzitters vanmiddag deze enquêtecommissie aanbeveelt en dat wij morgen komen tot een stemming waarbij het Parlement deze enquêtecommissie formeel instelt. Wanneer het nodig is om gebruik te maken van dit nieuwe instrument dat ons sinds Maastricht ter beschikking staat, dan gaat het er ook in het geval BSE niet om, op te treden tegen de Commissie maar om met de nu zittende Commissie te onderzoeken, waar zaken zijn nagelaten, teneinde in de toekomst te komen tot een consequente houding bij de uitvoering van maatregelen tegen BSE, zowel door het Parlement als door de Commissie.

Martinez
Mevrouw de Voorzitter, in de politiek mag men, zoals Charles Maurras heeft gezegd, nooit wanhopen, zelfs niet aan het Europees Parlement. Ter attentie van hen die zich herinneren hoe de sfeer drie maand geleden in Brussel was, wijs ik erop dat men toen niet van verantwoordelijkheden wilde horen. Alleen wij namen dat woord in de mond. Men wilde niet weten van de wettelijke aansprakelijkheid van de gebroeders Demulder, die in Engeland het besmette meel hadden vervaardigd. Men wilde niet weten van de politieke verantwoordelijkheid van de Commissie en misschien ook niet eens van de politieke en strafrechtelijke aansprakelijkheid van de heer Delors.
Nu hebben wij de ontwerp-resolutie. Iedereen geeft nu toe dat wij het eindelijk over de verantwoordelijkheden moeten hebben. Het Parlement heeft zopas een eerste stap gedaan. Ik hoop dat het vanmiddag ook met de enquêtecommissie zal instemmen. Het Parlement moet nu ook een tweede stap doen en zich aansluiten bij de fractie van Philippe de Villiers, die een motie van afkeuring heeft ingediend. In de derde plaats moet het Parlement zijn eigen ideologische verantwoordelijkheid toegeven. Voor de besmetting door vleesmeel was er immers ook al besmetting door ideeën, namelijk die van de vrijhandel, de opheffing van de grenzen en het buitensporig opvoeren van de produktiviteit. De ideologie heeft de ziekte verwekt.

Berthu
De Commissie beweert dat ze bij de aanpak van de BSE-crisis, binnen de perken van haar bevoegdheden en op basis van de beschikbare kennis, steeds in het belang van de volksgezondheid in Europa heeft gehandeld. Jammer genoeg beschikken wij over vele bewijzen van het tegendeel, die ernstige tekortkomingen in de werking van de Europese instellingen aan het licht brengen.
De heer Santer verklaarde dat men de Commissie niet op basis van geruchten maar op basis van haar daden moest beoordelen. Aangezien dat zijn wens is, stel ik voor dat wij het eerst over de daden van de Commissie hebben. Welnu, in de aanpak van de BSE-crisis heeft de Commissie de gebeurtenissen altijd achternagehold en heeft ze de initiatieven van de lid-staten, die de gezondheid van hun burgers wilden beschermen, trachten af te remmen tot ze die noodgedwongen heeft moeten navolgen.
De chronologie van de gebeurtenissen is in dat opzicht verhelderend. Ik geef enkele voorbeelden. Op 18 juli 1988 verbiedt het Verenigd Koninkrijk de verwerking van dierenmeel in voeder voor herkauwers. Op 24 juli 1990 neemt Frankrijk een soortgelijk besluit. Pas op 27 juni 1994 echter neemt de Commissie die maatregel over, hoewel ze daartoe al sedert de richtlijnen van 1989 en 1990 bevoegd was.
Met betrekking tot het embargo stellen wij hetzelfde vast. Wanneer Frankrijk in mei 1990 de invoer van Brits rundvlees wil verbieden dreigt de Commissie ermee tegen Frankrijk een procedure te openen bij het Hof van Justitie, zoals de gewezen minister van landbouw Henri Nallet onlangs in herinnering heeft gebracht. De reden voor die procedure was een inbreuk op de vrijhandel. De Commissie heeft later trouwens nog eens hetzelfde gedaan. Toen vijf Duitse deelstaten in februari 1996 de invoer van Brits rundvlees eenzijdig verboden, opende de Commissie een procedure tegen de Duitse regering wegens een inbreuk op het vrij verkeer van goederen, blijkbaar het enige waar ze aan denkt. Pas toen dertien lid-staten in maart van dit jaar op eigen initiatief de invoer van Brits rundvlees verboden, draaide de Commissie uiteindelijk bij.
Als men de Commissie op haar daden beoordeelt, zoals de heer Santer dat wenst, kunnen wij niet anders dan ze streng veroordelen. Ten koste van de gezondheid en de veiligheid van de burgers heeft ze altijd eerst haar utopie van een Europese superstaat zonder binnengrenzen nagestreefd. Met betrekking tot de personencontroles aan de grenzen doet ze dat trouwens nog steeds. Die schandelijke houding van de Commissie is echter geen toeval: ze weerspiegelt integendeel de prioriteiten die de Commissie voortdurend voor ogen houdt en waardoor ze elke voeling met de publieke opinie heeft verloren. Omgekeerd moet men erkennen dat de nationale staten, die dichter bij de bevolking staan, telkens op de juiste wijze hebben gereageerd. De Commissie heeft ze elke keer afgeremd alvorens, tegen haar zin, hun voorbeeld te volgen.
Tegen die achtergrond moeten wij de bekendmaking bekijken van een aantal feiten die zich bij de Commissie zelf hebben voorgedaan. Ik denk daarbij aan de door de pers onthulde, onaanvaardbare pressie die men op de deskundigen van het Wetenschappelijk comité voor de menselijke voeding heeft uitgeoefend en aan de onthutsende bijeenkomst van 12 oktober 1990, waar de Europese ambtenaren bedaard hebben onderzocht hoe zij de consumenten om de tuin konden leiden. Dat zijn geen anekdotische feiten. Ze bevestigen dat de Commissie voorrang verleent aan de absolute vrijhandel en die zelfs belangrijker vindt dan de volksgezondheid. Ze bewijzen ook dat de Commissie de mislukkingen wil verbergen die het gevolg zijn van het feit dat ze de Europese eenmaking in de verkeerde richting heeft gestuurd.
Die slinkse manoeuvres bewijzen ook dat bij de Commissie een zorgwekkende mentaliteit heerst: men meent er een waarheid in pacht te hebben die boven de naties, de burgers en uiteindelijk zelfs boven de democratie staat. Die mentaliteit is des te gevaarlijker daar de Commissie over buitensporig grote bevoegdheden beschikt en bij voorbeeld zij alleen initiatieven kan nemen.
In het stadium waarin ze zich nu bevindt, kan de Europese integratie die situatie niet langer dragen omdat ze daaraan ten onder dreigt te gaan. Daarom vragen wij dat de Intergouvernementele Conferentie de Commissie eindelijk opnieuw in haar eigen ondergeschikte rol dwingt.

Bonde
De gekke-koeienziekte is slechts één ziekte die veroorzaakt werd door een ziek landbouwbeleid en de Commissie zou van de gelegenheid gebruik moeten maken om het landbouwbeleid systematisch te hervormen, zodat het geld van de belastingbetalers voortaan alleen nog gebruikt wordt voor de steun van produktiemethodes waarvoor we ons niet hoeven te schamen wat betreft het behoud van onze aarde, het welzijn van de dieren en de gezondheid van de mensen. Vandaag zijn onze steunregelingen een rechtstreekse steun aan de verspreiding van dierenziekten. Wij betalen extra veel voor de mishandeling van dieren en geven extra steun aan degenen die ons grondwater vervuilen met extra bemesting en hierdoor de gezondheid van de komende generaties in gevaar brengen. Hoe meer er geproduceerd wordt, des te meer steun er verleend wordt. Hoe groter de overschotten, des te groter de steun. Hoe meer er vernietigd wordt, des te meer steun er gegeven wordt. Hoe meer allergieverwekkende kleurstoffen er worden toegevoegd om de geringe kwaliteit te verdoezelen en penicilline om de bewaartijd te verlengen, des te meer wordt de EU-kas gemolken.
Het is noodzakelijk de waanzin een halt toe te roepen en om te schakelen zodat elke vorm van steun alleen achtenswaardige doelstellingen dient zoals het welzijn van de dieren, de gezondheid van de mensen, de zuiverheid van de aardbol en de inkomsten van de landbouwers. Een nieuw landbouwbeleid zal een landbouwer met 1000 ha waarschijnlijk niet 10 keer zoveel steun geven als een landbouwer met 100 ha, de ecologische landbouwer zal waarschijnlijk niet minder steun krijgen dan de landbouwer die pesticiden gebruikt en er zullen waarschijnlijk minder ziekten ontstaan wanneer de veestapels niet zo onder druk worden gezet als vandaag. Dit zouden we in deze BSE-tijd allemaal in ons achterhoofd moeten houden.

Boogerd-Quaak
Ik heb vóór de resolutie over BSE gestemd, gezien de toezeggingen van met name commissaris Fischler, dat volledige achtergrondinformatie beschikbaar komt over alle stappen die de Commissie en andere EU-autoriteiten hebben genomen sinds het begin van de jaren '80 en vanwege de aangekondigde onderzoeken.
In het belang van de volksgezondheid en terwille van de goede betrouwbaarheid van het produkt rundvlees, mogen deze onderzoeken echter niet ontaarden in verkapte vertragingstactieken in de afhandeling van de BSEaffaire, waarachter de Commissie zich kan verschuilen.
Derhalve verzoek ik u een tijdschema voor de afhandeling over te leggen aan het Parlement.

Caudron
Onze samenleving ontdekt sedert een aantal jaren met ontzetting de gevolgen van haar dwaasheden: gisteren aids en de handel in bloed, vandaag de gevolgen van het gebruik van besmet dierenmeel, om maar de meest zichtbare gevolgen van al die afschuwelijke ontsporingen te noemen...
De fundamentele oorzaak van dit alles is van een onthutsende eenvoud: het ongebreideld streven naar een steeds grotere produktiviteit en het waanzinnig en tot elke prijs najagen van profijt en tijdwinst.
Ik erger mij wanneer ik de kritiek hoor van hen die anders de lof zingen van een maatschappij die geld, concurrentie en persoonlijk succes belangrijker vindt dan een collectief en kwalitatief hoogstaand sociaal bewustzijn.
Niets rechtvaardigt de fouten die hier en daar op Europees niveau en op dat van de staten zijn gemaakt. Wij hebben echter het recht te weten wat er is gebeurd, niet alleen om de gevolgen van de vroeger begane vergissingen te beperken, maar ook om te voorkomen dat men die fouten in een of andere vorm nog eens maakt.
Daarom sluit ik mij aan bij het verzoek om een enquêtecommissie op te richten die ons kan helpen om achter de waarheid te komen. Als vergissingen of misschien zelfs misdrijven zijn begaan moeten de daders, op welk niveau dan ook, worden gestraft.

Nicholson
De BSE-plaag maakt de rundvleesindustrie in heel Europa kapot. Het akkoord van Florence geeft ons de gelegenheid om de industrie weer op te bouwen maar het zal wel wat tijd vergen.
Wij moeten snel maatregelen treffen om BSE in Europa uit te roeien, maar wij moeten er bovenal voor zorgen dat de consument het vertrouwen terugkrijgt en ook daarvoor is tijd nodig. De Commissie moet onmiddellijk met nieuwe voorstellen komen als voorbereiding op wat in het najaar een zeer moeilijke periode voor de handel zal zijn.
Ik geloof niet dat er behoefte is aan een speciale commissie. De huidige voorstellen zijn toereikend en kunnen het vertrouwen herstellen. Het enige wat zo'n commissie kan bewerkstelligen is een nog uitgebreider openbaar debat.

Poisson
In tegenstelling met wat de heer Santer beweert, beschikte men al in 1990 over wetenschappelijke gegevens op basis waarvan men kon vermoeden dat de soortenbarrière werd doorbroken en dat de ziekte van Creutzfeldt-Jacob gelijkenissen vertoonde met BSE bij herkauwers.Een bewijs daarvan is een handboek neurologie uit 1978 dat de studenten geneeskunde in Frankrijk gebruikten en waarin reeds het sterke vermoeden werd geformuleerd dat de ziekte bij de mens overeenkwam met die bij de aap.
Wij weten allen dat de geneeskunde geen cartesiaanse wetenschap is zoals de wiskunde. Daar de deskundigen zich nooit met zekerheid over de met de ziekte verbonden risico's hebben kunnen uitspreken, had de toenmalige Commissie onder het voorzitterschap van de heer Delors reeds in 1990 voor de bescherming van de gezondheid van de consumenten moeten kiezen en dus drastische maatregelen moeten nemen.
Hoe staat het nu met de getroffen maatregelen? Wordt bij voorbeeld ernstig onderzoek verricht naar de mogelijke overbrenging van de ziekte via de melk? Mijnheer de voorzitter, u moet goed begrijpen dat wij met vage antwoorden geen genoegen meer kunnen nemen. Wij genieten niet langer het vertrouwen van onze kiezers.
Het Europees Parlement kan niet anders dan een enquêtecommissie instellen. Die zal de verantwoordelijkheden op alle niveaus - onder meer op dat van de Europese instellingen, de regeringen, en de fabrikanten van dierenvoeding - moeten vaststellen.
Het Hof van Justitie zal voorbeeldige straffen moeten uitspreken. Pas dan zullen wij het opnieuw over vertrouwen en het herstel van de rundvleesconsumptie kunnen hebben.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, ik stel met verbazing vast dat over het vergaderrooster geen stemverklaringen worden afgelegd. Ik herinner mij zeer goed dat dit vorig jaar wel het geval was. De heer Hänsch heeft daarstraks gezegd dat wij juist hetzelfde als vorig jaar moeten doen. Vorig jaar werden over het vergaderrooster stemverklaringen afgelegd. Namens mijn fractie wil ik daarover een stemverklaring afleggen.

De Voorzitter
Over het rooster is er geen eindstemming gehouden, daarom zijn er ook geen stemverklaringen over het rooster.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, ik begrijp dat, maar vorig jaar was het anders. Vorig jaar werden stemverklaringen over het vergaderrooster afgelegd. Ik zie dan ook niet in waarom wij dit jaar niet op dezelfde wijze te werk gaan.

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, u heeft iets zeer belangrijks gezegd. Over het vergaderrooster is inderdaad geen eindstemming gehouden. Aangezien het punt op de agenda staat, vind ik dat wij die eindstemming moeten houden. Ik verzoek u dat nu te doen.

De Voorzitter
Er heeft nooit een eindstemming plaatsgevonden maar steeds slechts over de afzonderlijke zittingen. Zo was het voorstel, en dan kunnen er wijzigingen worden doorgevoerd, maar er is in het algemeen geen eindstemming. Er kunnen amendementen worden ingediend. Na de stemming is het rooster dan dienovereenkomstig gewijzigd, maar er wordt geen eindstemming gehouden.
Daarmee is de stemming beëindigd.
(De zitting wordt te 13.45 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, krachtens de artikelen 127 en 108 van het Reglement van het Parlement, zou ik u en de Vergadering willen verzoeken om een aantal opmerkingen die ik vanochtend gemaakt heb, te mogen verduidelijken. Tijdens de lunchpauze zijn diverse afgevaardigden van verschillende fracties naar mij toe gekomen om bepaalde dingen die ik gezegd had anders te interpreteren dan mijn bedoeling was en om te zeggen dat zij zich persoonlijk beledigd en gegriefd voelden door mijn opmerkingen. Daarom zou ik graag in de Notulen willen laten opnemen dat het helemaal niet mijn bedoeling niet was om bepaalde afgevaardigden te beledigen of daar agressief tegen te zijn en wil ik u mijn welgemeende verontschuldigingen aanbieden indien mijn opmerkingen aanleiding hebben gegeven tot een afwijkende interpretatie.
Mijn voornaamste punt was dat dit Parlement niet alleen de democratie en de vrijheid van meningsuiting in stand moet houden, maar dat men ook moet kunnen vaststellen dat het Parlement dit inderdaad doet. Mijn analogie met bepaalde soorten politieke bewegingen was een poging om mijn argumenten kracht bij te zetten, dat dit Parlement en deze Vergadering in het bijzonder het machtsevenwicht en de diverse bevoegdheden die zijn toegewezen aan de diverse instellingen in de Europese Unie, moeten volgen.
Ik bied alle leden die dit hebben opgevat als een persoonlijke belediging mijn welgemeende verontschuldigingen aan.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Crowley. Ik heb met instemming kennis genomen van uw excuses; het is heel vriendelijk dat u die gemaakt heeft, en hiervan zal in de Notulen van vandaag melding worden gemaakt.

Vorderingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A4-0175/96) van de heer Fernández-Albor, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheid- en defensiebeleid, over de vorderingen bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (januari-december 1995).

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, weest u niet bang dat ik lang zal uitweiden, het is al laat genoeg. Allereerst zou ik echter willen zeggen, dat ik verheugd ben over de verklaring die we zojuist gehoord hebben, want naar mijn idee is het een teken van wijsheid als men zijn excuses weet aan te bieden. Met betrekking tot het verslag-Fernández Albor wil ik namens de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten zeggen, dat dit verslag naar ons oordeel een vrij volledig en evenwichtig beeld geeft van de actie van de Europese Unie op het gebied van het GBVB in 1995.
Namens mijn fractie heb ik kennis genomen van de belangwekkende verklaring die de heer Fernández Albor aan het einde van zijn betoog heeft gedaan over zijn standpunt ten aanzien van de kwestie van de afschrikking - iets dat inderdaad nog niet aan de orde is geweest, en dat naar mijn idee beter later apart kan worden behandeld -; wat het betoog van de Raad betreft, zou ik, ofschoon de fungerend voorzitter van de Raad hier niet aanwezig is, de minister, de heer Spring, willen bedanken voor het feit dat hij ons al een compleet overzicht heeft gegeven van alles wat de Unie in 1995 en een deel van 1996 heeft ondernomen. Ik vond het prettig dit alles te vernemen. Het was ons al wel bekend, maar het kan nooit kwaad als onze activiteiten nog eens op een rijtje worden gezet.
In dit verband zou ik erop willen wijzen dat de Raad vanuit deze positieve houding ten aanzien van de ontwikkeling van het GBVB, ook de pogingen tot bezinning van de Intergouvernementele Conferentie zou moeten steunen, alsmede de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van de Verdragen; ik vind dat de Raad ertoe moet worden aangezet de toepassing van artikel J te ondersteunen.
En om niet alleen de Raad en de Commissie te bekritiseren, hoop ik dat de Voorzitter mij de tijd die me rest, toestaat om ook het Parlement en zijn Conferentie van voorzitters onder vuur te nemen, want ik heb de eer en de taak gekregen om als aanvulling op het verslag van de heer Fernández Albor een aanbeveling op te stellen die de Conferentie van voorzitters om mij onbekende redenen heeft teruggegeven aan de Commissie reglement. De aanbeveling van de Commissie buitenlandse zaken is heel eenvoudig: wat de Intergouvernementele Conferentie doet, is uitstekend, maar we moeten zien dat er vorderingen gemaakt worden. En om vooruitgang te boeken en van onze fouten te leren, en om aan de verwachtingen van onze medeburgers van de Europese Unie te beantwoorden, moeten we ervoor zorgen dat het GBVB voortaan gestalte krijgt door middel van meerderheidsbesluiten, dat het in de begroting van de Gemeenschappen wordt opgenomen, en dat we voor zover mogelijk onze capaciteiten ontwikkelen om op ons eigen terrein een preventieve diplomatie te voeren.

Kristoffersen
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben wanneer er zoveel mensen in de zaal zitten, omdat zij eigenlijk naties vertegenwoordigen die elkaar eeuwenlang bestreden hebben. Nu zitten ze in elk geval samen en spreken met elkaar. Dit is al een vooruitgang voor het veiligheidsbeleid. Maar dan lezen we in de krant dat dit Europa weer in een crisis terechtkomt. En zoals uit de kranten blijkt gaat het van crisis naar crisis. Toch is het beter dan vroeger toen de landen van oorlog naar oorlog gingen. Men kan zich eigenlijk afvragen hoe dit Europa overleefde. Deze arme dame, Europa - zoals de Fenicische koningsdochter is ze immers van het vrouwelijk geslacht - is door haar bewoners ontelbare keren verminkt en na de laatste grote oorlog in dit werelddeel in 1945 werd ze de afgezaagde dame met één deel in het westen en een ander deel in het oosten. Sindsdien is ze weer een beetje aan elkaar geschroefd, maar ze is niet volledig hersteld. Op de landkaart liggen nieuwe confrontaties op de loer. Het moet de permanente taak van dit Europa en van de EU zijn nieuwe gevaarlijke situaties op te sporen en tegen te houden, voor ze in gewelddadige confrontaties ontaarden zoals in de Balkan.
Een analysecentrum zoals voorzien in Brussel, is belangrijk. Een uitkijktoren, een bewakingstoren zou men het ook kunnen noemen. Op deze manier zouden we beter in staat moeten zijn om een stabiliserende invloed uit te oefenen op gevaarlijke situaties, en dan nog liefst op tijd. Dit zie ik ook als filosofie achter de versterking van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in de EU, maar een dergelijk beleid kan niet louter als brandblusser worden opgevat, die het vuur moet doven wanneer het reeds uitgebroken is. Het moet ook een instrument zijn waarmee we een gemeenschappelijke preventieve veiligheidscultuur kunnen opbouwen. Een veiligheidscultuur voor de oude wereld, Europa. Ik ben dan ook voorstander om voort te timmeren aan de ingeslagen weg en een gemeenschappelijk en sterker buitenlands en veiligheidsbeleid voor heel Europa uit te bouwen. Maar mijnheer de Voorzitter, bij één punt maak ik voorbehoud. Dat is punt 21 in het verslag over een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem. Zoals ik vernomen heb, moeten we hieronder nucleaire wapens verstaan. Ik kan het daar niet mee eens zijn nu we juist proberen de nucleaire wapens uit te schakelen en nu er in Genève en op andere plaatsen besprekingen over non-proliferatieverdragen voor atoomwapens worden gevoerd. Overigens horen atoomwapens volgens de Deense Conservatieve Volkspartij in de NAVO thuis, vandaar mijn voorbehoud bij punt 21. Ik ben blij dat ik niet alleen sta en de steun krijg van mijn landgenoten in Scandinavië had ik bijna gezegd. Als kanttekening, indien u het mij toestaat mijnheer de Voorzitter, wil ik een groet overbrengen van een landgenoot. Hij doet namelijk meer aan Europese politiek dan om het even wie, il elk geval op dit ogenblik. Zijn naam is Bjarne Riis en hij is Deen. Hij heeft de leiding van de Tour de France, rijdt voor een Duitse firma en zijn gezin woont in Luxemburg. Vandaag kunt u hem in Parijs ontmoeten. Veel plezier!

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik de Ierse minister voor Europese Zaken graag heel hartelijk welkom heten bij zijn eerste bezoek aan een voltallige vergadering van het Europees Parlement. Het is niet zijn eerste bezoek aan Straatsburg, want hij is hier reeds heel wat keren geweest om zich te wijden aan de zorgvuldige voorbereidingen voor een goed voorzitterschap, waarvan ik van harte hoop en eigenlijk ook overtuigd ben dat het succesvol zal zijn.
Het is nog niet duidelijk of er in 1996 beslissende stappen ondernomen zullen worden om serieus te gaan werken aan datgene wat het Verdrag van Maastricht beschrijft als zijnde de mogelijke structuur van een gemeenschappelijk defensiebeleid. Het is trouwens ook nog niet duidelijk in hoeverre de lid-staten bereid zijn om een gemeenschappelijk defensiebeleid te ontwikkelen. Toen men mij onlangs vroeg hoe ver bepaalde afgevaardigden naar mijn mening zouden gaan in het buitenlands beleid, heb ik gezegd dat ik pas overtuigd zou zijn van de goede bedoelingen van collega's, als ik zou vaststellen dat leden van de Unie die permanent zitting hebben in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, een van die zetels aan Europa zou aanbieden. Dat op zichzelf zou al een test zijn van hoe ver de landen bereid zijn te gaan. Op het vlak van defensie, en ongeacht welke elementen van het gemeenschappelijk beleid worden aangenomen, geloof ik dat de lid-staten verschillende rollen zullen blijven spelen. Er is bijvoorbeeld geen enkele aanwijzing dat Frankrijk of Groot-Brittannië bereid zijn hun onafhankelijke nucleaire afschrikkingsysteem over te dragen aan de WEU of aan de een of andere nieuwe Europese defensie-organisatie.
Zelf geloof ik dat Ierland zeer terughoudend zou zijn om deel uit te gaan maken van een defensie-alliantie die in bepaalde omstandigheden nog tot het gebruik van kernwapens wil overgaan. Wel integendeel, wij willen dat nucleaire instellingen ontmanteld worden, die, indien zich daar gevaarlijke ongevallen zouden voordoen, ongetwijfeld grote ellende en rampspoed zouden veroorzaken in de lid-staten van de Europese Unie.
Ik geloof dat wij de plicht hebben bij te dragen tot de instandhouding van de vrede maar ik denk wel dat het billijk is dit op een manier te doen die past bij de eigen tradities. De mogelijke ontwikkeling van een gemeenschappelijk defensiebeleid zou de lid-staten in staat stellen verschillende rollen te spelen - hetgeen ze in elk geval toch zullen doen - en om verschillende bijdragen te leveren.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, wij danken de rapporteur, bovendien de nieuwe voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, voor zijn goede verslag. Heel duidelijk legt het de vinger op de zere plekken en weer wordt het bewijs geleverd dat de communautaire structuren van de eerste pijler veel beter in staat zijn buitenlands beleid te voeren dan het intergouvernementele GBVB. 1995 Was een succesvol jaar voor internationale akkoorden maar een buitengewoon slecht, somber jaar voor het GBVB. Het verslag zegt dat heel duidelijk. Kwaliteit en kwantiteit van gemeenschappelijke standpunten waren beduidend lager dan in 1994. Van de tien gemeenschappelijke optredens waren er slechts drie echt nieuw. De overige waren voortzettingen of wijzigingen van optredens van 1994.
Het potentieel van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid wordt in het geheel niet gebruikt. Daar waar de Commissie sinds Maastricht het mede-initiatiefrecht heeft, heeft zij daarvan in 1995 helemaal geen gebruik gemaakt. Terwijl door Maastricht toch de mogelijkheid wordt geboden soms bij gekwalificeerde meerderheid in de Raad te stemmen, werd in 1995 alles bij unanimiteit besloten.
Door de Raad werd bovendien niet één reactie gegeven op de aanbevelingen van het Europees Parlement inzake het gemeenschappelijk beleid en tenslotte wordt de opdracht om een gemeenschappelijk defensiebeleid te ontwikkelen absoluut genegeerd. De teleurstellende resultaten inzake dat gemeenschappelijk buitenlands beleid leidde tot een voortgezette afwezigheid van de Unie op het internationale toneel en teleurstelling bij de burgers mede vanwege de gewekte verwachtingen. Wij zullen nog maar zien op welke wijze de Unie nog iets te vertellen heeft over de uitbreiding van het mandaat van IFOR inzake de gevangenneming en opsporing van de oorlogsmisdadigers in ex-Joegoslavië.
De IGC zal de Europese Unie een echt gemeenschappelijk beleid moeten geven zoals was toegezegd tijdens de Top van Maastricht.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, voor de veiligheid in Europa is het natuurlijk van cruciaal belang hoe de lid-staten van de EU en de Europese Unie optreden. Het is ook cruciaal dat er een werkelijke analyse ligt van de factoren die de veiligheid in de wereld om ons heen bedreigen.
Wij zien verscheidene van die onveilige factoren, bijv. de situatie op de Balkan met de verschrikkelijke oorlogen die daar zijn gevoerd en de daaruit voortvloeiende noodzaak om oorlogsmisdadigers die een permanente vrede verstoren, te veroordelen. Wij zien dat bepaalde landen in Oost-Europa, bijv. Albanië en Wit-Rusland, bezig zijn om weer af te glijden naar autoritaire bestuursvormen. Dat geldt voor een deel ook voor een land als Kroatië. Wij zien ongelooflijke sociale en economische problemen in onze nabijheid, bijv. in een land als de Oekraïne en ook in Noord-Afrika.
Dit is een situatie met grote risico's voor ons, ook grote risico's op het gebied van het veiligheidsbeleid, die tegemoet moeten worden getreden met methoden die werkelijk effect hebben en die in verhouding staan tot de risico's. Tegen de achtergrond hiervan is het onderhavige verslag gedeeltelijk een teleurstelling, omdat het zeer traditionele redeneringen volgens militaire patronen bevat. Er wordt gesproken over een gemeenschappelijk defensiebeleid. In paragraaf 21 wordt gesproken over gemeenschappelijke afschrikking. Dit kan niet anders worden uitgelegd dan als een gemeenschappelijke nucleaire defensie.
Ik meen dat deze denkpatronen geen oplossing zijn voor het probleem waarmee wij worden geconfronteerd, maar dat het zo te zeggen een "non-oplossing" is. Wat wij nodig hebben, is stabiliteit, sociale en economische ontwikkeling in Oost-Europa en Noord-Afrika. Er is een werkelijk pan-Europese samenwerking nodig binnen de VN en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Alleen daardoor kan men samenwerken met de betrokken landen.
Ik ben van mening dat de militaire denkpatronen een overblijfsel zijn van een oud "Koude-Oorlogsdenken" , dat eigenlijk verouderd is en dat niet kan overleven. Wij zullen daarom amendementen van de sociaal-democraten en de Groenen steunen. Vooral geldt dit natuurlijk voor paragraaf 21.
Ik hoop dat mijn kind en de kinderen van anderen zullen opgroeien zonder de dreiging van kernwapens waarmee wij zijn opgegroeid.

Aelvoet
Als we de balans opmaken over de vorderingen in de ontwikkeling van een gemeenschappelijk buitenlands beleid, dan zien we dat het jaar 1995 een zeer intense activiteit toont, vooral op het vlak van het ontwikkelen van verdragen - ik verwijs naar MERCOSUR, de Conferentie van Barcelona, enzovoort. Maar als je analyseert welke instrumenten de Unie daarvoor heeft gebruikt, dan is men grosso modo blijven steken op het niveau van de Europese politieke samenwerking. Men heeft dus niet de mogelijkheden aangegrepen die vervat zaten in het Verdrag van Maastricht. Juist ten aanzien van actuele gebeurtenissen, waar burgers van de Europese Unie iets verwachten, of het nu gebeurtenissen zijn vlak voor onze deur - ik verwijs in dat verband naar voormalig Joegoslavië - of verder af - dan verwijs ik vooral naar het gebied van de Grote Meren in Afrika -dan zien we dat de Unie spectaculair goed aanwezig was, met humanitaire hulp, maar jammer genoeg niet een verschil heeft kunnen aanbrengen waar het het dichterbij brengen van een politieke oplossing betreft. Dat precies, dat dichterbij brengen, het echt constructief aanwezig zijn voor het tot stand brengen van een politieke oplossing, dat zorgt ervoor dat de burgers een positieve inkleuring kunnen krijgen van dat buitenlands beleid, wat nu jammer genoeg niet het geval is.
In het verslag zoals het nu voorligt, vind ik aan de ene kant dat er tot nog toe, voorzover ik verslagen van het Parlement heb gezien, nooit zoveel aandacht in een verslag is besteed aan preventie van conflicten, het inzetten van maximaal vreedzame middelen om politieke oplossingen te krijgen. Wat dat betreft vind ik het verslag zeer hoopgevend. Aan de andere kant blijven er natuurlijk een aantal moeilijk verteerbare dingen en daarvan is paragraaf 21 het lastigste van allemaal. Vooral omdat daar ongegeneerd over de afschrikking gesproken wordt waar duidelijk op het nucleaire gedoeld wordt. Wij hopen in dit verband dat het amendement van Sakellariou aanvaard kan worden omdat het een correctie aanbrengt ten aanzien van die afschrikkingssystemen die voorgesteld worden, en ten tweede omdat het appelleert aan het opzetten en in praktijk brengen van de eis van het verslag van collega Rocard die een analyse en voorstelcentrum wenst om actief te kunnen worden.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie Europa van Nationale Staten heeft bij het verslag van de heer Fernández-Albor twee opmerkingen. Wij zijn het ermee eens dat de balans van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid voor 1995 mager uitvalt maar stemmen niet in met de voorgestelde remedies om de situatie te verbeteren.
Het proces dat nu aan de gang is, maakt de Gemeenschap onsamenhangend en doet de nationale diplomatieën afhaken. Het theoretische bestaan van een gemeenschappelijk buitenlands beleid wordt immers gebruikt als alibi om niets te moeten doen en om de nationale middelen terug te schroeven. Hoe kunnen wij aan die tweevoudige ontsporing een einde maken en de juiste weg opgaan? Wij kunnen dat zeker niet doen door het GBVB te communautariseren of door te trachten een eenvormig buitenlands beleid vast te stellen. Dat zou immers alleen maar leiden tot de formulering van volkomen kunstmatige en antidemocratische doelstellingen.
Volgens het verslag kan een echt GBVB maar tot stand komen door de soevereiniteit gelijk te verdelen. Die uitspraak is verbijsterend. Soevereiniteit is ondeelbaar en kan in sommige gevallen, wanneer de volkeren dat willen, ten hoogste worden gedelegeerd.
Elke poging om met de communautaire methode een echt GBVB tot stand te brengen, waarbij men het nochtans in de Verdragen vastgelegde intergouvernementele karakter van het GBVB verwerpt en een van de Commissie afhankelijk Europees diplomatiek corps opricht, is tot mislukken gedoemd. De lid-staten die een echt GBVB wensen, moeten maar eens eerst een einde maken aan de wildgroei van de buitendiensten van de Commissie, die zichzelf tot ambassades uitroepen, terwijl de echte ambassades, die reële bevoegdheden hebben, over netwerken beschikken en het doeltreffendste instrument van het GBVB zouden moeten worden, hun middelen zien slinken.
Om een echt GBVB tot stand te brengen moet men van de werkelijkheid uitgaan en in de eerste plaats nagaan wat de werkelijk gemeenschappelijke belangen en behoeften zijn. In de tweede plaats moet men nagaan in hoever de politieke wil bestaat om die samen te verdedigen en te vervullen. Naargelang het terrein kunnen wij dan tot asymmetrische oplossingen komen.
Waar moet die inventaris van de gemeenschappelijke belangen van onze landen op het gebied van het buitenlands beleid worden bijgehouden? Die taak kan het best worden vervuld door de instelling die erin slaagt haar intergouvernementeel karakter te versterken en zo doeltreffend mogelijk te maken door de rol te versterken van de instellingen die de wil van de lid-staten vertegenwoordigen. Op het terrein van het buitenlands en het veiligheidsbeleid, die de kern vormen van de soevereiniteit van de staten, moeten wij daarom de rol van de Raad en de nationale parlementen versterken. Die heroriëntatie is ook nodig in het vooruitzicht van de uitbreiding. De nieuwe naties zullen zeker geen afstand willen doen van essentiële aspecten van de soevereiniteit die ze, na een lange ideologische winter, pas onlangs hebben heroverd.
Daarom hebben wij voorgesteld bij de Raad en onder diens gezag een vaste vice-voorzitter aan te stellen en die voor een voldoende lange periode met het GBVB te belasten. Wij wensen ook dat tussen het eigenlijke buitenlands beleid en het handelsbeleid, dat daarvan een essentieel onderdeel vormt, niet langer een kunstmatig onderscheid wordt gemaakt. De met het GBVB belaste vice-voorzitter van de Raad zou dus ook voor het handelsbeleid bevoegd moeten zijn.
Die institutionele herschikking zou een van de prioriteiten van de Intergouvernementele Conferentie moeten zijn. Ze is de onontbeerlijke voorwaarde om eindelijk tot een echt gemeenschappelijk buitenlands beleid te komen. De voldoende voorwaarde daartoe is uiteraard dat de lid-staten de politieke wil daartoe opbrengen. Als dat niet het geval is, kan geen enkele institutionele regeling dat verhelpen.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid biedt het Parlement de welkome mogelijkheid om over dit belangrijke onderwerp te debatteren. Een grote meerderheid van het Parlement staat achter de doelstelling van de versterking van het communautaire buitenlands- en veiligheidsbeleid, teneinde de vrede en stabiliteit te kunnen verzekeren, zowel in ons eigen werelddeel als elders op de wereld. Tegelijkertijd worden we echter geconfronteerd met de verschillen die in de landen bestaan tengevolge van de uiteenlopende historische achtergronden. De drie militair ongebonden nieuwe lidstaten Finland, Zweden en Oostenrijk voegen een nieuwe dimensie toe aan de Unie. Het was wel eens moeilijk om uit te leggen dat bijvoorbeeld het ongebonden Finland niet gratis meelift met de Europese veiligheid, maar naar onze mening momenteel juist de stabiliteit in Noord-Europa, met name in het Oostzeegebied, verstevigt. Verder mag ongebondenheid geen belemmering vormen voor een actieve deelname aan de vorming en tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
In het leven en in de politiek zijn ethisch zuivere oplossingen zelden effectief. We moeten doen wat noodzakelijk is en binnen onze mogelijkheden ligt. We moeten ons hoeden voor oplossingen die in de praktijk kunnen leiden tot het toenemen van de spanning en het ontstaan een nieuwe militaire tweedeling. Het is ongewenst om te blijven steken in de aloude militaire standpunten. Terwijl aan de ene kant de Europese Unie het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moet verbeteren, met name op het gebied van de crisisbeheersing en - voorkoming, moet aan de andere kant de samenwerking op basis van het partnerschap voor de vrede van de NAVO verder worden ontwikkeld. Ik ben blij dat mijn sociaal-democratische fractie uitgaat van een brede opvatting van veiligheid en begrip heeft voor de verschillende standpunten. Ook steun ik van harte de namens Jannis Sakellariou ingediende amendementen.

Cabrol
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is goed dat wij op grond van artikel J7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie elk jaar een debat houden over de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Jammer genoeg moeten wij vaststellen dat die tenuitvoerlegging ons niet volledig voldoening schenkt.
Het doet ons genoegen dat de Europese Unie haar samenwerking op middellange termijn met Oost-Europa en het Middellandse-Zeegebied opnieuw in evenwicht heeft gebracht en dat ze met Marokko, Tunesië, Israël, ZuidAmerika en een aantal Aziatische landen overeenkomsten heeft gesloten. Anderzijds stellen wij echter vast dat de Europese Unie minder doeltreffend is in de onderhandelingen over ex-Joegoslavië, waar het diplomatiek initiatief in handen van de Verenigde Staten blijft, in de besprekingen met Rusland, waar het Tsjetsjeense probleem nog steeds niet is opgelost, met Turkije, het Midden-Oosten, Burundi en Ruanda. Zoals de rapporteur, die ik met zijn uitvoerig verslag feliciteer, terecht opmerkt, is dat het gevolg van het feit dat de verklaringen van de Raad door geen enkele concrete beslissing van de lid-staten worden gevolgd. In de Unie ontbreekt op dat terrein elke reële politieke wil. Dat houdt verband met het feit dat wij nog steeds niet goed weten wat wij van ons eigen Europa willen maken.
Wat in de tweede plaats de gemeenschappelijke veiligheid betreft, is de instelling van een verbod op antipersoneelsmijnen de enige belangrijke maatregel die wij al hebben genomen. Op het gebied van de mensenrechten zouden wij persoonlijk liever hebben dat de Europese Unie zich meer met de voortdurend bedreigde veiligheid van haar eigen burgers bezigoudt dan met wat buiten haar grenzen gebeurt.
Tot besluit betreuren wij ook het feit dat ons Parlement door de Raad buitenspel wordt gezet. De Raad formuleert op onze aanbevelingen geen enkel politiek antwoord en licht ons ook niet regelmatig schriftelijk voor. Dat is nochtans onontbeerlijk om de samenwerking tussen de instellingen te verbeteren en om een echt gemeenschappelijk beleid met duidelijk omschreven doelstellingen uit te stippelen.

Rehn, Elisabeth
Mijnheer de Voorzitter, het komt een beetje als mosterd na de maaltijd om de vorderingen in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid meer dan een half jaar na 1995 te bespreken. Maar hebben wij dan enige vorderingen gemaakt en zo ja, welke?
De douane-unie met Turkije is een gedeeltelijke overwinning voor het Europees Parlement, doordat een deel van de eisen die wij hadden opgesteld voor de goedkeuring, is vervuld. Maar de situatie op het gebied van de mensenrechten in het land is nog verre van bevredigend. De clausules over de mensenrechten in internationale overeenkomsten zijn een grote stap in de goede richting, maar ze blijven niet meer waard dan het papier waarop ze staan geschreven, als ze niet leiden tot concreet handelen.
Natuurlijk kunnen wij ons in het Europees Parlement beroepen op onze betrokkenheid bij de wederopbouw van voormalig Joegoslavië. Maar had het niet het doel van het GBVB moeten zijn om de menselijke tragedies te voorkomen die ook in 1995 hebben plaatsgevonden? Denk maar eens aan Sarajevo, Srebrenica, Krajina en vele andere plaatsen. Het GBVB moet preventieve werkzaamheden inhouden, geen reactie achteraf door het "afkopen" van ons slecht geweten. De ervaringen leren dat er feitelijk behoefte is aan een wijziging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Naar mijn mening vormt de NAVO zeker ook in de toekomst de basis van de militaire veiligheid van ons werelddeel, dus ook samen met de VS. Hoe wij de Europese pijler vormgeven met behulp van de WEU, moet nauwkeurig in overweging worden genomen. Er mag in elk geval niet nog meer bureaucratie komen om te laten zien dat wij het zelf kunnen. Het is van belang dat de NAVO zich ook in de toekomst meer in de richting van crisisbeheersing ontwikkelt, wat het misschien ook mogelijk maakt voor de huidige militair ongebonden landen - waaronder mijn eigen land - om zich te zijner tijd aan te sluiten.
Ik wil nog vermelden dat IFOR een voorbeeld is van de manier waarop NAVO-landen samen met ongebonden landen een militaire operatie uitvoeren, in de allerbeste verstandhouding.

Jung
Mijnheer de Voorzitter, ondanks enig voorbehoud op bepaalde punten zijn wij blij met de inhoud van de voor ons liggende documenten, waarin wij ons in grote lijnen kunnen herkennen. Daarom betreuren wij ook de geringe vooruitgang bij de verdere ontwikkeling van het communautaire buitenlands en veiligheidsbeleid, vooral op het gebied van het defensiebeleid. Wij betreuren daarom ook in het bijzonder de besluiteloosheid van de Oostenrijkse bondsregering op dit punt, omdat zij allang zou hebben moeten inzien dat neutraliteit in een gemeenschap als de EU niet past en neerkomt op onsolidair parasiteren.
Niet tevreden zijn wij met de voor een deel ook in het verslag gehandhaafde praktijk van het Europees Parlement, om teveel utopische eisen en resoluties op te nemen die weinig van doen hebben met een realistisch buitenlands beleid, die primair een middel is om eigen belangen door te drijven en te verdedigen en geen instrument om de wereld te verbeteren.
Op het terrein van het communautaire buitenlands en veiligheidsbeleid zijn wij meer voor een concentratie waarbij wij ons beperken tot slechts enkele gebieden van bijzonder belang en niet voor een buitenlands beleid waarbij her en der geschenken worden uitgedeeld, dat dan weliswaar overal zichtbaar, maar nergens effectief wordt.

Wiersma
Voorzitter, lof ook van mijn kant en van mijn fractie voor het verslag van de heer FernándezAlbor. Het is een goede analyse en laat ook zien dat de Unie en vooral ook de Commissie, het afgelopen jaar op veel terreinen zeer actief waren. Het verslag van de rapporteur is deels zeer kritisch over het GBVB en het beslaat de periode 1995 waarin de Unie, met name ten aanzien van de situatie in voormalig Joegoslavië, niet het initiatief wist te nemen. Dat werd min of meer aan de Verenigde Staten overgelaten. Ik denk dat dat niet bijdroeg aan de bevestiging van de identiteit van de Unie op het internationale vlak, een identiteit die ook vooral herkenbaar is voor de EU-burgers zelf.
De rapporteur constateert terecht veel verklaringen over talrijke onderwerpen, weinig actie op met name veiligheidsgebied. Helaas stelt de rapporteur enige reuzestappen voor om uit die situatie te geraken. Alleen, zo stelt hij, met een gemeenschappelijk defensiebeleid en met een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem kan de Unie een echt GBVB ontwikkelen. Daar hoort ook bij een soort bijstandsverplichting. Daarnaast wil hij een Europees vredescorps oprichten. Dit laatste had hij wat ons betreft voorop moeten stellen. Een Unie die beschikt over de besluitvormingsmechanismes en de capaciteit om vredesmissies uit te voeren is al een hele stap vooruit. Daarop zou in de komende tijd de nadruk moeten liggen en niet op veel verder reikende doelen als een gemeenschappelijk systeem van collectieve verdediging. Een vredescorps à la IFOR, zoals we dat in Bosnië kennen, plus een eigen EU-plannings- en analyse-eenheid zouden prioriteit moeten krijgen. Wellicht wordt de Unie al volgend jaar in Bosnië op de proef gesteld. Ik denk dat bijvoorbeeld de Berlijn-verklaring van de NAVO ook al goede aanzetten geeft om een dergelijke ontwikkeling te bevorderen. Mijn stelling is dat defensiesamenwerking vooral uit de praktijk ontwikkeld zou moeten worden via de lijn die ik suggereerde en niet via het formuleren van doelen die de komende jaren onbereikbaar zullen blijken te zijn.

Graziani
Mijnheer de Voorzitter, een oordeel over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zou als volgt kunnen worden samengevat, zonder in al te grote platitudes te vervallen: men doet wat men kan, maar helaas niet altijd. Het GBVB heeft maar weinig speelruimte, en een echt buitenlands beleid kun je het eigenlijk ook niet noemen, net zoals je vanwege de dubbelzinnige relatie van de Unie met de WEU eigenlijk ook niet over een echt gemeenschappelijk defensiebeleid kunt spreken.
Om zowel het een als het ander te kunnen doen zou er een echte defensiegemeenschap moeten bestaan, maar de plannen daarvoor zijn helaas veertig jaar geleden al in de ijskast gezet. Op dit moment moeten we dus genoegen nemen met wat er toevallig voorhanden is, en dat is bitter weinig als je bedenkt dat het buitenlands beleid in tijden van crises of wat het voorkómen daarvan betreft geen vuist kan maken of zelfs helemaal afwezig is. De onderlinge afstemming van het buitenlands beleid van de landen van de Unie is ongetwijfeld een prijzenswaardige uiting van hun goede wil, die evenwel als het om belangrijke vraagstukken gaat op de verschillende belangen van de landen afketst. De WEU, die een van de pijlers van een echt, inhoudelijk buitenlands beleid zou kunnen zijn, is weinig meer dan een papieren leger, waar bovendien niet eens alle landen van de Unie aan meedoen.
Hoe kun je nu een GBVB voeren dat een lege huls is zolang het geen gemeenschappelijke defensie en een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem heeft? Hoe kun je een buitenlands beleid voeren als het begrip Europese soevereiniteit niet eens bestaat? De toekomst van Europa hangt van het antwoord op deze vragen af, als Europa tenminste meer wil zijn dan het Europa van de zelf ook al problematische eenheidsmunt; die munt is wel belangrijk, maar ze is als een zwaluw: één zwaluw maakt nog geen zomer.
Hopelijk heeft de Commissie de onverschrokkenheid om alle mogelijkheden die het Verdrag haar biedt te benutten: dat doet ze niet altijd, omdat ze zich in haar terughoudendheid bewust is van de nationale regeringen die hun waakzame blik op haar bevoegdheden gericht houden. Wie echter niet naar de pijpen van de nationale regeringen wil dansen, maar deel wil uitmaken van het embryo van een Europese regering, moet de situatie naar zijn hand zetten; ook embryo's kunnen en moeten groeien, anders worden ze afgedreven.

Melo
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte afgevaardigden, ik wens de voorzitter van de commissie, mijn dierbare vriend Fernández-Albor, te feliciteren met het degelijk opgestelde verslag dat hij ons voorlegt.
Dit verslag verdient onze volledige instemming wanneer hierin wordt gesproken over de aanzienlijke ontwikkeling van de conventionele activiteit van de Europese Unie op het gebied van het buitenlands beleid en tegelijkertijd terecht wordt betreurd dat men na meer dan twee jaar niet is gevorderd met de definitie van de instrumenten inzake het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Mijn instemming met dit verslag neemt toe wanneer wordt gezegd en onderstreept dat de Europese Unie zonder gemeenschappelijk defensiebeleid geen sterk, efficiënt en geloofwaardig buitenlands beleid kan voeren.
Ik wil hier bondig maar krachtig lid 20 en lid 21 benadrukken. Een gemeenschappelijk defensiebeleid, grondslag van het buitenlands beleid van de Europese Unie, vereist de actieve samenwerking van alle, ik herhaal, alle lidstaten van de Unie. Het neutraal-zijn en het niet-deelnemen van bepaalde lid-staten zijn onbetrouwbaar sympathieke, politiek interessante en economisch aantrekkelijke standpunten, die echter het solidariteitsbeginsel geweld aandoen en zich hiervan distantiëren, een beginsel dat niet alleen voor de economie opgaat, maar waarop onze Unie gebaseerd is.
Tot besluit, een kleine correctie op het verslag. Hoewel het mode is om onze bondgenoten in bepaalde omstandigheden te vergeten en zelfs te veroordelen, ben ik van mening dat een korte verwijzing naar onze bondgenoten in dit verslag goed op zijn plaats zou zijn, vooral omdat het over defensiebeleid gaat. Het lijkt wel of wij ons het bestaan van onze bondgenoten alleen herinneren wanneer het in eigen huis dondert.

Konečny
Er zitten twee kanten aan dit verslag. Op de punten waarop het de gebreken, de beperkingen en het geringe effect van het communautaire buitenlandse beleid van de Unie aan de kaak stelt, moet er onvoorwaardelijk vóór worden gestemd. Voor mijn land kan ik zeggen dat onze neutraliteit ons niet heeft weerhouden, deel te nemen aan de tot nu toe ontplooide initiatieven en ons er ook niet van zal weerhouden om dit communautaire internationale beleid van de Unie niet alleen actief te ondersteunen, maar er ook mede vorm aan te geven.
Maar dit verslag heeft ook een tweede kant, namelijk op dat punt waar het zich sterk maakt voor een filosofie aangaande het veiligheidsbeleid waarmee ik wel niet de enige zal zijn die daar bepaalde problemen mee heeft. Wanneer er sprake is van een afschrikkingsmacht Europa, dan lopen de koude rillingen niet bij de potentiële vijanden van Europa over de rug, maar bij de volken van dit continent. Ik vind het een verkeerde weg om van de Unie een kernwapenmogendheid te willen maken.
De potentiële kracht van deze Unie bestaat in een breed partnerschap op veiligheidsgebied met die landen die nog niet tot de Unie behoren of er misschien wel nooit toe zullen behoren. Oostenrijk heeft er, met zijn neutraliteit, helemaal geen moeite mee, deel te nemen in een dynamische verdere ontwikkeling van de Unie. Maar er dient op tijd te worden gewaarschuwd tegen een ontwikkeling die er uiteindelijk toe kan leiden dat deze Unie op gelijke basis verandert in een militair bondgenootschap.

König
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of collega Kone&#x010D;ny erbij was toen rapporteur Fernandez-Albor aan het woord was. Deze heeft er namelijk met nadruk op gewezen dat het verslag geen betrekking heeft op atoomwapens, en daarom kan ook ik volledig instemmen met het verslag. Want één ding is duidelijk: Europa moet in de toekomst beschikken over de middelen om crises op tijd en effectief te kunnen voorkomen. Er is niets wat de Europese gedachte en het aanzien van de Europese Unie meer schade heeft toegebracht, dan het ontbreken van deze mogelijkheid in het geval van voormalig Joegoslavië. Daarom moeten ook deze mogelijkheden er komen - en dat is één van de essentiële opgaven bij het communautaire buitenlands en veiligheidsbeleid. Daarbij moet erop worden gelet dat het niet mogelijk is dat een minderheid een gekwalificeerde meerderheid belemmert bij de uitvoering van operaties om vrede te bewaren of tot stand te brengen. Uiteraard moet dit ook betekenen dat de overstemde minderheid, wanneer het eigen parlement en de eigen regering ervan om gegronde redenen niet kunnen deelnemen aan deze operaties, er ook niet toe kunnen worden gedwongen om met troepen daaraan deel te nemen. Natuurlijk blijft onverminderd van kracht de verplichting tot solidariteit tegenover de andere lidstaten in de EU, te weten dat een aanval op de EU nu eenmaal een aanval is op het geheel van de lidstaten. Op dit punt is er de verplichting tot solidariteit, die ook in het EUVerdrag moet worden opgenomen.
Daarom stemt de delegatie van de ÖVP vóór de ontwerp-resolutie, en naar onze mening geven wij daarmee gestalte aan hetgeen Oostenrijk bij zijn toetreding heeft verklaard, namelijk dat het belang heeft bij een communautair buitenlands en veiligheidsbeleid, maar dat het ook zou willen meewerken aan de totstandkoming van dit communautaire buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid. Deze coalitieregering van socialisten en Volkspartij heeft zich er in de werkovereenkomst voor uitgesproken dat wij als Oostenrijkers bij de verdere ontwikkeling van de Unie tot de kopgroep willen behoren. Dit geldt voor Schengen, dit geldt voor de Economische en Monetaire Unie en dit geldt voor het communautaire buitenlands en veiligheidsbeleid, omdat wij die nu eenmaal ook willen helpen vormgeven en omdat wij daarin het grote voordeel zien van ons lidmaatschap, dat wij actief en in een geest van samenwerking met alle anderen willen vormgeven.

Väyrynen
Mijnheer de Voorzitter, het verslag Fernández-Albor komt op mij verouderd over, het ademt de geest van de koude oorlog. Het is gebaseerd op de dreigingen uit het verleden en probeert veiligheid te vinden in oplossingen die dat niet kunnen bieden.
De huidige militaire veiligheidsorganen in Europa vervullen hun taak naar behoren. Een positieve bijdrage hieraan wordt geleverd door de neutraliteit van vier van de lid-staten. Er is momenteel geen militaire dreiging in zicht, die de Europese Unie zou nopen zichzelf om te vormen tot een militaire unie door samen te gaan met de Westeuropese Unie.
De NAVO en de WEU geven in hun huidige vorm een positieve impuls aan de veiligheid in Europa. Momenteel speelt echter de kwestie inzake de uitbreiding van de NAVO. We moeten uiteraard het recht van elke Europese staat eerbiedigen om het lidmaatschap van de NAVO na te streven, evenals het recht van de NAVO om zich uit te breiden. Aan de andere kant moeten we ons afvragen of uitbreiding van de NAVO daadwerkelijk nodig is en of dit de veiligheid in Europa zou vergroten. Wordt de veiligheid van een land dat lid wordt werkelijk groter? Wat voor invloed heeft een uitbreiding op de positie van de landen die geen lid worden? Zou het de militaire stabiliteit in Europa versterken of verzwakken?
De veiligheid in Europa kan naar mijn mening het best worden bevorderd door de huidige militaire veiligheidsorganen te behouden en op basis daarvan een paneuropese en transatlantische vorm van samenwerking op het gebied van veiligheid te ontwikkelen in het kader van de OVSE, de NACC en het Partnerschap voor Vrede. Tevens is het van belang om de samenwerking op het gebied van vredestaken te ontwikkelen, ter bevordering van de stabiliteit en de democratie in de oostelijke delen van ons continent. De Europese Unie moet de samenwerking met alle Europese staten versterken en een paneuropees verbond nastreven door gebruik te maken van de mogelijkheden die geboden worden door onder meer de OVSE en de Raad van Europa. Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie moet verder worden ontwikkeld, maar moet wel gebaseerd zijn op eensgezindheid van de lid-staten, waarbij de verschillende keuzen van de lid-staten op het gebied van het veiligheidsbeleid geëerbiedigd moeten worden.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, in het algemeen genomen ben ik blij met dit verslag, dat een verbetering is ten opzichte van de pogingen die het Parlement vorig jaar heeft ondernomen om ingewikkelde en ambitieuze luchtkastelen te bouwen.
Mijnheer Fernández-Albor heeft zich veel strikter gehouden aan de praktische kant van de zaak en dientengevolge een aantal rake dingen gezegd. Maar zelfs dit verslag laat zich soms verleiden tot het bespreken van hoogdravende en theoretische zaken. Het buitenlands en veiligheidsbeleid is het meest gevoelige domein van de nationale soevereiniteit. Daarom moeten we eerst leren lopen voordat we kunnen gaan rennen en moeten we ervoor zorgen dat de grondbeginselen in orde zijn voordat we ambitieuzere modellen gaan bouwen.
Ten eerste moeten wij een duidelijk inzicht krijgen in het doel en de doelstellingen van een gemeenschappelijk buitenlands beleid. Op dit ogenblik heeft elk van de vijftien lid-staten een eigen nationaal buitenlands beleid. Een Duits ambtenaar van de Raad vertelde mij onlangs dat zijn kantoor in Brussel net zo goed in Bonn kon zijn omdat zijn belangrijkste referentiepunt het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken was.
Ten tweede hebben wij een degelijk mechanisme nodig voor de dagelijkse besluitvorming inzake het buitenlands beleid. Het gebeurt al te vaak dat wij in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid het secretariaat van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vragen wat het standpunt van de Europese Unie over een bepaalde situatie is, en krijgen dan steevast te horen dat wij er geen hebben omdat de ministers van Buitenlandse Zaken de kwestie nog niet besproken hebben. Ik ben bang dat crisissen niet wachten met de kop op te steken wanneer het de ministers van Buitenlandse Zaken uitkomt. Geen wonder dat Richard Holbrooke onlangs aan het opscheppen was dat Europa sliep terwijl president Clinton bezig was met het oplossen van een welbepaalde Europese crisis.
Ten derde moet er een einde komen aan de huidige chaotische situatie betreffende de financiën. De operationele uitgaven moeten uit de begroting van de Gemeenschap komen. Helaas is het zwakste punt in het verslag van de heer Fernández-Albor de oproep voor een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem. Eerlijk gezegd is dit nonsens. Net nu we de problematiek gaan aanpakken van de veranderende eisen op het vlak van de veiligheid van de periode na de Koude Oorlog; net nu de mensen beginnen te begrijpen dat veiligheid net zoveel te maken heeft met economische en politieke stabiliteit als met diplomatieke en militaire actie; net nu overeenstemming is bereikt over het feit dat de Petersberg-taken over humanitaire hulp en vrede een doelstelling zijn van ons veiligheidsbeleid, komt het Parlement aanzetten met een eis voor een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem. Dat is niet de manier om een nieuw veiligheidskader voor de nieuwe Europese situatie te bouwen.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, er zijn te veel stoornissen, meningsverschillen en valse noten. Het GBVB is nog steeds een onvoltooide symfonie en is daardoor de oorzaak van teleurstelling en frustratie in plaats van voldoening en trots.
In 1995 speelde Richard Holbrooke in ex-Joegoslavië de eerste viool en liet hij zien hoe men doortastend en duidelijk optreedt. Hij heeft de Europeanen zo bespottelijk gemaakt dat sommigen daarin een model zien van het leiderschap waarvoor Europa in zijn achtertuin zou moeten zorgen.
De voorstellen voor een "mijnheer GBVB" zijn door dat Amerikaanse voorbeeld geïnspireerd. Het feit dat de heer Holbrooke sedert gisteren opnieuw aan de slag is, zou voor ons een aansporing moeten zijn. Het GBVB is een terrein waarvoor de publieke opinie zeer grote aandacht heeft. De publieke opinie verwacht een bevestiging van de internationale rol van Europa, een grotere vastberadenheid en een groter vermogen om handelend op te treden. De publieke opinie blijft echter meestal in de kou staan. Afgezien van diplomatieke verklaringen, die meestal achter de gebeurtenissen aanhollen, bieden wij de publieke opinie al te vaak het trieste beeld van eindeloos gekibbel en besluiteloosheid.
Als wij het niet snel over een andere boeg gooien, zou het misschien beter zijn het opschrift van dit verslag te wijzigen en, in plaats van het over de vorderingen inzake de tenuitvoerlegging van het GBVB te hebben, de moeilijkheden te beklemtonen om het GBVB van de grond te krijgen.
De remedies zijn nochtans bekend. In de eerste plaats moeten wij onszelf een gemeenschappelijke analyse- en planninginstrument verschaffen. In de tweede plaats moeten wij de politieke en financiële solidariteit versterken. Ten slotte moeten wij de besluitvormingsmechanismen verbeteren om gemakkelijker en vaker tot een tijdig gezamenlijk optreden te kunnen komen. Kortom, wij moeten onszelf eindelijk de middelen verschaffen om onze ambities waar te maken.

Kranidiotis
Mijnheer de Voorzitter, de vooruitgang die op het vlak van het GBVB werd bereikt, is heel beperkt. De openbare opinie in Europa stelt zich dan ook de vraag of de Unie wel over een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid beschikt.
Kenmerkend is dat de Unie de middelen en instrumenten die in het Verdrag van Maastricht voor het GBVB worden voorzien, niet aanwendt. Ik herinner er in dit verband aan dat de Raad vorig jaar slechts drie gemeenschappelijke acties en vijf gemeenschappelijke standpunten heeft goedgekeurd en de Commissie helemaal geen gebruik van haar initiatiefrecht op dit vlak heeft gemaakt.
De Raad heeft evenmin rekening gehouden met de talrijke resoluties van het Parlement over ernstige problemen zoals het conflict in ex-Joegoslavië en de schending van de mensenrechten in Turkije, en heeft geen gemeenschappelijke actie ondernomen om de kwestie Cyprus op te lossen.
Als de Unie echt voornemens is nieuwe lid-staten in haar schoot op te nemen en een rol op het internationale toneel wil vervullen, moet ze dringend een samenhangend buitenlands en veiligheidsbeleid vaststellen en ten uitvoer leggen dat bijdraagt tot zowel vrede, stabiliteit en veiligheid als de eerbiediging van de mensenrechten, het internationaal recht en de territoriale onschendbaarheid van de lid-staten en aandacht heeft voor een ander soort internationale betrekkingen.
Met het oog daarop moeten de nodige organen en mechanismen worden ingesteld. Onontbeerlijk is ook de politieke wil van de regeringen van - vooral - de grote lid-staten, die er zich van bewust moeten zijn dat ze geen internationale rol kunnen vervullen als ze hun - kleinere - partners over het hoofd zien en alleen streven naar de uitbreiding van de Unie om hun zienswijzen en standpunten aan anderen op te dringen.
De onlangs gestarte Intergouvernementele Conferentie biedt een uitstekende gelegenheid om het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid van de Unie verder op weg te helpen en de oprichting van de transnationale organen die ervoor nodig zijn, te stimuleren.
Tenslotte wijs ik erop dat de heer Fernández-Albor in zijn verslag de toestand op het gebied van het GBVB duidelijk schetst en een reeks interessante denkbeelden en voorstellen terzake lanceert.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, de Romein Cicero wist tweeduizend jaar geleden al dat er twee wegen zijn om conflicten op te lossen: door onderhandelingen en door geweld. Zoals hij het uitdrukte, is de eerste weg bedoeld voor mensen en de andere voor wilde dieren. Deze wijsheid is ook vandaag nog geldig. Hoe wij onze conflicten oplossen, weerspiegelt hoe ver wij zijn gekomen in onze ontwikkeling: door onderhandelingen zoals mensen of door geweld zoals wilde dieren.
Bij het vormgeven van het Europees veiligheidsbeleid voor de volgende eeuw moeten wij hier lering uit trekken. Wij moeten van de geschiedenis leren, maar wij moeten haar niet herhalen. Conflictoplossing, internationale relaties, economische relaties, handel, bijstand en samenwerking met buurlanden zijn veel belangrijker onderdelen van een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid dan een gemeenschappelijke defensie, dat wil zeggen dat wij conflicten moeten oplossen in plaats van ze militair uit te vechten.
De Koude Oorlog heeft geleid tot een waanzinnige kernwapenwedloop, die de hele mensheid kan vernietigen. De kernwapens hebben geleid tot een vermindering en niet tot een verhoging van de veiligheid van alle staten, ook van de nucleaire staten zelf. Thans, in een tijd waarin de Koude Oorlog voorbij is, is er een mogelijkheid om een veiligheidsbeleid zonder kernwapens op poten te zetten. In 1996 voorstellen om een veiligheidsbeleid voor de dag van morgen te laten berusten op nucleaire afschrikking, is niet alleen achterhaald, maar zelfs extreem gevaarlijk.
Het voorstel dat terug te vinden is in paragraaf 21 van het verslag-Fernandéz-Albor, moet worden afgewezen en worden vervangen door amendement nr. 10. De sociaal-democratische fractie vindt dit zo belangrijk dat wij tegen het verslag in zijn geheel zullen stemmen als ons amendement nr. 10 niet wordt aangenomen. Wat wij in Europa nodig hebben, is een gemeenschappelijk vredesbeleid met een gemeenschappelijk systeem voor het voorkomen van conflicten. Het is tijd voor een veiligheidsbeleid dat stoelt op onderhandelingen en niet op geweld.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, voorzover dit verslag een overzicht is van de vorderingen die tot dusverre gemaakt zijn bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, heeft het veel positieve punten. Het beslaat een hele reeks activiteiten van de Unie in Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie, het Midden-Oosten, het Middellandse-Zeegebied, Afrika, Latijns-Amerika en elders. Het verslag benadrukt het belang van gemeenschappelijk optredens inzake sociale, democratische en mensenrechten alsmede de centrale doelstelling van de vrede. Het onderschrijft waarden zoals de idee van de democratische welvaartsstaat en de behoefte aan een gemeenschappelijk optreden om de anti-personeelmijnen te elimineren.
Daarom is het bijzonder ongelukkig dat het verslag ook met voorstellen komt voor een gemeenschappelijk defensiebeleid die in een aantal lid-staten onaanvaardbaar zijn en die verder gaan dan de publieke opinie bereid is te steunen. Zonder de brede steun van het publiek in de gehele Unie zou een dergelijk beleid niet haalbaar zijn, zeker niet in tijden van spanning.
Ook moeten we rekening houden met het soort Europa dat wij willen opbouwen. Ons streven mag niet gericht zijn op het creëren van een nieuwe nucleaire macht in de wereld, maar in paragraaf 21 staat dat de Unie zonder gemeenschappelijk defensiebeleid en gemeenschappelijk afschrikkingssysteem nooit in staat zal zijn een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te ontwikkelen. Op een tijdstip waarop wij dringend om steun voor het beginsel van de non-proliferatie van kernwapens vragen, zal het de indruk wekken dat wij voor het creëren van een nucleair Europa zijn, terwijl wij bezwaar maken wanneer anderen op hun grondgebied wel zoiets doen. Dit zou niet alleen onze geloofwaardigheid ondermijnen en afbreuk doen aan onze reputatie in de wereld als een macht die voor vrede en vooruitgang via vreedzame middelen is, maar het zou het ook nog veel moeilijker maken om de doelstellingen die wij hebben, waar te maken.
Tenzij paragraaf 21 gewijzigd of ingetrokken wordt, en er is een amendement van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, dan zou het verslag als geheel voor ons onaanvaardbaar zijn ondanks de zeer positieve voorstellen die het bevat. Ik hoop dat de rapporteur hier terdege rekening mee zal houden.

Rocard
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is een goed verslag. Het onderstreept terecht een aantal positieve punten, herinnert er met recht en reden aan dat dit alles onze publieke opinies er nog lang niet kan van overtuigen dat de woorden "buitenlands beleid" en "gemeenschappelijke veiligheid" enige betekenis hebben en levert scherpe kritiek op de conceptuele, institutionele, politieke en praktische tekortkomingen waardoor onze weinige gemeenschappelijke standpunten en acties beslist nog geen waarachtig gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vormen.
Zoals de Franse socialistische delegatie, uit naam waarvan ik hier het woord voer, stem ook ik volkomen met deze algemene visie in. Daarom zullen wij dit verslag goedkeuren. Toch rijst een politiek probleem met betrekking tot de formulering en de aanneming van twee amendementen.
Onze rapporteur wordt gedreven door een Europees enthousiasme dat sommigen wellicht als federalistisch en anderen als integrationistisch bestempelen, maar dat ikzelf samenhangend en daarom krachtig zou willen noemen. Ik ben het fundamenteel met de rapporteur eens, maar in zijn enthousiasme gaat hij op twee punten te ver, namelijk in zijn woordkeuze, waarin hij zich weinig hoffelijk en diplomatisch toont, en in het conceptuele verband dat hij tussen het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid legt.
Wat het eerste punt betreft, wensen bepaalde regeringen en, zoals wij zoëven hebben gehoord, ook de publieke opinie in bepaalde lid-staten in werkelijkheid niet aan de tenuitvoerlegging van een echt gemeenschappelijk buitenlands beleid mee te werken. Dat moet er ons echter eerder toe aanzetten voor hun houding begrip op te brengen en ons in te spannen om hen te doen inzien dat een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid voor ons allen uit strategisch en diplomatiek oogpunt belangrijk is, dan hen voortdurend te bestoken of aan de kaak te stellen.
Ik vind het jammer dat men in paragraaf 9 het woord "ontmoedigend" gebruikt. De vaststelling in paragraaf 20 dat het sommige lid-staten aan politieke wil tot integratie ontbreekt, zal wellicht eerder worden aangevoeld als een aanval dan als een poging om te overtuigen. Dat sommige lid-staten zich afwijzend opstellen, is het gevolg van de wijze waarop men de veiligheid in elk van die landen meent te moeten garanderen. Het ene land houdt vast aan zijn neutraliteit, andere landen stellen al hun vertrouwen in het Atlantisch bondgenootschap en beschouwen dat als enige veiligheidsgarantie, elders opteert men voor een autonome nucleaire afschrikkingsmacht.
Persoonlijk meen ik dat nucleaire afschrikking sedert het wegvallen van de communistische dreiging geen enkele zin meer heeft en dat neutraliteit in onze moderne wereld, waarin iedereen van iedereen afhankelijk is, evenmin nog iets voorstelt. Men kan er echter ook niet meer mee volstaan vooral op het Atlantisch bondgenootschap te vertrouwen. Het gevaar ligt voor ons vooral in een geografische uitbreiding van de talloze regionale conflicten in Europa en onmiddellijke omgeving, die de Verenigde Staten weinig aangaan. Als wij ons daarvan in Europa bewust zouden worden, zouden wij de Verenigde Staten trouwens een zware last van de schouders nemen.
Dat besef is de sleutel tot ons toekomstig gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Gunnen wij iedereen de tijd om zich daarvan bewust te worden.
Een tweede gevolg van het enthousiasme van onze rapporteur is dat hij het eerst over defensie en dan pas over veiligheid heeft. Sommigen voelen dat als een provocatie aan. In de paragrafen 9 en 21 wenst de rapporteur een gemeenschappelijke visie op de veiligheid van het buitenlands beleid. De vaststelling van de instellingen, procedures en instrumenten van die defensie kunnen daarvan echter slechts het gevolg zijn. Mijnheer FernándezAlbor, wij moeten de nodige tijd uittrekken om iedereen daarvan te overtuigen. Kritiek leveren draagt daartoe niet bij.
Ten slotte spreekt de rapporteur in al zijn enthousiasme ook over een gemeenschappelijk afschrikkingssysteem. Wij kunnen de publieke opinie niet afbrengen van het waandenkbeeld dat afschrikking kernwapens vergt. Kernwapens zijn achterhaald en passen niet in dit kader. Elke, ook conventionele defensiemacht dient in de eerste plaats om de tegenstander ervan te weerhouden aan te vallen - dat is afschrikking - en slechts in de tweede plaats om zelf de overwinning te behalen. Wij zullen dat woord echter niet meer mogen gebruiken, wat jammer is omdat het concept ook zonder kernwapens kan worden uitgewerkt. Ik hoop dat wij daarbij niet vergeten dat wij aan de vredesmissies van de Verenigde Naties moeten meewerken en dat wij een gemeenschappelijke visie op onze veiligheid moeten ontwikkelen voor wij daaruit conclusies voor onze defensie trekken.
Mijnheer Fernández-Albor, uw Europees enthousiasme bevalt ons, maar u moet de zaak pedagogischer aanpakken.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, het uitstekende verslag dat de heer Fernández Albor ons namens de Commissie buitenlandse zaken heeft voorgelegd, is misschien een goede aanleiding om een paar relevante opmerkingen te maken, inclusief voorbeelden. In de eerste plaats hebben we vandaag een voorbeeld dat al heel wat stof heeft doen opwaaien, namelijk dat van de gedeeltelijke intrekking van de wet Helms-Burton door president Clinton, naar alle waarschijnlijkheid als gevolg van een gemeenschappelijk buitenlands beleid dat, rara avis , door de Europese Unie via de Raad gevoerd is. In dit verband moet worden gewezen op de belangrijke rol die de minister van buitenlandse zaken van Spanje vervuld heeft, wat geen verbazing hoeft te wekken als we denken aan de speciale banden die tussen Spanje en Cuba bestaan, op historisch, cultureel, taalkundig en menselijk vlak.
Daarom verbaasde het mij vanochtend ten zeerste toen een afgevaardigde van de Spaanse socialistische fractie het de heer Matutes verweet, dat deze de heer Mas Canosa ontvangen had. Ik moet mevrouw de afgevaardigde erop wijzen dat de heer Mas Canosa voorheen al door de voormalige president van Spanje, de heer González, ontvangen is, en door de vroegere minister van buitenlandse zaken, de heer Solana, die thans secretaris-generaal van de NAVO is. Het enige verschil is dat zíj hem in alle stilte ontvingen, niet met de transparantie die wij altijd van ons buitenlands beleid geëist hebben. Het is duidelijk dat het verlies aan macht bij sommige partijen ook leidt tot een verlies aan gevoel voor humor.
Mijn tweede concrete opmerking heeft daarentegen niet betrekking op succes maar op het uitblijven daarvan. In het eerste geval hadden we het over het succes van een diplomatie die zonder enige twijfel op economische motieven, op de verdediging van wettige belangen stoelt, ofschoon hierbij wellicht enigszins werd voorbijgegaan aan de dramatische situatie waarin de Cubaanse bevolking thans verkeert. Maar wat het tweede concrete geval betreft dat ik noemen wil, is het in ons aller ogen verbazend en treurig dat de heer Holbrooke weer een oplossing moet zoeken voor een probleem dat in Dayton dankzij Noordamerikaanse bemiddeling al was opgelost. Dit doet ongetwijfeld niets af aan de kwaliteiten van de heer Bildt, maar het is wel een duidelijk bewijs dat ons buitenlands beleid niet voldoende basis heeft.
Tot slot, waarbij ik me weer tot het Ierse voorzitterschap wend, zou ik dat schitterende land willen oproepen om zijn beleid te richten op het bereiken van een daadwerkelijke gemeenschappelijke diplomatie. Het gaat niet alleen om de buitenlandse vertegenwoordiging in de vorm van de meestal zeer effectieve bureaus van de Europese Commissie, maar om de feitelijke integratie van de diplomatieke diensten. De Engelsen en de Duitsers hebben onlangs stappen in die richting gezet door het uitwisselen van ambtenaren van hun diplomatieke diensten. Meer dan eens heb ik me tijdens mijn reizen over deze aardbol afgevraagd, en dat ik heb deze Vergadering ook gezegd, of we niet zouden kunnen overwegen om gemeenschappelijke ambassades op te richten, dat wil zeggen, om onze diplomatieke diensten samen te voegen opdat zij ons gezamenlijk vertegenwoordigen buiten de Unie. Daarom kan een land als Ierland, met zijn rijke tradities, dat echter niet in alle landen vertegenwoordigd kan zijn, wellicht de stappen nemen die door landen met een grotere bevolking moeilijker te maken zijn.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de enige samenhang die wij in het gehele buitenlandse beleid van de Unie kunnen vinden is dat men daarin vrij stelselmatig het door de machtige Verenigde Staten geconcipieerde beleid ondersteunt.
Welk beleid voert de Europese Unie bij voorbeeld ten aanzien van de historisch belangrijke ontwikkeling van het islamisme ten zuiden en ten oosten van de Middellandse Zee? Een goed voorbeeld van onze kortzichtigheid is de douane-unie met Turkije. In die aangelegenheid heeft men aan de aanmaningen van de VS-diplomatie gehoorzaamd in plaats van te denken aan de geopolitieke en geoculturele situatie van Turkije, waaruit blijkt dat het land nooit Europees zal zijn.
Wat is vervolgens het beleid van de Europese Unie ten aanzien van Rusland, die grote mogendheid in het oosten. Rusland is een grote onafhankelijke natie die verdient dat wij met haar een echt partnerschap sluiten omdat ze een essentieel element is voor de totstandbrenging van een evenwichtige multipolaire wereld.
Het is niet goed dat een enkele wereldmacht alles overheerst. Juist daarover weigert de Europese Unie zich te bezinnen. Daarom kan de balans onmogelijk positief zijn.

Van den Broek
Voorzitter, na de uitvoerige inleiding van Raadsvoorzitter, minister Spring, hedenochtend, van mijn kant nog enkele korte opmerkingen.
In de allereerste plaats ook waardering namens de Commissie aan het adres van de rapporteur voor zijn zeer heldere verslag waarover ik overigens al het voorrecht had bij een eerdere gelegenheid in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid van gedachten te wisselen.
Het is volstrekt duidelijk dat de rapporteur ook onderkend heeft dat wanneer we spreken over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, we dat in zeer ruime zin kunnen doen en ook in enge zin. Wanneer het in ruime zin is, heeft hij ook duidelijk aangegeven waar in het afgelopen jaar op extern gebied een aantal buitengewoon waardevolle initiatieven en activiteiten zijn ontplooid door de Unie door het sluiten van akkoorden met vele derde landen en regio's die op zich ook een grote politieke, strategische en ook economische betekenis hebben en op zich ook een bijdrage leveren aan stabiliteit en veiligheid. Ik denk dan zeker niet in de laatste plaats aan de relatie die verder verbreed en verdiept is met de landen in Midden- en Oost-Europa en die uiteindelijk niet alleen gericht is op de toetreding en volledig lidmaatschap van die landen, maar ook een bijdrage wil zijn aan veiligheid, stabiliteit en ontwikkeling in die landen.
De Commissie heeft haar opvattingen over de tekortkomingen, die ook heel duidelijk worden erkend en gesignaleerd, ten aanzien van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid neergelegd in het rapport dat ook aan de Intergouvernementele Conferentie is aangeboden. Ook minister Spring is daar hedenochtend nader op ingegaan. Ik wil zelfs de hoofdpunten daaruit thans niet herhalen, die zijn bekend. Ik constateer wel, of spreek in ieder geval de hoop uit dat de intensieve discussie die thans in de Intergouvernementele Conferentie wordt gevoerd over ons beleid ten aanzien van de tweede pijler, ook succes zal opleveren. Vanmiddag is hier in het uitvoerige debat weer gebleken hoezeer daaraan behoefte bestaat en hoezeer er in feite ook overeenstemming over bestaat dat datgene wat ons op dit moment aan instrumentarium en wellicht ook aan politieke wil ter beschikking staat, ten ene male onvoldoende is om de rol van de Europese Unie op politiek gebied, op internationaal gebied enigszins in overeenstemming te brengen met de enorme kracht en macht die zij vertegenwoordigt op economisch gebied.
Als wij de voortgang op de Intergouvernementele Conferentie volgen, moeten we denk ik eerlijkheidshalve constateren dat men in de afgelopen maanden verder is gegaan met het uiteenzetten van reeds langer ingenomen posities en dat nu eigenlijk de tijd begint aan te breken dat daadwerkelijk tussen de delegaties onderhandeld moet worden. Wat dat betreft zijn we zeker niet zonder hoop, temeer daar, waar het bijvoorbeeld gaat om het voorbereiden van besluiten op buitenlands politiek terrein, men toch eigenlijk kan zeggen dat men reeds naar een consensus is toegegroeid ten aanzien van het vormen van een multidisciplinair voorbereidend orgaan dat die besluitvorming verder moet vergemakkelijken.
Ook ten aanzien van de herkenbare externe representatie van de Unie op het terrein van de internationale politiek ontwikkelen de gedachten zich verder. Nog hoopvoller is het feit dat, zeker na de conferentie van Berlijn van de NAVO, toch duidelijk de indruk bestaat dat met het ontwikkelen van een gemeenschappelijk defensiebeleid vorderingen worden gemaakt. Ik zou de geachte afgevaardigden die hun zorg hebben uitgesproken over een doorschieten van die bespreking erop willen wijzen dat reeds ten tijde van Maastricht is overeengekomen dat gekomen zou moeten worden tot een gemeenschappelijk defensiebeleid, waarvan exact de vorm en inhoud nader zouden moeten worden bepaald. Maar ik sluit me ook graag aan bij diegenen die hebben gezegd dat we een dergelijke discussie niet moeten verlammen door thans zodanige sprongen vooruit te maken, door te spreken over zaken als nucleaire afschrikking, afgezien of dat nu wel of niet bedoeld is in het verslag-Fernández-Albor, dat we er geen oog meer voor zouden hebben dat naast de meer gemeenschappelijke diplomatie die moet worden ontwikkeld, er ook een zekere kracht en macht achter die politiek beschikbaar moet zijn om in crisissituaties op te treden respectievelijk crisissituaties te voorkomen. Wij hopen van harte dat het besef van een behoefte hieraan verder vorm zal krijgen en ook tot besluitvorming zal leiden tijdens de Intergouvernementele Conferentie. De Europese Commissie zal in ieder geval haar bijdrage blijven leveren. Zij heeft uiteraard der zaak op het gebied van defensie geen eigen competenties, maar is wel zeer nauw geassocieerd met het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie en heeft ook een recht van mede-initiatief dat zij ook zal gebruiken. We hopen dan ook dat in de loop van het komend jaar, dus zolang de Intergouvernementele Conferentie nog duurt, discussies daarover zowel met de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, onder voorzitterschap van de heer Fernández-Albor, als met de plenaire vergadering op constructieve wijze zullen kunnen plaatsvinden. Er is een enorm belang voor de toekomst van de Unie mee gemoeid.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is de eerste keer dat ik mij tot de voltallige vergadering van het Europees Parlement richt en ik wil graag die leden danken die hier vanochtend hun voldoening hebben uitgesproken over het programma van het Ierse voorzitterschap en die mij persoonlijk welkom hebben geheten. Ik dank met name Gerry Collins voor zijn hartelijke woorden van welkom.
De rapporteur wil ik graag gelukwensen met het zeer goede verslag dat hij heeft opgesteld. Het was zeer interessant om naar dit debat te luisteren. Wij mogen niet vergeten dat de Unie - in elk geval de Unie en wat eraan voorafgegaan is - minder dan een halve eeuw oud is. En de Unie wordt niet alleen groter qua omvang, maar evolueert ook qua instellingen en qua institutionele capaciteit. Het is een succes dat de stoutste verwachtingen van de oprichters overtreft. En als dat niet overtuigend genoeg is, dan moeten we wellicht denken aan de meer dan 100 miljoen mensen die aan de deur van de Unie kloppen om binnengelaten te worden. We moeten dus niet al te pessimistisch zijn over de manier waarop de Unie evolueert en verder wordt bijgeschaafd, maar juist optimistisch en dankbaar voor wat we hebben bereikt.
Ik was lid van de discussiegroep en toen wij een debat voerden over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, zeiden de mensen een aantal malen dat Henry Kissinger gevraagd had: " Wie moet er in de Europese Unie gebeld worden als het gaat over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid?" . Mijn antwoord is dat men Henry Kissinger had moeten vragen: " Wie moeten wij terugbellen?" . Bellen we de president of de vice-president, of bellen we de minister van Buitenlandse Zaken of de voorzitter van de Nationale Veiligheidsraad, of moeten we misschien het Congres of een speciale afgezant bellen? De opzet van onze instellingen voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid hoeft niet tegemoet te komen aan een of ander buitenlands standpunt, maar wel aan de vereisten van deze zich ontwikkelende Unie. En de Unie ontwikkelt zich wel degelijk. Dat is een zeer belangrijk punt.
Ten tweede moeten wij in termen van veiligheid denken, in de meest ruime zin van het woord. Ik vraag me af of deze Vergadering tevreden is - zowel neutrale als niet-neutrale landen - over de soort samenwerking op het vlak van de veiligheid als het bijvoorbeeld gaat over de aanpak van de vloek van de drugsproblematiek. Ieder lid van deze Vergadering weet waar deze drugs vandaan komen. We weten waar ze vandaan komen, maar beschermen wij onze buitengrenzen en werken wij samen? Nee, helemaal niet. Dat betekent niet noodzakelijk enorme structuren. Het zou bijvoorbeeld iets soepels kunnen zijn zoals de samenwerking tussen de RAF en de Irish Air Corps bij zoek- en reddingsacties, waarvan al een groot aantal jaren sprake is. Of iets dat gestructureerder is. Maar ons collectieve optreden bij de aanpak van het probleem is in één woord schandelijk. Dit heeft niets te maken met defensie. Het heeft te maken met veiligheid en zowel de neutrale als de niet-neutrale landen hebben daar belang bij.
Er is nog één ander punt waar ik het over wil hebben, namelijk de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Westeuropese Unie. De neutrale landen gaven de toon aan bij het overbruggen van de kloof tussen neutrale en niet-neutrale landen. Dat moeten we toch erkennen. In het geval van Ierland begon dit onder een vorig voorzitterschap, maar wij erkennen dat onze status als waarnemer in de WEU zeer nuttig was. In de context van de Intergouvernementele Conferentie onderzoeken wij of de Petersberg-taken als geheel een mogelijk domein zijn voor samenwerking. Maar er is een verbintenis in artikel 5 van het WEU-Verdrag. Dat Verdrag loopt af in 1988 tenzij de partijen die het Verdrag ondertekend hebben anders beslissen. Het is met andere woorden mogelijk om dat Verdrag te wijzigen in hetzelfde tijdbestek als het onderzoek en de hervorming van de Verdragen betreffende de Europese Unie.
Er is een voorstel geweest dat artikel 5 wellicht bekeken zou kunnen worden in de context van een protocol bij een nieuw Verdrag, zoals de Voorzitter van het Parlement onlangs deed in een bijdrage aan het debat over de Intergouvernementele Conferentie. Dit is in elk geval iets dat de moeite van het onderzoeken waard is. De WEU kan op sommige manieren ook de kloof overbruggen door neutrale landen op te nemen en er kan een nauwere samenwerking zijn tussen neutrale en niet-neutrale landen als we bereid zijn enige verbeeldingskracht aan de dag te leggen en de oogkleppen af te doen; als we bereid zijn om de veiligheid en samenwerking in ruimere zin op te vatten, zonder bepaalde partijen te gaan viseren, en door ons te concentreren op de echte behoeften van de Europese Unie en haar lid-staten.
En tot slot zeg ik u dat de rol op het vlak van de buitenlandse en externe betrekkingen die Ierland als kleine lidstaat namens het voorzitterschap moet vervullen tijdens dit vijfde voorzitterschap, veel groter is dan die in onze vorige vier voorzitterschappen. Dat toont op zichzelf al aan hoe de rol van de Europese Unie op het stuk van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid geëvolueerd is. Dit debat was zeer de moeite waard en kwam ook zeer gelegen. Het voorzitterschap heeft met grote belangstelling geluisterd en acht het debat een waardevolle bijdrage tot de evolutie van de Europese instellingen waarvan momenteel sprake is.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Mitchell.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.

Globale richtsnoeren voor het economisch beleid
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raad over de globale richtsnoeren van het economisch beleid van de lid-staten en van de Gemeenschap.

Quinn
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij zeer veel genoegen om hier vandaag aanwezig te zijn als fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische en Financiële Zaken van de Europese Unie, om mij tot het Parlement te richten over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lid-staten. Zoals u weet heeft de Raad op een vergadering van 8 juli een aanbeveling goedgekeurd over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lid-staten van de Gemeenschap.
Ik zou graag de strategie bespreken die aan deze richtsnoeren ten grondslag ligt en het willen hebben over bepaalde bezorgdheden die sommige leden van het Parlement in verband daarmee te kennen hebben gegeven.
In de richtsnoeren wordt om meer gevraagd dan alleen maar een stabiel, macro-economisch kader in de vooruitgang naar de Economische en Monetaire Unie: ze omvatten een expliciete strategie gericht op duurzame groei en hogere werkgelegenheid, welke bewerkstelligd moet worden via de belangrijkste elementen van het monetair beleid, het budgettair beleid, het beleid voor de arbeidsmarkt en structurele aanpassing. De kern van de strategie van de globale richtsnoeren kan worden samengevat door de volgende verklaring in de tekst: " Een aanzienlijke en duurzame non-inflatoire economische groei op middellange termijn is van essentieel belang om het onaanvaardbaar hoge werkloosheidsniveau van de Gemeenschap aanzienlijk en definitief te verlagen en om uitbreiding van sociale uitsluiting tegen te gaan." In de richtsnoeren wordt erkend dat, aangezien groei van de werkgelegenheid sterk afhankelijk is van de groei van de produktie, een hoog peil van aanhoudende economische groei een eerste vereiste is voor de noodzakelijke stijging van de werkgelegenheid in de Unie. De richtsnoeren omvatten een strategie die gericht is op het genereren van een aanhoudende stijging van zowel het economische groeipercentage als van de werkgelegenheid.
De strategie die in de richtsnoeren wordt aanbevolen bestaat in wezen uit drie onderling met elkaar verband houdende elementen. Het eerste belangrijke element is het creëren en handhaven van een stabiel macroeconomisch kader. Om groei te kunnen bewerkstelligen, moet er monetaire stabiliteit zijn en moeten de overheidsfinanciën gezond zijn. Daarom blijven wij hameren op het belang van een monetair beleid dat op stabiliteit gericht is en op begrotingsconsolidatie. Als wij er niet in slagen om de convergentie te bewerkstelligen bij een lage inflatie in de lid-staten, dan is dat een grote belemmering voor de groei omdat zulks het monetair beleid overbelast daar er hogere rentevoeten nodig zijn om de inflatie te temperen. Maar hogere rentevoeten tasten op hun beurt het vertrouwen aan van de consument en dat van het zakenleven, met negatieve gevolgen voor de particuliere consumptie, investeringen, produktie en werkgelegenheid.
Er wordt in de richtsnoeren terecht op gewezen dat begrotingsconsolidatie niet alleen besnoeiingen op de begroting betekent, maar ook een heroriëntatie van de overheidsuitgaven naar investeringen en menselijk kapitaal. Ik zal hier later op terugkomen.
Het tweede belangrijke element in de strategie heeft betrekking op maatregelen om het potentiële groeicijfer van de Unie permanent te verhogen en om haar concurrentiepositie op zowel de binnenlandse als de buitenlandse markt te verbeteren. In de richtsnoeren wordt erkend dat de investeringen aanzienlijk moeten toenemen om een hoge economische groei te bewerkstelligen en te handhaven. En aanzienlijk hogere investeringen vereisen een groter vertrouwen, structurele beleidsmaatregelen en loonmatiging. Bovendien zal loonmatiging het concurrentievermogen van de economie van de Unie helpen verbeteren, hetgeen er op zijn beurt weer toe zal leiden dat de Unie beter in staat zal zijn om duurzame banen te scheppen.
Zoals ik eerder al aangaf, betekent dit dat inspanningen voor begrotingsconsolidatie niet alleen nodig zijn voor het bewerkstelligen van een houdbare situatie op het stuk van de overheidsfinanciën, maar ook voor het verbeteren van de vooruitzichten voor investeringen die banen creëren, door te vermijden dat de particuliere sector in de kou blijft staan, door te vermijden dus dat het spaargeld van de particuliere sector wordt opgeslorpt door de lopende overheidsuitgaven. Door te trachten begrotingsconsolidatie tot stand te brengen, zal het vertrouwen van de financiële markten herstellen en zal een duurzame neerwaartse druk worden uitgeoefend op de rentevoeten. Dit zal dan weer bijdragen tot een hoger rendement van de investeringen, een groter groeipotentieel en een vermindering van de schuldenlast die op de lid-staten rust.
Voorts wordt in de richtsnoeren voorgesteld om de overheidsuitgaven zoveel mogelijk te heroriënteren naar produktieve activiteiten zoals investeringen in infrastructuur, menselijk kapitaal en actieve maatregelen voor de arbeidsmarkt, waarbij erover wordt gewaakt om de noodzakelijk verlaging van de overheidstekorten niet in gevaar te brengen. In de richtsnoeren wordt echter ook erkend dat om de werkloosheid op een efficiënte manier te kunnen aanpakken en vooral de harde kern van de structurele werkloosheid, degelijke macro-economische beleidsmaatregelen gepaard moeten gaan met structurele beleidsmaatregelen tot verhoging van de efficiëntie en van werkgelegenheid scheppende eigenschappen van zowel de produkten- als de arbeidsmarkt.
Met dit in gedachten en om het element werkgelegenheid van de groei te verhogen, gaan de richtsnoeren voort op de aanbevelingen van het Witboek van de Commissie over Groei, Concurrentievermogen en Werkgelegenheid.
De belangrijkste elementen in deze strategie zijn maatregelen om de hindernissen te verlagen om mensen in dienst te nemen, actieve beleidsmaatregelen voor de arbeidsmarkt en structurele veranderingen in het functioneren van de produkten- en arbeidsmarkt.
In het derde element van de strategie bevelen de richtsnoeren actieve beleidsmaatregelen aan gericht op werkgelegenheid. De noodzaak voor een grotere reeks hervormingen van de arbeidsmarkt is door de Raad benadrukt. Wat wij in gedachten hebben is een verbeterde mobiliteit op professioneel en regionaal vlak en een grotere efficiëntie van de dienstverlening op het gebied van de werkgelegenheid. Bovendien acht de Raad de hervorming van de onderwijssystemen van vitaal belang, om meer mensen in staat te stellen zich de vaardigheden eigen te maken die op de arbeidsmarkt van vandaag vereist zijn. Maar de Raad heeft ook duidelijk gesteld dat de arbeidsmarkt niet alleen dient op te draaien voor de lasten van de aanpassing. De markten voor produkten en diensten moeten efficiënter worden om investeringsmogelijkheden te kunnen creëren. Er is voor ons allemaal een belangrijke taak weggelegd om ons hoge werkloosheidspeil aan te pakken. In haar verslag aan de Europese Raad in Florence zei de Commissie dat zij haar dialoog met de sociale partners over macro-economische aangelegenheden zou opvoeren. Ik stel nu voor om bepaalde domeinen te behandelen waarover het Parlement zich met betrekking tot de richtsnoeren bezorgd heeft getoond.
Ik geloof dat het Parlement en de Raad het er volledig over eens zijn dat duurzame, non-inflatoire economische groei van essentieel belang is om de plaag van de werkloosheid en de daarmee gepaard gaande sociale uitsluiting aan te pakken. Werkgelegenheid is onze gemeenschappelijke zorg en natuurlijk ook die van de burgers van de Europese Gemeenschap.
Uw verzoek om te refereren aan de artikelen 2 en 105 van het Verdrag is meer een kwestie van stijl dan van inhoud. Ik kan u verzekeren dat de Raad die twee fundamentele bepalingen van het Verdrag over de algemene doelstellingen van het beleid van de Europese Unie en de taken van een Europese Centrale Bank ten volle ondersteunt. Een verwijzing naar de transeuropese netwerken - de TENs - in de context van de richtsnoeren is tussen de lid-staten aanleiding geweest tot meningsverschillen. Daarom kon de Raad dit element niet in de richtsnoeren opnemen. Maar op 8 juli kwam de Raad overeen een door ministers benoemde hoge werkgroep op te zetten die wordt bijgestaan door de Commissie en de Europese Investeringsbank om dit twistpunt te onderzoeken en om aanbevelingen te formuleren voor de informele Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën in Dublin in september.
Ik heb de indruk dat de concrete beleidsmaatregelen die in de resolutie worden voorgesteld en die door het Parlement op 19 juni zijn goedgekeurd, qua inhoud in grote mate overeenkomen met die van de Raad. Ik heb de resolutie van 19 juni van het Europees Parlement over de globale economische richtsnoeren zeer aandachtig gelezen en ik heb vastgesteld dat bijna alle beleidsmaatregelen die u voorstelt in de lijn liggen van de tekst en de geest van de richtsnoeren van de Raad voor 1994, 1995 en 1996 en ook van de conclusies van de Top van Essen en van Maastricht over de beleidsmaatregelen ten behoeve van de werkgelegenheid. Dit zijn ten eerste het heroriënteren van de overheidsuitgaven naar investeringen; ten tweede het creëren van een gunstig milieu voor ondernemingen die werkgelegenheid scheppen; ten derde een onderzoek instellen naar de praktijkervaringen op de arbeidsmarkt en beleidsmaatregelen op het stuk van het onderwijs door alle afzonderlijke lid-staten.
De verbintenis van de lid-staten om de werkloosheid aan te pakken heeft geleid tot de goedkeuring van een meerjarenprogramma voor de werkgelegenheid op nationaal niveau. De tenuitvoerlegging van de aanbevelingen van Madrid en het houden van toezicht op de meerjarenprogramma's zullen de basis vormen van de follow-up in 1996 van het werkgelegenheidsbeleid van de Unie. Helaas moet ik het eens zijn met het Europees Parlement en vind ik ook dat de lid-staten de richtsnoeren zeer traag tenuitvoerleggen. Ik deel uw ongeduld inzake de vooruitgang die hier wordt geboekt en ben voornemens om te trachten het tempo daarvan te verhogen. Het is echter mogelijk dat de effecten van sommige positieve maatregelen tijdelijk verborgen zijn gebleven door de vertraging van de economische groei. Het is ook een feit dat bepaalde maatregelen wat tijd nodig hebben om vruchten af te werpen. Ik denk dat de benadering die in de richtsnoeren sedert 1994 gehanteerd wordt, nog steeds van kracht is. Maar ik geef toe dat we een ernstig probleem hebben voor wat de tenuitvoerlegging ervan betreft.
Ik denk dat die trage tenuitvoerlegging twee redenen heeft. Ten eerste, omdat bepaalde structurele maatregelen niet alleen wetgevende procedures vereisen maar ook overleg met en deelname van de sociale partners. Je kunt het sociaal contract niet zomaar een-twee-drie herschrijven. Ten tweede, de coördinatie tussen de macroeconomische en structurele beleidsmaatregelen en het beleidsmatig reageren op de interne markt zijn relatief nieuwe uitdagingen voor de lid-staten.
Ik ga nu over op een ander thema. Er is een domein waarvan ik het gevoel heb dat de Raad de standpunten van het Parlement niet kan delen, tenminste zoals ik uw resolutie begrijp: dat is uw verzoek voor een versoepeling van het monetair beleid. De Raad is van mening dat het peil van de rentevoeten niet alleen in handen ligt van de monetaire autoriteiten maar in hoge mate afhangt van het bewerkstelligen van een toereikende fiscale consolidatie en van de juiste reacties van de markt.
De Raad is altijd van mening geweest dat het laag houden van de inflatie een absolute voorwaarde is voor duurzame groei en werkgelegenheid. Ik erken uiteraard dat er grote behoefte is aan het scheppen van de voorwaarden om de monetaire omstandigheden blijvend tot rust te brengen, maar hiervoor moeten de ontwikkelingen op het vlak van de begroting en de betalingsbalans verenigbaar zijn met de doelstelling van prijsstabiliteit. Elke verlaging van de rentevoeten op korte termijn die niet ondersteund wordt door de juiste ontwikkelingen inzake begroting en betalingsbalans, zou spoedig het risico lopen teniet gedaan te worden omdat men in de toekomst een hogere inflatie verwacht en een verzwakking van het vertrouwen van de financiële markten, hetgeen uiteindelijk zou leiden tot hogere rentevoeten op lange termijn. Naar mijn mening en naar de mening van de Raad zou dit de investeringsvooruitzichten aantasten en het herstel afremmen, met de daaruitvolgende negatieve gevolgen voor groei en werkgelegenheid.
Begrotingsconsolidatie en monetaire stabiliteit kunnen verenigbaar zijn, maar hier moeten wij de balans opmaken. Indien men erin zou slagen geloofwaardige plannen op te stellen voor begrotingsconsolidatie alsook akkoorden die leiden tot gematigde loonstijgingen, dan zouden de marktverwachtingen gunstig beïnvloed worden en zouden de voorwaarden voor een duurzame monetaire stabiliteit gunstiger zijn.
Ik kan u verzekeren, afgevaardigden van het Europees Parlement, dat het Ierse voorzitterschap alles aan de dag zal leggen om de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren te versnellen en zulks in een positieve en constructieve geest en met bijzondere nadruk op de noodzaak voor een veel sterkere groei van de werkgelegenheid. Voorts zal de Raad het gezamenlijk jaarverslag over de werkgelegenheid opstellen voor de Europese Raad van Dublin. Ook wil ik uw aandacht vestigen op het feit dat het Ierse voorzitterschap een conferentie belegt over de initiatieven voor lokale werkgelegenheid in november van dit jaar.
De doelstellingen om een sterke, duurzame economische groei te bewerkstelligen en om de werkgelegenheid te verhogen krijgen heel wat aandacht, niet alleen in de globale economische richtsnoeren, maar ook in het andere werk van de Commissie en de Europese Raad. In al dit werk is er de duidelijke erkenning dat wij dit ernstige probleem van de hoge werkloosheid en de sociale uitsluiting die deze met zich meebrengt, moeten aanpakken. Maar onze aandacht moet blijven uitgaan naar de werkgelegenheidsdoelstelling en naar het intensiveren van het debat over de meest geschikte beleidsreacties die een breed spectrum van maatregelen beslaan.
Ik denk dat de discussie van vandaag een belangrijke bijdrage zal leveren aan het intensiveren van dat debat. Ik verheug mij op de gezamenlijke inspanningen van het Parlement, de Raad, de Commissie en de lid-staten om de beleidsmaatregelen ten behoeve van de werkgelegenheidsdoelstelling te verbeteren. In al onze beraadslagingen moeten wij rekening houden met wat er uiteindelijk op het spel staat en dat is de toekomstige slagkracht, welvaart en waardigheid van al onze kinderen.

Donnelly, Alan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën graag danken voor zijn toespraak, maar ook voor de manier waarop hij reeds heeft toegezegd voor een betere relatie tussen het Europees Parlement en de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën te zullen zorgen dan in het verleden het geval was.
Ik wil graag heel snel vier kwesties aanstippen en ik hoop dat de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën kans ziet om hierop te reageren. Ten eerste is daar het punt dat ik al onder het Italiaanse voorzitterschap ter sprake heb gebracht betreffende de globale economische richtsnoeren en dat is de reden van de wijziging die de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën heeft aangebracht aan de Commissievoorstellen. Ik doel hier met name op het laten vallen van de verwijzing naar een betere mix van de economische beleidsinsturmenten, die gunstiger is voor de groei. Deze verwijzing werd in de Commissietekst geschrapt, en ook de verwijzing naar de convergentieprogramma's - de verwijzing naar het feit dat deze programma's duidelijk moeten aangeven dat de maatregelen gericht op het verbeteren van de convergentie hand in hand gaan met de bevordering van de groei en werkgelegenheid op middellange termijn.
Er zijn nog veel meer voorbeelden van de manier waarop deze door de Commissie opgestelde richtsnoeren gewijzigd zijn. Men heeft mij doen begrijpen dat het document dat werd ingediend op de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën niet de tekst van de Commissie was, maar de tekst die was opgesteld door de Monetaire commissie. Kan de fungerend voorzitter toelichten wat de rol van de Monetaire commissie in dit verband was? De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën is toch zeker verplicht om de Commissietekst in overweging te nemen en mag toch niet toestaan dat de centrale banken interfereren in een tekst die natuurlijk eerst aan hem voorgelegd had moeten worden zodat hij er zich over had kunnen buigen.
Mijn tweede punt gaat over de betrekkingen met het Parlement. Onze betrekkingen met de Raad inzake economische en monetaire kwesties zijn niet zo best. Met de Commissie, waar wij regelmatig ontmoetingen hebben met commissaris De Silguy, is de relatie beter. Zou de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën bereid zijn om bijvoorbeeld begin september een ontmoeting te hebben met een afvaardiging van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, om te bekijken of wij in het begin van de herfst kunnen werken aan betere betrekkingen tussen het Parlement en de Raad tijdens de cruciale periode die voorafgaat aan de voltooiing van de Economische en Monetaire Unie?
De derde kwestie houdt verband met de idee van begrotingsconsolidatie. In de toespraken die ik recentelijk gehoord heb heeft niemand een verschil gemaakt tussen leningen voor investeringen en leningen voor lopende uitgaven. Kan de fungerend voorzitter er gedurende zijn ambtstermijn voor zorgen, met name tegen de achtergrond van het stabiliteitspact, dat de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën een verschil maakt tussen leningen voor investeringen, die in duidelijk omschreven omstandigheden toch zeker aanvaardbaar zijn, en leningen voor lopende uitgaven?
De vierde kwestie betreft het stabiliteitspact. In deze Vergadering maken wij ons grote zorgen over het feit dat er mensen zijn die een stabiliteitspact willen bevorderen buiten het Verdrag betreffende de Europese Unie om. Zij willen een of andere nieuwe intergouvernementele regeling. Wij willen de verzekering krijgen van de fungerend voorzitter dat het stabiliteitspact precies aansluit bij de letter en de geest van het Verdrag betreffende de Europese Unie en ook dat wanneer hij dat stabiliteitspact aan de Vergadering voorlegt tijdens zijn voorzitterschap, hij er dan voor zal zorgen dat het eveneens precies aansluit bij de prioriteiten van de Top van Essen.

Cassidy
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik de fungerend voorzitter, mijnheer Quinn, graag danken voor de volledige en uitgebreide manier waarop hij de reacties van de Raad ten overstaan van de globale economische richtsnoeren uiteengezet heeft. Ik heb het zeer gewaardeerd dat hij een aantal punten uit onze resolutie van 19 juni ter sprake heeft gebracht en naar ons heeft teruggespeeld.
Er zijn enkele punten die ik verder zou willen uitwerken met hem, maar allereerst wil ik hem graag bedanken voor het feit dat hij aandacht heeft geschonken aan onze paragraaf 11, waarin staat dat ons Parlement het zeer belangrijk vindt dat het Ierse voorzitterschap aanwezig is op de vergaderperiode van juli van het Parlement, teneinde de aanbevelingen krachtens artikel 103, lid 2 van het Verdrag voor te leggen. Heel hartelijk dank, fungerend voorzitter, dat u met deze suggestie rekening heeft gehouden.
Anderzijds denk ik dat het de waarheid is om te zeggen dat de Raad en - ben ik zo vrij te zeggen - de Commissie, hun eigen wensen nog steeds voor werkelijkheid nemen, dat vindt althans het Parlement. Wij refereren hieraan in paragraaf 4 van onze resolutie, vierde alinea, waar wij uitdrukkelijk stellen dat de huidige benadering gebaseerd is op wishful thinking . Noch in het communiqué van de Europese Raad van Florence, noch in de aanbevelingen van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en in die van de Commissie zijn er argumenten die ons doen afwijken van de mening die het Parlement tot uiting heeft gebracht.
Ook zouden wij het op prijs hebben gesteld indien er een beetje meer aandacht zou zijn geschonken aan de kwesties die elders in paragraaf 4 van onze resolutie aan bod komen, met name in de zesde alinea waar wij refereren aan het creëren van een omgeving waarin werkgevers in de Europese Unie worden aangemoedigd om werknemers in dienst te nemen. Ik denk dat dat impliciet toegegeven werd in de verwijzigingen van de fungerend voorzitter om de loonsverhogingen te matigen. Als rapporteur zou ik het op prijs hebben gesteld als wij iets specifiekers hadden gehad; als de aandacht was gevestigd op de lasten die de werkgevers opgelegd krijgen, omdat wij in paragraaf 8 van onze resolutie de aandacht hebben gevestigd op de noodzaak om de arbeidskosten, die geen betrekking hebben op de salarissen, te verlagen, met name aan de onderkant van de loonschaal. Ook daarover wordt gesproken in onze paragraaf 4, zesde alinea, omdat de impact van hoge sociale lasten of hoge belastingen op tewerkstelling aan de onderkant van de loonschaal bijdragen tot het instandhouden van een veel te hoge werkloosheid, vooral jeugdwerkloosheid.
Voor wat dat veel te hoge niveau van de werkloosheid betreft, zou ik ook graag de aandacht willen vestigen op de opmerkingen die wij in overweging B van onze resolutie maken; op de werkloosheidniveaus die in de geschiedenis van de Europese Unie nog nooit zo hoog zijn geweest: momenteel 18 miljoen mensen werkloos met 50 miljoen mensen die gebukt gaan onder maatschappelijke uitsluiting. Als dit het beroemde Europese sociale pact is, dan is het geen resultaat om trots op te zijn.
Er is één ander punt waarvan ik graag gehad zou hebben dat de fungerend voorzitter het ter sprake had gebracht, omdat het iets is dat ik in onze oorspronkelijke resolutie heb opgenomen, en dat is de verwijzing in paragraaf 4, zevende alinea, namelijk de noodzaak om een onderzoek in te stellen naar de praktijkervaringen in de 15 lidstaten en elders, met name in de Verenigde Staten, om naar beleidsmaatregelen te zoeken die de werkloosheid effectief om laag kunnen brengen.
Dat gezegd zijnde echter, feliciteer ik de fungerend voorzitter en dank ik hem nogmaals voor het feit dat hij zo snel gereageerd heeft op ons verzoek dat wij in juni formuleerden en wens ik hem veel succes toe de komende zes maanden.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, twee van de vier topprioriteiten die het Ierse voorzitterschap van de Europese Unie voor dit halfjaar heeft gesteld, hebben betrekking op economische onderwerpen, namelijk werkgelegenheid en een doeltreffend financieel beleid. Dit betekent dat de economie de helft van alle activiteiten voor haar rekening moet nemen of moet verbeteren. De helft van onze activiteiten moet dus betrekking hebben op de sociale en politieke sector, en de andere helft op de economische sector. En dus krijgen de oriëntaties die de Raad in deze sector moet uitstippelen op het Europese toneel een bijna gelijkwaardige betekenis. De Gemeenschap is voor de economie ontstaan, heeft in de sociale sector naam gemaakt, en moet deze naam nu waarmaken door een juist evenwicht tussen deze twee belangrijke sectoren te vinden.
Wij zijn van mening dat de belangrijke economische oriëntaties vooral afgestemd moeten worden op de kleine en middelgrote ondernemingen; ofschoon deze vooral staan voor de micro-economie, hebben ze immers vanwege hun aantal - in de Europese Unie zijn er ongeveer 18 miljoen van dit soort ondernemingen - macro-economisch gezien ook wel degelijk wat in de melk te brokkelen. Achttien miljoen, mijnheer Quinn, net zoveel als er werklozen in de Gemeenschap zijn. De voor de hand liggende vergelijking met de nieuwe arbeidsplaatsen laat ik verder aan u over. Het is niet alleen een kwestie van afmetingen; we hoeven verder niet te zeggen dat het midden- en kleinbedrijf meer mogelijkheden om banen te creëren heeft dan grote bedrijven, die vanwege de automatisering mensen door machines vervangen; het is ook een kwestie van sector; dat houdt in dat de meeste inspanningen gericht moeten worden op die sectoren die de meeste mogelijkheden bieden. Ik doel met name op het toerisme, dat door het Ierse voorzitterschap terecht onder de prioriteiten is geschaard, maar ook op de ambachtelijke sector, de diensten en het handelsdistributiestelsel. Wij zouden graag zien dat aan deze vier sectoren - handel, toerisme, diensten en ambachtelijke sector - steeds meer aandacht wordt besteed en daarbij behorende middelen ervoor worden uitgetrokken. We zijn ervan overtuigd dat commissarisDe Silguy dit duidelijk in zijn hoofd heeft. Grote en kleine bedrijven moeten de handen ineenslaan. Het doel is algehele groei van de Europese economie, van de Gemeenschap dus. Dank u en veel succes voor onze Ierse vrienden.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte dames en heren, om te beginnen wil ik met blijdschap reageren op de aanvang van het Ierse voorzitterschap, en op zijn bereidwilligheid om met het Europees Parlement samen te werken. In verband hiermee zou ik een algemene overweging naar voren willen brengen, aangezien mijn collega's de heren Cox en Watson over meer specifieke onderwerpen zullen uitweiden.
De fungerend voorzitter van de Raad heeft vier gebieden genoemd - dat inzake monetaire aangelegenheden, de begroting, de arbeidsmarkt en structurele hervormingen. Onze fractie, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, heeft echter al een maand geleden, in een debat over een richtsnoer betreffende het economisch beleid van de Unie, laten weten dat het haar verontrustte dat er in dat richtsnoer overdreven veel gewicht aan de monetaire aspecten werd toegekend, wat in het economisch beleid in het algemeen gedaan wordt, misschien omdat de monetaire grootheden het makkelijkst in de hand zijn te houden. Wij pleitten daarentegen voor beperking van de rentevoet, waar ook de OESO voorstander van is, ter compensatie van de negatieve elementen die de economische vooruitzichten kunnen bevatten als gevolg van de begrotingsbeperkingen, en met als doel de economische groei een impuls te geven; zonder economische groei wordt het namelijk heel moeilijk om de Economische en Monetaire Unie te verwezenlijken die, zoals zowel het Ierse voorzitterschap als dit Parlement bevestigd hebben, onze ultieme doelstelling is.
Het gaat er dan ook om, het juiste evenwicht te vinden tussen een adequate toepassing van het monetair beleid enerzijds, en de vereiste structurele hervormingen anderzijds, waaronder adequate maatregelen voor de overige drie gebieden die de fungerend voorzitter van de Raad genoemd heeft.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, het optimisme van de Raad voor de toekomst is totaal onterecht. Wat de Raadsvoorzitter zoëven heeft verklaard, stemt trouwens niet overeen met de verwachtingen die werden vooropgesteld in het kader van de globale richtsnoeren van vorig jaar. Als we de huidige toestand in de Unie vergelijken met die van een jaar geleden, stellen we vast dat de economische activiteit gevoelig is afgeremd, de werkloosheid opnieuw is gestegen en de verschillen tussen het verwachte en het werkelijke peil van de economische en sociale welvaart niet kleiner werden.
We vragen ons dan ook af waarop het optimisme van de Raad berust. Uit zijn mededeling blijkt overigens dat hij voornemens is de problemen op dezelfde wijze als in het verleden aan te pakken. Hij is voorstander van de voortzetting en versterking van de huidige beleidsvormen - die gebaseerd zijn op de vorige richtsnoeren en de convergentieprogramma's - zodat hij zich verder wil toespitsen op de vermindering van de overheidstekorten. Met het oog daarop zal hij de openbare uitgaven - vooral in de sociale sector - verlagen, de fiscale inkomsten - en dus de belastingdruk - verhogen, de reële lonen doen dalen, de arbeidsmarkt dereguleren en de overheidssector privatiseren.
De Raad, die denkt dat de problemen van de Unie het gevolg zijn van de ondoelmatige en ongeloofwaardige tenuitvoerlegging van de richtsnoeren, lijkt niet te begrijpen dat het gebrek aan vertrouwen in de Europese Unie - waarnaar hij zoëven zelf heeft verwezen - te wijten is aan de ideologische keuzes van en de filosofie achter de Unie, alsmede aan de inhoud van haar aanbevelingen en aan het economisch en sociaal beleid dat zij en de lidstaten nu al jaren voeren.
Uit de werkelijkheid blijkt duidelijk dat de Unie haar huidige - schijnheilige - doelstellingen moet opgeven, naar een totaal ander beleid moet overstappen en haar middelen efficiënter dient aan te wenden.
De Unie weigert echter - eens te meer - de nodige conclusies uit haar beleidsvormen te trekken. Ze ziet niet in dat de werknemers - die de grootste slachtoffers zijn van haar beleidsopties en steeds meer door de communautaire acties worden gemarginaliseerd en verpauperd - haar initiatieven veroordelen en alles in het werk zullen stellen om er met hun strijd een eind aan te maken. De volken van Europa willen zich dan ook in referenda uitspreken over de herziening van het Verdrag van Maastricht, de totstandbrenging van de Economische en Monetaire Unie en de besluiten van de Intergouvernementele Conferentie. Hopelijk is de Raad bereid daarmee terdege rekening te houden.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, u verklaarde dat u het monetaire beleid onder geen beding wilt versoepelen en dat u zich nog steeds zorgen maakt over de inflatie. Maar is het werkelijke probleem niet zo langzamerhand dat de economie meer en meer overgaat tot deflatie? U wilt klaarblijkelijk de economie in de hoogste versnelling zetten. Maar een te snelle en brute aanpassing aan de convergentiecriteria zal alleen maar zal leiden tot werkloosheid en sociale uitsluiting. Gelooft u werkelijk, mijnheer de voorzitter, dat het in deze omstandigheden voldoende is om vast te blijven houden aan het euro-tijdschema? Het lijkt mij niet echt verstandig. Maar blijkbaar is dat onder druk van de marktwerking moeilijk in te zien.
Ten tweede kan ik mij niet onttrekken aan de indruk dat de Raad zich helemaal geen zorgen maakt over het feit dat de Unie op geen enkele wijze in staat is tot het nemen van besluiten op het gebied van belastingen. Is het Ierse Voorzitterschap van plan iets aan dit ernstige probleem te doen? Bent u van plan ernaar te streven de belastingheffing zodanig te wijzigen, dat het gebruik van natuurlijke hulpbronnen en het vervuilen van het milieu zwaarder worden belast en werkgelegenheid en arbeid minder?
Ten derde wil ik vragen of u van plan bent initiatieven te ontplooien ten aanzien van de internationale economische marktvoorwaarden. Bent u van plan initiatieven te nemen inzake de internationale coördinatie van het monetaire beleid? Er wordt nu immers van steeds meer kanten aangedrongen op de invoering van belasting op speculatie, waardoor de verwording van de economie tot een geheel ander soort economie gestopt zou kunnen worden en de economie weer meer solide reëel-economische trekken zou kunnen aannemen. Ik zou graag willen weten of de Raad van plan is initiatieven op dit gebied te starten.

Castagnède
Mijnheer de Voorzitter, tot ons genoegen hoorden wij het Ierse voorzitterschap vanochtend en de heer Quinn zoëven nog verklaren dat zij voorrang geven aan de werkgelegenheid en de groei. Die verklaring is echter in strijd met de inhoud van de richtsnoeren die de Raad voor het economisch beleid van de lid-staten heeft voorgesteld.
De lid-staten moeten immers het economisch beleid voortzetten dat ze de vorige jaren al hebben aangekondigd. Kort gezegd bestaat dat beleid erin dat ze, met het oog op de monetaire stabilisatie, de overheidsuitgaven terugschroeven en de loonkosten begrenzen of zelfs verminderen. Zijn dat de ingrediënten voor een nieuwe groei en meer werkgelegenheid? Volgens ons is dat niet het geval. Als wij kijken naar de resultaten van de economische beleidsmaatregelen van de jongste jaren en vooral naar die van vorig jaar stellen wij het tegenovergestelde vast: de groei vertraagt en de werkloosheid stijgt.
Wij menen dat de voortzetting en versterking van die richtsnoeren een deflatoire spiraal op gang dreigt te brengen die gevaarlijk kan zijn voor de economie van de Unie, voor de sociale vrede in Europa en voor de Europese gedachte zelf.
Europa heeft nood aan vertrouwen, niet alleen vanwege de markten maar ook vanwege de consumenten. Om het vertrouwen van de consumenten te krijgen moeten wij hen een toekomst zonder werkloosheid kunnen voorhouden. Wij vinden in de voorstellen van de Raad echter geen enkele concrete maatregel om de tragische situatie van de werkgelegenheid in de Europese Unie onverwijld aan te pakken.
Ons valt voorts een nog grotere tegenstelling op. Op het gebied van de monetaire unie boekt men vooruitgang - wat een goede zaak is -, maar men doet ondertussen geen enkele inspanning voor de ontwikkeling van andere economische beleidsinstrumenten die het monetaire instrument aanvullen en waarmee de Unie haar economie in goede banen kan leiden. Wij vinden dat onverwijld aanvullende instrumenten moeten worden ontwikkeld. Op budgettair gebied zouden wij ons, zonder te wachten tot de periode van toepassing van het pakket-Delors II verstreken is, moeten beraden over de begroting van de Unie wanneer de monetaire unie in werking zal zijn getreden.
Ook op het gebied van de fiscaliteit, waarover men het daarstraks al had, moeten initiatieven worden genomen om in de eerste plaats de directe belastingen te harmoniseren. De heer Monti heeft onlangs duidelijk laten zien hoe de arbeid in Europa sedert enkele jaren wordt overbelast. Hoe kunnen wij dat verhelpen zonder de directe belastingen te harmoniseren? Bovendien zouden wij wellicht ook de invoering moeten overwegen van een communautaire belasting die de Unie in staat zou stellen ook de Unie van de burgers te zijn.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, ik juich het buitengewoon toe dat het Ierse raadsvoorzitterschap benadrukt dat volgens het Verdrag van Maastricht niet de Europese Monetaire Unie maar ook een Europese unie op het gebied van economische zaken, werkgelegenheid en sociale zaken moet worden verwezenlijkt, en daarom behoort terecht de uitdaging van de bestrijding van massale werkloosheid ook tot één van de prioriteiten van het Ierse raadsvoorzitterschap.
Maar als wij de richtsnoeren van de Europese Unie voor het economische beleid bezien, analyseren en beoordelen, dan kan men zich werkelijk afvragen in hoeverre hierin een passende policy mix is te vinden. Juist omdat er geen kritische confrontatie met een strak monetair beleid plaatsvindt, zoals het Europees Parlement heeft geëist, vraag ik mij af welke rol er eigenlijk te spelen valt voor een monetair beleid tezamen met het economische beleid, het werkgelegenheidsbeleid, het structuurbeleid en het industriebeleid, om een groei te bewerkstelligen die een gunstig effect heeft op de werkgelegenheid en is gebaseerd op investeringen.
Een antwoord op deze vraag kan niet worden gegeven als wij ons niet ook grondig bezighouden met het monetaire beleid, en daarom koester ik de wens dat het Ierse raadsvoorzitterschap op dit punt nog intensiever naar een antwoord zoekt, omdat het niet in het belang van het Parlement kan zijn om hier te praten over een slap monetair beleid. Wij moeten ons liever afvragen hoe het monetaire beleid kan bijdragen aan wat wij met de Economische en Monetaire Unie willen bereiken, namelijk meer en duurzame groei en vooral meer werkgelegenheid. Wij willen immers ook niet dat de Economische en Monetaire Unie een monetair gebeuren is, maar juist in het belang is van de mensen in de Europese Unie.
Als we de principes van het economische beleid beoordelen, vraag ik mij ook af in hoeverre de voor ons liggende jaren kunnen worden benut om met behulp van de richtsnoeren voor het economische beleid nog duidelijker te maken dat wij op Europees niveau een filosofie voor een regulerend beleid nodig hebben voor hetgeen wij niet meer op het nationale uitvoerende niveau kunnen realiseren.
De globalisering van de markten is niet voorbijgegaan aan Europa, en al vormen dan de interne markt en de Monetaire Unie een passend antwoord op deze uitdagingen, er is toch nog geen regulerend beleid van de sociale markteconomie op Europees niveau verwezenlijkt. Ik zou het zeer toejuichen als het Ierse raadsvoorzitterschap ook bij de ontwikkeling van de richtsnoeren voor het economische beleid nog een positieve ingang voor actie zou kunnen vinden.
Daarenboven vraag ik u, mijnheer de Raadsvoorzitter, nog eens in te gaan op de vraag van het Europees Parlement, hoe het gebrek aan democratisch gehalte op het gebied van het economisch en monetair beleid kan worden weggewerkt. Kunnen wij niet op een zeker tijdstip een interinstitutioneel verdrag tegemoet zien voor de procedures van de multilaterale bewaking van het veel te grote tekort? Wat vindt het Ierse voorzitterschap ervan, opdat deze zorg van het Europees Parlement eindelijk eens tot het verleden behoort?

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij allereerst toe om mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad welkom te heten, en hem voor het komend half jaar veel geluk toe te wensen.
Naar mijn idee heeft de Raad het in zijn verklaring over de globale richtsnoeren van het economisch beleid van de lid-staten en de Gemeenschap bij het rechte eind, als hij zegt te streven naar het activeren van alle mogelijke mechanismen die groei en dus werkgelegenheid opleveren.
De prioriteit van het economisch beleid dient noodzakelijkerwijs bij de werkgelegenheid te liggen, want achter al die hoge cijfers schuilen menselijke drama's, van mensen die uit het maatschappelijk circuit verbannen zijn, en voor een groot deel zijn dat jonge mensen.
In de hele Europese geschiedenis hebben we nog nooit zo'n goed geschoolde jeugd gehad als nu, maar in sommige communautaire regio's bedraagt de werkloosheid onder de jeugd meer dan 50 %. Alle inspanningen moeten op dit probleem gericht zijn, en ze moeten worden beoordeeld op grond van hun bijdrage aan mogelijke oplossingen hiervan, terwijl het toenemend concurrentievermogen van de Europese industrie de spil van de schepping van werkgelegenheid dient te zijn.
Het Europa waarin wij werkgelegenheid willen scheppen, dient stabiel, gezond, concurrerend en solidair te zijn. Stabiel, omdat investeringen stabiliteit vereisen, en door vast te houden aan het doel van de Monetaire Unie worden een kader en een zekerheid gegeven waarin de lid-staten zich ervoor moeten inzetten hieraan deel te nemen.
Een gezond Europa ook, omdat de schepping van werkgelegenheid samenhangende beleidsvormen en een lage inflatie vereist, die gericht zijn op verlaging van de rentevoet. En dat vereist weer beleidsvormen die gericht zijn op een vermindering van het overheidstekort.
Dan: een Europa dat concurrerend is door liberalisering van de markten, om de kosten van bedrijven op het vlak van het energieverbruik, communicatie en telecommunicatie te beperken. Ons concurrentievermogen kan ook worden verbeterd door de arbeidsmarkt minder rigide te maken, wat mogelijk is door de mobiliteit tussen functies en in geografische zin te vergroten, en door de samenwerking tussen het kleinbedrijf en middelgrote bedrijven te stimuleren.
En tot slot een Europa van solidariteit tussen degenen die wel werk en degenen die geen werk hebben. Solidariteit tussen de generaties, ook met oog op het pensioen van de toekomst.
Hiertoe moeten de begrotingstekorten omlaag, want door te hoge uitgaven zou dit beleid van solidariteit in de toekomst onuitvoerbaar kunnen worden. Solidariteit met de jongeren, die we de schuld van de vorige generaties op de schouders schuiven, en die we van de toekomstige hulpbronnen beroven.
Een stabiel, gezond, concurrerend en solidair Europa, om werkgelegenheid te kunnen scheppen. De verklaring van de Raad, waarin de staten werden opgeroepen hun begrotingstekort te beperken, is wat dit betreft op zijn plaats om deze doelstellingen te bereiken.
We moeten ermee ophouden net te doen alsof Maastricht en werkgelegenheid onverenigbaar zijn, alsof het gaat om begrotingsdiscipline versus solidariteit.
Als er iets is wat de werkgelegenheid in gevaar brengt, dan zijn het de onzekerheid en de instabiliteit die gecreëerd zouden worden indien het gemeenschappelijke monetaire programma op een fiasco uitliep. Als er iets is wat de solidariteit in gevaar brengt, dan is dat het uit de hand gelopen begrotingstekort, dat de solidariteit met de meest achtergestelden onder druk zet.
Tot slot nog een overweging: de intracommunautaire solidariteit vereist ook, dat er prioritair aandacht wordt geschonken aan de werkgelegenheid. In verband hiermee roep ik de Raad op om zich verder te bezinnen over het gebruik van de Structuurfondsen, vanaf 1999, voor de prioritaire schepping van werkgelegenheid. Met het oog op de economische en sociale cohesie dienen de bevolkingsgroepen die buiten het bereik van het arbeidscircuit vallen, te worden geïntegreerd, en de interne samenhang van onze samenleving definitief te worden geconsolideerd.

Gallagher
A Uachtaráin, ar an céad dul síos ba mbaith liom fáilte a chur roimh Aire Airgeadais na hEireann agus Uachtarán in Oifig, an tUasal Ruairí Quinn, T.D. chuig Parlaimint na hEorpa. Guím gach rath ort agus tá súil agam to n-éireoidh go geal leat na haidhmeanna atá curtha romhaibh le linn téarma Uachterantacht na hEireann a bhaint amach.
Vertaling: Allereerst wil ik de heer Ruairí Quinn, T.D., Iers minister van Financiën en fungerend voorzitter graag welkom heten in het Europees Parlement. Ik wens u alle succes toe en hoop van harte dat u tijdens het Ierse voorzitterschap de zaken zult verwezenlijken die u zich ten doel heeft gesteld.
Fungerend voorzitter, welkom en proficiat met uw toespraak hier vanmiddag. Hoewel Ierland in het algemeen heeft geprofiteerd van Europese middelen, zijn er zowel in het noordwesten, het westen alsook in de grensgebieden regio's die een achterstand hebben. Ik denk dat de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid er nu voor moet zorgen dat de nodige studies worden verricht naar de regio's die nog steeds een achterstand hebben - en dit ongeacht de economische indicatoren die men toepast - met een hoge werkloosheid, ontvolking, een zwakke industriële basis en een slechte plattelandsinfrastructuur. In vele delen van mijn kiesdistrict moeten we eerst twee uur reizen voordat we aankomen bij de transeuropese netwerken of de nationale hoofdwegen die men heeft voorgesteld. Het mag niet zo zijn dat men grote regio's - of zelfs maar één regio - binnen de Unie blijft negeren.
De minister en fungerend voorzitter moet ons precies vertellen wat hij doet om de economie voor te bereiden voor de volgende ronde van de structuurfondsen. We weten dan misschien wel wat er in de financiële enveloppe zit, maar het is niet goed genoeg. Het is belangrijk dat we de strategische prioriteiten kennen. Als vertegenwoordiger van het noordwesten en de grensregio's moet ik natuurlijk ijveren voor aanhoudende steun voor een regio die over een ontoereikende infrastructuur beschikt. De grensregio's hebben meer geleden dan elke andere regio in Ierland en op commercieel vlak wellicht meer dan Noord-Ierland. Het nationaal plan was er immers voordat het geweld ophield.
Mag ik ter afronding opmerken dat de scheepvaartindustrie de ruggegraat is van de kustgebieden. De industrie maakt zich zorgen over de verminderde structuurfondsen. Het is aan een andere minister om de capaciteitsverlaging te behandelen. De plattelandsgebieden hebben middelen nodig uit het cohesiefonds die een rurale, een sociale en een regionale factor moeten hanteren en niet alleen een economische.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, in zijn prioriteiten voor de komende maanden heeft het Ierse voorzitterschap duidelijk gemaakt dat het vóór de deugd is en scherp gekant tegen de zonde. Een krachtige verbintenis ten overstaan van de monetaire unie; een krachtige en billijke toepassing van de wet in alle lid-staten; de voltooiing en versteviging van de interne markt. Slechts weinigen in deze Vergadering hebben tegen deze doelstellingen iets in te brengen. Maar zoals wij allemaal weten is het leven in de echte wereld op de een of andere manier altijd ingewikkelder.
Zoals altijd zorgt mijn eigen land voor de meeste paradoxen. De regering verkondigt dat zij de interne markt trouw zal steunen, maar dreigt ermee het Verenigd Koninkrijk uit te sluiten van de gemeenschappelijke munt. Wat niet tot haar doordringt is dat het logische economische gevolg van een opt-out van de gemeenschappelijke munt, een lock-out van de interne markt is. Ik hoop dat het Ierse voorzitterschap tijd en energie zal uittrekken om deze onontkoombare feiten uit te leggen aan de Britse regering. En als zij dat doet kan zij misschien eindelijk een einde maken aan de Angelsaksische misvatting over het intellect van de Keltische buren van Engeland.
Mijn fractie is vast van plan om de Economische en Monetaire Unie tot stand te brengen binnen het tijdschema en de in het Verdrag neergelegde convergentiecriteria. Wij zullen er echter niet in slagen om de noodzakelijke politieke steun te krijgen voor een dergelijke stap, tenzij wij meer bezorgdheid aan de dag leggen voor het welzijn van onze burgers. 18 miljoen werklozen en 50 miljoen mensen die in armoede leven zijn een schande voor het politieke leiderschap en voor het reactievermogen van regeringen in democratische systemen die van politieke consensus afhankelijk zijn.
Wij mogen niet toestaan dat de pijn van de overgangsperiode het Europese project ondermijnt. De kosten van een pijnstiller zijn laag, maar zonder zo'n pijnstiller kost het nog veel meer en als het Ierse voorzitterschap één ding kan verwezenlijken dan is dat het toedienen van de pijnstiller.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, vanzelfsprekend ligt de voornaamste zorg van het economisch beleid van de Europese Unie en haar lid-staten bij de toepassing van de convergentieplannen om binnenkort tot één enkele munt te komen, terwijl de werkgelegenheidskwestie alleen maar als gevolg van de instelling van die munt ter sprake komt, dat wil zeggen, werkgelegenheid is niet de fundamentele doelstelling. Waar naar mijn idee ook geen twijfel over bestaat, is dat er in deze jaren dat de convergentieplannen al worden uitgevoerd, nog geen oplossing is gevonden voor het probleem van de werkloosheid, er is nog zelfs geen begin gemaakt met het oplossen van dit probleem.
Ik wens het Ierse voorzitterschap alle succes, maar mijn verzoek aan dit voorzitterschap is dat men zich - na de in mijn ogen mislukte top van Florence - serieus bezint over een mogelijke heroriëntering van de macroeconomische variabelen, in die zin dat de werkgelegenheid de voornaamste doelstelling wordt, waaraan de overige economische beleidsvormen ondergeschikt worden gemaakt.
Staat u mij toe, mijnheer Quinn, om in dit verband een opmerking te maken over de wijzen waarop in de verschillende landen het convergentiebeleid ten uitvoer wordt gelegd. Aanpassing en versteviging van de begroting, dat waren de woorden van de heer Quinn. Prachtig. Maar in mijn land wordt dat gedaan met de zege van de economische autoriteiten van de Monetaire Unie, terwijl de meest rendabele bedrijven van de publieke sector geprivatiseerd worden; op die manier raken we op middellange en lange termijn "gedekapitaliseerd" , en kunnen we in de toekomst het begrotingstekort niet langer in de hand houden.
Beleidsvormen die gericht zijn op loonmatiging, zei de heer Quinn. Terwijl we niet eens volledig gebruik maken van de stimulans van de vraag - want we drukken de vraag omdat we de lonen drukken - om de economie te reactiveren. Zo kunnen we doorgaan met een hele reeks tegenstellingen die door de toepassing van de convergentieplannen in het leven zijn geroepen.
Hoe het ook zij, ik wens het Ierse voorzitterschap succes toe, en namens mijn fractie zou ik hem een verzoek willen doen, namelijk dat het voorzitterschap als het om economisch beleid gaat - niet alleen wat betreft de instelling van de Europese munt maar ook ten aanzien van de inwerkingtreding van de interne markt - de noodzaak bestudeert tot fiscale harmonisatie van de inkomsten uit kapitaal; deze kwestie moge dan wel netelig en ingewikkeld zijn, essentieel is zij ook. We kunnen niet doorgaan met de ontwikkeling van de interne markt, als we dit aspect er niet rechtstreeks bij betrekken.

Voggenhuber
Geachte Voorzitter, vandaag wordt de groeiende werkloosheid in Europa weer eens bezworen. Maar alweer zijn het maar een paar sprekers die de werkelijke oorzaken willen zien. Ook de voorzitter van de ECOFIN-Raad probeert te doen alsof de EU niets van doen heeft met het miljoenvoudige verlies aan arbeidsplaatsen, alsof er geen neoliberale rampenrit aan de gang is, zoals wij die hebben gestart met de convergentiecriteria en die kennelijk tot elke prijs aan de gang moet blijven.
Het is bijna cynisch als er gesproken wordt over de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor het werkgelegenheidsbeleid, hoewel men best weet dat met de convergentiecriteria allang elke speelruimte op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten afgenomen is, dat men hen praktisch dwingt, hun begroting te consolideren met het snelle, gemakkelijk binnen te halen geld uit de sociale-verzekeringskas in plaats van met de noodzakelijke structurele hervormingen.
Aan de andere kant is er echter geen enkele bevoegdheid en geen geld voor een Europees werkgelegenheidsbeleid. Wij maken haast met een Monetaire Unie, zonder eerst een sociale unie te hebben geschapen. Wij hebben het paard aan de verkeerde kant aangespannen, en wij moeten ons niet verbazen als het ons een trap geeft.

Willockx
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij kunnen het niet ontkennen, wij moeten het vaststellen: ondanks de gunstige omstandigheden inzake inflatie, inzake monetaire stabiliteit, inzake rente-evolutie zitten we met een groot probleem met het op gang brengen van de noodzakelijke groei om de werkgelegenheid effectief te stimuleren. Wij moeten vaststellen dat een aantal theoretische mechanismen die beschreven worden in de richtsnoeren, vandaag niet functioneren. Een aantal mechanismen die niet functioneren zijn er de oorzaak van dat de groei maar zeer langzaam opnieuw opgang komt, en zijn er ook de oorzaak van dat de werkloosheid niet zichtbaar afneemt. Ik pleit daarom voor een veel wilskrachtiger beleid inzake werkgelegenheid.
Ik zou me vooral willen richten tot de voorzitter van de ECOFIN-Raad. De ECOFIN-Raad heeft een slechte reputatie op het vlak van de strijd tegen de werkloosheid. Het is de reusachtige verantwoordelijkheid van de ECOFIN-Raad dat het Witboek van Jacques Delors met betrekking tot de financiering van de transeuropese netwerken tot nu toe voor een belangrijk gedeelte dode letter is gebleven. Ik reken en ik doe een beroep op de nieuwe voorzitter van de ECOFIN-Raad om een uiterste inspanning te doen om van de financiering van de transeuropese netwerken meer te maken dan een symbolenstrijd, maar effectief een krachtige relancemogelijkheid en een relance-instrument te ontwikkelen als tegengewicht van de onvermijdelijke, wellicht deflationistische gevolgen van de noodzakelijke sanering ten behoeve van de convergentiecriteria.
Mag ik tenslotte de aandacht vestigen, in het bijzonder ook van de commissaris en van de voorzitter, op het aan de gang zijnde debat inzake het stabiliteitspact. Ik kan erin komen dat het voor een goede, stevige Euro nodig is dat de convergentie geconsolideerd wordt. Ik wil echter waarschuwen dat we daarmee niet de deflationistische effecten ervan mogen consolideren. Daarom pleit ik, zoals Allen Donnelly, voor een specifieke behandeling van de investeringsuitgaven. Daarom pleit ik voor voldoende flexibiliteit al naar gelang de conjunctuur. Daarom pleit ik er ook voor om in het kader van het stabiliteitspact het debat aan te gaan over de fiscale erosie. Als de fiscale erosie blijft voortduren, zal het stabiliteitspact steeds meer druk leggen op de sociale bescherming en zal het nog extra deflationistische impulsen inbrengen in het economisch geheel.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijnheer Quinn van harte welkom heten in het Europees Parlement en hem gelukwensen met de grote en bekwame inzet waarmee hij zich tot op heden heeft ingewerkt in alles wat te maken heeft met het organiseren van de zaken van de Unie de komende zes maanden.
Ik ben verheugd over het feit dat hij de werkloosheid en gezonde financiën tot zijn prioriteiten heeft gemaakt. Eigenlijk zijn deze een en dezelfde prioriteit. Het verbaast mij dat er zoveel mensen zijn die aanvoeren dat door laks te zijn met het monetair beleid, we banen kunnen helpen creëren of het economisch milieu kunnen verbeteren. Maar als je in de Europese Unie naar de landen kijkt waar het door de jaren heen goed gaat; naar de landen die veel werkgelegenheid hebben gecreëerd en gezorgd hebben voor een goede levensstandaard voor hun burgers, dan zijn dat allemaal landen die gestreefd hebben naar een gezond monetair beleid. Als er daar werkloosheid optreedt - en ik moet zeggen dat dat dan iets nieuws is voor ze -, dan zorgen ze beter voor hun werklozen dan andere landen doen. Ik zie dan ook geen goede reden achter het verzoek voor een laks monetair beleid voorzover het de werkloosheid als een prioriteit betreft. Het is wel duidelijk dat het een bewonderingswaardige prioriteit is.
De Europese Unie kan wel het een en ander doen. De voltooiing van de interne markt heeft deze Unie een groter concurrentievermogen gegeven. Het zakenleven is erop vooruitgegaan, er is meer vertrouwen en het concurrentievermogen is verbeterd. De consument kreeg meer waar voor zijn geld. Maar het loste het probleem van de werkloosheid niet noodzakelijk of automatisch op. Hetzelfde geldt voor de gemeenschappelijke munt. Wij mogen niet beweren dat een gemeenschappelijke munt de werkloosheid zal oplossen. Het zakendoen zal eenvoudiger worden en het is nog een stap verder in de richting van een Europese Unie die concurrentiëler en efficiënter is, maar het lost het werkloosheidsprobleem niet noodzakelijkerwijze op.
Er schuilt een zeker gevaar in om tegen de burgers van de Europese Unie te vertellen dat Maastricht alles te maken had met werkloosheid, dat de gemeenschappelijke munt alles te maken heeft met de werkloosheid om vervolgens te zeggen dat - als wij er niet in slagen - Europa tekort geschoten is en ons in de kou heeft laten staan. Op dit moment zijn de meeste instrumenten die van invloed zijn op de werkgelegenheidsvooruitzichten voor de burgers nog steeds in handen van de lid-staten - loonpeil en bijstand, het aantal werkuren en de infrastructuur binnen de diverse landen. Ik hoop dat de rentevoeten mettertijd geharmoniseerd zullen worden. Maar de meeste instrumenten die de groei van de werkgelegenheid kunnen beïnvloeden zijn nog steeds in handen van de lidstaten.
Wij hebben het kader op Europees niveau opgezet en er zal mettertijd een evenwicht worden bereikt. De gemeenschappelijke munt vormt een volgende stap. Onterecht maken wij ons zorgen om landen die niet aan die gemeenschappelijke munt willen deelnemen en die een zacht valutabeleid volgen om hun concurrentievermogen te vergroten. De ervaring toont aan dat zij daar op zeer korte termijn wellicht in slagen maar het enige dat die landen kunnen doen is hun eigen werknemers een lagere levensstandaard geven. Het enige wat een zacht monetair beleid, het devalueren van hun munt ten behoeve van een groter concurrentievermogen, hen oplevert, is lagere lonen voor hun eigen mensen en een grotere armoede voor degenen met een klein inkomen. Uiteindelijk zal de gemeenschappelijke munt voor de Gemeenschap een troef zijn. Ik wil de fungerend voorzitter graag danken voor zijn vastberadenheid.

Cox
Ik wil de fungerend voorzitter graag welkom heten en hem succes toewensen met het Ierse voorzitterschap. Hij is vast wel op de hoogte van de kritische toonzetting van de resolutie van het Parlement van vorige maand over de globale richtsnoeren.
Net als de Raad maken ook wij ons zorgen over de werkloosheidscrisis, maar er is toch echt sprake van grote frustratie over het langzame tempo van de beleidswijzigingen. Binnen de algehele begrotingsbeperkingen menen wij dat de belastingen op de laagste inkomens omlaag moeten. Het staat in de richtsnoeren van dit jaar, het stond in die van vorig jaar en van het jaar daarvoor en het stond in het Witboek van Delors. Uit de tekst van commissaris Monti voor Verona blijkt duidelijk dat de belastingen op de laagste inkomens gestegen zijn. Er is dus achteruitgang en geen vooruitgang: dat is een wezenlijke kwestie.
Ik heb geen tijd om enige linguïstische of analytische subtiliteit aan de dag te leggen in verband met mijn tweede punt. Maar neemt u nu eens de globale richtsnoeren over het fiscaal en monetair beleid: het is niet alleen een kwestie van stijl, maar van inhoud. De fungerend voorzitter zei dat de Raad het niet eens kan zijn met het standpunt van het Parlement over de evolutie van het monetair beleid. Verwerpt hij het standpunt van de OESO de dag na onze resolutie? Ik citeer de OESO: " Er is wel degelijk ruimte om lagere rentevoeten te hanteren." Ik citeer de OESO: " Het zal een uitdaging zijn voor het beleid in Europa om ervoor te zorgen dat simultane fiscale consolidatie geen grote negatieve gevolgen op korte termijn heeft voor de activiteit" . Ik citeer de OESO: " Het monetair beleid zal gebruikt moeten worden om dit soort risico's op korte termijn te vermijden" . Een aangepast coulant monetair beleid is geen laks monetair beleid" . De OESO windt er geen doekjes om. Fungerend voorzitter, veel te veel van hetgeen wij willen zeggen gaat verloren in Jezuïten-redeneringen in onze tekst. Als er qua inhoud geen verschil is, laat ons er dan geen doekjes om winden maar laat ons doen wat wij moeten doen.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, aangaande de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lid-staten en de Unie kon men weinig verwachten van de verklaring van deze Raad, maar van het voorzitterschap van de Raad verwachten wij toch iets.
Dit is nogmaals een voorbeeld van de dermate over de tong gegane kwadratuur van de cirkel.
In werkelijkheid wordt dit voorzitterschap met enige verwachting en hoop bekeken door wie de politieke activiteit vele facetten toeschrijft en vindt dat politiek niet alleen economie is en dan nog de monetaristische benadering daarvan die het sociale leven beheert en dat het niet alleen de "grote" lid-staten mogen zijn die de "kaarten" uitdelen.
Ierland verkeert in de optimale omstandigheden om een dergelijk perspectief te concretiseren. Als "kleine" lid-staat heeft het nationale economische resultaten die als positief worden erkend en toont het de vastbesloten wil om de sociale aangelegenheden, en met name de werkloosheid, niet over het hoofd te zien of ondergeschikt te maken.
Maar zal het mogelijk zijn hierin te slagen met de globale economische richtsnoeren waaraan het zich moet houden?
Er worden basisprioriteiten genoemd waarmee wij het wel eens moeten zijn: werkgelegenheid, veiligheid, financiële stabiliteit, vrede. Maar zullen deze topprioriteiten verenigbaar zijn met dé hoofdzakelijke, essentiële prioriteit, namelijk de onaantastbare richtsnoeren van het economisch beleid, deze weg naar de laatste fase van de Economische en Monetaire Unie die alles conditioneert tot "fetisj" -cijfers en niet-flexibele termijnen die de lidstaten en de Unie een economisch beleid opleggen dat meer dan deflatoir, dat deflationistisch is, dat groei en bevrediging van sociale behoeften tegengaat, dat financieel kapitaal vermenigvuldigt en concentreert en de ongelijkheden en assymetrieën verergert.
Vreemd genoeg zijn wij aan het discussiëren over globale economische beleidslijnen die worden gedefinieerd als niet-discussieerbaar. Bovendien zijn wij van mening dat dringend het volgende moet worden gedaan: discussiëren over de grote richtsnoeren van het economisch beleid, niet alleen voor de Unie, maar ook - ik onderstreep - discussiëren over het economisch beleid van de lid-staten in de lid-staten door ervan uit te gaan dat er verschillende realiteiten zijn die naast elkaar moeten bestaan in onderlinge samenwerking.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mijn collega uit Dublin, Ruairi Quinn, Iers minister van Financiën en fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën, graag welkom heten in het Europees Parlement vanmiddag.
Zoals Dick Spring, fungerend voorzitter van de Raad, vanochtend reeds opmerkte, moet de vaart erin gehouden worden bij het verwezenlijken van de Economische en Monetaire Unie en is dit een van de grootste prioriteiten van het Ierse voorzitterschap. Ik hoop dan ook dat wij tegen het einde van het jaar op een aantal vlakken daadwerkelijk vooruitgang kunnen vaststellen, zoals handhaving van de stabiliteit in fase 3, de wisselkoersbetrekkingen tussen de Euro en de munten die in de eerste fase meedoen aan de EMU en vooral inzake de technische voorbereidingen voor het juridische kader van de Euro.
Een belangrijk deel van dit werk zal erin bestaan om te zorgen voor een betere coördinatie van het economisch beleid tussen de 15 lid-staten. In dit verband heb ik in twee opzichten kritiek op het werk dat de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën tot dusverre heeft verricht - en ik bedoel dit op een zeer constructieve manier. Er is teveel aandacht geschonken aan het monetaire aspect van de Economische en Monetaire Unie en niet genoeg aan de economische bepalingen. Ik wil hier geen lans breken voor de herziening van de convergentiecriteria van Maastricht, maar ik vind dat er meer aandacht zou moeten uitgaan naar de letter "E" in EMU. Er is een evenwichtigere mix van de economische beleidsinstrumenten nodig. De Economische en Monetaire Unie moet niet alleen tegemoetkomen aan de behoeften van de centrale banken maar ook aan die van de miljoenen werklozen in de hele Unie.
De fungerend voorzitter heeft dat hier vanmiddag van de afgevaardigden vernomen. Ik weet dat er niet veel afgevaardigden aanwezig zijn, maar er zijn er ook die het debat volgen op de monitor in hun kantoor. Ze zullen de tekst lezen. Wat wij dus van hem verlangen is dat hij voor die miljoenen werklozen zorgt en daarmee rekening houdt.
Ten tweede schenkt de Raad weinig of geen aandacht aan de legitieme en wettelijk bepaalde rol van het Parlement in het groeiproces naar de EMU toe. Met name zou ik van de fungerend voorzitter graag de verzekering krijgen dat de Raad de belangrijkste besluiten pas zal treffen nadat wij in het Parlement in de gelegenheid zijn gesteld om daarover onze mening te geven.
Ook ik wil hem graag succes toewensen met het werk dat hij voor ons in de Europese Unie de komende zes maanden gaat verrichten.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, in zijn tekst over de globale economische richtsnoeren geeft de Raad toe dat sedert hij zijn globale economische richtsnoeren in juli 1995 aan het Parlement voorlegde, de situatie in tegenstelling tot de verwachtingen verslechterd is. De groei is beneden de verwachtingen gebleven en de werkloosheid is blijven stijgen. Maar voor de zoveelste keer blijft de Raad met argumenten komen voor het voortzetten van het huidige macro-economische beleid gezien het "feit" dat de grondslagen nog steeds gezond zijn.
Als Europa zo'n hoge werkloosheid heeft die nog steeds toeneemt en de lasten voor bijstand zo hoog zijn, kan de Raad dan werkelijk nog beweren dat de economische grondslagen gezond zijn? Wat betekent "gezond" in dit verband?
Als de OESO in haar jaarlijkse prognose over de werkgelegenheid die afgelopen maandag gepubliceerd werd, voorspelt dat in Europese landen zoals Frankrijk en Duitsland het werkgelegenheidspeil de komende 18 maanden zal verslechteren, kan de Raad dan echt beweren dat Europa dezelfde beleidsmaatregelen moet blijven hanteren, ongeacht de resultaten, in de hoop - niet volgens de verwachtingen, maar in de hoop - dat alles op de een of andere manier wel in orde zal komen? Bovendien heeft men te kampen met de problemen waarmee de regeringen en het zakenleven geconfronteerd worden zolang de regeringen de huidige fiscale rigiditeit voortzetten. Een verslag van de Europese Federatie voor de Bouwsector - opgesteld door de bedrijfssector en niet door politici, ook niet door socialistische politici - verwacht dat het restrictieve economische beleid van de Unie tegen het einde van volgend jaar zal leiden tot het verlies van meer dan een kwart miljoen banen in de bouwsector. Aangezien dit beleid onvermijdelijk het beeld ondermijnt dat de burger heeft van de degelijkheid van het project van de gemeenschappelijke munt, meent de Duitse bouwfederatie dat het criterium van Maastricht inzake de overheidstekorten soepeler moet worden of dat de monetaire unie moet worden uitgesteld om de druk op deze sector te verlichten. Fiscale rigiditeit ondermijnt onze mars naar de gemeenschappelijke munt die ik in elk geval steun.
Ondanks dat hebben wij van mijnheer Waigel het voorstel gekregen dat er niet alleen geen versoepeling moet komen van de fiscale rigiditeit, maar dat er nog een extra dosis moet bijkomen nadat we een gemeenschappelijke munt hebben.
Een hoog groeipeil, hogere werkgelegenheid, sociale bescherming en economische convergentie kunnen alleen worden bereikt via lange-termijninvesteringen, vooral in infrastructuurprojecten. Hier stellen we vast dat de inhoud van het Witboek over Groei, Concurrentievermogen en Werkgelegenheid niet bewaarheid wordt. De openbare investeringen moeten worden aangemoedigd en ook moeten de voorwaarden voor particuliere investeringen worden verbeterd via het verlagen van de rentevoeten. Het verbaast me dat de fungerend voorzitter, wiens ernstige houding ik absoluut waardeer en toejuich, de teneur van de resolutie van het Parlement over het monetair beleid blijkbaar zo verkeerd begrepen heeft. Wat het Parlement met betrekking tot het versoepelen van het monetair beleid zei, is dat er totaal geen kans is om de werkloosheid omlaag te krijgen als de mix van de beleidsinstrumenten zo eenzijdig blijft als nu het geval is. Juist aan die afschuwelijke eenzijdigheid van de richtsnoeren wilde het Parlement ontsnappen. Maar gezien uw reactie vrees ik dat wij ons doel gemist hebben.
Het komt erop neer dat de Raad vastberaden één doel nastreeft: beheersing van de inflatie tot minder dan 2 %, minder dan 1 % en misschien zelfs minder dan 0 % - waarbij hij vergeet dat er zoiets zou kunnen zijn als een natuurlijke inflatie. Het verbaast me dat de geharde monetaristen die die verhandelingen schrijven en die zo bereid zijn te accepteren dat er een natuurlijke werkloosheid is, vergeten hebben dat er een natuurlijke inflatie zou kunnen zijn en dat als je probeert de prijzen onder dat niveau te krijgen je een reactie in de economie teweeg zou kunnen brengen die veel wegheeft van wat er gebeurt als je beneden het natuurlijke percentage van de werkloosheid komt.
Deze eenzijdigheid van de beleidsmaatregelen maakt ons nu juist zo bang. Daar moeten we aan zien te ontsnappen als we iets meer willen dan alleen maar een rituele verwijzing naar de verlaging van de werkloosheid.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de minister, de voorzitter van de Raad economische en financiële zaken, feliciteren en hem het beste toewensen. Het beste voor het Ierse voorzitterschap zal zeker ook het beste voor de Europese Unie zijn.
Voorzitter, afgevaardigden, er dient te worden erkend dat de mogelijkheid dat de meeste landen van de Europese Unie in 1997 niet aan de convergentiecriteria voldoen grotendeels afhangt van het feit of Europa in het tweede semester van dit jaar een aanzienlijk veel hoger groeicijfer van zijn economie zal registreren. De groei van de Europese economieën is dan ook een doorslaggevende factor voor de door ons gewenste verwezenlijking van de Economische en Monetaire Unie in 1999. In dit verband zullen de Commissie en de Raad veel meer nadruk moeten leggen op de noodzaak een doeltreffender monetair beleid te voeren dat beoogt de investeringen en de consumptie in de hele Europese Unie te bevorderen via een beleid van begrotingsconsolidatie tot waarborging van een welgeslaagde overgang naar de Economische en Monetaire Unie.
Ook een beleid tot verlaging van de rentevoet blijkt noodzakelijk te zijn, zowel voor de daling van het begrotingstekort als om de heropleving van de economische groei te steunen.
De maatregelen voor de heropleving van de werkgelegenheid zijn evenwel fundamenteel. Het schrikbeeld van de werkloosheid is zonder twijfel dat wat het vertrouwen het meest ondermijnt en bijgevolg de particuliere consumptie en de investeringen doet dalen. Maatregelen tot vermindering van de arbeidskosten met uitzondering van de loonkosten zijn dan ook fundamenteel, evenals de inspanning voor verbeterde doeltreffendheid op het gebied van onderwijs en beroepsopleiding.
Voor Portugal en de Portugese regering is de naleving van de convergentiecriteria in 1997 het hoofddoel - ik druk hierop - van het economisch beleid dat momenteel wordt gevolgd en in de komende jaren zal worden gevolgd. Verwacht wordt dat dit doel zal worden bereikt, aangezien de begrotingsuitvoering in de eerste helft van dit jaar erg beloftevol is gebleken met een vermindering van de uitgaven en een toename van de geïnde fiscale inkomsten, ook al zijn de belastingen in het lopende jaar niet toegenomen. De aandacht moet worden gevestigd op het feit dat het primair saldo op de Portugese staatsbegroting positief is, zodat het tekort uitsluitend te wijten is aan het gewicht van overheidsschuldrente. Wat de overheidsschuld betreft doet het succes dat het nieuwe, momenteel lopende privatiseringsprogramma aan het boeken is, geloven dat het percentage van het tekort van de overheidsschuld betreffende het BPP, dat weinig hoger is dan 70 %, in de nabije toekomst zal dalen.
Het is de vaste overtuiging van de meeste Portugezen dat de opname van Portugal in de eerste groep landen die deel zullen uitmaken van de eenheidsmunt doorslaggevend is voor de toekomst van ons land. Wij hopen dat de economische groei van de Europese Unie ertoe bijdraagt deze fundamentele doelstelling mogelijk te maken.

Quinn
Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat de tijd beperkt is en ik hoop dat de collega's het mij vergeven als ik niet alle vragen die men mij gesteld heeft uitvoerig ga behandelen. Allereerst en in antwoord op de vraag van Alan Donnelly wil ik opmerken dat de wijzigingen die het Monetair Comité heeft aangebracht, namens de ministers die vertegenwoordigd zijn in de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën werden aangebracht. Er is tussen de Commissie en de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën dus een technische werkgroep waarin zowel ministers van de diverse lid-staten als de centrale banken vertegenwoordigd zijn. In zijn tweede vraag zei de geachte afgevaardigde dat de relatie tussen de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en het Parlement misschien wel herzien moet worden en hij stelde voor om in september of begin oktober bijeen te komen om te bespreken op welke manier die relatie vanuit institutioneel oogpunt verbeterd kan worden. Namens het voorzitterschap ben ik bereid om zo'n bijeenkomst te doen plaatsvinden en dit te onderzoeken.
Het is in het belang van al onze burgers en van de politieke steun die wij nodig hebben - waarover ik het over enkele ogenblikken zal hebben - dat er een beter wederzijds begrip en een betere communicatie tussen ons totstandkomt. Daarom is alles wat deze communicatie kan bevorderen en verbeteren welkom.
Dus ongeacht de conclusies die men zal bereiken en zonder de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën tijdens mijn voorzitterschap op welke manier dan ook te willen verbinden tot institutionele wijzigingen, kan ik zeer zeker opmerken dat wij bijeen zullen komen om te bespreken wat de heer Donnelly voorgesteld heeft.
Met betrekking tot het stabiliteitspact moet ik zeggen dat volgens mij een duidelijke meerderheid van de leden van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën een stabiliteitspact wil dat ontwikkeld wordt binnen de context van het Verdrag betreffende de Europese Unie en dat dus verantwoording schuldig is aan alle instellingen van de Unie. Er is een hierover een groot debat aan de gang en omdat de tijd dringt zal ik daar niet verder op ingaan. De Unie kan alleen vooruit indien wordt uitgegaan van het Verdrag. Wij moeten ervoor zorgen dat de bezorgdheden van die mensen die vinden dat het Verdrag wellicht niet sterk genoeg is om ons het soort pact te verschaffen dat wij willen, ook aandacht krijgen. Binnen het kader van het Verdrag moeten wij zoeken naar het soort pact dat zijn doel zal bereiken, namelijk permanente monetaire stabiliteit en gezonde financiën.
Ik ben het met mijnheer Cassidy eens dat wij binnen de Europese Unie niet alleen de praktijkervaringen moeten onderzoeken op het vlak van de werkgelegenheid, maar dat wij ook moeten kijken naar de andere twee pijlers van de economische activiteit op de wereldmarkt, de Aziatische landen aan de Stille Oceaan en Noord-Amerika, om te zien of wij de beste praktijken van deze totaal verschillende culturen kunnen overnemen en aanpassen aan het Europese sociaal model. Ik ben een hele tijd van mening geweest dat het Europese sociaal model van sociale bescherming, dat ik als ondervoorzitter van de Ierse Labour Party ten volle ondersteun, zichzelf niet op een veilige manier in de volgende eeuw kan begeven tegen de achtergrond van een mondiale markt. We hoeven niet af te stappen van de beginselen die geleid hebben tot de totstandkoming van het model van sociale bescherming, maar we moeten het wel degelijk een andere vorm geven die is aangepast aan de nieuwe realiteit waaraan dit model het hoofd moet bieden. Omdat ik in Europa tot de linkerzijde behoor, ben ik verplicht - en ik heb dit de voorbije vierentwintig uur ergens anders in dit gebouw ook al eens gezegd - om ervoor te zorgen dat wij deze kwestie op een eerlijke manier behandelen, zonder op welke manier dan ook de indruk te geven dat wij onze principes in het gedrang brengen.
De algemene vraag ging erom of het monetaire beleid versoepeld kan worden, of dat de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën inderdaad tezeer geobsedeerd is door het monetair beleid. Tot bepaalde sprekers - onze Finse vriend van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement - zou ik willen zeggen dat als geld uitgeven de landen rijker zou maken, er dan heel wat landen in de Europese Unie die een grote schuldenlast hebben, puissant rijk zouden zijn; ook mijn eigen land, dat onder het leiderschap van de partij van mijnheer Gallagher op een bepaald moment dacht dat het zich al geld uitgevende rijk zou kunnen maken. Maar in dat geval zouden mijn kleinkinderen dan nog de schuld moeten afbetalen van die idiote escapade van een dolle economie. Een eerste vereiste is een gezond monetair beleid. Het feit dat wij langzaam maar onverbiddelijk de kant opgaan van de Economische en Monetaire Unie is de enige beleidsdoelstelling die de brede consensus binnen de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën staande houdt en dat geldt volgens mij voor deze Vergadering ook.
Het feit dat er 18 miljoen werklozen zijn, is een absolute tragedie. Ik zou echter zou durven aanvoeren dat als wij een soepel monetair beleid hadden zonder de voltooiing van de interne markt en gegeven de realiteit van de concurrentie op de wereldmarkt waaraan de heer McCartin refereerde, dit cijfer dan hoger zou zijn.
Ter afronding wil ik opmerken dat ik duidelijk gehoord heb wat dit Parlement gezegd heeft in reactie op het debat over de globale economische richtsnoeren. Ik heb gehoord dat mijnheer Cox en anderen gesproken hebben over een andere reeks of een betere mix van de beleidsinstrumenten dan degene die wordt voorgesteld in de globale economische richtsnoeren. Dit is het begin van het Ierse voorzitterschap. Het is nu juli en ik hoop dat ik ergens tussen nu en het einde van dit voorzitterschap naar u terug kan komen. Ik zal mijn collega's van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën een zeer duidelijke boodschap overbrengen, namelijk dat dit Parlement, hoewel het volledig voor de Economische en Monetaire Unie en het project van de gemeenschappelijke munt is, zich grote zorgen maakt over de mislukkingen voor wat het scheppen van banen betreft en over het daaruitvolgende gebrek aan steun van de bevolking, namelijk dat zij niet bereid zijn de discipline aan de dag te leggen die nodig is om de gemeenschappelijke munt te creëren. Dat wij dat gebrek aan steun allemaal negeren houdt een risico in en daarom moeten we binnen het kader van de begrotingsdiscipline en binnen het kader van de convergentiecriteria, naar manieren zoeken om ervoor te zorgen dat er aandacht wordt besteed aan de verontrusting, die u als gekozen vertegenwoordigers hier in deze democratische vergadering, zeer goed heeft weten te verwoorden.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats sluit ik mij aan bij allen die het Ierse voorzitterschap veel geluk hebben gewenst. Voorts zou ik kort drie opmerkingen willen maken om enkele misverstanden op te ruimen met betrekking tot de werkloosheid en de economische en monetaire unie, het stabiliteitspact en de huidige conjunctuur.
Wat het verband tussen de economische en monetaire unie en de werkloosheid betreft, ben ik er zeker van dat de Euro noodzakelijk is om werkgelegenheid te creëren, en wel om twee eenvoudige redenen. De eerste reden is dat wij, om op de Euro te kunnen overstappen, onze overheidstekorten moeten terugdringen. Op dit ogenblik gaat 40 %, 50 %, of misschien zelfs meer, van het spaargeld van de gezinnen naar de overheidstekorten in Europa. Dat spaargeld kan men beter gebruiken voor de financiering van produktieve investeringen en om werkgelegenheid te creëren dan om de schulden van de vorige generaties te delgen.
De tweede reden is dat de Euro wisselkoersstabiliteit betekent. Elke keer als wij de monetaire schommelingen in de lente van 1995 analyseren, blijkt de schade in termen van groei en banenverlies groter te zijn dan wij tot dan toe hadden gedacht. op dit ogenblik denken wij dat de monetaire schommelingen van 1995 Europa ongeveer 1, 2 à 1, 5 % groei in twee jaar en anderhalf miljoen banen hebben gekost. De monetaire discipline en stabiliteit die de economische en monetaire unie ongetwijfeld met zich mee zal brengen, zullen dus zeker tot meer groei en dus ook tot meer werkgelegenheid leiden.
Wat nu het stabiliteitspact betreft, kan ik u verzekeren dat dit geen deflatoir effect zal hebben. Wij hebben het stabiliteitspact nodig. Uiteindelijk is dat pact de garantie dat men uit de economische en monetaire unie maximaal voordeel kan halen. Na de zomer zullen wij het Parlement te gelegener tijd onze desbetreffende voorstellen voorleggen. U zult zien dat wij daarin concrete doelstellingen formuleren, die men echter niet mag verwarren met referentiewaarden voor de overgang naar de economische en monetaire unie. Er zullen ook middelen en procedures zijn om die doelstelling te bereiken.
Er zullen ook geen bijkomende voorwaarden worden opgelegd aan de landen die niet van bij het begin meedoen. Ik kan u ook verzekeren dat wij binnen de perken van het Verdrag zullen blijven en dat het stabiliteitspact volgens de Commissie niet buiten het Verdrag mag worden gesloten. Het Verdrag bevat de nodige rechtsgrondslagen om dat noodzakelijke instrument tot stand te brengen. Ik denk daarbij aan artikel 103.5 voor het multilateraal toezicht en aan artikel 104 C voor de buitensporige overheidstekorten.
Ik heb in ieder geval vertrouwen in het Ierse voorzitterschap. Ik kan u zeggen dat de op dit ogenblik nog technische voorbereidende werkzaamheden voor het stabiliteitspact, het wettelijk statuut van de Euro en het nieuwe Europese muntstelsel normaal en tegen hun eigen tempo vorderen. De voorbereidende werkzaamheden zullen onder het Ierse voorzitterschap worden afgerond en de Euro zal op 1 januari 1999 worden ingevoerd. Er zijn er vandaag niet veel meer die daaraan nog twijfelen.
Wat de conjunctuur betreft, heb ik de indruk dat de inzinking achter ons ligt en dat de groei hervat. Wat mij tot die optimistische maar redelijke uitspraak brengt, is dat ik, voor het eerst sedert verschillende maanden, vaststel dat de economische uitgangshypotheses in de Europese Unie zich stabiliseren en dat de investeringen aantrekken. De indicatoren voor de investeringen zijn gunstig: plus 8 % voor 1996. Dat is bemoedigend omdat de hervatting van de investeringen bewijst dat de bedrijven een hervatting van de groei verwachten. Die positieve tendens op het gebied van de investeringen zal volgens mij aanhouden. De aanwendingsgraad van de produktiecapaciteit ligt in de Europese Unie immers nu al zeer hoog. In dat vooruitzicht hoop ik dat het Ierse voorzitterschap Europa in rustig vaarwater zal brengen zodat het op het einde van het jaar in optimale omstandigheden de haven kan bereiken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Kidnappen van kinderen
De Voorzitter
Aan de orde zijn de mondelinge vragen van de leden Banotti, Green, Martens, De Vries, Newman, Ahern, Bennasar Tous, Bertens, Bowe, Cederschiöld, Christodoulou, K.Collins, Crawley, Crowley, Cushnahan, Dimitradopoulos, Fouqué, Gahrton, Gillis, Harrison, Hendrick, Kellett-Bowman, Killilea, Kinnock, König, Lambrias, McCartin, McIntosh, McKenna, McMillan-Scott, Miranda de Lage, Perry, Rack, O.Rehn, Rothley, Rübig, Schmidbauer, Stenmarck, Tannert en van Dijk, aan de Raad (B4-0671/96-0085/96) en aan de Commissie (B40672/96-0086/96) over kinderontvoering in de lid-staten.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de collega's het ons zullen vergeven dat wij een stukje tijd van het Vragenuur afknabbelen, maar ik zou toch graag willen dat tenminste een deel van dit debat gevoerd kan worden in aanwezigheid van de fungerend voorzitter en de commissaris.
Het is nu twaalf maanden geleden dat Voorzitter Hänsch mij heeft benoemd tot zijn speciale bemiddelaar voor kinderen die naar het buitenland ontvoerd zijn. Ik heb in die periode 12 gevallen, alsmede bijna dagelijkse verzoeken om informatie en om hulp behandeld. Ook heeft Voorzitter Hänsch mevrouw Ann Hennon benoemd om mij te assisteren en het doet mij genoegen dat de heer Adair Dyer vandaag op de tribune aanwezig is, afgevaardigd secretaris-generaal van de Conferentie van Den Haag over internationaal privaatrecht, speciaal belast met de conventie van Den Haag die over deze kwestie gaat.
Gelukkig is het aantal huwelijken tussen mensen uit verschillende landen de laatste jaren gestegen, maar ook dat brengt weer specifieke problemen met zich mee. Als deze huwelijken stuklopen, dan breekt er vaak een felle ruzie los over bij wie de kinderen nadien gaan wonen. Wij hebben twee internationale wetgevingen over deze specifieke kwestie: het verdrag van Luxemburg en het verdrag van Den Haag. De Haagse conventie is een goede wetgeving, maar niet toereikend. De grootste problemen in verband met de tenuitvoerlegging zijn de tijdrovende procedures, het gebrek aan gratis juridische bijstand in sommige van onze landen en een overmatig gebruik van de vrijwaringsclausule. Deze conventies kunnen alleen dan effect sorteren als ze zeer snel en bijna automatisch ten uitvoer worden gelegd. Een ander probleem is dat sommige juristen en rechters die deze gevallen maar heel zelden tegenkomen, de procedures vaak niet goed genoeg kennen.
In sommige gevallen worden de kinderen nooit teruggevonden. Uit cijfers van Interpol blijkt dat er in de Europese Unie momenteel 60 kinderen als vermist zijn opgegeven en geen van die kinderen is opgespoord. Het is heel goed mogelijk dat het hier in veel gevallen niet om ontvoering door een van de ouders gaat maar dat het gewoon misdrijven zijn.
Er moet een onafhankelijke, gecentraliseerde Europese organisatie komen waaraan alle vermiste kinderen worden opgegeven. En ik zeg dit nadat ik vorige week in de Verenigde Staten een bezoek heb gebracht aan het Institute for Missing and Exploited Children . Met een bevolking die kleiner is dan die van de Europese Unie hebben de Verenigde Staten jaarlijks te maken met de verdwijning van circa 367.000 kinderen, ik herhaal 367.000. Hoewel natuurlijk niet allemaal, is een groot gedeelte daarvan door een van de ouders ontvoerd. Veel van die kinderen zijn weggelopen, soms met volwassenen die niet hun ouders zijn. Veel van die kinderen zijn gewoonweg verdwenen en vermoord en nooit meer teruggevonden. Wij hebben een probleem in Europa omdat we er totaal geen idee van hebben om hoeveel kinderen het gaat.
Zoals ik al zei geloof ik dat wij een centraal systeem nodig hebben. Ik denk dat Europol een zeer goede organisatie zou zijn om dit gecentraliseerde agentschap, dat binnen 24 uur in actie moet kunnen komen, in onder te brengen. Ik moet nog eens benadrukken dat er inzake dit soort kwesties snel gehandeld moet worden. Al te vaak is het voorgekomen dat de politie terughoudend, niet in staat of niet bereid was om echt naar deze kinderen te gaan zoeken totdat het soms erg genoeg al te laat was. De regelingen voor de ouderlijke macht in de lid-staten moeten worden gelijkgetrokken. Dat zou het aantal ontvoeringen enorm doen afnemen.
Ook hebben wij nog steeds ernstige problemen voor wat betreft de ontvoering van kinderen naar landen buiten de Gemeenschap. U zult zich herinneren dat de eerste bemiddelaar voor ontvoerde kinderen werd benoemd als reactie op de campagnes van Algerijnse moeders in België en Frankrijk. Voordat zij trouwen of kinderen krijgen, dienen ouders eigenlijk op de hoogte te zijn van dit soort zaken. Het is prima om tijdens een vakantie verliefd te worden, maar als de realiteit van het leven boven komt dan is de romantiek er vlug af en soms ten koste van grote offers voor zowel ouders als kinderen. Voorhuwelijkse regelingen zijn wellicht een goed idee al was het alleen maar om de aandacht op dit soort zaken te vestigen.
Al te vaak komt het voor dat wanneer een kind ontvoerd wordt, het dan weer terug ontvoerd wordt door de andere ouder. Wij hebben gespecialiseerde, gecentraliseerde rechtbanken nodig in al onze landen die degelijke informatie krijgen en deze zaken binnen 24 uur, nadat ze onder hun aandacht zijn gebracht, kunnen behandelen. Ook moeten onze juristen en rechters een betere opleiding krijgen. We mogen niet vergeten dat aan al deze zaken angst, liefde en helaas al te vaak wraak ten grondslag ligt. Een groot aantal van onze kinderen heeft erg geleden. Sommige verhalen die ik het voorbije jaar gehoord heb, hebben mij echt met absolute verstomming geslagen. Ik zou heel graag willen weten wat de Raad en de Commissie op dit vlak voor te stellen hebben.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, over internationale kinderontvoering bestaat grote bezorgdheid en het is een kwestie die nu door de Raad in behandeling is genomen. Wij zijn het Europees Parlement erkentelijk voor de rol die het heeft gespeeld om deze kwestie in Europa onder de aandacht van een breder publiek te brengen. Met name onze afgevaardigde uit Ierland, mevrouw Banotti, zijn wij erkentelijk voor haar rol als speciale bemiddelaar voor naar het buitenland ontvoerde kinderen.
Momenteel werkt de Raad aan een ontwerp-overeenkomst betreffende de reikwijdte, jurisdictie en de tenuitvoerlegging van vonnissen inzake scheidingen en voogdijkwesties. De Raad is van mening dat dit instrument, wanneer het van kracht wordt, vele burgers in de Europese Unie enorm zal helpen. Over de ontwerpovereenkomst zijn de besprekingen nog gaande. Men heeft voorgesteld dat de overeenkomst, wanneer deze in werking treedt, van toepassing zal zijn op burgerlijke procedures in verband met de nietigheid van een huwelijk en met de echtscheiding en scheiding van tafel en bed van echtgenoten. Voorts zal de overeenkomst van toepassing zijn op burgerlijke procedures inzake de voogdij over de kinderen van beide echtgenoten die verwikkeld zijn in een echtscheidingsprocedure.
Voor wat de jurisdictie betreft, bepaalt de ontwerp-overeenkomst dat de autoriteiten van een lid-staat bevoegd zijn om te beslissen inzake aangelegenheden die verband houden met de nietigheid van een huwelijk op basis van bepaalde criteria die enerzijds gegrond zijn op de gebruikelijke verblijfplaats van een echtgenoot of van beide echtgenoten, afhankelijk van bepaalde voorwaarden, en anderzijds, op de nationaliteit van beide echtgenoten of de gezamenlijke vaste domicilie.
Voorts is bepaald dat de autoriteiten van een lid-staat, waarin een uitspraak is gedaan over de nietigverklaring van een huwelijk, echtscheiding of scheiding van tafel en bed van de echtgenoten, bevoegd zijn om onder bepaalde specifieke voorwaarden beslissingen te nemen over het uitoefenen van de ouderlijke macht over elk kind van beide echtgenoten, met name daar waar de kinderen hun gebruikelijke verblijfplaats in dezelfde lid-staat hebben. Afhankelijk van de besprekingen in de onderzoekscommissie bepaalt de ontwerp-overeenkomst dat de bevoegde autoriteiten een beslissing zullen nemen over de uitoefening van de ouderlijke macht conform de conventie van Den Haag van 1980 over de burgerlijke aspecten van internationale kinderontvoering.
Betreffende de erkenning en toepassing van vonnissen die uit deze gevallen voortkomen, bepaalt de ontwerpovereenkomst dat vonnissen over de nietigheid van een huwelijk, een echtscheiding of scheiding van tafel en bed van echtgenoten in de andere lid-staten van de Europese Unie rechtsgeldig zullen zijn. Dit geldt ook voor vonnissen betreffende de uitoefening van de ouderlijke macht over de kinderen van beide echtgenoten.
Uit wat ik gezegd heb blijkt duidelijk dat de goedkeuring van deze overeenkomst het mogelijk zal maken om een meer open, wettelijke regeling op dit gebied in te stellen. Dit zal een regeling zijn waarbij vonnissen die in de ene lid-staat van de Europese Unie gedaan worden, normaliter erkend en toegepast zullen worden in een andere lidstaat. Het doel is de benadering te volgen waartoe met de conventie van Brussel van 1968 is besloten, waarin de jurisdictie is vastgelegd van de rechtbanken van de lid-staten in burgerlijke en handelszaken om de erkenning van vonnissen te bevorderen en een snelle regeling in het leven te roepen voor de uitvoering van deze vonnissen. Voor de erkenning van de vonnissen zal geen speciale procedure nodig zijn.
Het zal de geachte afgevaardigden van het Europees Parlement interesseren dat de Raad de bepalingen van de ontwerp-overeenkomst inzake jurisdictie aan een onderzoek heeft onderworpen. Momenteel is het werk van de Raad gericht op de erkenning en toepassing van de bepalingen van de ontwerp-overeenkomst. Maar door het ingewikkelde karakter van de juridische kwesties die op deze ontwerp-overeenkomst betrekking hebben, kunnen wij op dit moment nog niet met zekerheid zeggen wanneer het werk in verband met de overeenkomst zal zijn afgerond. Wel wens ik te benadrukken dat de Raad de voltooiing van deze overeenkomst beschouwt als zijnde een belangrijke prioriteit onder Titel 6 van het Verdrag op het gebied van gerechtelijke samenwerking in burgerlijke zaken.
Mag ik hieraan toevoegen dat ik kennis heb genomen van het voorstel van mevrouw Banotti dat Europol of een ander soortgelijk agentschap een specifieke rol moet krijgen. Voor dit voorstel is veel te zeggen en ik zal het doorgeven aan de Ierse voorzitter van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken. Ik zal hierbij zeggen dat ik geloof dat het Europees Parlement en die leden van het Parlement die hiervoor speciale belangstelling aan de dag hebben gelegd, het volk een buitengewoon grote dienst hebben bewezen.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, voogdijkwesties liggen gevoelig. Ze betreffen de toekomst van onze kinderen. Ze betreffen ook de voorwaarden voor een functionerend ouderschap. Traditioneel is de verantwoordelijkheid voor besluiten in voogdijkwesties nationaal geregeld. Er zijn geen internationale instrumenten om te bepalen wat van kracht is wanneer ouders van verschillende lid-staten een geschil hebben. Dit heeft in veel gevallen geleid tot uitputtende gerechtelijke procedures voor zowel de ouders als de kinderen. Toch zou het natuurlijk moeten zijn dat kinderen ook na een scheiding zowel een vader als een moeder hebben.
Tegen deze achtergrond heeft de Commissie zich actief ingezet om de voogdijkwestie te regelen in de overeenkomst inzake familierechtelijke vraagstukken waarover op dit moment wordt onderhandeld in de Raad, de zgn. Brussel II-overeenkomst. De bedoeling was van het begin af aan dat die overeenkomst heldere regels zou vaststellen over de jurisdictie en de wijze van executie bij besluiten in echtelijke conflicten die zich over verschillende lid-staten uitstrekken.
Als gevolg van o.a. de studie die de Commissie heeft gepresenteerd in september 1995, is het toepassingsgebied verbreed, zodat voogdijkwesties er ook binnen vallen. Uit de studie bleken gebreken in de geldende internationale regelgeving, en er bleek een duidelijke behoefte uit, dat een toekomstig communautair instrument ook voogdijkwesties regelt.
De ontwerp-overeenkomst waarover nu in de Raad wordt onderhandeld, houdt in dat de rechtbank die bevoegd is om te beslissen over de scheiding, de scheiding van tafel en bed of de nietigverklaring van een huwelijk, ook over de voogdijkwestie zal kunnen beslissen. Een uitgangspunt is dat de kinderen hun domicilie hebben in het land waar over de kwestie wordt beslist. Als dat niet het geval is, zal de rechtbank toch over de kwestie kunnen beslissen, wanneer dat niet strijdig is met het belang van de kinderen, en wanneer geen van de ouders zich ertegen verzet.
Ik hoop werkelijk dat het werk aan de overeenkomst snel zal kunnen worden afgerond. De Commissie van haar kant zal zich er actief voor inspannen om tot oplossingen te komen voor de resterende vraagstukken. Als de overeenkomst er eenmaal is, kan er een definitief einde komen aan conflicten als gevolg van verschillende besluiten in dezelfde zaak door rechtbanken in verschillende lid-staten.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, de Europol-Conventie en de huidige inrichting daarvan bieden geen mogelijkheden om iets te doen voor ontvoerde kinderen. Maar er is niets dat het Voorzitterschap verhindert om, zoals de geachte Minister zei, een initiatief op dit gebied te nemen.

Banotti
Ik wil de commissaris alleen het volgende vragen: als een kind ontvoerd wordt door iemand anders dan zijn ouders, dan is dat toch zeker een misdrijf dat door Europol behandeld moet worden? Ik weet dat er voor ontvoering door een van de ouders andere criteria gelden, maar wij mogen toch helemaal niet zo'n groot onderscheid maken tussen kinderen die het slachtoffer zijn van een strafbare ontvoering en kinderen die door een van de ouders ontvoerd worden?

Gradin
Het is moeilijk om die vraag te beantwoorden. Zoals de overeenkomst er vandaag uitziet, valt mensenhandel onder de bevoegdheden van Europol, en daartoe kan natuurlijk ook de handel in kinderen behoren, maar juridische twistpunten niet. Daarvoor is naar mijn opvatting een speciaal initiatief nodig. Maar zoals ik zei, is het van belang dat de Raad een initiatief neemt op dit gebied.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mevrouw de commissaris.
Wij onderbreken dit debat dat om 21.00 uur zal worden voortgezet en gaan nu verder met het Vragenuur aan de Raad.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-0681/96).
Vraag nr. 1 van James Nicholson (H-0573/96):
Betreft: Vredespolitiek
Kan de Raad meedelen wat momenteel zijn beleidsdoelstelling is gezien de huidige spanning in Noord-Ierland en de herhaalde weigering van de IRA om opnieuw tot een staakt-het-vuren te komen?

Mitchel
In antwoord op de vraag van de geachte afgevaardigde verklaar ik namens de Raad dat alle lid-staten wensen dat er een vreedzame en duurzame regeling wordt bereikt voor Noord-Ierland en dat er een nieuw staakt-het-vuren komt. De Unie heeft altijd zonder voorbehoud het vredes- en verzoeningsproces in Noord-Ierland gesteund. De Europese Raad van Essen heeft overigens de verbintenis van de Europese Unie om steun te verlenen aan de verzoening en aan het herstel van gezonde economische grondslagen bevestigd.
Dit gezegd zijnde, is het niet aan de Raad om een standpunt in te nemen over het sturen van het vredesproces en over de standpunten van de partijen, aangezien deze vraagstukken niet onder zijn bevoegdheid vallen.

Nicholson
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Hoewel hij voor een groot stuk het antwoord heeft gegeven dat ik verwachtte, twijfel ik er niet aan dat hij het ook met mij eens is dat vele mensen ontredderd waren toen de IRA het staakt-het-vuren, dat voor die periode zo welkom was, beëindigde.
Is de fungerend voorzitter blij met het feit dat het staakt-het-vuren van de loyalisten stand heeft gehouden, ondanks de moeilijke omstandigheden van de jongste dagen? Dat was de voorbije paar dagen zeer essentieel.
Is hij het voorts ook met mij eens dat wij de bomaanslagen in Canary Wharf en Manchester en de moedwillige vernieling en de doden welke die aanslagen met zich mee hebben gebracht, niet kunnen vergeten? Of, en dit heeft betrekking op zijn eigen land, de ontdekking van de bommenfabriek in County Laois en de verontrusting waartoe dat aanleiding geeft, omdat mensen niet zomaar bommen maken of vrachtwagens stelen om bommen te leggen zonder dat ze daarmee serieuze bedoelingen hebben.
Vindt hij ook niet dat er bij iedereen op moet worden aangedrongen - ook bij de IRA Provisionals - om de Mitchellbeginselen over te nemen, zoals deze door andere partijen in de besprekingen in Noord-Ierland uiteengezet zijn, en om een mogelijkheid open te houden voor de dialoog. Immers, en dat weten we allemaal, op lange termijn moet er een dialoog komen. Dat is de moeilijke taak die hen wacht. Niemand houdt ze ervan tegen: ze houden zichzelf tegen. De mogelijkheden zijn er. Is hij het daarover niet met mij eens?

Mitchell
Deze hele kwestie ligt buiten de bevoegdheid van de Raad. Maar misschien mag ik de geachte afgevaardigde ten persoonlijken titel antwoord geven. Ten eerste ben ik het met hem eens dat iedereen in Ierland ontredderd was toen de IRA het staakt-het-vuren beëindigde. Ik ben zeer zeker blij met het standhouden van het staakt-het-vuren van de loyalisten en zou graag zien dat er zo spoedig mogelijk weer een volledig staakt-het-vuren van de IRA komt. Dat is iets waar we allemaal aan werken, waarvoor we allemaal bidden en waarop we allemaal hopen.
We kunnen zeker niet vergeten wat er gebeurd is in Canary Wharf en in Manchester of in County Laois, zoals we trouwens de moord onlangs op ene detective Garda in County Limerick net zo min kunnen vergeten.
Ik wil de geachte afgevaardigde, waarvan ik weet dat hij een integer man is, graag zeggen dat het probleem van Noord-Ierland een probleem is van een dubbele minderheid. Ik weet niet of u het ooit op die manier geformuleerd gezien heeft: zelf interpreteer ik het probleem zo. Volgens mij kan er niets totstandkomen, zonder de beide minderheden erbij te betrekken. De unionisten vormen op het eiland Ierland een minderheid en de nationalisten in Noord-Ierland ook. Wij hebben al zolang zoveel gedaan om te trachten de opvatting te veranderen die het nationalisme in Ierland over zichzelf heeft. Maar als wij vaststellen dat een nationalistische minderheid behandeld wordt met minachting voor hun status als minderheid, dan maakt dat onze rol zeer moeilijk. Ik wil de geachte afgevaardigde zeggen dat beide zijden eraan moeten werken om de minderheden op het eiland te respecteren, zodat er respect is voor elkaars tradities en er een duurzame vrede tot stand kan worden gebracht waarbij wij elkaar niet bedreigen.
Namens het voorzitterschap zal ik zeer zeker rekening houden met de opmerkingen van de geachte afgevaardigde die hij op zeer evenwichtige en onpartijdige manier naar voren heeft gebracht, wat de wijze van communiceren is die wij van hem gewend zijn.

David
Als Labour-Parlementsleden zijn wij allemaal enorm verdrietig over de gebeurtenissen van de jongste dagen. De bomaanslag in Enniskillen, de ongeregeldheden in grote delen van Noord-Ierland, en een duidelijke poging van de IRA om de zoveelste bommencampagne op het vasteland van Groot-Brittannië op te zetten, moeten allemaal fel veroordeeld worden. De wet moet zonder enige dubbelzinnigheid worden gehandhaafd. Maar wij moeten er ook voor zorgen dat deze gebeurtenissen - hoe afschuwelijk ze ook zijn - ons niet weerhouden van onze vastberadenheid om het vredesproces gaande te houden.
Een van de meest emotionele gebeurtenissen van de jongste dagen waren de marsen van de Orangemen . Mijn vraag aan de fungerend voorzitter is: zou het volgens hem helpen als de regering van het Verenigd Koninkrijk een onafhankelijke commissie in het leven zou roepen om de marsen in Noord-Ierland te onderzoeken, om te helpen bewerkstelligen dat de routes voor dergelijke marsen eerlijk en consequent zijn en die ook de bestaande wetgeving met betrekking tot deze marsen kan onderzoeken? Zou dat kunnen helpen?

Mitchell
Ik wil de geachte afgevaardigde graag antwoorden dat het standpunt van de Ierse regering dienaangaande wel bekend is, maar ik beantwoord hier vandaag vragen namens de Raad van de Europese Unie.
Ik herhaal wat de Tanaiste eerder vandaag in de Vergadering gezegd heeft. Er hebben de voorbije tien dagen gebeurtenissen plaatsgehad die tot een zeer onstabiele situatie in Noord-Ierland hebben geleid en de belangrijke successen van het vredesproces van de voorbije twee jaar ernstig in gevaar hebben gebracht. De oorsprong van de jongste ongeregeldheden is diep geworteld in de fundamentele verdeeldheid die in Noord-Ierland heerst en die kan overwonnen worden wanneer nieuwe verhoudingen worden opgebouwd, niet alleen in Noord-Ierland, maar ook in Ierland en tussen de volken van Groot-Brittannië en Ierland. Er moeten daarvoor nieuwe instituties en structuren worden opgezet waarin rekening wordt gehouden met alle verhoudingen.
Er kan geen enkel excuus worden aangevoerd voor het wijdverspreide geweld en de intimidatie van de afgelopen tien dagen. Het zal dan wel zo zijn dat geweld een uitlaatklep is voor frustratie, maar het kan een situatie die al slecht is alleen nog maar verergeren en het zal de problemen die eraan ten grondslag liggen, niet oplossen. Alleen via dialoog, onderhandelingen en compromissen kunnen er oplossingen worden gevonden. Het is van essentieel belang dat de politiek snel weer de overhand krijgt boven het straatgeweld. Het moet duidelijk blijken dat de wet te allen tijde primeert, waarbij moet worden gezorgd voor een efficiënte en onpartijdige toepassing. Er moet een oplossing worden gevonden voor de fel omstreden marsen die tot de jongste onlusten aanleiding hebben gegeven.
Dit is wat de Tanaiste vanochtend tegen de Vergadering gezegd heeft. Ik denk dat wanneer men daar over nadenkt, men dan zal vaststellen dat dit een reactie is op de kwestie die de geachte afgevaardigde naar voren heeft gebracht.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad graag zeggen dat als de mensen gelijk behandeld worden volgens de wet en als de politieke autoriteit gehandhaafd wordt, hetgeen in het Verenigd Koninkrijk niet het geval was en deze laatste keer in Noord-Ierland ook niet, dan doet het er niet toe hoeveel minderheden er op een eiland zijn of op een heel continent: er is dan ruimte voor de identiteit en de loyaliteit van ons allemaal, op voorwaarde dat wij allemaal een gelijke behandeling krijgen volgens de wet. Zou de fungerend voorzitter geen antwoord kunnen geven op de vraag van de geachte afgevaardigde en verklaren dat de Raad geweld onder alle omstandigheden verafschuwt, dat de Raad wil dat er een nieuw staakt-het-vuren komt, de IRA daartoe kan aanmoedigen en het staakt-het-vuren van de loyalisten toejuicht dat in deze zeer moeilijke omstandigheden stand heeft gehouden. De gebeurtenissen van de afgelopen tien dagen zijn voor diegenen onder ons die de voorbije 25 jaar trouw zijn gebleven aan niet gewelddadige en aan politieke tradities in de meest verschrikkelijke en moeilijke omstandigheden, absoluut vreselijk geweest. Wij kunnen de mensen die hebben vastgehouden aan het politieke proces, die getracht hebben om de vrede tegen elke prijs en de politieke activiteit tegen elke prijs te handhaven en om zich verre te houden van geweld, niet blijven maltraiteren en ja, zelfs opofferen. Wij moeten die elementen nu zoveel mogelijk ondersteunen. Ik verzoek de Raad om de vraag naar behoren te beantwoorden.

Mitchell
Zoals uit de Notulen zal blijken, heb ik de vragen ondubbelzinnig en naar behoren beantwoord. Ik wijs elke zinspeling dat ik dat niet gedaan zou hebben van de hand. Ik weet zeker dat de geachte afgevaardigde die de vraag gesteld heeft, mij heel duidelijk heeft horen zeggen hoe graag ik zou willen dat er een nieuw staakthet-vuren komt, hoezeer ik de activiteiten van de IRA veroordeel en dat ik net als hij blij was met het staakt-het vuren van de loyalisten. Als de leden naar het debat zouden luisteren, dan zou er wellicht meer inzicht en minder animositeit zijn. Dit is een zeer belangrijke en delicate situatie en wij zouden allemaal onze best moeten doen om naar oplossingen te zoeken. Het gaat er niet om om alleen maar met woorden te komen, maar om te trachten de situatie op te lossen. Het is een zeer complex probleem. Ik ben waarschijnlijk het enige hier aanwezige lid dat Ierse politiek heeft gestudeerd aan de Queens University in Belfast en dat nu al 17 jaar in de politiek zit in Ierland. Ik ben er zeker van dat de geachte afgevaardigde uit Ierland die deze vraag gesteld heeft mij ondubbelzinnig heeft horen antwoorden - ik weet dat hij het gehoord heeft - op zijn vraag. Ik hoop dat uit de Notulen van deze Vergadering zeer duidelijk zal blijken wat onze positie is in verband met deze kwestie.

De Voorzitter
Vraag nr. 2 van Saara-Maria Paakkinen (H-0513/96):
Betreft: Voortzetting van de medefinanciering van niet-gouvernementele organisaties
De Europese Unie verstrekt al meer dan twintig jaar aan niet-gouvernementele organisaties op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking middelen voor de financiering van projekten in ontwikkelingslanden en voor voorlichting omtrent ontwikkelingsvraagstukken. Deze samenwerking waarmee uitstekende resultaten zijn behaald, dient een rechtsgrondslag te krijgen, maar de Raad heeft op zijn laatste twee zittingen geen consensus weten te bereiken over de ontwerp-verordening.
Welke maatregelen denkt Italië als voorzitter van de Raad te nemen om de patstelling te doorbreken en de voortzetting van de medefinanciering te waarborgen?

Mitchell
Sinds 1976 financiert de Gemeenschap samen met NGO's ontwikkelingsprojecten. Over de jaren is deze financiering geleidelijk toegenomen; in 1966 beliep zij 174 miljoen ecu aan vastleggingskredieten. Tot dusver zijn de kredieten door de Commissie uitgevoerd zonder dat de Raad een rechtsgrondslag had aangenomen. In 1995 heeft de Commissie evenwel een voorstel ingediend ingevolge een overeenkomst tussen de Raad, het Parlement en de Commissie betreffende de noodzaak van een rechtsgrondslag voor begrotingslijnen. Helaas heeft de Raad nog geen gemeenschappelijk standpunt over dit voorstel kunnen vaststellen. Het Ierse voorzitterschap is voornemens al het mogelijke te doen om ervoor te zorgen dat zo snel mogelijk een gemeenschappelijk standpunt over de verordening betreffende NGO-medefinanciering wordt vastgesteld.

De Voorzitter
Vraag nr. 3 van Otto de heer von Habsburg (H-0515/96):
Betreft: Geldigheid persoonsbewijzen van het Europees Parlement
Jarenlang mochten de leden van het Europees Parlement de Zwitserse grens passeren met een EP-identiteitsbewijs. Sinds kort is dat, tenminste op vliegvelden zoals Zürich, niet meer het geval. Ambtenaren deelden desgevraagd mee dat dit document sinds kort niet meer worden erkend.
Is deze inlichting juist? Zo ja, op grond van welke feiten is deze verandering opgetreden?
Zo nee, is de Raad bereid er bij de Zwitserse autoriteiten op aan te dringen de oude situatie te herstellen?

Mitchell
Krachtens artikel 7 van het aan het Verdrag gehechte Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten, kan de Commissie akkoorden sluiten teneinde de aan de leden en personeelsleden van de communautaire instellingen verstrekte laissez-passer te doen erkennen als geldige reispapieren voor het grondgebied van derde staten. Er bestaat een akkoord tussen de Commissie en de Zwitserse autoriteiten dat sedert januari 1975 van kracht is en waarbij de geldigheid van de laissez-passer van de afgevaardigden van het Europees Parlement in Zwitserland wordt erkend. Dit akkoord is op geen enkel punt gewijzigd.
Men mag er dus van uitgaan dat het hier om een losstaand incident gaat. De geachte afgevaardigde zou er wellicht beter aan doen zijn vraag aan de Commissie te richten; zij heeft het desbetreffende akkoord namelijk gesloten en kan derhalve het beste een afdoende antwoord betreffende deze zaak geven.

von Habsburg
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Maar uiteindelijk is de Raad toch ook bevoegd voor landen die niet tot onze Europese Unie behoren en vooral met betrekking tot een kwestie die politieke connotaties heeft. Mijn vraag is gewoon of de Raad op de hoogte is gebracht van de veranderende houding in Zwitserland. Het is niet voor het eerst dat dit gebeurt. Onlangs is het verscheidene malen voorgevallen. Zou het niet nuttig zijn om de Zwitserse autoriteiten mede te delen dat zij hun eigen mensen op de hoogte moeten brengen van het feit dat er een dergelijke overeenkomst met de Commissie gesloten is?

Mitchell
Het akkoord is niet gewijzigd. Als de houding is veranderd dan zal ik de Zwitserse autoriteiten op de hoogte brengen van de bezorgdheden van het Parlement.

De Voorzitter
Vraag nr. 4 van Thomas Megahy (H-0531/96):
Betreft: " Onherroepelijk karakter" van het EU-lidmaatschap
In een samenvatting van de handelingen van de IGC die Elisabeth Guigou (Fr, PSE) en Elmar Brok (D, PPE) op 5 juni 1996 bij de leden hebben ingediend, wordt de volgende verklaring afgelegd:
" Met betrekking tot een lid-staat die de mensenrechten herhaaldelijk en opzettelijk schendt of niet langer democratisch is, zijn de meeste vertegenwoordigers het erover eens dat tegen een dergelijk land sancties mogelijk moeten zijn (...) zonder echter zo ver te gaan als het betrokken land te royeren omdat dit het onherroepelijke karakter van het lidmaatschap zou ondermijnen" .
Is de Raad het ermee eens dat het EU-lidmaatschap "onherroepelijk" is? Zo ja, kan de Raad mededelen waar dit principe in het Verdrag van Rome is vastgelegd? Is de Raad het met het standpunt eens dat de beknotting van de mensenrechten en democratische normen in een lid-staat onder geen enkele omstandigheid tot uitstoting kan leiden? Is het misplaatst te geloven dat het EU-lidmaatschap een vrijwillige zaak is dat door een democratisch besluit van een lid-staat kan worden beëindigd?

Mitchell
In antwoord op de vraag van de geachte afgevaardigde wens ik nogmaals te onderstrepen dat de Raad overeenkomstig artikel N van het Verdrag betreffende de Europese Unie geen partij is bij de Intergouvernementele Conferentie, die met de wijziging van de Verdragen is belast. De Raad is dus geenszins bevoegd om een standpunt in te nemen met betrekking tot de ideeën die in de vraag van de geachte afgevaardigde ter sprake worden gebracht. Tot nu toe heeft de Raad zich dan ook nog nooit over de kwestie van het onherroepelijke karakter van het EU-lidmaatschap van de lid-staten dienen te beraden. De geachte afgevaardigde zal begrijpen dat alleen de Intergouvernementele Conferentie bevoegd is om een eventuele Verdragswijziging op dit punt te overwegen.

Megahy
Mijnheer de Voorzitter, ik moet u feliciteren met een antwoord dat echt typisch is voor de Raad. Ik vroeg me af wat voor soort antwoord ik te horen zou krijgen. Het is nogal logisch, aangezien u er nooit over gesproken heeft, dat u er geen mening over hebt, maar het is toch wel bijzonder vreemd dat de vertegenwoordigers van de diverse landen die deelnemen aan de voorbereidingen hiervoor, blijkbaar wel een mening naar voren brengen, dus moeten deze ergens in de Raad ronddwalen. Zou de fungerend voorzitter deze boodschap aan de Raad willen overbrengen, alleen maar voor het geval ze ooit aan de bespreking van deze zaken toekomen.
Vindt de fungerend voorzitter dat deze mening in verband met het onherroepelijk karakter volkomen verkeerd is; dat dit nergens in de verdragen staat en dat er daarom, zoals we inderdaad al gezien hebben in het geval van Groenland - onderdeel van de Deense Staat -, dat zich reeds heeft teruggetrokken, geen enkele juridische belemmering is, ongeacht eventuele andere praktische belemmeringen, voor geen enkel land dat vrijwillig beslist om uit de Unie te treden? Ook hoop ik dat er een precedent bestaat dat mogelijkheden biedt om die landen uit de Unie te zetten die gedurende een lange periode ondemocratische praktijken aan de dag leggen. Het verbaast me dat dit ooit gezegd is omdat ik de indruk kreeg dat sommige andere landen momenteel zo genoeg hadden van het huidige optreden van de Britse regering, dat ze het er inderdaad over hadden om het land eruit te schoppen. Dit is in de Raad vast ook nog nooit besproken.

Mitchell
Ik ben niet in een positie om commentaar te geven op het laatste voorstel van de geachte afgevaardigde, maar misschien mag ik u wel zeggen dat de Raad er zich niet zozeer mee heeft beziggehouden om landen uit de Unie te zetten of om landen toe te staan uit de Unie te treden, dan wel met het feit dat er twaalf landen aan de deur van de Unie kloppen om binnengelaten te worden, want zo aantrekkelijk is de Unie blijkbaar voor deze landen.
Nadat ik de vraag namens de Raad beantwoord heb, zou ik hier ten persoonlijken titel aan willen toevoegen dat Ierland ervoor open staat om het uitwerken van sancties in die gevallen waarin een lidstaat de mensenrechten consequent schendt, positief te benaderen. Dit is een gevoelige kwestie met verreikende politieke implicaties waarover verder nagedacht dient te worden. Ook kan ik u zeggen dat ik mij als het Ierse lid van de discussiegroep herinner dat dit soort zaken besproken is door de discussiegroep en als de Raad er ooit toe komt om dit te bespreken, dan zal dat zijn naar aanleiding van het verslag van de Intergouvernementele Conferentie. Ik ben er zeker van dat rekening zal worden gehouden met het standpunt van de geachte afgevaardigde, dat hij hier zo treffend kenbaar heeft gemaakt.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, de idee van het irreversibele lidmaatschap van de Europese Unie is mij duidelijk. De aanvullende vraag die ik wil stellen luidt: is de minister het met mij eens dat het een abstracte term is en dat het te maken heeft met het aaneenbreien van de economieën van de Europese Unie tot een systeem van wederzijdse afhankelijkheid, zodat het dus heel moeilijk wordt voor landen om zich terug te trekken, terwijl het tegelijkertijd ook een vrijwillige organisatie is waarbij iedereen die dat wil eruit kan stappen. Aan mensen in de Verenigde Staten die mij vragen stelden in verband met het gebrek aan solidariteit in de Europese Gemeenschap, heb ik al vaak gezegd dat wij niet beschikken over een soort Nationale Garde die we kunnen oproepen om die solidariteit op te leggen. Ik denk dat als wij een Europese Unie kunnen opbouwen zonder dat het nodig is iemand te verplichten om te blijven, die Unie volgens mij zoveel sterker zou zijn en meer kansen zou bieden om, moreel gesproken, irreversibel te worden. Ik hoop dat de minister het met mij eens is.

Mitchell
Ik ken de geachte afgevaardigde al vele jaren en er is maar heel weinig waarover ik het met hem oneens ben. Zoals gewoonlijk heeft hij dit hele idee goed gekristalliseerd en het zeer treffend naar voren gebracht.
Volledigheidshalve zou ik één punt ter sprake willen brengen dat mij zeer zeker door het hoofd is gegaan tijdens de besprekingen in de discussiegroep en dat is dat de Europese Unie alleen openstaat voor democratische systemen. Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren als er nu of op een willekeurig moment in de toekomst een generaal op een bijeenkomst van de Europese Raad zou verschijnen, in plaats van een regerings- of staatshoofd? Zou de Unie in staat zijn om niet alleen een lid-staat toe te staan de Unie te verlaten, maar ook om een lid-staat uit te sluiten, omdat die lid-staat niet langer aan het criterium van de democratie beantwoordt? De discussiegroep heeft zich dan ook gebogen over het onderwerp van sancties in verband met de mensenrechten.
Deze thema's zijn in de Unie nog niet aan de orde geweest en het is zeker zo dat datgene wat de heer McCartin hier gezegd heeft, iets is waarin ik mij zou kunnen vinden en dat ik zou steunen.

De Voorzitter
Aangezien de vraagsteller niet aanwezig is, wordt vraag nr. 5 schriftelijk beantwoord.
Vraag nr. 6 van Georges Berthu (H-0538/96):
Betreft: Vrijhandelszone
Tijdens de werkbijeenkomst van de ministers van Landbouw van de Europese Unie van 7 mei 1996 in Otrante (Italië) heeft de fungerend voorzitter van de Raad een document ingediend waarin gewezen wordt op de gevaren van de toeneming van het aantal vrijhandelszones en waarbij hij volgens de pers opmerkte dat dit beleid absoluut geen rekening houdt met de sectoriële gevolgen van dergelijke overeenkomsten of ervan uitgaat dat hele produktieve sectoren de schok van de opening van de markten kunnen overleven.
Is de Raad voornemens dit document te publiceren en het aan alle parlementsleden te doen toekomen en met name aan de leden van de Commissie landbouw en de Commissie externe economische betrekkingen?
Acht de Raad het niet nuttig een onpartijdige en pluralistische studie te verrichten (waarbij de tenuitvoerlegging, de medewerking, of de ondertekening van de contracten niet van de Commissie afhangen) over de gevolgen van het vrijhandelsbeleid op de Gemeenschap?
Hoe denkt de Raad de Commissie te brengen tot een rol van strikte toepassing van de richtsnoeren die hij vaststelt? Kan de Raad geen gebruik maken van de gelegenheid van de Intergouvernementele Conferentie om de dubbelzinnigheden van de artikelen 113 en 228 over de mate van autonomie van de Commissie op dit gebied op te heffen door te zorgen voor een grotere doorzichtigheid bij de internationale handelsonderhandelingen en door de Commissie duidelijk iedere voorafgaande bevoegdheid tot ondertekenen die de Gemeenschap de jura of de facto kan binden, te weigeren?

Mitchell
Het door het voorzitterschap tijdens de informele bijeenkomst van de ministers van Landbouw in Otranto (Italië) van 7 mei 1996 ingediende document over de instelling van vrijhandelszones en de gevolgen daarvan voor de communautaire landbouw, blijft een onofficieel werkdocument van het voorzitterschap dat noch door de Raad is aangenomen, noch door de Raad wordt onderschreven.
Met betrekking tot het officiële standpunt dat door de Raad op 22 juni 1995 is aangenomen inzake de instelling van vrijhandelszones tussen de Gemeenschap en derde landen, heeft de Raad besloten dat alvorens er stappen op dit gebied worden ondernomen, de Commissie voortaan moet nagaan of alle beoogde overeenkomsten verenigbaar zijn met de WTO-voorschriften en de gevolgen moet nagaan die deze overeenkomsten zouden kunnen hebben voor het gemeenschappelijk beleid van de Unie op elk gebied en voor de betrekkingen van de Unie met haar voornaamste handelspartners.
Tevens werd overeengekomen dat de bevindingen van de Commissie in dezen door het Comité artikel 113, het Comité van Permanente Vertegenwoordigers en de Raad zullen worden bestudeerd alvorens wordt overgegaan tot goedkeuring van de relevante onderhandelingsrichtsnoeren. Voorts heeft de Europese Raad te Florence, van 21 en 22 juni 1996, de Raad verzocht om hem voor de Top van Dublin een verslag over de ontwikkeling van het handelsbeleid en de preferentiële overeenkomsten van de Gemeenschap voor te leggen.
Tenslotte neemt de Raad niet deel aan de Intergouvernementele Conferentie die verantwoordelijk is voor het wijzigen van de Verdragen. Daarom is de Raad niet bevoegd om een standpunt in te nemen over een eventuele herziening van de artikelen 113 en 228 zoals die welke u in uw vraag voorstelt.

Berthu
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u voor uw antwoord. Het schenkt mij echter slechts voor de helft voldoening. Achter de concrete punten die ik heb aangestipt ging immers de volgende algemene vraag schuil: is de Raad bij het begin van het Ierse voorzitterschap van plan tegenover de Commissie een andere houding aan te nemen? Is de Raad voornemens de Commissie opnieuw scherper te controleren en ze niet langer toe te staan op eigen houtje te handelen zoals wij dat al verschillende jaren, meer bepaald sedert de ondertekening van de GATT-akkoorden, kunnen vaststellen?
Wij merken nu dat de Uruguay-ronde ernstige leemten vertoont op monetair en sociaal gebied en op het gebied van de landbouw en het milieu. De vraag is hoe wij op die maatregelen kunnen terugkomen. Tegelijkertijd stellen wij echter ook vast dat de Commissie steeds meer initiatieven ter bevordering van de vrijhandel neemt en dat Sir Leon Brittan onlangs in Genève zelfs nog heeft aangekondigd dat de wereldhandel nog verder moet worden geliberaliseerd.
Mijnheer Mitchell, wij vinden het goed dat men liberaliseert, maar dan wel op een gezonde wijze en rekening houdend met alle niet-becijferde positieve en negatieve externe gevolgen voor de economieën, en vooral voor de werkgelegenheid, die Ierland terecht tot topprioriteit van zijn voorzitterschap heeft verklaard. Dit is dus een fundamentele kwestie. Wij menen daarom dat Ierland bij internationale onderhandelingen de teugels opnieuw zelf in handen moet nemen en dat het de Commissie aan banden moet leggen. Daarom hebben wij voor elk voorstel inzake de vrijhandel een becijferde en objectieve effectenstudie nodig, zodat het Parlement niet langer blindelings moet beslissen.

Mitchell
Ik neem nota van hetgeen de geachte afgevaardigde in zijn betoog gezegd heeft. De Europese Raad van Florence van 21 en 22 juni heeft de Raad uitgenodigd om een verslag voor te leggen over de ontwikkeling van het handelsbeleid en van de preferentiële overeenkomsten van de Gemeenschap voor de Top van Dublin in december. Dat gebeurt dan natuurlijk onder het Ierse voorzitterschap.
Ik heb begrepen dat men zich zorgen maakt. De respectieve rol van de Raad en de Commissie wordt net als die van alle instellingen, door de Intergouvernementele Conferentie onderzocht. Wellicht moeten in die context de institutionele afspraken onderzocht worden. Ik wil er evenwel op wijzen dat er reeds gesproken is over het toenemende belang van regionalisme binnen de Wereldhandelsorganisatie. De Wereldhandelsorganisatie heeft een commissie opgezet voor regionale handelsovereenkomsten om toezicht te houden op nieuwe en bestaande regionale handelsgroeperingen. Een aantal leden van de Wereldhandelsorganisatie heeft reeds het verzoek te kennen gegeven om het regionalisme in Singapore te bespreken hetgeen daar waarschijnlijk zal gebeuren. Er is dus gelegenheid om deze zaak in Singapore en op de Top van Dublin in december te bespreken.

De Voorzitter
Vraag nr. 7 van John McCartin (H-0548/96):
Betreft: De wolindustrie in de EU
Is het voorzitterschap in de komende zes maanden voornemens om de ernstige situatie in de wolindustrie in de EU op de agenda te plaatsen van de Raad van ministers van Landbouw?

Mitchell
Ik kan slechts benadrukken dat de Raad tot op heden geen enkel voorstel van de Commissie over de wolsector heeft ontvangen. Het voorzitterschap neemt akte van de verontrustende situatie die de geachte afgevaardigde in zijn vraag beschrijft en zal al zijn aandacht besteden aan de voorstellen die de Commissie hem voor die sector zal voorleggen.

McCartin
Ik wil de fungerend voorzitter graag officieel welkom heten in het Parlement, aangezien het voor het eerst is dat ik direct contact met hem heb. Ik waardeer niet alleen zijn inspanningen voor de voorbereiding van de Intergouvernementele Conferentie, maar ook de interesse die hij al zo lang aan de dag legt voor Europese kwesties en het feit dat hij zich al zo lang inzet voor het bevorderen van de integratie en eenmaking van Europa. Ik wil laten notuleren dat hij tot dusverre een van de meest constructieve politici is in het Ierse parlement voor wat Europa betreft en dat niet pas is geworden toen hij hier rechtstreeks bij betrokken werd via het voorzitterschap.
Ik heb deze vraag gesteld omdat een organisatie op Europees niveau belangen heeft in de wolsector en daarover een uiteenzetting heeft gegeven. De heer Hyland, Iers afgevaardigde, heeft hier eerder een verslag over opgesteld. Ik wil graag naar voren brengen dat dit een potentieel belangrijke industrie is in de Europese Unie. Via de communautaire beleidsmaatregelen is de ontwikkeling van de schapevleesindustrie bevorderd, maar ook wol is een produkt dat ontwikkeld kan worden en een toegevoegde waarde kan krijgen.
We hebben in de Europese Unie 60.000 landbouwers die afhankelijk zijn van schapevlees en melk. Die landbouwers krijgen van de Unie 2 miljard ecu. Zou de minister het een goed idee vinden om de ontwikkeling van de wolindustrie te bevorderen, zodat het inkomen van de landbouwers wat beter zou worden en zij misschien wat minder nodig zouden hebben van de subsidie ten bedrage van 2 miljard ecu die wij ieder jaar betalen?

Mitchell
Zoals ik zojuist al zei heeft de Raad van de Commissie geen voorstellen ontvangen, maar als dat gebeurt dan zal de Raad zich daar zeker over buigen.
Mag ik in antwoord op de vraag van de geachte afgevaardigde zeggen dat ik mij zeer goed bewust ben van de moeilijkheden die schapehouders hebben, niet alleen in Ierland, maar in heel Europa. Ik ken het verslag van de heer Hyland waaraan de geachte afgevaardigde refereerde. Ik zal de informatie van dit Vragenuur zeer zeker onder de aandacht brengen van minister Yates, die fungerend voorzitter is van de Raad van ministers van Landbouw, om ervoor te zorgen dat hij op de hoogte is van de bezorgdheden van de geachte afgevaardigde.

Hyland
Fungerend voorzitter, ik wil mij graag voegen bij de heer McCartin en u heel hartelijk welkom heten. Wij hebben kennis met u gemaakt in de voorbereidingsfase van het voorzitterschap en vonden onze werkrelatie met u bijzonder hartelijk.
Ik ben blij met uw antwoord, maar mag ik u dringend verzoeken om via het voorzitterschap van de Raad van ministers van Landbouw in contact te treden met de Commissie zodat het verzoek op de agenda komt en gedurende het Ierse voorzitterschap behandeld wordt? Ik zeg dat met name wegens de verbintenis van het Ierse voorzitterschap om zich ten volle voor de werkgelegenheid in te zetten en hopelijk ook voor de ontwikkeling van het platteland. De wolsector biedt de mogelijkheden om een goede werkgelegenheid in de plattelandsgebieden te genereren, op voorwaarde dat er een goede structuur is.
Mag ik de fungerend voorzitter vragen om zelf bij de Commissie een eerste stap te zetten zodat er een degelijk verzoek aan het voorzitterschap kan worden gericht dat gedurende uw voorzitterschap behandeld kan worden?

Mitchell
Ik zal mijn best doen om de geachte afgevaardigden in dit opzicht behulpzaam te zijn en deze kwestie onder de aandacht brengen van mijnheer Yates, fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Landbouw. Ook wil ik de heren McCartin en Hyland danken voor hun hartelijke woorden bij het begin van het Ierse voorzitterschap. Ik stel dat bijzonder op prijs.

De Voorzitter
Omdat de vraagsteller niet aanwezig is, wordt vraag nr. 8 schriftelijk beantwoord.
Vraag nr. 9 van Brian Crowley (H-0558/96):
Betreft: Strijd tegen de drugssmokkel
Is de Raad van opvatting dat de lid-staten die verantwoordelijk zijn voor de bestrijding van de activiteiten van drugssmokkelaars aan de buitengrenzen van de Unie, met name de zeegrenzen, voldoende personeel en technische uitrusting inzetten voor de uitvoering van deze taak, en is de Raad voornemens middelen uit de EU-begroting toe te wijzen om de lid-staten die verantwoordelijk zijn voor de bewaking van de zeegrenzen van de Unie te ondersteunen en hun verantwoordelijkheden ten behoeve van de Unie te verlichten?

Mitchell
Een van de grootste prioriteiten van het Ierse voorzitterschap is te zorgen voor beter gecoördineerde en effectievere maatregelen op Europees niveau ter bestrijding van drugshandel en drugsmisbruik. Een van de belangrijke taken die het voorzitterschap op dit vlak op zich zal nemen is een grondig onderzoek van de efficiëntie van de samenwerking bij de bescherming van de buitengrenzen van de Unie tegen de invoer van drugs over land, via de zee en via de lucht.
Het voorzitterschap is reeds besprekingen begonnen over de douanestrategie voor de buitengrenzen. Het voorzitterschap heeft voorstellen ingediend betreffende opleiding, technische hulpmiddelen, controle-uitrusting, inlichtingenwerk, risico-analyse en betere communicatie. Het voorzitterschap is voornemens een gezamenlijk optreden voor te stellen dat als rechtsgrondslag zal dienen voor de toewijzing van middelen uit de begroting van de Europese Gemeenschappen. Met deze voorstellen wordt een beter niveau van samenwerking beoogd in de strijd tegen de drugssmokkel, alsmede de tenuitvoerlegging van een van de actiepunten inzake drugs die voorkomen op de lijst die in december 1995 door de Europese Raad te Madrid werd aangenomen.
Voorts zal de Raad prioriteit verlenen aan de herziening van de overeenkomst van Napels inzake wederzijdse bijstand tussen de douane-administraties en het strategieprogramma Douane 2000 voor de derde pijler, alsmede de deelname van de Europese Unie aan het strategische plan van de werelddouane-organisatie voor het uitvoeren van operationele acties inzake de Balkan-route.
Ook zal het voorzitterschap de thans geldende regelingen voor gezamenlijke controle-operaties door de douane aan de buitengrenzen nauwkeurig onderzoeken. Dit onderzoek beoogt de doeltreffendheid van dergelijke operaties te verbeteren en van de Raad een algemeen mandaat te verkrijgen voor de uitvoering daarvan, zodat de Raad niet bij het begin van elk jaar om toestemming hoeft te worden verzocht. Ook zal het voorzitterschap de samenwerking aanmoedigen tussen de douane-autoriteiten van lid-staten en particuliere handels- en scheepvaartbelangen in de strijd tegen de drugssmokkel.

Crowley
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord en ik feliciteer hem met het feit dat hij ervoor zal zorgen dat deze kwestie tijdens het voorzitterschap op het hoogste niveau aangepakt zal worden. Toch vond ik het zorgwekkend in de Ierse pers te lezen dat de Taoiseach met een voorstel komt voor een Europese kustwacht. Mijn vrees hier is dat geld dat de Ierse marine zo ontzettend hard nodig heeft om haar vloot te moderniseren en om de territoriale wateren met een omvang van 140.000 vierkante mijl te bewaken - niet alleen om de Ierse kust, maar ook om een Europese grens en een Europese visplaats te beschermen - een andere bestemming zou krijgen. Kunnen wij van de fungerend voorzitter de toezegging krijgen dat er geen geld zal worden weggehaald van de bestaande instanties die zeer efficiënt werken maar helaas over te weinig middelen beschikken?

Mitchell
Zoals ik al zei, willen het voorzitterschap en de Raad er vooral voor zorgen dat de buitengrenzen van de Europese Unie beschermd worden en dat er daar wordt samengewerkt. Er komen drugs de Unie binnen over land, via de zee en via de lucht. Er wordt gebruik gemaakt van verschillende routes afhankelijk van over welke drugs het gaat en waar ze vandaan komen. Ook komen drugs op verschillende manieren de Unie binnen - ze worden aangevoerd door mensen, in niet-vergezelde vracht, verborgen in auto's, schepen en containers en, als het om marihuana gaat, vooral in kleine vliegtuigjes. Daarom is het zo belangrijk dat de samenwerking opnieuw bekeken wordt zodat wij kunnen bepalen op welke manier we de middelen van de Europese Unie en de lid-staten het beste kunnen aanwenden.
Ik dank mijnheer Crowley voor zijn vriendelijke woorden, welke ik bijzonder waardeer, maar ik wil hier toch aan toevoegen dat ik eventuele voorstellen van de Taoiseach beschouw als zijnde een aanvulling op en geen vervanging van de bestaande afspraken. Zo wil ik bij wijze van voorbeeld alleen even vermelden dat er al een groot aantal jaren sprake is van samenwerking tussen de RAF en de Irish Air Corps , en de heer Crowley weet dat want hij komt uit een gedeelte van Ierland waar vele scheepsrampen hebben plaatsgehad. Dit is een losse maar zeer efficiënte samenwerking. Het samenwerken van kustwachten kan dus heel los zijn, maar het kan ook een meer gestructureerde vorm aannemen. Het idee op zich is echter de moeite van het onderzoeken waard. Maar ik benadruk dat het hier niet gaat om het overhevelen van fondsen. Elke evolutie op dit vlak zal de vorm aannemen van aanvullende middelen en aanvullende bijstand.

Malone
Ik heet onze fungerend voorzitter hier welkom vanmiddag. Ik moet zeggen dat ik het grondig oneens ben met de heer Crowley. Het feit dat het Ierse voorzitterschap de drugsproblematiek naar voren heeft gehaald en dat bijna alle leden die hier vanochtend het woord hebben gevoerd, van mening waren dat drugs een prioritaire kwestie zijn die door dit voorzitterschap op een efficiënte manier aangepakt moet worden, geeft het Ierse voorzitterschap carte blanche om deze kwestie te benaderen op de manier die zij het beste achten. Ik denk dat een kustwacht voor Ierland juist zo belangrijk is omdat wij een eiland zijn. Zo vaak is hier al gezegd dat wij juist dát nodig hebben.
Het doet mij zeer veel genoegen van de heer Mitchell te vernemen dat de besprekingen betreffende een grondig onderzoek van de samenwerking bij de buitengrenzen, de land, zee- en luchtmacht, enzovoort, reeds aan de gang zijn. Ik zou nu graag van hem willen horen waar deze middelen voor de kustwacht precies vandaan zullen komen. Inzake de overeenkomst betreffende de fondsen voor de TENs hebben we helaas verschrikkelijk veel vertraging opgelopen. Ik hoop dat dit niet het geval zal zijn bij deze uitermate belangrijke eenheid.

Mitchell
Ook mevrouw Malone dank ik voor haar vriendelijke woorden. Het is op mijn eerste dag in het Parlement bijzonder plezierig om zoveel hartelijke wensen en bijval in ontvangst te mogen nemen van de Ierse leden van het Europees Parlement; dat is voor mij een grote steun.
Met betrekking tot de vraag die de geachte afgevaardigde gesteld heeft, is een gezamenlijk optreden, zoals zij weet, een in de Verdragen voorziene machtigingsprocedure, met name in de tweede en de derde pijler zoals bepaald is in het Verdrag betreffende de Europese Unie. De Ierse regering is voornemens een gezamenlijk optreden voor te stellen dat als rechtsgrondslag moet dienen voor de toewijzing van middelen uit de begroting van de Europese Gemeenschappen. Natuurlijk is dit iets dat wij niet alleen kunnen uitvoeren en wij hopen hiervoor de steun te krijgen van andere lid-staten. Ik ben van mening dat dit zeker iets is dat aandacht moet krijgen. Als reactie op een ander debat in de Vergadering over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zei ik eerder al dat ik dat wij volgens mij als regio veel meer moeten doen om dit probleem aan te pakken en dat het op een gecoördineerde manier moet gebeuren. Elke lid-staat tracht deze problematiek zo goed mogelijk aan te pakken. De lid-staten hebben in eerste instantie de rol om tegemoet te komen aan de behoeften van de lid-staten, maar collectief gezien is de Europese Unie als regio zeer zwak als het gaat over de aanpak van dit probleem. Dit is de benadering die het Ierse voorzitterschap in gedachten heeft in zijn rol als voorzitterschap.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, de strijd tegen criminaliteit en drugs is een vraagstuk dat de burgers nauw aangaat. Mensen begrijpen dat er op dit gebied grensoverschrijdende samenwerking nodig is. Het is positief dat het Voorzitterschap zo'n groot gewicht toekent aan deze vraagstukken, en wij zien met spanning een initiatief op drugsgebied tegemoet, vooral inzake douane en politie. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om als Zweeds parlementslid de beste wensen uit te spreken.
Ik wil mijn vraag concentreren op een gebied dat zou kunnen worden verbeterd en dat in dit initiatief zou kunnen worden opgenomen: waarom heeft men nog niet dezelfde mogelijkheden geschapen voor praktische, alledaagse samenwerking en uitwisseling van politieagenten, zoals men die reeds kent bij immigratiediensten en op douanegebied? Er liggen van douanezijde binnen het Matteus-programma goede voorstellen, en als men kijkt naar het activiteitenprogramma hier, betreft dat het meest de uitwisseling tussen politiescholen. Waarom denken we er niet over na om de politiële samenwerking te brengen op het niveau van het Matteus-programma?

Mitchell
Ik dank de geachte afgevaardigde voor haar vriendelijke woorden, die ik zeer waardeer.
Met betrekking tot de vraag die zij gesteld heeft, moet ik zeggen dat de derde pijler echt nog in een embryonaal stadium verkeert. Hij bestaat nog niet lang. Ik hoop van harte dat nu de Europolconventie is goedgekeurd, er een betere samenwerking komt onder de derde pijler. Er is veel te zeggen voor de kwesties die de geachte afgevaardigde ter sprake heeft gebracht en deze dienen spoedig onderzocht en bevorderd te worden. Wij moeten inzake de aanpak van dit probleem met zijn allen veel meer doen dan tot dusverre gebeurd is.
Misschien mag ik er op wijzen dat een van de prioriteiten van de Europese Unie van het Ierse voorzitterschap, die de Tanaiste vanochtend in deze Vergadering uiteengezet heeft, de bestrijding is van de drugshandel en de georganiseerde misdaad en een van onze belangrijkste voorstellen betreft de uitwisseling en opleiding van ordehandhavers. Het doet mij veel genoegen het met het voorstel van de geachte afgevaardigde eens te kunnen zijn.

De Voorzitter
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:
Vraag nr. 10 van Gerard Collins (H-0559/96):
Betreft: Vertrouwenspact
De Europese leiders hebben op de Top van Florence hun politieke steun toegezegd aan de voorstellen van de heer Santer, voorzitter van de Commissie, over een "Vertrouwenspact" ten behoeve van de werkgelegenheid. De staatshoofden en regeringsleiders hebben echter geen middelen vrijgemaakt voor de tenuitvoerlegging van Santers voorstellen, die een impuls voor de economische groei en de werkgelegenheid in de lid-staten van de EU kunnen betekenen. Wat stelt de Raad van ministers voor om het "Vertrouwenspact" ten uitvoer te leggen en, vooral, hoe denkt de Raad de uitvoering van dit "Vertrouwenspact" te financieren? Vraag nr. 11 van de José Apolinário (H-0561/96):
Betreft: Maatregelen voor het scheppen van arbeidsplaatsen voor jongeren onder de 25 jaar
Welke initiatieven zal het huidige voorzitterschap van de Raad ontplooien om meer werkgelegenheid voor jongeren te scheppen, gezien het onaanvaardbare werkloosheidspercentage van de Europese Unie (eind april 1996 10, 9 % volgens Eurostat) en het feit dat het werkloosheidspercentage onder jongeren onder de 25 jaar het dubbele van het algemene percentage bedraagt (21, 5 % tegen 10, 9 %), vooral onder jonge vrouwen?Vraag nr. 12 van José Torres Couto (H-0583/96):
Betreft: Maatregelen ter bestrijding van de werkloosheid
Op de Top van Florence zijn de Europese staatshoofden en regeringsleiders er niet in geslaagd het eens te worden over de tenuitvoerlegging van een samenwerkingsstrategie op Europees niveau ter bestrijding van de werkloosheid. Kan de Raad met het oog op het gestaag stijgende aantal werklozen in Europa (momenteel 20 miljoen personen) mededelen welke maatregelen hij denkt te treffen om deze sociale plaag te bestrijden, en volgens welk tijdschema?
Mitchell
Ik zou de vragen van de heren Collins, Apolinário en Torres Couto graag samen behandelen omdat deze, zij het vanuit een verschillende invalshoek, alle drie betrekking hebben op de kunst en de manier om het hoofd te bieden aan een grote uitdaging, namelijk de strijd tegen de werkloosheid.
Europa heeft geprofiteerd van de ontwikkeling van een specifiek sociaal mode op ons continent - een ontwikkeling die vaak ten koste is gegaan van buitengewone offers. Dit model is kenmerkend voor onze vrije en democratische maatschappijen en maakt dat deze een bijzondere plaats innemen in het wereldconcert der naties. De handhaving van het Europees sociaal model zou versterkt worden door een succesvol antwoord op de problematiek waarvoor de werkloosheid ons stelt.
Deze strijd tegen de werkloosheid moeten wij nu voeren, zodat wij onze kinderen en kleinkinderen niet veroordelen tot aanhoudende kommer en onrecht. De werkgelegenheid van jongeren is bijzonder belangrijk. In beginsel deel ik de analyse van de heer Apolinário volkomen en ben ik met hem van mening dat alles in het werk moet worden gesteld om de werkgelegenheid van jongeren te bevorderen. Het ligt namelijk op hun weg om de fakkel van de Europese beschaving over te nemen en uit te dragen.
Zoals de Commissie duidelijk heeft gemaakt is het Vertrouwenspact voor de werkgelegenheid een flexibel proces waarin alle betrokkenen specifieke verplichtingen kunnen aangaan om een macro-economisch kader te creëren dat gunstig is voor de werkgelegenheid. Het doel is om de mogelijkheden van de interne markt maximaal te benutten, om de hervormingen van de arbeidsmarkt te bespoedigen en om een beter gebruik te maken van de onderdelen van het beleid van de Unie ten gunste van de groei en de werkgelegenheid.
De Europese Raad in Florence heeft vorige maand te kennen gegeven ervan overtuigd te zijn dat de transeuropese netwerken, de ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf en wetenschappelijk en technisch onderzoek een essentiële bijdrage kunnen leveren tot het creëren van werkgelegenheid en tot het concurrentievermogen.
In deze context heeft de Raad de volgende voorstellen van de voorzitter van de Commissie onderschreven: ten eerste, de dekking van het landbouwrichtsnoer zal ongewijzigd blijven en ook aan de rubriek van de structuurfondsen zal niet worden geraakt. Ten tweede, het plafond voor het aangaan van betalingsverplichtingen in rubriek 3 - intern beleid - zal worden verhoogd met 1 miljard ecu over de periode 1997-1999 en zal voornamelijk bestemd zijn voor prioritaire netwerken op het gebied van vervoersinfrastructuur. De afwikkeling van de begrotingsovermakingen die daaraan verbonden zijn, zal echter moeten verlopen binnen de huidige grenzen van het algemeen plafond dat eerder is overeengekomen voor de daadwerkelijke uitgaven. Ten derde, deze verhoging zal gepaard gaan met een verdere inspanning om de beschikbare kredieten binnen rubriek 3 te herschikken ten behoeve van de betrokken sectoren, zodat het totaal beschikbare bedrag met 1, 2 miljard ecu zal stijgen.
Deze voorstellen behelzen een geïntegreerde benadering waarmee men niet allen optimaal gebruik wil maken van de bestaande middelen om tastbare resultaten inzake werkgelegenheid te bereiken, maar ook nieuwe financieringsbronnen wil aanboren.
Volledigheidshalve wens ik erop te wijzen dat in casu een beleid moet worden gevoerd dat volledig rekening houdt met het subsidiariteitsbeginsel.

Collins, Gerard
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn zeer uitgebreide antwoord. Hij heeft de positieve opmerkingen en gelukwensen aan zijn adres echt verdiend omdat voor zover ik weet niemand meer heeft gedaan om een snel en effectief voorzitterschap te installeren dan de Ierse minister voor Europese Zaken. Wij wensen hem veel succes toe.
Over een maand of vijf, als de Ierse premier naar dit Parlement komt om verslag uit te brengen over het Ierse voorzitterschap, zal hij met name op één aspect beoordeeld worden en dat zal te maken hebben met de doelmatigheid van de maatregelen die er tijdens het voorzitterschap zijn getroffen om iets te doen aan de werkloosheid. De fungerend voorzitter weet dat in Florence het vertrouwenspact van voorzitter Santer politiek gezien is bekrachtigd, maar financieel gezien niet. Tenzij er gezorgd wordt voor de financiën, dan zal dat pact jammer genoeg nog steeds dode letter blijven.
We hebben het plan van Delors voor de werklozen gehad. Diegenen die zich inzetten voor de werklozen in Europa hebben over geen enkel onderwerp vaker gesproken dan over het plan-Delors. We hebben heel wat afgepraat maar van grote successen is tot op heden nog geen sprake. Ik dring er bij het voorzitterschap op aan om alles te doen wat in zijn bereik ligt om die lid-staten die voorzitter Santer al aarzelend financiële steun onthielden in Florence, ertoe aan te zetten in actie te komen en iets te doen voor de 18 tot 22 miljoen mensen die geen baan hebben en die van ons afhankelijk zijn om daar iets aan te doen.

Mitchell
Ik heb de heer Collins in zijn afwezigheid eerder al bedankt voor zijn vriendelijke woorden en ook zijn inleidende opmerkingen van zojuist waardeer ik bijzonder.
In overeenstemming met de conclusies van de Europese Raad zal het Ierse voorzitterschap zoveel mogelijk vooruitgang trachten te boeken inzake de maatregelen van voorzitter Santer ten behoeve van het scheppen van werkgelegenheid. Voorts bestaat een van de hoofdtaken van het voorzitterschap in de voorbereiding van het tweede jaarverslag over de werkgelegenheid voor de Raad van Dublin in december. In dit verslag wordt de efficiëntie geanalyseerd waarvan de lid-staten tot dusverre blijk hebben gegeven bij de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren van Essen voor hun meerjarenprogramma's voor de werkgelegenheid. Ook zal het verslag aanwijzingen geven voor de toekomst. In dit proces zal vooral nadruk worden gelegd op die groepen die bijzondere aandacht vragen, zoals jonge mensen die op zoek zijn naar hun eerste baan, langdurig werklozen en werkloze vrouwen.
Als algemene politieke filosofie ondersteun ik het hele concept van ondernemingszin en concurrentievermogen en de noodzaak om inspanningen en initiatief te belonen. Dit is van essentieel belang bij het scheppen van werkgelegenheid. Maar in de hele Europese Unie is er thans een ongekend peil van materiële rijkdom. Nog nooit in de geschiedenis van Europa is daar in die mate sprake van geweest en toch zijn er ontzettend veel mensen die geen deel hebben aan die vooruitgang die zovele anderen wel bereikt hebben. Ik bied niemand mijn excuses aan voor het tweede beginsel dat naar mijn mening zeker ook aanwezig dient te zijn en dat is het beginsel van sociale rechtvaardigheid. Als wij rijkdom creëren kunnen we die rijkdom verdelen, maar wij moeten het wel eerst creëren en we moeten de mensen die daarvoor kunnen zorgen, aanmoedigen. Ik zou de Vergadering een onderzoek willen aanbevelen over het programma van de Ierse regering inzake lokale ontwikkeling, dat ertoe strekt om een deel van de rijkdom zodanig te herverdelen dat de armste stedelijke en plattelandsgemeenschappen er baat bij hebben. Het programma is specifiek gericht op het scheppen van werkgelegenheid, opleidingen, scholing, milieuverbetering en opleiding inzake landgoedbeheer, omdat de levensomstandigheden van mensen hun handicap inderdaad kunnen verergeren. Dit is een geïntegreerde benadering waarop ik hoop terug te komen in mijn antwoord op een latere vraag van een andere afgevaardigde van de Vergadering.
Ik denk niet dat alles alleen maar neerkomt op ondernemingszin. Ondernemingszin moeten wij aanmoedigen en bevorderen, maar tegelijkertijd moeten wij ook zin voor sociale gerechtigheid aan de dag leggen, en die twee zaken moeten hand in hand gaan. Dit is zeer zeker iets dat wij als voorzitterschap de komende zes maanden gedurende onze ambtstermijn zoveel mogelijk zullen trachten te bewerkstelligen.
Ook wil ik de Vergadering mededelen dat wij in afwachting zijn van het gedetailleerde Commissievoorstel over de kwestie van de TENs, waaraan de geachte afgevaardigde refereerde. Zoals de leden weten, zijn de ministers van Financiën op de bijeenkomst van 8 juli overeengekomen een hoge werkgroep in het leven te roepen om deze kwestie te onderzoeken. Het Ierse voorzitterschap zal via deze groep uitzoeken in welke mate er een basis bestaat voor overeenstemming onder de partners en hij zal ernaar streven om terzake een besluit te bewerkstelligen.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de fungerende voorzitter van de Raad voor zijn hartelijke woorden.
Ik wil bij wijze van aanvulling slechts twee bekommernissen aanstippen.
Een algemene bekommernis betreft het volgende: de werkgelegenheid is ongetwijfeld één van de grote uitdagingen waarvoor de Europese Unie staat en het zal dan ook op grond van de ontwikkeling van het werkgelegenheidsdossier zijn dat het Ierse voorzitterschap al dan niet zijn doelstellingen zal bereiken.
In het geval van jongeren onder de 25 jaar wijs ik erop dat de gegevens van Eurostat een verdubbeling van het werkloosheidscijfer voor jongeren onder de 25 jaar aangeven - gegevens van april vermelden 21, 5 % werkloosheid onder jongeren beneden de 25 jaar tegen een algemeen werkloosheidscijfer van 10, 9 % -, zodat het noodzakelijk is extra inspanningen te leveren voor lokale ontwikkelingsinitiatieven, steunmaatregelen aan het midden- en kleinbedrijf, verbindingsinitiatieven met milieukwesties, sociale ondersteuning en interventie die het voeren van specifieke werkgelegenheidsscheppende acties voor jongeren mogelijk maken.
Het tweede aspect van deze aanvullende kwestie betreft het beleid op het gebied van de structuurfondsen, en ik had graag gezien dat de fungerende voorzitter beter uitlegt wat hij in zijn openingsrede heeft gezegd, namelijk dat de Raad het standpunt toegedaan is dat het geheel van afspraken in het kader van de financiële vooruitzichten moet blijven behouden. Ik denk dat hij dit in het vooruitzicht heeft gesteld, dat de financiële vooruitzichten voor de structuurfondsen onveranderd blijven. Ik had graag dat hij dit aspect bevestigt.

Mitchell
Wat ik in antwoord op de vraag gezegd heb, was dat het plafond voor de betalingsverplichtingen in rubriek 3, intern beleid, verhoogd zal worden met 1 miljard ecu in de periode 1997-1999 en dat het voornamelijk bestemd zal zijn voor prioritaire netwerken op het gebied van vervoersinfrastructuur. Echter zal de afwikkeling van de begrotingsovermakingen die daaraan verbonden zijn, moeten verlopen binnen de huidige grenzen van het algemene plafond dat eerder is overeengekomen voor de daadwerkelijke uitgaven, zijnde de betalingskredieten. Ook heb ik gezegd dat deze verhoging van het plafond gepaard zal gaan met een verdere inspanning om de beschikbare kredieten binnen rubriek 3 te herschikken ten behoeve van de betrokken sectoren, zodat het totaal beschikbare bedrag met 1, 2 miljard ecu zal stijgen.
Algemeen gesproken wil ik hier aan toevoegen dat wij allen zeer begaan zijn met werkgelegenheid, maar de realiteit is dat wij niet doen wat wij zouden moeten doen. Wij zouden ervoor moeten zorgen dat het creëren van een baan het meest aantrekkelijke wordt dat iemand met enige ondernemingszin ook maar kan bedenken. Maar de realiteit is dat als iemand van ons hier de nationale loterij zou winnen, hij het geld dan zou investeren in onroerend goed of iets dergelijks dat een rendement oplevert, en niet in iets dat ons met de problemen opzadelt die het tewerkstellen van mensen met zich meebrengt. Wij geven belastingvoordelen als er in machines geïnvesteerd wordt, maar wij heffen loonbelasting als er iemand in dienst wordt genomen. Ik denk dan ook dat er een fundamentele ommekeer moet komen die ondernemingszin aanmoedigt en inspanningen beloont en waarbij bepaalde bestaande structurele problemen worden aangepakt, zoals de geachte afgevaardigde zei.

Torres Couto
Mijnheer de Voorzitter, de zaak ligt heel simpel.
Fungerend voorzitter van de Raad, ik ben erg tevreden over de frontale manier waarop u dit thema aanpakt en u moet mij vergeven dat mijn bijkomende vraag enigszins cru is. Maar ik zit hier nu al enige jaren en aan de Raad gestelde vragen in verband met werkgelegenheid beginnen vanuit mijn oogpunt te lijken op een sadomasochistische bezigheid, aangezien ikzelf en andere collega's deze vragen zijn beginnen te stellen toen de werkloosheid in Europa betrekking had op 11/12 miljoen mensen. De intentieverklaringen en de beloften van de opeenvolgende voorzitterschappen waren allemaal plechtig en heel affermatief. Maar het feit is dat wij vandaag de dag 18 miljoen werklozen hebben en 50 miljoen uitgeslotenen. Volgens mij ligt het probleem precies in een zin die u aan het eind van één van uw betogen heeft uitgesproken en die ongeveer als volgt luidt: " wij moeten eerst rijkdom scheppen en vervolgens deze rijkdom verdelen" .
Ik denk dat de kwestie hier fundamenteel wordt. Is het wellicht zo, mijnheer de voorzitter, dat deze praktische en uitsluitend monetaristische aanpak die op het gebied van werkgelegenheidsproblemen is gevolgd volgens u de redelijkste, de positiefste manier is om werkgelegenheid te scheppen? Is het mogelijk dat wij een concrete aanpak van de werkloosheidsbestrijding alleen visualiseren via het monetair beleid, zonder rekenig te houden met erg effectieve maatregelen inzake arbeidsmarkt, actief werkgelegenheidsbeleid, steun aan het midden- en kleinbedrijf en selectieve steun aan dynamische sectoren die behoorlijk dienen te worden gesteund?
Ik denk dat deze kwesties fundamenteel zijn en er is nog een andere kwestie die ook fundamenteel is, mijnheer de voorzitter: het is namelijk zo dat een paar jaar geleden, toen voorzitter Delors hier zijn Witboek betreffende concurrentievermogen en werkgelegenheid voorstelde, hij zei dat er geen nationale oplossingen bestaan voor het probleem van de werkloosheidsbestrijding. Vandaag krijgen wij echter te horen dat oplossingen inzake werkloosheidsbestrijding niet specifiek Europees mogen zijn, maar nationaal dienen te worden aangepakt en dat het subsidiariteitsbeginsel ijverig moet worden geëerbiedigd.
Ik denk dat dit ons verdeelt en dat dit tot nóg een mislukking kan leiden, in dit geval van het Ierse voorzitterschap, met betrekking tot de dringende bestrijding van de werkloosheid.

Mitchell
Ik weet niet waar de geachte afgevaardigde de laatste paar minuten was maar die conclusie heeft hij in elk geval niet kunnen trekken uit hetgeen ik zojuist gezegd heb. Ik hoop dat hij mij mijn openhartigheid zal vergeven, maar dit is een zeer belangrijke vraag. Ik ben volkomen duidelijk geweest. Ik heb het gehad over werkgelegenheid, ondernemingszin en sociale gerechtigheid. Ik heb het gehad over herverdeling. Ook heb ik het gehad over het programma voor lokale ontwikkeling in Ierland. Ik twijfel er niet aan dat er in andere landen soortgelijke programma's zijn, maar het OESO-verslag over de lokale ontwikkeling in Ierland is iets wat ik de leden van deze Vergadering van harte kan aanbevelen. Ik heb met geen woord gerept over een monetaristische benadering. En bovendien is het programma voor lokale ontwikkeling in Ierland een partnerschap tussen ten eerste de Europese Unie en de staat, en ten tweede tussen de staat en de sociale partners: het zakenleven, de vakbonden en de landbouwers uit de plattelandsgebieden. Het spijt me dat de geachte afgevaardigde niet goed begrepen heeft wat ik in mijn eerste antwoord al gezegd heb, maar hopelijk is het nu wel duidelijk.
Bovendien zouden we goed in onze oren moeten knopen dat wij hier geen economische systemen besturen maar dat wij landen besturen. Banen hebben behalve een therapeutische ook een economische waarde. Het is helemaal niet zo dat ik geen voorstander zou zijn van nieuwe manieren op Europees of nationaal niveau om dit probleem aan te pakken. Ik ben juist een van de grootste voorvechters van een nieuwe benadering en ik ben de minister - en dat is toevallig op het kabinet van de premier - die verantwoordelijk is voor de lokale ontwikkeling in mijn eigen land. Ik zou het op prijs stellen indien wij deze kwestie betreffende de lokale ontwikkeling en de bijdrage die dit kan leveren aan niet alleen het creëren van werkgelegenheid maar ook aan de aanpak van sociaal onrecht in de gehele Europese Unie, meer in het algemeen zouden kunnen bespreken.

De Voorzitter
Vraag nr. 13 van Jonas Sjöstedt (H-0564/96):
Betreft: De kwestie" Journalisten"
Het Hof van Justitie van de EU zal binnenkort de zaak tussen het dagblad "Journalisten" en de Raad behandelen. De Raad heeft in zijn pleidooi voor het Hof zijn standpunt op het gebied van openheid en het openbaarheidsprincipe uiteengezet. Naar aanleiding van dit pleidooi wil ik de Raad het volgende vragen: Welke rechtskracht hebben de gedragscode en de besluiten van de Top van Edinburgh op het gebied van openheid?Welke waarde hecht de Raad aan de Zweedse verklaring inzake openheid, die werd afgelegd tijdens de toetredingsonderhandelingen?

Mitchell
De geachte afgevaardigde weet ongetwijfeld dat ik een wat voorzichtig antwoord zal moeten geven, aangezien de zaak tussen het dagblad "Journalisten" en de Raad, die nu aan het Gerecht van eerste aanleg is voorgelegd, maakt dat sommige kwesties sub judice zijn. Desalniettemin wil ik het volgende opmerken.
Het verweerschrift in kwestie is openbaar gemaakt door het dagblad "Journalisten" via "Internet" . Naar aanleiding van dit incident heeft het Gerecht van eerste aanleg besloten de procedure in deze zaak te schorsen. Het antwoord op uw eerste vraag ligt besloten in het recente arrest van het Hof van Justitie van 30 april 1996 in zaak C-58/94, Nederland tegen de Raad. In deze zaak vorderde Nederland nietigverklaring van de gedragscode inzake de toegang van het publiek tot documenten van de Raad en de Commissie. Het Hof heeft dit onderdeel van het beroep niet-ontvankelijk verklaard, omdat het gaat om een handeling die enkel uitdrukking geeft aan een vrijwillige coördinatie van de Raad en de Commissie en, ik citeer, " die op zich dus niet bestemd is om rechtsgevolgen teweeg te brengen" .
Dit geldt ook voor de verklaringen die door de Europese Raad ter zake zijn aangenomen. Het Hof van Justitie stelde in zijn arrest van 13 januari 1995, in zaak C-264/94P, dat verklaringen van de Europese Raad geen wetgevingsmaatregelen zijn waarvan de rechtsgeldigheid beheerst kan worden door artikel 133 van het EGVerdrag.
De tweede vraag van de geachte afgevaardigde brengt een politiek oordeel met zich mee, waarom de Raad niet was verzocht. Er staat alleen maar dat de verklaring in kwestie vergezeld ging van een andere verklaring van alle lid-staten.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de vertegenwoordiger van de Raad voor zijn antwoord, dat ik zowel duidelijk als helder vond. Ik heb hier het als geheim bestempelde stuk waaraan wordt gerefereerd. Daarin pleit de Raad sterk tegen openheid en zegt hij zeer terecht dat de "Code of Conduct" geen enkel recht inhoudt om een document afgegeven te krijgen, maar enkel een zogenaamde "policy orientation" inhoudt. Ik heb de indruk dat u dit standpunt bevestigt.
Mijn vraag over de Zweedse verklaring in samenhang met de lidmaatschapsonderhandelingen hield in of u van mening bent dat deze verklaring enige juridische waarde heeft. Is het mogelijk om hier in een rechtszaak een beroep op te doen?
Hierop aansluitend heb ik twee andere vragen. De Raad stelt in zijn pleidooi dat Zweden een overtreding van het Gemeenschapsrecht begaat, wanneer een document dat binnen de EU geheim is, wordt afgegeven. De eerste vraag is dan: is het volgens de Raad zo dat de landen die nationale openbaarheidsbeginselen toepassen die verder gaan dan die van de Unie, het gemeenschapsrecht overtreden?
Mijn tweede vraag heeft betrekking op het feit dat enige maanden na het gebeurde met de krant "Journalisten" , een andere Zweedse journalist hetzelfde document opvroeg dat de Raad eerder geweigerd had af te geven aan de krant "Journalisten" . Toen werd het document wèl afgegeven. Ik vraag mij af, waarom? Heeft men een andere zienswijze ontwikkeld? Welke beoordeling en welk beleid liggen hieraan ten grondslag?
Evenals vele anderen hier wil ik graag het Ierse Voorzitterschap welkom heten en het beste wensen.

Mitchell
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vriendelijke woorden. In verband met de gedragscode heeft Zweden een verklaring opgesteld en hebben de andere lid-staten als reactie daarop een verklaring opgesteld waarin stond dat zij dit uitlegden als een goedkeuring door Zweden van de gedragscode. Zoals ik het heb begrepen is dit de situatie.
Ik voeg hier graag aan toe dat het voorzitterschap voorstander is van een grotere openheid en doorzichtigheid van de Raad. Desalniettemin moet de Raad als onderhandelingsforum waar vaak kwesties besproken worden die nationaal zeer gevoelig liggen, openstaan voor de bezorgdheden die de lid-staten over bepaalde kwesties kunnen hebben. Er is de laatste jaren al heel wat vooruitgang gemaakt naar het invoeren van een grotere doorzichtigheid in de Raad, niet in de laatste plaats door de invoering vorig jaar van de nieuwe gedragscode over doorzichtigheid. Als voorzitterschap zullen wij alle steun verlenen aan voorstellen strekkende tot het opnemen van tekst in het Verdrag over de doorzichtigheid, in de context van de huidige Intergouvernementele Conferentie.
Als ik nu even ten persoonlijken titel mag spreken, dan wil ik opmerken dat het Ierse voorzitterschap zich volledig inzet voor zowel het beginsel als de toepassing van het beginsel van openheid en doorzichtigheid. Iedere stap naar een grotere openheid en doorzichtigheid in wetgevende instanties zijn toe te juichen, ook in de context van de Europese Unie. Al heel vaak heeft men de Unie ervan beschuldigd niet bijzonder relevant te zijn. Zoals alle hier aanwezigen heel goed weten, is dat niet het geval. Wij hebben echter wel de verantwoordelijkheid om tegenover diegenen die ons gekozen hebben, het belang van de Unie in hun dagelijkse leven aan te tonen. Een beleid van grotere openheid en doorzichtigheid zou dit proces kunnen bevorderen. Ik ben blij met de invloed van de Zweden in de Raad omdat zij daar een sfeer van openheid en doorzichtigheid hebben teweeggebracht, hetgeen naar mijn mening hoog tijd was.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, kan de Raad bevestigen, aangezien de verplichting tot transparantie afhankelijk is van de omstandigheid of de Raad als wetgevend of als uitvoerend orgaan optreedt, dat toen het door mijn collega genoemde document werd afgegeven, dit politiek gezien al niet meer gevoelig was, zodat het openbaar had kunnen worden gemaakt, iets wat niet gebeurde bij het eerste verzoek hierom?
En een tweede vraag: is het niet zo dat de Europese Unie volgens het Verdrag en op grond van het wederzijds respect rekening dient te houden met alle constitutionele tradities van alle lid-staten - los van het feit dat er in Zweden een traditie van meer transparantie bestaat -, en dat de Unie, wanneer een lid-staat een document ontvangt waardoor een andere lid-staat geschaad wordt, hij een ethische code in acht dient te nemen, met name als dat document via Internet verspreid wordt?

Mitchell
De vragen die de geachte afgevaardigde stelde zijn zeer interessant. Deze specifieke zaak is sub judice dus wens ik niets toe te voegen aan hetgeen ik reeds gezegd heb.
Er dient rekening te worden gehouden met de grondwettelijke situatie in elke lid-staat. Maar de Zweden hebben de Gemeenschap meer in de richting geduwd van de hele kwestie van openheid en doorzichtigheid en Zweden was een van de eerste lid-staten die dit op de agenda hebben geplaatst.
De geachte afgevaardigde vraagt mij om commentaar over de rol van de Raad als wetgever en over zijn administratieve en politieke rol. Natuurlijk is er een verschil. Zoals ik al gezegd heb, is er een duidelijk verschil tussen wanneer de Raad handelt in de laatste functie en wanneer hij optreedt als wetgever.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, ik ben mij ervan bewust dat eerdere vragenstellers antwoord hebben gekregen op een voor ons in Zweden zeer belangrijke vraag. Dat antwoord is enorm belangrijk, nu de eis voor openheid in de Zweedse verklaring is opgenomen, en de vraag luidde: Is de Raad van mening dat Zweden de wetgeving van de Unie overtreedt, als wij een document afgeven dat binnen de EU als geheim bestempeld is?
Het is enorm belangrijk voor ons om een antwoord van de Raad te krijgen, aangezien het erom gaat in hoeverre de overeenstemming en de overeenkomst in verband met de onderhandelingen van kracht zijn of niet.

Mitchell
Ik bevind mij in een wat moeilijke situatie voor wat een specifieke zaak betreft, omdat deze sub judice is. Ik weet dat de leden commentaar leveren om andere redenen dan dat zij van mij een antwoord verwachten.
Mag ik de Vergadering de verzekering geven, niet alleen namens het voorzitterschap, maar ook als het Ierse lid in de discussiegroep die zich met veel van deze zaken heeft beziggehouden, dat deze zaak wel degelijk onderzocht wordt in de context van de Intergouvernementele Conferentie en dat het voorzitterschap alles zal doen wat in zijn vermogen ligt om de openheid en doorzichtigheid te verbeteren, terwijl hij tegelijkertijd het recht van de lid-staten erkent om hun zaken af te handelen op een manier waarin iedereen zich via een gedragscode kan vinden?

De Voorzitter
Omdat de vragen over hetzelfde onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:
Vraag nr. 14 van Alex Smith (H-0566/96):
Betreft: Schending van de mensenrechten in Turkije
Hoe denkt de Raad zich tegenover de Turkse autoriteiten op te stellen gezien de voortdurende schending van de mensenrechten in Turkije? Vraag nr. 15 van Vassilis Ephremidis (H-0569/96):
Betreft: Schending van de politieke rechten in Turkije
De Turkse overheid schendt opnieuw op flagrante wijze de mensenrechten: zij probeert een nieuwe politieke partij, de Turkse Arbeiderspartij, te verbieden en op 24 juni 1996 heeft zij een vreedzame betoging van Turkse burgers die tegen deze praktijken protesteerden, met geweld uiteengeslagen.
Als gevolg van het gewelddadig optreden van de politie tegen de betogers werden 200 burgers gewond en werden 250 personen gearresteerd, ook onder de gewonden die naar het ziekenhuis waren overgebracht.
Diezelfde dag werden door de Turkse overheid nog andere willekeurige arrestaties verricht, toen een aantal leidende figuren van de Koerdische Democratische Partij na afloop van hun partijcongres werden gearresteerd.
Zal de Raad de Turkse overheid interpelleren over de kwestie van de schending van de politieke rechten in Turkije, met name de voortdurende praktijk om het wettig functioneren van politieke partijen te verbieden en politieke leiders te arresteren?
Mitchell
De Raad hecht het grootste belang aan de eerbiediging van de mensenrechten en de democratie in Turkije en hij aarzelt niet om schendingen daarvan te veroordelen in zijn contacten met de Turkse autoriteiten. De Raad heeft tegenover de Turkse regering bij herhaling duidelijk gesteld, en hij zal dat blijven doen, dat de eerbiediging van de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden, waarop alle burgers van Turkije recht hebben, de basis vormt voor nauwere betrekkingen tussen Turkije en de Europese Unie.
De Raad blijft de situatie van de mensenrechten en de democratische ontwikkeling in Turkije aandachtig volgen.

Smith
Ook ik wil het Ierse voorzitterschap welkom heten en het veel succes toewensen. De Schotten heten u eveneens welkom, fungerend voorzitter. Ik vrees dat het antwoord mij nogal teleurstelt. Mijn aanvullende vraag is: verwacht de fungerend voorzitter dat er een standpunt zal worden ingenomen, waarbij wij niet alleen de aanhoudende schending van de mensenrechten veroordelen, maar waarbij de Raad verdergaat en inderdaad maatregelen zal treffen zoals het opschorten van samenwerkingsovereenkomsten, indien schendingen van de mensenrechten blijven optreden in de mate waarvan momenteel sprake is?

Mitchell
Terwijl wij hier aan het praten zijn, heeft de Tanaiste, de heer Spring, een ontmoeting met de Turkse minister van Buitenlandse Zaken in Dublin. Ik kan de Vergadering verzekeren dat de bezorgdheden die de heer Smith hier aan de dag legt - en ik waardeer zijn opmerkingen en zou willen zeggen go raibh mile maith agat - zaken zijn die regelmatig aan de orde worden gesteld wanneer dit soort bijeenkomsten plaatsheeft.
Ik vind dit een zeer goede opmerking. Maar eigenlijk moeten we ons de vraag stellen of wij onze invloed op het stuk van de mensenrechten het beste kunnen aanwenden door het soort betrekkingen dat wij nu met Turkije hebben, voort te zetten, en men is van oordeel dat het antwoord ja is. Wij kunnen meer invloed op Turkije uitoefenen via het huidige instrument dan we anders zouden kunnen doen. Met andere woorden: we bereiken meer met honing dan met azijn. Zo heeft de Unie een uitspraak gedaan in verband met de douane-unie die door de Vergadering is bekrachtigd en goedgekeurd. Door Turkije een westerse manier van denken bij te brengen in verband met thema's zoals de mensenrechten, kunnen wij ze het beste beïnvloeden. U kunt er zeker van zijn dat de aangelegenheid die de geachte afgevaardigde ter sprake heeft gebracht, de Raad zeer bezighoudt en dat dit bij elke gelegenheid aan de orde wordt gesteld.

Ephremidis
Zoals de andere collega's die in het debat tussenbeide zijn gekomen, wens ik de heer Mitchell veel geluk toe als fungerend voorzitter van de Raad. Zijn antwoord waarin hij alleen de fabeltjes herhaalt die we hier al 15 jaar horen, noopt me er evenwel toe onze deelneming met hem te betuigen.
Ik herinner eraan dat het Parlement de schending van de politieke en mensenrechten in Turkije - zoals de moord op het Koerdische volk - al jaren met concrete argumenten aan de kaak stelt. Die rechten worden er thans opnieuw geschonden door het verbod op de oprichting van politieke partijen die mevrouw Ciller en de Turkse militairen niet bevallen. Het antwoord van de Ierse Raadsvoorzitter op mijn vraag geeft dan ook geen blijk van gevoeligheid voor het probleem. Als een vertegenwoordiger van een militair bewind de Raad zou vragen om zijn land tot de Unie toe te laten, lijdt het geen twijfel dat de Raad diens verzoek onmiddellijk afwijst. Een ongesluierde dame en een mohammedaanse heer uit Turkije krijgen van hem evenwel een douane-unie, het MEDA-programma en tal van fondsen cadeau. Mijn vraag gaat derhalve niet over sancties - of wortelen - maar over de mogelijkheid de communautaire acties ten gunste van Turkije en zijn regime op te schorten. We willen meer dan alleen maar fabeltjes over het belang van de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat.

Mitchell
Misschien moet ik de Vergadering mededelen dat Turkije geen lid is van de Europese Unie en wij daarom niet in een positie zijn om hen te dicteren hoe zij hun zaken moeten regelen of dat wij moeten trachten, zoals wij dat wellicht met de lid-staten zouden doen, met hen een consensus te bereiken over de manier waarop wij problemen aanpakken. Het is een zeer evenwichtige vraag, die tegelijk heel eerlijk en belangrijk is. Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn bijzonder vriendelijke woorden. Ik wil hem graag de verzekering geven dat de doelstelling van de Europese Unie erin bestaat het democratiseringsproces en de bescherming van de mensenrechten te bevorderen. Zojuist heb ik gezegd dat de Tanaiste en minister van Buitenlandse Zaken in Dublin is vanavond voor een ontmoeting met de Turkse minister van Buitenlandse Zaken. De Vergadering mag er zeker van zijn dat telkens wanneer dit soort bijeenkomsten plaatsvindt, deze kwesties dan aan de orde worden gesteld. Ik ben van mening dat wij via waarachtige diplomatie, via het openen en open houden van kanalen, de meeste kans hebben om onze standpunten met betrekking tot deze zaken naar voren te schuiven. Dat is de weg die het voorzitterschap van plan is te blijven volgen.

De Voorzitter
Vraag nr. 16 van Kirsten Jensen (H-0572/96):
Betreft: Toestand in Birma
Onlangs is de Deense consul James Leander Nichols in een gevangenis in Birma overleden. Over de doodsoorzaak bestaat geen duidelijkheid en de Deense autoriteiten trachten thans nadere gegevens te verkrijgen over de omstandigheden waaronder dit overlijden plaatsvond en hebben geëist dat sectie op het lijk zal worden verricht door een van de Birmaanse regering onafhankelijke patholoog-anatoom.
Wat denkt de EU in verband met deze tragische gebeurtenis te ondernemen en zal de EU sancties tegen Birma afkondigen?

Mitchell
Namens de Raad wil ik graag onze oprechte deelneming betuigen aan de familie van de heer James Leander Nichols die overleden is op 22 juni 1996 terwijl hij in een gevangenis zat wegens het ongeoorloofde gebruik van faxen en telefoons. De heer Nichols was honorair consul van Denemarken en hij vertegenwoordigde in Rangoon ook Finland, Noorwegen en Zwitserland. Op 5 juli heeft de Europese Unie een verklaring openbaar gemaakt waarin zij haar grote bezorgdheid uitspreekt over de voortdurende verslechtering van de politieke situatie in Myanmar in Birma. In deze verklaring heeft zij te kennen gegeven dat zij een volledige en bevredigende verklaring van de Birmaanse autoriteiten verwachtte van de omstandigheden die geleid hebben tot de dood van de heer Nichols. Bovendien heeft de Europese Unie gevraagd om een onderzoek door de speciale rapporteur van de Verenigde Naties over Myanmar naar de dood van de heer Nichols.
De Europese Unie heeft de situatie in Myanmar en mogelijke acties van de Unie uitgebreid besproken in de AziëGroepen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van 2 juli en de vergadering van het Politiek Comité van 5 juli. Voorts zal het thema van een gecoördineerd EU-optreden besproken worden op een speciale vergadering van de Azië-groep in Brussel vandaag in het licht van de besprekingen die de ministers hebben gevoerd in de Raad Algemene Zaken op 15 en 16 juli.

Jensen, Kirsten
Ik dank de voorzitter van de Raad voor hetgeen reeds is gedaan. Het is echter zo dat alles wat de voorzitter van de Raad vertelt, tot het domein van de kritische diplomatie behoort. Zo zei de voorzitter met betrekking tot Turkije dat het belangrijk is alle diplomatische kanalen open te houden, maar in het geval van Birma zijn alle diplomatische kanalen verstopt. Een Birmaanse krant schrijft dat Nichols een schurk is die zijn dood verdiende. Hij was echter een van de diplomatische schakels naar de Birmaanse regering toe. Hij is nu dood en de oppositie, de Democratische Beweging, vraagt dat wij economische sancties zouden treffen. Ik vind dat de situatie op die in Zuid-Afrika toentertijd begint te lijken. De volledige oppositie vraagt ons economische sancties uit te vaardigen. Het is dus niet zo dat we ze tegen de wil van het volk in Birma invoeren. Daarom wil ik de voorzitter graag vragen om nog eens na te gaan of we de oppositie in Birma niet moeten tegemoetkomen door sancties te treffen tegen de onrechtvaardige junta die nu de macht in handen heeft.

Mitchell
Ik wil de Vergadering graag mededelen dat de Deense minister van Buitenlandse Zaken deze aangelegenheid met zeer veel nadruk bij mij persoonlijk aan de orde heeft gesteld toen wij onlangs een ontmoeting hadden in Zweden. Ik weet dat dit niet alleen de Deense afgevaardigden aangaat, maar de Vergadering in het algemeen. Het commentaar van de Birmaanse autoriteiten is totaal onaanvaardbaar en in de gegeven omstandigheden ook bijzonder onbeschaafd. Ik verzeker de Vergadering dat deze kwestie nog maar twee dagen geleden besproken is door de Raad Algemene Zaken en dat deze vandaag verder wordt behandeld door de Azië-Groep van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in Brussel, in het licht van hetgeen er besproken is tijdens de Raad Algemene Zaken, en dat het in elk geval een kwestie betreft die wij op elke mogelijke manier zullen blijven opvolgen.

Kinnock, Glenys
Zou de fungerend voorzitter wat specifieker kunnen zijn over de kwestie van economische sancties? Weet de fungerend voorzitter dat Aung San Suu Kyi, leider van de democratische oppositie in Birma, gevraagd heeft om praktische economische maatregelen, welke naar zij zegt het enige middel zijn om in haar land politieke veranderingen af te dwingen. Zouden we niet naar haar moeten luisteren en lering moeten trekken uit het feit dat we niet geluisterd hebben naar de oproepen van het ANC is Zuid-Afrika ten tijde van de apartheid om economische sancties toe te passen? Volgens Aung San Suu Kyi hebben de arme mensen in Birma al genoeg te lijden en zouden economische sancties de terugkeer naar een democratische en betrouwbare regering alleen maar bespoedigen.
Ik zou u willen vragen, fungerend voorzitter, welk standpunt u zult innemen op de Azië-Conferentie in Djakarta volgende week, waar de Raad vertegenwoordigd zal zijn. Wat zult u zeggen tegen de SLORC - die op die conferentie de status van officiële waarnemer heeft gekregen - tot groot ongenoegen van de internationale gemeenschap? Wat zult u tegen die Aziatische landen zeggen, tegen de buurlanden, die in Birma in aller ijl willen investeren, daar waar Heineken, Carlsberg en anderen zich hebben teruggetrokken?

Mitchell
De werkgroep houdt met alle kwesties rekening: er is niets besloten en niets wordt uitgesloten. De Raad sluit sancties niet uit. Alle mogelijke reacties worden onderzocht. Voorts kan ik de Vergadering bevestigen dat de Tanaiste en minister van Buitenlandse Zaken, de heer Spring, die in Djakarta aanwezig zal zijn, de kwestie met zeer veel nadruk ter sprake zal brengen en ervoor zal zorgen dat zowel het standpunt van de Raad Algemene Zaken als van deze Vergadering en natuurlijk dat van de burgers van Europa zal worden overgebracht op een manier die aan duidelijkheid niets te wensen zal overlaten, zodat niemand er ook maar de minste twijfels over hoeft te hebben dat wij datgene wat er hier gebeurd is verwerpen en verafschuwen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, kan het voorzitterschap mij vertellen waarom het sancties overweegt tegenover Birma, waarvoor ik een zekere sympathie heb, maar dat anderzijds sancties tegenover bijv. Cuba contraproductief zouden zijn? Ik zou graag in het algemeen weten of er een algemene lijn bestaat voor het sanctiebeleid. Wij willen de mensenrechten algemeen ingang doen vinden. Wij hebben economische belangen. Wij moeten daar evenwicht in brengen, maar we mogen niet met twee maten meten.

Mitchell
Ik herhaal voor de geachte afgevaardigde nog eens dat ik gezegd heb dat de Azië-Groep de kwestie onderzoekt in het licht van de besprekingen die de ministers tijdens de Raad Algemene Zaken eerder deze week gevoerd hebben. Ik heb niets beslist en ik sluit ook niets uit: de zaak is nog in onderzoek.

De Voorzitter
Vraag nr. 17 van María Izquierdo Rojo (H-0578/96):
Betreft: Verbod van pelagische netten of drijfnetten
Kan de Raad mededelen of, gezien de houding van Spanje en de mogelijkheid van de lid-staten om amendementen en voorstellen in te dienen, gelet op het feit dat er meer mogelijkheden voor een verschillende visserij in de Oostzee ontstaan en dat hierdoor het standpunt van Duitsland en Oostenrijk kan veranderen, mede overwegende dat de Commissaris voor de visserij de Spaanse regering openlijk heeft verzocht om voorstellen in te dienen en dat deze ongetwijfeld van de geboden mogelijkheden gebruik zal maken en in haar voorstel het standpunt van het EP zal opnemen, de hoop gewettigd is op een wijziging van het huidige standpunt ten aanzien van drijfnetten?

Mitchell
Zoals de geachte afgevaardigde weet, is de vigerende wetgeving betreffende het gebruik van drijfnetten, die het gebruik van netten van meer dan 2, 5 km in de communautaire wateren verbiedt, door de Raad in 1992 aangenomen. In april 1994 heeft de Commissie bij de Raad een voorstel ingediend voor een verordening die beoogt dit vistuig te verbieden. De Raad heeft dit voorstel in het licht van het advies van het Europees Parlement van juli 1994 herhaalde malen bestudeerd, maar is dienaangaande niet tot een besluit gekomen.
Het punt is laatstelijk besproken door de Raad van de ministers van Visserij van 22 april 1996. De Commissie heeft bij die gelegenheid inderdaad verklaard dat zij vaart achter dit voorstel wil zetten en dat zij alle constructieve ideeën van de delegaties in welwillende overweging zal nemen om te komen tot een gekwalificeerde meerderheid over haar voorstel.
Deze bespreking was voor de Raad overigens een nieuwe gelegenheid om te herinneren aan het belang dat hij hecht aan naleving van de communautaire wetgeving en om zijn voldoening uit te spreken over het succes dat met de toepassing van de voorschriften is geboekt. De werkzaamheden in verband met het verordeningsvoorstel worden voortgezet en dit dossier ligt nog steeds ter tafel bij de Raad. In de huidige stand van de besprekingen kan nog niet worden vooruitgelopen op het standpunt dat de Raad zal innemen.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, kunt u ons nader informeren over de mogelijkheid of de Spaanse regering, in geval zij dat zou willen, een nieuw voorstel zou kunnen doen waarin rekening zou worden gehouden met de veranderde positie van Italië, en waarin de mogelijkheid om verschillen aan te brengen ten aanzien van de Oostzee en een wijziging van de huidige situatie zou worden opgenomen? Dat wil zeggen, kan de Raad, gezien het feit dat de Spaanse regering, als zij in die gelegenheid is maar er geen gebruik van maakt, laakbaar zou zijn, kan de Raad ons verklaren of de Spaanse regering met een nieuw voorstel zou kunnen komen?

Mitchell
Zoals de geachte afgevaardigde uit mijn antwoord heeft kunnen vernemen, heeft de Commissie een voorstel ingediend voor een verordening om dit vistuig te verbieden. Deze voorstellen zijn besproken. Het staat elke lid-staat vrij om in reactie op het voorstel met andere voorstellen te komen, waarvan zij meent dat deze in alle omstandigheden nuttig kunnen zijn. Ik hoop toch dat de regelingen inzake toezicht die van kracht waren in de tonijnvisserij in 1995, ervoor gezorgd hebben dat de meeste problemen uit voorgaande jaren uit de wereld zijn geholpen. Dezelfde regelingen in 1996 zullen er in elk geval voor zorgen dat er op een ordelijke manier gevist wordt en de tonijnvisserij is nu een van de visserijtakken in de communautaire wateren waarop het strengste toezicht wordt gehouden. Er is in dat opzicht dus wel enige vooruitgang geboekt. Maar als de lid-staten willen reageren op het voorstel van de Raad, dan staat het ze vrij om met voorstellen te komen die andere lid-staten dan in overweging kunnen nemen en waarop de Commissie kan reageren.

De Voorzitter
Vraag nr. 18 van Susan Waddington (H-0585/96):
Betreft: Iers voorzitterschap - sociale uitsluiting
Het Ierse voorzitterschap heeft sociale uitsluiting bovenaan op de agenda gezet. De versnippering van de beleidsinstrumenten bij de Commissie (Werkgelegenheid - DG V, Socrates en Leonardo - DG XXII, Urban - DG XVI) en de portefeuilles van een aantal Commissieleden (Flynn, Cresson, Wulf-Mathies, Fischler) vormt echter een belangrijk obstakel voor geïntegreerde actie. Is het voorzitterschap met het oog hierop voornemens de heer Santer te verzoeken een interne "task force" met alle betrokken Commissieleden in het leven te roepen om gezamenlijk strategieën uit te stippelen en de instrumenten ter bestrijding van de sociale uitsluiting in Europa te coördineren? Is het voorzitterschap ook niet van mening dat deze "task force" in de allereerste plaats een verslag een de Europese Raad van Dublin in december a.s. moet voorleggen?

Mitchell
Hoewel sociale uitsluiting en langdurige werkloosheid niet hetzelfde zijn, hebben ze wel met elkaar te maken. Daarom hebben zowel structurele beleidsmaatregelen als programma-activiteiten ter bestrijding van langdurige werkloosheid een directe impact op de sociale uitsluiting.
Zoals ik al eerder heb opgemerkt hebben we in mijn land een aantal spannende nieuwe structuren opgezet om de sociale uitsluiting op twee manieren tegen te gaan. Ten eerste door de lokale gemeenschappen erbij te betrekken en ze in staat te stellen om hun eigen noden aan te pakken, in partnerschap met de overheid en de sociale partners. Ten tweede voorzien wij deze partnerschappen van middelen om de ingewikkelde interactie van factoren die armoede en sociale uitsluiting genereren, op een flexibele, gerichte en geïntegreerde manier aan te pakken. Via een strategische benadering waarbij opleiding, training, ondernemerschap, tewerkstelling en landgoedbeheer met elkaar gecombineerd worden, vooral in stedelijke gebieden, stellen wij de gemeenschappen zelf in staat om een doelmatige cyclus op te zetten ter vervanging van de vicieuze cirkels van langdurige werkloosheid en sociale uitsluiting, en dit kan worden toegepast in zowel de stedelijke als de plattelandsgebieden.
Het Ierse voorzitterschap is er voorstander van om op de Intergouvernementele Conferentie een sterkere basis te ontwikkelen om de sociale uitsluiting aan te pakken. Op korte termijn hebben wij veel van elkaar te leren en het Ierse voorzitterschap wil heel graag het voortouw nemen bij deze uitwisseling van ideeën en ervaringen.

Waddington
Ook ik wens de fungerend voorzitter te danken voor het zeer interessante antwoord dat hij ons gegeven heeft over de ervaring in Ierland. Is hij voornemens om die succesvolle ervaringen te gebruiken als een middel om de diverse commissarissen en de diverse directoraten-generaal ervan te overtuigen om samen te werken teneinde een gemeenschappelijk doel en gemeenschappelijke strategieën te ontwikkelen, waarbij zij hun gemeenschappelijke middelen inzetten voor de bestrijding van zowel de langdurige werkloosheid als de sociale uitsluiting?

Mitchell
Allereerst moet ik de geachte afgevaardigde mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik heb haar het antwoord van de tweede pagina gegeven in plaats van de eerste, dus ik vrees dat ik de vraag in omgekeerde volgorde beantwoord heb. In elk geval staat hetgeen ik wilde zeggen nu in de Notulen en ik hoop dat de geachte afgevaardigde er iets aan heeft.
Ik kan u met betrekking tot de vraag zeggen dat de Raad zich terdege bewust is van het feit dat de sociale uitsluiting en de marginalisering van steeds grotere bevolkingsgroepen die vroeger in voorspoed leefden, een onaanvaardbaar fenomeen is waardoor de fundamenten van de samenleving zelf worden aangetast. Het gaat hierbij inderdaad om een ernstig probleem dat met de grootste vastberadenheid moet worden aangepakt. De Raad is van mening dat alle middelen moeten worden gebundeld om deze gesel te bestrijden.
De Raad is van oordeel dat de oplossing van het probleem van de sociale uitsluiting in de eerste plaats moet worden gezocht in het terugdringen van de werkloosheid. In dat verband heeft de Europese Raad van Florence in zijn notulen nota genomen van de mogelijkheid om het structuurbeleid meer te richten op het creëren van arbeidsplaatsen.
De voorstellen die de geachte afgevaardigde in haar vraag aandraagt, vallen onder de uitsluitende bevoegdheid van de Commissie, aangezien zij strikt betrekking hebben op de interne organisatie van de Commissiediensten. Het is voor de Raad dan ook moeilijk om de geachte afgevaardigde een antwoord te geven.
Alles wat met de kwestie van de sociale uitsluiting en de langdurige werkloosheid te maken heeft, vormt de essentie van de voorstellen inzake het werkgelegenheidspact van voorzitter Santer, en het Ierse voorzitterschap is vastbesloten om dat proces tot ontwikkeling te brengen. In die zin geven wij dan ook de hoogste prioriteit aan deze punten. Voorts organiseren wij in november gedurende ons voorzitterschap en met de steun van de Commissie een conferentie van het voorzitterschap over de initiatieven inzake lokale ontwikkeling in Dublin. Bij deze gelegenheid zullen wij informatie, ideeën en ervaringen kunnen uitwisselen over de manier waarop strategieën inzake lokale ontwikkeling, zoals degene die Ierland kent, een doelmatig antwoord kunnen verschaffen op de problematiek van werkloosheid en sociale uitsluiting. Dit komt bijzonder gelegen omdat in de Commissievoorstellen grote nadruk gelegd wordt op de territoriale werkgelegenheidspacten.
Het Ierse voorzitterschap is verheugd dat daar nadruk op wordt gelegd. Het komt geheel overeen met onze eigen ervaringen en prioriteiten. Bovendien organiseert de Commissie tijdens ons voorzitterschap in Cork een conferentie over de ontwikkeling van het platteland. Dit zal dan een gelegenheid zijn om verder na te denken over de maatregelen die zowel op nationaal als op Europees niveau ontwikkeld worden om de problemen van de ontwikkeling van het platteland aan te pakken. Ik heb nota genomen van hetgeen de geachte afgevaardigde gezegd heeft. Ik hoop dat zij uit mijn antwoord begrepen heeft dat dit onder de uitsluitende bevoegdheid van de Commissie valt. Voor zover het voorzitterschap in een positie is om de aanpak van de kwestie die zij aan de orde heeft gesteld, te bevorderen, hoop ik dat zij uit het antwoord en uit onze eigen ervaringen zal kunnen opmaken dat dit iets is wat wij tijdens ons voorzitterschap zoveel mogelijk hopen te bevorderen.

Wolf
Ik geloof dat de vraag waar het eigenlijk om gaat, is in hoeverre het voorzitterschap de mogelijkheid ziet, om in het kader van de in Essen bepaalde procedure gebruik te maken van de mogelijkheden om de beraadslagingen tussen de lidstaten over hun werkgelegenheidsbeleid uit te breiden tot de manier waarop de structuurfondsen worden benut. De tweede vraag is, in hoeverre deze beraadslagingen inhouden dat werkelijk wordt gediscussieerd over de macro-economische opties van het economische beleid en er, zoals dit Parlement heeft geëist, een nieuwe policy mix ter discussie wordt gesteld die verder gaat dan de oude tautologieën, volgens welke een solide economisch beleid hoe dan ook altijd eens zal leiden tot een solide werkgelegenheidsbeleid.

Mitchell
Een van de zaken die mij werkelijk zeer veel zorgen baren, is het feit dat toen er sprake was van een enorme groei, die groei niet vertaald werd in banen. Dit is zeer zeker iets dat bestudeerd dient te worden. Ik hoop dat het zal worden behandeld in de context van het tweede jaarverslag over de werkgelegenheid dat zal worden voorgelegd aan de Europese Raad in Dublin.
Ik ga nog eens herhalen wat ik al eerder heb gezegd. Een baan heeft niet alleen een economische maar ook een therapeutische waarde. Wij moeten anders gaan denken omdat werkloosheid niet alleen slecht is voor degene die werkloos is, maar omdat het ook enorme problemen creëert voor de samenleving en voor gemeenschappen. Het is onze taak, de taak van de politici en niet van de economen, om te trachten nieuwe en baanbrekende manieren te vinden om deze specifieke kwestie aan de orde te stellen.
Aan de problematiek van de sociale uitsluiting hecht het voorzitterschap een hoge prioriteit. Een van de zaken die de geachte afgevaardigde aan de orde stelt, is de strategie van Essen, waarin ook een verslag is opgenomen over lokale initiatieven en over de bijdrage die deze initiatieven kunnen leveren. Tijdens de informele Raad van de ministers van Sociale Zaken die van 10 tot 12 juli plaatsvond in Dublin, is de algemene kwestie besproken van sociale bescherming en langdurige werkloosheid waarbij met name gesteld werd dat de systemen voor de sociale bescherming efficiënter moesten worden, zodat de minst begunstigde leden van de samenleving een helpende hand krijgen om toegang te krijgen tot de arbeidsmarkt. Het voorzitterschap zal verdere debatten houden over deze punten waarbij men zal trachten om verder te bouwen op de ervaring en expertise die men tot op heden heeft vergaard en een gemeenschappelijke benadering op te stellen van sociale uitsluiting en armoede.
Voorts is de rechtsgrondslag voor communautaire actie ter bestrijding van de sociale uitsluiting een aangelegenheid voor de Intergouvernementele Conferentie. Het zou daarom voorbarig zijn om nu al conclusies te trekken over de resultaten van de beraadslagingen van de Conferentie. Desalniettemin denk ik wel dat de geachte afgevaardigde in de zin die hij gebruikte een punt scoort. Ik weet niet of wij moeten steunen op oude macro-economische modellen voor de aanpak van dit probleem. Ik denk dat wij op een creatieve manier naar nieuwe oplossingen moeten zoeken. Tot op zekere hoogte is onze benadering bekrompen. Er is meer verbeelding en meer vernieuwing nodig. Ik zou heel graag zien dat dit verder onderzocht wordt. Ik hoop dat wij daar tijdens ons voorzitterschap aan zullen kunnen bijdragen.

De Voorzitter
Aangezien de voor het vragenuur uitgetrokken tijd verstreken is, zullen de vragen nr. 19 tot en met nr. 28 schriftelijk worden beantwoord.

Spiers
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een vraag stellen over de orde betreffende de snelheid waarmee schriftelijke vragen door de Raad beantwoord worden. Ik heb begrepen dat er een verbintenis is dat de Raad binnen zes weken antwoord zal geven op vragen van de Parlementsleden, maar heel vaak komt dat antwoord pas na twee, drie of zelfs vier maanden. Ik weet dat er bij de Raad inderdaad niet genoeg personeel is om deze vragen te behandelen, maar ik hoop toch dat het Ierse voorzitterschap er prioriteit aan zal geven om deze vragen zo spoedig mogelijk te beantwoorden en bij voorkeur binnen de termijn van zes weken.

Mitchell
Dit is een zaak die mij dwars zit. Ik ben er niet zeker van of wij deze kwestie gedurende ons voorzitterschap zullen kunnen oplossen, omdat wij een relatief klein land zijn, maar wij zullen zeker bekijken hoe de situatie verbeterd kan worden. Het is zeer wel mogelijk dat wij in de context van de Intergouvernementele Conferentie het probleem structureler zullen moeten aanpakken. Maar ik ben mij ervan bewust dat er een probleem is. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik eraan kan doen, maar wij zullen het bekijken en zien of wij enige verbetering kunnen bewerkstelligen.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt voor uw medewerking, mijnheer Mitchell.
Het Vragenuur is gesloten.
(De vergadering wordt te 19.35 uur onderbroken en te 21.00 uur hervat)

Kidnappen van kinderen
 
(voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het kidnappen van kinderen.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het kidnappen van kinderen is een zeer vaak voorkomend verschijnsel waarbij de belangrijkste slachtoffers de kinderen zijn. Zij worden uit hun vertrouwde omgeving gesleurd en plotseling blootgesteld aan gevoelsconflicten, wat zeer ernstige gevolgen kan hebben voor de verdere ontwikkeling van het kind en die slechts met zeer veel moeite kunnen worden verwerkt. Daarover heb ik genoeg gesprekken gevoerd met betrokkenen en met niet-gouvernementele organisaties, en ook heb ik ervaren hoe dat is voor de kinderen zelf. Naar deze kinderen wordt in deze processen echter te weinig geluisterd, en daarin worden ze te weinig serieus genomen.
Wij kunnen niet de ogen sluiten voor het feit dat er heel vaak geen sprake meer is van het gezin in traditionele zin. De statistieken van alle landen en van de Unie laten een stijging zien van het aantal eenoudergezinnen. Er zijn wettelijke regelingen nodig om in zulke gevallen direct recht te doen aan de kinderen. Aan de in de voor ons liggende ontwerp-resolutie genoemde bestaande verdragen zou ik graag nog toevoegen de Conventie over de Rechten van het Kind. Verder wil ik erop wijzen dat bestaande verdragen nog niet door alle lidstaten zijn geratificeerd en opgenomen in de eigen wetgeving. Bovendien roep ik de Commissie op, ons te informeren over alle soorten van grensoverschrijdende ontvoering van kinderen, niet alleen die waarover wij vandaag spreken, binnen de Unie. Daarvoor moet een onderzoek worden gestart, gefinancierd en gecoördineerd, om de gevolgen van het Europese integratieproces voor kinderen vast te stellen.
De Raad van de Europese Unie roep ik op om bij de Regeringsconferentie van 1996 de kinderen te noemen als een afzonderlijke groep van personen. Ik denk dat het belangrijk is dat de kinderen eigen rechten krijgen.

Colombo Svevo
Mijnheer de Voorzitter, in de vraag van mevrouw Banotti en mevrouw Green en in de bijbehorende resolutie wordt een zeer belangrijk menselijk en juridisch vraagstuk aangesneden, en ik wil de indieners van deze vraag dan ook bedanken.
Het gaat hier om de bescherming van minderjarigen die geboren worden uit gemengde huwelijken, het gaat erom dat in geval van scheiding moet worden voorkomen dat deze minderjarigen worden ontvoerd en ook dat de rechten van de ouders van deze kinderen worden beschermd. Het belangrijkste punt in deze resolutie is dat er gezocht moet worden naar een concrete aanpak van een probleem dat gedoemd is steeds groter te worden, zoals mevrouw Banotti zojuist al zei. Bij het zoeken naar deze oplossingen moeten grote problemen op het gebied van rechten en garanties worden aangepakt, maar het lijkt mij vooral dat voor de eerste keer het begrip burgerschap concreet aan de orde komt. Dit is een van die onderwerpen die, mits ze goed worden aangepakt, niet alleen de burgers voor trauma's en onbegrip kunnen behoeden, maar ook duidelijk maken wat voor nut het Europees burgerschap heeft, wat de essentie daarvan is en hoe het de burgerrechten kan waarborgen.
Mijns inziens is van dit burgerschap echter geen sprake als er niet tevens een gemeenschappelijke juridische ruimte wordt gecreëerd, zoals deze resolutie ook aangeeft. Deze gemeenschappelijke juridische ruimte beantwoordt ongeveer aan de zogeheten toegevoegde Europese waarde, zoals dat bij de vaststelling van de Europese programma's wordt genoemd. Deze juridische ruimte moet naar mijn mening worden gewaarborgd om tenminste drie doelen te verwezenlijken: allereerst ervoor zorgen dat de door onze landen ondertekende internationale conventies, zoals die van Den Haag en Luxemburg, gelijkwaardig worden uitgevoerd, aangezien de procedures ongelijkheden vertonen, die door de rechtbanken niet altijd op de juiste manier worden beoordeeld. Het tweede doel is ervoor zorgen dat deze juridische ruimte ook als een communautair juridisch instrument kan fungeren - de ontwerp-conventie waarover vandaag gesproken is, waar ook de voorzitter van de Raad daarstraks op wees -, zodat deze ontwikkelingen gemakkelijker en veiliger kunnen verlopen. Het derde doel is ervoor zorgen dat elke onzekerheid wordt weggenomen en dat er een zekere samenhang tot stand wordt gebracht tussen de conventies, die van Den Haag en de conventie die we gaan sluiten. Als we erin slagen deze juridische samenwerking te verwezenlijken en deze gemeenschappelijke juridische ruimte tot stand te brengen, dan hebben we het Europees burgerschap zonder twijfel vooruitgeholpen.

Todini
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mevrouw Mary Banotti bedanken omdat zij het vraagstuk van de minderjarigen en het lichamelijke en geestelijke geweld dat hun soms wordt aangedaan onder de aandacht van dit Parlement heeft gebracht. Vandaag de dag worden juridische instrumenten voor de bescherming van minderjarigen en kinderen als een essentieel onderdeel van de ontwikkeling van de beschaafde samenleving beschouwd. Op bijeenkomsten, seminars en ook in de media wordt vaak aandacht besteed aan de stand van zaken bij de tenuitvoerlegging van de uit 1989 daterende conventie van de Raad van Europa over minderjarigen en van de VN-conventie over kinderen. Allerlei nationale vrijwilligersgroepen proberen de publieke opinie de laatste jaren steeds meer wakker te schudden voor deze problematiek, of richten organisaties op om de jongeren doelgerichte hulp te bieden. Om een voorbeeld te noemen: de "blauwe telefoon" , dat is een initiatief dat in Italië spontaan is ontstaan; specialisten en vrijwilligers werken daaraan mee en stellen zo met steun van particulieren en inzamelingsacties een gratis telefoonnummer voor alle minderjarigen beschikbaar.
Aan veel internationale bureaus wordt aan een regelgeving gewerkt om de rechten en plichten van minderjarigen te omschrijven; deze regelgeving moet enerzijds de specifieke kenmerken van die rechten en plichten beschermen en anderzijds de nodige instrumenten creëren om de menselijke capaciteiten te beschermen. Zoals het Italiaanse voorzitterschap had beloofd, heeft de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken van 4 juni onderzocht welke standpunten de lid-staten over het ontwerp voor een gemeenschappelijk standpunt over de conventie van Den Haag en over de bescherming van minderjarigen hebben ingenomen. Voorts wilde het Italiaanse voorzitterschap dat dezelfde Raad in zou gaan op de stand van zaken bij de herziening van het Verdrag van Brussel over de rechtsbevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van buitenlandse vonnissen op het gebied van het nu geldende familierecht. De herziening is namelijk onder andere bedoeld om de gevallen die als minderjarig worden beschouwd in de conventie op te nemen. Aangezien de nationale vertegenwoordigers geen overeenstemming wisten te bereiken, heeft het Ierse voorzitterschap toegezegd dit onderwerp in te zullen schrijven op de agenda van de komende Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, met name wat betreft het opnemen van verwijzingsclausules in de twee teksten waarmee juridische overlappingen worden vermeden. Dat soort initiatieven is zinvol en belangrijk, maar niet genoeg. Kinderen moeten zo langzamerhand op hun juiste waarde worden geschat: zij zijn de grootste bron van menselijk kapitaal die onze samenleving heeft. Kinderen verwaarlozen is derhalve een misdaad, een zelfmoordactie.
Het onderwerp waarover we het hier hebben - het ontvoeren van kinderen - is slechts een klein onderdeeltje van de hele problematiek. Het kind is namelijk de inzet van een strijd tussen twee mensen met verschillende nationaliteiten die niet meer samen onder één dak leven; het kind wordt verstoken van de menselijke betrekkingen die zo broodnodig zijn voor zijn harmonieuze ontwikkeling; hij lijdt onder de conflicten van de ouders, en uiteindelijk wordt hij een soort gestolen goed. Bij ontvoeringen stapelen de geestelijke en lichamelijke problemen zich natuurlijk helemaal op, zeker als daar fysiek geweld aan te pas is gekomen. De Europese Unie moet een vooruitziende blik hebben en een kleine, maar belangrijke voortrekkersrol vervullen. Ik hoop dat dit slechts één van de vele plenaire vergaderingen zal zijn waarin minderjarigen op de aandacht van het Europees Parlement kunnen rekenen.

Larive
Voorzitter, een Britse vriendin van mij leeft in angst dat haar Griekse ex-man hun zoontje ontvoert naar Griekenland. Het kind snapt er niets meer van en woont verstopt in een kelder.
Een Nederlandse vriend van me is als de dood dat zijn Franse ex-vrouw de kinderen ontvoert en hij ze nooit meer te zien krijgt. De kinderen lopen bij de psychiater.
Het zijn willekeurige voorbeelden. Dat wij, volwassenen, er een zootje van maken, dat is ons probleem. Maar we mogen de kinderen daar niet de dupe van laten worden en we moeten de schade zo veel mogelijk beperken. Kinderen hebben recht op beide ouders. Ook in het Europa zonder grenzen als na de scheiding de ouders in verschillende landen wonen. Onze eigen Ierse collega, Mary Banotti, heeft als Europees bemiddelaar haar handen vol aan alle schrijnende problemen die haar in dit opzicht worden voorgelegd. Daarom vindt ook de liberale fractie dat Europol de bevoegdheid moet krijgen verdwenen en ontvoerde kinderen te registreren. Dringend vraag ik het Ierse voorzitterschap om tezamen met het komende Nederlandse voorzitterschap dit initiatief tot structurele grensoverschrijdende samenwerking en informatieuitwisseling tussen politie en justitie te nemen. Ik was blij vanmiddag zowel van minister Quinn als van commissaris Gradin zulke positieve geluiden te horen.
Verder vragen wij geharmoniseerde procedures en gespecialiseerde rechtbanken bij uitvoering van de conventies van Den Haag en Luxemburg. Dan Europese wetgeving met procedures voor automatische uitvoering van gerechtelijke bevelen. Ook op dat terrein is het prima dat er een nieuwe conventie Brussel II in de maak is. Beter vandaag dan morgen. Maar daarin moet ook Europese wetgeving voor bezoekrecht voor natuurlijke kinderen worden geregeld en de gegarandeerde rechtshulp.
Tenslotte vragen wij opname van een clausule in de overeenkomsten van de Europese Unie met derde landen over samenwerking bij ontvoering.
Voorkomen is beter dan genezen. Met duidelijke en geharmoniseerde wetgeving, met samenwerking tussen politie en justitie en Europol kunnen we een heleboel kinderellende voorkomen.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Banotti graag danken voor het feit dat zij dit zeer belangrijke vraagstuk ter sprake heeft gebracht in de Vergadering. Er zijn voor kinderen weinig ervaringen traumatischer dan dat de ouders ruzie om hen maken. Als daar dan nog bijkomt dat ze worden meegenomen van het ene rechtsgebied naar een ander en dat ze de vader of de moeder en ook de grootouders en verder familie niet kunnen bezoeken, dan is het drama compleet.
Als de Europese Unie een voor de lid-staten bindend kader zou kunnen creëren, dan zou zij al heel wat gedaan hebben om ervoor te zorgen dat er terdege aandacht wordt besteed aan de grootste bezorgdheid die de burgers overal in de Unie hebben.
Ik zou in de Notulen willen laten opnemen dat het belangrijk is dat wij de zaken aanpakken die voor de mensen in Europa daadwerkelijk belangrijk zijn. En niet alleen maar de algemenere dingen, niet alleen de grande politique , maar de dingen die het leven van de mensen beïnvloeden. Als wij dit zien als zuiver binnenlandse aangelegenheden, zoals blijkt uit de nationale wetgeving over vele familiekwesties, dan doen wij onszelf en de burgers van Europa groot onrecht.
Het doet mij genoegen dat mevrouw Gradin gezegd heeft dat de Commissie zich hier snel mee gaat bezighouden, maar ik ben ontsteld over het feit dat de Raad geen tijdschema heeft voorgesteld. Het huidige voorzitterschap van de Raad zegt hier niets over. Ik ben mij terdege bewust van de situatie maar in het belang van alle burgers die met deze kwestie te maken hebben, verzoek ik u om hier haast achter te zetten. Ik heb het zelf meegemaakt en weet hoe dringend het is om dit voor de burgers van Europa op te lossen.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie, de Fractie Europese Radicale Alliantie, is het volkomen met het initiatief van mevrouw Banotti eens. Wij zouden immers willen weten hoe het staat met de belofte die men ons zes maand geleden heeft gedaan, toen men ons heeft gezegd dat er spoedig een Europese jurisdictie inzake de kidnapping van kinderen zou komen. Wij hebben trouwens met genoegen vernomen wat het Ierse voorzitterschap op dat gebied voornemens is. Het gaat hier om het lot van een groot aantal kinderen, slachtoffer van de scheiding van ouders met een verschillende nationaliteit.
Wij kunnen het uiteraard alleen maar toejuichen dat de Europese eenmaking positieve gevolgen heeft voor het huwelijk doordat steeds meer gemengde huwelijken worden gesloten. De heersende tijdgeest maakt echter dat echtparen sneller uiteengaan en dat het aantal scheidingen toeneemt. Bij die scheidingen ontstaan vaak hevige conflicten die soms tot echte drama's leiden zoals het kidnappen van kinderen waarover wij het hier hebben gehad. De ingewikkeldheid van de concrete situaties en het rechtsvacuüm op Europees niveau mogen voor ons echter geen reden zijn om bij de pakken te blijven zitten. Wij moeten ons integendeel inspannen om de rechten van de kinderen te versterken.
Wij moeten nu een juridische ruimte creëren die de kinderen het recht garandeert niet aan de genegenheid van een van hun ouders te worden onttrokken. Wij wachten dan ook met ongeduld op de conventie die mevrouw Gradin heeft aangekondigd.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, zoals ook uit de ontwerp-resolutie over de bescherming van minderjarigen blijkt, staat geweld tegen minderjarigen - van mishandeling tot ontvoering en de handel in kinderen - vaak in verband met armoede en sociale uitsluiting. Uit een recent verslag van het Europees Parlement bleek al dat de armoede in Europa een verschijnsel is dat een verontrustend stijgende lijn vertoont en waarvan vooral de zwakste groepen het slachtoffer worden, met name vrouwen en kinderen. Zo telt Italië 1.200.000 arme kinderen, dat wil zeggen dat een op de zes kinderen in absolute armoede leeft, in gezinnen die vaak alleen maar in naam een gezin zijn. De Commissie en de Raad moeten derhalve in samenwerking met de lid-staten een aantal maatregelen nemen ter bestrijding van de armoede en natuurlijk ook van de werkloosheid.
Wat het geweld jegens minderjarigen betreft, moet om te beginnen een deugdelijke Europese regelgeving worden opgesteld waarin de rechten van minderjarigen worden beschermd en waarbij speciale aandacht aan de adoptiewetgeving wordt besteed. Op de tweede plaats moet er een voorlichtingscampagne op touw worden gezet om het publiek duidelijk te maken wat de oorzaken en de schadelijke gevolgen van geweld jegens minderjarigen zijn. Op de derde plaats moeten er financiële middelen worden uitgetrokken om gezondheidskundige, psychologische en juridische steun te kunnen bieden aan minderjarigen die het slachtoffer van welke vorm van geweld dan ook zijn geworden, alsmede aan hun families. Als laatste moeten de gerechtelijke instanties van de verschillende lid-staten ertoe worden aangespoord een gezamenlijk plan voor samenwerking op te stellen om op internationaal niveau het verschijnsel van de ontvoeringen en - zoals ik al eerder zei - van de handel in pasgeborenen en minderjarigen in het algemeen af te remmen.

Newman
Mijnheer de Voorzitter, dit debat gaat over de schokkende en verdrietige omstandigheden van de touwtrekkerij om kinderen die naar het buitenland worden ontvoerd door gescheiden ouders die in verschillende landen wonen. We hebben in de loop van de jaren verschillende verzoeken ontvangen van mensen die hierdoor zijn getroffen. Vele afgevaardigden van het Parlement hebben gevallen aan de orde gesteld die zich in hun kiesdistrict hebben voorgedaan en dat aantal neemt toe.
Het Europees Parlement heeft geen bevoegdheden op dit vlak en mag dat ook niet pretenderen, maar dit vraagstuk wordt nu beter behandeld door de aanstelling en het werk van mevrouw Banotti die deze kwestie serieus en realistisch benadert. Zoals reeds is opgemerkt is het belangrijk dat er iets gebeurt met de Brusselse conventie.
Wij dienen ervoor te zorgen dat de regelingen voor de ouderlijke macht in de rechtbank van de ene lid-staat niet ontweken worden door de illegale ontvoering van kinderen naar de jurisdictie van een ander land, soms zelfs een andere lid-staat. Grof gezegd, waarom zouden bijvoorbeeld Britse rechtbanken meewerken bij het weghalen van internationaal ontvoerde kinderen van hun ouder die in Groot-Brittannië woont, indien de rechtbank van een andere lid-staat ingaat tegen de geest - en soms de letter - van de conventie van Den Haag en van Luxemburg en weigert hetzelfde te doen wanneer een kind wordt ontvoerd naar haar jurisdictie; of, zoals we vaak zien, als de politie en de autoriteiten geen ernstige zoekacties verrichten naar de ontvoerde kinderen en hun ontvoerders. Het welzijn van de kinderen moet op de eerste plaats komen, niet het nationalisme, niet het macho-gedrag, maar het welzijn van de kinderen. Alles moet in het werk worden gesteld opdat kinderen van gescheiden ouders de beste mogelijkheden krijgen om contact met beide ouders te hebben - op voorwaarde dat een van de ouders niet gaat proberen ze te ontvoeren - en een redelijke kans op een liefdevolle en veilige opvoeding. Het werk dat het Parlement en de bemiddelaar mevrouw Banotti op dit vlak doen, dient aangemoedigd te worden door alle leden, en ik hoop dat de reactie van de fungerend voorzitter en van de Commissie ons op de goede weg helpen en dat de autoriteiten deze kwestie ernstig zullen opnemen voor het welzijn van onze kinderen.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over het initiatief van mevrouw Banotti over deze kwestie. Het debat over kinderontvoering is bijzonder belangrijk.
Ik wil het echter graag hebben over een ander aspect, namelijk het geweld tegen kinderen. Ik dring er bij het Parlement op aan om in het najaar een volledige en open discussie op touw te zetten over geweld tegen kinderen. Het geweld tegen kinderen neemt vele vormen aan. Het is een schokkende aanklacht tegen onze samenleving. Onthullingen over het misbruiken van kinderen zijn nu al te vaak voorpaginanieuws. Sommige mensen die de hoede hebben gekregen over onze kinderen hebben dat vertrouwen op een schandelijke manier geschonden.
De Europese Unie werkt aan een grondig onderzoek van de Verdragen. Ik doe vandaag dan ook een beroep op de fungerend voorzitter om ons mede te delen wat hij voornemens is te doen op het niveau van de Europese Unie betreffende niet alleen kinderontvoering maar ook betreffende de bescherming van kinderen tegen alle vormen van geweld, met inbegrip van het seksueel uitbuiten van kinderen, kindermishandeling en het misbruiken van de technologie, zoals van Internet, door pedofielen die hun eigen afkeuringswaardige optreden via deze nieuwe technologieën nog hebben opgevoerd.
Voorts wil ik het voorzitterschap vragen om zich er vandaag duidelijk toe te verbinden dat hij, via de onderhandelingen in verband met de Intergouvernementele Conferentie, ernaar zal streven om een hoofdstuk op te nemen met bepalingen die te maken hebben met de mensenrechten van minderjarigen, waarbij zij het recht zullen krijgen om net als elke andere burger hun fundamentele rechten en vrijheden, die erkend zijn door de Gemeenschap, ten volle uit te oefenen - met uitzondering van die restricties in de wet die specifiek voor kinderen gelden. Wij moeten een kruistocht ondernemen voor de kinderen teneinde te bewerkstelligen dat hun rechten als Europese burgers volledig worden gewaarborgd.
Mag ik tot slot van de gelegenheid gebruik maken om mijn collega uit mijn kiesdistrict, Gay Mitchell, welkom te heten in het voorzitterschap van de Raad en hem alle succes toewensen voor de komende zes maanden.

Gröner
Mijnheer de Voorzitter, in het huis van Europa is de jeugd- en kinderkamer tot nu toe zeer Spartaans ingericht. De rechten van de opgroeiende generatie zijn zwak, en bij de lidstaten neemt het politieke besef slechts langzaam toe dat de Europese Unie op dit gebied meer bevoegdheden moet krijgen. Naar mijn idee zou de Regeringsconferentie de kans bieden voor een stap vooruit.
Een bijzonder gevoelig gebied zijn alle vormen van geweld tegen kinderen, vooral de ontvoering van kinderen, die wij nu behandelen. De toewijzing van kinderen bij echtscheiding is vaak een zeer omstreden zaak en escaleert niet zelden in een machtsstrijd tussen de ouders.
In huwelijken tussen twee nationaliteiten ontstaat er door verschillen in traditie, taal, cultuur en ook religie een extra bron van conflicten, en in deze emotionele stresssituatie krijgt het extreme geval van kinderontvoering een steeds gevaarlijker omvang.
Al in 1991 heb ik in mijn verslag in de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media gewezen op dit verschijnsel, geëist dat er een lijst van verdwenen kinderen wordt opgesteld, en de gebrekkige samenwerking tussen de lidstaten aan de kaak gesteld.
In 1993 in het verslag over maatregelen tegen het kidnappen van kinderen werd wederom een betere coördinatie en benutting van de internationale conventies van Luxemburg en Den Haag voorgesteld.
Sinds de totstandkoming van de interne markt en met de toenemende mobiliteit, ook gekoppeld aan internationale migratie, komen er steeds meer levenspartnersschappen van twee nationaliteiten, en daarmee ook conflictgevallen. Mevrouw Banotti heeft als Europees bemiddelaar op zeer aanschouwelijke wijze daarover verslag gedaan.
We willen nu eindelijk resultaten zien. Wij vragen de Europese Commissie om een mededeling over alle aspecten van de grensoverschrijdende ontvoering van kinderen en ook over maatregelen met betrekking tot derde landen.
In dit Huis hebben wij meermaals zeer concrete voorstellen ingediend, vanaf de harmonisering van de procedures, via een versoepeling van de manier waarop ontvoerde kinderen worden teruggebracht, ondersteunende maatregelen voor zelfhulporganisaties en betere informatie, tot aan de automatische verlening van juridische bijstand.
Wat de betrokkenen nodig hebben is hulp, en wel direct. Wij verwachten heel veel van het aangekondigde initiatief van het Ierse raadsvoorzitterschap om hierover bij Europol een lijst aan te leggen.

Torres Couto
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Banotti feliciteren. En ik wil allereerst opmerken dat dit uiterst ernstige probleem van het kidnappen van kinderen dat de laatste tijd is verergerd in Europa, een gevolg is van het uiteenvallen van het gezin, wat voortvloeit uit de verslechtering van de sociale situatie en de morele, culturele, economische en sociale crisis, die ons allemaal heeft getroffen en waaraan de communautaire instanties niet de vereiste aandacht hebben besteed. Ik geloof dat dit een uitdaging is waarvoor wij allemaal staan en waarvoor wij ons op bijzonder ernstige manier verantwoordelijk voelen.
Ik wil opmerken dat het in het licht van deze nieuwe situatie immers erg schijnheilig zou zijn om met de armen over elkaar te blijven zitten, wachtend dat problemen van deze aard, met soortgelijke gevolgen onder de nationale regelgeving blijven vallen. Het is noodzakelijk dat een grote inspanning tot convergentie wordt ontplooid, een krachtige samenwerking in het kader van de derde pijler. Ik denk dat het probleem, dat voortvloeit uit de conventie van Brussel, een weg is die er inderdaad toe kan bijdragen dat er een nieuw juridisch kader komt voor de bescherming van de fundamentele rechten van kinderen en die verhindert dat dergelijke situaties blijven bestaan met tragische gevolgen voor de opvoeding van de kinderen die met onoplosbare trauma's blijven zitten na dergelijke situaties.
Bijgevolg is de noodzaak van een nieuw juridisch kader duidelijk, maar ik denk ook dat wij in een debat als dit hoe dan ook geen gevangene mogen zijn van juridische oplossingen, omdat deze problemen een nieuwe aanpak vereisen van de economische en sociale problemen op Europees vlak.
Het gezin is diepgaand getroffen, het is het gezin dat op het spel staat als bouwsteen van een dynamische en gezonde maatschappij. Bijgevolg moeten wij de voorwaarden creëren die het mogelijk maken dat het gezin niet langer wordt belaagd, zoals de laatste jaren effectief het geval is geweest.
Initiatieven zoals dat van mevrouw Banotti zijn fundamenteel. Ik denk dat wij op de goede weg zijn, dat de Raad en de Commissie uitgaande van dit debat geen tijd meer mogen verliezen en de juiste omlijsting dienen te geven.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben vandaag gedebatteerd over aardig wat belangrijke onderwerpen: het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, Helms-Burton, de Intergouvernementele Conferentie, enzovoort - op zich allemaal zeer belangrijke thema's. Maar deze kwestie betreffende de fysieke, psychologische en fysiologische veiligheid van de kinderen van de Unie moet een prioritaire plaats krijgen op de agenda van de Unie en onze burgers moeten dat kunnen vaststellen.
Ik heb zelf een aantal jaren een praktijk gehad in familierecht en de moeilijkheden en belemmeringen meegemaakt die men bij gemengde huwelijken kan aantreffen als ze te maken krijgen met kinderontvoering. Terwijl in de Gemeenschap het aantal huwelijken tussen mensen van verschillende culturen zeer zeker een goede zaak is - omdat zij de culturele banden tussen de burgers van de Unie bevorderen - is het duidelijk dat dit verschijnsel - en dit is door vele sprekers opgemerkt - geleid heeft tot een overeenkomstige stijging van het aantal kinderen dat binnen de lid-staten ontvoerd wordt. Zo tonen statistieken uit Ierland aan - het land dat ikzelf en mijnheer Mitchell vertegenwoordigen - dat er een aanzienlijke stijging is opgetreden in die gevallen. Vorig jaar werden 70 kinderen naar het buitenland ontvoerd en naar ik heb begrepen moeten er nog 16 gevallen van worden opgelost.
Mijn ervaring is dat de grootste problemen het gevolg zijn van een gebrek aan uniformiteit van de wetgevingen onder de twee bestaande internationale conventies op dit gebied, samen met een gebrek aan samenwerking tussen de regeringen. Voor wat dit laatste punt betreft wil ik opmerken dat België de enige lid-staat is die de conventie van Den Haag van 1980 over de burgerlijke aspecten van kinderontvoering nog moet tekenen en ik zou er dringend bij het land op aan willen dringen om dit onmiddellijk te doen.
Tot slot is het voor mij duidelijk dat er, ten gevolge van het feit dat de nationale wetten zeer uiteenlopen, voor de oplossing van dit soort gevallen duur, gespecialiseerd juridisch advies nodig is. Hoewel ik de huidige Commissievoorstellen inzake de toegang van de consument tot justitie toejuich, ben ik zeer teleurgesteld te moeten vaststellen dat de toegang tot het gerecht in familiezaken, wat toch een van de mensenrechten is, nog niet dezelfde aandacht heeft gekregen. Ik zou de Commissie en de Raad dan ook willen vragen om zich te buigen over de harmonisering van de nationale wetgevingen inzake de toegankelijkheid van juridische bijstand voor iedereen.

Banotti
Ik kijk uit naar een antwoord van de Raad. Ik hoop echt dat hij gehoor zal geven aan de oproepen die velen van ons geformuleerd hebben. De Raad heeft reeds zeer duidelijk en positief gereageerd. Ik vraag me af of hij hoopt terug te komen in het Parlement voor het einde van het voorzitterschap met een duidelijke indicatie dat er maatregelen zijn getroffen. Hij heeft zich daartoe verbonden en ik hoop dat hij het zal doen. Ik ben vooral geïnteresseerd in een centraal register waarin alle ontvoerde kinderen - of dat nu door een van de ouders is of dat het om strafbare ontvoeringen gaat - worden opgenomen en waarvoor actie wordt ondernomen. Zoals ik in mijn betoog al zei dient dit uitermate snel te gebeuren. Met iedere dag die verstrijkt wordt het moeilijker deze kinderen op te sporen.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, ik heb zeer weinig toe te voegen aan hetgeen ik eerder vandaag al gezegd heb als reactie op het debat, behalve dat mevrouw Ahern mijn toespraak gemist moet hebben. Het is duidelijk dat mijn argumenten niet bij haar zijn overgekomen.
Ik wil mij graag voegen bij diegenen die mevrouw Banotti bedankt hebben voor de manier waarop zij deze kwestie ter harte heeft genomen en ik wil mijnheer Andrews danken voor zijn vriendelijke woorden van welkom en aanmoediging. Ik heb met grote belangstelling naar dit debat geluisterd. Ik begrijp de gevoelens en bezorgdheden die degenen die in dit vraagstuk geïnteresseerd zijn, tot uiting hebben gebracht. Het is een belangrijke en gevoelige kwestie, ten aanzien waarvan de Raad reeds in actie is gekomen, zoals ik eerder al zei.
Ik zal hetgeen ik hier vandaag vernomen heb, doorgeven aan mijn collega, mevrouw Nora Owen, fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken. Ik weet dat zij in de komende weken zeer gedetailleerd verslag uit zal brengen aan de desbetreffende commissie van deze Vergadering. Deze kwestie zal ongetwijfeld aan de orde worden gesteld. Ik zal zeer zeker haar aandacht vestigen op dit debat.
Ik hoop dat het geen seksistische opmerking is als ik zeg dat ik zeer getroffen was door het aantal vrouwelijke sprekers die aan dit debat hebben bijgedragen. Toevallig hebben wij in Ierland een vrouwelijke minister van Justitie die fungerend voorzitter is van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken en zij zou bijzonder geïnteresseerd zijn geweest in de zaken die hier vandaag ter sprake zijn gebracht. Het is haar taak om ervoor te zorgen dat de reactie van het voorzitterschap en de Ierse regering terechtkomen bij de desbetreffende commissie van het Europees Parlement. Ik zal er zeer zeker voor zorgen dat dit onder haar aandacht wordt gebracht. Ik weet niet of de Vergadering weet dat mevrouw Owen een zus is van mevrouw Banotti en dat is een zeer gelukkig toeval. Het is in dit geval bijzonder nuttig dat de afgevaardigde die zich hier met zoveel ijver mee bezighoudt, rechtstreeks kan aankloppen bij de minister. Het debat van vandaag heeft mij zeer aangegrepen en ik zal er namens het voorzitterschap voor zorgen dat al hetgeen hier vandaag gezegd is zal worden medegedeeld aan de minister.
De heer Andrews heeft een ruimer aspect van deze kwestie ter sprake gebracht dat de moeite van het onderzoeken waard is. Ik zou hem willen aanmoedigen om te doen wat hij van plan is en deze kwestie in het najaar nog eens aan de orde te stellen. Het voorzitterschap zal alle voorstellen van het Parlement in verband hiermee toejuichen. Het is een kwestie die wij om de een of andere reden al veel te lang genegeerd hebben of die wij ons gewoon niet gerealiseerd hebben.
Dit zeer nuttige debat van vandaag zal het voorzitterschap inspireren bij onze verdere aanpak van deze kwestie in de Raad. Ik verzeker de Vergadering dat de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken naar aanleiding van het debat van vanavond, hetzij door mij hetzij door mijn afdeling, volledig op de hoogte zal worden gebracht van alle bezorgdheden van deze Vergadering.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, ik zou ter verduidelijking alleen willen opmerken dat ik graag zou zien dat de Raad een termijn zou vaststellen. De Raad heeft eerder gezegd dat dit niet mogelijk was. Ik ben blij dat de minsiter nu de verzekering heeft gegeven dat deze kwestie snel zal worden aangepakt en misschien is het mogelijk, gezien hetgeen wij zojuist gehoord hebben, dat de minister van Justitie vóór december naar deze Vergaderig komt om zelf garanties te geven inzake deze kwestie.

De Voorzitter
Ik dank de heer Mitchell voor zijn gevoelige repliek. De Vergadering kijkt ernaar uit om gedurende het Ierse voorzitterschap met hem samen te werken.
Ik heb overeenkomstig artikel 37, lid 2, twee ontwerp-resoluties ontvangen.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.

Douane-unie met Turkije
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0197/96) van de heer Kittelmann, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(96)0018 - C4-0126/96-96/0020(CNS)) betreffende de procedure voor de vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap in het Gemengd Comité van de Douane-unie, ingesteld bij Besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkijke inzake de instelling van de definitieve fase van de Douane-unie.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst het verslagKittelmann presenteren en dan ingaan op het desbetreffende standpunt van de Commissie externe economische betrekkingen.
Op 1 januari 1996 trad de douane-unie met Turkije in werking. Zij functioneert nu bijna zeven maanden. Vandaag wordt het Parlement gevraagd, een besluit van de Raad goed te keuren dat is gericht op de vastlegging van de modaliteiten bij de omzetting van de douane-unie, en dat zullen wij eigenlijk moeten goedkeuren. Dit zal plaatsvinden in een zogenaamd Gemengd Comité van de Douane-unie, ingesteld bij besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije inzake de instelling van de definitieve fase van de douane-unie. Het gaat erom, de ordelijke werking van de douane-unie en het vrije verkeer van goederen tussen beide partners te garanderen. De Raad is bevoegd tot het vaststellen van de communautaire standpunten, terwijl de Commissie het standpunt van de Gemeenschap moet bepalen over de technische voorschriften en voor de concurrentiebeperkende gedragingen, om vervolgens te kunnen onderhandelen met de Turkse partners.
Zowel de Commissie buitenlandse zaken en veiligheids- en defensiebeleid als de Commissie externe economische betrekkingen hebben eenstemmig hun goedkeuring gehecht aan de ontwerp-tekst. Om het nog eens duidelijk te stellen: het doel van de procedure is een goede werking van de douane-unie vanuit handelspolitieke gezichtspunten. Daarmee wil ik heel duidelijk stellen dat de procedure waar het hier om gaat, niet direct iets heeft te maken met de financiële samenwerking of met vragen van politieke aard, want daarvoor is niet het Gemengd Comité maar de Associatieraad bevoegd. Het gaat hier om een technische regeling, dus om een uitvoeringsbepaling van de douane-unie.
Nu dan ten aanzien van het standpunt van de Commissie externe economische betrekkingen. Ook zij ziet het besluit van de Raad als een technische maar noodzakelijke maatregel om de douane-unie om te zetten. Zij wil er met haar standpunt toe bijdragen dat de werkzaamheden van het Gemengd Comité van de Douane-unie zo objectief en transparant mogelijk vorm krijgen, en tegelijk dat het Europees Parlement uitvoerige informatie verkrijgt, ook op technisch gebied. Het standpunt bevat twee door mij als rapporteur ingediende amendementen. Met betrekking tot artikel 1 stelt de Commissie externe economische betrekkingen voor dat men niet alleen refereert aan artikel 113, dat wil zeggen het handelsbeleid, maar ook aan verschillende andere juridische voorschriften die bijvoorbeeld relevant zijn op het terrein van de intellectuele en de industriële eigendom. Daarom lijkt het mij noodzakelijk, voor het eerste artikel een enigszins gewijzigde formulering voor te stellen die een besluit van de Raad voorziet volgens de procedures die gelden voor de aanneming van de interne voorschriften in de desbetreffende sector. Voorts dient in artikel 2 te worden opgenomen dat het Europees Parlement regelmatig op de hoogte wordt gesteld van de besluiten die het Gemengd Comité neemt. Ik herinner eraan dat de controle- en informatiefunctie van het Europees Parlement volgens vaste regels voor alle sectoren van de douane-unie moet zijn gegarandeerd. Beide amendementen zijn ook aangenomen door de Commissie buitenlandse zaken, defensie en veiligheidsbeleid en opgenomen in het verslag-Kittelmann. Als opsteller van dit standpunt mag ik u daarom verzoeken, te stemmen vóór het voor u liggende verslag waarbij ik welbewust de technische hoedanigheid van dit voorstel centraal plaats.

Kranidiotis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten op wijzen dat het verslag over het standpunt van de Gemeenschap in het Gemengd Comité van de douane-unie met Turkije geen bijzondere moeilijkheden met zich brengt, zodat we het - zonder de amendementen - kunnen aannemen.
Ik maak van de gelegenheid evenwel gebruik om eraan te herinneren dat we aan de goedkeuring van de douaneunie met Turkije een reeks voorwaarden hebben verbonden die betrekking hebben op de eerbiediging van de mensenrechten, de democratie, de rechtsstaat, het internationaal recht en de territoriale onschendbaarheid van de lid-staten van de Unie, alsmede op de goede betrekkingen met zijn buurlanden. De voorwaarden komen er dus op neer dat Turkije zich aan de internationale rechtsorde moet houden, als het met Europa wenst samen te werken.
Ik wijs er evenwel op dat we heel ontgoocheld zijn over de houding die Turkije tot dusverre heeft aangenomen. Het land lapt de mensenrechtenclausule in de overeenkomst betreffende de douane-unie aan zijn laars, en het stelt zich uitdagend op tegenover Griekenland en Cyprus - respectievelijk een lid-staat en kandidaat-lid-staat van de Unie - en maakt onterecht aanspraken op hun grondgebied. Zijn houding, die gevaren inhoudt voor de vrede en veiligheid in de regio, moet dan ook dringend veranderen. De Raad heeft eergisteren - naar aanleiding van de goedkeuring van het programma MEDA - trouwens een duidelijke waarschuwing in die zin aan de nieuwe regering van de heer Erbakan gericht. Het Parlement, dat diens reactie afwacht, zal niet nalaten - indien nodig - de passende initiatieven te nemen.
In die zin is het nuttig dat de Raad en de Commissie het Parlement op de hoogte houden van de wijze waarop de douane-unie tussen de Unie en Turkije ten uitvoer wordt gelegd. We mogen niet vergeten dat de nieuwe Turkse regering en haar eerste minister vroeger op nieuwe onderhandelingen over de douane-unie hebben aangedrongen en nu voorbehoud tegen de unie maken.

Gredler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Kittelmann, ik weet wel dat het hier vooral om een technisch verslag gaat, maar desalniettemin moet er ook worden gekeken naar de politieke achtergronden, zoals de spreker voor mij al zei.
Als Europees Parlement hebben wij afgelopen december een belangrijke beslissing genomen over de relatie van de EU met Turkije. Dat was slechts gedeeltelijk gebaseerd op werkelijke veranderingen, bijvoorbeeld van de grondwet. Veel was er gebaseerd op beloften en op hoop, die toen door het Europees Parlement tot uitdrukking werden gebracht. Mevrouw Ciller, toenmalig minister-president van Turkije, deed een appel aan ons, haar te steunen, teneinde de fundamentalisten van de macht af te houden. En nu is dat allemaal vergeten. Zij zit samen met hen in de regering en is hun minister van buitenlandse zaken. Vergeten zijn beloften zoals over de naleving van de mensenrechten en de positieve herziening van de procedures van die parlementariërs die op grond van een zeer problematische wet zijn veroordeeld.
Hoe zullen de Turkse vrouwen hun gelijke behandeling krijgen? Waarom wordt er nog steeds gefolterd? Waarom verdwijnen er mensen? Waarom zijn er na het folteren in politiebureaus en na verhoren nog doden? Wat is er nu eigenlijk veranderd, wat is er eigenlijk verbeterd? Met mijn geloof in een Europees gevormd Turkije voel ik mij door mevrouw Ciller misleid. Als dit zo verdergaat, hoef ik mij niet meer het hoofd te breken over de vraag op welke basis het Gemengd Comité moet werken, maar moet ik mij afvragen of het geld dat de EU ter beschikking stelt, niet beter kan worden geïnvesteerd in andere landen.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, met de wijzigingen van de tekst van de Commissie zoals voorgesteld in het verslag-Kittelmann zouden wij eigenlijk wel kunnen instemmen. Maar alleen dan als we ons helemaal niet meer bewust zijn van de context waarin zij staan, dus de douane-unie met Turkije. Maar in dit foute kader leiden ook zulke technische, in wezen zinvolle verbeteringsvoorstellen niet tot een wezenlijk beter resultaat.
Ik kan het mij nog goed herinneren toen er zeven maanden geleden in dit Huis werd gestemd over de douane-unie met Turkije. Vandaag zijn daar islamitische fundamentalisten aan de macht, en mevrouw Ciller heeft hen in het zadel getild. Welke lessen hebben de toenmalige voorstanders van de douane-unie geleerd uit de mislukking van hun strategie? Het lijkt mij dat men, in plaats van de consequenties te trekken, vandaag eenvoudig de kop in het zand steekt en doet alsof er niets is gebeurd. Maar deze struisvogelpolitiek, deze strategie van ogen-dicht-enverder-maar-weer, zal zich vermoedelijk al heel spoedig wreken. Een land dat niet eens de meest elementaire grondrechten respecteert, zoals het recht op de vrijheid van meningsuiting, en dat een vuile oorlog voert tegen een deel van zijn eigen bevolking, de Koerden, mag geen voorkeursbehandeling krijgen.
Het Europees Parlement moet daarom geen verdere stappen doen in de verkeerde richting en alle besluiten die vaart zetten achter de douane-unie - ik wil hier alleen de financiële protocollen noemen - eerst eens laten rusten, totdat democratie en vrede hun intrede in Turkije hebben gedaan. Ik verzoek allen die toentertijd hebben voorgestemd, hun beslissing nog eens de revue te laten passeren en na te denken over de vraag waarom ze hebben voorgestemd.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Kittelmann behandelt een aantal juridische en institutionele kwesties. In de eerste plaats wenst hij dat de Commissie juridische zaken en rechten van de burger over de rechtsgrondslag wordt geraadpleegd. Ik betreur dat dit niet is gebeurd. Vervolgens heeft hij het over de raadpleging van het Parlement. Naar het voorbeeld van de vorige sprekers zou ik het echter vooral over de politieke aspecten willen hebben.
Ik herinner mij de argumenten die men op het ogenblik van de goedkeuring van het akkoord over de douane-unie heeft aangevoerd. Samen met de andere leden van mijn fractie heb ik mij toen tegen die goedkeuring verzet. Wij hadden daarvoor vier redenen: de weigering van de Turkse regering om de Armeense volkenmoord toe te geven, de situatie op Cyprus, de mensenrechtensituatie en het feit dat Turkije, welke inspanningen het ook doet, onmogelijk tot de Europese Unie kan toetreden, hoewel vele Turkse leiders de douane-unie juist wel als een eerste stap naar het lidmaatschap beschouwen.
Sedertdien is niets fundamenteel veranderd. Ik betreur dan ook dat de meerderheid van ons Parlement niet trouw gebleven is aan haar oorspronkelijk standpunt en het akkoord betreffende de douane-unie niet heeft verworpen.
Turkije heeft nu een islamitische regering. Toch beweerde men dat wij, door voor de douane-unie te stemmen, zouden kunnen voorkomen dat de islamisten aan de macht kwamen. De Turkse regering heeft twee Griekse eilandjes aangevallen. Is de situatie nu veranderd? Hadden de tegenstanders van de douane-unie geen gelijk? Ik had ermee kunnen volstaan nog eens de stemverklaring voor te lezen die ik toen heb afgelegd. Die eindigde met de volgende woorden: ik ben mij bewust van de commerciële aspecten van dit akkoord maar kan het, om de redenen die ik heb aangehaald, in eer en geweten niet goedkeuren. Om diezelfde redenen, nog versterkt door de gebeurtenissen van de laatste maanden, zal onze fractie tegen het verslag van de heer Kittelmann stemmen.

Konečny
Mijnheer de Voorzitter, in het verslag - en collega Schwaiger heeft dat onderstreept - wordt gesteld dat het primair en uitsluitend gaat om een technische regeling. Met deze constatering moet men het natuurlijk eens zijn en daarom zal ik ook voor dit besluit stemmen.
Maar ik heb destijds al niet voor de douane-unie met Turkije gestemd, en ik voel mij in deze houding meer dan bevestigd door de ontwikkeling die sindsdien is ingetreden. Ik geloof dat velen die toen ja hebben gezegd, hun oordeel van toen steeds meer bezien met een beginnend gevoel van twijfel en onvrede.
Laten wij ons herinneren dat ons toen met nadruk is voorgehouden dat het aangaan van de douane-unie een zeer beslissend argument zou zijn om wezenlijke segmenten van het Turkse kiezerskorps ervan af te houden om de fundamentalisten aan de meerderheid in dat land te helpen.
En die politica die toentertijd met grote nadruk verklaarde en beweerde dat ze deze fundamentalistische vloedgolf wilde tegenhouden, die heeft nu een bondgenootschap gesloten met juist die partij, die ondanks alles een verkiezingsoverwinning heeft behaald.
Ik weet niet of het waar is, zoals een Turks politicus van de oppositie beweerde dat het hier gaat om een joint venture met als belangrijkste doel, te voorkomen dat de verrassende rijkdom van beide partijleiders door het parlement wordt onderzocht. Eén ding is echter duidelijk. Het draait er hier om dat men alles doorvoert, waarvan men ons voor de verkiezingen voorhield dat het moest worden voorkomen. Er is al op gewezen, dat Turkije veel van zijn beloften niet is nagekomen, en we voegen daaraan toe dat wij ons serieus moeten afvragen of deze regering de weg van Turkije naar Europa eigenlijk wel wil gaan.

Schreiner
Mijnheer de Voorzitter, de douane-unie met Turkije is een feit. En ik kan mij alleen in die zin bij de vorige spreker aansluiten dat ik in mij zeker een bepaalde teleurstelling begin te voelen als ik hoor dat de huidige minister-president, een islamitisch fundamentalist, van mening is dat hij deze douane-unie, deze overeenkomst met de Europese Unie eigenlijk helemaal niet meer nodig heeft. Ik vind dan ook dat wij ons naast de technische aanpassing die met het huidige besluit moet worden uitgevoerd, ook de vraag zouden moeten stellen, wat het economisch nut van de douane-unie voor Turkije in de afgelopen tien maanden is geweest. Ik ben van mening dat de douane-unie niet heeft geholpen om greep te krijgen op het probleem van de stijgende werkloosheid in Turkije. Ik ben ook van mening dat deze douane-unie als geheel slechts een deel van de industrie en een deel van de economie heeft geholpen, maar niet de gehele economie van Turkije in ruime zin. De technische aanpassing die vandaag centraal staat, moet daarom zeker ook in dit licht worden bezien, en er zal moeten worden nagegaan of deze wijziging, deze technische aanpassing en het vervolg van deze douane-unie met Turkije werkelijk een garantie zijn voor welzijn en vrede in dat land.

Kouchner
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u en een aantal van mijn vrienden, vooral Franse socialisten, willen zeggen wat mij op het hart ligt. Ik heb daarvoor geen andere gelegenheid dan dit debat over het verslag over de douane-unie.
Wij hebben voor de toetreding van Turkije tot de douane-unie gestemd omdat wij meenden dat wij daarmee een dam tegen het islamextremisme konden opwerpen en omdat de democraten in Turkije ons dat hadden gevraagd. Het tegenovergestelde is echter gebeurd. Wij hebben ook voor de douane-unie gestemd omdat wij meenden dat de toetreding van Turkije tot de douane-unie ook het einde van de afslachting van de Koerden zou betekenen. Welnu, het tegenovergestelde gebeurt: nu sterven nog meer Koerden.
Wij voelen ons dan ook wat wanhopig. Ik hoop dat ik mij vergis. Ik hoop oprecht dat deze boodschap zal worden gehoord. In afwachting zal ik mij bij de stemming over dit verslag echter onthouden. Ik geloof immers dat ik mij heb vergist.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, de nu behandelde ontwerp-wetgevingsresolutie betreft de technische uitvoering van de met Turkije gesloten douane-unie. De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid steunt het aannemen van deze resolutie en heeft daarmee twee amendementen ingediend waarvan er een betrekking heeft op het recht van het Parlement om op de hoogte gesteld te worden omtrent de besluiten van het Gemengde Comité. Hoewel het slechts gaat om een besluit inzake de technische uitvoering van de douane-unie, wil ik hier toch mijn ernstige bezorgdheid uiten over de mensenrechtensituatie in Turkije. Het valt te betreuren dat de verbeteringen die de Turkse overheid wilde laten zien tijdens de diepgaande discussie over de goedkeuring van de Unie, niet duurzaam zijn gebleken. De berichten die we hebben ontvangen over de Turkse gevangenissen zijn zorgwekkend.
Bij de discussie over de toestand in Turkije moeten we echter duidelijk vaststellen dat de verkiezingsuitslag in een land door de rest van de wereld gerespecteerd dient te worden. De religieuze koers mag op zich geen reden zijn voor afkeuring. Tegelijk moet terreur in al zijn verschijningsvormen worden veroordeeld. Verder wil ik onomwonden vaststellen dat het voortduren van de schendingen van de mensenrechten nopen tot het ernstig heroverwegen van de samenwerking met Turkije. Het onderhouden van betrekkingen is onmogelijk indien een van beide partijen voortdurend een onverschillige houding aanneemt ten opzichte van de voorwaarden voor samenwerking.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de afgevaardigde Kittelmann bevat twee amendementen, die de Commissie echter geen van beiden kan goedkeuren. Dit kan als volgt gemotiveerd worden: wat het eerste amendement betreft zou ik eraan willen herinneren dat het Gemengd Comité puur technisch en commercieel van aard is. Het controleert de naleving van de vrije handel in goederen in het toepassingsgebied van de douane-unie en waarborgt in het bijzonder dat de Turkse wetgeving blijvend wordt aangepast aan de communautaire wetgeving op gebieden die rechtstreeks betrekking hebben op de werking van de douane-unie. Het Gemengd Comité kan aanbevelingen doen aan de Associatieraad, die de benodigde besluiten neemt met inachtneming van de procedures in de Verdragen. De bevoegdheid van het Gemengd Comité is gebaseerd op het in artikel 113 genoemde toepassingsgebied. Op grond hiervan besluit de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen over de goedkeuring van gemeenschappelijke standpunten in het Gemengd Comité van de douane-unie.
In het tweede amendement wordt verzocht het Europees Parlement op de hoogte te houden van de besluiten van het Gemengd Comité. Dat gebeurt echter nu al. Als de Commissie aan de Raad een voorstel voor een gemeenschappelijk standpunt doet toekomen, wordt dit ook naar het Europees Parlement gestuurd. Dit gebeurt op dezelfde manier in gevallen, waarbij in het Gemengd Comité voorstellen voor gemeenschappelijke standpunten worden behandeld. Verder kan ik meedelen dat de door de Associatieraad goedgekeurde aanbevelingen van het Gemengd Comité worden gepubliceerd in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.

Ontwerp van gewijzigde en aanvullende
 begroting nr. 1 voor 1996
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0245/96) van mevrouw Elles en de heer Miranda, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1 voor het begrotingsjaar 1996.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, ik zal betrekkelijk bondig zijn. Wij kunnen hoe dan ook wachten tot collega Elles arriveert om vervolgens het debat over de begrotingskwestie met betrekking tot het algemene deel van de begroting in te leiden, en niet de materie die ik heb behandeld en die in het bijzonder de overige instellingen betreft.
Wat mijn deel betreft, de overige instellingen, daar wil ik slechts enkele korte opmerkingen over kwijt.
Allereerst wijs ik erop dat de hier in discussie zijnde gewijzigde en aanvullende begroting in hoofdzaak aan drie instellingen is gericht: het Parlement, de Raad en de Ombudsman. Wat het Europees Parlement betreft, herinner ik eraan dat wij deze materie vrij diepgaand hebben behandeld tijdens de laatste vergadering van mei. Ik wil vandaag dan ook niet herhalen wat toen is gezegd, de fundamentele redenen die aan de grondslag van deze gewijzigde begroting voor het Parlement liggen, die zoals bekend ongeveer 30 miljoen ecu bestrijkt. Ik wil in het bijzonder het feit onderstrepen dat wij met deze 30 miljoen ecu tegemoet kunnen komen aan belangrijke behoeften in verband met het D3-gebouw in Brussel en het IPE IV-gebouw hier in Straatsburg.
Ik geloof dat het zaak is nogmaals te herinneren aan de juistheid van het vorig jaar bij de opstelling van de begroting voor 1996 genomen besluit om een vrij grote marge op dit gebied te laten, hetgeen het ons nu effectief mogelijk maakt een antwoord te geven op de bestaande behoeften.
Nog een woord om te onderstrepen dat ik het, gezien de hierbij betrokken bedragen, absoluut belangrijk vind dat wij deze zaak van heel dichtbij blijven volgen. Hier is veel geld bij betrokken, wat uiteraard een heel speciale aandacht op dit gebied noodzakelijk maakt. Ik heb het over de gebouwenkwestie.
Ook een woord over de ombudsman. In dit geval scheppen wij drie tijdelijke posten: een A7, een B5 en een C5. Zo komen we tegemoet aan de zorg van de ombudsman om zijn team te vervolledigen, ten einde zijn ambt ten uitvoer te kunnen leggen. Ik denk dat op dit moment een besluit dat wij hier in het Parlement hebben genomen bijzonder benadrukt dient te worden, waarbij wij de Voorzitter van het Parlement de opdracht hebben gegeven met de Raad en de Commissie te onderhandelen met het oog op een gemeenschappelijke verklaring waarin de hoofdbeginselen staan betreffende het aantal tijdelijke ambtenaren in dienst van de ombudsman, evenals de hoedanigheid, met name van met onderzoek belaste personen. Het is een kwestie waarvan ik denk dat zij dringend blijft en waaraan moet worden gewerkt, vooral in het kader van de volgende begroting, zodat wij een richtsnoer hebben op dit gebied, wat betreft het secretariaat van de ombudsman.
Tot slot een bondige opmerking over de begroting voor de Raad. Bondig omdat ik hier uiteraard de regels wil eerbiedigen die wij in dit kader hebben opgesteld voor de beoordeling van de begroting van de Raad. Het gaat om een begroting van 24 miljoen ecu die erg verschillende onderdelen omvat en ik wil slechts op enkele aspecten de aandacht vestigen, die wij in de toelichting van ons verslag hebben uitgewerkt. Ik zal deze natuurlijk niet allemaal opnoemen, maar ik ben van mening dat dit een geheel van bezinningen is waarmee de Raad rekening moet houden, zowel in verband met gebouwen, als met de zogenaamde last uit het verleden, als zelfs met wijzigingen op het vlak van de nomenclatuur, waar naar mijn mening een toelichting noodzakelijk is over de aard en de bestemming van deze kredieten.
Ik wil niet verder ingaan op deze materie, omdat ik zoals gezegd de regels niet wil breken die wij hebben opgesteld voor de beoordeling van de begroting van de Raad, maar ik vind hoe dan ook dat de Raad aandacht moet besteden aan bepaalde aspecten die wij in de toelichting van ons verslag hebben besproken.
Ik geloof dat dit een paar van de hoofdproblemen zijn. Tot slot vraag ik de steun van onze collega's voor de aanneming van deze gewijzigde en aanvullende begroting over de overige instellingen.

Wynn
Mijnheer de voorzitter, ik dank de twee rapporteurs, de heren Elles en Miranda, voor de verslagen die zij aan ons hebben voorgelegd. Ik zou de heer Miranda ook speciaal willen danken dat hij hier aanwezig is.
Ik wil het over de algemene begroting hebben en niet zozeer over de begroting van het Parlement. Als we de cijfers van die begroting bekijken, dan zijn er drie zaken die het vermelden waard zijn. Men zal zich deze begroting om drie redenen herinneren - dat is althans bij mij het geval. We zouden het in feite kunnen hebben over de "kortingsbegroting voor het Verenigd Koninkrijk" : het Verenigd Koninkrijk krijgt zijn korting van ongeveer 2, 8 miljard ecu, maar dit cijfer werd naar beneden gecorrigeerd. Binnen die korting bestond er hoop op een betaling uit de sociale begrotingslijnen B34004 en B34003. Gelukkig heeft een geniale inval van onze collega's van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid ertoe geleid dat er in het amendement zoals dat door de Begrotingscommissie zal worden voorgesteld, rekening mee zal worden gehouden dat de mensen voor wie die lijnen bedoeld zijn, niet benadeeld worden. De Commissie heeft gedaan wat zij kon om ervoor te zorgen dat zij niet benadeeld zouden worden, maar de tactiek van het Parlement die hierbij gebruikt werd verdient een speciale vermelding. Zelfs al krijgt het Verenigd Koninkrijk zijn korting - geheel terecht overigens - dan zullen de eerder genoemde begrotingslijnen daar niet toe bijdragen.
Op de tweede plaats kunnen we zeggen dat dit de "gekke-koeien" gewijzigde en aanvullende begroting is. Feit is dat binnen categorie 1 een bedrag van 1, 2 miljard ecu opnieuw toegewezen zal worden, wegens de gevolgen van de gekke-koeienziekte. Het gaat hier om een heleboel geld dat in zekere zin terug had kunnen vloeien naar de lid-staten. Maar aan de andere kant en indien de pogingen van de Commissie succes hadden gehad, dan had dat geld toegewezen kunnen worden aan de transeuropese netwerken, aan onderzoek en ontwikkeling en aan het midden- en kleinbedrijf. Dat is echter niet gebeurd: nu hebben we te maken met een gewijzigde en aanvullende begroting, waarin een bedrag van 1, 2 miljard ecu voorkomt, dat opnieuw wordt toegewezen omwille van de gekke-koeienziekte.
Het derde aspect van deze begroting is dat men het de "jackpot-begroting" voor de lid-staten zou kunnen noemen: de lid-staten hebben het inderdaad bijzonder getroffen. Als we zien welke bedragen van de begroting van 1995 werden overgedragen, dan zien we dat er pakweg 9, 2 miljard ecu aan niet gebruikte middelen uit 1995 is overgedragen naar 1996. Dit betekent dat wanneer de lid-staten hun eigen middelen moeten betalen, ze dan voor 9, 2 miljard ecu minder hoeven te zorgen dan zij aanvankelijk voor de begroting van dit jaar moesten betalen. Dat is goed nieuws en ik ben er zeker van dat de lid-staten er blij mee zullen zijn. Het tragische van de hele zaak is, en dat geldt zeker voor één gebied, dat we vaststellen dat er in 1995 van de structuurfondsen een bedrag van 4, 4 miljard ecu niet werd uitgegeven. Het mag dan misschien een "jackpot-begroting" zijn voor de lid-staten, maar ik vind niet dat er reden is tot juichen als we naar de structuurfondsen kijken.

Tillich
Mijnheer de Voorzitter, deze gewijzigde en aanvullende begroting staat onder het gesternte van het nu eindelijk geratificeerde besluit betreffende de eigen middelen, en in de begroting voor 1996 beschikken wij over middelen ter hoogte van 81, 94 miljard ecu. Tegelijkertijd hebben wij uit het afgelopen jaar een saldo van 9, 21 miljard ecu. Dit geld hoeven de lidstaten óf niet te betalen, óf het stroomt terug. Dat is altijd nog meer dan 10 % van de begroting voor dit jaar. Als we geen BSE en enkele correcties in de afzonderlijke categorieën hadden gehad die bijvoorbeeld door de uitbreiding of door de nieuw gecreëerde functie van de ombudsman noodzakelijk zijn geworden, dan was het veel meer geweest dan deze 10 %.
Nu is niet het Parlement voor dit feit verantwoordelijk. Is het eigenlijk niet al te gek dat wij op landbouwgebied en ook op de gebieden van de structuurfondsen middelen vastleggen, die we vervolgens niet gebruiken, maar op gebieden die voor de toekomst van Europa van belang zijn en waarvoor een nauwe samenwerking van de ondernemingen van de regio en de burgers van Europa noodzakelijk is, daar wordt zowel door de Commissie als ook door de Raad op beknibbeld. En dat is vooral het geval in categorie 3 en 4.
Aan de Commissie en aan de Raad moet de vraag worden gesteld: " Kunt u het niet beter of wilt u dat niet?" Met betrekking tot de begroting voor 1997 zijn er aanwijzingen dat het ligt aan de bereidheid. Onze fractie zal stemmen vóór de gewijzigde en aanvullende begroting en benadrukt dat daarmee ook de solidariteit tot uitdrukking komt met degenen die door BSE en de gevolgen daarvan zijn getroffen. Een belangrijk punt voor onze fractie is ook de bewaking en de controle van de uitgaven voor projecten in het kader van MEDA, PHARE en TACIS. Maar de Commissie moet weten dat wij niet met haar voorstellen zullen meegaan als zij de door ons gegeven speelruimte gaat gebruiken om opnieuw met minibegrotingen te komen. De administratie van het Europees Parlement moet ook weten dat de besluiten - ik refereer hierbij aan het verslag-Miranda - van de Begrotingscommissie en het Europees Parlement wet zijn en niet behoren te worden geïnterpreteerd.
Onze fractie zal stemmen voor deze aanvullende en gewijzigde begroting.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn fractie zal dit ontwerp van gewijzigde begroting goedkeuren. Ik zou het slechts over een enkel punt willen hebben.
Iedereen weet hoeveel belang mijn fractie sedert de Top van Cannes aan het MEDA-programma hecht. Daarom doet het ons genoegen dat de rapporteur voor Afdeling III, de heer Elles, voorstelt de voorstellen van de Commissie aan te nemen en met de wijzigingen in de toelichting bij de begrotingslijnen ELISE, PHARE, TACIS en MEDA in te stemmen.
Wat MEDA betreft, verheugen wij ons ook over het feit dat maandag in Brussel een akkoord is bereikt waardoor dat programma in de komende weken en maanden zal kunnen worden gedeblokkeerd. Dat is voor de toekomst van Europa en het Middellandse-Zeegebied uiterst belangrijk.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn fractie is het er vanzelfsprekend geheel mee eens om de gevolgen van BSE via de aanvullende begroting te financieren uit de overschotten op landbouwgebied.
Tot op heden zijn de inspanningen echter alleen gericht geweest op die boeren die speciaal waren getroffen door het exportverbod en de vernietiging van hun runderen. Nog niet in het vizier zijn de gezinnen waar reeds doden te beklagen zijn. Het zou een teken zijn van onze solidariteit met de familie van de slachtoffers, als wij ook aan hen zouden denken en, bijv. door het instellen van een fonds, hun zware lot zouden kunnen verlichten. Deze gedachte is de achtergrond van ons amendement, waarvan ik hoop dat er morgen een meerderheid voor zal zijn. Hetzelfde hoop ik van het amendement dat refereert aan de steun aan het Haagse oorlogstribunaal. Eerlijk gezegd begrijp ik de Socialistische Fractie niet. Zij heeft reeds in de laatste plenaire vergadering een mondeling amendement van de heer Giansily en maandagavond in de Begrotingscommissie opnieuw mijn amendement afgewezen. Daarmee verspert de Socialistische Fractie duidelijk de weg om het Tribunaal voor zijn veelzijdige werkzaamheden van een extra bijdrage te voorzien.
De Voorzitter van het Gerechtshof, de heer Cassese, heeft zich tot ons gericht en dringend om steun gevraagd. Waarom zouden juist wij als Europeanen geen vrijwillige subsidie willen geven, vraag ik mij af. Het is de eerste keer sinds de processen van Neurenberg en Tokio dat een internationaal crimineel gerechtshof is ingesteld, een symbool dat de bescherming van de mensenrechten als absolute waarde wordt erkend. Nu we weer zijn geconfronteerd met etnische zuiveringen, met het op gewelddadige wijze schuiven met grenzen en met oorlog in Europa, zijn de morele waarden die al 50 jaar deel uitmaken van de Europese identiteit en idealen, fundamenteel geschonden. Zij die daarvoor verantwoordelijk zijn, moeten ter verantwoording worden geroepen. Want uiteindelijk weten wij dat er zonder proces tegen Karadzic, Mladic en anderen geen vrede in voormalig Joegoslavië zal zijn. Wij mogen niet toestaan dat oorlogsmisdadigers ongestraft vrijuit gaan en de mensen zodoende hun vertrouwen verliezen in een vreedzame oplossing volgens regels van de rechtsstaat. In Bosnië zal er geen vrede zijn wanneer er geen vrede komt op basis van recht.
Wanneer dus alle argumenten duidelijk zijn waarom de Europese Unie deze werkzaamheden van het Gerechtshof moet steunen met een vrijwillige bijdrage, dat kan ik over de houding van de Socialistische Fractie alleen maar mijn hoofd schudden. Wat is er nu eigenlijk op tegen? Het enige argument dat ik hoor, is dat de Europese Unie geen instelling van de VN kan steunen. Ten eerste hebben wij echter reeds het afgelopen jaar en ook dit jaar de werkzaamheden van het Gerechtshof ondersteund, bijv. met de internationale commissie van juristen die juridische bijstand heeft verleend. Ten tweede moet worden gezegd dat wij natuurlijk ook vanuit de Europese begroting VN-instellingen ondersteunen. Op de eerste plaats moet hier de UNHCR worden genoemd, waarvan 70 % van de begroting wordt gefinancierd uit middelen van ECHO, in elk geval wat betreft het voormalige Joegoslavië. Ten derde moet worden gezegd dat mijn amendement niet was bedoeld als een institutionele stimulans zonder meer, maar was bedoeld om vooral het horen van getuigen en het openen van graven te bekostigen.
Ik richt daarom nu, mijnheer Liikanen, al mijn hoop op de Commissie. Zij zou zo snel mogelijk een verzoek moeten indienen om middelen over te boeken.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, bij de stemming over de oorspronkelijke begroting voor 1996 kon mijn fractie niet anders dan kritiek leveren op het feit dat die van onverantwoordelijkheid getuigende ontwerp-begroting de uitgaven alweer deed stijgen. Om dezelfde redenen kunnen wij ook niet instemmen met het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting dat ons nu wordt voorgelegd.
Ik geef drie voorbeelden. In de eerste plaats wil men via deze gewijzigde en aanvullende begroting een door het Parlement goedgekeurd extra bedrag van 31 miljoen ecu verdelen om de last van de vastgoedinvesteringen te verlichten. Die kerstgratificatie is echter de bevestiging van een rampspoedig vastgoedbeleid - 217, 9 miljard ecu voor 1997 - dat door middel van overschrijvingen op het einde van het jaar en van gewijzigde en aanvullende begrotingen in het geniep wordt voortgezet. Die werkwijze is voor de belastingplichtigen van de Europese landen onaanvaardbaar en strekt ons Parlement beslist niet tot eer.
In de tweede plaats voorziet het verslag - wat wij tijdens het debat over de ontwerp-raming van het Parlement reeds hadden gehekeld - in de toewijzing aan de ombudsman - ook al een bijkomende instelling als gevolg van het Verdrag van Maastricht - van drie extra posten, hoewel de onderhandelingen met de Raad en de Commissie daarover nauwelijks zijn begonnen.
Mijn derde en laatste voorbeeld illustreert het door het Parlement verdedigde beginsel dat de communautaire begroting voortdurend moet stijgen. De regeringen van al onze lid-staten moeten zich echter inspannen om de overheidsuitgaven terug te schroeven. Wij stellen vast dat op de begroting 1996 meer dan 9, 215 miljard ecu niet is uitgegeven. Het wordt tijd dat wij die uitgavenspiraal doorbreken en ons meer concentreren op de middelen die beschikbaar zijn maar onvoldoende worden aangewend.
Wat het verslag van de heer Brinkhorst betreft - hij zal mij wellicht vergeven dat ik wat vooruitloop -, betreur ik dat de rapporteur het onderscheid tussen verplichte en niet-verplichte uitgaven minder scherp wil maken.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de indruk dat u mij duidelijk wil maken dat mijn spreektijd verstreken is. De andere sprekers van mijn fractie zullen het tweede verslag behandelen.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur bedanken voor zijn verslag en ook ik wil het over de algemene begroting hebben, met name over een specifiek onderdeel dat betrekking heeft op de sociale dialoog, waar collega Wynn het ook over had.
Zoals de commissaris maar al te goed weet, heeft het feit dat het Verenigd Koninkrijk wat het sociaal protocol betreft voor " opting out" heeft gekozen, voor dit jaar de tenuitvoerlegging van de begrotingslijn voor de transnationale bijeenkomsten van werknemers- en werkgeversvertegenwoordigers geblokkeerd. Daarom stelt de Commissie voor, net zoals ze dat bij het voorontwerp van de begroting voor 1997 heeft gedaan, om de gewijzigde begrotingslijn op te splitsen, om zodoende onderscheid te kunnen maken tussen bijeenkomsten van vertegenwoordigers van de veertien lid-staten en bijeenkomsten van vertegenwoordigers van de vijftien lid-staten.
Het Europees Parlement kan dit uitgangspunt echter om diverse redenen niet aanvaarden. Functioneel gezien is het namelijk bijzonder moeilijk te realiseren, in die richting hebben de sociale partners zich ook al uitgelaten. Bovendien wordt op deze manier op de begroting een financieringsmogelijkheid op maat gecreëerd, op grond van de belangen van de verschillende lid-staten, waarmee het solidariteitsbeginsel van de Unie in gedrang komt.
Vandaar het voorstel van de Begrotingscommissie aan het Parlement, dat morgen de gewijzigde begroting zal aannemen, om een amendement goed te keuren dat deze problemen omzeilt en het bovenal mogelijk maakt de beschikbare middelen te gebruiken. Er zijn al projecten voor bijeenkomsten van werknemers- en werkgeversvertegenwoordigers, die slechts op het groene licht van het bevoegde directoraat-generaal van de Commissie wachten. Het is dus echt tegenstrijdig dat de Unie dit niet kan toestaan. Het is waar dat wij veel belang hechten aan de sociale dialoog, maar dat moeten we dan ook via de keuzen in het beheer van de begroting laten blijken; dit amendement biedt ons de mogelijkheid om dat te doen.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, ik moet u helaas mededelen dat ik ook de rapporteur, de heer Elles, vertegenwoordig, die hier had moeten staan voor het gemeenschappelijke verslag-Elles-Miranda. Aangezien de heer Elles niet aanwezig kan zijn, heeft hij mij als voorzitter van de Begrotingscommissie gemachtigd, zijn verslag hier te presenteren, met het debat waarover reeds was begonnen voordat ik in de zaal kon zijn.
Daarom zou ik, voordat ik toekom aan mijn opmerkingen als vertegenwoordiger van de Socialistische Fractie, drie opmerkingen willen maken die ik in opdracht van de heer Elles naar voren moet brengen.
U ziet hoe goed de samenwerking in deze Begrotingscommissie is tussen de christen-democraten, de socialisten en alle anderen. Eerste opmerking: ik moet erop wijzen dat er met deze begroting een opzienbarende terugbetaling plaatsvindt; deze had nog hoger kunnen zijn als wij geen rekening hadden behoeven houden met BSE. Daarom moeten alle balansen en rekeningen die in de lidstaten zijn opgesteld, via de netto-betalers-functie op dit moment al weer worden teruggedraaid. Want met deze terugbetaling, die ruim 9 miljard ecu bedraagt, krijgt alleen mijn eigen land al 28 % netto van zijn nationale begroting terugbetaald, om precies te zijn 28, 2 %. En dit geldt ook voor alle andere lidstaten. Daarom klopt de balans pas dan, wanneer deze terugbetalingen, die immers niet incidenteel zijn maar die bij de voorspelde uitgavenontwikkelingen ook in de komende jaren een rol zullen spelen, wanneer deze terugbetalingen in de berekening zijn meegenomen, en er op grond van deze terugbetaling een balans wordt opgesteld.
Ten tweede moet ik u erop wijzen dat de rapporteur er belang aan hecht dat er nadrukkelijk op wordt gewezen dat wij met de beslissing van de Raad voor de programma's MEDA, TACIS en PHARE de uitbreiding van de toelichting die ertoe dient om de evaluatie van de in deze landen doorgevoerde projecten mogelijk te maken, dat het schrappen van deze toelichting onze afkeuring heeft opgewekt en de rapporteur daarom deze toelichtingen opnieuw heeft voorgesteld. Bovendien - en dat zal ik morgen voor de stemming nog uitleggen - zit er een fout in de amendementen die wij maandag hebben aangenomen, en weliswaar een schrijffout namelijk een p.m.vermelding, waarin de headquarters ook worden genoemd. Deze headquarters waren niet bedoeld, maar wij zullen dat morgenvroeg in de desbetreffende taal nog recht zetten.
Ten derde moet ik erop wijzen dat de verdeling van de middelen - zoals mevrouw Ghilardotti zojuist heeft uiteengezet - over 14 resp. 15 lidstaten niet strookt met dit Huis en met de ideeën in dit Huis. Wij hebben daarom de bal aan de Commissie teruggespeeld, doordat wij twee begrotingslijnen maken, één voor de 14 lidstaten met een p.m.-vermelding, en één voor de 15 lidstaten met het totale bedrag op de begrotingslijn. De toelichtingen hebben wij dienovereenkomstig gewijzigd.
Eén ding wil ik echter duidelijk stellen. We hadden het de Commissie ook zo lastig kunnen maken dat zij vragen aan ons had moeten stellen als zij vindt dat de post met de p.m.-vermelding een bedrag had moeten bevatten. Dan hadden we de p.m.-vermelding eenvoudig onder een ander hoofdstuk ondergebracht, en dan had er een overboeking moeten plaatsvinden van het ene naar het andere hoofdstuk, met de desbetreffende overboeking van middelen door ons. Zover willen wij niet gaan, maar we vertrouwen de Commissie. En daarom hebben wij de p.m.-vermelding in hetzelfde hoofdstuk voorzien. Maar wij verwachten wel dat de Commissie zich zeer sterk zal richten naar de nieuwe toelichtingen, die geen verband meer leggen met de richtlijn over de communautaire bedrijfsraden, met de Euro-bedrijfsraad, maar die duidelijk maakt dat deze activiteit al bij ons gangbaar was, toen er nog geen sociaal protocol en ook geen richtlijn voor de Euro-bedrijfsraden bestond. Wij gaan ervan uit dat daarom in de desbetreffende post voor de 15 lidstaten hiermee rekening wordt gehouden.
Dan wil ik nu als spreker van de Socialistische Fractie ingaan op het verwijt dat mevrouw Müller heeft gericht aan de Socialistische Fractie. Mevrouw Müller, ik wil u duidelijk zeggen dat wij ons daadwerkelijk bevinden op een kritisch punt in de ontwikkeling van het uitgavenbeleid van de Gemeenschap. En het is toch wel al te goedkope polemiek, de indruk te wekken alsof de grote Fractie van de Socialisten in dit Huis vindt dat we de processen in het Tribunaal in Den Haag niet zouden moeten steunen. Het Tribunaal in Den Haag is een instelling van intergouvernementele samenwerking. Deze instelling wordt gedragen door degenen die zorgen voor de intergouvernementele financiering ervan. In dit Huis hebben wij - en ook uw fractie, mevrouw Müller - altijd met nadruk gesteld dat wij alleen in zaken deelnemen, waarin wij als Gemeenschap beslissingsbevoegdheid hebben. En hier ligt het verschil, bijv. met de financiering van projecten via ECHO voor de UNHCR, waarin wij uiteindelijk beslissen of wij daarvoor de middelen ter beschikking stellen. Als wij nu een deur openen voor de financiering van intergouvernementele organisaties waarbij wij een bedrag als blanco cheque afgeven, dan doen wij niets anders dan wat wij de Raad constant verwijten en wat de Raad als overboeking van financiële middelen weer op tafel heeft liggen, waar de OVSE een subsidie van 3 miljoen moet worden verleend zonder dat de daarvoor bevoegde medewerker van de Commissie daar ook maar iets aan kan veranderen, afgezien van hij of zij de cheque overhandigt.
Dat kan niet de zin en het doel zijn van ons werk. Daarom hebben wij gezegd - niet omdat wij het werk niet willen steunen, maar omdat wij deze deur niet verder willen openen - , dat wij ons verzetten tegen dit amendement. U krijgt direct mijn steun wanneer u in de ontwerp-resolutie vraagt om de lidstaten van de Europese Unie op te roepen, de noodzakelijke middelen op intergouvernementeel niveau ter beschikking te stellen om het Gerechtshof in Den Haag goed te kunnen laten werken. Ik denk dat dit een oproep is waar het gehele Huis - in ieder geval mijn fractie - achter zal staan.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, zoals de sprekers voor mij al hebben opgemerkt, zullen wij met de gewijzigde en aanvullende begroting ook een recordsaldo van meer dan 9 miljard ecu quasi terugboeken aan de lidstaten. Aangezien wij als afgevaardigden uit diezelfde lidstaten de begrotingsproblemen kennen waarmee al onze regeringen worstelen - ook om te voldoen aan de vaak genoemde criteria van Maastricht -, ben ik blij dat we dit enorme bedrag vanuit de Europese begroting de facto aan onze landen ter beschikking stellen.
Wij laten daarmee duidelijk zien dat er niet enerzijds een Brussel is dat geïsoleerd en in het wilde weg bezig is, maar dat wij de opbouw van Europa alleen op de basis van onze lidstaten en alleen met hen kunnen en willen bewerkstelligen.
Daarnaast wil ik benadrukken dat wij als Europees Parlement toch proberen om dit zo snel mogelijk te verwezenlijken, doordat wij hebben geconstateerd dat wij geen tweede lezing nodig hebben om deze aanvullende begroting vast te stellen. Ik hoop dat de Raad als vertegenwoordiger van onze lidstaten dit signaal net zo positief kan oppakken.
Wat mij bij het lezen van het verslag-Elles-Miranda te denken heeft gegeven, is de lijst van de middelen die in 1995 in de verschillende categorieën van de begroting ongebruikt zijn gebleven. Als ik dan lees dat in het afgelopen jaar bijv. meer dan 15 % van categorie 3 en 4 niet is uitgegeven, dat begin ik mij af te vragen of de Commissie niet bereid of niet in staat is, de wens van de Begrotingsautoriteit in de praktijk om te zetten. Ik hoop dat de Commissie ons op dit punt - ook in het licht van de nu lopende onderhandelingen over de komende begroting voor 1997 - nog bevredigende verklaringen kan geven.

Liikanen
Mijnheer de voorzitter, ik zal kort zijn en slechts enkele elementen van de gewijzigde en aanvullende begroting voor 1996 aanstippen. Op de eerste plaats zal deze gewijzigde en aanvullende begroting voor 1996 eindelijk een nieuw besluit betreffende de eigen middelen ten uitvoer leggen, dat reeds in december 1992 op de Europese Raad in Edinburg werd genomen. Met dit nieuwe besluit worden de lasten eerlijker verdeeld onder de verschillende lid-staten en beschikt de Unie over een aanzienlijke marge aan middelen, waarmee zij niet alleen haar lopende verplichtingen kan financieren, maar ook heel wat toekomstige verplichtingen.
Het is een erg langzaam proces geweest en als het Europees Parlement geen druk had uitgeoefend dan zaten we misschien nog te wachten. Het langzame ratificeringsproces bewijst echter ook dat het steeds moeilijker wordt om de nationale parlementen te overtuigen van de extra financiële behoeften van de Gemeenschap. Deze ervaring onderstreept eens te meer hoe belangrijk het wel is om de middelen waarover de Gemeenschap nu beschikt zo streng en zo produktief mogelijk te besteden.
Op de tweede plaats maakt de gewijzigde en aanvullende begroting het mogelijk om de geraamde behoeften voor een aantal landbouwsectoren aanzienlijk lager te gaan begroten. Deze lagere begrotingsbehoeften hebben het nu reeds mogelijk gemaakt om de steunmaatregelen voor de vleessector te financieren, die getroffen werden om het hoofd te bieden aan de BSE-crisis en dit zonder de landbouwrichtsnoeren geweld aan te doen. Bovendien, en ongeacht wat wij over dit gedeelte van het sociaal protocol denken, komt de Gemeenschap met de gewijzigde en aanvullende begroting ook haar verplichtingen volgens het Verdrag van Maastricht na, dat bepaalde dat er een mechanisme tot stand moest komen waarmee op het sociaal protocol gebaseerde acties gefinancierd kunnen worden door de lid-staten die dit protocol hebben ondertekend. Zolang het Verenigd Koninkrijk hier niet aan deelneemt, moeten deze maatregelen worden overgenomen door de overige lid-staten.
Ten slotte zullen de bijkomende budgettaire verbintenissen voor de programma's PHARE, TACIS en MEDA de doorzichtigheid verbeteren en de mogelijkheid scheppen om de kwaliteit van de uitvoering van deze programma's en de controle te verbeteren. De ervaring zal leren of de formuleringen in alle opzichten aan de doelstellingen zullen beantwoorden. Indien er zich nog problemen voordoen, dan zullen we hierop in volgende begrotingen moeten terugkomen. De Commissie zal ook de begrotingsautoriteit steunen bij haar onderzoek naar de ECHOoperaties, teneinde de doeltreffendheid van de huidige controle-activiteiten te evalueren, zoals u in uw resolutie gevraagd heeft.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.

Begrotingsprocedure 1997
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0246/96) van de heer Brinkhorst, namens de Begrotingscommissie, over de ad hoc-procedure voor de begroting 1997, bedoeld in Bijlage II betreffende de interinstitutionele samenwerking op begrotingsgebied van het Interinstitutioneel Akkoord van 29 oktober 1993 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure.

Brinkhorst
Voorzitter, deze ad hoc-procedure is voorzien in het interinstitutioneel akkoord van 1993. De rapporteur en de Begrotingscommissie hebben gedacht deze procedure inderdaad in te stellen omdat het op een aantal punten belangrijk is dat in het voorontwerp van begroting van de Commissie, waar het gaat om categorie 1, wijzigingen worden aangebracht. De procedure die wij dit jaar hebben gestart, heeft eigenlijk een drietal vernieuwingen.
De eerste vernieuwing is dat wij geprobeerd hebben een directe dialoog aan te gaan met onze collega's van de landbouwcommissie. Ik prijs mij gelukkig mijn collega Wilson hier te zien die heel constructief heeft meegewerkt om die dialoog inderdaad te laten slagen. Voor de eerste keer kan ik u zeggen dat Begrotingscommissie en landbouwcommissie een gezamenlijke lijn hebben weten te vinden tegenover Raad en Commissie.
De tweede vernieuwing is dat wij een intensieve dialoog met de Commissie gevoerd hebben en ik ben commissaris Liikanen erkentelijk dat hij met zijn diensten zeer actief heeft meegewerkt om concreet te zien in hoeverre de schattingen die de Commissie in het voorontwerp, speciaal wat betreft de landbouwbegroting, had aangebracht, konden worden bijgesteld.
De derde vernieuwing is een poging om de Raad te brengen tot een zinvolle dialoog. De afwezigheid van de Raad hier geeft aan dat er op dat terrein nog wel het een en ander te doen valt. Het is natuurlijk toch merkwaardig dat op een moment als dit, waar direct ook de positie van de Raad in het geding is, wederom de Raad afwezig is.
Doel van deze zaak was om duidelijk meer transparantie en democratie te krijgen in de beschouwingen over de ad hoc-procedure bij het controleren van de begrotingsgelden op landbouwgebied. Ik wil uitdrukkelijk hier verklaren dat het er niet om gaat de landbouwpolitiek als zodanig ter discussie te stellen. Dat voeg ik ook mijn collega's hier aan de rechterzijde toe, die niet ophouden te stellen dat deze ad hoc-procedure uiteindelijk alleen maar bedoeld is om de landbouwpolitiek om zeep te helpen. Dat is geenszins de bedoeling en ik wil dat graag namens de commissie nog eens uitdrukkelijk benadrukken. Maar het is wel duidelijk dat wij niet door konden gaan op de oude weg, waarin in zeven van de negen afgelopen begrotingsjaren aanzienlijke bedragen onderbesteed zijn op de landbouwbegroting en alleen twee van die negen jaren een overschot te zien hebben gegeven. Het is ook geheel in de geest, denk ik, van het Hof van Justitie toen vorig jaar het proces gevoerd is dat er duidelijkheid moet komen dat Raad en Parlement gezamenlijk in evenwaardigheid met elkaar over deze zaak spreken.
Wat zijn de resultaten die tot nu toe zijn bereikt? Wij hebben een tweetal trilogen gehad. In de eerste triloog van 16 april van dit jaar hebben de instellingen zich verplicht om realistischer bedragen in te schrijven dan tot nu toe het geval is. In de tweede triloog van 9 juli hebben wij gezamenlijk nogmaals met de landbouwcommissie bepaalde voorstellen op tafel gelegd die uitmondden in de ontwerp-resolutie die nu bij u op tafel ligt. Dat leidt heel concreet ertoe dat wij in de ad hoc-procedure die thans op tafel ligt, voorstellen om een bedrag van 556 miljoen rekeneenheden in te schrijven op de reserve. Het is de eerste maal in de periode van de Europese Gemeenschap dat een reserve wordt voorgesteld namens het Europees Parlement door de beide commissies gezamenlijk. Ik verwijs u dus naar de onderuitputting die nu al in juni van dit jaar plaats heeft gevonden namelijk een bedrag van 1, 4 miljard op de totale uitgave die voorzien is voor landbouw.
In overeenstemming met de landbouwcommissie nogmaals gaat het er ten eerste om dat de reserve eventueel ter beschikking wordt gesteld van landbouw. Dat is een duidelijke afspraak die wij getroffen hebben en ik hecht eraan die nog een keer te herhalen. Ten tweede, voor het vrijmaken van die reserve komt dezelfde procedure in aanmerking die normaal gesproken voor de begroting plaatsvindt, dat wil zeggen ook betrokkenheid van de landbouwcommissie.
De resolutie vraagt dat de rapporteur en de delegatie volgende week naar de Raad in bemiddeling gaan om te proberen daarover overeenstemming te bereiken met de Raad en met de Commissie. Ik wil graag hier verklaren dat het mij verheugt dat de Commissie op dit ogenblik in het algemeen - ik hoop straks dat commissaris Liikanen het kan bevestigen - akkoord gegaan is met deze benadering, zij het dan dat het bedrag in laatste instantie wat anders is dan wij oorspronkelijk hadden voorgesteld en dat er een reserve bestaat van de Commissie op een tweetal begrotingslijnen waar het gaat om plattelandsontwikkeling en waar het gaat om de visserij.
De Raad, nogmaals, heeft zich aan deze dialoog onttrokken en collega Wynn die mij voor is gegaan in een eerdere fase om te proberen begrotingslijn per begrotingslijn tot een nieuwe oriëntatie te komen, zal bevestigen dat wij op dit punt met de Raad niet veel verder zijn gekomen. Maar de Raad heeft iets anders gedaan. De Raad heeft op zichzelf geen standpunt ingenomen, maar het Begrotingscomité heeft vorige week een beslissing genomen om één miljard ecu voor debudgetisering op de landbouwbegroting voor te dragen. Ook dat is iets geheel nieuws. Het geeft opnieuw aan dat het niet de Begrotingscommissie is van het Parlement die de landbouwpolitiek een andere koers wil geven, maar dat het de Raad van ministers van Financiën is geweest die op een veel ongenuanceerdere wijze dan de Begrotingscommissie een algemene horizontale beperking heeft aangebracht.
Ik wijs erop dat het hier niet gaat om een alternatieve benadering. Het alternatief is niet de reserve of debudgetisering, het gaat om een mogelijke cumulatieve benadering. Wij zijn benieuwd wat de inzet van de Raad zal zijn in de dialoog volgende week als dit Parlement de ontwerp-resolutie die op tafel ligt, zal goedkeuren.

Wilson
Mijnheer de voorzitter, ik verwijs naar paragraaf 11 van de ontwerp-resolutie van het verslag-Brinkhorst. De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling vindt het zeker nodig om een aantal ramingen van de Commissie te herzien, maar wij zullen de ontwerpbegroting pas na haar publikatie op 25 juli toelichten. De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft de eigenlijke ontwerpbegroting niet besproken en kan zich dan ook niet aansluiten bij de cijfers in Bijlage II. Wij zijn het er echter mee eens dat er een reserve opgericht moet worden en dat gelden van lagere ramingen in deze reserve moeten worden opgenomen, samen met geld uit andere bronnen dat op de een of andere manier beschikbaar komt. Overschotten die in een reserve zijn ondergebracht dienen door de leden van het Europees Parlement te worden toegewezen aan andere aspecten van de plattelandseconomie.
Ik feliciteer de heer Brinkhorst met zijn inspanningen om bij zijn beslissingen rekening te houden met alle belangen. Ik ben van oordeel dat we een aantal gebieden hebben ontwikkeld waarop de landbouwbelangen en de begrotingsbelangen gecombineerd kunnen worden met het oog op de onderhandelingen met de Commissie en met de Raad, wanneer zij de debatten bijwonen. Hij heeft de procedures verbeterd en daarvoor zijn wij hem dank verschuldigd.

Wynn
Mijnheer de voorzitter, niemand mag het belang van dit verslag onderschatten want als het Parlement morgen over dit verslag stemt dan is het best mogelijk dat we de idee de kop indrukken dat het alleen maar de begrotingsmafia is die met deze voorstellen op de proppen komt. Het is het Parlement dat zijn steun verleent aan hetgeen de heer Brinkhorst heeft voorgesteld.
De Raad dacht wellicht dat dit probleem vorig jaar december al dood en begraven was, toen het Europese Hof van Justitie zijn vonnis velde. Het Parlement heeft de zaak wel niet gewonnen, maar heeft daarom ook nog niet echt verloren. Het Hof stelde immers dat het Parlement en de Raad samen tot een akkoord moeten komen over wat in categorie I verplichte en niet-verplichte uitgaven zijn. Jammer genoeg heeft de Raad dat vonnis naast zich neergelegd: de Raad gaat gewoon zijn eigen gangetje, wat betekent dat hij zich niets aantrekt van de ad hocprocedure. Het voorstel van de heer Brinkhorst komt in feite hierop neer dat we zeggen: " hoor eens, Raad, wij nemen dit probleem echt wel au sérieux. Als jullie je nu niet haasten om de ad hoc-procedure au sérieux te nemen, dan krijgen we binnenkort weer grote heibel, net zoals met de begroting van 1995 het geval was. Jullie mogen vooral niet denken dat het hier om bedekte bedreigingen gaat: het zijn wel degelijk echte bedreigingen, want we hebben hierover een resolutie nodig."
Ik hoop dan ook dat we een reserve krijgen, zoals werd voorgesteld, en dat we die reserve kunnen toewijzen uit de middelen in categorie 1. Hopelijk komt het bij deze gelegenheid tot samenwerking en tot zinvolle discussies met de Raad. De Raad moet zich echter realiseren dat dit voor het Parlement een heus gevecht waard is - een gevecht voor dingen waarvan wij denken dat ze juist en rechtvaardig zijn. Het is juist en rechtvaardig dat niet alle uitgaven in categorie 1 noodzakelijk als verplichte uitgaven beschouwd worden. Wij moeten ons ervan bewust zijn dat uitgaven die als niet-verplicht worden beschouwd een rechtstreekse weerslag hebben op het maximum verhogingspercentage, wat dan op zijn beurt andere gebieden van al onze beleidsmaatregelen rechtstreeks beïnvloedt.
Morgen moeten we over dit verslag stemmen. Ik ben er zeker van dat het succes zal hebben. Zodra we de steun van het Parlement hebben gekregen, hoop ik dat de Raad daarmee rekening zal houden.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op initiatief van zijn algemeen rapporteur heeft het Parlement dus de ad hoc-procedure geopend. Daar wij hebben laten weten dat wij het over het voorontwerp van begroting 1997 niet met de Raad eens zijn, wordt ons nu gevraagd ons over die procedure uit te spreken.
Het belangrijkste argument van de rapporteur, de heer Brinkhorst, is de grote omvang van de niet gebruikte kredieten in de sector van de verplichte uitgaven. Dat brengt hem ertoe via de opneming in een reserve van uitsluitend voor de landbouw bestemde kredieten, nu al te stellen dat de situatie van de prijzen in 1997 wellicht even gunstig zal zijn als in 1995 en dat het bijgevolg aanvaardbaar is dat het overbodige gedeelte van de kredieten wordt ondergebracht in een speciale reserve waaruit men dan kan putten als dat nodig is.
Ik moet zeggen dat ik nogal verbijsterd ben dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling die briljante redenering heeft gevolgd en zelfs met de instelling van die reserve heeft ingestemd. Ik zou immers willen weten hoe men kredieten die niet kunnen worden overgeschreven in een reserve kan opnemen hoewel het Financieel Reglement van onze instellingen dat verbiedt. Het zou goed zijn af en toe te herinneren aan enkele elementaire budgettaire regels zoals het eenjarig karakter van de begroting, dat niet in acht zal worden genomen.
Het Parlement beschikt met betrekking tot de niet-verplichte uitgaven over enige manoeuvreerruimte. Dat geldt echter niet voor de verplichte uitgaven, waartoe vanzelfsprekend ook de landbouwuitgaven behoren. Ik hoop dat de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zich morgen bij de stemming in plenaire vergadering zullen herpakken en zullen beseffen hoezeer zij zich hebben vergist.
Onze fractie is het er niet mee eens dat de instelling van die reserve mogelijk is omdat een gedeelte van de uitgaven van het EOGFL-Garantie zogezegd geen verplichte uitgaven zijn. Wij verzetten ons dan ook met klem tegen de instelling van een algemene reserve waarvan de rechtsgrondslag ons uiterst betwistbaar lijkt.
Ik zou het nu willen hebben over de kwestie van de budgettaire vooruitzichten voor 1997 in het algemeen. Dat is volgens mij immers de kern van dit debat. Het jaar 1997 is voor de vijftien lid-staten van de Europese Unie een cruciaal jaar. Op basis van dat begrotingsjaar zal men immers de definitieve modaliteiten vaststellen om uit te maken welke lid-staten tot de gemeenschappelijke munt zullen toetreden. Om die reden voeren alle landen op dit ogenblik een uiterst strak begrotingsbeleid. Wij kunnen ons dan ook moeilijk voorstellen dat de begroting van de Unie, die uitsluitend met belastinggeld van de belastingplichtigen van de vijftien lid-staten wordt gestijfd, aanzienlijk kan stijgen terwijl de nationale regeringen zich moeten inspannen om de eindjes aan elkaar te knopen.
De jongste jaren heeft de Begrotingscommissie de gewoonte aangenomen jacht te maken op verkeerd geraamde en ongebruikte kredieten om zoveel mogelijk middelen in een reserve te kunnen onderbrengen. Die prijzenswaardige inspanning heeft vandaag tot gevolg dat de Raad de kredieten wil terugschroeven omdat het in een tijd van versobering geen zin heeft op een begroting duidelijk te groot geraamde kredieten te behouden. Dat illustreert het gezegde dat men in de zonde zelf zijn straf vindt.
Tot besluit zou ik nog het volgende willen opmerken. Het besluit van Edinburgh van december 1992 heeft het Europees Parlement medebeslissingsbevoegdheid verleend. Het principe is goed, maar de toepassing ervan is moeilijk. Ik wil de algemeen rapporteur op zijn eigen verantwoordelijkheid wijzen voor de manier waarop de zaken dit jaar worden aangepakt. De weg die wij moeten afleggen is met hindernissen bezaaid. Zoals u ongetwijfeld al heeft begrepen zal onze fractie het verslag van de heer Brinkhorst verwerpen. Ik hoop dat hij daaruit de nodige conclusies zal trekken en zal inzien dat een periode van crisis niet het geschikte ogenblik is om de steunpijlers van het bouwwerk te ondergraven. Voor ons behoort daartoe ook het gemeenschappelijk landbouwbeleid.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen meedelen dat ik erg kritisch sta tegenover dit verslag. Ik wil ook meteen onderstrepen dat als de stemming in de commissie zich weerspiegelt in de plenaire vergadering en als de stemming van de plenaire vergadering zich weerspiegelt in de stemming over de begroting voor 1997, wij zeker geen begroting zullen hebben.
Ik vestig de aandacht op dit aspect en op de noodzaak dat er meer consensus bestaat over deze materie. Want wat vandaag op het spel staat met het verslag van collega Brinkhorst is niet alleen de belangrijke kwestie betreffende de indeling van de uitgaven of de kwestie dat wij het beheer van de landbouwuitgaven een positieve wending geven.
Er staan veel belangrijkere zaken op het spel, gaande van de uitbreiding tot de Economische en Monetaire Unie, gaande van de structuurfondsen tot de economische en sociale cohesie, dát staat op het spel in dit verslag en het is zaak deze kwestie duidelijk aan te pakken. En het eerste probleem waarvoor wij staan is het volgende: hoe is het mogelijk dat wij, zonder enige transparantie, over zulke belangrijke aangelegenheden aan het beraadslagen zijn via een ad hoc-procedure? Uiteraard aanvaard ik deze situatie niet. Dit is een foute weg die ik niet kan aanvaarden.
En, meer dan dit, wat de essentie van het verslag betreft. Ik bedoel dat ik in tien jaar van Europees parlementair leven voor het eerst met een dergelijk probleem te maken heb. De essentie van dit verslag die niet in de tekst van de ontwerp-resolutie staat, maar in de bijlage, waar zij uiteraard als indicatieve kwestie is gezet. Dat kan ik niet aanvaarden! Ik kan niet aanvaarden dat de fundamentele kwestie van dit verslag, zijnde de bijlage, als een louter indicatieve kwestie wordt gepresenteerd. Ik denk dat dit een totale perversie is en dit is, voor zover ik me herinner tenminste, nog nooit gebeurd in de tien jaar dat ik Europees parlementslid ben.
Ik denk bijgevolg dat de procedure verpest is door gebrek aan transparantie en dat wij daarom op onze schreden hadden moeten terugkeren en dit, zoals ik in de commissie heb voorgesteld, in het bijzonder nadat de bedoelingen van de Raad met dit verslag bekend waren geworden: het enige correcte standpunt dat wij konden innemen was de behandeling van dit verslag opschorten en niet voort te gaan op deze foute weg door te verbergen wat er op dit moment werkelijk op het spel staat. Omdat noch de rapporteur zelf de moed had hier duidelijk te zeggen wat er op het spel staat met het debat over dit verslag.
Het is niet bij toeval, beste collega Brinkhorst, dat bijvoorbeeld twee nieuwe lijnen voor de uitbreiding zijn gecreëerd. Met welke bedoeling is dit gedaan? Is dat om nu al via een ad hoc-procedure politiek te conditioneren wat via een andere weg, uiteraard in een veel serieuzer en doorzichtiger debat dient te worden besproken?
Vandaar dat wij ons uiteraard tegen dit verslag zullen verzetten. Wij zullen ons ook verzetten omwille van de genoemde gevolgen die hieruit voortvloeien en met name omwille van de reacties die wij nu al krijgen van de Raad, vooral met de bedoeling om de structuurfondsen met een miljard ecu te verminderen, wat wij op geen enkele manier kunnen aanvaarden en wat in dit verslag effectief opduikt. Dit moet gezegd worden! Wij kunnen niet aanvaarden dat men via deze foute weg al 1 miljard ecu aan het wegplukken is. Dát is de kwestie waar het om gaat en om deze reden hekelen wij dit gebrek aan transparantie en zijn wij van mening dat dit alles moet worden herdacht.

des Places
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, over de bedoelingen van de rapporteur mag niemand zich illusies maken. Dat geldt voor de Commissie, tenzij ze met hem onder één hoedje speelt en op de rug van de landen wat budgettaire besparingen wil realiseren. Als dat het geval is, zou ze dat echter moeten zeggen, zodat wij de passende conclusies kunnen trekken. Dat geldt ook voor de Raad, die zo wijs zal zijn de argumentatie van de rapporteur te verwerpen. Dat geldt ten slotte ook voor het Parlement, de achtenswaardige gekozen verdediger van de landbouwbelangen van de Europese Unie, ook al is de verleiding groot om een aantal verplichte landbouwuitgaven over te hevelen naar andere, politiek interessantere sectoren en aldus in alle legitimiteit de actoren van de toekomst op hun integratie voor te bereiden.
Blijft dus de bewuste wil en de machiavellistische volharding van de rapporteur, die met groot literair en wiskundig raffinement tracht te bewijzen dat een deel van de uitgaven van het EOGFL-garantie geen verplichte uitgaven zijn en dat wij dus moeten innoveren. Uitgaande van een vaststelling die tegen de achtergrond van de landbouwproduktie en de landbouwprijzen trouwens niets uitzonderlijks heeft, toont de rapporteur aan dat aan het einde van elk begrotingsjaar blijkt dat behoeften stelselmatig met 10 % zijn overschat en dat het niet wenselijk is zo'n brede veiligheidsmarge te behouden. Zo komt men ertoe nieuwe begrotingslijnen te openen met als enige bedoeling in het kader van de totale uitgaven van het EOGFL-Garantie een gedeelte niet-verplichte uitgaven te creëren. Dat verklaart ook de schrapping van de tijdelijke BSE-reserve, hoewel de financiële gevolgen daarvan onbekend zijn. Het ogenblik is werkelijk slecht gekozen.
Dat verklaart ten slotte ook de instelling van een algemene reserve, duidelijk een eerste stap naar de status van niet-verplichte uitgaven.
Dames en heren, met deze wel zeer twijfelachtige ingreep wil men voor de Europese Unie op de rug van de lidstaten alleen maar een flinke spaarpot aanleggen die men voor andere doeleinden dan de landbouw wil gebruiken. Wij kunnen daarmee niet instemmen en zullen de voorstellen van de rapporteur dan ook verwerpen.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Brinkhorst sluit volkomen aan bij wat de meerderheid van de Begrotingscommissie wil. Die meerderheid wil besparen en middelen reserveren op terreinen waarop de verdragen het Parlement geen bevoegdheid hebben verleend en meer uitgeven in sectoren waarvoor het Parlement wel bevoegd is. Terwijl de criteria van Maastricht de lid-staten tot een strak begrotingsbeleid dwingen, wil het Europees Parlement dus steeds meer uitgeven. Op de landbouwuitgaven, waar de kredieten in 1995 voor 95 % zijn gebruikt, kan men immers niet veel besparen. Besparen kan men op het gebied van de structurele maatregelen, waar de kredieten slechts voor 81 % zijn gebruikt, het binnenlandse beleid, dat meestal strijdig is met het subsidiariteitsbeginsel en waar de kredieten slechts voor 85 % zijn gebruikt en op het terrein van de externe acties, die vaak zonder enige controle aan NGO's, experts of privé-firma's worden gedelegeerd en waar de kredieten slechts voor 82 % zijn opgenomen.
In plaats van met de Raad een juridisch steekspel uit te vechten, zou het Europees Parlement er beter aan doen de belastingplichtigen te verdedigen door realistische besparingen voor te stellen op het terrein waarvoor het bevoegd is, namelijk de niet-verplichte uitgaven. Op dat terrein zijn er vele besparingsmogelijkheden. Men kan besparen op de talloze kleine subsidies, op de uitgaven voor expertises en congressen, die over meer dan honderd begrotingslijnen verspreid zijn, door bij de toewijzing van de kredieten van de structuurfondsen de behoeften beter te becijferen, door opnieuw het nut te onderzoeken van een aantal binnenlandse beleidsvormen die - ik herhaal dat - strijdig zijn met het subsidiariteitsbeginsel en, ten slotte, door een betere controle op de externe acties. Ons Parlement kan dus de belangen van de belastingplichtigen verdedigen, maar dan wel door iets te ondernemen op de gebieden waarvoor het bevoegd is en niet op die waar zijn bevoegdheid door de verdragen is beperkt.

Pronk
Voorzitter, de heer Sonneveld had hier moeten spreken, maar is helaas niet in staat om te komen en heeft mij gevraagd zijn toespraak te houden, dus als u ineens een geweldige kennis van de landbouw in mijn toespraak ontwaart, is dat niet aan mijn intelligentie te wijten, maar aan die van de heer Sonneveld.
Zoals in het interinstitutioneel akkoord is overeengekomen, vindt in de maand juli het overleg plaats over de ontwerp-begroting 1997, waarbij de verantwoordelijke instellingen met name de verplichte uitgaven onder de loep nemen. De uitspraak van het Hof van Justitie heeft in feite nog eens bevestigd dat beide takken van de begrotingsautoriteit vooral bij die gelegenheid op basis van hun bevoegdheden moeten overleggen over een akkoord over de verplichte uitgaven. Het Parlement heeft zich dit jaar meer dan ooit op deze ad hoc-procedure voorbereid. Dit dankzij de nadrukkelijke en lovenswaardige inzet daartoe van de rapporteur, de heer Brinkhorst - en vanavond mag ik dat wel zeggen, want hij heeft heel wat kritiek te verwerken gekregen - die zich tot doel stelde een consensus tussen de landbouwcommissie en de Begrotingscommissie te bewerkstelligen. Rapporteur Elles heeft bij de behandeling van de begroting 1996 voor deze procedure een aanzet gegeven. Dit jaar heeft de procedure voor het eerst volledig gewerkt. De grote vraag is of de andere tak van de begrotingsautoriteit zich evenveel aan de uitspraken van het Hof van Justitie gelegen laat liggen. Het Parlement heeft inmiddels zijn ideeën ingebracht, namelijk een actuelere schatting van de verplichte uitgaven, zulks in nauwe samenwerking met de Commissie. Op basis daarvan is een reserve van 556 miljoen ecu afgesproken, waarover beschikt moet kunnen worden voor programma's voor marktontwikkeling en de ontwikkeling van de landbouw en het platteland. Benadrukt moet worden dat de schatting van een groot deel van de verplichte uitgaven moeilijk blijft. Bedacht moet worden dat bepaalde besparingen zoals bijvoorbeeld op de exportrestituties de positie van de boeren in de Europese Unie bepaald niet verbeteren. Integendeel, bijvoorbeeld door de daling van de kaasexportrestituties dalen de kaasprijzen in de Unie en de druk op de melkveehouderij wordt groter. Heroriëntatie blijft dus een permanent vereiste. Integratie van de verschillende landbouwbeleidselementen is daarom noodzakelijk.
Mijn fractie zou willen bepleiten dat belangrijke landbouw- en plattelandsbeleidsinstrumenten uit de andere begrotingscategorieën mede onder categorie I zouden kunnen worden beschouwd. Uiteindelijk zal de Europese plattelandspolitiek gevoerd moeten worden voor de huidige 15 EU-landen en later voor de nieuwe toetreders. Daar is creativiteit voor nodig. Dit is de tendens van de gezamenlijke opzet van de landbouwcommissie plus de Begrotingscommissie. Ik vrees dat de Raad in een geheel andere richting denkt, namelijk een aanzienlijke korting op de landbouwbegroting. Dit zou een opmerkelijke daad zijn die niet de landbouwontwikkeling tot doel stelt. Nog opmerkelijker zou overigens zijn dat een aantal Franse afgevaardigden akkoord gaat met de Raad en daarmee dus nog meer geld aan de landbouw onttrekt dan door de Commissie wordt voorgesteld. Als dat dus niet gebeurt, zou er een formele ruimte ontstaan onder het landbouwplafond. De landbouwcommissie van het Europees Parlement zal dan zeker niet nalaten om met initiatieven te komen op het gebied van plattelandsontwikkeling en de marktontwikkeling tijdens de begrotingsbehandeling in oktober.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement lijkt bereid de lid-staten te willen helpen om begin 1998 voor het EMU-examen te slagen door zich bij de begroting van 1997 beperkingen op te leggen. Algemeen rapporteur Brinkhorst heeft in zijn aanpak een aantal nieuwe elementen geïntroduceerd: een beter functionerende ad-hocprocedure, vroegtijdige inschakeling van de commissies en concentratie van alle landbouwactiviteiten in categorie I. Initiatieven die mij aanspreken.
Maar dat enthousiasme heb ik niet voor zijn streven om besparingen te realiseren door de verplichte uitgaven te verlagen en een deel daarvan in de reserve te zetten. Ik deel de opvatting van de rapporteur dat de aanzienlijke overschotten die de begroting al meermalen te zien heeft gegeven, aanleiding geven om deze kredieten aan een kritisch onderzoek te onderwerpen. Maar dan had verwacht mogen worden dat de specifieke oorzaken daarvan zouden zijn vermeld. Voor effecten zoals veranderingen in de marktsituatie of koersschommelingen zou dan eventueel een reserve ingezet kunnen worden. Maar daarover heb ik niets gelezen.
Nog belangrijker dan deze kwestie is de vraag of op deze wijze überhaupt besparingen zijn te verwezenlijken. De uitgaven in deze categorie hebben immers een verplichtend karakter en over ondoelmatige bestedingen heb ik in de verslagen niets gelezen. Nu worden overschotten teruggestort naar de lid-staten, maar in het voorstelBrinkhorst wordt bedongen dat alle kredieten van de reserve binnen rubriek I worden besteed. Hierdoor wordt de reserve een gefixeerd onderdeel van de begroting waarmee eventueel minder noodzakelijke activiteiten gefinancierd kunnen worden. Van besparen komt op deze wijze niets terecht. Het risico is groot dat de Raad dit gefixeerde bestanddeel zal gebruiken om er meteen de begroting mee te reduceren.
Tenslotte heb ik er bezwaar tegen dat de kredieten uit de reserve alleen na raadpleging van het Parlement vrijgemaakt kunnen worden. Vorig jaar werd het Europees Parlement over de kwestie van verplichte en nietverplichte uitgaven door het Hof in het ongelijk gesteld. Blijkbaar zoekt het Parlement nu compensatie voor deze nederlaag door via de reserve van de begroting nieuwe bevoegdheden naar zich toe te trekken. Ik kan deze aanpak niet aanvaarden.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, het zou kunnen dat ik mij vergis maar ik heb de indruk dat wij deze belangrijke kwestie bespreken zonder dat er iemand van de Raad aanwezig is. Klopt dat? In dat geval zou ik dat betreurenswaardig vinden.

König
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie steunt het verslag-Brinkhorst, zoals collega Pronk al heeft gezegd. Wij vinden het een verstandig verslag.
Wij weten dat in de landbouw de zaken niet zo goed voorspelbaar zijn als op andere gebieden. Al vele jaren blijkt dat de Commissie de behoefte steeds ver heeft overschat. Daarom is het verstandig, als men in het licht van de onzekerheden die blijven bestaan, nu nogmaals een voorstel indient om een dienovereenkomstige reserve aan te leggen. Dit is een voorzorgsmaatregel en tegelijk een realistische maatregel, want de getallen die hier zijn berekend, zijn niet uit de lucht gegrepen. Ik vind ook dat het verwijt van collega Giansily aan de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling aan de zaak voorbijschiet. Want zolang er iets in de reserve stroomt, is er de garantie dat er bij verhoogde uitgaven - en die kunnen ons als nasleep van de BSE zeker boven het hoofd hangen, of zijn zelfs zeer waarschijnlijk - er altijd nog middelen beschikbaar zijn. Bij een algemene beperking, zoals door de Raad wordt overwogen, is dat echter niet meer mogelijk. Daarom is dit een verstandige handelwijze waar wij achterstaan, en daarom steunen wij dit verslag.

Martin, Philippe-Armand
Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar heeft de heer Wynn, rapporteur voor de begroting, getracht de verplichte uitgaven tot niet-verplichte uitgaven om te vormen. Ik heb mij daar persoonlijk tegen verzet. De Raad heeft zich tot het Hof van Justitie in Luxemburg moeten richten.
Wij staan dit jaar in feite voor dezelfde situatie. Alleen de tactiek is veranderd. Er worden andere argumenten aangevoerd, maar de bedoeling is dezelfde. Ik verzet mij met klem tegen de instelling van die reserve, om de eenvoudige reden dat de meeste ramingen van de rapporteur in zijn voorbereidende documenten erg onzeker zijn.
Kan hij mij zeggen hoeveel wijn tijdens het volgende verkoopseizoen zal worden geproduceerd? De wijnbouwers weten dat nog niet. Weet hij dat er, als gevolg van de droogte in Spanje en Italië, al twee jaar lang vrijwel geen verplichte distillatie is geweest? Weet hij wat volgend jaar de graanprijzen op de wereldmarkt zullen zijn? Alle traders zouden die prijzen graag kennen. Weet hij dat sedert december 1995 een heffing op de uitvoer van graan bestaat, die op dit ogenblik 45 ecu per ton bedraagt? De uitzonderlijke ontvangsten zijn het gevolg van de hoge prijzen. Prognoses zijn dus onmogelijk.
Dit alles is onrealistisch. Onze rapporteur zou moeten weten dat een boer elke ochtend eerst kijkt hoe het weer is: de landbouw is immers een van de weinige activiteiten die van de weersomstandigheden afhangen.

Liikanen
Mijnheer de voorzitter, de Commissie verheugt zich over de ernstige en verstrekkende besprekingen tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit in het kader van de ad hocprocedure voor de begroting van 1997.
De procedure wordt nu voor de derde keer toegepast en lijkt steeds beter te beantwoorden aan de verwachtingen waarmee deze ter gelegenheid van het Interinstitutioneel Akkoord van 1993 in het leven werd geroepen. Het verslag-Brinkhorst bewijst dat het Parlement bereid is tot een wezenlijke en constructieve discussie. Het wijkt in zekere mate af van de voorstellen van de Commissie in het voorontwerp van begroting. De Commissie is geen vragende partij voor deze wijzigingen maar gezien de ontwikkelingen die zich hebben voorgedaan sedert het voorontwerp van begroting, blijven de meeste voorgestelde wijzigingen binnen de grenzen van wat men redelijk zou kunnen noemen. De idee om een algemene of specifieke reserve in categorie 1 te creëren, beantwoordt aan de behoeften van de begroting die gekoppeld zijn aan de BSE-crisis en aan de daarmee samenhangende onzekerheid. In feite voorziet het voorontwerp van begroting al in een reserve.
Anderzijds bestaat de belangrijkste taak voor de begroting van 1997 erin een akkoord te bereiken over de bedragen. Het openen van nieuwe begrotingslijnen, zoals in het verslag wordt voorgesteld, zou ons van dit doel kunnen afleiden omdat het voor de Raad wellicht onaanvaardbaar zal zijn.
We weten reeds dat de Raad vastbesloten is om tijdens de begrotingsprocedure zoveel mogelijk besparingen in de begroting van de Gemeenschap te bewerkstelligen, in functie van de eisen van de Economische en Monetaire Unie. De Raad bereidt de goedkeuring voor van een nog nooit meegemaakte horizontale besparing van 1 miljard ecu in categorie 1, op basis van eerdere ervaringen die inderdaad meermaals tot aanzienlijk lagere bestedingen hebben geleid.
Wat de begrotingsautoriteit ook beslist, we moeten er de nadruk op leggen dat men de aangepaste financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid niet in twijfel mag trekken op basis van de bestaande regelgeving.
Indien men beslist om onder de landbouwrichtsnoeren een marge te laten bestaan, dan moeten we ervoor zorgen dat de begrotingsautoriteit, in geval van onvoorziene ontwikkelingen, bereid is om onmiddellijk en via een gewijzigde en aanvullende begroting bijkomende fondsen te mobiliseren.
Tot besluit wens ik eens te meer te bevestigen dat de Commissie alle technische ondersteuning zal verlenen aan uw rapporteur om de ad hoc-procedure tot een succesvol besluit te brengen voor de begroting van 1997.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.

Garantie aan de EIB voor leningen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0205/96) van de heer Tomlinson, namens de Begrotingscommissie, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(95)0742 - C4-0100/96-96/0015(CNS)) tot toekenning van een garantie van de Gemeenschap aan de Europese Investeringsbank voor verliezen op leningen voor projecten van gemeenschappelijk belang in landen in Latijns- Amerika en Azië waarmee de Gemeenschap samenwerkingsovereenkomsten gesloten heeft (Argentinië, Bolivia, Brazilië, Chili, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guatemala, Honduras, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, El Salvador, Uruguay en Venezuela; Bangladesh, Brunei, China, India, Indonesië, Macao, Maleisië, Pakistan, Filippijnen, Singapore, Sri Lanka, Thailand en Vietnam.

Tomlinson
Mijnheer de voorzitter, zoals u zojuist zei gaat dit verslag over een mededeling van de Commissie en een voorstel voor een besluit van de Raad voor het toekennen van een nieuwe garantie van de Gemeenschap van de Europese Investeringsbank voor verliezen op leningen voor projecten van gemeenschappelijk belang in landen in Latijns-Amerika en Azië.
Het huidige leenprogramma, dat op 15 februari 1993 werd goedgekeurd, bedraagt een maximum van 250 miljoen ecu per jaar. Het heeft een looptijd van drie jaar en is in februari 1996 afgelopen. Tijdens verschillende bijeenkomsten van de staats- en regeringsleiders - in Korfoe, Essen en Cannes - heeft de Europese Raad uitdrukking gegeven aan zijn steun om deze programma's voort te zetten. De leningen die in Latijns-Amerika en Azië werden verstrekt bleken succesvol te zijn. Het betreft een gebied waar sprake is van economische groei, waar die groei krachtig is of volgens de verwachtingen krachtig zal worden. Onder de gegeven omstandigheden was het voor de banken dan ook geen probleem om te komen tot het jaarlijks plafond van 250 miljoen ecu en zouden zij zelfs nog veel grotere leningen hebben kunnen verstrekken, aangezien de vraag groot genoeg was.
De projecten hadden succes en tegen die achtergrond beschikken wij vandaag over een verslag betreffende het voorstel voor een nieuwe leningsovereenkomst en een nieuwe garantie. In het huidige Commissievoorstel wordt bepleit de leenactiviteiten voort te zetten op dezelfde voorwaarden als die van het eerste mandaat. De leningen die via het Garantiefonds verstrekt worden, zullen een garantie verstrekken die 100 % van alle afgesloten leningen dekt, maar binnen een plafond van 410 miljoen ecu voor een indicatieve periode van één jaar. Als begindatum voor de periode van een jaar wordt februari 1996 genoemd, de datum waarop de vorige overeenkomst is afgelopen.
Wat het bedrag van 410 miljoen ecu betreft is de Begrotingscommissie in grote lijnen ingenomen met deze verhoging van de leenactiviteiten in de Latijns-Amerikaanse en Aziatische landen; vooral gezien het reeds eerder vermelde feit dat de vraag naar leningen groter is dan de beschikbare fondsen en dat er grootscheepse samenwerkingsovereenkomsten zijn gesloten.
Toch zijn er duidelijk enkele problemen. Zowel de Commissie als de Begrotingscommissie zijn terdege op de hoogte van de problemen. Het is haast onmogelijk om in vijf minuten de moeilijkheden uiteen te zetten die de voorstellen, zoals zij op dit ogenblik geformuleerd zijn, voor het Garantiefonds betekenen. Ik beperk mij er dan ook toe te vermelden dat de paragrafen 8 tot en met 12 van de toelichting van mijn verslag op voldoende wijze de moeilijkheden beschrijven die zich in verband met het Garantiefonds voordoen, hoewel sommige van die moeilijkheden wellicht opgelost kunnen worden in het licht van een verslag dat onlangs beschikbaar kwam. In dit verslag werd geen rekening gehouden met een eerder verslag dat door de Raad was aangevraagd en dat pas onlangs beschikbaar is gekomen, naar aanleiding van een door de Commissie uitgevoerde studie.
Hoe dan ook, ons standpunt op dit ogenblik is dat er zich een belangrijk probleem voordoet in verband met de suggestie in artikel 1 van het voorstel, welke luidt dat indien bij het verstrijken van deze periode van één jaar het bedrag van de door de EIB verstrekte leningen niet het totaalbedrag voor de bovengenoemde periode heeft bereikt, de periode automatisch met zes maanden verlengd wordt. Wij zijn van mening dat dit onnodig is, omdat het tot nu toe nooit is voorgekomen dat er een tekort was in de vraag naar beschikbare fondsen. Wij vinden dat deze hypothese niet thuishoort in een ontwerp-besluit.
Dat vinden we overigens terug in de amendementen, die ik even kort wil behandelen. Maar eerst wil ik mijn dank uitspreken aan de Commissie externe economische betrekkingen en de Commissie ontwikkelingssamenwerking voor de adviezen die zij hebben geformuleerd. De mening van de Commissie externe economische betrekkingen vinden we zeer duidelijk weerspiegeld in de amendementen: dit is een zeer waardevol advies. Er worden nu zes amendementen op het verslag ter tafel gelegd. Vijf van deze amendementen zijn voorgesteld door de Commissie externe economische betrekkingen en weerspiegelen het advies van deze commissie.
Het is echter niet mijn bedoeling het zesde amendement aan te bevelen aan het Parlement en daar wil ik toch enkele woorden aan wijden. Het amendement vertolkt een eerbaar gevoel, en duidelijkheidshalve zal ik het hier even voorlezen: " Deze garantie mag alleen worden verstrekt onder voorbehoud van de naleving van de beginselen en besluiten in verband met de mensenrechten en het naleven van de hiermee verband houdende verplichtingen overeenkomstig de internationale wetgeving." Maar dat is tegelijk een zeer subjectieve en politiek zwaar beladen voorwaarde: als men deze voorwaarde voorstelt als iets waarmee de EIB bij haar beoordeling rekening moet houden, dan legt men de EIB een verplichting op die buiten haar bevoegdheid valt. Het is een politieke beslissing, die niets met bankieren te maken heeft. Dus ook al geeft amendement 6 uitdrukking aan een eerbaar gevoel, toch zal de rapporteur aanbevelen om het niet goed te keuren.
Met deze korte beschouwingen beveel ik het verslag aan het Parlement aan en kijk ik uit naar het debat.

König
Mijnheer de Voorzitter, wij ondersteunen het verslag van collega Tomlinson. Wij moeten constateren dat dit een tussenoplossing is, en terecht wijst de rapporteur erop dat het twijfelachtig en nog lang niet zeker is of de Europese Investeringsbank wel in staat zal zijn, deze leningen in de voorziene tijd ter beschikking te stellen. In punt 12 en 13 wijst hij erop dat de Raad reeds in november 1995 de EIB heeft gevraagd - en ook de Commissie - om een onderzoek in te stellen naar een nieuw garantiesysteem en hierin ook een deling van het risico tussen banken en het Garantiefonds op te nemen. Dat is niet gebeurd. Dat is er niet.
Daarom wil ik van de kant van de begrotingscontrole zeggen, dat twee maatregelen ons het overwegen waard lijken. In de eerste plaats zou in die situaties waarin dat mogelijk is bij de partnerlanden en wanneer ook de projecten dat mogelijk maken, de garantie van 100 % moeten worden verminderd tot een garantie van 75 %. Ten tweede zou men bij de stortingen aan het Garantiefonds moeten uitgaan van een risicoanalyse zoals bij banken gebruikelijk is. De huidige automatische stortingen, die alle even hoog zijn, houden het gevaar in dat het Fonds wordt uitgehold; juist door de hoge vorderingen op Rusland en op de GOS-staten lijkt dit gevaar zeer reëel. Het zou daarom zinvol zijn als we zouden kunnen komen tot progressieve bijdragen, die worden vastgesteld op grond van een risicobepaling zoals bij banken gebruikelijk is. Dit zijn onze voorstellen, en in deze zin steunen wij het verslag.

Pronk
Voorzitter, ik wil de rapporteur van harte bedanken voor het verslag en ook voor zijn toespraak vanavond. We hebben het over een belangrijke zaak. Het is een positieve zaak dat samenwerkingsovereenkomsten met landen in deze regio's versterkt worden; het gaat hier om Latijns-Amerika en Azië. Maar mijn fractie ondersteunt het standpunt dat de zichtbaarheid van de Unie bij de projecten vergroot moet worden. Op deze manier kan men in die landen een beter inzicht krijgen in de rol van de Unie bij de uitvoering van investeringsprojecten. De Commissie en de Europese Investeringsbank zullen hier samen een methode voor moeten vaststellen.
Toch wil ik een kritische noot bij het verslag plaatsen. Het gaat in dit verslag om een verlenging van de kredietverlening die voor 1993 tot 1996 was vastgesteld. Het bedrag dat voor deze drie jaar was vastgesteld, bedroeg 250 miljoen ecu per jaar. Nu schrijft de Commissie dat er in twee jaar tijd in totaal 277 miljoen ecu aan kredieten is verstrekt. Dit bedrag overschrijdt in totaal het bedrag met 27 miljoen ecu. En de kredieten voor het laatste jaar zijn hier nog niet eens bijgeteld. In feite gaat de Commissie er dus van uit dat dit verrekend wordt met de kredieten voor de nieuwe periode van februari 1996 tot februari 1997. Dat is natuurlijk geen manier van werken. Het Europees Parlement keurt een bepaald bedrag goed voor een termijn van drie jaar. Daarna zal opnieuw bekeken moeten worden hoeveel kredieten voor een volgende termijn beschikbaar zijn. Men kan daar niet bij voorbaat op anticiperen, voordat de besluiten genomen zijn. Ik vind dat de rapporteur in zijn verslag dus wat te mild is geweest met de beoordeling van de bedragen die door de EIB als kredieten zijn goedgekeurd. Ik weet dat John Tomlinson dat altijd als een compliment beschouwt.
Ik zou graag een verklaring van de Commissie en de EIB willen hoe het mogelijk is dat er voor een groter bedrag kredieten zijn verleend dan was voorzien.
Een aanvullend punt van kritiek is dat het Europees Parlement erg laat is geraadpleegd. In februari van dit jaar zou de vorige periode van de kredietverlening aflopen. In februari werd dit Parlement ook om advies gevraagd voor de nieuwe periode van kredietverlening. Dat is rijkelijk laat. De termijnen voor kredietverlening liggen al drie jaar vast. De Commissie kan toch al aan zien komen wanneer een nieuw besluit genomen moet worden. Door deze late raadpleging is het maar de vraag of er nog voor 410 miljoen aan kredieten verstrekt kunnen worden. Of heeft de Commissie dit toch al verrekend met de vorige periode?
Een laatste punt is dat de Commissie besloten heeft om alle leningen aan derde landen begin 1997 op één lijn te zetten. De Commissie heeft voor dit tijdstip gekozen omdat dan de leningen aan Midden- en Oost-Europa en het Middellandse-Zeegebied aflopen. Het is een goede zaak om één beleid te maken voor leningen aan derde landen. De Commissie stelt nu echter voor om de kredietverlening aan Latijns-Amerika en Azië nog met een half jaar te verlengen als de 410 miljoen ecu nog niet volledig zijn toegekend. De vraag is natuurlijk wat de Commissie wil. Het is zeer terecht dat de rapporteur daar opmerkingen over gemaakt heeft.
Ik dank voor het verslag. Ik geloof toch dat de Commissie met al deze voorstellen erg laat komt en ons eigenlijk voor moeilijkheden plaatst, en onvoldoende en te laat informatie geeft. Ik zou een beroep willen doen op de commissaris om dat te verbeteren. Het gaat niet alleen om dit verslag. Ik heb zelf een aantal verslagen gehad. Alle rapporteurs zitten met dit probleem en het zou beter zijn dat de Commissie wat dat betreft wat meer anticipeert en wat meer naar voren kijkt.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie is opgetogen over het feit dat het verslag van de heer Tomlinson tijdens deze vergaderperiode op de agenda staat. Ter attentie van de heer Pronk merk ik op dat dit verslag niet te laat komt: voor zover ik weet is het besluit nog lang niet genomen.
Ik feliciteer de heer Tomlinson met zijn voortreffelijk verslag. Dit is een belangrijke kwestie. Het mandaat van de Europese Investeringsbank voor de verrichtingen in Latijns-Amerika en Azië is in februari verstreken. Zoals u weet, was afgesproken dat het door de Gemeenschap gegarandeerde jaarlijkse maximum van 250 miljoen ecu aan het einde van de periode, met andere woorden eind februari 1996, zou worden bijgesteld.
In het voorstel dat ze op 12 januari van dit jaar, dus bijna zes maand geleden, heeft voorgelegd, stelt de Commissie de Raad voor het bedrag van de EIB-leningen aan die gebieden voor een indicatieve periode van een jaar op 410 miljoen ecu te brengen. De door de Europese Investeringsbank volgens de gebruikelijke voorwaarden en criteria afgesloten leningen zullen, overeenkomstig de conclusies van de Raad van ministers van economische zaken en financiën van november jongstleden, voor 100 % door de Gemeenschap worden gewaarborgd. Mijnheer König, ik kan u verzekeren dat de Commissie alles in het werk stelt om van de Raad te verkrijgen dat die garantie van 100 % neerwaarts wordt herzien. Voorlopig moet ik erkennen dat wij door de onenigheid in de Raad op dat punt nog niets hebben bereikt. Wij zullen onze inspanningen echter in de door u gewenste zin voortzetten.
Ik zou twee korte opmerkingen willen maken. Mijn eerste opmerking betreft het plafond van de leningen. Het plafond van 410 miljoen ecu, dat wij voor een jaar hebben voorgesteld, houdt een aanzienlijke verhoging in tegenover de 250 miljoen ecu gedurende drie jaar van het vorige mandaat. Zoals de heer Tomlinson echter zeer terecht heeft opgemerkt is die verhoging gerechtvaardigd omdat de activiteit van de EIB het samenwerkingsbeleid van de Europese Unie in Latijns-Amerika en Azië versterkt, omdat de activiteit van de EIB beantwoordt aan het verzoek van de Europese Raad van Madrid aan de EIB om haar acties in Latijns-Amerika te intensiveren en omdat de activiteit van de EIB de inspanningen ondersteunt die de Europese ondernemingen doen om op die opkomende, vaak verafgelegen markten, een plaats te veroveren.
Mijn tweede opmerking betreft de looptijd van het mandaat. De indicatieve periode van een jaar, die de Commissie in januari jongstleden heeft voorgesteld, is een uitzondering. De mandaten voor die verrichtingen hebben, zoals u weet, gewoonlijk een looptijd van verschillende jaren. De Commissie moest dit mandaat in overeenstemming brengen met dat voor de meerjarige kredieten voor EIB-leningen aan andere derde landen zoals die van Centraalen Oost-Europa en van het Middellandse-Zeegebied. De mandaten voor die twee reeksen landen zullen tegen het einde van dit jaar worden vernieuwd. De Commissie wil de leningen tussen de verschillende regio's billijk verdelen, rekening houdend met de beschikbare marges voor die leningen in het kader van het Garantiefonds waarover u, mijnheer Tomlinson, het daarstraks met betrekking tot de externe acties van de Unie had.
Ten slotte kan ik u zeggen dat de Commissie de amendementen 1 en 4 in het verslag van de heer Tomlinson zonder meer kan aanvaarden. De amendementen 2 en 5 doen geen principiële problemen rijzen maar lijken mij ook niet nodig of nuttig. De Commissie kan daarentegen niet instemmen met amendement 3 over de verlenging van de periode met zes maanden om de eenvoudige reden dat een dergelijke bepaling traditioneel ook in de andere mandaten van de EIB is opgenomen en dat de EIB die bepaling nodig acht om de voor de vastlegging van de leningprogramma's onontbeerlijke flexibiliteit te waarborgen.

Tomlinson
Mijnheer de voorzitter, wij willen niet moeilijk doen over amendement 3. Ik zou de commissaris alleen willen vragen om er toch even over na te denken voordat wij morgen tot de stemming overgaan. Het is allemaal wel mooi om te stellen dat deze clausule nu eenmaal traditioneel tot de geplogenheden behoort, maar traditioneel is het niet onze taak om data op elkaar af te stemmen. En het lijkt toch echt onzinnig om te proberen data op elkaar af te stemmen en tegelijk de mogelijkheid voor een verlenging met zes maanden in te bouwen, waardoor de data niet langer overeenstemmen. Ik hoop dat de commissaris hier eens over nadenkt, want het Parlement zal bij morgen bij de stemming over amendement 3 bij zijn standpunt blijven.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Tomlinson, het is te laat op de avond om over dit interessante onderwerp nog een debat te beginnen. Ik heb de beschikbare middelen voor leningen en de periodes goed bekeken en kan u verzekeren dat er geen problemen zullen zijn, ongeacht trouwens op welke datum de Raad zijn besluit neemt. Wij zullen er dus voor zorgen dat de coherentie tussen de drie bij de programma's betrokken regio's wordt gewaarborgd. Daarom meen ik niet dat de eventuele verlenging tot zes maand voor u een probleem kan zijn. U streeft immers hetzelfde doel na als wij. Ik meen dat het niet opnemen van die bepaling voor de Europese Investeringsbank en voor de andere landen wellicht een onaangename discriminatie zou zijn.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.

Marktordening in de sector schape- en geitevlees
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0221/96) van de heer McCartin, namens de Commissie begrotingscontrole, over het speciaal verslag nr. 3/95 van de Rekenkamer (C4-0592/95) over de tenuitvoerlegging van de interventiemaatregelen in het kader van de marktordening in de sector schape- en geitevlees.

McCartin
Mijnheer de voorzitter, mijn verslag gaat over het tellen van schaapjes. In het westen van Ierland, waar ik ben opgegroeid, wordt verteld dat je denkbeeldige schaapjes moet tellen als je 's nachts niet kunt slapen. Op dit late uur zullen onze medewerkers en de tolken beslist geen schaap-therapie nodig hebben om in slaap te vallen. En ik heb de indruk dat de Parlementsleden die hier aanwezig zijn, nooit naar bed gaan.
Ik zal het zo kort mogelijk houden. Dit verslag is een gevolg van een eerder verslag van de Europese Rekenkamer over de marktordening voor schapevlees, dat zich veeleer op een kritische manier uitliet over de manier waarop de lid-staten toezicht uitoefenen op de marktordening en over het beleid zelf.
Ik wens er alleen even aan te herinneren dat de gemeenschappelijke ordening van de markt in 1980 tot stand is gekomen, met de bedoeling de prijzen te stabiliseren en een redelijke levensstandaard te waarborgen voor de mensen die leven van de produktie van schape- en geitevlees. Op dat ogenblik was de Unie voor slechts 60 % zelfvoorzienend op het vlak van schape- en geitevlees: vandaag is dat cijfer gestegen tot 82 %. Er zijn ongeveer 0, 7 miljoen producenten in de Unie en de kosten van de marktordening bedragen circa 1, 8 miljard ecu. Dat betekent ongeveer 200 ecu per maand per producent. Dat is een relatief bescheiden bedrag, minder dan één bijstandsuitkering aan één enkel iemand.
De belangrijkste producenten zijn het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk, Italië, Griekenland, Frankrijk en Ierland - in die volgorde. De steun wordt uitbetaald aan de hand van een richtprijs: als de marktprijs lager ligt dan de richtprijs wordt een compensatie betaald. Deze compensatie wordt een premie genoemd.
Als schapen zowel voor de produktie van melk als voor die van vlees gebruikt worden, dan wordt slechts 80 % van de premie uitbetaald. Uiteindelijk bedraagt de premie tussen 17 en 25 ecu op jaarbasis. In 1991 werd bovendien een speciale premie ingevoerd die de armere gebieden van de Gemeenschap bevoordeelt.
Om het beleid te ondersteunen wil ik alleen de volgende argumenten aanstippen. 80 % van de producenten woont in de minst begunstigde gebieden en beschikt dan ook over weinig mogelijkheden qua landgebruik, omdat het land per definitie meestal bergachtig en altijd schraal is. Omdat men bij het fokken van schapen en geiten steeds gebruik maakt van extensieve systemen, is het milieuvriendelijk. Gezien het rendementsniveau van deze activiteit kunnen we stellen dat de produktie zonder deze steun volledig stil zou komen te liggen. De Commissie raamt dat tussen de 80 % en 90 % van de winst van de schape- en geiteboeren afkomstig is van de premie, wat meteen betekent dat er zonder de premie helemaal geen winst zou overblijven.
De Rekenkamer was in een verslag over deze sector dat medio 1995 werd beëindigd, erg kritisch over het controlesysteem van de lid-staten. Mijn verslag onderschrijft deze kritiek. Wij stellen inderdaad vast dat er, ondanks de inspanningen van de Commissie en ondanks de verbeteringen die deze reeds heeft aangebracht, nog ruimte is voor verdere verbeteringen. Het systeem zal nooit helemaal perfect zijn als we niet kunnen steunen op een elektronisch apparaat waarmee we, onder moeilijke omstandigheden en op moeilijk terrein, de schapen kunnen tellen en ze op een accurate manier kunnen inschrijven in een register. Op dit ogenblik is de onderzoeksfase van een dergelijk systeem beëindigd en het wordt nu getest in Spanje en Portugal. Ik hoop dat het systeem hiermee veel nauwkeuriger zal worden.
Een ander punt van kritiek was dat het, in vergelijking met de kosten van rundvlees, drie keer zoveel kost om schapevlees te subsidiëren. Natuurlijk heeft de Rekenkamer over het hoofd gezien dat het hier niet om voedselsteun gaat: het is een bijkomend inkomen voor boeren en een inspanning om de bevolking in de landelijke gebieden in stand te houden.
De Rekenkamer was ook van oordeel dat de premie de markt voor rund- en kalfsvlees verstoort. Deze kritiek is echter onterecht. Als de premie voor schape- en geitevlees wordt afgeschaft, houdt ook de consumptie van schape- en geitevlees op. Die consumptie zal dan worden overgenomen door zeer intensieve systemen - varkens en pluimvee - die veel minder milieuvriendelijk zijn en veel minder mensen te werk stellen dan de schapesector.
De Commissie stelde dat de aantallen en de kosten voortdurend zijn blijven stijgen. Dat was in de jaren '80 inderdaad het geval. In feite zijn de aantallen nu aan het dalen: de laatste jaren liggen ze al 6 % lager, hetgeen bevestigt wat ik al eerder zei, namelijk dat het geen erg rendabele activiteit is, die niet erg winstgevend is.
De Rekenkamer stelde ook dat de steun beperkt zou moeten blijven tot de heuvelachtige gebieden. Als we bedenken dat de heuvelachtige gebieden reeds een extra subsidie ontvangen - zij vertegenwoordigen reeds 80 % of meer van de produktie - dan is het gedeelte dat voor de lager gelegen gebieden overblijft wel erg bescheiden. Het is hoe dan ook geen boekhoudkundig probleem: het is een politieke beslissing en als zodanig is het de taak van de politici, in casu het Parlement en de Raad, om te beslissen of deze subsidiëring al dan niet op de lager gelegen gebieden van toepassing moet zijn.
Zowel op sociaal gebied als op milieutechnisch vlak levert dit beleid een goed rendement op. Het kan wellicht geen kwaad eraan te herinneren dat dit beleid in de beginjaren toen het werd ingevoerd, beschouwd werd als een beleid dat, gezien het feit dat Groot-Brittannië een van de belangrijkste producenten was, het financieel gebrek aan evenwicht kon helpen herstellen, waarvan het Verenigd Koninkrijk steeds beweerde dat zij het slachtoffer waren. Dit beleid is dus op verschillende punten nuttig: het helpt de achtergestelde bergachtige gebieden, het zet de bevolking aan om daar te blijven wonen, het ondersteunt milieuvriendelijke veeteelt en het lost een politiek probleem op, doordat het aan Groot-Brittannië een klein beetje geld teruggeeft als steun voor een bijzondere vorm van produktie waarin het land gespecialiseerd is.
Ik beveel het verslag aan het Parlement aan.

Tappin
Mijnheer de voorzitter, het is me wat moois dat we hier nog zitten op een woensdagavond om iets na half twaalf, terwijl we ons waarschijnlijk wel een aantal andere, plezierigere dingen, zouden kunnen voorstellen. Ik wil de heer McCartin danken voor zijn erudiete uiteenzetting. Toch is het zo dat hij, dankzij het gebruik van enige hocus-pocus, in zijn overzicht een aantal dingen verbergt in verband met het verslag over schape- en geitevlees. Het klopt dat de voorlopige kosten voor 1995 1, 78 miljard ecu bedroegen. Als lid van de Begrotingscommissie weet ik echter dat hier volgend jaar nog eens 94 miljoen ecu bij zal komen.
Misschien kunnen we de kritische opmerkingen van de Rekenkamer wat meer in detail bekijken. Zij stelden vast dat er een probleem bestaat in het onderscheid tussen schapen die voor de melkproduktie en schapen die niet voor de melkproduktie gebruikt worden. Dit stelt problemen voor de Commissie begrotingscontrole en ook voor het uitbetalen van de premies. Dan is er nog een probleem met de definitie van minst begunstigde gebieden. De Rekenkamer stelde vast dat alleen Schotland en Ierland over een duidelijk kadaster beschikken, zodat de definitie aan de hand hiervan geverifieerd kon worden. Er was dus een probleem met het tellen van de kuddes in andere lid-staten om de uitbetalingen van de premies te berekenen. De Rekenkamer stelde, volgens mijn fractie geheel terecht, dat dit voor problemen zorgde in verband met misbruik door de lid-staten.
Ten derde was de Rekenkamer ook van oordeel dat de statistische gegevens die door de lid-staten werden verstrekt ontoereikend waren. Ik heb gesproken met lid-staten die werken met telsystemen op basis van regionale of lokale berekeningsmethodes of op basis van Länder. Dat schept problemen bij het optellen en berekenen. Dit probleem moet opgelost worden en ik ben er zeker van dat de heer McCartin het daarmee eens is.
Tenslotte - en de heer McCartin heeft het daar al over gehad - is er het feit dat de produktie van een kilo schapevlees 1, 7 ecu kost. Dat is drie keer zoveel als een kilo rundvlees. Dat is ongelooflijk als we bekijken welke subsidie we uit hoofde van het gemeenschappelijk landbouwbeleid verstrekken. Voor wat de amendementen betreft heeft de Fractie van de Europese Volkspartij dan ook twee amendementen ingediend met de bedoeling het verslag af te zwakken. Waarschijnlijk zullen de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, de Fractie De Groenen in het Europees Parlement en de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij tegen deze amendementen zijn. Het eerste amendement is een poging om de kritiek over de kostprijs van het hele project af te zwakken, terwijl het tweede amendement wil bewerkstelligen dat alle gebieden en niet alleen aan de probleemgebieden in aanmerking blijven komen voor steun. We kunnen ons daar niet in vinden. Maar afgezien van deze twee kritische opmerkingen zal onze fractie het verslag-McCartin steunen. Vanuit het gemeenschappelijk landbouwbeleid echter vind ik het moeilijk om in het algemeen in te stemmen met het feit dat het geld van de Europese belastingbetalers gebruikt wordt voor dit soort programma's.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, voor iemand die geen schapenkenner is en die alleen maar de gewoonte heeft schaapjes te tellen is dit een moeilijke taak.
Ik dank de heer McCartin voor zijn verslag en natuurlijk ook de Rekenkamer voor haar speciaal verslag over de tenuitvoerlegging van de interventiemaatregelen waarin de marktordening in de sector schape- en geitevlees voorziet.
In haar in oktober jongstleden in het Publikatieblad bekendgemaakt verslag heeft de Rekenkamer uiting gegeven aan haar bezorgdheid over de stijging van de uitgaven in de sector, de aanwending van de basisprijs voor de berekening van de premies en de uitgestrektheid van de probleemgebieden. Voorts betwijfelt de Rekenkamer dat ook in niet-achtergebleven regio's premies moeten worden betaald. Ten slotte heeft ze ook een aantal technische problemen in verband met de statistieken, de marktprijzen en de premies aangestipt.
In hetzelfde Publikatieblad heeft de Commissie daarop uitvoerig geantwoord. De Commissie wijst er in het bijzonder op dat de uitgaven wegens de toetreding van Spanje en Portugal tot de Europese Unie weliswaar waren gestegen, maar dat de invoering van de stabilisator in 1988 en van de quota in 1992 een beter controle op de uitgaven mogelijk heeft gemaakt. De Commissie merkt ook op dat ze het politiek niet wenselijk acht alleen in achtergebleven gebieden premies te betalen omdat daardoor ongeveer een kwart van de schapevleesproduktie in de Unie zou verdwijnen.
Ik heb vastgesteld dat de opmerkingen van de Rekenkamer in de ontwerp-resolutie van het Parlement zijn overgenomen, hoewel de heer McCartin, zoals ook de Commissie, de principiële kritiek van de Rekenkamer verwerpt. Toch zou ik nogmaals uw aandacht willen vestigen op het standpunt van de Commissie zoals ze dat in haar uitvoerig antwoord op het verslag van de Rekenkamer heeft toegelicht. In dat verband ben ik ook ingenomen met amendement 2, dat de heer Garriga Polledo daarover heeft ingediend.
Ik zou nu kort nader op twee punten in de ontwerp-resolutie willen ingaan. Mijn eerste opmerking betreft overweging F, waarin staat dat de gemeenschappelijke marktordening een financiële last betekent voor de communautaire uitgaven in de sector rundvlees. De Commissie heeft geen weet van een oorzakelijk verband dat die overweging rechtvaardigt. Het produktievolume in de sector schapevlees vertegenwoordigt slechts 10 à 15 % van het produktievolume in de sector rundvlees. De uitgaven in de sector schapevlees helpen de producenten om hun produktie voort te zetten. Als wij de steun verlagen, zou dat de producenten ertoe kunnen aanzetten over te stappen op de produktie van rundvlees - een produktie van hoog niveau die, zoals u weet, vooral op weidegronden gebeurt -, wat vooral op dit ogenblik ongewenste budgettaire gevolgen zou hebben.
Mijn tweede opmerking betreft paragraaf 1 van de ontwerp-resolutie. Daarin wordt de Commissie verzocht alternatieven voor te stellen voor het huidige systeem waarbij geleidelijk alleen aan probleemgebieden steun wordt verleend. De Commissie is niet van plan een systeem te vervangen dat tot nu toe goed heeft gefunctioneerd. Een dergelijke wijziging impliceert een radicale herziening van de filosofie zelf van de marktordening en zou, zoals ik daarstraks al heb gezegd, in bepaalde regio's van de Gemeenschap het einde van die activiteit betekenen. Ondanks het grote belang van die activiteit in de probleemgebieden gebeurt een kwart van de produktie van schapevlees in andere regio's van de Gemeenschap. Die produktie hoort al lang in die regio's thuis en verdient dus eveneens onze steun.
Wat ten slotte de technische aanbevelingen in het verslag van de Rekenkamer betreft, merk ik op dat sommige daarvan in het verslag van de heer McCartin zijn opgenomen. Ik wijs erop dat de Commissie ze reeds zorgvuldig heeft bestudeerd. De Commissie werkt op dit ogenblik aan wijzigingen in haar eigen verordeningen. Die amendementen zullen vervolgens in het beheerscomité voor schapevlees moeten worden aangenomen en voor het verkoopseizoen 1997 ten uitvoer moeten worden gelegd. Ze hebben betrekking op de controle op producenten die in het kader van de maatregelen ten behoeve van het platteland een premie ontvangen omdat meer dan de helft van hun bedrijf in een probleemgebied ligt en op de nadere administratieve regels betreffende het mesten van lichte lammeren tot zware slachtdieren.
De Commissie heeft haar eisen op dat punt trouwens al aangescherpt door de wijziging van verordening nr. 2814/1990 houdende toepassingsmodaliteiten voor de omschrijving van lammeren die tot zware slachtdieren worden gemest. Het gaat om de mededeling, door de lid-staten, van de statistische gegevens betreffende de premies die worden gevraagd door de producenten van ooien waarvan de lammeren tot zware slachtdieren worden gemest.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 11.30 uur plaats.
(De vergadering wordt te 23.45 uur gesloten)

