

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de textielsector. 
László Kovács,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Europese textiel- en kledingsector is een essentieel onderdeel van de industriële en sociale structuur van de EU, en zal dat ook blijven. De cijfers spreken voor zich: de sector telt circa 2,5 miljoen werknemers en is verantwoordelijk voor ongeveer 4 procent van het BNP van de EU. De werkgelegenheid in de sector is de afgelopen jaren aanzienlijk gedaald. Dat is weliswaar onvermijdelijk in een steeds opener wereldeconomie, maar is geen troost voor de werknemer die zijn of haar baan verliest.
De taak van de Commissie en de Europese Unie als zodanig is de Europese fabrikanten en importeurs in de context van een open economie een voorspelbaar kader te bieden. Dit kader zal echter een compromis moeten zijn tussen sterk uiteenlopende doelstellingen. Aan de ene kant moeten we onze textielsector blijvend beschermen tegen oneerlijke handelspraktijken, en dat zullen we ook doen. Als er werkelijk onvoorzienbare en grote stijgingen in de invoer zijn, moet de Europese Commissie ook bereid zijn de Europese textiel- en kledingsector tijdelijk steun te bieden, zonder andere belangen te verwaarlozen die op het spel staan, zoals de belangen van de importeurs, handelaren en distributeurs, of de belangen van de industrie die goederen uit het buitenland betrekt.
Aan de andere kant moeten we onze beloften aan China nakomen en het land helpen een verantwoordelijk lid van de WTO te worden. Als China afziet van oneerlijke handelspraktijken, heeft het land het recht te profiteren van zijn relatieve voordelen en van zijn toetreding tot de WTO, zolang het zijn integratie in de wereldeconomie zo regelt dat verstoring van de handel wordt voorkomen. Dit hebben we de “soepele overgang” genoemd.
Wat de textiel- en kledingsector betreft, is tien jaar geleden de weg vrijgemaakt voor wat er nu gebeurt. Er is tijdens de Uruguay-ronde afgesproken dat we, na een overgangsperiode van tien jaar, de resterende kwantitatieve invoerbeperkingen in de textiel- en kledingsector vanaf 1 januari 2005 geleidelijk zouden afschaffen. Maar weinigen hadden echter verwacht dat China op zo'n grote schaal en zo snel zou opkomen in deze sector. In de internationale textiel- en kledinghandel moet na het verstrijken van de textiel- en kledingovereenkomst een positief klimaat worden geschapen. De Europese textiel- en kledingsector heeft al laten zien dat hij zich aan moeilijke situaties kan aanpassen, en dat hij de capaciteit heeft om te concurreren. Vaak wordt over het hoofd gezien dat de EU de op een na grootste exporteur van textiel en kleding in de wereld blijft. Dit feit is in tegenspraak met de visie van degenen die mondialisering en de opkomst van China, en met name van India, zien als “het overspoelen van de Europese markten door goedkope fabrikanten”.
De waarheid is dat de EU mondiaal kan concurreren, maar daarvoor is een proces van herstructurering en aanpassing nodig, waarbij we inzetten op onze eigen sterke punten, niet op de sterke punten van andere landen.
We zouden ons moeten richten op vernieuwende, hightech textielproducten met toegevoegde waarde, waarin we sterk zijn. Daarnaast moeten ook andere landen, niet op de laatste plaats de meest concurrerende textiel- en kledingexporterende landen, hun markten openstellen voor concurrentie.
Daarom zijn de lopende onderhandelingen in het kader van de Doha-ontwikkelingsronde ook zo belangrijk, en daarom moet China de afspraken nakomen die het heeft gemaakt toen het toetrad tot de WTO. China heeft toen de formeel geaccepteerd dat de importerende landen speciaal voor textiel vrijwaringsmaatregelen zouden mogen toepassen als de invoer vanuit China zeer snel zou stijgen en deze de industrie van de importerende landen zou schaden.
China heeft geen unilaterale maatregelen getroffen. De EU en China zijn op 11 juni 2005 tot een redelijk en evenwichtig memorandum van overeenstemming gekomen. Deze overeenkomst was het resultaat van maanden van geduldige en moeizame gesprekken om dit probleem met China op te lossen via onderhandelingen, in plaats van door unilaterale vrijwaringsmaatregelen, die onvermijdelijk tot onwelkome repercussies zouden hebben geleid. Het akkoord stelt de Europese Unie en China bovenal in staat om zich te concentreren op een positievere totale handelsagenda, en ook om verder te bouwen aan een solide handels- en economisch partnerschap in de textiel- en kledingsector.
Ik herinner eraan dat dit memorandum van overeenstemming de Europese textielsector een adempauze biedt, zodat zij extra tijd heeft om zich aan te passen. Het biedt de textiel- en kledingsector ook een voorspelbaar en zeker handelsklimaat tussen de EU en China, zodat bedrijven, met inbegrip van de verwerkingsindustrie en de importeurs, meer tijd hebben om hun investeringen te plannen en zich aan te passen. Het memorandum biedt tijdelijke bescherming van de huidige positie aan veel kwetsbare en armere landen op de Europese markt, en het voorkomt een breed handelsgeschil met de op een na grootste handelspartner van de EU.
Wat er is overeengekomen, is de maximale beperking van de uitvoer die we van China gedaan konden krijgen, tegen de achtergrond van China’s en onze WTO-verplichtingen.
Op 5 september hebben de EU en China in een proces-verbaal van overeenkomst besloten de tenuitvoerlegging van het memorandum van overeenstemming nauwkeurig te regelen. Dit proces-verbaal van overeenkomst is bedoeld om met spoed de goederen vrij te geven die zijn verzonden na 13 juli, de dag na de datum van inwerkingtreding van de verordening tot uitvoering van het memorandum van overeenstemming van 11 juni, en die de in het memorandum van overeenstemming vastgestelde hoeveelheden overschrijden. Dit proces-verbaal van overeenkomst is op 13 september in werking getreden en maakt het mogelijk vanaf die datum de noodzakelijke invoervergunningen te verlenen en de koopwaar die aan de grenzen van de EU is geblokkeerd wegens overschrijding van de kwantitatieve maxima voor de handel vrij te geven.
In het proces-verbaal van overeenkomst, en in de geest van nauwe samenwerking die sinds het memorandum van overeenstemming van juni met de Chinezen tot stand is gebracht, hebben beide partijen besloten de last van de overeengekomen oplossing te delen. De helft van de geblokkeerde hoeveelheden is vrijgegeven door een deel van de quota die voor 2006 zijn afgesproken, naar voren te halen, en door quota voor 2005 van de ene naar de andere categorie over te hevelen. De andere helft is vrijgegeven door een unilaterale verhoging van de invoer door de EU voor 2005.
Het verslag-Lucas, dat we later zullen bespreken, geeft uiting aan de bezorgdheid over de manier waarop het memorandum van overeenstemming ten uitvoer is gelegd, omdat de uitvoering voor detailhandelaren en importeurs tot verstoring zou leiden. Bij de tenuitvoerlegging van het memorandum van overeenstemming heeft de Commissie transparant en met toewijding gehandeld. We mogen niet vergeten dat we in dit geval te maken hebben met ongekend grote handelshoeveelheden kleding, die tot onvoorziene situaties leiden.
De problemen die worden veroorzaakt door de overgangsfase van de tenuitvoerlegging van het memorandum van overeenstemming, zouden zich door het betere stelsel van toezicht en controle dat vanaf nu wordt toegepast, niet opnieuw mogen voordoen. Als zich in de toekomst uitvoeringsproblemen mochten voordoen, zal de Commissie snel de noodzakelijke maatregelen treffen om te bewerkstelligen dat het memorandum van overeenstemming, zoals aangevuld door het proces-verbaal van overeenkomst van 5 september, volledig wordt gerespecteerd. We staan er echter vanaf nu op dat importeurs ervoor zorgen dat ze hun handel drijven in overeenstemming met de huidige EU-verordeningen, en dat ze nagaan dat de hoeveelheden binnen de vastgestelde grenzen beschikbaar zijn.
Wanneer we naar de toekomst kijken, zien we dat de Europese textielsector nu tweeënhalf half jaar langer te maken heeft met een voorspelbare situatie, althans voor de productcategorieën waarop het memorandum van overeenstemming van toepassing is. De uitdaging voor de Europese textielsector is nu deze tijd zo goed mogelijk te benutten om zich aan te passen aan de nieuwe mededingingssituatie, die zich tien jaar geleden begon af te tekenen. De omvang van de uitdaging waarvoor de sector zich gesteld ziet, mag niet worden onderschat, vooral niet in de sectoren waarin de voordelen van China, als gevolg van de goedkope arbeid, het bijzonder moeilijk maken om te concurreren.
De Commissie is zich bewust van de problemen waarmee de sector te maken heeft, en zal haar werk op diverse andere terreinen van het handelsbeleid voortzetten, teneinde de sector een optimale omgeving te bieden om in de huidige mededingingssituatie te gedijen. Onze prioriteiten zullen onder meer zijn het verzekeren van betere en effectieve markttoegang in derde landen, met name door de onderhandelingen over de Doha-ontwikkelingsagenda, maar ook door bilaterale contacten, en daarnaast het bestrijden van fraude, vervalsing en productpiraterij, en het ondernemen van actie naar aanleiding van beschuldigingen van oneerlijke handelspraktijken wanneer daar gegronde redenen voor zijn. Deze en andere maatregelen worden bestudeerd in de groep op hoog niveau voor de textiel- en kledingsector. De Commissie is vastbesloten de noodzakelijke stappen te zetten om deze maatregelen, die bedoeld zijn om de sector te helpen deze overgangsperiode met succes door te komen, een nieuwe impuls te geven. 
Tokia Saïfi,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, op 10 juni jongstleden heeft de heer Mandelson een akkoord gesloten met China op basis waarvan de invoer van bepaalde Chinese textielproducten in de Europese Unie tot eind 2008 kan worden gecontroleerd en beperkt.
Bij de uitvoering van dit akkoord zijn echter een aantal problemen gerezen, zoals het niet-vrijgeven van grote hoeveelheden goederen in Europese havens, waarover u zojuist het woord tot ons heeft gericht. Mijnheer de commissaris, met het akkoord van 5 september in de hand hopen we te voorkomen dat er een nieuwe impasse in de aanvoer ontstaat, en ook dat er buiten het akkoord van Sjanghai om extra partijen op de Europese markten komen. Verder zouden wij het op prijs stellen als in het bijgestelde akkoord niet alleen in voldoende mate rekening wordt gehouden met de belangen van de Europese textielsector, die veel moeite heeft gedaan om zich aan te passen, maar ook met de belangen van de textielproducenten in de ontwikkelingslanden, die de weerslag van de liberalisering van deze sector hebben gevoeld.
Tot slot, mijnheer de commissaris, hoe kunnen we de toekomst van de Europese textielsector ook op lange termijn veiligstellen, na 2008? Wat zijn, in het licht van de aanbevelingen van de groep op hoog niveau voor textiel en het initiatiefverslag van het Europees Parlement, de fundamenten voor deze toekomst? Bovendien is de crisis rond het Chinese textiel niet langer louter een industrieel en sociaal probleem, maar heeft zij inmiddels ook een geopolitieke dimensie.
Ik denk dan ook dat wij ons vandaag gezamenlijk moeten buigen over de vraag hoe de Europese Unie op de lange termijn haar handelsbetrekkingen met haar voornaamste partners, en met name China, denkt te gaan inrichten. De behandeling van het verslag van Caroline Lucas zal ons overigens ook de gelegenheid bieden om hierover te debatteren. Intussen moeten we nieuwe paden uitzetten waarlangs de industriesectoren van de Europese Unie zich kunnen ontwikkelen, paden die er tevens voor zorgen dat we in de toekomst onevenwichtige situaties voor kunnen blijven en een concurrerend antwoord hebben op alle wereldwijde uitdagingen waar voor we staan.
Bij de komende ministeriële conferentie van de WTO in Hongkong moet de Europese Unie haar partners ondersteunen in de strijd tegen vervalsing en namaak van textielproducten en kleding, middels de doeltreffende tenuitvoerlegging van de overeenkomst inzake intellectuele-eigendomsrechten, moet zij onderhandelen over wederzijdse markttoegang, waarbij de nadruk moet worden gelegd op het wegnemen van technische handelsbelemmeringen, en moet zij bewerkstelligen dat de sociale en milieunormen door iedereen worden nageleefd. Is dit niet de beste manier, mijnheer de commissaris, om ervoor te zorgen dat wij op termijn allen op voet van gelijkheid handel kunnen drijven? 
Erika Mann,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik de Commissie feliciteren met de positieve afsluiting van de textielonderhandelingen. Wij weten hoe ingewikkeld en moeilijk dit was, en onze fractie wil u hier dan ook van harte mee feliciteren.
Het valt zeer te betreuren dat de Raad dit debat niet bijwoont. We hebben nu juist kunnen vaststellen hoe belangrijk het is dat de lidstaten eensgezind optreden en het is dus hoogst ongelukkig dat de Raad hier niet aanwezig is. Ik wil overigens dat aan de Raad wordt meegedeeld dat wij deze gang van zaken niet toejuichen.
Dan wil ik nu even ingaan op een aantal punten die mevrouw Saïfi al heeft besproken. De vrijwaringsmaatregelen zijn genomen in het kader van de WTO-onderhandelingen. Hieruit blijkt ook hoe slim de Commissie en de lidstaten, evenals de bevoegde commissie in het Parlement destijds hebben onderhandeld. Als Parlement hebben we er ook steeds op gewezen dat dit noodzakelijk is.
Mijnheer de commissaris, namens mijn fractie wil ik u graag een vraag voorleggen in verband met de eerste crisis rond de vrijwaringsmaatregelen die we hebben meegemaakt. Denkt u dat deze maatregelen, die tijdens de WTO-onderhandelingen zijn voorgesteld en door China zijn goedgekeurd, volstaan om de crisis te bedwingen? Bent u van mening dat de vrijwaringsmaatregelen wellicht nog eens moeten worden bekeken en eventueel gewijzigd?
Ik zou u dankbaar zijn als u in uw antwoord – dat u overigens ook schriftelijk kunt geven – wilt toelichten welke rol de lidstaten in deze crisis hebben gespeeld. Voorts kunt u dan voorstellen wat er in de toekomst moet veranderen.
Mijnheer de commissaris, op één punt ben ik het volledig met u eens. U zei namelijk dat China al een politieke en economische wereldmacht is geworden. Dit betekent uiteraard dat veel van de onderhandelingen die wij voorheen binnen de WTO of in het kader van andere internationale overeenkomsten hebben gevoerd, ons voor een nieuwe uitdaging stellen. We hebben inmiddels immers met grote wereldmachten te maken. Dit geldt voor China, maar op andere terreinen ook voor India, met zijn software-industrie, en voor Brazilië, als het om suiker gaat. Voor welke uitdagingen stelt deze situatie de Europese Unie volgens u eigenlijk? U hebt gezegd dat ondernemingen de concurrentie aankunnen en dat wij de op een na grootste exporteur zijn. Namens mijn fractie vraag ik u of u vindt dat dit voldoende is. Moeten we niet meer doen, met name voor het midden- en kleinbedrijf? Gelooft u dat de steun die wij in sommige gevallen aan ondernemingen bieden, volstaat? Veel van deze ondernemingen doen immers ook met die steun aan outsourcing. Of stelt u als Commissie voor dat wij meer controles nodig hebben, om dit fatsoenlijk na te gaan?
Ik wil u nog een laatste vraag stellen. Wat vindt u van het idee om een Europees productlabel te creëren, zodat we bijvoorbeeld aan textiel kunnen zien onder welke omstandigheden en met inachtneming van welke normen het is geproduceerd?
Tot slot, nogmaals bedankt en ik kijk uit naar uw antwoord. 
Johan Van Hecke,
   . – Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik probeer al enige tijd te begrijpen waarom men de onrustwekkende evolutie op het vlak van textieldumping uit China niet eerder heeft zien aankomen. Nochtans was die ontwikkeling duidelijk af te leiden uit de vroeger geliberaliseerde productcategorieën.
De op 5 september genomen maatregelen inzake de vrijmaking van de quota, meer bepaald het opheffen van de in Europese havens geblokkeerde textielproducten, getuigen, neem me niet kwalijk, van een spelletje paniekvoetbal.
Het dat commissaris Mandelson in juni afsloot met China, waarbij kwantitatieve invoerbeperkingen werden opgelegd aan tien productcategorieën, is duidelijk zeer slecht voorbereid. Hoe valt het anders te verklaren dat amper twee maanden later de quota voor 2005 al zijn opgebruikt? Nu werden de geblokkeerde goederen inderhaast vrijgemaakt waarbij het akkoord van juni werd genegeerd met alle verwarring van dien bij producenten, handelaars, afnemers en verbruikers in de textielsector.
Ik heb een paar zeer concrete vragen, mijnheer de commissaris. Hoe moet dit nu verder in de toekomst? Hoe gaat men de bestaande onzekerheid en verwarring wegnemen in een sector die het toch al zo moeilijk heeft? Hoe ziet men nu de verdere uitvoering van het van juni? Hoe gaat men de invoer uit China de komende maanden verder controleren? En wat, als binnen een paar weken opnieuw een pak kledingstukken in Europese havens geblokkeerd staat? En wat met de vastgestelde quota voor de volgende jaren?
Het nieuwste akkoord met China roept dus duidelijk veel meer vragen op dan het antwoorden geeft en ik ben bang, mijnheer de commissaris, dat de Commissie die antwoorden ook niet heeft. Ik hoop dat u mij van het tegendeel kan overtuigen. 
Eva Lichtenberger,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wat we momenteel in de textielsector zien gebeuren, is het begin van een ontwikkeling of de manifestatie van een ontwikkeling die al lang bezig is en die in snelheid en ernst zal toenemen.
We worden geconfronteerd met het failliet van onze beelden en voorstellingen over de toekomstige wereldhandel. We zijn er namelijk altijd van uitgegaan dat wij hier in Europa hightechproducten zouden blijven maken, terwijl de rest van de wereld ons goedkope grondstoffen levert en zogezegd in onze basisbehoeften voorziet. Die strategie werkt niet, want de ontwikkeling gaat veel sneller, zoals we bij voorbeeld zien in de Chinese textielsector.
Misschien biedt het memorandum van overeenstemming ons inderdaad een adempauze, maar zeker niet meer dan dat. De ontwikkeling zal hierdoor in het beste geval iets afremmen, maar de fundamentele problemen worden er niet door opgelost. Europa past zich namelijk niet snel genoeg aan.
Ik stel ook vast dat de Europese consumenten, handelaren en politici op dit gebied uiteenlopende belangen hebben. Enerzijds wil de consument goedkope T-shirts, anderzijds steunen steeds meer Europeanen campagnes als , ter bevordering van kleding die onder eerlijkere omstandigheden is geproduceerd. Enerzijds willen de mensen dat bij de productie ethische en milieunormen in acht worden genomen, anderzijds wil iedereen ook dat de producten goedkoop zijn. Voor de handelaren geldt exact hetzelfde.
Mijnheer de commissaris, ik wil u een vraag stellen: u hebt gezegd dat de Commissie in uw ogen met toewijding te werk is gegaan. Waarom heeft men dan niet gezien dat de havens binnen korte tijd vol lagen met Chinese producten? Europese regeringsleiders laten zich wel uitnodigen op openingen van bedrijven die hun activiteiten naar China hebben verplaatst, maar wanneer zij thuiskomen, klagen ze over de concurrentie uit China. Daar kan ik met mijn verstand niet bij. 
Jacky Henin,
   – Mijnheer de Voorzitter, niemand is dover dan degene die niets wíl horen. Dit gezegde past perfect bij de Commissie en commissaris Mandelson.
Terwijl de textielsector rampzalige tijden doormaakt met alle sociale gevolgen van dien, luisterden zij wel maar hoorden zij niets. In het conflict met China heeft de Europese Unie zelfs de handdoek in de ring gegooid door akkoord te gaan met de herziening van de invoerquota. Op de voorstellen en de roep om steun van de vakbonden en beroepsorganisaties van de sector is geen enkele reactie gekomen. Zo zijn uiteindelijk als enige winnaars uit deze strijd tevoorschijn gekomen: gewetenloze kooplieden, saboteurs van de Europese industrie, aanhangers van het ongebreideld verplaatsen van productieactiviteiten naar lagelonenlanden.
Blijk gevend van een werkelijk ongekende moed, hebben de Commissie en de commissaris samen besloten dat het, gelet op de honderdduizenden banen die verloren gaan en het sluiten van duizenden bedrijven, toch vooral het beste was om niets te doen. Zij verscholen zich daarbij achter het infantiele rekensommetje “20 miljoen hemden uit China of India staan gelijk aan één verkochte Airbus”. Een stompzinnige vergelijking, want zelfs een volstrekte onbenul weet dat Airbussen niet door textielproducenten, maar door luchtvaartmaatschappijen worden gekocht. Ik kan u zelfs het volgende verklappen: als deze maatschappijen vliegtuigen hebben gekocht, dan is dat omdat ze die nodig hebben en ervan uitgaan dat ze deze aanschaf terugverdienen met hun activiteiten, en niet door hemden te verkopen. De Verenigde Staten is het trouwens wél gelukt om tegelijkertijd Boeings te verkopen en tijdig de nodige maatregelen te treffen ter bescherming van hun textielsector.
Geconfronteerd met de druk en de woede van de Europese werknemers, en vooral in de aanloop naar het Franse referendum over de Grondwet, heeft u zich een uitmuntend strateeg getoond door met een paar aanlokkelijke voorstellen op de proppen te komen, die meteen werden omarmd door al uw vrienden van de schijnheiligenclub, maar waarvan al heel snel duidelijk werd dat ze niet meer waren dan een vals pleistertje op de wonden. Zoals u al heel cynisch heeft vastgesteld, is de globalisering een spel met winnaars en verliezers, maar dat kan niet tegen het volk worden gezegd, dus soms moeten er wel tactische maatregelen worden genomen.
Om de belangen van de werknemers in de textielsector te behartigen…
Patrick Louis,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de textielsector maakt een crisis door. Hij wordt bedreigd door twee naar binnen gekeerde houdingen: ten eerste de alom heersende opvatting waarbij men weigert in te zien dat de nieuwe internationale arbeidsverdeling een vergissing is. Vandaag de dag verlaat zelfs de hightechindustrie het continent. We moeten in het geweer komen tegen deze deïndustrialisatie van Europa, en ons niet overgeven aan de waanidee dat de tertiaire sector dit gat wel helemaal zal opvullen. Ten tweede: de ideologie van de Unie, volgens welke – om met u te spreken mijnheer de commissaris – deze bedrijfstak wordt gezien als een restverschijnsel, en de gedwongen expansionistische houding van China als een soepele overgang.
We moeten wakker worden als we deze bedrijfstak willen redden. Het communautaire stelsel van handelspreferenties dat werd ingesteld bij het Verdrag van Rome, moet in ere worden hersteld, opdat concurrentie niet verwordt tot concurrentie tussen sociale stelsels. Er moet weer een concurrerend monetair beleid worden gevoerd om met gelijke wapens te kunnen strijden tegen de monetaire dumping van de dollar en de yuan. Op korte termijn moeten we China overreden om in de eerste plaats te voorzien in de behoeften van de thuismarkt, moeten we de quota bijstellen aan de hand van de standaarden van 2004 en mogen we vooral de arme textielexporterende landen niet vergeten, die de voornaamste slachtoffers zullen zijn van dit onverantwoordelijke beleid. De heer Mandelson zei: “De Europese Unie is de meest open economie ter wereld”. Ik zou dit als volgt willen vertalen: “Het is de minst beschermde economie ter wereld”. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is hartverscheurend om elke minuut een kind zien sterven in een ontwikkelingsland aan kinkhoest of mazelen, terwijl er een vaccin voor bestaat .
Welnu, hetzelfde geldt voor de textielsector en het verplaatsen van activiteiten naar lagelonenlanden. Het getuigt van een onwaarschijnlijk obscurantisme om banen verloren te zien gaan, duizenden bedrijven te zien sneuvelen, al deze ziekten van de globalisering te aanschouwen, terwijl de mogelijkheid bestaat om nieuwe douanetechnologieën te ontwikkelen. Ik heb het de heer Mandelson toegelicht. De huidige douanerechten van de oude stempel zitten zeer ingewikkeld in elkaar, met quota, contingenten, toptarieven, non-tarifaire belemmeringen. Dit alles is technisch complex en inefficiënt.
En dat terwijl het allemaal veel simpeler kan. Net zoals wij in Frankrijk in 1954 met de btw hebben gedaan, volstaat het invoeren van de aftrek van douanerechten. Het idee is dat het douanerecht op textiel een Chinese exporteur recht geeft op een aftrekbaar douanetegoed, aftrekbaar op aankopen in Europa. Deze exporteur kan dit douanetegoed aanwenden op de beurs of het verdisconteren bij een bank, en zo zou dan simpelweg de douane-btw tot stand komen, waar eerst wel vijftig jaar overheen is gegaan.
Ik heb het de heer Danet, secretaris-generaal van de Werelddouaneorganisatie, toegelicht. Ik heb een memo aan de heer Mandelson gestuurd. Het is echter hartverscheurend, mijnheer de Voorzitter, om te bemerken dat men, als gevolg van technologisch obscurantisme, uiteindelijk niet verder is gekomen omdat men niet in staat is een systeem op te zetten voor een nieuwe vorm van douanerechten. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het groene licht voor het vrijgeven van de Chinese textielproducten was ongetwijfeld een concessie aan China. Dit staat echter haaks op de filosofie van Sjanghai, toen een gecontroleerde verhoging van de import werd afgesproken opdat de Europese industrie de tijd zou krijgen om zich aan te passen. Hier komt de bureaucratie van de Commissie een grote verantwoordelijkheid toe. De Commissie heeft, mijnheer de commissaris, de belangen van de importeurs zwaarder laten wegen. De crisis in een traditionele bedrijfstak, de Europese textielsector weegt echter zwaarder: de ene fabriek na de andere gaat dicht. Ook de banen van de werknemers wegen zwaarder dan de belangen van de importeurs. Daar ligt het Europese belang, en de Europese Commissie moet als hoedster hiervan, dit Europese belang behartigen.
Persoonlijk ben ik niet voor bepaalde, door neoprotectionistische verschijnselen gekenmerkte ontwikkelingen in de internationale economische betrekkingen. De Chinese exportagressiviteit toont evenwel aan dat voor een evenwichtig wereldhandelsbestel convergerende systemen, institutionele transparantie en convergerende normen inzake sociale en milieubescherming nodig zijn. Ook is een efficiënte bescherming van intellectuele en industriële eigendommen nodig en moeten praktijken van economische, sociale en ecologische dumping worden vermeden. Mijns inziens is er daarnaast behoefte aan efficiënte maatregelen voor een geleidelijke aanpassing van de Europese textielsector, evenals aan, compenserende maatregelen die voldoen aan de WTO-regels. De Commissie moet een einde maken aan haar holle retoriek. Als Parlement hebben wij het verslag-Saïfi en de daarmee gepaard gaande resolutie opgesteld, waarin de weg wordt uitgestippeld die de Europese Commissie moet volgen. 
Elisa Ferreira (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de recente herziening, op 5 september jongstleden, van het memorandum van overeenstemming met China dient thans wellicht beschouwd te worden als het minste van twee kwaden veeleer dan als een onverdeeld succes. De bedoelde herziening was het gevolg van het kennelijke onvermogen van de Commissie om de naleving van de internationale overeenkomsten die zij heeft ondertekend te waarborgen. De toevloed van textielproducten vanaf januari 2005 was te voorzien en het is ontstellend dat de Commissie er niet klaar voor was en dat zij niet snel genoeg heeft gereageerd.
Bovendien heeft de Europese Commissie haar internationale imago in diskrediet gebracht en haar positie in de toekomstige onderhandelingen verzwakt door in september een akkoord te herzien dat zij drie maanden eerder plechtig had ondertekend. Deze kwetsbaarheid van de Commissie is verontrustend en heeft – erger nog – bij Europese bedrijven, zowel producenten als importeurs, met betrekking tot de te volgen strategieën een klimaat van onzekerheid doen ontstaan, waaraan snel een einde moet worden gemaakt. Daarom zou ik het op prijs stellen als de commissaris onmiddellijk antwoord zou geven op de volgende vier vragen.
Ten eerste: de productie in de Europese Unie wordt door de Europese Unie verder gereglementeerd, zoals bijvoorbeeld via de REACH-richtlijn. Welke concrete plannen heeft de Commissie om te waarborgen dat de openstelling van de Europese markten daadwerkelijk gepaard gaat met internationale naleving van de minimumnormen op het gebied van de mensenrechten, het milieu en de arbeidsvoorwaarden?
Ten tweede: de groep op hoog niveau voor textiel heeft een reeks politieke maatregelen aanbevolen om het concurrentievermogen van de Europese textielregio’s te versterken en de Commissie heeft die aanbevelingen ter harte genomen. U hebt ze hier genoemd, zij het heel beknopt. Wat is de stand van zaken met betrekking tot deze maatregelen en in hoeverre is hun tenuitvoerlegging afhankelijk van de financiële vooruitzichten?
Ten derde: hoe kan de Commissie ons garanderen dat het akkoord van september niet hetzelfde lot beschoren zal zijn als het akkoord van juli? Beschikt de Commissie inmiddels over het vermogen en/of de wil om op naleving van het akkoord toe te zien en het te doen eerbiedigen?
Ten vierde: kan de Commissie, gelet op het feit dat de problemen van de schoenenindustrie sterk gelijken op die van de textielsector, de geruchten bevestigen dat er antidumpingmaatregelen in de maak zijn die vanaf 2006 zullen worden toegepast? Ik dank u bij voorbaat voor uw antwoord, mijnheer de commissaris. 
Sajjad Karim (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vertegenwoordig een kiesdistrict dat al tijden een leidende positie heeft in de textielhandel. De katoenfabrieken van Lancashire vormden mede de ruggengraat van de industriële revolutie in het Verenigd Koninkrijk. Er is de afgelopen jaren op dit punt veel veranderd. Fabrieken die ooit werk boden aan duizenden mensen, hebben nu nog slechts enkele honderden werknemers in dienst.
Helaas is het proces in Lancashire niet op overheidsniveau begeleid, en veel gewaardeerde mensen merkten dat hun vaardigheden van de ene op de andere dag overbodig waren geworden. Er is op nationaal niveau geen kennis overgedragen om de industrie betere mogelijkheden te geven en te laten innoveren. De nieuwe veranderende omstandigheden waar we nu voor staan, mogen geen herhaling van die ervaring worden, maar moeten een kader zijn waarbinnen we onze industrie kunnen ontwikkelen.
De zogenoemde “bh-oorlogen” zijn een ongelukkig neveneffect van ons gebrek aan vooruitziendheid en voorbereiding. Niemand verwacht een verandering van de ene op de andere dag. We mogen niet vergeten hoe bijzonder het is dat China en Europa in staat zijn gebleken onder enorme druk een dergelijk compromis te sluiten, maar de eerste aarzelende stappen moeten onmiddellijk worden gezet, voordat de situatie verslechtert. We hebben leiderschap nodig, geen protectionistische maatregelen. De overeenkomst die is bereikt, is een pleister op de toekomstige handelsbetrekkingen met China, maar de Europese industrie moet een manier vinden om met goedkope concurrenten te kunnen wedijveren.
Commissaris, u bent het er vast mee eens dat de huidige omstandigheden niet mogen blijven voortbestaan. Welke specifieke maatregelen bent u van plan te initiëren om het leiderschap te tonen dat de fabrikanten in de EU zo hard nodig hebben? We mogen ons simpelweg niet opnieuw onvoorbereid en onverhoeds laten overrompelen. 
Margrete Auken (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst een woord van dank aan de Commissie, die ervoor gezorgd heeft dat niet álles verkeerd gegaan is. Wil de industrie in de EU in de toekomst een kans hebben, dan moet dat geen zware industrie zijn, maar juist de meest elegante, milieubewuste, kennisintensieve en energie-extensieve industrie. De situatie waarvan we hier getuige zijn geweest, was natuurlijk zeer schokkend. Juist de ouderwetse zware industrieën hebben geprobeerd om andere industrieën ernstige schade toe te brengen door een beroep te doen op overheidsbescherming, volgens de meest stuitende tradities van de OESO-landen, die hun eigen markten wilden beschermen, terwijl ze de arme landen wilden dwingen hun markten te openen – met dubbele schade voor de arme landen als gevolg.
Juist de rijke landen moeten hun markten openen, en daarbij moeten ze inzetten op vernieuwing. Het was immers om dat hele proces veilig te stellen, dat men tien jaar heeft gewijd aan de ontwikkeling van het multivezelakkoord. Er zijn feitelijk landen die dat akkoord serieus hebben opgevat en die erin geslaagd zijn een omslag te maken zonder dat dit arbeidsplaatsen gekost heeft. Die landen straft men als men zich niet aan de afspraken houdt, want die kunnen zich onmogelijk staande houden in de concurrentiestrijd met verouderde industrieën onder staatsprotectionisme. Precies hetzelfde gebeurt immers in de chemische industrie, waar het opnieuw “Ali Chemicali” is die met steun van regeringen probeert de moderne industrieën te gronde te richten. We moeten hopen dat we een industrie krijgen die zichzelf kan redden, ook al zijn de arme landen in opkomst, en we moeten onze uiterste best doen om de arme landen tot bloei te laten komen. Daarop kan ik hier niet verder ingaan – daar is geen tijd voor – maar dat moet het doel zijn, en niet dat we onszelf weer isoleren, tot schade van alle partijen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   – Wij hadden gehoopt dat de Europese Commissie met iets nieuws zou komen. Wij hadden verwacht dat zij concrete maatregelen zou presenteren en adequate en dringend noodzakelijke middelen zou inzetten om de belangrijke voorstellen uit de resolutie van het Europees Parlement van 6 september in de praktijk te brengen. Wij hebben echter nog meer van hetzelfde te horen gekregen. Uiteindelijk is alles gebleven bij een poging om te rechtvaardigen wat te rechtvaardigen valt. Laten wij de zaken nog eens op een rijtje zetten.
Op 1 januari jongstleden werd ten gevolge van de liberalisering van de textiel- en kledingsector een exponentiële toename van de invoer naar de Europese Unie geregistreerd. De Commissie-Barroso was gewaarschuwd dat deze ontwikkeling ernstige sociaal-economische gevolgen zou hebben voor landen als Portugal en er werd aangedrongen op een snelle inwerkingtreding van de vrijwaringsclausules waarin de handelsakkoorden voorzien. Desondanks heeft de Europese Commissie deze clausules pas op 6 april toegepast en heeft zij bovendien het effect van hun toepassing aanzienlijk afgezwakt. Pas veel later, op 17 mei, heeft zij overleg gevoerd over slechts twee categorieën textielproducten, en op 10 juni heeft zij een akkoord gepresenteerd waarin niet alleen werd afgezien van de toepassing van de voornoemde vrijwaringsclausules, maar dat bovendien een reeks valstrikken bevatte. Wegens het uitblijven van de nodige toepassingsregels trad dit akkoord pas op 20 juli in werking. De grote Europese multinationals op het gebied van invoer en distributie hebben deze nieuwe vertraging aangegrepen om de invoerbeperkingen die in juni waren vastgesteld met voeten te treden.
In september heeft de Commissie in het belang van de grote multinationals haar eigen regelgeving herroepen en heeft zij – deze keer zonder dralen – groen licht gegeven voor de invoer van miljoenen textiel- en kledingproducten. De moraal van het verhaal is dat degenen die profiteren van de liberalisering van de textiel- en kledinghandel de grote importeurs en distributeurs zijn, wier winstmarges steeds extremer worden. De verliezers zijn de Europese textielsector, de werknemers en de duizenden microbedrijfjes en kleine en middelgrote ondernemingen. 
Zuzana Roithová (PPE-DE ).
   – Ik wil allereerst mijn voldoening uitspreken over het feit dat de Commissie de invoer van Chinees textiel, dat Europa en de ontwikkelde wereld overspoelde, aan banden heeft gelegd, hoewel zij hier helaas precies een jaar voor nodig heeft gehad en de gebeurtenissen zich in die periode naar verwachting hebben ontwikkeld. Toen de Commissie vorig jaar deze verwachtingen voorgelegd kreeg en een aantal politici, waaronder ikzelf, aan de bel trok, zweeg Europa in alle talen. Noch de Chinezen noch de eigen winkelketens werden gewaarschuwd en de voorbereidingen die nodig waren voor snelle monitoring lieten te lang op zich wachten. Pas nadat de contracten waren gesloten, kregen de ondernemers te horen dat de Unie vrijwaringsmaatregelen zou gaan treffen om de gestegen invoer tot een redelijk niveau terug te brengen en dat zij niet slechts zou gaan zitten toekijken hoe een bedrijfstak die miljoenen vrouwen in Zuid- en Midden-Europa werk verschaft, zou uitsterven.
Helaas golden de beperkingen pas na zes maanden, dus nadat omvangrijke importcontracten waren afgesloten en de goederen zich hadden opgehoopt in de Europese havens. De Chinezen verwachtten duidelijk dat het merendeel van deze goederen in Europa zou worden toegelaten. De overeenkomst bleek niet meer dan een vodje papier te zijn. Ik vraag me nu af of deze ooit serieus was bedoeld. Critici beweren dat het slechts ging om een zoethoudertje voor het Europees Parlement. Zo zie ik dat niet en daarom vraag ik namens de Tsjechische textielarbeiders en andere betrokkenen dat de quota’s met een jaar worden verlengd, dus tot eind 2008. Dit zou de vanaf juni ingezette overschrijding van de afgesproken beperkingen compenseren.
Ik zou dit uitstel echter vooral willen gebruiken voor een koerswijziging in de Europese handelsstrategie. Alle economische en politieke drukmiddelen moeten worden aangewend om communistisch China te dwingen de eigen markten op basis van wederkerigheid open te stellen en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten te ondertekenen. Daarmee zou China op korte termijn kunnen voldoen aan de minimumnormen. Verder moet het land gedwongen worden zich te houden aan het verbod op overheidssteun aan exportbedrijven en een einde maken aan productpiraterij. Bovendien dient China verantwoordelijk te nemen voor bedrijfsafval en het herstel van milieuschade.
Mijns inziens zal de Unie zich uiteindelijk ontwikkelen tot een krachtige speler in de mondiale arena, hetgeen met zich brengt dat wij een commissaris nodig hebben die zich bij eventuele geschillen opstelt als strategische besluitvormer en niet slechts als arbiter. 
Joan Calabuig Rull (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is een feit dat de volledige openstelling van de textielhandel op 1 januari jongstleden een stortvloed aan Chinese producten tot gevolg heeft gehad. De Commissie heeft zich voorgenomen deze invoer aan banden te leggen en daarom is het akkoord van juni er gekomen. Sommige Europese importeurs hebben evenwel de tijd die nodig was om dat akkoord ten uitvoer te leggen benut om een grote hoeveelheid goederen in te slaan.
Het nieuwe akkoord van 5 september 2005 heeft bijgedragen aan de oplossing van het probleem, dat inmiddels zulke proporties had aangenomen dat niemand er nog baat bij had. Helaas kan het akkoord niet worden aangemerkt als bevredigend, aangezien het getuigt van een gebrek aan striktheid.
Er is hier – vandaag nog – door verschillende sprekers gezegd dat de textielsector zich sneller had moeten aanpassen, aangezien zij al tien jaar weet dat dit zou gaan gebeuren. Ik voorspel echter dat als wij deze uitdagingen niet op passende wijze aanpakken hier vandaag de textiel aan de orde is en morgen de auto-industrie of de producten van de informatie- en communicatietechnologieën.
Het komt niet aan op een keuze tussen vrijhandel of protectionisme, maar op het waarborgen van een groeiende handel, die echter op eerlijke en transparante wijze verloopt en waarbij voldaan wordt aan een reeks minimumnormen op maatschappelijk en milieugebied.
Tot slot wil ik uw aandacht vestigen op een probleem dat de sector sterk verontrust. Naast de bekende grote distributieketens die in China producten vervaardigen tegen stabiele prijzen opereren er nu ook onbekende bedrijven die abnormaal lage prijzen hanteren, waarmee zelfs de grondstoffenprijs van de producten niet gedekt kan worden.
Zo kan de prijs van broeken die in de Unie worden ingevoerd bijvoorbeeld schommelen tussen 6 euro en 0,43 euro, waarbij het in beide gevallen gaat om broeken die vervaardigd zijn in China. In mijn land spelen deze praktijken bij ongeveer 40 procent van de producten die uit China geïmporteerd worden.
Ik vermoed, mijnheer de commissaris, dat we hier te maken hebben met een geval van fraude, waarbij de waarde die aan de douane wordt opgegeven gebruikt wordt om de belastingfactuur van de importeur te verlagen, met betrekking tot zowel de communautaire rechten als de btw. Ik zou dan ook graag van de Commissie vernemen welke beslissingen zij op dit vlak denkt te nemen. 
Anne Laperrouze (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zojuist heeft opnieuw een bedrijf in het zuidwesten van Frankrijk aangekondigd dat het zijn productie gaat staken. Daardoor lopen 54 textielarbeiders die zijn gespecialiseerd in de productie van kwaliteitsstoffen, het risico om voor lange tijd werkeloos te worden in een regio die toch al zwaar getroffen is.
De situatie waarin wij ons bevinden, is rampzalig. Sinds begin 2005 is een groot aantal arbeidsplaatsen in deze sector verloren gegaan. De aanbevelingen van de groep op hoog niveau zijn gericht op de toekomst, maar wat gebeurt er op de korte termijn?
Mijnheer de commissaris, u zegt dat we als gevolg van de akkoorden die u hebt gesloten, tweeënhalf jaar respijt hebben. Maar wij moeten snel reageren en ik zou u willen vragen de volgende stappen te overwegen: de lidstaten toestaan om een deel van de structuurfondsen te gebruiken om bedrijven met liquiditeitsproblemen te ondersteunen, en hen te helpen innoveren en herstructureren; bedrijven bijstaan om zich aaneen te sluiten tot consortia zodat ze een ware commerciële macht kunnen vormen die in staat is om de Chinese markt te veroveren; sociale en milieucriteria opleggen; een etikettering verplichten die aangeeft in welk land een product is vervaardigd; en ten slotte, zoals ook de sprekers voor mij al hebben gezegd, zorgen voor echte Europese labels. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de problemen in de Europese textielsector waren jaren geleden al te voorzien. Zij zijn ook geen uitzondering: er doen zich reeds soortgelijke situaties voor in andere productiesectoren, zoals de schoenen-, automobiel- en staalindustrie.
De kapitalistische hervormingen van de wereldhandel en met name van de textielsector leveren enorme winsten op voor de grote concerns die textielproducten exporteren en distribueren, en meer algemeen voor het grootkapitaal. Tegelijkertijd worden echter duizenden werknemers op straat gezet. Volgens de officiële gegevens van het Europees Observatorium voor Textiel en Kleding zal voor eind 2006 in de lidstaten 1 miljoen banen verloren gaan.
Wat probeert men te verstoppen achter de woordenkraam met betrekking tot de invasie van Chinese producten in de lidstaten? Het is wel duidelijk wat daarachter schuil gaat: de verantwoordelijkheden van de Europese Unie en de regeringen van de lidstaten en het volksvijandig beleid, dat als enige maatstaf het concurrentievermogen en de winst van de grote ondernemingen, van het grootkapitaal hanteert.
De werknemers moeten hieruit de noodzakelijke politieke conclusies trekken. Uit de relevante verslagen blijkt immers dat 60 procent van de Chinese export afkomstig is van buitenlandse investeringen in dat land. Daarom zijn er radicale veranderingen nodig op het vlak van de economie en de macht, opdat gelijkwaardige internationale betrekkingen en volkswelvaart kunnen worden gegarandeerd. 
Werner Langen (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de textielsector is zeer loon- en arbeidsintensief. Deze sector bestaat voornamelijk uit kleine en middelgrote ondernemingen en heeft in Europa de afgelopen dertig jaar meermaals met succes structurele veranderingen doorstaan. De situatie is dus niet nieuw. De huidige crisis ten gevolge van de enorme invoerstijgingen uit China treft echter niet alleen bedrijven in de Europese Unie. Het hardst worden bedrijven getroffen in een paar van de armste landen ter wereld, zoals Bangladesh. Zij lijden hieronder het zwaarst. Dit geldt ook voor onze douane-uniepartner Turkije. Het zou volledig verkeerd zijn als wij nu als Europese Unie eenzijdig zouden aandringen op nieuwe subsidies. Zoals mijnheer de commissaris terecht opmerkte, moeten we onze pijlen richten op innovatie en efficiënte productiemethoden.
Natuurlijk moet de Commissie op internationaal vlak de normen handhaven en gelijke concurrentievoorwaarden bevorderen. Helaas kan ik me niet aansluiten bij de loftuitingen dat de Commissie hier in 2005 goed in is geslaagd. Zij heeft te lang gewacht. De groep op hoog niveau heeft ons voortdurend aan het lijntje gehouden. Vervolgens heeft zij slechts een halfslachtig antwoord gegeven en wist zij niet dat de invoer in de havens zich opstapelde. Op de lof voor de Commissie kan dus nog wel wat worden afgedongen.
Ik wil echter ook duidelijk maken dat het vraagstuk waar wij vandaag over spreken twee kanten heeft. Het gaat namelijk ook om de consumentenprijzen. Het staat als een paal boven water dat de consumenten in de Europese Unie tevreden zijn met deze goedkope textielproducten. De twee grootste Europese concerns, H[amp]M en Zara, zijn ongekend populair bij de consument. Ook dit verklaart waarom de internationale arbeidsverdeling in een zo arbeidsintensieve sector niet kan worden gestopt. Toch kan de Commissie met verstandige randvoorwaarden met name dit jaar voor een beter klimaat zorgen dan voorheen. Ik roep de commissaris dan ook op om eerder en doortastender op te treden, geen nieuwe subsidieprogramma’s in te stellen en oog te hebben voor eerlijke omstandigheden. 
Harlem Désir (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de loop van dit debat hebt u enkele complimenten gekregen en veel kritiek. Los van alle polemieken komt dit denk ik voort uit de grote bezorgdheid van het Parlement over de toekomst van de textielsector en vooral uit het gevoel, dat in deze zaak opvalt, dat de Commissie en de lidstaten veel te weinig naar de toekomst hebben gekeken. U hebt weliswaar de ongekende volumetoename genoemd, maar die grote importtoename kwam verre van onverwacht. Iedereen wist wat ons te wachten stond met het aflopen van het multivezelakkoord en de afschaffing van de quota op 1 januari van dit jaar.
Hoe kan het dan zijn dat we zo lang hebben moeten wachten voordat de Commissie reageerde. De regels van de WTO voorzagen in de mogelijkheid gebruik te maken van vrijwaringsclausules. Er was geen enkele noodzaak om te wachten op instemming van Chinese zijde, noch om tot juni te wachten.
Verder zetten wij ook vraagtekens bij de voorwaarden waaronder het op 10 juni overeengekomen protocol ten uitvoer is gelegd en bij de manier waarop maar liefst 85 miljoen producten zich bij de douane konden opstapelen en waarop de voor 2005 overeengekomen quota konden worden overschreden. Hoe komt het dat er geen passende maatregelen zijn getroffen op het moment dat het akkoord werd gesloten en wie garandeert ons dat men zich wel aan de voorwaarden kan houden tijdens de periode van tweeënhalf jaar die u noemt en die is bedoeld voor herstructurering van de sector?
De vakorganisaties voor de textiel- en kledingindustrie maken melding van een verlies van 165 000 arbeidsplaatsen sinds het begin van het jaar en voorspellen dat er voor het einde van het jaar nog eens 1 miljoen arbeidsplaatsen op de tocht komen te staan. Kunt u die cijfers bevestigen? Welke maatregelen denkt de Europese Commissie te gaan nemen? Kan het herstructureringsfonds waarvoor de heer Špidla en de vorige Commissie hebben gepleit, worden ingezet ter ondersteuning van de meest getroffen sectoren en bedrijven?
Ten slotte heeft een aantal collega's de structurele problemen genoemd die de concurrentie met China op dit moment vormt en waardoor de concurrentie volgens de regels van de WTO daadwerkelijk wordt verstoord: exportsubsidies en verkapte staatssteun, zoals het leveren van elektriciteit of het verschaffen van renteloze leningen aan staatsbedrijven door staatsbanken. Wordt het ook geen tijd om samen met de partners van de EU binnen de WTO die worden getroffen door deze toegenomen invoer uit China, zoals Bangladesh, Turkije, Tunesië en Marokko, de kwestie van de fundamentele sociale normen aan de orde te stellen? Is de Commissie voornemens om zich tot die partners te wenden en die onderwerpen bij de onderhandelingen in te brengen, met name tijdens de ministeriële conferentie in Hongkong? 
Markus Pieper (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese textielsector verkeert in een crisis en China krijgt de schuld. Met name de linkerzijde van dit Parlement zegt dat we de markt weer moeten afschermen. De Commissie regionale ontwikkeling zegt dat we nieuwe steunprogramma’s voor de Europese textielsector nodig hebben. Afscherming en subsidie – als dat het enige is wat we in tijden van mondialisering kunnen bedenken, dan heeft deze sector in Europa inderdaad een groot probleem.
Gelukkig is de Europese kleding- en textielsector veel verder dan de politici, want de ondernemingen bieden de wereldwijde concurrentie al decennialang het hoofd. De bedrijven hebben concurrerende kerntaken als onderzoek, distributie en eindverwerking binnen de Europese Unie allang versterkt. Daarnaast hebben ze toeleveringsstructuren opgezet in het verre oosten, met name in China. De Europese textielsector heeft voor deze structurele veranderingen geen subsidies gekregen. Daarom zijn bijvoorbeeld in het grensgebied tussen Duitsland en Nederland meer dan honderdduizend arbeidsplaatsen verloren gegaan.
Toch ligt de werkloosheid in de getroffen gebieden tegenwoordig ver onder het gemiddelde. Er zijn namelijk geen subsidies gegeven om de bestaande structuur in stand te houden. Ook heeft de Europese Unie structurele veranderingen buiten de textielsector bevorderd, bijvoorbeeld in technologische centra en via herstructurering. Denk aan het RETEX-programma dat in het verleden is uitgevoerd.
Met nieuwe, speciaal voor de textielsector ontworpen steunprogramma’s zouden we de verkeerde weg inslaan. Het valt niet uit te leggen aan gesaneerde Europese ondernemingen dat zij nu bij wijze van “beloning” moeten gaan concurreren met buren die ineens wel gesubsidieerd worden. In plaats van de concurrentie te vervalsen door middel van subsidies, moeten wij randvoorwaarden scheppen. Hierbij valt te denken aan het vergemakkelijken van octrooibescherming en consequente vervolging van product- en merkpiraten. Ook dienen de onderzoekscapaciteiten te worden versterkt, met name op het gebied van nanotechnologie, nieuwe materialen en productiemethoden. We moeten de getroffen regio’s helpen door een actief structuurbeleid te voeren en niet door structurele veranderingen met bedrijfssteun te vertragen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de textiel- en kledingssector in Griekenland bevindt zich in een dramatische situatie.
Ik wil de commissaris enkele gegevens noemen: alleen al in 2004 werden meer dan 15 000 mensen ontslagen, en kortgeleden moesten nieuwe textielbedrijven in een aantal gebieden van Griekenland, zoals in Korinthe, Thessaloniki en Thracië worden gesloten. Dit is een kritiek probleem. Het traditionele productieweefsel van het land wordt getroffen en de werkloosheid neemt toe.
Dit is echter een meer algemeen probleem, geen nationaal maar een Europees probleem. Daarom zijn er actieve, en geen passieve maatregelen nodig. De vraag is hoe de Europese Unie reageert, en hoe zij de mechanismen van de Wereldhandelsorganisatie gebruikt. De vraag is welk geïntegreerd communautair beleid Europa heeft voor de modernisering en de versterking van het concurrentievermogen van de Europese textielsector. De Europese burgers geloven niet meer dat het akkoord van Sjanghai het beste kader is, of liever gezegd, zij geloven dat dit veel te laat is gekomen. Ook zijn de Europese burgers van mening dat het akkoord van september dat de Commissie in de wacht heeft weten te slepen, niet stand zal houden. Het probleem zal volgend jaar opnieuw en nog heviger de kop op steken.
Het is, mijnheer de commissaris, heel moeilijk de Europese burgers die hun baan verliezen en werkloos worden, ervan te overtuigen dat de Europese Unie alleen maar baat heeft bij volledige liberalisering, omdat zij dan haar eigen producten en diensten naar China kan uitvoeren. Niet alle Europese landen hebben echter zware industrie, mijnheer de commissaris; niet alle landen maken auto’s en airbussen.
De Europese Commissie moet een nieuwe, geïntegreerde strategie opstellen voor de textielsector met het oog op het kritieke jaar 2008. Zij moet proactiever optreden op het gebied van de bescherming van de rechten van de Europese Unie in de Wereldhandelsorganisatie.
Tot slot wil ik u, mijnheer de commissaris, vragen ons te zeggen wat de Europese Commissie van plan is te doen in verband met de textielondernemingen die communautaire financiële middelen hebben ontvangen en zich daarna ofwel verplaatst hebben naar buiten Europa ofwel hun deuren hebben gesloten. Dit is een zeer belangrijk thema waarop de Europese Commissie onmiddellijk moet reageren. 
Ursula Stenzel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, niets is zo gevoelig voor structurele verandering als de textielsector. Deze pijnlijke les hebben we een aantal jaren geleden ook in Oostenrijk geleerd. De deelstaat Voralberg had namelijk van oudsher een textielsector, maar deze verdween van de ene op de andere dag, wegens verplaatsing van de werkzaamheden naar andere landen. Eerst naar Hongarije, toen naar Roemenië, vervolgens naar Oekraïne, nu naar Servië, enzovoort.
We hebben tegenwoordig te maken met een mondiaal fenomeen. Het handelsconflict met China heeft dit voor ons allemaal nog eens duidelijk gemaakt. Wat hebben we gedaan? We hebben ons aangepast en zijn overgestapt op moderne technologie en onderzoek. We hebben een economisch klimaat geschapen waardoor Voralberg tot één van de modernste en meest concurrerende hightech locaties van Europa is geworden. We moeten dus een klimaat scheppen, waarin ook de Europese Unie concurrerend kan opereren.
Tot op heden hebben we geaarzeld tussen liberalisering enerzijds en het aantrekken van de handrem door nieuwe protectionistische maatregelen in te voeren anderzijds. Dit kan niet de goede weg zijn. We moeten duurzamere oplossingen vinden, waarmee we ook zicht krijgen op de omstandigheden waarin producten worden gemaakt. Het is duidelijk dat China veel maatregelen neemt ten voordele van overheidsbedrijven, die ook hier leiden tot verstoring van de concurrentie. Denk bij voorbeeld aan renteloze leningen van staatsbanken, uitvoersubsidies, verkapte staatssteun in de vorm van gratis elektriciteit, enzovoort.
Ik herinner me nog een korte conferentie van een Europese textielproducent en -handelaar. Deze wees erop dat het logisch is dat China de markt overspoelt met textielproducten, omdat de helft van de inkomsten in buitenlandse valuta moet worden verdiend. In gesprekken met China moeten we er dus op wijzen dat deze druk op de Chinese ondernemingen moet worden weggenomen. Dat zou zeker ten goede komen aan de Europese textielsector. 
Harald Ettl (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot veel van de eerdere sprekers zou ik met betrekking tot textiel tegen de Commissie willen zeggen, dat zij het in deze conflictsituatie tussen industrie en handel goed heeft gedaan. Laten we niet vergeten dat men elkaar zelfs binnen de Europese Unie pootje wilde lichten. De Commissie heeft het met haar maatregelen in het kader van de onderhandelingen met China goed gedaan.
Voordat we hier uitgebreid gaan bespreken waar de textielsector heen gaat en welke delen we hier kunnen houden, zouden we beter over een geordende afbouw van de textiel- en kledingsector binnen de Europese Unie spreken. Ik zeg u dit overigens als lid van een textielvakbond. Ik bedoel hiermee niet dat de textielsector volledig zal verdwijnen. Integendeel. De technische textielsector zal blijven bestaan en zal een op nanotechnologie gebaseerde hightechsector worden. Het begin hiervan kunnen we overigens al zien. Dat is dus wat er in Europa overblijft van de textielsector. Ook de haute couture zal in de Europese Unie gedeeltelijk blijven bestaan, maar het zal niet meer dan een overblijfsel zijn. Daarom moeten we dus spreken over een geordende afbouw. Dit betekent natuurlijk dat er alternatieven nodig zijn voor degenen die in deze sectoren werkzaam zijn. Overigens schittert de Raad vandaag eens te meer door zijn afwezigheid tijdens dit debat. Ik zeg dit met name tegen het Britse voorzitterschap, dat er alles aan heeft gedaan om te voorkomen dat er meer geld voor de Europese Unie beschikbaar komt. Ik wil geen geld voor de textielsector, maar wel voor de regio’s waar de komende jaren ondanks gemaakte afspraken de werkgelegenheid sterk zal afnemen, met ruim 1 miljoen banen. Dat geld hebben we binnen de Europese Unie namelijk nodig.
Daarnaast moeten we nog bij iets anders stilstaan en ik wil de commissaris hierover graag een vraag stellen. Zouden we niet over de etikettering van textiel moeten spreken? Dit moet met de WTO worden besproken. Ik bedoel dan etikettering in verband met zowel sociale als milieuaspecten. Voorts moet in het kader van de WTO worden verlangd dat ook in China de mensenrechten en de normen van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) worden nageleefd. Dat is de beste weg naar verdere ontwikkeling. We moeten oog hebben voor onze werknemers, evenals voor de werknemers en de ontwikkeling in China. Pas dan zullen we klaar zijn voor de ontwikkeling van wereldhandel, zoals we die nodig hebben. 
Avril Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de kwestie waar het hier om gaat, is het leiderschap dat de politiek moet tonen in verband met de globalisering, zodat we de ordelijke ontwikkeling van de handel kunnen aanmoedigen en verstoring van de markt kunnen voorkomen. Er moet een evenwicht worden gevonden tussen bescherming van de Europese textielsector, die elk vierpersoonshuishouden per jaar 270 euro extra kost, en complete verstoring van de markt. Het is een lastige koorddansact. Als politici houden we ons immers bezig met praktische politiek, en niet met zuivere economische theorie.
We kunnen geen situatie dulden zoals die deze zomer bestond, toen de verkoop van 80 tot 90 miljoen kledingstukken en textielproducten in de pakhuizen van Europa werd geblokkeerd, zodat Europese bedrijven werden lamgelegd en hun handelsbetrekkingen met hun Chinese partners werden geschaad. We moeten flexibeler kunnen omgaan met onvoorziene veranderingen in de wereldhandel.
Dit betekent dat er gelijke concurrentievoorwaarden moet worden gecreëerd en dat iedereen zich aan dezelfde regels houdt. Het is van essentieel belang dat de Commissie haar uiterste best doet om toe te zien op de naleving van de voorwaarden van de handelsovereenkomsten, zodat exporteurs naar de EU zich houden aan de internationale normen op het gebied van werknemersbescherming en milieu. De Chinezen hebben het voordeel van goedkope arbeid en, volgens onze maatstaven, soms twijfelachtige arbeidsnormen. Maar laten we eerlijk zijn. De textielsector is ook in Europa een van de slechtst betaalde bedrijfstakken, en hoe beter opgeleid onze beroepsbevolking wordt, hoe minder de mensen geneigd zijn achter een naaimachine te gaan zitten. Er moeten hier veel bijna onmogelijke dingen worden gedaan, er moet minder worden teruggeblikt op de omstandigheden die jaren geleden in onze industrieën heersten, en we hebben een eerlijke, open dialoog nodig.
Er is, zelfs binnen de EU, verschil van mening over de manier waarop hiermee moet worden omgegaan. Sinds de instelling van de invoerquota mag de Chinese textielexport naar de EU de komende paar jaar 8 tot 12 procent groeien. De Spanjaarden en Fransen hebben hun mening over de manier waarop hiermee moet worden omgegaan, terwijl de Britten, de Ieren en de Scandinavische landen weer een andere mening zijn toegedaan. Degenen die namens de detailhandelaren en consumenten spreken, hebben weer een andere mening dan degenen die banden hebben met de fabrikanten. Mijn eigen regering heeft de afgelopen jaren haar beleid gewijzigd. Zij moedigt Ierse bedrijven nu actief aan om goederen uit de Volksrepubliek China of van elders te betrekken, en zij steunt hen daarin ook. We hebben geen keus, want we zijn toegetreden tot de Europese Unie en zijn daardoor ons voordeel kwijtgeraakt aan de Euromediterrane fabrikanten.
We hebben een open en eerlijke dialoog nodig en moeten eerst eens naar onszelf kijken. 

Mario Mantovani (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s, het beste wat we in verband met onze handelsbetrekkingen met China en Aziatische markten in het algemeen kunnen doen, is het staken van een ongelijke strijd die het Europese bedrijfsleven onherstelbare schade zal berokkenen: vandaag gaat het om de textielsector, morgen om de industriesector, daarna om de auto-industrie, om technologie en ga zo maar door.
Goede handelsbetrekkingen zijn gebaseerd op een wederzijds respect voor de communautaire wetgeving en daarvan is op dit moment geen sprake. Men hoeft alleen maar te denken aan het lukrake gebruik dat in die markten gemaakt wordt van stoffen, met inbegrip van chemicaliën, die in Europa thans verboden zijn en, erger nog, het misbruik dat gemaakt wordt van werknemers die in die economie geen vakbond hebben, de uitbuiting van kinderen, gevangen, slaven en, kort gezegd, diegenen die niet door de samenleving beschermd worden.
Het akkoord dat onlangs bereikt is en het vrijgeven van de goederen die werden tegengehouden, kan geen definitieve oplossing zijn voor de gerezen problemen. Er moet een fundamentele koerswijziging plaatsvinden, een terugkeer naar rechtvaardige voorwaarden en eerbiediging van regels die voor beide partijen bindend zijn. Een eerste stap zou wellicht kunnen zijn, te onderzoeken of er – in elk geval tijdelijk – weer quota en douanerechten kunnen worden ingevoerd om de schade te beperken. Ook zouden we de kwesties “traceerbaarheid” en “handelsmerken” eens onder de loep kunnen nemen. Er wordt nu iets gedaan om het eerdere gebrek aan actie van de kant van de Commissie goed te maken.
Het document van afgelopen juli dat ten doel had intellectueel eigendom te beschermen en namaak en piraterij tegen te gaan, vormt zonder meer een beginpunt in de bescherming van onze textielbedrijven en onze economie in het algemeen. Dat is ook het doel, mijnheer de Voorzitter, van de twee amendementen die zijn ingediend door meer dan veertig leden van het Parlement en waarover vanmorgen gestemd zal worden. Ik hoop dat deze amendementen worden opgenomen in het verslag-Lucas: in een ervan wordt instemming betuigd met het voorstel voor een richtlijn inzake strafrechtelijke sancties en het andere betreft de eerbiediging van milieumaatregelen. 
László Kovács,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn dank uitspreken voor de felicitaties en ook voor het begrip dat is getoond voor de moeilijkheden die aan de situatie kleven. Ik ben ook dankbaar voor de zorgen die zijn geuit, en voor de kritische opmerkingen. In mijn inleidende opmerkingen ben ik al op enkele punten ingegaan. De Commissie is bereid om van de situatie te leren en met alle relevante punten van zorg en kritiek rekening te houden.
Wanneer we zakendoen met China, houden we natuurlijk rekening met de geopolitieke aspecten en met de belangrijke rol die China in de wereld speelt. In dit specifieke geval geven we echter voorrang aan bepaalde aspecten van het handelsbeleid, de belangen van onze textielsector, en zelfs aan de mogelijke sociale gevolgen van de situatie. Ons handelsbeleid jegens China, het memorandum van overeenstemming en ook het proces-verbaal van overeenkomst zijn gericht op het tot stand brengen van een duurzame toekomst voor de Europese textiel- en kledingsector, die in de grond concurrerend is. We zijn bijvoorbeeld heel sterk in producten in het duurdere prijssegment, en we zijn de op een na grootste exporteur van textiel- en kledingproducten in de wereld. Het memorandum van overeenstemming geeft onze textiel- en kledingsector extra tijd om zich voor te bereiden op de uitdagingen waarvoor zij wordt gesteld.
De maatregelen zijn ook gericht op het beschermen van de belangen van de Maghreblanden, alsook die van de arme ontwikkelingslanden die textiel- en kledingproducten exporteren. De Commissie overweegt een hervorming van de regels betreffende de oorsprong van goederen en het aanbrengen van een etiket waarop de oorsprong staat vermeld. Ook het werk aan deze hervorming is bedoeld om de ontwikkelingslanden te helpen.
Wat betreft de problemen met de tenuitvoerlegging van het memorandum van overeenstemming en de vraag of de Commissie te laat heeft gehandeld en voor mei 2005 tijd verloren heeft laten gaan, wil ik u eraan herinneren dat we de situatie eerst moesten evalueren en de quota moesten bestuderen. Enkele lidstaten waren te laat met het verstrekken van de benodigde informatie.
Het is waar dat er een enorme voorraad textielproducten lag. Daar waren diverse redenen voor. Een van de redenen is dat deze voorraad in de korte tijd tussen de ondertekening van het memorandum van overeenstemming en de inwerkingtreding van dit memorandum is gegroeid. Enkele importeurs plaatsten zelfs bestellingen in een, uiteindelijk mislukte, poging het stelsel te dwarsbomen. Uiteindelijk moesten we wel een flexibele oplossing toepassen, namelijk het naar voren halen van de quota voor 2006. Dit betekent natuurlijk niet dat de hoeveelheid textielproducten die China mag exporteren, is verhoogd.
Het proces-verbaal van overeenkomst en het toezicht zullen vergelijkbare problemen, vergelijkbare knelpunten, voorkomen. De Commissie zal de quota regelmatig publiceren om de importeurs te informeren.
Veel sprekers hebben de brandende kwestie van vervalsing ter sprake gebracht. Er bestaat geen twijfel over dat de Commissie zich met overtuiging inzet voor de bestrijding daarvan. Ik verwijs naar de overeenkomst betreffende samenwerking in douanezaken die we met China hebben gesloten. Deze is dit voorjaar in werking getreden en we hebben er hoge verwachtingen van.
Verschillende vragenstellers hebben gevraagd of de Europese textiel- en kledingsector met het oog op zijn vooruitzichten bescherming nodig heeft. Mijn antwoord is “ja”. De maatregelen in kwestie lijken te volstaan, maar we zijn bereid ze opnieuw te bekijken.
Een van de maatregelen is bijvoorbeeld het lopende antidumpingonderzoek naar schoeisel. En in antwoord op een andere vraag die is gesteld: Chinese kledingstukken zijn onderworpen aan dezelfde bepalingen als EU-producten.
Natuurlijk kunnen we de quota niet verlengen tot na 2008, maar voor andere oplossingen zoals is mijn antwoord “ja”. De echte oplossing is echter verdere vergroting van het concurrentievermogen van de Europese textielsector door middel van onderzoek, innovatie en investeringen, maar zeker niet ten koste van de milieubescherming en de milieunormen. We zullen er bij China op aandringen en het land aanmoedigen en helpen om zich aan dezelfde normen te houden. Ook zullen we er bij China op aandringen de IAO-normen te respecteren. We begrijpen dus ten volle hoe ingewikkeld de situatie is.
Dit waren de belangrijkste punten die tijdens het debat naar voren zijn gebracht. In de beperkte tijd die tot mijn beschikking staat, kan ik helaas niet alle gestelde vragen beantwoorden. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0262/2005) van Caroline Lucas, namens de Commissie internationale handel, over de vooruitzichten voor de handelsbetrekkingen tussen de Europese Unie en China (2005/2015(INI)). 
Caroline Lucas (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit debat over mijn verslag over China sluit mooi aan bij het debat over de textielsector. De strekking van mijn verslag is dat de textielsector eigenlijk slechts het topje van de ijsberg is. Vandaag hebben we het over textiel, maar morgen zal het schoeisel zijn, overmorgen fietsen en daarna auto's, machineonderdelen of hightechproducten. We hebben hier niet te maken met een eenmalige kwestie die beperkt blijft tot één sector, maar met een terugkerend vraagstuk, een uitdaging van een veel grotere omvang dan de Commissie volgens mij beseft.
Wat we van de heer Kovács hebben gehoord, is een echo van hetgeen we ook de hele tijd van de heer Mandelson horen. Dat is niet erg geruststellend, om heel eerlijk te zijn. De Commissie heeft de bijzonder zelfgenoegzame en ook tamelijk paternalistische houding dat we op de een of andere manier in de Europese Unie alleen maar wat verder hoeven op te schuiven op de ladder van de toegevoegde waarde, en misschien zelfs moeten opgeven wat er nog over is van ons oude productieapparaat, en dat we ons in plaats daarvan zullen moeten richten op de kennisindustrie. Een dergelijke gedachte lijkt volledig voorbij te gaan aan het feit dat China op deze gebieden ook zijn eigen goedkopere, maar goedgeschoolde expertise aan het ontwikkelen is. Bijna 20 procent van de export uit China wordt tegenwoordig aangemerkt als hightech. Met per jaar meer dan 2 miljoen studenten die afstuderen, is er alle reden om te verwachten dat dit percentage nog zal stijgen.
De traditionele veronderstelling dat de EU en de VS de leiding zullen houden in kennisintensieve industrieën, terwijl de ontwikkelingslanden zich om de een of andere reden zullen blijven richten op de lagergeschoolde sectoren, staat terecht stevig ter discussie. Dit is een paternalistische en zelfgenoegzame houding, een houding die totaal uit de tijd is en volstrekt niet meer past bij de situatie waarin we ons vandaag de dag bevinden.
In mijn verslag roep ik de Commissie daarom op om haar strategie te heroverwegen en zich te realiseren dat ouderwetse denkbeelden over relatieve nationale voordelen eenvoudigweg niet langer opgaan in een wereld waarin intellectuele capaciteit met een druk op het toetsenbord de wereld over zoeft.
Het is cruciaal dat we opnieuw nadenken over dat oude handelsparadigma, niet alleen voor de werkgelegenheid in de EU, maar ook voor het voortbestaan van de industrieën in veel ontwikkelingslanden, waaronder in enkele van de armste landen ter wereld. Om nogmaals het voorbeeld van de textiel te nemen: we hebben in het debat al gehoord hoe landen als Bangladesh, Laos, Cambodja, Sri Lanka en Nepal allemaal voor het leeuwendeel van hun industriële export afhankelijk zijn van textiel en kleding. Veel van deze landen krijgen te maken met het wegvagen van hun industrie door de groeiende hoeveelheden goedkope Chinese exportartikelen. Ze worden niet alleen geconfronteerd met de sluiting van hun eigen fabrieken, maar we zien ook dat de Chinese concurrentiedruk hen dwingt de sociale normen te verlagen. Dit in wezen wrede dogma van de vrije handel betekent dat enkele van de armste landen in de wereld worden gedwongen genadeloos met elkaar te concurreren, in een neerwaartse concurrentiestrijd die leidt tot minimale lonen, sociale normen en eigenlijk alles dat goedkoper kan.
In de Filippijnen heeft de regering bepaald dat haar wet op het minimumloon niet langer van toepassing zal zijn op de textielsector. In Bangladesh worden beperkingen op nacht- en overwerk verminderd. We zien dat deze belangrijke normen waarvoor vele jaren lang is gevochten, nu worden teruggedraaid om te proberen steeds concurrerender te zijn.
Het is duidelijk dat we niet alleen dringend een volledige herbeoordeling van het handelsmodel nodig hebben, maar ook onze inspanningen moeten verdubbelen om te bewerkstelligen dat de internationale handel wordt gebaseerd op een minimumniveau aan sociale en milieunormen. Het is helaas duidelijk dat China zijn concurrentievermogen in ieder geval gedeeltelijk ontwikkelt door zijn arbeiders uit te buiten en de sociale en milieukosten te rationaliseren.
China heeft bijvoorbeeld op papier strenge wetten. In de praktijk worden deze wetten echter keer op keer met voeten getreden. Het is schokkend dat volgens de schattingen in China meer dan honderdduizend mensen per jaar omkomen bij werkgerelateerde ongevallen.
In het verslag wordt aangedrongen op een minimumniveau aan sociale normen, de IAO-normen, vakbondsnormen, en samenwerking tussen de Europese vakbonden en de groepen die proberen in China vergelijkbare organen op te zetten. Er wordt tevens gekeken naar de gevolgen die het ontwikkelingsmodel dat we in het Westen ook hebben gehanteerd, voor het milieu heeft. We moeten dit model wijzigen, maar wat we nu in China zien, is juist een versnelling van dat model. Dit heeft duidelijk een enorm effect op de natuurlijke hulpbronnen van andere landen. China is al de op een na grootste verbruiker van olie en water ter wereld, en het laat op het punt van de CO2-emissies alleen de VS voorgaan.
We kunnen er eigenlijk alleen voor zorgen dat alle werknemers in de wereld de kans hebben om fatsoenlijk in hun levensonderhoud te voorzien, als we het voornaamste model van de vrijhandel ter discussie stellen. Ik dring er bij de leden van dit Parlement op aan dit verslag te steunen.
László Kovács,
   Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik het Parlement en de Commissie internationale handel graag willen bedanken omdat zij deze zeer belangrijke kwestie nu op de agenda hebben gezet. Ik zou ook graag mijn persoonlijke waardering willen uitspreken voor de rapporteur, mevrouw Lucas, vanwege haar verslag.
De Commissie heeft grote waardering voor dit verslag en beschouwt het als een zeer waardevolle bijdrage aan haar beleidsvorming. China’s opkomst is een uitdaging maar biedt ook kansen. Beide aspecten worden goed belicht in dit verslag. In het verslag wordt gesteld dat de Chinese expansie enorme voordelen kan bieden maar tevens zorgt voor wettelijke problemen voor de Europese industrie. Ik kan dat slechts beamen. Het is ook precies deze balans die wij moeten vinden.
Ik wil graag een aantal feiten noemen met betrekking tot de jongste voordelen van onze handelsbetrekkingen met China. Het is duidelijk dat China een grote economie is en steeds concurrerender zal worden in steeds meer industriesectoren. Evenals de EU of de VS zal China waarschijnlijk een breed scala aan industriële producten gaan produceren. De uitdaging voor Europa is niet enkel om Airbusvliegtuigen te verhandelen in ruil voor T-shirts, maar ook steeds vaker om gelijksoortige producten te verhandelen binnen dezelfde sector, zodat Europese bedrijven hier wel bij kunnen varen omdat hun producten zich kwalitatief onderscheiden. Delen van de Europese textielsector blijven bijvoorbeeld zeer concurrerend. De totale handelspositie van Europa blijft nu sterk dankzij het vermogen van Europa om duurdere producten van betere kwaliteit te verkopen. De EU is de grootste exporteur van goederen en diensten en de grootste directe investeerder in het buitenland.
Dit is een cruciaal punt voor het tot stand brengen van een koppeling tussen concurrentievermogen en het sociale model van de EU. De EU produceert duurdere producten die een toegevoegde waarde hebben en kan die ook in het buitenland verkopen dankzij blijvende niet-prijsgerelateerde factoren zoals innovatieve elementen, kwaliteit en reputatie, continuïteit door de jaren heen of aanverwante diensten. De positie van de EU wordt echter bedreigd. De Europese industrie verliest terrein op het gebied van hightechproducten. Zij raakt achter bij verschillende hightechproducten, terwijl China zijn achterstand snel inloopt.
De positie van de EU staat ook onder druk vanwege de geografische spreiding van haar exportproducten, die sterk geconcentreerd is in landen waar de vraag statisch is, maar een minder goede positie inneemt in snelgroeiende regio’s als Azië. Het is meer een race naar de top dan een race naar de bodem. Europese bedrijven kunnen het zich niet permitteren om marktkansen te missen in deze dynamische regio’s die nu al de helft van de wereldwijde importgroei voor hun rekening nemen.
Wij als Europa moeten ons in de toekomst toeleggen op die dingen waar we goed in zijn. De EU heeft een sterk mondiaal exportprofiel op het gebied van kwaliteitsproducten, hightechproducten en diensten, die nu ongeveer goed zijn voor de helft van de Europese export en een derde van de wereldwijde vraag. Voortdurende innovatie en investeringen om deze relatieve voorsprong te behouden zijn echter cruciaal. Betere eerbiediging en handhaving van de intellectuele-eigendomsrechten op internationaal niveau is dan ook van zeer groot belang.
Het aanpakken van barrières voor de EU-export in derde landen biedt ook enorme mogelijkheden om de concurrentiepositie van de EU-industrie te verbeteren. De EU kan voordeel putten uit de verdere openstelling van de wereldmarkten. Door onderhandelingen over het wegnemen van tarifaire en non-tarifaire handelsbelemmeringen en in voorkomende gevallen de bevordering van regulerend overleg met onze handelspartners, kan de EU nieuwe markten aanboren voor haar exporteurs. Daarom berust de Lissabon-strategie van de Commissie, de strategie voor groei, werkgelegenheid en concurrentievermogen die in februari is ingezet, op drie pijlers: openstelling van markten om de productiviteit en innovatie op te voeren; investeringen in onderwijs en onderzoek om ons concurrentievermogen te vergroten; en hervorming van onze arbeidsmarkten en welvaartstaten om mensen aan het werk te krijgen, de inzetbaarheid en vakbekwaamheid te verbeteren en de kansen te vergroten voor degenen die achterblijven bij de economische ontwikkelingen.
Wij erkennen de moeite die China heeft gedaan om zijn WTO-verplichtingen na te komen, nu dit land het vijfde en laatste overgangsjaar sinds zijn toetreding ingaat. Wij moeten ook duidelijk maken dat onopgeloste problemen moeten worden aangepakt.
In de auto-, telecom- en banksector bestaat bijvoorbeeld een duidelijke roep om actie van Chinese zijde om alle verplichtingen na te komen. Van onze kant moeten wij alle beschikbare instrumenten gebruiken om deze kwesties zowel bilateraal als multilateraal te bevorderen.
Dit verslag schenkt terecht speciale aandacht aan de gebrekkige bescherming van de intellectuele- eigendomsrechten in China. Dit verslag en het gros van het publiek heeft gelijk als zij zeggen dat wanneer wij China’s voorsprong op met name het gebied van arbeidsintensieve productie erkennen, het niet meer dan rechtvaardig is dat ons intellectueel eigendom evenzeer erkenning en bescherming krijgt. Wij hebben het dan niet alleen over cd’s en handtasjes, maar ook over machineonderdelen en hightechproducten. China heeft al adequate wetgeving aangenomen met betrekking tot de intellectuele-eigendomsrechten; wij moeten ons nu toespitsen op de uitvoering van die wetgeving.
De totstandkoming van een overeenkomst betreffende samenwerking en wederzijdse bijstand in douanezaken tussen de Europese Commissie en China, die op 1 april 2005 van kracht is geworden, is een belangrijke concrete ontwikkeling op dit gebied. De strijd tegen vervalsing en piraterij, inclusief de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten en de veiligheid van de internationale toeleveringsketen, zijn de belangrijkste prioriteiten van de EU ten aanzien van nauwere samenwerking op douanegebeid.
Deze kwesties zullen onder andere worden besproken tijdens de eerste bijeenkomst van het Gemengd Comité douanesamenwerking op 14 november 2005. Er zijn al gezamenlijke activiteiten op het gebied van intellectuele-eigendomsrechten aangezien er een werkbezoek van een team Europese douanedeskundigen is gepland op uitnodiging van de Chinese douane.
Verder zal de onlangs opgerichte Europese-Chinese werkgroep voor intellectuele-eigendomsrechten zich concentreren op concrete handelskwesties. Wij staan klaar om China te helpen op zijn weg voorwaarts.
Aangezien dit, zo blijkt uit het laatste OESO-rapport, ook zeer in het belang is van China zelf, ben ik dankbaar dat dit Parlement ons verslag over deze kwestie sterk steunt. Als pleitbezorger van hoge sociale normen, denkt de Commissie dat het in het belang van alle landen is om de belangrijkste IAO-verdragen en andere relevante internationale overeenkomsten te ratificeren.
Wij denken dat hoge sociale- en milieunormen fundamenteel zijn voor duurzame ontwikkeling en we werken samen met onze handelspartners om dit doel te bereiken in alle relevante instanties, zowel bilateraal als multilateraal.
De Commissie steunt China’s recente pogingen om zich meer rekenschap te geven van milieuoverwegingen en onderhoudt intensief contact met China over de verdere ontwikkeling van samenwerking op milieugebied, met inbegrip van technische bijstand ten aanzien van handel en milieu.
Wij denken dat een goede samenwerking veel effectiever is dan allerlei regeltjes en voorwaarden in handelsovereenkomsten. In het verslag wordt herhaaldelijk gezegd dat er gedegen kennis nodig is van de mogelijkheden om zaken te doen met China. De Commissie heeft het initiatief genomen en heeft een aanbesteding uitgeschreven voor een onderzoek naar en een seminar over de toekomstige mogelijkheden en uitdagingen in verband met de handel tussen de EU en China, alsmede de investeringsmogelijkheden, inclusief tien sectoranalyses.
Het resultaat zal worden gepresenteerd tijdens een conferentie in 2006 en zal opnieuw een belangrijke inbreng vormen om verdere voortgang te boeken. Ik wilde ook nog wijzen op de vooruitzichten op onderhandelingen over een nieuwe kaderovereenkomst met China, waarin alle aspecten van het strategische partnerschap tussen China en de Europese Unie worden opgenomen. Deze kaderovereenkomst zal natuurlijk een belangrijke, op de toekomst gerichte agenda op het gebied van handel en investeringen omvatten. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ),
   . – Voorzitter, nagenoeg unaniem, laten we zeggen met één onthouding, aanvaardde de Commissie buitenlandse zaken van dit huis op 13 juli haar advies bij het verslag van collega Lucas, namens Commissie internationale handel, over de vooruitzichten voor de handelsbetrekkingen tussen de EU en China. In haar advies concentreerde de Commissie buitenlandse zaken zich op de kwestie van het wapenembargo alsmede de handhaving van de mensenrechten in de Volksrepubliek China.
Ten aanzien van de intentie van sommige EU-lidstaten, het wapenembargo jegens Beijing op te heffen merkte de Commissie buitenlandse zaken op dat een dergelijke politieke handeling op dit tijdstip inopportuun is. En wel hoofdzakelijk om drie redenen. Ten eerste, van een substantiële vooruitgang in de handhaving van de mensenrechten in China is vooralsnog geen sprake.
Ten tweede, de aanname van de antisecessie-wet maart 2005 door het Chinese Parlement laat de optie van militaire interventie jegens Taiwan open.
Ten derde, de Commissie buitenlandse zaken benadrukt dat opheffing van het wapenembargo kan leiden tot een ernstige ondermijning van de regionale stabiliteit in Oost-Azië.
Over de bescherming van de mensenrechten in China spreekt het advies van de Commissie buitenlandse zaken heldere taal. Zij is diep bezorgd over de aanhoudende schendingen van zulke grondrechten als vrijheid van meningsuiting, vrijheid van vergadering, vrijheid van godsdienst. Niet voor niets legt de commissie hier een rechtstreeks verband met de doorlopende Raadsdiscussie over eventuele opheffing van het wapenembargo. Mocht de Raad dit onverhoopt toch besluiten, dan stimuleert hij daarmee zeker niet dat Chinese autoriteiten eindelijk werkelijk eens eerlijk en ernstig omgaan met de naleving van mensenrechten.
Wat resteert, mijnheer de Voorzitter, is aanzienlijk internationaal gezichtsverlies voor de Europese Unie inzake haar eigen grondwaarden. Als rapporteur voor de Commissie buitenlandse zaken hoop ik dat haar stellingname inzake het verslag Lucas bij de Europese instellingen weerklank en navolging vindt. 
Daniel Caspary,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de afgelopen weken hebben we zeer serieus en ook collegiaal over dit onderwerp gediscussieerd. Ik wil de rapporteur en de betrokken collega’s hiervoor van harte danken.
In 2001 is China lid geworden van de WTO. Dit brengt nieuwe rechten, maar ook nieuwe plichten met zich mee. China beroept zich momenteel wel op alle rechten, maar komt op veel vlakken zijn verplichtingen niet na. Zo wordt aan lang niet alle buitenlandse bedrijven vrije markttoegang geboden. Ook druist de plicht om met Chinese firma’s samen te werken lijnrecht in tegen de geest van de WTO. De gevolgen hiervan zijn overigens zeer ernstig, omdat de intellectuele eigendom, het octrooi en het auteursrecht in China vandaag de dag absoluut niet worden beschermd.
Illegale kopieën van technische producten, namaak van textielproducten en het simpelweg negeren van intellectuele-eigendomsrechten zijn onaanvaardbaar. De Commissie moet in de toekomst dan ook meer prioriteit toekennen aan dit onderwerp. Zij dient hierover veel duidelijkere taal te spreken met de Chinezen dan ze tot op heden heeft gedaan. Het kan zo niet langer doorgaan. Zegt u dat alstublieft tegen commissaris Mandelson.
Er zijn nog veel meer misstanden: de yuan is nog steeds geen vrij zwevende munt, China is geen democratische markteconomie, de openbare aanbestedingen zijn er volkomen ondoorzichtig, en beschermende tarieven worden met goedkeuring van de staat ontdoken. Sociale vraagstukken worden niet aangepakt, werknemers hebben nauwelijks inspraak, er mogen geen sterke vakbonden worden opgericht en er is sprake van enorme milieuvervuiling. China moet hier verbetering in brengen en daartoe roepen wij het in onze resolutie dan ook op. Alleen als China zich hieraan houdt, is correcte wereldhandel mogelijk.
Ook wij moeten echter ons huiswerk maken. We moeten eindelijk serieuze maatregelen nemen, om ervoor te zorgen dat Europa ook in de toekomst een sterke economie blijft. We hebben behoefte aan meer vrijheid en meer verantwoordelijkheid in de particuliere sector. We hebben meer opleiding en onderzoek nodig. Ook moeten we meer bereidheid tonen om uitdagingen aan te gaan, want China vormt vandaag wellicht een probleem, maar het zal ons zeker ook in de toekomst blijven uitdagen. Het land biedt echter ook een grote kans om in Europa nieuwe arbeidsplaatsen te creëren. 
Glyn Ford,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer Caroline Lucas met haar verslag. Wij hebben weinig moeite met de inhoud van het verslag; wij hebben meer problemen met de inhoud van haar toespraak die het huidige verslag niet helemaal lijkt te weerspiegelen.
Ik heb onlangs de gelegenheid gehad om op uitnodiging van de Chinese regering een bezoek te brengen aan China om de ontwikkelingen te bekijken in dit land dat een vijfde van de wereldbevolking herbergt. Hoewel men niet van brood alleen kan leven hebben jarenlange groeipercentages van meer dan 10 procent van China een heel ander land gemaakt dan dat ik meer dan 20 jaar geleden voor het eerst leerde kennen. Zelfs in het zogenaamde achtergebleven noordoosten is de skyline bezaaid met hijskranen die een niveau van economische activiteit tonen dat overal ter wereld indrukwekkend zou zijn. In het hele land hebben 300 miljoen Chinezen zich aan de armoede ontworsteld, hoewel meer dan 100 miljoen Chinezen in de meer afgelegen plattelandsgebieden nog steeds moeten rondkomen van minder dan één euro per dag.
China heeft succes op industriegebied, niet door een race naar de bodem, zoals de succesvolle warenhuizen van Harbin en Chengde bewijzen. Als gevolg van deze economische opkomst is China de op drie na grootste exporteur ter wereld geworden en, zoals wij al zagen in het eerdere debat van vandaag, is China uitermate concurrerend geworden in een aantal industriesectoren.
Wij moeten op onze hoede zijn bij de behandeling van deze kwesties. Als lid van dit Parlement zag ik halverwege de jaren tachtig, toen Japan de rol speelde die China nu speelt, dat er verkeerde stappen werden genomen. De aanvankelijk vrijwillige quota voor de export naar de Verenigde Staten die door president Nixon van de Japanners waren gekocht in ruil voor de terugkeer van Okinawa onder Japans bestuur, strekte zich later uit tot Europa. Dit leidde tot een situatie waarin een ongekende vraag ervoor zorgde dat Japanse bedrijven torenhoge winsten maakten die, opnieuw geïnvesteerd, de problemen op de lange termijn nog verergerden. In plaats daarvan moeten wij de Chinese export naar Europa nu afstemmen op onze eigen export naar China.
Wij moeten erkennen dat de economische ontwikkelingen de Chinese maatschappij veranderen. Zoals de heer Caspary al zei spelen er een groot aantal mensenrechtenkwesties en andere problemen. Met betrekking tot dit verslag zijn wij vooral bezorgd over de beperking van de rechten van arbeidsactivisten om vrije vakbonden op te richten. Wij hopen dat de Commissie druk zal uitoefenen op de Europese bedrijven die in China opereren om het goede voorbeeld te geven door hun eigen arbeiders volledige vakbondsrechten te geven.
Er zijn natuurlijk milieuproblemen in China en die moeten worden aangepakt. We moeten echter de hypocrisie vermijden om China te vragen af te zien van datgene wat wij zelf niet willen opgeven in Europa. We mogen niet van China verwachten dat het vrijwillig zijn energiegebruik beperkt tot niveaus die lager liggen dan in de Europese Unie. We moeten af van het crisismanagement met betrekking tot economische en handelskwesties omdat wij dreigen door te rollen van textiel, naar schoeisel, fietsen en een eindeloze reeks andere producten. We moeten een serieus partnerschap opbouwen met China op het gebied van economie en handel. Als wij dat niet doen, dan doen anderen het wel.
We hebben verder behoefte aan een serieuze politieke dialoog met China. We hebben elkaar veel te zeggen. Dit verslag is niet de juiste plek om deze kwesties te bespreken. De beslissing van de Commissie buitenlandse zaken om een verslag op te stellen over de politieke betrekkingen tussen de EU en China dient echter te worden toegejuicht. 
Danutė Budreikaitė,
   – Dit is niet de eerste keer dat we het over China hebben in dit Parlement. Toen we de positie van de textielsector na 2005 bespraken, stelde commissaris Michel dat de oorzaak van de neergang en potentiële ineenstorting van de textielsector en, dat is evident, ook van andere Europese industriële sectoren, te wijten is aan het onvermogen van landen om hun economieën te leiden. Zij zouden niet in staat zijn hun productie naar lagelonenlanden te verplaatsen.
Niemand heeft het echter gehad over wat we te bieden hebben aan de burgers van onze eigen landen, waar we gekozen zijn. Waar gaan zij werken wanneer we alle industrie naar buiten Europa verplaatsen?
In het verslag-Lucas wordt nauwelijks iets gezegd over de consequenties die de handel met China heeft voor de economieën van de Europese lidstaten.
Het verslag besteedt veel aandacht aan ontwikkelingslanden, die nadeel ondervinden van China’s expansie in de mondiale textielmarkten.
Er is zelfs een heel hoofdstuk van het verslag gewijd aan de sociale problemen, de loonstijgingen en de welvaart in China, terwijl dat toch in essentie een interne aangelegenheid is. Vergeet niet dat de EU zelf niet eens een gemeenschappelijk sociaal beleid heeft, elke staat beslist zelf over de salarissen van zijn eigen werknemers, die in de EU van staat tot staat verschillen en in sommige landen heel laag zijn – er zijn burgers die onder de armoedegrens leven.
Wat moeten we doen in de Europese Unie om een passend antwoord te vinden op de uitdagingen waarvoor de wereldeconomie ons stelt?
Ik roep de Commissie op om te onderzoeken wat het effect van de toepassing van de WTO-regels is op de lidstaten van de Europese Unie, met name op de nieuwe lidstaten, om het buitenlands handelsbeleid te heroverwegen en om stappen en preventieve actie te ondernemen om de negatieve gevolgen voor de Europese textiel-, schoenen-, meubel-, elektronica-, auto- en andere industrieën weg te nemen.
Zodra we de positie van de industrie van de Europese Unie hebben geanalyseerd, is het belangrijkste wat we moeten doen het opstellen van een langetermijnprognose voor de jaren 2030-2050, waarbij we terreinen moeten aanwijzen waarop Europese fabrikanten concurrerend kunnen opereren en we aanbevelingen moeten doen aan de industrie over sectoren die de toekomst hebben, sectoren waarin nu geïnvesteerd zou moeten worden.
Ook roep ik u op om voor uw eigen mensen te zorgen, omdat, zo lijkt me, we niet kunnen verwachten dat anderen banen voor ons zullen scheppen, het concurrentievermogen van onze economieën zullen stimuleren en onze sociale welvaart in stand zullen houden. 
Raül Romeva i Rueda,
   – Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf dat het hier om een fundamenteel probleem gaat.
Enerzijds liggen de verschillende productievoorwaarden en derhalve ook de prijsverschillen ten grondslag aan de internationale handel, maar anderzijds gaat een volledig vrije handel tussen economieën die zeer uiteenlopende arbeidskosten hanteren, zoals met China en de Europese Unie het geval is, gepaard met bepaalde elementen die de concurrentieregels vervormen.
Wat kunnen wij hierop zeggen? Ten eerste dat wij in de Europese Unie, als consumenten van Chinese producten, een grotere verantwoordelijkheid dragen, aangezien wij de belangrijkste handelspartner van China zijn, zelfs nog voor de Verenigde Staten.
Ten tweede, dat de ontwikkeling van China en de openstelling van dit land voor de rest van de wereld goed nieuws zijn en dus moeten worden toegejuicht. Ten derde echter ook, dat deze openstelling moet plaatsvinden in het kader van een reeks gemeenschappelijke minimumnormen die geëerbiedigd moeten worden en zuivere en eerlijke handelsbetrekkingen moeten waarborgen en dat de voordelen van deze openstelling en uitwisseling ten goede moeten komen aan de zwakste schakels van het productiesysteem, namelijk de werknemers, waarbij ook de internationale milieuwetgeving moet worden gerespecteerd.
Het voornaamste is dus dat wij geen vrije handel maar een eerlijke handel tot stand moeten brengen. Dat houdt in dat de handel tussen de verschillende landen aan nieuwe regels moet worden onderworpen. In dit verband is het belangrijk dat de quota niet gebaseerd worden op de prijs maar op de productievoorwaarden, dat er regelgeving inzake traceerbaarheid komt om de naleving van dit vereiste te waarborgen, en vooral ook dat de praktijken van de steeds beweeglijkere grote multinationals gereguleerd worden, omdat die zich vaak laten verleiden tot een race naar de bodem en proberen hun productie te laten plaatsvinden daar waar zo min mogelijk sociale, ecologische en arbeidsvoorwaarden worden gesteld. 
Helmuth Markov,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het onderwerp is “de vooruitzichten voor de handelsbetrekkingen” en mevrouw Lucas heeft aan het begin om steun voor haar verslag verzocht. Die krijgt ze van mij. Kijkend naar de ontwikkeling, kunnen we vaststellen dat zowel de Europese Unie als China elkaars op een na grootste handelspartner zijn. Wat is er veranderd?
Een aantal jaren geleden had de Europese Unie nog een handelsoverschot, nu heeft China dat. Mijns inziens zal daar gedurende de komende decennia ook geen verandering in komen. China heeft immers een aantal bijzondere kenmerken. Het heeft een enorme interne markt; tegelijkertijd heeft het land een grote capaciteit voor een arbeidsintensieve productie dat het door het zeer lage niveau van de lonen volledig kan benutten. Bovendien heeft het hightechproductie. De arbeidsintensieve productie wordt immers in toenemende mate verplaatst uit vele lidstaten van de Europese Unie, hoewel we een zeer hoog productiviteitsniveau hebben en we deze productie eigenlijk alleen om die reden hebben kunnen behouden. Tegelijkertijd kunnen we, kijkend naar het handelsvolume, constateren dat ook de Europese industrie enorm heeft geprofiteerd van de ontwikkelingen, omdat zij veel naar China heeft kunnen exporteren.
Vandaag hebben wij de situatie in de textielsector besproken. De Europese Unie heeft vroeger miljarden verdiend met de export van textielproductiemachines. Als u naar de huidige exportstatistieken kijkt, kunt u zien hoeveel installaties voor staalfabrieken er worden geëxporteerd, hoeveel persen voor de automobielindustrie en hoeveel aluminiumsmelters voor de productie van fietsen. Het is volkomen duidelijk dat wij over twee of drie jaar in deze sectoren met hetzelfde probleem te maken zullen krijgen.
In het ontwerp voor een Grondwettelijk Verdrag stond: open markteconomie met vrije mededinging. De huidige situatie in de textielsector binnen de Europese Unie is daarvan het gevolg. Dit is immers het resultaat van een open, onbeschermde markteconomie met vrije mededinging. Om die reden hebben de Fransen ook “nee” gezegd tegen de grondwet.
Mijns inziens hebben wij een sociale markteconomie met eerlijke mededinging nodig. Dat is iets geheel anders. Wij discussiëren er in dit Parlement voortdurend over dat de productie in China niet voldoet aan de Europese normen. En dat klopt. Het zou echter bijzonder eenvoudig zijn om in het kader van de WTO het volgende vast te leggen: landen die zich niet aan de IAO-normen houdt, mogen niet exporteren of daarvandaan mogen geen goederen worden geïmporteerd. Iedereen die de IAO-normen ter bescherming van de arbeidsomstandigheden niet voldoende naleeft, mag geen goederen exporteren. Degenen die chemicaliën gebruiken die wereldwijd dan wel in de meeste landen verboden zijn, mogen niet exporteren. Zodoende zou er meteen een vorm van mededinging ontstaan waarin naar een hoger niveau wordt gestreefd, omdat producenten gedwongen zouden zijn, betere sociale, milieu- en industrienormen in te voeren.
Dat is naar mijn mening de juiste weg. Wie gelooft dat de Europese Unie op den duur kan overleven door altijd simpelweg alleen maar op de noodzaak van hightechproducten te wijzen, gaat voorbij aan het feit dat er in China jaarlijks aanzienlijk meer hoog gekwalificeerde studenten afstuderen aan universiteiten of beroepsopleidingen dan in de gehele Europese Unie bij elkaar. Dat kan evenmin de juiste oplossing zijn. Wij mogen niet langer wachten en moeten onze woorden in daden omzetten. Wij moeten veel meer in scholing investeren. Als u echter naar de begroting van de lidstaten kijkt, zult u zien dat ze ook dat niet doen. 
Boguslaw Rogalski,
   – Mevrouw de Voorzitter, het is zinvol om in dit debat over de handelsbetrekkingen van de Unie met China bepaalde feiten eens op een rijtje te zetten. Al 25 jaar lang groeit de Chinese economie jaarlijks met ongeveer 9 procent. De deviezenreserves van Peking bedragen op dit moment 700 miljard dollar, en die van de Unie – ter vergelijking – slechts 179 miljard dollar. De op een na grootste economische supermacht is geen democratie en heeft geen markteconomie. China wil vóór 2010 samen met de ASEAN-lidstaten een vrijhandelszone opzetten, die dan het grootste economische blok ter wereld zal zijn. China probeert zijn handel op mondiaal niveau uit te breiden. De Chinese overname van de Amerikaanse gigant IBM, en de recente poging om het Britse Rover over te nemen, spreken boekdelen over de Chinese handelsambities.
Wat betekent dit voor ons? We hebben gezien hoe in de VS door ongunstige handelsbetrekkingen met China veel banen verloren zijn gegaan en hoe hele takken van industrie zijn verplaatst naar China. China is de grootste fabriek ter wereld geworden. Tweederde van alle elektronische apparaten wordt nu daar gemaakt, en dan praten we nog niet eens over textiel. China is nu de tweede handelspartner van de Unie. In 2004 had de Unie een tekort op de handelsbalans met China van meer dan 78 miljard euro. 
De oneerlijke concurrentie is mogelijk, omdat China een socialistische markteconomie is, een primitieve vorm van kapitalisme waarin de mensenrechten niet worden gerespecteerd. In onze betrekkingen met China moeten we, met het oog op de toekomst van onze economie, China niet langer zien als een strategische partner, maar als een strategische concurrent. Daarnaast moeten we strikte invoerquota vastleggen voor Chinese producten en zo de werkgelegenheid in onze landen beschermen. 
Laten we in onze betrekkingen met China altijd de volgende vraag in gedachten houden: welke banen zullen er nog overblijven voor onze kinderen?
Cristiana Muscardini,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in mijn bijdrage aan het verslag van mevrouw Lucas – die ik wil bedanken voor het uitmuntende werk dat ze verricht heeft – heb ik de nadruk willen leggen op een aspect dat in de verhouding tussen twee grote handelsgebieden van fundamenteel belang is: de noodzaak je aan de regels te houden, regels die vanuit het perspectief van de handel gezien weliswaar de beginselen van de Wereldhandelsorganisatie en de daaruit voortvloeiende overeenkomsten zijn, maar die in de politieke en sociale context betrekking hebben op de eerbiediging van fundamentele mensenrechten.
Vandaar dat het nodig is de vinger aan de pols te houden via permanente onderhandelingen tussen de Commissie en de Chinese autoriteiten, om ervoor te zorgen dat de beginselen van vrijheid en democratie worden nageleefd: de eerbiediging van deze beginselen moet een zijn in de ontwikkeling van de handelsbetrekkingen van China met andere economische zones. Daar komt bij dat de laatste berichten uit China over de strenge controles waaraan het internetgebruik wordt onderworpen, zorgvuldig onderzocht dienen te worden. De regering in Peking heeft nieuwe wetten aangekondigd waarmee zij controle zal uitoefenen op de informatie op internet, met het doel te verhinderen dat er ook maar enige kritiek wordt geleverd op het beleid van de Chinese regering ten aanzien van religie en, meer in het algemeen, haar algehele onverdraagzaamheid jegens religieuze verkondiging. Dit kan niet anders dan onze bezorgdheid doen toenemen.
De mate van vrijheid en democratie in China is omgekeerd evenredig met de economische en commerciële macht die het land uitoefent op de wereldmarkten.
Daarom roepen wij de Commissie op om, in het kader van de permanente onderhandelingen met de Chinese autoriteiten die zij van plan is in te stellen, te zorgen voor een rechtvaardig, gedeeld beheer van de handelsbetrekkingen met China. Ook verzoeken wij haar na te denken over alle aspecten die samenhangen met de eerbiediging van de rechten en vrijheden van individuen en, in het verlengde daarvan, de beroepsbevolking, en daarmee rekening te houden.
Wij willen dat er normen komen die waarborgen dat uit China afkomstige goederen in overeenstemming zijn met de veiligheidsgaranties die in Europa worden gehanteerd en dat er dusdanige sancties worden ingesteld dat degenen die op illegale wijze goederen importeren of die illegale goederen importeren in Europa verscheidene jaren geen handel kunnen drijven met of binnen de Unie.
Dit is een goed moment om te zeggen dat het soms gewetenloze Europese ondernemers zijn die de eerlijke concurrentie ondermijnen. Met uitsluitend hun eigen winst op de korte termijn in gedachten, overtreden zij een regel door te bevorderen dat namaakproducten of gevaarlijke goederen op onwettige wijze in Europa worden ingevoerd en gedistribueerd. Dergelijke ondernemers dienen met harde hand te worden aangepakt.
Voorts moedigen wij de Commissie en de Raad aan de lidstaten op te roepen strengere controles in te stellen op hun grondgebied in verband met de aanwezigheid van talloze illegale immigranten die gedwongen worden in het illegale circuit goedkope producten te maken. 
Glyn Ford (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag dat dit debat wordt beëindigd. Kunt u bevestigen dat wij doorgaan tot alle sprekers het woord hebben gevoerd, zodat wij vanochtend nog kunnen stemmen? 
De Voorzitter.
   – Dat wilde ik juist aankondigen. Volgens mijn sprekerslijst hebben we nog ongeveer vijftig minuten spreektijd te gaan, wat in de praktijk betekent dat we nog ongeveer één uur debatteren. Maar het is nu kwart voor twaalf en we kunnen de collega's die komen stemmen, natuurlijk niet laten wachten. Volgens de officiële agenda moeten we om 11.50 uur het debat sluiten.
Wat ik wil voorstellen is het woord te geven aan de heer Vanhecke in zijn hoedanigheid van niet-ingeschrevene, en dan te vervolgen met een eerste ronde van sprekers op persoonlijke titel. We hebben dan de heer Rübig voor de PPE, de heer Van den Berg voor de Sociaal-democraten, de heer Van Hecke – de andere Van Hecke dus – voor de Liberalen, mevrouw Auken voor de Verts/ALE-Fractie, de heer Farage voor de IND/DEM-Fractie, de heer Didžiokas voor de UEN-Fractie en ten slotte de heer Allister voor de niet-ingeschrevenen. Dat is twaalf minuten spreektijd.
Dan is het dus twaalf uur of vijf over twaalf en dat lijkt me redelijk. De andere sprekers moeten dan helaas wachten tot vanmiddag. Ik weet al dat onze rapporteur straks in de plenaire vergadering gaat vragen om uitstel van de stemming, zodat de stemming niet vanmiddag zal plaatshebben, maar tijdens onze minivergadering in Brussel. De plenaire vergadering zal hierover straks besluiten.
Dit is wat ik u kan meedelen. Als u ermee akkoord gaat, sluiten we de sprekerslijst namens de fracties af met de niet-ingeschrevenen en gaan we daarna door met de eerste ronde spreektijd op persoonlijke titel, dat wil zeggen twaalf minuten. En dan onderbreken we het debat om twaalf uur voor de stemmingen. 
Alessandra Mussolini (NI ).
   –Mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s, de interventies van leden die lid zijn van een fractie, en niet van bijvoorbeeld leden die tot de niet-ingeschrevenen behoren, krijgen in een debat over dit soort belangrijke onderwerpen altijd een voorkeursbehandeling. Ik vind dat onrechtvaardig. Er gelden al beperkende bepalingen voor onze spreektijd en we mogen niet stemmen tijdens vergaderingen van de fractieleiders. Dit is werkelijk ondemocratisch ten opzichte van alle niet-ingeschrevenen. Wij zijn gekozen volksvertegenwoordigers, net als iedereen hier!
Wanneer de commissaris niet slechts tweeënhalf, maar minstens zeven minuten het woord voert over een dergelijk onderwerp, dan wordt ieders interventie extra belangrijk. Ik ben het dan ook ten enenmale oneens met het standpunt dat door het Voorzitterschap is verwoord. 
De Voorzitter.
   – Ik heb maar twee mogelijkheden, mevrouw Mussolini. Of ik respecteer de agenda zoals die door de plenaire vergadering is goedgekeurd en sluit de vergadering over exact één minuut. Of ik sta een eerste spreekronde toe om zoveel mogelijk sprekers aan het woord te laten. Onder die sprekers bevinden zich ook niet-ingeschrevenen, in dezelfde mate, niet meer en niet minder, als de andere fracties. Ik heb geen andere keuze.
De spreektijd van de Commissie is vrij. Alleen de spreektijd van de parlementsleden is beperkt. Aangezien ik alleen van uw kant bezwaar hoor, stel ik voor door te gaan en het woord te geven aan een niet-ingeschrevene, de heer Vanhecke. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, het feit dat we hier de zeer ernstige moeilijkheden aankaarten die onze bedrijven ondervinden van de Chinese concurrentie, heeft niets te maken met onze angst voor eerlijke concurrentie noch met onze eventuele kritiek op de vrije markt. En het is zeker ook waar, dat moet ook wel eens gezegd worden, dat onze consumenten voor een stuk profiteren van prijsdalingen en dat de Europese bedrijven in de Chinese markt groeikansen zien.
Maar het probleem blijft. China is een communistische dictatuur met een staatseconomie en daar wordt het spel van de eerlijke concurrentie niet gespeeld. Ruim de helft van de Chinese industrie is in staatshanden en ontvangt financiering zonder rente en zonder reële terugbetalingsverplichting. De waarde van de Chinese munt blijft kunstmatig laag.
Dat en vele andere onredelijke factoren – ik denk aan het bestaan van dwangarbeid, ik denk aan het bestaan van onmenselijke arbeidsvoorwaarden – dat alles leidt ertoe dat onze markten overspoeld worden met Chinese afgewerkte producten tegen een prijs waarvoor onze eigen bedrijven soms nauwelijks de grondstoffen kunnen aankopen.
Nogmaals, dit is geen pleidooi tegen de vrije markt en geen pleidooi tegen de vrije concurrentie. Maar Europa heeft de plicht haar bedrijven te beschermen en voor eerlijke concurrentie te zorgen en daarvan is op dit ogenblik jammer genoeg geen sprake meer. De wijze waarop de Commissie het textieldossier heeft mismeesterd doet ons eigenlijk het ergste vrezen voor de toekomst. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, China is een belangrijke partner van Europa. Het is de op een na grootste handelspartner van de EU na de Verenigde Staten. Volgens Chinese statistieken is de EU voor China handelspartner nummer 1, nog vóór de Verenigde Staten. Mijns inziens moet een wederzijdse openstelling van de markten voor ons de allereerste prioriteit zijn. Het mag niet zo zijn dat wij onze markten openen, terwijl onze bedrijven daar voor problemen komen te staan. Mijns inziens zijn de mogelijkheden voor groei op de Chinese markt in de toekomst met name voor onze producerende industrie van bijzonder groot belang en komen veel installaties die daar naartoe zijn geleverd, uit Europa. Europese bedrijven moeten zich uiteraard tijdig op deze markt positioneren teneinde de arbeidsplaatsen hier veilig te stellen.
Dankzij de naar Europa geïmporteerde producten groeit bovendien onze koopkracht. Veel gezinnen besparen per maand honderden euro’s, doordat ze producten van zeer acceptabele kwaliteit tegen een bijzonder gunstige prijs kunnen kopen. Het geld dat ze daarmee besparen, kunnen ze weer aan andere diensten of producten besteden, zodat de Chinezen onze koopkracht in werkelijkheid nog veel meer verhogen.
Het is al eerder opgemerkt dat intellectueel eigendom een bijzonder groot probleem vormt en dat onze Europese ondernemingen beter beschermd moeten worden. De Commissie moet het octrooirecht en merkrechten versterken. Ik dring er derhalve bij de Commissie op aan met name tijdens de onderhandelingen in Hongkong en met betrekking tot de TRIP’s haar invloed te laten gelden en ervoor te zorgen dat de internationale verplichtingen zeer strikt worden nageleefd. Zo kunnen de betrekkingen mijns inziens in de toekomst worden versterkt. Het betreft hier een communistisch land dat langzaamaan op weg is naar een markteconomie, hetgeen een goede basis vormt voor de democratie en mensenrechten. We moeten dit allemaal volledig steunen. 
Margrietus van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, de schrik voor China is groot in Europa, maar dit is niet de tijd om passief en behoudend te zijn. Wij moeten soms accepteren dat er banen zullen verdwijnen door opkomende economieën. Wij moeten solidair zijn met collega's wereldwijd. Ook zij hebben recht op werkgelegenheid en groeiende welvaart, maar het Europees sociaal model houdt in dat we mensen die hier hun baan verliezen, voldoende mogelijkheden moeten bieden, hulp bij het vinden van een nieuwe baan, bieden van scholing en omscholing. Zij mogen geen slachtoffers worden van deze snelle ontwikkelingen.
De Europese modewinkels en importeurs wier bestellingen tijden lang vastzaten in loodsen als gevolg van importstop, verdienen ook compensatie voor hun financiële schade. Ondertussen kan en moet de Europese Unie profiteren van de kansen die de voorspoedige economische groei in andere delen van de wereld voor ons creëert. Nieuwe consumentenmarkten, positieve vooruitzichten voor de toeristensector, ook geschikt voor lager opgeleide werknemers. Europese bedrijven hebben recht op bescherming van hun intellectueel eigendom in wet, maar zeker ook in praktijk, en recht op toegang tot de Chinese markten.
In plaats van protectionistische maatregelen om deze banen te beschermen, moet de EU de belangen van haar bedrijven behartigen door China aan haar verplichtingen van de Wereldhandelsorganisatie te houden.
Bovenal moet de EU uit haar schulp kruipen, opkomen voor de normen en waarden die wij belangrijk vinden. Eerlijke handel, vakbondsvrijheid en arbeidsrechten. In China zijn de werkomstandigheden erbarmelijk, werknemers zijn niet vrij om een vakbond op te richten. Vakbondsactivisten worden opgepakt en voor jaren gevangen gezet. Tienduizenden bedrijfsongevallen met de dood als gevolg per jaar zijn geen uitzondering op de Chinese werkvloer. Werknemers worden gedwongen tot talloze overuren, er wordt gebruik gemaakt van kinderarbeid. Als een van de grootste handelspartners van China, heeft de Europese Unie de verantwoordelijkheid om deze wantoestanden aan de orde te stellen. 
Johan Van Hecke (ALDE ).
   – Voorzitter, over de handelsrelaties met China is de laatste tijd in dit Parlement al veel gezegd en ik zal mij vandaag dan ook beperken tot één aspect, namelijk de namaak en de piraterij.
Commissaris Mandelson heeft toegegeven dat deze problematiek onder druk van China bij de aanvang van de jongste handelsbesprekingen met de Europese Unie van de agenda is gehaald. Merkwaardig, want de Europese Commissie heeft conform de WTO-regels het recht vrijwaringsmaatregelen uit te vaardigen, als er sprake is van oneerlijke concurrentie of concurrentievervalsing. Dit is duidelijk het geval met betrekking tot het respect voor intellectuele eigendom. Elk jaar gaan in Europa tussen honderd- en tweehonderdduizend banen verloren door de toenemende namaak en piraterij. Deze zomer zijn aan de Belgische kust tijdens één actie op één voormiddag in één uur tijd meer dan 2 500 nagemaakte textielstukken in beslag genomen. 70 procent ervan was afkomstig uit China.
Onze creativiteit en innovatie is zowat de laatste troef in de ongelijke strijd tegen de concurrentie vanuit het Oosten. Het wordt de allerhoogste tijd dat de Commissie zich daarvan bewust wordt en het probleem van de illegale namaak eindelijk ernstig aankaart bij de Chinese autoriteiten. 
Margrete Auken (Verts/ALE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, wij zijn waarschijnlijk allen verheugd over het feit dat het grote en arme China in opkomst is en bezig is zich te ontwikkelen, maar tegelijkertijd is het ook belangrijk om te wijzen op de verschrikkelijke sociale en ecologische omstandigheden die daar heersen. Daar moet echt iets aan gebeuren. Ik hoop dat de meesten van ons het erover eens kunnen worden dat niet alleen de EU een grote verantwoordelijkheid heeft, maar dat een en ander moet gebeuren binnen het systeem van internationale overeenkomsten. Dat wil zeggen dat de WTO en het beginsel van de rechtsstaat de ontwikkeling moeten sturen en niet willekeurige quotaregelingen, die de arme landen al te gemakkelijk dwingen tot bijna slavernij-achtige betrekkingen met hun oude koloniale machten. Willen wij onszelf doen gelden in de WTO, dan moeten we geloofwaardig zijn, maar dat kan alleen als we ook betrouwbaar zijn. Het is nogal beschamend dat we alleen aan al deze regels denken als onze eigen productie moet worden beschermd. Als deze regels werkelijk zouden gelden, konden we geen druppel olie importeren vanuit Saoedi-Arabië, waar men zoals bekend nog nooit van mensenrechten heeft gehoord, maar je hoort nooit iemand spreken over mensenrechten, milieu enzovoort in verband met Saoedi-Arabië. We moeten onze positie in de WTO versterken door onze markten open te stellen, en niet door de arme landen te onderdrukken. De rijke landen moeten hun markten openstellen, en wij moeten eisen stellen: eisen uit hoofde van de IAO-verdragen en eisen inzake de inachtneming van het VN-kinderverdrag en de andere milieuverdragen. Dat is absoluut de enige weg die we kunnen inslaan, en het is ook de weg die we fatsoenshalve moeten aanhouden.
Nigel Farage (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het tekort aan beha’s in onze warenhuizen is zonder meer een heilzame crisis gebleken, omdat het exact heeft blootgelegd wat de EU nu is: een naar het verleden kijkende douane-unie, een anachronisme in de 21e eeuw en een opgeblazen bureaucratie die niet doorhad dat wat te verwachten viel daadwerkelijk gebeurde, terwijl de commissaris genoot van een lange vakantie.
Dit is waar wij, vanuit het oogpunt van het Verenigd Koninkrijk nu staan – wij zijn de op drie na grootste economie er wereld, de op een na grootste wereldwijde investeerder, een wereldwijde handelsnatie – en wij mogen ons eigen handelsbeleid niet bepalen! Nee, dat wordt voor ons gedaan door de overbetaalde, niet-gekozen bureaucraten in Brussel en nu hebben wij een voormalige communistische commissaris die ons voorschrijft wat wij wel en niet mogen doen!
Een standaard handelsbeleid voor de Europese Unie kan niet werken als de landen en economieën zoveel van elkaar verschillen als het Verenigd Koninkrijk en Italië. In de moderne wereld maken soevereine staten gebruik van vrijhandelsverdragen.
Het echte goede nieuws is echter dat het Britse bedrijfsleven doordrongen raakt van het feit dat de onschuldig klinkende gemeenschappelijke markt er inderdaad altijd op gericht is geweest om veel meer te worden dan dat, en het Britse bedrijfsleven zegt nu: wij hebben de Europese Unie niet nodig, wij zouden beter af zijn als wij onze eigen handelsovereenkomsten zouden sluiten. Dus, bedankt Europese Commissie. Bedankt voor deze puinhoop, want de dag dat Groot-Brittannië uit de Europese Unie stapt is veel naderbij gekomen.
Gintaras Didžiokas (UEN ).
   – Hoewel ik dit initiatief en dit verslag verwelkom, wil ik ook een paar opmerkingen maken die in mijn ogen belangrijk zijn.
De ontwikkelingen van de laatste jaren baren ons grote zorgen en voorspellen weinig goeds voor de toekomst. Het tekort op de handelsbalans is in een catastrofaal tempo gegroeid, evenals het assortiment aan goederen uit China, om over het verplaatsen van de productie en het sluiten van bedrijven in de Europese Unie zelf nog maar te zwijgen. En internationale bedrijven spelen hierbij een grote rol. Als we er niet in slagen de juiste mechanismen te ontwikkelen om deze processen in goede banen te leiden, zullen de gevolgen dramatisch zijn.
Bedrijven in alle landen van de Europese Unie, waaronder Litouwen, hebben te lijden onder de oneerlijke concurrentie van Chinese bedrijven. Ons bedrijfsleven wordt verplicht om te voldoen aan strenge Europese normen op het gebied van arbeid, sociale verzekeringen en milieu, en moeten concurreren met Chinese producenten die dat allemaal niet hoeven. Het tegendeel is feitelijk het geval – arbeiders in China moeten zeer hard werken onder afschuwelijke omstandigheden en krijgen haast niets betaald.
De Europese Unie moet gedaan krijgen dat de verplichte naleving van normen op het gebied van arbeid, veiligheid op het werk, sociale verzekeringen en milieu wordt opgenomen in internationale verdragen. Bovendien moet de regelgeving op het terrein van de bescherming van intellectueel eigendom en de certificering van kwaliteit en oorkomst verscherpt worden en moet de procedure voor het voor de rechter brengen van antidumpingzaken vereenvoudigd worden.
De Europese Commissie moet ervoor zorgen dat bedrijven alleen goederen in de Europese Unie mogen invoeren wanneer de Commissie heeft bevestigd dat deze bedrijven voldoen aan dergelijke normen. In feite is dat precies wat Rusland doet bij het toelaten op zijn grondgebied van goederen uit de Europese Unie. 
De Voorzitter.
   – De laatste spreker over dit verslag vanmorgen is de heer Allister. Hij krijgt negentig seconden spreektijd. In het voorbijgaan zou ik mevrouw Mussolini, die niet naar ons luistert, erop willen wijzen dat de niet-ingeschreven afgevaardigden dezelfde spreektijd hebben gekregen als de leden van andere fracties. Als er al sprake is van discriminatie, is dat voor zover het u betreft positieve discriminatie. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen onderschrijf ik veel van wat mijnheer Farage te berde bracht in zijn rake betoog over de staat van ons handelsbeleid.
Ik wil echter ook nog een andere kwestie aankaarten. Handel kan niet op zichzelf worden bekeken. Handel staat niet los van ethische en morele overwegingen. China heeft onze handel nodig. Het prijskaartje dat daaraan vastzit kan heel goed meer dan alleen financieel van aard zijn. Wij kunnen de wijdverbreide schending van de mensenrechten in China niet ontkennen, met name ten opzichte van een onschuldige en kleine minderheid – namelijk praktiserende christenen. Het is volstrekt onacceptabel dat er Chinese christenen in de gevangenis zitten louter omdat zij hun christelijke geloof belijden of bijbels verspreiden.
Vrijheid van godsdienst is een fundamenteel recht dat door de meeste Europeanen wordt erkend. Wij kunnen de ontkenning ervan in China niet negeren om de handel te bevorderen met een land dat christenen vervolgt, wat de wederzijdse economische voordelen ook mogen zijn.
Ik pleit daarom voor een koppeling tussen de permanente bilaterale dialoog over mensenrechten tussen de EU en China en de onderhandelingen over de handelsbetrekkingen. Wij zouden vooruitgang op het gebied van de handelsbetrekkingen afhankelijk moeten maken van vooruitgang in de verbetering op het terrein van de mensenrechten. Liberalisering van de handel vereist namelijk liberalisering van de mensenrechten in China.
De Voorzitter.
   – Wij onderbreken het debat over het verslag van mevrouw Lucas tot 15.00 uur en zullen dan verdergaan met de geplande lijst van sprekers. 
Caroline Lucas (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet hebben wij net gedebatteerd over mijn verslag over de handelsbetrekkingen tussen de EU en China. Dit debat is echter nog niet afgerond. Ik stel voor dat, terwijl de rest van dit debat deze namiddag wordt gevoerd, de stemming wordt uitgesteld tot de vergadering in Brussel over twee weken. Dit is een belangrijk verslag en het Parlement moet voltallig zijn als hierover wordt gestemd, dat kan niet met de veertig of vijftig afgevaardigden die hier misschien nog aanwezig zullen zijn om 17.00 uur. Ik ben bang dat ik hier zelf om 17.00 uur niet meer ben, aangezien ik vanavond andere verplichtingen heb. De agendawijziging waardoor de behandeling van mijn verslag werd verschoven van 10.00 uur naar 11.00 is een zeer recente besluit. Dat is de oorzaak van dit probleem. Ik doe een formeel verzoek om de stemming uit te stellen tot de plenaire vergadering in Brussel over twee weken.

 – Mevrouw Lucas, ik meen dat u verwijst naar artikel 170 van het Reglement. Ik veronderstel dat u een standpunt verkondigt namens uw fractie, waartoe u het volste recht hebt. Zijn er bezwaren tegen het verzoek van mevrouw Lucas om de stemming over haar verslag uit te stellen? 
Robert Goebbels (PSE ).
   – Ik sluit me graag aan bij het verzoek van mevrouw Lucas, omdat de hervatting van het debat vanmiddag voor een groot aantal collega's die op de sprekerslijst staan, problemen oplevert: sommigen moeten een vliegtuig halen, anderen hebben afspraken. Het zou zelfs nog beter zijn als we het debat zouden kunnen afsluiten in Brussel of volgende maand in Straatsburg met aansluitend de stemming. 
De Voorzitter.
   – De heer Goebbels is dus voorstander van uitstel van de stemming over het verslag van mevrouw Lucas, maar zijn er ook sprekers die bezwaar willen maken tegen een dergelijk uitstel?
Daarmee is de stemming over het verslag van mevrouw Lucas uitgesteld tot de volgende vergaderperiode, met dien verstande dat het debat vandaag om 15.00 uur wordt hervat, aangezien het nu moet worden onderbroken om plaats te maken voor de stemmingen. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   – Ik doe een beroep op artikel 132 van het Reglement over de agenda, met betrekking tot het vragenuur. Zoals u weet zou het vragenuur een vol uur moeten duren. Gisteravond duurde het net iets meer dan 35 minuten.
Daar waren twee redenen voor. Niet alleen was het debat tien minuten uitgelopen, daarnaast voelde de fungerend voorzitter zich genoodzaakt om een dringend telefoontje aan te nemen, waardoor wij een kwartier zaten te niksen en het debat pas om 25 minuten later begon.
Mag ik het voorzitterschap verzoeken hier nota van te nemen. Het vragenuur is de enige kans die parlementsleden hebben om de fungerend voorzitter aan de tand te voelen; het hoort een vol uur te duren. Kan het voorzitterschap garanderen dat wij in de toekomst weer een volledig vragenuur krijgen? 
De Voorzitter.
   – Ik heb nota genomen van uw gegronde opmerking. Er moet echter gezegd worden dat de agenda voor deze vergaderperiode uitzonderlijk vol was.
Dat gezegd hebbende, zullen we uw verzoek dat de Raad zich aan het vragenuur dient te houden, waarmee wij het volgens mij allemaal eens zijn, overbrengen aan de bevoegde autoriteiten. Het is immers een van zijn fundamentele rechten dat het Parlement de Raad vragen kan stellen. 
De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot de stemming.

Robert Goebbels (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, tijdens de voorbereiding van deze gezamenlijke ontwerpresolutie afgelopen maandag, hebben de fracties overeenstemming bereikt over een tekst voor paragraaf 10. Helaas is bij het overschrijven van deze tekst een gedeelte van de zin weggevallen. Ik ben dan ook zo vrij om dit in de vorm van een mondeling amendement in te dienen. Ik heb de tekst in het Engels. 
 “Verzoekt de Commissie om de hedge funds in het oog te houden” met als toevoeging “en te onderzoeken hoe meer transparantie tot stabielere oliemarkten kan leiden”. 
Ik geloof dat ik van de heer Chichester toestemming heb om deze tekst voor te leggen. 

Claude Turmes (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben hetzelfde technische probleem met paragraaf 15, streepje 6. Wij willen toevoegen: “voorstellen te doen opdat”. Dezelfde procedure is van toepassing met betrekking tot het andere deel. 


Alexander Lambsdorff (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om een toevoeging die wij tijdens de onderhandelingen om tot een compromis te komen reeds hadden meegenomen, maar die als gevolg van een redactionele vergissing is weggelaten. Deze toevoeging betreft de democratie binnen de Verenigde Naties. Ik lees de tekst nu in het Engels voor. Aan paragraaf 20 wordt het volgende toegevoegd: 
 “Bevestigt zijn overtuiging dat de VN het democratisch gehalte in haar eigen structuren zelf aanzienlijk dient te verhogen, en onderstreept derhalve zijn oproep om te komen tot een caucus van democratieën binnen de Algemene Vergadering van de VN.” 


Emilio Menéndez del Valle (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wens dat in het tweede gedeelte van paragraaf 10 het volgende wordt opgenomen: “ en vraagt dat toekomstige activiteiten op een actieve wijze bijdragen aan het beëindigen van discriminatie op grond van geslacht of kaste”.

Emilio Menéndez del Valle (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het gaat om een kleine, onbelangrijke nuance die verband houdt met de ons aller bekende Grondwet.
Aangezien de Europese Grondwet nog steeds niet is aangenomen – ik hoop dat dit snel gebeurt –, moeten de laatste twee regels van paragraaf 17 als volgt gewijzigd worden: “ ook wat betreft de vorderingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid die de inwerkingtreding van de nieuwe Europese Grondwet zou kunnen meebrengen”.

Emilio Menéndez del Valle (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het gaat om de volgende toevoeging: “dringt er bij de Commissie, de lidstaten en India op aan om de samenwerking op het gebied van hernieuwbare energie te intensiveren”.

De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 

Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Wij onderschrijven deze resolutie, waarin kritiek wordt uitgeoefend op de bilaterale wijnbouwovereenkomst van 14 september 2005 tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, aangezien wij de tekst “ontoereikend”’ en “inadequaat” vinden.
In de resolutie wordt nogmaals steun uitgesproken voor:
- de bescherming van de traditionele productie, de familiale wijnbouw en de kwaliteit van onze wijnen, en de erkenning op internationaal niveau van de door de EU beschermde, traditionele benamingen;
- het opstellen van een register van internationaal erkende geografische benamingen en de opname van deze doelstelling in de lijst van hoofdprioriteiten bij de multilaterale WTO-onderhandelingen op landbouwgebied;
- de erkenning van de 17 in bijlage II vermelde benamingen, zodat de Amerikaanse autoriteiten alle Europese oorsprongsbenamingen voor wijn zo spoedig mogelijk naar behoren beschermen op hun eigen markt;
- de noodzaak om de communautaire maatregelen ter verbetering en bevordering van de kwaliteit van communautaire producten in het kader van de toekomstige hervorming van de gemeenschappelijke marktordening te versterken;
Tevens wordt onderstreept dat de overeenkomst de positie van de EU in de landbouwonderhandelingen in het kader van de WTO aanzienlijk verzwakt, aangezien zij de territoriale en op kwaliteit gerichte aanpak ondergraaft die in een groot deel van de wijnsector wordt gevolgd. 

Proinsias De Rossa (PSE ),
   – Ik steun deze ontwerpresolutie en roep alle lidstaten op om dringend nota te nemen van onze bezorgdheid over de voortdurende stijging van de prijs van ruwe olie de afgelopen tijd en de gevolgen daarvan voor de armen in onze samenleving. Stijgende olieprijzen hebben een nadelig effect op de Europese economie en zullen mogelijk onze kansen verminderen om de Lissabon-doelstellingen van volledige werkgelegenheid van hoge kwaliteit te verwezenlijken.
Wij moeten onze afhankelijkheid van olie aanpakken en meer verschillende energiebronnen aanboren, maatregelen voor energiebesparing promoten en hernieuwbare energiebronnen ontwikkelen.
De EU zou een wereldtop moeten houden van olieconsumerende en olieproducerende landen. Ieder lidstaat zou een bijdrage moeten leveren door zijn binnenlandse energiebehoefte te bepalen en aan te geven hoe het het beste kan overschakelen op het gebruik van duurzame energie.
De meest logische reactie op de hogere olieprijzen is overschakelen op alternatieve energiebronnen en speciale aandacht voor het gebruik van hernieuwbare energiebronnen om energiezuinigheid te promoten. Als wij bedenken dat 40 procent van het energieverbruik bestemd is voor het verwarmen of koelen van onze huizen, dan moeten de lidstaten dringend nieuwe impulsen geven aan groene oplossingen. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   – Ik heb vóór deze tekst gestemd.
Over welke prijsstijging praten we?
Bij gebrek aan passende communautaire bevoegdheden, richt ik mij in de eerste plaats tot de lidstaten:
De benzineprijs die we betalen, bestaat voor 60 tot 80 procent uit belastingen voor de lidstaten. Zo gaat van elke euro die ik in Frankrijk aan de pomp uitgeef, tachtig cent naar de belastingdienst […] Met die verhoudingen wordt benzineverbruik een echte goudmijn.
Als die nationale belastingmeevaller nu nog werd aangewend voor de financiering van onderzoek en innovatie om minder afhankelijk te worden van olie, dan zou ik daarin nog positieve aspecten kunnen ontdekken, maar daarvan is helaas geen sprake.
Ik wil me ook graag tot de Commissie richten:
De Commissie moet zich meer gaan inspannen voor de ontwikkeling van biobrandstoffen, en dus bepaalde strategische hoofdlijnen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) herzien.
In het kader van de herziening van de strategie van Lissabon vormen de ontwikkeling van industriële vernieuwingen op milieugebied en de zelfvoorzienendheid op energiegebied de sleutel tot succes om Europa weer op het noodzakelijke groeiniveau te brengen. Ik denk dan vooral aan de auto-industrie en het voorbeeld van de waterstofcel. De Commissie zou ook een krachtig initiatief kunnen nemen ten gunste van zonne-energie en om definitief af te rekenen met energieverspilling ...
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Ik wil even onderstrepen dat in geen enkele paragraaf wordt aangedrongen op de dringende tenuitvoerlegging van maatregelen ter ondersteuning van de sectoren die ernstige schade ondervinden van de stijging van de brandstofprijzen. Integendeel, er wordt benadrukt dat het “belangrijk is om politieke interventies te vermijden”.
Ik herinner u eraan dat de Raad van ministers van Landbouw en Visserij op 19 en 20 september, na kennis te hebben genomen van de standpunten van de vissers over de gevolgen van de stijging van de brandstofprijzen voor de visserijsector, onbegrijpelijk genoeg voor de zoveelste maal “nota heeft genomen” van de situatie, zonder ook maar enige maatregel te nemen om dit probleem te verhelpen.
De vissers hadden ons gewaarschuwd: de stijging van de brandstofprijzen heeft de sector in grote moeilijkheden gebracht. Tal van vaartuigen zullen niet meer kunnen uitvaren als er niet onmiddellijk maatregelen worden genomen, bijvoorbeeld in de vorm van financiële steun om de stijging van de brandstofkosten te compenseren.
Er zij op gewezen dat de stijging van de brandstofprijzen de op zich reeds hachelijke situatie waarin vele vissers die op traditionele wijze vissen, zich bevinden nog verergert, aangezien zij bij hun werkzaamheden benzine gebruiken en geen enkele steun genieten die de gevolgen van de opeenvolgende brandstofprijzen verlicht.
Daarom moeten er nu dringend maatregelen worden genomen, los van andere maatregelen voor de lange termijn. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ),
   – De resolutie van het Europees Parlement over het verminderen van de afhankelijkheid van olie, waar ik vóór heb gestemd, komt in een bijzonder hectische tijd met constant stijgende olieprijzen die de economische stabiliteit van de Unie in gevaar brengen. Europa moet zijn energiebronnen en de aanvoer van energie diversifiëren en de strategie versterken die gericht is op het ondersteunen van energiebesparende maatregelen en gedecentraliseerde hernieuwbare energiebronnen. Het gebruik van alternatieve vormen van energie is het meest logische antwoord op stijgende olieprijzen.
Aan de andere kant is een meer op de toekomst gerichte visie op de ondoordachte ontmanteling van bestaande energiecentrales nodig. Op voorwaarde dat strikt de hand wordt gehouden aan de operationele veiligheidseisen van dergelijke installaties, is het niet logisch om tegen kernenergie te zijn, want kernenergie behoort tot de modernste technologieën waarover we beschikken en is een schone energiebron die geen CO2-uitstoot met zich meebrengt. De ondoordachte visie van de tegenstanders van kernenergie kan niet alleen het energiepotentieel van Slowakije, maar dat van de hele Unie ernstig bedreigen.
De tijd is aangebroken om te kiezen voor vooruitstrevende technologische oplossingen. Een van die oplossingen is het produceren van bio-ethanol als toevoeging aan motorbrandstoffen. Dit vormt een grote kans voor boeren, die geleidelijk kunnen omschakelen van voedselproductie op de productie van energie. De structuur van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling biedt een kans om fondsen vrij te maken voor het stimuleren van innovatie en ontwikkeling op het gebied van alternatieve energiebronnen en de praktische exploitatie daarvan. 
Catherine Stihler (PSE ),
   .  Ik ben ingenomen met de belangstelling die zowel de Raad als de Commissie aan den dag hebben gelegd met betrekking tot het effect van de brandstofprijzen op de visserijsector. Ik hoop dat de Commissie serieus zal kijken naar een aantal mogelijke initiatieven die de visserijsector zullen helpen. 

Proinsias De Rossa (PSE ),
   . Ik ben van mening dat de Verenigde Naties de meest geschikte en enige mondiale instelling is die mogelijk in staat is om oplossingen voor mondiale problemen te bevorderen.
Ik ben vooral ingenomen met het besluit om een vredestichtingscommissie in het leven te roepen en ook met de opneming van het concept van menselijke veiligheid in het officiële VN-kader. Ik ben ook ingenomen met de erkenning dat het de verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap is om bevolkingen te beschermen tegen genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid, alsmede met de onderkenning van de duidelijke verantwoordelijkheid die ieder land heeft om zijn eigen onderdanen tegen dergelijke misdaden te beschermen.
Het verminderen van extreme armoede en kindersterfte, het bieden van onderwijs en toegang tot schoon water en het bevorderen van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen moeten het middelpunt van de ontwikkelingsagenda blijven vormen en het is zeer onfortuinlijk dat er geen exact tijdschema bestaat dat alle ontwikkelde landen verplicht om te streven naar de tussentijdse en definitieve streefcijfers van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling.
Hoewel ik veel van de hervormingen die nu zijn voorgesteld op de top met genoegen verwelkom, betreur ik het mislukken van de poging om overeenstemming te bereiken over maatregelen inzake nucleaire non-proliferatie en ontwapening. Het werk en de inspanningen om op deze punten vooruitgang te boeken moeten aanzienlijk worden opgevoerd. 
Maria da Assunção Esteves (PPE-DE ),
    In 1945 kwam de wereld uit de Tweede Wereldoorlog en lag Europa in puin. De Verenigde Naties zijn opgericht als een baken van goede wil en hoop, in een poging om de mensheid te bevrijden van een soort tribale verbondenheid die was gegrondvest op vervreemding en uitsluiting. Het doel was om ons naar een grotere beschaving te leiden, waarin eenieder van ons dezelfde waardigheid draagt en verschillen worden opgelost via overleg. Ofschoon de macht van de Verenigde Naties niet in overeenstemming was met de omvang van deze fundamentele opgave, probeerden zij een einde te maken aan tal van spanningen, in het kader van de Koude Oorlog, de dekolonisatieprocessen en talloze regionale conflicten. Deze lappendeken van staten probeert zichzelf voortdurend te overtreffen in zijn permanente streven naar vrede.
De Europese Unie heeft haar wortels in dezelfde morele doelstellingen als de Verenigde Naties: in de waarden van vrede, solidariteit tussen volkeren, democratie en de rechtsstaat.
En net zoals de Verenigde Naties probeert ook de Europese Unie deze doelstellingen te verwezenlijken in haar streven naar bestuurbaarheid, geïntegreerde coëxistentie en wereldwijde verspreiding van haar humanitaire idealen.
De hervorming van de Verenigde Naties staat of valt met de hervorming van de Europese Unie. Immers, multipolariteit raakt steeds verder verankerd in de politieke en juridische structuur van de Europese Unie . Anders gezegd, de Verenigde Naties hebben baat bij een Europese Grondwet. Dat is de enige manier om grote idealen ook echt in de praktijk te brengen. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   . – De net afgelopen Wereldtop van 2005 is een fiasco, ook al richten velen van ons zich liever op de schamele vorderingen die zijn gemaakt, waarbij ze soms zelfs zover gaan dat ze de strekking en het belang daarvan overdrijven. Het document met resultaten dat is goedgekeurd, de vrucht van een moeizaam compromis, lijkt meer op een catalogus van goede voornemens en vrome wensen dan op een actieprogramma.
Er moet echter gezegd worden dat de VN met haar zestig jaren een dame op leeftijd is en dat haar organisatie en functioneren sinds haar geboorte in steen lijken gegrift. Het is de hoogste tijd om eens rekening te houden met de ontwikkelingen in de wereld sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, bijvoorbeeld door in te stemmen met de uitbreiding van het aantal permanente leden van de Veiligheidsraad met Duitsland, Japan, India en Brazilië, zij het zonder vetorecht, om de instelling niet te verlammen.
Tot slot zou ik willen herhalen dat de VN een organisatie is van onafhankelijke staten en dat het volkomen onaanvaardbaar is dat de Commissie kan doen alsof zij op eigen houtje daar de lidstaten van de Europese Unie kan vertegenwoordigen. En dat geldt zowel voor de Algemene Vergadering als voor de Veiligheidsraad. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   . – Ik heb vóór deze resolutie gestemd.
Ik heb echter tegen het tweede deel van paragraaf 19 gestemd.
Ik ben namelijk van mening dat er bij lange na niet voldaan is aan de politieke en constitutionele voorwaarden voor een gemeenschappelijke zetel in de Verenigde Naties voor Europa en dat hierin voorlopig ook geen verandering zal komen, aangezien Europa nog altijd geen Grondwet heeft.
Zolang er geen Europese minister van Buitenlandse Zaken is, die in staat is consensus te bereiken binnen de Europese Raad, moet Frankrijk zijn zetel behouden. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Er is een punt dat in de resolutie niet genoemd of misschien zelfs impliciet gesteund wordt, namelijk de ambities en de inspanningen om de Verenigde Naties te transformeren tot een instrument dat gedomineerd wordt door de grote kapitalistische mogendheden onder leiding van de Verenigde Staten. Bovendien wordt een poging ondernomen om de agressie en inmenging van het zo mogelijk op multilateraal overleg geschoeide imperialisme wit te wassen.
Daarom wordt verwezen naar maatregelen die de Verenigde Staten hebben voorgesteld om de mensenrechten uit te buiten, het “recht” op inmenging en het gebruik van geweld te kunnen opleggen, volkeren en (andere) soevereine staten te kunnen aanvallen onder de “bescherming” en “(pseudo)legitimiteit” van de Verenigde Naties.
De “millenniumdoelstellingen” komen weliswaar ter sprake, maar er wordt geen gewag gemaakt van enige reële vooruitgang, noch wat betreft het terugdringen van de honger, de armoede en de kindersterfte, noch wat betreft de toegang tot water, gezondheidszorg en onderwijs of het bevorderen van gelijkheid.
Er wordt geen enkele maatregel voorgesteld op het gebied van ontwapening of het uitbannen van massavernietigingswapens, uiteraard onder druk van de Verenigde Staten en hun bondgenoten, die alles blokkeren.
Er zij ook gewezen op de federalistische ambities, die weliswaar om zeep zijn geholpen door het negatieve onthaal van het Grondwettelijk Verdrag, maar toch in de resolutie vervat zijn, zoals onder meer blijkt uit de volgende zinsneden: “het vooruitzicht van een gemeenschappelijke Europese zetel in de Veiligheidsraad” en het “samenvoegen” van hun verbindingskantoren en delegaties tot een “gemeenschappelijke externe delegatie van de EU”. 
Richard Howitt (PSE ),
   .  De Labour-partij in het Europees Parlement verleent haar volledige steun aan de hervorming van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, opdat deze een betere weerspiegeling zal vormen van de wereld van vandaag, en zij roept op tot verdere verbeteringen van de wijze waarop de Europese Unie bij de VN aan het woord komt. Het is echter niet gepast te spreken van een EU-zetel zoals in paragraaf 19 gebeurt, aangezien het VN-handvest geen mogelijkheden biedt voor organisaties als de EU om lid te worden. 
David Martin (PSE ),
   . Ik verwelkom deze resolutie naar aanleiding van de VN-top over hervorming van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Het is van essentieel belang om deze doelstellingen bovenaan de prioriteitenlijst van de wereldgemeenschap te plaatsen. De resolutie van het Parlement zal een bescheiden bijdrage leveren aan die doelstelling. Het is een bron van diepe treurnis dat men er in het document met resultaten van de top niet in is geslaagd om nieuwe vastomlijnde streefgetallen en meetbare indicatoren voor elk van de millenniumdoelstellingen op te stellen. Het is nu aan de Commissie en de lidstaten om het initiatief te nemen om hierin verbetering te brengen en ervoor te zorgen dat de verplichtingen worden nagekomen. 
Catherine Stihler (PSE ),
   .  Hoewel ik de inhoud van deze resolutie steun, kon ik het tweede deel van paragraaf 19, waarin wordt gepleit voor een aparte zetel voor de EU in de VN-Veiligheidsraad, niet steunen. Hiermee zouden de landen die al over een zetel in de VN-Veiligheidsraad beschikken worden benadeeld, en dit zou dus niet in het Britse nationale belang zijn. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   – Het besluit van de Algemene Vergadering in verband met het zestigjarig bestaan van de VN staat in het teken van de nieuwe imperialistische orde. Hiermee worden de beginselen van het VN-handvest gedeeltelijk uitgeschakeld en voorwaarden gecreëerd voor de manipulatie van de VN door de VS en andere imperialistische machten. Ondanks het verzet en enkele tegenwerpingen heeft de uniforme basisstrategie van het imperialisme ingang gevonden in met name de hoofdstukken III en IV. Daarmee probeert het imperialisme zijn agressieve en barbaarse beleid te legitimeren.
In naam van de vrede en de collectieve veiligheid worden veranderingen aangebracht met betrekking tot het militaire machtsgebruik door de VN. Indirect worden de NAVO en de snelle-interventiemachten opgenomen in de werking van de VN. Er wordt een nieuw interventiemechanisme met de naam “vredestichtingscommissie” gecreëerd, bestaande uit een militaire macht, de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds (zie Irak).
Daarnaast wordt verwezen naar een groot aantal vraagstukken die een voorwendsel kunnen vormen voor interventie. Er is goedkeuring gehecht aan de voorstellen van de VS en andere imperialistische machten om de Commissie voor de rechten van de mens af te schaffen en een Raad in te stellen, en om een Fonds voor de democratie in het leven te roepen. Daarmee zal men de imperialistische heerschappij kunnen vestigen.
Wij stemmen tegen de gezamenlijke resolutie en wijzen erop dat degenen die deze hebben ondertekend een enorme politieke verantwoordelijkheid op zich nemen. Zij misleiden de volkeren ten aanzien van de richting waarin de VN zich ontwikkelen en stemmen tegelijkertijd in met de imperialistische barbaarsheid, die juist uitgeroeid moet worden. 

Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   – Het tijdstip dat het Europees Parlement heeft uitgekozen om voor de zoveelste keer een resolutie aan te nemen ter veroordeling van Wit-Rusland, toont overduidelijk aan waarom degenen die het voortouw hebben genomen in deze nieuwe aanval, zo boos zijn geworden.
Zij zijn boos geworden omdat de autoriteiten van Wit-Rusland een aantal maatregelen hebben genomen tegen de activiteiten van de zogenaamde NGO’s. Het is evenwel alom bekend dat deze organisaties geld ontvangen uit de staatskas van de imperialistische landen, die op die manier hun beleid bevorderen.
Zij zijn boos geworden omdat de president van Wit-Rusland tijdens de Top van de VN een aantal waarheden heeft verkondigd over de positieve rol die de Sovjet-Unie heeft gespeeld in het wereldbestel, en over de gevolgen van de omverwerping van de Sovjet-Unie, namelijk de misdaden tegen het voormalig Joegoslavië, en tegen Afghanistan en Irak. De imperialisten willen de VN veranderen in een instrument dat zij voor hun eigen belangen kunnen gebruiken. Zij zijn ook boos geworden over de steun die Wit-Rusland heeft betuigd aan de volkeren van Cuba en Venezuela, en aan elk volk dat zijn eigen ontwikkelingsweg wil kiezen, zonder inmenging van buitenaf.
Wij hebben tegen de onaanvaardbare tekst ter veroordeling van Wit-Rusland gestemd.
Wij zijn tegen de totstandbrenging van een apart “Europees fonds voor de democratie”, omdat dit het zoveelste instrument zal zijn in dienst van de imperialistische interventies van de EU.
Wij betuigen onze solidariteit met het volk van Wit-Rusland. Wij hopen dat dit volk zijn weg zal voortzetten en zich niets zal aantrekken van de buitenlandse dreigementen en de interventies van de imperialistische VS, NAVO en EU. 

Hélène Goudin en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Het voorstel inzake de ontwikkeling van een partnerschap tussen de EU en India bevat diverse goede suggesties, onder andere betreffende de uitbreiding van de economische banden tussen de twee continenten en betreffende versterking van mensenrechten. Wij zijn echter tegen het dreigement van de EU om protectionistische maatregelen jegens India te nemen. Dat gebeurt op hetzelfde moment dat de EU haar eigen landbouwproducten subsidieert, die op de Indiase markt worden gedumpt. Dat zou de doodsteek betekenen voor de lokale productie van onder andere melk.
Wij kunnen ons niet scharen achter het overkoepelende doel van het voorstel om de EU een sterkere rol op het internationale toneel te geven. Het partnerschap wordt in dit verband een zoveelste manier om de wereldwijde rol van de EU te versterken, wat het buitenlands beleid van de lidstaten ondergraaft. Daarom hebben wij besloten om tegen het verslag in zijn geheel te stemmen. 
David Martin (PSE ),
   .  In dit verslag wordt het feit uiteengezet dat de EU en India over het potentieel beschikken om binnen de internationale betrekkingen een bevoorrechte relatie op te bouwen. Ik verwelkom de erkenning van de rol van India als regionale macht met mondiale aspiraties die een gemeenschappelijke visie met de EU deelt op belangrijke punten zoals democratie, multilateralisme, handel, investeringen, ontwikkeling en vele andere onderwerpen. Gezien het politieke en economische gewicht van het land, wordt in het verslag terecht aanbevolen dat de EU geen inspanning spaart om vaart te zetten achter de consolidatie van de strategische associatie tussen de EU en India. 
Catherine Stihler (PSE ),
   .  Tijdens de recente Top EU-India is het vraagstuk van de handelsbarrières voor Schotse whisky aan de orde gesteld. Ik hoop dat India zijn invoertarieven voor dit Schotse product van wereldklasse zal verlagen. 

Jens-Peter Bonde (IND/DEM ),
   Bio-energie is onnodig. Een energieplan bestaande uit energiebesparingen en gebruikmaking van energie uit de duurzame energiebronnen zon, wind, en golven, met waterstof als energiedrager, is meer dan voldoende om de behoeften op aarde te dekken. Tevens leidt een dergelijk plan tot grote energiezuinigheid en een schone verbranding. Er is dus geen reden om landbouwgrond voor energiedoeleinden in te schakelen. Als er sprake is van bio-energie, is het alleen als brandstof voor verbrandingsovens die door meerdere leveranciers worden gebruikt. Daarbij is sprake van een effectieve en zuivere bioverbranding, maar niet in de omvang die opname in een overkoepelend plan voor energievoorziening rechtvaardigt.
Bio-energie is een hernieuwbare energiebron, maar geen duurzame energiebron. De planten nemen een hoeveelheid koolstofdioxide op die overeenkomt met de koolstofdioxide die vrijkomt bij de verbranding.
Als men ethanol maakt van graan, klavergras en houtbiomassa, levert dat minder energie op dan erin wordt gestoken. Met graan wordt 29 procent meer energie verbruikt dan er wordt geproduceerd, met klavergras 29 procent en met hout 57 procent(1).
Ten slotte moet de EU de energiekeuze niet aan de afzonderlijke landen dicteren, en al helemaal niet als dat op zo’n twijfelachtige grondslag gebeurt. 
Giles Chichester (PPE-DE ),
   .  Conservatieven zijn van oudsher voorstanders van hernieuwbare energiebronnen, energiezuinigheid en energiebesparing als belangrijke componenten van de energiemix. Conservatieven zijn grote voorstanders van positieve maatregelen inzake klimaatverandering en dit is de reden dat wij een ambitieus maar realistisch doel hebben voorgesteld, waarbij 60 procent van de elektriciteit in de EU afkomstig moet zijn van energietechnologieën die een zeer lage of geen CO2-uitstoot veroorzaken of volledig CO2-neutraal zijn.
Als Conservatieven geloven wij sterk in een realistische aanpak van het energiebeleid en zijn wij tegen aanneming van verplichte streefcijfers die tot dusverre nooit zijn gerealiseerd in de EU en daarom weinig zin hebben. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Het doel van het verslag is de balans op te maken van het communautaire beleid en de maatregelen die de verschillende lidstaten van de Europese Unie ontwikkeld hebben op het terrein van hernieuwbare energiebronnen. De conclusie luidt dat het huidige beleid en de maatregelen ons niet in de gelegenheid zullen stellen de eerder vastgestelde doelstellingen voor energiegebruik uit hernieuwbare energiebronnen te verwezenlijken, ofschoon er enige vorderingen zijn gemaakt.
Tegen deze achtergrond worden er maatregelen voorgesteld die ons moeten helpen de huidige trend te doorbreken, al is de reële vooruitgang vooralsnog beperkt. Ik wil de volgende maatregelen noemen:
- Opleidingen van betere kwaliteit en meer onderzoek en ontwikkeling op het gebied van hernieuwbare energiebronnen;
- Meer onafhankelijkheid voor de lidstaten inzake doelstellingen, opties, sectoren en toe te passen technische oplossingen;
- Meer onafhankelijkheid inzake beslissingsbevoegdheid en beschikbaarheid van middelen voor lokale en regionale overheden;
- Steun voor energieagentschappen op de diverse interventienievaus;
- Forse verhoging van de structuurfondsen en het Cohesiefonds, alsmede van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (plattelandsontwikkeling) ten gunste van de beoogde doelstelling;
In het verslag wordt evenwel niet dieper ingegaan op het fundamentele probleem, namelijk de duidelijke, expliciete erkenning van het feit dat de oliepiek bereikt is, dat het olieverbruik moet worden teruggedrongen en dat alternatieve energiebronnen moeten worden aangeboord. 
Toine Manders (ALDE ),
   . In de komende decennia komt het einde van de voorraad fossiele brandstoffen steeds dichterbij. Als grootverbruiker van energie moet Europa zich voorbereiden op de omschakeling van fossiele brandstoffen naar alternatieve energiebronnen. Het Turmes-rapport zet eenzijdig in op windmolenparken en biobrandstoffen.
Deze zogenaamde duurzame bronnen van energie zijn zelfs niet eens een onderdeel van de oplossing. Dergelijke energiebronnen hebben in het verleden al een onevenredig aandeel van de Europese begroting opgeslokt zonder ooit rendabel te zijn of te worden. Het wordt tijd dat Europa zich gaat richten op duurzame energie die op termijn wel kan voldoen aan de behoefte van onze industrieën en consumenten en zich ontworstelt van de houdgreep waar de milieulobby ons al jarenlang in klemt. We moeten niet langer naïef zijn en durven investeren in kernenergie en kernfusie.
In de afgelopen jaren zijn op deze terreinen gigantische wetenschappelijke doorbraken geweest maar Europa dreigt de boot op dit terrein te missen omdat het denken over kernenergie hier de afgelopen twintig jaar is stil blijven staan. Dit kunnen we ons niet permitteren, alleen al omdat in bijvoorbeeld China ieder half jaar een nieuwe kerncentrale uit de grond wordt gestampt. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
    Ik feliciteer de heer Turmes met zijn verslag over de mededeling van de Commissie betreffende het aandeel van hernieuwbare energie in de Europese Unie, dat overigens bijzonder gelegen komt. Samen met hem ben ik van oordeel dat hernieuwbare energie van vitaal belang is voor de toekomst van de mensheid, met name ook vanwege de voordelen van deze energiebronnen voor het milieu en de gezondheid.
Verder deel ik ook in het bijzonder het standpunt dat het toenemen van hernieuwbare energie als alternatieve energiebron staat of valt met een correcte combinatie van enerzijds politieke wil en anderzijds instrumenten die wereldwijd moeten worden toegepast, onder meer op EU-, nationaal, regionaal en lokaal niveau. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ),
   – Ik wil graag de volgende redenen naar voren brengen voor mijn stem vóór het verslag van Claude Turmes over het aandeel van hernieuwbare energie in de EU en voorstellen voor concrete acties.
Op dit moment, evenals in de afzienbare toekomst, zijn hernieuwbare energiebronnen misschien de enige manier om de Europese afhankelijkheid van de invoer van energie (voornamelijk gas en olie) te verminderen, en zo de politieke en economische risico’s te verkleinen die met die invoer samenhangen. Daarnaast komen we op die manier een stap dichterbij de verwezenlijking van de conclusies van het Protocol van Kyoto met betrekking tot het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen, die wereldwijde gevolgen voor het klimaat hebben.
Steun voor hernieuwbare energiebronnen moet worden geïntegreerd in structureel Europees beleid. Dit zal, met name de nieuwe lidstaten, kansen bieden voor het stimuleren van kleine en middelgrote bedrijven. Ook biedt het fantastische kansen voor het efficiënt gebruik van publieke middelen – om toegevoegde waarde, werkgelegenheid en inkomen in plattelandsgebieden te creëren door middel van de mogelijke ontwikkeling van een multifunctionele landbouw, die anders geen vooruitzicht op overheidssteun zou hebben vanwege de beperkte opbrengsten. De productie van biomassa en biogas vindt plaats met behulp van milieuvriendelijke technologieën die een stimulans kunnen betekenen voor de praktische uitvoering van plattelandsbeleid in de richting van duurzame ontwikkeling, energieonafhankelijkheid en het scheppen van nieuwe banen. 

Robert Atkins (PPE-DE ),
   .  Ik en mijn Britse Conservatieve collega's voelden ons helaas niet in staat om dit verslag te steunen op grond van het feit dat veel van de zaken waarover gestemd wordt zaken zijn die onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten vallen. Hoewel wij het oogmerk van de rapporteur om ervoor te zorgen dat het aantal verkeersongelukken afneemt steunen, zijn wij nochtans van mening dat de beste manier om dit te bereiken gelegen is in de uitwisseling van beste praktijken tussen lidstaten in plaats van in wetgeving op Europees niveau. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   . – De doelstelling om het aantal verkeersslachtoffers terug te dringen kan niet anders dan onderschreven worden. Met 43 000 doden per jaar in de Europese Unie is hun aantal aanzienlijk.
Ik vrees echter dat men om dit te bereiken eens te meer de voorkeur zal geven aan slecht gerichte repressie, boven opleiding en voorlichting. Ook vrees ik dat onvoldoende rekening zal worden gehouden met de specifieke omstandigheden in bepaalde landen die, omdat ze populaire bestemmingen zijn – bijvoorbeeld vanwege toerisme – of transitlanden, aanzienlijke verkeersstromen moeten verwerken die per definitie het risico van ongelukken vergroten, maar waar de burgers het meest gestraft worden.
Uiteindelijk ben ik bang dat men de fouten zal herhalen die in mijn land worden begaan, waar de automobilisten vaak de indruk hebben dat ze vervolgd worden voor futiliteiten terwijl de misdaad welig tiert en dat de regeringsmaatregelen niet zozeer bedoeld zijn om hun veiligheid zeker te stellen, als wel om hen structureel boetes te laten betalen, terwijl het enige alternatief voor de vrijheid van de auto dat men hun biedt bestaat in gebruikmaking van het openbaar vervoer, dat onpraktisch en te duur is, en waar de criminaliteit vaak groot is. 
Hélène Goudin en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   . –Het verslag bevat vele goede voorstellen voor een grotere verkeersveiligheid in Europa. Wij vinden echter dat de rol van de EU in de inspanningen voor verkeersveiligheid wordt overdreven. In het verslag wordt erop gewezen dat als alle lidstaten hetzelfde resultaat zouden bereiken als Groot-Brittannië en Zweden, het aantal dodelijke ongevallen in het Europa van de 25 zou dalen met 17 000 personen per jaar. Dat zou een vermindering met 39 procent betekenen. Ook wordt erop gewezen dat men er in Frankrijk door middel van een in 2002 gestarte campagne in geslaagd is om het aantal dodelijke ongevallen in twee jaar met 30 procent te reduceren.
De afzonderlijke lidstaten kunnen hun eigen verkeersveiligheid dus zelf verbeteren, en uiteindelijk zijn zij het die verantwoordelijk zijn in dezen. De politieke verantwoordelijkheid ligt bij de nationale parlementen.
Dit verslag gaat veel te ver wanneer het bijvoorbeeld zelfs de Commissie oproept om te bevorderen dat reeds op basisschoolniveau verkeersonderwijs wordt gegeven, teneinde het dodencijfer onder jongeren te verminderen. Het is de verantwoordelijkheid van de lidstaten om verkeersonderwijs in het leerplan voor de scholen te integreren.
Wij stemmen tegen dit verslag, omdat wij vinden dat het gebaseerd is op verkeerde ideeën over het politieke niveau waarop de verantwoordelijkheid voor vraagstukken rond verkeersveiligheid ligt. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
    De laatste dertig jaar is het wegverkeer verdrievoudigd, terwijl het aantal dodelijke slachtoffers is gehalveerd. Toch vormen verkeersongevallen nog steeds de belangrijkste doodsoorzaak voor mensen onder de vijftig. Daarom is voor de bevordering van de verkeersveiligheid krachtdadige actie nodig.
In zijn verslag, dat ik volmondig steun, verwelkomt de heer Vatanen het derde actieprogramma voor verkeersveiligheid dat tot doel heeft het aantal dodelijke verkeersslachtoffers in 2010te halveren .
Tevens onderstreept hij de fundamentele rol die het Europees agentschap voor verkeersveiligheid en de ontwikkeling van een EU-kader voor verkeersveiligheid met prestatie-indicatoren zouden kunnen spelen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van het derde actieprogramma voor verkeersveiligheid.
Op de korte termijn moeten wij vooral streven naar gedragsverbetering bij de chauffeurs via tenuitvoerlegging van de wetgeving, controlecampagnes, opleidings- en scholingsacties van gebruikers.
Op de lange termijn zullen de initiatieven op technologisch gebied (elektronische veiligheid) en de toenemende integratie van elektronische apparatuur in “slimme auto’s” ongetwijfeld bijdragen aan de verwezenlijking van deze doelstellingen.
Tot slot is ook het belangrijk dat de wegeninfrastructuur verbeterd wordt en wordt aangepast aan de huidige verkeersniveaus. 
David Martin (PSE ),
   .  In het licht van de toename van het aantal verkeersongelukken in Europa komt dit verslag met zijn oproep om het aantal ongelukken en sterfgevallen op de wegen van de EU tegen 2010 te halveren als geroepen. Deze lovenswaardige doelstelling kan op mijn volledige steun rekenen. Ik ben met name ingenomen met de nadruk die in het verslag wordt gelegd op de bescherming en veiligheid van kwetsbare weggebruikers, zoals voetgangers en fietsers. Echter, bij onze pogingen om de normen in de hele EU te verhogen zou er aandacht moeten worden gegeven aan de situatie in de afzonderlijke lidstaten, zoals in het Verenigd Koninkrijk, waar sprake is van goed werkende mechanismen: gezamenlijke campagnes onder regie van de overheid hebben geleid tot een houding van nul-tolerantie onder het Britse publiek met betrekking tot alcohol in het verkeer. Het is daarom niet duidelijk of een op EU-niveau doorgevoerde harmonisering van de maximumsnelheden en de toegestane bloedalcoholgehalten op dit moment enig wezenlijk voordeel zou opleveren voor weggebruikers in het Verenigd Koninkrijk. 
Seán Ó Neachtain (UEN ),
   .  Ik ondersteun het uitgangspunt van dit verslag dat erop neerkomt dat indien de fundamentele regels van de verkeersveiligheid niet worden nageleefd, noch een verbeterde infrastructuur, noch technologische verbeteringen de veiligheid van de dagelijkse weggebruiker kunnen garanderen – of het nu gaat om autorijders, fietsers, passagiers of voetgangers.
De schattingen voor 2004 onthullen dat er 43 000 sterfgevallen in het verkeer hebben plaatsgevonden. Bij een kwart van deze sterfgevallen ging het om personen in de leeftijd tussen 15 en 24 jaar. Dit is een schokkend cijfer. De doelstelling om dit cijfer te verminderen en zelfs tot nul te reduceren zou de kern van al het toekomstig verkeersveiligheidsbeleid in heel Europa moeten vormen.
In Ierland hebben een aantal scholen rijlessen aangeboden als onderdeel van het leerprogramma voor het overgangsjaar. Ik denk dat dit iets is waarop kan worden voortgeborduurd in heel Europa, omdat scholen een unieke kans hebben om deze zeer achtenswaardige groep weggebruikers te onderwijzen.
Ik zou liever willen zien dat er een meer doelgerichte benadering wordt gekozen om ervoor te zorgen dat er minder weggebruikers – autobestuurders, vooral van jonge leeftijd, fietsers, en voetgangers – onnodig het leven laten op de Europese wegen. Wij kunnen veel van elkaar leren met betrekking tot dit onderwerp en het is van groot belang dat wij beste praktijken uitwisselen.
Ik ben het eens met de heer Vatanen dat verbetering van het gedrag van weggebruikers het grootste potentieel biedt voor het terugdringen van de cijfers inzake verkeersongelukken. 
Catherine Stihler (PSE ),
   .  Inzake amendement 9 op paragraaf 5 heb ik gestemd tegen harmonisering van de maximumsnelheden door deze in km/u uit te drukken, omdat ik denk dat de mensen in Schotland blij zijn met de aanduiding in mijl/u. Dit amendement zou een zware last opleveren voor de Schotse belastingbetaler zonder dat het enige tastbare voordelen zou bieden en ik ben blij dat het amendement verworpen is.
Wat de overige amendementen inzake bloedalcoholgehalten betreft: aangezien de wetgeving in het Verenigd Koninkrijk strenger is, geef ik de voorkeur aan onze eigen nationale wetgeving. 
Gary Titley (PSE ),
   .  De Labour-partij in het Europees Parlement (EPLP) is voorstander van dit initiatief om het aantal verkeersongelukken in de EU tegen 2010 te halveren. Wij hebben echter een aantal bezwaren.
Het Verenigd Koninkrijk hanteert bijvoorbeeld momenteel een maximaal bloedalcoholgehalte van 0,8 mg in vergelijking met 0,2 mg in Zweden. Het verschil tussen deze niveaus daar gelaten, kunnen deze twee landen bogen op de beste cijfers op het gebied van verkeersveiligheid in de EU.
Als de gehele EU hetzelfde niveau van verkeersveiligheid zou hebben als deze twee landen, dan zouden er 17 000 verkeersdoden per jaar minder vallen, een afname van 39 procent ten opzichte van de huidige niveaus, wat een hele grote stap in de richting van een afname van 50 procent voor 2010 zou betekenen.
De Labour-partij in het Europees Parlement gelooft daarom niet dat de nadruk zou moeten liggen op harmonisering maar op het uitwisselen van beste praktijken voor de handhaving van verkeersveiligheid.
Op soortgelijke wijze ziet de Labour-partij in het Europees Parlement geen noodzaak om de maximumsnelheden te harmoniseren. Hierdoor zouden er zeer merkwaardige verkeersborden met bizarre getallen verschijnen in het Verenigd Koninkrijk wanneer de snelheidslimieten worden omgezet van km/u naar mijlen per uur.
De Labour-partij in het Europees Parlement kan daarom op dit moment geen steun geven aan de harmonisering van de bloedalcoholgehalten en de maximumsnelheden. 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
   . De Zweedse Conservatieven en Christen-democraten hebben vandaag besloten om tegen het initiatiefverslag over verkeersveiligheid te stemmen. Wij vinden dat verkeersveiligheid in al haar vormen ongelooflijk belangrijk is en dat in het verslag een aantal belangrijke voorstellen wordt gedaan. De reden voor ons standpunt is echter dat het verslag grotendeels gedomineerd wordt door kwesties die eerder op nationaal niveau moeten worden behandeld dan op EU-niveau. Een uitbreiding van de invloed van de EU op de verkeersveiligheid zou leiden tot onnodige gedetailleerde regelgeving en meer bureaucratie.
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A6-0262/2005) van Caroline Lucas, namens de Commissie internationale handel, over de vooruitzichten voor de handelsbetrekkingen tussen de Europese Unie en China (2005/2015(INI)). 
Jorgo Chatzimarkakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, Europa lijkt ver van de burgers af te staan en China boezemt de burgers angst in. Net zoals de globalisering op dit moment angst aanjaagt – dat is in ieder geval de uitslag van de referenda in Frankrijk en Nederland, maar ook van de verkiezingen in Duitsland, die aantonen dat men enigszins bang is voor hervormingen. Het onderwerp China en in het bijzonder de handelsbetrekkingen met China zijn juist bij uitstek geschikt om de betekenis en het doel van de Europese Unie te versterken.
Wij zijn een op export georiënteerde economische eenheid en wij Europeanen hebben de Chinese markt nodig. Daarvoor is zoveel mogelijk vrijhandel nodig. Echter, een ongecontroleerde globalisering en een mogelijk verlies van onze eigen culturele identiteit kan uitsluitend door de Europese Unie worden voorkomen. Dat moge duidelijk zijn. Daarvoor hebben wij echter waarborgen nodig. Met name wat betreft intellectueel eigendom zijn wij Europeanen niet strategisch genoeg; wij treden niet doortastend genoeg op.
Als daar niet snel verandering in komt, dan zagen wij aan de poten van de stoel waarop wij zelf zitten en dat zal op korte termijn voornamelijk duidelijk worden in onze betrekkingen met China. Wij moeten nog intensiever, nog duidelijker en nog strategischer optreden om ons intellectuele eigendom te beschermen tegen China, en wel zo spoedig mogelijk. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ).
   – Voorzitter, na een zomer van moeizame onderhandelingen tussen commissaris Mandelson en China over de mondiale textielsector wordt het tijd om sectoraal ad-hocbeleid te vervangen door een gedegen visie op de handelsrelaties tussen de Europese Unie en China voor de lange termijn. De enorme groeicijfers en het vooruitzicht van China als grootste exporteur ter wereld mogen een feitelijke analyse van de Europese handelsrelaties met China niet in de weg staan. De kansen van de Chinese markt moeten immers in het juiste perspectief worden gezien.
China is er primair op gericht, het groeipotentieel van de binnenlandse vraag zelf op te vangen. Beijing wil vooral de eigen bedrijvigheid bevorderen waarbij ze niet schroomt onderlinge afstemming van prijzen te stimuleren of tijdelijke overschotten op de wereldmarkt te dumpen.
Een ander probleem in de handelsrelatie met China is de grootschalige schending van intellectueel eigendom. China handelt teveel in de traditie van de Chinese wijsgeer Confucius. Die stelt dat imitatie van de meester lovenswaardig is. De Europese Unie moet van deze problematiek topprioriteit maken. Een klimaat van piraterij en namaak schaadt niet alleen Europese ondernemingen, maar belemmert ook het innovatieve karakter van lokale Chinese ondernemingen. De Europese Unie moet aandringen op een uitbreiding van de specialistische kennis op het gebied van intellectueel eigendom binnen de Chinese rechterlijke macht.
Ik ben van mening dat Europa de concurrentie moet durven aangaan met opkomende economieën als China maar dan wel in een . Zelfs de grootste exporteur ter wereld heeft niet alleen rechten maar ook plichten. 
Alexandra Dobolyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met haar uitstekende en informatieve verslag en ook wil ik enige gedachten toevoegen aan wat zij in het inleidende gedeelte van haar verslag zegt.
Voor de handelsbetrekkingen met China moeten we een allesomvattend systeem ontwikkelen, want als dat er niet is, zullen we vandaag moeten vechten tegen het dumpen van textiel en van schoenen, auto’s of wat dan ook in de toekomst. Daarom zou ik ook de aandacht willen vestigen op andere aspecten van de betrekkingen tussen de Europese Unie en China die ons kunnen helpen bij het vormgeven en uitvoeren van een dergelijke complexe hervorming op handelsgebied. De verbazingwekkend snelle ontwikkeling van China zal onvermijdelijk leiden tot politieke hervormingen in dat land. Maar het kan nog wel even duren voordat het zover is, en een snelle verandering zou op dit moment zeer waarschijnlijk ook leiden tot destabilisering van het hele Verre Oosten. Desondanks bestaat er geen twijfel over het feit dat China niet alleen door zijn omvang maar ook door zijn economie een grote speler op het wereldtoneel is geworden. Daarom dring ik er bij elke instelling van de Europese Unie op aan om niet tegen China te vechten, maar om China te helpen een land te worden waar in de dagelijkse praktijk normen worden gehanteerd die aan de eisen van de Europese Unie voldoen, door middel van het veranderen en naleven van de geldende wetten. Op deze manier geven we China de kans om alles wat ikzelf en mijn collega’s hebben veroordeeld op het terrein van milieubescherming, de rechten van werknemers, vervalsing, enzovoort, te herzien.
Eerder dit jaar had ik de gelegenheid om met verschillende vertegenwoordigers van de Chinese regering te onderhandelen en zij stonden allemaal heel open voor het idee van allesomvattende besprekingen. Dames en heren, nu China begonnen is zich open te stellen voor de wereld, zullen we de toekomst van dat land mede vorm kunnen geven, als we het politiek de helpende hand bieden op een wijze die zowel recht doet aan hun verwachtingen als aan die van ons. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het is een feit dat het land met de grootste bevolking van de wereld een economische supermacht is die zijn stempel kan drukken op de ontwikkelingen in de wereldeconomie. Het lijdt ook geen enkele twijfel dat alle andere economische regio’s de concurrentie zullen moeten aangaan met deze supermacht.
Laten wij niet vergeten dat China, na de Verenigde Staten van Amerika, de grootste handelspartner is van de Europese Unie. China is met zijn toetreding tot de WTO in 2001 en de openstelling van zijn markt voor de internationale handel een zeer belangrijke speler geworden in de internationale handel. Wij spreken dus over een economische, historische, culturele en commerciële reus die vandaag uit een lange winterslaap wakker schijnt te zijn geworden.
Een van de hinderpalen voor harmonische betrekkingen tussen de Europese Unie en China is echter het probleem van de piraterij. De namaak van Europese producten en merken door Chinese industrieën is een ernstige overtreding van de internationale handelsregels.
Daarom moet de Commissie gepaste maatregelen nemen om het intellectueel eigendom van Europese ondernemingen te beschermen en de Chinese autoriteiten te helpen bij hun pogingen om dit probleem te bestrijden. De lidstaten moeten op hun beurt efficiënte controles van de interne markt verrichten om de Europese consumenten te beschermen tegen producten die niet voldoen aan de “C”-norm.
Welke maatregelen is de Commissie van plan te nemen op dit terrein, mijnheer de commissaris?
Een ander punt dat ik wilde aanstippen betreft de vervoerssector. China moet de verbindingen tussen zijn vervoersnetwerken en de internationale netwerken verbeteren, om het vrije verkeer van personen en goederen te vergemakkelijken. Alleen op die manier zal ook de controle op de voor uitvoer in aanmerking komende producten worden verzekerd.
Tot slot wilde ik nog het volgende vragen: is het wenselijk dat de Commissie een nauwer partnerschap met de Volksrepubliek China tot stand brengt door middel van de uitbreiding van de bilaterale samenwerking naar andere gebieden? Dat zou voor beide partijen wel eens voordelig kunnen zijn.
Het is dan ook in het belang van de Europese Unie om steun te geven aan de versteviging van de democratie en de markteconomie, en ervoor te zorgen dat China zich ontwikkelt in de richting van een vrij en open land waar het recht heerst. 
Béla Glattfelder (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, verschillende afgevaardigden hebben gezegd dat China recht heeft op de voordelen van het lidmaatschap van de WTO en van de globalisering. Echter, wanneer China van deze voordelen wil profiteren, moet het zich houden aan de spelregels van de WTO en ook aan andere internationale regels, zoals die met betrekking tot de mensenrechten en de sociale rechten. Het vrije verkeer van goederen is belangrijk, maar het vrije verkeer van gedachten is even belangrijk. Vrije handel is belangrijk, maar de vrijheid van mensen is net zo belangrijk. Verschillende mensen hebben de laatste tijd uiting gegeven aan hun zorgen over de Hongaarse premier, de heer Gyurcsány, die heeft beloofd dat meer dan een miljard Chinese burgers zonder visum naar Hongarije kunnen reizen. Ik wil u verzekeren dat dit niet het officiële Hongaarse standpunt is en dat deze opvatting noch door Fidesz, noch door de Europese Volkspartij gedeeld wordt.
Tegelijkertijd waardeer ik ten zeerste dat het verslag de aandacht vestigt op de alarmerende mensenrechtensituatie in China, dat het de aanzet geeft tot het onmiddellijk uitbannen van kinder- en dwangarbeid en dat het de eis stelt dat de fundamentele sociale en arbeidsnormen worden nageleefd. In deze context is de uitspraak van de Hongaarse minister-president dat het economische en sociale model van China in veel opzichten navolging verdient, moeilijk te begrijpen. Het lidmaatschap van de Europese Unie betekent dat landen dezelfde waarden delen en dat deze gedeelde waarden – zoals vrijheid en respect voor de mensenrechten – het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid bepalen. Het handhaven van de visumplicht voor Chinezen draagt bij aan de veiligheid van de Europese burgers. Deze hogere belangen kunnen niet ondergeschikt worden gemaakt aan kortstondige grillen van politici. 
Robert Sturdy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het moet zeer moeilijk zijn voor de commissaris om hier te komen met de boodschap dat hij wellicht niet zoveel weet als een aantal van onze sprekers. Daarnaast wil ik onze teleurstelling laten blijken over het feit dat de heer Mandelson heeft besloten hier niet te komen en ook heeft nagelaten de Commissie internationale handel te informeren dat hij er niet bij zou zijn. Dat zou wel zo beleefd zijn geweest. Ik begrijp de redenen waarom hij er niet is en zou deze zonder meer hebben aanvaard als hij ons maar had ingelicht.
Vandaag hebben we opnieuw de commissaris het onverklaarbare horen verklaren, door te beweren dat zijn maatregelen met betrekking tot de herinvoering van de Chinese textielquota op zorgvuldige en transparante wijze zijn uitgevoerd en dat de problemen die zijn voortgevloeid uit dit onzinnige compromis het gevolg zijn van onvoorziene omstandigheden.
Ik heb de commissaris voorafgaand aan het Sjanghai-akkoord in juni geschreven en hem gevraagd hoe zijn voorstellen te verenigen zijn met de schijnbaar onverzadigbare vraag naar Chinees textiel in Europa. Hij antwoordde door te beweren dat hij een definitieve overeenkomst had gevonden. Ik onderschat de omvang van de taak waarvoor de commissaris zich inzake China gesteld ziet niet. Het is een enórm probleem en er bestaat geen eenvoudige oplossing. Hoe dan ook geloof ik dat het soort flauwekul dat in juni en opnieuw aan het begin van deze maand heeft plaatsgevonden de mogelijke onderliggende problemen die wij hebben in onze handel met China niet zal oplossen.
Er zijn vele aspecten van het verslag van mevrouw Lucas waarmee ik het niet eens ben. Maar ik denk dat zij het volledig bij het rechte eind heeft door te erkennen dat wij in de komende jaren in andere sectoren dezelfde problemen zullen ondervinden als in de textielsector. Zeggen dat wij naar een hogere positie in de toegevoegde-waardeketen moeten streven zal op de lange termijn niet werken. China brengt jaarlijks twee miljoen afgestudeerden voort. Wie werkelijk gelooft dat deze jonge mensen goedkope T-shirts en beha's zullen blijven maken is niet helemaal goed op de hoogte. Wij moeten de groei van China als een kans zien en niet als een bedreiging, en wij verheugen ons op een nauwe samenwerking met China.
Ik moet hier nog één laatste punt aan toevoegen: wapens verkopen aan China om ons handelstekort te compenseren is geen oplossing. Ik hoop dat de commissaris hier een antwoord op heeft. Geopolitieke belangen in verband met Taiwan en internationale betrekkingen zouden uitsluitend voordeel op de korte termijn brengen. Ik vroeg mij alleen af wat uw standpunt is met betrekking tot de verkoop van wapens. 
Nirj Deva (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn vriend Robert bedanken voor een toespraak die wij in het Engels met recht zouden noemen!
Ik kan dit verslag slechts met grote tegenzin steunen omdat de toon niet helemaal juist is. Wij moeten begrijpen dat China een groot land is met een bevolking die drie keer zo groot is als die van de Europese Unie. China is 2 000 jaar geleden een natiestaat geworden en is dat altijd gebleven. China heeft een beschaving die veel ouder is dan het grootste deel van onze beschaving en onze relatie met China is er een van gelijkheid, waarbij geen van beiden werkelijk het recht heeft de ander de les te lezen.
China pakt de zaken op zijn eigen manier aan. Wij moeten manieren blijven vinden om met China samen te werken en als beide partijen in deze relatie voldoende hun best doen om de fundamentele belangen van de ander te begrijpen en zich hiermee te verzoenen, door op een proactieve manier vooruit te kijken, dan is de toekomst rooskleurig. Als wij hierin falen, zullen wij ons in een schadelijke en bittere concurrentiestrijd storten.
Laat de recente crisis inzake de textielinvoer voor ons allen een les zijn. Momenteel bevindt de relatie tussen de EU en China zich in een zeer actief en productief stadium en de bilaterale betrekkingen bevinden zich in een meer volwassen, gezondere en stabielere toestand dan ooit. Wij moeten deze relatie met toewijding en begrip zien te ontwikkelen en er altijd naar streven punten van overeenkomst te vinden en de onvermijdelijke verschillen zo klein mogelijk te maken. Wij moeten onze synergie in de handel optimaliseren en samenwerken aan de grote internationale problemen van ons tijdperk, inclusief terrorisme, nucleaire proliferatie en de strijd tegen honger en ziekte.
Niets van dit alles zal eenvoudig zijn maar er bestaat een Chinees spreekwoord dat zeer toepasselijk is: . Ik zal proberen het te vertalen: feitelijk wil het zeggen dat niets ter wereld zo moeilijk is dat het niet kan worden opgelost door mensen met hoge ambities.
Ik twijfel er niet aan dat beide partijen in deze relatie over dergelijke mensen beschikken en ik verheug mij op een zonnige en wederzijds voordelige toekomst in samenwerking met China.
László Kovács,
   .  Mijnheer de Voorzitter, het doet mij deugd te kunnen zeggen dat het bestek van het debat dat wij aan het afronden zijn veel verder reikt dan uitsluitend handelsbetrekkingen. In het debat is bevestigd dat China een machtig land is, met 20 procent van de wereldbevolking, een snel groeiende economie en een internationale handel van enorme omvang. China is een land dat een steeds belangrijkere rol speelt in de wereldeconomie en ook in de internationale politiek.
Alle sprekers hebben legitieme zorgen aan de orde gesteld: de tekortkomingen van de democratie; het kwetsbare en broze karakter van de mensenrechten, inclusief de rechten van werknemers; de extreem lage lonen en de lage milieunormen die China zeer concurrerend maken. Ik verzeker u dat de Commissie zich volledig bewust is van deze problemen en dat wij ons bovendien bewust zijn van de ernstige gevolgen van het Chinese model voor andere ontwikkelingslanden die met China trachten te concurreren. Ze worden gedwongen tot een race naar de bodem; ze worden gedwongen hun maatschappelijke en milieunormen te verlagen om concurrerend te kunnen blijven.
In haar omgang met China, een land met een enorm potentieel en schrille contrasten, heeft de Europese Unie twee opties tot haar beschikking. De eerste is die van de houding van de schoolmeester: druk uitoefenen op China om zich te schikken. Ik denk niet dat dit zal werken. De tweede is een partnerschap oprichten, samenwerken met China en ervoor zorgen dat het luistert naar onze bezorgdheid en er rekening mee houdt – oftewel China erbij betrekken en niet proberen het te isoleren. Dit is naar mijn mening de meest veelbelovende optie.
In 1985 hebben de Europese Gemeenschappen de eerste kaderovereenkomst met China getekend, die beperkt was tot de handelsbetrekkingen. Wij moeten de enorme veranderingen die in China plaatsvinden op waarde schatten; de politieke, economische en wetenschappelijke ontwikkelingen in zo'n relatief korte periode van twintig jaar, die hun weerga niet kennen. En de veranderingen gaan steeds sneller. China is veranderd, en onze relaties zijn dat ook.
Wij hebben op meerdere terreinen een doorbraak teweeggebracht. Ik doel op de overeenkomst betreffende samenwerking in douanezaken, die een belangrijke rol zal en moet spelen in de strijd tegen vervalsing. Ik doel hier tevens op de dialoog over arbeids- en sociale normen; het partnerschap inzake klimaatverandering; en de werkgroep inzake intellectuele-eigendomsrechten.
Op de onlangs gehouden top is bevestigd dat het tijd is om onderhandelingen over een nieuwe kaderovereenkomst te beginnen. De Commissie verlangt dat de Raad haar een mandaat verschaft om zo snel mogelijk met het overleg te beginnen. De nieuwe kaderovereenkomst zal veel breder van opzet zijn dan de eerste die twintig jaar geleden is getekend, omdat deze de veranderingen in China en in onze betrekkingen dient te weerspiegelen. Deze overeenkomst moet een paraplufunctie vervullen en alle mogelijke terreinen van samenwerking dekken. Zij moet voorzien zijn van een substantiële component voor handel en investering, maar ook betrekking hebben op energie, politieke dialoog, sociale kwesties, mensenrechten en een aantal andere terreinen. Door middel van nauwe samenwerking, door middel van een relatie gebaseerd op partnerschap, kunnen wij China aanmoedigen een actieve rol te spelen bij de aanpak van mondiale uitdagingen. Alle veranderingen die wij willen bevorderen en aanmoedigen dienen het belang van de internationale gemeenschap, de Europese Unie en de lidstaten, maar zij dienen ook de belangen van China. Dat stemt mij optimistisch. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt op donderdag 13 oktober 2005 plaats.
Bogdan Golik (PSE ).
   – China is een van de grootste spelers in de wereldeconomie. Niet alleen Europa, maar ook India, Rusland en de Verenigde Staten concurreren om de Chinese afzetmarkt van ruim een miljard consumenten. Ook Europa vecht voor zijn eigen marktaandeel en moet het daarbij opnemen tegen oneerlijke invoer en internationale importeurs, die slechts maximale winst najagen en geen oog hebben voor de economische belangen van de betrokken landen en de economie als geheel.
De Europese consumenten, onze kiezers, verwachten van ons dat wij onze grenzen openen voor de goedkope invoerproducten. Als wij daartoe beslissen, moeten we wel rekening houden met duizenden faillissementen en vele nieuwe werklozen. De textielnijverheid maakt een lange en diepe crisis door waarvoor wij geen oplossing hebben kunnen vinden. Vanuit China verwachten we echter niet alleen importproducten, maar ook investeringen in Europa. Deze investeringen zijn welkom, omdat we zo meer werkgelegenheid kunnen scheppen in Europa. We moeten zorgvuldig overwegen hoe we in de EU mogelijkheden kunnen bieden aan Europese bedrijven om hun productie te vestigen in die EU-lidstaten waar de loonkosten relatief laag zijn en die het meest hebben geleden onder de ongebreidelde invoer. 
De Chinese economie en de Chinese samenleving zullen de komende jaren een onevenwichtige periode doormaken. Deze is het gevolg van de versoepeling van het arbeidsbeleid en de omscholing van een groot deel van de beroepsbevolking dat geen toekomst meer ziet in de landbouw. Naar verwachting leidt dit tot grote spanningen in de Chinese maatschappij en de Unie moet China helpen die spanning af te zwakken. We moeten China beschouwen als een gebied met kansen voor Europese ondernemers en Europa en China moeten samenwerken in plaats van elkaar tegen te werken. Wanneer ze elkaar beconcurreren zullen beide partijen verliezen, maar als we samenwerken maken we nieuwe vrienden en partners. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over de mensenrechtensituatie in Nepal. 
Neena Gill (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, al negen jaar is Nepal in een bloedige burgeroorlog verwikkeld. Maoïstische rebellen in Nepal zijn gewelddadige confrontaties aangegaan met het regeringsleger, waarbij duizenden doden zijn gevallen. Schendingen van mensenrechten waren aan de orde van de dag; NGO's hebben schokkende rapporten gepubliceerd over kindsoldaten die voor de maoïsten vechten en die als ze in handen van het regeringsleger vallen in de gevangenis terechtkomen. Wij horen ook berichten van dorpen die temidden van de gewapende strijd worden verwoest en van minderheden die het doelwit zijn van discriminatie.
Er is echter heel weinig gedaan om aan deze specifieke situatie een eind te maken. De ontbinding van de regering in februari heeft er alleen maar toe geleid dat de onrust onder de burgers en de demonstraties zijn toegenomen en dat de maoïsten zich nog harder opstellen. De media zijn beperkingen opgelegd en de politieke spelers doen niets om te helpen het vertrouwen van het publiek te herstellen of het democratisch proces weer op te starten.
Wij in het Europees Parlement waren zéér teleurgesteld dat onze vorige resolutie genegeerd is. Ik zou de regering en de koning willen aansporen de politieke dialoog aan te gaan om een vreedzame oplossing te vinden. Ik zou hem en zijn regering dringend willen verzoeken vooruitgang te boeken, vooral met het oog op de trojka van volgende week. Ik roep Nepal op om naar verkiezingen voor volgend jaar toe te werken. Ik weet dat er voor april gemeenteraadsverkiezingen gepland staan en ik zie geen geldige reden waarom er op hetzelfde tijdstip geen nationale verkiezingen gehouden kunnen worden.
Op 3 september 2005 hebben de maoïstische groeperingen een wapenstilstand afgekondigd. Deze wapenstilstand moet worden ondersteund en beantwoord. Met de steun van de internationale gemeenschap zou dit het begin kunnen betekenen van dringend noodzakelijke vredesbesprekingen. Als er geen veranderingen worden doorgevoerd, zal de situatie verergeren. Nepal behoort tot de armste en minst ontwikkelde landen ter wereld. Het heeft echter zo veel te bieden. Wij moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om dit mooie en inspirerende volk de kans te geven zich wederom tot een vreedzame natie te ontwikkelen. De internationale gemeenschap moet haar steun geven aan vreedzame onderhandelingen. Ik wil er bij de Raad en de Commissie sterk op aandringen samen te werken met de koning en alle andere spelers om een vredesakkoord te vinden voor dit kwetsbare land. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het staakt-het-vuren dat de maoïsten in Nepal hebben afgekondigd, opent de deur naar een nieuwe kans die, als zij goed benut wordt, een oplossing kan bieden voor het gewapende conflict dat het land in zijn greep houdt. Daarom is het van fundamenteel belang dat de internationale gemeenschap de aanbeveling van de Internationale Crisisgroep opvolgt en haar huidige houding bijstuurt, met name ten aanzien van de monarchie.
Sinds de koninklijke machtsgreep van zeven maanden geleden is het geweld aanzienlijk toegenomen. Hetzelfde geldt voor de ontvoeringen, martelingen, ongerechtvaardigde aanhoudingen, verdwijningen, enzovoorts, waaraan zowel de regeringstroepen als de maoïsten zich schuldig maken.
De regering is van haar kant in een spiraal van corruptie en wanbeheer terechtgekomen. Sterker nog, zij slaagt er niet in om het conflict in goede banen te leiden en ook het beheer van de algemene regerings- en staatszaken laat sterk te wensen over.
De vervolging van leiders van democratische partijen, de aanhouding van talloze journalisten tijdens betogingen waarbij democratie werd geëist en de vervolging van vakbondsgroepen hebben de situatie alleen maar verergerd. In deze omstandigheden, en gelet op het staakt-het-vuren van de maoïsten en de eerste stappen die door de alliantie van zeven partijen zijn gezet om een impuls te geven aan het politieke proces, is het aan koning Gyanendra om te antwoorden met een staakt-het-vuren van regeringszijde en een constructieve dialoog aan te gaan met de politieke groeperingen en de maoïsten, teneinde de democratie in Nepal te herstellen.
De regering moet de politieke gevangenen die nog vastzitten weer op vrije voeten stellen en zij moet garanties bieden voor de eerbiediging van de mensenrechten en de vrijheid van meningsuiting, met name door de Nepalese veiligheidstroepen en soldaten. Ondertussen moeten de Raad en de lidstaten ervoor zorgen dat de opschorting van de militaire hulp gewaarborgd blijft, onder strikte toepassing van de gedragscode voor wapenuitvoer.
Tot slot moeten wij bij de Nepalese regering aandringen op de heropening van het bijstandsbureau voor Tibetaanse vluchtelingen in Kathmandu dat, in samenwerking met de UNHCR, weer normaal moet functioneren. 
Esko Seppänen (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, in februari heeft koning Gyanendra in Nepal een militaire staatsgreep gepleegd waarbij de wettige regering werd afgezet. Het parlement was al eerder ontbonden en de oppositie had geen kans om op te treden. Er zijn journalisten en vakbondsactivisten gevangen gezet. De koning heeft de grondwet en alle democratische spelregels geschonden. In het land is de noodtoestand afgekondigd, die geen andere reden heeft dan de machtsovername.
Uit Nepal komen meldingen van velerlei mensenrechtenschendingen. Er verdwijnen meer mensen spoorloos dan in welk ander land ook en alleen de politie en het leger weten wat er met hen is gebeurd. Binnenlandse veiligheidstroepen worden op geen enkele wijze door de wet gecontroleerd en er wordt gemeld dat zij burgers martelen. Er worden mensen zonder proces gevangen gezet en gehouden.
Het Europees Parlement heeft geen bevoegdheid op het gebied van het buitenlands beleid, maar uit naam van de democratie is er alle reden om een gemeenschappelijk politiek standpunt aan te nemen met betrekking tot de binnenlandse aangelegenheden van Nepal. 
Thomas Mann (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het debat over Nepal vindt op precies het juiste moment plaats, daar de EU-trojka begin volgende week een bezoek aan deze staat zal brengen. De machtsovername van koning Gyanendra op 1 februari heeft weinig aan de armoede veranderd. De belangrijkste bron van inkomsten, het toerisme, loopt zienderogen terug. Alleen al in dit jaar zijn er 2 000 dodelijke slachtoffers te betreuren en in het district Kapilvastu moesten 30 000 bewoners voor de gevechten op de vlucht slaan.
Ondanks de oproepen van de EU en de internationale gemeenschap aan de koning om de democratische grondrechten te herstellen, worden politici, studentenleiders en vakbondsleden gevangen gehouden. Het is journalisten nog steeds verboden vrijuit hun mening te verkondigen. Commissarissen die alleen aan de koning ondergeschikt zijn, zijn tot voorzitter van de dorpsparlementen benoemd. De door het volk gekozen zijn door gezanten van het paleis vervangen.
Op 3 september hebben de Maoïsten een drie maanden durende wapenstilstand afgekondigd waarmee ze grote verwachtingen hebben gewekt. Ik heb hier mijn twijfels over, daar de rebellen in het verleden al tweemaal eerder een door hen afgekondigde wapenstilstand hebben verbroken. Desalniettemin moet iedere mogelijkheid tot bilaterale en trilaterale gesprekken met beide handen worden aangegrepen.
Een positief signaal is de aankondiging van lokale verkiezingen in april 2006. Wij als PPE-DE-Fractie vinden het belangrijk dat er tegelijkertijd – en niet pas over twee jaar – verkiezingen voor het nationale parlement plaatsvinden. Daarbij zouden internationale waarnemers aanwezig moeten zijn en hopelijk kunnen alle partijen eraan deelnemen.
De politiek verantwoordelijken zouden een signaal af kunnen geven dat de mensenrechten worden nageleefd door eindelijk de sluiting van het Tibetan Refugees Welfare Office in Kathmandu ongedaan te maken. Deze partnerinstelling van de UNHCR is een onvervangbaar toevluchtsoord voor Tibetanen die uit hun eigen geboorteland moesten vluchten. Ook de vertegenwoordiging van de Dalai Lama moet weer worden geopend.
Ik hoop dat de burgers van Nepal, die een van de meest sympathieke volkeren vormen, maar die al vele jaren in nood zitten, eindelijk de lang verwachte vrede krijgen. 
Elizabeth Lynne (ALDE ),
   . – Dit conflict heeft de afgelopen tien jaar aan 12 000 mensen het leven gekost, waaronder veel burgers uit de meest kwetsbare lagen van de bevolking. Amnesty International heeft gemeld dat maoïstische strijders tienduizenden kinderen uit scholen hebben ontvoerd om zogenaamd politiek onderwijs te krijgen, en sommigen worden uiteraard gerekruteerd als kindsoldaten.
De veiligheidstroepen maken zich ook schuldig aan schendingen van de rechten van kinderen. Aan de wederrechtelijke executies van jonge mensen en anderen moet een einde komen. Alle misdragingen van veiligheidstroepen moeten goed worden onderzocht. Alle politieke gevangenen moeten worden vrijgelaten of volgens een gepaste rechtsgang worden berecht. Ik verwelkom het staakt-het-vuren van de maoïsten en hoop dat deze onbeperkt zal worden verlengd, maar de koning zal deze stap moeten beantwoorden en hij zal constructieve gesprekken moeten aangaan.
Wij in de EU moeten ook onze rol vervullen. Ik roep de Raad en de lidstaten op de opschorting van militaire hulp te verlengen, toezicht uit te oefenen op alle hulp die wordt verleend en bepaalde sancties op te leggen. Dit is echt nodig om druk uit te oefenen op de koning en de regering om de democratie in Nepal te herstellen. Dit laat al veel te lang op zich wachten. 
Eija-Riitta Korhola,
   Mijnheer de Voorzitter, Nepal is een van de zogeheten kwetsbare of zwakke landen. De kenmerken van een dergelijk land zijn het onvermogen van de staat om verantwoordelijkheid te nemen voor een monopolie op legaal geweld en de algemene veiligheid, alsmede het onvermogen om zijn grenzen te bewaken. Ook de systematische mensenrechtenschendingen, het democratisch tekort, de ondoorzichtige besluitvorming en de eenzijdige economische structuur is wat deze zwakke landen met elkaar gemeen hebben.
Zoals wij bij Afghanistan en Soedan hebben gezien, kunnen de problemen van kwetsbare staten regionale instabiliteit opleveren, onbeheersbare vluchtelingenstromen op gang brengen en in het ergste geval schuilplaatsen bieden aan terroristen. Als er een complete burgeroorlog uitbreekt, zijn de kosten van zo'n conflict enorm.
De situatie is ook problematisch vanwege het feit dat er in Nepal groepen zijn die financieel van de chaotische situatie profiteren. Zij hebben niets te verliezen als de oorlog voorduurt. Ondanks de problemen moet de internationale gemeenschap Nepal niet in de steek laten. Als wij dat wel doen, zullen onschuldige burgers daaronder lijden. Ik steun van harte de in de resolutie genoemde aanbevelingen met betrekking tot de Verenigde Naties en de Europese Unie en hoop dat het Parlement waarnemers naar de verkiezingen van 2006 stuurt. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg,
   Mijnheer de Voorzitter, Nepal is een land met 23 miljoen inwoners, een van de armste landen ter wereld, waar 42 procent van de bevolking onder de armoedegrens leeft en de helft geen werk heeft. Die situatie wordt nog eens verergerd door de schendingen van de fundamentele mensenrechten als gevolg van de al negen jaar durende gevechten tussen de maoïstische rebellen en het regeringsleger. De gewapende opstand van de maoïsten, die een groot deel van het platteland in hun macht hebben, heeft al aan twaalfduizend mensen het leven gekost, waarvan de helft burgers. 
De koning heeft geprobeerd het conflict te beëindigen door de noodtoestand uit te roepen. Dit heeft feitelijk geleid tot opschorting van de meeste burgerrechten en inperking van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. Nepal werd het toneel van een golf van arrestaties van politieke leiders en activisten en van een drastische toename van de hoeveelheid moorden en geweld. Veel van de slachtoffers van dit jarenlange conflict zijn vrouwen en kinderen, die worden vermoord, onwettig vastgehouden, gemarteld, verkracht of ingelijfd bij de strijdende partijen.
Ondanks de huidige relatieve stabiliteit doordat de partijen tijdelijk de wapens hebben neergelegd kan de regering de enorme problemen niet aan. Het lijkt erop dat Nepal alleen met hulp van de internationale gemeenschap de weg terug kan vinden naar democratie en de rechtsstaat. Daarom wil ik een oproep doen aan de internationale organisaties om hulp te bieden bij het opstarten van een constructieve dialoog waaraan alle partijen in het conflict deelnemen, teneinde het democratische politieke proces te herstellen en ervoor te zorgen dat de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden worden geëerbiedigd. 
Glyn Ford (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij verwelkomen deze resolutie over mensenrechten in Nepal, in het bijzonder omdat het Socialist International Asia-Pacific Committee in Ulaanbaatar onlangs heeft aangegeven zich ernstig zorgen te maken over de verslechterende situatie in dat land sinds de staatsgreep van afgelopen februari. Alle partijen in dit burgerconflict – de opstandige communistische partij van Nepal, de marxisten en het Koninklijke Nepalese Leger – maken zich op enorme schaal schuldig aan schendingen van de mensenrechten. Op 3 september waren wij echter getuige van de afkondiging van een eenzijdig staakt-het-vuren door de maoïstische rebellen, en de reactie hierop van de alliantie van zeven partijen door te trachten op politiek niveau een proces op gang te brengen om het gewapend conflict op te lossen.
Wij roepen de koning daarom op om de democratie te herstellen, nieuwe verkiezingen uit te schrijven en de mediabeperkingen op te heffen; wij roepen tevens op tot vervolgmaatregelen naar aanleiding van de internationale conferentie van 2002 in Londen, tot vastlegging van de beginselen die aan een vredesproces in Nepal ten grondslag moeten liggen en tot maatregelen die koning Gyanendra, de maoïstische rebellengroepen en de belangrijkste politieke partijen bij elkaar moeten brengen. Tegelijkertijd verzoeken wij de Commissie, de Raad en de lidstaten druk te blijven uitoefenen op de koning en zijn regering om positief te reageren, en er geen twijfel over te laten bestaan dat ieder verzuim om te reageren de isolatie van het huidige regime in de hand zal werken en zal worden gevolgd door intelligente sancties. 
László Kovács,
   .  Mijnheer de Voorzitter, sinds de koninklijke staatsgreep in Nepal zijn er nu zeven maanden verstreken, maar de politieke situatie en de situatie met betrekking tot de mensenrechten in het land zijn niet verbeterd. Integendeel, de mensenrechtensituatie blijft kritiek en er wordt geschat dat het dodental in verband met het conflict sinds 1 februari aanzienlijk is toegenomen.
Er kan ook worden opgemerkt dat diverse maatregelen die zijn ingevoerd onder koninklijk bewind in strijd zijn met de in de grondwet van 1990 gewaarborgde vrijheid van meningsuiting en van vereniging, hetgeen wijst op een terugkeer naar het Panchayat-bestuursstelsel van voor 1990.
Zoals te verwachten viel, is het Koninklijke Nepalese Leger er niet in geslaagd de dreiging van de opstandelingen onder controle te krijgen en heeft het zware verliezen geleden, in het bijzonder op 7 augustus toen de maoïsten een legerbasis in Kalikot overvielen. De maoïsten lijken evenwel niet te zijn verzwakt sinds februari, hoewel het ze ontbreekt aan brede steun onder de bevolking.
Er zijn nochtans ook een aantal positieve ontwikkelingen aan te wijzen: er is in april van dit jaar bij de VN-Commissie voor de Rechten van de Mens een memorandum van overeenstemming overeengekomen om een waarnemingsmissie inzake mensenrechten te lanceren en om vier regionale kantoren van het Bureau van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten in het land op te zetten. De Europese Commissie is voornemens de missie met een bijdrage van 5 miljoen euro te steunen, wat overeenkomt met 30 procent van de totale missiebegroting, en de eerste resultaten zijn bemoedigend.
Het wordt steeds duidelijker dat de coup van 1 februari vele geesten uit de fles heeft doen ontsnappen: de eisen om een republiek en totale democratie dringen nu van alle kanten door in de Nepalese samenleving en het valt nog te bezien of de veel bepleite “dubbele pijlers” van de constitutionele monarchie en de meerpartijendemocratie de enige levensvatbare optie zijn voor de toekomst van Nepal.
Bij het komende bezoek van de EU-trojka aan Nepal, dat gepland is voor 4 tot 6 oktober, zullen de ontwikkelingen sinds het vorige bezoek in december 2004 worden geëvalueerd en is het de bedoeling publieke steun te geven aan de gematigde stemmen in het democratisch middenveld die zich inspannen voor de EU-doelstelling van duurzame vrede, gebaseerd op de beginselen van een controleerbaar en burgerlijk democratisch bestuur.
De Commissie werkt nauw samen met de lidstaten van de Europese Unie, en dan vooral met de opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad van de Europese Unie, en zij blijft zich volledig inzetten voor alle inspanningen, het zij op diplomatiek, politiek, of ontwikkelingsgebied, waarmee het vredesproces en het herstel van de democratie in Nepal wellicht wordt bevorderd. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag om 17.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over de mensenrechtensituatie in Tunesië. 
Véronique De Keyser (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het is altijd erg onaangenaam een spoeddebat te moeten voeren over een land waarmee we een associatieovereenkomst hebben. Met Tunesië is dat het geval en ik moet zeggen dat deze associatieovereenkomst in menig opzicht zeer vruchtbaar is.
Dit laat onverlet dat er de laatste tijd bepaalde zaken zijn voorgevallen – mijn collega’s van mijn eigen partij en van andere partijen, zullen daar ongetwijfeld meer over vertellen – die ons nopen tot de behandeling van deze resolutie. Het eerste verzoek dat ik Tunesië dus zou willen doen, zonder mij in het inhoudelijke debat over het probleem van vandaag te begeven, is om zo snel mogelijk zijn Subcommissie mensenrechten EU-Tunesië op te richten en operationeel te maken. Daarmee zouden wij wellicht gezamenlijk de individuele en collectieve gevallen kunnen behandelen die wij in deze resolutie aantreffen, zonder tot een spoeddebat te hoeven overgaan.
Het tweede probleem – en een van de belangrijkste – tussen ons en Tunesië is het blokkeren van de kredieten die zijn bestemd voor de Tunesische Liga voor de mensenrechten, waardoor de uitvoering van bepaalde projecten op dit moment onmogelijk wordt gemaakt. In deze resolutie dringen wij er met klem op aan deze kredieten te deblokkeren.
Het derde probleem, het probleem dat hier aan de orde is, is dat organisaties zoals de Tunesische Liga voor de mensenrechten, de Vereniging van Tunesische magistraten en de Vakbond van Tunesische journalisten, worden lastiggevallen en dat hun verhinderd wordt fatsoenlijk hun werk te doen. Dit is onaanvaardbaar voor een land waarmee wij dermate waardevolle overeenkomsten hebben, een land bovendien dat over een socialezekerheidsstelsel beschikt, waar de levensverwachting van de bevolking stijgt, dat een absoluut vooraanstaande rol speelt op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg en waar de gelijke behandeling van mannen en vrouwen een feit is.
Er is hier dus sprake van een paradoxale situatie, en wij hopen werkelijk dat deze resolutie Tunesië ertoe zal bewegen de mensenrechten en de activiteiten van voorvechters daarvan niet langer te beschouwen als een ondermijning van de nationale veiligheid. Dit is een zeer rekbaar begrip en wij hopen werkelijk onze inspanningen op goede grondslagen te kunnen hervatten, waarbij wij in deze resolutie laten zien dat het ons ernst is. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik maak mij net zoals mevrouw De Keyser ernstige zorgen over de klachten die binnenkomen uit Tunesië in verband met schendingen van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, vooral omdat wij met dit land een associatieovereenkomst hebben. Het gaat hier maar liefst om het eerste land waarmee wij een associatieovereenkomst gesloten hebben in het kader van het Euro-mediterrane integratieproces.
In artikel 2 van die overeenkomst wordt duidelijk gesteld dat de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele rechten ten grondslag moet liggen aan het interne en internationale beleid van de ondertekenende partijen en een essentieel onderdeel van de overeenkomst vormt. Desondanks is op 5 september jongstleden het voor 9 en 10 september geplande Nationaal Congres van de Tunesische Liga voor de mensenrechten bij rechterlijk besluit afgelast.
Bovendien ziet de situatie aan de vooravond van de Wereldtop over de informatiemaatschappij die halverwege november in Tunesië zal plaatsvinden er als volgt uit: er bestaat geen vrij verkeer van informatie, websites die betrekking hebben op politieke kwesties en, erger nog, op de mensenrechten worden geblokkeerd, mensenrechtenactivisten worden voortdurend bedreigd en ook hun advocaten worden vervolgd.
Daarom moeten wij er in het kader van de geprivilegieerde politieke dialoog die de Europese Unie met Tunesië onderhoudt bij de Tunesische autoriteiten op aandringen dat zij alle vormen van geweld tegen en vervolging van mensenrechtenactivisten staken en garanties bieden voor de eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering en de vrijheid van vereniging.
In dit verband moeten wij hun uitdrukkelijk verzoeken toe te staan dat de Tunesische Liga voor de mensenrechten, de Vakbond van Tunesische journalisten en de Vereniging van Tunesische magistraten hun werk doen.
Ten tweede moeten de Tunesische autoriteiten de wettelijke erkenning waarborgen van alle mensenrechtenorganisaties en de processen opschorten die zij tegen deze organisaties hebben aangespannen.
Meer in het bijzonder moeten wij aandringen op de vrijlating van willekeurig veroordeelde personen, zoals in het geval van de internetgebruikers van Zarzis, en mensen die eenvoudigweg gevangenzitten omdat zij hun recht op vrijheid van meningsuiting, vereniging of vergadering hebben uitgeoefend, zoals de advocaat Mohammed Abbou.
Kortom, wij verzoeken de Raad en de Commissie met klem hun politieke dialoog met Tunesië te baseren op een duidelijke bescherming van de democratie, de mensenrechten, de rechtsstaat en behoorlijk bestuur. Daarom dringen wij samen met mevrouw De Keyser aan op de instelling van een Subcommissie mensenrechten EU-Tunesië om de algemene situatie van de mensenrechten onder de loep te nemen en met name ook individuele gevallen te behandelen. 
Esko Seppänen (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, in november vindt in Tunesië de Wereldtop over de informatiemaatschappij plaats. De gevangenneming van en het proces tegen advocaat Mohammed Abbou tonen aan dat deze bijeenkomst wordt georganiseerd in een land waar geen sprake is van vrijheid van meningsuiting en waar journalistenvakbonden en mensenrechtenorganisaties, vooral de Internationale Liga voor de Rechten van de Mens, niet vrij mogen opereren.
In onze resolutie eisen wij de onmiddellijke vrijlating van Abbou. Er is alle reden om Tunesië onder druk te zetten om, in overeenstemming met het acquis van het proces van Barcelona, de democratie te versterken, de beginselen van de rechtsstaat in te voeren, de mensenrechten te respecteren, het recht van de burgers op vrijheid van meningsuiting te waarborgen en een onafhankelijke rechtspraak te garanderen.
Ook de maatschappelijke positie van vrouwen is voor verbetering vatbaar. Dat is niet alleen een probleem van de Arabische cultuur van Tunesië, maar een algemeen probleem in ontwikkelingslanden. In Tunesië kan men dit niet verdedigen met het feit dat er ook andere landen zijn waar vrouwen maatschappelijk worden onderdrukt. 
Charles Tannock (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, Tunesië is een Euromed-partnerland van de EU, dat bijna uniek is in de islamitische wereld vanwege zijn volledige inzet voor de vorming van een moderne seculiere samenleving. Dit blijkt onder andere uit het feit dat polygamie verboden is, net als het dragen van een hoofddoek in openbare ruimtes. Ook is er van oudsher een joodse gemeenschap die beschermd wordt.
Tunesië heeft de afgelopen jaren te maken gehad met een vijandige, fundamentalistisch-islamitische oppositie die is geïnspireerd door de salafistische en wahabitische leer en gebrand is op de gewelddadige omverwerping van haar regering. Deze stand van zaken verklaart deels waarom de regering van president Ben Ali met nogal harde hand regeert, en daardoor ruimschoots tekortschiet ten opzichte van de normen die wij in de EU graag gehandhaafd zien. Ik ben er echter van overtuigd dat Tunesië zich nu werkelijk zal inzetten voor hervormingen op de lange termijn en voor het bevorderen van echte mensenrechten, behoorlijk bestuur en de seculiere democratie.
Ik beveel deze evenwichtige en constructieve resolutie bij u aan en ik zal Tunesië ondertussen blijven steunen. Wij in het Europees Parlement – en met name ikzelf als rapporteur voor het Europees nabuurschapsbeleid – zullen dit proces allemaal op de voet blijven volgen. 
Marios Matsakis (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, Tunesië is een land dat de afgelopen jaren grote stappen vooruit heeft gezet in de verbetering van het respect voor de mensenrechten van zijn burgers. Er is desalniettemin nog altijd genoeg ruimte voor verdere verbeteringen. Er bereiken ons nog steeds tal van verontrustende berichten uit Tunesië over willekeurige arrestaties, justitiële intimidatie van mensenrechtenactivisten en hun organisaties, stelselmatige onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting en van vereniging, alsmede berichten over censuur en overheidscontrole op de toegang tot en het gebruik van internet.
Het team van vooraanstaande deskundigen op het vlak van nieuwe informatietechnologieën, media en mensenrechten dat Tunesië afgelopen januari heeft bezocht lijkt een overtuigend aantal voorbeelden te hebben verzameld waarin de Tunesische autoriteiten zich schuldig lijken te hebben gemaakt aan schending van het internationaal recht en veronachtzaming van de mensenrechten.
Verder is de ernstige intimidatie waaraan de staat de Tunesische Liga voor de mensenrechten gedurende de afgelopen 30 jaar heeft onderworpen geheel onaanvaardbaar. Wij veroordelen dergelijke praktijken en roepen de Tunesische regering op er door middel van prompte en resolute maatregelen voor te zorgen dat deze spoedig tot het verleden zullen behoren.
Dit zal niet alleen de betrekkingen tussen de EU en Tunesië verbeteren maar ook de democratie en de rechtsstaat versterken. Als gevolg zal ook de levenskwaliteit van de Tunesische bevolking aanzienlijk toenemen.
Ik weet zeker dat deze gezamenlijke resolutie, met haar redelijke aanbevelingen, zeer serieus zal worden genomen door de Tunesische regering en ik hoop dat de resolutie niet zal worden gezien als een daad van agressieve inmenging in interne binnenlandse aangelegenheden, maar veeleer als een goedbedoelde kritische aanbeveling van een partner en vriend. 
Alain Hutchinson,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, over deze ontwerpresolutie is zo goed als alles wel gezegd, maar ik zou hier iets willen zeggen over van het bezoek dat ik, nog maar tien dagen geleden, aan Tunesië heb gebracht. Tijdens dat bezoek, met de Delegatie voor de betrekkingen met de Maghreb-landen, waarvan ik een van de vice-voorzitters ben, hebben wij, in het kader van deze betrekkingen tussen parlementen, heel wat lokale kopstukken ontmoet.
Ik heb aan dit bezoek aan Tunesië een dubbel gevoel overgehouden. Enerzijds moeten wij erkennen dat Tunesië inderdaad een betrekkelijk ontwikkeld land is, op een aantal terreinen – daar is hier al op gewezen – zelfs zeer ontwikkeld, of het nu gaat om de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, sociale zekerheid of ziektekosten- en arbeidsongeschiktheidsverzekeringen, en dat er ook op economisch vlak zeker sprake is van dynamiek. Aan de andere kant is het regime echter niet in staat ook maar de minste kritiek, de minste tegenspraak ten aanzien van hetgeen er gebeurt ter harte te nemen.
Wat ik hier zou willen zeggen is dat wij – zoals al is gezegd – belangrijke overeenkomsten hebben gesloten met Tunesië, die hoofdstukken bevatten over de mensenrechtenproblematiek, en dat wij, als Europese Unie – en ik richt mij in het bijzonder tot onze commissaris – er niet in slagen de naleving van deze door beide partijen ondertekende overeenkomsten af te dwingen. Ik dring er dan ook bijzonder op aan dat onze vertegenwoordigers ter plaatse, vertegenwoordigers van de Unie en van onze instellingen in het algemeen, maximale druk uitoefenen opdat de vrijheid van meningsuiting in dergelijke landen verwezenlijkt kan worden. Dat is nu nog niet in voldoende mate het geval – degenen die ons daar vertegenwoordigen overtuigen ons althans niet dat het zo is – en daarom doe ik een oproep aan de commissaris en onze instellingen om de democraten in Tunesië, die onophoudelijk worden lastiggevallen, te steunen. 
Erik Meijer,
   . – Voorzitter, in de eerste jaren na de Franse koloniale tijd, bijna vijftig jaar geleden, leek Tunesië een voorbeeld van een moderne en tolerante democratie. Gezondheidszorg en vrouwenrechten steken er sindsdien gunstig af tegen andere Arabische landen. De enige smet op die positieve ontwikkeling was destijds de persoonsverheerlijking van de man die zich beschouwt als de vader des vaderlands Habib Bourguiba. Zijn autoritaire trekken zijn later in versterkte mate overgenomen door zijn veel minder populaire opvolgers. Die opvolgers wijzen voortdurend op bedreigingen waartegen de staat zich moet beschermen. Ter wille van hun stabiele staat die geen last heeft van oppositie of een vrije pers zijn in een aantal stappen vrijheid en democratie steeds verder ingeperkt. Het gevolg is dat niet-gouvernementele organisaties niet vrij kunnen functioneren en dat mensen die zich kritisch opstellen in de gevangenis terechtkomen.
Europa oordeelt nog altijd mild over Tunesië, maar het wordt tijd om duidelijk te maken dat het land zich ontwikkelt in een richting waardoor het verder van Europa komt af te staan. Dat mag naar het oordeel van mijn fractie best duidelijker worden uitgesproken dan gebeurt in de nu voorgestelde resolutie. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Ik kan getuigen van alle positieve dingen die over Tunesië zijn gezegd, een land waar ik als arts gewerkt heb tijdens de ambtsperiode van president Bourguiba. Ik zou nu echter iets willen zeggen over een zaak waar de Slowaakse Republiek op dit moment mee te maken heeft.
In februari 2003 werd een staatsburger van Slowakije aangehouden in Tunesië, en in strijd met alle douaneprocedures en de verplichting die voortvloeit uit artikel 36 van de Weense Conventie inzake diplomatiek verkeer, werden de Slowaakse autoriteiten pas over de aanhouding van deze Slowaakse burger geïnformeerd in december van dat jaar. Deze burger werd zijn rechten ontzegd; hoewel hij de taal die tijdens de gerechtelijke procedures werd gesproken niet verstond, kreeg hij geen tolk toegewezen en in twee processen die op dezelfde dag werden gehouden, in december 2004, werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van veertien jaar, naar verluidt wegens fraude.
De Slowaakse autoriteiten hebben twijfels over de onpartijdigheid van de gerechtelijke procedures tegen deze Slowaakse burger en vragen zich af of de relevante Europese wettelijke normen wel zijn geëerbiedigd.
Tunesië heeft bovendien in deze zaak tot nu toe geen antwoord gegeven op de aide-mémoire van de Slowaakse minister van Buitenlandse Zaken Kukan. Ik wil de hele internationale gemeenschap vragen om te helpen bij onze pogingen om ervoor te zorgen dat de gerechtelijke procedures en de democratie correct worden toegepast in Tunesië. 
Karin Scheele (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de beperking van de vrijheid van meningsuiting in Tunesië is voor ons geen nieuwe kwestie. Het feit dat de onderdrukking van de media van de politieke oppositie, de NGO’s, de studenten en de advocaten in de aanloop naar een VN-top over de informatiemaatschappij nog toeneemt, heeft echter wel iets cynisch.
De ontwikkeling van de informatiemaatschappij betekent vrije toegang tot informatie en betekent tevens het recht op de verspreiding ervan. Mijnheer de commissaris, net als de sprekers voor mij roep ik u op de politieke dialoog met onze partner Tunesië te gebruiken om ervoor te zorgen dat de Tunesische Liga voor de mensenrechten, de Vakbond van Tunesische journalisten en de Vereniging van Tunesische magistraten hun activiteiten zo spoedig mogelijk weer kunnen oppakken, en dat de advocaat Mohammed Abbou, die in april werd veroordeeld tijdens een proces dat door diverse onregelmatigheden werd gekenmerkt, onmiddellijk wordt vrijgelaten. 
László Kovács,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie besteedt veel aandacht aan de mensenrechtensituatie in Tunesië. Zij wendt alle beschikbare middelen aan om de Tunesische autoriteiten aan te moedigen tot het boeken van vooruitgang op dit gebied.
Wij maken ons vooral zorgen over de schendingen van de fundamentele vrijheden, zoals de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vereniging en van vergadering. De Europese Commissie heeft, met name op basis van artikel 2 van de associatieovereenkomst, stelselmatig gewezen op het belang van het naleven van de mensenrechten en wel op het hoogste niveau in de bilaterale contacten met de Tunesische autoriteiten, onder meer tijdens de vorige vergadering van de Associatieraad op 31 januari 2005.
De delegatie van de Europese Commissie in Tunis is bijzonder attent op de zorgwekkende situatie in verband met de Tunesische Liga voor de Mensenrechten, de grote moeilijkheden waarmee een aantal andere NGO’s en beroepsverenigingen kampen en ook de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht. Wij onderhouden rechtstreeks en regelmatig contact met de verschillende sectoren van het Tunesische maatschappelijk middenveld en de Tunesische overheid om de huidige problemen te boven te komen.
De Commissie neemt actief deel aan de inspanningen van de EU ter ondersteuning van de mensenrechten in Tunesië, met name via de recente EU-verklaring en de demarche van de trojka in verband met het belemmeren van de activiteiten van de Tunesische Liga voor de mensenrechten.
De inwerkingtreding van het actieplan voor nabuurschap tussen de EU en Tunesië betekende een grote stap voorwaarts, want het plan bevat verregaande verplichtingen op het vlak van mensenrechten, democratie en behoorlijk bestuur. Het nastreven en consolideren van hervormingen die de democratie, eerbied voor de mensenrechten en grondrechten en de onafhankelijkheid en goede werking van het rechtswezen garanderen, zijn prioriteiten in het actieplan. Het belangrijkst van al is dat het plan voorziet in de oprichting van een Subcommissie voor de mensenrechten, die zal nagaan en beoordelen of die verplichtingen ook worden nageleefd. Het instellen van een dergelijk kader voor institutionele dialoog, dat naar verwachting tegen het einde van het jaar operationeel zal zijn, moet een meer gestructureerde discussie over de mensenrechtensituatie mogelijk maken.
Wat de hervorming van het rechtswezen betreft, wordt de laatste hand gelegd aan een MEDA-project inzake de modernisering van justitie met het oog op de specifieke aanpak van bestaande tekortkomingen en de behoefte aan betere toegang tot justitie.
In Tunesië wordt ook een aantal mensenrechtenprojecten gefinancierd in het kader van het Europese Initiatief voor democratie en mensenrechten. De meeste projecten ondervinden ernstige problemen bij de uitvoering, omdat de Tunesische autoriteiten met opzet NGO’s, waaronder ook de Tunesische Liga voor de mensenrechten, de toegang tot EU-financiering ontzeggen. De inspanningen van de Europese Commissie om deze situatie vlot te trekken zijn tot nu toe vruchteloos gebleken.
Ik wil u ervan verzekeren dat de Europese Commissie zal blijven ijveren voor de correcte uitvoering van de mensenrechtenbepalingen in de associatieovereenkomst en in het actieplan EU-Tunesië. Ook willen wij de Tunesische autoriteiten doen inzien dat NGO’s toegang moeten krijgen tot Europese kredieten. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag om 17.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zeven ontwerpresoluties over Vojvodina. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ),
   . – Voorzitter, ruim een jaar geleden, om precies te zijn op donderdag 16 september 2004, debatteerde dit Huis eveneens over de verontrustende situatie in Vojvodina, over de bedreigde positie van de Hongaarse minderheid in deze Servische provincie.
Een dag eerder deed een Hongaars meisje uit Subotica/Szabadka een schokkende ontdekking. Klaar om naar school te gaan opende de 13-jarige Klementina Sötét op die woensdagmorgen 15 september 2004 de buitendeur. Ze deinsde terug, want ze meende bloed op de deur te zien. Klementina rende ontzet naar binnen. Bij nadere inspectie bleek het woordje "dood" met rood én in Cyrillisch schrift op de deur te prijken. Midden in de deur stak ook nog eens een mes, 35 cm lang. Op de pas geverfde muren van de woning van de familie Sötét stond "Hongaren, jullie zullen sterven". Voorzover ik weet verblijft de familie Sötét vandaag de dag in een vluchtelingenkamp in Hongarije. Zij kon de anti-Hongaarse atmosfeer in Vojvodina niet meer aan.
Inmiddels zijn we een jaar verder. Treurig genoeg bepaald niet verder in figuurlijke zin. De Hungarian Human Rights Foundation meldt in haar rapport van vorige maand dat sinds het verblijf van een -missie van het Europees Parlement eind januari in Vojvodina aldaar niet minder dan 32 nieuwe incidenten plaatshadden, specifiek gericht tegen minderheden. Zeker, dat is deprimerend. In het bijzonder voor de Hongaarse minderheid ter plekke. Voor dit Huis echter een extra reden het openlijk voor hen op te nemen en dan niet louter in de defensieve zin van preventie en bestraffing van etnische haatuitingen in Vojvodina.
Het Europees Parlement staat evenzeer voor een positieve invulling van de rechten van nationale minderheden. Daarom houd ik mijn vragen richting Raad en Commissie van een jaar geleden helemaal staande: Hoe is het gesteld met het taalonderwijs en andere culturele voorzieningen (denk onder meer aan kranten, tijdschriften en andere media) voor de Hongaarse minderheid in Vojvodina? En hoeveel geld trekt de Servische overheid uit voor publieke voorzieningen voor deze specifieke etnische groep?
Mijnheer de Voorzitter, ik zie nu al uit naar de aangekondigde hoorzitting van dit Huis over de politieke situatie in Vojvodina. Een prima initiatief van onze Delegatie voor Zuidoost-Europa onder de bezielende leiding van haar voorzitter, collega Pack. Ook zo komen de Servische autoriteiten aan de weet dat het Europees Parlement pas zal instemmen met een stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen Brussel en Belgrado, als Hongaren en andere minderheden in Vojvodina een heuse democratische rechtsstaat kunnen bevolken. 
Doris Pack (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, wij discussiëren vandaag over de situatie van de nationale minderheden in de Vojvodina, omdat wij bang zijn dat deze voorbeeldige multi-etnische samenleving in dit deel van Servië verloren zou kunnen gaan.
Begin dit jaar waren wij in de Vojvodina waar wij met betrokkenen en politici hebben gesproken en ook voorstellen hebben gepresenteerd om dergelijke betreurenswaardige gebeurtenissen te voorkomen en op te lossen. Op de schriftelijke vragen mijnerzijds aan de regeringsinstanties in Belgrado een half jaar na ons bezoek zijn slechts ontwijkende antwoorden gekomen.
Zowel ten aanzien van het onderwijssysteem als met betrekking tot de samenstelling van het justitieel en politieapparaat moet echter iets gebeuren teneinde de situatie te verbeteren. Een reden voor het toenemende geweld is mogelijk de grootschalige immigratie van Serviërs uit Kosovo en de Kroatische Kraijna in gebieden in de Vojvodina die vroeger door nationale minderheden gedomineerd werden. Alle politici in de Vojvodina en Belgrado zouden dit derhalve moeten veroordelen. Zij zouden er bij hun instanties op moeten aandringen grote waakzaamheid aan den dag te leggen en zij zouden bij de onderhandelingen met Servië en Montenegro, die nu van start zullen gaan, alles in het werk moeten stellen om ervoor te zorgen dat Europese gelden worden gebruikt om te garanderen dat met name de nationale minderheden hun recht kunnen halen.
Het Europees Parlement heeft daarom de middelen voor Servië en Montenegro met 8 miljoen verhoogd. Ik wil er echter op wijzen, mijnheer de commissaris en mijnheer de Voorzitter, dat de Hongaarse regering eveneens de verplichting heeft om samen met buurland Servië en Montenegro deze problemen aan te pakken. Nogmaals, ik wil de Vojvodina, deze voorbeeldige samenleving van nationale minderheden, in het belang van Servië en in het belang van de Europese Unie weer doen opleven. 
István Szent-Iványi (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft al een dringende resolutie aangenomen. Het resultaat daarvan was een lichte, tijdelijke verbetering. De Servische leiders ontkennen of bagatelliseren de incidenten niet meer, maar betuigen hun spijt en distantiëren zich ervan. Ondertussen zijn enkele verdachten gearresteerd, maar nog niet veroordeeld. Helaas zijn de gebeurtenissen van de afgelopen weken en maanden echter opnieuw alarmerend. Er vinden steeds meer incidenten tegen etnische minderheden en aanvallen op leiders van Hongaarse organisaties plaats. Al deze incidenten laten zien dat er geen werkelijke veranderingen hebben plaatsgevonden in Servië.
De Servische regering is zijn beloften niet nagekomen. Er was beloofd dat er meer Hongaarse politiemensen in de Vojvodina zouden komen. Dat is niet gebeurd. Er was beloofd dat er in deze zaken een snelle en efficiënte rechtspleging zou plaatsvinden. Dat is niet gebeurd. Er was ook beloofd dat er twee comités zouden worden ingesteld om de incidenten te onderzoeken en de spanningen tussen etnische groeperingen te verminderen. Ook dat is niet gebeurd. Ons geduld is nu bijna op. De Servische leiders moeten begrijpen dat het ernstige consequenties zal hebben wanneer zij er niet in slagen om de veiligheid van hun burgers te waarborgen of om de orde te handhaven en fundamentele rechten te eerbiedigen. Zoals mevrouw Doris Pack zei, moeten er consequenties zijn. Zowel in termen van financiële hulp aan Servië als in termen van het ondertekenen van de stabilisatieovereenkomst.
Mijn collega Csaba Tabajdi en ik hebben voorgesteld om de steun aan Servië volgend jaar te verhogen. Ook mevrouw Pack heeft hieraan gerefereerd. Echter, het vertrouwen van onze kant is niet onbegrensd en niet onvoorwaardelijk. Als er volgend jaar geen echte veranderingen plaatsvinden in de Vojvodina, zullen we met voorstellen komen die consequenties zullen hebben voor de financiële steun van de EU en de stabilisatieovereenkomst, aangezien het ons gezamenlijke doel is dat de Vojvodina weer een provincie wordt waarin etnische groeperingen met elkaar samenwerken en in vrede samenleven. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . – Voorzitter, op de kaart van de voormalige Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie uit 1856 die hangt op de tweede etage van dit gebouw, kan eenieder zien hoe etnisch versplinterd de Vojvodina toen was tussen Hongaren, Kroaten, Duitsers, Slowaken, Roemenen en Serviërs.
Toen Hongarije in 1918 werd beschouwd als een van de verliezers van de Eerste Wereldoorlog, moest het niet alleen een aantal overwegend door andere volkeren bewoonde gebieden afstaan, maar ook typisch Hongaarse gebieden zoals het Noorden van de Vojvodina. Sinds de indeling bij Servië in 1918, is de Vojvodina voortdurend meer Servisch geworden en zijn andere groepen weggetrokken of verdreven. Sinds 1989 is ook de autonomie voor de grote Hongaarse minderheid sterk teruggedrongen.
Na de reeks gewelddadige conflicten in de staten van voormalig Joegoslavië, tussen 1992 en 2001, hoopte iedereen op een vreedzaam samenleven van de overlevenden. Helaas worden in de Vojvodina, waar wel bruggen zijn gebombardeerd maar geen etnische oorlog werd uitgevochten, opnieuw niet-Serviërs getreiterd door hun omgeving. Servische vluchtelingen uit Kroatië, Bosnië en Kosovo zijn gehuisvest in woningen van anderen die zich niet langer in de Vojvodina kunnen handhaven.
Het gaat niet eens zo zeer om welbewust georganiseerd staatsgeweld. Geweld en intimidatie door gewone burgers zien we overal waar het gevoel overheerst dat veel mensen van het eigen volk door staatsgrenzen zijn buitengesloten en dat veel anderen die men vroeger als bezetters zag, in het eigen land zijn achtergebleven.
In de publieke opinie van Servië overheerst de mening dat de Servische inwoners van het noorden en oosten van Bosnië en van het noorden van Kosovo bestuurlijk ten onrechte van het moederland zijn afgesneden. Als compensatie wil men de gebieden die wel worden erkend als Servisch grondgebied volledig Servisch maken. Iedereen die dat tegenwerkt wordt gezien als vijand en in verband gebracht met vroegere Turkse, Duitse, Hongaarse bezettingen.
Met de voorgestelde resolutie herhalen we de verontrusting die al een jaar geleden werd uitgesproken. Laten we echter niet vergeten dat zowel Serviërs als Hongaren beter zullen moeten worden beschermd door heldere en breedgedragen afspraken over taalrechten, autonomie en bestuurlijke grenzen. Alleen zo kunnen toekomstige uitbarstingen van etnische haat in en rondom Servië worden voorkomen. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de geloofwaardigheid van het Europees Parlement is in het geding als het Servië niet oproept om zich aan zijn beloften te houden. Natuurlijk proberen we Servië niet te isoleren, maar het moet zich wel aan zijn beloften houden. Zonder dat kunnen Servië en Montenegro niet nader tot Europa komen. De onder leiding van mevrouw Pack was zeer positief, maar heeft niet meer dan een tijdelijke verbetering teweeggebracht, aangezien de situatie nog steeds niet is opgelost. Het is daarom van cruciaal belang dat, in de geest van de resolutie van vandaag, het Europees Parlement – evenals de Commissie en de Raad – voortdurend de vinger aan de pols houdt met betrekking tot de schending van de rechten van minderheden, en het is nog belangrijker dat we niet alleen maar resoluties aannemen, maar dat we nu eindelijk eens echte verbeteringen gaan zien.
Ik wil twee dingen noemen: aan de ene kant is het herstel van de door Milosevic opgeschorte autonomie van de Vojvodina een centraal punt, en aan de andere kant zijn gelijke economische kansen voor minderheden eveneens essentieel. In dit opzicht wil ik mevrouw Pack geruststellen. Het is de intentie van de Hongaarse regering om alles te doen wat in haar vermogen ligt om de rechten van de Hongaarse minderheid in de Vojvodina te beschermen. Indien zij niet over de juiste informatie over dit onderwerp beschikt, zal ik haar van alle benodigde referenties voorzien. 
Zsolt László Becsey,
   – Mijnheer de Voorzitter, na enig debat is ons Parlement het er unaniem over eens dat we ons moeten uitspreken over de Vojvodina. Het gaat hier niet om geschillen tussen twee ver van elkaar verwijderde volken of etnische groeperingen maar over een serie uiterst serieuze aanvallen op autochtone etnische gemeenschappen, met name Hongaren. Bovendien maken deze gemeenschappen integraal onderdeel uit van volken binnen de Europese Unie, zoals het Hongaarse of het Slowaakse volk, of van volken die in afwachting zijn van toetreding tot de EU, zoals het Roemeense of het Kroatische volk. In de Europese overeenkomsten wordt het belang van bescherming van deze etnische groeperingen ook erkend, hetgeen betekent dat het beginsel van Europese solidariteit uitdrukkelijk op hen van toepassing is. Het is een belediging voor de EU zelf als in bepaalde landen mensen niet een van haar officiële talen kunnen spreken op straat of met bezoekers of familieleden in de gevangenis, zonder fysiek te worden bedreigd. Aan de andere kant proberen deze gemeenschappen hun doelen te bereiken met vreedzame politieke middelen. Ervaringen uit het verleden hebben laten zien dat op de Balkan deze methode niet zo effectief en indrukwekkend is als het gebruik van wapens.
Als de Europese Unie de fouten wil voorkomen die het gevolg waren van haar opstelling in de vroege jaren negentig, kan zij het afstraffen van weerloze mensen niet bevorderen. Zoals in de resolutie staat, is de Vojvodina zijn autonomie kwijtgeraakt en heeft het die niet teruggekregen in de vijf jaar na de val van Milosevic, hoewel de autonomie voor 1989 goed functioneerde. Dat betekent dat niet wordt voldaan aan een groot aantal voorwaarden voor de normale rechtsstaat. Er bestaat derhalve grote discrepantie tussen de rapporten van officiële instanties over de voortdurend verslechterende situatie en incidenten, en de rapportages aan burgerorganisaties die afkomstig zijn van de betrokken mensen zelf. Wat de mensenrechten betreft, hebben we geleerd dat de manier waarop mensen die het doelwit van de aanvallen zijn hun situatie beoordelen en reageren op de beledigingen belangrijker is dan de manier waarop over deze incidenten wordt gerapporteerd door officiële instanties die het vertrouwen van de minderheden volledig hebben verloren.
Volgens de resolutie, en in aanmerking genomen dat de Europese Unie politieke verantwoordelijkheid draagt, iets waarop ik ook in februari van dit jaar al heb gewezen, moet niet alleen het Europees Parlement, maar ook de Commissie en de Raad reageren en aan het Servische leiderschap duidelijk maken dat deze situatie niet kan voortduren. Hiertoe had ik voorgesteld dat de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zou kijken naar de incidenten in de Vojvodina, evenals naar de oorzaken daarvan; ook zou het Britse voorzitterschap zich eindelijk eens bewust moeten worden van de werkelijke situatie, en de Commissie moet de Serviërs ter verantwoording roepen voor de afwezigheid van de allereerste basisvoorwaarden voor een normale rechtsstaat – en niet alleen op papier maar ook daadwerkelijk. Ook EU-organen dragen een belangrijk deel van de verantwoordelijkheid, want ons is wijsgemaakt dat we op de goede weg zijn, alleen omdat bepaalde gunsten zijn verleend in uitzonderlijke en individuele gevallen, wat op zichzelf niet slecht is. Nee, ik geloof dat we in plaats daarvan – na analyse van de motieven achter elk van deze ernstige incidenten – Servië moeten dwingen om de minderheden binnen de Servische gemeenschap een toekomst te bieden. Ondanks de eenzijdige en goedbedoelde berichten zou het een uitnodiging zijn voor het plegen van nog meer misdaden wanneer we de hoeveelheid hulp die betaald wordt uit de begroting van de Europese Unie zouden verhogen, onze landbouwmarkten zouden openen en toetredingsonderhandelingen zouden beginnen, in strijd met onze beginselen. We moeten ons niet blind staren op instanties die alleen op papier bestaan of in opgepoetste verslagen – in plaats daarvan moeten we het bloed van onze eigen volken van ons gezicht vegen en verder bloedvergieten verbieden. Verzoening na agressie is altijd uitgelopen op tragedies, met name op de Balkan. 
Gyula Hegyi,
   . – Mijnheer de Voorzitter, jongstleden januari hebben we vele beloften gehoord van de Servische leiders over de toestand van de minderheden in de Vojvodina. Zo is beloofd dat er een lerarenopleiding zou komen in Subotica, dat de Servische politie meer etnische Hongaren zou gaan tellen en dat er programma’s in verdraagzaamheid zouden komen om jonge Serviërs meer respect bij te brengen voor de geschiedenis en de cultuur van de Hongaren en de andere minderheden in de Vojvodina. Slechts weinig – in feite haast geen enkele – van die beloften zijn ook nagekomen.
Ons Parlement zou een duidelijke boodschap moeten sturen naar de regering in Belgrado. Etnische vrede en minderhedenrechten zijn cruciale criteria voor de verdere integratie van Servië in Europa. Wij hebben begrip voor de moeilijkheden van de democratische Servische regering. We willen de democratische partijen in Servië niet verzwakken, maar ze moeten wel iets ondernemen: niet in de verre toekomst, maar nu meteen. De Servische regering dient te worden aangemoedigd om de strijd aan te binden met de nationalistische krachten in de Vojvodina en in heel Servië, terwijl ze tegelijkertijd de rechten van de minderheid in de Vojvodina en in heel Servië en Montenegro moet eerbiedigen. 
Ignasi Guardans Cambó,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier mijn grote respect betuigen voor het Servische volk, voor Servië als zodanig, voor de ambities van de Serviërs om weer toe te treden tot de internationale gemeenschap en voor hun verzoek om geëerbiedigd te worden daar waar zij in de minderheid zijn. Dat laatste is nu juist hetgeen dat ons legitimeert om van de Serviërs te eisen dat ook zij de minderheden die op hun grondgebied leven op een waardige manier behandelen.
De eis van Servië om respect voor de Servische minderheid in bijvoorbeeld Kosovo – die uiteraard op onze volledige steun kan rekenen en waarop wij bij een andere gelegenheid kunnen ingaan – verliest al zijn legitimiteit zolang de Serviërs, passief of in sommige gevallen zelfs als medeplichtigen, toestaan en dulden dat de Hongaarse minderheid in de Vojvodina het slachtoffer wordt van misbruik, agressie en intimidatie.
Mijns inziens is het bijzonder belangrijk dat wij deze resolutie aannemen teneinde een duidelijke boodschap af te geven in twee richtingen: enerzijds aan de Servische regering, die zich ervan bewust moet zijn dat wij bestaan en toezicht houden, en anderzijds aan de Europese Commissie en dit Parlement zelf, om te waarborgen dat beide instellingen deze kwestie hoog op hun agenda plaatsen en niet zomaar overlaten aan een handvol deskundigen en om ons te doen inzien dat de mensenrechten ook in de onmiddellijke nabijheid van onze grenzen dagelijks geschonden worden. 
Jaromír Kohlíček,
   . – Servië en Montenegro is vandaag de dag een van de Europese landen waar meer dan twintig nationaliteiten zij aan zij leven. Het is waar dat de lafhartige bombardementen van de NAVO-strijdkrachten aan de basis liggen van de huidige werkloosheid die meer dan 40 procent bedraagt. Etnische zuiveringen in de omliggende landen hebben een stroom van 700 000 vluchtelingen op gang gebracht. Het is een goede zaak dat wij in de resolutie het belang benadrukken van een vreedzame samenleven tussen verschillende nationaliteiten. De financiële hulp waarmee de Europese Unie de economische ontwikkeling in dit zwaar beproefde land wil steunen, levert hieraan een positieve bijdrage. Zonder deze steun zou deze resolutie niet meer zijn dan een nieuwe uiting van hoon en hypocrisie aan het adres van de burgers van Servië en Montenegro.
Ik geloof dat het grootste deel van de voorgestelde investeringen zal worden besteed aan de aanleg van wegen door de Vojvodina, aan het herstellen van de bruggen over de Sava en de Donau en aan de verbetering van de belangrijkste spoorverbindingen in het land. Vertelt u mij nu alstublieft niet dat u, na de steun voor de laffe bombardementen op dit land, niet tegen de Serviërs en de andere nationaliteiten wilt zeggen: “Excuses, wij nodigen jullie uit om te beginnen met toetredingsgesprekken. Wij weten dat jullie de sleutel tot de Balkan vormen en wij willen, nu het nog kan, de fouten uit het verleden goedmaken.” Zegt u mij nu niet dat deze resolutie ergens anders over gaat, want dan zou geen van de hier aanwezigen deze resolutie kunnen steunen. Tenminste, voor zover u nog een greintje eergevoel bezit en zich realiseert dat onze kiezers het bombardement van de NAVO afkeuren. Of houden we onszelf nu voor de gek? 
Ryszard Czarnecki, (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik stel voor dat we de kwestie in zijn geheel beoordelen en ons niet beperken tot een klein onderdeel, ook al is dat een belangrijk onderdeel. De duidelijke schendingen van de rechten van de Hongaarse minderheid zijn grotendeels toe te schrijven aan de Servische nieuwkomers, die gedwongen werden te vertrekken uit andere delen van voormalig Joegoslavië. Onderdrukking leidt tot onderdrukking. De Hongaren, een minderheidsgroep met een lange geschiedenis en een rijke traditie – maar niet alleen de Hongaren – zijn helaas het kind van de rekening geworden.
Terecht vragen wij aandacht voor deze misstanden. Willen wij echter iets bereiken met onze oproepen aan Servië, zoals die van vandaag, en niet alleen ons geweten sussen, dan moeten we onze tactiek ten opzichte van Servië bijstellen. Wat ik nu zeg valt vast niet in goede aarde: we moeten Belgrado een duidelijk, stapsgewijs, concreet integratieplan voorleggen voor een geleidelijke integratie. Deze integratie hoeft niet van vandaag op morgen gerealiseerd te worden, maar wel binnen afzienbare tijd. We moeten Belgrado een dergelijk plan voorleggen, en vervolgens de toegang van Servië en Montenegro, of alleen van Servië, tot de opeenvolgende fasen van die integratie afhankelijk maken van volledige eerbiediging van de mensenrechten, en dus van de rechten van de minderheden. Dat is de enige strategische oplossing. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Kohlíček beweerde zojuist dat wij Servië geen geld zouden geven. Er gaan echter enorme geldstromen naar Servië. Tot de minderheden die daar onderdrukt worden, behoren niet alleen Hongaren en Kroaten, maar helaas eveneens Tsjechen, Duitsers, Slowaken, Polen en vele andere volkeren die eeuwenlang dit bloeiende miniatuur-Europa gevormd hebben, dat de heer Meijer eerder zo prachtig beschreven heeft.
Derhalve zitten wij bij wijze van spreken in hetzelfde schuitje en hebben wij als Europeanen de plicht om voor de vele minderheden in dit land op te komen. Dit bloeiende miniatuur-Europa wordt op dit moment stelselmatig vernield door een nationalistisch beleid dat in de eerste plaats de autonomie uitholt en daarmee niet alleen de minderheden, maar in het bijzonder ook de oude Servische inwoners van de Vojvodina treft die altijd voorstanders zijn geweest van hervormingen. Het ware doel van deze maatregelen is het verzwakken van de hervormingsgezinde Europese Serviërs in de Vojvodina.
In de tweede plaats wordt er een gericht beleid gevoerd om immigranten in de gemeenschappen van de minderheden vestigen en zo de gemeenschappen van deze minderheden te vernietigen door snel een nieuwe burgemeester uit de radicale partij te kiezen en de oude bevolking plotsklaps te overstemmen.
De lerarenopleidingen – waarvoor wij geld beschikbaar hebben gesteld – worden niet opgericht vanwege het zwakke excuus dat de regio hiervoor geen rekeningen zou kunnen openen.
Dit alles is onaanvaardbaar. Men probeert de jonge generatie minderheden het land uit te jagen, men dwingt het bestuur zich aan de centrale regering te conformeren en een nationalistisch klimaat te scheppen waarin minderheden op de vlucht slaan. Dat is niet wat wij willen en daarom moeten wij hier onomwonden “nee” tegen zeggen. 
Kinga Gál (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als lid van het Europees Parlement geloof ik sterk dat resoluties en ideeën die hier besproken zijn niet zomaar bij het grof vuil gezet kunnen worden. Ze zullen hun uitwerking hebben op en consequenties hebben voor de Raad, de Commissie en de betreffende groeperingen. Daarom hebben wij een jaar geleden in dit Parlement het succesvolle initiatief gelanceerd om een resolutie over de Vojvodina aan te nemen, en zo de aandacht van de Europese instellingen te vestigen op de wreedheden en intimidatie waaronder Hongaarse mensen te lijden hebben en de Servische autoriteiten te verzoeken dergelijke acties niet te tolereren en derhalve ook niet aan te moedigen.
Het is betreurenswaardig dat we een jaar later nog geen vooruitgang hebben geboekt. De intimidatie duurt nog immer voort, het lastig vallen en ernstig mishandelen van Hongaarse kinderen is dagelijkse praktijk geworden. In graffiti-opschriften worden etnische Hongaren beledigd. Dit vindt allemaal plaats, ondanks allerlei beloften die gedaan zijn als reactie op officiële brieven, parlementaire delegaties en ad-hocmissies. Daarom moeten we hier wel op terugkomen. We moeten consequent zijn, en de Commissie en de Raad moeten ook consequent zijn. We kunnen niet accepteren dat een staat die grenst aan de Europese Unie, dat de regering in Belgrado – die miljoenen euro’s ontvangt speciaal voor het bevorderen van tolerantie – deze agressie toestaat en bijdraagt aan een klimaat van angst door de daders nooit schuldig te bevinden, terwijl men toch erg streng is – ik zou zelfs zeggen wreed – als het aankomt op het straffen van Hongaarse jongeren. Ik wil hier graag een Hongaarse moeder citeren: “De angst is doorgedrongen tot in het diepst van de ziel van de kinderen – hun jeugd is vergiftigd”. Het is ons aller verantwoordelijkheid, van het Parlement, van de Raad en van de Commissie, om iets aan deze situatie te doen. 
Árpád Duka-Zólyomi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, precies een jaar geleden hebben we een resolutie aangenomen over het probleem waar we nu over spreken, en ook de van het Europees Parlement naar de Vojvodina was het resultaat van die resolutie. Er is een verslag opgesteld, maar dit is nooit besproken, noch door de Subcommissie mensenrechten als door de Commissie buitenlandse zaken. Ondertussen zijn de aanvallen op minderheden in de Vojvodina doorgegaan. Wreedheden worden vooral begaan tegen de 250 000 etnische Hongaren die in de regio wonen. De intimidatie, de incidenten die in bloedvergieten eindigen en de showprocessen tegen Hongaarse leiders zijn niet gestopt, ondanks alle beloften van de Servische regering. En deze gespannen situatie in de Vojvodina bestaat hier, voor onze deur, aan de grens van de Europese Unie. Omdat de stabilisatie- en associatieovereenkomst met Belgrado zich in een voorbereidende fase bevindt, zouden we meer aandacht moeten besteden aan deze situatie. We moeten eisen dat burgerrechten, mensenrechten en de rechten van minderheden gerespecteerd worden. Dat is onze plicht. Het voorliggende voorstel is duidelijk en constructief. Laten we hopen dat het inderdaad zal bijdragen tot het tenietdoen van de onaanvaardbare situatie in de Vojvodina. 
Péter Olajos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een jaar na dato moet ik het opnieuw zeggen: de passieve regering van Servië en Montenegro blijft verantwoordelijk voor de gespannen verhoudingen, voor de aanslagen op Hongaren, de pesterijen, de overvallen, het schenden van begraafplaatsen en het vernielen en onteren van historische monumenten van de Hongaarse gemeenschap. Ik wil vanuit Straatsburg een boodschap sturen aan het Servische volk: laat u niet gebruiken als pion in de haatcampagnes tegen buitenlanders door de postcommunistische, nationalistische elite. Dat biedt geen oplossing – het veroorzaakt alleen maar nog meer lijden. Het Servische volk moet zijn verleden onder ogen zien, met name de georganiseerde genocide die zestig jaar geleden heeft plaatsgevonden in de Vojvodina en waarbij meer dan veertigduizend Hongaarse slachtoffers vielen. De beslissing ligt in handen van het Servische volk. Servië moet beslissen of het een Europese democratie wil worden, vrij van discriminatie en angst, of het Noord-Korea van Europa. 
László Kovács,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie hecht veel belang aan het bewaren van het multi-etnische karakter van de Vojvodina. De Commissie heeft het recht etnische incidenten diepgaand te onderzoeken en goede interetnische betrekkingen actief te bevorderen. Wij waarderen dat de autoriteiten de etnische incidenten hebben veroordeeld en geven toe dat die incidenten geenszins een grove schending inhouden en dat zij niet worden gesteund door de Servische overheid. Toch zijn we ervan overtuigd dat de autoriteiten vaak te laat en te nonchalant zijn geweest bij het onderzoeken van gerapporteerde incidenten. Het feit dat degenen die verantwoordelijk zijn voor het geweld en de pesterijen niet zijn geïdentificeerd of voor de rechter gebracht, schept een klimaat van straffeloosheid, dat jammer genoeg tot meer incidenten kan leiden en het gevoel van frustratie en onveiligheid onder de minderheden kan vergroten.
Wat dat betreft, schieten de wetshandhavers en het rechtswezen vaak tekort. Ik wil benadrukken dat dit een symptoom is van een veel groter probleem. De Servische politie moet dringend worden hervormd om professioneel en verantwoordelijk te kunnen functioneren. Ook het rechtsstelsel moet worden hervormd, om efficiënt te worden en echt onafhankelijk van ongepaste politieke druk. Deze hervormingen zijn fundamenteel voor de bescherming van de rechten van alle burgers, niet alleen van minderheden.
In overeenstemming met de aanbevelingen van het Europees Parlement na de van afgelopen januari hebben wij de autoriteiten op het hart gedrukt concrete maatregelen te treffen om de politie en het rechtswezen te hervormen. Dat vereist ook een betere vertegenwoordiging van minderheden in die instellingen. Niemand zit te wachten op een politiemacht of rechtswezen op etnische grondslag, maar toch kunnen meer en beter opgeleide personeelsleden, afkomstig uit de minderhedengroepen, de werking van politie en gerecht verbeteren, doordat zij kunnen communiceren in de moedertaal van de burgers. Dat zou ook het vertrouwen van de burgers in de staat vergroten.
Het valt op dat bij de gerapporteerde incidenten heel vaak jongeren zijn betrokken. Dat wijst erop dat de autoriteiten dringend maatregelen moeten treffen op onderwijsvlak, zoals het Europees Parlement heeft aanbevolen. Scholen kunnen een cruciale rol spelen in het bewaren van de culturele rijkdom van een regio als de Vojvodina en zij kunnen jongeren helpen die rijkdom ten volle te benutten in plaats van zich terug te trekken in nationalistisch isolement.
Wij weten dat de jongeren die bij deze incidenten betrokken zijn of ze steunen, vaak ouders hebben die zijn ontheemd door de oorlogen van de laatste tien jaar. De komst van ontheemde personen heeft in sommige gevallen de etnische samenstelling van de gebieden gewijzigd. Er bestaat geen gemakkelijke oplossing voor dat probleem. We moeten proberen te vermijden dat mensen die behoren tot de Servische gemeenschap en vaak zelf in moeilijke omstandigheden leven, ook op sociaal-economisch gebied, hun frustratie uiten via geweld.
De autoriteiten hebben nog veel werk voor de boeg. Het is ook belangrijk dat de samenwerking tussen Servië en Montenegro en hun buurlanden wordt versterkt in de context van hun bilaterale overeenkomsten. Dat geldt vooral voor de overeenkomst tussen Servië en Montenegro en Hongarije.
Wij verwelkomen het initiatief voor een hoorzitting in het Europees Parlement op 13 oktober over de situatie van de minderheden in de Vojvodina. Dat wordt een uitstekende gelegenheid om het vraagstuk rechtstreeks te bespreken met de autoriteiten en de vertegenwoordigers van de minderheden.
De Commissie blijft van haar kant toezien op de eerbiediging van de rechten van de verschillende etnische gemeenschappen in de Vojvodina, net als in de rest van Servië en Montenegro. In haar haalbaarheidsverslag van april komt de Commissie tot de conclusie dat Servië en Montenegro op afdoende wijze voldoen aan de criteria – ook de politieke – om onderhandelingen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst te kunnen beginnen.
Tegelijkertijd heeft de Commissie de aandacht van de autoriteiten gevestigd op een aantal kwesties, waaronder het eerbiedigen van de mensenrechten en de rechten van minderheden. De eerbiediging van die rechten is inderdaad een integraal politiek criterium voor het stabilisatie- en associatieproces en vormt een essentieel onderdeel van de stabilisatie- en associatieovereenkomst. De wijze waarop een land omgaat met zijn etnische minderheden en de aard van de interetnische verhoudingen zijn belangrijke tekenen van democratische volwassenheid. Een land dat toenadering zoekt tot de Europese Unie moet blijk geven van een dergelijke volwassenheid.
Tijdens het onderhandelingsproces over de stabilisatie- en associatieovereenkomst zal de Commissie blijven toezien op de eerbiediging van de mensenrechten en de rechten van minderheden, alsook op de andere verplichtingen in verband met de stabilisatie- en associatieovereenkomst. In dat verband wil ik onderstrepen dat we in onze taak zouden tekortschieten als we ons slechts het lot van één minderheidsgroep in een regio van Servië aantrekken, hoe belangrijk dat ook moge zijn. Wij moeten de vereiste aandacht besteden aan alle minderheden en vooral aan de meest kwetsbare, zoals de Roma.
Het voortgangsverslag over Servië en Montenegro, dat komende maand door de Commissie wordt gepubliceerd, gaat ook in op het eerbiedigen van de mensenrechten en de rechten van minderheden. Tegelijkertijd zal de Commissie de Vojvodina financieel blijven steunen, hoewel er geen specifiek programma bestaat voor de provincie op zich.
De Vojvodina heeft evenveel EU-steun gekregen als de rest van Servië. Ik geef slechts een paar voorbeelden. Er is 40 miljoen euro bijgedragen aan de wederopbouw van de Sloboda-brug, die in oktober weer in gebruik wordt genomen. Kleine en middelgrote ondernemingen krijgen kredieten ten bedrage van 8 miljoen euro. Daarnaast zijn in januari 2005 de twee programma’s voor nabuurschap met Hongarije en Roemenië gestart. Ik ben ervan overtuigd dat het aanhalen van de banden tussen de EU en Servië en Montenegro via de stabilisatie- en associatieovereenkomst zal bijdragen tot de versteviging van de democratie en de rechtsstaat, waarvan ook de etnische minderheden zullen profiteren. Ik dank u voor uw aandacht. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 17.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de stemming over de ontwerpresoluties over gevallen van schending van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat.

Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de oorspronkelijke Engelse tekst is nooit vertaald. We hebben hem naar de vertalers gestuurd en de vertaaldienst heeft mij, na wat vijven en zessen, laten weten dat de eerste twee regels van overweging E in de oorspronkelijke Engelse tekst, die als basis zou dienen voor de vertaling in alle Europese talen, verduidelijking behoefde, met behoud van de betekenis.
Daarom zou ik een mondeling amendement willen indienen op de eerste twee regels van overweging E. De tekst moet als volgt luiden: “overwegende dat er geen echte vooruitgang te bespeuren is in het kenteren van de verslechtering van de leefomstandigheden van de nationale en etnische minderheden in de Vojvodina, waardoor hun toekomst in de regio in het gedrang komt, noch in de bevordering van de aanwezigheid van de minderheden”, en dan gaat de oorspronkelijke tekst verder.
Zo luidde het verzoek van de juristen-vertalers ter verduidelijking van onze intentie. Ik vind dit een legitieme opmerking, want we moeten concrete en goede teksten hebben voor de andere vertalingen. Daarom verzoek ik u en mijn collega’s om dit mondelinge amendement aan te nemen. 
De Voorzitter.
   – Zijn er bezwaren tegen dit mondeling amendement? 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
