Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen van gisteren zullen vanzelfsprekend bijdragen zijn opgenomen waarin gerefereerd wordt aan een zekere "verklaring van Straatsburg". Met deze verklaring is getracht het Europees Parlement te betrekken bij een aantal overwegingen die uiteindelijk uitmonden in de conclusie dat de bewuste Europese afgevaardigde een nazi is. Deze verklaring is een onaanvaardbare vorm van manipulatie. Zoals gezegd wordt het Europees Parlement erbij betrokken, hoewel de verklaring niet voor het Europees Parlement is afgelegd. Ik dank onze Voorzitter, mevrouw Fontaine, die gisteren onverwijld een standpunt heeft ingenomen en zich namens het Parlement van deze verklaring heeft gedistantieerd. In deze verklaring worden de Partido Nacional Vasco, Eusko Alkartasuna en de democratische regering van Baskenland als nazi's bestempeld, hoewel deze een houding aannemen die in het geval van Ierland zelfs tot een bekroning met de Nobelprijs hebben geleid. Voorts worden er vertegenwoordigers van Europese burgers in beledigd, waaronder ikzelf, ik vertegenwoordig namelijk een deel van de Galicische bevolking. Er wordt in beweerd dat wij gevaarlijker zijn dan het nazisme, en er worden instellingen in beledigd met een ondubbelzinnig democratisch karakter en een geschiedenis van vele decennia. Dit is een waanzinnig document, dat ik hier wens te veroordelen. Ik wil in ieder geval dat onze woorden worden gehoord, omdat het Europees Parlement niet op een dergelijke manier betrokken mag worden bij dit soort waanzin, die ik volkomen ontoelaatbaar acht.

De Voorzitter
Dank u voor deze verduidelijking, mijnheer Nogueira. Ik wil graag in herinnering brengen dat bezwaren over de notulen over de notulen dienen te gaan. Niettemin zal ik voor de collega's die nog geen kennis hebben genomen van het standpunt van de Voorzitter de officiële mededeling voorlezen en laten opnemen in de notulen van vandaag:
"Op 17 februari heeft mevrouw Fontaine, Voorzitter van het Europees Parlement, de vertegenwoordigers van het Forum van Ermua op hun verzoek ontvangen. De Spaanse ondervoorzitters van het Europees Parlement waren bij deze ontmoeting aanwezig. Tijdens dit onderhoud hebben de vertegenwoordigers van dit Forum de Voorzitter een tekst met de titel "Verklaring van Straatsburg" overhandigd. De Voorzitter deelt mee niet te kunnen instaan voor de in deze verklaring gebruikte terminologie.
Straatsburg, 17 februari"
Hiermee lijkt de kwestie mij afgehandeld.

Esclopé
Mijnheer de Voorzitter, ik wil dat in de notulen een rectificatie wordt opgenomen met betrekking tot amendement 5 op het verslag-Swoboda. Kunt u noteren dat de leden Michel Raymond, Jean Saint-Josse en ikzelf tegen dit amendement gestemd hebben?

De Voorzitter
Daar is bij deze akte van genomen, en de notulen zullen overeenkomstig gewijzigd worden.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, mijn opmerking betreft niet zozeer de notulen, als wel de mededeling die hier vandaag ter tafel ligt dat de voor alle leden toegankelijke Conferentie van voorzitters die aanvankelijk gepland was voor 23 februari, is afgezegd. Wij moeten ons afvragen of dergelijke vergaderingen in die vorm eigenlijk wel zinvol zijn. Ik heb het gevoel dat het om niet meer gaat dan een loze plichtpleging, want wat wij daar te horen krijgen, kunnen we net zo goed in de krant lezen. Daarbij gebeurt het ook steeds vaker dat de agenda van de diverse parlementscommissies, die sowieso al overvol zijn, keer op keer extra belast worden door dit soort toevoegingen die er alleen maar zijn voor de show. Ik zou dus heel graag willen dat wij ons eens afvroegen of we deze praktijk niet gewoon moeten afschaffen, en wel definitief.

De Voorzitter
Mijnheer Bösch, ik neem kennis van uw opmerking, maar het is wel zo dat de voor alle leden toegankelijke Conferentie van voorzitters in het leven is geroepen op verzoek van de afgevaardigden zelf, zodat ze er af en toe aan konden deelnemen. Ik ben het met u eens dat we selectiever te werk moeten gaan. In ieder geval zal het Bureau uw suggestie in overweging nemen.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Fava
Mijnheer de Voorzitter, wij zouden graag zien dat de laatste zin van amendement 2: "verzoekt voorts de lidstaten om het toerisme voor de derde leeftijd te stimuleren" werd ingevoegd in paragraaf 25, die speciaal gewijd is aan het sociaal toerisme, aan het eind van de zin "het toerisme voor georganiseerde maatschappelijke groeperingen". Dit lijkt ons de meest geëigende plaats.

De Voorzitter
Overeenkomstig ons Reglement kunnen twaalf leden bezwaar aantekenen.
(Meer dan twaalf leden maken bezwaar tegen het mondeling amendement)
Het mondeling amendement wordt niet in aanmerking genomen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaringen

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij van stemming onthouden bij het uitstekende verslag van collega Viceconte, hoewel het een aantal rake opmerkingen bevat en Beieren, de Duitse deelstaat die ik hier vertegenwoordig, een van de meest aantrekkelijke toeristische streken in de Europese Unie is. Ik nodig u bij deze uit zo vaak mogelijk naar Beieren en het naburige Oostenrijk op vakantie te komen.
Maar los daarvan wilde ik zeggen dat de centralistische benadering van de mededeling van de Commissie mij niet bevalt. Ik ben van mening dat we juist in het toerismebeleid behoefte hebben aan meer decentralisering, meer regionalisering en minder bureaucratische en centralistische betutteling. Daarom moeten we niet afglijden naar een centralistisch Europees toerismebeleid.

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, een van de grondbeginselen voor de samenwerking binnen de Europese Unie is het subsidiariteitsbeginsel. Het is hoog tijd dat wij dit beginsel gaan toepassen en dat er een systeem wordt bedacht waarin de bevoegdheden van de EU duidelijker worden afgebakend. Een veel geuit, en tot op zekere hoogte terecht punt van kritiek op de EU is dat men zich met veel te veel gebieden bezighoudt.
Een van die gebieden is toerisme, dat een bij uitstek nationaal karakter heeft. Als de politiek zich al met deze sector moet bemoeien, moet dat met name op nationaal, regionaal en lokaal niveau gebeuren. Toerisme levert werkgelegenheid op en kan daardoor een zekere rol spelen in de steun van de EU aan economisch zwakkere regio's. Ook wat dat aangaat, moet de samenwerking echter plaatsvinden in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel.
Toerisme kan ook een negatief effect hebben op het milieu. Daarom moet er een strategie opgesteld worden om de negatieve effecten te verkleinen. Dat kan en moet echter gebeuren in het kader van het milieubeleid. In het verslag betreurt men het ontbreken van een rechtsgrond voor het toerismebeleid. Wij, Zweedse christen-democraten, zijn van mening dat die niet nodig is, omdat het naar onze mening een kwestie is waar de EU zich zo min mogelijk mee bezig moet houden.

Okking
Toerisme speelt een belangrijke rol in het wederzijds begrip tussen volkeren en vormt een belangrijk deel van de arbeidsmarkt, waardoor het bevordering en aanmoediging verdient. Het is van onschatbare waarde dat de mensen in Europa en in de rest van de wereld de mogelijkheid krijgen elkaars leefgewoonten en maatschappelijke organisatie van dichtbij te beleven. Het is echter niet de taak van het Europees Parlement noch van de EU in het algemeen het toeristisch beleid te plannen en vast te stellen. Daarom stem ik tegen dit voorstel.

Tajani
Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts, voorafgaand aan het debat, als Italiaanse afgevaardigde - en ik meen te spreken namens alle Italiaanse afgevaardigden - mijn diepe afkeuring uitspreken ten aanzien van het gisteren door de Duitse Bondskanselier ingenomen standpunt. Deze heeft zich gemengd in interne Italiaanse aangelegenheden toen hij dreigde met actie vanuit Europa indien neofascistische formaties zitting zouden nemen in de Italiaanse regering.
Gelukkig hebben de Italiaanse regering en de president van de Republiek gereageerd - hetgeen vandaag ook de Italiaanse ambassadeur in Duitsland zal doen - met het verzoek aan de Duitse Bondskanselier om zich niet te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van Italië, daar zich geen neofascistische partijen voor regeringsdeelname aandienen.
Wij danken de president van de republiek, de regering en alle politieke woordvoerders die hun stem hebben laten horen, en wij willen ook vanuit dit Parlement de Duitse Bondskanselier verzoeken om zich niet te bemoeien met interne Italiaanse aangelegenheden.

De Voorzitter
De heer Tajani zal het met mij eens zijn dat het verband tussen zijn bijdrage en een motie van orde niet echt zichtbaar is, maar ik heb begrip voor de politieke inhoud.
Wij gaan nu over tot het eigenlijke debat. Ik geef onmiddellijk het woord aan de heer Monti, lid van de Commissie.

Europese postdiensten
De Voorzitter
Aan de orde is een mondeling vraag van de heer Hatzidakis, namens de Commissie vervoer en toerisme over de Europese postdiensten (B5-0010/2000).

Monti
Mijnheer de Voorzitter, het Commissievoorstel over de gecontroleerde en geleidelijke openstelling van de postdiensten voor concurrentie heeft vooral vertraging opgelopen vanwege de reorganisatie van de diensten en de herschikking van de bevoegdheden van de Commissie. Daarnaast moest het nieuwe college deze problematiek opnieuw in ogenschouw nemen.
Met betrekking tot de diverse resoluties van het Parlement over de postdienstensector heeft mijn collega, commissaris Bolkestein, al op hoofdpunten gereageerd in de loop van de hoorzittingen die het Parlement het afgelopen jaar heeft georganiseerd.
Voor wat betreft de verdere raadpleging van het Parlement zal de heer Bolkestein komende maandag samenkomen met de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme. Deze commissie heeft in september 1999 de desbetreffende studies ontvangen. Zij zijn ook toegezonden aan de afgevaardigden die hierom verzocht hebben en blijven in elk geval beschikbaar. Ook kunnen zij worden geraadpleegd op de Internet-site van de Commissie. Ik ben ervan overtuigd dat commissaris Bolkestein de nodige aandacht zal besteden aan de opmerkingen van het Parlement.
De Commissie, mijnheer de Voorzitter, is de vaste overtuiging toegedaan dat een nieuw voorstel noodzakelijk is voor de toekomstige ontwikkeling en verdere uitbouw van de postdienstensector. Het indienen van een voorstel is trouwens ook een juridische verplichting. Ik kan u bevestigen dat commissaris Bolkestein het vaste voornemen heeft om nog in dit eerste halfjaar een voorstel voor te leggen aan de Commissie, dat vervolgens aan het Parlement en de Raad zal worden toegezonden. Het streven van de Commissie blijft gericht op de voor de verwezenlijking van de volgende etappe vastgestelde datum, namelijk 1 januari 2003.
In het voorstel zal rekening worden gehouden met de verrichte studies, en vooral met de noodzaak borg te staan voor het universele karakter van de dienstverlening, het bieden van voldoende waarborgen aan de consumenten, het scheppen van een gunstig werkgelegenheidsklimaat en het oplossen van problemen met betrekking tot de concurrentie.
Ook zal aandacht worden besteed aan de wijze waarop de opening van de markt, via de van nieuwe technologie te verwachten modernisering en verbetering van de postdiensten binnen de hele Unie, ten goede zou kunnen komen aan de sector in zijn geheel.
Het voorstel zal rekening houden met de standpunten die naar voren zijn gebracht door de lidstaten, het Parlement, de gebruikers, de verleners van universele diensten, hun concurrenten en andere betrokken partijen, waarmee uitvoerig overleg is gepleegd. Ons doel bij dit alles is ervoor zorg te dragen dat de interne markt voor postdiensten, in het belang van de consumenten en de bedrijven uit de hele Europese Unie, naar behoren functioneert.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, de postsector is nog steeds een branche waar oude en verouderde monopolies mogen opereren zonder enige vorm van concurrentie. Bij gebrek aan een daadkrachtig optreden van de Commissie op dit gebied, bestaat deze situatie al veel te lang. Op alle andere gebieden zou de mededingingsautoriteit van de EU ingegrepen hebben, maar in dit geval is dat niet gebeurd. We wachten al 18 maanden lang tevergeefs op voorstellen van de Commissie. Op de volgende vraag zou ik vandaag graag antwoord van de Commissie willen hebben: Wanneer krijgen we een nieuw en modern postsysteem in de hele EU?
Een van de grondbeginselen van de EU is immers de interne markt. We doen ons uiterste best om deze uit te breiden naar steeds meer lidstaten. Dit vereist effectiviteit, en daar is concurrentie voor nodig.
Op het ene gebied na het andere worden tegenwoordig deregulering en liberalisering voorgeschreven. De EU loopt hierin vaak voorop. De Commissie stimuleert deze ontwikkeling op een voorbeeldige manier. Dat doet de Commissie omdat de ervaring heeft geleerd dat oude monopolies niet voldoen aan de eisen voor een goede service die een moderne samenleving stelt. Een andere reden is dat men de technische ontwikkelingen wil kunnen bijhouden. De Commissie doet het ook om de prijzen te kunnen laten zakken - in de overtuiging dat dat gemakkelijker bereikt wordt op een vrije markt met concurrentie. Zo werkt het op een reeks verschillende gebieden - helaas met de post als grote uitzondering. De reden hiervoor kan niet zijn dat de klanten tevreden zijn. Het is bekend dat kritiek op prijsverhogingen en te late bezorging een steeds terugkerend gespreksonderwerp is. Als we echt een goed functionerende interne markt willen, kunnen we niet steeds een uitzondering maken voor de postsector.
Een aantal landen loopt voorop wat betreft vrijere concurrentie in de postsector. Nederland, Finland en Zweden zijn hierin het verst. Deze landen hebben in de 20ste eeuw laten zien dat het veel voordelen oplevert. In Zweden heeft deze ontwikkeling stapsgewijs in politieke harmonie plaatsgevonden. Het is belangrijk dat deze ontwikkeling zich kan voortzetten en de noodzakelijke stimulans krijgt. De ervaring leert ons dat oude monopolies niet voldoen aan de eisen inzake een goede service die de klanten mogen stellen.
Voor dit debat heeft er een brief gecirculeerd van voorstanders van een monopoliepositie. Daarin wordt gewaarschuwd voor de situatie in Zweden. Dat is wellicht van toepassing op andere gebieden, maar niet hierop. In de brief wordt beweerd dat de prijzen van de postzegels sinds de liberalisering met 59% zijn gestegen. Dat klopt als men alleen kijkt naar 20% van de totale postmarkt, waar de staat in de praktijk nog steeds het monopolie heeft. Op 80% van de markt, waar vrije concurrentie heerst, is de prijs gedaald. Dit toont aan dat concurrentie echt werkt. Mijn conclusie is: zorg ervoor dat er op de resterende 20% van markt ook concurrentie komt! Met dit in het achterhoofd willen steeds meer...
(Spreker wordt door de heer Markov onderbroken) Ik dacht dat ik aan het woord was. We kunnen hier misschien later over debatteren. De situatie is echter precies zoals ik weergeef. De prijs is gedaald op de gebieden waar concurrentie bestaat en de prijs is gestegen waar er een monopolie is. Zo gaat het vrijwel altijd. Daarom wil ik de Commissie vandaag vragen om de noodzakelijke initiatieven te nemen en erop toe te zien dat er een goed functionerende concurrentie in de postsector komt.

De Voorzitter
Mijnheer Markov, binnen vijf of zes minuten krijgt u zelf enkele minuten spreektijd. Ik verzoek u uw collega's niet te onderbreken.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, we staan voor een mysterie. Wat is er gebeurd met de postdienstenrichtlijn die op 15 december 1997 is aangenomen? Sinds die dag heerst er een oorverdovende stilte van de kant van de Commissie. Ik vind het jammer dat commissaris Monti hier vandaag is, want ik mag hem erg graag. Hij is een van de ijverigste en meest hardwerkende Commissieleden. Helaas kan ik dat niet van al zijn collega's zeggen.
Sinds die dag is er geen reële vooruitgang geboekt rond de postrichtlijn. Commissaris Monti heeft verklaard dat dit gedeeltelijk te wijten is aan de organisatie en de herschikking van bevoegdheden, die pas onlangs heeft plaatsgevonden. De voorgaande Commissie had meer dan een jaar de tijd om eraan te werken, maar we zijn amper opgeschoten.
Maar nu commissaris Monti hier is, zou ik hem willen vragen commissaris Bolkestein te vertellen waar de postrichtlijn over ging. Hij ging over een geleidelijke liberalisering. Hij ging over een gegarandeerde universele dienstverlening tegen een betaalbare prijs. Hij ging erover dat direct mail en internationale post tot het gereserveerde domein moesten blijven behoren. Dit waren de fundamentele punten uit het toenmalige verslag, en ze dienen fundamenteel te blijven in de toekomstige richtlijn.
De posterijen zijn er niet alleen voor Kerstmis, ze zijn er voor het leven. In de Schotse streek waar ik vandaan kom, gaat het om meer dan postbestelling, daar houden de posterijen de streek bij elkaar. De post is daar ook de bus. De post is daar ook de sociale dienst. De post is daar ook de dokter. Als we de posterijen naar een totale privatisering laten afglijden, zijn we dat allemaal kwijt. Bovendien - we hebben net een stemming over toerisme gehad - verdwijnt dan het toerisme in grote delen van onze streek; we snijden hem dan af van de buitenwereld.
De posterijen zijn iets belangrijks. Dat is de boodschap hier vandaag. De Commissie moet dat in haar oren knopen.

Sterckx
Voorzitter, wij zijn voorstander van de liberalisering van de postdiensten in de Unie. Dat moet in de eerste plaats betekenen dat klanten beter bediend worden. Dat is de bedoeling en dat moet het uiteindelijke doel zijn.
De liberalisering is begonnen omdat men twijfels had over de structuur van de postdiensten, over de waarde van een monopolie. Is een monopolie wel soepel genoeg in een markt waar de vraag van de klanten heel snel kan veranderen en waar er ook heel snel een andere marktsituatie kan ontstaan, omdat men bijvoorbeeld veel meer gebruik gaat maken van elektronische informatiedragers? Dus de vraag is: welke eisen moeten wij eventueel stellen aan een monopolie of een stuk van een dienst die door een monopolie wordt beheerst.
De meeste lidstaten zijn hier nog altijd op de rem gaan staan en ik ben blij te mogen constateren dat in mijn land de nieuwe regering eindelijk werk heeft gemaakt van iets wat al lang had moeten gebeuren, en dat de Belgische post en de Belgische regering nu de maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de post tegen 2003 toch tenminste voor een deel klaar is om op te kunnen tegen concurrentie.
Als nieuw parlementslid probeer ik mij dus in te werken in het dossier en ik moet u eerlijk zeggen dat ik daar grote moeilijkheden mee heb. Ik vind een aantal studies die destijds besteld zijn door de Europese Commissie, maar tegelijkertijd vind ik dan stukken van Post-Europe die zegt dat deze studies niet kloppen en dat de basis waarop ze zijn uitgevoerd verkeerd is. Ik vind dat de Commissie op dit punt toch wel wat actiever had kunnen zijn en ons wat meer informatie had kunnen geven en dat zij ons ook de studies die zij beloofd had en waarom wij gevraagd hadden had kunnen bezorgen. Voor zover ik weet is dat nog steeds niet gebeurd. Ik verzoek u dus, mijnheer de commissaris, om een nieuw lid als mij te helpen bij zijn opdracht. Net als mijnheer Miller zou ik graag zien dat u ons de komende maanden of weken of als het even kan zelfs dagen uiteenzet hoe het nu zit met de uitvoering van de richtlijn van 1997.
Tweede punt: hoe zit het nu met die universele dienstverlening, hoeveel kost dat, hoe zit dat in elkaar, hoe gaat u dat organiseren, welke voorstellen heeft u? Ik zou daar graag meer concrete informatie over willen hebben. Blijkbaar is de post een heel sterke lobby en dat is ook terecht. Er zijn honderdduizenden mensen die hun brood verdienen bij de post. Bovendien - mijnheer Miller heeft daar ook op gewezen - zal ook in mijn land, hoe dicht bevolkt het ook is, de wereld wel niet vergaan als de postbode niet meer langskomt. Maar er zijn ook bij ons heel veel mensen, oudere mensen bijvoorbeeld, die in een dag maar één mens zien en dat is de postbode. Laten wij daar dus ook rekening mee houden: de post is meer dan het over en weer brengen van brieven en pakjes.
Ook voor de bedrijven is de post bijzonder belangrijk. Uit een studie blijkt dat 90% van het postverkeer tussen bedrijven plaatsvindt en slechts 10% tussen personen. Wat wil u nu eigenlijk liberaliseren? Ik zou daar graag meer informatie over willen hebben, want de belangrijkste vraag is hoe je de klanten beter kunt dienen met de diensten die er zijn. Er zijn postbedrijven die een monopolie hebben en dat toch vrij goed doen. Dat soort dingen moeten wij beschermen en de andere dingen moeten wij aan de kaak stellen.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb vanochtend op de Franse nationale radio gehoord dat de liberalisering van het Franse postbedrijf een kwestie van dagen of zelfs uren zou zijn, en dat deze liberalisering in navolging van onze Zweedse, Nederlandse en Duitse vrienden niet meer kan worden tegengehouden. Wij maken ons hier grote zorgen om en hebben daarom om dit debat van vandaag verzocht.
De Commissie heeft toegezegd een universele postdienst op te zetten en het Europees Parlement heeft meerdere malen aangetoond dat de postdienst van zeer groot belang is voor de sociale en territoriale samenhang. Meerdere collega's hebben dit vandaag benadrukt. Wat dit punt betreft wil ik de mening van onze Zweedse collega weten over het uitgevoerde onderzoek waaruit blijkt dat de bezorging van de post in de afgelegen regio's van Zweden te wensen overlaat. Wij willen namelijk niet dat ons dit in Frankrijk ook overkomt.
Het economisch belang van de postdienst is in het Verdrag van Amsterdam onderkend. Wij zijn van mening dat dit belang verder strekt dan uitsluitend de postbezorging. Dankzij deze dienst, die van alle diensten het dichtst bij de burger staat en door ons ook wel "openbare dienst" wordt genoemd, kan met iedere bewoner op het Europese grondgebied contact worden onderhouden. Dit communautair acquis mag niet verloren gaan.
Hoewel de Europese Unie erkent dat een kwalitatief goede en voor iedereen toegankelijke postdienst van groot belang is, maken wij ons steeds meer zorgen over de huidige gang van zaken. Daarom hopen we dat ons maandag binnen de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme geen onplezierige verrassingen te wachten staan. Wij willen benadrukken dat het Europees Parlement met betrekking tot dit vraagstuk een duidelijk standpunt heeft ingenomen dat door de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie is gesteund. In de resolutie van 14 januari 1999 hebben we de Commissie verzocht om deze zeer belangrijke sector met 1,7 miljoen werknemers pas te liberaliseren als de gevolgen daarvan zijn onderzocht. Wij zijn er niet van overtuigd dat wij op basis van de beschikbare studies tot liberalisering kunnen overgaan. Wij zijn bang dat als deze liberalisering wordt doorgevoerd zonder dat de gevolgen onderzocht zijn, er duizenden banen zullen verdwijnen. Dit willen we tegen iedere prijs voorkomen.
Wij hechten veel waarde aan de universele postdienst. Als vertegenwoordigers van onze burgers weten wij dat deze burgers veel belang hechten aan deze dienst. Tijdens de hoorzitting van de heer Bolkestein heeft de Commissie toegezegd deze universele dienst in de Europese Unie te behouden. Ik zal de woorden van de heer Bolkestein tijdens die hoorzitting hier niet herhalen, want ik denk dat iedereen ze nog wel kan herinneren.
Wij blijven bij ons standpunt dat er geen definitief besluit genomen mag worden alvorens er een daadwerkelijke evaluatie heeft plaatsgevonden. In de richtlijn en de herziene richtlijn van 1997 staat deze handelwijze overigens ook vastgelegd. Wij weigeren de liberalisering van alle postactiviteiten te accepteren zolang de Commissie ons niet de garantie gegeven heeft dat de universele dienst in deze richtlijn zal worden opgenomen en dat de openbare postdienst zal worden gehandhaafd in de lidstaten die het belang van deze dienst voor hun burgers onderkennen.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij aansluiten bij de opvatting dat de efficiency en de verhouding tussen de service en de kosten nog altijd beter kunnen.
Maar waarom we dat altijd met privatisering en liberalisering willen bereiken, is zelfs mij als ondernemer een raadsel, of het moet zijn dat het ons niet kan schelen of iedereen gelijke toegang tot de posterijen heeft en we ons alleen nog maar druk maken over de kapitaalopbrengst van ondernemingen in grote agglomeraties. Volksvertegenwoordigers horen alle burgers te vertegenwoordigen, en ze hebben dan ook de plicht niet bedrijfseconomisch, maar volkshuishoudelijk te denken.
Voor de posterijen betekent dit heel concreet het volgende. Om te beginnen moet de werkgelegenheid voorrang krijgen. Ik heb niets tegen liberalisering en privatisering, maar de uitgangspunten moeten wel kloppen.
Ten tweede moet er een garantie komen dat de service voor de burgers er niet op achteruit gaat. Uit voorbeelden in Duitsland en Zweden blijkt dat dit gevaar wel degelijk bestaat. Mijnheer Stenmarck, Zweden is het enige land waar de prijzen na de liberalisering duidelijk sterker gestegen zijn dan in andere lidstaten van de Europese Unie. Dat is precies een van de effecten die kunnen optreden. Wij moeten zoiets zien te voorkomen.
Ten derde valt niet te tornen aan de universele dienstverlening van de posterijen tegen een betaalbare prijs voor elke burger op elke plaats, voorts het behoud van een eenheidsprijs voor alle lidstaten, en tenslotte een dagelijkse bezorging en buslichting op werkdagen. Wat betreft de verhouding tussen prijs en dienstverlening bij de gewichtsklassen van poststukken, valt er over verdere prijsdalingen na te denken, dat zeggen de posterijen zelf ook. We moeten niet boven de 300 gram blijven, als uit de analyse blijkt dat een minimumgewicht van 150 gram moet worden gewaarborgd, wil het nog de moeite waard zijn.
Ik denk dat de discussie vandaag van belang was en ook op zijn plaats was. Zo weet de heer Bolkestein tenminste hoe het Parlement over deze zaak denkt, en kan hij daar op voorhand rekening mee houden.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de op 21 januari 1998 gepubliceerde richtlijn van 1997, die voorzag in een gedeeltelijke liberalisering van de postdiensten in Europa, zou in een later stadium volgens een nogal ingewikkelde procedure worden herzien. De Commissie zou voor 1 januari 1999 een voorstel indienen, waarover voor 1 januari 2000 een beslissing zou worden genomen. De herziene richtlijn zou vervolgens voor 1 januari 2003 in werking treden. Op dit moment is men echter nog niet met de herziening begonnen. De termijnen van de eerste twee fasen zijn niet gerespecteerd, wat logischerwijze betekent dat ook de termijn van fase 3 niet kan worden gehaald.
Mijn eerste vraag is: waren de vastgestelde termijnen niet te kort? Het antwoord is overduidelijk "ja". Hoe had de Commissie ooit, zoals was voorzien in artikel 7 van de richtlijn, voor 1 januari 1999 de gevolgen kunnen onderzoeken van een tekst die in februari 1998 van kracht is geworden? De Commissie zal overigens ook niet het verslag inzake de toepassing kunnen aanbieden. Dit verslag zou ze ons, overeenkomstig artikel 23, voor 31 december 2000 moeten overhandigen.
Moeten we deze vertraging aan de kaak stellen? Wij vinden dit niet nodig. Als de Commissie over overtuigend bewijs zou beschikken dat de liberalisering op basis van de opgedane ervaringen kan worden voortgezet, dan zou ze dat onmiddellijk aangeven. Het Europees Parlement heeft er hard aan gewerkt om de richtlijn van 1997 een evenwichtig karakter te geven en ervoor te zorgen dat het bijzondere karakter van de openbare universele dienst behouden blijft. Het Parlement is dan ook tevreden dat het indertijd bewerkstelligde compromis verdedigbaar blijkt. Het is dan ook niet meer dan normaal dat ons Parlement zich nu zorgen maakt en de Commissie mondeling verzoekt de definitieve en onweerlegbare haalbaarheidsstudies te tonen die nog niemand gezien heeft.
Wat zijn de mogelijke scenario's wat betreft de evaluatie en wat zijn de mogelijke risico's? Het grootste risico is dat de Commissie zonder afdoende rechtvaardiging het bestaande evenwicht zal verstoren door voor te stellen versneld de tweede liberaliseringfase in te gaan. Dit zou betekenen dat de financiering van de universele postdienst in het gedrang kan komen en het systeem onbeheersbaar wordt. Op basis van het compromis van 1997 kunnen de lidstaten nu de koeriersdiensten en de levering van poststukken waarvan de bezorgkosten minder dan vijf keer het basistarief vormen of die minder dan 350 gram wegen, toevertrouwen aan de overheid die op dit gebied een monopoliepositie inneemt. De Commissie zou kunnen voorstellen uit te gaan van tweeëneenhalf keer het basistarief en een gewicht van 50 gram. De heer Bolkestein heeft tijdens zijn hoorzitting van 6 september jongstleden naar deze mogelijkheid verwezen. Wij vinden deze oplossing niet rechtvaardig. De Commissie beschikt overigens niet over onweerlegbare cijfers ter ondersteuning van deze oplossing. Helaas weten we echter sinds Seattle dat de Commissie er niet voor terugdeinst om zonder serieuze evaluatie van de vorige fase voor te stellen de volgende fase in te gaan.
Ik wil nu een tweede scenario schetsen: uitstel van de herziening en handhaving van de huidige situatie tot het moment dat we over een grondige, gedetailleerde en objectieve studie beschikken over de gevolgen van de richtlijn van 1997. Dit scenario heeft onze voorkeur. Het is echter niet onze bedoeling monopolies te verdedigen waarvan we weten dat ze schadelijke neveneffecten hebben. Wij willen er zeker van zijn dat we de organisaties kunnen ontwikkelen en tegelijkertijd de belangrijkste beginselen van de publieke dienst kunnen behouden.
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten plaatst tenslotte vraagtekens bij het opleggen van uniforme beheersregels aan de postdiensten van de 15 lidstaten. In Frankrijk is de bevolking bijvoorbeeld ongelijk verdeeld over een groot grondgebied. Wat de postbezorging betreft, brengt dit voor de openbare diensten een aantal verplichtingen met zich mee. De gelijke rechten van de burgers en de sociale samenhang mogen immers niet verloren gaan. In andere landen en andere situaties kan het uitgangspunt echter wezenlijk verschillen. Wij zijn van mening dat iedereen zijn eigen keuzes moet kunnen maken over de wijze waarop een en ander wordt georganiseerd.
In artikel 86 van het Verdrag, het voormalige artikel 90, staat dat de diensten die het algemeen economisch belang dienen aan concurrentieregels onderworpen zijn zolang de toepassing van deze regels hun doelstellingen niet in de weg staat. Maar wie bepaalt wat deze doelstellingen zijn en wanneer deze doelstellingen met betrekking tot de overheidsdienst in het gedrang komen? Ons antwoord op deze vraag is duidelijk: niet de Commissie, zelfs niet de Raad of het Europees Parlement, maar de burgers van iedere lidstaat die zich op democratische wijze moeten kunnen uitspreken. Als we anders te werk zouden gaan, zouden we het uitgangspunt van onze instellingen geweld aandoen.

Esclopé
Mijnheer de Voorzitter, wij bevinden ons in de eerste aanpassingsfase van richtlijn 97/67/EG inzake de postdiensten. Ik ben bang dat een nieuwe liberaliseringfase zal leiden tot slechtere openbare diensten. Tijdens de hoorzitting van de heer Bolkestein heeft mijn collega Véronique Mathieu haar wens kenbaar gemaakt bij ieder nieuw voorstel de gevolgen te onderzoeken en de resultaten van dit onderzoek bekend te maken alvorens er over de bepalingen wordt gestemd. Hoe staat de situatie er momenteel voor? Beschikken we over de resultaten van dit onderzoek? U weet dat de afgevaardigden van de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit zich net als andere afgevaardigden inzetten voor het plattelandsleven, het behoud van de werkgelegenheid en de sociale samenhang op het platteland. Deze samenhang wordt versterkt door een universele openbare dienst van hoge kwaliteit.
Ik had u graag willen mededelen dat de gevolgen van de liberalisering, die ik elke dag opnieuw in mijn zeer landelijke regio ondervind, mij positief stemmen over een nieuwe liberaliseringfase. Helaas is dat niet het geval. Het begin van de toepassing van de nieuwe Europese richtlijn valt samen met de toepassing van de Franse wet inzake de 35-urige werkweek en de wijziging van het aantal poststukken dat per uur door een werknemer verwerkt moet kunnen worden. Dit aantal lag op 1400 poststukken en bedraagt nu 1700. Op het platteland zien we dat postkantoren minder uren voor het publiek worden opengesteld of zelfs gesloten worden. Dit betekent een ontoelaatbare aantasting van de openbare diensten. Ik heb hier een uitgave van de plaatselijke krant van mijn gemeente, waarin ik het volgende lees: "het hoofd van het plaatselijke postkantoor deelt mede dat vanaf 3 januari de laatste lichting om 15.45 uur plaatsvindt in plaats van 16.30 uur zoals nu het geval is." Deze nieuwe situatie is dus onlangs in mijn gemeente ingegaan.
Ik ben geen voorstander van een uitgebreide liberalisering, die de leegloop van het platteland zal vergroten. U weet dat in Frankrijk ieder dorp een eigen postkantoor heeft, of tenminste zijn eigen brievenbus die iedere dag wordt geleegd. De postbode is niet alleen postbezorger, maar zorgt er ook, en als enige, voor dat de bewoners hun sociale contacten kunnen onderhouden. Soms bezorgt hij geld of medicijnen, zodat oudere en geïsoleerde mensen zich thuis zelfstandig kunnen redden. Als de liberalisering niet goed wordt begeleid, zullen postdiensten en nog meer postkantoren omwille van de beruchte winstgevendheid verdwijnen, met als gevolg dat het platteland verder zal leegstromen.
Opnieuw verwijdert Europa zich van zijn eenvoudigste en meest kwetsbare inwoners. Deze zullen te horen krijgen dat de postdiensten teveel geld kosten. Er wordt echter niet gekeken naar de relatie tussen deze postdiensten en andere sociale diensten, diensten die door de politie en de gezondheidszorg geleverd worden, of amusements- en culturele diensten. Dit vraagstuk wordt in stedelijke kringen nauwelijks onderkend. Iedereen heeft het recht zijn eigen leven in te vullen. Maar er moet dan wel sprake zijn van gelijke kansen en gelijke behandeling. In sportkringen wordt wel eens gezegd dat een winnend team niet vervangen mag worden. Waarom willen we het huidige systeem, waarover iedereen tevreden is, dan vervangen? De universele dienst kan zijn sociale taken alleen uitvoeren als hij zijn monopoliepositie kan behouden en dus zijn begroting in evenwicht kan houden.
Wij kunnen geen verantwoordelijkheid nemen voor deze vergissing. We weten immers dat de situatie bij verstoring van het evenwicht niet zal worden teruggedraaid. Het bedrijfsleven weet immers wel raad met zo'n gebrek aan evenwicht: er zullen arbeidsplaatsen verdwijnen, de diensten zullen worden ingekrompen en onrendabele afdelingen zullen worden gesloten. Wij weten al welke afdelingen dit zullen zijn. Er wordt voorgesteld de norm van 350 gram te verlagen naar 150 gram of zelfs naar 50 gram. Veel particuliere en dus op winstbejag beluste bedrijven voelen wel wat voor dit verschil van 200 gram. Daarom wil ik nogmaals vragen alles bij het oude te laten, ervoor te zorgen dat de openbare dienst zichzelf financieel kan bedruipen en de jaarlijkse meerkosten van deze diensten ten behoeve van het algemeen belang op ons te nemen. In het geval van Frankrijk worden deze meerkosten door senator Larcher op 8 miljard frank geschat.
Als de inkomsten dalen, zullen de doelstellingen voor de diensten die het algemeen belang dienen naar beneden worden bijgesteld, wat voor het platteland de grootste gevolgen zal hebben. Ik denk daarom dat we moeten wachten tot bekend is welke economische en sociale gevolgen een eventuele liberaliseringsfase met zich mee zal brengen. We moeten immers voorkomen dat een onderdeel van onze universele openbare dienst, waaraan onze burgers veel waarde hechten, gedestabiliseerd wordt.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik behoor tot degenen die vinden dat bepaalde vormen van dienstverlening Europees geregeld moeten worden. Als we willen dat iedereen vrijelijk diensten kan verlenen over de grenzen heen, lijkt het mij redelijk dat daar Europese regels bij horen. In Ierland worden een aantal diensten geleverd door ondernemingen van buiten Ierland. Engelse bedrijven zijn daar bijvoorbeeld erg actief. Maar deze richtlijn is nooit omgezet in nationale wetgeving.
De Commissie dient erop toe te zien dat nationale regeringen hun juridische verplichtingen volgens Europees recht nakomen en Europese richtlijnen omzetten. Dat is niet gebeurd in Ierland, hoewel er sprake is van een zekere liberalisering en de nationale regering die niet heeft gehinderd. Een klein deel van onze markt is overgenomen door particuliere firma's. De behoefte aan een gemeenschappelijke wetgeving blijkt duidelijk uit het feit dat er in Nederland geliberaliseerd is, in Duitsland niet, en Duitse bedrijven die beschermd worden door de nationale wetgeving een marktaandeel proberen te veroveren in Nederland. Dit is een zoveelste voorbeeld van hoe belangrijk het is voortgang te maken met gemeenschappelijke wetgeving en te zorgen dat die ook in de hele Unie wordt toegepast.
Ik kom uit een landelijk gebied. Ik sta achter het principe van liberalisering en het recht van iedereen mee te concurreren. Tegelijkertijd zie ik de voordelen die de afgelopen jaren aan communautaire regulering en liberalisering verbonden zijn geweest. Zo zijn we nu in staat vanuit afgelegen delen van de Europese Unie naar het centrum te vliegen tegen een fractie van de prijs die daar twintig jaar geleden voor stond. Ik weet nog hoe in dit Parlement mensen kwamen lobbyen om die liberalisering in hun nationale belang niet te laten doorgaan. We hebben die liberalisering wel laten doorgaan, en het resultaat is dat onze jongeren nu kunnen reizen en hun horizon kunnen verruimen. Onze ouderen, zelfs degene die van een uitkering leven, kunnen nu reizen. De liberalisering heeft ons dus van een heleboel parasieten verlost en de levensstandaard van een heleboel mensen verhoogd.
Aan de andere kant is dit geen ongebreidelde vrije markt, en wie uit een landelijke streek komt, beseft dat sommige diensten niet door de vrije markt kunnen en zullen worden verleend. De Commissie moet in haar nieuwe voorstellen dus rekening houden met zulke dunbevolkte landelijke streken en geen elementen in de wetgeving opnemen die ertoe zouden kunnen leiden dat het platteland van dergelijke dienstverlening verstoken raakt. Op het Ierse platteland hebben we jarenlang kunnen profiteren van de aanwezigheid van postkantoren. Dat was zelfs al zo voor Ierland onafhankelijk werd. Vandaag is het in afgelegen gebieden dikwijls de enige vorm van openbare dienstverlening die er nog rest, en de mensen maken zich zorgen dat ook die op den duur zal verdwijnen door toedoen van de Europese wetgeving.
Ik benadruk dat de huidige wetgeving het recht op deze dienstverlening van elke burger in elk afgelegen gebied beschermt en niet bedreigt. Maar er zijn particulieren in Ierland die klagen over het feit dat de postkantoren sociale uitkeringen uitbetalen. Ik wil dat de Commissie erkent dat dit een noodzakelijke vorm van sociale dienstverlening is, die onlosmakelijk verbonden is met de postbestelling op het platteland. We moeten het uitgangspunt van de richtlijn implementeren, namelijk dat de posterijen er zijn voor iedereen.

Mastorakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de postdiensten zijn niet alleen enorm belangrijk voor de werkgelegenheid maar leveren ook een aanzienlijke bijdrage aan het bereiken van de vurig gewenste samenhang, een van de hoofdbestaansredenen van de Europese Unie.
De Commissie zou reeds voor eind 1998 nieuwe voostellen hebben moeten indienen voor de herziening van de postrichtlijn 97/67 en de voorzetting van de universele dienstverlening en de economische levensvatbaarheid van de posterijen hebben moeten garanderen. Ook zou zij een regeling moeten hebben uitwerken voor de geleidelijke liberalisering van de postdiensten en de gevolgen daarvan hebben moeten berekenen voor de verschillende belanghebbende partijen, met inbegrip van werknemers en consumenten. De Commissie besloot derhalve studies te laten vervaardigen over de volgende aspecten: kosten van universele dienstverlening, gevolgen van de liberalisering van grensoverschrijdende posterijen en reclameposterijen, gevolgen van gewichtslimiet- en prijsvermindering in de exclusieve sector, gevolgen van de liberalisering van andere diensten dan postbezorging en postdiensten zelf. Verder besloot zij de resultaten van deze studies te onderwerpen aan een eindevaluatie.
Daarom zouden wij commissaris Bolkestein willen vragen - of in afwezigheid van de heer Bolkestein, de heer Monti die sowieso van alle markten thuis is en dus zeker een mening zal hebben - of in deze studies ook geen aandacht zou moeten worden besteed aan de economische en sociale gevolgen van de verschillende liberaliseringscenario' s en wel voor elk EU-land apart? De postdiensten in Griekenland lijken absoluut niet op die van Groot-Brittannië, en die in Nederland absoluut niet op die van België. Hoe kan men in een land als Griekenland, met zijn bijzondere morfologische kenmerken, met zijn vele kleine, maar bewoonde eilanden, garanderen dat met de liberalisering de universele postdienst wordt gefinancierd en ook goed zal werken? Hoe zal in mijn land een postdienst kunnen overleven als hij verplicht is tot universele dienstverlening bij een liberalisering van 25% van de grensoverschrijdende posterijen, terwijl dat percentage in andere landen minder dan 5% is? Hoe zal men de verplaatsing van werkzaamheden van nationale posterijen naar het buitenland aanpakken? U hebt hier zojuist ook de heer McCartin over horen spreken. Deze verplaatsing zal zeker plaatsvinden. Daar zullen de technologische ontwikkelingen wel voor zorgen, waardoor alles eenvoudiger en dus winstgevender wordt. Daarom moet men besluiten hoe de liberalisering moet geschieden. Deze moet geleidelijk gebeuren en gestuurd worden door middel van gewichts- en prijslimieten. Welke limieten zullen echter worden vastgesteld? Zal men de "sluipschutters" van de selectieve exploitatie van postdiensten het recht geven om moeiteloos de gewichtslimieten te omzeilen? Men mag immers de inhoud van brieven niet controleren.
Wij vragen de Commissie derhalve haar kaarten op tafel te leggen en voorstellen te doen. In die voorstellen moet zij rekening houden met alle verwachte ontwikkelingen. Zij zal alle aspecten moeten bestuderen, voor alle lidstaten.
Liberalisering is geen doel op zich: liberalisering is enkel een instrument om de postdiensten te verbeteren.

Beysen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, de in het vooruitzicht gestelde liberalisering van de klassieke binnenlandse postdiensten brengt de onontwijkbare vraag in beeld wat de postdiensten in de toekomst als hun core business zullen beschouwen, met andere woorden wat de postdiensten zelf nog zullen willen doen, wat zij samen in internationaal verband zullen willen doen en wat zij niet meer zullen doen. Deze vraag dient beantwoord tegen de achtergrond van het feit dat het aloude monopolie de facto al is uitgehold door allerhande koeriersbedrijven en door de technologische ontwikkelingen, zoals fax en e-mail.
Anderzijds staat bij de liberalisering van de postdiensten de werkgelegenheid centraal. De ervaringen uit het verleden hebben voldoende aangetoond dat lineaire afvloeiingsmaatregelen en stimuli tot vrijwillig vertrek vaak tot ongewenste effecten leiden. Ik herinner mij dat bij de Belgische telefoonmaatschappij op rust gestuurde werknemers teruggeroepen dienden te worden om te beletten dat er te veel knowhow en ervaring uit het bedrijf verdween.
Het discussiepunt in de liberalisering van de postdiensten zal ook daar ongetwijfeld de personeelsinkrimping zijn. Daarbij dient goed voor ogen te worden gehouden dat aanmoedigingen tot vrijwillig vertrek vooral die mensen doen opstappen die al onder druk werken of die gemakkelijk elders aan de slag kunnen, met andere woorden vaak mensen die het betrokken bedrijf zelf nodig heeft. Het zou mijns inziens van een wel overwogen human resource management getuigen mocht men vanuit de Commissie een aantal van deze bekommernissen uitdragen teneinde de liberalisering van een gevoelige sector zoals de post in zo rustig mogelijk sociale omstandigheden te doen verlopen.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, posterijen en postkantoren zijn momenteel kennelijk een erg courant onderwerp van gesprek in het Parlement, en terecht, als we bedenken hoe belangrijk zij zijn. Vorige week nog in het Britse parlement in Westminster heeft het nieuwe parlementslid voor de partner van de Vrije Europese Alliantie, Plaid Cymru, de partij van Wales, zijn eerste toespraak gehouden, en die ging over dit onderwerp.
In het Schotse parlement is recentelijk eveneens een debat gehouden waarin bijzondere aandacht werd besteed aan de rol die postkantoren met name in landelijke gebieden spelen in de dienstverlening en voor de leefbaarheid van het platteland. Liberalisering is niet de enige potentiële bedreiging voor de dienstverlening van de posterijen. Naar wij hebben vernomen vervullen postkantoren in Schotland veel meer taken dan zuivere postbestelling. Sinds jaar en dag worden zij door de nationale en sommige gemeentelijke overheden ingezet bij de uitbetaling van overheidspensioenen, het plaatselijk innen van huishuur, gemeentelijke belastingen en zo meer. Maar nu de modernisering van het bankwezen ertoe leidt dat meer en meer betalingen rechtstreeks langs elektronische weg tussen bankrekeningen verlopen, komt het voortbestaan van de postkantoren op het platteland onder druk te staan.
Als een postkantoor op het platteland dicht gaat, meestal tegelijk met de enige dorpswinkel waar het aan vast hangt, dreigt de samenhang van de omringende gemeenschap verloren te gaan en wordt sociale uitsluiting een reëel gevaar. Regeringen, en ook de Commissie, mogen niet toestaan dat het wijdvertakte netwerk van postkantoren en postagentschappen op de tocht komt te staan door een liberalisering en door de modernisering van het bankwezen, maar moeten het juist ondersteunen en stimuleren, en beschouwen als een nuttig bezit dat kan dienen om openbare informatie en dienstverlening aan te bieden vanuit een locatie die handig is voor de omwonenden.

Meijer
Voorzitter, het postbedrijf heeft tot taak ervoor te zorgen dat overal, in de stad en op het afgelegen platteland, dagelijks de post wordt bezorgd tegen een voor ieder gelijk tarief. Honderdvijftig jaar lang waren de posterijen een publieke zaak en daarmee net als het openbaar vervoer en de energievoorziening een kerntaak van de nationale overheden. Zulke herkenbare en nuttige kerntaken geven de mensen een reden om te gaan stemmen. Zij zijn heel wat minder geïnteresseerd in een overheid die zich met zulke zaken niet bemoeit.
Ik heb eens een christen-democratisch politicus in een Nederlands dorp horen zeggen: "De post is van ons allemaal samen, als zij die van ons afnemen is dat diefstal". Inmiddels worden de bestaande postbedrijven aan de democratische controle onttrokken en wordt er bovendien ruimte gemaakt voor concurrenten. Die nieuwkomers zijn alleen geïnteresseerd in die delen van het werk waar zij met lage kosten en lage prijzen hoge winsten kunnen maken. Alleen door kwaliteitsverlies voor klant en personeel kunnen zij een tijdlang de goedkoopste zijn.
Zulke bedrijven bestonden altijd al, maar vroeger waren ze verboden en tegenwoordig worden zij aangeprezen als de vooruitgang. Het uiteindelijke resultaat is dat bestaande bedrijven ook gedwongen worden om slechter te gaan werken. Zij laten hun mensen meer werk doen tegen minder loon. Zij bezorgen minder vaak aan huis, rekenen meer geld voor het vasthouden van post tijdens vakanties, zij sluiten een groot deel van de postkantoren en uiteindelijk gaan de tarieven voor de individuele klant sterk omhoog, waarna alleen de bedrijven profiteren die collectieve contracten afsluiten tegen een lagere prijs.
Het wordt tijd dat wij hiermee stoppen. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald. Wij kunnen beter één democratisch gecontroleerd monopolie hebben dan de verspilling en de chaos van de oncontroleerbare concurrentie.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vroeger werden brieven en telegrammen gebruikt om tot demonstraties op te roepen, tegenwoordig gaat zoiets per e-mail en via websites. Overigens ook mijn oprechte dank aan voorzitter Scharping van de Europese sociaal-democraten dat hij de oproep voor de demonstratie in Oostenrijk van zijn homepage heeft laten halen, zodat gewelddadige Chaoten niet meer worden aangemoedigd morgen naar Wenen af te reizen.
Het is duidelijk dat elektronische post en elektronisch handelsverkeer in de toekomst van groot belang gaan worden. Hier kunnen de posterijen volgens mij een van hun sterke punten uitspelen. Zoals we weten, kunnen er tot 2002 ongeveer 1,2 miljoen banen in de elektronische handel niet worden ingevuld, omdat wij niet over de nodige gekwalificeerde arbeidskrachten voor deze markt beschikken. Volgens mij is juist hier voor de posterijen een omvangrijke activiteit weggelegd. Zij kunnen namelijk hun huidige personeelsbestand bijscholen en op deze zeer interessante uitdaging voorbereiden.
De bestaande postkantoren en -agentschappen op het platteland bieden natuurlijk ook een strategisch voordeel, aangezien de posterijen in heel Europa over een wijdvertakt verkoopnetwerk beschikken. Tot in het kleinste dorp vind je een postkantoor, en de elektronische handel zal in de toekomst een veel groter beroep op de posterijen gaan doen. Veel mensen zullen immers goederen gaan bestellen via websites, en ook rekeningen en dergelijke zullen steeds meer per e-mail verstuurd worden, maar voor de materiële afwikkeling zal in steeds grotere mate een beroep op de post gedaan moeten worden. De begrippen ophalen, sorteren, vervoeren en bezorgen krijgen een volledig nieuwe inhoud. Die kans mogen we niet laten liggen.
Het is onze taak als politici met name op te komen voor de belangen van de consument. Wij willen dat onze consumenten van het loon dat zij verdienen zoveel mogelijk in hun zak houden. Daarom is het verlagen van de posttarieven voor de consument van bijzonder belang. Wij moeten eens vergelijken - ook bij de benchmarking - hoeveel een postbeambte onder de huidige omstandigheden kost en hoeveel een medewerker van een particuliere firma. De consument betaalt namelijk in laatste instantie de rekening. Deze vorm van transparantie is ook voor de vakbonden van groot belang, want wat is de concurrentiepositie van een vakbondsvertegenwoordiger die de medewerker van een particuliere firma vertegenwoordigt, en wat is die van zijn collega die een postbeambte vertegenwoordigt? Ik denk dat het ook voor de vakbonden van belang is dat beiden binnen hetzelfde economische en maatschappelijke kader werken, zodat zij op een billijke, faire manier en in alle solidariteit het beste voor hun leden kunnen nastreven.
Ik denk niettemin ook dat het in de toekomst nodig zal worden de universele dienstverlening aantrekkelijker in te vullen. Wij moeten exact definiëren wat die universele dienstverlening inhoudt, een prestatiecatalogus opstellen en op basis daarvan een aanbesteding uitschrijven. Op het platteland, waar een reëel gevaar bestaat dat de dienstverlening niet meer echt kostendekkend kan worden gehouden, moet een regulerende instelling volgens mij bepalen welke diensten moeten verleend, en vervolgens eerlijke, behoorlijke aanbestedingsvoorwaarden vastleggen waarop alle marktspelers, waaronder uiteraard de bestaande postbedrijven, zich kunnen inschrijven. Dit zou de optimale strategie zijn voor de consument, omdat de marktspelers zo worden aangezet tot de hoogste prestaties.
Ik vind dat we verdere subsidiering moeten tegengaan en zorgen dat zowel particuliere dienstverleners als de consument baat hebben bij het nieuwe systeem.

Gillig
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de postdiensten leveren, overeenkomstig artikel 16 van het Verdrag van Amsterdam, net als iedere andere Europese openbare dienst, een bijdrage aan de sociale samenhang in de Unie. De postdiensten garanderen tarieven die in de hele Unie op een vergelijkbaar niveau liggen, dat wil zeggen dat de burgers en economische actoren volkomen gelijk behandeld worden wat betreft de kosten van de dienst. Verder voldoen deze diensten aan de verplichtingen die ze als universele dienst hebben, en waarborgen ze een hoge kwaliteit van de dienstverlening. Op deze wijze voldoen ze aan het beginsel van gelijke behandeling van alle Europese grondgebieden en hun bewoners, waar wij zoveel waarde aan hechten.
Ook leveren de posterijen een belangrijke bijdrage aan het onderhouden van sociale contacten tussen de burgers. Zoals hier al vaak in herinnering is gebracht, vormt de postbeambte het belangrijkste contactpunt in de zogenaamde ontvolkte of kwetsbare gebieden, of het nu gaat om geografisch geïsoleerde gebieden of om de problematische buitenwijken van onze steden. Ik denk bijvoorbeeld aan het initiatief van de Franse postdienst om tolken en openbare schrijvers op de postkantoren te plaatsen in de problematische stadsgebieden.
De Europese openbare posterijen hebben momenteel 1,5 miljoen werknemers in dienst, en dan laat ik alle werknemers die indirect voor de posterijen werken nog buiten beschouwing. In geval van een wilde en harde liberalisering zullen vele van deze werknemers voor hun baan moeten vrezen.
Het Europees Parlement heeft er zich sterk voor gemaakt dat het toelaten van concurrentie wordt gekoppeld aan het behoud van de verplichting tot universele dienstverlening en het behoud van de werkgelegenheid. Dat is mooi, maar nu moet het nog in praktijk worden gebracht. Daarom betreuren wij het dat het Europees Parlement niet bij de besluitvorming over het lot van de posterijen in Europa wordt betrokken. Zoals in de onderhavige resolutie wordt benadrukt, betreuren we het dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de resolutie van 14 januari 1999. Daarin wordt geëist dat het Europees Parlement betrokken wordt bij de uitwerking van de beoogde maatregelen en dat de betrouwbaarheid van de studies over het effect van de liberalisering moet worden vergroot. Deze studies zijn nodig om de gevolgen van een ongecontroleerde liberalisering, niet alleen voor de economische, maar ook voor de sociale en menselijke dimensie van de markt te kunnen evalueren. Gezien de vertraging die de Commissie heeft opgelopen, moet het voorgestelde tijdschema worden aangepast. Het tijdstip 2003 moet in ieder geval worden herzien.
In de bestaande postrichtlijn wordt een sector voorbehouden voor de openbare postbedrijven. Door grenzen qua gewicht en prijs te hanteren, maakt deze richtlijn een gefaseerde en gecontroleerde liberalisering mogelijk. Een plotselinge verlaging van deze limieten zou het evenwicht tussen enerzijds de verplichtingen van de openbare dienstverlening en anderzijds de economische levensvatbaarheid van de postdiensten kunnen verstoren.
In deze tijd van globalisering moet het behoud van evenwicht tussen de regio's en sociale samenhang het steeds vaker afleggen tegen de logica van rentabiliteit en van winstbejag. In deze context wil ik benadrukken hoezeer wij belang hechten aan de Europese openbare dienst. Vandaag gaat het om de post, maar morgen wellicht om de spoorwegen, en overmorgen om de volkgezondheid.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, net als andere Schotse leden neem ik het woord uit protest tegen alles dat kan leiden tot een achteruitgang van de leefbaarheid van het platteland.
Plattelandsgemeenschappen in heel Europa zijn afhankelijk van de posterijen en het postkantoor, en in Schotland des te meer. Het zou rampzalig zijn als we met opzet of zelfs uit onachtzaamheid stappen gingen zetten die afbreuk doen aan de dienstverlening van de posterijen. Ik geloof niet dat iemand zoiets van plan is. Ik denk niet dat de Commissie heeft besloten ten oorlog te trekken op de Schotse of Griekse eilanden. Maar zij kan per ongeluk wel grote schade aanrichten. Het is zaak uit te maken in welk tempo en volgens welke methode we de posterijen geleidelijk gaan liberaliseren. Als we een te lage benedengrens hanteren voor het voortzetten van het monopolie op de postbestelling, wordt het onrendabel om in afgelegen gebieden nog een universele dienstverlening te handhaven tegen een betaalbare prijs. Het komt er dus op aan het juiste evenwicht te vinden tussen universele dienstverlening en betaalbaarheid.
De boodschap die hier kamerbreed weerklinkt vandaag, is dat de Commissie op kousenvoeten moet lopen. De Commissie moet bijvoorbeeld niet helemaal van 350 gram naar 50 gram gaan zakken, zoals sommigen hebben geopperd. Integendeel, zij moet voorzichtig te werk gaan. Het lijkt me dat minder dan 150 gram in de gegeven omstandigheden erg onverstandig zou zijn.
De solidariteit en de cohesie tussen mensen in heel Europa hangt af van het besef dat je overal een brief kan posten en dat die overal bezorgd wordt voor de prijs van een betaalbare postzegel. Zorg dus voor het behoud van een betaalbare universele dienstverlening!

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, teneinde een uitstekende en universele dienstverlening te verzekeren, moeten de posterijen een openbare dienst blijven. Een universele dienstverlening, met een uitstekend aanbod aan betaalbare prijzen op het volledige grondgebied, moet de basis van de werking van de postdiensten zijn en tot een eenvormig tarief voor het gehele nationale grondgebied leiden.
Met het oog hierop moet de post een overheidsdienst blijven. Alleen op die manier kan worden gewaarborgd dat het netwerk, van het ophalen tot het bezorgen van de post, volledig is en niet wordt opgesplitst of gebruikt al naargelang het de exploitanten van de postdiensten uitkomt.
Wij weten dat de Commissie in het kader van de richtlijn betreffende gemeenschappelijke regels voor de communautaire posterijen opdracht tot een aantal studies heeft gegeven, maar zij heeft het Parlement niet op de hoogte gebracht van de resultaten. Wij weten dan ook niet welke gevolgen de toepassing van deze richtlijn voor de dienstverlening aan de burger en voor de huidige Europese postexploitanten zal hebben, noch op financieel vlak, noch op het vlak van de werkgelegenheid.
Ons inziens moet de tenuitvoerlegging van bovengenoemde richtlijn, met inbegrip van het tijdschema, volledig stilgelegd worden. Vóór de huidige situatie gewijzigd wordt, moet steeds nauwgezet onderzocht worden welke gevolgen deze wijzigingen zullen hebben, waarbij altijd gestreefd dient te worden naar een uitstekende openbare dienstverlening, het voortbestaan van de huidige openbare exploitanten en het behoud van de bestaande arbeidsplaatsen.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, de liberalisering van de postdiensten kan het concurrentievermogen van de postsector vergroten en de burgers goedkopere en flexibelere diensten garanderen. Ze kan ook de uitdagingen aangaan die de moderne technologie met zich meebrengt. Ik benadruk het woord kan, want de liberalisering moet goed en zorgvuldig worden uitgevoerd. Als zij verkeerd wordt gerealiseerd, zullen de schrikbeelden waarover hier is gesproken zeker bewaarheid worden. De sociale problemen en de verschillen tussen de regio's zullen toenemen, concurrentie zal alleen ontstaan in de gebieden waar de economische activiteit het grootst is, dus daar waar meer mensen zijn en vooral waar de ondernemingen zich bevinden. De verliezers daarentegen zijn de afgelegen gebieden en de daar wonende mensen alsmede de personen die niet van de nieuwste diensten kunnen profiteren.
Voordat wij een besluit nemen over het liberaliseren van de postdiensten, moet er naar mijn mening uitvoerig worden gedebatteerd over hoe wij de huidige diensten flexibeler en klantvriendelijker kunnen maken en de financiële mechanismen zo kunnen regelen dat de investeringen die de nieuwe technologie vereist, er komen. Volgens mij is men hier in Finland vrij goed in geslaagd en heeft men de huidige openbare diensten goed ontwikkeld. Ik ben echter van mening dat er op dit gebied gemeenschappelijke spelregels gevonden moeten worden, zodat wij ons op gegeven moment niet ergens in het wilde oosten of het wilde westen zullen bevinden. Er moet een communautaire regelgeving worden gemaakt op basis van de principes van de openbare dienst en gelijke behandeling.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, wat de toekomst van de openbare postdienst betreft, zullen tenminste de gevolgen van de eerste richtlijn in kaart moeten worden gebracht. Het zou toch wel zeer onfatsoenlijk zijn als we in allerijl over het lot van duizenden postbeambten en miljoenen gebruikers zouden willen beslissen.
Ondanks het negatieve advies van 10 Europese postbedrijven wordt er in de wandelgangen van de Commissie een privatisering van ongekende omvang bekokstoofd. Door de grenzen te verlagen van de prijs en het gewicht van de poststukken die uitsluitend door de openbare postbedrijven mogen worden bezorgd, en de markt voor mailings en grensoverschrijdende post te liberaliseren, wordt de postsector aan de concurrentie van de meest rendabele bedrijven blootgesteld. Voor de publieke postbedrijven zullen alleen die diensten overblijven waar particuliere bedrijven geen heil in zien.
Een gehele of gedeeltelijke privatisering zal de weinig florissante situatie alleen maar kunnen verergeren. Als we alleen al kijken naar bijvoorbeeld de privatisering van de Britse spoorwegen, wordt duidelijk dat het streven naar winstmaximalisatie in strijd is met de instandhouding van een sociale dienst ten behoeve van het algemeen belang.
De publieke postbedrijven moeten onderling niet concurreren, maar juist samenwerken, personeel aannemen en zorgen voor fatsoenlijke en stabiele arbeidsvoorwaarden. Verder moeten ze de behoeften van de gebruiker als uitgangspunt nemen, zowel wat betreft de postbezorging als wat betreft de kostenbesparing voor de burgers.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag staat in het teken van de slak, niet omdat ik hier gisteren in Straatsburg heerlijke slakken gegeten heb, maar omdat de slak het symbool van de traagheid is. Deze traagheid betreft in de eerste plaats het optreden van de Commissie. Deze studie duurt veel te lang, en het lijkt ons belangrijk eindelijk eens wat meer tempo te maken. Ik ben de commissaris zeer dankbaar dat hij in dit verband duidelijke toezeggingen heeft gedaan, en ik vraag de Commissie daar ook verder werk van te maken. Uit het debat van vandaag blijkt overduidelijk dat het Parlement wil dat er meer tempo gemaakt wordt. Ik wil niet dat dat tempo ten koste van de kwaliteit gaat, maar met traagheid komt die er ook niet.
Dit brengt mij bij punt twee, de slak als symbool van onze posterijen. De laatste 200 jaar heeft zich een ontwikkeling voorgedaan, waarbij de tijd dat een brief van München naar Brussel onderweg is vijf keer zo lang geworden is. Naar Straatsburg gaat het iets beter, maar nog altijd veel te langzaam. Met andere woorden, sinds de tijd van Thurn en Taxis is het permanent bergafwaarts gegaan met de kwaliteit van de dienstverlening. Het klopt weliswaar wat er gezegd is over het feit dat we nu nieuwe mogelijkheden hebben, bijvoorbeeld elektronische mogelijkheden, zoals e-mail, maar aan de andere kant moeten we toch inzien dat de gewone brief een zeer belangrijke rol zal blijven spelen en dat met name jonge gezinnen, oudere mensen en vele anderen sterk op de conventionele briefpost aangewezen zullen blijven.
Daarom ben ik van mening dat wij datgene moeten doen wat collega Radwan zo uitstekend onder woorden heeft gebracht, namelijk enerzijds de concurrentie bevorderen en anderzijds grenzen trekken. Wat we de laatste jaren echter maar al te vaak gedaan hebben, is het tegenovergestelde. Met pseudo- en gedeeltelijke privatiseringen, zoals we die ook in Duitsland hebben meegemaakt, hebben we de nadelen van het overheidsmonopolie gecombineerd met de nadelen van de privatisering, en dat is eigenlijk niet de bedoeling.
We hebben het hier over de sociale functie van de postbode gehad, en daar wil ik ook die van het postkantoor aan toevoegen. Er is over het platteland gesproken, over dunbevolkte gebieden. Nu kom ik uit München, een erg dichtbevolkte kern, maar toch bestaat dit probleem bij ons net zo goed. In de ene wijk na de andere worden postkantoren gesloten. Wij hebben in de grote steden met verregaande vergrijzing te maken, en de ouderen in de grote steden vereenzamen zienderogen terwijl de detailhandel achteruit gaat. Daarom is het noodzakelijk ook daarvoor een zekere minimumnorm te bepalen en te onderkennen dat een gepaste dienstverlening voor de bevolking van belang is. Als er in de binnenstad van München nog maar een enkele brievenbus staat die 's avonds nog maar een keer geleegd wordt, dan is dat een snelle daling van de kwaliteit, terwijl de prijzen gedeeltelijk stijgen, en dat is iets waar we hier kennis van moeten nemen.
Vandaar: liberalisering ja, maar dan moeten we wel over de grenzen van die liberalisering nadenken, snel zorgen dat Europa over een doordacht kader beschikt en de Commissie de daarvoor vereiste studie voorleggen. Ik hoop dat de slak in de toekomst niet meer het symbool van het Europese postbeleid hoeft te zijn, maar dat het volgens de bekende zegswijze "met de post" nu eindelijk allemaal eens per post gaat. Dat is natuurlijk een uidrukking uit de tijd dat de post nog symbool stond voor snelheid.

Medina Ortega
Net als de heer Radwan ben ik blij dat we vandaag niet commissaris Bolkestein in ons midden hebben, maar commissaris Monti. Hij kan ons namelijk enige toelichting geven in verband met de mededinging.
Ik weet niet of de heer Monti op de hoogte is van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 10 februari. Daarin velt het Hof een oordeel over de vraag of de Duitse posterijen een machtspositie innemen als gevolg van het postmonopolie.
Waarschijnlijk zal de vrije concurrentie zijn intrede in deze sector al doen voordat de volgende liberalisering eraan komt, op 1 januari 2003. Op dit moment wijkt de handel namelijk al uit naar de landen waar de tarieven het laagst zijn. Dit heeft gevolgen voor de vrije concurrentie tussen de diverse nationale posterijen.

Welke gevolgen zou een liberalisering in de gehele Europese Unie hebben voor de vrije concurrentie? In het enige land waar de liberalisering is afgerond, Zweden, zijn de posttarieven omhooggegaan met 59%. Wat we niet weten is wat er gaat gebeuren in de overige landen waar een liberalisering wordt doorgevoerd. Het valt te verwachten dat de liberalisering van de posterijen aanleiding zal geven tot grotere prijsverschillen tussen landen, wat naar alle waarschijnlijkheid gevolgen zal hebben op het vlak van de concurrentie. Dit geldt niet alleen voor de posttarieven, maar ook voor de vestiging van bedrijven. Op dit moment zijn er bijvoorbeeld bedrijven die zich in Nederland vestigen omdat de posttarieven daar lager zijn dan in Duitsland. Hetzelfde zou in de toekomst ook elders kunnen gebeuren.
In dit verband stel ik mij de vraag of de Commissie in het pakket met liberaliseringsvoorstellen voor de posterijen ook maatregelen heeft opgenomen voor het waarborgen van de vrije concurrentie. Het is namelijk heel goed mogelijk dat de liberalisering van de posterijen - zoals we gezien hebben in andere sectoren in de Unie - leidt tot concentratie van grote bedrijven die alle voordelen van de theoretische liberalisering tenietdoen. We zien op dit moment een fundamentele plaatsvinden in sectoren die in theorie niet vrij zijn, zoals de nationale posterijen. Deze liberalisering voltrekt zich dankzij de Wereldpostunie en geeft toegang tot de laagste tarieven. Omgekeerd kan in een sector die in theorie geliberaliseerd is, de vrije concurrentie weer verdwijnen omdat enkele grote firma's door misbruik van hun machtspositie, door akkoorden tussen bedrijven en dergelijke zaken meer, de diensten monopoliseren.
Daarom zou ik commissaris Monti willen aanraden bij de liberalisering van de posterijen steeds de vrije concurrentie voor ogen te houden, want ik geloof dat deze kwestie in de toekomst voor behoorlijk wat problemen zal zorgen. Mijn voorspelling is dat de geliberaliseerde postbedrijven veel minder concurrerend zullen zijn dan de huidige postbedrijven van de overheid.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de post is niet zomaar een gewone aanbieder van diensten zoals de kapper of een fitnesscentrum. In ons dunbevolkte land Finland is het bezoek aan het postkantoor een sociaal gebeuren. In deze wereld van netwerken is het postbedrijf het meest democratische netwerk. Het schept en onderhoudt betrekkingen tussen mensen. De interne markt van de post wordt op de voorwaarden van zakenlui gerealiseerd. Bij ons in het Noorden betekent dat, dat de Europese Unie de sociale infrastructuur vernietigt. Mijnheer de commissaris Monti, het concurrentiebeginsel is niet geschikt voor de betrekkingen tussen mensen en daarom moeten de postdiensten worden ontwikkeld en niet worden afgebroken. Als wij willen dat iedereen van de informatietechnologie gebruik kan maken, kan dit in de samenleving alleen door de publieke post worden gegarandeerd. Post is democratie. De post kan dergelijke zaken beter regelen dan telecombedrijven. In het telecomverkeer zijn de prijzen gestegen doordat bedrijven worden gekocht en verkocht en de marketingkosten meer dan 50% van de omzet van de bedrijven bedraagt. Er moeten democratische investeringen worden gedaan om de democratische post te behouden.

Purvis
Het is volkomen terecht dat de heer Monti deelneemt aan dit debat, want dé grote vraag in verband met de posterijen is hoe we een open markt met vrije en eerlijke concurrentie in overeenstemming kunnen brengen met een voor iedereen toegankelijke universele dienstverlening, zelfs op de meest afgelegen en dunst bevolkte plaatsen in de Europese Unie.
Op de glooiende heuvels, in het grensland en in de centrale gordel van Schotland, op de prachtige maar kwetsbare Hebriden, Orkney en Shetland, overal maken mensen zich oprecht zorgen dat zij deze essentiële vorm van dienstverlening zullen verliezen. Tegelijkertijd weten we allemaal dat de dienstverlening enkel kan verbeteren als de posterijen net als alle andere dienstverlenende bedrijven de vrijheid krijgen die bij de particuliere sector hoort en de prikkel moeten ondergaan die van een open en eerlijke internationale concurrentie uitgaat.
Volgens mij bestaat er een oplossing. Zij wordt al uitgebreid toegepast in de vervoerssector. Luchtvaartverbindingen, veerlijnen, treinverbindingen en buslijnen binnen en naar dit soort afgelegen gebieden worden openbaar aanbesteed. De bieder die een bepaalde dienst volgens bepaalde kwaliteitsnormen en met de minste subsidie kan leveren, krijgt het contract. Laten we dit negatieve aanbesteding noemen. Hiermee kun je de gewenste concurrentie bereiken terwijl je dit soort diensten toch aanbiedt binnen een gesubsidieerd maar volkomen transparant systeem van aanbesteding. Waarom zouden we het ophalen van post en postbestelling niet ook negatief aanbesteden? Degene die de laagste subsidie nodig heeft zou het contract in de wacht slepen voor een bepaalde periode. Waarom kan een postagentschap in een afgelegen dorp niet via een dergelijke negatieve aanbesteding worden toegewezen? Het zou dan aan de betrokken gemeentelijke, regionale of nationale overheid zijn - wellicht onder algemeen Europees toezicht - om de kwaliteitsnormen voor deze vorm van sociale dienstverlening vast te leggen en te bepalen welke financiële middelen vereist zijn om die te bereiken. Die overheden zouden hoe dan ook onder democratisch toezicht staan. Voor de rest kunnen de posterijen overgelaten worden aan de vereisten en beperkingen van de markt.

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is geen toeval dat ik als vijfde Schot in dit Parlement het woord neem in dit debat. Daaruit blijkt wel hoe belangrijk de posterijen zijn voor ons.
Schotland is een land dat groter is dan sommige lidstaten. Op het Schotse vasteland liggen veel afgelegen dorpen en gehuchten die alleen over de weg te bereiken zijn en die soms slecht bediend worden door het openbaar vervoer, soms zelfs helemaal niet. Die dorpen en gehuchten zijn voor hun voortbestaan aangewezen op plaatselijke voorzieningen, zoals een school, een postkantoor of een winkel. Ouderen zijn vooral van de laatste twee afhankelijk. Vaak zijn ze in hetzelfde pand gevestigd, want de ene helpt de andere in stand houden.
Schotland heeft ook veel eilanden. Sommige zijn per vliegtuig bereikbaar, maar de meeste zijn afhankelijk van veerboten. Iemand heeft berekend dat het tien keer zoveel kost om een brief van Edinburgh naar de Central Highlands te vervoeren dan om diezelfde brief binnen Londen te bezorgen. De prijs van de postzegel is maar een kwart van de eigenlijke kostprijs. Hoe meer afgelegen de plaats, hoe groter het verschil. Zo liggen de zaken.
Wie wil dat er rekening wordt gehouden met dit soort problemen en dat er zorg wordt gedragen voor het voortbestaan van een universele en betaalbare postbestelling, is niet noodzakelijk een tegenstander van liberalisering. Voor al onze inwoners van afgelegen dorpen en gehuchten en voor alle eilandbewoners, niet alleen die van Schotland maar van heel Europa, vraag ik u de vitale verbindingslijn die de post is, in stand te houden.

Monti
Mijnheer de Voorzitter, ik beschouw het als een eer om mijn collega Bolkestein te vervangen bij zo'n hoogstaand debat over de posterijen. Ik wil graag nog eens herhalen dat hij op maandag ter beschikking staat van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme van het Parlement.
Een aantal leden, waaronder de heer Stenmarck, beklaagt zich over het feit dat het nieuwe voorstel vertraging heeft opgelopen. Andere vinden het al met al dan weer niet zo erg dat er een korte pauze wordt ingelast na een eerste etappe van de liberalisering. Dit was bijvoorbeeld het standpunt van de heer Berthu. Het standpunt van de Commissie is dat het nieuwe voorstel voornamelijk vertraging heeft opgelopen door de interne problemen van de Commissie, iets waar het Parlement naar ik veronderstel wel van op de hoogte is. Niettemin vinden wij dat wij wettelijke verplicht zijn een voorstel in te dienen. Commissaris Bolkestein is van plan het in de eerste helft van dit jaar ter goedkeuring aan de Commissie voor te leggen. 1 januari 2003 blijft haalbaar als geplande invoeringsdatum voor de volgende etappes. In het voorstel zal rekening worden gehouden met de verrichte studies en zal met name aandacht worden besteed aan zaken als universele dienstverlening. Ik kom hier dadelijk nog op terug.
Wat betreft de bestaande richtlijn en de tenuitvoerlegging daarvan, hebben de meeste lidstaten de voor omzetting noodzakelijke wetgeving al ingevoerd. Er bestaat een aantal problemen rond de structuur van de regulerende instantie en haar onafhankelijkheid. De lidstaten moeten de richtlijn in januari 2003 hebben omgezet. Verdere liberalisering vindt op een latere datum plaats. Op sommige domeinen is er al sprake van concurrentie, zoals bij de verwerking van pakjes en koeriersdiensten. De kwaliteit van de dienstverlening is over het geheel genomen verbeterd, in het bijzonder die van de internationale dienstverlening. De kwaliteit van de dienstverlening, die zo belangrijk is voor de consument, kwam voor alle sprekers op de eerste plaats, en sommigen, zoals de heer Rübig, lieten daarover zelfs geen enkele onduidelijkheid bestaan.
De ervaring in landen waar de liberalisering al wat verder gevorderd is, zoals Zweden, Finland en Nederland, wijst uit dat een ordelijke liberalisering de kwaliteit van de dienstverlening ten goede kan komen omdat de nationale overheid hogere kwaliteitsnormen oplegt en toeziet op de naleving daarvan. Het gaat dus niet om een uitverkoop van de posterijen en de verkwanseling van hun dienstverlening. Liberalisering leidt vaak tot een gegarandeerde norm voor dienstverlening. De standaardisering van de beoordeling van de dienstverlening vormt een extra stimulans, omdat de feitelijke prestaties daarmee beter zichtbaar gemaakt kunnen worden. Zo krijgt het begrip benchmarking inhoud en besteedt de licentiehouder meer aandacht aan de klant omdat hij onder druk staat van zowel de regulerende instantie, de concurrentie als de klant. In de postkantoren van de huidige licentiehouders bespeuren wij een cultuuromslag die niemand volgens mij zal betreuren, vooropgesteld dat de huidige trend naar meer aandacht voor de klant zich doorzet.
Bij de uitwerking van het voorstel zullen mijn collega en de Commissie de bezorgdheid die de leden vanmorgen in dit Parlement naar voren hebben gebracht als uitgangspunt nemen. Handhaving van de universele dienstverlening, doeltreffende garanties voor de consument en het creëren van een gunstig klimaat voor nieuwe banen - en niet het schrappen van bestaande banen - in het kader van een geleidelijke evolutie zijn punten die volledig in ons voorstel geïntegreerd zullen worden.
Universele dienstverlening is genoemd door mevrouw Isler Béguin, de heer Miller - ik dank hem overigens voor zijn persoonlijke boodschap - en vele anderen. Wij zijn ons allemaal bewust van het enorme belang van sociale en structurele cohesie, vooral in de dunbevolkte plattelandsregio's, waarvan er één duidelijk overheerste in het debat van vanmorgen. Universele dienstverlening is voor ons een steunpilaar, en ik weet zeker dat mijn collega de bevoegde parlementaire commissie op dit punt gerust zal kunnen stellen.
Mevrouw Gillig, maar ook anderen, zoals de heer Markov en de heer Ésclope, hebben zich ongerust betoond over de werkgelegenheid. De ervaring in andere sectoren wijst uit dat er een soort U-bocht optreedt. Vlak voor de liberalisering loopt de werkgelegenheid terug, uiteraard omdat de traditionele exploitant zich klaarmaakt voor de concurrentiestrijd. Vervolgens komt er een tweede fase waarin de werkgelegenheid stabiel blijft, omdat nieuwe banen bij nieuwe aanbieders een eventuele verdere daling compenseren. Tenslotte treedt er een derde fase in waarin er netto meer banen bijkomen, zowel bij de traditionele aanbieder als bij de nieuwkomers, omdat de voordelen van de liberalisering doordringen tot de gebruikers en de markt zich sneller gaat ontwikkelen.
In de sector van de posterijen is de eerste fase al begonnen, nu de traditionele postbedrijven die een universele dienstverlening aanbieden zich aan het moderniseren zijn. De nieuwe technologieën en de logistiek hebben overigens een veel grotere weerslag op de werkgelegenheid dan de liberalisering van de posterijen.
Wat betreft beschikbare studies, een punt dat door de heer Staes en een aantal anderen naar voren is gebracht: in september 1999 zijn alle studies aan het Parlement overhandigd. Sinds augustus 1999 zijn zij stuk voor stuk toegankelijk via de website van de Commissie, en de Commissie is bereid ieder die dat wil van exemplaren te voorzien.
Op deze studies is enige kritiek geweest, vooral van de nationale posterijen. Ik ben mij ervan bewust dat het bij alle studies moeilijk bleek adequate gegevens in te zamelen. Dit was overigens geen verrassing, aangezien de aanbieders van universele dienstverlening niet altijd de juiste systemen in huis hebben voor gedetailleerde ophaling. Zegt dat niet veel over de managementkwaliteiten? Geen enkele methodologie voor de bepaling van de kostprijs en het financieren van de universele dienstverlening wordt door alle partijen aanvaard. Niettemin is de heer Bolkestein ervan overtuigd dat de studies voldoende duidelijkheid en detaillering verschaffen om als basis te dienen voor de besluitvorming.
Tot besluit wil ik nog ingaan op drie bijdragen over mededinging, iets dat ik beter hoor te kennen dan de posterijen. Mijnheer Purvis, ik vond uw methodologisch uitdagende opmerking over het organiseren van aanbestedingen interessant en zeker het onderzoeken waard. Mijnheer Medina Ortega, ik ben er net als u van overtuigd dat wij na de liberalisering nog waakzamer moeten worden, omdat we niet zouden willen dat het verdwijnen van openbare monopolies zou leiden tot concentratie in de handen van particuliere firma's. Dit geldt zowel voor de posterijen als voor andere sectoren. Als er één voorbeeld is waaruit blijkt hoe waakzaam wij moeten zijn, dan is het wel het geval van de Deutsche Post, waar de Commissie na klachten en een rechtszaak uiteindelijk in juli een formele staatssteunprocedure heeft ingeleid. We hebben zojuist een antwoord gekregen van de Duitse regering op onze opmerkingen. De staatssteunprocedure betreft de gemengde subsidiëring van de brievenpost, onderdeel van het monopolie, en de commerciële, zakelijke pakjesactiviteit. Bovendien gaat het om de financiering van de vele recente overnames door de Deutsche Post. Ik ga hier uit tijdsoverwegingen niet op de details in, maar dit is wellicht een goede illustratie van het feit dat de Commissie niet op haar lauweren rust terwijl de liberalisering haar gang gaat. In zekere zin begint het werk nu pas goed.
Tot slot moeten er natuurlijk grenzen aan de concurrentie worden gesteld, mijnheer Radwan, en dat gebeurt ook. Nemen we het voorbeeld van concurrentie en diensten van algemeen belang, waarbij de lidstaat de taakstelling voor het verlenen van een dienst bepaalt. Daarbij is het belangrijk dat ook de kostprijs wordt vastgelegd. Subsidies om die kostprijs te dekken vormen namelijk beslist geen overtreding van de concurrentieregels.
Ik ben het niet helemaal eens met de terminologie die u gebruikte toen u zei dat nu eens de belangen van de burger aan de beurt waren in plaats van altijd maar de vrije concurrentie. Dat is een denkwijze die ik ondubbelzinnig van de hand wijs, want concurrentie is er voor de burger, en is er voor hem alleen. De meeste bedrijven hebben een hekel aan concurrentie. Concurrentie wordt op gang gehouden en beheerd in het belang van de burger, zijn economische belang en zijn vrijheid. Uit de concurrentie die tot stand is gekomen na de liberalisering van de luchtvaart en de telefonie in Europa, blijkt wel hoe groot het voordeel van de burger kan zijn.
Ik kan alleen maar herhalen dat commissaris Bolkestein in de bevoegde commissie op maandag veel deskundiger en veel gedetailleerder op al deze vragen zal kunnen ingaan dan ik.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Ter afsluiting van dit debat heb ik een ontwerpresolutie ontvangen overeenkomstig artikel 42, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaringen

Laguiller
Wij hebben voor de resolutie gestemd omdat de vakbond van het Franse postbedrijf ons hierom heeft verzocht. Deze vakbond hoopte namelijk dat als de resolutie zou worden aangenomen, ze meer tijd zou hebben om de belangen van de werknemers te verdedigen.
Dit betekent echter niet dat wij de inhoud van de resolutie kunnen steunen. Deze is namelijk te vaag en gaat bovendien aan de kern van de zaak voorbij. Het beleid dat de Europese instellingen en de nationale regeringen - met name de Franse regering - hebben gevoerd is idioot omdat het zowel tegen de belangen van de gebruikers, dat wil zeggen de meerderheid van de bevolking, als tegen die van de werknemers bij de post indruist. De postdiensten moeten openbare diensten blijven. Alle burgers, ongeacht hun woonplaats of sociale situatie, moeten in dezelfde mate en onder dezelfde omstandigheden toegang tot deze diensten hebben. Bij de organisatie van de openbare dienst mag winstgevendheid geen enkele rol spelen en particuliere ondernemingen mogen niet in de gelegenheid worden gesteld de meest winstgevende activiteiten van de openbare dienst te exploiteren. Met andere woorden: het Franse postbedrijf en zijn equivalenten in de andere Europese landen moeten het monopolie over deze dienst behouden.
De Europese Unie dient over fatsoenlijke postdiensten te beschikken en daarom moet er een einde komen aan het beleid waarbij dicht bij elkaar gelegen postkantoren gesloten worden, het aantal rondes wordt verminderd en het personeel wordt overbelast. De posterijen en meer algemeen de openbare diensten moeten daarentegen meer personeel aannemen. Het behoeft geen betoog dat dit personeel nuttig werk kan verrichten. Als er voldoende postbeambten worden aangesteld, neemt bovendien de werkloosheid in Europa af.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, ik heb zelf voor deze resolutie gestemd omdat ik vind dat er in het Europees Parlement een debat moet komen over de postdienst. Er moet een einde komen aan de huidige onduidelijkheid.
Het zou zeer kwalijk zijn als we de publieke dienst zouden ontmantelen. Wij willen weten wat de Commissie van plan is. Er wordt ons verteld dat de klant beter en goedkoper bediend zal worden, maar dit is een verkeerde voorstelling van zaken. Burgers die afgelegen wonen zullen niet langer bediend worden en zullen dus een hoge prijs voor deze ontmanteling moeten betalen. Niet iedereen zal hiertoe in staat zijn.
Postdiensten omvatten niet alleen de bezorging van de post, maar ook sociale diensten. Sommige burgers zien de hele dag niemand anders dan de postbode. Deze postbodes doen goed werk. Ze bezorgen onder alle weersomstandigheden hun post en moeten soms kilometers te voet afleggen om iedereen de gewenste dienst te leveren.
Het ontmantelen van de postdienst, dat wil zeggen de dienst van de communicatie op korte afstand, zou een ernstige fout zijn. Wij zouden niet meer in staat zijn de gelijke behandeling van alle burgers te garanderen. Als we tegen iedere prijs winst willen maken, dan zullen het gevoel van saamhorigheid en de sociale samenhang erbij inschieten.

Fatuzzo
) Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor deze resolutie gestemd en wil mijn beweegredenen hiervoor toelichten.
Verschillende sprekers hebben vermeld dat, vooral in bergachtige gebieden, de postbode dikwijls de enige persoon is met wie ouderen nog contact hebben. Deze opmerkingen kan ik onderschrijven. Ik wil er evenwel op wijzen dat bij veel ouderen de pensioenen worden gekort naar gelang van de nationale begrotingssituatie. In mijn land, Italië, hebben de posterijen circa 200.000 mensen in dienst die de staat jaarlijks ongeveer 50 miljoen lire, oftewel 25.000 euro, per capita kosten. De totale kosten belopen dus circa 5 miljoen euro. Bij liberalisering van de postdiensten zou op de overheidsbegroting een overschot van circa 10 miljoen lire per jaar voor elke gepensioneerde vrijkomen. Dat wil zeggen dat een miljoen gepensioneerden hun pensioen zouden zien verdubbelen. Mij dunkt dat dit toch ruimschoots opweegt tegen het feit dat er geen contact meer zou zijn met de postbode.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de resolutie over de Europese postdiensten gestemd omdat hierin opnieuw het standpunt uiteen wordt gezet dat ik altijd al heb verdedigd. In deze resolutie staat immers dat we een kwalitatief goede universele dienst nodig hebben, die ook de postdiensten in de minder dichtbevolkte regio's en op het platteland waarborgt. Dergelijke regio's bestaan overal, zelfs in mijn kleine landje, het Groothertogdom Luxemburg.
Mijn collega Posselt heeft zojuist heel treffend uiteengezet dat de postkantoren en postbodes in deze regio's een bijna sociaal-culturele rol vervullen die veel verder gaat dan uitsluitend de bezorging van de post. Ik weet dat de postbezorging verlies maakt. Het zou misschien minder kostbaar zijn om afgelegen huizen of dorpen te voorzien van een fax of e-mail.
In beginsel ben ik voorstander van het afschaffen van staatsmonopolies, of het nu gaat om water, gas, elektriciteit, telefoon, antennes, kabels, enzovoort. De liberalisering, die de consument lagere prijzen en een betere kwaliteit van de diensten heeft geleverd, met name in de telefoniesector, mag echter niet in het oneindige worden doorgevoerd. Liberalisering mag het dienstenaanbod niet ontoereikend maken of zelfs doen verdwijnen. Verder is liberalisering ontoelaatbaar in gebieden waar bedrijven geen winst kunnen maken. Als wij deze bedrijven niet kunnen verplichten dezelfde diensten te bieden als nu door de overheid worden verzorgd, dat wil zeggen een universele dienst, dan moet de openbare sector gehandhaafd blijven.
Ik denk dat we nog in staat zijn een postdienst te onderhouden, ook al functioneert deze nu net als de telecommunicatiedienst als een echt bedrijf. Uiteraard moeten we voorkomen dat deze postdienst als snail mail wordt gekwalificeerd, ook al zal deze nooit de snelheid van de e-mail kunnen evenaren.

Caudron
De liberalisering heeft de beperkingen en ernstige tekortkomingen van de postdienst blootgelegd. Ik ben persoonlijk geen groot voorstander van staats- of privé-monopolies. Als ik echter kijk naar de resultaten die privé-ondernemingen op dit gebied boeken, dan word ik in mijn standpunt gesterkt dat de openbare dienst beschermd moet worden.
Als de liberalisering in deze sector wordt doorgevoerd, bestaat er een groot risico dat straks complete regio's van post verstoken zullen blijven. Niemand zal geloven dat particuliere bedrijven, die er slechts op uit zijn winst te maken, zich bereid tonen post te bezorgen in regio's waar de kosten van de postbezorging hoog zijn, behalve als de toch al minder bedeelde bewoners van deze regio's deze hogere kosten op zich willen nemen. Deze bewoners zullen dus niet van de privatisering profiteren.
Nu Europa bovendien niet in staat is gebleken te voorkomen dat fascisten onderdeel uitmaken van de regering van één van haar lidstaten, moeten we verhinderen dat ons een ultraliberaal beleid wordt opgedrongen dat de publieke diensten in naam van ditzelfde Europa te gronde zal richten.
Ik ben Europeaan en zelfs federalist. Om een federaal Europa te bewerkstelligen ben ik bereid water bij de wijn te doen, maar niet tegen iedere prijs! Zo zal ik geen interne liberale markt accepteren zolang Europa niet in staat is de rechten waarop het gebouwd is te verdedigen, dat wil zeggen de rechten die reeds in de jaren '60 van mij een overtuigd Europeaan hebben gemaakt.

De Voorzitter. Het Parlement heeft zijn agenda afgehandeld. De notulen van deze vergadering zullen bij de volgende vergaderperiode ter goedkeuring aan het Parlement worden voorgelegd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 11.10 uur gesloten)

