Szczyt G-20 w Pittsburgu (24-25 września) (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji dotyczące szczytu G-20 w Pittsburgu, który odbędzie się w dniach 24-25 września 2009 r.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Jest mi niezmiernie miło reprezentować dziś w tym miejscu szwedzką prezydencję. Prezydencja wraz z Komisją będą wspólnie reprezentować UE na szczycie G-20 w Pittsburgu w dniach 24-25 września. W dniu jutrzejszym odbędziemy nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej w Brukseli, które ma na celu wypracowanie wspólnego stanowiska UE. Jak państwu zapewne wiadomo, światowy kryzys finansowy zrodził konieczność podjęcia szeregu bezprecedensowych środków w skali globu.
Po pierwsze, szybkie i zdecydowane wdrożenie środków polityki pieniężnej i finansowej mające na celu wsparcie sektora finansowego i realnej gospodarki. Po drugie, koordynacja ogólnoświatowych starań i wypracowanie roli szczytu G-20 jako forum dla tego rodzaju koordynacji, z uwzględnieniem środków regulacji rynków finansowych. Środki polityki pieniężnej i finansowej, które udało się dość szybko wdrożyć, były absolutnie konieczne, abyśmy mogli przetrwać najtrudniejszy etap kryzysu.
Łączne wsparcie przewidziane dla gospodarki UE w bieżącym i przyszłym roku szacuje się na około 5% PKB. Banki centralne zareagowały na kryzys utrzymaniem stóp procentowych na poziomie zbliżonym do zera. Dziś wyrażamy ostrożny optymizm co do tego, że z punktu widzenia największych problemów sektora finansowego najtrudniejszy okres mamy już za sobą, niemniej sytuacja gospodarcza wciąż pozostaje niestabilna i obarczona poważnym ryzykiem nawrotu problemów. Mamy głęboką świadomość, że w najbliższym czasie dominującą kwestią będzie wzrost stopy bezrobocia. Sytuacja nadal pozostaje niepewna, ale mogła być znacznie gorsza.
Koordynacja działań i współpraca na szczeblu międzynarodowym będą odgrywały bardzo istotną rolę, jeżeli chcemy uzyskać wyraźną poprawę sytuacji i kształtować ramy powrotu do trwałego, długofalowego wzrostu gospodarczego opartego na mocnych podstawach. Pod tym względem szczyt G-20 zawsze pełnił i będzie nadal pełnić kluczową rolę. Szczyt G-20 będzie też współpracował z międzynarodowymi instytucjami finansowymi MFW i Banku
Światowego w celu zapewnienia, aby dysponowały one wystarczającymi zasobami i sprawną organizacją wewnętrzną, które umożliwią wspieranie wzrostu gospodarczego i zagwarantowanie stabilności finansowej w skali całego globu.
Proces G-20 przyniósł jak dotąd następujące ważne rezultaty:
Po pierwsze, dysponujemy wspólną analizą problemów, które dotknęły gospodarki naszych krajów. Nie brzmi to może zbyt imponująco, niemniej wspólny pogląd na sektor finansowy oraz na realne problemy gospodarcze leżące u podłoża kryzysu ma decydujące znaczenie dla podjęcia skutecznych środków zaradczych.
Po drugie, poczyniliśmy realny postęp za sprawą szeregu konkretnych środków, które uzgodniliśmy na wiosennym szczycie w Londynie. Środki te obejmują obszerny pakiet bodźców stymulujących nasze gospodarki, jak również umocnienie współpracy w zakresie nadzoru i regulacji rynków finansowych. Ponadto zadbaliśmy o wyposażenie Międzynarodowego Funduszu Walutowego w wystarczającą ilość środków, które pozwolą sprostać zapotrzebowaniu na kredyty. Podjęliśmy też działania poprawiające zdolność banków do wydania w porę stosownego ostrzeżenia w sytuacji, gdyby podobne problemy miały się powtórzyć w przyszłości.
Jest jeszcze wiele do zrobienia, niemniej uczyniliśmy już wyraźny postęp, któremu sprzyjały skoordynowane międzynarodowe porozumienia. Uważam, że my - jako członkowie UE - wraz z pozostałymi członkami szczytu G-20 osiągnęliśmy znaczący postęp w zakresie wielu istotnych kwestii o decydującym znaczeniu dla realizacji celu, jakim jest zapewnienie strategicznej reakcji na kryzys gospodarczy i finansowy. Nasza skoordynowana strategia UE oznacza, że Europa raczej przewodzi debacie, niż ją śledzi. To właśnie nasze rozwiązania są brane pod uwagę przy opracowywaniu rozwiązań o ogólnoświatowym charakterze. Dlatego prezydencja zaprasza jutro głowy państwa i szefów rządów na wspólną kolację. Celem spotkania jest dalsze ugruntowanie udanych rezultatów nieformalnego spotkania Rady ds. Gospodarczych i Finansowych oraz spotkania ministrów finansów na szczycie G-20 w Londynie, abyśmy tym sposobem dobrze przygotowali się do szczytu w Pittsburgu.
Oczekuję, że jutrzejsze spotkanie i szczyt w Pittsburgu zaowocują dalszym postępem w zakresie najważniejszych kwestii, które pozwoliłam sobie wymienić, ale także w paru innych dziedzinach. Jednym z zagadnień, na które dobitnie zwróciło uwagę kilku europejskich ministrów finansów, jest znaczenie systemów premii dla stabilności finansowej. Ministrowie finansów UE są zgodni, że powinniśmy domagać się skutecznych ogólnoświatowych standardów, które uchronią nas przed destabilizującym wpływem systemów premii i sprawią, że wypłaty premii pozostaną w rozsądnej relacji do wyników pracy. Jest to ważny element pewnej całościowej inicjatywy zmierzającej do zapewnienia większej przejrzystości i lepszego nadzoru nad sektorem finansowym, i jest to element o kluczowym znaczeniu, jeżeli chcemy zapewnić stabilność w przyszłości.
Do Rady Stabilności Finansowej wpłynął wniosek o przedstawienie na szczycie w Pittsburgu sprawozdania z przebiegu prac nad formułowaniem zasad systemów premii. Mam nadzieję, że w sprawozdaniu tym zostaną zawarte konkretne strategie, które będzie można wdrożyć w praktyce i które zagwarantują wprowadzenie przez instytucje finansowe rozsądnych i odpowiedzialnych systemów premii i wynagrodzeń. Ponadto wierzę, że możemy zgodzić się na dalsze dostarczanie bodźców stymulujących nasze gospodarki tak długo, jak będzie to konieczne, lecz równie ważne jest, abyśmy w porę wycofali się z tych środków, kiedy staną się one niepotrzebne, by tym sposobem przywrócić zrównoważone finanse publiczne, gdy nastąpi poprawa sytuacji.
Właśnie zaczęliśmy zastanawiać się nad strategiami wyjścia. Ich postać i koordynacja, jak również sposób ich implementacji, będą stanowić bardzo ważny czynnik, jeżeli chcemy osiągnąć zrównoważoną, długofalową poprawę sytuacji gospodarczej. Kolejnym ważnym wyzwaniem jest zatrudnienie. Winniśmy starannie planować niezbędne środki, utrzymując zarazem optymalną równowagę między polityką strukturalną i finansową. Jestem przekonana, że podkreślimy ponownie konieczność utrzymania naszego sprzeciwu wobec praktyk protekcjonistycznych, jak również potrzebę zagwarantowania uczciwych reguł gry na światowych rynkach. Będzie to wymagało daleko idącej koordynacji w zakresie regulacji finansowych i nadzoru, ale także w zakresie eliminacji nadzwyczajnych środków, które podjęto w celu wsparcia sektora finansowego. Niezbędna będzie dalsza wytężona praca zarówno na szczeblu UE, jak i krajowym.
Dyskusje nad reformą instytucji finansowych będą kontynuowane nie tylko jutro i w Pittsburgu, ale i przez pozostałą część roku. Chcemy, aby instytucje te były silne, zaopatrzone w wystarczające środki, posiadające odpowiedni mandat, wyposażone we wskazówki polityczne i struktury zarządzania, które w prawidłowy sposób odzwierciedlą ich skład. Są to sprawy złożone i wzajemnie powiązane, niemniej musimy sobie z nimi poradzić, i to możliwie szybko, tak aby instytucje finansowe mogły wykonywać pracę, której znaczenie nieustannie rośnie.
Na koniec pragnę dodać, że oczywiście bardzo nam trzeba stanowczości politycznej i zdecydowania, jeżeli mamy osiągnąć postęp w dyskusjach poprzedzających szczyt klimatyczny w Kopenhadze. Jest to dla szwedzkiej prezydencji bardzo poważny priorytet. Pragniemy zapewnić stosowne, dostępne dla wszystkich zachęty do podejmowania działań na rzecz ograniczenia zjawiska globalnego ocieplenia oraz do przyjmowania strategii gospodarczych sprzyjających ochronie klimatu.
Naszym zadaniem na szczyt w Pittsburgu jest uzyskanie postępu w zakresie prac nad przygotowaniem wytycznych w sprawie finansowania ogólnoświatowych działań na rzecz ochrony klimatu. Nie mogę wprawdzie obiecać, że uda nam się osiągnąć wszystko to, czego byśmy chcieli, ponieważ te sprawy są niezwykle złożone, niemniej prezydencja będzie domagać się uznania i bronić stanowiska UE w odpowiedzialny sposób. W tym duchu już dziś cieszę się na owocne dyskusje z udziałem głów państw i szefów rządów jutrzejszego wieczoru, jak też na konkretne rezultaty, których świat spodziewa się po szczycie w Pittsburgu w nadchodzącym tygodniu.
(Oklaski)
Joaquín Almunia
Panie przewodniczący, pani Malmström, panie i panowie! To moje pierwsze wystąpienie w tej Izbie w ramach nowej kadencji. Chciałbym rozpocząć od złożenia państwu gratulacji w związku z wyborem, a w wielu sytuacjach wręcz ponownym wyborem do Parlamentu. Jestem przekonany, że wszyscy dzielimy to poczucie odpowiedzialności, które wiąże się ze stawieniem czoła jednemu z najpoważniejszych wyzwań naszego pokolenia: w jaki sposób przezwyciężyć ten jakże głęboki kryzys gospodarczy i finansowy. Musimy odbudować zaufanie i poczucie stabilności naszych obywateli, jednocześnie zwiększając ich możliwości i zapewniając wszystkim możliwie najwyższy poziom spójności społecznej.
Kwestia, która będzie w przyszłym tygodniu przedmiotem obrad na szczycie G-20 w Pittsburgu, stanowi centralny element tego wyzwania i wspomnianej troski. Jestem przekonany, że zagadnienie to będzie nieustannie powracać w kolejnym okresie i w trakcie kadencji obecnego Parlamentu, bez względu na to, czy sprawy te będą dyskutowane na szczytach G-20 czy w Radach Europy, w toku prowadzonych przez państwa debat czy w ramach proponowanych inicjatyw, które następna Komisja przedstawi w tej Izbie.
Szczyt G-20 w Pittsburgu jest trzecim z kolei szczytem organizowanym z udziałem głów państw i szefów rządów od czasu upadku banku Lehman Brothers, dokładnie rok i jeden dzień temu, i pojawienia się kryzysu o niespotykanych od dziesięcioleci rozmiarach.
W świetle dwóch pierwszych spotkań G-20 na wysokim szczeblu w Waszyngtonie, w listopadzie ubiegłego roku oraz w Londynie w kwietniu tego roku, jest rzeczą oczywistą, że grupa G-20 odgrywa decydującą rolę w koordynowaniu ogólnoświatowej reakcji na wspomniany kryzys.
Wkład szczytów G-20 w opracowanie skoordynowanej reakcji miał żywotne znaczenie dla uniknięcia jeszcze głębszej recesji niż ta, której aktualnie doświadczamy. Bardzo ważne było również stworzenie takich podstaw systemu gospodarczego i finansowego, które w przyszłości pozwolą zapobiegać zaburzeniom równowagi i nadużyciom, które doprowadziły nas do obecnej sytuacji.
Unia Europejska odegrała aktywną i decydującą rolę, stanowiąc dla państw G-20 źródło zachęty i inspiracji w tym zakresie. Jak przypomniał wczoraj na forum tej Izby pan przewodniczący Barroso, pierwszy szczyt, zwołany w Waszyngtonie, zrodził się z inicjatywy europejskiej wysuniętej przez francuską prezydencję i prezydenta Sarkozy'ego wspólnie z Komisją. Unia Europejska wniosła także decydujący wkład poprzez wyznaczenie ambitnych celów dla obu poprzednich szczytów oraz aktywny udział w pracach przygotowawczych do obu szczytów, tak aby uzyskać nie tylko deklaracje zasad, ale także konkretne wyniki i zobowiązania.
Wszystko to winno być źródłem satysfakcji zarówno dla Europejczyków, jak i instytucji europejskich. Mamy też powody do zadowolenia z poziomu koordynacji między poszczególnymi przedstawicielami Europy na forum G-20 - a więc państwami europejskimi, które są członkami grupy G-20 i jako takie uczestniczą w jej spotkaniach, oraz prezydencją Unii Europejskiej wraz z Komisją, przy czym ta ostatnia reprezentuje głos wszystkich Europejczyków oraz wspólne stanowisko wszystkich państw członkowskich.
Szczyt w Waszyngtonie w listopadzie ubiegłego roku umożliwił najważniejszym gospodarkom świata - państwa z grupy G-20 wypracowują 90% światowego PKB - osiągnięcie porozumienia w sprawie wdrożenia planów stymulujących gospodarkę. Miało to miejsce ubiegłej jesieni, kiedy kredyty, międzynarodową wymianę handlową i inwestycje dotknęła nagła zapaść spowodowana ogromnym szokiem finansowym, który po raz pierwszy pojawił się w sierpniu 2007 roku i który nabrał niespotykanego impetu we wrześniu 2008 roku.
Kilka dni po zakończeniu ubiegłorocznego szczytu w Waszyngtonie Komisja wysunęła propozycję europejskiego planu naprawy gospodarczej, który w grudniu uzyskał poparcie polityczne Rady Europejskiej. Plan ten stworzył podstawy reakcji Europy na kryzys w kategoriach polityki podatkowej oraz polityki stymulowania popytu za pomocą instrumentów pozostających w rękach krajowych rządów i parlamentów, lub też w rękach samych instytucji europejskich.
Jak wynika z najnowszych informacji, te uznaniowe bodźce podatkowe, wraz z działaniem automatycznych stabilizatorów, które w krajach europejskich są szczególnie ważne ze względu na ciężar naszych podatków i naszego systemu opieki społecznej, powinny w latach 2009-2010, zgodnie z przewidywaniami, zwiększyć całkowity popyt o wartość równoważną 5,5% unijnego PKB.
Nowa administracja Stanów Zjednoczonych również przyjęła bardzo istotny plan stymulowania gospodarki. Zważywszy, że automatyczne stabilizatory w USA nie są tak obszerne jak nasze, łączna suma bezpośrednich czynników stymulujących oraz automatycznych stabilizatorów pokazuje, że po obu stronach Atlantyku realizowane jest podobne wsparcie. Ponadto kraje takie jak Japonia, Chiny, Kanada oraz pozostałe kraje z grupy G-20 także uchwaliły równoważne bodźce podatkowe.
Na szczycie w Londynie, który odbył się z początkiem kwietnia, podkreślano z kolei konieczność szybkiego wprowadzenia tych planów w życie. Apelowano o ścisłe monitorowanie wspomnianych planów, twierdząc zarazem, że jeżeli pojawi się taka potrzeba, trzeba je będzie uzupełnić o dodatkowe środki. Obecnie możemy potwierdzić, że owe plany stymulowania gospodarki w powiązaniu ze znaczącymi bodźcami pieniężnymi wprowadzonymi przez banki centralne oraz uruchomieniem środków publicznych na rzecz wsparcia instytucji finansowych, w tym w szczególności banków, zdołały powstrzymać upadek gospodarki. Dzięki nim obserwujemy tej jesieni pierwsze oznaki stabilizacji, co wynika też z prognozy gospodarczej, którą miałem okazję przedstawić dwa dni temu w Brukseli. Po raz pierwszy od dwóch lat nowe prognozy nie korygowały poprzedniej prognozy w kierunku ujemnym.
Niemniej nie możemy jeszcze powiedzieć, że aktywność gospodarcza utrzymałaby się na obecnym poziomie, gdyby usunąć wspomniane stymulatory. Prawdą jest też, że nawet przy stosowaniu stymulatorów istnieje ryzyko nawrotu trudnej sytuacji, zważywszy na skrajnie niepokojący wzrost bezrobocia i nierozwiązany jak dotąd problem słabości systemu finansowego.
W rezultacie jednym z przesłań, które ministrowie finansów z krajów G-20 uzgodnili w odniesieniu do szczytu w Pittsburgu, kiedy spotkali się z początkiem bieżącego miesiąca w Londynie, była konieczność bieżącego utrzymania tymczasowych środków wsparcia przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby wszczęcia prac nad skoordynowaną strategią wyjścia. Pozwolę sobie krótko powrócić do tego tematu pod koniec mojej wypowiedzi.
Dwa pierwsze szczyty G-20, które odbyły się w Waszyngtonie i Londynie, były także decydujące z punktu widzenia opracowania ogólnoświatowego programu reform systemów regulacji i nadzoru finansowego. Można by rzec, że jesteśmy świadkami radykalnej zmiany tonu po blisko trzech dekadach zdominowanych przez model deregulacji oraz teorie o domniemanej niewzruszoności rynków finansowych.
W Waszyngtonie państwa grupy G-20 stworzyły podstawy, określiły zasady i zdefiniowały program poddania rynków finansowych bardziej rygorystycznej i skuteczniejszej regulacji i kontroli, nie pozostawiając jakichkolwiek obszarów, produktów ani też graczy finansowych poza kontrolą organów regulacji i nadzoru. Organy te są zobowiązane współpracować i znacznie dokładniej koordynować swoje działania w celu poprawy ewidentnej nieskuteczności krajowych systemów nadzoru w stosunku do zglobalizowanych rynków i instytucji finansowych działających ponad granicami tych rynków.
Na kwietniowym szczycie w Londynie podjęto rozległe prace zmierzające do zapewnienia konkretnego i znaczącego postępu w zakresie wdrażania wspomnianego programu reform. Uczestnicy szczytu G-20 w Londynie podjęli zdecydowane kroki w kierunku wywiązania się z obiecywanych reform, poczynając od ostrożnych zasad rachunkowości stosujących się do instytucji finansowych, aż po zdecydowany wymóg przejrzystości po stronie podmiotów unikających współpracy, a mianowicie rajów podatkowych, oraz włączając przepisy regulujące funkcjonowanie funduszy hedgingowych oraz innych instytucji finansowych, organizację przejrzystych rynków instrumentów pochodnych, jak również przyjęcie zasad regulujących wypłaty wynagrodzeń dla członków zarządu instytucji finansowych oraz podmiotów prowadzących działalność na wspomnianych rynkach.
W rezultacie Unia Europejska wykonała bardzo istotne zadanie polegające nie tylko na promowaniu wspomnianych porozumień na szczeblu G-20, ale także na wdrożeniu tych umów. Zadanie to wymagało prowadzenia intensywnych prac normatywnych przez cały ubiegły rok. Niektóre z tych wniosków zostały już przyjęte przez Parlament i Radę. Inne pozostają jeszcze przedmiotem dyskusji w tej Izbie i w Radzie, zaś Komisja planuje przyjąć z końcem tego roku kolejną serię wniosków. Zapoczątkuje to już w najbliższym tygodniu, na dzień przed szczytem w Pittsburgu, propozycja dotycząca powołania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego oraz utworzenia trzech europejskich mikroostrożnościowych organów nadzoru na podstawie zaleceń zawartych w sprawozdaniu de Larosière'a, uwzględnionych zarówno przez Radę, jak i przez Komisję.
Administracja USA również ujawniła ambitny plan reform finansowych, który prezydent Obama potwierdził w bieżącym tygodniu, określając go mianem priorytetu swojej kadencji. Prezydent uznał odpowiedzialność Stanów Zjednoczonych jako miejsca, w którym narodził się i rozwinął kryzys.
Cele wytyczone na szczyt w Pittsburgu obejmują monitorowanie postępu wspomnianych reform oraz zapewnienie niezbędnego zbliżenia przepisów obowiązujących po obu stronach Atlantyku. Wszelka rozbieżność w przepisach posłuży lub mogłaby w przyszłości posłużyć inwestorom do celów strategii arbitrażowych, które z kolei mogłyby ponownie wywołać poważne zakłócenia na rynkach. Niemniej oprócz zapewnienia przestrzegania dotychczasowych uzgodnień oraz zachęcania do wdrażania przyjętych środków szczyt w Pittsburgu musi wysłać bardzo wyraźny sygnał polityczny. Należy dobitnie sformułować bezwzględne życzenie rządów, przywódców politycznych, instytucji, naszych własnych państw i samej Unii Europejskiej, jakim jest zbudowanie solidnych ram regulacyjnych, którym towarzyszyłoby solenne zobowiązanie i wyraźnie zniechęcający przekaz. Przekaz ten musi głosić, że "nikt nie powinien sądzić, że po przebrnięciu przez najtrudniejszy etap obecnego kryzysu można pozwolić na powrót do wcześniejszych praktyk, które doprowadziły do wystąpienia kryzysu, jak gdyby nic się nie stało”.
Opinia publiczna oczekuje gwarancji, że instytucje finansowe oraz ich zarządy będą zobowiązane do przestrzegania przepisów, szczególnie tych dotyczących wynagrodzeń, które nie pozwolą im ponownie postawić w stan zagrożenia systemu finansowego oraz realnej gospodarki jako całości. Należy przyznać, że Unia Europejska jest w tej kwestii całkowicie zgodna.
Kolejną sprawą, która zajmuje wysoką pozycję w programach poszczególnych szczytów G-20, jest reforma międzynarodowych instytucji finansowych, o czym już wcześniej wspominała pani minister Malmström.
Jedyne, co chciałbym tu dodać, to stwierdzenie, iż w Londynie wykonano niezwykle istotny krok naprzód w odniesieniu do zdolności finansowych tych instytucji, w szczególności zaś Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW). Jego zdolność kredytowa została zwiększona o co najmniej 500 miliardów dolarów, w wyniku czego całkowite fundusze dostępne dla MFW do celów realizowanych przezeń operacji wynoszą 750 miliardów dolarów. Ponadto uzgodniono rozdzielenie pomiędzy wszystkie kraje członkowskie MFW, proporcjonalnie do ich udziałów, specjalnych praw ciągnienia sięgających kwoty 250 miliardów dolarów. Dodatkowo postanowiono także zwiększyć zdolność finansową MFW, by tym sposobem wesprzeć udzielanie przezeń korzystnych kredytów dla najuboższych krajów. Wszystko to jest już w fazie realizacji. W ciągu sześciu miesięcy osiągnięto zdecydowanie większy postęp niż w ciągu wielu minionych lat.
W konsekwencji Unia Europejska oczywiście zgodziła się wnieść należny wkład w zwiększenie funduszy MFW. Państwa członkowskie Unii Europejskiej przystały na dodanie do swoich zwykłych wkładów kwoty 125 miliardów euro, proporcjonalnie do finansowania nowych celów.
Przywódcy grupy G-20 będą także omawiać zmiany w zakresie reprezentacji poszczególnych krajów w organach zarządzających międzynarodowymi instytucjami finansowymi. Kraje wschodzące i rozwijające się słusznie pretendują do stosowniejszej reprezentacji. Unia Europejska popiera te aspiracje, niemniej należy je przełożyć na konkretne umowy. Właśnie dlatego Komisja Europejska - mimo iż nie jest to oficjalne stanowisko prezydencji Unii Europejskiej - nie przestaje twierdzić, zresztą w zgodzie z tym, co na ten temat do tej pory uważał Parlament, iż najlepszą reprezentacją Unii Europejskiej w tych organach jest reprezentacja jednoosobowa.
Program szczytu w Pittsburgu obejmie także inne zagadnienia: finansowanie działań związanych z występowaniem zmian klimatu, w ramach przygotowań do szczytu w Kopenhadze; konieczność ponownego podjęcia negocjacji w sprawie międzynarodowego handlu i nieulegania tendencjom protekcjonistycznym, jak również zwiększenie pomocy dla najsłabszych i najbardziej podatnych na zagrożenia krajów w ich zmaganiach z obecnym kryzysem. Jak państwu zapewne wiadomo, Komisja przyjęła w ubiegłym tygodniu komunikat w sprawie finansowania działań związanych z występowaniem zmian klimatu.
Na koniec proszę pozwolić mi przypomnieć życzenie, które zostało wyrażone na ostatnim posiedzeniu ministrów finansów grupy G-20, i które będzie również przedmiotem obrad na szczycie w Pittsburgu; jest nim konieczność zbudowania podstaw przyszłego modelu bardziej równomiernego i zrównoważonego wzrostu. Będzie to w pierwszym rzędzie wymagało opracowania strategii wyjścia, które nie byłyby przewidziane do natychmiastowego wdrożenia, lecz do zastosowania w stosownym momencie i w skoordynowany sposób. A to dlatego, że wypracowanie tego rodzaju strategii jest nie tylko kluczem do zapewnienia trwałego wyjścia z obecnego kryzysu, ale zarazem także do zaoferowania perspektywy średnio- do długoterminowej stabilności w następstwie głębokiego wpływu, jaki obecny kryzys wywarł na finanse publiczne, poziom zatrudnienia i możliwości wzrostu naszych gospodarek.
Corien Wortmann-Kool

Panie przewodniczący, pani minister Malmström, panie komisarzu Almunia! Ogarnia nas ogólnoświatowy kryzys. Mamy sektor finansowy, który działa w skali globu, i dlatego powinniśmy ustalić reguły - w stopniu, w jakim jest to możliwe - które będą wiążące dla tego sektora również w skali całego globu.
Dlatego właśnie szczyt G-20 w Pittsburgu ma tak istotne znaczenie, mimo że Unia Europejska oczywiście sama powinna podejmować energiczne działania. Należy skoncentrować wysiłki na przywróceniu równowagi pomiędzy wolnością i odpowiedzialnością, a zatem wartościami, które tworzą podstawy naszej społecznej gospodarki rynkowej, stanowiącej sedno naszej platformy wyborczej w Grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów).
Panie przewodniczący! Szczyt G-20 jest ważnym szczytem, na którym będziemy potrzebowali czegoś więcej niż tylko wizji - dlatego cieszę się, że i pan tak to ujął. To szczyt, na którym muszą zapaść konkretne decyzje. Dotyczy to reformy strukturalnej w obszarze zarządzania ryzykiem, zwiększenia przejrzystości i udoskonalenia zasad nadzoru finansowego. Panie komisarzu Almunia! Wspomniał pan, że są już dostępne propozycje dotyczące funduszy hedgingowych. Co zamierza pan w tym względzie osiągnąć na szczycie grupy G-20? Bardzo potrzebna jest także szybka reforma MFW i Banku Światowego oraz - o czym również oboje państwo wspomnieli, co przyjmuję z zadowoleniem - podjęta w porę praca nad skoordynowaną strategią wyjścia, gdyż w przeciwnym wypadku znów pojawią się nowe problemy.
Panie przewodniczący! Jest sprawą najwyższej wagi, aby stawić czoła chybionej kulturze przyznawania premii poprzez wprowadzenie wiążących reguł, ponieważ premie, które stanowią nagrodę za krótkoterminowe zyski, stanowią zarazem duże zagrożenie dla stabilności instytucji finansowych. To jednak nie wszystko, gdyż jest jeszcze kwestia słusznego oburzenia opinii publicznej, i także z tego powodu ważne jest, abyśmy w tym względzie wykazali się stanowczością.
Panie przewodniczący! Szczyt będzie sukcesem tylko wówczas, jeżeli uda się wypracować wiążące umowy. Mówiłam wprawdzie o regulacjach finansowych, ale bardzo ważnymi tematami są także zmiany klimatu, przygotowania do udanego szczytu w Kopenhadze oraz zwalczanie protekcjonizmu w interesie miejsc pracy. Państwo, Unia Europejska, my wszyscy tutaj zgromadzeni musimy w tym względzie odegrać rolę prekursorów, dlatego tak ważne jest, aby udało się zmobilizować wszystkie państwa członkowskie.
Udo Bullmann
Panie przewodniczący, pani urzędująca przewodnicząca Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Rzecz najważniejsza: w bieżącej sytuacji gospodarczej nie może być mowy o działaniu "dotychczasowym trybem”. Takie podejście umożliwi nam jedynie powolną poprawę sytuacji i wkrótce zaobserwujemy dalszy dramatyczny wzrost stóp bezrobocia, w tym także w samej Europie. Dlatego potrzeba nam odwagi. To jest najważniejsze przesłanie, jakie Parlament może skierować do delegatów na szczyt w Pittsburgu. Miejcie odwagę!
Panie komisarzu Almunia! Wysłuchałem pańskiego krzepiącego przemówienia, którego chcę panu pogratulować. A teraz pora zacząć stosować je w praktyce. Dobrze jest zacząć od systemów premii, ale to nie wystarczy. Potrzebujemy zmiany kursu wszędzie tam, gdzie osoby spekulujące w krótkotrwałej perspektywie na międzynarodowym rynku finansowym mają z powodu wadliwych przepisów przewagę nad podmiotami chcącymi długofalowo inwestować w miejsca pracy, wysokogatunkowe produkty i długofalowy sukces swojego przedsiębiorstwa. Jest rzeczą słuszną, aby wszystkich ryzykownych graczy, aby każde ryzykowne centrum finansowe objąć rozsądnymi przepisami, dlatego też potrzebujemy uregulowania sprawy rajów podatkowych, których produkty o podejrzanej reputacji zalewają cały świat. To najważniejsze zadanie, którym musimy się obecnie zająć.
Proszę się także nie obawiać dyskusji o polityce podatkowej - to nie jest zabronione. Globalny podatek od transakcji finansowych, który jest korzystny dla długofalowych inwestorów, posunąłby nas w tej dyskusji naprzód. Potrzebujemy silnej, sprawniejszej koordynacji zarówno naszej międzynarodowej, jak i europejskiej polityki gospodarczej. Jest rzeczą słuszną zastanawiać się nad strategią wyjścia, lecz w chwili obecnej jeszcze ważniejsze jest, abyśmy określili, jakimi sposobami możemy zapewnić stabilniejsze wsparcie dla gospodarki oraz sprawniej koordynować naszą politykę gospodarczą.
Sylvie Goulard
Panie przewodniczący, pani minister, panie komisarzu! Oczywiście doceniamy wysiłki, o których państwo wspominali, i które w rzeczy samej są już bardzo zaawansowane, lecz chcielibyśmy jeszcze więcej. A zatem chcemy, aby szereg elementów i zobowiązań będących przedmiotem szczytu G-20 uzyskało formalną postać. Chciałabym przede wszystkim zwrócić państwa uwagę na głęboką przepaść, jaka dzieli skądinąd krzepiące dane z sektora finansowego oraz zatrważające liczby opisujące bezrobocie w Unii Europejskiej. Jeżeli będziemy mieli długofalowe bezrobocie, będziemy mieli do czynienia, po pierwsze, z ludzką tragedią, jak również z obciążeniem finansów publicznych i utratą nadziei na poprawę sytuacji poprzez konsumpcję.
My jako Grupa Przymierza Liberałów i Demokratów na rzecz Europy zdecydowanie obawiamy się scenariusza japońskiego i swoistego powolnego wzrostu przez szereg kolejnych lat. Myślę, że ojczysty kraj pani minister Malmström, Szwecja, niestety również doświadczył tego rodzaju sytuacji. Proszę pomóc skorzystać nam z tamtego doświadczenia.
W mojej ocenie, mamy trzy zasadnicze zadania. Po pierwsze, musimy nadal współpracować na szczeblu międzynarodowym oraz kontynuować działania zmierzające do zwalczania protekcjonizmu i umacniania ogólnoświatowych instytucji w rodzaju MFW. Nie zdołamy uczynić tego w pojedynkę. Europa musi niestrudzenie wyraźnie powtarzać ten przekaz.
Po drugie, musimy skutecznie wprowadzić efektywny nadzór i znacznie bardziej wymagającą formę stabilizacji banków. W tym względzie powinniśmy wystrzegać się popisów reklamowych ze strony G-20. Są oczywiście uprawnienia wykonawcze, ale jest też praca do wykonania na szczeblu legislacyjnym. Wnioski Komisji dotyczące kwestii nadzoru są dla nas, panie komisarzu Almunia, krokiem we właściwym kierunku, lecz nie są one wystarczające. W ostatecznym rozrachunku oczekujemy większej liczby podmiotów europejskich. Po czym, jak sądzę, będziemy musieli zastanowić się nad wspólnymi strategiami wyjścia z kryzysu, starając się zarazem chronić euro oraz nie dopuścić, aby istniejące deficyty obciążyły wspólną dyscyplinę walutową.
Podsumowując, chciałabym podziękować panu komisarzowi Almunii za to, że opowiedział się za Unią Europejską jako ciałem zajmującym stanowiska w międzynarodowych instytucjach, tym samym broniąc metody działania Wspólnoty. Liczymy teraz, że uda się panu sprawić, iż przebije się nie tylko głos wielkich Stanów Zjednoczonych, ale że będzie się również bronić Unii Europejskiej jako całości i całego rynku wewnętrznego.
Sven Giegold
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Chcę podziękować panu komisarzowi za jego przemówienie. Mam jednak szereg obaw. Pierwsza z nich dotyczy tego, że działająca w tej Izbie Komisja Rozwoju opracowała projekt rezolucji. Pozwolę sobie zacytować jego fragment. W projekcie tym Parlament "z ogromnym zaniepokojeniem zauważa, że obecny kryzys stał się już przyczyną cierpienia wielu osób i ma zgubny wpływ na osoby szczególnie narażone w krajach najbiedniejszych, przy oczekiwanym w krajach rozwijających się wzroście bezrobocia o 23 mln, wzroście liczby osób żyjących w skrajnym ubóstwie nawet do 90 mln tylko w 2009 roku, zagrożeniu w zakresie leków ratujących życie około 1,7 mln osób oraz wzroście śmiertelności niemowląt o przeciętnie 200 000, a nawet o 400 000 rocznie od roku 2009 do roku 2015”.
Niestety, projekt ten nie został przyjęty, mimo iż został wspólnie zredagowany przez wszystkie grupy wchodzące w skład tej Izby. Bardzo ubolewamy z tego powodu i uważamy, że to wstyd, że Izba ta nie była w stanie przyjąć rezolucji w sprawie szczytu G-20 poświęconego zagadnieniom rozwoju.
Największy problem zawarty jest obecnie w pytaniu, w jaki sposób sfinansować skutki obecnego kryzysu. W tym punkcie niemiecki minister finansów, wspólnie z panią kanclerz, sugerują, aby grupa G-20 rozważyła możliwość wprowadzenia globalnego podatku od transakcji finansowych. Zatem zwracam się z pytaniem do Komisji, jak również do prezydencji Rady: Czy popierają państwo ten wniosek?
Drugie pytanie dotyczy rajów podatkowych. Grupa G-20 ma zamiar się z nim zmierzyć, opierając działania na wymianie informacji dotyczących pojedynczych przypadków. My wiemy, że to się nie uda. Komisja Rozwoju sugerowała rozważenie systemu sprawozdawczości dla poszczególnych krajów, w ramach którego międzynarodowe korporacje byłyby zobowiązane składać zwrotne sprawozdania dotyczące poszczególnych krajów. My z kolei proponujemy automatyczną wymianę danych, by tym sposobem zapewnić rzeczywisty przepływ informacji
Ogólnoświatowy system finansowy wymaga przejrzystości. Chcemy też poznać państwa stanowisko w sprawie owych konkretnych propozycji dotyczących wydostania się z kryzysu i sfinansowania jego konsekwencji.
Kay Swinburne
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Dziękuję za przemówienia, których wysłuchaliśmy dziś rano. Ze szczególnym zadowoleniem wysłuchałam uwag pani minister Malmström dotyczących delegatów na szczyt w Pittsburgu oraz konieczności zawarcia przez nich porozumienia w sprawie daleko idącej koordynacji działań na rzecz nieustannego wspierania środków stymulacyjnych, rozwijania tych środków wsparcia w sytuacjach, kiedy jest to potrzebne, jak również zdecydowanych, skoordynowanych wysiłków poświęconych przyszłym uregulowaniom.
Niemniej za kulisami tego szczytu stoją narody wydające biliony dolarów na akcje ratunkowe i pakiety stymulacyjne, zaś w przypadku dwóch spośród największych gospodarek świata obserwujemy pewne działania protekcjonistyczne, dotyczące w szczególności opon i drobiu, jak również dwie spośród najbardziej skomplikowanych struktur regulacyjnych świata, a mianowicie UE i USA, planujące kompletną przebudowę swoich systemów finansowych. Toteż mam nadzieję, że ważne zagadnienia związane z pytaniem, w jaki sposób koordynować usługi finansowe, pozostaną szczególnie teraz - kiedy niektóre kraje wykazują pierwsze oznaki wychodzenia z okresu ujemnego wzrostu - głównym tematem dyskusji, a nie sposobem na odwrócenie uwagi od kontrolowania wypłat premii dla bankierów.
Na nadchodzącym szczycie należy skupić się na pytaniu, w jaki sposób możemy wypracować wspólne ramy regulacyjne we wspólnym terminie, aby zarazem nie stwarzać pojedynczym narodom okazji do przewagi konkurencyjnej oraz nie dostarczyć okazji do arbitrażu regulacyjnego służącego spekulacyjnym transakcjom. Przepisy finansowe wykluczą możliwość przewagi pierwszego oferenta. Globalne, skoordynowane podejście jest jedynym podejściem, które przyniosłoby korzyści przedsiębiorstwom zainteresowanym pozyskaniem środków finansowych w Walii, w UE i jeszcze dalej.
Jeżeli przedsiębiorstwa w mojej rodzinnej Walii nie będą mogły skorzystać z amerykańskich funduszy, jeżeli banki, na które te przedsiębiorstwa liczą, będą wymagały tyle kapitału, że podatnicy w UE będą musieli wziąć na siebie jeszcze większe ryzyko, wówczas nikt nie podziękuje nam, że obraliśmy w pierwszym rzędzie za cel nadmiernie uciążliwą regulację. Apeluję o przyjmowanie w każdej sytuacji i utrzymywanie globalnego, skoordynowanego podejścia, aby zapewnić w przyszłości dostęp do kapitału wszystkim naszym przedsiębiorstwom działającym w Walii, Unii Europejskiej oraz innych zakątkach świata.
Miguel Portas
W Portugalii zyski banków wzrosły w pierwszym kwartale bieżącego roku o 18%. Jedyną rzeczą, która wzrosła bardziej niż zyski banków, było bezrobocie. Portugalia nie jest wyjątkiem, lecz przykładem niespełnionej obietnicy złożonej przez grupę G-20, zapowiadającej, że pokonamy obecny kryzys dzięki zaprowadzeniu nowego porządku gospodarczego i światowego.
Tak się nie stało, a dodatkowe 50 milionów ludzi pozbawionych zatrudnienia oraz 200 milionów ludzi żyjących w biedzie dowodzi, że tak nie jest. Dlatego oczywiście wzywam Komisję i panią minister Malmström do zajęcia się premiami i funduszami hedgingowymi, lecz nade wszystko do zajęcia się tym, o czym tu jeszcze nie wspomnieliśmy: a więc położeniem kresu bankowości typu offshore, zlikwidowaniem rajów podatkowych, opodatkowaniem transakcji finansowych oraz zlikwidowaniem tajemnicy bankowej. Jeżeli chcą, aby ludzie mieli do nich zaufanie, powinni robić tylko to, co zapewnia pełny wgląd.
Mario Borghezio
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jakim sposobem ludzie mogą uwierzyć w uregulowanie rynku finansowego, jeżeli zadanie to powierza się najwyższym kapłanom światowych świątyń finansów w rodzaju Mario Draghiego?
W Stanach Zjednoczonych rozgrywa się obecnie powstanie ludowe, nowa konserwatywna rewolucja obywateli skierowana przeciwko oligarchiom finansowym. Ludzie nie wierzą w metodę polegającą na zmuszaniu podatników do finansowania polityki, której celem jest ratowanie potęg finansowych, czy to w Stanach Zjednoczonych, czy w Europie. Europejskie rządy powinny raczej udostępnić odpowiednie środki na potrzeby realnej gospodarki; powinny troszczyć się o produkcję i miejsca pracy. Widzimy przecież rezultaty G-20: nie ma w nich ani słowa o pułapach i premiach, ani słowa o likwidacji rajów podatkowych!
Zamiast tego środki kierowane są wyłącznie na ratowanie tych, którzy ponoszą odpowiedzialność za powstanie bańki finansowej: już teraz wydano 23 biliony euro, z czego 5 bilionów wyłożył Europejski Bank Centralny. Pieniądze pochodzące z naszej gospodarki zostały podarowane podmiotom odpowiedzialnym za powstanie bańki finansowej. W porównaniu z 850 miliardami euro przekazanymi bankom na regulacje wspierające opiekę społeczną i bodźce stymulujące produkcję wydano jedynie 50 miliardów euro. Prawda jest taka, że finansjera wydaje polecenia, a politycy je respektują.
W Stanach Zjednoczonych, jak też w Europie, politycy wydają się być na usługach ogólnoświatowej potęgi bankowej. Europo, zbudź się! Pójdź za przykładem ludu Stanów Zjednoczonych, który rozpoczyna drugą wielką rewolucję: konserwatywną rewolucję ludową!
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący!
Potrzebujemy demokratycznej rewolucji. Widać to jasno na przykładzie procesu, który szczęśliwie nabrał rozmachu dzięki temu, czym jest obecnie grupa G-20, ponieważ może się do niej włączyć więcej krajów; można by nawet pomyśleć o grupie G-3. Być może Rada, zważywszy na pielęgnowane w niej tradycje zgody, mogłaby pomóc w utworzeniu demokratycznego mechanizmu kontrolnego? Nie musiałby to być od razu ogólnoświatowy parlament, ale to, co się w tej chwili proponuje, wymaga demokratycznej kontroli sprawowanej przez parlamentarzystów wyłonionych w drodze wyborów i działających na znacznie większym forum niż Parlament Europejski.
Chciałbym także szczególnie podkreślić, że należy zbadać sedno problemu, jakim są ryzyka systemowe. Szczególnie w związku z przykrą i uciążliwą sytuacją, w której wciąż na nowo się odnajdujemy - poczynając od roku 1998, od LTCM, poprzez Hypo Real Estates, aż oczywiście po bank Lehman Brothers - i jej druzgocącymi skutkami, należy opracować zasady, które uniemożliwią sprowadzanie tej sytuacji do podstawowego problemu, jakim jest myślenie w kategoriach "zbyt wielcy, aby upaść”. Można to oczywiście osiągnąć poprzez odpowiednie przepisy prawa kartelowego, lecz bez wątpienia jest to też fundamentalna kwestia w skali globu.
Co się tyczy globalnego podatku od transakcji finansowych, grupę ds. podatku Tobina powołano w Parlamencie Europejskim już w 1999 roku. To dobrze, że widać już wyraźny postęp. Co się tyczy pakietu środków kontrolnych, musimy jak najszybciej podjąć działania na szczeblu europejskim i nie dać się powstrzymać tym, którzy pragną niedobrej Europy.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dane statystyczne stopniowo się poprawiają. Niemniej do usunięcia licznych przyczyn obecnego kryzysu - i nie jest to jedynie problem luk w przepisach - jest jeszcze daleko. Dlatego nie może nam zabraknąć woli politycznej, odwagi i zdecydowania; a wręcz przeciwnie!
Dyskutujemy dziś o G-20. To pożyteczny proces. Budowanie globalnej gospodarki oraz porządku finansowego, społecznego i sądowniczego w skali świata wymaga nowych bądź odmiennych struktur, priorytetów i fundamentów wartościowania.
Należy w tym celu spełnić trzy warunki: po pierwsze, musimy opracować demokratyczny, parlamentarny proces legitymacji; po drugie, potrzebujemy więcej UE w Europie, i więcej Europy na świecie, co oznacza też, że wartości zapisane w naszej Karcie praw podstawowych stanowią nasze artykuły eksportowe, i że nasz model odpowiedzialnej, proekologicznej społecznej gospodarki rynkowej stanowi podstawę światowego porządku; i po trzecie, potrzebne nam są europejskie uregulowania w dziedzinach, w których nie ma widoków na zawarcie porozumienia w ramach G-20.
Opowiadamy się raczej za zintegrowaną Europą niż jedynie za skoordynowanym nadzorem rynku finansowego w oparciu o model Europejskiego Banku Centralnego. Sprawozdanie de Larosière'a to za mało. Mówimy "tak” dla debaty o wypłatach premii, lecz modyfikacja sposobu wypłat nie jest właściwą drogą poszukiwania rozwiązania. Musimy zmienić podstawę oceny i wszędzie tam, gdzie wystąpi premia, musi też zostać przewidziany element kary.
Moim zdaniem, debata na temat procykliczności jest w chwili obecnej zbyt ogólnikowa. Musimy usunąć procykliczne skutki kryzysu i aktualnie obowiązujących regulacji w latach 2009 i 2010. Nie może nam zabraknąć woli politycznej. Dlatego, wysłuchawszy przemówienia pani urzędującej przewodniczącej Rady i pana komisarza, udajemy się na szczyt w Pittsburgu pełni optymizmu.
Pervenche Berès
(FR) Panie przewodniczący, pani urzędująca przewodnicząca Rady, panie komisarzu! Dokładnie w rok po upadku banku Lehman Brothers stanowisko, które Unia Europejska zajmie na szczycie G 20 w Pittsburgu, będzie miało decydujące znaczenie, jeżeli chcemy zapobiec powtórzeniu się wypadków z przeszłości i utrzymać dynamikę zmian wśród naczelnych punktów naszego programu. Chciałabym przedstawić cztery uwagi w tej sprawie
Po pierwsze, na kwietniowym szczycie G-20 w Londynie, głowy państw i szefowie rządów zobowiązali się podwyższyć fundusze MFW. I bardzo dobrze. Mogliśmy zaobserwować znaczące poparcie dla realizacji tego celu. Obawiam się jednak, że kryło się za nim znacznie mniej zdecydowania, aby odegrać rolę w jakże potrzebnej reformie zarządzania MFW.
Moja druga uwaga brzmi, że nie wolno nam ulegać fortelom. Nie chciałabym, aby wszechobecna debata na temat premii i wynagrodzeń dla prezesów i podmiotów gospodarczych - która ma bez wątpienia decydujące znaczenie, jeżeli chcemy przeobrazić obecny system w taki, który będzie się w mniejszym stopniu skupiał na inwestycjach krótkoterminowych, zaś w większym stopniu na inwestycjach długoterminowych - aby więc ta debata przesłoniła to, co stanowi równie istotną kampanię na rzecz likwidacji rajów podatkowych, która była głównym punktem szczytu w Londynie.
Moja trzecia uwaga - nawiązująca w tym miejscu do wcześniejszej wypowiedzi pana posła Bullmanna - dotyczy faktu, że jest to dla nas historyczna chwila, w której możemy ponownie postawić pytanie o wkład banków w finansowanie druzgocących następstw kryzysu. Pytanie to pozwoli nam wznowić debatę na temat opodatkowania transakcji finansowych, która musi także zapewnić dostępność funduszy na rzecz długoterminowych inwestycji. Powtórzę raz jeszcze: zważywszy na sposób, w jaki banki korzystały z pomocy i wsparcia w zmaganiach z kryzysem, jedynym słusznym, prawidłowym i skutecznym kierunkiem działania, jaki banki powinny przyjąć, jest przyczynienie się obecnie do finansowania gospodarki.
Moje ostatnie spostrzeżenie wiąże się z obrazem zatrudnienia. Uważam, że nasze spotkania grupy G-20 od samego początku w zbyt nikłym stopniu zajmowały się zagadnieniami makroekonomii, kwestią globalnego paktu na rzecz zatrudnienia oraz problemem powrotu do strategii, która jutro umożliwi nam skorygowanie globalnych nierówności wywołanych obecnym kryzysem.
Wolf Klinz
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z zadowoleniem przyjmuję szybką i zdecydowaną reakcję grupy G-20 na ogólnoświatowy kryzys finansowy. Bardzo wiele się wydarzyło. Ogień wydaje się być ugaszony, jednak podstawy naszego systemu finansowego są nadal chwiejne. Obywatele pozostają zaniepokojeni. W ich ocenie, zyski są zatajane z pożytkiem dla udziałowców, zaś straty przerzuca się na barki społeczeństwa. W międzyczasie coraz więcej graczy rynkowych powraca do tradycyjnych metod działania, koncentrując się na dużych przedsięwzięciach, zamiast skupić uwagę na tym, czym rzeczywiście jako dostawcy usług powinni się zajmować, a mianowicie na wspieraniu realnej gospodarki. Dla wielu z nich słowa w rodzaju "etyka finansowa” czy "odpowiedzialność” wydają się mieć nadal obce brzmienie.
Oczekuję od grupy G-20 podjęcia konkretnych oraz szybkich działań. Mam nadzieję, że państwa członkowskie UE pozostaną w swoich działaniach skonsolidowane. Oprócz nowych struktur nadzoru potrzebujemy także mocniejszych podstaw kapitałowych, rosnących wraz ze wzrostem ryzyka, jak również długofalowych - nie zaś krótkofalowych - systemów bodźców, skoordynowanej strategii uwalniania się od pomocy państwa, ograniczenia protekcjonizmu, zgodnych uregulowań w miejsce arbitrażu regulacyjnego, skończenia z procyklicznością oraz rozwiązania problemu "zbyt wielcy, aby upaść”. Ponad wszystko jednak musimy pozostać wierni sprawdzonej społecznej gospodarce rynkowej.
Cornelis de Jong
Panie przewodniczący! Jak dotąd, grupa G-20 koncentrowała się na środkach adresowanych do sektora finansowego. Niemniej wszyscy zdają się zapominać, że również realna gospodarka odczuwa dotkliwe skutki chciwości i obsesji na punkcie krótkoterminowych zysków.
Mam głęboki szacunek dla małych przedsiębiorstw, które wbrew wszelkim przeciwnościom starają się przetrwać. To one zasługują na otrzymanie kredytów, do których mają słuszne prawo. Nie mam jednak cienia szacunku dla zarządów niektórych większych przedsiębiorstw, które nie mają wiele wspólnego z produktami czy usługami, które dostarczają, i potrafią jedynie myśleć w kategoriach ekspansji i spekulacji.
Dlatego wzywam grupę G-20 do podjęcia dyskusji nad sposobami, które pozwolą uczynić gospodarkę bardziej demokratyczną i które sprawią, że pracownicy i wszyscy inni, którzy w obrębie przedsiębiorstwa reprezentują interes ogółu, będą mieli wystarczające uprawnienia, aby móc kontrolować zarząd.
W obrębie UE musimy ponownie zbadać statut spółki europejskiej. Musimy zagwarantować, że udziałowcy i zarządy nie będą już mogli angażować się w spekulacyjne strategie wzrostu ze szkodą dla długofalowych interesów samych spółek oraz tych wszystkich, którzy dla nich pracują.
Krisztina Morvai
Panie przewodniczący! Większość Europejczyków to nie liderzy przedsiębiorczości, ani także bankierzy, ale rolnicy prowadzący rodzinne gospodarstwa, mali przedsiębiorcy i pracownicy sfery budżetowej.
Większość Europy ma już absolutnie dość obecnego systemu, w którym światem rządzą banki i ogólnoświatowe wielonarodowościowe korporacje. Ludzie potrzebują i domagają się wprowadzenia całkiem nowego paradygmatu, w którym musi nastąpić przejście od skali globalnej do lokalnej, od podejmowania decyzji zorientowanych wyłącznie na zysk i pieniądze ku podejmowaniu decyzji ukierunkowanych na człowieka i społeczność ludzką, od rolnictwa opartego na wolnym handlu i zarządzanego przez WTO ku niezależności żywnościowej, miejscowej produkcji i lokalnemu rolnictwu.
Proszę zatem nie zaniedbać reprezentowania na szczycie G-20 poglądów większości Europy.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący! Kto kogo powinien regulować i w jaki sposób? Będzie to jedno z kontrowersyjnych pytań na szczycie G-20. Nawet jeżeli panuje zgodność co do faktu, że nie może być powrotu do niekontrolowanych działań na rynku finansowym, to metody i zakres regulacji pozostają nadal przedmiotem zaciekłych sporów. Zapewne można będzie wypracować porozumienie w sprawie zasad dotyczących kapitału własnego, w sprawie agencji ratingowych, być może nawet w sprawie problemów dotyczących instrumentów pochodnych i ich licencjonowania, lecz pozostanie spór w kwestii nieuczciwej konkurencji, podatków i kontroli. Będą trwały spory w sprawie premii i w sprawie zapotrzebowania Europy na podatek Tobina.
Innymi słowy, jako Europejczycy jesteśmy odpowiedzialni za wykonanie naszego zadania domowego, bez względu na rezultat szczytu G-20, i Komisja postępuje słusznie, nie zdając się wyłącznie na jego wynik. Motto musi brzmieć następująco: żadnych podmiotów działających na rynku finansowym, żadnych produktów finansowych i żadnego ośrodka finansowego, które miałyby w przyszłości działać bez jakiegokolwiek nadzoru.
Niemniej w programie przewidziano także poprawę globalnej sytuacji gospodarczej. Nie możemy wciąż postępować tak, jak czyniliśmy to w przeszłości, utrzymując istniejące dysproporcje z korzyścią dla USA oraz dużych uprzemysłowionych krajów. Musimy poświęcić się przezwyciężaniu ubóstwa i głodu na świecie, a szczyt G-20 musi nadać tym działaniom nową dynamikę.
Chcę jeszcze dodać jeden punkt, którego jak dotąd nikt, z wyjątkiem pana komisarza Almunii, nie poruszył. Trzeba będzie przestrzegać Europejskiego Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu, zamiast go grzebać. Gdyż tylko dzięki temu, że mieliśmy ten pakt, że dokonaliśmy jego przeglądu i zdołaliśmy go utrzymać, Europa mogła w ogóle zachować możliwość działania. I to powinno pozostać celem Europy: strategia szybkiego wyjścia z nadmiernych długów w kierunku stabilnej gospodarki, w kierunku Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu w postaci, jaką znamy.
Edward Scicluna
(MT) Panie przewodniczący! Obecnie jednym z najpopularniejszych tematów, przynajmniej w zakresie wiadomości związanych ze szczytem G-20, jest temat premii. Jest to bez wątpienia mocno dyskutowana kwestia, niemniej musimy zrozumieć, że rzeczywisty problem jest bardziej złożony. Trzeba powiedzieć, że jeżeli owe premie miałyby narażać system finansowy na niebezpieczeństwo, wówczas nie ma wątpliwości, że muszą podlegać kontroli. Musimy jednak pamiętać, że do obecnego kryzysu doprowadziły także ogromne deficyty w zakresie handlu zewnętrznego między państwami, jak również inne wewnętrzne deficyty o charakterze podatkowym.
Musimy także wziąć pod uwagę zatrudnienie. Wiemy, że opóźnienie w zakresie zatrudnienia wymaga około roku, aby uwzględnić skutki wcześniejszych wyników PKB. Dlatego analizując kwestie zatrudnienia, należy kontynuować stosowanie dotychczasowych pakietów bodźców podatkowych, aż zaczną się pojawiać pozytywne rezultaty. Komisja powinna zadbać, aby nie występowały żadne niespójności, jak również powinna wymagać, aby zmniejszenie deficytu było rejestrowane przed jego wprowadzeniem.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Panie przewodniczący! Szczyt grupy G-20, którego głównym tematem było gospodarowanie premiami, nie sięga w żaden sposób korzeni problemu i nie jest niestety krokiem w kierunku poprawy istniejącego systemu.
Seria propozycji zmian przepisów ogranicza się do analizy powierzchownych kwestii i nie skupia się na celach społecznych. Celem powinna zaś być całkowita przebudowa systemu finansowego oraz publicznej i społecznej kontroli, bardziej demokratyczny szczyt, który objąłby wszystkie kraje i poruszył takie zagadnienia, jak rosnące bezrobocie i spirala wzrostu cen podstawowych towarów i paliw, a także szczyt, który podjąłby fundamentalne decyzje przewidujące interwencje na rynku w celu przerwania nieustannej prywatyzacji i destrukcji państwa socjalnego.
Takie są rzeczywiste potrzeby ludzi. Obywatele oczekują dziś kompleksowych zmian strukturalnych, dalekich od systemu neoliberalnego, który prowadzi do niedorozwoju zamiast do rozwoju, dalekich od niepohamowanych spekulacji, które obracają się przeciwko interesom ludzi.
Jean-Paul Gauzès
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Z zadowoleniem przyjmuję państwa determinację.
Europa zaczęła wprowadzać skuteczne regulacje, lecz Europa nie może znaleźć się w izolacji. Konieczna jest ścisła międzynarodowa współpraca - to jest dokładnie to, czego oczekujemy od szczytu G-20. Europa musi kontynuować reformy, które zostały zapoczątkowane na wcześniejszych spotkaniach, rygorystycznie i z wigorem. Należy ostatecznie dopracować międzynarodowe ramy regulujące działanie sektora finansowego, aby mogły one wspomagać inwestycje, wzrost i zatrudnienie. Należy potwierdzić zasady przewodnie. Kryzys jeszcze nie minął. Nie wolno nam powrócić do poprzedniej sytuacji, ani rezygnować ze środków koniecznych do uniknięcia (w stopniu, w jakim jest to możliwe) nawrotu kryzysów, szczególnie destruktywnych dla realnej gospodarki, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
Równie konieczne jest wzmocnienie nadzoru i regulacji. Zobowiązania do regulacji powinny odzwierciedlać poziom ryzyka systemowego, jakie instytucje finansowe nakładają na ten sektor. Należy zniechęcać do podejmowania spekulatywnych działań, które przestawiają istotne ryzyko, poprzez podnoszenie wymagań dotyczących kapitału i stosowanie na skalę międzynarodową zasad z Bazylei.
Co się tyczy wynagrodzeń w sektorze finansowym, powinniśmy zalecać powoływanie komisji płacowych, zwiększać przejrzystość tych wynagrodzeń przy jednoczesnym zaostrzeniu wymogów ujawniania informacji, jak również sprawować kontrolę nad różnymi rodzajami wynagrodzeń, w tym w szczególności nad premiami. Także umacnianie globalnych instytucji finansowych jest ważnym imperatywem, podobnie jak reforma zarządzania i reprezentacji w MFW.
Panie komisarzu! Oto niektóre z oczekiwań, które obywatele kierują pod adresem najbliższego szczytu G-20, na którym Europa musi przemówić jednym głosem, zdecydowanie i z przekonaniem.
Alejandro Cercas
(ES) Panie komisarzu Almunia, pani minister Malmström! Chciałbym prosić, aby nie zapominali państwo w Pittsburgu, że doświadczamy nie tylko kryzysu finansowego i gospodarczego o niespotykanych dotąd rozmiarach, ale także potężnego kryzysu społecznego wywołującego niszczące skutki dotykające najbardziej potrzebujących, osoby posiadające jedynie swoją pracę, jak również regiony i kraje znajdujące się w najbardziej niekorzystnej sytuacji. Mam nadzieję, że w Pittsburgu zostanie jasno powiedziane, że gospodarką jest rzeczą ważną, ale ważniejsi są ludzie, a gospodarka służy ludziom.
Panie komisarzu, pani minister! Proszę nie zapominać w Pittsburgu o istnieniu Europy. Niech państwa głos przebije wiadome głosy trzech tenorów. Mam tu przed sobą pismo trzech europejskich premierów z dnia 3 września. Nie ma w nim ani jednego słowa poświęconego Europie. Twierdzą, że ważne jest, by Europa mówiła jednym głosem, a zarazem nieustannie głos Europy tłumią.
Muszą państwo przemówić głośniej od nich. Muszą państwo dobitnie podkreślić, że Europa ma pewne prawo i pewien obowiązek, że nasza wizja społecznej gospodarki rynkowej stanowi rozwiązanie obecnego kryzysu i sposób zapobiegania jego ponownemu wystąpieniu.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Panie i panowie! Zgadzam się z wieloma uwagami, które wymieniono, ale muszę też odnieść się do kilku innych.
Zgadzam się, że jeszcze jest za wcześnie, aby pacjent odstawił kule, ale pora zacząć przygotowywać go do poruszania się bez ich pomocy. Musimy jeszcze osłabić nadmierną płynność na rynkach finansowych, skorygować zachwianą równowagę finansów publicznych oraz przywrócić poszanowanie reguł konkurencji. W Pittsburgu musimy uczynić szereg rzeczy, których nie zdołamy dokonać sami: musimy ustanowić mechanizmy wczesnego ostrzegania, które będą sprawnie funkcjonowały, ponieważ te, które mieliśmy do tej pory, były zawodne; musimy dokonać przeglądu ram regulacyjnych, ponieważ obecne ramy się nie sprawdzają.
Zgadzam się, że uregulowanie kwestii premii i rajów podatkowych jest rzeczą ważną. Są to wszystko istotne, niemniej nieadekwatne działania. Moim zdaniem ważniejsza jest odbudowa mocy instytucji finansowych, ograniczenie długu i odkładanie rezerw w czasach dobrych, aby móc potem przetrwać czasy złe. Jeszcze ważniejsze jest, aby podjąć starania w zakresie nadzoru.
Pan komisarz wie, że głosowałem za przyjęciem sprawozdania de Larosière'a, mimo że odnosiłem wrażenie, że było ono niewystarczające, gdyż ja opowiedziałbym się raczej za nadzorem bardziej scentralizowanym. Jest jednak oczywiste, że europejski nadzór nie może działać bez ścisłej koordynacji z organami nadzorującymi pozostałe istotne dziedziny gospodarcze na świecie. Musimy też zrobić coś w sprawie handlu. Pomoc krajom wschodzącym jest rzeczą słuszną i dobrą, lecz jeszcze istotniejsze jest znoszenie barier, które wciąż uniemożliwiają obrót towarowy.
Panie komisarzu! Najważniejszym punktem jest konieczność ustanowienia podstaw stabilnego i zrównoważonego wzrostu przez całe pokolenie. Do tego celu potrzebujemy wolnych rynków, rynków otwartych na innowacje, rynków otwartych na przedsiębiorców, ale także rynków objętych określonym poziomem regulacji.
Pozwolę sobie zakończyć moją wypowiedź cytatem, który zapewne jest znany mojemu rodakowi, panu komisarzowi Almunii: "Wielu edyktów nie wydawaj, a jeśli już pragmatyki i dekrety wydać musisz, dbaj, aby słuszne były; przede wszystkim zaś pilnie wypełniane”, jak powiedział Don Kichot do swego przyjaciela Sancho.
Peter Skinner
Panie przewodniczący! Dziękuję panu komisarzowi. Szczególnie zgadzam się z nim w sprawie jego Karty na rzecz Trwałej Działalności Gospodarczej. Uważam, że jest to coś, z czym powinniśmy się udać na szczyt G-20, ale nie sądzę, że powinniśmy angażować cały nasz kapitał, aby koncentrować się na premiach dla bankierów. Uważam, że pod wieloma względami jest to sposób na odwrócenie uwagi, choć oczywiście należy się tym zająć. Szczerze mówiąc, mało prawdopodobne jest, aby zwyciężyła lista pobożnych życzeń stanowiących receptę na rozwiązanie wszystkich bolączek tego świata.
Branża usług finansowych stanęła w płomieniach. Musimy na początek upewnić się, że ugasiliśmy ten pożar i że on nie powróci. Jest nam do tego potrzebne spójne podejście. G-20 stanowi główne forum, ale potrzebujemy także trwałych struktur, w rodzaju Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, które zajmowałyby się sprawami w rodzaju MSSF. Jeżeli naprawdę chcemy rozwiązać problem ryzyka systemowego, musimy przestać oglądać się wstecz i zacząć koncentrować na czekającej nas drodze.
Kader Arif
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kryzys, przez który przechodzimy, jest kryzysem głębokim i długofalowym. Dlatego jest rzeczą bezwzględnie ważną i niecierpiącą zwłoki, aby ustanowić niezbędne przepisy, jak również nadzór nad bankami i sektorem finansowym, aby zapobiec jeszcze drastyczniejszemu nawrotowi obecnego kryzysu. System finansowy musi na nowo służyć realnej gospodarce, zamiast ją nadal niszczyć.
Z tej perspektywy ostatni szczyt G-20 w Londynie, o którym tu wspominano, zakończył się, delikatnie mówiąc, na połowicznych propozycjach. Ale, co najważniejsze, słów nie przekuto w czyny, i znów niesie nas finansowy dryf.
W obliczu tej sytuacji oraz by szczyt G-20 w Pittsburgu okazał się naprawdę pożyteczny, Unia Europejska musi bronić twardych działań regulacyjnych, które przynoszą rzeczywiste rezultaty. Oprócz zasadniczych działań zmierzających do kontroli gospodarki finansowej, wymienionych przez moje koleżanki i kolegów posłów, osobiście chciałbym także poruszyć problemy wymiany handlowej i rozwoju, ponieważ w Pittsburgu będzie także mowa o wznowieniu rundy z Dauha. Wznowieniu, jednakże pod warunkiem, że pierwotny i centralny cel tej rundy, jakim jest rozwój, nie zostanie ponownie zepchnięty na boczne tory. Nasi południowi partnerzy - skądinąd słusznie - nie zaakceptują sytuacji, w której ich problemy pozostaną nadal bez odpowiedzi.
Przedmiot najbliższego szczytu G-20 wykracza poza problem kryzysu finansowego, dotyczy bowiem położenia fundamentów pod nowy światowy system rządów.
Ramon Jauregui Atondo
(ES) Pani minister Malmström, panie komisarzu Almunia! Przedstawię państwu w ciągu jednej minuty trzy pomysły.
Po pierwsze, potrzebujemy więcej Europy. A to dlatego, że ze względu na światową sytuację Europa musi być zjednoczona i silna. Jeżeli nam się to nie uda, Europa nie będzie się liczyć i wypadnie z gry.
Po drugie, potrzebujemy więcej państwa. A to dlatego, że oprócz wypracowania dla świata nowego systemu rządów, oprócz nowych uregulowań i systemów nadzoru, a także ściślejszej międzynarodowej koordynacji, musimy położyć kres rajom podatkowym oraz dokonać przeglądu międzynarodowego opodatkowania. Jest to, w mojej ocenie, pilny temat na przyszłość.
Na koniec, potrzebujemy lepszego rynku. Sądzę, że należy raz jeszcze podkreślić potrzebę nowej etyki biznesu, jak również promowania nowej kultury odpowiedzialności przedsiębiorstw. Uważam to za sprawę o zasadniczym znaczeniu. Przedsiębiorstwa muszą się stać częścią społeczeństwa i jako takie muszą ponosić odpowiedzialność wobec grup interesów i wobec zainteresowanych stron.
Rachida Dati
(FR) Panie przewodniczący, pani minister, panie komisarzu Almunia! W dniu 3 września Niemcy, Wielka Brytania i Francja zawarły porozumienie, przemawiając jednym głosem, by tym sposobem dać wyraz europejskiej zgodzie w sprawie nadzoru nad premiami dla przedsiębiorców.
W czwartek odbędzie się spotkanie 27 członków Rady, którego celem będzie przygotowanie do szczytu G-20. Zachęcam państwa do podjęcia aktywnych działań na rzecz znalezienia rozwiązania, na rzecz znalezienia wspólnej odpowiedzi, ale takiej, która byłaby szczególnie ambitna w kwestii premii dla przedsiębiorców. Zasady i decyzje przyjęte na ostatnim, kwietniowym szczycie G-20 nie były jednak respektowane, ponieważ banki, które także otrzymały pomoc państwa, czym prędzej odłożyły część kwot na wypłaty dla przedsiębiorców.
Obywatele europejscy nie będą w stanie zrozumieć, dlaczego tego rodzaju naruszenia zasad nie zostały ukarane, kiedy podejmowano działania w trakcie obrad szczytu G-20. Kiedy rzecz dotyczy pomocy państwa, naruszenia zasad należy bezwzględnie karać. Dlatego tak istotne jest, aby na szczycie w Pittsburgu uchwalone zostały konkretne, a przede wszystkim wspólne działania. Nie możemy być jedynymi, którzy szlachetnie przestrzegają zasad.
Krótko mówiąc, wynagrodzenia należy objąć ściślejszym nadzorem poprzez respektowanie zasad przejrzystości, dobrego zarządzania i odpowiedzialności, zaś w sytuacjach, w których zasady te są naruszane, muszą być stosowane kary.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Uważam, że to, co państwo tutaj przedstawili, stanowi raczej rodzaj ambitnego planu, który zamierzają państwo zaprezentować na szczycie G-20. Mam jednak pewne obawy co do tego, jakie wnioski wynikną ze szczytu G-20 i jakie rzeczywiste skutki przyniesie on dla społeczeństwa, ponieważ rezultaty, które pozostały po przefiltrowaniu ich przez szczebel państw członkowskich UE, nie są ani widoczne, ani namacalne.
Pani minister Malmström wspomniała, że rzecz dotyczy proporcjonalnych poziomów wypłat dla menedżerów, lecz należy powiedzieć, że wszystkie dane wskazują, że właśnie w tych branżach, którym udzieliliśmy pomocy finansowej i które uchroniliśmy od upadku, menedżerowie otrzymują wynagrodzenia na nieproporcjonalnie wysokim poziomie. Nie uczyniono też niczego w sprawie bankowości typu offshore - po prostu jej mechanizm nie stał się przedmiotem debaty.
Wszystko to prowadzi do rosnącego bezrobocia i problemów małych i średnich przedsiębiorstw. Dlatego uważam, że w przyszłości powinniśmy raczej skoncentrować się na mniejszej liczbie spraw, lecz jednocześnie zadbać, aby sprawy, na których się skupimy, były w pełni realizowane.
Pascal Canfin
(FR) Panie przewodniczący! Mówił pan o zarządzaniu MFW. Chciałbym wiedzieć, czy zamierza pan na szczycie G 20 poruszyć sprawę uwarunkowań towarzyszących środkom finansowym, które MFW pożycza państwom. Przekonaliśmy się, że dotychczasowe, bardzo liberalne warunki nie zostały zmienione, i dotyczy to w szczególności kredytów, których udzielono niektórym państwom członkowskim. Jakie jest pańskie stanowisko w tej sprawie?
Moje drugie pytanie brzmi następująco: jakie jest stanowisko Komisji i Rady w sprawie chińskiej propozycji dotyczącej wprowadzenia nieco innej międzynarodowej waluty, jako próby ustanowienia systemu finansowego stosującego walutę będącą alternatywą wobec dolara?
I moje trzecie pytanie: szczyt G-20 jest także elementem przygotowań do szczytu w Kopenhadze. Komisja zaproponowała przeznaczenie łącznej sumy rzędu 2 do 15 miliardów euro na pomoc krajom Południa w przystosowaniu się do zmian klimatu. Jakie jest stanowisko Rady w tej sprawie? Jaką kwotę wyłożą państwo na stół na szczycie G-20 w nadchodzącym tygodniu?
Vicky Ford
Panie przewodniczący! Grupa G-20 przedstawiła szereg rozsądnych odpowiedzi: takich jak konieczność przeformułowania przepisów finansowych i nadzoru finansowego oraz konieczność działania w skoordynowany sposób. Nasi krajowi politycy mówią jedno, lecz tu w UE zdajemy się robić coś wręcz przeciwnego. Szczegóły regulacji, która jest brana pod uwagę przez niektórych moich kolegów, wykazują rozbieżności zarówno w zakresie harmonogramu wdrażania, jak i szczegółowych elementów samej regulacji.
Nasze gospodarki są wciąż jeszcze bardzo kruche. Bezrobocie rośnie, a dostęp do finansowania pozostaje nadal ogromnym problemem, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw. Czy naprawdę chcemy, aby nasze brytyjskie czy też europejskie przedsiębiorstwa znajdowały się w niekorzystnych warunkach na płaszczyźnie konkurencji, kiedy potrzeba im kapitału obrotowego? Czy naprawdę chcemy sprawić, że kredyty udzielane przez bank europejski staną się tak drogie, że nasi klienci, nasi przedsiębiorcy po prostu udadzą się po pożyczkę na Wall Street i wykonają wobec Wall Street kolejny śmiały ruch kosztem europejskich banków?
(Przewodniczący wyłączył mikrofon).
Enikő Győri
(HU) Panie i panowie! Proszę mi pozwolić poruszyć ten temat z perspektywy jednego z przewrotnych absurdów cechujących obecny kryzys. Obywatele Węgier byli zszokowani, gdy dowiedzieli się, że podczas gdy ich kraj - po siedmiu latach rządów sprawowanych przez socjalistów - utrzymuje się obecnie dzięki pomocy od MFW i UE, półroczne zyski węgierskich banków sięgnęły dwóch trzecich zysków, jakie banki te uzyskiwały przed nastaniem kryzysu. Banki potrafią także jednostronnie zmienić swoje umowy, stawiając tym sposobem w trudnej sytuacji obywateli, którzy zaciągnęli kredyty w obcej walucie w nadziei na kupno własnego mieszkania.
Zdecydowanie uważam, że musimy podjąć działania przeciwko takim trendom. Powinniśmy objąć bank oraz pozostałe podmioty działające na rynkach finansowych odpowiednim nadzorem. Powinniśmy uniemożliwić kontynuowanie szkodliwego obyczaju wypłat premii, tak powszechnego przed nastaniem kryzysu. Powinniśmy ustanowić żelazne zasady etyki zawodowej, ponieważ przekonaliśmy się już, do czego prowadzi nadmierna deregulacja. Stwórzmy świat, który nagradza nie za szybkie, krótkoterminowe zyski i brak umiaru, ale za należytą pracę, i który uważa społeczną odpowiedzialność za podstawową wartość. Musimy wspólnie wypracować mądre zasady, które przekonają naszych partnerów z grupy G-20.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Z tego, co do tej pory zostało powiedziane, wynika bardzo jasne przesłanie: aby odzyskać zaufanie zwykłych obywateli, musimy podjąć działania skierowane przeciwko premiom i rajom podatkowym. Chciałbym zapytać pana komisarza Almunię i panią minister Malmström, kiedy zacznie działać europejski organ nadzoru finansowego proponowany przez premiera Węgier. Chciałbym także podkreślić, że niezwykle ważnym zadaniem dla tego Parlamentu, niemającym nic wspólnego z G-20, byłaby ochrona interesów europejskich konsumentów i obywateli.
Są oni bowiem całkowicie zdani na łaskę i niełaskę banków, które nie zapewniają wystarczających i wiarygodnych informacji. Na Węgrzech opracowano projekt kodeksu etyki. Ja sugerowałbym kodeks etyki w Europie na szczeblu UE, regulujący zachowanie obywateli i banków, ponieważ pozostaję w głębokim przekonaniu, że jest mnóstwo niewinnych ofiar, jako że przeciętni obywatele nie rozumieją ryzyka towarzyszącego otrzymaniu kredytu. Jest to dla Europy niezwykle ważne zadanie.
Corinne Lepage
(FR) Panie przewodniczący, pani minister, panie komisarzu! Bardzo ambitny program, który nam państwo zaprezentowali, jest interesujący; czy nie sądzą państwo jednak, że powinniśmy zająć się sprawą korzyści, które można wciąż jeszcze osiągać, przedkładając bardzo krótkoterminowe transakcje i bardzo krótkoterminową opłacalność nad perspektywę średnio- i długoterminową?
Brak funduszy dla naszych przedsiębiorstw, szczególnie w Europie, wynika właśnie z korzyści, które wciąż jeszcze można osiągać za sprawą bardzo krótkoterminowych inwestycji. Nie sądzą państwo, że powinniśmy zająć się tą sprawą?
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Chcę podziękować wszystkim posłom, którzy włączyli się do tej debaty. Mam wrażenie, że w Izbie tej panuje daleko idąca zgoda co do tego, co jest ważnym elementem stanowiska Europy oraz na jakich sprawach musimy się skupić przed nadchodzącym szczytem G-20. UE przemawia obecnie na arenie międzynarodowej jasnym, jednobrzmiącym głosem, i pragnę szczerze podziękować Komisji, a zwłaszcza panu komisarzowi Joaquínowi Almunii za pracę, którą wykonał, aby pomóc w wypracowaniu tego konsensusu.
Wielu posłów poruszyło sprawy, które pan komisarz i ja dokładnie zbadaliśmy. Tak, potrzebujemy lepszego nadzoru i lepszego uregulowania rynków finansowych. Mamy nadzieję, że uda się w jak najkrótszym czasie ustanowić system nadzoru. Oprzemy się przy tym na sprawozdaniu de Larosière'a i zobaczymy, jak szybko uda się nam go ustanowić. Potrzebujemy większej liczby dobrze skoordynowanych, globalnych rozwiązań oraz skutecznych, sprawnie działających międzynarodowych instytucji. Potrzebujemy jasnych zasad regulujących systemy premii. Mam wielkie zaufanie do Rady Stabilności Finansowej i jestem przeświadczona, że Rada wystąpi z konkretnymi, możliwymi do zrealizowania propozycjami, które będziemy mogli przedyskutować.
Chcielibyśmy też podjąć temat finansowania działań związanych z występowaniem zmian klimatycznych. Zamierzamy wezwać wszystkie kraje do przyjęcia na siebie odpowiedzialności, nie jestem jednak pewna, czy oczekiwanie, że na szczycie w Pittsburgu będziemy mogli rozmawiać o konkretnych liczbach, jest oczekiwaniem realistycznym. Będziemy oczywiście pracować nad tym, gdyż byłoby to rzeczą dobrą.
Potrzebujemy też globalnych rozwiązań. Nie możemy wprawdzie oddzielić rozwiązań UE od całego systemu, ale zamiast tego musimy zapewnić ustanowienie jak największej liczby globalnych rozwiązań. Bezrobocie jest być może najbardziej zauważalnym dla Europejczyków aspektem kryzysu gospodarczego i finansowego. W większości naszych krajów bezrobocie utrzyma się jeszcze przez pewien czas i jest to bardzo, bardzo poważna sytuacja. Wymaga ona rozwiązań krajowych i na szczeblu europejskim. Musimy prowadzić twardą politykę rynku pracy, musimy ułatwiać przedsiębiorstwom i przedsiębiorcom podejmowanie ryzyka towarzyszącego zatrudnianiu ludzi i ważenie się na inwestycje, oraz musimy zapewnić, aby ludzie łatwiej znajdowali pracę dzięki inwestowaniu w edukację i badania. Planujemy specjalną dyskusję poświęconą bezrobociu na posiedzeniu ECOFIN w październiku.
Musimy także omówić strategie wyjścia. W przeciwnym razie grozi nam, że środki, które podjęliśmy, będą miały negatywny wpływ na bezrobocie, a zwłaszcza jego wzrost, powodując inflację i dalsze deficyty. Dotkliwe skutki odczuwają jako pierwsi zazwyczaj ci członkowie naszego społeczeństwa, którzy znajdują się w najtrudniejszej sytuacji. Jeżeli chodzi o najuboższe kraje, mamy głęboką świadomość, że to właśnie one są najbardziej przegranymi ofiarami międzynarodowego kryzysu. Kryzys ten dotkliwie uderza w najuboższych. Dyskutowaliśmy i będziemy dyskutować, w jaki sposób możemy złagodzić sytuację tych ludzi. Jest rzeczą ważną, aby wielostronne banki rozwoju (MDB) dysponowały wystarczającą ilością środków, aby mogły udzielać tak zwanych miękkich kredytów. Jest także ważne, abyśmy zapewnili prawidłowe funkcjonowanie międzynarodowego systemu handlu i aby nie zawierał on elementów protekcjonizmu. W konsekwencji, przeróżne dyskusje dotyczące globalnych podatków i różnych rodzajów podatku Tobina mają sens tylko wtedy, gdyby rozwiązania te mogły zostać zrealizowane w skali globu, co w chwili obecnej nie jest możliwe. W efekcie rozwiązania te przyniosłyby jedynie skutki odwrotne do zamierzonych i nie pomogły naszym gospodarkom.
Wielu posłów poruszyło temat funduszy hedgingowych oraz nowych uregulowań finansowych. Stanowią one priorytetowe zagadnienia dla szwedzkiej prezydencji. Będziemy wypowiadać się w tych sprawach równolegle z państwem i oczekujemy bardzo ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim w celu jak najszybszego ustanowienia dyrektyw w sprawie funduszy hedgingowych i uregulowań finansowych. Mam świadomość, że jest to zadanie trudne i złożone - jest wiele aspektów, które trzeba wziąć pod uwagę - jesteśmy jednak gotowi do jak najściślejszej współpracy z państwem, aby to osiągnąć.
Podsumowując, szczyt G-20 nie będzie oczywiście w stanie rozwiązać wszystkich problemów, o których rozmawialiśmy. Niemniej mogę mieć nadzieję, że osiągniemy znaczący postęp w zakresie spraw, które poruszyliśmy. Mamy oczywiście do czynienia z presją ze strony obywateli Europy, ale są też na świecie ludzie, którzy oczekują, że dowiedziemy naszego przywództwa i zwiększymy stabilność systemów finansowych, dołożymy wszelkich starań w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysu w przyszłości oraz zagwarantujemy wyjście z tego kryzysu silniejszymi, niż byliśmy w chwili, kiedy ten kryzys się zaczynał. UE jest zjednoczona, UE jest silna i mogę państwa zapewnić, że szwedzka prezydencja uczyni wszystko, co w jej mocy, aby na szczycie G-20 w nadchodzącym tygodniu bronić poglądów Europy i domagać się ich uznania. Dziękuję państwu bardzo za tę niezwykle interesującą debatę.
Joaquín Almunia
Panie przewodniczący! Sądzę, że wszyscy jesteśmy zgodni, że w obecnej sytuacji, w której nadal musimy stawiać czoła ogromnym i rozległym wyzwaniom wynikającym z kryzysu, powodzenie szczytu G-20 w Pittsburgu oraz wiara, że w wyniku tych spotkań zaczniemy znajdować i stosować rozwiązania problemów i wyzwań, z którymi przyszło nam się zmagać, są niezmiernie ważne. Zaczynamy de facto zauważać pewne istotne oznaki poprawy niektórych wskaźników ekonomicznych, w szczególności dotyczących wzrostu międzynarodowej wymiany handlowej oraz zaufania konsumentów i inwestorów. W rezultacie wszystkie punktu programu szczytu powinny być, muszą być i - mam nadzieję - zostaną uzgodnione przez głowy państw i szefów rządów, po czym zostaną wdrożone po zakończeniu spotkania w przyszłym tygodniu.
Jednym z najważniejszych punktów podejmowanych przez wielu z państwa jest potrzeba wyjaśnienia sytuacji, potrzeba wysłania jasnego sygnału, w jaki sposób największe gospodarki świata zamierzają koordynować swoje działania. Kolejnym krokiem w zakresie koordynacji polityki gospodarczej musi być określenie strategii wyjścia i związanie się decyzją, kiedy i jak dana strategia będzie stosowana w skoordynowany sposób. Musimy wyciągnąć nauczkę - i uważam, że to uczyniliśmy - z kryzysu z dwudziestego dziewiątego, która brzmi, że nie można zbyt szybko wycofywać środków stymulacyjnych, kiedy gospodarka - jak to niektórzy z państwa określili - wciąż jeszcze potrzebuje kul. Nie wolno nam jednak stosować tych środków stymulacyjnych dłużej, niż jest to konieczne, ponieważ w takim przypadku stworzylibyśmy ponownie warunki, które doprowadziły do powstania baniek spekulacyjnych i dysproporcji, które stały się przyczyną obecnego kryzysu. Jest to bardzo istotna kwestia, którą musimy wyjaśnić w ramach szczytu w Pittsburgu.
Musimy unikać powtarzania błędów z przeszłości, nie tylko w kategoriach polityki w dziedzinie działań makroekonomicznych, ale również pod względem regulacji i nadzoru finansowego. Sądzę, że to zobowiązanie zostało bardzo czytelnie sformułowane na poprzednich szczytach. Musimy w dalszym ciągu rozwijać to zobowiązanie oraz honorować te zobowiązania, które zostały już poczynione na szczeblu ogólnoświatowym oraz - jak to ma miejsce w naszym przypadku - na szczeblu europejskim.
W tym względzie podzielam opinię tych z państwa, którzy w toku dzisiejszej porannej debaty twierdzili, że nie należy wszystkiego sprowadzać do kwestii wynagrodzenia. Zgadzam się jednak także całkowicie z osobami, które uważają problem wynagrodzeń za niezwykle ważny w kategoriach gospodarczych, społecznych, politycznych i etycznych. Wierzę, że Europa potwierdza swoje przewodnictwo w tej kwestii - jak to już uczyniła w odniesieniu do innych punktów programu G-20 - zarówno poprzez działania głów państw i szefów rządów, jak również samych instytucji europejskich, prezydencji Unii Europejskiej oraz Komisji.
Nie powinniśmy zapominać, że w kwietniu bieżącego roku Komisja Europejska przedstawiła państwom członkowskim zalecenia dotyczące wynagrodzeń, które są niemal identyczne z obecnie proponowanymi na całym świecie. Musimy nieustannie zwracać uwagę na problemy systemu finansowego - jak potrzeba większego kapitału, restrukturyzacji i korekty bilansów bankowych - zarówno na szczeblu europejskim, jak i światowym.
Kiedy mamy do czynienia z całkowicie połączonym systemem finansowym, wówczas nie ma sensu, abyśmy rozwiązywali nasze problemy w obrębie naszych granic, kiedy nikt inny nie rozwiązuje swoich problemów równocześnie z nami. Musimy pamiętać, jak rok temu, w dniu poprzedzającym kryzys Lehman Brothers, wciąż wierzyliśmy, że zdołamy uniknąć najgorszych problemów związanych z kryzysem powstałym w Stanach Zjednoczonych. Zarazem jednak prawdą jest, jak wielu z państwa powiedziało, że ostatecznie cel polityczny nie polega jedynie na wyjaśnieniu bilansu wybranego banku czy skapitalizowaniu jego zobowiązań. Podstawowymi problemami są: zatrudnienie, sytuacja naszych małych i średnich przedsiębiorstw oraz stabilność naszych służb publicznych i systemów opieki społecznej.
Niemniej bez sprawnie działającego systemu finansowego nie uda się utrzymać żadnego z pozostałych elementów. To jest wyzwanie, któremu trzeba stawić czoła na szczycie w Pittsburgu, lub też którym grupa G-20 musi w dalszym ciągu zajmować się na szczycie w Pittsburgu.
Na koniec chciałbym skomentować sprawę, którą wielu z państwa poruszyło w swoich wypowiedziach. Podzielając opinie w sprawie pozostałych punktów programu szczytu G-20, o których wielu z państwa tutaj wspominało, chciałbym odnieść się tylko do jednego z nich: a mianowicie kwestii rajów podatkowych oraz podmiotów unikających współpracy.
To prawda, że na szczycie G-20 w Londynie nie zdołano znaleźć rozwiązań wszystkich problemów powodowanych przez raje podatkowe. Byłoby bardzo trudno znaleźć jednego dnia wszystkie rozwiązania problemu, który istnieje od lat. Ale jest także absolutną prawdą, że od czasu kwietniowego szczytu w Londynie, a więc przez kolejne sześć miesięcy, udało się rozwiązać znacznie więcej problemów, które zostały rozwiązane lub mogły były zostać rozwiązane przez szereg lat poprzedzających wspomniany szczyt w Londynie. W tym szczególnym punkcie udało się zawrzeć porozumienie w sprawie wymiany informacji, które są konieczne do zapobiegania unikaniu zobowiązań podatkowych oraz do zapobiegania ukrywaniu działań gospodarczych i finansowych przed władzami publicznymi poprzez korzystanie z ochrony rajów podatkowych. Dlatego prawdą jest, że w ciągu tych sześciu miesięcy nie wszystko udało się rozwiązać. Niemniej w trakcie tych sześciu miesięcy osiągnęliśmy bardzo wiele w sprawie o doniosłym znaczeniu dla zapobiegania sytuacjom, w których działania finansowe, które są ukrywane przed organami regulującymi i organami nadzoru, mogłyby ponownie wywołać zakłócenia w całym systemie. Jest to także niezwykle ważne w kategoriach przesłania, które kierujemy do naszych obywateli w sprawie rozłożenia odpowiedzialności oraz wysiłków koniecznych do zmierzenia się z obecnym kryzysem.
Kończąc: ktoś powiedział, że głos UE musi być słyszalny ponad głosami europejskich członków grupy G-20. Mogę państwa zapewnić, że pod rządami szwedzkiej prezydencji i przy wykorzystaniu głosu Komisji Europejskiej głos UE jest głosem dobrze słyszalnym. Słucha się go z wielką uwagą i szacunkiem, ponieważ to właśnie Europa, a nie jedno czy dwa europejskie państwa, lecz właśnie Unia Europejska była organizacją, która zapoczątkowała proces globalnej koordynacji. Fakt ten wyraźnie pokazuje, że prawdziwa koordynacja pozwala osiągnąć więcej skutecznych rezultatów.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w trakcie pierwszej sesji miesięcznej w październiku.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
András Gyürk
Oczekuje się, że nadchodzący szczyt G-20 położy główny nacisk na rozmowy o sprawach klimatycznych w Kopenhadze. Jest jeszcze wiele nierozstrzygniętych spraw, które stoją na drodze do umowy kontynuującej protokół z Kyoto. Proszę pozwolić, że przedstawię kilka moich przemyśleń w tej sprawie. Punkt pierwszy: w miejsce mglistych długoterminowych obietnic potrzebujemy wiążących średnioterminowych zobowiązań. Te zobowiązania muszą być realistyczne, uczciwe i odpowiedzialne. Ustanawiając te zobowiązania, należy wziąć pod uwagę - obok takich czynników, jak rozwój gospodarczy i walory naturalne - zakres, w jakim zostały do tej pory wypełnione zobowiązania z Kyoto.
Punkt drugi: należy wspierać pogląd, że UE powinna udzielać krajom rozwijającym się pomocy finansowej oraz pomagać im w realizowaniu celów polityki klimatycznej. Aby to osiągnąć, potrzeba konkretnej gwarancji finansowej. W celu zapewnienia przejrzystości kraje rozwijające się muszą jednak przyjąć wiążące zobowiązania oraz opracować szczegółowe plany działania.
Punkt trzeci. Mechanizmy elastyczności muszą nadal zachować swoją ważną rolę. W celu wspierania inwestycji należy możliwie jak najszybciej wypracować porozumienia w sprawie sposobu, za pomocą którego można będzie uwzględnić certyfikaty uzyskane dzięki zrealizowanym wcześniej projektom.
Punkt czwarty. W ramach systemu stanowiącego kontynuację protokołu z Kyoto należy rozszerzyć zakres instrumentów rynkowych. Przykładowo, rozbudowanie systemów handlu uprawnieniami do emisji oraz systemów "zielonych certyfikatów” może pomóc w obniżeniu poziomów emisji w miejscach generujących minimalne koszty. Wierzę, że kryzys gospodarczy nie stanowi przeszkody do zawarcia w Kopenhadze kompromisu. Rozsądna, średnioterminowa umowa mogłaby poprawić konkurencyjność europejskiej gospodarki, ograniczając zarazem obciążenie dla środowiska naturalnego.
Edit Herczog  
Pięć lat temu, w momencie przystępowania do UE, każde nowe państwo członkowskie zobowiązywało się do przyjęcia euro. Obecnie cztery spośród tych państw już ten krok wykonały. Pozostałe państwa nieco dryfowały i obecnie są w tej dziedzinie zapóźnione z powodu różnych błędów oraz czynników natury gospodarczo-politycznej, nie mówiąc już o tym, że kryzys gospodarczy i finansowy postawił je w bardzo trudnej sytuacji. Spowolnienie gospodarki rozbudziło ambicje protekcjonistyczne, co grozi pogorszeniem funkcjonowania jednolitego rynku
Bieżący kryzys gospodarczy unaocznił fakt, że euro odgrywa ważną rolę w zakresie ścisłych więzów gospodarczych łączących członków strefy euro, niemniej kraje aspirujące do przyjęcia euro znalazły się nagle - z powodu przeciągających się przygotowań - w niezwykle trudnej sytuacji. Wiele osób, łącznie ze mną, uważa, że w krytycznej sytuacji walutowej, do której doszło, kluczem do rozwiązania problemu byłoby przyśpieszenie wprowadzenia euro w tych państwach członkowskich. Wymagałoby to jednak określenia warunków w zakresie polityki gospodarczej, ale nawet przy ustalonych warunkach wprowadzenie euro zajęłoby kilka lat.
Moim zdaniem powinniśmy nie tylko sprawdzać, czy kryteria konwergencji pozostały niezmienione, ale także czy UE potraktuje przepisy określające wymagany czas uczestniczenia w mechanizmie kursów walutowych ERM II nieco bardziej elastycznie niż to czyni obecnie. Uważam też, że bardzo ważne jest sprawdzenie, w jaki sposób można przyśpieszyć proces wchodzenia do strefy euro, wypełniając zarazem te warunki, które mogą zostać wypełnione. Mogłoby to z kolei ustabilizować sytuację w krajach dotkniętych kryzysem, nie mówiąc już o zabezpieczeniu całego rynku wewnętrznego UE. W przeciwnym razie ewentualna międzynarodowa upadłość państw spoza strefy euro może, w najgorszym wypadku, pociągnąć za sobą i doprowadzić do ruiny całą strefę euro.
Liisa Jaakonsaari  
Panie przewodniczący! Gospodarka rynkowa jest dobrym niewolnikiem, ale złym panem. W ostatnim czasie jednak role te zostały nieco pomieszane. Obyczajem międzynarodowych konferencji jest prawienie komunałów, lecz my faktycznie potrzebujemy działania, i to szybkiego działania. Świat staje dziś przed historyczną możliwością, jaką jest ponowne uzgodnienie reguł ogólnoświatowej gospodarki na szczycie G-20 w Pittsburgu. Było wiele dyskusji w prasie o premiach dla bankierów, lecz stanowią one jedynie wierzchołek góry lodowej. Globalna gospodarka wymaga gruntownego remontu, a hasłem przewodnim jest przejrzystość. Musimy postarać się odejść od gospodarki ryzykownej i zwrócić się ku gospodarce realnej. Tylko wiążące, międzynarodowe reguły mogą nam zagwarantować, że nie będzie powrotu do gospodarki w stylu kasyna, której byliśmy świadkiem w ostatnich latach. W przyszłości nie będzie się już zmuszać podatnika, aby to on płacił za straty. Mechanizmy w rodzaju opodatkowania majątku zawsze niosą z sobą ryzyko, że ktoś w ramach globalnej gospodarki okaże się pasożytem. Uważam jednak, że powinniśmy przynajmniej zbadać, w jakim stopniu są to mechanizmy trafne.
Wojciech Michał Olejniczak  

Szczyt grupy G-20 w Pittsburgu odbędzie się niemal nazajutrz po pierwszej rocznicy upadku banku Lehman Brothers. Rocznica ta powinna stanowić horyzont działań światowych przywódców. Skutki kryzysu są odczuwane przez mieszkańca każdego niemal zakątka kuli ziemskiej. Naczelnym celem szczytu G-20 powinna być minimalizacja ryzyka powtórzenia się kryzysu spowodowanego deregulacją rynków finansowych. Przed przywódcami G-20 stoi zatem zadanie stworzenia takich regulacji, które zapobiegną powstawaniu kolejnych baniek spekulacyjnych i, powiedzmy to wprost, oszukiwaniu milionów klientów instytucji finansowych na całym świecie.
Przez ostatnie miesiące docierały do nas gorszące informacje o konsumowaniu pomocy publicznej przez menadżerów, którzy swoje firmy doprowadzili na skraj bankructwa. W Europie w ostatnich latach byliśmy świadkami tworzenia się rozpiętości dochodowych zupełnie dotąd niespotykanych w europejskim modelu społecznym. Jednym z zadań grupy G-20 powinna być ich niwelacja w skali Europy i świata. W sektorze finansowym konieczne jest wprowadzenie zasady, że premie są uzależnione nie od krótkoterminowych zysków, ale od długoterminowej opłacalności inwestycji.
W Pittsburgu będą obecni przywódcy kilku państw europejskich oraz Unii Europejskiej jako całości. Dlatego też na szczycie G-20 Europa musi mówić jednym głosem. Apeluję, aby przedstawiciel Unii Europejskiej pamiętał, że na interes Wspólnoty składają się również interesy tych państw członkowskich, które w Ameryce nie będą posiadały swoich krajowych reprezentantów.
Sirpa Pietikäinen  
W ostatni poniedziałek mieliśmy wątpliwy zaszczyt zajmować się czymś w rodzaju rocznicy: dokładnie rok temu nastąpił upadek banku Lehman Brothers. Uważa się, że upadek ten de facto przyśpieszył panującą obecnie głęboką ogólnoświatową recesję i kryzys finansowy.
W momencie tak bliskim rocznicy i wobec zbliżającego się szczytu G-20 w Pittsburgu warto przez chwilę zastanowić się, czego nauczyliśmy się i czego jeszcze można się nauczyć z kryzysu. Ja dostrzegam istotną możliwość, która wyłania się z kryzysu - jest nią okazja do całkowitej przebudowy międzynarodowej struktury finansowej. Zostały już podjęte kroki w tym kierunku. Szczyt G-20, który odbył się ubiegłej wiosny, stworzył dobrą podstawę do określenia działań i wskazówek umożliwiających wypracowanie globalnego konsensusu w sprawie niezbędnych środków. Stany Zjednoczone Ameryki zapowiedziały w ostatnich dniach uchwalenie ogromnego pakietu legislacyjnego dotyczącego kwestii finansowych. Oczekuje się, że Komisja Europejska przedstawi w nadchodzącym tygodniu propozycję dotyczącą budowy europejskiej struktury finansowej i jej nadzoru. Kluczowym hasłem pozostaje "podejście globalne”.
Musimy ustanowić zasady reformy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, które byłyby wiążące w skali międzynarodowej, przepisy dotyczące wypłacalności oraz nowe zasady wypłaty opcji. Prawodawstwo musi objąć wszystkie produkty finansowe oraz wykazywać elastyczność, aby zawsze mogło reagować na sektor ulegający zmianom oraz sektor wprowadzający nowe produkty.
Pozostając w okowach kryzysu, który niszczy podstawowe poczucie bezpieczeństwa, środki utrzymania i dobrobyt ludzi, warto także konstruktywnie zastanowić się nad nowymi sposobami mierzenia zamożności. Ostateczne wnioski opublikowane przez komisję powołaną niedawno przez prezydenta Sarkozy'ego zalecają odejście od mierzenia dobrobytu za pomocą PKB i przejście ku nowym metodom, które uwzględniają ekonomiczną zdolność społeczeństwa do zabezpieczenia dobrobytu jego obywateli i zrównoważonego rozwoju środowiska.
Catherine Stihler  
na piśmie. - Zgadzam się z osobami, które mówiły o konieczności przyjęcia skoordynowanego globalnego podejścia. Jest to sprawa o zasadniczym znaczeniu, jeżeli chcemy zmienić struktury władzy w obrębie globalnego systemu finansowego. Jednak ani Komisja, ani Rada nie odniosły się do koncepcji "testamentów” dla sektora bankowego. W tym tygodniu przypada rocznica upadku banku Lehman Brothers. Szacuje się, że likwidacja banku inwestycyjnego zajmie około dziesięciu lat. Całkiem inaczej wygląda sytuacja Dunfermline Building Society, w którym zadbano o testament umożliwiający dokładną identyfikację jego aktywów. Przejrzystość jest rzeczą o zasadniczym znaczeniu, jeżeli chcemy odbudować zaufanie konsumentów do sektora bankowego.
