Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Jaroslav Zvěřina
(CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nie poparłem wniosku w sprawie utworzenia Europejskiego Instytutu Technologii. Oczywiście, podobnie jak większość z państwa, życzę sobie, aby Unia Europejska dostosowała się i wytwarzała więcej wynalazków i patentów.
Jednakże po wysłuchaniu debaty w sprawie tego wniosku nie wierzę, aby ustanowienie kolejnej instytucji było krokiem we właściwym kierunku. Nasze uniwersytety i instytuty badawcze nie dostaną więcej pieniędzy; zamiast tego, powstanie raczej kolejna instytucja konkurująca o granty badawcze. Głos naszej szacownej instytucji nie spowodował jak dotąd powstania nowego organu, złożonego z naukowców najwyższej klasy. Instytut będzie zarządzany przez uczonych, którzy opuszczą uczelnie, będące obecnie ich miejscem pracy. Dlatego uważam, że byłoby lepiej, gdybyśmy przeznaczyli dostępne fundusze, o ile takowe znajdziemy, na zasilenie istniejących najlepszych zespołów naukowych poprzez granty badawcze.
Miroslav Mikolášik
(SK) Jeśli faktycznie chcemy prześcignąć USA, Japonię i innych światowych liderów w nauce i technologii, jeśli chcemy, aby Europa narzucała ton, trzeba stworzyć ku temu niezbędne warunki.
Ośrodki doskonalenia muszą spełniać wszystkie właściwe wymogi. Europejski Instytut Technologii to krok we właściwym kierunku. To wstyd, że tak długo opóźniano tę decyzję. Wierzę, że problem finansowania EIT zostanie skutecznie rozwiązany.
Popieram też ideę współfinansowania zgodnie z zasadą partnerstwa publiczno-prywatnego, jak to ma miejsce, na przykład, w przypadku ośrodków badawczych w Stanach Zjednoczonych. Chciałbym, aby naukowcy i badacze z nowych państw także byli wybierani na członków zespołów naukowych i angażowani w ich prace, a zarząd powinien podlegać monitorowaniu przez Parlament Europejski. Cele badawcze powinny odzwierciedlać założenia siódmego programu ramowego w sprawie nauki i badań, i tylko badania dotyczące embrionalnych komórek macierzystych nie powinny być finansowane z pieniędzy podatników w krajach, gdzie ich prowadzenie jest zabronione.
Tomáš Zatloukal
(CS) Panie przewodniczący!, Proszę pozwolić mi na uwagę w sprawie głosowania dotyczącego utworzenia Europejskiego Instytutu Technologii. Zagłosowałem za przyjęciem wniosku, ponieważ po raz pierwszy mówimy o systemie, łączącym badania, edukację i sektor biznesu.
To projekt fundamentalny dla europejskiej innowacji, i tak jak przy wielu projektach tego rodzaju, jego realizacja wiąże się z określonymi problemami, w tym przypadku, w szczególności z problemami natury finansowej. Natomiast wniosek dotyczący utworzenia instytutu i stworzenia warunków, w których będzie on mógł uzasadnić swoje przyszłe funkcjonowanie, zasługuje na nasze poparcie.
Hannu Takkula
(FI) Panie przewodniczący! Chcę powiedzieć kilka słów na temat Europejskiego Instytutu Technologii. Po pierwsze, chcę podziękować sprawozdawcy, Reino·Paasilinna. Wykonał znakomitą pracę. Wiem, że jest ekspertem w dziedzinie edukacji i badań oraz w pokrewnych obszarach.
To bardzo ambitny projekt, chcę jednak podkreślić, że jeśli w Unii Europejskiej będziemy tworzyć nowe instytucje, niezwykle ważne jest, abyśmy wcześniej upewnili się, że instytucje już istniejące otrzymują odpowiednie finansowanie. Tym samym, powinniśmy zapewnić odpowiednie wsparcie istniejącej już sieci uczelni, aby mogła ona prowadzić nowe badania.
Podczas głosowania, zagłosowałem zgodnie z zaleceniem Reino Paasilinny, chciałbym jednak poprosić Parlament o uwzględnienie faktu, że istniejące środowiska badawcze powinny być odpowiednio finansowane, a nowy instytut nie powinien pochłaniać pieniędzy, przeznaczonych dla nich. Proszę o zarejestrowanie i uwzględnienie tego faktu przy podejmowaniu decyzji.
Edite Estrela  
na piśmie. - (PT) Zagłosowałam za przyjęciem sprawozdania Reino Paasilinny w sprawie Europejskiego Instytutu Technologii, ponieważ uważam, że będzie on miał znaczący wkład w zwiększenie konkurencyjności gospodarki europejskiej poprzez umocnienie synergii pomiędzy innowacją, badaniami i edukacją.
Dlatego popieram wnioski przedstawione przez sprawozdawcę, których celem jest jasne zdefiniowanie źródeł finansowania przyszłego Europejskiego Instytutu Technologii, tak aby mógł on rozpocząć działalność jak najszybciej i skutecznie realizować swoją misję, w przeciwieństwie do celów określonych w strategii lizbońskiej.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Nasze stanowisko w sprawie utworzenia Europejskiego Instytutu Technologii jest niezwykle krytyczne ze względu na opinię licznych organizacji badawczych. Na przykład, w zeszłym roku Liga Europejskich Uniwersytetów Badawczych przedstawiła opracowanie, w którym znalazł się wniosek, że plan utworzenia Europejskiego Instytutu Technologii jest "chybiony i skazany na niepowodzenie”. Euroscience, europejska organizacja naukowców i ekspertów politycznych, nazwała go "ideą motywowaną politycznie, opartą na niewłaściwych przesłankach”. Doradca naukowy Wielkiej Brytanii, Robert May, powiedział, że "opiera się on na nieporozumieniu” w kwestii innowacji.
Instytut ten będzie miał charakter wirtualny, będzie składał się z naukowców pracujących na uczelniach, w laboratoriach badawczych i firmach UE i nie będzie przyznawał kwalifikacji, przeciwnie do tego, co zaproponowano pierwotnie. W następstwie nacisków z różnych państw, które pragnęły, aby przedmiotowy instytut znajdował się u nich, stało się to dosłownie rodzajem furtki służącej konsultacjom środowisk naukowych w różnych obszarach. Parlament Europejski przyjął właśnie szereg poprawek do wniosku Komisji, jednak w naszej opinii są one niewystarczające, aby wyprostować ideę, która narodziła się jako skrzywiona.
Jeśli chodzi o finansowanie, jedną z opcji jest budżet Wspólnoty, włącznie ze wsparciem finansowym na rzecz badań, które może ostatecznie zamienić się w kolejny sposób wspierania krajów rozwiniętych, prowadząc tym samym do pogłębiania nierówności.
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - Panie Przewodniczący! Koncepcja EIT ulegała zmianom w toku żywej debaty o sposobach promowania innowacyjności w Unii Europejskiej. Oryginalnie miał to być europejski odpowiednik Massachusets Institute of Technology, w ramach agendy lizbońskiej, czyli strategii rywalizacji z USA. Dziś, w zmieniającym się dynamicznie otoczeniu globalnym, chodzi bardziej o sieć ośrodków wiedzy i innowacji, tzw. KICs, koordynowanych przez centralę. Znalazło to odzwierciedlenie w rozłączeniu dwóch linii budżetowych w poprawkach zgłoszonych przez Parlament Europejski do projektu budżetu 2008 (odrębne finansowanie sieci i instytucji koordynującej). Problem sfinansowania tego przedsięwzięcia wydaje się bliski rozwiązania, odkąd Komisja Europejska zaproponowała rewizję perspektywy finansowej 2007-2013, a mianowicie podniesienie pułapu w dziale 1A, przy redukcji w innych działach. Jest to kolejny dowód, iż Parlament nie mylił się, sygnalizując zbyt niski poziom środków budżetowych na cele strategii lizbońskiej.
Wspieram oczywiście ambicje Wrocławia, który konkuruje o siedzibę Europejskiego Instytutu Technologii. Zwracam jednak uwagę na to, że lepsze finansowanie R&D oraz powołanie nowej instytucji nie jest wystarczającą przesłanką konkurencyjności i innowacyjności Europy. Decyduje kultura biznesu, skłonność do ryzyka oraz praktyczne związki sfery badawczo-rozwojowej z prywatną przedsiębiorczością.
Erika Mann  
na piśmie. - (DE) W mojej opinii decyzja o podtrzymaniu koncepcji EIT jest pomyłką. Żaden z przedstawionych argumentów nie jest przekonujący, ponieważ opierają się one na fałszywych przesłankach.
1. Już pierwotna koncepcja, przedstawiona przez pana Barroso, przewodniczącego Komisji, dotycząca uruchomienia EIT jako europejskiej odpowiedzi na amerykański MIT ignorowała rzeczywistość, a wniosek poddany dziś głosowaniu obniża jakość pierwotnego pomysłu tym bardziej. MIT powstał dzięki ogromnym pieniądzom i zróżnicowanemu wsparciu, a w Europie już dziś instytucje "mini-MIT” prowadzą badania na światowym poziomie. Dylemat Europy leży w nieadekwatnym wsparciu finansowym i moralnym dla badań na najwyższym poziomie.
2. Proponowany fundusz w wysokości 309 milionów euro z rezerwy budżetowej blokuje inne inicjatywy parlamentarne, takie jak istotny ze strategicznego punktu widzenia projekt Galileo. Wniosek dotyczący finansowania obejmuje kwotę jednej ósmej szacunkowego budżetu, a tym samym nie jest żadną zachętą dla poważnych inicjatyw prywatnych. BP zainwestowała 500 milionów USD tylko w sektor biopaliw na amerykańskim Berkeley.
3) Dzięki własnym, obfitym źródłom finansowania i grantom na rzecz najlepszych instytutów europejskich, które już istnieją, EIT miałby szansę odnieść sukces. Na przykład, UE mogłaby pójść za przykładem kanadyjskim i utworzyć fundusz innowacyjny, finansowany z pieniędzy pozostałych w budżecie UE na koniec roku.
4. Planowana infrastruktura sieciowa jest wirtualną instytucją ponadnarodową, która nie ma realnego znaczenia w europejskim i międzynarodowym środowisku badawczym. To nieszczęśliwy, biurokratyczny kompromis.
Dlatego głosowałam przeciwko przyjęciu wniosku.
David Martin  
na piśmie. - Co do samej zasady, popieram ideę utworzenia Europejskiego Instytutu Technologii. Jednakże wstrzymałem się od głosowania nad tą rezolucją, gdyż uważam, że jeszcze nie określiliśmy dostatecznie celów, sposobu zarządzania i finansowania Instytutu
Pierre Pribetich  
na piśmie. - (FR) We wtorek, 25 stycznia poparłem mojego kolegę Reino Paasilinnę, głosując za utworzeniem Europejskiego Instytutu Technologii (EIT).
Sprawozdanie to odzwierciedla prawdziwą chęć budowania społeczeństwa wiedzy. Organizowanie narzędzi, w ramach Unii Europejskiej, służących integracji innowacji, badań i edukacji przyczyni się ostatecznie do zwiększenia konkurencyjności gospodarki europejskiej.
Działalność EIT będzie kontrolowana przez radę zarządzającą, złożoną z personelu naukowego i administracyjnego. Rada wyznaczy wspólnoty wiedzy i innowacji (KIC) odpowiedzialne za wdrażanie priorytetów strategicznych EIT.
Jednocześnie jednak należy żałować, że zasoby finansowe przeznaczone na realizację tego projektu są raczej niewystarczające. W dłuższej perspektywie może to zaważyć na powodzeniu tej obiecującej inicjatywy.
Wszyscy musimy zdawać sobie sprawę z absolutnej konieczności dostarczania Unii Europejskiej projektów wspólnotowych, które zapewnią jej rozwój w kontekście strategii lizbońskiej.
Luís Queiró  
na piśmie. - (PT) Unia Europejska znalazła się na prawdziwym rozdrożu, jeśli chodzi o zdolność do konkurowania z resztą świata. Mimo wielu czynników przyciągających, związanych z historią, kulturą, gospodarką czy turystyką, nie możemy uciec przed najważniejszymi wyzwaniami konkurencji globalnej w świetle rozwoju nowych gospodarek azjatyckich. Nasz potencjał jako atrakcyjnego środowiska dla wiedzy i innowacji stoi pod znakiem zapytania.
Wierzę, że głosowanie za utworzeniem Europejskiego Instytutu Technologii stało się ważnym krokiem w budowaniu ram działań europejskich na rzecz wzrostu i rozwoju naszej gospodarki dzięki trójcy, jaką tworzą innowacja, badania i edukacja. Wierzę, że UE powinna stać się atrakcyjna dla inwestorów i generować rozwój swoich przedsiębiorstw nie poprzez niskie płace i tanią siłą roboczą. Przyszłość to firmy, które rozumieją potrzebę inwestowania w wysokie kwalifikacje swojej populacji, które wspierają społeczeństwo w interakcjach z przemysłem i firmami, co pozwoli na wysoką jakość i innowacyjność odpowiedzi na dynamiczne i szeroko zakrojone potrzeby rynkowe.
Dominique Vlasto  
na piśmie. - (FR) Gdy Komisja Europejska przedstawiła wniosek o utworzeniu Europejskiego Instytutu Technologii (EIT), jej celem było stworzenie nowego ośrodka doskonalenia szkolnictwa wyższego, badań i innowacji. Ta ambicja jest dziś zagrożona przez trudną kwestię finansowania, przy czym brakuje nam zadowalającej i perspektywicznej odpowiedzi na ten problem. Jest to niezwykle niepokojące, ponieważ podważa wiarygodność EIT jeszcze przed jego powstaniem.
Idea EIT, firmowanego marką EIT, mogłaby przyczynić się do rozwiązania problemu widoczności, z którym zmaga się europejskie środowisko badawcze, pozwalając zarazem na docenienie projektów, których poziom i jakość zasługują na przyznanie tej marki. Wydaje mi się, że taki elastyczny system, który dobrze wpisuje się w europejską różnorodność, stymulowałby do zdrowej konkurencji pomiędzy uczelniami i projektami badawczymi.
Kolejny imperatyw to, moim zdaniem, zaangażowanie sektora prywatnego w projekt EIT. Rola, jaką odgrywają władze publiczne, powinna być ograniczona do promowania i strukturalizacji niezbędnych narzędzi. Reszta powinna pochodzić od sektora prywatnego i obejmować finansowanie, organizację i zarządzanie EIT. Przede wszystkim, nie chciałbym, aby EIT stała się jedynie kolejną agencją na długiej liście UE.
Mimo tych zastrzeżeń, popieram sprawozdanie, aby dać EIT szansę na sukces.
Glenis Willmott  
na piśmie. - Partia Pracy w PE (EPLP) zdecydowała się wstrzymać się od głosowania zarówno nad zmienionym wnioskiem, jak i rezolucją legislacyjną dotyczącą sprawozdania w sprawie Europejskiego Instytutu Technologii. O ile popieramy ogólne cele wniosku i jego nacisk na innowacje, jesteśmy zdania, że pieniądze UE i państw członkowskich powinny być wydatkowane na istniejące uniwersytety i ramowe programy badań UE. Uważamy, że struktura administracyjna EIT powinna być jak najmniej biurokratyczna, a zatem powinna obejmować mniej niż proponowanych 21 mianowanych członków. Nadal mamy poważne zastrzeżenia dotyczące prywatnego i publicznego finansowania EIT. Z uwagi na fakt, że w obszarze finansowania EIT wniosek Komisji sugeruje ponowne otwarcie perspektyw finansowych, nie możemy poprzeć sprawozdania.
Frank Vanhecke
- (NL) Panie przewodniczący! Chciałbym wyjaśnić krótko, dlaczego głosowałem przeciwko sprawozdaniu pana posła Duffa, jakkolwiek samo sprawozdanie nie jest w gruncie rzeczy kontrowersyjne. Stało się tak dlatego, że sprzeciwiam się europejskiej filozofii federalnej, leżącej u podstaw tego sprawozdania.
Mówiąc krótko, jestem przeciwny europejskiemu państwu federalnemu, a co za tym idzie, jestem przeciwny obywatelstwu UE, zaś prawo do głosowania oraz udziału w wyborach dla obywateli UE w państwach członkowskich innych niż ich własne stanowi jego integralną część. Wierzę, że Unia musi pozostać wspólnotą demokracji krajowych, w ramach których prawo do głosowania i do udziału w wyborach, dowolnego rodzaju wyborach, musi pozostać zastrzeżone dla obywateli zainteresowanych państw. Znakiem ewolucji Unii Europejskiej jest fakt, że obywatelstwo UE jest stale potwierdzane i rozszerzane; proces ten obejmuje wejście w życie karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
Bogusław Rogalski
Panie Przewodniczący! Dzisiaj przegłosowaliśmy i przyjęliśmy sprawozdanie pana Duffa w sprawie prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami.
Tego sprawozdania poprzeć nie mogę, ponieważ, jak sądzę, wbrew intencjom wnioskodawców ten sposób głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu nie sprzyja dobrosąsiedzkim stosunkom pomiędzy państwami, zwłaszcza graniczącymi ze sobą. Państwa, które mają duży odsetek mniejszości narodowych przez wiele lat wypracowywały standardy unikania konfliktów na tle narodowym.
Przyjęty sposób głosowania te konflikty może odnawiać, co jest sprzeczne z duchem pokojowego współistnienia narodów w Europie. Bo oto będziemy mieli do czynienia z możliwością głosowania i kandydowania osób, które nie są obywatelami danego państwa. Będzie zapewne dochodzić do nadużyć, np. fikcyjnego podawania miejsca zamieszkania po to tylko, aby osłabić siłę głosu danego kraju i po to, aby wpływać poprzez manipulację na wynik wyborów. A sprawdzenie tych informacji nie jest łatwe i będzie kosztowne.
Ten sposób głosowania wzmocni też ruchy separatystyczne, a chyba nie o to nam chodzi we współczesnej Europie. Ubolewam, że w imię bliżej nieokreślonych racji odgórnie narzucamy krajom swoją wolę w tym zakresie, ingerując w krajowe ordynacje wyborcze.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Spośród wszystkich twierdzeń zwolenników europejskiej konstytucji, chyba najbardziej nierozsądna jest teza, że obywatelstwo UE nie przynosi uszczerbku narodowemu obywatelstwu. Jedno po drugim ogranicza się uprawnienia uzyskane dzięki obywatelstwu - prawo do zamieszkania, prawo wybierania swoich przedstawicieli i coraz bardziej prawo do opieki społecznej.
Każdy obiektywny obserwator dojdzie do wniosku, że obywatelstwo UE staje się głównym statusem prawnym naszych wyborów, a obywatelstwa narodowe nabierają drugorzędnego, prawie folklorystycznego charakteru.
Przyjmuję do wiadomości fakt, że jest to kierunek, w którym większość tej Izby chce iść, ale na litość boską, bądźmy przynajmniej szczerzy w tej kwestii. Skończmy z nonsensem, że status moich wyborców, obywateli brytyjskich, nie ulega zmianie.
Ignasi Guardans Cambó  
na piśmie. - (ES) Uważam, że przyjęcie tego sprawozdania jest poważnym błędem i rażącym brakiem odpowiedzialności, i dlatego głosuję przeciwko niemu.
Przede wszystkim, musimy pamiętać, że nie istnieje europejski system wyborczy. Byłoby inaczej, gdyby został on w pewnym momencie utworzony (głosowałbym za jego przyjęciem). Tymczasem, wybory europejskie muszą przebiegać zgodnie z systemami wyborczymi przyjętymi w poszczególnych państwach członkowskich. Sprawozdanie pana posła Duffa proponuje odstąpienie od podwójnego lub wielokrotnego kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Ten sam kandydat mógłby wziąć udział w wyborach w szeregu państw, a po wyborach zdecydować, które ze stanowisk chce zatrzymać.
Oprócz niewątpliwie skomplikowanej organizacji, jakiej wymagałby ten proces, nie ulega wątpliwości, że polega on na defraudacji elektoratu i nie działa na korzyść powagi Parlamentu, który chcemy budować.
Co więcej, wniosek poddany pod głosowanie w dzisiejszym dniu znosi obowiązkowe uznanie orzeczeń prawnych (zarówno cywilnych, jak i karnych) w związku z możliwością kandydowania, co pozwoli osobom, którym sąd zakazał kandydowania w ich kraju ojczystym, na wzięcie udziału w wyborach w innym państwie. Jest to sprzeczne z europejską praktyką w zakresie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, i nietrudno wyobrazić sobie, do jakich żenujących sytuacji może doprowadzić takie działanie.
Monica Maria Iacob-Ridzi  
na piśmie. - (RO) Ze względu na braki systemu wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, w praktyce bardzo niewielu obywateli wie, jak skorzystać z praw przyznanych im na mocy Traktatu do udziału w głosowaniu w wyborach do Parlamentu Europejskiego, jeśli są mieszkańcami innego kraju europejskiego. Musimy wysłuchać głosów tych ludzi i ułatwić im dostęp do życia politycznego w kraju zamieszkania; dlatego też popieram zastąpienie istniejącego systemu wymogiem złożenia oświadczenia pod przysięgą.
Dla mieszkańców, którzy chcą kandydować w wyborach europejskich, obowiązek uzyskania poświadczenia krajowego jest niewspółmierny do ogólnego celu dyrektywy WE 93/109. W praktyce, uzyskanie takiego poświadczenia od instytucji kraju obywatelstwa jest bardzo trudne i czasochłonne. Ten formalny obowiązek w praktyce powoduje unieważnienie praw przyznanych na mocy Traktatu.
Przyszły wniosek Komisji Europejskiej powinien też uwzględniać kwestię tworzenia partii politycznych obywateli będących obcokrajowcami. Prawa wyborcze państw członkowskich nie mogą dzielić partii na krajowe, złożone z rdzennych mieszkańców danego kraju, i inne partie. Reprezentacja polityczna w wyborach europejskich jest kwestią bardzo istotną dla krajów, w przypadku których duża część populacji zamieszkuje inne państwa członkowskie Unii Europejskiej, takich jak Rumunia.
Carl Lang  
Jeśli obywatele Europy nie głosują masowo w kraju zamieszkania, a poziom uczestnictwa w wyborach europejskich nie jest zgodny z aspiracjami eurokratów, nie jest to spowodowane przez fakt, że egzekwowanie praw wyborczych i kryteria kwalifikacji do wyborów europejskich są nadmiernie złożone z powodu konieczności wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi.
Dzieje się tak po prostu dlatego, że wasza biurokracja i polityka wydają im się w najlepszym razie bezsensowne i niezrozumiałe, a w najgorszym razie szkodliwe, a wielu obywateli europejskich nie mieszkających w kraju swego pochodzenia woli uczestniczyć w wyborach parlamentarnych we własnym kraju.
Jeśli chodzi o sprawozdanie, wykorzystano w nim techniczne pseudo-uproszczenie, próbując usankcjonować dopuszczenie wielokrotnego kandydowania, innymi słowy, pojawianie się tego samego kandydata w kilku krajach, co dałoby niesprawiedliwą przewagę wobec prawa osobom zamieszkałym poza krajem pochodzenia, a także próbując obejść przepisy państw członkowskich, gdy w grę wchodzą kryteria kwalifikacji. Jest to absolutnie niedopuszczalne.
Wierzymy, że obywatelstwo jest nierozerwalnie związane z narodowością, a prawa, w szczególności wyborcze, które z niego wypływają, mogą być egzekwowane wyłącznie we własnym kraju. Jeśli obywatele europejscy chcą brać udział w życiu politycznym kraju przyjmującego, zawsze istnieje taka możliwość: to naturalizacja.
David Martin  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie, które zmniejsza obciążenie władz wyborczych i poszczególnych obywateli w zakresie prawa głosowania w wyborach europejskich. Popieram odstąpienie od obecnego systemu wymiany informacji i utrzymanie indywidualnych oświadczeń o jednokrotnym głosowaniu i kandydowaniu w wyborach.
Agnes Schierhuber
(DE) Panie przewodniczący! Położenie kresu odłogowaniu jest absolutnie słusznym kierunkiem działań, który powinniśmy przyjąć. Zapotrzebowanie na żywność i pasze, a także na surowce odnawialne stale rośnie, dlatego uwzględnienie tych obszarów w produkcji jest absolutnie niezbędne. Odłogowanie było rozwiązaniem, którego rolnicy nigdy nie chcieli, ale którego musieli przestrzegać, ponieważ było konieczne. Rolnicy chcą produkować! Mam nadzieję, że zniesienie odłogowania nie utrzyma się przez rok lub dwa, ale będzie trwałe. Stwarza to też sektorowi rolnictwa możliwość przyczynienia się do realizacji ambitnych celów UE w zakresie ograniczenia emisji CO2
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Nie tylko zgadzamy się, że powinno się pozwolić na uprawianie odłogów w celach rolniczych w roku 2008, ale też uważamy, że odstępstwo powinno obejmować okres dłuższy. Dlatego przygotowaliśmy wnioski dotyczące lat 2009 i 2010 i uzgodniono włączenie roku 2009. W rezultacie, rolnicy będą mogli lepiej planować działania w sytuacji niezwykłego wzrostu cen na rynku zbóż.
Jednakże rozwiązanie to nie zaspokaja podstawowej potrzeby zwiększenia produkcji i podaży w każdym z państw członkowskich oraz zatrudnienia na obszarach wiejskich.
Musimy też zwrócić uwagę na niedobór zbóż na rynku europejskim oraz negatywne skutki igrania z biopaliwami, o czym zadecydowała Rada, zarówno pod względem oferty, jak i ceny.
Ponownie podkreślamy konieczność pogłębionej analizy CAP (wspólnej polityki rolnej) w celu uwzględnienia cech gleby i różnorodności biologicznej w każdym z państw, wdrażania płodozmianu oraz zagwarantowania rolnikom wystarczających dochodów, nie powodując przy tym zagrożenia interesów konsumentów w zakresie zdrowej i dobrej jakościowo żywności.
Astrid Lulling  
na piśmie. - (FR) Czy uwierzyliby państwo, że po latach oskarżania wspólnej polityki rolnej o wszelkie zła, o zbyt wysokie koszty, o produkcję rzek pełnych mleka i gór zboża, których nie można było sprzedać na rynku, odkryjemy, że musimy skończyć z ograniczaniem produkcji w tym zakresie?
Cieszy mnie natychmiastowa odpowiedź pani komisarz na wzrosty cen, które z pewnością są lukratywne dla naszych rolników: połóżmy kres odłogowaniu, aby zachęcić farmerów i hodowców do wytwarzania większej ilości zbóż, aby uwolnić rynek od presji.
Należałoby też zareagować równie szybko w celu zwiększenia kwot mlecznych i zlikwidowania kar za przekraczanie kwot na szczeblu krajowym. Ponadto, mam nadzieję, że posłuży to jako lekcja dla Komisji, która próbowała ograniczyć zdolność produkcji winorośli o 200 000 hektarów, nie zważając na możliwości, otwierające się przed europejskimi producentami wina w zakresie eksportu na rozwijające się rynki, takie jak Chiny czy Indie.
David Martin  
na piśmie. - Z uwagi na zmieniające się warunki rynkowe rozumiem i popieram wniosek Komisji dotyczący zniesienia obowiązku odłogowania gruntów w 2008 r. Oczekuje się, że na skutek zaprzestania odłogowania produkcja zbóż wzrośnie o co najmniej 10 milionów ton. Powinno to obniżyć rosnące ceny zbóż.
Jean-Claude Martinez  
na piśmie. - (FR) Komisja w Brukseli od 1992 roku opowiada nam o górach zboża, nie mówiąc o oceanach mleka i wypełnionych po brzegi spiżarniach. Ziemia rolnicza w Europie musiała być więc odłogowana, a produkcję trzeba było ograniczyć. Południowa półkula i USA odwoływały się do Światowej Organizacji Handlu w sprawie monopolu na pszenicę i rzepak.
Pamiętajmy, że w ramach rundy urugwajskiej i porozumienia z Blair House z roku 1992, Komisja Europejska zgodziła się ograniczyć produkcję rzepaku do 5 milionów hektarów.
Stało się to, czego można było się spodziewać. Rolnictwo jest narażone na zmiany klimatu. W Biblii, Józef wytłumaczył to faraonowi. Susza w Australii, spadek produkcji na Ukrainie i niekończący się wzrost popytu w Chinach, Indiach i Afryce: te wszystkie czynniki powodują wzrost cen zbóż i kukurydzy.
Komisja w Brukseli, która od 1993 roku płaciła rolnikom, aby nie produkowali, która zniosła wsparcie dla produkcji i przeznaczyła miliony hektarów ziemi na odłogowanie, gdy jedna trzecia ludzkości świata głoduje, odkrywa teraz, że brakuje zboża i że zapasy się wyczerpały. Dlatego wraca do decyzji w sprawie odłogowania.
Tak samo będzie z winoroślą. To samo stało się już z masłem i mięsem. Zapanował nad nami chaos i maltuzjanizm.
Brian Simpson  
na piśmie. - Jedną z tajemnic dla mieszkańców Unii Europejskiej jest funkcjonowanie systemu, w ramach którego rolnikom płaci się za nieuprawianie ziemi. Rozumiem, że niektóre szacowne organizacje, takie jak RSPB (brytyjskie Towarzystwo Ochrony Ptaków), dzięki temu systemowi finansują swoją znakomitą działalność, jednak nieużytkowanie żyznych gruntów i płacenie za to rolnikom nie może być właściwe.
Dlatego też popieram zniesienie odłogowania, lecz z drugiej strony, musimy wspólnie zachęcić rolników i pozostałe osoby do utrzymania gruntów w dobrym stanie i zapewnić wydajność ziemi poprzez inne formy pomocy.
Jeśli poważnie podchodzimy do zasadniczej reformy WPR, zniesienie płatności za odłogowanie gruntów musi wysunąć się na pierwszy plan reformy. Z tego względu poprę wniosek Komisji.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Chciałabym wyjaśnić posłom, dlaczego w taki sposób oddałam swój głos.
Zasadniczą kwestią jest to, że musimy i będziemy chronić dzieci. Powinniśmy zająć kategoryczne stanowisko w sprawie substancji chemicznych i zanieczyszczających, które mogą w jakikolwiek sposób zakłócić funkcjonowanie i rozwój dzieci. Przedsiębiorstwa muszą odpowiadać za swoje produkty.
Ale nie powinniśmy na tym poprzestać. Musimy poważnie przyjrzeć się rygorom nakładanym na przedsiębiorstwa. Spółki działające w Chinach muszą przestrzegać przepisów określanych przez chiński rząd. Zasady obowiązujące w Chinach znacznie różnią się od tych w innych częściach świata. Jeśli dana spółka ma działać na terenie Chin, musi podporządkować rządowi większość swoich procedur decyzyjnych i operacyjnych.
Chiny stosują zachęty skutkujące kontrolą pionowych procesów produkcyjnych. Urządzenia wykorzystywane przez spółkę Mattel do produkcji tych 21 milionów zabawek zostały wyprodukowane w Chinach i są własnością tego państwa. Formy używane do kształtowania plastiku i wykorzystywane w maszynach produkujących zabawki są własnością Chin. Dzieje się tak dlatego, że Chińczycy dotują części maszyn pozostające w Chinach, a wyłamanie się z tego systemu podnosi koszty przedsiębiorstw o 20%.
Zatem widzimy, że Chiny kontrolują przedsiębiorstwa w znacznie większym stopniu, niż nam się wydawało, a historia z niebezpiecznymi zabawkami powinna nas zmusić do wyciągnięcia wniosków. Nie możemy dłużej tolerować takich działań, podobnie jak nie możemy tolerować chińskich praktyk w obszarze praw człowieka i ochrony środowiska naturalnego.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Wielokrotnie apelowałem do Komisji Europejskiej o prawodawstwo nakazujące opatrzenie wszystkich przywożonych produktów etykietą informującą o kraju pochodzenia produktu. Jest to niezwykle ważna kwestia, gdyż w 2006 r. okazało się, że 17% wykrytych niebezpiecznych produktów, w tym zabawek, było niewiadomego pochodzenia, a 58% pochodziło z krajów trzecich.
Mimo że 48% wykrytych niebezpiecznych produktów było chińskiego pochodzenia, nie należy zakładać, że wina leży jedynie po stronie wadliwej kontroli jakości prowadzonej przez chińskich producentów. Okazało się na przykład, że spośród 21 milionów zabawek wycofanych w ciągu ostatnich 3 miesięcy przez amerykańską spółkę Mattel (która sprzedaje swoje produkty także w Europie pod marką Fisher-Price) 18 milionów miało usterki wynikające z wad konstrukcyjnych, a nie produkcyjnych.
Od pewnego czasu wiemy, że surowsze kary należy nakładać zarówno na producentów, jak i importerów, by mieć pewność, że obie strony poważnie traktują odpowiedzialność wobec konsumentów, a w tym wypadku bezbronnych dzieci. Jednak niektóre państwa członkowskie są niechętne tej zmianie pod wpływem importerów i przedsiębiorstw podzlecających produkcję.
Brigitte Douay  
Globalizacja handlu oraz brak przejrzystości i informacji o pochodzeniu różnych produktów wprowadzanych na rynki Unii Europejskiej oznaczają zwiększenie ryzyka nabycia towarów niebezpiecznych, uszkodzonych lub podrobionych.
Łączna rezolucja w sprawie bezpieczeństwa produktów, a w szczególności zabawek, którą poparłam podczas głosowania w środę, została przyjęta przez niemal wszystkie grupy. To kolejny przykład zaangażowania Unii Europejskiej, a zwłaszcza Parlamentu Europejskiego, w ochronę konsumentów.
Wzywając do nałożenia wymogów związanych z bezpieczeństwem produktu, wiarygodnością znaku CE, wykluczeniem produktów podrabianych i wprowadzeniem systemu śledzenia, rezolucja ta zapewni skuteczniejszą ochronę konsumentów, zwłaszcza dzieci.
Jednakże, wezwanie do lepszej współpracy z zainteresowanymi krajami trzecimi nie może przesłonić nam odpowiedzialności, jaka spoczywa na firmach składających zamówienia, ponieważ to one powinny zapewnić zgodność specyfikacji produktowych z tymi wymogami zdrowia i bezpieczeństwa.
Edite Estrela  
na piśmie. - (PT) Głosowałam za przyjęciem rezolucji w sprawie "niebezpiecznych zabawek wyprodukowanych w Chinach”, ponieważ uważam, że to niezwykle istotne, abyśmy podjęli wszelkie działania legislacyjne i administracyjne dla zapewnienia zgodności towarów rozprowadzanych w UE z istniejącymi normami UE, a także upewnili się, że nie stanowią one zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. Dlatego uważam, że dyrektywa 88/378/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek powinna zostać zmieniona jak najszybciej, uwzględniając skuteczne i efektywne wymogi bezpieczeństwa produktowego.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Zapewnienie bezpieczeństwa produktów, a w szczególności zabawek, jest priorytetem w zakresie ochrony zdrowia publicznego, a zwłaszcza zdrowia dzieci.
Niezbędne inspekcje i kontrola jakości produktów to konieczny mechanizm, służący realizacji tego celu. Firmy i kompetentne władze publiczne powinny realizować tę kontrolę i certyfikację w ramach działań zapobiegawczych.
Ponieważ prawodawstwo definiuje wszystkie zasady bezpieczeństwa, którym produkty muszą odpowiadać, firma lub firmy projektujące, wytwarzające i sprzedające te produkty ponoszą odpowiedzialność za zgodność z tymi wymogami.
Pierwsza reakcja na niebezpieczne produkty lub produkty szkodliwe dla zdrowia, w szczególności zabawki, importowane z krajów trzecich, to próba zrzucenia winy na innych, aż do punktu, w którym, jak podano w Financial Times, firma Mattel skierowała oficjalne przeprosiny do rządu i narodu chińskiego. Należy podkreślić, że wiele importowanych produktów powstaje w krajach trzecich, ale ich właścicielami są duże korporacje wielonarodowe z siedzibą w UE, które, żądne zysku, przenoszą produkcję gdzie indziej.
Co więcej, skoncentrowanie się na niskiej jakości produktów importowanych przesłania nam fakt, że wiele produktów wytwarzanych w UE także nie spełnia obowiązujących wymogów.
Malcolm Harbour, Andreas Schwab, Marianne Thyssen i Corien Wortmann-Kool  
na piśmie. - Rezolucja Parlamentu, przyjęta dziś znaczną większością głosów, słusznie koncentruje się na sprawach bezpośrednio związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa produktów w ramach obowiązujących dyrektyw UE.
Grupa PPE-DE przez cały czas nalegała, aby rezolucja koncentrowała się na praktycznych propozycjach, które natychmiast wzmacniałyby bezpieczeństwo konsumentów.
Dodatkowo zaproponowaliśmy ocenę koncepcji stworzenia europejskiego znaku bezpieczeństwa konsumenta, który dostawcy towarów konsumpcyjnych stosowaliby na zasadzie dobrowolności. Z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że Parlament poparł nasz wniosek w tej sprawie.
Będziemy żywo interesować się przyszłością dyrektywy w sprawie zabawek i z otwartością przeanalizujemy proponowane przez Komisję reformy. Jesteśmy zdania, że próba wprowadzenia do rezolucji bardzo szczegółowych i drobiazgowych wymagań, które miałyby znaleźć się w przyszłej dyrektywie, była całkowicie niepotrzebna. Dlatego też głosowaliśmy przeciwko proponowanym uzupełnieniom, co w żadnym stopniu nie zmniejsza naszego zainteresowania i chęci uchwalenia skutecznej i wykonalnej dyrektywy po otrzymaniu wniosku Komisji w 2008 r.
Carl Lang  
Rezolucja Parlamentu obejmuje zaledwie kilka wniosków, dotyczących zakończenia importu niebezpiecznych produktów, spośród których połowa pochodzi z Chin. Skupiono się na zabawkach, nie wspominając przy tym o odzieży zawierającej toksyczne barwniki, o niebezpiecznych lekach, produktach żywnościowych zawierających składniki nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, urządzeniach elektrycznych zagrożonych zapaleniem, pasty do zębów zawierającej płyn przeciw zamarzaniu: listę można ciągnąć długo. Zadowala się też półśrodkami, bazującymi na współpracy i certyfikacji, nakładając odpowiedzialność na państwa członkowskie, a nie na Chiny, na firmy europejskie, zamiast na inne.
W tym konkretnym przypadku to nie wystarczy. Nadszedł czas, aby zastosować przykładne sankcje wobec każdego kraju, który, będąc członkiem WTO, angażuje się w wątpliwe praktyki handlowe, takie, jak dumping, podrabianie towarów czy niewolnicza praca. To prawda, że tylko nieliczne dostępne w Unii Europejskiej instrumenty ochrony handlu podlegają pod zakres kompetencji pana Mandelsona, który słusznie wskazał na swoją bezsilność w tym zakresie.
Jeśli mamy dziś przyjąć ten dokument, to dlatego, że mimo wszystko, lepiej dysponować nędznymi środkami, niż żadnymi. Przynajmniej jest to jakaś forma reakcji.
David Martin  
na piśmie. - Pragnę wyrazić swoje zadowolenie z faktu przyjęcia tej rezolucji przytłaczającą większością głosów. Jest to czytelny komunikat skierowany do producentów zabawek i do Chin, że nie będziemy tolerować niespełnienia najwyższych standardów bezpieczeństwa zabawek dla dzieci. Chiny zostały upomniane i muszą poprawić kontrolę towarów oraz metody wykrywania usterek, by znacznie zmniejszyć napływ niebezpiecznych produktów na europejski rynek.
Jean-Claude Martinez  
na piśmie. - (FR) Dzieci w Wietnamie, Afryce i innych obszarach świata wchodzą na miny przeciwpiechotne. W Europie, nasze własne dzieci duszą się, trują i chorują na alergię z powodu lalek Barbie i zabawek.
Kino zaczęło już bić na alarm w filmie "Le père noël est une ordure”. Do nas, członków tego Parlamentu, należy zareagowanie w imię zasad bezpieczeństwa oraz ochrony demograficznej przyszłości naszego kontynentu, która już dziś jest zagrożona przez gierki rozgrywane przez dorosłych.
Nadszedł czas, żeby to zrobić. Powinniśmy byli zacząć już wczoraj, dla tak wielu twarzyczek o skórze gładkiej jak rzeźby Brancusiego, zniszczonych przez celuloidowe lalki, wybuchające od zapalenia zapałki. Zabawki zabijają, a dzieci z Darfuru nie wiedzą nawet, ile mają szczęścia, nie mogąc się nimi bawić przy jedzeniu.
Tokia Saïfi  
na piśmie. - (FR) Po masowym wycofaniu zabawek wyprodukowanych w Chinach przez amerykańskiego producenta, firmę Mattel, Komisja Europejska rozpatruje swoje prawodawstwo dotyczące bezpieczeństwa produktów, a w szczególności importowanych zabawek. System uregulowań europejskich w tym zakresie jest dość solidny, dzięki RAPEX i oznakowaniu CE, wymaga jednak umocnienia.
Parlament Europejski idzie więc dalej, i w ramach swojej rezolucji w sprawie bezpieczeństwa zabawek chce przyjąć wspólne ramy regulacyjne wprowadzania produktów na rynek oraz kontroli rynków. Moim zdaniem, kluczowym warunkiem jest odbudowanie zaufania konsumentów i ochrona zdrowia naszych dzieci. Idąc za przepisami REACH, które nakładają surowe środki kontroli na zastosowanie środków chemicznych w produktach konsumpcyjnych, głosowałam więc dziś za bezwarunkowym zakazem stosowania jakichkolwiek substancji toksycznych do wyrobu zabawek.
Ponadto, popierając poprawki nr 8 i 6, opowiadam się za całkowitym zakazem stosowania niebezpiecznych ftalanów w produkcji zabawek, które dziecko może włożyć do ust. Bezpieczeństwo chemiczne zabawek to nie tylko kwestia przepisów; to także kwestia higieny, i jako taka ma znaczenie kluczowe dla bezpieczeństwa naszych dzieci.
Karin Scheele  
na piśmie. - (DE) Dzisiejsza rezolucja kładzie nacisk na pilną potrzebę zmiany dyrektywy w sprawie zabawek. CMR - czyli, innymi słowy, substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość, muszą zostać objęte zakazem w ramach nowej dyrektywy w sprawie zabawek. Komisarz Verheugen usankcjonował ten wymóg podczas wczorajszej debaty. Konieczne będzie także wyjaśnienie kwestii oznakowania CE. Konsumenci europejscy zakładają, że oznakowanie to dotyczy pochodzenia produktu lub daje gwarancję jakości, choć w rzeczywistości znak CE ma inne znaczenie.
Miroslav Mikolášik
(SK) Bezpieczeństwo energetyczne i energia, wokół której obraca się polityka krajowa i zagraniczna każdej wspólnoty, to kluczowy czynnik dobrobytu, a przy krytycznie niskim poziomie rezerw, kwestia przetrwania.
Musimy podjąć natychmiastowe kroki, aby wyzwolić się spod zależności od Rosji w kwestii surowców, która może stać się zależnością polityczną. Uważam, że to alarmujące, iż pozwalamy na wykorzystywanie energii jako narzędzia nacisku politycznego na kraje tranzytowe i docelowe. Popieram rozwój wymiaru czarnomorskiego, współpracę z krajami południowego Kaukazu oraz dalsze zacieśnianie współpracy z Norwegią, państwami Maghrebu i rejonem Mashrequ, a także partnerstwo eurośródziemnomorskie. Przewidywalność rynku energetycznego należy zapewnić poprzez umowy z Chinami, Indiami i Brazylią; należy też utworzyć partnerstwo z rządem USA.
Ekolodzy, rozumujący w kategoriach czerni i bieli, powinni wreszcie zrozumieć, że tak zwane "ekologiczne” paliwa i biomasa powodują masywny wzrost ilości CO2 w atmosferze, i że niezbędny jest rozsądny, proporcjonalny udział energii atomowej. Wpływ fanatycznych Zielonych, którzy zdołali nawet uwzględnić zapis o zakazie stosowania energii atomowej w konstytucji jednego z państw członkowskich - co może mieć wpływ na gospodarkę zarówno tego państwa, jak i jego sąsiadów - ma wymiar tragikomiczny.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Panie przewodniczący! Bezpieczeństwo energetyczne to jeden z czynników kluczowych dla bezpieczeństwa europejskiego w ogóle. Sprawozdanie pana posła Saryusza-Wolskiego jest odpowiedzią na to wyzwanie dla przyszłości Europy.
Problem UE polega na tym, że poziom jej samowystarczalności energetycznej maleje. UE już w tej chwili importuje połowę swojej energii z zewnątrz, a szacuje się, że do roku 2025 zależność od importu przekroczy 70%. Aby rozprawić się z tym problemem, musimy przemówić jednym głosem, stworzyć nowy rodzaj energetycznej dyplomacji, a także zaangażować w ten proces specjalnego wysokiego przedstawiciela UE do spraw zewnętrznej polityki energetycznej.
Włączenie polityki energetycznej w większym stopniu do zakresu mandatu Unii nie może jednak oznaczać osłabienia suwerenności państw członkowskich w zakresie decydowania o środkach i strukturze produkcji energii. Chcę przede wszystkim za to podziękować sprawozdawcy. Sprawozdanie umożliwia państwom członkowskim samodzielne decydowanie w kwestii struktury dostaw energii.
Lena Ek  
na piśmie. - Przejrzystość, wzajemność i zasady państwa prawnego stanowią podstawę europejskiej polityki energetycznej, a co za tym idzie naszej polityki zagranicznej. Nie jest to jednak właściwy czas na powoływanie nowych instytucji i dlatego jestem przeciwko tworzeniu nowego stanowiska urzędnika wysokiego szczebla ds. polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki, co zagrażałoby też wpływowi Parlamentu Europejskiego na politykę zagraniczną w obszarze energetyki.
Françoise Grossetête  
na piśmie. - (FR) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, którego celem jest opracowanie wspólnej zewnętrznej polityki energetycznej.
Stosowane rozwiązania muszą mieć zasięg międzynarodowy, a Unia Europejska musi odegrać w nich wiodącą rolę. Nie ulega wątpliwości, że energia stała się prawdziwą bronią we współczesnych negocjacjach.

Od czasu kryzysu gazowego pomiędzy Rosją i Ukrainą w styczniu 2006 r., Unia Europejska zdaje sobie sprawę ze swojej bezradności w kwestii dostaw energii. W ramach opracowania zagranicznej polityki energetycznej, sprawozdanie proponuje powołanie wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznej polityki energetycznej, który byłby odpowiedzialny za koordynację działań UE w tym zakresie. Ten wysoki przedstawiciel do spraw zagranicznej polityki energetycznej pełniłby dwie role, ponieważ osoba ta działałaby z upoważnienia zarówno nowo powołanego wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (CFSP) oraz wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej.
Popieram ten pozytywny krok, który będzie pomocny w szczególności w promowaniu dialogu pomiędzy krajami produkującymi energię - patrz partnerstwo eurośródziemnomorskie - i jej konsumentami. Pozwoli to UE bronić swych interesów w dziedzinie bezpieczeństwa energetycznego podczas negocjacji z dostawcami zewnętrznymi.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Energia to obecnie podstawowa kwestia strategiczna.
Różne kraje UE, ze względu na wysoki stopień zależności energetycznej, chcą zdominować eksploatację istniejących zasobów energetycznych, i stąd propozycja powiązania energii ze wspólną polityką zagraniczną i polityką bezpieczeństwa. W przypadku przyjęcia tego rozwiązania, udałoby się także obejść rozbieżności zdań pomiędzy głównymi graczami.
W tym celu, UE powinna ogłosić powstanie własnego "rynku”, swoją "konkurencyjność” oraz rozszerzenie na inne kraje ram tak zwanych "wspólnot energetycznych”, "traktatu karty energetycznej” - aby zapewnić "bezpieczeństwo inwestycji” i zagwarantować "prawo do odszkodowania w przypadku wywłaszczenia i/lub upaństwowienia” - lub włączenie "klauzuli o bezpieczeństwie energetycznym” do umów handlowych. To wszystko da się kontrolować, stąd strach przed utworzeniem "gazowej wersji OPEC”.
Większość Parlamentu broni też "utworzenia partnerstwa w zakresie bezpieczeństwa energetycznego z USA”, a także, oczywiście, "krytycznego i konstruktywnego dialogu” z krajami Kaukazu południowego, regionu Morza Kaspijskiego i Azji środkowej, co "równoważy zainteresowanie UE zróżnicowaniem jej dostaw ropy i gazu z celem realizacji reform politycznych w tych krajach”. Więcej słów dla kogo? Iraku, Afganistanu, Afryki?...
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - Panie Przewodniczący! Unia Europejska jest głównym konsumentem energii, zależnym od zewnętrznych źródeł zasilenia, które charakteryzuje niepewność i możliwość destabilizacji. W szczególnym przypadku Rosji i bogatych surowcowo krajów WNP dodatkowym, potwierdzonym praktycznie czynnikiem niepewności, jest skłonność do wykorzystywania broni energetycznej dla celów politycznych. Powinno to mobilizować Unię Europejską do zwarcia szeregów i solidarności w sytuacjach kryzysowych. Następuje to jednak zbyt wolno, z uwagi na zróżnicowane interesy krajów, które nie są do tego stopnia narażone na energetyczny szantaż, jak kraje postkomunistyczne.
Sprawozdanie Jacka Saryusz-Wolskiego jest krokiem w dobrym kierunku. Stanowi apel o ułożenie relacji UE-Rosja na zasadach wzajemnego zaufania i poszanowania zasad zawartych w Karcie Energetycznej.
Istotny kontekst obecnej debaty wyznaczają równoległe zabiegi Komisji Europejskiej o liberalizację unijnego rynku energii, z Gazpromem w tle. Skłania to do mocniejszego forsowania zasady rozdziału produkcji od dystrybucji. Niechęć wobec liberalizacji widzimy w tych samych krajach, które skłonne są polegać na dwustronnych kontraktach energetycznych z Rosją i współpracy kapitałowej z rosyjskimi firmami państwowymi. Nieprzypadkowo są to pozostałości publicznych monopoli energetycznych kontynentalnej Europy. Opóźnia to pożądaną swobodę wyboru dostawców energii, jak i wypracowanie solidarnej polityki wspólnotowej w tej strategicznej dziedzinie.
David Martin  
na piśmie. - Jest oczywiste, że Unia Europejska potrzebuje dziś bardziej skoordynowanego stanowiska w sprawie zewnętrznych źródeł energii. Jednak nie widzę żadnej wartości w propozycji powołania urzędnika wysokiego szczebla ds. polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki, gdyż sądzę, że działanie to wprowadzałoby zamieszanie z uwagi na rolę pełnioną obecnie przez pana Solanę i z tych właśnie względów głosowałem przeciwko tej propozycji. Z drugiej strony głosowałem jednak za punktem odnoszącym się do uwolnienia produkcji energii, jej przesyłu i dystrybucji.
Tobias Pflüger  
na piśmie. - Sprawozdanie wspiera ideę "wspólnej europejskiej polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki”. Mimo że do tej pory polityka ta nie ma nawet podstaw prawnych, sprawozdanie jest ukierunkowane na kontynuowanie tej idei, nawet przed umieszczeniem jej w tekście nowego traktatu reformującego. Zamiast zaproponować rozwiązanie problemu drogiej i powodującej zanieczyszczenie energii, sprawozdanie przedstawia UE jako hegemonicznego, globalnego aktora. Takie ekspansywne podejście UE do geopolityki może stworzyć dodatkowe napięcia i konflikty na świecie. Motywem przewodnim w tekście wydają się silne antyrosyjskie nastroje. Sprawozdanie zawiera prawie każdy pomysł utrudniający rozwój normalnych relacji między Rosją i państwami członkowskimi UE. Dlatego krytycy uważają, że daje się w nim wyczuć powiew zimnej wojny. Poprzez umieszczanie tzw. "klauzuli bezpieczeństwa energetycznego” we wszystkich umowach z krajami będącymi producentami energii i krajami jej tranzytu UE określa swoje interesy jako znacznie wykraczające poza jej granice. Niepokoi nas opieranie polityki zagranicznej UE w dziedzinie energetyki na geopolitycznych naciskach z zagrożeniem militarnym w tle. W sprawozdaniu zaapelowano o bliskie partnerstwo ze Stanami Zjednoczonymi w obszarze bezpieczeństwa energetycznego, mimo że kraj ten toczy w Iraku wojnę, której celem jest zapewnienie sobie tanich źródeł energii.
Luís Queiró  
na piśmie. - (PT) Zważywszy na rosnącą istotność energii we nowoczesnym społeczeństwie z jednej strony, i rosnącą współzależność międzynarodową, która także jest teraz zjawiskiem powszechnym, z drugiej strony, nie można wyłączyć polityki energetycznej z zewnętrznego wymiaru polityki UE, zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i wspólnej polityki zagranicznej.
Dlatego też zgadzam się z rezolucją w punkcie, w którym stanowi ona, iż "jakkolwiek państwa członkowskie powinny zachować suwerenne prawo do podejmowania strategicznych decyzji dotyczących koszyka energetycznego, eksploatacji swoich zasobów energetycznych oraz struktury dostaw energetycznych, istnieje potrzeba [promowania wspólnego podejścia, a niekoniecznie wspólnej polityki] w zakresie bezpieczeństwa dostaw i promowania efektywności energetycznej i oszczędności energii, a także czystych i odnawialnych źródeł energii, w szczególności w stosunkach z krajami, w których zużycie energii szybko wzrasta”. Jednakże, jeśli chodzi o koncepcję powołania wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznej polityki energetycznej, wymiar ten musi zmieścić się w zakresie prac wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, ponieważ uważam, że bardziej ukierunkowane podejście nie ma sensu.
Andrzej Jan Szejna  
na piśmie. - Głosuję za przyjęciem sprawozdania pana posła Jacka Saryusz-Wolskiego w sprawie wspólnej europejskiej polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki.
Zgodnie z przyjętym przez Radę planem działania w zakresie polityki energetycznej w marcu 2007 roku musimy dopełnić wszelkich starań, aby stworzyć wspólną politykę zagraniczną w zakresie energii dla Unii Europejskiej, która wyposażona zostanie we właściwe instrumenty zapewniające jej sprawne funkcjonowanie. Zwracam tu uwagę na potrzebę solidarności i współpracy między krajami członkowskimi, dywersyfikacji źródeł energii oraz stałego rozwoju i udoskonalania współpracy w tej dziedzinie.
Zgadzam się, że należy uzgodnić dokładną mapę drogową, która będzie wskazywać poszczególne etapy wdrażania tej polityki. Komisja powinna przedstawić propozycję w tej sprawie jak najszybciej będzie to możliwe. Ważnym jest również, aby kraje członkowskie konsultowały się wzajemnie, oraz z Komisją Europejską, w kwestiach decyzji strategicznych dotyczących umów z państwami trzecimi w tej dziedzinie. Propozycja powołania urzędnika wysokiego szczebla ds. polityki zagranicznej w dziedzinie energii, odpowiedzialnego za koordynowanie wszystkich strategii politycznych obejmujących zewnętrzne aspekty bezpieczeństwa energetycznego, jest trafna i warta dalszego rozpatrzenia. Takie stanowisko powinno przyczynić się do zwiększenia ochrony interesów krajów członkowskich UE w negocjacjach z partnerami zagranicznymi.
Charles Tannock  
na piśmie. - Brytyjscy konserwatyści uznają potrzebę większej solidarności 27 państw członkowskich w obszarze zewnętrznej polityki energetycznej, jako że w najbliższych latach wszystkie państwa członkowskie staną się bardziej zależne od przywozu ropy naftowej i gazu z państw trzecich, które mogłyby zagrozić bardziej zależnym i wrażliwym państwom, co odbyłoby się ze szkodą dla całej Unii.
Nie oznacza to, że popieramy wspólną politykę energetyczną, zwłaszcza że UE mogłaby narzucać poszczególnym państwom członkowskim dobór źródeł energii, określając na przykład stosunek paliw kopalnych do źródeł odnawialnych.
Konserwatyści zasadniczo popierają cele tego sprawozdania, choć nie zgadzamy się z potrzebą tworzenia jednego silnego stanowiska koordynującego działania w tej sferze. Nie widzimy też potrzeby wprowadzania do traktatów nowej, regulującej tę kwestię podstawy prawnej.
Próby tworzenia nowych kompetencji UE zamiast odpowiedniego wykorzystania już istniejących są niepotrzebne. Konserwatyści opowiadają się za rynkowym podejściem do problemu, a nie dalszą instytucjonalizacją UE.
Glenis Willmott  
na piśmie. - Posłowie Unii Pracy w Parlamencie Europejskim popierają znaczną część rezolucji, a zwłaszcza priorytetowe potraktowanie odnawialnych źródeł energii, promowanie energetyki jako jednego z fundamentów europejskiej polityki sąsiedztwa i postulowanie zwiększonej ochrony przed zanieczyszczeniami.
Wstrzymaliśmy się od głosu w przypadku umocowania 12, gdyż odrzucenie traktatu konstytucyjnego czyni je bezzasadnym. Wstrzymaliśmy się od głosowania nad poprawką 2 i ustępem 13, gdyż uważamy, że powołanie urzędnika wysokiego szczebla ds. polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki mogłoby wprowadzić niepotrzebne zamieszanie.
Głosowaliśmy za ustępem 62 nawiązującym do uwolnienia produkcji energii, ponieważ chcemy być konsekwentni wobec wcześniej deklarowanego stanowiska uznającego uwolnienie własności przesyłu energii za najskuteczniejsze narzędzie promujące inwestycje, sprawiedliwy dostęp do sieci i przejrzystość na rynku.
Miroslav Mikolášik
(SK) Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Gruber.
Popieram sporządzenie ogólnej dyrektywy ramowej oraz dyrektywy w sprawie warunków wjazdu dla pracowników wysoko wykwalifikowanych, a także dyrektywę w sprawie warunków wjazdu i pobytu dla pracowników sezonowych i dyrektywę w sprawie warunków wjazdu i pobytu dla stażystów pobierających wynagrodzenie.
Nie budzi wątpliwości, że Unia Europejska musi określić jasne zasady oraz aktywnie uregulować zasady udzielania zezwoleń na pracę w UE. Wszyscy wiemy, że Europa już dziś doświadcza "demograficznej zimy” i pilnie potrzebuje siły roboczej spoza krajów członkowskich. Jednakże, sprawą najwyższej wagi jest, abyśmy wpuszczali wyłącznie wykwalifikowanych pracowników; proponuję, abyśmy dobierali profesje, których brakuje na rynku pracy w Europie. Musimy być w tej sprawie konsekwentni; w przeciwnym razie, jeśli z własnej woli i bez zastanowienia zalejemy Europę niewykwalifikowaną siłą roboczą, możemy doświadczyć problemów, związanych z biernością pozbawionych pracy imigrantów, którzy zaczną dopuszczać się przestępstw, uczestniczyć w nielegalnym handlu i działalności szarej strefy poza prawem, a także w handlu narkotykami i ludźmi. Tworzą oni getta i nierzadko kończą jako członkowie grup terrorystycznych.
Hubert Pirker
(DE) Panie przewodniczący, głosowałem za przyjęciem sprawozdania, ponieważ w Parlamencie stwierdzono jednoznacznie, iż w gestii państw członkowskich pozostanie decydowanie o rodzaju i liczbie migrujących pracowników, którzy będą wpuszczani na suwerenne terytorium tych państw. Jeśli dojdzie do wprowadzenia błękitnej karty, należy zagwarantować jej zastosowanie jako instrumentu kontroli wysoko wykwalifikowanych pracowników przebywających w UE, zezwalającego na czasowy - a nie stały - pobyt w całej Unii Europejskiej.
Chciałbym skierować wniosek do komisarza Frattiniego - który niestety nie jest już obecny - od Europejskiej Partii Ludowej: niech błękitna karta będzie oznakowana dodatkowym symbolem, oznaczającym kraj, na przykład flagą, tak, aby nie było wątpliwości, które z państw członkowskich wydało zezwolenie na pobyt i pracę.
Antonio Masip Hidalgo
(EN) Panie przewodniczący, chciałbym pogratulować moim kolegom, Lilli Gruber i Javierowi Moreno. Jako osoba czasowo niepełnosprawna, musiałem tymczasowo wynająć imigranta do pomocy, dzięki czemu zrozumiałem lepiej, jeśli to możliwe, co miał na myśli pan poseł Lobo Antunes, mówiąc dziś o potrzebie solidarności i humanitaryzmu, jakkolwiek pojmuję także wyjaśnienie pana przewodniczącego Frattiniego, dotyczące pełnego poszanowania dla rządów prawa.
W chwilach samotności często myślałem, że Don Kichot, ta słynna postać, najwspanialszy bohater literacki wszechczasów, nie mógłby istnieć bez Sancho Pansy, a dzisiejszy Sancho niewątpliwie byłby emigrantem, spieszącym mu z pomocą.
Dlatego wszystkie epoki należy szanować za rządy prawa i szacunek dla ludzi.
Frank Vanhecke
- (NL) Panie przewodniczący! Nie poparłem sprawozdania pani poseł Gruber w sprawie planu polityki legalnej migracji z dwóch podstawowych przyczyn. Po pierwsze, nie sądzę, aby rozsądne było przyczynianie się do drenażu mózgów z krajów biedniejszych do Europy w jeszcze większym stopniu, niż dzieje się to w tej chwili. Nie sądzę, aby mogło to pomóc komukolwiek, a z pewnością nie krajom uboższym.
Po drugie, nadal nie mogę się nadziwić naiwności, z jaką Parlament rozpatruje kwestie migracji jako rozwiązania niezaprzeczalnego problemu demograficznego Europy. W każdym razie, ani słowem nie wspomina się o ogromnych kosztach imigracji, jakie ponoszą kraje przyjmujące, ani też o tym, że dziś, bardziej niż kiedykolwiek, musimy stać na straży kultury europejskiej, naszych wartości i standardów, które są w coraz większym stopniu zagrożone przez napływ imigrantów z innych kultur. Oprócz innych problemów, są też koszty ekonomiczne. Dziś, w stolicy Europy, Brukseli, około 53% mieszkańców to osoby określane jako nie będące pochodzenia belgijskiego; istnieje groźba, że do roku 2050 będzie to 75%. Nie potrzebujemy masowej imigracji, ale wręcz przeciwnie.
Philip Claeys
- (NL) Panie przewodniczący! W sprawozdaniu pani poseł Gruber Parlament przyjmuje wyjątkowo jednostronne ilościowe podejście ekonomiczne do problemu imigracji. Odmawiam dziś uznania, że tylko nowa fala imigracji może stać się gwarantem przyszłości gospodarczej Europy i chcę wskazać, że imigracja to nie tylko liczby i tabele. Wnioski w tym sprawozdaniu pogarszają tym bardziej i tak już poważne problemy integracyjne. Trzeba to przeczytać, żeby uwierzyć. Jakkolwiek niektóre populacje imigrantów nie chcą pracować ani się przekwalifikować, są tacy, którzy chcieliby otworzyć ośrodek informacji i zarządzania w Mali. Nie ulega wątpliwości, że wielu tak zwanych pracowników tymczasowych ucieknie się do nielegalnego pobytu, gdy ich zezwolenie wygaśnie, tak, jak dzieje się to teraz. Doświadczenie, na przykład w Szwajcarii, wskazuje jasno, że rodziny pracowników sezonowych przekraczają granice nielegalnie.
I wreszcie, faktem jest, że wzrost poziomu legalnej imigracji osób wysoko wykwalifikowanych niewątpliwie doprowadzi do dalszego drenażu mózgów z krajów rozwijających się z wszystkimi tego konsekwencjami.
Alfredo Antoniozzi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Gruber, ponieważ dotyka ono wielu kwestii, podnoszonych przez grupę PPE-DE i przeze mnie. Jednakże, jakkolwiek mam świadomość, że integracja jest potrzebna, wierzę, że musi się ona odbywać za zgodą naszych obywateli. Dlatego, oprócz integracji potrzebujemy twardego, konsekwentnego egzekwowania prawa. Na przykład, państwa członkowskie muszą egzekwować zasadę, zgodnie z którą imigranci, którzy nie są w stanie wykazać zdolności do utrzymania rodziny, muszą podlegać repatriacji po trzech miesiącach. W niektórych krajach tak się nie dzieje, co budzi niezadowolenie obywateli, odbierając sens wszelkim europejskim inicjatywom na rzecz integracji.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Jakkolwiek sprawozdanie przedstawia szereg istotnych kwestii związanych z migracją, których bronimy od dawna, sprawozdanie nie tylko nie potępia istniejących wytycznych i zasad polityki UE - które polegają na kryminalizacji i represjonowaniu migrantów - ale stwarza też ich dodatkowy wymiar.
Mówiąc konkretnie, sprawozdanie przyjmuje koncepcję istnienia różnych "kategorii” migrantów - takich, jak "najlepiej wykwalifikowani”, "sezonowi” i inni - oraz sposób zarządzania nimi stosownie do potrzeb w zakresie zatrudnienia w poszczególnych krajach UE, w szczególności poprzez utworzenie błękitnej karty: cóż za niehumanitarny pogląd na migrację i migrantów.
Co więcej, sprawozdanie wzywa do opracowania wspólnej polityki migracyjnej, którą uważamy za niestosowną i nierealistyczną, zarówno ze względu na wyniki innych "wspólnych” programów, jak i zróżnicowanie sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich. Podkreślamy, że migracja leży w zakresie odpowiedzialności każdego z państw i jego instytucji demokratycznych.
Jak już stwierdziliśmy, wspólna polityka nie jest koniecznością, w przeciwieństwie do innego obszaru, ramowej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie promowania praw migrantów, w szczególności poprzez ratyfikację konwencji ONZ w sprawie praw wszystkich migrujących pracowników i członków ich rodzin.
Carl Lang  
na piśmie. - (FR) Uznając, że "przyszła sytuacja na rynkach zatrudnienia Unii Europejskiej może zostać opisana z grubsza jako wymagająca [...] legalnej imigracji”, pani poseł Gruber, podobnie jak pan prezydent Sarkozy we Francji, szuka ekonomicznego uzasadnienia dla polityki imigracyjnej stosowanej w niektórych państwach członkowskich. Jednakże siła robocza napływająca z krajów rozwijających się powoli nie posiada na ogół kwalifikacji do wykonywania pracy, jakiej potrzebują nasze gospodarki. Ponadto, należy pamiętać, że legalna imigracja to zasadniczo imigracja nie pracowników, ale ludzi.
Polityka ta przynosi nam dodatkowo niemal dwa miliony dodatkowych imigrantów każdego roku, zmieniając się faktycznie w kolonizację Europy. Od chwili obecnej do roku 2050, populacja nie-Europejczyków, już teraz licząca około 40 milionów ludzi, potroi się. Z chwilą przystąpienia Turcji, Europa, którą tworzy Bruksela, powiększy się o 220 milionów Azjatów i Afrykańczyków, w większości należących do świata muzułmańskiego.
Kolonizacja populacji jest śmiertelnym zagrożeniem dla chrześcijańskich i humanitarnych wartości naszej cywilizacji. Jeśli mamy bronić praw ludów Europy do samostanowienia i własnej tożsamości, musimy odbudować nasze granice, zawrócić napływ migrantów i wprowadzić politykę prorodzinną i chroniącą życie. Potrzebujemy nowej Europy, "europejskiej” Europy, Europy suwerennych narodów, ponieważ tylko to może nam zagwarantować prawo do obrony naszej kultury i historii.
Jörg Leichtfried  
na piśmie, - (DE) Fakt, że niemal 18,5 miliona obywateli krajów trzecich mieszka w UE, jasno wskazuje, że Europa potrzebuje wspólnej polityki imigracyjnej. Musimy rozwiać obawy i lęki naszych obywateli przed imigracją i pokazać im, że uregulowana i rozsądna imigracja jest absolutnie niezbędna w niektórych sektorach w Europie. Nie podzielam jednak opinii, którą z niezachwianą wiarą prezentują zwłaszcza konserwatyści, że zmiana demograficzna musi wiązać się z utrzymaniem europejskiego modelu socjalnego. Zamiast tego musimy rozpocząć debatę na temat zakresu, w jakim znaczący wzrost poziomu generowania dóbr w gospodarce europejskiej, który należy rozpatrywać w oderwaniu od zmian demograficznych, powinien zapewnić solidarny wkład w europejski model socjalny.
Kartika Tamara Liotard  
Powstrzymałam się od głosowania w sprawie poprawki nr 8, ponieważ, jakkolwiek uznaję problem drenażu mózgów z krajów rozwijających się do Europy za bardzo istotny, nie mam zaufania do motywów grupy ITS, która przedstawiła tę poprawkę. Musimy dążyć do powstrzymania osób o wysokim wykształceniu przed masowym opuszczaniem ich krajów, co prowadzi do szkód gospodarczych, ale z pewnością nie powinniśmy sprzeciwiać się imigracji do Europy jako takiej.
David Martin  
na piśmie. - Pozytywnie oceniam to sprawozdanie, gdyż ma ono na celu ułatwienie życia legalnym imigrantom. Pomimo swojego statusu, legalni imigranci często spotykają się z zamierzoną i niezamierzoną dyskryminacją. Sprawozdawczyni apeluje o podjęcie różnych kroków w odniesieniu do legalnych imigrantów, w tym o poprawę praw pracowniczych, możliwość przenoszenia praw emerytalnych i socjalnych, uznawanie kwalifikacji, wizy długoterminowe i wielokrotnego wjazdu, które to postulaty w całości popieram.
Mary Lou McDonald, Søren Bo Søndergaard i Eva-Britt Svensson  
na piśmie. - Nasze dzisiejsze głosowanie odzwierciedla chęć przyjęcia efektywnego, ludzkiego i opartego na prawach podejścia do imigracji w Europie. Wszyscy imigranci muszą być traktowani równo, przyzwoicie i zgodnie z najwyższymi normami w zakresie praw człowieka.
Ponadto europejskie państwa członkowskie powinny kierować się ogólną zasadą, że oprócz potrzeb gospodarek krajów Europy przyjmowanie imigrantów zależy od zapotrzebowania na imigrantów. Polityka imigracyjna w Europie nie może przyczyniać się do utraty istotnych umiejętności, "drenażu mózgów”, w krajach rozwijających się. Państwa członkowskie i Komisja UE nie mogą prowadzić polityki, która osłabiałaby rozwój.
Erik Meijer i Esko Seppänen  
na piśmie. - Głosowaliśmy za poprawką 8. Zasadniczo nasze poglądy bardzo odbiegają od poglądów grupy, która ją złożyła, zwłaszcza w przypadku uchodźców, imigrantów i mniejszości etnicznych lub religijnych. ITS usiłuje zablokować przyjmowanie uchodźców, którzy znajdują się w niebezpieczeństwie, natomiast my usiłujemy pomóc tym ofiarom represji, katastrof i ubóstwa. Bardzo dobrze rozumiemy zatem, że większość naszej grupy nie chce poprzeć poprawek ITS dotyczących migracji. W przeciwieństwie do sytuacji uchodźców i tradycyjnych form imigracji, proponując zachęcanie wysoko wykwalifikowanych pracowników do imigracji, państwa członkowskie UE stwarzają problem dla krajów ich pochodzenia. Kraje takie jak Indie, Południowa Afryka lub Brazylia potrzebują wykwalifikowanych pracowników, aby się rozwijać. Widzimy obecnie, że takie problemy powstają nawet w najnowszych państwach członkowskich UE, Rumunii i Bułgarii, które w szybkim tempie tracą medyków i inżynierów na rzecz zamożniejszych krajów. Uprzywilejowane kraje i przedsiębiorstwa wykradają mózgi tych ludzi. Jako że nie chcemy wspierać "drenażu mózgów”, głosowaliśmy za tą poprawką.
Tobias Pflüger  
na piśmie. - (DE) Sprawozdanie pani poseł Gruber przedstawia imigrację, w niektórych ustępach, wyłącznie w kategoriach użyteczności imigrujących pracowników jako kapitału. Na przykład, sprawozdanie kładzie nacisk na "istotność utworzenia stabilnych i zgodnych z prawem stosunków zatrudnienia pomiędzy firmami i pracownikami, aby zwiększyć produktywność i konkurencyjność UE”, a co za tym idzie, "wzywa Komisję do rozważenia potencjalnych efektów okrężnej migracji w tym zakresie”.
Jakkolwiek represje wobec migrantów i osób ubiegających się o status uchodźcy nie budzą sprzeciwu, "wszelkie środki, mające zwiększyć atrakcyjność UE dla najwyżej wykwalifikowanych pracowników, tak, aby zaspokoić potrzeby rynku pracy UE i zapewnić Europie dobrobyt oraz możliwość realizacji celów lizbońskich” mają być wspierane.
Jakkolwiek należy eliminować "ryzyko drenażu mózgów”, "powrót” przewiduje się dla tych migrantów, którzy są w stanie przeniknąć do Fortu Europa wyłącznie nielegalnie. Jeśli chodzi o zatwierdzenie planu polityki w sprawie legalnej migracji, nacisk kładzie się przede wszystkim na procedury dostępu "umożliwiające szybkie reagowanie na zmieniające się potrzeby rynku pracy”.
Imigracji nie można regulować, przyjmując jako kryterium użyteczności migrantów jako kapitału UE. Zamiast imigracji na korzyść firm europejskich, należy uczynić naszym priorytetem podstawowe prawa człowieka dla migrantów i ubiegających się o status uchodźcy. Odmawiam klasyfikowania ludzi na podstawie kryterium użyteczności.
Luís Queiró  
na piśmie. - (PT) Debata w sprawie migracji zbyt często skupia się na kwestiach nielegalnego przepływu, a tym samym często zapominamy o migracji legalnej, która stanowi poważny wkład w naszą gospodarkę i bogactwo kulturowe.
W tym kontekście, zgadzamy się z dwoma fundamentalnymi koncepcjami: jednoznaczna i skuteczna polityka w sprawie legalnej migracji to jedno z kluczowych rozwiązań problemu nielegalnej imigracji, musimy więc z otwartymi ramionami witać przybywających, bazując na wspólnych zasadach promujących integrację i adaptację. Jednakże, musimy także uznać fakt, że przepływy migracyjne, społeczności migrantów i kraje przyjmujące różnią się pod względem tradycji, obyczajów i historii, i nie można ignorować tych różnic.
Kolejną kwestią poruszoną w tej debacie jest kwalifikowana migracja. Idea błękitnej karty, która ułatwi wjazd i poruszanie się, może okazać się interesująca, choć wydaje się zbyt złożona. W każdym razie, sprawą kluczową musi być czynnik przyciągający, przede wszystkim na poziomie akademickim. Dlatego niezwykle istotne jest uświadomienie instytucjom edukacyjnym potrzeby przyciągania studentów z innych części świata. Oczywiście popieram ten cel.
Carl Schlyter  
na piśmie. - (SV) Szwedzka Partia Zielonych popiera liberalną politykę imigracyjną i chce jej wprowadzenia. W sprawozdaniu znalazło się wiele pozytywnych elementów, zgodnych z tym dążeniem. Uważam jednak, że dyrektywa ramowa w tym zakresie ograniczy możliwości migracyjne, a nie odwrotnie. Dodatkowo, propozycja rodzi ryzyko intensyfikacji drenażu mózgów, który dotyka kraje rozwijające się i jest cynicznie wykorzystywany przez UE dla celów jej własnego rozwoju. Dlatego ostatecznie wstrzymuję się od głosu.
Geoffrey Van Orden  
na piśmie. - Niebezpiecznym mitem jest twierdzenie, że zmiany demograficzne zachodzące w naszej wewnętrznej strukturze ludności wymagają odbywającej się na dużą skalę imigracji osób z różnych, często wrogich, kultur i społeczeństw, wraz ze wszystkimi konsekwencjami dla naszej spójności i tożsamości narodowej, pełną integracją osiadłych imigrantów, skutkami dla naszych usług publicznych, a także zdrowia publicznego i bezpieczeństwa.
Jestem całkowicie przeciwny przeniesieniu uprawnień lub kompetencji władz krajowych na UE, jeśli chodzi o krajowe kontrole graniczne oraz politykę imigracyjną i azylową. Dlatego też głosowałem przeciw temu sprawozdaniu.
Hubert Pirker
(DE) Panie przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ Parlament Europejski uzgodnił całościową strategię walki z handlem ludźmi i nielegalną imigracją. Jako Parlament Europejski, musimy wysłać jednoznaczny sygnał, że "nielegalne” oznacza to samo, co "niedozwolone” i postępować zgodnie z tym stwierdzeniem. W mojej opinii, szczególnie istotne jest wyjaśnienie, że nie dojdzie do kwotowego rozmieszczania nielegalnych imigrantów w poszczególnych państwach członkowskich, a masowe legalizacje, z jakimi mieliśmy do czynienia w ostatnich latach, przestaną być dozwolone. Oznacza to, że wyeliminujemy "efekt przyciągania”, a zarazem pośrednio wypowiemy walkę handlowi ludźmi.
Frank Vanhecke
- (NL) Panie przewodniczący! Sprawozdanie dotyczące priorytetów polityki zwalczania nielegalnej imigracji obywateli krajów trzecich, które właśnie przyjęliśmy, z pewnością nie jest najgorszym ze sprawozdań przyjętych przez ten Parlament, a nawet zawiera szereg niezwykle interesujących zaleceń, nadal jednak uważam, że sprawozdanie to nie przedstawia jasno całego obrazu i dlatego sam go nie poparłem.
Problem imigracji w Europie może stać się problemem nadchodzącego stulecia - już dziś może nim jest - a nielegalna imigracja jest jego znaczącym elementem. Możemy zatem spodziewać się dużo twardszego stanowiska, szczególnie w kolejnych regulacjach przyjmowanych w różnych krajach Europy. Ostateczny efekt to wchłanianie ludzi, którzy z czasem rozprzestrzenią się po całej Unii, we wszystkich państwach członkowskich.
To w gruncie rzeczy proste, i powinniśmy mieć odwagę sformułowania tej myśli. Nie możemy tolerować nielegalnej imigracji. Nielegalnych imigrantów należy przechwytywać i stanowczo odsyłać z powrotem do krajów pochodzenia w sposób humanitarny. Ci, którzy nie ośmielają się powiedzieć tego głośno, a co za tym idzie, z pewnością nie ośmielą się tego przeprowadzić, staną się przyczyną ogromnych problemów, które ostatecznie pozbawią nas dobrobytu i zniszczą naszą cywilizację.
Koenraad Dillen
- (NL) Panie przewodniczący! Sprawozdanie pana posła Moreno Sáncheza automatycznie nasuwa na myśl holenderskie przysłowie "zachte heelmeesters maken stinkende wonden”, które oznacza, że dramatyczne czasy wymagają drastycznych środków. Jak już powiedział mój kolega, pan poseł Vanhecke, choć niektóre sugestie zawarte w sprawozdaniu stanowią krok naprzód we właściwym kierunku, ogólnie rzecz biorąc, Parlament nadal ucieka się do połowicznych środków, co nie przysłuży się skutecznej i stanowczej europejskiej polityce walki z nielegalną imigracją. Parlament nie zdołał, na przykład, wyjaśnić jednoznacznie, że uregulowania wdrażane w wielu krajach europejskich należą do najistotniejszych, jeśli nie są najważniejszymi przyczynami nielegalnej imigracji ze względu na "efekt wypychania”, jaki powodują w krajach pochodzenia imigrantów.
Sytuacji nielegalnych imigrantów nie trzeba regulować, należy ich wychwytywać i deportować w sposób zdecydowany, ale humanitarny. W przeciwieństwie do tego, co insynuuje Parlament, jednoznaczne przedstawienie tego przesłania politycznego nie ma nic wspólnego z tak zwaną ksenofobią. Oprócz konsekwentnej polityki deportacji, zaostrzenia kontroli granicznej i porozumień z państwami w zakresie powrotu ich obywateli, do pewnego stopnia rozwiązaniem są także ośrodki dla uchodźców w regionie pochodzenia, ale ta koncepcja również została odrzucona przez Parlament. Z tych względów głosowałem przeciwko przyjęciu sprawozdania.
Jan Andersson, Göran Färm, Anna Hedh i Inger Segelström  
na piśmie. - (SV) My, socjaldemokraci, chcemy humanitarnej polityki imigracyjnej i azylowej w UE, bazującej na solidarności, której celem będzie zwiększenie mobilności transgranicznej w sposób odpowiedzialny, gwarantujący ochronę wszystkim, którzy jej potrzebują. Nie chcemy jednak stałych sił kontroli granicznej, finansowanych przez UE. Państwa członkowskie są odpowiedzialne za ochronę własnych granic. Rozmieszczenie sił Wspólnoty powinno być dostosowane do potrzeb w oparciu o dochodzenia. Dlatego postanowiliśmy powstrzymać się od głosowania w sprawie ustępu 37.
Jeśli chodzi o ustęp 18, dotyczący rewizji podstawowej zasady rozporządzenia Dublin II, sądzimy, że jej omówienie jest uzasadnione, powinno jednak zostać przeprowadzone w szerszym kontekście w ramach dyskusji na temat całościowej wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej.
Gérard Deprez  
na piśmie. - (FR) W pełni popieram to znakomite sprawozdanie i chciałbym dodać trzy własne uwagi w tej sprawie.
Po pierwsze, musimy wyzbyć się iluzji, że aktywna polityka legalnej imigracji położy kres napływowi nielegalnych imigrantów do naszych państw. Aktywna polityka legalnej imigracji będzie z definicji determinowana przez nasze potrzeby, podczas, gdy imigrację nielegalną będą kształtowały potrzeby tych - obecnie dziesiątków milionów ludzi, głównie w Afryce - którzy chcą się tu przenieść, aby uciec przed wojną, prześladowaniami, ubóstwem, lub po prostu brakiem perspektyw dla siebie i dla swych dzieci.
Po drugie, kontrola granic zewnętrznych UE i walka z sieciami nielegalnych przemytników imigrantów pozostanie niestety politycznym priorytetem na wiele nadchodzących lat, ponieważ w rzeczywistości los ludzki leży w rękach przestępczych gangów. Walka z nielegalną imigracją nie jest więc skierowana "przeciwko” nielegalnym imigrantom jako takim: to element walki przeciwko przestępczości zorganizowanej, w której musimy zwyciężyć wspólnie.
Po trzecie i ostatnie, musimy jednocześnie dążyć nieustannie do walki z ubóstwem, co będzie możliwe wyłącznie dzięki realizacji współrozwoju w Afryce.
Patrick Gaubert  
na piśmie. - (FR) Popieram przyjęcie tego sprawozdania, które odzwierciedla zrównoważoną i realistyczną wizję imigracji i zyskało szeroki konsensus, na co liczył sprawozdawca.
Sprawozdanie zostało przedstawione we właściwym czasie, zważywszy na ostatnie wydarzenia, gdy państwa członkowskie starają się kolejno przyjmować ustawy, które pozwolą im jak najlepiej opanować napływ migrantów.
W rzeczywistości, wszyscy wiemy, że skala migracji przekracza zdolność zainteresowanych krajów do samodzielnej kontroli tych wydarzeń, dlatego też potrzebujemy globalnej, całościowej polityki europejskiej, co słusznie podkreślono w sprawozdaniu.
Tekst wyznacza szereg priorytetów: walkę z handlem ludźmi, poszanowanie karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przy stosowaniu środków zwalczania nielegalnej imigracji, wzmocnienie współpracy z krajami trzecimi, podjęcie stanowczych kroków w walce z nielegalnym zatrudnieniem i wreszcie potrzebę odpowiedzialnej polityki w sprawie powrotów imigrantów.
Z tych względów poparłem przyjęcie sprawozdania podczas ostatecznego głosowania na posiedzeniu plenarnym.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Choć sprawozdanie zawiera pewne punkty, z którymi się zgadzamy, zarazem przyjmuje ono represyjny i zorientowany na bezpieczeństwo pogląd na "nielegalną imigrację”.
Choć w mniejszym stopniu w odniesieniu do pewnych aspektów, sprawozdanie wzywa do określenia podstaw bieżących wytycznych UE i decyzji w sprawie imigracji, w tym tak zwanej "europejskiej polityki w sprawie powrotu imigrantów”, lub, innymi słowy, repatriacji; działalności Frontex w zakresie patrolowania i kontroli granic; tak zwanych "tymczasowych ośrodków recepcyjnych”; opracowania narzędzi biometrycznych czy tak zwanych "umów o readmisji”. Sprawozdanie proponuje także utworzenie "patroli europejskich”, "europejskiego systemu monitorowania” granic morskich, a nawet systemu "automatycznej kontroli osób wjeżdżających na terytorium Unii oraz tych, które je opuszczają”.
Innymi słowy, sprawozdanie ma wzmocnić zorientowaną na bezpieczeństwo politykę UE, polegającą na kryminalizacji "nielegalnej imigracji”, zmieniając ją we wspólną politykę europejską o charakterze represyjnym, obejmującą złowrogie systemy informacyjne oraz środki i infrastrukturę, których celem będzie zatrzymywanie i wydalanie imigrantów. Całym sercem przeciwstawiamy się temu.
Zastosowanie takiej represyjnej polityki doprowadziło władze jednego z państw członkowskich do ukarania siedmiu tunezyjskich rybaków za uratowanie na morzu 44 osób, mimo, że działali zgodnie z zasadami międzynarodowego prawa morskiego.
Carl Lang  
na piśmie. - (FR) Oficjalne dane dowodzą, że Europę zalewają nielegalni imigranci. Jest ona całkowicie niezdolna do kontroli swych zewnętrznych granic. Sprawozdanie coroczne, przedstawiające działalność Eurodac w roku 2006, biometrycznego narzędzia monitorowania wniosków o status uchodźcy, wskazuje, że szereg osób, które nielegalnie przekroczyły jedną z zewnętrznych granic Europy wzrosła o 64% w porównaniu z rokiem 2005.
Sprawozdanie przedstawione przez pana Moreno kładzie nacisk na szereg metod, które mają położyć kres temu zjawisku, charakteryzującemu się wzrostem wykładniczym. Sądzę, że są one bezużyteczne, a być może nawet pogorszą sytuację.
Na przykład, jak może nam się podobać koncepcja, zgodnie z którą zachęcanie do legalnej imigracji, przede wszystkim przy pomocy europejskiej błękitnej karty, która będzie zasadniczo europejskim pozwoleniem na pracę dla emigrantów, zredukuje poziom nielegalnej imigracji? To idiotyczne. Jeśli otworzymy drzwi dla niektórych, otworzymy je dla wszystkich.
Po co tworzyć bazę danych biometrycznych do walki z nielegalną imigracją? Po co planować przeznaczenie większej liczby personelu i zwiększonych zasobów na europejską agencję kontroli granicznej, Frontex, skoro granice, o których mowa, czy to wewnętrzne, czy zewnętrzne, nie są skutecznie chronione przez państwa członkowskie?
Po raz kolejny władze europejskie zdołały zidentyfikować problem, ale nie umieją go rozwiązać, trzymając się ideologii bazującej na imigracji i internacjonalizmie.
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - Panie Przewodniczący! Imigracja legalna i nielegalna uznana została za jedno z głównych wyzwań, przed jakimi stoi Unia Europejska. Niezależnie od kwestii formalno-prawnych, wymiar czysto ludzki tego zjawiska ujawnia się z całą ostrością. Wizytowałem ośrodki dla afrykańskich uchodźców na Malcie, rozmawiałem ze służbą patrolującą Morze Śródziemne oraz odpowiedzialnymi urzędnikami. W tym czasie nadeszła wiadomość o tragedii rodziny czeczeńskiej w Bieszczadach, potwierdzająca uniwersalny charakter tego zjawiska. Wywodząc się z kraju, który przez stulecia był źródłem emigracji zarobkowej i politycznej, trudno pozostać obojętnym wobec tragedii uchodźców, postrzegających Unię jako ziemię obiecaną.
Z tej perspektywy patrzę na dwa sprawozdania inspirujące debatę w Parlamencie Europejskim, dające pogląd na rozmiary zjawiska imigracji oraz aktualny stan polityki wspólnotowej w tym zakresie. Zgadzam się z tezą, iż Europa - z uwagi na sytuację demograficzną - potrzebuje kontrolowanych kanałów migracji, które mogą zredukować niedobór rąk do pracy, ale także zmniejszyć zakres szarej strefy i patologii.
Są to problemy rozpoznane przez wyspecjalizowaną agencję unijną Frontex. Proponowane rozwiązania, w postaci np. tzw. "burden sharing” zasługują na poważne rozważenie.
Narodziny wspólnotowej, dobrze oprzyrządowanej, prawnie i finansowo, polityki imigracyjnej są spóźnione. Lepiej późno, niż wcale!
Astrid Lulling  
na piśmie. - (FR) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania ze względu na polityczne priorytety walki z nielegalną imigracją obywateli krajów trzecich, i chcę podkreślić, że kontrolowanie napływu imigrantów do Europy, zwłaszcza z krajów trzecich, to jedno z największych wyzwań, przed jakimi stoją twórcy europejskiej polityki.
W XXI wieku handel ludźmi jest absolutnie niedopuszczalny i musimy znaleźć sposób, aby wyeliminować tę straszną działalność i położyć kres ludzkim tragediom, które ona powoduje. W tym celu musimy stawić czoła problemowi nielegalnej imigracji na skalę europejską, ponieważ jeśli jedno państwo członkowskie będzie otwarte na utajoną imigrację, będzie to skutkowało wywarciem presji na wszystkie pozostałe.
Wdrożenie planu polityki legalnej migracji musi obejmować walkę z nielegalną imigracją, ponieważ zjawiska te są ze sobą ściśle powiązane.
W sprawozdaniu brakuje konkretnych propozycji, które pozwoliłyby nam opracować rozwiązanie, aby położyć kres masowej ukrytej imigracji i zniechęcić handlarzy ludźmi. We Włoszech, na przykład, wprowadzenie kwot migracji ekonomicznej nie obniżyło poziomu nielegalnej imigracji. W rzeczywistości, stało się odwrotnie, ponieważ ogłoszenie rocznych kwot zaowocowało zwiększeniem liczby nielegalnych imigrantów, gotowych narazić życie, aby dostać się na terytorium Unii Europejskiej.
David Martin  
na piśmie. - Pozytywnie oceniam to sprawozdanie, ponieważ zasadniczo jest ono postulatem zdecydowanej polityki zwalczania nielegalnej imigracji opartej na solidarności państw członkowskich i współpracy z krajami trzecimi przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw człowieka.
Andreas Mölzer  
na piśmie. - (DE) Mimo dofinansowania na poziomie milionów euro, kraje pochodzenia nie są skłonne do współpracy. Walka z nielegalną imigracją musi jednak wreszcie stać się naszym obowiązkiem. UE także zachowuje się jednak niezwykle nonszalancko, nie zapewniając odpowiednich zasobów na zabezpieczenie swych granic zewnętrznych lub umieszczenie zatrzymanych nielegalnych imigrantów w obozach recepcyjnych, aby upewnić się, że nie zejdą oni do podziemia, do chwili, gdy możliwe będzie ich wydalenie do krajów ojczystych, nie mówiąc już o agencji ochrony granic, która została zamknięta akurat na szczyt sezonu migracyjnego!
Bruksela zignorowała też potencjalne zagrożenie ze strony imigrantów muzułmańskich. Jeśli UE się szybko nie obudzi i nie powstrzyma napływu radykalnych muzułmanów oraz imigracji i naturalizacji obywateli z krajów islandzkich, będziemy nie tylko zmuszeni żyć w ciągłym strachu przed atakami terrorystycznymi; niebawem staniemy się obcy na własnej ziemi.
Przedstawione sprawozdanie poświęca tym kwestiom zbyt mało uwagi, i dlatego - mimo szeregu uzasadnionych punktów, które zawiera - niestety jestem zmuszony je odrzucić.
Luís Queiró  
na piśmie. - (PT) Skuteczna interwencja polityczna w obszarze nielegalnej imigracji musi dotyczyć dwóch aspektów problemu, pochodzenia i kraju docelowego: innymi słowy, jak stwierdzono w przyjętej rezolucji, "władze krajów pochodzenia, jak również wzmocnienie ram prawa karnego w celu zwalczania sieci handlu, nielegalnego zatrudnienia i handlu ludźmi ludźmi” to kluczowe elementy. Bez stanowczości w tych obszarach, nasza odpowiedź na istniejące problemy nie będzie adekwatna, jakkolwiek obejmuje ona inne wymiary, takie, jak rozwój współpracy i działania w zakresie legalnej migracji.
Ponadto, jak stwierdziliśmy w sprawozdaniu na temat europejskiej strategii morskiej, polityka imigracyjna, która ma odnieść skutek w Unii Europejskiej, "wymaga”, jak stwierdzono w rezolucji, "aby państwa członkowskie przestrzegały zasad solidarności, podziału obciążeń, wzajemnego zaufania i przejrzystości”. W pełni się z tym zgadzamy.
Carl Schlyter  
na piśmie. - (SV) Głosuję przeciwko sprawozdaniu w ostatecznym głosowaniu, ponieważ jestem przeciwny agencji Frontex i policji granicznej UE, ze względu na trudności związane z określeniem zakresu odpowiedzialności za ich działania. Sprawozdanie jest pełne entuzjazmu dla kosztownych i nieefektywnych danych biometrycznych w paszportach i wizach, które dodatkowo zagrażają integralności osobistej. UE cynicznie wykorzystuje trudną sytuację uchodźców, aby zyskać kontrolę nad naszymi granicami.
Philip Bradbourn  
na piśmie. - Brytyjscy konserwatyści głosowali przeciwko sprawozdaniom w sprawie migracji, jako że kwestia migracji jest wyłącznie sprawą państw członkowskich i współpracy międzyrządowej. Nawiązania do projektu traktatu reformującego oraz rozszerzenia głosowania większością kwalifikowaną są niewłaściwym sposobem rozwiązywania problemów, przed którymi stoi UE. Uniwersalne podejście nie sprawdza się w przypadku imigracji.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Uważam, że obstając przy zdaniu, że pochodzący spoza UE małżonkowie obywateli UE muszą zamieszkiwać w innym państwie członkowskim UE przed uzyskaniem prawa pobytu w Irlandii, rząd narusza przepisy dyrektywy z 2004 r. Ponadto wybór małżonków obywateli UE spoza Irlandii, wobec których wydawany jest nakaz deportacji, jest sprzeczny z prawodawstwem UE, które zakazuje dyskryminacji ze względu na narodowość.
Chciałbym przypomnieć Komisji, że w 2006 r. poinformowała Parlament Europejski, iż dyrektywa z 2004 r. dotycząca prawa pobytu powinna być interpretowana przez państwa członkowskie zgodnie z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z lipca 2002 r. (sprawa nr C/459/99 (MRAX)) i kwietnia 2005 r. (sprawa nr C/157/03). Na mocy tych decyzji obywatelowi państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela UE przysługuje prawo wjazdu i pobytu na terytorium Wspólnoty i wynika ono właśnie z tego stosunku, a nie ze zgodnego z prawem wcześniejszego pobytu na terytorium Wspólnoty ani z faktu okazania pozwolenia na pobyt lub innego pozwolenia wydanego przez inne państwo członkowskie. Działania Irlandii w oczywisty sposób naruszają te decyzje sądowe. W związku z tym Komisja ma zgodnie z traktatami obowiązek wszczęcia postępowania przeciwko rządowi Irlandii.
