Presentatie van het jaarverslag van de Rekenkamer - 2007
De Voorzitter
Aan de orde is de presentatie van het jaarverslag van de Rekenkamer - 2007.
Vítor Manuel da Silva Caldeira
voorzitter van de Europese Rekenkamer. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben vereerd deel te kunnen nemen aan uw debat over het jaarverslag van de Rekenkamer over het boekjaar 2007, dat ik op 10 november heb ingediend bij de Commissie begrotingscontrole.
Over het algemeen is het auditadvies van de Rekenkamer zonder voorbehoud - positief, zo u wenst - maar het advies over de onderliggende verrichtingen is grotendeels vergelijkbaar met dat van vorig jaar.
Wat de jaarrekening betreft, is de Rekenkamer van mening dat deze, in alle materiële opzichten, een goed beeld geeft van de financiële positie van de Europese Gemeenschappen en de kasstromen aan het eind van het jaar. Als gevolg van verbeteringen die zijn doorgevoerd, zijn de voorbehouden van vorig jaar niet langer nodig.
Met betrekking tot de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen geeft de Rekenkamer een verklaring zonder beperking af over de ontvangsten, vastleggingen en betalingen voor "economische en financiële zaken” en de "administratieve en overige uitgaven”.
Wat de "administratieve en overige uitgaven” betreft, die in 2007 8 miljard euro bedragen, is de Rekenkamer de instellingen erkentelijk voor de besluiten en maatregelen die zij op basis van de aanbevelingen van de Rekenkamer hebben genomen om het financiële beheer verder te verbeteren, met inbegrip van de maatregelen van het Europees Parlement. De Rekenkamer zal de gevolgen hiervan in de komende jaren beoordelen.
Wat "landbouw en natuurlijke hulpbronnen”, "cohesie”, "onderzoek, energie en vervoer”, "externe steun, ontwikkeling en uitbreiding” en "onderwijs en burgerschap” betreft, stelt de Rekenkamer dat de uitgaven nog steeds materiële fouten vertonen, hoewel de mate waarin verschilt. Toezicht- en controlesystemen voor deze terreinen worden door de Rekenkamer op zijn best als slechts gedeeltelijk effectief beschouwd, hoewel hij op het gebied van "onderzoek” en, op Commissieniveau, "externe steun, ontwikkeling en uitbreiding” enkele verbeteringen ziet in de toezicht- en controlesystemen.
Voor "cohesie”, 42 miljard euro van de begrotingsuitgaven, schat de Rekenkamer, op basis van de controle van een representatieve steekproef van verrichtingen, dat ten minste 11 procent van de gedeclareerde kosten niet hadden moeten worden vergoed. De meest voorkomende redenen voor fouten waren onleesbare kosten, te hoge declaraties en ernstige tekortkomingen ten aanzien van de naleving van de aanbestedingsregels.
Wat "landbouw en natuurlijke hulpbronnen” betreft, waarvoor in 2007 51 miljard euro is uitgegeven, is de Rekenkamer van mening dat "plattelandsontwikkeling” nog steeds voor een buitenproportioneel groot aandeel bijdraagt aan het algemene foutenpercentage, terwijl hij schat dat het foutenpercentage voor uitgaven uit het ELGF net iets onder de materialiteitsdrempel ligt.
Waarom is dit nog steeds zo? En waarom zijn de onderliggende verrichtingen grotendeels vergelijkbaar met die van vorig jaar? Materiële foutenpercentages houden stand omdat aan veel uitgaventerreinen van de Europese Unie inherente risico's kleven, evenals zwaktes op het gebied van toezicht en controle.
Een groot deel van de begroting, inclusief de terreinen waarop sprake is van gedeeld beheer, wordt verdeeld over miljoenen begunstigden in de hele Europese Unie, vaak volgens complexe regels en voorschriften, op basis van eigen declaraties van degenen die het geld ontvangen. Deze inherent risicovolle omstandigheden leiden tot fouten bij de ontvangers en bij degenen die het geld uitkeren.
Om deze risico's te beheersen, zijn er verschillende soorten toezicht en controle. In de eerste plaats op het niveau van de begunstigden; in de tweede plaats om ervoor te zorgen dat de systemen om declaraties te controleren op efficiënte wijze worden ontworpen en toegepast; in de laatste plaats het toezicht van de Commissie, om ervoor te zorgen dat alle systemen goed werken.
Aangezien de meeste fouten zich voordoen bij de uiteindelijke begunstigden, kunnen ze vaak betrouwbaar worden opgespoord door gedetailleerde controles die ter plekke worden uitgevoerd. Dergelijke controles zijn echter kostbaar, daarom wordt meestal slechts een klein deel van de afzonderlijke declaraties onderzocht.
Uit de audit van de Rekenkamer over het boekjaar 2007 is opnieuw gebleken dat de lidstaten niet altijd effectief zijn in het opsporen van tekortkomingen in de systemen om individuele declaraties te controleren. De Rekenkamer heeft ook enkele zwaktes aangetroffen in de conformiteitsgoedkeuring van de Commissie met betrekking tot landbouw.
Voor veel begrotingsonderdelen bestaan mechanismen om onjuiste betalingen aan begunstigden terug te krijgen of, indien de lidstaten uitgavenregelingen onjuist hebben toegepast, bepaalde uitgaven "niet toe te staan”, dat wil zeggen te weigeren de betreffende uitgave uit de begroting te financieren.
Er is echter nog geen betrouwbare informatie over de gevolgen van corrigerende maatregelen. De Rekenkamer is daarom van mening dat corrigerende maatregelen nog niet als effectief middel kunnen worden beschouwd om het aantal fouten terug te dringen.
Dit gezegd hebbende moeten we erkennen dat de Commissie sinds 2000 aanzienlijke inspanningen heeft geleverd om de problemen met het toezicht en de controle op te lossen, met name door middel van de ontwikkeling en de tenuitvoerlegging van een intern hervormingsprogramma en, in 2006, door de lancering van een actieplan om de toezicht- en controlesystemen in de hele Unie te verbeteren.
De jaarlijkse activiteitenverslagen en declaraties, een belangrijk onderdeel van het hervormingsprogramma, met inbegrip van de verslagen en declaraties op het gebied van cohesie en landbouw, tonen nu een beeld dat meer overeenstemt met de eigen beoordelingen van de Rekenkamer. Sommige voorbehouden lijken de problemen echter nog steeds te onderschatten.
Wat het actieplan voor 2006 betreft, is de Rekenkamer, ondanks de door de Commissie opgemerkte vooruitgang, van mening dat het nog steeds te vroeg is om de gevolgen voor de wettigheid en de regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen te meten. Zo was 2007 het eerste jaar waarin van de lidstaten werd verlangd dat zij een jaarlijks overzicht opstellen van de beschikbare controles en verklaringen. Op termijn kunnen deze, zoals aangegeven in advies van de Rekenkamer 6/2007, bijdragen aan een beter beheer en controle van de fondsen van de Europese Unie. Maar op dit moment bieden zij nog geen betrouwbare beoordeling van de werking en de effectiviteit van de systemen.
Dit is de huidige situatie. Vooruitkijkend moeten we ons echter afvragen wat er nog meer moet worden gedaan en welke maatregelen moeten worden overwogen voor de toekomst. De Rekenkamer stelt voor om bij elk van dergelijke maatregelen rekening te houden met de volgende overwegingen.
In de eerste plaats moeten de baten van inspanningen om kosten te drukken worden afgewogen tegen de kosten.
In de tweede plaats moeten alle deelnemers aan het begrotingsproces erkennen dat een zekere mate van risico onvermijdelijk is.
In de derde plaats moet op politiek niveau (dat wil zeggen door de begrotings-/kwijtingverlenende autoriteiten), uit naam van de burgers van de Unie, worden vastgesteld wat de passende risiconiveaus zijn voor de verschillende uitgaventerreinen.
In de vierde plaats moeten regelingen die niet bevredigend kunnen worden uitgevoerd tegen aanvaardbare kosten en met een toelaatbaar risico, opnieuw worden bezien.
Ten slotte moet aandacht worden besteed aan vereenvoudiging, met name op gebieden als plattelandsontwikkeling en onderzoek, aangezien goed opgestelde regels en verordeningen die maar voor één uitleg vatbaar en eenvoudig toe te passen zijn, het risico van fouten verminderen en gestroomlijnde, kostenefficiënte beheers- en controlesystemen mogelijk maken
De Rekenkamer moedigt de Commissie dan ook aan om haar analyse van de kosten van controles en de mate van risico's die inherent zijn aan de verschillende uitgavengebieden, af te ronden. De Rekenkamer beveelt de Commissie ook aan om haar inspanningen ter verbetering van haar toezicht en verslaglegging voort te zetten, onder meer door samen te werken met de lidstaten, zodat zij op efficiënte wijze gebruik kan maken van de jaarlijkse overzichten in de jaarlijkse activiteitenverslagen en door een follow-up van de maatregelen om terugvorderingssystemen te verbeteren mogelijk te maken.
Naast vereenvoudiging en gebruikmaking van het concept "aanvaardbaar foutenrisico”, raadt de Rekenkamer, in zijn antwoord op de mededeling van de Commissie getiteld "De Europese begroting hervormen - Europa veranderen”, aan bij het opstellen van regelingen voor EU-uitgaven de beginselen van duidelijke doelstellingen, vereenvoudiging, realisme, doorzichtigheid en toerekenbaarheid toe te passen. De Rekenkamer spoort tevens de politieke autoriteiten aan om te onderzoeken in hoeverre uitgavenprogramma's kunnen worden herzien op het punt van outputs en een kritische afweging te maken tussen de nationale, regionale en lokale bevoegdheidsniveaus voor het beheer van deze programma's.
Ten slotte onderstreept de Rekenkamer, in de erkenning dat vooruitgang is geboekt, dat verdere verbeteringen in het financieel beheer van de Europese Unie zullen afhangen van het succes van bestaande en toekomstige maatregelen om risico's op een aanvaardbaar niveau te brengen en kostenefficiënte systemen te ontwikkelen om deze te beheersen.
In tijden van financiële turbulentie en economische instabiliteit is de rol van de Rekenkamer nog belangrijker en relevanter. Als de externe auditor van de Europese Unie zijn wij verplicht op te treden als onafhankelijke hoeder van de financiële belangen van de burgers van de Unie. Met de presentatie van dit verslag willen wij bijdragen aan transparantie en verantwoordelijkheid bevorderen, twee zaken die als essentieel worden beschouwd voor het waarborgen van het vertrouwen van de burgers van de Europese Unie in de instellingen die de Unie laten functioneren en de richting aangeven voor de toekomst.
De Voorzitter
Voorzitter Silva Caldeira, ik wil u bedanken voor uw verslag en voor de altijd zeer constructieve samenwerking tussen u, het Hof en het Europees Parlement.
Siim Kallas
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is blij met het jaarverslag van de Rekenkamer. Ik wil graag benadrukken dat wij zeer constructief met de Rekenkamer hebben samengewerkt. Het verslag bevat zeer goed nieuws: de Rekenkamer heeft zijn volledige goedkeuring gegeven aan de jaarrekening of, zoals de auditors dat noemen, "een advies zonder voorbehouden”. Dit is een opmerkelijke prestatie, aangezien dit pas het derde jaar is waarin we het nieuwe boekhoudsysteem gebruiken.
Maar er is nog meer goed nieuws: de Rekenkamer erkent dat wij onze toezichtsystemen aan het verbeteren zijn. In 2007 is er voor het eerst geen enkel hoofdstuk met een rode kaart van de externe auditor voor de controlesystemen. Op dit vlak worden nog steeds veel maatregelen genomen. Ik wil graag de jaarlijkse overzichten van bestaande audits van de structuurfondsen, die afgelopen voorjaar voor het eerst door de lidstaten zijn ingediend, apart noemen.
De Rekenkamer erkent deze inspanningen, ook al vertalen de resultaten zich nog niet in een aanzienlijk lagere foutenpercentages. De Commissie wordt hierdoor aangemoedigd.
Het is een feit dat de individuele verrichtingen nog steeds een gemengd beeld geven. Wat het Europees Landbouwgarantiefonds betreft, het grootste deel van de landbouwuitgaven, erkent de Rekenkamer dat het foutenpercentage dit jaar opnieuw onder het materialiteitsniveau ligt. Dit geldt echter niet voor de rest van het hoofdstuk over natuurlijke hulpbronnen, met veel fouten op het gebied van de uitgaven voor plattelandsontwikkeling. Ook bij de cohesiefondsen merkt de Rekenkamer nog steeds veel te veel fouten op.
De Commissie geeft de hoogste prioriteit aan het terugdringen van deze foutenpercentages en is niet bang om zich, indien nodig, hard op te stellen. In 2008 hebben we het ELGF en het ESF (het Cohesiefonds) al financiële correcties opgelegd ter waarde van 843 miljoen euro en daar komt nog zo'n 1,5 miljard euro bij.
Ik wil u er wel aan herinneren dat, wat fouten in de onderliggende betalingen betreft, de standaard heel hoog ligt. Minimaal 98% moet foutenvrij zijn. Toch komen wij dichterbij: de auditors geven nu aan dat voor alle begrotingsgebieden (op één na) 95 procent of meer van de betalingen geen ernstige financiële fouten bevatten.
Op het gebied van externe steun en interne beleidsterreinen, zoals vervoer en energie, evenals onderwijs en burgerschap, ziet de Rekenkamer wel verbeteringen. Administratie en economische en financiële zaken brengen het er nog beter van af. Deze terreinen worden rechtstreeks beheerd door de Commissie, wat wellicht ten dele verklaart waarom de genomen maatregelen sneller effect hebben. Samenvattend toont het jaarverslag van de Rekenkamer over 2007 volgens de Commissie aan dat er sprake is van een solide en geleidelijk proces.
We hebben veel bereikt in de afgelopen vijf jaar. Als we kijken naar de vooruitgang die is geboekt, kan ik met zekerheid stellen dat de Commissie absoluut geen spijt heeft van het feit dat zij zichzelf ten doel heeft gesteld een positieve betrouwbaarheidsverklaring te krijgen voor de onderliggende verrichtingen. Wij hopen dat het Europees Parlement de positieve ontwikkelingen zal erkennen en maatregelen gericht op vereenvoudiging, een beter beheer en meer verantwoordelijkheid van de lidstaten zal blijven steunen.
Jean-Pierre Audy
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vicevoorzitter van de Europese Commissie, mijnheer de voorzitter van de Europese Rekenkamer, geachte collega's, allereerst zou ik de voorzitter van de Rekenkamer willen bedanken voor het enorme werk dat hij heeft verzet, samen met de leden van de Rekenkamer. Ik denk dat dit een belangrijk en verhelderend document is.
We weten allemaal dat dit de eerste kwijting onder de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 is. Het is ook de eerste kwijting met het nieuwe controlesysteem voor beheer, verklaringen en audits dat de Commissie heeft ingevoerd. Tot slot is het ook de laatste kwijting tijdens deze zittingsperiode, aangezien we nu beginnen met een proces dat zes maanden gaat duren, en we in april stemmen, nog voor de Europese verkiezingen. De Commissie heeft ons een positieve betrouwbaarheidsverklaring beloofd, maar die hebben we al veertien jaar niet gehad, en dat zet het Europees Parlement toch wel aan het denken.
Ik wil beginnen met de rekeningen. Men zegt mij dat dit een verklaring zonder voorbehoud is. Waarom is Galileo niet geconsolideerd? Ik wil ook niet verhelen dat ik nooit zal wennen aan rekeningen met min 58 miljard aan eigen middelen. Daarover heb ik mijn twijfels.
We hebben echter ook goed nieuws. Het is prachtig dat we voor de administratieve uitgaven een positieve verklaring hebben, met lage foutpercentages, en dat er uit de contacten is gebleken dat er geen fraude heeft plaatsgevonden. De lidstaten hebben echter een slecht functionerend gedeeld beheer voor de landbouw, de cohesie, en de structuurfondsen, waar te veel fouten zijn gemaakt. In sommige lidstaten was het meer dan 60 procent. De Raad is hier niet aanwezig, maar het zou interessant zijn om te horen wat de lidstaten en de Raad van deze situatie vinden, aangezien ze geen nationale verklaringen tekenen, en de burgers zullen hoge eisen stellen in deze tijden van crisis in de overheidsfinanciën.
Net als u, mijnheer de Voorzitter, vind ik dat we eens moeten nadenken over deze kwijtingsprocedure, samen met de parlementaire commissies, met de Europese Commissie, met de Raad, met de nationale parlementen en met de nationale rekenkamers, die in dit debat vrijwel volledig ontbreken.
Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, een halve minuut van mijn spreektijd als rapporteur te wijden aan het feit dat het me verbaast, net als mijn collega's, dat de Raad niet gekomen is. Ik heb echter wel begrepen, mijnheer de voorzitter van de Europese Rekenkamer, dat u uw verslag over een paar dagen zult voorstellen in de Raad Ecofin, en dat de Raad zich voor een gedachtewisseling tussen de lidstaten daarom niet kan uitspreken.
Er is vanwege het gedeelde beheer met de vinger gewezen naar bepaalde lidstaten, en in dat verband zou ik graag een snelle reactie van de Raad willen horen. Daarom, mijnheer de Voorzitter van het Parlement, zal ik voor het vragenuur aan de Raad een schriftelijke vraag stellen, zodat de Raad heel snel kan reageren, zodra er een gedachtewisseling heeft plaatsgevonden over dit uitstekende verslag van de Europese Rekenkamer.
Herbert Bösch
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Rekenkamer nadrukkelijk willen feliciteren met het verslag over haar werk in 2007, dat ze nu aan het Parlement voorlegt. De traditie wil dat de jaarverslagen steeds beter worden, en dit verslag is volgens mij het beste dat de Rekenkamer ooit heeft voorgelegd. Het is nog veelzeggender, nog kleurrijker, en nog helderder - als ik dat zo mag zeggen.
Geachte leden van de Rekenkamer, het is u ook gelukt om te weerstaan aan de verleiding van het populisme, en ik heb dat met genoegen vastgesteld.
Aan de hand van meerdere speciale verslagen, en vooral aan de hand van dit verslag, moeten wij nu vaststellen of de manier waarop de Commissie in 2007 met Europees belastinggeld is omgegaan wel of niet tevredenstellend was. Met name van de commissaris voor het Cohesiefonds hebben we al zeer bemoedigend nieuws gehoord, en ook de commissaris voor Onderzoek heeft aangeduid dat de kritiek van het Parlement en van de Rekenkamer in het vorige verslag op vruchtbare bodem gevallen is.
De lidstaten onttrekken zich echter nog steeds aan hun plicht om mee te werken bij de controle op de Europese begroting, hoewel vier lidstaten - Denemarken, Nederland, het VK en Zweden - het goede voorbeeld geven, en actief meewerken. We nemen met tevredenheid nota van het feit dat meerdere nationale rekenkamers, onder andere de Duitse, op het nationale niveau belangstelling beginnen te krijgen voor het Europese geld dat in hun land wordt uitgegeven, en we hopen dat hierover een politiek debat op gang komt.
Sinds de publicatie van de verslagen van de heren Wynn en Mulder proberen we met de eis dat er nationale verklaringen van betrouwbaarheid moeten komen in het Verdrag een brug te bouwen tussen artikel 274 en artikel 5. Bij die gelegenheid zou ik graag willen, mijnheer de commissaris, dat de Commissie zich bij de standaardisering van dergelijke verslagen wat hulpvaardiger en actiever zou opstellen. Vroeger of later zal dat dankzij uw positieve houding ook wel gebeuren.
Wanneer we bij de kwijtingsprocedure een oordeel vellen over de kwaliteit van het werk van de Commissie vertellen we de belastingbetaler of de zaken min of meer op orde zijn. Wanneer we verwachten dat de andere instellingen professioneel zijn, moeten we zelf ook professioneler worden. Ik vind het onaanvaardbaar en niet serieus wanneer we in dit Parlement nu nog steeds bespreken of onze commissie wel of niet een zogenaamd neutrale commissie moet blijven. Het is onaanvaardbaar dat een controlecommissie gewoon als een derde commissie wordt meegenomen, dat is niet professioneel. De tijd is voorbij dat we een half jaar een beetje aan de begroting konden werken, en dan de rest van het jaar in de andere commissie aan begrotingscontrole konden doen.
Sommige agentschappen hebben we nog nooit bezocht. Hoe kunnen we de belastingbetaler dan onder ogen komen en zeggen: wij kunnen u verzekeren dat dit goed gefunctioneerd heeft? Wij eisen professioneel werk van de andere instellingen, maar ook wij als Parlement moeten een inspanning leveren, anders kunnen we de belastingbetaler niet onder ogen komen.
Jan Mulder
namens de ALDE-Fractie. - Voorzitter, ik zou de Rekenkamer willen bedanken voor het verslag en ook ik kan constateren dat het ieder jaar beter wordt, beter leesbaar, overzichtelijker, enz. Inderdaad, er is ieder jaar sprake van vooruitgang. Alleen is die vooruitgang zeer klein. We kunnen nu de eurosceptici een beetje de wind uit de zeilen halen door te zeggen dat de rekeningen voor de eerste keer goedgekeurd zijn. Als we echter zien welke verbeteringen er in de rekeningen zijn, dan zijn die klein. We passeren net die essentiële marge om te zeggen dat het nu voor elkaar is. Als we de woorden van 2006 en 2007 lezen, dan is er eigenlijk niet zoveel verschil. Ik geef echter toe dat er een verbetering is.
De Commissie onderstreept dat in de loop van de jaren de uitvoering van de begroting aanzienlijk is verbeterd. Ze zegt dat in 2002 en 2003 nog maar 4 procent van de uitgaven werd goedgekeurd, en dit percentage ligt nu al boven de 45 procent. Men zou inderdaad kunnen zeggen dat dit een aanzienlijke verbetering is. Ik vrees dat dit vooral komt omdat het landbouwbeleid ingrijpend veranderd is. Als het landbouwbeleid nog op de oude voet was voortgegaan, dan vraag ik mij af of we op een goedkeuringsmarge van in de 40 procent waren uitgekomen. In denk van niet. Dat is een zaak van grote zorg, want de essentiële technieken van de Commissie beantwoorden nog niet aan de internationale normen en zij behoeven nog grote verbeteringen. De vooruitgang in de laatste vier jaar is wat mij betreft te langzaam geweest.
Het is jammer dat we nog niet kunnen meten welke de resultaten van het actieplan zijn geweest. In het begin van de periode maakte de Commissie daar veel werk van. Het was een uitstekende methode. We hebben het ook allemaal toegegeven, maar helaas nog weinig resultaten daarvan gezien.
Met de heer Bösch ben ik van mening dat het teleurstellend is wat de Commissie met de nationale verklaringen gedaan heeft. Dit was des te verbazingwekkender, omdat de Commissie vorig jaar klip en klaar zei dat ze de overeenkomst niet ging uitvoeren. Gelukkig is de Commissie op haar schreden teruggekeerd. We kunnen echter niet vergeten dat het om een overeenkomst gaat, die is ondertekend door de Raad, de Commissie en het Parlement. Het kan immers niet zo zijn dat een van de partijen zegt dat ze de overeenkomst niet gaat uitvoeren. Ik ben benieuwd welke richtlijnen de Commissie heeft gegeven om de overeenkomst uit te voeren. Welke zijn de resultaten tot nu toe van de besprekingen met de lidstaten om artikel 44 uit te voeren? Al die dingen zullen wij in de komende maanden nauwkeurig moeten onderzoeken. Dan zullen we inderdaad ook moeten besluiten of we in april aan de Commissie kwijting gaan verlenen, of dat we de kwijting met een half jaar gaan uitstellen.
Bart Staes
namens de Verts/ALE-Fractie. - Voorzitter, ook ik wil de heren en dames van de Rekenkamer bedanken, vooral ook hun medewerkers. Ze hebben weer een puik werkstuk afgeleverd. Commissaris, u wil ik eraan herinneren dat u inderdaad aan het begin van uw mandaat als antifraudecommissaris heeft beloofd en toegezegd aan het einde van uw mandaat ervoor te zorgen dat er een verklaring komt dat de betrouwbaarheid van de rekeningen en de regelmatigheid en wettigheid van alle rekeningen in orde zijn.
Zijn we zo ver? Duidelijk niet. Voor de veertiende maal op rij is die verklaring er niet. Zijn we op de goede weg? Zonder enige twijfel. Dat zegt de Rekenkamer en dat verdedigt u ook met hand en tand. Moeten we ongerust zijn? Ik denk van wel. U hebt echter nog welgeteld één jaar de tijd om uw belofte, uw toezegging waar te maken en er ligt - dat hebben de collega's ook gezegd - werk op de plank.
Wat stelt de Rekenkamer vast? Er zijn gebreken in de boekhoudsystemen, deels te wijten aan het complexe wettelijke en financiële kader. Nog steeds zegt de Rekenkamer dat er een risico is voor de kwaliteit en de financiële informatie. Wat zegt de Rekenkamer over de regelmatigheid en de wettelijkheid van de uitbetalingen? Okay wat betreft de administratieve uitgaven? Grote problemen in grote delen van de begroting. Landbouw, het Cohesiefonds, de structuurfondsen, het Regionaal Fonds, sociaal beleid, plattelandsontwikkeling, onderzoek en ontwikkeling, energie, vervoer, externe steun, ontwikkeling en uitbreiding, onderwijs en burgerschap. Er is een representatief staal gemaakt van alles wat de cohesie betreft, namelijk het Cohesiefonds zelf en de structuurfondsen. We stellen vast dat de Rekenkamer in haar verslag zegt dat in 11 procent van de gevallen nooit uitbetalingen hadden mogen plaatsvinden. Ik vind dit een zeer sterke vaststelling en we zullen daar in de kwijting heel veel aandacht aan moeten besteden.
2007 was het eerste jaar - daar hebben verschillende collega's op geattendeerd - waarin de lidstaten werden geacht een jaarlijks overzicht op te stellen van de beschikbare controles en verklaringen. De Rekenkamer zegt dat dit niet werkt. De overzichten zijn onderling niet vergelijkbaar en daarin staat ook niet alle informatie die we nodig hebben. Nochtans, de heer Mulder heeft het terecht gezegd, was er een toezegging, een politiek akkoord. We hebben daar hier in het Parlement hard voor geijverd. En wat zien we? Een hele reeks lidstaten wil daar eigenlijk niet aan meewerken. Het zijn bij uitstek de eurosceptische landen die hun best doen: het Verenigd Koninkrijk, Denemarken, Nederland ook in grote mate. Dit kan toch niet? We moeten inderdaad de Raad voor zijn verantwoordelijkheid stellen.
Ten slotte wil ik namens de Groenen ook nog de nadruk leggen op de politieke eis ten aanzien van de lidstaten, namelijk dat ze inderdaad de politieke verantwoordelijkheid moeten nemen voor de uitgaven die zij mede beheren. Dat is een verdomde plicht! Daarnaast willen we ook dat er meer transparantie komt over de eindbestemming, over de eindbegunstigden. Er is een mooie website, maar ik zie dat een aantal lidstaten, waaronder mijn eigen land België, daar informatie op zetten die totaal onvoldoende en totaal niet transparant is. Dus ook daar valt nog een weg te gaan en daarvoor zullen wij tijdens de kwijting moeten vechten.
Esko Seppänen
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, voorzitter van de Rekenkamer. De vicevoorzitter van de Commissie, Siim Kallas, heeft in het algemeen goed werk verricht om de begrotingscontrole te verbeteren en vooral de transparantie van de administratie te vergroten. De openbaarheid van landbouwsubsidies is daarvan een goed voorbeeld.
De Rekenkamer is het daar gedeeltelijk mee eens. Er zijn natuurlijk ook zaken waar wat op aan te merken valt, vooral het gebruik van de steun voor landbouw en regionale ontwikkeling. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt hoofdzakelijk bij de lidstaten. In het verslag van de Rekenkamer valt een soort scheiding te bespeuren: de iets correctere noordelijke nettobetalers versus de zuidelijke netto-ontvangers, die iets gevoeliger zijn voor misbruik. Deze scheiding wordt natuurlijk ook beïnvloed door de omvang van de bedragen. In het zuiden is namelijk meer te verdelen en te controleren dan in het noorden. Om onduidelijkheden en verkeerde generalisaties te voorkomen, is het belangrijk dat de Rekenkamer in haar verslagen exact aangeeft waar mogelijk misbruik heeft plaatsgevonden.
Ik wil de aandacht vestigen op iets wat buiten de bevoegdheid van de Europese Rekenkamer valt en wat ook uit nationaal oogpunt een grijs gebied is. Het gaat om het in 2004 opgerichte fonds Athena, dat valt onder de bevoegdheid van de lidstaten, maar niet van de Europese Unie. De lidstaten geven geld aan het fonds uit hun eigen defensiebegrotingen. Dit geld is bedoeld voor gezamenlijke militaire operaties die buiten de bevoegdheid van de Europese Unie vallen. Enerzijds worden deze operaties uitgevoerd volgend het NAVO-beginsel "costs lie where they fall”, ofwel ieder betaalt zijn eigen kosten. Anderzijds is er dan Athena, waarvan de financiering geheim is. Dergelijke militaire operaties van de EU-landen moeten onder democratisch toezicht worden gesteld.
Wanneer het verslag van de Rekenkamer wordt behandeld, zal onze fractie speciale aandacht schenken aan de wettigheid van de begroting van de Raad, die voor het Parlement tot nu toe grijs gebied is geweest.
Godfrey Bloom
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het lijkt wel of commissaris Kallas een compleet ander document heeft gelezen. Ik kan hem verzekeren dat als dit een Britse onderneming was, het nooit voldoende zou zijn. Als een Britse onderneming 14 jaar lang dergelijke jaarrekeningen had ingediend, die absoluut onaanvaardbaar zijn, en dit jaar opnieuw - en ik vind helemaal niet dat de Rekenkamer een positief advies heeft afgegeven, en ik heb het document gelezen - dan zou ik zeggen dat als de Commissie het bestuur was van een Britse onderneming, zij nu in de gevangenis zou zitten!
We bevinden ons in een situatie waarin dit Parlement, als het werkelijk een parlement is, het grootste deel van het jaar debatteert over kromme bananen, bobbelige pastinaken, standaardisering van flessenmaten enzovoort (afgelopen woensdag hebben we zelfs gestemd over de standaardisering van tractorstoelen). Met andere woorden: het grootste deel van het jaar voert deze absurde organisatie niets waardevols uit. Wij hebben slechts één serieuze verantwoordelijkheid en dat is de Commissie verantwoordelijkheid laten afleggen over de begroting. Dat is het belangrijkste dat we kunnen doen en voor de vijftiende keer op rij stemmen wij er gewoon maar mee in.
Dat is een schande, en ik wijs de Britse parlementariërs erop dat ik goed in de gaten houd hoe zij stemmen. Ik zal ervoor zorgen dat iedereen in het Verenigd Koninkrijk weet wat zij hier doen, in tegenstelling tot wat ze zelf zeggen als ze weer naar huis gaan.
Ashley Mote
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we weten allemaal dat de jaarrekeningen van de Europese Commissie nooit kunnen worden goedgekeurd totdat - en tenzij - twee grote onderliggende problemen eindelijk worden opgelost. Geen van deze problemen is nieuw. In de eerste plaats is er geen zekerheid over de beginsaldi voor het boekhoudsysteem, dat in 2005 werd veranderd, aangezien er een jaar later enorme aanpassingen werden gedaan, waarmee duidelijk werd dat afstemming van de rekeningen niet mogelijk was, of is.
In de tweede plaats is er het al eerder genoemde probleem van het gedeelde beheer, met andere woorden de verdeling van publieke middelen aan begunstigden die vervolgens verantwoordelijk zijn voor het gebruik en de verantwoording ervan. Zelfs de interne auditors van de lidstaten geven toe dat dit een onmogelijk systeem is om te gebruiken.
Jarenland hoorden wij - net als vandaag van de Rekenkamer en de commissaris - niets anders dan goedbedoelde praatjes over verbeteringen op korte termijn, het beheersen van risico's, foutenpercentages, etc. Allemaal futiliteiten! Het feit is dat er niets wezenlijk verandert en het publiek terecht zijn geduld begint te verliezen. Door rond te lummelen op het dek van deze Titanic zijn we niet bepaald bezig de gaten onderin het schip te dichten.
Als we de Griekse cijfers moeten geloven, hebben we nog steeds olijfgaarden in de Egeïsche Zee. Het misbruik van fondsen in Bulgarije schijnt compleet uit de hand te lopen. De Europese Unie heeft het door Turkije bezette noordelijke deel van Cyprus 259 miljoen euro aan overheidsgeld betaald, maar het EU-kantoor in Nicosia geeft openlijk toe hier geen toezicht of controle over te kunnen uitoefenen, simpelweg omdat wij het Turkse regime niet erkennen. Een deel van dat geld is gebruikt voor nieuwe wegdekken in het snelgroeiende vakantiepark Kyrenia, waar de casino's dag en nacht goed boeren. De lokale bestuurders kiezen ervoor onvoldoende belastingen te heffen en zijn van mening dat als de EU stom genoeg is om hun te betalen, zij daar natuurlijk niet tegen protesteren. Maar met dat geld hadden we hele goede dingen kunnen doen.
Niet alleen zijn de jaarrekeningen onaanvaardbaar, maar ook sommige van de ideeën over hoe overheidsgeld moet worden besteed.
Christofer Fjellner
(SV) Ik zou om te beginnen de Rekenkamer willen bedanken voor een goed en ongewoon gemakkelijk te begrijpen verslag, dat zeker een goede basis zal vormen voor ons verdere werk in de Commissie begrotingscontrole.
Ik was van plan mij hoofdzakelijk te beperken tot de onafhankelijke agentschappen omdat ik daar rapporteur voor ben. Een aantal instellingen groeit natuurlijk wat betreft hun omvang, bevoegdheden en de sommen die ze ter beschikking hebben. Daarom zou ik willen stellen dat de controle van de instellingen ook steeds belangrijker wordt.
Gedurende de hele periode dat ik lid was van dit Europees Parlement, hebben we elk jaar gewezen op de problemen van de onafhankelijke agentschappen met betrekking tot planning, begrotingsuitvoering, aanbestedingen, rapportage, enzovoort, en helaas ziet het ernaar uit dat we ook dit jaar hetzelfde zullen moeten doen. Hetzelfde geldt voor het probleem dat de agentschappen steeds meer geld vragen, hoewel ze in de vorige jaren problemen hadden om het te besteden. Ik denk dat dit een aantal belangrijke vragen oproept omdat het terugkerende problemen lijken te zijn. Bij mij althans roept dat vragen op over verantwoordelijkheid en leiding. Daarom vind ik het bijzonder ongelukkig dat de Raad niet aanwezig is om deel te nemen aan het debat, want ik denk dat we een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid hebben om ervoor te zorgen dat de decentrale agentschappen worden geleid en gecontroleerd.
Naast deze algemene aanmerkingen, die grotendeels voor niet alle maar voor een erg groot aantal decentrale agentschappen gelden, hebben we, denk ik, reden om dit jaar vier agentschappen van naderbij te bekijken. Het eerste is de Europese Politieacademie, CEPOL, die ook dit jaar aanmerkingen krijgt in verband met haar aanbestedingen, een terugkerend probleem dat niet is opgelost. Nog opmerkelijker is bovendien dat de Rekenkamer erop wijst dat geld is gebruikt om privé-uitgaven te betalen. Een ander agentschap is Galileo, waarover de Rekenkamer tot dusver geen uitspraak heeft kunnen doen of ze al dan niet een positieve betrouwbaarheidsverklaring zal geven, omdat er zo'n grote onduidelijkheid heerst in verband met de relatie tussen Galileo en het Europees Ruimtevaartagentschap en andere betrokken actoren. Waar begint en waar eindigt Galileo? En last but not least hebben we Frontex en het Europees Spoorwegagentschap, beide duidelijke voorbeelden van agentschappen die hun kosten overschatten en te veel geld vragen, maar niettemin elk jaar om meer geld verzoeken. Dat zijn dingen die ik in de loop van het kwijtingsproces van naderbij wil bekijken. Ik hoop dat we de goede samenwerking met de Rekenkamer en de Commissie zullen kunnen voortzetten en ik betreur dat de Raad niet aanwezig is om bij te dragen tot deze discussie.
Bogusław Liberadzki
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de heer Caldeira had het over risico als een belangrijke factor voor het optreden van fouten bij de opstelling van dit verslag. Mag ik een moment ingaan op enkele zaken met betrekking tot het Europees Ontwikkelingsfonds? Het fonds verstrekt hulp aan landen in Afrika, het Caribisch Gebied en het gebied van de Stille Oceaan. Hun risico is anders dan dat van de lidstaten en het is ook groter dan in de lidstaten. Het is belangrijk dat de Rekenkamer heeft geconcludeerd dat de transacties waarop de inkomsten en vastleggingen voor het begrotingsjaar zijn gebaseerd, wettig en correct zijn. Deze algemene conclusie geeft ons redenen om het verslag als geheel onze goedkeuring te geven.
Aan de andere kant is het aantal fouten in de transacties waarop de betalingen zijn gebaseerd, hoog. De Rekenkamer heeft vraagtekens gezet bij de dynamische interpretatie door de Commissie van de subsidiabiliteitscriteria, en het standpunt van de Rekenkamer dat de interpretatie gebreken vertoont, moet worden geaccepteerd. Het punt is dat deze de lidstaten niet in staat stelt om te voldoen aan de normen voor een betrouwbaar beheer van de openbare middelen. De Commissie zou haar standpunt zo spoedig mogelijk opnieuw moeten bekijken. Het Parlement heeft haar hierover zelfs al benaderd.
Een andere kwestie die in het verslag ter sprake komt, is de samenwerking met de VN. Het verslag haalt de onwil of nalatigheid van de VN naar voren waar het gaat om het verzenden van de relevante betalingsdocumenten. De Rekenkamer heeft drie hoofdterreinen van significante tekortkomingen aangegeven. Deze omvatten de subsidiabiliteit van de uitgaven, de verrekening van de voorfinancieringen en de betaling van onjuiste bedragen. Deze fouten hadden veel eerder kunnen en moeten worden geïdentificeerd en gecorrigeerd door het personeel dat de betalingen heeft goedgekeurd. De verklaring van de Commissie dat de controlekosten erg hoog zijn, zoals blijkt uit de verhouding van de kosten en de doeltreffendheid van de controles, is daarom niet overtuigend. Het is moeilijk om het met dit standpunt eens te zijn. De Commissie zou in plaats daarvan moeten streven naar grotere efficiëntie en zou het aantal personeelsleden moeten vergroten. Wij als Parlement hebben haar daarover een jaar geleden al aangesproken.
Samenvattend, dit deel van de door de Rekenkamer verstrekte informatie is gemengd. Ik erken de globale juistheid ervan, maar wil toch wijzen op terreinen met significante tekortkomingen. Het verslag bevat aanbevelingen van de Rekenkamer, die grotendeels moeten worden geaccepteerd.
Jean Marie Beaupuy
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik zou de Rekenkamer willen bedanken voor haar goede werk. Een aantal collega's zijn daarnet echter in opstand gekomen vanwege de manier waarop Europese middelen worden gebruikt.
Ik hoop werkelijk dat de media die verslag uitbrengen over onze debatten en over de resultaten van het werk van de Rekenkamer, niet zoals gebruikelijk alleen maar zullen ingaan op de treinen die vertraging hebben, zonder ook maar iets te zeggen over de treinen die op tijd vertrekken. Het is namelijk wel duidelijk dat het leeuwendeel van de begroting van de Europese Unie op een verstandige manier is uitgegeven. We mogen de bomen niet met het bos verwarren.
In ieder geval zien we dat in dit verslag een positieve tendens wordt vastgesteld. Dat is uitstekend nieuws. U hebt ook gezegd dat er miljoenen ontvangers zijn. Dat is heel goed nieuws. Daaruit blijkt echter wel dat dit een zware en omvangrijke taak is.
Ik wil twee categorieën noemen die verantwoordelijkheid dragen, zonder met de vinger naar wie dan ook te wijzen. Ik wil alleen maar zeggen dat degenen die hiervoor de hoofdverantwoordelijkheid dragen, de handen uit de mouwen moeten steken, wanneer we willen dat alles beter wordt.
Ik zie zoals gezegd twee categorieën die verantwoordelijkheid dragen. De eerste, mijnheer de commissaris, is de Commissie. De Rekenkamer heeft er net aan herinnerd dat er miljoenen ontvangers zijn, en gezegd dat allereerst de regels moeten worden vereenvoudigd. Dat moet dan ook wel gebeuren voor we kunnen spreken over controles of over een verklaring. Dat is in het belang van de ontvangers, met name verenigingen en particulieren.
De tweede categorie verantwoordelijken zijn natuurlijk de lidstaten. Samen met mijn collega's van de Commissie regionale ontwikkeling wijzen we keer op keer op de verantwoordelijkheid van de lidstaten in verband met de structuurfondsen. Vaak maken zij de administratieve procedures nog ingewikkelder, en stellen zich op als rechter, in plaats van advies te geven.
Afgezien van de inhoud van dit verslag van de Rekenkamer verwachten we werkelijk dat alle lidstaten in de komende jaren de toegang tot Europese fondsen zullen vereenvoudigen, en bovendien natuurlijk zorgen voor een betere controle.
Ingeborg Gräßle
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Rekenkamer, mijnheer de commissaris, beste collega's, we hebben nu al veertien jaar lang het zelfde oordeel geveld over de betrouwbaarheid, en volgend jaar vieren we een klein jubileum. We moeten overwegen wat we dan gaan doen.
Ik vind dat we onszelf zo langzamerhand belachelijk maken, en het is een van de grote gevaren dat dit werkelijk routine wordt, en dat niemand onze resultaten meer serieus neemt. Het verslag van de Rekenkamer is interessant, name and shame bewijst zijn deugdelijkheid, en ik zou de Rekenkamer willen verzoeken de dingen ook in de toekomst bij hun naam te noemen.
Nu is de vraag echter wat we moeten doen met lidstaten die al sinds 1981 lid zijn, maar het recht van de EU nog steeds niet consequent toepassen. Hoe consequenter de Commissie is, des te sneller krijgen we resultaten, dat heb ik wel geleerd. Daarom zou ik de Commissie willen verzoeken om even consequent te zijn voor het beleid waarvoor ze zelf verantwoordelijk is. Ik ben teleurgesteld dat er zo weinig vooruitgang is geboekt op het gebied van het directe beheer. Ik had verwacht dat de Commissie het goede voorbeeld zou geven, en zou laten zien dat het haalbaar is, en hoe het moet.
Ik had in dit verslag vooral graag willen lezen hoe het er uit ziet in de nieuwe lidstaten, maar daarover bevat het niet veel informatie. Bepaalde cijfers krijg ik ook niet op een rijtje. Uw cijfers over de twee nieuwe lidstaten Roemenië en Bulgarije stemmen niet overeen met wat bijvoorbeeld het Bureau voor fraudebestrijding OLAF daar voor 2007 heeft vastgesteld. OLAF heeft in steekproeven in alle fondsen voor die twee landen een onregelmatigheids- en fraudepercentage van 76 vastgesteld, en dat is geen kleinigheid. Het is de hoogste tijd dat we consequent reageren en deze twee landen helpen om betere resultaten te bereiken, anders schieten we nooit op.
Dit is het laatste jaarverslag van de huidige Commissie-Barroso, en het eerste binnen de nieuwe financiële periode, en ik zou commissaris Kallas en de Commissie-Barroso willen prijzen voor wat ze hebben gedaan op het gebied van de financiële controle, dat was meer dan welke andere Commissie dan ook. Het moet ons echter tot nadenken stemmen dat de resultaten ondanks al die activiteiten niet beter zijn en niet sneller komen. Ik heb hoge verwachtingen van het nieuwe reporting scheme voor de terugvorderingen, en ik hoop dat we volgend jaar niet weer allemaal de schouders ophalen en zeggen dat we maar moeten hopen dat het de volgende keer beter wordt.
De Voorzitter
Commissaris Kallas, zoveel complimenten krijgen van mevrouw Gräßle is echt iets om trots op te zijn!
Dan Jørgensen
(DA) Mijnheer de Voorzitter, onze debatten worden af en toe een beetje abstract en daarom wil ik graag beginnen door ons allen eraan te herinneren waar we in feite over discussiëren. We discussiëren over geld van belastingbetalers, over het geld van de Europese burgers. Dit geld wordt ingezet voor zeer verstandige doeleinden, maar soms ook voor minder verstandige dingen. Een gemeenschappelijke vereiste voor al het geld dat uit naam van de EU wordt gebruikt, is dat het op een verantwoorde en gepaste manier wordt ingezet. Een tweede gemeenschappelijke vereiste voor al het geld dat wordt gebruikt, is dat bepaalde regels moeten worden gevolgd en dat als de regels niet worden gevolgd, er sancties worden toegepast.
Helaas moeten we opnieuw constateren dat de Europese Rekenkamer de uitvoering van de EU-begroting, met andere woorden de boekhouding, niet heeft kunnen goedkeuren. Dit is natuurlijk volkomen onacceptabel. De vraag is nu op wie de kritiek zich moet richten, naar wie de beschuldigende vinger moet worden gewezen. Het grootste probleem ligt zonder enige twijfel in de lidstaten zelf. Helaas kunnen we met zekerheid zeggen dat, wanneer de lidstaten een zak geld van de EU krijgen, ze lang niet zo zeer geneigd zijn om die middelen aan net zo veel controle en regels te onderwerpen als wanneer het om nationaal geld zou gaan. Krachtens het Verdrag is het zonder meer duidelijk dat de Europese Commissie hiervoor verantwoordelijk is, wat wil zeggen dat de Europese Commissie er verantwoordelijk voor is om druk op de lidstaten uit te oefenen, zodat zij de noodzakelijke controles invoeren. In dit verband is het ergerlijk dat de Commissie niet heeft voldaan aan haar eigen doelstelling, namelijk om de boekhouding voor het einde van deze zittingsperiode goed te keuren. Dat zullen we niet halen.
Ik wil er echter ook op wijzen dat er grote vooruitgang is geboekt, onder andere na druk door het Europees Parlement. Vorig jaar is er een actieplan ingevoerd met een groot aantal concrete initiatieven, waarvan we het effect zullen merken, natuurlijk niet in het verslag van dit jaar, maar in het verslag van volgend jaar, en daar kunnen we ons over verheugen. Uiteraard hebben we binnen de procedure van dit jaar zeer doelgericht kunnen werken aan de gebieden waarop er nog steeds problemen zijn. In dit verband is het met name zeer verontrustend dat we op landbouwgebied, terwijl we op andere gebieden positieve trends zien, dit jaar helaas een enigszins negatieve evaluatie hebben gezien, omdat we wat betreft de fondsen voor plattelandsontwikkeling de zaken niet goed onder controle hebben.
Bill Newton Dunn
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Rekenkamer voor haar verslag en de commissaris en zijn team voor het werk dat zij doen.
Dit is zo'n belangrijk onderwerp, omdat er zoveel falende en gefaalde landen zijn in verschillende delen van de wereld - die ik niet zal noemen, omdat iedereen ze wel kent - en dat is waar criminaliteit bloeit en zich verbreidt naar de andere landen. Wij moeten deze problemen dus oplossen en ik ben blij dat we geleidelijk de goede richting op gaan.
Ik betreur ten zeerste dat er niemand aanwezig is van de Raad, omdat het de lidstaten zijn die hun werk niet goed doen op dit gebied. Er is helemaal niemand aanwezig en dat mag volgend jaar niet weer gebeuren.
Ik wil graag iets zeggen tegen mijn afwezige landgenoot de heer Bloom, die een dommige speech hield over "bobbelige wortels” of iets dergelijks en vervolgens wegliep zonder de beleefdheid op te brengen naar de rest van het debat te luisteren. Als hij hier zou zijn, zou hij mij hem eraan horen herinneren dat een belangrijk Brits overheidsdepartement, dat verantwoordelijk is voor pensioenen, de afgelopen 14 jaar geen enkele keer goedkeuring heeft gekregen voor de jaarrekening. Het is dus niet zo dat wij ons in Groot-Brittannië alleen maar op de borst kunnen kloppen. Een van de dingen die mij zeer verbaast van het Verenigd Koninkrijk is dat de Britse regering weigert samen te werken met OLAF. Dit is compleet absurd en moet veranderen. Ik zou hier dan ook graag een reactie op willen van de Britse overheid.
Mijn laatste punt richt ik aan u, mijnheer de Voorzitter. Wanneer wij aanbevelingen doen over de commissies voor het nieuwe Parlement van volgend jaar, denk ik dat we serieus moeten bedenken hoe wij de positie van de Commissie begrotingscontrole kunnen versterken met extra bevoegdheden en verantwoordelijkheden, zodat we hard aan een oplossing voor dit probleem kunnen blijven werken.
De Voorzitter
Bedankt, Bill Newton Dunn. De Voorzitter zal, zoals altijd, zijn best proberen te doen.
Markus Ferber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Rekenkamer, mijnheer de vicevoorzitter van de Europese Commissie, collega's, het is inderdaad een traditie geworden dat we vaststellen dat er weer geen betrouwbaarheidsverklaring kan worden afgegeven over de relatie tussen de uitgaven op Europees niveau en het financieel beheer op nationaal niveau. Ik herinner me een gesprek met de vroegere voorzitter van de Rekenkamer, professor Friedmann, die me eens zei dat de structuren dusdanig zijn dat het onmogelijk is om ooit een betrouwbaarheidsverklaring af te geven. Daarom moeten we overwegen hoe we dit instrument leven kunnen inblazen, zodat de betrouwbaarheidsverklaring daadwerkelijk kan worden verleend wanneer dat gerechtvaardigd is.
In dat verband moeten we een aantal punten uit elkaar houden. Een begroting die voor ongeveer 95 procent uit subsidies bestaat, is veel fraudegevoeliger dan een nationale, regionale of gemeentelijke begroting. Dit is een subsidiebegroting, die de facto door de lidstaten wordt beheerd, die in de nieuwe financiële periode veel meer autonomie van ons hebben geëist. Ze hadden ons tijdens de vorige subsidieperiode verweten dat er te veel centraal gestuurd werd. Dat betekent natuurlijk ook dat de verantwoordelijkheid voor het geld op regionaal en nationaal niveau moet komen te liggen.
Ik wil nog even op een derde punt ingaan. We moeten ook leren om een onderscheid te maken tussen fraude en verspilling. Ook dat wordt vaak op een grote hoop gegooid. Ik erger me er ook aan wanneer met geld van de EU subsidies worden betaald voor projecten die niet echt nodig zijn, maar dat is geen fraude, dat is verspilling. Daarom zijn de lidstaten, die vooral in het kader van het structuurbeleid de verantwoording voor de projecten dragen, er ook verantwoordelijk voor dat het geld niet verspild wordt, en dat subsidies alleen maar worden verleend voor projecten die voor de regio werkelijk een toegevoegde waarde opleveren. Daarom moeten we er inderdaad eens over nadenken of we het structuurbeleid niet ten dele zouden moeten baseren op renteloze leningen. Wanneer de lidstaten het geld namelijk moeten terugbetalen zullen ze alleen maar subsidies geven voor projecten die werkelijk nodig zijn.
Paulo Casaca
(PT) Voorzitter, om te beginnen wil ik de Rekenkamer complimenteren met het uitstekende werk dat geleverd is en met het feit dat dit stuk veel beter te begrijpen is voor ons allemaal en zelfs voor de Europese burger in het algemeen.
Ik zou echter graag in het jaarverslag van de Rekenkamer meer concrete details willen zien, zoals namen en de gevallen die geanalyseerd zijn. Het gaat daarbij niet om wat enkele collega's in het Engels "naming and shaming” noemden, maar misschien meer om "naming and understanding”. Oftewel: alleen aan de hand van een beschrijving van concrete gevallen kunnen we het probleem begrijpen. Voor zover ik het begrijp hebben we met name bij de structuurfondsen te maken met regelgevingskaders die vaak absurde dingen vragen. Dit is zowel de verantwoordelijkheid van de lidstaten als de onze en we moeten grote aandacht besteden aan deze regelgevingskaders.
We gaan hier ook een debat voeren over de uitvoering van de begroting van het Europees Parlement in 2007. In 2007 zijn de gebouwen hier in Straatsburg aangekocht, waarbij ons ten tijde van de aankoop verzekerd is dat er zich absoluut geen asbest in deze gebouwen bevindt. De aankoop was nog maar nauwelijks een feit, of we kregen al te horen dat er in zo'n 50 ruimten van dit gebouw asbest bevond. Dat is zeer ernstig en het verdient onze maximale aandacht.
Let op, collega's, het gaat er hier niet om een strijd te voeren over wie er wel of niet naar Straatsburg wil komen. Het is een gezondheidskwestie die niet kan worden ingezet voor doelen die er hier niet toe doen. Maar die gezondheidskwestie is er wel degelijk en ik zou van de secretaris-generaal duidelijke garanties willen krijgen dat het plan voor het verwijderen van het asbest past bij het blijven gebruiken van deze gebouwen.
Ik wacht al maanden op die garantie. Ik heb al honderden pagina's uit rapporten gelezen en ontelbare foto's bekeken, die vaak heel interessant waren, maar zo'n garantie heb ik niet gekregen. Die moeten we wel krijgen, omdat we anders niet de zekerheid hebben dat we hier in een gezonde omgeving kunnen werken.
Ik wil er dan ook op wijzen dat deze kwestie volledig opgehelderd moet zijn op het moment dat we kwijting verlenen voor de uitvoering van de begroting van het Europees Parlement, omdat we anders niet positief kunnen stemmen.
Marian Harkin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de Rekenkamer bedanken. Na het lezen van haar verslag en het luisteren naar het debat van vanochtend, vraag ik me af of het glas halfleeg is of halfvol.
De eerste zin in de conclusie van de Rekenkamer stelt dat de Rekenkamer in 2007 verdere vooruitgang heeft opgemerkt met betrekking tot de toezicht- en controlesystemen van de Commissie. We gaan dus in elk geval de juiste kant op. Er zijn verbeteringen op verschillende terreinen, maar het foutenpercentage is in sommige sectoren nog steeds veel te hoog, zoals we vanochtend hebben kunnen zien.
Een extreem belangrijk aspect is dat er, volgens OLAF, bij 0,16% van de betalingen die zijn verricht door de Commissie tussen 2000 en 2007 sprake is geweest van vermeende fraude en dat is een aanzienlijk cijfer. Als politicus tussen de mensen zie ik echter ook de andere kant van dit verhaal. Gemeenschapsgroeperingen, vrijwilligersorganisaties en ngo's vertellen mij continu over de enorme problemen die zij hebben met het aanvragen van gelden en met het naleven van de strikte conformiteitsregels bij iedere stap. Ik word constant gebombardeerd met klachten over Brusselse bureaucratie, en tussen de burgers en dit debat in bevinden zich de lidstaten - waarvan vele flinke verbeteringen moeten aanbrengen - de Commissie, die ook nog wat werk te verrichten heeft, het Parlement en de Rekenkamer.
Ik denk echter dat de aanbevelingen van de Rekenkamer een verschil zullen maken, met name door de grondslag voor de berekening van de subsidiabele kosten te vereenvoudigen en meer te werken met betalingen van vaste of forfaitaire bedragen. We boeken wel vooruitgang, maar te langzaam.
Dus, is het glas halfleeg of halfvol? Als ik kijk naar de volle impact van Europese financiering, de verbeteringen die worden aangebracht en hopelijk de tenuitvoerlegging van de aanbevelingen, dan is het glas naar mijn mening halfvol.
José Javier Pomés Ruiz
(ES) Mijnheer de Voorzitter, in overeenstemming met artikel 274 van het Verdrag is de Raad evenzeer verantwoordelijkheid voor de uitgaven als de Commissie. Wij zijn de begrotingsautoriteit.
Mijnheer de Voorzitter, hebben we de Raad uitgenodigd voor dit debat? Ik zie geen enkele vertegenwoordiger van de Raad. Heeft de Raad zich geëxcuseerd zijn afwezigheid? Heeft de Raad daarvoor enige reden opgegeven, mijnheer de Voorzitter?
Ik begrijp het niet. Wil de Raad niet voor de veertiende keer van de Europese Rekenkamer horen dat het beter moet, gezien het feit dat de raad 80 procent van het geld van de Europeanen uitgeeft? Of vindt de Raad het wel goed zo, dat de lidstaten lekker geld uitgeven terwijl wij hier in het Parlement zo brutaal zijn om vragen te stellen over de fouten van een afwezige gast, want ik ga ervan uit dat de Raad is uitgenodigd?
(FR) Ik zal het in het Frans zeggen. We zijn hier in Frankrijk. Waar is het Franse voorzitterschap? Waar is de heer Sarkozy? Waar is uw vertegenwoordiging in dit debat?
(ES) Misschien wordt er zo, als ik het in taal van Molière zeg, eerder naar me geluisterd Dit is niet acceptabel; al mijn collega's van de Commissie begrotingscontrole zijn het met me eens dat dit niet nog eens mag gebeuren. Ik dacht dat het Franse voorzitterschap, dat een heel goed voorzitterschap is, het ook in dit opzicht, wat betreft het verschijnen in het Parlement, beter zou doen. Want dit is de plaats waar verantwoording moet worden afgelegd. De Raad kan niet geld uitgeven en dan niet komen. Want we controleren ook de Raad, en niet alleen de lidstaten. Maar de Raad is er nooit. Ze willen niet elke keer hetzelfde horen.
De oplossing zou zijn om de nationale verklaringen een grotere rol te geven.
Ik wil twee opmerkingen maken:
Mijnheer Silva Caldeira, gefeliciteerd. U hebt een goed verslag gemaakt voor dit laatste debat in deze zittingsperiode. Een deel van het succes, van het feit dat de zaken erop vooruitgaan, is te danken aan de Europese Rekenkamer, waar u voorzitter van bent. Wilt u alstublieft onze felicitaties overbrengen aan alle leden, zoals verschillende van mijn collega's ook al gevraagd hebben?
Mijnheer Kallas, deze Commissie heeft voor veel verbeteringen gezorgd. Helaas hebben we het uiteindelijke doel van een positieve betrouwbaarheidsverklaring niet bereikt, maar het gaat de goede kant op.
Een kleine suggestie: we moeten vereenvoudigen. We moeten vereenvoudigen en de lidstaten verantwoordelijkheid geven, en dan moeten ze hier komen om verantwoording af te leggen. Vereenvoudiging en het terugdringen van de bureaucratie: dat is de weg om het geld van de Europeanen beter te besteden.
Szabolcs Fazakas
(HU) Dank u dat ik het woord mag voeren, mijnheer de Voorzitter. De huidige kwijting is volgens mij, een afgevaardigde van een van de nieuwe lidstaten waarvan mevrouw Gräßle de afwezigheid betreurde, om twee redenen belangrijk. Enerzijds is dit het eerste jaar van de periode 2007-2013, dus welke opmerkingen we nu ook maken, ze zullen voor de toekomst effect hebben. Ten tweede is dit het jaar van de laatste kwijting van het Europees Parlement en de Commissie en het is daarom de moeite waard om een evaluatie voor te bereiden.
Misschien zijn mijn collega-afgevaardigden het niet met me eens, maar toch ben ik van mening dat we, hoewel ons voornaamste doel, een positieve betrouwbaarheidsverklaring, niet is bereikt, met trots kunnen terugkijken op wat we gezamenlijk tot stand hebben gebracht. De Commissie onder haar vicevoorzitter, de heer Siim Kallas, en het Parlement onder leiding van de Commissie begrotingscontrole, hebben er niet alleen op toegezien dat hun eigen declaraties en uitgaven allemaal in orde waren, maar zijn er met een kleine, standvastige inspanning in geslaagd om ervoor te zorgen dat de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor 80 procent van de uitgaven steeds meer bereid zijn om aan een inspectie mee te werken.
Ik weet dat we op het gebied van de agrarische fondsen en het Cohesiefonds in dit opzicht nog steeds zware taken voor ons hebben liggen, en toch kunnen we bij de uitvoering ervan niet voorbijgaan aan de veranderende omstandigheden in de wereldeconomie. In de huidige crisis is het vooral voor de nieuwe lidstaten van cruciaal belang om de EU-middelen zo snel mogelijk te gebruiken, met hoe minder democratie hoe beter. Dit doel moet worden bereikt zonder het betalingsrisico daardoor te vergroten. Daarom verwelkom ik het feit dat de Europese Rekenkamer ook bezig is met voorstellen voor een vereenvoudiging op dit gebied. Nu is het aan de Commissie en de lidstaten om deze ten uitvoer te brengen. Dank u zeer.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Rekenkamer en commissaris Siim Kallas bedanken voor hun belangrijke werk voor de Europese belastingbetalers.
In de rekeningen van de Europese Unie is een foutmarge van 2 procent toegestaan. Volgens mij moet het mogelijk zijn om vooral loonkosten, huurkosten en andere administratieve uitgaven met een veel grotere precisie te realiseren. Daarbij mag geen enkele onduidelijkheid worden toegestaan. Er zijn echter andere kostenposten waarbij het moeilijk kan zijn binnen de foutmarge van 2 procent te blijven. Bijvoorbeeld wat de kosten van het regionaal beleid betreft, wordt er momenteel over veel grotere cijfers gesproken. Wij moeten misschien moedig genoeg zijn te erkennen dat het niet realistisch is in deze kostenposten nultolerantie te bereiken.
In de toekomst moeten wij veel kosteneffectiever zijn, moet de aanvraagprocedure eenvoudiger worden en moet het ook mogelijk zijn de verantwoordelijkheid en macht naar nationaal niveau te verschuiven. Dat is in het belang van de Europese belastingbetalers en ik hoop dat de Rekenkamer wat dit betreft doeltreffend te werk gaat.
Véronique Mathieu
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil zeker niet namens het voorzitterschap spreken, maar ik wil wel een antwoord geven op de vraag van de heer Pomés Ruiz. Hij was waarschijnlijk niet in de zaal toen de rapporteur het woord voerde. De Raad wilde niet voor de vergadering van Ecofin naar de plenaire vergadering komen, dat was een absoluut bewuste keuze. Ik denk dat men voor de vergadering van de Raad geen gedachtewisseling wilde.
Dan wil ik ingaan op het verslag zelf. Het sleutelwoord is volgens mij vereenvoudiging. Het gedeeld beheer, beste collega's, leidt volgens mij vaak tot complicaties bij de Europese fondsen, en het hoge aantal complicaties heeft niet altijd iets met fraude te maken, zeker niet in de landbouwsector. Wat wij hier vaststellen, met name in verband met de plattelandsontwikkeling, is helaas te wijten aan de extreem ingewikkelde procedures bij het beheer van de Europese fondsen.
Gisteren hebben we gestemd over het GLB, en we hebben moeten vaststellen dat bijvoorbeeld de cross-compliance bijzonder ingewikkeld is: de leden van het Europees Parlement pleiten voor de vereenvoudiging van de cross-compliance, omdat de landbouwers hier werkelijk moeite mee hebben. Met name bij de structuurfondsen zouden de procedures moeten worden vereenvoudigd, en dat is een politieke boodschap die we moeten uitdragen. De vereenvoudiging van de Europese fondsen is het sleutelwoord van dit debat.
Marusya Ivanova Lyubcheva
(BG) Mijn welgemeende complimenten voor dit verslag dat heel goed gelezen kan worden als een gebruiksaanwijzing voor de complexe betalingsprocedures in de Europese Unie. Ik ben tot een aantal conclusies gekomen met betrekking tot het verslag: duidelijkheid en eenvoudig taalgebruik - een duidelijk blijk van de nieuwe werkmethodes van de Rekenkamer; een analyse die aanleiding geeft tot belangrijke aanbevelingen, ook al komen sommige ervan jaar in jaar uit weer terug; en focus op de resultaten. Laten we nu eens verder kijken dan de kwaliteiten van het verslag alleen en nagaan hoe de Europese Unie scoort als het gaat om de rechtmatigheid van haar uitgaven en de doeltreffendheid ervan. Dat brengt me tot de volgende conclusies: zwakke plekken in de toezichtssystemen in de lidstaten en tot op zekere hoogte een doeltreffend toezicht door de Commissie; hoge spreiding van fouten over de verschillende betalingscategorieën en hoge daarbij betrokken bedragen. We moeten echt iets doen aan het grote aantal fouten in specifieke categorieën. Er is weliswaar grote vooruitgang geboekt, maar het is nog onvoldoende. De belangrijkste bevindingen van het verslag staan in de aanbevelingen ter verbetering van het betalingsbeheerssysteem van de Europese fondsen: verbetering van het toezicht op de verschillende niveaus - het eerste, tweede en derde - en de verbanden ertussen, wat met name de verantwoordelijkheid is van de lidstaten; en vereenvoudiging van de procedures ter vereenvoudiging van het toezicht alsook voor een risicoloze tenuitvoerlegging. Het zijn veelal de nieuwe lidstaten waar het om gaat, en daarom denk ik dat er betere samenwerking met deze nieuwe lidstaten en de nodige bijstand vereist is om ze in staat te stellen duidelijke en nauwkeurige nationale toezichtsmechanismen te creëren.
Mairead McGuinness
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Rekenkamer graag bedanken voor haar presentatie van vanochtend, die zeer gedetailleerd en heel nuttig was. Inderdaad, de foutpercentages zijn te hoog - en we streven allemaal naar perfectie - maar er is wel vooruitgang geboekt en de EU heeft ook in het algemeen vooruitgang geboekt, dus dat moeten we toejuichen.
Het algemene punt dat ik wil maken is dat de lidstaten wellicht voorzichtiger zijn met hun eigen geld dan met Europees geld en die houding moeten we veranderen. Zoals anderen al hebben aangegeven, moeten we de regels en verordeningen echter ook niet al te gecompliceerd maken, wat compliance betreft, omdat dat mensen wegjaagt en met name degenen die toegang tot financiering nodig hebben.
Hier in mijn hand heb ik - vers van de pers - de "gezondheidscontrole” van het gemeenschappelijk landbouwbeleid waarover vannacht in de late uurtjes overeenstemming is bereikt. Iets wat me opviel in de presentatie vanochtend is dat duidelijk werd gezegd dat er met betrekking tot plattelandsontwikkeling grote problemen zijn met de naleving, terwijl we, volgens de gezondheidscontrole, nu meer geld wegnemen van de bedrijfstoeslagregeling en dat voor plattelandsontwikkeling gebruiken. Hier moeten we goed naar kijken, want in theorie is het financieren van programma's voor plattelandsontwikkeling om iets te doen aan klimaatverandering, biodiversiteit en watermanagement een heel goed idee, maar hoe kunnen we deze zaken meten en hoe kunnen we beoordelen of we waar voor ons geld krijgen? Dit moeten we zorgvuldig bestuderen.
Ik ben bezorgd dat dit verslag net als in het verleden zal worden gebruikt om de EU een uitbrander mee te geven, om kritiek te leveren, in plaats van het te gebruiken waarvoor het bedoeld is, namelijk te zeggen: kijk, we hebben vooruitgang geboekt en we wijzen op terreinen waar nog meer verbeteringen moeten plaatsvinden, zodat we Europees geld op een manier besteden die goed is voor de Europese burger en voorkomen die bestedingen al te gecompliceerd te maken.
Het meest gebruikte woord in dit Huis vanochtend was "vereenvoudiging”. Als het zo eenvoudig zou zijn, dan zouden we dat al doen. Aangezien ik niet denk dat het zo makkelijk is, denk ik dat we ervoor zouden moeten zorgen dat degenen die het toezicht en de inspecties uitvoeren beter weten wat er speelt in het veld. Dat zou het proces vooruit kunnen helpen. Ik feliciteer de Rekenkamer met het verslag en hoop dat we ons geld goed blijven uitgeven.
Jan Olbrycht
(PL) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag mijn goedkeuring uitspreken voor het verslag van de Rekenkamer, dat de consistentie van zijn werk bevestigt.
Ik wil er ook op wijzen dat deze verslagen altijd binnen een bepaalde context worden geanalyseerd. Deze context is juist nu heel belangrijk, want we werken, op de eerste plaats, aan een nieuwe vorm voor ons beleid voor de jaren na 2013. Op de tweede plaats debatteren we over methoden om toezicht te houden op de effectiviteit van ons beleid en om deze effectiviteit te beoordelen. En op de derde plaats werken we allemaal aan het antwoord van de Europese Unie op de financiële crisis en aan de aanpassing van onze hulpmiddelen, methoden en instrumenten om de nieuwe uitdagingen het hoofd te bieden.
Als we in dit verband kijken naar de resultaten van het verslag, dat zich concentreert op het cohesiebeleid, wordt onze aandacht getrokken door het feit dat het verslag een duidelijke verbetering constateert op gebieden waarop de Commissie zelf verantwoordelijk was voor bepaalde acties. Aan de andere kant zijn de resultaten op gebieden waarop sprake is van controles op verschillende niveaus en van verantwoordelijkheid van de lidstaten, tot nu toe gering, zoals in het verslag wordt opgemerkt, doordat we de directe resultaten van de hervormingen die momenteel worden doorgevoerd, nog niet kunnen zien.
Ik wil ook graag opmerken dat we, zoals de heer Ferber heeft opgemerkt, een duidelijk onderscheid moeten maken tussen fouten, misbruik en slecht beheer, wanneer we aan nieuw beleid werken, en goed moeten kijken hoe we die relateren aan de effectiviteit van beleid. Naar mijn mening is het verkeerd om een fout of een bepaald foutniveau eenvoudigweg gelijk te stellen met ineffectiviteit van een bepaald beleid. Wanneer we simplistisch conclusies trekken, kan dat ertoe leiden dat we afstappen van beleid dat absoluut essentieel is in de nieuwe situatie.
Esther De Lange
Voorzitter, ook ik wil de Rekenkamer bedanken voor de presentatie van het jaarverslag en de Commissie voor haar reactie daarop. Maar ondanks de positieve geluiden aan boekhoudkundige kant, staan we eigenlijk toch weer voor dezelfde situatie als in de voorafgaande jaren. Bij cohesie is er inderdaad actie ondernomen, o.a. via het actieplan van de Europese Commissie, en is het foute percentage enigszins gedaald van 12 naar 11 procent, maar uiteraard is dat ruim onvoldoende. Bij landbouw en andere grote kostenposten op de begroting zien we een dubbel beeld. Bij het landbouwbeleid zelf ligt het foute percentage onder de kritische grens van 2 procent, mede dankzij het geïntegreerde controlesysteem. Wel denk ik dat we landen die nu al meer dan tien jaar dat geïntegreerde controlesysteem niet goed uitvoeren, strenger moeten gaan bestraffen via progressieve financiële correcties.
Bij de plattelandsontwikkeling aan de andere kant is het beeld minder rooskleurig. Wat mij betreft, collega McGuinness heeft het al gezegd, was dat een duidelijke oproep aan de Raad van Ministers van Landbouw, die onlangs bij elkaar was, om niet al te hard van stapel te lopen als het gaat om het overhevelen van gelden van het landbouwbeleid naar het plattelandsbeleid. Ik heb inmiddels begrepen dat de Raad iets minder hard van stapel is gelopen dan de Commissie graag had gezien, maar toch is de nu voorgestelde modulatie aanzienlijk.
Tot zover de problemen. Nu de oplossingen. Ik heb de Rekenkamer in wollige termen horen spreken over het afwegen van controlekosten, over vereenvoudiging, over heldere doelstellingen. Allemaal leuk en wel, maar zowel de Europese Commissie als de Rekenkamer weten heel erg goed dat het probleem ligt bij het feit dat 80 procent van de uitgaven mede worden beheerd door de lidstaten. Het ligt dus ook voor de hand om ook de oplossing mede te zoeken via deze lidstaten. Groot is dan ook mijn verbazing dat noch de Rekenkamer noch de Europese Commissie het heeft gehad over nationale managementverklaringen. Ik wil de commissaris eraan herinneren dat hij in het kader van de vorige kwijting heeft toegezegd dat hij zich zal inzetten voor deze verklaringen en ik wil graag weten of hij dat gedaan heeft en waaruit dat dan mag blijken, want ik heb deze niet gezien. Aangezien deze verklaringen voor ons een leerproces zijn, denk ik dat het zaak is eens goed te bekijken hoe de huidige jaarlijkse overzichten en nationale verklaringen kwalitatief in elkaar zitten en daaruit lering te trekken. Ik ga er in elk geval van uit dat de Europese Commissie ons daarbij de komende maanden behulpzaam zal zijn.
Rumiana Jeleva
(BG) De publicatie van de jaarrekening van de Europese Rekenkamer is een goed moment om eens nader te bekijken waarvoor en hoe de begroting van de Europese Unie wordt aangewend. Het doel van de EU-begroting is eerst en vooral het verbeteren van het leven van de bijna 500 miljoen EU-burgers. De begroting wordt gebruikt om projecten te financieren met een directe invloed op het dagelijkse leven van onze burgers, zoals wegen en snelwegen. Zoals u weet staan we nu op een kruispunt waarop de "eurosceptici” erin zijn geslaagd sommige burgers met lege beloften en valse beweringen te misleiden. Europa de schuld geven van alles dat niet werkt is een van hun gebruikelijke methodes. Wij moeten echter alles in het werk stellen om de burgers van de Europese Unie in staat te stellen volledig profijt te trekken van het lidmaatschap. We moeten een duidelijke boodschap doen uitgaan dat wij als de wetgevers van Europa willen dat de Europese Unie doeltreffender en effectiever werkt. Alleen op deze manier kunnen we voorkomen dat de eurosceptici nog meer successen boeken.
In verband hiermee zou ik iets willen zeggen over mijn eigen land, Bulgarije. De burgers van het land wachtten vele jaren met smart op het moment waarop zij zichzelf gelijke burgers van de Europese Unie zouden kunnen noemen en de vruchten zouden kunnen plukken van het lidmaatschap. Zoals ook in Europese rapporten over uiteenlopende onderwerpen gemeld wordt, zijn veel van mijn landgenoten nu ondanks de toetreding tot de Europese Unie nog altijd verstoken van de voordelen van de communautaire solidariteit, en wel als gevolg van het wanbeheer en de tekortkomingen van de regering. Dat stond tevens in het laatste verslag van de Europese Commissie van juli 2008, dat helaas geleid heeft tot een gedeeltelijke bevriezing van de Europese gelden voor Bulgarije. Dat is werkelijk een zeer ernstige situatie, want ik zie niets liever dan dat mijn landgenoten leven in een welvarend Bulgarije dat zijn rechtmatige plaats heeft ingenomen in een verenigd Europa en dat geen beschuldigingen van corruptie op hoog niveau hoeft te verduren en niet gebukt gaat onder georganiseerde misdaad.
Tot slot wil ik alle Europese en nationale instelling oproepen om hun inspanningen om de in het jaarrekening van de Rekenkamer genoemde tekortkomingen recht te zetten te blijven voortzetten en te vechten voor een geleidelijke verbetering van de levenskwaliteit van de burgers van de Europese Unie.
Lambert van Nistelrooij
Voorzitter, catch the eye. Ik denk dat dit een onderwerp is dat bij veel burgers het oog treft. Het ontbreken van goedkeuring, dat heeft toch iets van het maken van fouten. Ook na zoveel jaren moet je je dan afvragen of er in het systeem geen onvolkomenheden zitten waaraan je wat zou moeten doen. De heer Ferber heeft erop gewezen dat je landen die aanhoudend niet aan de verplichtingen van duidelijkheid en eigen verantwoordelijkheid voldoen, dan maar met een andere manier van financieren moet benaderen. Hij heeft gezegd dat je dit zou kunnen doen door het verstrekken van de middelen onder de voorwaarde dat deze later pas definitief worden uitgegeven. Ik voel daar wel voor. Landen moeten kiezen, zeker als het om de structuurfondsen, de landbouw en de plattelandsvernieuwing gaat.
Gerard Batten
(EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals mijn goede vriend de heer Bloom zojuist terecht heeft gezegd, is het simpelweg niet juist om te zeggen dat de jaarrekening volledig is goedgekeurd door de auditors. Het lijkt erop dat ongeveer 6 miljard euro niet kan worden verantwoord. Met de huidige koers is dat ongeveer 4,7 miljard Britse pond. De nettobijdrage van Groot-Brittannië aan de EU in 2007 bedroeg 4,3 miljard pond. Dit nettobedrag is gerekend na de Britse restitutie en het geld dat we hebben besteed in eigen land. Er bestaat natuurlijk niet zoiets als 'EU-geld'. Een geldbedrag dat hoger is dan de bijdrage van Britse belastingbetalers aan de EU-begroting verdwijnt zeer waarschijnlijk in de zakken van fraudeurs.
Dit vormt een perfecte samenvatting van het Britse lidmaatschap van de Europese Unie: een absolute en complete verspilling van geld. Steeds meer Britten realiseren zich dat de Europese Unie...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Dushana Zdravkova
(BG) Ik zou mij graag willen aansluiten bij alle complimenten voor de jaarrekening. Het is voor mij erg belangrijk dat daarin gepleit wordt voor verbetering van de systemen voor het toezicht op en het beheer van de Europese fondsen alsook voor vereenvoudiging van deze procedures. Ik ben het volledig eens met de conclusies en aanbevelingen voor de Europese Commissie, ze slaan de spijker op zijn kop. Ik zou in verband daarmee graag het betreurenswaardige voorbeeld willen noemen van het in de jaarrekening genoemde ondoeltreffende toezicht in Bulgarije. Er blijft kritiek komen op mijn land voor onregelmatigheden in het beheer van de fondsen voor de pretoetredingsprogramma's dat in handen is van een aantal uitvoeringsagentschappen. Dit is een duidelijk bewijs van het feit dat wanbeheer door de Bulgaarse regering heeft geleid tot misbruik en dat de resultaten die met de pretoetredingsmechanismen beoogd werden niet behaald zijn. Ik ben echter van mening dat wanneer de Commissie de juiste doeltreffende toezichtsmaatregelen getroffen had, het niet zo ver had hoeven komen. Ook al wordt dit in haar antwoord op pagina 51 van de jaarrekening door de Commissie erkend, toch is het mij niet duidelijk welke specifieke maatregelen er nu precies nodig zijn.
Christopher Heaton-Harris
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de heer Kallas heeft aan het begin van zijn mandaat aangegeven dat hij streefde naar een positieve betrouwbaarheidsverklaring, maar eerlijk gezegd is er weinig veranderd in de verschillende verslagen van de Rekenkamer in deze zittingsperiode. Ik ben bang, mijnheer Kallas, dat in uw verslagen en in uw mening over het huidige verslag een Peter Mandelson-ervaring naar voren komt. Net als de Mandelsons zegt u dat alles piccobello in orde is en de jaarrekeningen prima zijn, maar dat is helemaal niet waar.
De schuld leggen bij de lidstaten is geen eerlijke verdediging, aangezien artikel 274 van het Verdrag stelt dat de keten eindigt bij de Commissie. Wie geeft de lidstaten immers het geld? Wie, wetende wat de problemen zijn - en dat hoort u ieder jaar van die meneer naast u - kan de broekriem aantrekken en de geldkraan voor bepaalde programma's dichttrekken? Mijnheer Kallas, de keten stopt bij u. Ik ben bang dat u hebt gefaald.
Vítor Manuel da Silva Caldeira
Rekenkamer. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik iedereen graag bedanken voor de aardige woorden over degenen die werken bij de Rekenkamer en allen die hebben bijgedragen aan het resultaat waarover we vanochtend hebben gesproken. Namens alle medewerkers van de Europese Rekenkamer dank ik de leden voor hun waardering voor wat wij doen om het Europees Parlement bij te staan, zoals omschreven in het Verdrag. Dat is ons mandaat. Het is onze rol.
Wij nemen nota van uw opmerkingen en suggesties aan de Rekenkamer om de manier waarop hij zijn resultaten en conclusies presenteert en aan u en de burgers van de Europese Unie meedeelt verder te verbeteren. We streven ernaar de internationale boekhoudnormen op alle terreinen strikt ten uitvoer te leggen, ook bij het beoordelen van het werk van andere auditors, met name degenen die in de lidstaten betrokken zijn bij de auditing van fondsen van de Europese Unie.
Ik zal afsluiten door kort te zeggen dat wij het Europees Parlement en zijn Commissie begrotingscontrole zullen blijven bijstaan tijdens de kwijtingsprocedure en dat we opnieuw zullen streven naar volledige samenwerking met alle instellingen. Uiteindelijk is hetgeen dat telt het feit dat het resultaat van ons werk, zoals ik al zei in mijn toespraak, een teken is dat de Europese instellingen verantwoordelijk en transparant zijn en dat men vertrouwen kan hebben in de Europese Unie.
Siim Kallas
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, er zijn vele opmerkingen gemaakt. Ons wacht een lang proces van kwijting en debat, waarbij op al deze opmerkingen antwoorden en/of commentaar moet worden gegeven.
Ik wil graag één opmerking maken over vereenvoudiging, een term die zo vaak is gevallen. Iedereen zegt dat hij vóór vereenvoudiging is, maar in feite zijn er twee verschillende onderliggende meningen. De eerste is dat de begunstigden meer vrijheid willen hebben over de manier waarop zij het geld dat zij ontvangen besteden, terwijl degenen die dat geld inbrengen goed willen weten wat er met dat geld gebeurt. Er is dus een constante tegenstrijdigheid. In de tweede plaats zijn wij er altijd van uitgegaan - hoewel de afgelopen twee jaar anders waren - dat er een nultolerantiebeleid geldt voor iedere fout. De regels worden daarom opgesteld om iedere fout in de miljoenen verrichtingen die plaatsvinden, te voorkomen. Dat heeft ook een soort mythisch beeld van de beroemde betrouwbaarheidsverklaring opgeleverd, namelijk dat er in de onderliggende verrichtingen van alle jaarrekeningen fouten zitten. In feite is het zo dat 95 procent van alle uitgaven foutenvrij is, zoals de Rekenkamer aangeeft in dit verslag, behalve bij de structuurfondsen, waar het foutenpercentage hoger ligt. De overgrote meerderheid van de uitgaven vindt dus in overeenstemming met de regels plaats.
Toch is nultolerantie ten aanzien van fouten een thema dat wij binnenkort zullen bespreken. De kwestie van aanvaardbare risico's is hier ook vaak aan de orde gesteld en we zullen het Parlement binnenkort een mededeling sturen over de intensieve debatten die op dit moment plaatsvinden in de Commissie. Wij beschikken over modellen die duidelijk aantonen dat als men bijvoorbeeld nultolerantie wil - 100 procent foutenvrij - dit gepaard gaat met enorme kosten voor controles. Er is ergens een punt waarop fouten, kosten en risico's samenkomen. In dit verband hebben wij veel waardering voor de aanpak van de Rekenkamer, in de eerste plaats wat betreft de invoering van dit soort kwantitatieve licht, dat een veel beter beeld geeft. Vervolgens zullen we gaan kijken - zoals een van de collega's aangaf - of de materialiteitsdrempel in sommige gebieden misschien lager zou moeten zijn en op andere terreinen juist hoger. Dat zal een redelijker interpretatie opleveren van de vereiste van wettigheid en regelmatigheid van de verrichtingen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
