Program działalności legislacyjnej i prac Komisji na rok 2010 (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest oświadczenie przewodniczącego Komisji Europejskiej, pana Barroso, w sprawie programu działalności legislacyjnej i prac Komisji na rok 2010.
Chciałbym podkreślić, że w Izbie jest także obecnych wielu komisarzy. Komisja Europejska jest licznie reprezentowana, ponieważ omawiany temat jest dla nas niezmiernie istotny. W związku ze zmianą porządku obrad musimy ograniczyć czas poświęcony temu tematowi, dlatego po wystąpieniu pana przewodniczącego Barroso wysłuchamy wystąpień przewodniczących grup politycznych, którzy przedstawią komentarz polityczny do propozycji Komisji na rok 2010. Następnie poprosimy pana przewodniczącego Barroso o ponowne zabranie głosu i ustosunkowanie się do komentarzy przewodniczących grup politycznych.
Przewodniczący
Panie przewodniczący Barroso! Dziękuję za przybycie. Nikomu z nas nie było łatwo przybyć do Strasburga. Wielu z posłów nie dotarło do Parlamentu Europejskiego, dlatego frekwencja nie jest dziś zbyt wysoka. Postanowiliśmy nie głosować w trakcie tej sesji, ponieważ wszyscy powinni mieć możliwość oddania głosu, a niektórzy posłowie w ogóle nie mogli przybyć do Strasburga. W związku z tym w trakcie tej sesji obowiązuje kilka nowych zasad.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący, panie i panowie! Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić państwu dziś pierwszy program prac tej Komisji. Jest to także pierwszy program prac od wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Mam zaszczyt i przyjemność zaprezentować go państwu w obecności prawie wszystkich moich współpracowników, Komisji Europejskiej, co jest wyrazem szacunku dla Parlamentu.
Przedmiotowy program przedstawiamy w kluczowym dla Europy momencie, gdyż właśnie teraz musimy działać. Przedmiotowy program jest bezpośrednim wynikiem naszego dialogu politycznego. Po intensywnych konsultacjach opartych na politycznych wytycznych, które przedstawiłem na kolejne pięć lat, Parlament powierzył mi we wrześniu obowiązek kierowania Komisją po raz drugi. Po zakończeniu szczegółowych przesłuchań, które pozwoliły nam stworzyć wspólną wizję prezentowanych działań, wszyscy członkowie Komisji otrzymali od państwa w lutym wotum zaufania. Innymi słowy, przedmiotowy program w bardzo dużym stopniu odzwierciedla priorytety polityczne wyrażane przez reprezentowaną przez państwa instytucję. Jako taki stanowi solidną podstawę do osiągnięcia ambitnych celów.
Pierwszym z naszych priorytetów musi być wyjście z kryzysu i położenie fundamentów pod trwały wzrost prowadzący do tworzenia nowych miejsc pracy. Na początek najpilniejsze kwestie: ostatnio dyskutowaliśmy na temat wyników osiągniętych przez Radę Europejską. W międzyczasie, 11 kwietnia, w końcu przyjęto proponowany mechanizm wsparcia finansowego dla Grecji. Komisja odegra istotną rolę we wdrażaniu tego mechanizmu, jeżeli Grecja zwróci się z prośba o jego uruchomienie. Jest to logiczna konsekwencja tego, że Komisja od początku była i wciąż jest aktywnie zaangażowana w poszukiwanie rozwiązania problemów finansowych, z jakimi zmaga się Grecja, i w zapewnienie stabilności strefie euro. Nasze zaangażowanie zawsze odzwierciedlało zasady solidarności, ale także odpowiedzialności.
Jednak musimy uczynić więcej i zadać sobie pytanie, dlaczego takie problemy pojawiły się, i jak można im zapobiec w przyszłości. Właśnie dlatego dokonujemy przeglądu paktu na rzecz stabilności i rozwoju, co ma na celu zwiększenie kontroli gospodarczej oraz objęcie nią większej liczby obszarów niż tylko deficyt. Potrzebujemy trwałego mechanizmu umożliwiającego walkę z kryzysem. Mówiąc krótko, musimy pokazać, że Unia Europejska, a w szczególności strefa euro, jest w stanie stawić czoła dzisiejszym wyzwaniom, dlatego musimy wykorzystać wszystkie możliwości, jakie daje nam traktat lizboński.
Właśnie dlatego jedną z pierwszych poważnych inicjatyw Komisji w najbliższych miesiącach będzie przedstawienie komunikatu w sprawie lepszej koordynacji polityk gospodarczych. Wszyscy wiemy, że tutaj na szali spoczywa wspólny interes Europy. Unia musi wzmocnić system i uwzględnić całe spektrum ryzyka oraz nierówności gospodarczych. Musimy udoskonalić mechanizmy wewnętrzne. Dzięki sprawniejszym strukturom i bardziej skoordynowanemu podejściu Europa będzie w stanie pomóc finansom publicznym wyjść na prostą i stworzyć ramy sprzyjające trwałemu i bardziej powszechnemu wzrostowi.
Panie i panowie! Przez ostatnie 18 miesięcy dokonaliśmy ogromnego postępu na drodze do wprowadzenia bardziej etycznego, stabilnego i odpowiedzialnego systemu finansowego. Musimy dalej iść tą drogą, wyeliminować pozostałe luki w przepisach i dopilnować, aby nasze struktury nadzorcze nadążały za wciąż ewoluującym sektorem.
Jestem przekonany, że przygotowywanie naszego wniosku w sprawie funduszy hedgingowych i funduszy typu private equity wkrótce wejdzie w decydującą fazę. Komisja wierzy, że władza ustawodawcza przyczyni się do osiągnięcia naszego wspólnego celu, jakim jest doprowadzenie do tego, aby nowa europejska struktura nadzoru sektora finansowego była w pełni gotowa do działania od początku przyszłego roku.
W roku 2010 Komisja zamierza przedstawić szereg wniosków dotyczących kluczowych obszarów, takich tak rynki instrumentów pochodnych, systemy gwarantowania depozytów oraz nadużycia rynkowe. Szczególnie dużo uwagi poświęcimy ochronie zwykłych konsumentów korzystających z usług finansowych. Będziemy także pracować nad innymi ważnymi aspektami związanymi ze swapami ryzyka kredytowego (CDS) oraz krótką sprzedażą, a także wkrótce przedstawimy zestaw wytycznych dotyczących wykorzystania środków przeznaczanych na ratowanie banków.
Panie przewodniczący, szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! Komisja od razu dostosowała się do nowej sytuacji. Przedstawiając strategię "Europa 2020” zaraz po objęciu urzędu, stworzyliśmy warunku pozwalające powrócić Europie na właściwą drogę - na drogę mądrego, trwałego i obejmującego wiele grup społecznych wzrostu. Teraz Parlament Europejski, państwa członkowskie i Komisja muszą podjąć współpracę, aby możliwości te wykorzystać.
Realizacja wizji zrównoważonej społecznej gospodarki rynkowej do roku 2020 będzie wymagać wzmożonych wysiłków na wszystkich szczeblach decyzyjnych i na wszystkich poziomach społeczeństwa. Na szczeblu europejskim nasze działania muszą być źródłem prawdziwej europejskiej wartości dodanej. Jest to cel flagowych inicjatyw strategii "Europa 2020” - europejskiej agendy cyfrowej, w pełni rozwiniętej polityki przemysłowej, europejskiego planu na rzecz badań i innowacji, Europy oszczędzającej zasoby naturalne, nowych umiejętności dla nowych zawodów, inicjatywy "Młodzież w drodze” oraz walki z wykluczeniem społecznym. Właśnie w tych obszarach Europa może odegrać istotną rolę.
W związku z tym będziemy wspierać proces przekształcania naszej gospodarki w gospodarkę efektywnie korzystającą z zasobów naturalnych oraz odporną na zmiany klimatyczne. Walka ze zmianami klimatycznymi będzie wciąż naszym priorytetem, zarówno wewnętrznie, jak i w skali globalnej. W tym roku szczególną uwagę poświęcimy sektorowi energetycznemu i transportowemu - oba mają kluczowe znaczenie dla przekształcenia wyzwania, jakim jest Europa oparta na zasadzie zrównoważonego rozwoju, w naszą przewagę konkurencyjną.
Kręgosłupem europejskiej gospodarki będzie wciąż jednolity rynek, który obejmuję 500 milionów klientów, tworzy miejsca pracy, wspiera konkurencyjność oraz zapewnia tym klientom wybór i przystępne ceny. Wykorzystanie jego pełnego potencjału ma szczególne znaczenie dla małych i średnich przedsiębiorstw, które tworzą najwięcej miejsc pracy w Unii Europejskiej.
Wprowadzenie jednolitego rynku w XXI wiek jest priorytetem dla Komisji, która przed 2012 rokiem przygotuje nowe wnioski. Kwestia ta jest także przedmiotem sprawozdania, o którego przygotowanie poprosiłem Mario Montiego i które wkrótce przedstawimy.
Chciałbym podkreślić znaczenie, jakie w naszej wizji Europy 2020 ma walka z wykluczeniem społecznym. Prawdziwa siła społeczeństwa opiera się na możliwościach, jakie stwarza ono najsłabszym obywatelom. Musimy wykorzystać wszelkie możliwości, aby wspierać zatrudnienie i spójność społeczną. Oznacza to gotowość do wykorzystania możliwości, jakie dają nowo powstające sektory, w których tworzone będą nowe miejsca pracy. Oznacza to zapewnienie ludziom odpowiednich umiejętności, które umożliwią stworzenie nowych miejsc pracy, utrzymanie poziomu zatrudnienia na wysokim poziomie i które ułatwią przekształcenia gospodarcze. Oznacza to walkę z niekorzystnym wpływem kryzysu na młodych ludzi poprzez ułatwienie im znalezienia pracy po zakończeniu edukacji i szkoleń. W tym celu w Europejskim Roku Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym stworzony zostanie zakrojony na szeroką skalę Europejski program walki z ubóstwem. Program ten jest oczywiście naszym wkładem w realizację zasad spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej.
Obawy i dobrobyt europejskich obywateli będą wciąż w centrum zainteresowania działań Komisji. Celem wdrożenia kompleksowego planu działań opracowanego w ramach programu sztokholmskiego, który Komisja przyjmie jeszcze dziś, jest zagwarantowanie, aby obywatele czerpali więcej korzyści wynikających z integracji europejskiej w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Sam plan działań stanowi kompleksowy program prac dla Komisji w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Poprzez umożliwienie obywatelom korzystania z konkretnych praw znajdują się oni w centrum naszej polityki. Celem programu jest także stworzenie otwartej i bezpiecznej Europy, a szczególny nacisk zostanie położony na walkę z przestępczością transgraniczną oraz na wspólną politykę imigracyjną i azylową.
W obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w ciągu ostatnich dziesięciu lat Unia Europejska przeszła drogę od swobodnego przepływu osób do wspólnej polityki. Dotychczasowe osiągnięcia robią wrażenie, ale w okresie wychodzenia z kryzysu musimy intensywniej niż kiedykolwiek wcześniej wspierać i bronić europejskich wartości, a przede wszystkich wykorzystać cały potencjał, jaki daje nam teraz traktat lizboński. Przedmiotowy plan prac zawiera długą listę środków pozwalających realizować określone już przez nas na tym polu priorytety, zarówno na szczeblu europejskim, jak i globalnym.
Wejście w życie traktatu lizbońskiego daje nam także narzędzia umożliwiające pokazanie większych ambicji. Bardziej znacząca rola Parlamentu, sprawniejszy proces decyzyjny w Radzie, perspektywy większej spójności i lepszej współpracy między państwami członkowskimi przy podejmowaniu decyzji w Radzie Europejskiej oraz opinie prawne Trybunału Sprawiedliwości zwiększą gotowość Unii Europejskiej do reagowania na oczekiwania i obawy naszych obywateli.
W perspektywie roku 2020 musimy także uwzględnić szereg długofalowych trendów, które mają bezpośredni wpływ na codzienne życie naszych obywateli. Działania podjęte dziś będą procentować w przyszłości. Na przykład Komisja zainicjuje publiczną debatę na temat przyszłości emerytur i przeanalizuje możliwości zapewnienia systemom emerytalnym stabilności i wystarczalności. Oczywiście na wielu podobnych obszarach decyzje zapadają na szczeblu krajowym, jednak fakt ten nie może powstrzymać nas przed tym, aby Unia Europejska wniosła w tym zakresie jak największy wkład.
W obszarze polityki zagranicznej nowa rola wysokiego przedstawiciela/wiceprzewodniczącego oraz utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych zapewnią nam nowe narzędzia umożliwiające opracowanie skuteczniejszej i spójniejszej polityki zewnętrznej UE. Określimy priorytety dotyczące strategicznej polityki handlowej, będziemy kontynuować negocjacje handlowe i współpracować z naszymi partnerami w takich kwestiach, jak dostęp do rynków, ramy regulacyjne i globalne nierówności. Zawarte w strategii "Europa 2020” cele związane z globalnym rynkiem przedstawimy na przykład na szczycie G-20.
Komisja zajmie się także wyzwaniami związanymi z polityką energetyczną, co zagwarantuje nam dostęp do bezpiecznych źródeł przystępnej cenowo energii.
Kolejnym priorytetem Komisji jest wdrażanie międzynarodowej agendy na rzecz rozwoju oraz przedstawienie planu działań UE w okresie poprzedzającym szczyt w sprawie milenijnych celów rozwoju 2015. Na podstawie tej inicjatywy na czerwcowym posiedzenia Rady Europejskiej opracowane zostanie wspólne unijne stanowisko na wrześniową przeglądową konferencję wysokiego szczebla ONZ w sprawie milenijnych celów rozwoju, której celem będzie przyjęcie globalnego planu działań na rzecz osiągnięcia tych celów przed rokiem 2015. Chcemy otwartej Europy, która w konkretnych działaniach okazuje solidarność krajom i ludziom znajdującym się w najtrudniejszym położeniu.
W końcu, co zostało uzgodnione z Parlamentem, w trzecim kwartale bieżącego roku opublikujemy przegląd budżetowy. Przedstawimy w nim naszym zdaniem kluczowe zasady i parametry umożliwiające jak najlepsze wykorzystanie środków finansowych Unii Europejskiej przy pełnym uwzględnieniu strategii Europa 2020. Równocześnie będziemy prowadzić bardziej szczegółowe obserwacje obszarów kluczowych, takich jak rolnictwo i spójność. Mogę państwa zapewnić, że Parlament będzie w pełni uczestniczył we wszystkich etapach przeglądu budżetowego.
Zanim skończę, chciałbym pokrótce wyjaśnić kilka nowości w programie prac. Przedmiotowy program oraz programy, które zostaną opracowane w przyszłości, muszą zapewniać instytucjom odpowiednie ramy pozwalające im budować trwałe porozumienie w zakresie tego, na czym Europa powinna skupiać swoją uwagę. W związku z tym musimy działać bardziej politycznie, a także dbać o to, aby skala naszych inicjatyw odzwierciedlała wieloletnie wyzwania. Uważam, że sposób, w jaki będziemy przygotowywać programy prac w przyszłości, powinien być konkretnym przykładem szczególnych relacji, jakie wraz z Komisją chcę nawiązać z Parlamentem Europejskim tej kadencji.
W przedmiotowym programie opisano 34 inicjatywy, które zobowiązujemy się przedstawić do końca grudnia. Jestem przekonany, że zgodzicie się państwo z tym, że jest to ambitne zadanie na najbliższe osiem miesięcy.
Jednocześnie program ten zawiera szereg innych inicjatyw na rok 2010 i kolejne lata. Lista ta obejmuje inicjatywy, nad którymi Komisja zamierza pracować przez najbliższe lata. Nie wszystkie z nich na pewno doprowadzą do przedstawienia konkretnych wniosków. Kierując się zasadą stanowienia dobrego prawa musimy dokładnie ocenić, nad którymi z nich należy dalej pracować i w jakiej formie.
Program prac będzie co rok poddawany przeglądowi w celu określenia nowych strategicznych inicjatyw oraz przyjęcia wieloletniego obszaru działania, jeżeli zajdzie taka potrzeba. To "cykliczne” podejście zwiększy przejrzystość i przewidywalność wszystkich partnerów i zapewni niezbędną elastyczność umożliwiającą reagowanie na nieprzewidywalne wydarzenia. Jedną z rzeczy, jakiej nauczyliśmy się w ostatnich latach, jest to, że zawsze powinniśmy starać się przewidywać rzeczy nieprzewidywalne. Ostatnie lata pokazały, że strategiczne plany nie mogą być ustalane ostatecznie - należy je dopasowywać do konkretnych realiów.
Szanowni posłowie! Program prac Komisji na rok 2010, który mamy przyjemność dziś przedstawić, jest ambitny, ale jednocześnie stanowi niezbędną i realistyczną strukturę umożliwiającą tworzenie europejskiej polityki w najbliższych latach. Jest on realistyczny, jeżeli wszystkie instytucje gotowe są do połączenia sił i współpracy na rzecz przekazania obywatelom Europy rozwiązań na czas; jest on niezbędny, gdyż standardowe działania nie wchodzą w grę, jeśli chcemy, aby rok 2010 był punktem zwrotnym; i w końcu jest on ambitny, ponieważ szczególnie teraz silna Europa musi zaproponować swoim obywatelom rozwiązania, których poszukują. Obywatele ci od nas tego oczekują, dlatego mamy obowiązek pracować na rzecz ich dobra i dobrobytu.
Przewodniczący
Dziękuję, panie przewodniczący Barroso, za wyczerpującą prezentację najważniejszych inicjatyw Komisji na kolejne osiem miesięcy.
Chciałbym podkreślić, że strategiczne partnerstwo, o którym pan wspomniał, jest dla nas bardzo ważne. Nasze instytucje to władza wykonawcza i władza ustawodawcza, ale nasza współpraca ma kluczowe znaczenie dla obywateli, dlatego z wielką przyjemnością wysłuchaliśmy pana słów na temat konieczności nawiązania jak najlepszych kontaktów między Komisją i Parlamentem. Obecność pana i komisarzy w trakcie dzisiejszego posiedzenia jest najlepszym dowodem na to, że fakty potwierdzają intencje Komisji. Bardzo państwu za to dziękuję.
József Szájer
w imieniu grupy PPE. - (HU) Panie przewodniczący! W imieniu Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że Komisja z zaangażowaniem wzięła się do pracy i przedstawiła ambitny program prac na rok 2010. Obecność Komisji interpretujemy w tym duchu jako wyraz szacunku dla Parlamentu i oznakę poważnego traktowania Parlamentu, dlatego cieszy nas, że członkowie Komisji są dziś wśród nas. Jednocześnie żałujemy, że w tym roku zmarnowano już tyle czasu, gdyż opóźnienie w ratyfikacji traktatu lizbońskiego już uniemożliwiło harmonizację programu legislacyjnego i opracowanie budżetu w tym roku. Mamy ogromną nadzieję, że proces ten zostanie wznowiony w roku 2011, po pokonaniu drobnych trudności.
Traktat lizboński wszedł w życie, dlatego jako posłowie do Parlamentu Europejskiego, Komisja i Rada nie możemy dłużej szukać wymówek, żeby nie podejmować zdecydowanych działań i rozpocząć pracy; mam na myśli wdrożenie tego, co przewiduje traktat lizboński i spełnienie oczekiwań obywateli, jednocześnie stawiając ich w centrum naszych planów politycznych.
Europejska Partia Ludowa przygotowała dwie listy dotyczące planów Komisji. Szczegóły zostały państwu przesłane jeszcze przed ich przyjęciem. Te dwie listy, o których chciałbym teraz kilka słów powiedzieć, to lista działań, jakich Komisja nie powinna podejmować, i lista działań, jakie chcielibyśmy, aby podjęła.
Po pierwsze, chcielibyśmy prosić, aby Komisja nie kontynuowała dotychczasowej praktyki, ponieważ uczyniłoby to tę debatę bezsensowną; mianowicie do października przedstawiono zaledwie 40 % wniosków legislacyjnych za cały rok. Jeżeli praktyka ta będzie kontynuowana w przyszłości, tego typu debaty nie będą miały sensu. Parlament nie może korzystać z prawa, które pozwala mu wywierać wpływ na to, które wnioski Komisja powinna przedstawić. Właśnie dlatego naszym zdaniem ważne jest, aby te wnioski legislacyjne i programy prac nie były tym samym co stare komunistyczne plany pięcioletnie, w których nic, od początku do końca, nie było prawdą. A ich ostateczne efekty nie miały nic wspólnego z pierwotnymi założeniami.
Kolejną rzeczą, o którą prosimy Komisję jest to, aby nie tolerowała kłamstw i oszustw. Obecnie wiele krajów europejskich boryka się z kryzysem, ponieważ ukrywały one prawdziwe dane i kłamały w sprawie wielkości deficytu budżetowego. Nie dzieliły się one informacjami z innymi, dlatego teraz wszyscy jedziemy na tym samym wózku, a działania takie mają wpływ na sytuację wielu ludzi. Było tak w przypadku Węgier, było tak w przypadku Grecji. W takich sytuacjach oczekujemy, że Komisja nie będzie się wycofywać, ale wymieni z nazwy takie kraje i wytknie im takie działanie, gdyż w innym przypadku w przyszłości będziemy mieli o wiele więcej kłopotów.
Hrabia Széchenyi, znany XIX-wieczny myśliciel epoki węgierskich reform, powiedział, że każdy, kto ukrywa kłopoty, zwiększa je. Dlatego nie powinniśmy ich ukrywać, ale o nich informować i na tej podstawie podejmować zdecydowane działania. Komisja powinna korzystać ze swoich uprawnień w tym zakresie. Proszę mnie nie zrozumieć źle. Nie mówię, że za kryzysy te odpowiedzialna jest Komisja. Za te kryzysy odpowiadają rządy tych krajów, jednak dla wspólnego dobra powinniśmy zareagować głośniej i bardziej zdecydowanie, aby zobaczyć rezultaty.
Teraz przejdźmy do tego, co Komisja powinna zrobić. Po pierwsze, powinna ona przynajmniej podejmować działania i decyzje oraz opracować ambitny plan tworzenia nowych miejsc pracy. Powinna ona umieścić obywatela w centrum swojego zainteresowania. Naszym celem przewodnim powinny być miejsca pracy, miejsca pracy i jeszcze raz miejsca pracy. Chciałbym na wstępie powiedzieć, że oczywiste jest to, że kiedy zwracamy się do obywateli, powinniśmy używać języka, który jest dla nich zrozumiały. Kiedy mówimy 2020, to mnie jako posłowi do PE z byłego kraju komunistycznego, kojarzy się to z planem pięcioletnim lub jakimś numerem, który nadawano więźniom. Dlaczego programu 2020 nie nazwiemy programem Unii Europejskiej na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy; dlaczego programu sztokholmskiego - tak na marginesie, jest to nazwa, której nie rozumie nikt prócz nas - nie nazwiemy programem na rzecz bezpieczeństwa europejskich obywateli? Chcę powiedzieć, że na początku tego procesu słowa, jakich używamy, także odgrywają istotną rolę.
Naszym zdaniem ważne jest, aby małe i średnie przedsiębiorstwa brały aktywny udział w procesie tworzenia nowych miejsc pracy. Nie spodobałoby im się, gdyby program na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy 2020 był Parlamentowi narzucony. Kwestia ta powinna być przedmiotem rzetelnej debaty nie tylko w tym Parlamencie, ale także w parlamentach krajowych, a do debaty tej należy włączyć także krajowe władze zaangażowane w proces podejmowania decyzji. Wyciągnijmy wnioski z niepowodzenia traktatu lizbońskiego - kolejnego dokumentu, którego nazwy nikt nie rozumie! Pracujmy na rzecz bezpieczeństwa naszych obywateli i podejmujmy niezbędne kroki do tego prowadzące. Panie przewodniczący! Jeszcze tylko jedna obserwacja: człowiek nie żyje tylko chlebem - ważne jest także zaakcentowanie wyznawanych przez nas wartości. Oczekujemy, że Komisja będzie kontynuować programy oparte na wartościach, które dotyczą komunizmu, koegzystencji mniejszości narodowych oraz wspólnej europejskiej przeszłości. Europejska Partia Ludowa będzie pana popierać, ale będziemy pana ostro krytykować, jeżeli odejdzie pan od pierwotnego programu.
Hannes Swoboda
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie i panowie komisarze! Chciałbym państwu podziękować za tak liczne przybycie. Niestety nie mogę powiedzieć tego samego o moich kolegach posłach. Z zażenowaniem stwierdzam, że nie wszyscy, których rzekomo tu dziś nie ma, są rzeczywiście nieobecni. Są w Strasburgu, ale nie ma ich w tej Izbie, czyli w miejscu, gdzie być powinni. Uznaję to za rzecz bardzo smutną.
W związku z tym, że nie przygotowaliśmy wspólnej rezolucji, przedstawimy państwu indywidualne opinie, które potem będziecie mogli szczegółowo przeanalizować. Panie przewodniczący Barroso! Zgadzamy się z panem, że najważniejszą kwestią jest połączenie w Europie, której rozwój opiera się na zasadzie zrównoważonego postępu konkurencyjności, z bezpieczeństwem socjalnym. Oczywiście nacisk musimy położyć na dalszą walkę z ubóstwem i bezrobociem, które wciąż na niektórych obszarach rośnie lub pozostaje na niedopuszczalnie wysokim poziomie. Chciałbym panu podziękować za wspomnienie o tym, gdyż wygląda na to, że nie są do tego przekonani niektórzy szefowie rządów. Jak doprowadzić do tego w dobie konsolidacji budżetowej? Nie ma wątpliwości, że musimy skonsolidować nasze budżety. Jednak musimy zachować odpowiednie proporcje - chciałbym prosić Komisję, aby o tym pamiętała - i musi odbywać się to w porządku chronologicznym, aby inny kluczowy cel, innymi słowy walka z bezrobociem i ubóstwem, nie legł w gruzach.
Chciałbym wykorzystać tę okazję i powiedzieć jak ważna jest to kwestia w kontekście szczytu w sprawie Romów w Kordobie, na którym nie był pan obecny, ale w którym uczestniczyło dwoje komisarzy: pani komisarz Reding - wiceprzewodnicząca Komisji - oraz komisarz ds. zatrudnienia, spraw społecznych i włączenia społecznego, pan László Andor. Ostatnio odwiedziłem romskie osiedla w Serbii i naprawdę trudno uwierzyć w to, że takie miejsca wciąż w Europie istnieją. Wzywam Komisję, aby zrobiła wszystko, co w jej mocy, w walce z ubóstwem i bezrobociem na tym obszarze.
Kolejna kwestia, o jakiej chcę wspomnieć, dotyczy konsolidacji budżetowej. Potrzebujemy większych inwestycji. Rozmawialiśmy o tym dziś rano z panem komisarzem Kallasem. Inwestujemy zbyt mało na przykład w transeuropejskie sieci. Teraz możemy zobaczyć, gdzie powstał problem, ponieważ wciąż nie wdrożyliśmy tego, co zaproponowano w tak zwanym planie Delorsa. Kiedy mówi pan o partnerstwie panie komisarzu Barroso, chciałbym, aby pamiętał pan, że partnerstwa tego potrzebujemy szczególnie w zakresie kwestii budżetowych i planowania budżetu w przyszłości, gdyż oczywiste jest, że Rada zamierza dokonać cięć w mniejszych pozycjach na szczeblu europejskim. Nie możemy tego tolerować.
Panie przewodniczący Barroso! Wspomniał pan o sprawozdaniu profesora Montiego. Jest to z pewnością ważne sprawozdanie i bardzo dobrze się stało, że poprosił pan o jego przygotowanie profesora Montiego, gdyż jest on ekspertem w tej dziedzinie. Jednak kiedy mówimy o jednolitym rynku, musimy także wspomnieć o społecznej gospodarce rynkowej. W tym kontekście szczególne znaczenie mają dla nas usługi publiczne. Uzgodniliśmy złożenie wniosku o dyrektywę ramową. Nie chcemy teraz poruszać tutaj wszystkich kwestii, ale uważam, że będziemy musieli opierać się na tych usługach publicznych chcąc zachować europejską tożsamość; w szczególności dotyczy to naszych problemów transportowych, które pokazują, jak ważne są usługi kolejowe. Niezależnie od tego, czy świadczą je podmioty z sektora prywatnego, czy publicznego, muszą być one regulowane i chronione przez wspólną europejską politykę w sektorze usług publicznych.
Chciałbym teraz przejść do ostatniej i najważniejszej kwestii. Mówił pan o kryzysie gospodarczym a także o Grecji i innych krajach, które mają trudności. W trakcie naszych dyskusji z przewodniczącym Van Rompuyem ustaliliśmy, że działania podjęte przez Radę Europejską w tym przypadku nie były wystarczające. Gdyby zostały one podjęte dwa lub trzy miesiące temu, Grecja nie musiałaby ponosić wysokich kosztów odsetek. Wspomniał pan o tym, ale my potrzebujemy czegoś więcej. Potrzebna jest nam Komisja, która będzie domagać się takich działań donośnym głosem.
Zgadzam się z panem, że nie chodzi tu o interweniowanie, kiedy do kryzysu już doszło, a deficyty są bardzo wysokie, ponieważ fakt ten jest często błędnie interpretowany. Chodzi tu o jak najskuteczniejsze przeciwdziałanie takim sytuacjom poprzez monitorowanie zmian gospodarczych i budżetowych. Po raz kolejny słyszę, jak rządy mówią, że nie możemy analizować ich danych statystycznych lub procedur budżetowych. To niedopuszczalne. Jeżeli chcemy uniknąć w przyszłości sytuacji, do których doszło w ostatnich miesiącach i latach, musimy podjąć te kroki. Z jakiego powodu rządy chcą utajniać swoje dane statystyczne i procedury budżetowe? Naturalnie rządy te muszą mieć swobodę działania. Muszą mieć tę swobodę, a w szczególności w strefie euro musi ona korespondować z europejskimi celami.
Panie przewodniczący Barroso! Jesteśmy gotowi nawiązać szczególne relacje, o których pan wspomniał. Jednak relacje te muszą być oparte na silnej pozycji Parlamentu i Komisji. W najbliższych dniach będziemy negocjować umowę ramową. Określone w niej zostały niektóre szczegóły, ale decydującym czynnikiem będzie jej duch. Kiedy niektórzy z szefów rządów będą chcieli wykorzystać traktat lizboński do wzmocnienia swojej pozycji, będzie pan musiał wyraźnie powiedzieć, że jego celem jest wzmocnienie pozycji Europy. Właśnie dlatego głos Komisji powinien być donośny. Jeżeli tak się stanie, zgodzimy się z panem i będziemy pana popierać, nawet jeżeli nasze opinie w poszczególnych kwestiach będą się różnić. Jednak wspólnie musimy walczyć o silną Europę. Ma to ogromne znaczenie, szczególnie w kontekście ostatnich zachowań niektórych szefów rządów.
Marielle De Sarnez
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! W kontekście dzisiejszych wstrząsów i wyzwań wydaje mi się, że przedmiotowy program ma charakter mocno tymczasowy i uważam, że mamy prawo oczekiwać od Komisji czegoś ambitniejszego, szczególnie, że sam się pan zaangażował w jego przygotowanie
Doskonale rozumiem, co pan przewodniczący Barroso próbuje uczynić w kwestii regulacji finansowych. Działania te idą w dobrym kierunku, ale uważam, że mogliśmy pójść dalej i przeanalizować inne rozwiązania, na przykład rozdzielenie działalności bankowej, opodatkowanie przepływów finansowych lub zwykły zakaz korzystania z produktów opartych na instrumentach pochodnych, co jest aktualnie analizowane w USA.
Jednak moim zdaniem - i ma to dla mnie dużo większe znaczenie - musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby wspierać realną gospodarkę i trwałe inwestycje, które w odróżnieniu od dzisiejszej gospodarki opierającej się w tak dużym stopniu na usługach finansowych, przyczyniają się do tworzenia nowych miejsc pracy. Ucieszyłabym się, gdybyśmy pracowali nad konkretnymi projektami w tym zakresie. Dziś w przedmiotowym programie nie widzę żadnych projektów tego typu.
Uważam także, że potrzebne nam są projekty zakrojone na szeroką skalę. Jeżeli kiedykolwiek mamy powrócić do pomysłu Europy kolei, to zróbmy to dziś, po kryzysie, który przeszliśmy. Obecnie w Unii Europejskiej codziennie odbywa się 28 tysięcy lotów. To naprawdę dobry moment na powrót do tego pomysłu, o którym mówimy od dziesięcioleci.
Jednak moim zdaniem niczego nie uda nam się osiągnąć bez prawdziwej koordynacji gospodarczej i skutecznego zarządzania gospodarką. Z tej perspektywy moim zdaniem niekorzystne jest to, że grupą roboczą zajmującą się tym problemem kieruje Rada; wolałabym, żeby była to Komisja.
Pilnie potrzebujemy koordynacji budżetowej, gospodarczej i przemysłowej. Musimy stworzyć europejski fundusz walutowy i równocześnie wdrożyć środki umożliwiające stabilizację finansów publicznych państw członkowskich. Choć słowa tego już się nie używa, musimy podjąć działania na rzecz konwergencji podatkowej. Mam w szczególności na myśli kwestię podatku od osób prawnych. Ponadto musimy starać się stworzyć własne źródło finansowania budżetu UE. Uważam, że byłyby to skuteczne akty prawne, dzięki którym moglibyśmy powrócić na ścieżkę wzrostu.
Chciałabym powiedzieć jeszcze jedną rzecz na temat strategii gospodarczej Unii na rok 2020: nie rezygnujmy z określonych ilościowo celów dotyczących ubóstwa i edukacji. Myślę, że w tym zakresie będzie miał pan poparcie całego Parlamentu Europejskiego. Mówimy tu o europejskim modelu społecznym, którego pragniemy i który kochamy.
Rebecca Harms
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie i panowie komisarze! Ja także chciałabym, aby Parlament stosownie zareagował na szacunek, jaki okazała mu Komisja, i aby było tu obecnych więcej posłów. Będziemy musieli się tym zająć.
Zaprezentowany przez pana program prac jest zakrojony na bardzo szeroką skalę i zawiera szereg punktów, które brzmią bardzo ambitnie. Nawet wstęp otrzymał tytuł "Nowa era”. Jednak nie jestem pewna, czy szczegółowe rozwinięcie tych punktów potwierdza ten pozytywnie brzmiący przekaz. Wszystko wciąż sprowadza się do kryzysu klimatycznego oraz kryzysu finansowego i gospodarczego. Przypadek Grecji po raz kolejny pokazał, że nie tylko istnieje coraz większy podział pod względem ekonomicznym, ale także pod względem społecznym, ponieważ warunki, w jakich europejscy obywatele żyją na południu, wschodzie i północnym zachodzie bardzo się od siebie różnią. Oznacza to, że stajemy przed poważnymi wyzwaniami.
Muszę się zgodzić z panem posłem Swobodą zwłaszcza wtedy, kiedy mówi o Europie społecznej i większej sprawiedliwości. W tym obszarze niezbędne są zmiany. Wcale nie jesteśmy przekonani, że przedstawione rozwiązania wystarczą do walki z rosnącym ubóstwem w Unii Europejskiej.
Czy wyciągnęliśmy odpowiednie wnioski z kryzysu finansowego oraz wynikającego z niego kryzysu gospodarczego? Naszym zdaniem słusznym podejściem do integracji finansowej i gospodarczej jest przygotowanie nowych wniosków w sprawie modyfikacji podatku od osób prawnych. My, Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie, od dawna popieramy podjęcie dalszych działań w tym zakresie. Popieramy także opodatkowanie energii. Jeżeli wprowadzi pan to w życie, będzie mógł pan na nas liczyć. Jednak - opierając się na doświadczeniach zdobytych w trakcie kryzysu finansowego - uważamy, że wciąż nie określono jasnego celu podatku od transakcji finansowych. Oczywiście możemy powiedzieć, że wciąż czekamy na państwa członkowskie, jednak uważam, że czasami musi pan przedstawiać konkretniejsze i bardziej szczegółowe żądania, a następnie o nie walczyć, o czym mówił także pan poseł Swoboda. Nie ma wątpliwości co do tego, że nasza reakcja na sytuację w Grecji była niewystarczająca. Uważamy, że nie można akceptować tego, że w tej chwili nie jest przygotowywany żaden wniosek w sprawie euroobligacji.
Panie przewodniczący Barroso! Ubiegając się o drugą kadencję, wiele uwagi poświęcał pan usługom świadczonym w interesie ogólnym. Pytały pana o to także grupy polityczne w Parlamencie. Moim zdaniem to, co powiedział pan o usługach publicznych i sposobie, w jaki powinny być one regulowane w punkcie "Obywatele w centrum polityki europejskiej”, jest zdecydowanie niewystarczające. Oznacza to, że już teraz łamie pan jedną ze swoich głównych obietnic.
Jeżeli chodzi o ochronę klimatu, to liczne dyrekcje generalne, które są aktualnie zaangażowane w ochronę klimatu, pracują nad scenariuszami zakładającymi różne cele na rok 2050. W przypadku transportu długofalowym celem jest redukcja o 70 %, a w przypadku energii o 75 %. Zespół komisarz Hedegaard nie podjął jeszcze decyzji. Mam nadzieję, że wyznaczą oni ambitniejsze cele. Jednak nie ma wątpliwości co do tego, że plan działania z Bali oraz dwustopniowy cel nie mają większego znaczenia dla żadnej z dyrekcji generalnych. Jaki sens ma rozmowa o dużej, nowej inicjatywie europejskiej w dziedzinie dyplomacji klimatycznej, jeżeli najwyraźniej rezygnujemy z planu działania z Bali i z ustaleń dokonanych przez G-8? Treść programu jest niewystarczająca, aby Europa zaprezentowała się skutecznie w Bonn, w Cancún i w RPA. Wciąż pozostaje wiele do zrobienia.
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Mówiąc o programach, chciałbym przypomnieć nauczkę z programu na rok 1992: jeżeli Komisja chce osiągnąć założone cele, musi wyznaczyć jeden priorytet i skupić się na jednej polityce. Próba stworzenia jednolitego rynku była cenną inicjatywą, którą bez problemu rozumiały wszystkie zaangażowane w nią strony - i co najważniejsze opinia publiczna - jednak od tego momentu nazbyt często widzieliśmy, jak Komisja przedstawia jedną inicjatywę po drugiej w płonnej nadziei, że inicjatywy takie zapewnią jej popularność, niezależnie od tego, czy Europa była odpowiednim forum i czy rzeczywiście była w stanie zapewnić wymierne korzyści. Podejście takie było błędne i skończyło się niepowodzeniem. W związku z powyższym z zadowoleniem przyjmujemy nowy kierunek wyznaczony przez pana przewodniczącego Barroso.
Europejska gospodarka jest wciąż w głębokim kryzysie, a sytuację tę mogą zmienić tylko konsekwentne działania. Nie mówię teraz tylko o obecnym kryzysie, do którego doprowadził upadek systemu bankowego, ani o dodatkowych trudnościach spowodowanych przez sytuacje kryzysowe w branży transportowej. Mam na myśli głębszy kryzys, na skutek którego europejska gospodarka została zdystansowana przez bardziej konkurencyjne i innowacyjne gospodarki w Ameryce i Azji. W związku z tym zdecydowanie popieramy najważniejszą inicjatywę Komisji: strategię 2020. Chociaż uważamy, że należy do niej dodać pewne szczegóły i wprowadzić pewne zmiany, to zasadnicza myśl polityczna w niej zawarta jest poprawna. Europa potrzebuje strategii na rzecz mądrego i trwałego wzrostu obejmującego jak najwięcej obszarów, dzięki któremu możliwe będzie stworzenie nowych miejsc pracy, zwiększenie wydajności i walka z wykluczeniem społecznym. Właśnie to musi być nadrzędnym celem definiującym działania Komisji.
Nasz dobrobyt w przyszłości i wszystkie wynikające z niego korzyści zależą od prosperujących firm i przedsiębiorców; to oni tworzą bogactwo i trwałe miejsca pracy, a dotychczas nie wymyślono lepszej polityki walki z ubóstwem. Komisja musi być ich sojusznikiem, a nie przeciwnikiem. W tym kontekście z zadowoleniem przyjmujemy obietnice dotyczące dalszych prac nad jednolitym rynkiem i jego poszerzaniem, mądrą regulacją, wdrażaniem w całej Unii przepisów w konsekwentny i sprawiedliwy sposób, znacznym zmniejszeniem obciążeń administracyjnych oraz ograniczeniem biurokracji i zatorów, wymianą najlepszych praktyk w dziedzinie szkoleń, modernizacji rynku pracy oraz zmniejszaniem barier handlowych.
Przewodniczący Barroso może liczyć na nasze poparcie, jeżeli podejmie działania na rzecz stworzenia pełnej energii i dynamicznej europejskiej gospodarki. Oczywiście nie wszystko nam się podoba. Niepokoi nas, że niektóre środki mogą prowadzić do naruszenia praw i obowiązków państw członkowskich; mam na myśli koncepcję Europy obywateli lub niektóre aspekty programu sztokholmskiego. Cieszy nas perspektywa reformy wspólnej polityki rolnej i rybołówstwa, ale niepokoi nas to, że zamiast sensownych rozwiązań dla naszych rolników i rybaków wyniknąć może jeszcze większa biurokracja. W końcu nie zgadzamy się, że wspólne inicjatywy podejmowane przez państwa członkowskie w dziedzinie spraw zagranicznych powinny zostać w całości przejęte przez Komisję, a nie pozostać w gestii Rady.
Grupa ECR została stworzona, aby stać na straży zasady pomocniczości. Chcemy Europy, która skupia się na swoich kluczowych zadaniach i osiąga wymierne cele, dlatego mamy nadzieję, że pan przewodniczący Barroso i jego Komisja - która jest tu dziś w całości - wykorzystają okazję, jaka pojawia się w przedstawionym programie prac, i sprawią, że Europa odegra swoją rolę w ożywieniu gospodarczym oraz stworzy podstawy trwałego dobrobytu w tych trudnych i pełnych wyzwań latach, które są przed nami.
Miguel Portas
Panie przewodniczący! Program, o którym dziś rozmawiamy, zatytułowany jest: "Czas działać”. Jeżeli zorganizowanie telekonferencji unijnych ministrów zajęło pięć dni, to mogę tylko pogratulować panu panie przewodniczący Barroso poczucia humoru. Dlaczego zatem czas działać? Czy dlatego, że dotychczas nikt nie działał i jest to akt samokrytyki? Czy dlatego, że ten tytuł, podobnie jak wszystkie inne tytuły naszych biurokratycznych dokumentów, jest tylko pustą obietnicą ukrytą za licznymi słowami?
Podam panu przykład. Choć rok 2010 jest Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym, to ludzie biedni o tym nie wiedzą. W pańskim dokumencie wspomniano o inicjatywie - tutaj cytat - "dzięki której z korzyści wynikających ze wzrostu i z miejsc pracy będzie korzystać więcej obywateli”. Czy to kolejny żart? Co to za inicjatywa i w jaki sposób zrekompensuje ona wsparcie socjalne, które państwa członkowskie wycofują z powodu swoich programów stabilizacyjnych?
Jak Komisja ma zamiar rozdzielać korzyści wynikające z czegoś, co nie istnieje: czyli wzrostu gospodarczego? W jaki sposób ma ona zamiar zmniejszyć liczbę osób ubogich, jeżeli nie robi nic z dochodami osób bogatych i bardzo bogatych? Nie zgadzamy się z panem co do polityki. Powrót do dyktatury gospodarek pełnych pułapek budżetowych prowadzi do obniżenia wynagrodzeń, obniżenia świadczeń i ogranicza inwestycje publiczne. To przepis na jeszcze większe bezrobocie.
Choć czas działać, Komisja uważa, że Unia w końcu jest w stanie zjednoczyć siły i stawić czoła kryzysowi. Proszę zapytać Greków, czy tak sądzą i czy zadziałaliśmy szybko i sprawiedliwie. Kiedy powstanie europejska agencja ratingowa? Proszę zapytać Portugalczyków, których odsetki od zadłużenia rosną za każdym razem, kiedy jakiś komisarz zaczyna mówić o ekonomii. Proszę zapytać europejską opinię publiczną. Proszę zapytać europejskich obywateli, dlaczego sprawy wyglądają, tak jak wyglądają, a oni spojrzą na osobę zadającą pytanie i uśmiechną się, bo w końcu poczucie humoru nie jest opodatkowane.
Fiorello Provera
Panie przewodniczący, panie i panowie! Firmy, w szczególności te małe i średniej wielkości, które stanowią 99 % europejskiej struktury produkcyjnej, potrzebują czterech podstawowych rzeczy: łatwiejszego dostępu do kredytu, elastyczniejszego rynku pracy, mniejszej biurokracji przy otwieraniu firmy i zarządzaniu nią, oraz ochrony przed nieuczciwą konkurencją.
Doceniamy pracę wykonaną przez Komisję w czasie poprzedniej kadencji na rzecz ujednolicenia europejskich przepisów, której wynikiem było anulowanie 1600 aktów prawodawczych, i popieramy wnioski grupy wysokiego szczebla kierowanej przez Edmunda Stoibera.
Kolejnym ważnym elementem wpływającym na konkurencyjność firm jest sytuacja w handlu międzynarodowym. W dobie kryzysu duże znaczenie ma wzmocnienie systemu obrony handlowej Unii Europejskiej. Firmy nie mogą konkurować ze strategiami dumpingu społecznego i ekologicznego stosowanymi przez niektóre gospodarki wschodzące, np. Chiny, gdzie koszty pracy są niezmiernie niskie i gdzie nie ma ochrony socjalnej oraz związanych z nią wysokich kosztów, oraz standardów w zakresie ochrony środowiska.
Kolejną kwestią, w przypadku której Komisja powinna interweniować w bardziej zdecydowany sposób, jest walka z fałszerstwami i ochrona praw własności intelektualnej.
Mówiąc krótko, w programie prac Komisji nie widzę żadnych inicjatyw mających na celu wdrożenie wytycznych w zakresie polityki spójności określonych w traktacie lizbońskim.
Po raz pierwszy w art. 174 traktatu uznano szczególną rolę regionów górskich, które zajmują 40 % naszego terytorium i zamieszkane są przez ponad 90 milionów obywateli Europy. W związku z tym wzywam pana do włączenia do następnego programu legislacyjnego Komisji wniosku w sprawie programu ramowego mającego na celu wsparcie rozwoju i ochronę regionów górskich oraz wyciągnięcie korzyści ze wszystkich możliwych zastosowań energii odnawialnej, jakie oferują góry.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! W planie prac Komisji na rok 2010 powiedziano, że Unia Europejska musi stawić czoła długofalowym wyzwaniom, na przykład globalizacji, i musi odzyskać konkurencyjność. Problemem jest to, że UE nie stawiła czoła globalizacji: ona na globalizację się zgodziła. Pozwala ona na ogromny import produktów z krajów rozwijających się, w których wynagrodzenia stanowią drobną część wynagrodzeń w Europie. Jedynym sposobem na odzyskanie konkurencyjności byłoby obniżenie stawek wynagrodzeń do tego poziomu.
Oczywiście nie opowiadam się za członkostwem w Unii Europejskiej. Jednak gdyby tak było, oskarżyłbym osoby nią kierujące o zdradę interesów gospodarczych swoich obywateli. Powiedziałbym, że UE jest nie tyle Unią Europejską, co unią globalną, której celem jest osiągnięcie globalnego przepływu towarów i usług.
Uważam, że suwerenne państwa narodowe powinny odbudować swoją bazę przemysłową, a następnie chronić swoje rynki i miejsca pracy swoich obywateli. Jednak w moim przesłaniu jest także coś dla eurofilów. Europie, jako całości lub poszczególnym jej częściom, niestety nie uda się ochronić przemysłu i rolnictwa przed konkurencją z krajów trzeciego świata. Z globalizacją musimy wspólnie lub indywidualnie walczyć, albo zostaniemy przez nią zniszczeni.
W dokumencie Komisji wspomniano o rzekomej potrzebie stworzenia dalszych możliwości legalnej imigracji w celu przeciwdziałania zagrożeniom wynikającym ze starzenia się społeczeństw. Nie mam wątpliwości co do tego, że problem starzejącego się społeczeństwa dotyczy wielu państw. Przeanalizujmy jednak, co do niego doprowadziło. Wiele kobiet nieprzerwanie kontynuuje karierę zawodową i nie decyduje się na dzieci z wyboru - i ma do tego pełne prawo - ale wiele innych kontynuuje karierę zawodową, bo zmusza ich do tego sytuacja ekonomiczna. Pracują, ponieważ muszą opłacić rachunki, a nie dlatego, że gardzą macierzyństwem.
Nie ma wątpliwości, że ta sytuacja wpływa na przyrost naturalny, który został sztucznie obniżony za sprawą czynników ekonomicznych. Jednak nie musimy w tym przypadku stosować ultraliberalnego podejścia. Czynniki te może zmienić interwencja gospodarcza, a ich zmiana odpowiednio przełoży się na demografię. Pomysł, aby sprowadzać duże rodziny z krajów trzeciego świata i zastępować nimi dzieci, które nie rodzą się w Europie, oparty jest na szczególnie zgubnym i błędnym założeniu, mianowicie na tym, że jesteśmy produktami wychowania, a kultury trzeciego świata są jak płaszcze, które można zdjąć po przybyciu do kraju docelowego, po czym założyć płaszcz z kultury europejskiej wydany wraz z dokumentami umożliwiającymi pobyt i otrzymanie obywatelstwa.
Dzieci takich imigrantów są rzekomo tak europejskie, jak ludność miejscowa, a tak nie jest. Poszczególne kultury tworzone są przez poszczególne narody, a nie na odwrót. Nie jesteśmy produktem naszych kultur: to nasze kultury są produktem tworzonym przez nasze narody. Zastępowanie Europejczyków ludźmi z krajów trzeciego świata sprawi, że Europa zostanie przez trzeci świat zastąpiona. W Europie powoli ale skutecznie prowadzona jest czystka etniczna, której ofiarami są Europejczycy.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący! Nie mówimy tutaj o tych, którzy otwarcie i uczciwie powiedzieli, że są przeciwko Unii Europejskiej i przeciwko członkostwu w niej. Wydaje mi się, że mogę powiedzieć, iż w tej Izbie panuje ogólna zgoda na program, który właśnie przedstawiliśmy.
Jeżeli w wypowiedziach przedstawicieli grup politycznych udało mi się dostrzec wspólny mianownik, to jest nim kwestia ambicji. Europa potrzebuje większych ambicji. W tym kontekście chciałbym odnieść się do kilku poruszonych kwestii; kwestii, co do których szczególnie się zgadzam.
Nasz przyjaciel, pan poseł Szájer, mówił o konieczności uniknięcia modelu planu pięcioletniego znanego z reżimów komunistycznych. Właśnie dlatego chcemy zachować elastyczność, która jest ważna, jeżeli mamy dostosowywać się do zmieniających się okoliczności.
Jednocześnie po raz kolejny chciałbym powiedzieć, odnosząc się do wypowiedzi pana posła Szájera, ale także pana posła Swobody, że mają rację, kiedy domagają się aktywniejszych działań UE w dziedzinie ekonomii i finansów i kiedy zauważają, jak państwa członkowskie sprzeciwiały się na przykład temu, aby Komisja odgrywała większą rolę w kontroli krajowych wydatków publicznych.
Pierwsza Komisja, której miałem zaszczyt przewodniczyć, przedstawiła konkretne rozporządzenie mające na celu udzielenie Eurostatowi większych kompetencji w zakresie audytu, ale zostało ono odrzucone przez kilka państw członkowskich, które nie chciały, aby Komisja taką rolę odgrywała.
W związku z tym mam nadzieję, że wnioskiem, jaki należy wyciągnąć z kryzysu jest to, że jesteśmy coraz bardziej od siebie uzależnieni, że polityka gospodarcza w Europie nie jest tylko kwestią narodową. Oczywiście jest ona kwestią narodową, ale dotyczy także wspólnych europejskich interesów, gdyż potrzebujemy większej koordynacji. Wydaje mi się, że w tym zakresie pan poseł Szájer, pan poseł Swoboda, pani poseł De Sarnez oraz wszyscy inni zgadzają się co do konieczności wprowadzenia bardziej skoordynowanej polityki gospodarczej.
Właśnie tak dokonujemy postępu i w tym kontekście chciałbym zwrócić szczególną uwagę na ambicję, o której wspomniał pan poseł Swoboda - któremu dziękuję - jaką jest nawiązanie lepszej współpracy między Komisją i Parlamentem Europejskim kiedy mówimy o perspektywach finansowych i o konieczności przeciwstawienia się niektórym międzyrządowym interpretacjom, które dziś słyszymy. Interpretacje takie są zaskakujące, ponieważ traktat lizboński w rzeczywistości całkowicie zaprzecza wymiarowi międzyrządowemu: wzmacnia on wymiar europejski.
Mam nadzieję, że będziemy w stanie wyciągnąć wnioski z tego kryzysu i pójść drogą, na której Europa będzie bardziej a nie mniej obecna. Jeden z przykładów - o czym wspomniała pani poseł De Sarnez - stanowi kwestia regulacji finansowych. Jest to dziwne, żeby nie powiedzieć ironiczne, że po tak wielu prośbach niektórych państw członkowskich o rozwiązania w dziedzinie regulacji finansowej państwa członkowskie jednomyślnie zgodziły się na ograniczenie zakresu wniosków przedstawionych przez Komisję po opublikowaniu sprawozdania Jacquesa de Larosière'a.
Pokazuje to, że czasami jest różnica między tym, co się mówi i co się robi. Mam nadzieję, że my, Parlament Europejski i Komisja, wspólnie będziemy w stanie zniwelować tę różnicę, aby działać trochę konsekwentniej na szczeblu europejskim, ponieważ w rzeczywistości ambicja ta jest nam potrzebna.
Chciałbym podkreślić, że ważne jest, abyśmy teraz dobrze zrozumieli zasadę pomocniczości. Jestem zwolennikiem pomocniczości. W tym zakresie z przyjemnością, panie pośle Kirkhope, zgadzam się z ideą pomocniczości, jednak ważne jest, abyśmy dobrze rozumieli, co ona oznacza. Pomocniczość oznacza decydowanie, na jakim szczeblu najlepiej podjąć decyzję.
Jeżeli chodzi o kwestię kryzysu związanego z zakłóceniami ruchu lotniczego, to wypadki, jakie mają miejsce, są naprawdę dziwne. Przeczytałem dzisiaj w prasie - i nie tylko w prasie wydawanej przez eurofobów i eurosceptyków, nie tylko w brukowcach, ale także w poważnych tytułach - że Unia Europejska przyznaje teraz, iż popełniła błąd zawieszając loty. To niewiarygodne!
Jeżeli jakiś obszar podlega jurysdykcji krajowej, to jest to właśnie kontrola ruchu lotniczego w Europie. Decyzja ta została podjęta przez regulatorów w poszczególnych krajach. Jednak ci sami ludzie, którzy są przeciwni uprawnieniom na szczeblu europejskim teraz przeciwko Europie protestują. Wkrótce będzie się mówić, że to Komisja Europejska i Bruksela stworzyły wulkan na Islandii. To wszystko jest naprawdę dość zdumiewające.
(Oklaski)
Wyjaśnijmy to. Decyzje są podejmowane na różnych szczeblach: jest szczebel krajowy i szczebel europejski. W każdym przypadku musimy zdecydować, który z nich jest szczeblem odpowiednim. Mogę państwu powiedzieć, że Komisja jest gotowa wziąć na siebie odpowiedzialność, ale uważam, że musimy zbudować sojusz z Parlamentem Europejskim, aby wyraźnie powiedzieć, co jest, a co nie jest naszym obowiązkiem.
Bez tego sojuszu zawsze będziemy mieć instynktowną potrzebę - a wiemy, że w czasach kryzysu łatwiej jest uciekać się do retoryki nacjonalistycznej i populistycznej - aby za obowiązek Brukseli lub być może Strasburga uznawać to, co w rzeczywistości jest obowiązkiem władz krajowych.
Wykażmy się zdrowym rozsądkiem! Skupmy się na tym, co możemy zrobić na szczeblu europejskim, na obszarach, na których możemy nadać naszym działaniom dodatkową wartość, oczywiście respektując równocześnie państwa członkowskie, które są demokratycznymi państwami członkowskimi. Moim zdaniem agenda 2020 kieruje uwagę Europy na kwestie najważniejsze.
Teraz potrzebny jest nam wzrost, ale nie tylko jakikolwiek wzrost w starym wydaniu, ale bardziej sprawiedliwy, otwarty, trwały i inteligentny, koncentrujący się na przyszłości.
Musimy stworzyć nowe źródła wzrostu, aby skutecznie rozwiązać nasze największe problemy, o których będziemy mówić dziś po południu; mianowicie bezrobocie, a w szczególności bezrobocie wśród ludzi młodych. Właśnie na tym polu musimy zbudować ten sojusz między instytucjami europejskimi - także poprzez uczciwą i lojalną współpracę z państwami członkowskimi - która przyniesie konkretne efekty naszym obywatelom.
Uważam, że w tym zakresie stworzyliśmy dobre fundamenty współpracy na kolejne lata, a po tej debacie jestem - i wierzę, że moi koledzy także - podbudowany państwa słowami wsparcia i w niektórych przypadkach państwa żądaniami. Spróbujemy zmierzyć się z zadaniem, które nam państwo powierzacie.
(Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo panu dziękuję, panie przewodniczący Barroso, za wypowiedź. Chciałbym powiedzieć, że jeżeli chodzi o starania Komisji Europejskiej podejmowane w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Parlament Europejski jest wielkim sojusznikiem Komisji. Większość posłów popiera te wysiłki i opinię Komisji, że powinna ona wziąć na siebie większą odpowiedzialność, w szczególności w czasie kryzysu, o którym mówiliśmy wcześniej - właśnie w takich chwilach rozumiemy, jak bardzo potrzebujemy Unii Europejskiej i działań Komisji. Odpowiedzialność Parlamentu Europejskiego znacznie wzrosła po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, co bardzo nas cieszy. Uważamy, że jest to dobre dla Europejczyków, że jest to dobre dla naszych obywateli. Teraz musimy wziąć na siebie większą odpowiedzialność i wykorzystać szanse, jakie daje nam traktat. Chciałbym pana po raz kolejny zapewnić, panie przewodniczący Barroso, że pan i Komisja Europejska macie tutaj sojuszników - i mówię to w imieniu większości Parlamentu Europejskiego.
Diego López Garrido
Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować Komisji i jej przewodniczącemu José Manuelowi Durão Barroso ambicji, bardzo proeuropejskiego programu, który dziś zaprezentował i który jak widać wpisuje się w cele hiszpańskiej prezydencji w Unii Europejskiej, oraz programu trzech prezydencji: Hiszpanii, Belgii i Węgier.
Mogę powiedzieć, że Rada współpracuje z Komisją i Parlamentem Europejskim, któremu także chciałem pogratulować konstruktywnych wypowiedzi popierających program legislacyjny Komisji.
Komisja pracowała bardzo ciężko. Wszyscy wiemy, że nowa Komisja - zwana Komisją Barroso II - powinna działać od 1 listopada, ale z różnych powodów powołana została kilka miesięcy później i ciężko pracuje, aby nadrobić stracony czas w konstruktywny i pozytywny sposób, za co hiszpańska prezydencja jest bardzo wdzięczna. Pan przewodniczący Barroso i wszyscy inni członkowie Komisji - wiceprzewodniczący i komisarze - wiedzą także o tym, że współpracujemy z Komisją, moim zdaniem bardzo konstruktywnie, a my doceniamy jej wysiłki w tym zakresie.
Jesteśmy także wdzięczni Parlamentowi Europejskiemu. Za każdym razem kiedy dochodziło tutaj do debaty na te tematy Parlament Europejski demonstrował bardzo konstruktywne podejście. Chciałbym skorzystać z tej okazji i ponownie poprosić Parlament Europejski o przyjęcie przedmiotowych inicjatyw legislacyjnych - dziś mówimy głównie o inicjatywach legislacyjnych - i o uczynienie tego możliwie jak najszybciej, abyśmy mogli nadrobić stracony czas, o którym wspomniałem. Jestem przekonany, że możemy liczyć także na współpracę Parlamentu.
Przewodniczący
Dziękuję panu za wypowiedź w imieniu Rady i wsparcie programu Komisji. Po raz kolejny chciałbym podziękować panu przewodniczącemu Barroso, wiceprzewodniczącym Komisji oraz komisarzom za ich obecność. Potwierdza to, że Komisja bardzo poważnie traktuje współpracę z Parlamentem, na co także liczyliśmy.
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Oana Antonescu  
Program prac Komisji Europejskiej na rok 2010 jest ambitnym i elastycznym wieloletnim programem wyznaczającym następujące główne cele: walkę z kryzysem i wspieranie europejskiej społecznej gospodarki rynkowej, przygotowanie agendy obywatelskiej, która stawia ludzi w centrum europejskich działań, opracowanie ambitnej i spójnej polityki zagranicznej o wymiarze globalnym oraz aktualizację instrumentów i metod pracy stosowanych przez Unię Europejską. Jednym z kluczowych elementów agendy obywatelskiej jest program sztokholmski "na rzecz otwartej i bezpiecznej Europy służącej swoim obywatelom i ich chroniącej”, który został przyjęty przez Radę Europejską na posiedzeniu w grudniu 2009 roku. Z zadowoleniem przyjmuję inicjatywę Komisji polegającą na przedstawieniu planu działań na rzecz wdrożenia programu sztokholmskiego, dzięki któremu obywatele Europy będą mogli czerpać jeszcze większe korzyści w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Głównym celem programu będzie walka z przestępczością transgraniczną oraz konsolidacja i wdrożenie wspólnej polityki azylowej i imigracyjnej, obejmującej w szczególności takie obszary, jak walka z przestępczością zorganizowaną, terroryzmem oraz innymi zagrożeniami poprzez usprawnienie działań policji i wymiaru sprawiedliwości.
Vilija Blinkevičiūt 
W chwili obecnej Europa stawia czoła problemowi rosnącego bezrobocia, a prawie 17 % mieszkańców Europy żyje poniżej minimum socjalnego. Codziennie wielu Europejczyków, nawet tych zatrudnionych, zmaga się z ubóstwem i nie ma możliwości cieszenia się życiem w pełni, gdyż recesja prowadzi do ubóstwa także wielu osób uzyskujących przeciętne dochody. W związku z tym w pierwszej kolejności powinniśmy skupić się na problemie ubóstwa, jakie zagraża osobom pracującym. Chcąc podnieść poziom zatrudnienia musimy stworzyć nowe miejsca pracy, jednak nie mogą być to jakiekolwiek miejsca pracy - musimy zapewnić zatrudnienie wysokiej jakości, które uwzględnia wymagania rynku pracy. Najwięcej uwagi należy poświęcić zwiększającemu się bezrobociu wśród ludzi młodych, co jest jednym z najdotkliwszych problemów społecznych. Jeżeli młodzi ludzie nie dostaną możliwości wejścia na rynek pracy, istnieje niebezpieczeństwo, że Europa straci całe pokolenie młodych ludzi. Od pewnego czasu demograficzna sytuacja w Europie zmusza nas do przeanalizowania kwestii zatrudnienia osób w starszym wieku. Musimy zapewnić stosunki pracy, które wspierają zatrudnienie i dają możliwość ustawicznego kształcenia. Chciałabym także podkreślić, że powinniśmy omówić kwestię zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Ważne jest, abyśmy stworzyli warunki umożliwiające im wejście na rynek pracy nie tylko ze względu na zmiany demograficzne, ale także dla dobra ich samych: aby dać im poczucie godności i wartości. W związku z tym chciałabym zapytać Komisję, jak Europa stworzy nowe miejsca pracy? Jakie są rzeczywiste szanse na to, aby ludzie weszli na rynek pracy? Jak możemy zapewnić wysokiej jakości miejsca pracy, aby zmniejszyć ubóstwo wśród osób zatrudnionych?
Andreas Mölzer  
Program prac Komisji na rok 2010 składa się z 14 stron banałów i frazesów. Prawdą jest, że Europa musi wspólnie stawić czoła kryzysowi. Jednak kryzys ten mógł mieć tak negatywny wpływ na Europę tylko na skutek polityki Komisji i nieograniczonego liberalizmu na wszystkich polach. Pomimo tego nikt nie chce niczego zmieniać. Wręcz przeciwnie, dalsza eliminacja restrykcji handlowych, którą chce przeforsować Komisja, wzmocni proces globalizacji, przyniesie korzyści dużym firmom oraz wyrządzi szkody państwom członkowskim i ich obywatelom.
Celem strategii "Europa 2020” jest walka z aktualnym kryzysem. Jeżeli chodzi o konkretne rozwiązania, podejście do polityki gospodarczej i finansowej wydaje się sensowne, podobnie jak opracowanie nowych europejskich ram nadzoru umożliwiających monitorowanie rynków finansowych. Miejmy nadzieję, że skuteczniejsze mechanizmy kontrolne w dziedzinie finansów publicznych i dyscypliny budżetowej w państwach członkowskich pozwolą nam uniknąć w przyszłości problemów, z jakimi dziś boryka się Grecja. Nowe plany podatkowe Komisji wraz z przeglądem dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, która przewiduje opodatkowanie produktów energetycznych oparte na zawartości energii, należy odrzucić, ponieważ problemu zmian klimatycznych, za który odpowiedzialne są głównie czynniki naturalne, nie można rozwiązać koncentrując się wyłącznie na CO2. Poza tym na skutek takiego rozwiązania europejska gospodarka byłaby w jeszcze trudniejszej sytuacji w porównaniu z jej konkurentami w Ameryce i Azji, gdzie inicjatywy tego typu nie są planowane.
Richard Seeber  
W programie prac Komisji na rok 2010 określono słuszne priorytety. Komisja skupia się głównie na walce z kryzysem finansowym, a oprócz tego na modernizacji sposobu działania, co będzie decydującym czynnikiem stymulującym gospodarkę, oraz zwiększeniu zaangażowania europejskich obywateli. Bardzo ważne jest, aby szczególnie tym obywatelom UE, którzy stracili pracę w trakcie obecnego kryzysu, jak najszybciej dano nowe perspektywy na przyszłość.
Jako rzecznik Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) w sprawach ekologicznych uważam, że powinniśmy stworzyć jak najwięcej stabilnych miejsc pracy oraz wnieść wartość dodaną na rynku pracy w związku z wiodącą rolą, jaką Europa odgrywa w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego. Chcąc wejść w nową erę przemysłową opartą na zrównoważonym rozwoju nie możemy wciąż uważać tworzenia nowych miejsc pracy i kompleksowej ochrony środowiska za rzeczy wzajemnie się wykluczające. Moim zdaniem Komisja działała dość ostrożnie, decydując się na takie podejście. Musimy położyć pod to fundamenty już dziś. Osiągniemy bardzo wiele, jeżeli będziemy w stanie usprawnić sposób, w jaki stosowane są obowiązujące przepisy.
Joanna Senyszyn  
Gratuluję przewodniczącemu Barroso ambitnego programu prac Komisji na 2010 rok. Niestety czasu jest coraz mniej - już tylko 8 miesięcy. Mam nadzieję, że mimo to priorytety nie pozostaną tylko martwymi obietnicami. Mocną stroną programu są działania na rzecz walki z kryzysem. Niestety głównie w aspekcie ekonomicznym. W części dotyczącej "bliskości z obywatelami” brakuje inicjatyw antydyskryminacyjnych, w tym: - walki z przemocą wobec kobiet, - większej determinacji i zaangażowania w realizowanie celów społecznych, - długofalowej strategii poprawy komunikacji z obywatelami Unii. Zjawiskiem przemocy wobec kobiet zajmujemy się od lat. Czas najwyższy na skuteczne, europejskie regulacje prawne w tym zakresie. Chciałabym widzieć w programie Komisji projekt dyrektywy w zakresie walki z przemocą wobec kobiet. Odnośnie do celów społecznych, ważna jest inicjatywa stworzenia jeszcze w tym roku Europejskiej Platformy Przeciwko Ubóstwu. Niestety brakuje w tym zakresie jakichkolwiek konkretów. Muszą być podane na czerwcowym szczycie Rady. W zakresie modernizacji Unii i instrumentów jej funkcjonowania zwracam uwagę na komunikację z obywatelami. To musi być proces, a nie wyborcza akcja. Luka komunikacyjna na linii UE-obywatele istnieje i musimy zadbać o jej zmniejszenie, a w przyszłości likwidację. Musimy dać obywatelom UE autentyczne poczucie, że są w "sercu działań Unii”. Tylko wówczas wyniki referendów nie będą zaskoczeniem.
Nuno Teixeira  
Debata na temat programu Komisji ma szczególne znaczenie, ponieważ zbiega się w czasie z początkiem nowej ery w Unii Europejskiej. Konieczność przyjęcia w dobie kryzysu rozwiązań, które pozwolą nam stawić czoła wyzwaniom w długofalowej perspektywie, sprawia, że kluczowe znaczenie należy nadać tworzeniu nowych miejsc pracy, regulacji rynków finansowych oraz stabilizacji euro, co powinno odbudować zaufanie opinii publicznej oraz podmiotów gospodarczych i społecznych.
Chciałbym podkreślić znaczenie polityki spójności w procesie wdrażania licznych polityk europejskich. Europejskie regiony będą w stanie osiągnąć trwały i zintegrowany rozwój tylko dzięki polityce spójności, która przynosi widoczne efekty i respektuje zasadę pomocniczości, oraz dzięki zarządzaniu na wielu szczeblach: krajowym, regionalnym i lokalnym. Działaniom Unii musi przyświecać cel, jakim jest spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna, który należy realizować poprzez odpowiednie finansowanie wspólnotowe cechujące się większą przejrzystością oraz łatwością i skutecznością w wykorzystaniu funduszy strukturalnych.
Kluczowe znaczenie ma określenie wytycznych w dziedzinie polityki spójności oraz perspektywy finansowej na okres po roku 2013. Chciałbym zwrócić państwa uwagę na sytuację w najbardziej odległych regionach, które ze względu na ich stałe cechy strukturalne napotykają na przeszkody mające istotny wpływ na ich rozwój gospodarczy i w związku z tym potrzebują specjalnych rozwiązań.
Silvia-Adriana Ţicău  
Głównym zadaniem UE jest walka z kryzysem gospodarczym oraz wspieranie społecznej gospodarki rynkowej. Na początku bieżącego roku stopa bezrobocia w UE osiągnęła 10 %, a bezrobocie wśród młodych ludzi zbliża się do poziomu 20 %. Wzrost bezrobocia jest ściśle powiązany w polityką przemysłową UE. Jakie inicjatywy legislacyjne dotyczące przyszłej polityki przemysłowej Unii Europejskiej i tworzenia nowych miejsc pracy Komisja bierze pod uwagę?
Rada Europejska, która spotkała się w dniach 25-26 marca 2010 r., po raz pierwszy jako jeden z celów UE wyznaczyła zwiększenie wydajności energetycznej o 20 % do 2020 roku. Nie znaleźliśmy tego celu w programie prac Komisji, choć w tej dziedzinie konieczne są inicjatywy, które mogą być skierowane zarówno do europejskich gospodarstw domowych, jak i firm.
Ponadto praktycznie nie istnieje budżet wspólnotowy na infrastrukturę transportową w latach 2010-2013, choć wyzwania i potrzeby rozwojowe są ogromne: zapewnienie intermodalności między różnymi formami transportu, rozwój szybkich połączeń kolejowych, które nie tylko będą łączyć wszystkie stolice państw członkowskich, ale także inne duże europejskie miasta, rozwój korytarzy europejskiego transportu kolejowego i jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, a także modernizacja portów i rozwój transportu morskiego. Kiedy Komisja złoży wniosek w sprawie niezbędnych środków finansowych na rozwój transeuropejskiej infrastruktury transportowej?
