Praca tymczasowa (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest zalecenie do drugiego czytania, w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w sprawie wspólnego stanowiska Rady (10599/2/2008 - C6-0327/2008 - dotyczącego przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej pracy tymczasowej, (sprawozdawca: Harlem Désir).
Harlem Désir
sprawozdawca. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Żywię nadzieję, że Prezydencja Rady zamierza się do nas przyłączyć, minęło bowiem ponad sześć lat od wstrzymania przyjęcia dyrektywy dotyczącej pracy tymczasowej - i to bynajmniej nie z winy Parlamentu, który zaopiniował wniosek Komisji niezwłocznie po jego otrzymaniu w 2002 roku, a z powodu impasu, jaki zgotowały niektóre państwa członkowskie w Radzie.
Teraz - po przyjęciu wspólnego stanowiska przez państwa członkowskie - mamy możliwość uchwalenia tej ważnej części prawodawstwa socjalnego w czasach, kiedy oczekiwania socjalnej Europy są wysokie. Musimy zatem wykorzystać tę możliwość. Praca tymczasowa daje ponad trzy miliony miejsc pracy w Unii. Pracownicy tymczasowi są zatrudniani przez około 20 tysięcy firm, generując obroty rzędu 75 miliardów euro.
Jest to rzecz jasna sektor bardzo narażony na wahania wzrostu, a obecnie pracownicy tymczasowi jako pierwsi odczuwają skutki spowolnienia gospodarczego i wzrostu bezrobocia. Jednak podobnie jak w przypadku innych form niepewnego i atypowego zatrudnienia, w ostatnich latach nastąpił strukturalny wzrost pracy tymczasowej - szacuje się, że w ciągu ostatnich 5 lat sięgnął niemal 60%. Postęp ten dokonywał się ze szczególną intensywnością zwłaszcza w nowych państwach członkowskich.
Praca tymczasowa dotyczy bardzo wielu sektorów - różnych w poszczególnych państwach członkowskich: w jednych jest to przemysł, w innych usługi, a w jeszcze innych budownictwo, rolnictwo i transport. Kraje różnią się też pod względem udziału pracy tymczasowej w rynku pracy. W państwach takich jak Wielka Brytania pracownicy tymczasowi stanowią 5% wszystkich zatrudnionych. Zróżnicowana jest także długość angażu. W niektórych państwach jest to krótki okres wynoszący około 10 dni - jak we Francji; w Hiszpanii nie przekracza on tygodnia, a w Finlandii wynosi około 20 dni. Natomiast w innych państwach, m.in. w Irlandii, Belgii czy Holandii może trwać kilka miesięcy, a w Austrii nawet rok lub więcej.
Jak wiemy pracownicy tymczasowi są bardziej narażeni na zagrożenia fizyczne, wysoką intensywność pracy i wypadki przy pracy. Szkolenie pracowników tymczasowych jest częstokroć okrojone. Bardzo powszechny jest również stres związany z niepewnością zatrudnienia.
Faktem jest, że między państwami członkowskimi istnieją znaczne rozbieżności w przepisach i ramach prawnych regulujących sytuację pracowników tymczasowych - przykładowo rzeczywista ochrona poprzez równe traktowanie, zwłaszcza w zakresie płac, istnieje w zaledwie 10 z 27 państw członkowskich. Dostęp pracowników tymczasowych do szkoleń, ochrony socjalnej i urlopów macierzyńskich - te kwestie również przedstawiają się różnie i w żadnym razie nie są jednakowo gwarantowane we wszystkich państwach członkowskich.
Oto dlaczego Komisja Europejska, na wniosek partnerów społecznych oraz przy wsparciu Parlamentu Europejskiego, chciała prawodawstwa gwarantującego równe traktowanie. Po otrzymaniu wstępnego projektu w listopadzie 2002 roku Parlament Europejski, w następstwie sprawozdania mojej koleżanki posłanki van den Burg, która wciąż zasiada w Izbie i której składam wyrazy uznania, wzmocnił ten projekt legislacyjny, umożliwiając gwarantowanie równego traktowania - zwłaszcza w kwestii płac - już od pierwszego dnia pracy.
Przyjmując wspólne stanowisko w czerwcu minionego roku, Rada ostatecznie zgodziła się ze stanowiskiem Parlamentu. Tym samym Rada stwierdziła, że równe traktowanie od pierwszego dnia pracy powinno być ogólną zasadą, a wszelkie odstępstwa powinny być uzgadniane przez partnerów społecznych w drodze negocjacji zbiorowych lub za pomocą umów zawieranych z partnerami społecznymi na szczeblu krajowym. Poprawki Parlamentu dotyczące definicji podstawowych warunków pracy i zatrudnienia pracowników tymczasowych, a zwłaszcza dodanie postanowień w sprawie wynagrodzeń (art. 3), także zostały uwzględnione we wspólnym stanowisku.
Wreszcie we wspólnym stanowisku Rady uwzględniono poprawki dotyczące dostępu do zatrudnienia, pomieszczeń pracowniczych i kształcenia zawodowego, a także dotyczące reprezentacji pracowników tymczasowych na takich samych warunkach, jakie przysługują stałym pracownikom zatrudnionym przez przedsiębiorstwo zatrudniające pracowników tymczasowych.
W Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych odbyła się debata w sprawie pierwotnego wniosku Parlamentu dotyczącego zmiany wniosku Komisji poprzez dodanie zapisów dotyczących zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracy, który nie został przyjęty przez Radę. Gwarancje te już jednak istnieją na podstawie innej dyrektywy, mianowicie dyrektywy Rady z 25 czerwca 1991 r. uzupełniającej środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy.
Jak państwo wiedzą, Europejska Konfederacja Związków Zawodowych, z jednej strony, oraz organizacje zawodowe reprezentujące agencje pracy tymczasowej, z drugiej strony, życzą sobie przyjęcia tego prawodawstwa - i na tym punkcie zamierzam zakończyć pierwsze wystąpienie. Przyjęcie tego prawodawstwa dziś oznacza, że stanowiska Parlamentu Europejskiego z pierwszego czytania od teraz będą stanowić prawo; że te ramy ochrony tymczasowych pracowników będą mogły być transponowane w ciągu najbliższych trzech lat; i że puszka Pandory, jaką są niepewne negocjacje w Radzie, nie zostanie ponownie otwarta. Oto dlaczego Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zdecydowała 7 października zarekomendować przyjęcie wspólnego stanowiska bez zmian, aby chronić ten najbardziej niepewny sektor zatrudnienia w Europie.
Vladimír Špidla
Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę podziękować posłowi sprawozdawcy, Harlemowi Désirowi, za wykonaną pracę. Nie mam nic do dodania, jeśli chodzi o zaprezentowane ogólne zagadnienia, chcę się natomiast skupić na wynikach porozumienia politycznego z 10 czerwca oraz podkreślić rangę sukcesu osiągniętego w całej gamie kluczowych kwestii leżących w interesie Parlamentu Europejskiego. Teraz zasada równego traktowania pracowników tymczasowych od pierwszego dnia pracy znajduje bezpośrednie zastosowanie, bez żadnych wyjątków w zakresie krótkich zleceń, bez okresów przejściowych, wyjaśniania definicji, konsultacji z partnerami społecznymi, ani angażowania ich w race nad wnioskami dotyczącymi wyjątków, które wprowadzałyby pewne odstępstwa od zasady równego traktowania. Komisja jest zadowolona z konsensusu w sprawie wspólnego stanowiska Rady, osiągniętego w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Ponawiam gratulacje dla sprawozdawcy i grup politycznych za potwierdzenie woli przyjęcia wspólnego stanowiska bez dalszych poprawek.
Panie i panowie! Szacunek wobec partnerów społecznych to jeden z kluczowych aspektów myśli politycznej Unii Europejskiej, dlatego jestem niezmiernie zadowolony ze stanowisk przyjętych zarówno przez związki zawodowe, jak też przez pracodawców. Panie i panowie, uważam, że zachodzą warunki do przyjęcia wniosku w pierwszym czytaniu.
Xavier Bertrand
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, kanie komisarzu, panie i panowie! Mimo że nie zdołałem wysłuchać pańskiego wystąpienia, pośle Désir, to ufam, że pańskie uwagi - jak również uwagi pana komisarza - zostały mi wiernie przekazane.
W dniu 9 czerwca w Luksemburgu Rada osiągnęła porozumienie w sprawie dwóch tekstów, nad którymi państwa członkowskie Unii Europejskiej debatowały od kilku lat. Pierwszym z nich jest, jak państwo wiedzą, wniosek dotyczący przeglądu dyrektywy w sprawie czasu pracy, nad którym toczą się negocjacje od 2004 roku. Nie jest to jednak przedmiot popołudniowej debaty.
Drugi tekst to projekt dyrektywy w sprawie warunków zatrudnienia pracowników tymczasowych, dyskutowany od 2002 roku. Celem tego projektu jest wzmocnienie ochrony pracowników tymczasowych oraz poprawa jakości pracy tymczasowej. Celem dzisiejszego posiedzenia jest jego ostateczne przyjęcie.
Przede wszystkim pragnę powiedzieć, że w moim przekonaniu przyjęcie tekstu w sprawie pracowników tymczasowych to wyraźny sygnał dla wszystkich europejczyków, że rok 2008 to rok ożywienia Europy socjalnej. Latami wyglądaliśmy znaczącego postępu legislacyjnego w sferze socjalnej. Ostateczne przyjęcie dyrektywy w sprawie pracy tymczasowej to początek wychodzenia z tego trwającego od lat impasu.
Mieszkańcy Europy czekali na ten sygnał, zapowiedź bardziej opiekuńczej Europy. Jak wiemy, ich oczekiwania urosły jeszcze bardziej w kontekście obecnego kryzysu finansowego i jego skutków dla gospodarki. Jest teraz doskonały czas ku temu, by dać przejaw naszej zdolności do pogodzenia celu osiągnięcia dobrej koniunktury gospodarczej z celem związanym ze spójnością społeczną oraz naszą wolą obrony i promowania europejskiego modelu socjalnego.
Projekt dyrektywy, nad którym toczymy debatę dzisiejszego popołudnia, to tekst zasadniczej wagi, choćby ze względu na liczbę obywateli europejskich, których dotyczy. W 2006 roku było 3,4 mln pracowników tymczasowych w Europie. Jeżeli jednak dodać do tej liczby osoby, które choć raz znalazły się na liście agencji pracy tymczasowej, to liczba ludności objętej tymi uregulowaniami wzrośnie do 6 milionów.
Dodam, że praca tymczasowa to rodzaj pracy atypowej, w zakresie której w przeciągu 20 lat odnotowano największy wzrost. Ponadto według fundacji Eurofound z siedzibą w Dublinie liczba pracowników tymczasowych co najmniej podwoiła się w niemal wszystkich państwach członkowskich, a w Danii, Hiszpanii, Szwecji i we Włoszech wzrosła pięciokrotnie - coraz więcej przedsiębiorstw korzysta z tych zasobów w poszukiwaniu pracowników spełniających ich szczególne wymagania.
Stąd też mówimy dziś o kluczowym sektorze dla europejskiej gospodarki, i dla tego kluczowego sektora przygotowaliśmy kluczowy tekst, który - panie pośle Désir - przewiduje rzeczywiste dodatkowe gwarancje dla europejskich pracowników.
Pierwsza z tych gwarancji to zasada równego traktowania pracowników zatrudnionych na stałe i tymczasowych od pierwszego dnia pracy. Ta innowacja stanowi wielki krok naprzód dla pracowników tymczasowych, którym dotąd nie przysługiwała taka ochrona prawna. Przez cały okres pracy tymczasowej będą oni korzystali z tych samych warunków pracy, co pracownicy zatrudniani na tym samym stanowisku bezpośrednio przez przedsiębiorstwo. Dotyczy to czasu pracy, pracy w godzinach nadliczbowych, przerw, odpoczynku, pracy w porze nocnej, płatnych urlopów, ochrony zdrowia pracowników, niedyskryminacji i ochrony pracownic w ciąży.
Jest to bardzo ważne, gdyż jak wiemy, obecnie pracownicy tymczasowi są narażeni przynajmniej na te same zagrożenia fizyczne, co pracownicy stali, a tempo pracy tymczasowej jest częstokroć wyższe.
Zasada równego traktowania od pierwszego dnia pracy dotyczy również płac. Od początku zatrudnienia pracownicy tymczasowi będą otrzymywać takie same wynagrodzenie jak osoby zatrudniane bezpośrednio przez to same przedsiębiorstwo na takie same stanowisko.
Odstępstwa od tej zasady - w szczególności wprowadzenie okresów próbnych - będą możliwe wyłącznie za zgodą partnerów społecznych, która będzie oznaczać rekompensaty dla pracowników.
Wreszcie dyrektywa przewiduje nowe gwarancje w zakresie dostępu pracowników tymczasowych do stałego zatrudnienia, pomieszczeń pracowniczych, stołówki, zorganizowanej opieki nad dziećmi, usług transportowych, jak również dostępu do kształcenia zawodowego oraz reprezentacji pracowników.
Jako urzędujący przewodniczący Rady, cieszę się, widząc, że zachodzą dziś warunki do przyjęcia tego tekstu. Prawdą jest również, że ów tekst zawiera wiele poprawek przyjętych przez Parlament podczas pierwszego czytania w listopadzie 2002 roku. Wyjaśnia to ponad wszelką wątpliwość, dlaczego Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - wszyscy członkowie co do jednego - zdecydowała się pozostawić projekt bez zmian. Po raz wtóry składam podziękowania za konstruktywne podejście sprawozdawcy do tekstu oraz pozostałym członkom Komisji za czynny udział w pracach nad nim.
Jednomyślne poparcie to kolejny wyraźny znak przydatności i jakości tekstu. Składam wyrazy uznania komisarzowi Špidli, który zawsze okazywał poparcie dla tej inicjatywy i zgodził się nie wycofywać tekstu, choć w grudniu 2007 roku wyglądało na to, że debaty utknęły w martwym punkcie - np. w Brukseli.
Jak państwo wiedzą, pozytywny rezultat udało się osiągnąć za prezydencji słoweńskiej. Pragnę również podkreślić wysiłki poczynione w tej sprawie przez Zjednoczone Królestwo, składając wyrazy uznania za porozumienie między brytyjskimi partnerami społecznymi osiągnięte 19 maja 2008 roku. Był to istotny czynnik. Na koniec pragnę wspomnieć o poparciu dla wspólnego stanowiska w zakresie pracy tymczasowej udzielonym dnia 9 czerwca przez europejskich partnerów społecznych.
Możemy dziś zatem powiedzieć, że istnieje porozumienie w tej kwestii między wszystkimi podmiotami. Pokazuje to, że dzięki wytrwałości, kreatywności i dialogowi można wyjść z impasu nawet w sprawach socjalnych, nawet w Europie i nawet przy okazji przyjmowania dyrektyw.
Elisabeth Morin
Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Bertrand, panie komisarzu Špidla! Przede wszystkim mamy przed sobą zwieńczenie bardzo konstruktywnej pracy instytucji europejskich, z jednej strony, oraz państw członkowskich, z drugiej strony, lecz również pracy grup politycznych i partnerów społecznych. Wypracowany tekst jest oparty na konsensusie z partnerami społecznymi. Obecnie projekt dyrektywy reguluje ogólne ramy zatrudnienia pracowników tymczasowych w 27 państwach członkowskich UE i stanowi niezwykle ważny postęp, u którego podstaw leży zasada niedyskryminacji pracowników tymczasowych względem pracowników zatrudnionych na stałe.
Uwzględniliśmy zobowiązanie do zapewnienia przejrzystości warunków zatrudnienia pracowników, lecz również zobowiązanie do budowania więzi zaufania między pracownikami a pracodawcami. Bezpieczeństwo pracowników oraz elastyczność wymagana przez przedsiębiorstwa to elementy niezwykle ważne. To dlatego dziś Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów - dla której podstawowymi wartościami są zasada równego traktowania, dostępu do kształcenia zawodowego oraz procedur reprezentacji pracowników tymczasowych zgodnie z układami zbiorowymi pracy - liczyła na postęp w tych pracach oraz osiągnięcie konsensusu.
Dziś Europa gwarantuje ochronę tej grupie pracowników. Przedmiotowa dyrektywa ramowa w sprawie ochrony pracowników tymczasowych ustanawia nowe warunki ich pracy. Jesteśmy całkowicie przekonani, że razem czynimy krok ku Europie socjalnej. Dlatego rzecz jasna zagłosujemy za przyjęciem tej dyrektywy w jej przedłożonej dziś wersji, bez żadnych poprawek.
Ieke van den Burg
w imieniu grupy PSE. - Pani przewodnicząca! Niektóre rzeczy przygotowywane z mozołem nigdy nie dojdą do skutku, inne zaś powiodą się dopiero po długim czasie. Tak właśnie było z tą dyrektywą. Nikt już nie spodziewał się, że kiedykolwiek zostanie przyjęta.
Sześć lat temu, w 2002 roku, bardzo ciężko pracowałem jako sprawozdawca Parlamentu w trakcie pierwszego czytania tego wniosku Komisji po rundzie negocjacji z partnerami społecznymi w ramach dialogu społecznego.
Zdołaliśmy przekonać Komisję oraz zdecydowaną większość Rady, do przyjęcia 95% naszych poprawek do tekstu, lecz wciąż istniała blokująca mniejszość w liczbie czterech spośród piętnastu państw, która nie podzielała stanowiska większości. Kilka prezydencji bardzo starało się wybrnąć z tego pata, lecz po kilku latach wniosek - choć nie został może uśmiercony, to na pewno pogrążony w śpiączce.
To było zawstydzające, jako że problemy, których dotyczy dyrektywa, wcale nie zniknęły w okresie rozszerzania UE, wręcz przeciwnie. Ponadto przedmiotowa dyrektywa nie przynosi rozwiązania problemów związanych z wykorzystywaniem pracowników migrujących, należy zatem kontynuować prace nad tą kwestią. Niemniej dyrektywa w sprawie pracy tymczasowej jest pierwszym krokiem. Rozjaśnia ona kwestie statusu i uprawnień pracowników tymczasowych, ugruntowując zasadę równego traktowania jako naczelną zasadę prawa pracy, a jednocześnie, co nie mniej ważne, podkreślając rolę porozumień zbiorowych i poprawnych stosunków branżowych w rosnącym i dojrzewającym sektorze agencji pracy tymczasowej.
Podkreślam to, gdyż zachodzą tu pewne negatywne skojarzenia z wykorzystywaniem pracowników przez zorganizowaną klikę z branży agencji pracy tymczasowej. Przy obecnej dyrektywie sektor ów ma szanse dowieść swej dojrzałości oraz nawiązać udany dialog społeczny ze związkami zawodowymi oraz pomóc poczynić zaawansowane uzgodnienia w celu poprawy elastyczności i bezpieczeństwa na rynku pracy.
Ona Juknevičienė
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Zabieram głos w imieniu mojej koleżanki, posłanki Liz Lynne, która pełni funkcję kontrsprawozdawcy grupy ALDE w sprawie tej dyrektywy, a nie dotarła dziś do nas w powodu problemów z lotami do Strasburga.
Podzielam jej ogólne obawy dotyczące tego dokumentu, a w szczególności pogląd, że choć dyrektywie daleko do doskonałości, to mogło być gorzej. Wiele agencji pracy tymczasowej w Wielkiej Brytanii wyczekuje teraz przyjęcia tej dyrektywy, ale tylko dlatego, że postrzegają ją jako mniejsze zło. Od zawsze utrzymujemy, że taka regulacja nie powinna mieć miejsca na szczeblu europejskim z uwagi na głębokie różnice i odmienne tradycje wśród państw członkowskich. Rozumiemy jednak cel działania agencji tymczasowych, który polega na tworzeniu większej liczby miejsc pracy dla ludzi oraz większym uelastycznieniu rynku pracy.
Dyrektywa ta była oczywiście powiązana przez Radę z dyrektywą w sprawie czasu pracy i kontrsprawozdawczyni grupy ALDE jest przekonana, że te dwie kwestie nadal pozostaną powiązane. Stąd też, zważywszy na zaistniałe okoliczności, kontrsprawozdawczyni ALDE opowiada się za przyjęciem tego dokumentu, a nasza grupa polityczna zastosuje się do jej zalecenia podczas głosowania.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca, w imieniu mojej grupy z zadowoleniem przyjmuję to porozumienie. Nie sądzimy, by udało nam się osiągnąć więcej, jeśli dojdzie do procedury pojednawczej, dlatego udzielamy poparcia sprawozdawcy w tej sprawie.
Przyznaję, że skoro prezydencja postrzega to jako krok ku Europie socjalnej, to chcielibyśmy poczuć, że rzeczywiście robimy krok w tę stronę. Ponieważ jestem posłem brytyjskim, cieszą mnie ciepłe tym razem słowa skierowane pod adresem rządu brytyjskiego w związku z jego stanowiskiem. Żywię nadzieję, że usłyszę równie konstruktywne słowa w innych sprawach z tej dziedziny, które znalazły się obecnie w Parlamencie. Uważam, że w istniejącym klimacie politycznym istotny jest raczej rzeczywisty postęp w kwestii praw pracowniczych, aniżeli próby sugerowania, że pracujący tymczasowo są mniej ważni jako osoby lub mniej ważni z punktu widzenia gospodarki. Jak już ktoś wspomniał, podczas gdy jedni pracują w ten sposób z wyboru, to inni robią to, bo nie mają wyboru. Przykładowo na obszarach wiejskich niejednokrotnie występują ograniczone możliwości zatrudnienia, które i tak w większości oferuje jeden pracodawca. Jeśli pracownik tymczasowy śmie kwestionować proponowane mu warunki, to może okazać się, że nigdy więcej nie dostanie zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie.
Uważam więc, że pewność prawna gwarantowana przez to porozumienie jest niezmiernie ważna. Posłużę się przykładem pewnej osoby z Londynu, by lepiej naświetlić problem: jedyna osoba pracująca w pewnej kuchni hotelowej nie posiadająca stałej umowy, wykonywała pracę polegającą na czyszczeniu pieców w ich wnętrzu za pomocą agresywnych chemikaliów. Osoba ta nie posiadała przeszkolenia ani odzieży ochronnej, gdyż wykonywała tę pracę jedynie czasowo, w związku z tym jej zdrowie i bezpieczeństwo nie było takie ważne. Zatem dla takich osób to prawodawstwo będzie ogromnie ważne. Oczekujemy jego szybkiego wejścia w życie.
Ewa Tomaszewska
w imieniu grupy UEN. - (PL) Pani przewodnicząca! Utrzymująca się w poprzednich latach wysoka stopa bezrobocia doprowadziła do braku równowagi pomiędzy pozycją pracodawców a pozycją pracowników na rynku pracy. Zgoda na tak zwane elastyczne formy zatrudnienia, niegwarantujące godziwych zasad i warunków pracy, wynikała z dramatycznej sytuacji pracowników decydujących się na podjęcie dowolnej pracy, aby utrzymać rodzinę. Większość pracodawców bezwzględnie to wykorzystywała.
Dyrektywa gwarantująca równe warunki płacy, bezpieczeństwo i higienę pracy, ochronę macierzyństwa, szanse na szkolenie zawodowe dla pracowników zatrudnianych na zasadach pracy tymczasowej, są ważnym krokiem w przywracaniu cywilizowanych relacji na rynku pracy. Ważne, że te równe warunki mają obowiązywać od pierwszego dnia pracy. Szczególną wartością tej dyrektywy jest fakt uzyskania porozumienia pomiędzy partnerami społecznymi. Pracownicy tymczasowi nie mogą być pozbawieni ochrony.
Dlatego uważamy za konieczne przyjęcie tego projektu bez poprawek. Ochrona prawna powinna zacząć działać jak najszybciej.
(Oklaski)
Pedro Guerreiro
w imieniu grupy GUE/NGL. - (PT) Pani przewodnicząca! Nowy projekt, nad którym debatujemy, oprócz zasady równego traktowania pracowników pod względem warunków pracy, maksymalnego limitu czasu pracy i cotygodniowych okresów odpoczynku, dopuszcza serię odstępstw, które w praktyce mogą zagrozić podstawowym zasadom, tym bardziej, że tak naprawdę powinniśmy hamować i minimalizować inwazję agencji pracy tymczasowej, aby skończyć z niepewnymi warunkami zatrudnienia i ciągłym podważaniem praw pracowniczych.
Poprzez serię poprawek chcemy na przykład zapewnić zawężenie stosowania umów o pracę tymczasową tylko do wyjątkowych sytuacji, takich jak okresy nadzwyczajnego nasilenia działalności, okresy czasowej niezdolności do pracy stałego pracownika; pracownicy tymczasowi mogą korzystać z uprawnień pracowniczych i zabezpieczenia socjalnego przysługujących pozostałym pracownikom, w tym z uprawnień określonych w układach zbiorowych pracy w danej branży. Praca tymczasowa nie służy podkopywaniu prawa do strajku, a pracownicy tymczasowi są objęci tymi samymi przepisami BHP, co stali pracownicy przedsiębiorstwa korzystającego z pracowników tymczasowych.
Derek Roland Clark
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Sprawa ta wędrowała tam i z powrotem, od Komisji do Rady, od 2002 roku - przez sześć lat. Do czerwca 2008 roku nie było wspólnego stanowiska, a teraz podrzucono je Parlamentowi niczym kukułcze jajo.
Czy ta nagła zmiana zapatrywań nie jest przypadkiem podyktowana obecnym spowolnieniem gospodarczym? Niezależnie o tego nic ona nie pomoże w czasach rosnącego bezrobocia, skoro jak wynika z treści sprawozdania, pracownicy czasowi mają otrzymywać takie same wynagrodzenia jak pracownicy stali, pełnoetatowi. Błąd! Z jednej strony agencje pracy tymczasowej posłużą się tym zapisem, by umożliwić młodym ludziom życiowy start lub kolejną szansę. Z drugiej zaś strony niedoświadczeni pracownicy będą opłacani tak samo, jak doświadczeni, wieloletni pracownicy, co jest sprzeczne z przyjętą praktyką. Zniechęca to pracowników do lojalności, której potrzebuje każda firma. Większe doświadczenie oznacza wyższe kwalifikacje, co z kolei przekłada się na wyższe zarobki. Nie tędy droga. Odrzućcie to sprawozdanie.
Roger Helmer
Pani przewodnicząca! To jest złe prawodawstwo. Nie tak złe, jak by mogło być, ale złe. Jak większość prawodawstwa dotyczącego zatrudnienia w tym Parlamencie, przyjmuje się je w imię praw pracowniczych, choć jego główny skutek będzie taki, że milionom ludzi zabierze się prawo do jakiejkolwiek pracy. Dyrektywa ta psuje konkurencyjność i elastyczność naszego rynku pracy. Szkodzi naszej gospodarce, i to w czasie, kiedy najmniej możemy sobie pozwolić na szkody.
Pracę tymczasową powszechnie i słusznie uznaje się za drabinę do stałego zatrudnienia dla tych pracowników, którzy z różnych powodów znaleźli się poza rynkiem pracy.
A to co tu dziś wyprawiamy, to nic innego jak podcinanie drabiny pomocnej ludziom w odzyskaniu pracy. Rząd brytyjski długo opierał się wprowadzeniu tego środka, lecz w końcu uznał, że nie zdoła tego uniknąć. Ciężko o bardziej dobitny przykład sabotowania przez UE demokracji w państwach członkowskich.
José Albino Silva Peneda
(PT) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Bertrand, panie komisarzu, panie i panowie! Jestem niezmiernie rad z tego sprawozdania, które zamyka kwestię ciągnącą się od 2002 roku. W moim odczuciu osiągnęliśmy wyważony rezultat zapewniający ochronę pracownikom tymczasowym, większą elastyczność rynku pracy i poszanowanie zasady pomocniczości.
Projekt ten zasadniczo gwarantuje pracownikom, którzy uzyskują pracę za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej, równe traktowanie od pierwszego dnia pracy. Oferuje też partnerom społecznym możliwość odmiennych uzgodnień, jeżeli tego zechcą. Budujące jest to, że Parlament, Rada i Komisja osiągnęły porozumienie, mimo że tak odmienne są praktyki i regulacje w tym zakresie w państwach członkowskich. Porozumienie zapewni agencjom pracy tymczasowej stabilne ramy funkcjonowania, bowiem ich rola na runku pracy jest niekwestionowana. Większa przejrzystość regulacyjna może ułatwić tworzenie miejsc prac oraz powstawanie nowych, bardziej elastycznych form pracy.
Zdaję sobie sprawę, że warunkiem rozwoju gospodarczego jest elastyczny rynek pracy, lecz taka elastyczność będzie z korzyścią dla wszystkich, jeśli równolegle zostaną zapewnione prawa pracowników we wszystkich aspektach, zwłaszcza w sferze bezpieczeństwa i higieny pracy. Uważam ostateczny tekst dyrektywy za dobry przykład takiej równowagi. Żywię nadzieję, panie przewodniczący Bertrand, że w przyszłym miesiącu będę mógł powiedzieć to samo na temat dyrektywy w sprawie czasu pracy.
Dziękuje posłowi Désirowi za wykonaną pracę, jak również kontrsprawozdawczyni, pani poseł Morin, należącej do mojej grupy. Gratuluje jej tak wielkiego zaangażowania w osiągniecie rezultatu.
Richard Falbr
(CS) Zacznę od stwierdzenia, że skoro obecna wersja najwyraźniej zawiera to, co jesteśmy w stanie osiągnąć, to będę głosował za przyjęciem wniosku. Sądzę, że następnym krokiem będzie ścisłe monitorowanie przebiegu wdrażania tych przepisów przez państwa członkowskie. Niektóre państwa członkowskie posiadają przepisy regulujące status agencji pracy tymczasowej, lecz przepisy w sprawie akredytacji nowo powstałych agencji są w żałosnym stopniu niewystarczające. Innymi słowy każdy może zatrudniać ludzi i rzeczywiście brakuje kontroli nad działalnością niektórych wątpliwej reputacji agencji zatrudnienia. Oczywiście mam na myśli sytuację w Czechach. W celu zwiększenia własnego dochodu agencje często zatrudniają nie na zasadzie umowy o pracę, a umowy o dzieło, aby uniknąć odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i składek zdrowotnych. Dzięki temu można ustalać wynagrodzenie na poziomie pensji minimalnej, ale pracownicy są oczywiście stratni po opłaceniu składek. Podejrzane jest generalnie to, że liczba pracowników zatrudnianych za pośrednictwem agencji wciąż rośnie, kosztem liczby pracowników zatrudnionych na stałą umowę o pracę w pełnym wymiarze godzin. Dlatego do organów inspekcji pracy i związków zawodowych należy zwracanie uwagi na takie nieuczciwe praktyki stosowane w niektórych krajach oraz niedopuszczanie do ograniczeń w przystępowaniu pracowników tymczasowych do związków zawodowych. Pomimo niewątpliwie dobrych intencji wyczuwalnych w obecnej wersji projektu dyrektywy, pozostaje jeszcze wiele do zrobienia, aby zapisy te weszły w życie. W odpowiedzi na słowa niektórych posłów Parlamentu Europejskiego mogę rzec, że wielką radość sprawiłoby mi, gdyby zostali zatrudnieni jako pracownicy tymczasowi i przekonali się, jaka to frajda.
Siiri Oviir
(ET) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W Estonii zwykliśmy mawiać: "lepiej późno niż wcale”. To dobrze, że w końcu przyjmujemy dyrektywę w sprawie pracy tymczasowej. Zjawisko pracy tymczasowej staje się coraz powszechniejsze, stąd bardzo ważne jest jego uregulowanie. Dyrektywa jest również bardzo istotna dla państw nieposiadających jeszcze dostępu do rynków pracy Unii Europejskiej, z których pracownicy są nagminnie wykorzystywani do niewłaściwych celów, z naruszeniem równości ich praw.
Obecnie wiemy, że gwarancje ochrony pracowników tymczasowych są różne w różnych państwach członkowskich. Są państwa członkowskie, w których w ogóle nie ma takiej ochrony. W związku z tym uważam, że projekt dyrektywy w obecnym brzmieniu pomoże zapewnić przynajmniej minimalny poziom podstawowej ochrony pracowników tymczasowych w Europie, poprzez wyeliminowanie dyskryminacji pracowników korzystających z tej formy zatrudnienia względem pracowników zatrudnionych na innych zasadach.
Mam nadzieję, że uda nam się przyjąć tę dyrektywę, a jej transpozycja nie potrwa zbyt długo.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
(PL) Pani przewodnicząca! W debacie dotyczącej dyrektywy poświęconej pracy tymczasowej chcę zwrócić uwagę na następujące kwestie - w Unii Europejskiej, szczególnie w ostatnich latach, znacząco wzrosła liczba pracowników tymczasowych, często na skutek przymusu ekonomicznego, a więc konieczne jest przyspieszenie regulacji prawnych tego zjawiska na poziomie europejskim. Po drugie, szkoda, że propozycje Komisji Europejskiej w tym zakresie, skorygowane przez Parlament Europejski jeszcze w 2002 roku, musiały czekać aż do czerwca 2008 roku, a więc przez ponad 6 lat, aby Rada Unii Europejskiej osiągnęła w tej sprawie porozumienie.
Należy w szczególności poprzeć rozwiązania zawarte w projekcie dyrektywy dotyczącej równego traktowania pracowników tymczasowych w stosunku do innych pracowników pod kątem ich statusu i bezpieczeństwa, a także poszanowania standardów socjalnych obowiązujących w przedsiębiorstwach w zakresie równego traktowania, jeżeli chodzi o wynagrodzenia i warunki pracy pracowników tymczasowych i pozostałych pracowników przedsiębiorstw.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Pani przewodnicząca! Pracownicy tymczasowi są wykorzystywani przez pracodawców. Potrzeba im równego traktowania oraz zapewnienia bezpieczeństwa. Jednakże Unia Europejska skłania się raczej ku deregulacji stosunków pracowniczych i rozwoju elastycznych form zatrudnienia.
Według oficjalnych statystyk Komisji, w 2007 roku stopa bezrobocia wynosiła 4,7%, a długotrwałego bezrobocia 2,8%. Propagowany model elastyczności i bezpieczeństwa to silna broń dla pracodawców służąca zwiększeniu odsetka pracy tymczasowej, co przyniesie skutek w postaci mniej korzystnych warunków pracy i osłabienia układów zbiorowych pracy. Celem, dla którego kładzie się kres regulowaniu takich spraw przez państwa członkowskie i przenosi się je na poziom socjalny, jest integracja finansowa europejskiego rynku pracy.
Sprzeciwiamy się stale podejmowanym działaniom w tym kierunku, gdyż służą one możliwości szerzenia przez Unię Europejską polityki neoliberalnej na koszt pracowników. Naszym głównym celem powinna być ochrona wszystkich pracowników. Pracownicy tymczasowi potrzebują ochrony, ale głównymi priorytetami powinny być pokój i bezpieczeństwo pracy oraz ochrona wszystkich praw przysługujących pracownikom.
Philip Bushill-Matthews
Pani przewodnicząca! Zacznę od pogratulowania sprawozdawcy sporządzonego sprawozdania i nie chodzi mi tylko o jego treść, ale również objętość, a raczej zwięzłość. Jest to najkrótsze sprawozdanie socjalistów w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w ciągu dziewięciu lat zasiadania przeze mnie w Parlamencie. Mam nadzieję, że stworzy ono precedens dla kolegów posła sprawozdawcy - ale do tego jeszcze wrócimy.
Dziękuję sprawozdawcy, bo ucieszyło mnie, co powiedział, a mianowicie że powodem takiej zwięzłości sprawozdania jest to, że za wspólnym stanowiskiem opowiedziały się główne zainteresowane strony, co doprowadziło do jego poparcia przez Radę. Strona związkowa i strona reprezentująca biznes - nie chodzi tu o biznes w ogóle, a o jego specyficzną domenę, mianowicie podmioty odpowiedzialne za pracowników tymczasowych - wszyscy razem, niezależnie od kierujących nimi powodów, powiedzieli "tak”.
Uważam że płynie z tego morał dla nas, polityków - kiedy same zainteresowane strony przyznają, że tego właśnie chcą, to w moim odczuciu ciąży na nas odpowiedzialność za podjęcie próby i ułatwienie sprawy tam, gdzie to tylko możliwe. Dziękuję zatem sprawozdawcy za posłużenie się argumentem konsensusu, by to przeforsować.
Pragnę wreszcie podziękować ministrowi za przypomnienie komu trzeba, że przyjęcie przez Radę wspólnego stanowiska nastąpiło w ramach pakietu, w którym znalazła się również dyrektywa dotycząca czasu pracy. Istotnie, nasza grupa po krótkim namyśle uznała, że być może w toku naszych prac parlamentarnych powinniśmy zestawić ze sobą oba teksty i przedyskutować je w grudniu. Lecz po dalszym zastanowieniu, zwłaszcza że prezydencja francuska tak bardzo chciała, by rozpocząć wreszcie prace, z radością przystaliśmy na ich rozpoczęcie, dzięki czemu rzeczywiście mogliśmy ruszyć do przodu. Takie jest, jak mniemam, przesłanie dokumentu: ruszajmy. Kiedy przyjdzie nam zmierzyć się z drugą częścią pakietu - dyrektywą w sprawie czasu pracy - to mam nadzieję, że również okażemy odpowiedzialność i posuniemy sprawę do przodu.
Harald Ettl
(DE) Pani przewodnicząca! Pracownicy przy każdej sposobności apelują o większą mobilność i elastyczność na europejskim rynku pracy. Równe traktowanie i minimalne standardy socjalne to jedyny sposób na uspokojenie pracowników w związku z ich niepokojem związanym z otwartymi rynkami pracy i deregulacją. Unia Europejska potrzebuje środków zapobiegawczych na rynku pracy, który na szczęście coraz szerzej się otwiera.
Przedmiotowy projekt sprawozdania w sprawie pracy tymczasowej pokazuje, jak trudno osiągnąć postęp w tej dziedzinie. Przez sześć lat dyrektywa była blokowana przez Radę z mniej lub bardziej zasadnych powodów. Projekt ten gwarantuje równe traktowanie pracowników tymczasowych względem innych pracowników już od pierwszego dnia pracy, choć z zastrzeżeniem pewnych ograniczeń. Prawo do korzystania z przepisów prawa pracy, równa płaca za równą pracę to podstawowe warunki równego traktowania. Co najistotniejsze, dyrektywa nie narusza przepisów obowiązujących w państwach członkowskich, opartych na różnych podstawach, które są bardziej korzystne niż przewidziane w dyrektywie. Właściwy kurs obrano za prezydencji francuskiej.
Ci, którzy blokowali dyrektywę w sprawie czasu pracy - co dotyczyło również dyrektywy w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych i rentowych - powinni teraz zrewidować swoje błędne zapatrywania na sprawy socjalne i zrozumieć, że Europa socjalna wymaga standardów minimalnych. To jedyna droga do pełniejszej aprobaty i zrozumienia Unii Europejskiej oraz identyfikacji z nią.
Csaba Őry
(HU) Pani przewodnicząca, panie ministrze, panie komisarzu, koleżanki i koledzy posłowie! Omawiana dyrektywa wnosi duży postęp z perspektywy tworzenia jednolitego europejskiego rynku pracy oraz gwarantowania równych szans wszystkim pracownikom UE. Nie oznacza to rzecz jasna, że ten akt prawny UE zapewni zharmonizowane na szczeblu wspólnotowym ramy zatrudniania pracowników tymczasowych. Nie jest to z resztą ani potrzebne ani pożądane, gdyż w myśl zasady pomocniczości podstawowe regulacje w sferze zatrudnienia nadal należą do właściwości państw członkowskich. Jednak starania na rzecz wprowadzenia jasnych i jednoznacznych minimalnych wymagań na całym obszarze UE służących ochronie pracowników tymczasowych są bez wątpienia pożądane i stanowią krok we właściwym kierunku.
Uważam, że wyzbywszy się podtekstów politycznych i nie zważając na przynależność partyjną, wszyscy możemy zgodzić się, że ochrona ciężarnych kobiet, gwarancja równego traktowania mężczyzn i kobiet, zwalczanie wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne, religię, wiek lub przynależność do mniejszości to sprawy fundamentalnej wagi. Wszystkie te względy uzasadniają starania na rzecz jednolitego regulowania tych spraw na całym terytorium UE. Z taką intencją prawodawca unijny wypracował system wymagań minimalnych. To ważne, aby obok wspierania rozwoju zawodowego jednostki dyrektywa służyła interesom gospodarczym Europy poprzez zapewnienie równego traktowania wszystkich pracowników tymczasowych w sferze dostępu do szkoleń, opieki nad dziećmi lub innych programów infrastrukturalnych. Dotyczy to również przerw między okresami zatrudnienia tymczasowego. Niedyskryminowanie pracowników tymczasowych leży w interesie nas wszystkich. Powinni oni mieć możliwość podnoszenia swoich kwalifikacji, a osiągnięcie równowagi między życiem osobistym i zawodowym nie powinno być dla nich problemem nie do pokonania. Bez wątpienia potrzeba nam jednolitego stanowiska w tej materii i dlatego osobiście opowiadam się za przyjęciem dyrektywy. Dziękuję bardzo, pani przewodnicząca.
Dumitru Oprea
(RO) Pracę posła sprawozdawcy, pana Désira, można opisać za pomocą łacińskiej frazy Multum in parvum (wiele w jednym). W ten sposób możemy sklasyfikować omawiany dziś wniosek dotyczący dyrektywy, jako że oferuje on gwarancję prawa do pracy nawet wtedy, gdy czynność wykonywana przez pracownika ma charakter tymczasowy z uwagi na określone aspekty wykonywanej pracy. Uważam, że dzięki takim środkom promowane będą zawody rzadkie lub słabo obsadzone w danym miejscu pracy, ponieważ będą one wykonywane przez osoby posiadające niektóre z wymaganych umiejętności i w zależności od potrzeb rynkowych. Zapewni to istnienie swoistej zawodowej mozaiki tworzonej przez osoby pasujące do opisu homo universale z epoki renesansu.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Dziękuje sprawozdawcy, panu posłowi Désirowi. Debata ta należy do środków, których potrzebujemy, by ustanowić europejskie ramy gwarantujące obywatelom Europy godziwe warunki pracy i bytu. Zagwarantowanie minimalnego poziomu ochrony pracy tymczasowej jest jednym z elementów budowania Europy socjalnej. Aby Unia Europejska stała się najbardziej konkurencyjną gospodarką światową opartą na wiedzy, europejskie przedsiębiorstwa muszą mieć możliwość wyboru potrzebnych pracowników i umiejętności.
Osobiście żywię przekonanie, że zapewniając pracownikom tymczasowym warunki przysługujące pracownikom przedsiębiorstw zatrudnionych na stałe w przedsiębiorstwie korzystającym z pracy tymczasowej, będziemy chronić nie tylko pracowników tymczasowych, ale przede wszystkim stały personel. Równe warunki dotyczą godzin pracy, czasu na odpoczynek, płatnych urlopów, wysokości płac, statusu pracownika i bezpieczeństwa. Zapewniając należyte warunki pracy tymczasowej, pozbędziemy się problemu nielegalnej pracy i społecznego dumpingu. W moim odczuciu angażowanie związków zawodowych w proces podejmowania decyzji dotyczącej przyznawania odstępstw w drodze układów zbiorowych pracy będzie krokiem w kierunku Europy socjalnej.
Elisabeth Schroedter
(DE) Pani przewodnicząca! Jak wcześniej powiedział mój kolega poseł Lambert, choć jest to zaledwie pierwszy krok, to ma on przełomowe znaczenie w dążeniu do Europy socjalnej. Obywatele oczekują od nas realnych posunięć w kierunku Europy socjalnej. Chcą zagwarantowania praw pracowniczych na rynku wewnętrznym, liczy się dla nich równa płaca za równą pracę w tym samym miejscu pracy.
Parlament Europejski zdołał wpisać do przedmiotowej dyrektywy zasadę równości, bo w pierwotnym wniosku Komisji brakowało takiego zapisu. To że Rada poparła nas w tej sprawie jest bardzo ważne, ponieważ ważne jest, by konkurencja na rynku wewnętrznym opierała się na jakości, a nie na płacach.
W ramach podsumowania pragnę dodać jedną rzecz. Równie ważnym przełomem będzie przełom w kwestii dyrektywy dotyczącej czasu pracy; nie taki, jaki proponował poseł Bushill-Matthews, ale nieobejmujący klauzul "opt-out”, jak zaproponowano podczas czytania w Parlamencie. Apeluję do Rady o udzielenie nam poparcia również i w tej kwestii.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Podjęliśmy wyjątkowo ważny temat. Wiem jak wiele zastrzeżeń budzi stan i sytuacja osób zatrudnionych okresowo. Chodzi mi tak o stronę formalno-prawną, jak i o warunki zatrudnienia. Szczególnie jest to widoczne przy zatrudnieniu dużej części osób z nowych państw członkowskich, którzy ze względu na wysokie bezrobocie przyjmują każdą propozycję, tak u siebie jak i w innym kraju. Zasady i warunki pracy nie mogą wynikać z sytuacji na rynku pracy, z dostępności do pracy. Podkreślam, że powinny one spełniać obowiązujące wymogi i standardy pracy. Dotyczy to bezpieczeństwa, warunków socjalnych, ubezpieczenia i wysokości płacy.
Richard Howitt
Pani przewodnicząca! Jestem bardzo dumny z udziału w głosowaniu nad tą dyrektywą w sprawie pracy tymczasowej w komisji oraz z uczestnictwa w dzisiejszej debacie dotyczącej głosowania w sprawie przyjęcia tej dyrektywy. To priorytet dla rządu Partii Pracy w moim kraju, Wielkiej Brytanii, element porozumienia z naszymi związkami zawodowymi znanego jako porozumienie z Warwick, a dziś obietnica ta ma się ziścić.
Cieszę się, że mogę poprzeć tę dyrektywę oraz że uczestniczyłem w kampanii na jej rzecz z trzech powodów.
Po pierwsze, pracownicy tymczasowi są jedną z najbardziej narażonych grup pracowników, choć niektórzy utrzymują, że jest zgoła inaczej. 80% respondentów badania przeprowadzonego przez brytyjski kongres związków zawodowych (TUC) przyznało, że byli oni traktowani gorzej pod względem płacy, szkoleń oraz płatnego czasu wolnego i domaga się poprawy.
Po drugie, największa liczba migrantów z Europy Wschodniej przybyłych po rozszerzeniu Unii do pracy w Wielkiej Brytanii trafiła do mojego regionu, Wschodniej Anglii, często za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej, które, nie podlegając regulacji, często odpowiadają za nadużycia. Takim nadużyciom położymy kres.
Po trzecie, mamy porozumienie między partnerami społecznymi - co w Wielkiej Brytanii należy do rzadkości - czyli między TUC a brytyjską konfederacją przemysłu (CBI): W wyniku naszego głosowania owo porozumienie stanie się obowiązującym prawem.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! Ja również pragnę podziękować - nie tylko prezydencji i Komisji, ale także sprawozdawcy oraz wszystkim, którzy pomagali w przyjęciu tej dyrektywy, która jest nowym osiągnięciem Unii Europejskiej, korzystnym dla jej mieszkańców. Przypominam również Izbie, że bardzo duży odsetek pracowników tymczasowych stanowią kobiety.
Szczególnie cieszy to, że kobietom pracującym tymczasowo - i generalnie rodzicom - będą przysługiwały gwarantowane prawa już od pierwszego dnia pracy, w związku z czym pracownicy tymczasowi nie będą już znajdowali się w mniej korzystnej sytuacji, ponieważ celem tego nowego wniosku Unii Europejskiej z punktu widzenia obywateli, pracodawców i pracowników jest zaprowadzenie ludzkiego traktowania, przy założeniu, że pojedynczy dzień pracy i kilka dni pracy mają jednakową wartość i zasługują na takie samo poszanowanie.
Mam nadzieję, że uda się stosować wszystkie uzgodnienia, gdyż zwykle potykamy się właśnie na zastosowaniu prawa. Przykładowo w Grecji wprowadzono przepisy, które przewidują równe traktowanie pracowników stałych i tymczasowych, ale istnieją trudności z egzekowaniem tych przepisów.
Xavier Bertrand
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca! Pragnę powtórzyć to, o czym mówili niektórzy przedmówcy, mianowicie że przyjęcie nowej dyrektywy to prawdziwy krok naprzód. Ktoś nawet nazwał to przełomem. Wydaje mi się, że to trafne określenie.
Doskonale zdaję sobie jednak sprawę, że to nie koniec naszej pracy. W nadchodzących tygodniach będziemy mieli kolejne okazje, by się przekonać, że jesteśmy w stanie bardziej zbliżyć sie do Europy socjalnej. Rzecz jasna mam tu na myśli dyrektywę w sprawie czasu pracy, stanowiącą drugi wątek wspólnego stanowiska przyjętego 9 czerwca w Luksemburgu.
Wiem o problemach, jakich niektórym z was przysparza ten tekst, lecz przypominam również, że jedynym sposobem na uzyskanie aprobaty Rady dla dokumentu, który chcecie przyjąć - dotyczącego wzmocnienia praw pracowników tymczasowych - było powiązanie go z dyrektywą w sprawie czasu pracy.
Myślę także o dyrektywie w sprawie europejskiej rady zakładowej, która wymaga zmiany. Czternaście i pół miliona europejczyków pracuje w przedsiębiorstwach, które zawiązały takie rady; oczekują oni na zmianę dyrektywy w celu wzmocnienia ochrony ich praw socjalnych w przyszłości. Szczerze mówiąc, w obecnym klimacie gospodarczym taka zmiana jest jeszcze bardziej właściwa, konieczna i pilna.
Będzie to nasza pierwsza okazja, by pokazać, że Rada i Parlament mają wolę odegrania swojej roli jako współlegislatorów. Jak państwo wiedzą, europejscy partnerzy społeczni już pokazali, że wiedzą, o jaką stawkę toczy się gra, przedstawili bowiem pod koniec lata osiem wspólnych wniosków, na których podstawie przygotowali się - tak przynajmniej utrzymują - do przyjęcia wniosku Komisji, drogi Vladimirze. Teraz my musimy pokazać, że jesteśmy równie zdeterminowani do działania.
Panie i panowie, panie pośle Désir, panie komisarzu! Aż do teraz wzrost sektora pracy tymczasowej w Europie częstokroć przebiegał w zupełnej próżni prawnej, bez należytych środków ochrony pracowników. Pojutrze będziemy mogli mówić, że sytuacja ta należy już do przeszłości. Pojutrze będziemy mogli również stwierdzić, że w czasie, gdy nasz kontynent boryka się z poważnymi problemami finansowymi i gospodarczymi, my jako politycy mamy wolę, by połączyć siły i podjąć działania w kierunku ponownego uruchomienia Europy socjalnej.
Vladimír Špidla
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Moim zdaniem debata wyraźnie pokazała znaczenie tej dyrektywy, zważywszy na ogromną liczbę pracowników, których dotyczy oraz niebagatelne ulepszenia, które przyniesie. Pokazała również, jak dyrektywa skłoniła nas do prawdziwie mocnego konsensusu, który wyłonił się z dalekosiężnych debat oraz zgody i wsparcia ze strony partnerów społecznych. Podczas debaty usłyszeliśmy również, że dyrektywa jest spóźniona, choć jak mawia się w niektórych językach "lepiej późno niż wcale”. W czeskim funkcjonuje podobne powiedzenie i jestem pewien, że w innych językach również. Po długotrwałych wysiłkach zdołaliśmy poczynić prawdziwy postęp, ponieważ dyrektywa jest dziś tak samo istotna, jeśli nie bardziej istotna, niż sześć lat temu.
Panie i panowie, jest jeszcze jedna rzecz, o której chcę wspomnieć: warto zauważyć, że dyrektywa ta, która stanowi ogromne wyzwanie i która autentycznie otwiera wrota do Europy socjalnej, zostaje przyjęta przez Unię liczącą 27 państw członkowskich po tym, jak przez lata była wstrzymywana przez Unię liczącą 15 państw. W moim odczuciu świadczy to o tym, że Europa licząca 27 państw członkowskich jest zdolna do postępu w sprawach socjalnych.
Panie i panowie! Wielu z was wspomniało inne dyrektywy, nad którymi trwają debaty w Parlamencie. Żywię przekonanie, że krok, który dziś podejmujemy, to dobrze rokujący sygnał zapowiadający sposób, w jaki możemy podchodzić do przyszłych dyrektyw. Wymagające i skomplikowane zagadnienia same nie znikną, lecz mimo to wierzę, że udało się teraz stworzyć pewną dynamikę, a nasze szanse na osiągnięcie pozytywnych rezultatów są większe niż kiedykolwiek.
Harlem Désir
sprawozdawca. - (FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Zacznę od podziękowań dla koleżanek i kolegów z ław poselskich za ich uwagi, kontrsprawozdawcom, koordynatorom i wszystkim uczestniczącym w debacie za okazane wsparcie, a tym samym doprowadzenie tego procesu do końca.
To prawda, że sprawozdanie sprowadza się do wyjaśnienia i prostego apelu: "powiedzmy tak”. Rychłe przyjęcie tej dyrektywy, które mam nadzieję nastąpi w ciągu dwóch dni, to zwycięstwo Parlamentu Europejskiego, zwycięstwo partnerów społecznych. Korzystając z okazji, odpowiem członkom Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy, którzy zgłosili szereg poprawek. W gruncie rzeczy rozumiem, skąd wzięły się te poprawki, niemniej jednak podkreślam, że przedstawiciele Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych rozmawiali kilka dni temu z przewodniczącymi grup politycznych, w wyniku czego ustalili, że przyjęcie tej dyrektywy w niezmienionej formie da wyraźny sygnał, że postęp w sferze socjalnej na szczeblu UE jest potrzebny i możliwy do osiągnięcia, a koncepcja Europy socjalnej nadal jest żywa.
W czasie wzrostu w sektorze pracy tymczasowej, podobnie jak w przypadku innych atypowych form zatrudnienia, potrzebne nam są ramy prawne i właśnie podejmujemy decyzję w tym kierunku. Europa jest obszarem sprawiedliwości: sprawiedliwość musi tu panować w sferze praw obywatelskich, jak również w sferze gospodarczej i socjalnej. Zapisy o ochronie praw przysługujących wszystkim pracownikom zamieściliśmy już w różnych dyrektywach Teraz, kiedy coraz więcej osób podejmuje pracę tymczasową, musimy zagwarantować im te same prawa i zapewnić, by nie nadużywano pracy tymczasowej do pozbawiania praw pracowników zatrudnionych w tej formie lub praw innych pracowników, którzy mogą ucierpieć na skutek presji i dumpingu społecznego.
Przyjmując niniejszą dyrektywę, chcemy również pokazać, że Europa socjalna może się rozwijać i nabierać realnego kształtu, wbrew temu co czasem słyszymy od Komisji - nie z ust komisarza Špidli, a innych komisarzy. Możemy stanowić prawo, możemy współstanowić prawo również w sprawach socjalnych, ale musimy pokazać członkom Rady, którzy zbyt długo blokowali przyjęcie tego i innych aktów prawnych, że nie muszą się obawiać postępu w sferze Europy socjalnej i że jeśli uda się nam pokazać, że Europa potrafi bronić swych obywateli i pracowników, to przybliżymy w ten sposób pojednanie między obywatelami a instytucjami Unii oraz złagodzimy niepokoje wyrażone w Irlandii, Holandii i w moim ojczystym kraju, Francji.
Wierzę, że dalszy postęp w zakresie dyrektyw socjalnych ułatwi również dalszy postęp w zakresie Europy politycznej oraz w zakresie wspierania przez obywateli postępu Europy politycznej.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się 22 października 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Petru Filip  
na piśmie. - (RO) Posłużenie się dyrektywą w celu ustanowienia praw obywateli europejskich wykonujących pracę tymczasową to prawdziwy sukces Europy socjalnej. Problem w tym, czy państwa członkowskie Unii i pracodawcy zastosują się do przepisów tej dyrektywy, gdyż różne przykłady wzięte z rynku pracy zdają się sugerować, że częstokroć praktyka odbiega od teorii. Jednym z przykładów jest nieuznawanie dyplomów obywateli rumuńskich i bułgarskich po przystąpieniu obu państw do UE, mimo że dyrektywa regulująca tę sprawę stanowi inaczej. Należy zastanowić się, co można uczynić, by zapobiec utracie zaufania obywateli z nowych państw członkowskich, którzy mówią, że co innego ustala się w Brukseli, a co innego na szczeblu rządowym w stolicach państw. Należy również uwzględnić to, że mamy obecnie kryzys gospodarczy, który w każdym razie będzie wpływać na stosowanie dyrektyw dotyczących rynku pracy na terytoriach europejskich państw. Komisja Europejska musi natychmiast stworzyć odpowiedni system monitorowania stosowania prawodawstwa dotyczącego rynku pracy oraz bezwzględnie zastosować sankcje wobec niektórych państw.
