Klimaatverandering en ontwikkelingslanden in het kader van de VN-conferentie over klimaatverandering in Kopenhagen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over klimaatverandering en ontwikkelingslanden in het kader van de VN-conferentie over klimaatverandering in Kopenhagen.
Andreas Carlgren
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, we bevinden ons op een beslissend punt in de tijd. Over een kleine twee maanden zal de wereld in Kopenhagen een overeenkomst sluiten om de klimaatuitdagingen waar we mee worden geconfronteerd, aan te pakken. Die overeenkomst moet voldoen aan drie voorwaarden: ze moet de mondiale temperatuurstijging onder twee graden Celsius houden, ze moet alle landen omvatten en ze moet toekomstige inspanningen aanpassen aan een hoger ambitiepeil naarmate we over nieuwe kennis beschikken.
Met nog slechts 48 dagen tot de opening van de grote Klimaatconferentie van de VN is het de hoogste tijd om politieke wil in concrete daden te vertalen. Maar de onderhandelingen verlopen te traag. Er is nog geen oplossing voor een aantal belangrijke kwesties. Velen kiezen nu voor de gemakkelijkheidsoplossing en worden handelsreizigers in pessimisme. Staat u mij toe één ding volkomen duidelijk te stellen: de EU heeft echt een andere taak! We willen dat de EU leiderschap toont door een duidelijke en klare politieke wil te vertolken. Voor het Zweedse voorzitterschap heeft een omvattende en ambitieuze klimaatovereenkomst de allerhoogste prioriteit.
Het antwoord van de EU op de moeilijkheden in de onderhandelingen is dat we het tempo moeten verhogen. We moeten de stuwende kracht zijn om ervoor te zorgen dat de wereld de vereiste overeenkomst bereikt. We nemen de uitdaging aan om de andere landen van de wereld mee te krijgen in een overeenkomst die volstaat om de klimaatuitdaging aan te kunnen pakken. Daarvoor werken we intensief op twee sporen: enerzijds het uitsturen van een krachtige boodschap aan onze onderhandelingspartners en anderzijds het verenigen van de EU achter een sterk onderhandelingsmandaat in de aanloop naar de Conferentie in Kopenhagen. De EU heeft de basis al gelegd in de vorm van het klimaat- en energiepakket waar het Europees Parlement en de Raad het in december 2008 over eens werden.
Ik wil u met name bedanken voor het engagement dat velen in het Parlement in de werkzaamheden met betrekking tot het klimaat- en energiepakket aan de dag hebben gelegd. Door het besluit dat toen in het Europees Parlement tot stand kwam, heeft de EU een sterke onderhandelingspositie. Deze week worden de laatste puzzelstukjes gelegd om een volledig beeld te geven van de sterke onderhandelingspositie. Tijdens de Europese Raad van volgende week worden de onderhandelingen afgerond en ik weet dat velen van u dat op de voet zullen volgen. Ik ben blij dat sommigen van u ook in Kopenhagen aanwezig zullen kunnen zijn. Ik ben ook ingenomen met de ontwerpresolutie die het Europees Parlement aan het opstellen is.
De emissies moeten worden beperkt tot het niveau dat noodzakelijk is om de mondiale temperatuurstijging onder twee graden Celsius te houden. Dat betekent dat de voorstellen die nu op tafel liggen, niet volstaan. De EU wil de emissies tegen 2020 met 30 procent reduceren, op voorwaarde dat andere partijen ook voldoende verbintenissen aangaan. We zien de doelstelling van 30 procent als een hefboom om anderen ook ambitieuzer te laten zijn. Tegen 2050 zouden de emissies met minstens 80 procent moeten worden gereduceerd. Om de opwarming de twee graden Celsius niet te laten overschrijden, volstaan inspanningen van de EU alleen echter niet. We moeten iedereen aan boord krijgen. We hebben hoopgevende signalen gekregen van bijvoorbeeld de nieuwe Japanse regering. We roepen alle industrielanden, zeker ook de VS, nu op om hun bod te verhogen.
De ontwikkelingslanden hebben een kans om duurzame ontwikkeling tot stand te brengen en tezelfdertijd de emissies te reduceren. Het gaat erom groei te plannen met lage emissies, de klimaatinspanningen in het beleid te integreren en de nationale ontwikkelingsstrategieën aan te passen. Dat is een manier om ervoor te zorgen dat alle politieke besluiten doordrongen zijn van klimaat- en ontwikkelingsinspanningen en dat de groei iedereen ten goede komt, tot open en democratische bestuursvormen leidt, tot gendergelijkheid bijdraagt en de armoede bestrijdt en reduceert.
We stellen specifieke eisen aan de snelst groeiende ontwikkelingslanden - vooral aan China, het land met de hoogste emissies. De emissies moeten tegen 2020 met bijna 30 procent worden gereduceerd, in vergelijking met de situatie die zonder maatregelen zou zijn ontstaan.
Ontwikkelingskwesties moeten een absoluut centrale plaats innemen in de in Kopenhagen bereikte overeenkomst. De Europese Raad heeft vastgesteld dat de klimaatverandering inspanningen ter bestrijding van armoede en voor de totstandbrenging van duurzame ontwikkeling ondermijnt. De klimaatverandering bedreigt de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Er zullen ook deskundigen op het gebied van ontwikkelingskwesties deelnemen aan de onderhandelingswerkzaamheden. We zullen ontwikkelingskwesties specifiek benadrukken in het kader van de lopende onderhandelingen.
Afgezien van de minst ontwikkelde landen zouden alle landen de verantwoordelijkheid moeten delen voor de kosten van maatregelen ter bestrijding van de klimaatverandering, maar wij in de ontwikkelde landen moeten zelf het voortouw nemen door de emissies te reduceren en belangrijke inspanningen te financieren. We hebben een internationale structuur met grote draagkracht nodig voor samenwerking met en steun aan de ontwikkelingslanden. Via zo'n structuur zouden we ook de allerarmste en de kwetsbaarste landen kunnen helpen die vaak het hardst door de klimaatverandering worden getroffen. In dat opzicht zijn aanpassingsmaatregelen nodig.
Staat u mij toe er tot slot op te wijzen dat de EU bereid is om haar verantwoordelijkheid ernstig te nemen. De Raad is zich bewust van de omvang van de vereiste financiering. Volgens de raming van de Commissie gaat het in 2020 om bijna honderd miljard euro per jaar in de ontwikkelingslanden. Wij in de EU zijn ook bereid om snelle financiering ter beschikking te stellen voor onmiddellijke maatregelen in de periode tot 2012 als manier om het vertrouwen tussen Noord en Zuid in de klimaatonderhandelingen te versterken. We staan voor een grote uitdaging in de laatste weken voor Kopenhagen. Daarom vraag ik u om ons te helpen het tempo hoog te houden. We hebben leiderschap van de regeringen van de lidstaten, inspanningen van de nationale parlementen en steun van de bevolking in de lidstaten nodig. Het Europees Parlement heeft een erg belangrijke rol te spelen in die werkzaamheden als we in Kopenhagen onze doelstellingen te willen bereiken.
Karel De Gucht
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u danken voor deze mogelijkheid om het standpunt van de Commissie ten aanzien van deze gevoelige kwestie uiteen te zetten.
U weet al dat er in Kopenhagen geen ambitieuze overeenkomst zal worden gesloten, indien er geen rekening wordt gehouden met de belangen van de ontwikkelingslanden, niet alleen met de belangen van de opkomende landen, maar zeker ook met die van de meest kwetsbare en armste ontwikkelingslanden.
Toch is het in ons aller belang om in Kopenhagen tot een goede overeenkomst te komen. Op het punt van klimaatverandering zijn de ontwikkelingslanden het meest kwetsbaar. De EU is de belangrijkste donor ter wereld en vervult een voortrekkersrol in de strijd tegen klimaatverandering. We moeten onze krachten bundelen. Als het gaat om klimaatverandering is er geen plaats voor een Noord-Zuidconfrontatie.
Ik zou nog een stapje verder willen gaan en willen zeggen dat geen enkele andere verbintenis zo bepalend en effectief kan zijn als het verbond van de meest kwetsbare landen met de groep landen die de meest ambitieuze plannen ter bestrijding van dit kwaad op de onderhandelingstafel heeft gelegd - namelijk Europa.
Onze algemene aanpak van de meest kwetsbare landen, die tot nu toe is gehanteerd in het wereldwijde bondgenootschap tegen klimaatverandering, verloopt via drie parallelle lijnen die met elkaar verbonden zijn en die elkaar wederzijds versterken.
In de eerste plaats het creëren van politieke allianties door een intensievere dialoog over klimaatverandering. Er zijn drie gemeenschappelijke verklaringen ondertekend, respectievelijk met Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, plus één met de ACS-groep in zijn geheel.
In de tweede plaats het bevorderen van gezonde maatregelen en strategieën waarbij klimaatverandering en ontwikkeling aan elkaar worden gekoppeld. Ik ben van mening dat het op klimaatbestendigheid en minder CO2-uitstoot gerichte beleid moet worden geïntegreerd in de strategieën voor verdere ontwikkeling en armoedebestrijding van onze partners. Er is maar één ontwikkelingsstrategie mogelijk, die waarin klimaatbelangen zijn opgenomen en de doelen van duurzame ontwikkeling en armoedereductie worden nagestreefd. Het is geen kwestie van een keuze voor het één of het ander, het is allebei van essentieel belang.
In de geest hiervan steunen we in vijftien landen die hiervoor in aanmerking komen al de uitvoering van de bestaande nationale actieprogramma's voor aanpassing van minst ontwikkelde landen (MOL's).
In de derde plaats het aanmoedigen van de EU om een adequate bijdrage te leveren aan de financiering van klimaatmaatregelen, in het bijzonder voor aanpassing, die de hoogste prioriteit hebben voor de landen die het meest te lijden hebben van de gevolgen van de klimaatverandering, maar die nauwelijks een bijdrage leveren aan de uitstoot van broeikasgassen.
We zijn nog maar vijftig dagen van Kopenhagen verwijderd. Er bestaan hooggespannen verwachtingen en we maken ons zorgen omdat de onderhandelingen momenteel dreigen vast te lopen. Er moeten nú voorstellen op tafel worden gelegd. Dat heeft Europa gedaan en dat verwachten we ook van onze partners.
Allereerst hebben we voorstellen gedaan voor verbintenissen. De EU heeft al ambitieuze doelstellingen en beloftes op tafel gelegd - tot nu toe, op één na, de meest ambitieuze in de onderhandelingen. We hebben al een eenzijdige emissiereductie van 20 procent tegen 2020 beloofd, en we hebben afgesproken om dit te verhogen tot 30 procent, indien anderen, in overeenstemming met hun verantwoordelijkheden en naar vermogen, vergelijkbare inspanningen verrichten.
Ten tweede, voorstellen met betrekking tot de financiering. We weten allemaal dat een afspraak over de financiering van cruciaal belang is voor het bereiken van een akkoord in Kopenhagen. Om de onderhandelingen verder te helpen, heeft de EU half september haar eigen financieringsvoorstellen gedaan.
Eén van die voorstellen is dat er op korte termijn een internationaal openbaar klimaatfonds moet komen, dat middelen verschaft voor de periode 2010-2012, zodat het meteen kan worden ingezet als reactie op urgente behoeften in de meest kwetsbare ontwikkelingslanden en vooral in MOL's, kleine eilandstaten (SID's) en Afrikaanse landen, zoals omschreven in het actieplan van Bali.
Een ander voorstel is de bereidheid van de EU om een billijk deel van de verwachte financieringsbehoefte op zich te nemen, waarbij de overheidsbijdrage het best op het vermogen om te betalen en de verantwoordelijkheid voor emissies gebaseerd kan zijn. Dit kan leiden tot een jaarlijkse EU-bijdrage van 2 tot 15 miljard euro in 2020. Deze voorstellen zullen eind oktober door de Europese Raad worden besproken en ze zullen hopelijk de basis vormen voor een goede EU-onderhandelingspositie met betrekking tot de financiering.
Maar niet alleen de EU moet actie ondernemen. We hopen vurig dat andere ontwikkelde landen in onze voetsporen zullen treden, naarmate de druk voor Kopenhagen stijgt. We rekenen ook op ontwikkelingslanden. Zij moeten van de door de klimaatfinanciering geboden gelegenheid gebruikmaken om aanpassing volledig in hun ontwikkelingsstrategieën te integreren en om op de lange termijn geleidelijk over te gaan naar koolstofarme manieren van ontwikkeling.
Hoewel de aandacht voor de armste en meest kwetsbare ontwikkelingslanden tot nu toe vooral op aanpassing is gericht, zijn er ook redenen voor bevordering van koolstofarme ontwikkelingsvormen (dat wil zeggen matiging) die bij de doelen voor armoedereductie in die landen passen.
Vooral maatregelen ter vermijding van ontbossing en ter bevordering van duurzaam bosbeheer zijn van essentieel belang. Als het om matiging gaat, vormt de strijd tegen ontbossing in de tropen voor de MOL's de grootste onmiddellijke uitdaging, en ze kunnen daarbij van internationaal beschikbaar gestelde middelen profiteren, bijvoorbeeld via maatregelen ter vermindering van de uitstoot door ontbossing en de achteruitgang van bossen.
Eveneens moet in de huidige beschouwingen over de herziening van het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) aandacht worden besteed aan een evenwichtigere distributie van de CDM-investeringen in de toekomst, ten gunste van de MOL's.
Ten slotte nog iets over de kanalen voor klimaatfinanciering. Wij zijn als Commissie geen voorstander van het creëren van nieuwe fondsen. Nieuwe klimaatfondsen zouden gebruik moeten maken van bestaande en mogelijk verbeterde kanalen, waarbij ter ondersteuning van acties van landen een gedecentraliseerde bottom-up governancestructuur wordt bevorderd.
Karl-Heinz Florenz
namens de PPE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het doet mij bijzonder veel deugd dat ik u als voormalig lid van de Commissie klimaatverandering bij dit debat aantref. Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, de Europese Unie moet in Kopenhagen een duidelijk signaal afgeven. De komende vijftig dagen vormt Kopenhagen weliswaar het decor van de onderhandelingen, maar achter de gesloten deuren van de Conferentie zal het echte werk plaatsvinden. Ik ben er al bij betrokken sinds de Klimaatconferentie van Rio in 1991. Er heerst altijd dezelfde stemming in de aanloop naar dit soort conferenties, maar er liggen ook kansen.
Mijnheer de commissaris, ik zou graag zien dat u zich een beetje enthousiaster van uw taak kwijt om onze Amerikaanse collega's warm te maken voor actie. U straalt immers nog altijd een bepaald flegmatieke houding uit waar we aan moeten werken. Ik vind het goed dat we er niet een of andere financiële wedstrijd van maken. De een heeft het over 15 miljard, de ander over 30 miljard. Weer anderen trekken simpelweg de portemonnee en willen elk jaar 150 miljard op tafel leggen. Ik stel voor dat we criteria opstellen voor de besteding van de middelen, dan kunnen we ook een grote bijdrage uit Europa leveren. We moeten echter voorkomen dat geld verdwijnt in bodemloze putten.
De crisis is voldoende toegelicht. Ik wil echter nog even ingaan op de kansen die de industriesector in de VS en Europa heeft. Als we de juiste standaarden voorschrijven is een efficiënte ontwikkeling haalbaar. Europa zou dan in de gelegenheid worden gesteld over de hele wereld efficiënte machines te verkopen, bijvoorbeeld in China, waar energie momenteel zeer ondoelmatig wordt geproduceerd. Ik kijk dus niet alleen naar het dreigende gevaar van klimaatverandering, maar ook naar de kans om met behulp van geavanceerde techniek de economie en het bedrijfsleven vooruit te helpen. Die kans moeten we niet laten liggen. We moeten veel moediger worden. We moeten optreden als ondernemers, als politieke ondernemers. Doen we dat niet, dan verzuimen we onze plicht en slaan we de verkeerde weg in.
Mijnheer de commissaris, ik wens u veel geluk en sterkte toe. Ga met een positieve houding aan het werk. Als u de Amerikanen en Indiërs aan uw zijde krijgt, hebben we al veel gewonnen.
Véronique De Keyser
namens de S&D-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, de klimaatverandering is verantwoordelijk voor meer dan 300 000 doden per jaar. 325 miljoen mensen hebben te lijden onder de gevolgen ervan en in meer dan 90 procent van de gevallen, in meer dan 90 procent van het aantal sterfgevallen, betreft het mensen uit ontwikkelingslanden.
De economische verliezen door de klimaatverandering worden geschat op meer dan 125 miljard dollar per jaar en, wederom, valt 90 procent van de klappen in de ontwikkelingslanden.
Deze landen worden getroffen door zowel de financiële crisis en de klimaatverandering, als het volkomen oneerlijke mechanisme van een soort ongebreideld kapitalisme dat hen wereldwijd leegrooft.
Wat vragen wij daarom? Allereerst - en het is waar wat u zei, ik richt mij nu tot de Raad - is een grootschalig en duurzaam optreden tegen de klimaatverandering noodzakelijk, dat wil zeggen een nieuw, nog ambitieuzer Protocol van Kyoto. Dat is ook waarom de Top in Kopenhagen in december zo belangrijk is. Ten tweede, een verhoging van de financiële hulp ten opzichte van de reeds gedane toezeggingen zodat we tegen 2015 op 0,7 procent van het bbp zitten. En ten derde dan nog de juridische bescherming van deze nieuwe milieuvluchtelingen die beginnen binnen te stromen.
Want wat gaan wij met ze doen? Waar sturen we ze naar terug als zij zich mogelijk in Europa willen vestigen? Naar Libië, zoals wordt voorgesteld in die handelsovereenkomst die u maar eens moet bestuderen, mijnheer De Gucht, dat toekomstige akkoord dat we met Libië zullen hebben? We moeten absoluut met een goed plan komen en de juiste manier vinden om de toestroom van milieumigranten in goede banen te leiden, en de hiaten in de regelgeving die een goede bescherming van deze vluchtelingen in de weg staan, aan te pakken.
Ik denk dat wij een enorme verantwoordelijkheid dragen want het is duidelijk dat het hier om veel meer gaat dan solidariteit alleen, het gaat hier echt om de toekomst van deze planeet.
Corinne Lepage
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, wij hebben, als leden van het Europees Parlement, een dubbele verantwoordelijkheid, allereerst ten aanzien van onze eigen burgers, die een werkelijke inspanning van ons verwachten in Kopenhagen, maar ook ten aanzien van de zuidelijke landen, die we altijd hebben gesteund, die op internationaal niveau door Europa misschien wel het meest zijn gesteund. We moeten de zuidelijke landen een duidelijk signaal geven middels een heldere financiële toezegging voor aanvullende hulp, bovenop de ontwikkelingshulp die is vastgesteld op 0,7 procent van het bbp; een percentage dat beslist moet worden gehaald. De bijdrage van de Unie zou tegen 2020 niet lager mogen zijn dan 35 miljard euro per jaar, en vanaf 2010 zou er tussen de 5 en 7 miljard euro ter beschikking van de zuidelijke landen moeten worden gesteld om te voorzien in de meest noodzakelijke behoeften.
Het tweede punt betreft de wijze van financiering. We zullen ons niet beperken, we kunnen ons niet beperken tot de bestaande fondsen alleen. We zullen andere wijzen van financiering moeten vinden, want als er in Kopenhagen geen geld is, zal er in Kopenhagen ook geen ambitieus akkoord tot stand komen. Dat wil zeer waarschijnlijk zeggen dat we, ook al is het een uitermate controversieel onderwerp, een belastingmaatregel van het type "groene Tobin-heffing” moeten voorstellen om de klimaatverandering te kunnen financieren.
Ten derde is het ten aanzien van de ontbossing - en ik wil erop wijzen dat de ontbossing verantwoordelijk is voor 20 procent van de huidige uitstoot van broeikasgassen - absoluut noodzakelijk dat wij ons sterk blijven maken voor de doelstelling van nul procent bruto ontbossing in 2020. Ik vestig uw aandacht op het verschil tussen bruto ontbossing en netto ontbossing, waarbij oerbossen mogen worden vervangen door populieren, omdat men ervan uitgaat dat dit op hetzelfde neerkomt. We weten allemaal dat dit niet het geval is.
Natuurlijk moeten we realistisch blijven ten aanzien van onze industrie, maar we moeten ook realistisch blijven ten aanzien van ons eigen voortbestaan en dat van onze kinderen.
Eva Joly
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Carlgren, commissaris, dames en heren, de toekomst van de aarde staat in Kopenhagen ontegenzeggelijk op het spel, maar al eerder, en wel eind oktober in Brussel, staat de geloofwaardigheid van de Europese Unie als wereldleider in de strijd tegen de opwarming van de aarde op het spel. De lidstaten moeten voorstellen doen voor de financiering van de klimaatverandering, die in verhouding staan tot deze tragische situatie.
Samen met de toezeggingen - die naar ik hoop ambitieus zullen zijn - om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen, vormen de financiering, het verminderen van en het invoeren van aanpassingen aan de klimaatverandering in ontwikkelingslanden belangrijke agendapunten tijdens de komende onderhandelingen.
De cijfers spreken voor zich. Honderd, hoofdzakelijk arme landen, produceren slechts 3 procent van de mondiale uitstoot. Hoewel de ontwikkelingslanden het minst hebben bijgedragen aan de uitstoot van broeikasgassen, worden zij nu al het hardst getroffen.
Volgens een recent rapport van Oxfam zijn reeds 26 miljoen mensen gedwongen om hun woonomgeving te verlaten vanwege de gevolgen van de klimaatverandering of andere vormen van verslechtering van het milieu. Mogelijk zijn er vóór 2050 meer dan 200 miljoen klimaatvluchtelingen. De gevolgen van de klimaatverandering kunnen de reeds behaalde vooruitgang in sommige ontwikkelingslanden teniet doen en het behalen van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in de weg staan.
Het gaat hier dus niet om liefdadigheid. Het gaat hier om het nemen van onze volledige verantwoordelijkheid en het leggen van een basis voor een rechtvaardige en vreedzame wereld. De strategie die momenteel door de Europese Unie wordt gevolgd, past niet bij de ambities die door de leiders van de milieudiplomatie zijn geuit. De Unie moet nu haar kaarten op tafel leggen om de onderhandelingen weer nieuw leven in te blazen.
De Unie kan redelijkerwijs niet minder dan 35 miljard euro aan overheidsfinanciën in het vooruitzicht stellen. Het spreekt vanzelf dat deze middelen een aanvulling vormen op de reeds eerder toegezegde overheidsontwikkelingshulp, te meer daar de toezeggingen op dit vlak niet altijd door de lidstaten worden nagekomen.
Minister, commissaris, dames en heren, de toekomst van onze planeet ligt in onze handen. Als we de aantasting van het milieu en de ongelijkheid geen halt toeroepen, moeten we het ergste vrezen.
We kunnen kiezen tussen een ambitieus en proactief Europa en een aarzelend Europa dat zich schikt naar de Verenigde Staten, die zich weinig aantrekken van het lot van de ontwikkelingslanden. Ik verzoek u met klem de juiste keuze te maken.
Miroslav Ouzký
namens de ECR-Fractie. - (CS) Geachte Voorzitter, geachte heer Carlgren, commissaris. Allereerst een reactie op hetgeen zojuist gezegd is. Ik ben het er niet mee eens dat het Europees Parlement of de Europese Unie op dit vlak te weinig ambitie zouden tonen. Een jaar geleden hebben we de laatste hand gelegd aan het klimaatpakket, het meest verstrekkende en meest ambitieuze stuk wetgeving op dit vlak ter wereld. Ook dienen we onder ogen te zien dat dit pakket waarschijnlijk de allergrootste economische impact heeft van alle wetgeving die hier in de afgelopen tien jaar is goedgekeurd. Als ik naar de door het Europees Parlement voor Kopenhagen voorbereide verklaring kijk, dan zie ik dingen die mij echt heel erg bevallen. Zo wordt er gesproken over de noodzaak tot versterking van de rol van het Europees Parlement alsook over de noodzaak zich voor te bereiden op aanpassing aan de klimaatverandering. Ik ben het roerend eens met het artikel over de ontbossing en zou in verband daarmee erop willen wijzen dat ontbossing niet exclusief een probleem is en was van de ontwikkelingslanden. Het is tevens een Europees probleem en dus iets waar we goed naar zullen moeten kijken.
Maar er is ook iets wat daarin ontbreekt, iets wat door zowel vertegenwoordigers van de Raad als de hier aanwezige vertegenwoordiger van de Commissie genoemd werd, en wel de noodzaak van een wereldwijd akkoord. Want zonder een wereldwijd akkoord zitten we op een doodlopende weg. We hebben het hier inderdaad geheel terecht over hulp aan de allerarmste landen. Maar als we nu naar de cijfers kijken, naar de productie van broeikasgassen, dan is volstrekt duidelijk dat wij als Europa, hoe ambitieus ook, zelfs als we echt al onze energiebronnen uitzetten, helemaal niets veranderen kunnen aan de klimaatverandering. We hebben dus niet de allerminste kans om dit fenomeen af te zwakken. We weten dat we vandaag de dag niet alleen over het veelvuldig genoemde China moeten praten, maar ook over andere snel opkomende economieën als Mexico, Brazilië, Zuid-Afrika en met name India. Ik weet niet goed wat India verder doen wil, maar als ik af moet gaan op wat we tot nog toe gehoord hebben, dan is dat niet zo heel veel goeds. Ik zou graag van deze plaats willen benadrukken dat wanneer er geen wereldwijd akkoord gesloten wordt, al onze inspanningen een nodeloos blok aan het been van de Europese economie zullen zijn, een soort masochistische vernietiging van het Europese concurrentievermogen.
Bairbre de Brún
Mijnheer de Voorzitter, we moeten steun bieden aan de ontwikkelingslanden en hen helpen zich aan te passen aan de klimaatverandering, een verschijnsel waar zij niet verantwoordelijk voor zijn, maar waar ze wel onevenredig hinder van ondervinden.
Ontwikkelingslanden beschikken niet over de middelen om de klimaatverandering te bestrijden die wij in Europa hebben. Nu we onze aandacht richten op de VN-onderhandelingen in Kopenhagen hebben we solidariteit nodig die reëel en praktisch is.
Deze solidariteit moet worden getoond door middel van financiële en technische steun en moet komen bovenop onze overzeese ontwikkelingshulp. We horen niet met de ene hand iets te geven en het met de andere hand weg te nemen.
De landen moeten een volwaardige participerende rol hebben, onafhankelijk van de financiële mechanismen die worden aangewend om deze financiële steun te verdelen.
Een van de belangrijkste manieren waarop we enig akkoord in Kopenhagen moeten beoordelen is te onderzoeken hoe het de ontwikkelingslanden helpt om te gaan met de uitdaging van de klimaatverandering. Zo zal substantiële steun in de strijd tegen ontbossing bijvoorbeeld cruciaal zijn bij een allesomvattend akkoord.
Zonder financiële solidariteit en overdracht van technologie zullen we niet de vooruitgang zien die we allemaal nodig hebben.
Het tempo van de klimaatverandering is aan het versnellen. Er mag niet nog meer tijd worden verspild. Als er niets aan de klimaatverandering wordt gedaan, dan zal dit wereldwijd leiden tot natuurrampen. De economische recessie zou ons de moed moeten geven om sneller naar een groene economie te evolueren. Onze wetenschappelijke aanpak moet niet veranderd worden. We mogen niet opgeven na alle moed en politieke wilskracht die we tot nu toe hebben tentoongespreid.
De acties die op internationaal niveau worden ondernomen moeten ambitieus zijn en zijn afgestemd op de wetenschappelijke realiteit van ons eigen klimaat, en we moeten verdergaan in de wetenschap dat niet de ontwikkelingslanden dit probleem hebben veroorzaakt. We hebben het zelf gedaan.
Anna Rosbach
namens de EFD-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, gisterenavond heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid onder groot applaus een kerstverlanglijstje aangenomen voor de Klimaattop in Kopenhagen in december. Op het lijstje staan goedbedoelde, grote en zware geschenken. Ik vraag u echter, lieve kerstman, alias de Commissie: zijn er überhaupt mogelijkheden om al deze goedbedoelde wensen te realiseren, wanneer 500 miljoen Amerikanen zich zorgen maken om hun gezondheid, pensioenen en welvaart en 2,5 miljard Chinezen en Indiërs eenvoudigweg dezelfde levensstandaard willen hebben die een deel van onze West-Europese bevolking heeft?
We hebben geen invloed op wat de zon doet. Zoals we weten, bepaalt de zon voor een zeer groot deel het klimaat op onze planeet. Met andere woorden: wat kan de Commissie realistisch gezien doen om ervoor te zorgen dat de 6 miljard mensen op deze aarde minder hulpbronnen gebruiken, niet in de toekomst, maar hier en nu?
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er zijn hier twee onderwerpen die de boventoon voeren: in de eerste plaats bezorgdheid over de groeiende kloof tussen de politieke elite en de gewone belastingbetalers. In de tweede plaats een hysterische obsessie voor een door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde. Deze twee onderwerpen zijn nauw met elkaar verbonden.
De fixatie op de opwarming van de aarde toont weer eens goed aan dat de politieke klasse hier geen enkele voeling heeft met de kleine mensen die de rekeningen moeten betalen. Terwijl de EU haar steun geeft aan de voorstellen van Kopenhagen om de de-industrialisering van het Westen en de dominantie van de derde wereld te bevorderen, beschouwt een groeiend aantal gewone mensen klimaatverandering als een zaak voor de elite - een excuus om ons belastingen te laten betalen en ons in bedwang te houden en om een internationalistisch dogma en mondiaal bestuur op te leggen ten koste van de nationale staat. Ziet u niet hoe gevaarlijk deze groeiende kloof is? Het wordt tijd om de feiten onder ogen te zien.
De door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde is een onbewezen theorie die gebaseerd is op gemanipuleerde statistieken. De zogenaamde consensus over deze kwestie is niet ontstaan door een debat, maar door het tegenhouden van afwijkende meningen van deskundigen op dit gebied. Voordat de politieke klasse en de groene industrie ons weer een nieuwe belasting, een giftige gloeilamp of een nutteloos windenergiepark durven op te dringen, moeten ze het publiek ervan proberen te overtuigen dat de opwarming van de aarde door de mens wordt veroorzaakt, dat een terugkeer naar het warmere klimaat van de middeleeuwen een slechte zaak zou zijn en dat er iets is wat Europa - in tegenstelling tot de Verenigde Staten, China en India - hieraan kan doen. U moet een debat voeren en de kloof tussen u en de mensen dichten, of u moet niet klagen wanneer wij als nationalisten - degenen die naar de mensen luisteren - dat voor u doen.
Andreas Carlgren
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, ik wil nagenoeg alle deelnemers aan het debat bedanken voor de steun die u geeft aan het uitermate belangrijke werk van de EU in de klimaatonderhandelingen. De EU heeft een essentiële verantwoordelijkheid. We zullen de steun van het Parlement echt nodig hebben om die rol te kunnen vervullen. De inspanningen en de standpunten van het Parlement zijn van doorslaggevend belang voor dat werk.
Staat u mij ook toe onmiddellijk te zeggen dat ik het erg op prijs stel dat ontwikkelingskwesties in zo grote mate in het middelpunt van dit deel van het debat hebben gestaan. Ik ben het eens met de opmerking van de heer Florenz dat het ongelofelijk belangrijk is dat dit niet zomaar een schoonheidswedstrijd wordt. Het is geen antiekveiling in Londen waarin het onze taak is hoger te bieden dan anderen. Het gaat er veeleer om een robuuste architectuur tot stand te brengen die echt voorspelbare en omvangrijke initiatieven voor de ontwikkelingslanden tot stand brengt op lange termijn. In dat verband is het erg sterke werk van de EU essentieel.
Ik ben het bijgevolg ook eens met de uitdaging van mevrouw De Keyser aan de ontwikkelde landen om eindelijk het doel van 0,7 procent voor ontwikkelingshulp te halen. Uiteindelijk is dat een kwestie van solidariteit. Als één van de rijkere regio's in de wereld heeft de EU ook goede redenen om haar kracht en solidariteit te tonen. Aan mevrouw Lepage zou ik willen zeggen dat ik het er absoluut mee eens ben dat er nieuwe, extra en voorspelbare initiatieven en middelen nodig zijn. Officiële ontwikkelingshulp zal echter ook een rol spelen om te verzekeren dat ontwikkelingskwesties deel uitmaken van het klimaatbeleid. Bijgevolg zullen zowel middelen uit de officiële ontwikkelingshulp als nieuwe financiering nodig zijn.
Eén cruciale ontwikkelingskwestie bestaat erin de ontbossing van regenwouden een halt toe te roepen. Ik zou in Kopenhagen sterke steun willen zien voor initiatieven voor de uitbanning van ontbossing van regenwouden en ter bevordering van herbebossing en duurzame bosbouw. Het systeem dat nu onder de naam REDD (reductie van broeikasgasemissies ten gevolge van ontbossing en bosdegradatie in ontwikkelingslanden) wordt opgebouwd, zal in dat verband van essentieel belang zijn.
Ik denk dat degenen die de klimaatproblemen ontkennen, in feite het gewone volk het dure gelag laten betalen. Het is bovendien een manier om het probleem te verbergen en een manier om te verbergen waarom de gewone man de rekening voor de vernietiging van het klimaat moet betalen. Dat is het geval in de ontwikkelde landen en nog meer in de ontwikkelingslanden waar de allerarmsten het hardst getroffen dreigen te worden door de aftakeling van het klimaat. Daarom richten wij ons tot de groep van ontwikkelde landen als geheel. Zoals de heer Florenz zegt, moeten we samenwerken met belangrijke landen zoals de VS. Er is echter ook druk nodig om meer inspanningen te leveren om het volkomen duidelijk te maken dat de emissies voldoende moeten worden gereduceerd. Daarom is het zo belangrijk dat de EU het emissieprobleem ook bij de wortel aanpakt, namelijk de feitelijke toename van de emissies. We hebben de meest ambitieuze en meest verregaande doelstellingen ter wereld. Nu komt het erop aan ervoor te zorgen dat anderen zich bij ons aansluiten en maatregelen nemen op het niveau dat nodig is om het klimaat te redden.
De economische crisis is een uitstekende gelegenheid om ook meer te investeren in groene initiatieven, met andere woorden in nieuwe groene producten, in nieuwe bedrijven met een groene productie, in groeibedrijven met een groene productie en in nieuwe banen die door groene initiatieven worden gecreëerd. Het is een manier om ook onze economieën te verjongen. We moeten het voortouw nemen in het offensief op weg naar een koolstofarme samenleving, waardoor ook voorwaarden zullen worden gecreëerd voor echte ontwikkelingsmogelijkheden in de ontwikkelingslanden. We moeten de ontwikkelingslanden in staat stellen om de weg, die de van fossiele brandstoffen afhankelijke economieën van de industrielanden hebben genomen, te mijden en een koolstofarme groei voor de toekomst te creëren.
Het is ook een manier om zich ten slotte tot de snel groeiende economieën van de ontwikkelingslanden te richten en hun te zeggen dat de ontwikkelde landen een verantwoordelijkheid hebben voor de armste en kwetsbaarste landen; maar dat de snelst groeiende economieën in de ontwikkelingslanden - China is nu al verantwoordelijk voor de hoogste emissies ter wereld - ook hun verantwoordelijkheid moeten nemen en moeten bijdragen tot het oplossen van de klimaatproblemen. Met die benadering zal Europa een essentiële rol kunnen spelen wanneer wij in Kopenhagen de weg wijzen naar een ambitieuze overeenkomst.
Karel De Gucht
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik zeggen dat het me is opgevallen dat alle fracties het eens zijn over de principes die we in Kopenhagen naar voren moeten brengen. Ik denk dat dit een zeer belangrijk punt is. Het gebeurt niet vaak in een parlement met zoveel politieke partijen en fracties, dat er desalniettemin unanieme steun bestaat voor de voorstellen.
In de tweede plaats, de heer Florenz en anderen hebben gezegd dat er geen competitie moet zijn in het doen van biedingen - het gaat om afspraken. Dit is misschien wel waar, maar aan de andere kant denk ik dat het belangrijk is dat we een bod op tafel hebben gelegd en dat we hebben gezegd dat we bereid zijn om dit te doen, mits we natuurlijk later deze maand groen licht krijgen van de Europese Raad. Dit is niet slechts een competitie. Het gaat om een belofte van de Europese Unie. We zouden graag zien dat de andere politieke en economische zwaargewichten ook een bod op tafel leggen, wat tot nu toe voor verschillende van hen niet het geval is geweest. We begrijpen dat de situatie voor de Verenigde Staten op het moment niet gemakkelijk is, maar het is belangrijk dat zij een bod op tafel leggen, zodat we kunnen onderhandelen. Anders zal de impasse waar we nu zo bang voor zijn, voortduren.
(FR) Ik denk dat het waar is dat de ontwikkelingslanden het zwaarst worden getroffen, zowel door de economische crisis waarvoor ze - dat is wel het minste wat we daarover kunnen zeggen - niet verantwoordelijk zijn, als door de klimaatverandering. Daarom is een grote solidariteit met de ontwikkelingslanden op zijn plaats.
Maar we moeten de ontwikkelingslanden niet alleen in die zin steunen. We moeten ook moedige beslissingen durven nemen ten aanzien van onze eigen industrieën en onze eigen economische actoren. Als we het hebben over ontbossing in ontwikkelingslanden, ligt daar ook een verantwoordelijkheid voor onze landen, voor de landen van de Europese Unie. Ik denk dat we ons na Kopenhagen bewust moeten worden van de noodzaak wetgeving aan te nemen met extraterritoriale aspecten, zodat we niet worden geconfronteerd met een situatie waarin we enerzijds de aanpassing aan de klimaatverandering en de vermindering daarvan financieren, terwijl economische actoren in de ontwikkelingslanden anderzijds het tegengestelde effect veroorzaken.
(EN) Nog een laatste woord over ODA (officiële ontwikkelingshulp): ik denk dat dit een zeer belangrijk onderwerp is, dat we ook onder ons moeten bespreken, omdat één van de grote angsten is dat de 0,7 procent van het bbp wordt verwezenlijkt door hier ook inspanningen voor aanpassing aan toe te voegen.
ODA omvat nu al veel onderwerpen die aanpassingen inhouden, en dit is heel normaal. Dat zal natuurlijk zo blijven, maar we zouden een meetinstrument moeten vinden waarmee we een duidelijk onderscheid kunnen maken tussen de huidige inspanningen en de extra inspanningen die vanwege de klimaatverandering worden verricht. Dat is iets waar we na Kopenhagen zeker op terug moeten komen.
Corien Wortmann-Kool
Voorzitter, na tien jaar praten zijn we nu dicht bij de Klimaatconferentie van Kopenhagen. We hebben nog vijftig dagen om tot een ambitieus akkoord te komen met bindende doelstellingen, niet alleen voor Europa, maar ook voor de Verenigde Staten en landen als China en India. Bij een ambitieus akkoord hoort een adequate financiering - dat is net ook al in het debat aan de orde gesteld - en niet alleen van de Europese Unie. Alle landen zullen over de brug moeten komen met financiering, zodat ook ontwikkelingslanden kunnen deelnemen aan een klimaatakkoord, want solidariteit met de allerarmsten moet hecht verankerd zijn in een klimaatakkoord.
De Commissie heeft terecht het voortouw genomen in de financiering. Maar waar collega Florenz vooral op doelde, is dat wij hier in het Parlement zowat tegen elkaar aan het opbieden zijn van "hoe hoger, hoe meer". Het is de vraag of dat werkelijk bijdraagt. U hebt terecht de lidstaten uitgedaagd om mee te doen, en ik prijs ook het Zweedse voorzitterschap voor de inspanningen die het levert. Maar ook de Verenigde Staten en de opkomende economieën zullen over de brug moeten komen. U kunt op onze steun rekenen.
Er is echter ook in Europa nog veel werk te verrichten. We horen weliswaar wereldwijd tot de koplopers als het gaat om onze emissiestandaarden, maar vergeleken met de Verenigde Staten blijven particuliere investeringen in technologische innovaties en in duurzaamheid ver achter. Ik verwacht meer van positieve incentives voor groene investeringen en innovaties door bedrijven dan van een nieuw Europese belasting. Want juist in een tijd waarin we meer bedrijvigheid en werkgelegenheid hard nodig hebben, moeten we Europese investeerders en bedrijven meer uitdagen om hun rol te spelen wat betreft die noodzakelijke overgang in Europa en op wereldniveau.
Marita Ulvskog
(SV) Mijnheer de Voorzitter, de heer Carlgren, die hier vandaag de Raad vertegenwoordigt, begon met te zeggen dat velen in de aanloop naar de Conferentie in Kopenhagen handelsreizigers in pessimisme worden. Ik kan niet anders dan het met hem eens zijn en ik hoop echt dat een meerderheid in het Europees Parlement ervoor kan zorgen dat de pessimisten waarmee de heer Carlgren in de eigen regering, die momenteel voorzitter is van de Raad, en in de Raad zelf af te rekenen krijgt, niet de beslissende stem krijgen.
Om de pessimisten ongelijk te doen krijgen, moeten twee concrete kwesties worden opgelost. De eerste, die al is vermeld, is natuurlijk de financiering van de klimaatinspanningen in de ontwikkelingslanden. Het voorstel van de Commissie volstaat gewoonweg niet. Tegen 2020 moet de bijdrage van de EU aan de ontwikkelingslanden op zijn minst 30 miljard euro per jaar bedragen en al in 2012 moeten we substantiële steun verstrekken voor herstructureringsmaatregelen. Die steun moet vanzelfsprekend boven op de normale bijstand komen. Herverdelen van beloofde middelen zou alleen onze mogelijkheid om een mondiale klimaatovereenkomst te bereiken, op de helling zetten. Ik zou willen vragen of de heer Carlgren de steun van de Raad heeft voor zijn verregaande ambities.
Ten tweede moeten we het doel om de temperatuurstijging onder twee graden Celsius te houden, serieus nemen. Om daarin te slagen, volstaat het niet dat de ontwikkelde wereld zijn emissie van broeikasgassen met 20 procent reduceert. Ik zou daarom willen dat de heer Carlgren, als vertegenwoordiger van de Raad, nogmaals zijn standpunt ten aanzien van dit gegeven te kennen geeft. Velen van ons achten reducties van 30 à 40 procent tegen 2020 noodzakelijk. Wat is het ambitieniveau van de Raad en heeft de heer Carlgren de Raad achter zich?
Charles Goerens
(FR) Mijnheer de Voorzitter, drie punten lijken me van essentieel belang in dit debat.
Allereerst is de Conferentie in Kopenhagen een soort loterij met de toekomst als inzet. Die loterij is nog niet gewonnen; daar heeft het voorzitterschap ons zojuist nog eens op gewezen. Ik ga niet zover dat ik beweer dat alles van de Europese Unie afhangt, maar zonder vastberadenheid en zonder geloofwaardigheid, zoals mevrouw Joly zojuist zei, komen we nergens.
Mijn tweede punt is dat we ervoor moeten waken aan de onzekerheid ook nog verwarring te koppelen. Als het gaat om de impact van de klimaatverandering op ontwikkelingslanden, moet de Europese Unie geloofwaardig blijven. De Unie heeft in 2005 toezeggingen gedaan over de hoogte van de officiële ontwikkelingshulp. Deze moet in 2015 0,7 procent zijn. Deze doelstelling mag absoluut niet naar beneden worden bijgesteld.
Er kan geen sprake van zijn dat deze belofte wordt afgezwakt. Niet door een verlaging van de toezeggingen zoals ik zojuist al noemde, noch door een herbestemming van de aan officiële ontwikkelingshulp uitgekeerde bedragen, door deze in te zetten voor de strijd tegen de klimaatverandering.
Laat het duidelijk zijn dat de bedragen die in Kopenhagen aan de ontwikkelingslanden worden toegezegd, aanvullend moeten zijn. Er werd zojuist een bedrag van 35 miljard genoemd. We hebben het dan over 35 miljard extra.
De Europese Unie doet er goed aan niet de minste twijfel te laten bestaan over haar vastberadenheid enerzijds te strijden voor het behalen van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, en anderzijds te strijden tegen de klimaatverandering. Indien de Europese Unie van die lijn afwijkt, komt dat neer op een politieke breuk die het vertrouwen van de ontwikkelingslanden in de Europese Unie beslist zal schaden. Als we alleen al op dit punt overeenstemming bereiken, is dit debat niet voor niets geweest.
Ten derde kunnen we niet zonder de Verenigde Staten, China, India en de andere geïndustrialiseerde landen. Maar we kunnen ook niet zonder de opkomende landen en natuurlijk evenmin zonder de ontwikkelingslanden. Daarom is het verstandig om na te denken over nieuwe samenwerkingsovereenkomsten tussen Noord en Zuid, met name op het gebied van de productie van alternatieve energie. Het gebruik van zonne-energie voor het opwekken van elektriciteit ten zuiden van het Middellandse Zeegebied kan, als wij dat willen, een van de grootste samenwerkingsverbanden tussen Noord én Zuid worden, dat enerzijds inspeelt op de economische crisis, en anderzijds op de klimaatcrisis. Dit mag echter in geen geval ten koste gaan van de te leveren inspanningen in bijvoorbeeld de strijd tegen de ontbossing, waarvoor - ik vind het belangrijk om daarop te wijzen - de opkomende landen, waarvan enkele lid zijn van de G20, een enorme verantwoordelijkheid dragen.
Satu Hassi
- (FI) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een Fins dichter vergeleek de mensheid eens met treinreizigers die op weg zijn naar de hel, maar zich vooral bezighouden met het ruziën over een plaats in de eerste klas. Het wordt weer eens tijd voor EU-leiderschap. De beste manier waarop wij kunnen helpen de vastgelopen klimaatonderhandelingen vlot te trekken, is om op de EU-Top van volgende week aan te bieden de klimaatmaatregelen in de ontwikkelingslanden te financieren.
Gisteren hechtte de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid haar steun aan een bedrag van 30 miljard euro als aandeel van de Europese Unie in de financiering. Het is duidelijk dat de door de Commissie voorgestelde 2 tot 15 miljard euro ontoereikend is. Als wij eerlijk zijn, moeten wij erkennen dat wij historisch verantwoordelijk zijn voor de klimaatverandering en dat onze uitstoot per hoofd van de bevolking nog steeds het veelvoudige is van die van bijvoorbeeld China of India.
Peter van Dalen
Voorzitter, de Klimaattop moet slagen en daarom moet Europa met één stem spreken en hoog inzetten bij de onderhandelingen. Kopenhagen is belangrijk omdat de schepping van god heel kwetsbaar is en door toedoen van de mens in verregaande mate is beïnvloed.
Speciale aandacht vragen de ontwikkelingslanden. De mensen in deze landen dragen nauwelijks bij aan de klimaatverandering, maar vooral zij betalen de prijs. Oogsten verdrogen of spoelen weg door overstromingen, dorpen worden vernietigd door cyclonen, hele regio's worden in één nacht jaren teruggezet. Onze geïndustrialiseerde landen hebben in grote mate bijgedragen aan de klimaatverandering. Daarom zijn we verantwoordelijk voor het verstrekken van voldoende en duurzame financiële en technische steun aan de ontwikkelingslanden. Het Bali-actieplan heeft dat goed verwoord.
Belangrijk is dus ook dat er voldoende Europees geld beschikbaar komt, want daar gaat het tenslotte om. Daarom zeggen wij dat het klimaatfonds met minimaal jaarlijks 15 miljard euro moet worden gevuld, plus een bijdrage van de andere grote economieën in de wereld. Ook zij mogen hun verplichtingen niet ontlopen.
Ten slotte ben ik blij dat de Raadsvoorzitter wees op de ontbossing. Dat vinden wij essentieel. Het tegengaan van ontbossing is dé manier om CO2 te reduceren.
Kartika Tamara Liotard
Voorzitter, in het klimaatdebat in het licht van de ontwikkelingshulp blijft de ontbossing vaak onderbelicht. Dat is hier vandaag in het debat gelukkig niet het geval. Bossen en tropisch regenwoud compenseren een aanzienlijk deel van de CO2-uitstoot. Verandering in landgebruik, zoals ontbossing en afbraak van regenwoud, zijn verantwoordelijk voor ten minste 18 procent van de hedendaagse CO2-uitstoot. Een even luguber gevolg van ontbossing is dat veel inheemse bevolkingsgroepen in ontwikkelingslanden hierdoor uit hun gebieden worden verdreven en niet meer in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Ook functioneert het CDM niet, dat is het financieren van projecten in ontwikkelingslanden om zelf meer CO2 te kunnen uitstoten.
De wereld functioneert helaas nog altijd zo dat belangen van rijke landen en grote industrieën belangrijker worden gevonden dan sociaal-economische rechtvaardigheid. Ontbossing moet gestopt worden, maar geïndustrialiseerde landen zijn moreel verplicht om ontwikkelingslanden hierbij technisch en financieel te ondersteunen.
Oreste Rossi
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gisteravond was de delegatie van Lega Nord de enige politieke groepering in de commissie die tegen deze ontwerpresolutie heeft gestemd. Wij hebben tegen gestemd omdat wij haar Europese waanzin vinden.
Ten tijde van een industriële crisis zoals we die nu meemaken, waarbij concurrerend vermogen en arbeidsplaatsen verloren gaan, staat het financieren van technologische innovatie in ontwikkelingslanden gelijk aan het doodvonnis voor Europese bedrijven. Deze tekst voorziet erin om tot 2020 per jaar 30 miljard euro beschikbaar te stellen aan landen zoals China, India en Brazilië, die onze gevaarlijkste en oneerlijkste concurrenten zijn en vraagt tegelijkertijd van onze eigen industrieën om de uitstoot nog verder terug te dringen, met ernstige gevolgen voor de economie.
Wij kunnen de terechte strijd voor het behoud van het milieu niet veranderen in een strijd tussen armen. Zolang er landen zijn zoals China, die van oneerlijke concurrentie hun industriebeleid maken, kan er geen sprake zijn van een ecologisch duurzame wereldmarkt.
Wij van Lega Nord staan aan de kant van de arbeiders, aan de kant van de zakenmensen, die elke dag de strijd moeten aanbinden met de industriële giganten uit landen die niet weten wat de regels zijn. Het milieu: ja. Het financieren van onze concurrenten over de rug van onze arbeiders: nee.
Zoltán Balczó
(HU) Mijnheer de Voorzitter, de meningen lopen uiteen over de mate waarin de mensheid invloed uitoefent op de klimaatverandering. Ik ga ervan uit dat deze invloed bestaat en dat de Klimaatconferentie in Kopenhagen de matiging daarvan als doel heeft. Ik ben ervan overtuigd dat het resultaat in politieke kring zal worden bepaald.
Hoe kunnen we de grootste vervuilers ertoe aanzetten minder CO2 uit te stoten? Niet door het sterke signaal van Europa dat we in plaats van een verlaging van 20 procent een verlaging van 30 of 40 procent zullen bewerkstelligen. We moeten zien te bereiken dat de grootste vervuiler van de wereld, de Verenigde Staten, zijn grootschalige vervuiling weet terug te dringen. Een dergelijk voorstel voor een wijzigingsbesluit is ook al gedaan in de betreffende commissie. Velen waren optimistisch dat Barack Obama een grote verandering teweeg zou brengen als hij naar Kopenhagen zou gaan. Hij is daar weliswaar heen gereisd, maar om op de vergadering van het Internationaal Olympisch Comité campagne te voeren voor Chicago. Overigens zonder succes.
De leiders van de Europese Unie treden vaak zonder reden op namens 500 miljoen mensen. De vraag is waarom ze nu niet vastberadener durven op te treden, aangezien we alleen op die manier resultaat kunnen boeken in een mondiale kwestie, iets wat op lokaal niveau niet mogelijk is.
Filip Kaczmarek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik heb met grote bezorgdheid kennis genomen van het nieuws over de bijeenkomst van de ministers van Financiën en Milieu, en met name van het ontwerp van het slotdocument dat geen oplossing bevat voor een essentieel probleem: hoe wil de Europese Unie de armste landen in de wereld helpen bij hun inspanningen om de uitstoot van kooldioxide te verminderen en zich aan te passen aan de klimaatverandering?
Dit is inderdaad een fundamentele kwestie. In de ontwerptekst worden niet eens de bedragen herhaald die de Europese Commissie heeft voorgesteld. In het document is niet opgenomen dat de behoeften van de ontwikkelingslanden op dit gebied tot 2020 op 100 miljard euro per jaar worden geschat. Ook over de eventuele bijdrage van de Unie aan dit bedrag wordt met geen woord gerept. Er is bovendien geen besluit genomen over welk medefinancieringsmechanisme door de lidstaten ingevoerd zou worden. Zoals we weten, bestaan hierover zeer uiteenlopende voorstellen.
Natuurlijk kunnen wij begrip opbrengen voor argumenten die ervoor pleiten om voorzichtig te zijn met het afleggen van concrete verklaringen en om eerst de voorstellen van andere landen af te wachten, met name van landen met een sterke economie. Indien de Europese Unie echter een voortrekkersrol wil spelen in de strijd tegen de klimaatverandering, moet ze met concrete voorstellen en specifieke oplossingen komen, des te meer omdat een deel van het probleem te maken heeft met interne kwesties, zoals het medefinancieringsmechanisme.
Het is onze plicht om een billijke overeenkomst te sluiten met de ontwikkelingslanden. Hoewel de armste landen in de wereld het minst aan de klimaatverandering hebben bijgedragen, lijden ze het zwaarst onder de gevolgen ervan. Omdat veel arme landen sterk afhankelijk zijn van de landbouw en de visserij en bovendien over een gebrekkige infrastructuur beschikken, bevinden zij zich in een bijzonder moeilijke situatie wat betreft de klimaatverandering. In de afgelopen vier jaar heeft Afrika, het armste continent en een van de werelddelen die het meest zijn blootgesteld aan de gevolgen van de opwarming van de aarde, minder dan 12 procent van de middelen ontvangen die beschikbaar zijn voor de bestrijding van de klimaatverandering. Op deze manier zullen we deze landen er niet van kunnen overtuigen om aan te sluiten bij dit proces.
Thijs Berman
Voorzitter, in het gebied van de Stille Oceaan moeten duizenden mensen verhuizen omdat hun eilanden onderlopen, in Soedan sterft het vee van de dorst. Dat zijn beelden die iedereen heeft gezien, en bij deze en andere gevolgen van klimaatverandering moet één ding vooropstaan: de vervuiler betaalt. In december staat de wereld in Kopenhagen voor de historische taak om die woorden inhoud te geven.
Tot nu toe echter wordt in arme landen, volgens berekeningen van Oxfam, drie kwart van de aanpassingen door henzelf opgebracht, terwijl ondertussen de olie ongehinderd uit arme landen verdwijnt, vaak zonder dat er een redelijke afdracht in de staatskas van de ontwikkelingslanden terechtkomt. Klimaatverandering kost de ontwikkelingslanden in de toekomst meer dan 100 miljard euro per jaar. Dat is geen geld voor ontwikkeling, het schept enkel de voorwaarden voor ontwikkeling, omdat een eiland in de Stille Oceaan dankzij klimaatbeleid misschien net niet onderloopt, of omdat verwoestijning wordt tegengehouden, zodat mensen kunnen blijven leven en werken waar ze dat willen.
Natuurlijk zijn er klimaatmaatregelen die tegelijk ook de ontwikkeling van arme landen kunnen stimuleren. Wie bomen plant, gaat verwoestijning tegen. Op dit moment echter komt geld voor klimaatbeleid voornamelijk uit fondsen voor ontwikkelingsbeleid, en dat is onaanvaardbaar. Geen nieuwe fondsen, zegt commissaris De Gucht. Akkoord, maar zorg dan dat de bestaande huidige fondsen worden gevuld.
De ontwikkelingslanden worden nu drie maal gepakt. De meeste EU-lidstaten komen hun eigen beloften over ontwikkelingsbeleid niet na, er wordt door de economische crisis minder geïnvesteerd in arme landen en het budget voor ontwikkeling daalt. Ten vierde kan je toevoegen dat de arme landen zelf moeten betalen voor de klimaatschade die ze niet hebben aangericht. Die logica moet worden doorbroken in Kopenhagen met nieuwe financieringsmethoden. Ontwikkelingsbeleid zal vanaf nu ook moeten worden afgestemd op klimaatbeleid. De twee zullen op elkaar moeten worden afgestemd zoals nooit tevoren. Voorop moet staan dat de ontwikkelingslanden zelf een stem moeten hebben in de transparante besteding van een klimaatfonds. Dan moet dat fonds er wel komen, voor de EU en voor de wereld.
Marielle De Sarnez
(FR) Mijnheer de Voorzitter, wij zijn het meest verantwoordelijk voor de klimaatverandering, maar de ontwikkelingslanden zijn er de grootste slachtoffers van. Daarom moeten de ontwikkelde landen, die tevens de grootste vervuilers zijn, in Kopenhagen belangrijke toezeggingen doen. Dat is niet alleen noodzakelijk voor onze eigen toekomst, maar nog veel meer voor die van de zuidelijke landen.
Wij hebben, met name in Afrika, gedurende een lange periode een schuld opgebouwd. Daarom zullen we de juiste manier moeten vinden om deze landen financieel en technologisch te compenseren. Europa zal zijn inspanningen moeten opvoeren, zelfs als onze eigen burgers daarvan de pijn gaan voelen. We moeten deze landen helpen hun economieën aan te passen en de strijd aan te binden met de klimaatverandering, maar we moeten ook gaan denken aan een radicaal ander ontwikkelingsbeleid. Afrika heeft een beschermde markt nodig zodat er eindelijk een duurzame landbouw kan ontstaan. De bossen, de bodem en de natuurlijke rijkdommen van Afrika moeten worden beschermd tegen de plundering door ontwikkelde landen. Kopenhagen kan pas slagen als we deze boodschap van gezamenlijke verantwoordelijkheid en solidariteit weten uit te dragen.
Yannick Jadot
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de klimaatverandering heeft nu al geleid tot 300 000 doden en er zullen nog miljoenen volgen.
Niets doen is een misdaad tegen de menselijkheid. Er is haast geboden, maar de onderhandelingen stagneren. Toch doen landen als Japan, Australië, Noorwegen, China, Brazilië en Zuid-Afrika inspanningen die evenredig zijn met hun verantwoordelijkheden. Dat geldt niet voor de Verenigde Staten, en dat geldt helaas ook niet meer voor Europa. Als de Europese plannen in de hele wereld zouden worden nagevolgd, zou dat leiden tot een opwarming van de aarde van vier graden. Dat is absoluut onacceptabel. Toch is het juist Europa dat in Kopenhagen de sleutel in handen heeft.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, indien de Europese Top de aanbevelingen van het Europees Parlement ter harte neemt en aan het einde van de maand de juiste besluiten neemt, kan Europa de onderhandelingen positief beïnvloeden - met een doelstelling van 30 procent reductie en 35 miljard aan hulp voor de zuidelijke landen.
Mijnheer de Voorzitter, de wijze waarop bepaalde lidstaten hun hulp aan zuidelijke landen momenteel als onderhandelingsmiddel gebruiken, vinden wij uitermate schokkend. De nood in de zuidelijke landen kan geen inzet voor onderhandelingen zijn.
Sajjad Karim
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het is van cruciaal belang dat er internationale consensus wordt bereikt over de aanpak van de klimaatverandering en de opwarming van de aarde. De Kopenhagen-Top biedt ons daartoe de gelegenheid. Maar laten we eens even stilstaan bij de problemen waarmee deze Top te kampen heeft. De Verenigde Staten, de grootste economie ter wereld, hebben geen toezeggingen gedaan omtrent specifieke reducties van broeikasgasemissies voor 2020, en veel andere ontwikkelde geïndustrialiseerde landen twijfelen of de vereiste ambitieuze acties haalbaar zijn.
Laten we duidelijk zijn: we hebben echt geen keuze. De EU heeft met haar formulering van ambitieuze doelen voor 2020 en 2050, moedig gedrag vertoond en moet er nu bij anderen op aandringen om dit ook te doen. We kunnen onze doelen niet zonder samenwerking met andere landen bereiken. Als we het risico van protectionistische maatregelen in verband met CO2-uitstoot binnen de EU willen vermijden, is de oprichting van een effectieve wereldwijde CO2-markt, net als internationale consensus, van essentieel belang. We moeten in Kopenhagen de nationale regeringen van grote geïndustrialiseerde landen aansporen tot moedig leiderschap. Hoewel afzonderlijke staten in de VS met de aanpak van de klimaatverandering zijn begonnen, is er een droevig gebrek aan leiderschap van de federale regering. Voor de toekomst van onze planeet moeten de Verenigde Staten en opkomende economieën als India en China met ons een partnerschap aangaan.
We kunnen ontwikkelingslanden aanmoedigen om op een andere, minder milieuvervuilende manier te industrialiseren. Zij hebben nog de tijd voor een frisse aanpak die minder milieuvervuiling veroorzaakt, en wij moeten hen helpen bij de planning en het bouwen van de infrastructuur die daarvoor nodig is.
João Ferreira
(PT) Mijnheer de Voorzitter, de aanpak van klimaatverandering is losgekoppeld van een aantal essentiële zaken en vooral scheefgetrokken door de zogenaamde "marktoplossingen”. Fossiele brandstoffen voorzien op dit moment in bijna 85 procent van de mondiale energiebehoefte. Een consequente aanpak van klimaatverandering moet gericht zijn op het verminderen van deze afhankelijkheid. Zo niet, dan zal het belangrijkste instrument dat de Europese Unie voorstelt om klimaatverandering te beheersen, de koolstofhandel, geen bijdrage leveren aan het reduceren van die afhankelijkheid en zelfs een obstakel vormen voor de noodzakelijke verandering van het energieparadigma.
De ervaring heeft ons geleerd dat de handel in emissievergunningen niet leidt tot minder uitstoot van broeikasgassen, integendeel zelfs. Meerdere voorbeelden logenstraffen de capaciteit van de markt om de uitstoot van koolstof in de hand te houden, terwijl evenzovele andere voorbeelden juist de doeltreffendheid van wettelijke regelingen en gerichte investeringen aantonen, met name op het vlak van milieueffecten en milieubescherming.
De milieuproblemen waar de mensheid tegenwoordig mee geconfronteerd wordt, zijn talrijk en gevarieerd. De problemen zijn zo ernstig dat ze zelfs een bedreiging vormen voor het voortbestaan van het leven op aarde, zoals wij dat kennen, en het zal moeilijk zijn ze op te lossen binnen het kader van het irrationele systeem dat ze heeft doen ontstaan.
Godfrey Bloom
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik grijp deze gelegenheid aan om alle Oost-Europese steden geluk te wensen met de zeer vroege komst van het skiseizoen, met de sneeuw en het ijs die daar al aanwezig zijn. Dit toont natuurlijk aan dat de aarde afkoelt - en dat dit proces al sinds 2002 aan de gang is - zoals onafhankelijke wetenschappers nu hebben bevestigd en dat de temperatuur sinds 1998 over het algemeen laag is geweest. We hebben het hier dus allemaal over iets wat niet gebeurt.
Steeds opnieuw heb ik afgevaardigden hier over CO2 horen spreken als over een vervuilende stof. Een vervuilende stof! Het is een levenwekkend natuurlijk gas. Hierdoor krijg ik de indruk dat sommigen van onze afgevaardigden geen goede opleiding hebben genoten.
Draait dit eigenlijk niet gewoon om de staat die erin slaagt om zijn hand in de broekzakken van de gewone mensen te steken om nog wat meer belasting van ze te pakken? Draait dit niet allemaal om politieke controle? Is dit niet allemaal politiek en "big business”? Het is allemaal oplichterij - deze zogenaamde hypothese, deze belachelijke onzin dat de door mensen veroorzaakte CO2 leidt tot opwarming van de aarde. Laten we hiermee ophouden, voordat we de wereldwijde economie onherroepelijke schade toebrengen.
George Becali
(RO) Ik reken mezelf tot de Parlementsleden die vinden dat landbouw niet alleen maar een oorzaak van de klimaatverandering is maar ook een oplossing kan bieden. Ik denk zelfs dat de landbouw een van de slachtoffers van dit verschijnsel is. Wij worden in Europa weliswaar allemaal steeds vaker met droogte en overstromingen geconfronteerd, maar de gevolgen ervan worden vooral door boeren gevoeld.
Ik reken mezelf ook tot de Parlementsleden die vinden dat we ook in de toekomst een gemeenschappelijk landbouwbeleid nodig hebben om nieuwe modellen en productiemethoden te kunnen ontwikkelen zodat we de agrarische en inheemse biodiversiteit die aan het begin van dit millennium al voor 70 procent was verdwenen, kunnen herstellen. Als we het over landbouw hebben, hebben we het over levende organismen, te beginnen met de bodem, daarna de planten en met name de bomen, bossen en weidegebieden. Ik hoop dat een dergelijke boodschap en benadering over twee maanden in Kopenhagen de ruimte krijgt en dat het EU-beleid op dit gebied op concrete en strategische wijze zal worden benaderd, ook in termen van begroting, en dat landbouw als deel van de oplossing zal worden gezien, zoals ik aan het begin van mijn toespraak al zei.
Richard Seeber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we hebben het hier over politiek en niet over religie. Daarom moeten we feiten en empirische vaststellingen enerzijds en hypothesen anderzijds gescheiden houden. Feit is dat de wereldwijde temperatuur in vergelijking met het pre-industriële tijdperk met circa 0,7 °C is gestegen. Feit is echter ook dat in het afgelopen decennium de temperatuur nauwelijks gestegen is.
Een ander feit is dat Kopenhagen een internationale conferentie is en dat de CO2-uitstoot van de Gemeenschap circa 17 procent bedraagt van de CO2-emissies wereldwijd. De Gemeenschap heeft al wetgeving vastgesteld die bepaalt dat de CO2-uitstoot in 2020 met 20 procent moet zijn gedaald.
Laten we nu eens kijken naar de hypothesen. Een eerste hypothese is dat de wereldwijde temperatuur verder stijgt. Een tweede hypothese is dat er direct verband bestaat tussen de CO2-uitstoot en het CO2-gehalte in de lucht en de temperatuurstijging. Een derde hypothese luidt dat de mens het CO2-gehalte in de lucht daadwerkelijk kan beïnvloeden. In de wetenschap lopen de meningen hierover uiteen. Als politici staan wij dus voor een dilemma, en wij zullen de knoop door moeten hakken.
Het is echter nuttig om een tweede constatering erbij te betrekken om ons beleid richting te geven. Die constatering is dat alle maatschappijen die zeer efficiënt met energie en energiebronnen omspringen, bijzonder succesvol zijn. Tegen die achtergrond is het nuttig om beleid uit te voeren dat het mogelijk maakt om als maatschappij zuinig met energie en energiebronnen om te gaan, wat ons in staat zou stellen om in economisch opzicht een leidende rol te blijven vervullen en andere landen, met name de minder ontwikkelde landen, te helpen dezelfde weg in te slaan.
Wat betreft de middelenoverdracht die wij hier bespreken, is het van cruciaal belang dat hieraan controles en voorwaarden worden verbonden, anders openen we alleen maar een tweede traject richting ontwikkelingshulp.
Linda McAvan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik denk niet dat Godfrey Bloom de spreker van de BNP heeft gehoord, maar als dat wel het geval was geweest, zou hij hebben gemerkt dat ze heel veel met elkaar gemeen hebben, zoals ik altijd al vermoedde. Het was bijna exact dezelfde spreekbeurt.
We hebben iets over vervuiling gehoord. Uit een recente enquête blijkt dat klimaatverandering volgens twee derde van de Europeanen een zeer serieuze zaak is, en volgens 20 procent een tamelijk serieuze zaak. In het Verenigd Koninkrijk was het voor 51 procent van de mensen een zeer serieuze en voor 30 procent een tamelijk serieuze zaak. Dat is bij elkaar 81 procent. In feite zei maar 10 procent van de Europeanen dat ze het helemaal niet belangrijk vonden. Uit de opiniepeilingen blijkt dat de mensen in Europa zich wel zorgen maken over de klimaatverandering en dat ze begrijpen wat er aan de hand is. Daarom steunen alle belangrijke fracties in dit Parlement de Raad en de Commissie in Kopenhagen en daarom hebben we vorig jaar onze steun gegeven aan het pakket wetgevingsmaatregelen.
Gisteravond hebben de leden van de Commissie milieu met 55 tegen 1 voor ondersteuning van een ambitieuze onderhandelingspositie van de Europese Unie in Kopenhagen gestemd. Wat de financiering betreft, die deze week uiterst belangrijk is - en we weten dat de ministers van Financiën vandaag bij elkaar komen - willen we fondsen, additionaliteit, geen dubbeltellingen en good-governancestructuren.
Soms zie je in je leven dingen die je nooit meer vergeet. Ongeveer drie jaar geleden zijn Fiona Hall en ik naar Noord-Kenia gegaan. We zijn naar één van de armste gemeenschappen gegaan en hebben daar veeboeren ontmoet. We hebben jonge vrouwen ontmoet - meisjes - die in Noord-Kenia op steeds jongere leeftijd worden uitgehuwelijkt. Waarom? Omdat de vader, wanneer een jonge vrouw in Kenia trouwt, in ruil voor haar hand koeien ontvangt, want koeien zijn in Kenia het betaalmiddel. Door de klimaatverandering worden koeien in Noord-Kenia schaars. We kunnen nooit korte metten maken met de armoede, tenzij we de klimaatverandering aanpakken en dit Parlement moet aan deze oproep gehoor geven.
Marit Paulsen
(SV) Mijnheer de Voorzitter, als je rekening houdt met de volledige productieketen is ongeveer 40 procent van alle broeikasgasemissies afkomstig van onze voedselproductie. Je zou kunnen zeggen dat de landbouw in dit kader de grote boosdoener is. We moeten inzien dat de land- en bosbouw vermoedelijk één van de cruciaalste gebieden zijn als we de emissieproblematiek willen aanpakken. Om dat te doen, moeten de rijke landen echter dapper genoeg zijn om nieuwe technologie te beginnen gebruiken en afstappen van ervaringen uit het verleden. We moeten ons landbouwbeleid veranderen zodat we de markten van de ontwikkelingslanden niet langer overvoeren. Dat zou misschien één van de nuttigste maatregelen zijn die we kunnen nemen om de Afrikaanse landbouw op eigen benen te kunnen laten staan en om de vrouwen in Afrika te bevrijden.
Carl Schlyter
(SV) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Carlgren, u komt hier keer op keer met mooie speeches, maar waar blijft de concrete inhoud? In de ontwikkelingslanden droogt de bodem uit en verspreiden zich ziekten. Het aantal klimaatvluchtelingen stijgt. Vraagt u hun de dood met de glimlach tegemoet te treden?
U kan het pessimisme dat u in de Raad zelf veroorzaakt, doen omslaan door concrete beloften te doen. Ik vraag me daarom af of u 35 à 40 miljard euro per jaar aan nieuwe bijstand voor klimaatmaatregelen zal geven? Zal u kernenergie en koolstofafvang en -opslag uitsluiten van projecten die voor steun in aanmerking komen? Aanvaardt u dwanglicenties voor belangrijke groene technologie voor de armste landen? Zal u de bossen redden door de op de markt gebaseerde mechanismen van REDD af te wijzen? Als u dat allemaal kan beloven, zal u ook de reductie met 40 procent realiseren en dan kunnen we hier allemaal met een glimlach op de lippen vertrekken.
Konrad Szymański
- (PL) Mijnheer de Voorzitter, het standpunt van het Parlement over de wereldwijde verdeling van de verbintenissen aangaande de reductie van CO2-emissies voorziet helaas in een onevenwichtige spreiding van de aan deze beperking verbonden kosten. Als we deze ontwerpresolutie aannemen, ondermijnen we het klimaat- en energiepakket dat na lange onderhandelingen tot stand is gekomen en waarvan momenteel een onevenredig deel van de kosten voor rekening komt van de lidstaten in Midden-Europa. Door de vandaag voorgestelde oplossingen goed te keuren, zal de ongelijkheid alleen nog toenemen. We trachten de lidstaten uit alle macht normen op te leggen die rampzalige gevolgen hebben voor hun economieën en vragen tegelijkertijd geen enkele concrete inspanning van de landen die op wereldniveau de meeste CO2 uitstoten. Dit is onrechtvaardig en ondoeltreffend. Zonder een billijke verdeling op wereldschaal versterken we alleen het concurrentievoordeel van China, India en Brazilië.
De ontwerpresolutie gaat zelfs nog een stap verder: ze stelt voor om de armste landen te subsidiëren. Het bedrag van 330 miljard euro tot 2020 komt neer op bijdragen van 16,5 tot maar liefst 40 miljard euro in het geval van een land als Polen. Dit is politieke dwaasheid die het economische nut van EU-lidmaatschap op de helling zet. Bovendien is dit een inefficiënte methode, zoals blijkt uit de voorbereidingen met het oog op het opstarten van de uitvoer van elektrische energie uit de aan Polen grenzende regio Kaliningrad. Het heeft geen zin om in Kopenhagen een overeenkomst te ondertekenen waarin de aan de vermindering van de CO2-uitstoot verbonden lasten niet evenredig zijn verdeeld op wereldschaal.
Marisa Matias
(PT) Mevrouw de Voorzitter, een actieplan voor steun aan ontwikkelingslanden op het vlak van klimaatverandering is een zaak van fundamentele rechtvaardigheid en gelijkheid. Ontwikkelingslanden worden immers het hardst getroffen door klimaatverandering maar zijn tegelijkertijd ook de landen die het minst schuldig zijn aan de ontstane situatie. Juist daarom moeten we verder gaan dan een intentieverklaring en nauwkeurig en serieus werk maken van fundamentele zaken als de financiering van het plan.
Hoe ambitieus de strategie ook is, als de financiering niet goed geregeld is dan kan er absoluut geen sprake zijn van concreet beleid. De Raad heeft het over 100 miljard euro tot 2020. De ramingen lopen uiteen, maar volgens sommige schattingen is er jaarlijks een bedrag van 120 miljard nodig voor steun aan de ontwikkelingslanden. We hebben derhalve eigen middelen nodig en niet louter lapmiddelen. Het is daarom dringend noodzakelijk in te vullen hoe gefinancierd gaat worden en wie gaat financieren. We moeten de moed opbrengen deze taak op ons te nemen en alle partijen erbij te betrekken, met inbegrip van de particuliere sector en de industrie. Of verwachten we soms dat zij zich vrijwillig aanmelden om aan dit plan een bijdrage te leveren?
Timo Soini
- (FI) Mevrouw de Voorzitter, de klimaatmaffia gebruikt goedgelovige groene politici om honderden miljoenen euro's aan belastinginkomsten van de ontwikkelde landen over te hevelen naar supranationale ondernemingen die enorme winsten maken in ontwikkelingslanden en naar staatsbedrijven van ontwikkelingslanden, in de vorm van het soort klimaatbelasting dat nu wordt voorgesteld. Bijvoorbeeld China kan heel goed zelf aan zijn verplichtingen voldoen, aangezien dat het rijkste land ter wereld is, gemeten naar zijn reserves aan buitenlandse valuta.
Finland en de Europese Unie moeten hun eigen staal-, metaalbewerkings- en houtindustrie redden door te eisen dat er in Kopenhagen wordt besloten een specifiek emissiesysteem voor klimaatproducten in te voeren om de klimaatdoelen te bereiken in plaats van de huidige, op percentages gebaseerde doelen en de klimaathandel. Dat is eerlijker.
(Applaus)
Pilar del Castillo Vera
(ES) Mevrouw de Voorzitter, ik zou de Raad en de Commissie van harte willen bedanken. Wat de onderhavige kwestie betreft, zijn er een aantal zekerheden en een aantal onzekerheden.
De eerste zekerheid, ofwel het eerste gemeenschappelijke element, is dat velen het er nu over eens zijn dat de uitstoot moet worden beperkt en dat er schone energiebronnen moeten worden ontwikkeld.
De tweede zekerheid is dat er een globale benadering of aanpak nodig is . De landen die het meeste CO2 uitstoten in de atmosfeer moeten deelnemen aan alle internationale overeenkomsten op dit gebied. De grootste CO2-producenten zijn onder meer de Verenigde Staten, China, India en Brazilië.
De derde zekerheid is dat de Europese Unie een voorstel ter tafel brengt voor een verplicht systeem van streefcijfers: 20 of 30 procent.
De vierde zekerheid is dat er, om uiteenlopende redenen, geen redelijke signalen zijn dat de landen met de meeste uitstoot akkoord zullen gaan met een dergelijke overeenkomst, en dat is de realiteit.
Er is niet zo'n gebrek aan optimisme als we de realiteit erkennen; het pessimisme zegeviert op de dag dat de realiteit niet erkend wordt. Alleen door de realiteit te erkennen, kun je een efficiënt beleid voeren, en dat is het meest optimistische beleid.
Ik denk dat de Europese Unie, die op dit terrein een leidende rol wil spelen, de plicht heeft om aanvullende maatregelen en extra voorstellen ter tafel te brengen. Japan is in dit verband genoemd, en we moeten het hebben over het succes van bepaalde projecten, zoals dat van het Sector Focus project, die van invloed zijn op de meest vervuilende industrieën. Op basis van een proces van benchmarking hebben deze projecten buitengewone resultaten behaald in Japan. Dat zijn realistische manieren om de klimaatverandering aan te pakken.
Kopenhagen is een kans, maar het zal alleen een kans zijn voor meer doelmatigheid dan welsprekendheid, indien we uitgaan van de werkelijkheid.
Jo Leinen
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, commissaris Olli Rehn heeft dit Parlement geprezen voor zijn activiteiten bij de totstandkoming van het klimaatpakket. Inderdaad blijven onze ambities onverminderd hoog.
Gisteren heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid met 55 stemmen voor en één stem tegen een resolutie goedgekeurd die hoge doelstellingen heeft geformuleerd voor de onderhandelingen in Kopenhagen. Dit resultaat geeft er blijk van dat de ontkenning van de klimaatverandering en de onwetendheid over dit soort vraagstukken zich hier in dit Huis slechts manifesteren bij een slinkende, geringe minderheid waar we hoegenaamd geen notitie van hoeven te nemen. Deze minderheid heeft zich herhaaldelijk over dit onderwerp uitgelaten, daarbij ingaand tegen de publieke opinie in de landen van de Europese Unie.
Voor de aardatmosfeer maakt het niet uit waar de CO2 vandaan komt en dus moet er een mondiaal akkoord komen en niet - zoals waar Bangkok voor pleit - meerdere akkoorden: een voor de VS, een voor Europa, een voor de ontwikkelingslanden. Dat zou noodlottig zijn. Er is een mondiaal pact nodig tegen de klimaatverandering en daarom moet er een wereldwijd pact worden gesloten van solidariteit tussen de rijke en de arme landen. Daar hebben wij in dit Parlement op gehamerd.
De klimaatverandering is een kans voor ons en voor de ontwikkelingslanden om een koolstofarme ontwikkeling in gang te zetten met nieuwe technieken en modernisering van de infrastructuur. Europa moet daarbij hulp bieden. Wat de financiering betreft, hebben wij ons aangesloten bij de claim dat er van de zijde van de EU in 2020 30 miljard euro nodig is en dat er duurzame en calculeerbare financieringsinstrumenten moeten worden ontwikkeld. Die mogen niet enkel van begrotingsmiddelen afhankelijk worden gesteld; er moeten ook andere bronnen worden aangeboord.
Ik wil nogmaals benadrukken dat ook gezorgd moet worden voor de integratie van de scheepvaart en de luchtvaart en dat natuurlijk ook de bossen en de landbouw hun eigen belangrijke rol spelen. Ontwikkeling en klimaatbescherming zijn niet met elkaar in tegenspraak, maar moeten in Kopenhagen samen opgaan in een synthese.
Gerben-Jan Gerbrandy
Voorzitter, uiteindelijk is er maar één oplossing voor de klimaatproblematiek, namelijk technologie. Alleen met nieuwe technologie zullen we in staat zijn onze manier van leven te handhaven. De ontwikkeling van technologie echter gaat zelf te langzaam, en vooral de verspreiding van technologie, met name naar ontwikkelingslanden, gaat veel te traag. Het klimaat is een wereldwijd probleem, maar met elkaar de best beschikbare technologie gebruiken, is er niet bij. Onder Kyoto is dit totaal mislukt, dus laten we daarvan leren.
Natuurlijk moeten we rekening houden met intellectuele eigendom. Juist bedrijven die vooroplopen in de ontwikkeling moeten worden aangemoedigd en hiervoor beloond worden. Maar die kennis moet wel sneller verspreid worden. Rond de ozonproblematiek is indertijd in het kader van het Protocol van Montreal een fonds opgericht voor dit doel en er zijn ideeën voor een multilateral climate technology fund. Kunnen de Commissie en de Raad toelichten hoe zij hierover denken?
Tot slot, het stopzetten van de ontbossing is met name voor ontwikkelingslanden van groot belang. Ik begrijp echter dat nu binnen de Europese Unie verdeeldheid heerst over de rol van bossen, vooral door toedoen van Zweden, Finland en Oostenrijk. Hoe kunnen wij ontwikkelingslanden laten stoppen met ontbossing als de EU zelf dubbelzinnig met haar bossen omgaat? Gaarne commentaar hierop van minister Carlgren.
Bas Eickhout
Voorzitter, we praten hier over klimaatverandering, maar we zouden het moeten hebben over de mensen die het hardst getroffen worden door klimaatverandering, en dat zijn de minst ontwikkelde landen. Op de Maldiven vecht men tegen het stijgende water, in Soedan vecht men om vruchtbare grond.
Elke keer weer gaat de Commissie ervan uit dat marktpartijen fors zullen bijdragen aan klimaatadaptatie. Als je echter praat met alle investeerders, zeggen zij het telkens hetzelfde: " Ja, wij geven geld, maar vooral aan de opkomende economieën. Wij gaan niet investeren in de kwetsbare landen". Dat zijn namelijk instabiele markten en de besteding aan klimaatadaptatie gaat om kleine projecten. Dat is niet waar investeerders hun geld in stoppen.
Het moet nu heel duidelijk worden dat er publiek geld moet gaan naar de minst ontwikkelde landen. De Wereldbank geeft duidelijk aan dat dat minstens 80 miljard moet zijn. Het wordt nu tijd dat de EU serieus leiderschap toont met een serieus bod en niet het vage bod van 2 tot 15 miljard. De EU moet gewoon het Europees Parlement volgen en met minstens 30 miljard komen.
James Nicholson
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de Klimaatveranderingsconferentie in december in Kopenhagen biedt ons een unieke gelegenheid om dit enorme en veelomvattende probleem aan te pakken. Als we naar de gevolgen van de opwarming van de aarde kijken, is het duidelijk dat de ontwikkelingslanden de prijs betalen voor de door de rijkere landen veroorzaakte milieuschade.
Klimaatverandering is niet ons enige milieuprobleem maar het is absoluut noodzakelijk dat we dit probleem in Kopenhagen proberen aan te pakken. Het is een mooie kans voor de EU om met één mond te spreken en om oplossingen te vinden voor een probleem waarmee we allemaal te maken hebben. Alle landen moeten een bijdrage leveren, als het gaat om het verwezenlijken van doelen en duurzame ontwikkeling. De ontwikkelingslanden moeten worden gesteund en aangemoedigd, maar de doelen voor deze landen moeten wel haalbaar zijn.
Ik weet dat anderen er anders over denken, maar ik denk niet dat we het ons kunnen veroorloven om nog eens vijftig, zestig of zeventig jaar te wachten om erachter te komen wie gelijk had en wie niet. We moeten nu de verantwoordelijkheid nemen en actie ondernemen en we moeten nu, nu we hier zijn, doen wat we kunnen doen.
John Stuart Agnew
(EN) Mevrouw de Voorzitter, gelukkig worden er geen ketters meer verbrand, want anders zou ik nu echt in brand staan. Ik ben echter wel een vurig tegenstander van het idee van de door de mens veroorzaakte klimaatverandering.
Onze atmosfeer bestaat maar voor 0,038 procent uit koolstofdioxide en slechts 4 procent daarvan wordt beïnvloed door menselijke activiteiten. Het is een vitale en onvervangbare voedingsbron voor het plantenrijk. Hoe meer planten hiervan krijgen, des te sneller groeien ze. Een tekort van dit gas is veel ernstiger dan een teveel. Plaatselijke autoriteiten gebruiken de paniekzaaiende en onjuiste beweringen dat iedere toename van koolstofdioxide leidt tot een belangrijke stijging van de zeespiegel als een excuus om de goedkope houten zeeweringen niet te handhaven. Wanneer deze na veertig jaar dienst te hebben gedaan, onvermijdelijk gaan rotten, wordt er niets gedaan om ze te repareren en daardoor gaan huizen verloren. Hierdoor wordt in de kustgemeenschappen een sfeer van wanhoop gecreëerd. Indien computervoorspellingen er al niet in slagen om het weer voor de korte termijn behoorlijk te voorspellen, zullen ze helemaal niet in staat zijn om veranderingen voor de lange termijn te voorspellen.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Dames en heren, ik zou graag minister Carlgren en commissaris De Gucht willen danken voor hun verklaringen, maar er is nog iets dat me zorgen baart. Ik maak me zorgen over het feit dat we het hebben over kwantitatieve doelstellingen die pas respectievelijk in 2020 en 2050 gehaald dienen te worden, terwijl de experts ons waarschuwen dat we de mondiale uitstoot al vanaf 2015 moeten beginnen te beperken. Ik zou graag vernemen of de Commissie deze doelstelling misschien over het hoofd heeft gezien of heeft laten varen.
Ten tweede dienen we in Kopenhagen tot een allesomvattende overeenkomst te komen, een waarin alle landen worden betrokken. Het volstaat niet om deze ambitieuze milieustandaarden alleen aan Europa op te leggen, want dat zou alleen maar betekenen dat de technologieën met de hoogste uitstoot naar andere delen van de wereld zouden verhuizen. Ik zou erg graag van de Commissie horen hoe ze van plan is de kwestie van de gelijke verdeling van de last over de geïndustrialiseerde landen in de onderhandelingen naar voren te brengen en welke argumenten ze gaat aanhalen om de ontwikkelingslanden aan te moedigen om hun verantwoordelijkheden te dragen. Hoe gaan we koolstoflekken voorkomen? Ik zou echt willen dat we een troef achter de hand hebben.
Ten derde zou ik erop willen wijzen dat we onze ogen niet kunnen sluiten voor de realiteit. Fossiele brandstoffen zorgen voor de grootste uitstoot en we kunnen die in de nabije toekomst niet meteen uitbannen. Het is niet realistisch om te verwachten dat landen gaan afzien van het gebruik van steenkool. De ontwikkelde landen zullen het niet doen en de kans dat ontwikkelingslanden het zullen doen is nog veel kleiner. Daarom dienen we tijdens internationale onderhandelingen ook veel aandacht te besteden aan de voortzetting van de ontwikkeling en het gebruik van technologieën die ervoor zorgen dat fossiele brandstoffen efficiënt kunnen worden gebruikt, zonder dat daarbij broeikasgassen vrijkomen. Er is nog iets wat Europa nu kan doen: we kunnen de subsidies optrekken voor het zevende kaderprogramma dat is opgezet met het oog op internationale samenwerking rond klimaatverandering.
Matthias Groote
(DE) Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris, mijnheer Carlgren, dames en heren, we zullen langer opgezadeld zitten met het onderwerp klimaatverandering dan met de financiële en economische crisis. Er zijn wel parallellen te trekken. Beide problemen zullen ons een berg geld kosten en in Kopenhagen is het zaak overeenstemming te bereiken over de financieringsinstrumenten voor de derde wereld en de ontwikkelingslanden.
De Conferentie van Kopenhagen moet een succes worden en daar kunnen wij een bijdrage aan leveren. Gisteren hebben wij goed werk geleverd door met grote meerderheid de ontwerpresolutie in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid goed te keuren en ik denk dat deze ontwerpresolutie ook in het Parlement kan rekenen op een grote meerderheid. Zo kunnen wij het politieke klimaat op weg naar Kopenhagen veranderen. Vaak zit er een psychologische kant aan de zaak en daar moeten wij allen iets mee doen.
Ik heb nog een concrete wens. Het Parlement heeft zich succesvol ingezet voor de integratie van de luchtvaart in de emissiehandel. Mijn verzoek aan de Commissie en de Raad is om hieraan een consequent vervolg te geven in Kopenhagen. Wij moeten internationaal zien overeen te komen dat de scheepvaart en de luchtvaart wordt opgenomen in een vervolgovereenkomst voor Kyoto. Het zijn namelijk deze vervoerssectoren die buitenproportioneel groeien en buitenproportioneel bijdragen aan de opwarming van de aarde.
De 2 °C-grens mag niet worden overschreden. Daarmee houdt de parallel tussen de financiële crisis en de klimaatverandering op. Wordt die grens wel overschreden, dan treedt er onherroepelijke schade op aan onze planeet, schade die onomkeerbaar is.
Pat the Cope Gallagher
(EN) Mevrouw de Voorzitter, we moeten oog hebben voor de kansen die kunnen voortvloeien uit een uitgebreid internationaal akkoord in Kopenhagen, waarmee we de klimaatverandering effectief een halt kunnen toeroepen. De Unie zegt toe dat tegen 2020 20 procent van al onze energiebehoeften afkomstig zal zijn van de hernieuwbare-energiesector. Europa - en ook mijn eigen land, Ierland - kan wereldleider worden op het gebied van de ontwikkeling van nieuwe en innovatieve golfslag- en getijdentechnologieën.
De ontwikkeling van dergelijke technologieën vormt een essentieel bestanddeel van onze strategieën voor verwezenlijking van onze klimaatveranderingsdoelen. We moeten ervoor zorgen dat we hiervoor tussen nu en 2020 binnen het zevende en achtste EU-kaderprogramma voor onderzoek en technologie zoveel mogelijk geldmiddelen beschikbaar stellen.
(GA) De investering in groene technologie zal helpen om in deze tijden van economische crisis banen te creëren in Europa. We zijn op de hoogte van de grote moeilijkheden die zullen ontstaan indien we onze internationale verantwoordelijkheden niet nemen. We weten welke uitdagingen ons te wachten staan. Bijgevolg zullen we deze uitdagingen vastberaden en met zin voor verantwoordelijkheid tegemoet treden.
Claude Turmes
(EN) Mevrouw de Voorzitter, kent u Russische roulette? Hebt u wel eens Russische roulette gespeeld? Natuurlijk niet, want er bestaat een kans van één op zes dat je gedood wordt of gewond raakt. Indien Kopenhagen geen succes wordt, is de kans dat we deze planeet kunnen behoeden voor een gevaarlijke klimaatverandering nog niet eens 50 procent.
Waarom bevinden we ons in deze onmogelijke situatie? We hebben eigenlijk twintig jaar verloren - twintig jaar vanaf de grote Conferentie in Rio, twintig jaar van lobby's van vuile industrieën, van olie tot steenkool en auto's. Twintig jaar waarin centrumrechts in de VS en in Europa het de Groenen en anderen te moeilijk heeft gemaakt om een ambitieuze agenda door te drukken.
De Europese Top volgende week in Kopenhagen biedt centrumrechts in Europa - terwijl het Zweeds voorzitterschap van de Raad, en Denemarken, Frankrijk en Duitsland allemaal door centrumrechtse politici worden bestuurd - dus de laatste gelegenheid om verantwoordelijk te handelen.
Bogusław Sonik
- (PL) Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie wordt op internationaal niveau beschouwd als een leider bij het bevorderen van de dialoog over het bestrijden van de klimaatverandering en het definiëren van politieke prioriteiten voor de reductie van de CO2-uitstoot. In het kader van de lopende voorbereidingen voor de Conferentie van Kopenhagen heeft de Europese Unie meer toezeggingen gedaan dan enige andere regio in de wereld. Geen enkel belangrijk industrieland - noch de Verenigde Staten, noch Japan of Australië - heeft tot dusver een concreet voorstel ingediend met concrete cijfers en gedetailleerde informatie over de steun die het wil vrijmaken om de ontwikkelingslanden te steunen bij hun inspanningen om de CO2-emissies te beperken en om de ontwikkeling van energie-efficiënte technologieën op basis van hernieuwbare energiebronnen te bevorderen.
Europa zal alleen een geloofwaardige partner zijn in de onderhandelingen als het realistische en haalbare voorstellen formuleert die getuigen van gezond verstand. Deze voorstellen zullen als uitgangspunt dienen voor het bereiken van een internationale consensus en van wederzijds begrip. Europa heeft nu niet alleen bondgenoten nodig, maar moet ook op zoek gaan naar steun voor de voorstellen die het tot dusver heeft geformuleerd. We moeten daarom eveneens behoedzaam omspringen met steeds verregaandere toezeggingen om de CO2-reductie van 20 tot 30 procent te verhogen, aangezien andere geïndustrialiseerde landen niet bereid zijn om even ambitieuze doelstellingen te definiëren. Het verlenen van financiële steun aan ontwikkelingslanden zou ook een realistische onderneming moeten zijn. Het mag niet alleen om een verlanglijstje gaan. Het zou een systeem van hulpverlening moeten zijn dat in overeenstemming is met het beginsel van duurzame ontwikkeling en dat de begunstigen in staat stelt om planmatig te werk te gaan.
Ten slotte is er nog een element dat belangrijk is vanuit het oogpunt van de Europese burgers. We mogen niet vergeten dat de Top in Kopenhagen, onze resoluties en de voorbereidingen van het Europees Parlement in de aanloop naar deze Conferentie gepaard zouden moeten gaan met een duidelijk gedefinieerd systeem van communicatie met de burgers en de samenleving. Wij willen niet dat er een kink in de kabel komt of dat er een kloof ontstaat tussen de bevolking en de EU-instellingen door problemen met het systeem voor het verstrekken van informatie over de opwarming van de aarde.
Michael Cashman
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik zal mijn CO2-uitstoot beperken en het kort houden. Commissaris en voorzitterschap, het doet me genoegen u hier te zien.
Spreken over 2020 of 2050 is niet voldoende. We hebben nu een akkoord en resultaten nodig, omdat de armoedebestrijding door de klimaatverandering gevaar loopt. We zien nu dat de ODA-budgetten in mindere mate aan ontwikkeling worden besteed. Dat is onaanvaardbaar en brengt de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in gevaar en die moeten worden bereikt. In Kopenhagen zullen we 27 landen als één land zien optreden om ambitieuze doelen te bereiken.
We hebben hier in dit Parlement naar de ontkenners van de klimaatverandering geluisterd. Ik wil slechts dit zeggen: er wordt gesproken over planten en CO2. Welnu er is sprake van ontbossing en woestijnvorming. Dit betekent dat er op sommige plaatsen geen water is. Daar zijn geen bomen. Klimaatverandering is dodelijk. Zo eenvoudig is het. We moeten duidelijk zijn - de lidstaten moeten hun 0,7 procent van het bnp voor ontwikkeling handhaven en het gebruik van dat bnp beperken tot maximaal 10 procent en dan de extra fondsen opbrengen die nodig zijn in de strijd tegen klimaatverandering.
Fiona Hall
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben bang dat de berekeningen van de Commissie met betrekking tot de internationale klimaatfinanciering slechts een rookgordijn vormen.
In de eerste plaats heeft zij beweerd dat 90 procent van de maatregelen voor energie-efficiëntie door de ontwikkelingslanden zelf kan worden gefinancierd. Dat is 30 miljard euro per jaar. In de EU vormt gebrek aan financiering het grootste obstakel voor de invoering van maatregelen voor energie-efficiëntie, zowel voor de overheid als voor individuele burgers. Waarom denkt de Commissie dat ontwikkelingslanden efficiëntiemaatregelen kunnen financieren zonder over de vereiste middelen te beschikken, wanneer EU-landen hier zelf al moeite mee hebben?
Ook is het niet realistisch om te denken dat de internationale CO2-markt voor 38 miljard euro per jaar kan zorgen. We hebben gezien hoe traag het EU-emissiehandelssysteem van de grond is gekomen en hoe de koolstofprijs uit de koers is geraakt door de economische crisis. Het duurt waarschijnlijk nog decennia voordat er een behoorlijk functionerende internationale CO2-markt is, dus we hebben nu een nieuwe aanvullende financieringsmaatregel nodig.
Françoise Grossetête
(FR) Mevrouw de Voorzitter, de klimaatverandering - we hebben het er de hele ochtend al over - is simpelweg een toename van de verwoestijning en de droogte, dat is ontbossing, dat zijn natuurrampen, dat is een toename van honger en armoede, vooral in de zuidelijke landen, en dat zijn migratiestromen.
De Top in Kopenhagen moet gebruikmaken van het streven van alle landen in de wereld om een evenwicht te vinden tussen vier belangrijke doelstellingen. De eerste is natuurlijk het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen, maar het gaat ook om het op gang houden van onze economie, het voorkomen van ecologische dumping en het bevorderen van nieuwe Europese technologieën.
Daarom wil ik, aangezien we bij dit onderwerp rekening moeten houden met de armste landen, uw aandacht vestigen op de landen in ontwikkeling, met name op de landen die al het verst zijn in hun ontwikkeling. Dit begrip komt in de internationale verdragen niet voor en daarom vallen deze landen in de categorie "ontwikkelingslanden”. Ze worden derhalve niet beschouwd als landen die een bijdrage moeten leveren aan het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen, terwijl ze wel behoren tot de grootste verbruikers van koolstof. Ik denk uiteraard aan China, aan India en aan Brazilië; landen die in Kopenhagen beslist toezeggingen moeten doen om vergelijkbare doelstellingen te halen als de geïndustrialiseerde landen, aangezien ze strikt genomen niets gemeen hebben met de meeste andere ontwikkelingslanden.
De inspanningen om de CO2-uitstoot te beperken, moeten zo eerlijk mogelijk worden verdeeld. We moeten elke vorm van concurrentievervalsing voorkomen. De onderhandelingen moeten tevens een gelegenheid zijn om het gebruik van onze nieuwe technologieën te stimuleren en de investeringen in onderzoek en ontwikkeling substantieel te verhogen.
In Kopenhagen moeten - en dat is absoluut noodzakelijk - voorwaarden worden geschapen voor een duurzame uitwisseling tussen landen, op basis van gemeenschappelijke belangen. Als dit lukt, zal de verspreiding van deze technologieën naar de minst ontwikkelde landen worden bevorderd, in ruil voor de erkenning van rechten van intellectuele eigendom en het openen van hun markten voor deze technologieën.
Enrique Guerrero Salom
(ES) Mevrouw de Voorzitter, de twee meest dramatische crises in de wereld zijn de armoede en de gevolgen van de klimaatverandering: twee crises die in de toekomst nog nauwer met elkaar verweven zullen zijn, twee crises die met de dag verwoestender zijn.
Op het ogenblik zijn er veel meer armen in de wereld dan een jaar geleden, tientallen miljoenen meer. Op het ogenblik zijn de gevolgen van de klimaatverandering veel ernstiger en ingrijpender dan ooit tevoren.
Nog anderhalve maand te gaan en dan is de Conferentie van Kopenhagen, over een paar weken. Kopenhagen zal een grote inzet van ons vragen. We moeten meer inspanningen leveren om de klimaatverandering te bestrijden, maar dat mag niet gebeuren met behulp van de middelen die we nu uittrekken voor ontwikkelingshulp, noch met die welke we nu uittrekken voor onderwijs of gezondheidszorg.
De ontwikkelingslanden hebben die financiële hulpmiddelen nodig. Daarom moeten we die 0,7 procent van het bruto nationaal product verhogen. Dat is de boodschap geweest van verschillende leiders op de recente vergadering van de Verenigde Naties. Dat is de boodschap geweest van de premier van de Spaanse regering.
Peter Liese
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, enige dagen geleden had ik een ontmoeting in Brussel met gezondheidscommissaris Vassiliou en medische deskundigen uit heel Europa over het onderwerp "gezondheid en klimaatverandering". Het was een zeer informatieve bijeenkomst onder het motto prescription for a healthy planet. De voorzitter van het Permanent Comité van Europese artsen (CPME) gebruikte een prima metafoor. Met de patiënt aarde is het zoals met een mens die ernstig ziek is. Hoe langer je wacht, des te pijnlijker is de behandeling, en het moment kan komen dat het voor een behandeling te laat is. De patiënt is dan uitbehandeld. Het is daarom zaak om bij de patiënt aarde snel en doortastend op te treden. Ik hoop dat wij het daarover eens zijn.
Ook is het zo dat de klimaatverandering iedereen aangaat, alle landen van de wereld en alle sectoren van de Europese economie. Ik vind dat er sprake is van een onbalans: wij zadelen de traditionele deelnemers aan de Europese emissiehandel op met zeer zware lasten, terwijl zij minder dan 50 procent van de EU-uitstoot voor hun rekening nemen. Daarom hebben wij meer schouders nodig die de lasten dragen, zoals we gisteravond hebben vastgesteld. Daarnaast zijn we overgaan - de heer Groote bracht het al ter sprake - tot goedkeuring van de ontwerpamendementen 198 tot en met 202 over de integratie van de luchtvaart en de scheepvaart. Wellicht verdient een en ander nog wat nadere uitwerking en differentiatie, maar we gaan de goede kant op. Op dit punt zullen ook de Commissie en de Raad zich nu eindelijk wat harder moeten inspannen. Op de EU-Top in de aanloop naar Pittsburgh en in Pittsburgh zelf zijn er op dit terrein nauwelijks vorderingen gemaakt. De Raad en de Commissie moeten meer doen op dit vlak.
Tot slot moeten ook andere regio's in de wereld meer engagement tonen. Ik ben blij dat de Nobelprijs voor de vrede naar Barack Obama is gegaan, maar als hij niet naar Kopenhagen komt en een fatsoenlijk aanbod doet verspeelt hij zijn geloofwaardigheid. Hij zal daarom met iets voor de dag moeten komen.
Kriton Arsenis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, ontwikkelingslanden hebben minder dan wie ook bijgedragen aan de klimaatverandering. Toch hebben zij er maximaal onder te lijden. Miljoenen mensen in Afrika moeten elk jaar grotere afstanden afleggen om water, brandhout en voedsel te vinden. Deze mensen zijn afhankelijk van hetgeen natuurlijke ecosystemen hun bieden en hebben geen enkele bijdrage geleverd aan de klimaatverandering.
Deze natuurlijke ecosystemen, zoals de bossen van Afrika, slaan drie keer meer koolstof op dan zij in de atmosfeer hebben losgelaten, drie keer meer koolstof dan momenteel in de atmosfeer aanwezig is; zij absorberen daarentegen 50 procent van de koolstof die wij jaarlijks uitstoten. De bescherming en uitbreiding van bossen op basis van natuurlijke processen en zonder commercieel oogmerk moet daarom bovenaan onze agenda komen te staan. Op die manier bestrijden we de klimaatverandering en helpen we ontwikkelings- en ontwikkelde landen zich hieraan aan te passen.
Theodoros Skylakakis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn standpunt over het specifieke maar zeer belangrijke onderwerp scheepvaart naar voren brengen in verband met Kopenhagen en de ontwikkelingslanden. Ik heb twee punten: we zouden de plank helemaal mis slaan als we scheepvaart en luchtvaart over één kam scheren. Scheepvaart is de meest efficiënte en milieuvriendelijke vervoerswijze, en luchtvaart zo'n beetje de meest schadelijke. We moeten daarom inzetten op scheepvaart, maar wel een balans zien te vinden met - met name - het wegvervoer, dat met de scheepvaart concurreert en veel vervuilender is. Als we de scheepvaart sterker aanpakken dan het wegvervoer, treffen we de kern van de economieën van ontwikkelingslanden onevenredig hard, aangezien de economieën van deze landen voornamelijk gebaseerd zijn op grondstoffen, landbouwproducten en industrie, waarvoor scheepvaart de belangrijkste vervoerswijze is, terwijl onze economieën vooral diensteneconomieën zijn.
Ik vraag me af of we de ontwikkelingslanden zullen kunnen overtuigen van onze goede bedoelingen als we voorstellen de strijd tegen klimaatverandering te financieren met geld dat in onevenredige mate uit de scheepvaart wordt gehaald en dat ontwikkelingslanden als percentage van het bbp meer belast dan ontwikkelde landen.
Ik heb gehoord dat de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie gisteren weigerde een debat over het onderlinge verband tussen doelstellingen voor de scheepvaart en doelstellingen voor het wegvervoer te steunen; in die context vraag ik mij ook af of het milieuvriendelijker is met 180 km per uur in een luxeauto over de snelweg te rijden dan voedingsmiddelen en grondstoffen voor de wereldeconomie te transporteren.
Gilles Pargneaux
(FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Carlgren, mijnheer de voorzitter van de Commissie, we staan voor een uitdaging voor de mensheid, een uitdaging voor de toekomstige generaties. Om die handschoen te kunnen opnemen, moet Kopenhagen voorwaarden scheppen voor een mondiaal akkoord. Een uniek akkoord want, zoals de voorzitter van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de heer Leinen, zojuist al heeft gezegd, wat we nodig hebben is een mondiale alliantie waarin geïndustrialiseerde en opkomende landen zich verenigen.
Met dit debat, maar ook met een ontwerpresolutie van ons Parlement, roepen we de Europese Unie vandaag opnieuw op het voortouw te blijven nemen in deze noodzakelijke strijd tegen de klimaatverandering. Laten we goed onthouden dat we alleen geloofwaardig kunnen blijven als we met één stem spreken.
Ja, we moeten in Kopenhagen een akkoord zien te bereiken over het beperken van de toename van de gemiddelde temperatuur wereldwijd tot een niveau dat niet meer dan 2 graden hoger ligt dan het gemiddelde niveau in het pre-industriële tijdperk. Ja, we moeten in Kopenhagen een akkoord tekenen om de emissie van broeikasgassen voor 2020 collectief met 30 procent te verlagen ten opzichte van de emissie in 1990. Maar dat is nog niet alles. Het is niet alleen noodzakelijk dat de ontwikkelde landen hun emissies drastisch beperken, ook de ontwikkelingslanden moeten bijdragen aan het behalen van de doelstellingen.
De geïndustrialiseerde landen moeten de ontwikkelingslanden derhalve adequate, duurzame en niet-aflatende financiële en technische ondersteuning bieden om hen te stimuleren maatregelen te nemen voor het beperken van de emissie van broeikasgassen. Kopenhagen moet deze landen tevens in staat stellen zich te ontwikkelen tot koolstofarme samenlevingen.
Staat u mij verder toe twee punten aan te stippen die mij onontbeerlijk lijken voor onze toekomst. Allereerst de invoering, op mondiaal niveau, van een belasting op financiële transacties ter financiering van de strijd tegen de opwarming van de aarde. Voorts lijkt het mij noodzakelijk een fiscale aanpassing door te voeren aan de grenzen van Europa, waarmee producten die zijn geproduceerd zonder dat daarbij enige rekening is gehouden met het milieu zwaarder worden belast. Voor een dergelijke koolstofheffing, die aan de grenzen van Europa wordt geïnd, kan contractueel worden vastgelegd dat deze aan de zuidelijke landen wordt terugbetaald ter financiering van investeringen die een bijdrage leveren aan hun strijd tegen de opwarming van de aarde.
Rachida Dati
(FR) Mevrouw de Voorzitter, net als tijdens de laatste G20, waarbij Europa de kans kreeg het voortouw te nemen in het definiëren van een nieuwe, mondiale economische orde, heeft Europa tijdens de Conferentie van Kopenhagen in december opnieuw de verantwoordelijkheid, maar vooral de plicht, de internationale partners de weg te wijzen.
In tegenstelling tot hetgeen zojuist is gezegd, met name door enkele collega's van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, is Europa begonnen zijn verantwoordelijkheden op het gebied van milieubescherming te nemen, aangezien we in december 2008 het pakket maatregelen inzake energie en klimaatverandering hebben aangenomen. Hierdoor heeft Europa het volste recht in de onderhandelingen aan te sturen op de opstelling van een ambitieus, concreet en mondiaal antwoord op de uitdagingen van de klimaatverandering.
Het akkoord dat in Kopenhagen moet worden bereikt, moet zijn gebaseerd op het beginsel van gedeelde, maar ook gedifferentieerde verantwoordelijkheid. Dat wil concreet zeggen dat wij, de geïndustrialiseerde landen, zodanig moeten handelen dat onze partners, de ontwikkelingslanden, zoals Françoise Grossetête zojuist al aangaf, de middelen hebben om onze ambitieuze stappen in de strijd tegen de klimaatverandering te volgen.
We moeten ook het goede voorbeeld geven, in het bijzonder door ons vast te leggen op een ambitieus programma dat tot doel heeft de uitstoot van broeikasgassen tegen 2050 met 80 procent te reduceren. Ik heb zojuist gehoord dat dit niet voldoende is, maar het is een goed begin. Tegelijkertijd moeten we de benodigde voorwaarden scheppen om ervoor te zorgen dat de ontwikkelingslanden samen met ons kunnen werken aan het behalen van deze mondiale doelstelling.
We hebben een verantwoordelijkheid, maar we hebben ook verplichtingen jegens deze landen. Het is heel eenvoudig: we hebben een gezamenlijk probleem en dat moeten we ook samen oplossen. We weten echter ook dat we niet allemaal dezelfde mogelijkheden hebben, en dat we niet hetzelfde verleden hebben. Kopenhagen moet dus een succes worden, maar dat betekent wel dat we een serieuze bijdrage moeten leveren. Een toezegging alleen is niet voldoende. De Europese Unie zal op die bijdrage en op die toezegging worden beoordeeld.
Als Kopenhagen geen harde, gezamenlijke toezeggingen voor concrete actie van onze internationale partners oplevert, moeten we in Europa, zoals de vorige spreker zojuist zei, aan onze grenzen een koolstofheffing opleggen. Dat is de enige manier om te worden gehoord en onze inspanningen zin te geven. Het is aan Europa om ervoor te zorgen dat die boodschap goed wordt begrepen.
Anni Podimata
(EL) Mevrouw de Voorzitter, zeven weken voor de Top in Kopenhagen is onze grootste uitdaging de vraag of we overeenstemming zullen weten te bereiken over het nemen van verantwoordelijkheid voor de wereldwijde financiering van maatregelen van ontwikkelingslanden tegen de klimaatverandering. Europa heeft belangrijke stappen gezet door financieringsbronnen en manieren om de financiering te organiseren aan te wijzen, maar moet nu andere ontwikkelde landen overhalen hun bijdrage te leveren. Steun aan maatregelen van ontwikkelingslanden tegen klimaatverandering biedt ons immers ook de kans de mondiale ongelijkheid te bestrijden en de kloof tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden te verkleinen.
Er is nog iets dat we niet mogen vergeten, vooral niet hier in de Europese Unie. We staan op het punt een nieuw soort vluchtelingen te creëren, klimaatvluchtelingen, die momenteel krachtens geen enkel internationaal verdrag bescherming genieten en dus ook geen rechten hebben. De internationale gemeenschap heeft de plicht deze maas in de wetgeving te dichten en klimaatvluchtelingen volop steun te bieden; de Europese Unie moet hierin het voortouw nemen.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Carlgren, mijnheer De Gucht, de Europese Unie moet een leidende rol blijven spelen bij de internationale onderhandelingen teneinde in Kopenhagen een ambitieus akkoord te bereiken. Het akkoord moet gestoeld zijn op het principe van een gedeelde, maar gedifferentieerde verantwoordelijkheid. Dit principe moet ook gelden voor de ontwikkelingslanden. Daar die landen zich in verschillende stadia en omstandigheden van ontwikkeling bevinden, zijn er gedifferentieerde maatregelen nodig die afgestemd zijn op de situatie van die landen. Alle ontwikkelingslanden, met uitzondering van de minst ontwikkelde, moeten een nationale ontwikkelingsstrategie volgen die gericht is op een lage koolstofuitstoot.
De ontwikkelingslanden zullen geconfronteerd worden met een kostenpost van zo'n 100 miljard euro voor het reduceren van de uitstoot en voor maatregelen om zich aan te passen aan de effecten van klimaatverandering. De financiering van deze maatregelen zal ten dele opgebracht moeten worden door de particuliere sector maar er zal ook een internationale publieke bijdrage nodig zijn, die bovenop de officiële ontwikkelingshulp moet komen. Het is dringend noodzakelijk de structuur van dit financieringsstelsel en de bron en de hoogte van de financiering te definiëren teneinde een akkoord in Kopenhagen te verzekeren.
Aan de andere kant moet het mechanisme voor schone ontwikkeling in het Protocol van Kyoto hervormd worden, zodat er alleen geld gaat naar projecten die kunnen zorgen voor extra beperking van de uitstoot. De ontwikkelingslanden die economisch het meest geavanceerd zijn en de sectoren van de economie met de grootste concurrentiekracht moeten geleidelijk aan van dit mechanisme worden uitgesloten, zodat het zich met name kan concentreren op de armste landen, vooral in Afrika.
Justas Vincas Paleckis
(LT) De Europese Unie stelt andere continenten een voorbeeld door de bedreigingen aan te pakken die boven onze planeet hangen. Dit versterkt ook de strijd tegen de klimaatverandering. De Europese Unie is bereid om ook in de toekomst de leidersrol op zich te nemen, maar alle landen die deelnemen aan de Conferentie in Kopenhagen moeten mee de strijd aanbinden.
Voor de ontwikkelingslanden is bijkomende hulp nodig. Net als voor de BRIC-landen dient hun economische groei gebaseerd te zijn op "groene technologieën”. Er dient meer aandacht te worden besteed aan het gemeenschappelijk gebruik van de meest geavanceerde technologieën en kennis. De EU moet een interessant voorbeeld worden, niet alleen door zich in te zetten voor een vermindering van de uitstoot maar ook door hernieuwbare energie te promoten en de energie-efficiëntie te verhogen.
Laten we niet vergeten dat er ook in de Europese Unie een aanzienlijke kloof bestaat tussen de landen die de nieuwe technologieën succesvol implementeren en energie besparen, en de landen die achterblijven. We moeten allemaal samen een inspanning leveren om die kloof te dichten en dat zou voor iedereen opnieuw een mooi voorbeeld zijn.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Mevrouw de Voorzitter, bepaalde feiten moeten worden erkend. Het eerste is dat de inspanningen die wij tot nu toe hebben gedaan met betrekking tot het klimaat ons niets hebben opgeleverd. De strategie is ondoeltreffend gebleken, omdat de uitstoot zowel in absolute als in relatieve zin is toegenomen. Tegen de verwachtingen in is de mondiale CO2-intensiteit alleen maar toegenomen, terwijl er tegelijkertijd op internationaal niveau in is geïnvesteerd. In de landen die het verdrag hebben geratificeerd, is de uitstoot per ton productie niet meer afgenomen dan in de landen die buiten het Protocol van Kyoto zijn gebleven. Wij hebben een slecht verdrag dat moet worden vervangen door een beter, omvattender, effectiever en ambitieuzer verdrag.
Ten tweede moet worden gezegd dat wij minder weten dan wij enige tijd geleden dachten. Hoewel de uitstoot meer is toegenomen dan was voorspeld, volgt de temperatuur deze toename nu niet vanzelf. De temperatuurstijging is zelfs tot stilstand gekomen en verwacht wordt dat er in de komende jaren afkoeling plaatsvindt. De tijdreeks is echter te kort om conclusies te trekken of om de eerdere opwarming helemaal te kunnen negeren. Deze voor het grote publiek verwarrende informatie betekent daarom niet dat wij ons geen zorgen hoeven te maken over klimaatverandering, maar wel dat wij meer onderzoek nodig hebben. Daarom moeten onze besluiten in alle omstandigheden verstandig zijn, of er nu wel of geen snelle opwarming plaatsvindt. Als uitgangspunt hiervoor moeten de ideeën over duurzame ontwikkeling in het VN-rapport over de millenniumontwikkelingsdoelen worden genomen. Dat richt zich niet alleen op CO2, maar vormt een alomvattend klimaatbeleid.
Ten derde zitten wij nu midden in een economische crisis en dat brengt een verantwoordelijkheid ten opzichte van onze burgers met zich mee. Wat wij doen, moet verstandig en doeltreffend zijn. De wereld kan zich niet langer een slecht klimaatverdrag veroorloven. De fouten van Kyoto mogen niet worden voortgezet en wij hebben geen verdrag nodig dat zich tevreden stelt met het alleen maar verplaatsen van uitstoot zonder deze echt te verminderen. Aangezien de criteria van het klimaatbeleid momenteel gebaseerd zijn op de uitstoot van de productie en niet op die van de consumptie, kan de oorzaak van het probleem naar elders worden verplaatst. Vanwege het CO2-lek dat zo ontstaat, is het zelfs mogelijk dat de mondiale uitstoot toeneemt, terwijl de lokale uitstoot afneemt. In plaats daarvan hebben wij enorme investeringen nodig in decarbonisatie en in technologie die uitstoot reduceert. Vervuilende productie zou nergens mogelijk mogen zijn. Wij mogen geen mazen in het systeem creëren, ook al is emissiehandel in de Europese Unie een schoolvoorbeeld van de wijze waarop je dat wel doet.
Ivari Padar
(ET) Mevrouw de Voorzitter, de ambitieuze klimaatmaatregelen zouden kunnen helpen om een oplossing te bieden voor de huidige economische crisis door nieuwe banen te creëren en de economische activiteit te doen toenemen. Het Internationaal Energieagentschap vindt het noodzakelijk dat er in Kopenhagen tot een overeenkomst wordt gekomen om zo de investeringen die door de crisis zijn uitgesteld te richten op investeringen in de duurzame energiesector.
Ik zie hier ook kansen voor mijn land, Estland. We hebben een uitgebreid energiebesparingsprogramma nodig en ook een ambitieuze langetermijnaanpak voor de hernieuwbare energiesector. We mogen ons echter niet hiertoe beperken. We dienen onze eigen voorschriften op het vlak van transport en logistiek te herzien, gebruik te maken van milieuvriendelijke bouwmaterialen en -technologieën, het gebruik van materialen en chemische stoffen in de industrie af te bouwen, de verpakkingsmethodes in de kleinhandel te hervormen en de biologische landbouw uit te breiden.
Deze en veel andere oplossingen zullen de essentiële groeisectoren vormen voor de toekomst. Veel van deze nieuwe oplossingen verlangen inspanningen van onze wetenschappers; een paar ervan kunnen alleen tot stand komen door onze eigen inspanningen.
Elisabetta Gardini
- (IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik heb gemerkt dat de stemming die gisteren heeft plaatsgevonden in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, een aantal keer ter sprake is gebracht.
Ik zou echter duidelijk willen maken dat niet alles kan worden teruggevoerd op één enkel extremistisch ideologisch standpunt. We hebben veel standpunten van collega's gehoord die zeer veelzijdig, veel genuanceerder en veel meer op het gezond verstand gebaseerd zijn en dus, aangezien ze de werkelijkheid beter weergeven, naar mijn mening beter daadwerkelijke oplossingen kunnen opleveren.
De wetenschap is niet heilig. Toen de fout werd gemaakt om een probleem zo ideologisch te benaderen, leidde dat niet tot oplossingen, maar tot een complete mislukking. Europa zou daar een meester in moeten zijn, in het niet herhalen van dezelfde fouten, ook al worden ze anders ingekleed en wordt er een ander etiket opgeplakt, dat schijnbaar veel vriendelijker oogt. Ik wil u eraan herinneren dat de richtlijn inzake de handel in emissierechten erin voorziet dat de Commissie moet beoordelen of de Europese Unie op de juiste weg is, op basis van de uitkomsten van de Conferentie.
Wij moeten zonder meer naar de Conferentie met sterke standpunten en heldere ideeën, maar ook met het absolute doel om onze inspanningen in de eerste plaats eerlijk te verdelen over alle geïndustrialiseerde landen, die gelijkwaardige emissiereductiedoelstellingen op zich moeten nemen. We mogen echter ook niet vergeten wat mevrouw Grossetête zo goed heeft verwoord, namelijk dat we inmiddels onderscheid moeten maken tussen de ontwikkelingslanden: er zijn landen die echt in ontwikkeling zijn en er zijn landen die inmiddels een opkomende economie zijn, zoals India, China en Brazilië. Dat zijn landen die zich ook niet kunnen onttrekken aan hun verplichtingen.
Dus verzoek ik de Europese Unie aan de andere kant met klem om, als Kopenhagen geen evenwichtig resultaat oplevert, daadwerkelijk door te gaan met het garanderen van het kosteloos toekennen van emissierechten aan de bedrijfstakken die risico lopen, in overeenstemming met Richtlijn 2003/87/EG. Dit zijn essentiële punten. Wij willen dat het Protocol van Kyoto zijn waarde op het gebied van het milieu behoudt en we willen vooral niet dat er een financiële zeepbel wordt gecreëerd ten koste van Europese bedrijven.
Vincent Peillon
(FR) Mevrouw de Voorzitter, het is vanochtend al diverse malen gezegd, het probleem van de financiering van de strijd van ontwikkelingslanden tegen de opwarming van de aarde, kan Kopenhagen doen mislukken, ook al willen we nog zo graag dat deze Top een succes wordt.
Zoals we weten, zijn deze landen vaak de belangrijkste slachtoffers van de opwarming van de aarde, terwijl ze daar zelf niet verantwoordelijk voor zijn. De geïndustrialiseerde landen hebben al een belangrijke financiële bijdrage geleverd, maar deze is momenteel ontoereikend en in de praktijk worden de toegezegde bedragen niet nagekomen. Daarom zijn we, nu en in de toekomst, verplicht nieuwe financieringsbronnen aan te boren.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft, in navolging van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, erkend dat het nu noodzakelijk wordt na te denken over een belasting op financiële transacties naar het model van de Tobin-heffing. Deze heffing van 0,01 procent op speculatieve transacties zou 100 miljard dollar per jaar opbrengen. Dat is het bedrag dat we naar verwachting tegen 2020 nodig hebben voor de strijd tegen de opwarming van de aarde in de ontwikkelingslanden.
Het Parlement neemt derhalve, in navolging van enkele nationale, politieke leiders, zijn verantwoordelijkheden. Ik zou graag willen weten wat het standpunt van de Raad en van de Commissie is en of ze ons op dit punt zullen volgen.
Lena Ek
(SV) Mevrouw de Voorzitter, de wereld kampt nu met drie grote crises: de financiële crisis, de werkgelegenheidscrisis en de klimaatcrisis. De oplossingen die we gezamenlijk tot stand brengen, moeten alle drie deze crises helpen op te lossen. Onze ondernemingen worden met grote uitdagingen geconfronteerd, maar er zijn ook grote mogelijkheden om nieuwe banen te creëren en een aantal sociale crises op te lossen. Indien op de juiste manier uitgevoerd, met de juiste besluiten en als degenen die de onderhandelingen voeren, voldoende moeilijke knopen doorhakken, zouden we vernieuwing en een nieuwe ecologisch duurzame economie in de wereld kunnen zien.
In de hele wereld verwachten mensen krachtdadige maatregelen van de Conferentie in Kopenhagen. We moeten beseffen dat de VS op de markt gebaseerde oplossingen willen, dat Europa op wetgeving gestoelde oplossingen wil en dat China zijn eigen binnenlandse sociale problemen wil oplossen. Binnen Europa bestaan ook verschillende houdingen. In het Europees Parlement zijn er afgevaardigden die de drempels zo hoog willen leggen dat het onmogelijk wordt om in Kopenhagen een oplossing te vinden, terwijl anderen alleen met vrijwillige oplossingen willen werken.
De toekomst ligt in een groene liberale markteconomie. We moeten verzekeren dat de consumenten de mogelijkheid krijgen om hun macht op de markt uit te oefenen via kennis en transparantie.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Ontbossing, een verschijnsel dat tijdens dit debat vaak wordt genoemd, treft zonder twijfel vooral ontwikkelingslanden. Maar voor we de schuld bij deze landen leggen, moeten we ons realiseren dat ontbossing tegemoet komt aan bepaalde behoeften om te overleven.
Ik wil tijdens het debat van vandaag verwijzen naar de conclusies van een onlangs uitgevoerde studie waarin wordt benadrukt dat bijna de helft van de landbouwgebieden in de wereld voort ten minste 10 procent uit bossen bestaat. Deze beboste landbouwgebieden bestrijken een gebied tweemaal zo groot als het regenwoud van de Amazone. Ik denk dat dit erop wijst hoe waardevol deze bebossing is. Het spreekt voor zich dat boeren zich meer voor de bescherming van deze beboste gebieden zouden inzetten als ze de financiële middelen daartoe zouden krijgen.
Een ander aspect dat we in overweging zouden kunnen nemen, is het stimuleren van gelaagde agrobosbouwsystemen waarmee het verbouwen van gewassen wordt gecombineerd met bomen. Dit type gewassen is minder levensvatbaar dan monoculturen en wordt vaak niet meer verbouwd. Ik vind dat een oplossing gericht op het voorkomen van ontbossing ook moet voorzien in systemen die compensatie bieden aan boeren, waaronder de boeren in Europa die deze soorten gelaagde gewassen verbouwen.
Judith A. Merkies
(EN) Mevrouw de Voorzitter, "succes of mislukking, dat is de vraag”. Alle soorten crises zijn al genoemd, maar naast de opwarming van de aarde is er één vergeten, namelijk de crisis in het vertrouwen van het publiek in de politiek.
Ik ben het met de heer Carlgren eens. Laten we hier geen "schoonheidswedstrijd” van maken, door te kijken wie meer of minder ambitieus is, meer of minder realistisch is of wie meer of minder wil betalen. We moeten op vier punten duidelijkheid hebben, want er staat te veel op het spel: we hebben een duidelijke en ambitieuze politieke houding nodig, we hebben duidelijke toezeggingen nodig, we hebben een duidelijke route en een duidelijke termijn nodig en last but not least hebben we duidelijkheid over de financiële ondersteuning nodig. Indien Kopenhagen geen volledig succes wordt, moeten we geen loos alarm slaan en elkaar de schuld gaan geven, maar dan moeten we een duidelijk proces met een tijdschema beschrijven om tot resultaten te komen. Laten we tonen dat we betrouwbaar en verantwoordelijk zijn, zowel in het formuleren van doelstellingen als door het bieden van een billijk financieel perspectief.
Graham Watson
(EN) Mevrouw de Voorzitter, we praten veel over het smelten van de ijskappen, maar naast de Noordpool en de Zuidpool is er nog een "derde pool”: de ijskap van de Himalaya en de gletsjers daarvan die ongeveer 2 miljard mensen van water voorzien - bijna een derde van de wereldbevolking - in China, India en elders op het subcontinent.
Deze gletsjers zijn in een hoog tempo aan het verdwijnen vanwege zwarte koolstof die grotendeels afkomstig is van de industrie, maar ook van in de landbouw gebruikte generatoren die op fossiele brandstof werken. Hierdoor worden miljarden mensen beroofd van water dat ze gebruiken als drinkwater en voor irrigatie. De Europese Unie moet inzien dat er hulp moet worden geboden om de kwaliteit van de gebruikte machines te verbeteren, zodat deze minder vervuiling veroorzaken.
Ik meen dat dit op de agenda van Kopenhagen moet worden gezet, maar ook op de agenda voor de komende EU-Top met India en andere topontmoetingen met de betrokken landen. Als we ze niet helpen, zullen we het smelten van de gletsjers van de Himalaya en ernstige problemen voor de watervoorziening van een derde van de mensheid niet kunnen voorkomen.
Iosif Matula
(RO) We leven op een planeet met een gevarieerd klimaat. Maar er is één factor die op dit alles van invloed is: klimaatverandering. De realiteit toont dat de gevolgen van deze klimaatverandering zich niets aantrekken van grenzen of geografische gebieden. We worden allemaal op verschillende manieren geconfronteerd met de gevolgen, of het nu overstromingen, droogte, bosbranden of zware stormen zijn.
De voornaamste oorzaak van deze rampen is zonder twijfel de wildgroei van bepaalde soorten activiteiten die een stijging van de koolstofdioxide-uitstoot en opwarming van de aarde tot gevolg hebben. Volgens actuele statistieken is de uitstoot van koolstofdioxide per hoofd van de bevolking in ontwikkelde landen honderden malen groter dan in ontwikkelingslanden.
Gezien de huidige situatie voel ik mij gedwongen de volgende retorische vraag te stellen: is het wel of niet onze plicht ontwikkelingslanden te steunen met initiatieven en technologieën om onze planeet schoon te houden? Ik denk dat het antwoord voor de hand ligt. Omwille van onszelf en omwille van toekomstige generaties kunnen we het ons dus niet veroorloven om het nemen van specifieke maatregelen voor ons uit te schuiven.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Mevrouw de Voorzitter, het is zeer belangrijk dat op eerlijke wijze wordt overgeschakeld op een koolstofarme wereld en dat er een goed functionerend beleidskader is, omdat de markt zich nooit iets van eerlijkheid aantrekt. Daarom is de bijeenkomst in Kopenhagen belangrijk.
Ik had graag gezien dat minister Carlgren bepaalde zaken meer prioriteit had gegeven. U gaf alles prioriteit en dus kreeg in feite niets prioriteit.
Naar mijn mening moet in het klimaatbeleid ook rekening worden gehouden met de effecten van inkomensverdeling. Hoe kunnen wij ook in Europa de aanpassingsmogelijkheden van huishoudens met een laag inkomen vergroten? Is er een land in Europa dat hier al aan gedacht heeft? Er zou bijvoorbeeld op flexibeler wijze gebruik kunnen worden gemaakt van de structuurfondsen om een groene structuurwijziging te bevorderen. Het is dus niet voldoende dat wij de wereld redden: wij moeten ook de mensen in de wereld redden.
András Gyürk
(HU) Mevrouw de Voorzitter, bosbeheer kan een van de cruciale thema's van de naderende Klimaattop in Kopenhagen worden. Dit is geen toeval, aangezien door ontbossing meer schadelijke gassen vrijkomen in de lucht dan de hoeveelheid die bijvoorbeeld aan het verkeer kan worden toeschreven. De onoplosbaarheid van de situatie blijkt uit het feit dat volgens schattingen bijna 40 procent van de houtkap op de wereld illegaal is.
Bij ontbossing denken we in de eerste plaats aan tropische regenwouden, maar zover hoeven we niet te kijken. Volgens een onlangs verschenen studie stamt een derde van het houtgebruik in Hongarije uit illegale kap. Vanwege het gebrek aan sancties is de schijnbare terreinwinst van hernieuwbare energiebronnen in werkelijkheid een dekmantel voor deels onwettelijke houtverbranding en kap. Vanwege het zojuist genoemde moeten de voorschriften met betrekking tot duurzaam bosbeheer worden aangescherpt. De Klimaattop in Kopenhagen kan de mogelijkheid bieden dat bosbeheer een geïntegreerd onderdeel wordt van systemen voor klimaatbescherming.
Mairead McGuinness
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in dit debat over klimaatverandering moet ook de kwestie van de voedselzekerheid worden genoemd, met name voor de ontwikkelingslanden. Het is heel moeilijk om aan mensen te vragen om te kijken naar mitigatie van klimaatverandering, als niet aan hun basisbehoeften voor voedsel wordt voldaan. Ze moeten de best beschikbare technologie kunnen gebruiken voor een duurzame voedselproductie die niet schadelijk is voor het milieu en ze moeten het probleem van de klimaatverandering aan kunnen pakken.
Ik maak me zorgen over de Wereldhandelsorganisatie en een akkoord over landbouw waarbij geen rekening wordt gehouden met de gevolgen van, bijvoorbeeld, ontbossing in Brazilië, terwijl dit land rundvlees aan de Europese Unie levert. Dit zijn zeer ingewikkelde kwesties. We lossen misschien ergens een probleem op, terwijl we elders een probleem creëren. We hebben duidelijk behoefte aan een wereldwijde overeenkomst om de klimaatverandering aan te pakken, maar we moeten ook erkennen dat voedselzekerheid een zeer serieuze zaak is.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mevrouw de Voorzitter, er is geen bewijs dat de temperatuurstijging wordt veroorzaakt door stijgende CO2-niveaus, maar wel dat er andersom een oorzakelijk verband bestaat; maar we moeten een goed verhaal natuurlijk niet door feiten laten bederven.
Laten we echter even aannemen dat door de mens veroorzaakte emissies om verschillende redenen slecht zijn. Waarom steunt de Britse Labour Party dan agressieve en illegale oorlogen, waarin niet alleen Britse soldaten, Irakezen, Afghanen en, in de toekomst, Iraniërs worden gedood, maar die ook nog leiden tot een enorme toename van de wereldwijde uitstoot?
Edite Estrela
(PT) Kopenhagen is een grote kans om tijdig een wereldwijd akkoord te bereiken. Voor de eerste keer is er een Amerikaanse regering die zich inzet voor oplossingen en ook van de kant van andere landen, zoals Japan, zijn er positieve signalen. Er is een nieuwe aanpak nodig van klimaatverandering waarbij rekening gehouden wordt met de effecten die dit proces heeft voor de veiligheid, het economisch herstel, immigratie en zelfs voor de strijd tegen het terrorisme. Voorts mogen we niet vergeten dat voor het aanpakken van de klimaatverandering de bijdragen van wetenschap, technologie en economie nodig zijn.
Het grootste obstakel voor een akkoord in Kopenhagen is de financieringskwestie. Er zal geen akkoord tot stand komen zonder geld voor aanpassingsmaatregelen in de ontwikkelingslanden. Dat financieringsmechanisme dient versterkt te worden, mijnheer de commissaris, want de tot nu toe beschikbare bedragen volstaan niet. De ontwikkelde landen moeten het voorbeeld geven, ambitieus zijn bij het reduceren van hun emissies - ten minste 30 procent minder uitstoot - en met geld en technologie de ontwikkelingslanden bijstaan.
Milan Zver
(SL) Goedemiddag mevrouw de Voorzitter, commissaris, mijnheer Carlgren, dames, heren en bezoekers, waaronder ook zij die uit Slovenië zijn gekomen. Mag ik u kort aan iets herinneren: de Conferentie in Kopenhagen vindt plaats op wat een slecht moment zou kunnen zijn. We leven in een crisistijd wat het moeilijk maakt om dit soort beslissingen over gewichtige en belangrijke kwesties te nemen, zoals we in december in Kopenhagen zullen moeten doen.
Laat me echter even benadrukken dat Kopenhagen alleen maar een succes kan worden als het zowel de milieu- als de sociale dimensie handhaaft, dat wil zeggen, als we erin slagen de uitstoot te verminderen of overeenkomen om die te verminderen. Bijgevolg moeten de Raad en de Commissie nog tot een overeenkomst komen omtrent de doelstellingen die tegen 2020 moeten worden bereikt. Bovendien zal Kopenhagen slechts een succes worden als het instaat voor duurzame ontwikkeling, het ook een sociale dimensie aanneemt en vooral als wij, het ontwikkelde deel van de wereld, erin slagen om ontwikkelingslanden te financieren. Als dat niet gebeurt, dan zal deze generatie volgens mij een uitzonderlijke historische kans aan zich voorbij laten gaan.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
- (PL) Mevrouw de Voorzitter, ik zou in het kader van ons debat twee aangelegenheden onder de aandacht willen brengen. Ten eerste moeten we bij het indienen van een voorstel inzake het beperken van de CO2-uitstoot en het toekennen van steun aan ontwikkelingslanden rekening houden met de bestaande economische en financiële situatie die het gevolg is van de wereldwijde crisis. Het spreekt vanzelf dat het heel belangrijk is om ambitieuze doelstellingen te formuleren, maar ik denk dat het verwezenlijken ervan nog veel belangrijker is.
Ten tweede zouden we aandacht moeten besteden aan het probleem van het bewustzijn van de burgers en de noodzaak van verandering op het vlak van ecologische kwesties. Uit onderzoek dat vorig jaar naar aanleiding van de Klimaatconferentie in Poznań is uitgevoerd, blijkt dat de publieke opinie de klimaatverandering als een ernstig probleem beschouwt, maar tegelijkertijd van mening is dat het aanpakken van dit probleem uitsluitend een taak van de overheid is. Ik zou hier bijgevolg een oproep willen doen. Er is behoefte aan een informatiecampagne om de houding van de burgers te veranderen en om gedragspatronen te bevorderen die erop gericht zijn de doeltreffendheid te vergroten en het energieverbruik van gezinnen te beperken. We hebben een campagne nodig om mensen ervan bewust te maken dat onze manier van leven en werken een economisch en ecologisch prijskaartje heeft.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) In termen van een internationale post-Kyoto-overeenkomst is het van groot belang dat er ontwikkelings- en samenwerkingsmechanismen worden ingesteld en substantiële middelen ter bestrijding van de klimaatverandering aan ontwikkelingslanden worden toegekend.
De maatregelen die de Europese Unie neemt om de verplichtingen die ze reeds is aangegaan, na te komen, vormen echter het beste argument om andere landen over te halen tot naleving van een post-Kyoto-overeenkomst.
In het geval van niet-ETS-sectoren kunnen ondermeer de volgende maatregelen worden genomen: renovatie van gebouwen met een lage energie-efficiëntie, de vorming van een fonds voor energie-efficiëntie in iedere lidstaat en een aanzienlijke verhoging van de EFRO-subsidie die kan worden benut om de energie-efficiëntie in gebouwen te verhogen en het openbaar vervoer te ontwikkelen. Deze maatregelen stellen ons in staat om tot 2020 in heel Europa ongeveer 7 miljoen banen te scheppen.
In het geval van ETS-sectoren zijn financieringsmechanismen nodig voor de koolstofarme economie. Door de technologie die Europese bedrijven in de energie- en de metaalsector toepassen, te moderniseren, zullen deze bedrijven in staat zijn een milieuvriendelijke productiemethode toe te passen.
Seán Kelly
(EN) Mevrouw de Voorzitter, veel sprekers hebben het over ontbossing gehad en dit is volkomen terecht - zowel geïndustrialiseerde ontbossing als individuele ontbossing.
Toen ik als vrijwilliger in Afrika werkte, heb ik zelf gezien hoe mensen dag in dag uit de berg opklimmen, de hele dag met hun bijltje hout hakken en in de middag weer naar beneden komen met hun bundeltje hout op het hoofd of op de fiets.
Dit kan natuurlijk niet worden aangepakt zonder de hele kwestie van de armoede in de wereld te behandelen. Individuen zullen niet ophouden met het hakken van hout om een groter maatschappelijk doel te dienen, als dit betekent dat ze zelf honger moeten lijden. Klimaatverandering en de armoede in de wereld moeten dus tegelijk worden aangepakt.
Diane Dodds
(EN) Mevrouw de Voorzitter, er is vanmorgen in dit Parlement vaak gezegd dat ontwikkelingslanden een rol moeten spelen in de aanpak van klimaatverandering, en dat is zeker waar. Net als veel anderen wil ik wijzen op het feit dat dit in regio's waar veel armoede heerst alleen kan gebeuren, indien dit Parlement, de Raad en de Commissie kennis nemen van de kosten die hiermee gemoeid zijn en wanneer er een strategie is om dit aan te pakken.
Ik wil dit Parlement echter niet verlaten, zonder erop te wijzen dat er bij het bepalen van de kosten voor de aanpak van klimaatverandering, ook enige aandacht besteed moet worden aan de minder bevoorrechte mensen in gebieden zoals dat waar ik vandaan kom in Noord-Ierland, waar de energiekosten hoog zijn - waar onder minder bevoorrechte mensen veel brandstofarmoede heerst, waar kleine bedrijven de economische basis vormen.
Zoran Thaler
(SL) Ik ga graag akkoord met de basisdoelstellingen van onze strategie, namelijk voorkomen dat de gemiddelde temperatuur op aarde met meer dan twee graden Celsius stijgt. Dit is een strategie die voornamelijk is gebaseerd op beperking: hoe lager de uitstoot van broeikasgassen, hoe lager de temperatuursverhoging.
Ik zou echter graag op een andere dimensie wijzen en hiervoor verwijs ik naar de technologische doorbraken die daarvoor nodig zijn. Ik geloof in de technologie. Beperkingen alleen zullen ons niet helpen onze doelstellingen te bereiken. We moeten meer gaan investeren in technologische vooruitgang en vooral in de artificiële reductie van broeikasgassen in de atmosfeer, alsook in de ontwikkeling van een fusiereactor. Daarom zou ik de Commissie dringend willen verzoeken om effectieve en snelle stappen te ondernemen om een dergelijke investering op de agenda te zetten.
Andreas Carlgren
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mevrouw de Voorzitter, ik zou de leden van het Parlement van harte willen bedanken voor dit geëngageerde en toekomstgerichte debat. De brede politieke steun in het Europees Parlement, speelt natuurlijk een erg belangrijke rol voor de positie van Europa in de onderhandelingen. Ik ben ook echt ingenomen met de ontwerpresolutie over klimaatverandering die de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft opgesteld. Het engagement van het Parlement is erg belangrijk voor de resterende 48 dagen voor de Conferentie in Kopenhagen. Die dagen moeten we echt op de best mogelijke manier benutten. Dat betekent dat we ons tot de rest van de wereld moeten richten en andere landen onder druk moeten zetten. Een mondiale bedreiging vereist een mondiaal antwoord. Er is in het debat gesproken over mondiaal partnerschap - daar ben ik het mee eens. De noodzaak om mondiaal een koolstofarme ontwikkeling tot stand te brengen, is aan de orde gesteld - daar ben ik het mee eens. De behoefte aan nieuwe en groene technologie is aangekaart - ook daar ben ik het mee eens. Ik zou ook willen zeggen dat we een mondiaal solidariteitspact nodig hebben.
Ik ben nu op weg naar de vergadering van de Raad van ministers van Milieu in Luxemburg, waar we ook het mandaat van de EU voor de Conferentie in Kopenhagen zullen vaststellen. Het gaat om de langetermijndoelstellingen van de EU, die erin moeten bestaan om de emissies tegen 2050 met meer dan 80 procent te reduceren. Het gaat erom hoe wij andere landen kunnen aanzetten om hun emissies meer te reduceren zodat we ook onze emissiereductie met dertig procent halen. Het gaat vooral ook om wat tijdens het debat hier aan de orde is gesteld, namelijk maatregelen tegen ontbossing en voor duurzame bosbouw, financiering waar de Raad Economische en Financiële Zaken een besluit over moet nemen. Tot slot gaat het erom een mandaat te hebben dat door de Europese Raad is vastgesteld. Ik zou het Parlement willen bedanken voor zijn steun.
Karel De Gucht
Mevrouw de Voorzitter, even kort een paar punten. Ik denk dat we na dit debat en na wat de Raad heeft gezegd, kunnen zeggen dat we klaar zijn voor deze Conferentie in Kopenhagen. Ik heb gezien dat er zeer brede steun voor onze voorstellen bestaat en dat geldt zowel voor de doelstellingen die we op tafel hebben gelegd als voor de financiële toezeggingen die we hebben gedaan.
Het is ook zeer belangrijk dat we een gezamenlijk standpunt hebben ten aanzien van de ontwikkelingslanden - over de toezeggingen die we tegenover hen hebben gedaan, en misschien is het allerbelangrijkst dat we het ook eens zijn geworden over een interne herverdeling van de inspanningen die door de Europese Unie verricht moeten worden. Toezeggingen doen en afspraken maken zonder het onderling eens te worden, is namelijk niet erg effectief in dit soort zaken. We kunnen vooruit, mits de Europese Raad later deze maand zijn steun aan deze voorstellen verleent en daar twijfel ik niet aan.
We verwachten ook dat de anderen met voorstellen komen. Ik heb het dan over de Verenigde Staten en ook over de BRIC-landen. Zij zijn aan zet. Ik denk dat we in Kopenhagen een eerlijke en open discussie moeten voeren. Het zal zeker niet eenvoudig zijn, dat kunnen we wel stellen, maar ik denk dat we daar echt over onze gezamenlijke toekomst zullen spreken.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Elena Oana Antonescu  
De kosten die gemoeid zijn met de overgang naar schone energiebronnen, moeten we niet zien als een economische last als gevolg waarvan de productiekosten van bedrijven en de overheidsuitgaven als onderdeel van nationale begrotingen omhoog gaan, maar als een investering die tastbare voordelen oplevert in termen van nieuwe banen, technische innovatie en een schone infrastructuur ter ondersteuning van de duurzame ontwikkeling van onze respectievelijke landen.
Klimaatverandering vormt een bedreiging voor het ecologisch evenwicht en ons leefgebied. Europa moet moed tonen en een consequente houding innemen als voorloper in de strijd tegen de opwarming van de aarde. Op basis van redelijkheid en historische verantwoordelijkheid moeten we arme landen niet alleen helpen om hun economie te versterken en aan te passen aan de nieuwe uitdagingen, maar ook om zichzelf te beschermen tegen de gevolgen van de opwarming van de aarde waarvoor zij het meest gevoelig zijn.
Ik hoop dat iedereen die de Conferentie in december bijwoont, zich zal realiseren dat er geen alternatief is voor het terugdringen van de vervuilende emissies en dat uitstel van een besluit in Kopenhagen over de bindende doelstellingen betekent dat niet alleen de Conferentie mislukt is maar ook de multilaterale dialoog over mondiale kwesties die ons aller toekomst raakt.
Nessa Childers  
Er bestaan momenteel veel spanningen in de onderhandelingen over een nieuw wereldwijd klimaatakkoord. De VS lijken niet in staat te zijn om nieuwe wetgeving in te voeren waarmee hun buitensporige CO2-uitstoot kan worden omgebogen. China lijkt niet bereid te zijn om bindende doelstellingen te aanvaarden. De ontwikkelingslanden zeggen terecht dat zij de crisis niet hebben veroorzaakt.
Wij Europeanen hebben een historische verantwoordelijkheid om de rotzooi op te ruimen die mede door ons is ontstaan. Deze gevaarlijke klimaatverandering is in feite teweeggebracht door onze onverschilligheid ten aanzien van het milieu. Dit is niet alleen een milieuprobleem en ook niet alleen een economisch probleem, maar het is ook een kwestie van internationale sociale rechtvaardigheid. Ik steun mijn collega's in hun oproep aan Europa om de ontwikkelingslanden werkelijke financiële steun te bieden voor de strijd tegen klimaatverandering, om de impasse in de huidige onderhandelingen te doorbreken.
Dit dient nieuwe en aanvullende financiering te zijn (de bestaande beloften van 0,7 procent moeten hier buiten blijven) en het moet voor de ontwikkelingslanden voldoende zijn om de strijd tegen klimaatverandering met de nodige mitigatie- en aanpassingsmaatregelen te kunnen aangaan. Sommige mensen beweren dat we ons een dergelijke financiering niet kunnen veroorloven. Toen de banken hierom vroegen, kwamen de meeste regeringen, met inbegrip van de Ierse regering, echter heel snel over de brug met miljarden aan belastinggeld. Onze economieën zullen zich herstellen, maar ons milieu kan zich niet herstellen...
Vasilica Viorica Dăncilă  
Klimaatverandering vormt niet alleen de grootst mogelijke bedreiging voor het milieu maar ook voor de economie en de maatschappij. Oogsten fluctueren van jaar tot jaar en worden sterk beïnvloed door wisselende extreme klimaatomstandigheden. Dit is van invloed op alle sectoren van de economie, maar de landbouw blijft de meest kwetsbare sector.
Ik ben van mening dat dit probleem op twee manieren moet worden aangepakt:
voor de gebieden die het zwaarst te lijden hebben moet er een actieplan komen dat onder andere voorziet in het gebruik van bepaalde plantensoorten die bestand zijn tegen nieuwe klimaatomstandigheden, aanpassing van de kalender voor landbouwactiviteiten aan de nieuwe omstandigheden, bebossing, het bouwen van broeikassen, het beheer van watervoorraden in de landbouw en het milieuvriendelijker maken van verontreinigde grond;
de andere maatregel moet bestaan in een plan voor de toekomst dat erop gericht is de oorzaken van klimaatverandering weg te nemen door een mondiale economie te bevorderen die gebaseerd is op terugdringing van de koolstofemissies, in combinatie met het nastreven van energiezekerheid.
Ik denk ook dat het belangrijk is strategieën te ontwikkelen voor de preventie en het beheer van natuurrampen. De afgelopen tien jaar hebben er namelijk diverse overstromingen en perioden van droogte plaatsgevonden en deze hebben zowel een negatief effect op de landbouwproductie als op de flora en fauna.
Ik ben er sterk vóór dat de Europese Unie haar leidende rol in de strijd tegen de klimaatverandering volhoudt. Het mag niet zo zijn dat de EU door de huidige economische problemen afglijdt naar de tweede plaats.
Adam Gierek  
schriftelijk. - (PL) Ik ben inmiddels vijf jaar getuige van de ongekende klimaathysterie die hier, in het Europees Parlement, door een bepaalde groep personen - die is samengesteld uit leden van alle fracties, maar vooral uit groenen en socialisten - wordt veroorzaakt. Deze hysterie wordt op ingenieuze wijze in stand gehouden in de toespraken van de voorzitter van de Commissie en de vorige Voorzitter van het Europees Parlement, door ons de schrik op het lijf te jagen met onvoorstelbare rampen die volgens hen het gevolg zullen zijn van de klimaatverandering.
Parlementsleden die rationeel nadenken over deze kwestie worden beschuldigd van een gebrek aan morele waarden of krijgen eenvoudigweg niet de kans - zoals vandaag in mijn geval - om op "democratische” wijze het woord te voeren. De economische beslissingen uit het energie- en klimaatpakket zijn op basis van een niet erg geloofwaardige hypothese over de oorzaken van de klimaatverandering genomen. Dit is niet alleen een cynische aanfluiting van het gezond verstand, maar ook een voorbode van een toekomstige economische ramp en het einde van de beschaving. Wij zouden moeten eisen dat in dit Parlement een eerlijk debat wordt gevoerd op basis van adviezen van vertegenwoordigers van de hele objectieve wetenschappelijke wereld, niet alleen over de huidige klimaatverandering en de oorzaken ervan, maar ook en vooral over manieren om de gevolgen van de opwarming van de aarde tegen te gaan.
Zita Gurmai  
schriftelijk. - (HU) Om succes te boeken in de strijd tegen klimaatverandering moet er een mondiaal, ambitieus en alomvattend akkoord worden bereikt in Kopenhagen. De financieringskwestie is de hoeksteen van het akkoord in Kopenhagen. Alle landen moeten, naargelang van hun mogelijkheden en economisch potentieel, bijdragen aan de financiering van de strijd tegen klimaatverandering. De Europese Unie neemt een beduidende rol en verplichting op zich in de financiering van het klimaatprogramma. Volgens schattingen en berekeningen betekent de financieringseis van 5 à 7 miljard per jaar in de periode 2010-2012 ter ondersteuning van de ontwikkelingslanden een aanzienlijke belasting voor de EU-begroting en de nationale begrotingen.
Wat betreft het laatste punt acht ik het echter van belang dat bij de verdeling van de financiële lasten die voortkomen uit de internationale toezeggingen van de Europese Unie voor klimaatfinanciering in de toekomst, het economisch potentieel en de grenzen van het prestatievermogen van bepaalde lidstaten in aanmerking worden genomen. Verder ben ik ervan overtuigd dat alle Europese burgers hun steentje moeten bijdragen aan de strijd tegen klimaatverandering, en daarvoor zijn alomvattende campagnes voor energiebesparing nodig.
Edit Herczog  
schriftelijk. - (HU) Het is ons inmiddels duidelijk geworden dat van de gevaren die de aarde bedreigen, broeikasgassen, in de eerste plaats kooldioxide-uitstoot, verreweg het grootste dilemma vormen. Maar wat nu een ideologisch debat lijkt bij de politieke elite, is in werkelijkheid bepalend voor de grenzen van de economische mogelijkheden en groei, en voor toekomstige investeringen. Als we in het Europees Parlement spreken over klimaatverandering en de voorbereiding op de Conferentie in Kopenhagen, mogen we niet vergeten dat we met het aannemen van het derde energiepakket en het klimaatpakket de grondslagen voor een Europees energiebeleid hebben gelegd, waarin naast de toename van het concurrentievermogen en de consolidatie van de voorzieningszekerheid prioriteit wordt gegeven aan energie-efficiëntie, milieuvriendelijke energiewinning en de verwezenlijking van consumentenbelangen. Het derde energiepakket heeft vanuit de markt de mogelijkheid gecreëerd om nieuwe investeerders en nieuwe spelers op de Europese energiemarkt toe te laten, terwijl het klimaatpakket daarvoor het wettelijke kader heeft geschapen. Dat is de sleutel van het Europese beleid op het gebied van klimaatverandering en de bijbehorende doelstellingen van Kopenhagen. We hebben nieuwe energie-investeringen, nieuwe innovatieve technologieën en nieuwe spelers nodig. Want een aanzienlijke vermindering in de kooldioxide-uitstoot is alleen maar mogelijk als we nieuwe technologieën ontwikkelen en in bedrijf stellen, zowel op Europees als op mondiaal niveau. De Europese beslissingen uit het recente verleden maken dit mogelijk. We moeten verdergaan op de ingeslagen weg.
Marian-Jean Marinescu  
Een overeenkomst in Kopenhagen kan zorgen voor de noodzakelijke impuls voor de coördinatie van maatregelen tegen klimaatverandering die op mondiaal niveau moeten worden genomen. Er moet een onlosmakelijk verband worden gezien tussen de klimaatcrisis en de economische crisis. Dit biedt een gelegenheid om een niet-duurzame economie op basis van beperkte natuurlijke hulpbronnen om te buigen in een duurzame economie. Naast het bevorderen van de strategie voor de zekerheid van de energievoorziening en energie-efficiëntie, moet Europa een plan ontwikkelen om te investeren in nieuwe energietechnologieën. Het bevorderen van groene technologieën op communautair niveau brengt niet alleen met zich mee dat er een alternatieve oplossing moet worden gevonden voor de energiecrisis, maar ook dat de economische groei en de werkgelegenheid moeten worden gestimuleerd. Anderzijds biedt een overeenkomst in Kopenhagen de gelegenheid om een toekomstige koppeling te bevorderen tussen het EU-systeem voor de handel in emissierechten en de regionale of federale handelssystemen in de VS en andere landen die dit systeem of vergelijkbare systemen hanteren. Tot slot moet de EU een eenduidig standpunt innemen om haar leidende rol in de onderhandelingen te kunnen behouden. De EU moet ook actief betrokken zijn bij het versterken van bestaande partnerschappen in de klimaatsector met ontwikkelingslanden en met de vorming van nieuwe partnerschappen waar deze nog niet bestaan.
Wojciech Michał Olejniczak  
Met het oog op de onvermijdelijke klimaatverandering verwacht de wereld anderhalve maand voor de Top in Kopenhagen dat wij specifieke actie ondernemen. Uit dit optreden moet blijken dat wij onze verantwoordelijkheid op ons nemen en dat wij zorgvuldig hebben nagedacht over gemeenschappelijke inspanningen ten behoeve van de mensen en hun veiligheid. Uit de verslagen van het Intergouvernementeel Panel inzake klimaatverandering, die ons allen bekend zijn, blijkt duidelijk dat de opwarming die de afgelopen vijftig jaar is waargenomen grotendeels te wijten is aan menselijke activiteit. Klimaatkwesties zijn de geopolitieke en economische prioriteit van de 21e eeuw geworden. Om deze uitdaging aan te gaan, zijn moedige beslissingen nodig die gebaseerd zijn op langetermijnmaatregelen.
Om een wereldwijde consensus te bereiken, is het absoluut noodzakelijk om klimaatverdragen uit te werken die aan de basis zullen liggen van nieuwe modellen om na 2012 de emissies van broeikasgassen te beperken. Het Verdrag van Kyoto was een eerste stap om overal in de wereld de mentaliteit van de regeringen te veranderen in verband met milieubescherming. We zouden deze manier van denken moeten voortzetten. Het is echter belangrijk dat we ons niet beperken tot het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen van ontwikkelde landen als China en de Verenigde Staten.
Het is van cruciaal belang om steun te verlenen aan kleinere, armere landen die moeilijkheden ondervinden bij de invoering van alternatieve milieuvriendelijke energiebronnen. Ik doel in dit verband niet alleen op financiële ondersteuning, maar ook op onderwijs en de uitwisseling van ervaringen in verband met de ontwikkeling van groene economieën. We zouden bij het nemen van beslissingen ook aan onze burgers moeten denken. We zouden hen moeten informeren en opleiden. Bovendien moeten we hen ertoe aanzetten om in milieubescherming te investeren. Net zoals voor elke politieke maatregel op het gebied van veiligheid geldt, zijn de steun en de medewerking van de burgers onontbeerlijk.
Sirpa Pietikäinen  
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij krijgen dagelijks nieuwe resultaten van onderzoeken naar het verloop van de klimaatverandering en die zeggen ons dat die verandering steeds sneller gaat dan eerder was voorspeld. Als wij de aarde willen behouden in de vorm waaraan het leven zich hier heeft aangepast, dan moeten wij al in 2050 een CO2-neutrale economie tot stand hebben gebracht. In het licht van deze onderzoeken kunnen de klimaatdoelstellingen van de Europese Unie in ieder geval niet te ambitieus worden genoemd. Iedereen kent de ernst van het probleem. En toch wordt er nog steeds tijd verspild met discussies over de vraag of wij er honderd procent zeker van kunnen zijn dat de mens de klimaatverandering veroorzaakt of niet. De onwil om de juiste maatregelen te nemen is onbegrijpelijk, vooral omdat wij allang de manieren kennen en over de technologie beschikken om het tij te keren en tegelijkertijd met behulp van nieuwe technologie de levenskwaliteit kunnen verbeteren. Er is een psychologische verklaring voor deze passiviteit: een deel van onze gedragsmodellen verzet zich hardnekkig tegen veranderingen, terwijl de rest slechts langzaam verandert. Het probleem is alleen dat wij geen tijd meer hebben. Een van de grootste vragen aan het eind van dit jaar is in hoeverre de Europese Unie bereid is ervoor te zorgen dat de overeenkomst die in Kopenhagen wordt gesloten de klimaatuitdaging aankan. De Europese Unie moet zich duidelijk verbinden aan een emissiereductie van 30 procent in 2020 en 80 procent in 2050. Een geloofwaardige belofte van de Europese Unie de ontwikkelingslanden te helpen met informatie- en technologieoverdrachten en toereikende steunbedragen moet ook een onderdeel van de overeenkomst zijn.
Rovana Plumb  
schriftelijk. - (RO) De klimaatverandering zal de komende vijftig jaar van grote invloed zijn op belangrijke economische sectoren zoals landbouw, energie, transport, ecosystemen, toerisme en gezondheid.
De klimaatverandering is ook van invloed op huishoudens, bedrijven en bepaalde geledingen van de maatschappij, vooral ouderen, mensen met lichamelijke beperkingen en gezinnen met een laag inkomen. De EU is vastberaden om snel actie te ondernemen om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Maar het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen zal niet genoeg zijn om de gevolgen van de klimaatverandering te verminderen. Aanvullende maatregelen zijn nodig om dit probleem op korte termijn te verlichten.
De gevolgen van de klimaatverandering zullen naar verwachting groter zijn dan eerder werd voorzien en zullen zich hoe dan ook aandienen, ongeacht de te nemen verzachtende maatregelen. Daarom zijn er maatregelen nodig die natuurlijke en menselijke systemen beter bestand maken tegen de gevolgen van de klimaatverandering, met andere woorden, we moeten een aanpassingsbeleid voeren.
Dit beleid wordt in de EU toegepast, maar er moet ook beleid op mondiaal niveau komen. Daarom moet de Conferentie van Kopenhagen een internationaal succes worden. Er moet een mondiaal solidariteitspact komen gericht op de ontwikkeling van groene economieën door middel van bepaalde schone technologieën waarmee de werkgelegenheid wordt gegarandeerd en ook het milieu en de volksgezondheid worden beschermd.
Pavel Poc  
schriftelijk. - (CS) De EU is wereldleider in de strijd tegen de klimaatverandering. Deze toppositie schept de verplichting de ontwikkelingslanden te ondersteunen. De hulp dient gepaard te gaan met een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor de gevolgen ervan. Indien er tot aan 2020 jaarlijks 30 miljard euro uitgetrokken moet worden voor de ondersteuning van de ontwikkelingslanden bij hun pogingen de effecten van de klimaatverandering te helpen verminderen, dan dient dit alles gericht te zijn op gerechtigheid en solidariteit op klimaatvlak. De hulp mag niet ten doel of tot gevolg hebben dat er nieuwe spanningen ontstaan, door nieuwe verstoringen van de maatschappelijke en politieke verhoudingen. De banden van de ontwikkelingslanden met de ontwikkelde landen zijn uitermate complex. Zo dient er bij de verstrekking van financiële middelen gekeken te worden naar alle potentiële gevolgen ervan, met inbegrip van de politieke gevolgen en die voor de bevolking. Het leeuwendeel van de middelen dient te worden ingezet ter ondersteuning van het onderwijs en de informatiemaatschappij. Ook in het Europees Parlement is nog lang niet iedereen ervan overtuigd dat de klimaatverandering een werkelijke dreiging vormt. Zonder een goed inzicht in alle feiten rond de klimaatverandering en de gevolgen ervan in de doellanden, is hulp van onze zijde louter een afkoopsom aan de regeringen van landen waarvan de bevolking niet in een dergelijke welvaart leven kan als wij. Indien de ambitieuze doelstellingen van de EU geen evenknie krijgen bij de overige belangrijke partijen, namelijk de Verenigde Staten, China, India, alsook de landen in Zuid- en Midden-Amerika, dan dient de EU zich te richten op interne aanpassingsmaatregelen en -mechanismen, met name op het gebied van de volksgezondheid en de veiligheid van de EU-bevolking.
Daciana Octavia Sârbu  
schriftelijk. - (EN) Voor het succes van deze Topontmoeting zijn de onderhandelingen in Kopenhagen over de financiering voor de ontwikkelingslanden van cruciaal belang. Enkele Afrikaanse landen hebben al laten weten dat ze zich niet zullen kunnen vinden in een akkoord dat in Kopenhagen moet worden bereikt, indien hierin geen maatregelen worden opgenomen waarmee mitigatie en aanpassingen in ontwikkelingslanden kunnen worden gefinancierd. Twee punten zijn hierbij van groot belang. Het eerste is dat de publieke middelen voor deze ontwikkelingslanden nieuwe, aanvullende middelen moeten zijn, en dat dit geld niet uit bestaande steunfondsen mag komen. Het tweede punt is dat in dit verband niet alleen overheidsgeld hoeft te worden gebruikt. Als aanvulling op rechtstreekse steun, kunnen stappen worden ondernomen om investeringen in koolstofarme economieën vanuit de particuliere sector te stimuleren. In hoeverre de particuliere sector bereid is tot investeringen in ontwikkelingslanden, zal afhangen van internationale overeenkomsten over emissiehandelregelingen. Overeenkomsten op dit gebied bieden de beleidscoherentie en stabiliteit die de particuliere sector voldoende vertrouwen geven om behoorlijke investeringen in ontwikkelingslanden te doen. De onderhandelingen moeten daarom zowel gericht zijn op uitgebreide toezeggingen met betrekking tot overheidsfinanciering als op concrete maatregelen om investeringen van de particuliere sector veilig te stellen.
(De vergadering wordt om 11.55 uur onderbroken en om 12.00 uur hervat)
