Czas na zapytania (zapytania do Rady)
Przewodniczący
Następnym punktem jest tura pytań (B6-0019/2008).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Dotyczy: rozszerzenia strefy Schengen
Czy Rada oceniła konsekwencje polityczne ostatniego rozszerzenia strefy Schengen oraz jego wpływ na relacje pomiędzy UE i krajami sąsiadującymi, tak państwami członkowskimi, jak i innymi krajami znajdującymi się po drugiej stronie granicy strefy Schengen?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Od ostatniego rozszerzenia strefy Schengen, które miało miejsce 21 grudnia ubiegłego roku, minęły cztery miesiące. Jak państwo wiedzą, proces rozszerzenia w pełni zakończył się dopiero z końcem marca, kiedy zostały usunięte punkty kontroli granicznej na lotniskach. Dlatego nie było wystarczająco dużo czasu ani okazji do oceny konsekwencji politycznych tego kroku oraz oceny jego wpływu na relacje pomiędzy państwami członkowskimi UE stosującymi zasady strefy Schengen a ich krajami sąsiednimi.
Niemniej jednak, niektóre grupy wewnątrz Rady już teraz omawiają sprawy związane z reorganizacją władz granicznych niektórych państw członkowskich, które wstąpiły do strefy Schengen, a także sprawy dotyczące tendencji imigracyjnych, które można przypisać temu wydarzeniu. Bez wątpienia rozszerzenie strefy Schengen miało bardzo dobry wpływ na politykę wizową, szczególnie w przypadku obywateli krajów trzecich. Mogą oni obecnie podróżować po całym terenie strefy Schengen z wizą wydaną przez nowe państwo członkowskie, co wcześniej nie było możliwe.
Oprócz tego Unia Europejska zawarła porozumienia z państwami Europy Wschodniej i państwami zachodniobałkańskimi w sprawie uproszczenia zasad wydawania wiz.
Manuel Medina Ortega
(ES) Pani przewodnicząca, panie ministrze! Dziękuję za pańską odpowiedź. Ponieważ pochodzi pan z kraju, który znajduje się w takiej właśnie sytuacji, jestem pewien, że prezydencja słoweńska z zainteresowaniem śledzi tę sprawę.
Osobiście zadałem sobie trud odwiedzenia niektórych z tego typu krajów: z jednej strony mam nadzieję na gwarancję bezpieczeństwa naszych granic, z drugiej zaś myślę, że nie chcemy wznosić kolejnych murów, nowych obwarowań.
Jaką mamy gwarancję, że rozszerzenie strefy Schengen nie spowoduje problemów, takich jak na przykład praca transgraniczna czy przekraczanie granic przez osoby, które są przyzwyczajone do przekraczania granic krajów, które weszły teraz do strefy Schengen bez żadnych problemów, co odnosi się w szczególności do Słowenii, której sąsiadem jest państwo ubiegające się o przyjęcie do Unii Europejskiej?
Janez Lenarčič
(SL) Dziękuję panie pośle Medina Ortega za to dodatkowe pytanie. Jak już mówiłem, Rada nie przeprowadziła jeszcze rozmów na najwyższym szczeblu na ten temat i nie dokonała jeszcze całościowej oceny skutków rozszerzenia strefy Schengen w poszczególnych krajach.
Pytał pan o doświadczenia Słowenii, odpowiem więc w sposób następujący: z pewnością nie chodzi tutaj o wznoszenie nowych murów, chodzi raczej o przesunięcie zewnętrznych granic Unii Europejskiej dalej. Oznacza to, że zewnętrzne granice strefy Schengen obejmują teraz większą ilość państw członkowskich. Było to trudne przedsięwzięcie dla państw, których granice są obecnie częściowo nowymi granicami zewnętrznymi strefy Schengen. Państwa te przygotowywały się do tego kroku przez wiele lat. Było to duże wyzwanie, z czego Unia Europejska zdawała sobie sprawę i w związku z tym postanowiła przygotować specjalny program finansowania zwany "Instrumentem Schengen”, dzięki któremu możliwe było opracowanie odpowiednich narzędzi kontroli na zewnętrznych granicach nowej strefy Schengen.
Pytał pan również o granicę między Słowenią a Chorwacją. Faktem jest, że w przeszłości była to granica niepodzielna. Prawdą jest również, że była to granica tymczasowa po uzyskaniu przez nas niepodległości. We współpracy z partnerami z Unii Europejskiej udało nam się zorganizować punkty kontroli granicznej, które wcale nie utrudniają obywatelom chorwackim wstępu na terytorium naszego kraju. Udało się również zachować wszystkie środki kontroli konieczne dla przestrzegania standardów i uregulowań prawnych strefy Schengen tak, aby kontrola graniczna przebiegała bez zarzutu.
Hubert Pirker
(DE) Pani przewodnicząca! Rozszerzenie strefy Schengen w grudniu ubiegłego roku przyczyniło się do zwiększenia, a nie zmniejszenia bezpieczeństwa. Potwierdzają to statystyki, a my powinniśmy się z takiego stanu rzeczy cieszyć.
Kolejny etap rozszerzenia obejmie Szwajcarię i Lichtenstein, jednak słyszałem, że może to być problemem dla niektórych państw członkowskich, które są przeciwne włączeniu Lichtensteinu. Słyszałem różne komentarze na ten temat ze strony Czech.
Dlatego mam pewne pytanie do Rady. Czy Rada zdaje sobie sprawę z istnienia pewnych zastrzeżeń i co ma zamiar zrobić, by uniknąć problemów związanych z nie włączeniem Lichtensteinu?
Avril Doyle
Moje pytanie odnosi się do zasad funkcjonowania strefy Schengen i spraw związanych ze zmianami klimatycznymi i emisją dwutlenku węgla. W poprzednią środę miałam przyjemność lecieć z Brukseli do Lublany na dwa dni jako gość biura PPE-DE.
Po wylądowaniu w Lublanie opuściliśmy samolot i zostaliśmy odesłani do autobusu, jak to ma miejsce na wielu lotniskach. Gnieździliśmy się wszyscy w autobusie. Czekaliśmy 22 minuty. Potem autobus ruszył, jak mniemaliśmy, w kierunku odbioru bagażu. Przejechał zaledwie 18 metrów, mniej więcej taką odległość, jaka dzieli teraz mnie i panią przewodniczącą, po czym pasażerowie wysiedli i ruszyli w kierunku strefy odbioru bagażu. Nie jest to żart. Kiedy wspomniałam o tym, jak bezsensowna jest ta procedura, usłyszałam, że jest to konieczne w strefie Schengen. Proszę mi to wytłumaczyć panie ministrze!
Janez Lenarčič
(SL) W odpowiedzi na pytanie pana posła Pirkera: to prawda, że procedury przyjęcia Szwajcarii i Lichtensteinu do strefy Schengen już się zaczęły. Trwa proces przyjęcia oraz ocena przedsięwzięcia. Opinia prezydencji na ten temat jest w pełni zależna od wyników tych działań, szczególnie od wyników oceny. Nie są nam znane żadne sprzeciwy ze strony któregokolwiek z państw członkowskich w sprawie przyjęcia jakiegokolwiek kraju do strefy Schengen.
W odpowiedzi na pytanie pani posłanki Doyle muszę przyznać, że nie jestem do końca przekonany, czy są to rzeczywiście wymogi strefy Schengen. Sytuacja z jaką się pani spotkała wynika prawdopodobnie z przepisów bezpieczeństwa obowiązujących na lotnisku. W każdym bądź razie nie mogę w tym przypadku wyjaśnić powodów dla używania autobusu do przewiezienia pasażerów na odległość 20 metrów. Przypuszczam, że chodzi o przepisy mówiące o ruchu na lotnisku, które nie należą do wymogów strefy Schengen, a odnoszą się raczej do zachowania bezpieczeństwa na lotnisku.
Przewodniczący
Dziękuję, panie ministrze. Być może uda się to panu ustalić dziś wieczorem w drodze powrotnej do domu.
Dotyczy: grupy czynnych zawodowo na terenach górskich, trudno dostępnych i na wyspach.
Duży procent zasobów ludzkich decyduje się opuścić regiony UE z powodu braku możliwości pracy, co przyczynia się do wyludnienia tych regionów i zamieszkania ich jedynie przez osoby w podeszłym wieku.
Biorąc pod uwagę ten trend demograficzny oraz inne problemy UE związane z ludnością chciałabym wiedzieć, czy prezydencja planuje rozpocząć działania w celu zatrzymania grup czynnych zawodowo na terenach górskich, trudno dostępnych i na wyspach tak, aby wszystkie regiony UE mogły się rozwijać w tym samym stopniu, utrzymując konkurencyjność Wspólnoty?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) W odpowiedzi na pytanie pani posłankihttp://www.europarl.europa.eu/members/expert/alphaOrder/view.do?language=SL&id=28571" \o "PANAYOTOPOULOS-CASSIOTOU, Marie" chciałbym powiedzieć, że oprócz czterech innych rozporządzeń w ramach polityk spójności Rada przyjęła rozporządzenie w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności w lipcu 2006 r. Zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia pomoc w ramach tych funduszów miała być kierowana również na niektóre wyspy i państwa członkowskie położone na wyspach, a także do obszarów górskich.
Równocześnie Rada i Parlament Europejski przyjęły rozporządzenie w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego. Zawiera ono następującą definicję roli Europejskiego Funduszu Społecznego: jest on odpowiedzialny za zwiększanie możliwości rozwoju przedsiębiorstw i zatrudnienia, promowanie wyższego poziomu zatrudnienia i tworzenie nowych, lepszych miejsc pracy. Te dwa rozporządzenia zostały zharmonizowane, aby zapewnić lepsze wsparcie dla poszczególnych obszarów. Zgodnie z nimi państwa członkowskie mogą w ramach swoich programów operacyjnych i projektów skupić szczególną uwagę na stymulowaniu rozwoju i rynku pracy w regionach wymienionych przez szanowną posłankę. W rezultacie to od państw członkowskich zależy, które programy operacyjne i które z konkretnych działań uznają za odpowiednie, by spełnić kryteria zawarte w pytaniu. Komisja ocenia proponowane programy, wskazuje ewentualne niezgodności z celami polityki spójności i przepisami poszczególnych rozporządzeń oraz, jeśli zostaną spełnione wszystkie wymogi, zatwierdza te programy.
Jeżeli chodzi o kształtowanie ram prawnych na polu polityki spójności zadaniem Komisji jest podejmowanie decyzji, które umożliwią osiągnięcie celów polityki spójności. Pierwszą ku temu okazją w latach 2007-2013 będzie debata na temat pierwszego sprawozdania okresowego na temat wdrażania polityki spójności. Komisja ma przedstawić sprawozdanie na ten temat w czerwcu.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować ministrowi za powtórne wymienienie wszystkich działań objętych funduszami strukturalnymi oraz Europejskim Funduszem Społecznym. Chciałabym wiedzieć czy prezydencja i Rada wiedzą, że niektóre z regionów Europy pozostają niezamieszkałe. Przynależą one oczywiście do władz krajowych, jednak ich inercja przyczynia się do zubożenia UE i obnaża nas przed osobami napływającymi z innych regionów. Problem ten dotyczy nas wszystkich, gdyż nie odnosi się tylko do jednego kraju. Dlatego zastanawia mnie, czy prezydencja ma zamiar zainteresować się tą sprawą.
Janez Lenarčič
(SL) Dziękuję pani posłanko Panayotopoulos za to dodatkowe pytanie. Prezydencja zdaje sobie sprawę z wyludnienia niektórych obszarów Europy. Jednak chciałbym jeszcze raz powtórzyć, że to, jakie metody należy obrać w celu uniknięcia rozprzestrzenienia się tego zjawiska leży w gestii poszczególnych państw członkowskich. Z drugiej strony powinniśmy pomyśleć o tym, że nie możemy zmusić ludzi, by pracowali i mieszkali w konkretnym regionie.
Jest to poważna sprawa, którą należy rozwiązać. Powtarzam, że polityka spójności proponuje rozwiązania, jednak to od poszczególnych państw członkowskich zależy, które z tych propozycji zostaną wykorzystane w konkretnych przypadkach.
Jörg Leichtfried
(DE) Panie ministrze! Chciałbym odnieść się do pana ostatnich słów. Oczywiście decyzje na temat konkretnych działań leżą w gestii poszczególnych państw członkowskich, jednak Unia Europejska również ponosi odpowiedzialność za wyludnienie wspomnianych terenów. Dokonuje się ono za sprawą tego, czego doświadczamy w całej Unii Europejskiej - liberalizacji rynku. W mniejszych miejscowościach zamyka się urzędy pocztowe, ponieważ przestają przynosić zyski, zamyka się również lokalne banki oszczędnościowe, a nawet baseny z powodu prywatyzacji usług publicznych. Wszystko to sprawia, że życie w tych miejscowościach staje się coraz mniej opłacalne. Sam pochodzę z gór i widziałem, co się tam dzieje. Dlatego chciałbym wiedzieć czy Rada rozważyła tę sprawę.
Pani przewodnicząca! Chciałbym również krótko skomentować odpowiedź na poprzednie pytanie: otóż także w Graz trzeba wsiąść do autobusu, by przejechać zaledwie pięć metrów, dlatego zapewniam, że pani posłanka Doyle nie jest jedyną osobą, która tego doświadczyła. Mamy do czynienia cały czas z tym samym nonsensem: wszystko zwala się na Schengen, kiedy wiadomo, że to nieprawda.
Janez Lenarčič
(SL) Myślę, że chodziło o 20, a nie pięć metrów, ale nawet tyle to za mało. Jak już mówiłem, nie chcę mówić o tym, jak funkcjonuje lotnisko w Lublanie, ponieważ jest ono niezależną jednostką z własnymi zasadami i przepisami. Niemniej jednak chciałbym powtórzyć, że polityka spójności Unii Europejskiej pozwala państwom członkowskim na rozwiązanie problemu, o którym mówiła pani posłanka Panayotopoulos. Czy będą to działania skuteczne to już inna sprawa.
Wspomniał pan o usługach pocztowych, co jest bardzo ciekawym spostrzeżeniem. Muszę jednak podkreślić, że dyrektywa dotycząca usług pocztowych, którą przyjął również Parlament Europejski w tym roku, odnosi się do tego problemu. Ważnym elementem tej dyrektywy jest gwarancja ogólnej dostępności usług pocztowych nawet po otwarciu rynku. Wspomniana dyrektywa dobrze radzi sobie z problemem, o którym pan mówił.
Przewodniczący

Dotyczy: traktatu lizbońskiego
Artykuł 1 ust. 24 odnoszący się do rozdziału 1, art. 10 A, ust. 2, (Cele i postanowienia ogólne) mówi o tym, że Unia Europejska ma obowiązek "(f) przyczyniania się do opracowywania międzynarodowych środków służących ochronie i poprawie stanu środowiska naturalnego oraz zrównoważonego zarządzania światowymi zasobami naturalnymi, w celu zapewnienia trwałego rozwoju”.
Czy Rada uważa, że to postanowienie oznacza, że zakaz stosowania środków ochrony środowiska, które wykraczają poza w pełni zharmonizowany program może być widziany jako działanie sprzeczne z traktatem?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Pytanie pani posłanki Goudin wykracza poza kompetencje Rady. Rada nie brała udziału w konferencji międzyrządowej, podczas której sporządzono projekt traktatu lizbońskiego. W spotkaniu uczestniczyli natomiast przedstawiciele rządów poszczególnych państw członkowskich. Oprócz tego, jak wiemy, traktat lizboński jeszcze nie wszedł w życie. Kiedy to się stanie, a mam nadzieję, że niedługo, w wyznaczonym ostatecznym terminie za wyjaśnianie postanowień traktatu będzie odpowiedzialny sąd - myślę, że o to chodziło pani posłance Goudin.
Christopher Heaton-Harris
Panie ministrze! Podawano nam na tej sali wiele różnych informacji dotyczących tego, w jakim stopniu nowy traktat lizboński jest podobny do starej konstytucji. Czy mógłby pan przedstawić nam swój własny pogląd na ten temat?
Nils Lundgren
(SV) Pani przewodnicząca! Myślę, że mamy prawo zadawać pytania na temat tego, jak interpretować traktat, który został nam zaprezentowany w praktycznie tej samej formie, lecz pod inną nazwą, a Rada powinna umieć odpowiedzieć nam na te pytania. Moje dodatkowe pytanie do pytania nr 3 brzmi następująco: Czy słowa te oznaczają, że UE będzie decydować nie tylko o celach globalnej polityki ochrony środowiska, lecz również o środkach, jakie państwa członkowskie mają w związku z tym podejmować?
Janez Lenarčič
(SL) Kwestia podobieństwa czy różnic pomiędzy traktatem lizbońskim a wcześniejszym traktatem konstytucyjnym zależy przede wszystkim od osobistych odczuć. Traktat lizboński różni się od traktatu konstytucyjnego, choć proponuje kilka podobnych lub nawet identycznych rozwiązań. Ograniczę moją wypowiedź do następujących faktów.
Różni się pod tym względem, że nie jest to traktat, który zastępuje wszystkie wcześniejsze traktaty. Jest to klasyczna metoda przyjmowania najważniejszych traktatów przez Unię Europejską. Różni się w tym sensie, że zarzuca koncepcję konstytucji i nie mówi się już o konstytucji Unii Europejskiej, lecz o klasycznym traktacie.
W wielu rozwiązaniach znajdą państwo podobieństwa lub identyczne propozycje, w tym w rozwiązaniach instytucjonalnych, funkcjonalnych oraz tych, które dotyczą uproszczenia konkretnych działań, zatwierdzania decyzji czy zwiększenia roli parlamentów poszczególnych państw i Parlamentu Europejskiego. Dlatego właśnie traktat ten różni się od poprzedniego traktatu konstytucyjnego, a równocześnie proponuje podobne, a nawet identyczne rozwiązania.
Jeżeli chodzi o drugie pytanie: Zwróciłem szczególną uwagę na słowa, jakich używała pani posłanka Goudin zadając swoje pytanie i chciałbym zauważyć, że postanowienie to dotyczy wsparcia ze strony Unii w przygotowywaniu międzynarodowych programów działań na rzecz ochrony i poprawiania stanu środowiska naturalnego, zapewnienia trwałego rozwoju itp. Innymi słowy Unia nie ma narzucać konkretnych działań ani ich wymagać, jej zadaniem jest pomoc. Uważam, że dobór słów w tym przypadku mówi sam za siebie.
Przewodniczący
Mogę przyjąć jeszcze jedno dodatkowe pytanie w związku z tą kwestią. Mamy za sobą całą lawinę wskazówek, biorę jednak pod uwagę równowagę polityczną i to, jakie osoby czy ugrupowania miały już okazję zadać pytanie.
Jens Holm
(SV) Słowa przytoczone przez panią posłankę Goudin są odpowiednie i uważam za chwalebne, że chcemy chronić środowisko naturalne i poprawiać jego stan - traktat lizboński używa więc odpowiednich słów. Problem polityki ochrony środowiska naturalnego UE narasta, kiedy środki podjęte na rzecz ochrony środowiska naturalnego są w konflikcie z rynkiem wewnętrznym. Komisarz Verheugen oświadczył niedawno, że w ciągu ostatnich pięciu lat Komisja stawiała państwa członkowskie przed Europejskim Trybunałem Stanu 19 razy w sprawach związanych z działaniami tych państw na rzecz ochrony środowiska naturalnego. We wszystkich przypadkach trybunał orzekł na korzyść rynku wewnętrznego i przeciw ochronie środowiska naturalnego. Zastanawiam się czy wzmacnia to w jakikolwiek sposób gwarancję związaną ze środowiskiem naturalnym? Czy wspomniane przez posłankę Goudin słowa gwarantują, że środowisko naturalne będzie miało pierwszeństwo względem wymogów rynkowych? Czy mogę prosić o oświadczenie na ten temat?
Janez Lenarčič
(SL) Całkowicie zgadzam się z panem posłem Holmem. Istnieją znaczne rozbieżności między normami prawnymi z różnych dziedzin, nawet jeśli chodzi o samą naturę normy prawnej. Ta norma lub też postanowienie traktatu lizbońskiego, który, przypominam, nie wszedł jeszcze w życie, mówi o wsparciu ze strony Unii. Norma prawna różni się od nakazu czy zakazu. Tak naprawdę największą liczbę nakazów i zakazów można znaleźć na wspólnym rynku.
Faktem jest, że istnieje możliwość konfliktu poszczególnych przepisów, lecz musimy również pamiętać, że naturalną rzeczą w przypadku jakichkolwiek konfliktów czy rozbieżności jest rozwiązywanie ich przed trybunałem zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym. Istnieje sposób na uniknięcie konfliktów podczas formułowania przepisów, jednak leży to w gestii Komisji Europejskiej, która jest jedyną instytucją posiadającą prawo do inicjatywy prawodawczej. Jestem przekonany, że korzystając z tej inicjatywy Komisja stara się uniknąć wszelkich konfliktów prawnych.
Przewodniczący

Dotyczy: traktatu lizbońskiego
Czy Rada jest zadowolona z odpowiedzi na pytania prezydencji słoweńskiej w stronę państw członkowskich w sprawie trzydziestu trzech punktów traktatu lizbońskiego, które wymagały objaśnienia?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Pani posłanka Harkin zapytała o sprawy poruszone przez prezydencję słoweńską. Wprowadzenie w życie traktatu lizbońskiego jest w pełni zależne od działań technicznych, które należy podjąć z odpowiednim wyprzedzeniem, jeśli chcemy w pełni wdrożyć postanowienia traktatu. Działania te rozpoczęły się w styczniu, zgodnie z mandatem udzielonym prezydencji słoweńskiej przez Radę Europejską w grudniu ubiegłego roku.
Muszę podkreślić, że prace te są dopiero na etapie wstępnym. Mają one taki charakter, ponieważ wiemy, że traktat wejdzie w życie dopiero, gdy zostanie ratyfikowany przez wszystkie 27 państw członkowskich. Niemniej jednak Rada opracowuje regularne sprawozdania na temat tych wstępnych prac przygotowawczych, czy też prac o charakterze technicznym, i przedstawia je w biurze przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, szczególnie w przypadku spraw związanych z Parlamentem Europejskim.
Marian Harkin
Cieszą mnie postępy prezydencji słoweńskiej. Chciałabym poruszyć jednak dwie sprawy, które są obecnie kontrowersyjne w Irlandii. Proszę prezydencję słoweńską o wyjaśnienie tych spraw.
Pierwsza sprawa dotyczy wspólnej, skonsolidowanej podstawy podatkowej i harmonizacji podatków. Czy mógłby pan wyjaśnić, panie ministrze, sprawę weta przysługującego każdemu z państw w tej sprawie?
Druga sprawa jest związana z dołączonym do traktatu lizbońskiego protokołem na temat traktatu Euratom. Chciałabym, by wyjaśnił mi pan minister czy ten protokół stanowi poprawkę lub zmianę treści bądź warunków traktatu Euratom oraz czy pociąga on za sobą zmianę podstawy prawnej lub inne konsekwencje prawne, szczególnie w związku z energią jądrową.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - W drodze wyjątku będę mówił po angielsku, aby uniknąć dalszych kontrowersji i wyrazić się możliwie najbardziej zrozumiale w odpowiedzi na pytania pani posłanki Harkin.
Jeżeli chodzi o sprawę podatków, każde państwo członkowskie ma prawo weta w sprawach związanych z nakładaniem podatków, tak w przypadku wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, harmonizacji podatków, jak w przypadku innych spraw podatkowych. Sytuacja ta nie ulegnie zmianie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. Traktat lizboński tego nie zmieni. W sprawach podatkowych proces decyzyjny pozostaje taki sam: decyzje podejmowane są w oparciu o zgodę wszystkich państw członkowskich, w tym oczywiście Irlandii.
Jeżeli chodzi o drugie pytanie zasada jest ta sama: koszyk energetyczny i wybór źródeł energii pozostaje zależny od suwerennych decyzji państw członkowskich. Każde państwo członkowskie może wybrać energię jądrową, włączyć ją do swojego koszyka energetycznego lub też z niej zrezygnować. Zasada ta się nie zmieni po wejściu w życie traktatu lizbońskiego.
Syed Kamall
W związku z prośbą o wyjaśnienie pewnych punktów traktatu ze strony państw członkowskich chciałbym zapytać, czy ja również mogę prosić o wyjaśnienie pewnych spraw, w szczególności klauzuli pomostowej. Istnieje wiele dziedzin, w których UE próbuje interweniować, lecz nie ma odpowiednich podstaw prawnych, co jest od wielu lat przedmiotem krytyki i analizy. Czy jednak nie martwi Rady fakt, że klauzula pomostowa umożliwi UE interwencję w pewnych sprawach bez konieczności konsultowania się z władzami krajowymi? Czy nie martwi fakt, że klauzula ta w zasadzie podważa kompetencje władz krajowych i demokrację Unii Europejskiej?
Jim Allister
Czy pan minister mógłby powiedzieć, dlaczego uznano za konieczne podczas referendum w Irlandii wprowadzenie moratorium na złe wieści z Brukseli i wszelkie nowe, kontrowersyjne propozycji z Brukseli?
Czy Rada i Komisja obawiają się reakcji ludzi tak bardzo, że uznały, iż lepiej pozostawić ich w niewiedzy? Czy może pan nam przybliżyć sprawy, których dotyczyło moratorium i powiedzieć czy miały one coś wspólnego z harmonizacją podatków od osób prawnych, a jeśli tak, to dlaczego?
Janez Lenarčič
(SL) Jeżeli chodzi o pytanie pana posła Kamalla chciałbym podkreślić, że klauzula pomostowa przede wszystkim umożliwia państwom członkowskim dojście do porozumienia w sprawie decyzji o podjęciu danego działania na skalę unijną. Myślę, że błędem jest postrzeganie jej jako instrumentu, który może zostać użyty bez zgody władz krajowych. Gdyby ktokolwiek chciał działać bez zgody władz krajowych, nie uzyskałby poparcia w swoim kraju.
Chciałbym również wyjaśnić, że traktat lizboński wzmocni rolę władz krajowych i w sposób bardziej bezpośredni zaangażuje je w procedury unijne. Klauzula pomostowa ma być podporządkowana wspomnianej przed chwilą większej roli władz krajowych.
W odpowiedzi na pytania pana posła Allistera muszę przyznać, że nie wiadomo mi o żadnym moratorium. Ani Rada, ani prezydencja nie podejmowały żadnych decyzji w sprawie moratorium na złe wiadomości czy delikatne tematy.
Pańska sugestia dotycząca wspólnej, skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych nie jest sprawą nową. Mówi się już o tym od jakiegoś czasu, w zasadzie od lat, choć nie doszło jak na razie do porozumienia. Bez porozumienia sprawa nie pójdzie do przodu. Sprawa wygląda w ten sposób, ponieważ, jak już wspomniałem w odpowiedzi na poprzednie pytanie, sprawy podatkowe stanowią część tych tematów, w przypadku których w Unii Europejskiej decyzje podejmuje się tylko i wyłącznie na zasadzie porozumienia. Jak do tej pory ta zasada się nie zmieniła i nie zmieni się w przyszłości, tak w wyniku referendum przeprowadzonego w Irlandii, jak i później.
Przewodniczący
Przejdziemy teraz do dwóch pytań związanych z prawami człowieka w Chinach, na które padnie wspólna odpowiedź. Pierwsze pytanie zada pani posłanka Doyle, drugie zaś pan poseł Evans.
Dotyczy: praw człowieka w Chinach
17 stycznia 2008 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję (P6_TA(2008)0021), która stanowiła prośbę, by Chiny "nie używały Igrzysk Olimpijskich 2008 jako pretekstu do aresztowania... i więzienia dysydentów, dziennikarzy i działaczy na rzecz praw człowieka, którzy zgłaszają nadużycia związane z nieprzestrzeganiem praw człowieka lub uczestniczą w manifestacjach z nimi związanych”.
Jakie działania zostały podjęte przez Radę w odpowiedzi na rezolucję Parlamentu? Czy władze chińskie zareagowały na tę rezolucję, a jeżeli tak, to w jaki sposób? Czy Rada jest zadowolona z wysiłków władz chińskich na rzecz stosowania się do zasad karty olimpijskiej?
Dotyczy: praw człowieka w Chinach
Na początku 2007 r. działacz na rzecz praw człowieka Yang Chunlin zbierał w Chinach podpisy pod petycją zatytułowaną "Chcemy praw człowieka, nie Igrzysk Olimpijskich”. W lipcu tego samego roku został aresztowany za "podżeganie do obalenia władzy” i do tej pory przebywa w ośrodku zatrzymań w Jiamusi City.
Czy Rada podziela moje zaniepokojenie sposobem, w jaki potraktowany został Yang Chunlin? Czy Rada zgadza się ze mną, że więzienie działaczy na rzecz praw człowieka jest sprzeczne z obietnicami złożonymi przez wielu urzędników chińskich przed przygotowaniami do Igrzysk Olimpijskich w Pekinie?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Podobnie jak osoby, które zadały przed chwilą swoje pytania, Rada jest zaniepokojona prześladowaniem działaczy na rzecz praw człowieka w Chinach. Jeżeli chodzi o chińskie zobowiązania związane z Igrzyskami Olimpijskimi to, czy Chiny się z nich wywiązują ocenia Międzynarodowa Komisja Olimpijska. My jednak możemy powiedzieć, że ostatnie przykłady represji względem rzeczników praw człowieka i innych działaczy poddają w wątpliwość gotowość Chin do spełnienia złożonych w oparciu o międzynarodowe standardy praw człowieka obietnic. Związane są one z ochroną przysługującego człowiekowi prawa wolności słowa.
Martwi nas również wysiedlanie i prześladowanie ludzi, również w związku z budową obiektów olimpijskich. Zgodnie z wytycznymi na temat obrońców praw człowieka przywódcy misji państw członkowskich UE do Chin ostrożnie śledzą sytuację takich osób jak Yang Chunlin czy Hu Jia. Rada UE regularnie i na różne sposoby wysyła władzom chińskim komunikaty na temat spraw, które wzbudzają obawy.
Po zatrzymaniu Hu Jia w grudniu Rada poruszyła ten temat kilka razy, lecz bez zadowalających rezultatów. Rada zamierza dalej z bliska przyglądać się tym dwóm sprawom i podjąć odpowiednie działania.
Powinniśmy jednak wspomnieć o kilku pozytywnych sprawach, takich jak szybkie uwolnienie chińskich dziennikarzy, w tym Yu Huafenga i Ching Cheonga. Cieszą nas również zmiany w ustawach medialnych, szczególnie tymczasowe złagodzenie restrykcji dla dziennikarzy z innych krajów podczas przygotowań do Igrzysk Olimpijskich.
Podczas ostatnich rozmów na temat praw człowieka między Unią Europejską a Chinami, które miały miejsce w październiku 2007 r., europejska trojka poprosiła Chiny o utrzymanie rozluźnionych przepisów dotyczących dziennikarzy spoza Chin nawet po zakończeniu Igrzysk. Delegacja chińska zapewniła, że dziennikarze nadal będą mieli ułatwioną pracę jeszcze po upływie października br. Rada planuje oczywiście wznowienie rozmów w tej sprawie z władzami chińskimi.
Prawdopodobnie wiecie państwo, że Rada już teraz jest w trakcie przygotowań do kolejnego etapu rozmów na temat praw człowieka między Unią Europejską a Chinami. Rozmowy te będą miały miejsce 15 maja w Lublanie. Władze UE planują omówić najbardziej niepokojące obecnie kwestie, w szczególności problem wolności słowa, kontrolę Internetu, ustawy dotyczące dziennikarzy zagranicznych, prawo do pokojowych zgromadzeń oraz rolę społeczeństwa obywatelskiego. UE zwróci szczególną uwagę na problem łamania praw przysługujących rzecznikom praw człowieka. Mogę państwa zapewnić, że władze UE zrobią, co tylko będzie możliwe, aby uzyskać jak najlepsze rezultaty tych rozmów i jednoznacznie przedstawić swoje obawy przedstawicielom rządu chińskiego.
Avril Doyle
"Celem Igrzysk Olimpijskich jest sprawić, by sport stanowił część harmonijnego rozwoju człowieka, a [...] wszelkie formy dyskryminacji kraju lub pojedynczych osób ze względów rasowych, religijnych, politycznych, związanych z płcią lub z jakichkolwiek innych powodów są niezgodne z ideą Ruchu olimpijskiego” - są to dwie podstawowe zasady Karty Olimpijskiej, pod którymi podpisały się Chiny. Choć chciałabym, by tegoroczne Igrzyska zakończyły się sukcesem i uważam, że nie powinniśmy myśleć o ich bojkotowaniu, myślę, że nie powinniśmy się powstrzymywać przed przypominaniem Chinom o tym, że powinny podjąć znacznie większe starania na rzecz ochrony godności ludzkiej poprzez wolny i sprawiedliwy system sądowniczy, wolne media, lepsze traktowanie Tybetańczyków i innych mniejszości etnicznych, większe dbanie o dobro zwierząt itp. Musimy również pamiętać o ogromnych wyzwaniach demograficznych, ekologicznych i modernizacyjnych, które stoją obecnie przed tym krajem. Jednak czy Rada zgodzi się ze mną, że podczas wszystkich tych działań władze chińskie muszą nauczyć się akceptować uzasadnioną krytykę, jaka ma miejsce wtedy, gdy nie wywiązują się ze swoich zobowiązań, takich jak na przykład podstawowe zasady Karty Olimpijskiej.
Robert Evans
Pan minister powiedział, że nie otrzymał do tej pory satysfakcjonującej odpowiedzi na pouczenie od władz chińskich. Czy w ciągu najbliższych tygodni i miesięcy planuje on więc na siłę kontynuować wysyłanie komunikatów, które jak dotąd pozostały bez odzewu? Będzie zdawał sobie sprawę z tego, że do tej pory Chiny nie wywiązały się z zapewnień i obietnic złożonych w sprawie poprawy ochrony praw człowieka.
Mamy dobrą okazję do działania teraz - w okresie przedolimpijskim -, potem będzie za późno. Czy 15 maja podczas planowanych rozmów będzie się mówiło o tym, jakie kroki można podjąć, by skłonić Chiny do złagodzenia swojej polityki na temat wolności słowa, praw dziennikarzy czy prawa do demonstracji?
Czy będzie się naciskać na Chiny również w sprawie kary śmierci? Ponieważ jak na razie wszystkie statystyki wskazują na to, że Chiny przeprowadzają egzekucje na większej ilości osób niż w reszcie świata razem wziętej. Nie możemy organizować tam Igrzysk Olimpijskich bez wyraźnego przekazania naszego stanowiska w tej sprawie chińskim władzom.
Janez Lenarčič
(SL) W odpowiedzi na pytanie pani posłanki Doyle chciałbym powtórzyć to, co już wcześniej powiedziałem: Karta Olimpijska i jej przestrzeganie to sprawa dla Międzynarodowej Komisji Olimpijskiej. Jest to organ upoważniony do działania w przypadku naruszenia postanowień Karty Olimpijskiej.
Jeżeli chodzi o pytania pana posła Evansa, chciałbym powiedzieć, że Unia Europejska czujnie obserwuje sytuację związaną z przestrzeganiem praw człowieka. Jak już mówiłem 15 maja odbędzie się spotkanie przedstawicieli UE i Chin w tej sprawie. Podczas tego spotkania omówione zostaną kwestie wolności słowa, kontroli Internetu, przepisów związanych z obecnością dziennikarzy zagranicznych w Chinach, prawa do pokojowych zgromadzeń i roli społeczeństwa obywatelskiego. Nie jest to pełna ani też zamknięta lista tematów. Istnieje możliwość poruszenia innych kwestii. Jeżeli chodzi o karę śmierci stanowisko Unii Europejskiej jest jasne. UE konsekwentnie realizuje i wzmacnia swoją politykę w tym zakresie podczas wszystkich dwustronnych i wielostronnych rozmów.
Vincas Justas Paleckis
(LT) Panie ministrze! Mówił pan o tym, że UE będzie próbowała wpłynąć na decyzje rządu chińskiego. Nie mogę się nie zgodzić. Jednak przerwanie sztafety olimpijskiej jest dowodem na to, że być może podczas trwania Igrzysk telewizja chińska pokaże nam nie tylko materiał związany z poszczególnymi konkurencjami, lecz również rozruchy na ulicach i placach, w których uczestniczyć będą tak Chińczycy, jak i turyści. W związku z tym czy nie uważa pan, że lepiej byłoby wywrzeć prawdziwy nacisk na Chinach lub wybrać drogę negocjacji dyplomatycznych?
Gay Mitchell
Mówi się, że osobom, które potrzebują przeszczepu któregoś z organów w Chinach obiecuje się, że będzie go można dokonać bardzo niedługo i istnieje podejrzenie, że zabija się ludzi specjalnie w tym celu. Ludzi, których egzekucji dokonuje się właśnie po to, by odpowiedzieć na te potrzeby.
Wczoraj dyskutowałem na tej sali z innym członkiem Komisji, starając się udowodnić, że "megafonowa” dyplomacja na nic się zdaje w przypadku Chin. Dlatego chciałbym wiedzieć, czy Rada może nas zapewnić, że będzie próbowała innych, skuteczniejszych sposobów w rozmowach z Chinami? Czy podejmie pan tematy, o których była mowa w rozmowach z Radą i Komisją w przeszłości?
Janez Lenarčič
(SL) Moja odpowiedź na pytanie pana posła Paleckiego jest bardzo prosta. Nigdy nie powinniśmy zarzucać dyplomacji, ponieważ jest to dobry sposób na prowadzenie dyskusji, przekonywanie do swoich racji i osiągnięcie odpowiednich wyników. Dlatego odpowiedź jest prosta. Jak już mówiliśmy Rada prowadzi obecnie zaawansowane rozmowy pomiędzy Unią Europejską a Chinami. Rozmowy te są nadal w toku, a ich kolejny etap zostanie przedstawiony w przyszłym miesiącu. Chcemy kontynuować ten dialog i utrzymać prawa człowieka jako jeden z jego najważniejszych elementów.
Nie mogę odpowiedzieć na pytanie posła Mitchella, ponieważ Rada nie omówiła jeszcze tego zagadnienia i nie wydała na jego temat opinii. Panie pośle Mitchell! Prawdopodobnie zgodzi się pan, że nie mogę komentować informacji i danych podanych w mediach czy innych miejscach.
Paul Rübig   -
(DE) Panie przewodniczący Rady! Ma pan rację mówiąc, że w praktyce dialog zdaje egzamin jako sposób na rozstrzyganie konfliktów. Moje pytanie brzmi następująco: Czy jest pan w stanie wyobrazić sobie tworzenie nowych forów rozmów z Chinami o tematyce związanej bądź to z edukacją, bądź to z badaniami naukowymi? Powinniśmy skupić naszą uwagę na uczeniu się od siebie nawzajem i wzajemnym zrozumieniu. W końcu na szczeblu międzynarodowym istnieje nie tylko sport, handel i muzyka; mamy również relacje międzyludzkie i potrzebujemy nowych forów współpracy w tym zakresie.
Syed Kamall
Chciałbym tylko dodać coś do pytania zadanego przez mojego kolegę, pana posła Evansa. Jeżeli Chińczycy nie zajmą się sprawami opisanymi przez mojego kolegę w sposób odpowiedni, jakie działania powinny podjąć jego zdaniem Rada i państwa członkowskie UE?
Jeżeli nie może on na to pytanie odpowiedzieć w tej chwili, jakie są w takim razie jego sugestie w sprawie działań, jakie Rada powinna spróbować podjąć? Czy mamy raczej siedzieć bezczynnie, godząc się na wszystko co mówią Chińczycy i najzwyczajniej w świecie uczestniczyć w Igrzyskach Olimpijskich? Jakie działania powinniśmy podjąć?
Janez Lenarčič
(SL) Pytania panów Rübiga i Kamalla są w pewien sposób powiązane. Chodzi o to, co możemy zrobić w przypadku braku odpowiedniej reakcji ze strony Chin. Jedną z możliwości jest oczywiście ponowne wezwanie do zmiany stanowiska. Pytali panowie o nowe płaszczyzny dialogu z Chinami. Rzeczywiście, jeżeli pojawi się taka potrzeba i jeśli Rada i delegacja chińska się na to zgodzą, będzie można poszerzyć zakres rozmów. Jednak uważam przede wszystkim za niezwykle ważne, by kontynuować dialog z Chinami. Myślę, że jest to odpowiedź na pytania obu panów. Rada jest zdecydowana kontynuować rozmowy i zająć się sprawą praw człowieka.
Przewodniczący

Dotyczy: Tybetu
Reakcja UE na agresywne tłumienie zamieszek, które miało miejsce jakiś czas temu w Birmie była ostra. Nałożone zostały odpowiednie sankcje gospodarcze, wyznaczono również specjalnego wysłannika UE dla tego kraju.
W przypadku Chin jednak stanowisko Rady jest dużo bardziej powściągliwe. Rzeczywiście rzeczniczka prasowa pana Javiera Solany, wysokiego przedstawiciela UE ds. polityki zagranicznej powiedziała nawet: "Stosunki między UE a Chinami znacznie się różnią od stosunków między UE a Birmą”.
Czy Rada uważa, że jest jakaś różnica między Chinami a Birmą, jeżeli chodzi o systematyczne łamanie praw człowieka i przemoc stosowaną przez władze państwowe? Czy Rada mogłaby mnie poinformować, do jakich zmian przyczyniły się rozmowy polityczne na temat sytuacji praw człowieka i pozycji tybetańskiego języka i kultury w Chinach? Jakie jest zdanie Rady na temat propozycji Amnesty International mówiącej o tym, by wpuścić międzynarodowych obserwatorów na terytorium Tybetu i przeprowadzić odpowiednie dochodzenie?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Podobnie jak Parlament Europejski Rada jest zaniepokojona ostatnimi wydarzeniami i łamaniem praw człowieka w Tybecie.
19 marca, zaledwie kilka dni po tych wydarzeniach, Rada wydała oświadczenie w imieniu Unii Europejskiej, w którym nawoływała do zaprzestania przemocy. Prosiła władze chińskie o odpowiedź na pretensje Tybetańczyków związane z nieprzestrzeganiem praw człowieka. Nawoływała do nawiązania konkretnego i konstruktywnego dialogu między władzami chińskimi i Dalai Lamą, który miałby doprowadzić do znalezienia trwałego rozwiązania problemów, akceptowanego przez każdą ze stron i szanującego kulturę, religię i tożsamość Tybetańczyków. Prezydencja słoweńska wydała podobne oświadczenie w imieniu Unii Europejskiej 25 marca podczas posiedzenia Rady Praw Człowieka w Genewie.
Wiemy o prośbach o dochodzenie ze strony ONZ w sprawie odpowiedzi Chin na wydarzenia w Tybecie. Rada zwróciła się do władz chińskich o zniesienie ograniczeń dostępu do tego regionu, co pozwoliłoby na niezależną ocenę sytuacji. Rozmowy na temat praw człowieka między Unią Europejską i Chinami, wspomniane dziś już kilkakrotnie i planowane na 15 maja w Lublanie, stolicy Słowenii, będą kolejną okazją do omówienia sytuacji w Tybecie i innych naglących spraw, takich jak na przykład sytuacja działaczy na rzecz praw człowieka. Władze Unii Europejskiej nalegają, by władze chińskie zezwoliły dziennikarzom zagranicznym na wstęp na terytorium Tybetu zgodnie z nowymi zasadami przyjętymi w ramach przygotowań do Igrzysk Olimpijskich.
Unia Europejska i Chiny będą rozmawiać w Lublanie na temat cenzury w Internecie, co będzie kontynuacją debaty rozpoczętej podczas ostatniego etapu rozmów w październiku ubiegłego roku.
Ważnym działaniem jest ocena dialogu na temat praw człowieka w szerszym kontekście rozmów między UE i Chinami w sprawie praw człowieka, reform oraz postępu społeczno-politycznego. Tematy stanowiące przyczynę problemów, jakich byliśmy świadkami w Tybecie, są systematycznie omawiane w ramach dialogu na temat praw człowieka z Chinami. Chodzi o prawo do własnych przekonań religijnych, prawa mniejszości i prawa kulturowe. Podczas debaty październikowej władze UE prowadziły otwarte rozmowy z władzami chińskimi na temat ograniczeń wolności wyznania.
Do ostatnich pozytywnych zmian w zakresie praw człowieka w Chinach można zaliczyć również wejście w życie nowych przepisów dotyczących zatrudnienia, a także ponowne przejście kompetencji związanych z rewizją wyroków skazujących na karę śmierci w ręce Ludowego Sądu Najwyższego Chin. Dzięki tej ostatniej zmianie umorzono wiele wyroków.
Na koniec chciałbym podkreślić, że Unia Europejska śledzi sytuację w Birmie równie dokładnie jak wydarzenia w Tybecie. Jeżeli chodzi o tę ostatnią sprawę Unia Europejska aktywnie wspiera wysiłki ONZ na rzecz przyspieszenia przejścia na system demokratyczny, osiągnięcia zgody i pokoju w kraju oraz promowania jego rozwoju, prowadzi również konsultacje z partnerami azjatyckimi.
Koenraad Dillen
(NL) Panie ministrze! Dziękuję za szczegółową odpowiedź. Niestety pomimo swojej treściwości nie dotarła ona do sedna sprawy. Wszyscy na tej sali jesteśmy zgodni co do tego, że należy się zainteresować sytuacją praw człowieka w Birmie i w Chinach. Wątpię jednak, by rysowało się przed nami jakieś pozytywne rozwiązanie. Chciałbym zwrócić uwagę, że zaledwie kilka tygodni temu francuski dziennik Libération opublikował na pierwszej stronie zdjęcia narzędzi wykorzystywanych do torturowania tybetańskich więźniów w Chinach, a więc wątpię żeby nastąpiły w tej sprawie jakieś pozytywne zmiany.
Niemniej jednak sformułuję moje pytanie nieco bardziej szczegółowo. Dlaczego Unia Europejska kieruje się podwójnymi standardami, stosując duże restrykcje w przypadku Birmy, a tak ekstremalnie łagodne metody w przypadku Chin? Czyż nie jest tak, że kiedy w grę wchodzą większe interesy gospodarcze odkładamy nasze zasady dotyczące praw człowieka na bok?
Janez Lenarčič
(SL) Nie mogę się z panem zgodzić pośle Dillen w sprawie podwójnych standardów. Myślę, że Unia Europejska ich nie stosuje. Gdyby tak było prezydencja słoweńska nie przemawiałaby w imieniu Unii Europejskiej podczas posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie 25 marca dotyczącego wspomnianego przez pana tematu.
Kiedy wchodzą w grę prawa człowieka Unia Europejska zawsze stara się kierować tymi samymi zasadami w przypadku każdego z krajów trzecich. Problem polega na tym, jakie podjąć środki. I tutaj działania się różnią w zależności od konkretnego przypadku naruszenia praw. Podejmując decyzję o środkach lub rozwiązaniach musimy wziąć pod uwagę prawdopodobieństwo osiągnięcia oczekiwanego rezultatu.
Przewodniczący

Dotyczy: praw człowieka w Czadzie
Czy Rada mogłaby powiedzieć dokładnie, jakie działania dyplomatyczne prowadzi w celu doprowadzenia do zawieszenia broni w Republice Czadu i ochrony oblężonych cywilów oraz zwiększenia wysiłków na rzecz pokoju w tym kraju?
Dwóch polityków z opozycji, do zatrzymania których władze Czadu się nie przyznają, zostało zatrzymanych przez krajowe siły bezpieczeństwa 3 lutego. Jakie środki podjęła Rada po próbie zamachu stanu na początku lutego w celu zapewnienia wolności działania opozycji w obliczu aresztowań, które stanowiły część sankcji względem opozycji politycznej w stolicy kraju, Ndżamenie?
Prezydent Idriss Déby ogłosił stan wyjątkowy 14 lutego, zapewniając rządowi prawo do cenzury mediów, przeszukiwania ludzi i majątków oraz ścisłej kontroli ruchu w kraju. Jak Rada stara się zagwarantować poszanowanie praw człowieka przysługujących obywatelom Czadu ze strony administracji Déby'ego, biorąc pod uwagę ten nowy, rozszerzony zakres praw?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Rada dokładnie obserwuje sytuację w Czadzie, zwracając uwagę na poszanowanie praw obywateli tego kraju, szczególnie od momentu, w którym władze Czadu ogłosiły stan wyjątkowy. Jak wiemy stan wyjątkowy został odwołany 16 marca. Rada zwróciła się do prezydenta Idrissa Déby'ego z prośbą o poszanowanie podstawowych praw i wolności, powściągliwość w restrykcjach i natychmiastowe uwolnienie zatrzymanych. Obecnie zaginiona jest już tylko jedna osoba.
13 sierpnia ubiegłego roku zostało zawarte porozumienie ze wszystkimi partiami opozycji. Rada nadal apeluje do stron porozumienia o dalszą realizację jego postanowień, nie zważając na przerwę wywołaną ostrym konfliktem z organizatorami buntu. Systematyczna realizacja tego porozumienia odnosi się również do postanowień związanych z propagowaniem demokracji i wolności słowa. Rada dołącza się do inicjatyw międzynarodowych związanych z tymi celami, szczególnie z zyskaniem zaufania partii opozycyjnych i społeczeństwa obywatelskiego.
Naciski Unii Europejskiej doprowadziły do utworzenia specjalnej komisji śledczej, w ramach której Unia Europejska i Międzynarodowa Organizacja Frankofonii wspólnie pełnią rolę międzynarodowych obserwatorów. Jednym z zadań komisji jest badanie przypadków łamania praw człowieka podczas walki oraz ustalenie okoliczności zaginięcia niektórych przywódców opozycji. Komisja powinna zakończyć prace w ciągu trzech miesięcy.
Colm Burke
W dniach 24-30 marca byłem w Czadzie i spotkałem się z tamtejszym ministrem spraw zagranicznych oraz z przewodniczącym zgromadzenia narodowego. Nie jestem zadowolony z odpowiedzi jakie uzyskałem w sprawie pana Saleha, który zaginął, a także w sprawie komisji śledczej.
Chciałbym tylko zapytać czy śledztwem zajmują się osoby z zewnątrz i czy w komisji zasiada przedstawiciel UE. Czy biorą oni faktyczny udział w śledztwie? W moim rozumieniu przebywają oni w Czadzie jedynie w charakterze obserwatorów. Jeżeli tak jest to muszę przyznać, że sytuacja ta nie jest satysfakcjonująca. Myślę, że nie uda nam się sporządzić dokładnego, zgodnego z prawdą sprawozdania, jeżeli przedstawiciele organizacji międzynarodowych nie będą brali czynnego udziału w śledztwie.
Janez Lenarčič
(SL) Ma pan rację panie pośle Burke. Przedstawiciele UE i Międzynarodowej Organizacji Frankofonii biorą udział w śledztwie jedynie jako międzynarodowi obserwatorzy. Moim zdaniem przypadająca im rola jest wystarczająca, by ocenić sprawozdanie, którego spodziewamy się ze strony komisji w ciągu najbliższych trzech miesięcy.
Przewodniczący
W związku z brakiem dalszych pytań w tej sprawie było to ostatnie pytanie na temat sytuacji w Czadzie.
Przewodniczący

Dotyczy: misji pokojowej w Czadzie
Czy Rada może szczegółowo omówić postępy misji pokojowej w Czadzie?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Po atakach, które miały miejsce w stolicy kraju, Ndżamenie, dokonanych przez rebeliantów ze strony Sudanu w styczniu naczelny dowódca, generał Nash, postanowił chwilowo przerwać działania 31 stycznia.
Decyzja ta została uznana z dwóch powodów. Po pierwsze, aby umożliwić ocenę nowej sytuacji politycznej i bezpieczeństwa kraju. Po drugie, aby można było spokojnie przeprowadzić ewakuację Europejczyków i cywilów z innych krajów. Misja została wznowiona po 12 dniach, co nie zaburzyło ogólnego planu operacyjnego. Wstępne plany zostały zrealizowane 15 marca i przewiduje się, że misja zakończy się pomyślnie z końcem czerwca.
Mimo chwilowego wstrzymania działań Rada zapowiedziała gotowość do wykonania mandatu zgodnie z odpowiednią rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ w tej sprawie, szczególnie jeżeli chodzi o pomoc humanitarną.
Początkowe starcia, które miały miejsce w lutym były przewidziane jako możliwe wydarzenia jeszcze przed rozpoczęciem operacji. Niestety prognozy się sprawdziły, co sprawiło, że misja pokojowa sił zbrojnych UE oraz misja ONZ w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej stały się jeszcze pilniejsze.
Zdaniem Rady stabilizacja sytuacji i zapewnienie bezpieczeństwa w tym regionie leżą w interesie międzynarodowym i w interesie Unii Europejskiej. Obecność różnego rodzaju struktur, o których wspomniałem przyczyni się do stabilizacji sytuacji politycznej i humanitarnej oraz pozwoli zapobiec rozprzestrzenianiu się kryzysu na sąsiednie kraje i regiony.
Jeżeli chodzi o incydent na granicy z Sudanem, w wyniku którego zginął żołnierz sił zbrojnych UE, oficer dowodzący operacją wyraził żal z powodu niezamierzonego przekroczenia granicy i niefortunnego działania, które doprowadziło do tej straty. Dowódca potwierdził, że siły zbrojne UE będą wykonywały swoje obowiązki zgodnie z uchwałą Rady Bezpieczeństwa ONZ, to znaczy w sposób bezstronny i szanując granicę z Sudanem.
Chciałbym dodać, że trwa śledztwo w tej sprawie. Rozmieszczanie oddziałów odbywa się zgodnie z planem. Obecnie na terenie Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej znajduje się 1,800 żołnierzy UE. Kiedy misja osiągnie pełną gotowość, będzie liczyła 3,700 żołnierzy z 14 państw członkowskich. Na razie trwają przygotowania do negocjacji w sprawie ewentualnego udziału w misji sił zbrojnych krajów trzecich.
Liam Aylward
Pani przewodnicząca! Chciałbym zapytać pana ministra czy jest zadowolony ze wsparcia logistycznego umożliwiającego rozmieszczenie wojsk w ramach misji pokojowej w ciągu najbliższych tygodni i miesięcy.
Oprócz tego chciałbym wiedzieć, czy pan minister zgadza się ze mną, że misja pokojowa UE jest dość jednoznacznym sygnałem w stronę władz Sudanu z racji tego, że 300,000 uchodźców zatrzymało się w obozach we wschodniej części Czadu, aby uciec przed ludobójcami z Darfuru.
Janez Lenarčič
(SL) Odpowiedź na pierwszą część pytania posła Aylwarda brzmi zdecydowanie "tak”. Jeżeli chodzi o drugie pytanie, mogę powiedzieć "tak” pod warunkiem, że plan misji pokojowej, która nie obejmuje Darfuru, będzie przestrzegany.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
President
Tym samym tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.10 i wznowione o godz. 21.00)
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
