Stosowanie dyrektywy usługowej (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata dotycząca
pytania ustnego w sprawie stosowania dyrektywy 2006/123/WE skierowanego do Rady przez Malcolma Harboura, Andreasa Schwaba, Evelyne Gebhardt, Cristiana Silviu Buşoi, Heide Rühle, Adama Bielana, Kyriacosa Triantaphyllidesa i Matteo Salviniego w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów - B7-0216/2009), oraz
pytania ustnego w sprawie stosowania dyrektywy 2006/123/WE skierowanego do Komisji przez Malcolma Harboura, Andreasa Schwaba, Evelyne Gebhardt, Cristiana Silviu Buşoi, Heide Rühle, Adama Bielana, Kyriacosa Triantaphyllidesa i Matteo Salviniego w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów - B7-0219/2009).
Malcolm Harbour
autor. - Pani przewodnicząca! Czuję się zaszczycony, mogąc podjąć moją pierwszą interwencję w tej Izbie po wybraniu mnie na stanowisko przewodniczącego Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz przedstawić przedmiotowe pytanie w imieniu wszystkich grup politycznych wchodzących w skład komisji, jak również w imieniu koordynatorów. Jest mi niezmiernie miło, że tak wielu nowych członków naszej komisji jest obecnych dzisiejszego wieczoru na tej sali, aby udzielić mi swojego wsparcia i wnieść swój głos do debaty.
Nie sądzę, aby trzeba było przypominać w tej Izbie, jak wielkie znaczenie ma dyrektywa usługowa. Uwolnienie potencjału jednolitego rynku w sektorze, który skupia prawdopodobnie 70 % europejskiej gospodarki, wygenerowane przezeń miejsca pracy i wywołany tym sposobem dynamiczny efekt, są dokładnie tym, czego pilnie potrzebujmy w warunkach obecnej stagnacji.
Jest to bardzo obszerna dyrektywa. Zawiera sporo nowych elementów. W wielu dziedzinach jest dość skomplikowana. Skupiła na sobie wiele troski i uwagi. Spójna i całościowa transpozycja zawartych w niej treści jest decydującym warunkiem jej skutecznego działania. Kluczowym elementem przedmiotowej dyrektywy jest fakt, że państwa członkowskie zniosą bariery utrudniające działalność gospodarczą, w tym zwłaszcza środki przewidziane w ustawodawstwie krajowym, które dyskryminują dostawców usług chcących prowadzić działalność. Proszę mi wierzyć, wniosek ten pociągnął za sobą konieczność zmodyfikowania dosłownie setek wniosków legislacyjnych, a nawet całych fragmentów ustawodawstwa w poszczególnych krajach. Jeżeli wszyscy koledzy posłowie nie zadziałają ręka w rękę, jeżeli wszystkie kraje nie zadziałają ramię w ramię, to ta dyskryminacja będzie trwała nadal. Dlatego konieczne jest podjęcie spójnych działań. W przeciwnym wypadku bariery pozostaną.
Dlatego chcę w pierwszej kolejności złożyć należny hołd Komisji w uznaniu dla przewodniej roli, jaką pełniła w procesie zarządzania i koordynowania procesu wdrażania i transponowania przedmiotowego prawodawstwa do przepisów państw członkowskich. Chcę także podziękować Radzie, a konkretnie kolejnym Radom - jako że wniosek ten uzgodniono już w roku 2006 - które kierowały procesem, wzywając na kolejnych szczytach do spójnego transponowania przepisów omawianej dyrektywy.
Pragnę też powiedzieć pani minister Cecilii Malmström, obecnej dziś na tej sali, jak głębokie wrażenie wywarły na komisji prace prowadzone wówczas przez Szwecję, kiedy we wrześniu wizytowaliśmy ten kraj w ramach misji. Sądzę, że dały one dobry przykład wielu innym ludziom, szczególnie poprzez skrupulatny sposób, w jaki starano się zapewnić, aby szwedzkie władze publiczne wszystkich szczebli właściwie pojmowały swoje obowiązki wynikające z prawa europejskiego, mogąc wydawać zezwolenia dostawcom usług pochodzącym z innych części Unii Europejskiej.
Pytanie postawione na forum dzisiejszej debaty dotyczy w szczególności tego, które elementy uważamy za wymagające jak najszybszego wdrożenia. Państwa członkowskie zostały wezwane do sprawdzenia swoich przepisów ustawodawczych pod kątem występowania w nich wspomnianych elementów dyskryminacyjnych. Niemniej transpozycja przepisów w dniu 28 grudnia stanowi dopiero początek procesu usuwania barier, ponieważ każdy kraj wystąpi teraz z listą propozycji dyskryminujących de facto inne kraje, które to propozycje są jego zdaniem uzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego. Proces wzajemnej oceny - będący całkowicie nowym rozwiązaniem - wymaga, aby organy władzy poszczególnych państw członkowskich przyjrzały się wzajemnie swym dyskryminującym propozycjom. Będzie to początek ważnego etapu, który będziemy śledzić z ogromną uwagą. Dziś wieczorem chcielibyśmy usłyszeć, jakie podejście do tego procesu proponuje nam Komisja. Chcemy także zapytać Radę, jakie wsparcie oferuje w tej sprawie. Chcielibyśmy także uzyskać zapewnienie, że proces ten nie będzie się toczył za zamkniętymi drzwiami, ponieważ konsumenci, przedsiębiorcy i inne grupy interesów będą chciały wiedzieć, w jaki sposób ten proces jest realizowany. Chcemy na własne oczy zobaczyć tę listę. Chcemy zobaczyć listę uregulowań i wewnętrznych statutów, które państwa członkowskie zamierzają utrzymać w mocy.
Kolejną sprawą jest wymiana informacji i dostęp do procedur dzięki wykorzystaniu technologii elektronicznych. Tworzenie pojedynczych punktów kontaktowych dla przedsiębiorców stanowi przełomową propozycję w ramach każdej europejskiej dyrektywy. Żeby przedsiębiorcy mogli zawierać transakcje za pomocą tych systemów, państwa członkowskie mają zapewnić, aby informacje i dostęp do procedur były koniecznym warunkiem finalizacji transakcji. Ważne jest, abyśmy tworzyli w pełni dopracowane, kompletne systemy.
Oto punkty będące przedmiotem dzisiejszej debaty. Toteż z zaciekawieniem oczekujemy wystąpienia pani komisarz Ferrero-Waldner, która udzieli nam zapewne - w dziedzinie niebędącej wprawdzie głównym polem jej zainteresowań - szeregu wyczerpujących odpowiedzi. Jesteśmy przekonani, że przekaże pani nasze serdeczne pozdrowienia panu komisarzowi Charliemu McCreevy'emu.
Ważne jest także, jak sądzę, właściwe zrozumienie punktu widzenia przyjętego przez naszą komisję. Dla nas jest to początek procesu przewidzianego na kolejne pięć lat, procesu monitorowania, podtrzymywania zainteresowania polityków i wywierania presji na wszystkie państwa członkowskie, w celu doprowadzenia do końca przedmiotowej dyrektywy. Chcę w tym miejscu powiedzieć pani przewodniczącej Cecilii Malmström, że - mówiąc dość oględnie - z przykrością przeczytaliśmy w sprawozdaniu dyskutowanym we wrześniu na posiedzeniu Rady ds. Konkurencyjności uwagę Komisji, iż - jak się wydaje - w niektórych państwach członkowskich polityczne zaangażowanie na rzecz pełnego i terminowego wdrożenia przepisów nie pociągnęło za sobą odpowiednich działań. To wciąż za mało. Oczekujemy konkretnych korzyści i chcemy je uzyskać teraz.
Cecilia Malmström
Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować panu posłowi Malcolmowi Harbourowi oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów za podniesienie tak ważnej kwestii. Jak zauważył pan poseł Harbour, swobodny przepływ usług jest jednym z fundamentów rynku wewnętrznego. Przepływ ten odpowiada za 60-70 % unijnej gospodarki i zatrudnienia, i jego udział nieustannie rośnie. Odegra też istotną rolę we wzroście gospodarczym UE, lecz podkreślono także, że swobodny przepływ usług nie zadziałał dotąd tak skutecznie, jak oczekiwano. Wciąż pozostaje wiele do zrobienia w zakresie usuwania barier w handlu i ułatwiania handlu usługami, dlatego cieszy nas, że mamy dyrektywę usługową, która ma być transponowana 28 grudnia.
To przede wszystkim Komisja Europejska odpowiada za wywiązywanie się państw członkowskich z nałożonych na nie zobowiązań, i jestem przekonana, że Komisja podejmie ten temat, niemniej i ja chciałabym powiedzieć kilka słów w imieniu prezydencji, odnosząc się tym samym do pytania skierowanego do mnie przez Komisję Rynku Wewnętrznego.
Pierwsza sprawa, którą chciałabym poruszyć, dotyczy sprawdzenia ustawodawstwa oraz tego, w jaki sposób przyczynia się ono do wdrażania przepisów. Celem sprawdzenia jest rozpoznanie i usunięcie barier dla swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług. Wymogi dotyczące świadczenia usług, które państwa członkowskie utrzymają w mocy, muszą spełniać kryterium niedyskryminacji, niezbędności i proporcjonalności.
Jest to ogromne zadanie, ale kiedy już zostanie spełnione, sektor usług odczuje wyraźne korzyści wynikłe ze zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla usługodawców. Ostateczne sprawozdanie dla Komisji w tej sprawie powinno być gotowe 28 grudnia.
Krajowe punkty kontaktowe powinny gromadzić informacje na temat praw i wymogów obowiązujących w sektorze usług, w odniesieniu do dostawców i odbiorców usług. Powinny umożliwiać dostawcom usług ubieganie się o zezwolenie drogą elektroniczną, jak również komunikację z organem wydającym zezwolenie. Oczywiście zorganizowanie tego jest dla państw członkowskich zadaniem dość trudnym. Musielibyśmy tu dysponować nowocześniejszym systemem, opartym w dużej mierze na administracji elektronicznej. W nadchodzącym tygodniu prezydencja szwedzka organizuje posiedzenie ministrów w Malmö, dedykowane właśnie problemom administracji elektronicznej. Na tym spotkaniu państwa członkowskie otrzymają wsparcie ze strony Komisji, przewidziano też szereg seminariów, które pozwolą nam wymieniać się wiedzą, dzięki czemu będziemy mogli skupić się na tych cechach systemu, które go czynią przyjaznym dla użytkownika.
Kolejnym ważnym zagadnieniem jest język używany na portalach internetowych oraz możliwość korzystania z portali w innym języku, niż język danego państwa członkowskiego. Nie jest to wprawdzie wymóg zapisany w dyrektywie, niemniej należy mieć nadzieję, że większość państw członkowskich zamieści w punktach kontaktowych informacje w różnych językach. Tym sposobem dostawcy usług będą mogli skuteczniej porównywać rynki i lepiej orientować się w ogólnej sytuacji, której to wiedzy potrzebują do podjęcia decyzji o rozszerzeniu działań.
Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów stawia pytanie, czy państwa członkowskie będą w stanie terminowo wdrożyć przedmiotową dyrektywę, i mam nadzieję, że tak się stanie. Komisja będzie musiała na to pytanie odpowiedzieć, niemniej wszystkie państwa członkowskie obecne na posiedzeniu Rady ds. Konkurencyjności zadeklarowały, że będą gotowe na czas. Ważnym elementem będzie tu wsparcie polityczne dla tego zamierzenia.
Na czym zatem polegają najpoważniejsze wyzwania? Dyrektywa stanowi bardzo obszerną całość i wymaga podjęcia przez państwa członkowskie szeregu środków, nie tylko natury legislacyjnej, ale także rozlicznych środków ułatwiających kooperację. Struktury, które - miejmy nadzieję - uda się nam zbudować, umożliwią bardziej skuteczne i nowocześniejsze administrowanie. Upłynie jednak sporo czasu, nim tego dokonamy. Sprawdzenie przepisów obejmujących tak rozległy obszar i znalezienie rozwiązań legislacyjnych nie jest zadaniem, które można wykonać w jedną noc. Konieczne będzie przeprowadzenie szkoleń, które przygotują organy władzy do nowych obowiązków, i to też będzie wymagało środków finansowych.
Zatem odpowiadając na pytanie o najważniejsze wyzwania, należy oczywiście wymienić utworzenie punktów kontaktowych i zapewnienie ich sprawnego funkcjonowania. Parlament stawia też pytanie, jak udało się włączyć do działania zainteresowane podmioty. To ważne pytanie, ponieważ chodzi o fundamentalny element procesu, jakim jest włączanie zainteresowanych organizacji w budowanie zrozumienia dla dyrektywy usługowej, informowanie obywateli i przedsiębiorców o jej zaletach, ale też odkrywanie ich potrzeb i zapatrywań.
Kluczowym elementem był tutaj dialog. Szereg zainteresowanych podmiotów włączyliśmy do grup referencyjnych już na etapie prowadzenia negocjacji i w wielu przypadkach sieci te funkcjonują nadal. W wielu krajach przeprowadzono rozległe konsultacje społeczne dotyczące propozycji wdrożenia, chcąc tym sposobem zebrać różne informacje i poznać różne zapatrywania.
Pani przewodnicząca! Kończąc, chcę podziękować Parlamentowi za zainteresowanie, jakie okazuje w toku wdrażania dyrektywy usługowej. Zważywszy na ważną rolę, jaką Parlament Europejski odegrał w osiągnięciu porozumienia, dobrze, że nie tracą państwo zainteresowania, sprawując kontrolę i starając się zapewnić, abyśmy w państwach członkowskich robili to, czego się od nas oczekuje. Zgadzamy się, że jest rzeczą ważną, aby dyrektywa została wdrożona szybko i w prawidłowy sposób, oraz że zwłaszcza teraz - w dobie kryzysu gospodarczego - dyrektywa usługowa stanowić będzie ważne narzędzie wyprowadzania nas z kryzysu, i pozwoli nam ponownie skupić się na wzroście gospodarczym oraz, jak mamy nadzieję, na tworzeniu nowych miejsc pracy.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Pani przewodnicząca! Dziękuję Parlamentowi Europejskiemu, także w imieniu mojego kolegi, komisarza Charliego McCreevy, za przedłożenie pytania ustnego dotyczącego stanu wdrożenia dyrektywy usługowej, pytania jak najbardziej na czasie. Od terminu wdrożenia dzielą nas jeszcze niecałe dwa miesiące, więc jest to dobry moment, aby spojrzeć wstecz na prace, które zostały do tej pory wykonane, i dokonać przeglądu sytuacji, w jakiej się obecnie znajdujemy.
Dyrektywa usługowa jest jedną z najważniejszych inicjatyw, jakie podjęto w ostatnich latach. Kryje w sobie wielki potencjał umożliwiający eliminowanie barier na rynku wewnętrznym oraz modernizowanie naszej administracji publicznej, zaś właściwe wdrożenie samej dyrektywy staje się szczególnie pilne w bieżących okolicznościach gospodarczych. Dobrze o tym wiemy, toteż nie tylko Parlament Europejski, w tym zwłaszcza jego Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, odegrały kluczową rolę w umożliwieniu przyjęcia samej dyrektywy, ale też i Komisja szczególnie doceniła nasze stałe zainteresowanie monitorowaniem działań prowadzonych przez państwa członkowskie w celu wdrożenia przedmiotowej dyrektywy.
Z naszej strony, Komisja wprowadziła w czyn swoje zobowiązanie do usprawniania procesu wdrażania. Była już o tym mowa. Potraktowaliśmy poważnie wnioski państw członkowskich o udzielenie pomocy technicznej, angażując bezprzykładne starania i środki we wspieranie podejmowanych przez te państwa działań. W ciągu ostatnich trzech lat odbyliśmy ponad 80 bilateralnych spotkań ze wszystkimi państwami członkowskimi, a grupy ekspertów spotkały się w Brukseli przeszło 30 razy.
Komisja nie może jednak dokonać wdrożenia na szczeblu krajowym. Jest to obowiązek państwa członkowskiego, toteż transpozycja dyrektywy usługowej jest dla tych państw poważnym zadaniem.
Było to nie lada wyzwanie, ponieważ obejmowało realizację dużych projektów, takich jak tworzenie "pojedynczych punktów kontaktowych” oraz sprawdzenie i uproszczenie przepisów ustawodawczych dotyczących usług. Było to zadanie niełatwe także i dlatego, że wymagało koordynacji działań na wszystkich szczeblach administracji - krajowych, regionalnych i lokalnych.
Zatem jaki jest obecny stan rzeczy? I czy państwa członkowskie zdążą z transpozycją na czas?
Ponad połowa państw członkowskich wydaje się przygotowana do wdrożenia dyrektywy usługowej przed upływem terminu przewidzianego na koniec roku 2009 lub też uczynią to z początkiem 2010 roku. Niektóre państwa członkowskie mogą mieć opóźnienia. Nie jest to w pełni zadowalające, zwłaszcza dla obywateli i przedsiębiorców chcących korzystać z przysługujących im praw na rynku wewnętrznym. Mimo że sytuacja nie odbiega znacząco od sytuacji towarzyszących innym dyrektywom w zakresie rynku wewnętrznego, daje jednak pewne powody do obaw.
Trzeba też wziąć pod uwagę fakt, że - prawdopodobnie bardziej niż w przypadku jakiejkolwiek innej dyrektywy - państwa członkowskie musiały rozpatrzyć niezwykle wiele trudnych zagadnień natury praktycznej i prawnej. Mając to na względzie, rezultat - jaki mamy nadzieję osiągnąć z początkiem następnego roku - wydaje się być nienajgorszy.
Niech mi będzie wolno odpowiedzieć teraz bardziej szczegółowo na państwa pytania.
A zatem, niemal wszystkie państwa członkowskie doprowadziły do końca proces "przeglądu” ustawodawstwa krajowego. Niektóre państwa jeszcze nad nim pracują. Na obecnym etapie trudno ocenić, w jakim stopniu sprawdzanie ustawodawstwa przyczyniło się skutecznej transpozycji dyrektywy. Termin transpozycji jeszcze nie minął, a same państwa członkowskie nie przedłożyły dotąd Komisji proponowanych zmian legislacyjnych.
Niemniej wiadomo, że ambitny i drobiazgowy proces sprawdzania jest decydującym warunkiem zapewnienia, aby w każdym państwie członkowskim krajowe przepisy były "przyjazne dla rynku wewnętrznego”. Ma też kluczowe znaczenie dla ogólnej konkurencyjności naszego sektora usług.
Co się tyczy pojedynczych punktów kontaktowych, wygląda na to, że większość państw członkowskich do końca roku 2009 uruchomi pojedyncze punkty kontaktowe w wersji podstawowej. Nie będą to rozwiązania w pełni doskonałe, ale powinny zapewnić dobry punkt wyjścia. Państwa członkowskie powinny kontynuować działania zmierzające do udoskonalenia pojedynczych punktów kontaktowych, które w długofalowej perspektywie powinny przekształcić się w pełnosprawne ośrodki administracji elektronicznej.
W tym kontekście Komisja uznaje znaczenie udostępnienia za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych dodatkowych informacji i procedur, dotyczących zwłaszcza praw pracowniczych i opodatkowania. Przedsiębiorcy i konsumenci muszą mieć świadomość obowiązujących zasad. Niemniej, jak państwu wiadomo, nie jest to obligatoryjny wymóg zapisany w dyrektywie.
Oczekujemy, że w miarę powstawania i rozwijania pojedynczych punktów kontaktowych udostępni się też i tę informację. Prawdę mówiąc, niektóre państwa członkowskie mają to już dziś w swoich planach.
Jeżeli chodzi o wdrożenie dyrektywy w obszarze usług społecznych - w zakresie, w jakim dyrektywa je obejmuje - nie wydaje się, aby towarzyszyły temu szczególne problemy. Dyrektywa z natury rzeczy zawiera mechanizmy gwarantujące uwzględnienie specyfiki tego rodzaju usług.
Na koniec dodam, że zainteresowane podmioty odegrały żywotną rolę w całym procesie wdrażania dyrektywy. Bacznie śledziły poczynania państw członkowskich i uczestniczyły w różny sposób w procesie wdrażania , a my zadbamy, aby w nadchodzącym roku, w toku oceny wyników procesu wdrażania, zasięgano ich opinii.
Dlatego musimy znaleźć rozwiązanie, które zapewni prowadzenie owych konsultacji w konkretny i ukierunkowany sposób
Co więcej, szereg państw członkowskich przeprowadziło otwarte konsultacje w sprawie projektu aktu wykonawczego w trakcie procesu legislacyjnego. Niektóre zainteresowane organizacje organizowały nawet w gronie swych członków regularne ankiety dotyczące postępu wdrażania. Ważne jest, aby na tym etapie realizacji procesu oceniać go realistycznie i uczciwie. W sferze wdrażania wciąż jeszcze pozostaje wiele do zrobienia, a państwa członkowskie, które się spóźniają, muszą zadać sobie dodatkowy trud.
Niemniej nie tracę przekonania, że szklanka jest pełna aż do połowy. Ale starajmy się ją uzupełnić, i to możliwie szybko.
Andreas Schwab
Panie przewodniczący, panie i panowie! To, co usłyszeliśmy przed chwilą od Komisji i Rady, jest w pewnym stopniu deprymujące.
Europa stawia czoło międzynarodowej konkurencji, globalnej konkurencji, w warunkach której również europejscy dostawcy usług potrzebują odnaleźć swoje miejsce i odnieść sukces. Jeżeli spojrzymy na historię przedmiotowej dyrektywy, zapoczątkowaną tu w Parlamencie przy znaczącym współudziale pań i panów posłów, to w moim odczuciu dość zniechęcające jest, kiedy słyszymy, że szklanka jest do połowy pełna, bądź do połowy pusta, jak to ujęła pani komisarz Ferrero-Waldner. Pani urzędująca przewodnicząca Rady! Parlament nie tylko odegrał swą rolę w przeszłości, ale zamierza ją wypełniać także w przyszłości. Dlatego postanowiliśmy, jako Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, skierować do państwa odpowiednio wcześniej, przed upływem terminu transpozycji, pytanie, które pomoże nam sprawdzić, czy jako członkowie Unii Europejskiej wywiązaliście się ze swoich zobowiązań, które sami pierwotnie zaproponowaliście, a mianowicie zobowiązań polegających na dokonaniu transpozycji dyrektywy do końca tego roku, i czy jesteście w stanie osiągnąć ten cel. Przynajmniej z perspektywy grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) niezmiennie zakładam, że uczynią państwo wszystko, by w ciągu najbliższych miesięcy spełnić swoje zapowiedzi.
Będziemy oceniać dyrektywę i jej wdrażanie z perspektywy obywateli Europy, dostawców usług i pracowników, i w tym kontekście skrupulatnie sprawdzimy sposób, w jaki państwa członkowskie postępują wobec siebie nawzajem, a także poziom przejrzystości - o czym wspominał pan przewodniczący - towarzyszący wymianie poglądów na temat elementów dyrektywy, oraz na ile skutecznie przepisy państw członkowskich dotyczące dostawców usług są sprawdzane pod kątem ich przydatności dla wewnętrznego rynku. To samo dotyczy zakresu samej dyrektywy.
Także i w tym przypadku, podobnie jak czyniliśmy to w przeszłości, będziemy bacznie obserwować, do jakiego stopnia Europejski Trybunał Sprawiedliwości może dokonywać wykładni Traktatu WE w taki sposób, aby przyznawać priorytet prawom obywateli oraz aby nie przeważały zawsze interesy państw członkowskich, jak to niejednokrotnie, w naszym odczuciu, dzieje się w Radzie.
Po drugie, z wielkim zadowoleniem wysłuchaliśmy fragmentu wypowiedzi, w którym mówiła pani o elektronicznym zarządzaniu procesem, niemniej w naszym odczuciu najważniejsze jest, czy dostawcy usług będą mogli wykonać wszystkie zadania konieczne w ramach procedury w prosty i efektywny sposób metodą online, oraz czy za mnogością stron internetowych znajdą ludzi, z którymi będą mogli porozmawiać o swojej sprawie i wymaganiach obowiązujących w danym państwie członkowskim, i czy przypadkiem nie wznosimy kolejnych murów i barier.
Panie i panowie! Przewodniczący prosi mnie, abym się streszczał. Dlatego przejdę do ostatniego punktu. W trakcie poprzedniej debaty Parlament apelował o usunięcie z pomocą systemu wymiany informacji rynku wewnętrznego wszelkich problemów, na które administracje państw członkowskich mogą natrafić w związku z transpozycją dyrektywy, dlatego mam nadzieję, pani minister Malmström, że uczyni pani wszystko, aby zapewnić wejście w życie przedmiotowej dyrektywy 31 grudnia bieżącego roku.
Evelyne Gebhardt
Panie przewodniczący! Jestem wdzięczna, że możemy uczynić ten temat przedmiotem dzisiejszej debaty, ponieważ jest to temat ważny. Pragnę powiedzieć bardzo jasno i wyraźnie: jako Parlament, nie odegraliśmy jedynie określonej roli, lecz zapewniliśmy umieszczenie w dyrektywie usługowej bardzo pozytywnego, konstruktywnego kompromisu. Kompromis ten zasadza się na zagwarantowaniu praw pracowniczych i społecznych, oraz na szczególnym uwzględnieniu i wyeliminowaniu usług w ogólnym interesie gospodarczym. Był to podstawowy element, dzięki któremu dyrektywa usługowa w ogóle stała się możliwa.
Jest jednak szereg rzeczy budzących moje wątpliwości. Są też pytania, na które nie uzyskaliśmy do dzisiaj odpowiedzi. Byłoby bardzo przykre, gdyby pogłoski, dochodzące do mnie z różnych stron, okazały się prawdziwe. A mianowicie, jakoby niektóre państwa członkowskie wykorzystywały transpozycję dyrektywy usługowej do zakłócenia równowagi, którą my jako autorzy aktów prawnych zdołaliśmy zbudować, nie respektując w pełni praw pracowniczych w sposób, jaki przewidzieliśmy w ramach dyrektywy usługowej. Dotyczy to nie tylko warunków pracy, które są kwestionowane, ale także modyfikowania definicji bądź formułowania ich w bardziej restrykcyjny sposób, do czego miałoby dochodzić w szeregu różnych państw członkowskich. Są ponoć też państwa członkowskie, które - przytaczając wątpliwe uzasadnienia - nie wyłączają usług społecznych spomiędzy usług, których dotyczy przedmiotowa transpozycja.
W tym przypadku podręcznik Komisji Europejskiej nie okazał się szczególnie pomocny, ponieważ zawarte w nim wytyczne były częściowo mylące, zaś interpretacja, którą w nim podano, była naszym zdaniem błędna. Przytoczone przeze mnie przykłady pokazują, jak ważną rzeczą jest, abyśmy utworzyli także ramy prawne dla usług w ogólnym interesie gospodarczym, aby prawa społeczne, w rodzaju praw pracowniczych, były ponownie w pełni respektowane. Każde inne rozwiązanie będzie rozwiązaniem niewystarczającym.
Chcę też zapytać państwa członkowskie, do jakiego stopnia włączyły w proces transpozycji zainteresowane podmioty, w tym zwłaszcza związki zawodowe i służby społeczne? Jest to pytanie, które już zostało przez nas postawione, nie usłyszałam jednak na nie do tej pory żadnej odpowiedzi. A bardzo mi zależy na tej odpowiedzi.
Jürgen Creutzmann
Panie przewodniczący, panie i panowie! Odpowiedź Komisji jest nie tylko deprymująca, jak to ujął pan poseł Schwab, ale i bardzo rozczarowująca. Mówiąc o transpozycji, powinniśmy mieć świadomość, że skoro - jak twierdzi pani komisarz - około 50 % państw trzyma się harmonogramu, to należy zakładać, że pozostałe 50 % jest jeszcze odległe od realizacji celu.
Weźmy za przykład moją ojczyzną, Niemcy: poszczególne niemieckie landy pracują aktualnie nad transpozycją przedmiotowej dyrektywy. W Nadrenii-Palatynacie, gdzie mam przyjemność mieszkać, uczestniczyłem 2 września w pierwszym czytaniu ustawy transponującej dyrektywę usługową do tego kraju związkowego. Nietrudno przewidzieć, że dokonanie transpozycji w terminie będzie niemożliwe, i sądzę, że pozostałe landy są w podobnej sytuacji.
Decydującym czynnikiem będzie dla nas oczywiście sposób wykonania transpozycji. Jeżeli art. 13 ust. 2 przewiduje, że "procedury i formalności związane z udzielaniem zezwoleń nie mają charakteru zniechęcającego usługodawców do prowadzenia działalności, nie są nadmiernie skomplikowane ani nie opóźniają świadczenia usług”, to musimy starannie zadbać, aby nie działo się tak w praktyce. Innym kluczowym czynnikiem będzie np. to, jak te punkty zostaną wyposażone. Czy będą zapewniały wielojęzyczną obsługę? Czy będą wystarczająco ściśle współpracowały z urzędami administracji, aby móc rozwiązywać kierowane do nich sprawy? Mamy tu spore wątpliwości. Prawdę powiedziawszy, komisja powinna w tym momencie spytać, które kraje są w tym względzie opóźnione, które są gotowe w 50 %, i kiedy spodziewają się zrealizować całość. Być może należałoby wprowadzić dla tych krajów moratorium, lub inne podobne rozwiązanie.
Jestem przekonany, że większości krajów nie uda się niestety dokonać transpozycji dyrektywy do dnia 1 stycznia 2010 r., mimo że miały na to ponad cztery lata czasu. Jest to poważny problem, budzący głębokie rozczarowanie.
Tadeusz Cymański
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! W dyskusji, która prowadzimy, chcę zapytać o wpływ kryzysu na implementację dyrektywy w krajach unijnych.
W moim kraju, w Polsce, pomimo kryzysu i trudności transformacyjnych udało się przygotować ustawę o działalności usługowej, która zakłada dużą liberalizację w rejestrowaniu i prowadzeniu działalności. W takich branżach jak rzemiosło, handel, turystyka, hotelarstwo ograniczenia są tylko wyjątkowe. Czynimy to w imię równych szans i ochrony zasady zdrowej konkurencji.
Zawarty w 2006 roku kompromis zakładał wyłączenie spod regulacji dyrektywy niektórych obszarów. Chcę zapytać, jak wygląda ocena tych postanowień dzisiaj. Przyjęto wtedy, że w przyszłości będą prowadzone dalsze prace legislacyjne nad kwestią usług użyteczności publicznej. Trzymając się metafory pani komisarz, po napełnieniu tej do połowy pełnej szklanki, czy będzie następna i co będzie dalej?
Eva-Britt Svensson
Panie przewodniczący! W ramach kompromisu z 2006 roku grupa socjalistów w Parlamencie Europejskim wycofała żądania, w których domagała się przedłożenia względów natury społecznej nad swobodę działania przedsiębiorstw świadczących usługi. W przeciwnym razie, jak napisał pan poseł Harbour w komunikacie prasowym, nie byłby to żaden kompromis. Usunięto wprawdzie sformułowanie "zasada kraju pochodzenia”, lecz w jego miejsce Komisja wprowadziła przepis wyboru prawa, który wyraźnie przewiduje, że w przypadku kolizji między przepisami rynku pracy obowiązującymi w poszczególnych krajach obowiązują przepisy kraju pochodzenia danego przedsiębiorstwa.
Można więc było interpretować dyrektywę w sposób oznaczający, że UE nie zamierza ingerować w krajowe prawo pracy. Komisja opracowała jednak szybko wytyczne, w których stwierdziła, że przedsiębiorstwa świadczące usługi nie muszą mieć stałego przedstawiciela w krajach, w których wykonywana jest dana praca, toteż związek zawodowy nie ma partnera, z którym mógłby negocjować. W orzeczeniu w sprawie Vaxholm stwierdzono jednoznacznie, że szwedzkie prawo pracy jest podrzędne względem prawa unijnego, co oznaczało, że Szwecja została zmuszona do obniżenia standardów w swoich przepisach prawa pracy.
Wraz z Konfederacyjną Grupą Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica nie widzimy żadnej innej alternatywy chroniącej prawa pracownicze, jak tylko umieszczenie przez nas w traktacie jednoznacznego zapisu prawnego, dającego prawom związkowym pierwszenstwo przez swobodami na rynku.
Lara Comi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dyrektywa usługowa oznacza przede wszystkim kres europejskiej podróży, której celem jest ostateczne ukształtowanie wewnętrznego rynku w sposób ułatwiający wymianę handlową w obrębie Unii Europejskiej, i umożliwienie tym sposobem organom władzy koordynowanie starań, nade wszystko zaś ograniczenie do minimum kosztów transakcji towarzyszących różnym działaniom w obrębie poszczególnych sektorów i poszczególnych państw europejskich.
Harmonizacja treści szeregu różnych procedur administracyjnych oraz ułatwienie usługodawcom prowadzenia działalności w innym państwie członkowskim oznaczają automatycznie zwiększenie wzrostu gospodarczego, i tym samym stymulowanie wzrostu w okresie wyjątkowego kryzysu, z jakim mamy obecnie do czynienia. Dyrektywa usługowa, przyjęta przez Parlament Europejski i Radę w dniu 12 grudnia 2006 r., stanowi integralny element strategii lizbońskiej, która z czasem została przejrzana i dostosowana do różnych sytuacji, których Europa doświadczyła w ciągu ostatnich dziewięciu lat, i której głównym celem musi być uczynienie z europejskiej gospodarki najbardziej konkurencyjnej gospodarki na świecie, a zarazem gospodarki opartej na wiedzy.
Kryzys gospodarczy, który obecnie przeżywamy i z którym Unia Europejska zmaga się na szczeblu instytucjonalnym, zręcznie godząc przeróżne środki podejmowane z udziałem państw członkowskich, kryzys ten wymaga jeszcze poprawniejszego i szybszego zastosowania dyrektywy, niż było to konieczne w momencie jej przyjęcia. Termin transpozycji dyrektywy usługowej wyznaczony na 28 grudnia 2009 r. jest więc nie tylko wskazaniem daty określającej przejście od ratyfikacji do procesu legislacyjnego dla tej dyrektywy, ale także - ponad wszystko inne - stanowi ważny krok w kierunku Europy, która jest coraz bardziej świadoma zasobów, którymi dysponuje, i która - dokładnie rzecz biorąc - coraz lepiej potrafi wydobyć z nich to, co najlepsze.
Bernadette Vergnaud
(FR) Panie przewodniczący, pani minister, pani komisarz, panie i panowie! Od czasu przyjęcia dyrektywy usługowej oraz towarzyszących temu gorących dyskusji dokument ten popadł nieco w zapomnienie, dlatego ważne jest, aby pokazać, że bacznie obserwujemy decydującą fazę jego transpozycji.
Mam wątpliwości dotyczące interpretacji przepisów zawartych w art. 2 dyrektywy, dotyczących wyłączenia z jej zakresu usług społecznych. Określenia w rodzaju "usługi dla osób potrzebujących” i "upoważnieni usługodawcy” wydają się brzmieć restrykcyjnie w porównaniu z definicją usług społecznych przyjętą w niektórych państwach członkowskich, i dlatego obawiam się, że tak rygorystyczna interpretacja może być wykorzystywana jako uzasadnienie dla włączenia tego rodzaju usług w zakres dyrektywy.
Wyłączenie wspomnianych usług stanowi kluczowy element tekstu oraz gwarancję dla obywateli Europy, że europejski model społeczny pozostanie chroniony.
Mam nadzieję, że niektóre państwa, włączając Francję, nie wykorzystają transpozycji do liberalizacji usług społecznych, pod fałszywym pretekstem stosowania się do unijnych przepisów. Problemy związane z włączeniem usług świadczonych w interesie ogólnym ukazują potrzebę ustanowienia prawodawstwa europejskiego, które będzie uwzględniało ich specyfikę, w miejsce obstawania przy domyślnej definicji będącej elementem dyrektywy dotyczącej usług komercyjnych.
Róża, Gräfin von Thun Und Hohenstein
(PL) Panie przewodniczący! Właściwa implementacja dyrektywy o usługach na rynku wewnętrznym jest ważna nie tylko dla europejskich przedsiębiorców działających na tym rynku, ale także dla konsumentów. Przykład dyrektywy usługowej, której termin implementacji wynosił aż trzy lata. To długi termin, a mimo to nie wszystkim krajom uda się transponować tę dyrektywę w czasie trzech lat. Ten przykład bardzo wydatnie pokazuje, że potrzebna jest doskonała współpraca między państwami członkowskimi i instytucjami europejskimi, aby osiągnąć terminową transpozycję we wszystkich państwach członkowskich.
Właśnie w tym kierunku idą wydane przez Komisję rekomendacje z czerwca tego roku dotyczące środków dla polepszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego. Ja uważam, że w procesie implementacji należy pójść trochę dalej. Dlatego w sprawozdaniu dotyczącym tabeli wyników rynku wewnętrznego proponuję inicjatywę zorganizowania forum rynku wewnętrznego, które skupiałoby przedstawicieli instytucji europejskich, państw członkowskich oraz innych podmiotów zainteresowanych w celu bardziej jednoznacznego zobowiązania do transpozycji, w celu stosowania i egzekwowania prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego i tejże niezwykle ważnej dyrektywy. Chcę, aby forum rynku wewnętrznego stało się miejscem wymiany doświadczeń państw członkowskich i instytucji unijnych w zakresie transponowania. Chcę, żeby to forum zwróciło uwagę społeczeństwa na kwestie dotyczące rynku wewnętrznego. Funkcjonowaniem i odpowiedzialnością za rynek musimy bardziej zainteresować naszych obywateli. Wtedy będzie to pełny sukces.
W związku z problemami, o których przed chwilą słyszeliśmy, dotyczącymi transpozycji dyrektywy usługowej, chciałam zapytać, czy państwa członkowskie szukały współpracy z Komisją i czy można powiedzieć, że udało im się w procesie implementacji zastosować niektóre z rekomendacji Komisji? Czy Komisja poszukuje stale nowych rozwiązań, czy wykorzystuje wszystkie możliwości i środki, aby mobilizować i wspierać szczególnie te kraje, które mają problemy z transpozycją? Czy są nowe pomysły na ten temat?
Louis Grech
(MT) To niepokojące, że nasze regularne kontakty z lokalnymi władzami, przynajmniej w moim kraju, dowodzą, że wielu urzędników nadal nie zdaje sobie sprawy, co tak naprawdę czeka ich z chwilą wejścia w życie przedmiotowej dyrektywy. Mówiąc ogólnie, wiedza na temat aktualnych przepisów dotyczących naszych czterech swobód jest nader skąpa. Jak się wydaje, brak również wiedzy na temat tego wszystkiego, co ma związek z przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi dotyczącymi usług finansowych, usług łączności elektronicznej i usług transportowych. Co więcej, władze mogą mieć problemy z uproszczeniem procedur administracyjnych i zharmonizowaniem przepisów dotyczących handlu i innych przepisów licencyjnych. Dlatego Komisja powinna podjąć dalsze inicjatywy, aby zapewnić natychmiastową i bezpośrednią pomoc dla władz lokalnych i regionalnych. Ponadto jeśli naprawdę chcemy, aby proces wdrażania w pełni odzwierciedlał to, co uzgodniliśmy w Parlamencie, to konieczne jest, aby Parlament Europejski nadal uczestniczył w tym procesie, również po wejściu tej dyrektywy w życie.
Bogusław Liberadzki
(PL) Panie przewodniczący! W warunkach recesji z reguły powinniśmy dążyć do tego, aby tworzyć nowe miejsca pracy, zwiększać konkurencyjność, sprzyjać obniżaniu cen, czyli krótko mówiąc, więcej korzyści dla obywateli. Robimy to, dotując na przykład przemysł samochodowy. Mówimy o takich zajęciach jak fryzjerzy, hydraulicy, murarze, którzy nie potrzebują dotacji. Potrzeba im natomiast swobody w podejmowaniu działań. Zapisy i praktyka - oby tu wszystko się zgadzało.
Znam przykład piekarni zbudowanej w sąsiednim kraju. Dokąd była kwestia zgody na inwestycję, było w porządku. Rozpoczęła się produkcja, rząd, władze lokalne się wycofały. Dlaczego? Zaprotestowało stowarzyszenie piekarzy lokalnych. Oby tego rodzaju praktyki nie miały miejsca.
Pani komisarz, umówmy się, żeby nazwać również tę połowę państw członkowskich, które implementują przepisy. Które to są? Chciałbym także prosić, abyśmy mogli otrzymać w styczniu tego roku koncepcję dokładnego monitoringu realizacji tejże dyrektywy w poszczególnych państwach członkowskich.
Małgorzata Handzlik
(PL) Panie przewodniczący! Pani komisarz! Zgadzam się z panią, że dyrektywa usługowa to jeden z najważniejszych aktów legislacyjnych ostatnich lat i jej właściwe wdrożenie jest ogromnie ważne.
W poprzedniej kadencji miałam okazję pracować nad zapisami dyrektywy usługowej. Nadam pamiętam, jak ogromny wysiłek my wszyscy tutaj w Parlamencie Europejskim włożyliśmy w wypracowanie jej zapisów. Należę do entuzjastów dyrektywy usługowej i jestem głęboko przekonana, co zresztą często podkreślam w spotkaniach z przedsiębiorcami, iż jest to ogromna szansa zarówno dla nich, jak i dla całej europejskiej gospodarki.
Ale szanse będzie można przekształcić w konkretne rezultaty, tylko jeśli odpowiednie przepisy zostaną właściwie i terminowo wdrożone przez państwa członkowskie. Dlatego przyłączam się do apelu o przyśpieszenie procesu implementacji przez władze krajowe, które jeszcze nie zakończyły niezbędnych prac, w szczególności w kwestii prawidłowego wdrożenia zasady swobodnego świadczenia usług i pojedynczych punktów kontaktowych. Z uwagą przyglądam się implementacji dyrektywy usługowej w poszczególnych krajach, jak również w moim kraju, w Polsce, gdzie nadal trwają prace nad dobrym wdrożeniem tych przepisów. Mam nadzieję, że ich efekt końcowy będzie zadowalający.
Anna Hedh
(SV) Panie przewodniczący! Nordycki rynek pracy opiera się na porozumieniach pomiędzy partnerami społecznymi. Ten rodzaj modelu nie funkcjonuje w przypadku, gdy jeden z tych partnerów - w tym przypadku usługodawca - nie ma na miejscu swego przedstawiciela, z którym można negocjować. Dlatego z wielkim zadowoleniem przyjęliśmy decyzję w sprawie dyrektywy usługowej, która w naszym rozumieniu oznacza, że prawo do negocjowania, zawierania i stosowania układów zbiorowych, jak również do podejmowania akcji protestacyjnych zgodnie z prawem i praktykami krajowymi pozostanie nienaruszone.
Niemniej w trakcie wdrażania dyrektywy usługowej w Szwecji rozgorzała dyskusja, czy dopuszczalne jest określanie wymogu obecności kompetentnego przedstawiciela przedsiębiorstwa. Dlatego moje pytanie brzmi następująco: czy przedmiotowa dyrektywa uniemożliwia w jakikolwiek sposób wprowadzenie przez państwo przyjmujące wymogu, zgodnie z którym przedsiębiorstwo świadczące usługi byłoby zobowiązane do ustanowienia na miejscu przedstawiciela, który byłby upoważniony do prowadzenia negocjacji i zawierania układów?
Ilda Figueiredo
(PT) W toku debaty nie wolno nam zapomnieć o poważnych konsekwencjach, jakie transpozycja dyrektywy w sprawie liberalizacji usług spowoduje w wielu państwach członkowskich, szczególnie państwach nacechowanych niestabilną sytuacją społeczną, powodując dalsze zaostrzenie sytuacji kryzysowej w rodzaju tej, w której się obecnie znajdujemy. Pomimo troski okazywanej przez państwa członkowskie, jeżeli nie zostaną podjęte natychmiastowe działania na rzecz obrony praw społecznych i pracowniczych oraz ochrony najbardziej wrażliwych sektorów, włączając obszary usług publicznych, możemy doczekać jeszcze gorszych problemów. Liberalizacja może zwiększyć bezrobocie, ubóstwo i nierówności wśród najwrażliwszych grup ludności, przynosząc korzyści jedynie dużym usługodawcom i grupom gospodarczym, szczególnie w najbogatszych krajach.
Dlatego w dobie obecnego kryzysu konieczne jest odroczenie transpozycji dyrektywy w sprawie liberalizacji usług i przeprowadzenie stosownego badania, które pomoże nam określić możliwe społeczne konsekwencje wdrożenia przedmiotowej dyrektywy.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów należą się podziękowania za naświetlenie tak istotnej kwestii, jaką jest wdrożenie dyrektywy usługowej. Nie można pozwolić, aby kryzys, w którym się obecnie znajdujemy, posłużył państwom, przedsiębiorcom bądź komukolwiek innemu do wpędzenia nas z powrotem w protekcjonizm, który byłby w tym kontekście katastrofą.
Patrząc z szerszej perspektywy, handel usługami może być siłą napędową naprawy gospodarczej, i Irlandia faktycznie weszła w okres rozkwitu, kiedy zaangażowaliśmy się w handel zagraniczny. Nowy kryzys mógłby być znacznie dotkliwszy dla Irlandii, gdybyśmy nie mieli tej szerszej podstawy dla uprawiania międzynarodowego handlu, którą ułatwia rynek wewnętrzny.
Otwarcie naszych granic dla zagranicznej konkurencji de facto nie pociągnęło za sobą żadnych negatywnych konsekwencji dla usług krajowych. Nakręciło natomiast innowacje i konkurencję. Dlatego popieram w 100 % przedstawione tu dziś propozycje.
Kończąc dodam, że miło było usłyszeć kilka dobrych słów o irlandzkim komisarzu, Charliem McCreevym, który jest moim przyjacielem, mimo że reprezentuje odmienne ugrupowanie polityczne.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Rozmawiamy o dyrektywie usługowej. Celem tej dyrektywy było zrealizowanie w praktyce czterech fundamentalnych swobód składających się na projekt integracji europejskiej, skoro już mówimy dzisiaj o rocznicach. Dyrektywa została przyjęta trzy lata temu, i właśnie upływa okres, który przyznano państwom członkowskim na dostosowanie krajowych przepisów ustawodawczych i usunięcie przeszkód. Teraz, kiedy ten okres mija, przychodzi czas na ocenę stanu, w jakim się obecnie znajdujemy. Czas na pytanie, kto dokonał transpozycji prawodawstwa i kto tego nie zrobił, i przy spełnieniu jakich warunków.
Moje pytanie jest następujące: czy Komisja uważa za niezbędny wyższy stopień harmonizacji, a jeżeli tak, to czy rozważa przedłożenie - w związku z tak ważną dyrektywą usługową - inicjatywy prawodawczej, która zmierzałaby do zharmonizowania rynku oraz praw konsumentów, obywateli i pracowników?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Panie przewodniczący! Jeszcze raz dziękuję za podniesienie tej nader ważnej kwestii. Sądzę, że jesteśmy zgodni co do tego, że dyrektywa usługowa jest bardzo ważna, i że jest pilnie konieczne, abyśmy wdrożyli ją tak szybko, jak tylko możliwe.
Szwedzka prezydencja, podobnie jak poprzednie prezydencje, czyni wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić szybkie i bezkolizyjne wdrożenie dyrektywy. Odbyliśmy szereg dyskusji na forum różnych organów Rady. Zorganizowaliśmy niezliczone seminaria i dyskusje na ten temat, czyniąc zeń punkt porządku obrad, aby stworzyć zachętę dla rzeczywistego postępu w tej kwestii.
Przed nami jeszcze niecałe dwa miesiące i odpowiedź na pytanie, kto się spóźnia, może ulec zmianie. Jest jeszcze czas. Nasz cel jest jasny - i wiem, że jest to także cel, który stawia sobie Komisja. Tym celem jest, aby wszystkie kraje wdrożyły dyrektywę do 28 grudnia 2009 r. Mogą wystąpić pewne opóźnienia. Oczywiście ubolewamy z tego powodu, ale też wiem, że wszystkie kraje pracują tak śpiesznie i szybko, jak tylko to jest możliwe.
Padło pytanie, jak będą działały punkty kontaktowe. Prawdę mówiąc, jeszcze nie funkcjonują, lecz naszym celem jest, aby były skuteczne i przyjazne dla użytkownika, i aby zawierały wszystkie istotne informacje, potrzebne zarówno usługodawcom, jak i konsumentom. Państwa członkowskie współpracowały z Komisją przy opracowywaniu ulotki, dostępnej w różnych językach, która ułatwiałaby obywatelom i konsumentom dostęp do poszukiwanych informacji. Szereg państw członkowskich podejmuje też własne wysiłki, których celem jest szerzenie informacji o dyrektywie. Jest też umowa w sprawie wspólnego logo, aby ułatwić użytkownikom nawigowanie między stronami internetowymi i punktami kontaktowymi.
Niektóre państwa członkowskie - choć nie jest to obowiązkowe - udostępnią w punktach kontaktowych informacje o prawach pracowniczych i ustawodawstwie pracowniczym. Dyrektywa usługowa nie obejmuje prawa pracy i delegowanie pracowników jest z niej wyłączone. Pytanie skierowane do mnie przez moich szwedzkich kolegów dotyczy problemu szwedzkiego. Badamy tę sprawę, lecz wykracza ona poza tematykę tej debaty. Z przyjemnością powrócimy do niej na szczeblu krajowym.
Dyrektywa usługowa jest ważna. Ułatwi życie dostawcom usług, usprawni swobodny przepływ, wpłynie korzystnie na inwestycje, na wzrost gospodarczy i miejsca pracy, i będzie też użyteczna dla obywateli. Obywatele oczekują po nas, że zapewnimy jak najszybsze stosowanie dyrektywy, która ma im ułatwić życie. Naszym obowiązkiem jest dołożyć wszelkich starań, aby tak się stało.
Pragnę kolejny raz podziękować Parlamentowi, nie tylko za jego wkład w głosowanie nad dyrektywą usługową i jej przyjęcie, ale także za rolę nadzorcy i nieustanne dopingowanie Rady i Komisji, abyśmy czynili wszystko, co w naszej mocy, by omawiana dyrektywa została wdrożona. Wciąż jeszcze pozostało trochę czasu i może powrócimy do tej debaty w przyszłym roku, pod przewodnictwem hiszpańskiej prezydencji. Komisja nie przestanie śledzić tej sprawy z najwyższą uwagą.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! Jak już powiedziano, omówiliśmy wszystkie problemy dotyczące społecznych i innych aspektów przedmiotowej dyrektywy. Nie uważam za słuszne, abyśmy mieli ponownie otwierać dyskusję w tej sprawie, ale musimy zbadać, w jaki sposób państwa członkowskie wdrożyły bądź dopiero wdrożą przedmiotową dyrektywę. Jak się zdaje wynikać z dostępnych w tym momencie informacji, większość państw członkowskich ukończy proces wdrażania z końcem tego roku lub na początku roku 2010. Sądzę, że można też powiedzieć, że większość państw członkowskich uruchomi do tego czasu pojedynczy punkt kontaktowy w wersji podstawowej, i będzie tym sposobem przygotowana do wykonania zobowiązań i porozumień w sprawie współpracy administracyjnej.
W niektórych przypadkach mogą jednak wystąpić opóźnienia związane ze zmianami w zakresie ramowych przepisów prawnych.
Co się tyczy procesu przeglądu ustawodawstwa, niektóre państwa członkowskie wykorzystały tę sposobność do uproszczenia przepisów i procedur, wprowadzając dużo zmian. Pozostałe państwa członkowskie zarządziły jedynie nieliczne poprawki, przy czym liczba zmian zależy oczywiście od szeregu czynników, włączając istniejące ramy regulacyjne, oraz od wewnętrznej struktury organizacyjnej państw członkowskich: w państwach o strukturze federacyjnej jest to trudniejsze niż w innych państwach.
Oczywiście wiele zależy od gotowości danego państwa członkowskiego do upraszczania przepisów i procedur.
Jeżeli chodzi o kwestię prawidłowego wdrażania, mój kolega, komisarz Charlie McCreevy, wielokrotnie zwracał uwagę członków rządów państw członkowskich na znaczenie prac wdrożeniowych. On i jego zespół współpracowników wnikliwie śledzili i monitorowali proces wdrażania.
Jak już wspominałam, w ciągu ostatnich trzech lat odbyło się ponad 80 dwustronnych spotkań z udziałem wszystkich państw członkowskich, zaś grupy ekspertów spotkały się w Brukseli przeszło 30 razy. Byliśmy więc na tym polu bardzo aktywni. Będziemy nadal śledzić działania państw członkowskich i będziemy nadal dostarczać pomoc techniczną, jeżeli państwa członkowskie będą tego chciały. Lecz nie ulega wątpliwości, że wykonanie samej pracy i asygnowanie wymaganych środków pozostaje obowiązkiem państw członkowskich.
W następnym roku kluczowe będzie zapewnienie, aby proces wzajemnej ewaluacji przewidziany w dyrektywie został wykorzystany w konstruktywny sposób. Będziemy także musieli ocenić jakość procesu wdrażania, o co wnioskowano, jak również monitorować działanie pojedynczych punktów kontaktowych i zbierać opinie zwrotne od przedsiębiorców i konsumentów.
Ponadto nie jest wykluczone, że będziemy też musieli sięgać do innych mechanizmów egzekwowania - niekiedy nawet do spraw dotyczących naruszeń przepisów prawa, lecz jeszcze jest za wcześnie, aby o tym przesądzać.
Jeżeli chodzi o małe i średnie przedsiębiorstwa, tu oczywiście podzielamy państwa zdanie. Stanowią one kręgosłup gospodarki UE i ich problemy są w centrum uwagi dyrektywy usługowej.
A zatem dyrektywa przyniesie korzyści wszystkim przedsiębiorcom, lecz największe korzyści odniosą MŚP, które obecnie często wolą ograniczyć się do ojczystego kraju ze względu na zawiłości prawne i brak przejrzystej informacji. Zaś dyrektywa - jak wszyscy uważamy - usunie wiele zawiłości i doda tym przedsiębiorstwom skrzydeł.
Zgodnie z wiedzą Komisji, żadne państwo członkowskie nie wykorzystuje procesu wdrażania dyrektywy usługowej do ograniczania praw pracowniczych. Powiem to bardzo wyraźnie. Dyrektywa usługowa nie reguluje kwestii praw pracowników, ani ich nie narusza. Zostało to wyraźnie ustalone w wyniku praktycznego i politycznego kompromisu osiągniętego przez Parlament i Radę.
Na koniec chcę powtórzyć, że Parlament pozostawał kluczowym partnerem w całej historii dyrektywy usługowej. W ciągu ubiegłych trzech lat Komisja uważała angażowanie tej Izby w proces wdrażania oraz informowanie państwa o naszej pracy z państwami członkowskimi za rzecz ważną i - jak już zostało wcześniej powiedziane - pozostanie to kluczem do doskonalenia działania rynku wewnętrznego oraz do zapewnienia wzrostu gospodarczego i miejsc pracy, których potrzebujemy. Prawidłowe wdrożenie jest najbardziej palącą kwestią, zwłaszcza w trudnych warunkach obecnego kryzysu gospodarczego.
Przewodniczący
To wyczerpuje punkt obrad.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
Vilija Blinkevičiūt 
Europa musi być konkurencyjna. Dzięki staraniom Parlamentu Europejskiego dyrektywa usługowa pomoże zrealizować w praktyce dotąd nie w pełni uregulowany swobodny przepływ usług w obrębie rynku wewnętrznego Unii Europejskiej. Dyrektywa usługowa reguluje procedury przyznawania licencji, ujawniając niedopuszczalne wymogi, oraz potwierdza, że począwszy od roku 2010 wszystkie nowe wymogi dotyczące dostawców usług nie mogą mieć charakteru dyskryminacyjnego i muszą być uzasadnione ważnym interesem społecznym. Określa też podstawowe funkcje punktu kontaktowego. Co najważniejsze, koszty świadczenia usług redukuje się na szczeblu międzypaństwowym, co jest sprawą kluczową w obecnym okresie recesji gospodarczej. Litwa dołącza do grona państw członkowskich, które są przygotowane do terminowego wdrożenia dyrektywy usługowej. Ważne jest, aby Komisja współpracowała z państwami członkowskimi blisko i skutecznie, ponieważ w niektórych państwach brakuje informacji, a poziom gotowości do wdrożenia dyrektywy jest niedostateczny. W chwili obecnej jedynie 50 % państw członkowskich jest gotowych do przetransponowania przepisów dyrektywy usługowej do ustawodawstwa krajowego.
Edit Herczog  
Panie przewodniczący! Państwa członkowskie muszą w pełni wdrożyć dyrektywę usługową do 28 grudnia 2009 r., co otworzyłoby rynek usług dla osób prywatnych i przedsiębiorstw, podobnie jak w przypadku towarów i produktów.
Dyrektywa ta pomogłaby w dużej mierze małym i średnim przedsiębiorstwom, a także wspierałaby tworzenie nowych miejsc pracy i wzrost gospodarczy, uwzględniając jednocześnie interesy konsumentów. Niektóre państwa członkowskie postanowiły jednak ograniczyć zatrudnianie obywateli nowych państw członkowskich, które przystąpiły do UE w latach 2004 i 2007. Niemcy i Austria chcą utrzymać to ograniczenie do roku 2011, nie podając żadnego poważniejszego uzasadnienia gospodarczego i społecznego. Francja i Belgia stosują podobną regulację w odniesieniu do Rumunii i Bułgarii.
Dziś już jednak wiadomo, że obawy symbolizowane przez słynnego "polskiego hydraulika” są nieuzasadnione. Liczba obywateli Europy Środkowej i Wschodniej pracujących we Francji jest zdecydowanie niższa niż np. liczba osób zatrudnianych w Wielkiej Brytanii, mimo że Paryż już trzy lata temu postanowił stopniowo wycofać się z ograniczeń wprowadzonych w zawodach, w których występowały niedobory rąk do pracy.
Środki te ograniczają w poważnym stopniu wdrożenie dyrektywy usługowej, której jednym z najważniejszych filarów jest całkowite wyeliminowanie dyskryminacji powodowanej względami gospodarczymi i narodowościowymi. Dwadzieścia lat po upadku muru berlińskiego, który zmiótł granice pomiędzy wschodem i zachodem, możemy powiedzieć, że dyrektywa usługowa również realizuje podobny cel. Udane wdrożenie przedmiotowej dyrektywy obaliłoby ostatecznie lansowany do tej pory fałszywy wizerunek "polskiego hydraulika”.
Patrick Le Hyaric  
Przed wdrożeniem przedmiotowej dyrektywy Parlament Europejski powinien przeprowadzić kontranalizę społecznych oddziaływań stosowania jej przepisów, biorąc szczególnie pod uwagę konsekwencje kryzysu, przez który obecnie przechodzimy. Wszystko wskazuje na to, że skutkiem dyrektywy będzie nastawienie przeciwko sobie przedsiębiorców, rzemieślników i pracowników działających w Unii Europejskiej. Niedawno pewna organizacja zawodowa rolników ujawniła, że władze francuskie proponowały jej, aby otworzyła w krajach Europy Wschodniej agencje zatrudnienia rekrutujące pracowników rolnictwa, którzy są słabiej opłacani i korzystają z mniejszej ochrony socjalnej niż pracownicy francuscy. Transpozycja dyrektywy usługowej nie może prowadzić do stosowania tego rodzaju praktyk, które prowadzą do niwelowania społecznej Europy. Mamy też poważne obawy dotyczące zagrożeń, które zawisły nad usługami świadczonymi w interesie ogólnym (SGI) z powodu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Dlatego wciąż z nadzieją oczekujemy na kolejne europejskie ramy prawne, które pozwolą nam zwłaszcza zoptymalizować i rozwinąć usługi użyteczności publicznej.
Czesław Adam Siekierski  
Dyrektywę usługową (2006/123/WE) cechuje częściowa liberalizacja przepływu usług w Unii Europejskiej. Celem wprowadzenia takiej dyrektywy, było uwolnienie potencjału gospodarczego. Dzięki temu otworzyło się wiele możliwości zarówno dla konsumentów jak i przedsiębiorców. Możliwym stało się pełniejsze korzystanie z jednolitego rynku. Do głównych beneficjentów liberalizacji rynku usług należą: małe i średnie przedsiębiorstwa, dla których wcześniej istniejące bariery stwarzały największe uciążliwości. Według Komisji Europejskiej w państwach członkowskich Unii ok. 70 % PKB wypracowywane jest w ramach usług. Podobna jest również ilość siły roboczej zaangażowanej w aktywność usługową. Do zalet wprowadzenia dyrektywy usługowej można zaliczyć: wzrost konkurencyjności na rynku wewnętrznym. Zastosowanie tej dyrektywy okazało się szansą dla rozwoju gospodarki europejskiej oraz pozwoliło na stworzenie miejsc pracy. Należy dodać, że jest to realizacja jednego z celów strategii lizbońskiej i dotyczy zwiększenia konkurencyjności gospodarki europejskiej. Dodatkowo ma to wpływ na zwiększenie wachlarza oferowanych usług. Osiągnięte efekty powinny skłaniać do kontynuacji prac nad dalszą liberalizacją tej dyrektywy.
