Kontrola nabywania i posiadania broni (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez Giselę Kallenbach w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni - C6-0081/2006 -.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Broń palna nie jest zwyczajnym typem produktu, jak wszelkie inne. Seria tragicznych wydarzeń - w Erfurcie, Antwerpii, Helsinkach itp. jaskrawo ukazała niebezpieczeństwo, jakie broń palna może stanowić dla bezpieczeństwa naszych obywateli, zwłaszcza dzieci. W związku z powyższym potrzebujemy bardzo surowych przepisów regulujących wytwarzanie, sprzedaż i posiadanie broni palnej.
Mimo że nasze europejskie przepisy zezwalają państwom członkowskim na wykroczenie poza wspólny poziom bezpieczeństwa, jakie daje prawo unijne, jestem niezmiernie wdzięczna, że Parlament dąży do znacznej poprawy poziomów bezpieczeństwa obowiązujących w Europie w odniesieniu do broni palnej. Pragnę szczególnie podziękować sprawozdawczyni Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, pani Kallenbach oraz przewodniczącej tej komisji, pani McCarthy. Dziękuję im obu za doskonałą współpracę.
Pozwolę sobie przypomnieć państwu kontekst, w jakim ma zapaść dzisiejsza decyzja. Punktem wyjścia była potrzeba wprowadzenia różnych poprawek w naszych przepisach, które umożliwiłyby nam ratyfikowanie Protokołu ONZ w sprawie broni palnej. Całościowy przegląd europejskiego prawodawstwa dotyczącego broni palnej nie był planowany do czasu ratyfikacji. Panie i panowie! To dzięki państwu udało nam się uczynić to za jednym razem, faktycznie przy pierwszej próbie, gdyż Rada także dała dziś przed nami swoje błogosławieństwo dla ujednoliconego wniosku.
Jest szereg trudnych kwestii wymagających znalezienia rozwiązania, dlatego wynik dzisiejszej debaty zostanie poddany skrupulatnej analizie. Nie próbujemy podważać różnych tradycji i specyfiki kulturowej w naszych państwach członkowskich, gdzie istnieją długie i bardzo różniące się między sobą tradycje dotyczące polowania, strzelectwa sportowego i kolekcjonowania broni. Szanujemy je. Europejska karta broni palnej w przyszłości ułatwi podróże transgraniczne i zapewni solidną podstawę do międzynarodowych spotkań myśliwych i osób uprawiających strzelectwo sportowe. Opowiedzieliśmy się także za odpowiednim znakowaniem i rejestrowaniem broni palnej, co umożliwiłoby transfer i transport broni palnej na rynku międzynarodowym na bardziej przejrzystszych zasadach, dzięki czemu stałby się on bezpieczniejszy.
Istotną innowacją jest rejestracja wszelkiej broni we własnym imieniu. Musimy wiedzieć, kto co posiada. Rejestracja umożliwi nam ograniczenie w większym stopniu nielegalnego posiadania lub transferu broni palnej. Dane będą przechowywane przez 20 lat, aby zagwarantować możliwość zidentyfikowania broni przez wystarczająco długi okres. Z pewnością ta inicjatywa zostanie przyjęta z zadowoleniem. Jednakże w tym kontekście Komisja rozważa wyjaśnienie, w deklaracji, naszego sposobu rozumienia nowego punktu 9e preambuły dyrektywy o ochronie danych.
Podjęliśmy także decyzję o wprowadzeniu w przyszłości zakazu nabywania broni palnej przez osoby małoletnie w wieku poniżej 18 lat. W ten sposób Europa śle klarowne przesłanie, że broń palna nie jest czymś, do czego powinni mieć dostęp młodzi ludzie. Oczywiście, nadal będziemy zezwalać młodym strzelcom sportowym i myśliwym w wieku do 18 lat uprawianie ich hobby, ale wyłącznie pod nadzorem dorosłych tj. rodziców, opiekunów lub trenerów. Zbyt wiele było już tragedii związanych z użyciem broni palnej, która dostała się w ręce młodych ludzi. Mam nadzieję, że nowe przepisy pomogą uniknąć kolejnych tragedii tego rodzaju i zwiększyć świadomość tego, że podczas obchodzenia się z bronią należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza wśród młodych strzelców sportowych i myśliwych.
Stoimy wobec nowego problemu będącego rezultatem rozwoju technologii i działalności kryminalnej w Europie: nawiązuję do przerabiania kopii broni, które same w sobie nie są niebezpieczne, na w pełni sprawne rewolwery lub karabiny. Jest to problem, na który po raz pierwszy zwróciła naszą uwagę pani poseł McCarthy. To dotychczas pozwalało defacto na obejście prawa. Teraz to się skończy. Nawiasem wspomnę, że w ciągu najbliższych dwóch lat będziemy musieli dokładniej przyjrzeć się problemowi przeróbek kopii broni, aby zamknąć ewentualne luki w bezpieczeństwie. To samo dotyczy kwestii zapewnienia skutecznej dezaktywacji broni.
Jak państwo wiecie, Komisja poparła wbudowanie sankcji w prawodawstwo europejskie, gdyż orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie pozostawiają w tym względzie żadnych wątpliwości. Niemniej jednak Komisja uznaje, że punkt 8 preambuły zawiera odniesienie do tych sankcji na podstawie prawa karnego i protokołu ONZ. Jest to ważne, gdyż zgodność z artykułem 5 protokołu ONZ wymaga stosowania sankcji przez państwa członkowskie. Jestem pewien, że jest to coś, co państwa członkowskie przewidują w swoim prawie krajowym. Oświadczenie Komisji w tej sprawie zostanie przedłożone także Sekretariatowi Parlamentu Europejskiego. Szczególnie chciałbym podziękować panu posłowi Alvaro za jego poparcie w tej sprawie.
A zatem Europa będzie miała nowoczesne prawodawstwo dotyczące broni palnej, które na pierwszym miejscu stawia bezpieczeństwo obywateli i uwzględnia potrzebę ochrony naszych dzieci i młodych ludzi. W ten sposób zwiększamy poziom ochrony zapewniony prawem wspólnotowym.
Teraz tylko od państw członkowskich zależy, czy rozpoznają znaki czasu i będą dalej rozwijać te przepisy na zasadzie indywidualnej, biorąc pod uwagę uwarunkowania krajowe. Oznacza to, że państwo członkowskie, które uzna za niezbędne i stosowne przyjęcie bardziej rygorystycznych przepisów, będzie mieć moje osobiste wsparcie. Ze swojej strony mogę jedynie zachęcić te państwa członkowskie do podjęcia tego rodzaju działań.
Polegam na państwa współpracownikach w parlamentach krajowych, że podejmą oni jasne decyzje, jeśli chodzi o sprawę broni palnej. Hasło przewodnie powinno zawsze brzmieć: "bezpieczeństwo na pierwszym miejscu”. Dzisiejsza decyzja utoruje temu drogę. Pragnę podziękować państwu za wsparcie w tym przedsięwzięciu.
Oświadczenia Komisji dołączone do debaty.
1) Oświadczenie w sprawie sankcji
"Komisja z zadowoleniem przyjmuje szybkie przyjęcie dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 91/477 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, lecz żałuje, że Rada wyraziła sprzeciw wobec wstępnego wniosku Komisji w sprawie artykułu 16 dotyczącego sankcji karnych.
Komisja zauważa, że Wspólnota posiada kompetencje do ustanowienia sankcji karnych zgodnie z artykułem 5 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, załączony do Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej.
A zatem, Komisja uważa, że decyzji o ratyfikowaniu protokołu powinna towarzyszyć deklaracja kompetencji prawidłowo odzwierciedlająca zakres kompetencji wspólnotowych.
Komisja zastrzega sobie swoje instytucjonalne prawo w tym względzie.”
2) Projekt oświadczenia w sprawie ochrony danych
"Komisja zauważa, że przetwarzanie danych osobowych na podstawie przedmiotowej dyrektywy podlega obowiązkowi zgodności z dyrektywą 95/46/WE i nie może pomniejszać poziomu ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych, przewidzianego przepisami wspólnotowymi i prawem krajowym, a w szczególności nie może zmieniać zobowiązań i praw określonych w dyrektywie 95/46/WE.
To uzasadnia konieczność przedłużenia maksymalnego okresu przechowywania rejestrów zawierających informacje na temat właścicieli broni od dziesięciu do dwudziestu lat. Komisja jest przekonana, że takie przetwarzanie danych osobowych jest uzasadnione, biorąc pod uwagę zarówno niebezpieczny charakter i trwałość tej broni, jak również możliwość jej niewłaściwego użycia w celach kryminalnych, co wymaga właściwego zlokalizowania broni i jej właścicieli.
Ponadto Komisja zauważa, że mając na uwadze cele przedmiotowej dyrektywy i zgodnie z wymogami dyrektywy 95/46/WE, dostęp do scentralizowanych systemów ewidencji danych lub systemu gwarantującego dostęp do niescentralizowanych systemów ewidencji danych należy umożliwić jedynie policji i organom sądowym w celu ochrony, prowadzenia śledztwa, wykrywania i ścigania przestępstw kryminalnych.”
Gisela Kallenbach
sprawozdawczyni. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Ten tak bardzo przedłużający się proces ma się ku końcowi i mam nadzieję, że zakończy się sukcesem. Rozpocznę zatem od wyrażenia moich gorących podziękowań wszystkim tym, którzy wnieśli wartościowy wkład w ten proces: sprawozdawcom pomocniczym z Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, panu Podestà, panu Lehtinenowi i pani Riis-Jørgensen, przewodniczącej komisji, pani Arlene McCarthy oraz odpowiedzialnemu sekretariatowi, personelowi sprawozdawców z Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, panu posłowi Alvaro oraz innym, którzy wspierali ten proces, prezydencji Rady reprezentowanej przez pana António Delicado i jego współpracowników, wreszcie Komisji Europejskiej reprezentowanej przez pana Michela Ayrala i jego współpracowników, którzy byli motywowani przez swojego komisarza, pana Verheugena do znalezienia wspólnego rozwiązania.
Podczas całego tego procesu wiele się nauczyłam. Dowiedziałam się, jaką rolę naprawdę mogą pełnić lobbyści: niektórzy z nich wnieśli konstruktywny wkład w znalezienie wspólnego rozwiązania, podczas gdy inni z determinacją robili wszystko, by utrudnić ten proces, przekazując jedynie część prawdy lub fałszywe informacje. Od początku było dla mnie jasne, że nie jest sprawą prostą znalezienie złotego środka pomiędzy wymaganiami dobrze funkcjonującego rynku wewnętrznego, uzasadnionymi względami bezpieczeństwa obywateli co do nielegalnego użycia broni palnej i zrozumiałym pragnieniem myśliwych i strzelców sportowych uprawiania bez większych przeszkód swojego hobby. Jak powiedział pan wiceprzewodniczący Verheugen, chcieliśmy wykorzystać doświadczenie zdobyte przy stosowaniu dyrektywy 91/477/EWG, usunąć niektóre zidentyfikowane niedociągnięcia i dokonać transpozycji Protokołu ONZ w sprawie broni palnej, sygnowanego przez Komisję w 2002 r., do prawa wspólnotowego. W związku z powyższym byliśmy zobowiązani włączyć konkretne artykuły obejmujące nielegalne użycie i nabywanie broni palnej oraz handel nią. Ten kompromis uwzględnia powyższe wymagania. Przyznaję, że preferowałabym w niektórych miejscach jaśniejsze i surowsze przepisy w celu osiągnięcia lepszego prawodawstwa lub uproszczenia pewnych kwestii i faktycznie - zredukowania liczby kategorii broni palnej w skali całej Europy do dwóch - tak jak to już jest w przypadku dwóch trzecich państw członkowskich. Jednakże nie byłam w stanie zapewnić sobie większości w tej kwestii.
Ogólnie rzecz biorąc, jestem jednak bardzo zadowolona z osiągniętego kompromisu. Zastanówmy się przez chwilę: a więc będziemy wdrażać częściowo zharmonizowane prawodawstwo dotyczące broni palnej w 27 państwach członkowskich. Nadal mamy bardzo różniące się między sobą ustawodawstwo na szczeblu krajowym, a więc ta częściowa harmonizacja ułatwi legalny handel i przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa. Zagwarantowanie w 100%, że nie wystąpią żadne nadużycia jest niemożliwe, ale jak już usłyszeliśmy, powinniśmy uznać, że mamy obowiązek usiłowania, w miarę możliwości, zapobiec tragediom takim, jak te, które wydarzyły się w Niemczech, Finlandii lub Belgii.
Nie zamierzam teraz skupiać się na szczegółach nowego prawodawstwa; już je państwo znacie, a pan wiceprzewodniczący Verheugen wymienił już niektóre z aktów. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że do roku 2014 będziemy mieli w państwach członkowskich komputerowy rejestr broni palnej; to poprawi wymianę informacji i znacznie ułatwi identyfikowalność broni palnej w przypadku nadużyć, a może nawet umożliwi jej wykrycie za pierwszym razem. Bierzemy także pod uwagę, że żyjemy w epoce Internetu - przepisy będą miały zastosowanie do zakupów internetowych w takim samym stopniu, w jakim dotyczą one sprzedaży bezpośredniej.
Podsumuję moje wystąpienie kilkoma najważniejszymi punktami, które powinny ułatwić państwu decyzję i odeprzeć argumenty tych, którzy sprzeciwiają się lepszemu prawodawstwu europejskiemu w zakresie broni palnej. Dyrektywa nie będzie mieć zastosowania do kolekcjonerów broni i amunicji, do służb publicznych ani do instytucji kulturalnych i muzeów. Przepisy nie będą obowiązywać z mocą wsteczną. Proponujemy krajowe rejestry broni palnej, a nie rejestr europejski. Mimo że mamy tego typu rejestr dla krów, stworzenie go dla broni palnej wydaje się znacznie trudniejsze. Z zasady nie sprzeciwiamy się producentom, sprzedawcom, strzelcom sportowym ani myśliwym, którzy posługują się bronią palną w sposób odpowiedzialny, będąc w pełni świadomi ich szczególnej natury.
Słyszałam, że gdy w 1990 r. debatowano nad dyrektywą podstawową, wyrażano bardzo poważne obawy, a dyskusje były bardzo ożywione. Jednak później przedmiotowa dyrektywa została uznana za bardzo pomocną, praktyczną i skuteczną. W tym sensie jestem przekonana, że przedłożony państwu kompromis także okaże się sukcesem i liczę na państwa poparcie.
Alexander Alvaro
Panie przewodniczący! Myślę, że niewiele mogę dodać do tego, co powiedziała pani poseł Kallenbach poza tym, że przyjemnością jest dla mnie pracować z przewodniczącą Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, panią Arlene McCarthy i moją współpracowniczką z tej komisji, panią Giselą Kallenbach, z którą ściśle i z dużym zaufaniem współpracowałem w tej fazie procesu. Na koniec pragnę także podziękować Komisji reprezentowanej w tym przypadku przez pana komisarza Verheugena. Tak bliska współpraca jest rzadkością.
Co można powiedzieć w jednej chwili, gdy ma się 30 sekund na podziękowanie ludziom?
W zasadzie osiągnęliśmy tyle, że Unia Europejska wysłała jasny komunikat, że regulując legalny handel bronią palną w równym stopniu zamierza się zająć jej nielegalnym transferem i niewłaściwym użyciem. Postawiliśmy sprawę jasno: Unia Europejska nie będzie tolerować na swoim terytorium żadnych form przestępczości związanych z bronią palną, nie będzie tolerować ludzi używających broni, której nie nabyli w sposób legalny i nie będzie tolerować sytuacji, w której ludzie nadużywają praw uzyskanych dzięki UE.
Mówię to do wszystkich, którzy dziś, tak jak ja, otrzymali niezliczone e-maile od myśliwych i strzelców sportowych oskarżające nas o to, że w Unii Europejskiej ogranicza się ich wolności: przeczytajcie państwo dyrektywę, skontaktujcie się z Komisją, a zobaczycie, że Unia Europejska podjęła działania w celu ochrony swoich obywateli a nie odwrotnie!
Guido Podestà
w imieniu grupy PPE-DE. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem wdzięczny sprawozdawczyni, pani poseł Kallenbach i sprawozdawcom pomocniczym z innych grup za to, że byli stale dostępni dla konsultacji, umożliwiając nam osiągnięcie nowatorskiego, lecz jednocześnie - muszę powiedzieć - dobrze wyważonego kompromisu.
Celem zgłoszonej poprawki do dyrektywy jest dostosowanie jej do protokołu ONZ w sprawie zwalczania przestępczości zorganizowanej, jeśli chodzi o legalne zakupy i handel bronią palną wyłącznie dla użytku cywilnego. Dyrektywa obejmuje kwestie, na które wszyscy jesteśmy wyczuleni, takie jak bezpieczeństwo naszych obywateli, ale także tradycje sportowe, zwyczaje i styl życia milionów Europejczyków, którzy polują.
Ścisłe konsultacje z Radą umożliwiły sporządzenie tekstu, który stanowi złoty środek pomiędzy pragnieniem ustanowienia zharmonizowanych przepisów i poszanowaniem specyfiki kulturowej poszczególnych krajów przy zachowaniu zgodności z zasadą pomocniczości.
Po pierwsze, chciałbym podkreślić system znakowania broni palnej i jej najważniejszych części, nie tylko w celu zapewnienia ich identyfikowalności, obowiązek przechowywania danych przez co najmniej 20 lat, ściślejsze monitorowanie sprzedaży internetowej, wiedząc, że to pociągnie za sobą ograniczenia w użyciu broni palnej przez małoletnich i osoby mogące zagrozić bezpieczeństwu publicznemu oraz wprowadzenie ogólnych zasad dezaktywacji broni palnej.
Po drugie, chcę przypomnieć, że obecny system klasyfikacji broni palnej na cztery kategorie został zachowany jako wyraz poszanowania wspomnianych już tradycji i zwyczajów kulturowych. Przewidziana jest ponowna ocena zalet i wad ewentualnej redukcji kategorii do dwóch, którą można by przeprowadzić do 2012 r.
Niemniej jednak, niedostępność Rady oznacza, że Europejska karta broni palnej nie będzie jedynym dokumentem wymaganym dla przewozu broni palnej i moim zdaniem jest to możliwość, którą straciliśmy.
Lasse Lehtinen
w imieniu grupy PSE. - (FI) Panie przewodniczący! Moje szczere podziękowania kieruję do sprawozdawczyni, pani poseł Kallenbach i innych sprawozdawców pomocniczych, a także do pani McCarthy, przewodniczącej Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów za doprowadzenie do końca spraw związanych z przyjęciem tego złożonego pakietu legislacyjnego. Kiedy prawie dwa lata temu rozpoczynaliśmy te prace, byliśmy pewni, że będzie to przede wszystkim środek natury technicznej, którego jedynym celem będzie umożliwienie wykorzystania Protokołu ONZ w sprawie broni palnej jako części prawodawstwa UE. Jednakże proces ten absolutnie nie był kwestią techniczną. Niektórzy chcieli wprowadzić całkowity zakaz posiadania broni i ograniczyć legalne przyjemności, jakie ludzie z niej czerpią, podczas gdy inni nie chcieli żadnego rodzaju kontroli nad nabywaniem i wykorzystywaniem broni.
Jednakże pod przewodnictwem naszej sprawozdawczyni, pani poseł Kallenbach, znaleźliśmy wyważony kompromis między głównymi grupami, który uwzględnia bezpieczeństwo osób fizycznych i społeczeństwa, jak również potrzeby tych, którzy lubią używać broni w ramach rozrywki oraz myśliwych. To dobrze, że wszelka broń znajdująca się w UE powinna być rejestrowana, aby można było łatwiej ją zidentyfikować oraz że w przyszłości państwa członkowskie będą musiały przechowywać dane dotyczące tej broni i jej właścicieli przez okres 20 lat. Ważne jest także, że dyrektywa obejmie także imitacje i przeróbki broni. Życie myśliwych i strzelców sportowych stanie się o wiele łatwiejsze, gdy Europejska karta broni palnej będzie jedynym dokumentem wymaganym podczas podróży z jednego kraju do drugiego i powinna ona być wydawana bezpłatnie.
Granica wieku 18 lat przewidziana w dyrektywie oraz wyjątki od niej są, moim zdaniem, sensowne. Oznacza to, na przykład, że w moim kraju tj. w Finlandii, tysiące zarejestrowanych młodocianych myśliwych może nadal tak, jak dotychczas, uprawiać swoje hobby za zgodą rodziców. Takie dyrektywy jak ta, o której mówimy, dowodzą swojej wartości w oczach opinii publicznej. Jeśli Unia będzie się rozwijać jako bezpieczny obszar posiadający określone prawa wewnętrzne, ugruntuje to tym samym cztery swobody UE.
Samuli Pohjamo
w imieniu grupy ALDE. - (FI) Panie przewodniczący! Ja także przede wszystkim pragnę podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Kallenbach, za bardzo dobrze sporządzone sprawozdanie. Zapobieganie nielegalnemu wytwarzaniu broni palnej i obrotowi nią ma istotne znaczenie dla przyszłości każdego z nas. Sprawozdanie pomoże w osiągnięciu tego celu.
My, Finowie, zastanawialiśmy się nad tym, czy młodym ludziom należy pozwolić na dalsze uprawianie myślistwa dla przyjemności. W Finlandii ten sport wymaga licencji i jest uprawiany pod ścisłym nadzorem. Doświadczeni myśliwi udzielają wskazówek, jak bezpiecznie i odpowiedzialnie używać broni. Uważam za istotne, by te najlepsze praktyki i wieloletnie tradycje w Finlandii zostały zachowane po przyjęciu nowej dyrektywy. Ważne jest, abyśmy jutro uzgodnili to starannie wypracowane kompromisowe rozwiązanie, w ramach którego różne praktyki stosowane w państwach członkowskich zostaną doprowadzone do zgodności z przepisami wspólnotowymi, zaś państwa członkowskie będą mogły zezwolić, na określonych warunkach, na nabywanie i posiadanie broni palnej w celu uprawiania myślistwa, także młodocianym w wieku poniżej 18 lat.
Andrzej Tomasz Zapałowski
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Kontrola posiadania broni palnej jest niezwykle ważna, jeżeli chcemy zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom Europy. Oczywiście przepisy nie mogą nadmiernie krępować prawa obywateli do zapewnienia sobie bezpieczeństwa na terenie swojej posesji, czy też ochrony własnej w przypadku sprawowania ważnych funkcji publicznych w trakcie lub już po ich zakończeniu.
Obywatele mają ponadto także prawo do posiadania broni będącej pamiątkami rodzinnymi lub przeznaczonej do celów sportowych lub myślistwa. Jest to element europejskiej tradycji. Wszelkie ograniczenia powinny istnieć ze względu na stan zdrowia psychicznego oraz w stosunku do osób podejrzanych o przestępstwa mające znamiona zbrodni. Uważam ponadto, iż takimi ograniczeniami powinny być objęte także osoby głoszące publicznie faszyzm, radykalny komunizm, jak również ekstremistyczni działacze islamscy.
Dziś w Europie przy ogólnodostępnej technologii każdy dobry rzemieślnik może w stosunkowo krótkim czasie wykonać prowizoryczną broń palną. Dlatego stosowanie tu nadmiernej restryktywności nie zapobiegnie posiadaniu7 przez środowiska przestępcze broni, a zbytnio będzie ingerować w prawa obywatelskie, w tym w prawo do obrony. Trzeba obecnie także jeszcze bardziej uszczelnić granice, gdyż nadal do Europy przybywają nielegalni imigranci. Broń jest jeszcze bardziej łatwiejsza do przemycenia.
Jens Holm
w imieniu grupy GUE/NGL. - (SV) Panie przewodniczący! Proponowane zmiany dyrektywy unijnej w sprawie broni palnej mają na celu poprawę kontroli nad bronią. Przewidziane jest lepsze znakowanie i surowsze wymogi dotyczące obrotu bronią palną i wytwarzania jej. Jest to dobre rozwiązanie, a szczególnie dobre jest to, że komisja chce jeszcze bardziej zaostrzyć te wymogi. Sprawa ta nabiera szczególnego znaczenia, jeśli spojrzymy na nią w świetle tragedii, która wydarzyła się kilka tygodni temu w szkole Jokela w Finlandii - strzelanina pociągnęła za sobą śmiertelne ofiary. Wyizolowani, niemający celu młodzi ludzie, szerzenie kultury przemocy w Internecie oraz dostęp do broni - to wszystko stanowi coraz większe zagrożenie. Właśnie dlatego ostrzejsze środki, które teraz przyjmujemy, mają tak wielkie znaczenie.
Dobre jest także to, że jest to dyrektywa określająca minimalne wymagania. Innymi słowy, państwa członkowskie mogą pójść dalej i wprowadzić bardziej postępowe ustawodawstwo. Chciałbym, aby całe prawodawstwo unijne było oparte na tej podstawie. To rozwiązało by wiele problemów. Wszystko wskazuje na to, że możemy osiągnąć porozumienie w pierwszym czytaniu. To dobrze, ponieważ to pozwala nam zaoszczędzić czas i zasoby, które możemy poświęcić na coś innego, na przykład na prace prowadzące do zbudowania bardziej pokojowego i bardziej przyjaznego dzieciom społeczeństwa.
Hélène Goudin
w imieniu grupy IND/DEM. - (SV) Panie przewodniczący! Myślistwo jest starą, zakorzenioną w kulturze tradycją. Każde państwo członkowskie posiada swoje unikalne tradycje myśliwskie, które chce chronić. A zatem, dzisiejsza debata stanowi zakończenie długiego procesu. Silna wola każdej ze stron, ścierające się poglądy, wiele dyskusji, a sprawozdawca pomocniczy otrzymał zakaz udziału w spotkaniach trójstronnych.
Wiele z pierwotnych wniosków mogło zagrozić kulturze myśliwskiej państw członkowskich. Niestety, Europejska karta broni palnej nie wystarczy jako jedyny dokument wymagany dla sporadycznego używania broni przez myśliwych i strzelców sportowych w innym państwie członkowskim. Swoboda przepływu osób jest utrudniona przez to, że niektóre państwa członkowskie mają prawo wymagać dodatkowych dokumentów. Myśliwi i strzelcy ze Wspólnoty będą podlegać większej biurokracji niż osoby z państw trzecich. Na szczęście zakazano pobierania opłat za takie zezwolenia.
W trakcie procesu, jako sprawozdawca pomocniczy, próbowałam wpłynąć na kształt raportu końcowego, gdy wolno mi było uczestniczyć w spotkaniach. Moja praca koncentrowała się głównie na dwóch kwestiach. Starałam się zapobiec wprowadzeniu zakazu zamawiania broni przez Internet i uniemożliwić zmiany w zakresie dopuszczalnych wyjątków dla szkół, które oferują szkolenia w zakresie zarządzania zasobami przyrody i strzelectwa sportowego. W oddalonych regionach zakaz zakupu broni przez Internet uniemożliwiłby dostęp do broni dla celów myśliwskich. W Szwecji mamy dziś dobre przepisy dotyczące zakupów internetowych, które są akceptowane zarówno przez społeczność myśliwską, jak i władze.
Druga kwestia dotyczyła kryterium wieku minimalnego, które wpłynęłoby negatywnie na różne rodzaje programów nauczania w starszych klasach szkoły średniej. W Szwecji szkolenie myśliwskie pełni ważną rolę w nauczaniu przyszłych pokoleń na temat myślistwa i ochrony zwierzyny łownej. Teraz nasze tradycje myśliwskie będą mogły przetrwać. Nieudolny, biurokratyczny projekt przerodził się w możliwy do przyjęcia, choć nie idealny, kompromisem.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Schengen i coraz bardziej brutalne gangi kryminalne niewątpliwie uważają za konieczne przyjęcie surowszego podejścia do nielegalnego posiadania broni palnej i przestępczości zorganizowanej. Jednakże to wszystko staje się farsą, gdy skutkiem tego niewinni obywatele, myśliwi i strzelcy sportowi są traktowani tak samo jak przestępcy. Zamiast tego, zadaniem priorytetowym musi być zwiększenie liczebności naszych sił policyjnych, które w ostatnich latach zostały zredukowane.
W Wielkiej Brytanii statystyki wskazują, że od czasu wprowadzenia całkowitego zakazu posiadania krótkiej broni palnej liczba przestępstw wzrosła, co powinno skłonić nas do zastanowienia. W naszych coraz bardziej niespokojnych czasach, gdy panuje chaos i brak dyscypliny, a państwo oszczędza na sferze bezpieczeństwa, należy pozwolić niewinnym obywatelom będącym w pełni władz umysłowych na odparcie ataku na życie i zdrowie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Faktem jest, że większość przestępstw nie jest popełniana przy użyciu legalnie nabytej broni.
Być może UE powinna skoncentrować się w coraz większym stopniu na lepszej ochronie swoich granic, na przykład poprzez zwiększenie środków dla Agencji FRONTEX i poprawie współpracy w sferze bezpieczeństwa.
Kraje UE mają doskonale funkcjonujące ustawodawstwo dotyczące broni palnej. W przypadku wymogu lub potrzeby przyjęcia bardziej rygorystycznych przepisów, należy przyjąć odpowiednie decyzje w zainteresowanych krajach.
Andreas Schwab
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Jeśli spojrzymy na punkt wyjściowy tej sprawy i zobaczymy, jak daleko zaszliśmy, myślę, że słusznie możemy stwierdzić, że udało nam się sprowadzić tę kontrowersyjną sprawę z powrotem na płaszczyznę obiektywną. We współpracy z Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych znaleźliśmy rozwiązanie, które pozwala na lepszą kontrolę broni palnej na całym obszarze Unii Europejskiej bez lekceważenia uzasadnionych interesów strzelców sportowych i myśliwych, których niepokoi nadmierna biurokracja i nadmierne wymogi rejestracyjne. Jestem niezmiernie wdzięczny panu komisarzowi Verheugenowi, ale także przewodniczącej Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, pani Arlene McCarthy a także, oczywiście, naszej sprawozdawczyni pomocniczej, która pracowała bardzo ciężko nad tą sprawą przez wiele miesięcy wraz ze sprawozdawcą i innymi zainteresowanymi współpracownikami. To nie była prosta sprawa dla różnych grup w to zaangażowanych, ale myślę, że osiągnęliśmy rozwiązanie kompromisowe, które - na tle tego, co dzieje się w Radzie - było jedyną możliwą drogą.
O ile chodzi o stronę handlową, którą obejmuje protokół ONZ i która ciągle jest przed nami, pytanie brzmi, do jakiego stopnia Komisja jest zdolna przedstawić wniosek, który spotka się z ogólną aprobatą Rady i uprości prace Parlamentu. Ja nie ironizuję, panie komisarzu: z całą powagą życzę panu wszelkich sukcesów w umiejętnym przekonaniu pańskich współpracowników w Radzie, że zobowiązania, jakie podjęli na mocy protokołu ONZ w naturalny sposób muszą mieć zastosowanie także w UE.
A zatem, pragnę podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do utrzymania tej jakże kontrowersyjnej sprawy w grze. Myślę, że osiągnęliśmy, na zasadzie kompromisu, niezłe rozwiązanie dla wszystkich zainteresowanych stron i mam nadzieję, że jutro będziemy w stanie zatwierdzić ten kompromis przeważającą większością głosów.
Arlene McCarthy
Panie przewodniczący! Przemawiam jako zainteresowany poseł do PE, a nie jako przewodnicząca komisji. Wierzę, że przy pomocy nowego prawa dotyczącego broni możemy udowodnić naszym obywatelom, że Europa jest w stanie działać na rzecz rozwiązania problemu nielegalnej broni. Mamy surowe przepisy w Wielkiej Brytanii, ale bez unijnego prawa pistolety nadal będą przedostawać się na ulice takich miast, jak Manchester czy Liverpool.
Drodzy państwo! Oto przerabialna kopia 9-milimetrowego rewolweru Smith & Wesson, przeznaczona by strzelać ślepymi nabojami lub śrutem z domieszką gazu CS, ale po przeróbce strzela prawdziwymi nabojami. Nie panikujcie - broń nie jest naładowana, jest przerabialna, a nie przerobiona. Rewolwer taki jak ten spowodował tragiczną śmierć 12-letniej dziewczynki z Manchesteru, Kamilah Peniston. Grupa wolontariuszek pod nazwą Mothers Against Violence ("Matki przeciw przemocy”), które straciły swoje dzieci na skutek przestępstw z użyciem broni, pytają mnie skąd pochodzą te rewolwery i co robimy, aby zatrzymać nielegalny przemyt tej śmiercionośnej broni.
Policja Greater Manchester mówi mi, że 46% wszystkich rewolwerów skonfiskowanych w zeszłym roku były to przerobione kopie broni. Tanie przeróbki broni są obecnie powszechnie wybierane przez przestępców. Stanowią one coraz większy problem w Europie - nie tylko w Wielkiej Brytanii.
W związku z powyższym, dziękuję panu komisarzowi Verheugenowi, naszej sprawozdawczyni, pani poseł Kallenbach, panu posłowi Alvaro i 25 państwom członkowskim za poparcie moich poprawek mających na celu rozprawienie się z tym problemem i zacieśnienie kontroli przerabialnej broni. Poddanie przeróbek temu samemu systemowi kontroli, jaki obowiązuje wobec autentycznej broni ręcznej, znacznie utrudni gangom przestępczym ich przechwycenie i ukróci przemyt tej broni, która jest zakazana w Wielkiej Brytanii.
Stowarzyszenie szefów policji pod nazwą Association of Chief Police Officers w Wielkiej Brytanii w pełni popiera to prawodawstwo i jego wymogi dotyczące przerabialnej i dezaktywowanej broni, znakowania, identyfikowalności i kontroli sprzedaży broni środkami porozumiewania się na odległość, włącznie z Internetem.
Po ostatniej tragicznej strzelaninie w Finlandii i próbie strzelaniny w jednej ze szkół niemieckich wyraźnie widać, że potrzebujemy surowszych, obejmujących całą Unię standardów kontroli broni palnej. Oto pragmatyczna Europa, podejmująca praktyczne działania w celu ochrony swoich obywateli.
Tragiczna i bezsensowna śmierć młodych ludzi - 15-letniej Jessie James, 11-letniego Rhysa Jonesa i 12-letniej Kamilah Peniston z ręki rewolwerowca to głęboko wstrząsające wydarzenie. Odebrano im życie. My, tu w Europie, mamy dług wobec nich i ich rodzin - musimy zapewnić, że te rewolwery na zawsze znikną z ulic.
Siiri Oviir
- (ET) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie!
W dzisiejszym społeczeństwie z jego wszystkimi zagrożeniami, wszelkie próby zwiększenia bezpieczeństwa ludzi są serdecznie przyjmowane. Bezpieczeństwo jest warunkiem wstępnym wszelkich swobód. Bezpieczeństwo jest podstawową cechą demokratycznego społeczeństwa.
Mamy jeszcze świeżo w pamięci masakrę w szkole Jokela, która nie była pierwszym tego rodzaju przypadkiem. Jednakże musimy zapewnić, aby był to przypadek ostatni.
Zgodnie z danymi Światowej Organizacji Zdrowia, wśród ludzi w wieku od 15 do 44 lat przemoc interpersonalna i samobójstwa znajdują się, odpowiednio, na trzecim i czwartym miejscu jako główne przyczyny złego stanu zdrowia i przedwczesnej śmierci.
Duża część tych zachowań przebiega przy użyciu broni palnej. Łatwo dostępna broń palna oznacza wyższy współczynnik umieralności na skutek jej użycia.
Z ogromnym zadowoleniem należy przyjąć fakt, że Unia Europejska rozumie potrzebę przesunięcia punktu nacisku na to szczególne zagrożenie.
Chciałabym przejść do jeszcze jednego aspektu. Konkretnie rzecz biorąc, od czasu transpozycji dyrektywy w 1993 r. Internet znacznie się rozwinął i zaczął pełnić funkcję rynku elektronicznego.
Dlatego też cel dyrektywy, jakim jest zatrzymanie obrotu bronią palną, można będzie osiągnąć tylko wtedy, gdy jej zakres obejmie handel internetowy.
W związku z powyższym jestem zdania, że państwa członkowskie Unii Europejskiej muszą zareagować w odpowiedni i jednolity sposób na sytuację dotyczącą broni palnej, o której mówimy. Aby tak się stało, potrzebujemy zharmonizowanych środków zapobiegawczych i karnych i musimy zintegrować je z jednolitą polityką.
Na koniec dziękuję sprawozdawczyni i wszystkim, którzy z nią współpracowali.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym tylko zwrócić uwagę pani poseł McCarthy, że na teren tej Izby nie wolno wnosić broni palnej.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Czas pozwala mi poruszyć tylko jedną sprawę. A zatem, chcę zwrócić państwa uwagę na niejednolity sposób, w jaki Europejska karta broni palnej funkcjonuje w praktyce, zwłaszcza gdy dotyczy to bractw myśliwskich. Jeśli właściciel zarejestrowanej broni chce pojechać na polowanie do większości pozostałych krajów UE, po prostu przedstawia swoją kartę Europass w punkcie wjazdu, ale jeśli chce wjechać do Wielkiej Brytanii, musi dostarczyć swoja oryginalną kartę Europass z wyprzedzeniem, a następnie czekać od sześciu do ośmiu tygodni, aż miejscowa policja dopełni procedury związanej z jej zatwierdzeniem. A zatem, przez ten czas jest on pozbawiony swojej karty i nie może w międzyczasie polować w innych państwach trzecich.
Nie ma potrzeby takiej biurokracji, która poważnie szkodzi promocji urlopów myśliwskich w Wielkiej Brytanii, włącznie z moim okręgiem wyborczym Irlandii Północnej. Z pewnością dostarczenie z wyprzedzeniem fotokopii Europass służyłoby temu samemu celowi. Ufam zatem, że we właściwym czasie przystąpimy do zlikwidowania tej anomalii.
Michl Ebner
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Podstawą poprawki do przedmiotowej dyrektywy był protokół ONZ i kwestia, w jaki sposób możemy skutecznie opanować terroryzm. To była także podstawa wniosku Komisji. We wniosku sprawozdawczyni przyjęto dość rewolucyjne podejście do obecnie obowiązującej dyrektywy.
Jeśli przyjrzymy się temu, nad czym dyskutujemy dziś, a nad czym będziemy głosować jutro, zobaczymy, że jest to kompromis, który - jak to się często zdarza - nie w pełni zadowala wszystkie strony. Kompromis polega na tym, że: z jednej strony próbujemy rozprawić się ze wszystkim, co jest nielegalne - i w tym nigdy nie brakuje nam stanowczości - zaś z drugiej strony nie chcemy zbytnio komplikować zasad wykorzystywania legalnej broni palnej. Z pewnością istnieją niektóre aspekty, takie jak kategorie lub rejestracja, w których przyjęcie surowszych przepisów na zasadzie pomocniczości byłoby właściwe, ale tego nie można nazwać 100-procentowym sukcesem. Niemniej jednak, ruszyliśmy z tym do przodu i zobaczymy, jak ten eksperyment sprawdzi się w przyszłości i jak państwa członkowskie podejdą do tej sprawy.
Sądzę, że jest to realny kompromis i wiem, że wszyscy w to zaangażowani pracowali bardzo ciężko, aby go osiągnąć, dlatego ja też pragnę wyrazić swoje podziękowania.
Jednak myślę, że w tym kontekście musimy stale mieć na uwadze różnicę pomiędzy legalną i nielegalną bronią palną. Musimy podejść do kwestii nielegalności w sposób rygorystyczny, konsekwentny i jednolity, stosując rozsądne podejście i brak zawiłej, skomplikowanej biurokracji jako odpowiednie standardy w sferze prawnej.
Véronique Mathieu
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Tekst, nad którym będziemy głosować w dniu jutrzejszym, stanowi kompromis, który ostatecznie satysfakcjonuje prawie wszystkich legalnych użytkowników broni palnej. Oryginalny tekst Komisji był dla nas absolutnie akceptowalny, podobnie jak stanowisko Rady. Niestety, sprawozdawczyni przyjęła dość dziwne stanowisko i musieliśmy stoczyć prawdziwą walkę przeciwko jej pierwotnym ideom. Pragnę także podziękować panu posłowi Podesta za jego mozolny trud, cierpliwość i dyplomację w ramach grupy PPE i na wielu spotkaniach roboczych.
Kompromisowe prawodawstwo, które sporządziliśmy, satysfakcjonuje wszystkich legalnych użytkowników broni palnej. Francuscy myśliwi są zadowoleni z utrzymania czterech kategorii: we Francji jest to ważna sprawa i bardzo się cieszę dzisiejszego wieczora, że zdołaliśmy je zachować. Miło mi także powiedzieć, że jestem zadowolona z centralnego systemu rejestracji, ponieważ logiczne jest, że powinniśmy być w stanie zidentyfikować broń. Sądzę, że jest to najważniejsza sprawa dla bezpieczeństwa obywateli. Sprzedawcy broni także są zadowoleni ze znakowania CIP. Nam podoba się również kwestia sprzedaży na odległość. Tekst jako całość jest stosunkowo satysfakcjonujący.
Powiedziawszy to, czuję, że doświadczenia z ubiegłorocznej pracy powinny skłonić nas do refleksji na temat wstępnych stanowisk sprawozdawców. Muszę powiedzieć, że powinniśmy uważać, aby nie przyjmować nadmiernie sztywnych stanowisk w niektórych wstępnych aspektach. W rzeczywistości, gdyby Komisja, Rada i grupa PPE nie obroniły kategorycznie swoich stanowisk, sądzę, iż sterowano by nami w kierunku tekstu, który byłby niemożliwy do zastosowania oraz w kierunku stanowiska i ideologii Grupy Zielonych z wielką szkodą dla myśliwych i legalnych użytkowników broni palnej.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym jedynie zapytać panią poseł McCarthy, czy broń, którą ma przy sobie, jest znakowana i zarejestrowania i czy posiada zezwolenie na wniesienie jej do Izby.
Arlene McCarthy
Panie przewodniczący! Muszę odpowiedzieć na to pytanie, gdyż wskazuje ono na to, że pan poseł Rübig nie rozumie prawodawstwa, które ma przed sobą. Broń ta nie jest zdefiniowana jako broń palna, nie wymaga zezwolenia: każdy człowiek z ulicy może ją kupić - przestępca także. Dlatego pan poseł Rübig zanim zainterweniuje, powinien najpierw ustalić fakty.
Ja natomiast zabieram głos odnośnie do wniosku w sprawie przestrzegania regulaminu, dotyczącego zarzutu wniesionego przez panią poseł Goudin i pragnę skorygować protokół z posiedzenia. Żaden sprawozdawca pomocniczy nie został wykluczony z tego trójstronnego dialogu. Grupa IND/DEM została zaproszona, mianowała sprawozdawcę 18 miesięcy temu, który nie stawił się na żadnym posiedzeniu komisji, żadnym przesłuchaniu ani na spotkaniu w ramach trójstronnego dialogu. Pani poseł Goudin doskonale wie, że dopiero dwa tygodnie temu została wyznaczona do przejęcia roli sprawozdawcy pomocniczego, który się nie stawił.
Będę bronić pracy naszego sprawozdawcy, sprawozdawców pomocniczych i komisji, ponieważ traktujemy nasze sprawy odpowiedzialnie, wykonujemy poważną pracę. Grupa IND/DEM także powinna poważnie traktować swoje zadanie.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 29 listopada 2007 r.
