Tura pytań (pytania do Komisji) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0017/2010). Dziś wieczór będzie ona nieco krótsza niż zwykle, bo poprzednią debatę przedłużono o 25 minut w związku z wcześniejszymi opóźnieniami. Przepraszam. Turę pytań zakończymy około godziny 19.30. Zamierzam niezwykle restrykcyjnie przestrzegać czasu. Mówcy mają trzydzieści sekund na zadanie pytania.
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza

Przedmiot: Uregulowania dotyczące prywatnych funduszy emerytalnych
W ostatnich latach znacznie zmalała wartość aktywów prywatnych funduszy emerytalnych. Potrzeba dokładniejszego uregulowania sektora prywatnych funduszy emerytalnych została podkreślona przez grupę wysokiego szczebla do spraw nadzoru finansowego pod przewodnictwem Jacques'a de Larosière'a.
Kryzys finansowy pokazał dobitnie, że państwa członkowskie narażone są na szeroki zakres ryzyk. Ryzyka te stanowią źródło zaniepokojenia inwestorów w te fundusze, mają znaczenie dla stabilności i integralności europejskich rynków finansowych oraz poważnie dotykają uczestników rynku finansowego. W obecnym niestabilnym okresie dla gospodarki wielu obywateli europejskich straciło zaufanie do uregulowań dotyczących systemu prywatnych funduszy emerytalnych.
Czy Komisja nie uważa, że powinna zaproponować kompleksowy środek prawny określający standardy monitorowania w celu uregulowania prywatnych funduszy emerytalnych?
Michel Barnier
Pani poseł Blinkevičiūtzadaje bardzo ważne pytanie o reformę emerytalną, która w kontekście wyzwań z jakimi wszyscy się borykamy - starzenia się ludności, efektywności finansów publicznych, a zwłaszcza mobilności pracowników - będzie w nadchodzących latach sprawą kluczową. Ponadto, fundusze emerytalne to główni inwestorzy instytucjonalni.
Panie i panowie! Kryzys finansowy obnażył niedociągnięcia w tworzeniu niektórych planów emerytalnych. Korzystając ze sprawozdania Jacques'a de Larosière zamierzamy wreszcie podjąć pewne inicjatywy. Przewodniczący Barroso przedstawił Parlamentowi Europejskiemu pewne wytyczne polityki w tym zakresie.
W roku 2010 planujemy przedstawienie zielonej księgi w sprawie emerytur, która ma zachęcić do rozpoczęcia poważnej debaty nad regulacją prywatnych funduszy emerytalnych. W tym kontekście można się spodziewać przeglądu dyrektywy w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami. Komisja jest nadal zaangażowana w umacnianie rynku wewnętrznego w obszarze funduszy emerytalnych. Przegląd dyrektywy uwzględniałby więc także zasady wypłacalności funduszy emerytalnych. Ponadto, panie przewodniczący, byłoby to spełnienie żądania przedstawionego przez Parlament Europejski podczas negocjacji w sprawie dyrektywy Wypłacalność II.
Chciałbym dodać, że w celu uniknięcia wszelkich niejasności w kwestii tak istotnego zagadnienia dotyczącego obywateli, Komisja, zgodnie z zasadą pomocniczości, będzie respektować podejmowane w wielu państwach członkowskich decyzje wynikające z ich przywiązania do repartycyjnego systemu emerytalnego.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie komisarzu! Dziękuję bardzo za odpowiedź. Oczywiście mamy nadzieję, że Komisja Europejska jak najszybciej przedstawi zieloną księgę, ponieważ dla większości państw członkowskich Unii Europejskiej jest to sprawa wyjątkowo pilna. W niektórych państwach członkowskich, na przykład w moim kraju, na Litwie, doszło do dodatkowego obniżenia i tak małych emerytur, takie były realia dzisiejszej sytuacji gospodarczej i finansowej. Panie komisarzu! Chciałabym także zapytać, czy może pan powiedzieć, dlaczego w strategii EU na rok 2020 Komisja Europejska tak niewiele uwagi poświęca bezpieczeństwu i stabilności emerytur oraz gwarancjom emerytalnym, skoro musimy wziąć pod uwagę obecną sytuację na rynku pracy, obecną sytuację demograficzną i jeden z najważniejszych problemów, a mianowicie to, jakie emerytury będą wypłacane obywatelom za 10 lat?
Michel Barnier
Pani poseł Blinkevičiūtė! To oczywiste, że w dokumencie poświęconym strategii na rok 2020, będącym dokumentem dotyczącym ekologicznego wzrostu, inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, nie można omówić wszystkich problemów. Po to właśnie mamy inne instrumenty, inne możliwości i inne ramy, dzięki którym możemy wypełniać nasz obowiązek polegający na zajmowaniu się takim fundamentalnymi zagadnieniami jak emerytury i zależność obywateli Europy.
Pani poseł! Właśnie przed chwilą powiedziałem, że fundusze emerytalne to główni inwestorzy instytucjonalni. W wielu państwach członkowskich różne rodzaje planów emerytalnych, funkcjonujących w oparciu o finansowanie ustawowe, obowiązkowe czy dobrowolne, odgrywają dziś coraz większą rolę w ogólnych planach emerytalnych.
Powtarzam, że będziemy działać respektując, w imię zasady pomocniczości, zaangażowanie i przywiązanie wielu krajów - a dobrze znam niektóre z nich - do planów repartycyjnych. Na takiej podstawie będziemy przygotowywać zieloną księgę, która będzie gotowa w ciągu kilku najbliższych tygodni lub najpóźniej miesięcy. Bardzo bym się cieszył mogąc odbyć z panią poseł i innymi zainteresowanymi posłami szczegółową debatę na ten temat.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Mój kraj ojczysty, Austria, subsydiuje prywatne systemy emerytalne kwotą wynoszącą maksymalnie 210 euro rocznie, chociaż spekulacje emeryturami okazały się być jednym z czynników, które uruchomiły kryzys finansowy w Stanach Zjednoczonych.
Uważam, że Komisja powinna zadać sobie pytanie, czy zapewnienie emerytur nie jest w istocie zadaniem państwa i czy w tym kontekście nie powinniśmy silnie kontrolować podejrzanych spekulantów finansowych. Pozostaje jeszcze pytanie, czy w opinii Komisji przeznaczanie subwencji państwowych na prywatne systemy emerytalne bez jakichkolwiek standardów jakości nie jest przypadkiem przejawem krótkowzroczności lub nawet nonszalancji, skoro istnieje ryzyko, że po tak ogromnych stratach odbiorcy emerytur będą potrzebowali jeszcze większego wsparcia ze strony państwa.
Michel Barnier
Pan przewodniczący Barroso miał niedawno możliwość udzielenia w tej Izbie odpowiedzi na kilka pytań dotyczących podstawowych problemów związanych z ruchami finansowymi.
Panie pośle Obermayr! Mówił pan o spekulacji. Jako europejski komisarz ds. rynku wewnętrznego i usług, odpowiedzialny za regulację i nadzór, mogę stwierdzić, że żaden produkt, rynek czy terytorium nie zostanie wykluczony ani zwolniony z inteligentnego nadzoru i skutecznej regulacji.
Dlatego też działania, które zamierzamy podjąć, działania, które już rozpoczęliśmy w formie właśnie dyskutowanego pakietu nadzorczego i wprowadzania zmian do kilku dyrektyw, zwłaszcza dyrektywy w sprawie instytucji pracowniczych programów emerytalnych (IORP), do której zamierzamy wprowadzić restrykcyjne zasady inwestycyjne, będą dotyczyć każdego, kto uczestniczy w tym rynku oferując różnorodne produkty.
Potwierdzam, że żaden z tych produktów czy rynków nie będzie zwolniony z wymogu nadzorowania przejrzystości i inteligentnej, skutecznej regulacji.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Uważam, że potrzebujemy długofalowego strategicznego przemyślenia reformy systemu emerytalnego zarówno w sektorze prywatnym, jak i państwowym. Mam na myśli fakt, że w latach siedemdziesiątych gwałtownie wzrósł wskaźnik urodzeń. Za 30 lat ludzie ci będą odchodzić na emeryturę, a obecnie wskaźnik urodzeń jest bardzo niski. Urodzeni dziś zasilą szeregi pracujących za 30 lat i nie będą w stanie zapewnić zasobów potrzebnych wówczas czasie funduszom emerytalnym.
Dlatego też chciałabym zapytać: jakie środki państwo przyjmują w celu przeprowadzenia w długoterminowej perspektywie, w sposób zrównoważony i dla dobra obywateli Europy, właściwej reformy systemów emerytalnych?
Michel Barnier
Pani poseł Ţicău! W pierwszej części wygłoszonej przed chwilą wypowiedzi, bardzo krótkiej ze względów proceduralnych, wspomniałem o jednym z głównych wyzwań, obok mobilności, jakim jest demografia. Ponadto, chociaż kwestia polityki prorodzinnej czy demograficznej nie wchodzi w zakres głównych obszarów odpowiedzialności Europy, uważam, że wszyscy skorzystalibyśmy na przeprowadzeniu debaty i porównaniu tych zagadnień, które w większym lub mniejszym stopniu dotyczą wszystkich krajów europejskich. Nasz kontynent jest najprawdopodobniej jednym z niewielu na świecie, gdzie liczba ludności będzie się zmniejszać, jeśli wskaźniki urodzeń znów nie wzrosną.
Pani poseł! W tej tak trudnej sytuacji, wykraczającej poza sam problem przechodzenia na emeryturę, musimy skupić się na kwestiach dotyczących emerytur i oraz odpowiedzialności za obciążenia. Dlatego uważam, że zielona księga to dobre narzędzie, które pojawia się w odpowiedniej chwili. Nie będą państwo musieli zbyt długo czekać. Pracujemy nad tym zagadnieniem i naszą pracę podsumujemy zadając wszelkie możliwe pytania, a jednocześnie biorąc pod uwagę zagadnienia wchodzące w zakres krajowej odpowiedzialności za systemy emerytalne i działania podejmowane na szczeblu europejskim, zwłaszcza w odniesieniu do wszystkich prywatnych funduszy emerytalnych i ich mnożenia się na rynkach europejskich.
Tak czy inaczej wszystkie te problemy - a żaden z nich nie zostanie pominięty - są częścią zagadnień, które będziemy rozważać, proponując w zielonej księdze, o której wspomniałem, a która zostanie opublikowana w ciągu kilku miesięcy, pewien kierunek działania czy wytyczne.
Przedmiot: Wspólnotowe systemy ubezpieczeń na wypadek powodzi
Ostatnia powódź w Irlandii spowodowała straty o wartości ok. 500 milionów euro, zarówno w infrastrukturze publicznej jak i prywatnej. Rząd irlandzki złożył wniosek o częściowe pokrycie kosztów odszkodowań w zakresie infrastruktury publicznej ze środków Funduszu Solidarności UE.
Częstokroć, z uwagi na nadmierne koszty prywatnych ubezpieczeń na wypadek powodzi, gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa nie mają jednak możliwości uzyskania odszkodowania. Należy uwzględnić fakt, że jednym z czynników, które spowodowały tę niespotykaną dotychczas powódź, było nieskoordynowane planowanie rozwoju, w tym w niektórych przypadkach na obszarach zalewowych oraz że niektórzy ubezpieczyciele odmawiają ubezpieczania niektórych gospodarstw domowych i przedsiębiorstw.
W świetle powyższego, czy Komisja mogłaby przedstawić swoje plany, jeśli takowe posiada, dotyczące sporządzenia wniosków legislacyjnych mających na celu harmonizację przepisów w zakresie ubezpieczeń na wypadek powodzi w UE, uwzględniając niewydolność rynku polegającą na braku odpowiedniej ochrony ubezpieczeniowej w niektórych państwach członkowskich? W przypadku braku takich planów, czy Komisja mogłaby skomentować wszelkie stworzone przez siebie plany wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie wśród państw członkowskich?
Michel Barnier
Panie przewodniczący, panie i panowie! Pan poseł Kelly zadał pytanie związane z niedawną tragedią, która dotknęła Maderę i wybrzeże atlantyckie powodując, zwłaszcza w moim kraju, śmierć dziesiątków osób. Mówiąc o tym pragnę raz jeszcze wyrazić naszą solidarność ze wszystkimi ofiarami. Mój kolega, komisarz Hahn, odwiedził oba wymienione przeze mnie miejsca.
Także w tym przypadku musimy stawić czoła ogólnoświatowemu wyzwaniu, jakie stawia przed nami zmiana klimatu. Będziemy świadkami coraz większej liczby klęsk żywiołowych, będziemy też coraz częściej doświadczać katastrof, które nie są kataklizmami zawinionymi przez naturę i mogą mieć poważne konsekwencje dla życia człowieka, przyrody i gospodarki. Mam na myśli na przykład katastrofy przemysłowe, pożary i wypadki na morzu.
Jest to problem, w który już od dawna jestem osobiście zaangażowany. To tu, w tej Izbie, w 1999 roku jako świeżo mianowany komisarz ds. polityki regionalnej musiałem udzielić odpowiedzi posłom greckim zatroskanym konsekwencjami trzęsienia ziemi, które właśnie dotknęło ich kraj.
W tym czasie zaproponowałem po pierwsze utworzenie funduszu solidarności, a po drugie utworzenie europejskich sił ochrony ludności. Musieliśmy poczekać do 2002 roku na potężną powódź, która dotknęła Niemcy, Austrię i Słowację, aby Komisja mogła stworzyć, na przestrzeni trzech miesięcy, z pomocą Parlamentu Europejskiego i Rady, fundusz solidarności, który podejmie interwencję na Maderze i u wybrzeża atlantyckiego tak jak podjął interwencję w przypadku kilku poważnych klęsk, które miały miejsce od roku 2002.
Moja koleżanka, komisarz Georgieva, współpracuje z baronessą Ashton przy ustanowieniu europejskich sił ochrony ludności i mam nadzieję, że nie będziemy musieli czekać na kolejny kataklizm, aby zareagować i podjąć działania pomocowe pod wspólną flagą europejską, tak jak to miało miejsce na Haiti, czy w przypadku tsunami.
Pytanie pana posła dotyczy ubezpieczeń, bo nie każda klęska żywiołowa dotyka infrastruktury publicznej, której nie można ubezpieczyć i którą można objąć funduszem solidarności. Uważam, że konieczny jest postęp w zakresie ryzyka, które można uwzględnić w polisach ubezpieczeniowych.
Biała księga z roku 2009 w sprawie dostosowania do zmian klimatu sugeruje utworzenie systemów ubezpieczeniowych wspieranych ze środków publicznych tam, gdzie ubezpieczenie nie występuje. W oparciu o wnioski wynikające z białej księgi chcę przeanalizować rolę, jaką produkty ubezpieczeniowe mogą odegrać w uzupełnianiu tych środków. Zamierzam zacząć od benchmarkingu: poprosiłem moich urzędników, aby sprawdzili, jakie systemy obowiązują w państwach członkowskich. W sytuacjach, w których możemy mieć do czynienia ze skutkami transgranicznymi właściwe może być nawet promowanie planów ubezpieczeniowych o zasięgu ogólnoeuropejskim, a nie krajowym.
Panie pośle! Mam świadomość złożoności tego problemu. Będę współpracować w tym zakresie ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, ze spółkami ubezpieczeniowymi, z państwami członkowskimi i ekspertami w celu wymiany najlepszych praktyk oraz ustalenia priorytetów właściwych dla danego szczebla. Jestem przekonany, że możemy poprawić ochronę obywateli Europy w obliczu rosnącej liczby klęsk żywiołowych. Właśnie dlatego chcę podjąć się tego niezwykle praktycznego zadania monitorowania, benchmarkingu poszczególnych, obowiązujących systemów ubezpieczeniowych dotyczących katastrof naturalnych w 27 państwach członkowskich.
Seán Kelly
Wszyscy martwiliśmy się o Maderę i Francję. W moim kraju nikt na szczęście nie zginął, ale problem ubezpieczeń dał o sobie znać bardzo szybko. Wiele gospodarstw domowych nie może teraz uzyskać ubezpieczenia, a w miejscowości Clonmel, którą przed kilku laty dotknęła powódź, koszty ubezpieczenia wzrosły sześciokrotnie. Nie ma wątpliwości, że jest to poważny problem i dziękuję panu komisarzowi za jego uwzględnienie.
Chciałbym także zapytać pan komisarza o kraje i rządy, które nie wykonują dyrektywy w sprawie powodzi. Czy bierze pan pod uwagę nałożenie na nie jakichś sankcji?
Michel Barnier
Przepisy dyrektywy w sprawie powodzi pochodzą z 2007 roku. W roku 2009 ukazał się komunikat Komisji w sprawie zapobiegania klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez człowieka.
Panie pośle! Mówi pan o stosunkowo nowych dyrektywach, ale to samo dotyczy zarówno tych, jak i wszystkich pozostałych dyrektyw gdy tylko wchodzą one w życie: Komisja ma obowiązek weryfikować i będzie weryfikować sposób, w jaki państwa członkowskie stosują postanowienia tych dyrektyw, bądź ich nie stosują. Jeśli już mówimy o powodziach, to na przykładzie Francji i pańskiego kraju mogliśmy się przekonać, że niedopełnienie obowiązku podjęcia środków ostrożności i zabudowa stref zalewowych powoduje oczywiste konsekwencje dla zarządzania gruntami. Komisja podejmie działania w tym obszarze podobnie jak we wszystkich innych obszarach, weryfikując działania podejmowane lub niepodejmowane przez państwa członkowskie oraz stosując właściwe środki, w tym działania zapobiegające naruszeniom, aby zagwarantować stosowanie przepisów tych dyrektyw.
Jim Higgins
A propos pytania pana posła Kelly'ego czyli wykonywania dyrektywy w sprawie powodzi: jak wiadomo przepisy tej dyrektywy mają zostać przetransponowane do prawodawstwa krajowego wszystkich 27 państw członkowskich w bieżącym 2010 roku. Chciałbym zaapelować do Komisji o uważniejsze obserwowanie działań władz krajowych w zakresie wykonywania postanowień tej dyrektywy. W 1995 roku byłem ministrem zajmującym się sprawą powodzi w Irlandii. Przedstawiliśmy sprawozdanie stwierdzające, że w rejonach zalewowych nie należy budować nowych domów. A mimo to, po uzyskaniu odszkodowań, na tych terenach powstało wiele nowych domów.
Musimy więc niezwykle restrykcyjnie wykonywać postanowienia dyrektywy w sprawie powodzi i nakładać kary na rząd Irlandii, władze lokalne i każdego, kto dopuszcza się naruszenia warunków dyrektywy w sprawie powodzi.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Panie komisarzu! Chciałbym się pana zapytać o inną rzecz - my mówimy o ubezpieczeniu, a ja sądzę, że wtedy, kiedy dochodzi do kataklizmów, potrzebne są jednak dwa działania innego typu. Chciałbym się w związku z tym spytać pana o następującą sprawę - czy nie powinno powstać szybciej w Europie centrum reagowania kryzysowego? Nie mamy ani jednego centrum, które by reagowało w sytuacjach kataklizmów. Po drugie, czy nie trzeba by włożyć większego wysiłku w tworzenie większych zdolności cywilnych (dla przykładu, nie mamy samolotów transportowych)? Czyli oprócz ubezpieczenia potrzebne jest jedno centrum i potrzebne są większe zdolności do pomocy.
Michel Barnier
Zadano dwa, różne pytania. Po pierwsze, jeśli chodzi o pytanie dotyczące powodzi, odpowiadałem na nie jako komisarz ds. rynku wewnętrznego i usług, a brzmiało ono, panie pośle Kelly, następująco: jak możliwie najlepiej możemy wykorzystać polisy ubezpieczeniowe w szczególności, aby wypłacić odszkodowania ludziom, których dobytek ucierpiał? Zajmę się tym zbiorem mniej lub bardziej złożonych systemów ubezpieczeń prywatnych, gdzie niektóre kraje nie dysponują ubezpieczeniem na wypadek tego rodzaju kataklizmów, a inne, na przykład Francja, dysponują systemami przewidującymi w przypadku klęski żywiołowej wypłatę 100 % sumy ubezpieczenia.
Panie pośle Kelly! Problem powodzi nie mieści się w zakresie mojej odpowiedzialności. Zamierzam poprosić pana komisarza Potočnika, mojego kolegę odpowiedzialnego za środowisko naturalne, o udzielenie panu pisemnej odpowiedzi na pytanie o to, w jaki sposób wykonuje się bądź nie wykonuje przepisów dyrektywy w sprawie powodzi. Ma pan jednak rację, że podstawowy problem jest związany z kompetencjami krajowymi, a nawet regionalnymi czy lokalnymi w obszarze budownictwa lub zdatności do celów budowlanych. Brukseli nie można pytać o wszystko, chociaż ogólna zasada jest oczywista: są takie tereny, na których nie powinno się budować w ogóle, albo nie powinno się rozwijać zabudowy. W moim kraju przyjęto nawet ustawę stanowiącą o wyburzeniu budynków mieszkalnych i fabryk na terenach regularnie zalewanych podczas powodzi. Ustawę uchwalono w 1995 roku, obywatele otrzymują odszkodowania, a zatem opuszczą dotychczasowe miejsce zamieszkania zanim dojdzie do kolejnego kataklizmu.
Są to koncepcje, które chciałbym przeanalizować zanim przedstawię państwu pewne wnioski w sprawie zagadnienia polityki ubezpieczeniowej.
Chciałbym po raz ostatni odnieść się do problemu ochrony ludności, chociaż należy on do kompetencji moich kolegów. Jest to problem, nad którym - jak państwu wiadomo - już pracowałem na wniosek przewodniczącego Barroso i przy poparciu Parlamentu Europejskiego w 2006 roku. Działania te spowodowały, że zaproponowałem utworzenie europejskich sił ochrony ludności, tworzonych przez państwa członkowskie na zasadzie dobrowolności. Moglibyśmy nawiązać szerszą współpracę, zaczynając od najniższego szczebla a kończąc na najwyższym, co pozwoliłoby nam przywyknąć do podejmowania działań. W obliczu tsunami, czy takich tragedii, jaka dotknęła Haiti nigdy nie brakuje nam dobrej woli, ale za to brakuje koordynacji działań. Moglibyśmy ocalić ludzkie życie, pieniądze, czas, a jednocześnie fakt, że europejscy wolontariusze są przygotowani do reagowania na różnego rodzaju kataklizmy, byłby lepiej widoczny.
Oczywiście nie można podejmować tych samych działań w przypadku katastrof przemysłowych, takich kataklizmów jak Erika, powodzi w Niemczech i we Francji, pożarów w Grecji, tsunami, największych pandemii czy ataków terrorystycznych, jak te z 11 września, które niestety mogą się jeszcze wydarzyć w Europie.
Celem koncepcji, nad którą pracują moi koledzy - później przedstawimy państwu konkretne wnioski - jest przygotowanie wspólnych, zaplanowanych działań. W każdym razie nadal będę się zajmował tym zagadnieniem, któremu poświęciłem wiele pracy przy poparciu Parlamentu Europejskiego.
Przedmiot: Europejskie działania służące zwalczaniu ubóstwa
Z danych Eurostatu wynika, że w 2008 roku blisko 85 milionów obywateli europejskich, w tym 20 % dzieci i 19 % osób, które ukończyły 65 rok życia, było zagrożonych ubóstwem. Na poziomie UE 8 % populacji aktywnej zawodowo i 44 % bezrobotnych wykazuje dochody na progu ubóstwa, zaś zatrudnienie nie gwarantuje godnego poziomu życia. Środki ochrony socjalnej w państwach członkowskich zmniejszyły o 32 % zagrożenie ubóstwem, na które było narażone społeczeństwo UE. Kryzys gospodarczy wpłynął na wzrost stopy bezrobocia kształtującej się na poziomie blisko 10 %, pogłębiając jeszcze rozwarstwienie społeczne.
Pragnę prosić Komisję o przedstawienie środków, jakie przewiduje w celu zwiększenia i utrzymania miejsc pracy w UE oraz w celu zapewnienia wszystkim obywatelom UE godnego poziomu życia za pośrednictwem dostosowanego i dobrze funkcjonującego systemu ochrony socjalnej?
László Andor
komisarz. - W znacznym stopniu podzielam obawy zawarte w tym pytaniu o ochronę socjalną i dobrostan obywateli Europy, kwestie zatrudnienia i ochrony socjalnej oraz zwalczanie ubóstwa.
Jak wiadomo rok 2010 jest europejskim rokiem zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego, a jego celem jest zwiększenie świadomości dotyczącej problemów społecznych. Mam nadzieję, że rok ten będzie dobrą okazją nie tylko do dyskusji o ubóstwie, ale także do zobowiązania się do jego zwalczania oraz odnowienia zaangażowania politycznego na szczeblu UE i w państwach członkowskich.
Aby umożliwić zwiększenie zaangażowania Komisja Europejska włączyła do nowej strategii UE na rok 2020 nadrzędny cel w postaci zwalczenia ubóstwa, który odzwierciedla nasze zainteresowanie i doświadczenia zdobyte w ubiegłych dziesięcioleciach. Obecnym celem jest zmniejszenie ubóstwa o jedną czwartą do roku 2020.
Zwalczanie ubóstwa wymaga dobrej koniunktury, wysokiej jakości miejsc pracy dla tych, którzy mogą pracować i samodzielnie się utrzymać oraz solidarności z osobami w potrzebie. Wszystkie te elementy zawarto w strategii UE na rok 2020. Osiągnięcie nadrzędnego celu dotyczącego ubóstwa będzie wspierane przez specjalną inicjatywę o nazwie Europejski Program Walki z Ubóstwem. Na szczeblu europejskim stworzono konkretne instrumenty utrzymania i tworzenia miejsc pracy w formie Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, a także najnowszej inicjatywy w zakresie mikrokredytów.
Szczególnie istotne są działania podejmowane przez poszczególne państwa członkowskie. Trzeba jednak jeszcze wiele zrobić, aby zagwarantować, że wysokiej jakości miejsca pracy będą dostępne dla wszystkich, ale zwalczanie ubóstwa wykracza daleko poza kwestie zatrudnienia. Jak wskazano w komunikacie dotyczącym UE w roku 2020, zapobieganie ubóstwu i wykluczeniu oraz stawienie im czoła wymaga skutecznej i dobrze zaplanowanej ochrony socjalnej.
Państwa członkowskie odpowiadają za finansowanie i organizację systemów zabezpieczenia społecznego, a Komisja wspiera je w wykonywaniu tego zadania. Jako główny partner otwartej metody koordynacji w polityce społecznej Komisja pomaga w ustalaniu i promowaniu przejrzystych priorytetów polityki, zapewnia ramy monitorowania i ułatwia wzajemne uczenie się. Dobrym przykładem są między innymi ramy aktywnego włączenia, programy benchmarkingowe dotyczące ubóstwa dzieci i monitorowanie wpływu kryzysu na społeczeństwo.
W tym roku będziemy ściśle współpracować z obiema prezydencjami: prezydencją hiszpańską i prezydencją belgijską. Obie wprowadziły ważne inicjatywy: pierwsza z nich zorganizowała szczyt rzymski, o którym mówiono w tej Izbie kilka minut temu i który ma duże znaczenie dla zwalczania ubóstwa, natomiast prezydencja belgijska przygotowuje inicjatywę dotyczącą zwalczania ubóstwa dzieci.
Powinniśmy jednak współpracować nie tylko z rządami, ale także organizacjami pozarządowymi. Bez udziału organizacji pozarządowych nie może być mowy o pełnym powodzeniu programów. Popieramy działania organizacji pozarządowych na rzecz walki z ubóstwem i ochrony socjalnej w ramach programu Progress.
Wymieniłem główne problemy obejmujące wiele dziedzin, w których Komisja podejmuje działania mające na celu ograniczenie ubóstwa.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Dziękuję za odpowiedź. Chciałabym jednak, abyśmy pokrótce omówili także proces dezindustrializacji trwający w wielu państwach członkowskich i będący jedną z przyczyn kryzysu gospodarczego i społecznego, z którym mamy dziś do czynienia.
Ambitna i inteligentna europejska polityka przemysłowa nie tylko wzmocni konkurencyjność Unii Europejskiej, ale przede wszystkim doprowadzi do stworzenia nowych miejsc pracy. Dlatego chciałabym zapytać, jakie działania w zakresie europejskiej polityki przemysłowej zostaną uwzględnione w aktualnym programie prac Komisji, który pozwoli na poprawienie konkurencyjności Unii Europejskiej, ale przede wszystkim pozwoli na utworzenie nowych miejsc pracy tym samym umożliwiając zagwarantowanie obywatelom Europy godnego życia?
Dziękuję bardzo.
László Andor
komisarz. - Tak, tworzenie większej liczby lepszych miejsc pracy zostało uwzględnione w strategii UE na rok 2020. Pragnę zwrócić uwagę na kolejne dwa projekty przewodnie. Wspomniałem już o jednym odnoszącym się do ubóstwa, ale jeśli chodzi o ilość i jakość miejsc pracy w Europie, to wprowadziliśmy projekt przewodni "nowe umiejętności zawodowe”; a w ramach filaru stabilnej Europy po roku 2020 wprowadziliśmy projekt przewodni dotyczący polityki przemysłowej.
Uważam to za najważniejsze w kontekście tego pytania, ponieważ trzeba powiedzieć, że instrumenty, którymi dysponuje Unia Europejska, jak na przykład Fundusz Dostosowania do Globalizacji, nie powinny być stosowanie jedynie w celu likwidacji skutków opuszczania Europy przez niektóre firmy. Instrumenty te odgrywają bardzo ważną rolę w zwalczaniu ubóstwa, pokonywaniu utraty dochodów i utraty kwalifikacji, gdy korporacje decydują się na przeniesienie działalności poza Europę. Dziś po raz pierwszy od bardzo dawna wprowadzamy projekt przewodni dotyczący polityki przemysłowej wspierającej zrównoważoną gospodarkę.
Myślę, że pozwoli on rozwiązać wiele problemów związanych z rozwojem przemysłowym i lokalizacją. W pełni zgadzam się z wymową pytania, że bez kompleksowej polityki gospodarczej i zatrudnienia nie możemy skutecznie zwalczać ubóstwa.
Franz Obermayr
(DE) W czasach kryzysu gospodarczego ryzyko nadużyć zabezpieczenia społecznego jest szczególnie wysokie. Czy Komisja wie, że w państwach członkowskich Europy Środkowej o wysokim zróżnicowaniu społecznym istnieje zakrojone na szeroką skalę zjawisko nadużyć zabezpieczenia społecznego? Na przykład obywatele UE z dziewięciu państw członkowskich niesłusznie domagali się wypłaty wyrównań z tytułu minimalnych emerytur, przy czym kwoty wypłat tych rekompensat bez wątpienia przekraczały rzeczywistą wysokość emerytur.
Moje pytanie brzmi: czy Komisja zamierza wyposażyć państwa członkowskie w narzędzia, które będą one mogły wykorzystać do zwalczania zakrojonych na szeroką skalę nadużyć zabezpieczenia społecznego?
Nikolaos Chountis
(EL) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! W Grecji ponad 20 % ludności żyje poniżej granicy ubóstwa. 34 % osób z tej grupy żyjących w ubóstwie to osoby bezrobotne, a 14 % to ubodzy pracownicy.
Problem ubóstwa, który moja koleżanka porusza w swoim pytaniu w związku z Europą, oraz dane statystyczne przytoczone przeze mnie w odniesieniu do Grecji według mnie są wynikiem porażki neoliberalnego modelu gospodarczego wprowadzonego na mocy traktatu lizbońskiego i ujętego w tekście strategii 2020.
Chciałbym zapytać: Czy możliwe jest powstrzymanie wzrostu liczby osób żyjących w ubóstwie przy pomocy fragmentarycznej polityki z elementami zapomogowymi, czy też konieczna jest inna polityka gospodarcza koncentrująca się na zatrudnieniu w pełnym wymiarze, co oznacza, że konieczna jest weryfikacja strategii UE 2020?
László Andor
komisarz. - Jeśli wolno, zacznę od drugiego pytania, rzeczywiście, ustanowienie bardziej stabilnego otoczenia makroekonomicznego jest niezwykle istotne.
Udzielając poprzedniej wypowiedzi odniosłem się do znaczenia kompleksowej polityki gospodarczej dla stworzenia bardziej stabilnego otoczenia i rzeczywiście, wspomniany tak zwany "neoliberalny” kierunek obowiązujący w ostatnich latach wymaga zweryfikowania. W programie Europa 2020 uwzględniliśmy kilka inicjatyw i chciałbym zwłaszcza wspomnieć o rozdziale dotyczącym regulacji finansowej. Jest to zasadnicza zmiana w porównaniu z poprzednim systemem i wynika z zamiaru ustabilizowania otoczenia makroekonomicznego, co pozwoliłoby na wyeliminowanie nacisków wywieranych na systemy podatkowe, które mają wspierać systemy ochrony socjalnej i politykę zatrudnienia.
Jeżeli chodzi o nadużycia i efektywność systemów zabezpieczenia społecznego, to kryzys jest rzeczywiście najlepszym sprawdzianem. To, co Komisja może zrobić to zastosować otwartą metodę koordynacji oraz posiadane kompetencje analityczne i sprawozdawcze, aby pomóc państwom członkowskim w większym skupieniu się na działaniach na rzecz ochrony socjalnej.
Prawdziwym sprawdzianem będzie czas kryzysu wspomniany w pytaniu, ale także nadchodzące lata, kiedy to państwa członkowskie staną w obliczu konieczności konsolidacji podatkowej, a znalezienie większych zasobów na zwalczanie ubóstwa nie jest łatwe. Dlatego właśnie musimy wymieniać się doświadczeniami związanymi ze sposobem wykorzystania naszych instrumentów i lepszym docieraniem do grup znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji.
Przedmiot: Ocena programu Kultura 2007-2013
W ramach wspierania i propagowania europejskiej kultury Unia Europejska ustanowiła w 2007 roku program Kultura, który będzie realizowany do 2013 roku, i przeznaczyła na niego łączny budżet w wysokości około 400 milionów euro.
Do celów programu należy między innymi podniesienie świadomości na temat istotnych dla Europy aspektów kulturowych oraz wspieranie ponadpaństwowej mobilności pracowników sektora kultury.
Jak Komisja ocenia postępy osiągnięte dotychczas w realizacji tych dwóch celów?
Czy państwa członkowskie wykazują zainteresowanie programem Kultura i biorą w nim udział, czy też Komisja uważa, że należy podjąć nowe, bardziej zdecydowane inicjatywy, by do 2013 roku osiągnąć wyznaczone cele?
Androulla Vassiliou
Panie przewodniczący! Jak powiedział pan poseł Papanikolaou celem programu Kultura jest wzbogacenie doświadczenia kulturowego obywateli Europy poprzez promowanie naszego wspólnego dziedzictwa kulturowego. Komisja popiera współpracę kulturową między autorami, pracownikami sektora kultury i instytucjami z krajów biorących udział w programie, mającą na celu popieranie utworzenia narodowości europejskiej.
Zadaniem programu Kultura jest zwłaszcza promowanie ponadpaństwowej mobilności pracowników sektora kultury, sprzyjanie transgranicznej wymianie dzieł i produktów artystycznych i kulturalnych oraz wspieranie dialogu międzykulturowego. W ramach programu Kultura na przykład w 2009 roku złożono 749 wniosków i wybrano 256 planów finansowania, a podstawowym celem 127 z nich była mobilność pracowników sektora kultury.
Przepisy prawne wymagają systematycznej zewnętrznej i niezależnej oceny programu. W lipcu 2009 roku Komisja poprosiła niezależny podmiot o dokonanie oceny pierwszych trzech lat realizacji programu Kultura 2007-2009 i, co ważniejsze, spójności celów, wstępnych wyników i wpływu programu.
Wykonawca przeprowadził ocenę w oparciu o dane na temat rezultatów projektów, ostatnie indywidualne oceny i badania oraz rozmowy przeprowadzone z beneficjentami programu i osobami zainteresowanymi pracującymi w sektorze kultury. Sprawozdanie końcowe zostanie przedłożone w drugiej połowie roku. Na tej podstawie Komisja sporządzi sprawozdanie dotyczące realizacji programu i przedłoży je Parlamentowi Europejskiemu najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r.
Warto zauważyć, że programy nie są adresowane do władz krajowych; są skierowane do pracowników sektora kultury. Udział pracowników sektora kultury w projektach w poszczególnych państwach członkowskich jest mniej więcej wyrównany. Władze krajowe biorą udział w panelach eksperckich szczebla europejskiego w celu formułowania polityki rozwoju programu.
Po dwóch turach badań pilotażowych dotyczących mobilności artystów, zainicjowanych przez Parlament Europejski w roku 2008 i 2009, oraz mając na uwadze rozmowy już odbyte w ramach otwartej metody koordynacji Komisja przeprowadza obecnie ocenę postępu dokonanego do chwili obecnej i poszukuje metod doskonalenia wykonywania aktualnego programu.
Później, przed końcem roku, Komisja rozpocznie procedurę publicznych konsultacji w celu utorowania drogi nowemu programowi Kultura na rok 2014 i lata następne.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani komisarz! Dziękuję za odpowiedź. Wydaje mi się, że pierwszy raz bierze pani udział w tej procedurze. Niech mi będzie zatem wolno życzyć pani wszelkich sukcesów w pracy i bon courage.
Najważniejsze jest podniesienie świadomości obywateli Europy na temat aspektów kulturowych ważnych dla Europy i stanowiących punkt wyjścia dla naszej europejskiej kultury oraz wspólnych wartości. Myślę, że kwestia ta stała się w ostatnich latach niezwykle ważna także dla Grecji, zwłaszcza - nieco wyprzedzając tę debatę - wobec wykorzystywania zabytków kultury w wymiarze niezwiązanym z kulturą, w celu strojenia sobie żartów z mojego kraju. Mam na myśli artykuł, który ukazał się w niemieckim magazynie Focus opatrzony przerobionym portretem Wenus z Milo; mam na myśli artykuły opublikowane w Internecie opisujące Akropol jako ruiny.
Obawiam się, że takie praktyki nie będą rzadkością i dlatego pytam panią, pani komisarz, czy potępia pani te praktyki i czy w ramach programu, nad którym debatujemy, ale nie tylko w tych ramach, Komisja zamierza przyjąć bardziej zdecydowaną, bardziej - jeśli można tak powiedzieć - agresywną politykę promowania kultury...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Androulla Vassiliou
Jeśli pan poseł pozwoli, to wolałbym teraz nie komentować artykułów ukazujących się w różnych periodykach, ponieważ uważam, że nie ma sensu reagować na takie artykuły.
Chcę powiedzieć, że pomniki kultury, takie jak Akropol i inne zabytki w Grecji, a także w pozostałych państwach członkowskich są źródłem inspiracji oraz kulturowego bogactwa i że właśnie dziś Komisja Europejska przyjęła nowy system znakowania w Unii Europejskiej najważniejszych zabytków kultury, w tym Akropolu.
Moim zdaniem świadczy to o stosunku Europy do tych zabytków.
Przedmiot: Wzmocnienie i finansowanie lokalnych organizacji sportowych w UE
Lokalne organizacje sportowe mają ogromny wkład w europejskie społeczeństwo i kulturę, a także w zdrowie europejskich obywateli. W obecnie panującej atmosferze ekonomicznej wiele lokalnych organizacji sportowych doświadcza jednak trudności finansowych. Jakie działania może podjąć Komisja w celu wzmocnienia sportu na szczeblu lokalnym i promowania jego rozwoju w państwach członkowskich?
Ostatnio Komisja zamknęła procedurę konsultacji publicznych w sprawie finansowania sportu na szczeblu lokalnym. Czy Komisja może udzielić dalszych informacji na temat celów tych konsultacji publicznych oraz powiadomić nas o terminie, w którym udostępnione zostaną dalsze dane na temat ich wyników?
Androulla Vassiliou
komisarz. - Komisja w pełni potwierdza istotne znaczenie lokalnych organizacji sportowych dla społeczeństwa europejskiego.
Dlatego właśnie w białej księdze w sprawie sportu z 2007 roku skupiono się na społecznych aspektach sportu i proponowano szereg działań - w tym promowanie prozdrowotnej aktywności fizycznej, proedukacyjnej roli sportu dla włączenia społecznego poprzez sport, a także sportu amatorskiego - które już podjęto lub właśnie są podejmowane.
Podobnie nowe kompetencje UE w dziedzinie sportu, przewidziane w art. 165, podkreślają specyficzny charakter tego sektora, jego funkcję społeczną i edukacyjną oraz struktury aktywności amatorskiej.
Tworzy on zatem ramy przyszłych działań UE oraz ukierunkowuje promocję sportu w UE i rozwój wymiaru europejskiego w sporcie.
W późniejszych miesiącach bieżącego roku Komisja zamierza przedstawić projekty w zakresie wdrażania traktatu lizbońskiego w dziedzinie sportu. Będą one uwzględniały konieczność wzmocnienia sektora sportu lokalnego.
Pan poseł słusznie twierdzi, że w dzisiejszym klimacie gospodarczym lokalne organizacje sportowe mają problemy. Te problemy zostały uwzględnione w prowadzonym obecnie przez UE, a zapowiedzianym w białej księdze, badaniu przeszkód na rynku wewnętrznym, koncentrującym się na finansowaniu sportu lokalnego. Badanie ma na celu określenie głównych źródeł finansowania, ustalenie modeli finansowania w poszczególnych państwach członkowskich i dotyczących różnych dyscyplin sportowych oraz przeanalizowanie otoczenia regulacyjnego UE i polityki krajowej mającej wpływ na finansowanie sportu.
Wreszcie, badanie powinno wskazać skuteczne modele biznesowe zdolne sprostać przyszłym wyzwaniom, takim jak wpływ kryzysu gospodarczego na budżety sektora publicznego czy na sponsoring oraz ustalić metody wzmacniania rozwoju lokalnego sportu w Unii Europejskiej.
W ramach tego badania przeprowadzono wspomniane przez pana posła konsultacje w sprawie finansowania lokalnego sportu. Wstępne wyniki tych konsultacji przedstawiono zainteresowanym stronom na konferencji w sprawie zrównoważonych modeli finansowania sportu lokalnego na rynku wewnętrznym, zorganizowanej w Brukseli w dniu 16 lutego przez podmiot prowadzący badanie.
Wyniki konferencji zostaną wkrótce opublikowane na stronie internetowej dyrekcji generalnej ds. rynku wewnętrznego i usług.
Liam Aylward
Chciałbym podziękować pani komisarz za odpowiedź. Z zadowoleniem przyjmuję jej zaangażowanie w rozwój sportu na szczeblu lokalnym.
Z uwagi na ratyfikację traktatu z Lizbony cieszę się, że Unia Europejska dysponuje już kompetencjami w obszarze sportu i budżetem na ten cel. Czy Komisja mogłaby po pierwsze wskazać, w jaki sposób zamierza kształtować program Unii Europejskiej na rzecz sportu, a po drugie powiedzieć, kiedy możemy się spodziewać pierwszego komunikatu Komisji w tej sprawie?
Androulla Vassiliou
komisarz. - Rzeczywiście, tego lata zamierzamy przedstawić komunikat w sprawie sportu. Będziemy musieli więc przygotować komunikat przed letnią przerwą. Powinien on ustanawiać ramy szerszej współpracy, nowy program działania w dziedzinie sportu na szczeblu UE, a także projekt decyzji dotyczącej dwuletniego programu dla sportu na lata 2012-2013.
Oczywiście, jak państwu wiadomo, w międzyczasie mamy do wykonania program działania na rzecz sportu na lata 2009, 2010 i 2011, koncentrujący się na sporcie lokalnym i społecznym wymiarze sportu. Program działania na rok 2009 został już zatwierdzony i trzeba go wykonać w tym roku. Planujemy zatwierdzenie planu działania na rok 2010, który będzie gotowy za kilka miesięcy.
Oczywiście, jak wiadomo, budżet na rok 2010 zmniejszono niestety z 6 milionów euro do 3 milionów euro. Budżet na rok 2011 przewiduje nowe działania i nowy materiał badawczy umożliwiający sformułowanie naszego programu na lata 2012-2013.
Piotr Borys
(PL) Panie przewodniczący! Szanowna pani komisarz! Chciałem ogromnie podziękować za deklarację stworzenia nowej strategii w obszarze sportu, ale chciałem także przedstawić pewien pomysł związany z tym, o czym dyskutuje także Komisja Kultury, co jest związane z nowymi kompetencjami kluczowymi, w skład których można włączyć dzisiaj umiejętności sportowe, wiedzę o kulturze, wiedzę o Unii Europejskiej. Chodzi o to, czy Pani Komisarz przewiduje włączenie się w ten nowy bardzo ważny aspekt umiejętności kluczowych młodych ludzi w całej Unii Europejskiej, aby także zaznaczyć i zaakcentować kwestie sportowe i kwestie wiedzy o Europie i wiedzy o kulturze, które są tak istotne w budowaniu tożsamości europejskiej?
Androulla Vassiliou
komisarz. - Oczywiście kiedy mówię o społecznej roli sportu, sprawy dotyczące edukacji i szkolenia są niezwykle istotne i uważam, że edukacja jest nawet ważniejsza dla naszej wspólnej, europejskiej tożsamości. Z pewnością zostanie to uwzględnione przy formułowaniu naszego stałego programu w dziedzinie sportu.
Przedmiot: Zgony spowodowane wypadkami drogowymi
Czy Komisja mogłaby nakreślić, w jaki sposób zamierza zwalczać trzy podstawowe przyczyny zgonów w wypadkach drogowych, a mianowicie nadmierną prędkość, jazdę po spożyciu alkoholu lub zażyciu narkotyków oraz nieodpowiednią infrastrukturę drogową?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - W ramach trzeciego europejskiego programu działania w sprawie bezpieczeństwa drogowego do roku 2010 wdrożono wiele działań mających przeciwdziałać jeździe z nadmierną prędkością, jeździe po spożyciu alkoholu lub zażyciu narkotyków, jak również służących poprawie infrastruktury drogowej. Parlament Europejski zaangażował się w wiele tych działań na mocy procedury współdecyzji. Ale oczywiście konieczne są dalsze działania.
Komisja pracuje teraz nad europejską strategią bezpieczeństwa drogowego na kolejne dziesięciolecie. Zostanie w niej położony nacisk na znaczenie właściwego egzekwowania przepisów i kar za niebezpieczne zachowania, zwłaszcza jazdę po spożyciu alkoholu i z nadmierną prędkością. Obywatele jednych państw członkowskich nie mogą zrozumieć, dlaczego obywateli innych krajów UE nie karze się za naruszanie prawa. W związku z tym tak bardzo potrzebne jest wznowienie debat w sprawie wniosków dotyczących dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów, która uzyskały pełne poparcie Parlamentu Europejskiego, ale zostały zablokowane przez Radę. Komisja jest zdeterminowana, by pchnąć ten wniosek naprzód.
Oprócz kontroli i kar obszarami, na które Komisja położy silny nacisk są edukacja i podnoszenie świadomości. Należy zaproponować konkretne działania dotyczące alkoholu i prędkości, takie jak blokady alkoholowe w niektórych samochodach czy bardziej restrykcyjne wymogi dotyczące początkujących kierowców. Coraz poważniejszym problemem jest jazda po zażyciu narkotyków. Komisja oczekuje na wyniki realizowanego właśnie projektu badawczego DRUID, który ma dostarczyć koncepcje dla podjęcia konkretnych działań. Jeżeli chodzi o infrastrukturę drogową, to Parlament Europejski i Rada przyjęły przepisy prawne dotyczące bezpiecznego zarządzania i wymogów bezpieczeństwa dla dróg i tuneli sieci transeuropejskiej.
Oczywiście Komisja będzie uważnie śledzić ich wdrażanie przez państwa członkowskie. Bezpieczeństwo infrastruktury drogowej nie ogranicza się jednak do głównych dróg TEN; 56 % zgonów spowodowanych wypadkami drogowymi ma miejsce na drogach wiejskich. Dlatego Komisja zbada możliwość rozszerzenia aktualnie obowiązującego prawodawstwa na sieć dróg niższej kategorii w państwach członkowskich. Komisja zweryfikuje również, czy projekty z zakresu infrastruktury finansowane przez UE lub kredytów uwzględniają wymogi bezpieczeństwa drogowego.
Muszę też podkreślić, że bezpieczeństwo drogowe to wspólny obowiązek instytucji UE, państw członkowskich, organów lokalnych i regionalnych, związków i oczywiście obywateli. Dla osiągnięcia maksymalnej efektywności rozwiązania muszą dotyczyć konkretnych problemów. W kolejnej europejskiej strategii bezpieczeństwa drogowego zostanie zaproponowanych wiele działań opierających się na tej zasadzie. Jej głównym celem jest ustanowienie obszaru wspólnego europejskiego bezpieczeństwa drogowego, będącego częścią jednolitego europejskiego obszaru transportu, w którym wszyscy obywatele UE będą korzystać z identycznego poziomu bezpieczeństwa w całej Europie.
Jim Higgins
(GA) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu komisarzowi. Kiedy słucham pana komisarza staje się jasne, że wiele już zrobiono w kwestii wpływu jazdy z nadmierną prędkością i po spożyciu alkoholu na powodowanie wypadków drogowych. Jasne jest jednak też, że nie badamy wpływu narkotyków na takie przypadki. Jazda po spożyciu alkoholu czy zażyciu narkotyków jest główną przyczyną niemal 25 % wypadków drogowych odnotowywanych corocznie w Unii Europejskich. Każdego roku w wypadkach tych ginie 10 000 osób.
Musimy zrobić więcej w kwestii narkotyków, ponieważ jest oczywiste, że są one istotną przyczyną wypadków drogowych i zgonów na drogach. Proponuję pani komisarz, abyśmy zrobili o wiele więcej.
Cieszy mnie, że są prowadzone badania, ale aby nasze działania były skuteczne musimy zrobić o wiele więcej w tym zakresie.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Oczywiście mogę jedynie podzielać pańskie obawy. Jak pan doskonale wie, problem z narkotykami polega na tym, że chociaż dysponujemy dość zaawansowaną technologią wychwytywania kierowców po spożyciu alkoholu, wykrycie tych, którzy zażywali narkotyki jest o wiele trudniejsze. Rzeczywiście musimy przeprowadzić badania w celu opracowania niezbędnej technologii, ponieważ dziś polegamy jedynie na obserwacji prowadzonej przez policję, która wysyła obywateli na badania medyczne i tylko na tej podstawie można stwierdzić, że problem istnieje. Oczywiście, że musimy zrobić więcej.
Zigmantas Balčytis
(LT) Dziękuję za przedłożenie wniosków dotyczących rozwiązania tego problemu. Chciałbym zapytać, czy zgadza się pan z wynikami badań, które wykazują, że korzystanie z telefonu komórkowego podczas jazdy może wydłużyć czas reakcji kierowcy tak samo, jak spożycie alkoholu czy zażycie narkotyków. Moje kolejne pytanie dotyczy samochodów ciężarowych. Są one czynnikiem zwiększonego ryzyka, zwłaszcza w godzinach nocnych a ponadto, jak wiemy, pogarszają one stan dróg, co również przyczynia się do wzrostu liczby wypadków. Czy nie uważa pan, że powinniśmy zwiększyć i maksymalnie rozszerzyć zakres polityki dotyczącej przeniesienia przewozu ładunków z infrastruktury drogowej na kolejową.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie komisarzu! Sprawa, o której mówimy i którą pan poseł poruszył w swoim pytaniu jest niezwykle ważna. Moim zdaniem to, co nazywamy "wypadkami drogowymi” to kolizje spowodowane przez różne przyczyny i prawdziwa przyczyna ogromnej liczby zgonów w Europie.
Chciałbym więc zadać panu dwa, konkretne pytania:
Po pierwsze: ponieważ do większości kolizji dochodzi w miastach, a ich ofiarami są piesi i rowerzyści, jakie inicjatywy według pana należy przygotować w celu realizacji polityki "wizja zero”, czyli innymi słowy braku ofiar w mieście, zwrócenia szczególnej uwagi na szkoły, drogi rowerowe i tak dalej?
Moje drugie pytanie brzmi: co zamierza pan zrobić, aby w ramach tej wizji wymiar sprawiedliwości stanął po stronie ofiar i ich rodzin, a tym samym, abyśmy mogli ją wykorzystać do zapobiegania wypadkom?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Oczywiście, zmiana wzorca mobilności, jak to określamy, przeniesienie przewozu towarów na kolej jest także wolą Komisji, ale dążymy do tego już od dziesięcioleci. Teraz musimy ustalić i usunąć wąskie gardła uniemożliwiające nam pełne wykorzystywanie kolei. Wiele trzeba zrobić i uważam, że w tej kadencji Komisji możemy pchnąć sprawy nieco naprzód.
Powinienem powiedzieć, że korzystanie z telefonów komórkowych podczas jazdy jest - przynajmniej w niektórych krajach, w tym także i w moim - zabronione.
Jeżeli chodzi o działania dotyczące rannych i zgonów spowodowanych wypadkami drogowymi ambicją naszej Komisji było, w ramach wykonywania planu działania, zmniejszenie liczby zgonów o 50 %. Cel ten nie został osiągnięty, ale odnotowano znaczne zmniejszenie liczby zgonów.
Udało się to osiągnąć dzięki wspólnym wysiłkom instytucji europejskich, ale przede wszystkim państw członkowskich. W moim kraju na przykład liczba zgonów na drogach zmniejszyła się w ostatnim dziesięcioleciu w ogromnym stopniu - niemal trzykrotne. Mamy środki i chociaż nigdy nie uzyskamy zerowej liczby wypadków, to możemy zrobić wiele, aby zmniejszyć liczbę ofiar. Jest to oczywiście bardzo złożone zagadnienie obejmujące niespożywanie alkoholu, lepszą infrastrukturę drogową, lepsze warunki, edukację, szkolenie - wszystkie te aspekty.
Przewodniczący
Ponieważ kolejne pytania dotyczą tego samego tematu, odpowiedź na nie zostanie udzielona łącznie:
Przedmiot: Wypadek kolejowy w Buizingen a elektroniczny system bezpieczeństwa
Poważny wypadek kolejowy w Buizingen (Belgia) w dniu 15 lutego 2010 r. jest łączony z brakiem elektronicznego systemu bezpieczeństwa, który powoduje automatyczne zatrzymanie pociągu na czerwonym świetle.
Oprócz krajowych systemów automatycznej ochrony pociągów (ATP), które istnieją od lat w niektórych państwach członkowskich, obecnie trwają prace nad wprowadzeniem w Europie systemu ERTMS (europejski system zarządzania ruchem kolejowym).
W jakim zakresie i jak długo poszczególne państwa członkowskie będą wyposażały swoje linie kolejowe i pociągi w krajowe systemy automatycznej ochrony pociągów?
Na jakim etapie jest wprowadzanie ERTMS w poszczególnych państwach członkowskich (zarówno w pociągach, jak i na liniach kolejowych)?
Czy państwom członkowskim, które nie mają jeszcze krajowych systemów ochrony pociągów, opłaca się w nie inwestować, biorąc pod uwagę toczący się proces wprowadzania ERTMS i wiążące się z tym duże inwestycje?
Jak można uniknąć ryzyka, że tylko infrastruktura kolejowa zostanie wyposażona w ERTMS a pociągi nie lub odwrotnie?
Czy problem ten pojawia się obecnie, na przykład w odniesieniu do linii IC na trasie Liège-Akwizgran?
Jakie wnioski powinniśmy ewentualnie wyciągnąć z tej sytuacji w odniesieniu do liberalizacji kolei w Europie?
Przedmiot: Przyczyny tragicznego wypadku kolejowego w poniedziałek 15 lutego w Buizingen
Czy Komisja może wykazać, czy liberalizacja miała wpływ na bezpieczeństwo?
W czerwcu 2008 roku Komisja przekazała Belgii uzasadnioną opinię, w której skrytykowała oficjalnie złożoną trzystopniową strukturę krajowych kolei belgijskich (NMBS). Czy w międzyczasie podjęto już działania w reakcji na zastrzeżenia Komisji? Jakie?
Od kiedy jest dostępny europejski standard ERTMS? Czy doszło do jakiejkolwiek zwłoki w porównaniu z przewidywaną datą jego wprowadzenia? Jeżeli tak, co było przyczyną tej zwłoki i jakie działania zaradcze podjęła Komisja?
Czy dyskusja na temat standardu europejskiego uniemożliwiła kolejom wprowadzenie własnego systemu zapewniającego bezpieczeństwo połączeń krajowych? Od kiedy są dostępne wymagania dotyczące tego typu systemów krajowych? W ilu krajach UE-27 i od kiedy istnieje już system krajowy? Które z tych krajów mają najlepsze wyniki?
Jakie jest stanowisko Belgii w odniesieniu do UE-27 w związku z bezpieczeństwem sieci kolejowej?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Wypadek kolejowy, który wydarzył się w poniedziałek 15 lutego w Buizingen to straszna tragedia i po tak poważnym wypadku można zadać wiele pytań natury technicznej i politycznej dotyczących bezpieczeństwa na kolei.
Przyczyny wypadku nie są dokładnie znane, a dochodzenie techniczne jest prowadzone zgodnie z postanowieniami dyrektywy UE w sprawie bezpieczeństwa. Za jego przebieg odpowiada belgijski organ śledczy. Już w kilka godzin po wypadku do belgijskiego zespołu odpowiedzialnego za dochodzenie dołączyło dwóch śledczych z Europejskiej Agencji Kolejowej.
Chciałbym podkreślić, że dopóki przyczyny wypadku nie zostaną wyjaśnione, wyciąganie jakichkolwiek wniosków jest niewłaściwe.
Jak to zwykle bywa w przypadku wypadków kolejowych, zbyt wcześnie stwierdzono związek między europejskimi zasadami czy regulacjami a wypadkami. Po pierwsze, chciałbym bardzo jasno wypowiedzieć się na temat otwarcia rynku. Wraz z otwarciem sektora kolejowych przewozów towarowych na konkurencję oraz ustanowieniem wymogów dotyczących rozdzielenia działalności podmiotów zarządzających infrastrukturą i spółek kolejowych wprowadzono surowe ramy regulacyjne w zakresie bezpieczeństwa kolei i interoperacyjności. Uważnie kontrolujemy otwarcie sektora kolejowego na konkurencję w celu zagwarantowania, że nie będzie ono miało niekorzystnego wpływu na bezpieczeństwo kolejowe, a wskaźniki wyraźnie dowodzą braku takiego wpływu.
Nie widzę też związku między wypadkiem a uzasadnioną opinią, którą Komisja przekazała Belgii w 2008 roku i która dotyczyła zależności między podmiotami zarządzającymi infrastrukturą a spółkami kolejowymi.
Moim zdaniem, wszelkie propozycje wiążące poziomy bezpieczeństwa kolejowego z otwarciem rynku kolejowego są jedynie wymówką dla odciągnięcia debaty od prawdziwych przyczyn wypadku.
W tym kontekście można postawić pytanie o współzależność europejskiego i krajowych systemów kontroli kolei. Dziś w Europie korzysta się z ponad 20 różnych krajowych systemów gwarancji bezpiecznego ruchu pociągów. Niekompatybilność poszczególnych systemów krajowych stanowi podstawowy problem dla ruchu pociągów obsługujących trasy międzynarodowe, ponieważ na każdej granicy trzeba albo wymieniać lokomotywy, albo muszą być one wyposażone w dodatkowe systemy pokładowe.
Dlatego też obecnie na szczeblu europejskim projektuje się i opracowuje jednolity system instalowany na najważniejszych kolejowych szlakach międzynarodowych i w pociągach w Europie. System ten nosi nazwę ERTMS, Europejski System Zarządzania Ruchem Kolejowym.
Jeżeli chodzi o daty, to większość systemów krajowych powstała w początku lat osiemdziesiątych XX wieku, ale ich rozmieszczenie to proces długotrwały i kosztowny. W większości krajów, w których systemy te funkcjonują wyposażone w nie była jedynie część sieci krajowych i lokomotyw, ale i tak ta częściowa instalacja nowych urządzeń zajęła około 20 lat.
Specyfikacje dotyczące ERTMS udostępniono w roku 2000. W latach 2000-2005 przeprowadzono kilka projektów pilotażowych, do eksploatacji oddano kilka zmodernizowanych linii ERTMS.
Obecnie 10 państw członkowskich dysponuje liniami wyposażonymi w ERTMS, a niemal we wszystkich państwach członkowskich prowadzi się prace w tym zakresie. W Belgii na przykład system ERMTS instaluje się na linii między Akwizgranem i Liège oraz w pociągach jeżdżących na tej linii.
W związku z tym przez najbliższe 20 lat system ERTMS będzie najprawdopodobniej współistnieć z systemami krajowymi. Niektóre z państw członkowskich skorzystają z systemu europejskiego wcześniej niż inne. Widzimy, na przykład, że włoskie i hiszpańskie sieci szybkiej kolei zostały już w pełni wyposażone w urządzenia wymagane przez system ERTMS, że tradycyjna sieć w Luksemburgu również została w pełni do niego dostosowana, ale w 17 państwach członkowskich uruchomiono jedynie linie pilotażowe lub prowadzone są projekty pilotażowe.
Należy również wspomnieć o tym, że automatyczne systemy ochrony pociągów są tylko jednym z elementów przyczyniających się do bezpieczeństwa sieci. Właściwe szkolenie, odpowiednia konserwacja i lepsza kontrola rozjazdów to pozostałe czynniki wpływające na bezpieczeństwo.
Jeżeli uwzględnimy szerszy zakres wskaźników bezpieczeństwa, to dane ogólne pokażą, że normy bezpieczeństwa kolejowego w Europie kształtują się ogólnie na bardzo wysokim poziomie.
Ivo Belet
(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! To prawda, że wnioski z tej tragedii powinny wyciągnąć przede wszystkim służby belgijskie: belgijski rząd. To prawda, że w najbliższym czasie w Parlamencie Europejskim zostanie powołana komisja śledcza do zbadania tej sprawy.
Panie komisarzu! Mam do pana jeszcze jedno pytanie. Jakie jest pańskie zdanie na temat aspektów socjalnych, obciążenia załóg pociągu, a zwłaszcza maszynistów pociągów? Może powinniśmy przyjrzeć się także tej kwestii, może potrzebne jest wprowadzenie europejskich przepisów, zwłaszcza że konkurencja w przewozach pasażerskich będzie w najbliższych latach rosła?
Frieda Brepoels
(NL) Ja także pragnę podziękować panu komisarzowi za odpowiedź na wiele bardzo szczegółowych pytań. Nie odpowiedział pan jednak na jedno z moich pytań, a mianowicie na pytanie o uzasadnioną opinię przekazaną Belgii przez Komisję już w 2008 roku. W 2009 roku ponownie stwierdzono zależność spółki zarządzającej belgijską infrastrukturą kolejową (Infrabel) od Belgijskich Kolei Państwowych (SNCB), ponownie utworzono spółkę holdingową. Chciałabym wiedzieć jak długo jeszcze Komisja będzie powierzać SNCB zadanie wykonania niezbędnych działań restrukturyzacyjnych?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Po pierwsze, jeśli chodzi o operatorów i pytania dotyczące kwestii socjalnych. Jesteśmy w stanie dokładnie się im przyjrzeć i przeanalizować sytuację, ponieważ oczywiście gdy pojawia się większa konkurencja i zwiększa się natężenie ruchu, mamy obowiązek zajęcia się również tymi zagadnieniami. Wprowadziliśmy już różne przepisy dotyczące na przykład pilotów zatrudnionych w sektorze lotnictwa. Istnieje dyrektywa w sprawie czasu prowadzenia pojazdu w transporcie drogowym, a podobne przepisy dotyczące kontroli czasu prowadzenia pojazdu powinny mieć zastosowanie do wszystkich prowadzących pojazdy, w tym także do maszynistów prowadzących lokomotywy.
Uważam więc, że należy bardzo poważnie zająć się tą kwestią. Istnieje przecież jeszcze ustawodawstwo krajowe i zagadnienia te leżą głównie w gestii ustawodawstwa krajowego, ale wymagają także naszej reakcji.
Powiedziałem, że w 2008 roku Komisja przekazała Belgii uzasadnioną opinię w sprawie braku gwarancji niezależności podmiotu zarządzającego infrastrukturą od spółek kolejowych w zakresie wykonywania podstawowych funkcji, przydzielania tras i pobierania opłat. Władze belgijskie udzieliły odpowiedzi, a służby Komisji analizują ją z zamiarem zaproponowania dalszych działań.
Wracając jednak do wypadku kolejowego, było to tragiczne wydarzenie, które nie powinno było się zdarzyć, ale nigdy i nigdzie na świecie nie będzie takiej sytuacji, w której wypadki nie będą się zdarzały. To bardzo złożony problem. Mam nadzieję, że dochodzenie przyniesie nam konkretne odpowiedzi na pytanie o przyczyny wypadku, a w wielu przypadkach jest to wynik tragicznego połączenia wielu czynników, w tym czynnika ludzkiego. Już od XIX wieku wiadomo, że czerwone światło symbolizuje konieczność zatrzymania się. Nie oznacza to, że uda nam się znaleźć jedną, prostą odpowiedź, dlaczego doszło do tego właśnie wypadku.
Piotr Borys
(PL) Szanowny panie komisarzu! Myślę, że z tej tragedii powinniśmy wyciągnąć wnioski. Oczywiście bardzo szczegółowa procedura wyjaśni, czy zawinił czynnik ludzki, czy może kwestie sprzętowe, czy może brak systemu. W jakiej perspektywie czasowej może wejść w życie według pana system RTMS i czy według pana przy liberalizacji przewozów kolejowych (zarówno osobowych, jak i towarowych) system bardzo czytelnej weryfikacji jakości usług i sprzętu nie powinien być wyłączony z systemów krajowych?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Plan przewiduje zastosowanie systemu ERTMS na głównych europejskich szlakach kolejowych do roku 2015, a więc jest to termin, w którym mamy nadzieję plan ten zostanie wykonany, ale nie oznacza to, że każda linia, zwłaszcza linie regionalne, zostanie wyposażona w tak zaawansowane technologicznie urządzenia, dlatego konieczne jest zastosowanie także innych systemów. Plan zastosowania istnieje, ale jest to kosztowna operacja i duża inwestycja.
Europejski system pomiaru jakości to dobry pomysł. Gdy mówię o koncepcji stworzenia transportu europejskiego jako takiego, może pod nazwą jednolitego europejskiego obszaru transportowego, oznacza to, że musimy ujednolicić wymogi jakościowe, a jakość usług należy utrzymać na bardzo wysokim poziomie.
Przedmiot: Zmiana czasu na letni i zimowy
Zwracam się z pytaniem do Komisji, czy istnieją bieżące analizy uzasadniające dwukrotną zmianą czasu w ciągu każdego roku, która to powoduje wiele zakłóceń w życiu codziennym mieszkańców Unii Europejskiej?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Oczywiście, od stycznia 2001 roku obowiązuje przyjęta przez Radę i Parlament dyrektywa w sprawie zmiany czasu na letni w Unii Europejskiej. Dyrektywa ta ujednolica termin przechodzenia na czas letni w UE. Jest to dziewiąta dyrektywa w tej sprawie od 1980 roku, kiedy przyjęto pierwszą dyrektywę w sprawie zmiany czasu na letni.
Zgodnie z postanowieniami przedmiotowych dyrektyw w 2007 roku Komisja przedstawiła sprawozdanie w sprawie skutków aktualnie obowiązującego systemu zmiany czasu na letni. W sprawozdaniu stwierdzono, że z informacji przekazanych Komisji wynika, że zmiana czasu na letni nie przynosi szkody i pozwala oszczędzić energię. Aktualne ustalenia nie budzą obaw państw członkowskich Unii Europejskiej. Od czasu opublikowania sprawozdania żadne z państw członkowskich nie domagało się zmiany aktualnie obowiązujących zasad.
Pan poseł nie mógł lepiej trafić zadając mnie to pytanie, nie dlatego, że odpowiadam za transport, ale dlatego, że byłem członkiem estońskiego rządu w czasie, w którym w Estonii wprowadzono to, o czym pan poseł mówi. Po raz pierwszy miało to miejsce w 1999 roku, ale w roku 2000 znieśliśmy zmianę czasu. Zmieniliśmy ten system i utrzymaliśmy jednolity czas. W 2002 roku powróciliśmy jednak do poprzedniego systemu i przywróciliśmy zmianę czasu na letni. Mam więc osobiste doświadczenia w tym zakresie.
Doszło do dwóch niekorzystnych zjawisk, które spowodowały, że zniesienie zmiany czasu w 2000 roku nie cieszyło się popularnością. Jednym z nich był fakt, że zmrok zapada wieczorem. Świt nadchodzi szybciej, tyle że nie bardzo wiadomo co z tym światłem dziennym zrobić. Wieczorem zmrok zapada za wcześnie i gdy wracamy z pracy i chcemy jeszcze poćwiczyć albo wyjść z dziećmi, jest już wieczór. Ludziom się to nie podobało.
Po drugie, oczywiście doszło do problemów związanych z rozkładami jazdy i planami - jak łatwo sobie wyobrazić - podróży do innych krajów. Dlatego przywróciliśmy aktualnie obowiązujący czas letni i przestawianie zegarów dwa razy w roku. Obywatele są zadowoleni i problem ten nie był więcej poruszany.
Jacek Włosowicz
(PL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Mam taką wątpliwość związaną z tym, że niektóre kraje w Europie, np. Anglia, posługują się innym czasem w stosunku do Europy kontynentalnej i tam ten brak zmiany nie przeszkadza. Czy znormalizowanie czasu w całej Europie do jednej strefy nie byłoby jednak korzystne od strony czysto transportowej?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Jak powiedziałem, mam w tym zakresie osobiste doświadczenia i nie widzę powodu, aby ponownie zmieniać ten system lub wprowadzać jakieś zmiany do obowiązującego systemu. Mogłoby to spowodować ogromne problemy.
Przedmiot: Równowaga między wolnością a bezpieczeństwem
W wielu krajach na terytorium Unii Europejskiej panikarstwo spowodowane światowym terroryzmem doprowadziło do zatrważającego ograniczenia swobód obywatelskich. Zgodnie z podstawową zasadą, na której opiera się umowa społeczna rząd musi uzasadnić jakiekolwiek ograniczenie praw obywatela, wykazując w sposób jasny i niezbity konieczność tego ograniczenia ze względu na ogólne bezpieczeństwo narodu. Najwyraźniej ciężar dowodu został przeniesiony z władz stosujących środki bezpieczeństwa na społeczeństwo, które jest im poddawane.
Czy Komisja zgadza się z taką oceną? W jaki sposób Komisja zamierza przywrócić równowagę między bezpieczeństwem a wolnością?
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Ochrony i promowania fundamentalnych praw nie należy traktować jako przeciwieństwa działań odnoszących się do ciągłego zagrożenia terroryzmem: należy je łączyć. Działania na rzecz walki z terroryzmem należy prowadzić przy pełnym poszanowaniu zasad praworządności oraz praw podstawowych przewidzianych w karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
Nie jest to kwestia kompromisu czy wyważania jednych wymogów wobec innych; jest to kwestia ich łącznego zapewnienia, ale oczywiście bez uszczerbku dla praw podstawowych.
Przestrzeganie praw podstawowych nie wyklucza przyjęcia efektywnych środków bezpieczeństwa, co potwierdzono w programie sztokholmskim wzywającym instytucje europejskie do zagwarantowania, by wszystkie dostępne narzędzia walki z terroryzmem respektowały prawa podstawowe. Dlatego jestem przekonana, że jest to kwestia równowagi, a nie balansowania między jednym a drugim.
Gay Mitchell
Jeśli o mnie chodzi, to trzeba tępić terrorystów, tępić przestępców. Nie mam z tym żadnego problemu, ale martwi mnie, że jako parlamentarzyści nie podkreślamy wystarczająco wyraźnie, czy to w Parlamencie Europejskim, czy w państwach członkowskich, że oczekujemy, iż walka ta będzie prowadzona w sposób chroniący społeczeństwo, a nie w sposób naruszający jego integralność czy prywatność, w sposób gwarantujący ochronę danych, gwarantujący ochronę prywatności obywateli oraz to, że niewinni i praworządni obywatele nie będą ścigani przez państwo. Jest to bezwzględnie konieczne.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. -Całkowicie się z panem zgadzam. Wiedzą państwo z mojego przesłuchania, a także z moich prac jako komisarza ds. telekomunikacji, że ochrona danych to bardzo ważny obszar naszych działań.
Zaangażowałam się w reformę dyrektywy o ochronie danych osobowych z 1995 roku, aby dostosować ją do świata nowoczesnych technologii, ale także bardzo jasno oświadczyłam, że nie możemy ujawniać danych tylko dlatego, że musimy chronić społeczeństwo. Inne działania nie mogą zagrażać danym osobowym poszczególnych obywateli.
Obserwowałam sposób, w jaki Parlament debatował i głosował w sprawie SWIFT. Komisja rozważy opinie Parlamentu przygotowując nowy mandat umożliwiający zawarcie nowego porozumienia SWIFT z naszymi amerykańskimi partnerami: takiego, które będzie równoważyć prawo do prywatności i konieczność walki z terroryzmem.
Przedmiot: Zielona księga w sprawie wolontariatu
Czy mając na względzie podniesienie świadomości w kwestii znaczenia wolontariatu w Unii Europejskiej Komisja rozważa - w kontekście zaproponowanych inicjatyw związanych z obchodami Europejskiego Roku Wolontariatu - możliwość sporządzenia kompleksowej zielonej księgi w sprawie wolontariatu, aby ułatwić wolontariat, uznać jego znaczenie i zwiększyć jego wartość dodaną?
Czy oprócz sporządzenia zielonej księgi Komisja uważa za istotne tworzenie synergii między innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP) i ONZ w kontekście projektu statystycznego dotyczącego wolontariatu Uniwersytetu Johna Hopkinsa i MOP oraz podręcznika ONZ dotyczącego organizacji o celach niezarobkowych?
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Przepraszam, ale nie mam tego pytania. Mam tu wiele pytań, ale tego nie.
(Przewodniczący zaproponował, aby odpowiedzi na to pytanie udzielić na piśmie)
Marian Harkin
Nie mam nic przeciwko temu, aby pani komisarz udzieliła odpowiedzi na moje pytanie na piśmie.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Przepraszam. musiała zajść jakaś pomyłka organizacyjna.
Marian Harkin
Mam nadzieję, że pani komisarz uważnie rozważy moje propozycje, zwłaszcza że rok 2011 jest rokiem wolontariatu, i być może, po konsultacjach z grupami wolontariuszy itp., weźmie pod uwagę możliwości, jakie daje zielona księga Mam też nadzieję, że uwzględni pani możliwość zastosowania podręcznika MOP czy ONZ do oceny wolontariatu w państwach członkowskich.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Mogę zapewnić panią poseł, że jeśli chodzi o wolontariat - kwestię niezwykle istotną, nad którą Komisja pracuje - otrzyma pani właściwe odpowiedzi na zadane pytania.
Przedmiot: Mniejszości osiadłe tradycyjnie na danym terenie
W jaki sposób zdaniem Komisji postanowienia Traktatu z Lizbony i Karty praw podstawowych UE mogą zostać wykorzystane do rozwoju strategii na rzecz ochrony i wspierania grup etnicznych i mniejszości osiadłych tradycyjnie na danym terenie i jakie konkretne działania zaplanowano?
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Jak państwo wiedzą, jedną z wartości, na których opiera się Unia Europejska jest poszanowanie praw osób należących do mniejszości, a po wejściu w życie traktatu z Lizbony kwestia ta jest wyraźnie wspomniana w art. 2 traktatu. Artykuł 21 karty praw podstawowych wyraźnie zakazuje wszelkiej dyskryminacji ze względu na język czy przynależność do mniejszości narodowej. W zakresie swojego mandatu Komisja zagwarantuje poszanowanie tych praw podstawowych przez prawo UE, w tym podczas wdrażania prawa UE przez państwa członkowskie.
Istnieje także wiele innych aktów prawnych UE i unijnych programów, które przyczyniają się do poprawy sytuacji osób należących do mniejszości. Komisja zamierza połączyć te instrumenty do rozwiązania problemów, w tym aktów dyskryminacji dotykających osoby należące do mniejszości.
Jak państwo wiedzą, istnieją unijne przepisy antydyskryminacyjne, które zostaną wykorzystane w celu zagwarantowania równego traktowania osób należących do mniejszości. Komisja przyjęła wniosek dotyczący nowej, dyskutowanej obecnie dyrektywy, która rozszerzałaby ochronę przed dyskryminacją ze względu na wyznanie i przekonania religijne, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną na dziedziny inne niż zatrudnienie czy wykonywanie zawodu.
Decyzja ramowa Rady w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych także ma na celu zagwarantowanie, że wypowiedzi podżegające do nienawiści ze względu na rasę, kolor skóry, wyznanie, pochodzenie czy przynależność narodową lub etniczną oraz przestępstwa na tym tle będą karane we wszystkich państwach członkowskich. Obecnie Komisja w jak największym stopniu monitoruje wykonywanie tej decyzji ramowej i w tym celu powołano krajową grupę ekspercką.
Istnieje również Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, która odgrywa kluczową rolę pomagając Komisji w wykonaniu tego zadania; mamy też kartę języków lokalnych i mniejszościowych Rady Europy, która chroni mniejszości narodowe.
Chciałabym powiedzieć panu posłowi, że mam nadzieję, iż większa liczba państw członkowskich pójdzie za przykładem tych, które już podpisały i ratyfikowały te ważne konwencje.
Bernd Posselt
(DE) Pani komisarz! Ostatnia pani uwaga dotyczy dokładnie tego, o co mi chodzi. Chciałbym ponownie zapytać, czy istnieją jakiekolwiek instrumenty pozytywnej dyskryminacji mniejszości osiadłych tradycyjnie na danym terenie? Dla tych osób powinniśmy stworzyć strategie równe tym, jaki opracowujemy dla pozostałych.
Po drugie, czy także za to odpowiada Agencja Praw Podstawowych w Wiedniu i jak dociera do społeczeństwa obywatelskiego? To dopiero początek jej działalności, ale czy zajmuje się ona mniejszościami osiadłymi tradycyjnie na danym terenie? Nie ma nic gorszego niż równe traktowanie odmiennych grup.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Zgadzam się z panem posłem. Nie ma nic gorszego niż traktowanie odmiennych grup w identyczny sposób.
Rzeczywiście musimy rozważyć możliwość wykorzystania ograniczonych zasobów, którymi dysponujemy w bardzo aktywny i świadomy sposób.
Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej ma oczywiście do spełnienia wiele celów, ale jeśli Parlament czy Komisja zwrócą się do agencji o wykonanie jakiegoś zadania, to agencja z pewnością to uczyni.
Dlatego chciałabym prosić pana posła o przekazanie mi pytań, które chciałby zadać Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a zobaczę, co uda mi się zrobić.
Marc Tarabella
(FR) Pani przewodniczący! W pełni rozumiem wymogi czasowe. Chciałbym jedynie podkreślić, że należy poświęcić jakiś rok kwestii przemocy wobec kobiet, a raczej tematom tabu, które często nadal istnieją w odniesieniu do tego problemu.
Zbyt wiele kobiet pada ofiarą przemocy, często oczywiście fizycznej, ale także werbalnej i psychicznej. Co więcej, często dochodzi do niej w rodzinie, a kobiety wstydzą się do tego przyznać. To prawda, że rok poświęcony temu zagadnieniu z pewnością pomógłby zagwarantować, że zjawisko to, będące wciąż tematem tabu, ulegnie ograniczeniu, a tym samym przemoc wobec kobiet będzie skuteczniej zwalczana.
Przewodniczący
Odpowiedzi na pytania, których nie udzielono ustnie z powodu braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zawieszono o godzinie 19.50 i wznowiono o godzinie 21.00)
