Uroczyste posiedzenie - Węgry
Przewodniczący
Szanowny Panie Prezydencie, Koleżanki i Koledzy, Drodzy Goście! Witamy Pana Prezydenta jako naszego niedawnego kolegę. Dzisiaj w zupełnie innej niż dotąd roli. Siedział Pan w tym miejscu - Panie Prezydencie - wiele razy i prowadził obrady naszego Parlamentu. Cieszymy się ogromnie, że dzisiaj wspiera Pan prezydencję węgierską i dzisiaj także tworzy Pan przyjazny dla Parlamentu Europejskiego klimat w Europie, bo Pan wie, jak ważna jest to Izba, jak ważna dla mieszkańców naszego kraju, dla decyzji, które są podejmowane w Unii Europejskiej.
Będziemy dzisiaj głosować nad sprawozdaniem przygotowanym przez panią Lívię Járókę. Jest to ważna dla nas wszystkich sprawa, bo mniejszość romska w Europie jest najbardziej prześladowaną, a równocześnie największą mniejszością w Europie. Mamy dobrą wolę, a także możliwości, żeby stopniowo rozwiązać ten problem. Sprawozdanie pani Lívii Járóki bardzo się do tego przyczyni. Jesteśmy tego pewni.
Jest również ważne, że otwieramy się na państwa bałkańskie. Pamiętamy doskonale, Panie Prezydencie, że w czasie, kiedy Pan z nami działał, przez 6 lat, bardzo wielką wagę przywiązywał Pan do rozszerzenia Unii na Bałkany Zachodnie. Jest tam bowiem wiele problemów do rozwiązania. Kraje muszą się wstępnie przygotować, ale potem ich uczestnictwo w Unii Europejskiej pomoże także nam w rozwiązywaniu wielu problemów. Dziękujemy Panu także za tę aktywność!
Kiedyś, wiele lat temu, może moje koleżanki i koledzy pamiętają o tym, zdobywał Pan złote medale olimpijskie. Potem oddał się Pan całym swoim sercem działalności w ruchu olimpijskim, a teraz, jako mąż stanu, reprezentuje Pan swój kraj, a także Unię Europejską, poza granicami Unii i w Europie. Dziękujemy Panu za to! Jesteśmy bardzo ciekawi Pańskiego wystąpienia!
Pál Schmitt
prezydent Republiki Węgierskiej - (HU) Będę przemawiał w moim ojczystym języku, w języku węgierskim. Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo Posłowie, Panie i Panowie! Staję tu przed Państwem z wielką przyjemnością i dumą. Chętnie powracam do tego ważnego dla mnie etapu życia i kariery, do moich przyjaciół i współpracowników, do Parlamentu Europejskiego, gdzie byłem posłem przez sześć lat. Dziękuję za zaproszenie.
Panie Przewodniczący! Czego ja bym nie dał rok temu za możliwość dwudziestominutowego przemówienia! To miejsce tak wpływowe, gdzie każdy polityk, każdy uczestnik życia publicznego może wiele się nauczyć. Sądzę, że to nie przypadek sprawił, że wielu prezydentów i ministrów wyszło z tych właśnie ław. To dobra wiadomość dla Europy, ponieważ zyskuje czołowych polityków, którzy ukończyli tę nie zawsze łatwą szkołę europejskiego dialogu, którzy postrzegają sprawy swojego kraju przez pryzmat wspólnoty, i którzy nie tylko potrafią reprezentować określone interesy, ale również nauczyli się je godzić. Takie jest dziedzictwo cywilizacyjne Europy i taka jest również obecnie jej misja.
Parlament Europejski jest najlepszym przykładem tego, jak istotną rolę parlamentaryzm i kultura debaty publicznej odgrywają w europejskim sposobie rozumowania. Parlament, od chwili wejścia w życie traktatu lizbońskiego wyposażony w większe kompetencje, jest gwarantem demokratycznego podejmowania decyzji. Przenikliwość i wyczulenie na sprawy innych wpisują się w jego tradycje. Dlatego też Węgry, jako obecny przewodniczący Rady Unii Europejskiej, chętnie współpracują z Parlamentem Europejskim, ponieważ nie jest on jedynie tyglem prawodawstwa, ale - jeśli mogę tak powiedzieć - czymś znacznie więcej: duszą Europy.
Panie i Panowie! Europa istotnie nie tylko ma swój rynek, swoją walutę, swoje polityki i prawo, ale ma również swoją duszę i swojego ducha. Wiem aż nadto dobrze, że na codzienną pracę tutaj składają się głównie praktyczne detale. Jednak ostatnie kryzysy pokazały, co może się stać, jeśli losy ludzkie postrzega się z czysto finansowej, czy technokratycznej perspektywy, zapominając o najważniejszych celach, zasadach, które porządkują rzeczywistość.
Jean Monnet, którego czcimy jako jednego z ojców powojennej współpracy i który - mimo iż był ekonomistą - nie marzył o jedynie gospodarczej jedności Europy, powiedział kiedyś takie słowa: "Potrzebujemy prawdziwie europejskich działań. My nie tworzymy koalicji państw, my jednoczymy ludzi”. Wciąż aktualne pozostają następujące idee wyrażone przez Jeana Monneta, choć wypowiedziane sześćdziesiąt lat temu: "Jesteśmy tutaj, aby podjąć się wspólnego zadania - nie po to, by negocjować na naszą własną krajową korzyść, ale aby czynić to z korzyścią dla wszystkich. Tylko wówczas gdy wyeliminujemy z naszych debat wszelkie partykularne interesy, będziemy w stanie osiągnąć rozwiązanie. O ile my, tutaj zgromadzeni, potrafimy zmienić nasze metody, stopniowej zmianie ulegnie także podejście wszystkich Europejczyków”.
Od tamtej pory minęło ponad sześć dekad. Czy jednak wciąż traktujemy poważnie te rozważania, które wskazywały nam drogę? Od samego początku to przymierze było czymś więcej niż jedynie wspólnotą węgla i stali. Ojcowie założyciele urzeczywistnili ją jako gwarancję pokoju, jako misję stworzenia silnej Europy. Przyznaję, że nie jest łatwo znaleźć wspólny mianownik dla pół miliarda ludzi w dzisiejszej rozszerzonej Europie, Europie z 27 państwami członkowskimi. Ja zaś - jeśli Państwo pozwolą - dostrzegam pewien szczególny rodzaj łaski w fakcie, że Węgry przejmują obowiązki rotacyjnej prezydencji właśnie teraz, gdy rozstrzygają się poważne dylematy, ciężkie bitwy i historyczne kwestie, ponieważ właśnie w takich czasach cechy, które ma mój kraj, są najbardziej potrzebne.
To prawda, że współczesnych bitew nie możemy prowadzić w duchu naszych przodków. Niemniej my, Węgrzy, możemy być słusznie dumni z tego, że - zacytuję słowa urodzonego 200 lat temu węgierskiego kompozytora Franciszka Liszta - "jesteśmy synami ludzi z natury wolnych”. Żyjemy w kraju, który dzięki św. Stefanowi, królowi, powstał jako tolerancyjna, otwarta, wieloetniczna chrześcijańska wspólnota, który szczyci się ponadtysiącletnią państwowością i dowiódł poprzez rewolucje swojego głębokiego poczucia wolności. Jako że zbliża się węgierskie święto narodowe obchodzone 15 marca, musimy pamiętać, że wiele, wiele walk, jakie stoczyli Węgrzy, np. wojna o niepodległość i rewolucja 1848 roku, czy też z pewnością rewolucja i walka o wolność w 1956 roku, którą mogą niektórzy z Państwa pamiętać, a na pewno wielu z Państwa w starszym wieku; dzięki temu wywalczyliśmy sobie pewnego rodzaju prawo i szacunek tutaj, w Europie. Co więcej, te doświadczenia nie pozwoliły nam nigdy zapomnieć o braterstwie i solidarności. My, Węgrzy, walczyliśmy w zbyt wielu bitwach, aby pozostawać obojętnymi na zmagania innych i przechodzić bez słowa obok problemów innych narodów.
Dlatego też obserwujemy ze szczególnym wyczuleniem wszystkie zdarzenia, jakie mają obecnie miejsce na południe od nas, w świecie arabskim. Okazujemy zrozumienie dla wyrażanego przez narody pragnienia wolności, dla tej cechy, która niewątpliwie jest żywa w sercu każdego człowieka i każdego narodu. Nie jest zaskoczeniem, a tak naprawdę nie jest również niczym niespodziewanym fakt, że to nastąpiło. Pragnienia wolności żadnego narodu nie da się zdławić na zawsze. Prędzej czy później dojdzie ono do głosu. Wspólnym obowiązkiem Unii Europejskiej jest chronić interesy własnych obywateli i pozostać wiernym humanitarnym zobowiązaniom. Własnymi środkami trzeba wspierać pokojowe przemiany i - w zainteresowanych krajach - dobrobyt na ziemi ojczystej.
Panie i Panowie! Czy też, jeśli mogę się tak do Państwa zwrócić, Koleżanki i Koledzy! Przyjaciele! Ponieważ mówimy o solidarności, pozwolę sobie wymienić kilka koncepcji zawartych w planie Schumana, takich jak "rzeczywista solidarność', "twórcze wysiłki”, "fuzja interesów” oraz "głębsza wspólnota”. Szczerze wierzę, że te pojęcia, które możemy znaleźć w każdym unijnym dokumencie i w każdym przemówieniu, nie straciły swojego znaczenia. Jestem pewien, że są to głębokie emocje, na fundamencie których zbudowano niegdyś europejską jedność i dokonano powojennej odbudowy, i które pozwoliły nękanym dyktaturą krajom Europy Środkowej i Wschodniej ostatecznie powrócić tutaj, do tej wspólnoty.
Każdemu punktowi programu węgierskiej prezydencji przyświecają jako cele te właśnie podstawowe wartości. Wszystko, co planujemy i nad czym pracujemy, można opisać w dwóch słowach, słowach, których często się używa, ale które nie straciły nic ze swej mocy: odpowiedzialność i solidarność. Jeśli Państwo pozwolą, omówię szerzej kilka punktów. Co należy rozumieć przez solidarność i odpowiedzialność? Solidarność konieczna jest w sprawach finansowych. Wiemy, że ochrona euro jest przede wszystkim naszym wspólnym zadaniem. To zadanie wszystkich państw członkowskich, powtarzam, wszystkich państw członkowskich, bowiem konkurencyjność Unii Europejskiej ma znaczenie zarówno dla państw należących do strefy euro, jak i będących poza nią, a zależy ona od nas wszystkich.
Już teraz Węgry dają dobry przykład, ustanawiając w opracowywanym obecnie projekcie konstytucji surowe ograniczenia prawne dotyczące wielkości zadłużenia państwa. Węgry zdecydowały się na przyjęcie poważnych środków w celu ograniczenia wydatków, tak aby zmniejszyć obecne zadłużenie państwa i spowodować spadek deficytu budżetowego poniżej europejskiej średniej.
Oczekujemy jednak, że kraje używające euro odzyskają zaufanie do wspólnej waluty. Wprowadzenie europejskiego semestru służy wzmocnieniu wspólnej konkurencyjności: umożliwi on państwom członkowskim wzajemne informowanie się o planach budżetowych przed ich zatwierdzeniem na szczeblu krajowym i pozwoli nam ustanawiać cele dla poszczególnych krajów. Osobiście byłbym ogromnie zadowolony, gdyby semestr został wprowadzony w okresie prezydencji węgierskiej; mógłby nawet zyskać miano semestru budapeszteńskiego.
Pozwolę sobie raz jeszcze odwołać się do słów Jeana Monneta, który uważał, że ważną cechą i celem wspólnotowego zobowiązania jest, aby narody - zacytuję jego słowa - "zamiast konfrontacji pozwoliły wywierać na siebie wzajemnie wpływ, przechodząc ostatecznie do dialogu, do wspólnego działania”. Wiem, że wciąż istnieją kwestie sporne dotyczące wspólnego działania, ale mam szczerą nadzieję, że zostaną one pomyślnie wyjaśnione przed rozpoczęciem negocjacji ekonomicznych i finansowych, które mają się wkrótce odbyć.
Magicznym słowem jest zapobieganie. Może ono pomóc zagwarantować, że kryzysy finansowe dotykające pojedyncze kraje nie spadną znienacka na Unię Europejską i umożliwia właściwą reakcję na nie, ponieważ łatwiej jest uniknąć kryzysu niż z niego wyjść.
Musimy wziąć na swoje barki odpowiedzialność za zniwelowanie luki rozwojowej. Nawet we wspólnocie tej wielkości solidarność może oznaczać zwracanie uwagi na los poszczególnych ludzi z jednej strony, i na los mniejszych czy większych społeczności, całych regionów, z drugiej strony. Obywatele Unii Europejskiej zasługują na równe szanse. Może temu sprzyjać dobra polityka spójności, której najważniejsze podstawy zostały już pomyślnie uzgodnione. Ważne jest, aby Europa nie była rozdarta, także jeśli chodzi o konkurencyjność.
Zwrot ku solidarności i jedności na rynku energetycznym oraz wysiłki na rzecz stworzenia jednolitego rynku energetycznego są również ściśle związane ze spójnością. Ich celem jest zmniejszenie zależności energetycznej i podatności na kryzysy energetyczne, a także zapewnienie nieograniczonego przepływu gazu i energii elektrycznej w całej Europie. Wydarzenia w Afryce Północnej przypominają również, jak ważne jest zmniejszenie jednostronnej zależności i przyłączenie dotychczas niepołączonych sieci energetycznych. Potrzebne są działania w celu zakończenia prac nad powstaniem jednolitego rynku energii, potrzebne są środki finansowe na te działania, i wreszcie potrzebne jest szerokie porozumienie co do możliwości pozyskania tych środków.
Konieczne jest także przyjęcie odpowiedzialności na szczeblu makroregionalnym. Podobnie jak proces barceloński w południowej części Europy i strategia na rzecz regionu Morza Bałtyckiego w północnej części zapewniają ramy prawne pozwalające zharmonizować działania prowadzone na szczeblu regionalnym, tak i kraje Europy Środkowej i Wschodniej szukają możliwości bardziej efektywnej współpracy. Dzięki udziałowi 14 krajów w około 40 programach kształtuje się strategia na rzecz regionu Dunaju, co stanowi doskonały dowód na to, że bycie sąsiadami, często określane jako geograficzne ograniczenie, może być również postrzegane jako geopolityczny atut. Wiążemy wielkie nadzieje z Dunajem jako jednym z naszych naturalnych czynników łączących, rzeką decydującą o naszej wiecznej wzajemnej zależności, która pomaga nam w osiągnięciu postępu dzięki strategii, która ma zostać przyjęta w czerwcu; która pomaga nam jako zielony korytarz, jako potencjał gospodarczy, jako siła napędowa wspólnych przedsięwzięć, jako rozwijający się szlak komunikacyjny, i tak naprawdę - jako czynnik więzi kulturowej. Węgry występują jako inicjator opracowania tej strategii i - jeśli chodzi o zadania praktyczne - organizują prace w zakresie wspólnej gospodarki wodnej i ochrony środowiska.
Musimy przyjąć odpowiedzialność na naszych granicach. Europa musi być w stanie reagować na szybko zachodzące zmiany na świecie. Jednak żadna zachodząca zmiana nie usprawiedliwia naszego działania wbrew własnym interesom, biegania od jednej burty do drugiej i wzburzania w ten sposób i tak już niespokojnych fal.
Zdaję sobie sprawę z tego, że wiele osób odnosi się do sprawy sąsiedztwa południowego i wschodniego na zasadzie albo-albo, twierdząc, że obecna sytuacja zmusza do poświęcenia całej naszej uwagi południowym granicom Unii Europejskiej. Możemy jednak pozwolić sobie wyłącznie na właściwe reakcje na zmianę sytuacji - a trzeba przyznać, że takie zmiany sytuacji zawsze będą mieć miejsce - jeżeli poza tym okażemy stanowczość w kwestii wszystkich kierunków świata. Jeżeli Unia Europejska zapomni o tym, zadziała przeciwko sobie i sama się osłabi. Nieoczekiwane sytuacje zawsze mogą się łatwiej zdarzyć, jeśli nie będziemy na bieżąco śledzić różnych spraw i odwrotnie - każdy nowo powstały problem można rozwiązać łatwiej w przypadku dobrze funkcjonujących wzajemnych stosunków.
Partnerstwo Wschodnie nie jest priorytetem ani węgierskim, ani polskim. Chociaż może się wydawać, że takie jest nasze podejście do tej sytuacji, jednak jest to wyraz znacznie powszechniejszej zdolności przewidywania. Najlepszym na to dowodem jest fakt, że wspólnie z naszymi polskimi przyjaciółmi będziemy gospodarzami szczytu Partnerstwa Wschodniego podczas polskiej prezydencji.
Musimy także mówić o solidarności, którą winniśmy okazać tym, którzy oczekują na rozszerzenie. Przymierze państw, które ustanowiły Unię Europejską, zawsze pozostawiało otwarte drzwi, uważając, że każdy demokratyczny kraj chcący przystąpić z własnej nieprzymuszonej woli i akceptujący podstawowe zasady UE może zostać członkiem wspólnoty. Z drugiej strony, oznacza to, że istnieją wyraźne warunki przynależności do tego przymierza. Z jeszcze innej strony, oznacza to, że jesteśmy również odpowiedzialni za kraje będące poza Unią Europejską, za wszystkie te państwa, które uważają członkostwo za swój cel, i które czynią poważne starania w celu jego osiągnięcia. Ambicje akcesyjne zasługują na jednoznaczne reakcje, na jasno sprecyzowane wymogi, a także dokładny harmonogram i perspektywę dla krajów Bałkanów Zachodnich, ale także Turcji i Islandii.
Co się tyczy odpowiedzialności za mniejszości, pozwolę sobie przytoczyć treść artykułu 3 traktatu lizbońskiego: "Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości”. Różnorodność kulturowa jest rzeczywiście istotą Europy, źródłem jej witalności. W ramach krajowej deklaracji w tym zakresie, na Węgrzech, w zgromadzeniu narodowym następnej kadencji - które, nawiasem mówiąc, począwszy od 2014 roku zostanie zmniejszone o połowę - wszystkie mniejszości w kraju będą miały reprezentację w Parlamencie.
Sposób, w jaki Węgry reprezentują los Węgrów mieszkających zagranicą, w pełni odpowiada tej samej zasadzie. Jesteśmy w niezwykłej sytuacji. Mamy konstytucyjny obowiązek obrony praw mniejszości rdzennych węgierskich społeczności mieszkających w innych krajach, ich prawa do używania języka ojczystego i prawa do samorządu. Czy moglibyśmy nazywać się dobrymi Europejczykami, gdybyśmy tego nie robili? To właśnie Unia Europejska zapewnia nam ramy prawne i intelektualne, gdzie problem ten w istocie przestaje być problemem. Teraz mamy nareszcie świetną szansę przezwyciężenia historycznych krzywd - bez lamentów nad naszym geograficznym rozdzieleniem - i świętowania naszego duchowego i intelektualnego braterstwa bez zgłaszania jakichkolwiek roszczeń terytorialnych. Ujęliśmy to nawet w naszym prawie. Poprzez przyznanie praw swoim mniejszościom kraj stanie się silniejszy, a nie słabszy. Czyniąc to, zyska lojalnych, zadowolonych, szanujących samych siebie obywateli, którzy - co nie jest bez znaczenia - zwiększają różnorodność i czynią ją barwniejszą dzięki wnoszonej kulturze i własnym tradycjom.
Na zakończenie niech mi będzie wolno wspomnieć o strategii na rzecz Romów, jako że powiedział już o niej pan przewodniczący Buzek. Prezydencja węgierska uważa przedłożenie efektywnej i możliwej do zrealizowania strategii Unii Europejskiej w sprawie Romów za jedno ze swoich najważniejszych zadań. Zrealizowała je już Lívia Járóka. Jestem przekonany, że potrzebujemy takiego wspólnego planu działania. Jednak aby wyeliminować ubóstwo, nieodzowne jest - oprócz rozwiązań socjalnych - stanowcze odrzucenie uprzedzeń i stworzenie odpowiednich warunków kulturowych i edukacyjnych. Przede wszystkim, wszystko to nie jest kwestią porozumienia ani pieniędzy, ale naszego człowieczeństwa i pomysłowości.
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Wszyscy doskonale wiemy, że celem rotacyjnej prezydencji jest zawsze posunięcie do przodu aktualnie toczących się procesów. Do tego potrzebne są dwie wzajemnie sprzeczne cechy: pokora i wytrwałość. Pokora, jeśli chodzi o sprawy będące przedmiotem wspólnej troski, i wytrwałość w ich reprezentowaniu to cechy, które mogą zaowocować sukcesem. Na zakończenie naszej kadencji miarą będzie dla nas to, czy zboczyliśmy z wyznaczonej trasy, czy też zdołaliśmy sprowadzić dialog z powrotem na drogę spraw istotnych, merytorycznych i konstruktywnych.
Misją naszej prezydencji jest zatem pełnienie roli siły napędowej toczących się procesów. Rola zawodnika w drużynie - na tym również polega koncepcja trzech prezydencji. Można osiągnąć dobre wyniki indywidualnie, jednak wyłącznie wówczas, gdy służba interesowi wspólnoty, czy raczej drużyny, pozostanie kwestią najwyższej wagi. Wiele spraw wymaga ponownego rozważenia, bowiem okazało się, że nie zbudowaliśmy naszego nowego europejskiego życia na dostatecznie solidnych fundamentach. Również epoka poszukiwania drogi naprzód wydaje się dobiegać w Europie końca. Jestem skłonny dostrzec w tym szczęśliwy splot okoliczności. Obecnie Unia Europejska ma urzędującego przewodniczącego, którym jest kraj dokonujący właśnie takich poważnych zmian strukturalnych, jakie czekają również Unię. Duże, źle działające systemy, co do których uważa się, że zmiana jest niemożliwa, muszą zostać zreorganizowane i ponownie przemyślane. Konieczne jest również stworzenie warunków, które w większym stopniu umożliwiałyby przetrwanie kryzysu i które wspomagałyby rozwój, chroniąc konkurencyjność.
Fakt, że na Węgrzech wszystko wymaga zmiany i odnowy, sprawia jedynie, że jesteśmy bardziej otwarci na kształtowanie wspólnej europejskiej przyszłości. Mamy więc doświadczenie, które dowodzi jednoznacznie, że musimy powrócić do skutecznego reprezentowania interesów wspólnotowych. Węgrzy oczekują od swoich przywódców i polityków - którym, nawiasem mówiąc, rok temu została przyznana władza w państwie na bezprecedensową w Europie skalę - przygotowania ram dla nowego życia i urzeczywistnienia podstawowych zasad dla naszej przyszłości poprzez silne prawo i godną poszanowania konstytucję, i Węgrzy rozliczą ich z tego. Naszą naczelną zasadą jest zawsze stanowienie prawa, które decyduje o naszej przyszłości, zgodnie ze standardami UE, europejską tradycją i poszanowaniem wolności obywatelskich.
Obowiązująca węgierska konstytucja - jeśli pozwolą Państwo, że powiem kilka słów na ten temat - pochodzi z roku 1949. To w tym właśnie roku w mającej więcej szczęścia połowie Europy rodziła się już idea wspólnego rynku, której realizacja była już bardzo blisko. W tym samym roku reżim komunistyczny na Węgrzech usunął się z Europy, stosując pokazowe procesy sądowe. Kraj utracił niepodległość, trafiając na kilka dziesięcioleci do sfery wpływów sowieckich. Byliśmy odcięci od prawdziwej Europy, od wspólnoty, do której zawsze poprzez nasze tradycje należeliśmy. Nawet słońce zniknęło z zasięgu naszego wzroku.
To, co państwo zbudowane na kłamstwie mogło stracić, Węgrzy zachowali jako naród. Dlatego właśnie sądzę, że ma znaczenie - i wiele mówi - fakt, że od teraz węgierską konstytucję będzie określał rok bieżący. Będzie pochodziła z roku 2011, kiedy to, jako pewnego rodzaju dar od historii, jakby w formie zadośćuczynienia, możemy po raz pierwszy sprawować prezydencję Unii Europejskiej. Po raz pierwszy możemy naprawdę wykazać się naszym demokratycznym zaangażowaniem - poprzez ogromną pracę, ale w spokojnych, konstruktywnych okolicznościach, i możemy złożyć naszą węgierską determinację w służbie wspólnoty.
Jestem przekonany, że w życiu narodu właściwy czas na przygotowanie konstytucji nadchodzi zawsze wówczas, gdy naród jest dostatecznie silny, aby przyznać się do błędów z przeszłości i być orędownikiem prawd, które pozostaną aktualne przez wiele dziesięcioleci, a jednocześnie jest wystarczająco nieugięty, aby doprowadzić do końca to, co rozpoczął. Co najmniej równie ważne jest to, aby budować na fundamentach europejskich. Gwarantuję i zapewniam Państwa, że opracowując rozdział nowej węgierskiej konstytucji dotyczący praw człowieka, uznamy za obowiązującą normę Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.
Panie i Panowie! Jestem szermierzem, i to właśnie w tej dyscyplinie brałem udział w Igrzyskach Olimpijskich, tak więc metaliczny dźwięk krzyżowanych szpad nie jest mi obcy. Niemniej wcale nie sądzę, że dzisiaj na europejskiej scenie trzeba walczyć, by sprawdzić, kto jest w stanie odsunąć i zwyciężyć innych z użyciem siły. Historia nie upoważniła nas jedynie do udziału w politycznych rozgrywkach szachowych i taktycznych prestiżowych bitwach, ale do służenia idei, wzmacniania spójności i poszukiwania konsensusu.
Europejczycy potrzebują pomyślnej, zwycięskiej i silnej Europy, Europy, która została zbudowana w równym stopniu na fundamencie interesów i wartości, i w której poszczególne narody również są silne. I właśnie ten cel przyświeca ambitnemu programowi, który określamy mianem Europa 2020.
Panie i Panowie! Pozwolę sobie zakończyć moje przemówienie myślą zasłużenie popularnego węgierskiego pisarza Sándora Máraia, która dotyczy Europy. Cytuję: "Musimy kontynuować tworzenie tego stylu życia. Musimy wypełnić go wszystkim, co nowoczesne i zachować w nim wszystko, co jest ponadczasowe. Mamy wszystko, czego potrzebujemy; wszystko, czego potrzebujemy to wiara i uparta wola, wiara w rolę, jaką mamy do odegrania, i wola walki z tyranią głupoty i gniewu. Gdzie Europejczyk może zacząć działać? Gdzie może zacząć działać Węgier? Myślę, że już zaczął”. Koniec cytatu. Mogę jedynie dodać: niech tak się stanie.
Dziękuję za uwagę.
Przewodniczący
Panie Prezydencie Schmitt, to były ważne słowa, a przedstawiona przez Pana definicja jest bardzo istotna. Parlament Europejski nie oznacza jedynie prawodawstwa, ale jest samą duszą Europy. Przytoczone słowa Jeana Monneta na temat ducha integracji, dialogu i wspólnej działalności, wspólnych działań mają dla nas bardzo duże znaczenie. To bardzo ważne, aby przypominać nam o Planie Schumana: opartym na solidarności, przede wszystkim na początku Unii Europejskiej i potem w latach 90. ubiegłego wieku; w minionym stuleciu w Europie Środkowej i Wschodniej, dzisiaj na rynkach finansowych, a w bardzo nieodległej przyszłości w regionie Morza Śródziemnego. Dziękuję za wszystkie Pana uwagi na temat obecnie podejmowanych działań oraz dzisiejszych wyzwań i zagrożeń, jakie stoją przed Unią Europejską. Dziękuję Panu bardzo za przemówienie. Będziemy pamiętać Pana słowa i Pana spostrzeżenia.
(Oklaski)
