Agenda
De Voorzitter
Alvorens tot goedkeuring van de notulen over te gaan, deel ik u mede dat vier fracties - de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, de Fractie van de Europese Volkspartij, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links en de Fractie De Groenen in het Europees Parlement - wensen dat de Raad en de Commissie vanmiddag een verklaring afleggen over de situatie in Irak. Zij stellen voor dat dit punt van 15.00 tot 15.45 uur op de agenda wordt ingeschreven en dat het actualiteitendebat dienovereenkomstig wordt ingekort.
Ik breng dit verzoek in stemming, waarna wij de volgorde zullen vaststellen.
(Het Parlement stemt in met dit verzoek) Voorts heb ik een voorstel van de Fractie van de Europese Volkspartij om de punten "Verplaatsing van het bedrijf Rank Xerox" en "Filipijnen" te schrappen om plaats te maken voor dit debat.
Heeft een andere fractie nog bezwaren? Zo niet, dan breng ik het schrappen van de punten 4 en 5 van het actualiteitendebat in stemming.

Green
Mijnheer de Voorzitter, u weet net zo goed als ik dat dit zeer dringend en zeer recent is. Zou u een vergadering kunnen beleggen met de secretarissen-generaal van de fracties om te beslissen over het verloop van het actualiteitendebat van vanmiddag? Niemand van ons heeft tijd gehad om nauwkeurig te bekijken hoe het debat georganiseerd moet worden, of de Raad en de Commissie kunnen komen en welke onderwerpen van het actualiteitendebat geschrapt moeten worden. Het zou een goede zaak zijn ons wat meer tijd te geven en de aankondiging kunt u dan later doen.

De Voorzitter
Ik heb daar geen enkel probleem mee. De vergadering met de secretarissen-generaal zal na de stemming plaatsvinden. Hoe de debatten moeten verlopen en welke punten van het actualiteitendebat geschrapt moeten worden, kan aan het begin van de middag beslist worden. Het Parlement beslist op welke punten de agenda wordt gewijzigd.

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, mag ik dat voorstel onderschrijven aangezien het een onderwerp betreft dat betrekking heeft op buitenlandse zaken? Volgens mij is er een Oostenrijks minister die namens het voorzitterschap commentaar kan geven en dat lijkt mij in dit soort situaties de juiste oplossing. We moeten luisteren naar het voorzitterschap en naar de Commissie en daarna een debat houden. Ik kan mij volledig vinden in de procedure zoals u deze voorstelt.

Martin, David
Mijnheer de Voorzitter, dit zijn duidelijk ongewone omstandigheden en ik steun uw voorstel. Maar ik zou wel willen voorstellen dat als wij besluiten twee punten van het actualiteitendebat te schrappen, wij dan het precedent moeten volgen dat wij in het verleden hebben geschapen en dat betekent dat we er wel over moeten stemmen ook al houden we geen debat. Men was het er begin deze week over eens deze twee punten op de agenda te plaatsen.

De Voorzitter
Dat zal worden besproken tijdens de vergaderingen van de secretarissen-generaal en het Parlement zal beslissen bij het begin van de beraadslagingen vanmiddag. Er is vast geen enkel probleem maar de beslissing ligt bij het Parlement.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen weten of er nu een resolutie over Irak komt of niet. Mijn fractie wil graag een resolutie; we hebben een tekst en zijn graag bereid die met andere fracties te bespreken.

De Voorzitter
Ik dacht dat de Fractie van de Europese Volkspartij om een resolutie heeft gevraagd, maar ik weet niet of ik juist geïnformeerd ben.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, ik denk dat het Parlement de gelegenheid moet hebben, zoals door de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid net is uitgesproken, om een debat te hebben. Wij hebben het op dit moment niet nodig om een resolutie te hebben. Als het al zou moeten, Voorzitter, dan is dat iets voor januari waar we er zeker op terug zullen komen maar nu in elk geval niet.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, collega's, mijn fractie is de mening toegedaan dat hoe complex de materie ook is, er een aantal zaken zijn die zeer duidelijk zijn. In verband met de VN, in verband met de doelstellingen, in verband met de noodzaak dat er een legale actie genomen wordt ten aanzien van Saddam. Wij pleiten er dus voor, zoals de socialistische fractie, dat er wel degelijk een resolutie komt om het debat hier af te sluiten. Anders praat men alleen maar in de lucht.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is van mening dat het volkomen duidelijk is wie politiek verantwoordelijk is voor hetgeen nu in Irak gebeurt. Wij hebben er vanochtend kort over gesproken en het doet mij genoegen dat u positief gereageerd heeft op het verzoek een debat over deze kwestie te houden. In deze omstandigheden is een debat zonder resolutie op zijn plaats.

Moreau
Mijnheer de Voorzitter, ik wil melding maken van de verontwaardiging van de GUE/NGL-Fractie over de luchtaanvallen van afgelopen nacht...

De Voorzitter
Mevrouw Moreau, dit is niet het moment om hierover in debat te gaan.
Momenteel gaat het erom of er een resolutie moet komen. Het debat zal vanmiddag plaatsvinden.
Mevrouw Moreau, wilt u zo vriendelijk zijn ons te zeggen of uw fractie wel of geen resolutie wil, en wilt u niet inhoudelijk op het debat ingaan?

Moreau
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement moet zijn verontwaardiging uitspreken over de aanvallen...
(Tekenen van onrust)

De Voorzitter
U bent niet aan het woord, mevrouw Moreau.
Ik wil de kwestie betreffende de ontwerpresolutie nu in stemming brengen.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verontwaardigd over de manier waarop u onze collega Gisèle Moreau hebt onderbroken, en ik vraag u om haar de gelegenheid te geven haar standpunt met betrekking tot de resolutie naar voren te brengen.

De Voorzitter
Het spijt me, mevrouw, maar als men zich niet aan de regels houdt en in debat gaat als het daar niet het juiste moment voor is, kan ik dat niet toestaan.
Ik wil nu overgaan tot de stemming om vast te stellen of een ontwerpresolutie nu wel of niet gewenst is.
(Het Parlement verwerpt het voorstel)
De Voorzitter
Op de officiële tribune heeft plaatsgenomen onze voormalige collega mevrouw Roth. Staat u mij toe haar te verwelkomen omdat zij zo vriendelijk is ons na haar vertrek een bezoek te brengen.

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, gisteren besloot dit Parlement 50.000 ton diepgevroren makreel op te nemen in het programma voor voedselhulp aan de Russische Federatie. Ik verzoek u stappen te ondernemen bij de Raad van ministers van Visserij die vanochtend in Brussel bijeenkomt, en deze mee te delen dat hij rekening dient te houden met het standpunt van dit Parlement en dat hij niet voorbij mag gaan aan zijn aanbeveling die er is gekomen na een duidelijke stemming.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Gallagher. Wij zullen de Raad onmiddellijk op de hoogte stellen.

Miranda de Lage
Mijnheer de Voorzitter, ik heb vanochtend goed nieuws voor de parlementsleden. Het internationale panorama is dan wel niet zo rooskleurig als wij ons zouden wensen, maar gisteren is er, na een eeuw van conflicten - er zijn 23 grensconflicten tussen Argentinië en Chili geweest - een overeenkomst ondertekend, waarbij definitief vrede tussen beide landen wordt gesloten. Naar mijn mening is dit goed nieuws en - als de Vergadering het daarmee eens is - zou ik de Voorzitter willen vragen zowel aan Chili als aan Argentinië onze felicitaties over te brengen vanwege het zojuist ondertekende vredesakkoord.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Miranda. Op een dag als vandaag is het inderdaad goed te horen dat er op zijn minst een plek is waar vrede wordt gesloten. Ik zal de felicitaties van de Vergadering onmiddellijk overbrengen.

Metten
Voorzitter, over de notulen, over de urgenties, daar staat bij punt 4 van het actualiteitendebat van gisteren een verzoek om een nieuw punt in te voeren: verplaatsing van het bedrijf Rank Xerox. Dat is een onjuiste weergave. Het bedrijf heet alleen Xerox. Dus ik zou willen verzoeken om zowel de notulen van gisteren te corrigeren als ook bij de discussie die we vanmiddag zullen hebben niet te spreken over Rank Xerox maar uitsluitend over Xerox. Het staat een beetje dom van het Parlement als wij niet eens de juiste naam van het bedrijf kunnen citeren.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Metten. Een en ander zal worden nagetrokken.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Samland
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gehoord dat de voorzitter van de Raad zich nog in de lucht bevindt en niet kan landen. Het is echter toch belangrijk dat wij op zijn minst te horen krijgen wat de voorzitter van de Raad te zeggen heeft. Door dit besluit heeft u de begroting voor 1999 aangenomen en dat is meteen de laatste begroting die gebaseerd is op de geldende Financiële Perspectieven. Ik verzoek de plaatsvervangend Voorzitter van het Parlement derhalve hier te verklaren, wat de voorzitter van de Raad hier nu moet verklaren, namelijk dat hij het eens is met de beslissing van het Parlement in tweede lezing, dat wij het plafond niet hebben overschreden en dat de begroting derhalve ook door de Raad wordt goedgekeurd. Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u dit uit naam van de voorzitter van de Raad te verklaren.

De Voorzitter
Inderdaad, mijnheer Samland.

Dührkop Dührkop
Mijnheer de Voorzitter, volgens mij ontbreekt er in de resolutie een paragraaf, namelijk een amendement betreffende de structuurfondsen waar wij in de Begrotingscommissie voor hebben gestemd, dat waarschijnlijk vanwege de haast niet in de resolutie is opgenomen. Ik geloof dat het paragraaf 7 was, die er bij de stemming van vandaag overigens wel bij zat. Ik zou graag bij de zittingsdiensten willen natrekken of dit inderdaad het geval is.

De Voorzitter
Van de diensten verneem ik dat deze paragraaf wel degelijk is opgenomen. Een en ander zal echter nog gecontroleerd worden en ook zullen alle talenversies met het origineel worden vergeleken.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, dit is de laatste begroting voor bepaalde eminente leden van de commissie: de voorzitter, de heer Samland; Lord Tomlinson; de heer Dankert van onze zijde, de heer Brinkhorst van de liberalen, waarschijnlijk de heer Kellett-Bowman; en, denk ik, de heer Bardong, eveneens van de Fractie van de Europese Volkspartij. Namens iedereen van de Begrotingscommissie wil ik hen hartelijk danken voor het werk dat zij hebben verricht en ze alle succes toewensen voor de toekomst.
(Langdurig applaus)

De Voorzitter
Mijnheer Wynn, hartelijk dank voor uw initiatief. Ik heb van de Voorzitter van de Raad inderdaad de volgende verklaring ontvangen: "U hebt zojuist de tweede lezing van het ontwerp van algemene begroting voor 1999 afgesloten. De afloop van de stemming beantwoordt aan onze verwachtingen en ik ben dan ook verheugd te mogen verklaren dat de Raad akkoord kan gaan met het uit uw tweede lezing voortvloeiend maximum stijgingspercentage" .
Met deze van de Raad ontvangen verklaring kan ik de algemene begroting voor 1999 definitief vastgesteld verklaren.
(Het Parlement gaat over tot ondertekening van de algemene begroting voor 1999)

De Voorzitter
Ik denk dat de Vergadering de rapporteurs, mevrouw Dührkop en de heer Viola, alsook de onderhandelaars namens het Parlement kan feliciteren met het uitstekende werk dat zij hebben verricht.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, voordat we beginnen met de stemming over dit verslag, wil ik verwijzen naar bijlage V van het Reglement. Het verbaast mij namelijk enigszins dat de stemlijst begint met de stemming over de preambule en de considerans. Immers, ten aanzien van een verslag met een ontwerpbesluit waarin wordt voorgesteld om kwijting te verlenen, stelt artikel 3, lid 3, dat eerst het voorgestelde besluit in stemming wordt gebracht en daarna de ontwerpresolutie.
De vergissing komt waarschijnlijk doordat in het voorstel van de Commissie begrotingscontrole het besluit en de resolutie door elkaar lopen, maar de bijlage is heel duidelijk en het blijkt ook wel waarom. Het gaat echter om wat er - in dit geval - in artikel 23 van de resolutie staat, namelijk of er wel of niet kwijting wordt verleend. De stemming over de overwegingen en de toelichting, over wat normaal gesproken de resolutie vormt, kan daarna aan de orde komen.
Ik verzoek u om in dit opzicht het Reglement in acht te nemen, want dat is niet altijd gebeurd, zoals we bij de adviezen van de Commissie begrotingscontrole hebben gezien. De ervaring leert ook dat het Parlement zich altijd graag uitleeft op het eerste gedeelte van de resolutie, alvorens zich over het tweede gedeelte te buigen.

De Voorzitter
Natuurlijk, mijnheer Fabre-Aubrespy, u hebt gelijk. Formeel gezien is de ontwerpresolutie van de commissie niet geheel conform bijlage V van het Reglement. Het lijkt mij het beste om deze kwestie voor te leggen aan de plenaire vergadering, zodat die kan besluiten in welke volgorde zij wil stemmen, aangezien er een voorstel van de bevoegde commissie ligt dat een andere volgorde aanhoudt.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat hier de regels toch wel werden nageleefd, want er is heel duidelijk aangegeven dat het tot paragraaf 25 om de resolutie gaat en daarna om het besluit. Daar worden dan de redenen gegeven die wij normaal gesproken - en dat blijkt dan duidelijk uit de titels - in de opmerkingen en voorwaarden hebben staan, waar de Commissie met het oog op het kwijtingsbesluit aan moet voldoen. In dit document is het weliswaar niet door een aparte titel, maar wel door sterretjes duidelijk van elkaar gescheiden. De titel die door het secretariaat hiervoor werd gekozen - men heeft slechts deel A geschreven - is dan ook misleidend. Dat was door ons zo niet voorzien en men had ons heel duidelijk moeten zeggen dat hier een titel moest worden toegevoegd. Dat kan, wat mij betreft, echter nog gecorrigeerd worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Theato, want nu is het duidelijk dat het tot en met paragraaf 24 om een ontwerpresolutie gaat en vanaf paragraaf 25 om een voorstel voor een besluit. Zit het zo? De rapporteur kan ons misschien duidelijkheid verschaffen. De ontwerpresolutie gaat tot en met paragraaf 24 en de paragrafen 25 en 26 zijn de tekst van het voorstel voor een besluit. Zo zit het toch?

Elles
Mijnheer de Voorzitter, het is voor ons een absolute nachtmerrie om Bijlage V van het Reglement inzake de verlening van kwijting te volgen. Wij hebben tegenstrijdige interpretaties gevolgd. Ik zou u willen verzoeken het Parlement te vragen het Reglement zo spoedig mogelijk af te stemmen op het Verdrag.
Voor wat het punt betreft dat mevrouw Theato aan de orde heeft gesteld, wil ik opmerken dat zij volgens mij gelijk heeft en we moeten er in het Parlement over stemmen om de procedure duidelijk te maken.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het een zeer kwalijke aangelegenheid als men met toevallige meerderheden beslist of men een Reglement volgt of niet volgt. Ik vind dat het Reglement zonneklaar is. Ik begrijp dus niet hoe men daar dan met toevallige meerderheden een uitzondering op kan maken. Ik vraag dat wij correct omgaan met ons Reglement en stemmen volgens die bepalingen en niet á la carte alstublieft.

De Voorzitter
Artikel 3, lid 3 van bijlage V bij het Reglement luidt:
" Het voorgestelde besluit wordt vóór de ontwerpresolutie in stemming gebracht. De procedure voor de verlening van kwijting wordt besloten met een stemming over de ontwerpresolutie in haar geheel." Dat wil zeggen dat eerst over de paragrafen 25 en 26 moet worden gestemd, dan over de rest, en tenslotte over het geheel.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, als u hier dit onderscheid wilt aanbrengen, moet dat vanaf paragraaf 26 tot 29 geschieden. Als u het document bekijkt, dan ziet u dat er op die plaats een nieuwe alinea begint.

De Voorzitter
Mevrouw Theato, ik heb extra uitleg nodig. Wij proberen uit te vinden wat een voorstel voor een besluit is en wat een ontwerpresolutie. Ik zie dat paragraaf 23 luidt:
" Besluit, gezien deze overwegingen, de Commissie kwijting te verlenen" .

De Voorzitter
Dit lijkt een voorstel voor een besluit te zijn en geen ontwerpresolutie. Vanaf paragraaf 23 en volgende is het dus een voorstel voor een besluit.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, dat heb ik ook gezegd. Wij hebben hier een besluit en een resolutie. Zo staat het ook in het Reglement. In het besluit staat wat gedaan wordt, wat dit Parlement besluit. Dat heeft u zojuist ook gezegd. In de resolutie staan de bij dit besluit horende opmerkingen, die nagekomen moeten worden. Daar gaat het om vanaf paragraaf 26.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, uit deze verwarring blijkt toch duidelijk hoe vreemd dit Reglement wel is. Ik herhaal nog eens wat mevrouw Theato gezegd heeft: het voorstel voor een besluit beslaat paragraaf 1 tot en met paragraaf 25. Dat is allemaal onderdeel van het besluit en vanaf paragraaf 26 begint dan de ontwerpresolutie.
Vóór de stemming over paragraaf 23
De Voorzitter
Het woord is aan de heer Martens.

Martens
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord en ik verontschuldig mij bij onze collega's maar wij stemmen over paragraaf 23 in uitzonderlijke omstandigheden vermits de Voorzitter van het Parlement ons gisteren een verklaring van de Europese Commissie heeft doen toekomen. Wij hebben die besproken en zijn het niet eens met de conclusie van deze verklaring. Daarin wordt gezegd dat indien paragraaf 23 met de kwijting van het jaar 1996 niet zou worden aangenomen, zou worden verworpen, dat dan een motie van afkeuring moet worden ingediend. We zijn het daarover niet eens. Een grote meerderheid van onze fractie heeft zich uitgesproken voor de weigering van paragraaf 23. Dit betekent op basis van het Reglement van ons Parlement, dat de zaak wordt terugverwezen naar de Commissie begrotingscontrole en dat het debat wordt voortgezet tussen het Parlement en de Commissie. Dat is de betekenis van een weigering van de kwijting.
Ik zou er bovendien aan willen toevoegen dat wij als fractie ons volle vertrouwen behouden in de voorzitter van de Europese Commissie. Dat wij op hem rekenen om de hervormingen die hij heeft voorgesteld door te voeren. Dat is de betekenis van onze stemming.
Ik zou tot slot dit willen zeggen. Een motie van afkeuring is niet de juiste methode om de goedkeuring en het vertrouwen van dit Parlement uit te spreken. De voorzitter van de Commissie zou kunnen interveniëren en we zouden nadien een resolutie van vertrouwen kunnen goedkeuren. Dat zou de echte goede methode zijn.
(Applaus van rechts)

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik was niet van plan voor deze stemming het woord te voeren, maar het moet mij van het hart dat ik nog nooit zo'n hypocriete onzin heb gehoord als hetgeen de heer Martens zojuist gespuid heeft.
(Levendig applaus van links) Na hetgeen er de laatste weken in dit Parlement in verband hiermee is gebeurd, weet iedereen hier dat dit een zeer belangrijke vertrouwenskwestie is over de financiële competentie van de Europese Commissie. En daar de heer Martens dit nu ter sprake heeft gebracht, wil ik dat iedereen weet dat als het resultaat van deze stemming is dat geen kwijting wordt verleend, ik hier een motie van wantrouwen heb liggen voor de Europese Commissie namens meer dan het krachtens het Reglement van dit Parlement vereiste aantal leden en dat ik deze onmiddellijk zal indienen.
(Spreekster wordt onderbroken) Mijnheer de Voorzitter, mensen die vinden dat ze tegen het publiek, tegen de Europese Commissie en tegen dit Parlement kunnen zeggen dat ze geen vertrouwen hebben in de financiële competentie van de Europese Commissie, maar die vervolgens niet bereid zijn daar de politieke consequenties uit te trekken en de Commissie naar huis te sturen, zijn gewoon niet geschikt om in dit Parlement zitting te hebben. We dagen ze uit te bewijzen dat ze dit wel zijn.
(Levendig en langdurig applaus van links)
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, dit is voorwaar een uitzonderlijke procedure, want nu wordt de inbreuk op het Reglement gevolgd door de aankondiging van een stemverontschuldiging in plaats van een stemverklaring, voordat duidelijk wordt dat dit een chantagepoging is in zijn meest eenvoudige
(Applaus van rechts) en, laat ik zeggen, meest hardhandige vorm!
Ik zou willen zeggen dat de positie van de Commissie, die zich niet op juridische regelgeving baseert - er bestaat geen juridisch verband tussen artikel 206 en artikel 144 -, in onze ogen tenminste de verdienste van politieke logica heeft, en dat het naar onze mening niet van politieke logica zou getuigen om de zojuist aangenomen tekst goed te keuren, te besluiten geen kwijting te verlenen en vervolgens geen motie van wantrouwen in te dienen.
Het spreekt dus voor zich dat wij, onmiddellijk na de stemming straks, waarbij naar ik hoop geen kwijting zal worden verleend maar kwijting zal worden geweigerd, een motie van wantrouwen zullen indienen, zodat er in eerste instantie tenminste 63 collega's zijn, en vervolgens de door het Verdrag vereiste meerderheid, die eindelijk eens een keer handelen in overeenstemming met hun uitspraken.

Aelvoet
Voorzitter, collega's, namens mijn fractie is het zeer duidelijk dat wij geen kwijting kunnen toekennen aan de Commissie. Wij protesteren formeel tegen het feit dat ons gisteren rond zes uur een mededeling bereikte, vertaald in drie talen, zodat de fracties geen werk meer moesten doen, en waarin eigenlijk een dreiging op het Parlement wordt uitgeoefend en chantage. Dat men dat doet, dat vinden wij onaanvaardbaar.
(Applaus van het centrum en van rechts) Een Parlement dat een beetje zelfrespect heeft, pikt dit niet. Wij zijn er overigens van overtuigd dat die mededeling er gekomen is nadat de socialisten ondertussen hun handtekeningen hadden ingezameld. Want anders zou dat zo uitdrukkelijk niet vermeld staan.
Wij vinden dat de gelijkschakeling die gemaakt wordt tussen het weigeren van kwijting en het uitspreken van een motie van wantrouwen niet correct is. Voor ons is dat niet identiek. Wij trappen dus niet in die val.
(Applaus van het centrum en van rechts) Tenslotte is het natuurlijk evident dat het weigeren van kwijting erop wijst dat er wel degelijk zeer ernstige problemen zijn en dat wij wensen dat er op die ernstige problemen een ernstig antwoord komt. Het is in die zin dat wij vandaag de kwijting weigeren.
(Applaus van het centrum en van rechts)
Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het jammer dat we voor de stemming, dus te vroeg, aan dit debat zijn begonnen, maar het is nu eenmaal zo. Volgens mij gaat het hier over drie verschillende aspecten. Ten eerste, het procedurele aspect; ten tweede, het aspect van de institutionele of interinstitutionele juistheid van de zaak en ten derde, het politiek aspect.
In verband met de procedure is het in zuiver procedurele zin volkomen duidelijk dat het over twee totaal verschillende stemmingen gaat De stemming om te weigeren kwijting te verlenen staat procedureel gezien geheel los van de kwestie of wij procedureel gezien wensen over te gaan tot een motie van wantrouwen. Het procedurele aspect is dus duidelijk.
Over het institutionele aspect moet ik zeggen dat toen ik gisterenavond rond een uur of zes, zeven, de verklaring ontving van de Commissie, ik vond dat deze neerkwam op een inmenging in de parlementaire procedure en soevereiniteit.
(Applaus van het centrum en van rechts) In de verklaring stond onder meer dat als de kwijting niet verleend werd, het Europees Parlement de situatie moet ophelderen door te stemmen over een motie van wantrouwen. Het is niet aan de Europese Commissie om dit Parlement te vertellen hoe wij te werk moeten gaan.
(Langdurig applaus van het centrum en van rechts) Door dit tegen het Parlement te zeggen heeft de Commissie er mijns inziens zelf voor gezorgd dat haar wens kwijting te krijgen niet zal worden ingewilligd. Net als alle andere fracties heeft mijn fractie lang over deze zaak gedebatteerd en zijn de meningen verdeeld. Ikzelf, en ik zal u de details besparen, zal stemmen voor het verlenen van kwijting. Maar ik ben zeer teleurgesteld door de verklaring van gisteren - die in zekere zin institutionele chantage is - van de Commissie.
Tot slot het politieke aspect. Procedureel gezien staan deze kwesties los van elkaar. Institutioneel geloof ik dat de Commissie het bij het verkeerde eind had, maar politiek gezien is er een logica die men in dit Parlement dient te volgen. Als wij vinden dat de Commissie financieel gezien niet competent is, moet daar mijns inziens een zekere politieke logica uit volgen en moeten wij onze verantwoordelijkheden op ons nemen.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de stemming die wij gaan houden en vooral in het licht van de reactie van de Commissie wil ik zeggen dat ook mijn fractie hier heel grondig en heel rustig over nagedacht heeft en tot het besluit gekomen is dat de meerderheid van de Commissie deze kwijting eigenlijk niet verdient.
Ik wil er het volgende aan toevoegen: het verlenen van kwijting is geen administratieve taak. Het is een politieke daad, met een politieke betekenis. Wij gaan hier niet na of de Commissie zich boekhoudkundig gezien al dan niet terdege van haar taak gekweten heeft. De politieke daad wie wij momenteel stellen is een belangrijke daad op zich. Ik wil hiermee zeggen dat het ons inziens duidelijk is dat er, los van wat iedereen ook denkt over de vraag of wij al dan niet een motie van wantrouwen jegens de Commissie moeten aannemen - dat is een andere kwestie -, geen juridisch verband bestaat tussen een motie van wantrouwen en het niet-verlenen van kwijting.
Wij zijn dan ook van oordeel dat beide daden, beide situaties volledig verschillend zijn. Wij kunnen de wijze waarop de Commissie het probleem nu stelt alleen maar beschouwen als politieke druk en een vorm van chantage. Wij kunnen deze reactie enkel als politieke chantage en als onaanvaardbare druk op ons Parlement bestempelen.
Ik wil klaar en duidelijk stellen dat de Commissie niet kan of mag voorschrijven wat het Parlement al dan niet mag doen. Het is niet aan de Commissie om te bepalen welke wegen wij terzake moeten bewandelen.
Het Parlement is onafhankelijk en moet op dit moment en in dit geval van zijn onafhankelijkheid gebruik maken en tegen de Commissie stemmen.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het is niet meer dan normaal dat vlak voor een zo belangrijke stemming als die welke we zo dadelijk gaan uitbrengen, iedere fractie zich mag uitspreken.
Ik deel de mening die de meeste van mijn collega's reeds hebben geformuleerd, uiteraard met uitzondering van mevrouw Green. Wij kunnen geen enkele vorm van chantage, geen enkele vorm van intimidatie aanvaarden, of die nu afkomstig is van de Commissie of van de voorzitter van de sociaal-democratische fractie.
(Applaus van rechts) Vergeet niet dat chantage en intimidatie het wapen zijn van de zwakken. Gezien de stemmen die we zojuist met een flinke meerderheid hebben uitgebracht - dat hebt u denk ik wel gemerkt aan de hand van wat hier naar voren is gebracht - zie ik niet hoe na deze stemuitslag nog kwijting kan worden verleend. Er bestaat echter geen enkel juridisch verband tussen de kwijting en een motie van wantrouwen. Wij zullen de kwijting weigeren en daarna zullen we binnen onze fracties bekijken of we doorgaan met een motie van afkeuring. Dat is aan alle fracties afzonderlijk, maar er mag geen verband worden gelegd tussen deze twee zaken.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, de tekst die gisteravond door de Commissie is verspreid, is ontegenzeggelijk een enorme uitglijder.
De kwijting en een motie van wantrouwen - of van vertrouwen - staan juridisch volledig los van elkaar, maar zijn politiek gezien onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Over de kwijting is ook onze fractie verdeeld. Wij zijn het niet allemaal eens. Persoonlijk zal ik voor de kwijting stemmen, omdat ik erg bang ben voor een zwakke Commissie. Maar de gebeurtenissen van de afgelopen uren laten zien - en dat betreur ik diep - dat de Commissie gisteravond zichzelf heeft verzwakt. Wij kunnen deze verzwakking slechts vaststellen en betreuren.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, ik heb twee opmerkingen. Sommige mensen in dit Parlement vandaag schijnen te denken dat wij stemmen over een definitieve weigering kwijting te verlenen. Ik wil de collega's eraan herinneren dat wij krachtens ons Reglement geen amendement kunnen indienen om te weigeren definitieve kwijting te verlenen. Waar wij over stemmen, en naar ik hoop zo spoedig mogelijk, is of wij op dit ogenblik wensen geen kwijting te verlenen, of dat, zoals ik het Reglement heb begrepen, het verslag terug moet worden verwezen naar de commissie. Daarom zijn de argumenten, vooral die van de voorzitter van de socialistische fractie, niet op hun plaats. Het is een procedure die doorgaat en ik als rapporteur zal dit blijven volgen in de Commissie begrotingscontrole, als de stemming die kant opgaat.
Ten tweede zou ik dringend willen vragen om krachtens artikel 122 van het Reglement onmiddellijk te gaan stemmen.

De Voorzitter
Nu alle fracties en de rapporteur zich hebben uitgesproken, gaan wij op verzoek van de Fractie van de Europese Volkspartij, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, de Fractie Unie voor Europa, de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten, de Fractie Europese Radicale Alliantie en de Fractie De Groenen in het Europees Parlement over tot de hoofdelijke stemming over paragraaf 23.
Zoals de rapporteur heeft toegelicht, betekent verwerping van de paragraaf dat het verslag naar de bevoegde commissie zal worden terugverwezen.
Paragraaf 23 wordt in stemming gebracht.
(Het Parlement verwerpt paragraaf 23 en verwijst het verslag terug naar de commissie)

Green
Mijnheer de Voorzitter, als de heer Martens niet het woord had genomen voor de stemming, had ik niet voor de stemming gesproken. Hierover wil ik geen misverstand laten bestaan. Hij liep daarop vooruit en er moest op dat moment gesproken worden.
Dit Parlement heeft zojuist een enorm belangrijke stemming achter de rug. Ik heb hier een motie van wantrouwen die ik nu zal indienen en die getekend is door meer dan het volgens ons Reglement vereiste aantal leden. Mijn fractie stemt voor het geven van vertrouwen aan de Europese Commissie zodat deze haar werk het komende jaar kan voortzetten en volgens ons kunnen we het ons niet permitteren...
(Tekenen van onrust)

De Voorzitter
Mevrouw Green, dit is niet het juiste moment om op dit onderwerp door te gaan. U kunt uw motie van wantrouwen indienen en het standpunt van uw fractie nader toelichten in het debat.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik stel vast dat de heer Martens het woord van u kreeg toen hij dat wilde maar dat u het mij weigert.
(Tekenen van onrust) Ik heb een motie van wantrouwen ingediend. Ik geef te kennen dat mijn fractie voornemens is tegen de motie van wantrouwen te stemmen, om de Europese Commissie het vertrouwen te geven. Laat ons eens zien of u voor stemt - degenen van u die ervoor hebben gestemd. We vinden dat het...
(Tekenen van onrust)
De Voorzitter
Mevrouw Green, ik heb u uw motie van wantrouwen laten aankondigen en u in staat gesteld tweemaal het standpunt van uw fractie te geven. Ik heb u echter gezegd te stoppen toen u een debat wilde beginnen. Dit is niet het juiste moment voor een debat over een kwestie die niet op de agenda staat. U mag dat debat houden op het daarvoor geëigende moment. Na een belangrijke stemming zullen de leden hun eigen conclusies trekken en hun politieke standpunt bepalen.
Hetzelfde geldt voor de rapporteur. Het verslag is terugverwezen naar de commissie. In de commissie blijft u de rapporteur. Mijnheer Elles, de zaak is afgesloten tenzij u een beroep doet op het Reglement.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, voordat er persoonlijke verklaringen worden afgelegd, moeten we de stemming over het verslag hebben afgerond. Er moet nog over vier paragrafen gestemd worden. Dat moet gebeuren voor we dit verslag kunnen terugverwijzen naar de commissie. Een onvolledig verslag kan niet worden terugverwezen naar de commissie.

De Voorzitter
Mijnheer Elles, ons Reglement zit heel vreemd in elkaar: als er geen kwijting wordt verleend, moet het verslag terug naar de commissie en is het aan de commissie een besluit te nemen. Ik heb het Reglement niet gemaakt maar zo staat het er nu eenmaal. We kunnen niet nog eens stemmen. Het gaat nu terug naar de commissie. Dat is de enige mogelijkheid.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verbijsterd door het gebrek aan respect voor de basisbeginselen van de democratie. Een half uur geleden heb ik het woord gevraagd. Sindsdien hebben er woordvoerders van verschillende fracties gesproken, sommigen zelfs twee keer, maar ikzelf heb nog niet één keer het woord mogen voeren.
Ik wil u er echter boven alles op wijzen dat wij hier, kort voor het einde van de zittingsperiode, een tragisch bewijs leveren van ons onvermogen in de behoeften van de burgers te voorzien: de Commissie die het Parlement chanteert en het Parlement dat met een van haar belangrijkste fracties de Commissie en de andere parlementsleden chanteert door het indienen van resoluties waar het zelf tegen stemt. We maken onszelf belachelijk: de Europese burgers vragen ons gewoon ons werk te doen, maar wij blijken alleen tot deze lachwekkende vertoning in staat te zijn!

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, zou u kunnen toelichten wat mevrouw Green zegt? Ik heb begrepen dat zij zegt van plan te zijn een motie van wantrouwen in te dienen. Kan een lid aankondigen van plan te zijn een motie in te dienen om iets te doen en tegelijkertijd aankondigen niet voornemens te zijn om voor te stemmen?

De Voorzitter
Dat is een probleem van politieke beginselvastheid. Men moet zelf oordelen over de eigen politieke beginselvastheid en ieder ander kan daar een eigen interpretatie aan geven.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in verband met het Reglement en met het terugverwijzen naar de commissie opmerken dat Bijlage V volkomen duidelijk is. Ik zal verder niet ingaan op het betoog van mevrouw Green. Maar het verslag en de kritiek waren volkomen duidelijk. Het is aan de afzonderlijke commissarissen zelf op te stappen als zij menen niet de steun van dit Parlement te hebben.

De Voorzitter
Ik heb u al gezegd dat ik alleen nog het woord verleen aan leden die een beroep doen op het Reglement.

Wijsenbeek
Voorzitter, met betrekking tot artikel 163 van ons Reglement betreur ik het ten zeerste dat zowel de rapporteur als uzelf zeggen dat onze regels vreemd zijn. Het staat ieder in dit Huis vrij en de Commissie begrotingscontrole werkt er al jaren mee om een voorstel tot wijziging van het Reglement in te dienen. De Commissie begrotingscontrole heeft dat niet gedaan. Ze hadden dat al tijden geleden kunnen doen en nu staan de regels er zo als ze staan en moeten dus als zodanig toegepast worden.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, als ik het goed begrepen heb is de situatie nu dat u het verslag-Elles na de stemming terug zult terugverwijzen naar de Commissie begrotingscontrole. En aangezien u het verslag terugverwijst, zou ik u willen vragen de Commissie te verzoeken een verklaring af te leggen over de reactie op de stemming, in plaats van de voorbarige verklaring van gisterenavond.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u alleen maar vragen of wij de gelegenheid krijgen een stemverklaring af te leggen over het belangrijke besluit dat wij zojuist hebben genomen.

De Voorzitter
Alle stemverklaringen zullen na de stemmingen plaatsvinden. Iedereen wordt in de gelegenheid gesteld een stemverklaring af te leggen.

Liikanen, Erkki
Gisteren heeft de Commissie besproken of zij pas na de stemming een verklaring zou afleggen. Er waren twee verschillende meningen. Maar uiteindelijk heeft de Commissie ten behoeve van de doorzichtigheid besloten haar standpunt van te voren bekend te maken. Dat standpunt is ongewijzigd. U kunt de schriftelijke verklaring lezen die u gisteren heeft ontvangen.

De Voorzitter
Nu de standpunten van de Commissie en de aanwezigen kenbaar zijn gemaakt, gaan wij verder met de stemming.

Pimenta
Mijnheer de Voorzitter, het is niet nodig om voor de amendementen een afzonderlijke stemming te vragen. Volgens het Reglement moet over de amendementen afzonderlijk worden gestemd. Sommigen hier zijn tegen een stemming over de tekst in zijn geheel. U hebt dat misschien niet gehoord, maar het is zo. Er moet dus afzonderlijk gestemd worden.

De Voorzitter
Het spijt me dat ik u moet tegenspreken, mijnheer Pimenta, maar het Reglement voorziet in een termijn voor verzoeken om een afzonderlijke stemming over de amendementen. Deze termijn is verstreken zonder dat er een verzoek om afzonderlijke stemming is ingediend.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, ik moet mijnheer Pimenta nog zeggen dat onze fractie niet heeft gevraagd om 20 en 23 te splitsen omdat volgens de officiële stemlijst van de fractie wij voor beide amendementen zouden stemmen. Maar het simpele feit dat een aantal mensen zich daar niet aan houdt, leidt tot dit resultaat.

Kuhn
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier werkelijk niet om een pond vissen of een pond erwten. Het gaat om garanties voor alle mensen in de Europese Unie. Als dan verzocht wordt gescheiden over beide amendementen afzonderlijk te stemmen, omdat er eventueel een kans bestaat dat men wel voor het ene stemt en niet voor het andere, dan zou ik dat wel in het belang van de mensen achten.

Lataillade
Mijnheer de Voorzitter, na deze woorden van de rapporteur ben ik het helemaal met haar eens dat het ene amendement in feite betrekking heeft op artikel 5, terwijl het andere betrekking heeft op artikel 6, hetgeen aansluit bij het verzoek om aparte behandeling van amendementen betreffende afzonderlijke artikelen.

De Voorzitter
Waarde collega's, we kunnen niet terugkomen op een stemming die reeds heeft plaatsgevonden, aangezien deze stemming conform ons Reglement is. Ik herinner u eraan dat gegroepeerde stemmingen slechts binnen een bepaalde termijn opnieuw ter discussie kunnen worden gesteld. Ik moet de stemming dus wel als beëindigd beschouwen.
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)

Rack
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een vraag stellen over het Reglement die ik vandaag al de hele dag had willen stellen. Als ik het goed zie, zijn er nieuwe leden in de sociaal-democratische fractie, die echter niet aangekondigd werden. Het zijn merkwaardige, witte gedaanten. Misschien moeten zij volgens de voorschriften en het Reglement aangemeld worden.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben dit amendement 15 in de commissie goedgekeurd, maar helaas heeft de in de commissie aanwezige vertegenwoordigster van de Commissie ons niet laten weten dat het Europese Hof van Justitie in juli van dit jaar hierover een arrest heeft gewezen, waarin staat: "In de Europese Unie is het gebruik en dientengevolge het op de markt brengen van HCFK's in brandblustoestellen verboden" . Wij druisen derhalve met dit amendement in tegen het arrest van het Hof van Justitie. Ik zou nooit voor dit amendement hebben gestemd als ik dit geweten had. De Commissie heeft ons dit pas gisteravond meegedeeld en ik denk dat ook de rest van de commissie dit amendement niet zou hebben goedgekeurd. Ik zou daarom het Parlement willen aanraden tegen dit amendement te stemmen, omdat ik geloof dat men een arrest van het Hof niet stiekem door een amendement mag tenietdoen.
(Het Parlement verwerpt het amendement)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Schaffner
Dank u wel, mijnheer de Voorzitter, voor uw hartelijke gelukwensen, maar ik wilde zeggen dat ik tegen mijn eigen verslag heb gestemd. Wij hebben over dit verslag onderhandeld en we hebben wederzijds concessies gedaan die zeer interessant waren. Maar het is altijd gemakkelijker om minder ver te gaan dan om verder te gaan dan men gewild zou hebben. Er was een amendement waardoor ik mijn eigen verslag onaanvaardbaar vond. Maar het is goedgekeurd. Dus zoals ik gewoon ben, want het is voor mij immers een gewoonte aan het worden, draag ik mijn verslag over aan de voorzitter van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken.

De Voorzitter
Mevrouw de rapporteur, het is niet de gewoonte dat de Voorzitter een inhoudelijk standpunt inneemt over verslagen die zijn goedgekeurd of verworpen. Maar ik wilde u graag complimenteren met al het werk dat u inzake deze kwestie hebt verzet.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag willen weten of de vergadering is gesloten of dat het volgende verslag in stemming zal worden gebracht.

De Voorzitter
Ik vrees dat de stemming over het volgende verslag, dat wil zeggen uw verslag, naar vanavond zal moeten worden verplaatst. Het is reeds 13.10 uur en we zijn al sinds 9.30 uur onafgebroken aan het stemmen, overigens op zeer verdienstelijke wijze.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, dat het lot van 400.000 gedetineerden niet belangrijk genoeg is om zes minuten later aan tafel te gaan, dat zegt heel wat over ons Parlement.

De Voorzitter
Mijnheer Pradier, uw verslag zal vanavond aan de orde komen en wel in omstandigheden die de helderheid, inzet en meerderheid zullen bieden die op dit moment ontbreken, omdat iedereen uitgeput is, behalve degenen die stemverklaringen gaan afleggen.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft tegen de tweede lezing van de begroting 1999 gestemd, hoewel wij verheugd waren dat het strategische amendement dat in eerste lezing door de meerderheid van de parlementsleden was goedgekeurd, niet in de tweede lezing was overgenomen.
Dit amendement had namelijk tot doel aanzienlijke bedragen te reserveren voor de categorieën 3, 4 en 5, zodat het Parlement zich in een betere positie zou bevinden om het toekomstige interinstitutionele akkoord over de nieuwe financiële vooruitzichten te bespreken.
Zoals de Juridische Dienst onlangs in een advies in herinnering bracht, was dit amendement niet overeenkomstig de begrotingsregels. Het was strijdig met het beginsel van "spécialité budgétaire" en met het beginsel van "sincérité budgétaire" . Namens mijn fractie zou ik echter vooral willen protesteren tegen wat deze strategie stilzwijgend veronderstelde, of liever gezegd impliceerde. Deze strategie maakte de belastingbetalers in de verschillende lidstaten namelijk tot gijzelaars. Door deze kredieten te reserveren worden de begrote bedragen uiteraard hoger. Dat komt dus neer op het verhogen van de nationale bijdragen van de lidstaten, dus van de belastingdruk op hun onderdanen, de belastingbetalers in de lidstaten.
Voor Frankrijk zou dit amendement bijvoorbeeld leiden tot een verhoging van de Franse bijdrage met ongeveer 4 miljard. De Commissie begrotingscontrole, die besefte dat haar strategie nergens toe zou leiden, heeft dit amendement ingetrokken. Daar zijn wij blij om. Wij zijn ook blij dat het voorbehoud ten aanzien van de structuurfondsen is komen te vervallen, maar wij stellen vast dat het Europees Parlement opnieuw de uitgaven heeft verhoogd, ook al vraagt de huidige periode eerder om verlaging. Omdat de tweede lezing van het Parlement dus een stap in de richting van extra uitgaven was, hebben wij deze tweede lezing niet goedgekeurd.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries en Theorin
Wij zijn zeer verheugd over het compromis inzake de zogenaamde strategische reserves, dat het Parlement en de Raad hebben gesloten. Het is van belang dat de begrotingswerkzaamheden tussen de twee begrotingsautoriteiten probleemloos verlopen, vooral met het oog op de komende onderhandelingen over zaken als een nieuw financieel perspectief, Agenda 2000, vormen van landbouw en nieuwe inspanningen die nodig zijn om het uitbreidingsproces te vergemakkelijken. Wij staan daarom positief tegenover de overeenkomst met de Raad, inhoudende dat men heeft afgezien van het beginsel om strategische begrotingsreserves aan te leggen.
Wij juichen het ook toe dat de begrotingsautoriteit heeft besloten voor het PHARE-programma 48 miljoen euro meer uit te trekken dan bij de eerste begrotingsbehandeling door het Parlement. Het is belangrijk dat er duidelijke politieke signalen worden afgegeven en dat men voldoet aan de voorwaarden tijdens de pretoetredingsperiode. Wij staan er ook positief tegenover dat de Raad een begrotingskader heeft geschapen waarbinnen het Parlement 400 miljoen euro van 1998 voor levensmiddelenhulp aan Rusland kan overmaken. De Commissie moet zo snel mogelijk concrete maatregelen nemen om fraude te verhinderen, zodat de levensmiddelen werkelijk terechtkomen bij de behoeftigen in Rusland.
Hoewel de geleverde inspanningen om het gemeenschappelijk landbouwbeleid te hervormen stappen in de goede richting zijn, bepleiten wij verdere ingrijpende inspanningen om het landbouwbeleid milieu- en consumentvriendelijker te maken en om het meer aan de markt aan te passen. Wij zijn ook absoluut tegen de subsidie die de Europese Gemeenschap verleent op tabaksteelt.
Wij zijn er principieel tegen dat de kwestie van de kwijting, die in een afzonderlijk verslag wordt behandeld, in verband met de begroting voor 1999 wordt bediscussieerd. Niet alleen is het juridisch twijfelachtig dat men poogt de situatie rond de kwijting in de toelichting bij de begrotingspost A-1100 te zetten, maar het is ook zakelijk en politiek onjuist om deze situatie op deze manier onder de aandacht te brengen.
Wat betreft de reiskostenvergoedingen voor leden van het Europees Parlement blijven wij bij ons standpunt dat vergoedingen alleen moeten worden betaald voor reiskosten die werkelijk in verband met het ambt van parlementslid worden gemaakt.

Bébéar
De begroting die wij zojuist hebben aangenomen, is zowel doordacht als redelijk. Doordacht omdat ze ons naar verwachting in staat zal stellen onze plannen te verwezenlijken, en redelijk omdat ze minder stijgt dan de overheidsuitgaven van de lidstaten.
Toch zou ik even de aandacht willen vestigen op drie punten die mij speciaal aan het hart gaan: het Europees Parlement moet doorgaan met zijn inspanningen om de Europese Unie een flinke financiële speelruimte te bieden met het oog op toekomstige acties; voor de acties waaraan wij prioriteit hechten, dienen voldoende middelen beschikbaar te zijn; de humanitaire hulp mag niet worden vergeten.
Rekening houdend met het evenwicht dat we hebben gevonden tussen een beperkte verhoging van de begroting, tegemoetkoming aan de werkelijke behoeften en de beoordeling van de toekomstperspectieven, is de begroting van 1999 waarschijnlijk de moeilijkste die we tot dusver hebben meegemaakt. Het Europees Parlement zou daarom reserves willen inbouwen in de begroting voor 1999. Ik betreur dat de Commissie het daar niet mee eens was. De programma's hobbelen er achteraan. Wij weten wat we in de toekomst willen. Wij hebben de middelen; we moeten ze alleen optimaal begroten.
De Europese Unie heeft voor het begin van de 21ste eeuw de voltooiing van de Economische en Monetaire Unie gepland, alsmede een uitbreiding zoals we nog niet eerder hebben gezien. Dat alles zal niet mogelijk zijn zonder voldoende middelen. Een duidelijk kader voor de uitgaven zal betekenen dat er veel projecten en acties kunnen worden ondernomen en tot een goed einde gebracht. Hetzelfde geldt voor humanitaire acties, of het nu hulp aan toekomstige partners betreft of niet.
Laten we dus waakzaam zijn. Wij hebben een goede begroting aangenomen die een goede verbinding vormt tussen ons recente verleden en onze nabije toekomst. Laten we nu de uitvoering ervan van heel dichtbij volgen om te zorgen dat niet wordt getornd aan de principes waarover we met succes hebben onderhandeld.

Gallagher
Agenda 2000 is gebaseerd op een aantal fundamentele beginselen die ik even wil opsommen. Ten eerste moet gedurende de periode tot 2006 op Europees niveau sprake zijn van een strak fiscaal stelsel. Er is dan ook voorgesteld het plafond van de bijdragen van de lidstaten op 1, 27 % op het BNP van de Gemeenschap te houden. Alle kosten, ook de kosten die voortkomen uit de uitbreiding, moeten binnen deze marge gedekt worden. Hoewel de Ierse regering akkoord is met het plafond van 1, 27 % als werkhypothese voor de onderhandelingen, vragen wij ons wel af of het voldoende zal zijn om de uitgaven te dekken waarvan met name na de uitbreiding sprake zal zijn.
Praktisch gezien is het hoogst onwaarschijnlijk dat een verhoging van de uitgaven mogelijk zal worden gemaakt door een versoepeling aan de inkomstenzijde. Nog afgezien van de bezorgdheden van de nettobetalers, zou het in de context van het economisch en werkgelegenheidsbeleid waar wordt aangedrongen op fiscale discipline, niet echt consequent zijn als de lidstaten een weg zouden inslaan op Europees niveau die in tegenspraak is met dit regime en dat zonder dat er een duidelijke reden voor is.
De Europese Unie heeft hier te maken met wat in de huidige onderhandelingen een uiterst netelig probleem blijkt te zijn, namelijk dat sommige lidstaten vinden dat ze teveel betalen en te weinig terugkrijgen. Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Zweden beweren dat zij momenteel een veel te hoge nettobijdrage aan de EG-begroting moeten betalen en zij willen dat dit in het kader van de onderhandelingen in verband met Agenda 2000 wordt rechtgetrokken.
Het Verenigd Koninkrijk heeft al een stelsel van kortingen op de begrotingsbijdragen en dat betekent inderdaad dat het land slechts een derde betaalt van zijn aandeel in de bijkomende nieuwe uitgaven. De Europese Commissie heeft onlangs een verslag opgesteld over de kwestie van de nettoverschillen, waarin een aantal opties wordt voorgesteld om de situatie op te lossen, indien men het er politiek gezien over eens is dat optreden noodzakelijk is. Vanuit het Ierse standpunt was de ongunstigste optie hiervan een nationale medefinanciering van 25 % van onderdelen van de GLB-uitgaven. Dit zou Ierland tegen het jaar 2006 zo'n 160 miljoen pond kunnen kosten en terecht geeft de Ierse regering te kennen in beginsel sterk tegen dit idee gekant te zijn.
Het is duidelijk dat we de opties moeten onderzoeken die de nettobetalers naar voren brengen, vooral met betrekking tot de berekeningsgrondslag voor de bijdragen aan de EG-begroting. De uiteindelijke oplossing voor Ierland krachtens het Nationaal Ontwikkelingsplan 2000-2006 met betrekking tot de structuurfondsen en het gemeenschappelijk landbouwbeleid zelf, zal beïnvloed worden - als er al wat bereikt wordt - door het vraagstuk van de vermeende buitensporige nettoverschillen. Er is een duidelijk verband tussen deze zaken en we moeten dit nu onder ogen zien.
Verslag-Pex (A4-0505/98)
Hawlicek
Ik ben verheugd over de verlenging van de programma's ARIANE en CALEIDOSCOOP tot 31 december 1999. Het zou onverantwoordelijk zijn als 1999 een jaar zonder cultuurprogramma zou worden. Zo kan door CULTUUR 2000 - het kaderprogramma voor cultuur dat op 1 januari 1999 begint - de continuïteit van de cultuurprogramma's worden gewaarborgd.
Ik ben ook blij dat dit resultaat op de Raad van ministers van Cultuur werd gesteund en de ministers van Cultuur op dat moment ook de begroting hiervoor hebben aangenomen, zodat er een gemeenschappelijk standpunt over een budget van totaal 14, 3 miljoen ecu (10, 2 miljoen ecu voor CALEIDOSCOOP en 4, 1 miljoen ecu voor ARIANE) kon worden bereikt.
Het doet mij veel genoegen dat er nu een wetsvoorstel is voor de verlenging van de programma's CALEIDOSCOOP en ARIANE. De cultuurcommissie heeft reeds voor de zomer gewaarschuwd dat er zonder cultuurprogramma's en alleen met proefprojecten het budget voor cultuur in 1999 40 % lager zou uitvallen.
Ik vind het bijzonder fijn dat dit resultaat onder het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad en onder het raadsvoorzitterschap van de heer Peter Wittmann werd bereikt. Dankzij de inzet van staatssecretaris Peter Wittmann is het gelukt tijdens de vergadering van de ministers van Cultuur op 17 november 1998 een besluit te nemen over de verlenging van beide programma's met een jaar. Door de bijzonder grote inzet van de heer Pex, voorzitter van de cultuurcommissie, hebben wij reeds op 14 september 1998 het dienovereenkomstig gewijzigde budget in de commissie goedgekeurd en op 21 september werd er tussen Raad, Parlement en Commissie een politieke overeenkomst bereikt om de programma's CALEIDOSCOOP en ARIANE met een jaar te verlengen.
Deze overeenkomst bepaalt dat de begrotingsmiddelen op hetzelfde niveau als in 1998 zullen liggen, namelijk rond 14, 3 miljoen ecu en niet rond 10, 9 miljoen ecu, zoals in het voorstel van de Commissie staat.
Verslag-Kuhn (A4-0469/98)
Grossetête
We hebben alle reden blij te zijn met de aanzienlijke vorderingen die dankzij dit voorstel voor een richtlijn konden worden geboekt. Het Europees Parlement dringt al sinds 1994 op dit voorstel aan.
De nationale wetgevingen inzake wettelijke garanties moesten, in tegenstelling tot die betreffende zakelijke garanties, hoognodig worden geharmoniseerd wat betreft de verkoopcontracten die met consumenten gesloten worden. De verschillen tussen de nationale stelsels vormen een groot probleem voor de consumenten. Steeds meer consumenten doen immers aankopen in het buitenland.
Ik betreur het zeer dat het gemeenschappelijk standpunt van de Raad niet zonder amendementen kon worden aangenomen. Het gevolg hiervan is immers dat dit standpunt, dat van groot belang is voor de totstandkoming van de interne markt, pas in een later stadium van kracht kan worden. Een aantal zeer belangrijke wijzigingen moesten evenwel in de tekst worden aangebracht.
Zo doet het mij deugd dat het amendement waarin ik verzoek overweging 14 over tweedehands goederen als een artikel in de richtlijn op te nemen, is aangenomen. Omwille van de juridische samenhang hoop ik dat het door de Raad kan worden overgenomen. Het was immers onbegrijpelijk dat deze weloverwogen bepaling, volgens welke de consument na aankoop van een tweedehands product niet per definitie kan eisen dat het product geruild kan worden, slechts als overweging verschijnt en niet in de artikelen zelf.
Ik heb echter gestemd tegen een aantal amendementen van onze rapporteur mevrouw Kuhn, zoals amendement 17 betreffende de betaling in termijnen dat, net als enkele andere amendementen, geen enkel verband houdt met het stelsel van garanties.
Net als in de eerste lezing is de inhoud van deze amendementen onrealistisch en onhaalbaar. Deze amendementen verstoren het noodzakelijke evenwicht tussen de belangen van de consumenten enerzijds en de verplichtingen van de producenten anderzijds. Ik denk hierbij met name aan het MKB, waarvoor een aantal amendementen grote consequenties zal hebben.

Hager
Ik heb tijdens de eerste lezing tegen dit verslag gestemd, omdat ik met de inhoud van verschillende onderdelen zowel toen als nu weinig kan beginnen. Ik ben nog steeds tegen een viervoudige verlenging van de garantietermijn, omdat ik dat vooral voor de KMO's een ondraaglijke belasting vind. Vele van de door mij verworpen punten staan in de tweede lezing niet meer ter stemming en de nu voorgestelde amendementen komen, volgens mij, de consumenten ten goede. Ik denk dat zij bovendien geen al te grote belasting voor het bedrijfsleven met zich mee brengen.
Ondanks het feit dat ik nog steeds mijn twijfels heb over de ontwerprichtlijn, heb ik toch voor de meeste van de hier voorgestelde amendementen en voor het verslag in zijn geheel gestemd.
Verslag-Torres Couto (A4-0466/98)
Delcroix
In het Europees Parlement is het niet ongebruikelijk om de woorden van de burgers van de Unie over te brengen. Afgelopen weekeinde kreeg ik een brief van mevrouw Y. Hobben uit Rixensart, België, waarin zij het begrip "droits de l'homme" oftewel "rechten van de man" ter sprake brengt.
" Het Frans is een van de weinige talen waarin deze uitdrukking wordt gebruikt. In het Nederlands, het Duits, het Spaans, het Deens, enzovoort, spreekt men van "mensenrechten" , een aanduiding die geen aanleiding geeft tot misverstand en die zowel naar mannen, vrouwen als kinderen verwijst.
Niet zo lang geleden bevond ik mij in het gezelschap van afgevaardigden voor de mensenrechten, vrouwen en mannen, uit verschillende Afrikaanse landen.
Tijdens ons gesprek zei ik glimlachend tegen hen: "Hoe denken jullie dat Franstalige Afrikaanse plattelandsvrouwen zouden reageren als men hen uitlegt waarom vrouwen hun ambities of rechten moeten doen gelden: leerplicht voor meisjes, toegang voor vrouwen tot middelbaar en hoger onderwijs, de mogelijkheid om het vak of beroep van hun keuze uit te oefenen, erkenning van hun plaats en hun rechten binnen het gezin, actief en passief kiesrecht, enzovoort. Tenslotte zegt men dan: beste dames, jullie kennen al onze aspiraties en onze eisen en daarom dring ik er ten zeerste op aan dat jullie de activiteiten van de Liga voor de rechten van de man ondersteunen."
Deze enigszins humoristische uiteenzetting bracht bij mijn gesprekspartners een enorm lachsalvo teweeg.
Een van hen, een man, zei letterlijk tegen mij: "Mevrouw, uw voorbeeld is zeer treffend. Het zou immers logisch zijn om het beperkende begrip "droits de l'homme" te vervangen door het ruimere "droits humains" . Bent u afgevaardigde van de "Ligue des droits de l'homme" ?"
Hij wendde zich tot de vrouwen: "Wel, dames, jullie weten wat jullie te doen staat!"
De andere aanwezige heren stemden hier volledig mee in.
Stelt u zich eens voor dat men iets dergelijks zou zeggen tegen vrouwen uit een Belgische volkswijk, bijvoorbeeld uit Brussel.
Ze zouden net zo in lachen uitbarsten als de Afrikanen. "Awel, madameke, ge spreekt ons van alle rechten die de vrouw moet verwerven, maar daarvoor moet zij dus stemmen voor de "rechten van de man" . Alleie, alleie, zieversse!"
De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, een resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties die alleen morele maar geen juridische waarde heeft, zou - naar we mogen hopen - in de meer of minder nabije toekomst door deze zelfde Algemene Vergadering tot internationaal verdrag kunnen worden verheven. In dat kader zou het opportuun zijn om de benaming "droits de l'homme" gewijzigd te krijgen in "droits humains" .
Binnen het gezin, in de ogen van het kind, wordt de vrouw dan de gelijke van de man, met dezelfde beslissings- en handelingsbevoegdheden.
Verslag-Kestelijn-Sierens (A4-0489/98)
Fitzsimons
Na de Top van Kyoto die in december 1997 gehouden werd onder het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering, heeft men een voorstel ingediend voor een strategie van de Europese Unie die gericht is op het verlagen van de CO2-uitstoot van personenwagens en het verbeteren van het brandstofrendement. De strategie is gebaseerd op drie instrumenten: een milieuakkoord met de industrie, fiscale maatregelen en een informatiesysteem voor het brandstofverbruik voor de consument. Doel van het voorstel is potentiële kopers van nieuwe personenwagens te informeren over het brandstofverbruik teneinde ze ertoe aan te zetten de zuinigste modellen aan te schaffen.
De informatie is bedoeld ter ondersteuning van de huidige en toekomstige maatregelen van de industrie om het brandstofverbruik van voertuigen te verbeteren en van de fiscale maatregelen die de lidstaten treffen om mensen aan te moedigen de zuinigste auto's te kopen. Het informatiesysteem ten behoeve van de consument is gebaseerd op vier belangrijke onderdelen:
een etiket met het brandstofverbruik bij nieuwe personenwagens; -een gids met gegevens over het brandstofverbruik van alle nieuwe wagens op de markt; -een affiche in de toonzalen met gegevens over het brandstofverbruik van alle wagens die zijn tentoongesteld; -de verplichting dat al het gedrukte reclamemateriaal dat de producenten gebruiken deze gegevens vermeldt.Ik steun dit Europese voorstel, maar het is belangrijk dat de etikettering in duidelijke en eenvoudige taal wordt opgesteld. Als je het bijvoorbeeld hebt over het verbruik dient duidelijk vermeld te worden hoeveel liter van een specifieke brandstof nodig is voor het afleggen van 100 km of hoeveel gallon benzine voor een bepaald aantal mijlen.
Ook ben ik blij met het feit dat er een brandstofverbruikgids wordt uitgegeven waarin uiteengezet wordt welke de tien zuinigste nieuwe wagens zijn op de markt. Dit is een verstandig en praktisch voorstel dat de belangen van de consumenten in de Europese Unie dient en hun rechten beschermt. Het Verdrag van Amsterdam heeft met het nieuwe artikel 152 de Europese Unie een grotere rol toegekend op het vlak van de rechten van de consument en het consumentenbeleid. Dit voorstel heeft een tweeledig doel, namelijk: het ten uitvoer leggen van de verplichtingen die wij krachtens het Akkoord van Kyoto hebben en het verhogen en beschermen van de rechten van de 340 miljoen consumenten in de Europese Unie.
Verslag-Graenitz (A4-0465/98)
Andersson, Hulthén, Lööw, Sandberg-Fries en Theorin
Wij worden geconfronteerd met een situatie waarin het overleven van de mens zeer sterk wordt bedreigd, een situatie waarvoor we zeer snel een gemeenschappelijke oplossing moeten vinden. De ozonlaag wordt op dit moment heel snel dunner, met gevolgen tot in de zeer verre toekomst, gevolgen die wij vandaag de dag de dag onmogelijk kunnen overzien.
Het belang van grensoverschrijdende samenwerking kan onmogelijk duidelijker worden gemaakt dan aan de hand van dit vraagstuk. En het is de hoogste tijd dat we de zaak anders aanpakken. Wij weten dat we de komende jaren op een snelle aantasting van de ozonlaag moeten rekenen als wij het niet eens worden over een radicale vermindering van de uitstoot van de ozonlaag afbrekende stoffen.
Wij juichen daarom de initiatieven toe die de Commissie heeft genomen toen men vroeg om verbeteringen en aanscherpingen van de verordening over de ozonlaag afbrekende stoffen. Wij willen ook mevrouw Graenitz ervoor bedanken dat zij zich op zo'n uitstekende en kundige wijze heeft verdiept in dit zeer technische en moeilijke onderwerp.
Wij weten dat de aantasting van de ozonlaag omvangrijker is dan ooit. Wij weten ook dat de ozonlaag in de komende jaren nog veel dunner zal worden als gevolg van het langdurig actieve effect van de ozonlaag afbrekende stoffen.
Deze ernstige situatie vereist dat wij gezamenlijk en met kracht optreden. Het is daarom merkwaardig en schokkend dat wij in het Parlement nu een compromisvoorstel voorgelegd krijgen, waarin wordt voorgesteld methylbromide te blijven gebruiken in de landbouw van bepaalde delen van de Unie.
Volgens ons is het van het grootste belang alle begrip en respect te tonen voor de moeilijkheden waarmee de verschillende lidstaten worden geconfronteerd bij het implementeren van communautaire wetgeving. Wat wij niet kunnen begrijpen, is dat men in een situatie waarin de ozonlaag zo sterk wordt bedreigd, het mogelijk wil maken om stoffen te blijven gebruiken die de ozonlaag afbreken, terwijl er alternatieven bestaan.

Bowe
Namens de Labourafgevaardigden in het Europees Parlement wil ik graag toelichten waarom zij de amendementen 32, 33, 15, 14, 13, 12, 11 en 10 van het verslag van mevrouw Graenitz niet konden steunen. Wij zijn van mening dat de amendementen 32 en 33 het wijdverspreide gebruik van methylbromide in vele delen van de Europese Unie te lang en onnodig zouden verlengen, terwijl methylbromide in andere delen van de Unie niet meer wordt gebruikt en men adequate alternatieven heeft gevonden.
Amendement 15 kunnen wij ook niet steunen omdat het weer een gebruik betekent van stoffen die de ozonlaag aantasten, terwijl daarvoor nu betere alternatieven bestaan. In verband met de amendementen 10, 11, 12, 13 en 14 vinden wij de door de Commissie voorgestelde uiterste termijnen voor het geleidelijke afschaffen van stoffen die de ozonlaag afbreken praktisch en realistisch en zijn wij van mening dat het vooruitschuiven van de termijnen weinig voordelen oplevert voor het milieu en vooral voor het midden- en kleinbedrijf problemen geeft. Daarom kunnen wij deze amendementen niet steunen.

McKenna
De groenen vinden het van essentieel belang dat stoffen die de ozonlaag afbreken onmiddellijk uit de handel worden genomen. Deze stoffen hadden allang verboden moeten worden.
De sociaal-democraten en de christen-democraten in Europa zijn blijkbaar vast van plan het verbod op het gevaarlijke methylbromide, dat de ozonlaag vernietigt, uit te stellen. Wij vinden dat elk voorstel tot verlenging van het gebruik van deze giftige stof een bedreiging vormt voor de volksgezondheid en het milieu.
Het gat in de ozonlaag is alleen al in de voorbije twee jaar 20 tot 25 % groter geworden. Het is niet te geloven dat er überhaupt parlementsleden zijn die deze praktijken, welke tot verdere aantasting van de ozonlaag leiden, door de vingers zien of zelfs steunen. De wetenschappers zijn het erover eens dat naast het Protocol van Montreal, het snel afschaffen van de productie en het gebruik van methylbromide de meest doeltreffende maatregel is om de afbraak van de ozonlaag tegen te gaan.
Methylbromide is een uitermate giftig bestrijdingsmiddel in de landbouw. Het doodt allerlei bodemorganismen, zowel de goede als de slechte. Europa is op wereldniveau de op een na grootste gebruiker; 90 % ervan wordt in de landbouw gebruikt, voornamelijk in Italië en Spanje. Deze landen oefenen grote druk uit om dit gif gedurende een langere overgangsperiode te kunnen blijven gebruiken. Het is onverantwoord dat ten behoeve van de belangen van een paar kortzichtige landbouwers in Italië en Spanje, de hele wereld gebukt moet gaan onder een sterkere UV-straling, met alle verwoestende gevolgen van dien zoals een verhoogde kans op huidkanker en onomkeerbare schade aan het milieu.
Het voorstel van mevrouw Graenitz en de heer Poggiolini om deze stof pas in het jaar 2005 af te schaffen, deugt van geen kanten. Dit is nog vier jaar later dan de Commissie zelf voorstelt. Duitsland en Nederland hebben het gebruik van methylbromide al met succes afgeschaft en Denemarken, Zweden en Finland doen dat in 2001.
De groenen willen dat de door de Commissie voorgestelde termijn weer wordt gehanteerd.
Een ander zorgwekkend feit is dat er schijnbaar met twee maten wordt gemeten. De chloorfluorkoolwaterstoffen die de ozonlaag afbreken, zullen in de EU verboden worden, maar bedrijven in de EU mogen diezelfde chemicaliën wel blijven exporteren voor gebruik buiten de EU. Dit is onaanvaardbaar en het druist in tegen de bescherming van het milieu in de wereld.

De Voorzitter
Het verslag-Elles is terugverwezen naar de commissie. Er zijn dus geen stemverklaringen met betrekking tot dit verslag.
(Protest van mevrouw Lulling) Nee, nee, neem mij niet kwalijk. Ik wijs u erop dat stemverklaringen - sla het Reglement, dat u heel goed kent, er maar op na - plaatsvinden bij de eindstemming. Er is geen eindstemming geweest omdat het verslag is terugverwezen naar de commissie.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik protesteer tegen het feit dat u geen stemverklaringen over het verslag-Elles toestaat.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, de Top van Wenen zal de geschiedenis van de Europese Unie ingaan als de Top van Uitstel. Dat is ongetwijfeld niet de schuld van het Oostenrijkse voorzitterschap. Ik vind dit des te betreurenswaardiger, omdat het voorzitterschap nu overgaat naar de nieuwe Duitse regering, die - zoals al verschillende keren gebleken is - zo weinig ervaring heeft dat de tegenstrijdige verklaringen van haar vertegenwoordigers - volgens de grote Franse kranten zijn het regelrechte dilettanten - al bij voorbaat het nodige porselein hebben doen sneuvelen. In deze moeilijke situatie verdient de EU eigenlijk beter dan uitgeleverd te zijn aan groentjes op het Europese parket. Maar in de Raad zijn er nog politici met ervaring, realiteitszin en verantwoordelijkheidsgevoel. God zij dank is voor de sectoren die voor de lidstaten van vitaal belang zijn, zoals bijvoorbeeld het fiscale beleid, nog eenparigheid van stemmen vereist, zodat men voor de komende zes maanden mag hopen op een beperking van de schade.
Ik behoor niet tot degenen die het negatief vinden dat de Top van Wenen zich met het probleem van de duty-free heeft bezig gehouden. Ik zie zelfs de opdracht aan de Commissie - die zich in deze aangelegenheid niet door ons heeft laten beïnvloeden - als een van de concreetste successen of resultaten van deze Top. Vanwege de huidige werkgelegenheidssituatie hebben wij dringend behoefte aan een verlenging van de duty-free, tenminste tot 2002, totdat wij de eurobiljetten en -munten in onze portemonnees hebben. Tax free leidt niet tot een verstoring van de interne markt. De kosten op de luchthavens die nu met de opbrengst uit de duty-free-verkopen gedekt worden, moeten na het verdwijnen van de duty-free uit andere belastinggelden worden betaald. Het getuigt echt van een kruideniersmentaliteit om te beweren dat er door duty-free minder belasting wordt geïnd, hetgeen de lidstaten zich niet zouden kunnen permitteren. De afschaffing van de duty-free dreigt meer te kosten dan wat het zogenaamd aan belastingen zou opleveren.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik met mijn stemverklaring begin, wil ik een beroep op het Reglement doen. Ik geloof dat u verplicht bent om stemverklaringen toe te staan na de weigering van kwijting. De weigering van kwijting is goedgekeurd, en vervolgens vloeide daaruit automatisch een terugverwijzing naar de commissie voort zodat er geen eindstemming kon plaatsvinden, maar er is wel een weigering van kwijting geweest. Soortgelijke gevallen zijn reeds eerder bij de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten aanhangig gemaakt, bijvoorbeeld de stemming over het tijdschema, en zij heeft toen geconcludeerd dat als er geen eindstemming is geweest, maar er van tevoren wel andere stemmingen hebben plaatsgevonden, stemverklaringen zijn toegestaan met betrekking tot die voorafgaande stemming. Het lijdt dus werkelijk geen twijfel, mijnheer de Voorzitter, dat u stemverklaringen dient toe te staan, niet over de terugverwijzing naar de commissie maar over de weigering van kwijting.

De Voorzitter
Mijnheer Berthu, ik ben in dit opzicht absoluut zeker van mijn zaak. Ik kan geen stemverklaringen toestaan, want er is geen weigering van kwijting geweest. Er is negatief gestemd over het kwijtingsvoorstel, wat niet hetzelfde is, en het is terugverwezen naar de commissie. Wij gaan daarover nu geen hele discussie voeren, maar ik benadruk dat er geen weigering van kwijting is geweest. Anders zou het wel bekend zijn.
(Interruptie van mevrouw Lulling) Er is geen weigering van kwijting geweest, mevrouw Lulling. Kijk maar waarover u gestemd hebt. U hebt gestemd voor niet-aanvaarding van het voorstel van de Commissie begrotingscontrole, waarin werd voorgesteld om kwijting te verlenen. Maar u hebt de kwijting dus niet verleend en u hebt het verslag terugverwezen naar de commissie.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, ik wil vragen of de Reglementscommissie zich hierover kan uitspreken, en als zij in ons voordeel beslist, of onze stemverklaringen dan met terugwerkende kracht kunnen worden aanvaard.
Voor wat betreft de Europese Raad van Wenen feliciteren wij het Oostenrijkse voorzitterschap, dat de afgelopen zes maanden zeer oprecht heeft gezocht naar buitengewoon innovatieve oplossingen voor de problemen van de Unie, bijvoorbeeld in zijn document over een strategie ten aanzien van immigratie. Helaas zijn de impasses vandaag de dag zo groot en hangen ze zozeer samen met het gevestigde beleid dat geen enkel voorzitterschap, hoezeer ook van goede wil, daar iets aan kan doen.
Er is al vaak gezegd dat de Raad van Wenen noch het probleem van de toekomstige financiering van de Unie heeft opgelost, noch dat van het landbouwbeleid, noch dat van de instellingen die belast moeten worden met de uitbreiding, noch dat van de toepassing van het Verdrag van Amsterdam op het gebied van het vrije verkeer van personen, maar dat er tenminste wel einddata zijn vastgesteld waarop deze problemen in de toekomst opgelost moeten zijn. Wij weten niet of men zich aan die data zal houden. Velen twijfelen daaraan. Maar in ieder geval is niet vaak genoeg gezegd, en de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten wil dat onderstrepen, dat al die data dienen om tussen de verkiezingen door te laveren zodat de werkelijke vraagstukken niet aan de kiezers voorgelegd hoeven te worden.
Een goed deel van 1998 heeft het debat stilgelegen vanwege de Duitse parlementsverkiezingen, en nu zouden we de grootste vaart moeten zetten achter het debat over Agenda 2000 om in maart klaar te zijn, vóór de Europese verkiezingen van juni komend jaar. Ook heeft de Commissie in Wenen geen allesomvattend voorstel gepresenteerd voor wijziging van de verdragen na Amsterdam, dat wil zeggen Amsterdam II, of zo u wilt Maastricht III, om de Franse kiezers niet af te schrikken tijdens het parlementaire debat over de grondwetsherziening in verband met Amsterdam.
De Europese instellingen zijn al jaren bezig om hun macht te vergroten door niet of maar half naar de kiezers te luisteren. Op die manier denken ze aan de problemen te ontkomen. In werkelijkheid maken ze ze alleen maar erger, zoals overigens duidelijk blijkt uit de kwestie van de democratische controle op de EMU. Hierover werd in Maastricht al geheimzinnig gedaan om de kiezer niet af te schrikken met al te veel federalisme, vervolgens opnieuw in Amsterdam om de doos van Pandora niet te heropenen, en nu zien we deze kwestie in volle omvang en onder minder gunstige omstandigheden terug, zoals Voorzitter Gil-Robles in Wenen trouwens zelf heeft benadrukt.
Dit kan zo niet langer.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat de Top van Wenen in veel opzichten een succes was. Ik wil er echter op wijzen dat het op zich zeer vakkundige Oostenrijkse voorzitterschap in zijn Raadsverklaring een onvergeeflijke fout heeft gemaakt, toen het het woord West-Balkan heeft gebruikt om de situatie in Kroatië te schetsen. Ik geloof dat wij het gebied dat ooit als Joegoslavië kunstmatig werd samengevoegd, zeer gedifferentieerd moeten zien. Wij hebben aan de ene kant Kroatië, dat eindelijk in de Europese structuren moet worden geïntegreerd, ook al moet er nog veel worden verbeterd, en aan de andere kant Bosnië-Herzegovina, waar het erom gaat elementaire staatsstructuren op te bouwen en waar wij vooral zien dat een enkele deelstaat, namelijk de republiek Srpska, vluchtelingen de terugkeer en het vestigingsrecht ontzegt.
Dan is er nog Servië, waar nog steeds een despotisch regime de goede naam van het Servische volk besmeurt en probeert het oorlogs- en onderdrukkingsbeleid van een zekere Milosevic ten uitvoer te brengen. Ik vind dat al deze verschillende aspecten gescheiden beoordeeld moeten worden en men het kunstmatige begrip "West-Balkan" naar de archieven van de Europese Raad moet verbannen!

Caudron
Ik beken een zekere teleurstelling over de resultaten van de Europese Top van Wenen. Uiteraard is het zeer positief dat de strijd tegen de werkloosheid opnieuw prioriteit heeft gekregen. Concrete maatregelen worden echter naar een later stadium verschoven.
Deze houding valt des te meer te betreuren omdat de bijeenkomst van ministers van Economische Zaken de hoop en het vermoeden had gewekt dat ze de aanzet zou kunnen zijn voor nieuwe inspiratie voor de toekomst van de Europese Unie.
Ik moet zeggen dat we ons een beetje onbevredigd voelen. Alle hangende kwesties zijn naar later doorgeschoven, alsof de tijd de verschillende benaderingen nader tot elkaar zou kunnen brengen.
Dit getalm brengt opnieuw het institutionele onvermogen van de Europese Unie aan het licht, terwijl de economische pijler juist over een sterke besluitvorming beschikt.
Als men al tevreden kan zijn met goede bedoelingen, heeft men toch het recht zich af te vragen hoe deugdelijk de politieke organisatie van de Unie is ten opzichte van wat er op het spel wordt gezet en waar we collectief mee te maken hebben.
Zeker, de uitbreiding kan een kans voor Europa blijken te zijn. Voorwaarde is echter dat we de besluitvormingsprocessen moeten aanpassen aan deze nieuwe opzet. Om goede bedoelingen ten uitvoer te brengen, moet er een effectieve en legitieme uitvoerende macht zijn, en een wetgevende macht die beschikt over voldoende middelen om het democratische karakter te garanderen.
In dit opzicht is het roulerende voorzitterschap beland op een punt waar beslissingen steeds meer van het toeval gaan afhangen, ongeacht welke lidstaat deze functie bekleedt en wat de politieke meerderheid in de Raad is.
Nog voordat het Verdrag van Amsterdam in werking is getreden, lijkt het zijn beperkingen te laten zien, ook al vertegenwoordigt het een belangrijke stap voor het Europese burgerschap en voor het Europees Parlement. Om te voorkomen dat de Europese Unie blijft steken in een economisch geheel waarbij het sociale aspect een laatste toevlucht lijkt te vormen, moet het institutionele werk weer op gang worden gebracht om het politieke Europa nieuwe dynamiek te geven, of zelfs tot stand te brengen.

Delcroix
Tegen de verwachtingen in heeft de Top van Wenen geen enkele beslissing genomen over de toekomstige financiering van Europa. Terwijl de euro al over enkele dagen wordt ingevoerd, hebben de lidstaten er de voorkeur aan gegeven dit al te gevoelige thema te negeren. Sommige willen dat hun bijdrage niet stijgt, of zelfs wordt verlaagd; andere beroepen zich op het beginsel van "evenredige compensatie" dat ooit door mevrouw Thatcher is geformuleerd: "I want my money back!" . Bij gebrek aan uitwijkmogelijkheden zal het onderwerp in maart 1999 in Brussel weer op de onderhandelingstafel komen.
Op de Top van Edinburgh van 1992 waren de financiële vooruitzichten van de Unie vastgelegd tot aan 1999. Voor de periode daarna is alles nog open. Te oordelen naar de uitspraken van bepaalde lidstaten, zijn de perspectieven voor Europa nogal somber... Spanje, Griekenland en Portugal - landen die van de "cohesiefondsen" profiteren - zijn vastbesloten hun economische achterstand in te halen. Zij hebben zich terughoudend getoond tegenover de "stabilisering" van hun reële uitgaven op een maximum van 1, 27 %.
De discussie tussen die landen die minder willen betalen en die landen die niet minder willen ontvangen, lijkt moeizaam van start te zijn gegaan. Toch zijn er bepaalde redenen om te denken dat de lidstaten, als ze met de rug tegen de muur staan, niet eindeloos aan deze standpunten kunnen blijven vasthouden. In 1988 en in 1992 werden de middelen spectaculair verhoogd; met name de structuurfondsen werden verdubbeld. Tot nu toe heeft Europa altijd met enige gematigdheid zijn middelen aangepast aan zijn ambities. Het zou een primeur zijn als er problemen werden opgelost... door middel van bezuinigingen.
Een positief punt van Wenen is de ambitieuze en dynamische agenda die voor 1999 is vastgesteld: de financiën van de Unie, in maart in Brussel; het werkgelegenheidspact, de belastingharmonisatie, grote infrastructurele netwerken en defensie, in juni in Keulen; samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, in oktober in Tampere; de coördinatie van het economisch beleid, fraudebestrijding, milieu en buitenlands beleid, in december in Helsinki. Zoveel is duidelijk: als de bijeenkomst in Brussel een mislukking wordt, komen al deze perspectieven op het spel te staan, en dat terwijl er dan nog slechts enkele weken te gaan zijn tot de Europese verkiezingen van juni 1999, waarbij een nieuw Europees Parlement zal aantreden en indirect de nieuwe voorzitter en de nieuwe leden van de Commissie worden gekozen.
Een ander positief aspect is de vooruitgang die Europa heeft geboekt sinds de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam. De weerstand van Europa tegen de Aziatische crisis bewijst dat de monetaire unie gezond is en heeft een schokeffect gehad op de koudwatervrees waar de lidstaten last van krijgen zodra het om zaken gaat die met hun nationale soevereiniteit te maken hebben: defensie, belastingen en de institutionele hervormingen. Er lijkt een nieuwe wind te waaien die laat zien dat Europa steeds beter begrijpt dat zijn kracht toeneemt naarmate de eenheid tussen de lidstaten sterker wordt.
Een mislukte top in Brussel zou de euro in zijn opmars stuiten en zou voor Europa een periode van onzekerheid of zelfs van crisis inluiden, waardoor de tenuitvoerlegging van Amsterdam in gevaar zou komen en de Unie weer met permanente budgettaire conflicten zou worden geconfronteerd. De Europese Unie zal de aanpak van de - toch schrijnende - werkloosheidsproblematiek, die zij gedeeltelijk zelf heeft veroorzaakt door de zware belasting op arbeid, niet eeuwig kunnen uitstellen.
Vrede en groei in Europa, hoe bescheiden ook, hebben hun prijs. Iedereen weet dat vrede geen spontaan verschijnsel is, dat vrede van dag tot dag vorm moet krijgen en een zware tol eist. Ook weet iedereen dat de prijs die nu voor vrede betaald moet worden, in geen verhouding staat tot de menselijke en financiële offers van de oorlogen die tot twee maal toe ons continent hebben verwoest. Voor onszelf en voor onze kinderen moeten wij ons inzetten voor de opbouw van dit Europa van de vrede.

Nicholson
Het feit dat de conclusies van de Top van Wenen zo weinig essentieels bevatten, is niet noodzakelijk een slechte zaak. Het Oostenrijkse voorzitterschap heeft in ieder geval weerstand geboden aan de verleiding zijn ambities aan het begin van de ambtstermijn te overdrijven. Op die manier kon het vermijden achter te blijven bij de verwachtingen, wat onvermijdelijk is als je maar zes maanden het voorzitterschap bekleedt. Blijkbaar heeft de Oostenrijkse regering begrepen wat het beginsel van een stabiel beheer betekent en heeft zij zich geconcentreerd op zaken zoals de overeenkomst met Zwitserland. De voorzitter van de socialistische fractie wees er in het debat van gisteren terecht op dat dit te danken was aan het feit dat Oostenrijk begrip had voor de specifieke moeilijkheden van het land in kwestie. Misschien zit hier wel een les in voor diegenen die het absurde idee van een Hoog Commissariaat van de Europese Unie voor Buitenlandse Zaken menen te moeten steunen om het steeds absurdere gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een gezicht te geven. De verschillende reacties van de EU-landen op de gebeurtenissen in de Perzische Golf bewijzen dat wij ons eigen buitenlands beleid moeten kunnen bepalen. Internationale samenwerking komt veel beter tot stand als de afzonderlijke landen via hun eigen diplomatieke kanalen handelen die in veel gevallen al eeuwenlang bestaan.
Om het over een specifiek onderwerp te hebben: ik ben verheugd over de conclusie over Noord-Ierland. Ik stel met genoegen vast dat de conclusie van de Top van Cardiff van juni nog eens wordt bevestigd. Daarin werd een beroep gedaan op de Commissie met voorstellen te komen om praktische steun te geven aan het Akkoord van Belfast. Ik ben blij dat de Commissie rekening houdt met de opdracht van de Raad om het PEACE-programma in grotere mate te steunen. Zij heeft ook gezegd dat zij zich buigt over een aanzienlijke verhoging van de INTERREG-fondsen, wat ik zeker zou toejuichen. Ik vertrouw er evenwel op dat de Commissie met een ruimer pakket voor Noord-Ierland zal komen. Grensoverschrijdende samenwerking is een van de elementen van het Akkoord van Belfast en niet het hele Akkoord.
Verslag-Roubatis (A4-0409/98)
Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries en Theorin
Handhaving van de mensenrechten is een voorwaarde voor de veiligheid en vrede van de mensheid. Zolang wij het recht op een goede gezondheid en het welbevinden van alle mensen niet kunnen garanderen, zijn er ook geen garanties voor vrede en veiligheid.
De schendingen van de mensenrechten die vandaag plaatsvinden, zijn de oorzaak van de conflicten van morgen. Deze vicieuze cirkel van schendingen en conflicten kan en moet worden gestopt. Dat dient te gebeuren door honger en armoede te bestrijden. Het onrecht in de wereld is in de twee decennia van neoliberalisme fors gestegen. Dit onrecht, zowel binnen als buiten de Unie, moeten wij met zijn allen bestrijden.
Wij zijn het niet eens met het standpunt dat naar voren wordt gebracht in paragraaf 23, waarin het wordt betreurd dat het GBVB ook in de toekomst een aparte pijler in de Unie zal blijven. Wij vinden dat er niets op tegen is om te werken aan een gemeenschappelijk EU-beleid inzake de mensenrechten en de andere pijlers van de EU. Integendeel: mensenrechten en buitenlands beleid zijn politieke terreinen die vervlochten zijn met andere politieke terreinen, zoals handel en steunbeleid. Daarentegen vinden wij dat men over defensievraagstukken besluiten moet blijven nemen op nationaal niveau.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten hebben zich van stemming onthouden betreffende de delen van het verslag die te maken hebben met een geharmoniseerde samenwerking op het gebied van de mensenrechten. Dat het buitenlands en veiligheidsbeleid onder de derde pijler valt, is in principe geen hinderpaal voor een coherent en consequent mensenrechtenbeleid in de Unie. Het heeft meer te maken met politieke bereidheid.

Caudron
Allereerst wil ik graag onze collega's Barros Moura en Roubatis van harte gelukwensen met de kwaliteit en de diepgang van hun verslagen. Dankzij hen heeft het Europees Parlement zich een plaats verworven in de herdenking van de vijftigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Bovendien doen zij interessante voorstellen voor de toekomst.
Tevens wil ik de Britse regering mijn erkentelijkheid betuigen voor haar besluit om akkoord te gaan met de uitwijzing van Augusto Pinochet, zodat hij verantwoordelijk gesteld kan worden voor de misdaden die door hem zijn gefinancierd of in zijn naam zijn begaan. Dat is niet meer dan rechtvaardig ten opzichte van de duizenden Chilenen die tijdens de lange jaren van dit bloedige dictatoriale regime zijn omgekomen, verdwenen of vervolgd.
Het verslag van José Barros Moura wil ik zonder meer ondersteunen en ik ben blij dat het simpelweg wil vasthouden aan de waarden die in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens worden verkondigd.
Daarom deel ik de wens om de internationale financiële instellingen te hervormen, met name door in de monetaire programma's die aan ontwikkelingslanden worden opgelegd, de sociale gevolgen in aanmerking te nemen.
In die zin lijkt het mij van belang dat er uit de WHO-onderhandelingen een gedragscode voor ondernemingen naar voren komt. Het idee van de invoering van een "sociaal keurmerk" moet worden opgepakt. Wat dat betreft denk ik dat het bij de aanbesteding van overheidsopdrachten mogelijk zou moeten zijn om zogenaamde sociale bepalingen in te voeren. Hoe de liberalen er ook over mogen denken. Ik hoor tot degenen die vinden dat mensenrechten en sociale rechten nauw met elkaar verbonden zijn.
Ik wil niet verder uitweiden over he verslag van mijn vriend José Barros Moura, want ik wil eveneens mijn steun uitspreken voor dat van Yannis Roubatis, die de Europese Unie een instrument zou kunnen bieden om aan een dringende noodzaak te voldoen.
Want, waarde collega's, spoedeisendheid is het wachtwoord in de strijd die tienduizenden anonieme personen voeren voor de mensenrechten. Wij hebben dus op ons niveau een gereedschap nodig om het van deze actievoerders over te nemen.
Mij lijkt dat een dergelijk orgaan, dat samenwerkt met mensenrechtenorganisaties uit de hele wereld, recht van bestaan heeft. Het is trouwens niet nodig om hier voorbeelden te noemen. Iedere dag, ieder uur kent zijn manifeste schendingen van de meest elementaire rechten van mannen, vrouwen en kinderen.
Nu er nog maar een jaar te gaan is tot het derde millennium, moet de inventaris worden opgemaakt... en moeten er nieuwe concrete maatregelen worden genomen.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Bij de eindstemming over het verslag-Roubatis onthouden wij ons van stemming.
Het verslag bevat vele goede aanzetten op het gebied van de mensenrechten, maar wij zijn tegen het kritiekloze verzoek om een krachtige verhoging van de middelen en tegen de eis tot juridische uniformiteit voor de Europese Unie.

Lindqvist
Een van de belangrijkste taken van de EU en de landen van Europa is het bewaken van de mensenrechten en het bevorderen van de democratie en de vrijheid van meningsuiting. Wij zijn het eens met de voorstellen in het verslag die inhouden dat de EU in alle overeenkomsten met derde landen clausules over mensenrechten opneemt. Ook een eenheid voor "vroegtijdige waarschuwing" inzake conflicten waarin de mensenrechten kunnen worden geschonden, is een goede zaak.
Het zwakke punt van het hele EU-beleid inzake mensenrechten is het gebrek aan follow-up, controle en bewaking. Een voorbeeld daarvan is het geval rond Turkije, dat een douane-unie met de EU heeft gesloten. In de desbetreffende overeenkomst worden concrete eisen aan Turkije gesteld met betrekking tot democratie, vrijheid van meningsuiting en een stop op willekeurige detenties en martelingen. Er is echter niets gebeurd, en dat terwijl deze overeenkomst al vier jaar bestaat. Overeenkomsten waar de ene partij zich niet aan houdt, moeten in zo'n geval uiteindelijk worden opgezegd. Voordat dat gebeurt, moet een systeem van drukmiddelen en sancties worden ingezet. Een dergelijk systeem voor bewaking en controle van gesloten overeenkomsten moet in het leven worden geroepen.
Verslag-Barros Moura (A4-0410/98)
Palm
Ik ben het niet eens met het standpunt van de rapporteur dat de politieke integratie van de EU nog verder moet worden versterkt. De EU-samenwerking dient in de eerste plaats internationaal van aard te zijn.
De rapporteur is van mening dat het aanzien van de VS als moreel voorbeeld wordt ondergraven door de toepassing van de doodstraf. Men dient echter te bedenken dat er ook andere oorzaken zijn die het aanzien van de VS sterk aantasten. Als voorbeeld noem ik de andere schendingen van de mensenrechten die in dat land plaatsvinden, de omvangrijke export van wapens en martelwerktuigen en het optreden van de VS in internationale betrekkingen en conflicten.
Verder vind ik het tragisch dat men vijftig jaar na de ondertekening van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden nog moet constateren dat de tussenkomst van parlementsleden in afzonderlijke gevallen een belangrijk middel van het Parlement blijft om de mensenrechten te bevorderen. Daaruit blijkt duidelijk met wat voor willekeur deze rechten worden toegepast.

Verwaerde
Ik wil graag mijn felicitaties overbrengen aan onze rapporteur, de heer José Barros Moura, voor het werk dat hij heeft gedaan.
Zijn verslag is het tiende over dit onderwerp sinds 1983. Het grijpt terug op een groot aantal principes en waarden die de basis vormen voor de activiteiten van dit Parlement op het gebied van de mensenrechten.
Onze rapporteur heeft een inventarisatie gemaakt van een groot aantal wenselijke institutionele verbeteringen, met name voor wat betreft de informatiestroom tussen het Parlement en de Europese Commissie. Overigens moet worden opgemerkt dat, ook al heeft Amsterdam enige vooruitgang mogelijk gemaakt op het gebied van het buitenlands beleid en het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid, de Raad nog altijd niet zijn verplichting nakomt om binnen een redelijke termijn volledige informatie aan het Parlement te verstrekken.
Persoonlijk wil ik aandringen op een punt dat mij van bijzonder belang lijkt. Het gaat om het Verdrag van Rome betreffende de oprichting van een Internationaal Strafhof. Uiteraard ben ik verheugd dat het statuut voor dit hof dit jaar is vastgesteld. Maar tenminste 60 staten moeten dit Verdrag van Rome nog ratificeren voordat het van kracht kan worden. En daar kan ik alleen maar voor pleiten, ook in Frankrijk, in mijn eigen land.
Ik heb het uitstekende werk van de Commissie ontwikkelingssamenwerking volledig ondersteund. Via deze resolutie heeft ons Parlement een duidelijke boodschap uitgezonden. Ik zou willen dat de verzoeken en wensen die vandaag zijn geuit en vastgesteld, op zo kort mogelijke termijn effect kunnen hebben.
Verslag-Schaffner (A4-0468/98)
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie heeft tegen het verslag van mevrouw Schaffner over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie gestemd. Het verheugt mij overigens dat de rapporteur heeft verklaard dat ze zelf ook tegen haar verslag heeft gestemd.
De mensenrechten worden immers in de Europese Unie zeer veelvuldig geschonden, en het Europees Parlement legt maar al te vaak verklaringen af die niet altijd stroken met de mensenrechten en die niet echt effect hebben.
Ook wij als parlementsleden, wij die ook Europese burgers zijn, worden vaak van onze rechten beroofd. Bijvoorbeeld van het recht om een stemverklaring af te leggen ten aanzien van een verslag waarover is gestemd, zoals heel nauwkeurig staat verwoord in bijlage V, artikel 6, lid 1, waarnaar ik graag zou willen verwijzen. Daar staat letterlijk: "... waarbij rekening wordt gehouden met de uitslag van de stemming van het Parlement..." , en wel vóór de terugverwijzing naar de commissie.
Onze stemming over de weigering van de verlening van kwijting berustte op de uiterst zware kritiek die was geleverd op de Commissie vanwege de manier waarop zij met de begrotingskredieten was omgegaan. Wij zijn blij dat het Parlement, met 270 stemmen voor en 225 tegen bij 23 onthoudingen, heeft geweigerd om deze kwijting te verlenen.
Daarbij - en de Commissie was zich daar al vóór de stemming van bewust - heeft het Europees Parlement in meerderheid in aanmerking genomen dat weigering van kwijting de geloofwaardigheid en het gezag van de Commissie ernstig zou aantasten. Daarom willen wij dat het Europees Parlement de situatie verduidelijkt, dat het stemt over een motie van wantrouwen, dat het rekening houdt met de ernst van de verwijten, dat het rekening houdt met het politieke verband dat op die manier wordt gelegd tussen de weigering van kwijting en de motie van wantrouwen, en dat het de motie van wantrouwen aanneemt, die op dit moment al in het Parlement circuleert op initiatief van onze fractie. Deze tekst is trouwens nu al door een vijftiental parlementsleden ondertekend, en zal ongetwijfeld het vereiste aantal handtekeningen verkrijgen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik heel duidelijk stellen dat de Fractie van de Europese Volkspartij zich ook massaal inzet voor de rechten van de mens in de Europese Unie als deze in gevaar zijn. Er is gezegd dat men bij het vijftigjarig bestaan van de rechten van de mens niet tegen een verslag over de mensenrechten mag stemmen, maar wij zagen ons daartoe gedwongen, omdat dit verslag weliswaar het etiket verslag over de rechten van de mens droeg, maar de inhoud precies het tegendeel behelst. Het was een aanslag op twee fundamenten van onze democratische rechtsstaten, namelijk ten eerste op huwelijk en gezin en ten tweede op het begrip staatsburgerschap. Deze beide aspecten vormen het fundament van elke moderne rechtstaat en daarom moesten wij "nee" zeggen tegen dit verslag, omdat het deze fundamenten in twijfel trekt en dus niet de naam van een verlag over de rechten van de mens verdient. Ik had gewenst dat men niet alleen de goede naam van mevrouw Schaffner van dit verslag had verwijderd - zoals gelukkig is geschied - maar ook de goede naam verslag over de rechten van de mens!

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries en Theorin
Wij vinden het belangrijk dat het Parlement aandacht schenkt aan de eerbiediging van de mensenrechten in de Europese Unie. Wij juichen het toe dat de mensenrechten in dit verslag in een breder perspectief worden bezien en dat er duidelijke standpunten worden ingenomen inzake onder andere de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat, sociale rechten, rechten van etnische minderheden en vluchtelingen, en rechten voor homoseksuelen. Wij willen met nadruk wijzen op het belang van een progressieve houding van het Europees Parlement inzake de mensenrechten in de Europese Unie.
Het debat waaraan het verslag bijdraagt, laat duidelijk de ideologische scheidslijnen in dezen zien, tussen een progressieve linkerzijde en reactionaire krachten aan de politieke rechterzijde. Wij verzetten ons uit alle macht tegen passages die blijk geven van meer of minder uitgesproken vrouwonvriendelijkheid, verzet tegen abortus, vooroordelen jegens homoseksuelen, en wij verzetten ons tevens tegen een lauwe houding tegenover racistische en xenofobe stromingen, die uit sommige amendementen blijkt. Wij nemen ook scherp afstand van pogingen om liberale voorstellen inzake drugs in te dienen onder het mom van bijdrage aan de mensenrechten. Drugsgebruik en de tragische sociale gevolgen daarvan kunnen nooit als een mensenrecht worden gezien. Wij betreuren het ten zeerste dat dit soort voorstellen aan de Vergadering wordt voorgelegd. Dat draagt er alleen maar toe bij dat het vertrouwen in het standpunt van het Europees Parlement inzake de mensenrechten wordt beschaamd.

Andrews
Allereerst wil ik u van harte dit uitgebreide verslag aanbevelen dat de rapporteur over dit belangrijke onderwerp, namelijk de situatie van de mensenrechten binnen de Europese Unie in het jaar 1997, heeft opgesteld.
Het is goed en ook tekenend dat wij dit onderwerp bespreken op de 50ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties. Ik ben het eens met de rapporteur als zij zegt dat we alleen maar het jaarverslag van Amnesty International hoeven te lezen om te zien hoezeer de mensenrechten overal ter wereld vandaag de dag geschonden worden. De communautaire instellingen houden de eerbiediging van de mensenrechten nauwlettend in de gaten, zowel binnen als buiten de Europese Unie. Ik vind evenwel dat ik een amendement moet toelichten dat mevrouw McKenna op dit verslag heeft ingediend.
Mevrouw McKenna betreurt het feit dat in Ierland gebruik wordt gemaakt van het Speciaal Gerechtshof voor misdrijven die niet met terrorisme te maken hebben; de strekking van het amendement is dat zij zich afvraagt waarom überhaupt gebruik wordt gemaakt van het Speciaal Gerechtshof. Hierbij moet men met de volgende punten rekening houden:
Noch uit de grondwet, noch uit de wet op misdrijven tegen de staat van 1939 blijkt dat het Speciaal Gerechtshof alleen moet worden ingesteld om met paramilitaire zaken verband houdende zaken te behandelen; -In slechts twee opzichten verschilt het Gerechtshof van de gewone rechtbanken. Ten eerste is er geen jury. Ten tweede zijn er drie rechters in plaats van een. In alle andere opzichten zijn ze hetzelfde. Dezelfde regels in verband met bewijs, juridische vertegenwoordiging, enzovoort, zijn van toepassing en natuurlijk kunnen de besluiten van het Gerechtshof herzien worden door het Hof van Beroep.-In de zaak "Joseph Kavanagh tegen de Ierse regering" , werd duidelijk gesteld dat het openbaar ministerie, in overeenstemming met de wet op misdrijven tegen de staat van 1939, een persoon mag doorverwijzen naar het Speciaal Gerechtshof als de openbare aanklager ervan overtuigd is dat de gewone rechtbanken geen effectieve rechtsbedeling kunnen waarborgen. Voorbeelden hiervan kunnen zijn gevallen van moord, georganiseerde misdaad en drugshandel en/of daarmee verband houdende misdaden.-De inschakeling van het Speciaal Gerechtshof onlangs voor een aantal zaken in verband met drugs en georganiseerde misdaad is aan de orde gekomen naar aanleiding van de toelichting van de bevoegdheden van het openbaar ministerie volgens de bestaande wetgeving.
Berthu
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft tegen het verslag-Schaffner gestemd omdat dit, onder het mom van bescherming van de mensenrechten in de Europese Unie, tal van uiterst discutabele bepalingen bevat, uiteenlopend van het stemrecht voor immigranten tot het homohuwelijk. Aangezien ik ze in mijn stemverklaring niet allemaal kan behandelen, zal ik me beperken tot één ervan, namelijk het feit dat in paragraaf 46 van de resolutie "de lidstaten ertoe worden aangespoord hun regionale talen te erkennen en te bevorderen... met name door het Europees Handvest van regionale en minderheidstalen te ondertekenen " , zoals in 1992 vastgesteld door de Raad van Europa.
Deze oproep om het Handvest van regionale en minderheidstalen te ondertekenen, kan onze goedkeuring niet wegdragen. Om te beginnen bepaalt dit document dat de overheid in ieder land in staat zou moeten zijn de betrokken talen te gebruiken in haar betrekkingen met de burgers. Dat zou niet alleen zeer kostbaar zijn, maar ook in strijd met de Franse grondwet, waarvan artikel 2 voorschrijft dat "de taal van de Republiek het Frans is" . De huidige situatie, waarbij het gebruik van regionale talen vrij is maar de staten een voorkeurstaal kunnen gebruiken om hun eenheid te bewaren, lijkt ons volkomen bevredigend.
Daarnaast ligt het voor de hand dat, zelfs als zou worden vastgesteld dat het Handvest op het moment van ondertekening slechts betrekking heeft op een beperkt aantal traditionele regionale talen, er spoedig stemmen zouden opgaan om daar extra talen aan toe te voegen, met name die talen die door immigranten worden gesproken. Weliswaar lijken "talen van immigranten " al in het eerste artikel van het Handvest te worden uitgesloten, maar er wordt niets gezegd over de talen van de kinderen of kleinkinderen van migranten, die zelf geen migranten meer zijn maar vanwege de moeizame integratie waarschijnlijk nog steeds hun oorspronkelijke taal spreken. Deze vrees wordt versterkt door artikel 7, dat bepaalt dat de principes die voor regionale talen gelden, ook van toepassing zijn op de talen van minderheden "zonder eigen woongebied " .
Bovendien ademt het hele Handvest een sfeer van afbraak van de statenstructuur, die geheel overeenstemt met de wens van sommige Europese federalisten om niets van samenhang heel te laten tussen Brussel en de regio's. Artikel 7 voorziet bijvoorbeeld in het bevorderen van transnationale uitwisselingen tussen regionale talen die in twee of meerdere staten op identieke of vrijwel identieke wijze worden gebruikt; artikel 14 voorziet in het stimuleren van rechtstreekse grensoverschrijdende samenwerking tussen de lagere overheden van gebieden waar dezelfde regionale talen worden gesproken.
Vanuit die invalshoek zal de ondertekening van het Handvest van regionale en minderheidstalen slechts een nieuwe impuls geven aan het Europa van de regio's - een proces dat overigens tegelijkertijd zal worden bespoedigd door de euro, omdat de staten daarmee een van de instrumenten van hun nationale identiteit verliezen. Wij zijn niet verbaasd om voor de zoveelste keer te ontdekken dat het Europees Parlement medeplichtig is aan een wandaad tegenover de nationale staten.

Buffetaut
De rechten van de mens zouden ons tot elkaar moeten brengen. Zoals ieder jaar heeft een aantal van mijn collega's het jaarverslag echter aangegrepen om uitdrukking te geven aan politieke en ideologische keuzes die daar niets mee te maken hebben.
Of het nu om neomarxistisch-leninistische dinosaurussen of onverantwoordelijke anarchisten gaat, zij hebben op die manier voorstellen geïntroduceerd die zowel het gezin als de principes van het burgerschap ondermijnen, terwijl dat toch de fundamenten van iedere samenleving en iedere natie zijn.
Daarom was het voor ons onmogelijk om voor het aldus geamendeerde verslag van mevrouw Schaffner te stemmen, en wij hebben met tevredenheid vastgesteld dat zij zelf het "moederschap" hiervoor afwijst.
In algemene zin moet men wel constateren dat sommigen van hen die de meeste ophef maken over de bescherming van de mensenrechten, decennia lang voorop hebben gelopen bij het ondersteunen van de marxistisch-leninistische regimes die deze rechten juist cynisch en meedogenloos aan hun laars hebben gelapt. Daarbij wil ik benadrukken dat ze het nooit nodig hebben gevonden om berouw te tonen, hoewel ze medeplichtigen, of zelfs agenten, zijn geweest van de totalitaire communistische regimes die verantwoordelijk zijn voor de dood van meer dan honderd miljoen onschuldige mensen.
Mag ik er ook aan herinneren dat, zoals de archieven van de KGB hebben bewezen, alle communistische partijen in Europa tot 1989 toe door de Sovjet-Unie zijn betaald! En dan zijn zij het, of hun medestanders, die ons de les komen lezen over "mensenrechten" !
Het is de hoogste tijd om deze sinistere farce aan de kaak te stellen. Net zoals het tijd is om de immorele allianties van de socialisten met de communistische partijen te stigmatiseren. En dan nog, hun kleinzielige gevoel voor moraal komt mij voor als een verschijnsel dat komt en gaat. Zoals de betreurde François Furet terecht heeft opgemerkt, is de obsessie van het fascisme, dus van het antifascisme, geïnstrumentaliseerd door de communistische beweging als middel om haar eigen werkelijkheid voor de publieke opinie te verbergen. Het is beneden alle peil dat de socialisten zich altijd voor deze verlakkerij hebben geleend.
Terugkijkend op deze bloedige eeuw die eindigt op de puinhopen die de rode pest en de zwarte pest - die tweeling - hebben achtergelaten, vind ik zelf mijn voorbeelden in Winston Churchill en Charles de Gaulle, de werkelijke voorvechters van de waardigheid der volkeren.

Cars
Met een zekere aarzeling heb ik bij de eindstemming voor het verslag-Schaffner gestemd. De reden voor mijn twijfel was dat er zo veel in het verslag was opgenomen dat weinig of niets heeft te maken met het respect voor de mensenrechten in de EU.

Darras
Zoals ieder jaar buigt ons Parlement zich over de situatie van de mensenrechten binnen de Europese Unie. Toch krijgt de stemming ditmaal een bijzondere dimensie, omdat wij herdenken dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens vijftig jaar geleden is afgekondigd en dat de Sacharovprijs tien jaar geleden door onze instelling in het leven is geroepen.
In dat verband moet ik onze rapporteur feliciteren: zij heeft opmerkelijk werk verricht en vooral het spel van overleg en compromis volledig gespeeld. Dat is niet vanzelfsprekend, want het is moeilijk de hand in eigen boezem te steken.
Ik heb dus voor dit verslag gestemd, want de eerbiediging van de mensenrechten is een onvervreemdbaar element van iedere democratische samenleving en moet een van de pijlers zijn van het binnenlandse en buitenlandse beleid van de Unie.
Bovendien sta ik achter het voorstel om het jaar 1999 uit te roepen tot Europees Jaar ter bestrijding van het geweld tegen vrouwen. Ik denk ook dat wij de schendingen van de mensenrechten door bepaalde "sektes" moeten bestrijden. Voorts deel ik het idee van recht op toegang tot werk, medische verzorging, sociale uitkeringen, huisvesting, onderwijs en een eerlijke rechtsgang.
De ratificatie van het Verdrag van Amsterdam zal de bestrijding van elke vorm van discriminatie versterken (artikel 13), een begrip dat mij bijzonder na aan het hart ligt en dat onlosmakelijk met de notie van vrijheid verbonden is.
Kortom, ik kan niet anders dan mijn steun geven aan het hele verslag, dat, als het door de plenaire vergadering wordt aangenomen, ons Parlement tot eer zal strekken.

Hager
Voor mij en mijn collega's is de bescherming van de rechten van de mens een belangrijk streven en ik zie ook het belang in van dit jaarlijkse verslag. Maar ik zie ook dat het problematisch is, omdat een uniforme definitie van het begrip mensenrechten ontbreekt en ook gedeeltelijk vanwege de inhoud van het verslag. Ik zou het werkelijk goed gevonden hebben, wanneer dit verslag op zijn minst nu, ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de Algemene Verklaring van de Rechten van de Mens, niet ontaardt in een programmaverklaring van de politieke partij die toevallig de meerderheid vormt in de voor het verslag bevoegde commissie, maar zich bezig houdt met de echte problemen in de Unie. Ik kan in ieder geval niets beginnen met de op zichzelf staande opsommingen en het steeds weer vermengen van schendingen binnen de Unie met die buiten de Unie. Alleen daarom heb ik enkele paragrafen verworpen, waarvan ik vind dat ze weliswaar schendingen van de rechten van de mens betreffen, maar die zich buiten de Unie hebben voorgedaan en daarom geen deel zouden moeten uitmaken van het vandaag ter stemming voorliggende verslag.

Seillier
Opnieuw heerste er tijdens het debat en de stemming over het verslag over de situatie en de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie de grootst mogelijke verwarring.
Welnu, de moderne geschiedenis heeft op tragische wijze het gevaar getoond dat voortvloeit uit het feit dat men de waarheid over de mens uit het oog verliest. Het blijft in dit jaar van de vijftigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens noodzakelijker dan ooit op enkele essentiële waarheden te wijzen. De verklaring van 1948 is duidelijk: zij erkent de rechten die zij verkondigt, zij verleent ze niet. Deze rechten zijn immers inherent aan de mens en zijn waardigheid.
En wat zien we nu? Allerlei soorten zogenaamde rechten bloeien op in naam van het beginsel van "non-discriminatie" (artikel 13 van het Ontwerpverdrag van Amsterdam) wat kan leiden tot rechtvaardiging van allerlei gedragsvormen, bijvoorbeeld ook op het gebied van seksuele praktijken. Deze positivistische afwijking van het recht in Europa is zeer ernstig: zij betekent een breuk met het meest fundamentele Europese humanisme, dat de volwassenen dringend moeten herontdekken en de jongere generaties moeten leren kennen.
Tweeduizend jaar geleden is Jezus Christus gekomen om ons die houding te leren die het meest bevorderlijk is voor de eerbiediging van de rechten van de mens, daarmee de bijbelse openbaring van de eenheid van het menselijk geslacht bevestigend (zie Genesis). "Alles wat gij wilt dat de mensen voor u doen, doet dat ook voor hen."

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik moet u zeggen dat ik een beetje verbaasd ben. U staat de heer Fabre-Aubrespy toe om in het kader van een stemverklaring over het verslag-Schaffner een verklaring af te leggen over het verslag-Elles betreffende de kwijting voor 1996. U heeft tweemaal gezondigd: eerst heeft u ons niet het woord gegeven, terwijl er toch een heel belangrijke stemming was, en dan staat u één lid van het Parlement toe zijn mening te geven, maar niet de anderen. Te slotte, mijnheer de Voorzitter, moet ik u zeggen dat u ongelijk heeft door te vinden dat de kwijting niet is geweigerd. Legt u me dan eens uit wat u heeft gezegd: er is geen kwijting geweest en de kwijting is niet geweigerd, of de kwijting is niet verleend. Kunt u me uw interpretatie toelichten?

De Voorzitter
Met genoegen, mevrouw. Het is inderdaad zo dat ik wellicht een beetje afgeleid was toen ik de heer Fabre-Aubrespy liet uitweiden over amendementen die niet veel te maken hadden met het verslag Schaffner, maar ik ben nu eenmaal een bijzonder liberale voorzitter - zoals u heeft kunnen vaststellen.
Maar voor de vraag die u me stelt, wil ik u verwijzen naar, enerzijds, artikel 122, "Stemverklaringen" : "Wanneer de algemene beraadslaging is gesloten, kan ieder lid bij de eindstemming een mondelinge verklaring (...) afleggen." Over de eindstemming dus. En anderzijds, naar bijlage V, volgens welke wij in het kader van artikel 3, "Verlening van kwijting" , hebben gestemd. U herinnert zich dat wij voor de eindstemming met ruime meerderheid in de plenaire vergadering van mening waren dat er geen amendementen mogelijk waren, en wij hebben alleen maar voor of tegen de conclusie van de commissie gestemd.
Bedoelde conclusie was vóór het verlenen van kwijting, maar zij is niet overgenomen. Toen heeft de heer Fabre-Aubrespy via artikel 6, "Terugverwijzing naar de commissie" , mij erop gewezen dat rekening met de stemming van het Parlement moest worden gehouden. Dat spreekt vanzelf, maar deze stemming betrof geen eindstemming, zodat het voorzitterschap zijn interpretatie handhaaft, namelijk dat er geen aanleiding bestaat om stemverklaringen over het verslag-Elles te aanvaarden. Als ik me voor één keer te toegeeflijk heb opgesteld, verzoek ik u mij dit te vergeven.
(De vergadering wordt om 13.29 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Elliott.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag weten hoe de rest van de dag zal verlopen. Het debat over racisme en vreemdelingenhaat zou na de stemming plaatsvinden. Ik wil graag weten wanneer dat nu het geval zal zijn.

De Voorzitter
Volgens de diensten zal het debat waarschijnlijk om 18.20 uur plaatsvinden.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrip voor de moeilijkheden van vandaag, maar voor mij is het wel een probleem omdat ik om 18.00 uur weg moet. Ik moet morgen naar een begrafenis in Groot-Brittannië en kan hier dus niet aanwezig zijn. Ik zal dan ook iets moeten regelen voor het gedeelte in de gecombineerde behandeling dat voor mijn rekening kwam. Ik had gehoopt dat het debat later vanochtend zou plaatsvinden of onmiddellijk na de pauze. Dank u voor het toelichten van de situatie .

Agenda
De Voorzitter
Als gevolg van het besluit van vanmorgen om een debat over Irak te houden en het actualiteitendebat met dezelfde tijd te bekorten, stel ik u met instemming van de secretarissen-generaal van de fracties voor de laatste twee punten van het actualiteitendebat - de verplaatsing van Rank Xerox en de Filipijnen - te schrappen en de spreektijd voor de afgevaardigden derhalve op 45 minuten te stellen.
Het woord is aan de heer Hallam.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, de heer Martin had vanochtend een uitstekend voorstel, namelijk dat wij nog wel zouden moeten kunnen stemmen over deze punten van het actualiteitendebat. Ik begrijp natuurlijk zeer goed hoe belangrijk de situatie in Irak is, maar deze onderwerpen zijn ook belangrijk en ik vind dat wij tenminste ons standpunt moeten kunnen geven.

De Voorzitter
Tijdens de besprekingen was één fractie niet bereid in te stemmen met een stemming zonder debat. Zoals u weet, moeten alle fracties het over zo'n procedure eens zijn.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, de fractie in kwestie was de Fractie Unie voor Europa. Via een gemene manoeuvre heeft zij een punt van de agenda laten schrappen dat gisteren met 290 stemmen voor en 55 tegen op de agenda was gezet. De verontrusting van de duizenden getroffen werknemers en hun gezinnen zal niet worden weggenomen. We zullen proberen deze kwestie volgende maand te behandelen. Hopelijk zal de Fractie Unie voor Europa dan voor haar verantwoordelijkheid opkomen en geen gemene manoeuvres aanwenden om het Parlement te beletten een standpunt over deze zaken in te nemen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, we hebben er geen bezwaar tegen dat de ontwerpresolutie in verband met Xerox in het Parlement wordt besproken. Wat we echter niet willen, is dat er gestemd wordt over iets waarover niet is gesproken. We hebben alle sympathie voor de betrokken werknemers maar de redenering achter deze ontwerpresolutie houdt totaal geen steek en de feiten die erin uiteengezet worden, kloppen van geen kanten. Als er een stemming moet komen, moet er eerst een debat zijn.

De Voorzitter
We zouden daar wel wat tijd aan kunnen besteden, maar onze tijd is nu eenmaal beperkt en er liggen belangrijke zaken te wachten. Eerst was er slechts één fractie die dat standpunt innam. Nu is er nog een fractie die niet wil stemmen zonder debat.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Een oplossing waarin iedereen zich wellicht kan vinden, zou kunnen zijn om deze beide onderwerpen volgende maand te behandelen. De mensen zouden dan het gevoel hebben dat ze de gelegenheid krijgen het te behandelen.

De Voorzitter
De heer McCartin zegt "ja" en de heer Pasty ook, dus hier is de belofte. Denkt u dat over het voorstel nog gestemd moet worden? Ik denk het niet.

Actualiteitendebat (bezwaren tegen de lijst van onderwerpen)
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in Irak.
Ik geef het woord aan de heer Pinheiro namens de Commissie.

Pinheiro
U weet allemaal dat de Europese Unie - en natuurlijk de Commissie - altijd staande heeft gehouden dat de oplossing voor de Iraakse crisis gezocht moet worden in het kader van de Verenigde Naties via de volledige naleving door Irak van alle relevante resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. In de voorbije 14 maanden is dit in de diverse organen steeds weer besproken en heeft de Europese Unie via haar lidstaten haar standpunt in dit opzicht herhaald. Op 9 november heeft de Europese Unie het besluit van Irak om op 31 oktober alle samenwerking met UNSCOM stop te zetten, expliciet veroordeeld en steun gegeven aan het antwoord van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties op dat besluit - resolutie 1205 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.
Zoals u weet blijven wij van mening dat naleving van de eisen van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties absoluut noodzakelijk is, willen we de crisis oplossen. Het is jammer dat de militaire optie blijkbaar onvermijdelijk is geworden. Wij hopen dat deze acties beperkt zullen blijven tot militaire doelen. Zoals we dat altijd hebben gedaan, stellen wij wederom dat we niets tegen het Iraakse volk hebben maar wel tegen de Iraakse leider en het Iraakse regime.
Tussen de lidstaten wordt nu overleg gepleegd. Niet lang geleden heeft het voorzitterschap een verklaring uitgegeven waarvan de strekking in grote lijnen overeenkomt met wat ik op dit moment kan zeggen.

Swoboda
Mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, er ligt een ernstige crisis voor ons, wij bevinden ons midden in een ernstige crisis en dan moet men natuurlijk allereerst de vraag stellen: "wie is daarvoor verantwoordelijk?" Ik wil uit naam van mijn fractie heel duidelijk stellen dat Saddam Hussein en zijn regime verantwoordelijk zijn voor deze crisis en ik maak uit uw woorden op, mijnheer de commissaris, dat dit de mening is binnen de Europese Unie en de Europese Commissie.
Wie is deze Saddam Hussein? Is het een politicus die af en toe de regels schendt, die een beetje een beleid van onvriendelijke buur speelt? Nee, Saddam Hussein is een meedogenloze dictator, die een gevaar voor zijn omgeving is en zijn eigen burgers met geweld onderdrukt, ongeacht of het Irakezen van Koerdische afstamming zijn, sjiieten of gewoon normale burgers van zijn land, waarbij hij zelfs de hulpgoederen die uit het buitenland komen, onderschept om ze voor zichzelf en zijn familie en omgeving te gebruiken, in plaats van ze aan de mensen te geven die ze werkelijk hard nodig hebben. Al jarenlang probeert de internationale gemeenschap door militair ingrijpen en door talrijke diplomatieke stappen paal en perk te stellen aan het optreden van deze dictator. Wij weten toch allemaal hoe vaak de Verenigde Naties en Rusland geprobeerd hebben via diplomatieke weg te bemiddelen. Eigenlijk hebben wij telkens weer, na elke bemiddelingspoging, na enkele weken, vaak na enkele maanden, en vaak al na luttele dagen vastgesteld dat de bemiddelingspogingen niet datgene opleverden wat zij beloofden en vooral dat Saddam Hussein zijn beloften en toezeggingen niet nakwam. Steeds weer werden waarnemers en controleurs van de Verenigde Naties min of meer het land uitgezet of gedwongen te vertrekken. Saddam Hussein heeft een gevaarlijk kat-en-muis-spelletje gespeeld en niet alleen bepaalde landen, Amerika of Europese landen, hier en daar beledigd of bij hun werk gehinderd, nee, hij heeft uitgerekend die instelling, die wij met name ook hier in het Europees Parlement verdedigen, namelijk de Verenigde Naties, als zodanig belachelijk gemaakt. Hij heeft de Verenigde Naties als zodanig van haar autoriteit beroofd en ieder van ons, ieder land en iedere afgevaardigde, die bepaalde grondbeginselen van humaniteit, van respect voor de rechten van de mens en voor de vrede in dit gebied wil naleven en ten uitvoer wil brengen, is door Saddam Hussein, dit regime en deze handelwijze eigenlijk belachelijk gemaakt.
Desalniettemin ben ik niet echt gelukkig met de actie die nu van start is gegaan en ondanks deze gemeenschappelijke, volledig gedeelde visie binnen mijn fractie komt men ongetwijfeld tot uiteenlopende conclusies of de actie werkelijk optimaal is. Er zijn twijfels, er zijn bezwaren, er is kritiek over het tijdstip, het tijdstip van een zeer verzwakte president, en de motivatie die erachter schuil gaat, om uitgerekend dit moment nu voor deze actie te kiezen. Er bestaat ook twijfel en kritiek over het feit dat de Verenigde Naties niet vóór de concrete beslissing zijn geraadpleegd. Ik ben voldoende juridisch geschoold om te zien dat er verschillende, zonder meer gegronde juridische interpretaties kunnen bestaan over de noodzaak van een nieuw besluit van de Verenigde Naties of de Veiligheidsraad. Er zijn ook zonder meer gegronde redenen om te stellen dat een nieuw besluit niet nodig was, aangezien er reeds een principieel besluit - ook over de sancties - genomen was. Maar ik zou het toch verstandiger en redelijker hebben gevonden, als de Verenigde Staten en ook Groot-Brittannië in een of andere vorm, op zijn minst in het kader van een raadplegingsprocedure, de Verenigde Naties bij de beslissing en de tenuitvoerlegging van hun ingrijpen hadden betrokken. Want nu ligt op zijn minst het gevaar op de loer dat datgene wat wij willen vermijden door Saddam Hussein op allerlei verschillende manieren te bestrijden, namelijk een verzwakking van de autoriteit van de Verenigde Naties, zich uitgerekend nu zal voordoen, als er ook maar de geringste twijfel over bestaat of het niet zinvol zou zijn geweest om de Verenigde Naties bij het besluitvormingsproces te betrekken. In ieder geval zijn velen deze mening toegedaan en ik zou dat ook in mijn fractie persoonlijk zo willen zien.
Nu gaat het erom een oplossing te vinden voor de moeilijke situatie waarin wij ons bevinden en die bij mij de vrees doet opkomen dat wij, als wij de dingen niet principiëler aanpakken, steeds weer in dit Parlement onze stem moeten verheffen, kritiek moeten uiten en steeds weer met afzonderlijke acties geconfronteerd worden. Dan worden er steeds weer bombardementen uitgevoerd, terwijl in wezen in Irak niets verandert. Als wij in dit Parlement het wellicht enigszins eenzijdige optreden van de Verenigde Staten in bepaalde opzichten bekritiseren, dan kan er volgens mij maar één duidelijk antwoord op worden gegeven: Europa moet een gemeenschappelijk veiligheids- en buitenlands beleid tot stand brengen! Zolang Europa op een zo zwakke, voorzichtige en onsamenhangende manier een veiligheids-, defensie- en buitenlands beleid voert, zal het niet mogelijk zijn de Verenigde Staten sterker te binden aan bepaalde grondbeginselen en regels die wij voorstaan.
Ten tweede: wij moeten absoluut ook de Verenigde Staten ertoe brengen dat zij hun beleid in dit gebied met meer regionale ruggespraak bepalen. Wij weten hoe gevoelig de dingen in dit gebied liggen. Wij weten hoe elke kleine storing in het vredesproces het hele gebied en ook de gehele relatie van Europa met de Arabische wereld in moeilijkheden kan brengen. De oplossing van de Irak-kwestie, de strijd tegen dit vreselijke regime is enkel en alleen samen met de andere Arabische staten mogelijk. Geloven dat men van buitenaf, zij het vanuit Europa of de VS, een beleid kan voeren dat niet strookt met de bedoelingen van de Arabische landen, is zinloos. Wanneer wij er niet in slagen ook het hart en het verstand van de Arabische bevolking in Irak en buiten Irak te winnen, is het niet mogelijk.
Het derde punt is de humanitaire hulp. Wij hebben, met name in dit Parlement, steeds weer duidelijk gesteld dat het volk niet mag lijden onder de zonden en fouten van Saddam Hussein en dit principe moet ons ook in de toekomst leiden. Wij moeten dan ook ongetwijfeld in de komende maanden financiële hulp bieden daar waar het nodig is, zodat wij degenen kunnen helpen die juist nu weer schade oplopen.
Laatste punt: er wordt vaak kritiek geuit op de rol van Amerika als wereldwijde politieagent. Hierin schuilt een gevaar, ongeacht of dit nu veroorzaakt wordt door de wil van Amerika om iets te doen, of omdat niemand anders deze rol op zich neemt. Ik kom nog eens terug op het punt dat ik het eerst heb genoemd. Er is slechts één middel tegen de rol van de VS als wereldwijde politieagent, en dat is versterking van het Europese defensie- en veiligheidsbeleid. Door het besluit van Frankrijk en Engeland is een eerste uitgangspunt geschapen, maar wij moeten de tendens van de VS om wereldwijd politieagent te spelen, bestrijden en daarom moeten wij daadwerkelijk een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in Europa voeren om een tegengewicht te scheppen!

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, ik kan me in hoge mate vinden in hetgeen de twee vorige sprekers hebben gezegd.
De eerste vraag die we moeten stellen is of dit massale vertoon van geweld wel nodig was. Mijn antwoord is hetzelfde als het hunne: ja, jammer genoeg was het nodig. Na jaren van steeds intensievere diplomatie, waarbij Saddam Hussein steeds meer ging draaien en te liegen, was er geen alternatief meer.
Saddam Hussein lacht de Verenigde Naties - een organisatie wier waarden hij bespot en wier mandaat hij niet aanvaardt - vierkant uit. Het verslag van UNSCOM was vernietigend. Het is volkomen duidelijk dat Hussein niet alleen massavernietigingswapens bezit maar ze ook voortdurend probeert te verbergen. Pogingen om die wapens met behulp van UNSCOM-mechanismen op te sporen, heeft hij opzettelijk verijdeld.
Wij moeten onszelf de vraag stellen waarom hij zo vasthoudt aan die chemische en biologische wapens. We weten dat hij ze tegen zijn eigen volk heeft ingezet en hebben alle reden om aan te nemen dat hij ze net zo gemakkelijk tegen andere mensen zal gebruiken.
Ik wil u even herinneren aan de omvang van dat wapenarsenaal. In zijn verklaring zei de Britse premier gisterenavond: "Sedert 1991 hebben de wapeninspecteurs 48 scudraketten, 40.000 ton chemische wapens, 690 ton actieve bestanddelen voor chemische wapens, 3.000 ton uitgangsstoffen voor chemicaliën en een fabriek voor biologische wapens vernietigd of onklaar gemaakt, maar meer dan 30.000 koppen voor chemische wapens en 4.000 ton uitgangsstoffen voor chemische wapens zijn niet achterhaald.
De tweede vraag is of dit nu wel het juiste moment was. Ik geloof er niets van dat president Clinton deze gelegenheid heeft aangegrepen om de aandacht af te leiden van de problemen thuis en een paar dagen te winnen. Dit is een zaak van leven en dood die een acute bedreiging vormt voor de Irakezen, zowel voor de vrienden van het regime als de vijanden ervan; voor Irak's buurlanden, met name voor Israël, en misschien wel voor ons allemaal. Als je luistert - wat velen van ons gisterenavond zeker hebben gedaan - naar de televisie-uitzendingen vanuit Washington dan blijkt duidelijk dat al zijn militaire en niet-militaire adviseurs vonden dat dit het juiste moment was voor actie.
Als ik even in mijn hoedanigheid van Brit mag spreken, denk ik niet dat een Brits premier Britse levens in gevaar zou brengen als hij niet de mening toegedaan zou zijn dat actie op dit ogenblik onvermijdelijk, noodzakelijk en juist was.
Maar laten we nu eens nadenken over de gevolgen van de actie en niet zozeer over het optreden zelf. Het Parlement is op dit vlak van het buitenlands beleid geen uitvoerend orgaan, maar wel hebben wij de plicht om het gebeurde te analyseren en te bekritiseren en ook om vooruit te denken en de regeringen van onze Unie te adviseren. De heer Swoboda merkte op dat dit een ongelukkige weergave is van ons falen om een krachtig buitenlands en veiligheidsbeleid op te zetten. En toch weten we dat de komende zes maanden voor dat beleid van essentieel belang zullen zijn. De gebeurtenissen van de voorbije 24 uur tonen aan hoe groot de behoefte is aan een analyse- en planningeenheid waarbij alle ministeries van Buitenlandse Zaken van Europa zijn aangesloten, aan een hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en misschien vooral wel aan een Raad Algemene Zaken die daadwerkelijk bereid is een debat aan te gaan over moeilijke kwesties in moeilijke delen van de wereld. Maar de actie heeft nog een ander, veel indringender effect. Men heeft de laatste maanden veel energie besteed aan het creëren van een buitenlands en veiligheidsbeleid voor deze Unie. Ook al is de verklaring van St. Malo opgesteld met de Balkan in gedachten, toch zou deze ons de basis kunnen verschaffen voor ruimere instellingen die in het belang van Europa overal ter wereld ingezet kunnen worden.
De volgende paar weken worden niet alleen een echte uitdaging voor Europa, maar vooral een uitdaging voor de regering van Frankrijk en van Groot-Brittannië. Zij kunnen kiezen. Ofwel beginnen ze weer met hun historische gehakketak, ofwel wenden ze deze crisis aan als een gelegenheid om de stappen die zij samen al hebben gezet en die zij de rest van ons aanbevelen, te versterken. Ze kunnen het aan het Britse en Franse Ministerie van Buitenlandse Zaken overlaten, maar ze kunnen die historische denkpatronen ook opzij zetten en trachten voor Europa een soort ijzeren vuist te ballen in de fluwelen handschoen van een gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid dat tot op heden voor 95 % een holle frase is geweest.
Een buitenlands en veiligheidsbeleid is mijns inziens voor onze Unie een schitterende buitenkans die niet verloren mag gaan in de rook en het stof van Bagdad. We hebben allemaal een verantwoordelijkheid om te trachten deze crisis om te zetten in een kans. Die taak ligt vooral bij het Duitse voorzitterschap, dat de gevolgen zal erven van de voorbije 24 uur.
Er ligt hier een gouden kans; het zou de aanleiding kunnen zijn voor een belangrijke ommekeer in de manier waarop Europa naar buiten treedt, niet alleen in de Golf maar in heel het Midden-Oosten. Persoonlijk heb ik er geen enkele twijfel over dat het tijdstip van deze aanval op Bagdad ingegeven is door niet allen het gebeurde in Bagdad zelf, maar door de ontwikkelingen in het vredesproces en in Palestina.
Er is een reële kans voor een positief Europees initiatief in Palestina in de periode tot 4 mei. Israël krijgt te maken met een lastige verkiezingscampagne. De positie van Yasser Arafat is na 4 mei onzeker. En wat we er ook over mogen denken; de aandacht van de Amerikaanse president zal vast wel worden afgeleid door de problemen in eigen land.
Europa moet snel en creatief zijn; het moet gebruikmaken van de goede diensten en het inzicht van de heer Moratinos. Maar ik denk echt dat als we onszelf beschouwen als een serieuze speler op het wereldtoneel die een daadwerkelijke rol heeft in de gebieden rondom ons, we de komende paar maanden creatief en effectief zullen moeten nadenken.
Ik wil ter afronding nog even terugkeren naar de essentie van de zaak. De Britse premier zei gisterenavond: "Er is geen realistisch alternatief voor militair geweld. We betreuren het bijzonder over te moeten gaan tot militaire actie maar doen dat niettemin met grote vastberadenheid. Alle andere wegen hebben we al bewandeld. We komen in actie omdat we niet anders kunnen." Niet als Brits burger, maar als voorzitter van onze Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en, denk ik, als goed Europeaan zou ik willen zeggen dat als de storm is gaan liggen en de nieuwe situatie er is, we moeten kunnen zeggen dat Europa gezamenlijk moet optreden en dat we moeten optreden omdat we geen keuze hebben.
Dit is een moeilijk moment, maar moeilijke momenten leiden tot creativiteit en tot daadwerkelijke vooruitgang in onze Unie.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, als we willen bepalen waar de schuld ligt voor hetgeen de voorbije 24 uur is gebeurd - of deze nu in Washington, Londen of Bagdad ligt - dan moeten we eerst op zoek gaan naar de oorzaak van dit hele proces. En als we dat doen, blijkt al snel dat de schuld voor de huidige crisis duidelijk bij Saddam Hussein en zijn regime in Irak ligt. Sinds de Golfoorlog in 1991 heeft Irak de ene crisis na de andere uitgelokt, te beginnen in januari dit jaar toen het het voltallige Amerikaanse personeel van het UNSCOM-team het land uitzette. In augustus dit jaar werd het hele team wapeninspecteurs van UNSCOM de toegang tot nieuwe plaatsen geweigerd en in oktober werd de samenwerking met UNSCOM in zijn geheel gestaakt.
Deze provocaties zijn het zoveelste voorval in een al acht jaar durend vast patroon van obstructie en verstoppertje-spelen; in die periode hebben de Iraakse autoriteiten de inspecties herhaaldelijk geheel of gedeeltelijk gefrustreerd.
Alle pogingen om de crisis op een diplomatieke manier op te lossen zijn mislukt. Hoe komt dat? Omdat Saddam Hussein niet wil! De inspecties van de speciale commissie van de Verenigde Naties heeft hij continu geblokkeerd, gehinderd en tegengewerkt, wat duidelijk een overtreding is van de resoluties van de Verenigde Naties. Het Memorandum van Overeenstemming dat getekend is tussen Irak en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties in februari dit jaar na persoonlijke bemiddeling van de heer Kofi Annan, heeft hij totaal in de wind geslagen.
Deze week berichtte de heer Richard Butler, hoofd wapeninspectie, dat Irak blijft weigeren de voorwaarden na te leven van resolutie 687. Men denkt dat het land nog steeds biologische wapens, verboden ballistische raketten en chemische wapens bezit. De militaire interventie van de voorbije 24 uur is betreurenswaardig, maar een onvermijdelijk gevolg van de onbuigzaamheid van het Iraakse regime.
Mijn fractie is zeer begaan met het feit dat de Iraakse bevolking zo onder de sancties gebukt gaat. Maar de belangrijkste oorzaak van die sancties ligt bij hun eigen dictator. We steunen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk in hun pogingen deze bedreigingen voor de regionale en de wereldvrede weg te nemen en ik hoop dat de lidstaten in de Raad hetzelfde zullen doen.

Van Bladel
Voorzitter, enige tijd geleden waren we opgelucht en ook trots toen Kofi Annan terugkwam uit Bagdad en hij een compromis had kunnen bereiken maar we hadden allemaal wel in ons achterhoofd dat dat compromis misschien geen lang leven zou gaan leiden. Dat bleek ook al snel. Want de UNSCOM-mensen werden het land in- en uitgestuurd. Ik hoef er hier niet in detail op in te gaan, de heer Swoboda en de heer Spencer hebben dat al uitvoerig gedaan. Mij houdt steeds de vraag bezig waarom Saddam Hussein zo moeilijk doet als hij niets te verbergen heeft. Misschien is dat wel te simplistisch. Kortom, Voorzitter, de acties die nu ondernomen zijn, waren eigenlijk onvermijdelijk. Het tijdstip waarop het nu gebeurt, roept bij vele mensen twijfel op. Ik kan me dat voorstellen maar ik denk dat de stemverhouding in het Congres er toch niet door verandert terwijl de feiten ter plekke in het Midden-Oosten even ernstig blijven.
Voorzitter, komt de oplossing hiermee dichterbij? Ik vermoed van niet. UNSCOM zal niet meer terugkeren. Saddam Hussein zal niet geraakt worden. Wat kunnen wij dan nog doen om het probleem in die regio een beetje vooruit te helpen? Een oppositie steunen? We weten uit het verleden dat die heel verspreid is. Toch zouden we daar vanuit de EU een poging toe kunnen wagen. Er moeten ook initiatieven ondernomen worden voor humanitaire hulp, want het is natuurlijk in en in triest dat vlak voor kerst burgers van Irak in het ziekenhuis liggen terwijl er wellicht niet genoeg medicijnen zijn. Evenals de heer Spencer, die een uitstekende analyse van de situatie heeft gegeven, zie ik ook een grote rol voor het Duitse voorzitterschap. Dat voorzitterschap krijgt het zwaar, want Agenda 2000 ligt voor ons en daar maken we al ruzie over. Ik denk dat het belangrijk is voor de EU om naast de Amerikaanse positie nu eens iets serieus en solides met betrekking tot het Midden-Oosten te doen en daar hoort Irak zeker bij. We moeten iets substantieels doen voor het Iraakse volk, waardoor zij voelen dat zij niet alleen gelaten worden met die dictator. Ik zie dat op dit moment uitsluitend in de humanitaire hulp.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, met mijn betoog zal de toon van deze vergadering veranderen. In de eerste plaats merk ik op dat Saddam Hoessein in onze ogen een tiran is en dat wij zijn regime onaanvaardbaar vinden. Vandaag echter hebben wij het hier over een ongekende aanval op het Iraakse volk. Het is namelijk niet Saddam Hoessein die van deze aanval schade ondervindt, doch het Iraakse volk, dat al een paar jaar lang te lijden heeft van een embargo dat onmenselijk is en reeds tot de dood van 500.000 kinderen heeft geleid. Het zijn die kinderen, hun moeders en hun vaders die van de aanval van de Verenigde Staten te lijden hebben.
Dat is de werkelijke situatie. Het gaat er niet om Saddam Hoessein te verdedigen. Saddam Hoessein is een tiran. Het inspectieteam van de Verenigde Naties erkent echter ook dat er in een maand tijd 428 inspecties hebben plaatsgevonden, meer dan 290 reguliere en 128 nieuwe. Ook erkent datzelfde inspectieteam dat er niet al te veel vertrouwen is in de onpartijdigheid van hun leider, de heer Buttler. Mijnheer de Voorzitter, dat is wat er gaande is.
Hier zijn verschillende zaken te betreuren. In de eerste plaats het feit dat dit Parlement zich niet duidelijk uitspreekt tegen wat een regelrechte barbarij is, of hoe men het ook wil noemen, dat er geen resolutie is waarin dat tot uiting komt, alsook dat er wederom geen gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie komt, dat de Europese Unie geen voorbeeldfunctie vervult bij wat het bewaken van de vrede moet zijn als tegenwicht voor de barbaarsheid die de Verenigde Staten hebben laten zien met een aanval waarvan zelfs de Verenigde Naties niet op de hoogte waren en die door Kofi Annan aan de kaak is gesteld.
De Europese Unie zou zich derhalve achter Kofi Annan moeten scharen en in geen geval achter de Verenigde Staten. De Europese Unie moet een voorbeeldfunctie vervullen bij het beschermen van mensenrechten, leven en vrede. Zij laat wederom een kans liggen, want het valt te betreuren, mijnheer de Voorzitter, dat de heer Blair die aanval reeds zonder een spoor van twijfel heeft ondersteund en dat de heer Aznar hetzelfde heeft gedaan.
Het is bedroevend dat er hier niet meer stemmen opgaan - en ik vind het echt heel treurig, beste collega's, dat het er niet meer zijn - die zich tegen de wreedheden uitspreken.
Ik moet mijn interventie beëindigen, mijnheer de Voorzitter. Ik blijf het treurig vinden dat er geen luidere stemmen tegen die wreedheden opgaan, dat men het goedvindt dat de Verenigde Staten doorgaan met hun politiek van voldongen feiten - en dat de Europese Unie geen besluit tegen die voldongen feiten neemt - alsook dat men doorgaat met het bestraffen niet van de tiran die Saddam Hoessein is, maar van het Iraakse volk, dat al genoeg geleden heeft.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie De Groenen veroordeelt het eenzijdige optreden van de VS en Groot-Brittannië. Wij veroordelen echter ook het misdadige regime en beleid van Saddam Hoessein. Saddam Hoessein is een misdadiger en moet als een misdadiger worden behandeld. Hij moet worden aangeklaagd, hij moet voor de rechter worden gesleept, hij moet worden veroordeeld, en als hij schuldig wordt bevonden, moet hij worden gearresteerd en een straf krijgen volgens de methode van de rechtsstaat. Wij kunnen echter dit soort "cowboyrecht" en lynch-justitie niet aanvaarden! Die horen niet thuis in een internationale rechtsorde!
Wij hebben de laatste jaren gezien hoe er langzaam een internationale rechtsorde wordt geschapen. Wij lynchen de moordenaars uit Rwanda niet - wij veroordelen ze! Wij lynchen de moordenaars uit Bosnië niet - wij veroordelen ze! Wij lynchen Pinochet niet - wij veroordelen hem! Willen wij niet eindigen in een chaos met "privé-politie" , dan moeten wij ons houden aan de internationale rechtsorde.
Collega Swoboda betreurt het dat de VS "de politie van de wereld" is en wil dat de EU een concurrerende wereldpolitie wordt - alsof dat een oplossing zou zijn! Als de Russen ook komen met hun wereldpolitie, en de Chinezen met de hunne, dan zullen er in de 21ste eeuw vier, vijf "supermacht-wereldpolities" zijn, die elkaar beconcurreren om in hun eigen belang hun eigen wereldorde te scheppen - en dan zou ik niet graag tot de generatie van onze kleinkinderen behoren.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie staat en valt met legaliteit en het rechtsstaatbeginsel . Wij proberen - speciaal vandaag hebben wij dat extra geprobeerd - via een reeks verslagen de mensenrechten en het rechtsstaatbeginsel over de hele wereld ingang te doen vinden. Hoe kunnen vertegenwoordigers van de Europese Unie de "cowboyjustitie" aanvaarden als alternatief voor het rechtsstaatbeginsel? Mijnheer de Voorzitter, dit bedroeft mij zeer! Wij moeten de rechtsstaat overeind houden, ook als dat moeilijk is!

Taubira-Delannon
Voorzitter, waarde collega's, we bevinden ons in een, naar onze smaak, netelige situatie: een duidelijke zaak, het ongelijk aan de ene zijde, het gelijk aan de andere.
Voorzover wij weten, stoelt het verslag-Buttler, waarin vernedering tot diplomatieke methode is verheven, op drie incidenten in het kader van de controle van 130 locaties, wat min of meer een percentage van ongeveer 2, 5 % aan blokkering of onenigheid betekent. Maar over dit verslag wordt zoveel ophef gemaakt dat wij de conclusies van de algemeen directeur van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie niet meer kunnen horen en deze geven aan dat Irak de nodige samenwerking voor de uitvoering van zijn taak van nucleaire controle heeft geboden.
Welke dringende noodzaak heeft dus belemmerd dat we de tijd nemen om de inhoud van beide verslagen te beoordelen? Op welke legitimiteit kan een land bogen om zich een internationale bevoegdheid toe te eigenen? Verzacht het feit dat andere landen het vergezellen en steunen, in zekere zin de ernst van deze confiscatie?
Het is toch betreurenswaardig, en wellicht verdacht, dat deze oorlog met de hypocriete naam, die een hele regio in vuur en vlam zet en tot verlies van mensenlevens leidt, op zo'n gunstig moment voor de binnenlandse politiek van de Verenigde Staten komt. En al dacht de Amerikaanse president de Irakese president als afweergeschut te kunnen gebruiken, laatstgenoemde dreigt vooral een vijgenblad voor hem te worden. Omdat niemand het ook maar in zijn hoofd zal halen het machtsmisbruik en het cynisme van Saddam Hussein te vergeten. Maar door hem tot slachtoffer te maken dwingt de president van de Verenigde Staten ons er helaas toe vriendelijk te zijn voor sommigen en onbuigzaam voor anderen.
Wat er op het spel staat, is onze vastberadenheid om weerstand te bieden aan oorlogszuchtige neigingen, machtsuitingen tegen te gaan en weerstand te bieden aan strafexpedities. Wij zeggen vastberaden dat wij bepaalde politieke, morele en diplomatieke criteria bij de internationale betrekkingen hanteren, dat wij in feite proberen onze idealen te volgen.

Martinez
Voorzitter, over negen dagen is het Kerstmis. Irak is het enige Arabische land waar christenen wonen, waar kerken staan, waar we kerstbomen zien, en als cadeau geven wij de kleine Arabieren bommen, een embargo, duizenden kinderen die sterven, een genocide, een concentratiekamp van het Westen voor achttien miljoen Arabieren.
Wat voor misdaad heeft Irak begaan? Irak wil het recht op waardigheid, het recht op territoriale integriteit, het recht op soevereiniteit over zijn eigen natuurlijke rijkdommen en het recht op niet-inmenging in zijn binnenlandse aangelegenheden.
Wat eist president Saddam? Met het hoofd rechtop en niet met het hoofd gebogen door het leven gaan. Wie is er een oosterse despoot? Saddam Hussein? Of Bill Clinton die zich in de gangen van hotels ophoudt met sletten aan zijn voeten en die zijn vuiligheid van hun jurken probeert weg te poetsen?
Men beroept zich op het recht. Maar waar is de Veiligheidsraad? Waar is de resolutie van de Veiligheidsraad? Waar is de vredesmacht? Is de Oostenrijkse voorzitter van de Raad op de hoogte gebracht? Tot wie heeft men zich gewend? Er wordt van politieagent gesproken, maar wie is de dief? Aramco, Exxon, de Britse koloniale macht in Koeweit? Er wordt van regeringsstelsels gesproken! Maar volgens welk model? Emir Jaber van Koeweit, de familie Wahhabite van Saudi-Arabië?
De geloofwaardigheid van Europa staat op het spel. De Arabische natie kijkt naar Europa. De Arabieren daar zijn niet de Arabieren van onze voorsteden! Het zijn de Arabieren van Ninive, Babylonië en Mesopotamië. Tegen mijn Irakese studenten, tegen de deken van Bagdad en Babylonië, die uit mijn collegezaal komen, zeg ik het volgende: "Op een dag zal Frankrijk weer Frankrijk worden, wij zullen het Irakese volk de hand reiken, wij zullen de misdaad die Europa, het Europa van de zogenaamde rechten van de mens, heeft begaan, weer goedmaken." Leve Irak.
(Tekenen van onrust)

Parigi
Mijnheer de Voorzitter, de volkeren van de wereld hadden indertijd de hoop dat er na 1945 voor altijd een einde zou komen aan de verschrikkingen van de oorlog. De feiten laten echter zien dat 1945 niet zozeer het moment is waarop er een einde kwam aan de oorlog, maar het moment waarop de vrede uitbrak. Er zijn nog nooit zoveel oorlogen geweest als in de afgelopen 50 jaar; nog nooit zijn we getuige geweest van zoveel massamoorden, zoveel onrecht, zoveel volksverhuizingen en zoveel leed onder onschuldige burgers.
Inzake het dramatische vraagstuk dat nu ter tafel ligt kan ik u zeggen dat onze afkeer niet het Iraakse volk geldt. Dit volk kan bogen op een zeer oude beschaving, wellicht de oudste beschaving van de gehele mensheid. Nee, onze afkeer geldt uitsluitend Saddam, die zijn volk op de meest wrede wijze heeft opgeofferd ter vermeerdering van zijn eigen glorie en almacht.
Onze afkeer geldt eveneens de volstrekte onmacht van de internationale organisaties, met inbegrip van de Europese Unie. Zij hebben zich niet alleen in de huidige tragedie maar ook in de voorafgaande conflicten volslagen machteloos getoond. Deze onmacht sterkt de Verenigde Staten in hun overtuiging dat zij als wraakengel moeten paraderen. Mijnheer de Voorzitter, we hopen dat deze zwarte bladzijde snel kan worden omgeslagen, ook dankzij de Unie...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mijnheer Parigi, ik ontneem u het woord, want uw spreektijd is om.
Het debat is gesloten.

De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-1087/98 van mevrouw Erika Mann, namens de PSE-Fractie; -B4-1100/98 van de heer La Malfa, namens de ELDR-Fractie; -B4-1138/98 van de heer von Habsburg e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-1144/98 van de leden Schroedter en Aelvoet, namens de V-Fractie; -B4-1151/98 van de heer Alavanos, namens de GUE/NGL-Fractie, over een politieke oplossing voor het Dnjestr-probleem.

Mann, Erika
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, mijn fractie heeft deze resolutie ingediend, omdat wij van mening zijn dat de Europese Unie een actievere rol moet gaan spelen bij het oplossen van het conflict in Trans-Dnjestrië. Velen van ons weten relatief weinig over de algemene situatie in Trans-Dnjestrië en volgens ons is het nodig dat de Europese publieke opinie dit conflict beter leert kennen. Moldavië is door een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met ons verbonden. Roemenië zal op een gegeven moment lid worden van de Europese Unie en Moldavië wordt dan een van onze directe buren. Het conflict in Trans-Dnjestrië duurt nu al acht jaar en is in de publieke opinie nagenoeg onopgemerkt gebleven.
Het conflict gaat om de vraag welke status het gebied Trans-Dnjestrië in de toekomst binnen de staat Moldavië zal krijgen. Het is een machtsspel, waarbij het draait om de versterking van de status quo voor sommige betrokkenen. In de conflicten gaat het meestal om politieke of economische macht. Het is een strijd binnen de elite en niet in de bevolking en ook het conflict over de vraag welke taal er in Trans-Dnjestrië moet worden gesproken, Russisch of Roemeens, is van ondergeschikt belang. Van ons in de Europese Unie wordt verwacht en geëist dat wij een bijdrage leveren aan de ontplooiing van een strategie voor het oplossen van dit conflict en dat wij de OVSE in de moeilijke discussies ondersteunen.
Wij kunnen er niet omheen en wij moeten dan ook proberen in de komende tijd in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst en in het kader van de gesprekken die de Raad voert, een antwoord op de onopgeloste problemen te vinden. Waar het in wezen om gaat, is de vraag hoe de samenwerking met de OVSE op een intelligente manier kan plaatsvinden, hoe het terugtrekken van de Russische troepen georganiseerd kan worden, welke oplossing er bestaat om de wapendepots op te heffen, op welke manier de politieke gevangenen - in het bijzonder de Ilic-Ilascu-groep - fair behandeld kunnen worden, welke vreedzame samenwerking op economisch en sociaal vlak tussen Moldavië en het gebied Trans-Dnjestrië kan worden gevonden en welke financiële ondersteuning wij daarvoor kunnen bieden.
Het is echter nog veel belangrijker dat wij uit de situatie in Ierland en ook uit andere situaties leren dat het nodig is dat ook de Europese Unie ertoe bijdraagt een termijn vast te stellen voor de beëindiging van deze conflicten. Wij weten, en daar hebben wij ervaring mee, dat een politiek conflict uitsluitend daadwerkelijk kan worden bijgelegd als er een termijn is vastgesteld.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, sinds 1992 wachten wij op een duurzame en rechtvaardige regeling in Trans-Dnjestrië. Zes jaar lang suddert daar een conflict dat kan uitbarsten en een escalatie kan veroorzaken in politieke zin.
De bevolking van Moldavië zou zich de oorlog van 1992 moeten herinneren en alles in het werk moeten stellen om nieuw bloedvergieten te voorkomen. Waarom worden de mooie woorden en het memorandum van Moskou eigenlijk niet uitgevoerd?
Mijn fractie is verheugd dat wij hier ook dankzij het initiatief van mevrouw Mann een signaal van ondersteuning voor de vrede kunnen sturen naar Moldavië en Trans-Dnjestrië. De krachten voor vrede verdienen alle steun evenals de internationale inspanningen van de OVSE, de Russische Federatie en Oekraïne. Ik hoop dat zij voort zullen gaan om de vrede een kans te geven.
Ik roep de Raad en de Commissie op hun bijdrage te leveren aan het vredesproces en mogelijk kan daar TACIS-geld op een goede wijze worden ingezet. Verder moet grote prioriteit worden gegeven aan de vernietiging van de grote wapenvoorraden die de Russen daar hebben laten liggen. Zoals bekend kan de aanwezigheid van grote partijen wapens al een geweldspiraal in zichzelf vormen.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, Moldavië is bij ons helaas een tamelijk vergeten land. Daarom wil ik hier collega Mann heel hartelijk danken dat zij zoveel onderneemt om ervoor te zorgen dat deze algemene mening daadwerkelijk en radicaal verandert.
Wij vergeten dit land, hoewel het voor ons strategisch een ongelooflijk belangrijke rol speelt. Men zou eens moeten horen hoe de regeringen van de kandidaat-landen reageren, als men het punt Moldavië aansnijdt. De voormalige minister van Buitenlandse Zaken van Roemenië, Gabriel, heeft er ooit in een hele interessante toespraak op gewezen dat er twee kritieke punten zijn voor de veiligheid in Europa. Het ene is de kwestie van Trans-Dnjestrië en het andere is de kwestie Königsberg. Dat zijn twee plaatsen, die door hun ligging, door de grote hoeveelheden wapens die daar gestationeerd zijn - hetgeen eigenlijk onverklaarbaar is, terwijl Rusland ook vandaag de dag niet kan uitleggen, en naar buiten toe ook niet wil uitleggen, waarom daar een dergelijk grote hoeveelheid wapens gestationeerd is - een echte bedreiging voor de vrede in het hele Europese gebied vormen. Het gaat nu juist niet om een klein plaatsje dat ver weg ligt en daarom zijn wij nu eenvoudigweg gedwongen om in een ruimer kader te denken en kunnen wij niet op deze manier met oogkleppen de wereld beschouwen.
Ik geloof dat het heel belangrijk is dat wij ook via het Europees Parlement de verschillende missies, en dan vooral van de OVSE, van onze ondersteuning verzekeren, zodat zij weten dat zij op de politieke vertegenwoordigers van Europa kunnen rekenen en dat deze ook bereid zijn te helpen en te steunen als het nodig is. Het is mogelijk het conflict daar op te lossen, als er voldoende druk wordt uitgeoefend. Het is een conflict dat zich eigenlijk zal toespitsen tussen Rusland aan de ene kant en de Europese Unie aan de andere kant. Als uitsluitend Rusland zijn kracht toont, dan doen wij Europa daarmee geen goed. Het is hard nodig dat wij daar onze aanwezigheid tonen, dat wij dit land daar, deze jonge democratie werkelijk ondersteunen en datgene doen voor Moldavië wat in onze macht ligt. Dan, geloof ik, zullen wij ook voor onszelf het beste hebben gedaan.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, het Europees Parlement steunt de eis van de ministerraad van de OVSE dat er eindelijk wezenlijke stappen door de conflictpartijen ondernomen moeten worden, zodat het conflict in Trans-Dnjestrië kan worden beëindigd. Wij kennen de inspanningen van de OVSE-missie, die zich met heel weinig geld en veel engagement en vaak met beperkingen van het mandaat inzet voor de vrede in dit gebied. Wij weten dat alleen binnen de internationaal erkende grenzen van Moldavië een oplossing kan worden gevonden. Als belastende factor komt daar nog bij dat Moskou het reeds aangekondigde terugtrekken van de troepen vertraagt en dat daar, zoals reeds gezegd werd, enorme voorraden wapens liggen.
Moldavië - en dat wordt hier steeds weer over het hoofd gezien - heeft hetzelfde lot ondergaan als de voormalige DDR. Het werd veertig jaar lang door de sovjets overheerst. Moldavië heeft het verzoek ingediend om lid te worden van de Europese Unie. Dat wordt hier steeds weer genegeerd. Wij moeten juist dit buurland een oplossing aanbieden, bijvoorbeeld, zoals het Oostenrijkse voorzitterschap heeft voorgesteld, in het kader van de Europaconferentie, in het licht van de uitbreiding van de Unie. Ik vraag daarom de commissaris uiteen te zetten, wat de Commissie afgezien van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst verder voor plannen heeft voor Moldavië.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie deelt uiteraard de bezorgdheid van het Europees Parlement over de situatie in Trans-Dnjestrië. Hoewel er geen uitbarstingen van geweld geweest zijn sinds 1992 lijdt het geen twijfel dat de vrede niet verzekerd is zolang er geen akkoord gesloten wordt tussen de leiders van beide zijden en van de buurlanden, met name van Rusland.
Teneinde de dialoog te bevorderen en de bemiddelaars, met name van de OVSE, te helpen, zal de Commissie voorstellen om in het kader van het TACIS-programma een project voor het herstel van een van de in 1992 vernielde bruggen over de Dnjestr in Gura en Kolui te financieren. Dit voorstel is uitgewerkt in overleg met de OVSE-delegatie in Chizinau en wij zijn van oordeel dat het in de richting gaat van het voorstel dat in deze resolutie gedaan wordt. Wij blijven de situatie in de regio op de voet volgen, wij delen onze informatie met de Raad en de lidstaten en wij zijn bereid andere maatregelen te nemen die nuttig kunnen zijn en het conflict kunnen helpen oplossen.
Tenslotte wil ik namens de Commissie onderstrepen dat wij onze aandacht en waardering moeten uitspreken voor de inspanningen die de Moldavische autoriteiten leveren om de democratie te versterken en de vrijemarkteconomie te ontwikkelen, zelfs in deze uiterst moeilijke omstandigheden, zoals wij allen erkennen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Pinheiro.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-1086/98 van de heer Pasty e.a., namens de UPE-Fractie; -B4-1088/98 van de leden Happart en Berès, namens de PSE-Fractie; -B4-1102/98 van de heer Monfils, namens de ELDR-Fractie; -B4-1119/98 van de heer Maes e.a., namens de ARE-Fractie; -B4-1139/98 van mevrouw Pack e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-1152/98 van mevrouw Ainardi e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-1159/98 van de heer Kerr, namens de V-Fractie, over urgente maatregelen tegen doping in de sport.

Happart
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, al vanaf begin augustus heb ik stappen ondernomen om het Europees Parlement in het kader van de spoedprocedure een resolutie over doping in de sport te laten aannemen.
Ik dank de collega's die zich achter mij hebben geschaard, want zij hebben de tekst verbeterd die ik als basistekst had voorgesteld. Tien weten nu eenmaal meer dan één. Deze gezamenlijke ontwerpresolutie vormt hiervan nog een bewijs. Ik wil geen zedenpreker zijn, maar bij de dopingproblematiek zijn er tenminste twee goede redenen om ferm op te treden. Ten eerste het immorele aspect. Het is immoreel om jongeren risico's die met de gezondheid worden genomen als voorbeeld te geven, zogenaamd om redenen van sportief rendement, maar voornamelijk omdat er financiële belangen mee gemoeid zijn.
In dit verband kunnen wij het beginsel van gesjoemel absoluut niet aanvaarden. Wanneer men zich drogeert, heeft men lak aan de moraal, dan doet men dat om de samenleving te misleiden, en doping doet mij uiteraard denken aan de behandeling van voeding met hormonen. Doping doet me ook denken aan alles wat met fraude te maken heeft, ook in het financiële stelsel.
Als het Europees Parlement niet zou reageren op een dergelijke houding, een dergelijke logica, die in de sport ingang lijkt te vinden, dan zouden wij inderdaad in onze fundamentele taak om een betere en rechtvaardigere samenleving te organiseren te kort schieten. Wij moeten eisen dat het principe en het ideaal van de sport in de allereerste plaats een voorbeeld van moreel gedrag voor de jeugd blijft.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, doping ondermijnt lichaam, geest en de sportiviteit. Zoals de heer Happart terecht zegt, het is frauduleus, en ik ben ook blij met zijn initiatieven in dezen. Internationale maatregelen moeten genomen worden en afspraken moeten worden gemaakt. Het IOC, het Internationaal Olympisch Comité, heeft het er voorlopig bij laten zitten. De Wereldconferentie in Lausanne moet daarom goed worden voorbereid en eerlijk worden voorbereid. Een internationaal agentschap moet worden opgezet en een echte en duidelijke internationale lijst van verboden producten moet voorlopig worden bijgewerkt. Maar dat kan het IOC niet alleen. Internationale organisaties zoals met name de Unie hebben een belangrijke rol te spelen. De recente Top in Wenen geeft daarvoor de handvaten aan. Het is nu aan de lidstaten om hun inzet te coördineren, hun beleid af te stemmen en het Europese kader te gebruiken in verband met het gezondheidsbeleid en de sport. De EU-ministers van Sport moeten snel bijeenkomen om een mogelijk Europees actieplan vast te stellen.

Maes
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het niet altijd eens met de heer Happart maar ik ben blij dat ik dat hier wel kan zijn. Het gaat over een probleem dat ons allen erg bekommert omdat wij natuurlijk van mening zijn dat de sport dermate door de doping vergiftigd is dat wij nauwelijks nog vertrouwen hebben in de sportinstanties zelf om tot een gezondmaking over te gaan. Daarom stellen wij vertrouwen in de Unie. Wij hopen dat de lidstaten hun beleid gaan coördineren maar wij hopen tevens dat er een richtlijn komt van de Commissie opdat die coördinatie daadwerkelijk een feit zou zijn, opdat ook nadien de controle effectief zou worden uitgeoefend. Daarom hadden wij voorgesteld dat een onafhankelijke administratieve eenheid zou worden gevormd.
Mevrouw de Voorzitter, het is al heel ver gekomen met de doping in de sport. Wij stellen vast dat de verdedigers van deze verboden producten altijd weer nieuwe creativiteit aan de dag leggen om nieuwe producten en nieuwe sluikwegen te ontwikkelen. Het is daadwerkelijk een maffia geworden die haar eigen laboratoria heeft en haar eigen circuits. Daarom zal het noodzakelijk zijn dat de Commissie niet alleen een goed preventief beleid voert, dat er niet alleen een lijst komt van verboden producten, maar dat er tevens een sluitende controle wordt uitgeoefend opdat deze producten daadwerkelijk zouden kunnen worden geweerd. Met een preventief beleid, mevrouw de Voorzitter, bedoelen wij een beleid dat ook pro-actief denkt, dat ook op de hoogte is van de ontwikkelingen die zich voordoen. Wat vandaag wordt toegelaten omdat niemand het kent, blijkt morgen toch weer een gevaarlijk product te zijn. Wij willen een einde maken aan het vergiftigen van onze sportmensen. Sport is gezond op voorwaarde dat het niet onderworpen wordt aan de wetten van louter commercie waar de gezondheid van mensen aan wordt opgeofferd.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, ik zal kort en helder uiteenzetten hoe ik erover denk. Het gebruik van drugs en doping voor andere dan medische doeleinden moet worden afgekeurd. Drugs zijn in psychologisch, geestelijk en lichamelijk opzicht schadelijk voor de gebruiker. Dan heb ik het nog niet eens over de morele aspecten en de oplichterij die het met zich meebrengt.
De jongeren van Europa zien sporters als een voorbeeld en besteden heel wat meer aandacht aan het doen en laten van sportmensen dan aan het doen en laten van politici. Juist daarom is het zo belangrijk dat doping wordt uitgebannen. Sportorganisaties hebben daar de hulp van politici bij nodig, en daar ligt dan ook de verantwoordelijkheid van de Commissie.
Ten derde is dit een vraagstuk dat zich aan landsgrenzen niets gelegen laat liggen. Het kan daarom ook niet door de lidstaten afzonderlijk worden aangepakt, maar vereist een beleid op internationaal niveau. De Commissie draagt hierbij verantwoordelijkheid. Europa draagt verantwoordelijkheid. We moeten zelf het voortouw nemen en niet rustig wachten tot anderen dat gaan doen.

Ainardi
Mevrouw de Voorzitter, al maanden lang brengen de dopingaffaires een reeks verantwoordelijkheden aan het licht die zich niet tot de sportmensen zelf beperkt. Verre van dat. Ons debat vormt overigens een uiting van de toenemende ongerustheid over de verbreiding van de gesel van doping in zeer veel sporten.
Op dit moment zijn de middelen om doping in de lidstaten te voorkomen en tegen te gaan volstrekt onvoldoende. Het verheugt me dat de Franse regering op aandringen van Marie-George Buffet, het initiatief heeft genomen voor een wetsontwerp ter bestrijding van doping en bescherming van de gezondheid van sportmensen. Dit initiatief is zeer goed overgenomen door de Europese Raad van Wenen.
Onze fractie is in haar ontwerpresolutie van mening dat niet alleen tegen doping moet worden opgetreden, maar ook tegen de achterliggende redenen ervan, om de sport weer volledig haar humane dimensie te geven. De specifieke wetgeving moet worden aangepast of versterkt en er moeten op Europees niveau, in nauwe samenwerking met de sportbeweging, maatregelen worden getroffen met name op het gebied van onderzoek, vaststelling van normen voor de analyse van dopingproducten, opstelling van een lijst van verboden producten en bestrijding van de handel daarin.
Momenteel worden maar al te vaak alleen de sportlui zelf gestraft, terwijl degenen die de dopingproducten toedienen, met rust worden gelaten. Deze situatie moet worden rechtgezet, we moeten alle handelaars en de artsen die dergelijke producten voorschrijven, streng aanpakken.
Ik hoop dat de aanname van de resolutie die onze fractie mede heeft ondertekend, als een signaal zal worden opgevat door de deelnemers aan de Wereldconferentie van het IOC in Lausanne volgend jaar februari. Tenslotte toont ons debat aan dat het dringend noodzakelijk is een grote inspanning te leveren om de wetgevingen te harmoniseren en ook de Europese initiatieven aan de ernst van het probleem aan te passen.

Kerr
Dit is een bijzonder belangrijke resolutie. Binnen de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media ga ik zelf over sportzaken. We wachten nog altijd op een richtlijn van de Commissie over sportzaken. Ik zou de Commissie er graag op willen wijzen dat we al verschillende jaren op zo'n richtlijn wachten. Ik begrijp dat er in de Raad van ministers van Sportzaken in Oostenrijk onlangs over dit onderwerp is gediscussieerd. Het zou aardig zijn als het Parlement het resultaat daarvan zou mogen inzien voordat we straks in juni allemaal verdwenen zijn. Uiteraard koesteren enkelen onder ons de hoop te kunnen terugkeren en het initiatief te zijner tijd te kunnen uitwerken, in het kader van de bevoegdheden die ons door het Verdrag van Amsterdam worden toebedeeld.
Het is ook een uitstekende en veelomvattende resolutie, die niet zozeer gaat over doping als wel over het vraagstuk van sport en commercie. Dat is waar het uiteindelijk om draait. Kijk maar naar de Tour de France van afgelopen zomer: zowat de helft van alle ploegen leek onder de doping te zitten. Ook in andere belangrijke takken van sport speelt doping een grote rol, en dit wordt allemaal veroorzaakt door geld. Door de enorme bedragen die hen in het vooruitzicht worden gesteld worden mensen ertoe aangezet hun lichaam op onnatuurlijke wijze te forceren, om maar te kunnen winnen. We moeten ervoor zorgen dat er in de sport wat minder geld omgaat, dat de doping wordt verdreven en dat de sport zich weer met sport kan gaan bezighouden.
Het probleem komt overigens ook in andere kringen voor. Soms, als ik eens naar mijn voormalige collega's van de Britse Labourfractie kijk, overvalt me de gedachte dat ook zij misschien een beetje aan de Prozac zijn. Telkens als het over belangrijke vraagstukken gaat, zoals de bombardementen op Bagdad, lijken ze in te dutten. Het is misschien geen gek idee hen naast Prozac ook eens wat Viagra toe te dienen. Op die manier zouden ze er misschien beter in slagen hun poot stijf te houden in het debat met de heer Blair.
Deze omvattende resolutie verdient de unanieme steun van het Parlement. Mijn boodschap aan de Commissie is dat ze eens orde op zaken moet stellen en met een richtlijn voor de dag moet komen waarin ook het vraagstuk van doping in de sport wordt geregeld. Daarna kunnen we die richtlijn in de gehele Unie ten uitvoer leggen.

Van Bladel
Voorzitter, ik heb de vertaling niet helemaal goed gehoord. Werd er nu gesproken over foie gras of Viagra?

De Voorzitter
Mevrouw van Bladel, die woorden lijken erg op elkaar en ik weet eigenlijk niet of er wel veel verschil tussen bestaat. Dit is echter niet het tijdstip om een wetenschappelijke discussie daarover op te hangen.

Lindeperg
Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet op de provocatie van collega Kerr reageren, maar direct op het onderwerp ingaan.
Iedereen is zich tegenwoordig ervan bewust dat we doping in de sport moeten bestrijden, zowel om ethische en sociale redenen, als om redenen van volksgezondheid. Alle landen worden door deze gesel getroffen, alle regeringen moeten optreden. Momenteel lopen de nationale wetgevingen, als hierover al wetten bestaan, nogal uiteen. In een interne markt waar alle producten vrij circuleren, waar sporttoernooien Europees zijn, moet de wetgeving worden geharmoniseerd.
De conclusies van de recente Europese Raad van Wenen gaan in die richting. Zij onderstrepen de noodzaak van actie op het niveau van de Europese Unie; zij nodigen de lidstaten uit, ik citeer, "samen met de Commissie en met de internationale sportorganisaties de maatregelen te bestuderen die genomen kunnen worden om de strijd tegen deze gesel intensiever voort te zetten, met name door een betere coördinatie van de bestaande nationale acties" .
De Franse regering heeft dit dossier vrijwillig en vastberaden ter hand genomen, dankzij het wetsontwerp van Marie-George Buffet, minister van Jeugdzaken en Sport dat nu in behandeling is, en de actie van onze voormalige collega Bernard Kouchner, minister van Volksgezondheid. Al zijn de conclusies gelijk, de middelen gaan wellicht verder. Marie-George Buffet heeft zich zojuist met haar Italiaanse ambtsgenote, Giovanna Melandri, tot de Duitse minister van Binnenlandse Zaken en Sport gewend en hem gevraagd de ministers van Sportzaken van de Vijftien bijeen te roepen vóór de opening van de conferentie van het Internationaal Olympisch Comité in Lausanne op 2 en 3 februari aanstaande, teneinde voorstellen te bespreken die zij zouden kunnen formuleren of steunen.
De resolutie van vandaag is wel het minste dat wij kunnen doen. De ernstige misstappen die wij waarnemen, zijn ontstaan door het ontbreken van geharmoniseerde wetgeving in de interne markt van de Unie. Alleen internationale regels kunnen doping doeltreffend bestrijden. De lidstaten die reeds over wetten op dit terrein beschikken, moeten deze harmoniseren en de landen die hiervoor nog geen wetten hebben, moeten deze aannemen.
Daartoe moet de Commissie op basis van de artikelen 100 A en 129, lid 1, van het Verdrag, die door het Verdrag van Amsterdam zullen worden versterkt, initiatieven nemen die verband houden met de interne markt en met de volksgezondheid. Al behoort een aanbeveling tot de mogelijkheden, de Unie zal morgen toch, denken wij, voor een sterk rechtsinstrument moeten kiezen en een richtlijn moeten aannemen. Naast deze wetgevingstaak is het ons aller plicht bij te dragen tot de terugkeer van een sportieve geest en van de sportieve waarden en ervoor te zorgen dat de sport in staat blijft ons te doen dromen.

Mendes Bota
Mijnheer de Voorzitter, het gebruik van doping om de prestaties van atleten te bevorderen gaat veel verder dan de enorme aandacht die de media besteden aan vedetten zoals Ben Johnson tijdens de Olympische Spelen van Seoel of Richard Virenque en zijn ploeg tijdens de jongste Ronde van Frankrijk. Er is ook sprake van doping in amateursport en bij jongeren. De sportlui, die worden aangespoord om kunstmatig hun grenzen te verleggen met behulp van dopingproducten die de moderne controletechnieken altijd een stap voor zijn, zijn de eerste slachtoffers. Dit zijn echte aanslagen op de gezondheid van de mens.
Vervolgens zijn ook de sporters van morgen - onze kinderen - het slachtoffer. Zij worden vanaf jonge leeftijd gedwongen hun fysieke groei te bevorderen en hun spiermassa voortijdig te ontwikkelen zodat toekomstige bionische kampioenen gekweekt kunnen worden. We moeten dan ook luid roepen: "laat de kinderen stoeien, laat hen spelen; laten wij niet langer dulden dat zij door managers of zelfs door weinig scrupuleuze ouders uitgebuit worden" .
Hoe is het in het licht van deze situatie mogelijk dat de Commissie bij de opstelling van deze mededeling over de communautaire actie op sportgebied geen aandacht besteed heeft aan deze echte en ongecontroleerde interne markt van illegale dopingproducten?

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de inname van ergogene stoffen komt veelal voort uit onwetendheid. Diegenen die het gebruik van anabole steroïden, erytrogenen, groeihormonen of andere stoffen bevorderen weten niet precies wat de voors en tegens daarvan zijn maar aarzelen desondanks niet het gebruik van deze stoffen aan te bevelen om daar op een of andere wijze zelf beter van te worden. In veel gevallen wordt het gebruik van de toegediende stoffen echter ook aanbevolen door mensen die wel degelijk op de hoogte zijn van de uitwerking ervan. Dit zijn gewetenloze mensen, die desnoods met bedrog en illegale praktijken succes willen oogsten, de sport vernietigen en daarbij allerlei ethische beginselen met voeten treden.
De meest recente verspreiding van het fenomeen doping komt niet alleen voort uit de enorme groei van sensationele sportevenementen, maar ook uit de pseudo-cultuur van de medicalisering, die een heuse obsessie heeft veroorzaakt omtrent het gebruik van geneesmiddelen. Persoonlijk ben ik van mening dat een zieke atleet de medicijnen zou moeten nemen die de arts hem voorschrijft om te kunnen genezen, terwijl een gezonde atleet niets zou moeten slikken dat buiten een goed afgewogen voeding valt. Helaas worden door al het geredetwist de meest uiteenlopende dingen op een hoop gegooid, zodanig dat dezelfde effecten worden toegeschreven aan brood, biefstuk, koffie en mineraalwater. Zo kunnen anabole steroïden, erytrogene stoffen, groeihormonen, somatostatine, creatine, carnitine, integratoren en, in het algemeen, aminozuren niet zomaar onder de algemene noemer van doping worden gebracht.
Men begaat een overtreding als men stoffen slikt die een daadwerkelijke structuurverandering teweegbrengen op het niveau van de biologische elementen in het lichaam. Je kunt anabole steroïden slikken enkel en alleen om je lichaamsmassa te vergroten, maar ook je dieet aanvullen met stoffen die beter verteerbaar zijn en beter worden opgenomen maar dezelfde calorische en energiewaarde hebben. Je kunt je hormoonevenwicht in de war gooien door groeihormonen of andere hormoonpreparaten te slikken, maar ook met een vitaminecomplex je voeding verrijken.
Ik ben ervan overtuigd dat doping in de sport cultureel gezien een absurditeit is, in die zin dat de verspreiding van dergelijk gedrag de mens het plezier kan ontnemen zich geheel op eigen kracht te bewegen. We moeten daarbij niet vergeten dat lichamelijke en sportieve activiteit de enige motorische activiteit blijft die de mens ervan kan verzekeren dat hij de typerende morfo-functionele eigenschappen die de mens eigen zijn, niet verliest.
U herinnert zich vast wel de voorspellingen van wetenschappers uit het verleden, die aankondigden dat de mens zich tot enkel hoofd zou ontwikkelen, met minuscule ledematen, zonder spieren en voor al zijn activiteiten afhankelijk van de technologie: de zogenaamde bionische mens. Gelukkig is het niet zover gekomen. Vandaag de dag zou de wetenschap eerder proberen een biochemische mens te creëren, die alles voor elkaar zou krijgen door slechts een pilletje te slikken, een paar slokken van een drankje te nemen of zich ergens mee te injecteren. Nog altijd geloven we echter - sterker nog, we zijn er absoluut van overtuigd - dat ook dit niet zal gebeuren. Het is onze taak als bestuurders in alle lidstaten van de Gemeenschap duidelijke en strikte regels op te stellen die kunnen voorkomen dat het fenomeen van de biochemische mens zich tot een reëel risico ontwikkelt.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt het standpunt dat in alle ontwerpresoluties over de omvang van doping in de sport wordt ingenomen. Zij is tevens van oordeel dat iets gedaan moet worden aan een aantal van de onderliggende oorzaken, zoals de overdreven commercialisering van de sport, die vaak de reden of de oorzaak van deze plaag zijn. De Commissie verheugt zich over de conclusies van de Europese Raad van Wenen inzake doping, alsook over de belangstelling die het Parlement voor deze kwestie toont. Het debat van vandaag biedt ons de gelegenheid om de verschillende acties voor te stellen die de Commissie op gang gebracht heeft en die in overeenstemming zijn met de meeste voorstellen van de geachte afgevaardigden.
Commissaris Oreja en de Italiaanse minister van Sport hebben in het voorjaar van 1998 al schriftelijk van gedachten gewisseld over de noodzaak van een op Europees niveau gecoördineerde actie tegen doping. Na de gebeurtenissen van afgelopen zomer, met name in de Tour en het Italiaanse voetbal, heeft de Commissie onmiddellijk contact opgenomen met de voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité en de lidstaten.
Op 21 september 1997 deelde de heer Samaranch mee dat de sportfederaties wensten dat de overheidsactie vooral op de handel, de harmonisatie van de wetgeving en bewustmakingscampagnes gericht zou zijn en dat de bestraffing van overtreders aan de federaties zou worden overgelaten. Commissaris Oreja kondigde tijdens deze vergadering aan dat hij zou deelnemen aan de Internationale Conferentie over doping die in Lausanne zal worden gehouden.
Het probleem van doping in de sport werd driemaal door de Commissie onderzocht in haar contacten met de lidstaten en de sportwereld. De kwestie werd behandeld in het kader van de bijeenkomst van de sportdirecteuren van de lidstaten op 7 en 8 oktober in Wenen, tijdens de bijeenkomst van de Oostenrijkse, Britse en Duitse minister van Sport, alsmede ter gelegenheid van het Europees Sportforum, waar de regeringen, de niet-gouvernementele organisaties en de sportfederaties bijeenkwamen en waaraan ook de directeur van het IOC en de kabinetschef van de Franse minister van Sport deelnamen.
Zoals door een aantal afgevaardigden onderstreept werd, beschouwt de Commissie doping als een van de belangrijkste zorgen en problemen in de sport. De kwestie werd nog niet grondig behandeld, aangezien de twee bestaande werkdocumenten slechts referentiedocumenten zijn, in afwachting van de dialoog met de landen en de sportfederaties over de beste vorm voor een communautair optreden.
De diensten van de Commissie hebben de verschillende actiemogelijkheden onderzocht zodat wij tijdens de Conferentie van Lausanne een gezamenlijk standpunt kunnen innemen. In het kaderprogramma voor onderzoek worden inderdaad al twee projecten ten bedrage van 2 miljoen ecu gefinancierd: een studie inzake onderzoek naar groeihormonen - momenteel een essentiële kwestie in de strijd tegen doping - en een onderzoek in samenwerking met de medische commissie van het Internationaal Olympisch Comité over normalisatiemethoden die de geldigheid van de tests bevorderen, met name voor de rechtbank.
De Commissie zal ook contact opnemen met het Europees Comité voor Ethiek en om advies over een aantal wetenschappelijke en ethische problemen in verband met doping verzoeken. Momenteel beschikken we ook nog over de volgende mogelijkheden voor communautaire actie: wij kunnen doping als een van de prioritaire doelstellingen en kwesties van het nieuwe kaderprogramma voor onderzoek beschouwen; we kunnen voorlichtingscampagnes financieren in samenwerking met de sportfederaties; wij kunnen tezamen met het IOC en de Raad van Europa een gids voor zuivere sport financieren; communautaire richtlijnen aannemen betreffende gezondheid en hygiëne op de werkplek en de bescherming van jongeren op de werkplek; wij kunnen tenslotte ook iets doen op het gebied van het vrij verkeer van personen.
Commissaris Oreja heeft een bijeenkomst met de persoonlijke vertegenwoordigers van de ministers belegd (die voor 19 januari gepland is) zodat wij tegen de Conferentie van Lausanne een gezamenlijk standpunt van de Unie kunnen opstellen. Hij heeft ook al contact opgenomen met het toekomstige Duitse voorzitterschap om te bespreken hoe het probleem van doping het best behandeld kan worden in het kader van de vergadering van de ministers van Sport.
Al deze inspanningen kunnen evenwel slechts geconcretiseerd worden na de Conferentie van Lausanne, zodat de communautaire actie pas daarna echt nuttig en doeltreffend kan zijn. Inzake de wetgevende activiteit is de Commissie van oordeel dat het (voorlopig) niet nodig is al zover te gaan.
Geachte afgevaardigden, de vijftien lidstaten van de Europese Unie vormen de grootste sportmogendheid ter wereld. Zij moeten dan ook het goede voorbeeld geven. Naar mijn mening heeft de verklaring van Wenen de al door de Commissie op gang gebrachte acties versterkt en moeten ze afgerond worden na de Conferentie van Lausanne. De Verdragen bieden tal van mogelijkheden, maar zoals altijd dienen we de doelstellingen en middelen duidelijk en met inachtneming van het subsidiariteits- en het proportionaliteitsbeginsel te definiëren.
De Commissie is van mening dat de meeste voorstellen die in uw ontwerpresoluties vervat liggen, uitgevoerd worden of zullen worden. Uw steun en belangstelling versterken de actie die de Commissie al op gang gebracht heeft en die de acties van de lidstaten, de sportfederaties en instanties als de Raad van Europa moet aanvullen.
Mijns inziens zijn we op de goede weg en zal de actie concrete en positieve resultaten opleveren, ook al ben ik mij ervan bewust dat er nooit een einde komt aan de strijd tegen doping in de sport en dat het sportieve het altijd zal halen van degenen die de regels trachten te overtreden. Tenslotte verheug ik mij erover dat alle communautaire instellingen - Parlement, Raad en Commissie - met één stem spreken en precies dezelfde strategieën voorstellen.

Donnay
Voorzitter, collega's, er moet dringend iets aan het omvangrijke dopingprobleem worden gedaan. Het probleem is weliswaar niet nieuw, maar de ernst ervan is pas volledig tot de burgers doorgedrongen tijdens de ons bekende, recente gebeurtenissen in de wereld van het wielrennen en het voetbal, in Frankrijk en Italië.
Omdat wij aan onze jeugd denken en omdat wij de plaats van de sport in de opvoeding en bij het voorkómen van uitsluiting en marginaal gedrag kennen, willen wij dat de Europese Unie en de internationale sportwereld het gebruik van dopingproducten onvoorwaardelijk veroordelen.
Sport is een leerschool voor moed en volharding, die de mentaliteit van strijd en de smaak van competitie geeft en uitnodigt tot het respect voor de ander. Wat blijft er van deze principes over als bedrog spelregel wordt? Drugs worden in brede kring in onze instellingen bestreden. Onze leiders en onze politie spannen zich gezamenlijk in om onze burgers, en vooral onze jongeren te beschermen.
Mijn fractie wenst dat doping in de sport even hard op alle niveaus wordt bestreden. We moeten de samenwerking tussen justitie, politie en douanediensten versterken om het verkeer van verboden dopingproducten en het gebruik ervan in de sportwereld te beperken. Het gaat om de gezondheid van de sportmensen, de beroeps- en de amateursporters. Het gaat om de ethiek van de sport, die tegen elke prijs moet worden hervonden.
Wij hebben met deze resolutie gereageerd, omdat de Europese Unie niet langer kan blijven zwijgen. Doping in de sport kan niet op nationaal niveau worden tegengegaan, want zij heeft een wereldwijde dimensie. Al verwelkom ik, ten slotte, het werkdocument dat de Commissie zojuist heeft gepubliceerd over de ontwikkeling en de vooruitzichten van de communautaire actie in de sport, toch betreur ik het ten zeerste dat zij het dopingprobleem heeft gebagatelliseerd. In februari wordt in Lausanne een wereldconferentie van het IOC over dit probleem gehouden. Er zal sprake zijn van de oprichting van een Olympisch agentschap tegen doping. Wij steunen dit initiatief op voorwaarde dat het agentschap onafhankelijk, internationaal en transparant is en geen winstoogmerk heeft.
Ik geloof dat het zin heeft dat alle Europese ministers van Sportzaken vóór de vergadering van het IOC bijeenkomen, opdat de Europese Unie niet ontbreekt bij de inspanningen om gemeenschappelijke regels op te stellen om de rechten van de sportlieden te beschermen, sancties toe te passen bij overtredingen en de sportmensen medisch te volgen.
Tenslotte moet de Commissie naast de lidstaten een preventieve en informatieve rol op school, bij de jeugd en in de amateur- en beroepssportclubs spelen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Verwelkoming
De Voorzitter
Voordat ik het woord geef aan de sprekers namens de fracties, is het mij een bijzondere eer de parlementaire delegatie van de Republiek Cyprus in de Gemengde Parlementaire Commissie onder leiding van de heer Papadopoulos, die op de tribune heeft plaatsgenomen en onze werkzaamheden volgt, van harte welkom te heten.
Gisteren is hier in Straatsburg de veertiende bijeenkomst van de Gemengde Parlementaire Commissie Europese Unie-Cyprus begonnen. Deze wordt vandaag voortgezet. Namens het Europees Parlement wens ik de leden van de delegatie uit Cyprus veel succes bij hun werk en een goed thuisreis. Prettige feestdagen en een voorspoedig 1999!

Actualiteitendebat (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de volgende ontwerpresoluties inzake mensenrechten:
Doodstraf -B4-1092/98 van mevrouw d'Ancona, namens de PSE-Fractie, -B4-1093/98 van mevrouw Karamanou, namens de PSE-Fractie, -B4-1101/98 van de heer Cars, namens de ELDR-Fractie, -B4-1126/98 van mevrouw Aglietta e.a., namens de V-Fractie, -B4-1127/98 van de heer Wolf e.a., namens de V-Fractie, -B4-1131/98 van mevrouw Breyer e.a., namens de V-Fractie, -B4-1140/98 van mevrouw Lenz e.a., namens de PPE-Fractie, -B4-1153/98 van de heer Wurtz e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, -B4-1154/98 van de heer Guttiérrez Díaz e.a., namens de GUE/NGL-Fractie.
Soedan -B4-1081/98 van de leden Bertens en Frischenschlager, namens de ELDR-Fractie, -B4-1091/98 van de heer Vecchi, namens de PSE-Fractie, -B4-1132/98 van de leden Aelvoet en Telkämper, namens de V-Fractie, -B4-1143/98 van de leden Robles Piquer en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, -B4-1150/98 van de leden Hory en Maes, namens de ARE-Fractie.
Pakistan -B4-1085/98 van de heer van Dam, namens de I-EDN-Fractie, -B4-1090/98 van de heer Newens, namens de PSE-Fractie, -B4-1103/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, -B4-1135/98 van de leden Holm en McKenna, namens de V-Fractie, -B4-1142/98 van de leden Maij-Weggen en Thomas, namens de PPE-Fractie.
Iran -B4-1125/98 van de leden Pradier en Maes, namens de ARE-Fractie, -B4-1134/98 van de heer Telkämper e.a., namens de V-Fractie, -B4-1145/98 van mevrouw Maij-Weggen, namens de PPE-Fractie, -B4-1156/98 van de heer Carnero González, namens de GUE/NGL-Fractie.
Kindsoldaten -B4-1078/98 van de heer Bertens e.a., namens de ELDR-Fractie, -B4-1109/98 van de heer Pasty e.a., namens de UPE-Fractie, -B4-1137/98 van de leden Schroedter en McKenna, namens de V-Fractie, -B4-1141/98 van mevrouw Lenz e.a., namens de PPE-Fractie, -B4-1155/98 van mevrouw Elmalan e.a., namens de GUE/NGL-Fractie.
FYROM -B4-1117/98 van mevrouw van Bladel e.a., namens de UPE-Fractie, -B4-1124/98 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de ARE-Fractie, -B4-1148/98 van mevrouw Pack e.a., namens de PPE-Fractie.
Doodstraf
Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, voor de zoveelste keer brengt het Europees Parlement zijn afschuw tot uitdrukking over de middeleeuwse en waarschijnlijk ondoeltreffende strafmethoden, die zelfs in landen die willen doorgaan voor modern en democratisch, zoals de Verenigde Staten van Amerika, nog steeds worden toegepast. Uit onmiskenbare feiten, zoals de bombardementen van vandaag op Irak, blijkt echter dat geweld de kern is van het Amerikaanse beleid in alle sectoren.
Terwijl wij de 50ste verjaardag vieren van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, wordt in de VS de vijfhonderdste doodsstraf sedert 1977 uitgevoerd. 3.000 gevangenen wachten nog op voltrekking van hun doodsvonnis. Zoals een Amerikaanse delegatie onder leiding van de strijdvaardige Angela Davis gisteren hier in Straatsburg verklaarde - en ik zie haar nu op de tribune zitten - worden in de VS zelfs minderjarigen ter dood gebracht en het strafstelsel zeer selectief toegepast ten koste van de economisch en sociaal zwakke groepen en met name ten koste van de mensen met een donkere huid. In Pennsylvania was in 1998 87 % van alle veroordeelden zwart.
Deze week hebben wij een reeks verslagen aangenomen over de mensenrechten. Laten wij derhalve een beroep doen op onze besluiten en de Europese waarden en de Verenigde Staten van Amerika in naam van de eerbiediging van de rechten van de mens uitnodigen de doodsstraf af te schaffen en in te stemmen met herziening van het proces tegen journalist Mumia Abu-Jamal in Pennsylvania, van Martinez in Florida en anderen, opdat deze mensen de gelegenheid krijgen zichzelf te verdedigen. Ook nodigen wij de regeringen van andere landen, zoals Saudi-Arabië en Turkmenistan uit de doodsstraf af te schaffen en onmiddellijk hun doodsvonnissen te herroepen.
Tot slot dienen de Europese Commissie en de Raad met een speciale clausule in de economische en politieke overeenkomsten met derde landen de afschaffing van de doodsstraf op te leggen en onmiddellijk een wereldomspannend moratorium uit te roepen voor de voltrekking van doodsstraffen, in afwachting van een definitieve afschaffing van de doodsstraf in alle landen van onze planeet.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie heeft zich steeds principieel verzet tegen de doodstraf. Daarom zijn wij verheugd dat de aandacht nu wordt getrokken door een internationale campagne die deze week in Straatsburg begint, althans zich manifesteert. Dat moet een standaardbeleid zijn, dat Europese verzet tegen de doodstraf. Dat moet ook een onderdeel vormen van onze buitenlandse politiek. Van zowel de lidstaten als de kandidaat-lidstaten mag worden verwacht dat zij de doodstraf afschaffen. Dat is een beschavingsnorm die wij binnen de Unie mogen verwachten.
Maar de Europese Unie moet zich ook sterk maken voor mondiale afspraken. Nog steeds vervullen mij en anderen de constante doodstraffen in China, Iran, Saudi-Arabië en de Verenigde Staten met afschuw. Wij moeten een wereldwijd moratorium, zoals mijn voorgangster reeds zei, op doodstraf bepleiten en een resolutie met die strekking in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties promoten. Dat maakt onderdeel uit van onze inzet in het kader van de viering van de verjaardag van de Universele Verklaring van de Universele Rechten van de Universele Mensheid.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde mevrouw Karamanou erop wijzen dat zij niet heeft gesproken over de doodstraf in Irak. Ik zeg dit omdat de stroom resoluties over de doodstraf een middel dreigt te worden om onszelf gemakkelijk een plezier te doen. En ik geloof dat het probleem is, zodanig te handelen dat wij zo snel mogelijk geen resoluties over de doodstraf meer hoeven in te dienen.
Er is een positief aspect. Ditmaal krijgen niet alleen de Verenigde Staten er flink van langs, men spreekt ook over Saudi-Arabië. Dat doet me genoegen, want we spreken er niet vaak over. Dit feit moeten we onderstrepen, want de situatie in Saudi-Arabië is welbekend. Naar mijn mening is de fundamentele kwestie die van het moratorium, niet als een hoopgevende factor of als iets zeer vaags, maar als een initiatief dat dit jaar door de Raad binnen de Verenigde Naties moet worden genomen. We mogen geen getuige meer zijn van een partijtje pingpong, zoals in 1998 toen Italië en het Oostenrijkse voorzitterschap elkaar zo'n beetje de bal toespeelden met de woorden: "wil jij, ik ook niet" , enzovoort, zodat er geen enkele resolutie bij de Verenigde Naties is ingediend.
Het jaar 1999 moet het jaar van de instelling van een universeel moratorium op executies worden en wij mogen dit initiatief niet meer tot Sint Juttemis uitstellen!

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de rechten van de mens zijn ondeelbaar. Dat was het motto, waaronder deze hele week stond. De rechten van de mens gelden ook voor mensen die zich schuldig hebben gemaakt en in de gevangenis zitten. Ook zij moeten de kans krijgen hun schuld te bekennen en een nieuw leven te beginnen. Daarom is de erkenning van de universaliteit van de mensenrechten rechtstreeks verbonden met het afwijzen van de doodstraf. Drie vrouwen en twee mannen in Turkmenistan zitten in de dodencel. Over een paar dagen kan bij hen de doodstraf voltrokken worden. De laatste hoop is dat de Turkmeense president genade verleent. Dat reduceert hun schuld niet, maar zou naleving van de rechten van de mens betekenen.
Daarom doen wij een oproep aan de Turkmeense president om de moed voor deze daad van genade op te brengen en zo de internationale rechten van de mens boven het nationale recht te plaatsen. Dat zou ook de geloofwaardigheid van de festiviteiten rond het vijftigjarig bestaan van de Internationale Conventie voor de Rechten van de Mens ten goede komen.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij slechts aansluiten bij de woorden van de vorige spreker. Ik zou het echter nog een keer, maar dan op een andere manier willen formuleren. Gisteren vroeg mij een groep bezoekers, waarom wij tegen de doodstraf zijn. Ik geloof dat onze resolutie heel duidelijk aangeeft waarom. Ieder geval is anders, de maatstaven zijn dat vaak ook, maar in het geval dat alle juridische mogelijkheden om in beroep te gaan zijn uitgeput en het verzoek om genade is afgewezen, is het einde een onherroepelijke straf. Daarom roept de EU alle lidstaten in het Verdrag van Amsterdam op - en dat verheugt ons ook zeer - de doodstraf definitief af te schaffen. Het baart ons veel zorgen dat de Verenigde Staten, met inbegrip van de afzonderlijke deelstaten - want het gaat hier om wetten van de deelstaten - zich hier helaas scharen achter een aantal andere landen, waarmee zij anders niet zo graag in één adem worden genoemd. Daarom richt onze oproep zich in het bijzonder aan de VS, maar ook aan alle andere landen, om de doodstraf af te schaffen. De doodstraf is definitief en onherroepelijk; genade en menselijkheid krijgen geen kans meer.

Pailler
Voorzitter, ik draag een badge op mijn kleding en in mij draag ik alle emoties van de vergadering van gisteren, waar ik een delegatie van de verschillende stromingen van de Amerikaanse abolitionistische beweging onder leiding van Angela Davis heb ontvangen. Angela heeft indruk gemaakt op de mensen van mijn generatie, die vaak met actie voeren zijn begonnen om haar vrijlating te eisen. Ook zij was ter dood veroordeeld.
Uit de gevangenis ontslagen dankzij de internationale mobilisatie en een tijdelijke stopzetting van enkele jaren van de uitvoering van de doodstraf in de Verenigde Staten, is zij haar belofte trouw gebleven en blijft zij strijden voor de verdediging van de onderdrukten en tegen de doodstraf. De getuigenissen waarvan wij gisteren met de leden van de delegatie kennis hebben genomen, de advocaat van Abu-Jamal, de verantwoordelijke van Amnesty International, doen je de rillingen over de rug lopen. Zij zijn overigens zeker hier aanwezig. In de Verenigde Staten heeft de doodstraf bovendien een racistisch en discriminerend karakter. Is men zwart en arm, dan loopt men ook eerder het risico ter dood te worden veroordeeld en te worden geëxecuteerd.
Nu de internationale gemeenschap het vijftigjarig bestaan van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens viert, staan de Verenigde Staten voor hun 500ste executie sinds 1977 en blijven zij een barbaarse en inefficiënte methode toepassen, een ware administratieve moord, zoals Albert Camus ooit zei. Momenteel bevinden zich meer dan 3 500 mensen in de dodencel.
Mumia Abu-Jamal, een zwarte journalist die in 1982 ter dood is veroordeeld als gevolg van een complot van politie en justitie en na een schertsproces, is het symbool geworden van de strijd tegen de doodstraf. Nu het opperste gerechtshof van Philadelphia het verzoek om herziening van zijn proces heeft verworpen, kan hij ieder moment worden geëxecuteerd. Alle manifestaties, alle meningsuitingen, alle resoluties die wij hier in deze zaal zo vaak hebben aangenomen, dragen ertoe bij zijn executie te verhinderen. De president van de Verenigde Staten en de regering van Pennsylvania mogen het weten: wij zullen niet in een onherroepelijke situatie berusten.
Door de resolutie aan te nemen, die door onze fractie mede is ondertekend, geven wij krachtig onze vastberadenheid te kennen om Mumia Abu-Jamal te redden door zijn executie tegen te houden en de doodstraf af te schaffen. Mumia mag niet sterven; zijn proces moet worden herzien. Maar we moeten verder gaan en van onze regeringen en de Europese autoriteiten eisen dat zij hun standpunt kenbaar maken en energiek bij de Verenigde Staten in het kader van de transatlantische economische betrekkingen interveniëren.
Ik kan niet afsluiten, mijnheer de Voorzitter, vergeeft u mij mijn woorden, zonder het lot van Léonard Peltier te noemen, die door Bobby Castillo, zijn woordvoerder die hier aanwezig is, gisteren tijdens onze ontmoeting briljant is verdedigd. Als leider van de Amerikaanse Indiaanse beweging is hij veroordeeld tot tweemaal levenslang. Hij is momenteel ernstig ziek en krijgt geen enkele verzorging. Wij moeten druk blijven uitoefenen.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, ik ben tegen de doodstraf omdat ik het een immorele, niet te rechtvaardigen en contraproductieve straf vind. Ik wil erop wijzen dat in veel, doch niet alle, gevallen de landen die de doodstraf het meest toepassen juist landen zijn die op het gebied van democratie, mensenrechten en het rechtsstaatprincipe nog heel wat werk te verrichten hebben. In die landen wordt de doodstraf vaak gebruikt om politiek andersdenkenden de mond te snoeren.
Een ander argument tegen de doodstraf is het feit dat zelfs in de meest democratische landen nogal eens sprake is van rechterlijke dwalingen. Iemand die onterecht wordt veroordeeld en vervolgens wordt geëxecuteerd, kan niet meer in beroep gaan.
Tenslotte hebben terroristen in vele landen de waarde van het martelaarschap ontdekt en het bestaan van de doodstraf aangewend om er hun eigen politieke doelstellingen mee te bereiken. We moeten hun die mogelijkheid ontnemen. Ik dring er bij de leden op aan deze resolutie te steunen, met name het beroep op de Verenigde Naties om, in de aanloop naar de uiteindelijke afschaffing, een algemeen moratorium op executies af te kondigen.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, debatten over de doodstraf worden maar al te vaak gebruikt als een aanleiding om landen aan de kaak te stellen waar deze straf deel uitmaakt van het strafrecht. In veel gevallen monden toespraken over de doodstraf uit in een veroordeling van en een klaagzang over het rechtsstelsel van de Verenigde Staten.
Een van de meest interessante aspecten van de resolutie waar we vanmiddag over stemmen is mijns inziens het feit dat ze duidelijk onderstreept dat de doodstraf helaas onderdeel is van, en wordt uitgevoerd binnen, de meest uiteenlopende rechtsstelsels.
Het zijn vrijwel altijd zwakke burgers die ter dood worden veroordeeld, behorend tot economische, etnische of politieke minderheden. Het is daarom onze plicht in de meest krachtige bewoordingen duidelijk te maken dat mensenrechten geen kleur hebben, evenmin als de doodstraf zelf een politieke kleur heeft.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ik heb niet veel aan de woorden van mijn collega Pailler toe te voegen. Gisteren hebben veel afgevaardigden en collega's de gelegenheid gehad de advocaat van Abu-Jamal, de advocaat van Peltier en de levende getuigenis van Angela Davis - die wij nu in persoon hebben mogen leren kennen nadat wij ons destijds voor haar vrijheid hebben ingespannen - te horen. Zij hebben ons duidelijk gemaakt dat de doodstraf, die immoreel is - zoals andere collega's hier ook al hebben gezegd - en onaanvaardbaar voor de Europese Unie - want de Europese Unie moet steevast tegen de doodstraf zijn gekant - in de Verenigde Staten ook nog eens juist op de groep van de allerarmsten en zwarten wordt toegepast.
Wij veroordelen de doodstraf waar deze ook wordt toegepast, in China, Irak, Iran, overal, waar ook ter wereld. De Verenigde Staten geven zich echter uit voor de belangrijkste democratie ter wereld. Daarom is het opvallend dat zich daar drieduizend personen in de "wachtkamer van de dood" bevinden en dat zich onder hen ook een Spanjaard, een Europeaan bevindt, Joaquín José Martínez geheten. Er zijn veel twijfels over het misdrijf dat hij zou hebben begaan - er is iemand die zegt de moordenaar te zijn - en als hem niet snel hulp wordt geboden, kan hij net als Abu-Jamal terechtgesteld worden. Het komende jaar moeten wij in de Verenigde Naties - in dit geval kunnen wij dat wel doen - een gemeenschappelijk standpunt indienen voor een universeel moratorium op de doodstraf.
Soedan

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Soedan blijft uitzichtloos. De regering blijft op grote schaal de mensenrechten schenden en miljoenen sterven de hongerdood. De verenigde inspanningen van het IGAD blijven vruchteloos. Die inspanningen verdienen alle lof. Ze worden gefrustreerd door de constante stroom van wapens die het conflict eerder stimuleert. Die wapenstromen zijn olie op het vuur dat de geweldspiraal verder zal aanstuwen. In plaats van grof geld te verdienen aan het hele conflict, vernietiging en menselijk lijden, moet er nu eens een einde komen aan die wapenverkopen. Daarom ben ik blij met het bestaande wapenembargo vanuit de Unie. Maar dat is niet genoeg. De Unie moet de geassocieerde landen uitnodigen zich hierbij aan te sluiten en verder ook zorgen dat een VN-kader, een United Nations- embargo wordt bepleit.
Bovendien moeten de mechanismen om de naleving van die embargo's te controleren, worden versterkt. De Unie moet het goede voorbeeld geven en het leiderschap tonen bij het opdrogen van die wapenstroom. Zo kan de Unie één van de eerste voorwaarden voor het oplossen van het conflict vervullen en de bevolking van Soedan verdient dat want ze zijn sinds 1956 bezig om zich te ontworstelen aan hun eigen burgeroorlog.

Van Bladel
Voorzitter, de heer Bertens kent Soedan. Ik ken het land niet. Soedan is kampioen wat betreft urgenties het afgelopen anderhalf jaar, echter zonder enig effect ter plekke. De resolutie die vandaag voor ons ligt, wil de zaak nu serieuzer aanpakken door de Raad te bewegen een wapenembargo te aanvaarden en dat zelfs voor te stellen aan de Veiligheidsraad. Ik heb helemaal niets tegen dit voorstel maar de controle erop lijkt mij heel moeilijk haalbaar. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe de commissaris dit wapenembargo en de controle daarop in de praktijk gerealiseerd ziet. Bovendien, Voorzitter, vind ik het toch een beetje selectief. Sinds het vertrek van Mobutu uit het hart van Afrika is de bewapening van de subsahara-regio toegenomen. Denk aan Angola waar nu een strijd aan de gang is. Daar waar we miljoenen in hebben gepompt om te ontmijnen, is men het nu weer gewoon aan het bemijnen, en recente wapenaankopen in Bulgarije. Voorzitter, Zimbabwe, één miljoen per dag om de vliegtuigen in de lucht te houden om Kabila aan de macht te houden. Voorzitter, akkoord met Soedan, maar dan ook voor andere Afrikaanse landen.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, verschillende sprekers voor mij hebben er reeds op gewezen dat de afgelopen week in het teken stond van het vijftigjarig bestaan van de Verklaring van de Rechten van de Mens en dat deze mensenrechten algemeen geldig en universeel zijn. Dat geldt ook voor Soedan. In Soedan - en de spreker voor mij heeft het zojuist al gezegd - worden de rechten van de mens dagelijks geschonden, zowel door de regering als door de rebellen. Er heerst daar al vijftien jaar een burgeroorlog met verdrijving en vernieling. De vernielingen hebben voor de mensen tot gevolg dat ook de economische en sociale structuren vernietigd worden, zodat zij vrijwel alle hoop verloren hebben.
Vooral in het zuiden van Soedan wordt de godsdienstvrijheid onderdrukt. Wij ontvangen voortdurend berichten dat de christenen daar vervolgd worden. Priesters, zoals bijvoorbeeld pater Sebit of pater Boma, worden gefolterd of mishandeld en wij weten dat vrijwel de gehele bevolking honger lijdt.
Dit is een vorm van schending van de mensenrechten, die vooral door de regering van Soedan wordt toegepast. Het is de institutionalisering van de schending van de mensenrechten door de regering. Maar ook wij in de Unie en de met ons geassocieerde landen zijn schuldig, omdat de wapens daar terechtkomen en deze situatie geen einde vindt. Ik ben van mening dat er iets aan gedaan moet worden! De regering van Soedan moet de internationale overeenkomsten tegen mijnen en biologische en chemische wapens ondertekenen.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben plechtig de vijftigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gevierd. Wij doen in deze vergaderzaal echter elke donderdagmiddag iets soortgelijks - misschien niet altijd met het aantal toeschouwers dat het verdient - als we helaas weer constateren dat er nog altijd zo vele mensen zijn die geen enkel recht wordt gegund. We hebben het dan over Soedan, waar de hongersnood met een burgeroorlog gepaard gaat en waar alle openbare vrijheden, met name op religieus gebied, worden onderdrukt.
Ik vind dat de resolutie over Soedan, die is ingediend om deze situatie te beëindigen en een veranderingsproces op gang te brengen, zich niet uitsluitend tot woorden moet beperken maar gepaard moet gaan met een rigoureus embargo en beteugeling van de praktijken van mensen die, ook in Europa, betrokken zijn bij de wapenhandel en de smokkel van andere goederen. Met hun optreden dragen deze mensen ertoe bij dat de rechten van een groot deel van de wereldbevolking nog altijd worden geschonden.
Pakistan

Van Dam
Voorzitter, om te beginnen dit: ik hecht grote waarde aan mensenrechten en aan het leven dat God ons geeft. Daarom voel ik mij diep gegriefd door collega Eriksson, die gistermorgen de brutaliteit had om pro-lifers te beschuldigen van schending van mensenrechten. Na de systematische schending van mensenrechten door communistische regimes inclusief gruwelijke abortuspraktijken, moet zij zich diep schamen voor zo'n infame verdachtmaking.
In deze week na de 50ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens kwamen mensenrechten zowel gisteren als vandaag aan bod, nu in het maandelijkse urgentiedebat waar we voor de tweede keer in een half jaar moeten spreken over Pakistan.
In dit islamitische land konden niet-moslims lange tijd in redelijke vrijheid leven. De huidige premier Sharif beknot die vrijheid ernstig. Hij wil van Pakistan een ware moslimstaat maken met de bijbehorende rechtspraak en herinvoering van de doodstraf.
In 1991 kreeg hij een parlementaire meerderheid om in de grondwet de sjaria (de islamitische wet) tot grondslag te verheffen voor alle wetgeving. De gevolgen daarvan zijn ingrijpend. Wie de Koran beledigt, krijgt levenslang. Wie in woord, geschrift of illustratie of anders Mohammed onteert, wacht de doodstraf. Voor bewijsvoering kan justitie genoegen nemen met ooggetuigenverklaringen van vier moslimmannen of van twee moslimmannen en vier moslimvrouwen. Een ooggetuigenverklaring van vrouwen of van niet-moslims is juridisch waardeloos.
Sharif blijft doorgaan. Onlangs aanvaardde de Nationale Assemblee het zogenaamde vijftiende amendement op de grondwet, met slechts 10 van de 210 zetels voor religieuze minderheden in de National Assembly geen kunststuk. Het amendement verplicht tot zeer strikte naleving van de sjaria binnen het juridisch systeem. Dit houdt onder meer in, dat iedereen die bij de wetgevende macht werkt moslim moet zijn.
Volgende maand stemt de Pakistaanse senaat over dit amendement. Oud-premier en huidig oppositieleidster Benazir Bhutto heeft gewaarschuwd dat het kan leiden tot een totalitaire islamitische overheersing te vergelijken met buurland Afghanistan.
De dreiging van deze wetten mogen we niet los zien van de sociale problemen in Pakistan. Er heerst grote armoede met enorme verschillen tussen arm en rijk. Kinderarbeid is wijd verspreid. Die armoede draagt ertoe bij dat de blasfemiewetten zo "levensbedreigend" zijn voor religieuze minderheden. Ze zijn uitermate geschikt om leden daarvan in de val te lokken. In de praktijk zijn deze godsdienstwetten gebruikt om persoonlijke vetes te beslechten. Zo werden christenen beschuldigd van lastering van Mohammed als gevolg van een burenruzie!
De gezamenlijke resolutie roept Pakistan op de mensenrechten serieus te nemen. Hoe dan ook moet de regering iedere burger in Pakistan, moslim of niet, een eerlijke rechtsgang garanderen. Commissie en Raad kunnen ertoe bijdragen dat Pakistan deze oproep nu eindelijk eens serieus neemt.

Evans
Mijnheer de Voorzitter, ik schep er weinig genoegen in een resolutie te moeten steunen waarin de Pakistaanse autoriteiten ernstig worden bekritiseerd vanwege de mensenrechtensituatie in hun land. Dat gezegd hebbende wil ik mij overigens distantiëren van de nogal provocerende woorden waarmee de heer Van Dam zojuist zijn interventie begon en die naar mijn oordeel niet relevant waren en in dit debat niet thuishoren.
Vele Pakistaanse burgers, in Pakistan zelf, in Londen en talloze andere plaatsen in de wereld, maken zich ernstige zorgen om de zaken die in onze resolutie worden behandeld. Ik hoop dat de Pakistaanse autoriteiten beseffen dat hun imago ernstig wordt geschaad. Deze resolutie beperkt zich niet tot het lijden van een enkele minderheidsgroepering, maar betreft de slechte behandeling die christenen, Ahmadi's, en leden van de MQM, met name in Karachi, ondervinden, evenals de wijze waarop de mensenrechten, vooral van vrouwen, worden geminacht. Het voorgestelde grondwettelijk amendement 15 vormt een verdere bedreiging voor deze rechten, mocht het door de senaat worden goedgekeurd. We doen daarom een beroep op die senaat en op andere betrokkenen dit amendement af te wijzen.
De blasfemiewetten voorzien onder meer in de doodstraf. De wijze waarop deze wetten zijn opgesteld laat het toe dat mensen uit pure wraak naar de rechter kunnen stappen. In de rechtbank wordt zo'n zaak dan ten overstaan van een hele reeks mullahs gehoord, terwijl de woedende menigte buiten wacht. De vrienden van Pakistan - waartoe ik mijzelf reken, samen met andere collega's in dit Parlement - worden diep getroffen door de berichten over lynchpartijen en primitieve juridische praktijken. Het is niet onze bedoeling het zelfbeschikkingsrecht van het volk in twijfel te brengen, maar we verwachten wel dat daarbij respect wordt getoond voor de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die deze week 50 jaar geleden werd opgesteld.
We doen een beroep op de Pakistaanse autoriteiten meer aandacht te schenken aan de mensenrechten en aan overleg en dialoog. Dit is in het belang van alle Pakistaanse burgers - de burgers in hun eigen land, hun voormalige landgenoten waar dan ook ter wereld en alle andere betrokkenen.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, momenteel wordt er onderhandeld over een samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Pakistan. Een van de punten die in dit soort verdragen vaak worden onderstreept betreft het vermogen samenwerking op regionaal niveau te bewerkstelligen. Pakistan is al sinds lange tijd betrokken bij een heel aparte vorm van regionale samenwerking, waarbij het met grote daadkracht het regime van de Talibaan in Afghanistan steunt. Nu heeft het als dank daarvoor, zoals altijd bij regionale samenwerking waarin de partijen elkaar respecteren, het voorstel ontvangen ook in eigen land de islamitische wet af te kondigen.
Een van de grondleggers van de moderne juridische en politieke filosofie, Alberico Gentili, heeft eens het volgende gezegd: "silete teologi in munere alieno" . Ik geloof dat we ons hier goed moeten laten doordringen van dit oude gezegde, waar deze vergaderzaal zonder twijfel een van de meest legitieme erfgenamen van is.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Pakistan is zeer verontrustend. Verscheidene mensen zijn gedood vanwege hun religieuze overtuiging, en het ziet ernaar uit dat de gewelddadigheden aanhouden. Het is in dat verband angstwekkend dat het thans ingediende voorstel, te weten amendement 15 op de Pakistaanse grondwet, de situatie nog onrustbarender maakt. Men moet namelijk bedenken dat het respect voor de moslims in Pakistan, waardoor deze in overeenstemming met de islam kunnen leven, vandaag de dag reeds bestaat. Zij kunnen hun godsdienst uitoefenen. De thans voorgestelde aanscherping zal daarentegen juist de voorwaarden scheppen voor een vijandige houding tegenover andere religieuze opvattingen en tegenover de niet-islamitische minderheid in Pakistan. Daarom moeten wij de senaat van Pakistan met klem oproepen om tegen dit voorstel te stemmen, zodat de mensenrechten, die zo belangrijk zijn voor ons, voor het Pakistaanse volk en voor de toekomst van de wereld, niet op het spel worden gezet.
Men moet ook bedenken dat van de 49 staten in de wereld die de islam als hoofdgodsdienst kennen, er maar drie zijn - Saoedi-Arabië, Iran en het door de Talibaan beheerste Afghanistan - die de hardhandige moslimwetten kennen die boven de rechtspleging staan. Ik hoop werkelijk dat Pakistan die weg niet zal inslaan, maar de mensenrechten zal blijven respecteren en juist nog duidelijker zal laten zien dat verschillende religieuze groepen ook in de toekomst naast elkaar kunnen leven. Ik hoop echt dat de Pakistaanse regering geen nieuwe ongeregeldheden veroorzaakt met deze aanvulling.

Maij-Weggen
Voorzitter, mijn fractie maakt zich al jaren ernstige zorgen over de situatie in Pakistan, omdat steeds opnieuw religieuze minderheidsgroepen te maken krijgen met geweld. Het blijft niet alleen bij dreigementen en geweld. Op 18 november zijn negen christenen in Noshehra vermoord.
En dan bereiken ons ook verontrustende berichten over twee parlementsleden van de Muttahida Quami-beweging die nog steeds gevangen worden gehouden en slecht worden behandeld. Ik ontving deze week een brief van de Pakistaanse ambassade waarin men aangeeft dat de negen vermoorde christenen geen christenen maar sekteleden waren en dat het hoofd van de vermoorde families fatahmagie uitoefende. Het zou om een familievendetta gaan. Dat is typisch het voorbeeld dat ook net werd genoemd, dat de christenen in een kwaad daglicht worden gesteld en dan op deze manier ten onder gaan.
Verder wordt ook alweer in die brief van de Pakistaanse ambassade gemeld dat de twee parlementsleden die zijn aangehouden helemaal niet slecht zouden worden behandeld, maar zich juist goed zouden verdedigen. Ook die informatie is van onze kant heel anders.
Die tegenstrijdige informatie van NGO's en van de Pakistaanse overheid is eigenlijk een reden te meer om deze resolutie te steunen en aan de Commissie te vragen om tot actie over te gaan en te proberen dit soort praktijken uit te bannen.
Ik wil tenslotte ook mijn steun geven aan het feit dat het vijftiende amendement bij de grondwet niet moet worden goedgekeurd, want dat zal de situatie in Pakistan naar mijn oordeel alleen nog maar erger maken. Wij vragen actie van de Commissie en van de Raad.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, kort voor de dag waarop vijftig jaar geleden de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd ondertekend, werden deze rechten in Pakistan opnieuw met voeten getreden. Een maand geleden werd een christelijk gezin met negen leden - en blijkbaar geen separatisten - in de stad Noshehra door islamitische terroristen vermoord. Er is weinig veranderd sinds juni, toen wij hier in het Europees Parlement geprotesteerd hebben tegen de discriminatie van de Ahmadi, de Moslims en Swanten en tegen de blasfemiewet, die vanaf 1986 gebruikt wordt om religieuze en ongewenste minderheden te vervolgen. Het geweld in Karachi is toegenomen. Opnieuw zijn parlementsleden van de Muttahida Quami-beweging gearresteerd en werden aanhangers voor militaire rechtbanken geleid.
Na goedkeuring door de nationale assemblee ligt er nu in de senaat een artikel ter goedkeuring dat de grondwet moet aanvullen. Dit artikel heeft tot doel de Koran en de Soenna tot opperste nationale wet te verklaren. De uitvoerende macht moet het recht krijgen naar eigen goeddunken te beslissen wat recht en onrecht is. Sterker nog, artikel 15 moet toegepast worden, ongeacht hetgeen er in de grondwet, in een of andere wet of in een rechtsvonnis staat. Dat is toch een vrijbrief voor alle fanatici en zal naar alle waarschijnlijkheid een nieuwe golf van terreur tegen minderheden met zich mee brengen. Welke mogelijkheden heeft de Commissie om ongebreidelde geweldsuitbarstingen te verhinderen? Zijn er bepalingen in overeenkomsten? Zijn er internationale juridische conferenties, waar wegen en dwaalsporen thematisch behandeld worden? Is het mogelijk gemeenschappelijke afspraken met Pakistan buiten werking te stellen, zodat de democratie en de rechten van de mens eindelijk ook in dit land een hogere rang toegemeten krijgen? Per slot van rekening is Pakistan ook lid van de SAARC-Gemeenschap, waar wij in het Europees Parlement medeverantwoordelijk voor zijn.
Iran

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, u heeft waarschijnlijk nooit gehoord van Darioush Forouhar en zijn vrouw Pirouz Davani, hoofdredacteur van een Iraans dagblad, noch van Majid Charif, Mohamad Mokhtari of Jafar Pouyandeh. Wel, weest u gerust! U zult ook niets meer van hen horen, want zij zijn ofwel neergeschoten, vermoord of ter dood gebracht, ofwel verdwenen. Dat gebeurt er nu met intellectuelen en de politieke oppositie in Iran.
En vandaag de dag neemt dit offensief tegen de intellectuelen en de oppositie een bijzonder verontrustende wending. Daarom moeten wij proberen president Khatami te steunen bij diens inspanningen, bij diens verklaringen en initiatieven ten behoeve van de vrijheid van meningsuiting en vrijheid van de media, daarom moeten wij ook vragen dat de NGO's dit grondgebied kunnen betreden om hen te helpen die, binnen Iran, proberen het land de weg van de democratie te laten inslaan.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volkomen eens met de heer Pradier. Aan de lijst in de gemeenschappelijke resolutie kan ik tenminste één naam toevoegen, namelijk die van Reza Hadjzadeh, die ik zojuist heb doorgekregen van Iraanse intellectuele opponenten die onder deze verschrikkelijke terreur te lijden hebben. Het is natuurlijk goed dat de Iraanse president zich formeel heeft uitgesproken voor culturele vrijheid en voor vrijheid van meningsuiting, zoals wij ook aangeven in de gemeenschappelijke resolutie, maar de vraag is of men niet verder moet gaan.
Zoals bekend is in het geval Algerije een onderzoeksdelegatie van het Europees Parlement ter plaatse geweest. Ook al gebeuren er nog steeds verschrikkelijke dingen in Algerije, toch geloof ik dat zo'n bezoek een zeker effect heeft. De Iraanse intellectuelen en de hele Iraanse democratische burgermaatschappij is er zeer veel aan gelegen dat wij ter plaatse op bezoek komen. Ik zou graag willen voorstellen dat wij een of andere onderzoekscommissie in het leven proberen te roepen, die indien mogelijk naar Iran reist om de situatie ter plaatse te bestuderen en om met haar aanwezigheid haar solidariteit te betuigen.

Maij-Weggen
Voorzitter, opnieuw staat Iran op onze mensenrechtenschendingen-agenda. Waar vorige keer vooral leden van religieuze minderheidsgroepen en vrouwen werden bedreigd en gevangengezet, soms zelfs omgebracht, gaat het deze keer om intellectuelen, om leden van de oppositie en opnieuw om vrouwen waar we voor moeten opkomen. In augustus verdween Pirouz Davani, hoofdredacteur van het dagblad Pirouz. Op 25 november werd Majid Charif, oprichter van het maandblad Iran Farda, na een ontvoering dood teruggevonden. Recent werden Mohamad Mokhtari en Mohamed Jafar Pouyandeh, beide schrijvers en journalisten eveneens ontvoerd en omgebracht. Dat voegt zich nou bij de moord op 22 november op Darioush Forouhat en diens vrouw Parvaneh, beiden lid van de oppositie. Daarbij komt dan nog de permanente repressie van vrouwen omdat het vrouwen sinds enige tijd is verboden om zich door mannelijke artsen en specialisten te laten behandelen, terwijl slechts zeven procent van de artsen in Iran vrouw zijn.
Voorzitter, we moeten gewoon vaststellen dat de lente die leek op te komen onder de nieuwe president Khatami zich heeft gekeerd in een harde winter en dat Iran weer bezig is een onveilig land te worden met een harde en gewelddadige regering, dit ondanks de gematigde opstelling van de president. Wij vragen Commissie en Raad dringend om Iran op de agenda van de Raad te zetten, om van Iran te eisen dat zijn burgers worden beschermd en om na te gaan of er door de 15 lidstaten van de Europese Unie één lijn kan worden getrokken bij vluchtelingen uit Iran. Onze conclusie is dat Iran op dit moment voor kritische intellectuelen, voor vrouwen en ook voor journalisten een onveilig land is.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, sinds enkele weken overspoelt een golf van terreur de Iraanse schrijvers. Majid Charif, Mohamad Makhtari en Jafar Pouyandeh zijn na hun ontvoering vermoord. Is dat toeval? Toch zeker niet? Maakten zij geen deel uit van het comité dat de algemene vergadering van de vereniging van Iraanse schrijvers moest voorbereiden, een vereniging die, ik breng u dit in herinnering, door de regering is verboden?
Deze moorden passen in een klimaat van confrontatie tussen diverse facties die strijden om de macht en zijn bedoeld om de intellectuelen het zwijgen op te leggen. Door de resolutie aan te nemen, die mede door onze fractie is ondertekend, geven wij uiting aan onze solidariteit met hen en eisen wij van de Iraanse autoriteiten dat zij de nodige maatregelen treffen, zowel om de verantwoordelijken van deze misdrijven op te sporen en te straffen, als om de burgers te beschermen en hun veiligheid te waarborgen.
Wij kunnen deze solidariteit ook tonen door het voorstel te steunen van de Iraanse schrijvers in ballingschap, namelijk om een internationale commissie naar Iran te zenden, bestaande uit intellectuelen en parlementsleden uit de hele wereld, om deze moorden te onderzoeken en het leven van al degenen te redden die worden bedreigd.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, juist de gebeurtenissen van de afgelopen uren tonen ons het belang van Iran voor ons. Wie de situatie daar objectief beschouwt, twijfelt er niet aan dat er in Iran onder leiding van president Khatami een enorme vooruitgang is geboekt. Dat er daarbij ongelukken gebeuren, is volslagen duidelijk, hoewel dit voornamelijk vanuit het buitenland wordt georganiseerd. Dat mag men niet vergeten. Het zijn steeds weer bepaalde Iraanse vrijheidsstrijders, die het terrorisme het land binnen brengen. Wij moeten daarentegen alles ondernemen om de Iraanse regering en dan vooral de president aan te moedigen de liberalisering en democratisering verder te bevorderen. Op één punt moeten wij echter veel nadruk leggen, namelijk, de ondraaglijke vervolging van de bahai, want de bahai zijn één van de meest geciviliseerde groepen en wij moeten hen in hun vrijheid ondersteunen!

Bertens
Voorzitter, duistere conservatieve krachten hebben Iran in hun wurggreep. Journalisten worden vermoord, dissidenten en intellectuelen de mond gesnoerd en vrouwen teruggedrongen in hun conservatieve rol. Terecht zegt de heer von Habsburg dat het lot van de bahai ook onze zorg moet hebben. Democratische en vernieuwende krachten hebben nog geen echte kans gekregen in Iran. De verkiezing van president Khatami was een positieve ontwikkeling maar één zwaluw maakt nog geen zomer.
De Unie, mijnheer de Voorzitter, moet alles doen om de democratische krachten daar te steunen en een duidelijke afkeuring laten horen. Tenslotte hoop ik dat de nationale regeringen, dus ook de regering van bijvoorbeeld Nederland, zich heel goed rekenschap geven van de waarde van de zogenaamde ambtsberichten. Berichten die van de ambassades, ook van andere Unie-landen, worden gestuurd naar Europa, dat Iran inmiddels - ik citeer - een veilig land is geworden zodat asielzoekers teruggestuurd kunnen worden en geen nieuwe asielzoekers kunnen worden ontvangen. Mijnheer de Voorzitter, ik ben verbijsterd als ik dit soort berichten lees in de Nederlandse en in de buitenlandse pers.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, een mens is nooit te oud om te leren! Ik ben eigenlijk verrast dat collega von Habsburg Iran zo positief beoordeelt. Ik ben solidair met de groep van de bahai en ik ben het ermee eens dat die niet vervolgd mag worden. Maar net doen alsof alles, wat over vrouwen, intellectuelen en kritische mensen gezegd wordt, niets om het lijf zou hebben, daar sta ik eigenlijk versteld van! Het is wel waar - en zo had ik eigenlijk ook willen beginnen - dat Iran een nieuwe president heeft, die ik op grond van zijn uitspraken en zijn meningen best wel waardeer, hoewel ik het niet in alle opzichten met hem eens kan zijn. Maar misschien juist omdat een relatief liberale president door het volk werd gekozen, tegen de mening van de Ayatollahs of in ieder geval tegen die van de fundamentalistische Ayatollahs, is er in Iran een duidelijke beweging ontstaan die een einde wil maken aan deze "liberale spooktoestanden" en massaal tegen de openstelling en de liberalisering van het land strijdt. Het zijn allemaal rekbare begrippen, maar er zijn ongetwijfeld mogelijkheden om ook met Iran de dialoog voort te zetten.
Alleen, bij elke dialoog, of men die nu kritisch of open noemt, moet toch duidelijk zijn dat dit Parlement er niet omheen kan ook in Iran, net als in vele andere landen, de rechten van de mens in de overwegingen centraal te stellen en deze strijd te voeren. Het Parlement moet ook de Commissie en de Raad aansporen met name de ontwikkeling van de rechten van de mens de volle aandacht te schenken. Ja, wij voeren een dialoog met de president van Iran. Wij hopen dat hij steeds meer uit naam van geheel Iran zal spreken. Maar hij zal daar slechts in slagen, als hij sterk genoeg is om de strijd tegen de fundamentalisten en de met terrorisme verbonden groepen daadwerkelijk met succes te voeren. Daarom hoop ik dat Commissie en Raad dezelfde mening zijn toegedaan als het Parlement.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, na enige tijd stilte, weet Iran ineens weer de internationale aandacht te trekken. Vaak heeft dat geen positieve reden, ook deze keer niet. In de afgelopen weken zijn een aantal kritische, intellectuele schrijvers onder verdachte omstandigheden verdwenen en later dood teruggevonden. Vanwege deze alarmerende situatie is het goed dat Iran is toegevoegd aan dit urgentiedebat.
Het is goed dat ook ayatollah Khamenei inmiddels deze serie moorden heeft veroordeeld. Begrijpelijkerwijs is een aantal anderen die mogelijk ook doelwit zijn, ondergedoken. Onderduiken is uiteraard geen oplossing voor de actuele problematiek. De angst die de aanslagen meebrengen voor bedreigden en hun familieleden is groot.
Helaas tonen deze aanslagen dat de "gematigde" Iraanse president Khatami niet geheel in staat is zijn aanhangers te beschermen. Justitie, geheime dienst en strijdkrachten van Iran staan allen onder leiding van de hoogste geestelijke leider Ali Khamenei. Na zijn grote verkiezingsoverwinning vorig jaar beloofde Khatami de maatschappij verder te ontwikkelen. De moorden gebeuren tijdens een hevige politieke strijd die in Iran is losgebroken tussen president Khatami en de machtige conservatieve regering. Verdachten van de moorden zijn tot nu toe niet gevonden.
Deze resolutie dringt er bij de Iraanse justitie op aan, de moordverdenkingen serieus te onderzoeken en mogelijke nieuwe slachtoffers te beschermen. Het is van groot belang dat Iran de oproep serieus neemt. Een democratisch land laat ook kritische minderheden in hun waarde. Het laat hen in vrijheid leven en hun werk doen. De werkelijkheid in Iran staat hiermee in schril contrast. Het is aan de Iraanse regering om hierin verbetering te brengen.
Kindsoldaten

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de internationale campagne om het gebruik van kindsoldaten te stoppen, verdient steun van dit Huis. Momenteel vechten 300.000 kinderen uit 33 landen de oorlogen uit van hun ouders. In die landen krijgen de kinderen uiteraard geen kans op een normale ontwikkeling. Wij kennen allemaal de voorbeelden uit Congo, Somalië, Soedan, Sierra Leone, Afghanistan, enzovoort. Ook in de Unie is het eigenlijk niet zo best geregeld, want in elf van de vijftien lidstaten recruteert men soldaten onder de 18. Dit is in tegenspraak met de algemene regels van de VN-Conventie over de Rechten van het Kind die 18 jaar als minimumgrens voor volwassenheid stelt. Hoe kunnen wij het moreel verkopen dat in delen van Europa kinderen pas kunnen stemmen als zij 18 zijn, maar wel al de oorlog worden in gestuurd als ze 15, 16 of 17 zijn. Het is onbegrijpelijk dat deze Conventie in 1989 die uitzondering heeft gecreëerd.
De VN-onderhandelingen over een optioneel protocol dat 18 jaar als een minimumgrens stelt, zitten al jaren in het slop. Daarom is de inzet en het leiderschap van de Unie nodig om die onderhandelingen weer op gang te brengen.
De Commissie moet budgettaire prioriteit geven aan de demobilisatie en reïntegratie van de kindsoldaten. Dat is de enige manier om de geweldspiraal te doorbreken.
Ook dit Parlement moet zijn rol spelen, net zoals het destijds een leidende rol gespeeld heeft in de campagne tegen de antipersoonsmijnen. Aanvankelijk werd verbaasd gevraagd waar wij ons mee bemoeiden. En nu hebben wij de Conventie van Ottawa. Dat weet u. Wij moeten een groep like-minded countries , zoals dat heet, laten optreden om een morele code neer te zetten en de vastzittende discussie in de VN wat betreft kindsoldaten op een ander niveau te trekken. Die les hebben wij dus geleerd van Ottawa. Met de aanstaande 10de verjaardag van de Conventie voor de Rechten van het Kind is het tijd dat wij een einde maken aan het ronselen en inzetten van kinderen om oorlog te voeren.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, collega Bertens heeft het schrikbarende cijfer reeds genoemd: over de gehele wereld vechten 300.000 kinderen. Sommigen zijn pas acht jaar oud. In de afgelopen tien jaar zijn twee miljoen kinderen om het leven gekomen, zes miljoen zijn blijvend gehandicapt. De psychische trauma's van de ervaringen met geweld zijn niet te tellen. Er zijn ook veel landen in de Europese Unie die het protocol bij de Conventie voor de Rechten van het Kind, dat de rekrutering van kinderen onder de 18 jaar verbiedt, niet ondertekend hebben. In Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Griekenland, Italië, Luxemburg, Nederland en Spanje is het mogelijk kinderen onder de 18 jaar te rekruteren. Het is politiek gezien dringend noodzakelijk dat dit protocol wordt omgezet, als de Europese Unie haar geloofwaardigheid wil bewaren en de wereld geloof moet hechten aan de woorden van de huidige voorzitter van de Raad, dat de rechten van de mens een wezenlijk aspect in het beleid van de Europese Unie zijn geworden.
Het is dus niet meer dan logisch dat de Europese Unie zich inzet het protocol ten uitvoer te brengen ten behoeve van de bescherming van kinderen. Dit voorbeeld moet vooral in onze eigen landen worden gegeven, temeer daar op de Top van Cardiff een richtsnoer werd goedgekeurd voor de gedragscode over wapenuitvoer, waardoor duidelijk werd dat de sleutelrol voor...
(Spreekster wordt door de Voorzitter verzocht af te ronden) ...toenemende internationale naleving van het protocol voor lichte wapens met name voor die landen is weggelegd, waar kinderen als soldaten worden ingezet. Deze woorden...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Lenz
Mijnheer de Voorzitter, in plaats van kindervreugde voor de komende feestdagen behandelt onze resolutie vandaag een van de treurigste hoofdstukken van menselijke mishandeling, om maar niet te spreken van misdaad. Ik heb het als kind meegemaakt, wat het betekent om veertien-, vijftienjarigen als laatste reserve naar het front te sturen en ik zal het nooit vergeten. Ik denk met afgrijzen aan het lot van de kindsoldaten die in de oorlog tussen Iran en Irak en ook in andere landen in naam van het fanatisme naar het front werden gestuurd.
Ik geloof dat wij daarom in de Europese Unie werkelijk alle inspanningen van de VN moeten ondersteunen, zodat er een aanvullend protocol op de VN-Conventie voor de Rechten van het Kind komt. De Europese Unie moet dienovereenkomstig te werk gaan. Het is bij ons natuurlijk niet gebruikelijk dat jongeren onder de 18 jaar naar het front worden gestuurd - ook dat moet gezegd worden - , maar toch ben ook ik voor een leeftijdsgrens van 18 jaar.
Wij hebben het in de EU gewaagd de oorlog af te schaffen, omdat die per slot van rekening voor volwassenen al erg genoeg is - dat kunnen wij vandaag de dag nog aan het verloop van onze grenzen aflezen - , maar wij moeten er ook voor zorgen dat in andere landen, als er dan al oorlog gevoerd wordt, in ieder geval de kinderen niet belast worden, omdat het voor hen een levenslang trauma blijft. Daarom moeten wij ons hier in het Europees Parlement inzetten voor kindervreugde, tegen de honger en voor de scholing van kinderen, maar tegen kindsoldaten!

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat alle sprekers het erover eens zijn dat, zo verschrikkelijk schending van mensenrechten in het algemeen is, het schenden van de rechten van het kind nog veel meer verontwaardiging wekt. Er zijn cijfers over bekend: 300.000 kindsoldaten - niet lang geleden was er op de Spaanse televisie een documentaire te zien waar bewapende kindsoldaten in voorkwamen die van geen wijken wisten, kinderen die van jongs af meer gewend zijn aan doden en moordenaars dan aan leven, school of vrede. De Europese Unie moet dan ook al het mogelijke doen om ervoor te zorgen dat geen enkel kind van onder de 18 voor gevechtshandelingen wordt gerekruteerd, alsook dat onze lidstaten en andere landen in de wereld het protocol voor het Internationale Strafhof ondertekenen. In een van de artikelen van dat protocol wordt rekrutering en bewapening van kinderen als een oorlogsmisdaad beschouwd.
Ik ben van mening, mijnheer de Voorzitter, dat een wereld waarin 250 miljoen kinderen leven die zwaar werk verrichten, 300.000 kindsoldaten en nog eens zoveel miljoen kinderen die jaarlijks overlijden, geen wereld met veel toekomst is. Daarom vind ik dat wij, de Europese Unie, maatregelen moeten treffen om ervoor te zorgen dat er verandering in deze situatie komt. Een en ander uiteraard voorzover dat tot onze mogelijkheden behoort.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, in de Europese Unie zijn wij ertegen gekant dat kinderen met Kerstmis of ook op andere momenten oorlogsspeelgoed cadeau krijgen. Wij hebben hier te maken met een ontwikkeling die in mijn ogen een eclatante mishandeling van kinderen is. Ik bedank ook alle vorige sprekers voor het feit dat wij hier ongetwijfeld een gemeenschappelijk standpunt zullen bereiken. Wij moeten gezamenlijk trachten iets tegen deze vorm van mishandeling van kinderen te ondernemen. Wat wij in de resolutie eisen, gaat mij echter nog niet ver genoeg. Ik vind dit onderwerp te belangrijk om slechts in de bijlage van een - ook al is het een zeer waardevolle - conventie behandeld te worden. Ik ben van mening dat wij moeten streven naar een aparte conventie, naar een eigen moratorium over dit onderwerp, zodat wij hier net zoveel succes kunnen boeken als in onze strijd tegen de antipersoonsmijnen.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, in deze week die aan de rechten van de mens is gewijd, kunnen wij niet de jongsten onder ons en hun situatie in talrijke landen vergeten: mishandeling, dwangarbeid, maar ook rekrutering op te jonge leeftijd in vaak huurlingenlegers. Kinderen, die maar al te vaak de eerste burgerslachtoffers van oorlogen zijn, mogen niet de gewapende arm vormen van groeperingen of naties in oorlog.
Toch schat men dat er meer dan 300.000 kindsoldaten zijn die bij vijandelijkheden zijn betrokken, om maar te zwijgen van degenen die, in plaats van naar school te gaan, soms tegen hun zin in het leger dienst doen. Het is dus dringend nodig tegen deze weerzinwekkende situatie te strijden. Een belangrijke stap zou de aanname zijn van een aanvullend protocol bij de internationale Conventie van de Rechten van het Kind, dat het werven van jongeren onder de 18 jaar voor de militaire dienst verbiedt. Ten tweede zouden we de staten moeten wakker schudden en hen verzoeken deze conventie te bekrachtigen en de vereiste voorzieningen te treffen. Wij moeten de Verenigde Naties dus vragen doortastend op te treden en hun actie te versterken.
FYROM

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen gaan we het over Macedonië hebben. U weet, en ik denk dat we hierop met klem moeten wijzen, dat er in Macedonië een nieuwe situatie is. Er is een nieuwe regering. Er is eindelijk een oppositie in Macedonië en ik wil deze gelegenheid aangrijpen om een van de eersten onder ons die dit heeft begrepen te danken, namelijk de heer von Habsburg, die overigens in die richting heeft gewerkt.
De nieuwe meerderheid is niet gematigd, maar wij weten wat de gematigden in Macedonië hebben gedaan: vijf of zes jaar lang hebben zij niets gedaan om de problemen van dit land op te lossen. Er is momenteel een zogenaamde extremistische meerderheid, maar een meerderheid die zich eindelijk voorbereidt om de fundamentele problemen van Macedonië aan te pakken, onder meer de samenleving van de Macedonische meerderheid en de Albanese minderheid. De nieuwe regering omvat drie partijen, waaronder de partij van de Albanese minderheid.
Er zijn vier mensen veroordeeld onder wat twijfelachtige omstandigheden, althans in juridisch opzicht, omdat de kwestie aan het Europese Hof van de Rechten van de Mens is voorgelegd. Wij weten dat de nieuwe meerderheid deze kwestie, die van de vorige regering is geërfd, wenst op te lossen en ik denk dat ons Parlement via deze resolutie de Macedonische autoriteiten een voorwendsel - in de beste zin van het woord - kan geven om aan deze kwestie een eind te maken en de vier Albanese leiders vrij te laten die nu nog altijd in de gevangenis zitten en tot twee of zeven jaar hechtenis zijn veroordeeld.
Ik verzoek dus alle collega's deze resolutie te steunen. In januari van het komende jaar zal de Commissie buitenlandse zaken de heer Georgievski, de nieuwe voorzitter van de Raad, ontvangen, en ik nodig u uit aan deze bijeenkomst deel te nemen. Ik denk dat het iemand is naar wie het de moeite waard is te luisteren. Ik denk dat het aan hem, dat het aan de nieuwe meerderheid te danken is, dat Europa, de Europese Unie, nieuwe dingen in Macedonië kan gaan ondernemen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, Macedonië is een jonge democratie, die met haar nieuwe hoopvol stemmende regering de weg naar de Europese Unie is ingeslagen. Onze resolutie vormt een bijdrage op deze weg en de regering moet dit ook als hulp en ondersteuning ervaren, want de vrijlating van de gearresteerde gemeentelijke politici van Albanese nationaliteit in Macedonië zou niet alleen een humanitaire daad zijn, en wel een noodzakelijke humanitaire daad, die reeds al te lang werd uitgesteld, maar ook een verstandige daad en ik zou willen zeggen, een bewijs van kracht, want ik geloof dat men juist over het nodige zelfbewustzijn en een zekere kracht moet beschikken om het juiste beleid te voeren als er verschillende nationaliteiten in het spel zijn.
Ik zie in de nieuwe Macedonische regering zeer bemoedigende tekenen. Onze landen lijden nergens meer onder dan onder centralisme en miskenning van de rechten van minderheden en nationale minderheden. Dit en niet het federalisme of het recht van nationale minderheden leiden tot de teloorgang van bepaalde structuren. Federalisme en rechten van nationale minderheden moeten geïntegreerd worden, want als ik het gevoel heb dat ik in mijn waarde gelaten word en dat mijn eigen aard erkend wordt, dan wil ik wel in de grotere gemeenschap blijven, want dan brengt zij mij voordelen. Wanneer ik echter het gevoel heb dat mijn eigenwaarde en eigen aard onderdrukt wordt, dan leidt dat tot separatisme.
Daarom, geloof ik, is er een verstandig, op de toekomst gericht en integrerend beleid nodig om de Albanezen in Macedonië te integreren. Beide kanten zullen nader tot elkaar komen, daar ben ik van overtuigd, en het zou een eerste belangrijke stap kunnen zijn, wanneer de Universiteit in Tetovo - die zogezegd in de laatste jaren van de vroegere regeringen een twistappel was - door de nieuwe regering bij wijze van compromis als een autonome buitenpost voor de Albanese minderheid in de Universiteit van Skopje geïntegreerd zou kunnen worden. Dit zou bijzonder veel gewicht in de schaal kunnen leggen, aangezien de Universiteit van Pristina in het buurland Kosovo thans steeds met geweld wordt onderdrukt. Daarom, geloof ik, is dit een stap in de richting van integratie, en ik dring er bij de nieuwe Macedonische regering op aan, deze stap te zetten.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, deze nieuwe Macedonische regering staat onder leiding van een partij die jarenlang, gedeeltelijk zelfs decennia lang, een zeer nationalistische toon heeft aangeslagen en een zeer nationalistisch beleid voert. Ik zou blij zijn als dat, wat er in de laatste weken en maanden te horen viel, namelijk een meer gematigde houding, ook werkelijk deze nieuwe regering zou kenmerken. Men moet haar ook de kans en mogelijkheden bieden.
Ik ben het volkomen eens met deze resolutie, dat de Albanezen, die overdreven hard werden bestraft, weer op vrije voet worden gesteld. Sommigen onder ons hebben dat reeds verschillende keren in de delegatie met de Macedoniërs ter sprake gebracht. Ik heb zelf samen met mijn collega, mevrouw Pack, één van de gearresteerden kort voor het begin van zijn gevangenisstraf in de hoofdstad Skopje gesproken. Ik vind dat het echt een teken van kracht en een vooruitziende blik zou zijn, wanneer men deze Albanezen nu zou vrijlaten.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van onze ontwerpresolutie over Soedan wil ik de Vergadering wijzen op de treurige situatie van twee priesters, de paters Hillary Boma en Lino Sebit, die beschuldigd worden van iets wat in het geheel niet met hun gewijde ambt verenigbaar is, namelijk hun vermeende deelname aan een bomaanslag in Khartoem in juni jongstleden. Zij zitten sedert vijf maanden gevangen, vanaf 1 augustus, en worden onderworpen aan martelingen, waarbij zij worden gedwongen tot het bekennen van iets wat zij niet hebben gedaan. Zij zullen - wij weten niet wanneer - voor een militair tribunaal in plaats van voor een civiele rechtbank worden berecht.
Ik denk dat wij ons moeten aansluiten bij de brief die kardinaal Danneels, voorzitter van Pax Christi International , in november aan de president van Soedan heeft verstuurd.
Tevens moeten wij vragen om een eerlijke en snelle berechting voor een civiele rechtbank met rechtsbijstand en in aanwezigheid van externe waarnemers. Mijnheer de Voorzitter, wij moeten eraan herinneren dat de regering van Soedan de verdragen tegen marteling en onmenselijke en vernederende bestraffing niet heeft geratificeerd en dus ook niet naleeft, zoals de Paritaire Vergadering ACS-EU tijdens haar laatste vergadering helaas in een resolutie in herinnering heeft moeten roepen.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt niet alleen de algemene bezorgdheid over de verschillende gevallen van schendingen van de mensenrechten, maar is het mijns inziens in het algemeen ook met de tekst van alle resoluties eens.
Zoals u weet, dringt de Commissie er tijdens deze debatten telkens op aan dat de in de Internationale Overeenkomst voor burger-en politieke rechten vervatte waarborgen in alle gevallen gerespecteerd worden. Ik wil daar de waarborgen in de andere internationale instrumenten aan toevoegen, met name in het Verdrag van Wenen, dat de consulaire bescherming regelt. Niet zelden kennen gevangenen, ook in de Verenigde Staten, niet al hun rechten en worden deze in het Verdrag van Wenen vastgelegde regels niet toegepast. Dat is ernstig en het kan een reden zijn om een vonnis nietig te verklaren.
Zoals u weet, beschikt de Commissie terzake over beperkte bevoegdheden, aangezien dit normaliter op het niveau van de Raad en andere instellingen zoals de Raad van Europa en de Verenigde Naties behandeld wordt. Ik wil hier desalniettemin twee of drie opmerkingen maken: ik wil om te beginnen zeggen dat het standpunt van de Europese Unie over de doodstraf in juni duidelijk herhaald werd in een door de Raad goedgekeurde richtlijn, die bepaalt dat de Europese Unie in haar geheel moet ijveren voor en streven naar de wereldwijde afschaffing van de doodstraf. Ik voeg er aan toe dat, zoals u weet, alle overeenkomsten met derde landen nu een clausule inzake eerbiediging van de mensenrechten bevatten, die als een essentiële clausule voor onze samenwerking met deze landen beschouwd wordt. Dit betekent dat wij, wanneer wij een vrijhandelsakkoord met de landen van de Samenwerkingsraad van de Golf of met Pakistan sluiten, veel duidelijker de standpunten van de Europese Unie inzake schendingen of het niet-eerbiedigen van de mensenrechten kunnen doen gelden.
Inzake Soedan wil ik zeggen dat gelukkig een wapenstilstand kon worden gesloten zodat de zogenaamde Operation Life Line Sudan mogelijk was, een actie waaraan de Europese Unie dit jaar alleen al 73 miljoen ecu bijdroeg. De situatie in Soedan is echter net als in een aantal andere landen ernstig, en ik wil onderstrepen dat wij de toestand op de voet volgen en inspanningen leveren om ook het probleem van de katholieke priesters, waarover de heer Robles Piquer het had, op te lossen.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, inzake Iran hebben wij de indruk dat, ook al koesterden wij enige hoop naar aanleiding van de verkiezing van de heer Khatami tot president, hij niet in staat is een aantal extremistische krachten te bestrijden en dat de internationale gemeenschap hem dan ook vastberaden moet steunen.
In verband met de kindsoldaten wil ik zeggen dat wij de actie van de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor kinderen in gewapende conflicten krachtig gesteund hebben en momenteel tezamen met hem een gezamenlijk programma voorbereiden dat medegefinancierd zal worden door de Commissie en dat tot doel heeft een aantal van de aanbevelingen die hij binnenkort aan de Algemene Vergadering zal voorleggen, in de praktijk te brengen.
Mijnheer de Voorzitter, wat tenslotte de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië betreft, wil ik zeggen dat wij ook hier enige hoop koesteren dat de inter-etnische dialoog, waarin deze regering alvast lijkt te geloven, een aantal problemen die er met de Albanese minderheid en in het bijzonder met de vroegere burgemeesters, de heren Osmani en Demiri, waren, kan helpen oplossen.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.

De Voorzitter
We gaan nu over tot de stemming over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Stemming
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, voordat wij het over het verslag-Pradier gaan hebben, moet ik toch nog op iets wijzen. De stemming van vandaag en de urgenties waren in zekere zin in strijd met het Reglement, want wij beschikten opnieuw alleen maar over de vertaling van de gemeenschappelijke teksten en niet over die van de oorspronkelijke teksten. Theoretisch gezien hebben wij het recht - en dat is ook al vaak gebeurd - om gemeenschappelijke teksten te verwerpen en dan over de oorspronkelijke testen te stemmen. Dit recht wordt ons echter ontnomen als de oorspronkelijke teksten niet - zoals gebruikelijk is bij alle andere stemmingen - in alle talen beschikbaar zijn. Ik weet dat er in het Bureau over deze kwestie een of ander besluit is genomen, maar ik wil enkel en alleen daartegen protesteren - het is absoluut in strijd met het Reglement - en ik verzoek u vriendelijk dit voor te leggen aan de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten.

De Voorzitter
Ik neem kennis van uw protest en wil u in ieder geval ook danken voor uw medewerking terzake.

Van Lancker
Voorzitter, ik zou graag een voorstel doen om in de Franse versie centres d'hébergement pour les refugiées te vervangen door centres de rétention . Wij zijn namelijk van oordeel met de fractie dat opvangcentra, onthaalcentra voor vluchtelingen absoluut niets te maken hebben met het gevangenissenbeleid. Gesloten centra daarentegen voor vluchtelingen wel. Wij willen voorstellen dat hier in plaats van centres d'hébergement zou komen te staan centres de rétention . Ik hoop dat de tolken dit in alle cabines goed kunnen vertalen in alle taalversies.

De Voorzitter
Dat lijkt me een vertaalprobleem, niet zozeer een mondeling amendement.

Van Lancker
Neen, Voorzitter. Ik denk dat de fout gemaakt is in alle taalversies en dat overal iets staat dat gelijkt op onthaalcentra. Als vluchtelingen een aanvraag doen voor het vluchtelingenstatuut worden ze dikwijls in onthaalcentra geplaatst. Als ze eenmaal uitgeprocedeerd zijn, geraken ze in gesloten centra. De bedoeling is die gesloten centra te viseren in deze tekst.

Pradier
Voorzitter, ik sta volledig achter wat collega Van Lancker zojuist heeft gezegd. Inderdaad verdienen de gesloten centra, die meestal draaien onder het stelsel van de rechteloosheid, de aandacht van de parlementsleden en van alle burgers.

De Voorzitter
Prima. Dank u wel.
Geen bezwaren?

Wijsenbeek
Voorzitter, het lijkt mij niet goed als wij hier een Belgicisme in het Nederlands gaan invoeren. Het is niet een "onthaalcentrum" maar een "opvangcentrum" in algemeen beschaafd Nederlands.

De Voorzitter
Laten we daar nu niet over discussiëren. Het amendement is duidelijk.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, als wij dan toch een verheldering hebben van het woord, dan zou ik in het Nederlands tussen haakjes "opvangtenten" erbij willen hebben, want dat is het huidige beleid.
(Het Parlement stemt in met de indiening van het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Smith
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Zou de Voorzitter met betrekking tot de agenda van het volgend jaar kunnen aangeven welke verplichtingen hij heeft in de week van 8 februari? Heeft hij reisplannen of moet hij misschien vooraanstaande bezoekers bezighouden?

De Voorzitter
Ik zal de geachte afgevaardigde, zoals ze zeggen in het Britse Lagerhuis, daarover schriftelijk inlichten.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht willen vragen voor de situatie in de Ierse gevangenissen. Het Ierse gevangenissysteem is volslagen chaotisch en voldoet geenszins aan de uitgebreide gevangenisbepalingen waar ook mijn land zich achter heeft geschaard.
Het systeem is in staat van crisis. De gevangenissen zitten vol met mensen die zich alleen schuldig hebben gemaakt aan niet-gewelddadige diefstal of die hun rekeningen niet hebben betaald. In veel gevangenissen heerst een vreselijke vorm van drugsverslaving. De leden die luisteren zal het geen plezier doen te vernemen dat Ierland weliswaar de Keltische tijger wordt genoemd, maar dat het zelfmoordcijfer onder Ierse gevangenen tot de hoogste van Europa behoort.
Het verslag van de heer Pradier bevat een aantal bijzonder welkome voorstellen, waaronder die inzake de speciale behoeften van vrouwelijke gedetineerden, de instandhouding van de sociale omgeving en de gezinssituatie, de verstrekking van behoorlijke medische zorg, met inbegrip van speciale zorg voor verslaafden, en de constructieve en humane wetgeving inzake boetes voor jeugdige overtreders. Al deze voorstellen zijn wat mij betreft welkom.
Er is wel enige mate van hervorming te bespeuren in de Ierse gevangenissen. Ik ben bijvoorbeeld blij met het besluit van de Ierse regering, van de afgelopen week, om gevolg te geven aan het voorstel een gevangeniscommissie in te stellen. Er moet echter nog veel meer worden gedaan. Dit verslag geeft aan welke hervormingen zouden kunnen worden doorgevoerd. Desalniettemin verwerp ik het voorstel om het gebruik van illegale drugs in gevangenissen te decriminaliseren. Decriminalisatie is geen oplossing; het zou het drugsprobleem alleen maar erger maken.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het initiatiefverslag over de levensomstandigheden in de gevangenissen van de Unie. Er zijn redenen genoeg om aandacht te besteden aan de levensomstandigheden in de gevangenissen in de lidstaten. Ze zitten meestal overvol en het kan nuttig zijn ervaringen uit te wisselen over de preventie van criminaliteit, alternatieven voor gevangenisstraffen, voorhechtenis enzovoort. In dit jaar waarin het vijftigjarig bestaan van de universele VN-Verklaring van de Mensenrechten wordt gevierd, is het ook actueel om de fundamentele vrijheidsrechten van de gedetineerden onder de aandacht te brengen.
Het verslag wijst erop dat de overbevolking van de gevangenissen vermeden kan worden door het gebruik van soft drugs uit de criminaliteitssfeer te halen, omdat deze stoffen niemand anders schade toebrengen dan de betrokkene zelf. Het drugsprobleem is echter geen EU-aangelegenheid en daarom moeten de lidstaten zelf bepalen in hoeverre zij stappen wensen te ondernemen voor het legaliseren van bijvoorbeeld hasj.

Lindqvist
Veel van de sociale voorstellen in dit verslag zijn uitstekend, bijvoorbeeld meer "menselijkheid" in de zorg voor gedetineerden.
Men kan zich echter afvragen of het de taak van de EU is om richtsnoeren voor te stellen voor het beleid van de lidstaten op het gebied van gedetineerdenzorg. Burgerlijk recht en strafrecht zijn nationale aangelegenheden. Een discussie over de mogelijkheden voor lidstaten om de overbevolking van hun gevangenissen te verminderen door afschaffing van gevangenisstraf voor drugsgebruik, is een rechtstreekse inmenging in het binnenlands beleid van de lidstaten.

McKenna
Namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement verwelkom ik dit initiatiefverslag over detentievoorwaarden in de EU, de voorgestelde verbeteringen en alternatieve straffen.
Overal in de EU is er sprake van toenemende bezorgdheid over de onbevredigende omstandigheden in veel gevangenissen binnen de Unie, waar gedetineerden hun straf uitzitten voor overtredingen die in de verschillende landen verschillend beoordeeld worden.
Het doet me deugd dat er een beroep op alle lidstaten wordt gedaan om de regels die de Raad van Europa inzake het gevangenissysteem heeft opgesteld, volledig na te leven. Als iemand zijn bewegingsvrijheid wordt ontnomen betekent dat nog niet dat hij ook andere fundamentele vrijheden verliest - hij is vrij te denken wat hij wil, behoudt het recht op een eigen mening en op een eigen politieke en levensbeschouwelijke opvatting. Ook de burgerrechten van gevangenen dienen gerespecteerd te worden.
Ik ben ook blij met de reeks maatregelen ter verbetering van de detentievoorwaarden en bevordering van de herintegratie van ex-gedetineerden in de samenleving. Ik acht ook de speciale aandacht voor de specifieke behoeften van vrouwelijke gedetineerden van groot belang, evenals de aanbevelingen voor bescherming van de sociale omgeving en de gezinssituatie, medische zorg, waaronder speciale zorg voor verslaafden, en de meer humane wetgeving inzake de straffen voor jeugdige overtreders.
Met betrekking tot het toekomstig beleid dienen we ons te richten op de mogelijkheden die in het concept van amnestie besloten liggen, op alternatieve straffen en op het belang van adequate training van gevangenispersoneel en maatschappelijk werkers.
Daarnaast is het van groot belang dat we het probleem van de criminalisering van drugsverslaafden onder de loep nemen. Criminalisering lost niets op; het enige wat we ermee bereiken is dat de problemen van de verslaafden, die alleen zichzelf schade berokkenen, worden genegeerd en de overbevolking in de gevangenissen verder toeneemt. Het zou veel logischer zijn een beleid te ontwikkelen dat verslaafden in staat stelt te rehabiliteren en opnieuw in de samenleving te integreren.
Met betrekking tot de Ierse gevangenissen kan ik u zeggen dat de Irish Penal Platform Trust inmiddels talloze zinvolle en constructieve voorstellen aan de Ierse regering heeft voorgelegd en de aandacht heeft gevestigd op enkele van de ernstige problemen waar het Ierse gevangeniswezen mee kampt.
De Trust heeft inzake de behandeling van Ierse gedetineerden een aantal probleemgebieden omschreven, waaronder de volgende:
40 % van de gedetineerden heeft geen eigen sanitaire voorzieningen. Ze moeten gebruik maken van een po, soms ook in gedeelde cellen, en die iedere morgen ledigen.-Sommige gevangenissen zijn ernstig overbevolkt. Op 15 juli 1998 zat de gevangenis van Cork op 177 % van haar oorspronkelijke capaciteit (266 gevangenen in een gevangenis die voor maximaal 150 gevangenen is ontworpen).-In gesloten instellingen zijn de recreatieve voorzieningen uiterst beperkt.-Er is door de gedetineerden zelf, door visitatiecommissies en door het Europees comité ter voorkoming van marteling ernstige kritiek geuit op de medische zorg.-Psychiatrische en psychologische zorg is slechts mondjesmaat en op enkele plaatsen verkrijgbaar. Dit heeft geleid tot overmatig gebruik van gecapitonneerde isoleercellen (tot 500 maal in de gevangenis van Mountjoy in 1997).-Er is nauwelijks sprake van controle op de detentievoorwaarden door onafhankelijke instellingen. Er is geen gevangenisinspecteur, terwijl het de visitatiecommissies aan een kritische houding en geloofwaardigheid ontbreekt.-Het is voor gedetineerden moeilijk om de band met hun gezin in stand te houden. Familiebezoek wordt zelden toegestaan en de correspondentie wordt gecensureerd.-Het gevangenispersoneel krijgt slechts een korte basistraining, waarin onvoldoende aandacht wordt besteed aan mensenrechtenvraagstukken.-Gevangenisdirecteuren hebben geen zeggenschap over hun begroting of het personeelsrooster. Ze kunnen dus in feite hun rol niet vervullen.In combinatie kunnen de hierboven gesignaleerde gebreken leiden tot een situatie waarin de mensenrechten niet serieus worden genomen. Er worden geen maatregelen genomen tegen slechte behandeling; sterker nog, slechte behandeling wordt aanvaard. Zo wordt deze ontoereikende situatie uiteindelijk tot norm verheven.
Potentiële gevallen van slechte behandeling komen slechts zelden aan het licht, vanwege de gesloten cultuur waar het Ierse Ministerie van Justitie door wordt gekenmerkt.
In Ierland leeft de opvatting dat justitie bevooroordeeld is ten nadele van de armen. Verschillende onderzoeken hebben aangetoond dat laag opgeleide, werkloze, drugsverslaafde jonge mannen duidelijk de meerderheid vormen in de Ierse gevangenispopulatie. Het is inmiddels afdoende bewezen dat de armste verdachten eerder een gevangenisstraf dan een geldboete krijgen en zelfs wanneer ze een boete krijgen toch nog in de gevangenis terechtkomen, omdat ze niet kunnen betalen. Daarnaast bieden sommige rechters de mogelijkheid om als alternatieve straf een bijdrage te leveren aan de armenbus, een mogelijkheid waar uiteraard vooral de beter bedeelden van profiteren.
De manier waarop in Ierland vonnis wordt gewezen is niet erg systematisch. Voor een rechtvaardige rechtspraak is het noodzakelijk dat bepaalde patronen in de vonniswijzing worden geanalyseerd en dat discriminatie wordt uitgebannen. Er bestaat in Ierland geen traditie van onderzoek naar de toepassing van het strafrecht, als gevolg waarvan het beleid in veel gevallen eerder is gebaseerd op intuïtie en opportunisme dan op feiten en rechtsprincipes.
Een ander probleem is het feit dat mensen in voorarrest niet apart worden gehouden van diegenen die inmiddels schuldig bevonden en veroordeeld zijn. Ze worden in hechtenis genomen in overvolle en onhygiënische gevangenissen. Deze mensen krijgen te maken met de slechtste kanten van het Ierse gevangeniswezen. Dit is onaanvaardbaar gezien hun juridische status als onschuldige burgers.
In 1999 wordt er in Cloverhill een nieuwe gevangenis geopend die speciaal is gebouwd voor mensen die in voorarrest worden gehouden. Dit gebouw zou ons in staat moeten stellen mensen in voorarrest te houden in een omgeving die recht doet aan hun omstandigheden. De kwaliteit van het ontwerp laat echter heel wat te wensen over. Ondanks het feit dat eenpersoonscellen in internationale richtlijnen als norm worden aanbevolen, zal er ook in deze nieuwe gevangenis van meet af aan sprake zijn van overbevolking. De gedetineerden worden gehuisvest in krappe driepersoonscellen, van niet meer dan 10, 7 vierkante meter.
De situatie in Ierland is echter niet uniek; het is duidelijk dat soortgelijke problemen zich ook in veel andere EU-lidstaten voordoen.

Sjöstedt
Het verslag bevat een reeks humanistische overwegingen waarmee ik sterk sympathiseer. Ik vind echter niet dat de behandelde kwesties, namelijk het strafrecht en de situatie in de gevangenissen van de lidstaten, vallen onder de bevoegdheid van de EU of van het Europees Parlement. Ik heb daarom bij de eindstemming het verslag niet gesteund. Ik ben er ook tegen dat het verslag zich mengt in het drugsbeleid van de lidstaten.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Racisme en vreemdelingenhaat
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over twee mondelinge vragen van de heer Elliott, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken:
B4-0714/98 aan de Raad en B4-0715/98 aan de Commissie, over het jaarlijkse debat over racisme
en
het verslag (A4-0478/98) van de heer Oostlander, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de mededeling van de Commissie over een actieplan ter bestrijding van racisme (COM(98)0183 - C4-0253/98).

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik zou ten eerste willen zeggen dat het me een beetje spijt te spreken namens de heer Elliott, die, vanwege de vertraging die naar aanleiding van het debat over Irak is opgetreden, niet in staat is zijn eigen resolutie te presenteren. Ik betreur het dat deze wijziging van de agenda ertoe heeft geleid dat ik hem moet vervangen.
Ook moet ik bekennen dat ik helaas de persconferentie eerder vandaag van de heren Mégret, Blot en Le Gallou heb gemist, waarin ze een toelichting gaven op hun huidige positie binnen het Front National. Normaal gesproken ben ik tegen oorlog - of het nu een burgeroorlog is of anderszins - maar in dit geval wil ik wel een uitzondering maken.
Met betrekking tot de resolutie zou ik de aandacht van de leden willen vestigen op een aantal aspecten. Ten eerste staat in paragraaf 1dat er haast is geboden bij de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam. De collega's zijn ongetwijfeld op de hoogte van de nieuwe versie van artikel 13, op basis waarvan de Commissie voor het eerst wetgeving kan invoeren waarmee racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme stelselmatig kunnen worden bestreden. Deze wetgeving kan echter pas worden ingevoerd als het Verdrag van Amsterdam is bekrachtigd. Ik hoop dan ook dat de Fransen, de laatsten die het Verdrag nog moeten ratificeren, daar zo snel mogelijk toe zullen overgaan. Ik wil de Fransen met klem verzoeken de betreffende wetgeving voor 10 juni in te voeren, zodat de voorstellen van de Commissie deel kunnen uitmaken van het debat omtrent de Europese verkiezingen.
Ik hoop dat er in de wetgeving veel van de ideeën worden opgenomen die door de Starting Line Group zijn geopperd. Deze groep werkt al meerdere jaren aan deze voorstellen. We hebben in de strijd tegen het racisme vooral behoefte aan gedetailleerde en krachtige wetgeving. Ik wil voorkomen dat de Commissie zich laat intimideren door de opvatting van een aantal leden dat bepaalde lidstaten die wetgeving en wetsvoorstellen niet zullen accepteren. We moeten niet vergeten dat de 15 lidstaten zich pas relatief kort geleden aan het Verdrag van Amsterdam hebben verbonden. Ik ben er zeker van dat we met de ondertekening van artikel 13 overeenstemming bereiken inzake de invoering van wetgeving.
Ook wil ik de aandacht van de leden vestigen op paragraaf 10, waarin wordt gesteld dat we er bij de eerstvolgende herziening van het Verdrag voor moeten zorgen dat besluiten op dit gebied voortaan met gekwalificeerde meerderheid van stemmen moeten worden genomen.
Paragraaf 4 verwijst naar het idee van een gedragscode voor politieke partijen, een gedragscode die politieke partijen ertoe bindt zich ten eerste niet aan racisme, racistische taal of racistische uitingen in verkiezingscampagnes te bezondigen en ten tweede, maar daarom niet minder belangrijk, geen contacten te onderhouden met partijen die deze gedragscode schenden. In het licht van de campagne voor wetgeving op Europees niveau, die het Parlement nu al bijna 15 jaar voert, zou het passend zijn als deze gedragscode bij het van start gaan van de campagne voor de Europese verkiezingen in 1999 zou worden ingevoerd.
In paragraaf 6 wordt gesproken over de nieuwe Europese Waarnemingspost - het in Wenen opgerichte Monitoring Centre. Beata Winckler, de directeur van dat centrum, volgt dit debat momenteel vanaf de tribune. Ik zou haar willen danken voor al het werk dat ze als nieuwe directeur inmiddels heeft verricht, evenals de gehele directie van de Waarnemingspost, met name Jean Kahn, die herstellende is van een beroerte, voor alles wat dit instituut inmiddels heeft bereikt. Ik wil daar wel aan toevoegen dat onze verwachtingen inzake de Waarnemingspost hoog gespannen zijn. We willen geen saai en droog statistisch jaarverslag. Waar we behoefte aan hebben zijn rapporten over de maatregelen die we op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau zullen moeten nemen ter bestrijding van zowel manifest als latent racisme. We willen de Waarnemingspost kunnen gebruiken als een denktank op basis waarvan we de juiste voorstellen kunnen presenteren.
In paragraaf 7 wordt gesproken over een Europees Netwerk voor registratie van racisme en vreemdelingenhaat. Het is van groot belang dat de Waarnemingspost daar gebruik van gaat maken. We willen voorkomen dat ze het wiel opnieuw gaan uitvinden, en dat ze gebruik maken van de deskundigheid die binnen de communautaire groepen en andere organisaties in de 15 lidstaten van de Unie al aanwezig is.
Ik ben weliswaar aangewezen om de resolutie van de heer Elliott te presenteren, maar ik moet zeggen dat ik mijn twijfels heb over paragraaf 12, waarin ervoor wordt gepleit dat kleine plaatselijke groepen door de Commissie gesteund zouden moeten worden. Steun voor dergelijke kleine groepen is inderdaad belangrijk, maar gezien het subsidiariteitsbeginsel zou die steun misschien eerder van regionale en nationale organisaties moeten komen. Rechtstreeks contact tussen de Commissie en kleine plaatselijke organisaties zou onoverkomelijke bureaucratische problemen opleveren.
In paragraaf 15 wordt terecht verwezen naar onze eis dat de kandidaat-lidstaten garanties bieden dat de rechten van minderheden worden gerespecteerd. Ik zou de kandidaat-lidstaten erop willen wijzen dat bepaalde vraagstukken op het gebied van justitie en binnenlandse zaken het toetredingsproces mogelijk sterker hinderen dan de discussie omtrent de landbouw en de structuurfondsen. Ik denk dat dit Parlement er bijzonder weinig heil in zal zien landen toe te laten die de rechten van minderheden niet respecteren - of het nu gaat om etnische of religieuze minderheden, mensen die een minderheidstaal spreken of om mensen met een afwijkende seksuele voorkeur.
Tenslotte zou ik willen pleiten voor pan-Europese politiemaatregelen. Dit is een belangrijk punt. Ik kan u een voorbeeld geven: er wordt momenteel in Europa steeds meer racistische muziek verspreid. Er is een popgroep - als dat stelletje die kwalificatie verdient - die zich "No Remorse' noemt, kort voor "No remorse for the Holocaust'. Hun laatste CD heet "Barbecue in Rostock', verwijzend naar de aanslagen met benzinebommen op Duitse opvangcentra. Ik schaam me te moeten zeggen dat het een Britse groep is. De CD's worden in Denemarken en Zweden geproduceerd en in Duitsland en Spanje op straat verkocht. Als we dit soort praktijken willen aanpakken is het van belang dat op Europees niveau te doen, omdat het duidelijk om een grensoverschrijdend probleem gaat.
Ik kan de resolutie van de heer Elliott aan dit Huis aanbevelen en hoop dan ook dat ze morgen bij de stemming wordt gesteund. Het is belangrijk dat dit Huis een niet-aflatende waakzaamheid aan de dag legt, opdat de tragische gebeurtenissen van 50 jaar geleden zich nooit meer zullen voordoen.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat de Commissie doorwerkt aan het thema "Racisme en vreemdelingenhaat" , met name nu dat niet meer zo'n populair onderwerp is. Politici moeten immers de ontwikkeling van de samenleving blijvend positief beïnvloeden, ook al is het stemmetjeswerven door het oproepen van angst voor en afweer tegen bepaalde groepen electoraal soms voordeliger. Het nut van de behandeling van een onderwerp als dit is tegelijkertijd ook dat wij goed naar onszelf kijken en zelfkritiek ook niet schuwen. Daardoor wordt dit onderwerp pas echt interessant.
Het actieplan van de Commissie stelt enigszins teleur omdat het nog niet een operationeel, strategisch plan is. Maar toch moeten wij onze zegeningen tellen en dat brengt mij tot de volgende opmerkingen.
Terecht ziet de Europese Commissie de bestrijding van racisme als een zaak voor de samenleving zelf. Actie van bovenaf, vanuit de politiek, moet ingebed zijn in een menigte van maatschappelijke initiatieven. De Europese Commissie noemt in dit verband tal van organisaties die op dat gebied van grote betekenis kunnen zijn en ik sluit mij daar ook graag bij aan. Maar men vergeet in de tekst helaas één van de belangrijkste, namelijk de kerken en de conventionele gemeenschappen. Juist nu het behoren tot een andere godsdienstige, eventueel uitheemse godsdienstige groep een extra uitdaging vormt voor integratie, moeten wij bijvoorbeeld praten over moskeeën en hun besturen en de moslimgemeenschappen. Die hebben ook hun eigen taak om met ons samen te werken om discriminatie in onze samenleving tegen te gaan.
Eigen actie ook van de gediscrimineerden zelf is van belang. Dat zijn allen volwassen mensen die voor hun eigen zaak kunnen en moeten opkomen en die eventuele problemen in eigen kring ook zouden moeten kunnen bestrijden, met name waar het gaat over integratieproblemen die zich uiten in het slecht kennen van de taal van het land waar men woont en van de plaatselijke cultuur en die soms in enkele gevallen zich ook uiten kan in een verhoogde criminaliteit vanwege het ontworteld zijn in de andere samenleving.
Wij moeten bovendien hopen dat ook anderen, ook de groepen zelf waar het over gaat, bijdragen aan de Europese Unie-cultuur en dat is een belangrijk gegeven. Zij staan in een lange traditie, want Europa heeft altijd een open cultuur gehad en zo moet dat blijven.
De nadruk op de samenleving uit zich ook in steun voor netwerken van antiracistische organisaties. Het is de moeite waard om die te cofinancieren. Er staat in de tekst helaas nog iets wat kan duiden op 100 %-financiering, maar dat kan voor dat soort netwerken ook een gevaar zijn omdat men zich dan eenzijdig richt tot de ambtelijke diensten waarvan de financiering moet komen. Dat kan tevens verlammend werken ten aanzien van de inbedding van die netwerken en hun organisaties in de samenleving zelf. Het draagvlak in de samenleving moet altijd voorop staan en daarom is ook een verantwoordingsplicht juist daar naar toe van groot belang. Een 100 %-financiering vanuit de overheid kan daar een ernstig beletsel voor zijn.
Het gaat er dus om dat deze netwerken zich bovendien richten op de samenleving. Dat is echt het moeilijke werk. Het lijkt mij niet goed dat wij lobbyactiviteiten richting wetgever gaan subsidiëren, want richting wetgever, dat zijn wij zelf, daar moeten wij zelf het beste in zijn en dat kunnen wij ook democratischer. Ik heb daarom nog een poging gedaan om een corporatistisch insluipsel uit de resolutie te amenderen en ik denk ook dat er brede steun voor zal kunnen worden gevonden.
Het actieplan vraagt terecht om een consequent beleid van de Europese Unie in alle sectoren. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het eigen personeelsbeleid waaraan ons antiracisme te zien moet zijn, maar ook het buitenlands beleid om rassenhaat, politieke manipulatie, etnische geschillen en genocide te voorkomen of tijdig te stoppen. Het behoort onder ons, naar mijn mening, niet voor te komen dat kritiek op ons eigen buitenlands beleid geschuwd wordt. Het is een andere sector van beleid net zoals het sociaal-economsiche en het culturele beleid en ook daar dienen wij dus onze kritiek te uiten.
Ten aanzien van het buitenlands beleid moeten wij erbij opmerken dat de aantallen doden die gevallen zijn door gebrek aan alertheid bij het tegengaan van etnische zuiveringen natuurlijk ongelooflijk is. Dat is een van de ernstigste verschijnselen waar de Europese Unie mee te kampen heeft gekregen.
Bij de uitbreiding van de Europese Unie moet ook aan dit aspect van antiracisme en de bestrijding van xenofobie de nodige aandacht worden gegeven, met name ook het antisemitisme hoort hierbij te worden genoemd omdat in sommige landen dat nog merkwaardigerwijze welig blijkt te tieren.
Zolang dit soort discriminatoire acties bestaan in landen die zich bij de Unie aan willen sluiten, kunnen wij spreken van een graadmeter voor de mate van herstel van de rechtsstaat. Discriminatie, rassenhaat, xenofobie, het zijn graadmeters voor de kwaliteit van de rechtsstaat. Daar moeten wij bij toetredingslanden en bij de huidige EU-lidstaten ernstig op letten.
Tegelijkertijd moeten wij erkennen dat in sommige landen de integratie van bepaalde minderheidsgroepen helemaal niet eenvoudig is. Natuurlijk is het zo dat de Roma in diverse landen een ernstig vraagstuk vormen, ook wat betreft hun integratiebereidheid. Het zou goed zijn om de kwestie van de Roma ook hier als een Europees vraagstuk te behandelen. Ik herinner er nog even aan dat wij ook gepleit hebben voor een studiefaciliteit van de Europese Unie op dit gebied, juist in Roemenië waar zeer veel minderheidsgroepen bestaan en waarin toch ook veel activiteiten zijn ontwikkeld om te kijken hoe men daar tot een bredere integratie kan komen. Dat verdient ons grote respect, met name als wij in landen leven waar die problemen niet zo virulent zijn.
Uiteraard zijn diverse preventieve acties te vermelden op sociaal-economisch gebied, op huisvestingsgebied alsmede inzake onderwijs en cultuurbeleid. In het Jaar tegen Racisme is menig initiatief naar voren gekomen. Eén van de belangrijkste initiatieven die concreet vorm heeft gekregen is het observatorium tegen racisme en xenofobie in Wenen, waarvan de directeur Beate Winckler op de publieke tribune onze beraadslagingen volgt. Wij stellen dat ook bijzonder op prijs omdat het contact met het Europees Parlement voor haar en voor ons natuurlijk van groot belang is.
Mijnheer de Voorzitter, het is te hopen dat dit thema niet zal verdrinken in overwegingen van political correctness and imagebuilding . Het gaat hier om ernstige zaken met zeer praktische gevolgen voor de mensen die er onder lijden en voor de Europese Unie die op antiracisme en grensoverschrijdende solidariteit is gebouwd.
Na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam zullen wij tot wetgeving en liefst tot specifieke wetgeving moeten overgaan om niet in verwarrende situaties terecht te komen, specifieke wetgeving per gediscrimineerd type groep en per beleidsterrein. Ik heb met die kwesties in Nederland bij de ontwikkeling van de antidiscriminatiewetgeving de nodige ervaring opgedaan.
Wij moeten erkennen dat hier een volledig Europees probleem ligt, maar dat ons werk alleen maar aanvullend kan zijn omdat het zwaartepunt ligt bij de lidstaten en hun samenlevingen.

Van Lancker
Voorzitter, ik zou vanuit de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken op vier concrete themata willen focussen die van bijzonder belang zijn om dit actieplan ook wat concretere inhoud te geven. Dat is ten eerste de kansen op werk van etnische minderheden. Ondanks het schrijnend gebrek aan statistieken over die arbeidsmarktpositie is het overduidelijk dat etnische minderheden te maken hebben met een bijzonder hoge mate van discriminatie. Hun hoge werkloosheid, hun lage promotiekansen, hun precaire arbeidssituatie kunnen niet alleen verklaard worden door hun lagere scholing. De Europese Unie heeft nu sinds kort instrumenten om dit concreet aan te pakken via werkgelegenheidsrichtsnoeren. Wij zijn bijzonder verheugd dat de jumboraad begin december de aanbeveling van het Parlement en de Commissie heeft opgevolgd om in de nationale actieplannen speciale aandacht te besteden aan discriminatie van etnische minderheden. We hopen dat de formulering nog kan aangescherpt worden, dat er benchmarks en concrete, harde toezeggingen kunnen bijkomen.
Ten tweede, die strategie voor gelijke kansen kan door de Unie nog versterkt worden vanuit de structuurfondsen en de communautaire initiatieven. Wijzelf in dit Parlement hebben in het kader van het Europees Sociaal Fonds altijd zeer duidelijk aandacht gevraagd voor etnische minderheden. We hopen dat de Raad ons daarbij zal volgen en trouwens ook dat de Commissie in de toekomstige communautaire initiatieven deze aandacht voor non-discriminatie nog zal versterken.
Ten derde, antidiscriminatiewetgeving op basis van artikel 13. Wij hopen dat de Commissie nu zeer snel met een voorstel voor een richtlijn zal komen zodat we echt kunnen optreden, onder andere via rechtspraak door het Europese Hof van Justitie. Ik weet wel dat daarvoor unanimiteit nodig is in de Raad, maar het zou schandalig en onbegrijpelijk zijn als de lidstaten zich tegen een dergelijke soort van wetgeving verzetten. We verwachten van de Commissie dat ze zich voor haar initiatief zeer sterk zal baseren op de ervaring die we nu al hebben met gelijkekansenwetgeving voor mannen en vrouwen, inclusief alles wat bestaat rond positieve actie, indirecte discriminatie en omkering van bewijslast. Dan pas kan zo een richtlijn een goede richtlijn zijn.
Tenslotte, Voorzitter, de rol van de sociale partners. Het sociaal overleg op Europees vlak zou zijn geloofwaardigheid bijzonder sterk kunnen herwinnen als ze eindelijk een gedragscode overeenkomen over non-discriminatie op de werkplek. Ik hoop dat de Europese Commissie haar actieplan zeer snel in deze richting kan concretiseren. Ik ben benieuwd naar haar voorstellen.

Heinisch
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, de oprichting van een waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat is naast de opname van non-discriminatiebepalingen in het Verdrag van Amsterdam een belangrijke stap in de strijd tegen racisme. Deze oprichting is van groot belang, daar wij ons op grond van de verzameling van gegevens een beter beeld zullen kunnen vormen van de mate en de vorm van racisme en vreemdelingenhaat. Bovendien kunnen vergelijkingen worden gemaakt tussen de lidstaten. Wanneer wij over betere informatie beschikken, zullen wij het racisme op een doelmatiger manier kunnen bestrijden.
Het actieplan van de Commissie behelst goede maatregelen, met name de eis tot samenwerking en partnerschap op alle niveaus en de ontwikkeling van een mainstreaming -benadering. Ik acht het verzoek om proefprojecten en netwerken te ontwikkelen teneinde de actieve uitwisseling van informatie te bevorderen van bijzonder groot belang. Er is nood aan innovatieve methodes ter bestrijding van racisme. Ik ben het echter eens met de heer Oostlander dat het actieplan niet voldoende concrete en gedetailleerde voorstellen bevat. Negatieve opvattingen dienen reeds in een vroeg stadium van de ontwikkeling te worden tegengewerkt. Daarbij moeten ouders en leerkrachten een bijzondere rol krijgen, want zij dragen als opvoeders een grote verantwoordelijkheid. Tijdens mijn jarenlange activiteiten voor oudercommissies en -verenigingen heb ik mij steeds ingezet voor een betere wederzijdse verstandhouding tussen de verschillende culturen in kleuterscholen en scholen. Intercultureel onderwijs, projecten in de scholen en de strategie die erin bestaat de ouders er actief bij te betrekken dragen bij tot de ontwikkeling van een interculturele, tolerante maatschappij. Ik zal mij daar verder actief voor inzetten.
Op de Europese conferentie over artikel 13 van het Verdrag van Amsterdam begin december in Wenen, waaraan ik heb deelgenomen, werd met klem gewaarschuwd voor het gevaar van racisme en vreemdelingenhaat waarmee Europa wordt bedreigd; dat gevaar mag niet veronachtzaamd worden. Beide verschijnselen nemen almaar toe. Desondanks wordt er aan deze ernstige bedreiging niet naar behoren aandacht geschonken. De hardnekkigheid en het grensoverschrijdende karakter van racisme, vreemdelingenhaat, alsmede antisemitisme in Europa zijn alarmerend en tonen steeds duidelijker dat er dringend nood is aan een aanpak op Europees niveau. Bijgevolg dient het Verdrag van Amsterdam snel te worden geratificeerd, opdat na de inwerkingtreding wettelijke bepalingen kunnen worden voorgelegd ter bestrijding van rassendiscriminatie.
Tot slot rest de hoop dat wij in de volgende eeuw een klimaat kunnen creëren waarin racisme geen vruchtbare voedingsbodem meer vindt. Dat blijft een belangrijke kwestie voor de toekomst in Europa.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur zegt terecht dat de Commissie niet concreet genoeg is in haar actieprogramma. Ik vraag mij echter af of wij niet ook eens naar onszelf moeten kijken. Als wij over racisme discussiëren, zijn wij heel snel met het veroordelen daarvan. Ik zou echter willen wijzen op enige andere vraagstukken, waarin wij niet op dezelfde manier zijn opgetreden. Neem bijvoorbeeld de stemming van vandaag over het verslag-Schaffner: toen waren er heel wat leden van het Parlement die, op de rand van vreemdelingenhaat verkerend, weigerden om voor lokale verkiezingen stemrecht aan immigranten te geven. Verder hebben wij bij verschillende gelegenheden nagelaten om documenten aan te nemen die vrijheid van verkeer verlenen aan burgers van derde landen die hier wettelijk verblijven. Op dat punt hebben wij ook geen succes geboekt. Verder zijn wij er niet in geslaagd een uitspraak te doen over het voorstel van de Simone Veil-groep - in dit geval onder verwijzing naar burgers van derde landen. Dat is een ernstige tekortkoming van de kant van het Parlement.
Wat betreft de verwijzing in paragraaf 8 van het verslag-Oostlander naar het Handvest van Europese politieke partijen voor een niet-racistische samenleving, is de ontwikkeling op Europees niveau evenmin wat ze zou moeten zijn. Op Europees niveau heeft alleen het Europees Parlement via zijn voorzitter en de ELDR-partij dit Handvest ondertekend. Dit was voor ondergetekende al duidelijk in februari 1998. Waarom aarzelen alle andere partijen op Europees niveau?
Het verheugt mij dat de heer Oostlander zoveel aandacht schenkt aan de situatie van de zigeuners, niet alleen in onze lidstaten, maar ook in Midden- en Oost-Europa. Die situatie moeten wij zeer ernstig nemen, zowel in de omgang met de kandidaat-landen als bij de beoordeling van ons eigen asiel- en immigratiebeleid. Zij hebben sterke behoefte aan bescherming in allerlei situaties.
Tot slot kan ik met vreugde vaststellen dat het Parlement vandaag met een ruime meerderheid zijn goedkeuring heeft verleend aan het dringende verzoek aan alle landen om het statuut van de Raad van Europa voor regionale talen en minderheidstalen te ondertekenen. Ik geloof dat het de eerste keer is dat wij dit gedaan hebben, en dit is een serieuze aansporing voor ons.

Mohamed Ali
Mevrouw de Voorzitter, ik heb niet al mijn spreektijd nodig, want er is hier reeds het een en ander gezegd en dat is bovendien heel duidelijk gebeurd.
Wij hebben het vandaag dus over een mededeling van de Commissie over een actieprogramma ter bestrijding van racisme. Helaas moeten wij erkennen dat acties als deze onontbeerlijk zijn, daar racisme en vreemdelingenhaat zich in ons dagelijks openbaar of privé-leven aan ons voordoen. Daarom denk ik dat wij een constante strijd tegen dit verschijnsel moeten voeren en het bij zijn wortels moeten aanpakken, op de plaats waar het ontstaat, groeit en zich verder ontwikkelt.
Zoals ik bij voorgaande gelegenheden al heb gezegd, moet de strijd tegen racisme reeds op het sociale vlak beginnen. De autoriteiten moeten daartoe bij voortduring culturele uitwisseling, contact tussen de verschillende culturen, alsmede objectieve kennis van de andere minderheidsculturen in het vaandel schrijven. Dit kan alleen maar leiden tot sociale en culturele verrijking en vormt in geen geval een gevaar voor het wezen van de staat. Het gaat er dus om dat we in de richting gaan van een samenleving waarin de verschillende culturen echt met elkaar samenleven en niet alleen maar naast elkaar bestaan.
Anderzijds moeten wij doorgaan met het veroordelen van buitenlands beleid van de Europese Unie en de lidstaten - als zij een buitenlands beleid hebben - dat wordt beheerst door etnische vooroordelen, zoals in het geval van Bosnië, Albanië, enzovoort, en niet door een oprechte bereidheid tot samenwerking en ontwikkeling los van het strikt economische aspect.
Behalve aan deze maatregelen van algemene aard, die aan al het Europees beleid ten grondslag zouden moeten liggen, moeten wij ook denken aan concrete maatregelen die racistische vormen van discriminatie helpen uitbannen. Beleidsvormen die op positieve discriminatie bij de integratie van etnische en culturele minderheden zijn gericht, dienen bevorderd te worden. De verworvenheden van het positief discrimineren van de vrouw moeten worden toegepast op andere groepen die met structurele discriminatie te maken hebben.
Ik wil beslist niet nalaten hier op krachtige wijze de voortdurende aantasting van de mensenrechten te veroordelen zoals deze zich op politiebureaus voordoet bij het bepalen van de begeleidende omstandigheden van het strafbare feit, zoals het in verband brengen daarvan met een religieuze of culturele overtuiging. Niet zelden komen wij in perscommuniqués of politieverslagen tendentieuze, ronduit racistische en discriminatoire uitspraken tegen als "Arabisch uiterlijk" , "moslim uiterlijk" , "Afrikaans uiterlijk" , enzovoort.
Dit is een rechtstreekse aanslag op de menselijke waardigheid en de eerbiediging van de fundamentele rechten, die uiteraard met alle mogelijke middelen moet worden bestreden. Het is dan ook beslist noodzakelijk dat de burgers alle in een rechtsstaat bestaande rechtsmiddelen tegen racistische en xenofobe acties tot hun beschikking krijgen, alsook dat de openbare - nationale of Europese - instellingen zorgen voor een adequate informatieverstrekking over de bestaande instrumenten voor het tegen dit soort acties instellen van rechtsvorderingen en ook de hiertoe benodigde financiële bijstand waarborgen.

Ceyhun
Mevrouw de Voorzitter, daar ik nieuw ben in dit Hoge Huis heb ik alle debatten die in het Parlement werden gevoerd inzake vreemdelingenhaat en racisme bijeen laten zoeken. Sinds het Franse Front National zijn intrede heeft gedaan, zag het Parlement zich herhaaldelijk genoodzaakt over deze kwestie te debatteren. Het verslag van de eerste enquêtecommissie terzake stamt uit 1985. Naar aanleiding van de intrede van de Duitse republikeinen in het Europees Parlement werd in 1989 een tweede enquêtecommissie benoemd.
Ook al heeft men zich reeds tweemaal serieus over deze problematiek gebogen, toch dienen wij ons verder daarmee bezig te houden. Partijen van heren zoals Le Pen, Haider of Frey boeken opmerkelijke verkiezingssuccessen in Frankrijk, Oostenrijk en Duitsland. Jammer genoeg zijn verschillende mensen in Europa de laatste jaren het slachtoffer geworden van misdrijven die voortvloeien uit racisme of vreemdelingenhaat. De lidstaten hebben pas in Amsterdam gevolg gegeven aan de herhaaldelijke eisen en verslagen van het Parlement. Helaas hebben wij sinds Maastricht waardevolle tijd verloren. Daaruit dienen wij echter de noodzakelijke conclusies te trekken en een nieuwe rechtsgrondslag tegen elke vorm van discriminatie en racisme in de Unie in het leven roepen.
Alleen op basis van een beleid van gelijke rechten zullen wij het hoofd kunnen bieden aan vreemdelingenhaat en racisme. Het mag derhalve niet bij de actieprogramma&#x02BC;s ter bestrijding van racisme blijven. Wij dienen het als prioritaire doelstelling te beschouwen om de verschillende wetgevingen in de Unie inzake misdrijven die voortvloeien uit racistische overwegingen of vreemdelingenhaat te harmoniseren en aan te dringen op gelijke rechten voor alle inwoners van de Europese Unie. Alleen op deze manier zullen wij een vreedzame samenleving voor alle Europeanen kunnen verwezenlijken waarin iedereen gelijkgerechtigd is.

Hudghton
Mevrouw de Voorzitter, ik ben net als de vorige spreker een nieuw lid van dit Huis, maar had desondanks de eer het Comité van de regio's te vertegenwoordigen en te spreken tijdens een antiracisme-seminar in Brussel eerder dit jaar. Ik ben blij met het verslag-Oostlander, met dit debat en de steun die het Europees Parlement heeft betuigd inzake de strijd tegen het racisme. Als EP-leden hebben we de verantwoordelijkheid het respect voor culturele diversiteit en de menselijke waardigheid te bevorderen. Desalniettemin moeten we constateren dat vreemdelingenhaat en racisme zich, in meer of mindere mate, in al onze lidstaten voordoen.
In juni 1997 heeft het Comité van de regio's een standpunt over dit vraagstuk aangenomen. Volgens dit standpunt kan er "alleen daadwerkelijk vooruitgang worden geboekt bij de aanpak van het probleem van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme als ten eerste wordt erkend dat het bestaat" . Als we zinvolle maatregelen willen ontwikkelen en invoeren om het racisme te kunnen bestrijden, moeten wij en onze collega-politici op alle bestuursniveaus dus niet aarzelen toe te geven dat er zich binnen onze eigen regio's problemen voordoen.
Krachtens artikel F, lid 1 van het Verdrag van Amsterdam kan een lidstaat die zich schuldig maakt aan schending van de mensenrechten, het stemrecht worden ontnomen. Dit is een niet mis te verstaan teken dat Europa niet langer van plan is schendingen van mensenrechten te tolereren die kunnen leiden tot discriminatie en racisme. Alle overheden, zowel op nationaal, regionaal als plaatselijk niveau, hebben de verantwoordelijkheid strategieën te ontwikkelen en te promoten ter bevordering van sociale integratie in de breedste zin van het woord, door middel van plaatselijke initiatieven en partnerschappen.
Dankzij mijn ervaring met plaatselijke overheden in Schotland weet ik hoe belangrijk deze inspanningen, op welk niveau dan ook, kunnen zijn. De samenwerking met de Tayside Racial Equality Council in mijn eigen kiesdistrict biedt een bemoedigend voorbeeld. Raden van dit type kunnen een parallelle of complementaire functie vervullen, naast de vrijwillige en wettelijk vereiste instellingen. Naar mijn mening is het essentieel dat we de onafhankelijke activiteiten van vrijwilligersorganisaties steunen en de samenwerking tussen nationale en plaatselijke overheden op dit terrein bevorderen, naast de bijdragen die de burgers zelf kunnen leveren.
Het debat dat hier vanmiddag wordt gevoerd is bemoedigend. De voorgaande sprekers hebben me ervan overtuigd hoeveel er dit Huis aan gelegen is het probleem van racisme aan te pakken. Maar het heeft geen zin het probleem te erkennen als er geen maatregelen volgen. We moeten het dus niet bij woorden laten. Vaak wordt over het hoofd gezien dat het racisme in onze lidstaten wortelt in een hele reeks sociale en culturele problemen, en dat zijn dus de struikelblokken die eerst uit de weg moeten worden geruimd. Daar zijn vergaande maatregelen voor nodig.
Het onderwijs is een van de meest prominente middelen in de strijd tegen het racisme. Ik heb het hier over onderwijs op alle niveaus, maar met name over rechtstreekse voorlichting aan de burger. Als we dit middel effectief willen inzetten is het van essentieel belang dat er een goede informatiestroom op gang wordt gebracht. Om dat te bereiken moet de waarnemingspost van Wenen bijvoorbeeld meer bevoegdheden krijgen, en dienen wijzelf, als gekozen politici, regelmatig op de hoogte te worden gebracht van ontwikkelingen en onderzoek terzake, zodat we effectief richting kunnen geven aan onze inspanningen in heel Europa.
Mijn partij heeft weinig waardering voor de bekrompen benadering die enkele lidstaten de afgelopen week tijdens de Raad van Wenen aan de dag hebben gelegd. We kunnen alleen hopen op een effectieve strijd tegen het racisme als er sprake is van samenwerking en wederzijds begrip tussen alle lidstaten onderling. Daar komt niets van terecht als we alleen onze eigen afzonderlijke doelstellingen proberen na te nastreven. Europa heeft behoefte aan een omvattende en naar buiten gerichte aanpak van het probleem van racisme. Het actieplan wijst mijns inziens in de juiste richting, en ik onderschrijf dit verslag en de voorgestelde resolutie. Ik hoop van harte dat we op alle niveaus concrete voorstellen kunnen formuleren die een realistische bijdrage leveren aan de aanpak van dit probleem.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, ik maak mij zorgen over de oplevende tekenen van nationalisme en hecht eraan om mijn afschuw daarover uit te spreken. Ik ben ervan overtuigd dat deze ten zeerste bestreden moeten worden. Een actieplan tegen racisme kan daarbij dienstbaar zijn. Toch kan racisme naar mijn mening het beste worden bestreden op plaatselijk en nationaal niveau. De verschillende situaties per gemeente, provincie en lidstaat vereisen een sterk op de situatie toegepaste aanpak. Uiteraard ontken ik niet dat de verschijnselen van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zich niet beperken tot de landsgrenzen. De verschillende staten van Europa zullen dan ook moeten samenwerken in het bewust maken van hun burgers en door uitwisseling van informatie en ervaringen. De Raad van Europa kan daarvoor als overkoepelend orgaan een goede functie vervullen zoals trouwens in de afgelopen jaren al bewezen is.
In 1995 had de rapporteur Oostlander nog heel andere gedachten over het niveau waarop racisme zou moeten worden bestreden. Hij zei toen tijdens een rondetafelconferentie over dit thema dat de bestrijding van racisme van land tot land anders kan zijn. In dat verband verwees hij naar het subsidiariteitsbeginsel. Destijds zag hij een handboek bestrijdingracisme eerder op nationaal dan op Europees niveau tot stand komen. In deze resolutie is van die visie weinig overgebleven. Waar ik vooral moeite mee heb in deze resolutie zijn de voorstellen die tot nieuwe Europese wetgeving leiden. Met een beroep op artikel 13 van het EG-Verdrag zoals gewijzigd in het Verdrag van Amsterdam vraagt de rapporteur de Commissie te komen met een richtlijn tegen rassendiscriminatie. In dat artikel wordt echter gesproken van passende maatregelen. Passende maatregelen impliceren niet automatisch een richtlijn. Bovendien wordt mijns inziens artikel 13 gezien als een soort grondwettelijk artikel op Europees niveau omdat telkens dit artikel als kapstok wordt gebruikt.
Gezien de formulering van dit artikel kan dat mijns inziens niet. De grondwet op Europees niveau is naar mijn mening niet nodig. Alle lidstaten hebben reeds het Europees Verdrag voor de rechten van de mens ondertekend en hebben hun eigen grondwet.
Mevrouw de Voorzitter, bestrijding van racisme is zeer noodzakelijk. Ik steun dan ook van harte alle pogingen die hiervoor worden ondernomen op nationaal en internationaal niveau. Het gaat mij echter te ver om hiervoor op Europees niveau wetgeving uit te vaardigen. Wanneer de paragrafen die betrekking hebben op de wetgeving in de resolutie worden aangenomen, zal ik mij helaas moeten onthouden van stemming.

Formentini
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil onderstrepen dat de voorstellen die de Commissie in haar actieplan heeft gedaan weliswaar juist zijn, maar niet toereikend. Het onderhavige verschijnsel dient in eerste instantie te worden bestreden door de oorzaken weg te nemen.
Hoewel het racisme vandaag de dag misschien niet erg venijnig is, is de vreemdelingenhaat dat zeker wel. Dit komt onder meer voort uit het feit dat de burgers weinig begrip hebben voor de golven immigranten die over ons heen spoelen en zulke rampzalige gevolgen hebben voor de levensomstandigheden. Het is daarom noodzakelijk dat de Europese Gemeenschap dit vraagstuk op een veel actievere wijze benadert. Ik ben bijvoorbeeld van mening dat de Commissie, terwijl de lidstaten zelf de immigrantenstroom met argusogen moeten blijven volgen, initiatieven moet ontplooien op basis waarvan mensen die het verdienen en er recht op hebben, toegang tot het gebied van de Unie wordt verleend, terwijl mensen die niet aan die voorwaarden voldoen de toegang wordt ontzegd. Ik zeg dit omdat er in de publieke opinie anders een zeker ongenoegen zal ontstaan, dat zou kunnen uitmonden in onverdraagzaamheid. We hebben dus een uiterst pro-actieve aanpak nodig: we moeten ons niet langer eenvoudigweg door de gebeurtenissen laten overrompelen, maar deze gebeurtenissen zelf proberen te beïnvloeden.
Het is heel waarschijnlijk dat bepaalde verschijnselen uit het verleden vandaag de dag geen post meer kunnen vatten in het publieke geweten. Deze immuniteit is echter niet afdoende. We moeten ook maatregelen treffen, en de initiatieven de Europese Gemeenschap op dit terrein ontplooit verdienen dan ook absoluut onze steun.

Mann, Thomas
Mevrouw de Voorzitter, waar ligt de oorzaak van het alledaagse racisme, van de vreemdelingenhaat die nu eens heimelijk en dan weer openlijk ten toon wordt gespreid? Ligt die bij de moordende concurrentie op de arbeidsmarkt, bij de massale criminaliteit, bij de gevaarlijke woonomgevingen? Waarom kijken zoveel mensen de andere kant op als er een overval wordt gepleegd? Waarom tolereren zoveel mensen racistische gewelddaden van bendes? Ik heb niet genoeg spreektijd om precieze antwoorden te geven, maar ik ben van mening dat het de moeite waard is de symptomen te analyseren in de lidstaten, alsmede in Europa.
Krachtens artikel 29 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vallen voorkoming en bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat onder de bevoegdheid van de Europese Unie. De Fractie van de Europese Volkspartij stemt in met het actieplan van de Commissie. Zoals blijkt uit het uitstekende verslag van de heer Oostlander moet discriminatie op basis van ras, etnische afstamming en godsdienst overeenkomstig dit actieplan door middel van realistische maatregelen op een doelmatiger manier worden bestreden. Proefprojecten dienen te worden ondersteund, er dienen netwerken te worden gecreëerd en bestaande netwerken dienen doelmatiger te worden geïntegreerd. Het is van prioritair belang dat de betrokken partijen daarbij hun medewerking verlenen. De Commissie dient een voorstel voor een richtlijn ter bestrijding van rassendiscriminatie uit te vaardigen. Voorts zou een apart artikel moeten worden gewijd aan de sociale aspecten en de kwesties in verband met het werkgelegenheidsbeleid. Racisme uit zich namelijk ook in de bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit het geëngageerde advies van Sue Waddington, waarmee de leden van Fractie van de Europese Volkspartij in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken konden instemmen.
De integratie van etnische minderheden in de arbeidsmarkt verloopt met verschillende snelheden. In sommige lidstaten worden steunmaatregelen voorgesteld in de nationale actieprogramma&#x02BC;s, in andere lidstaten is het vrije verkeer beperkt. Voor mij zijn vooral drie aspecten van belang. Ten eerste moeten jongeren er op school en in de bedrijven toe worden aangespoord verantwoordelijkheid op zich te nemen in de strijd tegen vreemdelingenhaat. Ten tweede dienen wij samen met onze sociale partners een gedragscode tegen discriminatie op het werk uit te stippelen. Wij kunnen daarin heel wat eigen ervaringen uit de lidstaten verwerken. Ten derde moeten wij alles in het werk stellen opdat acties van het Europees Sociaal Fonds, zoals met name ADAPT, NOW, YOUTH, START en URBAN, alsmede onderdelen van onze Europese programma&#x02BC;s LEONARDO, JEUGD, en SOCRATES zo worden gebundeld, dat op een doelmatige manier kan worden bijgedragen tot de vereiste bestrijding van racisme.

Nordmann
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde me voegen bij de woorden van de heer Ford, die met name hulde bracht aan de actie van de verschillende commissies van ons Parlement en de adviescommissie onder leiding van Jean Kahn. Aan deze werkzaamheden danken wij de vooruitgang die sinds een tiental jaren is geboekt bij de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat in het dagelijkse werk van de Europese Unie en ook de opname van deze strijd in de grondbeginselen van de Unie. In dat opzicht vormt het Verdrag van Amsterdam een vooruitgang waarvan wij de reikwijdte moeten verwelkomen.
De strijd tegen racisme berust op gelijke rechten van het individu, op de scheiding van het openbare en het privé-leven, op het feit dat er geen enkel racistisch getint obstakel de ontplooiing van het individu in de weg mag staan. De scheiding tussen kerk en staat in een aantal lidstaten vormt ongetwijfeld de meest geschikte filosofische basis om deze gelijkheid en deze bestrijding van discriminatie te waarborgen.
Dat moet ons tot grote voorzichtigheid manen met de toepassing van wat positieve discriminatie wordt genoemd, want het risico van communautarisering en het opsluiten van personen in hun eigen groep ligt bij dergelijke positieve discriminatie op de loer en kan tot absurditeiten leiden. Zoals bijvoorbeeld paragraaf 13 van het verslag van de heer Oostlander, die de Commissie vraagt "een mededeling voor te leggen over het beleid dat zij voert om in het eigen personeelsbestand te zorgen voor een redelijke vertegenwoordiging van raciale en etnische minderheidsgroepen" .
Mevrouw de Voorzitter, denkt u eens in wat voor problemen dit zal opleveren wanneer op een dag een capabel iemand bij de werving de voet dwars zou worden gezet vanwege het feit dat er al teveel joden, teveel zwarten of juist niet genoeg zwarten in het personeelsbestand van de Commissie zouden zijn en dat zijn kandidatuur om die reden wordt afgewezen. Positieve discriminatie is absurd. We moeten de individuele rechten erkennen en niet onder het mom van strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat mensen opsluiten in oorsprongsgetto's.

Novo
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, ik zal hier niet verder ingaan op de kwesties waarover consensus bestaat en die anderen al behandeld hebben, zoals het actieprogramma in zijn geheel of zijn beperkte innovatie, de noodzaak om projecten op gang te brengen in het kader van een reëel en gediversifieerd partnerschap, de dringende noodzaak van een alomvattende visie op de strijd tegen racisme, de noodzaak van onderwijs vanaf school, de noodzaak en de hoogdringendheid van bewustmakings-en voorlichtingscampagnes, en tenslotte de noodzaak om de vorderingen in de wetgeving van de lidstaten te evalueren of de dringende noodzaak om de slachtoffers daadwerkelijk juridische bijstand te garanderen.
Ik wil dan ook onderstrepen dat de doelgerichte maatregelen die op het vlak van de werkgelegenheid bepleit worden, een beter gebruik van het Europees Sociaal Fonds of een ander huisvestingsbeleid, dat gettovorming vermijdt, ongetwijfeld allemaal zeer belangrijk zijn, maar slechts een beperkte impact kunnen hebben, aangezien uit recente studies blijkt dat er ook onder de Europese bevolking zelf heel wat vreemdelingenhaat leeft, hetgeen heel zorgwekkend is.
De situatie kan nog erger worden als wij ons er geen rekenschap van geven dat het neoliberale economisch beleid, dat tot instabiliteit, werkloosheid, marginaliteit en armoede leidt, aan de basis van deze houding ligt. Dat zijn de objectieve oorzaken waarom racisme en vreemdelingenhaat hand over hand toenemen. Mijns inziens komt deze kwestie niet aan bod in het verslag en is dit een gemiste kans om echt een idee van de omvang van het probleem te krijgen, het beleid dat de diepere oorzaken van racisme en vreemdelingenhaat creëert te bestrijden en voor een ander beleid te pleiten.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, Thomas Mann heeft mijns inziens precies die vraag gesteld die hier aan de orde is. Waar komt racisme vandaan? Ik wil daar meteen nog de tweede kwestie aan toevoegen, die hier net te berde werd gebracht, met name dat wordt beweerd dat wij grote vooruitgang zouden hebben geboekt in de bestrijding van het racisme. Ik denk dat wij heel wat voorzichtiger moeten zijn wat dat betreft, daar het racisme zich integendeel heeft ontwikkeld. Het vormt zonder meer nog steeds een groot gevaar. Het racistische geweld op onze straten houdt aan. Het is best mogelijk dat er volgens de statistieken ontspanning optreedt in de toestand in één enkel land. Maar de vaststelling dat het racisme zou zijn verminderd is eveneens gebaseerd op de beoordeling van de "grijze" cijfers. Wij moeten ons derhalve serieus bezig houden met de vraag waarom Europa in dergelijke mate met dit probleem wordt geconfronteerd.
Ook ik zie in dit verband twee vragen. Bestaat er een verband tussen het racisme en de massale werkeloosheid, het beleid van minder solidariteit en de sterkere concurrentie van de laatste 15 tot 20 jaar? Moet de oorzaak worden gevonden in de Europese geschiedenis? De Europese geschiedenis die wordt getekend door kolonialisme, Europees imperialisme, alsmede de Europese geschiedenis als de geschiedenis van deze eeuw. De geschiedenis van de Duitse oorlogen en van het Duitse racisme in Europa. Ik denk dat wij ons deze geschiedenis moeten herinneren en haar moeten doornemen. Zo niet zullen wij iedere keer weer in de oude fout vervallen, namelijk veel kleine maatregelen die niets aan het probleem veranderen. Dat mogen wij niet doen! Het is onze plicht ons het verleden te herinneren en het is onze plicht de problemen daadwerkelijk aan te pakken.

Paisley
Mevrouw de Voorzitter, uw voorganger wenste ons een gelukkig kerstfeest. Kerstmis zou voor jongeren en kinderen een tijd van vrede moeten zijn. Dit Huis gelooft dat er inmiddels vrede is in Noord-Ierland, maar dat is een ernstige dwaling. Er is geen sprake van vrede in Noord-Ierland.
We hebben in Noord-Ierland een door de overheid gesteunde en gefinancierde instelling, genaamd FAIT - Families Against Intimidation and Terror. Ze hebben onlangs verslag uitgebracht, en hun bevindingen zijn stuitend. Ik heb helaas niet de tijd het rapport integraal voor te lezen, maar het blijkt dat er, na de ondertekening van het Akkoord van Belfast, alleen al de afgelopen maand 95 kinderen tussen 3 maanden en 18 jaar oud zijn geïntimideerd. Gezinnen zijn uit hun huizen verdreven en zelfs uit Noord-Ierland weggejaagd. Het rapport meldt alleen al voor november 150 gevallen van ernstige mishandeling, incidenten waarbij mensen met kapmessen en hamers zijn geslagen. Alle partijen maken zich hieraan schuldig: de Loyalist Paramilitaries, de UVF, de UDA, de Republican Paramilitaries en de IRA. Waarom? Omdat gevangenen vervroegd zijn vrijgelaten. Bovendien heeft deze instelling ontdekt dat deze incidenten, in de straten van Belfast, worden georganiseerd door mensen die zijn vrijgelaten onder het akkoord dat ons juist vrede zou brengen.
Het is nu tijd dat de regering en dit Huis de realiteit onder ogen zien. Ik wou dat ik de jongens en meisjes in mijn eigen land een gelukkig kerstfeest zou kunnen wensen, maar ik weet dat enkelen van hen het doelwit zijn van deze terroristen.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, er is reeds zeer veel gezegd over met name het verslag van de heer Oostlander. De heer Oostlander heeft ook zijn ongenoegen geuit over het feit dat de bestrijding van racisme en xenofobie waarschijnlijk veel te langzaam vordert. Wij mogen echter niet vergeten dat wij eigenlijk op elk van onze werkgebieden in het Europees Parlement maatregelen kunnen treffen die dit verschrikkelijke verschijnsel bestrijden. Ik acht met name het hoofdstuk uit het verslag van de heer Oostlander over maatregelen op het gebied van buitenlandse zaken van wezenlijk belang. In onze onmiddellijke omgeving bevindt zich namelijk een land waarmee wij ons in de laatste tijd zeer grondig hebben beziggehouden, en in verband waarmee wij vaak over hulp hebben gesproken, maar waar racisme zich uit in een vorm zoals men die zich nauwelijks kan voorstellen. Ik heb het over Rusland. Ik betreur ten zeerste dat wij veel te zelden verslag uitbrengen over deze kwestie, ondanks het feit dat er zo veel afzonderlijke gevallen zijn waarover kan worden gesproken.
Tijdens de vorige vergaderperiode in dit Parlement hebben wij een dringende aangelegenheid behandeld, waarover wij met generaal Makaschow hebben gedebatteerd. Generaal Makaschow is lid van het centraal comité van de Communistische Partij, heeft een deel van zijn verkiezingscampagne gevoerd met de slogan: "Dood aan alle joden" , en is lid van de doema waar hij nooit naar behoren terecht werd gewezen, wat toch had moeten gebeuren. Met het oog op het feit dat het land minderheden herbergt, waarvan velen van ons waarschijnlijk nog nooit hebben gehoord is dit iets wat zeker tot nadenken aan moet zetten. Bij dezen had ik graag de aandacht gevestigd op twee van deze minderheden, omdat ik vind dat het van groot belang is dat daarover wordt gesproken.
Zo is er enerzijds de joodse minderheid die nu nog in het zogenoemde joods-autonome gebied leeft. Ik zeg dit met name vanwege de uitspraken van generaal Makaschow. De joodse minderheid werd aanvankelijk in het jaar 1927, en vervolgens in het begin van de jaren "30 deels verplicht naar een ander deel van het land overgebracht. Deze mensen wonen nu in een gebied langs de noordelijke oever van de Amur, dat vandaag Birobidzjan of het joods-autonome gebied wordt genoemd. Schrijvers uit die tijd getuigen ervan dat dit 36.000 vierkante meter grote gebied zo onaangenaam en door het slechte klimaat zo onherbergzaam is, dat er voordat de vele duizenden joden er kwamen slechts 1.192 mensen woonden. Het ging daarbij om Koreanen, Kozakken en een paar Tungu's. Daar bleven er echter steeds minder van over omdat zij door de weersomstandigheden geen overlevingskansen hadden. Ook nu nog wonen er mensen die daarheen werden gebracht omdat zij jood zijn, en heeft een tijdschrift dat in het Jiddisch verschijnt er de grootste oplage. Ik vind dat men met name op een moment als dit, nu iemand als generaal Makaschow dergelijke uitspraken doet, mensen die zo afgelegen wonen en waarvan de existentie werkelijk wordt bedreigd niet mag vergeten.
De tweede kwestie waarop ik wil wijzen betreft de Tsjetsjenen. Met name dit Rusland, waar dergelijke praktijken worden toegelaten, heeft ook dit volk in de laatste 150 jaar reeds tweemaal volledig ontworteld. Rusland heeft de Tsjetsjenen volledig uit hun land verdreven. Zij zijn echter steeds teruggekomen en waartoe dat heeft geleid is duidelijk. Daaruit blijkt dat wij ook in ons externe beleid maatregelen kunnen treffen om dit aanhoudende racisme tegen te gaan.

Ryynänen
Mevrouw de Voorzitter, hoewel binnen de Europese Unie, en met name hier in het Parlement, herhaaldelijk resoluties zijn geformuleerd en verslagen zijn aangenomen met betrekking tot bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat, is er van werkelijke vooruitgang helaas nauwelijks, zo niet helemaal geen sprake. Dit is hiervoor al door vele sprekers geconstateerd. Het is dus hoog tijd om daadkrachtiger en efficiënter op te treden op zowel nationaal niveau als binnen de EU als geheel, om alle vormen van discriminatie tegen te gaan en de tolerantie te vergroten. Om die reden zijn het verslag van de heer Oostlander en het actieprogramma van de Commissie bijzonder welkom, evenals de wetsontwerpen voor na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam.
De bestrijding van racisme dient een vast onderdeel te worden van het beleid van de Unie, met inbegrip van de externe relaties en de voorbereiding van kandidaat-landen op het lidmaatschap. Ik ben het met de rapporteur eens dat de coördinatie en de verantwoordelijkheid voor het nemen van initiatieven aangaande het beleid met betrekking tot racismebestrijding bij één commissaris moeten liggen. Tegelijkertijd wil ik, net zoals de rapporteur dat doet, het primaire belang benadrukken van voorlichting en communicatie in de strategie die gehanteerd wordt in de strijd tegen racisme. De voorlichting dient zich te richten op de diverse instanties, en moet voor elke daarvan op maat gesneden worden. Alle betrokkenen moeten worden ingezet bij de racismebestrijding, in een sfeer van kameraadschap. Vele niet-gouvernementele organisaties en hun netwerken zijn op dynamische en scheppende wijze bij dit proces betrokken, en het is de moeite waard die te steunen bij hun inspanningen ter vergroting van de tolerantie.
Naar mijn mening is er te weinig aandacht geweest voor de grote betekenis die de beroepsopleidings- en jongerenprogramma's van de Europese Unie kunnen hebben bij de ontwikkeling van kennis over andere mensen en culturen en wederzijds begrip, en langs die weg bij de bestrijding van vreemdelingenhaat. Nu deze programma´s verlengd worden, is het belangrijk de rol van wisselwerking en tolerantie te benadrukken bij de realisatie van de programma's. Naar mijn mening zou de Raad er goed aan doen het Parlement te steunen in zijn pogingen om voor meer jongeren dan voorheen het geval was de mogelijkheid te garanderen om deel te nemen aan deze programma's, want door persoonlijk ervaringen op te doen, bijvoorbeeld via uitwisselingsprogramma´s, worden op efficiëntere wijze vooroordelen weggenomen, en groeit het besef dat verschillen ook verrijkend kunnen zijn.

Papayannakis
Mevrouw de Voorzitter, ook ik ben verheugd over het plan van de Commissie om een regelgeving uit te vaardigen voor de bestrijding van racisme en ik deel hetgeen ik zojuist gehoord heb van de heren Ford en Oostlander. Staat u mij toe een korte opmerking te maken over twee punten. Het eerste punt betreft de uitbreiding. Mijns inziens moet de Commissie - en ook wij - bij de voorbereiding van de uitbreiding bijzondere aandacht schenken aan dergelijke vraagstukken. Men moet ervoor zorgen dat reeds tijdens de pretoetredingsfase pogingen worden ondernomen om de met racisme, vreemdelingenhaat en dergelijke verschijnselen verband houdende problemen in de kandidaat-landen te bestrijden. Wij moeten namelijk voorkomen dat wij later in de Unie de problemen die wij nu reeds hebben met bijvoorbeeld vluchtelingen uit die landen of met mensen in onze landen zelf, ook nog gaan invoeren. In Griekenland doen zich bijvoorbeeld problemen voor met de zigeunerbevolking en het zou beter zijn indien import van nog meer problemen met bijvoorbeeld zigeuners uit Tsjechië of andere kandidaat-landen werd vermeden. Ik wilde dit met nadruk hier vermelden.
Het tweede probleem betreft de Commissie. Ik wil met nadruk onderstrepen dat tot nu toe de bevoegdheden over de commissarissen werden verdeeld uitgaande van economische overwegingen, uitgaande dus van het oorspronkelijke karakter van de Unie. De Unie verwerft echter een steeds sterkere politieke en sociale dimensie. Als wij derhalve een serieus beleid willen voeren ter bestrijding van racisme, moeten wij zorgen voor hetgeen de Engelse vrienden een "follow-up" noemen, dat wil zeggen voor permanent toezicht. Een commissaris moet het hoofd worden van een "ministerie" van toezicht op de toepassing van de wetgeving inzake racisme. Mijns inziens zou afgezien van hetgeen mijn collega's vandaag zeiden, iets dergelijks zeer efficiënt zijn.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, dit debat vindt plaats op de dag na het debat over de mensenrechten en tijdens de viering van de vijftigste verjaardag van de plechtige Universele Verklaring van deze rechten, die tijdens de Franse Revolutie het licht zagen, daar in mijn opvatting nog altijd schatplichtig aan zijn en tegelijk met de ontwikkeling van onze beschaving zijn vormgegeven.
In het tijdsgewricht waar onze samenleving zich momenteel in bevindt waart er een spook door Europa dat zeer ernstige schade kan aanrichten als het niet naar behoren in toom wordt gehouden. Ik heb het over de internationalisering. Dit verschijnsel, dat ons werelddeel met al zijn tradities, stromingen en talen zowel aantrekt als afschrikt, kan leiden tot de angst voor de ander of voor het andere, en heeft dat in veel gevallen zelfs al gedaan. Het wakkert racisme en vreemdelingenhaat aan, verschijnselen die alleen kunnen worden uitgebannen op basis van een voorlichtingscampagne voor de burgers en op basis van een werkelijke culturele verankering van de Europese identiteit.
Afgezien van de praktische overwegingen die in het actieplan tegen het verwerpelijke racisme staan verwoord, biedt het plan weinig concrete voorstellen voor de manier waarop het de doelstellingen die erin staan omschreven wil bereiken en waarop een en ander gefinancierd zou moeten worden. Daarom moeten de lidstaten de inmiddels ingeburgerde strijd tegen de rassendiscriminatie voortzetten en concrete maatregelen treffen ten behoeve van de integratie van minderheden in de vorm van een reeks politieke en pedagogische initiatieven op het gebied van de werkgelegenheid, onderwijs, gezondheidszorg, sociale zekerheid, asielrecht en openbare en particuliere voorzieningen.
In een tijd waarin de Europese samenleving zich openstelt voor nieuwe eisen en behoeften kan de rassendiscriminatie, het racisme en de angst voor het andere worden overwonnen als we erin slagen onze kinderen te leren dat je als inwoner van een willekeurig Europees land nog geen Europeaan bent; dat je pas Europeaan wordt als je respect hebt leren op te brengen voor de meest eervolle van alle waarden in ons oude werelddeel: verscheidenheid.

Cushnahan
Mevrouw de Voorzitter, ik zou ten eerste graag willen reageren op de opmerkingen van de heer Paisley. Als voormalig politicus in Noord-Ierland kan ik u vertellen dat ik het geheel oneens ben met zijn conclusies inzake het vredesproces. Het vredesproces biedt in ieder geval hoop op een duurzame en vreedzame oplossing voor de grote twistpunten in Noord-Ierland. Hoewel ik echter zijn benadering radicaal van de hand wijs, onderschrijf ik zijn opmerkingen over de FAIT - een brede organisatie waar mijn eigen broer bij betrokken is - en haar berichten over de vreselijke praktijken waar paramilitaire organisaties zich nog altijd schuldig aan maken. Ik betreur het opvallende stilzwijgen dat de autoriteiten in Noord-Ierland in acht lijken te hebben genomen als het om deze paramilitaire organisaties gaat, vooral met betrekking tot intimidatie, afstraffingen enzovoorts. We mogen deze praktijken niet negeren.
Laten we terugkeren naar het verslag. Het is na Amsterdam belangrijk onze strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat kracht bij te zetten. Ik verheug me daarom over beide verslagen. Ik onderschrijf met name de conclusies van de heer Oostlander, die aangeeft dat de Commissie in haar plan wel retorisch tekeer gaat maar weinig concrete maatregelen biedt. Ik ben het ook eens met zijn voorstel voor politieke en onderwijsinitiatieven ter bevordering van de maatschappelijke acceptatie van minderheden in de verschillende lidstaten. Alle lidstaten hebben behoefte aan dergelijke initiatieven, ook mijn eigen land, waar tot mijn spijt steeds meer racisme en vreemdelingenhaat te bespeuren is, vooral gericht tegen vluchtelingen.

Pinheiro
Ik zou ten eerste willen wijzen op al het werk dat het Europees Parlement in 1998 en vele voorafgaande jaren heeft verricht in de strijd tegen racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zowel binnen als buiten de Europese Unie. We zijn er in 1998 gezamenlijk goed in geslaagd meer vorm te geven aan de Europese strijd tegen het racisme. Ik zou in dit verband de belangrijkste wapenfeiten nog even willen noemen.
Afgelopen maart presenteerde de Commissie haar actieplan tegen het racisme; in oktober volgde het Europees netwerk tegen racisme. In 1998 is ook het European Monitoring Centre on Racism and Xenophobia van start gegaan. Daarnaast heeft de Commissie dit jaar hard gewerkt aan de voorbereidingen voor de ratificatie van artikel 13 van het nieuwe Verdrag. Het is pas twee weken geleden dat er een belangrijke conferentie werd gehouden in Wenen. Bij die gelegenheid bevestigde commissaris Flynn zijn voornemen om direct aansluitend op de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam een pakket antidiscriminatievoorstellen te presenteren, waaronder een algemene kaderrichtlijn betreffende allerlei vormen van discriminatie op de arbeidsmarkt, een specifieke richtlijn tegen rassendiscriminatie en een actieplan om discriminatie tegen te gaan. Met dit pakket wordt beoogd de samenwerking met de lidstaten en de burgers te versterken. Het legt speciale nadruk op het bouwen van partnerschappen, het aanleggen van netwerken, het verdiepen van de kennis en het verspreiden van effectieve methoden in alle delen van de Unie.
Tenslotte zou ik, in de context van de mainstreaming waar de Commissie zich in haar actieplan voor uitspreekt, willen benadrukken dat er in de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten in 1999, die afgelopen oktober werden voorgesteld en het vorig weekend tijdens de Top van Wenen werden bekrachtigd, wordt gepleit voor een voor ieder toegankelijke arbeidsmarkt. De richtsnoeren geven ook expliciet aan hoe belangrijk het is een oplossing te vinden voor de specifieke problemen die de leden van etnische minderheden op de arbeidsmarkt ondervinden. De voorstellen voor een nieuw communautair initiatief als onderdeel van de hervormingen van de structuurfondsen, die we het volgend jaar zullen presenteren, zullen hieraan worden gekoppeld. Er staat ons een nieuw initiatief voor menselijke hulpbronnen voor ogen, waarin de nadruk wordt gelegd op transnationale samenwerking en de bestrijding van discriminatie en ongelijke behandeling op de arbeidsmarkt.
1998 is een belangrijk jaar geweest wat betreft de voorbereidingen voor en overleg inzake de strijd tegen het racisme. Voortbouwend op deze inspanningen ziet de Commissie ernaar uit de wetgevingsvoorstellen te kunnen presenteren op basis waarvan we deze strijd in 1999 kunnen voortzetten. We hopen ook dan op uw steun te kunnen blijven rekenen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Pinheiro .
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Vervoer van gevaarlijke stoffen over de binnenwateren
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0435/98) van de heer McMahon, namens de Commissie vervoer en toerisme over een voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per vaartuig over de binnenwateren (COM(97)0367 - C4-0449/97-97/0193(SYN)).

McMahon
Mevrouw de Voorzitter, dit verslag betreft het vervoer van gevaarlijke goederen over de Rijn en de Donau. De Commissie neemt momenteel deel aan besprekingen die in Genève met de Rijncommissie en de andere lidstaten worden gevoerd als onderdeel van een internationale overeenkomst. Met de wetgeving die hier vanavond voor ons ligt proberen we nationale en internationale regels inzake het transport van gevaarlijke goederen over de binnenwateren in overeenstemming te brengen met soortgelijke wetgeving voor weg- en spoorwegvervoer.
Mijn verslag geeft een min of meer gedetailleerd beeld van de manier waarop binnenwateren worden gebruikt. Ik zou me echter willen richten op enkele van de voornaamste aspecten van de regelgeving die op dit type vervoer van toepassing is. Momenteel bestaan er uitsluitend voor de Rijn bindende internationale regels inzake het gebruik van binnenwateren. Het is dan ook passend dat dit debat in Straatsburg wordt gevoerd aangezien de Rijn, een van de belangrijkste verkeersaders van Europa, door deze stad heen stroomt. De Centrale Commissie voor scheepvaart op de Rijn werd al in 1818 opgericht en is daarmee de oudste transnationale instelling binnen de Europese Unie. Deze commissie dient als model voor intergouvernementele samenwerking.
Ik heb een bezoek gebracht aan het schitterende hoofdkwartier van de Commissie voor de Rijnvaart, het voormalige paleis dat in 1871, kort na de Duitse eenwording, in opdracht van keizer Wilhelm is gebouwd. Ik was blij verrast kennis te mogen nemen van de regels en reglementen op basis waarvan deze commissie optreedt. Tijdens de afgelopen vergaderperiode kreeg ik de gelegenheid een reisje te maken op een van de transportschepen voor olie en aardgas. De hoorzitting van de Commissie vervoer en toerisme terzake was bijzonder succesvol toen niet alleen de Commissie voor de Rijnvaart maar ook haar tegenhanger voor de Donau erbij werd betrokken. Het succes dat met betrekking tot dit type vervoer op de Rijn is geboekt werd tijdens de hoorzitting in Brussel breed uitgemeten. De duidelijke boodschap is dat de Commissie voor de Rijnvaart over goede wetgeving beschikt. We moeten daarom op hun regels voortbouwen, en op de regelgeving van de zogenaamde ADNR.
De Commissie onderhandelt momenteel over een herziening van de regels voor het vervoer van gevaarlijke stoffen over de binnenwateren. In mijn opvatting zijn de aanbevelingen die in Genève zijn gedaan, ontoereikend en moeten ze vergelijkbaar zijn met de regels die momenteel gelden voor de Rijn. Er wordt momenteel nog onderhandeld over het voorstel van de Commissie voor een definitieve overeenkomst, en dat zal inderdaad nog wel enige tijd duren. Volgens de Commissie moet die overeenkomst voor alle binnenwateren gelden, niet alleen voor de Rijn en de Donau maar ook voor rivieren in Oost-Europa. Dit is weliswaar een praktisch en zinvol uitgangspunt, maar omdat de Commissie voor de Rijnvaart op dit gebied de meest toonaangevende instelling is ter wereld, ben ik van mening dat we in eerste instantie van de regelgeving van deze commissie moeten uitgaan. Ik denk dat we pas een samenhangend, praktisch en werkzaam pakket regels kunnen opstellen als de nieuwe ADN-overeenkomst uiteindelijk is gesloten en in overeenstemming is gebracht met de huidige voorstellen voor de Rijn. We moeten in onze pogingen de normen binnen de Gemeenschap en daarbuiten te harmoniseren, uitgaan van het succes dat met betrekking tot de Rijn is geboekt.
Er zijn op dit verslag verscheidene amendementen ingediend die dit uitgangspunt versterken. Zo doet het me plezier de ideeën van mevrouw Langenhagen te kunnen onderschrijven. Ik begrijp dat de Commissie niet erg in haar sas is met de invoering van een overgangsperiode. Toch is zo'n overgangsperiode belangrijk om de tijd te overbruggen tot er overeenstemming is bereikt over de definitieve wetgeving. Ik nodig de Commissie uit haar commentaar op mijn verslag kenbaar te maken. Ik geloof niet dat het standpunt dat ik heb verwoord enige onoverkomelijke bezwaren bevat. De Commissie vervoer en toerisme heeft het dan ook unaniem en volmondig gesteund. Ik geloof dat er door de leden geen amendementen zijn ingediend. De commissie heeft verschillende keren interessant overleg gevoerd en ik heb geprobeerd alle opvattingen die daarbij aan het licht zijn gekomen, in dit verslag te verwerken.
Dit waren mijn belangrijkste punten. Ik zal het debat met interesse volgen en verwelkom het commentaar van de paar leden die speciale interesse hebben in het vervoer van goederen over de binnenwateren. Het is een groeimarkt. Straatsburg zelf heeft een aanzienlijke expansie ondergaan, met name in het havengebied. Binnenwateren bieden goede mogelijkheden voor het goedkoop en milieuvriendelijk vervoer van goederen, met name als het om gevaarlijke stoffen gaat.

Langenhagen
Mevrouw de Voorzitter, zoals wij net hebben gehoord bepaalt het onderhavige voorstel van de Commissie dat op grond van een kaderrichtlijn een uniforme wetgeving inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per vaartuig over de binnenwateren wordt gecreëerd. Ik onderstreep de uiteenzetting van de heer McMahon met klem. Er is nood aan nieuwe, uniforme bepalingen in de EU. Derhalve moet worden toegejuicht dat er eindelijk een regeling komt. Tot op heden geldt enerzijds de aanbeveling van de VN-Economische Commissie voor Europa inzake het internationale vervoer van gevaarlijke goederen over de binnenwateren, die slechts een beperkt juridische waarde heeft. Deze aanbeveling betreft uitsluitend het vervoer van gevaarlijke goederen tussen de lidstaten en heeft geen betrekking op het vervoer binnen een lidstaat. Zoals wij hebben gehoord wordt in Genève momenteel onderhandeld over de omzetting van deze internationale aanbeveling in een formele overeenkomst.
Anderzijds geldt voor de belangrijkste vaarroute in Europa, die langs de voordeur van Straatsburg vloeit, namelijk de Rijn, het Reglement van de Centrale Commissie voor de Rijnvaart betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over de Rijn. Er zijn drie mogelijkheden om meer uniformiteit te bereiken, waarvan wij er één dienen te kiezen. Als eerste optie kunnen wij het huidige voorstel van de Commissie goedkeuren, inclusief alle zwakke punten. Deze optie is ontoereikend.
Ten tweede zou het voorstel van de Commissie kunnen worden uitgesteld tot na de onderhandelingen over de omzetting van de internationale aanbeveling in een formele overeenkomst. Als derde mogelijkheid stel ik voor dat een overgangsregeling wordt uitgestippeld. Deze zou bepalen dat in afwachting van de inwerkingtreding van de overeenkomst vooruitgang wordt geboekt op het gebied van de harmonisatie van de nationale wetgevingen in de EU. Het zal namelijk nog op zijn minst drie jaar duren voor de internationale overeenkomst in werking treedt.
De aanhangsels van het Rijn-Reglement, die op een hoog technisch niveau zijn opgesteld, moeten als basis fungeren voor een overeenkomstige kaderrichtlijn van de EU betreffende de harmonisatie. Deze aanhangsels dienen reeds in verschillende lidstaten van de EU als referentie voor de geldende nationale wetgeving. Nadat de nieuwe internationale overeenkomst van kracht is geworden dient de Commissie dan vervolgens een nieuw voorstel voor een richtlijn in. Zo zal de overgangsregeling een reeks positieve uitwerkingen hebben, daar zij enerzijds tot gevolg zal hebben dat wordt vermeden dat er twee parallelle wetgevingen gelden voor de belangrijkste Europese binnenwateren, met name de internationale aanbeveling en het Rijn-Reglement. Anderzijds zal worden vermeden dat binnenschepen twee certificaten bij zich moeten hebben, namelijk een Rijn-certificaat en een certificaat van de Gemeenschap.
Op grond van de overgangsregelingen kunnen de beide huidige regelgevingen volledig op elkaar worden afgestemd. In het licht daarvan verzoek ik in te stemmen met het verslag en de amendementen, die met eenparigheid van stemmen werden goedgekeurd door de Commissie vervoer en toerisme.

Stenmarck
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik een woord van dank richten tot de rapporteur, de heer McMahon, voor zijn belangrijke werk aan dit verslag.
De EU heeft de laatste jaren grote inspanningen geleverd om het vervoer van gevaarlijke stoffen veiliger te maken. Dat is van zeer groot belang, enerzijds omdat het in veel gevallen gaat om goederen die een zeer voorzichtige behandeling vereisen, anderzijds omdat het ook belangrijk is dat er een goed functionerende interne markt wordt geschapen. Voorwaarde voor een dergelijke markt is dat wij op een aantal verschillende gebieden dezelfde regels in de verschillende landen kennen, zodat het passeren van de grenzen op een soepele manier verloopt. Anders zullen wij nog vele jaren zeer grote grensproblemen houden.
Er komen nu uniforme regels voor de interne waterwegen doordat wij op de korte termijn gebruikmaken van het Reglement voor het vervoer van gevaarlijke stoffen over de Rijn oftewel de ADNR-overeenkomst, ingevoerd in 1972 en herzien in 1985, die vandaag de dag geldt voor het vervoer over de Rijn, maar die op deze manier ook in een groter verband zou kunnen worden toegepast. Daarna zou de na verloop van tijd gesloten ADN-overeenkomst de zaak kunnen overnemen.
Wij hebben tijdens een aantal debatten, zowel hier in het parlement als in de Commissie vervoer en toerisme, de vraag gesteld of dezelfde regels die wij nu invoeren voor de lidstaten, ook kunnen gaan gelden voor toekomstige lidstaten, dat wil zeggen voor staten die nog geen lid zijn, maar die hopelijk op korte termijn EU-lidstaten zullen worden. Wij hebben ook geëist dat deze regels kunnen worden toegepast als het gaat om vervoer naar derde landen. Dat dat zal gebeuren, is mij verzekerd; onder andere heeft commissaris Neil Kinnock de desbetreffende vraag beantwoord.
Net zoals deze eisen al golden voor het vervoer over de weg, het spoor of over zee, gelden ze nu ook voor de binnenwateren. In het kader van de lidmaatschapsonderhandelingen die thans worden gevoerd, wordt de eis gesteld dat de nieuwe landen hun beleid op het niveau brengen dat nu gaat gelden voor de lidstaten. Dat vind ik zeer positief. Daarmee zal het vervoer in zeer grote delen van Europa aanzienlijk veiliger worden dan tot nu toe het geval is geweest.

Cushnahan
Mevrouw de Voorzitter, ik onderschrijf de doelstelling achter deze richtlijn. Het is belangrijk dat de nationale en internationale regelgeving omtrent het vervoer van goederen over de binnenwateren wordt geharmoniseerd, net zoals bij het weg- en spoorwegvervoer is gebeurd. Dit is belangrijk om de veiligheid te kunnen garanderen, maar ook om eerlijke concurrentie te bevorderen.
Ik zou echter mijn volledige steun aan de rapporteur willen uitspreken. De heer McMahon is volkomen terecht bezorgd over de veelheid aan certificaten die nodig zullen zijn. Dit leidt tot onnodige verdrievoudiging in plaats van duplicatie, en tot nog meer bureaucratie en, erger nog, verwarring. Ik spreek daarom mijn steun uit voor zijn amendementen, die bedoeld zijn om de verschillende benaderingswijzen met elkaar in overeenstemming te brengen.

Pinheiro
Ik zou de Commissie vervoer en toerisme, en in het bijzonder de heer McMahon, haar rapporteur, willen danken voor hun bijzonder zinvolle bijdrage aan de verbetering van het voorstel van de Commissie inzake het vervoer van gevaarlijke stoffen over de binnenwateren.
De Commissie kan zich vinden in de hoofdconclusie die de heer McMahon in zijn verslag verwoordt, namelijk dat we bij de communautaire wetgeving uit moeten gaan van de toekomstige ADN-overeenkomst. We verschillen echter van mening over de manier waarop dit moet worden bereikt. De heer McMahon acht het noodzakelijk een op het Rijnakkoord gebaseerde transnationale oplossing in te voeren, maar de Commissie beschouwt dit als een nutteloze en zelfs onpraktische maatregel. De ADN-overeenkomst wordt mogelijk al in 2000 gesloten: dat is hoogst waarschijnlijk lang voordat de lidstaten de voorgestelde transnationale oplossing zouden hebben doorgevoerd.
Met betrekking tot het veiligheidsvraagstuk dat werd aangestipt kan de Commissie uiteraard de garantie bieden dat de toekomstige ADN-overeenkomst dezelfde mate van veiligheid biedt als het Rijnakkoord, aangezien Bijlage I van de toekomstige ADN-overeenkomst zal uitgaan van de vereisten die voor de Rijn gelden. Teneinde in de toekomst te kunnen garanderen dat bij de aanpassing van Bijlage I van de ADN-overeenkomst en de richtlijn aan technische ontwikkelingen de vereisten van het Rijnakkoord niet uit het oog worden verloren, zou de Commissie een expliciete verwijzing terzake kunnen opnemen in artikel 8.
De amendementen 2, 3, 7 en 8 dienen derhalve te worden verworpen, aangezien ze uitgaan van een transnationale oplossing en een nieuwe richtlijn vereisen voor de implementatie van de toekomstige ADN-overeenkomst. Ik ben echter blij te kunnen zeggen dat de Commissie de andere amendementen kan overnemen, zijnde de amendementen 1 en 6, en ook de geest onderschrijft van amendementen 4 en 5, aangezien in deze amendementen de doelstelling van de toepassing van de ADN-overeenkomst in de gehele Gemeenschap centraal staat.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Pinheiro!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

De wetgeving verbeteren 1997
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0498/98 van mevrouw Vallelersundi namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger over een ontwerp van interinstitutioneel akkoord over de redactionele kwaliteit van communautaire wetsteksten; -A4-0460/98 van de heer Cot namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger over het verslag van de Commissie aan de Europese Raad "De wetgeving verbeteren - 1997" (COM(97)0626 - C4-0656/97).
Estevan Bolea
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik vervang mijn delegatie- en fractiegenote Palacio Vallelersundi, die rapporteur is van het verslag over het Interinstitutioneel akkoord over de redactionele kwaliteit van wetsteksten. Behalve dat ik haar verslag presenteer, breng ik ook het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij naar voren met betrekking tot het verslag van de heer Cot, "De wetgeving verbeteren 1997" , dat ook onderwerp van dit debat is.
Beide verslagen zijn naar mijn mening bijzonder opportuun, want mijnheer de commissaris, dames en heren, voortdurend wordt er gezegd dat de Europese Unie, de Europese Commissie, moet proberen met minder wetgeving te komen en de bestaande wetgeving te verbeteren. Vooral de wetgeving verbeteren.
Hoewel het om een technische kwestie bij uitstek lijkt te gaan, springt onmiddellijk in het oog dat het debat van vandaag in politiek opzicht bijzonder actueel en tevens van groot belang voor de burgers is. Het complexe karakter van een moderne samenleving als de onze wordt over het algemeen weerspiegeld in de wetgeving, als middel van maatschappelijke organisatie. De moderne samenleving wordt gekenmerkt door haar diversiteit, conflicten en onophoudelijke veranderingen van economische, technologische en ruimtelijke aard. Het democratisch proces in deze samenleving impliceert een voortdurend zoeken naar een nieuw evenwicht. Tegelijkertijd verliezen de traditionele vormen van maatschappelijke organisatie aan betekenis en bij gebrek aan automatische mechanismen ter oplossing van conflicten wordt de juridische regulering het voornaamste instrument van maatschappelijke ordening, een instrument dat eindeloos kan worden uitgebreid en in talloze vormen kan worden gegoten. Zo kan bij de wet een voorschrift uitgevaardigd worden, maar ook een overheidsinstelling worden opgericht, een overheidsuitgave worden vastgesteld, enzovoort.
Deze problemen van algemene aard gelden ook voor de communautaire regelgeving. Daarnaast is het juridische stelsel van de Europese Unie betrekkelijk jong - ten opzichte van andere stelsels in de wereld is het ongekend modern - en wordt het gekenmerkt door de nog grotendeels intergouvernementele structuur van een besluitvorming in de Raad. Dit is een cruciaal punt, mijnheer de commissaris.
De Europese Unie heeft een jong rechtsstelsel dat is samengesteld uit elementen die aan de nationale systemen ontleend zijn (" pick and choose" ). De communautaire wetgeving lijkt misschien in de ogen van nationale rechtskundigen heterocliet en daarom ook minder doorzichtig en minder toegankelijk. In sommige gevallen gebruikt de communautaire wetgever opzettelijk vage juridische begrippen of vage definities, zodat deze gemakkelijker in de nationale rechtsstelsels kunnen worden ingepast. Een bijkomend probleem is de productie van de wetgeving in elf verschillende talen. Ik wil daaraan toevoegen, dames en heren, dat ik het werken met vijftien landen in elf talen, alsook het produceren van wetgeving voor iedereen een geweldige taak vind, een klein wonder dat zich dagelijks binnen deze Unie, dit Parlement, de Commissie en de Raad voltrekt. Zoals reeds gezegd, is het echter ook waar dat de communautaire wetgeving nog steeds in hoge mate wordt gekenmerkt door het intergouvernementele karakter van een besluitvorming in de Raad.
Tenslotte bestaat het probleem van de elf verschillende talen die een rol kunnen spelen in de loop van de wetgevingsprocedure, de interventies en de amendementen. Zelfs onder ideale omstandigheden en ondanks de uitstekende kwaliteit van het werk van de vertalers van de instellingen - die bewonderenswaardig werk verrichten - kan deze procedure tot lange en minder duidelijke zinnen, niet-uniforme formuleringen en zelfs tot incoherenties leiden. Wij moeten de verschillende versies van ieder land voortdurend van verbeteringen voorzien.
De zorg waartoe beide verslagen aanleiding geven, is dus een politieke zorg die als uiteindelijk doel heeft het verkleinen van de afstand tot de burger. Mevrouw de Voorzitter en mijnheer de commissaris, staat u mij toe even kort de belangrijkste politieke doelstellingen in herinnering te brengen die de geschiedenis van het communautaire geweten schetsen met betrekking tot de politieke dimensie van de kwaliteit van de wetgeving.
In de eerste plaats heeft de Europese Raad van Edinburgh van december 1992 een algemene beleidslijn goedgekeurd inzake de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel. Daarnaast heeft hij erop aangedrongen dat de nieuwe communautaire wetgeving duidelijker en eenvoudiger zou worden en dat er met het oog hierop richtsnoeren over de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving zouden worden opgesteld. De Europese Raad heeft tevens gevraagd om een grotere toegankelijkheid van de bestaande wetgeving, met name via de officiële codificatie van de communautaire wetsbesluiten. Mijnheer de commissaris, dit is echt dringend. Het codificeren van communautaire besluiten is bijzonder urgent. Het uitstekende verslag dat vandaag door de heer Cot wordt gepresenteerd, volgt de traditie waarmee door de Raad van Edinburgh een begin is gemaakt.
Naar aanleiding van de conclusies van deze Europese Raad heeft de Raad op 8 juni 1993 een resolutie aangenomen over de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving, waarin richtsnoeren zijn vastgesteld voor de redactie van de wetsbesluiten van de Raad.
Tevens hebben het Europees Parlement, de Raad en de Commissie in oktober 1993 een Interinstitutioneel Akkoord gesloten over de subsidiariteit en in december 1994 een Interinstitutioneel Akkoord over de officiële codificatie van wetsteksten.
Ook dient te worden opgemerkt dat de Commissie in mei 1996 het proefproject SLIM voor vereenvoudiging van de wetgeving met betrekking tot de interne markt heeft gelanceerd. Dit project is nu in de vierde fase.
Tenslotte heeft het Verdrag van Amsterdam een hele serie instrumenten ingevoerd ter verbetering van de kwaliteit van de wetgeving, die samengaat met de transparantie in de Unie, "waarin de besluiten in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen" (artikel A, 2de alinea van het gewijzigde Verdrag betreffende de Europese Unie). Ook is er het protocol over de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, die zijn bedoeld om aan de eisen van inhoudelijke kwaliteit van de wetgeving te beantwoorden. We hebben de regels voor vereenvoudiging van de medebeslissingsprocedure, het protocol over de nationale parlementen, dat hun de mogelijkheid biedt een grotere rol te spelen bij de opstelling van een communautair wetsbesluit, alsmede de - lopende - herziening van het besluit van 1987 over de maatregelen tot uitvoering van het gemeenschapsrecht (comitologie-procedure). Tenslotte is er verklaring 39 bij het Verdrag van Amsterdam waarin het Parlement, de Raad en de Commissie wordt verzocht een Interinstitutioneel Akkoord te sluiten over de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving.
Ik ben ervan overtuigd, aldus mevrouw Palacio Vallelersundi, dat de twee verslagen aan een groeiende zorg bij de wetgever tegemoet komen en dat de Vergadering deze twee verslagen morgen zal goedkeuren. Er is een amendement, waarin enerzijds het door het Parlement herhaalde standpunt opnieuw wordt bevestigd, in tegenstelling tot de interpretatieve unilaterale verklaringen, terwijl de Voorzitter tegelijkertijd de ruimte krijgt om te beoordelen wat een politiek geschikt moment is om deze verklaringen alsnog in te passen. Het gaat om iets wat zich op het grensgebied van de eigenlijke kwaliteit van wetsteksten bevindt.

Gebhardt
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, in de laatste weken werd in Duitsland weer eens met het idee gespeeld nieuwe wetten van een vervaldatum te voorzien. De minister van Justitie heeft dit voorstel toen van de hand gewezen met de bewoording dat de regering en het parlement geen supermarkt zijn, die op elk pak eieren moet schrijven hoe lang de inhoud bruikbaar is. Mevrouw Däubler-Gmelin heeft gelijk, want de kwaliteit van wetten kan niet worden onderworpen aan dezelfde criteria als die welke van toepassing zijn op levensmiddelen. Dat geldt zonder voorbehoud eveneens voor de wettelijke bepalingen die het Europees Parlement in samenwerking met de Raad en de Commissie aanneemt.
Rapporteur Jean-Pierre Cot, die ik hier vandaag mag vervangen, heeft op de eisen gewezen waaraan de Europese wetgeving moet voldoen. De wetgeving dient zowel met betrekking tot de vorm als tot de inhoud van hoogwaardige kwaliteit te zijn. De rechtsvoorschriften dienen duidelijker en eenvoudiger te worden geformuleerd zodat de burger ze kan aanvaarden en volgens de voorschriften kan toepassen. Met teksten van hoogwaardige kwaliteit, zowel wat de vorm als de inhoud betreft, zullen wij een belangrijke bijdrage leveren aan de transparantie van de Europese wetgeving, waar wij zelf steeds weer op aandringen. Wij moeten deze bijdrage als Parlement zelf leveren, opdat de volkeren in Europa ons erkennen als de door hen verkozen vertegenwoordiging. Het volstaat niet deze transparantie alleen van de andere organen van de Europese Unie te vergen.
Ik had graag eerst enkele opmerkingen gemaakt over de inhoud van onze richtlijnen en verordeningen. Mag ik u vragen erop te letten dat ik daarbij het begrip "subsidiariteit" mijd. Dit woord is naar mijn mening te vaak misbruikt en dient vaak als dekmantel om de wrok jegens de Europese Unie te maskeren.
De burger kan pas dan vertrouwen in onze wetgeving hebben, als wij ons bezighouden met dingen die ons ook echt iets aangaan, ongeacht of dat het geval is op basis van verdragen, overeenkomstig het solidariteitsbeginsel in de lidstaten of omdat het een kwestie van doelmatigheid is.
Overeenkomstig het beginsel van proportionaliteit is de Gemeenschap ertoe verplicht zich te beperken tot het treffen van maatregelen die noodzakelijk zijn in het licht van de doelstellingen die in het Verdrag zijn opgenomen. De Europese burger is met name gevoelig voor de proportionaliteit van de Europese wetgevingsactiviteit. Als wij te ver gaan op dat gebied verliezen wij het vertrouwen van de burger, die veel vatbaarder wordt voor de vermeende tomeloze Brusselse wetgevingsactiviteit, het stokpaardje van verschillende media. Eigenlijk is het banaal dat met het oog op de inhoud in elke rechtshandeling moet worden opgenomen wat men beoogt ermee te regelen en te bereiken. Het Parlement heeft naar mijn mening een gerust geweten op dat gebied, en ook de Commissie geeft blijk van goede wil. Met betrekking tot de Raad twijfel ik daar zo nu en dan aan. Wij dienen er derhalve bij de Raad op aan te dringen dat wetgevingsvoorstellen bij het zoeken naar een compromis niet worden afgezwakt, noch dat zij verwateren. Ook dat is een aspect van de inhoudelijke kwaliteit.
Ik hecht er bijzonder veel belang aan dat de Raad een eind maakt aan de praktijk die erin bestaat bij de wetgeving verklaringen te voegen. Het druist in tegen alle regels van de transparantie wanneer een wettekst niet meer voor zichzelf spreekt.
Verklaringen wekken de indruk dat er iets werd verborgen. Het Hof van Justitie weigert derhalve categorisch rekening te houden met verklaringen bij de uitleg van de wetgeving wanneer er in het beschikkende gedeelte van de rechtshandeling in kwestie niet uitdrukkelijk naar wordt verwezen. Wij mogen met het oog op de inhoud uiteindelijk niet in een gevaarlijke val lopen. De Commissie en de Raad dienen er derhalve veeleer over te waken dat de voorschriften op het gebied van milieubescherming, de kwaliteit van de producten, de gezondheid van de burger alsmede de sociale en economische veiligheid van de werknemers niet worden afgezwakt onder het voorwendsel van een vereenvoudiging van de wetgeving.
Het Parlement is op zijn hoede wat dit betreft, maar de Raad en de Commissie dienen één lijn te trekken. Ik maak mij grote zorgen over de kwestie van de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving, die wordt behandeld in het verslag-Palacio. Men kan volgens mij niet genoeg belang hechten aan de redactionele kwaliteit. Dat is ook niet het probleem. De vraag luidt, wie de maatstaf bepaalt. Meten wij de redactionele kwaliteit aan de hand van het begripsvermogen van de burger of aan de hand van de technische vaardigheden van de juristen? Ik ben er voorstander van dat wij wetten opstellen voor alle burgers. In het licht daarvan is de volgende zin uit het ontwerp voor een interinstitutionele overeenkomst over de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving volledig misplaatst: "De rol van de juridische diensten van de instellingen, met inbegrip van de daartoe behorende juridisch-linguïstische deskundigen, bij de verbetering van de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgevingsbesluiten dient te worden versterkt."
Wanneer wij onze politieke wil laten formuleren door instellingen die ons bij onze werkzaamheden moeten ondersteunen, verwaarlozen wij onze plicht als parlementslid. Voor taalkundige nuances kunnen wij beter te rade gaan bij journalisten dan bij de juridische dienst, maar dat betekent niet dat ik twijfel aan de kwaliteit van de juridische dienst, begrijpt u mij niet verkeerd!
Tot slot nog de volgende zin: met wetten is het net als met het vissen. Het komt erop aan dat de worm de vis verlokt en niet de visser!

Cushnahan
Mevrouw de Voorzitter, ik zou mijn opmerkingen willen beperken tot het verslag van de heer Jean-Pierre Cot omtrent verbetering van de wetgeving. Ten eerste onderschrijf ik zijn opvatting dat de Commissie een vergissing heeft begaan door alle inhoudelijke en formele aspecten van vereenvoudiging van de wetgeving in een enkele mededeling te willen behandelen. De opname van al deze aspecten in een enkel document draagt niet bij tot een omvattende discussie over de wijze waarop de wetgeving kan worden verbeterd. Hoewel ik het belang van het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel terzake onderken, heb ik geen behoefte aan een gedetailleerd debat over deze zaken.
Het punt waar het mij om gaat is vrij eenvoudig. Als lid van het Europees Parlement - dat anders dan andere instellingen voortdurend en rechtstreeks met de burgers wordt geconfronteerd - komt mij vaak zware kritiek op EU-wetgeving ter ore. Veel van die critici vinden die wetgeving onvoorstelbaar langdradig en noemen de wetsteksten wartaal. Volgens anderen produceren we teveel wetgeving en zijn veel van de wetten die we aannemen eigenlijk overbodig. Weer anderen, met name mensen in het midden- en kleinbedrijf, hebben kritiek omdat onze wetgeving hen voor enorme problemen plaatst. Ze beweren dat onze bemoeizucht met hun sector de werkgelegenheid in gevaar brengt. Hoewel ik niet alles onderschrijf, moet ik zeggen dat veel van deze kritiek wel degelijk terecht is.
We hebben het hier in dit Huis en in andere instellingen nogal eens over de noodzaak de Europese Unie dichter bij de burger te brengen. Als we dat echt willen, is het van groot belang dat we wetten maken die zinvol zijn, in heldere taal worden opgesteld en door de doelgroep kunnen worden begrepen. Ik ben natuurlijk niet vergeten dat de Commissie de enige instelling is die bevoegd is wetsvoorstellen in te dienen, maar hoop dat de Commissie zelf deze criteria niet vergeet als ze zich buigt over het vraagstuk van verbeterde wetgeving voor de Unie.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mij heel kort concentreren op amendement 2 op het verslag-Cot. Daarin wordt de Commissie aangespoord om middelen toe te kennen voor de campagne "Fight the fog" , dat wil zeggen de campagne voor helder taalgebruik. Dat is een campagne die de Engelse vertalers van de Commissie met succes hebben gevoerd. De hele Commissie zou zich daarachter moeten scharen. Het is bijzonder belangrijk dat de commissarissen en de directeuren-generaal de betekenis hiervan begrijpen, dat wil zeggen hoeveel onnodige kosten voor burgers en lidstaten wij zouden kunnen vermijden als de mensen begrijpen wat er in brochures, aanvraagformulieren en dergelijke staat.
Veel lidstaten hebben bijzonder goede ervaringen in dezen, bijvoorbeeld Engeland, Franstalig België en de Noordse landen. Ons taalgebruik moet typisch zijn voor de afzonderlijke taal en geen "euroslang" worden. Het vereist een gezamenlijke inzet van de Commissie dat hiervoor middelen worden toegekend. Ik hoop dat de hoogste leiding van de Commissie begrijpt dat dit belangrijk is voor de transparantie en de openheid, en dat u als Commissie zich achter deze inspanningen schaart.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de Commissie juridische zaken en rechten van de burger namens de Commissie danken voor de aandacht die zij besteed heeft aan het werk van de Commissie ter verbetering van de wetgeving en aan het ontwerp van interinstitutioneel akkoord inzake de redactionele kwaliteit van wetteksten. Ik stel met tevredenheid vast dat het standpunt van de rapporteurs over de meeste behandelde aspecten heel dicht bij dat van de Commissie ligt. De voorliggende kwestie is inderdaad van essentieel belang voor ons allen, aangezien ze een sleutelelement is in de relaties tussen de instellingen en de burgers van de Europese Unie, die tot uiting komen in de wetgeving waarin de rechten en plichten van alle inwoners van de lidstaten vastgelegd worden. De afgelopen jaren werd terecht kritiek geuit op de kwaliteit van de wetgeving, en deze poging om het evenwicht te herstellen is het directe resultaat van het feit dat men zich er op de Conferentie van Amsterdam van bewust geworden is dat hier iets aan gedaan moest worden.
In verband met het verslag-Palacio wil ik in herinnering brengen dat de tekst van het ontwerp voor een interinstitutioneel akkoord het resultaat is van de nauwe samenwerking tussen de drie instellingen en van besprekingen die gedurende meer dan een jaar gevoerd werden. Ik onderstreep dat dit akkoord belangrijk is om het doel van een transparante wetgeving te kunnen verwezenlijken.
Tot mijn spijt kan ik momenteel nog geen standpunt innemen over de amendementen, aangezien ik hier geen mandaat voor heb en de Commissie nog geen standpunt terzake heeft ingenomen.
Na het voorliggende verslag "De wetgeving verbeteren" uit 1997 heeft de Commissie nog een aantal andere verslagen gepresenteerd zoals "De wetgeving verbeteren" uit 1998, dat het Europees Parlement vorige week ontvangen heeft, waardoor het engagement van de Commissie voor een betere wetgeving kon worden versterkt. In het kader van de inspanningen in dezelfde richting die in het verslag-Cot behandeld worden, heeft de Commissie de controle op de gegrondheid van de wetgevingsvoorstellen uit het oogpunt van de subsidiariteit en de proportionaliteit versterkt en nog vóór de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam past zij al het protocol toe dat in bijlage aan dit Verdrag gehecht zal worden. Bovendien blijft de Commissie voorstellen voor vereenvoudiging en codificatie doen, en blijft zij voor betere informatie en betere toegang tot juridische informatie ijveren.
Wij zijn het er ook mee eens dat het subsidiariteitsbeginsel niet van toepassing is in gevallen van exclusieve bevoegdheid en dat het het communautaire acquis niet ter discussie mag stellen. Wij zijn tevens van oordeel dat het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel op objectieve wijze moeten worden toegepast en bijgevolg de noodzakelijke dynamiek en flexibiliteit niet mogen verhinderen, zoals in het Protocol van Amsterdam bepaald wordt.
Mevrouw de Voorzitter, ik wil van de gelegenheid gebruik maken om snel drie zaken te verduidelijken: om te beginnen was het besluit om het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel van de technische instrumenten die het mogelijk maken de communautaire wetgeving te vereenvoudigen, te verduidelijken en toegankelijker te maken, in één enkel verslag te behandelen een louter pragmatische keuze, aangezien wij aldus en alomvattende visie op alles wat aan betere wetgeving bijdraagt trachtten te geven.
Ten tweede heb ik inzake de kwestie van het voorafgaand overleg de indruk dat u het met mij eens bent dat de Commissie dat dit jaar veel doelgerichter gedaan heeft.
Tenslotte wil ik in verband met de kaderrichtlijnen zeggen dat de Commissie slechts in uitzonderlijke gevallen een beroep gedaan heeft op dit instrument en er altijd op toezag dat dit niet tot verschillen in de nationale wetgevingen leidde.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Pinheiro.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats .
(De vergadering wordt om 19.50 uur gesloten)

