Kryzys w europejskim sektorze rybołówstwa spowodowany wzrostem cen ropy (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata w sprawie:
pytania ustnego dotyczącego kryzysu w europejskim sektorze rybołówstwa wywołanego wzrostem cen paliw, skierowanego do Komisji przez João Ferreirę i Patricka Le Hyarica, w imieniu Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy - B7-0306/2011);
pytania ustnego dotyczącego kryzysu w europejskim sektorze rybołówstwa spowodowanego wzrostem cen ropy, skierowanego do Komisji przez Alaina Cadeca, Antonello Antinoro, Jima Higginsa, Jarosława Leszka Wałęsę, Marię do Céu Patrão Neves, Wernera Kuhna, Ioannisa A. Tsoukalasa, Crescenzio Rivelliniego, Rareş-Luciana Niculescu, Vito Bonsignore i Salvadora Garrigę Polledo, w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) - B7-0307/2011);
pytania ustnego dotyczącego kryzysu europejskiego sektora rybołówstwa wywołanego wzrostem ceny ropy, skierowanego do Komisji przez Philippe de Villiersa i Juozasa Imbrasasa, w imieniu Grupy Europa Wolności i Demokracji - B7-0308/2011);
pytania ustnego dotyczącego kryzysu w europejskim sektorze rybołówstwa spowodowanego wzrostem cen ropy, skierowanego do Komisji przez Brittę Reimers, w imieniu Grupy Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy - B7-0310/2011);
pytania ustnego dotyczącego wzrostu cen ropy naftowej a wsparcia dla rybaków, skierowanego do Komisji przez Josefę Andrés Bareę, Kriton Arsenis, Luisa Manuela Capoulasa Santosa, Estellę Grelier, Ilianę Malinovą Iotovą, Guido Milana, Ulrike Rodust, Antolína Sáncheza Presedo i Catherinę Trautmann, w imieniu Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim - B7-0311/2011);
pytania ustnego dotyczącego kryzysu w sektorze rybołówstwa spowodowanego wzrostem cen ropy, skierowanego do Komisji przez Isabellę Lövin w imieniu Grupy Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie - B7-0313/2011).
Alain Cadec
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Przede wszystkim, Parlament ma tylko jedną siedzibę: w Strasburgu!
Od lutego 2011 roku cena ropy nieustannie rosła i ostatnio przekroczyła kwotę 100 dolarów. Wzrost cen ropy wyjątkowo ciężko dotyka rybaków z europejskich regionów przybrzeżnych.
Wzrostowi ceny ropy towarzyszy gwałtowny wzrost kosztów operacyjnych działalności połowowej. Szczególnie poważnie dotyka on tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne. Od ceny ropy uzależnione są również dochody rybaków. Przedstawiciele zawodu w całej Europie mówią mi, że są zaniepokojeni wzrostem cen ropy. Chcę, abyśmy podjęli wspólne działania zapewniające przedsiębiorstwom możliwość kontynuowania działalności mimo wzrostu kosztów operacyjnych.
Zadając to pytanie i mając na uwadze rezolucję, która zostanie sformułowana, apeluję do państw członkowskich, aby w razie konieczności pomogły przedstawicielom tego zawodu kontynuować działalność, nie zakłócając przy tym konkurencji. W związku z tym apeluję o podniesienie pułapu pomocy de minimis z 30 tysięcy do 60 tysięcy euro na firmę. Nie skutkuje to w żaden sposób koniecznością zwiększenia budżetu Parlamentu czy budżetu europejskiego. Pomoc de minimis to pomoc, którą państwa członkowskie mogą przyznać swoim przedsiębiorstwom, jeżeli uważają, że nie zakłóci to konkurencji.
Apeluję do państw członkowskich o nieco więcej elastyczności. Apeluję również do Komisji, aby dokładnie przeanalizowała mój wniosek i postarała się zrozumieć obawy całego sektora, który trzeba chronić, zapewniając jego rozwój. Społeczność rybacka to kobiety i mężczyźni potrzebujący godziwych dochodów i musimy ją wspierać. Sektor ten jest coraz słabszy, między innymi za sprawą wzrostu przywozu produktów akwakultury i rybołówstwa na rynek europejski. Tu nie chodzi wyłącznie o zysk ekonomiczny. Ochrona tej działalności leży w naszym interesie; czyniąc to, możemy zapewnić rozwój na naszym terytorium oraz w regionach przybrzeżnych, możemy zapewnić bezpieczeństwo żywnościowe Unii Europejskiej oraz ochronić miejsca pracy w danym sektorze.
Bastiaan Belder
Panie Przewodniczący! Sytuacja w sektorze rybołówstwa jest bardzo poważna. Ceny paliw są wysokie, natomiast ceny ryb są niskie, a w gruncie rzeczy rekordowo niskie.
Szanowni Państwo! Chciałbym zwrócić Państwa uwagę na połowy gładzicy. Połów gładzicy jest ważny nie tylko dla mojego kraju, czyli dla Niderlandów, ale też dla Francji, Belgii, Anglii i Danii. Kilka lat temu zasoby gładzicy były bardzo małe, wskutek czego zezwolono na bezcłowy przywóz innych płastugokształtnych. Tanich alternatyw, również mniej smacznych, ale nie o to chodzi. Dzisiaj jednak mamy wystarczające zasoby gładzicy i mimo to nadal zezwala się na bezcłowy przywóz tanich płastugokształtnych. Świeżą gładzicę sprzedaje się w związku z tym dużo poniżej kosztów lub wycofuje się ją z rynku i sprzedaje na aukcjach. Co za godna pożałowania sytuacja! Panie Przewodniczący! Trzeba skończyć z bezcłowym przywozem filetów gładzicy. Chcą tego nie tylko rybacy, ale też przemysł przetwórczy i rynek. Czemu? Przetrwanie rybaków ma zasadnicze znaczenie dla handlowców, gdyż inaczej handlowcy nie będą mogli w przyszłości oferować gładzicy wśród swojego asortymentu.
Szanowni Państwo! Potrzebujemy pilnie konkretnych środków. Ten kryzys wymaga od Europy zdecydowanego działania. Wzywam Państwa do głosowania za podjęciem takiego działania.
Jörg Leichtfried
(DE) (Mówca kieruje pytanie do pana posła Cadeca przez podniesienie niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu) Panie Przewodniczący! Mam pytanie do pana posła Cadeca dotyczące uwag wygłaszanych na początku wystąpień, czyli domniemanej jednej siedziby Parlamentu Europejskiego. Panie Pośle Cadec! Być może Pan zauważył, że Parlament czasami spotyka się również w Brukseli, gdzie odbywają się również posiedzenia komisji, oraz że administracja znajduje się też w pewnej części w Luksemburgu. Chciałem tylko Panu uświadomić, że sytuacja być może przedstawia się nieco inaczej niż w pańskiej wyobraźni.
Alain Cadec
Panie Przewodniczący! Chciałbym jedynie zaznaczyć, że traktaty regulują tę sprawę w oczywisty sposób: siedzibą Parlamentu Europejskiego, czyli nas tu zebranych dzisiaj i przez cały ten tydzień, jest Strasburg i tylko Strasburg.
Oczywiście pracujemy w Brukseli. Tak samo jak Państwo, jestem tam przez dwa tygodnie w miesiącu, spędzając dobrze czas i dużo pracując. Siedzibą Parlamentu - nas tu zebranych na tej sali - jest jednak Strasburg i tak ma być.
Britta Reimers
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Nieustanny wzrost cen paliw stanowi dla wielu przedsiębiorstw w Unii Europejskiej dodatkowe obciążenie. Z powodu wzrostu cen cierpią przede wszystkich europejscy rybacy, ponieważ nie mogą zrekompensować sobie dodatkowych kosztów, zwiększając połowy czy ustalając wyższe ceny.
Problem ten jeszcze bardziej pogłębiła sytuacja polityczna w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Musimy zatem zbadać wpływ wzrostu cen paliw na gospodarkę i zatrudnienie w UE. Które sektory są najbardziej zagrożone i jakiego wsparcia można udzielić, nie zakłócając konkurencji? Apelujemy zatem do Komisji, aby zgłębiła to zagadnienie.
Ważne jest, abyśmy wspierali europejski przemysł rybny, między innym po to, by nie zwiększać naszego uzależnienia od przywozu z państw trzecich. Jesteśmy na skraju reformy wspólnej polityki rybołówstwa i dlatego jesteśmy szczególnie zobowiązani do zachowania ostrożności i również w tej sprawie nie możemy działać pochopnie.
Ulrike Rodust
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Jak powiedzieli koledzy i koleżanki posłowie, europejskie rybołówstwo znajduje się w stanie głębokiego kryzysu. Rybacy na wszystkich europejskich morzach narzekają na bolesny spadek dochodów, który może poważnie zagrażać ich przetrwaniu. Dlaczego jednak spadają dochody naszych rybaków? Dopatruję się trzech przyczyn takiej sytuacji. Pierwsza to malejące zasoby rybne; druga to ogólny spadek cen, szczególnie na obszarze, na którym występują zdrowe zasoby rybne i zbyt duża podaż; trzecia przyczyna to przedmiot naszych dzisiejszych rozważań, czyli wyższe koszty operacyjne spowodowane rosnącymi cenami ropy naftowej.
W tym momencie musimy wkroczyć my - politycy. Musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc. Powiedziałabym, że możemy jedynie zrobić to, co jesteśmy w stanie zrobić. Obietnice zawarte w projekcie rezolucji przedłożonym przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) przerastają nasze możliwości. Wnosi się w niej o podniesienie pułapu pomocy de minimis o 100 %, z 30 tysięcy do 60 tysięcy euro, w celu subsydiowania paliw. Subsydia paliwowe to jednak coś, czemu wiele państw członkowskich może w rzeczywistości nie podołać. Wielu rybaków nie otrzymałoby zatem żadnej pomocy.
Ponadto pozostałyby dwa inne problemy: po pierwsze zwiększyłoby się przełowienie, a po drugie - subsydia takie nie rozwiązałyby problemu cen rynkowych.
Jeśli chodzi o wsparcie finansowe rybołówstwa, dopatruję się znacznie większego problemu. Państwa członkowskie nie korzystają ze środków Europejskiego Funduszu Rybackiego, chociaż Unia Europejska płaci 50 %. W interesie naszych rybaków pilnie trzeba coś tu zmienić.
Szanowni Państwo! Podejmijmy współpracę, aby do czwartku stworzyć inny tekst i sformułować bardziej zborną, zrównoważoną i mniej wyjaskrawioną politykę rybołówstwa.
Isabella Lövin
autorka - Panie Przewodniczący! Chciałabym również podziękować mojemu koledze - Panu Posłowi Cadecowi za to, że umożliwił nam dyskusję nad zagadnieniami o bardzo zasadniczym znaczeniu. Przede wszystkim, jeśli chodzi o wzrost cen ropy, to w rzeczywistości mamy dwa sektory, które są już zwolnione ze wszystkich podatków energetycznych, a mianowicie sektor lotnictwa i żeglugi - w tym sektor rybołówstwa. W porównaniu do wszystkich pozostałych sektorów w Unii Europejskiej, rybołówstwo doświadcza więc proporcjonalnie mniej wzrostu cen ropy, gdyż jest już zwolnione ze wszelkich podatków.
To już jest ukryta forma subsydiowania, która umożliwiła europejskiemu sektorowi rybołówstwa prowadzenie połowów skutkujących zubożeniem zasobów rybnych; w rzeczywistości natomiast segmenty sektora rybołówstwa o najwyższym zużyciu paliw kopalnych to segmenty najbardziej destrukcyjne, takie jak połowy włokiem ramowym i denne. W 2008 roku pułap pomocy de minimis zwiększono już zatem dziesięciokrotnie; to również duża pomoc dla sektora. W tym samym czasie składamy jednak na arenie międzynarodowej wiele obietnic w kwestii ograniczenia emisji CO2, w rzeczywistości o 80-95 % do 2050 roku; w Nagoi obiecaliśmy również wyeliminować do 2020 roku subsydia o szkodliwym wpływie na środowisko; w kontekście negocjacji na forum WHO koncentrujemy się też nad sposobem, w jaki można położyć kres zniekształcaniu subsydiów w sektorze rybołówstwa.
Sądzę, że wprowadzając w tej chwili wyższy pułap pomocy de minimis, UE mogłaby utracić przywództwo w toczącym się procesie negocjacji, sygnalizując innym krajom na świecie, że one również mogą zwiększyć subsydia paliwowe w sektorze rybołówstwa, i tworząc tym samym błędne koło oraz zwiększając presję na światowe zasoby rybne. Tego zdecydowanie teraz nie potrzebujemy: musimy iść z duchem czasu, a taka decyzja skutkowałaby wysłaniem całkowicie złego sygnału. Rynek musi wchłonąć podwyżkę cen i na tym właśnie musi się skoncentrować Komisja, przeprowadzając reformę WPRyb.
Maria Damanaki
komisarz - Panie Przewodniczący! Komisja jest świadoma bieżącej sytuacji w sektorze rybołówstwa. Ceny paliw to jedna z przyczyn problemów, z którymi się borykamy, ale nie jedyna.
Jeśli chodzi o ceny paliw, to aby rozwiązać ten problem, Komisja zachęca państwa członkowskie do pełnego wykorzystania możliwości, jakie oferuje Europejski Fundusz Rybacki. Nie wykorzystaliśmy tych możliwości. Państwa członkowskie wykorzystały dotychczas mniej niż 20 % ogólnego przydziału.
Problem wysokich cen paliw można by rozwiązać, wykorzystując te środki Europejskiego Funduszu Rybackiego, które pomagają zrestrukturyzować flotę rybacką i dodają wartość produktom rybołówstwa, skutkując tym samym zwyżką cen. Możliwe, że ceny paliw będą się utrzymywały w nadchodzących latach na wysokim poziomie. Oczywiście w ubiegłym tygodniu ceny spadły, ale mimo to możemy się spodziewać, że pozostaną wysokie.
W związku z tym, w ramach reformy wspólnej polityki rybołówstwa oraz w kontekście rozporządzenia finansowego Komisja rozważa dalsze środki zachęcające do połowów z mniejszym wykorzystaniem paliw. Środki te mają na celu uregulowanie sektora oraz zwiększenie jego odporności na ceny paliw. W podejściu takim trzeba jednak mieć na uwadze, że pomoc finansowa nie może w żadnym wypadku skutkować zwiększeniem nakładu połowowego.
Najlepszym sposobem na zwiększenie odporności sektora na ceny paliw jest dostosowanie poziomów połowów do maksymalnego podtrzymywalnego połowu. Zaowocuje to większymi zasobami rybnymi w perspektywie średnioterminowej. Więcej ryb to większe uprawnienia do połowów i tym samym większe dochody dla całego sektora.
Jeśli chodzi o podniesienie pułapu pomocy de minimis, to nie jest nowa sprawa. W 2008 roku Komisja wykonała badanie obejmujące analizę skutków podniesienia pułapu z 30 tysięcy do 100 tysięcy euro na beneficjenta.
Badanie wykazało, że nie możemy przyjąć tego wniosku, głownie z trzech powodów. Po pierwsze dlatego, że podniesienie tego pułapu przeszkodziłoby w ukierunkowaniu działalności połowowej na technologie o mniejszym zużyciu paliwa, tym bardziej ujemnie wpływając na środowisko morskie. Po drugie dlatego, że większe i zużywające więcej paliwa statki korzystałyby z większego finansowania niż statki mniejsze i zużywające mniej paliwa. Nie sądzę, aby ktoś z tu obecnych chciał zachęcać większe statki do zużywania większych ilości paliwa.
Trzeci powód jest znacznie bardziej istotny i niektórzy posłowie do Parlamentu już o nim wspominali. Wiele państw członkowskich jest obecnie zmuszonych do wdrażania środków oszczędnościowych. Poparcie polityczne ze strony państw członkowskich dla wniosku, który może skutkować zwiększeniem wydatków politycznych, byłoby zatem ograniczone. Nawet jeżeli podniesiono by pułap pomocy de minimis, wiele państw członkowskich nie miałoby funduszy, aby faktycznie skorzystać z tej nowej możliwości wydania pieniędzy podatników. Zastosowanie wyższego pułapu pomocy de minimis tylko przez niektóre państwa członkowskie skutkowałoby zakłóceniem konkurencji i nierównymi regułami gry dla flot różnych państw członkowskich. Taki jest właśnie najważniejszy powód.
Jeśli chodzi o wnioskowane przez grupę Zielonych ograniczenie zwolnień z podatku paliwowego dla przemysłu rybnego, nie możemy się na to zgodzić. Tej sprawy nie można właściwie załatwić wyłącznie za sprawą prawodawstwa UE, gdyż wymaga ona omówienia na szczeblu światowym. Opodatkowanie paliwa tylko w portach UE doprowadziłoby do masowych zakłóceń konkurencji ze szkodą dla flot UE. Byłoby krzywdzące również dla portów UE, gdyż wiele statków kupowałoby paliwo poza Unią Europejską. Apelujemy zatem do państw członkowskich o korzystanie z naszych funduszy.
Carmen Fraga Estévez
Panie Przewodniczący! W oczekiwaniu na proponowane reformy wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) chce ponownie zaalarmować w sprawie sytuacji gospodarczej sektora rybołówstwa.
Do czasu przedłożenia wniosku dotyczącego wspólnej organizacji rynków sektor prawie nie będzie miał pola manewru w kwestii ustalania cen. Przepisy w sprawie przywozu, z których wiele nawiązuje do nielegalnych połowów, skutkują nieuczciwą konkurencją dla produkcji UE: nowe obowiązki w zakresie monitorowania wymagają od przedsiębiorstw zmobilizowania większych zasobów, natomiast ogólny kryzys nie stymuluje zbytnio większej konsumpcji produktów wysokiej jakości. Do tego trzeba dodać wzrostową tendencję cen paliw, ponownie zagrażającą przedsiębiorstwom, które zdołały przetrwać kryzys z 2008 roku.
Planuje się daleko idące reformy WPRyb i w świetle tego oraz w związku z nieustannie malejącą pomocą strukturalną wiele przedsiębiorstw może potrzebować płynności, aby się zrestrukturyzować lub dostosować do sytuacji w 2013 roku.
Dlatego przedstawiliśmy Parlamentowi przedmiotowe pytanie ustne i projekt rezolucji, uwzględniając fakt, że pomoc ta nic nie kosztuje budżetu UE, a większa wymagana pomoc i tak jest daleka od pomocy de minimis, jaką otrzymują inne sektory, takie jak transport czy rolnictwo. Nie chcemy znaleźć się w sytuacji z 2008 roku, kiedy to debatowaliśmy nad pakietem środków przyjętym w ostatecznej konieczności przez komisarza Borga.
Pani Komisarz! Chciałabym również coś Pani powiedzieć: to prawda, że są pewne państwa członkowskie, które nie będą w stanie udzielić tej pomocy, a Pani zdaniem doprowadzi to do nierówności. Większą nierówność powoduje jednak brak współfinansowanie Europejskiego Funduszu Rybackiego przez niektóre państwa członkowskie, co spotyka się z powszechną akceptacją. To, co trzeba zaproponować, to pomoc, a państwa członkowskie chcące chronić swoje sektory będą miały taką możliwość.
Catherine Trautmann
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Rybacy powiedzieli nam, że coraz ciężej jest im się utrzymać z pracy, którą wykonują.
Do szczególnie bolesnej dla nich sytuacji związanej ze zmniejszeniem kwot połowowych oraz z planami dotyczącymi wycofania z floty doszedł teraz jeszcze jeden problem, a mianowicie rosnące ceny ropy. Chociaż cena ta nieznacznie spadła, to nadal się waha i za dwa lata sytuacja ta wpłynie na codzienne życie wszystkich europejskich rybaków, zwłaszcza z sektora tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego.
Sytuacja ta jest skrajnie niepokojąca i pragniemy pokazać rybakom, że całkowicie ich popieramy. Aby to uczynić, wzywamy Komisję Europejską do podniesienia pułapu pomocy de minimis, która może być przyznawana rybakom, aby mogli uporać się z tym kryzysem. Jest to zwykły środek tymczasowy, uzasadniony naglącą sytuacją.
Komisja zareagowała już na podobne zjawisko w 2007 roku i w związku z kolejnym szczytem chcielibyśmy wiedzieć, jakie konkretne środki - niektóre z nich już Pani wymieniła - zamierza podjąć Komisja. Jak powiedziała pani poseł Fraga Estévez, koniecznie trzeba sprawdzić, czy państwa członkowskie wykorzystują wszystkie fundusze, jakie są obecnie zarezerwowane na mocy rozporządzenia.
Uważam, że w czasie, kiedy wydaje się, iż wspólna polityka rybołówstwa nabiera kształtu, nasi rybacy nie są odporni na zmiany; wręcz przeciwnie. Wielu z nich powiedziało mi, że chcieliby podjąć pewne wysiłki, zwłaszcza w kategoriach zachowania zasobów. Jest to w rzeczywistości odpowiedzialność zbiorowa. Aby podjąć takie wysiłki, nie mogą paść ofiarą czynników niezależnych od wykonywanej przez nich pracy, nad którymi nie mają żadnej kontroli.
Pani Komisarz! Szybka i skuteczna reakcja z Państwa strony byłaby sygnałem, który pomógłby również umocnić wrażliwe z historycznego punktu widzenia powiązania między Komisją a przedstawicielami zawodu.
Chris Davies
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Dzisiaj wzywa się do subsydiowania rybaków z powodu wzrostu cen paliw, jutro będą rolnicy, potem kierowcy ciężarówek, linie lotnicze, a co z właścicielami stacji paliw? Ich zyski przecież spadły, ponieważ wzrosły ceny paliw.
Wszyscy cierpimy z powodu wzrostu cen paliw. Subsydiujmy się nawzajem! To nonsens. To amerykańscy politycy schlebiający wyborcom - szczególnie broniący interesów sektorowych - przynieśli to do Parlamentu Europejskiego. Przedmiotowa debata ujawniła jednak, że chociaż wszyscy opowiadają się za zrównoważoną polityką rybołówstwa, to w rzeczywistości, gdy jest ona realizowana, niektórzy nie rozumieją słowa "zrównoważona”. W istocie nie wiedzą, co ono oznacza.
Komisja to całkiem dobrze wyjaśniła, mówiąc, że zdaje sobie sprawę z braku rentowności gospodarki rybnej pod niektórymi względami, ale nie wynika to ze wzrostu cen paliw. Jest to skutkiem niezrównoważonych praktyk połowowych stosowanych przez dziesięciolecia. Jeżeli rynek podlega ograniczeniom, a rybacy nie mogą bezpośrednio przenieść kosztów ryb na konsumentów, powinniśmy przeprowadzić dochodzenie. Powinniśmy dążyć do bezpośredniego związku między ceną ryb a kosztami dla konsumentów, natomiast zwykłe subsydiowanie niezrównoważonych praktyk nie jest sposobem na ograniczenie przełowienia będącego podstawową przyczyną problemów gospodarczych. Miesiąc temu, kiedy poseł Cadec skierował do pani komisarz to pytanie, powiedziała ona komisji parlamentarnej, że nie myśli o wspieraniu subsydiów mających zrekompensować wzrost kosztów paliwa. Powtórzyła to dzisiaj, uszczęśliwiając mnie tą wypowiedzią.
Marek Józef Gróbarczyk
Panie Przewodniczący! Wspólna polityka rybołówstwa oparta na zasadach chroniących przede wszystkim środowisko naturalne musi utrzymywać zarządzanie i rozwój rybołówstwa europejskiego na zrównoważonym poziomie. Z punktu widzenia gospodarczego rybołówstwo jest elementem niezwykle istotnym, należy jednak podkreślić, że stanowi ono także przekazywaną z pokolenia na pokolenie wartość kulturową. Zachowanie tej wartości powinno stać się więc celem wspólnej polityki rybołówstwa.
Pod względem ekonomicznym jest to z kolei niezbędny warunek do utrzymywania równowagi gospodarczej na odpowiednim poziomie. W związku z drastycznym, przyczyniającym się do zapaści w branży, wzrostem cen ropy naftowej w Europie wspólna polityka rybołówstwa powinna posiadać mechanizm, który na wypadek takich sytuacji zabezpieczy rybaków przed niekontrolowanymi wzrostami cen. Unia Europejska nie może pozwolić sobie na to, aby po przemyśle stoczniowym i transporcie morskim kolejna dziedzina europejskiej gospodarki morskiej wyemigrowała na Daleki Wschód. Należy zwrócić uwagę na fakt, że Islandia - właśnie z obawy przed WPRyb - nie chce przystąpić do Unii Europejskiej.
W związku z powyższym proces reformowania WPRyb należy zdecydowanie przyspieszyć, tak, aby swoim oddziaływaniem zabezpieczać środowisko naturalne oraz zapewniać odpowiednią ochronę dla rybaków. Po raz kolejny nasuwa się pytanie o potrzebę wprowadzenia w branży rybołówstwa regionalizacji oraz zrównoważonego, aczkolwiek większego oddziaływania na WPRyb rządów poszczególnych państw. Jeszcze raz należy podkreślić, że w wyniku kryzysu oraz niestabilności gospodarczej WPRyb przestaje funkcjonować, pozostawiając przy tym rybaków na pastwę losu.
Jean-Paul Besset
Panie Przewodniczący! Mogę tylko powiedzieć, że jestem raczej zadowolony z reakcji pani komisarz Damanaki na omawiany problem konsekwencji wzrostu cen ropy dla rybaków.
Sprawa dotyczy w rzeczywistości spójności politycznej w Unii Europejskiej i poważnego trendu strukturalnego, czyli wzrostu cen ropy spowodowanego jej niedostatkiem - i wszyscy wiemy, że na tym należy poprzestać. Nie możemy zatem wprowadzać krótkoterminowego rozwiązania na tę okoliczność, zwiększając subsydia wraz z wahaniami cen ropy naftowej. To kwestia politycznej logiki. Unia Europejska musi zachować stanowczość, jeśli chodzi o zasady i cele, które sama ustanowiła, czyli o priorytetową sprawę, jaką jest walka z globalnym ociepleniem oraz ograniczenie emisji gazów cieplarnianych wskutek stosowania paliw kopalnych.
Unikałbym zatem wysyłania przeciwnych sygnałów i uprawiania sprzecznej polityki. Zapewnienie przetrwania systemu energetycznego skazanego z góry na przegraną nie pomoże rybakom; wskutek takiego ruchu oni również będą nieuchronnie skazani na przegraną. Należałoby natomiast umożliwić im przegrupowanie posiadanych przez nich zasobów rybnych i ponowne skoncentrowanie swoich czynników produkcji na energooszczędnych narzędziach. Na te obszary należałoby ukierunkować subsydia, a nie na krótkoterminowe wsparcie uwarunkowane wahaniami cen ropy naftowej.
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Panie Przewodniczący! Podejmujemy dzisiaj temat, którym zajmowaliśmy się już w 2008 roku. Już wtedy Parlament Europejski wyrażał swoją solidarność z rybakami i wzywał Komisję do opracowania konkretnych propozycji mających na celu złagodzenie sytuacji w rejonach najbardziej uzależnionych od rybołówstwa. Statystyki jasno pokazują, że od 2003 roku koszty połowów w Unii Europejskiej wzrosły ponad trzykrotnie, a gwałtowny skok cen paliwa sprawił, że obecnie rybacy muszą inwestować o 40 % więcej środków, aby świeża ryba mogła dotrzeć jak najszybciej do klienta.
Fenomen gwałtownego wzrostu cen ropy naftowej na rynkach światowych w ostatnich miesiącach jest bezspornie najważniejszą przyczyną gwałtownego pogorszenia sytuacji. Wzrost cen ropy przekłada się bezpośrednio na spadek dochodów rybaków, gdyż kutry napędzane są silnikami diesla. Działa tu zasada błędnego koła. Rybacy próbując zrekompensować sobie wzrost ceny paliwa zwiększają połowy wypływając na dalsze łowiska, przez co ich łodzie zużywają więcej oleju napędowego. Dlatego istnieje pilna potrzeba podjęcia dodatkowych kroków przez Komisję Europejską i podniesienia pułapu pomocy de minimis, tak jak proponuje moja grupa polityczna, z 30 tysięcy do 60 tysięcy euro na firmę, na okres 3 lat. To rozsądna propozycja, która w obecnej sytuacji zapewniłaby sektorowi borykającemu się z trudnościami finansowymi pomoc oraz warunki społecznego i gospodarczego rozwoju.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie Przewodniczący! Fakt, że znaleźliśmy czas na tę sprawę na posiedzeniu, którego porządek obrad obfituje w sprawy mające zostać poddane debacie, uwydatnia znaczenie, jakie Parlament przypisuje wzrostowi cen ropy naftowej i oddziaływaniu tego wzrostu na sektor rybołówstwa.
Cena za baryłkę od 2007 roku wzrosła o 63 %; to prawda, że dzisiaj spadła, ale nie sądzę, by spadek ten dostatecznie się ustabilizował.
My, posłowie z Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, jesteśmy zaniepokojeni wpływem kryzysu na dany sektor i jesteśmy przekonani, że sytuację tę trzeba rozwiązać, reagując na szczeblu UE oraz podejmując działania, których domagają się posłowie z różnych państw członkowskich i rządy tych państw.
Apelujemy zatem o rozwiązanie tej problematycznej sytuacji z wykorzystaniem skutecznego i sprawiedliwego mechanizmu, umożliwiającego podjęcie pilnych działań na szczeblu UE.
W 2007 roku przyjęto środki de minimis. Pani Komisarz Damanaki! Nie prosimy Pani o środki de minimis: prosimy, aby rozpatrzyła Pani otwarcie Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) i uelastyczniła go z uwagi na fakt, że niektóre państwa członkowskie nie mogą - jak sama Pani przyznała - wnieść wkładu finansowego i rozwiązać problemu.
Miejmy nadzieję, że Komisja może poszukać nowych dróg i przedstawić konkretne propozycje, umożliwiając wykorzystanie EFR na pomoc najbardziej dotkniętym podmiotom floty, czyli rybakom prowadzącym tradycyjne łodziowe połowy przybrzeżne i tym, którzy dokonują połowów z oddalonych portów.
Pani Komisarz! Chciałabym zapytać, czy analizuje Pani możliwość wprowadzenia do WPRyb - jak Pani obiecała - nowych środków, które ograniczą nadmierne uzależnienie działalności połowowej od cen paliwa. Prosiłabym Panią również o zaangażowanie się w zapewnienie koniecznej poprawy w obszarze sprzedaży produktów. Do wszystkich tych spraw należy koniecznie podejść z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju, o którym Pani mówiła, jak również z punktu widzenia ochrony środowiska i zagadnień społecznych, jednak trzeba mieć na uwadze też inny, równie ważny aspekt, a mianowicie aspekt ludzki, czyli rybaków, którzy bardzo cierpią.
Uważamy, że powinien to być środek podjęty w trybie pilnym, a krótkoterminowe, nacechowane elastycznością środki mogą dać wytchnienie temu dość ciężko doświadczanemu sektorowi.
Izaskun Bilbao Barandica
(ES) Panie Przewodniczący! Zachodzi pilna potrzeba podjęcia konkretnych działań na rzecz ograniczenia wpływu zwyżki cen paliw na sektor rybołówstwa.
Przedmiotem działalności tego sektora są coraz bardziej deficytowe zasoby, za które otrzymuje się coraz niższe ceny, a sam sektor boryka się z dużą konkurencją ze strony państw trzecich, zdecydowanie zakłócającą rynek. Popieram zatem wszelkie konieczne środki, które nie skutkują kosztami dla europejskich budżetów.
Z uwagi jednak na zależność sektora od paliw kopalnych oraz nową reformę, oprócz podjętych dotychczas działań należy rozważyć działania, którym towarzyszyłaby polityka innowacji, za sprawą której można by zapewnić większą energooszczędność floty rybackiej. Wspieranie badań w tym obszarze również przyczynia się do rentowności sektorów związanych z rynkiem energetycznym, takich jak sektor stoczniowy, dając im możliwości na przyszłość i pomagając ponownie zaistnieć.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Panie Przewodniczący! Musimy zdać sobie sprawę, że wysokie ceny ropy naftowej będą się utrzymywały i nigdy nie wrócą czasy, gdy baryłka kosztowała 30-40 dolarów. Czasy taniej ropy bezpowrotnie minęły. Minimalna średnia cena za baryłkę w 2011 roku będzie nadal wynosiła 80-100 dolarów. W tej sytuacji trzeba się spodziewać niekorzystnych skutków dla gospodarki. W sektorze rybołówstwa trzeba wdrożyć nowe środki, uwzględniając w szczególności fakt, że europejscy rybacy borykają się z ostrą konkurencją na szczeblu światowym.
Rybołówstwo stanowi w wielu regionach jedyną realną formę działalności gospodarczej i jest ważne z punktu widzenia utrzymania liczebności miejsc pracy. Jak już powiedziałem, musimy mieć na uwadze, że wysokie ceny ropy naftowej będą się utrzymywały, a taka sytuacja gospodarcza dotknie przede wszystkim podmioty uprawiające tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne. W tym miejscu nasuwa się ważne pytanie: jaka przyszłość czeka wspólną politykę rybołówstwa i Europejski Fundusz Rybacki? Jeżeli fundusz ten nie jest zbytnio wykorzystywany, oznacza to, że trzeba dokonać jego przeglądu i zreformować go.
Kriton Arsenis
(EL) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Nasze rybołówstwo przestanie istnieć, jeżeli nie przestaniemy go osłabiać, osłabiać naszych zasobów rybnych. Ważne jest jednak też, abyśmy przyjrzeli się obecnej sytuacji naszych rybaków. To prawda, że tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne, rybacy prowadzący przybrzeżne połowy przeżywają teraz bardzo ciężkie czasy.
Rozmawiamy o rozszerzeniu środka, do którego w rzeczywistości mają oni bardzo rzadko dostęp. Wskutek kryzysu gospodarczego większość krajów śródziemnomorskich nie będzie mogła korzystać z pomocy de minimis. Takie są fakty. Z drugiej strony musimy przeanalizować możliwości wykorzystania Europejskiego Funduszu Rybackiego do zapewnienia wsparcia i pomocy krajom, które doświadczają poważnego kryzysu gospodarczego, aby mogły one przezwyciężyć te trudności i tym samym pomóc swoim rybakom.
Osobiście opowiadam się za rozszerzeniem pomocy de minimis na określonych warunkach: musimy skoncentrować się na rybakach prowadzących tradycyjne łodziowe połowy przybrzeżne, na przybrzeżnym rybołówstwie; musimy skoncentrować się na rybakach, którzy stosują prawidłowe i zrównoważone praktyki połowowe; i wreszcie musimy skoncentrować się na zapewnieniu, by finansowanie nie skutkowało zwiększeniem nakładu połowowego, a wprowadzone środki nie zagrażały gospodarczej i społecznej efektywności europejskiego rybołówstwa. Musimy również skoncentrować się na tym, aby europejskiego rybołówstwa nie zniechęcała perspektywa mniejszej efektywności.
Pani Komisarz! Zgadzam się z Panią: musimy rozważyć sposoby większego wykorzystania Europejskiego Funduszu Rybackiego, w szczególności możliwości zapewnienia pomocy krajom, które nie mają już pieniędzy na dalsze nakłady, aby mogły wnosić aktywniejszy wkład.
Iliana Malinova Iotova
(BG) Panie Przewodniczący! Ustanowiliśmy szereg warunków i wymagań w celu zapewnienia zrównoważonych, odpowiedzialnych połowów w ramach nowej polityki rybołówstwa. Jednocześnie rybacy są zależni od kaprysów pogody i nieuczciwej konkurencji. W ostatnich latach borykali się z jeszcze jednym wielkim problemem, czyli z nieustannie rosnącymi cenami ropy naftowej. Wszystkie te czynniki niemalże uniemożliwiły realizowanie tej formy zatrudnienia.
Zasada de minimis ma być stosowana do 2013 roku. Czas poddać ją przeglądowi, jeżeli naprawdę myślimy o perspektywach dla tego sektora na przyszłość. Ceny paliwa wzrosły potrójnie, co w oczywisty sposób rodzi pytanie, czy prawodawstwo UE jest odpowiednie i pasuje do rzeczywistości gospodarczej, oraz czy spełnia potrzeby rybaków. Jeśli o to chodzi, to czekam aż Komisja zweryfikuje obowiązujący obecnie pułap w kwocie 30 tysięcy euro, znacznie go podnosząc.
Jest jednak jeszcze jedna sprawa. Komisja musi zrzec się swoich czysto kontrolnych funkcji w związku z udzielaniem pomocy państwa i aktywnie zachęcać państwa członkowskie, aby z niej korzystały. Czemu jest to tak ważne? Niektóre kraje w Unii Europejskiej wolą nawet nie wspominać o tym instrumencie, gdyż oznacza on dodatkowe obciążenie dla ich budżetów krajowych. Z drugiej strony, kiedy wywierają nacisk na swoje sektory rybołówstwa, wykorzystują Brukselę, aby się usprawiedliwić. Zwykła pobieżna analiza pokazuje, że rybacy bułgarscy nawet nie wiedzą o istnieniu takiego instrumentu i rozporządzenia. Organizacje z danego sektora złożyły szereg wniosków o przyznanie pomocy państwa, ale zupełnie nic nie wiedzą o rozporządzeniu w sprawie pomocy de minimis. Państwa obawiają się przyznawać tę pomoc teraz, kiedy trzeba złagodzić uderzenie w postaci wysokich cen ropy naftowej, co dotyczy nie tylko samych wysokich cen, ale też przetrwania całego sektora ogólnie.
Z drugiej strony istnieje również problem uciążliwych procedur związanych z wykorzystaniem funduszy europejskich, dotyczący też rozporządzenia w sprawie pomocy de minimis.
W związku z tym chciałabym dodać moje pytanie do tych zadanych przez moje koleżanki i kolegów i dziękuję panu Cadecowi za zapoczątkowanie dzisiejszej debaty: w jaki sposób Komisja Europejska zachęci państwa członkowskie do stosowania instrumentów na podstawie rozporządzenia w sprawie pomocy de minimis? Jakie środki myśli podjąć Komisja w celu zapewnienia równowagi między kontrolą wykorzystania funduszy a dostępnością tych funduszy dla europejskich rybaków?
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Państwo! Wzrost cen ropy to tendencja strukturalna wynikająca z limitów produkcyjnych i coraz większego światowego popytu. Ich zmienność w ostatnich latach była bardzo uciążliwa i utrudniła stopniową regulację. Musimy zatem zareagować, zatrzymując wzrost kosztów w sektorze rybołówstwa, często ukrytych i szkodzących sektorowi, w którym sytuacja i tak jest już skomplikowana.
Kiedy w 2007 roku przyjmowano rozporządzenie w sprawie wprowadzenia pomocy de minimis, myślano, że nie wpłynie ono na handel ani nie zakłóci konkurencji. Trzeba ocenić te aspekty i skierować się w stronę ambitniejszego rozwiązania, uwzględniając przy tym dyrektywę ramową w sprawie strategii morskiej i strategię Europa 2020, czyniąc to w ramach reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Moim zdaniem spójna reakcja zwiększyła by zdolność sektora do strukturalnej regulacji, pomagając jednocześnie jego szczególnie wrażliwym podmiotom, zwłaszcza małym i średnim producentom. Uważam, że trzeba ulżyć sytuacji tego sektora w perspektywie średnioterminowej za sprawą takich środków jakie proponuje pani komisarz, czyli uruchomienia i zachęcania do uruchamiania Europejskiego Funduszu Rybackiego, czyniąc to w sposób kompatybilny z innymi środkami i długoterminowymi działaniami na rzecz zapewnienia większej stabilności.
Estelle Grelier
(FR) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Jak na wiadomo, rybacy w UE borykają się z trzema podstawowymi problemami: po pierwsze, bardzo złożony i niepopularny system kwot zmusił ich do przyjęcia bardzo restrykcyjnych praktyk. Po drugie, brak możliwości szkolenia i brak ogólnego poważania dla danego zawodu skutkuje poważnymi problemami z naborem. Po trzecie to sprawa, którą dzisiaj omawiamy, czyli coraz trudniejsze warunki działania w sektorze dotkniętym kryzysem wskutek wzrostu cen ropy naftowej.
W latach 2008-2010 francuscy rybacy stracili na przykład 100-200 euro z tygodniowych dochodów wskutek wahań cen ropy, mimo że ich obroty nie zmieniły się.
Jako wybrana przedstawicielka z miasta portowego zdecydowanie popieram moje koleżanki i kolegów, którzy domagają się, aby Komisja zezwoliła na podniesienie pułapów pomocy de minimis. Środek ten zmniejszyłby presję, pod jaką znajdują się rybacy, umożliwiając im godne życie z wykonywanej pracy. Inaczej niż zostało powiedziane, nie skutkowałoby to jednak uzupełnieniem zapasów.
W przyszłej reformie polityki rybołówstwa trzeba uwzględnić konieczność wspierania rybaków. Pani Komisarz! Dobrze by było pokazać im na początek, zwłaszcza w Dniu Europy, że Unia Europejska zabiega o zaspokojenie ich potrzeb.
João Ferreira
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Znaczny wzrost ceny ropy naftowej wpłynął na istotne pogłębienie się kryzysu, z którym zmaga się sektor rybołówstwa, zmniejszając znacznie jego efektywność ekonomiczną oraz i tak już skromne dochody osób w nim pracujących. Obecna dynamika sprzedaży uniemożliwia wpływ zmian czynników produkcyjnych, w tym cen paliw, na ceny ryb, a przyczynia się do tego między innymi bieżąca polityka importowa. W okresie kilku lat nastąpił zastój lub spadek średnich cen pierwszej sprzedaży, co nie znalazło odzwierciedlenia w niższych cenach dla konsumentów końcowych.
Obecna wspólna organizacja rynku produktów rybołówstwa nie przyczyniła się dostatecznie do wzrostu cen pierwszej sprzedaży, ani do lepszego podziału wartości dodanej w całym łańcuchu wartości danego sektora. W ostatnich latach pogorszyła się ekonomiczna sytuacja wielu przedsiębiorstw, w licznych przypadkach doprowadzając do zamknięcia działalności i stwarzając realną groźbę zatonięcia tysięcy przedsiębiorstw połowowych i utraty tysięcy miejsc pracy wskutek wzrostu cen paliw. Szczególnie podatny na zagrożenia jest sektor tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, stanowiący 90 % całej floty połowowej w niektórych państwach członkowskich, jak na przykład w Portugalii. W tej sytuacji bierna postawa Komisji i odmowa podjęcia koniecznych środków - stanowisko, które Pani dzisiaj potwierdziła, Pani Komisarz - to postawa zdecydowanie gorsząca.
Komisja myśli tylko o jednym rozwiązaniu problemów, z jakimi boryka się sektor rybołówstwa: o bezmyślnym obcięciu liczby statków, co jest równoznaczne z wyleczeniem z choroby w drodze uśmiercenia pacjenta. Koniecznie trzeba powiedzieć, że dokonywane w przeszłości cięcia, bez uwzględnienia szczególnych cech flot, stanu zasobów rybnych w każdym przypadku oraz zapotrzebowania konsumpcyjnego w każdym kraju, nie rozwiązały problemów, z jakimi boryka się w tej chwili dany sektor. Doprowadziły jedynie do koncentracji własności i działalności w sektorze na szczeblu UE.
W związku z powyższym trzeba przyjąć środki awaryjne, które zapewnią natychmiastową i odpowiednią reakcję na społeczno-ekonomiczne potrzeby danego sektora, takie jak utworzenie funduszu gwarancyjnego na szczeblu unijnym, zapewniającego stabilność cen paliwa oraz wykorzystanie wszystkich finansowych możliwości i zabezpieczeń budżetu UE w celu finansowania nadzwyczajnych środków wsparcia sektora. Mając jednak na uwadze wzrostowy trend cen ropy naftowej i z drugiej strony wymagania w zakresie zrównoważenia środowiskowego, konieczne jest również przyjęcie środków zapewniających średnio- i długoterminową rentowność tego sektora.
Konieczne są mechanizmy mające na celu podniesienie cen pierwszej sprzedaży oraz wspieranie uczciwego i prawidłowego podziału wartości dodanej w całym łańcuchu wartości danego sektora. Z Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) trzeba skutecznie i znacząco wspierać odnowę i modernizację flot rybackich, zapewniając większą selektywność różnych rodzajów połowów oraz wymieniając silniki z uwagi na bezpieczeństwo, ochronę środowiska i oszczędność paliwa.
Podobnie jak środki podatkowe, które można przyjąć na szczeblu państw członkowskich, konieczne są też rozwiązania na szczeblu UE mające zapobiegać pogłębieniu się nierówności, które występują między państwami członkowskimi i które i tak się pogłębiają wskutek poważnego kryzysu społecznego i gospodarczego, jaki szczególnie ciężko dotyka najsłabsze gospodarki.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Panie Przewodniczący! Najlepsze w zadawaniu pytań jest to, że można otrzymać odpowiedź, nawet jeżeli jest ona w pewnym stopniu rozczarowująca, jak w tym przypadku.
Sektor rybołówstwa wyraźnie przeżywa kryzys: dochody rybaków maleją każdego dnia, utrudniając często pracę w tej dziedzinie. Nie rozmawiamy o ukrytych subsydiach czy niezrównoważonych praktykach: rozmawiamy o problemach, które wymagają naszego pełnego wsparcia. Proponujemy je niezliczoną ilość razy i nie można potępiać uczciwych postulatów, jakie przedstawił pan Cadec, który jest konsekwentny.
Nikt nie proponował zwiększenia nakładów połowowych. Nie rozumiemy, dlaczego trzeba odrzucić środki, które są bezpośrednio związane z wyjątkowymi sytuacjami. Proponujemy tylko, aby Komisja nie odwracała się od sektora, który pilnie potrzebuje pomocy, a pomoc taką można aktualnie zapewnić, podnosząc pułap pomocy de minimis.
Luís Paulo Alves
(PT) Ja również chcę się przyłączyć do tych, którzy wyrazili zaniepokojenie niskimi dochodami rybaków wynikającymi z historycznie wysokich cen paliwa, zwłaszcza w okresie ostatnich kilku miesięcy.
Jak słusznie zwrócono tu uwagę, koszty paliwa mają bardzo duży wpływ na przetrwanie naszych małych i średnich przedsiębiorstw żeglugowych, skutkują znacznym obniżeniem i tak słabych dochodów, zwłaszcza z działalności połowowej. Powodowanie spirali cen paliw ma również bardzo ujemne skutki dla nas samych: ograniczenie podróży; nędzne dochody rybaków powodowane niskimi cenami pierwszej sprzedaży; zwiększony przywóz skorupiaków, mięczaków i innych bezkręgowców wodnych oraz owoców morza do Europy z państw trzecich; oraz fakt, że ludzie przestają pracować w sektorze z uwagi na problemy finansowe, co skutkuje dalszą utratą miejsc pracy.
W związku z tym, aby zapobiec pogłębianiu się tego kryzysu, musimy podjąć działania w celu rozwiązania problemów, z jakimi boryka się sektor rybołówstwa; działania szybkie i szeroko zakrojone. Komisja powinna zatem wykazać się pozytywną reakcją, wprowadzając krótko- i długoterminowe środki, aby rozwiązać problem niesprzyjających warunków doświadczanych przez dany sektor oraz poważnych strat w dochodach naszych rybaków.
Raül Romeva i Rueda
Panie Przewodniczący! Powiedzmy sobie szczerze: zachodzi pilna konieczność restrukturyzacji europejskiej floty rybackiej, aby wyeliminować statki zużywające nadmierną ilość energii i szkodzące środowisku oraz przyjąć łagodniejsze praktyki, które nie wymagają takiego zużycia energii i są bardziej zrównoważone w perspektywie długoterminowej tak pod względem środowiskowym, jak i społecznym i ekonomicznym.
Uważam zatem, że przydzielanie sektorowi rybołówstwa większych kwot z publicznych pieniędzy w odpowiedzi na wzrost cen paliw byłoby złym sygnałem w trakcie reformy wspólnej polityki rybołówstwa i zachęciłoby właścicieli statków do stosowania mocniejszych silników, zużywających więcej paliwa. Sądzę więc, że byłby to ogromny błąd.
Wyjaśniono już, że nie jest to problem koniunkturalny ani strukturalny i - powiedzmy sobie również szczerze - ostatnie dane liczbowe wskazują na przełowienie 70 % europejskich zasobów rybnych, zatem dobry będzie każdy środek, który możemy przyjąć, aby ograniczyć to przełowienie. Każdy środek o przeciwnym działaniu byłby zdecydowanie złym środkiem.
Jacky Hénin
(FR) Panie Przewodniczący! Wysłuchałem właśnie moich dwóch kolegów, którzy mówili o rozwiązaniu problemu zrównoważonych połowów i o tym, że musimy subsydiować zawody, których przedstawiciele nie są w stanie dostatecznie zarobić, by przeżyć. Musimy jednak uczynić coś wręcz przeciwnego. Rybacy proszą tylko o jedno: aby mogli żyć z pracy, którą wykonują, i aby mogli wykonywać swoją pracę. Jeżeli zatem problem ropy jest teraz okresowy, będzie się pojawiał również w przyszłości. Musimy inwestować w badania naukowe nad tanimi silnikami o mniejszym zużyciu ropy.
Realizowana obecnie reforma niszczy jednak tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne, czyli wszystkich, którzy zużywają mniej ropy, i pozwala się bogacić najbogatszym. Prawda jest taka, że z każdą reformą dążymy do stałego spadku cen ryb, chociaż nie były one nigdy tak kosztowne u sprzedawców jak teraz, kiedy niektóre rodzaje ryb nie mieszczą się praktycznie w przedziale cenowym dla konsumentów.
Reforma systemu kwot jest bardzo ważna, ale ważna jest również reforma i analiza praktyk stosowanych w danym zawodzie, skutkujących nieskończonym cierpieniem drobnych podmiotów i jednocześnie umożliwiających dalsze bogacenie się tych dużych!
Andrew Henry William Brons
Panie Przewodniczący! Zwyżka cen paliw zaowocowała jeszcze jednym, aczkolwiek nie pierwszym i nie ostatnim problemem dla rybaków. Dla brytyjskiej floty rybackiej największym problemem jest członkostwo w UE.
Wielka Brytania dostarcza UE 70 % swoich połowów, ale posiada zezwolenie jedynie na 13 % swoich kwot. Czy nie należałoby przyznać Wielkiej Brytanii bardziej proporcjonalnego udziału? W szczególności spadła waga dostarczanego w Brytanii na ląd dorsza, z 300 tysięcy ton przed przystąpieniem do EOG do zaledwie 7 tysięcy ton na dzień dzisiejszy. Brytyjscy rybacy ponoszą kolejne straty w zakresie liczby dni spędzanych na morzu i powoli zmierzają ku wycofaniu się z działalności.
W perspektywie długoterminowej brytyjscy rybacy chcą wystąpienia z UE; w perspektywie krótkoterminowej domagają się uczciwego traktowania w ramach wspólnej polityki rybołówstwa. Brytyjskim rybakom, jako przedstawicielom kraju będącego gospodarzem, trzeba zwiększyć liczbę dni spędzanych na morzu. Słyszeliśmy o niezrównoważonych połowach, ale brytyjskie floty nie dokonują przełowień na brytyjskich wodach; problem tkwi w tym, że brytyjskie wody otwarto dla wszystkich.
Maria Damanaki
komisarz - Panie Przewodniczący! Odpowiadając wszystkim posłom, mogę powiedzieć, że rozumiem wszystkie Państwa obawy. Podzielam Państwa zaniepokojenie niskimi dochodami naszych rybaków, zwłaszcza właścicieli małych statków w regionach przybrzeżnych. Czy jednak u podłoża tego problemu tkwią wysokie ceny paliw? Czy są Państwo tego pewni? Omawialiśmy ten problem wielokrotnie i uznaliśmy, że występował on już przed podwyżką cen.
Oczywiście rozumiem, że wzrost cen paliw mógł pogłębić problem, ale podstawową przyczyną jego występowania było zawsze przełowienie - połowy ponad ustalone limity, które nie mogą nie wpłynąć na stan zasobów rybnych. Omawialiśmy tę sprawę i jest to podstawowy problem, który musimy rozwiązać w ramach reformy WPRyb.
Oczywiście teraz rozmawiamy o cenach paliwa. To jest problem i musimy rozmawiać, w jaki sposób możemy się z nim zmierzyć. Jedynym sposobem na rozwiązanie tego problemu na stałe jest zwiększenie odporności naszego sektora na wzrost cen paliw. To jedyny sposób, ponieważ nie mamy pewności co do rozwoju sytuacji, jeśli chodzi o ceny paliw. Proszę pozwolić, że przedstawię przykład możliwego rozwoju wypadków: po ostatnim kryzysie w Belgii udoskonalono silniki statków wchodzących w skład floty, ograniczając tym samym zużycie paliwa przez flotę o 20 %. W tym kierunku należy zmierzać i to właśnie usiłujemy robić.
Nawiązując jednak do Państwa wniosków, do Komisji skierowano wniosek o podniesienie pułapu pomocy de minimis. Przyjrzyjmy się temu problemowi. Czym jest rzeczony pułap? Jest to pułap pomocy, jakiej państwa członkowskie mogą udzielić swoim sektorom. Jeżeli Komisja podniesie teraz pułap, pomocy tej będą mogły udzielić wyłącznie państwa członkowskie posiadające zdrowe budżety. Doprowadziłoby to zatem do powstania nierównych reguł gry w naszym sektorze, sprzyjając krajom najbogatszym. Mówię szczerze, abyśmy mogli zrozumieć tę sytuację.
Poza tym, jeżeli podniesiemy pułap, skorzystają na tym tylko większe statki. Dziwi mnie, że niektórzy posłowie do Parlamentu - po których nie spodziewałabym się takich wypowiedzi - domagają się ode mnie podniesienia tego pułapu. Państwa członkowskie mogą przyznawać swoją własną pomoc państwa. Bogatsze państwa członkowskie mogą ją przyznać już teraz.
Jeśli chodzi o fundusze, proszę pozwolić, że wyjaśnię tę sprawę. Państwa członkowskie wykorzystują jedynie 20% naszych funduszy. Niektórzy posłowie do Parlamentu mówią mi, że to nasze fundusze stanowią problem, gdyż nie można z nich korzystać w sposób, w jaki by się chciało; zapewniamy jednak elastyczność; państwa członkowskie mogą realokować swoje fundusze - wszystkie państwa członkowskie mogą to robić. Jedynie Włochy zwróciły się do nas o realokację, na którą wyraziliśmy zgodę. Dlaczego więc nie spróbują Państwo przekonać państw członkowskich - rządów w Państwa krajach - do prawidłowego korzystania z funduszy? Jeżeli naprawdę chcemy pomóc i jeżeli występuje problem z wykorzystaniem funduszy, jestem tu po to, aby to ułatwić, ale dotychczas nie podjęto takich działań.
Odpowiadając na pytania w zupełnie inny sposób: tak, są fundusze; tak, państwa członkowskie mogą z nich korzystać; i tak, państwa członkowskie mogą podnieść pułap pomocy de minimis z własnych środków. Jeżeli zatem zmieniłabym tę sytuację, zmiana taka zakłóciłaby jedynie uczciwą konkurencję między państwami członkowskimi oraz między mniejszymi i większymi statkami. Musimy to zrozumieć. Oczywiście istnieje ogólny problem i możemy rozmawiać w ramach naszej reformy, co możemy uczynić, aby pomóc, przede wszystkim naszemu tradycyjnemu łodziowemu rybołówstwu przybrzeżnemu. Możemy również omawiać różne inne wnioski, ale przedmiotowy wniosek o podniesienie pułapu pomocy de minimis w niczym nie może być tu przydatny.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 12 maja 2011 r. o godz. 12.00.
José Manuel Fernandes
Europejskie rybołówstwo, zwłaszcza ci, którzy żyją w państwach członkowskich borykających się z największymi trudnościami finansowymi, takich jak Portugalia, znaleźli się w trudnej sytuacji gospodarczej, którą pogłębił wzrost cen paliwa. Aby zaradzić tej sytuacji, Komisja musi przyjąć środki awaryjne, mające pomóc rybakom. W tym celu Komisja powinna tymczasowo na okres 3 lat zezwolić na zwiększenie subsydiów, które państwa członkowskie mogą przyznawać swoim rybakom, z kwoty 30 tysięcy do 60 tysięcy euro. Ponadto należałoby udzielać rybakom dotacji z Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR), zwłaszcza w celu zapewnienia większej selektywności technik połowowych i wymiany silników z uwagi na bezpieczeństwo, ochronę środowiska lub oszczędność paliwa. Środki te należałoby szczególnie ukierunkować na tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne. I wreszcie należy koniecznie zapewnić mechanizmy regulacyjne, aby podnieść ceny pierwszej sprzedaży i wspierać uczciwy i właściwy podział wartości dodanej w całym łańcuchu wartości sektora rybołówstwa, w sposób znajdujący odzwierciedlenie w cenach płaconych producentom.
Jim Higgins
, na piśmie - Obecne wysokie ceny ropy naftowej mają poważny wpływ na koszty operacyjne rybaków, zmuszając niektórych z nich nawet do zaprzestania działalności. Cieszę się, że w następstwie przyjęcia w tym tygodniu wniosku Parlament wzywa Komisję do wprowadzenia środków awaryjnych, w tym do podniesienia obecnego pułapu pomocy państwa z 30 tysięcy do 60 tysięcy euro na firmę, na okres przejściowy 3 lat.
