Jednolity obszar płatności w euro (SEPA) (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest pytanie ustne skierowane do Komisji przez panią poseł Sharon Bowles w sprawie jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA).
Sharon Bowles
autorka. - Panie przewodniczący, mój poprzednik na stanowisku przewodniczącego Komisji Gospodarczej i Monetarnej przedstawił tej Izbie rezolucję w sprawie SEPA w dniu 12 marca 2009 r. Ja przedstawiam swoją rezolucję w marcu 2010 roku, a w międzyczasie niewiele się zmieniło. Naprawdę oczekujemy postępów w tym zakresie do 15 marca 2011 r.
Jeśli chodzi o dotyczący SEPA plan działania z września 2009 roku, Komisja zrobiła, co mogła. Zgadzamy się z proponowanymi działaniami w sześciu obszarach priorytetowych, ale znaczna większość respondentów w konsultacjach Komisji stwierdziła, że trzeba ustalić ostateczny termin przejścia do wykorzystania instrumentów SEPA, aby zmobilizować niechętnych. To słowa samej Komisji. Nie da się tego powiedzieć jaśniej, dlatego sugerujemy, by ostatecznym i wiążącym terminem był termin nieprzekraczający dnia 31 grudnia 2012 r.
W naszych czasach coraz liczniej zawierane są transakcje i umowy międzynarodowe. Wspólne standardy dotyczące tych transgranicznych płatności, poleceń przelewu i poleceń zapłaty są ważnym elementem dobrej kondycji i rozwoju jednolitego rynku. Dla konsumentów o wiele lepiej jest, jeżeli nie muszą sprawdzać, czy sposoby rozliczeń w poszczególnych krajach się różnią, i jeżeli nie są narażeni na sankcje wynikające z nieznajomości tych różnic.
Konsumenci nie są więc przeciwni temu projektowi, ale muszą mieć poczucie bezpieczeństwa. Martwi ich brak wystarczających zabezpieczeń w administrowaniu upoważnieniami do obciążania w trybie polecenia zapłaty i w ich sprawdzaniu. Z kolei dla banków systemy rozliczeniowe to jedna trzecia kosztów operacyjnych, dlatego powinno im zależeć na uregulowaniu kwestii SEPA. Nie mogą tego jednak robić na własną rękę. Europejska Rada ds. Płatności musi dostrzec, że konsumentów martwią zarówno oszustwa i wyłudzenia, jak i potencjalne do nich okazje. Osoby bardzo zajęte mogą nawet nie zauważyć nowej transakcji, szczególnie, jeżeli jej kwota nie budzi ich wątpliwości. Dlatego trzeba zadbać o dodatkowe zabezpieczenia dla konsumentów korzystających z dyspozycji poleceń zapłaty. Nie wystarczy powiedzieć, że banki wychwycą wszelkie oszustwa. Banki nie wyłapują fałszerstw czekowych. Na przykład we Francji odnotowano fałszerstwa w zakresie indosowania czeków wystawianych na bank i płatnych na rachunek stron trzecich. Było to cztery lata po tym, jak z podobnym problemem uporała się brytyjska Komisja Nadzoru Finansowego. Tych problemów nie da się rozwiązać poprzez same rozszerzenia usług lub dodatkowe oferty na usługi, które nie wszystkim zapewniają ochronę. To walka z oszustami. Nie da się jej prowadzić indywidualnie, kraj po kraju. To walka z oszustami na szczeblu międzynarodowym.
Dlatego, panie komisarzu, chcemy by działał pan w tych kwestiach w sposób zdecydowany, i aby zaproponował pan rozwiązania w zakresie poleceń zapłaty SEPA do 30 września 2010 r.
W tym roku stopień wykorzystania narzędzi SEPA przez władze publiczne z pewnością wzrośnie, dlatego jest to dobry moment, by przeć do przodu i zwrócić się do państw członkowskich, by zaplanowały udział w badaniach. Zwracamy się także do tych państw członkowskich, które nie rozwiązały jeszcze problemu zachowania ważności dotychczasowych upoważnień dotyczących poleceń zapłaty, by wzięły się do działania i ten problem rozwiązały. Kolejną przeszkodą mogą być wielostronne opłaty za wymianę w przypadku płatności kartą. Ten problem także trzeba rozwiązać zgodnie z polityką konkurencji.
Panie komisarzu! Są to ważne kwestie. Naszym zdaniem czas już na zdecydowane działania i na wyznaczenie ostatecznego terminu, abyśmy mogli skutecznie przejść do systemu SEPA i naprawdę uruchomić ten projekt, który jest tak ważny dla jednolitego rynku.
Michel Barnier
Panie przewodniczący, panie i panowie! Miło mi znów was widzieć. Na początku chcę powiedzieć, że zgadzam się z wypowiedzią pani poseł Bowles dotyczącą bezpieczeństwa konsumentów. Już w czasie przesłuchań w tej Izbie wyraziłem ambicję umożliwienia konsumentom odtworzenia rynku krajowego poprzez szczególne projekty. Jednym z nich jest jednolity obszar płatności w euro (SEPA). Jest to projekt skomplikowany, ale jego cel, jakim jest uproszczenie transakcji finansowych w Europie, uzasadnia nasze działania.
Pani poseł Bowles, panie i panowie! Chcę podziękować Parlamentowi za poparcie idei SEPA i podać konkretne odpowiedzi w pięciu kwestiach wspomnianych przez panią Bowles, które trafnie określają problemy, jakie musimy rozwiązać. Pamiętam też o pracach wstępnych oraz o niezwykle pozytywnych i interesujących sprawozdaniach pani poseł Berès i pana posła Gauzèsa w sprawach dotyczących SEPA.
Pani Bowles! To prawda, że ostateczny termin mógłby nadać projektowi SEPA impet, którego projekt ten potrzebuje. Tak uważam. Wiążący termin ostateczny miałby kilka pozytywnych skutków. Dzięki niemu sytuacja prawna stałaby się wyraźniejsza, można by było zaplanować niezbędne inwestycje i zakończyć współistnienie dwóch systemów rozliczeniowych - krajowego i europejskiego - które powodują zbędne wydatki.
Wyznaczenie terminu wiąże się natomiast z kwestiami legislacyjnymi. Mój personel analizuje obecnie różne opcje. Wyniki tych analiz powinny być znane wiosną przyszłego roku. Na ich podstawie wybierzemy najskuteczniejszy tryb działania. Zapewniam panią, że będzie on oparty na stosownych rozwiązaniach legislacyjnych.
Teraz, na początku marca, jest zbyt wcześnie, by ogłaszać ostateczny termin. Pani poseł Bowles! Odnotowałem pani sugestię dotyczącą roku 2012 i będę ją brał pod uwagę. W każdym razie musimy dać operatorom czas na adaptację, na przykład 12 miesięcy na przelewy i co najmniej 24 miesiące na wypłaty z rachunku. Kolejną zaletą takiej inicjatywy prawodawczej mogłoby być załatwienie pewnych kwestii poruszonych tak przez panią w przedmiotowej rezolucji, jak i przez Radę do Spraw Gospodarczych i Finansowych celem poprawy jakości produktów dla użytkowników SEPA.
Pani poseł Bowles! Chcę też powiedzieć, że musimy wyjaśnić kwestię wielostronnych opłat za wymianę. To kwestia ważna dla systemu finansowania, dlatego w ramach SEPA opracowujemy system korzystania z kart i wypłat z rachunku. Pod koniec 2009 roku Komisja opublikowała dokument do dyskusji, który obejmował nowe dane oraz opinie różnych użytkowników. Do wyników tych odniosę się za chwilę. Kwestię tę należy oczywiście przeanalizować pod kątem jej zgodności z polityką konkurencji, za którą odpowiada komisarz Almunia.
Chcę jednak poruszyć kilka spraw. Jeśli chodzi o wypłaty z rachunku, to przewidziano krótkoterminowy system przejściowy do listopada 2012 roku, który dopuszcza wielostronne opłaty za wymianę do 8,8 % od transakcji międzynarodowych. Zauważam jednak, że ponad 70 % wypłat z rachunku w Europie przeprowadzanych jest obecnie bez zastosowania wielostronnych opłat za wymianę. Wielostronne opłaty za wymianę nie wydają się więc jedynym ani nawet najbardziej efektywnym mechanizmem finansowym.
Jeśli chodzi o karty, Komisja przyjęła decyzję przeciwko wielostronnym opłatom za wymianę w odniesieniu do transakcji międzynarodowych przy użyciu MasterCard. To samo uczyniliśmy w stosunku do kart Visa. Procedura w odniesieniu do kart MasterCard jest obecnie przedmiotem odwołania do Trybunału Sprawiedliwości. W ramach tej procedury Komisja Europejska wyjaśniła już zasady gry, szczególnie jeśli chodzi o poziom i rodzaj tych opłat. Ostateczne orzeczenia Trybunału powinny przyczynić się do uzyskania pewniejszej podstawy prawnej.
Po trzecie, jak wspomniałem w czasie przesłuchania, jestem zwolennikiem inicjatywy europejskiej w sprawie kart. Szereg inicjatyw opracowywanych jest w sektorze prywatnym. Przykładem może być projekt Monnet, PayFair oraz EAPS. Pani poseł Bowles, panie i panowie! Wkrótce spotkam się z głównymi uczestnikami tego rynku, aby wspólnie ocenić ich gotowość do migracji, a być może także skoordynować ich inicjatywy i określić ramy działania. Jednocześnie Komisja będzie analizować - z punktu widzenia przepisów dotyczących konkurencji - argumenty związane z systemem płatności kartą, a mające uzasadnić ich system finansowy.
Czwarta sprawa dotyczy przyszłego sposobu sprawowania rządów. SEPA nie korzysta z paneuropejskiego sposobu sprawowania rządów. Dlatego z udziałem Europejskiego Bankum Centralnego powstała wspólna inicjatywa powołania rady ds. SEPA, która zgromadzi ograniczoną liczbę przedstawicieli wysokiego szczebla z branży finansowej oraz użytkowników. Celem tej inicjatywy nie będzie podejmowanie decyzji, ale ułatwienie dialogu sprzyjającego prawidłowemu wdrażaniu projektu SEPA. Pierwsze spotkanie odbędzie się wiosną.
Pani poseł Bowles, panie i panowie! Osobiście będę informować Parlament o pracach rady ds. SEPA, szczególnie wówczas, gdy będę występować przed Komisją Gospodarczą i Monetarną.
Na koniec chcę się odnieść do interesów użytkowników, o których wspomniała pani poseł Bowles. Niestety banki często dość niechętnie uwzględniają obawy użytkowników. Można natomiast wprowadzać usprawnienia w sposobie zarządzania stosowanym przez Europejską Radę ds. Płatności, co przyczyni się do większej przejrzystości i zrozumienia obaw użytkowników. Rada ds. SEPA będzie stanowiła dobrą platformę w działaniach na rzecz tych usprawnień.
Chcę także podjąć bardziej bezpośrednie działania w określonych kwestiach. Udoskonalić należy szczególnie system wypłat z rachunku. Komisja i Europejski Bank Centralny zwrócą się wkrótce do Europejskiej Rady ds. Płatności z wnioskiem o wprowadzenie pewnych modyfikacji w odpowiedzi na obawy konsumentów. Nie mogę wykluczyć możliwości, że jeżeli Komisja natknie się na przeszkody, podejmie stosowne działania, uwzględniające obawy konsumentów.
Panie przewodniczący, pani poseł Bowles, panie i panowie! Jak widzicie, jestem zdeterminowany do działania na rzecz SEPA, tak jak mówiłem w styczniu. Liczę oczywiście na poparcie tej Izby i na waszą determinację we wprowadzaniu wspomnianych usprawnień.
Jean-Paul Gauzès
Panie przewodniczący! Panie komisarzu, nie wątpię w pana determinację. W przedstawionych właśnie uwagach odpowiedział pan już na większość pytań, jakie mieliśmy zadać, i jakie rodzą się w związku z tą rezolucją.
Przypomnę tylko, że trudność tego tematu wynika z faktu, że jednolity obszar płatności w euro (SEPA) jest inicjatywą instytucji płatniczych, szczególnie banków. Pragnę też powiedzieć, że celem dyrektywy w sprawie usług płatniczych, co do której mam zaszczyt być sprawozdawcą, było umożliwienie nam określenia i zdefiniowania instrumentów prawnych potrzebnych do wprowadzenia tego europejskiego systemu płatności. Innym celem dyrektywy była poprawa konkurencji w obszarze płatności, a w tytule II przewidziano utworzenie instytucji płatniczych, które miały przełamać monopol banków.
Te trudne początki z pewnością wyjaśniają częściowo zaistniałe opóźnienie. Z pewnością prawdą jest i to, że, jak pan powiedział, instytucje świadczące usługi płatnicze - czyli banki - okazały pewną niechęć do wdrożenia tego mechanizmu. Jest na to wyjaśnienie: koszt. Jak państwo na pewno wiecie, we Francji na przykład koszt wdrożenia SEPA jest wyższy niż koszt przejścia na euro.
Na uwagę zasługuje też kwestia opłat za wymianę. Wiąże się ona z dwoma sprawami. Po pierwsze, jak już wspomniano, sprawa zgodności z zasadami konkurencji. Po drugie, nie wolno zapominać o tym, że usługi płatnicze są dla instytucji płatniczych działalnością komercyjną, zatem muszą się wiązać ze stosownym wynagrodzeniem. Potępia się natomiast możliwość jednostronnego, arbitralnego ustalania marż międzybankowych bez konsultacji, gdyż słusznie wydają się one nadmierne.
Panie komisarzu! Liczymy na to, że zadba pan o postępy w procesie tworzenia jednolitego rynku płatności i w sprawnym wdrażaniu europejskich narzędzi przelewu środków i poleceń zapłaty.
Udo Bullmann
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Jednolity obszar płatności w euro to ważny, a w zasadzie główny instrument jednolitego rynku w UE. Dzięki panu posłowi Gauzèsowi udało się go wprowadzić. Moja grupa w pełni popiera ten system i chciałaby, by działał on sprawnie. Osobiście także nie mam nic przeciwko ustaleniu terminu migracji. Moim zdaniem jednak nie chodzi o to, czy zajmie nam to trzy, cztery czy pięć miesięcy, ale o to, by system ten rzeczywiście się sprawdził.
Natomiast to, czy rzeczywiście się on sprawdzi, zależy od dwóch rzeczy. Po pierwsze, apeluję do sektora finansowego, że musi on być przyjazny dla użytkowników. Nie możemy sobie pozwolić na żadne plotki, na żaden utajony opór, na żadną nostalgię wobec starego systemu. Dlatego system ten musi działać prawidłowo. Także ze względu na tych, którzy ostatecznie będą go musieli stosować.
Po drugie, system ten musi się także sprawdzić w kontekście gospodarki. Chcę tu wspomnieć o sprawie, która wciąż jest kością niezgody, to jest o tym, jak należy przeliczać kwoty w ramach poleceń zapłaty. W tej sprawie wciąż gospodarka nie dostarcza nam dobrego modelu. Wciąż są problemy, wciąż są przeszkody. Jeżeli gospodarka nie dostarczy nam wspólnego modelu, który będzie funkcjonował w Unii Europejskiej, to konkretną propozycję w określonym czasie, powiedzmy do końca roku, będzie musiała przedstawić Komisja, jak podano we wniosku dotyczącym rezolucji. Nie może być tak, że w konfrontacji z gospodarką żądamy ostatecznego terminu migracji, a nie podejmiemy inicjatywy w celu zmniejszenia oporu, jakiego samodzielnie nie pokonają dostawcy usług płatniczych. Aby to wszystko dobrze funkcjonowało, potrzebna nam tu inicjatywa wspólnotowa. Takie jest nasze podejście do przedmiotowej dyskusji.
Martin Ehrenhauser
Panie przewodniczący! Dobrze, że mamy euro. W przeciwnym bowiem razie kraje małe, takie jak moja ojczyzna, Austria, odczułyby ogromną presję kryzysu finansowego z 2007 roku.
Jednak drugą stroną medalu w przypadku euro jest brak konsekwencji i brak odpowiedzialności. Tu rodzą się oczywiście pewne pytania do Komisji. Po pierwsze, kto odpowiada za brak kontroli w systemie euro? Po drugie, kto odpowiada za to, że nie zauważono wcześniej fałszywych danych dotyczących deficytu budżetowego w Grecji? Po trzecie, czy kiedy mówimy dziś o Grecji, prawdziwym problemem nie jest Hiszpania? Po czwarte, czy Komisja Europejska może zagwarantować, że Hiszpania nie przedstawi fałszywych danych budżetowych, i co Komisja zamierza z tym zrobić?
Żądam jasności i przejrzystości, a przede wszystkim pociągnięcia do odpowiedzialności odpowiednich osób. Dopiero kiedy ci ludzie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, będziemy mogli zagwarantować, że zasady gry będą w końcu konsekwentnie przestrzegane.
Markus Ferber
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Przede wszystkim należy zadbać o to, by wspólnej walucie towarzyszyły wspólne procedury. Trzeba się zastanowić, jak lepiej egzekwować owe wspólne procedury, które jeszcze nie wszędzie zostały wdrożone w jednolitym obszarze płatności w euro.
Z drugiej strony zdecydowanie uważam, że musimy jeszcze udoskonalić nasz zbiór przepisów w kilku miejscach. Sam pochodzę z kraju, gdzie procedura polecenia zapłaty jest bardzo powszechna, gdyż ułatwia dokonywanie pewnych regularnych płatności.
Procedura obecnie planowana w zbiorze przepisów jest bardzo zbiurokratyzowana i skomplikowana, dlatego bardzo bym się cieszył, panie komisarzu, gdyby można było zająć się tą kwestią ponownie przed upływem ostatecznego terminu, do którego się przychylamy. Z jednej strony trzeba wyeliminować możliwość oszustw, które są problemem w płatnościach międzynarodowych, z drugiej zaś trzeba umożliwić prostą obsługę lokalnych płatności, wszelkich subskrypcji czasopism, składek ubezpieczeniowych, opłat za rachunki telefoniczne itd. przez zainteresowane firmy.
Taki jest mój wniosek i taki zapis zawiera nasz projekt rezolucji w tej sprawie, aby procedury, które sprawdziły się w państwach członkowskich, mogły nadal być stosowane po ostatecznym wprowadzeniu jednolitego obszaru płatności w euro.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wszyscy chyba zgodnie akceptujemy odpowiedzi udzielone przez pana komisarza. Dziękujemy. Odpowiedzi te korespondują z celami Parlamentu Europejskiego.
Po drugie, chcę powiedzieć, że wybrany przez nas sposób samoregulacji w bankowości sprawdził się i kilkaset banków szybko dołączyło do SEPA. SEPA jest częścią jednolitego rynku, jest obszarem większym od strefy euro, ale proces jego formowania nie został jeszcze zakończony. Jestem zdecydowanym zwolennikiem pewnego, wiążącego terminu ostatecznego, gdyż mam nadzieję, że dzięki niemu zwiększy się nacisk na rozstrzygnięcie zaległych kwestii i obowiązek prawny dotyczący konsekwentnego wdrażania tego systemu. W ten sposób można będzie w sposób skoordynowany podejść do wszystkiego, co w tej materii trzeba jeszcze zrobić. Wspólny termin jest niezbędny, aby jak najszybciej i jak najskuteczniej wdrożyć system SEPA i aby zapewnić, że w maksymalnym stopniu odpowie on na potrzeby jednolitego rynku.
David Casa
Panie przewodniczący! SEPA to dobra inicjatywa, która z pewnością znacznie przyczyni się do poprawy efektywności systemu płatności międzynarodowych i przemiany fragmentarycznych rynków krajowych w jednolity rynek, umożliwiając klientom bezgotówkowe operacje w euro w każdej sytuacji i w każdym miejscu w UE przy użyciu jednego rachunku bankowego i jednego zestawu instrumentów płatniczych.
Inną ważną korzyścią SEPA będzie zmniejszenie kosztów ogólnych europejskiej gospodarki w ruchu kapitału w UE, które dziś szacuje się na dwa do trzech procent całkowitego produktu krajowego brutto. Musimy pamiętać, że ostatecznym celem SEPA ma być utworzenie w całej Europie warunków płatniczych w pełni odpowiadających warunkom, jakie stosowane byłyby na rynku krajowym. Oczywiście dążenie do tak ambitnego celu nie jest łatwe, szczególnie, kiedy rozważy się niewdzięczną konieczność szukania kompromisu między często sprzecznymi interesami paneuropejskiej społeczności bankowej.
Kryzys gospodarczy skomplikował proces wdrażania standardów SEPA. To proces drogi, a banki miały ostatnio oczywiście inne, pilniejsze priorytety. Należy więc przeanalizować bieżącą sytuację i jak najszybciej opracować realistyczny harmonogram prac.
Trzeba teraz wyznaczyć wiążący prawnie ostateczny termin migracji do instrumentów SEPA, jak już powiedział szanowny pan poseł Karas. To niepojęte, że dotychczas nie ma w tym względzie konkretnego harmonogramu. Wniosek dotyczący jednoczesnego funkcjonowania standardów krajowych i standardów SEPA jest niepraktyczny i bezproduktywny.
Dlatego wzywam pana komisarza oraz Komisję do wprowadzenia pewności prawnej w tym jakże delikatnym sektorze i ustalenia wiążącego ostatecznego terminu migracji do instrumentów SEPA.
Elena Băsescu
(RO) Chcę powiedzieć, że mój kraj, Rumunia, podejmuje pewne ważne kroki w odniesieniu do migracji do instrumentów SEPA. W październiku 2009 roku w Rumunii dokonano transpozycji dyrektywy 64/2007/WE w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego. W roku 2007 Rumuńskie Stowarzyszenie Bankowe, będące członkiem Europejskiej Rady ds. Płatności, podjęło się roli organizacji wspierającej migrację do systemu SEPA. Migracja do polecenia przelewu w systemie SEPA zostanie przeprowadzona do czasu przyjęcia euro, natomiast jak dotąd tylko pięć banków planuje udział w programie dotyczącym poleceń zapłaty w ramach SEPA w najbliższych trzech latach.
Administracja publiczna odgrywa kluczową rolę w procesie migracji do SEPA. Instytucje publiczne wraz ze służbami użyteczności publicznej, operatorami telekomunikacyjnymi i firmami ubezpieczeniowymi mogą stanowić masę krytyczną niezbędną do nadania impetu procesowi migracji do SEPA. Rumuński Minister Finansów Publicznych ogłosił, że Rumunia dołączy do SEPA po przyjęciu euro.
Dziękuję.
Michel Barnier
Panie przewodniczący! Chcę podziękować wszystkim, którzy zabrali głos w tej dyskusji. W wystąpieniu wstępnym pani poseł Bowles ewidentnie dało się zauważyć, że cały Parlament wyraża jednomyślne poparcie dla wdrożenia jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA), które zresztą wyraził już w przeszłości. Potwierdza to projekt rezolucji. Jest to projekt gotowy od dwóch lat, który moim zdanie trzeba teraz wprowadzić w życie. Powtórzę raz jeszcze, jednomyślność wyrażona przed chwilą w kwestii określenia ostatecznego terminu jest ewidentna.
Dlatego potwierdzam swe zobowiązanie do wyznaczenia ostatecznego terminu. Proszę jednak o kilka tygodni na ten cel. Będzie to czas dobrze wykorzystany. Spotkam się ze wszystkimi kluczowymi przedstawicielami sektora bankowego. Przeprowadzę krótkie konsultacje zarówno w tej sprawie, jak i w innych sprawach, które dotyczą prawidłowego wdrażania SEPA, a następnie szybko podejmę stosowne decyzje, zgodnie z wnioskiem pani poseł Bowles.
Projekt SEPA powiedzie się tylko wtedy, gdy całkowicie spełni oczekiwania konsumentów i użytkowników. Mówię tu o przedsiębiorstwach, szczególnie zaś o małych przedsiębiorstwach, o konsumentach i administracjach krajowych. Komisja ma nadzieję, że obawy użytkowników zostaną uwzględnione w procesie wdrażania SEPA i postara się tego dopilnować. Pani poseł Băsescu! Zwrócę także uwagę na starania państw członkowskich zmierzające do pełnej integracji w ramach SEPA, która leży w interesie wszystkich, a wiem, że takie starania w pani kraju i w innych krajach podjęto.
Jeśli chodzi o karty, o których wspomniałem w przesłuchaniu, wydaje się, że potrzebna jest większa jasność. Tu też potrzebuję kilku tygodni, a być może miesięcy, na spotkania, w których wyjaśnię intencje kluczowych graczy i określę stopień, w jakim są oni gotowi skoordynować lub połączyć swe wysiłki w odniesieniu do modelu finansowania w potencjalnym paneuropejskim systemie płatności kartą. Omówię także z kluczowymi przedstawicielami sektora bankowego ramy dotyczące konkurencyjności, w których system ten powinien funkcjonować.
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Dziękuję za konstruktywne i zdecydowane poparcie, jakie wyraziliście ponownie w stosunku do projektu SEPA. Idzie ono w parze ze zobowiązaniem Komisji Europejskiej.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się o godz. 12:00 w środę, 10 marca 2010 r.
