1. Cuba
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over vier ontwerpresoluties over Cuba.
Laima Liucija Andrikien
auteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, de Raad heeft onlangs erkend dat er geen tastbare resultaten zijn bereikt op het punt van de mensenrechten in Cuba, ondanks de goede wil waarvan de Raad in 2005 blijk heeft gegeven.
De meerderheid, zo niet iedereen, van ons is het erover eens dat het noodzakelijk is dat Cuba een begin maakt met een proces van politieke overgang naar een meerpartijendemocratie. Dit is niet het Eurocentrische standpunt dat onze tegenstanders zo graag tegen ons in stelling brengen, het gaat hierbij om de universaliteit en de ondeelbaarheid van mensenrechten, met inbegrip van burger-, politieke en economische rechten, waarin wij geloven. We dringen er vandaag opnieuw bij de Raad en de Commissie opaan alle maatregelen te blijven nemen die noodzakelijk zijn om de vrijlating te eisen van politieke en gewetensgevangenen.
Het is belangrijk dat we het opstarten van een vreedzaam overgangsproces naar een meerpartijendemocratie in Cuba onvoorwaardelijk steunen en zonder voorbehoud aanmoedigen. We beschikken over voorbeelden die kunnen worden gevolgd. Twintig jaar geleden verkeerden de huidige EU-lidstaten in Oost- en Midden-Europa in vele opzichten - met inbegrip van hun mensenrechtensituatie - in een situatie die vergelijkbaar is met die in Cuba nu. Ik hoop dat we binnenkort getuige zullen zijn van grote veranderingen in Cuba en ik kijk uit naar die zeer bijzondere dag.
Marcin Libicki 
auteur. - (PL) Mevrouw de Voorzitter, in Cuba is al bijna een halve eeuw een dictator aan de macht en de mensenrechten worden er voortdurend geschonden. Het eiland is bijna het laatste communistische bolwerk op aarde. Naast Cuba vormt ook Noord-Korea zo'n bolwerk, en op een iets andere manier, maar vaak even wreed, ook China.
Na de val van het communisme in 1989 gingen we ervan uit dat ook deze landen hun standpunten zouden herzien en het communisme ook daar zou verdwijnen. Helaas is dat onder andere op Cuba niet gebeurd. Natuurlijk varieerde de intensiteit van de onderdrukking op Cuba: sommige periodes werden gekenmerkt door de wreedste vervolgingen en andere door een zekere liberalisering en bepaalde concessies aan de oppositie. Maar wat ons momenteel de meeste zorgen baart is het feit dat het Cuba lukt verschillende bondgenoten te strikken, ook onder linkse regeringen in Europa.
Het is uitermate alarmerend dat regeringen van lidstaten van de Europese Unie, weliswaar vaak indirect, het Cubaanse regime steunen. Het is ontoelaatbaar dat er tegenwoordig een tolerantere houding wordt aangenomen ten opzichte van die wrede regimes. Ook de VN doet daaraan mee door te suggereren dat het niet zo'n vaart loopt met schendingen van de mensenrechten in Cuba en Wit-Rusland.
Ik roep ons Parlement op een eenduidig standpunt in te nemen tegen de Cubaanse regering, en vervolgens ook concrete stappen te nemen waarmee wordt aangekoerst op de val van het wrede, communistische regime van Fidel Castro.
Raül Romeva i Rueda 
auteur. - (ES) Mevrouw de Voorzitter, ten eerste wil ik mijn bezorgdheid uitspreken over het feit dat dit onderwerp over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Cubaanse regering, wat urgentie betreft, in de plaats is gekomen van een andere kwestie die ik veel belangrijker en veel urgenter achtte, namelijk de situatie van de vluchtelingenpopulatie in Irak.
Dit is met name zorgwekkend omdat de onderliggende reden voor deze wijziging eigenlijk niet zoveel te maken heeft met kwesties inzake dat Caraïbische eiland, maar eerder met de gebruikelijke neiging van bepaalde leden van de Volkspartij het Europees Parlement te gebruiken om hun persoonlijke verzet tegen de Spaanse regering naar buiten te brengen.
Het is niet aan mij om het standpunt van de Spaanse regering te verdedigen; ik maak geen deel uit van deze regering of van haar partij, maar het baart me wel zorgen dat er bij een dergelijke belangrijke gelegenheid als de vergadering van de donderdagmiddag, die gewijd is aan situaties van schendingen van mensenrechten in de wereld, vraagtekens moeten worden geplaatst vanwege dit soort initiatieven die volledig indruisen tegen de geest van deze debatten.
Anderzijds wil ik er ook op wijzen dat de Raad maandag zijn conclusies over de betrekkingen met de Cubaanse regering heeft goedgekeurd, waarin hij stelde dat hij de intentie heeft om de dialoog met de civiele samenleving te handhaven en aanbood om de dialoog met de Cubaanse regering op grond van wederkerigheid en non-discriminatie te hervatten.
Cuba moet nog veel vooruitgang boeken op het gebied van vrijheden, rechten, vooral politieke rechten, en democratische openheid, maar ik blijf erbij dat dit niets nieuws is, het heeft geen dringende noodzaak. Sterker nog, ik denk dat het standpunt dat de Raad maandag heeft ingenomen de randvoorwaarden bepaalt om die richting op te gaan, met name voor zover hij afstand neemt van de strategie van de Verenigde Staten die berust op een steriele confrontatie en een embargo dat even ondoelmatig als onverantwoordelijk is, omdat het onder andere juist bepaalde hervormingen binnen het eiland bemoeilijkt die een meer geordende overgang mogelijk zouden kunnen maken.
Zoals we ook in onze resolutie hebben gesteld, die van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, moet samenwerking ook een instrument voor ontwikkeling zijn met de bedoeling om ontwikkeling in het kader van de millenniumdoelstellingen te bewerkstelligen en dus geen instrument dat voorwaarden stelt met de bedoeling om politieke doelen te bereiken.
Marco Cappato 
auteur. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik ben het deze keer niet eens met de heer Romeva i Rueda, want ik denk dat er een dringend vraagstuk aangaande Cuba bestaat, en dat dit eigenlijk zowel op ons als op de Europese Unie betrekking heeft. Anders zou het zinloos zijn om vraagstukken over landen die al jarenlang, of zelfs eeuwenlang, een dictatuur en geen democratie zijn, als dringende onderwerpen te behandelen.
In dit geval heeft de urgentie betrekking op ons en op ons beleid. In de Raad is besloten een Cubaanse afvaardiging uit te nodigen. Wat kan of moet de opening van deze dialoog betekenen? Naar onze mening moet iedere verandering, hervorming of versterking van de betrekkingen met Cuba gebaseerd zijn op een gelijkwaardig tastbaar plan om de situatie met betrekking tot mensenrechten en democratie op het eiland te veranderen.
Het klopt dat onze strategie als Europese Unie niet is om een embargo op te leggen - en ik ben van plan om dit nogmaals in een mondeling amendement op te helderen en te benadrukken - maar het is ook zo dat deze strategie niet onvoorwaardelijk en eenzijdig open kan en moet zijn, want dat zal een rampzalige strategie blijken te zijn, zoals het verleden al heeft uitgewezen.
We moeten bijvoorbeeld praktische steun bieden aan de dissidenten die gezamenlijk achter het document "Unitad por la Libertad" zijn gaan staan, en dit is meer op de Europese Unie van toepassing dan op Cuba. Eén van de problemen van Cuba's dissidenten en oppositie is hun eeuwige interne verdeeldheid, maar deze keer is er een gezamenlijke verklaring en een document over geweldloosheid en democratie. Het is onze taak om deze dissidenten te steunen. Hier moet tijdens de opening van de debatten en dialogen rekening mee worden gehouden, anders gaan we in tegen het beleid en de beginselen op het gebied van mensenrechten en democratie van deze Unie.
Michael Gahler
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de Spaanse collega eerst het volgende willen zeggen. Ik heb geen bezoek van mijnheer Moratinos nodig om me op te winden over het gedrag van de Spaanse regering. Binnen de PPE-DE hebben we genoeg collega's uit Midden- en Oost-Europa die zich uit solidariteit inzetten voor de mensen in Cuba, dit is geen Spaanse kwestie binnen de PPE-DE. Dat wil ik u duidelijk maken.
De keuzemogelijkheden voor de toekomst van de mensen in Cuba mogen niet beperkt worden tot twee alternatieven, namelijk een voortzetting van het communisme of een overname door de regering in Miami. Op basis van het Gemeenschappelijk Standpunt van 1996 hebben we de politieke verantwoordelijkheid om de democratische en vreedzame krachten te steunen in hun streven naar verandering. Daarom hebben we als Parlement de Sacharovprijs ook toegekend aan de "Damas de Blanco" en aan Oswaldo Payá.
Ik had in het Raadsbesluit liever een duidelijker verklaring gezien dat het Gemeenschappelijke Standpunt uit 1996 nog steeds van kracht is, dat het Raadsbesluit van maandag niets verandert aan dat standpunt, dat de in 2003 ingevoerde sancties slechts zijn opgeschort, en dat we dat standpunt in elk geval volgend jaar juni opnieuw zullen herzien (de 17e herziening van het Gemeenschappelijk Standpunt). De Raad had dit uitdrukkelijk moeten zeggen.
Manuel Medina Ortega
namens de PSE-Fractie. - (ES) Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag aanscherpen wat de heer Romeva zojuist heeft gezegd. De enige reden voor het ter sprake brengen van dit onderwerp is een interne Spaanse politieke kwestie die niets te maken heeft met de situatie in het land waar we het nu over hebben. De Volkspartij heeft ervoor gekozen niet te debatteren over een werkelijk urgente zaak, namelijk de kwestie-Irak.
Op dit moment bevinden zich 2 miljoen Iraakse vluchtelingen in Irak en nog eens 2 miljoen waren genoodzaakt het land te verlaten. In plaats van deze arme mensen, die op de vlucht zijn voor bombardementen en moordpartijen, op te nemen, sturen landen ze momenteel terug naar het land van herkomst. Met andere woorden, enerzijds bombarderen we de Iraakse bevolking en anderzijds staan we niet toe dat ze het land verlaten en sturen we ze weer terug naar die hel. Dit is een totaal onmenselijke zaak en het is nu niet gepast om de situatie van deze mensen te vergeten.
Wij denken daarom dat deze urgentie volstrekt ongepast is en dat we een kans hebben laten liggen om ons bezig te houden met een werkelijk dringende humanitaire kwestie op een moment dat er maatregelen genomen moesten worden.
Onlangs nog is er een conferentie over Irak gehouden waar over deze kwestie is gedebatteerd en een reeks resoluties is aangenomen, maar dit Parlement is niet in staat om er gevolg aan te geven, omdat het liever binnenlandse politieke kwesties behandelt dan serieuze problemen die de mensheid zorgen baren.
De Voorzitter
Waarde collegae, ik zou u allen eraan willen herinneren dat dit debat over Cuba gaat. Als iemand probeert andere zaken aan de orde te stellen, zal ik zeer streng zijn.
Marios Matsakis
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik zal het zeker over Cuba hebben!
Dit Parlement heeft de situatie in Cuba bij verschillende gelegenheden behandeld. Helaas zijn al onze oproepen om de fundamentele vrijheden van de Cubaanse burgers volledig te eerbiedigen aan dovemansoren gericht geweest. Het totaal anachronistische regime-Castro is nu zo achterhaald en heeft het contact met de werkelijkheid en met moderne democratische normen zo ver verloren dat het, volgens mij, hoogst onwaarschijnlijk is dat er nog belangrijke veranderingen ten goede zullen plaatsvinden in de periode dat Castro aan de macht is. Hij is nu echter bejaard, ziek en lichamelijk niet in staat het land te leiden, dus we moeten erover na gaan denken wat we moeten doen als hij eindelijk van het Cubaanse machtstoneel zal zijn verdwenen.
In de tussentijd dringen we wederom aan op democratische hervormingen en roepen we de Cubaanse autoriteiten met name op de twee Cubaanse winnaars van de door het Europees Parlement toegekende Sacharovprijs toestemming te geven om naar Europa te reizen. Laten we hopen dat er nog enig gezond verstand resteert in de hoofden van degenen die op Cuba de dienst uitmaken en dat we deze winnaars van de Sacharovprijs binnenkort in het Parlement kunnen verwelkomen.
Giusto Catania
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het bord voor de zitting gaf gedurende enkele seconden "Iraakse vluchtelingen" aan. Deze kleine vergissing heeft duidelijk ook zijn weerslag op de technologie binnen dit Parlement. Dat had inderdaad het gespreksonderwerp moeten zijn, namelijk de 4 miljoen Irakezen die naar Europa proberen te komen, maar aan wie we geen enkele vorm van gastvrijheid tonen.
In plaats daarvan debatteren we over Cuba, omdat er een internationale campagne gaande is waardoor dit Parlement tijdens de laatste vergaderperiode tegen Venezuela heeft moeten stemmen en hoogstwaarschijnlijk vandaag tegen Cuba zal stemmen. We verwachten nu dat er iemand van de Spaanse Volkspartij een resolutie tegen Ecuador en Bolivia zal indienen. Dat is onze verwachting.
Het feitelijke doel is echter om het economisch beleid aan te vechten dat een groot deel van Latijns-Amerika momenteel voert en dat haaks staat op het neoliberalisme en de imperialistische filosofie van voortdurende oorlog. Dat is een objectief gegeven in ons debat.
Ik denk daarentegen dat we dringend moeten verzoeken om het Gezamenlijk Standpunt van de Europese Unie en het embargo te herzien. Het feit dat de Raad afgelopen maandag een delegatie van de Cubaanse overheid naar Brussel heeft uitgenodigd, is een belangrijke stap die we moeten toejuichen, teneinde een positieve dialoog aan te knopen en blijk te geven van de terechte waardering voor de vooruitgang die Cuba heeft geboekt.
Ik ben echter van mening dat de inhoud van deze resolutie, vanaf de eerste bepaling, uitdrukkelijk de standpunten van een deel van dit Parlement beschrijft. Het is met andere woorden een oproep om het sociale, economische en politieke systeem van een eiland en een soevereine staat te veranderen. Ik vind dit onacceptabel.
Daniel Hannan
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het Cuba van Castro is het laatste staatsbestel op het westelijk halfrond waarin zelfs de schijn van democratie niet eens wordt opgehouden: oppositiebewegingen zijn verboden, dissidenten worden gevangen gehouden, burgers wordt het recht ontzegd om naar het buitenland te reizen. Er zijn maar weinig taferelen zo vernederend als dat van westerse links-radicalen die beweren dat dit alles om de een of andere reden gerechtvaardigd is omdat Cuba goed is in het opleiden van doktoren en ballerina's.
Twee factoren hebben de Castro-dynastie aan de macht gehouden: ten eerste, de slecht doordachte Amerikaanse blokkade, waardoor Castro de belegeringsmentaliteit die een noodzakelijke voorwaarde is voor het voortbestaan van een dictatuur in stand heeft kunnen houden, en ten tweede, de toegeeflijkheid van de Europeanen - en hier moet ik met name de regering-Zapatero noemen, die de Cubaanse communisten ter wille is door hun volledige diplomatieke privileges te geven.
De enige manier waarop Cuba naar de vrijheid kan worden geleid is door middel van economische betrekkingen in combinatie met politiek isolement. In plaats daarvan doen we het tegenovergestelde, met alle rampzalige gevolgen van dien voor dat ongelukkige land.
"Sola mors tyrannicida est" schreef mijn landgenoot Thomas More - de dood is de enige manier om af te komen van tirannen. Dat dit ook in het geval van Castro opgaat zegt niet veel goeds over de rest van ons.
Pedro Guerreiro
(PT) Wat we werkelijk zouden moeten bespreken in het Europees Parlement is de oprechte wens van de EU om een dialoog te entameren die gebaseerd is op respect voor Cuba.
Volgens ons vereist de totstandkoming van een open dialoog over alle aangelegenheden van wederzijds belang dat de obstakels worden weggenomen die zijn opgeworpen om die dialoog te bemoeilijken of zelfs onmogelijk te maken. Dit betekent dat er een definitief einde moet komen aan de sancties die de Europese Unie in 2003 heeft opgelegd, hoewel die nu tijdelijk zijn opgeschort, en een definitieve streep moet worden gehaald door het Gemeenschappelijk Standpunt van de Europese Unie over Cuba. Het gaat om maatregelen waarmee op doeltreffende wijze de weg kan worden gebaand naar normalisering van de betrekkingen tussen de Europese Unie en dat land.
Desondanks is dat niet het standpunt van degenen die dit debat op de agenda van het Europees Parlement hebben geplaatst en die de ontwerpresolutie hebben ondertekend die vandaag in stemming zal worden gebracht. Het doel van die ontwerpresolutie is het bevorderen van het isolement van Cuba, in overeenstemming met de onaanvaardbare blokkade van Cuba door de Amerikaanse regering. Het doel daarvan is ook de onbeschaamde en ongebreidelde bevordering van inmenging in de interne aangelegenheden van dat land, waarbij wordt geprobeerd door druk van buitenaf beslissingen af te dwingen die alleen het soevereine Cubaanse volk kan nemen. De werkelijkheid toont echter aan dat de beste reactie op dergelijke intenties wordt gevormd door het grote prestige en de grote betekenis van het land, en doordat miljoenen mensen in de hele wereld actief blijk geven van solidariteit met Cuba en het Cubaanse volk.
Zuzana Roithová
(CS) Dames en heren, ik ben onlangs op Cuba geweest en ik kan u ervan verzekeren dat Cuba geen enkele vooruitgang heeft geboekt op het vlak van de mensenrechten, maar dat de situatie juist is verslechterd. Daarom verzoek ik de Raad en de Commissie actiever te protesteren tegen de grove schendingen van de mensenrechten op Cuba, en om actief steun te verlenen aan organisaties die ervoor zorgen dat politieke tegenstanders en hun gezinnen kunnen overleven, alsmede aan organisaties die ngo's op Cuba helpen om met elkaar te communiceren en hun eigen mening te uiten over de aanpak van problemen in de samenleving. Ook roep ik hen op de deuren van onze ambassades te openen voor Cubanen om hen daar toegang te bieden tot internet, want de mensen hebben daar absoluut geen toegang tot informatie.
De Raad moet actief ijveren voor de vrijlating van politieke gevangen. Zij zijn verstoken van de medicijnen die ze nodig hebben en worden lichamelijk mishandeld. Maar ook gewone Cubanen leven in armoede en zijn veelal ziek. Er zijn te weinig doktoren en moderne techniek. Ooit was de gezondheidszorg Fidel Castro's paradepaardje, maar vandaag de dag zijn zelfs de meest gangbare medicijnen slechts beschikbaar voor de rijke communistische partijbonzen en buitenlandse toeristen.
De Cubanen willen verandering en ze willen vrijheid. We moeten er dan ook voor zorgen dat de Raad geen dialoog aangaat met het Cubaanse regime zonder duidelijk geformuleerde voorwaarden wat betreft de vrijlating van gevangenen en de vrijheid van meningsuiting.
László Kovács
lid van de Commissie. (EN) Mevrouw de Voorzitter, we hebben alle reden om de recente ontwikkelingen in Cuba op de voet te volgen, want na het land 47 jaar lang te hebben geleid, heeft Fidel Castro de macht overgedragen aan zijn broer, Raúl, die het eiland op relatief rustige en georganiseerde wijze heeft bestuurd. Het is nog te vroeg om te zeggen of Fidel volledig zal herstellen van zijn ziekte, maar bijna alle waarnemers zijn het erover eens dat hij nooit meer in staat zal zijn de dagelijkse leiding op zich te nemen.
Cuba wordt voor het eerst sinds de revolutie van 1959 geconfronteerd met het vooruitzicht dat het land niet meer volledig door Fidel Castro zal worden geleid. Dit is ontegenzeglijk een nieuwe situatie, waarmee we rekening moeten houden. De vraag is: hoe kan en moet de Europese Unie reageren op deze nieuwe ontwikkeling?
De Raad van de Europese Unie heeft deze vraag drie dagen geleden voor het eerst beantwoord. De EU heeft in haar conclusies over Cuba van 18 juni opnieuw aangeboden een open en alomvattende dialoog te voeren met de Cubaanse autoriteiten en heeft een Cubaanse delegatie uitgenodigd naar Brussel te komen om de haalbaarheid van een dergelijk initiatief te peilen. Deze "open deur"benadering stemt overeen met het algemene EU-beleid van constructieve betrokkenheid bij Cuba.
Sinds 1996, toen de Europese Unie haar eerste standpunt over Cuba aannam, heeft de ervaring geleerd dat alleen met een beleid dat voorziet in betrokkenheid en samenwerking, in plaats van in sancties, vreedzame veranderingen in Cuba kunnen worden bevorderd op weg naar democratie, eerbiediging van de mensenrechten, de rechtsstaat, duurzaam economisch herstel en verbetering van de levensomstandigheden van het Cubaanse volk, zoals die werden verwoord in het gemeenschappelijk standpunt van de EU van 1996.
Alleen door een open, alomvattende en resultaatgerichte dialoog met de Cubaanse autoriteiten op te starten, zullen we optimaal gebruik kunnen maken van het scala aan instrumenten waarover de EU en haar lidstaten beschikken om de samenwerking te bevorderen op het terrein van politieke betrekkingen, mensenrechten, investeringen en handel, ontwikkelingswerk, wetenschappelijk onderzoek, onderwijsuitwisselingen en cultuur.
De Europese Unie is in essentie een op waarden gebaseerde entiteit die de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden tot de belangrijkste beleidsprioriteit in haar externe optreden maakt. Zij is er ten diepste van overtuigd dat bij deze inzet voor een open dialoog ook de Cubaanse burgermaatschappij in bredere zin moet worden betrokken. Het heeft alleen zin een handreiking te doen aan de Cubaanse regering wat betreft het aangaan van een partnerschap met de Europese Unie voor de langere termijn als de Europese Unie tegelijkertijd alles in het werk stelt om haar dialoog met de betrokkenen binnen de Cubaanse burgermaatschappij voort te zetten en te intensiveren. Het gaat dan onder meer om verdedigers van de mensenrechten en vreedzame politieke activisten.
Zo lang Cuba zijn burgers internationaal erkende fundamentele burger-, politieke en economische rechten blijft ontzeggen, zal de Europese Unie niet ophouden met haar lobby voor democratie en eerbiediging van de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden. Zij moet uiting blijven geven aan haar volledige solidariteit met en haar ondersteuning van degenen die vastbesloten zijn deze universele waarden in Cuba op vreedzame wijze te verwezenlijken. Dit is de werkelijke betekenis van de "tweesporenbenadering": "ja" zeggen tegen het doen van een handreiking aan de Cubaanse autoriteiten op het punt van dialoog en samenwerking en tegelijkertijd uitdrukkelijk kritische opmerkingen maken en zorgen uitspreken, maar ook "ja" zeggen tegen het verdedigen van het recht van de Cubaanse burgers om onafhankelijk over hun eigen toekomst te beslissen.
De Commissie is er vast van overtuigd dat de conclusies van de Raad van 18 juni een waardevolle en noodzakelijke stap in deze richting zijn.
De Voorzitter
Hiermee is het debat over Cuba beëindigd.
De stemming vindt dadelijk plaats.
Schriftelijke verklaring (artikel 142)
Filip Kaczmarek 
schriftelijk. - (PL) Mevrouw de Voorzitter, het voorstel om het beleid van de Europese Unie ten aanzien van de bevriezing van haar diplomatieke contacten met Cuba te wijzigen is volstrekt onaanvaardbaar. We kunnen alleen onder bepaalde voorwaarden instemmen met hervatting van een volwaardige en open politieke dialoog met de Cubaanse autoriteiten, die alle terreinen van gemeenschappelijk belang bestrijkt en waarmee wordt gestreefd naar verbetering van de wederzijdse verhoudingen. Wanneer we dit onvoorwaardelijk zouden doen, zou daar beslist een verkeerd signaal voor de Cubaanse regering van uitgaan. Dat zou immers betekenen dat we instemmen met haar verwerpelijke gedrag. Een dialoog moet nu eenmaal van twee kanten komen en kan niet eenzijdig worden gevoerd.
Hervatting van de dialoog staat of valt met de Cubaanse instemming om mensenrechtenkwesties onderwerp van gesprek te maken. Een eerlijke dialoog met Cuba is moeilijk voorstelbaar wanneer het land de winnaars van de Sacharovprijs verbiedt om naar Europa te reizen. De Spaanse regering stelt zich in dit verband momenteel bijzonder ambivalent op. Ik vind dat de Spaanse socialisten zich duidelijker achter het Europese Cuba-beleid moeten scharen. Wij zijn verplicht ons consequent te verzetten tegen Castro's notoire schendingen van de mensenrechten. Wil een dialoog tussen Cuba en de Europese Unie positieve veranderingen teweegbrengen, dan moet het een oprechte dialoog zijn en geen propagandistische farce. Cuba heeft al eerder voor propagandadoeleinden misbruik gemaakt van de Europese openheid.
