Przygotowania do szczytu państw strefy euro, zaplanowanego na dzień 11 marca 2011 r. (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest oświadczenie przewodniczącego Komisji w sprawie przygotowań do szczytu państw strefy euro, zaplanowanego na 11 marca 2011 r. (2011/2615/RSP)). <BRK>
José Manuel Barroso
Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo! Znajdujemy się obecnie na jednym z takich niesamowitych etapów, kiedy wydaje się, że proces historyczny nabiera tempa. Nieopodal nas, po drugiej stronie Morza Śródziemnego, poderwał się wiatr wolności.
Ta sprawa jest na tyle ważna i pilna, że przede wszystkim chcę powiedzieć, że Kolegium właśnie wyraziło zgodę na udział Komisji w pomocy dla krajów położonych na południe od Morza Śródziemnego w procesie transformacji i działaniach, które nadadzą nową dynamikę naszym relacjom z sąsiadami znad Morza Śródziemnego. Wspólnie z panią baronessą Ashton zaprezentuję założenia tego udziału podczas nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w najbliższy piątek.
Mężczyźni i kobiety żyjący na południowym brzegu Morza Śródziemnego, a zwłaszcza młodzi ludzie, dają obecnie wyraz swemu sprzeciwowi wobec autorytarnych reżimów, które odrzucają, i dążeniom do wolności politycznej i sprawiedliwości społecznej.
Chociaż zdajemy sobie sprawę, że sytuacja jest niezwykle skomplikowana i mamy świadomość wyzwań i trudności, które się z nią wiążą, Unia Europejska nie może sobie pozwolić na żadne niejednoznaczne posunięcia. Musimy stanąć ramię w ramię z tymi, którzy domagają się wolności politycznej i poszanowania godności ludzkiej. Nie możemy aprobować żadnych dwuznacznych zachowań ze strony Unii Europejskiej. Dla reżimu, który strzela do własnych obywateli, nie ma miejsca w społeczności międzynarodowej.
Oferujemy tym ludziom "partnerstwo na rzecz demokracji i wspólnego dobrobytu” oparte na trzech filarach: przemianach demokratycznych, współpracy ze społeczeństwem obywatelskim i solidarnym rozwoju.
Zdajemy sobie sprawę z wyzwań, które nas czekają. Przeciwstawienie się dyktaturze nie gwarantuje automatycznie rządów prawa i demokracji. Droga do przemian demokratycznych nigdy nie jest łatwa. Czasem może być kręta i zawsze jest trudna. Niemniej jednak Europa musi stać ramię w ramię z tymi, którzy dążą do wolności politycznej i sprawiedliwości społecznej.
Szanowni Państwo! Teraz przejdę do sprawy innego spotkania, które ma się odbyć w piątek, 11 marca, czyli do nieformalnego szczytu państw członkowskich strefy euro.
Kryzys pokazał, jak bardzo współzależne są gospodarki naszych państw. Spowodował, że ujawniły się pewne słabości strukturalne. Jest to jeden z powodów, dla których musimy wzmocnić zarządzanie gospodarcze.
Komisja od dawna walczy o bardziej skoordynowaną krajową politykę gospodarczą i silniejsze zarządzanie w Europie. Proponujemy dalszą rozbudowę filaru gospodarczego naszej unii gospodarczej i walutowej. Zwróciliśmy szczególną uwagę na tę kwestię w naszym sprawozdaniu opracowanym na 10. rocznicę euro, UGW@10. Prawda jest jednak taka, że niektóre rządy były bardzo niechętnie koncepcji tego rodzaju rozbudowy.
Dzisiaj wszyscy przyznają, że istnieje potrzeba prawdziwego europejskiego zarządzania gospodarczego, a co więcej, rynki wciąż nam przypominają, jak bardzo jest to ważne. Właśnie z tego powodu państwa członkowskie, w konkluzjach z prac grupy roboczej pod kierownictwem przewodniczącego Rady Europejskiej, doszły do bardzo szerokiego porozumienia w sprawie wniosków przedstawionych przez Komisję, dotyczących wzmocnienia zarządzania gospodarczego - wniosków, które są obecnie przedmiotem dyskusji tutaj, w Parlamencie, i w Radzie.
Ponadto osiągnęliśmy porozumienie w sprawie realizacji europejskiego semestru, a to pozwoli rozszerzyć zakres zarządzania gospodarczego poprzez uwzględnienie na wczesnych etapach nie tylko polityki budżetowej, ale także polityki gospodarczej i reform strukturalnych dla każdego z państw członkowskich. To właśnie w tym kontekście wzmocnienia zarządzania gospodarczego pojawiła się niedawno koncepcja "paktu na rzecz konkurencyjności”, w którym zawarty jest apel do państw członkowskich strefy euro o podjęcie dodatkowych starań, w głównej mierze w ramach kompetencji krajowych, o osiągnięcie jeszcze większej konkurencyjności.
Prawdą jest, że gospodarki państw w Unii Europejskiej są rzeczywiście wzajemnie ściśle powiązane, a tych państw, które należą do strefy - szczególnie silnie.
Luki w konkurencyjności są prawdziwym problemem dla tych państw, które mają tę samą walutę. Ich konkurencyjność i konwergencja ich gospodarek to czynniki niezbędne dla istnienia silnej i stabilnej strefy euro, a wynikną z tego korzyści dla całej Unii Europejskiej.
Trzeba jednak przyznać, że ta koncepcja wzbudziła wiele wątpliwości: obawy o powstanie Europy dwóch prędkości (strefy euro i pozostałej części UE), niebezpieczeństwo utraty z pola widzenia niektórych aspektów ożywienia gospodarczego, równie ważnych jak konkurencyjność, a także być może zakwestionowanie podejścia wspólnotowego. Te wszystkie wątpliwości są uzasadnione i musimy je wyjaśnić w sposób jednoznaczny. Chodzi tu bowiem o wzajemne zaufanie i wiarygodność.
Szanowni Państwo! Byłem też trochę zaskoczony, że podczas ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 4 lutego musiałem zwrócić uwagę, że konkretne inicjatywy na rzecz konkurencyjności i strefy euro muszą, co jest dość oczywiste, być zgodne z Traktatem.
W swoich konkluzjach Rada Europejska postanowiła, że "opierając się na nowych ramach zarządzania gospodarczego, szefowie państw lub rządów podejmą dalsze działania służące zapewnieniu nowej jakości koordynacji polityki gospodarczej w strefie euro, aby poprawić konkurencyjność, co doprowadzi do zwiększenia konwergencji, nie powodując zaburzeń jednolitego rynku”.
Ponadto, byłem bardzo zadowolony, widząc, że w końcu w tych konkluzjach znalazło się stwierdzenie, że dalsze działania powinny być "zgodne z Traktatem”. Wydawałoby się to oczywiste, ale lepiej, że to zostało zaznaczone.
Dlatego też Rada Europejska udzieliła przewodniczącemu Rady Europejskiej mandatu do prowadzenia, w ścisłej współpracy z przewodniczącym Komisji Europejskiej, konsultacji z państwami członkowskimi strefy euro w celu określenia konkretnych środków niezbędnych do kontynuowania tych działań.
Wyniki tych konsultacji wyraźnie wskazują, że ogólnie państwa członkowskie są za przyjęciem podejścia wspólnotowego.
Teraz chciałbym bardzo wyraźnie powiedzieć o zasadach, których - zdaniem Komisji - należy koniecznie przestrzegać w związku z tym paktem na rzecz konkurencyjności. W gruncie rzeczy lepiej byłoby go nazwać "paktem na rzecz konwergencji i konkurencyjności”, ponieważ obejmuje środki mające na celu zmniejszenie różnic w obrębie strefy euro, a nawet w ramach Unii Europejskiej.
Pierwsza zasada jest taka, że ten pakt musi być zgodny z warunkami ustanowionymi w Traktacie i mieścić się w granicach istniejącego systemu zarządzania gospodarczego. W ten sposób możemy mieć pewność co do prawdziwie wspólnotowego podejścia. Ponieważ -jak dowiodła historia, a zwłaszcza doświadczenia związane z paktem stabilności i wzrostu - jedynie za pomocą metody wspólnotowej możemy osiągać rezultaty demokratycznie usankcjonowane na szczeblu europejskim, i które są wiążące, także mogą być kontrolowane.
W pakcie należy rzecz jasna również uznawać rolę Komisji. Ma to zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania bezstronności i niezależności w monitorowaniu działań państw członkowskich, integralności jednolitego rynku i wszystkich acquis communautaire, a także przejrzystości inicjatyw podejmowanych w strefie euro i realizowanych w całej Unii Europejskiej.
Będę również zwracać uwagę na rolę Parlamentu Europejskiego w monitorowaniu paktu na rzecz konwergencji i konkurencyjności, ponieważ Komisja będzie oczywiście przekazywać Parlamentowi Europejskiemu pełne informacje.
Pakt musi także być otwarty dla pozostałych państw członkowskich, tych które chciałyby wziąć w nim udział, a nie są członkami strefy euro. Moim zdaniem koniecznie trzeba unikać wszelkiego rodzaju stratyfikacji w naszej Unii, jest to bowiem wbrew zasadom solidarności, które są podstawą naszego wspólnego projektu.
Żeby taki pakt, który polega na działaniach krajowych, miał racjonalne uzasadnienie, musi przynieść wartość dodaną, co zresztą już powiedziano w kontekście przedstawionych wniosków w sprawie zarządzania gospodarczego. Pragnę Państwu przypomnieć, że na mocy art. 121 Traktatu państwa członkowskie muszą koordynować swoje krajowe polityki gospodarcze. Taki pakt nie może mieć negatywnego wpływu na integralność jednolitego rynku, a nawet powinien się przyczynić do jego ugruntowania. Co więcej, należy w nim przyjąć zasadę poszanowania dialogu społecznego oraz powiązania działań na rzecz konkurencyjności z naszymi głównymi celami, którymi są wzrost gospodarczy i zatrudnienie, tak jak już zapisaliśmy w agendzie Europa 2020.
Konkurencyjność jest w istocie bardzo ważnym elementem naszych gospodarek. Jest ona warunkiem koniecznym dla utrwalenia wzrostu w dziedzinie tworzenia miejsc pracy. Dlatego ważne jest, aby zapewnić, by ten pakt przysporzył rzeczywistą wartość dodaną i nie oddalił nas od zasadniczych celów, czyli wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Dla mnie najważniejsze znaczenie mają wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Dlatego do wzrostu przywiązuję tak dużą wagę, zrównoważonego wzrostu, który jest głównym elementem strategii Europa 2020.
Stąd też tak zdecydowanie podnoszę sprawę wymiaru społecznego, ponieważ wysiłki, które są niezbędne, trzeba dzielić sprawiedliwie. W związku z tym Komisja kontynuuje prace nad wnioskiem dotyczącym opodatkowania działalności finansowej. Co więcej, tak jak konsolidacja budżetowa i reformy strukturalne mają kluczowe znaczenie dla konkurencyjności, tak inwestycje w sektorach ważnych dla przyszłości, na przykład badań i innowacji, są potrzebne w równym stopniu.
Musimy również pamiętać, że ten pakt jest tylko jednym z elementów naszej ogólnej reakcji mającej na celu zapewnienie stabilności strefy euro. Postępy trzeba osiągnąć również we wszystkich innych obszarach naszej reakcji, czyli w zwiększeniu rzeczywistego potencjału finansowania istniejącego już Europejskiego Funduszu Stabilności Finansowej i rozszerzaniu jego zakresu, w przygotowaniach do ustanowienia stałego mechanizmu, począwszy od 2013 roku, i we wprowadzeniu w życie w nadchodzących miesiącach bardziej rygorystycznych testów warunków skrajnych dla banków. Te wszystkie środki przyczynią się do większej przejrzystości, większej pewności i większej wiarygodności.
Pakt na rzecz konwergencji i konkurencyjności może zatem wnieść znaczący wkład, jeśli uznamy go za jeden z wielu środków wśród wszystkich naszych działań, które zostały podjęte w celu zapewnienia stabilności strefy euro, i mamy nadzieję, że zacznie on obowiązywać od marca.
Może on być ważnym dodatkowym staraniem na rzecz sprawiedliwego i trwałego wzrostu gospodarczego w Europie, jeśli będzie spójny ze wspólnotowym systemem zarządzania. Jeżeli tak będzie, jeżeli środek ten będzie skuteczny i zgodny z podejściem wspólnotowym, czego życzą sobie Komisja i Parlament, to uważam, że pakt na rzecz konwergencji i konkurencyjności przyniesie wartość dodaną i przypuszczalnie przyczyni się do wzmocnienia ekonomicznego filaru unii gospodarczej i walutowej. Tego życzą sobie ten Parlament i Komisja. Komisja dołoży wszelkich starań, by ten cel osiągnąć. Dziękuję Państwu za uwagę.
Joseph Daul
Pani Przewodnicząca, Panie Przewodniczący Barroso, Panie i Panowie! Jakie wnioski możemy wyciągnąć z kryzysu finansowego?
Wniosek z II wojny światowej był taki, że nasze narody powinny współpracować i przestać się między sobą szarpać.
Z upadku muru berlińskiego wyciągnęliśmy wnioski na temat systemów autorytarnych i komunistycznych oraz udało nam się zjednoczyć nasz kontynent wokół takich wartości, jak wolność, demokracja i społeczna gospodarka rynkowa.
Zamach terrorystyczny z 11 września uświadomił nam, że musimy wypracować nową równowagę między bezpieczeństwem a wolnością.
Na podstawie doświadczeń związanych z tym kryzysem finansowym trzeba wyciągnąć wniosek, że nasze państwa członkowskie muszą przestać traktować jako temat tabu współpracę w dziedzinie budżetowej, podatkowej i społecznej. Wiem dokładnie, jak daleko zaszliśmy. Nawiązanie w tym roku współpracy między 27 państwami związanej z priorytetami budżetowymi samo w sobie stanowi istotną zmianę w podejściu. Przepisy, które wprowadziliśmy w celu zapewnienia bardziej etycznych zachowań na rynkach finansowych również są godne naśladowania, ale same nie wystarczą.
Moja grupa chciałaby zaapelować o zawarcie porozumienia między Parlamentem a Radą, jeszcze przed latem, w sprawie wzmocnienia zarządzania gospodarką. Moja grupa pragnie również wezwać do podjęcia działań w celu koordynacji spraw społecznych i podatkowych. Na tym polega idea paktu na rzecz konkurencyjności, którego pierwsza wersja została już poprawiona, tak by w większym stopniu odpowiadała wartościom Wspólnoty. Musimy jednak pójść jeszcze dalej i zapewnić, żeby tak Parlament Europejski, jak i Komisja wykonywały wszystkie uprawnienia, które mają w tym zakresie, i w tym względzie liczymy na przewodniczącego Komisji.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) przyjmuje i popiera te propozycje, tak jak krajowi liderzy tej partii w Helsinkach.
Panie i Panowie! Jak możemy wytłumaczyć naszym obywatelom, że w tym samym czasie, kiedy my każdego roku w połowie lipca jesteśmy w nie najlepszej sytuacji finansowej, większość naszych państw członkowskich powinna nadal ponosić wydatki, jakby nigdy nic się nie działo? Jak to możliwe, że nadmierne zadłużenie naszych państw jest bardziej akceptowalne, można je w większym stopniu tolerować i godzić się na nie niż w gospodarstwach domowych lub przedsiębiorstwach? Byłem świadkiem takiego zjawiska na poziomie przedsiębiorstwa. Kryzys doprowadził do utraty zatrudnienia i dramatu w rodzinach; możemy więc przynajmniej wyciągnąć wnioski i powiedzieć, jak sprawy wyglądają naprawdę.
A oto pierwszy wniosek: nie powinniśmy dłużej lekko traktować obowiązków nałożonych na państwa - niezależnie od ich wielkości - związanych z przestrzeganiem ograniczeń budżetowych.
Drugi wniosek jest następujący: europejska solidarność może działać wtedy, tylko wtedy, gdy nasze przepisy dotyczące kwestii społecznych i podatkowych są co najmniej porównywalne. Nie muszą być identyczne - wystarczy, jeśli są tylko porównywalne. Obecnie do takiego stanu jest jeszcze daleko.
Wniosek trzeci: Europa musi zapewnić sobie europejski mechanizm stabilności w celu ochrony naszej społecznej gospodarki rynkowej.
I wreszcie wniosek czwarty i ostatni: że nawet w czasie zawieruchy Europa pozostaje niewzruszona, a integracja europejska staje się coraz silniejsza.
Wskaźniki zadłużenia naszych amerykańskich i japońskich partnerów są znacznie wyższe od naszych, a oni - trzeba to powiedzieć - nie są takim stanem rzeczy szczególnie zaniepokojeni. Przypuszczalnie jednak nie zawsze tak będzie. Dla nas jest teraz czas na umocnienie naszej gospodarki i konkurencyjności. Teraz jest czas pracy nad tworzeniem nowych miejsc pracy na przyszłość. Teraz jest czas, żeby przedstawić sprawy tak, jak one wyglądają. Nie zmarnujmy tej szansy!
Martin Schulz
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! W tym nielicznym gronie, w którym jeszcze tu jesteśmy, od tygodni wciąż dyskutujemy o dokumencie pani kanclerz Merkel i prezydenta Sarkozy'ego, dokumencie który najwyraźniej nigdy nie istniał. Mimo że dokument nie istniał, podczas szczytu Rady Europejskiej odbyła się konferencja prasowa na jego temat. Teraz wiemy z całą pewnością, że dokument jednak istniał i stanowił ciekawą lekturę, ale jednocześnie jego treść w jakiś sposób zniknęła. Zasadnicze elementy tego dokumentu nigdy nie ujrzą światła dziennego. Ostatecznie jednak będziemy mieć wynikające z niego rezultaty, a mianowicie rozszerzenie sieci bezpieczeństwa. Tak więc nieistniejący dokument o ulotnej treści, przedstawiony na symulowanej konferencji prasowej, doprowadził do rozbudowy sieci bezpieczeństwa. Doskonale. Tyle że, oględnie mówiąc, cała sytuacja jest niczym z Kafki. Nie tędy droga do ratowania euro.
Chciałbym powiedzieć panu przewodniczącemu Komisji, że jego oświadczenie uznałem za dobre. Było dobre, ponieważ wykazał w nim brak równowagi społecznej w tych wnioskach. Jestem czasami trochę zaskoczony: Niemcy ze swoją panią kanclerz, podobnie zresztą prezydent Sarkozy, król sondaży we Francji, domagają się środków, jakich Niemcy nigdy nie stosowali w tej formie. Grecki budżet, a w gruncie rzeczy budżety wszystkich państw bez względu na ich położenie, muszą zostać ograniczone. Zgadza się pan ze mną, Panie Komisarzu Olli Rehn?
Co zrobili Niemcy w czasie najgłębszego kryzysu? Wprowadzili tak zwaną premię za złomowanie, czyli sięgnęli po środki z budżetu państwa na finansowanie systemu stabilizacji przemysłu motoryzacyjnego. Subwencja na ograniczenie godzin pracy, która pozwoliła utrzymać pod kontrolą bezrobocie w Niemczech, była działaniem interwencyjnym państwa. Dlaczego inne państwa nie miałyby stosować podobnych środków w celu przeciwdziałania konkretnym sytuacjom w swoich realiach?
Agencja ratingowa Moody niedawno obniżyła ranking Grecji do poziomu niższego niż przyznała Białorusi i Egiptowi. Naprawdę trzeba się zastanowić, czy rzeczywiście istnieją jakiekolwiek oznaki ożywienia w gospodarce. Nie wiem. To państwo znalazło się na miejscu niższym niż Wietnam. Takiego rodzaju dramat zawsze rozgrywa się na trzy dni przed szczytem Rady Europejskiej. Takie sytuacje zawsze mają miejsce na trzy dni przed posiedzeniem Rady Europejskiej. Ludzie słuchają jednak tego, co Moody ma do powiedzenia. A czy wiedzą Państwo, co mówi Moody? Twierdzi jedynie, że obniży rating państwa, ponieważ utraciło ono zdolność inwestowania z powodu cięć budżetowych, a wobec tego nie może generować wzrostu gospodarczego.
A zatem mówimy tu o darowaniu części długów, tak zwanej formule "haircut”. Jeśli spojrzą Państwo na mnie, to stwierdzą Państwo, że jestem odpowiednią osobą, by wam powiedzieć, iż haircut nie jest rozwiązaniem każdego problemu. W gruncie rzeczy jego skutek jest akurat odwrotny, bo co faktycznie się dzieje w wyniku darowania części długów? Celem wydaje się poprawa ratingu państwa poprzez zasygnalizowanie tym, którzy mają udzielić kredytu, że stracą wszystkie odpisy. Na czym się to ostatecznie skończy? Oczywiście na sieci bezpieczeństwa. W związku z tym sensownym rozwiązaniem jest rozszerzenie sieci bezpieczeństwa i dołożenie wszelkich starań, żeby ustabilizować euro. Właśnie dlatego pakt zdecydowanie ma sens. A jednak równowaga została zachwiana, Panie Komisarzu. Jeśli Pańskie koncepcje będą uwzględnione w tym pakcie i zostanie przywrócona równowaga gospodarcza i społeczna, jak Pan sugeruje, wówczas pakt zostanie znów sprowadzony na właściwą drogę. Dlatego z ogromnym zadowoleniem przyjmuję doskonałą propozycję, którą Pan przedstawił.
Nie chcę poświęcać więcej czasu problemom instytucji. Pod względem instytucjonalnym cała koncepcja jest zła od samego początku. Jeśli teraz restrukturyzacja zostanie przeprowadzona w taki sposób, że wszystkie decyzje operacyjne będą podejmowane przez właściwy organ odpowiedzialny, czyli Komisję, i zostanie zapewniona legitymacja demokratyczna poprzez zaangażowanie Parlamentu Europejskiego, to wszystko jest w porządku. Tak więc, mimo że początek był zły i było kilka alarmujących sytuacji i odchyleń od wybranego kierunku, sieć bezpieczeństwa powinna zostać rozszerzona. I to jest bardzo dobre rozwiązanie. Niemiecka Wolna Partia Demokratyczna również je popiera, co należy uznać za dobrą wiadomość. Pani Przewodnicząca! Jestem pewien, że Pani partia w Niemczech również poprze ten pakt, a zatem i w tym względzie zrobiliśmy postępy. Jeśli jeszcze teraz nadamy paktowi właściwą nazwę, a mianowicie paktu na rzecz euro, to być może okaże się, że w końcu uzyskaliśmy coś wartościowego.
Guy Verhofstadt
Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim uważam, że możemy teraz powiedzieć, że po latach odmawiania akceptacji unii gospodarczej, w końcu akceptujemy ideę unii gospodarczej obok unii walutowej, a to już jest krok naprzód. Oczywiście, nie dla pana posła Farage'a, ale dla wszystkich innych - jest to krok naprzód.
Niemniej jednak, Pani Przewodnicząca, moim zdaniem termin, który był tu podawany, nie jest odpowiedni. Co bowiem oznacza słowo "pakt”? Pakt jest umową między państwami, a przecież porozumienie między państwami nie jest tym, o co nam chodzi. Nam potrzebny jest akt wspólnotowy, inicjatywa na szczeblu Unii Europejskiej, a nie pakt między państwami członkowskimi, który ze swej natury jest układem międzyrządowym. Dlatego też nie jest to właściwe określenie, ponieważ wprowadza w błąd.
Po drugie, kwestia podejścia. Nie ma potrzeby przyjmowania niczego na szczeblu międzyrządowym. Międzyrządowość nigdy się nie sprawdzała w Unii Europejskiej. Strategia lizbońska miała charakter międzyrządowy i zakończyła się niepowodzeniem. Gdy Niemcy i Francja w latach 2003-2004 nie stosowały się do zasad określonych w pakcie stabilności, był to dowód, że podejście międzyrządowe nie jest właściwe. Musimy więc zastosować podejście wspólnotowe.
Po trzecie, Panie Przewodniczący Barroso, uważam, że to, co mamy tu przed sobą, nie wystarczy, czyli że raczej nacisk kładzie się na środki bardzo szczegółowe. Pakt na rzecz konkurencyjności, opracowany przez panią kanclerz Angelę Merkel i pana prezydenta Sarkozy'ego, składa się z sześciu konkretnych środków. Na przykład w dziedzinie emerytur największą wagę przywiązuje się w nim do wieku emerytalnego, a przecież system emerytalny jest o wiele bardziej skomplikowany i nie sprowadza się jedynie do kwestii wieku. Chodzi nie tylko o wiek, ale także o liczbę lat opłacania składek emerytalnych, programy przedemerytalne i istnienie lub brak drugiego filaru.
W związku z tym nie potrzebujemy sześciu konkretnych środków ujętych w pakcie międzyrządowym, który nigdy nie wejdzie w życie ani nie będzie działał, lecz zarządzania gospodarczego na szeroką skalę (systemami emerytalnymi, rynkiem pracy, polityką wynagrodzeń, polityką fiskalną) w ramach Unii Europejskiej, zarządzania w sprawie którego decyzje podejmuje Komisja, i które poprzez kodeks konwergencji - takiego terminu pan użył - jest zapewniane w państwach członkowskich, żeby mogły stosować reguły w tym kodeksie ustalone. Właśnie to musimy zrobić w miarę możliwości najszybciej.
Moja prośba jest bardzo prosta. Widziałem dokument z dnia 25 lutego, który przygotował Pan wspólnie z panem przewodniczącym Rady, i uważam, że teraz Komisja powinna wystąpić z własną inicjatywą. I to zaraz. Jeszcze jest czas na to, żebyście w ciągu najbliższych tygodni przygotowali te akty wspólnotowe dotyczące zarządzania gospodarczego i konwergencji, przedstawili je Radzie i Parlamentowi Europejskiemu. Wtedy do nas będzie należała decyzja i ewentualne poparcie dla was w tym zakresie. Moim zdaniem teraz zachowujemy bierność. W dokumencie z 25 lutego - mam go przed sobą - czytam:
"monitorowanie przez szefów państw i szefów rządów”, "konkretne zobowiązania podjęte przez szefów państw i szefów rządów”.
(FR) Nie tak to ma działać. Państwa i premierzy nie będą ustalać regulacji dotyczących ich samych! Takie rozwiązania nigdy dotychczas się nie sprawdzały i nie będą funkcjonować w przyszłości!
I wreszcie - jest to ostatnia kwestia, którą chcę poruszyć - ja również uważam, że nadszedł czas, Panie Przewodniczący, by w najbliższym możliwym terminie przedstawić inicjatywę w sprawie mechanizmu kryzysowego dla banków, ale nie na szczeblu krajowym, jak powiedziano, tylko na szczeblu europejskim. Macie do tego prawo, ponieważ ostatecznie jesteście gwarantem reguł konkurencji w Unii Europejskiej i do was należy zaproponowanie takiej inicjatywy.
Rebecca Harms
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Szkoda słów w związku z tą żenującą historią paktu na rzecz konkurencyjności. Byłam dość zdumiona, gdy usłyszałam, że dokument nie istnieje, chociaż był rozpowszechniany na korytarzach głównej siedziby Rady w Brukseli. Tak jak już powiedziałam w Brukseli, sposób, w jaki spierano się o fakty w budynkach Rady, nosi wszelkie znamiona socjalistycznego czy też komunistycznego reżimu, w czasie gdy chylił się ku upadkowi.
Moim zdaniem my, Europejczycy, od miesięcy mamy do czynienia z sytuacją poważniejszą niż kryzys walutowy, ale oprócz niego zmagamy się również z kryzysem zdolności naszych rządów do przyjęcia wspólnej odpowiedzialności za ten problem i zastosowania wspólnej strategii, która mogłaby pomóc nam przezwyciężyć te trudności.
Jeśli teraz na stałe wprowadzimy ten mechanizm kryzysowy, niezależnie od tego, jak to zrobimy, pójdziemy krok naprzód. Patrząc jednak na sytuację w Grecji, chciałabym powiedzieć, że prawdopodobnie łudzimy się tylko, jeśli uważamy, że kryzys mamy pod kontrolą. Oczywiste jest również w przypadku Grecji, że jednostronne środki bez zdecydowanych działań oszczędnościowych i cięć nie działają. Państwo musi mieć możliwości inwestowania. Jeżeli państwo takie jak Grecja tak radykalnie ograniczy wydatki, musi wiedzieć, z jakiego źródła będzie czerpać przychody.
Jestem oburzona, że przed posiedzeniem Rady Europejskiej w tym tygodniu i w oświadczeniach dotyczących posiedzenia Rady, od 14 dni słyszymy z Niemiec, że to państwo nie będzie gotowe do dyskusji na temat warunków dla Grecji ani niezbędnych zmian. Te same dawne błędy popełnia się ponownie: chodzi mi o jednostronność i wywieranie presji na przyjęcie jednej metody. Jeśli chcemy postępować według modelu opisanego przez pana posła Verhofstadta, jak również zgodnie z decyzjami w sprawie konkretnych działań konsolidacyjnych, unia gospodarcza musi być również gotowa do prawdziwej solidarności. Dlatego też Grecja powinna oczekiwać od nas więcej niż daliśmy jej do tej pory.
Zgadzam się w pełni z panem posłem Schulzem i jego przedmówcami. Chciałabym więc wyraźnie powiedzieć w imieniu tych wszystkich z mojej grupy, którzy przez wiele miesięcy pracowali nad tą sprawą: metoda wspólnotowa jest czymś wyjątkowym. Potrzebne są nam prawdziwe, zrozumiałe procesy decyzyjne w Brukseli, żeby obywatele od Grecji po Danię, i w Niemczech i w Hiszpanii darzyli nas zaufaniem. Jeśli naprawdę mielibyśmy wprowadzić tę koncepcję "zamkniętego klubu”, zaproponowaną w pakcie na rzecz konkurencyjności, wymyśloną przez kilku szefów rządów, przegramy debatę na temat zaufania do Unii Europejskiej. Właśnie na tym w coraz większym stopniu polega ten kryzys. Mogę mieć tylko nadzieję, że zwycięży rozsądek i że posiedzenie Rady będzie bardziej sensowne.
Skoro już była mowa o zrównoważonym wzroście, Panie Przewodniczący Barroso, dodam tylko jedno. Nie potrafię zrozumieć, dlaczego komisarz ds. energii w Brukseli miałby powiedzieć, że ambitne cele dotyczące ochrony klimatu byłyby równoznaczne z dezindustrializacją w Europie. Niemiecki minister środowiska był w Brukseli 14 dni temu i przedstawił ekspertyzę, w której przewiduje się sześć milionów miejsc pracy w Unii Europejskiej, jeśli przyjmiemy w dziedzinie klimatu cel na poziomie 30 %. Oznaczałoby to zrównoważony rozwój. Panie Przewodniczący Barroso! Musi Pan powstrzymać pana komisarza Oettingera.
Vicky Ford
w imieniu grupy ECR - Pani Przewodnicząca! W czasie kryzysu - a nie ulega wątpliwości, że w strefie euro kryzys się nie skończył -czasem trzeba działać szybko, ale również w sposób inteligentny. W Wielkiej Brytanii udało się odbudować zaufanie rynku w drodze reform, które miały na celu ograniczenie wydatków i zmniejszenie długu publicznego. Takie właśnie głównie środki są teraz proponowane w pakcie na rzecz konkurencyjności.
Procedury parlamentarne nie pozwalają na podejmowanie szybkich decyzji, ale posłowie zgłosili sugestie, z których być może Rada Europejska mogłaby skorzystać. Nawiązując do irlandzkiej stopy procentowej: ci z nas, którzy pożyczyli pieniądze innemu państwu, powinni otrzymać odsetki według stopy procentowej, która odzwierciedla ryzyko, ale my chcemy również odzyskać nasze pieniądze. Zgłosiłam propozycję dotyczącą przedpłaty motywacyjnej, premii, która byłaby nagrodą za wcześniejszą spłatę. W ramach zarządzania gospodarczego państwa członkowskie będą musiały zapewnić większą przejrzystość własnych budżetów. Proponuję, by to samo miało zastosowanie do podatników wnoszących wkład do budżetu UE.
Mam nadzieję, że mimo tego kryzysu nasze rządy krajowe wezmą pod uwagę sugestie tego Parlamentu i będą konstruktywnie współpracować.
Lothar Bisky
Pani Przewodnicząca! Byłem zadowolony, Panie Przewodniczący Barroso, żezwrócił Pan uwagę na społeczny wymiar tego zagadnienia, popierając społeczną ugodę. Z całą pewnością będzie konieczna. Nie ma potrzeby powtarzać tego, o czym mówili moi koledzy i koleżanki, ponieważ w zupełności się z nimi zgadzam.
Jestem bardzo sceptycznie nastawiony do paktu, który został przedstawiony przez panią kanclerz Merkel i prezydenta Sarkozy'ego. Dlaczego? Ponieważ powody, którymi się kierowali w związku z przedstawieniem tego dokumentu, nie są zbyt jasne. Brak jego ważności jest tu całkiem inną kwestią. Oboje są zręcznymi strategami. Zupełnie nie zgadzam się z ich stwierdzeniem, że sprawy po prostu toczą się w ten sposób. Rozumiem, że mają na myśli dokładnie te sprawy, o których jest tam mowa. Właśnie do tego punktu chciałbym powrócić po raz kolejny. Uważam, że jest to bardzo poważny problem. Chociaż oni są przekonani, że zapis o indeksacji płac i wynagrodzeń jest właściwym rozwiązaniem, ja natomiast wcale nie jestem tego taki pewien. Jeśli ocenić je w kategoriach czerni i bieli, wiadomo, że podwyższenie wieku emerytalnego można również uznać za obniżenie świadczenia emerytalnego. Będzie bardzo trudno zmniejszyć zadłużenie. Przecież nawet w państwach takich jak Niemcy bardzo trudno jest to osiągnąć. Wyobrażam sobie, jak trudno będzie to przeprowadzić w Irlandii i Grecji.
Jestem trochę sceptycznie nastawiony do efektów, które ma przynieść proponowane rozwiązanie. Oczekuję przejrzystości w tej kwestii. Otrzymają Państwo poparcie od Parlamentu, jeśli wezmą Państwo udział w propagowaniu większej przejrzystości i zagwarantują, żeby żadna gra podobna do tej nie toczyła się bez wiedzy Parlamentu. Jeśli ktoś chce wprowadzać cięcia w sferze zabezpieczenia społecznego, musi to jasno powiedzieć, a nie stosować rozmaite wybiegi, by osiągnąć cel, którego Pan, Panie Przewodniczący Barroso, nie podziela i my również z całą pewnością go nie podzielamy.
Jesteśmy gotowi przedyskutować z wami koncepcję skoordynowanego europejskiego zarządzania gospodarczego, pod warunkiem że zarządzanie gospodarcze jest godne tego miana, innymi słowy że jest demokratyczne pod względem struktury i że pomoże w stworzeniu trwałej, społecznie odpowiedzialnej wspólnoty europejskiej. Jesteśmy również gotowi do dyskusji nad zmianami Traktatu, na przykład w odniesieniu do postępu społecznego. Oczekujemy jednak bardziej szczegółowych i wcześniej przekazywanych informacji i konsultacji. Tylko w taki sposób Parlament może monitorować ten proces. Nie można tego zrobić bez informacji!
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD - Pani Przewodnicząca! Podobał mi się sposób, w jaki pan przewodniczący Barroso przedstawił swój pogląd na temat dzisiejszego świata, ale jego słowa zabrzmiały chyba bardziej ironiczne niż zamierzał.
Mówił o wydarzeniach w Egipcie i w innych rejonach, podkreślając, jak to wspaniale, że ludzie buntują się i dążą do demokracji. Chciałbym mu przypomnieć, że demokracja jest metodą polegającą na tym, że w drodze głosowania wybiera się tych, którzy sprawują rządy, a następnie, jeśli się nie sprawdzają, odwołuje się ich, zwalnia, a na ich miejsce powołuje innych. Słowa przewodniczącego zabrzmiały ironicznie, ponieważ w kolejnym zdaniu stwierdził: "i dlatego w Europie w związku z kryzysem euro, musimy wzmocnić metodę wspólnotową”.
Dla obywateli, którzy się temu przyglądają - a robią to coraz częściej - metoda wspólnotowa oznacza, że propozycje przepisów wysuwają w tajemnicy niewybieralni biurokraci - osoby takie jak Pan, Panie Przewodniczący Barroso. Wiem, że Parlament Europejski głosował na Pana, ale też był Pan jedynym kandydatem, który został nam przedstawiony. Nie na tym polega demokracja!
Pan przewodniczący Barroso mówi więc, że demokracja jest dobra, ale dodaje, że nie możemy jej mieć w Europie. Podkreślił to również pan poseł Verhofstadt, który pochodzi z Belgii i uważa, że wszystkie państwa narodowe powinny zostać zniesione - no cóż, może z jego własnym tak już wkrótce się stanie. Mówi, że chcemy unii gospodarczej. Nikt za nią nie głosował. Nikogo nie pytano, czy jej chcemy. Może się Pan za nią opowiadać, ale obywatele Europy nie głosowali za nią.
Tematem, który należy poruszyć na piątkowym szczycie, jest Portugalia. Po udzieleniu pomocy Grecji i Irlandii jest dość oczywiste, że rynki wysyłają komunikat - "do trzech razy sztuka”. Rentowność portugalskich obligacji w poniedziałek wynosiła 7,6 %. Pan przewodniczący Barroso sam o tym wie. W przypadku Irlandii dopiero wtedy, gdy rentowność była na poziomie 7 %, trzeba było ratować ten kraj. W kwietniu mamy także ogromne refinansowanie długu portugalskiego - kolejne 20 miliardów euro, które trzeba zrefinansować. Przypomnijmy sobie, że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy 80 % zadłużenia Portugalii wykupił Europejski Bank Centralny.
Nie możemy dalej funkcjonować jako Unia Europejska, wykupując własne długi. Jeśli nadal tak będziemy postępować, kolejny kryzys zadłużenia nie będzie miał miejsca w państwie, ale będzie kryzysem zadłużenia samego Europejskiego Banku Centralnego.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Martin Schulz
(DE) Pani Przewodnicząca! Przypuszczam, że nie będzie Pan znał odpowiedzi, Panie Pośle Farage, ale chcę zadać Panu pytanie. Wciąż mówi Pan o Belgii jak o narodzie, który już nie istnieje. W ten sposób wypowiadał się Pan wobec pana przewodniczącego Van Rompuya, a teraz w podobnym duchu zwrócił się Pan do posła Verhofstadta. Czy wie Pan, na jakich podstawach opiera się państwo belgijskie?
Nigel Farage
Pani Przewodnicząca! Jestem zadowolony, że pan poseł Schulz o to mnie zapytał.
Trudność polega na tym, że gdy tworzymy sztuczne państwo, w którym istnieje więcej niż jedna grupa językowa - a najwyraźniej tak właśnie jest w przypadku Belgii - udaje się przez pewien czas utrzymać jego spójność, ale zbiorowości, niezależnie od tego, czy jest to Belgia, Jugosławia, czy Unia Europejska, w której występuje wiele całkowicie odmiennych języków i kultur, nie sposób utrzymać razem. Powód Pańskiego niepokoju o Belgię, jak i poważnego zmartwienia o nią pana przewodniczącego Van Rompuya oraz niechęci pana posła Verhofstadta polega na tym, że Belgia jest odwzorowaniem całego projektu europejskiego - czy nie mam racji, Panie Pośle Schulz?
Martin Schulz
(DE) Pani Przewodnicząca! Zajmę tylko 30 sekund. Ciekawe, że przedstawiciel partii, która nazywa się Partią Niepodległości Wielkiej Brytanii, nie wie, że Królestwo Belgii zostało utworzone zgodnie z sugestią Wielkiej Brytanii.
Proinsias De Rossa
(Pytanie zadane posłowi Farage'owi zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu) Pani Przewodnicząca! Mam nadzieję, że pan poseł Farage nie poczuje się dotknięty pytaniem obywatela Republiki Irlandii. Czy mógłbym go zapytać, na jakich podstawach opiera się Wielka Brytania? Rozumiem, że tworzą je Anglicy, Szkoci, Walijczycy i Irlandczycy z Irlandii Północnej. Czy nie jest to więc unia narodów? Dodam, że bardzo dumna.
Nigel Farage
Pani Przewodnicząca! To jest dobre pytanie, Panie Pośle Schulz. Ma Pan rację, że Belgia była brytyjskim pomysłem i brytyjską pomyłką. Zrobiliśmy dużo przez wiele lat. Część z tego dobrze, część źle, tak jak Pański kraj, Niemcy. Historia Niemiec nie była bielsza od bieli, myślę, że się Pan z tym zgodzi.
Ma Pan rację. Faktycznie, utrzymywanie spójności Wielkiej Brytanii budzi głęboki niepokój. W rzeczywistości Irlandia w roku 1921 poszła własną drogą, wtedy kiedy stała się niepodległym państwem. Ma Pan rację, bardzo trudno jest utrzymać razem różne kultury. Zdecydowanie uważam, że unia Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Północnej działa obecnie, ponieważ jest na to zgoda. Jeśli takiej zgody nie będzie, zostaną przeprowadzone powszechne referenda i te narody będą mogły się rozdzielić. A mnie chodzi o to, że w tej Unii Europejskiej nikomu nie dano takiej możliwości.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Pani Przewodnicząca! Radzie zależy na zwiększeniu ambicji, co pozwoliłoby wzmocnić konkurencyjność i konwergencję. Chciałabym przyłączyć się do tych, którzy wyrazili uznanie dla pana przewodniczącego Barroso za sposób, w jaki podjął wyzwanie i przybył tu, żeby nam wyjaśnić istotę paktu na rzecz konkurencyjności; dziś udało się nawet wprawić pana posła Schulza w dobry nastrój. Nie można tego nie zaznaczyć. Podjął Pan to wyzwanie wspólnie z panem przewodniczącym Van Rompuyem.
Niemniej jednak, jak się zdaje, są pewne trudności z przystąpieniem do realizacji tego paktu, ponieważ w szczególności Parlament musi się uporać z pokaźnym pakietem legislacyjnym. Po raz pierwszy Parlament znalazł się w roli współprawodawcy w przypadku zarządzania gospodarką. Dlatego tak ważne jest powiązanie różnych kwestii razem, ponieważ w pewnym stopniu się pokrywają. Na tej sali, Panie i Panowie, zgłosiliśmy dwa tysiące poprawek, a jeśli się im przyjrzymy, stwierdzimy, że te poprawki dotyczą niemal wszystkich zagadnień ujętych w pakcie na rzecz konkurencyjności. Temu Parlamentowi również zależy na większych ambicjach i właśnie w związku z tym odczuwam niepokój. W jaki sposób powiążemy pakt na rzecz konkurencyjności ze strategią UE 2020? Ponadto, Panie Przewodniczący Barroso, czy zamierza Pan aktywnie korzystać z naszego prawa do inicjatywy w celu powiązania paktu na rzecz konkurencyjności z pakietem legislacyjnym? Jeśli nie uda się Panu tego zrobić, wówczas nasz Parlament sam podejmie wyzwanie, wypełniając swoją rolę współprawodawcy.
Elisa Ferreira
(PT) Pani Przewodnicząca! Pochodzę z kraju, który istnieje od ponad ośmiu wieków, a mimo to jest zainteresowany istnieniem w tym zglobalizowanym świecie silnej Europy i Europy zdolnej utrzymywać stosunki z Chinami, Indiami i ze Stanami Zjednoczonymi na równorzędnych warunkach. Kryzys, który przeżywamy, nie jest kryzysem w strefie euro, jest to - jak ktoś powiedział - kryzys strefy euro. Dzieje się tak dlatego, że wspólna waluta może funkcjonować tylko wtedy, gdy w sposób rzetelny i nieustępliwy pracuje się nad konwergencją różnych obszarów pod względem tempa wzrostu, rentowności i zatrudnienia, jeżeli istnieje rzeczywista konwergencja. Do tej pory pracowaliśmy nad wskaźnikami konwergencji nominalnej, a to w żadnym razie nie jest to samo.
Europa pilnie musi dokończyć to, co rozpoczęła. Żeby mogła doprowadzić do końca to, co rozpoczęła - w szczególności projekt dotyczący wspólnej waluty - musi bez wątpienia stworzyć solidny fundusz stabilizacji: fundusz, który umożliwia państwom znajdującym się w trudnej sytuacji osiągnięcie tej konwergencji przy stopach procentowych na poziomie akceptowalnym i niewygórowanym, i bez zmuszania ich do ograniczania inwestycji strategicznych, które dają im możliwość osiągnięcia tej konwergencji, tak aby mogły one korzystać ze wzrostu i spłacić dług zaciągnięty w czasach kryzysu.
Pani Przewodnicząca! Potrzebujemy Komisji, która jest aktywna, Komisji, która jest zaangażowana w tworzenie tego funduszu stabilizacji, ale także w sprawę euroobligacji, i posłucha komunikatu, jaki Parlament ponownie przekazał jej dzisiaj za pomocą nowego źródła zasobów własnych, mianowicie że musi nastąpić skuteczne wzmocnienie budżetu, który jest zdecydowanie niewystarczający. Przyjęliśmy właśnie sprawozdanie pani poseł Podimaty, w którym wyraźnie popiera się podatek od transakcji finansowych. Aby przetrwać, Europa musi teraz zmienić kierunek. Potrzebny jest jej silny Parlament, ale również Komisja zdolna do działania, a nie tylko reagowania: do podejmowania inicjatyw, na które z niecierpliwością czekamy, żeby ten eksperyment nie został zaprzepaszczony i żeby ten eksperyment przyniósł efekty.
Sylvie Goulard
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Przewodniczący Barroso, Panie Komisarzu! Wypowiedziano już wiele opinii, z którymi się zgadzam. Chciałabym w swojej wypowiedzi posłużyć się trzema słowami.
Pierwszym z nich "szacunek”: to nie ten Parlament powierzył Parlamentowi Europejskiemu rolę współprawodawcy w odniesieniu do zarządzania gospodarką. Zdecydowały o tym rządy w traktacie lizbońskim. Jako sprawozdawcy uważamy, że nie powinniśmy o ważnych dyskusjach nad pakietem dotyczącym zarządzania dowiadywać się z wyszukiwarki Google czy z angielskojęzycznej prasy. Pierwszą rzeczą, o którą chciałabym prosić Pana, Panie Przewodniczący Barroso, i współpracowników pana Van Rompuya obecnych na tej sali, jest szacunek dla nas i umożliwienie obecnemu Parlamentowi wykonywania jego pracy.
Drugim słowem jest "demokracja”. Nigdy, od XVIII wieku, nie widzieliśmy systemu demokratycznego, w którym odmawia się podziału władzy w sposób, w jaki robi to teraz Rada Europejska. Podział władzy polega na tym, że są ci, którzy podejmują decyzje i ci, którzy sprawują kontrolę. Rada, w zmowie z Panem, Panie José Manuelu Barroso, przejmuje zarówno prawo do podejmowania decyzji, jak i do kontroli, innymi słowy dąży do tego, żeby nic nie robić.
Trzecie słowo to "skuteczność”. Jeśli w dalszym ciągu będziemy rozwadniać treść naszych wniosków, dojdziemy do najniższego wspólnego mianownika, a wiadomo, co to oznacza. Historię strategii lizbońskiej! Czyli 10 lat, które doprowadziły nas donikąd.
Będziemy nadal wykonywać naszą pracę. Ten Parlament domaga się szacunku i będzie bronić demokracji oraz zapewniać skuteczność.
Miguel Portas
(PT) Pani Przewodnicząca! Dwa tygodnie temu w prasie międzynarodowej komentowano Pani wypowiedzi o tym, że istnieje ewentualność, że Portugalia zwróci się do Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EFSF), i interpretowano je jako zachętę. jako że pan przewodniczący Barroso jest z pewnością w Komisji osobą, która najlepiej rozumie realia Portugalii, chciałbym zadać mu trzy pytania i uzyskać do niego trzy szczere odpowiedzi.
Pierwsze pytanie brzmi: co Portugalia zamierza zyskać poprzez odwołanie się do EFSF i Międzynarodowego Funduszu Walutowego?
Drugie pytanie: jakie zmiany w EFSF uważa Pan za niezbędne, aby zapobiec powtórzeniu się haniebnej sytuacji, jaka miała miejsce w Irlandii? Pożyczki według wygórowanych stóp procentowych, z obniżeniem wynagrodzeń i nieustannym dumpingiem podatkowym wobec dużych przedsiębiorstw?
Trzecie i ostatnie pytanie: w jaki sposób, Pana zdaniem, przywrócimy zaufanie, skoro wszystkie decyzje dotyczące polityki pieniężnej - i ostatnie podjęte przez Europejski Bank Centralny - w dalszym ciągu przyczyniają się do wyniszczenia najsłabszych poprzez wzrost obciążeń hipotecznych?
Jean-Paul Gauzès
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Mogę tylko poprzeć to, co właśnie powiedziała pani poseł Goulard na temat podstawowych założeń, to znaczy że jakkolwiek jesteśmy w pełni świadomi potrzeby skuteczności i szybkiego tempa w procesie decyzyjnym, Parlament musi brać w nim udział. Tylko dzięki temu nasi współobywatele, którzy wybrali nas na swoich przedstawicieli, będą mogli zrozumieć to, co się dzieje i uzyskać wyjaśnienie.
Chciałbym poruszyć pewną bardzo konkretną kwestię. Codziennie odbieramy ciosy ze strony rynków finansowych, tych rynków finansowych, oznacza to wszystko i nic; są na nich najczęściej młodzi ludzie, którzy przeszli od gameboya do komputera, niewiele się nad tym zastanawiając, ale jednak zasiali strach w sercach naszych krajów. Objęcie rynków kontrolą nie jest równoznaczne z ich wyeliminowaniem. Nie należę do grupy, która dąży do zniesienia rynków. Ale do czego dążą rynki? Do unikania ryzyka, a zasadą gry na rynkach jest przenoszenie ryzyka na innych. Oznacza to, że żaden podmiot nie będzie zadowolony tak długo, jak istnieje ryzyko.
Uważam, że jeśli chcemy mieć wpływ na te rynki finansowe, Europa musi wyznaczyć bardzo wyraźne granice, nie zmieniać kierunku co drugi dzień i nie wymyślać niezliczonych koncepcji, które nigdy nie zostaną wprowadzone w życie.
Jeżeli chcemy mieć kontrolę nad sprawami finansowymi, a to ma kluczowe znaczenie dla stabilności gospodarczej naszych państw, musimy być zdolni - i to jest zaczerpnięte od Pana zadanie, Panie Przewodniczący Barroso, nadać impuls - wytyczyć jasne cele, jasno wskazać środki i wykazać się determinacją w związku z dobrą koordynacją gospodarczą.
Proinsias De Rossa
Pani Przewodnicząca! Celowe unikanie zarządzania gospodarczego i regulacji sektora bankowego na szczeblu krajowym i europejskim doprowadziło nas do tego kryzysu, a kryzys dla każdego przejawia się w sposób oczywisty pod względem zatrudnienia, braku wzrostu, utraconych emerytur itd. Tak więc, Panie Przewodniczący Barroso, i w istocie Panie Komisarzu Olli Rehn, nie musicie mnie przekonywać, że zarządzanie gospodarcze jest konieczne, że musi być silne i że wszystkie państwa członkowskie, a zwłaszcza państwa strefy euro, powinny je przyjąć. Musimy natomiast przekonać obywateli w Europie, że jest to konieczne, a sposób, w jaki powinniśmy to zrobić, polega na zapewnieniu zgodności z prawem. Zapewniamy zgodność z prawem, odmawiając akceptowania wniosków, które nie są oparte na traktatach i metodzie wspólnotowej.
To nie będzie możliwe do zaakceptowania, jeśli będzie postrzegane jako leżące w interesie jednego, dwóch, trzech, czterech czy pięciu państw silnych gospodarczo. Taka jest rzeczywistość. A zatem dla przyszłości Unii niezwykle ważne jest, by uzgodnienia dokonane na nieformalnym posiedzeniu Rady w dniu 11 marca i ustalenia z końca marca zyskały poparcie wszystkich obywateli w Europie.
Rząd irlandzki - właśnie wybrany w Irlandii - ma silny mandat. Przytoczę fragment programu, który ten rząd właśnie uzgodnił: "Musimy zażegnać problem zagrażającej krajowej niewypłacalności (...) program wsparcia UE-MFW do tej pory nie przyczynił się do przywrócenia zaufania do irlandzkiej gospodarki (...) jest to odzwierciedleniem braku pewności co do możliwości finansowych związanych z pakietem ratunkowym”.
Pozwolę sobie na tym punkcie zakończyć. Jest to ważny punkt. Niepowodzenie programu prowadzi do zwiększenia niestabilności finansowej strefy euro.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Sharon Bowles
Pani Przewodnicząca! Co tydzień w prasie pojawia się mnóstwo informacji o nowych lub zmodyfikowanych propozycjach jakiegoś kraju, Rady Europejskiej i przewodniczącego Komisji. Wyrażam uznanie prezesowi EBC, ponieważ liczy się on z dyskusjami i sprawozdaniami Parlamentu, a także dostrzega nasz kierunek działania i determinację.
Pakt na rzecz konkurencyjności i proces jego powstawania jest tu trafnym przykładem. Mamy spory wachlarz koncepcji uwzględnionych w naszych poprawkach do pakietu dotyczącego zarządzania gospodarczego, a więc nie będziemy mieli większych problemów z przejściem do współdecyzji, żeby połączyć stanowiska, jakie zajmuje Parlament i Rada.
Nie powinniśmy jednak wybierać najlepszych elementów z jednolitego rynku ani nadal postępować z nim niewłaściwie. Jednolity rynek nie jest twierdzą, wewnątrz której wszyscy mają zapewnione równe szanse. Chodzi tu o konkurencyjność zewnętrzną, którą może generować duży jednolity rynek, a więc istnieje ścisły związek z częścią zarządzania gospodarczego związaną z odzyskaniem koniunktury.
Potrzebny jest nam również stały mechanizm stabilizacji finansowej, który może się zmieniać w czasie, zarządzany i oparty na priorytetach. Niemcom, porażonym koncepcją "unii transferów pieniężnych”, mówię: "spójrzcie, co towarzyszy żądaniom waszego własnego rządu - dokapitalizowanie banków i zakup długu państwowego na rynku wtórnym”. Banki niemieckie będą potrzebować dziesięciu lat na uznanie aktywów o obniżonej wartości w wyniku kryzysu, a dotyczy to także długu państwowego. W Niemczech banki nie będą spełniać nowych międzynarodowych zasad dla kapitału bankowego, więc transfer do niemieckich banków powinien również być tematem waszych dyskusji. Dlatego mechanizm jest wam potrzebny, tak jak wszystkim w strefie euro.
I wreszcie, w odniesieniu do stóp procentowych - należy znaleźć właściwe proporcje między stabilnością a ryzykiem nadużyć.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Diogo Feio
(PT) Pani Przewodnicząca! Trudne czasy wymagają odważnych decyzji politycznych. Właśnie dlatego wykonujemy naszą pracę i z tego samego powodu pragnę pogratulować panu przewodniczącemu Barroso w związku z koncepcjami, które nam tu przedstawił. Parlament Europejski również wyraził jasne stanowisko w wielu sprawozdaniach na temat euro i potrzeby stabilizacji, a także w sprawie problemu ze wzrostem. Nie możemy brać pod uwagę racji tylko jednej strony.
Wyjście z kryzysu wymaga na przykład, by w procesie funkcjonowania stałego funduszu brać pod uwagę specyfikę sytuacji państw członkowskich, które obecnie płacą zwiększone odsetki z tytułu swego długu publicznego. To jest polityka, w której należy również mieć na względzie konkurencyjność, lepsze warunki kredytowania, politykę podatkową, która sprzyja przyciąganiu inwestorów, w gruncie rzeczy wszystko, co wiąże się z tworzeniem bogactwa. Niemniej jednak także z tego powodu potrzebujemy więcej instytucji europejskich. Stanowisko Parlamentu Europejskiego zostało określone w sposób jasny i przedstawione nie za pośrednictwem mediów. To nie jest czas na decyzje ideologiczne, ale na myślenie o obywatelach. Oni oczekują od nas sensownych i szybkich decyzji.
Jacek Saryusz-Wolski
Pani Przewodnicząca! Mamy do czynienia nie z kryzysem strefy euro, ale kryzysem finansów publicznych w niektórych państwach członkowskich, które znalazły się w strefie euro - mogą to być równie dobrze Węgry. Dlaczego zatem ma się odbyć spotkanie wyłącznie szefów państw strefy euro - siedemnastu - bez zapraszania pozostałych? Po co stwarzać nieuzasadnione podziały, które zlikwidowaliśmy sześć lat temu dzięki rozszerzeniu i tworzyć unię dwóch prędkości?
Komisja Europejska pod pana przewodnictwem, Panie Przewodniczący Barroso, jest strażnikiem Traktatu. Jaka jest w Traktacie podstawa dla takiego wykluczenia? Dlaczego wykluczać tych, którzy są chętni i mogą coś zrobić? Dlaczego nie zastosować art. 5 i 121 w celu pogłębienia polityki fiskalnej i społecznej? Dlaczego nie zastosować przewidzianej w Traktacie wzmocnionej współpracy w ramach traktatów, powierzając kluczową rolę dla Komisji Europejskiej?
Jednolity rynek obejmuje 27 państw członkowskich, tylu też dotyczy wyzwanie konkurencyjności. Przewodniczący Rady i Komisja Europejska powinni być liderami w UE 27, a nie sekretariatem wybranej grupy państw członkowskich.
Roberto Gualtieri
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Wczoraj wieczorem Komisja Spraw Konstytucyjnych zdecydowaną większością głosów przyjęła opinię Parlamentu w sprawie zmiany Traktatu w związku z wprowadzeniem mechanizmu stabilizacji.
W tekście poprawki proponuje się zmianę traktatu lizbońskiego poprzez ustanowienie procedury, która wprawdzie przewiduje zachowanie międzyrządowego charakteru funduszu, ale uzasadnia wprowadzenie tego postanowienia do Traktatu. Zawiera ona również pewne wyraźnie przedstawione propozycje dotyczące funkcjonowania mechanizmu opracowanego w taki sposób, by był zgodny z obowiązkami, które w Traktacie nakłada się na instytucje europejskie, z potrzebą rzeczywistego zarządzania gospodarczego, lecz nie miałoby racji bytu, gdyby nadać mu wymiar międzyrządowy.
Posłużę się metaforą, której Pan, Panie Przewodniczący Barroso, użył w podczas ostatniej debaty. Parlament proponuje wprowadzenie tego międzyrządowego wagonu na tory, po których jedzie pociąg Unii i powierzenie Komisji należnej jej roli maszynisty tego pociągu.
W jaki sposób Komisja odnosi się do propozycji Parlamentu? Czy jest gotowa pomóc w przeforsowaniu ich w negocjacjach, które odbędą się w ciągu najbliższych dni?
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Pat the Cope Gallagher
Pani Przewodnicząca! W moim kraju, Irlandii, jest mała i otwarta gospodarka charakteryzująca się dużą koncentracją bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Wynosząca 12,5 % stopa podatku od przedsiębiorstw ma zasadnicze znaczenie dla wspierania naszych działań związanych z naprawą gospodarczą, utrzymania miejsc pracy i wzrostu zatrudnienia. W wyniku wprowadzenia niskiej stopy podatku od przedsiębiorstw osiem najbardziej zaawansowanych technologicznie przedsiębiorstw ulokowało swoje siedziby w moim kraju. Każdy krok w kierunku konwergencji lub ujednolicenia stopy podatku od przedsiębiorstw w Unii Europejskiej w zdecydowanie negatywny sposób wpłynie na zdolność Irlandii przyciągania zagranicznych inwestycji bezpośrednich, a tym samym na naszą zdolność do poprawy koniunktury gospodarczej.
Trzeba pamiętać, że Irlandia, tak samo jak inne mniejsze państwa, jest pod względem geograficznym i historycznym peryferyjnym państwem w Europie i niska stopa podatkowa jest dla niej narzędziem, narzędziem służącym do radzenia sobie z ograniczeniami gospodarczymi, które wiążą się z uwarunkowaniami kraju peryferyjnego. Chcę zadać pytanie panu przewodniczącemu. Czy może Pan potwierdzić, że na mocy traktatu lizbońskiego kompetencje podatkowe leżą w gestii każdego państwa członkowskiego?
Ilda Figueiredo
(PT) Pani Przewodnicząca! Dzisiaj, dla uczczenia Międzynarodowego Dnia Kobiet, wszyscy wypowiadali piękne słowa na temat praw kobiet. Jednakże teraz, kiedy mówimy o sprawach ekonomicznych i finansowych, dominuje temat interesów finansowych w tak zwanym zarządzaniu gospodarczym, z naciskiem na pogłębienie kryteriów paktu stabilności i wzrostu, a nie bierze się pod uwagę szczególnych cech każdego kraju, głębokich rozbieżności gospodarczych, nierówności społecznych, bezrobocia i ubóstwa.
I dlatego z takiego paktu na rzecz konkurencyjności wyniknie dla nas pogłębienie się wszystkich istniejących problemów społecznych. Pojawią się również niepokoje wśród robotników, kobiet i młodzieży, już zapowiadane w Portugalii, w szczególności na zbliżające się weekendy, na przykład manifestacja organizowana przez Konfederację Generalną Portugalskich Pracowników (CGTP) w Lizbonie w dniu 19 marca. To jest nadzieja, że nastąpią niezbędne zmiany.
Jaroslav Paška
(SK) Pani Przewodnicząca! Chciałbym zacząć od przypomnienia mojemu koledze, Wiceprzewodniczącemu Verheugenowi, że UE została stworzona na mocy porozumienia niezależnych i suwerennych państw, które dobrowolnie postanowiły przekazać część swoich uprawnień nowej instytucji - Unii Europejskiej. Ustanowiły ja razem, by wspólnie i w sposób skoordynowany administrować niektórymi kompetencjami należącymi do suwerennych państw. A zatem, jeśli z takich względów państwa europejskie uznały, że chcą stworzyć wspólną administrację gospodarczą w ramach unijnych regulacji, musi ona być wynikiem ich niezależnej i dobrowolnej decyzji, a nie dyrektywy z Brukseli.
Skoro więc mówimy o pakcie, czyli o umowie między suwerennymi państwami w sprawie dalszej współpracy pod egidą UE, to wszystko jest w porządku. Jeśli ma istnieć pewna forma ściślejszej współpracy w dziedzinie zarządzania gospodarką, całkiem naturalnie powinny ją podjąć przede wszystkim państwa strefy euro, które zobowiązały się do używania wspólnej waluty.
Niemniej jednak, Panie i Panowie, nie miejmy żadnych złudzeń. Regulacje gospodarcze i przepisy podatkowe w tych państwach są różne, a wobec tego proces ten będzie bardzo skomplikowany...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Franz Obermayr
(DE) Pani Przewodnicząca! Dziękuję w szczególności za ogłoszenie listy mówców z wyprzedzeniem. Oprócz wprowadzenia jednolitego wieku emerytalnego we wnioskach zawarto wymóg dotyczący harmonizacji stawek podatku obrotowego i polityki wynagrodzeń. Jest to kolejny krok w kierunku zarządzania gospodarczego i ogromnej ingerencji w suwerenność państw członkowskich. Sytuacja pogarsza się dlatego, że Parlament Europejski nie będzie miał nic do powiedzenia w tych sprawach, i że istniała możliwość powołania się na art. 136 Traktatu z Lizbony. Jest prawdopodobne, że pani kanclerz Angela Merkel i pan prezydent Sarkozy zdołają przeforsować swoje propozycje, mimo sprzeciwu innych państw strefy euro.
Nawiązując do wzmocnienia pakietu ratunkowego: jest oczywiste, że spekulanci nadal będą mogli wywierać presję na państwa strefy euro, których sytuacja się pogarsza, bez ponoszenia wynikającego z niej ryzyka. W czasie kryzysu pakiet ratunkowy będzie udostępniany. Zyski zostaną sprywatyzowane, a straty poniesie społeczeństwo i zostaną one rozłożone na całą strefę euro. Panie Przewodniczący Barroso! Powiedział Pan, że wzrost gospodarczy trzeba rozkładać bardziej sprawiedliwie. Chciałbym Pana zapytać: jaka jest sytuacja z zobowiązaniami finansowymi? Pakiet ratunkowy przyczyni się do obciążeń, które zostaną rozłożone jeszcze bardziej niesprawiedliwie. Ponadto spowoduje problemy społeczne i zagrozi dobrej koniunkturze płatników netto.
José Manuel Barroso
Pani Przewodnicząca! Zadano kilka konkretnych pytań na temat Portugalii, na które odpowiem. Decyzja, czy Portugalia powinna odwoływać się do Europejskiego Instrument Stabilności Finansowej (EFSF) czy nie, należy do władz portugalskich. Jest to decyzja, którą Portugalia podejmie w sposób suwerenny, ponieważ dotyczy długu państwowego. Mogę jednak Państwu powiedzieć, że zwrócenie się do EFSF i Międzynarodowego Funduszu Walutowego o pomoc traktuje się oczywiście jako ostateczność: ultima ratio. Nie ulega wątpliwości, że jeśli państwo może uniknąć zastosowania tego mechanizmu, nie powinno do niego sięgać, ponieważ korzystanie z tych funduszy ratunkowych wiąże się z kosztami, i to nie tylko pod względem reputacji. Dlatego też, jeśli tylko państwo ma możliwość, powinno tej drogi unikać. Ale powtórzę raz jeszcze, decyzja w sprawie skorzystania z tego funduszu ratunkowego należy do władz krajowych, a przynajmniej w sprawie wniosku o jego uruchomienie.
Po drugie, nawiązując do moich oczekiwań w związku z EFSF: nie jest to kwestia upodobań, lecz polityki: my, w Komisji, aktywnie współpracujemy z państwami członkowskimi, szczególnie ze strefy euro, w celu wzmocnienia zdolności EFSF do udzielania pożyczek, żeby fundusz mógł rozszerzyć zakres swojej działalności, na przykład zwiększyć elastyczność. Niektóre z tych zagadnień są niezwykle delikatne jeśli chodzi o wpływ na rynek, a więc nie wydaje mi się rozsądne mówić o zamierzeniach, co do których nie zapadły ostateczne decyzje, a prace w związku ze strefą euro są w toku. Ponadto, jak Państwu wiadomo, Komisja wyraźnie przedstawiła swój wniosek w sprawie wzmocnienia EFSF i rozszerzenia zakresu jego działalności, szczególnie w rocznej wizji wzrostu gospodarczego.
Na pytanie, czy polityka ta powinna lub może być zmieniona, odpowiadam Państwu teraz, że nie może być zmieniona wobec państw najbardziej zagrożonych. Byłoby to równoznaczne z kompletnym brakiem odpowiedzialności w przypadku państw o takim poziomie długu publicznego lub prywatnego, teraz ograniczać wysiłki skoncentrowane na konsolidacji budżetowej i reformach strukturalnych. Jeśli państwo ma tak wysoki poziom zadłużenia, musi odzyskać zaufanie rynków, bo jeśli nie, jego sytuacji gospodarczej nie da się uratować. Dlatego też, jeśli chcemy pomóc państwom obecnie najbardziej zagrożonym, nie możemy oferować im miraży ani składać nierealistycznych obietnic, a przeciwnie, musimy wspierać każde rozsądne działanie, które mogą podjąć zmierzające do konsolidacji budżetowej i reform strukturalnych. Jest to jedyny sposób na zdobycie zaufania rynków. Rzecz jasna, nie jest to tylko wysiłek danego państwa, potrzebny jest także wspólny wysiłek strefy euro. Właśnie do tego dążymy, oczywiście, przy różnym stopniu wsparcia od różnych zaangażowanych stron.
Mogę Państwu powiedzieć, że Komisja dokłada wszelkich starań, żeby proponować bardziej ambitne rozwiązania, ale Szanowni Państwo wiedzą, że Komisja przedstawia sugestie, a ostateczne decyzje należą do państw członkowskich, szczególnie tych ze strefy euro, zwłaszcza w sprawach należących zdecydowanie do kompetencji krajowych, nieprzewidzianych w Traktacie, na przykład EFSF.
(FR) W każdym razie chciałbym powiedzieć całemu Parlamentowi, że wiele krytycznych uwag, które dzisiaj usłyszałem - chociaż większość z Państwa wyraziła poparcie dla ogólnego podejścia Komisji - było skierowanych, jeśli dobrze zrozumiałem, do konkretnych rządów lub państw członkowskich. W związku z tym ja nie mogę się wypowiadać w ich imieniu.
Muszę powiedzieć, że Komisja przedstawiła pakiet wniosków dotyczących zarządzania gospodarką. Przyjęliśmy rozwiązania najbardziej ambitne, biorąc pod uwagę możliwości naszych rządów. Nawet w przypadku pakietu dotyczącego zarządzania gospodarczego, który zaprezentowaliśmy wspólnie z moim kolegą, komisarzem Ollim Renem, państwa członkowskie nie były gotowe zaakceptować założeń na początkowo przedstawionym przez nas poziomie ambicji. Tak wygląda prawda w sprawach, w odniesieniu do których przedłożyliśmy wnioski legislacyjne.
Teraz pojawiła się nowa koncepcja, czyli pakt na rzecz konkurencyjności, i w związku z tym staramy się - co tutaj chcę bardzo wyraźnie zaznaczyć i okazać szacunek Parlamentowi - zmieścić się w miarę możliwości w granicach podejścia wspólnotowego.
Przekazałem Państwu, w sposób całkowicie przejrzysty, informacje o działaniach Komisji, których celem jest wykorzystanie tej koncepcji, dotyczącej wpływu konkurencyjności, w sposób użyteczny i przynoszący wartość dodaną w odniesieniu do wzrostu i zatrudnienia - które, jak już powiedziałem, w dalszym ciągu mają priorytetowe znaczenie dla Komisji - a nawet w celu wzmocnienia systemu zarządzania. Oczywiście nie trzeba Komisji przypominać o jej roli jako gwaranta Traktatu. Nieustannie dajemy dowody, że o niej pamiętamy, czy to w sprawach dotyczących rynku wewnętrznego, konkurencji, czy też zwalczania dyskryminacji. Mogę jeszcze raz Państwa zapewnić, że Komisja nie zawaha się skorzystać ze wszystkich środków, które ma do dyspozycji, jeżeli uzna, że którekolwiek z zasad lub postanowień Traktatu są naruszane przez decyzje podejmowane przez Radę Europejską albo którąkolwiek z pozostałych instytucji.
Dlatego prace, jakie wykonujemy, mają charakter długoterminowy i, oczywiście, są to poważne prace, które wykonujemy z poczuciem odpowiedzialności. Jest to dla nas bez wątpienia czas niezwykle delikatny. Czas, kiedy - jak Państwu wiadomo - pierwszą rzeczą, którą rządy sprawdzają każdego dnia rano jest stan ich długu publicznego.
W związku z tym to, co mówimy ma znaczenie. Daje nadzieję, że to, co tworzymy ma znaczenie. Dlatego też Komisja dla samej siebie powinna działać w sposób ambitny, a jednocześnie odpowiedzialny, przy opracowywaniu wniosków, wiedząc, że mają przynajmniej szansę dojść do skutku, a nie są tylko chwytem propagandowym, przynoszącym potem poczucie rozczarowania. Tego właśnie chcę uniknąć i tego musi unikać Komisja. Musimy unikać rozczarowania lub zwyczajnie podziałów, czy to w strefie euro, czy nawet w całej Unii Europejskiej.
Dlatego mogę Państwa zapewnić, że Komisja będzie w dalszym ciągu stawiać sobie ambitne cele. Obecnie Komisja powtarza wszystkim rządom, że Parlament musi być zaangażowany w ten pakt na rzecz konkurencyjności. Obecnie Komisja powtarza rządom, że musi utrzymać swoją kluczową rolę w związku z tym paktem na rzecz konkurencyjności, nie z uwagi na lojalność instytucjonalną, nie z instytucjonalnego egoizmu, ale - sądzę, że nie muszę nawet tego mówić - dlatego, że Komisja i podejście wspólnotowe dają gwarancję, jeśli chcemy uniknąć podziałów między strefą euro a resztą Europy. Są one gwarancją, jeśli chcemy uniknąć ataków na integralność jednolitego rynku lub jeśli chcemy uniknąć kwestionowania innych mechanizmów, takich jak pakt stabilności i wzrostu. Są one w istocie gwarancją, że pozostaniemy Europejczykami w ramach Unii Europejskiej, zachowując europejską solidarność.
Dlatego też byłem bardzo szczery i bardzo otwarty. Komisja wykonuje swoją pracę z zachowaniem pełnej przejrzystości, oczywiście konstruktywnie, i stara się uratować koncepcję, która, jeśli tylko zostanie dobrze przedstawiona i wprowadzona w ramach podejścia wspólnotowego, może przysporzyć wartości dodanej naszym działaniom w dziedzinie zarządzania, w przeciwieństwie do tego, co niektórzy z Państwa mówili. Rzeczywiście, działania, które nasze rządy zintensyfikowały, dążenia do politycznej koordynacji gospodarczej, zawsze były częścią ogólnego podejścia Komisji oraz większości posłów do tego Parlamentu.
W związku z tym mamy szansę. Jeśli szefowie państw lub rządów są teraz gotowi zaangażować się w koordynację polityki gospodarczej, nawet w pewnych dziedzinach, które były dotychczas uznawane za należące do wyłącznych kompetencji krajowych, powinniśmy moim zdaniem przyjąć to z zadowoleniem, w zakresie, w jakim przysparza wartości dodanej w sferze wzrostu i zatrudnienia oraz respektuje systemy zarządzania Wspólnoty. O to właśnie chodzi.
Uważam, że z tego punktu widzenia debata była bardzo użyteczna. Jestem też przekonany, że komunikat tego Parlamentu dotarł do Rady Europejskiej. Pan Przewodniczący Buzek przekazał go, gdy był ostatnio na posiedzeniu Rady Europejskiej. Myślę, że w istotnych sprawach Komisja i Parlament będą zdecydowanie bronić podejścia wspólnotowego w przekonaniu, że jest to dla Europy jedyny sposób na osiągnięcie celów, które wyznaczyliśmy sobie w strefie euro, w odniesieniu do stabilności, a także wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w całej Unii.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
João Ferreira
Dramat, który po raz kolejny rozgrywa się przed naszymi oczami staje się bolesną powtórką z historii i odsłania prawdę o tej Unii Europejskiej: o tym, kto w ostatecznym rozrachunku określa zasady i w imieniu których grup interesu. W tym dramacie jak zwykle nie brakuje głównych bohaterów, postaci drugiego planu i statystów. Ten tak zwany "pakt na rzecz konkurencyjności”, który został sporządzony przez Niemcy i Francję, po czym w sposób nikczemny narzucony wszystkim pozostałym państwom strefy euro, i którego początkowo wypierali się jego twórcy, teraz jest prezentowany i wychwalany przed Parlamentem Europejskim przez przewodniczącego Komisji Europejskiej, pana Barroso. W dodatku po tym, jak jeszcze tydzień wcześniej przewodniczący Barroso skrytykował kanclerz Merkel za ignorowanie roli Komisji. Teraz jest w końcu oczywiste, na czym polega rola Komisji i jej przewodniczącego. Wspomniany wyżej pakt, którego - jak mówi nam teraz przewodniczący Barroso - mamy nie oddzielać od celu zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, zawiera rozwiązania będące prawdziwą krucjatą przeciwko prawom pracowniczym i społecznym, polegającą na ataku na płace, podwyższeniu wieku emerytalnego, próbach zniszczenia układów zbiorowych i równaniu w dół praw socjalnych. Jest również próbą skazania na zależność ekonomiczną w stylu kolonialnym państw, takich jak Portugalia.
