Rosnące ceny żywności (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie podwyżek cen żywności.
János Martonyi
urzędujący przewodniczący Rady - Pani Przewodnicząca! Dziękuję za zaproszenie węgierskiej prezydencji do udziału w tej debacie w sprawie podwyżek cen żywności.
Sprawą tą zajmujemy się już drugi raz w ciągu trzech lat. Podwyżki cen żywności ponownie powodują niepokoje społeczne i brak stabilności politycznej w kilku krajach. Rodziny z najuboższych regionów świata są w potrzebie. Co więcej, FAO podaje, że perspektywy nie są najlepsze, gdyż ceny mają wciąż rosnąć w wyniku niekorzystnych zjawisk klimatycznych. Jest to więc kwestia paląca. Rozmawiali o niej ministrowie rolnictwa i Dyrektor Generalny WTO, Pascal Lamy, w Berlinie dnia 22 stycznia 2011 r., i ponownie w Radzie ds. Rolnictwa 24 stycznia bieżącego roku.
Powody tego ostatniego wzrostu cen są złożone i obejmują różne czynniki strukturalne i czasowe. Jeśli chodzi o popyt, mamy więcej ludzi do wykarmienia niż kiedykolwiek wcześniej. Jeśli chodzi o podaż, susze i powodzie zniszczyły zbiory. Wzrosły też koszty produkcji, a do tego sytuację pogorszyły spekulacje finansowe na rynkach towarowych.
Co więc może zrobić Unia Europejska, by ten problem rozwiązać? Musimy skorygować naszą politykę wewnętrzną, musimy poprawić globalne zarządzanie w tym obszarze i musimy realnie pomóc grupom ludności znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji. Choć nie czas teraz na samozadowolenie, powiem, że uczyniliśmy pewien istotny postęp we wszystkich tych trzech aspektach związanych z ostatnim kryzysem cen żywności. Rada wraz z Parlamentem prowadzi intensywną debatę w sprawie przyszłego rozwoju wspólnej polityki rolnej. To bardzo ważne w kontekście bezpieczeństwa żywnościowego na świecie. W ostatnich debatach Rady bezpieczeństwo żywnościowe znalazło się w centrum uwagi. Szukano sposobu na jak najlepsze zapewnienie ekonomiczności i równowagi środowiskowej przyszłej produkcji rolnej w UE.
Również z wielkim zainteresowaniem przeczytaliśmy rezolucję Parlamentu w sprawie uznania rolnictwa za sektor strategiczny w kontekście bezpieczeństwa żywnościowego opartą na sprawozdaniu szanownej pani poseł Daciany Sârbu. W Radzie trwają dyskusje dotyczące komunikatu Komisji z dnia 18 listopada 2010 r. w sprawie przyszłości wspólnej polityki rolnej, a węgierska prezydencja planuje przyjąć wnioski Rady na posiedzeniu w dniu 17 marca.
Mamy nadzieję, że dyskusje dotyczące wniosków legislacyjnych, które mają powstać w drugiej połowie 2011 roku, doprowadzą do konkretnych postępów. Uczyniliśmy ważny postęp w kierunku lepiej skoordynowanego i długofalowego reagowania w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego na świecie. Daleko nam jednak do osiągnięcia milenijnego celu rozwoju, jakim jest zmniejszenie o połowę liczby głodującej ludności świata do roku 2015. Z głodem i brakiem bezpieczeństwa żywnościowego wciąż boryka się miliard ludzi, jednak ostatnio udało się ONZ - z wielkim wkładem pracy ze strony UE - utworzyć światowe partnerstwo w zakresie rolnictwa, bezpieczeństwa żywnościowego i zdrowej żywności. Zajmuje się tym odnowiony Komitet FAO ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego na Świecie.
UE patronuje także odnowieniu i weryfikacji Konwencji o pomocy żywnościowej, aby lepiej przyczynić się do zapewnienia światu bezpieczeństwa żywnościowego i zwiększyć zdolność społeczności międzynarodowej do niesienia pomocy żywnościowej najbardziej potrzebującym grupom ludności. To krok w kierunku poprawy globalnego zarządzania w tym obszarze.
Z punktu widzenia bezpieczeństwa żywnościowego pragnę przypomnieć o komunikacie Komisji w sprawie pomocy humanitarnej w zakresie żywności przyjętej z końcem marca 2010 roku, oraz o kolejnych wnioskach Rady w połowie maja 2010 roku, nakreślających nowe ramy polityki działań humanitarnych UE w celu wzmocnienia wysiłków na rzecz rozwiązania problemu braku bezpieczeństwa żywnościowego i kryzysów humanitarnych. Przyjęty także w ubiegłym roku komunikat Komisji w sprawie udzielania krajom rozwijającym się pomocy w reagowaniu na wyzwania dotyczące bezpieczeństwa żywnościowego był jednoczesnym wezwaniem do przyjęcia nowych ram wspólnej polityki bezpieczeństwa żywnościowego, do dalszego wzmacniania przywództwa UE w programie bezpieczeństwa żywnościowego na świecie i poprawy efektywności pomocy UE. Pod tym względem Komisja i państwa członkowskie wspólnie opracowują plan wdrożeniowy służący przełożeniu tych ram polityki na konkretne działania.
Pragnę także wspomnieć o instrumencie żywnościowym wynoszącym 1 miliard euro, o którym zadecydował Parlament i Rada. Instrument ten funkcjonuje już trzeci rok, pomagając rolnikom w krajach rozwijających się w zwiększaniu ich potencjału produkcji rolnej. To wymierny znak naszej determinacji w zakresie niesienia realnej pomocy grupom ludności znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji.
Niedługo zapadną decyzje dotyczące przyszłej orientacji unijnej polityki rozwoju w oparciu o zieloną księgę w sprawie unijnej polityki rozwoju, wspierające zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu. Przy pomocy zielonej księgi Komisja podejmuje inicjatywę dotyczącą priorytetowego traktowania kwestii generowania wzrostu gospodarczego, rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego w ramach współpracy rozwojowej w celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu i ograniczaniu ubóstwa w krajach rozwijających się. Zważywszy na podwyżki cen żywności i gwałtowny wzrost liczby ludności, zwiększenie potencjału produkcji żywności w krajach rozwijających się jest sprawą najwyższej wagi.
Z zadowoleniem przyjmujemy też nowy impet nadany przez szczyt G-20 w Seulu dauhańskiej agendzie rozwoju WTO. UE w pełni poparłaby porozumienie, które w sposób istotny przyczyniałoby się do zapewniania stabilności poprzez zniesienie dopłat eksportowych i ograniczeń eksportu. Te ostatnie zwiększają tylko wahania cen i odnoszą skutek odwrotny do zamierzonego.
Powrócę jeszcze do kwestii spekulacji finansowych. Nie wiadomo dokładnie, w jakim stopniu przyczyniają się one do wahań cen, ale warto poprawić przejrzystość na rynkach towarowych. Francuska prezydencja G-20 uczyniła ten cel priorytetem na nadchodzący rok. Węgierska prezydencja UE gotowa jest do współdziałania z francuską prezydencją G-20, by osiągnąć konkretne wyniki. Węgierska prezydencja zobowiązała się do pełnej współpracy z Parlamentem na rzecz osiągnięcia na etapie pierwszego czytania porozumienia w sprawie wniosku Komisji dotyczącego pozagiełdowego rynku instrumentów pochodnych.
Uboga i głodująca ludność świata zasługuje na adekwatną i długofalową reakcję na problem podwyżek cen żywności. Unia Europejska jest liderem w sferze wysiłków zmierzających do rozwiązania tego problemu od czasu pierwszego kryzysu sprzed trzech lat. Trzeba jednak uczynić więcej. Rada pozostaje w pełni zaangażowana we wspólne spójne reakcje, zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu międzynarodowym. Jestem pewien, że we wszystkich naszych działaniach możemy liczyć na wsparcie Parlamentu.
Bardzo dziękuję za uwagę.
Dacian Cioloş
Komisarz - (FR) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Dziękuję za możliwość wypowiedzenia się w imieniu Komisji w sprawie podwyżek cen żywności. To na moją prośbę kwestia ta była przedmiotem debaty w Radzie ds. Rolnictwa dnia 24 stycznia. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję możliwość prowadzenia dialogu z Parlamentem Europejskim w sprawie tak wielkiej wagi.
Chcę wobec tego poruszyć dwie kwestie, które są wzajemnie powiązane. Pierwszą z nich jest sytuacja na światowych rynkach rolnych, na których ceny od kilku tygodni rosną. Drugą - działania G-20 w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego i wahań cen produktów rolnych.
Zacznijmy od sytuacji na światowych rynkach rolnych. Różne sprawozdania przygotowane przez kilka instytucji międzynarodowych, w tym przez FAO, w sprawie podwyżek cen produktów rolnych i żywności ponownie zaalarmowały świat. Czy znów będziemy przeżywać taki wzrost cen jak w latach 2007-2008? Choć ceny, szczególnie ceny zbóż, od lata gwałtownie wzrosły, a ostatnio wzrosły ponownie, nie wydaje się, by osiągnęły poziom z roku 2008.
Jeśli chodzi o pszenicę, sytuacja na świecie jest trudna, ale nie jest to problem podaży. Obecne zbiory na półkuli południowej są większe niż się spodziewano. Mimo to, aby pomóc w zamknięciu roku gospodarczego Unii Europejskiej, myślimy o zawieszeniu ceł przywozowych w ramach kontyngentu taryfowego dla pszenicy zwyczajnej niskiej i średniej jakości oraz dla jęczmienia paszowego w przekonaniu, że jest to jeden ze środków, które pomogą nieco uspokoić rynek na szczeblu europejskim. Należy zauważyć, że prognozy dotyczące światowych wspólnych zapasów pszenicy pod koniec roku gospodarczego 2010-2011 są lepsze niż w roku 2007.
Jeśli chodzi o cukier, ceny znowu są rekordowe, jako że w połowie stycznia cukier biały kosztował niemal 625 euro za tonę. Wzrost cen następuje po dwóch latach globalnego niedoboru wynikającego z niskiej produkcji. W niektórych krajach, w tym także w Australii, dane dotyczące produkcji w bieżącym roku gospodarczym zostały ostatnio zweryfikowane i skorygowane w dół. Jednak według ostatnich prognoz światowa produkcja cukru powinna wrócić do równowagi w okresie 2010-2011.
Trzeba jednak z tego wszystkiego wyciągnąć wnioski. Mimo, że rynki mogą być napięte, na pewno reakcja na poziomie cen była nadmierna, zważywszy na sytuację rzeczywistą. Bezpieczeństwo żywnościowe i kwestia wahań cen produktów rolnych to ewidentnie sprawy o znaczeniu globalnym, którymi trzeba się zająć na szczeblu globalnym, dlatego cieszę się, że kwestia bezpieczeństwa żywnościowego i wahań cen należy do priorytetów określonych przez G-20 w Seulu. To poważne wyzwanie dla całej Komisji.
Jako Komisarz ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich deklarowałem już niejednokrotnie swe zaangażowanie w tę sprawę, na przykład pod koniec stycznia w Berlinie, na spotkaniu z ministrami rolnictwa krajów grupy G-20, oraz ostatnio w ONZ, w rozmowach z Sekretarzem Generalnym, Ban Ki-moonem, w trakcie ostatniej wizyty w Nowym Jorku.
Pamiętajmy, że w komunikacie Komisji w sprawie "WPR w kierunku 2020 roku” kwestię bezpieczeństwa żywnościowego wyraźnie określono jako jedno z wyzwań wspólnej polityki rolnej (WPR). Jest to kwestia ważna zarówno dla Unii Europejskiej, jak i dla najbiedniejszych krajów świata. Dlatego też w tym zakresie ściśle współpracuję z komisarzem Piebalgsem, aby lepiej dostosować także politykę rozwoju UE do wymogów bezpieczeństwa żywnościowego.
Dziś chcę się z Parlamentem podzielić moimi przemyśleniami na temat czterech aspektów tego zagadnienia. Mam na myśli przejrzystość, zapasy, zarządzanie wahaniami i rolę handlu. Słyszy się, że wahania cen rosną z powodu braku przejrzystości zarówno na rynkach fizycznych, jak i na rynkach instrumentów pochodnych. Jeśli chodzi o rynki rolne, mamy dane na temat produkcji, konsumpcji, handlu i zapasów. Organizacje międzynarodowe, służby krajowe i organizacje specjalne takie jak Międzynarodowa Rada Zbożowa, przygotowują szczegółowe dane na ten temat.
W związku z tym można uzyskać więcej szczegółów w odniesieniu do pewnych danych - np. danych o zapasach, na który to temat brakuje nam informacji, szczególnie jeśli chodzi o światową dystrybucję zapasów. Liderzy G-20, którzy spotkali się w Seulu, także zwrócili się do kompetentnych organizacji międzynarodowych o więcej informacji na temat zapasów i prognoz dotyczących produkcji. Poprawa adekwatności tych danych jest warunkiem koniecznym poprawy przejrzystości rynków. By można było zapobiegać kryzysom, musimy też zająć się sprawą forum dla światowej dyskusji między kluczowymi animatorami rynku, tak eksporterami, jak i importerami. Dlatego te trzy kwestie są ze sobą związane: musimy wpierw uzyskać informacje, potem je przetworzyć, a w końcu przedyskutować sytuację na forum międzynarodowym.
Komisja opublikowała kilka komunikatów w sprawie cen produktów rolnych i żywności. W swym ostatnim komunikacie Komisja ogłosiła rozpoczęcie działań mających zwiększać przejrzystość wzdłuż całego łańcucha dostaw żywności, a ja współpracuję z wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej, Antonio Tajanim, nad rozwijaniem tych działań.
Zaproponowano także zwiększenie przejrzystości i nadzoru nad produktami uzyskiwanymi z towarów rolnych. Ze względu na rosnące wahania cen ważne jest, by rynki terminowe nadal pełniły swą rolę zabezpieczającą przed ryzykiem i opracowywały informacje na temat przyszłych cen rynkowych na podstawie rynków terminowych. Dlatego potrzebne nam wyważone i rygorystyczne podejście. Z zadowoleniem przyjmuję pracę wykonaną przez komisarza Barniera w tym zakresie i w pełni popieram jego działania obejmujące kwestię surowców rolnych.
Dnia 2 lutego Komisja opublikowała nowy, bardziej globalny komunikat na temat rynku towarów i rynków finansowych, które się z niego wywodzą. Jest to wkład w dyskusje prowadzone w ramach G-20 zarówno na temat wahań cen towarów, jak i w sprawie nadzoru nad rynkami instrumentów pochodnych. Chcemy wraz z naszymi partnerami m.in. z G-20 przyczynić się do skuteczniejszej regulacji rynków instrumentów pochodnych w interesie tak producentów, jak i użytkowników.
Dlatego uważam, że musimy przede wszystkim w nadchodzących miesiącach - do lata - zająć się następującymi sprawami: po pierwsze dostępnością i przejrzystością informacji na temat zapasów prywatnych i publicznych oraz na temat produkcji i konsumpcji; po drugie, zbieraniem, przetwarzaniem i rozpowszechnianiem tych informacji; mechanizmem bezpieczeństwa w krajach stojących w obliczu braku żywności; rolą i organizacją pomocy żywnościowej na szczeblu międzynarodowym i w Unii Europejskiej; poprawą międzynarodowego zarządzania, np. poprzez mechanizmy dialogu instytucjonalnego między kluczowymi krajami; poziomem inwestycji w zrównoważoną produkcję rolną i badania nie tylko w Unii Europejskiej, ale i w najbiedniejszych krajach. Trzeba także zająć się kwestią pierwszeństwa rolnictwa w polityce rozwoju, zwłaszcza że Komisja przygotowuje się do dostosowania i reformy polityki rozwoju. Uważam, że Unia Europejska powinna o wiele mocniej zaznaczać swą obecność nie tylko w kwestiach pomocy żywnościowej, ale przede wszystkim poprzez zapewnienie wsparcia krajom na południu, by umożliwić im rozwijanie ich własnego potencjału zrównoważonej produkcji rolnej.
Unia Europejska musi się poważniej zająć - a ja mam zamiar tego dopilnować - określaniem mechanizmów rynkowych, które pozwoliłyby nam zapobiegać katastrofom w pewnych sektorach w wyniku tymczasowych ograniczeń poziomu dochodów producentów i w związku z kosztami produkcji. Mam na myśli głównie hodowlę zwierząt gospodarskich.
Kończąc, wrócę do roli handlu. Uważamy, że handel może się przyczynić do budowania globalnego bezpieczeństwa żywnościowego, gdyż zapewnia dostępność i dystrybucję żywności na świecie. Ograniczenia eksportu tylko wzmogły spiralny wzrost cen ze szkodą dla krajów, które już ucierpiały. Jeśli jednak szukamy spójnego podejścia do tej kwestii, to powinniśmy zadbać o to, by polityka handlowa w odniesieniu do żywności była związana z innymi obszarami polityki dotyczącej żywności na szczeblu międzynarodowym.
Kończąc, mogę zapewnić, że ściśle monitoruję tendencje związane z cenami żywności i w przyszłości chcę się w tej sprawie konsultować z Parlamentem i z Radą, aby przedstawić konkretne wnioski dotyczące przede wszystkim reformy wspólnej polityki rolnej, a także innych szczególnych instrumentów.
Mairead McGuinness
w imieniu grupy PPE - Pani Przewodnicząca! Pragnę podziękować Radzie i Komisji za wyraźną deklarację ich intencji w tej bardzo ważnej sprawie podwyżek cen żywności. Obecni dziś członkowie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi są bardziej przyzwyczajeni do nocnych debat dotyczących rolnictwa. Cieszę się, że kiedy sprawa rolnictwa nagle staje się sprawą dotyczącą żywności, debatujemy nad tą niezwykle ważną sprawą w środku dnia, kiedy jesteśmy słyszalni. Powinniśmy o tym pamiętać.
(oklaski)
Chcę powiedzieć bardzo wyraźnie, że oddzielanie rolnictwa od żywności to właśnie część problemu, o którym tu dziś rozmawiamy. Dla naszej debaty kluczowe znaczenie mają fakty dotyczące rolnictwa i niskich dochodów rolników w Europie i w krajach rozwijających się. Nie zapominajmy też o tym, że jednym z istotnych problemów - który Komisja opisała w swym stanowisku - jest to, że rosnące ceny towarów i podwyżki cen żywności nie przekładają się na wyższe dochody rolników. Prawdziwym problemem jest to, że koszty produkcji żywności rosną szybciej, w tempie, jakiemu rolnicy nie są w stanie sprostać.
Wyzwaniem dla nas, jako dla osób odpowiedzialnych za wyznaczanie kierunku polityki, jest znalezienie sposobu na zwiększenie zrównoważonej produkcji żywności, na uzyskiwanie większych efektów przy mniejszych nakładach, na zarządzanie naszymi zapasami i na kwestię rozmieszczenia zapasów, o której wspomniał Komisarz. Ilość światowych zapasów nie jest już czynnikiem najważniejszym. Musimy jeszcze wiedzieć, gdzie są one rozmieszczone i pamiętać, że nie będą pochodzić z Chin czy Indii.
Od chwili przedstawienia mojego sprawozdania w trakcie ostatniej kadencji Parlamentu następuje to, co następować powinno - rolnictwo i żywność stają się priorytetem.
Kończąc, chcę powiedzieć, że musimy uważać na to, jak reformujemy naszą politykę rolną. Musimy utrzymać i zwiększyć produkcję żywności w Unii Europejskiej, co będzie naszym wkładem w zapewnianie bezpieczeństwa żywnościowego na świecie. Potwierdzam też wniosek dotyczący rolnictwa w krajach rozwijających się: od zbyt dawna jest ono zaniedbane. Czas, by nasza polityka wpierała tamtejsze rolnictwo.
Stéphane Le Foll
w imieniu grupy S&D - (FR) Pani Przewodnicząca, Panie Urzędujący Przewodniczący Rady, Panie Komisarzu! W pełni zgadzam się z uwagą pani Mairead McGuinness co do tego, że istnieje fundamentalny związek między kwestią żywności i rolnictwa.
Mówimy tu o podwyżkach cen żywności i o tym, jakie mogą one mieć konsekwencje w niektórych grupach ludności na świecie oraz w Europie.
Pragnę zacząć od następującego spostrzeżenia. Tendencja wzrostu cen produktów rolnych i towarów jest moim zdaniem tendencją długofalową, która utrzyma się z trzech zasadniczych powodów. Pierwszym z nich są światowe tendencje demograficzne i rosnąca liczba ludności świata; drugim - fakt, że globalne ocieplenie powoduje zagrożenia związane z pogodą takie jak susze i powodzie; trzecim - fakt, że świat także się rozwija. Rośnie poziom konsumpcji nowo wyłaniających się gospodarek. Dlatego trudna sytuacja na rynkach rolnych i na rynkach towarów rolnych będzie się pogarszać. Sytuację pogarszają wahania cen, które są konsekwencją ufinansowienia światowej gospodarki.
Tym powinniśmy się zająć, jeśli chcemy rozwiązać problem rolnictwa i żywności. W tym celu - jak powiedział Komisarz - trzeba zająć się dwoma sprawami. Musimy zadbać o przejrzystość zapasów, a także opracować politykę publiczną dotyczącą zapasów w Europie i zarządzania zapasami na szczeblu światowym, zwłaszcza z poziomu ONZ.
Po drugie, ważna jest regulacja rynków finansowych i spekulacji, a szczególnie oddzielenie wolumenów spekulacyjnych od fizycznych ilości towarów będących przedmiotem wymiany rynkowej. Jeśli chodzi o żywność, niedopuszczalne jest, by spekulanci prowadzili swe działania, nie biorąc pod uwagę konsekwencji swych działań dla ludzkości i dla możliwości jej wyżywienia.
W ten sposób dochodzę do dwóch ważnych wniosków. Po pierwsze, potrzebna nam silna polityka europejska i strategiczne potwierdzenie zaangażowania UE jako światowego partnera w sprawach żywności i rolnictwa. Po drugie, musimy zmienić naszą politykę rozwoju, by ponownie inwestować w rolnictwo na świecie - a Europa jest światowym partnerem - gdyż rolnictwo musi wykarmić świat.
(oklaski)
George Lyon
w imieniu grupy ALDE - Pani Przewodnicząca! Cieszę się, że rozmawiamy o sprawach rolnictwa i żywności w środku sesji, w środowe popołudnie, a nie w środku nocy. Bardzo mnie to cieszy. Jednym z powodów jest fakt, że ogromne wahania cen żywności, jakie dziś obserwujemy, nareszcie zadziałały jak pobudka dla polityków w całej Europie.
Od 30 lat ceny żywności rok w rok realnie spadały, co napełniało nas wielkim zadowoleniem. Żywność nigdy nie była tańsza niż w ciągu ostatnich kilku lat. Przyzwyczailiśmy się do uginających się od żywności półek w supermarketach otwartych przez 24 godziny na dobę. Wydawało nam się, że nasze debaty do roku 2007 zdominował problem nadmiaru żywności, a nie jej braku.
Obecne wzrosty cen są punktem zwrotnym, znakiem, że czasy obfitości mogą się kończyć. Nasz obecny model produkcji rolnej opiera się na taniej energii, na obfitości ziemi i wody. Model ten nie odpowiada już wyzwaniom, jakie czekają na nas w przyszłości. Obserwujemy bowiem wzrost liczby ludności świata do 9 miliardów, rosnący popyt w krajach rozwijających się i wpływ zmian klimatu. Jak powiedział ostatnio profesor John Beddington, Główny Specjalista ds. Naukowych w Wielkiej Brytanii, jeżeli nie podejmiemy działań, czeka nas spektakularna kumulacja problemów z niedoborem energii, wody i żywności.
Musimy działać; musimy opracować nowy model rolnictwa. Europa musi być w tym zakresie liderem, a reforma wspólnej polityki rolnej daje nam możliwość opracowania systemu zrównoważonej produkcji żywności, który sprosta przyszłemu ogromnemu zapotrzebowaniu na żywność w świecie.
José Bové
w imieniu grupy Verts/ALE - (FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Tak jak w roku 2008, ceny surowców rolnych na rynkach światowych rosną. Obecnie jest to poziom 3 % tego, co było w roku 2008. Za sytuację tę odpowiada spowodowany zmianami klimatu spadek produkcji w niektórych obszarach tradycyjnie eksportowych, odejście od uprawy zbóż na rzecz produkcji biopaliw oraz spekulacje finansowe wpływające na wzrost cen, o czym świadczą sprawozdania Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) oraz doniesienia władz francuskich i Komisji.
Konsekwencje tego nowego kryzysu żywnościowego dotknęły poważnie 1,2 miliarda ludności świata żyjącej za mniej niż 1,5 dolara na dzień. Od października liczba ludności żyjącej poniżej linii ubóstwa zwiększyła się o 44 miliony.
Na co czeka Europa na dwa dni przed szczytem G-20? Trzeba podjąć działania podobne do tych, jakie przyjęto w USA. Od 13 stycznia 2011 r. administracja amerykańska żąda ograniczenia działalności funduszy finansowych i przejrzystości ich stanowiska w kwestii rynków towarów rolnych. To pierwszy krok w kierunku okiełznania zapędów spekulantów.
Rolnicy w Europie także odczuwają skutki tej sytuacji. Nie są w stanie wykarmić swych zwierząt. Setki gospodarstw rolnych zbankrutowało. Pięć lat temu tona pszenicy kosztowała 100 euro. Dziś sprzedaje się ją za niemal 300 euro. To całkiem nowa sytuacja.
Komisja żąda, by rolnicy dostosowali się do sygnałów z rynku. Dziś sama powinna się do tej rady zastosować. W obliczu kryzysu Unia Europejska nie może czekać do roku 2014 ze znalezieniem rozwiązań. Trzeba stawić czoła kryzysowi. Proponuję trzy konkretne działania.
Po pierwsze, we właściwych krajach należy natychmiast utworzyć zapasy zbóż w dotowanych cenach. Po drugie, potrzebna jest indeksacja cen mięsa, jakie płaci się rolnikom, w stosunku do cen pasz. Po trzecie, na rok 2011 potrzebny jest mechanizm przekazywania części pomocy - przeznaczonej na wspieranie upraw - na hodowlę zwierząt gospodarskich.
James Nicholson
w imieniu grupy ECR - Pani Przewodnicząca! Podwyżki cen żywności mogą rzucić rządy na kolana. Obserwowaliśmy to w ostatnich dniach.
Pragnę się przenieść myślą w przeszłość. Jestem posłem do Parlamentu od roku 1989. W roku 1989 nie mieliśmy problemu z żywnością. Mieliśmy góry wołowiny, góry masła, jeziora mleka i góry zbóż. Teraz ich nie ma, a my nie produkujemy wystarczająco szybko takich ilości żywności, które wystarczyłyby na nasze potrzeby.
Gdzie więc jest ta żywność i dlaczego podaż jest tak mała? Nie możemy dłużej pozwalać, by susza w jednej części świata powodowała całkowite zamieszanie na całym rynku światowym.
W każdym państwie Unii Europejskiej rolnicy masowo odchodzą z branży. A my jeszcze zachęcamy ich do tego, by odchodzili szybciej, choć brakuje nam nowych młodych rolników.
Musimy działać, zanim będzie za późno na odwrócenie tendencji wzrostu cen żywności. Działania te muszą być podjęte jak najszybciej, by zmniejszyć presję, jaką odczuwają zwykli ludzie.
Zwykłych ludzi można chronić poprzez silną wspólną politykę rolną, która zapewni dostęp do dobrej jakości żywności po rozsądnych cenach, produkowanej bez negatywnego wpływu na środowisko naturalne. Światu potrzebny jest mocny filar płatności bezpośrednich, który pomoże sprostać popytowi na żywność. Można też podjąć dalsze kroki na przyszłość. Są one bardzo potrzebne w odniesieniu do inwestycji, badań i rozwoju. Mam nadzieję, że znajdziemy na to sposób.
Problem w tym, że każdy przychodzi na debatę, wygłasza słuszne stwierdzenia i frazesy, ale nikt nie jest przygotowany do tego, by podjąć twarde decyzje niezbędne, by pomóc najbardziej potrzebującym.
Mówienie już nie wystarcza. Potrzebne nam działania w zakresie światowych zapasów i wahań na rynku. Dopóki się za problem nie weźmiemy, dopóty go nie rozwiążemy.
Gabriele Zimmer
Pani Przewodnicząca! Jako polityk zaangażowany w kształtowanie polityki rozwoju zawsze zadaję sobie pytanie, dlaczego tak trudno wyciąga się wnioski z minionych kryzysów i klęsk. Wydaje mi się, że dramat zamieszek wywołanych głodem w roku 2008 wywarł i tak zbyt małe wrażenie na tych, którzy dzierżą władzę polityczną i gospodarczą, jak i na tych, którzy bez skrupułów spekulują na rynkach towarów rolnych. Liczba głodującej ludności świata znów wzrosła powyżej miliarda, a wzrosty cen żywności najbardziej dotykają najuboższych. Codziennie muszą oni wydawać na jedzenie 80 % swego dochodu.
Nie dotrzymano obietnic z 2009 roku zapewnienia ponad 20 miliardów dolarów pomocy dla rolnictwa na walkę z głodem w krajach rozwijających się, w tym 6 miliardów dolarów z Banku Światowego. Dotychczas wypłacono tylko 925 milionów dolarów. Spekulacje na rynkach towarów rolnych nie dotyczą już żywności. Dotyczą natomiast niemal wyłącznie działań i transakcji rynku finansowego, które mają bezpośredni wpływ na ceny żywności. Dlatego cieszy mnie, że Komisja przestaje wreszcie pomijać ten problem milczeniem.
Spekulacje cenowe nie stały się jednak bardziej przejrzyste. Nie podlegają też kontroli ani ograniczeniom, które są niezbędne, jeżeli chcemy działać skutecznie i wprowadzać zmiany. Dlatego wzywam Radę, Komisję i państwa członkowskie, by walkę z głodem uczyniły głównym priorytetem wszystkich obszarów polityki, programów i strategii, oraz by rozważyły nowe metody i podejścia takie jak samodzielność żywnościowa, aby ostatecznie ci, którzy ziemię uprawiają, mieli większą swobodę i większy wpływ na dostawy żywności dla ludności w swych regionach.
John Stuart Agnew
w imieniu grupy EFD - Pani Przewodnicząca! Ceny żywności bez wątpienia rosną, jednak sytuacja w rolnictwie jest całkiem inna. Brytyjscy rolnicy produkujący wołowinę, baraninę, wieprzowinę i jaja przekonali się w zeszłym roku, że wartość ich produkcji spada. Cena drobiu pozostała ta sama, mleko podrożało niewiele, a cena buraka cukrowego w przyszłym roku spadnie.
We wspomnianej produkcji koszty rosną ogromnie i nie da się utrzymać stabilnego stanu dłużej niż przez kilka miesięcy. Potem albo uda się uzyskać wyższe ceny od detalistów, albo produkcja ustanie. Tak czy inaczej ceny żywności będą tylko rosnąć.
Co robi z tym UE? Cóż, niepotrzebnie podnosi koszty importu soi niemodyfikowanej genetycznie. Pobiera od rolników opłatę za globalne ocieplenie w rachunkach za elektryczność, podczas gdy ci sami rolnicy stracili tysiące ton buraka cukrowego i ziemniaków z powodu zimna. UE chce podnosić dopłaty publiczne do ekologicznego rolnictwa zamiast zostawić ten sektor decyzjom konsumenta. Każda zamiana produkcji konwencjonalnej na ekologiczną będzie prowadzić do zmniejszenia podaży żywności.
Diane Dodds
Pani Przewodnicząca! Głównym powodem inflacji cen żywności są rosnące ceny towarów na świecie, rosnące ceny energii i wahania cen na rynku. Bez wątpienia odczuwa to konsument. Jednak to rolnictwo zmaga się z tym problemem od dłuższego czasu, podobnie jak z rosnącymi cenami pasz i nawozów. Marże zysku zostały zmniejszone i wielu rolników, zwłaszcza tych w sektorach intensywnych, stoi w obliczu bankructwa.
Proszę dziś Parlament, by zastanowił się nad tym, co by było, gdyby rolnicy nie otrzymywali wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej. Ile płacilibyśmy za żywność w takiej sytuacji finansowej? Nakłaniam też Parlament, by rozważył mocne poparcie dla wspólnej polityki rolnej w nadchodzących ważnych debatach.
Musimy mieć politykę wspierającą rolników i zapewniającą adekwatną podaż żywności po uczciwych cenach. Uczciwość jest niezbędna, a w celu jej zapewnienia potrzebna nam przejrzystość wzdłuż całego łańcucha dostaw żywności. Jest to możliwe tylko wtedy, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdy ma się rzecznika supermarketów.
Jean-Paul Gauzès   -
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Wypowiem się na temat poruszany przy kilku okazjach i często przedstawiany jako główny powód problemów. Mam na myśli spekulację.
Jeśli chodzi o spekulację, trzeba zachować umiar. Z pewnością istnieje wyraźny związek pomiędzy pewnymi działaniami finansowymi a zwiększonymi wahaniami i wysokością cen surowców. Postrzeganie tej kwestii tylko w kategoriach spekulacji finansowych byłoby jednak błędem, gdyż część tego, co nazywamy spekulacją, to uzasadnione zabezpieczanie cen ze strony producentów, a wiemy dobrze, że producenci nie obyliby się bez takiej możliwości.
Należy jednak unikać sytuacji, w której bezpośrednie inwestowanie w towary ma szkodliwy wpływ na wahania cen z powodu wielkiej skali lub czysto spekulacyjnego charakteru.
W związku z tym wnioski komisarza Barniera dotyczące spraw finansowych, a zwłaszcza regulacja krótkiej sprzedaży i instrumentów pochodnych, a także przegląd dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID) musi dać Parlamentowi możliwość uwzględnienia aspektów spekulacji towarami w regulacji i nadzorze sektora finansowego, które zostaną wprowadzone w celu zapewnienia skutecznej, a jednocześnie pragmatycznej regulacji rynków.
Panie Komisarzu! Powiedział Pan, że powinniśmy kontynuować te wysiłki. Wierzę, że Parlament, który w czasie kryzysu finansowego stosował się do wniosków Komisji, a czasem je wyprzedzał, sprosta swemu zadaniu.
Z zadowoleniem przyjmuję oświadczenie węgierskiej prezydencji wskazujące, że Europa będzie wspierać francuską prezydencję grupy G-20, która uznała regulację rynku towarów za jeden ze swych priorytetów.
Luis Manuel Capoulas Santos
(PT) Pani Przewodnicząca! Jeśli chodzi o klęski, to lepiej im zapobiegać niż usuwać ich skutki. Istnieje realne zagrożenie światowym kryzysem żywnościowym. To nie moje sformułowanie. Pochodzi ono od rządu jednego z państw założycielskich Unii Europejskiej. Sygnały są bowiem niepokojące. Ceny pewnych zasadniczych produktów żywnościowych takich jak zboża nie przestały rosnąć po osiągnięciu w styczniu poziomów, które FAO uznała za rekordowe. Jak już powiedziano, problem ten nie dotyczy oczywiście samej Europy. Trudno też ocenić udział każdej z hipotetycznych przyczyn tego zjawiska.
Wiemy, że Komisja nie ignoruje tego problemu. Warto dokładnie przeczytać jej komunikat z dnia 2 lutego.
Specyficzny charakter produkcji rolnej zasługuje jednak na szczególną uwagę w kontekście wspólnej polityki rolnej (WPR) i na opracowanie odpowiednich instrumentów analizy ryzyka w zakresie polityki rozwoju oraz na wsparcie produkcji żywności kosztem innych form pomocy międzynarodowej.
Z zadowoleniem przyjmuję też stanowisko Francji w G20, które wpływa na regulację rynków finansowych i na walkę z manipulowaniem cenami, jak również na ustalenie zasad zapobiegania nagłym przerwom w przepływach handlowych, jakie niedawno miały miejsce w Rosji.
Alyn Smith
Pani Przewodnicząca! Wyżywienie naszej ludności musi być najważniejszym obowiązkiem rządu. Wyżywienie ludności jest głównym celem wspólnej polityki rolnej.
Bezpieczeństwo żywnościowe jest naszą chlubą i sukcesem. Warto pamiętać, że w minionym roku zamieszki związane z cenami żywności wystąpiły na każdym kontynencie z wyjątkiem Europy. Codziennie obserwowaliśmy, jak upadały rządy wydawałoby się na całym świecie. My natomiast byliśmy w stanie, przynajmniej do tej pory, zapewnić naszym obywatelom bezpieczną przystań.
Bezpieczeństwo żywnościowe jest więc naszym priorytetem, choć może się wydawać inaczej, kiedy słyszy się stwierdzenia pewnych organizacji pozarządowych i lobbystów, a nawet niektórych polityków, którzy uczestniczą w debacie na temat reformowania wspólnej polityki rolnej.
Bezpieczeństwo żywnościowe musi być naszym priorytetem. Nie zgadzam się z usłyszanymi tu uwagami. Nie sądzę, by rozwiązaniem był tu wolny handel. Moim zdaniem bezpieczeństwa żywnościowego na świecie nie da się osiągnąć ani do niego dążyć. Zakazy wywozu wprowadzane przez państwa, które chcą się wyżywić, nie są same w sobie nieuzasadnione. Proszę pozwolić, że przytoczę krótko słowa przewodniczącego angielskiego Krajowego Związku Rolników: "Jeżeli mówimy o moralności, to kraju, który dąży do wykarmienia swej ludności nie można porównywać z bogatymi krajami pozwalającymi na spadek ich produkcji rolnej i oczekującymi, że reszta świata będzie je karmić. Jesteśmy odpowiedzialni za zachęcanie świata do większej, nie mniejszej, produkcji”.
Hynek Fajmon
(CS) Pani Przewodnicząca! Jeśli mamy naprawdę poważnie rozmawiać o podwyżkach cen żywności, nie uciekniemy od tematu wkładu Unii Europejskiej w ten niekorzystny trend, choćby nie wiem jak był to temat dla nas niemiły. Wszyscy analitycy rynku towarów zgadzają się z tym, że wzrost cen towarów wynika głównie z dwóch przyczyn.
Pierwszą jest druk pieniądza na wielką skalę prowadzony w USA i w Unii Europejskiej w ostatnich miesiącach. Ten napływ pieniądza na rynek winduje w górę ceny żywności i innych towarów. To nie spekulanci są winni, jak podaje się w przedmiotowym sprawozdaniu, ale niefortunna polityka banków centralnych Ameryki, Europy i innych krajów.
Drugim czynnikiem wpływającym na wzrost cen jest polityka UE i USA, zmuszająca konsumentów do jeszcze większego korzystania z biopaliw. Zobowiązania UE i USA w tym zakresie doprowadziły do gwałtownego wzrostu ilości upraw niesłużących celom spożywczym na użytkach rolnych. W wyniku tego coraz mniej użytków rolnych wykorzystuje się do produkcji żywności. Nic więc dziwnego, że ceny żywności rosną. Jeśli chcemy obniżyć ceny żywności na świecie, musimy odejść od tej absurdalnej polityki dotyczącej biopaliw.
Patrick Le Hyaric   -
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Ministrze, Panie Komisarzu! Wszyscy głodni ludzie na świecie, wszyscy ci, którzy musza płacić coraz więcej, by się wyżywić i ubrać, oczekują od nas bardziej zdecydowanej reakcji na największą klęskę, jaka nęka dziś naszą planetę, to jest klęski spowodowanej przez chciwych spekulantów na rynku żywności. To oni windują ceny żywności ze szkodą dla rolników i konsumentów.
Uważnie słuchałem żarliwego apelu Jean-Paula Gauzèsa, wiem jednak, że w tym regionie w tym roku kupiono zboża na poczet następnych żniw jeszcze zanim je zasiano. A więc rzeczywiście mówimy o spekulacji. Jedynym rozwiązaniem tego problemu jest zatem kilkutorowe działanie Unii Europejskiej.
Po pierwsze musimy powstrzymać spekulantów finansowych przez utworzenie światowego funduszu rolnego i żywnościowego, budowanie zapasów awaryjnych oraz stworzenie mechanizmów stabilizacji cen realnych dla produkcji rzeczywistej, a nie wirtualnej, pod auspicjami ONZ. Nasza wspólna polityka rola musi się też odnieść do systemu ...
(przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Krisztina Morvai
(HU) Pani Przewodnicząca, dziś rozmawiamy w Parlamencie Europejskim o podwyżkach cen żywności. Zjawisko to odczuwają konsumenci na Węgrzech i w innych krajach Europy. Nie odczuwają go jednak rolnicy, a szczególnie drobni producenci rolni. Jak to możliwe? Gdzie trafiają te pieniądze? Zagadkę tę rozwiązuje między innymi punkt (d) znakomitego projektu rezolucji przedstawionego przez Grupę Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie, choć znakomity jest cały projekt, czego autorom gratuluję. W projekcie tym zawarto także odpowiedzi i rozwiązania. W punkcie (d) zwraca się uwagę na zjawisko spekulacji. Wskazano tam na nasilenie spekulacji wśród instytucji czysto finansowych, to jest na spekulacje kapitałem na rynku towarów, które powodują sztuczną inflację cen towarów. Dlatego po części mamy rozwiązanie. Pieniądze trafiają do spekulantów oraz do nabywców i handlowców, których chęć zysku często nie zna granic.
Jakże dumni byliby Węgrzy, gdyby węgierska prezydencja priorytetowo potraktowała rozwiązanie problemu spekulacji. Muszę zapytać przedstawiciela węgierskiej prezydencji, czy możemy na to liczyć. Zapytuję też pana Cioloşa, komisarza ds. rolnictwa w UE, jak zamierza on rozwiązać problem spekulacji związanych z cenami żywności.
Gay Mitchell
Pani Przewodnicząca! W krajach rozwiniętych średnie gospodarstwo domowe wydaje na żywność 10 % do 20 % dochodu. Natomiast w krajach rozwijających się jest to przeważnie aż 80 %. Fakt ten pokazuje straszną rzeczywistość w tych biednych krajach. Musimy na to zareagować i utrzymać swą interwencję do czasu, aż staną one na własnych nogach.
W grudniu 2008 roku Parlament przeważającą liczbą głosów przegłosował przyjęcie mojego sprawozdania na temat instrumentu żywnościowego o wartości 1 miliarda euro na rzecz pomocy finansowej dla krajów rozwijających się w obliczu rosnących wówczas cen żywności. Celem tego instrumentu miała być reakcja na wzrost cen, który spowodowany był głównie, choć nie wyłącznie, suszami w krajach produkujących zboże i rosnącymi cenami ropy. Sytuacja jest nadal bardzo chwiejna, co odczuwają producenci i konsumenci zarówno w UE, jak i w krajach rozwijających się.
Musimy się nauczyć, jak współdziałać z innymi krajami takimi jak Tajlandia. W swym regionie Tajlandia jest największym producentem żywności, kiedy jednak niektórzy sąsiedzi, np. Birma i Wietnam cierpieli ubóstwo i brak żywności, nie przyjęliśmy oferty współpracy z Tajlandii, która mogła być naszym przedstawicielem w tym regionie. Musimy się nauczyć współpracować. Musimy zadbać o szybką stabilność w Afryce Północnej. Musimy sprawić, by pomoc docierała do regionów dotkniętych nieprzewidzianymi klęskami żywiołowymi takich jak Haiti i Pakistan. W związku z tym musimy nadal uruchamiać rezerwy na pomoc nadzwyczajną, które pozwolą UE szybko reagować na szczególne potrzeby wynikające z takich zdarzeń.
Kader Arif   -
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Pragnę przede wszystkim wyrazić swe ubolewanie, że dopiero kryzys w Europie wywołał debatę, którą dziś prowadzimy, i projekt rezolucji, nad którym będziemy jutro głosować.
Nie dalej jak w ubiegłym roku, kiedy kraje rozwijające się powstały w tzw. "zamieszkach na tle żywnościowym”, Europa zaproponowała tylko pomoc w postaci zarodków i nawozów, choć problemy były cykliczne, i choć od dawna wiedzieliśmy o problemach strukturalnych. Naszej wspólnej polityce rolnej (WPR) brakuje skutecznych mechanizmów regulacyjnych, gdyż liberalna większość wciąż uważa, że nie wolno w żaden sposób ograniczać rynku. Trwa powszechna, destabilizująca gospodarkę i moralnie nie do przyjęcia spekulacja na rynkach produktów rolnych krajów rozwijających się, które są ofiarami monokulturowego rolnictwa eksportowego, a Europa ich nie wspiera i przeznacza tylko 4% swej pomocy rozwojowej na sektor rolny.
Przyjmując przedmiotową rezolucję, Parlament wreszcie przyznaje, że prawo do żywności jest jednym z podstawowych praw człowieka, i że niedopuszczalne jest, by jedni korzystali z tego, że inni głodują oraz że potrzebne są regulacje zapewniające stabilność cen, a porozumienia handlowe muszą chronić małe rodzinne gospodarstwa rolne i gwarantować prawo do żywności.
Parlament wysyła dziś jasny komunikat. Komisja i Rada mają go zaś przełożyć na działania.
Nirj Deva
Pani Przewodnicząca! Zanim usiądę, 16 ludzi umrze z głodu. To mniej więcej tyle, ile nas jest w tej części Izby. Co dzień z głodu umiera na świecie 36 tysięcy ludzi, ponieważ nie mają się czym wyżywić.
Do niedawna Unia Europejska była pod względem żywności samowystarczalna. Teraz żywność importuje, czyli odejmuje najuboższym jedzenie od ust. Dowiaduję się, że UE importuje ze świata taką ilość żywności, której produkcja wymagałaby około 35 milionów hektarów ziemi uprawnej. Powinniśmy natomiast być samowystarczalni i pomagać krajom rozwijającym się w osiągnięciu samowystarczalności żywnościowej.
Jest na to wszystko rada. W latach 60. XX wieku w Indiach miała miejsce zielona rewolucja rolna pod przewodnictwem profesora Borlauga. Mówiono, że Indie będą głodować. Nie głodowały. Samowystarczalność żywnościową osiągnęła też Brazylia. Dla chcącego nic trudnego.
João Ferreira
(PT) Pani Przewodnicząca! W trzy lata po kryzysie z roku 2008 świat stoi na krawędzi kolejnego kryzysu żywnościowego. By mu zapobiec, musimy przyjrzeć się jego przyczynom i zająć się nimi.
Musimy się przyjrzeć polityce rolnej i handlowej, która niszczy małe i średnie gospodarstwa rolne, która propaguje modele intensywnej produkcji na eksport i która w ten sposób zagraża bezpieczeństwu żywnościowemu i niezależności żywnościowej, jak to się dzieje w przypadku wspólnej polityki rolnej (WPR). Musimy zwrócić uwagę na tendencję wzrostu cen ropy oraz na dużą zależność rolników od tego surowca. Zależność tę trzeba zmniejszyć. Musimy przyjrzeć się ogromnej władzy wielonarodowych korporacji w dziedzinie agrobiznesu, które zmonopolizowały kluczowe czynniki produkcji, rosnącemu wykorzystaniu żyznej ziemi do celów innych niż produkcja żywności; oraz zawłaszczaniu ziemi lokalnych społeczności, które z niej się utrzymują.
Przede wszystkim zaś musimy walczyć z irracjonalnym i nieludzkim systemem, który dopuszcza spekulację żywnością. Musimy natychmiast zlikwidować instrumenty finansowe, które umożliwiają spekulację. UE musi to zrobić albo ponosić konsekwencje - jak to ma miejsce w tej chwili.
Peter Jahr
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Nie ma dla nas nic bardziej naturalnego i oczywistego niż jedzenie i picie. To, co dla nas jest tak oczywiste, dla wielu ludzi staje się jednak poważnym problemem, z którym nie zawsze sobie radzą. Ceny żywności mocno wzrosły, co pogorszyło jeszcze sytuację wielu ludzi.
Potrzebny nam pakiet środków, które pozwolą nam zareagować na różne przyczyny wzrostu cen. Trzeba zapobiegać spekulacjom cenowym i tworzyć rezerwy. Trzeba także zająć się dominującą pozycją rynkową niektórych korporacji i sieci sklepowych. Kraje rozwijające się potrzebują od nas większego wsparcia, by rozwijać swe rolnictwo. To jedyny sposób na zapewnienie żywności najuboższej ludności świata i na poprawę jej sytuacji ekonomicznej.
Nie ulegajmy jednak błędnym wyobrażeniom. Odpowiednie ceny towarów rolnych nie są problemem. Przeciwnie, są one rozwiązaniem problemu. Odpowiednie ceny towarów rolnych - odpowiednie to znaczy wolne od spekulacji - są moim zdaniem zasadniczym warunkiem wstępnym do stabilizacji rolnictwa w krajach rozwijających się.
Adekwatna ilość żywności jest jednym z praw człowieka, a głód to zbrodnia przeciw ludzkości. Dlatego centralnym punktem europejskiej polityki rolnej musi być dostarczanie żywności o dobrej jakości w przystępnych cenach tak w Unii Europejskiej, jak i na całym świecie.
Richard Ashworth
Pani Przewodnicząca! Przez ostatnie 30 lat ceny żywności były niskie i stabilne. Teraz FAO ostrzega, że rosnące koszty energii, rosnąca liczba ludności świata, większe bogactwo i zmiany klimatu będą stawiać ogromne wyzwania przed światowym systemem dostaw żywności i zwiększać koszt żywności.
Sytuacja ta stawia przed rządami państw członkowskich UE dwa wyzwania. Po pierwsze, rosnące koszty żywności i energii najmocniej uderzają w rodziny najuboższe. Po drugie, w czasie gdy Europejczycy najbardziej potrzebują okresu stabilnych cen i naprawy gospodarczej, podwyżki cen żywności spowodują inflację. W krótkiej perspektywie pojawi się pokusa importowania tańszej żywności i oczekiwanie, że przemysł spożywczy i rolny poradzi sobie z wyższymi kosztami.
Żadna z tych dróg nie jest właściwa. Nadmierne poleganie na imporcie żywności naraziłoby konsumentów na wahania cen, a sektor rolny na nadmierną presję, choć i tak musi się on zmagać z ostrymi wzrostami cen i z mniejszymi marżami, co zagraża potencjałowi produkcji.
Musimy inwestować we wspólną politykę rolną. Kluczowe znaczenie ma tu technologia, czas więc na działanie.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Wzrost cen żywności wymaga dwojakiej reakcji. Po pierwsze, planowania średnio- i długofalowych działań. Takie reakcje muszą się wywodzić z nowej wspólnej polityki rolnej, która musi zapewnić obywatelom Europy bezpieczeństwo żywnościowe, zapewnić konsumentom żywność po przystępnych cenach i chronić dochody rolników. Nowa WPR musi zapewniać - i właśnie to czyni - silne poparcie dla dochodów rolników w pierwszym filarze i wspierać środki rozwoju obszarów wiejskich, zwiększając inwestycje w rolnictwo i w bezpieczeństwo żywnościowe.
Druga reakcja to interwencja przy użyciu nadzwyczajnych środków ochrony najsłabszych ogniw łańcucha, gdyż przy fluktuacji cen żywności skutki są w sumie dość dziwne: kiedy ceny rosną, producenci i rolnicy nie mają z tego korzyści, a kiedy ceny spadają, dochody i mizerne zyski producentów spadają. Ewidentne są tu problemy wzdłuż łańcucha dostaw i brak przejrzystości.
Panie Komisarzu! Te poważne problemy w łańcuchu dostaw dotyczą m.in. nadużywania dominacji w odniesieniu do siły nabywczej, nieuczciwych praktyk związanych z wykonywaniem umów - w tym opóźnień płatniczych - jednostronnych zmian kontraktów, zaliczek za dostęp do negocjacji i nierównej dystrybucji marż zysku wzdłuż łańcucha dostaw żywności.
Komisja musi przedstawić działania...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Paolo De Castro
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Podwyżkom cen żywności prawie zawsze towarzyszą napięcia społeczne takie jak te ostatnie w Afryce Północnej. Rekordowy wzrost cen zbóż, cukru i olejów roślinnych jest wyraźnym sygnałem pogłębiającego się braku równowagi między podażą a popytem na świecie.
Dalszy - a niestety możliwy - wzrost cen miałby dramatyczne konsekwencje, szczególnie dla tych części świata, gdzie wydatki na żywność sięgają ponad 40% dochodu na głowę. Istnieje także realne ryzyko napięć na całej planecie w coraz bardziej wzajemnie zależnej gospodarce światowej. Unia Europejska musi więc mieć świadomość, że polityka rolna - wspólna polityka rolna UE oraz ustawa rolna w USA - mają do odegrania w porządku świata bardzo ważną i strategiczną rolę, która to rola wykracza daleko poza samą ochronę dochodów rolników.
Pani Przewodnicząca! Potrzebna nam nowa polityka żywnościowa łącząca politykę rolną różnych państw na szczeblu międzynarodowym. Osobiście mam nadzieję, że nadchodzący szczyt Gi20 będzie okazją, by na tę drogę wstąpić.
Struan Stevenson
Pani Przewodnicząca! Ciągły wzrost cen ropy i jego wpływ na wzrost cen nawozów, a zatem i na wzrost cen pszenicy, kukurydzy i innych zbóż, powoduje kryzys w naszym własnym sektorze rolnictwa i pogłębia kryzys na świecie.
Warto pamiętać, że powstanie w Tunezji, które wywołało efekt domina na całym Bliskim Wschodzie, rozpoczęło się od samospalenia ubogiego ulicznego handlarza żywnością.
Rolnicy w Europie mogą podjąć pozytywną interwencję, pomagając pokonać ten kryzys, jeśli dostarczy się im odpowiednich narzędzi. Czas, byśmy skorzystali z możliwości, jakie otwiera przed nami biotechnologia i sprostali rosnącemu zapotrzebowaniu na żywność dobrej jakości.
Na całym świecie ponad 13 milionów rolników uprawia w celach komercyjnych ponad 125 milionów hektarów genetycznie modyfikowanych zbóż, a w przedmiotowej rezolucji nie ma wzmianki o biotechnologii.
Europo, obudź się i spójrz, co się dzieje, zanim zaczną się zamieszki na twych ulicach!
Georgios Papastamkos
(EL) Pani Przewodnicząca! Jest kilka powodów, wywołujących powszechną chwiejność cen: ekstremalne warunki pogodowe, ograniczone zasoby naturalne i energetyczne, oraz wzrost liczby ludności świata. Trzeba też wspomnieć o kolejnych dwóch powodach - o koncentracji, tj. o wielonarodowych oligopolach w łańcuchu dostaw żywności, oraz o braku przejrzystości i o spekulacjach na rynkach towarowych.
W obliczu deregulacji rynków finansowych kontrakty typu futures na giełdach towarowych zmieniły się z instrumentów zabezpieczających w narzędzia transakcji spekulacyjnych. Najważniejsze giełdy funkcjonują poza Europą.
Po kryzysie finansowym różne fundusze hedgingowe zmieniły się w giełdy towarowe, na których rezerwy finansowe są obecnie piętnaście razy większe niż rezerwy rolne w związku z odrabianiem strat. Dlatego potrzebne nam ramy instytucjonalne, ograniczające inwestowanie w rolne rynki instrumentów pochodnych, związane bezpośrednio z sektorem spożywczym.
Z zadowoleniem przyjmuję inicjatywy podejmowane przez francuską prezydencję G-20 i jestem przekonany, że utrzymanie silnego sektora rolnego w UE w celu zagwarantowania bezpieczeństwa żywnościowego zależy od zapewnienia przyzwoitych dochodów rolnikom i od podjęcia skutecznych działań na rzecz regulacji rynku w ramach nowej WPR.
Michael Cashman
Pani Przewodnicząca! Chcę podkreślić, że przemawiam w imieniu ludności krajów rozwijających się, a nie w obronie wspólnej polityki rolnej.
Według Banku Światowego wskutek podwyżek cen żywności z ubóstwem zmaga się ponad 44 milionów ludzi. Ta sytuacja ma też szereg powodów dodatkowych, takich jak mniejsza liczba małych gospodarstw rodzinnych, wylesienie, pustynnienie, brak dostępu do wody i zmiany klimatu.
Dlatego potrzebne nam podejście holistyczne, dzięki któremu zachęcimy ludzi do dbałości o własne potrzeby rozwojowe i o bezpieczeństwo żywnościowe na szczeblu lokalnym. Musimy reformować wspólną politykę rolną i wspólną politykę rybołówstwa, aby ustrzec się przed bezpośrednim i pośrednim negatywnym oddziaływaniem na kraje rozwijające się i rozwinięte.
Musimy promować własność ziemi na szczeblu lokalnym i demaskować nieprzyzwoitość grabieży ziemi, tj. kupowania i użytkowania ziemi przez zagranicznych inwestorów i firmy zagraniczne dla ich własnych potrzeb. Dla nieprzyzwoitości nie ma usprawiedliwienia.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Pani Przewodnicząca! Konsumenci, ale także rolnicy mają prawo zapytać nas, polityków, co się dzieje. Dlaczego mamy taką sytuację na rynku żywnościowym? Rolnicy znają swoje dochody, znają ceny, po jakich sprzedają swoje produkty i wiedzą, po jakich cenach kupują żywność - oni i inni konsumenci. Co im dziś możemy powiedzieć? Pamiętamy sytuację na rynku żywnościowym w 2008 roku. Czy wyciągnęliśmy z tego wnioski? Odpowiadam: nie. Dalej ograniczamy produkcję. Gorzej: płacimy za zmniejszenie produkcji. A kiedyś płaciliśmy za jej wzrost. Ta sala słyszy także inne wypowiedzi w sprawie rolnictwa. Niech ci nasi koledzy przyjdą tu dziś, niech słuchają. Może coś zrozumieją w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego.
Toczy się dyskusja o przyszłości Wspólnej Polityki Rolnej po 2013 roku i w niej znowu wszyscy chcą obniżać nakłady na WPR. Ta obecna sytuacja, ten kryzys pojawił się, aby nas ostrzec przed zgubną polityką. Mamy szansę naprawić popełnione błędy. Mówimy o stabilności. Pytamy, dlaczego nie ma zapasów, a ograniczamy tendencje na rynkach rolnych. Skąd mają być zapasy? Kto za nie zapłaci?
Panie Komisarzu, ta sytuacja, ten kryzys daje Panu wyjątkowo mocne argumenty. Panie i Panowie Posłowie obecni na tej sali, mamy przekonać pozostałych, aby zrozumieli powagę sytuacji i odpowiedzialność, jaka spoczywa na tej sali za przyszłość WPR, za wyżywienie społeczeństwa. Problem bezpieczeństwa żywnościowego staje się problemem światowym. Dobrze, że...
(Przewodnicząca odebrała posłowi głos)
Daciana Octavia Sârbu
(RO) Pani Przewodnicząca! Podwyżki cen żywności uderzyły w grupy ludności znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji. Wobec faktu, że w roku 2010 liczba niedożywionej ludności świata sięgała 925 milionów, zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego musi być priorytetem Unii Europejskiej. Ekstremalne zjawiska naturalne nie tylko spowodowały podwyżki cen żywności, ale także chwiejność rynków. Swoją rolę odegrały też dopłaty do produkcji biogazu.
Wzywam Komisję, by stworzyła instrumenty do walki z wahaniami cen i nadmierną spekulacją, która pogłębia światowy kryzys żywnościowy. Muszę też podkreślić, że w większości przypadków wzrost cen żywności nie powoduje także wzrostu dochodów rolników. Przeciwnie, z powodu złego funkcjonowania łańcucha dostaw żywności wynagrodzenia rolników dalekie są od godziwych. Uważam, że problem wzrostu cen pomaga obnażyć argumenty przeciwko silnej wspólnej polityce rolnej.
Herbert Dorfmann
(DE) Pani Przewodnicząca, kilka dni temu jedna z największych niemieckich gazet zamieściła na pierwszej stronie zdjęcie bułki oplecionej drutem kolczastym. Artykuł dotyczył walki o chleb. Sądzę, że w ciągu tej, jak i nadchodzących dekad żaden inny temat nie zajmie nas tak bardzo jak kwestia dostępności żywności. Dlatego dobrze, że rozmawiamy o tym, gdyż powód tego stanu rzeczy - wzrost popytu - nie minie, a zatem ceny także będą rosnąć. Musimy teraz zwrócić uwagę na tę całą sytuację. Musimy rozważyć, jak produkować żywność i czynić ją dostępną. Panie Komisarzu, koncepcja wprowadzania kolejnych obszarów odłogowanych w ramach wspólnej polityki rolnej poprzez badania przesiewowe to zły pomysł. Musimy zadbać o produktywność ziemi, którą mamy.
Nie powinniśmy jednak patrzeć na to zjawisko w zbyt ponurym świetle. Od lat narzekamy, że ceny żywności są zbyt niskie. Jeśli zastanowić się na przykład, czy 100 euro za tonę pszenicy to naprawdę stosowna cena, to możemy dojść do wniosku, że nie. Jeśli zastanowić się nad tym, jaka część ceny produktu końcowego, na przykład chleba, to cena surowców, to sądzę, że wzrost cen surowców nie jest jedynym powodem podwyżki cen żywności. Są tu jeszcze inne czynniki. Dlatego cała ta sprawa stanowi także okazję, by rolnictwo lepiej ustawiło się na przyszłość.
Ulrike Rodust
(DE) Pani Przewodnicząca! Ceny żywności osiągnęły rekordowe wysokości. Z różnych powodów zwiększały się w ostatnich latach wahania cen żywności. Mamy więc powód do obaw. Zmiany klimatu powodują ekstremalne warunki pogodowe. W niektórych krajach zniszczyły one całe zbiory. Ponadto obserwujemy coraz większą spekulację na rynku żywności, czego nie można bagatelizować - popatrzmy tylko na kryzys finansowy. Ponadto rośnie konkurencja między produkcją żywności dla biednych a produkcją paliw dla bogatych.
Musimy znaleźć rozwiązania zachęcające rolników do produkowania żywności, i sprawić, aby tylko obszary, które nie są wykorzystywane do produkcji żywności wykorzystywano do produkcji biopaliw itp.
Dla mnie, jako socjaldemokraty, ważne jest, by każdy miał dostęp do zdrowej żywności po przystępnych cenach, oraz by jednocześnie rolnicy mogli uzyskiwać godziwy dochód ze swej pracy.
Janusz Wojciechowski
(PL) Pani Przewodnicząca! Powiedzmy sobie wprost, że w Unii Europejskiej działa silne lobby handlowe, w interesie którego leży osłabienie rolnictwa europejskiego, żeby zarabiać więcej na imporcie żywności ze świata. Wiele razy w tym parlamencie słyszeliśmy, że w celu przeciwdziałania drożyźnie żywności trzeba otwierać rynki. Mieliśmy reformę rynku cukru, otworzyliśmy rynki, ograniczyliśmy produkcję cukru w Europie, znieśliśmy subsydia eksportowe - i jakie są wyniki? Ano takie, że ceny cukru nie zmniejszyły się, tylko wzrosły. Niech to będzie lekcja dla nas, że nie tędy droga. Zgadzam się z panem Smithem, który mówił o tym, że rynek nie jest tutaj receptą. I powinniśmy naprawdę nie ulegać temu lobby handlowemu, a drogę do zapewnienia właściwych cen żywności upatrywać w tym, żeby lepiej chronić nasze rolnictwo, jego potencjał produkcyjny, bezpieczeństwo żywnościowe. Tylko wtedy będziemy mieli racjonalne ceny.
Giovanni La Via
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! W pełni podzielam obawy związane z podwyżkami cen żywności. Nie może być inaczej, skoro jest to problem ściśle związany z jakością życia obywateli Europy, szczególnie tych mniej zamożnych. Wzrost cen powoduje brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb żywieniowych ludności wszystkich krajów rozwijających się. Kraje rozwinięte, a wśród nich państwa członkowskie, nie mogą pozostać na to obojętne.
W nowej wspólnej polityce rolnej musimy zatem przewidzieć instrumenty, które mogą zmniejszać wahania cen, ograniczać spekulację towarami rolnymi i zapewniać odpowiedni poziom produkcji w UE. Podkreślam fakt, że nie możemy pozostawiać ziemi odłogiem, podczas gdy liczba ludności świata rośnie i trzeba nam coraz więcej żywności.
Marc Tarabella   -
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie Ministrze! Chcę przedstawić dane statystyczne, moje uwagi i trzy możliwe sposoby działania. Dane wskazują na to, że kiedy ceny żywności rosną o 1 %, 16 milionów ludzi na świecie popada w skrajne ubóstwo. Moja uwaga jest taka, że nie da się zapobiegać wahaniom cen, zwłaszcza na rynkach rolnych, ale ekstremalne wahania nie są nieuniknione i można z nimi walczyć, choć może to być trudne.
Trzy sposoby działania, o których już wspomniano, to: po pierwsze, priorytetowe traktowanie w polityce rozwoju produkcji rolnej na potrzeby własne i regionalnych rynków spożywczych; po drugie, potrzeba polityki regulacji uwzględniającej gromadzenie zapasów i zarządzanie zapasami; po trzecie, całkowity zakaz spekulowania podstawowymi artykułami spożywczymi.
Europa musi być liderem, zwłaszcza na szczeblu G20. Cieszy mnie to, co usłyszałem od Jánosa Martonyi, komisarza Cioloşa oraz w innych miejscach od komisarza Barniera. Prezydent Sarkozy wyraził się jasno i żywimy wielkie nadzieje, że w tym względzie francuska prezydencja będzie siłą napędową na szczeblu G20.
Britta Reimers
(DE) Pani Przewodnicząca! Fluktuacje są ważne dla prawidłowego funkcjonowania rynku i tworzenia zachęt do kupowania i sprzedawania towarów. Dla nas, rolników, towarowe kontrakty terminowe typu future są podstawowym elementem kupna i sprzedaży zbiorów. Jest to ważna sposobność do tego, by osiągnąć pewność planowania poprzez odpowiednio wczesne ustalenie cen i ilości.
W przeciwieństwie do naszych prosperujących krajów uprzemysłowionych, w biednych regionach świata, gdzie ludzie muszą wydawać na jedzenie znaczną część swych dochodów, podwyżki cen żywności są poważnym problemem.
Nie możemy ingerować w rynek za każdym razem, kiedy zmieniają się ceny, zwalczając w ten sposób naturalne fluktuacje. Jednak bez międzynarodowych ram prawnych regulujących sprawy rynków finansowych nie możemy nawet zacząć myśleć o regulacji rynku towarów, bo jeśli na rynku finansowym jest zbyt dużo pieniędzy, znajdą się odpowiednie ekwiwalenty, a towary są obecnie wysoko cenione. Dlatego nie powinniśmy się dziwić, że towary rolne są teraz także pożądanym przedmiotem handlu.
Jaroslav Paška
- (SK) Pani Przewodnicząca! Kryzys żywnościowy spowodowany wyjątkowo marnymi zeszłorocznymi zbiorami pokazał niedociągnięcia naszej polityki rolnej i żywnościowej. Obecne wzrosty cen żywności wynikają częściowo ze słabych zbiorów. Jeśli bowiem istnieje niedobór, cena tego towaru naturalnie wzrasta.
Panie Komisarzu! Problemem jest jednak to, że niedobór pewnych produktów rolnych może w dużej mierze wynikać z niewłaściwej polityki rolnej Komisji Europejskiej, która od dawna dyskryminuje nowe państwa członkowskie i ich rolników przez politykę dopłat. Proszę się nie zdziwić, Panie Komisarzu, jeśli rolnicy, którzy nie mogą uzyskać za swe produkty cen, które chociaż pokryją koszty produkcji, po prostu nie będą siać albo zlikwidują swe stada. Czekają oni cierpliwie aż głodni i słusznie rozzłoszczeni obywatele skierują swój gniew przeciwko urzędnikom w Brukseli, którzy od dawna nie zdołali rozwiązać ogólnych i powszechnie znanych problemów rolnictwa.
Panie Komisarzu! Wie Pan, że niedobór produktów rolnych w nowych państwach członkowskich nie wynika ze słabych zbiorów, ale z faktu, że rolnikom nie opłaca się już produkcja w ramach waszej polityki dopłat i cen. Czekają jednak. Kiedy da im się takie same dotacje jak producentom we Francji, na pewno rozpoczną uprawę.
Angelika Werthmann
(DE) Pani Przewodnicząca! Dostaw niezbędnych produktów codziennego użytku, a zwłaszcza towarów rolnych, nie wolno pozostawiać na łaskę i niełaskę spekulantów, którzy chcą w krótkim czasie osiągnąć maksymalne zyski. Dlatego z zadowoleniem należy przyjąć projekty ogłoszone przez Komisję w nowej strategii towarów i surowców mającej zapewniać przejrzystość i stabilność na rynku towarów. W świetle prognoz, że produkcja żywności do roku 2050 musi się zwiększyć o 70 %, aby sprostać popytowi, szczególną uwagę należy zwrócić na filar 3 - recykling i poprawa efektywności gospodarowania zasobami. Wnioski powinny być przedstawione wkrótce.
Jeśli chodzi o dyplomację dotyczącą surowców wtórnych, oczekuję, że UE dostarczy rozwijającym się krajom wiedzę pozwalającą na zrównoważoną i przyjazną dla środowiska eksploatację surowców.
Dacian Cioloş
komisarz - (FR) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Prowadzimy intensywną debatę na temat, który ewidentnie wzbudza nasze obawy i który powraca, gdy wymaga tego sytuacja. Jest to jednak stały przedmiot prac Komisji i instytucji europejskich, gdyż mamy na szczęście wspólną politykę rolną, która wprawdzie wymaga adaptacji, ale jest ważnym narzędziem pomagającym nam zarządzać tymi sprawami.
Uważam jednak, że ta debata pokazuje nam także, iż nasza stabilność zależy coraz bardziej od równowagi międzynarodowej i od stabilności na świecie. Trzeba o tym pamiętać, nawet jeśli mówimy o naszej wspólnej polityce rolnej.
Uważam, że jasne jest i to, że podwyżki cen żywności są niepokojące, a w połączeniu z wahaniami i znaczną zmiennością cen pogłębiają jeszcze problem, jaki musimy rozwiązać.
Jasne jest, że jeśli rynek wymaga większej produkcji, potrzebne są inwestycje w rolnictwo. Aby jednak rolnicy mogli inwestować, muszą mieć przede wszystkim stabilne dochody, które dadzą im odwagę do podjęcia takiego kroku.
Dlatego w średniej i długiej perspektywie naszą wspólną politykę rolną należy postrzegać przez ten pryzmat. Musi ona zapewniać minimum stabilności i zachęcać do inwestowania, by nasi rolnicy mogli produkować i dostarczać towary na rynek.
W trakcie debaty okazało się także, że trzeba zadbać o to, by nasza wspólna polityka rolna oraz polityka rolna krajów rozwiniętych współgrała z rozwojem rolnictwa w krajach południowych, oraz by nasza polityka wspierania współpracy i rozwoju z krajami południowymi współgrała z WPR.
Nasza wspólna polityka rolna musi jednocześnie gwarantować zrównoważony rozwój rolnictwa. Może trzeba będzie zweryfikować dostępne nam instrumenty zarządzania tymi ekstremalnymi sytuacjami rynkowymi i pozwolić, by rynek odgrywał swą rolę, a jednocześnie nie pozbawiać się niezbędnych instrumentów pozwalających nam działać i unikać zaskakujących sytuacji kryzysowych. W nadchodzących miesiącach i latach wspólna polityka rolna ma tu jeszcze wiele do zrobienia.
Rozwiązania wymaga kwestia spekulacji, a zatem i wahań cen. Nie jest to eufemizm. Komisja już przedstawiła wnioski, które zamierza realizować na rzecz rozwiązania tego problemu. Dlatego nie mówimy tylko o życzeniach, ale o konkretnych wnioskach.
Musimy też rozważyć rolę, jaką Unia Europejska ma do odegrania na arenie międzynarodowej w odniesieniu do problemu żywności. Sprawy tej nie da się ustabilizować w Unii Europejskiej, jeśli nie będzie stabilizacji na szczeblu międzynarodowym.
Konieczna może też okazać się weryfikacja naszej roli w polityce rolnej i w polityce rozwoju, oraz naszego podejścia do problemu żywności w różnych obszarach polityki takich jak handel, rozwój i finanse. Tu także konieczne mogą się okazać wspólne działania.
Zauważyłem też potrzebę działania krótkoterminowego w niektórych sektorach. Mam na myśli zwłaszcza sektor produkcji zwierzęcej, który przechodzi trudności w wyniku wielkiej presji ze wszystkich stron, niskich cen dla producentów, którzy nie korzystają ze wzrostów cen, oraz z dużych kosztów produkcji. Zauważyłem ten problem.
Uwzględniłem też różne proponowane tu wnioski i sugestie. Jeśli chodzi o równowagę pomocy pomiędzy sektorem zbożowym i sektorem produkcji zwierzęcej na przykład, państwa członkowskie już mają możliwość działania na podstawie decyzji podjętych w roku 2008 w ocenie funkcjonowania WPR.
Jeśli chodzi o zapasy, to kwestię tę trzeba poddać ponownej analizie i weryfikacji, gdyż przy wysokich cenach nie można teraz mówić o zapasach interwencyjnych. Być może trzeba będzie jednak zdecydować o tym, jaką rolę takie zapasy mogą odgrywać, i jak mogą wpływać na funkcjonowanie rynków. Uważam, że są to pytania, które musimy sobie zadać zanim wysuniemy wnioski w tym zakresie.
Kończąc, chcę odpowiedzieć panu Jaroslavowi Pašce, że różnice w płatnościach pomiędzy państwami członkowskimi niekoniecznie wywodzą się z Komisji. To decyzje podejmowane przez Radę i ministrów rolnictwa. Ostateczna decyzja zawsze wynika z regulacji zaproponowanych przez Komisję, są to jednak regulacje Rady, a obecnie - Rady i Parlamentu.
Chcę także wyjaśnić, że w Unii Europejskiej nie ma dopłat do rolnej produkcji biopaliw. Dlatego to nie wspólna polityka rolna stymuluje produkcję biopaliw. Nie jest też intencją Komisji, by ziemia leżała odłogiem. Chodzi o coś innego. W każdym razie ziemia nie będzie leżała odłogiem w sytuacji, kiedy musimy produkować.
Te właśnie spostrzeżenia chciałem dodać w odpowiedzi na poruszone tematy. Dziękuję też za tę owocną debatę i mam nadzieję, że będzie ona wciąż brzmieć w naszych uszach za kilka miesięcy, kiedy będziemy rozmawiać o alokacji środków na wspólną politykę rolną, która to polityka jest podstawowym instrumentem zapewniania bezpieczeństwa żywnościowego.
János Martonyi
urzędujący przewodniczący Rady - Pani Przewodnicząca! Pragnę podziękować wszystkim posłom za tę konstruktywną debatę. Uważam, że wysoki poziom politycznego zaangażowania Parlamentu w tę kwestię pomaga prezydencji realizować jej program w odniesieniu do podwyżek cen żywności.
Jak również podkreślono w debacie, ze względu na swój zakres i głębokość temat ten wymaga wielowymiarowej współpracy i kompleksowych rozwiązań w różnych obszarach takich jak rolnictwo, regulacja produktów i usług finansowych oraz polityka rozwoju.
Jeśli chodzi o produkcję biopaliw, pragnę powtórzyć, że UE w pełni rozumie, że niezrównoważona produkcja biopaliw może mieć negatywne skutki, szczególnie w postaci masowego wylesiania i niedoborów żywności. Dlatego UE angażuje się w przyspieszanie rozwoju biopaliw drugiej generacji produkowanych z upraw niespożywczych. UE zniosła też perwersyjne zachęty finansowe do produkcji biopaliw kosztem produkcji żywności.
Zważywszy na głębokie strukturalne korzenie tego światowego problemu, Europa musi być liderem w kwestii cen żywności i bezpieczeństwa żywnościowego na szczeblu globalnym. Takim liderem już jesteśmy dzięki szeregowi międzynarodowych organizacji i programów takich jak FAO i Światowy Program Żywnościowy oraz dzięki bardziej ogólnym forom takim jak G-20.
Chcę tylko dodać od siebie, że debata ta wzmocniła przekonanie, jakie mam od dawna, mianowicie, że sprostanie globalnym wyzwaniom takim jak głód na świecie, wahania cen żywności i surowców, turbulencje na rynkach finansowych, regulacja produktów i usług finansowych, wymaga od nas znacznie bardziej globalnego zarządzania i bardziej globalnego ustawodawstwa.
Dzięki swym szczególnym doświadczeniom w zakresie zarządzania i ustawodawstwa Europa ma w tym względzie specjalną misję i szczególną odpowiedzialność. Dlatego uważamy, że Europa i Unia Europejska muszą być liderami w walce z tymi wyzwaniami.
Węgierska prezydencja z przyjemnością zauważa, że może liczyć na to, że Parlament będzie kontynuował prace wykonywane przez UE zarówno w odniesieniu do polityki, jak i do działań międzynarodowych.
Przewodnicząca
Zamykam debatę, w której przedstawiono sześć projektów rezolucji zgodnie z art. 110(2) Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 17 lutego 2011.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Michèle Striffler
Bezpieczeństwo żywnościowe na świecie to temat kluczowy dla Unii Europejskiej. Trzeba podjąć natychmiastowe i długofalowe działania zapewniające obywatelom UE i całej naszej planety bezpieczeństwo żywnościowe. Trzeba rozwinąć zrównoważone rolnictwo w krajach rozwijających się i alokować odpowiednią część pomocy rozwojowej UE na sektor rolny. Szkoda, że od lat 80. XX wieku obserwujemy znaczące zmniejszenie wysokości pomocy rozwojowej przeznaczanej na rolnictwo. Miejmy nadzieję, że zauważenie tej potrzeby pozwoli odwrócić ten trend. Komisja Europejska naprawdę musi priorytetowo traktować rolnictwo w pomocy rozwojowej, szczególnie pomagając rolnikom w uzyskaniu dostępu do rynków oraz pomagając małym i średnim gospodarstwom rodzinnym. Humanitarna pomoc żywnościowa musi odpowiadać potrzebom, wyzwaniom i ograniczeniom strukturalnym krajów rozwijających się, przy czym należy uwzględnić produkcję, dystrybucję i lokalny transport oraz potencjał handlowy tych krajów, aby pomóc w budowie podwalin ich trwałego bezpieczeństwa żywnościowego.
Liam Aylward
na piśmie - (GA) Bezpieczeństwo dostaw żywności jest dziś tematem numer jeden. 79 milionów ludzi w UE żyje poniżej linii ubóstwa, a w czasie zeszłorocznej zimy pomoc żywnościową przyznano w UE 16 milionom ludzi.
Ponieważ koszt żywności od siedmiu miesięcy jest wysoki i ponieważ wahania cen powodują problemy w łańcuchu dostaw żywności, więcej ludzi będzie mieć trudności ze znalezieniem zdrowej żywności po przystępnych cenach. Programy wspólnej polityki rolnej (WPR), takie jak program pomocy osobom najbardziej potrzebującym, mają kluczowe znaczenie dla dostaw żywności. Należy wspierać programy tego typu. Trzeba szybko podjąć długofalowe działania zapewniające bezpieczeństwo dostaw żywności w UE i na całym świecie.
Obecnie marnuje się 30 % żywności produkowanej na świecie. To niedopuszczalne i niemoralne. Tak nie może być. Kluczowe znaczenie dla rozwiązania problemu dostaw żywności ma silny przemysł rolny, silna WPR oraz łańcuch dostaw żywności, w którym dokłada się starań, by ograniczyć marnowanie żywności.
Janusz Władysław Zemke
Panie Przewodniczący! Pozytywnie oceniam fakt, że Parlament Europejski zajmuje się rosnącymi cenami żywności. Niestety, wzrost tych cen nie jest zjawiskiem krótkotrwałym, a wydaje się bardziej długotrwałą tendencją. Składa się na nią rosnący popyt na żywność, zwłaszcza na zboża, słabe w ostatnich latach zbiory przy niskich zapasach, ale niestety także operacje finansowe i słabnąca wartość dolara. Wszystko to powoduje ogromne zawirowania na rynku. Z naszego punktu widzenia istotniejsze są jednak skutki społeczne. W wielu państwach drastycznie rośnie liczba mieszkańców stale niedożywionych, głodujących. Ich rozpacz może być zarzewiem potęgujących się napięć politycznych.
Nie możemy przyglądać się biernie tym zjawiskom. Potrzebna jest międzynarodowa współpraca w ramach ONZ i Unii Europejskiej. Członkowie państw tworzących grupę G-20 powinni skutecznie zapobiegać spekulacji cenami produktów rolnych. Na nowo trzeba także spojrzeć na regulacje rynków rolnych w Europie tak, by sztucznie nie ograniczać możliwości wzrostu produkcji. Nie wolno spekulować na światowym głodzie, bo efektem tych spekulacji może być śmierć głodowa wielu niewinnych ludzi, zwłaszcza z krajów najbiedniejszych.
Tunne Kelam
W drugiej połowie 2010 roku ceny hurtowe produktów rolnych wzrosły o 32%. Światowa konsumpcja zbóż wzrosła z 21 milionów ton w latach 1990-2004 do 41 milionów ton w latach 2005-2010. Zdaniem analityków znaczny kryzys żywnościowy w roku 2011 będzie rzeczywistością, która nastanie po jednym nieudanym zbiorze. Najwięksi eksporterzy, tj. Rosja, Ukraina, Chiny i Meksyk, już są zmuszeni do importowania, aby zaspokoić swoje potrzeby. Powody wzrostu cen są niejasne i nie można już mówić o trendach na rynku produktów rolnych. Ostatnie wzrosty cen były drastyczne i nieprzewidywalne, gdyż wynikały z różnych spekulacji. Pragnę zwrócić państwa uwagę na fakt, że rosnące wykorzystanie biopaliw powoduje coraz większe ograniczenie wykorzystania zbóż na cele konsumpcyjne dla zwierząt i ludzi. Powoduje to bardzo napiętą sytuację. Musimy sobie zdać sprawę, że rosnące ceny żywności prowadzą do wzrostu inflacji, zwiększają protekcjonizm i powodują niepokoje, które mogą prowadzić do destabilizacji społecznej, gospodarczej i politycznej w Europie i na świecie. Europa, jako jeden z największych importerów produktów żywnościowych, ma wielki wpływ na ceny żywności na świecie, ale to czyni ją jednocześnie podatną na szoki cenowe. Popieram starania Komisji Europejskiej zmierzające do przyjęcia nowego pakietu legislacyjnego do wiosny 2011 roku, który dałby Komisji większe uprawnienia w zakresie regulacji rynków i zapobiegania spekulacjom. Unia Europejska musi znaleźć środki, by zapewnić trwałość cen i zrównoważenie gospodarki. Trzeba znaleźć równowagę między bezpieczeństwem a otwartością i rozwojem. Musimy być przygotowani do reagowania na potencjalny kryzys.
Spyros Danellis
Obecne wysokie ceny żywności są dobre dla jednych, a złe dla innych. W UE korzystają z nich na przykład rolnicy uprawiający pszenicę, ale już nie producenci produktów pochodzenia zwierzęcego. Korzystają kraje eksportujące zboża, a głód cierpi ludność krajów rozwijających się, która jest uzależniona od importu zbóż do produkcji żywności. Oczywiście ostateczny wynik może się różnić w zależności od obszaru i/lub od producenta. A to dlatego, że za każdym zwycięstwem i porażką kryją się problemy łańcucha dostaw żywności w UE, zagrożenie bezpieczeństwa żywnościowego wywołane zmianami klimatu oraz zastoje powodowane powierzchownymi i niekonsekwentnymi decyzjami dotyczącymi produkcji, handlu i rozwoju. UE musi znaleźć realistyczne i wyważone rozwiązania, spokojnie i z rozwagą oceniać sytuację oraz mieć poczucie współodpowiedzialności za sytuację na rynkach międzynarodowych. Musi w tym pomóc reforma WPR.
Csaba Sándor Tabajdi
Znaczny wzrost cen żywności spowodowany jest jednoczesnym wystąpieniem trzech czynników, tj. utratą zbiorów wskutek klęsk żywiołowych, rosnącym zapotrzebowaniem na żywność, zwłaszcza w części Chin i Indii, oraz działaniami na giełdach towarowych czyli spekulacjami cenowymi. Prezydent Francji, Nicolas Sarkozy, poruszył dwa tygodnie temu bardzo ważną sprawę. Jeśli stosuje się regulację rynków finansowych, dlaczego nie zastosować regulacji rynków towarowych? Musimy podjąć o wiele skuteczniejsze działania przeciwko spekulacji zarówno w UE, jak i na świecie. Główną przyczyną szoku w zakresie cen żywności jest ogromna fluktuacja podaży. Tylko 10-20 % zbóż przechodzi z rąk do rąk na rynku światowym, a zmniejszenie produkcji może wywołać panikę. Opierając się na prognozowanych spadkach podaży, importerzy windują ceny.
Nie jest sprawiedliwe ani w stosunku do producentów, ani do konsumentów to, że ceny wewnętrzne zależą od cen eksportowych, jako że co najmniej 80% produkcji wykorzystuje się w miejscu wytworzenia. Rosja, jako były eksporter, a obecnie importer, wywiera ogromny wpływ na europejski rynek zbóż i oleju roślinnego. Szok podażowy pogłębia jeszcze spekulacja na rynkach instrumentów typu futures, skutkująca szokiem w obrębie cen żywności. Główny problem nie wynika więc z fizycznego braku żywności, ale z cen żywności, które są dla ubogich zbyt wysokie. W wyniku tego żywność pozostaje w magazynach zamiast trafiać do sprzedaży po przystępnych cenach. Wysokie ceny osłabiają konsumentów, szczególnie tych w ubogich warstwach społeczeństwa.
Luís Paulo Alves
Dyskutujemy tu o problemie, który jest głównie problemem politycznym, i który wymaga wizji na przyszłość. Jednak bardziej od rozwiązań krótkoterminowych potrzebna nam odwaga do stworzenia nowej architektury, która pogodzi potrzebę zwiększenia produkcji żywności o 70 % w ciągu następnych 40 lat z coraz bardziej ograniczonymi zasobami naturalnymi. Dlatego to, co robi się lub czego nie robi się w Afryce, Azji, w obu Amerykach czy w Europie, dotyczy wszystkich i wszędzie, wpływając na dostępność i na ceny żywności. Sytuacja ta mocno dotyka ubogich, jak również producentów mięsa i mleka. Dlatego reakcja musi mieć charakter globalny i musi wykraczać poza obszar polityki rolnej. Trzeba odnieść się do szeregu innych obszarów polityki, bez których nie osiągniemy niezbędnych rozwiązań. Na szczeblu globalnym rozwiązania te obejmują propagowanie idei zapewnienia żywności jako prawa człowieka, pomoc w osiągnięciu zdolności do wyżywienia się w poszczególnych krajach, wspieranie rolników i zapewnianie im uczciwego dostępu do wartości w łańcuchu dostaw żywności, ograniczenie spekulacji finansowych, ochrona dostępu do ziemi i tworzenie rezerw żywności.
Sirpa Pietikäinen
na piśmie - (FI) Prawo do odpowiedniego wyżywienia jest prawem człowieka uznanym w Powszechnej deklaracji praw człowieka z roku 1948. Powinniśmy więc pamiętać, że kiedy rozmawiamy o cenach żywności, rozmawiamy o jednym z podstawowych praw człowieka.
Reforma WPR Unii Europejskiej następuje w tym samym czasie co wzrost cen żywności na rynkach światowych. Jeśli mamy reagować na zmiany w sposób zrównoważony, z uwzględnieniem praw człowieka, musimy mieć kompleksowe perspektywy i politykę. Ceny żywności i tendencje w tym zakresie zależą od kilku kluczowych aspektów dotyczących światowego rolnictwa takich jak zmiany klimatu, polityka energetyczna, dostępność zasobów naturalnych i efektywność ich wykorzystania. Unia Europejska powinna być pionierem nowego sposobu myślenia o rolnictwie. Potrzebna nam polityka żywnościowa, w której całe elementy całego łańcucha produkcji żywności oceniane będą krytycznie, i w której weźmie się pod uwagę oddziaływanie na zdrowie i środowisko naturalne. Bardziej naturalną i ekonomicznie wykorzystującą zasoby politykę żywnościową trzeba wspierać i kształtować przy pomocy działań gospodarczych i politycznych.
Trzeba ponadto ograniczyć spekulowanie cenami żywności. Michel Barnier, komisarz ds. rynku wewnętrznego i usług, zaproponował nowe działania na rzecz ograniczenia spekulacji towarami podstawowymi na rynku instrumentów pochodnych. Barnier ma dobry pomysł. Dramatyczne fluktuacje cen żywności szkodzą rolnikom, konsumentom, a nawet całym krajowym gospodarkom. Zobowiązania podejmowane na rynku instrumentów pochodnych muszą być przejrzystsze i poddane ściślejszej kontroli. Jeśli to będzie konieczne, należy też wprowadzić ograniczenia handlu. Opracowanie zrównoważonej polityki żywnościowej jest obecnie jednym z najważniejszych wyzwań dla Unii Europejskiej.
Pavel Poc
Według oświadczenia Banku Światowego od października 2010 r. ceny żywności wzrosły o 15%, a na przykład ceny ziarna według FAO wzrosły o 39 %. Wzrost cen żywności nie tylko zagraża grupom ludności o najniższych dochodach, ale także pogłębia poważne problemy, które staną się wielkim wyzwaniem w przyszłości. Światowej produkcji żywności zagraża szereg czynników takich jak szkodniki, choroby i klęski żywiołowe. Czynniki te potęgują obecnie jeszcze ekstremalne zjawiska pogodowe wynikające prawdopodobnie ze zmian klimatu. Przykładem mogą tu być susze i pożary w Rosji w 2010 roku czy powodzie w Pakistanie, a ostatnio także w Australii. Możemy się spodziewać, że problem podwyżek cen żywności w przyszłości jeszcze się pogłębi. Nie warto teraz rozmawiać o przyczynach zmiany klimatu, bo ryzyko to jest poważne, a jego ignorowanie byłoby niedopuszczalnym hazardem. Na ceny żywności mają jednak wpływ również czynniki gospodarcze, a zwłaszcza nadużycia systemu rynkowego poprzez rządowe manipulacje kursem wymiany dolarów i nieodpowiedzialne spekulacje w handlu towarami. Europa musi sobie zdać sprawę, że obecne decyzje wpłyną na przyszłość całego systemu żywnościowego. W krótkiej perspektywie możemy się skoncentrować na minimalizacji marnotrawstwa, na coraz większej zależności od importu, na zmniejszeniu lub ustabilizowaniu popytu oraz na ustanowieniu na rynku mechanizmów regulacyjnych zapobiegających spekulacjom.
Elisabeth Köstinger
Wobec niedawnych konfliktów politycznych fakt, że ceny żywności są największe od początku ich obserwacji, jest kwestią najpilniej wymagającą rozwiązania. W końcu jest to kwestia dostaw żywności, a w krajach rozwijających się jest to kwestia podaży podstawowych artykułów spożywczych. Wzywa się Unię Europejską do przyspieszenia postępów w walce z ubóstwem i głodem na świecie. Około 1,4 miliarda ludzi żyje w skrajnym ubóstwie. Ubóstwo jest także problemem w Europie. Jedynym sposobem na gwarancję dostaw żywności w Europie jest WPR. Wyzwania stojące przed rolnictwem są ogromne. Powodują one chęć produkowania "więcej za mniej”. Wyższe ceny żywności nie znajdują automatycznie odzwierciedlenia w dochodach rolników. Zwiększa się bowiem przepaść między ceną producenta a ceną konsumenta. Rzeczywistość zarządzania cenami jest złożona. Ograniczone surowce, wyższe koszty produkcji, wysokie ceny paliw, uzależnienie od zbiorów, eksportu i rynków światowych - to gęsta sieć przyczyn, które trzeba uregulować przy pomocy ukierunkowanych działań. Aby się z nimi zmierzyć, trzeba pilnie podjąć działania i osiągnąć porozumienie w zakresie wszystkich obszarów polityki. Wzywam Komisję, by uczyniła zasadniczy postęp w zakresie wzmacniania produkcji rolnej w Europie i w krajach rozwijających się. Spekulacje naszymi najważniejszymi dobrami są nieetyczne i musimy podjąć bardziej zdecydowane działania w tym zakresie.
Edite Estrela
Ceny żywności w ostatnich latach znacznie wzrosły, nie tyle z powodu praw popytu i podaży, ale przede wszystkim z powodu spekulacji. Faktem jest, że wzrosty te dotykają przede wszystkim ludzi ubogich, którzy na żywność wydają ponda połowę swego dochodu. Niedopuszczalne jest to, że zarówno w Europie, jak i w krajach rozwijających się niektórzy czerpią zyski z głodu innych.
Obywatele mają prawo do bezpieczeństwa żywnościowego, którego warunkiem niezbędnym jest dostęp do zdrowej żywności dla wszystkich. Niedobór żywności ma szereg przyczyn, do których należy między innymi zła polityka planowania przestrzennego i wsparcia dla rolnictwa oraz zmiany klimatu. UE musi zatem wspierać rolników uprawiających ziemię i produkujących niezbędne produkty żywnościowe. To niedopuszczalne, by konsumenci płacili dużo, kiedy producenci zarabiają mało, oraz by najbardziej korzystali na tym spekulanci. W interesie bezpieczeństwa żywnościowego leży i to, by priorytetem UE stały się zmiany klimatu.
Sandra Kalniete
na piśmie - (LV) W ciągu ostatnich kilku miesięcy obserwujemy ostre wzrosty cen żywności, których skutkiem jest gwałtowne zwiększenie się liczby ludności żyjącej na granicy ubóstwa. Sytuacja w Europie nie jest tak krytyczna, gdyż dochody naszych obywateli są nieporównywalnie wyższe od dochodów ludności krajów rozwijających się. Jednak nasi wyborcy także coraz bardziej odczuwają wzrost cen żywności. Według statystyk Banku Światowego od czerwca ubiegłego roku w ubóstwo popadło około 44 miliony ludzi w krajach rozwijających się, a ceny od początku roku 2011 sięgnęły już poziomu cen z roku 2008, kiedy to rosnące ceny żywności i ropy spowodowały wzrost ubóstwa na całym świecie. Cena ropy na świecie wpływa oczywiście na ceny żywności, ale powinniśmy pamiętać, że latem 2008 roku baryłka ropy kosztowała 140 dolarów, a dziś kosztuje około 100 dolarów, co oznacza, że wzrost cen wynika częściowo ze spekulacji. Aby uniknąć takich sytuacji w przyszłości, państwa G-20 muszą opracować mechanizm zapobiegania takim podwyżkom cen i spekulacjom cenami żywności. W tym celu musimy podjąć współpracę na szczeblu międzynarodowym. Wahania cen żywności powodują, że potrzebna nam silna, sprawiedliwa, wspólna polityka rolna dająca równe szanse wszystkim rolnikom w Europie, aby obywatele Europy mogli otrzymywać wysokiej wartości żywność w przystępnych cenach.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
na piśmie - (LT) Jeśli chodzi o ceny żywności, chcę zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, jak pokazują ostatnie doświadczenia w moim kraju, manipulując opinią publiczną, łatwo jest wpłynąć na podwyżki cen żywności. Ze względu na odsprzedających cena cukru wzrosła na całej Litwie w ciągu jednego dnia o ponad 10%. Dlatego nie możemy pozostawiać żywności codziennego użytku samoregulacji. Można tę kwestię postrzegać jako inwestycję, którą zarządzanie wymaga określonej wiedzy, której nie mają rolnicy. Chociaż swobodny przepływ towarów jest jednym z fundamentalnych zasad funkcjonowania wolnego rynku w UE, to zarówno w państwach członkowskich, jak i w UE trzeba przyjąć bardziej surowe środki, by ograniczyć spekulację żywnością i bronić praw słabszych tj. konsumentów, rolników produkujących na małą skalę i handlowców w stosunku do większych przetwórców i centrów handlowych. Drugi wymiar to ścisły związek między produktami spożywczymi a źródłami energii i wzajemne relacje pomiędzy ich cenami. Z jednej strony, aby walczyć z emisją gazów, które powodują zmiany klimatu, promujemy wykorzystanie biopaliw (określiliśmy nawet niezbędne kwoty ich wykorzystania). Z drugiej strony, przeznaczanie użytków rolnych na uprawę roślin energetycznych zamiast na produkcję żywności powoduje wzrost cen żywności. Chociaż więc walka ze zmianami klimatu jest jednym z naszych priorytetów, musimy znaleźć sposób na to, by nie wpływać na ceny artykułów spożywczych, decydując na przykład o tym, aby na biopaliwa przeznaczana była tylko ziemia, która nigdy nie będzie odpowiednia do uprawy produktów spożywczych.
Véronique Mathieu
Rezolucja w sprawie podwyżek cen żywności jest odpowiedzią na stale rosnące ceny żywności. Z powodu tego wzrostu wzywamy do szybkiego podjęcia środków służących walce z manipulacją cenami. Jedną z godnych odnotowania przyczyn tego wzrostu są zjawiska pogodowe. Innymi słowy potrzebne nam lepsze zarządzanie glebami i wodą. Bezpośredni wpływ wzrostu cen żywności na liczbę ludności świata, która mogłaby wszcząć zamieszki i niepokój, zachęca także liderów G-20 do porozumienia w sprawie działań rynkowych ukierunkowanych na zwalczanie spekulacji.
