Beperkende maatregelen die van invloed zijn op de rechten van personen naar aanleiding van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is:
de mondelinge vraag van Emine Bozkurt, Louis Michel en Michèle Striffler, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, aan de Raad, over beperkende maatregelen die van invloed zijn op de rechten van personen naar aanleiding van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon (B7-0233/2009);
de mondelinge vraag van Emine Bozkurt, Louis Michel en Michèle Striffler, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, aan de Commissie, over beperkende maatregelen die van invloed zijn op de rechten van personen naar aanleiding van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon (B7-0234/2009).
Emine Bozkurt
auteur. - Voorzitter, democratie, de rechtsstaat, mensenrechten en fundamentele vrijheden, daar staat de EU voor. Echter bij de strijd tegen terrorisme is de EU minder principieel. Neem de zwarte lijsten van de Verenigde Naties, personen of entiteiten die verdacht worden van banden met Osama Bin Laden, het Al Qa'ida-netwerk of de Taliban, kunnen op deze lijsten geplaatst worden met als gevolg een reisverbod en het bevriezen van hun financiële bezittingen. Prima maatregel als het om terrorisme gaat, want dat terrorisme moet worden bestreden, staat buiten kijf. Maar de wetteloosheid waarmee terroristen opereren, moet niet binnensluipen in de wijze waarop wij het terrorisme bestrijden.
Het huidige systeem wordt helaas gekenmerkt door schendingen van fundamentele rechten. Zonder tussenkomst van een rechterlijke macht worden personen op de lijst geplaatst, vaak zonder hierover volledig te worden geïnformeerd. De informatie waarop plaatsing op de zwarte lijst berust, is regelmatig afkomstig van geheime diensten. Deze informatie is niet inzichtelijk voor de verdachte, die als gevolg hiervan niet weet waarom hij op de lijst geplaatst is. Zo wordt hem niet alleen het recht op informatie, maar ook het recht op verdediging ontnomen.
Eenmaal op de lijst, is het bijzonder moeilijk hier weer vanaf te komen. Er zijn al voldoende zaken bekend waarbij mensen jarenlang onterecht op de lijst hebben gestaan en moesten strijden voor een deugdelijke rechtsgang. Zij zijn tot armoede veroordeeld, kunnen simpelweg niet pinnen voor boodschappen en mogen ook hun land niet uitreizen. Ik pleit vandaag niet voor meer rechten voor terreurverdachten, maar pleit er alleen voor dat zij, net als ieder ander, een beroep kunnen doen op hun rechten. Ik pleit voor transparante procedures en een deugdelijke rechtsgang voor iedereen.
De neveneffecten van de lijsten zijn eveneens verstrekkend. Aangezien overheden kunnen besluiten personen of organisaties op de lijst te plaatsen, kan dit ook als politiek middel ingezet worden. NGO's die bijvoorbeeld strijden voor mensenrechten en de overheid een doorn in het oog zijn, kunnen als terreurorganisaties worden aangeduid om zo hun werkzaamheden lam te leggen. Door een uitspraak van het Europees Hof was de Commissie genoodzaakt de huidige procedures te herzien. De Commissie heeft een aardige aanzet gegeven, maar de Raad heeft het vervolgens laten afweten.
Door de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon is er nu een nieuwe situatie ontstaan. Wordt het artikel 215 of wordt het artikel 75 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, met andere woorden, wordt het Europees Parlement in het geheel niet betrokken bij de afhandeling van de voorstellen of zal het Europees Parlement, volgens de normale procedure, te weten de medebeslissingsprocedure, erbij worden betrokken. De Commissie juridische zaken, evenals de Juridische Dienst van het Parlement, hebben artikel 75 als juiste rechtsgrondslag aangeduid. Graag hoor ik vandaag van zowel de Raad als de Commissie hoe zij de voortgang van deze voorstellen voor beperkende maatregelen voor zich zien. Welke rol is daarbij voorzien voor het Parlement? Het is tijd voor transparante en democratische procedures. De vraag is of u daaraan gaat meewerken.
Carlos Coelho
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik vrees dat de Portugese vertolking niet werkt. Ik heb geen woord gehoord van de vorige spreker. Er moet iets aan gedaan worden, anders kan ik het debat niet volgen.
De Voorzitter
We zullen vragen wat er aan de hand is en zullen u op de hoogte stellen, mijnheer Coelho.
Louis Michel
auteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malström, om te beginnen wil ik mijn mederapporteurs, mevrouw Bozkurt en mevrouw Striffler, bedanken en gelukwensen.
Ik ben het volkomen eens met de conclusies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie juridische zaken alsmede met die van de juridische dienst van het Parlement. Aangezien het respect voor de mensenrechten een van de fundamentele waarden van de Unie is, is het van cruciaal belang dat deze rechten volledig worden gerespecteerd. De maatregelen die worden genomen in het kader van de strijd tegen het terrorisme, moeten proportioneel, gepast en effectief zijn.
Maar in het kader van het respect voor de grondrechten en de rechten van verdediging vormen de toegang tot iemands persoonlijke gegevens alsmede de mededeling van de gronden waarop de maatregel is gebaseerd, onmisbare stappen bij de bestrijding van het terrorisme. Aangezien sancties en zwarte lijsten slechts tijdelijk zijn, vind ik dat wij deze nauwlettend en serieus in de gaten moeten houden en dat een regelmatige evaluatie noodzakelijk is, met verplichte raadpleging van het Parlement.
Wij kunnen de genomen maatregelen, met name die ten aanzien van Zimbabwe en Somalië, toejuichen. Desondanks moeten wij voor ogen houden dat deze sancties in geen geval een obstakel mogen vormen voor de activiteiten ter bevordering van de ontwikkeling, de democratie en de mensenrechten die worden verricht door humanitaire organisaties, of nadelige gevolgen mogen hebben voor de plaatselijke bevolking.
Wat tot slot de bescherming van persoonlijke gegevens betreft, ben ik het volledig eens met de conclusies van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming ten aanzien van het verzamelen, verwerken en overdragen van die gegevens.
Michèle Striffler
auteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de overgrote meerderheid van de Europese burgers vindt dat de strijd tegen het terrorisme in de eerste plaats moet worden gevoerd op EU-niveau. De Europese burgers zijn zich volledig bewust van de invloed die Europa op dit gebied kan uitoefenen via zijn alomvattende visie en de tenuitvoerlegging van consistent beleid.
Daarom verheugt het mij dat het Europees Parlement dankzij het Verdrag van Lissabon als medewetgever op dit gebied degelijk werk kan doen en de noodzakelijke democratische controle kan uitoefenen op het Europese antiterrorismebeleid.
Het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw loopt ten einde. Wij weten allen nog dat het begon met een van de verschrikkelijkste tragedies uit de geschiedenis van de mensheid. Wij mogen niet toelaten dat het terrorisme zich verspreidt en moeten hiervoor een vastbesloten en adequate oplossing vinden. De Taliban, Al Qa'ida-netwerk en Osama bin Laden vormen het grootste, urgentste gevaar voor de Europese Unie.
Dit moorddadige terroristische netwerk wordt gevoed door het extremistisch islamisme, dat het islamitische geloof op een schandalige wijze misbruikt, evenals door haat jegens het Westen en zijn waarden. Wij moeten dit fenomeen bestrijden en, ik herhaal, de Europese Unie moet blijk geven van zeer grote vastberadenheid en zeer grote waakzaamheid ten opzichte van deze bedreiging.
De Europese Unie kan het zich echter niet veroorloven de ogen te sluiten voor de ernstige en voortdurende schendingen van de mensrechten, de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging en vreedzame vergadering in Zimbabwe. Natuurlijke en rechtspersonen - die al dan niet deel uitmaken van de regering - wier activiteiten de democratie, het respect voor de meest fundamentele mensenrechten en de rechtstaat in Zimbabwe ondermijnen, moeten streng worden gestraft.
Dames en heren, de Europese Unie heeft tevens de plicht gerichte maatregelen te nemen tegen hen die de vrede, de veiligheid en de stabiliteit in Somalië bedreigen. Wij moeten toezien op de naleving van het algemene en volledige embargo op wapenleveranties aan Somalië en ervoor zorgen dat de levering van humanitaire hulp, de toegang tot die hulp en de verdeling ervan in Somalië gewaarborgd zijn.
Ik zeg dit omdat natuurlijk met name de armste en kwetsbaarste bevolkingsgroepen lijden. Wij kunnen niet werkeloos blijven toezien. Ik betreur echter dat de rol van het Parlement op dit gebied is beperkt door het Verdrag van Lissabon, hetgeen in strijd is met de geest van het Verdrag en met de betekenis die het toekent aan het Parlement.
De Europese Unie moet de verantwoordelijken echter straffen. Betekent dit dat zij haar meest fundamentele beginselen overboord moet gooien? Nee. De activiteiten van de Europese Unie op het internationale toneel moeten gebaseerd zijn op de beginselen die ten grondslag liggen aan haar oprichting, haar ontwikkeling en uitbreiding, en zij moet die waarden bevorderen in de rest van de wereld.
Cecilia Malmström
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, wat we beperkende maatregelen noemen, is zeer belangrijk en ik weet dat veel Parlementsleden hier een mening over hebben. Het is misschien echter wat moeilijk te begrijpen voor wie naar dit debat luistert. Staat u mij toe om allereerst te beschrijven hoe de Raad die maatregelen gebruikt. Daarna zal ik iets zeggen over het Verdrag van Lissabon.
Beperkende maatregelen ten aanzien van derde landen, individuen, natuurlijke of rechtspersonen of andere entiteiten zijn voor de EU een belangrijk instrument in haar buitenlands en veiligheidsbeleid. Algemeen zou je kunnen zeggen dat ze worden gebruikt om een verandering van een bepaald beleid of een bepaalde activiteit tot stand te brengen. Ze zouden natuurlijk gebruikt moeten worden als onderdeel van een geïntegreerd, allesomvattend beleid dat politieke dialoog, verschillende soorten stimulansen en voorwaarden waaraan moet worden voldaan, kan omvatten. Beperkende maatregelen alleen zijn niet altijd voldoende om een verandering tot stand te brengen, maar ze kunnen een manier zijn om repressieve regimes onder druk te zetten, om de geldstroom en andere middelen te stoppen waarop zulke regimes en terroristische netwerken steunen.
In bepaalde gevallen voert de Raad beperkende maatregelen in wanneer we resoluties uitvoeren die door de VN-Veiligheidsraad zijn aangenomen krachtens hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties. In zulke gevallen moeten de verschillende rechtsinstrumenten van de EU die resoluties strikt naleven. Het gaat daarbij om situaties en daden, met inbegrip van terrorisme, die een bedreiging vormen voor vrede en veiligheid. Ze kunnen alleen deel uitmaken van het externe optreden van de EU en onderscheiden zich daarmee van maatregelen om een eigen ruimte van vrijheid, veiligheid en recht tot stand te brengen, wat toch ons doel is in de Unie.
De Raad interpreteert het Verdrag van Lissabon zo dat we artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie toepassen voor die en andere beperkende maatregelen in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, ook met betrekking tot terrorisme. De EU kan ook besluiten om naast de maatregelen waartoe de VN heeft besloten, verdere maatregelen toe te passen, en we kunnen ook zelf maatregelen nemen. Sancties waar de EU zelf toe besluit, kunnen worden opgelegd ter ondersteuning van andere doelstellingen van het buitenlands en veiligheidsbeleid - eerbiediging van de mensenrechten, democratie, de rechtsstaatbeginselen en goed bestuur - in overeenstemming met de verplichtingen van de EU uit hoofde van internationaal recht.
Tegenwoordig worden de maatregelen meestal rechtstreeks gericht tegen degenen die als verantwoordelijken zijn geïdentificeerd voor het beleid of de maatregelen waartegen we ons kanten, of tegen hun belangen of hun inkomstenbronnen. Dat is efficiënter dan bredere sancties in de vorm van algemene handelsembargo's of andere willekeurigere maatregelen. Gerichte sancties zijn bedoeld om de negatieve gevolgen die deze maatregelen voor de bevolking van het land in kwestie kunnen hebben, tot een minimum te beperken. Dat aspect is zeer belangrijk wanneer de Raad een besluit voorbereidt met betrekking tot het invoeren van sancties.
Alle sancties worden regelmatig geëvalueerd en getoetst op hun doeltreffendheid. Ze kunnen worden bijgesteld of helemaal worden opgeheven, afhankelijk van de ontwikkelingen. Krachtens het Verdrag van Lissabon blijven beperkende maatregelen een instrument in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, via een besluit van de Raad conform artikel 29 van het Verdrag. Een belangrijke verandering ten gevolge van het nieuwe Verdrag is dat besluiten inzake beperkende maatregelen ten aanzien van natuurlijke of rechtspersonen nu het voorwerp vormen van rechterlijke toetsing. Dat betekent dat de rechtbank kan nagaan of een besluit tot het nemen van sancties wettelijk is. Dat was voorheen niet het geval.
Nu het Verdrag van Lissabon in werking is getreden, worden verordeningen vastgesteld op basis van een gezamenlijk voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Commissie in overeenstemming met artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Het Parlement moet van zo een besluit in kennis worden gesteld. Ik begrijp dat die verandering door het Parlement niet op prijs wordt gesteld, want de Raad is niet langer verplicht om het Parlement te raadplegen met betrekking tot sancties ten aanzien van natuurlijke personen. Dat is echter hoe we het Verdrag interpreteren.
Het is belangrijk te benadrukken dat elk besluit betreffende beperkende maatregelen, en de uitvoering ervan, altijd in overeenstemming moet zijn met het internationaal recht. Beperkende maatregelen houden in dat bepaalde rechten van personen tegen wie ze zijn gericht, beperkt worden. Daarom moeten de sancties de mensenrechten en fundamentele vrijheden vanzelfsprekend eerbiedigen. Daarbij gaat het om procedurerechten en het recht op rechtsbescherming. De maatregelen moeten ook altijd in verhouding staan tot het doel.
Op basis van de ervaring die we hebben opgedaan met het toepassen van sancties, hebben we zorgvuldig geëvalueerd en bekeken hoe sancties op een constructieve manier kunnen worden gebruikt. Er is een aantal concrete verbeteringen ingevoerd. Daarbij gaat het er onder andere om dat de criteria voor het toepassen van bepaalde sancties vermeld moeten worden, evenals de reden waarom een individu, een natuurlijk of rechtspersoon of andere entiteiten op een sanctielijst worden gezet. Dat moet continu geëvalueerd worden en indien nodig worden aangepast. Bij die werkzaamheden heeft de Raad rekening gehouden met de resolutie van het Europees Parlement van vorig jaar over de evaluatie van EU-sancties als deel van het optreden en het beleid van de EU op het gebied van de mensenrechten.
Catherine Ashton
voorgedragen vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals het voorzitterschap heeft gezegd komen er in de vragen die u hebt gesteld belangrijke kwesties naar voren met betrekking tot het toekomstig beheer van beperkende maatregelen of sancties in de EU. Na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon moeten we nu een keuze maken met betrekking tot de rechtsgrondslag voor de voorgestelde verordening tot wijziging van de Verordening sancties inzake Al Qa'ida en de Taliban. Ons standpunt is als volgt:
Ten eerste heeft het nieuwe Verdrag een specifieke bepaling toegevoegd aan het artikel in het voormalige EG-Verdrag over beperkende maatregelen of sancties op het gebied van buitenlands beleid. Artikel 215, lid 2 levert een nieuwe rechtsgrondslag voor beperkende maatregelen jegens natuurlijke personen, rechtspersonen dan wel niet-statelijke groepen of entiteiten. Het breidt het toepassingsgebied van het voormalige artikel 301 uit en moet worden gebruikt als rechtsgrondslag voor de wijziging van de Verordening betreffende sancties tegen Al Qa'ida en de Taliban.
Ten tweede is artikel 215 van toepassing indien er een besluit is op grond van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. De Verordening betreffende sancties tegen Al Qa'ida en de Taliban geeft uitvoering aan het GBVB-besluit op grond waarvan verordeningen moeten worden uitgevaardigd voor het uitvoeren van bepaalde resoluties van de VN-Veiligheidsraad. Deze resoluties zijn bindend voor de EU-lidstaten op grond van het internationaal recht.
Ten derde zijn we van mening dat een dubbele rechtsgrondslag - artikel 215, lid 2 en artikel 75 - niet werkbaar is, omdat de doelstellingen, het toepassingsgebied en de procedures van de twee artikelen verschillend zijn. Ik merk hierbij op dat de Commissie juridische zaken en de juridisch dienst van het Parlement daar hetzelfde over denken.
Tot slot zijn wij van mening dat het nieuwe Verdrag specifieke en duidelijke bepalingen in het leven heeft geroepen met betrekking tot de rechtsgrondslag voor beperkende maatregelen tegen natuurlijke of rechtspersonen en niet-statelijke groepen of entiteiten. Artikel 215 beschrijft de rol van het Parlement en de Raad, en de wetgever mag niet van het Verdrag afwijken.
Er is ons ook gevraagd informatie te verstrekken over verbeteringen op het gebied van de grondrechten in het werk van de sanctiecomités van de VN.
De voorgestelde wijziging van de Verordening betreffende sancties tegen Al Qa'ida en de Taliban geeft uitvoering aan de bevindingen van het Europees Hof van Justitie in de zaak Kadi. In dat arrest maakte het Hof een aantal opmerkingen over de manier waarop verbeteringen kunnen worden gebracht in de procedures voor het opstellen van lijsten die worden toegepast door het Sanctiecomité van de VN inzake Al Qa'ida en de Taliban. De door het Hof genoemde punten waren de aanleiding om de procedures voor de opstelling van de in de verordening beschreven lijsten te wijzigen.
In een aantal resoluties van de VN-Veiligheidsraad worden de procedures beschreven voor het omgaan met de sanctielijst op VN-niveau. Onlangs nog werd in Resolutie 1822 van de VN-Veiligheidsraad vastgelegd dat op de website van het Sanctiecomité van de VN inzake al-Qa'ida en de Taliban een samenvatting van de redenen beschikbaar moet worden gesteld met betrekking tot elke persoon die op de lijst staat en dat alle namen op de lijst moeten worden geëvalueerd voor 30 juni 2010 en daarna regelmatig moeten worden geëvalueerd. In de resolutie wordt geëist dat de betrokken staat maatregelen neemt om de op de lijst geplaatste persoon te informeren over het feit dat hij of zij op de lijst staat evenals over de redenen daarvoor en informatie verschaft over uitzonderingen en verzoeken om verwijdering uit de lijst.
De benadering in Resolutie 1822 is sindsdien overgenomen in Resolutie 1844 inzake sancties met betrekking tot Somalië en in Resolutie 1857 met betrekking tot de Democratische Republiek Congo.
Resolutie 1822 voorziet in een evaluatie van de daarin beschreven maatregelen na achttien maanden. Die periode is aan het eind van dit jaar voorbij. Er wordt gewerkt aan de evaluatie, maar de Commissie kan niet aangeven tot welke wijzigingen in de procedures de VN-Veiligheidsraad zal besluiten.
Nuno Melo
namens de PPE-fractie. - (PT) De versterking van de bevoegdheden van het Europees Parlement was een van de belangrijkste onderwerpen die aan bod kwamen in een aantal toespraken van politici over de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon. Zo heeft bijvoorbeeld de voorzitter van de Europese Commissie, Durão Barroso, hier op 25 november in Straatsburg, bij de voorbereiding van de Europese Raad, het volgende gezegd: "Het Verdrag van Lissabon biedt ons nu de kans om vooruitgang te maken. We weten allemaal dat een van de meest substantiële wijzigingen in het Verdrag het domein vrijheid, veiligheid en recht betreft en dat de besluitvorming hierover democratischer zal verlopen dankzij de volledige betrokkenheid van uw Parlement”. Ik onderstreep "dankzij de volledige betrokkenheid van uw Parlement”.
Ook de voorzitter van de Raad, mijnheer Van Rompuy, heeft van in zijn eerste officiële toespraak gezegd dat het Verdrag een krachtig instrument is om de uitdagingen van deze tijden tegemoet te treden. Welnu, als dat zo is, houdt het geen enkele steek om in officiële toespraken de nadruk te leggen op de versterking van de machten en bevoegdheden van het Parlement en vervolgens een beperkende interpretatie van het Verdrag van Lissabon te hanteren teneinde het Europees Parlement oude voorrechten te ontnemen waarvan het verlies geen enkele zin zou hebben.
En daarom is het verstandig om die vragen te stellen, verstandig omdat het verder gaat dan enkel en alleen een beoordeling van de doctrine en van de samenhang tussen de uitgesproken wens en de interpretatie daarvan. Er zijn immers ook praktische gevolgen verbonden aan het oude adagio wie het meerdere vermag, vermag ook het mindere en wel de volgende: wat voor zin heeft het bevoegd te zijn voor strafzaken en de preventie en de bestrijding van terrorisme, overeenkomstig een medebeslissingsprocedure, als we vervolgens a priori worden uitgesloten als er andere maatregelen op het spel staan die ingrijpen in de rechten van de burgers en dus ook op dit vlak belangrijk zouden kunnen zijn?
En daarom moeten wij tot slot, mijnheer de Voorzitter, zeggen dat het van fundamenteel belang is dat de interpretatie van het Verdrag van Lissabon in de wetgeving daadwerkelijk overeenstemt met de verklaringen over de versterking van de machten en de bevoegdheden van het Europees Parlement. Het zou op zijn minst in een aantal gevallen, waarnaar in de vraag is verwezen, en wanneer de rechten van burgers op de helling komen te staan en het beleid inzake de bestrijding van terrorisme wordt bedreigd, mogelijk moeten zijn om een dubbele rechtsgrondslag te hanteren. In andere gevallen, zoals in het geval van Zimbabwe en Somalië, zou in de mogelijkheid van een facultatieve raadpleging moeten worden voorzien, zoals overigens is vastgelegd in de Verklaring van Stuttgart en waar ook naar is verwezen. Dat is het standpunt dat ik hier naar voren wilde brengen, mijnheer de Voorzitter.
Monika Flašíková Beňová
namens de S&D-Fractie. - (SK) Naar mijn mening zijn de inspanningen van de leden van het Europees Parlement tijdens het ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon, vanuit het oogpunt van het thema waarover wij thans spreken, onvoldoende op waarde geschat en zijn wij onvoldoende betrokken geweest bij dat proces.
Ik beschouw beperkende maatregelen en sancties als belangrijke instrumenten van het EU-beleid op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid, maar uiteraard ook op het gebied van gerechtigheid en de verdediging van fundamentele mensenrechten. Natuurlijk hadden wij (als Europees Parlement) verwacht veel meer betrokken te zullen zijn bij de besluitvorming op dit gebied.
Wij aanvaarden ook dat gerichte maatregelen en sancties bedoeld zijn om de gevolgen voor de burgerbevolking tot een minimum te beperken en ik ben blij dat u juist die voorwaarde hebt genoemd, mevrouw Malmström. Als de enige rechtstreeks gekozen vertegenwoordigers van Europese instellingen menen wij echter, niet zonder enige grond, dat wij slechts een soort aanhangsel zijn in het ontstaansproces en later zullen zijn uitgesloten van het besluitvormings- en controleproces.
Ik geloof niet dat dit helemaal juist is, vooral in een zaak als deze die betrekking heeft op het zeer gevoelige gebied van gerechtigheid en de verdediging van fundamentele rechten, omdat de strijd tegen het terrorisme een zeer gevoelig thema is voor de burgers van onze landen en voor de gehele EU. Ik zal daarom geduldig wachten tot het hele proces van start is gegaan om te zien hoe onze samenwerking eruit gaat zien.
Hélène Flautre
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik heb het hier over zogenaamde gerichte sancties, over intelligente sancties, die ook direct van invloed zijn op de grondrechten, op de grondrechten van individuen, organisaties of ongeacht welke rechtspersonen. Deze grondrechten zijn belangrijk. Het gaat bijvoorbeeld om de vrijheid van verplaatsing maar ook om bescherming van eigendom.
Daarom moeten deze gerichte sancties voldoen aan een aantal minimumeisen op het gebied van procedures en rechtszekerheid. Ik wil daar overigens aan toevoegen dat naleving van deze wettelijke en procedurele regelgeving essentieel is voor de geloofwaardigheid en dus ook voor de doeltreffendheid van deze gerichte sancties.
Het is de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa geweest - de leden van dit Parlement zullen zich dat nog herinneren - die via één van haar toenmalige leden, Dick Marty, verzocht om transparantie en het recht op verdediging, en die de absurditeit aantoonde van het gebrek aan transparantie bij het plaatsen van personen op een zwarte lijst of het verwijderen van personen hieruit. Het risico bestond dat er ook onschuldige personen op de lijst werden geplaatst, zonder dat zij daar zelf van op de hoogte waren en waardoor zij dus niet konden inspelen op een situatie die ze meestal per toeval ontdekten.
Daarom zijn toegang tot gegevens, zoals de heer Michel zei, informatie over de redenen waarom iemand op de lijst is gezet, en beveiliging bij het doorgeven van persoonsgegevens, cruciale elementen in deze procedure.
Desondanks moesten slachtoffers van het sanctiesysteem van de Verenigde Naties en de Europese Unie zeer vasthoudend zijn en moesten het maatschappelijk middenveld, mensenrechtenorganisaties en het Europees Parlement worden gemobiliseerd om de rechten van slachtoffers erkend te krijgen bij het Europese Hof van Justitie.
Ik voeg hieraan toe dat de wijzigingen van de Raad met betrekking tot de zwarte lijsten afhankelijk zijn van de ingediende voorstellen, onder meer door het Europees Parlement. Het Europees Parlement moet dan ook beslist betrokken worden bij het nemen, uitvoeren en controleren van deze besluiten. De geschiedenis toont immers aan dat het Europees Parlement in staat is hervormingen door te voeren in de regelgeving van de Raad.
Derek Roland Clark
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, 'charity begins at home' zegt men in het Engels, en dat geldt ook voor rechten. Ik vraag u naar de rechten van Europese sikhs. Omdat zij de kirpan, een kleine ceremoniële dolk, onder hun kleding dragen, is hun de toegang tot het Europees Parlement ontzegd.
De kirpan is een geloofsuiting die ze niet mogen verwijderen, dus hun uitsluiting is een zaak van religieuze en raciale onverdraagzaamheid. Jaren achtereen heb ik brieven geschreven aan de vorige twee Voorzitters en aan de Commissie, die allemaal hebben geantwoord dat de uitsluiting om veiligheidsredenen plaatsvindt.
Tijdens de viering van haar diamanten jubileum bezocht koningin Elizabeth mijn regio, de East Midlands, waar ze met sikhs sprak in hun gebedsruimte in Leicester. Allemaal droegen ze de kirpan en ze stonden even dicht bij haar als u bij uw collega's.
Ik wil hier vandaag over praten omdat ik een maand geleden in het paleis van Westminster was. Daar, in ons democratische parlement, heel dicht bij het Hogerhuis en het Lagerhuis, ontmoette ik een aantal sikhs, die allemaal de kirpan droegen. Onder hen was een vooraanstaande sikh die ik inmiddels ken. Zijn voorouders stonden schouder aan schouder met de mijne en vochten voor democratie in de conflicten die ons Europa zo hebben verminkt. Als gevolg daarvan hebben u en 700 anderen de vrijheid om vanuit alle uithoeken van Europa hier bijeen te komen.
Dus hoe zit het met het Verdrag van Lissabon dat spreekt over een Unie die is gevestigd op respect voor vrijheid, gelijkheid, de rechten van minderheden, waarden van niet-discriminatie? Houdt u zicht aan dat Verdrag, of zijn het slechts lege woorden?
De Voorzitter
Mijnheer Clark, ik zie niet helemaal wat dit te maken heeft met het huidige debat over de mondelinge vraag, maar toch bedankt.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, wat is de rechtvaardiging voor het feit dat de Taliban op de oorspronkelijke lijst in dezelfde categorie zijn opgenomen als Osama bin Laden en Al Qa'ida?
Osama bin Laden en Al Qa'ida zijn terroristen die wereldwijd terroristische aanslagen hebben gepleegd en van plan zijn er in de toekomst nog meer te plegen. We moeten deze mensen overal proberen op te sporen en hen zo veel mogelijk beperken.
De Taliban daarentegen zijn een weerzinwekkende, onderdrukkende en antidemocratische organisatie. De wereld is vol onaangename regimes en de Taliban zijn niet eens aan de macht.
Ze doden en verminken ook onze soldaten in Afghanistan en daarom worden ze terecht gehaat. Ze zouden onze soldaten echter niet doden en verminken als onze soldaten daar niet waren ingezet. De Taliban hebben zover ik weet geen ambities voorbij hun grenzen.
Lopen we niet het gevaar dat we door de Taliban in dezelfde categorie op te nemen als Al Qa'ida de oorlogsstokers in de Amerikaanse en Britse regering munitie geven om nog jaren een zinloze, moorddadige en niet te winnen oorlog te blijven voeren in Afghanistan? Bovendien lokken oorlogen tegen islamitische landen alleen maar terroristische aanslagen uit.
Nog even terugkomend op Al Qa'ida: er wordt ernstig getwijfeld aan het bestaan daarvan als een organisatie, en niet alleen als een ideologie. Het is onmogelijk om een definitieve en volledige lijst van de leden ervan op te stellen. De enige strategie is de gemeenschappen waarin het zijn leden rekruteert goed in de gaten houden, maar daartoe behoren helaas ook onschuldige mensen.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het Verdrag van Lissabon heeft een specifieke geest en stelt een nieuw kader vast voor de samenwerking tussen de instellingen van de Europese Unie. Ik ga akkoord met dit nieuwe bestel op grond waarvan het Parlement een substantiëlere rol gaat spelen bij kwesties met betrekking tot de individuele rechten, aangezien de besluitvorming thans zal geschieden volgens de medebeslissingsprocedure.
Mijns inziens is het dan ook tegenstrijdig om vandaag, op deze eerste plenaire vergadering na het in werking treden van het Verdrag van Lissabon, te moeten debatteren over en ingaan op juridische bepalingen met betrekking tot de grenzen van onze nieuwe rol, terwijl we nog niet eens van start zijn gegaan en ons nog niet hebben kunnen aanpassen aan die rol.
Allen, zonder enige uitzondering, zijn we het er over eens dat we vastberaden moeten optreden tegen het terrorisme. Daarbij is het enerzijds vaak noodzakelijk om strenge maatregelen te treffen, zoals in dit geval het bevriezen van bankrekeningen en kapitaaltransacties.
Anderzijds vormt het respect voor en de bescherming van de individuele rechten een echte, fundamentele kernwaarde van de Europese Unie, die we zeker niet over het hoofd mogen zien bij het treffen van maatregelen ter beveiliging van de burgers. Dit neemt niet weg dat we uiteraard vastberaden zijn om prioriteit te geven aan de bestrijding van terrorisme en andere misdaden. In die richting gaat trouwens zowel het advies van de Commissie juridische zaken van het Parlement als de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.
We worden rechtstreeks verkozen door de burgers van de Europese Unie en precies daarom is het onze bijzondere verantwoordelijkheid de burgers uit te leggen dat we enerzijds hun veiligheid vrijwaren en anderzijds gelijktijdig strijden voor de bescherming van hun rechten. We zijn daar meer dan wie ook bevoegd voor.
Debora Serracchiani
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Unie is verwikkeld in de strijd tegen terrorisme in al haar dimensies. Als het gaat om de strijd tegen terroristische misdrijven moeten we ervoor zorgen dat de grondrechten volledig worden gerespecteerd en dat de genomen maatregelen voor terrorismebestrijding geschikt en effectief zijn.
De rechten van verdediging en de fundamentele procedurele waarborgen moeten dus door de Europese instellingen volledig worden gerespecteerd, ook bij het opstellen van lijsten van personen en organisaties, in dit geval lijsten in verband met Al Qa'ida, waar beperkende maatregelen voor gelden. En het is net zo belangrijk dat deze maatregelen worden onderworpen aan een degelijke democratische en parlementaire toetsing, zoals het Verdrag van Lissabon terecht voorschrijft.
Daarom is het duidelijk dat, zoals ook de Juridische Dienst van het Parlement heeft verklaard, elke soortgelijke maatregel volgens de medebeslissingsprocedure moet worden aangenomen, zodat de vertegenwoordigers van de Europese burgers hun wetgevende en waarborgende rol ten volle kunnen uitvoeren.
Franz Obermayr
(DE) Mijnheer de Voorzitter, artikel 75 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie regelt de tenuitvoerlegging van beperkende maatregelen voor de bestrijding van terrorisme, en daarmee ook de inbreuken op de eigendomsrechten van burgers, zoals het bevriezen van bankrekeningen. Hoewel deze bepalingen betrekking hebben op politiesamenwerking in strafzaken, verwijst artikel 215 naar het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid. De bevoegdheid op dit gebied ligt echter geheel bij de Raad. Zo is het Parlement op de ene pagina, in artikel 75, medewetgever, terwijl het op de andere, in artikel 215, slechts over gebeurtenissen hoeft te worden geïnformeerd. Beide artikelen hebben evenwel betrekking op mogelijke inbreuken op de individuele rechten van burgers of rechtspersonen. Daarom moeten de Raad en de Commissie uitleggen wat de relatie tussen deze twee bepalingen is, en waarom het Parlement juist bij artikel 215 niet bij de zaak wordt betrokken.
Petru Constantin Luhan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon waren de betreffende drie voorstellen gebaseerd op de artikelen 60, 301 en 308 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Dat is nu nog slechts van historisch belang, aangezien de rechtsgrondslag is veranderd en we nu moeten verwijzen naar de artikelen 215 en 75 van het nieuwe verdrag.
Hoe ongelofelijk het ook mag lijken, het Verdrag van Lissabon heeft de rol van het Europees Parlement in dit specifieke geval verkleind. Artikel 215 stelt duidelijk dat de Raad het Europees Parlement alleen hoeft te informeren over de aangenomen maatregelen, in tegenstelling tot de eerdere procedure waarin het Parlement moest worden geraadpleegd over dergelijke zaken. Dat kan ik niet accepteren en ik steun krachtig het initiatief van mijn collega's om de betrokkenheid van het Parlement op dit gebied te verduidelijken.
Ik laat het juridische aspect, dat hopelijk zal worden opgelost door middel van goede samenwerking tussen de Europese instellingen, nu even voor wat het is, want ik wil uw aandacht vragen voor het belangrijke probleem waarover we hier debatteren, namelijk de bestrijding van terrorisme en aan terrorisme gerelateerde activiteiten, zoals die worden uitgevoerd door Osama bin Laden en het Al Qa'ida-netwerk. Ik denk dat we ons bij dergelijke gevoelige onderwerpen niet kunnen veroorloven ze in te delen in strikte categorieën zoals EU-interne en EU-externe kwesties, want terroristische acties kunnen worden gepland buiten de EU, maar toch van grote invloed zijn op de mensen in de EU.
We hebben de verantwoordelijkheid om deze Europese burgers te beschermen tegen terroristische acties en daarom hebben we daar de hulpmiddelen voor gekregen. Ik vertrouw op uw goede oordeel voor het oplossen van dit procedurele probleem en ik zie het advies van de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie met belangstelling tegemoet.
Carlos Coelho
(PT) Mevrouw Malmström, barones Ashton, geachte collega's, ik wil terugkomen op een onderwerp dat verschillende collega's, en met name de afgevaardigden Papanikolaou en Luhan tijdens hun laatste interventie hebben aangekaart.
Laten we beginnen bij het begin. Ten eerste: de voorstellen betreffende Zimbabwe en Somalië. Ik geef toe dat we hier te maken hebben met de toepassing van sancties die zijn opgelegd door de Verenigde Naties en dat deze sancties in die zin duidelijk onder het toepassingsgebied van het extern optreden van de Europese Unie vallen. In beginsel lijkt artikel 215 het meest geschikt, maar overeenkomstig dit artikel moeten eender welke handelingen die op dit domein worden goedgekeurd de nodige bepalingen bevatten op het gebied van juridische waarborgen. Geen van de voorstellen voldoet echter aan deze vereiste.
Deze initiatieven gaan uitsluitend uit van de Commissie. Het betreft geen gezamenlijk initiatief van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor het gezamenlijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Het lijdt dan ook geen twijfel dat deze voorstellen niet voldoen aan de voorwaarden om te kunnen worden aangenomen op basis van artikel 215.
Wat betreft het derde voorstel, met betrekking tot personen en entiteiten die banden hebben met Osama Bin Laden, Al Qa'ida, of de Taliban, kunnen we, zoals collega Luhan zojuist zei, niet volhouden dat dit onder het toepassingsgebied van het extern optreden van de Unie valt. Aangezien de preventie en bestrijding van terrorisme een van de grote prioriteiten van het intern optreden van de Europese Unie is, is deze doelstelling uitdrukkelijk vervat in artikel 75 van het Verdrag van Lissabon. Dat zou dus de meest aangewezen rechtsgrondslag moeten zijn, op basis van de gewone wetgevingsprocedure.
Minister Malmström, sinds kort passen we het Verdrag van Lissabon toe. Zou de Raad in het kader van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon blijk willen geven van zijn goede wil en de juiste toon willen zetten voor onze internationale betrekkingen? Of is hij van plan om een beperkende analyse te maken? Ik denk dat we allemaal een zo goed mogelijke start zouden willen nemen.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, op 5 november hebben de Commissie en de Raad in verband met specifieke beperkende maatregelen, bevriezing van tegoeden van aan Al Qa'ida gerelateerde personen en entiteiten en maatregelen tegen regeringsleden van Zimbabwe en Somalië verklaard dat de voorstellen vanaf de inwerkintreding van het Verdrag van Lissabon gebaseerd zullen worden op artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en niet op artikel 75.
Artikel 215 bepaalt dat de Raad het Parlement in kennis stelt van de verbreking of beperking van de economische betrekkingen, enzovoort, maar artikel 75 preciseert dat het Parlement en de Raad, indien zulks noodzakelijk is om de in artikel 67 genoemde doelstellingen te verwezenlijken, wettelijke bepalingen vaststellen en dus samen beslissen over het bevriezen van tegoeden, financiële activa of economische baten waarvan de bezitters, de eigenaars of de houders natuurlijke personen, rechtspersonen dan wel groepen of entiteiten zijn die geassocieerd worden met terroristische activiteiten.
Artikel 67 noemt de doelstellingen van de fundering van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Het lijkt derhalve duidelijk dat artikel 75 de rechtsgrondslag moet zijn voor voorstellen voor verordeningen van de Raad met betrekking tot personen en entiteiten die geassocieerd worden met terroristische activiteiten.
Voor wat betreft Zimbabwe en Somalië zouden de Raad en de Commissie ook de Plechtige Verklaring van Stuttgart in overweging kunnen nemen. Daarmee wordt voorzien in de mogelijkheid om het Parlement te raadplegen over internationale aangelegenheden, zelfs wanneer de Verdragen daarvan geen gewag maken.
Ik wil duidelijkheid laten bestaan over mijn standpunt, mijnheer de Voorzitter. Ik eis hier en nu dat de rol van het Parlement als medewetgever wordt erkend en verzoek de Raad en de Commissie om een redelijkere verklaring. Tot hier mijn toespraak.
Seán Kelly
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik zeggen dat dit een onderwerp is waarover heel moeilijk met zekerheid gezegd kan worden wat goed is en wat fout.
We weten allemaal sinds 11 september dat we in een heel gevaarlijke wereld leven waar terroristen rondlopen die de hele dag de tijd hebben om hun dodelijke missies te plannen en over de economische middelen beschikken, soms gefinancierd door staten, om hun missies uit te voeren.
Daarom is het voor degenen die proberen terrorisme te bestrijden moeilijk om te bewijzen hoe effectief ze zijn, maar ik denk dat we gerust kunnen zeggen dat, als de terroristen hun gang hadden kunnen gaan, deze plek al lang opgeblazen zou zijn.
Hoewel het belangrijk is dat het Parlement toezicht houdt op de beperkingen van de rechten van individuen enzovoort, moeten we tegelijkertijd vertrouwen op degenen die over de veiligheid gaan. Ik denk dat er bewijs is dat ze het goed hebben gedaan. Soms weten we misschien niet alle details over de betrokken personen, maar het algehele beginsel is goed.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Ik wil u hartelijk bedanken voor de mogelijkheid om het woord te voeren over dit onderwerp. Ik denk dat niemand in deze zaal eraan twijfelt dat terrorisme de vloek is van de eenentwintigste eeuw en dat we het een halt toe moeten roepen. Enerzijds begrijp ik daarom onze zorg over het respecteren van de grondrechten, anderzijds weten we dat we ons hier bewegen op een terrein waar niet alles openbaar kan zijn.
Daarom zou ik mevrouw Ashton de volgende vraag willen stellen: moeten wij, als Parlement, worden geïnformeerd over wat ik een heel belangrijke zaak vind, te weten de verschillende beperkingen bij de toepassing van bepaalde wetten? Mijn vraag luidt daarom als volgt: wat zal het bereik zijn van de informatie die aan het Parlement wordt doorgegeven? Volgens mij gaat deze discussie er namelijk niet over of het Parlement kan rekenen op deze informatie, maar over wat de reikwijdte van deze informatie zal zijn.
Miroslav Mikolášik
(SK) Gezien het feit dat de werking van de Europese Unie is gebaseerd op representatieve democratie en de burgers van de Unie op Europees niveau zijn vertegenwoordigd in het Europees Parlement, geloof ik dat in dit geval het Europees Parlement duidelijk had moeten worden betrokken bij de beoordeling van beperkende maatregelen die gevolgen hebben voor individuele grondrechten.
Het is mijns inziens niet coherent dat het Europees Parlement aan de ene kant verantwoordelijk is voor strafrechtelijke zaken, met name de preventie en bestrijding van terrorisme, en aan de andere kant wordt uitgesloten van de goedkeuring van een aantal bindende antiterroristische maatregelen die in de EU zullen worden toegepast.
Artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat functioneert als uitzondering op de bepalingen van artikel 75 op grond waarvan het Europees Parlement een medewetgevend orgaan is, had daarom niet zodanig moeten worden toegepast of geïnterpreteerd dat daardoor de bescherming van de grondrechten en het democratische besluitvormingsproces in de EU worden verzwakt.
De Voorzitter
Voordat ik het woord geef aan mevrouw Malmström en mevrouw Ashton, wil ik enkel zeggen dat dit Parlement u beiden goed kent en veel vertrouwen in u stelt, vooral omdat u in het verleden persoonlijk betrokken bent geweest bij deze kwesties. We zien uit naar een nauwe samenwerking en, net als in het verleden, naar uw steun voor de belangrijke rol die het Parlement op dit erg gevoelige gebied kan spelen.
Cecilia Malmström
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, het Zweedse voorzitterschap heeft zeer veel tijd gespendeerd om het Verdrag van Lissabon van kracht te kunnen laten worden. We zijn er ontzettend trots op dat het nu in werking is getreden. Het houdt aanzienlijke verbeteringen in, die goed zullen zijn voor de Europese Unie en voor de burgers van de Europese Unie. Een van de belangrijkste veranderingen ten gevolge van het Verdrag van Lissabon is precies de invoering van de medebeslissingsbevoegdheid voor het Europees Parlement op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht. Het Europees Parlement krijgt daardoor op veel gebieden medebeslissingsbevoegdheid. Dat is een goede zaak en zal de kwaliteit versterken van de wetten die we samen maken. Het zal ook de rechtszekerheid versterken, en dat is belangrijk want het betreft gevoelige en moeilijke gebieden.
Ik wil u ook bedanken voor uw steun met betrekking tot de invoering van sancties tegen terroristen, tegen individuen of regimes die mensen verdrukken en hun mensenrechten met de voeten treden. Sancties en respect voor mensenrechten en rechtszekerheid sluiten elkaar niet uit. Integendeel, sancties kunnen ontzettend efficiënt en legitiem zijn als ze tezelfdertijd rechtszeker zijn. Ik verzeker u dat het Europees Parlement betrokken zal zijn bij het opstellen van nieuwe regels, met inbegrip van de regels die terrorisme betreffen, en medebeslissingsbevoegdheid zal hebben krachtens artikel 75 wanneer het om sancties binnen de Europese Unie gaat.
Wanneer het echter om externe maatregelen gaat, met andere woorden om sancties tegen derde landen waartoe de VN heeft besloten, heeft het Europees Parlement geen medebeslissingsbevoegdheid. Zo staat het zowel volgens ons als volgens de Commissie zeer duidelijk in het Verdrag te lezen. We zullen echter zeer veel aandacht besteden aan uw resolutie over dit onderwerp en altijd de aspecten met betrekking tot mensenrechten in het achterhoofd houden wanneer we, in de EU en in de VN, naar het instrument van sancties grijpen. We proberen de procedure continu te verbeteren.
We nemen nota van uw verzoek tot raadpleging en uitwisseling van informatie over voorstellen inzake sanctiestelsels. Ik denk dat we efficiënt samen kunnen werken en ik twijfel er niet aan dat we geschikte vormen van samenwerking zullen vinden met inachtneming van het huidige institutionele kader.
Catherine Ashton
voorgedragen vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. Er zijn drie specifieke punten waarop ik graag wil ingaan.
Ten eerste hebben de geachte afgevaardigden volkomen terecht gesproken over het belang van de grondrechten. Ik denk dat we allemaal het erover eens zijn dat er natuurlijk een belangrijke rol is weggelegd voor het Europees Hof van Justitie, dat onder meer zal zorgen voor eerbiediging van de rechten in al hetgeen de Raad of de Commissie doet. Maar ik neem hier goede nota van.
Het tweede punt waarop ik wil wijzen, betreft de kwestie van goede samenwerking. De vorige voorzitter vroeg mij en mevrouw Wallström heel duidelijk te zijn over het aan onze functie gehechte belang en over de aanpak in de omgang met het Parlement.
Mij werd specifiek gevraagd naar de soort informatie. Op dit moment weet ik dat niet. Ik denk dat, als ik aan deze nieuwe functie begin, het een van mijn taken zal zijn met het Parlement te werken en te onderzoeken wat dit inhoudt, hetgeen ik zal doen. Wij zullen kijken naar de manier waarop we effectief kunnen samenwerken en naar welke informatie is opgenomen, waarbij wij uiteraard rekening moeten houden met wat werd gezegd over wat we wel of niet aan iedereen beschikbaar kunnen stellen.
Ik zal daarop zeer goed letten, om alle redenen die de leden van uw Parlement ertoe aanzetten dat van mij te verwachten.
Mijn derde en laatste punt betreft de rechtszekerheid. Ik heb veel tijd gespendeerd om het Verdrag van Lissabon door een parlement te loodsen, dus kende ik op een gegeven moment het Verdrag zeer goed. Bij de interpretatie van artikel 75 gaat het natuurlijk om de manier van verwijzen naar artikel 67 en om de relevantie daarvan binnen de context, en dus luidt het juridisch advies dat we hebben gekregen dat we moeten proberen te verhelderen hoe een en ander in elkaar past. Het gekregen advies is duidelijk. De leden van dit Parlement hebben uiteraard de vrijheid om dit te betwisten, maar voor mij is het heel belangrijk dat, wat de uitkomst ook moge zijn, er sprake is van rechtszekerheid.
Dit is van zeer groot belang nu het Verdrag van Lissabon in werking treedt. Dit is voor mij van zeer groot belang nu ik me voorbereid op de functie waarmee ik ben vereerd. Het is van zeer groot belang dat we hierover tot een conclusie komen. Wat mij betreft, ik ben van oordeel dat we het antwoord op het punt van zekerheid hebben. Ik begrijp de bezorgdheid van het Parlement; ik begrijp echt de noodzaak om niettemin volledig samen te werken.
De Voorzitter
Er is één ontwerpresolutie ingediend, overeenkomstig artikel 115, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
