Ku zreformowanej Światowej Organizacji Handlu (debata)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem obrad jest sprawozdanie sporządzone przez panią poseł Cristianę Muscardini w imieniu Komisji Handlu Zagranicznego pt. "Ku zreformowanej Światowej Organizacji Handlu”.
Cristiana Muscardini
sprawozdawczyni. - (IT) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Chciałabym rozpocząć wyrażając moje szczere podziękowania dla sekretariatu, który był bardzo aktywny i pomocny dla wszystkich członków komisji podczas sporządzania tego tekstu. Dzisiaj przedstawiamy Komisji zbiór przemyśleń wynikających z dogłębnych rozważań przeprowadzonych w atmosferze konstruktywnego ducha przez całą Komisję Handlu Zagranicznego.
Nasza komisja pragnie bardziej skutecznego i demokratycznego funkcjonowania Światowej Organizacji Handlu w zakresie jej działalności instytucjonalnej, aby mogła ona wypełnić ważne zadanie regulacji światowego handlu. W tym celu niezbędne jest przeprowadzenie reformy.
Niedawne przystąpienie wielu nowych członków - można tu wspomnieć o Chinach i zbliżającym się przystąpieniu Rosji - podkreśla sukces organizacji, w której skład wchodzą obecnie 152 kraje. Jednakże właśnie w odniesieniu do powiększenia tej organizacji należy zastanowić się nad reorganizacją WTO.
W przedmiotowym sprawozdaniu podkreślamy podstawowe przyczyny tego, dlaczego WTO i wielostronność w zakresie handlu wymagają nowej, silniejszej, bardziej dynamicznej i demokratycznej struktury. Regularną pozycją w naszym porządku obrad są negocjacje w zakresie rundy dauhańskiej: wiemy, że porozumienie jest tuż tuż, ale wciąż nam się ono wymyka. W związku z tym Komisja Handlu Zagranicznego, świadoma tego problemu, ponownie podkreśla swoje poparcie dla tych negocjacji, które mają prowadzić do bardziej zrównoważonego i sprawiedliwego handlu. Tymczasem wierzymy, że nadszedł czas, aby spojrzeć w przyszłość na okres po rundzie dauhańskiej w sposób śmiały i ambitny.
Przedstawiając dziś nasze przemyślenia Komisji wzywamy wspólnotową władzę wykonawczą, aby była równie śmiała i ambitna w podejmowaniu w Genewie inicjatywy politycznej, która mogłaby utorować drogę przeglądowi funkcjonowania określonych mechanizmów, które obecnie wyraźnie nie działają w sposób odpowiedni.
Struktura instytucjonalna WTO może zostać ulepszona poprzez rozróżnienia pomiędzy działaniami powiązanymi z negocjowaniem nowych międzynarodowych zasad oraz zobowiązań lub działaniami odnoszącymi się do wdrażania istniejących porozumień. Zasada osiągania konsensusu jest i powinna pozostać standardem konferencji ministerialnych, jednak możliwe może być opracowanie metod innych niż jednomyślność w odniesieniu do procedur prowadzących do podjęcia ostatecznych decyzji w organizacji, która po jej powiększeniu wymaga zastosowania odmiennych mechanizmów. Takie mechanizmy zostały przewidziane dla Europy, a obecnie trzeba je również przewidzieć dla WTO!
Wiodącym kryterium dla rundy dauhańskiej było zaangażowanie wszystkich państw członkowskich w negocjacje dotyczące szerokiego zakresu zagadnień, natomiast w tego rodzaju organizacji wysiłki należy skierować na opracowanie wielostronnego podejścia obejmującego tzw. "zmienną geometrię”. Dyskutowaliśmy na ten temat w przeszłości w odniesieniu do Europy; teraz musimy to uczynić w odniesieniu do WTO!
Rozwój jest istotnym tematem, a w ostatnich latach grupa krajów rozwijających się stała się coraz liczniejsza i coraz bardziej zróżnicowana. Obejmuje ona gospodarki wschodzące, jak również kraje, które w rezultacie już się rozwinęły, takie jak Chiny, Indie, Brazylia i RPA. Dlatego też ze względu na rzeczywiście rozwijające się kraje odpowiednim działaniem byłoby przeprowadzenie ponownej klasyfikacji tych krajów i ich podziału na bardziej przejrzyste i jednorodne grupy na podstawie ich sytuacji ekonomicznej, a także zobowiązanie wszystkich krajów do tego, aby wywiązywały się ze swoich obowiązków w zgodzie z ich gospodarczą siłą.
Sekretariat WTO - wysoko ceniony za swój profesjonalizm i kompetencje - z którym wielokrotnie się konsultowaliśmy w czasie miesięcy naszej pracy, dysponuje relatywnie ograniczonym planem zatrudnienia. Należałoby wzmocnić rolę sekretariatu i umożliwić mu podejmowanie inicjatyw i sugerowanie kompromisów. Wzmocnienie roli sekretariatu oznacza uczynienie go bardziej reprezentatywnym w zakresie zasięgu geograficznego, aby stanowił on centrum, siłę napędową działalności WTO w interesie wszystkich członków, w tym przede wszystkim tych krajów rozwijających się, którym obecnie nie poświęca się wystarczającej uwagi umożliwiającej im osiągnięcie prawdziwego wzrostu gospodarczego.
W odniesieniu do przejrzystości i wymiaru parlamentarnego WTO, należy zwiększyć przejrzystość w zakresie międzynarodowych postępowań rozstrzygających spory, aby poprawić zewnętrzny wizerunek WTO. Promowanie wymiaru parlamentarnego powinno wykorzystać istnienie konferencji parlamentarnych na temat WTO, prowadząc do wzmocnienia tego organu i przekształcenia go w pełne zgromadzenie parlamentarne, dysponujące kompetencjami doradczymi wprowadzającymi legalność do jego postępowań.
Konieczne jest zachowanie spójności i koordynacji z innymi organizacjami międzynarodowymi. W tym celu należy wzmocnić relacje z Międzynarodową Organizacją Pracy i określonymi agencjami NZ, ponieważ najważniejsze międzynarodowe kwestie społeczne i środowiskowe nie mogą wykraczać poza zakres działalności WTO.
Przede wszystkim nie możemy zapominać, że system rozstrzygania sporów jest unikatową cechą WTO. Jeżeli nie uda się usprawnić i przyspieszyć tych postępowań, istnieje ryzyko, że przedmiotowe spory mogą ciągnąć się latami, co będzie miało szkodliwy wpływ na społeczeństwo, państwa członkowskie i konsumentów. Z tego powodu chcielibyśmy zaapelować do Komisji, aby w przyszłości była tak śmiała w określaniu nowych zasad usprawniania działalności Światowej Organizacji Handlu, jak śmiała była komisja parlamentarna.
Androula Vassiliou
komisarz. -Pani przewodnicząca! Komisja jest wdzięczna Parlamentowi za to wnikliwe i sporządzone w odpowiednim czasie sprawozdanie.
Zapewnienie, aby WTO była w stanie odpowiedzieć na wyzwania gwałtownie zmieniającej się światowej gospodarki, powinno być głównym priorytetem Unii Europejskiej. Ponadto w świetle obecnych trudności gospodarczych, z jakimi borykają się członkowie WTO, silna, wielostronna instytucja jest konieczna bardziej niż kiedykolwiek w celu odrzucenia wezwania do stosowania protekcjonistycznych polityk handlowych.
Przedmiotowe sprawozdanie uznaje podstawowe znaczenie dauhańskiej rundy rozwojowej. Komisja pragnie ponownie podkreślić, że jakakolwiek inicjatywa podjęta w Genewie w odniesieniu do przyszłości WTO będzie musiała zostać dostosowana i bazować na tym, co mamy nadzieję będzie korzystnym wynikiem dauhańskiej rundy rozwojowej.
Obecnie, w czasie, który może okazać się ostateczną fazą negocjacji w ramach dauhańskiej rundy rozwojowej, żaden z członków WTO nie prezentuje woli politycznej i/lub nie dysponuje środkami administracyjnymi, aby zaangażować się w znaczącą reformę WTO. Spodziewamy się i mamy nadzieję, że taka sytuacja doprowadzi do ostatecznego porozumienia w ramach dauhańskiej rundy rozwojowej, które ma zostać podpisane pod koniec 2008 r. Umożliwi to także przeprowadzenie debaty na temat przyszłości WTO - debaty, która w znacznym stopniu będzie zależna od tego, czy dauhańska runda rozwojowa zakończy się sukcesem.
Jeżeli chodzi o idee przedstawione w sprawozdaniu, to Komisja z zasady podziela większość z nich, nawet jeżeli jasne jest, że niektóre wnioski przedstawione w projekcie rezolucji napotkają na silny sprzeciw ze strony niektórych członków WTO.
W odniesieniu do kwestii instytucjonalnych, Komisja wciąż wspiera wzmacnianie wymiaru parlamentarnego WTO oraz innych założeń, takich jak przyznanie sekretariatowi WTO dodatkowych środków oraz rozszerzenie jego obowiązków, jak również wzmocnienie mechanizmów aktywnej przejrzystości WTO oraz monitorowanie i skuteczne nadzorowanie stosowania jego zasad.
Zauważamy wezwanie do zachowania jawności procedur rozstrzygania sporów i chcielibyśmy podkreślić, że opiera się ono na naszej inicjatywie, dotyczącej tego, aby niektóre przesłuchania w sprawach WTO dotyczących Unii Europejskiej były otwarte dla opinii publicznej.
W odniesieniu do wniosków dotyczących treści przedstawionych w sprawozdaniu, potrzeba integracji obaw niezwiązanych z handlem w ramach zasad WTO pozostanie wiodącą regułą polityki Unii Europejskiej w zakresie ram wielostronnych, lecz również w ramach dwustronnych negocjacji ostatnio rozpoczętych na podstawie komunikatu w sprawie globalnego wymiaru Europy oraz jednostronnych inicjatyw na rzecz krajów rozwijających się. Nowy jednostronny system koncesji taryfowych na rzecz krajów rozwijających się, ogólny system preferencji plus, jest tego przykładem.
Związek między polityką handlową a pracą i środowiskiem naturalnym będzie z pewnością istotnym obszarem, a w porządku prac mogą pojawić się także inne sprawy związane z handlem.
Kształtowanie nowej polityki wielostronnej po zakończeniu rundy dauhańskiej będzie jednym z najbardziej stymulujących i trudnych wyzwań dla europejskiej polityki handlowej. Parlament odegra stale rosnącą poważną rolę w tworzeniu i kierowaniu tą polityką, w szczególności po wejściu w życie traktatu lizbońskiego.
Komisja oraz w szczególności mój kolega, pan Mandelson, z przyjemnością zaangażują się wraz z państwem w otwarty i konstruktywny dialog w celu wyciągnięcia trwałych i realistycznych wniosków, mających na celu wzmocnienie WTO i całego wielostronnego systemu handlu.
Johan Van Hecke
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju. - (NL) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Nasza Komisja Rozwoju w pełni popiera przedstawione przez sprawozdawczynię, panią Muscardini, argumenty na rzecz przeprowadzenia radykalnej reformy Światowej Organizacji Handlu. W 2001 r. sprawozdanie pana posła Sutherlanda doprowadziło do rozpoczęcia bardzo żywej debaty na temat reformy instytucjonalnej w samej WTO. Niestety debata ta zbyt szybko się zakończyła. Niektórzy twierdzą, że prowadzenie debaty na temat reformy w tym momencie jest nieodpowiednie. Chcą oni czekać na wynik dauhańskiej rundy rozwojowej zanim rozpocznie się fundamentalna debata na temat przedmiotowej instytucji jako takiej. Jednakże naszym zdaniem te dwie kwestie nie wykluczają się wzajemnie.
Z punktu widzenia rozwoju chcielibyśmy widzieć w WTO rozróżnienie między krajami rozwijającymi się, oparte na potrzebach rozwojowych każdego z nich, a nie na kategoriach krajów. Pani Muscardini wyjaśniła już, dlaczego jest to konieczne. WTO wymaga nie tylko większej przejrzystości. Konieczna jest także lepsza współpraca z innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Międzynarodowa Organizacja Pracy oraz UNCTAD. Wniosek zawarty w sprawozdaniu pana posła Sutherlanda, dotyczący uznawania finansowania ustaleń w zakresie wsparcia technicznego dla najsłabiej rozwiniętych krajów jako prawa kontraktowego, aby kraje te w pełni brały udział w wielostronnym systemie handlu, jest zdaniem naszej komisji konieczny. Wreszcie, system rozstrzygania sporów, w którym kraje rozwijające się często przegrywają z przyczyn nam znanych, także musi zostać poddany przeglądowi, zgodnie z tym, o co wnioskował pan poseł Sutherland.
Podsumowując, reforma WTO ma zasadnicze znaczenie - nie tylko w odniesieniu do wzmocnienia legitymizacji ze wszystkimi swoimi członkami, w tym tymi najbiedniejszymi, ale także - moim zdaniem - aby chronić koncepcję wielostronności.
Gunnar Hökmark
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Gospodarczej i Monetarnej. - Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować sprawozdawczyni oraz Komisji Handlu Zagranicznego za to sprawozdanie. Uważam, że podczas dyskusji na temat WTO warto podkreślić fakt, iż globalizacja i wolny handel dały wielu milionom ludzi nowe możliwości. W ciągu ostatnich dwudziestu lat mieliśmy do czynienia z większym postępem w zakresie zwalczania ubóstwa, niż miało to miejsce kiedykolwiek wcześniej.
Podkreśla to potrzebę zabezpieczenia stabilnej ramy sprawiedliwych i wielostronnych zasad wolnego handlu. Jest to głównym zadaniem WTO i właśnie dlatego także ważne jest, aby WTO została wzmocniona. Musimy zagwarantować możliwość zwiększenia poziomu handlu międzynarodowego i konkurencji bez zakłóceń. Dlatego też Komisja Gospodarcza i Monetarna podkreśla potrzebę ograniczenia pomocy państwa, usunięcia barier pozataryfowych w handlu oraz udzielenia pomocy krajom rozwijającym się, aby mogły zająć lepszą pozycję w negocjacjach odnoszących się do wielostronnych ram i zasad wolnego handlu.
Ponownie podkreśla to potrzebę wzmocnienia WTO i jej sekretariatu w celu podejmowania decyzji i podtrzymywania zasad, lecz także w celu opracowania wielostronnego systemu handlu.
Jeżeli uda nam się wzmocnić WTO i jej sekretariat, będzie to znaczący krok w celu ochrony możliwości rozwoju w ramach wolnych i sprawiedliwych zasad dla handlu światowego. To jest nasze zadanie - nic więcej, nic mniej.
W tym kontekście ważne jest, aby zaznaczyć niektóre z działań, które muszą zostać wykonane: musimy zwiększyć poziom wolnego handlu w branży usług; musimy zwiększyć poziom otwartości w branży usług finansowych; musimy zagwarantować, że możliwe jest osiągnięcie wyższego poziomu wolnego handlu w rolnictwie. Podczas dyskusji na temat rosnących cen żywności widać znaczenie otwarcia rynków.
Jednak nigdy nie zdołamy tego osiągnąć bez silnej WTO i bez okazji do utrzymania silnych ram, korzystnych dla krajów rozwijających się, które mogą zapewnić ubogim ludziom nowe i lepsze możliwości i które mogą także nam wszystkim pomóc czerpać korzyści z możliwości związanych z wolnym handlem.
Georgios Papastamkos
w imieniu grupy PPE-DE. - (EL) Pani przewodnicząca! Na pierwszy rzut oka dziwne jest to, że powinniśmy debatować na temat reformy WTO w obliczu poważnego impasu w negocjacjach w ramach rundy dauhańskiej. Mimo to, na pewno warto jest dyskutować na temat funkcjonowania i przyszłości WTO, ponieważ impas ten jest spowodowany problemami strukturalnymi i instytucjonalnymi, a także wadami światowego systemu handlu. Sprawozdanie sporządzone przez panią poseł Muscardini również jest tego dowodem.
Moim zdaniem największe wyzwania związane z tą reformą mają potrójny charakter. Po pierwsze, musi mieć miejsce największa możliwa i korzystna dla wszystkich stron liberalizacja wymiany handlowej, ponieważ właśnie ona stanowi wypróbowany mechanizm wzrostu gospodarczego. Celem oczywiście pozostaje równy podział korzyści pomiędzy członków WTO oraz harmonijne włączenie krajów rozwijających się w światowy system handlu.
Po drugie, wyzwań należy szukać w ustaleniach instytucjonalnych, wymaganych dla zagwarantowania zgody, jednolitego zaangażowania, legitymizacji demokratycznej, przejrzystości oraz wydajności zorganizowanego zarządzania światowym handlem. Po trzecie, należy zachować odpowiednią równowagę pomiędzy kwestiami handlowymi i niehandlowymi.
Państwa należące do WTO mają prawo do stosowania restrykcyjnych środków handlowych w celu ochrony środowiska naturalnego, zdrowia publicznego oraz konsumentów. Typowym przykładem są sprawy rozpatrywane przed trybunałem WTO przez partnerów handlowych skierowane przeciwko UE z powodu modyfikowanej genetycznie żywności oraz zakazu przywozu z USA i z Kanady wołowiny zawierającej hormony. Jednakże należy zrozumieć, że rozwiązanie nie polega na obciążeniu WTO kolejnymi obowiązkami, ale na połączeniu wzajemnego wsparcia i spójności z celami i działaniami, podejmowanymi zarówno przez WTO jak i inne organizacje międzynarodowe.
Panie i panowie! Misją WTO nie jest wypełnienie funkcjonalnych luk, które wytworzyły inne wyspecjalizowane organy w systemie NZ. Społeczność międzynarodową dotyka niepokojący finansowy i gospodarczy kryzys oraz nieudokumentowana katastrofa żywnościowa. W świetle tych dwóch problemów kosmetyczne zmiany, takie jak likwidacja barier, to nie wszystko. Globalne wyzwania wymagają globalnego zrozumienia, systematycznej konwergencji oraz spójnego systemu regulacyjnego. Ma to zastosowanie w odniesieniu do odpowiedzialności społecznej, ochrony środowiska naturalnego oraz konkurencyjności gospodarczej.
Harlem Désir
w imieniu grupy PSE. - (FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Ważne jest, aby zakończyć rundę dauhańską, lecz równie ważne jest, aby ponownie przeanalizować funkcjonowanie WTO. Każdego dnia widzimy, że jest ono zakłócane przez problemy dotyczące wydajności, legalności i interakcji z innymi organami wchodzącymi w skład wielostronnego systemu.
W pewnym stopniu nieuniknione było to, żeby już po 10 latach od utworzenia konieczne było poddanie przeglądowi mechanizmów działania tej organizacji. Przechodząc z GATT do WTO, wielostronny system handlu nie zmienił jedynie swojego wymiaru; w pewnym stopniu zmienił on również swój charakter. Zasady handlu zostały rozszerzone na znaczny zakres nowych obszarów: usługi, własność intelektualna, inwestycje i bariery pozataryfowe. Nowe państwa dołączyły do pierwotnych, a to rozszerzenie wprowadziło różnorodność, zróżnicowanie sytuacji i państw członkowskich dysponujących różnymi zasobami i mających różne problemy. Wszystko to oznacza oczywiście, że oprócz wysiłków na rzecz zakończenia negocjacji w ramach rundy dauhańskiej należy przeanalizować konieczne reformy.
Z zadowoleniem przyjmuję pracę wykonaną przez sprawozdawczynię, panią Muscardini, oraz fakt, że byliśmy w stanie prowadzić współpracę z nią i z innymi grupami. Chciałbym podkreślić kilka punktów tego niezwykle ważnego sprawozdania, które, mam nadzieję, zostanie jutro przyjęte przez tę Izbę większością głosów.
Pierwszą sprawą jest równowaga pod względem norm międzynarodowych oraz ustanowienie nowych relacji pomiędzy WTO a innymi organizacjami międzynarodowymi. Zauważą państwo w sprawozdaniu, że wyraźnie wspominamy o interakcji z kwestiami z zakresu ochrony środowiska naturalnego, zdrowia - i wyraźnie ma to podstawowe znaczenie, co widać w przypadku leków generycznych i własności intelektualnej - a także z kwestiami społecznymi. Nie możemy pominąć tego tematu w WTO.
Współpraca pomiędzy MOP a WTO, która została wznowiona przez dyrekcje generalne tych dwóch organizacji, musi mieć o wiele szerszy zakres, a Unia Europejska musi działać jako czynnik napędowy w tym względzie. Przedstawiamy dwa określone wnioski: pierwszy dotyczy tego, że MOP powinna uzyskać status obserwatora w WTO, jak ma to miejsce w przypadku Międzynarodowego Funduszu Walutowego; drugi dotyczy tego, że WTO - a Unia powinna to zaproponować - powinna powołać komitet ds. handlu i godnej pracy, wzorowany na Komitecie ds. Handlu i Środowiska, który umożliwił osiągnięcie znacznego postępu w odniesieniu do wzajemnych relacji pomiędzy ochroną środowiska naturalnego a zasadami handlu.
Po drugie, chciałbym podkreślić te aspekty sprawozdania, które zachęcają WTO do przekazania większej ilości zasobów najbiedniejszym krajom członkowskim, najsłabiej rozwiniętym krajom, w celu zapewnienia równego, skutecznego i wydajnego uczestnictwa we wszystkich negocjacjach i we wszystkich komitetach, które zostaną określone w przyszłych porozumieniach i strategiach handlowych.
Po trzecie, podkreślamy także znaczenie zewnętrznej przejrzystości i możliwości odgrywania przez społeczeństwo obywatelskie, parlamentarzystów i prawdziwie parlamentarny wymiar większej roli w WTO. Pragniemy stworzenia zgromadzenia o prawdziwie parlamentarnym charakterze. Obecnie Konferencja Przewodniczących nie obraduje w ramach WTO. Dyrektor generalny, a także ministrowie ds. handlu ostatnio poruszyli tę kwestię, ale my pragniemy, aby została ona ogólnie uznana. Dlatego też składamy bardzo konkretne wnioski, na przykład w odniesieniu do organu odwoławczego i rozstrzygania sporów. Ponieważ postępowania te mają podobny charakter do tych prowadzonych w sądzie lub przed trybunałem, powinny one mieć charakter jawny, a dokumenty powinny być ogólnie dostępne. Wierzę również, że umożliwiłoby to obalenie niektórych mitów i zwiększenie przejrzystości tej organizacji.
Wreszcie, podkreślono również kolejną istotną kwestię, jaką są środki sekretariatu. Obecnie budżet WTO wynosi 135 mln dolarów: sześć razy mniej, niż budżet MFW i prawie dziesięć razy mniej, niż budżet Banku Światowego. Organizacja ta zatrudnia ok. 600 pracowników - jest to o wiele mniej, niż w przypadku innych organizacji wielostronnych. W rezultacie zwiększenie środków WTO, które w większym stopniu są włączone w system organizacji wielostronnych, jest moim zdaniem jednym z warunków stworzenia lepszych zasad handlu, które wspierają rozwój.
Mariela Velichkova Baeva
w imieniu grupy ALDE. - (BG) Dynamiczny proces integracji gospodarczej i finansowej na skalę światową jest czynnikiem decydującym w trudnym międzynarodowym środowisku gospodarczym. Analizy wiodących światowych organizacji w sprawie strategii makroekonomicznych i światowych tendencji wskazują, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat będziemy mieli do czynienia z wysokim poziomem niepewności politycznej i gospodarczej. Obecnie pojawiają się coraz większe zagrożenia, takie jak rosnące ceny energii, których dynamiczny wzrost ma wpływ na ceny produktów rolniczych, a w połączeniu czynniki te powodują napięcie inflacyjne i niepewność związaną z żywnością, ograniczoną zdolnością infrastruktury do realizacji dostaw, które mają zasadnicze znaczenia dla handlu międzynarodowego, oraz zamieszanie finansowe. Zwracam państwa uwagę na te zagrożenia nie dlatego, że pragnę pozbawić państwa spokojnego snu, ale dlatego, iż pragnę podkreślić niektóre z parametrów międzynarodowego środowiska gospodarczego oraz konieczność wdrożenia polityki w celu osiągnięcia równowagi i wspierania narażonych gospodarek. Chciałabym wspomnieć o dwóch najważniejszych gałęziach przemysłu, które najbardziej cierpią na liberalizacji handlu, czyli o branży wytwórczej i rolnictwie. Rosnące ceny żywności doprowadziły do gwałtownych protestów w wielu regionach na całym świecie.
W celu zareagowania na gospodarczą i polityczną rzeczywistość Światowa Organizacja Handlu, jako system handlu dysponujący zasadami, które mają zastosowanie w odniesieniu do handlu międzynarodowego, musi ulepszyć swoje zasady funkcjonowania, strukturę organizacyjną oraz procedurę podejmowania decyzji, a także wykazać bardziej pragmatyczną elastyczność instytucjonalną oraz zdolność dostosowawczą. Czyniąc to, oczywiście należy uwzględnić fakt, że negocjacje obejmujące 150 państw na różnych poziomach rozwoju, mających różne struktury własnych gospodarek i wdrażających różne reformy w sektorach gospodarki, są dość ambitnym zadaniem. Jednakże jeżeli Sofia, Koton, Santiago i Bruksela zaproponują określone opcje, debaty prowadzone w Genewie stanowić będą mechanizm umożliwiający osiągnięcie porozumień, które w znacznym stopniu powinny przyczynić się do usunięcia barier.
Seán Ó Neachtain
w imieniu grupy UEN. - (GA) Pani przewodnicząca! Rolnictwo nie powinno stracić na umowie w ramach Światowej Organizacji Handlu. Pan komisarz Mandelson obecnie negocjuje bardzo niesprawiedliwą umowę, która będzie miała negatywne skutki dla europejskich rolników i całego unijnego sektora produkcji żywności.
W mojej opinii amerykański kalendarz wyborczy dyktuje harmonogram dla negocjacji w ramach WTO. Tego rodzaju absurdów nie wolno tolerować. Treść tej umowy ma o wiele większe znaczenie, niż jakiekolwiek wybory.
Pomimo iż Irlandia jest czwartym największym na świecie eksporterem wołowiny, umowa ta będzie stanowić dla tego kraju poważny cios. Wewnętrzny rynek wołowiny i jagnięciny w Irlandii, który obecnie jest wyceniany na ponad 2,5 miliarda euro, zostanie osłabiony przez umowy zawierane w ramach WTO. Ograniczenie taryf na przywóz aż o 70% w odniesieniu do wołowiny i jagnięciny, proponowane przez pana Mandelsona, jest po prostu zbyt wysokie.
W zeszłym tygodniu przez ulice Dublina przeszło 100 000 rolników, protestując wobec wizyty przewodniczącego Barossy. Pan Barosso zna pełną wartość irlandzkich rolników i już czas, by powstrzymał pana komisarza Mandelsona.
Wreszcie, konieczne jest osiągnięcie porozumienia w Światowej Organizacji Handlu - porozumienia, które satysfakcjonowałoby wszystkich; porozumienia, które byłoby korzystne dla Europy, rolników i rolnictwa; porozumienia, które chroniłoby zasoby żywności.
Caroline Lucas
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca! Grupa Verts/ALE oczywiście popiera ogólny kierunek przyjęty w przedmiotowym sprawozdaniu, a zwłaszcza wezwanie do większej spójności między określaniem zasad przez WTO, pracą agencji NZ oraz istniejącymi umowami dotyczącymi kwestii społecznych, kwestii ochrony środowiska i praw człowieka. Naszym zdaniem musi ono obejmować nadanie MOP status obserwatora, a także podjęcie kroków przeciwdziałających dumpingowi społecznemu i środowiskowemu.
Popieramy także znaczenie kontroli parlamentarnej w celu zmniejszenia braku odpowiedzialności i legitymizacji ze strony WTO, a także potrzebę rozwoju systemu rozstrzygania sporów przez WTO na podstawie międzynarodowego prawa z zakresu ochrony środowiska naturalnego i prawa społecznego, zapewniając, by miał on prawdziwą możliwość sankcjonowania.
Niepokoi mnie jednak to, że w przedmiotowym sprawozdaniu nie uznaje się faktu, iż niepowodzenie rundy dauhańskiej ma swoje bezpośrednie przyczyny w wadach WTO jako organizacji. Nie są to dwie odrębne kwestie. Impas rundy dauhańskiej jest całkowicie powiązany z systematycznymi nadużyciami w procesie podejmowania decyzji, jakich dopuszczały się niektóre potężne kraje, oraz z będącą tego skutkiem alienacją słabszych krajów.
Moim zdaniem w sprawozdaniu tym nie uznano faktu, że organizacja ta wymagała po prostu przeprowadzenia w Cancún w 2003 r. rewolucji w odniesieniu do krajów rozwijających się i niektórych krajów gospodarek wschodzących przed posiedzeniem w Hongkongu, aby rozpocząć likwidację starego systemu feudalnego, na którym funkcjonowanie WTO opiera się od tak wielu lat. Moim zdaniem jasne jest, że powinniśmy przestać czekać na wynik rundy dauhańskiej i natychmiast rozpocząć reformę WTO: reformę zarówno jej procedur, jak i polityk, ponieważ sama reforma procesu to za mało. W obliczu nowych wyzwań, takich jak zmiany klimatu, musimy przyjrzeć się całemu zakresowi zasad, które w XXI wieku są całkowicie przestarzałe.
Dlatego musimy spojrzeć na te zasady jak na te, odnoszące się na przykład do PPM: zakaz rozróżniania produktów na podstawie, na której zostały one wytworzone. Tego rodzaju dyskryminacja ma podstawowe znaczenie, jeżeli jesteśmy w stanie wspierać i promować kwestie, takie jak na przykład efektywność energetyczna i zmniejszenie emisji.
Pragniemy także całkowicie nowego podejścia do postępowań w zakresie rozstrzygania sporów i w tej kwestii proponuję moim kolegom i koleżankom poprawkę złożoną przez grupę Verts/ALE, w której wyraźnie domagamy się przyjęcia nowego podejścia do mechanizmu rozstrzygania sporów i zagwarantowania, że będzie on wywodził się z zasad karty NZ oraz że będzie oddzielony od obecnej formy WTO.
Jacky Hénin
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Pani przewodnicząca! Jedyną kwestią, w odniesieniu do której się zgodzimy, jest pilna potrzeba zrewolucjonizowania WTO.
WTO, podobnie jak MFW, jest nielegalną, antydemokratyczną i niebezpieczną organizacją, jeżeli brać pod uwagę interes społeczny. Została ona pierwotnie stworzona po to, by zapewnić finansową i przemysłową hegemonię Stanów Zjednoczonych i głównych grup transnarodowych.
Oczywiście Unia w sposób niewolniczy była podporządkowana temu systemowi, mając nadzieję na zdobycie ochłapów spadających ze stołu amerykańskiego mistrza. Ten nieposkromiony system wolnego handlu teraz obrócił się przeciwko jego twórcom, a światowe centrum grawitacji gospodarczej przesunęło się w kierunku wschodnim, w stronę Azji, powodując najstraszniejszy kryzys finansowy i żywnościowy, jaki kiedykolwiek miał na świecie miejsce.
Istnieje kilka krajów, które jeszcze wczoraj były klasyfikowane jako gospodarki wschodzące, następnie stały się drapieżnikami i wreszcie ponownie ogłosiły swoją rolę drapieżników w imię jakiegoś dobroczynnego założenia, podczas gdy cały światowy system handlu opierał się na WTO, która zachęcała je do podążania tą drogą. Zasadami dla wszystkich graczy jest jak najszybsze wzbogacenie się, bez względu na środki, w tym poprzez spekulacje na temat leków i podstawowych artykułów spożywczych.
Nierówności pojawiły się w Unii i klasa robotnicza oraz średnia stają się coraz bardziej biedniejsze. Kryzys żywnościowy wpływający na najbiedniejsze populacje jest bezpośrednią konsekwencją polityki WTO, mającej na celu zniszczenie upraw prowadzonych na własne potrzeby, co przyniosło korzyści uprawom eksportowym. Biopaliwa są jedynie kozłem ofiarnym systemu merkantylnego, który musi zostać jak najszybciej zrewolucjonizowany.
Pragnę skorzystać z możliwości i potępić nieodpowiedzialne uwagi pana Mandelsona, który wzywał do dalszej deregulacji rynków rolnych w sytuacji, gdy Światowy Program Żywnościowy podkreśla wzrost cen żywności i nazywa to, cytuję, "cichą falą tsunami, grożącą głodem 100 milionom ludzi”. Czy pan Mandelson w ten sposób chce przejść do historii, określany niechlubnie jako osoba, która była odpowiedzialna za spowodowanie głodu?
Dlatego też WTO musi zostać zrewolucjonizowana, aby położyć kres spekulacjom i wspierać producentów, a nie mniejszościowe grupki spekulantów czerpiących korzyści ze światowych rynków finansowych, aby zachęcać ludność do osiągania niezależności w kwestii żywności i przemysłu oraz by zachęcać narody raczej do współpracy, niż do konkurencji.
Derek Roland Clark
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Z przedmiotowego sprawozdania wynika, że UE zobowiązuje państwa członkowskie do osiągnięcia konsensusu w negocjacjach prowadzonych w ramach WTO lub do uzasadnienia swojego stanowiska na piśmie. Dlatego na przykład Wielka Brytania musi podążać za resztą państw UE. Musimy trzymać się wspólnej linii. Mówiąc prościej, oznacza to, że w związku z reformą WTO Wielka Brytania będzie w większym stopniu zmuszona do prowadzenia handlu z tymi krajami trzecimi, które zaakceptuje UE. Jednak my prowadzimy handel na skalę światową. Robimy to od wieków. Mamy ogromne doświadczenie w prowadzeniu handlu międzynarodowego. Na przykład wartość naszej wymiany handlowej ze Stanami Zjednoczonymi jest większa, niż Francji i Niemiec razem wziętych. Jednakże państwa UE zdają się nie chcieć korzystać z naszego doświadczenia, dlatego też już jesteśmy ograniczeni przez umowy handlowe UE, a to szkodzi reputacji Wielkiej Brytanii jako partnera w handlu międzynarodowym. Nie pozwala nam się prowadzić handlu na odpowiednim poziomie z naszymi tradycyjnymi partnerami z Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Nie jest to handel wyłączny. Nie powstrzymywalibyśmy innych państw europejskich od przyłączenia się do nas w prowadzeniu wymiany handlowej z naszymi partnerami ze Wspólnoty Narodów. Przyniosłoby to korzyści wszystkim podmiotom. Kraje UE rozwijałyby się, a wiele krajów trzeciego świata odczułoby wzrost standardów życia. WTO została utworzona w celu promowania handlu i przyjaźni, a UE wciąż powtarza, że pragnie nieść pomoc krajom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji. Jedną z możliwości rozpoczęcia realizacji tych założeń jest rozwijanie kontaktów handlowych, a nie ich ograniczanie.
Irena Belohorská
(SK) Niewiele jest osób, które wątpiłyby w znaczenie WTO, ale również nie ma nikogo, kto wątpiłby w potrzebę zreformowania tej organizacji, której głównym celem jest walka z ubóstwem i zapewnianie pomocy krajom rozwijającym się.
Podstawą do przeprowadzenia takiej reformy jest sprawozdanie sporządzone przez pana Petera Sutherlanda. Jak wiadomo, obecnie pan Sutherland stoi na czele dwóch międzynarodowych gigantów: BP i Goldman Sachs International. Pozostali członkowie jego zespołu to byli dyplomaci, biznesmeni i nauczyciele akademiccy; żaden z nich nie jest znany ze swojego krytycznego podejścia do obecnego systemu.
Z całym szacunkiem dla tych panów, chciałbym zapytać: czyich interesów będzie bronić zaproponowana przez nich reforma WTO? Czy będzie ona chronić interesy krajów rozwijających się, czy interesy międzynarodowych firm? Jakim sygnałem jest to dla krajów rozwijających się i krajów słabiej rozwiniętych?
Jak wiadomo, zaufanie jest istotne zarówno w kwestiach gospodarczych, jak i politycznych. WTO jest nie tylko instytucją gospodarczą, lecz również polityczną, i dlatego właśnie zaufanie pomiędzy jej członkami jest istotne. Jednak czy ludność w krajach rozwijających się uwierzy, że panowie z międzynarodowych korporacji mają na celu ich dobrobyt? Dlaczego mamy wchodzić w grę z przeciwnikami WTO i narażać na szwank wizerunek tej instytucji?
Tokia Saïfi
(FR) Pani przewodnicząca! W czasie, gdy negocjacje w ramach rundy dauhańskiej nie toczą się odpowiednim kierunku i stają w martwym punkcie, kwestia funkcjonowania WTO jest istotna bardziej, niż kiedykolwiek.
Czy nie jest możliwe zakończenie tego impasu poprzez zreformowanie WTO? W kwestii braku porozumienia co do istoty, czy możliwe jest ulepszenie procesu osiągania takiego porozumienia? To ożywienie WTO wydaje się możliwe i pozwoli na bardziej efektywne funkcjonowanie i podejmowanie decyzji.
Przewiduje się dwa typy reform: ukierunkowane na ulepszenie procedury negocjacyjnej oraz ukierunkowane na zwiększenie legitymizacji WTO, czyli kluczowego czynnika tej organizacji. W tym celu ważne jest podkreślenie wymiaru parlamentarnego w WTO i uczynienie większości z nas prawomocnymi przedstawicielami obywateli, tym samym czyniąc kwestie globalizacji bardziej przejrzystymi i demokratycznymi.
Potrzeba wiele pracy, aby zapewnić spójność międzynarodowych strategii. Nie ma sensu eliminować trudności na granicach, jeżeli za nimi stoją trudności dla inwestowania, pogarda dla praw socjalnych i naruszanie norm środowiskowych. Skuteczna WTO ma zatem podstawowe znaczenie dla zagwarantowania osiągnięcia celu wyższego poziomu handlu i liberalizacji regulowanej przez rynki. Jednakże zasady nie oznaczają protekcjonizmu. W rzeczywistości liberalizacja bez jakichkolwiek środków ochronnych nie jest rozwiązaniem wszystkich problemów, zwłaszcza tych, z którymi borykamy się obecnie w wyniku zwiększenia kosztów surowców rolnych, a w następstwie szerzeniem się głodu.
Wniosek Falconera w sprawie zmniejszenia opłat celnych jest tym samym nie do zaakceptowania przez europejskie rolnictwo i miałby nieokreślone konsekwencje dla produkcji rolnej w najbiedniejszych krajach.
Co więcej, w celu zakończenia rundy dauhańskiej konieczne jest odzyskanie równowagi w negocjacjach oraz osiągnięcie prawdziwie wzajemnych porozumień w sprawie dostępu do rynku. Nie jesteśmy jeszcze gotowi, by poświęcić nasze rolnictwo i naszą rolę strażników bezpieczeństwa żywności tylko po to, by osiągnąć niewielkie ograniczenia taryf przemysłowych.
Kader Arif
(FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Z zadowoleniem przyjmuję tę popołudniową debatę na temat sprawozdania pani poseł Muscardini w sprawie reformy Światowej Organizacji Handlu.
Kryzys żywnościowy obecnie poważnie dotykający kraje rozwijające się w doskonały sposób obrazuje pilną potrzebę lepszej regulacji handlu światowego. Powinna ona być dziełem zreformowanej WTO, która byłaby w stanie kontrolować ceny związane z globalizacją i promować bardziej uczciwe zasady handlu. Kryzys ten ma charakter strukturalny, a nie cykliczny. Jest to znak, że poważne problemy odciągają handel światowy od jego głównego założenia: zapewniania rozwoju wszystkich, a zwłaszcza najbiedniejszych krajów na tej planecie.
Przedstawiono kilka teorii w celu wyjaśnienia przyczyn tego kryzysu, w których znaczenie nie wątpię. Jednakże uważam, że wspólnie powinniśmy zadać sobie kilka pytań. Czy kryzys ten miałby taką skalę, jeżeli priorytety krajów rozwijających się zostałyby dokładniej rozważone w WTO; jeżeli istniałaby lepsza koordynacja między WTO a innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak UNDP i FAO; jeżeli nasze umowy w sprawie wolnego handlu nie zachęcałyby krajów rozwijających się do specjalizowania się w pojedynczych uprawach przeznaczonych na eksport ze szkodą dla ich tradycyjnych upraw prowadzonych na własne potrzeby i samowystarczalności w odniesieniu do żywności; jeżeli słuchalibyśmy krajów afrykańskich i wsparlibyśmy je w WTO wtedy, gdy zwracały się o podjęcie działań w sprawie uwzględnienia cen podstawowych produktów w obecnych negocjacjach w ramach rundy dauhańskiej? W tym względzie muszę podkreślić, że art. 38 GATT zobowiązuje wszystkich członków WTO do stabilizowania i poprawy sytuacji na rynkach produktów podstawowych, które mają szczególne znaczenie dla krajów rozwijających się.
W sprawozdaniu przedstawiono kilka działań, ukierunkowanych na rozwiązanie obecnych problemów i ulepszenie skuteczności i legitymizacji WTO. W celu zagwarantowania, że głosy, punkty widzenia i interesy krajów rozwijających się będą odnotowywane w większym stopniu i tym samym brane pod uwagę, podkreśla się konieczność wprowadzenia bardziej demokratycznego systemu podejmowania decyzji i lepszej reprezentacji w sekretariacie WTO, któremu należy udostępnić także dodatkowe środki finansowe i zasoby ludzkie.
W celu zagwarantowania większej przejrzystości debat i prac prowadzonych w ramach tej organizacji, należy określić przepis dotyczący lepszego przekazywania informacji, dialogu pomiędzy organizacją a przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego oraz dostępu do posiedzeń, zwłaszcza w przypadku procedury rozstrzygania sporów.
Wreszcie, parlamentarny wymiar WTO, gwarantujący demokratyczną legitymizację i przejrzystość negocjacji, musi zostać wzmocniony. Obejmuje to w szczególności utworzenie zgromadzenia parlamentarnego WTO, dysponującego uprawnieniami konsultacyjnymi.
Oprócz podjęcia tych działań konieczne jest poddanie przeglądowi celów wielostronnego systemu handlu w celu zapewnienia spójności z innymi organizacjami międzynarodowymi. Jedynie dogłębna reforma w tym względzie pozwoli nam na zakończenie rundy dauhańskiej, która naprawdę dąży do rozwoju i ku osiągnięciu celów milenijnych. W tym względzie chciałabym zauważyć, że pierwszym z tych celów jest zlikwidowanie ubóstwa i głodu; niestety obecna sytuacja przypomina nam, że nasze zobowiązania pozostają niespełnione.
Daniel Dăianu
Pani przewodnicząca! Chciałbym podkreślić, że reforma WTO musi stanowić część przeformowania całej instytucjonalnej struktury, która zajmuje się kwestiami zarządzania globalnymi wyzwaniami.
Wystarczy tylko spojrzeć na skutki globalnego ocieplenia i kryzys finansowy powodowany ogromnym gospodarczym brakiem równowagi. Otwarty handel musi być sprawiedliwy. Ponadto musi on być powiązany ze strategiami, które pomagają biednym krajom rozwijać się, zwłaszcza poprzez rolnictwo. Ogromne podwyżki cen żywności będą wspierać protekcjonizm i ograniczenia, chyba że skoncentrujemy się na rozwoju produkcji żywności na całym świecie.
Podwyżki cen podstawowych towarów doprowadziły do bardzo skomplikowanego ogólnego stanu rzeczy. Żywność będzie w coraz większym stopniu postrzegana jako problem związany z bezpieczeństwem narodowym zarówno w krajach bogatych, jak i tych biednych. Dlatego też reforma WPR, polityka pomocy na rzecz rozwoju prowadzona przez UE oraz strategie energetyczne muszą zostać przeanalizowane z uwzględnieniem dramatycznych zmian w sytuacji międzynarodowej.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! W tej debacie chcę zwrócić uwagę na trzy kwestie.
Po pierwsze, wiele krajów będących członkami WTO nie przestrzega standardów socjalnych, środowiskowych czy dobrostanu zwierząt, co wprawdzie pozwala na wyraźne zmniejszenie kosztów wytwarzania, ale niestety uniemożliwia konkurowanie z produktami wytwarzanymi przez te gospodarki. Poprawa dostępności do europejskiego rynku dla towarów z krajów trzecich musi uwzględniać ten aspekt, w przeciwnym wypadku wiele dziedzin wytwarzania w Europie zostanie zwyczajnie zlikwidowanych.
Po drugie, coraz większa otwartość europejskiego rynku na towary pochodzenia rolniczego z krajów trzecich w zamian za ustępstwa tych krajów wobec eksportu europejskich wyrobów przemysłowych i usług, oznacza osłabienie europejskiego potencjału rolniczego.
Po trzecie, w całej rozciągłości popieram sugestie pani Muscardini dotyczące powołania Zgromadzenia Parlamentarnego WTO, zmian w klasyfikacji krajów na rozwinięte i rozwijające się, konieczność bliższej współpracy WTO z ONZ, czy odejście od zasady konsensusu szczególnie na poziomie grup roboczych i komitetów w ramach WTO.
Kartika Tamara Liotard
(NL) Pani przewodnicząca! Bardzo chciałabym powiedzieć dużo na temat moich pomysłów reformy WTO, jednak zamiast tego wolę raczej zadać Komisji kilka konkretnych pytań, na które chciałabym otrzymać odpowiedź. Pytania te obrazują punkty, które należy uwzględnić podczas debaty na temat reformy WTO oprócz kwestii reform proceduralnych, takich jak przejrzystość, o których już wspomniano.
W kontekście zmian klimatu istnieje coraz większa presja dotycząca stosowania biopaliw. Nie chcę wdawać się w dyskusję na temat tego, czy jest to dobre czy złe, ale mam następujące pytania odnoszące się do zobowiązań Unii Europejskiej w ramach WTO. Pakiet UE w sprawie zmian klimatu zawiera kilka kryteriów środowiskowych, jakie muszą spełniać biopaliwa. Jednakże ja i wielu moich kolegów pragniemy stosowania kryteriów społecznych, takich jak płaca minimalna i zapobieganie pracy dzieci. Czy odpowiada to wymogom WTO? Jeśli nie, czy nie zmusza się nas do zaakceptowania pracy dzieci i zbyt niskich zarobków? Mam też pytanie dotyczące handlu żywnością modyfikowaną genetycznie. Moim zdaniem protokół kartageński decyzję dotyczącą zatwierdzania organizmów modyfikowanych genetycznie pozostawia państwom członkowskim. Czy jest to zgodne z WTO, a jeśli nie, to jak zamierzacie państwo to rozwiązać? Parlament pokazał, że większość zasiadających w nim posłów jest przeciwko handlowi futrem z fok. Obecnie Kanada grozi poruszeniem tej kwestii w ramach WTO. Jak państwa zdaniem wola większości ludności w UE może zostać podtrzymana w tej kwestii? Uważam, że pytania te są ogromnie ważne i należy je uwzględnić podczas rozważań nad reformą.
Patrick Louis
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Handel pomiędzy narodami jest rzeczą pozytywną. Wolny handel jest czymś pożądanym, ale obecnie świat się zmienił i zasady WTO mu nie odpowiadają i w wielu przypadkach muszą zostać zmienione.
Zmieniła się sama natura handlu międzynarodowego. Dawniej handel opierał się na komplementarności: szukaliśmy tego, czego nie mieliśmy, i eksportowaliśmy wszelkie nadwyżki. Taki system doprowadził do wzbogacenia narodów. Jednakże dzisiaj panuje dumping społeczny. Rezygnujemy z wiedzy na temat tego, jak to robić, aby importować to, co ktoś inny wytwarza taniej, nie dlatego, że jest to korzystne, ale dlatego, że jest to mniej kosztowne, nie wymaga tylu podatków i narzuca mniej ograniczeń społecznych.
Ten porządek WTO pozwala biednym krajom i biednym w krajach bogatych w jeszcze większym stopniu zwiększać majątek bogatych w krajach biednych. W coraz mniejszym stopniu opiera się to na solidarności czy na wzajemnych porozumieniach pomiędzy narodami; jest to raczej porządek, który psuje narody i prowadzi do konfliktów pomiędzy wygranymi a przegranymi.
Dlatego też zasady WTO muszą zostać zmienione. Ich istota musi odnowić pierwszeństwo Wspólnoty oraz przywrócić ducha traktatu rzymskiego, który ustanowił wspólną taryfę zewnętrzną. Nie było to zbyt ostrożne podejście, ale sprawiedliwa kompensacja w obliczu dumpingu społecznego. Ojcowie założyciele nie zawsze byli w błędzie. WTO musi uwzględnić nieobliczalne wahania kursów walut w swoich ocenach ograniczeń w handlu. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której yuan pozostaje na tak niskim poziomie, podczas gdy kraj ma tak wysoką nadwyżkę w handlu zagranicznym. Skandalem jest to, że EADS traci miliard euro za każdym razem, gdy dolar spada o 10 centów poniżej ideologicznego euro.
Podsumowując, przyszłość prawdziwie wolnego handlu przypomina nam o tym, że mamy jeszcze dużo do zrobienia. Z jednej strony musimy odnowić granicę jako warunek polityki, a tym samym wolności dla ludzi; z drugiej strony musimy umożliwić polityce walutowej i finansowej zajęcie miejsca za prawdziwą gospodarką, efektywną gospodarką, dlatego że to właśnie gospodarka pozwala ludziom żyć i cieszyć się wolnością.
Jim Allister
Pani przewodnicząca! WTO ma wiele wad, ale z pewnością jej najbardziej niedorzeczną usterką jest niesprawiedliwa przewaga udzielana Chinom, Indiom i Brazylii poprzez nadawanie im korzystnego statusu krajów rozwijających się. Niegdyś były one gospodarkami wschodzącymi, ale obecnie z całą pewnością rozwinęły się całkowicie i mogą konkurować z najlepszymi. Rzeczywiście, odnoszą one takie sukcesy, że w kilku dziedzinach są światowymi liderami. Mimo to, w sposób niewytłumaczalny, dajemy im fory jako krajom rozwijającym się, a w konsekwencji akceptujemy ich niższe standardy i mniej poważne zobowiązania.
Trudno się dziwić, że moi wyborcy często postrzegają WTO jako organizację, która nie spełnia ich oczekiwań i nie działa na ich rzecz - jest to uczucie podkreślane w sytuacji, gdy obserwują nietrafne udzielanie przez pana komisarza Mandelsona ustępstw za ustępstwem dotyczących kwestii związanych z rolnictwem.
Panie komisarzu! Zrobienie dobrego interesu jest ważniejsze, niż samo zrobienie interesu. Dobrym interesem nie będzie taki interes. który rozmywa nasz przemysł rolno-spożywczy zbliżającą się falą tanich produktów z importu z krajów, które traktujemy bardziej przychylnie, niż wymaga tego ich zdrowa wydajność ekonomiczna.
Zbigniew Zaleski
Pani Przewodnicząca! Instytucja niefunkcjonalna musi być zreformowana po to, aby służyła wszystkim aktorom i konsumentom. Wolności handlowej - a taką popieramy - towarzyszy niestety pokusa chytrości i uwalniając handel trzeba mechanizmu kontroli, i temu właśnie ma służyć zdrowe, normalne WTO. Obecnie handel międzynarodowy jest tak rozbudowany, tak masowy i szybki, że wymaga dobrej koordynacji. Nasz Parlament nie może tu się zachowywać pasywnie, zatem duchem jestem przekonany, że praca koleżanki Christiany Muscardini w zreformowaniu tej organizacji spełni te oczekiwania i będziemy mieli takie ciało międzynarodowe, które będzie prowadziło handel po dobrych i jasnych drogach.
David Martin
Pani przewodnicząca! Najpierw chciałbym pogratulować pani poseł Muscardini doskonałego sprawozdania.
WTO wciąż ma poważną rolę do odegrania na świecie i wciąż odgrywa tę rolę dobrze, ale organizacja ta musi zostać zmodernizowana i zreformowana. Moim zdaniem jedną z kluczowych reform jest wprowadzenie w WTO demokracji parlamentarnej. Konieczne jest zgromadzenie parlamentarne, które regularnie obraduje i monitoruje prace omawiane przy stole negocjacyjnym w ramach WTO.
Istnieje także potrzeba zaktualizowania zasad WTO, aby podczas negocjacji w ramach WTO w większym stopniu uwzględniano zrównoważony rozwój środowiska naturalnego oraz aby negocjacje te obejmowały zapisy dotyczące kwestii społecznych i pracy. Pragnąłbym przede wszystkim bliższego niż ma to miejsce obecnie powiązania pracy WTO z MOP.
Jeżeli chodzi ogólnie o sprawozdanie, to w znacznym stopniu popieram pracę wykonaną przez panią poseł Muscardini w Komisji Handlu Zagranicznego.
Czesław Adam Siekierski
Pani Przewodnicząca! Wspólny rynek, handel bez ograniczeń to podstawowe czynniki rozwoju gospodarczego. "Bez ograniczeń” nie oznacza "bez regulacji” i bez zasad określających warunki wymiany handlowej uwzględniających zachowanie konkurencyjności. Potrzeba odpowiedniej regulacji w handlu w ujęciu światowym jest niezmiernie ważna w okresie globalizacji. Stąd tak ważna rola WTO, która jest organizacją bardzo szeroką, przynależy do niej ponad 150 państw członkowskich. Skuteczność działania WTO wzrośnie, jeżeli zakres działalności organu będzie prosty oraz ograniczony do polityki handlowej.
Przejrzystość, konkurencyjność to przede wszystkim wypełnienie określonych standardów i wymogów jakościowych w procesie produkcji, w zakresie ochrony środowiska, warunków pracy i płac, dobrostanu zwierząt itp. Same koszty produkcji i ceny nie są miernikiem konkurencyjności. Kończąc pragnę powiedzieć, że reforma WTO to wyraz woli współpracy na rzecz rozwoju i walki z ubóstwem.
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Chciałabym pogratulować wszystkim, którzy pracowali nad tym sprawozdaniem, a zwłaszcza sprawozdawczyni.
Cytując z uzasadnienia widzę, że analiza całej Światowej Organizacji Handlu, którą ma zamiar rozpocząć Komisja Handlu Zagranicznego, w znacznym stopniu będzie się opierać na wnioskach ze sprawozdania pana Sutherlanda, które przez wiele lat leżało na półce i zbierało kurz. Najwyraźniej następnie, kiedy Komisja Handlu Zagranicznego sporządzi własne sprawozdanie, Komisja Europejska będzie musiała podjąć konieczne kroki w Genewie, aby przeprowadzić zalecane reformy.
Jaką mamy gwarancję, że jakiekolwiek nowe sprawozdanie doprowadzi do podjęcia bardziej aktywnych działań, niż doskonałe sprawozdanie pana Sutherlanda? Czy rozważania na temat ochrony środowiska naturalnego i zmian klimatu będą częścią nowego pakietu WTO? Jeżeli chodzi o uwagę poczynioną w odniesieniu do braku jednorodności między krajami rozwijającymi się oraz obecnej pozycji Chin, Brazylii i Indii, czy na tym szczeblu jeszcze wyraźniej będziemy wyróżniać różne poziomy rozwoju?
Moje ostatnie pytanie brzmi: czy regionalne bezpieczeństwo żywnościowe dla wszystkich regionów będzie uzasadnionym stanowiskiem?
Androula Vassiliou
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować szanownym paniom i panom posłom za ich uwagi i sugestie, które zostaną uwzględnione w rozważaniach Komisji na temat reformy WTO.
Komisja podziela wiele obaw wyrażonych podczas tej dyskusji i w rzeczywistości popiera wiele z propozycji przedstawionych w sprawozdaniu pani poseł Muscardini. Niemniej jednak należy zauważyć, że niektóre z nich napotkają na silny opór, ale z pewnością Komisja będzie je popierać.
W szczególności Komisja w pełni popiera wezwanie do osiągnięcia spójności pomiędzy WTO a innymi międzynarodowymi instytucjami, a także wezwania do większej przejrzystości oraz do zwiększenia roli parlamentów, zwłaszcza w kwestii monitorowania i przeglądów polityki handlowej. Komisja podziela także pogląd, iż silna WTO leży w interesie krajów rozwijających się.
Chciałabym również odnieść się do uwag pani poseł Liotard, które wykraczają poza kwestię reformy WTO. Nie mogę na tym etapie wchodzić w szczegóły, ale chciałabym zapewnić, że zaangażowaliśmy się już z naszymi partnerami w kwestie dotyczące pracy dzieci i spraw z tym związanych, a także że wspieramy współpracę między MOP i WTO.
Wreszcie, chciałabym powiedzieć, że z pewnością przekażę państwa uwagi mojemu koledze, panu Mandelsonowi, aby zostały one w pełni uwzględnione w dyskusjach z innymi członkami WTO.
Cristiana Muscardini
sprawozdawczyni. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałabym podziękować Komisji Europejskiej za docenienie pracy Komisji Handlu Zagranicznego. Jestem również wdzięczna za pomoc, jakiej udzielili mi sprawozdawcy Komisji Rozwoju i Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a także wielu kolegów, którzy przemawiali w tej Izbie. Skorzystam z ich politycznego oraz technicznego wsparcia dzisiejszego popołudnia, aby podkreślić jeszcze raz Komisji, że nie wolno zmarnować ani chwili. Biada tym, którzy mają czas i go marnują! Innymi słowy, możliwe, że w ramach rundy dauhańskiej wreszcie znajdziemy rozwiązanie, ale rozwiązanie to było przekładane zbyt często w ciągu ostatnich lat. Teraz, kiedy dotyka nas bardzo poważny kryzys żywnościowy, musimy także pamiętać, że po części odpowiedzialność leży w niektórych praktykach - włączając te po stronie Unii Europejskiej - które dawno temu przewidywały różne scenariusze w odniesieniu do rolnictwa i żywności.
Jeżeli pragniemy uniknąć konfrontacji między prawdziwie biednymi krajami rozwijającymi się a krajami już rozwiniętymi, jeżeli pragniemy stworzyć uczciwy rynek - a rynek może być uczciwy i wolny jedynie na podstawie zasad - musimy być odważni, ponieważ nie możemy zgodzić się na kolejne odsunięcie tego w czasie, jeśli mamy bronić koncepcji godnej pracy i przyspieszenie procesu rozstrzygania sporów.
Komisja Handlu Zagranicznego jest świadoma trudności związanych z reformą WTO, w ramach której określone sposoby działania były ustalane wraz z biegiem czasu. Jednakże komisja ta jest także świadoma tego, że aby spełnić oczekiwania w różnych obszarach i stać się nowoczesną organizacją trzeciego tysiąclecia, WTO musi w jakiś sposób znaleźć siłę i odwagę do rozpoczęcia reformy. Od Komisji Europejskiej zależy, czy uwzględnione zostaną nasze refleksje, które jutro ta Izba formalnie wyrazi większością głosów w postaci politycznego żądania.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Kathy Sinnott  
na piśmie. - W 2001 r. założeniem negocjacji prowadzonych w ramach rundy dauhańskiej było obniżenie barier w handlu na całym świecie, umożliwiając prowadzenie wolnego handlu między krajami, w których panowała różna koniunktura.
W 2005 r. UE zredukowała ceny oferowane producentom cukru o prawie 40% w wyniku determinacji Światowej Organizacji Handlu dotyczącej tego, że przyniesie to korzyści na rynku światowym biedniejszym krajom, takim jak Australia, Brazylii czy Tajlandia. Niestety miało to bardzo zły wpływ na kraje Unii Europejskiej, takie jak Irlandia, której branża cukrownicza została zniszczona, oraz na najbiedniejsze narody wytwarzające cukier Afryki, Karaibów i regionu Pacyfiku, takie jak Mauritius, Belize i Fidżi.
Teraz w 2008 r. znów wiele z tych najbiedniejszych krajów, które ucierpiało na restrukturyzacji branży cukrowniczej w UE, doświadcza niepokojów społecznych związanych z podstawowymi uprawami, takimi jak ryż i kukurydza, na które ich nie stać, gdyż nie uzyskują one dochodów z produkcji cukru.
Zanim przyjmiemy nowe działania mające na celu osłabienie ochrony handlu, powinniśmy uczciwie wykonać ocenę wpływu, jaki UE może mieć na niektórych ze swoich najbiedniejszych sąsiadów, tak aby żadnego tego typu zmiany nie miały ponownie charakteru destrukcyjnego.
