Sluiting van de overeenkomst tot wijziging van de partnerschapsovereenkomst ACS/EG-lidstaten (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling van José Ribeiro e Castro, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting van de overeenkomst tot wijziging van de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (06987/2006 - C6-0124/2006 -.
José Ribeiro e Castro 
rapporteur. - (PT) Mevrouw de Voorzitter, eerst en vooral wil ik u feliciteren met uw verkiezing tot ondervoorzitter. Dames en heren, bijna achthonderd miljoen mensen vallen thans onder de Overeenkomst van Cotonou, die sinds 2000, in aansluiting op het oprichtingsverdrag van Lomé, de betrekkingen tussen de Europese Unie en de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) in goede banen heeft geleid. Ik hoop van harte dat deze betrekkingen in de toekomst nog zullen worden aangehaald en dat beide partijen hiermee hun voordeel zullen doen. De aanbeveling die ik in mijn verslag verwoord en waarvoor ik de steun van het Parlement vraag, heeft betrekking op de eerste vijfjaarlijkse herziening zoals bedoeld in artikel 95 van de Overeenkomst.
Ondanks het feit dat de voorgestelde amendementen doelbewust beperkt zijn gehouden - het is per slot van rekening belangrijk dat de stabiliteit van dit soort grootschalige overeenkomsten gevrijwaard wordt -, moeten zij over het geheel genomen worden toegejuicht. Doel is om de tekst nog beter af te stemmen op het acquis van Lomé-Cotonou, dat hoofdzakelijk gebaseerd is op de gelijkheid van de ondertekenende partijen en de eerbiediging van de mensenrechten, de democratische beginselen, de rechtsstaat en goed bestuur.
Na de val van de Berlijnse muur en het einde van de koude oorlog werd het mogelijk om verwijzingen naar de mensenrechten op te nemen en in 2000 was de tijd rijp om de politieke dimensie van onze betrekkingen aan te scherpen en prioritaire aandacht te verlenen aan armoedebestrijding en de bevordering van ons economische en financiële partnerschap. Tijdens de herziening van 2005 werd de politieke dialoog versterkt. Daarbij werd gekozen voor een meer systematische, beter gestructureerde en formelere aanpak teneinde crisissituaties te helpen voorkomen en bestrijden.
Ook de strijd tegen het terrorisme moet vanwege zijn urgente en bijzonder actuele karakter in de tekst van de Overeenkomst worden opgenomen. Hetzelfde geldt voor de millenniumdoelstellingen. De Europese Unie en de ACS-landen moeten zich er samen toe verplichten om de armoede terug te dringen en het onderwijs en de gezondheidszorg te verbeteren. Dat is een noodzakelijke voorwaarde voor ontwikkeling. In deze herziening zijn nog andere kwesties aan de orde: verwijzing naar gedecentraliseerde lokale overheden, voorkoming van huurlingschap, bevordering van traditionele kennis, voorkoming van hiv/aids, malaria en tuberculose en stimulering van de uitwisseling van studenten en jongeren. Hieruit blijkt een verhoogde aandacht voor de specifieke problemen en wensen van de mensen in de ACS-landen.
Verder wil ik onderstrepen dat de nationale parlementen voor het eerst uitdrukkelijk genoemd worden als begunstigden van steun. Dat is een goede zaak. De ontwikkeling van de mogelijkheden van parlementen is van wezenlijk belang voor zowel goed bestuur als het publieke debat over keuzen en prioriteiten van beleid voor ontwikkelingssamenwerking in elk van de begunstigde landen.
Vele landen die in het kader van Cotonou substantiële steun van de Unie ontvangen, nemen deze bedragen op in hun begroting. Toch wordt sinds jaar en dag geklaagd dat de toegekende financiële middelen niet altijd op efficiënte wijze - of althans niet zoals redelijkerwijs nodig of wenselijk is - bijdragen aan het bevorderen en consolideren van de beoogde waarden. Er is ook veel kritiek geuit op het feit dat de interne distributie van de Europese steun in de betrokken landen vaak gepaard gaat met discriminatie en willekeur en dat de overheidsdiensten niet altijd objectief en onpartijdig zijn. Deze praktijken druisen regelrecht in tegen de beginselen die ten grondslag liggen aan de toekenning van Europese steun. Daarom is het van essentieel belang dat de communautaire instellingen strengere voorwaarden toepassen om te waarborgen dat niet alleen alle politieke krachten maar ook het maatschappelijk middenveld van de begunstigde landen betrokken worden bij het debat over en de vaststelling van de prioriteiten met betrekking tot het gebruik van de ontvangen steun.
Zoals ik ook al voorstelde in de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, die mijn suggestie overigens tijdens de Top van Edinburgh van november 2005 heeft aangenomen, acht ik het wenselijk dat dit bewustmakingsproces ter versterking van het nationale verantwoordelijkheidsbesef de vorm krijgt van een jaarlijks parlementair debat in het nationaal parlement van elk van de begunstigde landen, waarin bijzondere aandacht moet worden besteed aan buitenlandse steun. Idealiter zou deze discussie enige tijd voor het jaarlijkse debat over de nationale begroting moeten plaatsvinden. Dit initiatief zou niet alleen bijdragen aan een versterking van de democratische instellingen, maar zou de mensen tevens aanmoedigen om hun burgerrechten uit te oefenen.
Zodoende wordt op basis van de Overeenkomst en het bijbehorende orgaan de weg geëffend voor een stelselmatige betrokkenheid van de parlementen bij de programmering en de bewaking van de samenwerking en de evaluatie van de effecten van deze samenwerking in de betrokken landen. Het is onze plicht om deze inspanningen voort te zetten, te bevorderen en te steunen. Niettegenstaande de amendementen, waarvan ik hier de belangrijkste heb genoemd, heeft de minister van Buitenlandse Zaken van Kaapverdië namens de ACS-landen verklaard dat de vereenvoudiging van de administratieve procedures met betrekking tot de toegang tot het Europees Ontwikkelingsfonds veel verder had moeten gaan. Ik deel deze bezorgdheid en acht het dan ook gepast om de woorden van de minister hier te herhalen en de Raad en de Commissie te verzoeken in toekomstige herzieningen met deze kwestie rekening te houden.
Ten slotte nodig ik de leden van dit Parlement uit om hun goedkeuring te hechten aan deze aanbeveling en roep ik het Parlement, de Raad en de Commissie op om alles te doen wat in hun macht ligt om ook in de toekomst efficiënte en verantwoorde steun aan de ACS-landen te blijven verlenen en deze in de mate van het mogelijke op te trekken.
Jacques Barrot
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Ribeiro e Castro, en de Commissie ontwikkelingssamenwerking bedanken voor hun positieve evaluatie van de wijziging van de Overeenkomst van Cotonou, die de hoeksteen vormt van het partnerschap tussen de ACS-landen en de Europese Unie.
Met deze wijziging kunnen wij ons partnerschap versterken en uitbreiden tot veiligheidskwesties zoals de bestrijding van het terrorisme, de voorkoming van activiteiten van huursoldaten en de bestrijding van de verspreiding van massavernietigingswapens. Dankzij deze Overeenkomst is er sprake van een systematischere, institutionelere dialoog over onderwerpen betreffende mensenrechten, democratie en de rechtsstaat. Die dialoog wordt gehouden voor het begin van de raadplegingsprocedure, de zogenaamde artikel 96-procedure, behalve in speciale noodgevallen. Ik wil onderstrepen dat de rol van de nationale parlementen en van de Paritaire Parlementaire Vergadering in dit verband groter is geworden.
Bovendien handhaven wij in de herziene Overeenkomst de omvang van de hulp op het niveau van het negende Europees Ontwikkelingsfonds doordat wij rekening houden met de inflatie, met de effecten van de groei van het bbp van de Europese Unie en met de toetreding van tien nieuwe lidstaten in 2004.
Zoals u weet, hebben wij deze principiële beslissing tijdens de vergadering van de ACS-EU-Raad van ministers in Port Moresby in juni 2006 tot uitdrukking gebracht door ongeveer 22 miljard euro toe te zeggen. Dit is het totaalbedrag van het 10e Europees Ontwikkelingsfonds voor de geografische samenwerking met de ACS-landen voor een periode van zes jaar, die loopt van 2008 tot en met 2013. Op jaarbasis komt dit neer op een nominale verhoging van 35 procent vergeleken met het 9e Europees Ontwikkelingsfonds.
Wij kunnen na 31 december 2007 geen toezeggingen doen voor geldbedragen waarin het 9e Europees Ontwikkelingsfonds voorziet. Daarom is het belangrijk dat de herziening van de Overeenkomst van Cotonou en van het zogenaamde intern Akkoord van het 10e Europees Ontwikkelingsfonds voor het einde van 2007 wordt geratificeerd door alle lidstaten. Anders kunnen de activiteiten van het 10e Europees Ontwikkelingsfonds niet op 1 januari 2008 beginnen. Ik ben ervan overtuigd, en ik spreek namens mijn collega Louis Michel, dat de instemming van het Europees Parlement een sterk signaal zal afgeven aan de lidstaten en de interne ratificatieprocedures zal versnellen.
Marie-Arlette Carlotti
namens de PSE-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik u zeggen dat het mij zeer verheugt u in de voorzittersstoel te zien zitten. Daar zien we zelden een vrouw.
De herziening van de Overeenkomst van Cotonou was geen sinecure. Wij wilden er een echte politieke inhoud aan geven door de millenniumdoelstellingen en de uitroeiing van de armoede tot speerpunten te maken. We moeten echter erkennen dat deze herziening die ambitieuze doelstellingen niet helemaal waarmaakt. Onze fractie heeft gelegenheid gehad herhaalde malen te laten weten dat zij een andere mening is toegedaan, met name ten aanzien van twee punten. Het eerste punt betreft de integratie van twee verplichtingen in de fundamentele waarden van de Overeenkomst: de ene ten aanzien van het terrorisme, de andere ten aanzien van de massavernietigingswapens. Op zich zijn wij hier niet tegen, maar in onze ogen dient het beginsel van democratie en van naleving van de mensenrechten het belangrijkste meetpunt te blijven van deze Overeenkomst. Het tweede punt heeft betrekking op de financiële component. Het tiende EOF, waarover wij stevig hebben onderhandeld, kon niet in de herziene Overeenkomst geïntegreerd worden.
Desondanks stellen wij nu niet voor onze instemming te onthouden. In de eerste plaats hebben we vooruitgang geboekt op verschillende gebieden, zoals de versterking van de politieke dialoog, de verwijzing naar de nationale parlementen als begunstigde van de hulp en de steun van de ondertekenaars van de Overeenkomst voor het Internationaal Strafhof. In de tweede plaats hebben onze ACS-partners zelf de herziene Overeenkomst geaccepteerd en staan zij te trappelen van ongeduld om het financiële deel ervan ten uitvoer te leggen, waarvoor wij naar mijn mening een min of meer acceptabel bedrag hebben weten te bedingen.
Het heeft derhalve geen nut achterom te kijken. We moeten nu een nieuwe strijd aangaan. Wij moeten er zeker van zijn dat elke euro werkelijk ten goede komt aan de verwezenlijking van de ontwikkelingsdoelstellingen en derhalve zorgen voor een betere programmering van het tiende EOF. Wij moeten bijvoorbeeld politieke doelstellingen vaststellen om 20 procent van de middelen uit te trekken voor het basisonderwijs of de gezondheidszorg in de ACS-landen, of wij moeten in ons ontwikkelingsbeleid meer aandacht besteden aan gendervraagstukken dan nu het geval is. Dit werk, dames en heren, staat ons de komende weken te wachten.
Fiona Hall
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, de nieuwe voorziening voor het opbouwen van parlementaire capaciteit in de ACS-landen is bijzonder welkom. De afgelopen jaren heeft de Europese Unie in toenemende mate middelen ingezet voor waarnemingsmissies bij verkiezingen in ACS-landen, maar degenen onder ons die als waarnemer hebben gediend, zijn zich er terdege van bewust dat goed gehouden verkiezingen nog maar de allereerste stap zijn in het vormingsproces van een goed bestuur. Te vaak hebben nieuwgekozen parlementen het moeilijk gehad bij gebrek aan een geschoold ambtenarenapparaat of de mogelijkheid kennis te nemen van de beste praktijken op gebieden zoals begrotingsbeheer, dus het is van groot belang dat er specifiek melding wordt gemaakt van het verbeteren van de parlementaire capaciteit.
Het feit echter dat de betrokkenheid van de leden van het Europees Parlement bij de Overeenkomst van Cotonou beperkt blijft tot de instemmingsprocedure is frusterend, zeker nu we ons op nieuwe terreinen gaan richten middels het instrument voor ontwikkelingssamenwerking. Er zou ons veel aan gelegen zijn wanneer we tenminste enige inspraak konden hebben in de formulering van de strategiedocumenten van de ACS-landen, die de belangrijkste instrumenten vormen voor de ontwikkeling van de millenniumdoelstellingen, waar in de partnerschapsovereenkomst immers expliciet naar wordt verwezen.
Jean-Claude Martinez
namens de ITS-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij discussiëren over de herziening van een complexe overeenkomst, de Overeenkomst van Cotonou, die 100 artikelen, 6 delen, 5 bijlagen en 5 protocollen telt. Deze herziene Overeenkomst bevat het complete pakket van de huidige politiek, met mensenrechten, democratie, terrorisme, wapens en het Internationaal Strafhof. Alles wat de ACS-landen nu nog nodig hebben, is REACH, omdat zij het slachtoffer dreigen te worden van de verordening betreffende chemische producten, met inkomstenderving en 315 000 banen die op de tocht staan. Metalen, alcohol, oliën en ammoniak, exportproducten van 24 grote ACS-landen, zullen onder REACH vallen, wat voor deze landen neerkomt op een potentiële inkomstenderving van zes miljard euro.
Hiermee komen wij bij de ware kern van de betrekkingen tussen Europa en de ACS-landen in de afgelopen dertig jaar. Europa heeft vanaf de Overeenkomst van Yaoundé uit 1963 tot aan de Overeenkomst van Cotonou uit 2000, die in 2005 is herzien, en de Overeenkomsten van Lomé I, II, III en IV vanaf 1975 ogenschijnlijk moed getoond, vooral met het Stabex-mechanisme, dat cacao, thee, koffie en aardnoten beschermde. Dit ademt de geest van de compenserende ongelijkheden van de Unctad. Europa was ook royaal met de financiële steun van het EOF. De heer Barrot wees erop dat in het 9e EOF ongeveer 25 miljard euro wordt toegewezen aan de 79 ACS-landen.
Maar de werkelijkheid ziet er anders uit. Volgens de cijfers is het aandeel van de ACS-landen in de markt van de Unie gedaald van 6,7 procent in 1976 naar 3 procent in 1998, en terwijl de koopkracht van een Europeaan gemiddeld met 2,3 procent per jaar steeg, steeg die van een inwoner van een Afrikaans ACS-land - ik durf het bijna niet te zeggen - slechts met 0,6 procent. Ook wat acties betreft is Europa de ACS-landen vergeten, zoals het ook het Middellandse Zeegebied vergeten is. Sinds de val van de Berlijnse muur interesseert Europa zich voor het Oosten, maar niet meer voor het Zuiden. En wat nog erger is: met de WTO heeft Europa de ACS-landen verzwolgen op de wereldmarkt, zoals we hebben gezien met suiker en bananen. Wij gaven de voorkeur aan de multinationale bananenproducent Chiquita boven Kameroen, dat bananen produceert, en Ivoorkust. Het ultraliberale Europa besloot aan de multinationale ondernemingen Chiquita, Del Monte en andere douanerechten cadeau te doen van ongeveer twee miljard euro, en niet aan de ACS-landen, die onder dezelfde omstandigheden moeten concurreren als deze multinationale ondernemingen.
Cotonou, met die holle frasen over democratie en dialoog, is wel een goede zaak, maar wanneer mensen aids hebben, worden ze niet genezen door mensenrechten. Met andere woorden, we zouden de Overeenkomst van Cotonou niet moeten herzien maar moeten herformuleren zodat we op twee gebieden blijk geven van moed. Ten eerste technische moed in de vorm van een nieuwe douanetechnologie: we moeten niet binnen de Wereldhandelsorganisatie streven naar verlaging en uiteindelijk opheffing van de douanerechten, maar we moeten aftrek van de douanerechten mogelijk maken in de vorm van een douanekrediet dat aftrekbaar is van elke aankoop in het land van invoer. Dat douanekrediet zou terugvorderbaar zijn, dat wil zeggen het zou hoger zijn dan het bedrag van de douanerechten dat bijvoorbeeld het ACS-land betaalt. Met nieuwe douanerechten die flexibel en terugvorderbaar zijn en waarin wereldwijd gehandeld kan worden op de effectenmarkt, zouden de betrekkingen tussen Europa en de ACS-landen recht doen aan de noodzakelijke vrijhandel en de eveneens noodzakelijke bescherming van de ACS-landen.
Ten tweede zouden wij politieke moed moeten tonen in een geherformuleerde Overeenkomst van Cotonou. Met het oog op de globalisering gaat het er in de 21e eeuw om de gemeenschappelijke elementen van onze planeet - dat wil zeggen water, voedsel, basismedicijnen en -vaccins en onderwijs - te organiseren met een ander middel dan de klassieke overheidsbijdrage van het EOF, een fiscaal middel zoals BTW gebaseerd op de omzet van telecommunicatiediensten van ruimtesatellieten. In dat geval zouden wij geen verbeterde hulp meer verlenen onder de noemer gezamenlijke ontwikkeling, maar zouden wij stap voor stap overgaan tot algemene ruimtelijke ordening. Dat zou de geest van Lomé doen herleven, en we zouden uiteindelijk beginnen met het opbouwen van de wereld, de uitdaging van de 21e eeuw.
Margrietus van den Berg
Voorzitter, ik ben verheugd dat we deze week in Straatsburg kunnen stemmen over de eerste vijfjaarlijkse herziening van de Overeenkomst van Cotonou, die we in 2000 voor een periode van twintig jaar hebben gesloten. Deze Overeenkomst betreft 78 landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan en bestrijkt maar liefst zo'n 750 miljoen mensen.
Het is een partnerschapsovereenkomst over hulp en handel en vervult een voorbeeldfunctie voor de duurzame betrekkingen van de EU met de ontwikkelingspartners. Europa als soft power bij conflictpreventie, good governance, de bestrijding van corruptie; samen met de EU-lidstaten kunnen we het verschil maken ten aanzien van de millenniumdoelstellingen.
Bijna 24 miljard euro is met ingang van 1 januari 2008 beschikbaar voor een periode van zes jaar. Dat is de helft van het totale EU-ontwikkelingsbudget. Daarom is het goed dat het Parlement controle op de besteding van het Europees Ontwikkelingsfonds uitoefent, maar helaas, commissaris, dit budget van het EOF zit niet in de EU-begroting. Dat had u als Commissie graag gewild, dat hadden wij als Parlement graag gewild.
Wil de rol van het Europees Parlement écht iets gaan voorstellen, dan zult u samen met de Raad - en de Raad is helaas niet aanwezig hier - tot concrete afspraken met ons moeten komen, zoals we dat hebben gedaan met het DCI. Laten we de landenbeleidsdocumenten van de ACS-landen, waaronder bijna ons complete Afrika-beleid valt, op dezelfde manier gestalte geven als we in het development cooperation instrument (financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking) hebben gedaan.
Dat betekent dat het Parlement tijdig wordt geïnformeerd, zodat het inhoudelijke input kan geven aan landenbeleidsdocumenten. Dat betekent een helder en transparant proces en een open dialoog tussen Raad, Commissie en Parlement. Dat betekent input en controlemogelijkheden voor het Parlement bij zowel programmering, implementatie en evaluatie van de landenbeleidsdocumenten. Dat betekent dat de volksvertegenwoordiging hier niet op afstand staat, maar daar ook niet, de parlementen in die landen, de samenleving daar.
Kijk, ownership is prachtig, maar dat is niet alleen de minister van Financiën in zo'n land, dat is ook het parlement, ook de regering, ook die samenleving. Als we dat doen, dan krijgen we opinies van de betrokkenen die serieus worden meegewogen, voordat het beleid al is ondertekend en afgestemd. We willen af van de situatie dat we het allemaal over de millenniumdoelstellingen hebben, maar dat Afrika ondertussen achteruit holt ten opzichte van de millenniumdoelstellingen en dat blijkt dat we eigenlijk alleen maar de gaten in de wegen vullen, hoe nuttig dat ook moge zijn. Ook in de ACS-landen willen we de millenniumdoelstellingen centraal.
Geef ons Parlement democratische invloed op het EOF, dat is de helft van de totale EU-ontwikkelingsbegroting. Daar profiteert u van als Commissie, daar profiteert de Raad van. Steun de democratie in Europa. Ik vraag u welke stappen gaan Commissie en Raad zetten om dit te bereiken?
Glenys Kinnock
(EN) Dank u zeer, Mevrouw de Voorzitter, en van harte gelukgewenst. Het doet mij bijzonder veel genoegen u als voorzitter te mogen begroeten.
Zoals anderen al hebben gezegd, zijn we bijzonder trots op het feit dat de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou bindende contractuele afspraken inhoudt met 78 landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. Het gaat dus om een zeer bijzondere relatie.
Commissaris, het spijt ons te moeten constateren dat de enorme hausse aan activiteiten in 2005 op het gebied van ontwikkeling en ontwikkelingsfinanciering niet inhield dat de bijdragen van de lidstaten van de Europese Unie aan het Europees Ontwikkelingsfonds voor de ACS-landen fors zijn verhoogd. De werkelijkheid is dat het tiende EOF maar 0,28 procent vormt van het bbp van de lidstaten. Dat is in tegenspraak met wat u zei over hoe u de uitkomst van die onderhandelingen beschouwt. Ik ben het met u eens wat de snelheid van de ratificatie betreft; dat blijft een groot punt van zorg. Nog maar vier lidstaten van de Europese Unie en vijf ACS-landen hebben tot nog toe dit onderdeel van de Overeenkomst geratificeerd en ik denk dat dat tamelijk zorgwekkend is.
Ik heb een aantal vragen voor u. Ik weet dat u geen commissaris voor ontwikkelingszaken bent, maar mocht u ze niet kunnen beantwoorden, dan kunt u ze misschien doorgeven. Op Barbados heeft commissaris Michel toegezegd de country strategy papers aan de parlementen van de ACS-landen ter beoordeling voor te zullen leggen. Ik wil graag weten of er met betrekking tot deze toezegging voortgang is gemaakt en of we van de Commissie kunnen horen hoe het daarmee staat.
In dat kader wil ik u vragen of u bereid bent een structurele dialoog met het Europees Parlement aan te gaan over de country strategy papers voor de ACS-landen. Mijn collega, de heer Van den Berg, heeft aangegeven dat wij voor de ACS-landen dezelfde status wensen als voor de country strategy papers voor de landen waarop het instrument voor ontwikkelingssamenwerking betrekking heeft.
Verder wil ik weten hoe de Commissie aankijkt tegen vragen die we naar mijn mening in dit Parlement moeten stellen over begrotingsondersteuning aan een land als Haïti, dat door Transparency International als het meest corrupte land ter wereld wordt beschouwd. Hoe kan het dat de Commissie nu voorstelt begrotingsondersteuning aan Haïti te verlenen? Dezelfde vraag geldt voor Equatoriaal-Guinea. Binnen onze commissie kunnen wij moeilijk begrip opbrengen voor deze beslissingen. Wat Togo betreft, hebben we geconstateerd dat de Commissie nu bereid is tot normalisatie van de betrekkingen. We willen graag weten hoe het staat met de 22 toezeggingen: komt Togo deze nu na? Tijdens de PPV in Wenen heeft de Commissie toegezegd ons gegevens toe te zenden over de voortgang met betrekking tot Togo, maar ik begrijp van ons secretariaat dat we daarover tot nog toe absoluut geen gegevens hebben ontvangen.
Tot slot, commissaris, wilt u zich erop vastleggen om op deze terreinen nauwer met het Europees Parlement samen te werken om ervoor te zorgen dat rekening wordt gehouden met de standpunten van de Paritaire Parlementaire Vergadering? Ik roep de Commissie nadrukkelijk op om in te gaan op deze en soortgelijke ernstige vragen die we u vanavond voorleggen.
Pierre Schapira
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag het merkwaardige aspect van deze procedure onderstrepen, die voorziet in raadpleging van het Parlement. Het Parlement is uitgenodigd zijn instemming te verlenen aan het sluiten van de herziene Overeenkomst van Cotonou, die reeds in juni 2005 is ondertekend. Wanneer wij vandaag onze mening kenbaar maken, kunnen wij dus slechts iets goedkeuren wat reeds overeengekomen is. De deelname van het Europees Parlement zou het besluitvormingsproces met de ACS-landen echter ten goede komen. Tijdens de onderhandelingen over het Instrument voor Ontwikkelingssamenwerking (DCI) hebben wij namelijk bewezen dat wij zeer veel toegevoegde waarde hebben en in staat zijn andere belangen te behartigen dan die van de Commissie en de Raad.
Ik vind de herziene Overeenkomst van Cotonou een grote vooruitgang, met name ten aanzien van de rol van de lokale gemeenschappen in het ontwikkelingsbeleid: hun rol wordt voor de eerste keer uitgelegd en zij worden expliciet erkend als volwaardige partners in de politieke dialoog. Wij hebben onlangs dezelfde erkenning verworven voor het DCI. De grote uitdagingen op het gebied van de ontwikkeling worden aangegaan op lokaal niveau. Het is de hoogste tijd om ons ontwikkelingsbeleid te decentraliseren. De toegang tot water, gezondheidszorg en onderwijs is een sociale dienst die lokaal wordt verzorgd door organen die dicht bij de burgers staan.
Wanneer de fondsen van de Europese Unie geblokkeerd blijven op het niveau van de centrale regeringen, kan er geen sprake zijn van efficiënte rechtstreekse hulp aan de mensen. Dat is één van de redenen waarom ik de goedkeuring van de herziene Overeenkomst van Cotonou toejuich. We moeten nu waakzaam blijven en ervoor zorgen dat zij ten uitvoer wordt gelegd.
Ana Maria Gomes
(PT) Mijn oprechte gelukwensen, mevrouw de Voorzitter. Ik feliciteer de heer Ribeiro e Castro met zijn verslag en de gunstige ontwikkelingen die uit deze herziening naar voren komen. Ik wil met name uw aandacht vestigen op de steun voor het Internationaal Strafhof en de verwijzing naar de millenniumdoelstellingen, die absoluut onontbeerlijk zijn voor het welslagen van om het even welke ontwikkelingsstrategie. Verder attendeer ik u op het belang van de nieuwe samenwerkingsclausule inzake de bestrijding van massavernietigingswapens. Op dit vlak is het van wezenlijk belang dat de Europese Unie nauwer samenwerkt met de betrokken landen en meer technische bijstand verleent. Wij moeten ook meer aandacht besteden aan de verspreiding van lichte wapens, die in onze partnerlanden het grootste aantal doden veroorzaken.
Anderzijds moet ik toegeven dat ik enigszins teleurgesteld ben in de betrekkingen EU-ACS wanneer ik vaststel dat collega's uit sommige ACS-landen in de Paritaire Parlementaire Vergadering domweg de officiële standpunten van hun regering vertolken. Wij moeten duidelijk meer inspanningen leveren om de nationale parlementen te versterken. Zij moeten met name de mogelijkheid krijgen om de nationale begroting en het ontwikkelingsbudget aan een kritisch onderzoek te onderwerpen, hetgeen ongetwijfeld de corruptiebestrijding ten goede zal komen.
Van haar kant mag de Europese Unie de bestaande wantoestanden niet langer doodzwijgen. Zij moet de clausules die in deze Overeenkomst vervat zitten daadwerkelijk toepassen en de ondertekenende regeringen ertoe aanzetten een einde te maken aan de ernstige schendingen van de mensenrechten en de fundamentele beginselen van democratie en goed bestuur. Ik schaar mij achter de sprekers die de Commissie hebben opgeroepen om het Parlement actief te betrekken bij het toezicht op het samenwerkingsbeleid met de ACS-landen.
Kader Arif
(FR) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik ben verheugd dat het Europees Parlement wordt geraadpleegd over dit onderwerp, ook al is dit mosterd na de maaltijd. Het debat van vanavond biedt ons de gelegenheid om nog een keer onze tevredenheid te uiten over de vooruitgang die wij boeken met de herziening van deze Overeenkomst, met name in termen van verbeterde betrekkingen tussen de partners, die te danken zijn aan hun beleid ter bescherming van de mensenrechten en ter bevordering van de democratie. We kunnen tevens van deze raadpleging gebruik maken om de bezorgdheid in herinnering te roepen die wij hadden toen de tekst werd ondertekend. Ik denk met name aan het artikel waarin de bestrijding van de verspreiding van massavernietigingswapens tot fundamenteel aspect van het partnerschap tussen de ACS en de EU wordt bestempeld.
Ik wil onderstrepen of eraan herinneren dat de belangrijkste doelstelling van de samenwerking tussen de twee regio's de bestrijding van de armoede en de bevordering van de ontwikkeling was. Sinds 2005 is er sprake van nieuwe zorgwekkende ontwikkelingen. Deze hebben betrekking op de toekomst van onze handelsbetrekkingen met de ACS-landen. Hoe kunnen we verklaren, zoals in de herziene Overeenkomst van Cotonou gebeurt, dat de millenniumdoelstellingen voor de ontwikkeling ten grondslag moeten liggen aan de samenwerking tussen ACS en EU, zonder dat we ons zorgen maken over de gevolgen van toekomstige economische partnerschapsovereenkomsten voor het welzijn van de inwoners van deze landen, zonder dat we een effectbeoordeling maken voordat de onderhandelingen beginnen? Hoe kunnen wij het belang onderstrepen van steun aan de door de ACS-landen opgerichte organisaties voor regionale integratie, terwijl wij tijdens de onderhandelingen geen acht slaan op de bestaande organisaties en wij bovendien weten dat wij in de onderhandelingen die momenteel worden gevoerd, geen rekening kunnen houden met de belangen van landen van verschillende grootte en met verschillende ontwikkelingsniveaus?
Dankzij de herziening van de Overeenkomst van Cotonou kunnen wij vooral de nadruk leggen op het belang van een politieke dialoog tussen partners. Op deze basis moeten de Europese Unie en de ACS-landen voortaan het onbegrip uit de wereld helpen, op een gestage en constructieve wijze vooruitgang boeken in de onderhandelingen en overeenkomsten sluiten die de ontwikkeling van de ACS-landen geheel en al ten goede komen.
Jacques Barrot
Mevrouw de Voorzitter, ik wil tegen alle afgevaardigden die het woord hebben gevoerd, zeggen dat ik hun opmerkingen zo nauwkeurig mogelijk zal doorgeven aan mijn collega Louis Michel, die de dialoog over alle facetten van het ontwikkelingsbeleid zal voortzetten in de door u gewenste richting. Ik zal hem zeggen dat het Parlement zeer geïnteresseerd is in de ontwikkeling van dit beleid, dat hij, zoals u weet, vol overtuiging voert.
Velen onder u hebben het belang van dit partnerschap onderstreept. Ik wil terugkomen op de toewijzing van de middelen. Hiervan zou inderdaad 23,7 miljard euro moeten worden uitgetrokken als operationele kredieten voor de ACS-landen. We kunnen dat bedrag vergelijken met de 22,7 miljard euro die het Luxemburgse voorzitterschap had voorgesteld. De Europese Investeringsbank zal alles in het werk stellen om dit bedrag te integreren in haar steun aan de ACS-landen via eigen middelen. Het blijft een substantieel bedrag. Op jaarbasis gaat het om een verhoging van 35 procent vergeleken met het 9e Europees Ontwikkelingsfonds.
Bovendien moeten wij de steun aan de ACS-landen plaatsen in de bredere context van de externe acties van de Gemeenschap. Over het algemeen zullen de ACS-landen tevens profiteren van thematische begrotingslijnen en van fondsen die bestemd zijn voor de ACS-landen die het suikerprotocol hebben ondertekend, ten bedrage van 1,2 miljard euro. Door deze fondsen, die ten laste komen van de algemene begroting van de Gemeenschap, wordt het relatieve aandeel van de ACS-landen in de ontwikkelingshulp van de Gemeenschap vergroot vergeleken met vorige financiële vooruitzichten.
Ik denk dat ik de vooruitgang waarvan enkelen onder u hebben gerept, hiermee heb onderstreept. Tegelijkertijd ga ik ervan uit dat dit beleid nog verder ontwikkeld zal worden, omdat het thans deel uitmaakt van de missie en het doel van de Europese Unie.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
