SWIFT (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad oświadczeniem Rady w sprawie SWIFT.
Diego López Garrido
Panie przewodniczący! Przedmiotowe oświadczenie Rady dotyczy programu będącego porozumieniem między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi; jak państwo wiedzą, odnosi się ono do śledzenia sposobów finansowania terroryzmu, a zatem do wymiany i przekazywania danych finansowych, z czym - jak mam nadzieję - wszyscy się zgadzają. Porozumienie to obowiązuje już od kilku miesięcy. Funkcjonuje ono dobrze i zapewnia ciągłość przepływu informacji istotnych z punktu Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów.
Przedmiotowe porozumienie formalnie wygasa z dniem 31 stycznia. Z tego względu w trakcie poprzedniej prezydencji szwedzkiej Rada rozważała potrzebę zawarcia porozumienia umożliwiającego dalsze funkcjonowanie wspomnianego Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów. Dlatego 30 listopada 2009 r. Rada przyjęła decyzję dotycząca zawarcia porozumienia w sprawie TFTP (Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów).
Mamy do czynienia z porozumieniem tymczasowym. Dlatego obowiązuje ono jedynie przez krótki okres, który zasadniczo kończy się 31 października 2010 r. Z tego względu porozumienie tymczasowe, na które Rada - jak już powiedziałem - zgodziła się w zeszłym roku, tak czy inaczej straci moc, jeżeli Parlament Europejski nie podejmie wcześniej odpowiedniej decyzji w 2010 roku.
Tak obecnie wygląda sytuacja. W międzyczasie nie pojawił się żaden komunikat ze strony Komisji w sprawie treści tego porozumienia, które nadal nie jest znane Parlamentowi Europejskiemu, ale mogę już państwu powiedzieć, że zostanie ono przedstawione w przyszłym tygodniu, 25 stycznia. Parlament Europejski zapozna się z nim 25 stycznia. Przedmiotowe porozumienie pojawi się w tej Izbie, odpowiednio przetłumaczone, i zostanie poddane procedurze zatwierdzenia przez Parlament Europejski.
Zgodnie z informacją przedstawioną przez Komisję, nie uczyniono tego dotychczas z następującego powodu: Komisja nie opracowała odpowiednich tłumaczeń, a przez to Rada nie otrzymała ich jak dotąd od Komisji. Jak już powiedziałem, różne wersje językowe są obecnie dopracowywane, a jak państwo wiedzą, Rada może przekazać Parlamentowi ten dokument, to porozumienie, dopiero po otrzymaniu różnych wersji językowych, których zapewnienie jest zadaniem Komisji. Właśnie to otrzymamy 25 stycznia.
Ponadto mając na względzie przyszłość i myśląc nie o porozumieniu tymczasowym, a ostatecznym, Komisja ma zamiar przedstawić zalecenia w tym zakresie, dotyczące wypracowania porozumienia długoterminowego, nie takiego, które wygaśnie w październiku przyszłego roku, ale naprawdę długoterminowego. To porozumienie powinno być wynegocjowane i zawarte zgodnie z nowymi podstawami prawnymi zawartymi w traktacie lizbońskim, które zapewniają pełne uczestnictwo Parlamentu Europejskiego. Już obecnie Parlament Europejski jest w pełni zaangażowany w przedmiotowe porozumienia, i tak samo stanie się w odniesieniu do następnego porozumienia, w odniesieniu do którego Komisja nie przedstawiła jak dotąd żadnych zaleceń.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że przedmiotowe zagadnienie jest niezwykle ważne. Celem tej procedury, tego programu, jest walka z terroryzmem. Incydent z Detroit pokazał, że istnieje niebezpieczeństwo, że utrzymuje się zagrożenie i z tego względu państwa członkowskie nie mogą pozwolić, aby przepływ informacji do TFTP został wstrzymany. Sędzia Bruguière wyjaśnił to w ramach swojego wystąpienia in camera, sfilmowanego na forum tego Parlamentu w listopadzie. Stwierdził on, że jego zdaniem kilka państw członkowskich zdołało wykorzystać informacje przekazane Stanom Zjednoczonym do zdemaskowania działalności terrorystycznej i zapobiegnięcia jej.
Skłoniło to Radę, w trakcie gdy prezydencję sprawowała prezydencja szwedzka, do zapewnienia tymczasowego stosowania nowego porozumienia, aby uniknąć wygaśnięcia obecnego porozumienia z dniem 31 stycznia, a tym samym wstrzymania przepływu informacji. Była to jedyna możliwość, jaką miała Rada, by temu zapobiec, a stanowisko Parlamentu w sprawie otrzymywania informacji jest oczywiście zrozumiałe. Jak już powiedziałem, nie przedstawiono dokumentu z powodu opóźnienia w procesie przygotowania odpowiednich tłumaczeń w Komisji Europejskiej.
Manfred Weber
Panie przewodniczący, panie ministrze Garrido, panie i panowie! Cała debata była oczywiście z początku zabarwiona frustracją i irytacją wielu posłów do Parlamentu Europejskiego, ponieważ wydawało się nam, że sprawy są po raz kolejny przyspieszane w Radzie przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego. Dlatego cieszę się, że Rada doszła do wniosku, że dobrze byłoby skonsultować się z Parlamentem, zastosować teraz nowy traktat lizboński w trakcie procesu ratyfikacji, jak również dać nam szansę dokonania oceny, czy to porozumienie powinno obowiązywać, czy też nie.
W procesie legislacyjnym, o ile go teraz rozpoczniemy, grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) zastosuje jasne kryteria decyzyjne. Ten kij ma dwa końce. Z jednej strony grupa PPE kieruje się jasną zasadą, że w odniesieniu do europejskich danych, bez względu na to, gdzie się one znajdują, powinny być stosowane europejskie standardy ochrony danych. Wyznajemy zasadę, że chcemy, aby obywatelom przysługiwało prawo do skargi, jeżeli uznają, że objęcie ich danych kontrolą było niesłuszne. Zgadzamy się z podstawową zasadą, że dane powinny być przekazywane wyłącznie w indywidualnych przypadkach, tylko w odniesieniu do osób podejrzanych, a nie zgodnie z ogólną zasadą. Te kwestie uważamy za istotne.
Z drugiej strony oczywiście chcemy współpracować ze Stanami Zjednoczonymi. Chcemy współpracować z naszymi partnerami w walce z terroryzmem. Nie chcemy dopuścić do takiej sytuacji, w której po wygaśnięciu porozumienia będzie wywierana szczególna presja na poszczególne państwa, jak na przykład Belgię, ponieważ w takim przypadku poszczególne kraje mogą zacząć ze sobą współpracować na zasadzie dwustronnej. Również w tej kwestii konieczna jest rozwaga. Grupa PPE dokładnie to rozważy po przedłożeniu wniosku legislacyjnego.
Chciałbym ponownie zwrócić się do Rady i Komisji, aby nie zwlekały, lecz już teraz przekazały nam tekst, abyśmy mogli nad nim pracować. Jako Parlament jesteśmy w stanie pracować szybko i będziemy w stanie szybko załatwić tę sprawę. Wtedy zadaniem ministrów - i chciałbym to wyraźnie podkreślić: ministrów spraw wewnętrznych - będzie przekonanie Parlamentu, że proponowane obecnie metody są faktycznie niezbędne w walce przeciwko terroryzmowi.
Jesteśmy otwarci na ten proces, ale nadal musi nas przekonać władza wykonawcza, czyli inaczej mówiąc ministrowie.
Martin Schulz
Panie przewodniczący! Za pomocą traktatu lizbońskiego rozpoczynamy obecnie poważny proces legislacyjny.
Panie ministrze Garrido! Jeżeli mówi nam pan, że tłumaczenia w tak delikatnej kwestii, czy też ich brak powodują opóźnienia, z którymi po prostu będziemy musieli się pogodzić, to - przy całym szacunku - muszę stwierdzić, że to raczej wymówka, za pomocą której chce się pan obronić i nieco nas tu zmitygować. Jednakże nie możemy tego potraktować poważnie. Po prostu przyjmę to do wiadomości i zignoruję.
Sedno tej sprawy tkwi w czymś zupełnie innym: pominięciu Parlamentu Europejskiego. To całkowicie niedopuszczalne w przypadku porozumień międzynarodowych o tak dalekosiężnych konsekwencjach. Chcemy, aby Parlament był faktycznie włączony od pierwszego dnia w realizację tego porozumienia. Dlaczego tak się dzieje? Bardzo precyzyjnie ujął to w swoim liście przewodniczący tej Izby, pan Buzek, stwierdzając, że porozumienie w sprawie SWIFT przewiduje poważne naruszenie podstawowych swobód obywatelskich, zagwarantowanych w większości państw członkowskich w konstytucji, jak również na mocy Karty praw podstawowych.
Jednakże jeśli na podstawie takiego porozumienia mają zostać przyjęte środki wykonawcze, które przewidują naruszenia podstawowych swobód obywatelskich, to konieczne jest zapewnienie rygorystycznej ochrony prawnej obywateli przed takimi naruszeniami. Oznacza to konieczność zapewnienia ochrony danych pod każdym względem, gwarancji skasowania takich danych po upływie określonego, rozsądnego terminu oraz precyzyjnego ustalenia procedur odwoławczych, które będą przysługiwały obywatelom w przypadku naruszenia ich praw podstawowych. Jedną z zasadniczych cech rządów prawa jest prawo obywateli do bronienia się przed arbitralnym traktowaniem ze strony państwa.
Unia Europejska nie może znieść tej tradycji prawnej, która jest zakorzeniona w systemach 27 państw, poprzez usprawiedliwianie się brakiem tłumaczeń. Jeżeli poważnie traktujemy naszą wolę rozwijania praworządności na szczeblu europejskim, to musimy przenieść na ten szczebel również konieczność podejmowania interwencji ze względów bezpieczeństwa, ale także ze względu na uzasadnioną ochronę obywateli.
W związku z tym jeżeli porozumienie SWIFT miałoby teraz tymczasowo wejść w życie, Rada musi nam wyjaśnić, na czym polega jego wartość dodana. Nie mam zamiaru przypominać o przypadkach nadużywania danych przez liczne służby bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych. Ktoś wkłada trochę materiałów wybuchowych pod bieliznę i leci przez Atlantyk. Właśnie to jak dotąd udało się osiągnąć dzięki intensywnym działaniom w zakresie bezpieczeństwa amerykańskich służb wywiadowczych. Nie na tym ma to jednak polegać.
Zastanawiam się, dlaczego mamy zastosować tę pilną procedurę, skoro od 1 lutego obowiązuje porozumienie między UE a Stanami Zjednoczonymi w sprawie tymczasowej pomocy prawnej, którego art. 4 dokładnie określa sposób przekazywania danych w przypadkach, w których istnieją uzasadnione podejrzenia. Oznacza to, że wejście porozumienia SWIFT w życie nie będzie miało żadnej wartości dodanej pod względem ochrony.
Z tego względu ten nieuzasadniony pośpiech - albo, jak powiedzielibyśmy w Niemczech, ten "świński galop” - ten nacisk, aby przyspieszać bieg spraw, jest niezrozumiały i stąd nasze jednomyślne żądanie skierowane do Rady musi być wyartykułowane bardzo wyraźnie: proszę wysłać nam odpowiednie dokumenty! Omówimy tę sprawę i przeprowadzimy procedury parlamentarne w niezbędnym tempie, ponieważ zależy nam na bezpieczeństwie, ale nie tylko dla organów bezpieczeństwa; domagamy się bezpieczeństwa dla obywateli, których również te organy bezpieczeństwa mają chronić. Moim zdaniem właśnie to jest celem przedmiotowego porozumienia, ale jeżeli tak faktycznie jest, to chcemy, aby zostało ono przyjęte zgodnie z prawem.
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący, panie i panowie! Na początek mam dobrą informację: prezydencja hiszpańska poinformowała, że dokument zostanie przesłany w poniedziałek 25 stycznia, czyli innymi słowy - w przyszły poniedziałek - co przyjąłem do wiadomości. Oznacza to, że mamy teraz tydzień, aby omówić tę sprawę na forum Parlamentu - takie są realia.
Panie przewodniczący! Mam wniosek - o którym już wspomniałem i mam nadzieję, że spotka się on z poparciem ze strony pozostałych grup - aby na Konferencji Przewodniczących podjąć decyzję o zwołaniu posiedzenia zarówno komisji, jak i posiedzenia plenarnego w celu zbadania tego porozumienia tymczasowego, ponieważ dopuszczenie do jego wejścia w życie 1 lutego bez omówienia go na forum Parlamentu byłoby pozbawione sensu.
W związku z tym, panie premierze Zapatero, mamy dwie możliwości: tak lub nie. Mogę panu powiedzieć, że uzyskanie "tak” będzie uzależnione od spełnienia szeregu warunków; ważne, aby zdać sobie z tego sprawę, a my musimy znać odpowiedź w tej sprawie przed 25 stycznia. Jak dotąd nie wpłynęła żadna odpowiedź na warunki postawione przez Parlament.
Warunki te przedstawiają się następująco: po pierwsze Parlament musi być w pełni informowany i otrzymać wszelkie niezbędne informacje; po drugie Parlament musi zostać włączony w negocjacje w sprawie końcowego porozumienia; i po trzecie, istnieją konkretne warunki, dokładnie dziewięć, określone przez Komisję Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w rezolucji - zatwierdzonej przez Parlament - odnoszące się do samej treści porozumienia.
To, czego się od pana domagamy, jest bardzo proste: do 25 stycznia musi pan nie tylko wysłać nam porozumienie tymczasowe, ale również zareagować na trzy wnioski Parlamentu. Jeżeli pańska reakcja na nasze trzy wnioski będzie pozytywna, wtedy być może uda się uzyskać naszą zgodę dla porozumienia. Jeżeli nie będzie ona pozytywna, to głosowanie prawdopodobnie zakończy się klapą - takie jest przynajmniej zdanie mojej grupy.
Chciałbym podkreślić, że nasz sprzeciw w głosowaniu będzie oznaczać, że porozumienie tymczasowe nie wejdzie w życie 1 lutego. Tak wygląda obecna sytuacja i dlatego jutro zwrócę się do konferencji przewodniczących o zwołanie zarówno posiedzenia komisji właściwej w tej sprawie, jak i posiedzenia plenarnego celem omówienia porozumienia tymczasowego.
Rebecca Harms
Panie przewodniczący! Obecnie Parlament wylewa całą swoją frustrację na prezydencję hiszpańską, która dopiero co objęła swój urząd. Proszę potraktować to jako uwagę do całej Rady, ale mimo wszystko uważam, że państwo osobiście przyłożyli do tego rękę. Jestem zawiedziona, że na miejscach 21 i 22 nie ma dziś przedstawicieli Komisji, ponieważ - jeżeli dobrze rozumiem - obowiązkiem Komisji było przyspieszenie całej sprawy, skoro Parlament zwrócił się o uruchomienie procedury zatwierdzenia. Jednakże Komisja unika odpowiedzialności i wymiguje się od debaty.
Nie chcę powtarzać tego, co powiedzieli moi koledzy posłowie, ale chciałabym podkreślić, że dla Rady niezwykle niebezpieczne byłoby wejście w życie tymczasowego porozumienia w sprawie SWIFT bez uprzedniego głosowania na forum Parlamentu nad tym, co państwo mają zamiar nam przedstawić. Uważam, że procedura - jeżeli w dalszym ciągu będą państwo naciskać na jej przyjęcie z karkołomną prędkością przed 1 lutego, lub jak w świńskim galopie - jak całkiem słusznie określił to pan poseł Schulz - jest nie tylko prowokacją wobec Parlamentu, ale również stanowi naruszenie traktatów, naruszenie traktatu lizbońskiego tuż po jego wejściu w życie, co świadczy o braku odpowiedzialności.
W sprawach pilnych istnieją wszelkie możliwości wymiany kluczowych informacji na podstawie umów dwustronnych ze Stanami Zjednoczonymi i jakimkolwiek innym krajem świata, z którym takie porozumienia zostały zawarte. Zatem nie ma pośpiechu.
Chciałabym ponownie podkreślić, że obywatele UE przyglądają się z zainteresowaniem, by przekonać się, jak zareagujemy na przyjęty z ogromną radością traktat lizboński. Jeżeli na tym etapie nie zagwarantujemy kontroli parlamentarnej, jeżeli zaakceptujemy to naruszenie krajowych przepisów w sprawie ochrony danych i sprzeniewierzymy się Karcie praw podstawowych, która była tak często przywoływana w trakcie debaty nad traktatem lizbońskim, to moim zdaniem będzie to równoważne z samobójstwem i całkowicie niedopuszczalne. Pan, panie ministrze Garrido, jest jednak za to współodpowiedzialny wraz z Komisją.
Chciałabym zapytać pana o jeszcze jedną kwestię. Właśnie dotarła do mnie wiadomość tekstowa, że niektóre wersje językowe porozumienia w sprawie SWIFT zostały już opublikowane. Czy mógłby pan poinformować nas, które wersje językowe zostały już opublikowane w Dzienniku Urzędowym, kiedy to miało miejsce i dlaczego te wersje nie zostały jeszcze udostępnione Parlamentowi?
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Niedawne wydarzenia ponownie przypomniały nam wszystkim, jak istotna jest wymiana informacji w celu zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom UE. SWIFT jest cennym narzędziem realizacji tego celu. Spotkawszy się niedawno w Waszyngtonie z przedstawicielami rządu Stanów Zjednoczonych, w szczególności z panem Davidem Cohenem, podsekretarzem skarbu odpowiedzialnym za walkę z finansowaniem terroryzmu, zostałem na szczęście uspokojony dzięki wieloetapowym systemom kontroli i zabezpieczeń oraz niezależnemu nadzorowi, które - mam nadzieję - sprawią, że realizacja tego nowego porozumienia będzie odbywać się bez zarzutu.
Sprawą, w odniesieniu do której muszę zgłosić poważne obawy, jak to już zrobiły inne osoby, są niedostateczne konsultacje Rady z Parlamentem oraz rzekome opóźnienia ze strony Komisji. Częste i odpowiednie informowanie Parlamentu i wybranych przedstawicieli tej Izby ma kluczowe znaczenie, a zgoda ze strony Parlamentu nie powinna być narzędziem o charakterze retrospektywnym. Takie traktowanie ze strony Rady podważa demokratyczne wartości i zasady będące fundamentem tej Izby i tego Parlamentu. Mam nadzieję, że Rada, a w szczególności prezydencja, wezmą to sobie do serca.
Rui Tavares
Panie przewodniczący! Nasza Izba została w tym całym procesie potraktowana w sposób obraźliwy, czy wręcz upokarzający. To niedopuszczalne, aby wmawiać nam, że musimy poczekać na tłumaczenia, skoro wiemy, że prasa ma dostęp do kilku wersji językowym dzięki wyciekom informacji.
Niemniej w piątek przedstawiono nam w Brukseli zarys porozumienia, po tym jak posłowie do PE wyjechali do Strasburga. Tylko jeden poseł do PE był obecny w Brukseli. Tak się zdarzyło, że to ja byłem tym posłem.
Niedopuszczalne jest również stałe odwoływanie się do sprawozdania sędziego Bruguière'a, które jest utajnione. Nie jest to zbyt przekonujące, bowiem każdy, kto czytał sprawozdanie sędziego Bruguière'a wie, że nie zawiera ono praktycznie żadnych danych empirycznych.
Niedopuszczalne jest twierdzenie, że przedmiotowe porozumienie ma charakter tymczasowy, skoro dane zebrane w ciągu najbliższych 9 miesięcy będą udostępnione administracji amerykańskiej na 5 lat, a to może być administracja pani Sary Palin, a nie prezydenta Obamy. Czy obywatele europejscy mogą się czuć bezpieczni? Ewidentnie nie dają nam państwo innego wyjścia niż odrzucić przedmiotowe porozumienie, i nie ułatwiają nam państwo w żaden sposób życia.
Jednakże odrzucając to porozumienie oddajemy przysługę Komisji, ponieważ mamy dwie nowe panie komisarz, panią Malmström i panią Reding, które - jak wiemy - będą w stanie od nowa wynegocjować najlepsze możliwe porozumienie i jesteśmy pewni, że będą chciały to zrobić.
Martin Ehrenhauser
(DE) Panie przewodniczący! Pod pozorem walki z terroryzmem w ostatnich latach przyjęto, w tym również na forum Rady, bardzo liczne środki. Jednakże ogromna część tych środków nie pozostaje w rozsądnej proporcji do faktycznego zagrożenia ze strony terroryzmu. Wręcz przeciwnie, doprowadziły one do niedopuszczalnego ograniczenia praw obywateli. Systematyczna wymiana danych, nieuzasadniona żadnymi podejrzeniami, wynikająca z porozumienia SWIFT, nie stanowi oczywiście wyjątku. Nawet niemieckie Federalne Biuro Policji Kryminalnej, które nie ma reputacji organu chroniącego dane, uznało, że te środki są nieproporcjonalne. Musimy położyć kres tym stałym ograniczeniom praw obywateli i nie możemy zgodzić się na porozumienie tymczasowe.
W odniesieniu do metod stosowanych przez Radę chciałbym po raz kolejny stwierdzić dość wyraźnie, że Stany Zjednoczone badały i przechowywały dane użytkowników SWIFT bez jakichkolwiek ograniczeń. Jednak Rada nie sprzeciwiła się tej procedurze, tylko ją zalegalizowała! Chciałbym oczywiście również wezwać Radę do przekazania Parlamentowi Europejskiemu wszystkich informacji związanych z tą kwestią.
Diego López Garrido
Jedno z wystąpień, wydaje mi się, że pani poseł Harms, odnosiło się do rzekomej publikacji jednej z wersji językowych. Nie dysponuję taką informacją. Sprawdzę ją i poinformuję państwa o sytuacji na piśmie. Powiedziałem państwu, że porozumienie, które tymczasowo wejdzie w życie 1 lutego, trafi do rąk Parlamentu Europejskiego 25 stycznia. Zgodnie z europejskim prawem, zgodnie z art. 218 traktatu lizbońskiego i z konwencją wiedeńską, podpisane porozumienia mogą tymczasowo wejść w życie. Dlatego ono obowiązuje.
Dla Unii Europejskiej i oczywiście dla Rady istotne jest, aby to porozumienie nadal obowiązywało. Ważne jest, aby te porozumienia w sprawie Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów nadal obowiązywały. Mamy poczucie, że to korzystny krok, że służy on walce z terroryzmem i że obejmuje współpracę ze Stanami Zjednoczonymi, które są krajem wiarygodnym, krajem partnerskim, sąsiadem, którego cel jest zbieżny z naszym: walka z terroryzmem. Nie ma to nic wspólnego z opóźnieniem w przekazaniu tłumaczeń, to z pewnością nie jest wymówka, panie pośle Schulz. To nie gra na czas, panie pośle Weber.
Jak państwo wiedzą kilka tygodni a nawet miesięcy temu prezydencja szwedzka, Rada, zaproponowała wysłanie tego projektu przez Radę w jednej wersji językowej do Parlamentu, natomiast Komisja zwróciła uwagę, że to niemożliwe, ponieważ faktycznie to Komisja powinna wykonać tłumaczenia i przesłać je dalej. Rada, a ściślej prezydencja szwedzka, miała dobre intencje, ale nie było to możliwe ze względów prawnych czy technicznych. Dlatego umowa pojawia się dopiero teraz. Rozumiem, że Parlament Europejski wolałby wcześniej dysponować tymi tłumaczeniami. Całkowicie się z tym zgadzam. Gdybym był posłem do PE, myślałbym dokładnie tak samo i również wolałbym wcześniej dysponować tymi tłumaczeniami. Tak się nie stało z przyczyny, którą państwu opisałem. Nie ma to nic wspólnego z terminowym działaniem, ukrywaniem czegoś bądź wymawianiem się. Absolutnie nie.
Moim zdaniem mamy do czynienia z porozumieniem, w którym Parlament Europejski będzie miał pełną szansę uczestnictwa, ponieważ traktat lizboński wszedł w życie, a my - a przynajmniej znaczna większość z nas - przyjęliśmy ten traktat, który umożliwi Parlamentowi suwerenne uczestnictwo. Jeżeli Parlament będzie sobie tego życzył, będzie miał szansę skrócić okres obowiązywania tego porozumienia tymczasowego. Parlament weźmie udział w negocjacjach kolejnego porozumienia długoterminowego. PE, oczywiście wspólnie z Radą, będzie władny wpłynąć na kształt porozumienia w sprawie SWIFT, które naszym zdaniem jest bardzo ważne, które zasługuje na debatę w tym Parlamencie, szczegółową, poważną, pozbawioną pośpiechu, czy presji, że użyję sformułowania, które już tu padło.
Co więcej - zwracam się do pana posła Verhofstada i pozostałych przedmówców - całkowicie zgadzamy się, że należy przestrzegać praw podstawowych obywateli, prawa do prywatności i europejskich przepisów w sprawie ochrony danych. Ponadto obecnie dysponujemy kolejnym instrumentem gwarantującym te prawa, Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, która właśnie weszła w życie, ponieważ została połączona z traktatem lizbońskim i już w pełni obowiązuje. Jedno z gwarantowanych przez nią praw to prawo do prywatności i ochrony danych. W związku z tym spełnione są wszelkie warunki, aby zawrzeć dobre porozumienie.
W odniesieniu do propozycji pana posła Verhofstada, aby wysłać list bądź w trybie natychmiastowym przyjąć stanowisko Rady w sprawie warunków postawionych przez Parlament, uważam, że najlepszym rozwiązaniem będzie, kiedy po otrzymaniu dokumentów przez Parlament, będziemy do państwa dyspozycji jeśli chodzi o przeprowadzenie debaty nad każdą kwestią, przy spełnieniu tych wszystkich warunków, co umożliwi nam dojście do poważnego, dokładnego, wolnego od nacisków porozumienia w tej sprawie.
Tak, oczywiście uważamy, że kluczowe znaczenie ma wejście tego porozumienia tymczasowego w życie, a w każdym razie na mocy traktatu lizbońskiego Parlament będzie miał pełne prawo, aby zadecydować ostatecznie, czy to porozumienie powinno obowiązywać, czy też nie. Będzie to uzależnione od państwa. Będzie to uzależnione od całego Parlamentu.
Przewodniczący
Zamykam debatę. Jak wcześniej powiedziałem, niemożliwe jest udzielenie głosu innym osobom. Mogę udzielić głosu w sprawie formalnej. Proszę bardzo.
Sophia in 't Veld
Panie przewodniczący! Chciałabym jedynie dobrze zrozumieć jedną kwestię: jeżeli dostępna jest tylko jedna lub kilka wersji językowych, to chciałabym wiedzieć, jaka jest znajomość języków komisarzy i członków Rady, którzy podpisali porozumienie i podjęli decyzję w tej sprawie 30 listopada - przecież te informacje są dostępne.
Przewodniczący
To nie była sprawa formalna, ale zgodziłem się na to, ponieważ pani poseł in 't Veld tak grzecznie zwróciła się o udzielenie głosu. Proszę, panie ministrze.
Diego López Garrido
Powtórzę to, co już powiedziałem. Sprawdzę informację, której udzieliła mi pani poseł Harms, uwzględniając dokument; wydaje mi się, że tak było. Nie jestem pewien, ponieważ oczywiście nie mam go ze sobą, więc poinformuję ją, jak wyglądała sytuacja w tej kwestii.
Powtórzę raz jeszcze, że tak czy inaczej 25 stycznia będą państwo mieć porozumienie do dyspozycji i będziemy w stanie omówić je w odpowiadający państwu sposób. Prezydencja hiszpańska, rząd i Rada są do państwa dyspozycji w celu długiego i szczegółowego - jak państwo będą sobie życzyć - omówienia tego porozumienia, którego wejście w życie w przyszłości będzie uzależnione od Parlamentu Europejskiego.
Przewodniczący
Jeden wyjątek szybko staje się regułą, a ja nie mogę odmówić udzielenia głosu panu posłowi Schulzowi. Panie pośle, proszę bardzo.
Martin Schulz
(DE) Panie przewodniczący! Przepraszam za ponowne zabranie głosu. To w moim życiu rzadkie wydarzenie, ale to nie miejsce na zabawę. Panie ministrze Garrido! Porozumienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 13 stycznia. Nie jest pan za to odpowiedzialny, ale jeżeli teraz mówi nam pan "muszę najpierw sprawdzić, które wersje językowe są dostępne”, to muszę pana poinformować, że nie bierzemy udziału w kabarecie ku uciesze posłów do PE i ministrów. To izba parlamentarna, w której wymagana jest poważna praca!
Chciałbym teraz panu coś powiedzieć - nie prezydencji hiszpańskiej, lecz Radzie. Sposób, w jaki Rada zajmowała się tą sprawą, pokazuje, że nie ma ona żadnego szacunku dla Parlamentu. Nadszedł już czas, abyśmy powiedzieli Radzie, że to już koniec tych gierek. Mamy do czynienia z poważną procedurą legislacyjną - w Europie oznacza to oczywiście dostępność wszystkich dokumentów i wszystkich dossier we wszystkich wersjach językowych od początku procedury, a nie oznacza, że musimy szukać dokumentów za pomocą magicznej różdżki po rzekomym zakończeniu procedury. To nie jest normalna procedura. Zwracam się obecnie do pana o poinformowanie nas, które wersje językowe były dostępne w chwili publikacji porozumienia w Dzienniku Urzędowym w dniu 13 stycznia. Zwracam się o to formalnie w imieniu naszej grupy.
Przewodniczący
Panie i panowie, proszę bardzo! Po wypowiedzi pana posła Schulza udzielimy głosu panu ministrowi w celu udzielenia ostatecznej odpowiedzi, po czym zamkniemy debatę.
Diego López Garrido
Mamy zamiar udzielić Parlamentowi wszelkich informacji, o które się zwrócił: w sprawie wersji językowych, w sprawie tego, które z nich są dostępne i tak dalej. Przede wszystkim zrobimy to w sposób szczegółowy i poważny.
Nie uważam, aby Rada potraktowała Parlament w sposób upokarzający, ani też w żadnej mierze nie odmawiała udzielenia mu informacji. Mówię tu o prezydencji szwedzkiej, która wówczas zrobiła wszystko, co było w jej mocy, aby móc przedłożyć porozumienie, ale nie było to możliwe ze względów prawnych, ponieważ niektóre wersje językowe nadal nie zostały przetłumaczone. Obecnie, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, Parlament Europejski będzie miał możliwość dokładnego omówienia tej sprawy, a Rada jest gotowa udzielić Parlamentowi wszelkich informacji, które będą niezbędne dla nawiązania dialogu w tej sprawie.
Nie uważam, aby stanowiło to niewłaściwe traktowanie Parlamentu Europejskiego, dlatego nie podzielam stanowiska zajętego w tej sprawie przez pana posła Schulza. Będą o tym świadczyć fakty. Parlament Europejski otrzyma pełny tekst i będzie miał szansę przeprowadzić w tej sprawie z Radą tak długą i szczegółową debatę, jakiej będzie sobie życzył, a ostatnie zdanie w tej sprawie będzie należało do Parlamentu Europejskiego.
Właśnie tak prosto przedstawia się sytuacja. Uważam zatem, że nie ma podstaw do obaw, iż Rada ukrywa informacje w jakiejkolwiek sprawie. Rada w pełni zgadza się z potrzebą przestrzegania praw podstawowych Unii i z potrzebą respektowania Parlamentu, stanowiącego reprezentację społeczeństw Europy.
Przewodniczący
Zamykam debatę. Nie udzielę już nikomu głosu w tej sprawie.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Franz Obermayr  
Porozumienie określane mianem SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication) reguluje przekazywanie danych pochodzących z globalnej sieci bankowej. Każdego dnia 8 tysięcy instytucji walutowych z 200 krajów komunikuje się ze sobą za pomocą kanałów Stowarzyszenia, które ma siedzibę w Belgii, a którego centra danych znajdują się w Holandii i Stanach Zjednoczonych. Zgodnie ze stanowiskiem Komisji wniosek o udostępnienie danych może dotyczyć wyłącznie przekazów międzynarodowych, a usługa jest ściśle ograniczona do postępowań w sprawach terroryzmu, prowadzonych przez służby wywiadowcze. Jednakże zarówno wysocy rangą politycy, jak i eksperci kryminalistyczni wątpią, aby w Stanach Zjednoczonych dane były wykorzystywane wyłącznie w celu zwalczania działań terrorystycznych. Nadużywanie danych, naruszanie praw obywatelskich i przekazywanie danych stronom trzecim to nader realne zagrożenia, które mogą być skutkiem porozumienia w sprawie SWIFT. Jako posłowie do Parlamentu Europejskiego zdecydowanie nie możemy pozwolić na wejście w życie tego porozumienia i wynikające z niego przekazywanie danych do Stanów Zjednoczonych, a już z pewnością nie bez zgody Parlamentu Europejskiego. Tymczasowe wejście w życie porozumienia przed zaplanowaną na luty debatą w Parlamencie stanowiłoby ogromne naruszenie podstawowych zasad demokracji.
