1. Zabójstwa obrońców praw człowieka w Rosji
Przewodniczący
Otrzymałem sześć projektów rezolucji w sprawie zabójstw prawników zajmujących się prawami człowieka w Rosji (art. 122).
Heidi Hautala
autorka. - (FI) Panie przewodniczący! Powinniśmy rzeczywiście pomyśleć teraz o obrońcach praw człowieka, których zabito niedawno na północnym Kaukazie i zapalić świecę, by uczcić ich pamięć. Musimy pamiętać, że Natalia Estemirowa, Zarema Sadulajewa, Alik Dżabraiłow i wielu innych, którzy cierpieli i oddali życie w obronie praw człowieka, zasługuje na poparcie nas wszystkich. Niestety nie potrafiliśmy ich wystarczająco popierać za życia.
To zatrważające, że Rosja nie potrafiła przeprowadzić wystarczająco wnikliwych śledztw, aby ustalić winnych tych zabójstw i pociągnąć ich do odpowiedzialności. Wiem, że Unia Europejska oficjalnie komunikowała się z Rosją w tej sprawie. Dość oczywiste jest jednak, że nasze wysiłki są niewystarczające i musimy się poważnie zastanowić, jak możemy doprowadzić do tego, aby w Rosji funkcjonowały rządy prawa i jak możemy położyć o wiele większy nacisk na tę sprawę podczas negocjowania nowej umowy o partnerstwie i współpracy z tym państwem.
Musimy też zastanowić się, jak możemy bardziej niż obecnie wspierać obrońców praw człowieka w Rosji. Powinniśmy porozmawiać o tym, czy moglibyśmy zaoferować ochronę osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie i czy instytucje UE mogą niezwłocznie załatwiać dla nich wizy, aby mogli uciec z Rosji, w której im i ich życiu zagraża niebezpieczeństwo. Zdaniem Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego ważne jest, aby Parlament Europejski posiadał ośrodek rozpowszechniający informacje o sytuacji działaczy na rzecz praw człowieka, których życie jest zagrożone, a który miałby na celu udzielać im pomocy, we współpracy z innymi instytucjami. Możemy wiele zrobić. Anna Politkowska powiedziała kiedyś, że Zachód może zrobić tak wiele, ale robi tak niewiele.
(Brawa)
Véronique De Keyser
Panie przewodniczący! Chcę wykorzystać ten krótki czas, jaki mam na wyjaśnienie stanowiska mojej grupy, która nie podpisała się pod wspólną deklaracją i zgłasza inną rezolucję.
Chciałabym najpierw powiedzieć, że w pełni się zgadzamy z treścią wspólnej rezolucji, jeżeli chodzi o Natalię Estemirową, Zaremę Sadulajewą i Alika Dżabraiłowa.
Jesteśmy wstrząśnięci tymi nowymi zabójstwami, a są to jedynie niektóre zabójstwa działaczy na rzecz praw człowieka w Czeczenii.
W naszej rezolucji wzywamy dokładnie do tego samego, do czego wzywa się we wspólnej rezolucji: potępiamy te ataki, żądamy dochodzenia i wyrażamy nasze zaniepokojenie pogarszaniem się sytuacji w dziedzinie praw człowieka działaczy w Rosji.
Różnica w naszym stanowisku dotyczy dodatkowego odniesienia zawartego we wspólnej rezolucji do wszystkich obrońców praw człowieka i ogólnie do sytuacji w rejonie północnego Kaukazu. Uważamy, że można te sprawy poruszyć gdzie indziej - do czego się zobowiązuję - w szczególności w rezolucji, która będzie poprzedzała spotkanie na szczycie między Unią Europejską a Rosją. Chcemy, aby stanowisko dotyczące obrońców praw człowieka i ich ochrony stanowiło część tej rezolucji, a także element negocjacji, które będziemy w przyszłości z Rosją prowadzili.
Dodam zatem, że chodzi tutaj po prostu o miejsce i czas. Jest to sprawa polityczna, którą powinno się załatwić politycznie, a nie tutaj, kiedy zajmujemy się pilnymi przypadkami. Dlatego postanowiliśmy wprowadzić takie rozróżnienie, ale oczywiście co do meritum w pełni zgadzamy się z pozostałymi grupami.
Renate Weber
autorka. - Panie przewodniczący, pozwoli pan, że przedstawię izbie kilka faktów. W styczniu tego roku, po południu, w centrum Moskwy, zastrzelono Stanisława Markiełowa, prawnika zajmującego się prawami człowieka, reprezentującego zamordowaną dziennikarkę Annę Politkowską. W tym samym zamachu od kuli zginęła również Anastazja Baburowa, dziennikarka, która próbowała go chronić.
W lipcu w Inguszetii znaleziono martwą Natalię Estemirową, znaną rosyjską działaczkę na rzecz praw człowieka i dziennikarkę, po tym jak została porwana przez uzbrojonych mężczyzn w sąsiedniej Czeczenii. Niecały miesiąc później porwano i zabito inną działaczkę organizacji pozarządowej, Zaremę Sadulajewą, i jej męża.
W sierpniu, zaraz po wyjściu z domu w Dagestanie zamordowany został dziennikarz Malik Achmediłow. Sześciu wybitnych dziennikarzy i obrońców praw człowieka zginęło w ciągu niespełna ośmiu miesięcy.
Te porwania i zabójstwa stanowią jedynie niektóre konsekwencje pogarszania się sytuacji w dziedzinie praw człowieka w Rosji, gdzie niezależne autorytety, w tym prawnicy, dziennikarze i inni działacze narażeni są na nasilającą się przemoc, groźby i bezpodstawne oskarżenia.
Nie można dalej ignorować łamania praw człowieka w Rosji, a w szczególności na północnym Kaukazie. Nie możemy być aż tak naiwni, aby uważać, że rosyjskie supermocarstwo, dysponujące jednymi z najpotężniejszych służb wywiadu na świecie, nie potrafi znaleźć winnych i postawić ich przed obliczem sprawiedliwości.
Niezależnie od orientacji politycznej wszyscy musimy zrozumieć, że bezkarne ataki na obrońców praw człowieka doprowadzą do jeszcze większej przemocy i narastania kultury bezprawia. Władze rosyjskie muszą zapewnić fizyczne bezpieczeństwo, swobodę podróżowania i wypowiedzi obrońcom praw człowieka, zgodnie z deklaracją ONZ w sprawie obrońców praw człowieka.
Bernd Posselt
autor. - (DE) Panie przewodniczący! Naszemu byłemu posłowi-seniorowi, panu Ottonowi von Habsburgowi, zadano kiedyś pytanie, czy żałuje, że jest posłem do Parlamentu Europejskiego, a nie cesarzem. Odpowiedział, że nie, bo gdyby był cesarzem, to musiałby zwracać się do głupca "Wasza Ekscelencjo”, a jako poseł do PE może nazywać głupca głupcem. Historia ta przypomina mi się, kiedy pojawia się kwestia praw człowieka.
Nie jesteśmy organem dyplomatycznym - jesteśmy politycznym organem parlamentarnym. Możemy mówić prawdę. Jest takie powiedzenie, że "ryba psuje się od głowy”. Nie jest tak - i chcę tu podziękować pani poseł Weber za tak jasne wystąpienie - że te wydarzenia i zabójstwa na Kaukazie mają charakter przypadkowy lub są dziełem jakiejś mrocznej siły. Od kiedy doszedł do władzy pan Putin, co jest związane ze sprawą Czeczenii i tajemniczych wybuchów w domach w Moskwie, całe już lata ciągnie się ślad krwi, który zawsze prowadzi do Czeczenii, a którego ofiarami są niewinne osoby: cywile, a w szczególności działacze na rzecz praw człowieka, którzy, tak jak tutaj wymienieni - a wiele z tych osób poznaliśmy osobiście - pracują nie tylko na rzecz praw człowieka w Czeczenii, ale również na rzecz demokratycznej Rosji i zrozumienia między narodami czeczeńskim i rosyjskim oraz pokoju na Kaukazie. Ludzie ci giną jeden za drugim.
Pani poseł De Keyser! Właśnie dlatego konieczne było odbycie debaty w trybie pilnym. Wystawimy się na pośmiewisko, jeżeli kobietę, którą wychwalano w tej Izbie, która odwiedzała nas w Strasburgu ze względu na swoje zaangażowanie w prawa człowieka, morduje się naszych oczach, a my przełożymy debatę w jej sprawie na jakiś późniejszy termin.
Rosja bacznie nas obserwuje, aby zobaczyć, czy potrafimy niezwłocznie zareagować, więc musimy reagować niezwłocznie, mówiąc bardzo wyraźnie: połóżcie kres tym zabójstwom, łamaniu praw człowieka, i uwolnijcie Czeczenię oraz Rosję, ale przede wszystkim połóżcie kres systematycznemu łamaniu praw człowieka i zabójstwom w tajemniczych okolicznościach.
Tomasz Piotr Poręba
autor. - (PL) Po raz kolejny na wokandę Parlamentu Europejskiego powraca kwestia łamania praw człowieka w Rosji.
Do systematycznych prześladowań mniejszości religijnych i etnicznych dochodzą dzisiaj regularne zabójstwa obrońców praw człowieka. Praca dziennikarzy i działaczy pozarządowych Rosji wiąże się z codziennym narażaniem życia. Groźby, uprowadzenia, tortury, bezpodstawne przetrzymywanie w aresztach i zabójstwa stają się codziennością. Bierność władz rosyjskich w prowadzeniu dochodzenia w sprawach popełnionych zbrodni, brak konkretnych rezultatów i pozostający na wolności przestępcy są nie tylko dowodem kompletnego braku skuteczności, co niemego przyzwolenia i obojętności.
Poszanowanie praw człowieka powinno być jedną z kluczowych kwestii w dalszym rozwoju stosunków Unii Europejskiej z Rosją. Naszym obowiązkiem jest żądanie od Rosji przeprowadzenia rzetelnych i skutecznych dochodzeń, ukarania winnych i położenia kresu bestialskim morderstwom.
Cornelia Ernst
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jako nowemu posłowi do PE pozwólcie mi państwo powiedzieć na początek, że prawa człowieka są niezmiernie ważne również dla mojej partii, niemieckiej lewicy, i że potępiamy wszelkie łamanie praw człowieka, niezależnie od tego, gdzie lub kto je łamie. Nie ma to nic wspólnego z mieszaniem się w sprawy wewnętrzne.
Od lat jestem szczerze zaniepokojona i zbulwersowana faktem, że raz za razem zabija się działaczy na rzecz praw człowieka zaangażowanych w sytuację w Czeczenii. Zabójstwa Natalii Estemirowej, Stanisława Markiełowa, Zaremy Sadulajewej stanowią naprawdę wstrząsające przykłady Dlatego ważne jest, żebyśmy w tej Izbie zajęli się tą sprawą.
Niepokoi mnie to, że w sprawach takich, jak zabójstwo Anny Politkowskiej nie prowadzi się dochodzenia. Jeżeli postępowanie to zostanie teraz wznowione, to mam najszczerszą nadzieję, że tym razem sprawcy zostaną wykryci i aresztowani, bo w przeciwnym wypadku istnieje niebezpieczeństwo dalszego rozlewu krwi i będzie to postrzegane jako przyzwolenie na popełnianie tego rodzaju czynów. Oczekujemy po prostu niezwłocznego i pełnego dochodzenia w sprawie tych zabójstw i bezwzględnego rozstrzygnięcia tej sprawy, bo sama Rosja nie może już dłużej zwlekać, tylko musi podjąć walkę o ochronę praw człowieka. Nie może być tak, że ochrona praw człowieka oznacza wyrok śmierci. Uważam również, że na nadchodzącym spotkaniu na szczycie UE-Rosja należy potraktować te sprawy jako pilne, nie jako zagadnienia drugoplanowe, tylko zgodnie z wagą, na jaką zasługują.
Osobiście oczekuję również, że zagadnienia praw człowieka będą uczciwie omawiane w tej Izbie. Wolałabym nie omawiać takich zagadnień w czwartek po południu i uważam, że ten temat powinien nas interesować, nawet jeżeli konkuruje z przedsiębiorczością i handlem. Takie zagadnienia często traktowane są jako drugorzędne. To właśnie chcemy zmienić i o tym również chciałam tutaj powiedzieć.
Filip Kaczmarek
Panie przewodniczący! W kraju o wysokich wskaźnikach przestępczości można lansować tezę, że obrońcy praw człowieka giną przypadkowo. Przypadkowo, bo w takich krajach w ogóle wiele osób jest ofiarami pospolitej przestępczości. Dziś, 17 września, muszę przypomnieć o smutnej rocznicy, 70. rocznicy agresji sowieckiej na Polskę. Po tym ataku Sowieci rozstrzelali co najmniej 21768 polskich obywateli. Dlaczego o tym mówię? Dlatego, że dzisiaj w Rosji mówi się, że to była pospolita zbrodnia, czyli tak samo, jak pospolite jest zabijanie obrońców praw człowieka.
Skala zabójstw obrońców praw człowieka w Rosji powoduje, że interpretowanie tego zjawiska jako wyniku pospolitej przestępczości jest całkowicie karkołomne. Teza, że są to przypadkowe morderstwa jest nie do obrony. Systematyczność tych wydarzeń powoduje, że musi być coś w klimacie, w atmosferze społecznej, politycznej Rosji, co powoduje, że te morderstwa tak często się zdarzają. Bagatelizowanie tego wynika z kolei z kryzysu moralnego w tym kraju, z trywializacji śmierci, dehumanizacji, relatywizmu i zaniku wartości. Myślę, że nasza rezolucja jest wyważona i pomoże Rosjanom rozwiązać ten problem.
Justas Vincas Paleckis
w imieniu grupy S&D. - (LT) Grupa Socjaldemokratów nie może pozostać obojętna na sprawę niedawnych zabójstw obrońców praw człowieka w Rosji. Śmierć Anny Politkowskiej, Natalii Estemirowej, Zaremy Sadulajewy i Andrieja Kułagina nie może przejść bez echa. Zdecydowanie potępiamy sprawców tych barbarzyńskich czynów i to, że niestety w niektórych regionach Rosji panuje atmosfera bezkarności, a w sprawie morderstw na tle politycznym nie prowadzi się śledztw.
Prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew obiecał, że sprawcy tych zabójstw zostaną znalezieni i ukarani. Jego reakcja była bardziej zdecydowana niż poprzedniego prezydenta, ale to nadal tylko słowa. Dopiero czas pokaże, czy władze Rosji potrafią wywiązać się z podjętych zobowiązań, jakże ważnych dla obywateli tego kraju oraz społeczności międzynarodowej. Naszym zdaniem zawarta w proponowanej rezolucji ocena rosyjskich działań na północnym Kaukazie przekracza zakres zastosowania przedmiotowej rezolucji, toteż socjaldemokraci postanowili przyjąć własny, odrębny dokument. Socjaldemokraci są przekonani, że sytuacja w dziedzinie praw człowieka w Rosji uległaby rzeczywistej poprawie, gdyby zintensyfikowano konsultacje między UE a Rosją w sprawie praw człowieka. Czynny udział w tych konsultacjach powinny wziąć Parlament Europejski, Duma Państwowa, organizacje obywatelskie, społeczne i zajmujące się prawami człowieka w UE oraz Rosji. Podkreślamy, że ochronę praw człowieka trzeba również szeroko omówić na następnym spotkaniu przywódców UE i Rosji. Ta sprawa staje się nieodłączną częścią umowy między UE a Rosją.
Laima Liucija Andrikien
(LT) Niniejsza debata i rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zabójstw działaczy na rzecz praw człowieka w Rosji są szczególnie ważne, zwłaszcza teraz, kiedy słyszymy kolejne wiadomości o mordowaniu obrońców praw człowieka w Rosji: Natalii Estemirowej, Alika Dżabraiłowa, Zaremy Sadulajewy i innych. Unia Europejska nie może pozostać obojętna wobec brutalnego zabijania działaczy na rzecz praw człowieka. W stosunkach z Rosją musimy podkreślać i podkreślamy, że śledztwa w sprawie tych zabójstw trwają za długo i z reguły kończą się niewykryciem sprawców. Taka niemożliwa do przyjęcia praktyka staje się normą w Rosji, szczególnie w przypadku przestępstw w Czeczeni, gdzie panuje bezkarność. Jedną z naszych fundamentalnych wartości jest poszanowanie praw człowieka, godności ludzkiej i życia ludzkiego, a żadnych pragmatycznych interesów nie można przedkładać nad te wartości. Uważam, że prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew jako sprawę honoru powinien potraktować dopilnowanie, by uczyniono wszystko, żeby przeprowadzić pełne dochodzenia w sprawach porwań i zabójstw obrońców praw człowieka i postawiono winnych przed obliczem sprawiedliwości.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Sytuacja w dziedzinie praw człowieka w Rosji pogarsza się. Obecnie wzywamy władze rosyjskie, aby uczyniły wszystko, co w ich mocy. w celu zapewnienia ochrony obrońcom praw człowieka. Wiemy, że tym, czego brakuje najbardziej jest wola uczynienia tego "wszystkiego”. Można to zrobić, bo Kreml wywiera decydujący wpływ na struktury władzy i sądownictwo w Rosji. Zatem jeżeli rosyjski wymiar sprawiedliwości nie chroni obrońców praw człowieka, to można założyć, że reżim ma współudział w tych przestępstwach.
Nasze dzisiejsze przesłanie powinno być skierowane do rządów UE i do Komisji. Tak długo jak Kreml zakłada, że obawy o los obrońców praw człowieka pozostaną na poziomie deklaracji i nie wpłyną na stosunki gospodarcze, Putin i Miedwiediew mogą wyciągnąć wniosek, że jawne morderstwo popełnione na Annie Politkowskiej niczego UE nie nauczyło..
Bogusław Sonik
(PL) W jakże symbolicznym dniu mówimy dzisiaj o deptaniu praw człowieka w Rosji. Dokładnie 70 lat temu, 17 września 1939 roku Armia Czerwona w porozumieniu z Hitlerem zajęła 1/3 terytorium Polski walczącej wówczas z niemieckim najeźdźcą. Stalinowskie wojsko mordowało wówczas tysiące Polaków, setki tysięcy wywożono do łagrów. Na rozkaz Stalina dokonano mordu na tysiącach oficerów polskich w Katyniu. 17 września pozostanie dla nas na zawsze dniem hańby stalinowskiej Rosji.
Dzisiejsza Rosja nie ma odwagi zmierzyć się z tą straszną prawdą. Jej dzisiejsze władze szukają pokątnych tłumaczeń dla ówczesnego przymierza z Hitlerem. Do dziś Moskwa odmawia ujawnienia archiwów w sprawie katyńskiego mordu.
W historii wielu państw zdarzają się rzeczy straszne. Miarą dojrzałości narodów jest umiejętność zmierzenia się ze swoją przeszłością i potępienia tego, co potępić należy w swojej historii. Takim przykładem są dzisiejsze Niemcy. Tylko wówczas przeszłość przestanie ciążyć dzisiejszej Rosji i pozwoli wejść z podniesionym czołem do grona narodów wolnych i demokratycznych, tylko Rosja, która pozbędzie się raz na zawsze swojego stalinowskiego, strasznego bagażu stanie się państwem, które będzie potrafiło zaprzestać walki ze swoimi obywatelami, którzy dziś z narażeniem życia walczą w tym kraju o przestrzeganie podstawowych wolności i praw człowieka.
Chwała tym, którzy padli ofiarami skrytobójczych mordów. Będziemy o Was pamiętać.
Rui Tavares
(PT) Dzień dobry, panie i panowie. Zabójstwo Natalii Estemirowej napełniło wszystkich w tej Izbie wielkim smutkiem, bo o jej porwaniu dowiedzieliśmy się właśnie w dniu, w którym zgromadziliśmy się tutaj po raz pierwszy, a o jej zabójstwie już kilka godzin później. Coś takiego porusza każdego, gdziekolwiek na świecie się znajduje. Jak już powiedziała moja koleżanka, pani poseł Ernst, głęboko wierzę w to, że lewica musi bronić praw człowieka oraz obrońców praw człowieka wszędzie, niezależnie od kraju, w którym się znajdują.
Te ataki, ta ofensywa przeciwko działaczom na rzecz praw człowieka w Rosji ma bardzo niepokojące skutki. Powodują one zastraszenie i na pewno będzie stanowić traumatyczne przeżycie dla wszystkich, którzy chcą bronić praw człowieka w Rosji. Stanowią bowiem pierwszy etap ofensywy, która później doprowadzi do pogorszenia całej sytuacji w zakresie praw człowieka, nie mówiąc o prawach człowieka samych działaczy.
Skutki tych zabójstw są więc nieprzewidywalne i niepokojące. Bez szybkiego i skutecznego dochodzenia sądowego i beż żadnych gwarancji poszanowania bezpieczeństwa działaczy na rzecz praw człowieka, sytuacja może się rzeczywiście stać skrajnie niepokojąca. Z tego względu z wielkim zadowoleniem będę głosować za przyjęciem przedmiotowej rezolucji i opowiadam się za ponowieniem zawartych w niej apeli do władz rosyjskich o ochronę aktywistów zajmujących się prawami człowieka.
Pochodzę z Portugalii, leżącej na przeciwnym końcu Europy, a w przyszłym tygodniu jadę do Rosji. Jutro idę do ambasady rosyjskiej po wizę. Uważam, że stosunki między Europą a Rosją mają ogromne znaczenie, a Europa jest Rosji wiele winna. Pierwsze, co Europa jest winna Rosji to szczerość i jasne stawianie sprawy w kwestii ochrony praw człowieka oraz swobód naszych rosyjskich współobywateli Europy.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Panie przewodniczący! Pana język jest tak piękny, że postanowiłam spróbować podziękować panu po węgiersku: köszönöm. Panie pośle Tavares! Chciałabym odpowiedzieć na pana uwagi. Działalność na rzecz praw człowieka to nie tylko sprawa lewicy - interesuje ona również nas z centroprawicy i miejmy nadzieję, że zachęci to innych do współpracy. Pani poseł Ernst wspomniała o czymś, co jest absolutną prawdą. Omawiamy tutaj ten temat, podczas gdy większość posłów obecnych na sesji plenarnej jest już w drodze do domu, a przecież musimy działać razem, aby ten temat stał się rzeczywistością polityczną.
Byłam kiedyś członkiem Komisji Spraw Zagranicznych, a kiedy utworzono Podkomisję Praw Człowieka, zostałam również jej członkiem. Kiedy proponowałam poprawki, to czasem je przedkładałam Komisji Spraw Zagranicznych. Wówczas moi koledzy posłowie pytali mnie, dlaczego ciągle jeszcze proponuję poprawki dotyczące praw człowieka na tym forum, kiedy mamy w tym celu Podkomisję Praw Człowieka. Wtedy wydawało mi się, że coś jest nie tak, jeżeli nasza Podkomisja Praw Człowieka ma się stać gettem lub jeżeli prawa człowieka mają stać się zadaniem wyłącznie tego organu. Współpracujmy, aby zapobiec takiemu losowi praw człowieka.
Kristian Vigenin
(BG) Panie przewodniczący, pani komisarz! Oświadczenie pana posła Posselta mnie zirytowało. Chciałbym podkreślić, że nie można w dyskusji o takim charakterze podważać osiągnięć pani poseł De Keyser w kwestii obrony praw człowieka. Dowiodła ona, że jest kluczową osobą zajmującą się tym tematem w tej Izbie.
W żadnych okolicznościach na to nie pozwolę i uważam za niestosowne, że kwestionujemy zaangażowanie grupy S&D w ochronę praw człowieka, bo zajmowaliśmy się tym również wtedy, kiedy pana grupa, panie pośle Posselt, próbowała bagatelizować przestępstwa w Guantanamo i traktowanie więźniów w Iraku przez żołnierzy USA.
Wracając do tematu praw człowieka w Rosji - przyznajemy, że rzeczywiście jest to poważny problem, a rezolucja, którą przedstawiamy zawiera wystarczająco twarde i ostre stanowisko. Uważamy jednak, że ten Parlament powinien się skoncentrować na konkretnych kwestiach, a nie tylko za każdym razem przedstawiać długą listę problemów w naszych stosunkach z Rosją, bo one nie robią tam żadnego wrażenia.
My w tej sprawie robimy to, że nadal zamierzamy w przyszłym tygodniu wysyłać delegację grupy S&D na rozmowy w Moskwie, gdzie to konkretne zagadnienie zostanie poruszone. Nie wykorzystujmy nagłych zdarzeń dotyczących praw człowieka jak to, o którym mówimy, do przedstawiania długich list problemów. To nie jest celem dzisiejszej debaty.
Miroslav Mikolášik
(SK) Chciałbym wyrazić swój smutek i głębokie zaniepokojenie wydarzeniami, które miały miejsce w Federacji Rosyjskiej w czerwcu tego roku. Jestem wstrząśnięty brutalnymi zabójstwami takich rosyjskich działaczy jak Natalia Estemirowa i Andriej Kułagin oraz innych, którzy angażowali się we wspieranie sprawy praw człowieka i stali po stronie prawdy i sprawiedliwości. Należy dołożyć wszelkich starań, aby zatrzymać i ukarać zabójców. Z zadowoleniem przyjmuję i popieram działania, które trzeba podjąć, aby rozwiązać sprawę tych zabójstw.
Umowy międzynarodowe złamano również w sierpniu 2008 roku, kiedy to w czasie konfliktu rosyjsko-gruzińskiego wojska rosyjskie zaatakowały zamieszkałe obszary i nie chroniły ludności cywilnej przed pogwałceniem jej praw przez uzbrojonych bojowników z Południowej Osetii na terytorium, które de facto znalazło się pod rosyjską kontrolą. Rząd rosyjski musi jednoznacznie oświadczyć, że nie będzie tolerować łamania praw człowieka.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! W Rosji rozwija się kultura bezkarności wobec maltretowania działaczy na rzecz praw człowieka. Nęka się dziennikarzy, którzy odważą się podważać oficjalne poglądy, mniejszości etniczne ponoszą nadmierne cierpienia na skutek brutalnych przestępstw, których sprawców jakoś się nie ustala, osoby walczące o większe swobody są w najlepszy przypadku spychane na margines, a w najgorszym siłą uciszane.
Ciężko dokładnie ustalić, skąd pochodzi zagrożenie dla obrońców praw człowieka w Rosji, ale raz po raz widzimy, że niczym niesprowokowane napaści nie wiąże się z żadną karą, a organy wymiaru sprawiedliwości traktują je niefrasobliwie.
Rosja przyzwyczaiła się, że UE unika zajęcia wyraźnego stanowiska. Jest to wyraźnie widoczne w reakcji Unii na zastraszanie przez Rosję Ukrainy, czy inwazję i okupację przez Rosję suwerennego terytorium Gruzji ostatniego lata.
Oczywiście utrzymywanie przez UE dobrych stosunków z Rosją wynika z kluczowych, strategicznych kwestii, ale nie możemy pozwolić, aby kwestie te zdjęły z nas obowiązek zabierania głosu w sprawie naszych podstawowych wolności i wspólnych wartości europejskich, którymi cieszyć się w pokoju i bezpieczeństwie powinni móc w pełni sami Rosjanie.
Krisztina Morvai
(HU) Od 25 lat zajmuję się zawodowo ochroną praw człowieka. Z tego względu, szczególnie jako prawnik, odczuwam głębokie współczucie, kiedy myślę o moich kolegach, którzy oddali życie w związku z tym naprawdę wspaniałym zawodem. W tym duchu chcę również wyrazić moje szczere współczucie dla ich rodzin i bliskich.
Jaki jest prawidłowy sposób postępowania w takich chwilach? Wezwanie do przeprowadzenia natychmiastowego, drobiazgowego śledztwa przez odpowiednie agendy państwowe. Chciałabym, aby ten Parlament cieszył się zaufaniem i autorytetem moralnym pozwalającym mu to uczynić. Jednak obawiam się, że ich nie ma. Dlaczego? Dlatego, że takie żądania wysuwa się tylko wobec państw nienależących do Unii Europejskiej. Sprawa przedstawia się inaczej, kiedy chodzi o rażące łamanie praw człowieka w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tak jak to miało miejsce w moim kraju, na Węgrzech, gdzie strzelano wprost do ludzi na publicznym zgromadzeniu kilku tysięcy osób zorganizowanym przez partię człowieka, który obecnie przewodniczy niniejszej sesji, pana wiceprzewodniczącego Pála Schmitta, dla upamiętnienia rocznicy rewolucji z roku 1956 i walki o wolność. Niniejszy Parlament nie przeprowadził żadnego dochodzenia w sprawie tego zdarzenia i sytuacji kryzysowej, która trwa od jego czasu.
Obawiam się, że dopóki to się nie stanie i dopóki była członkini rządu, który usankcjonował strzelanie do ludzi będzie mogła być wiceprzewodniczącą Komisji Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu, nie możemy cieszyć się w innym kraju rzeczywistym zaufaniem i autorytetem moralnym, pozwalającym żądać przeprowadzenia tego rodzaju dochodzenia w państwie spoza Unii Europejskiej. Dlatego proszę państwa o zaproponowanie i żądanie niezwłocznego dochodzenia w sprawie łamania praw człowieka na Węgrzech. Dziękuję.
Cristian Dan Preda
(RO) Chciałem po pierwsze wyrazić swoje rozczarowanie tym, że kiedy omawiano kryzys mleczny, to sala była pełna, a teraz, kiedy omawia się prawa człowieka, chyba nie zostało nas w niej więcej niż czterdzieścioro. Szkoda, że tak się sprawy mają. Nie twierdzę, że kryzys mleczny nie jest ważny, ale problem taki jak prawa człowieka ma nadrzędne polityczne znaczenie dla każdego z nas.
Chciałbym również powiedzieć, że nie do przyjęcia jest dla mnie cała ta koncepcja, że w tym roku, kiedy jak dobrze wiadomo wiele krajów w Europie Środkowej i Wschodniej świętuje dwudziestolecie upadku komunizmu, mocarstwo u naszych granic, które stworzyło te komunistyczne reżimy, okazuje taką obojętność wobec przestępstw popełnianych na działaczach na rzecz praw człowieka. Uważam, że każdy z nas musi wyraźnie potwierdzić zerwanie z totalitaryzmem.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie przewodniczący! Dzisiejsza debata na temat sytuacji obrońców praw człowieka w Rosji odbywa się w odpowiednim czasie i jest bardzo właściwa. Niedawna fala przemocy w stosunku do obrońców praw człowieka skierowała uwagę na poważne zagrożenia, jakie napotykają oni w toku swojej działalności Wielu zapłaciło najwyższą cenę za ujawnianie przypadków łamania praw człowieka. Składamy hołd tym, którzy stracili życie i tym, którzy kontynuują pracę w takich warunkach.
Wiele przypadków przemocy wobec obrońców praw człowieka miało miejsce na północnym Kaukazie, w warunkach rosnącej niestabilności. Komisja wiele z tych osób zna. Są oni bardzo szanowanymi partnerami uczestniczącymi we wdrażaniu projektów dotyczących praw człowieka. W trwających w tym regionie walkach stracili życie niewinni cywile, pracownicy organów ścigania i urzędnicy rządowi.
Przemoc w stosunku do obrońców praw człowieka nie ogranicza się do północnego Kaukazu. Są doniesienia o działaczach, prawnikach i niezależnych dziennikarzach w całej Federacji Rosyjskiej, których spotyka przemoc, nękanie i zastraszanie. UE musi nadal zabierać głos w sprawie tych aktów przemocy i nalegać, aby Rosja przestrzegała zobowiązań, jakie wzięła na siebie jako członek Organizacji Narodów Zjednoczonych, OBWE i Rady Europy.
Kluczowe znaczenie ma to, aby ataki na aktywistów społeczeństwa obywatelskiego i ich gwałtowna śmierć stały się przedmiotem prawidłowo prowadzonych śledztw i aby szybko wykryto i ukarano ich sprawców. Tylko przez skuteczne i zgodne z prawem dochodzenie w sprawie tych zabójstw można przełamać atmosferę strachu i bezkarności.
Prezydent Miedwiediew skrytykował głośno zjawisko, które nazwał "prawnym nihilizmem” panującym w Rosji. UE jest gotowa wspierać Rosję w kontynuowaniu reformy systemu sądownictwa. UE bardzo sobie ceni możliwość przedyskutowania swoich obaw o prawa człowieka z władzami rosyjskimi. Cieszy nas bardziej otwarte stanowisko, jakie w rozmowach z UE na te tematy przyjął prezydent Miedwiediew.
Następne spotkanie na szczycie UE-Rosja stanowi kolejną szansę na kontynuację tych rozmów. Jego uzupełnieniem winna być wymiana doświadczeń ekspertów. Regularne konsultacje między UE a Rosją w kwestii praw człowieka stanowią szansę na rozszerzenie zakresu tych rozmów oraz grupy rozmówców, z którymi dyskutujemy o prawach człowieka.
Po pierwsze musimy zatroszczyć się o bezpieczeństwo obrońców praw człowieka. Wzywamy władze rosyjskie, żeby podjęły wszelkie możliwe wysiłki celem zapewnienia tym, którzy działają na rzecz ujawniania naruszeń praw człowieka możliwości czynienia tego bez obaw przed przemocą lub zastraszaniem.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się na zakończenie debaty.
