Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, volgens de Notulen van de vergadering van gisteren heb ik mij bij de stemming over amendement 22 op het verslag van de heer Oostlander onthouden. Ik had voor het amendement willen stemmen. Het was mijn schuld, niet die van het stemapparaat. Kunt u dat rechtzetten?

De Voorzitter
Dat zal gebeuren.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, gisteren kwam ik hier aan op het ogenblik dat de Notulen werden goedgekeurd. Ik had een andere vergadering bijgewoond. Indien ik hier op tijd was geweest had ik u om een correctie verzocht. Volgens de Notulen van gisteren hebben wij de Notulen van dinsdag goedgekeurd. Daarin staat echter een fout. In de Notulen van dinsdag wordt niet vermeld dat ik mijn verslagen heb ingeleid over de kwijting voor de algemene begroting en het EOF. Ik heb gedurende dertien minuten het woord gevoerd. Ik ben wellicht niet de grootste redenaar ter wereld, maar een uiteenzetting van dertien minuten is toch wat lang om ze niet te vermelden. Ik zou graag hebben dat de Notulen van dinsdag op dat punt worden gecorrigeerd.

De Voorzitter
Dat zal gebeuren.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Monetaire samenwerking
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de heer Garriga Polledo namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over de versterking van de internationale monetaire samenwerking voor een betere regeling van de monetaire en financiële markten.

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat commissaris de Silguy niet aanwezig is, die zo vriendelijk is geweest me te laten weten dat hij hier niet kan zijn, en in zijn plaats wil ik mevrouw de commissaris Wulf-Mathies welkom heten.
In de tweede plaats wil ik erop wijzen dat het door mij opgestelde verslag mijns inziens een compromis-verslag is. Ik ben in de commissie akkoord gegaan met een vrij groot aantal amendementen omdat ik van mening ben, dat het standpunt van het Europees Parlement bij stemming over zo'n belangrijk onderwerp op een duidelijke meerderheid moet kunnen rekenen. Om concreet te zijn, mijnheer de Voorzitter, ik zou willen benadrukken dat het onderhavige verslag primair tot doel heeft, vanuit de Europese Unie met een gemeenschappelijk voorstel te komen voor de versterking van de mondiale monetaire samenwerking, en dat het doel niet zozeer is, voorstellen te doen ter regulering van de markten - reden waarom ik nu al kan zeggen dat ik de amendementen die door de Fractie De Groenen zijn ingediend, niet zal aanvaarden -.
Dames en heren, laten we uitgaan van het duidelijke feit dat de globalisering van de economie en de verbazingwekkende groei van de markten ertoe hebben geleid, dat de traditionele economische beleidsvormen aan doeltreffendheid hebben ingeboet, terwijl de nationale regeringen minder onafhankelijk zijn bij het vaststellen van hun macro-economische doelstellingen. In 1995 bijvoorbeeld was de dagwaarde van de transacties op de internationale wisselmarkt meer dan één biljoen driehonderd duizend dollar, meer dan twee keer zoveel als de reserves van de geïndustrialiseerde landen. In twaalf jaar tijd is de dagwaarde van de transacties met twintig vermenigvuldigd.
In grote lijnen gaat het verslag ervan uit dat deze versterking van de internationale markten een positieve ontwikkeling is die gunstig is voor de nationale economieën, op voorwaarde dat de internationale mechanismen voor economische en monetaire samenwerking worden verbeterd en versterkt.
Dankzij de internationale kapitaalmarkt hebben landen die intern weinig spaargeld kunnen genereren rechtstreeks toegang tot externe financiering, vaak onder buitengewoon gunstige financiële voorwaarden. Hierdoor kunnen beleidsvormen voor economische ontwikkeling worden gefinancierd die deze landen op geen enkele andere manier zouden kunnen bekostigen. De voorwaarden waaronder de markten akkoord gaan met deze toekenning van externe financiering zijn meestal die voorwaarden welke in ieder handboek voor economisch beleid te vinden zijn, en waarin gesteld wordt dat de nationale economieën hun inflatie laag moeten houden en hun overheidstekorten onder controle moeten hebben.
Wanneer de nationale regeringen zich niet houden aan de stelregels, dan zorgt de markt voor de aanpassingen die de regeringen niet hebben durven doorvoeren, en gewoonlijk hebben deze aanpassingen een onaanvaardbaar hoge prijs op sociaal gebied, terwijl ze bovendien onevenredige gevolgen hebben die de economische situatie van het betreffende land zelfs verslechteren - denk aan het "tequilaeffect" , of de crisis van het Europees Monetair Stelsel.
Uitgaande van het feit dat de internationale markten een onafhankelijkheid hebben bereikt die het vermogen van de regeringen om elk voor zich invloed uit te oefenen op die markten, ver te boven gaat, is het alternatieve voorstel van het Parlement vandaag om via het bestaande institutionele kader de internationale samenwerking te versterken, daarbij ook gebruikmakend van de ervaring met de Economische en Monetaire Unie. Ons verzoek is dan ook dat het huidige internationale monetaire systeem, dat gebaseerd is op de overheersende rol van de dollar, verder tot ontwikkeling wordt gebracht en andere valuta opneemt, waaronder uiteraard de toekomstige euro, waardoor de risico's van schommelingen van de dollar tot een uiterste kunnen worden verkleind, en waardoor de samenstelling van de internationale handelsstromen veel beter tot uiting kan komen. Verder stellen wij voor dat de regeringen stabiliteit van de wisselkoersen nastreven, op grond van een gezond fiscaal en monetair beleid waarin de rentetarieven, de inflatie en de overheidstekorten op een laag peil worden gehouden. We dringen er met name op aan dat binnen het IMF de procedures worden versterkt voor multilateraal toezicht, crisispreventie en informatieoverdracht voor deelnemers aan de markt. Vandaar ook ons voorstel om de onontbeerlijke samenwerking tussen de centrale banken te laten verlopen via de Bank voor Internationale Betalingen.
In wezen, mijnheer de Voorzitter, wordt in het verslag gesuggereerd dat de ervaring van de Europese Unie om middels economische samenwerking en de toepassing van convergentiecriteria gestalte te geven aan de Economische en Monetaire Unie, als voorbeeld zou kunnen worden gebruikt voor de wereld om aan te tonen hoe de economische samenwerking kan worden versterkt om die voorwaarden te creëren die kunnen leiden tot een duurzame economische groei welke geen inflatie in de hand werkt maar wel werkgelegenheid schept.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot zou ik mijn collega's willen bedanken voor hun amendementen en bijdragen, met name mevrouw Randzio-Plath en de heer Katiforis, terwijl ik de commissaris mevrouw Wulf-Mathies erop wil wijzen dat wij vanuit dit Parlement de Commissie formeel verzoeken om een Witboek op te stellen over de toekomstige rol van de Economische en Monetaire Unie - als de derde fase erop zit - op het economische wereldtoneel.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag over de versterking van de mondiale monetaire samenwerking voor een betere regeling van de monetaire en financiële markten komt net op tijd. Tenslotte beseffen wij in Europa maar al te goed dat gebeurtenissen aan de ene kant van de wereld elders, ook in Europa, ernstige gevolgen kunnen hebben. Ik denk daarbij niet alleen aan de val van de Baringsbank in Londen na transacties op de markt in Singapore, maar ook aan de gevolgen van de lagere rentestand in de Verenigde Staten in 1995. De Duitse rente bleef toen hoog, wat een erg nadelige invloed had op de Europese economie en haar vermogen om, zoals de Commissie dat graag zegt, uit haar economische adempauze te geraken.
Als dat nu al in Europa zo is, stel u dan eens voor wat het zal worden wanneer de EURO zijn intrede doet op de geldmarkten. Wat zullen wij doen in de nieuwe situatie waarin wij binnenkort terechtkomen? Wij zullen een sterke internationale samenwerking nodig hebben en de kersverse Europese centrale bank zal zowel op mondiaal als plaatselijk niveau haar taak snel op zich moeten nemen. Ik meen dat die centrale bank en de Commissie in die nieuwe situatie niet alleen naar een betere mondiale monetaire samenwerking, maar ook naar een hechtere samenwerking op fiscaal en economisch gebied zullen moeten streven.
Hoewel de heer Garriga Polledo de risico's van de liberalisering van de financiële markten wellicht onderschat, meen ik toch dat wij kunnen instemmen met de remedies die hij voorstelt. Hij wijst op de noodzaak van een doeltreffend systeem van vroegtijdige waarschuwing en toezicht en pleit voor tijdige en passende politieke ingrepen. Hij ondersteunt het verzoek van de G7 aan het IMF om nieuwe procedures vast te stellen voor de financiële mechanismen en dringt, zoals de G7, nogmaals aan op de versterking van de internationale samenwerking. Ik zou daaraan willen toevoegen dat de G3 en de G7 ook andere belangrijke medespelers in de wereld niet mogen uitsluiten. Ik denk daarbij onder meer aan Azië en de ASEAN, van wie de parlementaire afgevaardigden hier vanochtend in Straatsburg met leden van het Europees Parlement bijeen zijn.
Wij moeten daarnaast ook de financiële markten zelf op hun verantwoordelijkheid wijzen. Hoe beter die zichzelf regelen en controleren, hoe groter de tevredenheid bij de politici. Het droeve verhaal van de val van de Baringsbank bewijst maar al te goed de zwakheid van de mens op het werk. In elk geval is duidelijk dat de interne controles tussen Londen en Singapore niet goed hebben gefunctioneerd.
Dat brengt mij terug tot waar ik begonnen ben. Het hoofdartikel in de Financial Times van vandaag gaat over de aansporing van het IMF aan Duitsland om zijn rente te verlagen en het economisch herstel te stimuleren. Wij leven nu in een wereld waarin wij allen van elkaar afhankelijk zijn en moeten met die nieuwe werkelijkheid leren omgaan.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na vaststelling van de voor- en nadelen van de algemene liberalisering van het kapitaalverkeer en van de mondialisering van de economie beveelt het verslag van de heer Garriga Polledo de Commissie en het Europees Monetair Instituut een reeks maatregelen rond drie thema's aan. Wij stemmen met die voorstellen in. Het gaat om de versterking van de samenwerking op het gebied van het economisch beleid tussen de grote industrielanden van deze wereld, namelijk de Verenigde Staten, Japan en Duitsland, om een hechtere samenwerking op het gebied van de wisselkoersen, in het bijzonder tussen de industrielanden, en om een actie ter versterking van de internationale financiële stabiliteit in het kader van een gemondialiseerde economie. Die versterking kan gebeuren door de invoering van een systeem van vroegtijdige waarschuwing, door passende financiële mechanismen en door een hechtere internationale samenwerking.
Het verslag is het er met de G7 ook over eens dat de beste manier om tot stabiele wisselkoersen te komen een monetair en budgettair beleid is dat in overeenstemming is met de economische grondbeginselen - dat is een goede zaak - , omdat men anders onmiddellijk de verwoestende gevolgen moet ondergaan van de speculatieve kapitaalbewegingen op zoek naar het hoogste rendement op korte termijn. De reactie van de markten is vaak het logische gevolg van het gebrek aan samenhang of ontoereikendheid van het economisch, monetair of budgettair beleid dat sommigen voeren. Dan volgt een devaluatie die onmiddellijk, onder meer op het gebied van de werkgelegenheid, zware gevolgen heeft voor landen die een strenger en beter beleid voeren.
Wij verheugen ons over de resultaten van de ontmoeting die vorig weekeinde in Verona heeft plaatsgevonden en na afloop waarvan de ministers van financiën van de vijftien landen van de Unie de Commissie hebben opgedragen na te gaan of een mechanisme kan worden gecreëerd om concurrerende devaluaties te beletten. Daartoe kan men aan drie grote maatregelen denken: de versterking van het huidige stelsel van multilateraal toezicht, de onderwerping van de uitkering van steun uit de structuurfondsen aan bepaalde voorwaarden wanneer een land zich onvoldoende voor de economische convergentie inspant en, ten slotte, de invoering van een vrij ingewikkeld systeem dat het in gebreke blijvende land een "laissez-passer-premie" onthoudt en ervoor zorgt dat het van Brussel maar evenveel krijgt wanneer de steun, uitbetaald in ecu - morgen in EURO -, na een devaluatie in zijn nationale munt omvangrijker zou zijn.
Het dispositief van de ontwerp-resolutie van de heer Garriga Polledo, dat wij grotendeels steunen, lokt bij ons twee bedenkingen uit. Een eerste heeft betrekking op overweging 1. Men kan niet zeggen dat de huidige zwakheid van de dollar aan de oorsprong ligt van de waarde van de Duitse mark om de eenvoudige reden dat de waarde van de Amerikaanse dollar al een jaar lang aan de mark wordt afgemeten. In de tweede plaats kan mijn fractie niet instemmen met paragraaf 19 van de ontwerp-resolutie, waarin staat dat de Europese Unie, via de Commissie en de toekomstige Europese centrale bank, een volwaardig lid van alle bovengenoemde internationale instellingen dient te zijn en deel dient te hebben aan de besluitvoorbereiding en de besluitvorming.
Ik zou hier willen herinneren aan de paragrafen 4 en 5 van artikel 109 van het Verdrag: " ... besluit de Raad, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van de ECB, met gekwalificeerde meerderheid van stemmen over het standpunt van de Gemeenschap in internationale fora ten aanzien van onderwerpen die van bijzonder belang zijn voor de economische en monetaire unie en met eenparigheid van stemmen over de wijze waarop zijn overeenkomstig de in de artikelen 103 en 105 vastgelegde bevoegdheidsverdeling wordt vertegenwoordigd."
De Commissie is uitgenodigd op de bijeenkomst van de G7 in juni in Lyon, maar voor zover ik weet neemt ze niet deel aan de bijeenkomsten van de ministers van financiën van de G7. Wij moeten dus redelijk blijven en mogen de ontwikkelingen of de landen niet forceren. Als ooit de vraag rijst of de bepalingen van paragraaf 19 op internationaal niveau in de praktijk moeten worden gebracht zullen wij die kwestie opnieuw bekijken. Ten aanzien van het Unieverdrag kan die mogelijkheid nu echter niet in overweging worden genomen.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de rapporteur te veel vertrouwen heeft in de wijze waarop het kapitaal thans in de context van het internationaal financieel stelsel wordt aangewend. Duidelijk is ook dat de oprichting van een internationale financiële instantie - wat door de sociaal-democratische fractie wordt voorgesteld - niet zal volstaan om het stelsel in goede banen te leiden en op speculaties toe te zien. Het bereiken van die doelstelling veronderstelt veel ingrijpender wijzigingen van de mondiale financieringsstructuren. We mogen niet vergeten dat de geschatte waarde van de effecten die het voorwerp zijn van grensoverschrijdende transacties drie- tot viermaal hoger ligt dan de totale deviezenreserves van de rijke geïndustrialiseerde landen, en de nationale banken en internationale financiële instellingen geenszins over de nodige instrumenten beschikken om speculaties tegen te gaan. Het spreekt vanzelf dat de Fractie De Groenen in het Europees Parlement voorstander is van de verbetering van het vroegtijdig waarschuwingssysteem en de versterking van de internationale samenwerking op het vlak van het monetaire beleid. Wat de rapporteur in dit verband voorstelt, volstaat evenwel niet en werd vorig jaar trouwens al door de G7 naar voren geschoven op hun bijeenkomst in Halifax. De Groenen zijn dan ook voorstander van de instelling van een mechanisme dat speculaties automatisch voorkomt en waarvan de kosten door de speculanten worden betaald.
Ik herinner in dit kader aan het voorstel uit 1978 van James Tobi - de latere Nobelprijswinnaar - om een wereldwijde belasting op kapitaalspeculaties te heffen. Volgens mij kan een lage heffing van bijvoorbeeld 0, 5 % op kapitaaltransacties al volstaan om speculaties - en korte-termijnbeleggingen - in belangrijke mate te ontmoedigen. Ik geef toe dat de invoering van zo'n belasting heel moeilijk te verwezenlijken is zonder een mentaliteitswijziging, die evenwel dringend nodig is om de internationale kapitaalbewegingen te controleren.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vind dat men gelijk heeft wanneer men zegt dat de meer dan vijftig jaar geleden in Bretton Woods getroffen regeling - ondanks de akkoorden van Plaza en van het Louvre en de intentieverklaringen van Halifax - vandaag wel niet meer geldt, maar dat ze toch nog steeds storende gevolgen heeft voor de meeste landen en hun bevolking.
Wat men ook van de akkoorden van Bretton Woods mag denken, toch moet men toegeven dat de superioriteit van de dollar als referentiemunt voor het gehele internationale monetaire systeem om drie redenen verantwoord was. Een eerste, politieke reden was dat de Verenigde Staten de Europeanen pas hadden geholpen samen met hen de tweede wereldoorlog te winnen. Dat was in die tijd een belangrijke reden, maar nu bestaat die niet meer. De tweede was een economische reden: met het Marshall-plan financierden de Verenigde Staten de wederopbouw in Europa. Ook daarvan hadden zij volgens mij het grootste voordeel, maar ook die reden bestaat niet meer.
De derde reden om de superioriteit van de dollar te bevestigen had een louter technisch en monetair karakter en bestond erin dat de Verenigde Staten er zich voor altijd toe verbonden de convertibiliteit van hun munt in een vaste hoeveelheid goud te garanderen. De Verenigde Staten zijn op 15 augustus 1971 op die belofte teruggekomen. Verantwoordelijken van de Amerikaanse Schatkist kwamen zelfs naar Europa om overal tot de Europese leiders te zeggen: " De dollar is onze munt en uw probleem" . Sedertdien hebben de Verenigde Staten een overwicht. Het zijn immers de anderen, in de eerste plaats de Europeanen, die de geaccumuleerde openbare en particuliere tekorten van de Verenigde Staten betalen. Om het duidelijk te stellen: als mijn schuld in mijn munt is uitgedrukt en als alle internationale handelsbetrekkingen in mijn munt gebeuren, weet ik dat ik mijn schuld niet ga betalen. Zo eenvoudig is dat.
De scheeftrekkingen zijn vandaag zo erg geworden dat ik met een aantal conclusies van onze rapporteur, die ik nochtans met zijn werk feliciteer, en zelfs met een aantal van zijn uitgangspunten niet kan instemmen. Ik lees in de ontwerp-resolutie: " in het besef dat de liberalisering van het kapitaalverkeer enorme voordelen oplevert, aangezien een vrije kapitaalmarkt garandeert dat spaargeld zo produktief mogelijk wordt belegd" . Welnu, iedereen kan het tegenovergestelde vaststellen, namelijk dat de deregulering van de nationale markten en de liberalisering van het internationaal kapitaalverkeer het kapitaal naar onmiddellijk rendement oriënteert dat geen enkel verband meer heeft met de produktie en dat men zich in een "casino" -economie heeft geïnstalleerd waar de geldstromen volstrekt niet meer aan de uitwisseling van goederen of diensten beantwoorden.
Ik geloof dus dat wij goed moeten nadenken. Zoals hier al is gezegd dreigt een algemene kapitaalbelasting de speculatie in de hand te werken. Wij moeten nadenken over de betekenis die vooral het krediet op korte termijn op dit ogenblik nog heeft. Wij moeten ons ook over een nieuw monetair pact bezinnen. Daarom is de Fractie Europese Radicale Alliantie absoluut voorstander van de gemeenschappelijke munt en staan wij niet te veel stil bij de sociale kostprijs daarvan in een aanvangsfase, hoewel ook dat voor ons een belangrijk punt blijft. Ongeacht die sociale kostprijs weten wij dat de invoering van de gemeenschappelijke munt voor de Europese Unie het enige middel is om de sluiting van een nieuw internationaal monetair pact af te dwingen. Dat is volgens ons de noodzakelijke voorwaarde om de huidige Wereldhandelsorganisatie tot een wereldorganisatie voor economie en handel te kunnen omvormen. Door deze laatste aan die voorwaarde te onderwerpen kunnen wij ook een sociale clausule invoegen, een clausule over de afzet van exportprodukten op de interne markt, een milieuclausule en een democratisch keurmerk.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Garriga Polledo biedt een voortreffelijke analyse van de internationale monetaire markten en van hun mogelijkheden inzake regulering. Het bevat echter ook een verrassing van formaat. Het spreekt amper over de zogezegde stabiliserende invloed van de gemeenschappelijke munt op mondiaal niveau. Een van de belangrijkste argumenten van de Commissie is dat de gemeenschappelijke markt tot een grotere monetaire stabiliteit in de wereld zal bijdragen. Wij begrijpen niet goed wat dat juist betekent en ook het verslag van de heer Garriga Polledo brengt daarover geen opheldering.
In de toelichting staat daarover geen woord en in de ontwerp-resolutie zelf wordt er slechts kort naar verwezen, trouwens veeleer in de vorm van een wens dan van een argument. Zoals het verslag terecht onderstreept, is de beste manier om tot stabiele wisselkoersen te komen nog steeds een gezond en economisch beleid dat geen gemakzucht duldt. Daarvoor hebben wij de gemeenschappelijke munt in principe niet nodig. Een moedig en strak beleid is voldoende.
Het verslag brengt a contrario wel een nadeel van de monetaire eenmaking aan het licht. Door de afschaffing van de wisselkoersen binnen de EURO-zone verdwijnt immers een indicator en een stimulans voor de kwaliteit van de nationale beleidsmaatregelen. Die indicator zal moeten worden vervangen door aanmaningen - eventueel gevolgd door sancties - van de Raad of de stabiliteitsraad. Dat zal nog veel moeilijker problemen doen rijzen en voor nog meer conflictstof zorgen dan de onpersoonlijke waarschuwingen van de markt.
Jammer genoeg kan het echter gebeuren dat munten voortdurend onder- of overgewaardeerd worden tegenover de reële koopkrachtpariteiten. In dat geval moet internationale monetaire samenwerking mogelijk zijn om de wisselkoersen binnen een aanvaardbare marge terug te brengen. Die samenwerking kan, zoals in het verslag terecht wordt opgemerkt, door het IMF worden gecoördineerd. Wij weten echter allen dat het succes van die methode niet gegarandeerd is. De grote landen zijn immers niet noodzakelijk bereid hun eigen economisch beleid ondergeschikt te maken aan de handhaving van hun wisselkoers en bovendien zijn de kapitaalbewegingen te sterk om te bereiken wat men wil.
In die omstandigheden betreuren wij nogmaals dat de landen die het slachtoffer zijn van monetaire dumping zich in laatste instantie niet met monetaire compenserende bedragen kunnen beschermen. Of die dumping nu door iemand is gewild dan wel het gevolg is van het spel van de marktkrachten op een gegeven ogenblik maakt niets uit. De compenserende bedragen zouden de concurrentie opnieuw billijk maken en zelfs het vooruitzicht dat ze kunnen worden gebruikt zou wellicht voldoende zijn om een ontradend effect te sorteren. Die bedragen zouden trouwens ook nuttig kunnen zijn in de betrekkingen tussen de Europese en derde landen, maar ook binnen een vernieuwd monetair systeem, als ultiem afschrikkingsmiddel als men de discipline wil versterken.
Wij betreuren dat de laatste GATT-onderhandelingen geen monetair hoofdstuk inhielden. Mijnheer de Voorzitter, wij hopen dat daarover zo spoedig mogelijk een nieuw debat wordt geopend.

Schreiner
Mijnheer de Voorzitter, ook ik bedank de rapporteur voor dit zeer goed uitgevoerde en zeer efficiënte verslag. Ik wil allereerst enkele interessante opmerkingen maken. In het verslag staan enkele constateringen aan het begin die ingaan op de deregulering van de nationale financiële markten, de daarmee samenhangende mondialisering van de financiële en de kapitaalmarkten en ook op de kwestie van het vrije kapitaalverkeer. Ook wordt erop gewezen dat door de aanwezigheid van dit vrije kapitaalverkeer de spaargelden daarheen gaan waar ze het meest produktief kunnen worden belegd.
Er worden enkele zeer interessante opmerkingen gemaakt over de overwaardering van de Amerikaanse dollar op het gebied van onze wereldkapitaalmarkt, waarmee wordt bedoeld dat 60 % van de mondiale deviezenvoorraad en de helft van het particuliere financiële vermogen in Amerikaanse dollars zijn belegd, ofschoon het aandeel van de VS aan de totale produktie slechts 20 % bedraagt en haar aandeel aan de wereldhandel maar om en nabij de 14 % ligt. Dat maakt duidelijk dat er in Europa een behoefte tot handelen bestaat. Ik ben geenszins van mening dat deze behoefte tot handelen in Europa moet worden beperkt door een belasting op kapitaaltransacties, die de Groenen ook vandaag weer hebben voorgesteld, omdat over de winst uit deze kapitaaltransacties in de eigen landen door de financiële instellingen sowieso belasting moeten worden afgedragen aan de fiscus. Dat zou dan een dubbele belastingheffing betekenen.
Ik vind drie eisen in dit verslag van belang, namelijk de eis om een kapitaalsysteem op te zetten dat inflatie en deflatie voorkomt, een gezonde betalingsbalans bereikt, een lage rente veroorzaakt en een duurzame kwalitatieve economische groei mogelijk maakt.
De tweede eis, namelijk het terugdringen van de hegemonie van de dollar, is zeker gerechtigd. Daarbij kan de eenheidsmunt misschien helpen. Als alle landen eraan deelnemen, de convergentiecriteria worden nageleefd en deze munt het vertrouwen van de Europese burgers krijgt, zou met de Euro als sterke valuta misschien een derde "wereldvaluta" kunnen worden ingevoerd.
Ik vind het ook belangrijk om te letten op de buitenlandse schulden en de ontwikkelingslanden. Volgens mij is het niet zinvol om hier financiële posten als schulden te laten paraisseren die nooit meer worden terugbetaald. Daarom vind ik het verslag over het geheel genomen positief. Het biedt een goed uitgangspunt voor een discussie over verdere overwegingen binnen de Europese instellingen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag stelt terecht net op tijd voor de aprilconferentie van het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank opnieuw de eis van een verbeterde internationale monetaire samenwerking. De eerste stappen tot hervorming bij de internationale financiële instellingen zijn niet voldoende om werkelijk een efficiënt, vroegtijdig waarschuwingssysteem op te zetten om een betere afstemming tussen de regeringen te garanderen en om behalve de industriële landen die lid zijn van de G7 ook andere landen te betrekken bij een geïnstitutionaliseerde samenwerking. Daarom zijn deze eisen gerechtigd in deze tijd die wordt gekenmerkt door de mondialisering van de markten, door de zwakke samenwerking van de regeringen van de belangrijkste industrielanden op dit gebied, maar ook door de technologisering van de telecommunicatie en de enorme toename van de beweging van de kapitaalstromen waarvan immers slechts 4 % voor de reële economie, voor de reële handel nodig is. Daarom zou je kunnen stellen dat we nu een nieuw systeem van Bretton Woods harder nodig hebben dan bij het toenmalig ontstaan ervan het geval was.
We weten allemaal dat zo'n systeem nu niet meer mogelijk is, maar we hebben ook nieuwe uitgangsposities en daarom denk ik evenals mijn collega's en de rapporteur dat de Europese Monetaire Unie ons ertoe in staat zou kunnen stellen om een soort doelzoneconcept of zelfs een verbeterde monetaire samenwerking in deze richting te kunnen realiseren wanneer we de Euro zullen hebben als de op wereldniveau op één na belangrijkste reservevaluta, omdat het dan gemakkelijker zal zijn om de valuta ook daadwerkelijk op haar waarde te schatten. Immers, en dat komt in het verslag terecht tot uitdrukking, ook het aandeel dat de dollar als mondiale reservevaluta met 60 % inneemt, is tenslotte op geen enkele wijze te vergelijken met zijn economische kracht.
Het Europees Parlement heeft de Europese Commissie terecht al vaker ertoe opgeroepen om een Witboek over monetaire effecten open te doen. Vandaag voegen we daar de eis aan toe dat de effecten van de monetaire unie op de stabiliteit van het internationale valutasysteem eveneens dienen te worden onderzocht. Dat is eens te meer belangrijk om ook op deze markt nieuwe financiële instrumenten te vinden die van invloed kunnen zijn op monetair beleid, bijvoorbeeld ook op het monetaire beleid van de toekomstige Europese Centrale Bank, omdat de geldhoeveelheid met deze nieuwe kapitaalprodukten niet meer zo goed kan worden geschat en gestuurd als dat met de huidige mogelijkheden het geval was. Daarom denk ik ook dat we in dit verband de Commissie er terecht toe oproepen om verdere controles uit te voeren.
Van groot belang zal echter vooral zijn de oprichting van een wereldomspannende economische raad bij de VN die vergelijkbaar is met de Wereldveiligheidsraad, zodat we een geïnstitutionaliseerde monetaire samenwerking hebben. We stellen vast dat de verschillende economisch-politieke en financieel-politieke belangen van de grote industrielanden en van de industrielanden in opkomst anders niet onder één noemer kunnen worden gebracht en dat is noodzakelijk voor een daadwerkelijke monetaire oriëntatie die zowel van invloed kan zijn op de behoeften van de landen, van de mensen, van de bevolking alsook op de benodigde financieel-politieke discipline.

Rönnholm
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft er goed aan gedaan de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid met de opstelling van dit verslag te gelasten. De stimulering van de financiële samenwerking zal onze volken en burgers ongetwijfeld ten goede komen. Ik wijs er in dit verband op dat ook het vervoer van en de handel in grondstoffen, de technische kennis inzake produkten en energie en de uitwisseling van informatie erover de ontwikkeling hebben gestimuleerd en de mens voordelen hebben gebracht. Dat neemt niet weg dat bijvoorbeeld het buitensporig verbruik van energie en van sommige energievormen in het bijzonder tot problemen hebben geleid.
Ook de liberalisering van het kapitaalverkeer is op zichzelf een positieve ontwikkeling. De openstelling van de kapitaalmarkten heeft evenwel tot gevolg dat op bepaalde aspecten ervan niet kan worden toegezien. Als we vaststellen dat de dagwaarde van de transacties op de wisselmarkten thans twintigmaal hoger ligt dan tien jaar geleden en ongeveer het dubbele bedraagt van de totale deviezenreserves van de rijke industrielanden, kunnen we ons inbeelden welke potentiële gevaren dat inhoudt. Als men bovendien bedenkt dat de financiële transacties als gevolg van de moderne technologieën met de snelheid van het licht verlopen en speculaties de problemen nog verergeren, is er geen twijfel aan dat de internationale vrijhandel in gevaar is.
Iedereen met gezond verstand is er zich van bewust dat dit probleem moet worden aangepakt. Een stap in de goede richting is ongetwijfeld de invoering van de Europese eenheidsmunt die de financiële samenwerking van de Unie met de Verenigde Staten en Japan zal stimuleren en tot nieuwe spelregels op de valutamarkten kan leiden. Daar het vertrouwen van de burger - waarover hier zo veel wordt gesproken - ook onontbeerlijk is voor de goede werking van de democratie en de markteconomie, moeten de democratische landen overal ter wereld alle middelen aanwenden en alle moeite doen om ten spoedigste de controle op de valutamarkten te verbeteren, waarbij de regelgevingen vooral oog moeten hebben voor de gewone burger en de verzekering van zijn arbeidsplaats. We moeten er namelijk voor zorgen dat de werkgelegenheid beantwoordt aan de reële economie en niet afhangt van speculaties op de kapitaalmarkten. Thans is het zo dat vooral de kleine bedrijven - met name in kleinere landen, waarvan de groei afhankelijk is van de toename van hun valutareserves - niet over de nodige middelen beschikken om zich tegen de onzekere valutamarkten te beschermen en er de eerste slachtoffers van worden. Daar de Economische en Monetaire Unie het tekort aan valutareserves uit de wereld zal helpen, zal ze zeker bijdragen tot een gezonde ontwikkeling en de versterking van de geloofwaardigheid van de markten.
Belangrijk in dit verband is niet alleen dat de voorschriften inzake het kapitaalverkeer op elkaar worden afgestemd maar ook dat een geharmoniseerde belasting op kapitaalbewegingen wordt geheven. We zijn immers van oordeel dat het kapitaal dat zich vrij in de Unie kan bewegen, zijn sociale verplichtingen moet nakomen en daarom geen recht heeft op een fiscaal vrijkaartje. De enige manier om op dit vlak vooruit te komen, is evenwel de invoering van de gemeenschappelijke munt - die we dan ook steunen.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Garriga Polledo met zijn uitvoerig en zeer technisch verslag feliciteren. De internationale financiële markten spelen op dit ogenblik een uiterst belangrijke rol in de wereldeconomie. Als gevolg van de deregulering van de financiële markten in vele lid-staten verschuiven nu miljarden ponden en dollars van het ene land naar het andere om voor de beleggers een zo groot mogelijk rendement te zoeken.
Ik feliciteer de heer Garriga Polledo omdat hij erin geslaagd is een aantal belangrijke factoren te identificeren die op dit ogenblik het succes of het falen van die markten bepalen. Meer in het bijzonder wijst hij op de reacties op de opflakkeringen en inzinkingen die de wereldeconomie gedurende vele jaren hebben gekenmerkt. Het is duidelijk dat wij in de gehele wereld, zowel in de Verenigde Staten, Europa en Japan als in de ontwikkelingslanden stabiliteit nodig hebben. Het is ook duidelijk dat de werking van de markt op langere termijn zal leiden tot een lagere rentestand waardoor lenen voor investeringen goedkoper zal worden en de werkgelegenheid dus zal toenemen.
Ik ben het er met de heer Garriga Polledo tot op zekere hoogte over eens dat het internationaal monetair stelsel regels nodig heeft. Ik sluit mij aan bij wat de heer Rönnholm daarover heeft gezegd. Om die regels op te stellen hebben wij een institutioneel kader nodig. Zoals wij op dit ogenblik in Europa kunnen vaststellen handelt de Bundesbank in het belang van de Duitse economie. Wij streven naar een systeem waarin een Europese centrale bank de belangen van de Europese economie behartigt. Wij stellen ongeveer hetzelfde vast in de Verenigde Staten, Japan en Europa, waar de markten tot op zekere hoogte op eigen houtje handelen. Wij hebben nood aan het systeem dat het algemene belang behartigt en internationale doelstellingen nastreeft. Dat kan alleen door middel van regels en internationale samenwerking.
Ik ben het ook eens met een aantal opmerkingen van de heer Garriga Polledo over de schade die vlottende wisselkoersen kunnen aanrichten. Die kunnen onder meer tot gevolg hebben dat bepaalde munten worden overgewaardeerd. Volgens mij zijn de geldmarkten niet noodzakelijk de beste beoordelaars van de reële economische situatie. Ook met het wisselkoersmechanisme hier in Europa hebben wij dat kunnen vaststellen.
Ik geloof ook niet dat interventie noodzakelijk het beste antwoord biedt. Wij moeten een nieuwe weg opgaan. Wij moeten samenwerken. Wij hebben het kader nodig dat na de derde fase van de monetaire unie tot stand zal worden gebracht. In tegenstelling tot de rapporteur geloof ik niet dat het IMF en de Wereldbank daarvoor noodzakelijkerwijs de geschiktste instellingen zijn. Ik ben het er met hem wel over eens dat de G7 onvoldoende is. Wij moeten de snel groeiende economieën in Azië in dat proces betrekken en nagaan hoe wij daarbij ook de ontwikkelingslanden kunnen betrekken.
Wij hebben nood aan nieuwe multilaterale procedures en aan samenwerking omdat het succes van de wereldeconomie en het inkomen van vele mensen overal ter wereld daarvan afhangen.

Metten
Voorzitter, op nationaal vlak accepteren wij dat markten niet kunnen functioneren zonder dat de nationale overheid regels stelt. Zolang markten nog vooral op nationale schaal functioneerden was dat afdoende. Met de vorming van de Europese interne markt is het vermogen van nationale overheden om zelfstandig regels voor de markten af te blijven dwingen, ondergraven. Veel van het interne-marktprogramma is er dan ook op gericht het vermogen van de nationale overheden om spelregels op het Europese niveau te herstellen.
Op één vlak zijn de lid-staten echter nogal lichtzinnig geweest. Bij de liberalisatie van het kapitaalverkeer is verzuimd, tegen het advies van het Europees Parlement in, op Europees niveau instrumenten te creëren om ongewenste ontwikkelingen eventueel te kunnen pareren.
Met de globalisering van het kapitaalverkeer, waar een combinatie van een overheersende liberale filosofie en technologische ontwikkelingen toe geleid hebben, is een wereldomspannende kapitaalmarkt geschapen die slechts zijn eigen regels volgt. In normale omstandigheden lijkt dat redelijk te functioneren. Wanneer deze markten echter door een speculatieve geest bevangen worden, blijken de remmen in het systeem te ontbreken. De vloedgloven die dat oplevert, brengen grote schade aan de economie toe, maar de gezamenlijke overheden en de centrale banken in de wereld staan machteloos. De vraag is of de politiek en het nietfinanciële bedrijfsleven zich daarbij neer moeten leggen en speculatieve golven maar als natuurverschijnsel moeten beschouwen of niet.
Mijn fractie vindt duidelijk dat er een poging moet worden ondernomen om zowel de financiële markt spelregels op te leggen als om instrumenten te creëren waarmee speculatieve golven kunnen worden voorkomen of afgeremd. De sleutels daarvoor zijn versterkte samenwerking tussen overheden, met name van de drie belangrijkste economische blokken en centrale banken en anderzijds de mogelijke introductie van een belasting op kapitaaltransacties. Hoeveel haken en ogen er aan zo'n belasting ook zitten de realisering ervan hangt voornamelijk af van de noodzakelijke politieke wil. Vrome wensen om arbeid goedkoper te maken door het minder te belasten, kunnen er door worden gerealiseerd. Het zal zeker makkelijker te realiseren zijn dan het was een man op de maan te zetten en het zal vele malen nuttiger zijn.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, de heer Garriga Polledo heeft zich bij de samenstelling van dit verslag, dat een - politiek en technisch - lastig onderwerp betreft, heel zorgvuldig van zijn taak gekweten. De gelukwensen van de leden, vooral voor de ruimdenkende wijze waarop hij in de Subcommissie monetaire zaken met collega's heeft samengewerkt, zijn dan ook terecht.
Wat geldt voor de rapporteur, kan evenwel niet worden gezegd van de financiële wereldmarkten, die de van hen verwachte rol geenszins vervullen. Tal van leden aan de andere zijde van het Parlement, met uitzondering van de heer Garriga Polledo, beweren voortdurend - het lijkt wel een modeverschijnsel - dat we veel aan de internationale geldmarkten te danken hebben, omdat ze ons behoeden voor het onzinnige economisch beleid van de regeringen. De kapitaalmarkten worden verondersteld dat wapenfeit te verwezenlijken door de regeringen die een verkeerd beleid voeren te straffen met hoge renten, muntdevaluaties en kapitaalvlucht. Verkeerde beleidsvormen zijn, volgens de financiële markten, een inflatoir beleid of - nu de meeste regeringen een deflatoir beleid voeren - een beleid dat onvoldoende deflatoir is. Als de markten de begrotingstekorten intomen, interveniëren ze evenwel ook in andere - ruimere - beleidsterreinen en problemen, zoals het voorziene tekort van de verzorgingsstaat in de volgende eeuw, dat we moeten beperken of - beter - uit de wereld helpen als we willen voorkomen dat ze ons - onterecht - met hoge renten blijven straffen.
Het vermeende gezond verstand van de financiële markten heeft onlangs ongekende hoogten te bereiken. De beurs van Wall Street begon enkele weken geleden immers aan een plotse daling, toen bekend werd dat de werkloosheid in de Verenigde Staten was afgenomen. We kunnen ons dan ook voorstellen wat ons te wachten staat als de werkloosheid in Europa terugloopt. Gelukkig zijn er nog conservatieve regeringen die ons met hun werkgelegenheidsbeleid tegen zo'n ongewenste ontwikkeling beschermen.
Mijnheer de Voorzitter, we moeten dit probleem vanuit een totaal andere hoek bekijken en de ellende opmeten die wordt veroorzaakt door wat men zo elegant de vrijmaking van de wereldkapitaalmarkt noemt maar wat ik als de onschendbaarheid van de financiële markten bestempel. Daar de geldmarkten aan de basis liggen van de enorme schuldenlast van de Derde Wereld, moet dringend worden ingeschat welke prijs de ontwikkelingslanden in termen van honger, achterstand, ziekte en kindersterfte hebben betaald voor dit "misstapje" van de grote banken. De geliberaliseerde kapitaalmarkten zijn eveneens de oorzaak van het SLM-schandaal in de Verenigde Staten dat de Amerikaanse belastingbetaler honderden miljarden dollars heeft gekost, alsmede van de crisis in Mexico die er gekomen is op het ogenblik dat het land voldeed aan alle voorwaarden waartoe het zich verbonden had. En ook in Europa wordt met belastinggelden het gelag van de financiële markten betaald.
Mijnheer de Voorzitter, de conservatieve regeringen overal ter wereld weigeren in de huidige politieke omstandigheden elke vorm van samenwerking op monetair vlak.
Daarom verheugt het me dat het verslag van de heer Garriga Polledo erop gericht is dit onderwerp bespreekbaar te maken. We hopen dan ook dat het Parlement in de toekomst kordater op het probleem van het toezicht op de internationale geldmarkten terugkomt.

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie staat positief tegenover het verslag van de heer Garriga Polledo waarin wordt opgeroepen tot een versterking van de internationale samenwerking bij economische en monetaire kwesties. Dit verslag komt precies op tijd om de Commissie te steunen in haar pogingen om een betere internationale samenwerking bij monetaire kwesties te realiseren. Zoals de rapporteur benadrukt, is een aanhoudend stabiel nationaal economisch beleid volgens de Commissie een noodzakelijke, maar ontoereikende voorwaarde voor de stabiliteit van het internationale monetaire systeem. Bovendien kunnen de markten namelijk, ook al hebben ze een nuttige disciplinerende functie, destabiliserende effecten oproepen die door internationale samenwerking moeten worden afgezwakt.
De Commissie steunt daarom het voorstel om de controleprocedures te versterken en is van mening dat de ervaring van de Europese Unie bijvoorbeeld met het oog op multilaterale controleprocedures van de openbare begrotingen in dit verband van pas kunnen komen. Zoals voorzitter Santer en commissaris De Silguy in de verantwoordelijke internationale commissies IMF en G7 hebben benadrukt, is een voorwaarde voor een versterkte samenwerking binnen het macro-economische beleid dat alle deelnemers het eens worden over de doelen en zich verplichten tot het gebruik van instrumenten waarmee deze doelen kunnen worden bereikt. Op de korte termijn gaat het daarbij vooral om een verbetering van de controle en het creëren van mechanismen ter voorkoming van crises. Op de langere termijn hebben we institutionele hervormingen nodig om een intensievere internationale samenwerking gemakkelijker te maken en een sterkere macro-economische coördinatie te bereiken.
De Commissie maakt zich daarom sterk voor een intensievere samenwerking tussen de internationale instellingen. Eén van de grootste uitdagingen waarvoor de internationale samenwerking in de toekomst wordt gesteld, zal worden gevormd door het feit dat er niet alleen meer rekening zal moeten worden gehouden met de interdependentie tussen de landen maar ook tussen hun beleid. Het Parlement eist ook dat de Europese Unie in het kader van de internationale samenwerking een grotere rol speelt en via de Commissie en de centrale bank tot een volwaardig lid van de internationale instellingen wordt. De Commissie is bereid om deze rol op zich te nemen.
De kwestie van de internationale samenwerking bij monetaire kwesties moet juist ook worden bezien in het licht van de monetaire unie die verstrekkende gevolgen zal hebben voor het internationale monetaire stelsel. Daarbij moet worden benadrukt dat de internationale samenwerking bij monetaire zaken waarschijnlijk sterk zal verbeteren door de oprichting van de economische en monetaire unie. Ten eerste zal de rol van de Euro als internationale valuta waarschijnlijk worden versterkt, wat zal bijdragen tot het evenwicht van het internationale monetaire stelsel, en ten tweede zal de Europese Unie door de monetaire unie het gewicht en de invloed krijgen die meer dan tot nu toe in overeenstemming is met haar economische positie. De Europese Unie zou op deze manier ook eerder in staat zijn om met haar internationale partners naar een betere coördinatie van de internationale monetaire betrekkingen en naar een hervorming van het internationale monetaire stelsel toe te werken.
Daarom moet de Europese Unie echter tegenover haar partners een gefundeerde en stevige houding kunnen innemen. Op het moment wordt de praktische invulling van het wettelijke kader voor de buitenlandse competenties van de monetaire unie onderzocht. Zo moeten bijvoorbeeld de competenties van de monetaire unie naar buiten toe op het gebied van het economische en het monetaire beleid en het beleid ten aanzien van de wisselkoers en de verantwoordelijkheden van de instellingen op deze gebieden worden vastgesteld. Ook moet worden beslist hoe de monetaire unie in de internationale instellingen zou kunnen en moeten worden vertegenwoordigd. De bureaus van de Commissie onderzoeken deze kwesties op het moment en de heer De Silguy die vandaag helaas is verhinderd, zal u evenals in het verleden voortdurend op de hoogte houden over de betreffende vorderingen.
Voordat het kader voor de internationale coördinatie op het gebied van economische en monetaire kwesties echter opnieuw is vastgesteld, lijkt het te vroeg om uitlatingen te doen over een financieel steunmechanisme dat schommelingen van de wisselkoers zou kunnen verminderen. Wat ten slotte de financiële controle betreft, zal de Commissie haar taken blijven waarnemen op de gebieden waarvoor ze verantwoordelijk is.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 12.00 uur plaats.

De Economische en Monetaire Unie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de heer Walter namens de Commissie voor regionaal beleid over de Economische en Monetaire Unie en de economische en sociale samenhang.

Walter
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, het accent van de ontwikkeling van de Europese Unie ligt tot nu toe duidelijk op de vorderingen in economisch-politieke kwesties. De vorderingen op het gebied van de Economische en Monetaire Unie vormen daarbij een andere belangrijke mijlpaal. Europa moet om duurzaam in vrede samen te leven echter door meer worden bezield. De Unie moet een nog hechter verband gaan vormen, ook met betrekking tot de levensomstandigheden en kansen van alle regio's. Het regionale niveauverschil bij de inkomens, de infrastructuur en het werkgelegenheidsniveau is ondanks alle gedane inspanningen nog erg groot. In de tien armste regio's van Europa is in vergelijking tot de tien rijkste de werkloosheid zes keer zo hoog en het gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking drieëneenhalf keer zo laag.
De Economische en Monetaire Unie vormt een vast en voor ons onomstotelijk onderdeel van de toekomst van Europa. De voordelen zullen na de voltooiing zowel de welgestelde alsook de perifere en nog benadeelde regio's ten goede komen. Ze helpt ook om de effectiviteit van de gelden van het structuurfonds als het belangrijkste instrument van de Unie voor de economische en sociale samenhang te verbeteren. Maar zowel op de weg naar de EMU als daarna is het belangrijk om het hoge doel van de samenhang in het oog te houden en ervoor te zorgen dat de Economische en Monetaire Unie en het cohesiebeleid zich in hun effecten aanvullen en niet beperken. Daarom is het noodzakelijk dat er een cohesiestrategie wordt ontworpen die net als bij de vorderingen binnen de Economische en Monetaire Unie in concrete stappen voorziet. Concreet betekent dat het ons doel moet zijn om in de tijd na de start van de EMU alles op alles te zetten om in de eerste plaats de stabiele basis waarop een Economische en Monetaire Unie moet staan op de lange termijn te garanderen. Daartoe zullen we de solidariteit van de deelnemende landen, maar ook die van de pre-in-landen op hun weg eisen.
Maar daar hoort op de tweede plaats ook bij dat we diegenen die op hun niet altijd gemakkelijke weg langzaam maar zeker voortschrijden naar het voldoen aan de criteria solidair moeten steunen. Dit zou kunnen gebeuren aan de hand van een solidariteitsinstrument in een verder ontwikkelde vorm als bij de huidige cohesiefondsen. Er wordt nadrukkelijk niet gedacht aan een financiële compensatie. Solidariteitsverplichtingen moeten even sterk zijn voor ins en outs .
Als de economische en sociale solidariteit moet worden versterkt, dan betekent dat verder dat we duidelijker dan tot nu toe en voor iedereen controleerbaar definiëren wat we verstaan onder samenhang en gelijkstelling van de levensomstandigheden binnen de Unie. Dat mag niet meer zoals tot nu toe het geval was alleen afhangen van starre indicatoren zoals het bruto nationaal produkt. Daartoe behoren ook de werkloosheidscijfers. Op basis van de sterke neiging tot verandering met name in plattelandsgebieden zou bij de economische bestandsopname echter ook het daadwerkelijke aantal arbeidsplaatsen in de regio's, dus de werkgelegenheidsquote, als criterium moeten gelden.
Belangrijke factoren van de samenhang zijn ook een duurzame groei, de dynamiek van de economische ontwikkelingen, de bestrijding van de uitsluiting, de stand van de infrastructuren, met inbegrip van de sociale en culturele infrastructuur. Deze indicatoren dienen ook bij de verdere ontwikkeling en concentratie van het belangrijkste cohesie-instrument van de Unie, de structuurfondsen, en de op haar af komende uitdagingen te worden toegepast. Daarom is een herziening van de structuurfondsen noodzakelijk die het streven naar samenhang ondersteunt, dat wil zeggen die het inhaalproces van de benadeelde regio's ook in het geval van een uitbreiding van de Europese Unie mogelijk maakt en toch betaalbaar blijft.
We moeten dapper genoeg zijn om ons ook een tijdpad te stellen om concrete vorderingen te boeken. Het zelfbewustzijn dat we bij de realisering van de EMU hadden, mag bij de samenhang niet als onbereikbaar worden afgedaan. Afgerond wordt een echt cohesiebeleid dat dient overeen te stemmen met de Economische en Monetaire Unie en dat potentiële negatieve effecten moet voorkomen door een sterkere coördinatie van alle beleidsterreinen die bijdragen aan de economische en sociale samenhang.
Met 17 miljoen werklozen in de Europese Unie moet het werkgelegenheidsbeleid de hoogste prioriteit krijgen. We eisen daarom dat er een apart artikel over de werkgelegenheid wordt opgenomen in de Verdragen van Maastricht. Ook moet het milieubeleid actief en duurzaam worden vormgegeven. Een gezond milieu is voor de levenskwaliteit en daardoor ook voor de aantrekkelijkheid en de toekomst van de regio's van groot belang. Op het gebied van het sociale beleid moeten uitsluitingen door sociale dumping door een gezamenlijk optreden van iedereen nadrukkelijk worden vermeden - ik zeg van iedereen om ook hier heel uitdrukkelijk het land erbij te betrekken dat tot nu toe een "opt out" wilde toepassen of heeft toegepast.
Aangevuld door een grensoverschrijdende ruimtelijke ordening, een consequent Europees industrie- en onderzoeksbeleid en het noodzakelijk waarborgen van openbare, algemeen toegankelijke diensten resulteert een cohesiebeleid dat deze naam verdient. Europa heeft een prachtige toekomst als solidariteit en soliditeit samenkomen. Het beleid voor de economische en sociale samenhang is de lakmoesproef voor een in vrede verenigd Europa.

Spindelegger
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de doelstelling van de monetaire unie op de lange termijn kan slechts zijn dat alle landen aan deze monetaire unie deelnemen. In zoverre is dat ook niet in tegenspraak met de doelstellingen van een sterkere economische en sociale samenhang. De problemen ontstaan eerder daar waar het een beschouwing op korte en middellange termijn betreft, namelijk als men zich realiseert dat er in de landen die in eerste instantie niet deelnemen aan de monetaire unie negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid zouden kunnen optreden. Aan de andere kant treden er bij deze beschouwing op de korte en middellange termijn misschien storingen, en zelfs vervormingen van de interne markt op.
Over het onderwerp negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid moet echter worden gezegd dat dat beslist geen kwestie is die maar één kant op gaat. Wij Oostenrijkers hebben daar ervaring mee. In 1995 moesten we constateren dat in ons buurland Italië een devaluatie van de lire heeft plaatsgevonden. Het gevolg was echter niet dat er meteen negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid in Italië optraden, integendeel. Wij als land met een harde valuta, Oostenrijk, kregen te maken met deze negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid en een afname van de koopkracht met meer dan 10 miljard shilling. Ik wil hiermee alleen maar zeggen dat het geen eenrichtingverkeer en geen automatisme is dat hier optreedt, maar dat er sprake is van een veelvoud aan effecten waarmee allemaal rekening moet worden gehouden.
Ik ben daarom van mening dat het gevolg niet kan zijn dat we nu over de grondslagen van een monetaire unie discussiëren en ons afvragen of de convergentiecriteria de juiste manier zijn, of we misschien niet, zoals u hebt aangeduid, een nieuw Europees industriebeleid nodig hebben, dat we de werkgelegenheid in het verdrag opnemen. Dat vind ik allemaal te weinig. Belangrijk is dat we ermee beginnen om voor de vervormingen die op de interne markt zouden kunnen optreden een nieuw Europees monetair stelsel op te zetten, een EMS II, waarin wordt gepoogd om de reële wisselkoersen binnen een zekere bandbreedte te houden.
Ten tweede vind ik het belangrijk dat we ons bij een herordening van de structuurfondsen concentreren op die projecten die we nodig hebben opdat er aan de convergentiecriteria wordt voldaan in die landen die nog niet aan de monetaire unie deelnemen. Ten derde moeten de particuliere investeringen worden gestimuleerd die we nodig hebben, omdat alleen daardoor werkelijk gezonde banen kunnen worden geschapen.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik ben opgetogen dat wij hier vandaag dit debat kunnen houden doordat mijn fractie het initiatief heeft genomen om een initiatiefverslag over de EMU en de economische en sociale samenhang op te stellen. De reden waarom wij dat wilden was dat de lid-staten en de deskundigen zich tijdens de discussies over de EMU en de gemeenschappelijke munt nooit met de regionale kwesties hadden beziggehouden. Zij hadden het altijd over de macro-economische aspecten op nationaal economisch niveau en hadden geen oog voor de regionale gevolgen van de EMU of voor het verband tussen de EMU en het cohesiebeleid.
De bewoners van onze industriële regio's in verval en van onze perifere en rurale regio's moeten weten dat de EMU ook hen voordelen zal opleveren. De cohesie is de allerbelangrijkste doelstelling van ons Verdrag. Die doelstelling is belangrijker dan de EMU zelf. Daarom menen wij dat wij de EMU, de wijze waarop wij daartoe willen komen en de fases die wij daarbij moeten doorlopen grondig moeten bekijken om na te gaan hoe ze tot het cohesiebeleid bijdragen. In dit verslag heeft mijn fractie de EMU haar steun toegezegd. Wij erkennen dat de EMU voordelen zal opleveren in de vorm van lagere transactiekosten, geharmoniseerde rentevoeten en meer werkgelegenheid. Wij geloven echter niet dat de EMU en de sociale cohesie elkaar noodzakelijkerwijs zullen versterken. Ze zijn zeker niet met elkaar in strijd, zoals de heer Walter in zijn verslag heeft gezegd, maar wij geloven dat de nominale en reële convergentie de concurrentiepositie van de Europese Unie ten aanzien van de nieuwe Aziatische industrielanden, Japan en de VS zullen ondersteunen.
De EMU moet dan ook laten zien dat ze de cohesie kan verbeteren, versterken en bevorderen. Ik onderstreep nogmaals wat de heer Walter in zijn verslag heeft gezegd. Hij dringt aan op een geïntegreerde cohesiestrategie. Dat betekent dat wij de EMU, het regionaal beleid en alle andere relevante beleidsvormen in het cohesieproces moeten betrekken. Hij vraagt ook flankerende maatregelen om de EMU en de cohesie nader tot elkaar te brengen. Wij vragen ook een solidariteitsmechanisme om de financiële markten tegen speculatie te beschermen en om de landen die dat wensen te kunnen opnemen. Dit is een uiterst belangrijk debat. De heer Lamfalussy, voorzitter van het EMI, heeft maandag de Subcommissie monetaire zaken toegesproken en er zijn jaarverslag voorgesteld. Hij heeft het woord cohesie echter geen enkele keer gebruikt. Ik vind het teleurstellend dat die kwesties niet in het kader van een algemene en samenhangende strategie worden aangepakt.
Als wij kijken naar de landen die van bij de start tot de EMU zullen toetreden, blijkt dat de landen die dat niet doen daarvoor wel eens zouden kunnen worden gestraft. Juist daarom is het verslag van de heer Walter zo goed. Het stelt immers positieve maatregelen voor om die landen te helpen sneller tot de EMU toe te treden en aan de derde fase mee te doen.
Ten slotte moeten wij ook meer voor de regio's doen. Wij moeten opnieuw bevestigen wat op de Europese Raad van Madrid is overeengekomen. Wij moeten zorgen voor plaatselijke initiatieven, het onderwijs, de opleiding, de organisatie van de arbeidstijd en de bevordering van de KMO's. Vooral echter moeten wij onze regio's van de voordelen van de EMU overtuigen. Daarom hebben wij nood aan een actief cohesiebeleid dat op werkgelegenheid en groei is gericht. Ik weet dat mevrouw Wulf-Mathies zich daarvoor zal inspannen. Ik verzoek haar samen met het komende Ierse voorzitterschap en de latere voorzitterschappen daarvoor te ijveren zodat het verslag van de heer Walter niet onder spinnewebben en stof in de lade blijft liggen.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, geachte collega's, de bevordering van de economische en sociale samenhang behoort naast de voltooiing van de interne markt en het tot stand brengen van de Economische en Monetaire Unie tot de drie politieke prioriteiten van de Europese Unie. Nominale en reële convergentie zijn hierbij niet twee tegengestelde doelen. Gezonde overheidsfinanciën, stabiele prijzen, lage rentevoeten en een stabiele wisselkoers zijn de voorwaarden voor groei en werkgelegenheid. De Economische en Monetaire Unie met al haar voordelen, ook en met name voor de sociale en economische samenhang, is zonder nominale convergentie onmogelijk.
Het staat daarom buiten kijf dat een afname van de drukkende staatsschuld voor investeringen en daardoor voor arbeidsplaatsen een belangrijke rol speelt. De praktijk van de afgelopen jaren heeft uitgewezen dat de bestrijding van de werkloosheid door middel van verhoging van de staatsschuld en belastingverhogingen geen duurzame successen opleverde. Slechts een stabiele economie die een conditio sine qua non voor de deelname aan de monetaire unie is, zorgt voor vertrouwen in de markten, bevordert de handel en de bereidheid tot investeren en stimuleert uiteindelijk economische groei en het scheppen van arbeidsplaatsen.
Afgezien van de overeenstemming bij de doelstelling voor de lange termijn, namelijk dat alle lid-staten kunnen deelnemen aan deze Economische en Monetaire Unie, zullen er in een overgangsfase waarin enkele landen deelnemen - de heer Spindelegger zei het al - andere echter niet, problemen ontstaan. Het zal daarom aan het begin van de realisering van de Economische en Monetaire Unie een belangrijke uitdaging zijn om de verhouding van de valuta van de deelnemende ten opzichte van de niet-deelnemende landen te bepalen.
Het verslag Walter gaat op deze problematiek in. Door talrijke amendementen van mijn fractie konden ook, naar mijn mening, enkele goede compromissen worden gesloten, ook al kwamen daarbij niet al onze dromen uit. Staat u mij daarom toe om u nog in het bijzonder op twee punten te attenderen die voor mijn fractie van groot belang zijn. Het gaat om amendement 9 bij punt 22; hier zijn wij van mening dat de huidige bepalingen van het verdrag niet zozeer ontoereikend en onvolledig zijn, maar dat ze slechts moeten worden versterkt en concreet toegepast. Voorts kunnen wij het niet eens zijn met een economische sturende instantie als pendant van de ECB.
Een tweede punt is het amendement 11 bij punt 41; hier verwijzen we naar het verslag Ciampi waarin leidende Europese vakbonden en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven een direct verband leggen tussen openbare dienstverlening en concurrentiepositie en die in meer concurrentie, juist op het gebied van de openbare dienstverlening, voordelen voor de overheid, het bedrijfsleven en de consument zien. Daarom mogen openbare diensten - het verdrag heeft het hier overigens over dienstverleningen van algemeen economisch belang en ik vind dat we deze terminologie op correcte wijze moeten gebruiken - geen taboegebied binnen de vrije concurrentie van de EU-markt zijn. We kunnen en willen het verdrag niet veranderen, of de concurrentie zou dan uiteindelijk worden geëlimineerd, de markt gedeeltelijk uitgeschakeld, de consument benadeeld. Dat kan en mag niet in ons belang zijn. Ik verzoek u daarom dit amendement dat juist daarmee rekening houdt, ook goed te keuren.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, beste collega's, wij weten allemaal dat de economische en sociale samenhang één van de beginselen van het Verdrag is. Deze moet dan ook aanwezig zijn in alle maatregelen die de Unie neemt, ook al ligt de meest in het oog springende kant van deze samenhang bij de structuurfondsen. Wij dienen er rekening mee te houden dat samenhang niet tot de structuurfondsen beperkt is, maar alle maatregelen van de Europese Unie en dus de Economische en Monetaire Unie bestrijkt.
Samenhang is niet in het belang van land A of B, samenhang is niet in het belang van bijvoorbeeld de landen die het verst verwijderd zijn van de communautaire gemiddelden, maar is in eenieders belang. Alleen daarom wordt in het Verdrag zo'n grote betekenis aan samenhang gegeven. In dit verband wil ik graag een onderscheid maken tussen twee aspecten: ten eerste dat het cohesieniveau niet alleen tussen landen maar ook tussen regio's moet worden gemeten; ten tweede dat de versterking van de samenhang evenmin alleen mag worden gezien als de gedeelde verantwoordelijkheid van elke lid-staat of alleen als verantwoordelijkheid van de Europese Unie, maar als een verantwoordelijkheid die ze allebei delen.
Bovendien moeten wij erkennen dat de Economische en Monetaire Unie een van de meest ambitieuze projecten is met enorme gevolgen voor de Europese Unie en haar toekomst. Naar mijn mening positieve gevolgen, waarvan wij aanvoelen dat ze de opofferingen waard zijn die wij ons moeten getroosten om bijvoorbeeld de nominale convergentiecriteria te verwezenlijken, die discipline en opofferingen vereisen, opofferingen die de staten die bijvoorbeeld verder verwijderd zijn van het gemiddelde inkomen in de Gemeenschap natuurlijk zwaarder zullen vallen.
Wij hebben vaak afzonderlijk over deze twee onderwerpen beraadslaagd. De economische en sociale samenhang enerzijds, en de Economische en Monetaire Unie anderzijds. Erkend dient echter te worden dat zij met elkaar in verband staan. En dat is de grote merite van dit verslag. Dat deze twee projecten van de Europese Unie, die wij moeten kunnen verzoenen, met elkaar in verband worden gebracht. In deze situatie, wanneer deze twee aspecten op tafel liggen kunnen wij geen keuze maken. Wij kunnen niet kiezen voor de economische en sociale samenhang of voor de Economische en Monetaire Unie. Wij moeten de versterking van de economische en sociale samenhang verzoenen met de verwezenlijking van de Economische en Monetaire Unie. Dat wordt ons door het Verdrag betreffende de Europese Unie opgelegd.
Het verslag-Walter toont ons dat onze doelstelling niet gemakkelijk, maar ook niet onmogelijk is. Trouwens, als het ons niet lukt deze verzoening te verwezenlijken, zal dit rampzalige gevolgen hebben voor de Europese Unie. Ik feliciteer collega Walter dan ook met zijn verslag, ook omdat ik vind dat hij dit debat heel goed heeft geleid, dat hij altijd bereid was tot samenwerking. De resultaten zijn volgens mij duidelijk evenwichtig. Wat wezenlijk en misschien het belangrijkst van al is, is dat wordt aangetoond dat deze twee projecten met elkaar kunnen worden verzoend: de economische en sociale samenhang en de Economische en Monetaire Unie. Op één voorwaarde, dat wij ons hiervoor inzetten, en dat betekent dat we over een weloverwogen strategie moeten beschikken.

Sornosa Martínez
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer en mevrouw de commissaris, het is een van de prioriteiten van de Europese Unie, de economische en sociale samenhang tot ontwikkeling te brengen om de minder ontwikkelde regio's de zekerheid te geven, dat de ongelijke situaties in het overgangsproces naar de Economische en Monetaire Unie niet erger zullen worden. Maar zoals de heer Walter in zijn uitstekend verslag al gezegd heeft, zijn de verschillen tussen de regio's, zowel qua inkomen, infrastructuur als bedrijvigheid, en ondanks alle inspanningen en de vooruitgang, nog steeds heel erg groot.
Van deze resolutie ondersteunen we de voorstellen die op solidariteit gebaseerd zijn, die erop zijn gericht de negatieve gevolgen of de risico's van de Economische en Monetaire Unie te verzachten of te vermijden, en vooral die welke de bestrijding van de werkloosheid tot doel hebben, want cohesie en werkloosheid zijn onverenigbaar. Cohesie kan evenmin samengaan met een achteruitgang van het milieu. En als we een adequate, op cohesie gerichte ontwikkeling van de regio's nastreven, dan is het zaak dat er transeuropese netwerken voor vervoersinfrastructuren, telecommunicatie en energie worden ontwikkeld, dat er een horizontale Europese industrie in alle regio's komt, terwijl de overheidsdiensten, de sociale rechten, dat wat Europees is, worden beschermd en gestimuleerd.
Als leden van de Confederale Fractie Europees Unitair Links willen wij aangeven dat we de Economische en Monetaire Unie afwijzen voor zover die de cohesie in gevaar brengt. De huidige convergentiecriteria zoals vastgelegd in het Verdrag zijn niet te verenigen met het cohesiebeginsel, en bovendien schieten ze tekort. Er zouden andere criteria moeten worden overwogen. Bijvoorbeeld convergentie op het vlak van de loonkosten, de verhouding loon/produktiviteit, enz. Als die uitblijft - en dat is het erge -, dan zal de aanpassing ten koste gaan van de werkgelegenheid, en dat is wat we nu al zien gebeuren. De resultaten van de Top van Madrid en andere initiatieven zouden een dode letter blijven als we ze niet in praktijk brengen, zoals wordt opgemerkt in het verslag van de heer Walter.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, geachte mevrouw de Commissaris, dit verslag is in zoverre van belang dat het het gevaar dat mogelijkerwijs het principe van de economische en sociale samenhang in het kader van de Economische en Monetaire Unie wordt losgelaten, duidelijk onder woorden brengt. Helaas is het niet consequent. Het doet weliswaar een beroep op de Intergouvernementele Conferentie om de economische en sociale samenhang als zelfstandig beleid aan te houden, maar het heeft sterker dan in het eerste ontwerp de neiging om het structuurbeleid toch als lok- en dwangmiddel ter consolidering van de nationale begrotingen te misbruiken. De solidariteitsgedachte ten opzichte van de landen die niet aan een monetaire unie kunnen of mogen deelnemen, speelt in het verslag weliswaar ook een belangrijke rol, maar ook hier is het verslag inconsequent, omdat nu juist de opsplitsing van de landen in een eerste en tweede klasse een verloochening van de solidariteitsgedachte is. Juist bij de effecten op de regionale ontwikkeling wordt de schaduwzijde van de geplande monetaire unie zichtbaar. Eigenlijk zijn wij als Parlement ertoe geroepen om hier corrigerend in te grijpen, maar ook het Parlement neigt er intussen toe om het oorspronkelijke principe van de economische en sociale samenhang in twijfel te trekken.
Gisteren heb ik er in de discussie over toetreding van Oost-Europese landen al op gewezen dat een hervorming van de Europese Unie dringend noodzakelijk is. Een sociale en ecologische hervorming zou een grote kans zijn om ook de economische crisis onder controle te krijgen.

Schreiner
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk is er in dit verslag sprake van samenhang op economisch en sociaal gebied in Europa en ik ben van mening dat men er bij de verwijzing naar de handhaving van de convergentiecriteria duidelijk van uitgaat dat de Commissie in het Verdrag van Maastricht zeker nog enige speelruimte heeft overgelaten voor wat betreft de strenge naleving van de convergentiecriteria. Het is immers niet zo dat er bij de staatsschuld en bij het overheidstekort - dat zijn immers de twee punten die steeds weer ter discussie staan - tot in de puntjes aan de criteria moet worden voldaan, hier staat immers de formulering "in aanzienlijke mate en voortdurend" daalt of dat dit doel stapsgewijs wordt bereikt. Ik ben van mening dat men bij het voldoen aan de convergentiecriteria, bij de staatsschuld en bij het overheidstekort op drie punten moet letten. Ten eerste, de lid-staten moeten ertoe worden opgeroepen of zich duidelijk realiseren dat ze slechts met een intelligente bezuinigingskoers dit doel daadwerkelijk bereiken. Het is simpelweg nadelig voor de werkgelegenheid als ik de investeringsuitgaven van een budget verlaag en in de structuur van de uitgaven in de meer onproduktieve sectoren geen privatisering doorvoer, niet streef naar een slankere overheid en de verkwisting niet tegenga en het nationaal bestuur laat uitlopen op steeds meer bureaucratie en steeds meer wetten.
Ten tweede, er moet er bij de kwestie van de staatsschuld en het overheidstekort natuurlijk ook op worden gelet dat deze zaken daadwerkelijk worden nagekomen omdat anders een situatie ontstaat waarin bij de Economische en Monetaire Unie ongelijke uitgangspunten tot een gemeenschappelijke monetaire unie worden samengevoegd, wat op den duur zeker nadelig zou zijn voor de financiële markt Europa. Ten derde, het moet simpelweg worden gegarandeerd dat deze gemeenschappelijke munt niet tegen de wil van de Europese burger wordt ingevoerd. Ik ben er daarom vast van overtuigd dat de landen die deze mogelijkheid hebben, de burger deze kwestie in een referendum moeten voorleggen, opdat deze monetaire unie ook door de Europese burgers wordt geaccepteerd.

Frutos Gama
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn betoog heeft enkel tot doel de heer Walter hartelijk geluk te wensen met zijn uitmuntende verslag, en met de noeste arbeid die hij verricht heeft om tot deze conclusies te kunnen komen.
Door de hoorzittingen met deskundigen, de bijdragen van vakbonden, het verschijnen van de commissarissen Wulf-Mathies en De Silguy voor de parlementaire Commissie hebben wij nog meer kennis kunnen opdoen over een kwestie die van essentieel belang is: de verhouding tussen de Economische en Monetaire Unie enerzijds, en de economische en sociale samenhang anderzijds, twee componenten die elkaar aanvullen en die hetzelfde politieke gewicht hebben, zoals in het Verdrag van Maastricht gesteld wordt.
Cohesie is altijd een doelstelling van de Gemeenschap geweest, maar zoals de heer Walter ook zegt, geven de Verdragen geen duidelijk beeld van wat er onder cohesie moet worden verstaan. Daarom lijkt het verzoek van de Commissie om in het eerste driejaarlijkse verslag een heldere en nauwkeurige omschrijving van dit beeld op te nemen, zoals ook een verbetering en uitbreiding van de indicatoren die worden gebruikt om de cohesie te meten.
Het verslag bevat nog een punt waarbij ik zou willen stilstaan, namelijk de gevolgen van de toekomstige toetreding voor het communautaire regionale beleid. Die uitbreiding zal een substantiële budgettaire inspanning van de Unie vergen als we de resultaten van het cohesiebeleid willen consolideren, want als we op het huidige uitgavenpeil blijven steken, dan zouden de fondsen die we voor het regionaal beleid uittrekken, moeten worden omgebogen naar de nieuwe lid-staten, en in dat geval, dames en heren, zouden de kosten van de uitbreiding volledig ten koste gaan van de minst bevoorrechte landen en regio's van de Unie, zoals we nu inderdaad zien gebeuren.
De heer Walter heeft op één punt geen enkele twijfel laten bestaan: de toekomstige uitbreiding mag in geen geval ten koste gaan van de "cohesielanden" . Kort en goed, dames en heren, ik wil de heer Walter van harte gelukwensen met de inhoud van zijn verslag, zoals ook met de methode die hij gehanteerd heeft om het op te stellen, en met de ongelofelijke consensus die bereikt is.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, in de Commissie regionaal beleid hebben we een jaar lang over de onderhavige kwestie gedebatteerd, die ongetwijfeld van beslissend belang is voor de toekomst van de Europese opbouw. In de openbare hoorzitting hebben we vernomen hoe allerlei competente mensen hun standpunt uiteenzetten, en uiteindelijk hebben we met een vrijwel volledige eenparigheid van stemmen het document goedgekeurd dat Ralf Walter heeft opgesteld. Tekenend hiervoor is het feit, dat bijna alle sprekers die we hier hebben gehoord, het wat de meest belangrijke punten betreft met elkaar eens zijn.
In artikel 2 van het Verdrag staat heel duidelijk, dat de instelling van een Europese markt en van een Economische en Monetaire Unie de economische en sociale samenhang ten goede moet komen. Dat kon ook niet anders, omdat er in de oprichtingsteksten en de talrijke artikelen die naderhand in de loop der jaren het daglicht hebben gezien, steeds weer naar dit punt verwezen wordt. In zijn resolutie van vorige maand over het verslag van de dames Dury en Maij-Weggen heeft dit Parlement een speciaal hoofdstuk opgenomen over de economische en sociale samenhang als vast bestanddeel van het communautaire erfgoed, dit met het oog op de beraadslagingen van de Intergouvernementele Conferentie. Ik wil erop wijzen, en ik betreur het, dat de Europese Commissie hiervan in haar verslag op geen enkele wijze melding heeft gemaakt.
Uit dit alles valt op te maken dat de economische en sociale eenwording een doelstelling is die zoniet door een voltallige dan wel door een heel grote meerderheid van dit Parlement wordt gedeeld. Maar we kunnen dat doel - dat prioritair is, onherroepelijk of hoe je het ook noemen wilt - niet benaderen aan de hand van strikt economische en monetaire criteria; dat dient te gebeuren op grond van een beoordeling van de sociale gevolgen, waarbij moet worden getracht die te verzachten, vooral op het gebied van werkgelegenheid en sociale uitkeringen, en niet alleen in de harde kern van de landen die moeten convergeren, maar ook en vooral in die landen waar economische en sociale samenhang geen retorisch argument is maar een waarachtige uitdaging waarmee we elke dag opnieuw geconfronteerd worden.
Thans zijn we heel goed doordrongen van de sociale kosten die de convergentie met zich meebrengt. We hebben echter niet duidelijk vernomen welke maatregelen we kunnen nemen om die kosten te drukken. In dat verband zou ik in telegramstijl het volgende willen opmerken: ten eerste dat als er geen vorderingen worden gemaakt met de samenhang, het succes van de Economische en Monetaire Unie uiteindelijk op losse schroeven komt te staan; ten tweede dat de convergentiecriteria moeten worden aangehouden; en ten derde dat we de inspanningen moeten opvoeren voor een betere coördinatie van de economische beleidsvormen op verschillende niveaus, en dat niet alleen de subsidiariteit maar ook de conditionaliteit moet worden versterkt; en ten vierde dat de instrumenten ten dienste van het regionaal beleid moeten worden versterkt.
Deze taak is verre van licht en het zal veel moeite kosten om hem te volbrengen, maar niemand heeft gezegd dat de opbouw van Europa een gemakkelijke klus was.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, het verslag dat de heer Walter heeft opgesteld, is van groot belang. Ik zit zelf in de Commissie regionaal beleid en ook in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, waar het verslag is besproken. De voorstellen die erin staan betreffende het tegengaan van sociale dumping, het versterken van het regionaal beleid, om een tegenwicht te bieden tegen de EMU, zijn natuurlijk prima. Maar, mijnheer de Voorzitter, ik vertegenwoordig hier een Noordse opinie die kritisch staat tegenover de EMU. Ik ben zelf tegen de EMU - mijn fractie heeft een andere opvatting.
De aanleiding tot mijn kritische instelling is dat de risico's te groot zijn. De EMU is een zeer riskant project, hetgeen duidelijk blijkt uit het verslagWalter. Zweden en Scandinavië zijn groot qua oppervlakte en hebben nu reeds ernstige regionale problemen. Wij zijn bang dat deze problemen sterk zullen toenemen als de EMU doorgaat. De gevolgen die in het verslag worden onderzocht zijn interessant om te zien, maar naar mijn idee ontbreekt het aan diepgang op het punt van onderzoek naar effecten voor de werkloosheid, het regionaal evenwicht en het milieu. Voordat de EMU wordt ingevoerd, moet dergelijk onderzoek naar de effecten op deze gebieden worden gedaan, zowel op de korte als de lange termijn.
Welke veranderingen staan de lid-staten bijv. te wachten wanneer ze lid worden van de EMU - als ze dat al doen? Welke nationale stuurmiddelen zullen er overblijven om bijv. conjunctuurdalingen op te vangen? Plotselinge veranderingen in bijvoorbeeld de houtindustrie door prijsdalingen zouden voor Zweden en Finland heel gauw leiden tot een crisis. Zullen de landen op nationaal niveau een zeker eigen beleid kunnen blijven voeren op het gebied van economie, rente en valuta, regio's en arbeidsmarkt, etc.? Of zullen - wat het idee achter de EMU is - de EMU en de maatregelen die de EU en de Europese Centrale Bank gaan nemen, opwegen tegen deze nadelen voor de nationale staten, zodat de EU de noodzakelijke stabiliseringsbesluiten kan nemen ter verhindering van bijv. een sterke conjunctuurwijziging op een gebied zoals de houtindustrie? Ik betwijfel het!
Het zou ook het beste zijn als het EMU-project - als dat inderdaad volgens plan wordt uitgevoerd - een beschrijving van de besluitvorming bevat. Zullen de besluiten over de EMU op EU-niveau worden genomen, zullen ze hier worden genomen, door volksvertegenwoordigers - wat waarschijnlijk niet zo is volgens het Verdrag van Maastricht - of is het de Europese Centrale Bank die de voornaamste besluiten zal nemen?
Een laatste opmerking in dezen: het democratische proces moet met het oog op een eventuele verwezenlijking van de EMU worden versterkt in alle lid-staten. Ik ben voorstander van referenda als een mogelijke manier om hiervoor te zorgen, en van betere en uitgebreidere voorlichting over de voor- en nadelen van de EMU. Dit verslag kan worden gezien als een eerste maatregel om de gevolgen van de EMU te belichten.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, in het verslag van de Commissie regionaal beleid staat dat de gemeenschappelijke munt voor de minder begunstigde gebieden voordelen zal opleveren, maar de heer Walter moet erkennen dat de toepassing van de convergentiecriteria de groei kan vertragen, de werkloosheid kan doen stijgen en de sociale uitgaven kan doen dalen.
Hij zet die criteria niet op losse schroeven en vraagt alleen flankerende maatregelen om te voorkomen dat de economische en monetaire unie de economische en sociale cohesie bemoeilijkt. Dat is een illusie. De toekenning van middelen uit de structuurfondsen heeft tot nu toe niet kunnen beletten dat tussen de regio's verschillen zijn blijven bestaan inzake inkomen, infrastructuur en werkgelegenheid. Zoals ook de Commissie regionaal beleid erkent, zijn die verschillen in de Europese Unie nog steeds zeer groot.
Van haar kant is de Commissie dan weer niet bereid budgettaire geschenken uit te delen om nadelen te compenseren. Ze zegt immers dat ze de cohesielanden die de convergentiecriteria niet halen wil straffen.
De heer Walter botst in zijn verslag op een onmogelijk te nemen hindernis, namelijk de onverenigbaarheid van de gemeenschappelijke munt met de economische en sociale cohesie. Wij weten uit ervaring dat de toepassing van de nominale convergentiecriteria ter voorbereiding van de gemeenschappelijke munt nefaste gevolgen heeft voor de werkgelegenheid, de lonen, de sociale bescherming en de economie van de regio's die al een achterstand hebben.
Het Europees sociaal observatiecentrum heeft trouwens onlangs erkend dat het model van de economische en monetaire unie noodzakelijk tot sociale deregulering leidt. Van zijn kant heeft de gewezen voorzitter van de Bundesbank, de heer Otto Pöhl, onlangs opgemerkt dat de naleving van de convergentiecriteria niet verenigbaar is met de nagestreefde bestrijding van de werkloosheid.
De enige manier om werkgelegenheid te creëren en een echte economisch en sociale cohesie tot stand te brengen is de enige munt op losse schroeven te stellen omdat die het economisch beleid en de nationale begrotingen aan de macht van de financiële markten uitlevert. De sociale onrust in november en december in Frankrijk heeft daartoe de weg geëffend. De werknemers hebben er immers hun afkeer geuit voor een maatschappijmodel dat op ultraliberalistische opvattingen en de macht van de financiële markten steunt. Als wij die sociale beweging voortzetten, kunnen wij de basis leggen voor een nieuwsoortige ontwikkeling van onze samenlevingen, niet alleen in Europa maar ook in de rest van de wereld.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dit is een cruciaal thema. Ik vind het erg jammer dat in dit Parlement geen debat kan plaatsvinden waarin ik bijvoorbeeld de opinie van de spreekster vóór mij met wie ik het niet eens ben, kan aanvechten. Dit debat is een geheel van geïsoleerde verklaringen zonder echte bezinning. Het verslag van de heer Walter is echter een opmerkelijk, heel helder verslag waarmee ik volkomen akkoord ga.
De eenheidsmunt zal een van de diepgaandste veranderingen vormen die Europa de laatste decennia heeft gekend. Er zal een "voor" en een "na" de eenheidsmunt zijn. Een nieuw spel begint. De uitdaging van de armste regio's betekent op het vlak van de eenheidsmunt een heel krachtige uitdaging. De eenheidsmunt zal een belangrijk middel voor de Europese burgers zijn om zich met de Europese Unie te identificeren. En naast de symbolische waarde, naast de psychologische en culturele gevolgen, zal zij een krachtige integratielogica omvatten en meebrengen die alles zal veranderen: monetair beleid, economisch beleid en ook begrotingsbeleid, waarom dit ontkennen?
De Unie zal al heel snel een federale begroting nodig hebben. De huidige begroting zal ontoereikend zijn, beperkt wat betreft de gevolgen van de Economische en Monetaire Unie. Zonder deze federale begroting kunnen de evenwichtsstoringen op het grondgebied van de Unie verergeren, met name wanneer bijvoorbeeld de zogenaamde asymetrische schokken zullen plaatsvinden die nu al bepaalde landen en regio's harder treffen dan andere. Daarom vereist de territoriale samenhang de voortzetting van het structureel beleid, zelfs de vernieuwing en niet de verslapping van dit structureel beleid.
De samenhang van de Unie in ruime zin zal afhangen van de eenheidsmunt, van de Economische en Monetaire Unie, van de solidariteit en de vrijgevigheid. Hiervoor zal het nodig zijn dat de middelen van de rijkste naar de armste landen blijven stromen en zal ook in de armste landen en regio's meer verantwoordelijkheidszin en betere aanwending van de middelen nodig zijn.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de positieve gevolgen van de invoering van de gemeenschappelijke munt steeds duidelijker worden. Ik denk aan de lagere kosten van het handelsverkeer, het uniforme rentepeil, het deflatoire beleid - waarbij zij opgemerkt dat inflatie vooral het gevolg is van de crisissen op de internationale kapitaalmarkten - de versterkte concurrentiekracht van de Europese economie en de nieuwe mogelijkheden op het vlak van werkgelegenheid.
De Unie en de lid-staten moeten met het oog op de verwerkelijking van de eenheidsmunt de convergentiecriteria van Maastricht aanhouden. De verwezenlijking van de nominale convergentiecriteria is immers een belangrijke voorwaarde voor de totstandbrenging van de ene munt en de reële convergentie. Voor de bewerkstelliging van de reële convergentie is evenwel meer nodig dan alleen de realisatie van de nominale convergentie. Belangrijk in dit verband is de sanering van de economieën van de zwakkere lid-staten, waardoor men er zal in slagen ze op het peil van de sterkere economieën te brengen. Om op lange termijn tot een gezonde economie te komen, moeten ook de overheidstekorten worden weggewerkt en moeten de lid-staten met zwakke economieën hun uitgaven en investeringen beperken, wat evenwel hun ontwikkeling zal vertragen en de kloof tussen de landen met sterkere economieën en die met zwakkere nog zal vergroten.
Om die reden moet de Unie al haar moed bijeenrapen en een beleid voeren dat streeft naar de modernisering van de economieën van de zwakkere lid-staten. Met het oog daarop moet ze met de middelen van de structuurfondsen en het Cohesiefonds het onderwijs, de opleiding en de basisinfrastructuren in die landen financieren.
We zijn het er in dit verband over eens dat de uitbreiding van de Unie gevaren inhoudt. Voor de kandidaat-lid-staten, waarvan het ontwikkelingspeil laag ligt, zijn immers belangrijke financiële middelen nodig. De landen die nu al lid zijn van de Unie, mogen daarvan evenwel niet het slachtoffer worden, want - in voorkomend geval - wordt de economische en sociale samenhang ondermijnd.
Daar de Intergouvernementele Conferentie niet voornemens is zich over dit probleem te buigen, en evenmin bereid is de belangrijke problemen van de eigen middelen en de gebrekkige financiering van de beleidsvormen waartoe de Unie zich heeft verbonden, aan te pakken, voert ze duidelijk een struisvogelpolitiek. We moeten de Unie niet alleen institutioneel op de uitbreiding voorbereiden maar ook de economische en financiële problemen regelen die de verruiming met zich brengen. Daarom moeten we met absolute voorrang een geïntegreerd en efficiënt regionaal beleid voeren, waarbij we vooral aandacht hebben voor acties op het gebied van de ruimtelijke ordening - die ons in staat stellen de ontwikkelingsproblemen globaal aan te pakken - alsook voor initiatieven die gericht zijn op de integratie van de perifere en insulaire regio's van de Unie. In die zin verheugt het me dat het Parlement in het verslag van de heer Walter voor het eerst bij de IGC op zo'n geïntegreerd beleid aandringt.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, zoals is aangetoond in studies van de Commissie en is gezegd door de rapporteur, collega Walter, hoopt men dat de invoering van de eenheidsmunt, aangezien deze in het belang van de hele Unie is, in het bijzonder voordelig zal zijn voor de minst ontwikkelde landen, waar de ondernemers in sterkere mate lijden onder de micro-economische kosten van onzekerheid en berekening en onder de macro-economische kosten van monetaire instabiliteit in de huidige situatie. Men mag ook hopen dat een grotere groei van alle economieën aanzienlijke gevolgen zal hebben in deze landen, zoals men heeft vastgesteld bij de evolutie van de nationale gemiddelde waarden in de Europese Unie, voor zover grotere groei de landen dichter bij elkaar heeft gebracht.
Aangezien evenwel niet zeker is dat deze gevolgen meteen voelbaar zijn, dient er ook rekening mee te worden gehouden dat de reële convergentiemoeilijkheden bijzonder groot kunnen zijn in bepaalde regio's van de meest achtergestelde landen, zoals mijn collega Costa Neves al heeft gezegd, die regio's die zelfs in de welvarendste perioden die wij hebben meegemaakt hun achterstand niet hebben ingehaald.
In ieder geval is zelfs de nationale afstand zo groot dat er decennia nodig zullen zijn voordat de cohesielanden tot de verlangde benadering van het communautair gemiddelde komen dat onontbeerlijk is om de risico's van de Europese Monetaire Unie te vermijden en van de voordelen daarvan te profiteren.
Om dit alles mag er geen verslapping zijn; in tegendeel, met de naderende invoering van de eenheidsmunt is een versterking van het cohesiebeleid noodzakelijk, zoals de rapporteur terecht verdedigt in zijn uitstekende verslag. Aangezien de minst begunstigde landen evenwel verplicht zijn een grotere inspanning te doen om de nominale convergentiecriteria van Maastricht na te komen, is het van belang dat er zonder uitstel een versoepeling van de additionele vereisten komt, aangezien een onontbeerlijke reële convergentie bereikt kan worden zonder dat het begrotingstekort of de overheidsschuld groter worden.
Dat is wat ik de commissaris voorstel: dat het zonder een toename van de middelen van de Europese Unie, met een kleinere vereiste inzake additionaliteit van de landen, mogelijk is de landen te recupereren zonder dat aan de criteria wordt getornd.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, de werkelijkheid waarmee de Europese burgers en de perifere regio's van de Unie geconfronteerd worden, bewijst duidelijk dat de economische en sociale samenhang geen gelijke tred houdt met de vooruitgang op weg naar de Economische en Monetaire Unie en de verwezenlijking van de in het Unie-Verdrag verankerde convergentiecriteria.
Het lijdt geen twijfel dat de nominale convergentiecriteria nadelig zijn voor de ontwikkeling, leiden tot een daling van het BBP en een ernstige bedreiging vormen voor de werkgelegenheid, wat politiek onaanvaardbaar en economisch rampzalig is, vooral voor lid-staten als Griekenland die tot het tragere Europa - dat van de tweede snelheid - behoren.
Daar de totstandbrenging van de EMU nog andere negatieve gevolgen met zich brengt, wil ik de Commissie - en het Parlement - vragen een studie uit te voeren naar de gevolgen van het stabiliteitspact en de invoering van de eenheidsmunt voor de economische en sociale situatie in zowel de lid-staten van de Unie die tot de EMU toetreden als die welke er niet aan kunnen deelnemen. Ik twijfel niet aan de indrukwekkende conclusies van dit onderzoek.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Walter voor zijn verslag. Het bevat tal van goede ideeën en nuttige voorstellen. Het belicht ook zeer goed het belang van het regionaal beleid in de Europese Unie. Met dat regionaal beleid streven wij naar economische en sociale samenhang. Wij zullen altijd een regionaal beleid nodig hebben. In het verslag staat dat in de Europese Unie 0, 4 % van het BNP aan het regionaal beleid wordt besteed. Daaruit blijkt dat men daarvoor slechts beperkte middelen uittrekt, zeker in vergelijking met de Verenigde Staten. Wij moeten beseffen dat wij bij een uitbreiding van de Unie het Europees beleid aanzienlijk zullen moeten versterken. De kloof is immers nog breder dan in dit verslag wordt gezegd. Bij mijn weten bedraagt het BBP van de kandidaat-lid-staten gemiddeld slechts 30 % van dat van de cohesiefondslanden. De geschiedenis leert ons dat de economische activiteit op en neer gaat en dat gebieden die nu rijk zijn over vijftig jaar misschien arm zullen zijn. Om tot een hechte Europese Unie te komen zal een krachtig regionaal beleid een belangrijk onderdeel moeten zijn van ons beleid op Europees niveau.
Het verslag vermeldt de bedragen uit de structuurfondsen die de verschillende landen ontvangen. Voor Ierland meen ik dat het opgegeven cijfer niet helemaal klopt. In het verslag staat 3, 3, terwijl het zesde verslag van de Commissie over de structuurfondsen het over 2, 1 heeft. Rekening houdend met het huidige Ierse BBP meen ik dat het cijfer op dit ogenblik voor de zes jaar van het programma rond 2, 5 schommelt. Ook dat bedrag heeft echter grote positieve gevolgen gehad. Ik heb nooit kunnen aannemen dat de economische en monetaire unie een bedreiging vormt voor de perifere regio's, zoals ik ook nooit heb geloofd dat de voltooiing van de interne markt een bedreiging was voor de armere perifere landen. Wij weten nu uit ervaring dat de interne markt de groei van de armere perifere landen heeft gestimuleerd. De kloof tussen Ierland en het gemiddelde van de Europese lid-staten is 21 punten smaller geworden. Voor Spanje en Portugal zijn dat respectievelijk 7 en 9 punten. Griekenland is de uitzondering. Onze Griekse collega's zouden ons eens moeten uitleggen hoe dat komt. Ook Sicilië is een uitzondering, maar daar is er een probleem.
In de toekomst zal, naar aanleiding van nieuwe programma's, ook het heilige huisje van de additionaliteit opnieuw moeten worden bekeken. Die additionaliteit maakt alles alleen maar ingewikkelder. Wij zeggen dat wij die additionaliteit met betrekking tot de structuurfondsen nodig hebben. Dat betekent dat de meeste armere lid-staten meer zullen uitgeven. Met het oog op de monetaire unie zeggen wij echter dat ze hun uitgaven moeten terugschroeven. Bij nieuwe programma's zullen wij naar de economische planning van de minder rijke landen moeten kijken. Die landen moeten met de Commissie een partnerschap sluiten. Wij moeten samen goede economische plannen uitwerken en hun beleid zoveel mogelijk steunen.
Het element van de additionaliteit kan echter niet worden aangetoond als kleine bedragen over vele beleidsmaatregelen worden gespreid. Zo verliezen de ambtenaren van de Commissie alleen maar tijd en maakt men een evaluatie van wat is gerealiseerd onmogelijk.

Izquierdo Collado
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik de heer Walter willen feliciteren met het geslaagde werk dat hij ons voorgelegd heeft. En om te beginnen wil ik onze situatie op een bepaald punt vergelijken met die van de Verenigde Staten. De inkomensverhouding tussen het gebied met het hoogste inkomen per hoofd van de bevolking in de Verenigde Staten, Connecticut, en het gebied met het laagste inkomen, Mississipi, is die van twee op één. De inkomensverhouding tussen de regio Türingen, met het laagste inkomen per hoofd van de bevolking in Europa, en de regio Hamburg, is er een van één op zes. Misschien is het onder meer om die reden dat de samenhang in de Europese Unie geen toeval is, maar een wezenlijk element van de Verdragen.
Het Parlement drukt er bij de Intergouvernementele Conferentie op aan om voor de samenhang op te komen, en die te koesteren als kernelement van de Europese Unie. We mogen niet verhullen dat we bang zijn dat de impact van de Monetaire Unie serieuze risico's met zich mee zou kunnen brengen voor de samenhang, indien er geen aanvullende maatregelen genomen worden.
Laten we maar niet ingaan op de getallen achter de convergentie. Het is voldoende te bedenken dat er op dit moment drie landen zijn die aan die convergentiecriteria voldoen, namelijk Argentinië, Taiwan en Singapur. Het zou mij benieuwen op hoeveel manieren het Verdrag zou worden geïnterpreteerd als Frankrijk of Duitsland niet aan de convergentiecriteria zouden voldoen. Het is goed om een strak begrotingsbeleid voor te staan - daarmee ben ik het eens -, maar nog belangrijker is, dat er geen fouten worden gemaakt op het vlak van de convergentie. Geen enkel land dat daadwerkelijk geprobeerd heeft om naar die criteria toe te werken, mag worden uitgesloten van de eenheidsmunt. Dat is mijn persoonlijk standpunt.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer de rapporteur met zijn voortreffelijk verslag.
Zoals wij weten, is de vermindering van de regionale verschillen een van de fundamentele doelstellingen van de EU. Ierland heeft op de invoeging van artikel 130 B in het Verdrag van Maastricht aangedrongen. De Ierse economie is zeer open en sterk afhankelijk van de buitenlandse handel. Wij hebben dat nog onlangs kunnen vaststellen bij de rundvleescrisis. Daarbij is gebleken welke gevolgen die moeilijkheden voor onze uitvoer hebben en hoe afhankelijk wij van die uitvoer zijn. Ik geloof dat de EMU Ierland en andere perifere regio's grote voordelen zal opleveren. Wij moeten een evenwichtige verhouding tussen EMU en cohesie vinden. Tijdens de derde fase moeten de structuurfondsen na het jaar 2000 kwalitatief en kwantitatief worden versterkt. Wij moeten een evenwicht vinden tussen de blijvende behoeften van de huidige lid-staten en de noden van de nieuwe lid-staten die zich bij de volgende uitbreiding bij ons zullen aansluiten.
Met betrekking tot de werkloosheid meen ik te weten dat er onenigheid is over de vraag of die al dan niet een convergentiecriterium moet worden. Ik vind dat het nieuwe Verdrag een hoofdstuk over werkgelegenheid of werkloosheid moet bevatten.

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het politieke initiatief van het Europees Parlement om juist aan de vooravond van de Intergouvernementele Conferentie en van de overgang naar de monetaire unie de economische en sociale samenhang weer op de agenda van de Europese politiek te zetten, juich ik van harte toe. Met de hearings over de sociale consequenties van de Economische en Monetaire Unie en met het uitstekende verslag van de heer Walter heeft het Parlement een belangrijke aanzet gegeven tot het nadenken over verdieping van de sociale dimensie van de Europese Unie.
De standpuntbepaling van de Commissie op de Intergouvernementele Conferentie van 28 februari met de duidelijke adhesiebetuiging aan het sociaal-verantwoordelijke Europese maatschappijmodel laat zien dat u wat dat betreft de Commissie als politiek bondgenoot heeft.
De beraadslagingen van de G7-landen in Lille laten overigens ook zien dat na een decennium van neoliberale voorbeelden niet alleen op Europees maar ook op internationaal niveau het besef groeit dat de concurrentiepositie en sociale vooruitgang bij elkaar horen. Volgens mij is dit een belangrijke teneur van uw ontwerp-resolutie waarmee ik het op dit punt volledig eens kan zijn.
De gemeenschappelijke Europese munt en de voltooiing van de Europese interne markt zijn noodzakelijk om onze concurrentiepositie veilig te stellen, maar ze moeten worden aangevuld door de derde prioriteit van de Europese Unie, de economische en sociale samenhang.
De convergentiecriteria waar de publieke opinie voor een deel tegen is, komen overeen met een solide economisch beleid en ze zijn ook van voordeel voor de cohesie. Over het algemeen leiden namelijk juist de zwakste lid-staten eronder dat ze bij de rentevoet een risicopremie moeten betalen. Door het de wisselkoers stabiliserende effect van een solide begrotings- en financieel beleid zal de rente juist in deze landen duidelijk dalen, overigens meer dan in de rijke industrielanden, en daardoor de investeringen positief beïnvloeden.
Het bereiken van een hoge mate aan prijsstabiliteit en gezonde overheidsfinanciën, de nominale convergentie dus, is een noodzakelijke vereiste voor groei die alleen echter niet toereikend is om de reële inkomensconvergentie tussen de lid-staten en de regio's te garanderen. Voor echte convergentie is een actief nationaal en Europees beleid ter bevordering van de groei in de armere regio's nodig. De ervaring van de afgelopen twee decennia heeft ons geleerd dat het Europese landen niet lukt om door devaluatie de concurrentiepositie van een land op de lange termijn te verbeteren. De internationale kapitaalmarkten stellen steeds meer paal en perk aan nationaal handelen. Veranderingen in de wisselkoers als gevolg van speculatie belasten de economische groei in zowel landen met een harde als landen met een zwakke valuta. Het is daarom noodzakelijk dat er behalve de monetaire unie een wisselkoersmechanisme wordt ingevoerd dat de valuta van ook die landen stabiliseert die in eerste instantie nog niet kunnen toetreden tot de monetaire unie.
De Commissie wenst net als het Parlement dat door een wisselkoersovereenkomst een gemeenschappelijke stabiliteitsoriëntatie en de voorbereiding op een zo spoedig mogelijke deelname van de pre-ins aan de gemeenschappelijke munt zal worden gestimuleerd.
Ook over een verdere ontwikkeling van de cohesiefondsen voor het voldoen aan de convergentiecriteria moet in dit verband verder worden nagedacht.
De Commissie steunt een groot aantal van uw eisen voor de Intergouvernementele Conferentie, bijvoorbeeld het deel over het werkgelegenheidsbeleid, en ik wijs u erop dat het initiatief van voorzitter Santer onze bedoeling verduidelijkt om dit onderwerp heel sterk te stimuleren. Ik wil ook benadrukken dat nu reeds een derde van de gehele begroting van de Gemeenschap via de structuurfondsen naar bijvoorbeeld de bestrijding van de werkloosheid gaat. We delen ook uw mening voor wat betreft een koppeling van milieu- en regionaal beleid. Ik weet niet zeker of er hier bij de kwestie van de openbare diensten niet ook een zeker misverstand heerst, want de Commissie heeft in haar stellingname duidelijk gemaakt dat de gelijkgerechtigde toegang van alle burgers tot voorzieningen en diensten die het algemene welzijn dienen, als basiswaarde van het Europese maatschappelijke model moet worden beschouwd. Dit sluit mededinging zowel binnen de openbare diensten als tussen openbare en particuliere diensten maar ook openbare en particuliere samenwerking niet uit. Volgens mij zijn we het op dit punt eigenlijk allemaal met elkaar eens.
Wat de toekomstige financieringsbehoefte betreft, die immers niet het onderwerp van de Intergouvernementele Conferentie zal zijn, ben ik zowel iets realistischer alsook iets optimistischer dan de meesten die tot nu toe aan het woord zijn geweest. Als we de inhoudelijke eisen, de wil tot toename van de efficiëntie en de positieve effecten van het cohesiebeleid serieus nemen, is het volgens mij zeker mogelijk om onze doelstellingen zonder extra financiële lasten te bereiken. Ik ben daarom van mening dat het belangrijk is om uw essentiële eisen met betrekking tot de toekomstige vormgeving van het cohesiebeleid, in het bijzonder concentratie, toename van de efficiëntie, versterking van het partnerschap en uitbreiding van lokale werkgelegenheidsinitiatieven, hier gezamenlijk verder te ontwikkelen.
Ten slotte wil ik er nog eens op wijzen dat ik het helemaal eens ben met uw conclusie dat het gemeenschappelijke structuurbeleid een autonoom beleid is met eigen politieke doelen die het doel van de Economische en Monetaire Unie ver te boven gaan. Bij de versterking van de economische en sociale samenhang hoort volgens mij de gelijkschakeling van de levensomstandigheden binnen de Unie en het stimuleren van een ontwikkeling met dezelfde doelen die de gehele economie omvat. Dat is meer dan het voldoen aan convergentiecriteria. Daartoe behoort ook het scheppen van arbeidsplaatsen, vooral in structureel gezien zwakke gebieden en voor probleemgroepen op de arbeidsmarkt, daartoe behoort een duurzame ontwikkeling van benadeelde regio's. Ik vind het belangrijk dat het Parlement deze verbanden ook in het verdere debat steeds weer benadrukt omdat het Europese maatschappijmodel nu juist uitgaat van overeenstemming tussen economische efficiëntie en sociale samenhang en dat moet ook in de toekomst zo blijven!

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 12.00 uur plaats.

Cohesiefonds
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0069/96) van de heer Costa Neves, namens de Commissie regionaal beleid, over de aanvulling op het jaarlijks verslag 1994 van de Commissie (COM(95)0222 - C4-0237/95) inzake het Cohesiefonds.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega's, het Cohesiefonds is één van de ontelbare vormen die de solidariteit in de Europese Unie aanneemt. Het vormt een interessante bijdrage aan de versterking van de economische en sociale samenhang, één van de grondbeginselen van het Verdrag, waaraan - dit kan nooit genoeg worden onderstreept - effectief uitdrukking dient te worden gegeven in alle door de Unie getroffen maatregelen.
Wat in het bijzonder het Cohesiefonds betreft, dient er rekening mee te worden gehouden dat de bijdrage daarvan aan de economische en sociale samenhang duidelijk is, maar dat het ook ten doel heeft de verwezenlijking van de Economische en Monetaire Unie te vergemakkelijken via de aanneming van de eenheidsmunt.
Wat het in behandeling zijnde verslag betreft, wens ik vier van de hierin vermelde punten aan te stippen. Ten eerste het hoofddoel van het Cohesiefonds is de versterking van de economische en sociale samenhang binnen de Unie, zodat het fonds dient bij te dragen aan de bestrijding van regionale verschillen, ook al is het respectieve toepassingskader nationaal. Met uw goeddunken wijs ik er in dit verband op dat er heel weinig projecten worden gefinancierd in de ultraperifere regio's, een situatie die herzien dient te worden, niet alleen omdat deze tot de regio's behoren die overeenkomstig artikel 129 B van het Verdrag betreffende de Europese Unie een prioriteit zijn bij het beleid inzake de transeuropese netwerken, maar ook omdat zij omwille van hun aard een bijzonder fragiel evenwicht hebben.
In de tweede plaats wil ik erop wijzen dat het duidelijk onvoldoende is dat het toezichtcomité in de periode die wij bestuderen slechts één keer is bijeengekomen. Dit feit wordt gezien als symptomatisch voor het gebrek aan dynamisme van dit mechanisme, dat fundamenteel is voor de werkzaamheden van het fonds. Het is dan ook zaak dat de lid-staten niet alleen de rol van deze comités versterken, maar dat deze ook worden opengesteld voor de effectieve deelname van de regionale en plaatselijke autoriteiten, die overigens over meer bevoegdheid moeten beschikken bij de selectie van projecten, de vaststelling van prioriteiten en in het kader van het beheer van de financieringen. Dergelijk gedrag kan het gebruik van de kredieten van het Cohesiefonds alleen maar doeltreffender maken.
In de derde plaats wens ik erop te wijzen dat, ook al stelt men een verbetering vast van het algemene evenwicht tussen de financiering van milieuprojecten en vervoersinfrastructuur, er in elke lid-staat verschillen blijven bestaan, waardoor moet worden getracht met de nodige flexibiliteit tot een vernieuwd evenwicht te komen.
Tot slot wijs ik erop dat het onontbeerlijk is dat het Europees Parlement, ook omwille van zijn begrotingsbevoegdheden, tijdig op de hoogte wordt gebracht van elk besluit dat de Commissie voornemens is te treffen op grond van de bepalingen in artikel 6 van de verordening over het Cohesiefonds. Vergeet niet dat in dit artikel wordt vastgesteld dat de financiering van acties door dit fonds wordt gekoppeld aan de voorwaarde dat de nominale convergentiecriteria die zijn vastgesteld met het oog op de Economische en Monetaire Unie worden nagekomen.
De deelname van het Parlement is des te meer gerechtvaardigd daar, behalve dat de begrotingsgevolgen van een dergelijke maatregel duidelijk zijn - opschorting van financiering -, deze maatregel een negatieve weerslag zal hebben op de convergentie-inspanning zelf. Er is dus natuurlijk uiterste voorzichtigheid geboden bij de toepassing daarvan.
Dit alles rechtvaardigt de korte termijn waarop de Commissie, zoals het Parlement had gevraagd, ons de voorschriften voorlegt die zij heeft goedgekeurd met betrekking tot de toepassingsprocedure van het genoemde conditionaliteitsbeginsel van het Cohesiefonds. Alleen op deze manier kunnen wij ook op dit deel van de tenuitvoerlegging van het Cohesiefonds toezien.
Namens het meest elementaire beginsel van rechtvaardigheid onderstreep ik tot besluit de uitstekende samenwerking van diverse leden van dit Parlement en andere belangstellenden in dit thema, die er met hun opinie toe hebben bijgedragen dat dit verslag effectief het standpunt weergeeft van de Commissie regionaal beleid - tot nu toe - en vanaf vandaag naar ik hoop van het hele Parlement over de in discussie zijnde materie.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ik wens eerst de heer Costa Neves geluk met zijn verslag.
Ik wil er namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid op wijzen dat het Cohesiefonds werd opgericht om de inspanningen van de minder ontwikkelde lid-staten te steunen. Het doel ervan is dus de versterking van de economische en maatschappelijke cohesie. De financiële steun voor de uitvoering van infrastructuurwerken is gericht op de aanpak van de werkloosheid en de structurele problemen van de economieën van de zwakkere lid-staten, en wil op die wijze een belangrijke ontwikkelingsfactor zijn. Het is daarom een belangrijk instrument voor het economisch beleid en kan een rol spelen bij de vermindering van de regionale verschillen en een rechtvaardiger verdeling van het inkomen binnen de Unie.
Het koppelen van de financieringsstroom en de goedkeuring van nieuwe acties aan de afwezigheid van te hoge overheidstekorten, zoals vastgesteld in de betrokken richtlijn, kan tot negatieve resultaten leiden en het beoogde doel van het Cohesiefonds ondergraven, dat toch geacht wordt te zijn ingesteld om bij te dragen tot de convergentie en niet als middel om een concreet economisch gedrag aan de overheid op te leggen. De goedkeuring en uitkering van de kredieten moet gepaard gaan met de vervulling van voorwaarden zoals de overeenstemming van de actie met de doeleinden van het Cohesiefonds, de geschiktheid en het nut ervan voor de ontwikkeling, de verbinding ervan met de bevordering van het werk en een goed en doorzichtig beheer. De koppeling ervan aan de omvang van het totale overheidstekort van de rechthebbende lid-staat kan - rekening houdend met de toestand waarin de meeste van deze lid-staten zich bevinden - de convergentieinspanningen evenwel afremmen. Bovendien leidt het tot een vicieuze cyclus, waarbij het niet beschikbaar stellen van kredieten gevolgd wordt door een verdere recessie, die weer tot nieuwe antiproduktieve uitgaven leidt, welke op hun beurt het begrotingsprobleem verscherpen.
Daarom zal de evaluatie van de acties en de financiering ervan moeten plaatsvinden aan de hand van het criterium van de bijdrage die ze leveren aan de ontwikkelingsinspanningen van de lid-staat en de elementen die zijn aangepast aan het eigen karakter ervan.

De Voorzitter
Het debat over dit agendapunt zal vandaag te 18.00 uur worden hervat.

De Voorzitter
Alvorens tot de stemmingen over te gaan, wil ik het Parlement in kennis stellen van het persbericht waarin wordt gemeld dat vanochtend te 7 uur - 5 uur Greenwich-tijd - een terroristische aanslag plaatsvond op Hotel Europa - dat gelegen is op vijf kilometer van Cairo, niet ver van de piramiden van Giza. Een terreurgroep heeft er onschuldige toeristen aangevallen, waarbij 17 of 18 mensen - waaronder voor het merendeel Grieken en 14 vrouwen - zijn omgekomen en 14 of 15 personen werden gewond, waarvan er zeven in een kritieke toestand verkeren. Ik wens deze terroristische aanslag namens het Parlement met klem te veroordelen, en benadruk nogmaals dat we volledig gekant zijn tegen elke vorm van terrorisme en om 't even welke terreurdaad.
Het Parlement voelt mee met de gewonden van deze terroristische aanslag en brengt zijn condoléances over aan de familie van de dodelijke slachtoffers.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u omdat u onze condoléances aan de familie van de slachtoffers heeft overgebracht. Collega Dimitrakopoulos heeft me al eerder van dit gebeuren in kennis gesteld, zodat ik er reeds van op de hoogte was.
Ik vraag me evenwel af of de voor toerisme bevoegde commissaris geen richtsnoeren moet uitvaardigen waarin hij de burgers waarschuwt voor de landen waar Europese toeristen bijzondere risico's lopen. De Unie heeft immers tot taak in de mate van het mogelijke tot de bescherming van haar burgers bij te dragen.

Lambraki
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten drukt haar spijt en afschuw uit over deze terroristische aanslag en betuigt haar deelneming met de familie van de slachtoffers en de gewonden.

Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie - de Fractie van de Europese Volkspartij - neemt deel aan de rouw en brengt haar condoléances over aan de familie van de slachtoffers. Ze dringt er tevens op aan dat de verklaringen erover niet politiek getint zouden zijn en zich beperken tot de veroordeling van het terrorisme overal ter wereld.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde over een zeer belangrijk punt. Ik zal zeer kort zijn. Gisteravond verzocht mijn fractievoorzitter tijdens de gedachtenwisseling met de heer Fischler de heer Fontana om een stemming om een open debat zonder sprekerslijst te kunnen houden. Ik heb ontdekt dat de voorzitter van de vergadering ondanks ons protest gebruik heeft gemaakt van de sprekerslijst die de andere politieke fracties hem hadden overhandigd. Ik vind het onaanvaardbaar dat elf van de veertien sprekers op de sprekerslijst stonden. Er waren ten minste zeventig leden aanwezig. In het licht van de democratische verantwoordelijkheid van het Parlement vind ik dit onaanvaardbaar.

De Voorzitter
Mevrouw McCarthy, ik was gisteravond niet in de vergadering aanwezig. Onze medewerkers hebben me echter verzekerd dat dit niet het geval was. Ik laat de zaak in elk geval nader onderzoeken.

Stemming
Pasty
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben bijna honderd amendementen aangenomen. Vindt u het normaal dat de plenaire vergadering de tekst in de plaats van de bevoegde parlementaire commissie formuleert?

De Voorzitter
Mijnheer Pasty, ik wil geen debat daarover in de Algemene Vergadering beginnen. Het gaat om een probleem waarmee het Parlement allang te kampen heeft en waarover de Conferentie van voorzitters en het Bureau van het Parlement zich al vaak - zonder resultaat - hebben gebogen. Ik stel evenwel voor dat de voorzitters - en ook wij - nogmaals nagaan hoe we dit onderwerp het best kunnen regelen. Misschien komt er dan toch nog een oplossing.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, we hebben als fractie De Groenen in het Europees Parlement tegen dit verslag dat vandaag werd aangenomen, gestemd. Want in het verslag zitten een aantal ontsnappingsmogelijkheden die voor de toelating een heel groot probleem vormen. We betreuren het vooral dat het niet gelukt is om onze amendementen goedgekeurd te krijgen. Zij houden vooral in dat bijvoorbeeld bij een vergelijkende beoordeling het Zweedse voorstel zou zijn aangenomen volgens welke er geen toelating plaatsvindt als uit de beoordeling blijkt dat er een biocide bestaat die minder schadelijk is. Nu staat er in het verslag dat het uitgesloten en teruggenomen kan worden. Kan betekent echter niet moet en daardoor hebben we de mogelijkheid volledig uit handen gegeven en bij de Commissie gelegd, in plaats van er hier op aan te dringen dat er een regeling wordt aangenomen die voorkomt dat biociden met hun schadelijke effecten op de menselijke gezondheid en op het milieu op de markt komen.
Ook betreuren we het dat er een amendement werd aangenomen dat de aangroeiwerende middelen voor 10 jaar toestaat, hoewel we weten dat er mechanische mogelijkheden zijn die het gebruik van deze middelen overbodig maken. Dit is des te betreurenswaardiger, omdat we weten dat deze produkten de belangrijkste veroorzakers van de vervuiling van de meren en zeeën zijn en het is daarom onbegrijpelijk dat het Europees Parlement zich in zijn stemming van vandaag vooral heeft ingezet voor de belangen van het bedrijfsleven en niet heeft geprobeerd om hier een verslag aan te nemen dat ervoor zou hebben gezorgd dat zo min mogelijk biociden op de markt komen.
We vinden het ook betreurenswaardig dat een toelating voor zo'n lange periode werd goedgekeurd en dat ons amendement dat gebaseerd is op het Deense voorstel om juist voor uiterst giftige produkten slechts een vierjarige toelating te verlenen, niet werd aangenomen.

Amadeo
Het kan niet ontkend worden dat er temperatuur- en klimaatverschillen bestaan tussen Noord- en Zuid-Europa, die bepalend zijn voor het leefklimaat van de microflora en de parasieten, en dus ook leiden tot een vraag naar producten zoals biociden om dit probleem op te lossen.
Hiermee moet bij de harmonisatie rekening worden gehouden, en dat betekent dat bij de op te stellen lijst een bepaalde soepelheid moet worden betracht en dat het vraagstuk in al zijn facetten en complexiteit moet worden beoordeeld.
Wij staan op het standpunt dat de voordelen maximaal moeten worden benut en de risico's tot een minimum beperkt moeten blijven, en dat de heersende mening moet worden bijgesteld dat biociden per definitie schadelijk voor het milieu en gevaarlijk voor de menselijke gezondheid zijn.
De onderhavige richtlijn gaat niet over een nieuwe sector, maar past in een reeds bestaand rechtsstelsel dat voorschriften opstelt voor chemische stoffen en preparaten in het algemeen.
Wij wijzen de amendementen 4 en 42 over de invoering van groene heffingen af, evenals de amendementen 7, 38, 43, 87 en 89, maar kunnen ons daarentegen wel vinden in de amendementen 96, 97, 100 en 102; daarmee brengen wij een positieve stem uit.

Díez de Rivera Icaza
De toename van biociden is alarmerend. Onze afhankelijkheid van chemische produkten wordt steeds groter. Van de honderdduizend chemische produkten die op de markt gebruikt worden, is maar een klein gedeelte toegestaan. Er wordt zo'n 400 miljoen ecu uitgegeven aan biociden, en meer dan 11.000 miljoen aan pesticiden. Daarom was het noodzakelijk dat deze richtlijn inzake de verkoop van biociden er kwam, om voor de Europese markt een gehomologeerde lijst van actieve stoffen te kunnen opstellen, alsmede een systeem voor de identificatie van biociden.
Gezien het complexe karakter van en het onderlinge verband tussen de ongeveer 20 huidige richtlijnen betreffende chemische produkten is het niet zo eenvoudig de onderhavige richtlijn meteen goed te plaatsen en te interpreteren. Het is in deze sector van dringend belang dat, zoals in het Verdrag betreffende de Unie gesteld wordt, de wetteksten worden vereenvoudigd; in dit verband wil ik mevrouw Jensen dan ook gelukwensen met haar werk.
Tot slot moet gezegd dat ik instem met het akkoord dat met de rapporteur persoonlijk is overeengekomen over de vereiste alternatieve evaluatiemethoden die, ofschoon zij een bijzonder positieve ontwikkeling vormen, als dit compromis-amendement er niet was in de toekomst mogelijkerwijs hadden geleid tot onaanvaardbare situaties van monopolievorming en privileges.
Gezien het belang van deze zaak, en het positieve standpunt van de Commissie en het Parlement inzake amendement 95, zal de Spaanse socialistische delegatie een positieve stem uitbrengen.

Fayot
De zogenaamde biociden, zoals ontsmettingsmiddelen, houtbeschermingsmiddelen, produkten om vogels te verjagen, produkten tegen slakken en insekticiden, zijn niet onschadelijk voor het milieu. Die chemische sector is economisch wel erg belangrijk. Juist omdat dit verslag zich op het raakvlak tussen economie en ecologie bevindt, doet het de passies hoog oplaaien.
Ik zou meteen willen zeggen dat ik het volledig eens ben met mevrouw Jensen, die voorbehoud maakt bij het beginsel van de automatische toelating in de richtlijn. Volgens dat beginsel moet een door de bevoegde diensten van een bepaald land goedgekeurd biocide binnen zestig dagen ook automatisch door de diensten van andere landen worden goedgekeurd. Dat is een probleem voor landen met strenge milieunormen en veronderstelt dat de diensten in alle landen bekwaam zijn een juist oordeel uit te spreken.
Volgens de rapporteur zijn er op dit ogenblik zowat honderdduizend scheikundige produkten op de markt waarvan slechts weinige door toepassing van de in deze richtlijn voorgestelde procedure zijn toegelaten. Het belang van doeltreffende controleprocedures is dus duidelijk. Wij moeten de gebruikers niet alleen in staat stellen zich te beschermen tegen chemische produkten waarvan men de bijwerkingen niet goed kent, maar moeten ook de natuur en de dieren beschermen tegen de oprukkende chemie. Wij moeten de lid-staten daarom de gelegenheid bieden om een produkt opnieuw te beoordelen en het te weigeren als blijkt dat al een soortgelijke stof bestaat die voor de gezondheid of het milieu minder risico's oplevert.
Als wij dat beginsel toepassen en daarbij volledige informatie ten behoeve van de lid-staten eisen, kunnen wij de door de biociden aan het milieu en de gezondheid veroorzaakte schade beperken.
Daarom steun ik het verslag van mevrouw Jensen van harte.
Verslag-Oomen-Ruijten
Carlsson, Cederschiöld, Stenmarck en Virgin
Een van de fundamentele gedachten in de Europese Unie is het subsidiariteitsbeginsel. Om de Unie doelmatig te kunnen laten fungeren en om de burgers van Europa vertrouwen in de samenwerking te geven, moet de communautaire wetgeving zich concentreren op de vraagstukken waarbij de nationale staten problemen alleen door samenwerking kunnen oplossen.
De zaak van de prijsaanduiding per meeteenheid is een duidelijk voorbeeld van afstappen van het subsidiariteitsbeginsel. Dergelijke afwijkingen van het subsidiariteitsbeginsel zullen leiden tot kritiek van de lid-staten op onnodige bureaucratie van de EU.
Wij zijn principieel van mening dat dit type wetgeving niet het voorwerp van communautaire richtlijnen mag zijn. De voorgestelde wetgeving is niet nodig om de interne markt te laten fungeren. Wij zien weinig nadelen verbonden aan het feit dat er op dit gebied bepaalde verschillen bestaan tussen de lid-staten. In die gevallen dat dwingende wetgeving nodig is, dient dat de aangelegenheid van elk afzonderlijk land te zijn.

Gahrton, Holm en Lindholm
Ons uitgangspunt is dat de EU niets met dit vraagstuk te maken heeft, maar dat dit het best op nationaal niveau kan worden geregeld. Wij hebben echter besloten om onze steun te verlenen aan wat het beste is voor de consument, en stemmen daarom vóór het verslag.
Wij zijn ervóór, dat het de consument gemakkelijker wordt gemaakt om o.a. zo nodig een prijsvergelijking te maken; dat in verband met reclame bij de prijsaanduidingen ook de prijs per meeteenheid wordt vermeld; en dat de koppeling aan de reeksen wordt losgelaten, aangezien dat de zaak moeilijker maakt voor de consument.
De amendementen met betrekking tot de eenheidsmunt kunnen wij niet steunen, aangezien wij de gedachte aan zo'n munt niet steunen en ook niet geloven dat die werkelijkheid wordt. Uit consumentenoogpunt geloven wij ook niet dat het makkelijk zal zijn om zicht te houden op de verschillende prijzen die dan moeten worden aangegeven.

Klaß
Bescherming van de consument - consumentenvoorlichting - zijn twee heel belangrijke elementen, met name ook voor de binnenmarkt. Als consument wil ik informatie krijgen over de dingen die ik koop. Informatie zowel over de inhoud als over de prijs. Ik wil objectief kunnen vergelijken. Objectief - dames en heren! Dat betekent dat we onderscheid moeten maken!
We hebben kunnen bereiken dat voor veel van onze produkten gestandaardiseerde hoeveelheden op de markt komen. Goed voor de consument die zo beter kan vergelijken.
In de wijnsector hebben we vanwege de betere omrekening aan het eind van de jaren '80 in heel Europa de fles van 0, 68 liter, van 0, 7 liter en van 0, 73 liter verboden en vervangen door de wettelijk voorgeschreven 0, 75-literfles.
Door deze EG-harmonisatie werd bovendien gestreefd naar een vergroting van het recycle-aandeel als gevolg van een afname van het aantal verschillende soorten flessen. Dit was toentertijd voor de wijnindustrie een grote kostenfactor.
Het vaststellen van een bodemprijs per liter zonder inachtneming van de wettelijk geregelde kwaliteitsdifferentiatie van wijn - dit gaat in Duitsland van eenvoudige tafelwijn tot hoogwaardige specialiteiten als de "Trockenbeerenauslese" en "Eiswein" - zou slechts minimaal tegemoetkomen aan de vordering van prijstransparantie, d.w.z. het de consument mogelijk maken om de kwaliteit en de prijs van de verschillende wijnen te vergelijken.
De ene wijn is de andere niet. Wat in de 0, 75-literfles op de markt komt, wordt niet in 1-literflessen verkocht en het vergelijken van "Spätlese" met landwijn is hetzelfde als appels met peren vergelijken.
Daarom is objectiviteit absoluut noodzakelijk. Laten we alstublieft bij alles wat we verordenen een kosten-baten-analyse doorvoeren. De omrekening brengt hoge kosten met zich mee.
Waar is echter het nut voor de consument? Volgens mij moeten we deze zaken gedifferentieerder bekijken. Voor ingevoerde en gestandaardiseerde hoeveelheden moet de aanduiding van de prijs voor deze eenheid ook in de toekomst voldoende zijn.
Een dubbele prijsaanduiding mag alleen voorkomen in de gevallen waarin prijsvergelijkingen objectief mogelijk en voor de consument daardoor ook nuttig zijn.

Lulling
Talleyrand heeft gezegd dat alles wat overdreven wordt onbelangrijk is. Aan die evidentie moest ik denken bij het doornemen van het verslag van onze Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming over een nieuwe communautaire richtlijn betreffende de prijsaanduiding van aan de consument aangeboden produkten, die de consument moet beschermen door een juiste en nauwkeurige aanduiding van de prijzen, waardoor hij die onderling kan vergelijken.
Ik moet zeggen dat ik zonder problemen kon instemmen met het voorstel van de Commissie, dat volgens mij beantwoordt aan de nagestreefde doelstelling, met andere woorden de bescherming van de consument.
De detailhandelaars zouden voortaan de verkoopprijs en de prijs per meeteenheid, met andere woorden per meter, kilo of liter moeten vermelden. Het is evenwel duidelijk dat men de detailhandelaar onmogelijk kan verplichten de prijs per liter te vermelden op een fles kwaliteitswijn, die alleen in standaardflessen van 0, 75 liter wordt verkocht.
Welk nut heeft in dat geval een vermelding van de prijs per liter? Voor kwaliteitswijn zijn er immers geen verpakkingen van een liter op de markt. Die prijsaanduiding heeft voor de consument dus geen zin en kan hem alleen in verwarring brengen.
Ik hoop dat het ingediende amendement, als het wordt aangenomen, wel degelijk op die manier zal worden begrepen.
Te veel informatie, vooral als die niet ter zake doet, is contraproduktief. Ik vraag mij af of het echt nodig is dat men de handelaars verplicht tijdens de overgangsperiode na de invoering van de gemeenschappelijke munt op elk produkt drie prijzen te vermelden, namelijk de prijs in de nationale munt, de prijs in de Europese munt en de prijs per meeteenheid in de gemeenschappelijke munt en waarom verplicht men hen dan ook niet de prijs per meeteenheid in de nationale munt aan te duiden, waardoor op elk produkt uiteindelijk vier prijzen zouden worden vermeld?
De indieners van die amendementen zijn blijkbaar bang voor hun eigen dapperheid geworden. Zij stellen immers voor te berekenen hoeveel die nieuwe verplichtingen de kleinhandel juist zullen kosten en stellen voor de problemen van de kleinhandelaars zelfs een oplossing voor. Die oplossing kan er volgens hen in bestaan dat de Commissie de kleinhandelaars helpt. Natuurlijk geven zij daarbij niet aan hoe dat ongetwijfeld goed bedoelde voorstel voor de tientallen miljoenen kleinhandelaars in de Gemeenschap in de praktijk kan worden gebracht.
Ik begrijp ook niet waarom men ons voorstelt het zeer redelijke voorstel van de Commissie af te wijzen dat de lid-staten toestond de prijsaanduiding per meeteenheid niet verplicht te stellen voor produkten waarvoor de aanduiding van lengte, massa of volume niet door nationale of communautaire bepalingen wordt vereist. Die vrijstelling heeft vooral betrekking op produkten die per stuk of per eenheid worden verkocht. Waarom heeft men dat zeer redelijk voorstel afgewezen? Waarom legt men voor de naleving van al die nieuwe verplichtingen abnormaal korte termijnen op?
Ik vind de voorstellen van de Commissie veel redelijker. Om al die redenen heb ik mij onthouden.
Verslag-Walter
Lindqvist
Ik heb vóór het verslag gestemd. Ik zie het als een eerste poging om de sociale gevolgen van de EMU te belichten. Dat betekent niet dat ik vóór de EMU ben. Integendeel, ik ben tegen de EMU, en wel omdat ik vind dat het risico groot is dat de werkloosheid zal stijgen, dat het evenwicht tussen de regio's verder zal worden verstoord als gevolg van sterkere concentratie in het bedrijfsleven, en dat de milieuproblemen zullen toenemen, aangezien er geen milieucriteria bestaan voor "groei" .
Het verslag had ook aan de orde moeten stellen welke veranderingen er zouden moeten komen in de nationale stuurmiddelen om conjunctuurverslechteringen, bijv. in de houtindustrie, te bedwingen. Zullen de lid-staten een eigen politiek kunnen voeren op het gebied van economie, rente, valuta, regio's en arbeidsmarkt, om dergelijke conjunctuurwijzigingen te bedwingen, of zullen al deze besluiten worden genomen op EU-niveau, door de nieuwe centrale bank? Zullen op termijn ook het belastingbeleid en het financieel beleid op EU-niveau worden bepaald?
De democratische procedure om te komen tot een besluit over de EMU is belangrijk. Die wordt vergemakkelijkt als de voor- en nadelen van de EMU beter worden belicht. Een referendum zou een vanzelfsprekende manier moeten zijn om zich ervan te vergewissen dat de EMU de steun van de bevolking heeft.

Novo
Dit verslag is één grote tegenstelling. Zowel in de toelichting als in het hoofddeel van de conculusies worden vele negatieve trekken van de huidige economische en sociale situatie in de Unie erkend.
Wanneer wordt gewezen op het voor ons overduidelijke feit dat de economische en sociale samenhang en de verkleining van de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus hoofddoelstellingen van de Unie zijn en tegelijkertijd wordt onderstreept dat de EMU niets anders is dan een instrument - waaraan wij toevoegen één van vele andere mogelijke instrumenten - dan is dit eigenlijk een naïeve maar ernstige beschuldiging aan het adres van wie - inclusief de regeringen van de 15 - de overgang naar de eenheidsmunt in hoofddoelstelling omvormt (terwijl dit niet eens een doel zou moeten zijn), bovendien los van het debat over de herziening van de Verdragen.
Vermelden dat de stijging van de werkloosheid (1, 5 miljoen arbeidsplaatsen minder tot het jaar 2000), de achteruitgang van de economische groei, de verhoging van de belastingen of de verlaging van de sociale overheidsuitgaven (of allebei) gevolgen zijn van de naleving van de nominale convergentiecriteria, of eraan herinneren dat een Unie met meer snelheden op zich tegenstrijdig is, verbaast ons niet aangezien wij dit al lang beweren.
De tegenstelling van dit verslag ligt in het feit dat bepaalde conclusies ondanks alle erkende tekortkomingen de nadruk blijven leggen op de handhaving van de huidige criteria met het oog op de eenheidsmunt, op een mogelijke verscherping daarvan na '99 (met discipline- en sanctiemaatregelen voor de "ins" en de "outs" , vergetend wat is gezegd over de aanvaardbaarheid van meer snelheden), op de onbegrijpelijke herbevestiging van het beginsel dat de EMU de sociale samenhang kan bevorderen daar deze twee elementen niet tegenstrijdig zijn, op het hernieuwde voorstel van conditionaliteit voor het Cohesiefonds of de impliciete instemming met de invoering van een zelfde regeling voor de Structuurfondsen na '99.
Wij hebben getracht deze tegenstelling op te lossen door het woord aan de bevolking te geven en hebben voorgesteld een grondwettelijk referendum te houden over de overgang naar de eenheidsmunt, maar dit amendement is verworpen.
Daarom restte ons geen ander alternatief dan ons te onthouden bij de stemming over dit verslag, ook al worden onze standpunten in een groot deel hiervan openbaar erkend.
Kernramp te Tsjernobyl
Boogerd-Quaak
Voorzitter, ik heb met buitengewoon veel plezier zojuist voor dit verslag gestemd. Ik wil er mijn collega's er nog eens op wijzen dat wij hier een delegatie hadden uit de Oekraïne. Ik ben lid van deze delegatie. In het overleg dat wij met deze delegatie hebben mogen voeren, is ons nog weer eens bevestigd hoe gecompliceerd de situatie in de Oekraïne is. Maar ik wil ook nog eens wijzen op datgene waar veel collega's de afgelopen debatten op gewezen hebben, namelijk dat het niet noodzakelijk is dat de twee nieuwe kerncentrales worden afgebouwd. De oude centrale dekt slechts 6 % van de energiebehoefte in de Oekraïne en er is ons in het overleg gebleken dat het mogelijk is om naar andere alternatieven te zoeken. De Oekraïne wil echter ook - en zeer terecht - dat het nu niet bij woorden blijft maar dat wij overgaan tot daden. Ik wil dan ook de Europese Commissie oproepen om nu met alle kracht samen met de Oekraïne te gaan werken aan alternatieven. Ik denk dat dit land dit verdient, maar wij als WestEuropeanen met alle risico's van dien verdienen dit ook.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb tegen de resolutie gestemd omdat ik vind dat er nergens zoveel wordt gehuicheld als hier in het Europees Parlement. De politiek verantwoordelijken worden niet gedreven door de zorg dat we een tweede Tsjernobyl niet zullen overleven, maar maken zich slechts zorgen over het feit dat de Westeuropese kernindustrie een tweede Tsjernobyl niet zal overleven.
De Europese Unie heeft jammerlijk gefaald. Ze heeft de consequenties van het ongeluk in Tsjernobyl overgelaten aan de nucleaire industrie. Het gaat echter niet aan dat we hier belastinggelden gebruiken voor studies die ertoe dienen om in het Oosten een nieuwe afzetmarkt voor de Westeuropese kernindustrie te creëren. We weten dat ook Westeuropese kerncentrales niet veilig zijn. Daarom zou het van wezenlijk belang zijn geweest om ook bij ons een begin te maken en kerncentrales stil te leggen. Zelfs de Wereldbank heeft ingezien dat de beste en snelste manier om de OostEuropese landen te helpen het moderniseren van de gas- en olievoorziening is en niet te vertrouwen op de absoluut oneconomische en gevaarlijke kernenergie.

Antony
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de USSR, die men gedurende meer dan zeventig jaar heeft voorgesteld als de modelmaatschappij die vorm gaf aan een socialisme dat zichzelf wetenschappelijk en onontkoombaar noemde en waarvan ook hier talloze groene of rode sympathisanten en betaalde spionnen rondliepen, biedt ons nu het ontstellende beeld van een wereldomvattende verwoesting zonder voorgaande. Het communisme heeft in de goelags en bij tal van slachtpartijen velen om het leven gebracht, maar nu ondervinden niet alleen het dappere Tsjetsjeense volk maar de gehele mensheid de gevolgen van zijn waanzin.
Niet alleen de centrale van Tsjernobyl, waar men de smelting van een van de twee reactoren nog steeds niet onder controle heeft, bedreigt Europa nog steeds met een nieuwe ramp, maar ook twintig andere centrales kunnen vandaag of morgen exploderen. Van de Barentszee heeft men dan weer een reusachtige radioactieve vuilnisbak gemaakt waarin men 30.000 bestraalde biobrandstofstaven en 52 atoomonderzeeërs heeft gedumpt. Ook die houden een afschrikwekkend gevaar in. Tot in het hoge Siberische Noorden vindt men nucleaire stortplaatsen en gedumpte onderzeeërs. Alle Europese landen hebben nu de dringende opdracht die tragische werkelijkheid onder ogen te zien en daaraan iets te doen. Dat is de reden waarom wij deze tekst, ondanks al zijn tekortkomingen, hebben goedgekeurd.

Weber
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen deze ontwerp-resolutie gestemd omdat ze de Westerse nucleaire industrie toestaat in de landen van de ex-USSR een aantal puur kosmetische ingrepen te gaan verrichten. Ik zou daarbij het voorbeeld willen geven van de kerncentrale van Cattenom, een drukwatercentrale in mijn streek. Zodra men had gemerkt dat de kans op een ongeluk veel groter was dan men aanvankelijk dacht, heeft men, na het advies van de Commissie in Brussel te hebben ingewonnen, jodiumfilters geïnstalleerd om te voorkomen dat in geval van doorsmelting radioactief jodium vrijkomt. Die filters zijn echter zelfs nooit in een laboratorium getest, zodat men ook hier van een kosmetische, volkomen nutteloze ingreep kan spreken. Persoonlijk had ik liever gehad dat men dat overheidsgeld had geïnvesteerd in de gecombineerde opwekking van warmte en elektriciteit in plaats van in een zogezegde verbetering van oude centrales.

Gahrton
De ramp in Tsjernobyl werd in Zweden ontdekt, en Zweden was en is het land dat naast de Oekraïne en Wit-Rusland het ergst is getroffen door de gevolgen. Nog steeds, na tien jaar, moet 7-8 procent van de rendieren van de Lappen in de provincie Norrbotten worden afgekeurd op grond van een te hoog gehalte aan cesium 137. Ook een groot deel van de natuurlijke grondstoffen, bijv. wild, vis, paddestoelen en bessen, is vandaag de dag oneetbaar op grond van het cesiumgehalte. Van de elanden moet 25 % worden afgekeurd en van de reeën vrijwel alle, in de ergst getroffen gebieden. Het is niet ongebruikelijk dat er 30.000 becquerel wordt aangetroffen in reeën in de streek rond Gävle - en dat alles ondanks het feit dat de autoriteiten tien jaar geleden beloofden dat alle radioactiviteit heel snel zou verdwijnen!
Tegelijkertijd is Zweden een van de landen die het meest afhankelijk zijn van kernenergie voor hun electriciteitsvoorziening. Het is daarom niet gemakkelijk om de overeengekomen geleidelijke afschaffing van alle kernenergie in de periode tot 2010 te verwezenlijken, maar dat is toch nodig. Hoewel de kernenergiesector enorme bedragen heeft besteed aan PR-campagnes om niet verder te gaan met de afschaffing, heeft de nieuwe Zweedse minister-president Göran Persson zich nu in die zin uitgesproken dat hij dezer dagen in Aftonbladet werd uitgeroepen tot "tegenstander van kernenergie" . Zijn minister van economische zaken, Anders Sundström, zei gisteren: " Kernenergie als energiebron is een gepasseerd station. Vroeg of laat moet ze overal worden afgeschaft. Het is goed om er vroeg mee te zijn" . De EU zou moeten luisteren naar deze Zweedse ministers!
Een geleidelijke afschaffing van kernenergie - om toekomstige rampen zoals in Tsjernobyl te voorkomen - is zowel mogelijk als noodzakelijk, en kan bovendien een concurrentievoordeel opleveren, aangezien degene die als eerste een ten dode opgeschreven energiebron kwijt is, de omschakelingsproblemen achter de rug heeft als de concurrenten ze nog vóór zich hebben.
Hier in het Europees Parlement hebben zoals bekend verscheidene commissies zich uitgesproken vóór afschaffing van kernenergie, vóór de verandering van Euratom in een orgaan voor alternatieve energie. Als het Europees Parlement werkelijk wil waken over de toekomst van de Unie, zou een gemeenschappelijk plan voor geleidelijke afschaffing van kernenergie hoog op de agenda moeten staan.

Lindqvist
Ik heb vóór het verslag gestemd, maar ik zou als ik het had mogen formuleren, een passage hebben opgenomen dat kernenergie als energiebron in zowel de EU als de rest van Europa geleidelijk moet worden afgeschaft en vervangen door natuurlijke en duurzame energiebronnen, gebaseerd op de kringloopgedachte.
De EU moet daarom het Euratom-Verdrag wijzigen in die zin, dat de huidige formulering over ondersteuning van de "civiele kernenergie" wordt geschrapt, en dat het Verdrag in plaats daarvan natuurlijke en duurzame energiebronnen stimuleert.
Topconferentie te Visby
Kristoffersen
De komende Top met de regeringsleiders van de landen aan de Oostzee, het EU-voorzitterschap en de voorzitter van de Commissie is in vele opzichten een mijlpaal in de Europese samenwerking. De Raad van Baltische Zee-staten werd vier jaar geleden op Deens-Duits initiatief opgericht (april 1992). De Raad biedt vandaag reeds het kader voor een steeds hechtere driehoekssamenwerking tussen de EU, de Noordse landen en de Centraal-en Oosteuropese landen in dit gebied. Ook vertoont de Oostzee-samenwerking vele gelijkenissen met de samenwerking in het Middellandse-Zeegebied.
Ten eerste omdat de groep deelnemende landen in het Oostzeegebied ook zowel effectieve en toekomstige lid-staten van de Unie telt als landen voor wie het lidmaatschap om verschillende reden nog niet in aanmerking komt.
Ten tweede omdat de problemen in beide samenwerkingsgebieden in sterke mate gelijklopend zijn. Zowel in het Noorden als in het Zuiden is het de bedoeling te zorgen voor een democratische ontwikkeling en duurzame politieke stabiliteit door een grensoverschrijdende samenwerking op gebied van handel en milieu, de totstandbrenging van een verbeterde transportinfrastructuur en bestrijding van de internationale criminaliteit.
De samenwerking omvat een goed ontwikkeld net van associatieverdragen tussen de EU en de Europese derde landen in het gebied. Bovendien verleent de EU hier steun om de economische groei te bevorderen en een aantal acute milieuproblemen op te lossen.
Het is de moeite waard om op te merken dat de Raad van Baltische Zee-staten bijgedragen heeft tot de versterking van de handelsvrijheid van de Baltische staten op gebied van buitenlandse zaken en van hun zelfstandigheid binnen het kader van de Europese samenwerking in ruime zin - een proces dat de Noordse landen om geografische, historische en culturele redenen moeten bevorderen en versterken.
Situatie in het Midden-Oosten
Antony
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben de voorgestelde teksten niet goedgekeurd omdat daaruit blijkt dat het Parlement weigert de geheime samenwerking tussen Israël en Syrië tegen Libanon aan de kaak te stellen. Deze teksten stellen ook geen echte vrede voor. Toch is de vrede van 1993 een mislukking omdat ze de apartheid tussen joden en Palestijnen nog versterkt. Die apartheid is echter al even onhoudbaar als die welke vroeger in Zuid-Afrika tussen de thuislanden en de door blanken overheerste gebieden bestond.
Waarom laat men zich voor de door iedereen gevraagde vrede, democratie en vooruitgang niet door het voorbeeld van Zuid-Afrika inspireren? Ik stel voor een Federale Republiek van het Nabije Oosten op te richten op basis van gelijkheid en afwijzing van uitsluiting, kortom, volgens het beginsel "een man, een stem" . Die republiek zou dan bestaan uit de gebieden die vroeger onder Brits mandaat stonden: Jordanië, Israël en Palestina. De president van die republiek zou, zoals in Zuid-Afrika Nelson Mandela, Yasser Arafat zijn, die de Arabische meerderheid vertegenwoordigt. Hij zou worden bijgestaan door een vice-president, zoals Frederik de Klerk in Zuid-Afrika, namelijk Simon Peres. Zijn minister van binnenlandse zaken, zoals Buthelezi, zou de koning van Jordanië zijn. Ik ben ervan overtuigd dat de anti-racistische joodse leiders die oplossing, waarbij iedereen het burgerschap krijgt, zeker zouden aanvaarden, zoals ook de blanken in Zuid-Afrika dat hebben gedaan.
Geachte kamerbewaarders, heren op de tribune, ik dank u voor uw aandacht.

Gahrton
De fractie De Groenen heeft gestemd vóór de gemeenschappelijke resolutie inzake de Oostzee-conferentie, hoewel wij haar in veel opzichten te zwak vinden.
De milieutoestand in de Oostzee is alarmerend, vooral op het punt van uitlaatgassen van wegverkeer en de risico's rond kerncentrales. Daarom zou de EU haar eigen regels voor milieuonderzoek serieuzer moeten nemen op het punt van de TEN-projecten, vooral de brug over de Sont, en een duidelijk beleid gaan voeren om de gevaarlijke kerncentrales in de regio te sluiten, in plaats van ze hulp te bieden en hun levensduur te verlengen. Het potentieel aan alternatieve energiebronnen is geenszins benut.
De risico's dat het EU-lidmaatschap en het Akkoord van Schengen, die zeker de bewegingsvrijheid voor de burgers van de EU vergroten, leiden tot het optrekken van nieuwe muren tussen de volkeren in de Oostzee-regio, zijn ook onvoldoende in ogenschouw genomen.
Ten slotte is er geen serieuze analyse gemaakt van de veiligheidstoestand in de regio. Verscheidene voormalige communistische staten streven nu naar het lidmaatschap van westerse militaire bondgenootschappen (de NATO en/of de WEU). Tegelijkertijd lijkt binnen deze bondgenootschappen slechts beperkte interesse te bestaan voor een uitbreiding die ze een lange gemeenschappelijke grens kan geven met een oostelijk, door Rusland geleid blok. De Groenen zijn tegenstanders van militaire blokken en willen waarschuwen voor een nieuwe tweedeling van Europa. Daarom is het verbazingwekkend dat er bij de meerderheid van het Europees Parlement zo weinig interesse lijkt te bestaan om de ervaringen van Zweden en Finland met niet-gebondenheid te gebruiken als uitgangspunt voor een nieuwe gemeenschappelijke veiligheid in de regio. Ongeacht of men in beginsel aanhanger of tegenstander is van een uitbreiding van de NATO en/of de WEU, moeten alternatieven worden voorbereid. Het huidige beleid, waarmee de indruk wordt gewekt dat deze landen weldra zullen worden toegelaten tot een westelijke militaire zogenaamde veiligheid, kan ertoe leiden dat men zich verraden voelt en er een gevaarlijke "backlash" ontstaat als het niet gauw werkelijkheid wordt, en dat er nationalistische stemmingen worden gekweekt. Daarom zou er een serieuze analyse moeten worden gemaakt van de mogelijkheden om een niet-gebonden veiligheidszone in de Oostzeeregio te scheppen voor die delen die noch deel uitmaken van de Russische Federatie noch van de NATO en die vanzelfsprekend ook niet in een afhankelijkheidsrelatie staan tot een van deze militaire blokken. De EU-landen Zweden en Finland zouden hier een actieve rol moeten spelen. Het besluit van de Oekraïne om ongebonden te blijven is een positieve stap op de weg daarheen.

Ullmann
Met twee dingen moet meteen worden gestopt. Ten eerste, met alle pogingen om het vredesproces in het Midden-Oosten door internationaal terrorisme aan flarden te schieten. Ten tweede mogen nietbetrokken bevolkingsgroepen niet langer gijzelaars van militaire escalatie zijn.
Het eerste kan worden beëindigd en daardoor kan er ook hulp aan de nietbetrokken bevolking worden geboden. Want de groep, waarvan de naam alleen al godlasterend is, heeft nu in alle openheid gesteld dat ze vanuit Iran wordt gesteund, dat Irak transport- en Syrië wapenhulp levert.
De Volkerengemeenschap moet eindelijk duidelijk maken: wat door deze landen wordt ondersteund is een misdaad tegen de vrede en moet daarom als internationale criminaliteit worden beschouwd en dienovereenkomstig worden behandeld. Katjuscha-raketten moeten worden geleverd en getransporteerd. Wie dat allebei doet, is een collaborateur van de misdaad tegen de vrede. De Volkerengemeenschap moet daders en medeplichtigen ter verantwoording roepen en alles doen wat in haar macht staat om de onschuldige medebetrokkenen te helpen.

De Voorzitter
Dat betekent het einde van de stemmingen.
(De vergadering wordt te 13.30 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Apolinário
Mevrouw de Voorzitter, dertig seconden om hier een trieste situatie te schetsen. De Portugese openbare opinie is gisteren en vandaag geconfronteerd met ongewoon gewelddadige beelden van de wilde en barbaarse afranseling van acht Timorezen die hun toevlucht zochten in de ambassade van Duitsland.
Vandaag hebben drie Timorezen opnieuw getracht zich te verschuilen in de ambassade van Nederland. Wanneer ik hier de strijd van het Timorese volk schets, wil ik het Voorzitterschap verzoeken zich in te spannen en contacten te leggen, ten einde op de hoogte te blijven van de gebeurtenissen die vandaag hebben plaatsgevonden in Djakarta met het oog op de bescherming van de rechten van de Timorese bevolking.

Costa Neves
Mevrouw de Voorzitter, er is inderdaad nogmaals een uitbarsting geweest van de situatie op Oost-Timor met betrekking tot Indonesië. Ik wil hier enerzijds de nadruk leggen op een reactie van de politiemacht en het Indonesische regime die verder gaat dan dat waaraan wij gewend zijn geraakt, en dat was al slecht. Anderzijds is het onontbeerlijk dat wij een verklaring krijgen over de omstandigheden waarin dit voorval zich heeft voorgedaan, aangezien het voor de ambassade van een land van de Europese Unie in Djakarta, meer precies voor de Duitse ambassade, heeft plaatsgevonden. Het is zaak dat wij alle noodzakelijke inlichtingen krijgen, met name over de manier waarop deze situatie zich heeft ontwikkeld, zodat het Europees Parlement een gemeenschappelijk standpunt ter zake kan innemen, zoals het al zo vaak heeft gedaan.

De Voorzitter
Mijnheer Costa Neves, ik dank u. Zoals de heer Apolinário weet ook u zeer goed dat dit geen moties van orde zijn. Wegens de ernst van de incidenten die u heeft aangehaald neem ik evenwel graag akte van uw opmerkingen.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0501/96 van de heer Imbeni en mevrouw d'Ancona, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, over de schending van de nagedachtenis van de slachtoffers van Auschwitz; -B4-0509/96 van mevrouw Lalumière, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de schending van de nagedachtenis van de slachtoffers van Auschwitz; -B4-0511/96 van de heer Nordmann en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over het in ere houden van de nagedachtenis aan de slachtoffers van Auschwitz; -B4-0517/96 van mevrouw Roth en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de opmars van rechtse extremisten in het voormalige concentratiekamp Auschwitz; -B4-0529/96 van mevrouw Seillier en anderen, namens de Fractie van Nationale Staten, over de ontwijding van de plaats Auschwitz-Birkenau; -B4-0533/96 van de heren Pasty en Ligabue, namens de Fractie Unie voor Europa, over de eerbiediging van de plaats van het voormalig kamp Auschwitz; -B4-0534/96 van de heren Provan en Van Velzen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de schending van de nagedachtenis van de slachtoffers van Auschwitz; -B4-0540/96 van de heer Piquet en anderen, namens de Confederale Fractie Unitair Links - Noords Groen Links, over de ontwijding van het concentratiekamp Auschwitz.
Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten wil ik mijn diepste verontwaardiging betuigen over het feit dat de nagedachtenis van de miljoenen slachtoffers van de holocaust is geschonden door enkele honderden militante neonazi's die een paar weken geleden een demonstratie in het voormalig concentratiekamp Auschwitz hebben gehouden.
Dit is de jongste en ernstigste episode in een reeks van provocaties waarmee men door de jaren heen heeft geprobeerd te ontkennen dat de nazi's en hun bondgenoten vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog het joodse volk hebben uitgeroeid. Het is niet toevallig dat de keuze op Auschwitz is gevallen, want dat is het symbool van de holocaust, waar meer dan een miljoen joden zijn vermoord.
Het is veelzeggend en belangrijk dat alle democratische fracties van het Europees Parlement vandaag gezamenlijk krachtig stelling nemen tegen die afschuwelijke demonstratie, en tegen elke uiting van antisemitisme, racisme en vreemdelingenhaat. Zo willen wij duidelijk maken dat de herinnering aan de gruwelen uit het verleden niet kan worden uitgewist, dat de Europese beschaving en democratie juist dankzij het uitschakelen van het nazi-regime ingeburgerd zijn geraakt, en dat de strijd tegen elke discriminerende en destructieve uiting en ideologie het uitgangspunt moet blijven vormen voor het Europa van het heden en van de toekomst.
Wij willen onze solidariteit niet alleen betuigen met de nagedachtenis van degenen die door de nazistische barbaarsheden hun leven hebben verloren, maar ook met de joodse gemeenschappen die opnieuw op de proef worden gesteld. Er gaat van Polen op dit moment een ernstige waarschuwing uit. Wij verzoeken de Poolse autoriteiten de opleving van het antisemitisme niet te tolereren, deze criminele activiteiten tegen te gaan en maatregelen te treffen om de getuigenissen van een tragisch verleden voor de ondergang te behoeden; deze moeten immers als les voor de toekomst dienen. Om deze redenen moet het plan om een winkelcentrum in de nabijheid van het voormalig concentratiekamp Auschwitz te bouwen resoluut van tafel worden geveegd.
Auschwitz was en is het symbool van de uitwassen van de nazistische aberratie en moet een plaats worden waar de historische herinnering wordt overgedragen, waar met name de jongere generaties op indringende en breedvoerige wijze de waarden van de democratie en de verdraagzaamheid worden bijgebracht.
De Europese Unie heeft een grote taak in dezen, en derhalve verzoeken wij nu onmiddellijk om versterking van de speciale, op jongeren gerichte voorlichtingsen opleidingsacties, en om uitbreiding van de maatregelen ten einde de integriteit te bewaren van de plaatsen waar de herinnering aan de holocaust nog leeft en waar het nazi-regime de misdaden jegens de mensheid heeft begaan.
De komende weken wordt in Europa voor de 51ste maal de nederlaag van het naziregime herdacht. Laat dit een gelegenheid zijn niet alleen om de nagedachtenis van de slachtoffers uit het verleden in ere te houden, maar ook om ons in te zetten voor de vorming van een gemeenschappelijke toekomst, waarin de monsters van het racisme en het antisemitisme eens en voor altijd worden uitgeschakeld.

Hory
Mevrouw de Voorzitter, toen ik op uitnodiging van het Joods Congres in Auschwitz de herdenking van de bevrijding van het kamp bijwoonde, viel het mij op dat men in Auschwitz kan wonen en leven alsof daar nooit iets aan de hand is geweest. Ik heb er met verbazing vastgesteld dat de Poolse autoriteiten zelf dat tragische verleden in zekere zin trachten te bagatelliseren, alsof niemand daarvoor nog enige verantwoordelijkheid draagt.
Vandaag horen wij dat men op de plaats van het kamp Auschwitz een supermarkt wil bouwen. Wij vernemen dat het hoofd van de regio Auschwitz toestemming heeft gegeven voor een extreem-rechtse manifestatie met nazi-emblemen. Wij weten niet meer wat het ergst is, die gewelddadige ontkenning of mercantilistische bagatellisering van het verleden. Allebei zijn ze hoe dan ook onaanvaardbaar.
De Fractie Europese Radicale Alliantie, die ik hier vertegenwoordig, meent dat wij de plicht tot bescherming en behoud van plaatsen zoals Auschwitz - jammer genoeg zijn er in Polen nog andere - moeten aankaarten tijdens de vele besprekingen die de Europese Unie met Polen voert. Wij menen ook dat de Europese Unie nu snel de mogelijkheid moet onderzoeken van de financiering van een programma voor het behoud van die gedenkwaardige plaatsen waar het Europees humanisme het zwaarst op de proef is gesteld en waar het gelukkig uiteindelijk zijn mooiste overwinning heeft behaald.

Nordmann
Mevrouw de Voorzitter, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heeft er uiteraard geen enkele moeite mee zich aan te sluiten bij wat de heren Vecchi en Hory hier zoëven hebben gezegd. Wij onderschrijven de motivering van hun ontwerp-resoluties en hun standpunt.
Ik wil daar alleen aan toevoegen dat wij verbijsterd waren over de uitlatingen van de Poolse neo-nazileider Tesjkowski, die heeft verklaard dat in Auschwitz in de eerste plaats Polen hebben geleden en dat niet-Polen daar niets te zoeken hebben. Dat komt neer op de ontkenning van het feit dat de uitroeiing in Auschwitz in de eerste plaats een antisemitische dimensie had. Bovendien houdt die uitspraak ook de ontkenning in van het feit dat sommige plaatsen nu eenmaal niet de exclusieve eigendom zijn van de landen onder de territoriale soevereiniteit waarvan ze vallen, maar aan de gehele mensheid toebehoren. Dat geldt zeker voor Auschwitz. Uit de houding van de heer Tesjkowski blijkt hoever ultranationalistische ontsporingen kunnen gaan.
Ik zou daaraan nog een korte bedenking willen toevoegen. Wij maken ons uiteraard zorgen over de houding van de Poolse autoriteiten. De Europese Unie zal inderdaad de nodige druk moeten uitoefenen. Na de zaak van de Carmel maken wij ons echter ook zorgen over de houding van bepaalde Poolse religieuze autoriteiten die het antisemitisme in het algemeen wel aan de kaak stellen maar weigeren kritiek te leveren op het antisemitisme in Polen, ook bij de Poolse clerus. Dat geeft jammer genoeg stof tot nadenken en is een reden om ons ongerust te maken. Die vragen en die bekommernissen liggen aan de basis van onze ontwerp-resolutie en daarom ondersteunen wij ook de gezamenlijke ontwerpresolutie.

Ullmann
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, Auschwitz: deze naam zal voor altijd het einde van iedere vorm van normaliteit betekenen omdat in Auschwitz het einde van de humaniteit werd geadministreerd en geëxecuteerd. Wie in Auschwitz de terugkeer naar de normaliteit van de supermarkten en van het antisemitische geschreeuw proclameert, die wil terug naar de normaliteit van de barbaarsheid en de onmenselijkheid. Maar er bestaat geen recht op vernietiging van het recht en geen recht van meningsuiting en vergadering voor diegenen die de vrijheid willen onderdrukken. Het Europees Parlement juicht het daarom toe dat de Poolse president evenals de Poolse regering de bouw van een supermarkt en de demonstratie van een groep neo-nazi's in Auschwitz heeft veroordeeld. Het is inderdaad in eerste instantie een zaak van de Poolse autoriteiten om te onderzoeken hoe tegen de provocaties van 6 april moet worden opgetreden en wie ervoor verantwoordelijk moet worden gehouden. Maar, beste dames en heren, los daarvan zien de Europese volkeren zich voor de vraag gesteld of het bestaan van economische en politieke groeperingen die duidelijk van plan zijn de politieke en morele grondbeginselen van de naoorlogse structuur te ondermijnen, nog langer kunnen worden geduld. Het antwoord op deze vraag moet ondubbelzinnig zijn!

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, het is inmiddels meer dan vijftig jaar geleden dat een einde kwam aan het nazi-regime. De confrontatie met de gruwelen van de holocaust en de onmacht van zovelen om hier tegen op te treden, lieten een verscheurd en verbijsterd Europa achter. Hoe kon in onze landen, met een beschaving en cultuur die gegrondvest is op de joods-christelijke waarden en tradities, een dergelijke massale uitroeiing van juist dit joodse volk plaatsvinden.
Het concentratiekamp Auschwitz, de laatste rustplaats voor miljoenen joden, vormt gedenkplaats en waarschuwing beide. Hier kan aan de jeugd geleerd worden waar racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat in onze geschiedenis toe hebben geleid. Hier kunnen de onnoembare slachtoffers van het totalitaire nazi-regime in eerbied en respect herdacht worden.
Ik spreek mede namens mijn fractiegenoten, wanneer ik zeg dat de gebeurtenissen van de afgelopen tijd rondom Auschwitz ons zeer geschokt hebben. De absurde plannen van de lokale Poolse overheid om een supermarkt in de directe nabijheid van het voormalige kamp te bouwen en de krenkende demonstratie van een groep neo-nazi's op het terrein van het voormalige kamp, veroordelen wij sterk.
Tegen de commerciële plannen van de lokale overheid heeft de Poolse regering pas na protest van de Poolse president en verschillende groeperingen, stelling genomen. Kan de commissaris trouwens het bericht bevestigen dat de Poolse regering definitief zou hebben besloten tot het stopzetten van de bouw van een winkelcentrum nabij het voormalige concentratiekamp. Tijdens de demonstratie van de splinter-neo-nazigroepering rondom Tejkowski greep de politie niet in en gaf de regering onder dwang van protesten pas drie dagen later een reactie. In Polen zelf kwam weinig reactie op de demonstratie. Slechts één Poolse, liberale krant gaf direct een reactie. Zij schreven dat de actie van deze onbeduidende neonazigroep afschuw opwekt, maar nauwelijks een gevaar vormt voor de democratie van Polen. Volgens deze krant vormt het feit dat de democraten niet de straat opgaan om tegen het antisemitisme en racisme te protesteren, een groter gevaar. De neo-nazigroep van Tejkowski is zichtbaar, aldus de krant, maar waar zijn wij? Wij delen deze zorg omtrent de houding van de Poolse regering en willen de vraag ook doortrekken naar onze eigen landen. Het is deze vraag die we onszelf moeten blijven stellen en die we elkaar en de Poolse regering mogen voorleggen. De gruwelijke waarheid van onze geschiedenis legitimeert dit. Racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat zijn wereldwijd aanwezig. Actie onzerzijds is noodzakelijk. Waar zijn wij?

Provan
Mevrouw de Voorzitter, dit Parlement is moreel verontwaardigd over wat in Auschwitz is gebeurd. Pas in april van vorig jaar vierden wij - als dat woord hier tenminste past - de vijftigste verjaardag van de sluiting en bevrijding van dat concentratiekamp. Vandaag is de toestand helemaal anders en zien wij hoe rechtse extremisten antisemitische demonstraties houden om de wereld te laten zien dat zij het voor het zeggen hebben en het verleden voorgoed willen begraven.
Wij kunnen het ons moreel niet veroorloven het verleden toe te dekken. Wij hebben hier een goede gelegenheid om te herinneren aan de geschiedenis van Europa, aan het zeer reële leed dat vele mensen hebben ondergaan en aan de vele miljoenen die in de wereldoorlogen zijn omgekomen. Uit juridisch oogpunt hebben wij begrip voor de plaatselijke overheid, maar wat ze tracht te doen is in moreel opzicht een schande.
Betekenisvol is dat de Poolse president en de Poolse regering met de plaatselijke overheid schijnen te botsen. Ik hoop dat de heer Van den Broek, die wij allen respecteren en die, zoals wij weten, heel wat invloed heeft, die invloed in dit geval zal aanwenden om ervoor te zorgen dat wij, als hulde aan allen die zo zwaar hebben geleden, een soort Europees centrum kunnen bouwen waar wij allen van onze geschiedenis kunnen leren.

Piquet
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het volkomen eens met wat de andere afgevaardigden hier hebben gezegd. Hoe zou men het daarmee trouwens niet eens kunnen zijn? Vijftig jaar geleden trachtten de nazi's het kamp van Auschwitz te vernielen om de sporen van hun wreedheden uit te wissen. Nu, vijftig jaar later, manifesteren jonge neo-nazi's, die dezelfde ideologie aankleven, op de plaats van het kamp zelf om de herinnering aan die moordpartijen uit te wissen.
Mijn fractie, ikzelf en alle anderen kunnen uiteraard niet anders dan die manifestatie scherp veroordelen, zoals trouwens ook alle andere pogingen om het symbolische karakter van het kamp van Auschwitz aan te tasten. Zo veroordelen wij ook het plan om een winkelcentrum op de plaats van het kamp te bouwen.
Mevrouw de Voorzitter, wij vinden het onaanvaardbaar dat de Poolse autoriteiten toestemming voor die neo-nazimanifestatie hebben gegeven. Dat ze dat hebben gedaan is volgens mij des te onrustwekkender nu wij vaststellen dat het racisme en antisemitisme in Polen opnieuw de kop opsteken.
Ik vind het dan ook goed dat ons Parlement oordeelt dat het onze plicht is de herinnering te bewaren aan alle slachtoffers van de barbaarsheid van de nazi's. Daarom moeten de regeringen van alle Europese landen volgens mij hun wetten tegen racisme en antisemitisme nog verscherpen, vooral daar het Europees jaar tegen het racisme ons in 1997 de kans biedt om de landen tot nieuwe acties aan te sporen.
Tot besluit zou ik de Europese instellingen, in het bijzonder de Commissie, ertoe willen aanzetten zich te blijven inspannen voor de ontwikkeling van communautaire en nationale initiatieven om de nazi-concentratiekampen als historische monumenten te doen beschermen zoals wij in onze op 11 februari 1992 met een ruime meerderheid aangenomen resolutie hebben gevraagd.

Vieira
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek hier namens de heer Donnay, die vandaag niet aanwezig kan zijn.
Ik neem in dit debat het woord met enige ontroering, maar ook met een zekere verontwaardiging. De tweede wereldoorlog en de wreedheden die toen zijn gebeurd mogen na enkele tientallen jaren nog niet vergeten zijn. Wat zien wij echter? Er zijn plannen om op de plaats van het kamp van Auschwitz, waar zovele gevangenen om het leven zijn gebracht, een supermarkt te bouwen. Dat is een aantasting van de nagedachtenis aan een miljoen mannen, vrouwen en kinderen die op die plaats uit naam van de ideologische waanzin van enkelen zijn vermoord.
Mevrouw de Voorzitter, mijn verontwaardiging wordt nog groter wanneer ik verneem dat jonge nazi-extremisten een manifestatie houden op de plaats van het kamp, die een oord van bezinning en ingetogenheid zou moeten zijn bij de herinnering aan het miljoen slachtoffers dat op die plaats de dood heeft gevonden.
Ik kan niet aanvaarden dat men zulke daden bagatelliseert. Wij hebben de plicht de collectieve herinnering aan die wreedheden te bewaren opdat zoiets nooit meer gebeurt. Daarom zullen wij de tekst van de gezamenlijke ontwerp-resolutie van alle fracties goedkeuren.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, ook Nationale Alliantie is verbijsterd over de schending van het voormalige concentratiekamp Auschwitz door fanatieke aanhangers van rassenhaat en onvoorstelbare historische revisionismen.
Het is ons een raadsel hoe de Poolse autoriteiten een dergelijke verbijsterende demonstratie hebben kunnen toestaan, en we zijn van mening dat de Europese Unie alles moet doen wat in haar vermogen ligt om ervoor te zorgen dat dergelijke gebeurtenissen zich niet kunnen herhalen.
Nu de tegenstellingen tussen de godsdiensten langzamerhand vervagen en de paus opnieuw oproept tot dialoog en begrip tussen de verschillende religies, is de noodzaak des te groter om alles wat de klok kan terugdraaien in de kiem te smoren.
Nationale Alliantie staat achter de gemeenschappelijke resolutie en zal derhalve voor stemmen; zij hoopt tevens dat dit soort plaatsen, die het bewijs zijn van gruweldaden, in stand wordt gehouden uit eerbied voor de doden en als waarschuwing aan de Europeanen van morgen.
Daarnaast hopen wij dat ook de plaatsen waar het stalinisme zijn barbaarsheden heeft begaan en waar de tegenstanders van het marxisme en het leninisme lichamelijk en geestelijk werden vernietigd, een plek zullen krijgen in de collectieve herinnering van de Europese volkeren.

Schreiner
Mevrouw de Voorzitter, vandaag werd al vaker gezegd dat ordeverstoringen en manifestaties door honderden rechtsextremisten en Skinheads bij de gedenkplaats in Auschwitz met toestemming van regionale Poolse autoriteiten hebben plaatsgevonden. Ik vind dat onbegrijpelijk en afschuwelijk. De verklaring van het hoofd van het verantwoordelijke bestuur dat men hier voor het minste van twee kwaden had gekozen, aangezien bij het verbod van de demonstratie van de rechtsextremisten nog grotere ongeregeldheden zouden zijn te verwachten, is voor mij echt geen afdoende reden. Dit is voor mij des te beangstigender, omdat Polen op het moment wordt geregeerd door een postcommunistische president in de persoon van Kwasnievski. Juist in dit land met deze regering had ik dit niet verwacht.
We moeten nu eisen dat er in de omgeving van alle voormalige concentratiekampen en gedenkplaatsen die ons herinneren aan de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog, maar ook bij de graven van de gevallenen een zone moet worden ingevoerd waarin een demonstratieverbod van kracht wordt. De eerbied voor de doden en het herdenken van deze barbaarsheid zijn moreel gezien van een grotere waarde dan het democratische recht op vrijheid van demonstratie. Alle organen van de Europese Unie worden er daarom toe opgeroepen om er bij de regeringen van de lid-staten op aan te dringen dat een dergelijk demonstratieverbod van kracht wordt. Dat geldt vooral ook voor de landen van Midden- en Oost-Europa die willen toetreden tot de Unie en binnen wier grenzen veel van deze gedenkplaatsen liggen. Dit soort demonstraties voor een gedenkteken voor de menselijkheid moeten zo scherp mogelijk worden veroordeeld.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, wanneer racistische manifestaties plaats vinden is dat verwerpelijk, dient er afschuw over uitgesproken te worden en waar mogelijk dient het te worden voorkomen. Maar daar waar dit ook nog plaats vindt op de plaats waar het belangrijkste uitroeiingskamp van de Nazi's zich bevond is dat een shockerend vertoon van ongevoeligheid en misschien wat nog erger is van onwetendheid dat door ieder weldenkend mens moet worden betreurd en veroordeeld.
Het opkomen tegen neo-nazistische manifestaties, zoals die welke onlangs in Auschwitz plaats had, maakt ook deel uit van de constante inspanning die nodig is om de jongere generatie bewust te maken van de verschrikkingen van de holocaust, die het resultaat waren van een racistische, nazistische ideologie. Dat is weliswaar geen gemakkelijke taak maar een opdracht waaraan wij ons niet mogen onttrekken.
Mevrouw de Voorzitter, zoals uw Parlement bekend is, is 1997 aangewezen als het Europees Jaar tegen racisme en vreemdelingenhaat, en zal elke gelegenheid worden aangegrepen om onze gemeenschappelijke bezorgdheid en onze gemeenschappelijke doeleinden op dat gebied overal en zeker ook in Polen kenbaar te maken.
Voorzitter, mij wordt zojuist een brief aangereikt die een antwoord is aan het Centrum voor Informatie en Documentatie Israël in Den Haag, in antwoord op een brief van dit Instituut aan de Poolse regering waarbij ook protest wordt aangetekend tegen de gang van zaken rond Auschwitz. Ik heb geen gelegenheid gehad met het CIDI contact op te nemen maar gezien het een brief is namens de Poolse regering aan dit Instituut neem ik aan dat ik van de inhoud daarvan ook hier best melding kan maken.
De Poolse ambassadeur schrijft aan het CIDI bij brief van 11 april: " Zoals u zeker al weet, heeft de racistische betoging in Auschwitz in Polen veel commotie teweeg gebracht" . "Mijn regering" , zo schrijft de ambassadeur, " heeft die sterk veroordeeld en maatregelen aangekondigd om zulke demonstraties alsmede de schending van het voormalige concentratiekamp Auschwitz in de toekomst te voorkomen en tegelijkertijd een onderzoek ingesteld naar het toedoen van de gebeurtenissen en naar de rol daarbij van de regionale autoriteiten" . "Ik ben het met u eens" , zo schrijft de ambassadeur verder, " dat zulke afschuwelijke gebeurtenissen in mijn land en waar ter wereld dan ook niet zouden mogen plaats vinden. Ik heb de stellige overtuiging dat het mijn regering zeer ter harte gaat om passende en effectieve maatregelen te treffen om zulke uitingen van antisemitisme en elke vorm van racisme in de toekomst te voorkomen. Bij deze gelegenheid wil ik u nog bevestigen dat de beslissing van de Poolse regering betreffende de stopzetting van de bouw van een winkelcentrum nabij het voormalige concentratiekamp Auschwitz definitief is" .
Ten slotte spreekt de ambassadeur de hoop uit dat de mars van leven die op 16 april in Polen plaatsvindt, ertoe zal bijdragen dat de herinnering aan de gebeurtenissen in het ghetto van Warschau, in Treblinka, in Auschwitz voor altijd worden bewaard en de betekenis daarvan nooit vergeten zal worden.
Voorzitter, ik hoop dat de Poolse regering, wier gedachten en voornemens naar ik mag aannemen in de woorden van de ambassadeur hier worden uitgedrukt er inderdaad in zal slagen dat herhaling van dit soort manifestaties wordt voorkomen en met name ook dat deze monumenten van ellende en menselijk leed en tragiek ook voor de jeugd een blijvend teken zullen zijn en een blijvende waarschuwing tegen wat een nazistische en racistische ideologie teweeg kan brengen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0498/96 van de heer Fassa en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de situatie in Liberia; -B4-0510/96 van de heer Pradier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de situatie in Liberia; -B4-0523/96 van mevrouw Aelvoet en de heer Tellkämper, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de situatie in Liberia; -B4-0527/96 van de heer Newens en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, over de mensenrechten en de situatie in Liberia; -B4-0530/96 van de heer Schwaiger en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de situatie in Liberia; -B4-0532/96 van de heer Pasty en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over de situatie in Liberia; -B4-0541/96 van de heer Pettinari en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, over de situatie in Liberia.
Fassa
Mevrouw de Voorzitter, opnieuw staan wij voor de taak als Europees Parlement een standpunt in te nemen over de afschuwelijke gebeurtenissen die een Afrikaans land teisteren. De situatie wordt verergerd door het feit dat de opschudding betrekking heeft op Liberia, een van de Afrikaanse landen die al lange tijd onafhankelijk zijn, tenminste als we naar zijn historische oorsprong kijken.
Met deze interventie wil ik namens de liberale fractie de onderhavige resolutie steunen; in die resolutie zijn minstens twee punten die mijns inziens alle aandacht van het Europees Parlement en de andere communautaire instellingen verdienen. Het eerste gaat over de duizenden Liberiaanse kind-soldaten die opnieuw in de burgermaatschappij moeten worden opgenomen door middel van onderwijs, beroepsopleiding en waar nodig psychiatrische hulp. Het tweede punt gaat over de honderdduizenden Liberiaanse vluchtelingen in Ivoorkust, Guinee en Sierra Leone die in afwachting van een oplossing van de crisis - die helaas nog niet in zicht is - dringend verlegen zitten om humanitaire hulp van de hele wereld, maar met name van de Europese Unie.

Pradier
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik vind het verschrikkelijk dat wij nu al jaren telkens opnieuw moeten vaststellen dat de situatie in dit arme land nog altijd even rampspoedig is. Ook vandaag wordt Liberia nog steeds verscheurd door meer dan een half dozijn facties die onderling ruzie maken om het puin dat na de ondergang van de staat is overgebleven. In het land heerst volstrekte chaos. Overal ziet men door hun bendeleiders aangevoerde gedrogeerde en dronken jongeren moorden en plunderen.
Het is duidelijk dat de Staat geen uitkomst meer biedt. Er is een goed uitgeruste, goed geleide en degelijk opgeleide legermacht nodig om de vechtende partijen te scheiden of de orde te handhaven. Daaraan kunnen wij niet meer ontkomen. Laten wij de moed hebben dat openlijk te zeggen.

Aelvoet
Voorzitter, collega's, wat we in Liberia meemaken, is eigenlijk het voorbeeld van wat er gebeurt indien een staat verdwijnt en dat bevolkingen aan hun lot worden overgelaten, uitgeleverd aan fracties die elkaar bevechten omwille van de macht.
Opvallend hierbij is natuurlijk dat alle internationale inspanningen, voor zover die geleverd werden, voorlopig tot niets duurzaams hebben geleid, elk staakthet-vuren wordt opnieuw geschonden, gijzelingen gaan door. Het laatste staakthet-vuren was van 12 april en is allang weer aan flarden geschoten.
Maar, de internationale gemeenschap heeft natuurlijk ook boter op het hoofd. Je merkt dat de inspanning kleiner wordt als er alleen maar de verdediging van mensenlevens op spel staat, en geen economische belangen.
Vandaar dat wij willen pleiten voor een versterking van de Afrikaanse interventiemacht en een betere controle op de wapenleveringen, want het is dankzij het vrij circuleren van wapens dat je dergelijke soorten afgrijselijke oorlogen krijgt, waar niemand meer greep op heeft.

Newens
Mevrouw de Voorzitter, Als aan de onlangs opnieuw in alle hevigheid losgebarsten gevechten in Monrovia, de hoofdstad van Liberia, niet spoedig een eind komt, dreigt voor velen een nieuwe menselijke tragedie. Tijdens de wrede burgeroorlog van de laatste zes jaar werden naar schatting 150.000 mensen gedood en moest het grootste deel van de bevolking op de vlucht. Grote aantallen vluchtelingen geraken niet weg uit de gevechtszones en zijn volkomen berooid. In die omstandigheden dreigen de gevechten talloze slachtoffers te maken. Vele vluchtelingen zijn al ondervoed of ziek. Het is uiterst belangrijk dat wij alle mogelijke druk uitoefenen om de vechtende partijen tot een staakthet-vuren te bewegen en de vredesovereenkomst van Abuja opnieuw te doen naleven.
Wij veroordelen scherp de afschuwelijke misdaden die in het land worden gepleegd en het feit dat tijdens deze nieuwe vijandelijkheden gijzelaars worden genomen. De nood aan humanitaire hulp is reusachtig groot, niet alleen in Liberia zelf, maar ook in vele omringende landen waar duizenden Liberianen uit vrees voor hun leven hun heil hebben gezocht. Samen met de Verenigde Naties en andere internationale donoren moet de Europese Unie alles in het werk stellen om de nodige hulpgoederen ter plaatse te brengen.
Wij moeten ons ook inspannen om te voorkomen dat wapens worden geleverd en om het door de Verenigde Naties ingestelde embargo te doen naleven. Ik vind het tragisch dat een staat die als nieuw vaderland voor vrijgelaten slaven werd opgericht tot een hel op aarde is verworden. Wij moeten niet alleen aandringen op vrede, verkiezingen en een stabiele regering, maar ook ijveren voor een blijvende hulpverlening en de stopzetting van het beleid van strategische aanpassing dat een aantal Afrikaanse staten in een diepe crisis heeft gestort en doet uiteenvallen.

Maij-Weggen
Voorzitter, voor de zoveelste keer is de burgeroorlog in Liberia weer opgelaaid. Verschillende groepen die elkaar bestrijden in die oorlog hebben in zeven jaar sinds 1989 maar liefst 150.000 doden op hun geweten. Soldaten van de milities, maar veel meer burgers nog zijn in die strijd gedood. Verschillende groepen hadden vorig jaar augustus een staakt-het-vuren getekend en zich bereid verklaard om te streven naar de ontwapening van hun militairen en het voorbereiden van de democratische verkiezingen die voor augustus 1996 hadden moeten plaatsvinden. De strijd is niet gestaakt. De groepen lijken zich verder op te splitsen. Op 6 april jongstleden is de strijd weer opgelaaid toen de politie één van de warlords , Roosvelt Johnson, wilde arresteren vanwege zijn slechte rol in het hele conflict. Eigenlijk vraag je je af of niet alle leiders die deze oorlog steeds weer doen oplaaien zouden moeten worden vastgezet.
Sinds die oorlog woedt, is de situatie in het land aan het verslechteren. Er heerst hongersnood, er zijn 100.000 vluchtelingen, er is een geweldig verlies van gezondheidszorg en onderwijs en het land is bezig om in een lelijke en slechte spiraal terecht te komen. De vraag is wat er moet gebeuren? In denk dat wij in de eerste instantie ook de Afrikaanse vredesmacht in Liberia, de ECOMOG moeten ondersteunen, maar zij zouden eigenlijk ook de ruimte moeten hebben om de jonge soldaten, die als gedrogeerde veertien-, vijftienjarigen rondlopen en rondom zich heen schieten en stelen en roven zo snel mogelijk van hun wapens te ontdoen en vast te zetten, eventueel te herscholen en te heropvoeden.
Dat er iets moet gebeuren in dit land is voor iedereen duidelijk, en dat Europa niet aan de kant kan blijven staan is, denk ik, ook voor iedereen duidelijk. Maar de vraag aan de commissaris is: wat doet Europa in dit geval? Het is precies zoals één van mijn collega's net zei. Het is geen Koeweit. Wij hebben er geen grote economische belangen, maar er is wel een drama aan het ontstaan. Het is het zoveelste drama in Afrika.

Pettinari
De dramatische situatie in Liberia dwingt Europa ertoe op korte termijn een politiek initiatief te nemen om de strijdende partijen ertoe te bewegen de wapens neer te leggen en de materiële en economische wederopbouw van het land ter hand te nemen. Om vrede in dit land te bewerkstelligen moet er namelijk vastberaden steun worden gegeven aan de instellingen die in het kader van de vredesakkoorden van Abuja van 20 augustus 1995 zijn opgericht. Deze vredesakkoorden zijn nog steeds het enige nationale en internationale juridische kader dat Liberia in staat kan stellen de weg naar de ontwikkeling terug te vinden.
Daarom moet de Europese Unie de Staatsraad en de tijdelijke regering - die door deze akkoorden zijn opgericht - steunen, en door middel van deze nieuwe vertegenwoordigende organisaties de economische samenwerking en de ontwikkeling opnieuw in gang zetten, zodat er nieuwe en vrije verkiezingen kunnen worden georganiseerd en de burgerbevolking naar haar eigen dorpen kan terugkeren.
Mijn fractie is ervan overtuigd dat de ECOMOG de taak moet krijgen de facties te ontwapenen en haar troepen in de hoofdstad Monrovia en in het hele land op te stellen.
Wij zijn namelijk van mening dat de Europese Unie de Economische gemeenschap van Westafrikaanse staten zou moeten vragen haar internationale aanwezigheid in Liberia te versterken, omdat ook toezicht moet worden uitgeoefend op naleving van het wapenembargo dat in 1992 door de VN- Veiligheidsraad is opgelegd; in Liberia is namelijk gebrek aan alles, behalve aan wapens. De ellende die dit land en dit volk moet doorstaan kan ons toch niet koud laten.
De Europese Unie is de enige internationale instelling die op dit moment een bijdrage kan leveren aan de totstandkoming van stabiliteit en vrede in dit land. Nu veel van de Europese en Amerikaanse inwoners geëvacueerd zijn dreigt de oorlog in Liberia in de vergetelheid te raken, terwijl een politieke en diplomatieke interventie nog net zo dringend is. Ik hoop dan ook dat het Italiaanse voorzitterschap van de Raad in overleg met de Verenigde Naties en de ECOMOG politieke initiatieven zal voortbrengen, om zodoende te komen tot een welgemeend en nageleefd staakt-het-vuren, en tot een programma voor economische samenwerking met de nieuwe, machteloze autoriteiten van Liberia.

Cabezón Alonso
Mevrouw de Voorzitter, opnieuw wordt een Afrikaans land geteisterd door dood, geweld en een burgeroorlog; opnieuw zijn er duizenden vluchtelingen, ontheemden en gijzelaars. Liberia is voor de internationale pers een nieuwsitem omdat er zich weer een tragedie afspeelt, een proces van zelfdestructie. De Afrikaanse bevolking heeft zoveel lijden, zoveel zinloos sterven niet verdiend. Afrika heeft het niet verdiend te worden veroordeeld tot de vergetelheid, tot uitzichtloosheid, tot honger en ellende. Afrika en haar inwoners hebben niet de corrupte regeringen verdiend die schertsverkiezingen organiseren om zichzelf in het zadel te houden, noch de moorddadige dictators die zichzelf verrijken ten koste van hun verarmde volk. Afrika en haar burgers hebben het niet verdiend dat onze ontwikkelde wereld onbewogen of met enige schrik de doodstrijd van een continent gadeslaat dat, enkele landen uitgezonderd, steeds verder wegzakt in het moeras van onderontwikkeling en onrecht.
Liberia geeft het laatste beeld van deze collectieve tragedie waaraan geen eind lijkt te komen, en die wij niet de rug mogen toekeren. We kunnen niet passief blijven toekijken hoe niet alleen één land maar bijna een heel continent wordt vernietigd, want ook wij zullen de rekening van al die gruwelen gepresenteerd krijgen. Als we niet optreden, dan zal het niet bij de namen Rwanda, Burundi, en nu Liberia blijven. De Conventie van Lomé moet strikt worden nageleefd. Naar mijn mening heeft de Conventie van Lomé veel meer dan een waarnemingsfunctie; zij dient ook als praktisch instrument voor preventie en actie te kunnen worden gebruikt. Alleen in het kader van de Conventie van Lomé, als het belang van de VN-resolutie onderstreept wordt, als we eisen dat het wapenembargo tegen Liberia wordt nageleefd, als de vredesakkoorden van Abuja van augustus 1995 opnieuw worden bevestigd en als de Organisatie van Afrikaanse Eenheid een beslissende en verantwoorde actie onderneemt, alleen dan zal kunnen worden begonnen met de wederopbouw van het land dat vroeger Liberia genoemd werd...

Günther
Mevrouw de Voorzitter, in enkele spreekbeurten van collega's klonk al door dat we uitermate geschokt zijn dat juist hier in de oudste democratie van Afrika die er ondanks de ongunstige uitgangspositie in de vorige eeuw toch in slaagde om zogenaamd een voorbeeld voor ontwikkeling te zijn, zo in de problemen zit. We zien nu dat ook deze lange democratische traditie de drempel voor gewelddadige reacties niet echt heeft verlaagd. Enkele collega's hebben reeds gewezen op de problematiek van jongeren binnen militaire organisaties. Waarvan je haast nog meer schrikt is het feit dat er intussen van deze groeperingen onafhankelijke jeugdbendes zijn ontstaan die meedogenloos en gewelddadig optreden en door niemand meer in toom kunnen worden gehouden. Wat ons in dit verband nog extra bedenkelijk stemt is de aanwijzing die in de hedendaagse pers te vinden is dat de televisie, en hier wordt een wereldwijd opererende Amerikaanse omroep genoemd, door voorbeelden voor de overname en het ombouwen van hulpvoertuigen tot gevechtsvoertuigen min of meer les zou hebben gegeven over hoe men zich met dergelijke middelen buiten recht en wet kan handhaven.
Natuurlijk, we eisen de naleving van wapenembargo's, maar aan de andere kant moeten we ook zien dat er een levendige zwarte markt is en die trekt zich er bijzonder weinig van aan dat we de honderd-en-zoveelste resolutie aannemen waarin we een wapenembargo eisen. De resolutie waar we hier gezamenlijk achter staan, stelt vast dat hulp voor de bevolking dringend noodzakelijk is, maar ze wijst er ook op hoe moeilijk het is om op het moment hulp te leveren. Tegen deze achtergrond moeten wij erover nadenken hoe we de hulptroepen in de gelegenheid kunnen stellen om tenminste zichzelf en hun gebouwen te beschermen zodat zij niet ook het slachtoffer worden van de benden.

André-Léonard
Mevrouw de Voorzitter, een week na de plotselinge opflakkering van het geweld biedt de hoofdstad Monrovia een van dag tot dag desolatere indruk. Wij kunnen die gewelddaden, die bovendien het werk zijn van gewapende jongeren, alleen maar veroordelen. Verdrijving, moord, verkrachting, plundering en verwoesting van de huizen in de stad: dat is de trieste realiteit. Nochtans heerste in Monrovia sedert 1993 een relatieve rust en had gedurende zes jaar burgeroorlog nooit een uitbarsting van geweld als deze plaats. Wat is er gebeurd?
Uitgesloten van de macht omdat hij van moord was beschuldigd heeft Khran-leider Roosvelt Johnson een gewapende opstand uitgelokt die zeer snel tot een stadsguerilla is uitgegroeid. De Khran-rebellen hebben de zowat 600 burgers die zij gijzelden als menselijk schild gebruikt.
De Verenigde Staten, waarvan de historische banden met Liberia bekend zijn, hebben de evacuatie van de vreemdelingen georganiseerd. Die heeft miljoenen dollars gekost. Het Amerikaanse antwoord is een echte machtsontplooiing. Vijfduizend Amerikaanse soldaten zijn ter plaatse. Wegens het extreme geweld van de jongste dagen en omdat elk gezag ontbreekt, hebben alle humanitaire NGO's, ook het Internationale Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen, hun post moeten verlaten. Zij hebben begrepen dat zij daar niets meer kunnen doen en dat de rebellen niets of niemand meer ontzien. De situatie is op dit ogenblik rampspoedig. Wij verzoeken de Commissie en de lid-staten met klem humanitaire hulp te verlenen aan de hongerende bevolking, die bovendien door ziekten, onder meer cholera, wordt geteisterd.
De VN-Veiligheidsraad en de Raad van de Europese Unie moeten onverwijld iets voor de verzoening en de bevordering van de vrede in Liberia ondernemen.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, de snelle verergering van de crisis in Liberia heeft zoals bekend tragische gevolgen voor de burgerbevolking. De Europese Commissie deelt dan ook volledig de zorg en de angst van het Europees Parlement over met name de humanitaire situatie ter plaatse. Veel hoop was geïnvesteerd in het vredesakkoord van Abuja dat in augustus 1995 door de leiders van de belangrijkste fracties werd ondertekend, en ook voorzag in de instelling van een overgangsregering waarvan vertegenwoordigers van alle fracties deel uit maakten. Echter, door het uitsluiten van het door Roosvelt Johnson geleide Ulimo van belangrijke regeringsposten en het niet uitvoeren van bepalingen van het akkoord over ontwapening en demobilisatie is er in feite geleidelijk een nieuwe tijdbom ontstaan. Het werd mogelijk dat duizenden gewapende strijders samen met de factieleiders Monrovia binnentrokken.
De poging tot arrestatie van Johnson op 5 april jongstleden had dan ook meer te maken met factiepolitiek dan met justitie. Zijn strijders verzetten zich uiteraard tegen de arrestatie en de situatie liep in een paar uur tijd volledig uit de hand. Honderdduizenden burgers zijn als gevolg van de gevechten op de vlucht geslagen en de meeste bedrijven en woningen in Monrovia zijn leeggeplunderd. Als de vrede in de stad niet spoedig terugkeert moet worden gevreesd dat de toch al zorgwekkende situatie uit kan lopen op een nog veel grootschaliger ramp.
Een van de vele zorgwekkende aspecten van het nietsontziende geweld van de afgelopen zes dagen waren de gerichte aanvallen op hulpverleningsinstanties. Vele hulpverleners werden zwaar gemolesteerd en hun kantoren en woningen werden geplunderd. Het VN-kantoor is volledig leeggehaald. De meeste nongouvernementele organisaties zijn al hun uitrusting en voertuigen kwijt. Het grootste deel van het buitenlands personeel is geëvacueerd.
Door intense pressie op alle betrokkenen kon tot nog toe worden voorkomen dat het hulpcoördinatiebureau van de Europese Commissie in Monrovia, waar een kleine groep onmisbaar personeel nog steeds aan het werk is, werd geplunderd. Het is van groot belang om dit bureau in stand te houden met name omdat velen afhankelijk zijn van watertoevoer van een EU-waterproject. Als de situatie in de komende dagen niet verbetert, zal ook de Commissie tot evacuatie moeten overgaan.
De Commissie heeft met al haar NGO- en VN-partners contact opgenomen om een mogelijk noodhulpprogramma te bespreken. Op 23 april aanstaande is in Brussel een vergadering belegd met vertegenwoordigers van de belangrijkste instanties die in Liberia werkzaam zijn of waren.
De Commissie benadrukt nogmaals dat zij bereid is een passende reactie te geven op verzoeken om humanitaire bijstand van de partners en dat zij de situatie op de voet zal blijven volgen. De Commissie vestigt tevens de aandacht van het Parlement op de verklaring van het voorzitterschap van 11 april jongstleden over Liberia, waarin het uitbreken van geweld met klem wordt veroordeeld en alle factieleden werden opgeroepen hun aanhangers onder controle te houden. De verklaring onderstreepte tevens dat het akkoord van Abuja nog steeds de beste hoop op vrede biedt. Het is duidelijk dat Raad en Commissie de voortgaande inspanning onder leiding van de Verenigde Naties om alsnog eerbiediging van het destijds besloten akkoord opnieuw te verkrijgen van harte en met kracht ondersteunt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
China-Tibet
B4-0514/96 van mevrouw Larive en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de behoefte aan een dialoog tussen China en Tibet; -B4-0520/96 van mevrouw Aglietta en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de resolutie inzake China en Tibet in de VNCommissie voor de rechten van de mens en het standpunt van de EU-lid-staten; -B4-0525/96 van de heer Dupuis en anderen, namens de Fractie Forza Europese Radicale Alliantie, over de aan de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties voor te leggen resolutie over China en Tibet en over het standpunt van de lid-staten van de Europese Unie; Maleisië
B4-0496/96 van de heer Eisma en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de Bakun-dam; -B4-0500/96 van mevrouw Pollack, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, over de rechten van de inheemse bevolking en de Bakun-dam; -B4-0522/96 van de heer Telkämper, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de waterkrachtcentrale van Bakun; -B4-0551/96 van mevrouw Gonzáles Álvarez, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, over de rechten van de inheemse volkeren en de Bakun-dam; Colombia
B4-0546/96 van de heer Carnero Gonzáles en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, over de mensenrechten in Colombia; Marokko
B4-0542/96 van de heer Elmalan en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, over de schendingen van de mensenrechten in de Westelijke Sahara; Patrick Kelly
B4-0497/96 van de heer Cox, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over het verzoek tot overplaatsing van de Republikeinse gevangene, Patrick Kelly, van de gevangenis van Maghaberry, Noord-Ierland, naar een gevangenis in de Ierse Republiek; -B4-0503/96 van mevrouw Malone, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, over Patrick Kelly, een ernstig zieke gedetineerde in de gevangenis van Maghaberry; -B4-0508/96 van mevrouw Ewing en anderen, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over Patrick Kelly, een ernstig zieke politieke gevangene in NoordIerland; -B4-0515/96 van de heer Collins en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over de aanhoudende detentie van Patrick Kelly in Noord-Ierland; -B4-0521/96 van mevrouw McKenna en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over Patrick Kelly, een ernstig zieke politieke gevangene in Noord-Ierland; -B4-0538/96 van mevrouw Banotti en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de overplaatsing van de heer Patrick Kelly naar de gevangenis van Portlaoise.
Larive
Voorzitter, ik ben blij dat het ondanks het verzet van de Europese christen-democraten toch gelukt is om vandaag Tibet op de politieke agenda te krijgen. Juist vandaag, nu de delegatie China van het Europees Parlement hier in Straatsburg bijeen is, met de Asian European Parliamentary Partnership is het uitermate nuttig een politiek signaal af te geven en er bij de Chinese afgevaardigden op aan te dringen dat dialoog en constructieve samenwerking met het Tibetaanse volk dringend nodig zijn.
Dit is nodig omdat zoals er uit recente verslagen blijkt, de situatie van het Tibetaanse volk alsmaar verslechterd en er bijvoorbeeld nu meer politieke gevangenen zijn dan in de afgelopen zes jaar. Dit is ook nodig omdat de constante wijgering van China tot dialoog met Tibet, schade toebrengt aan de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Volksrepubliek China.
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is zeer verheugd met het besluit van de Europese Unie, een resolutie in te dienen in de VN-Commissie voor de mensenrechten over de situatie in China en Tibet. Maar dringen er bij onze lid-staten op aan hier voor zo veel mogelijk steun te vergaren, we hebben bijvoorbeeld Rusland, Oekraine, Brazilië en Chili, en ook eenzelfde koers te varen als de Verenigde Staten. Ook vragen wij hen een diepgaand en grondig debat te organiseren voorafgaand aan de stemming in de VN-mensenrechtencommissie.
We moeten niet bang zijn om de gevangenschap van Wei Jinseng aan de orde te stellen, de verdwijning van de Panchen Lama, de situatie in de Chinese weeshuizen, de doodstraf, de voortdurende bevolkingspolitiek richting Tibet van Chinezen van het vaste land en de erbarmelijke situatie van de Tibetaanse bevolking in het algemeen.
Voorzitter, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij vraagt straks een hoofdelijke stemming en wij hopen dat onze stemming van vandaag een stem van het geweten zal zijn en niet van opportunisme en zelfcensuur. Ik hoop en verwacht dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken morgen in Den Haag als de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Quin Quichen er is, bereid zal zijn onze resolutie te overhandigen.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, we betreuren dat hebzucht en inhaligheid de overhand nemen in de betrekkingen tussen de lid-staten van de Unie en de Volksrepubliek China. Een voorbeeld ervan is de Finse handelsdelegatie van 80 vertegenwoordigers onder leiding van de president van Finland die zich thans in China bevindt. Ik zou het daarmee eens kunnen zijn, als de mensenrechtensituatie er in het land op verbeterde - wat geenszins het geval is.
De betrekkingen tussen China en Tibet zijn er evenmin op vooruitgegaan. De volkenmoord die meer dan 40 jaar geleden in Tibet is begonnen, wordt er onverminderd voortgezet. Het is dan ook de plicht van het Parlement de lidstaten, de Raad en de Commissie voortdurend te herinneren aan de verschrikkelijke tragedie die er plaatsheeft. In die zin verheugt het me dat enkele Parlementsleden die deel uitmaken van de Delegatie voor de betrekkingen met de Volksrepubliek China, voortdurend en vastberaden de aandacht vragen voor de mensenrechtensituatie in China in het algemeen en de toestand in Tibet in het bijzonder. Ik dring er dan ook op aan dat de resolutie terzake van Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties wordt aangenomen.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Van den Broek, dames en heren, de door de Europese Unie uiteindelijk aan de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties in Genève voorgelegde resolutie is een uiterst zwakke tekst die de Chinese autoriteiten amper veroordeelt en de tragische kwestie-Tibet nauwelijks aanraakt.
Die tekst is wellicht het gevolg van een plotse opwelling van wroeging bij de Unie naar aanleiding van het bezoek van de heer Li Peng aan Frankrijk. Die zwakke opstoot van waardigheid zou echter slechts een alibi zijn indien de Unie - alles wijst echter in tegenovergestelde richting - zich niet zou inspannen om zoveel mogelijk derde landen ertoe over te halen de resolutie samen met haar goed te keuren. Vandaar het belang van de positieve stem van ons Parlement om de Unie en de regeringen van de lid-staten eraan te herinneren dat de beginselen waarop zij hun legitimiteit baseren ze niet het recht geven te beknibbelen op de mensenrechten, waar ook ter wereld.

Eisma
Voorzitter, over de waterkrachtcentrale Bakun in Oost-Maleisië. Er blijkt wat mis te gaan met de al geruime tijd omstreden dam aldaar. Dat baart ons zorgen. Wij vrezen door de aanleg van deze dam vernietiging van tropische wouden en ook schending van rechten van inheemse gemeenschappen daar. Het is niet de eerste keer dat wij hierover praten. Wij hebben al in 1988 en 1993 resoluties aangenomen, maar inmiddels zijn er wat andere zaken naar voren gekomen. Verlies aan biodiversiteit wegens het kappen van grote oppervlakken van tropisch regenwoud is echt heel reëel en ook de milieu-effectrapportages aldaar kloppen niet. Daarom vragen wij aan de Commissie om nauwlettend de zaak in de gaten te houden en ook de enorme gevolgen voor het milieu van deze dam te blijven onderzoeken. Ik ga niet in op alle verzoeken die wij hebben gedaan, ik hoop en verwacht ook dat commissaris Van den Broek onze kritische houding ten aanzien van deze waterkrachtcentrale Bakun zal delen en gepaste acties zal ondernemen.

Pollack
Mevrouw de Voorzitter, de Bakun-dam is een ecologische en sociale ramp. Bij de bouw van deze reusachtige waterkrachtcentrale zal 70.000 ha tropisch regenwoud in Sarawak onder water komen te staan en zullen 7.000 plaatselijke boeren moeten verhuizen. Men wil ook onderzeese kabels leggen om stroom naar het schiereiland Maleisië te brengen. Niemand weet echter zeker of het project wel nodig is.
Na massaal protest in de jaren 1980 werd het project in 1990 opgegeven. De Maleisische premier verklaarde toen ten aanzien van de wereld dat dit het bewijs was dat Maleisië zich om het milieu bekommert. In 1992 werd het project echter opnieuw ter hand genomen. Dat doet ons ernstig twijfelen aan de bereidheid van Maleisië om zijn wouden op duurzame wijze te beheren.
Gelukkig wordt hier geen geld van de Europese Unie gebruikt. Met deze resolutie hopen wij de Europese investeerders, bouwondernemingen en internationale organisaties ertoe te bewegen zich terug te trekken. De resolutie gaat veel nader op de zaak in. In onze beperkte spreektijd kunnen wij niet alles behandelen, maar ik beveel deze ontwerp-resolutie van harte bij het Parlement aan.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, toen ik twintig jaar geleden een tijd lang in Maleisië werkte, bestond er grote vrees dat de Bakun-stuwdam zou worden gebouwd. Intussen is het zover. Het rooien is begonnen, de bouwwerkzaamheden zijn op gang gebracht, hoewel de regering in 1990 heeft verklaard dat ze uit milieu-overwegingen toch wilde afzien van deze stuwdam. Dit besluit heeft ze in 1993 nietig verklaard en we vrezen nog steeds dat hier grote delen van het tropische woud zullen worden vernietigd. Het gaat om een gebied dat te vergelijken is met de oppervlakte van Singapore. Na de voorvallen die er zijn geweest, vrezen wij dat de mensenrechten hier zijn geschonden. We vragen ons af hoe het ervoor staat met de mensenrechten in dit gebied? Hoe worden hun oude, traditionele rechten die deels niet schriftelijk zijn vastgelegd, beschermd? Welke evacuatie- en veiligheidsmaatregelen zijn daar?
Vanuit Maleisië horen we dat er overal aanzienlijke tekortkomingen zijn. Er zijn tekortkomingen bij de milieu-effectrapportage. Die was in vier delen opgesplitst, ze zijn nog niet allemaal afgerond en toch is men begonnen met bouwen. Dat is wettelijk gezien een onacceptabele procedure. Aan de rechten van de mensen die in dit gebied leven, wordt gedeeltelijk voorbijgegaan. Ik ben van mening dat de Commissie geroepen is om dit probleem in de onderhandelingen met Maleisië ter sprake te brengen. We mogen dat niet zo accepteren!
Nog één ding tot slot: we moeten ook de Europese bedrijven onder druk zetten en hun vragen waar hun gevoel voor ethiek blijft als ze in dit gebied werken, tropisch hout importeren, geen acht slaan op de veelvoud aan soorten, de mensenrechten niet respecteren, bijvoorbeeld Lahmeyer International uit Duitsland. Ook de andere Europese bedrijven moeten hun ondernemingen daar opgeven.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, opnieuw moeten we het hier hebben over de Sahara, over de bescherming van de Saharaanse bevolking en haar recht op zelfbeschikking, en over de noodzaak om het referendum te houden dat al zo'n vertraging heeft opgelopen.
In de resolutie die we deze week hebben ingediend, wordt dit indirect aan de orde gesteld. Maar het feit dat een 24-jarige vrouw gevangen is genomen omdat zij op vreedzame wijze demonstreerde voor het recht op zelfbeschikking van haar volk - haar naam is Keltoum El Ouanat -, en dat zij alleen om die reden door een militaire rechtbank tot 20 jaar is veroordeeld, drukt ons nog eens met de neus op het uitstel van het referendum dat in de Sahara moet worden gehouden, en dat thans geblokkeerd is.
In de resoluties van de VN van eind 1992 werd gesteld dat dit referendum over het zelfbeschikkingsrecht van het Saharaanse volk moest worden afgerond, en nu zijn we hierover nog steeds aan het debatteren.
Het is ons dus om twee dingen te doen: de vrijheid te bewerkstelligen van deze 24-jarige vrouw, en, vanuit onze instellingen, vanuit het Europees Parlement, dit geblokkeerde proces voor eens en voor altijd op de rails te zetten.
Ook wat Colombia betreft, moeten we helaas opnieuw de rechten van de mens aan de orde stellen. In ons laatste betoog over Colombia hebben we een term gebruikt die thans veelvuldig gebezigd wordt door een ieder die zich voor de mensenrechten in Latijns-Amerika inzet, namelijk: straffeloosheid. Niet alleen in Colombia maar helaas ook in Bolivië en andere regio's van Latijns-Amerika, is het woord "straffeloosheid" een vaste term van de vocabulaire van activisten voor de mensenrechten.
In de resolutie die we hier vandaag bepleiten, worden weer negen moorden vermeld die vermoedelijk ongestraft zullen blijven, net zoals de 94 andere moorden die de afgelopen jaren gepleegd zijn. Colombia wordt niet alleen geteisterd door de drugshandel en moordpartijen, het heeft ook zwaar te lijden onder de sociale ongelijkheid en armoede die blijven voortbestaan en een voedingsbodem zijn van de eerder genoemde problemen.
Daarom hebben we president Samper gezegd dat hij niet aan de verleiding moet toegeven om akkoord te gaan met de doodstraf. Het mag niet zo zijn dat we vanwege de huidige problemen de invoering van de doodstraf goedkeuren die de situatie in Colombia alleen maar zou verslechteren; ons verzoek is juist, dat er maatregelen worden getroffen tegen de straffeloosheid, dat begrip dat we hier helaas nog heel vaak zullen moeten noemen.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de situatie in Colombia verslechtert met de dag. Dat is niets nieuws; dat kunt u lezen in de kranten en zien op de televisie en horen op de radio.
De controverse rond president Samper ondermijnt het gezag van de overheid, die geconfronteerd wordt met aanhoudende moordpartijen. De Colombiaanse regering moet alles in het werk stellen om de spiraal van geweld, schending van de mensenrechten en ondermijning van de rechtsstaat te keren. De regering van Colombia moet als grote prioriteit het herstel van diezelfde rechtsstaat hebben; het herinstellen van de doodstraf en de afkondiging van de noodtoestand worden misbruikt om juist mensenrechtenschendingen te plegen en zijn niet het juiste antwoord. Integendeel, het leidt slechts tot verdere escalatie. In plaats daarvan moet de overheid de verantwoordelijken voor de moordaanslagen voor de rechter slepen en zelf toezien op respect van de mensenrechten door de ordetroepen.
Alleen door zelf respect te tonen voor de rechtsstaat kan de overheid andere betrokkenen overtuigen hetzelfde te doen. Tot slot, mevrouw de Voorzitter, ter ondersteuning van het omkeren van de geweldsspiraal zou de Verenigde Naties in mensenrechtenrapporteur voor Colombia moeten benoemen en ik roep de lid-staten van de Unie op zich hiervoor sterk te maken bij de mensenrechtencommissie van de VN; uiteraard geef ik die boodschap ook aan onze gewaardeerde commissaris.

Malone
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het hebben over de ontwerpresolutie over Patrick Kelly, een van de ontwerp-resoluties onder het opschrift mensenrechten. Patrick Kelly is een Iers burger die in Noord-Ierland gevangen zit, kanker heeft en ernstig ziek is.
In de ontwerp-resolutie vragen wij zijn overplaatsing om humanitaire redenen naar de gevangenis van Portlaoise, waar hij dichter bij zijn familie kan verblijven. Hij heeft zijn dochtertje van drie jaar nog maar enkele keren gezien. De reis van thuis naar de gevangenis waar Patrick Kelly op dit ogenblik is opgesloten duurt voor zijn familie elf uur. Volgens het Verdrag inzake de overplaatsing van veroordeelden, die alle Europese landen hebben geratificeerd, komt de heer Kelly ongetwijfeld in aanmerking voor overplaatsing naar een gevangenis in de Ierse Republiek. Hij heeft om die overplaatsing verzocht om de tijd die hem nog rest dicht bij zijn familie te kunnen doorbrengen.
Gelet op dat Verdrag en op de snel verslechterende gezondheidstoestand van Patrick Kelly, dring ik, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, op zijn onmiddellijke overplaatsing aan. Ons verzoek wordt gesteund door politici van partijen in Noord-Ierland en in de Ierse Republiek, met inbegrip van collega's van de Ierse Labourpartij, die de heer Kelly herhaaldelijk hebben bezocht. Een verzoekschrift met het oog op zijn overplaatsing is door 85 % van de leden van het Ierse parlement ondertekend, onder wie ook Dick Spring, de Tánaiste en minister van buitenlandse zaken.
Tot besluit wijs ik erop dat er geen enkel logisch of juridisch beletsel is om de heer Kelly naar de gevangenis van Portlaoise over te brengen. Ik verzoek alle afgevaardigden de ontwerp-resolutie goed te keuren.

Hyland
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit mij aan bij mijn Ierse collega's en vraag de spoedige overplaatsing van Patrick Kelly van de gevangenis in Noord-Ierland naar een gevangenis in de Ierse Republiek. Ik vind dat er gegronde humanitaire redenen zijn om die overplaatsing te vragen. Daarom zullen de Britse autoriteiten beslist toestaan dat hij naar een gevangenis in de buurt van zijn familie wordt overgeplaatst.
Patrick Kelly is ernstig ziek en zijn gezondheidstoestand wordt alsmaar slechter. Dat veroorzaakt veel leed en verdriet bij zijn familieleden, die zeer goed beseffen hoe slecht het met zijn gezondheid gaat.
De overplaatsing van de heer Kelly naar een gevangenis in het rechtsgebied van de Ierse Republiek zou voor hem een duidelijke verbetering zijn en het leed van zijn familie aanzienlijk verlichten. Met dat alles voor ogen verzoek ik de Britse autoriteiten in een geest van menslievendheid in te gaan op het verzoek om de heer Kelly over te plaatsen. Steeds meer mensen dringen daarop aan. De politieke partijen in de Ierse Republiek en in Noord-Ierland ondersteunen het verzoek massaal. Ik hoop dat mijn Britse collega's in het Parlement het belang van deze aangelegenheid inzien en het verzoek eveneens zullen steunen.
Ik wil er de Britse autoriteiten ook op wijzen dat het Verdrag over de overplaatsing van veroordeelden door alle Europese landen is geratificeerd en in overplaatsing op humanitaire gronden voorziet. Het is overduidelijk dat die humanitaire gronden in het geval van Patrick Kelly aanwezig zijn.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, ik ben ingenomen met het feit dat deze ontwerp-resolutie vandaag op de agenda staat. Groot-Brittannië heeft alle oproepen, zowel uit het Noorden als het Zuiden, ten gunste van de heer Kelly genegeerd. De heer Kelly is een ernstig zieke vierenveertigjarige gedetineerde. Volgens mij is de Britse houding niet gunstig voor het vredesproces in NoordIerland. Ik vind het schandelijk dat Michael Howard, minister van binnenlandse zaken, de overplaatsing van een ernstig zieke gevangene weigert toe te staan.
De harde behandeling van Patrick Kelly steekt schril af tegen die van Private Lee Clegg, een Brits para die na zijn veroordeling wegens de moord op een joyrider slechts twee jaar van zijn straf uitzat en dan werd vrijgelaten. Het is schandelijk dat de ene een andere behandeling krijgt dan de andere, vooral als men bedenkt dat Patrick Kelly tot vijfentwintig jaar is veroordeeld wegens samenzwering. Samenzwering betekent - laten wij dat niet vergeten - dat de misdaad niet is gepleegd maar dat mensen hebben afgesproken dat te doen. Sommigen hebben ernstige vragen bij het feit dat mensen daarvoor worden veroordeeld.
Bovendien werd Patrick Kelly meer dan een jaar lang elke geneeskundige behandeling geweigerd. De Britse autoriteiten wisten dat de huidkanker van Patrick Kelly kon terugkomen. Pas na meer dan een jaar mocht hij, nadat de Ierse regering daarom herhaaldelijk had verzocht, een kankerspecialist raadplegen. Dit alles had niet hoeven te gebeuren. Een groot percentage geneest van melanoom. Zoiets mag niet meer gebeuren. Daarom hebben wij op deze ontwerp-resolutie twee amendementen ingediend. Wij vinden dat ze niet ver genoeg gaat. Wij willen dat men toegeeft dat Patrick Kelly een behandeling is ontzegd en dat dit andere gevangenen niet mag overkomen.
In de tweede plaats willen wij dat het Europees Parlement in verband met schendingen van de mensenrechten in de Europese Unie zelf een grotere rol speelt. Velen vinden dat het Europees Parlement een delegatie van leden van alle partijen naar Groot-Brittannië en Noord-Ierland moet zenden om er gevangenen te bezoeken en zelf vast te stellen in welke omstandigheden zij er verblijven. Dat voorstel heeft ook de steun van vele in de mensenrechten gespecialiseerde juristen die zich met die problemen bezighouden.
Volgens mij komt Groot-Brittannië zijn verplichtingen in het kader van het Europees verdrag over de overplaatsing van veroordeelden niet na. Dat Verdrag voorziet immers in de overplaatsing van gevangenen op humanitaire gronden. Dat die humanitaire gronden in het geval van Patrick Kelly aanwezig zijn is overduidelijk. Ik verzoek het Parlement dus onze twee amendementen aan te nemen om deze ontwerp-resolutie te versterken en om de schendingen van de mensenrechten in de Gemeenschap eindelijk aan te pakken. Wij moeten dat niet alleen in China, Tibet of andere plaatsen in de wereld doen, maar ook hier in Europa, waar in de eerste plaats wijzelf daarvoor verantwoordelijk zijn.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, het Verdrag over de overplaatsing van veroordeelden is in geheel Europa van kracht en wordt zeer vaak toegepast. Alle verzoeken van Ierland aan het Verenigd Koninkrijk steunen op humanitaire gronden. Dat is een van de belangrijkste redenen waarom om de overplaatsing van gedetineerden wordt verzocht.
Gevangenen moeten als gevangenen worden behandeld. Patrick Kelly was in het bezit van een grote hoeveelheid explosieven. Gevangenen moeten echter hun straf zo dicht mogelijk bij hun familie kunnen uitzitten. Als de berichten over de slechte gezondheidstoestand van de heer Kelly juist zijn, moet hij voortaan zoveel mogelijk tijd dicht bij zijn familie in het graafschap Laois kunnen doorbrengen. Dat kan door hem, zoals de Ierse regering herhaaldelijk heeft gevraagd, naar het Iers rechtsgebied over te brengen of door een beslissing van de Britse autoriteiten om hem op humanitaire gronden vrij te laten.
Men moet elk geval apart bekijken. Doordat Patrick Kelly in verband wordt gebracht met een aantal gebeurtenissen in Noord-Ierland ligt zijn overplaatsing misschien iets moeilijker dan bij anderen. Ik kan alleen maar zeggen dat een humane aanpak van dit concrete geval uiterst belangrijk is in het kader van onze voortdurende inspanningen om het vredesproces in Noord-Ierland te ondersteunen. Ik meen immers dat de kwestie van de overplaatsing van gevangenen een van de belangrijkste factoren is die het succes van het vredesproces zullen bepalen. Ook senator Mitchell heeft dat in zijn verslag beklemtoond.
Als wij de aangekondigde onderhandelingen op 10 juni met succes willen bekronen, meen ik dat de overplaatsing van de heer Kelly daartoe een beslissende bijdrage kan leveren. Ik meen dat wij die kwestie dringend moeten regelen, zowel om humanitaire redenen als omdat ze het vertrouwen kan ondermijnen.
Ik dank alle politieke fracties in het Parlement die de gezamenlijke ontwerpresolutie steunen. Toch zou ik nog een enkele opmerking over de twee amendementen van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement willen maken. Ik heb al gezegd dat ik de gedetineerden in Engeland graag zou bezoeken. Ik geloof dat velen hier in het Parlement deze amendementen niet kunnen steunen wegens de taal die daarin wordt gebruikt. Jammer genoeg kunnen wij ze niet goedkeuren. Mijn fractie zal echter wel voor de ontwerp-resolutie stemmen.

Van Bladel
Voorzitter, mag ik u weer even terug brengen naar China? De hele wereld kijkt naar dat grote land en vooral naar de marktperspectieven daar. In de ijver om daarvan te profiteren doet men graag de ogen dicht voor de mensonwaardige situaties die hier vele malen besproken zijn.
De agressie tegen Taiwan onlangs doet ook menig Aziatisch land anders tegen China aankijken. In dit Parlement is veel kritiek op het naleven van de mensenrechten in Aziatische landen en we gaan zelfs soms zo ver dat we in resoluties oproepen de investeringen te stoppen. Zulke geluiden heb ik met betrekking tot China nog nooit vernomen, een beetje dubbel is het wel.
Maar Voorzitter, investeerders kunnen arbeidsomstandigheden verbeteren, maar niet de gehele mensenrechtenpolitiek van een land. Maar worden die investeerders gesteund door de kritische houding van 15 lid-staten, dan zal het ontvangende land vroeg of laat daar toch rekening mee moeten houden.
De resolutie is dan ook een oproep vanuit dit Parlement om via EU en VN een signaal aan China af te geven. Dit Parlement, Voorzitter, heeft er geen enkel belang bij China voortdurend aan de schandpaal te nagelen, maar wel heeft het de verantwoordelijkheid stabiliteit te bevorderen in de steeds meer van elkaar afhankelijk wordende wereldeconomie, en China is daar van groot belang in.

McMillan-Scott
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek hier ook als rapporteur voor het Europees Parlement over de betrekkingen tussen de Europese Unie en China. De belangstelling daarvoor is zowel hier als in Azië groot omdat de handel tussen Europa en Azië uiterst belangrijk is, omdat wij die verder willen ontwikkelen en omdat die op de recente Top van Bangkok is geconsolideerd.
Ik heb China onlangs bezocht en ben ook naar Tibet gegaan. Tijdens mijn ontmoetingen met tal van ministers en ambtenaren heb ik de problemen aangekaart waarover het Europees Parlement zich al vele jaren zorgen maakt, onder meer de kwestie van de mensenrechten, het probleem van de godsdienstvrijheid, de problemen in Tibet, de Panchen Lama en de weeshuizen. Daarnaast heb ik ook de positieve aspecten van het nieuwe economische beleid in China onderstreept. Ik was ook aanwezig op de opening van het academiejaar van de Europees-Chinese Economische Hogeschool in Sjanghai.
Wat nu de ontwerp-resolutie betreft, zou ik het volgende willen zeggen. Om consequent te zijn en om de regeringen van de lid-staten te ondersteunen bij de totstandbrenging van een gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid, moeten wij deze ontwerp-resolutie, die uitdrukkelijk tot de bijeenkomst in Genève is gericht, beslist aannemen. De timing van de ontwerp-resolutie is die van de Verenigde Naties. Ik weet dat een Chinese delegatie die vandaag een bezoek brengt aan het Parlement hierover zeer verbijsterd is. Ik wil het Parlement daarop opmerkzaam maken. De heer Zhu Quizhen, die de delegatie leidt, zei vanochtend dat het Aziatisch-Europees parlementair partnerschap als dialoog was bedoeld. Wij hebben die dialoog nodig. Het Europees Parlement moet zich ook met politieke kwesties bezighouden.

De Luca
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik voer hier het woord in mijn hoedanigheid van voorzitter van de interparlementaire delegatie voor de vriendschappelijke betrekkingen met China. Ik ben hiervoor even weggelopen uit een uiterst belangrijke conferentie die hier in dit gebouw gehouden wordt op initiatief van onze Voorzitter, van ons Parlement; dit initiatief vloeit voort uit het initiatief van de regeringen om ook de parlementen een bepaalde rol te geven in de Euro-Aziatische betrekkingen.
Vandaag is de zoveelste resolutie aan de orde waarin er veroordelingen aan het adres van de Chinese regering worden geuit. Het lijdt geen twijfel dat deze resolutie, los van de inhoud - nogmaals: los van de inhoud -, waar ik niet op in wil gaan, niet zinvol is. Een paar minuten geleden, tijdens onze vergadering, heeft de voorzitter van de Chinese delegatie gedreigd zich terug te trekken en hij heeft de zaal verlaten, omdat hij deze stemming van vandaag beschouwt als een provocatie aan het adres van zijn regering en zijn land.
De regels der gastvrijheid geven hem mijns inziens wel gelijk, en ik vind dat we daar rekening mee moeten houden. Daarom neem ik - met gedempte stem - de vrijheid om de indieners van deze resoluties voor te stellen de stukken vandaag in te trekken en ze niet in stemming te brengen; dat is natuurlijk zoals het betaamt een zelfstandige, vrije keuze, zoals in elk vrij parlement. Ik stel dit voor uit respect voor onze gasten, maar vooral ook met het oog op het resultaat, het belang van de conferentie die wij hier houden. Als de Chinese delegatie zich terugtrekt zal de conferentie morgen enkel en alleen het nieuws halen omdat de delegatie zich heeft teruggetrokken, niet omdat de conferentie zo belangrijk is, niet vanwege de rol en het aanzien dat de parlementen willen hebben.
Daarom heeft mijn fractie zich gisteren tegen de urgentverklaring uitgesproken, zonder op de inhoud in te gaan; daarom zal mijn fractie, die dit voorstel steunt, tegen stemmen in het geval mijn oproep tot intrekking van de resolutie niet wordt gehonoreerd. Ik hoop evenwel dat de indieners zich door de wijsheid, de kracht en de rijkdom zullen laten leiden - die in de tegenstellingen en de meningsverschillen in elk parlement besloten liggen - en mijn oprecht, vriendelijk en broederlijk verzoek om intrekking zullen honoreren.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, ik wou het hebben over de situatie van de heer Patrick Kelly. Het Europees Parlement, dat is ook gebleken, moet zich bekommeren om het lot van deze ernstig zieke Patrick Kelly, die is gedetineerd in Noord-Ierland zoals u inmiddels weet.
Juist in gebieden waar de aandacht voor mensenrechten door politieke problemen soms in het gedrang komt, wil het Europees Parlement zich hiervoor inzetten. Het zou toch niet kunnen gebeuren dat de huidkankerpatiënt Kelly het slachtoffer moet zijn en blijven van kinken in de kabel van het Ierse vredesproces. Het zou toch mogelijk moeten zijn om het lot van deze zieke man los te zien van de controverse - om het zacht uit te drukken - rond het Ierse vredesproces. Ik hoop dat de roep om medemenselijkheid bij de Britse regering gehoor zal vinden en dat zij de nodige flexibiliteit en politiek gevoel aan de dag wil leggen ten aanzien van het Europese Verdrag betreffende de overbrenging van veroordeelde personen. Het Europees Parlement, mevrouw de Voorzitter, heeft een reputatie hoog te houden inzake de mensenrechten zowel binnen als buiten de Unie. Wij mogen ook in dit geval niet stil blijven zitten.

Aelvoet
Collega's, Voorzitter, Columbia is formeel gesproken een democratie maar iedereen weet dat de rechtsstaat er niet normaal functioneert en dat er geregeld schendingen zijn van mensenrechten. Dat is voldoende gedocumenteerd in verschillende VN-rapporten, ook in een conferentie belegd in het Parlement zelf, was het een centrale eis dat er een speciale rapporteur zou worden aangesteld vanwege de VN om verder enquêtes te voeren in verband met de schendingen van mensenrechten. Dat is naar mijn smaak ook de centrale eis van de resolutie, de oorspronkelijke resolutie die nu voorligt.
Wel moet ik erop wijzen, collega's, dat een aantal leden van de Spaanse delegatie, zich merkwaardig hard hebben ingezet om de betekenis en de draagwijdte van deze resolutie af te zwakken om ze als het ware de tanden uit te trekken. Ik zou het bijzonder jammer vinden als men de hele serie amendementen die ertoe strekken om die om te buigen zou gaan volgen, want dan verliest deze resolutie haar betekenis. Ik zou in dat verband willen zeggen dat ik het erg zou vinden als de relaties van de mensen, van de delegatie met de ambassadeur van Columbia belangrijker zijn dan de verdediging van de mensenrechten vooral als men weet dat ambassadeur Marie Landa er voor verantwoordelijk is dat 450 landloze families van zijn latifundium weggejaagd zijn door paramilitairen en ik klets niet uit mijn nek, ik heb documentatie om dit te bewijzen.

Vanhecke
Voorzitter, China dreigt een vast agendapunt te worden in dit actualiteitendebat. Ik herinner aan de talrijke Chinese schendingen van de mensenrechten in het algemeen, aan de toestand in de weeshuizen, aan de politieke terreur tegen Taiwan en vandaag, spijtig genoeg, ook reeds voor de zoveelste keer, aan de bezetting van Tibet.
De Tibetaanse kwestie is hier inderdaad reeds meer dan eens in het Parlement aan bod gekomen, tot en met het bezoek van de Dalai Lama zelf. Heeft dat ooit indruk gemaakt op China? Het blijkt integendeel dat de genocide-politiek jegens Tibet in elk geval onverminderd en even brutaal voortduurt. Dit Parlement en de Europese Unie in het algemeen zouden dus, gezien de manifeste onwil in Peking, zelf verdergaande stappen moeten ondernemen, bijvoorbeeld door het aanknopen van werkelijke diplomatieke en parlementaire banden met Taiwan en met de vertegenwoordigers in ballingschap van het Tibetaanse volk, om maar dit voorbeeld te noemen. Ik vraag mij ook af waarom de Europese fondsen die beschikbaar waren, bijvoorbeeld om het verzet tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika destijds te financieren, nu niet beschikbaar zijn wanneer het erom gaat het gerechtvaardigde Tibetaanse verzet te ondersteunen.
We weten echter allemaal dat integendeel te pas en te onpas en ook vandaag nog in het Parlement de rode loper wordt uitgerold voor de Chinese communisten.
Ik besluit, Voorzitter. Ik zal de compromisresolutie goedkeuren, maar ze gaat in mijn ogen niet ver genoeg.

D'Ancona
Voorzitter, ik zal de volgende keer in de Conferentie van ondervoorzitters eens aan de orde stellen of wij niet een wat logischer volgorde bij het mensenrechtendebat kunnen aanbrengen, want wij springen nu van een Ierse gevangenis naar China, van China naar Colombia, waar ik nog wat over zou willen zeggen. Het lijkt me hoogst verwarrend.
Ik heb eigenlijk na alles wat er over Colombia is gezegd niet zo erg veel toe te voegen. Ik denk dat de crux van de resolutie is dat wij met elkaar een beroep doen op de Verenigde Naties om daar een rapporteur aan te stellen voor de mensenrechten; dat is van het allergrootste belang, niet omdat rapportage op zichzelf een situatie verandert of verbetert, maar wel omdat uit die verschrikkelijke schending van mensenrechten daar blijkt dat continue aandacht nodig is, aandacht die wellicht de beste basis vormt om de geweldsspiraal te keren.

De Voorzitter
Mevrouw d'Ancona, ik neem kennis van uw woorden, en ik zal het Bureau vragen of er mogelijkheden zijn om onze werkzaamheden zo te organiseren dat de kwesties van de mensenrechten per blok bestudeerd worden, zodat het debat coherenter kan verlopen.

Lenz
Mevrouw de Voorzitter, ik sta volledig achter deze wens van mevrouw D'Ancona. Het is een oude wens van ons hier in dit Parlement. We vragen vandaag opnieuw naar de prioriteiten van de Europese Unie op de zitting na Genève en in het bijzonder naar het onderwerp China. Ik had de afgelopen week in Genève zelf de kans om deze kwesties ook bij de Commissie voor de mensenrechten ter sprake te brengen. Onder de kritische resoluties die daar werden ingediend, bevindt zich ook de situatie van de mensenrechten in China en Tibet die we zelf ook vaak hebben gemaand. We staan met onze resolutie op één lijn met onze lid-staten en de Europese Unie in Genève. Het zou misschien beleefder zijn geweest, en dat was de wens van mijn fractie, om deze vraag pas weer bij de evaluatie van het resultaat van Genève in mei te stellen, omdat er een grote delegatie parlementariërs uit Azië in dit Parlement te gast is. Maar aan onze argumenten, onze antwoorden heeft dat niets veranderd. Ons wordt vooral verweten dat we hier andere landen de les lezen. We hebben hier in dit Parlement van bittere ervaringen geleerd om gezamenlijk te vechten voor de mensenrechten en deze boodschap willen we ook meegeven aan onze Aziatische collega's.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek nu over de resolutie over de westelijke Sahara. We hebben al veel resoluties over de westelijke Sahara aangenomen die in feite steeds van dezelfde strekking zijn: erkenning van het zelfbeschikkingsrecht van het volk van de westelijke Sahara. Het is een oud conflict uit de koloniale tijd en wij, niet alleen de oude koloniale mogendheid, maar ook de Europese Unie als opvolger, zijn voor de implementering van het recht op zelfbeschikking verantwoordelijk.
In deze resolutie, die vandaag voor ons ligt, gaat het echter om een heel concreet geval, om mevrouw Keltoum El Quanat. Ze is 24 jaar oud, geboren in de westelijke Sahara, dus in het gebied dat door Marokko is bezet, en ze zit sinds 1993 gevangen in de Marokkaanse gevangenis van Ben Sergaou in de buurt van Agadir. Ze werd op 10 oktober 1992 gearresteerd omdat ze aan een vreedzame demonstratie in Smana heeft deelgenomen, waarbij het recht op zelfbeschikking werd geëist. Wat we hier zonder meer kunnen doen, leidt daar tot arrestatie. Ze werd in juli 1993 door een militaire rechtbank veroordeeld tot 20 jaar cel.
Ik vind dat dit een vorm van schending van de mensenrechten door Marokko is die we niet kunnen accepteren. De VN moet zich eveneens inspannen. Het vredesproces moet hier worden gesteund. Dit onderwerp moet worden besproken op de 52e zitting van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties die momenteel wordt gehouden. Wanneer ik vandaag het Amnesty-rapport over Marokko bekijk dat net vers van de pers is verschenen, stel ik vast dat er talloze schendingen van de mensenrechten voorkomen. De Commissie moet er bij haar beleid met betrekking tot Marokko, een land waarmee veel overeenkomsten op het gebied van toerisme en visserij werden gesloten, over nadenken hoe ze dit zelfbeschikkingsrecht politiek gezien wil realiseren en welke druk we kunnen uitoefenen.

Hume
Mijnheer de Voorzitter, het Europees verdrag over de overplaatsing van veroordeelden is vooral om humanitaire redenen gesloten.
In de ontwerp-resolutie over de heer Patrick Kelly wordt diens overplaatsing op uitsluitend humanitaire gronden gevraagd. De heer Kelly lijdt aan een levensbedreigende ziekte. Op humanitaire gronden wordt nu gevraagd dat hij in een gevangenis of ziekenhuis zo dicht mogelijk bij zijn familie zou mogen verblijven. Dat is de enige bedoeling van de ontwerp-resolutie. Ik stel met voldoening vast dat het verzoek de steun van alle fracties geniet.
Andere aspecten van de situatie in Noord-Ierland hebben met dit debat niets te maken. Dit is een verzoek om op zuiver humanitaire gronden een mens die aan een ernstige en levensbedreigende ziekte lijdt, toe te staan zo dicht mogelijk bij zijn familie te verblijven.

Fernández-Albor
Mijnheer de Voorzitter, het geweld in Colombia heeft drie belangrijke oorzaken: allereerst de confrontatie tussen gewapende groepen die in Colombia al meer dan 30 jaar actief zijn, zoals de FAR en het zogenaamde Ejército de Liberación Nacional. Verschillende regeringen hebben die gewapende groeperingen de mogelijkheid geboden om een dialoog aan te gaan en te herintegreren in de politiek. Wanneer sommige van die guerilleros besluiten om weer deel te gaan uitmaken van de burgermaatschappij, worden ze vaak vermoord door de meer radicale elementen van die groeperingen. In de tweede plaats is het zo, dat de guerilla het Colombiaanse leger vreselijke slagen toebrengt, die zij soms alleen maar met tegenaanvallen kunnen beantwoorden. In de derde plaats kunnen we het onderwerp Colombia niet aansnijden zonder de drugskartels ter sprake te brengen. Vaak bestaat er een soort symbiose tussen de guerilla en bendes drugshandelaars, terwijl het soms ook tot een treffen komt tussen de verschillende mafiabenden onderling. In elk geval mogen we niet vergeten dat de politieke situatie in Colombia op het ogenblik een bijzonder precaire fase doormaakt. Daarom moeten we nu meer dan ooit beseffen dat het noodzakelijk is om de democratische instellingen en de rechtsstaat te beschermen en te ondersteunen.
Ik zou mijn betoog niet willen afsluiten zonder u erop te wijzen, dat de doodstraf in Colombia al meer dan 80 jaar geleden werd afgeschaft door middel van een grondwetswijziging, en dat we een duidelijk onderscheid moeten maken tussen de onderlinge afrekeningen tussen gewapende bendes enerzijds, en anderzijds de wettige middelen die de rechtspraak in de republiek Colombia tot haar beschikking heeft om het geweld te bestrijden.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, net werd weer gezegd dat het in de westelijke Sahara gaat om een koloniale oorlog en om het zelfbeschikkingsrecht. Ik wil hier nog eens benadrukken dat het eerste land dat de zelfbeschikking in de Sahara heeft voorgesteld, Marokko was. Sindsdien werd er een onafgebroken obstructiebeleid gevoerd van de kant van de Polisario die er alles aan wil doen om de nieuwe bewoners van het gebied uit te sluiten van het zelfbeschikkingsrecht. Er is veel veranderd in de afgelopen 25 jaar en daardoor is er een andere bevolkingsstructuur ontstaan. Er is echter geen reden om deze elementen uit te sluiten en steeds weer terug te komen op een tijd die nu meer dan 20 jaar achter ons ligt. Ik ben van mening dat het verkeerd is om dit te doen. Ik ben vóór de bevrijding van de jonge dame, voor zover dit een kwestie van mensenrechten is, maar ik ben er niet voor dat daaraan politieke onjuistheden worden gekoppeld.

Van den Broek
Voorzitter, mag ik eerst iets zeggen over de situatie in China, waarover door zoveel sprekers vanmiddag het woord is gevoerd.
Met betrekking tot China is het het Parlement bekend dat de Europese Unie elke gelegenheid te baat neemt en in het verleden ook heeft genomen om uitdrukking te geven aan zijn bezorgdheid, of dat nu in het kader was van de specifieke dialoog over mensenrechten, waarvan de laatste bijeenkomst de derde week van januari in Peking werd gehouden, of ook op een ad hoc-basis naar aanleiding van specifieke kwesties die tussen de Unie en China aan de orde komen. Wat betreft Tibet heeft de Unie altijd getracht een directe dialoog tussen de Chinese autoriteiten en de vertegenwoordigers van het Tibetaanse volk te bevorderen.
Dit illustreert het uitgangspunt van de Europese Unie, die er vast van overtuigd is dat een positieve benadering, die de basis legt voor een constructieve relatie waarschijnlijk toch de meest geschikte manier is om vooruitgang te boeken. Een confrontatie zou zeer waarschijnlijk niet alleen geen resultaat opleveren, maar contra-produktief zijn.
De Europese Unie heeft de laatste weken en maanden dan ook voortdurend getracht een werkelijke dialoog met China aan te gaan, die gebaseerd is op constructieve samenwerking. Maar aangezien China niet bereid was in dit kader voldoende betekenisvolle toezeggingen te doen, restte de Unie geen andere keus dan opnieuw een resolutie in te dienen bij de mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties, overigens op een wijze die de weg voor verdere dialoog open laat. Wij hebben hierbij in nauwe samenwerking gehandeld met de Verenigde Staten, vooral door gezamenlijke demarches te doen bij vele lid-staten van de VN-commissie voor de rechten van de mens. Hieruit moge blijken, Voorzitter, dat we geenszins de discussie over de mensenrechten en de kritiek op China als het gaat om mensenrechten uit de weg gaan, maar dat wij anderzijds telkens en opnieuw zullen afwegen wat het meest geëigende instrument is om te trachten voortgang te boeken. Het resultaat tot op dit moment is inderdaad niet al te hoopgevend maar we mogen de moed niet opgeven.
Voorzitter, door diverse geachte afgevaardigden is gesproken over de Bakunstuwdam. Het is de Commissie bekend dat de regering van Maleisië onlangs heeft besloten om door te gaan met de bouw van de stuwdam in Sarawak in Oost-Maleisië. De Commissie heeft bij haar samenwerkingsactiviteiten met Maleisië altijd consequent rekening gehouden met de resoluties van het Parlement over Sarawak uit 1988 al. Daarin wordt gewezen op de negatieve effecten van grootschalige ontbossing. De heer Eisma heeft daar nog naar verwezen. Voorts heeft de Commissie erop gewezen - dat zullen we ook blijven doen - dat gezinnen en andere personen die van de bouw van deze waterkrachtcentrale schade ondervinden de verzekering moeten krijgen dat ze rechtvaardig zullen worden behandeld. Zoals in een aantal van de resoluties ook wordt vermeld, zijn maar liefst zeventien onderzoeken naar de technische haalbaarheid van het project, die in 1980 al werden verricht, op basis van The Official Secret Act voor geheim verklaard en zijn dus niet voor inzage beschikbaar. Voorts wacht de regering van Maleisië op de resultaten van de milieu-effectrapportage met betrekking tot dit project, die blijkbaar in drie gedeelten is opgesplitst. De Europese Commissie weet nog niet of dit onderzoek ook openbaar zal worden gemaakt. Bij gebrek aan dergelijke officiële stukken is het de Commissie op dit moment niet mogelijk om een oordeel te geven over wat vermoedelijk één van de grootste infrastructuurprojecten in Zuidoost-Azië is, een waarde vertegenwoordigend van om en bij de 18 miljard ecu, vooral voor wat de effecten op de langere termijn zullen zijn voor de onmiddellijke omgeving en om een oordeel te geven over wat dit betekent voor bevolkingsgroepen die hier mogelijk schade van zouden kunnen ondervinden.
Toch zal de Commissie haar delegaties in Zuidoost-Azië verzoeken de ontwikkelingen op dit gebied nauwgezet te volgen en zal ze ook bestuderen wat het effect van dit project is voor het door de Unie gefinancierde project voor bosbehoud en duurzaam bosbeheer in Sarawak.
Voorzitter, al lange tijd volgt de Commissie de mensenrechtensituatie in Colombia op de voet. Zij stelt al haar middelen ter beschikking, ter ondersteuning van de inspanning die van Colombiaanse zijde worden geleverd om de naleving van de mensenrechten in Colombia te bevorderen en te waarborgen. De Commissie is het volledig met de resolutie van het Europees Parlement eens waar het zijn ernstige bezorgdheid over het geweld in Colombia uitspreekt. Ze deelt ook de bezorgdheid van het Parlement over de aankondiging van de president van Colombia dat de doodsstraf opnieuw zal worden ingevoerd. In dit verband heeft de Europese Commissie ten laste van de begrotingslijn "Steun voor de democratisering en de mensenrechten in Latijns-Amerika" diverse initiatieven gefinancierd om de rechtsstaat te ontwikkelen en te consolideren. Schendingen zoals die genoemd worden in de ontwerp-resolutie die thans in discussie is zullen door de Commissie dan ook systematisch aan de kaak gesteld blijven worden.
Voorzitter, de Westelijke Sahara; de inspanningen die de secretaris-generaal van de Verenigde Naties zich in opdracht van de Veiligheidsraad getroost om door middel van een referendum een vreedzame oplossing te vinden voor het conflict van de Westelijke Sahara worden door de Commissie reeds lang van nabij gevolgd. Wij zijn van oordeel dat regionale conflicten uiteraard op een vreedzame wijze moeten worden opgelost wil in het Middellandse-Zeegebied een zone van vrede en stabiliteit tot stand kunnen komen. Maar juist als bijdrage daaraan onderhandelt de Commissie met de meeste landen in het gebied over die partnerschapsovereenkomsten. De tekst van de associatie-overeenkomst met Marokko is eind februari 1996 ondertekend. In het kader van de bepalingen van de overeenkomst over de politieke dialoog kan iedere partij aangelegenheden van wederzijds belang ter sprake brengen.
Met Algerije moeten er dit jaar onderhandelingen starten over een associatieovereenkomst zodra de Raad het mandaat voor de Commissie heeft goedgekeurd. Hiermee wil gezegd zijn dat er ook een institutioneel platform is gecreëerd naar deze landen, die te maken hebben met het conflict rond de Westelijke Sahara, om ook zijdens de Europese Unie deze zaken aan de orde te blijven stellen.
Voorzitter, voorts meent de Commissie dat de Euromediterrane conferentie een proces van multilateraal overleg in gang heeft gezet, dat zal bijdragen tot de harmonieuze coëxistentie van de noord- en de zuidzijde van het MiddellandseZeegebied.
Voorzitter, dat waren de onderwerpen die aan de orde zijn gesteld. U zult er begrip voor hebben dat de Commissie krachtens het gebruik in dit Huis wanneer het gaat om mensenrechtensituaties in staten van de Europese Unie of zaken die daarmee verband houden, daarover niet het woord voert.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Van den Broek.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 17.30 plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0502/96 van mevrouw d'Ancona en de heer Meier, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, over beheersing van de strategische kernwapenarsenalen, ontwapening en verbod van kernproeven, alsmede de in Moskou van 18 tot 20 april 1996 te houden Top van de G7+1; -B4-0506/96 van de heer Hory, namens de Fractie van de Europese Radicale Alliantie, over de topconferentie van de G7+1 te Moskou op 19 en 20 april 1996 en de controle op de strategische kernwapens; -B4-0507/96 van mevrouw Ainardi en anderen, over de kernbewapening en het internationaal recht; -B4-0512/96 van de heer Bertens, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de G7+1 Top in Moskou en over het Verdrag betreffende het totaalverbod op kernproeven (CTBT); -B4-0524/96 van mevrouw McKenna, namens de Fractie de Groenen in het Europees Parlement, over beheersing van de strategische kernbewapening, ontwapening en verbod op kernproeven en de op 18-20 april 1996 te Moskou te houden conferentie van de G7+1; -B4-0535/96 van de heer van Velzen en mevrouw Oomen-Ruijten, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de top van Moskou over nucleaire veiligheid; -B4-0547/96 van de heer Puerta en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de Top van de G7 te Moskou over de nucleaire ontwapening.
D'Ancona
Voorzitter, vandaag is in Moskou de G7+1 Top bijeen om te spreken over ontwapeningsvraagstukken. Actueler kunnen wij dus eigenlijk niet zijn met de onderhavige resolutie, maar ik mag erop wijzen dat dit Parlement zich door de jaren heen heeft ingezet om de wapenwedloop te beëindigen, om reductie van kernwapenarsenalen te bepleiten, om een halt toe te roepen aan proeven met kernwapens. Daarom, Voorzitter, vandaag weer een dringend beroep op de Russische Federatie om START II, het verdrag met betrekking tot de beperking van die kernwapenarsenalen te ratificeren; op China om zijn testprogramma's te beëindigen, en op alle betrokkenen, waaronder de Europese Unie, de Verenigde Staten en de Russische Federatie om terug te keren naar de onderhandelingstafel in Genève teneinde een algemeen verbod op kernproeven te ondertekenen.
Wij besteedden in dit Parlement, in de commissie openbare vrijheden, al aandacht aan de zwarte handel in nucleair materiaal. In een door terrorisme verscheurde wereld heb je niet zoveel fantasie nodig om je te kunnen voorstellen tot welke wereldrampen een dergelijke handel zou kunnen leiden. Het is dan ook onze innige hoop dat men ook op dit punt op de G7+1 Top in Moskou tot afspraken komt.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben hier zo zelden redenen om tevreden te zijn dat wij niet anders kunnen dan onderstrepen wanneer dat wel het geval is. Het jaar 1996 zou een beslissend jaar kunnen zijn voor de achteruitgang van de verfoeilijke ideologie van het militair gebruik van kernenergie. Wij hebben evenwel nog steeds redenen tot ongerustheid: de houding van China, het stilzwijgen van de landen van het drempelverdrag, de verspreiding van nucleair materiaal in de ex-USSR en de illegale handel in kernmateriaal.
Het jaar 1996 is echter ook het jaar van de definitieve beëindiging van de Franse kernproeven, de bevestiging van het moratorium door de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Rusland en de ratificatie door de Verenigde Staten van het Start II-verdrag, hopelijk in afwachting van de ondertekening van het verdrag dat kernproeven volledig verbiedt. Volgens mij zal de mensheid daarmee een belangrijke stap naar meer redelijkheid hebben gezet. Niet alleen is het gebruik of de dreiging met het gebruik van kernwapens illegaal, maar bovendien houden ze een verbijsterende bekentenis in: wie met kernwapens dreigt rekent op de morele superioriteit van de andere. "Wij durven jullie aandoen wat jullie ons niet durven aan te doen" . Zo lieten wij onszelf nog niet zolang geleden op het humanisme voorstaan.
Ik zou tot besluit nog iets willen zeggen over het volkomen doorzichtige voorstel dat president Chirac enkele maanden geleden formuleerde om de Franse kernmacht ten dienste van de Europese defensie te stellen. Wij zouden graag hebben dat hij daarover meer uitleg geeft en vooral verklaart in welk institutioneel kader van de Unie dat zou moeten gebeuren.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, ieder gelegenheid moet worden aangegrepen om de onderhandelingen over het algehele verbod op kernproeven vlot te trekken. De onderhandelingen zijn buitengewoon moeilijk maar tegelijkertijd natuurlijk niet onbelangrijk. Na de toezeggingen van Frankrijk, Verenigde Staten, Rusland en Groot-Brittannië is het erg belangrijk dat wij dat momentum vasthouden.
Wij blijven streven naar een nuloptie zonder veiligheidsclausule met een goede verificatie van de implementatie. De door China gewenste vreedzame kernexplosies zijn ongewenst. De deur moet op slot blijven voor kernproeven. We moeten veel druk op hetzelfde China uitoefenen om de geïsoleerde positie te verlaten anders riskeren wij dat het CTBT niet voor eind 1996 tot stand zal komen.
Daarnaast moeten we ons in blijven zetten voor verdere ontwapening, maar we moeten ervoor oppassen het CTBT niet te koppelen aan de nucleaire ontwapening, anders riskeren wij zonder resultaat te blijven. De gemeenschappelijke resolutie van vandaag dringt dan ook terecht aan op ratificatie door de Doema van het START II-verdrag.
Er zijn zoveel bemoedigende signalen, zoals de diverse "nuclear-free-zones" waarover overeenstemming is bereikt dat we nu alles op alles moeten zetten om het CTBT-verdrag rond te krijgen.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, een van de belangrijke punten met betrekking tot het stoppen van de verspreiding van radioactief materiaal is natuurlijk de aanpak van de ongehoorde problemen in de voormalige Sovjet-Unie. De gemeenschappelijke resolutie stelt op verschillende plaatsen aan de orde dat het erom gaat een infrastructuur te scheppen die een nauwkeurige bewaking van de stroom nucleair materiaal uit de voormalige Sovjet-Unie mogelijk maakt, en strijd te leveren tegen de illegale handel in nucleair materiaal, die ook vaak uitgaat van de Sovjet-Unie. Een van degenen die het meest hebben gedaan om bekend te maken wat er eigenlijk gebeurt in de voormalige Sovjet-Unie, is de voormalige inspecteur voor kernenergie Alexandr Nikitin. Helaas bevindt Alexandr Nikitin, Bellona-activist, zich in de gevangenis in Sint-Petersburg. Het Europees Parlement heeft zich in het verleden, op 15 februari, uitgesproken voor zijn vrijlating. Er zijn vele petities en resoluties geschreven voor zijn vrijlating, ondertekend door o.a. de vorige Voorzitter van de Commissie, Jacques Delors.
Ik zou in dit debat hieraan willen herinneren en een oproep doen aan de vertegenwoordigers van de Europese Unie die aanwezig zullen zijn op de topconferentie in Moskou, om deze kwestie aan de orde te stellen bij president Jeltsin en ervoor te zorgen dat de Russische leiders werkelijk tonen dat het hun ernst is met al hun beloften dat er democratie zal heersen in het land en dat er vrijheid van informatie zal zijn zodat men kan controleren hoe met het radioactieve materiaal wordt omgegaan. Wij weten dat de maffia, wanorde en chaotische tendensen heersen in Rusland. Dan moet zo'n persoon als Alexandr Nikitin worden beschouwd als een grote vrijheidsstrijder, die alle steun moet krijgen van de Europese Unie.

Meier
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de controle op strategische kernwapens, het testverbod voor nucleaire wapens en de ontwapening op dit gebied zijn een voortdurende urgentie totdat verdere successen kunnen worden geboekt. De in Moskou plaatshebbende G7+1 Top is een directe aanleiding om op het mondiale belang van deze voor de gehele mensheid zo belangrijke kwestie te wijzen, zoals het Parlement reeds in vele resoluties heeft gedaan. Naast de belangrijke dagelijkse behoeften van de mensen aan vrijheid, werk en levensstandaard is de veiligheid van het leven vooral met het oog op de grenzeloze gevaren van een atomaire bedreiging één van de belangrijkste eisen van de mensheid. Overal zou een overweldigende meerderheid van mensen te vinden zijn die tegen kernwapens en voor de ontwapening ervan opkomen.
Het is daarom een verplichting van de wereldpolitiek en natuurlijk ook van de Europese politiek en van de verantwoordelijke en hopelijk verantwoordelijkheidsbewuste politici om de vernietigende en dodelijke gevaren van de kernwapens - ik zou ook graag andere wapens daarbij willen betrekken - door concrete maatregelen zoals gecontroleerde ontwapening en testverboden ten stelligste tegen te gaan en de voor de mens bedreigende bewapening gebruikte gelden te gebruiken voor de economie in de vorm van een vreedzaam werkgelegenheidsbeleid, voor sociale maatregelen, voor een minder verontreinigd milieu.
Dat is een hernieuwde oproep die door dit Parlement als vertegenwoordiging van de Europese burgers naar aanleiding van de G7+1 Top tot de deelnemers hieraan en alle politici moet worden gericht.
Ik steun daarom alle eisen van de ingediende ontwerp-resolutie om het START IIVerdrag te ratificeren en alle betrokken landen tot toetreding te bewegen, vast te houden aan het CTBT-verdrag, kernproeven voor altijd te verbieden en verdere vorderingen te boeken op het gebied van de ontwapening. Natuurlijk moeten wij Europeanen ook het goede voorbeeld geven en deze wereld bewijzen dat we een vredelievend Europa zijn. In deze zin een krachtige oproep van het Europees Parlement aan deze ontwapeningsconferentie.

Van den Broek
Voorzitter, dank aan het Europees Parlement dat het vandaag nog eens wijst op het belang van een succesvolle uitkomst van de Top in Moskou waaraan namens de Europese Commissie ook door voorzitter Santer wordt deelgenomen.
Enerzijds kunnen we met vreugde constateren dat het einde van de koude oorlog ook op atoomgebied tot ontwapeningsovereenkomsten heeft geleid, en dat zeker het gevaar van een kernoorlog daarmee, praktisch toch, is uitgebannen. Tegelijkertijd staat daar tegenover dat er zich nieuwe verschijnselen doen, nieuwe risico's zich aandienen met name op het gebied van de ongecontroleerde verspreiding van kernwapens of nucleaire kennis, terwijl daarnaast ook de hele problematiek van de nucleaire veiligheid van kerncentrales onze aandacht in verhevigde mate opeist. Deze Top heeft dan ook als een dubbel doel het enerzijds bevorderen van de non-proliferatie van het tegengaan van die ongecontroleerde verspreiding van nucleaire kennis en kernwapens, en anderzijds het verder verzekeren en meewerken aan een verhoging van de veiligheid van kerncentrales. Wat dat betreft zal deze Top enkele politieke verklaringen aannemen. Ik maak van deze gelegenheid gebruik, Voorzitter, om het Parlement te informeren over de doelstellingen die de Europese Commissie hanteert op deze Top.
In de allereerste plaats prioriteit voor de veiligheid, waaronder het verbeteren van de veiligheid van bestaande kerninstallaties en het sluiten van installaties waarvan de veiligheid niet op een adequaat peil kan worden gebracht.
Ten tweede het belang van structurele hervorming in de energiesector, die het mogelijk maakt om de exploitanten van kerncentrales ook inkomsten te waarborgen die voor de veiligheid kunnen worden aangewend. Dat is een uitermate kostbare aangelegenheid zoals we weten.
In de derde plaats om Rusland en de Oekraïne aan te moedigen om toe te treden tot het Verdrag van Wenen. Dat gaat over de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade om het optreden van Europese industriële ondernemingen in die landen te vergemakkelijken en voor risico's te vrijwaren.
In de vierde plaats, voortzetting uiteraard van de steunprogramma's die wij zowel in het PHARE-kader als in het TACIS-kader uitvoeren met oog op het verbeteren van de veiligheid van kernreactoren.
Nodeloos en ter afsluiting om nog eens te onderstrepen, Voorzitter, dat de Unie de versterking van het non-proliferatie-regime duidelijk ondersteunt en wenst te bevorderen en ook meerdere acties heeft gesteund die dat tot doel hebben, met name als het gaat, het is vandaag ook genoemd, om de verlenging van het nonproliferatie-verdrag. De Europese Unie steunt de aan de gang zijnde onderhandelingen uiteraard, ook de stopzetting van kernproeven.
Voorzitter, ik denk dus inderdaad dat dit op zich een belangrijke Top is om nog eens een keer de bewustwording aan te scherpen ook in bredere kring voor zaken als nucleaire veiligheid en non-proliferatie.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0459/96 van mevrouw Spaak en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de steeds explosievere situatie in Kosovo; -B4-0499/96 van de heren Cars en Bertens, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de situatie in voormalig Joegoslavië.
Cars
Mijnheer de Voorzitter, de Dayton-akkoorden, de onder commando van de NATO ingezette strijdkrachten en het hulpprogramma voor de wederopbouw onder leiding van Carl Bildt, vormen de gemeenschappelijke bijdrage van de Verenigde Staten en de EU aan vrede in het voormalige Joegoslavië. De akkoorden en de maatregelen moeten worden uitgevoerd. Daarover bestaat geen enkele twijfel in dit Parlement. Niemand van ons moet eraan denken wat de consequenties zouden kunnen zijn als het pakket geen stand houdt. Maar er zijn toch heel wat zaken die zorgen baren: de bewegingsvrijheid is nog altijd beperkt, de rechtsgang tegen degenen die worden verdacht van oorlogsmisdaden wordt bemoeilijkt, de onderhandelingen tussen Kroaten en moslims verlopen traag, de integratie in de stad Mostar is niet gerealiseerd, en de wederopbouw hapert.
Maar, mijnheer de Voorzitter, er is nog hoop - de hoop dat de huidige inspanningen zullen resulteren in een blijvende vrede in Bosnië, ook nadat IFOR is teruggetrokken. Zeer verontrust zijn wij echter over de situatie in Kosovo. Daar gaat op dit moment alles de verkeerde kant op. Verwoerd, Malan en andere apartheidsleiders hebben oplettende volgelingen gekregen onder de Serviërs van Kosovo, onder de minderheid die met politiegeweld en discriminatie de Albaanse meerderheid van de bevolking in een ijzeren greep houdt. Hoe lang kunnen wij verwachten dat de Albanezen zullen blijven accepteren dat ze zo grof worden onderdrukt en vernederd? Wat gebeurt er als de bom barst?
De oproepen van het Parlement aan de Raad inzake voormalig Joegoslavië kunnen in twee punten worden samengevat. Aarzel niet om sancties toe te passen, tegen wie dan ook, die de overeengekomen Dayton-akkoorden verbreekt of ze op andere wijze saboteert. Wacht niet met optreden in Kosovo totdat het geweld daar heeft geresulteerd in een tegengeweld, dat het oorlogsvuur in Joegoslavië weer kan doen oplaaien. Oefen nu druk uit op Servië en roep zo snel mogelijk een internationale conferentie over de toekomst van Kosovo bijeen.

Van Bladel
Voorzitter, november vorig jaar werd ik tijdens de OVSEbijeenkomst in Warschau benaderd door een inwoner van Kosovo van Albanese afkomst. Hij gaf mij werkelijk een treurige schets van de in korte tijd gemarginaliseerde positie van die Albanese minderheid in het gebied en inmiddels, dat weten wij allemaal, is de algehele mensenrechtensituatie er verslechterd.
Kosovo is een vitaal onderdeel van de Federale Republiek Joegoslavië dat als het zich niet goed kan ontwikkelen werkelijk een gevaarlijke en negatieve uitstraling op de omgeving zal hebben. Het is dan ook cruciaal voor de ontwikkeling van dit gebied dat Belgrado onderhandelingen met de verkozen vertegenwoordigers van Kosovo begint. Dit beschouwt mijn fractie als een belangrijke eis alvorens de EU haar diplomatieke betrekkingen met Joegoslavië herstelt en de nog steeds van kracht zijnde economische sancties intrekt.In dit verband is het te betreuren dat enkele EU-staten de tijd al wel rijp achten om Joegoslavië te erkennen.
In het algemeen liggen er nog heel wat obstakels op de weg naar herstel in voormalig Joegoslavië. President Tudjman werkt nu bepaald niet mee aan de hereniging van Mostar, internationale civiele politiemacht is er nog niet, roadblocks blijven, de beloofde financiële steun voor het tribunaal is er niet. Kortom, het ziet er niet allemaal echt goed uit. Het is dus zaak dat de Raad en de Commissie de hand daar aan de pols houdt.
Terugkomend op Kosovo, mijn fractie steunt het voorstel voor een internationale conferentie over dat gebied en ook zou het goed zijn daar een EU-kantoor te installeren.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het aantal debatten over dit onderwerp in dit Parlement is legio. Maar er duiken steeds weer nieuwe gezichtspunten op en we kunnen het steeds weer opnieuw belichten.
Het Akkoord van Dayton maakte weliswaar een einde aan de oorlog, maar de vrede is nog niet gekomen. Ten eerste, omdat dit verdrag in Bosnië twee deelstaten voorziet, waarvan het Servische deel Bosnië als eenheid nog steeds afkeurt en het Moslim-Kroatische deel nog steeds niet functioneert. Ten tweede, omdat de bewegingsvrijheid nog steeds wordt belemmerd, de etnische verdrijving in veel delen van Bosnië doorgaat, verdrevenen en vluchtelingen zelden mogen terugkeren en ze bovendien wederrechtelijk worden onteigend. Ten derde ten slotte, omdat oorlogsmisdadigers zoals Karadzic in de bergen van Sarajevo gaan skiën in plaats van zich in Den Haag te verantwoorden. Hier moeten we eindelijk druk uitoefenen, d.w.z. iedereen die zich niet aan de eisen van Dayton houdt, mag geen financiële steun van de EU verwachten.
Een tweede aspect van de resolutie heeft betrekking op het feit dat nu steeds meer westerse regeringen behalve de VS Servië-Montenegro erkennen. Ik vind dit onachtzaam, op zijn minst echter kortzichtig. Welke druk kunnen we nog uitoefenen om Belgrado eindelijk tot een oplossing voor de kwestie Kosovo te doen komen? In 1989 heeft Servië door de wederrechtelijke opheffing van de autonome status in Kosovo het uiteenvallen van Joegoslavië ingeleid en zijn mensonwaardig gedrag tegenover de 90 % grote Albanese meerderheid, beste collega, niet minderheid, in Kosovo heeft slechts dankzij de vreedzame houding van de Albaniërs onder hun leider Rugova nog niet geleid tot oorlog. Dit kan echter heel snel veranderen als deze kwestie niet snel de nodige Europese en internationale aandacht krijgt.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst mevrouw Pack gelukwensen met de onderscheiding die ze - samen met de heren Habsburg en Tudjman - heeft ontvangen. Ik hoop dat alle bij de oorlog in ex-Joegoslavië betrokken partijen overtuigd zijn van de objectieve rol die het Parlement en zijn delegatie onder leiding van mevrouw Pack kan vervullen bij het herstel van het evenwicht in de regio.
Als co-rapporteur van de ontwerp-resolutie over voormalig Joegoslavië wil ik erop wijzen dat de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, de Commissie externe economische betrekkingen, de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Begrotingscommissie voortreffelijk hebben samengewerkt met het oog op de samenstelling van een gemeenschappelijk verslag over de steun voor het herstel van ex-Joegoslavië.
Hoewel ik het eens ben met de opname in de gezamenlijke ontwerp-resolutie van bepaalde standpunten die in het overleg tussen de commissies werden ontwikkeld, maak ik voorbehoud tegen de benadering door sommige fracties van de kwestie Kosovo zoals die in de ontwerp-resolutie aan bod komt. Ik geef toe dat de mensenrechten in de regio op wrede wijze met de voeten worden getreden en het gebied de autonome status verliest waarop het overeenkomstig de grondwet van de vroegere Federatieve Republiek Joegoslavië recht had. We mogen evenwel niet vergeten dat de burgeroorlog in ex-Joegoslavië in Kosovo is begonnen, en daarom de instrumenten om dit uiterst gevoelig en lastig probleem op te lossen, heel behoedzaam moeten worden uitgekozen.
In die zin ben ik van oordeel dat sancties, internationale interventiemechanismen en de niet-erkenning door de Unie van de Federatieve Republiek Joegoslavië - het nieuwe Joegoslavië - alleen zullen leiden tot de polarisatie van de toestand en effecten kunnen sorteren die tegen onze doelstellingen indruisen. Als de Unie de Albanese bevolking in Kosovo en haar rechten echt wil steunen, moet ze dit probleem dan ook met de grootste omzichtigheid benaderen.

Pack
Ik wil de heer Alavanos niet antwoorden, dat is de moeite niet waard. Ik wil u echter vragen om erop te letten dat iedere collega op dezelfde manier wordt behandeld als ik, namelijk stipt. Mijn collega had een minuut en heeft twee minuten gesproken. Neemt u me niet kwalijk maar dat mag niet weer gebeuren.

De Voorzitter
Mevrouw Pack, dit Voorzitterschap heeft geen enkel lid van deze Vergadering ooit het woord ontnomen. Het heeft niet meer gedaan dan waarschuwen -met enige nadruk, dat is waar - als de tijd om was.
De heer Alavanos had aanvankelijk één minuut spreektijd, maar hij heeft me laten weten dat hij feitelijk twee minuten had omdat hij nog een minuut had gekregen van een van de leden van zijn fractie. De Voorzitter heeft gewacht tot die twee minuten voorbij waren, en toen heeft hij de heer Alavanos een seintje gegeven. Hij heeft hem niet onderbroken, zoals hij u evenmin zou hebben onderbroken, mevrouw Pack, en wel om twee redenen: ten eerste omdat ik dat nooit doe, en ten tweede omdat u dat niet zou hebben toegelaten, mevrouw Pack.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, persoonlijk zou ik hier uitdrukkelijk voorbehoud willen maken bij alles wat in deze ontwerpresolutie op Kosovo betrekking heeft.
Met betrekking tot ex-Joegoslavië heb ik tijdens deze en vorige zittingsperiode geleerd dat men moeilijk tegen de heersende opvattingen opkan. Dat is voor mij echter geen reden om de moed te laten zakken.
In dit geval is de heersende opvatting uiterst eenvoudig. Wij zouden alle pogingen moeten aanmoedigen om de oude min of meer totalitaire staten, zoals de voormalige USSR en Joegoslavië, ten aanzien waarvan het Westen zich gedurende zo lange tijd inschikkelijk heeft getoond, te doen uiteenvallen. Uitgaand van dat a priori heeft het Europees Parlement in de Joegoslavische crisis zijn verantwoordelijkheid jammer genoeg niet op zich genomen maar heeft het die crisis volgens mij zelfs sterk in de hand gewerkt.
Men heeft de onafhankelijkheid van Slovenië, Kroatië, Bosnië en zelfs Macedonië te snel erkend. Men had alle bevolkingsgroepen bij een nieuwe regeling moeten betrekken en een nieuwe, met onze Europese Unie geassocieerde Joegoslavische confederatie moeten oprichten. Wij hebben die voorzorgsmaatregel niet genomen en hebben, in de onvermijdelijke conflicten na die onafhankelijkheidsverklaringen, haastig partij gekozen en Servië verantwoordelijk gesteld voor alles wat verkeerd liep. Zo hebben wij zelf uitgelokt wat wij veinsden te vrezen. In Bosnië hebben wij onze eigen principes naar voren geschoven: onafhankelijkheid en territoriale integriteit van een multi-etnische en multiculturele entiteit. Wij hebben dat met zoveel vastberadenheid gedaan dat vele Bosniërs hebben gemeend dat zij onze woorden letterlijk mochten opvatten en de kleinmoedigheid van Europa dan ook met hun leven hebben betaald.
Dames en heren, ik bezweer u in alle ernst morgen niet opnieuw hetzelfde te doen. Nu de brand in Bosnië pas is geblust, mogen wij geen olie gooien op het vuur dat - ik geef dat toe - in Kosovo smeult. Zoals bekend is de weg naar de hel met goede bedoelingen geplaveid. De rechten van de Albanezen in Kosovo moeten worden beschermd. De buitensporigheden bij de toepassing van de autonomie tot in 1989 hebben geleid tot een nieuwe centralisatie met al even betreurenswaardige excessen. Men herstelt geen onrechtvaardigheid door er een andere te plegen. Men kan Kosovo niet helpen als men ook niet kijkt naar de positie van Servië, waarvan Kosovo deel uitmaakt en zelfs de historische kern vormt. Niemand van ons zou een dergelijke inmenging in zijn eigen land dulden. Men kan op Kosovo niet zonder meer de diplomatieke en economische sancties toepassen die men, al dan niet terecht, heeft uitgevaardigd om de crisis in Bosnië op te lossen.
Om de problemen in dat gebied op een duurzame en evenwichtige wijze op te lossen is een open, positieve en opbouwende dialoog tussen de Europese Unie en de Republiek Joegoslavië nodig. Laten wij afstappen van onze manicheïstische houding ten aanzien van Belgrado, die in deze omstandigheden alleen tot een nieuwe oorlog kan leiden.

Mohamed Alí
Mijnheer de Voorzitter, hierbij zou ik, in mijn eerste betoog als Europarlementariër van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, uiting willen geven aan onze verontrusting in verband met de ernstige achteruitgang van de situatie van de mensenrechten in Kosovo. Sinds Kosovo zijn statuut van autonoom gebied verloren is, en naderhand het recht om via een referendum zijn onafhankelijkheid uit te roepen, is de situatie steeds verder verslechterd, met name de situatie van de Albanese minderheid in het gebied. Dit is een nieuwe potentiële conflicthaard in de regio, en derhalve vind ik het absoluut noodzakelijk dat we onze inspanningen vanuit de Europese Unie voortzetten om ervoor te zorgen dat de akkoorden van het vredesplan worden nageleefd.
Voorts is het zaak dat de Europese Unie, op grond van de laatste donorconferentie van april jongstleden in Brussel, haar inspanningen verdubbeld met het oog op de wederopbouw van het voormalige Joegoslavië. Alleen vanuit die benadering zal het proces van democratisering en verdediging van de mensenrechten op het grondgebied van het voormalige Joegoslavië vooruit kunnen worden geholpen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Mohamed Alí. Zoals u in het begin al zei, was dit uw eerste betoog in deze Vergadering. Staat u mij dan ook toe, in navolging van wat de Voorzitter maandag bij het openen van de vergaderperiode zei, om u welkom te heten, en u tevens te zeggen dat deze Vergadering ervan overtuigd is dat uw aanwezigheid hier op positieve wijze zal bijdragen tot het klimaat van vrijheid, zoals ook tot de vreedzame coëxistentie en de eerbied voor de democratie die in deze zaal gebruikelijk zijn. Dank u, mijnheer Mohamed Alí.

Van den Broek
Voorzitter, voor wat betreft Joegoslavië wij zijn in een fase waarin wel vooruitgang is geboekt, maar waar je niet kunt zeggen dat het vredesproces al is geconsolideerd en dat de stabiliteit is verzekerd. Aandrang en politieke druk en zelfs het stellen van voorwaarden aan alle partijen blijft noodzakelijk om het proces in goede banen te leiden.
Over IFOR heb ik geen opmerkingen te maken. Hun optreden is volledig operationeel en ik denk succesvol. Onze aandacht is geheel gericht nu op de uitvoering van het civiele gedeelte van de Dayton-akkoorden, waarvoor Carl Bildt, de hoge vertegenwoordiger, de coördinerende bevoegdheid heeft.
De reconstructie begint wel degelijk duidelijke vormen aan te nemen. Zowel Wereldbank als Commissie hebben sedert januari jongstleden een belangrijke presentie in Sarajevo zelf waardoor het ook mogelijk is een meer adequate coördinatiestructuur op te zetten en het overleg met de ontvangende instanties te organiseren.
U heeft kunnen lezen van de tweede internationale donorconferentie die afgelopen weekend in Brussel is gehouden, waarbij overigens ook een vertegenwoordiging van het Europees Parlement aanwezig was en u heeft kunnen constateren dat de doelstellingen die wij hadden met deze conferentie, het bijeengaren van de benodigde fondsen om de reconstructie-inspanning voor dit jaar veilig te stellen geheel is geslaagd en dat de benodigde bedragen inderdaad zijn bijeengebracht door de internationale donorgemeenschap.
De prioriteiten zijn nog eens herbevestigd. Zaken als energie, transport, telecommunicatie, huisvesting, werkgelegenheid, ontmijningsoperaties, het is allemaal aan de orde geweest en het is goed dat de internationale donorgemeenschap ook die prioriteiten onderling afstemt.
Een schaduw over de conferentie was de afwezigheid van de Bosnische Serviërs. Zij hebben in feite zichzelf van deelname uitgesloten ondanks het feit dat onze hulpinspanning in principe gericht is op geheel Bosnië-Hercegovina en dus ook op de Republika Srpska. De afwezigheid van de Bosnische Serviërs geeft echter onomstotelijk aan hoe groot de invloed nog is van mensen die van oorlogsmisdaden worden verdacht, de heren Karadzic en Mladic. Het bewijst ook hoe belangrijk het is dat deze verdachten worden gearresteerd en voor het internationaal tribunaal worden gebracht. Hun voortdurende aanwezigheid zal namelijk een blijvende en onaanvaardbare hindernis vormen op weg naar een stabiele situatie en vormt ook een belemmering voor het uitvoeren van onze reconstructie-activiteiten in Republika Srpska. Ik hoop dan ook, en ik heb dat ook op de conferentie uitgesproken, dat Carl Bildt en het internationaal oorlogstribunaal alle mogelijke steun zullen krijgen om deze kwestie op te lossen, want, ik herhaal, het is niet aanvaardbaar dat mensen als Karadzic en Mladic niet alleen nog vrij rondlopen, maar tevens ook de stabiliteit van Bosnië bedreigen door hun activiteiten.
Voor het slagen van het vredesproces dragen ook en vooral de partijen zelf een grote verantwoordelijkheid; oprechte politieke wil moet aan de dag worden gelegd. Dat geldt met name ook voor het voortbestaan van de Federatie van Kroaten en Moslims in Bosnië. Het slagen van die Federatie is ook bepalend voor de eenheid van Bosnië-Hercegovina en in dat opzicht dragen ook president Tudjman van Kroatië en president Izetbegovic van Bosnië-Hercegovina een heel belangrijke verantwoordelijkheid.
Een tweede grote conferentie ter evaluatie van het vredesproces is voorgenomen voor 13 en 14 juni aanstaande, geen pledging -conferentie maar het opmaken van de balans over de uitvoering van de Dayton-akkoorden.
Ik denk dat het ook goed zou zijn als op enig moment uit de resolutie die thans in discussie is binnen uw Huis zou kunnen blijken, dat ook volledige steun wordt gegeven aan de zeer moeilijke taak van Carl Bildt, die ik het krediet moet krijgen voor het op gang brengen van het civiele implementatieproces met alle complexe problemen die daaraan verbonden zijn.
Ten slotte een enkel woord over de relatie met Servië-Montenegro omdat daar ook door verschillende sprekers vanmiddag uitvoerig aandacht aan is besteed. Wellicht is het goed om hier vast te stellen dat het noodzakelijk is dat de Europese Unie ten aanzien van erkenning van de republieken van voormalig Joegoslavië een coherent, consistent en herkenbaar beleid voert. Er is in oktober jongstleden al afgesproken dat aan de erkenning van onder andere ServiëMontenegro de voorwaarde zou worden gesteld dat dit land op zijn beurt ook de voormalige Joegoslavische republiek Macedonië zou hebben erkend, en dat alles aan die voorwaarde zou zijn voldaan, ook de Europese Unie-landen tot erkenning zouden overgaan. Zo is ook geschied, zij het dat wat te betreuren was dat een enkele lid-staat meende op een gegeven ogenblik zelfs die erkenning door Belgrado van Skopje niet te behoeven afwachten en zelf eenzijdig overging tot die erkenning. Tegelijkertijd is overigens afgesproken dat een verdere normalisering van de betrekkingen met Servië-Montenegro, waarmee bedoeld werd het aangaan van structurele en contractuele relaties, afhankelijk zou worden gemaakt van de normaal geldende politieke conditionaliteit die ten opzichte van alle voormalige oorlogvoerende partijen in het voormalige Joegoslavië door de Unie wordt gehanteerd. En die politieke conditionaliteit hield onder andere in het volledig nakomen en het zich houden aan de bepalingen van de Daytonakkoorden, wat dus ook impliceert het meewerken aan het werk van het oorlogstribunaal, het volledig respecteren van de mensenrechten en met name die van de minderheden; voor wat Servië ook daadwerkelijk het bereiken van een rechtvaardige oplossing voor Kosovo en meer in het bijzonder ten aanzien van Kosovo werd gezegd dat de Europese Unie niet een onafhankelijkheidsstreven van Kosovo kan ondersteunen, dat daar ook geen aanleiding toe is, maar dat men zich wel zeer bezorgd maakt over de mensenrechtensituatie daar en met name over het niet respecteren van de rechten van deze minderheid in Servië die een meerderheid vormt in Kosovo, en daarbij uitdrukkelijk nog eens een keer heeft bepaald dat wij bepleiten, ondersteunen en vragen van Belgrado dat de autonomie die destijds aan Kosovo is ontnomen opnieuw aan Kosovo wordt gegeven. Dat is het standpunt dat reeds maandenlang door de Unie wordt uitgedragen en waarvan ik niet geloof dat er aanleiding is om daar verandering in te brengen.
Ten slotte moge ik u erop wijzen dat in paragraaf 11 van de resolutie de passage voorkomt: " Vraagt de Raad de Commissie te instrueren een kantoor in Kosovo te openen" . Mag ik u erop wijzen dat institutioneel dit toch bij mij wat spanningen oproept omdat dit niet aan de Raad is om de Commissie te instrueren of zij al of niet een kantoor zullen openen in Kosovo. Maar voor het overige, en in alle ernst, wij hebben enorme problemen op dit moment, budgettaire beperkingen, als het gaat om het openen van delegaties in vele belangrijke landen. Wij hebben zelfs nog niet een officiële delegatie in Sarajevo. Ik wou daar als u het goed vindt toch maar nog even voorrang aan geven. Maar voor het overige ben ik het graag eens met veel wat er over Kosovo is gezegd.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties is gesloten.
(De vergadering wordt tot 17.30 uur onderbroken)

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Pasty voor een motie van orde.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat ik opgetogen ben over de uitslag van de stemming die wij zoëven hebben gehouden. Ik stel echter vast dat al van bij het begin van de stemmingen het quorum niet is bereikt. Ik heb niet gevraagd het quorum vast te stellen, maar de elektronische stemmingen wijzen uit dat hier geen 207 afgevaardigden aanwezig zijn. Ik betreur dat.

De Voorzitter
Mijjnheer Pasty, u verzoekt om vaststelling van het quorum?

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag niet dat het quorum wordt vastgesteld, maar merk alleen op dat het niet is bereikt.

De Voorzitter
Staat u mij in elk geval, mijnheer Pasty, om u namens dit Voorzitterschap te bedanken voor uw observatievermogen. Tegelijkertijd kan ik u echter zeggen, dat dit van geen enkele invloed is op de stemming.
Het woord is aan de heer Falconer voor een motie van orde.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, als de heer Pasty de geringe opkomst een probleem vindt, stel ik voor dat wij allen naar Brussel gaan, waar het quorum wellicht wel kan worden bereikt.

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, dit Voorzitterschap vindt dit geen motie van orde, en het gaat er onder geen voorwaarde mee akkoord dat zich hierover nu een debat ontspint. Als u hierover wilt debatteren, dan heeft deze Vergadering wegen tot haar beschikking om dat te doen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de orde, in paragraaf 11 is een pijnlijke vergissing begaan, mea culpa, heel pijnlijk, ook voor de aanwezige commissaris en vooral de heer Van den Broek, die de hele middag met ons heeft doorgebracht. Hij heeft me zelf erop attent gemaakt. Er staat "Verzoekt de Raad de Commissie te instrueren?" en dat kan natuurlijk niet. Dat kan Verdragstechnisch niet, dus ik verzoek u om het volgende te laten verschijnen "Verzoekt de Commissie een kantoor in Kosovo te openen" . Dat zal niet veel uithalen want de commissaris heeft al gezegd dat ze daar geen centen voor hebben.

De Voorzitter
Dank u voor uw toelichting, mijnheer Bertens.

Cohesiefonds (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A4-0069/96) van de heer Costa Neves, namens de Commissie regionaal beleid over de aanvulling op het jaarlijks verslag 1994 van de Commissie (COM(95)0222 - C40237/95) inzake het Cohesiefonds.

Izquierdo Collado
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats moet gezegd dat ik het betreur dat er geen continuïteit heeft gezeten in het debat ten aanzien van de uiteenzetting van de rapporteur, de heer Costa Neves, en de betogen die nu gehouden worden, want dat werkt verstorend op de communicatie, en ik moet mij nu het betoog van de heer Costa Neves en zijn verslag voor de geest zien te halen.
Om te beginnen zou ik de heer Costa Neves willen gelukwensen omdat ik van mening ben, dat het verslag dat hij heeft opgesteld over een zo belangrijke kwestie als de toepassing van de Structuurfondsen in 1994, goed doordacht is, objectief en neutraal.
Wat betreft sommige commentaren over het toezicht op de Structuurfondsen lijkt het me logisch en noodzakelijk dat het Parlement zich vergewist van de wezenlijke invloed die de Structuurfondsen hebben op de ontwikkeling van de economie, de sociale samenhang en het algemeen welzijn in de landen die geld uit de Structuurfondsen ontvangen, en die - hopelijk niet voor altijd - ver achter liggen bij de landen die onder meer een hoger bruto binnenlands produkt en een hoger inkomen per hoofd van de bevolking hebben.
Wat Spanje betreft, kan ik zonder omwegen stellen dat we niet alleen trots zijn op de manier waarop de Structuurfondsen benut worden - want de niveaus van benutting en uitvoering liggen bijzonder hoog, om niet te zeggen op 100 % -, maar ook op het onomstotelijke feit dat deze Structuurfondsen op doelmatige wijze hebben bijgedragen aan de verandering van de maatschappij in Spanje. De Spaanse economie maakt het goed op het ogenblik. Ik zou bijna zeggen dat de Spaanse economie er thans verhoudingsgewijs beter aan toe is dan die van vele andere Europese landen, die zonder enige twijfel betere voorzieningen hebben en een voorsprong op economisch en technologisch gebied. Wat ik de publieke opinie en het Parlement duidelijk zou willen maken, is dat de Structuurfondsen een essentieel instrument zijn om obstakels uit de weg te ruimen en om de Europese landen die deze fondsen ontvangen, om te vormen en te moderniseren. Het gaat om aanzienlijke fondsen - daar kunnen we hier in het Parlement niet omheen -, waarop toezicht moet worden uitgeoefend; we zijn het dan ook volkomen eens met de plannen om het toezicht en de rationalisering van deze fondsen te verbeteren en alle noodzakelijk geachte evaluaties te laten uitvoeren. Deze fondsen worden echter ook gebruikt om onze infrastructuren op het vereiste peil te brengen, ten behoeve van ons concurrentievermogen en de sociale samenhang. Ik zou de heer Costa Neves willen bedanken voor zijn verslag, waarbij ik van mening ben dat de gewoonte moet worden voortgezet om op efficiënte wijze verslag te doen van de jaarlijkse evaluaties van de Structuurfondsen, want dat is een garantie voor het Parlement en voor de landen die deze fondsen ontvangen.

Novo
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, beste collega's, het verslag over de toepassing van het Cohesiefonds in 1994, dat onze totale instemming verdient - en ik neem deze gelegenheid te baat om de rapporteur te feliciteren - bevat diverse amendementen die wij hebben ingediend, die de rapporteur heeft overgenomen en die in het debat van de Commissie regionaal beleid zijn goedgekeurd.
Hierbij springen onder meer de amendementen in het oog die wijzen op de noodzaak om voorafgaandelijk een adequate milieu-effectstudie van de projecten te verrichten, evenals de noodzaak dat de gekozen regionale en plaatselijke autoriteiten met meer bevoegdheden aan de toezichtcomité's deelnemen.
In een politiek kader waarin bepaalde sectoren vasthouden aan de opschorting van steun aan de landen die de door Maastricht opgelegde nominale convergentiecriteria niet nakomen, is het vooral juist de goedkeuring te onderstrepen van amendementen die wij ook hebben ingediend en die ervoor pleiten dat de reglementaire aspecten van het Cohesiefonds niet te strikt moeten worden geïnterpreteerd, waarbij tegelijk wordt benadrukt dat het om een protocol en niet om het Unieverdrag gaat, en dat het daarom niet dezelfde rechtskracht heeft.
In dit kader is het zaak eraan te herinneren dat het Cohesiefonds niet alleen voordelig is voor de begunstigde landen, maar dat het de vraag naar goederen en diensten in de hele Unie doet stijgen, zodat alle lid-staten mee profiteren. Het is overigens heel goed bekend dat van de 100 ecu die door de Structuurfondsen worden toegekend 45 uiteindelijk weer bij de meest ontwikkelde landen van de Unie terechtkomen.
Dat het dan ook meteen duidelijk mag zijn dat wij ons fel zullen verzetten en een aanklacht zullen indienen tegen wie tracht en eventueel aanvaardt nog strengere voorwaarden inzake monetaire convergentie op te leggen aan de landen die na 1999 het Cohesiefonds nodig blijven hebben en tegen wie hier geen genoegen mee neemt en tracht deze zelfde voorwaarden uit te breiden tot de toekomstige toekenning van de Structuurfondsen. Zoals wij evenmin zullen aanvaarden dat de door het Cohesiefonds bestreken landen om dit feit worden gemarginaliseerd bij de toekenning van andere financiële prikkels, zoals onlangs met name is gebeurd met de uitgetrokken middelen voor de bouw van de transeuropese netwerken.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, cohesie wordt in het Duits vertaald met sociale en economische samenhang. Bij de projecten die uit het Cohesiefonds worden gefinancierd, moet men het sociale deel echter met een lantaarntje zoeken. Het is niet alleen algemeen bekend, maar kan ook in het stuk "Europa 2000 +" worden nagelezen dat de investeringen in het verkeer de ontwikkeling stimuleren van die regio's waarin reeds de sterkste groei te zien is. De Spaanse staatssecretaris voor milieuzaken bevestigde in een hoorzitting van de Commissie regionaal beleid dat er daardoor een sterkere polarisering van de economische krachten in enkele centrale gebieden ontstaat.
Het gaat erom dat de milieuprojecten niet altijd het milieu beschermen. Zo werd bijvoorbeeld in Duitsland de "Grüne Punkt" ingevoerd. Daardoor wordt afval opgeruimd door afval gewoon anders te noemen en als waardevolle stof te beschouwen. Daardoor wordt afvalvermijding vermeden. Dit systeem leidt tot het ene milieuschandaal na het andere en op het moment wordt een studie gefinancierd die tot doel heeft om hetzelfde in Portugal uit te proberen. Hier zitten de reserves van het nieuwe structuurbeleid. Dit jaarverslag zal wel het laatste zijn waarbij de cohesiegelden zonder inachtneming van de convergentiecriteria worden uitbetaald. Dat zal in de toekomst veranderen.
In de toekomst worden de benadeelde regio's namelijk nog sterker benadeeld. Als we ons afvragen waar de mogelijkheden voor een herziening binnen het structuurbeleid liggen, dan zijn ze vooral binnen het Cohesiefonds te vinden. Ik ben van mening dat we ons hier duidelijk moeten uitspreken tegen een handhaving van convergentiecriteria op het gebied van het structuurbeleid, want het is in niemands voordeel wanneer de sociale en economische cohesie door convergentiecriteria wordt geboycot.

Berend
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, allereerst spreek ik mijn waardering uit voor de rapporteur, de heer Costa Neves, voor het behoorlijk goede verslag. Volgens de principes die ten grondslag liggen aan het functioneren ervan is het het doel van het Cohesiefonds om de minder ontwikkelde lid-staten wier bruto binnenlands produkt lager ligt dan 90 % van het communautaire gemiddelde in hun pogingen te steunen en daardoor de afstand tot de overige lid-staten te verkleinen, dus de economische en sociale samenhang te versterken.
Het fonds is een belangrijk economisch-politiek instrument en kan bij het afbouwen van regionale onevenwichtigheden binnen de Europese Unie een niet onbelangrijke rol spelen, vooral op het gebied van milieubescherming en infrastructurele maatregelen in het kader van de transeuropese verkeersnetwerken. Als er vandaag in dit verband over het jaar 1994 wordt gedebatteerd en volgens uitspraken van de Rekenkamer bij de betalingen de 50 %grens nauwelijks werd overschreden, wordt hieruit toch duidelijk dat de door de Commissie voor dat jaar gekozen vorm niet geschikt was, omdat men zich slechts beperkte tot een aanvulling.
Hier staat echter het correcte beheer van de fondsgelden tegenover evenals de afhandeling van de maatregelen binnen de voorgeschreven periode. Zij zijn het bewijs van de wil van de bevoordeelde staten om ook gebruik te maken van de kansen die het Cohesiefonds hun biedt om het doel van de convergentie te bereiken. Ook al heeft zich de evenwichtigheid bij de financiering van milieuen verkeersinfrastructuurprojecten aanzienlijk verbeterd, toch kan worden vastgesteld dat er nog steeds een overmatige voorkeur bestaat voor de wegenbouw. Het is echter toe te juichen dat milieubeschermingsplannen op het gebied van de watervoorziening, de zuivering van afvalwater en de verwerking van afval meer aandacht krijgen. Er moet echter worden gemaand tot een beter onderzoek naar de mileuvriendelijkheid als voorwaarde voor het goedkeuren van projecten.
Ten slotte wil ik als afgevaardigde die niet uit een cohesieland komt, benadrukken dat dit fonds als instrument van de gemeenschappelijke initiatieven niet alleen de behoeftige landen tot voordeel strekt, maar ook tot een uitbreiding van de handel en een stimulering van de vraag naar goederen en diensten binnen de gehele Europese Unie heeft geleid.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, ondanks een plechtige belofte heb ik geen Zweedse vertaling gekregen. Dat spijt mij zeer, en ik ben daarom gedwongen de tekst die mijn collega Wulf-Mathies heeft voorbereid, in het Duits voor te lezen. Ik hoop dat de geachte leden mij verontschuldigen voor mijn Duits. Welnu, mijn collega wilde het volgende zeggen:
Ik ben blij dat ik u vandaag de door de heer Costa Neves voorbereide resolutie betreffende het aanvullende verslag over het Cohesiefonds 1994 kan toelichten. Net als vorig jaar reeds neem ik ook nu weer met voldoening kennis van de talrijke positieve opmerkingen en de constructieve kritiek die het Parlement over speciale aspecten van het beleid en het beheer van het cohesiefonds heeft geuit. Staat u mij toe er enkele punten uit te lichten. Ten eerste: de Commissie heeft op grond van de kritiek van het Europees Parlement afgelopen jaar met de lid-staten afgesproken dat de toezichthoudende comités drie keer per jaar samenkomen en de uitwisseling van informatie tussen de zittingen door wordt geïntensiveerd.
Ten tweede: het principe "de vervuiler betaalt" vormt de basis voor de interventie op milieugebied. We zijn daarom beginnen te overwegen hoe dit principe in de praktijk het beste kan worden toegepast en vooral wat voor soort beoordeling - bijvoorbeeld belastingssystemen - het beste geschikt is voor de verschillende situaties ter plaatse. In de belangrijke kwestie milieu/verkeer verwijs ik nogmaals naar het standpunt van de Commissie die door haar op 22 november aangenomen mededeling over het cohesiebeleid en het milieu niet alleen haar doel heeft bekrachtigd om een verhouding van 50 om 50 op de gebieden verkeer en milieu binnen de gehele stimuleringsperiode van het Cohesiefonds te bereiken, maar heeft besloten om de milieudimensie in de toekomst systematischer bij het structuurbeleid te betrekken, de toezichthoudende comités voor milieuproblemen sterker te sensibiliseren en de naleving van milieubeschermingsbepalingen beter te controleren en het Parlement continu op de hoogte te houden.
Ik ben blij met uw opmerkingen over de resultaten die we in het belang van een beter evenwicht tussen milieu en verkeer en bij het stimuleren van het vervoer per spoor hebben bereikt. Uw zorg over het geringe aantal projecten in ultraperifere regio's neem ik zeer serieus en ik zal met de lid-staten overleggen over versterkte steunmogelijkheden - juist ook op het gebied van het milieu. Ik heb met betrekking hiertoe de lid-staten al gewezen op verdere debatten met het Europees Parlement. Ik deel uw opvatting dat de regionale en lokale overheden en de sociale partners waar mogelijk moeten deelnemen aan de toezichthoudende comités. Hun steun of medewerking is voor de acceptatie van de steunprojecten bij de burgers en voor het slagen ervan een wezenlijke voorwaarde. Maar de Commissie moet tegelijkertijd haar wettelijke grenzen respecteren.
Volgens de geldende rechtsvoorschriften zijn de lokale en regionale overheden en sociale partners niet bevoegd om aan de selectie van plannen mee te werken. Het is echter een belangrijke stap in de juiste richting dat lokale overheden nu toch in elk geval deelnemen aan zittingen van de toezichthoudende comités als het gaat om projecten die terug zijn te voeren op lokale initiatieven.
Nu over het conditionaliteitsbeginsel. Eind vorig jaar, op 20 december, heeft de Commissie in een vertrouwelijke interne mededeling de modaliteiten ter toetsing van het conditionaliteitsbeginsel bepaald. Zowel qua concept alsook qua voorbereiding van onze toenmalige discussie hebben we in de Commissie afgestemd op een afgeronde interpretatie die duidelijk maakt dat de conditionaliteit een stimulans vormt voor de begrotingsdiscipline. Dit weerspiegelt zich vooral in drie elementen. Twee keer per jaar wordt het halen van de doelstellingen voor het verminderen van de begrotingstekorten gecontroleerd. Daarmee bestaat de mogelijkheid om een opschorting van de financiering nog binnen het jaar weer op te heffen.
Hierdoor ontstaat er een directe stimulans voor de betrokken lid-staat om zijn begrotingsbeslissingen dienovereenkomstig aan te passen. De opschorting van de financiering vindt plaats na een uitgebreid onderzoek. Daarbij zal er evenzeer rekening worden gehouden met kleine absolute afwijkingen van de doelstellingen als met buitengewone gebeurtenissen die zich aan de controle van de lid-staat onttrekken. Het baseren van beslissingen op vooronderstellingen is noodzakelijkerwijze verbonden met een onzekerheidsfactor. Hiermee moeten we heel zorgvuldig rekening houden en we moeten dat goed afwegen voordat de definitieve beslissing wordt genomen.
Op 25 januari 1996 werd de Commissie regionaal beleid door de directeur-generaal van de GD XVI uitvoerig op de hoogte gesteld van de beslissing van de Commissie over de toepassing van de wettelijke verplichtingen uit het conditionaliteitsbeginsel.
Over de zaak zelf: de Raad stelde in september 1994 vast dat Spanje, Portugal en Griekenland in tegenstelling tot Ierland een overmatig groot begrotingstekort hadden. In het advies van de Raad werden daarom voor deze drie landen speciale doelen voor het jaar 1995 opgesteld. In juli 1995 bevestigde de Raad deze doelen voor 1995 en stelde nieuwe doelen op voor 1996. Of de lid-staten deze doelen voor 1995 hebben bereikt, zal een onderzoek dit voorjaar uitwijzen, als de cijfers voor 1995 bekend zijn. Als een lid-staat niet heeft kunnen voldoen aan de doelen voor 1995 zal de Commissie besluiten om voor deze lid-staat geen nieuwe projecten bij plannen met meerdere fasen en geen nieuwe projectfasen uit het Cohesiefonds te financieren.
Als de financiering in het voorjaar van 1996 wordt stopgezet, dan kan deze in de herfst van 1996 weer worden vervolgd voor zover er voldoende zekerheid over bestaat dat de lid-staat op basis van de voorwaarde het doel voor 1996 zal bereiken. In ieder geval zal de Commissie het Parlement op de hoogte houden van een eventuele beslissing tot opschorting.
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe om tot slot het Parlement en de rapporteur, de heer Costa Neves, namens de Commissie nog eens nadrukkelijk te bedanken voor de positieve en constructieve resolutie inzake de uitvoering van het Cohesiefonds in 1994.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Gradin!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats.

Noord-Zuidsamenwerking en bestrijding van drugs
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0070/96) van de heer Liese, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad (COM(95)0296 - C4-0380/95-95/0167(SYN)) betreffende de Noord-Zuidsamenwerking op het gebied van de bestrijding van drugs en drugverslaving (begrotingspost B7-5080).

Liese
Over de hele wereld zijn er in totaal 40 tot 50 miljoen mensen verslaafd aan illegale drugs. Elk individuele lot is verschrikkelijk genoeg om er iets tegen te doen. De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft een verslag ingediend dat met algemene stemmen is aangenomen om ertoe bij te dragen dat dit probleem gaat worden aangepakt. Planten waarvan drugs worden gemaakt, worden vooral in drie regio's geteeld: in de Andes-landen, in de landen in de "gouden halve maan" en in de landen in de "gouden driehoek" in Azië. De reden voor deze concentratie is o.a. de bittere armoede van de mensen in deze landen. Als het alternatief dood en armoede is of drugteelt, dan heeft de maffia vrij spel. Daarom is ontwikkelingssamenwerking uit eigen belang van de Europese Unie, maar ook uit solidariteit met de betrokken mensen in dit gebied noodzakelijk. Het kan niet vaak genoeg worden gezegd dat het drugprobleem ook een ontwikkelingspolitiek probleem is.
Heel Europa heeft te laat onderkend dat gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van het drugprobleem nodig zijn en we aarzelen nog steeds te veel. Ik ben tegen iedere vorm van nationalisme op dit gebied. We moeten samen iets doen en we moeten niet alleen samen in Europa iets doen, maar we moeten ook met de Verenigde Naties samenwerken en hier rekening houden met de internationale overeenkomsten en eindelijk iets doen zodat ze veel geëngageerder worden uitgevoerd.
Een omstreden onderwerp in dit Parlement is vaak de vraag: " moeten drugs worden gelegaliseerd of niet?" Ik heb al heel vroeg duidelijk gemaakt dat er geen mogelijkheid is om een dergelijke eis tot liberalisering in wetten om te zetten, noch binnen de Europese Unie noch daarbuiten, en we zijn hier echt aangewezen op internationale samenwerking. Ook inhoudelijk heb ik al heel vroeg stelling genomen tegen deze liberalisering, omdat ik van mening ben dat we op deze weg niet vooruit zullen komen. Ik ben de commissie heel erg dankbaar voor het feit dat ze alle voorstellen die liberalisering niet duidelijk van de hand wezen, heeft afgewezen, zodat we ons in sterkere mate konden concentreren op het eigenlijke probleem van dit verslag, namelijk op de vraag hoe we met ontwikkelingspolitieke middelen greep kunnen krijgen op de drugproblematiek. Dat heeft het werk binnen de commissie goed gedaan en ik bedank alle collega's die hieraan hebben meegewerkt.
Hoe moet het geld van dit begrotingspunt nu worden uitgegeven? In 1987 heeft het Europees Parlement de begrotingslijn Noord-Zuidsamenwerking voor de bestrijding van drugmisbruik ingevoerd. In totaal werd er tot eind 1995 75, 68 miljoen ecu uitgegeven. Natuurlijk kan men met dit geld alleen dit probleem niet onder controle krijgen want de omzet van de drugmaffia is een veelvoud van dit bedrag. Maar we kunnen ertoe bijdragen dat de Europese Unie hierbij een signaalfunctie vervult, doordat ook andere financiële bronnen van de Europese Unie - ik heb het over het Europese Ontwikkelingsfonds en de middelen van het ALA-programma - worden gebruikt zodat andere landen ons voorbeeld volgen als wij het initiatief nemen. De Commissie stelt voor om hierbij met name maatregelen in het kader van het UNDCP-programma van de Verenigde Naties te financieren, d.w.z. bijvoorbeeld hulp bij de controle van de drughandel en bij de bestrijding van de drughandel. De commissie ondersteunt dit van harte en we steunen het ook dat de preventie en de therapie eveneens een zwaartepunt moeten vormen, want het is belangrijk en goed en helaas veel te weinig bekend dat er ook in de ontwikkelingslanden zelf erg veel drugverslaafden zijn.
Op één punt blijven wij van mening dat het voorstel van de Commissie moet worden verbeterd: de Commissie stelt voor dat een aanzienlijk deel van de begrotingslijn moet worden uitgegeven aan studies om te onderzoeken of het SAPsysteem goed genoeg werkt. Ik ben van mening dat we dit geld zouden moeten besparen en de commissie deelt die mening. We kunnen het geld beter gebruiken voor concrete projecten, want zelfs het indirect in twijfel trekken van het SAP zou een fataal signaal naar de ontwikkelingslanden toe zijn. De preferenties moeten behouden blijven en zelfs worden uitgebreid. Je kunt niet steeds alleen maar blijven bewijzen dat de import van een bloemkool door de Europese Unie een cokeplant vervangt, het probleem is veel complexer. Het heeft iets te maken met politieke signaalfunctie en met de wilsvorming in deze landen.
We leggen het zwaartepunt op de alternatieve ontwikkeling. Alternatieve ontwikkeling wil zeggen dat er alternatieven worden ontwikkeld voor de telers opdat ze niet meer afhankelijk zijn van de drugteelt. Het is niet afdoende om hier alleen de plant te vervangen. Je hebt ook de technische know-how nodig, de infrastructuur. Je hebt verkoopwegen nodig. Dat moet allemaal gegarandeerd zijn. Er zijn heel goede projecten op dit gebied die voorbeeldig functioneren. Helaas heeft de Europese Unie - de Raad en de Commissie - zich nog niet volkomen duidelijk uitgesproken voor dit concept zodat wij als Parlement er ons duidelijk voor moeten uitspreken opdat de Raad en de Commissie dit signaal ontvangen. Dat heeft de commissie met algemene stemmen gedaan en ik bedank alle collega's die daaraan hebben meegewerkt, met name afgevaardigde Schmid die helaas om persoonlijke redenen vandaag niet hier aanwezig kon zijn, maar die me heel veel waardevolle tips heeft gegeven. Ook alle andere afgevaardigden bedank ik.
Ten slotte wil ik nog op één aspect in het bijzonder wijzen: de Raad trekt de wettelijke basis van dit programma in twijfel. De Raad zegt dat alles wat met drugbestrijding te maken heeft automatisch tot de derde pijler behoort. Ik wil duidelijk namens de commissie en ook namens de collega's in de Begrotingscommissie verklaren dat we dit ongehoord vinden. Als we een ontwikkelingsbeleid opzetten om ontwikkelingslanden te helpen dan is dat ontwikkelingssamenwerking en daarbij heeft het Parlement een medezeggenschapsrecht of een competentie in het kader van de samenwerking en we laten ons deze competentie niet afpakken. Als de Raad een andere mening is toegedaan, zullen we binnen de begrotingsprocedure manieren vinden om onze rechten erdoor te krijgen. Ik dank u voor uw aandacht en vraag uw steun voor dit verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking.

Leperre-Verrier
Mevrouw de Voorzitter, de hel is geplaveid met goede voornemens. Met de hel bedoel ik uiteraard die van de drugs, terwijl dit voorstel voor een verordening van de Raad dan weer een perfecte illustratie van die goede voornemens is. Wat is er immers prijzenswaardiger dan het voornemen om samenwerkingsprojecten tussen Noord en Zuid op het gebied van de bestrijding van drugs en drugsverslaving te financieren om de ontwikkelingslanden voor die problemen te sensibiliseren.
Wij zijn ervan overtuigd dat wij die landen moeten helpen, maar staan sceptisch tegenover dit voorstel. In de eerste plaats vertoont het een gebrek aan samenhang. Het Parlement heeft al herhaaldelijk gezegd hoe men, meer bepaald op internationaal niveau, de drugsbestrijding zou moeten aanpakken. Wij betreuren dat dit voorstel met onze adviezen te weinig rekening houdt en alleen verwijst naar het VN-programma voor de internationale drugscontrole. De daarvoor bestemde budgettaire kredieten zijn ook te beperkt om echt doeltreffend te zijn. In dat verband zouden wij ook meer duidelijkheid willen over de maatregelen die men wil financieren.
De Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, waarvan ik rapporteur voor advies ben, had bovendien gewild dat men sterker de klemtoon had gelegd op de preventie en meer rekening had gehouden met de behoeften van de plaatselijke gemeenschappen op het gebied van de gezondheidsopvoeding, in het bijzonder ten behoeve van de risicogroepen. Voorts heeft onze commissie er reeds op gewezen dat wij in het algemeen de strijd moeten aanbinden tegen de gevolgen van de armoede en een echt opleidingsprogramma in de ontwikkelingslanden moeten bevorderen.
Tot besluit zou ik meer in het algemeen in herinnering willen brengen dat de prohibitieve aanpak in de ontwikkelingslanden noch in Europa de uitbreiding van het aanbod en de stijgende vraag naar drugs niet heeft kunnen tegenhouden. Wij mogen dus de verkeerde niet aanpakken en de ontwikkelingslanden niet te snel met de vinger wijzen. Dat blijkt uit de opkomst van de synthetische drugs in de Westerse landen. De ecstasypillen die de jonge Europeaan in Amsterdam of Parijs slikt, zijn even schadelijk als de lijm die de straatkinderen in Rio of Mexico snuiven. Daarom kan alleen een echt beleid van gezamenlijke ontwikkeling ons in staat stellen de drugsplaag hier en in de ontwikkelingslanden doeltreffend te bestrijden.

D'Ancona
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat het belangrijkste punt dat in dit debat naar voren zou moeten komen, en ik waardeer ook de bijdrage en het verslag van heer Liese daarom zozeer, dat het niet alleen maar gaat om een beleid dat zich richt tegen wetshandhaving en gewasvernietiging, omdat dat vaak desastreuze gevolgen heeft, in de eerste plaats omdat het aanbod daardoor eerder toé dan afneemt, en in de tweede plaats, en dat weet de heer Liese ook, omdat een dergelijke eenzijdige strategie tot armoede leidt, tot schending van mensenrechten en vaak schade toebrengt aan het milieu. Ook erkent de Europese Commissie gelukkig dit feit.
Begin deze week vond in Bolivia een bijeenkomst plaats van ministers van Buitenlandse Zaken van de landen uit Latijns-Amerika, met hun collega's van de Europese Unie. In de verklaring van Cochaconda werd onderstreept dat gezamenlijke, concrete maatregelen om de mondiale drugsproblematiek te lijf te gaan, noodzakelijk zijn. Commissaris Marín bevestigde tijdens die bijeenkomst dat de Europese Unie er een andere opvatting op nahoudt dan de Verenigde Staten als het gaat om bestrijding van de drugshandel. Marín ziet weinig in de politiek van gedwongen gewasvernietiging van de Verenigde Staten, en dat is ook een opvatting die naar voren komt uit het verslag, het voorstel van de Commissie, waarover het verslag van Liese gaat.
De Commissie stelt dat drugsbestrijdingsacties tot nu toe eigenlijk zijn mislukt. Ze wijt dat aan bepaalde economische wetmatigheden, die ook op het gebied van de drugsgelden, ofwel waar vraag is, ontstaat ook aanbod, en waar vrijhandel toeneemt als gevolg van wegvallende grenzen, krijgt ook de handel in drugs meer kansen.
De Europese Commissie ziet gelukkig steeds meer in dat er een relatie moet worden gelegd tussen de bestrijding van drugs en de algemene sociaal-economische ontwikkeling van de drugsproducerende landen. Het zou goed zijn als de Europese Unie inziet dat de samenwerking in de strijd tegen drugs uit moet gaan van een brede samenwerking om een civiele, een goede burgermaatschappij in de partnerlanden te bevorderen. Dat is natuurlijk een politiek van lange adem.
Kort samengevat, mevrouw de Voorzitter, noord/zuid-samenwerking en drugsbestrijding tonen nog eens een keer het failliet aan van alleen maar een war on drugs . De uitkomst is dubbel negatief, beoogde doelen worden niet gehaald en de bijwerkingen van de politiek van de harde hand zijn desastreus.
De Commissie geeft met haar voorstel voor een verordening, vind ik, een goede aanzet. Ik vind dat de heer Liese dat niveau nog wat heeft opgetild en ik hoop dat door het aannemen van een paar van mijn amendementen namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken het geheel nog een ietsje meer wordt vermenselijkt, maar ik vind het verslag op zichzelf heel goed, en ik feliciteer de heer Liese hiermee.

Cederschiöld
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, miljoenen mensen zijn verslaafd aan drugs. Vreselijke tragedies vormen de achtergrond van onze voorstellen, verslagen en amendementen. De slachtoffers zijn de verslaafden. Maar niet alleen zij, doch ook hun familie en heel vaak kinderen en jongeren; die lijden misschien het meest in de nabije omgeving van de drugsscene. Een liberaal beleid is even onverantwoord als een passief beleid. Er moet meer samenwerking komen, niet alleen grensoverschrijdend, maar wereldwijd. Binnen de grenzen moet meer samenwerking komen tussen de sociale instellingen, de politie, scholen en opleidingen. Er is een Amerikaans-Europese dialoog op gang gekomen, en het is duidelijk dat Europa zich krachtiger moet inzetten om de Amerikaanse uitdagingen tegemoet te treden.
De parlementaire commissie heeft in deze kwestie een aantal adviezen ontvangen van verschillende andere commissies, met tamelijk gemengde resultaten. Ik ben blij te kunnen constateren dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking erin geslaagd is om er zoveel tegenstrijdige standpunten uit te halen, en te komen tot een constructieve en consequente beleidslijn.
Het zou echter naïef zijn om te denken dat de EU alle drugs kan vervangen door andere gewassen en de hele kwestie met geld kan oplossen. Dat is niet realistisch. Wij kunnen ontwikkelingshulp geven, goede voorbeelden geven en bijdragen tot een ontwikkeling die en betere infrastructuur schept. Dat soort maatregelen vormt de basis voor succes op dit gebied. Wil het probleem van de financieringsvraagstukken in dit verband worden opgelost, dan moet worden gezorgd voor een nauwkeurig onderzoek en nauwkeurige evaluatie, verantwoording en bewaking, en ook voor een goede controlemogelijkheid voor de burgers. Het gaat hier om gigantische problemen die wij niet tegemoet kunnen treden met berusting, maar tegemoet moeten treden met grotere inzet en inspanning. Daarom verwachten wij dat de Intergouvernementele Conferentie veel effectiever methoden vindt om besluiten te nemen op het punt van de drugshandel. Dan kunnen wij in elk geval geen stap achteruit doen in dit verband.
De slachtoffers van de drugshandel kunnen niet zomaar in de steek worden gelaten. Het is een verantwoordelijkheid die op de schouders van ons allen rust, vooral op de schouders van die leden van de Raad die de voorgestelde maatregelen niet willen naleven, maar evenmin alternatieve voorstellen hebben. Ik juich de humanistische visie toe, die ik zowel in het voorstel als in het verslag proef. Die wijst de weg naar een alternatieve ontwikkeling die zal leiden tot een minder grote vraag.

Donnay
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de strijd tegen de drugsverslaving zorgt voor heel wat polemiek en doet de passies hoog oplaaien. Jammer genoeg bestaat geen wondermiddel tegen de drugsplaag die onze samenleving aanvreet, steeds meer schade aanricht en rechtstreeks naar delinquentie en prostitutie voert.
Ik ken de situatie op het terrein. In de regio Nord-Pas-de-Calais, waar ik ben gekozen, is het fenomeen de jongste jaren sterk toegenomen. In 1995 werd 272 % meer drugs in beslag genomen dan het jaar voordien. Het aantal drugsverslaafden in de regio wordt op 15.000 geschat, 10 % van alle in Frankrijk geregistreerde drugsverslaafden. De bevolking van de regio vertegenwoordigt 2, 5 % van de totale Franse bevolking, wat betekent dat het aantal drugsverslaafden in Nord-Pas-deCalais vier keer hoger ligt dan het nationale gemiddelde.
Het aantal heroïneverslaafden in de regio neemt toe en ligt nu al 15 % hoger dan het nationale gemiddelde. Steeds meer mensen geraken aan verschillende soorten drugs tegelijk verslaafd. Het gaat vooral om jongeren: 90 % is jonger dan dertig, de helft jonger dan 21. Het gaat vooral om mannen en 65 % is werkzoekend. Drugsverslaafden zijn niet alleen intellectuelen en dromers die de realiteit af en toe willen ontvluchten, maar ook jongeren die het slachtoffer zijn van de crisis, die zich ontworteld voelen en geen waarden of houvast meer hebben.
Sommige collega's dringen aan op de legalisering van de verkoop van soft drugs. In plaats van het probleem op te lossen door de aantrekkingskracht weg te nemen van wat verboden is, zou een legalisering het probleem alleen maar nog erger maken doordat het aanbod groter zou worden en het dus gemakkelijker zou worden om aan drugs te geraken. Alle landen of regio's die dat hebben geprobeerd stellen vast dat die oplossing niet werkt en keren op hun stappen terug. Ook Nederland erkent dat zijn beleid gedurende lange tijd wel vruchten heeft afgeworpen, maar dat zijn liberale intenties nu door de internationale drugshandel worden misbruikt. In Nederland groeit een echt drugstoerisme waarvan de Nederlanders het eerste slachtoffer zijn. In 1991 kwam 61 % van de in Frankrijk verkochte heroïne uit Nederland. De jongste twee jaar zijn meer dan veertig Noordfransen in Nederland aan een overdosis overleden. De Franse en Nederlandse politie schat dat Franse jongeren elke dag meer dan tweehonderd reizen naar Nederland maken om er drugs te kopen. Een in 1995 in Rotterdam opgerichte Rijselse vereniging heeft een opvangcentrum opgericht om jongeren die ten einde raad zijn naar hun land terug te brengen.
Wij moeten nu een algemeen actieplan opstellen. In de eerste plaats moeten de lid-staten meer overleg plegen om elkaars problemen beter te leren kennen en hun beleid onderling beter af te stemmen. Wij mogen de huidige, sterk uiteenlopende modellen niet naast elkaar laten bestaan. In de tweede plaats moeten wij de gezondheidsprogramma's en voorlichtingsacties versterken. Dat hebben wij met het verslag van de heer Burtone gedaan. Ten slotte moeten wij de internationale samenwerking in de strijd tegen de georganiseerde misdaad versterken en het aanbod terugdringen.
Zoals de heer Liese terecht heeft opgemerkt, zit de maffia op rozen zolang men in de ontwikkelingslanden alleen kan kiezen tussen de teelt van de cocaplant en armoede en dood. Het is dan ook uiterst belangrijk dat wij andere ontwikkelingsstrategieën bevorderen en een aantal ontwikkelingslanden alternatieven voor de produktie van drugs aanbieden.
De voorstellen van de Commissie en van de rapporteur schenken voldoening. Men moet daarvoor nu ook voldoende middelen uittrekken. Wij zullen dit verslag, dat in de goede richting gaat, dus goedkeuren.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, met alle respect voor de terechte zorg van de voorgaande spreker, de heer Donnay, was ik even bang dat hij sprak over Noord-Zuid-samenwerking, Nederland-Frankrijk, ik dacht dat het verslag toch over iets anders ging dan waar de heer Donnay het over had, maar ik deel zijn zorg.
Mevrouw de Voorzitter, uit eigen ervaring - begrijpt u me niet verkeerd - weet ik dat drugshandel en maffiose praktijken in de derde-wereldlanden rondom zich heen grijpen, rondom zich heen grijpt ook de corruptie en de absolutie afhankelijkheid van diverse derde-wereldlanden van de handel in die rotzooi. De schade die dit aanbrengt aan de stabiliteit en de economische ontwikkeling in die landen is niet alleen reden tot grote zorg maar ook reden om te rade te gaan bij eigenlijk wat heet de mislukking van onze ontwikkelingssamenwerking. Veel burgers in die landen blijken absoluut - zoals ik al zei - met handen en voeten gebonden te zijn aan de ontwikkeling van de drugshandel, de drugsindustrie, de drugsteelt.
Ze hebben op basis van die armoedige levensomstandigheden, het gevolg van het mislukken in grote gedeelten van onze ontwikkelingssamenwerking, vaak geen alternatief. Daarom moet er in het kader van een coherent en een globaal actieplan inzake de bestrijding van de drugshandel niet alleen gekeken worden naar de situatie bij ons in Europa, maar wij hebben het grootste belang bij het bieden van een leefbaar alternatief daar waar terecht doctor Liese de vinger op heeft gelegd.
Een van de belangrijke elementen in ons globale drugsbeleid is daarom de NoordZuidsamenwerking, zou dat moeten zijn. Dat is een nuttig instrument om de institutionele capaciteit van de betrokken landen te versterken zodat zij de instrumenten verkrijgen om witwassen van drugsgeld en het aanpakken van de drugsmaffia mogelijk te maken.
Anderzijds moet het een belangrijk onderdeel zijn van onze Noord-Zuidsamenwerking, de bevordering van alternatieve teelten te proberen van de grond te krijgen. Dit kan geen ad hoc-beleid zijn, deze bevordering van alternatieve teelten kan alleen maar succes hebben wanneer wij zelf daadwerkelijk onze markten openen voor de onder andere landbouwprodukten van de derde wereld.
De fondsen, mevrouw de Voorzitter, voor de Noord-Zuid-samenwerking zijn veel te bescheiden: tien miljoen ecu is natuurlijk niets, peanuts . Uitbreiding is gewenst indien wij werkelijk vanuit Europa een serieuze bijdrage willen leveren voor dat probleem waar we nu over spreken. Samenwerking met de Verenigde Naties en de lid-staten is dan ook noodzakelijk om die effectiviteit te verhogen. Verder moet deze Noord-Zuid-samenwerking ingekaderd worden in ons algemene ontwikkelingssamenwerkingsbeleid, aandacht voor de mensenrechten, milieu en de rol van de vrouw is op zijn plaats, maar ik zal u vertellen, het aanpakken en het beseffen van de afhankelijkheid van de drugshandel, de drugsindustrie, de drugsproduktie is een eerste vereiste. Wat wij dan ook hier in Europa willen doen, wie we dan ook beschuldigen die de schuld is van de drugsverslaving of het nu Nederland is of België of een ander land, naar de wortel, waar die rotzooi groeit, ik zal u vertellen dat is een belangrijk signaal dat we moeten geven en ik ben blij dat de heer Liese die weet waar hij over praat, dat heeft gegeven. Mijn complimenten.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, men is er algemeen van overtuigd - wat nog eens werd bevestigd op de Top van Madrid - dat de sleutel van het succes bij de bestrijding van de internationale drugshandel moet worden gezocht in maatregelen voor het terugdringen van de vraag, maatregelen ook ter bestrijding van de illegale handel en ter verbetering van de internationale samenwerking. Waarover men het echter niet eens is geworden, is de vraag hóe de vraag moet worden teruggedrongen; als die niet wordt teruggebracht, hebben de overige maatregelen, deels althans, geen zin. Als we het over internationale samenwerking hebben, mogen we dat aspect niet uit het oog verliezen, want wat heeft het voor zin om met bepaalde landen overeenkomsten te sluiten dat zij de teelt van sommige gewassen de kop indrukken, als criminele organisaties die teelt vervolgens naar andere landen gaan verplaatsen? Het is een feit dat het verbod op de teelt van bepaalde gewassen in sommige geografische gebieden - of althans de poging om die te verbieden - geen daling in die teelt teweeg heeft gebracht. De kwestie is niet zo eenvoudig, was dat maar zo. Daarom moeten we mijns inziens blijven streven naar een verhoging van de begroting om de betreffende landen in staat te stellen alternatieve produkten te gaan verbouwen, zodat de traditionele teelt van dergelijke planten geleidelijk aan kan worden vervangen; ik ben echter ook van mening, dat het ernstige probleem van de verslaving breed moet worden aangepakt, waarbij we ons niet mogen laten leiden door vooropgezette ideeën.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, het levert niets op om achter een bureau plannen te gaan zitten maken! Het resultaat is bijvoorbeeld in de landen in de "gouden driehoek" dat er planten werden uitgetrokken, waardoor er erosie ontstond, dorpen zijn weggegleden, arbeidsplaatsen en woonplaatsen op het platteland zijn verloren gegaan en de mensen zijn daardoor naar de ellende van de grote steden gedreven; daar zijn ze in armoede vervallen en zelf drugs gaan gebruiken. Een oplossing zou zijn om de bevolking van meet af aan te betrekken bij de herstructureringsplannen waarvoor de hulp bedoeld is, maar daarvan zijn nauwelijks echt positieve voorbeelden. De moeilijkheid bij de internationale instanties die van de Europese Unie geld krijgen is vaak dat de Europese Unie daardoor de controle verliest. Als je bedenkt hoe drugbestrijding tegenwoordig werkelijk wordt gevoerd dan is dat een soort van roep om hulp in de waarste zin van het woord. Dat wil zeggen, drugs worden bestreden door de politie, hoewel daarmee absoluut niet de oorzaken worden bestreden.
Over het geheel genomen kunnen we het eens zijn met het verslag van de heer Liese. We begrijpen echter niet dat hij handelspreferenties ineens zo'n uitstekend idee vindt. In principe profiteren alleen de grote bedrijven daarvan en hebben de kleine boeren er helemaal niets aan. In Colombia bijvoorbeeld is er in deze grote bedrijven, op de bloemenplantages sprake van grove schendingen van de mensenrechten, met name tegenover de daar werkende vrouwen. De schade aan de gezondheid is daar onverantwoordelijk en dit wordt ook nog gestimuleerd. Willen we dat eigenlijk? Al jarenlang eist het Europees Parlement dat hier onderzoek naar wordt gedaan en de Commissie doet niks.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Gradin, dames en heren, niet alle leden van mijn fractie stemmen in met wat ik nu ga zeggen. Ik spreek dus uit mijn persoonlijke naam.
De rapporteur stelt voor dat wij andere teelten ontwikkelen om de derdewereldlanden ertoe aan te zetten van de illegale teelt van hallucinogene planten af te zien. Het grote wondermiddel dat hij daarvoor voorstelt, is de toekenning van douanepreferenties voor de export van legale landbouwprodukten. Kortom, de rapporteur stelt de boeren in de derde wereld voor dat wij hun aardappelen enkele centen meer betalen en dat zij in ruil daarvoor afzien van een honderd keer hoger inkomen uit de teelt van illegale gewassen.
Dat beleid, dat men de nieuwe, ronkende naam "beleid van de alternatieve teelten" heeft gegeven, is in feite niets anders dan het oude beleid van de Amerikaanse DEA, de Drugs Enforcement Administration . Die voert dat beleid al twintig jaar met het bekende resultaat, dat ik de heer Liese toch nog eens in herinnering meen te moeten brengen. De jongste twintig jaar heeft de DEA elk jaar honderden miljoenen dollar besteed aan de vernietiging van duizenden hectare illegale teelten. In diezelfde twintig jaar is de produktie en het verbruik van illegale drugs echter tegen een in de geschiedenis van de consumptiegewoonten van de mensheid nooit gezien tempo gestegen.
Ondanks het evidente falen van dat Amerikaans beleid, waarvoor het - dat is het minste wat men kan zeggen - nochtans niet aan middelen heeft ontbroken, neemt Europa zich nu voor met tien miljoen ecu hetzelfde beleid te voeren. Mevrouw de Voorzitter, men zou erom kunnen lachen als het drugsprobleem geen echte tragedie was. Het drugsprobleem is een tragedie voor de vele democratieën in de derde wereld die zo al worden gedestabiliseerd door de occulte structuren onder de macht waarvan ze gebukt gaan. Het drugsprobleem is ook een tragedie voor onze democratieën, die langzaam maar zeker in de macht van het misdaadgeld komen. Het is voorts ook een tragedie voor de honderdduizenden Europese burgers die het slachtoffer worden van de gebruikers van illegale produkten, die letterlijk tot misdaad worden gedreven, en voor de miljoenen druggebruikers zelf, die men in de marginaliteit opsluit.
Na twintig of dertig jaar dwalen, tragische situaties en allerlei averechtse gevolgen mogen wij geen minuut meer verliezen. Wij moeten de staten en de internationale gemeenschap opnieuw de controle geven op de produktie en distributie van alle op dit ogenblik illegale stoffen. Men moet onmiddellijk alle drugs legaliseren en regelen. Men mag de tegenstanders van het drugsverbod niet langer voorhouden dat een debat over de legalisering van drugs tijdverlies is. Nu de rampspoedige gevolgen van het verbod duidelijk zijn, moeten de prohibitionisten nu zelf maar bewijzen dat zij gelijk hebben.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur feliciteren met het voortreffelijke verslag dat hij samen met de Commissie ontwikkelingssamenwerking tot stand gebracht heeft. In tegenstelling tot een aantal adviezen uit andere commissies is zijn verslag evenwichtig van opzet en heeft hij zich niet laten verleiden tot ongenuanceerde uitspraken omtrent liberalisering en legalisering. Want daar gaat het hier niet om. De Commissie beoogt met het voorstel ontwikkelingslanden in staat te stellen drugsverslaving effectief te bestrijden en wil deze landen betrekken bij de reeds bestaande internationale samenwerking op dit punt. Aan ons is nu gevraagd om dit voorstel vanuit het oogpunt van ontwikkelingspolitiek te bekijken.
Dit is dan ook wat we moeten doen. Mensen in ontwikkelingslanden telen geen coca en papaver omdat ze er principieel van overtuigd zijn dat drugs vrij verhandeld moeten worden; meestal telen zij deze gewassen puur om te overleven. En ondertussen veroorzaakt de teelt en handel ook in hun eigen, vaak al genoeg geteisterde landen, veel economische en sociale problemen. Het is schrijnend om vast te moeten stellen dat Europa de ontwikkelingslanden tot nu toe nog weinig goeds gebracht heeft. Tevens ervaar ik het als schrijnend dat men nu weer probeert de discussie over liberalisering ten koste van het werkelijke onderwerp van dit verslag te voeren.
We mogen niet vergeten dat de drugsteelt vaak een gevolg is van een dieper onderliggend probleem: armoede. Het opzetten van een internationaal samenwerkingsbeleid met ontwikkelingslanden ter bestrijding van het mondiale drusgprobleem is noodzakelijk. Het zal echter niets uithalen als wij in Europa niet in staat zijn om deze landen werkelijk een perspectief te bieden op een betere toekomst. Onderzoeken wijzen uit dat Europa zich meer in de richting van een gesloten markt heeft ontwikkeld met betrekking tot ontwikkelingslanden dan tot een open markt. Zolang wij ons ontwikkelingsbeleid niet serieus nemen en het met ons economisch beleid onderuithalen, moeten we niet verwachten dat programma's als deze veel goeds uit zullen halen. Ik zal amendement 2 van het verslag van de heer Liese, waarin dit aspect naar voren gehaald wordt, dan ook van harte ondersteunen. Ook de andere amendementen waarin geprobeerd wordt om de hulp zo direct mogelijk en zo concreet mogelijk te besteden, ontvangen mijn steun.

Blot
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij bespreken hier een interessant verslag over een bruikbaar idee, namelijk dat wij de minder ontwikkelde landen helpen om ze in staat te stellen af te zien van de produktie van drugs en op alternatieve teelten over te schakelen. In dit verslag gaat de aandacht echter vooral naar de economische aspecten en minder naar de machtsverhoudingen. Vaak worden grote bevolkingsgroepen door de handelaars gedwongen drugs te produceren en is het probleem veel minder een economisch probleem dan een kwestie van politieke soevereiniteit en uiteindelijk zelfs van militaire onderdrukking.
Zoals de rapporteur zeer terecht heeft opgemerkt, zijn de kredieten die de Europese Unie hiervoor vrijmaakt veel te bescheiden als men ziet voor welke uitdaging de drugsmarkt ons vandaag plaatst.
Niet alleen de kredieten zijn echter bescheiden. Ik vrees dat voor de nagestreefde doelstellingen hetzelfde geldt. In de huidige omstandigheden moeten wij in de strijd tegen de drugs werkelijk uitzonderlijke middelen inzetten. Volgens ons kan dat niet als wij voor de grote handelaars niet opnieuw de doodstraf instellen en ook uitvoeren, zoals men dat onder meer in Singapore met succes doet.
Om welbekende ideologische redenen wil men dat echter niet, verkiest men de problemen van de illegale drugshandel uit een economische invalshoek te benaderen en is men zelfs bereid kredieten voor studies vrij te maken, ook al is het nut daarvan niet echt duidelijk. Men vergeet dat de illegale drugshandelaars niet gewoon oneerlijke mensen maar echte moordenaars zijn. Het probleem heeft dus geen louter economisch karakter en moet, ik herhaal dat, ook met politieke en zelfs militaire middelen worden aangepakt.
Op dit ogenblik wijst niets erop dat de Europese Unie of de lid-staten dat willen doen. Dit verslag is goed, maar volgens ons gaat het alweer niet naar de kern van de zaak.

De Luca
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de commissie openbare vrijheden staat kritisch tegenover het verslag van de heer Liese, omdat dit uitgaat van een Commissievoorstel waarin de maatregelen van de Europese Unie ter bestrijding van drugs in de ontwikkelingslanden op een volstrekt ondoeltreffende strategie gebaseerd zijn. Het Commissievoorstel zelf straalt trouwens ook niet bepaald van vertrouwen wanneer het stelt dat de internationale gemeenschap, waaronder de Europese Unie, moet constateren dat de drugsbestrijding jammerlijk heeft gefaald. Dit falen is te wijten aan enkele economische wetmatigheden, die ook op de drugsector van toepassing zijn.
In het onderhavige voorstel wordt gehamerd op het belang van het algemene preferentiestelsel. Het staat echter helemaal niet vast dat dit stelsel gunstig is voor de kleine boeren die grondstoffen hebben verbouwd in plaats van drugs, of dat het op enigerlei wijze heeft bijgedragen tot verkleining van het areaal dat is beplant met het oog op de fabricage van drugs.
De productie, de verhandeling en het gebruik van drugs is de laatste jaren exponentieel gestegen; uit gegevens van Interpol blijkt deze ontwikkeling duidelijk: zo is de hoeveelheid cocaïne die in Europa in beslag is genomen in dertien jaar tijd met een factor 200 gestegen. Het staat inmiddels als een paal boven water dat de financiële belangen die met dit verschijnsel gemoeid zijn, de handel en de daarmee gepaard gaande illegale activiteiten leiden tot corruptie op alle niveaus en tot infiltratie van criminele organisaties in de overheid en het bedrijfsleven.
Drugs zijn in de producerende landen een politiek probleem, omdat de kartels hun rijkdommen gebruiken om de democratische en economische processen van hun landen te beïnvloeden, de politiek te manipuleren en de controle over sleutelsectoren van het bedrijfsleven en de financiële-dienstensector over te nemen. Het is een wereldwijd verschijnsel en het is dan ook in het kader van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid dat Europa zich kan en moet inzetten om alle facetten van het verschijnsel te belichten, het tot dusver gevoerde beleid te beoordelen en nieuwe initiatieven te nemen die de samenwerking tussen de producerende en invoerende landen en tussen overheden op alle niveaus kunnen bevorderen, alsook om te beoordelen of het wenselijk is het roer drastisch om te gooien en specifieke interventiebeleidsvormen ingrijpend te veranderen. Alle studies en analyses wijzen uit dat het beleid om de gewassen te vernietigen en alternatieve producties te financieren mislukt is.
Dan de kredieten; tot dusver werd een aanzienlijk deel daarvan bestemd voor maatregelen om de vraag naar drugs terug te dringen, maar in het onderhavige voorstel wil de Commissie de kredieten voor het terugdringen van de vraag bijna halveren. En dit terwijl steeds meer wordt erkend dat het drugsvraagstuk alleen maar kan worden opgelost door de vraag terug te dringen; dat heeft de Commissie zelf trouwens ook toegegeven door te wijzen op het toenemende drugsgebruik.
De Commissie moet de toewijzing van de middelen derhalve herzien. Verder is het wenselijk dat er regels komen voor medefinanciering.
Tot besluit zou ook de eerbiediging van de mensenrechten bij de drugsbestrijding een doelstelling van de Unie moeten zijn, en dat niet alleen in het kader van de preventie, behandeling en herintegratie van verslaafden. Ook bij de drugswetgeving en de toepassing daarvan door politie en militairen kan een voor de Gemeenschap onaanvaardbaar risico bestaan dat de mensenrechten worden geschonden.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, de productie, de verhandeling en het gebruik van drugs is de afgelopen jaren exorbitant gestegen. In gegevens van Interpol over in beslag genomen drugs komt deze ontwikkeling van de afgelopen jaren duidelijk naar voren: werd er in 1989 nog 1366 kg heroïne in Europa onderschept, in 1990 was dat al gestegen naar 6100 kg; in 1977 werd in Europa 59 kilo cocaïne onderschept, tegen 12.912 kg in 1990. Verder werd in 1990 in totaal 380 kg amfetamine in beslag genomen tegen 184 kg in 1989. Over de hele wereld stijgt de illegale handel in hasjiesj en marihuana. In 1990 is 211 ton in beslag genomen tegen 160 ton in 1989 en 242 ton in 1992. Het is dus wel duidelijk dat de handel en de daarmee gepaard gaande illegale activiteiten, gezien het vele geld dat erin omgaat, leiden tot corruptie op alle niveaus en tot infiltratie van criminele organisaties in de overheid en het bedrijfsleven.
Drugs zijn een wereldwijd probleem geworden. De internationale kartels passen steeds agressiever en expansionistischer strategieën toe om nieuwe markten met nieuwe drugs te overspoelen; hun distributiesystemen passen zich voortdurend aan en de kartels zijn steeds beter in staat de opbrengst van hun handel te verdonkeremanen en door te sluizen. In de producerende landen zijn drugs vooral een groot politiek probleem, omdat, zoals bekend, de kartels hun rijkdommen gebruiken om de democratische en economische processen in de landen te beïnvloeden, de politiek te manipuleren en de controle over sleutelsectoren van het bedrijfsleven en de financiële-dienstensector in handen te krijgen.
De georganiseerde misdaad kan de knapste koppen aantrekken, de modernste technologieën gebruiken, de invloedrijkste deskundigen inschakelen bij het witwassen, en profiteren van de talloze vormen en plaatsen van strafvrijstelling. Dames en heren, we moeten op elk terrein de strijd tegen de drugs aanbinden. Dat is een absolute, morele taak waardoor wij ons moeten onderscheiden om onze kinderen een toekomst te geven waarin de waarden en de lusten van het leven niet door de werking van drugs in gevaar mogen worden gebracht. Het is een taak die serieuze antwoorden vereist; je kunt immers een leger georganiseerde misdadigers niet met demagogische praatjes bestrijden. Het zal een lange, moeilijke en nog niet geheel veilige weg zijn, maar de vrije mensen die in het leven geloven hebben de plicht die weg te gaan. Het is een wereldwijd probleem en derhalve is het in het kader van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid dat Europa een algemeen overzicht kan en moet geven om alle kanten van het verschijnsel te belichten, te beoordelen wat ze tot dusver heeft gedaan, en nieuwe initiatieven te nemen om de samenwerking tussen producerende en importerende landen en tussen overheden op alle niveaus te bevorderen. Er moet voor een globale aanpak worden gekozen, en in het kader van de VN moet een grondige studie gemaakt worden van de resultaten van het tot dusver gevoerde drugsbeleid, waarbij de VN-overeenkomsten ter zake wellicht herzien moeten worden.
We realiseren ons terdege dat de bevoegdheden van de Unie zeer beperkt zijn, maar deze weg is de moeite waard en dient in het kader van een NoordZuidfinanciering op het gebied van drugs te worden afgelegd.

McGowan
Mevrouw de Voorzitter, vooraleer mevrouw Gradin op het voortreffelijke verslag van de heer Liese reageert en het standpunt van de Commissie ten aanzien van de verschillende amendementen toelicht, zou ik willen weten of de Commissie op de hoogte is van het feit dat de amendementen 31, 32, 34 en 35 van de heer De Coene en mevrouw d'Ancona namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten zijn ingetrokken.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, de drugsbestrijding is een kwestie waaraan de Commissie prioriteit toekent. De drugsverslaving is een grote zorg in de hele wereld. Tussen 40 en 50 miljoen mensen zijn verslaafd aan illegale drugs. In de laatste jaren is het aantal drugsverslaafden ook in de ontwikkelingslanden dramatisch gestegen. In de EU zijn er honderdduizenden mensen verslaafd aan drugs. Dat is een zeer ernstige situatie.
De Commissie heeft een duidelijk beleid op dit gebied. Het zwaartepunt ligt bij inspanningen om de verkrijgbaarheid en de vraag te verminderen, inspanningen om de illegale handel te bestrijden en inspanningen in de internationale samenwerking. Het is wezenlijk voor de EU om nauw samen te werken met de ontwikkelingslanden in de strijd tegen drugsverslaving. Het gaat erom, zodanige hulp te geven dat de mensen niet uit pure armoede worden gedwongen tot drugsproduktie. Ze moeten de mogelijkheid krijgen om hun inkomsten te halen uit het telen van alternatieve gewassen. Het gaat erom, samen met andere internationale organisaties steun te verlenen aan de eigen inspanningen van die landen. Wil het probleem op een doelmatige manier kunnen worden aangepakt, dan moeten de inspanningen op verschillende gebieden worden geleverd.
Dit houdt concreet in dat de maatregelen die worden genomen, tot doel moeten hebben om zowel het aanbod als de vraag te verminderen en tevens illegale handel en het witwassen van geld te bestrijden.
De Commissie juicht het verslag-Liese toe evenals het uitstekende werk dat is verricht door de betrokken parlementaire commissies. Dit sluit in hoge mate aan bij de analyse en de richtsnoeren die de Commissie heeft voorgesteld. Er is een groot aantal amendementenm ingediend. Helaas hebben wij geen bericht gekregen in hoeverre deze amendementen zijn ingetrokken. Van de ingediende amendementen heeft de Commissie de volgende aanvaard: 1, 3, 4, 6, 7, 9, 11, 13, 14, 16, 17, 19, 21, 24, 28 30 en 33. Wat de amendementen 5, 8, 10, 15, 18, 20, 22, 23, 25, 27, 29 en 36 betreft: deze zijn wezenlijk problematisch en kunnen daarom niet door de Commissie worden aanvaard.
In amendement 5 wordt voorgesteld dat de partnerlanden de mogelijkheid krijgen om de beoordelingscriteria af te wijzen. De Commissie is als enige instantie verantwoordelijk voor de beoordeling en het is daarom redelijk dat de Commissie ook de instantie is die besluiten neemt inzake criteria.
Amendement 8 betreft het Europees Ontwikkelingsfonds. Dit is geen communautair financieringsorgaan en dus is het niet mogelijk om in een besluit over begrotingsposten te verwijzen naar andere financieringsorganen.
Amendement 10 betreft voorrang voor directe maatregelen ter bestrijding van drugs. Dit zou de vrijheid van handelen van de Commissie op het punt van samenwerking met ontwikkelingslanden te zeer beperken.
Amendement 15 bevat een voorstel tot een beperking van 10 % voor o.a. beoordeling van projecten. De Commissie is van mening dat dit remmend kan werken op de uitwerking van projecten en dat het de beoordelingsmogelijkheden op onpraktische wijze zou zou beperken.
Amendement 18 bevat een voorstel om te verwijzen naar artikel 205. Aangezien het gaat om een besluit dat onderdeel uitmaakt van het communautaire recht, moeten alle verdragen worden gerespecteerd. Het is noodzakelijk noch zinvol om zich te beperken tot één enkel artikel.
Amendement 20 bevat een voorstel tot wijziging van de begrotingsregeling voor de algemene begroting van de Europese Gemeenschap, hetgeen de Commissie niet kan goedkeuren.
Amendement 22 betreft de werkwijze van het comité en de besluiten van de Raad van juli 1987. Deze kwestie kan uitsluitend worden geregeld in het kader van de Intergouvernementele Conferentie van 1996.
De amendementen 23 en 25 betreffen de verslaggeving aan het Parlement met twee verslagen per jaar. Het voorstel van de Commissie beoogt een jaarlijks uit te brengen verslag. De Commissie is van mening dat zij door artikel 10 in haar voorstel voldoet aan de twee legitieme eisen, namelijk dat de activiteiten van Commissie open staan voor controle en dat ze zich zullen concentreren op het beheren van projecten.
Amendement 27 betreft maatregelen tegen illegale handel. De Commissie wenst haar maatregelen tegen illegale invoer en bereiding van illegale drugs niet te verzwakken, en kan daarom dit amendement niet goedkeuren.
Amendement 29 betreft voor een deel dezelfde kwestie als nr. 10, dus een beperking tot 10 %, en verwijst bovendien naar studies en samenwerking met speciale instellingen. De kwestie van de 10-procentsgrens heb ik reeds aangeroerd, en ik wil eraan toevoegen dat de studies van de Commissie over het algemeen worden verricht door deskundigen.
Amendement 36 betreft de controle van het gebruik van cocabladeren. Het is zeer moeilijk gebleken om dat gebruik te controleren.
De amendementen 2, 8 en 12 vormen een groep die kan worden goedgekeurd door de Commissie, na enige redactionele wijzigingen die de inhoud niet veranderen. De Commissie kan slechts delen van de amendementen 26 en 31 goedkeuren.
Amendement 2 bevat het voorstel om toe te voegen dat de Unie geen maatregelen zal nemen die leiden tot inkomensverlies en grotere armoede in het zuiden. De Commissie deelt in beginsel de opvatting dat de Europese gemeenschap geen maatregelen moet nemen die negatieve effecten hebben voor de ontwikkelingslanden. Maar zij is van mening dat de Europese gemeenschap zich niet kan verplichten om dergelijke maatregelen te nemen. De Commissie stelt voor dat dit wordt verwezen naar de noodzaak om de armoede in de ontwikkelingslanden te overwinnen.
Amendement 8 verwijst o.a. naar de definitie van de Groep van Dublin. Om meer duidelijkheid te scheppen stelt de Commissie voor om de definitie van alternatieve ontwikkeling, zoals geformuleerd door de Groep van Dublin, in een bijlage aan het verslag toe te voegen.
Amendement 12 gaat over bescherming tegen represailles. De Commissie kan gezien de aard van de overige maatregelen die zij pleegt te steunen, zich niet verplichten om de boeren te beschermen tegen eventuele represailles van de kant van drugshandelaren.
Laat ik ten slotte onderstrepen dat de Commissie groot belang hecht aan de samenwerking met de ontwikkelingslanden op het punt van de bestrijding van drugsverslaving. Wij juichen de grote betrokkenheid van het Europees Parlement bij dit vraagstuk.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Gradin!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats.

Actieprogramma voor civiele bescherming
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0100/96) van mevrouw Gonzáles Alvarez, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een beschikking van de Raad (COM(95)0155 - C4-0221/96-95/0098(CNS)) tot invoering van een communautair actieprogramma voor civiele bescherming.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, op het ogenblik zitten we in de internationaal decennium voor de preventie van natuurrampen, dat in het jaar 2000 afloopt. In 1994 hebben zich 580 natuurrampen voorgedaan, waarbij meer dan 16.000 doden gevallen zijn en die een economisch verlies van meer dan 65.000 miljoen dollar hebben opgeleverd. Het is dan ook van het grootste belang dat er een communautair actieprogramma voor civiele bescherming wordt ingevoerd, niet alleen om natuurrampen te kunnen voorspellen, maar ook die rampen waarvoor de mens rechtstreeks verantwoordelijk is, dat wil zeggen technologische of industrierampen.
In deze plenaire Vergadering hebben we hierover deze week al gedebatteerd naar aanleiding van de herdenking van de ramp bij Tsjernobyl tien jaar geleden, hét voorbeeld van een ramp die aan gebrek aan verantwoordelijkheid en onvoorzichtigheid van de mens te wijten viel. Naar mijn idee toont de ramp van Tsjernobyl duidelijk aan, dat het onontbeerlijk is maatregelen te treffen voor de civiele bescherming in heel Europa.
Met een eerste ontmoeting van de betrokken ministers in 1985 werden de grondslagen gelegd van de communautaire samenwerking op het gebied van de civiele samenwerking. Sinds 1984 heeft het Europees Parlement zich herhaaldelijk uitgesproken voor meer doeltreffende maatregelen, met name op het gebied van de preventie.
In de resolutie die in oktober 1994 werd aangenomen, werd herinnerd aan de verklaring die als bijlage ging bij de slotakte van het Verdrag betreffende de Unie, waarin staat dat de Commissie de Raad uiterlijk in 1996 een verslag dient voor te leggen over de opname van een hoofdstuk over civiele bescherming, in het oprichtingsverdrag van de Europese Gemeenschap. Daarom hebben wij het amendement weer opgenomen dat door mevrouw Díez de Rivera is ingediend in de Commissie Milieubeheer waar het echter werd afgewezen, en waarin wordt gewezen op de noodzaak om op de Intergouvernementele Conferentie van 1996 een rechtsgrondslag voor civiele bescherming te laten vaststellen.
Fundamentele begrippen in het onderhavige voorstel zijn de voorspellingen, preventie, scholing en voorlichting, zelfbescherming, kennis en solidariteit tussen de burgers, samenwerking en coördinatie tussen de plaatselijke, regionale en nationale autoriteiten. In onze amendementen hebben we daarom getracht dieper op deze aspecten in te gaan, zoals ook op de noodzaak om speciale aandacht te besteden aan afgelegen en ultraperifere regio's, die enorme moeilijkheden kennen en die regelmatig door noodsituaties getroffen worden (wervelstormen, bosbranden, orkanen, enz.).
Andere amendementen van de Milieucommissie hadden de rol van de nietgouvernementele organisaties en de behoefte aan toereikende financiering tot onderwerp. We hebben alle respect voor de voorstellen en amendementen die zijn ingediend door de heer Schnellhardt, met wie we overleg hebben gepleegd, maar sommige van die amendementen waren voor ons eenvoudig onaanvaardbaar, vooral die betreffende het raadgevend comité, dat volgens de heer Schnellhardt een facultatief karakter dient te hebben en dat samen met de Commissie maatregelen voor civiele bescherming moet treffen. Wij zijn het hiermee niet eens, omdat dit ons inziens betekent dat de maatregelen weer een nationale zaak worden, en verder natuurlijk omdat rampen zich gewoonlijk weinig gelegen laten liggen aan grenzen, reden waarom de maatregelen van de Commissie algemeen moeten gelden, uiteraard na raadpleging van het comité, waarin de lid-staten vertegenwoordigd zijn. In artikel 4 van het voorstel staat dit comité duidelijk vermeld, en deze raadpleging en de inachtneming daarvan door de Commissie zijn ons inziens toereikend.
In de toelichting hebben we een dringende wens te kennen gegeven, namelijk dat er een Interventiefonds wordt ingesteld, een economisch fonds dat na het zich voordoen van een ramp ogenblikkelijk en doeltreffend in actie komt. We zijn van oordeel dat dit niet méér geld zou kosten. Het zou gewoon zo zijn dat de Commissie en de instellingen in geval van een ramp dagelijks en maandelijks geld sturen naar de verschillende landen om ze te helpen de ramp te boven te komen. De betekenis van een Interventiefonds zou gelegen zijn in de mogelijkheid om snel en doeltreffend te kunnen reageren.
Tot slot zou ik onze collega's willen bedanken die in de Commissie milieubeheer hebben meegeholpen aan de verbetering van het verslag, alsmede de vertegenwoordigers van de Commissie, die ons eveneens geholpen hebben, en het secretariaat van de Commissie milieubeheer en volksgezondheid, dat ook heeft bijgedragen tot de totstandkoming van het onderhavige verslag, dat gezien het aantal aanwezigen wellicht van weinig gewicht lijkt maar dat naar mijn mening werkelijk van buitengewoon groot belang is.

Díez de Rivera Icaza
Mevrouw de Voorzitter, ondanks de manmoedige pogingen van mevrouw de rapporteur om verbetering te brengen in het voor ons liggende voorstel voor een beschikking inzake een zo belangrijke kwestie als de civiele bescherming, blijft dit onder de maat en weinig consistent. Sinds jaren al moeten we het zonder een samenhangend en adequaat beleid ter zake stellen, omdat de intracommunautaire samenwerking op dit vlak ernstig tekort schiet - wat onder meer te wijten is aan het gebrek aan personeel -; dit ondanks het feit dat het Europees Parlement al sinds meer dan tien jaar telkens weer heeft verzocht om de instelling van mechanismen voor preventie, onderlinge bijstand, en scholing en om de invoering van nieuwe instrumenten voor technische doeleinden, voor de coördinatie en campagnes op het gebied van onderwijs en voorlichting aan de burger.
Ook in het vijfde actieprogramma voor het milieu was hieraan een speciaal hoofdstuk gewijd, meteen na het hoofdstuk over nucleaire veiligheid en bescherming tegen straling, terwijl, zoals we gisteren al zeiden, de gevolgen van Tsjernobyl iedereen nog vers in het geheugen lagen en liggen.
Maar als civiele bescherming voor de burgers van de Unie een essentiële kwestie is - en dat is het -, zoals het dat ook is voor het Economisch en Sociaal Comité en voor het Comité van de Regio's - ofschoon dit onderwerp vreemd genoeg pas aan de orde komt nu de vergadering op haar eind loopt -, hoe is het dan mogelijk dat dit onderwerp alleen is opgenomen in de eerste verklaring van het Verdrag betreffende de Unie, als een transnationale aanpak en samenwerking tussen de staten onderling op dit vlak van cruciaal belang zijn? De vaagheid en het haast dubbelzinnige karakter van artikel 3c), alsmede een gammele rechtsgrondslag, meer hebben we niet om ernstige milieurampen het hoofd te bieden, zoals die welke worden veroorzaakt door het weglekken van olie, ongelukken tijdens het vervoer van gevaarlijke stoffen, lekkages bij kerncentrales, branden door blikseminslag, enz. Daarom zou ik er persoonlijk voor pleiten dat deze kwestie op de agenda van de Intergouvernementele Conferentie komt te staan; ik zou mevrouw González Alvarez willen bedanken voor hetgeen zij gezegd heeft over het amendement dat ik heb ingediend.
Overigens moet gezegd dat iets altijd nog beter is dan niets. Het is waar dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming de tekst van de Commissie aanzienlijk heeft verbeterd, door de nadruk te leggen op de preventie, scholing, samenwerking en gedeelde verantwoordelijkheden, zonder voorbij te gaan aan de specifieke problemen van de kleinere eilanden noch aan de uiterst waardevolle samenwerking met de NGO's bij een groot aantal rampen.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, zou ik mevrouw González Alvarez nog een keer willen gelukwensen, ofschoon de burgers van de Unie naar ik vrees veel liever een meer ambitieuze en concrete tekst zouden hebben gezien.

Schnellhardt
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, bij civiele bescherming gaat het om een gebied dat tot nu toe min of meer aan de uiterste rand van de gemeenschappelijke bevoegdheid was ondergebracht. De lidstaten hebben door middel van bilaterale samenwerking gehandeld. Het thans voor ons liggende voorstel van de Commissie kiest het juiste uitgangspunt. Het vult de tot nu toe uitgevoerde gemeenschappelijke activiteiten op het gebied van civiele bescherming aan door een uniform actieprogramma.
Waar gaat het hier om? Het ontwerp van het actieprogramma gaat ervan uit dat de civiele bescherming binnen het gebied van de bevoegdheden van de lid-staten valt, want het effectieve optreden van de handelende personen op lokaal en regionaal niveau in geval van een ramp is van doorslaggevende betekenis voor snelle en effectieve hulp. Europese activiteiten moeten zich daarom beperken tot het aanvullend ingrijpen, namelijk daar waar er behoefte is aan grensoverschrijdend handelen. Kortom, het gaat om de uitwisseling van vakkennis evenals om wederzijdse hulp en uitwisseling van ervaringen.
Deze opvatting vormde de basis voor de activiteiten tot nu toe. Ik ben van mening dat we daaraan in principe moeten vasthouden. In het verleden is steeds weer gebleken dat er vooral veel behoefte was aan het uitwisselen van know-how . Ik juich echter ook de nieuwe voorgestelde maatregelen toe die betrekking hebben op het vermogen tot zelfbescherming van de Europese burgers. Een verhoogd vermogen tot zelfbescherming kan er aanzienlijk toe bijdragen dat door rampen ontstane schade wordt beperkt resp. verminderd.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft enkele aanvullende voorstellen gedaan met betrekking tot de inhoud van het toekomstige actieprogramma, waarmee mijn fractie het grotendeels eens is. Er bestaan echter verschillende uitgangspunten bij de vraag hoe het toekomstige actieprogramma moet worden uitgevoerd, met name bij de vraag wie er uiteindelijk beslist over de te nemen maatregelen. Tot nu toe was er het zogenaamde netwerk van correspondenten voor civiele bescherming, bestaande uit vertegenwoordigers van de lid-staten. Dit netwerk was verantwoordelijk voor de uitvoering van de Europese activiteiten. De Commissie stelt nu voor dat zij zelf het laatste woord moet hebben en, mevrouw Gonzáles Alvarez, dan is het nu juist niet het geval dat de commissie gewoon maar een keer haar mening hoeft te geven en dat deze dan wordt uitgevoerd, juist het tegenovergestelde is het geval.
De nieuwe commissie voor civiele bescherming, eveneens samengesteld uit vertegenwoordigers van de lid-staten, zou dus slechts een adviserende functie hebben. Ze hebben enkel het recht om te horen of de Commissie hun advies opvolgt of niet. Ik vind dat dat niet kan. Met nadruk wil ik het Parlement aanraden om hierbij een ander standpunt in te nemen. Ik pleit ervoor om de Raad het recht te geven om de uiteindelijke beslissing te nemen voor het geval en alleen voor het geval dat Commissie en commissie van mening verschillen. Ik ben me daarbij alleszins bewust van het feit dat het Europees Parlement in de kwestie van de comitologie een gedifferentieerd en kritisch standpunt inneemt en ik vind dat vaak ook terecht.
Het gaat me er echter niet om de Raad onbeziens de beslissingsbevoegdheid te geven en Commissie en Parlement de verantwoording te ontnemen. Het is veeleer onze taak om voor een activiteit aan de rand van de gemeenschappelijke bevoegdheid een geschikte gemeenschappelijke manier van handelen te vinden. Een oplossing zoals de Commissie die heeft voorgesteld, vind ik slechts aanvaardbaar als een eigen titel over de civiele bescherming in het verdrag zou worden opgenomen. Maar - en dan moet ik u tegenspreken, mevrouw González Alvarez - noch door de Commissie noch door de brainstorm-groep noch door het Parlement werd dit voorgesteld. Op de Intergouvernementele Conferentie wordt hier helemaal niet over gesproken. We krijgen deze passage niet in het verdrag en moeten daarom nieuwe vormen zoeken. Laten we consequent blijven en ons houden aan het kader van datgene wat we onszelf tot maatstaf hebben gezet en laten we op zijn minst gebruik maken van de comitologie.

Pollack
Mevrouw de Voorzitter, ik ben ingenomen met dit voorstel voor een actieprogramma voor civiele bescherming. Dit voorstel heeft lang op zich laten wachten, waarschijnlijk omdat het Verdrag, zoals wij al hebben gehoord, de Unie geen specifieke bevoegdheden op dat gebied heeft toegekend. Het programma moest dan ook op basis van het algemene artikel 235 worden voorgesteld. Wij kunnen alleen maar hopen dat het niet zal worden tegengehouden zoals het armoedeprogramma en het actieprogramma voor de ouderen, die dezelfde rechtsgrondslag hebben.
Er zijn goede redenen om het Verdrag op dit punt onverwijld te wijzigen, niet omdat de Europese Unie de lid-staten een beleid inzake civiele bescherming wil opleggen, maar omdat uitwisseling van ervaringen en maatregelen ter voorkoming van grensoverschrijdende rampen zoals overstromingen, branden en terreurdaden, als dat wenselijk is, op Europees niveau moeten kunnen worden gecoördineerd.
Ik ben er trots op dat ik de Londense brandweer, de grootste en wellicht de beste ter wereld, steun verleen. De Londense brandweer is de jongste jaren het slachtoffer geworden van forse financiële besparingen en bezuinigingsmaatregelen van de huidige conservatieve regering in Groot-Brittannië. Hij is een groot voorstander van de grensoverschrijdende uitwisseling met het oog op de voortzetting van zijn campagne ter bevordering van het Hazchem-systeem om zijn ervaring op het gebied van de rampenbestrijding met andere landen in de Europese Unie en misschien ook met meer oostelijk gelegen landen te kunnen delen. Ik reken erop dat het Parlement, wanneer dit belangrijke actieprogramma door de Raad is aangenomen, zal instemmen met de kredieten op de begroting van 1997. Ik hoop dat de Raad oor zal hebben voor onze argumenten ten gunste van het voorgestelde programma en dat hij het onverwijld zal goedkeuren.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie wil een woord van dank richten tot de commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming en tot de commissie begrotingscontrole, en in het bijzonder tot de leden González Álvarez en Gredler, voor hun werk en hun betrokkenheid inzake het verslag. Overal in de wereld gebeuren rampen. Alle burgers in Europa staan bloot aan een massa verschillende risico's. Daarbij kan het gaan om aardbevingen, bosbranden en vulkaanuitbarstingen in het zuidelijk deel van de Unie, en om overstromingen, barre weersomstandigheden en technologische risico's in de hele Unie.
De communautaire samenwerking inzake de civiele bescherming streeft naar verhoging van het veiligheidsniveau. Dat geldt voor zowel natuurrampen als technologische rampen voor burgers, milieu en eigendom. De belangrijkste onderdelen van deze samenwerking zijn dat men leert van elkaars ervaringen, lering trekt uit eerdere gebeurtenissen, en dat men de inspanningen in de lidstaten ten behoeve van de civiele bescherming coördineert. Het voorstel bevat ook een juridische grond voor begrotingspost B4-3300 inzake civiele bescherming en milieurampen.
Laat mij daarmee, mevrouw de Voorzitter, overgaan tot de ingediende amendementen. De Commissie is het met veel van die amendementen eens. De amendementen 3, 5, 6, 7, 9, 11, 12, 13, 15 en 19 vormen een verbetering en verheldering van de tekst en werken de voorstellen van de Commissie verder uit. De Commissie keurt ze in hun geheel of in essentie goed. Bepaalde amendementen moeten worden verduidelijkt. Dat geldt voor de amendementen 2, 4, 8, 10, 14, 20, 21, 22, 23, 24 en 31, die dus gedeeltelijk worden goedgekeurd.
Bepaalde amendementen kan de Commissie echter niet goedkeuren. Het voorstel van de Commissie inzake de procedure van het comité biedt naar onze mening het beste evenwicht tussen de instellingen, en daarom kunnen de amendementen 16, 17, 18, 27, 28 en 30 niet worden goedgekeurd. De Commissie stelt namelijk een comitéprocedure van type 1 voor. Een verandering in een andere procedure zou betekenen dat het besluitvormingsproces zou verliezen aan doelmatigheid.
Amendement 25 houdt in dat NGO's de mogelijkheid krijgen om communautaire financiële steun voor hun werk te ontvangen. De resolutie inzake wederzijdse hulp, die in juli 1991 is aangenomen door de Raad en vertegenwoordigers van de regeringen van de lid-staten, houdt echter in dat alleen bevoegde autoriteiten steun van de Unie kunnen aanvragen. NGO's zijn geen autoriteiten en kunnen dus niet worden geaccepteerd. Maar wij moeten bedenken dat ideële organisaties een zeer belangrijke rol spelen in de civiele bescherming van onze lid-staten. Daarom is er alle reden voor ons om ze aan te moedigen tot activiteit.
In amendement 26 wordt voorgesteld dat de Intergouvernementele Conferentie van 1996 de civiele bescherming een speciale rechtsgrond verschaft. Een actieprogramma is echter niet de juiste plaats om standpunten op tafel te leggen over de doelstellingen van de Intergouvernementele Conferentie en daarom kunnen wij dit amendement niet goedkeuren.
Door de ingediende amendementen is het voorstel inzake civiele bescherming naar mijn mening aanzienlijk verbeterd. Tegelijkertijd wil ik eraan herinneren dat er geen middelen zijn in de begrotingspost civiele bescherming, d.w.z. B-3300 voor 1996, ondanks het uitstekende verslag van de commissie milieubeheer. Dat is een omstandigheid die tot grote problemen zal leiden. De Commissie kan daarom geen steun verlenen aan activiteiten zoals de drie simulatie-oefeningen die dit jaar zullen worden gehouden in Italië, Zweden en aan de Duits-Nederlandse grens. Dit geldt ook door de Europese brandweerschool gehouden zomercursus in brandweer- en reddingsdiensten. De toestand kan echter verbeteren als het Parlement zonder aarzelen zijn goedkeuring verleent aan een verzoek om overboeking van gelden naar de begrotingspost civiele bescherming, - een verzoek dat de Commissie van plan is op zeer korte termijn in te dienen.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Gradin!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 19.45 uur gesloten)

