Wprowadzenie zrównoważenia w rybołówstwie UE przy pomocy podejścia opartego na maksymalnie podtrzymywalnym odłowie (debata)
Przewodnicząca
Następny punkt dotyczy sprawozdania posłanki Fragi Estévez, w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie wprowadzenia zrównoważenia w rybołówstwie UE przy pomocy podejścia opartego na maksymalnie podtrzymywalnym odłowie.
Carmen Fraga Estévez  
sprawozdawczyni. - (ES) Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że dziś u wybrzeży Andaluzji zatonął hiszpański kuter rybacki, w wyniku czego śmierć poniosły 3 osoby, a 5 uznano obecnie za zaginione. Proszę Parlament, aby podzielił smutek rodzin oraz pragnienie uratowania zaginionych marynarzy.
Przejdę teraz do omawianego dziś przez nas sprawozdania. Pierwszą rzeczą, na którą chciałabym dziś wskazać, jak to uznaje Komisja, a Parlament wielokrotnie powtarza, jest wyraźne niepowodzenie wspólnotowego systemu zarządzania rybołówstwem, który w ciągu wielu lat swojego istnienia nie zdołał zapewnić zrównoważonego charakteru zasobów, a jeszcze mniej uczynił dla wsparcia wydajnego i zyskownego sektora rybołówstwa.
Paradoksalnie ten system zarządzania jest jedynym, jaki nie stał się zasadniczą częścią poważnych reform przeprowadzonych w 2002 r. Z tego powodu Komisja musi łatać dziury tu i tam, starając się zaradzić nieracjonalnym odrzutom, wynajdując z dnia na dzień środki kontrolne i układając plany naprawcze, ale nie zajmując się zasadniczym problemem - ustanowieniem spójnych i aktualnych ram dla modelu zarządzania rybołówstwem.
Tak wygląda kontekst, w jakim otrzymaliśmy komunikat Komisji, w którym opowiada się ona za maksymalnie podtrzymywalnym odłowem, jako miarą dla długoterminowej działalności połowowej - teoretycznego modelu, starającego się połączyć najbardziej wydajne wykorzystanie gatunków z zagwarantowaniem zrównoważenia biologicznego. Problem polega na tym, że okazało się, że maksymalnie podtrzymywalny odłów, który jako pojęcie intelektualne i teoretyczne może być nieskazitelny, zawiera więcej niż trochę sprzeczności w zakresie jego praktycznego zastosowania i w rzeczywistości znaczna część społeczności naukowej uważa, że został on już w większości zastąpiony.
Problem polega więc na ponownym określeniu modelu w sposób, pozwalający na dostosowanie go do rzeczywistości panującej w społecznościach rybackich. W tym właśnie miejscu powstaje wiele pytań, dotyczących jak zrobić to, na co staraliśmy się zwrócić uwagę w sprawozdaniu i o czym Komisja w żaden sposób nie wspomniała w swoim komunikacie, który jest bardzo dwuznaczny i mglisty.
Oczywiście nie krytykujemy Komisji za zamiar wprowadzenia nowego modelu zarządzania, ale jej niezdolność do wyjaśnienia, w jaki sposób ma zamiar przezwyciężyć trudności związane z wprowadzeniem w życie maksymalnie podtrzymywalnego odłowu i uniknąć pułapek obecnych w obecnej konstrukcji tego systemu. Do pułapek tych należy znany nam fakt, że maksymalnie podtrzymywalny odłów wymaga serii wiarygodnych, dokładnych danych naukowych, podczas gdy dla przeważającej liczby gatunków uzyskanie takiego stopnia pewności jest niemożliwe.
Po drugie, model ten został stworzony w oparciu o eksploatację pojedynczej populacji, podczas gdy znaczna większość rybołówstwa Wspólnoty funkcjonuje w oparciu o wiele gatunków, co oznacza przełowienie lub niedołowienie wielu z nich, co jest oczywiście sprzeczne z obecną definicją maksymalnie podtrzymywalnego odłowu. Model ten nie funkcjonuje też w odniesieniu do gatunków pelagicznych. Wiemy też, że na stan populacji wpływają też inne czynniki, takie jak błędy w pobieraniu reprezentatywnej próby lub czynniki środowiskowe, które mogą skutkować niewłaściwym określeniem maksymalnie podtrzymywalnego odłowu.
Pewne jest natomiast, że ścisłe stosowanie maksymalnie podtrzymywalnego odłowu w krótkiej perspektywie czasowej doprowadzi do drastycznego w niektórych przypadkach pogorszenia możliwości połowowych, a więc i aktywności, dochodów oraz poziomu zatrudnienia we flocie Wspólnoty.
Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie podziękować wszystkim moim kolegom za ich wystąpienia i poprosić o przyjęcie sprawozdania, poprzez które Komisja Rybołówstwa chciałaby przede wszystkim wezwać Komisję Europejską najpierw do wyjaśnienia tych wszystkich niepewnych kwestii przed przeforsowaniem w stosunku do niektórych gatunków o wielkim znaczeniu gospodarczym takiego modelu, którego skuteczność jest w przypadku wielu gospodarek rybackich wątpliwa pod względem naukowym i gospodarczym. Komisja Rybołówstwa pragnie również zaapelować do Komisji o poważne spojrzenie na system zarządzania połowami, z zastosowaniem podejścia w oparciu o ekosystem, a następnie o zadecydowanie o sposobie dostosowania punktów odniesienia i wybranego modelu, w zależności od tego, czy jest on sporządzony w oparciu o MSY, czy o coś innego. Nie powinno się tego robić - i muszę położyć na to nacisk - bez uprzedniego przeprowadzenia analizy społecznej i gospodarczej następstw jego wdrożenia oraz środków niezbędnych dla przeciwdziałania jego wpływowi. Wszystkie te kwestie stanowią obecnie przedmiot wielkiej troski naszej i troski naszych sektorów.
Joe Borg
komisarz. -Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym podziękować sprawozdawczyni i wszystkim członkom Komisji Rybołówstwa za bardzo dokładne sprawozdanie dotyczące wdrożenia zrównoważonych połowów w oparciu o maksymalnie podtrzymywalny odłów (MSY).
Cieszę się widząc, że działamy w porozumieniu, zwłaszcza w odniesieniu do konieczności odejścia od rocznego systemu podejmowania decyzji, co pozwoli na zastosowanie bardziej stopniowego podejścia oraz lepszego planowania w sektorze. Bardziej długoterminowa metoda pomoże również uzyskać większą stabilność i zrównoważenie eksploatacji zasobów połowowych.
Jestem pewien, że zgadzamy się co do celów, w jakich pilnie musimy podjąć działania mające na celu poprawę bardzo złego stanu zasobów rybołówstwa w Europie w celu podwyższenia wielkości zasobów do zrównoważonych poziomów, co w dłuższej perspektywie wpłynie równocześnie na poprawę zyskowności sektorów rybackich.
Oprócz korzyści dla sektora, istnieje międzynarodowe zobowiązanie polityczne, które należy zrealizować. W szczególności doceniam i podzielam pogląd Komisji Rybołówstwa, że wspólna polityka rybołówstwa wymaga nowego modelu zarządzania w celu ustalenia wielkości połowów, odbudowy wyniszczonych rybostanów i dostosowania nakładu połowowego do zrównoważonych i przynoszących dochód poziomów.
Również, co bardzo ważne, dostosowanie nakładu połowowego do poziomów MSY stanowi najważniejsze pojedyncze posunięcie, jakie można przeprowadzić w celu ograniczenia odrzutów na wodach Europy.
Jestem świadom, że są też obawy. Wiele z nich podzielam i wiem, że wymagają one działania. Wiem przede wszystkim, że ocena MSY nie jest sprawą prostą. Istnieje wiele elementów naukowej niepewności, a samo to zagadnienie jest złożone z uwagi na skutki w ekosystemach i kwestie dotyczące łowisk mieszanych.
Nauka o rybołówstwie nie jest jeszcze w stanie dokładnie prognozować, jaki MSY będzie dotyczyć któregokolwiek konkretnego rybostanu lub kombinacji rybostanów. Ale nie wolno nam patrzeć wyłącznie na trudności. Nauka może nam powiedzieć, w którym kierunku powinno postępować rybołówstwo, aby poprawić odłowy i zredukować koszty. Nawet jeżeli punkt docelowy jest niewyraźny, to kierunek jest dobrze znany.
Powinniśmy zacząć iść we właściwym kierunku i stopniowo dokonywać oceny i przeglądu punktów odniesienia MSY w miarę rozwoju rybołówstwa.
Sytuacja dotycząca łowisk mieszanych wymaga dokładnej analizy oraz opracowania możliwie najlepszych rozwiązań w odniesieniu do potencjalnego odłowu w całym systemie rybołówstwa.
Takie stopniowe podejście umożliwi rozpoznanie aspektów środowiskowych, gospodarczych i społecznych. Jest to również podejście zastosowane w długoterminowym planie dotyczącym gładzicy i soli w Morzu Północnym, przyjętym w tym roku. Plan ten uważam za dobry model realizacji tego podejścia. Zgodnie z tym, co podkreśla sprawozdanie, musimy pilnie rozpocząć marsz we właściwym kierunku.
Pozwolę sobie tu podkreślić, że dzięki długoterminowym planom zarządzania zarządzanie rybołówstwem w praktycznym aspekcie podąża we właściwym kierunku, czyli odchodzi od nadmiernej eksploatacji i niekoniecznie zmierza ku ustalonemu celowi w ramach MSY.
Plany te obejmują przepisy dotyczące regularnych przeglądów celów, które pozwolą na przyjęcie celów MSY tam, gdzie to niezbędne - na przykład tam, gdzie dochodzi do zmian w środowisku naturalnym lub podlegają rewizji opinie naukowe.
Po drugie, zgadzam się, że ważne jest podejście do spraw rybołówstwa na poziomie lokalnym i zaangażowanie członków zainteresowanych stron w podejmowanie ważnych decyzji dotyczących wyboru celów, prędkości, z jaką powinniśmy podążać ku tym celom oraz właściwe połączenie takich środków, jak podatki, zarządzanie nakładem połowowym i dostosowania techniczne.
Komisja przygotuje tylko plany MSY w stosunku do poziomu regionalnego i wyłącznie po szczegółowej konsultacji z zaangażowanymi sektorami. Regionalne komitety doradcze będą odgrywać tu ważną rolę, a ich prace już się rozpoczęły. W tym procesie ważne są również analizy gospodarcze i społeczne. Komisja będzie załączać do wszystkich projektów planów zarządzania oceny wpływu, w ramach których poddane analizie zostaną aspekty gospodarcze, społeczne i środowiskowe tych projektów.
Zwiększone wsparcie dla badań nad rybołówstwem stanowi niezbędny element prac nad planami MSY. Programy ramowe, praca Komitetu Naukowego, Technicznego oraz Gospodarczego. ds. Rybołówstwa oraz wsparcie ze strony Międzynarodowej Rady Badań Morza będą ważne w tym kontekście - a będzie on stanowić obszar priorytetowy na następne lata.
W wielu przypadkach przejście w kierunku rybołówstwa w oparciu o MSY oznaczać będzie dostosowania zdolności floty i zmniejszenie nakładu połowowego. Europejski Fundusz Rybołówstwa został opracowany w sposób, który umożliwia państwom członkowskim planowanie rozbudowy zdolności floty krajowej i wykorzystanie współfinansowania z budżetu Wspólnoty do dostosowania wielkości floty do długoterminowych celów oraz uwzględnienie odpowiednich przepisów społecznych i gospodarczych.
Chciałbym też powiedzieć kilka słów na temat trzech poprawek zaproponowanych przez posła Schlytera. Komisja uważa, że metoda stopniowego przechodzenia na warunki MSY powinna w istocie stanowić zasadę ogólną. Nie we wszystkich przypadkach istnieje potrzeba zdecydowanego przejścia na MSY. Jeśli chodzi o naukową metodę dochodzenia do MSY, Komisja będzie zasięgać porady naukowej w zależności od przypadku. Nie powinniśmy osłabiać dyskusji naukowej przesądzając, które metody mogą być lepsze od innych.
Na koniec, jak to już mówiłem, prawdziwe jest twierdzenie, że Europejski Fundusz Rybołówstwa daje państwom członkowskim możliwość takiej alokacji pomocy publicznej, dzięki której możliwe będzie zrestrukturyzowanie flot połowowych zgodnie ze strategiami MSY. Nie należy jednak postrzegać tego jako rekompensaty, ponieważ sektor rybacki będzie końcowym beneficjentem nowej polityki, ale jako bodźca finansowego dla dokonania przemian.
Komisja będzie kontynuować dialog z sektorem rybołówstwa i rozpocznie omawianie szczegółowych planów długoterminowych dla całego szeregu połowów, mając na uwadze perspektywę MSY. Realizacja takich planów poprawi stabilność i produktywność rybostanów i sektora.
Oczekuję dalszych dyskusji z państwem na temat tych planów w późniejszym terminie, po opracowaniu przez Komisję ocen wpływu, konsultacjach z sektorem i przygotowaniu naszych projektów. Mamy do zrobienia wiele pracy i będę bardzo wdzięczny za państwa pomoc w rozbudowie tego obszaru polityki.
Avril Doyle
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani przewodnicząca! Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie posłanki Fragi Estévez, a w szczególności podkreślenie przez nią obaw związanych z tym projektem Komisji, ponieważ mam poważne zastrzeżenia do przyjęcia modelu maksymalnie podtrzymywalnego odłowu (MSY) jako punktu odniesienia dla zarządzania rybostanami.
Rok 2015 to data polityczna, a nie naukowa. W kontekście przełowienia dla jednych rybostanów jest już za późno, a dla innych - za wcześnie. Podczas, gdy projekt ma na celu maksymalne zwiększenie korzyści gospodarczych z rybołówstwa oraz utrzymanie zdolności rybostanów do tego, by przynosiły maksymalnie zrównoważone korzyści w długiej perspektywie, obawiam się, że nie mające wpływu na zmniejszenie poziomów odrzucanych połowów krytyczne błędy w modelu mogą spowodować nadmierną eksploatację, ponieważ założenia stanowiące podstawę dla obliczania poziomów połowów skonstruowane są w oparciu o dane dotyczące pojedynczych gatunków, łowisk położonych na płytkich wodach i nie uwzględniają różnorodności geograficznej i biologicznej.
Pochwalam cel w postaci bardziej skutecznej ochrony gatunków ryb, ponieważ musimy robić to wszyscy. Uważam jednak, że Komisja nie zbadała tego dostatecznie. Nie przeprowadzono dogłębnej oceny ryzyka popełnienia błędu w modelu MSY. Ponadto, dla dużej większości naukowców, jak i Organizacji Żywności i Rolnictwa ONZ, tradycyjny model MSY został zastąpiony przez nowatorskie metody, obejmujące ekosystem jako całość, a nie opierające się o przestarzałą koncepcję dynamiki populacji zwierzęcych.
MSY to tępe narzędzie, działające w oparciu o zbieranie nadwyżek produkcji w trakcie wysokiego przyrostu populacji, zanim osiągnie ona zdolność do samodzielnej egzystencji. Jest to też taka metoda, której zastosowanie w odniesieniu do łowisk wielogatunkowych może doprowadzić do przełowienia, ponieważ niemożliwe jest jednoczesne uzyskanie optymalnych poziomów wszystkich gatunków. Podobnie może stać się w odniesieniu do gatunków pelagicznych żyjących na głębokich wodach i akwenach otwartych, jak Morze Północne czy Atlantyk.
Jeżeli ten model zostanie przyjęty, to skutkiem tego będzie równoczesne załamanie się rybostanów i rynku. Wzywam komisarza, aby przyjął solidne, naukowe i oparte na materiale dowodowym podejście. Sam pan mówił, panie komisarzu, że nie należy szkodzić debacie naukowej. Zgadzam się z panem. Niech pan przyjmie naukowe, oparte na materiale dowodowym podejście i ponownie sprawdzi ten projekt, zamiast - z całym szacunkiem - tylko tańcować, chociaż już nieco na to za późno, tak, jak zagra panu Międzynarodowa Rada ds. Eksploracji Morza.
Paulo Casaca
w imieniu grupy PSE. - (PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie przewodniczący Komisji Rybołówstwa! Chciałbym zacząć od złożenia gratulacji dla sprawozdawczyni za jej doskonałą pracę oraz dla Komisji za komunikat, który spełnia jeden z wymogów, który sama zaaprobowała w 2002 r. w trakcie Światowego Szczytu w Johannesburgu, jak również jest zgodny z pierwszym z ośmiu celów wyznaczonych w trakcie tej konferencji. Komisja Europejska na pewno osiągnęła bardzo wiele w odniesieniu do tych ośmiu celów, ale chciałbym przypomnieć komisarzowi, że w 2007 roku mamy już cele na rok 2015 wytyczone w trakcie szczytu, który odbył się w 2002 r. Wydaje się, że fakt, że wciąż debatujemy nad tym komunikatem na obecnym etapie, oznacza, że nie udzielamy dość szybkiej odpowiedzi na stojące przed nami wyzwania o tak wielkiej skali.
Jestem zachwycony tym, co powiedział komisarz o potrzebie wprowadzenia nowego modelu zarządzania i ponieważ projekt kładzie nacisk na pojęcie zarządzania ekosystemem, myślę, że jesteśmy na właściwej drodze. Jeśli jednak uznajemy koncepcję maksymalnie podtrzymywalnego odłowu za coś radykalnie nowego, to mylimy się, ponieważ koncepcja ta - koncepcja teoretyczna - zawsze leżała u podstaw wyznaczania wszystkich kwot i całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC), które mogły być ustalane wyłącznie na podstawie tej koncepcji. Szkopuł w tym, że stosowanie tej koncepcji wiąże się z wieloma trudnościami, które zostały ponadto bardzo dobrze opisane przez naszą sprawozdawczynię i koleżankę, posłankę Doyle. Nie możemy opierać naszych działań wyłącznie o ślepe stosowanie tej koncepcji, lecz musimy próbować poprawić jej skuteczność, sprawdzając, w których miejscach zawiodła, a w których przyniosła dobre wyniki. Szczerze mówiąc, nie uważam, aby komunikat osiągnął ten cel. Aby dokonać postępu, musimy wykorzystać wszystkie inne dodatkowe środki.
To jest wyzwanie, jakie czeka Komisję, która - miejmy nadzieję - wkrótce przekaże nam dobre wiadomości.
Chris Davies
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Żałuję, że jest to jedna z tych okazji, przy których cieszę się, że Parlament posiada tak mało uprawnień w danej dziedzinie, zwłaszcza, że istnieje rzeczywista możliwość, że sprawozdanie to może zostać przyjęte w jutrzejszym głosowaniu.
Jeśli do tego dojdzie, niektórzy powiedzą: "w porządku, Parlament apelował do Komisji o ponowny przegląd jej projektów”. Nie chcę wykonywania ponownych gestów z zakresu public relations. Chcę, aby Komisja wiedziała, że jest co najmniej kilku posłów, którzy dogłębnie nie zgadzają się z tymi propozycjami.
Sprawozdanie Komisji z 2006 r. było słabe - naprawdę, ciepłe kluchy - i w zasadzie niewarte przelewania na papier. Były w nim projektowane tylko plany, plany i plany, lecz niezmiernie mało działań. Jednak to, co proponuje tu sprawozdawca - i Parlament - jest moim zdaniem jeszcze gorsze. Mówię zwłaszcza o jednym ustępie: "uznaje, że jeszcze nie nadszedł czas, aby proponować wprowadzenie systemu maksymalnie podtrzymywalnego odłowu [MSY].” Oczywiście, potrzebujemy dalszych analiz. A więc w momencie, gdy Komisja chce planów, my po prostu chcemy rozmawiać więcej na temat planów. A kiedy coś wreszcie zrobimy? Jeżeli zostanie ono przegłosowane przez Parlament, to mam nadzieję, że Komisja całkowicie tego nie uzna, ponieważ uważam je za całkowicie nieodpowiedzialne.
Pojawia się tu pytanie, słuszne pytanie, dotyczące metodologii, jaką trzeba byłoby zastosować w celu osiągnięcia statusu MSY. Szczerze powiedziawszy, wiemy, czego potrzeba. Połowa tego czasu to gra słów. Jeżeli dwie trzecie rybostanów jest łowionych bez zastosowania bezpiecznych środków biologicznych, to musicie zaprzestać połowów. Musicie odstawić floty do portów, zwolnić rybaków z pracy, być może wypłacając im odszkodowanie, do momentu odnowienia się zasobów i pojawienia się dla każdego szansy na długą, zdrową przyszłość. Musicie pozwolić na regenerację rybostanów.
Naprawdę, możemy omawiać takie szczegóły, w jaki sposób można osiągnąć doskonałość statusu MSY, jeżeli są ryby oraz długoterminowa gwarancja, że będą.
Panie komisarzu! Cenię pana bardzo wysoko. Od czasu naszego pierwszego spotkania podobało mi się to, co pan mówił. Mogę powiedzieć dwie rzeczy? Po pierwsze, jest pan słabo widoczny. Myślę, że pański gabinet trzyma pana na spotkaniach odbywających się w gabinecie. Myślę, że Europie potrzebny jest mistrz rybołówstwa i podobnie jak potrzebuje pan rozwiązać niektóre problemy, musi pan również pojawiać się przed obiektywami kamer i mówić o tym, co trzeba zrobić.
Druga sprawa: upłynęły już trzy lata z pana pięcioletniej kadencji. Było w jej trakcie dużo dobrych pomysłów, a za mało konkretów. Chciałbym, aby zapisał pan ważny rozdział w historii Unii Europejskiej, dotyczący pożałowania godnej wspólnej polityki rybołówstwa i jej reformy. Proszę więc, niech pan przestanie myśleć o sobie jako o przypisie, wyjdzie na scenę i sprawi, że coś się zacznie dziać!
Pięć lat temu byłem w Johannesburgu, gdzie Unia Europejska zadeklarowała przestrzeganie zasady zabezpieczenia statusu maksymalnie podtrzymywalnego odłowu do 2015 r. Nie mówimy o wdrożeniu polityki do 2015 r. Mówiliśmy o przywróceniu tych poziomów zasobów ryb do 2015 r. Nie powinien to być tylko kawałek - to musi być coś więcej.
Jeżeli mielibyśmy to zrobić w ciągu ośmiu lat, prawdopodobnie byłoby za późno. Musimy zacząć uzyskiwać efekty. Zanim tak się stanie, musi pan uważać każdy dzień za swoją klęskę.
Niech pan nie słucha Parlamentu, ani ministrów, którzy starają się za każdym razem pana zablokować. Niech pan się postara o efekty.
Carl Schlyter
w imieniu grupy Verts/ALE. - (SV) Pani przewodnicząca! Mogę zgodzić się z tym, co mówi poseł Davies. Ryby wymierają! A gdy wymrą, rybacy zostaną pozbawieni dochodu. A więc znacznie mądrzej jest zainwestować w przyszłość poprzez wprowadzenie już teraz maksymalnie podtrzymywalnego odłowu, zamiast maksymalnie dostępnego odłowu, który jak dotychczas stanowił politykę Unii. To jest całkowicie niezrównoważone!
Następnie możemy omówić braki naukowe w metodach oraz fakt, że jest to być może tępy instrument. Ale ogólnym celem polityki gospodarczej UE jest niska inflacja. I to jest naprawdę niezwykle tępy instrument. Nie był on jednak podobnie krytykowany. W takich przypadkach jest to znacznie ostrzejszy instrument. Za to chciałem podziękować komisarzowi. Zdaliście sobie sprawę, że polityka ta jest całkowicie błędna, nieskuteczna i staracie się ją naprawić.
Później będziemy omawiać problem odrzutów oraz zestaw środków, dzięki którym być może zaczniemy rozwiązywać problemy. Ale gdy mówimy o ocenach społeczno-gospodarczych, musimy uwzględniać dłuższą perspektywę czasową. To jest istota mojej poprawki. Bez niej moglibyście równie dobrze powiedzieć: "w porządku, rybacy nie chcą nic dziś robić!”. Odebranie zatrudnienia rybakom wszystkich przyszłych pokoleń, jest tylko (jeśli w ogóle czymkolwiek jest) złą oceną warunków społeczno-gospodarczych.
Pedro Guerreiro
w imieniu grupy GUE/NGL. - (PT) Uwaga ogólna do zasadniczych punktów sprawozdania, które ma kluczowe znaczenie dla sektora rybołówstwa: uważamy za istotne wskazanie różnic w długo- i krótkoterminowym zastosowaniu zasady zrównoważenia w rybołówstwie. Oznacza to, że długoterminowe plany mają na celu określenie celów lub tematów prowadzących do osiągnięcia po stosunkowo długim czasie stabilnej sytuacji, a środki krótkoterminowe powstają w oparciu o projekty sporządzane corocznie w celu skorygowania w krótkim okresie współczynnika śmiertelności połowowej, do czasu osiągnięcia poziomu proponowanego jako cel długoterminowy.
Jeśli chodzi o cel długoterminowy dla rybołówstwa, można zaakceptować główny cel ustanowiony w Johannesburgu - uzyskanie maksymalnie podtrzymywalnego połowu z rybostanów. Należy jednak zaznaczyć, że dla sformułowania celu maksymalnie podtrzymywalnego odłowu najważniejsze jest zastosowanie analizy naukowej, która pozwoli na określenie poziomu śmiertelności połowowej ryb, jaki będzie gwarantować maksymalne połowy, jakich będą mogły w zrównoważony sposób dostarczyć zasoby łowisk. Z tego powodu najważniejsze jest uwzględnienie naturalnych charakterystyk każdego zasobu łowisk, jak również poznanie charakteru i rodzaju technik połowowych. Aby ocenić właściwy dla długoterminowego celu poziom połowów, niezbędne jest zapoznanie się ze sporządzonymi przez naukowców prognozami, co oznacza, że prognozy te muszą zostać przygotowane w oparciu o wiarygodne informacje, że zostaną one przyjęte przez pracowników szczebla zarządzania i będą przestrzegane przez rybaków, cały czas zabezpieczając - i podkreślam, cały czas - sytuację gospodarczą sektora rybołówstwa oraz społeczności rybackich.
W praktyce, celem jest dokonanie oceny połowów w długoterminowej perspektywie i odpowiadającego im poziomu śmiertelności połowowej. W tym celu musimy wybrać kryterium zrównoważoności i określić poziom zapewniający maksymalnie podtrzymywalny odłów. Oto, gdzie zaczyna się prawdziwa debata.
Proponowano różne wartości dla poziomu śmiertelności połowowej ryb dla długoterminowego zarządzania zasobami w wyłącznych strefach ekonomicznych państw członkowskich. Różni naukowcy uważają, że lepiej jest ustalić śmiertelność połowową na poziomie F0,1, a nie na przykład FMSY, który uważają za mniej właściwy. Należy zaznaczyć, że FMSY, czyli śmiertelności połowowej, nie należy mylić z MSY - wysokością połowu.
Na koniec, zgadzam się, że najważniejsze jest uzupełnienie środków na rzecz zrównoważenia oceną konsekwencji społeczno-gospodarczych oraz oceną kosztów związanych z ich wdrożeniem.
Thomas Wise
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Nieczęsto członek Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa składa gratulacje sprawozdawcy w tej Izbie. W tym przypadku uczynię rzadki wyjątek.
Organizacja Żywności i Rolnictwa ONZ ocenia, że połowy 70% gatunków ryb na naszej planecie już osiągnęły lub przekroczyły poziom maksymalnie podtrzymywalnego odłowu (MSY). Wspólna polityka rybołówstwa, wraz z niechlubnym problemem odrzutów, jakie są jej skutkiem, wniosła istotny wkład w to, co potencjalnie stało się ciężką katastrofą ekologiczną - szczególnie na Morzu Północnym.
W latach 80-tych ubiegłego wieku rząd kanadyjski został ostrzeżony przez rybaków, że dorsz został niebezpiecznie przełowiony. Rząd zignorował ostrzeżenia i do 1992 r. połowy dorsza całkowicie upadły. Wydaje się, że podobna sytuacja zaczyna mieć miejsce na wodach Europy.
Sprawozdawczyni odnosi się do wadliwych analiz i nieodpowiednich rozwiązań, oferowanych w komunikacie Komisji, które opisuje jako nazbyt uproszczone. Komisja była ostatnio krytykowana za sposób zbierania i interpretacji danych statystycznych dotyczących spraw morskich. W trakcie niedawnego spotkania informacyjnego rząd brytyjski mówił o "braku niezbędnych danych o tym, jakie powinny być odpowiednie dane”. Interpretacja MSY przez Komisję opiera się na przestarzałych modelach i dogmatycznych pojęciach ekologicznych. Wyraźnie wskazuje ona na pragnienie uzyskania dalszych kompetencji za wszelką cenę.
Strata naszych rybostanów stanowi cenę zbyt wysoką i dziękuję sprawozdawczyni za uczciwą postawę i potępienie komunikatu Komisji. To na pewno coś oznacza, gdy eurofilska grupa PPE-DE powtarza stanowisko Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa. Ale wcześniej czy później zajmie je każdy.
Jean-Claude Martinez
w imieniu grupy ITS. - (FR) Pani przewodnicząca! Sprawozdania dwojga naszych kolegów, w tym posłanki Fragi, dotyczy tego nierozwiązywalnego problemu rybołówstwa - nierozwiązywalnego dlatego, że rybostany są ograniczone, a popyt stale rośnie. Toteż polityka rybołówstwa to nie WPR [Wspólna Polityka Rolna].
Od 1968 r. i Sicco Mansholta, Komisja przez 40 lat popełnia strategiczny błąd dotyczący WPR, który zakrawa na zbrodnię przeciw ludzkości: ludzkość potrzebuje zbóż i mleka, a dostawy, jak widać po wzroście cen, są niewystarczające.
Z polityką rybołówstwa rzeczy mają się inaczej. Błędy Komisji są skutkiem jej zwykłego, technokratycznego grzechu, ale nie strategicznej zbrodni. Zarządzanie rybostanami za pośrednictwem limitów TAC, kwot, FIFG-ów i MAGP-ów nie powiodło się. Komisja wydawała akty prawne na każdy temat: sieci, tonaży, wielkości floty, liczby jednostek i gdy już wszystko jest gotowe - jak mówi nam sprawozdawczyni - jest coraz mniej rybaków, mniej dorsza, a nawet mniej tuńczyka błękitnopłetwego w Morzu Śródziemnym. Stąd też gniew rybaków w czerwcu i lipcu. Na przykład tam, skąd pochodzę, w porcie Sète lub Le Grau-du-Roi, rybacy stosujący połów z użyciem sieci "thonaille” - tradycyjny połów małymi sieciami, protestowali, że nie mogą łowić począwszy od lipca.
Niemniej, pomimo tych wszystkich kontroli, całego zniszczenia i wszystkich sankcji - a pewnie kiedyś założą rybakom elektroniczne obroże, aby ich monitorować - zasoby są, zgodnie ze sprawozdaniem, zagrożone. Wspólna Polityka Rybołówstwa nie zadziałała - dlaczego? Ponieważ problem jest na skalę światową - łowią Chiny, Indonezja, Filipiny i Peru. Podobnie jak z winem - likwidujemy winnice, podczas, gdy reszta świata je zakłada, złomujemy nasze kutry, podczas, gdy Stany Zjednoczone budują ich więcej, a Rosja, Islandia i Norwegia rozbudowują silniki swoich jednostek.
Możecie wynaleźć wskaźniki, w rodzaju maksymalnie podtrzymywalnego odłowu, ale jeśli wasz sąsiad łowi więcej, to to, że będziecie łowić mniej, nie wpłynie na poprawę zasobów. Ponadto, ponieważ hodowla lub inaczej akwakultura nie stanowi rzeczywistego rozwiązania choćby z uwagi na pokarm dla ryb, rybołówstwo stanowi doskonały przykład, że poziom Wspólnoty jest zarówno zbyt wysoki, w przypadku połowów przybrzeżnych, a decyzja powinna zapaść na szczeblu lokalnym i za niski w przypadku połowów dalekomorskich. W takich przypadkach, albo szybko osiągniemy poziom światowy z pomocą naukowców, albo pod koniec XXI wieku będziemy chodzili do kina by łapać ostatnie rybki Nemo.
Jim Allister
Pani przewodnicząca! Z zadowoleniem przyjmuję to sprawozdanie, popieram je i wyrażam uznanie dla sprawozdawczyni. Całymi latami rozmawialiśmy o zrównoważonym rybołówstwie i o biurokratycznych kontrolach. Zasoby nie są przy tym lepsze, a rybaków jest coraz mniej i są coraz biedniejsi. Trudno oprzeć się uczuciu, że dotychczasowa polityka rybołówstwa jest beznadziejną porażką.
Rybacy mówią to od lat, ale dotychczas Komisja ich nie słuchała; nie słuchał też poseł Davies, który, jak się wydaje, chciałby jeszcze pogłębić tą klęskę. Całkowite dopuszczalne połowy (TAC) i kwoty, jako główny instrument kontroli okazały się katastrofą, powodując skandal związany z odrzutami i biedę wielu rybaków. Nawet w ramach modelu maksymalnie podtrzymywalnego odłowu mamy do czynienia z takim wadliwym nakładaniem się systemu kwot TAC na system nakładów połowowych. Należy to rozwikłać. Nie możemy mieć obu. Wszyscy pragniemy zrównoważonego rybołówstwa, ale oznacza to również stabilność dla rybaków. Oznacza to zniechęcenie do odrzutów. Oznacza to uproszczenie środków technicznych, a więc elastyczność. Osiągnijmy to tak szybko, jak to jest możliwe.
Rosa Miguélez Ramos
(ES) Pani przewodnicząca! Myślę, że jest już bardzo późno, wszyscy jesteśmy bardzo zmęczeni, i, jak sądzę, nieco wstrząśnięci straszną wiadomością o śmierci trzech rybaków i zaginięciu pięciu na wodach Kadyksu. Kuter należał do floty Barbate; myślę że takie wieści powinny skłonić nas wszystkich do myślenia, ponieważ wskazują na trudny charakter zajęcia, w trakcie którego w wyniku jednego wydarzenia może przepaść osiem osób.
Dlatego też myślę, panie komisarzu, że jednym z głównych problemów, jaki porusza ten komunikat jest to, że starając się ratować zasoby jedynie poprzez ograniczenie działalności połowowej, bez nałożenia obowiązków na inne podmioty gospodarcze, których działalność wiąże się z ekosystemem morskim, przyczynia się do utraty, także przez nas wszystkich, politycznych uprawnień, zwłaszcza, że dyrekcja Komisji odpowiedzialna za rybołówstwo jest również odpowiedzialna za sprawy morskie.
Moja druga obawa lub pytanie dotyczy tego, w jaki sposób Komisja zamierza zastosować MSY z praktycznego punktu widzenia, ponieważ wszystko wskazuje na to, że wiąże się to z problemami, problemami praktycznymi, zwłaszcza w przypadku łowisk mieszanych, na których różne gatunki oddziaływują na siebie wzajemnie, a poziom połowów, jaki wyznacza poziom nakładu, nie odpowiada MSY dla poszczególnych gatunków. Inny problem polega na tym, że na temat niektórych populacji brak jest jakiejkolwiek oceny.
Pewne jest to, że dotyczy to osób pracujących w tym sektorze. Mają one rację mówiąc, że luki poczynione we flocie Wspólnoty w celu spełnienia wymogów MSY, wynikających z tego politycznego zobowiązania, zostały natychmiast zapełnione przez przedsiębiorstwa z krajów trzecich, ponieważ rynek produktów rybnych podlega kontroli ze strony zapotrzebowania na stałe dostawy.
Ian Hudghton
Pani przewodnicząca! Całymi latami nie zawsze zgadzałem się z naszą sprawozdawczynią, panią Fragą Estévez, ale mogę się zgodzić z większą częścią tego sprawozdania. Mówi ono, że wspólnotowy system utrudnił kontrole i zachęcił do dokonywania odrzutów. Mówi ono też, że z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji stwierdzający, że obowiązująca polityka zarządzania rybołówstwem poniosła klęskę. Zwraca uwagę, że trudno będzie stosować model maksymalnie podtrzymywalnego odłowu do łowisk wielogatunkowych, co dotyczy większości akwenów, na których łowią szkoccy rybacy. Zauważa, że model ten jest nieodpowiedni w stosunku do gatunków pelagicznych.
Nie zgadzam się z wyrażeniem "wyeliminowana dyskryminacja” i będę wnioskować o przeprowadzenie jutro głosowania cząstkowego w celu jego usunięcia, ponieważ ze wcześniejszych rozmów ze sprawozdawczynią wiem, że jest to zaszyfrowany atak na względną stabilność, jaka musi zostać zachowana, jak długo mamy wspólną politykę rybołówstwa. Ale zgadzam się też z wcześniejszymi uwagami komisarza, który powiedział, że należy zacząć iść we właściwym kierunku. Po wszystkich latach bólu, zadawanego bezpośrednio przez wspólną politykę rybołówstwa, już teraz powinniśmy być gdzieś dalej.
Urszula Krupa
Pani Przewodnicząca! Mając jedną minutę, proszono mnie o zabranie głosu w imieniu polskich rybaków, którzy chcą oświadczyć, że wprowadzone rozporządzenie Unii Europejskiej, dotyczące zakazu połowów dorsza, dyskryminuje polskich rybaków, zwłaszcza przy powszechnej wiedzy na temat połowów w innych krajach.
Rybacy mają nadzieję, że treść rozporządzenia wynika z niewiedzy Komisji Europejskiej na temat prawdziwej skali połowów ryb na Morzu Bałtyckim prowadzonych przez poszczególne państwa. Domagają się oni nie tylko wycofania rozporządzenia, ale powołania specjalnej niezależnej komisji przy Parlamencie Europejskim w celu zbadania i wyjaśnienia zasad i sposobu szacowania ilości ryb na Morzu Bałtyckim po rozszerzeniu Unii w 2004 roku oraz poznania rozmiaru nieprawidłowości.
Catherine Stihler
Pani przewodnicząca! Kilkoro z nas będzie kwestionować znaczenie długoterminowego zrównoważenia komercyjnych rybostanów. UE podpiasała się pod zobowiązaniem przyjętym w trakcie światowego szczytu zrównoważonego rozwoju w Johannesburgu w 2002 r., dotyczącym osiągnięcia maksymalnie podtrzymywalnego odłowu w rybołówstwie do 2015 r.
Największe znaczenie ma teraz rozpoczęcie debaty nad sposobem realizacji celu w postaci zmniejszenia presji połowowej na wrażliwe gatunki. Ważnym elementem tego procesu jest sprawozdanie posłanki Fragi Estévez.
Zalety połowów przy niskich poziomach śmiertelności połowowej i budowanie bardziej odpornych zasobów rozrodczych zostały również przeanalizowane w sprawozdaniu w sprawie korzyści netto autorstwa komórki strategicznej kancelarii premiera Wielkiej Brytanii.
Jako Szkotka aż za dobrze znam taką presję na wrażliwe gatunki, takie jak dorsz z Morza Północnego, a tym bardziej trudności praktyczne stosowania planów zarządzania na łowiskach mieszanych, takich jak te u wybrzeży Szkocji. Te trudności nie zwalniają z obowiązku działania.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Komisja uznała potrzebę zaangażowania członków zainteresowanych stron oraz włączenie regionalnych komitetów doradczych (RAC) w projektowany proces urzeczywistnienia tego. Niektóre z komitetów RAC już zaczęły rozważać kwestię długoterminowego zarządzania oraz sprawę MSY. Ważne jest, że strategia jest opracowywana wspólnie z członkami zainteresowanych stron.
Na obecnym etapie nie możemy rozpraszać się omawiając kwestie techniczne tego, jaki model MSY ma zostać użyty i w jaki sposób. Bardziej istotne jest wprowadzenie lepszej równowagi w wielkościach połowów przy dostępnych rybostanach, dla zapewnienia bardziej zrównoważonej przyszłości.
Marianne Mikko
(ET) Panie i panowie! Pięć lat temu, w trakcie szczytu zrównoważonego rozwoju w Johannesburgu podjęliśmy zobowiązanie do ochrony rybostanów i szybkiego ich odtworzenia do poziomu zapewniającego maksymalnie podtrzymywalny odłów. Planowana zmiana w systemie administracyjnym wytycza znacznie bardziej ambitne cele w porównaniu z obecnym bezpiecznym poziomem i zasadą ostrożności. Oczywiście, należy dokładnie rozważyć wszelkie argumenty za i przeciw.
Unia Europejska potrzebuje elastycznego systemu zarządzania rybostanami oraz instrumentów szybkiego reagowania. Istnieje również potrzeba stworzenia długoterminowych planów w celu wprowadzenia rozsądnych, lecz nadal elastycznych dostosowań. Komisja Europejska zakłada, że na rybostany mają wpływ przede wszystkim połowy. Tymczasem znaczący wpływ na zasoby ma pogoda, drapieżniki, obce gatunki i trudności powstałe z winy człowieka. Nie została jeszcze przeprowadzona ocena wpływu na środowisko mającego przebiegać po dnie Morza Bałtyckiego gazociągu, który połączy Rosję z Niemcami, chociaż budowa już trwa.
Dla mnie powodem do wielkiego niepokoju jest niedawne pojawienie się w Morzu Bałtyckim meduzy Mnemiopsis leidyi. Jest to gatunek pochodzący z Ameryki, który w latach 80-tych spowodował niemal całkowitą zagładę rybostanów w Morzu Czarnym, a obecnie sieje spustoszenie w Morzu Kaspijskim. W ciągu jednego roku rozprzestrzeniła się ona od wybrzeży Szwecji do serca Morza Bałtyckiego. Nie wolno nam tracić czasu i czekać, aż rybostany w Morzu Bałtyckim ulegną zniszczeniu.
Dlatego też skutki nowego systemu administracyjnego muszą być badane w pierwszym rzędzie na poziomie regionalnym, a nie europejskim, ponieważ flota rybacka każdego państwa członkowskiego ma własne cechy charakterystyczne. Dla wdrożenia dalekowzrocznej polityki rybołówstwa niezmiernie ważne jest zaangażowanie regionalnych zespołów doradczych. Zmiany w systemie administracyjnym wymagają zmniejszenia liczebności flot połowowych i ich obciążenia, a więc oznaczają wielkie straty dla naszych przedsiębiorstw połowowych. Europejski Fundusz Rybołówstwa zwyczajnie nie dysponuje odpowiednimi środkami, aby zaradzić tak wielkim stratom.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Joe Borg
komisarz. -Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym odnieść się do wypadku, o którym mówiły posłanki Fraga Estévez i Miguélez Ramos. Podzielam ich zmartwienie i smutek w związku ze śmiercią rybaków i mam nadzieję na uratowanie zaginionych
Pozwólcie mi, proszę, poruszyć kilka spraw podniesionych w trakcie debaty, które okazały się co najmniej bardzo, wręcz skrajnie zróżnicowane, jeśli chodzi o drogę naprzód. Z debaty wynika jednak, że wszyscy podzielamy zdanie, że rybołówstwo należy jak najprędzej doprowadzić do zrównoważonego poziomu. Nie oznacza to, że proponujemy drastyczne i natychmiastowe działania. Musimy raczej wyznaczyć sobie cel w postaci stopniowego i elastycznego dochodzenia do maksymalnie podtrzymywalnego odłowu (MSY). Na każdym etapie będziemy ponownie oceniać wyznaczone cele i w razie potrzeby dostosujemy je do zmieniającej się sytuacji.
Innymi słowy, metoda MSY wyznacza nam kierunek, a nie koniecznie ustalony cel. Powtórzę, podejście MSY kieruje rybołówstwo we właściwą stronę - od nadmiernej eksploatacji w kierunku warunków mniej lub bardziej stabilnych połowów i niższych kosztów.
Podejście to powinno być elastyczne, tak, aby w miarę uczenia się lub zmian warunków środowiska i ekosystemów możliwe było stosowanie w jego ramach nowej wiedzy.
Pojawiło się pytanie, dlaczego MSY nie funkcjonował w odniesieniu do zasobów pelagicznych, oraz opinia, że nie jest on odpowiedni dla tego celu i przestarzały. Muszę powiedzieć, że w Europie i na świecie są skuteczne strategie zarządzania rybołówstwem. Chociaż ta koncepcja nie jest nowa, to nie znaczy, że jest ona nieaktualna. Ważne jest że jak długo wyznacza ona drogę zarządzaniu rybołówstwem i jest wystarczająco elastyczna, aby umożliwić regularne przeglądy, ma spore szanse na powodzenie.
Dobrymi przykładami pewnego rodzaju sukcesu mogą być zasoby takich ryb, jak czarniak, łupacz z Morza Północnego i makrela, poławiane blisko poziomu MSY i ogólnie stabilne i dochodowe.
Pozwolę sobie podkreślić jedną rzecz. Celem tego projektu nie jest karanie rybaków, którzy rzeczywiście muszą dokonać szeregu dostosowań, ale raczej próba osiągnięcia celu i obrania kierunku, dzięki któremu sektor będzie działać w bardziej stabilnym i zyskownym otoczeniu. Zgodnie z moim wystąpieniem otwierającym Europejski Fundusz Rybołówstwa umożliwia państwom członkowskim opracowanie środków dotyczących dostosowania zdolności i nakładów połowowych w kontekście planów długoterminowych, w tym przepisów społecznych i gospodarczych obejmujących odpowiednie wykorzystanie pieniędzy publicznych w ramach ich programów operacyjnych.
Inna sprawa dotyczy faktu, że MSY nie będzie funkcjonować w odniesieniu do łowisk mieszanych, ponieważ w przypadku nastawienia się na jeden gatunek w celu osiągnięcia MSY może to doprowadzić do jego wyniszczenia, podczas, gdy inne gatunki łowione na łowisku mieszanym będą eksploatowane niewystarczająco Myślę, że do sytuacji większości łowisk mieszanych należy podchodzić realistycznie. Przedmiotowe zasoby są w podobny sposób nadmiernie eksploatowane. Wyraźnie widać, że zastosowanie MSY do łowisk mieszanych będzie trudne i wymaga gruntownej analizy w zależności od przypadku. Problem łowisk mieszanych istnieje jednak i jeśli się nim nie zajmiemy, nie będzie poprawy i nie posuniemy się we właściwym kierunku.
Jeśli chodzi o konsultacje, Komisja jest przekonana o konieczności ich prowadzenia i udziale członków zainteresowanych stron. Od czasu przyjęcia celu MSY na szczycie w Johannesburgu odbyły się liczne konsultacje. W konsultacjach takich uczestniczyły państwa członkowskie, naukowcy i regionalne komitety doradcze, które analizują nasz projekt i starają się pomagać nam w wyborze najlepszej drogi. Dyskusje w sprawie planów będą prowadzone na późniejszym etapie, po opracowaniu przez nas ocen oddziaływania, skonsultowaniu ich z przemysłem i sporządzeniu naszych szczegółowych propozycji. Oczekuję dalszego dialogu z państwem na temat tych planów.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 6 września 2007 r.
