Tura pytań z udziałem przewodniczącego Komisji
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań z udziałem przewodniczącego Komisji.
Manfred Weber
Panie Przewodniczący! Chciałbym na początek z uśmiechem pogratulować wszystkim Kolegom i Koleżankom przetrwania alarmu pożarowego oraz bezpiecznego i spokojnego powrotu na tę salę.
Jako przedstawiciel grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) chciałbym skierować pytanie do przewodniczącego Komisji, który był zajęty oglądaniem zdjęć, jakie w ostatnich tygodniach otrzymaliśmy z basenu Morza Śródziemnego. Na zdjęciach mamy rzesze uciekinierów z Afryki, którym udało się dotrzeć do Europy, ale także tych, którym się to nie udało. W serwisach informacyjnych pokazywano rozbitków i tych, którzy zginęli.
Wszyscy dobrze wiemy, że mamy przed sobą wspólne europejskie wyzwanie polegające na znalezieniu rozwiązania pozwalającego zakończyć ten dramat i nieszczęścia uchodźców. W imieniu grupy PPE chciałbym prosić przewodniczącego Komisji, aby wypowiedział się, czy Komisja - a przede wszystkim Frontex - dysponuje wystarczającymi zasobami, czy my, czy Unia Europejska posiada wystarczające środki do podjęcia interwencji na miejscu i czy istnieją wystarczające podstawy ustawowe umożliwiające Europie działania w regionie Morza Śródziemnego.
Chciałbym też dowiedzieć się, jakiego rodzaju debaty prowadzi się z państwami pochodzenia (na przykład Tunezją i Egiptem) i czy my, Europejczycy, robimy postępy w tym zakresie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Pośle! Wszyscy ubolewamy nad ostatnimi wydarzeniami, które doprowadziły do śmierci wielu osób. Zgadzam się z Panem, że trzeba podjąć bardziej zdecydowane działania w tym zakresie.
Podjęto niezwłoczną decyzję o udzieleniu pomocy państwom Afryki Północnej - na kwotę ponad 1 mln euro - i pomoc ta będzie kontynuowana. Dzięki wspólnej operacji Hermes agencja graniczna Frontex koordynuje reakcję na rozległe naciski imigracyjne. Niezwykle ważne jest jednak, aby państwa członkowskie w regionie Morza Śródziemnego oraz państwa trzecie wspólnie kontynuowały i koordynowały swoje działania. Trzeba zrobić więcej.
Zatem moja odpowiedź na Pana pytanie brzmi: tak, potrzebujemy więcej zasobów dla Fronteksu. Trzeba pilnie przyjąć wnioski dotyczące umocnienia Fronteksu. Państwa członkowskie muszą też wykazać wolę polityczną, a przede wszystkim wzajemną solidarność oferując niezbędne zasoby techniczne i ludzkie. Jak Pan wie, Unia Europejska jako taka nie dysponuje wszystkimi tymi zasobami, a więc ich uruchomienie wymaga współpracy między państwami członkowskimi.
Manfred Weber
Panie Przewodniczący! Dziękuję Panu za ocenę sytuacji. Skoro twierdzi Pan, że potrzebujemy więcej zasobów dla Fronteksu, to chciałbym wiedzieć, czy Pan także uważa, że państwa członkowskie nazbyt niechętnie udostępniają zasoby służące wzmocnieniu Fronteksu. Mamy już narzędzia. Czy w tym przypadku państwa członkowskie nie były zbyt chętne, aby odpowiednio wesprzeć agencję Frontex?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji -Trwa debata na ten temat. Szczerze mówiąc, będzie to jeden z tematów posiedzenia Rady Europejskiej, które odbędzie się w tym miesiącu, w dniach 23-24 czerwca. Państwa członkowskie powinny nie tylko przyjąć złożony już wniosek dotyczący umocnienia Frontexu, ważne jest również zintensyfikowanie pomocy logistycznej: potrzebujemy więcej samolotów i statków, a dziś nie możemy ich zapewnić z naszego budżetu na szczeblu europejskim.
Uważam, że jest ku temu wola polityczna, ale trzeba to zrobić w sposób skoordynowany i Komisja do tego dąży: komisarz Malmström pracuje nad tą kwestią z państwami członkowskimi i mam nadzieję, że w tym miesiącu Rada Europejska potwierdzi nasze założenia.
Jednocześnie potrzebna jest nam również współpraca z państwami trzecimi. Osobiście byłem w Tunezji, gdzie rozmawiałem z premierem, który obiecał nam współpracę. Państwo to współpracuje z nami i obecnie dążymy do zawarcia między władzami Tunezji i naszymi agencjami kilku pragmatycznych umów logistycznych.
Przewodniczący
Nie wszyscy posłowie wrócili na salę po szkoleniu przeciwpożarowym.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - To prawda, zauważyłem, że niektórzy z moich koleżanek i kolegów posłów kontynuują szkolenie przeciwpożarowe.
Wczoraj komisarz Olli Rehn ogłosił w Komisji podjęcie kilku ważnych działań. Po pierwsze zwrócił się o wprowadzenie szeregu zmian do mechanizmu reagowania. Stwierdził, że mechanizm ten musi gwarantować państwom elastyczne linie kredytowe. Powiedział, że mechanizm ten musi dotrzeć na rynek wtórny, a co najważniejsze stwierdził, że można to osiągnąć dzięki obniżeniu swapów od ratingu AAA. To bardzo ważne, bo oznacza, że dzięki mechanizmowi reagowania dla obligacji AAA można swapować kredyty nieściągalne w państwach znajdujących się w trudnym położeniu.
Po drugie, powiedział też, że Komisja powinna rozpocząć analizowanie możliwości dotyczących euroobligacji - to tak na koniec.
Panie Przewodniczący Barroso! Moje pytanie do Pana brzmi: czy może Pan potwierdzić, że jest to także stanowisko Komisji? Po drugie, ponieważ czas nas goni, czy zaproponuje Pan wprowadzenie tych zmian do mechanizmu reagowania na następnym posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbędzie się za dwa tygodnie?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Chcę potwierdzić, że wszystkie koncepcje przedstawione przez komisarza Rehna mają moje pełne poparcie, więc nie będę powtarzał tego, co powiedział.
Jeżeli chodzi o europejski mechanizm stabilizacji, to obecnie znajdujemy się na etapie jego wprowadzania. Jak Państwu wiadomo, mam nadzieję, że wkrótce rządy podejmą decyzje w tej sprawie, mam również nadzieję, że w Radzie Europejskiej zapadnie decyzja potwierdzająca decyzje dotyczące europejskiego mechanizmu stabilizacji, oczywiście znają Państwo nasze stanowisko.
Co do euroobligacji, nie jest to nowy pomysł. Komisja, w tym jeden z moich poprzedników, od wielu lat proponuje euroobligacje. Rzeczywistość wygląda tak, że jak dotąd państwa członkowskie nie zaakceptowały tego pomysłu; tzn. w czasach kryzysu w Grecji Komisja zaproponowała łączenia zasobów i dzielenia kosztów długu, którą większość państw członkowskie w strefie euro odrzuciło. Uważam, że udało się nam osiągnąć pewien postęp jeżeli chodzi o przyjęcie koncepcji rozważenia kilku możliwości. Zawsze uważaliśmy, że koncepcja euroobligacji jest atrakcyjna pod warunkiem, że państwa członkowskie ją poprą, ale szczerze mówiąc jeszcze nam się to nie udało. Nie udało nam się i uważam, że dziś powinniśmy się skupić na europejskim mechanizmie stabilizacji.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - Nie wydaje mi się, aby kryzys, który dotknął Grecję i euro już minął. Nie minął. Dlatego musimy znaleźć instrument dodatkowe. Rzeczywiście, jednym z instrumentów dodatkowych jest to, co proponuje pan komisarz Rehn - swap długów nieściągalnych z niektórych państw na pakiet mniejszościowy euroobligacji o ratingu AAA. To droga w przyszłość. Euroobligacje te mogą być emitowane przez EFSF, europejski mechanizm stabilizacji albo w przyszłości przez nową agencję europejską. Nieistotne. Ważny jest mechanizm, ważne jest też, że po raz pierwszy, jak sądzę, komisarz Olli Rehn i Komisja dostrzegli, że jest to droga ku przyszłości.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Pośle Verhofstadt! Komisja jest organem kolegialnym. Myślę, że łatwiej Panu zgodzić się z tym, co mówi pan komisarz Rehn niż z tym, co ja twierdzę chociaż mamy dokładnie to samo zdanie.
W rocznej wizji wzrostu gospodarczego Komisja broniła wspólnej, bardziej intensywnej interwencji tego rodzaju na rynkach i proponowała ją; niestety, państwa członkowskie tego nie zaakceptowały. Mogę zatem potwierdzić, że współpracujemy; dążymy do większej elastyczności interwencji na rynkach, ale szczerze mówiąc uważam, że dziś powinniśmy się skupić na europejskim mechanizmie stabilizacji i oczywiście rozważyć możliwości dotyczące przyszłości euroobligacji, o ile państwa członkowskie są gotowe do wykonania kolejnego kroku.
Jan Zahradil
Panie Przewodniczący! Jak Pan wie, moja grupa składa się głównie z posłów z państw spoza strefy euro, ale oczywiście, jak już kilkakrotnie wspominałem, nie chcemy być świadkami upadku euro. Nasze systemy gospodarcze są na to zbyt od siebie zależne i dlatego muszę powiedzieć, że to, co się dzieje wywołuje w nas mieszane uczucia.
Otrzymujemy bardzo różne informacje na ten temat. Rada Europejska mówi jedno, Europejski Bank Centralny mówi co innego, a Międzynarodowy Fundusz Walutowy jeszcze coś innego. Przede wszystkim jednak mam wrażenie, że opinie polityczne nadal przeważają nad gospodarczymi, tak jak gdyby można było mamić rynki kilkoma obietnicami i uniknąć rzetelnego rozwiązania sytuacji.
Chciałbym wiedzieć, jakie jest stanowisko Komisji Europejskiej wobec restrukturyzacji długu państwowego. Wydaje się, że wolicie dalej wpompowywać więcej pieniędzy i udzielać nieskończonych kredytów gospodarkom znajdującym sie w poważnych tarapatach i stojących nad przepaścią zamiast dotrzeć do sedna i poważnie rozważyć możliwość restrukturyzacji ich długu państwowego, a moim zdaniem, w perspektywie długoterminowej nie da się tego uniknąć.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Pośle! Po pierwsze, niestety problemy gospodarcze, które mamy w Europie występują nie tylko w strefie euro. Niektóre z państw członkowskich spoza strefy euro także są zaangażowane w programy bilansu płatniczego realizowane przez Komisję i MFW.
Jeżeli chodzi o strefę euro, to tak jak Pan powiedział, między państwami członkowskimi, Radą, Komisją i Europejskim Bankiem Centralnym trwają debaty dotyczące ustanowienia jak najbardziej kompleksowej interwencji. Jak Pan wie, eksperci nie zawsze są zgodni, co do najlepszego sposobu reagowania. Prace nad tym nadal trwają.
Trzeba przyznać, że problemy te są niezwykle trudne i skomplikowane. Skala problemu jest bezprecedensowa i wymaga współpracy. Komisja jest niezwykle ostrożna w przekazywaniu informacji w tej sprawie, bo niektóre z tych kwestii mają ogromny wpływ na rynek. Jedno jest pewne: jak już mówiliśmy restrukturyzacja nie jest alternatywą dla bolesnych działań w zakresie konsolidacji budżetowej, którą wszystkie państwa członkowskie muszą przeprowadzić, aby skorygować rozbieżności między deficytem i długiem.
Daniel Cohn-Bendit
Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso! To prawda, że nie zawsze rozumiemy stanowisko Unii Europejskiej, ale właśnie je Pan wyjaśnił. Chciałbym powiedzieć o trzech sprawach.
Po pierwsze, nie powinno być więcej restrukturyzacji. Wszyscy wiemy, że w pewnym momencie restrukturyzacja długu, na przykład w Grecji, będzie przeprowadzana tylko dlatego, że rząd grecki musi odzyskać wiarygodność, a greckie społeczeństwo wymaga restrukturyzacji. W obecnej sytuacji panującej w Grecji nikt nikomu nie ufa, a już na pewno nie rządowi. Dopóki rząd nie zdoła zaproponować swoim obywatelom innej perspektywy na przyszłość niż jedynie oszczędności, dopóty nie zdoła odbudować gospodarki.
Dlatego najważniejszą rzeczą, którą Komisja i zainteresowane strony muszą przedyskutować jest konieczność odbudowania zaufania wśród mieszkańców Grecji, bez którego nie można przyjąć żadnych środków. Ale ciągłe trudności gospodarcze nie dają greckiemu społeczeństwu chwili na oddech i zastanowienie się. Dlatego ludzie się sprzeciwiają, co może być nadzwyczaj ryzykowne.
I ostatnia sprawa: uchylanie się od opodatkowania. Czy Europa nie mogłaby pomóc w tym Grecji? Grecy posiadają rachunki bankowe w Austrii, Luksemburgu, na Cyprze i w Szwajcarii. Dlaczego nie zamrozić tych rachunków, albo przynajmniej znieść tajemnicę bankową żeby grecki rząd mógł ocenić, w czym tkwi problem uchylania się od opodatkowania. Wzywamy ich do położenia kresu uchylaniu się od opodatkowania, ale jednocześnie nie proponujemy im żadnej pomocy. To nasze banki, europejskie banki przyczyniają się do uchylania się od opodatkowania.
José Manuel Barroso
Panie Pośle! Ma Pan słuszność, że w Grecji istnieje problem uchylania się od opodatkowania, chociaż moim zdaniem nie jest tego przyczyną problem strukturalny.
Aktualnie zajmujemy się kwestią tajemnicy bankowej. Jak Pan wie, w marcu 2009 roku wszystkie państwa członkowskie, a także Szwajcaria zgodziły się na wdrożenie standardu Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), który stwierdza, że państwo nie może odmówić udzielenia informacji, jeżeli inne państwo się o to zwraca uzasadniając odmowę tym, że informacje te są własnością banku lub innej instytucji finansowej. My, Komisja, ujęliśmy tę zasadę w dyrektywie w sprawie współpracy administracyjnej w obszarze opodatkowania, która weszła w życie dnia 11 marca 2011 r., a która niestety będzie stosowana dopiero od dnia 1 stycznia 2013 r.
Co za tym idzie kwestia tajemnicy bankowej była rozstrzygana na szczeblu europejskim z perspektywy prawnej i nie może stanowić przeszkody dla pełnej wymiany informacji między organami podatkowymi na ich wniosek. Jestem przekonany, że spełniono już wszystkie kryteria dotyczące współpracy administracyjnej, co pozwala państwom członkowskim i UE na udzielenie Grecji informacji w sprawie oszustw i uchylania się od opodatkowania.
Lothar Bisky
Panie Przewodniczący Barroso! Mam tylko krótkie pytanie. Cieszę się, że szczyt G-8 i forum e-G8 zajęły się kwestią internetu. Wiele osób zastanawia się, dlaczego ci, którzy sprawują władzę zajmują się internetem. Wiemy, jak ważny jest to obszar. Czy może nam Pan powiedzieć coś więcej na ten temat? Czy to jednorazowe zdarzenie, czy będzie kolejna debata? Czy ponownie znajdzie się w porządku dziennym?
José Manuel Barroso
Uważam, że prezydent Sarkozy miał doskonały pomysł, bo internet to zjawisko globalne. Wszyscy chcemy otwartego internetu. Uważam, że ogromnie przyczynia się do wiedzy i wolności. Jednocześnie internet często otwiera się na nadużycia: na przykład wykorzystywanie dzieci oraz przestępstwa polegające na nadużywaniu swobód oferowanych przez internet.
Odbyliśmy więc bardzo interesującą debatę z kilkoma znaczącymi osobami ze świata Internetu, szefem Google i panem Zuckerbergiem, szefem Facebooka, a także innymi. Rozmawialiśmy o tym, jakie uregulowania są właściwe dla internetu uwzględniając utrzymanie swobód i potencjału dla innowacji, które internet oferuje. Dlatego odbyliśmy debatę, w której wyniku potwierdzono, że internet pojawi się w porządku dziennym następnego szczytu G-8.
Lothar Bisky
Moja ciekawość dotycząca tego tematu nie została jeszcze zaspokojona, dlatego chciałbym Pana zapytać, czy jest Pan przygotowany, aby ogólnie opowiedzieć nam o przyszłych negocjacjach dotyczących Internetu, ponieważ jest to ważne i dalekosiężne narzędzie dla przyszłości.
José Manuel Barroso
Nie było żadnych negocjacji. Była to raczej bardzo ogólna wymiana poglądów, swego rodzaju burza mózgów. Wcześniej odbyła się konferencja pod hasłem e-G8, w której udział wzięli najważniejsze podmioty biznesu internetowego oraz autorytety w tej dziedzinie. Nie były to więc negocjacje; ja tak tego nie odbieram. Poprosiliśmy szefów najważniejszych spółek z branży internetowej żeby opowiedzieli nam, jak widzą przyszłość tej branży, a ponadto podzieliliśmy się z członkami G-8 naszymi obawami, zainteresowaniami i percepcją internetu. Nie prowadziliśmy jednak żadnych negocjacji, które przyniosłyby konkretne wyniki.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący Barroso! Usłyszeliśmy szereg zabawnych bajeczek na temat euro. Za każdym razem, gdy ja twierdziłem, że dane państwo będzie potrzebować ratunku finansowego, Pan mówił "ależ skąd, wszystko jest w porządku”. A teraz mamy czwartą interwencję - drugą w Grecji - chyba że dzisiaj znowu nam Pan powie, że nie jest ona konieczna. Ale pytanie, które chcę dziś zadać jest być może poważniejsze niż to, co do tej pory wydarzyło się w Grecji, Irlandii czy Portugalii. Dotyczy ono rzeczywistego kryzysu długu państwowego, przed którym za kilka tygodni możemy stanąć i który jest związany z problemem integralności Europejskiego Banku Centralnego.
Od miesięcy ostrzegam, że nie można dalej wykupywać większości własnych długów nieściągalnych. Panie Barroso! Czy zgadza się Pan, że finanse Europejskiego Banku Centralnego i jego integralność są dziś w poważnym i opłakanym stanie?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Nie, nie zgadzam się z tym. Uważam, że Europejski Bank Centralny to bardzo wiarygodna instytucja zarządzana z niezwykłym rozsądkiem i inteligencją. Wszystkie państwa członkowskie strefy euro respektują niezawisłość EBC. Oczywiście wiemy, że strefa euro ma pewne problemy. Jak już powiedziałem, trzeba uczciwie przyznać, że są to problemy dotyczące nie tylko strefy euro.
Niestety, pańska krytyka strefy euro ma jak zawsze charakter ideologiczny. Problemy długu nie są jedynymi. Dla przykładu przeciętnie zadłużenie w strefie euro jest niższe niż w Wielkiej Brytanii. Ale prawda jest taka, że mamy inne problemy, bo po raz pierwszy mamy unię monetarną bez bardziej zintegrowanego otoczenia instytucjonalnego. Właśnie dlatego dążymy dziś do kompleksowej interwencji, a EBC jest częścią działań podejmowanych na rzecz stabilizacji strefy euro.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD - Wracając do mojej retoryki, nie dalej jak wczoraj uznane grono ekspertów, Open Europe, przedstawiło pewne dane liczbowe w tej sprawie. Stwierdzili oni, że zaryzykowanie kwoty 190 miliardów euro ekspozycji EBC to zagrożenie dla greckiego państwa i banków. Jeżeli EBC pozwoli na uszczuplenie swoich aktywów o jedyne 4,25 %, doprowadzi do wyczerpania całej bazy kapitałowej. Czy zgadza się Pan z ustaleniami Open Europe, czy raczej zgadza się Pan z zapewnieniami pana posła Junckera sprzed kilku tygodni, że wobec tak poważnej sytuacji z euro musi Pan okłamywać opinię publiczną?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Przede wszystkim, ja nie kłamię, a Komisja zawsze przekazywała bardzo spójne informacje dotyczące wszelkich sytuacji. Sytuacja jest trudna; od samego początku szczerze o tym mówiliśmy i nie udajemy, że jest różowo.
Z tej perspektywy wiarygodność Europejskiego Banku Centralnego zależy od bezkompromisowej determinacji rządów strefy euro, aby uczynić wszystko, co możliwe dla zagwarantowania stabilizacji finansowej strefy euro, nie wątpię więc w wydolność systemu, działania w strefie euro i wiarygodność Europejskiego Banku Centralnego. Nie wątpię ani w zdolność Europejskiego Banku Centralnego do obrony interesów europejskich, ani w zaangażowanie państw członkowskich strefy euro w udostępnienie wszelkich gwarancji, jakich Europejski Bank Centralny potrzebuje, aby wypełnić swoją niezawisłą funkcję naszego banku centralnego.
Jeżeli chodzi o ekspozycję banków centralnych w Europie i poza nią są inne banki centralne znajdujące się w o wiele bardziej poważnej i niepewnej sytuacji niż Europejski Bank Centralny, który jest wiarygodnym, cieszącym się międzynarodowym uznaniem organem Unii Europejskiej.
Nicole Sinclaire
Unia Europejska jest coraz rozleglejsza, a w obliczu pojawienia się ogólnoeuropejskich partii politycznych coraz dotkliwiej niezdolna do osiągnięcia kolejnego consensusu. Dowodem na to jest przeciwne stanowisko Niemiec w sprawie libijskiej oraz włoski i francuski sprzeciw wobec uznawania wiz z Schengen.
Czy może Pan wytłumaczyć mnie i moim wyborcom, jak można prowadzić wspólną politykę w ważnych obszarach, na przykład stosunkach międzynarodowych i bezpieczeństwa bez konsensu, no chyba że zrezygnujemy z demokratycznych praw państw członkowskich do jednostronnego realizowania swoich aspiracji?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Szczerze mówiąc, nie rozumiem obaw kryjących się za Pani pytaniem. To prawda, jesteśmy unią 27 demokratycznych państw i uzgodniliśmy, że w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa decyzje należy podejmować jednogłośnie. Jeżeli państwa członkowskie nie podejmują jednomyślnych decyzji, to nie możemy podejmować decyzji za nie, a to świadczy o tym, że w pełni respektujemy demokratyczny charakter nie tylko naszej Unii, ale także naszych państw członkowskich.
Uważam, że w naszym interesie jako Europejczyków, europejskich obywateli jest, aby państwa członkowskie współdziałały w sprawach zewnętrznych. Jest oczywiste, że dziś w Europie nawet największe państwa członkowskie nie dysponują niezbędnymi wpływami ani środkami perswazji, aby prowadzić negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi czy Chinami i innymi potęgami jak równy z równym, ale wspólnie Unia Europejska może coś zmienić. Dlatego mam nadzieję, że proces ten doprowadzi do większej zbieżności między naszymi państwami członkowskimi w kwestii polityki zagranicznej.
Nicole Sinclaire
Wspomniałam przede wszystkim o partiach ogólnoeuropejskich. Czy mógłby Pan mi wyjaśnić, dlaczego podatnicy mieliby finansować partie polityczne na którymkolwiek ze szczebli? Może mógłby Pan wyjaśnić mi, na ile jest to użyteczne dla celów UE?
Mam jeszcze inne pytanie dotyczące Cathy Ashton. Zauważyłam, że rzadko uczestniczy w posiedzeniach Komisji. Czy Wielka Brytania jest należycie reprezentowana w Komisji?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Mamy tu dwa pytania. Po pierwsze, jak Pani wiadomo, Traktat jednomyślnie ratyfikowany przez nasze państwa członkowskie uznaje partie europejskie za ważne podmioty. Jest zatem powód ku temu, aby wspierać partie europejskie, bo są to podmioty europejskie uznane za takie przez nasz Traktat.
Po drugie, jeżeli chodzi o Cathy Ashton, jest ona nie tylko wiceprzewodniczącą Komisji, ale również Wysokim Przedstawicielem Unii ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. Ma niezwykle ambitne zadanie, które wymaga od niej reprezentowania Unii Europejskiej i z tego oczywistego względu ma więcej obowiązków wyjazdowych niż większość członków Komisji. Dokłada wszelkich starań, by być obecną na wszystkich posiedzeniach Komisji. Nie może być na nich wszystkich.
Chcę jednak podkreślić, że członkowie Komisji nie zasiadają w niej, aby reprezentować państwa. Nominują ich państwa, ale zasiadają oni w Komisji, aby reprezentować Unię Europejską. Przyjmując powierzone nam obowiązki wszyscy składamy przysięgę stwierdzając, że nie jesteśmy tam, aby reprezentować państwa, a wiarygodność instytucji wynika dokładnie z faktu dążenia do niezależności i służenia ogólnemu interesowi europejskiemu. Mogę Pani powiedzieć, że państwa członkowskie, w tym Wielka Brytania są bardzo dobrze reprezentowane w Radzie Europejskiej przez premierów, a w Radzie przez poszczególnych ministrów.
Martin Schulz
Panie Przewodniczący! Przepraszam za spóźnienie. Musiałem poczekać do końca.
Panie Przewodniczący Barroso! Chcę pana zapytać o trudną sytuację w jakiej my, Unia Europejska, jesteśmy. Rok 2008 był rokiem głębokiego kryzysu bankowości. W 2009 roku kryzys bankowości doprowadził do głębokiego kryzysu gospodarczego w gospodarce realnej. W 2010 roku przejęcie kosztów deficytów bankowych przez obywateli doprowadziło w końcu do głębokiego kryzysu budżetów narodowych. Temu głębokiemu kryzysowi budżetów narodowych towarzyszy szaleństwo cięć, prowadzące do dramatycznej sytuacji w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej, po części spowodowanej środkami, które wymogła Unia Europejska. Istnieje ryzyko, że po kryzysie bankowości, kryzysie gospodarczym i kryzysie budżetów narodowych rok 2011 i 2012 będzie rokiem kryzysu społecznego w Europie.
Dlatego chciałbym Pana zapytać, Panie Przewodniczący Barroso, czy Komisja jest przygotowana do omówienia z nami sposobu usprawnienia niedofinansowanej sieci pomocy socjalnej - systemów zabezpieczenia społecznego - w państwach członkowskich Unii Europejskiej, a zwłaszcza w państwach członkowskich najciężej dotkniętych kryzysem budżetowym?
Ponadto, czy jesteście gotowi do odbycia z nami ostatecznej debaty na temat euroobligacji, które pozwoliłyby na pozyskanie zasobów, które sami musimy zainwestować w gospodarkę, aby ułatwić wzrost i zatrudnienie w państwach członkowskich najciężej dotkniętych kryzysem?
José Manuel Barroso
Panie Pośle! Właśnie dziś Komisja przyjęła zalecenia krajowe dla każdego z 27 państw i skierowała notę wstępną, w której bardzo jasno wyrażamy tę obawę, o której Pan wspomniał, a która jest dla nas niezwykle istotna. Wszyscy dobrze wiemy, że oszczędności konieczne dziś dla zmniejszenia deficytów i długu są naprawdę niezwykle trudne.
Jednocześnie jesteśmy przekonani, że każde euro wydane dziś na odsetki od zadłużenia oznacza jedno euro mniej na szpitale, usługi zdrowia publicznego, edukację publiczną i zabezpieczenie społeczne. Na tym polegają prawdziwe trudności gospodarcze. Właśnie dlatego musimy się zaangażować w poważne konsultacje budżetowe, aby odbudować zaufanie, a jednocześnie wdrożyć reformy strukturalne niezbędne do zagwarantowania konkurencyjności przy jednoczesnym zabezpieczeniu tych, którzy znajdują się w najtrudniejszej sytuacji.
Myślę, że spodoba się Panu przyjęty dziś dokument. Dotyczy on wszystkich problemów związanych z rynkiem pracy: jak przyciągnąć więcej osób na rynek pracy, jak ująć ten wymiar społeczny we wszystkich naszych strategiach politycznych?
Musimy teraz sprawdzić, jak dużym polem manewru każde państwo dysponuje, aby osiągnąć przedmiotowe cele. Uważam jednak, że osiągnęliśmy porozumienie w sprawie tych celów.
Marco Scurria
(IT) Panie Przewodniczący! Szczerze mówiąc nie chciałem brać udziału w dyskusji o G-8, ale chcę skierować do pana przewodniczącego Barroso pytanie dotyczące kultury.
W Unii Europejskiej prowadzi się wiele programów zachęcających ludzi młodych - i pozostałych - do spotkań, aby stworzyć prawdziwą Unię. Dla wielu młodych ludzi i profesjonalistów takie programy, jak Comenius, Uczenie się przez całe życie, Młodzież w działaniu itp. to prawdziwe łączenie Unii Europejskiej, wzbudzające prawdziwie europejskie odczucia.
(Przewodniczący przerwał mówcy, aby wyjaśnić, że debata dotyczyła innego zagadnienia, a następnie poprosił go, aby kontynuował...)
Dlatego chciałbym wiedzieć, co ma wyniknąć z tych programów, przynajmniej na tyle, na ile Komisja może o tym opowiedzieć, zważywszy, że zbliżają się daty ich zakończenia i powinniśmy już skonsultować tę sprawę z komisją kultury i edukacji. Jak Komisja zamierza opracować następny program począwszy od roku 2014? Jestem przekonany, że problem ten jest przedmiotem szczególnego zainteresowania wielu osób aktywnie zaangażowanych w sprawy Unii Europejskiej i wielu młodych ludzi w naszych państwach.
José Manuel Barroso
Komisja żywo interesuje się wszystkim, co dotyczy promocji tego kulturalnego wymiaru w Europie i wymianą poglądów dowolnego rodzaju. Sam przywiązuję do tego ogromną wagę i już spotkałem się z przedstawicielami kilku najważniejszych stron zainteresowanych tą dziedziną.
Pod koniec bieżącego miesiąca przedłożymy wnioski dotyczące przyszłego finansowania wszystkich sektorów, w tym kultury. Oczywiście przygotujemy merytoryczne wnioski w tej dziedzinie. Myślimy o racjonalizacji instrumentów i jednoczesnej ochronie celów takich programów jak te, o których Pan wspomniał. Te programy przewodnie są niezwykle istotne dla Europy obywatelskiej i Europy, która uznaje wartość kultury.
Sarah Ludford
Będę się trzymać tematu. Wczoraj Komisja przyjęła obszerny pakiet sprawozdań i środków walki z korupcją, która kosztuje UE 120 miliardów euro rocznie - z grubsza tyle, ile wynosi ogólny budżet UE - a osiem państw członkowskich ocenia się na mniej niż pięć z dziesięciu punktów indeksu Transparency International. Komisja twierdzi, że wykonanie instrumentów antykorupcyjnych jest niezadowalające.
Czy zatem poruszenie problemu korupcji na szczycie G8 nie byłoby dobrym pomysłem? Jedyna wzmianka jaką udało mi się znaleźć, zresztą nie wprost, dotyczyła państw rozwijających się. Nie znalazłam żadnej wzmianki na temat tego, w jaki sposób bogate państwa powinny udowodnić wolę polityczną do rozstrzygnięcia problemu na naszym podwórku i udowodnić przywódczą rolę w tej dziedzinie. Czy szansa na podjęcie rozmów na temat korupcji podczas szczytu G-8 nie została zaprzepaszczona zważywszy, że jeden z jej członków, Rosja uzyskała 154 na 178 punktów, a wiele z naszych państw członkowskich uzyskuje słabe wyniki w indeksie Transparency International?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Problem korupcji poruszono podczas wyjazdowego posiedzenia z przywódcami afrykańskimi, ale mogę Panią zapewnić, że kwestie antykorupcyjne zajmą poczesne miejsce w porządku dziennym listopadowego szczytu G-20. Wspominam o tym, ponieważ uważam, że była to pożyteczna debata, bo występowanie zjawiska korupcji jest dowodem na to, że ktoś jest skorumpowany, ale także ktoś korumpuje, a więc omówienie tej kwestii z Afryką służyło poniekąd przyjrzeniu się członkom G-8.
Tak na marginesie, przekazałem im bardzo dobrą nowinę, ponieważ ogłosiłem, że Komisja zamierza uruchomić inicjatywy dotyczące przejrzystości w zakresie surowców - to dobra lub zła wiadomość, zależnie od perspektywy: mniejsza przejrzystość ułatwia pewnym reżimom generowanie zysków z zasobów krajowych oraz surowców w sposób pozbawiony przejrzystości, czasem - i trzeba o tym wspomnieć - przy współsprawstwie tak zwanego świata rozwiniętego. Taką perspektywę przyjęto w odniesieniu do tego problemu na ostatnim posiedzeniu G-8.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący Barroso! Przed chwilą mówił Pan o Europejskim Banku Centralnym (EBC), który określił Pan jako niezawisły. Problem w tym, że w świetle greckiego kryzysu EBC nie jest niezależny; opowiada się po konkretnej stronie. EBC jako bank komercyjny wykupił dziesiątki miliardów wątpliwych obligacji, a teraz opóźnia niezbędną restrukturyzację greckich długów.
Mam konkretne pytanie, a brzmi ono tak: co zamierza Pan zrobić, aby powstrzymać dwulicowy EBC przed blokowaniem trudnych, ale koniecznych kroków na drodze ku restrukturyzacji greckiej gospodarki?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Europejski Bank Centralny (EBC) jest bez wątpienia niezawisły, a jego niezawisłość potwierdza nie tylko Traktat - a zatem jest to niezawisłość prawna, jak i traktatowa - mogę też powiedzieć, że mam niemal siedmioletnie doświadczenie w częstych kontaktach z EBC i niejednokrotnie przekonałem się, że EBC nie potrzebuje naszego poparcia, aby udowodnić swoją niezawisłość. Mogę Pana o tym zapewnić.
Jeżeli chodzi o restrukturyzację, to, jak Panu wiadomo, analizujemy wiele możliwości. Bierzemy pod uwagę cała debatę, chociaż Komisja jasno przedstawiła już swoje stanowisko: jesteśmy przekonani, że restrukturyzacja nie jest alternatywą dla działań, które państwa członkowskie muszą podjąć w zakresie konsolidacji budżetowej i reformy strukturalnej. Takie jest nasze stanowisko i podtrzymujemy je.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Panie Przewodniczący Barroso, jeżeli chodzi o sprawę szczytu G-8, to chciałabym wiedzieć, czy cała kwestia regulowania rynków finansowych nie została ponownie odroczona, zwłaszcza wdrożenie podatku od transferu kapitału, zysków kapitałowych, likwidacji rajów podatkowych, likwidacji pochodnych i agencji ratingowych ze względu na obecny kompletny brak wiarygodności i całkowity brak przejrzystości. Na koniec chciałabym zapytać Pana także o problem związany z tym, co dzieje się w UE, w Grecji, Portugalii i Irlandii, gdzie wdrożono proces mający na celu przede wszystkim wymuszenie wprowadzenia instrumentów i procesów, które pogłębiają wykorzystywanie pracowników i załamanie gospodarcze w państwach i które, w perspektywie krótkoterminowej, przyczynią się do większego ubóstwa, bezrobocia i braku równości.
Czy nie uważa Pan, że jest to sprzeczne ze wszystkimi zasadami, które głosimy, w tym także z Traktatem?
José Manuel Barroso
Po pierwsze, Pani Poseł, jeżeli chodzi o problem z globalną regulacją finansową, to, jak Pani wiadomo, od ustanowienia G-20, jako nadrzędnego forum gospodarczego dla praworządności globalnej w sprawach finansowych, to właśnie G-20 ustanawia precedens w tych sprawach.
Niektóre z tych problemów do pewnego stopnia rozwiązano. Osobiście... mogę powiedzieć, że... zapoczątkowałem w G-8 debatę o podatku od transakcji finansowych, która dotyczy też problemu pomocy na rzecz rozwoju, a ja zdecydowanie opowiadam się za tym podatkiem. Komisja pracuje nad tą sprawą i wkrótce przedłożymy kilka wniosków.
Jeżeli chodzi o ogólny wymiar problemu, o którym Pani wspomina omówiono również sytuację w strefie euro. Tu możemy mieć zupełnie różne poglądy. Jesteśmy przekonani, że bez konsolidacji budżetowej i reform strukturalnych nie będzie szansy na promowanie naszego celu: społecznej gospodarki rynkowej.
Jacek Saryusz-Wolski
Panie Barroso! Podczas szczytu G-8 uczestnicy debatowali o zaangażowaniu w politykę sąsiedztwa w regionie Morza Śródziemnego. Pan sam w imieniu Unii Europejskiej przeznaczył 1,24 miliarda euro twierdząc, że to na sąsiedztwo, co może zostać zrozumiane tak, że te środki są tylko dla Południa.
Ze śródokresowej wersji dokumentu Komisji wiemy, że w fazie wstępnej 150 milionów euro z 1,24 miliarda euro przeznaczono dla Wschodu, a cała resztę dla Południa. Jest to sprzeczne z zasadą symetrii i równego traktowania obu regionów sąsiadujących. Jak Pan to wyjaśni? Na co naprawdę i faktycznie przeznaczono kwotę, o której Pan wspomniał w kontekście polityki sąsiedztwa z południowym regionem Morza Śródziemnego?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Pośle! Drogi Przyjacielu! Chcę bardzo szczerze powiedzieć, że doskonale rozumiem Pana obawy dotyczące sąsiedztwa wschodniego, ale uważam, że konkurencja między Wschodem a Południem nie jest najważniejsza: potrzebujemy obu. Dziś ważne jest to, aby pomóc tym, którzy potrzebują naszej pomocy i aby zrobić to skutecznie.
Podejście, które przyjęliśmy w przeglądzie polityki sąsiedztwa jest jasne. Nie alokujemy zasobów według podziału na Wschód i Południe, ale zależnie od postępu osiągniętego przez każdego z partnerów na drodze do reform, albo - jak Pan woli - dajemy więcej za więcej. Ci, którzy robią więcej, którzy udowadniają, że zasługują na więcej, dostają więcej. Nie przygotowujemy wcześniej kopert - to dla państwa A, a to dla państwa B - państwo musi udowodnić, że zasługuje na wsparcie.
Uważam, że to właściwe podejście i w tym przypadku oczywiście wypełnimy nasze zobowiązania zarówno wobec partnerstwa z Europą Wschodnią - niezwykle ważnego - ale także wobec naszych partnerów w regionie Morza Śródziemnego.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie Barroso! Moje pytanie wiąże się z ostatnim pytaniem i Pana odpowiedzią.
Przed chwilą mówił Pan o pomocy, którą przyrzekł Pan podczas szczytu G-8 w Deauville G-8, głównie dla wschodzących gospodarek arabskich: 40 miliardów dolarów w większości w formie kredytów z Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) plus około 15 miliardów euro z Unii Europejskiej i państw członkowskich.
Wspomniał Pan o warunkach, których dotyczy moje pytanie. Pomoc ta rzeczywiście jest uzależniona od dobrze Panu znanych pewnych kryteriów: systematycznych, wolnych wyborów, wolności zrzeszania się, wolności prasy, wolności słowa, zwalczania korupcji, niezawisłości wymiaru sprawiedliwości, reformy wojska i reformy policji.
Chciałabym wiedzieć, kto tak naprawdę ocenia, czy kryteria są wypełniane, zwłaszcza w odniesieniu do tych wschodzących gospodarek arabskich. Czy nasz Parlament jest w pełni zaangażowany w ocenę zgodności z ustalonymi warunkami, czy będzie to uprawnienie uznaniowe Rady?
José Manuel Barroso
Nasza koncepcja, z którą mam nadzieję się Pani zgodzi, polega na tym, że to Komisja powinna koordynować to działanie. Rzeczywiście, jestem niezwykle dumny, że to Komisja i wysoka przedstawiciel zaprezentowali projekt naszej doraźnej interwencji: partnerstwo na rzecz demokracji w Afryce Północnej oraz południowym regionem Morza Śródziemnego, a także partnerstwo na rzecz wspólnego dobrobytu. Dziś Rada uznaje, że dobrze byłoby, gdyby Komisja koordynowała wykonywanie, a Komisja musi oczywiście przekazywać Parlamentowi sprawozdania w tej sprawie. Dlatego mogę jedynie przyklasnąć wszelkim przejawom zainteresowania i działaniom podejmowanym przez parlament na rzecz silnego zaangażowania się w tę sprawę.
Wydarzenia zachodzące obecnie w niektórych państwach arabskich mają tak naprawdę ogromne znaczenie strategiczne nie tylko dla tych państw, ale także dla demokracji globalnej, dla rozwoju świata muzułmańskiego i dla nas tu, w Europie. Dlatego wszystko, co możemy zrobić, aby zmobilizować nie tylko instytucje UE, ale także nasze społeczeństwa do udzielenia naszym sąsiadom pomocy w przejściu do demokracji, jest niezwykle ważne i mogę się tylko cieszyć z zainteresowania, jakie przejawia Parlament Europejski.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Panie Przewodniczący! Jeżeli chodzi o problem G-8, to według pewnych informacji finansowych, jakie czytałem, w 2009 roku ogólnoświatowy PKB wynosił 58 bilionów dolarów, a podaż pieniądza wynosiła 615 bilionów dolarów. Jednocześnie, jeżeli chodzi o temat "polityki pieniężnej”, która jest przedmiotem Pańskiej troski potwierdzono, że USA emituje nowe środki płatnicze, nowe dolary, a nasza Unia nie.
Ekonomiści nie zgadzają się co do wielu spraw; ale historia nauczyła nas dwóch rzeczy: po pierwsze, że nie można uratować bankruta udzielając mu drogich kredytów i po drugie, że nadzwyczajne oszczędności nigdy nie prowadzą do zmniejszenia deficytu makrogospodarki w recesji, która nie jest w stanie zdeprecjonować swojej waluty. Panie Przewodniczący! Pilnie potrzebujemy euroobligacji. Czy postrzega je Pan jako środek przeciwdziałania spirali większej emisji nowych środków płatniczych w USA?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Rzeczywiście, pytanie to powinno znaleźć się w pierwszej części debaty, ale mogę odpowiedzieć szanownemu panu posłowi twierdzeniem, że przez lata stanowisko Komisji było bardzo otwarte i tak naprawdę sprzyjające koncepcji euroobligacji. Koncepcję euroobligacji jako pierwszy wprowadził jeden z moich poprzedników.
Realia są takie, że nie osiągnięto porozumienia między państwami członkowskimi. Na dzień dzisiejszy państwa członkowskie uzgodniły utworzenie europejskiego mechanizmu stabilności. Po utworzeniu będzie on międzynarodową instytucją finansową numer jeden - najważniejszym na świecie pod względem stabilizacji finansowej. Uważam, że na nim powinniśmy skupić nasze działania.
Jednocześnie jesteśmy otwarci na przedyskutowanie z państwami członkowskimi - i oczywiście z Parlamentem - kilku możliwości dotyczących możliwości wprowadzenia euroobligacji pod warunkiem, że państwa członkowskie są skłonne rozważyć taką możliwość. To oczywiście niezwykle ważne i decydujące.
Andrew Henry William Brons
Ostatni szczyt G-8 chciał zostać zapamiętany, jako ten, który przeznaczył 40 miliardów dolarów na obalenia dyktatury oraz wprowadzenie demokracji w Tunezji i Egipcie. Ale w oświadczeniu G-8 stwierdzono, że będzie wspierać państwa w regionie zmierzające nie tylko ku demokracji, ale i gospodarce rynkowej. Chcę, aby państwa te "czerpały korzyści z globalizacji” i zaangażowały się w "integrację inwestycji”, co oznacza ułatwienie państwom G-8 generowanie zysków z tych państwach, a następnie wyciąganie z nich pieniędzy.
Nie jestem przeciwko temu, że od odbiorców pomocy oczekuje się ustanowienia i utrzymania demokratycznych instytucji i procedur. To dobrze. Ale czy dyktowanie odbiorcom, które strategie polityki gospodarczej powinny wybrać, a które odrzucić nie jest zbrodnicze? Darczyńcy zdecydowanie nie mają prawa pouczać tych nowych demokracji, jakie demokratyczne decyzje powinny podjąć.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Zgadzam się z perspektywą przyjętą przez G-8. Uważam, że w naszym wspólnym interesie leży nie tylko stworzenie otwartego społeczeństwa, ale także otwartych gospodarek. Państwa te to nasi sąsiedzi i uważam, że najlepszą metodą udzielenia im pomocy jest rynek.
Jeżeli pozostaną w izolacji, nigdy nie będziemy w stanie zagwarantować takiej kwoty pieniędzy, jakiej potrzebują. Jak Pan zapewne wie, realia na przykład w krajach Maghrebu są takie, że wymiana handlowa między nimi niemal nie istnieje. Proszą nas o otwarcie naszych rynków, ale same nie prowadzą ze sobą wymiany handlowej. Uważam, że istotne jest, abyśmy powiedzieli im: tak, jesteśmy gotowi was wesprzeć, ale powinniście również otworzyć waszą gospodarkę i zintegrować ją z gospodarką światową.
Rzeczywiście, zauważamy, że postęp danego państwa jest w oczywisty sposób związany z jego zdolnością do integracji z gospodarką globalną. Wystarczy spojrzeć na Azję, której państwa to jeszcze nie demokracje; ponieważ zdołały się otworzyć, mogły uczestniczyć w gospodarce globalnej i osiągnąć pewne korzyści dla dobra swoich obywateli.
Gabriele Albertini
(IT) Panie Przewodniczący! Panie Przewodniczący Barroso, w deklaracji końcowej szczytu G-8 dotyczącej Bliskiego Wschodu stwierdza się: "Negocjacje to jedyna droga do kompleksowego i trwałego rozstrzygnięcia konfliktu. Wzywamy władze izraelskie i palestyńskie do przestrzegania obowiązujących umów o współpracy oraz powstrzymania się od działań jednostronnych, które mogłyby zagrozić postępowi i dalszym reformom”.
Czy Unia Europejska - ważny interlokutor G-8 - popiera to oświadczenie? Jeżeli tak, czy powiedział Pan o tym stronie palestyńskiej, która podczas wrześniowego posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego ONZ planuje podjęcie działań jednostronnych?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Jeżeli chodzi o proces pokojowy na Bliskim Wschodzie, to nie przypominam sobie żeby w ostatnich 30 latach odbyło się chociaż jedno międzynarodowe spotkanie, na którym nie poruszono by tego problemu. Powtórzyliśmy nasz naglący apel o wznowienie procesu pokojowego i wezwaliśmy obie strony do ponownego zaangażowania się w merytoryczne debaty prowadzące proces pokojowy na Bliskim Wschodzie do szczęśliwego końca.
Wszyscy poparliśmy nową wizję USA w sprawie zawarcia przełomowej i dalekosiężnej umowy ramowej. Ale szczegóły tej wizji wywołały różne reakcje. Szczerze mówiąc partnerzy z G-8 różnie podchodzą co współpracy Hamas-PLO oraz do problemu granic z 1967 roku.
Przy stole negocjacyjnym pojawiły się też pewne obawy dotyczące ryzyka związanego z możliwym dążeniem Palestyńczyków do jednostronnego zdobycia uznania na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Mogę Państwu powiedzieć, że sprawę tę omawiamy również z państwami członkowskimi i mam nadzieję, że my w Europie wypracujemy wspólne stanowisko w tej sprawie.
Malika Benarab-Attou
(FR) Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso! Jak już wspomniano, państwa G-8 podjęły decyzję o przyznaniu Tunezji i Egiptowi kwoty 40 miliardów dolarów. Ale Unia Europejska musi zabezpieczyć pole dla większej przejrzystości, widoczności i identyfikowalności; krótko mówiąc lepszego zarządzania tą pomocą.
Musimy się skupić na czterech podstawowych punktach: po pierwsze, na zapewnieniu, że współpraca na rzecz rozwoju będzie zgodna z zasadą demokracji i bezwzględnej przejrzystości; po drugie, na zagwarantowaniu poszanowania praw człowieka; umocnieniu roli i zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz reformowaniu systemu zarządzania, który dotyczy pomocy przy większym zaangażowaniu ze strony Parlamentu Europejskiego.
Panie Przewodniczący Barroso! UE musi móc zagwarantować, że pomoc ta dotrze do obywateli, dla których jest przeznaczona. Jakie konkretne środki UE planuje w tym względzie?
José Manuel Barroso
Pani Poseł! To, o czym Pani mówi, dokładnie odzwierciedla moje przemyślenia. Całkowicie się z Panią zgadzam. Teraz zamierzamy to uczynić z pomocą kilku instrumentów, dzięki którym będziemy mogli sprawdzić, czy zobowiązani podjęte przez wszystkie państwa partnerskie są przestrzegane i realizowane z zaangażowaniem. Mogę powiedzieć, że wszystkie te programy będą kontrolowane nie tylko przez biura Komisji, ale także przez wysoką przedstawiciel, która mianuje specjalnego przedstawiciela dla przedmiotowego regionu. Uważamy, że będziemy w stanie pomóc tym państwom właśnie poprzez tego rodzaju dialog, przede wszystkim zwiększenie udziału społeczeństwa obywatelskiego.
Niedawno byłem w Tunezji, gdzie spotkałem się nie tylko z rządem i przewodniczącym republiki, ale także z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, organizacji kobiecych i związków zawodowych. Przekonałem się, jak bardzo ważne jest dla nich nasze zaangażowanie, ale także zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego. Powtórzę to, co powiedziałem już pani poseł Sarnez: zaangażowanie Parlamentu Europejskiego byłoby niezwykle ważne także w tym obszarze, w kontekście stosunków z szybko rozwijającymi się parlamentami i partiami politycznymi w tych młodych i nowych demokracjach.
Georgios Koumoutsakos
(EL) Panie Przewodniczący! Na ostatnim szczycie G-8 dyskutowaliście na temat gospodarki ogólnoświatowej i uzgodniliście, że działania powinny skupiać się na celach efektywności finansów publicznych, odnowie gospodarczej i dążenia do pokonania bezrobocia. A wszystko to dla dobra społeczeństwa i ogółu.
Jeśli jednak weźmiemy przykład Grecji, to dziesiątki, setki tysięcy obywateli całkiem spontanicznie wyległy niedawno na plac i ulice wokół siedziby greckiego parlamentu bez niczyjego nakazu, aby głosem pełnym gniewu domagać się godnych warunków życia i szans. Panie Przewodniczący! Musi Pan przyznać, że żadna polityka nie będzie skuteczna, jeżeli społeczeństwo jej nie popiera, a przynajmniej nie toleruje. Polityka w Grecji znajduje się w potrzasku dylematu między wyczerpującymi oszczędnościami a bankructwem.
Czy martwią Pana te zmiany społeczne? Są to główne problemy polityczne. Jaki komunikat przekaże Pan obywatelom, którzy godnie i spokojnie domagają się szans i lepszej przyszłości dla nich samych, ich rodzin i dzieci?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Przede wszystkim chcę wyrazić moją solidarność z obywatelami Grecji. Wiem, jak trudny to czas dla Grecji. Ale jestem też przekonany, że obowiązkiem liderów politycznych rządu czy opozycji szczebla europejskiego i krajowego jest zademonstrowanie, co państwa powinny zrobić. Bez konsolidacji budżetowej, bez reformy strukturalnej Grecja nie wyjdzie z kryzysu.
Realia są takie, że pewne bolesne działania są w Grecji nieuniknione, a każdy kto twierdzi inaczej okłamuje obywateli Grecji. Apeluję do greckich przywódców, aby uczciwie wyjaśnili mieszkańcom Grecji trudne decyzje, które państwo to musi podjąć. Będziemy ich wspierać.
To ja zaproponowałem w Radzie Europejskiej obniżenie stop procentowych od udzielonych Grecji kredytów. Ale jednocześnie, bądźmy szczerzy. Grecja musi podjąć pewne działania, bo żadne państwo długo nie przetrwa z tak wysokimi poziomami długu.
Takie są uczciwe informacje, które powinniśmy przekazać greckiemu rządowi i opozycji, a my w Europie musimy je zaakceptować, jeżeli naprawdę chcemy pomóc temu państwu.
John Bufton
Panie Przewodniczący! Cieszę się, że na szczycie G-8 poruszył Pan problem strefy euro. To kryzys i dobrze wiemy, że to kryzys. Jak wspomniał poprzedni mówca, dotyka on wielu państw członkowskich. Niedawno mieliśmy problem w Madrycie, gdzie ludzie wyszli protestować na ulice. Mieliśmy protest w Lizbonie, we wszystkich miejscach wiemy też, co wydarzyło się w Grecji.
Panie Przewodniczący Barroso! Czy nie czas, aby stanął Pan - kilka chwil temu mówił Pan o okłamywaniu - i powiedział prawdę, że jest szansa: że państwom tym należy pozwolić na opuszczenie strefy euro? To jedyna droga wyjścia z kryzysu.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Mam wielki szacunek dla wszystkich naszych państw demokratycznych, a zatem nie do mnie należy mówienie im, co powinny zrobić w tej sprawie. Ale wiemy, że Grecja nie ma zamiaru opuszczać strefy euro. Jestem w stałym kontakcie zarówno z greckimi władzami, jak i główna partią opozycyjną i bardzo dobrze wiem, że nie chcą opuszczać strefy euro.
Panie i Panowie Posłowie! Być może niektórzy z Państwa chcieliby, aby państwo to opuściło strefę euro, albo może Państwa kraj nie jest w strefie euro i szanujemy to, ale Grecja jest niezwykle zaangażowana w projekt europejski. Grecja ma trudności i próbujemy ją wspierać, ale proszę nie atakować euro na gruncie ideologicznym.
Realia są takie, że poza strefą euro są państwa, które mają co najmniej porównywalne problemy. Islandia nie jest członkiem strefy euro, a zbankrutowała. Powiedzmy sobie szczerze: przed kryzysem Islandia była jednym z najbogatszych państw w przeliczeniu na jednego mieszkańca.
W Unii Europejskiej są też państwa borykające się z identycznymi trudnościami z powodu bardzo wysokich poziomów wydatków. Zatem prawda jest taka, że to nie euro jest problemem; problemem jest bardzo wysoki poziom długu albo bardzo wysoki poziom deficytów w gospodarce.
Przewodniczący
Zamykam turę pytań do przewodniczącego Komisji.
