3. Egipt (debata) 
Przewodniczący
- Następnym punktem porządku dziennego jest debata nad sześcioma projektami rezolucji w sprawie Egiptu.
Raül Romeva i Rueda
autor. - (ES) Panie przewodnicząca! Chciałbym zacząć od stwierdzenia, że byłoby wielkim błędem, jeśliby ten Parlament uległ naciskom ze strony tych, którzy wolą byśmy nie debatowali nad tymi kwestiami, które mogłyby wywołać zażenowanie w innych krajach, szczególnie, kiedy potępiamy akty naruszeń praw człowieka.
Utrzymujemy uprzywilejowane stosunki z niektórymi krajami, takimi które objęte są europejską polityką sąsiedztwa, z którymi prowadzimy szczególnie jasny dialog i przypominamy im, że biznes nie powinien i nie może być oddzielany od poszanowania praw człowieka, zarówno tu jak i tam.
Sytuacja w Egipcie zasługuje na refleksję. Również takiej refleksji wymagają stosunki pomiędzy Egiptem a Unią Europejską. Tak więc jest to bardziej niż uprawnione byśmy potępili, jak czynimy to w rezolucji, prześladowania szeregu organizacji pozarządowych, szczególnie zajmujących się prawami człowieka, do których obecnie dochodzi w Egipcie i byśmy udzielali wsparcia kampanii na rzecz wolności stowarzyszania się prowadzonej przez liczne ruchy społeczne w kraju.
Paulo Casaca
autor. - (PT) Pani przewodnicząca! Ja również muszę zaznaczyć, że oczywiście nie ma państw ani świętych miejsc, w których podstawową troską nie byłyby prawa człowieka. Jednak musimy wziąć pod uwagę fakt, że spotykamy się z dobrą wolą ze strony ministra spraw zagranicznych Egiptu, który w tym celu przybył do Parlamentu Europejskiego, do Komisji Spraw Zagranicznych, i który zawsze wykazywał gotowość do odpowiadania na pytania dotyczące naruszeń praw człowieka, jakie mu zadawano. Byłem tam, zadałem mu te pytania i otrzymałem odpowiedź od ministra.
Oprócz pewnych negatywnych czynników ten projekt rezolucji podkreśla również czynniki pozytywne, na które uważam, że należy zwrócić uwagę, takie jak kroki mające na celu zniesienie stanu wyjątkowego w tym roku, a konkretnie w przeciągu następnych kilku miesięcy, oraz współpraca w dziedzinie zwalczania przemytu broni do strefy Gazy. Jednak w moim przekonaniu podstawową sprawą jest fakt, że powinniśmy wykorzystać dobrą wolę egipskich władz i zachęcić je do naprawy pewnych poważnych naruszeń. W tym kontekście pragnę zwrócić państwa uwagę na stałe przetrzymywanie w areszcie byłego kandydata na prezydenta Republiki Egipskiej. Chciałbym powtórzyć wezwanie do zakończenia tej sytuacji, ponieważ byłoby to w zgodzie z podstawowymi zasadami kraju, który broni praw człowieka, orędownikiem których Egipt był wielokrotnie i do czego się zobowiązał.
Erik Meijer
autor. - (NL) Pani przewodnicząca! Egipt nie posiada żadnej tradycji demokratycznej. Młodzi wojskowi, Gamal Abdel Nasser i Mohammed Naguib, którzy dokonali przewrotu słabo przędącego ustroju króla Faruka ponad 50 lat temu, przynieśli nadzieję na zmianę i postęp. Nasser dał narodowi dumę i inspirację na przyszłość - miał być tym, który położy kres ich statusowi zacofanego i upokorzonego kraju. Jego następca, Anwar Sadat, dał im nadzieję na wieczny pokój z ich sąsiadem, Izraelem, po serii strasznych wojen.
Obecny prezydent, Muhhamad Husni Mubarak, nie daje im żadnej nadziei. Stał się symbolem stagnacji. Jego jedyną zasługą było ustabilizowanie sytuacji za pomocą rządów twardej ręki, dzięki czemu może być postrzegany w świecie zewnętrznym jako sojusznik w walce przeciwko terroryzmowi i islamskiemu fundamentalizmowi. Jednak nie ma on do zaoferowania żadnego postępu czy demokratyzacji. Na przejawy opozycji zezwala się wybiórczo, ale nie ma ona normalnej swobody jak zazwyczaj w demokracjach parlamentarnych. W rezultacie przygotowuje on idealny grunt pod wewnętrzny konflikt, do wywołania którego może dojść zarówno ze strony fundamentalistów jak i demokratów.
Nietolerancja wobec mniejszości religijnych, w tym dużej mniejszości chrześcijan kościoła koptyjskiego, który obecny jest w Egipcie od wieków, również rośnie. Na takich podstawach nie można zbudować długotrwałej stabilności, tam gdzie problemy nie są rozwiązywane, lecz ukrywane z wykorzystaniem przemocy. Dlatego też wszystko przemawia za przyjęciem tej rezolucji.
Sabotaż organizacji pozarządowych, zastraszanie przeciwników, dyskryminacja mniejszości, aresztowania i tortury oraz wszystkie inne zgłaszane przypadki sprawiają, że obawiamy się najgorszego, jeśli chodzi o to, co może nastąpić po upadku ustroju Mubaraka. Egipt zdaje się pod wieloma względami wracać do czasów zacofanego reżimu króla Faruka, 60 lat temu. Stosunki europejskie z Egiptem powinny przyczyniać się do położenia kresu tej sytuacji tak szybko jak to możliwe.
Ewa Tomaszewska
autorka. - Pani Przewodnicząca! Postępujące pogarszanie się sytuacji w zakresie respektowania praw człowieka w Egipcie wywołuje coraz większe zaniepokojenie.
Zmiany zapisów konstytucyjnych ułatwiają naruszanie praw człowieka. Pod pretekstem ochrony przed atakami terrorystycznymi i w związku z domniemanym problemem przemytu broni do Strefy Gazy uzbraja się służby specjalne w prawa ułatwiające uchylanie się od odpowiedzialności za stosowanie tortur. Coraz częściej następują represje ze względu na przekonania religijne, aresztowania i długie przetrzymywanie więźniów bez uczciwego procesu.
Organizacje zajmujące się śledzeniem przestrzegania praw człowieka, jak choćby Amnesty International, zwracają uwagę na szczególną obojętność społeczności międzynarodowej wobec tego zjawiska. Zwracam się do Komisji Europejskiej o rozważenie skutecznych form wpływania na władzę Egiptu w celu zablokowania tego procesu.
Jana Hybášková
autorka. - (CS) Pani komisarz! Szanowni państwo! Egipt jest bez wątpienia najbardziej znakomitym spośród państw arabskich. Jest kolebką starożytnej cywilizacji i najważniejszym państwem arabskim. Nikt w Unii Europejskiej ani Parlamencie nie ma wątpliwości co do tego, że Egipt jest nie tylko kluczowym partnerem Unii Europejskiej, lecz również partnerem dynamicznym, gotowym do negocjacji i silnym. Są to powody, dla których uważamy dialog z tym krajem za bardzo ważny i o dużym znaczeniu. Nowe negocjacje rozpoczynają się w przyszłym tygodniu i będą dotyczyć planu działań pomiędzy Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu. To dobrze, że nasz Parlament w sposób jednomyślny i wyraźny wyraża swoje poparcie dla tych negocjacji i że w ten sposób jest podmiotem międzynarodowej polityki. Wyraźnie stwierdzamy, że kraj, który pozwala na głęboką ingerencję w niepodległość starej demokratycznej instytucji, tj. sądów, oraz który zezwala na tortury w więzieniach i na zabijanie imigrantów, który narusza wolność słowa, blokuje dostęp do Internetu i stawia członków parlamentu, takich jak bratanek prezydenta Sadata, przed sądem wojennym nie może być partnerem Unii Europejskiej. Egipt jest kluczowym sojusznikiem w walce z terroryzmem i musi nim pozostać zwłaszcza w naszej walce z przyczynami terroryzmu i radykalizacją islamską. Z tej właśnie przyczyny Egipt nie może postępować tak jak to uczynił zabraniając rejestrowania organizacji pozarządowych, nie może niszczyć wolności słowa i musi w szczególności bronić ugruntowanej praworządności, która zawsze istniała w Egipcie. Wierzymy, że Egiptowi może się to wszystko udać i wierzymy w szczególności, że nasza rezolucja pomoże Komisji Europejskiej w ustanowieniu wysokiej jakości planu działań z Egiptem. Dziękuję bardzo za państwa poparcie.
Bernd Posselt
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Pani przewodnicząca! Jestem jedną z niewielu osób tutaj w Izbie, która była obecna, podczas gdy prezydent Sadat wygłosił swoją słynną mowę w Parlamencie Europejskim. Mowę tę można by wziąć za dokument polityczny Roku Dialogu Międzykulturowego, który właśnie się zaczął. To była jedna z najwspanialszych mów wygłoszonych w historii tej Izby.
Przez lata prezydent Mubarak również był ważnym i rzetelnym partnerem dla Unii Europejskiej i to oczywiście pomimo wielu wad i błędów, które widzieliśmy w Egipcie. Dlatego też wprost nie mogę zrozumieć mowy przewodniczącego Parlamentu egipskiego w reakcji na ten projekt. Mówimy po prostu w rozsądny i powściągliwy sposób, iż uważamy Egipt za jednego z najważniejszych partnerów w strefie Morza Śródziemnego, ale krytykujemy go, wysuwając szereg konkretnych zarzutów i odwołując się do niezaprzeczalnych faktów, że niektóre rzeczy muszą jeszcze zostać zmienione, jeśli Egipt chce zbliżyć się ku demokracji i praworządności.
Jest to nasze zobowiązanie wobec naszych obywateli i narodu egipskiego. Oczywiście uważam, że zrywanie stosunków, co teraz nam grozi, byłoby całkowicie błędnym posunięciem. Musimy o tym rozmawiać między sobą i z tego powodu popieram projekt rezolucji, który został napisany rozsądnym językiem i wzywa Egipcjan, do traktowania go nie jako zerwania dialogu, ale jako wyraźny sygnał do rozpoczęcia bardziej intensywnego dialogu: tego właśnie chcemy dokonać poprzez ten projekt.
Bogusław Sonik
Pani Przewodnicząca! Ja w tej debacie na temat Egiptu chciałbym zwrócić uwagę na dwa aspekty, z których jeden tutaj na pewno już był podnoszony.
Mianowicie, należy w tych stosunkach - które uważam, że powinny być podtrzymywane i rozwijane z Egiptem, który rzeczywiście powinien być naszym głównym partnerem w tamtej części świata - zwrócić uwagę, że chrześcijanie wyznania koptyjskiego są tam obywatelami drugiej kategorii. I to zarówno ci, którzy są obrządku prawosławnego, jak i katolickiego, i na to w tych kontaktach należy zwracać uwagę. Podobnie zresztą, jak już apelowałem tu wielokrotnie, że w ogóle powinniśmy się przyglądnąć i opracować specjalny raport na temat sytuacji mniejszości religijnej w tamtym obszarze geograficznym.
I drugi aspekt: nie będzie można mówić o trwałym pokoju, trwałej demokracji i przestrzeganiu praw człowieka w tamtej części świata, póki nie zostanie rozwiązany konflikt palestyńsko-izraelski na Bliskim Wschodzie. To on jest zarzewiem wszelkiej przemocy, gwałtu i rodzenia się terroryzmu i fanatyzmu, który zagraża również i Europie.
Marcin Libicki
Pani Przewodnicząca! Chciałem wyrazić pewną satysfakcję, że dzisiaj debatujemy o sprawie Egiptu, gdzie nie musimy mówić o regularnych zbrodniach. Zwykle w czwartki o tej porze, w debatach na temat praw obywatelskich, w których ja z reguły uczestniczę, mówimy o sprawach bardzo, bardzo poważnych i niebezpiecznych, gdzie prawa obywatelskie są łamane, ludzie mordowani, kobiety gwałcone. Natomiast tutaj rzeczywiście mamy pewną satysfakcję, że na tle tych innych spraw, w Egipcie interweniujemy w porę, kiedy naruszane są swobody obywatelskie, ale nie ma jeszcze zbrodni. Dlatego być może nasza, ta w porę podjęta interwencja, będzie dzięki temu skuteczniejsza i zapobiegnie gorszym konsekwencjom, bo jak zwykle zaczyna się od ograniczania mediów - tutaj mówimy o aresztowaniach dziennikarzy, o ograniczeniach praw stowarzyszania, mówimy tutaj o związkach zawodowych, o prześladowaniach mniejszości religijnych - a potem dochodzi do zbrodni. Tu jeszcze na szczęście zbrodni nie ma.
Meglena Kuneva
komisarz. -Pani przewodnicząca! Komisja przygląda się z uwagą sytuacji demokracji i praw człowieka w Egipcie, który jest jednym z naszych partnerów w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa. Śledzi ona rozwój sytuacji poprzez swoją delegację w Kairze i partnerstwo z państwami członkowskimi. Utrzymuje również regularne kontakty z lokalnymi i międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi zajmującymi się prawami człowieka i demokracją.
Komisja podziela państwa zaniepokojenie wyraźnym pogorszeniem się sytuacji praw człowieka w Egipcie i rosnącą liczbą odnotowywanych przypadków naruszeń praw człowieka, dotyczących w szczególności wolności słowa, tortur oraz złego traktowania, jak również poszanowania mniejszości religijnych.
Komisja wezwała do szerszych reform politycznych, a poszanowanie praw człowieka jest nieodłączną częścią partnerstwa UE z Egiptem. Komisja z tego powodu wykorzystuje wszelkie dostępne środki, aby zachęcić władze Egiptu do poczynienia postępów w tej dziedzinie.
Jako członek Rady Praw Człowieka ONZ Egipt zobowiązał się do przestrzegania "najwyższych standardów dotyczących promowania i ochrony praw człowieka”. UE stale podnosi kwestię znaczenia poszanowania praw człowieka - w szczególności w oparciu o art. 2 układu stowarzyszeniowego - w kontaktach dwustronnych z Egiptem, również toczących się na najwyższym szczeblu władzy.
Wraz z przyjęciem wspólnego planu działania UE-Egipt w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa w marcu 2007 r. mamy do dyspozycji kolejne polityczne narzędzie wspierania poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Egipcie, w oparciu o to, co uznajemy za wspólne wartości. Plan działań mówi o ustanowieniu oficjalnego i regularnego dialogu na temat praw człowieka i demokracji w kontekście podkomisji ds. spraw politycznych: praw człowieka, demokracji oraz spraw międzynarodowych i regionalnych. Celem tej podkomisji jest ułatwienie dialogu o charakterze wszechstronnym i niewykluczającym w kontekście wzajemnego zrozumienia i w poszanowaniu stanowisk obu stron na temat praw człowieka i demokracji, spraw międzynarodowych i regionalnych. Po raz pierwszy zbierze się ona w przyszłym tygodniu w dniach 23 i 24 stycznia 2007 r. w Kairze, co będzie dla Egiptu konstruktywną szansą, by zademonstrować zobowiązanie do promowania wspólnych wartości.
Komisja jest głęboko przekonana, że dialog z Egiptem w ramach politycznych uzgodnień ustanowionych w układzie stowarzyszeniowym i planie działań europejskiej polityki sąsiedztwa jest najbardziej skutecznym sposobem na przekazanie rządowi egipskiemu obaw UE w odniesieniu do poszanowania praw człowieka i prawa międzynarodowego.
Komisja podtrzymuje swoje zobowiązanie do udziału w procesie reform w Egipcie poprzez wsparcie finansowe i techniczne. Wsparcie dla reform politycznych, praw człowieka i demokracji jest jednym z priorytetów w krajowym programie indykatywnym na lata 2007-2010 oraz w ramach europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka.
Jestem pewna, że Parlament Europejski będzie nas silnie wspierał w tych wysiłkach.
Przewodnicząca
- Debata została zamknięta.
Teraz przejdziemy do głosowania.
