Wytyczne dla polityki zatrudnienia państw członkowskich (debata) 
Przewodniczący
Następną sprawą jest sprawozdanie pani poseł Van Lancker, przedstawione w imieniu Komisji ds. Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich PART V - C6-0031/2008 -.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Strategiczne sprawozdanie Komisji z grudnia 2007 roku było bardzo pozytywnym przekazem, który otrzymał poparcie Rady Europejskiej podczas jej wiosennego zebrania w marcu 2008 roku. Rezultaty strategii lizbońskiej w swej odnowionej formie z 2005 roku są już widoczne, na koniec pierwszego z trzyletnich cykli. Wzrost gospodarczy i wzrost zatrudnienia są wyjątkowe. Wiele czynników wskazuje na fakt, że reformy strukturalne zaczęły przynosić efekty.
Choć wszystkie państwa członkowskie wprowadzały reformy od 2005 roku, niektóre z nich radzą sobie lepiej niż pozostałe. W tej kwestii podczas ostatniego roku dał się zaobserwować pewien stopień zmęczenia. Jednakże Europie nie wolno zatrzymać się, lub spowolnić kroku. Przeciwnie, trzeba kontynuować wprowadzanie reform, najlepiej nawet z jeszcze większym entuzjazmem.
To jest koncepcja wykraczająca poza propozycję Komisji, aby podtrzymać kluczowe zintegrowane wytyczne - włączywszy kluczowe wytyczne dotyczące zatrudnienia - w ich istniejącej formie, aż do 2010 roku. Komisja mocno wierzy, że te kluczowe wytyczne zapewniają właściwe ramy dla obecnych zadań europejskiego rynku pracy, oraz że służą ich celowi. Rada Europejska poparła to podczas swego wiosennego szczytu optując za ogólnym podejściem bazującym na stabilności. Państwom członkowskim trzeba dać szansę zakończenia reform, które rozpoczęły, a także należy zapewnić im ramy czasowe, w których wyniki reform powinny ujrzeć światło dzienne.
Komisja uznała także, że należy zaproponować zmiany, z którymi trzeba się zmierzyć w niedalekiej przyszłości, z naciskiem na pewne ważne zadania: zmiany klimatyczne, energetyka, wymiar społeczny oraz elastyczność i pewność zatrudnienia. Komisja wyraziła także życzenie, by większy nacisk położyć na potrzebę bliższej integracji i bardziej rygorystycznego wdrażania. W efekcie, uzgodnione cele i poziomy referencyjne zostały włączone w tekst kluczowych wytycznych.
Anne Van Lancker
sprawozdawczyni. - (NL) Chciałabym przede wszystkim podziękować tym posłom, z którymi mogłam współpracować przy tworzeniu tego sprawozdania, podziękować za ich wspaniałą współpracę. W moim przekonaniu w sprawozdaniu uległo zmianom zbyt wiele szczegółów, lecz niemniej, panie komisarzu, przesłanie musi być jasne: ten Parlament Europejski nie zaakceptuje "zwykłego stanu rzeczy” w europejskiej strategii zatrudnienia.
To prawda, że aby w praktyce zrealizować wytyczne, trzeba jeszcze wykonać wiele pracy w państwach członkowskich, ale prawdą jest też, że wytyczne muszą być zaadoptowane tak, aby zrekompensować wiele materialnych mankamentów. Chciałabym wspomnieć trzy zasadnicze elementy. Przede wszystkim strategii zatrudnienia trzeba nadać znacznie szerszy wymiar społeczny. Nadal w społeczeństwie jest zbyt wiele grup, które nie zyskują na wzroście gospodarczym i wzroście zatrudnienia. Ludzie niepełnosprawni, imigranci oraz słabo wykwalifikowani i niewykwalifikowani robotnicy nadal zbyt często są pozostawieni własnemu losowi, podczas gdy w społeczeństwie i na rynku pracy każdy jest nam potrzebny. Z tego powodu strategia zatrudnienia musi promować też aktywną integrację społeczną, aby zwalczać biedę i wykluczenie społeczne poprzez oferowanie przyzwoitego dochodu i usług dobrej jakości, wraz z aktywną polityką wsparcia w poszukiwaniu pracy i szkoleniach zawodowych.
Po drugie: jakość miejsc pracy. Widać wyraźnie, że powstało więcej miejsc pracy, ale z tego powodu nie zawsze były one lepszymi miejscami pracy. Zbyt wiele osób wbrew swej woli jest związanych niepewnymi kontraktami, pracą tymczasową, niechcianą pracą w niepełnym wymiarze godzin lub pracą, która nie gwarantuje im wystarczających dochodów. Z tego powodu należy położyć większy nacisk na jakość miejsc pracy, na szanse stworzenia większej liczby miejsc pracy stałej z należytym wynagrodzeniem. Wysiłek szkoleniowy musi ulec zdecydowanemu wzmożeniu, a przede wszystkim wszyscy pracownicy, niezależnie od statusu zawodowego, muszą otrzymać prawa socjalne. Elastyczność nie jest jedyną rzeczą wymaganą na rynku pracy; pracownicy potrzebują też większego bezpieczeństwa.
Po trzecie: punkt widzenia płci. Kobiety dokonały wielkiego postępu na rynku pracy, ale nadal daleko im do osiągnięcia równych szans. Rozpiętość płac jest nadal nieakceptowalnie wysoka. Kobiety nie mają takiego samego dostępu do szkoleń, ani takich samych szans na rozpoczęcie własnej działalności. Te, które chcą powrócić do pracy po przerwie w karierze, mają z tym ogromne problemy. Pokonywanie trudności aby pogodzić karierę i życie rodzinne zbyt często pozostaje problemem, z którym muszą sobie radzić tylko kobiety, a one często odczuwają wpływ tych trudności na emeryturę po zakończeniu pracy zawodowej. To z tego powodu w strategii zatrudnienia należy szczególną uwagę poświęcić punktowi widzenia płci, w celu eliminacji wszystkich nierówności między mężczyznami a kobietami.
Wreszcie, panie komisarzu, panie i panowie, zaangażowanie państw członkowskich i Unii Europejskiej w solidne prawodawstwo socjalne albo utworzy, albo złamie strategię zatrudnienia jako metodę. Mam więc nadzieję, że wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej zgodnie przeniosą na swój grunt prawodawstwo europejskie i mam też nadzieję, panie komisarzu, że Komisja wkrótce - w ciągu kilku miesięcy, może nawet w ciągu kilku tygodni - zaprezentuje nam ambitną agendę społeczną.
Mam nadzieję, że zarówno czerwcowe zebranie Rady, jak i komisarz i Komisja wysłuchają naszego wezwania. Ponadto, można żałować, panie przewodniczący, że nie przybył tutaj ani jeden przedstawiciel prezydencji Rady, ponieważ to wezwanie w rzeczywistości jest skierowane głównie do czerwcowego zebrania Rady, do którego będzie należało podjęcie ostatecznych decyzji w sprawie strategii zatrudnienia. Mam nadzieję, że ktoś do tego czasu zdoła im przekazać parlamentarną wiadomość.
Elisabeth Morin
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, sprawozdawczyni! Przede wszystkim chciałabym wyrazić moje podziękowania sprawozdawczyni, Anne Van Lancker, oraz członkom grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskiej Demokracji za wysoki standard konsultacji, w jakie się zaangażowaliśmy, by poradzić sobie z tym tekstem, który podsumowuje nasze wspólne argumenty oraz sposób w jaki chcielibyśmy widzieć zmianę wytycznych w sprawie zatrudnienia.
Przyrost miejsc pracy w Europie, zgodnie ze strategią lizbońską, powinien być od teraz kontynuowany przy braniu pod uwagę trzech niedawnych lub bieżących zmian. To jest ta globalizacja gospodarki, która zmusza Europę do ostrego nastawienia z ekonomicznego punktu widzenia oraz z punktu widzenia rozwoju zatrudnienia; elastyczność i pewność zatrudnienia, które są absolutnie niezbędne dla rozwoju naszych przedsiębiorstw, a więc i zatrudnienia; oraz oczywiście budowa społecznej Europy.
Aby to osiągnąć, wprowadziliśmy trzy szczególne punkty programu do zmodyfikowanych wytycznych w sprawie zatrudnienia.
Z jednej strony mamy do czynienia z bardzo potrzebną walką, aby zatrzymać ludzi kończących edukację bez żadnych kwalifikacji. Kończenie edukacji bez zdobycia kwalifikacji oznacza brak możliwości integracji zawodowej, oraz w efekcie, brak zasobów do integracji społecznej. To nasz pierwszy obowiązek i naprawdę musimy ciężko nad tym pracować.
Drugą sprawą, na której musimy być bardzo skoncentrowani, jest podtrzymanie i rozwój kształcenia przez całe życie, co jest jedynym sposobem na zagwarantowanie ciągłej zdolności do podjęcia pracy i mobilności zawodowej pracowników.
Trzeci punkt dotyczy walidacji zdobytego doświadczenia, co umożliwia pracownikom dokonanie postępu w ich karierach, a także umożliwia firmom efektywną adaptację do nowych wymagań.
Doszliśmy do porozumienia w sprawie tych wszystkich punktów, więc chciałabym podziękować wszystkim posłom grupy PPE-DE za ich wsparcie w dzisiejszym głosowaniu.
Jan Andersson
w imieniu grupy PSE. - (SV) Panie przewodniczący! Kiedy Anne Van Lancker rozpoczęła pracę nad odpowiedzią Parlamentu Europejskiego, planowała skupić się na kilku ważnych punktach, ponieważ wiedzieliśmy, że zarówno Komisja jak i Rada zasugerują brak jakichkolwiek zmian wytycznych. Naszą taktyką była koncentracja na niewielkiej liczbie spraw w nadziei, że wysłuchaliby przynajmniej części tego, co musimy powiedzieć.
To nie miało tak być. Mimo że podstawowe podejście jest takie samo, mamy teraz masę poprawek, zamiast jedynie kilku. Myślę, że byłoby lepiej skoncentrować się na tym, co powiedziała pani poseł Van Lancker - że wyraźnie integrujemy wymiar społeczny, politykę dla tych wszystkich, którzy są poza rynkiem pracy i nie korzystają z dobrej koniunktury. Pomimo pozytywnego trendu w zatrudnieniu zauważamy, że bardzo wiele nowych miejsc pracy jest niepewnych i nie zapewnia wystarczających środków do życia. Zatrudnienie nie zapewnia poczucia bezpieczeństwa. A dyskusja, którą toczyliśmy nad kwestią elastyczności i pewności zatrudnienia, powinna być wyraźniej zaznaczona w wytycznych, gdyż rozprawialiśmy nad nią przez kilka lat. To samo tyczy się kwestii równouprawnienia.
Fakt, że Rady tutaj nie ma, wynika niestety z tego, jak sądzę, że Rada nie wysłucha niczego, co Parlament ma do powiedzenia. Zrobią dokładnie tak, jak wcześniej zadecydowali. Myślę, że my w Parlamencie Europejskim podczas przeglądu w ciągu najbliższych trzech lat musimy poważnie poświęcić uwagę zmianie naszej taktyki i sposobowi, w jaki pracujemy, aby Parlament miał realny wpływ na to, jak wytyczne mają wyglądać w przyszłości.
Ona Juknevičienė
w imieniu grupy ALDE. - (LT) Gratulacje dla sprawozdawczyni, pani poseł Van Lancker, za przygotowanie tego znaczącego raportu. Chciałabym także podziękować sprawozdawczyni za jej pomocną współpracę i zrozumienie przy akceptacji zmian. Postrzegam ten dokument za właściwie wyważony i mam nadzieję, że spotka się on z poparciem większości podczas jutrzejszego głosowania.
Chciałabym zwrócić waszą uwagę na fakt, że komunikat Komisji skierowany do Rady zawiera wyjątkowo ciekawą propozycję, która wsparłaby rozwój rynku i zwiększyła zatrudnienie.
To wolność wiedzy, która byłaby dodana do czterech podstawowych wolności - swobodnego przepływu towarów, usług, ludzi i kapitału. Ta piąta wolność powinna przyspieszyć przekształcenie UE w nowoczesną, twórczą gospodarkę opartą na wiedzy. To w efekcie wzmocniłoby w ramach UE trójkąt wiedzy złożony z badań naukowych, edukacji i innowacji.
Inicjatywa zgłoszona przez Komisję jest bez wątpienia dobra. Jednakże nikt nie przemawiałby przeciwko wadze pierwotnych czterech swobód we wzroście zatrudnienia.
Niemniej zdarza się, że niektórym państwom członkowskim nie udaje się stosować do polityki UE, a nawet łamią obowiązujące normy prawne. Prowadząc politykę protekcyjną blokują swobodny przepływ kapitału i osób i narażają na niebezpieczeństwo rozwój nie tylko swój, ale całej UE.
Moim zdaniem swobodny przepływ usług nie zagwarantuje swobodnego rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw. Nie zapominajmy uwagi Winstona Churchilla, że jeśli zniszczycie wolny rynek, stworzycie czarny rynek.
Komisja i państwa członkowskie powinny zdawać sobie sprawę z tego, że możemy osiągnąć znacznie więcej razem, niż idąc swoimi własnymi ścieżkami.
Elisabeth Schroedter
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! My w grupie Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie ciepło przyjmujemy sprawozdanie pani poseł Van Lancker, ponieważ byłoby fatalnie, gdyby Rada ogłosiła szeroko zakrojone reformy w wytycznych polityki zatrudnieniowej na rok 2008, a potem powiedziała: właściwie to nie chcemy teraz reform!
Panie komisarzu, ma pan absolutną rację, mówiąc, że w Komisji, a szczególnie w Radzie pojawiło się zmęczenie reformami. Sprawozdanie pani poseł Van Lancker jednak wyraźnie ustanawia właściwe priorytety. Chciałabym w szczególności podkreślić ustanowienie nowych priorytetów dla integracji społecznej. Jest sprawą najwyższej wagi, aby wysłać stąd sygnał, że nie możemy zapomnieć o ludziach z zewnątrz i że są oni dla nas ważni.
Po drugie, my - Zieloni, wnieśliśmy znaczący wkład dla zapewnienia, że to sprawozdanie Parlamentu ma silny wymiar włączenia równouprawnienia płci do głównego nurtu politycznego, a w konsekwencji, że polityka rodzinna nie jest przedstawiona wyłącznie jako polityka włączenia równouprawnienia do głównego nurtu politycznego. Równouprawnienie płci jest szersze i dotyczy kobiet - nie mężczyzn i kobiet, jak w przypadku polityki rodzinnej.
My - Zieloni, będziemy jednakże kontynuować wnikliwe obserwacje sektora flexicurity do momentu zapewnienia ochrony społecznej. Chciałabym raz jeszcze zwrócić uwagę, że potrzebna jest nam reforma, a nie impas.
Ewa Tomaszewska
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Wspólna polityka zatrudnienia państw członkowskich zdaje egzamin. W coraz większym stopniu precyzyjnie wskazuje programy wzrostu zatrudnienia dla różnych grup wiekowych, uwzględniając ich specyficzne potrzeby, możliwości i zagrożenia trudnością w uzyskaniu pracy. Zgodnie ze strategią lizbońską programy te przede wszystkim przewidują inwestowanie w człowieka, w jego edukację i powiększenie szans na rynku pracy. Wzrost zatrudnienia o 3,6 mln osób w 2007 roku i przewidywany wzrost zatrudnienia o 4,5 mln osób w latach 2008-2009 to wyraźny rezultat tej polityki.
Tak więc promowanie podejścia do pracy zgodnego z cyklem życia człowieka, dbałość o młodzież niekończącą szkoły, o dostosowanie warunków pracy do potrzeb rodzin, a w szczególności obowiązków rodziców, eliminację dyskryminacji w środowisku pracy, a w szczególności w zakresie dostępu do szkoleń i innych form podnoszenia poziomu kwalifikacji, stopniowanie ograniczania aktywności zawodowej osób starszych winny być w dalszym ciągu podstawą działania w tym zakresie.
Jiří Maštálka
w imieniu grupy GUE/NGL. - (CS) Panie i panowie! Ja także dołączam do szeregu tych, którzy chcą podziękować sprawozdawczyni za jej pracę, za sprawozdanie, które podkreśla wagę jednego z filarów Wspólnoty Europejskiej, mianowicie europejskiego modelu socjalnego. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że sprawozdanie akcentuje sprawy takie, jak poprawianie integracji społecznej, zwalczanie biedy i uwydatnianie integracji społecznej w politykach zatrudnieniowych. Sprawozdawczyni prawidłowo także akcentuje potrzebę promowania równouprawnienia płci w pracy. Pomimo tych pozytywnych aspektów, sposób, w jaki nasza grupa polityczna to widzi, projektowana rezolucja silniej uwypukla regułę elastyczności niż rzeczywiste zapewnienie dobrych szans zawodowych i prawa do wysokiej jakościowo pracy. Solidaryzuję się ze sprawozdawczynią. Trudno jest znaleźć rozwiązanie kompromisowe między tymi dwiema opcjami.
Żałuję, że komitet przyjął tylko jeden z wielu wniosków przedłożonych przez naszą grupę polityczną, a w tych okolicznościach muszę powiedzieć, że pomimo tych wszystkich rozwiązań kompromisowych, które zostały znalezione, nie będziemy mogli poprzeć ostatecznego sprawozdania. Pomimo tego, muszę powiedzieć, że praca ze sprawozdawczynią była dla mnie zaszczytem. Przyszłość, wynik koncepcji elastyczności, nowe doświadczenie społeczne i obywatele Unii Europejskiej, to wszystko zadecyduje na koniec, kto z nas jest bliższy prawdy w poszukiwaniu i wprowadzaniu projektu Europy socjalnej.
Kathy Sinnott
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Wnioskiem ze strategicznego sprawozdania na temat strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia jest to, że strategia lizbońska działa. Jednakże sprawozdawczyni zwraca uwagę na fakt, że strategia na rzecz pracy nie trafia do wszystkich obywateli. Sześć milionów młodych ludzi w UE wcześnie opuszcza szkołę, a 16% całej populacji UE żyje w biedzie lub jest zagrożone ubóstwem. To kluczowe wyzwanie, ale niestety znowu straciliśmy okazję uwzględnienia na liście zagrożonych ludzi opiekujących się osobami potrzebującymi pomocy.
Opiekunowie to najliczniejsza siła robocza w Europie. To nie są ludzie niepracujący, ale ludzie pracujący ciężej niż wiele osób należących do aktywnej siły roboczej. Kiedy w komisji podniosłem temat opiekunów powiedziano mi, że opiekunowie - ludzie zajmujący się osobami starszymi, niepełnosprawnymi i dziećmi - są osobami z przerwami, załamaniami w karierach. Nazywanie opieki 'wyłomem w karierze' jest okazaniem ignorancji dla tego, co robią te osoby i dla wartości ich pracy.
Proszę, panie komisarzu, o wzięcie opiekunów pod uwagę i wsparcie ich. Opiekunowie są kluczem do tego, jak zarządzamy naszą starzejącą się europejską populacją w kwestii spełniania potrzeb naszych starszych obywateli i stabilizowania naszego współczynnika urodzeń. Niech kwestia opiekunów stanie się naszym priorytetem. Mam nadzieję, że w tym Parlamencie także spojrzymy w szczególny sposób na sprawę opiekunów.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Podczas gdy jesteśmy zadowoleni z 6,5 mln nowych miejsc pracy, które powstały w ciągu ostatnich dwóch lat, nie powinniśmy przemilczać faktu, że 4 z 10 pracowników w tym czasie żyło w niepewnych układach zawodowych. W wielu państwach agencje pracy tymczasowej rosną w rankingach do poziomu największych pracodawców. Rosnąca globalizacja i przenoszenie produkcji do krajów z niższymi pensjami przynosi masowe ubytki miejsc pracy. Prace tymczasowe tylko częściowo mogą to zrekompensować.
Tymczasem 78 mln Europejczyków musi żyć na krawędzi ubóstwa mając pracę tymczasową, pracę za 1 euro i mini-prace. Nie można jednak wyżywić rodziny na McPracy. Nawet niegdysiejszy gwarant zatrudnienia, dobra edukacja, jest rzadko w dzisiejszych czasach jakąkolwiek pomocą. Płace brutto na przykład w Niemczech spadły o blisko 5% w ciągu trzech lat, podczas gdy koszty życia wzrosły masowo od czasu wprowadzenia euro. Podczas gdy możemy się cieszyć z przyrostu zatrudnienia netto w świetle powyższych faktów, to są to w moim mniemaniu żałosne fakty dla każdego z milionów bezrobotnych i każdego, kto mimo wykonywania uczciwej pracy musi żyć w ubóstwie.
Thomas Mann
(DE) Panie przewodniczący! Z powodu globalizacji nasze warunki życia i pracy zmieniają się tak szybko, że wielu obywateli gubi się. Czują się przeciążeni i niepewni. Wytyczne strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia muszą być dla nich zdecydowanie wyraźniej zaznaczone: konkurencyjna praca, równe szanse i spójność społeczna.
Koncepcja elastyczności i pewności zatrudnienia nadal nie jest wystarczająco zrozumiała. Nie tylko pracownicy w swoim własnym interesie muszą stać się bardziej elastyczni, aby poprawić swą zdolność do zdobycia pracy, ale także przedsiębiorstwa muszą stać się elastyczniejsze między innymi poprzez rozwijanie nowych strategii marketingowych i innowacyjnych produktów, oraz przejmowanie nisz rynkowych. Jednocześnie pracownicy potrzebują wydajnych systemów zabezpieczenia społecznego aby czuć pewność, że są zintegrowani, a nie wykluczeni. Ich praca powinna być nagradzana odpowiednio w zależności od sektora i regionu, za pomocą porozumień między partnerami społecznymi, a nie za pomocą interwencji rządowej.
Celem europejskiej polityki zatrudnienia jest zarówno zapewnianie ludziom większej ilości pracy jak i tworzenie miejsc pracy o wyższym poziomie jakościowym. Potrzebna jest jednocześnie inwestycja w edukację i szkolenia, aby zyskać pewność, że koncepcja kształcenia ustawicznego jest naprawdę trwała i uwzględnia podwykonawców. Musi stać się jasnym, że zarówno Europejski Fundusz Społeczny, jak i Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i nowy fundusz dostosowania do globalizacji muszą bezpośrednio dawać korzyści tym zagrożonym oraz dotkniętym bezrobociem. Muszą być lepiej przygotowani na zmiany oraz powinni potrafić wejść w nowe sfery pracy.
Powinniśmy także podlegać weryfikacji, czy zdołaliśmy zatrzymać starszych pracowników w procesie dłuższego zatrudnienia, zamiast przenoszenia ich na wcześniejszą emeryturę. Są wysoce zmotywowani, zdolni do pracy pod presją i mają w bród praktycznej wiedzy. Najlepsze praktyki powinny pokazywać, jak młodzi i starsi współpracują w zadaniach grupowych i jak obydwie strony odnoszą z tego korzyści.
Wytyczne dla polityki zatrudnienia w tym bardzo dobrym sprawozdaniu będą zaakceptowane przede wszystkim wtedy, gdy zasada pomocniczości będzie konsekwentnie utrzymana. Pani poseł Van Lancker ma rację: państwa członkowskie muszą udowodnić, że biorą w tym udział, a wtedy zaufanie dla naszego modelu rynku socjalnego wzrośnie.
Rovana Plumb
(RO) Chciałabym pogratulować mojej koleżance, pani poseł Van Lancker, za jej pracę i chciałabym podkreślić wagę jej sprawozdania. Szczególna uwaga powinna zostać poświęcona temu, że w chwili obecnej 78 milionów obywateli Unii Europejskiej jest ubogich lub jest wystawionych ryzyko ubóstwa, a 6 milionów młodych osób opuszcza szkołę. My, jako europejscy socjaliści, chcemy zapewnić równe szanse wszystkim obywatelom na przyzwoite życie, na wzmacnianie spójności społecznej. Wdrożenie tych wytycznych przyczyni się do wzrostu liczby bezpieczniejszych i lepiej płatnych miejsc pracy, do zagwarantowania odpowiedniego zabezpieczenia społecznego poprzez dostęp do wysokich jakościowo usług społecznych, promowanie aktywnej integracji społecznej dla wszystkich obywateli UE w celu zwalczania biedy i wykluczenia społecznego.
W tym kontekście, chciałabym podkreślić uwagę, którą powinniśmy obdarzać niepełnosprawnych i osoby starsze, aby weszły na rynek pracy, jak też którą powinniśmy poświęcić eliminacji wszelkiej dyskryminacji między kobietami a mężczyznami w odniesieniu do płacy. Wierzę, że to sprawozdanie jest ważnym instrumentem dla osiągnięcia celów strategii lizbońskiej i przyczyni się do wzmocnienia wymiaru społecznego traktatu lizbońskiego ratyfikowanego także przez Rumunię. Poprę i zagłosuję na to sprawozdanie.
Siiri Oviir
(ET) Panie przewodniczący, panie komisarzu, koledzy i koleżanki! Wytyczne dla wzrostu i zatrudnienia na najbliższe trzy lata będą przedmiotem dyskusji podczas europejskiego wiosennego szczytu. Agenda lizbońska zaczęła przynosić owoce. To dobra informacja, aczkolwiek skoncentrowaliśmy się w jej działalności prawdopodobnie zbyt słabo na integracji społecznej. Agenda lizbońska rzeczywiście przyczyniła się do powstania nowych miejsc pracy, choć nie zawsze najlepszego rodzaju. Nie wystarcza, by ustanawiać odważne cele - edukacja jest potrzebna, tak samo jak budowanie systemów szkolnych i zwiększenie ich możliwości, oraz sprawienie, że są w stanie odpowiedzieć na potrzeby gospodarki i społeczeństwa, które opierają się na wiedzy.
Bardzo ważne jest promowanie przyjaznego rodzinie stosunku do pracy. Agenda lizbońska wymaga wzmocnienia narzędzi społecznych. Uwaga nie powinna być skupiona po prostu na elastyczności stosunków zawodowych, ale na chronionej elastyczności. Tylko równowaga między elastycznością i ochroną może poprawić zatrudnienie i ochronę społeczną. Musimy pracować by upewnić się, że pozytywne zmiany w polityce gospodarczej, zatrudnieniowej i społecznej uzupełniają się wzajemnie. Pozwólcie mi także pogratulować sprawozdawczyni jej wspaniałej pracy.
Gabriele Zimmer
(DE) Panie przewodniczący! Komisja odnosi się do faktu, że w wyniku polityki zatrudnienia uzgodnionej z państwami członkowskimi, w ostatnich dwóch latach powstało 6,5 mln miejsc pracy. To brzmi dobrze, szczególnie dla tych, którzy chcą szybko dostosować Unię Europejską do globalnej konkurencji, ale nie aż tak dobrze dla tych, którzy podjęli te prace, dla większości których ledwo wystarczają one do życia.
Sprawozdanie na temat ubóstwa opublikowane wczoraj przez Niemcy także wyraźnie pokazało, że coraz większa ilość pracowników potrzebuje czegoś więcej niż ich aktualne zarobki, aby nie popaść w biedę i że rozpiętość między tymi o wysokich dochodach i tymi z niskimi dochodami robi się coraz większa. Istnieje więc pilna potrzeba dla strategii zatrudnienia Unii Europejskiej, by stać się silniejszą i praktycznie zaangażowaną w zwalczanie wykluczenia społecznego i biedy, tworzenie nowych miejsc pracy, zwiększanie dochodów i zapewnianie ochrony społecznej dla zatrudnionych. Z pewnych powodów to praktyczne zaangażowanie nadchodzi z pewną nieświadomością.
Unia Europejska powinna definitywnie skupić swą uwagę na koncepcji nowych miejsc pracy, idei, którą ministrowie pracy UE propagowali nawet rok temu, aby zrobić dalszy krok w obecnym kierunku. Koncepcja elastyczności i pewności zatrudnienia nie wystarcza w tym kontekście.
Derek Roland Clark
Panie przewodniczący! Jeśli strategia lizbońska zaczyna działać, to dlaczego udział pracy na niepełny etat wzrósł w ostatnich kilku latach z 16,2% do 18,1%? Dlaczego udział ludzi zmuszanych do kontraktów na czas określony i bez długotrwałego zabezpieczenia przekroczył 6,5%?
Sprawozdawczyni przyznaje, że bezrobocie w UE osiągnęło 8,9% w 2005 roku. Ma spaść w tym roku do 7,1%, ale czy rzeczywiście spadnie? W Wielkiej Brytanii, bezrobocie wynosi jedynie około 5,8%. Zwalczanie bezrobocia nie wymaga polityki. Potrzebuje zastrzyku wiary. Zastrzyk, o którym mowa, był podskórnym systemem wynalezionym przez Komisję, Parlament czy Komisję Zatrudnienia? Nie, nie był. Ktoś miał świetlany pomysł, a dobre pomysły zawsze się rozprzestrzeniają. Dobre pomysły odczytujmy jako najlepszy przykład, a najlepsze przykłady są po to, by się nimi dzielić. Spójrzcie na najważniejsze brytyjskie liczby dotyczące zatrudnienia, o których mowa była właśnie teraz. Są lepsze, ponieważ nasze najlepsze przykłady działań to utrzymanie naszej niezależności wbrew bezużytecznej dyrektywie dotyczącej czasu pracy, oraz nieprzyjmowanie euro, ale w zamian kontynuowanie handlu z całym światem poza UE w szerszy sposób, niż jakiekolwiek inne państwo członkowskie. To jest mój zastrzyk dobrej wiary. Weźmiecie go?
Jacek Protasiewicz
Szanowny Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Chciałbym rozpocząć swoje wystąpienie od spostrzeżenia, które wyrażam z zadowoleniem i satysfakcją. Odnowiona strategia lizbońska zaczyna przynosić rezultaty, a - co szczególnie cieszy - w Unii Europejskiej systematycznie zwiększa się liczba osób, które mają pracę.
W tym momencie muszę jednak odnieść się nieco polemicznie do opinii sprawozdawczyni, koleżanki posłanki Van Lancker, że jakość nowotworzonych miejsc pracy może budzić niepokój. Owszem, powinniśmy robić wszystko, ażeby oferowana w Unii Europejskiej praca była najwyższej jakości, jednak uważam, że każda praca jest lepsza niż bezrobocie, które degraduje i utrwala poczucie braku własnej wartości. Dotyczy to zwłaszcza ludzi młodych, wśród których poziom bezrobocia nadal pozostaje wysoki i w związku z tym ich przyszłość powinna stać się w najbliższych latach zadaniem pierwszoplanowym.
Skutecznym instrumentem zwiększania oferty pracy, zwłaszcza właśnie dla młodych Europejczyków, jest koncepcja połączenia elastyczności i bezpieczeństwa na rynku pracy, znana pod pojęciem flexicurity. Nie ma jednego, uniwersalnego modelu flexicurity i dlatego koncepcja ta powinna być realizowana z uwzględnieniem specyficznych okoliczności i tradycji występujących w różnych państwach członkowskich. W tym kierunku zresztą zmierzały poprawki proponowane przez moją grupę polityczną. Jednak dwa elementy tej koncepcji są niemal uniwersalne, a jednocześnie, uważam, kluczowe.
Po pierwsze, inwestycja w edukację, a w szczególności w wysoki poziom kształcenia ustawicznego, które pozwala pracownikom dostosować swoje umiejętności do szybko zmieniających się trendów gospodarczych i na rynku pracy.
A po drugie, bardziej odważne stosowanie tak zwanych niestandardowych form zatrudnienia, które zwłaszcza młodym osobom, przygotowującym się do wejścia w życie zawodowe, pozwalają zdobyć zarówno praktyczne kwalifikacje, jak i pokryć koszty swojej edukacji zawodowej.
Richard Falbr   -
(CS) Przede wszystkim chciałbym wyrazić mój podziw dla pani poseł Anne Van Lancker, która nie załamała się pod ciężarem poprawek i nie pozwoliła, by wrażenie, jakie robi jej sprawozdanie, osłabło. Prawdopodobnie byłbym nawet bardziej krytyczny, ponieważ jestem zdania, że odnowiona strategia lizbońska bardzo niewiele wnosi. Stopa bezrobocia nie spada w znaczący sposób; powstałe miejsca pracy nie mają wysokiej jakości; tolerujemy w państwach członkowskich UE osoby cierpiące z ubóstwa mimo posiadania pracy. To wszystko oznacza, że coś tu jest wyraźnie nie w porządku. Nawet zielona księga nie daje odpowiedzi na pytania zadane nam przez pracowników i związki zawodowe. Wszystko co musimy zrobić, to sprawdzić odpowiednie konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy. Powinniśmy pamiętać, że poza kilkoma wyjątkami, prawie wszystkie państwa członkowskie ratyfikowały najważniejsze z nich. Niepokój, który został wzniecony wśród europejskich związków zawodowych po ostatnich wyrokach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Viking - Laval - Rüffert, jest zrozumiały. Moją radą jest zaoferowanie mniejszej ilości stron i większego szacunku dla tego, co zostało osiągnięte w ostatnich dekadach, szczególnie w rozwiniętych krajach Unii Europejskiej.
Nils Lundgren
(SV) Panie przewodniczący! To sprawozdanie jest przepojone duchem wartości, które powinny rządzić wolnym rynkiem pracy. Ale jest jedna poważna wada: źle jest formułować takie zasady na poziomie UE. To wtedy stanie się częścią wspólnego systemu wykonawczego UE, acquis communautaire - będzie czczone niczym Pismo Święte. Możliwość przyszłych reform zniknie w całej Europie.
Gdyby w latach 70 Niemcy i Francja przeforsowały wspólną politykę zatrudnieniową dla Wspólnoty, bazującą na politycznych koncepcjach, które zwyciężyły w tym czasie, europejska gospodarka byłaby teraz w pogarszającym się stanie.
Obecnie popularne słowo, flexicurity, stale pojawia się w sprawozdaniu. To dlatego, że nie została sformułowana żadna wspólna polityka zatrudnieniowa, a to z kolei powód, dlaczego Dania mogła rozwinąć coś, co teraz wygląda bardzo obiecująco. Byłoby korzystne dla sprawozdania, gdyby zostało zredukowane do pojedynczego zdania: "Parlament Europejski rekomenduje państwom członkowskim przyjrzenie się duńskiemu modelowi flexicurity, aby zobaczyć czy mogą się czegoś na tej podstawie nauczyć.” Kropka.
José Albino Silva Peneda
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Liczby dotyczące trendów w zatrudnieniu są rzeczywiście bardzo pozytywne i musielibyśmy cofnąć się do lat 80, aby znaleźć podobne wartości. Niemniej musimy być świadomi, że nie wszystkie europejskie regiony charakteryzują się podobnie zachęcającymi wynikami; nowe informacje na temat jakości zatrudnienia także nie są najlepsze.
Jestem świadom tego, że mówiąc o polityce społecznej zawsze mamy tendencję do ustalania priorytetów, a to nie jest łatwe zadanie - istnieje pokusa, aby wszystko uważać za priorytet. Choć doświadczenie pokazuje, że kiedy wszystko jest priorytetowe, w efekcie ważne nie jest nic.
Chciałbym więc zachęcić wszystkich z nas, byśmy spróbowali upewnić się, że jesteśmy w stanie zawrzeć definicję ról, odpowiedzialności i jasne, mierzalne cele w sprawach społecznych, szczególnie jeśli chodzi o politykę zatrudnieniową.
W ramach mego wkładu powiedziałbym, że dla mnie istnieje jeden bardzo wyraźny priorytet związany z zatrzymaniem wczesnego kończenia edukacji, które obecnie dotyka 15% młodzieży między 18 a 24 rokiem życia. To jest ponad 6 milionów młodych osób.
Scenariusz przedwczesnego kończenia edukacji jest szczególnie poważny z uwagi na spodziewaną ewolucję demograficzną w Europie, która do 2030 roku będzie miała o 18 milionów dzieci i młodzieży mniej, a o 52% więcej osób powyżej 65 roku życia.
Uważam to za nieakceptowalne, że ta cenna, malejąca liczebnie populacja młodzieży, na której opiera się system zabezpieczenia społecznego, może być słabo wyedukowana i przygotowana do radzenia sobie z wyzwaniami nowego rynku pracy. Wszyscy wiemy, że w społeczeństwie informacyjnym najsłabiej wyedukowani są najbardziej podatni na bezrobocie i wykluczenie społeczne, i oczywiście narażają się na znalezienie się na marginesie społecznym.
Podobnie jak nasza sprawozdawczyni, pani poseł Van Lancker, której gratuluję, mocno wierzę, że społeczny wymiar strategii lizbońskiej musi zostać wzmocniony szczególnie przez większy nacisk na sprawę integracji.
Juan Andrés Naranjo Escobar
(ES) Panie przewodniczący, komisarze, panie i panowie! Myślę, że główne cnoty pracy, która została wykonana, to podstawowy konsensus w sprawie diagnozy sytuacji i działania, które muszą zostać podjęte na szczeblu narodowym, aby osiągnąć cele zatrudnieniowe ustanowione w strategii lizbońskiej.
Unia musi być wyjątkowo silna gospodarczo, aby poczynić postęp polityczny bez wyrzekania się modelu społecznego, który jest w jej genach. Najlepszą polityką społeczną jest pozwolić ludziom zintegrować się i poczynić postęp poprzez zatrudnienie.
Te osiem wytycznych daje nam mapę drogową dla reform, z którymi trzeba się zmierzyć do 2010 roku, i są one bardziej niż wystarczające dla uruchomienia narodowych programów reform.
Jednakże istnieją krytyczne elementy, nad którymi musimy popracować w szczególny sposób.
Pierwszym jest osiągnięcie poziomu mobilizacji, który otwiera szanse zatrudnienia, w pierwszej kolejności dla młodzieży. Aby tego dokonać, szczególnie istotne jest, byśmy zagwarantowali efektywny system równorzędności kwalifikacji, nie tylko jeśli chodzi o stopnie i dyplomy, ale także odnośnie do szkolenia pracowników w ciągu ich życia zawodowego.
Drugim jest modernizacja reguł zatrudnienia, aby zbliżyć się do stopniowego i elastycznego przejścia na emeryturę. To pomogłoby uniknąć spadku w dochodach z zatrudnienia i przyszłych sytuacji biedy.
Trzecim jest poprawa kompetencji językowych populacji w ogólności, ponieważ globalizacja ma swoje zasady, panie i panowie. Kto się dostosuje, ten wygrywa. Reszta przegrywa.
Jeśli chcemy zwiększonej produktywności, miejsc pracy o wysokiej jakości i wyższych umiejętności, musimy dalej podążać w stronę reform wspomnianych w strategii lizbońskiej.
To prawda, że były osiągnięcia, ale jeśli pozostałe reformy zostaną zarzucone, wszystko się zawali.
Oto dlaczego wdrożenie poprzez dialog inicjatyw takich jak 'flexicurity' jest kluczowa.
Iles Braghetto
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Strategia lizbońska osiągnęła cel zwiększenia zatrudnienia w Europie, ale nie każdy odniósł korzyści: droga dla młodych osób, kobiet i marginesu społecznego pozostaje trudna. Jakość zatrudnienia także nie uległa poprawie: liczba umów na czas określony wzrosła, a zwiększona elastyczność nie zbiegła się ze zwiększoną pewnością zatrudnienia. To dlatego wymiar społeczny strategii lizbońskiej musi zostać wzmocniony, wspierając kształcenie ustawiczne i uznawanie umiejętności.
Muszą zostać zdefiniowane systemy dobrobytu, które zapewnią wsparcie dochodów i ułatwią mobilność na rynku pracy, z odpowiednimi amortyzatorami wstrząsów i trzeba też osiągnąć cele równowagi między pracą a życiem prywatnym.
Projekt rezolucji jest krokiem w tym kierunku, dlatego go popieramy.
Tadeusz Zwiefka
Panie Przewodniczący! Zgadzam się ze stwierdzeniem, że odnowiona strategia lizbońska zaowocowała większą liczbą miejsc pracy, ale niekoniecznie miejsc pracy o lepszej jakości.
Potrzeba zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego powinna być zawsze uwzględniana w każdej strategii Unii Europejskiej. Jednakże nie podzielam zdania, że przyjęcie wspólnych standardów socjalnych na szczeblu unijnym stanie się panaceum na nasze problemy. Polityka zatrudnienia i socjalna wchodzi w zakres uprawnień państw członkowskich i wszelkie działania Unii w tym obszarze muszą być zgodne z zasadą pomocniczości. Określanie i wprowadzanie strategii opartych na konkretnych modelach, takich jak flexicurity będzie się różniło na szczeblu krajowym.
I tu chciałbym podkreślić niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą jednowymiarowe podejście w tej dziedzinie, opowiadając się jednocześnie za utworzeniem platformy na szczeblu Unii Europejskiej, służącej wymianie informacji i najlepszych praktyk.
Uważam, że żadna konkretna strategia w polityce zatrudnienia nie odniesie pełnego sukcesu bez całkowitego zniesienia istniejących przeszkód w swobodnym przepływie siły roboczej, jako pewnego środka stymulującego wzrost gospodarczy i promującego zatrudnienie.
Renate Weber
(RO) Gratuluję Anne Van Lancker sprawozdania. Osobiście jestem zaniepokojona jakością miejsc pracy. Mamy 78 milionów ludzi na granicy progu ubóstwa także dlatego, że państwa członkowskie mają nierówności w stosunku do płacy dla pracowników. Wiem, z jakimi problemami dyskryminacyjnymi musi radzić sobie wielu Rumunów legalnie pracujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej, i że są zmuszani do akceptowania pracy poniżej ich kwalifikacji oraz niższych płac niż ich koledzy, obywatele danych krajów. Niestety na poziomie Unii Europejskiej nie mamy mechanizmu do oceny jakości miejsc pracy, a potrzebujemy go. Mocno wierzę, że zasada właściwego wynagradzania jest bodźcem dla podaży usług dobrej jakości i jestem absolutnie przeciwko istniejącym tendencjom ku wypłacaniu niewystarczających wynagrodzeń dla pracowników, a swobodny przepływ siły roboczej nie powinien ulegać ograniczeniom w jakąkolwiek stronę w Unii Europejskiej.
Miloslav Ransdorf
(CS) W rzeczywistości są tylko dwie drogi do rozwiązania problemu bezrobocia: jedna radzi ludziom podążać tam, gdzie jest praca, druga to kierowanie pracy tam, gdzie są ludzie. Myślę, że ta druga możliwość jest rozsądniejsza, ponieważ żaden ze środków użytych w opcji pierwszej (podział pracy, elastyczne porozumienia kontraktowe, elastyczniejsze godziny pracy itp.) nie przyniósł spodziewanych rezultatów. Moim zdaniem, opcja druga oferuje większy potencjał i jest całkiem odpowiednia dla Unii Europejskiej. Jedną z możliwości jest stworzenie europejskiego sektora publicznego, aby Unia Europejska zaczęła funkcjonować jako podmiot tworzący możliwości pracy.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Przede wszystkim chciałbym przyklasnąć nadzwyczajnej pracy wykonanej przez moją koleżankę, panią poseł Morin, która upomniała się o stanowiska naszej grupy politycznej.
Ryzykując zmianę tematu, chciałbym zapytać o rolę partnerów społecznych, którzy zdają się być wyraźnie nieobecni w tym sprawozdaniu. Pracujemy zgodnie z Artykułem 128, co oznacza, że zamierzamy poczynić zalecenia dla państw członkowskich, ale wierzę, że nadszedł czas na intensywniejsze działania.
Panie komisarzu! Jakie są pańskie odczucia odnośnie do stosowania Artykułu 139 traktatu, który daje dokładnie tę możliwość, tę dla partnerów społecznych tworzących prawo pracy na poziomie wspólnotowym? Jak możemy mieć politykę zatrudnienia bez koordynacji prawa socjalnego? Myślę, że przy zastosowaniu Artykułu 138, panie komisarzu, to od pana zależy promowanie partnerów społecznych; musimy zaangażować ich w tworzenie właściwego europejskiego prawodawstwa socjalnego.
DanutBudreikait
(LT) Pierwszy etap wdrażania celów odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia już przyniósł znaczące wyniki: w 2007 roku powstało 3,5 miliarda stanowisk pracy w Unii Europejskiej, a wskaźnik bezrobocia w okresie 2005-2007 spadł o 1,6%.
Jednakże to tylko jedna strona medalu. W dzisiejszej UE aż 14 milionów pracujących żyje w biedzie. W dodatku liczba osób zmuszanych do pracy na kontraktach tymczasowych lub na niepełny etat stale wzrasta. Młodzi ludzie w UE także stają naprzeciw bardzo poważnych problemów - około 6 milionów młodych osób przedwcześnie opuszcza szkoły, a wskaźnik zatrudnienia wśród nich to mniej niż połowa ogólnego wskaźnika w UE.
Chciałabym podkreślić, że szybkość i efektywność wdrożenia celów strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia znacznie się różni w poszczególnych państwach członkowskich. Namawiam Komisję do zagwarantowania konsekwentnej implementacji europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia i celów kształcenia ustawicznego ustanowionych w programie UE dotyczącym młodzieży, porozumieniu UE w sprawie równouprawnienia płci oraz planu działania UE w sprawie niepełnosprawności 2006-2007.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie przewodniczący! Chcę teraz zwrócić uwagę na dwie usługi, które muszą zostać wzmocnione w całej Europie. Jedną z nich jest doradztwo, informacja i wskazówki dane młodym osobom i pracownikom w każdym wieku, aby umożliwić im dostęp do odpowiedniego zatrudnienia, edukacji i kształcenia ustawicznego. Inną usługą, która powinna ulec poprawie w całej Europie, aby promować godne warunki pracy, jest inspektorat pracy. Inspektoraty pracy będą mogły radzić sobie z niezarejestrowaną siłą roboczą, która jest zmorą legalnego zatrudnienia.
Zatrudnienie, jak również przedsiębiorczość i współpraca z partnerami społecznymi jest być może naszą największą nadzieją na najbliższe lata, aż do 2010 roku.
Czesław Adam Siekierski
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Obecna sytuacja gospodarcza w Unii Europejskiej poprawia się. Mamy wzrost PKB, powstają nowe miejsca pracy, rośnie stopa zatrudnienia oraz spada stopa bezrobocia.
Aby ten proces utrwalić, należy wzmocnić integrację społeczną, a w tym szczególnie: po pierwsze, pomoc w zatrudnieniu zwłaszcza osób młodych, dopiero wchodzących na rynek pracy. Po drugie, ułatwić zatrudnienie dla osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji materialnej. Po trzecie, dać szansę dla trwale bezrobotnych.
To są obszary, w których potrzebne jest skuteczniejsze wsparcie i działanie ze strony Unii Europejskiej. Ważne jest dostosowanie systemu oświaty i szkolenia, aby odpowiadały one na zapotrzebowanie strategii lizbońskiej i przyczyniały się do rozwoju gospodarczego, co z kolei wpłynie na zwiększenie zatrudnienia.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Uważam, że w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa odgrywają główną rolę w zatrudnieniu. Przecież dwie trzecie naszych pracujących pracuje w małych i średnich przedsiębiorstwach, które generują 50% produktu narodowego brutto. Tak więc przy sporządzaniu naszych strategii powinniśmy koncentrować się na promowaniu kontynuacji kształcenia zawodowego w małych i średnich przedsiębiorstwach i tworzeniu nowych szans na odpisywanie wzrastających kosztów, oraz upewnieniu się, że wyższe płace netto definitywnie staną się dostępne dla naszych pracowników.
Definitywnie powinniśmy także stworzyć infrastrukturę, aby nasi pracownicy mogli cieszyć się pewnością zatrudnienia. Unia Europejska mogłaby stanowić tutaj najlepszy model praktyki.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! Surowe reguły Parlamentu nie pozwalają mi szczegółowo odpowiedzieć na wasze wystąpienia. Jednakże pozwólcie mi podziękować wam za pokaźną debatę, w której przeanalizowaliśmy wiele aspektów rynku pracy i europejskiej strategii zatrudnienia, i pozwólcie mi powiedzieć jedynie o kilku fundamentalnych sprawach.
Po pierwsze, europejska strategia zatrudnienia przyniosła namacalne rezultaty. Obecne statystyki dotyczące bezrobocia i zatrudnienia są znacznie lepsze niż jakiekolwiek od lat 80, co jest pełnym sukcesem. W debacie często wyrażali państwo swoje zaniepokojenie dotyczące jakości miejsc pracy. Chcę podkreślić, że koncepcja większej ilości miejsc pracy i większej ilości miejsc pracy wysokiej jakości jest częścią strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Jaki jest efekt? Z milionów nowych miejsc pracy, ponad połowa to stanowiska na pełen etat i nie powinno być znaków zapytania co do ich jakości. Wiele z pozostałych stanowisk to praca w niepełnym wymiarze czasu lub praca na czas określony.
Moim zdaniem hipoteza, że żadna z prac na czas określony lub w niepełnym wymiarze czasowym nie jest pracą o wysokiej jakości, nie przejdzie próby czasu. To jest nierozsądne. Wiele z tych prac odznacza się wysoką jakością. Jednakże nie ma wątpliwości, że niektóre z tych prac są niskiej jakości i to jest jedno z tych zagadnień, które musimy rozwiązać. Moje osobiste zdanie jest takie, że problem pracujących biedaków, czyli ludzi, którzy nadal pozostają ubodzy pomimo posiadania pracy, jest bardzo niepokojący i musimy na to zwrócić większą uwagę. Według dostępnych danych, pracujący biedacy stanowią około 8% całej pracującej populacji, co jest znaczącym odsetkiem. Mówimy o milionach ludzi i jest to bardzo pilna sprawa.
Inną sprawą, nad którą państwo debatowali, jest związek między polityką zatrudnienia a integracją społeczną. Pozwólcie mi zauważyć, że wytyczna nr 19 kładzie nacisk na integracyjny rynek pracy i na promowanie integracji osób w niekorzystnej sytuacji na rynku pracy. To dlatego, iż Komisja zaleciła w strategii, że nie powinno dojść do znaczących zmian w tych wytycznych. To dlatego, że okazały się być sukcesem i ponieważ stało się jasne, że aby zapewnić dobre zarządzanie, lepszą równowagę między europejskim i krajowym poziomem (w rzeczywistości większość państw członkowskich wyraziła takie opinie), byłoby najlepiej nie rozwijać tych wytycznych. Z drugiej strony jest jasne, że ten tekst nie jest zaklęty w kamień, że będzie nadal się rozwijał i że tematy, o których wspomnieliście są niewątpliwie tematami, które będą wymagały stosownej odpowiedzi zgodnie z przyszłym rozwojem sytuacji.
Chciałbym odpowiedzieć na inne pytanie związane z zastosowaniem artykułu 139 Traktatu. Paradoksalnie zostanie dzisiaj podpisany układ zbiorowy w sektorze morskim i zadecydowano już o wprowadzeniu tego układu zbiorczego do ustawodawstwa europejskiego poprzez artykuł 139. Innymi słowy, to jest konkretny krok pokazujący, że ten artykuł nie jest zaniedbywany. Przy okazji widzę porozumienie w sektorze morskim jako szczególnie ważny krok naprzód, ponieważ to jest bardzo kompleksowy i wysoko umiędzynarodowiony sektor, a partnerzy społeczni zdołali bardzo dużo osiągnąć.
Oczywiście były także inne tematy podczas debaty: sprawa edukacji, znacząca liczba osób przedwcześnie kończących edukację, kształcenie ustawiczne. Wszystkie te tematy są ważne, a do pewnego stopnia będą włączone w nową agendę społeczną. Co do integracji, chciałbym zwrócić państwa uwagę na komunikat Komisji w sprawie aktywnej integracji, który jest jednym z dokumentów określających strategię Komisji w tym obszarze. Chciałbym podkreślić, że choć rynek pracy jest podstawą dla aktywnej integracji, nie rozprzestrzenia się ona na wszystkie obszary, w których zastosowanie spójnej polityki integracyjnej jest potrzebne. Ponieważ jest wyraźnie wiele osób, które są poza rynkiem pracy z naturalnych powodów, jak na przykład renciści lub ludzie, którzy znaleźli się w różnych nietypowych sytuacjach, polityka integracyjna musi objąć więcej, niż tylko rynek pracy. Europejska strategia rynku pracy musi wyraźnie wziąć ten aspekt pod uwagę.
Panie i panowie! Chciałbym podziękować państwu raz jeszcze za tę debatę, która moim zdaniem objęła większość ważnych tematów związanych z europejskim rynkiem pracy. Myślę, że są one ważnym uzupełnieniem procesu poszukiwania lepszej i efektywniejszej równowagi pomiędzy europejską strategią zatrudnienia i działaniami poszczególnych państw członkowskich. Jak powiedziałem wcześniej, było wiele interesujących komentarzy poczynionych podczas debaty, ale reguły Parlamentu uniemożliwiają mi odpowiedzieć na wszystkie z nich, dlatego więc odpowiedziałem tylko na kilka.
Anne Van Lancker
sprawozdawczyni. - (NL) Przede wszystkim chciałabym ciepło podziękować moim kolegom posłom za ich wkład w tę debatę. Myślę, że jasne jest, że wielu z państwa położyło nacisk na równe szanse, integrację społeczną i jakość pracy, i uważam, że jest to bardzo ważne. Przepraszam, jeśli zawiodłam niektórych z państwa nie ujmując więcej państwa poprawek, ale naprawdę chciałam uniknąć sprawienia, by to sprawozdanie stało się choinką bożonarodzeniową obładowaną nadmiarem lamet i bombek.
Jeszcze jedno, w odpowiedzi na komentarz posła Anderssona, przewodniczącego Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Mam szczerą nadzieję, że przedłożenie tego sprawozdania nie będzie nadaremne, ponieważ mimo iż artykuł 128 traktatu daje Parlamentowi prawo do konsultacji, w praktyce istnieje ryzyko podważenia tego prawa. Zdaję sobie sprawę, panie komisarzu, że dla Rady jest ważne, by być w stanie podjąć decyzję wcześnie w tym roku, aby krajowe plany reform można było rozwinąć wraz z partnerami społecznymi. Uważam dlatego za niezbędne, że jeśli Parlament ma być zdolny do dalszego odgrywania swej roli, Komisja Europejska powinna zasugerować w tym roku propozycje nieco wcześniej, aby trzy instytucje mogły w pełni wykonywać swe obowiązki w procesie, tak jak opisano w traktacie.
Jeszcze raz chciałabym podziękować wszystkim posłom i miejmy nadzieję, że Rada nadal uważnie nasłuchuje.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dziś o godz. 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Adam Bielan
, na piśmie. - Według najnowszych raportów Komisji Europejskiej ubóstwem zagrożonych jest 16% obywateli Unii europejskiej, w tym 8% pomimo stałego zatrudnienia. Zagrożenie biedą, mimo posiadania stałej pracy dotyczy 13% dorosłych Polaków.
Drodzy państwo, region Małopolski, którego jestem reprezentantem w Parlamencie Europejskim ma najniższe bezrobocie w Polsce, które jest obecnie na poziomie 8%. Aczkolwiek nie zapewnia to bezpiecznego poziomu życia, ponieważ galopujące ceny żywności i energii pchają wiele rodzin na krawędź ubóstwa. W sąsiednim województwie świętokrzyskim również reprezentowanym przeze mnie w PE sytuacja jest niemal dramatyczna z dwukrotnie wyższym bezrobociem niż w Małopolsce. Na przykładzie tylko tych dwóch województw możemy zaobserwować narastającą w nierówność społeczną. Jak słusznie zauważa Pani Van Lancker w swoim sprawozdaniu "Wytyczne w sprawie polityki zatrudnienia” w Unii Europejskiej mamy sytuację, w której ponad 14 milionów ludzi pracujących żyje w ubóstwie.
Ta liczba może bardzo szybko wzrosnąć, jeśli nie zmodyfikujemy strategii lizbońskiej tak by tworzyć w UE więcej miejsc pracy o lepszej jakości. Problem ten dotyka szczególnie nowe kraje członkowskie gdzie różnice w zamożności obywateli w stosunku do reszty państw członkowskich są największe.
Małgorzata Handzlik  
na piśmie. - Wzrost i zatrudnienie są kluczowymi elementami strategii lizbońskiej. Budowanie Europy konkurencyjnej i innowacyjnej wiąże się ze zmianami na rynku pracy. Nasze firmy potrzebują pracowników, którzy będą zdolni odpowiadać na nowe wyzwania i konieczność zmian. Oczywiście zgadzam się, iż zatrudnienie powinno dawać stabilizację, ochronę oraz pewność jutra. Jednocześnie stosunki pomiędzy pracodawcą i pracownikiem powinny być na tyle elastyczne, aby umożliwić przedsiębiorcy przeprowadzenie zmian, przed którymi został postawiony w wyniku sytuacji rynkowej.
Dlatego tak ważne jest, aby przedsiębiorcy i pracownicy dbali o doskonalenie umiejętności, podnoszenie kwalifikacji i doskonalenie zawodowe. Leży to w interesie przedsiębiorstw, które zyskują wykwalifikowanych, bardziej zmotywowanych pracowników. Leży to także w interesie samych pracowników, którzy dzięki większym kompetencjom zyskują silniejszą pozycję w miejscu pracy, a w przypadku konieczności zmiany, pewność, że dzięki swoim kwalifikacjom nie będą mieli problemów w odnalezieniu się na rynku pracy.
Na koniec chciałabym zwrócić uwagę na element mobilności na rynku europejskim. Jak wiemy, wiele z państw członkowskich nadal utrzymuje ograniczenia w zatrudnianiu obywateli z nowych państw członkowskich. I to pomimo głosów przedstawicieli środowisk biznesowych, iż w wielu sektorach gospodarki brakuje rąk do pracy.
Jak długo będą istniały ograniczenia na europejskim rynku pracy, tak długo europejska swoboda przepływu pracowników oraz swoboda przepływu usług będą tylko w połowie decydowały o sukcesie naszych gospodarek
Monica Maria Iacob-Ridzi
, na piśmie. - (RO) Odnowiona strategia lizbońska doprowadziła do pozytywnych rezultatów. Niemniej jednak powinniśmy sprawdzić te obszary, w których nadal trzeba zwiększyć liczbę działań podejmowanych na szczeblu wspólnotowym, aby osiągnąć cele dotyczące zatrudnienia.
Odnoszę się w szczególności do problemów, które napotyka młodzież podczas kwalifikacji i wchodzenia na rynek pracy. 6 milionów młodych osób w całej Unii Europejskiej opuszcza system edukacyjny przed ukończeniem 18 roku życia. Fakt, że spośród wszystkich bezrobotnych osób w Unii Europejskiej ponad 40% to młode osoby, jest bardzo poważny. Co więcej, większość młodych osób, które zdołają wejść na rynek pracy, korzysta ze słabszych warunków zatrudnienia, jak praca na niepełny etat, ograniczone zatrudnienie lub zatrudnienie na umowę o dzieło.
Poprzez wytyczne legislacyjne dla polityki zatrudnieniowej, musimy zapewnić więcej rozwiązań na rzecz programów i funduszy, które Unia Europejska ustanawia w celu wspierania działań państw członkowskich w tym obszarze.
Magda Kósáné Kovács  
na piśmie. - (HU) Dyrektywa dotycząca zatrudnienia dała państwom członkowskim rozszerzonej Unii Europejskiej długoterminowe wytyczne oraz cele i narzędzia do poprawiania konkurencyjności i wzrostu zatrudnienia w drugim stadium wdrażania strategii lizbońskiej. Stało się więc jasne, że gospodarka nie może być konkurencyjna i wydajna w świecie, który musi żyć z konkurencją, i nie może rozwijać się szybciej niż reszta, jeśli straciła swą drogę na społecznej pustyni i próbuje to osiągnąć będąc otoczona ludźmi na krawędzi wykluczenia społecznego.
Godne życie wymaga uczciwej pracy; to z kolei wymaga potencjalnej siły roboczej, która jest odpowiednio wykwalifikowana i zdolna do podnoszenia swych umiejętności, siły roboczej, która jest zdrowa i chroniona przed dyskryminacją.
W 2006 roku, ustalone potrzeby nowych państw członkowskich zmusiły do zmiany dyrektywy. Tym razem nacisk został położony na osoby stojące naprzeciw szczególnym niedogodnościom na rynku pracy, beznadziejną sytuację zawodową starszych kobiet, izolację pewnych języków oraz sprawy związane z zatrudnieniem Romów.
W ciągu ostatnich dwóch lat liczba miejsc pracy wzrosła, poprawiły się współczynniki zatrudnienia a niestabilne wskaźniki zatrudnienia także się ustabilizowały. Wzrost miejsc pracy tradycyjnego rodzaju - na pełny etat, kontraktowo chronione zatrudnienie w miejscu pracy - był stosunkowo powolny, podczas gdy nastąpił masowy przyrost pracy na niepełny etat, pracy sezonowej i pracy wykonywanej na bazie kontraktów na dostawy.
W tej zmienionej sytuacji nie spieramy się o to, że era dogmatycznego prawa pracy jest zakończona. Ekstensywny i intensywny rozwój gospodarczy wymaga elastycznych postanowień prawnych, które zapobiegną relatywizmowi w prawie pracy i dewaluacji partnerstwa społecznego i układów zbiorowych pracy.
