Czwarta konferencja Organizacji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata w sprawie czwartej konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych.
Zsolt Németh
urzędujący przewodniczący Rady - Panie Przewodniczący! Unii Europejskiej bardzo zależy na sukcesie czwartej konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych, która odbędzie się w Stambule w dniach 9-13 maja 2011 r. Unia uważa, że konferencja ta stanowi ogromną szansę na zwiększenie wsparcia dla krajów najsłabiej rozwiniętych.
Rada niedawno przyjęła wnioski, które mają być wykorzystane jako wytyczne przez negocjatorów UE w procesie przygotowawczym oraz podczas konferencji. Priorytetowe potraktowanie krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC) stanowi konieczność w naszych wspólnych staraniach, by osiągnąć milenijne cele rozwoju (MDG). Dlatego też nadal zdecydowanie angażujemy się we wspieranie integracji i zrównoważonego rozwoju wszystkich krajów najsłabiej rozwiniętych stanowiących najbiedniejszą i najsłabszą część społeczności międzynarodowej i charakteryzujących się wyraźną podatnością na zewnętrzne wstrząsy gospodarcze, katastrofy naturalne oraz wynikające z działalności człowieka oraz choroby zakaźne.
Zdecydowanie popieramy rezultaty skoncentrowane na obszarach i działaniach, które mogą wnieść wartość dodaną w odniesieniu do szczególnych potrzeb krajów najsłabiej rozwiniętych, a które powinny odzwierciedlać wnioski wyciągnięte z brukselskiego programu działania z 2001 roku. poprzez utrzymanie spójności z milenijnymi celami rozwoju oraz określenie szczególnych celów dla LDC. W szybko zmieniającym się świecie konieczne jest długotrwałe zaangażowanie w odnowione partnerstwo z LDC, w tym zaangażowanie odpowiednich środków.
W szczególności Unia Europejska uważa, że wynikiem konferencji w Stambule powinno być skoncentrowanie się na trzech głównych celach: po pierwsze, zwalczanie podatności na zagrożenia i wrażliwości krajów najsłabiej rozwiniętych oraz dalsze zwiększanie ich odporności na wstrząsy; po drugie, tworzenie środowiska sprzyjającego zrównoważonemu rozwojowi LDC; po trzecie, propagowanie zrównoważonego rozwoju gospodarczego i sprzyjającego włączeniu LDC. Cele te będą nadal stanowić wytyczne dla rozmów Unii Europejskiej z krajami najsłabiej rozwiniętymi w całym okresie procesu przygotowawczego oraz podczas samej konferencji.
Unia Europejska zawsze przewodziła działaniom wspólnoty międzynarodowej na rzecz wsparcia krajów najsłabiej rozwiniętych, a także jest ich największym darczyńcą. Jest ona najskuteczniejszym partnerem rozwoju pod względem spełniania obietnic, zwłaszcza w aspekcie dostępu do rynku, reguł pochodzenia oraz redukcji zadłużenia. Poczyniła znaczne postępy pod względem oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA), a także spójności polityki na rzecz rozwoju.
W okresie ostatniej dekady niektóre z krajów najsłabiej rozwiniętych osiągnęły dobry rozwój gospodarczy oraz postęp w dziedzinie rozwoju, jednak uznajemy, że generalnie postęp był nierówny. Nadal pozostaje wiele do zrobienia, zwłaszcza w Afryce subsaharyjskiej oraz w krajach, gdzie występują konflikty i niestabilna sytuacja. Z tego powodu UE ostatnio w kontekście generalnego zobowiązania w ramach ODA potwierdziła swoje zaangażowanie we wspólne osiągnięcie celu zapewnienia 0,15-0,20 % DNB dla krajów najsłabiej rozwiniętych.
Kraje najsłabiej rozwinięte ponoszą główną odpowiedzialność za własny rozwój, a pomoc ze strony społeczności darczyńców musi opierać się na inicjatywie i pełnej odpowiedzialności krajów ją otrzymujących za podejmowane działania. Unia Europejska podkreśla również wzajemną zależność między ogólnym postępem LCD a poprawą w zakresie dobrego sprawowania władzy, demokracji, praw człowieka oraz równości płci.
Wreszcie, jesteśmy jednocześnie głęboko przekonani, że wszystkie kraje ponoszą odpowiedzialność za pomoc krajom rozwijającym się w wychodzeniu z ubóstwa oraz osiągnięcia postępów w realizacji milenijnych celów rozwoju. Postępy LDC są powiązane z jakością i spójnością polityki partnera rozwojowego. Dlatego też należy ukierunkować poważne działania na poprawę skuteczności mechanizmów pomocowych oraz na spełnianie obecnych zobowiązań. Kilkakrotnie UE wzywała innych darczyńców, by spełniali te zobowiązania. Gospodarki wschodzące powinny również uczciwie dołożyć się do pomocy na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych.
Štefan Füle
komisarz - Panie Przewodniczący! Komisji zależy na powodzeniu czwartej konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych w Stambule polegającym na nadaniu na nowo rozmachu politycznego kwestii rozwoju sprzyjającemu włączeniu społecznemu, zrównoważonego rozwoju oraz ograniczeniu ubóstwa w krajach najsłabiej rozwiniętych. Przekonanie to oraz nasze zobowiązanie zostały wyrażone w konkluzjach Rady przyjętych w zeszłym tygodniu, tj. 31 marca, w sprawie wytycznych dotyczących uczestnictwa UE w nadchodzącej konferencji na temat krajów najsłabiej rozwiniętych. Z ogromną radością zauważam również, że Parlament będzie mieć silną reprezentację w postaci delegacji uczestniczącej w konferencji.
Wiele z krajów najsłabiej rozwiniętych odnotowało postęp w dziedzinie rozwoju, lecz postępy te były nierówne, a wiele pozostaje jeszcze do zrobienia. Zbyt mało krajów najsłabiej rozwiniętych wychodzi z grupy należącej do tej kategorii, a większość spóźnia się z osiąganiem milenijnych celów rozwoju. Zarówno my jako darczyńcy, jak i kraje najsłabiej rozwinięte musimy wyciągnąć ważne wnioski z sukcesów niektórych z krajów najsłabiej rozwiniętych, a także z realizacji brukselskiego programu działania.
Globalne partnerstwo oraz wzajemna odpowiedzialność mają żywotne znaczenie dla powodzenia konferencji. Rozwój stanowi wspólne wyzwanie. Kraje rozwijające się ponoszą główną odpowiedzialność za własny rozwój, opracowując i wdrażając stosowne polityki i osiągając dobre rządzenie.
Co się tyczy krajów najsłabiej rozwiniętych, Unia Europejska jest ich najskuteczniejszym partnerem rozwojowym, spełniając swoje zobowiązania, zwłaszcza pod względem dostępu do rynku, reguł pochodzenia oraz redukcji zadłużenia. Unia Europejska jest największym darczyńcą na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych i poczyniła znaczne postępy w zakresie oficjalnej pomocy rozwojowej, która to pomoc na rzecz tych krajów w ostatniej dekadzie uległa trzykrotnemu zwiększeniu.
W Stambule Unia Europejska wezwie innych darczyńców i partnerów rozwojowych , by dorównali jej zobowiązaniom i ambicjom. Kraje rozwinięte mają obowiązek udzielania pomocy krajom rozwijającym się, aby te mogły wyjść z ubóstwa. W tym kontekście globalnego partnerstwa gospodarki wschodzące powinny również wnieść swój wkład.
Zrównoważony rozwój oraz długofalowy sprawiedliwy rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu jest niezbędny dla każdego z tych krajów. Sektor prywatny ma do odegrania zasadniczą role w tym względzie i może mieć ogromny wpływ na życie ludzi poprzez tworzenie dobrobytu i miejsc pracy.
Potencjał handlu jako motoru rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy jest znaczny. Unia Europejska pragnie jednak podkreślić wzajemną zależność między postępem krajów najsłabiej rozwiniętych a prawami człowieka, równością płci, dobrym zarządzaniem, pokojem i bezpieczeństwem.
Postępy w krajach najsłabiej rozwiniętych są powiązane z równością oraz spójnością polityki partnerów. Dlatego też należy ukierunkować poważne działania na poprawę skuteczności i efektywności mechanizmów pomocowych, a także spójności polityki na rzecz rozwoju.
Prezydencja już ogłosiła trzy priorytety, więc pozwolę sobie jedynie dodać, że konferencja powinna również zająć się kwestią wychodzenia z tej grupy krajów. Unia Europejska będzie wzywać do utworzenia bardziej systematycznego mechanizmu udzielania w trybie pilnym koncesji i wsparcia dla krajów wychodzących z tej grupy. Komisja jest przekonana, że w kolejnej dekadzie ten nowy rozmach działań przyniesie znaczne zwiększenie liczby krajów wychodzących z grupy klasyfikowanej jako kraje najsłabiej rozwinięte.
Eleni Theocharous
Panie Przewodniczący, Panie Ministrze, Panie Komisarzu! Jak Pan słusznie stwierdził, Panie Ministrze Németh, konkluzje Rady wraz ze zobowiązaniami Unii Europejskiej należy uzupełnić skutecznymi działaniami na rzecz wsparcia całości przedsięwzięcia. Oczywiście, reprezentacja Parlamentu Europejskiego na konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych w Stambule zostanie "uzbrojona” w dobrą rezolucję wyrażającą zadowalające stanowiska. Pojawia się jednakże problem ze statusem reprezentacji, gdyż w charakterze obserwatorów nie będzie ona mogła bezpośrednio interweniować, a myślę, że Komisja i przewodniczący Barroso mogli dokonać ważnej interwencji w celu zmiany tej sytuacji. Rozwoju i bezpieczeństwa w Unii Europejskiej oraz kontroli przepływów migracyjnych nie da się osiągnąć, gdy około miliard obywateli żyje w nędzy i ubóstwie.
Wydaje się, że wysiłki na rzecz rozwoju krajów najsłabiej rozwiniętych należy zweryfikować, gdyż jakkolwiek kraje najsłabiej rozwinięte również ponoszą tu winę, mechanizmy wykorzystywane do zlikwidowania błędnego koła ubóstwa wydają się nieskuteczne.
Chciałabym zaznaczyć, że bogactwa krajów słabo rozwiniętych są wyzyskiwane przez osoby z zewnątrz, a deficyt demokracji, korupcja i brak bezpieczeństwa dominują w charakterystyce tych krajów. Wszystko to skutkuje brakiem podstawowej infrastruktury w sektorach edukacji, zdrowia, transportu, komunikacji, produkcji pierwotnej, rolnictwa, bankowości oraz administracji publicznej. Uważam, że w Stambule można by przyjąć mechanizmy mające na celu poprawę podejścia do problem ubóstwa.
Thijs Berman
Panie Przewodniczący! Rozwój gospodarczy rzędu 7 %, poważne zwiększenie liczby dzieci uczęszczających do szkoły podstawowej, większa liczba krajów, których mieszkańcy domagają się demokracji - w krajach najsłabiej rozwiniętych w Afryce w okresie ostatnich 10 lat dokonał się znaczny postęp. Kraje te pracowały nad lepszym rządzeniem i zdobywały własne środki finansowe. Szczególnym wkładem krajów bogatych było umorzenie długu oraz zapewnienie dostępności szczepionek. Jeszcze nie osiągnęliśmy jednak celu, gdyż szybkiemu rozwojowi gospodarczemu w najbiedniejszych krajach nie towarzyszył proporcjonalny spadek ubóstwa.
Wykaz najbiedniejszych krajów zasadniczo nie zmienia się od dziesiątków lat. Liczba osób żyjących za mniej niż jednego dolara dziennie spadła, lecz liczba osób żyjących za dwa dolary dziennie pozostała ta sama. Bogate kraje utrzymywały skorumpowane reżimy zamiast rozważyć uczciwy podział zasobów. Dlatego też absurdalne i cyniczne jest mówienie, że rozwój nie następuje. Nie daliśmy mu wystarczającej szansy.
Na konferencji ONZ w Stambule trzeba będzie wyciągnąć z tego jakieś wnioski. Należy poświęcić wiele uwagi sprawiedliwemu podziałowi dóbr w samych najbiedniejszych krajach. Zapewni to stabilność i uczciwy podział dóbr. Wyeliminuje to napięcia i przyniesie pokój. Sprawiedliwość społeczna również bardziej przyczyni się do rozwoju gospodarczego niż nierówność w dyktaturach rządzonych przez małą klikę na szczycie. Kraje demokratyczne osiągają równy podział dóbr o wiele szybciej niż dyktatury. Dobre sprawowanie rządów zbliży nas do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju.
Musimy też zrobić więcej dla zdrowia publicznego. Dla rodziny w biednym kraju choroba to katastrofa finansowa. Choroba to luksus, na który nikogo nie stać. Musimy więc pracować nad finansowaniem służby zdrowia poprzez ubezpieczenia zdrowotne, aby były dostępne nie tylko szczepionki, lecz również dobre szpitale i kliniki.
Charles Goerens
Panie Przewodniczący! W latach 1980-2011 globalny PKB wzrósł o 19 000 miliardów dolarów. Wzrost ten powinien oznaczać, że mamy wystarczające środki do wyeliminowania skrajnego ubóstwa. To tyle, jeśli idzie o arytmetykę.
Co do polityki, to poprawa losu najbiedniejszych nie jest aż tak prosta. Musimy więc dokonywać pewnych wyraźnych wyborów. Po pierwsze, musimy skierować nasze programy współpracy do krajów najbiedniejszych.
Po drugie, a wynika to z pierwszego punktu, musimy stopniowo wycofywać się z krajów wschodzących. Chiny, główny wierzyciel Stanów Zjednoczonych, posiadają wystarczające środki do dyspozycji, by walczyć z ubóstwem w obrębie własnych granic.
Po trzecie, potrzeba nam silnego partnerstwa z krajami najsłabiej rozwiniętymi. Muszą one wykonać większość pracy. My możemy im tylko pomagać naszym know-how, naszym doświadczeniem oraz naszą wolą polityczną. Nie możemy zrobić nic więcej i nic mniej.
Na koniec ostatnia uwaga: ponieważ jesteśmy największym darczyńcą, od nas też zależy, jako od Unii Europejskiej, czy przejmiemy rolę lidera na tej konferencji.
Nirj Deva
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Pragnę podziękować Pani Poseł Theocharous za podniesienie kwestii statusu Parlamentu Europejskiego na konferencjach międzynarodowych: jesteśmy jedną z trzech siostrzanych instytucji UE i musimy bardzo szybko się przyjrzeć się tej sprawie, gdyż inaczej będzie kłopot. Jesteśmy największym darczyńcą na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych; potroiliśmy pomoc w okresie ostatnich kilku lat, lecz zakres ubóstwa się zwiększył, a nie zmniejszył.
Około dziesięć lat temu Pascal Lamy i Komisja Rozwoju wprowadzili inicjatywę "wszystko oprócz broni”. Stopniowo Parlament przekształcił ją w "wszystko oprócz gospodarstw”. Obecnie kraje najsłabiej rozwinięte na świecie nie posiadają potencjału przemysłowego, mają potencjał rolny. Jeżeli naprawdę jest się zainteresowanym eliminacją ubóstwa i pomocą dla tych ludzi, należy zwiększyć ich potencjał handlowy. To nie pomoc, ale handel zmniejszy skalę ubóstwa. Jednakże w celu zmniejszenia biedy i zwiększenia handlu musimy zwiększyć ich potencjał eksportowy odnośnie w zakresie tego, co mogą eksportować, czyli produktów rolnych, rybołówstwa i tak dalej. Jednakże tego nie robimy.
Wprowadziliśmy surowe standardy, co jest bardzo ważne dla zdrowia konsumentów europejskich, lecz nie pomagamy w zwiększeniu potencjału krajów najsłabiej rozwiniętych. Tak więc, z liczby 51 krajów zaledwie trzem udało się wydostać z grupy krajów najsłabiej rozwiniętych i już nie są tak klasyfikowane. Musimy zwiększyć te wysiłki, inaczej jedynie nabieramy siebie samych i te kraje.
Gabriele Zimmer
Panie Przewodniczący! Chciałabym zapytać przedstawicieli Rady i Komisji, dlaczego uważają, że musimy mówić na ten temat używając pustych słów. Nie uważam, byśmy komukolwiek pomagali tym, że nie mówimy konkretnie, iż podczas przygotowań do konferencji w Stambule państwa członkowskie i Unia Europejska muszą wreszcie wykonać w pełni swoje zobowiązania, a my nie możemy tolerować sytuacji, kiedy państwa członkowskie w coraz większym stopniu ograniczają wypełnianie swoich obowiązków.
Nie do zaakceptowania jest fakt, że miliard osób nadal cierpi głód, większość z nich w krajach najsłabiej rozwiniętych (LDC), innymi słowy, w najbiedniejszych krajach świata. Nie do zaakceptowania jest również fakt, że większość naszej pomocy rozwojowej nie idzie na wsparcie i rozwój rolnictwa. Część przeznaczana na ten cel gwałtownie spadła w ostatnich latach, podczas gdy miliard osób cierpi głód. Powoli zaczynam myśleć, że mowa o tym, iż mamy nadzieję na większe uodpornienie krajów najsłabiej rozwiniętych na wstrząsy, to podejście cyniczne.
Wzywam Państwa do podjęcia konkretnych działań w celu rozwiązania tych problemów i konkretnych zobowiązań na rzecz udzielenia krajom najsłabiej rozwiniętym faktycznej pomocy.
Philip Claeys
(NL) Panie Przewodniczący! Nadchodzący szczyt ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych stanowi dobrą okazję do debaty nad tym, czy pomoc na rzecz rozwoju ma sens, czy jest faktycznie bezsensowna. Jak ogólnie wiadomo, argument o ilości pomocy - to jest propozycja, że im więcej pomocy się udzieli, tym większy nastąpi rozwój gospodarczy - został kompletnie zdyskredytowany.
Chcę wykorzystać mój czas na zacytowanie ekonomisty z Kenii, Jamesa Shikwati, który udzielał wywiadu dla "Der Spiegel online” 7 kwietnia 2005 r. Cytuję: "Pomoc na rzecz rozwoju służy do utrzymania ogromnej biurokracji, zachęca do korupcji i samozadowolenia, a także uczy Afrykanów żebrać zamiast być niezależnymi”. Koniec cytatu.
Ponadto pomoc na rzecz rozwoju osłabia rynki lokalne i powoduje zanikanie ducha przedsiębiorczości, ducha, którego tak bardzo nam potrzeba. Niezależnie od tego, jak absurdalnie może to brzmieć, pomoc na rzecz rozwoju stanowi jedną z przyczyn problemów Afryki. Gdyby zachód zaprzestał tych płatności, normalni Afrykanie nawet by tego nie zauważyli. Tylko oficjele rządowi zostaliby tym bardzo dotknięci. Tak więc, zamiast wydawać więcej pieniędzy, potrzeba mniej korupcji, więcej przedsiębiorczości i więcej samodzielności.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Thijs Berman
(NL) Panie Pośle Claeys! Czy zgodziłby się Pan ze mną, że interesy zagraniczne bogatych krajów Europy Zachodniej doprowadziły do utrzymania dyktatorów u władzy, a w konsekwencji do braku skuteczności pomocy na rzecz rozwoju, gdyż pomoc ta kończyła w niewłaściwych kieszeniach, jak również dlatego, że nigdy nie zrobiliśmy nic, by zająć się tym problemem, w interesie utrzymania "stabilności”, która faktycznie nie zasługiwała na to miano, jak wykazano w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie? Stanąć w obronie demokracji to znacz stawać w obronie demokratów w krajach rozwijających się i pozwolić na upadek dyktatorów, jednocześnie utrzymując pomoc na rzecz rozwoju.
Philip Claeys
(NL) Panie Pośle Berman! Tak, częściowo się zgadzam z tym, co Pan powiedział. Faktycznie, ponosimy winę za to, że niektórzy dyktatorzy byli w stanie utrzymać się u władzy. Myślę tu na przykład o polityce europejskiej wobec Kuby, gdzie Fidel Castro był uznawany za partnera, z którym można robić interesy. Takie rzeczy należy istotnie uznać za przeszłość i powinniśmy rozmawiać wyłącznie z osobami wybranymi w wyborach demokratycznych, które mają zdolność do zaprowadzenia demokracji we własnym kraju.
Filip Kaczmarek
(PL) Panie Przewodniczący! Termin LDC powstał 40 lat temu po to, by pomóc krajom rozwiniętym i innym darczyńcom w rozpoznaniu tych wspólnot na świecie, które najbardziej potrzebują pomocy. Definicja LDC stosowana przez ONZ nie jest oparta wyłącznie na poziomie dochodów w przeliczeniu na mieszkańca, ale uwzględnia również kapitał ludzki czy utrudnienia w rozwoju gospodarczym. Rozmieszczenie tych krajów jest bardzo charakterystyczne, bo zdecydowana ich większość jest zlokalizowana w Afryce. Słusznie zatem Unia Europejska zwraca szczególną uwagę na ten kontynent.
Jednym z zasadniczych problemów jest to, że liczba krajów zaliczanych do LDC rośnie, a państwa, które rozwinęły się na tyle, aby móc opuścić tę grupę są zaledwie trzy. Dlatego właśnie konferencja ONZu powinna poważnie zastanowić się nad tym, w jaki sposób wprowadzić skuteczną, mierzalną i łatwą do monitorowania strategię wychodzenia krajów z grupy LDC. Cieszę się, że Komisja Europejska i Rada mają propozycje, które mogą pomóc w tym procesie. Jedną z nich jest promocja włączającego wzrostu. Wiem, że niektórzy posłowie obawiają się tego terminu, bo nie są pewni, czy wzrost będzie naprawdę włączający. Ale z drugiej strony bez wzrostu nie zbudujemy możliwości ekonomicznych krajów rozwijających się.
Kriton Arsenis
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Musimy mieć wymierny cel, który moglibyśmy przyjąć na konferencji w Stambule, a celem tym powinno być zmniejszenie liczby krajów najsłabiej rozwiniętych o połowę stanu obecnego. Brzmi to jak oczywistość, lecz w okresie ostatnich trzydziestu lat zaledwie trzem z tych krajów udało się wyjść z grupy klasyfikowanej jako kraje najsłabiej rozwinięte.
Aby osiągnąć ten cel musimy honorować nasze zobowiązania i przeznaczyć 0,15-0,20 % naszego rocznego produktu krajowego brutto (PKB) na pomoc rozwojową dla tych krajów. Równie ważne jest zabezpieczenie spójności polityki rozwoju. Nie możemy z jednej strony dawać pieniędzy tym krajom, a z drugiej strony zasadniczo okradać je stosując nieuczciwe umowy handlowe między tymi krajami a UE. Musimy spłacać nasz dług finansowy, a to oznacza również inwestycje w te kraje, zarówno w celu ich dostosowania i zwalczać zmian klimatycznych, jak i po to, aby spłacić nasz dług nagromadzony w wyniku nieuczciwej wspólnej polityki rolnej. W tym celu musimy propagować suwerenność żywnościową tych krajów poprzez wspieranie tradycyjnej polityki rolnej, lokalnych zasobów, lokalnych zbóż i lokalnych rynków, zapobiegając atakom spekulantów, zawłaszczaniu ziemi i monopolowi na nasiona, co zagraża nam wszystkim, zwłaszcza tym słabym krajom.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Nirj Deva
Panie Przewodniczący! Zastanawiam się, czy szanowny pan poseł zgodzi się ze mną - gdyż użył bardzo mocnego słowa "kradzież” - że okradamy kraje rozwijające się. Przykładem tego może być fakt, że dajemy 2 miliony euro niewielkiej wyspie w pobliżu wybrzeża Atlantyku za ich produkty rybne, za 7 000 ton tuńczyka, a sprzedajemy ten towar na ulicach Europy za 235 milionów euro. Tak więc przekształcamy te 2 miliony euro na 235 milionów euro. Tak właśnie postępujemy z naszą polityką rybołówstwa.
Kriton Arsenis
(EL) Panie Przewodniczący! Pan Poseł Deva ma rację. Umowy dotyczące rybołówstwa zawarte między Unią Europejską a państwami trzecimi w dużym stopniu stanowią zagadnienie do dogłębnego zbadania. Umowy są konieczne, jednak zawierając takie umowy dotyczące rybołówstwa z danymi krajami, Unia Europejska musi też postępować w najbardziej realistyczny sposób. Jednakże, musimy też sprawdzić, czy pieniądze, jakie płacimy za łowienie ryb są wystarczające, a jeżeli są one wykorzystywane jako pomoc na rzecz rozwoju, należy ostatecznie wzmocnić te kraje, aby mogły wyjść z grupy państw klasyfikowanych jako kraje najsłabiej rozwinięte.
Marek Henryk Migalski
(PL) Nie ma racji minister Németh twierdząc, że sytuacja wychodzenia państw z grupy LDC jest optymistyczna, natomiast mają rację posłowie Deva, Kaczmarek i Arsenis, wg których w ciągu ostatnich 10 lat jedynie trzy kraje, Botswana, Republika Zielonego Przylądka i Malediwy wyszły z tej grupy. Oznacza to, że tak naprawdę główną przyczyną biedy jest polityka. Mamy przecież bardzo bogate kraje, które nie posiadają żadnych zasobów naturalnych, np. Szwajcaria czy Japonia, a z drugiej strony mamy państwa bogate w surowce naturalne, które są jednak biedne. Oznacza to, że przyczyną biedy jest polityka, a nie odwrotnie. Dlatego oprócz pomocy krajom LDC i handlu z nimi rola Unii Europejskiej powinna polegać na pomocy politycznej prowadzącej do stabilizacji i demokracji w tych krajach. Jest to nasz obowiązek.
Elena Băsescu
(RO) Panie Przewodniczący! Czwarta konferencja Organizacji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych stanowi dobrą okazję do zweryfikowania polityki międzynarodowej pomocy na rzecz wymiany handlowej. Ta grupa krajów stoi w obliczu problemów finansowych na tle globalnych zmian gospodarczych w warunkach kryzysu finansowego. Stały wzrost cen żywności stanowi poważny problem, którego nie można ignorować.
Głównym celem pomocy na rzecz wymiany handlowej jest zwiększenie konkurencyjności krajowej i międzynarodowej 48 państw. W tym względzie pragnę podkreślić znaczenie eliminacji ubóstwa i efektywnego wykorzystania pomocy finansowej udzielanej w ramach dążenia do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju. Uważam, że użyteczne jest angażowanie krajów rozwijających się w ten proces ze względu na doświadczenie, jakie mają na obszarze reformy handlu.
Mariya Nedelcheva
(FR) Panie Przewodniczący! Postęp w krajach najsłabiej rozwiniętych odzwierciedla nasze własne polityki na rzecz rozwoju oraz politykę społeczności międzynarodowej. Wzrost liczby krajów klasyfikowanych jako kraje najsłabiej rozwinięte wskazuje wyraźnie, że nadszedł czas na zweryfikowanie naszej polityki, instrumentów i środków. Kraje najbiedniejsze są bardzo podatne na wojny, kryzysy i szerzące się ubóstwo. Dlatego też tak ważne jest, byśmy kontynuowali prace nad zaprowadzeniem pokoju, stabilności, demokracji i praw człowieka.
Należy też uwzględnić trzy inne elementy. Po pierwsze, musimy ponownie zbadać czynniki wewnętrzne, jak korupcja, brak zabezpieczeń demokracji oraz luki w dziedzinie praw własności, które powodują, że kraje te pozostają słabo rozwinięte.
Po drugie, musimy usprawnić nasze podejście gospodarcze zapewniając większe wsparcie dla rolników, MŚP oraz dla lepszego wykorzystania zasobów państwa w celu stworzenia nowych instrumentów.
Wreszcie, musimy sprawić, by nasze instrumenty były bardziej ukierunkowane i zapewnić ich spójność z milenijnymi celami rozwoju. Jeżeli skorygujemy nasze globalne polityki na rzecz rozwoju tak, by odzwierciedlały faktyczne potrzeby w każdym kraju oraz większe uczestnictwo sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego, będziemy mogli lepiej sprostać wyzwaniom kolejnej dekady.
Ricardo Cortés Lastra
(ES) Panie Przewodniczący! Dziesięć lat temu w Brukseli państwa darczyńcy uzgodniły program działania na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC). Ustaliliśmy cele dotyczące eliminacji skrajnego ubóstwa w tych krajach.
Dla wszystkich nas jasne jest, że LDC najbardziej ucierpiały w wyniku globalnego kryzysu, niezależnie od tego, czy chodzi o kryzys gospodarczy, finansowy czy środowiskowy albo spowodowany rosnącymi cenami żywności.
Jednakże 10 lat później nie udało nam się osiągnąć założonych celów, a zaledwie dwóm z 48 krajów z grupy LDC udało się wyjść z grupy o statusie krajów najsłabiej rozwiniętych.
Jesteśmy w punkcie zwrotnym. Na nadchodzącej czwartej konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Stambule zostanie przeprowadzona ocena prac zrealizowanych dotychczas, a także zostanie ustalony nowy program działania.
Powinniśmy na nowo podjąć zobowiązania w stosunku do krajów najsłabiej rozwiniętych i wykazać, że w okresie 10 lat wyciągnęliśmy wnioski z poprzedniego okresu i że jesteśmy w stanie zapewnić skuteczne, dobrej jakości wsparcie, co umożliwi nam spełnienie przyjętych przez nas celów nie w 2021 roku, ale w 2015 roku, poprzez spełnienie milenijnych celów rozwoju.
Catherine Stihler
Panie Przewodniczący! Trzy kluczowe obszary - wrażliwość krajów najsłabiej rozwiniętych, zrównoważony rozwój oraz propagowanie rozwoju gospodarczego - są mile widziane. Chciałam jednak zapytać, czy rozmowy będą obejmować bezpieczeństwo żywnościowe.
Wspomniano tu o Afryce subsaharyjskiej; obecnie 80 % rolników w Afryce subsaharyjskiej to kobiety. Jeżeli możemy pomóc w rozwoju lepszych metod rolniczych, inwestując w osoby najbardziej bezbronne na świecie, pomagając im w utrzymaniu się, uda nam się wnieść ogromny wkład w zdrowie i dobrobyt najuboższych osób na świecie.
Życzę jak najlepiej delegacji, która jedzie z Parlamentu na konferencję, lecz oczekuję również sprawozdania osób, które będą w niej uczestniczyć.
Norica Nicolai
(RO) Panie Przewodniczący! Jestem zdecydowanie zdania, że Parlament odpowiada za wyniki osiągnięte przez Unię Europejską w ramach projektu propagującego globalną solidarność na rzecz zwalczania ubóstwa. Jednocześnie jestem głęboko przekonana, że jesteśmy Parlamentem, który odpowiada za wykorzystanie pieniędzy podatników europejskich. Chciałabym spróbować potwierdzić koncepcję, że konferencja ta musi dać, także nam, okazję do oceny modelu solidarności, który głosimy, a mianowicie ze względu na fakt, że gdyby spojrzeć na kraje mniej rozwinięte, dostrzeżemy, że biedne kraje nadal pozostają biedne, podczas gdy bogate kraje utrzymują pewien standard życia.
Musimy dokonać ponownej oceny modelu wykorzystywanego przez nas do udzielania darowizn i wsparcia, gdyż istnieje ryzyko, że pomoc ta staje się szkodliwa dla krajów ją otrzymujących.
João Ferreira
(PT) Panie Przewodniczący! W przedmiotowej debacie dyskutowaliśmy na temat najbiedniejszych i najsłabszych krajów świata. Grupa ta obejmuje prawie 50 krajów, których ludność cierpi w wyniku kolejnych nieudanych prób wdrożenia zaleceń kolejnych konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych. To nie nieuchronność losu, ani nie nieuniknione naturalne ograniczenia lub przeszkody sprawiają, że kraje te są biedne; przeciwnie, kilka z nich posiada duże zasoby bogactw naturalnych.
To raczej niesprawiedliwy i nieludzki system będący dominującym na świecie sposobem organizacji gospodarczej i społecznej, utrzymujący się dzięki asymetrycznym relacjom, tworzy i podtrzymuje nierówności. Jest to rezultat wolnego handlu, finansowej deregulacji, bezpodstawnej, lecz dozwolonej ucieczki kapitału do rajów podatkowych, a także wojen i konfliktów napędzanych sporami o bogactwa naturalne. Właśnie zburzenie podstaw tego systemu oraz prawdziwa, oparta na solidarności społecznej polityka współpracy i pomocy rozwojowej umożliwiłyby emancypację tych społeczeństw oraz rozwój tych krajów.
Štefan Füle
komisarz - Panie Przewodniczący! Uważam, że ta interesująca debata wskazuje, iż wszyscy mamy te same cele. Odzwierciedla to również wspólny projekt rezolucji zaprezentowany przez ugrupowania polityczne. W szczególności pragnę tu wspomnieć o następujących głównych celach, które wszyscy podzielamy: przede wszystkim, że konferencja powinna koncentrować się na wynikach oraz że Unia Europejska powinna wypełniać swoje zobowiązanie.
Przedmiotem debaty jest wsparcie dla krajów, aby mogły wyjść z grupy klasyfikowanej jako kraje najsłabiej rozwinięte. Podjęliśmy zobowiązania dotyczące dostępu do rynku i umorzenia długów, a także zarezerwowania części oficjalnej pomocy rozwojowej dla krajów najsłabiej rozwiniętych. Oczywiście, spójność polityki rozwoju powinna przyczynić się ukierunkowania wszystkich obszarów polityki wsparcia krajów najsłabiej rozwiniętych na zwalczanie ubóstwa, i jak słusznie podkreśliła Pani Poseł Stihler, należy priorytetowo potraktować bezpieczeństwo żywnościowe, rolnictwo i infrastrukturę. Faktycznie, jak zasugerował Pan Poseł Deva, handel odgrywa tu bardzo ważną rolę.
Wszyscy uznajemy podstawową odpowiedzialność krajów najsłabiej rozwiniętych za ich własny rozwój, dlatego też niezbędny jest skuteczniejszy system podatkowy oraz dobre zarządzanie podatkami, by zwiększyć ich środki krajowe.
Wreszcie, mimo że kraje najsłabiej rozwinięte praktycznie nie są odpowiedzialne za zmiany klimatyczne, kraje te zostaną najsilniej dotknięte ich skutkami, mamy więc obowiązek pomóc im się do tego przystosować.
Konkludując: ten Parlament zawsze udzielała ogromnego poparcia sprawie krajów najsłabiej rozwiniętych i jestem przekonany, że sytuacja taka się utrzyma.
Zsolt Németh
urzędujący przewodniczący Rady - Panie Przewodniczący! Uwzględniając łączną sumę ODA, pragnę podkreślić, że od 2002 roku, kiedy to ustalaliśmy swoje zaangażowanie przed konferencją monetarną, Rada podkreślała potrzebę mobilizacji wszystkich innych dostępnych źródeł finansowania rozwoju - głównie środków krajowych uzupełnianych realnymi innowacyjnymi mechanizmami finansowania - oraz wsparcia ze strony krajów rozwiniętych, sektora prywatnego i gospodarek wschodzących.
W ostatnich konkluzjach z kwietnia 2011 roku Rada zaznaczyła, że UE poważnie rozważa propozycje innowacyjnych mechanizmów finansowania o znacznym potencjale generowania przychodów, w celu zapewnienia przewidywalnego finansowania rozwoju, zwłaszcza na rzecz najbiedniejszych i najbardziej wrażliwych krajów. Zgadzam się z panem komisarzem Füle w kwestii doniosłości przestrzegania zobowiązań w Unii Europejskiej, jak i z jego uwagami dotyczącymi wagi zwiększenia możliwości handlu między krajami najsłabiej rozwiniętymi a Unią Europejską.
Przewodniczący
Otrzymałem sześć projektów rezolucjizłożonych zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 7 kwietnia 2011 r. o godz. 12.00.
