

Marios Matsakis (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, gisteren vroeg u zich af waarom er tijdens het debat onvoldoende mensen in de plenaire vergadering aanwezig waren. Vanochtend hadden we hetzelfde probleem, en moest u wachten totdat er mensen binnenkwamen. Het is geen wonder dat de opkomst zo laag is. Er vindt namelijk geen debat plaats. We luisteren in deze plenaire vergadering alleen maar naar speeches van een of twee minuten, die vooraf zijn voorbereid en geschreven, zonder dat er een werkelijke dialoog plaatsvindt. Het zijn niet meer dan monologen. Ik denk dat de procedure moet worden aangepast als we een dialoog, echte debatten en een goede opkomst willen hebben. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Matsakis, dat was geen motie van orde maar een verklaring. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie - Voorbereiding van de Europese Raad, met inbegrip van de toekomst van de Europese Unie na de referenda over de Europese Grondwet (Brussel, 16/17 juni 2005). 
Nicolas Schmit,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Raad die zijn werkzaamheden op 16 juni zal aanvangen, zal moeten beraadslagen over twee kwesties die beslissend zijn voor de toekomstige ontwikkeling van de Europese Unie: het ratificatieproces van het Grondwettelijk Verdrag en het bereiken van een politiek akkoord over de financiële vooruitzichten.
Na intensieve debatten hebben eerst de Franse burgers en vervolgens de Nederlandse burgers het ontwerp-Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa, dat op 29 oktober 2004 in Rome is ondertekend, verworpen. De redenen voor deze tegenstemmen zijn legio en zelfs tegenstrijdig. Velen onder ons hebben te kennen gegeven deze stemuitslagen te betreuren. Er heeft evenwel een democratisch debat plaatsgehad en we dienen de democratische keuze van een onbetwistbare meerderheid van de Franse en Nederlandse kiezers natuurlijk ten volle te respecteren.
Ik kan het evenwel niet nalaten te herinneren aan de massale steun die de Europese Grondwet op 12 januari 2005 in het Europees Parlement ten deel is gevallen. Deze steun was de uiting van een sterke hoop, van de overtuiging dat de Europese Unie in staat zou zijn om na de uitbreiding met de tien nieuwe lidstaten haar democratische grondslagen te versterken, haar werkwijzen doelmatiger en transparanter te maken, haar toekomst te verankeren in de gezamenlijke waarden die ons dierbaar zijn, en zo uiteindelijk het volledige vertrouwen van de burgers te herwinnen.
Tien landen hebben de ontwerp-Grondwet geratificeerd, waarvan één, Spanje, met een referendum. Ook hun democratische besluit dienen wij te respecteren. Dit neemt niet echter weg dat de stemuitslagen in Nederland en Frankrijk, twee van de oprichtende landen, voor een nieuwe situatie hebben gezorgd en wij deze het hoofd zullen moeten bieden. In deze volksraadplegingen hebben de burgers uiting gegeven aan hun zorgen, verlangens en verwachtingen, maar ook aan hun teleurstelling.
Helaas lijkt de vereniging van Europa niet langer het project te zijn dat ons decennia lang mobiliseerde en in staat stelde ons continent in vrede en welvaart opnieuw vorm te geven en uiteindelijk middels de uitbreiding te verenigen. Zou de hoop overgelopen zijn naar het kamp van de eurosceptici? Zou Europa alleen nog maar bezorgdheid en onbegrip inboezemen? Zou Europa het mikpunt zijn geworden van al het sociale onbehagen dat bij vele medeburgers leeft vanwege problemen als de hardnekkige werkloosheid, die al te lang heeft geduurd? Ik meen van niet.
De boodschap van de talloze Franse en Nederlandse burgers is tweeledig. Er heerst zeker onvrede over Europa, zoals het nu is en functioneert, maar tegelijkertijd bestaat er onder deze burgers die “nee” hebben gestemd, ook een brede en nog altijd sterke steun voor de Europese gedachte en de noodzaak daarvan. Zij willen echter een Europa dat anders optreedt in een wereld die voortdurend aan verandering onderhevig is. De Europese Raad zal een open oor moeten hebben voor deze signalen. Deze volgen immers op een democratisch debat, waar het ontegenzeglijk veel te lang aan heeft ontbroken. Al degenen die hun keuze voor afwijzing hebben verantwoord op basis van een hypothetisch plan B, moeten zich vandaag realiseren dat er uit deze buitengewoon complex geworden situatie geen gemakkelijke uitweg is. We moeten vandaag vaststellen dat in Verklaring nr. 30 niettemin rekening is gehouden met een situatie waarin meerdere landen er aan het einde van de ratificatieperiode niet in slagen deze procedure af te ronden. We moeten eveneens in aanmerking nemen dat tien landen hun ratificatieprocedure succesvol hebben afgerond, en meer dan de helft van de lidstaten zich nog niet heeft uitgesproken. We kunnen deze volkeren, of deze parlementen, niet zomaar een democratisch debat, en de mogelijkheid om zich op hun beurt uit te spreken, ontnemen.
Laten we niet vergeten dat de ontwerp-Grondwet de uitkomst is van een allesomvattend compromis, dat het een samenhangend geheel is waarvan het ene onderdeel moeilijk losgemaakt gemaakt kan worden van het andere. De Europese Raad zal dus moeten overgaan tot een gezamenlijke, diepgaande analyse van de situatie alvorens een helder beeld te kunnen geven van het verdere verloop van het proces. Eén ding lijkt zeker: de Europese Unie mag niet vervallen in een soort permanente onzekerheid, verstarring of - erger nog - verlamming. Onze instellingen functioneren en blijven functioneren. Onze besluitvaardigheid is onaangetast, ook al schieten de bepalingen in het Verdrag van Nice duidelijk tekort als het gaat om de politieke, economische en sociale uitdagingen. Daar moeten de Unie en onze lidstaten nu nog meer vaart achterzetten. De burgers wachten op concrete acties, op acties waarin meer rekening gehouden wordt met wat er onder hen leeft, zowel op sociaal-economisch vlak als op het vlak van hun veiligheid. De wereld vraagt zich af hoe de toekomst van de Unie eruit zal zien, die al geruime tijd met grote belangstelling door talrijke volkeren in alle werelddelen wordt gevolgd. De Europese Raad moet zijndenkproces dus op bredere leest schoeien. Hij mag zich niet beperken tot procedurele kwesties, nu de verwachtingen onder de mensen bovenal van politieke aard zijn. De politieke Unie moet ons doel blijven, en het opbouwen van een echte Europese democratie blijft de enige weg om dat doel te bereiken.
In dat verband krijgen de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten een heel bijzondere dimensie. Wanneer deze mislukken en we niet in staat zijn een goed compromis te bereiken, zou dit voor onze eigen burgers en vooral voor de buitenwereld het teken zijn van een gevaarlijke impasse. Deze financiële vooruitzichten zullen misschien niet helemaal voldoen aan eenieders verwachtingen, maar ze zullen wel de Unie in staat stellen op te treden ter bevordering van de concurrentiekracht, de werkgelegenheid en de sociaal-economische samenhang, ter verbetering van de milieubescherming en de interne veiligheid, en ter versterking van onze rol op het wereldtoneel. Als we deze nu, ondanks het feit dat we niet helemaal op een lijn zitten, toch goedkeuren, kunnen we de Unie de politieke impuls geven die ze vandaag dringender dan ooit nodig heeft.
Na het vruchtbare debat van gisteren kan het Parlement met de stemming straks over de onderhavige resolutie een signaal van het allergrootste belang afgeven, een signaal van bemoediging. U kunt er van op aan dat het voorzitterschap hemel en aarde zal bewegen om een compromis te bereiken waar iedereen mee kan leven. Mijnheer de Voorzitter, afgezien van deze beslissende kwesties, zal de Europese Raad zich ook bezig houden met andere vraagstukken, die voor de burgers niet minder belangrijk zijn.
Het is nu zaak de tussentijdse evaluatie van de strategie van Lissabon te vertalen in concrete maatregelen ten behoeve van de groei en de werkgelegenheid. Daartoe zal de Europese Raad - in overeenstemming met de nieuwe, in maart besloten aanpak - zijn goedkeuring moeten hechten aan de geïntegreerde richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid voor de periode 2005-2008. Uitgaande van de werkzaamheden van alle betrokken Raadsformaties zal men dan de tenuitvoerlegging van het macro- en micro-economisch beleid en het werkgelegenheidsbeleid vorm kunnen geven aan de hand van 24 geïntegreerde richtsnoeren. Voor dit najaar zullen de lidstaten deze richtsnoeren hebben omgezet in coherente nationale programma’s voor groei en werkgelegenheid. Dit mag niet worden opgevat als een formaliteit, maar als iets waaraan alle betrokkenen, en bovenal de parlementaire instanties en de sociale partners, moeten meewerken.
Ik wil eveneens vermelden dat de Europese Raad, in het verlengde van hetgeen in maart is besloten, zal worden verzocht een verklaring aan te nemen over de leidende principes voor duurzame ontwikkeling. Hierdoor zou, zo mogelijk, nog voor eind 2005 een vernieuwde strategie voor duurzame ontwikkeling moeten kunnen worden goedgekeurd.
Bovendien zal de Europese Raad zich moeten buigen over enkele belangrijke aspecten van de tenuitvoerlegging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Op dat terrein zijn wij het onszelf verplicht te laten zien dat de Unie in staat is doelmatig tegemoet te komen aan de verwachtingen van de burgers. Wat de Europese burgers terecht verwachten is dat de Europese Unie zorgt voor een gemeenschappelijke, doeltreffendere aanpak van grensoverschrijdende problemen zoals illegale immigratie, mensenhandel, bestrijding van de georganiseerde misdaad en terrorismebestrijding, problemen waar we gisteren over hebben gedebatteerd en die ons zeer belangrijk voorkomen.
In november jongstleden hebben wij het Haagse Programma goedgekeurd, waarin de prioriteiten voor de komende vijf jaar zijn vastgesteld voor de totstandbrenging van een werkelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. In dat verband zal de Europese Raad ook werken aan het actieplan waarmee de doelstellingen van het Haagse Programma worden ingevuld met concrete maatregelen. Daarbij benadrukt het voorzitterschap dat het van essentieel belang is dat de lidstaten de verschillende maatregelen van dat plan op doelmatige wijze en binnen de gestelde termijnen ten uitvoer leggen. De Europese Raad zal vooral de nadruk leggen op de inspanningen het kader van de strijd tegen het terrorisme. U hebt gehamerd op de urgentie hiervan, op de noodzaak van een totaalaanpak waarin veiligheid en vrijheid hand in hand gaan. De Europese Raad zou vooral bepaalde prioritaire beleidsterreinen moeten aanwijzen voor de komende maanden: bijvoorbeeld de politionele en justitiële samenwerking, de lopende werkzaamheden ter preventie van rekrutering van terroristen, de bestrijding van de financiering van terroristische groeperingen en de versterking van de civiele-beschermingscapaciteit, met name om iedere bioterroristische dreiging te bestrijden.
Tot slot moet ik - en daarmee rond ik af, mijnheer de Voorzitter - enkele belangrijke punten op het gebied van buitenlandse betrekkingen noemen. Daarbij doel ik in de eerste plaats op de hervorming van de Verenigde Naties, die op de agenda staat van de VN-top in september. Wij zijn van mening dat het van essentieel belang is dat op deze top een evenwichtig en ambitieus resultaat wordt bereikt, zodat de Verenigde Naties worden hervormd en in staat worden gesteld om doelmatiger te reageren op de muldriedimensionale dreigingen en uitdagingen die de secretaris-generaal van de VN in zijn verslag heeft geïdentificeerd. Wij zullen daar, meen ik, vooral vanmiddag over spreken.
Een andere internationale kwestie waarover gediscussieerd zal worden, is de voorbereiding van de internationale conferentie over Irak, die wordt georganiseerd door de Europese Unie en de Verenigde Staten samen, en die op 22 juni aanstaand in Brussel gehouden zal worden. Deze zal tot doel hebben een nieuw kader vast te stellen voor de coördinatie van de hulpinspanningen voor Irak. Wat dat aangaat dient benadrukt te worden dat het van essentieel, fundamenteel belang is dat de Irakese regering de hoofdrol speelt tijdens de overgangsperiode en bij de wederopbouw van dit land.
Zoals u aan deze uiteenlopende onderwerpen kunt zien, moet Europa doorgaan. We moeten laten zien dat Europa onverminderd in staat is besluiten te nemen en op te optreden. Ik geloof dat de debatten die u nu gaat voeren een aansporing moeten zijn in die richting.
José Manuel Barroso,
    - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de aanstaande Europese Raad, die op 16 en 17 juni zal plaatsvinden, moet het hoofd bieden aan twee essentiële uitdagingen voor de Europese Unie. Ten eerste moet de Raad onze burgers een boodschap geven waaruit blijkt dat er tussen de lidstaten eensgezindheid bestaat over het ratificatieproces van de Grondwet, en ten tweede moet hij de Unie een stabiel financieel kader bieden voor de komende jaren.
Het onmiskenbare belang van deze kwesties mag ons evenwel niet doen vergeten dat er nog andere onderwerpen op de agenda staan, waaronder de geïntegreerde richtsnoeren voor de toepassing van de strategie van Lissabon en de strategie voor duurzame ontwikkeling. Er is echter een punt dat bijzondere aandacht verdient, namelijk de ontwikkelingssteun in de context van de millenniumdoelstellingen. Immers, de interne problemen mogen onze aandacht niet afleiden van onze externe verantwoordelijkheden, en met name van onze verplichtingen ten aanzien van de ontwikkelingslanden.
In het jaar 2005, dat in het teken van de ontwikkeling staat, moet Europa zijn verantwoordelijkheid nemen en steun verlenen aan al wie steun behoeft. Europa moet een voortrekkersrol vervullen in de strijd tegen de armoede en de honger in de wereld. Aan de vooravond van de topbijeenkomst van de G8, waar met name aandacht zal worden besteed aan Afrika, en van de belangrijke vergadering van de Verenigde Naties, die gepland is voor september, is het van essentieel belang dat de Europese Raad het akkoord bekrachtigt dat door de ministers van de lidstaten is bereikt op basis van een Commissievoorstel. Immers, de Europese Raad moet zich er uitdrukkelijk toe verbinden alles in het werk te zullen stellen om de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken en bij te dragen aan de ontwikkeling.
Dat is het signaal dat men verwacht van Europa. Europa moet solidariteit blijven betonen. Het mag zich niet in zichzelf opsluiten maar moet open staan voor de wereld. Ik wil niet nalaten om dat hier te beklemtonen aan het begin van dit debat, waarin de Europese kwestie uiteraard een centrale plaats zal innemen. Het lijkt mij echter net zo belangrijk dat wij, ondanks dit moeilijke moment, niet uit het oog verliezen dat er elders mensen zijn die onze steun nodig hebben. Elke dag komen ongeveer 25 000 mensen om van honger of van dorst. Europa mag dit niet langer oogluikend toestaan. Onze hedendaagse beschaving staat dan ook voor de enorme uitdaging om te zeggen dat het genoeg is en om de huidige situatie, die aan ons aller geweten appelleert, een halt toe te roepen.
 Mijnheer de Voorzitter, ik ben niet van plan de details van het debat van gisteren over de financiële vooruitzichten nog eens te herhalen. De Tijdelijke Commissie van het Parlement heeft, onder uw voorzitterschap, mijnheer de Voorzitter, een opmerkelijke synthese weten te bereiken. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit later vandaag in de stemming tot uitdrukking zal komen. Het Parlement zal dan een duidelijke visie voor de Unie en haar financiering voor de komende jaren hebben vastgesteld.
In de aanloop tot de Europese Raad zullen er een aantal haltes zijn die, naar wij hopen, zullen leiden tot een standpunt van de Raad dat overeenkomt met dat van het Parlement, en vervolgens tot de goedkeuring van het Interinstitutioneel Akkoord.
In de huidige politieke context zijn natuurlijk vragen gerezen over de kans dat overeenstemming wordt bereikt over de financiële vooruitzichten. Ik wil eerst duidelijk maken dat ik het helemaal eens ben met het voorzitterschap van de Raad: overeenstemming op het niveau van de Raad is niet alleen wenselijk, maar ook mogelijk. We zullen alles doen om dit te bereiken.
Wanneer we geconfronteerd worden met politieke problemen, is de slechtste reactie niets doen en als verlamd afwachten. Veeleer moeten we laten zien dat de Unie een dynamische politieke kracht blijft, die sterk genoeg is om haar werk voort te zetten wanneer zij met moeilijkheden wordt geconfronteerd. Volgens mij zou het bereiken van een akkoord over de financiële vooruitzichten - op een moment waarop sommigen denken dat de Unie in een staat van verwarring verkeert - laten zien dat de Unie vastbesloten is haar problemen te boven te komen, en een vernieuwde politieke impuls helpen genereren.
Wat dan de inhoudelijke kant van de zaak betreft, herhaal ik dat we de algemene grondgedachte en het evenwicht van de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie moeten bewaren. Ditzijn echter onderhandelingen en wij weten maar al te goed dat er wijzigingen in de voorstellen zullen worden aangebracht, en dat zulke wijzigingen onvermijdelijk zijn. Er bestaat altijd de kans dat we, om tot overeenstemming te komen, in de verleiding komen de beleidssamenhang te ondermijnen en aan bepaalde belangen tegemoet te komen. Ik hoop dat we deze verleiding kunnen weerstaan, of de verleiding minstens zo gering mogelijk kunnen houden.
De voorstellen van de Commissie waren een zorgvuldig evenwicht tussen beproefd en getest beleid en de nieuwe beleidsvoorstellen van de Unie. We zouden de Unie een slechte dienst bewijzen als we dat evenwicht zouden ondermijnen. De begroting van de Unie is er om de gemeenschappelijk vastgestelde, politieke doelstellingen te verwezenlijken.
Tijdens de Europese Raad zullen we ongetwijfeld gedetailleerde en soms moeilijke onderhandelingen moeten voeren, maar als we in gedachten kunnen houden dat we het hebben over wat de Unie echt moet doen, is het mogelijk tot een akkoord te komen waarmee de Unie effectief vooruit kan. Ik zou graag zien dat de Commissie en het Parlement nauw contact bleven onderhouden in de aanloop naar en tijdens de laatste fase van de besprekingen, zodat we samen een bijdrage kunnen leveren tot een zo goed mogelijk akkoord voor de Unie.
Het Luxemburgse voorzitterschap heeft de besprekingen de slotfase binnengeloodst. Het voorzitterschap heeft een nieuw ‘onderhandelingskader’ voorgesteld. Komende zondag hebben we het laatste ministeriële conclaaf, en op de avond voor de Top hebben we de trialoog tussen de instellingen. We moeten het voorzitterschap loven voor zijn grote inspanningen en voor zijn vastberaden streven naar een akkoord. Het klopt dat het voorstel dat nu op tafel ligt, dichter bij de minimalistische aanpak staat waar enkele lidstaten voorstander van zijn, dan bij het standpunt van het Parlement. Zoals ik gisteren heb aangegeven, hoop ik dat het voorzitterschap de zeer evenwichtige meningen die door het Parlement zijn geuit, zorgvuldig zal overwegen en er gepast rekening mee zal houden in de laatste ronde van de besprekingen.
Ik hoop dat er een akkoord zal worden bereikt waarmee wordt aangetoond dat Europa vasthoudt aan zijn ambitie en solidariteit. 
 Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de uitslagen van de referenda in Frankrijk en in Nederland vormen voor de Europese Commissie - en allicht ook voor de meerderheid van het Parlement - een bron van zorg, aangezien deze uitslagen een verzwakking zouden kunnen betekenen voor de Unie. Bovendien zijn deze twee landen altijd belangrijke voorvechters geweest van ons gemeenschappelijk project.
In de loop van haar geschiedenis heeft de Unie al menige crisis moeten doorstaan, maar dankzij de inzet en de overtuiging van haar bestuurders konden deze crises steeds weer worden overwonnen, en kon het Europees project worden voortgezet. Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, het Parlement deelgenoot te maken van een aantal overwegingen die ik maakte naar aanleiding van de gelijkenis tussen de huidige situatie en de situatie van vijftig jaar geleden, toen het plan voor de Europese defensiegemeenschap strandde en de Europese bestuurders in plaats van hun ambities voor Europa op te geven, juist de beste manier vonden om dit probleem te boven te komen.
Wat wij nu moeten doen is oprecht trachten te begrijpen waarom twee zo belangrijke landen als Frankrijk en Nederland “nee” hebben gestemd. Het is erg belangrijk dat deze zorgen tot uiting zijn gekomen tijdens een democratische stemming en na een zeer levendig debat. Voor een democraat is dat op zich een positief punt. We moeten allen deze wilsuiting van de burgers respecteren, maar we moeten ook oprecht erkennen dat in dit debat vaak ook nationale aangelegenheden een rol hebben gespeeld, en dat de argumenten over en weer soms weinig hadden uit te staan met de Europese Grondwet.
Afgezien van bepaalde, zuiver nationale overwegingen is het een feit dat volksraadplegingen gelegenheden zijn geworden om uiting te geven aan angstgevoelens. Deze moeten serieus worden genomen, met name de angst die de burgers koesteren ten aanzien van het Europese sociale model, de bedrijfsverplaatsingen en het feit dat Europa te hard van stapel loopt, zich te snel uitbreidt en soms zelfs gelijkgesteld wordt aan de dreiging van de globalisering. Wij mogen niet verhullen dat de referendumdebatten in zekere mate vermengd werden met andere onderwerpen, maar wij moeten wel in alle oprechtheid onder ogen zien dat in deze stemuitslag een gevoel van ontevredenheid over de Unie en het Europees project in die twee landen tot uiting is gekomen. Daarom hebben de voorzitters van het Europees Parlement en de Europese Raad en ikzelf, in onze gemeenschappelijke verklaring in het Berlaymont-gebouw na het Franse referendum, beklemtoond dat de nationale en Europese politici meer hun best moeten doen om duidelijk te maken hoe groot de uitdagingen zijn waar we voor staan en wat de oplossingen zijn, oplossingen die alleen Europa kan brengen. Wij moeten ons beraden op de rol die eenieder van ons kan spelen om bij te dragen tot een beter begrip van dit project. Dit project zal de noodzakelijke legitimiteit ontberen als niet naar de burgers wordt geluisterd.
De teneur van de debatten en de uitslagen van de twee referenda nopen ons er dus toe om serieus na te denken over de mate waarin wij - zowel de Europese instellingen als de nationale instellingen en autoriteiten - in staat zijn de instemming en de toewijding van de Europeanen te verwerven. We moeten het contact tussen de Europese Unie en de burgers herstellen. Dat is essentieel en ik zal daar de komende weken verder op kunnen ingaan.
De meest urgente vraag echter waarop wij nu, in deze situatie - waardoor de opbouw van Europa plotseling tot stilstand zou kunnen worden gebracht - een antwoord moeten geven is: hoe kunnen we een nieuwe politieke consensus creëren en hoe kunnen wij profijt trekken van deze moeilijke situatie om Europa weer vlot te trekken. We hebben een politiek probleem en moeten daarvoor een politiek oplossing vinden. We mogen niet de ogen sluiten voor de werkelijkheid.
Ik zou meteen duidelijk willen benadrukken dat het ratificatieproces in de eerste plaats een zaak is van de lidstaten. Het Grondwettelijk Verdrag is door vijfentwintig regeringen ondertekend. Het is aan hen om te beslissen wanneer, en hoe zij het willen ratificeren, en hoe zij de aangegane verplichting al dan niet wensen na te komen. Tot op heden hebben tien lidstaten de Grondwet geratificeerd, waarvan een, namelijk Spanje, via een eenduidig referendum. In twee andere lidstaten hebben de referenda een negatief resultaat opgeleverd. Andere lidstaten hebben zich echter nog niet uitgesproken, en ik vind dat alle lidstaten van de Unie gelijkelijk het recht hebben hun mening te geven.
Niettemin acht ik het op dit moment essentieel dat de lidstaten gezamenlijk op de huidige situatie reageren, en dat wij unilaterale, individuele en versnipperde acties vermijden. Daarom heb ik hun gevraagd de Europese Raad van volgende week af te wachten alvorens een standpunt in te nemen. Ik stel vast dat de regeringen een grote terughoudendheid in acht hebben genomen en dat zij, indien een standpunt om binnenlandse redenen noodzakelijk werd geacht, een gematigde houding hebben bewaard en de mogelijkheid tot een collectief debat en een collectief besluit hebben opengehouden.
Het lot van de Grondwet is nu in handen van de lidstaten. Het is van belang dat de staatshoofden en regeringsleiders de huidige situatie analyseren en een heldere boodschap afgeven aan alle Europeanen. Ik weet zeker dat het mogelijk, en wenselijk, is een boodschap af te geven, mits daarin de wil tot uiting komt dat men wil komen tot een nieuwe politieke consensus in Europa. Uit de analyse van de huidige situatie blijkt dat zich twee mogelijke - en ik wil benadrukken, mógelijke - extreme oplossingenkunnen voordoen, die naar mijn mening ten koste van alles vermeden moeten worden.
De eerste mogelijkheid, die slechts in schijn een goede oplossing is, zou zijn om net te doen alsof er niets aan de hand is, alsof we gewoon verder kunnen gaan -  -, alsof deze twee negatieve uitslagen in zulke belangrijke landen er hoegenaamd niet zijn geweest. Een dergelijke opstelling zou voor mij autistisch, onverantwoordelijk en arrogant zijn en totaal verstoken zijn van respect voor de wil die door de meerderheid van de burgers van twee landen is geuit, en waarnaar wij dienen te luisteren.
Het andere uiterste, en evenmin een goede oplossing, zou zijn om het hele ontwerp voor een Grondwettelijk Verdrag onmiddellijk helemaal te laten vallen. Dan zouden we voorbijgaan aan het feit dat tien lidstaten het al hebben geratificeerd en dat de negatieve stemuitslag in twee landen - hoewel deze uitingen zijn van een negatief oordeel over de Grondwet - nochtans niet kan worden uitgelegd als steun voor een alternatief plan en zelfs voortkomt uit tegenstrijdige motiveringen.
Aangezien we deze twee extreme oplossingen dus moeten vermijden, moeten we naar een andere oplossing zoeken. Ik denk dat we vandaag eerst de voorwaarden moeten scheppen voor een oplossing waarmee een nieuwe politieke consensus tot stand kan worden gebracht. Wij moeten immers - ik zeg het nog maar eens - langs politieke weg een oplossing vinden. Langs administratieve, bureaucratische of technocratische weg vinden wij geen oplossing. Wat we dus nodig hebben is een politiek debat in Europa, opdat een politieke oplossing voor de toekomst van ons Europa kan worden gevonden.
We moeten Europa verder helpen en verlamming vermijden, zonder het ontwerp voor een Grondwettelijk Verdrag op de helling te zetten. Zo’n oplossing kan alleen maar voortkomen uit een diepgaande analyse en een open debat. Noodzakelijk is dat de vijfentwintig lidstaten in de Europese Raad bereid zijn tot het sluiten van compromissen, dat de Europese Commissie zich eveneens volledig inzet, en dat aandachtig geluisterd wordt naar niet alleen het Europees Parlement, maar ook de nationale parlementen en onze samenlevingen.
Dus, geachte afgevaardigden, zoals wij altijd al zeiden: er is geen plan B. Het bestaat gewoonweg niet en het heeft ook nooit bestaan. Maar misschien zullen we het wel kunnen hebben over een plan D, met de D van democratie en dialoog. Een plan D om naar de mensen te luisteren, een plan waarmee de Europese en nationale instellingen zich wijden aan een luisteroefening, in debat gaan met de burgers en het maatschappelijk middenveld en aldus een haarfijne diagnose kunnen stellen van een complexe situatie. Hiermee zouden we in staat moeten worden gesteld om een grotere consensus te bewerkstelligen en dichter aan te sluiten bij hetgeen al onze medeburgers willen.
Omdat sommige van onze medeburgers sceptisch zijn, moeten wij aantonen dat de Europese Unie, vandaag meer dan ooit, een antwoord kan bieden op de problemen die hen bezighouden, en de talrijke uitdagingen van het nieuwe millennium het hoofd kan bieden. Zeker, de uitslagen van de twee referenda van de afgelopen week vormen een serieus probleem, maar het is niet de eerste keer dat Europa een probleem op zijn weg tegenkomt, en het zal ook zeker niet de laatste keer zijn. Europa is harder nodig dan ooit. Daarom blijft de Commissie belangrijke besluiten nemen, besluiten die alle burgers van Europa reële voordelen bieden. Wij zullen daar ook mee doorgaan, want het beleid van de Unie gaat door, ook na de referenda. We hebben strategische doelen waar we aan moeten blijven werken, en die bovendien gesteund worden door dit Europees Parlement en de Europese Raad. Ze komen tegemoet aan hetgeen de burgers bezighoudt, omdat ze zijn toegespitst op welvaart, solidariteit en veiligheid.
Alle Europese instellingen moeten zich nu in het bijzonder compromisgezind tonen en hun krachten bundelen, opdat voortgang kan worden gemaakt en de doelstellingen kunnen worden bereikt, met name door werkloosheid en onveiligheid te bestrijden. De komende dagen en weken zullen we gezamenlijk een complexe situatie moeten zien op te lossen. Daarom denk ik dat we moeten oppassen voor de volgende twee valkuilen: ten eerste wat ik de noem, en ten tweede wat ik de verscherping van negatieve ideologische tegenstellingen noem.
Allereerst moeten we tot elke prijs vermijden in een te vervallen. Wij moeten niet allerlei nodeloze en gevaarlijke beschuldigingen gaan uiten, zodat de Europese instellingen - of het nu de Commissie, het Europees Parlement of de Raad is - de zwartepiet krijgen toegespeeld voor de problemen die zich voordoen op nationaal niveau of bij de uitdagingen op wereldschaal.
Natuurlijk zijn de Europese instellingen niet volmaakt. Wie zou aanspraak kunnen maken op dat predikaat! Bovendien, juist omdat mijn Commissie inzag dat er bepaalde problemen waren, heeft zij meteen al bij haar aantreden, een half jaar geleden, besloten om initiatieven voor te bereiden voor betere communicatie en kwalitatief betere wetgeving via het vermijden van nutteloze wetgeving en onnodige bureaucratie. Daarom hebben wij het initiatief “Beter wetgeven” gelanceerd.
We hebben ons eveneens beraden op de transparantie in de werking van de instellingen. Wij erkennen namelijk dat wij allen kunnen meewerken aan een betere, door vertrouwen en verantwoordelijkheid gekenmerkte relatie tussen de burgers en de Unie. Daarvoor is het met name noodzakelijk het subsidiariteitsbeginsel beter in acht te nemen, waar iedereen weliswaar de mond vol van heeft, maar waar toch dikwijls in de praktijk weinig van terechtkomt.
Maar past u op, dames en heren afgevaardigden! De verleiding om alle onpopulaire beslissingen op Brussel - wat men “Brussel” pleegt te noemen - af te schuiven heeft in het verleden al onafzienbare schade veroorzaakt. Ook nu gebeurt dat nog. We moeten deze verleiding weerstaan. De vergaderingen van de vertegenwoordigers van de lidstaten mogen niet worden voorgesteld als strijdperken met winnaars en verliezers. Europa wordt opgebouwd met compromissen en door compromissen, en de vertegenwoordigers van de nationale staten hebben voor alles de plicht dit uit te leggen en voor Europa te pleiten, in plaats van het nationale egoïsme uit te buiten ten koste van ons Europa.
Dames en heren afgevaardigden, laten we eerlijk zijn: als we Brussel zes dagen in de week, van maandag tot zaterdag, aanvallen, kunnen we dan hopen dat de burgers ’s zondags achter Europa staan? Dat lijkt me moeilijk, niet?
Er is echter nog een tweede valkuil, namelijk dat we ons nu zouden terugtrekken in ideologische loopgraven, zelfs al bestaan er ontegenzeglijk verschillende opvattingen over Europa. Als we de verdeeldheid aanwakkeren rond twee politieke monotheïsmen, het marktmonotheïsme en het staatsmonotheïsme, bewijzen we Europa geen dienst. Geen van beide, noch de god van de markt noch de god van de staat, zal de problemen van Europa oplossen. Iedere poging om een van beide aan Europa op te leggen, om een enkele Europese idee op te leggen, is gedoemd te mislukken. Wat wij vandaag nodig hebben is een intelligent samenspel tussen markt en staat. Dat kan Europa helpen van de mondialisering te profiteren, in plaats van erop achteruit te gaan. Laten we ons geen illusies maken: Europa is per definitie een ‘meervoud’ en het is goed als het een ‘meervoud’ blijft. Onze ideologische standpunten lopen uiteen, met name in de politieke strijd op het nationale vlak. Door aan Europa, op het niveau van de Europese instellingen, een enkele idee, een enkele ideologische richting te willen opleggen, zouden we simpelweg vergeten dat Europa is opgebouwd op basis van pluralisme, van verschillen, en bovendien - het zij gezegd - de vrucht is van het streven naar compromissen en consensus. Daarom denk ik dat het van levensbelang is om deze crisisperiode te veranderen in een periode van mogelijkheden, en om hiervan te profiteren voor het smeden van een nieuwe politieke consensus. De rol die daarbij in mijn ogen voor de Commissie is weggelegd, bestaat uit het bevorderen van deze consensus. Wij moeten toespitsing van nodeloze en gevaarlijke tegenstellingen zien te voorkomen. Als deze nieuwe politieke consensus uitblijft zal het moeilijker zijn om tot een compromis en tot oplossingen te komen.
Dat is het doel dat ik voor ogen heb, en daarom doe ik een oproep aan alle Europese politici, met name op het nationale vlak. Wij moeten allen blijk weten te geven van verantwoordelijkheidszin; wij moeten doordrongen zijn van de buitengewoon netelige situatie waarin wij verkeren. Ik roep dan ook alle nationale autoriteiten op hun uiterste best te doen en zich niet te laten verleiden tot het nationale egoïsme dat Europa zoveel kwaad heeft gedaan blijft doen.
Ik vraag u dringend de rijen sluiten rond de Europese waarden, rond - laten we zeggen - de Europese cultuur, rond onze Europese geest, opdat wij gezamenlijk een nieuwe politieke consensus kunnen opbouwen, een consensus die zowel dynamisch als constructief is, een consensus waarmee vermeden kan worden dat Europa het eerste slachtoffer wordt van de mondialisering, een consensus die er juist voor zorgt dat Europa als winnaar uit deze strijd kan komen. Ik kan u verzekeren dat de Commissie zich hier volledig voor zal inzetten. Wij zijn bereid om hieraan bij te dragen en met u allen, met alle verschillende politieke stromingen, samen te werken, mits u allen begrijpt en aanvaardt dat Europa niet het probleem is, maar juist de oplossing voor de problemen waar de burgers zich vandaag de dag voor geplaatst zien.
Hans-Gert Poettering,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, beste collega’s, voor de Europese Volkspartij zijn de uitslagen van de referenda in Frankrijk en Nederland een grote teleurstelling. Het grootste gevaar waaraan wij nu het hoofd moeten bieden is dat we de oriëntatie kwijtraken. Daarom zeggen wij: de Europese Unie kan weliswaar niet alle problemen oplossen, maar zonder de Europese Unie zullen we tegen geen enkele grote uitdaging opgewassen zijn. Daarom zeggen wij: het doel blijft juist!
Frankrijk en Nederland - twee belangrijke landen, dat geef ik toe - kunnen niet de verantwoordelijkheid voor de vijfentwintig landen van de Europese Unie op zich nemen. In de tweede plaats vertegenwoordigen de tien landen die het Grondwettelijk Verdrag hebben geratificeerd, 220 miljoen mensen. Deze tien ratificaties kunnen en mogen niet van tafel worden geveegd. In de derde plaats moeten de dertien landen die nog moeten ratificeren, het recht hebben zich om over de Grondwet uit te spreken. Daarom bevelen wij aan na te denken. Niemand heeft vandaag een oplossing paraat. We moeten nadenken en bezonnen te werk gaan. Bezonnenheid moet echter wel met vastberadenheid gepaard gaan. De beste oplossing is waarschijnlijk - hoewel het aan de staatshoofden en regeringsleiders is om dat te beslissen - om een fase voor bezinning, een denkpauze in te lassen, en de referenda voor een bepaalde tijd op te schorten. Dat zou men in overweging moeten nemen.
Er zijn tal van redenen waarom er in Nederland en in Frankrijk “nee” is gezegd. Voor een deel zijn dat dezelfde redenen, voor een deel ook niet. Onvrede over het landsbestuur, over de eigen regering, is wellicht één aspect. Ook is er het punt dat u hebt genoemd, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad: minder Europese wetgeving levert soms meer op voor ons allemaal, iets wat wij ons als Europees Parlement ook moeten aantrekken. Dan is er het punt van de uitbreiding: het is zeer veelzeggend dat de mensen de indruk hebben dat veel zaken te snel gaan. Dat moeten wij ter harte nemen.
Volgens onze fractie moeten wij in de eerste plaats ons best doen om ons tot de hoofdzaken te beperken, hetgeen bij de bespreking van concrete onderwerpen zeker tot meningsverschillen zal leiden. Europa moet sterk zijn op die terreinen die alleen Europees kunnen worden aangepakt, maar voor het overige moeten we veel vaker het subsidiariteitsbeginsel toepassen. In de tweede plaats mogen we de Europese Unie politiek, cultureel en geografisch niet te veel uitrekken. Dat is de grote zorg die in de referenda tot uitdrukking kwam. Dat moeten we zeer serieus nemen.
Wij zeggen heel duidelijk: . Dat geldt echter niet alleen voor de Europese Unie, maar ook voor de landen die tot de Europese Unie willen toetreden. Het geldt ook voor Roemenië Bulgarije! Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik vraag u en uw Commissie het volgende: wanneer u het voortgangsverslag voor Roemenië en Bulgarije schrijft - het Parlement heeft dan wel “ja” gezegd tegen beide landen, maar dat voortgangsverslag komt nog - laat u dan beleefdheden achterwege, en beschrijft u de situatie zoals die werkelijk is, open en eerlijk. Dat is wat wij nu van u verwachten. Dan kunnen wij uit het voortgangsverslag onze conclusies trekken.
Dan Turkije. Hoewel de Raad hierover nog een besluit moet nemen, gaan wij ervan uit dat ook Turkije moet voldoen aan de gestelde voorwaarden. De zes wetten waarom het gaat moeten worden geratificeerd. Het gaat daarbij ook om de vraag of de Europese Unie in staat is Turkije in haar gelederen op te nemen. Ook Cyprus moet ondubbelzinnig worden erkend, want hoe wil men met iemand onderhandelen die men helemaal niet erkent? Ook daarop moet een antwoord komen. De onderhandelingen zullen een proces met een open einde zijn. Hoewel ik erken dat hierover zowel in onze eigen fractie als in andere fracties verschillend wordt gedacht, wil ik toch vragen over het volgende na te denken. Het doel kan lidmaatschap zijn, maar het doel kan ook een geprivilegieerd partnerschap zijn. Ook dat moeten we open en eerlijk bespreken, zodat we geen valse verwachtingen wekken.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wens u samen met de Commissie - ik ben erg blij met de indrukwekkende toespraken die u beiden hebt gehouden - succes toe bij de financiële vooruitzichten. Iedereen zal een stap moeten doen: degenen die de brieven hebben geschreven, maar ook Groot-Brittannië. Daarmee kunnen we weer laten zien dat we slagvaardig zijn. Dan kunnen we ook het vertrouwen in Europa weer herstellen. Daarmee wens ik de fungerend voorzitter van de Raad, de voorzitter van de Commissie en natuurlijk onze Voorzitter van het Parlement veel succes. We moeten deze crisis als een kans zien. We gaan door, misschien wat minder snel. We hebben de boodschap begrepen, maar we blijven ons voor Europa inzetten. Europa blijft ons grote doel!
Martin Schulz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik moet bekennen dat ik ten einde raad ben, en ik denk dat ik niet de enige ben. Zelden is mij een toespraak zo zwaar gevallen als deze hier vanochtend. Ik moet immers als woordvoerder van een fractie van meer dan 200 leden uitdrukking proberen te geven aan een veelheid van gevoelens die naar aanleiding van de huidige situatie binnen mijn fractie zijn ontstaan. Dat is niet gemakkelijk, omdat er ook zeer veel uiteenlopende interpretaties zijn. Daarom wil ik aan datgene wat al gezegd is, een paar elementen toevoegen.
Laat ik dit vooropstellen: geen enkel land laat zich door een ander land voorschrijven hoe het zijn nationale wetgeving implementeert, en zo hoort het ook. Wij zijn een Unie van soevereine staten. Het ene land zegt: wij zetten het ratificatieproces stop; het andere land zegt: wij willen de ratificatie door het parlement of via een referendum laten plaatsvinden. Dat zullen wij moeten accepteren. Ieder land doet dat op zijn manier, en het is ook het recht van ieder land om het te doen op de wijze die het juist acht. Er bestaat in de Europese Unie geen -regel: iemand heeft een doelpunt gemaakt en daarmee is de wedstrijd afgelopen. Zo werkt het niet. De 77 procent van de Spanjaarden die “ja” heeft gezegd tegen de Grondwet, telt even zwaar als de 55 procent van de Fransen die “nee” heeft gezegd. Daarom gaat het proces verder.
Wel moeten we - en dat geldt zeker ook voor mijzelf - bij de interpretatie van de uitslagen ook kritische vragen aan onszelf durven te stellen. Wat we bij de referenda hebben gezien, is namelijk niet nieuw, maar we hebben voor deze ontwikkelingen lange tijd de ogen gesloten. Alle Europese verkiezingen - van 2004, 1999, 1994 en zelfs al van 1989 - vertoonden dezelfde tendens, namelijk dat de Europese burgers zich steeds meer van het Europese project afwenden. Niemand van ons heeft dat willen erkennen. Ik zeg dit uitdrukkelijk ook tegen mijzelf: ik ook niet!
Nu is opeens in volle omvang duidelijk geworden dat er tussen de regeringen, de Europese instellingen en de burgers een kloof gaapt. Hoe is die kloof ontstaan? In de jaren vijftig, zestig en zeventig, in de tijd van Jean Monnet of Helmut Kohl, van De Gasperi en Mitterand, lazen de mensen de Verdragen ook niet. De Europese burgers hebben het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal niet gelezen, maar ze hadden wel vertrouwen in Europa, een fundamenteel vertrouwen: het was een gevoel. Europa hield de belofte in van vrede en democratie en die vrede en democratie werden ook zichtbaar. Dat wil zeggen: pretentie en werkelijkheid stemden overeen. Daardoor stelde men vertrouwen in de regeringen en in de Europese instellingen.
Deze belofte van democratie en vrede werd gecompleteerd met een belofte van welvaart, werkgelegenheid en sociale zekerheid. Die pretentie - meer werkgelegenheid, meer sociale zekerheid, meer bescherming - gaat evenwel niet gepaard met zichtbare resultaten, want in veel landen zijn er minder banen en is er minder sociale zekerheid. De burgers bespeuren deze kloof. Wij dichten die kloof niet, omdat we de Europese Unie onvoldoende als kans zien en haar ook niet als kans presenteren. Dat heeft een reden.
Bij alle zelfkritiek die ik op ons, op mijzelf, op het Parlement en op de Commissie uitoefen, is er ook een gegeven dat men niet over het hoofd kan zien en dat de Raad op 16 en 17 juni misschien eindelijk eens moet bespreken. We weten allemaal dat wat we in Brussel doen, geen directe, maar slechts een indirecte relatie legt tussen ons en de burgers. Daartussen staan altijd de nationale regeringen. De vloek van dit euvel treft nu met volle kracht de regeringen van Frankrijk en Nederland. Een nationale regering kan niet ieder succes voor zichzelf opeisen en iedere mislukking Brussel in de schoenen schuiven en vervolgens verwachten dat de mensen over Brussel staan te juichen. Dat gaat niet!
Daarom zeg ik helder en duidelijk: er staat ons in het Europees Parlement het nodige te doen. Ik deel de opvatting dat we het over meer subsidiariteit, minder bureaucratie, meer effectiviteit en meer transparantie moeten hebben. De regeringen van de Europese Unie moeten echter ook hun verantwoordelijkheid nemen en dat betekent: zeggen wat men doet en vervolgens doen wat men zegt. Zo simpel is het!
Ik wil tot slot nog iets over de uitbreiding zeggen. Wie de landen die op toetreding hopen het perspectief daarop ontneemt, speelt met vuur!
Het uitzicht op toetreding moet worden gehandhaafd. Dat is de unanieme opvatting van onze fractie. Het is echter even onverantwoord toezeggingen te doen voor uitbreiding als het fundament voor die uitbreiding ontbreekt: de Grondwet zou dat fundament moeten zijn. We kunnen van de landen niet verlangen dat ze hervormingen doorvoeren en een transformatieproces doormaken, wanneer we zelf niet tot hervormingen in staat zijn.
Daarom moet de Unie iets doen. De Unie moet zichzelf hervormen. Daarom blijft het ons doel Europa van een grondwet te voorzien. Alleen met een grondwet kan de uitbreiding van Europa, en daarmee de vrede, werkelijkheid worden.
Graham Watson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, Thomas Jefferson zei in 1787: “Een beetje rebellie af en toe is goed.” Los van de somberheid en het pessimisme over de toekomst van Europa, zou de rebellie van onze burgers van afgelopen week uiteindelijk wel eens voordelen kunnen hebben. De lidstaten worden geconfronteerd met het resultaat van hun eigen dubbelhartigheid. Als u de eer opeist voor alles dat goed gaat, maar Brussel de schuld geeft van alles dat verkeerd gaat, hebben uw burgers u vroeg of laat door. En dat hebben ze nu.
Toen afgelopen zomer de VGE 380 het asfalt opreed, hebben we allemaal staan juichen. Hij heeft echter eigenschappen en een naam die potentiële passagiers afschrikken. Sommigen klagen dat er te veel buitenlanders aan boord zijn, anderen dat de nieuwe Franse en Duitse specificaties voor de motoren de VGE 380 zwakker hebben gemaakt. Maar niemand is helemaal tevreden over een voertuig waarin strategische besluiten worden genomen zonder fatsoenlijk publiek debat.
Dat is een tekortkoming die niet alleen op EU-niveau bestaat, maar ook in onze nationale debatten. Ondanks al onze grootse plannen voor transnationale samenwerking, hebben we verzuimd de mensen uit te leggen wat we op Europees niveau doen, en waarom we dat doen. Wij hebben verzuimd iets te doen aan de bezorgdheid over hun banen en carrières en over een productief pensioen in een snel veranderende wereld. Europa is te gesloten en te ondoorzichtig. Er worden nog te veel besluiten achter gesloten deuren en zonder goed toezicht van het Parlement genomen. De fundamentele prerogatieven van het Parlement en formele adviezen worden genegeerd of verworpen, zoals de oppositie in dit Huis tegen de onhandige voorstellen met betrekking tot het bewaren of het overdragen van passagiersgegevens. Is het een wonder dat grote projecten zoals het Grondwettelijk Verdrag worden afgewezen, wanneer zelfs elementair institutioneel respect ontbreekt?
De Britse minister van Buitenlandse Zaken is ervan beschuldigd dat hij een begrafenis aan het regelen was nog voordat de lijkschouwer had gesproken, maar we hebben slechts uiting gegeven aan wat veel mensen in besloten kring zeggen, namelijk dat het Grondwettelijk Verdrag in zijn huidige vorm waarschijnlijk niet zal overleven. Het was ideaal geweest als we het standpunt van alle lidstaten hadden gehoord. In de toekomst moeten zulke ratificaties op hetzelfde moment aan alle Europese burgers worden voorgelegd. Deze stemmen waren echter geen stemmen tegen een tekst, maar tegen de manier waarop onze Unie werkt.
Meneer Schmit, meneer Barroso, we geven u niet de schuld van de chaos waarin we nu zitten, maar we kijken wel naar u voor leiderschap om ons eruit te krijgen. Natuurlijk is er een grens aan wat een kleine lidstaat of de Commissie kan doen. Op de grotere dieren in de Europese jungle rust een enorme verantwoordelijkheid voor de economische en sociale problemen waarmee de Unie wordt geconfronteerd. Maar nu de Frans-Duitse motor duidelijk is, willen we dat u een nieuwe motor bouwt. Europa heeft meer dan ooit behoefte aan leiders die een doel en een visie hebben, die onze burgers kunnen inspireren en ertoe kunnen aanzetten hun mogelijkheden en kansen maximaal te benutten. Als u dat niet bent, wie dan wel?
U kunt de manier waarop de Unie werkt en communiceert, verbeteren, met of zonder dit Grondwettelijk Verdrag. Ik geef u hier drie voorbeelden. De Raad kan en moet opener zijn; hij moet wetten in het openbaar vaststellen en de vrijheid van informatie respecteren. Het beleid voor justitie en binnenlandse zaken kan en moet worden vastgesteld volgens de normale communautaire methode, zoals is bepaald in de bestaande Verdragen. En het Europees Parlement kan en moet werkelijk iets te zeggen krijgen over internationale overeenkomsten. Deze drie stappen zouden nieuw vertrouwen helpen geven in het Europees project.
Tijdens de Europese Raad moet u een antwoord van Chirac en Balkenende krijgen op de vraag of deze Grondwet in hun land ooit kan worden geratificeerd, en als dat niet zo is, wat voor soort tekst mogelijk wel kan worden geratificeerd. We hebben een verdrag voor een Unie van zevenentwintig lidstaten nodig, maar in de tussentijd kunt u heel veel doen om hervormingen door te voeren op basis van de huidige Verdragen en om het vertrouwen van het publiek in het Europees project te herstellen.
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, klaarblijkelijk heeft iedereen vandaag zin om een aantal waarheden te zeggen, en dat lijkt me een goede zaak.
Waarheid nummer een: de liberale fractie komt er vandaag achter dat we de ratificatie allemaal op één dag hadden moeten doen, maar dan moet ik eraan herinneren dat toen wij een Europees referendum in heel Europa voorstelden, wij zelfs dit Parlement niet achter ons voorstel kregen.
Vandaag zou iedereen willen dat we een Europees referendum op één dag hadden gehouden. Dat was dan misschien inderdaad op een nederlaag uitgelopen, maar dan hadden we tenminste niet met dit belachelijke probleem gezeten, en dan hadden we ons niet hoeven afvragen of we al dan niet moeten doorgaan met de ratificatie: iedereen zou zich op dezelfde dag hebben uitgesproken. Dat wilde ik even zeggen, en we kunnen dit alleen onszelf verwijten: waarom heeft dit Parlement niet aangedrongen op een Europees referendum, zoals wij hadden voorgesteld?
Waarheid nummer twee: ik denk - en dat dient openlijk gezegd te worden - dat wat de financiële vooruitzichten zelf aangaat, de regeringen en dit Parlement nog niet hebben begrepen waar het eigenlijk om draait. Ze hebben nog niet begrepen dat, als we een Europa willen dat zich kan inzetten voor werk en sociale bescherming, we Europa daarvoor de middelen moeten verschaffen. Welnu, noch het compromis dat de heer Schröder voorstelt, noch het compromis dat de anderen voorstellen, is een compromis dat ons daarvoor de middelen verschaft. Eens te meer zijn we bezig tegen onze burgers te liegen. Laat er geen misverstand over bestaan: ofwel we hebben een begroting waarmee Europa kan functioneren ofwel we kunnen niets beloven voor Europa. Laten we hun deze waarheid ten minste eenmaal vertellen.
Waarheid nummer drie: laten we duidelijk zijn! Mijnheer Poettering, wat in Frankrijk is gebeurd is geen teleurstelling, dat is een nederlaag, maar onze nederlagen van vandaag zijn onze overwinningen van morgen, dat beloof ik u. Daartoe moeten wij - Raad, Commissie en Parlement - werkelijk in staat zijn een conventie op touw te zetten en te organiseren, samen met het Economisch en Sociaal Comité, met het Comité van de regio’s, met het maatschappelijk middenveld, om het economische en sociale beleid van Europa tegen het licht te houden en ter discussie te stellen. Wat hebben we bereikt? Waar hebben we gefaald? Laten we aan de slag gaan! Mijnheer de voorzitter van de Raad, opent u toch de black box van de Raad, debatteert u toch in het openbaar, op 16 en 17 juni, opdat de Europese burgers weten wat u te zeggen hebt!
Het Europese volk heeft de buik vol van al die persconferenties na afloop van Raden, wanneer ieder land, iedere regeringsvertegenwoordiger maar de halve waarheid vertelt en de andere helft, dat wat achter gesloten deuren wel gezegd kon worden, zorgvuldig achterhoudt.
Wij, als Europese burgers en volksvertegenwoordigers, hebben het recht, zoals alle burgers, te weten op welke problemen u stuit in de Raad en hoe u daarop reageert. Wij willen niet alleen weten wat de heer Schröder in het openbaar zegt tegen de heer Blair, maar hoe de leden van de Raad op elkaar reageren in geval van afwijkende standpunten, hoe zij reageren op het standpunt van de heer Juncker, die wil doorgaan, of dat van de heer Blair, die wil stoppen, of van de Polen, die het niet weten, of van de Denen, die het ook niet weten: wij willen dat dat alles openbaar wordt. Het gebrek aan transparantie is een van de redenen van het echec.
Mijnheer Barroso, deze crisis is in zeker opzicht een kans. We moeten die grijpen door publiekelijk de waarheid te zeggen, bijvoorbeeld over de globalisering, over China, over alles. Ja, laten we eens en voor altijd zeggen dat de WTO belangrijk is, maar dat de WTO alleen kan functioneren wanneer het zich de criteria van het Internationaal Arbeidsbureau eigen maakt. Het probleem is niet dat we barrières moeten opwerpen tegen China, maar dat we China moeten dwingen tot democratisering, opdat de Chinese werknemers kunnen vechten voor hun lonen.
Als China daar niet mee akkoord gaat, welnu, dan moet China uit de WTO worden gegooid! Zo eenvoudig is het, en voor andere landen is het hetzelfde verhaal. We hebben er schoon genoeg van: zaken, altijd gaat het maar over zaken, maar als de democratie ter sprake komt geven we niet thuis. Dat kan zo niet langer doorgaan. Dat is wat de Europese burgers willen weten!
Daarom zeg ik tegen iedereen: we hebben verloren, zeker, we hebben verloren in Frankrijk, maar omdat ik zelf campagne heb gevoerd, wil ik niet nog eens verliezen en wil ik niet meer liegen over zaken die overduidelijk zijn. Tot slot wil ik een van deze leugens in herinnering brengen: we hebben een Europese begroting nodig waarmee economische initiatieven mogelijk zijn; het is nodig dat we aan wetenschappelijk onderzoek doen, maar daarvoor moeten we ten minste zeggen dat Europa belangwekkender is dan de vrekkige voorstellen die de regeringen vandaag op tafel leggen.
Francis Wurtz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, moet het ratificatieproces van het Grondwettelijk Verdrag worden voortgezet, opgeschort of stopgezet?
Opschorten en betere tijden afwachten? Bravo voor de politieke moed, de democratische striktheid en het vertrouwen in de Grondwet. In mijn ogen mag niemand een volk dat zijn mening wil geven over een tekst het recht ontzeggen dit te doen. Aan de andere kant zijn we het aan iedereen verplicht klare wijn te schenken: vanaf nu zal het om een raadpleging gaan en niet langer om de ratificatie, want de ontwerp-Grondwet is , zowel juridisch, want het Verdrag moet unanieme goedkeuring krijgen om in werking te kunnen treden, als politiek, gegeven de kracht van de twee “nee”-uitslagen en hun impact in de vele andere landen van de Unie.
Dus, wat te doen? Wat gebeurd is, is geen Franse of Nederlandse donderslag bij een heldere Europese hemel. Jawel, mijnheer Schulz, de vertrouwenskloof tussen de burgers en de Europese instellingen wordt steeds wijder en dieper, sinds de grote liberale omwenteling van de interne markt en het Verdrag van Maastricht.
In de loop der jaren zijn niet alleen de werkende klassen maar zelfs de middenklassen deze omwenteling gaan beschouwen als een omslag in de richting van een samenlevingsmodel dat zij verwerpen. De ongebreidelde concurrentie, de razendsnel groeiende onzekerheid, de cynische en meedogenloze krachtsverhoudingen, de achterkamertjespolitiek van het establishment tijdens toppen: het is genoeg geweest! Er zit een plotselinge opleving van het gevoel van eigenwaarde in dat massale “nee”. Veel van deze mensen zouden nog wel willen dromen van Europa, maar zaken als het Stabiliteitspact of de Bolkestein-richtlijn zijn nu niet bepaald om van te dromen.
De huidige crisis waarin Europa verkeert, is een heuse bestaanscrisis. We hebben al vaker moeilijkheden doorgemaakt, zo stelde de heer Barroso ons zojuist gerust. Nee, dit maal is er meer aan de hand. Tot op heden hielden de politieke stormen, die werden ontketend door de beruchte hervormingen waar de liberalen van de Raad en de Commissie zo aan hechten, op bij de grenzen van de lidstaten. Wat een slagveld te linkerzijde, sinds de nog niet zo lang voorbije tijden toen meer dan tweederde van de regeringen van de Unie in linkse handen was! En daar waar rechts onlangs nog aan het roer zat, is de afstraffing al even overweldigend geweest, nietwaar mijnheer Barroso?
Wat hebben de Europese leiders, of ze nu in de Raad of de Commissie zitten, gedaan na elk van die afkeuringen door het volk? Zij hebben de winnaars gefeliciteerd en zijn op dezelfde voet verdergegaan: Dit maal - en dat is wat er radicaal nieuw is aan deze situatie - hebben de burgers hun pijlen voor het eerst op het hart van het systeem gericht. Nu zullen we vroeg of laat rekenschap moeten afleggen en instemmen met werkelijke veranderingen.
Hoe kunnen we deze impasse dan succesvol te boven komen? Allereerst door te laten blijken dat we begrepen hebben hoe diep het Europese onbehagen is, en wel door het Grondwettelijk Verdrag onomwonden dood te verklaren. Bovendien door in dezelfde lijn van gedachten aan te kondigen dat de teksten worden ingetrokken die het meest omstreden zijn - omdat ze het meest symbool staan voor de dwaalkoers die gecorrigeerd dient te worden, te weten de Bolkestein-richtlijn, de arbeidstijdenrichtlijn - evenals de serie nog in behandeling zijnde richtlijnen die gericht zijn op grootscheepse liberaliseringen zonder dat ook maar de geringste evaluatie wordt gemaakt van de gevolgen van eerdere soortgelijke maatregelen. Tot slot, door een groot open burgerdebat te organiseren, niet een conventie maar een burgerdebat dat vrij is van iedere druk op het niveau van de Unie zelf, opdat de balans wordt opgemaakt van het huidige Europa en wordt bepaald wat moet veranderen om een Europa te krijgen waar de meerderheid van de Europeanen zich weer in kan herkennen en aan kan wijden.
Ter afsluiting wil ik mij, mijnheer de Voorzitter, richten tot de linkse fracties, die ongeacht hun standpunt over de Grondwet de overtuiging delen dat we nu deze weg moeten inslaan om Europa op de schop te nemen. Laten we de koppen bij elkaar steken en doen wat van ons verlangd wordt, opdat het vertrouwen terugkeert en er straks weer hoop gloort.
Philippe de Villiers,
   . - Mijnheer de Voorzitter, wat een paar dagen geleden in Frankrijk en in Nederland is gebeurd, kan in twee zinnen worden samengevat. Ten eerste hebben de volkeren hetgeen de heer Barroso “Brussel” noemde, de rug toegedraaid. Dat betekent dat de Europese volkeren geen vertrouwen meer hebben in Brussel. De tweede constatering is dat de Grondwet dood is: overleden in Parijs, begraven in Holland.
Ik ben het eens met de woorden die de heer Cohn-Bendit zojuist heeft gesproken: “Ik wil niet meer liegen”. Ik roep de Europese leiders op om Europa’s minachtende houding af te leggen en niet langer op te treden als woordvoerders van de Europese machine tegenover de volkeren maar, heel eenvoudig en democratisch, als de woordvoerders van de volkeren tegenover hun gelijken.
Wat de volkeren willen? Ze willen vrije volkeren blijven. Concreet wil dat dus zeggen dat we moeten besluiten de toetredingsonderhandelingen met Turkije onmiddellijk op te schorten, dat we onmiddellijk moeten verklaren dat wij ons voortaan zullen houden - dat Europa zich zal houden - aan het beginsel van de soevereiniteit van het volk, en dat we onmiddellijk het idee lanceren om pluriforme samenwerkingsverbanden te vormen op het gebied van politiek, industrie en wetenschap, overeenkomstig het principe van vrije toetreding en vrije samenwerking. Dat moet de formule voor de toekomst worden.
Tot slot - en daarmee wil ik afsluiten - moeten we nieuwe mechanismen instellen om terug te kunnen keren tot de gemeenschappelijke preferentie voor Europese producten, in elk geval in gevoelige industriesectoren als de textiel. Dames en heren, dat is de enig mogelijke formule om Europa te redden, en om de volkeren weer in het kielzog mee te nemen en voor Europa te winnen. 
Cristiana Muscardini,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, om een politieke eenheid tot stand te brengen met een economisch en sociaal project en om de ontwikkeling nieuw leven in te blazen heeft Europa instellingen nodig die kunnen communiceren met de burgers. De toekomst hangt af van geïnformeerde consensus. De referenda in Frankrijk en Nederland duiden er niet op dat de mensen ‘nee’ hebben gezegd tegen Europa: men wil alleen maar voorkomen dat Europa doorgaat met het opleggen van keuzen van bovenaf, zonder rekening te houden met wat er op dat moment gaande is, en zonder acht te slaan op de nieuwe economische en sociale omstandigheden. De werkgelegenheidscrisis, die is veroorzaakt door de sociale dumping van een aantal landen en door een te laat ingrijpen van Europa, heeft angst en gevoelens van onveiligheid teweeggebracht, en dat heeft de mensen ertoe gebracht een negatieve stem over het Verdrag uit te brengen. Men heeft niet zozeer ‘nee’ gezegd tegen het Verdrag als wel tegen het gebrek aan informatie. Dit is overigens in de afgelopen weken ook door de Commissie erkend.
Op het moment dat het tot stand kwam, was het Verdrag het best mogelijke compromis. Maar het was niet in voldoende mate opgewassen tegen de uitdagingen die zich toen reeds voordeden. De Europese bevolkingen vragen om heldere en toepasbare regels, regels die het subsidiariteitsbeginsel respecteren en oplossingen aanreiken, niet alleen voor de huidige problemen maar ook voor problemen die op basis van de geopolitieke en economische omstandigheden te verwachten zijn. De situatie vereist van de drie instellingen een nieuw verantwoordelijkheidsgevoel, op grond waarvan besloten wordt om af te ronden wat haalbaar is en geen besprekingen op te starten over zaken die absoluut uitgesteld moeten worden.
Na de terugkeer van Bulgarije en Roemenië in Europa, vinden wij dat de uitbreiding moet stoppen. De Unie kan dan een kans krijgen om zich te versterken door middel van een dialoog tussen instellingen en burgers. Tegelijkertijd moet er een nieuwe benadering komen in de relaties met de Europese Centrale Bank. De Unie heeft immers geen enkele toekomst als de politieke instanties niet de nodige invloed kunnen uitoefenen op de bepaling van het monetair beleid. Wij vragen dan ook aan de Commissie en de Raad om zich daarover op korte termijn uit te spreken.
De Unie heeft al vaker moeilijke momenten doorgemaakt, maar zij is daaruit gekomen door nieuwe initiatieven op te starten. Zo vormde de afwijzing door de Franse van het Verdrag waarmee in 1954 de Europese Defensiegemeenschap werd ingesteld, de aanleiding tot de Conferentie van Messina en daarna tot de Verdragen van Rome. Aan de stagnatie van de Europese Gemeenschap in de jaren zeventig kwam een einde met het project Genscher-Colombo. En met de stemming in de Europese Raad van Milaan van 1985 kwam, onder voorzitterschap van Craxi, de Europese Akte tot stand. Wij vertrouwen er daarom op dat dit het juiste moment is om een nieuw Europa te doen ontstaan. Momenteel blijkt duidelijk dat noch de vlucht naar voren van de eurofanaten, noch de scepsis van de europessimisten garanties biedt voor de toekomst van de mens of de collectiviteit. De enige weg die kan worden ingeslagen is die van het eurorealisme, de weg die gebaseerd is op democratische keuzen en op respect van de nationale identiteiten en tot doel heeft een solidair Europa op te bouwen waar iedereen zich in kan herkennen. 
Jean-Marie Le Pen (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de teerling is geworpen. De Europese Grondwet is een doodgeboren kind. Daarvoor was een enkele negatieve stemuitslag voldoende geweest. Maar wij hebben er twee, de een drie dagen na de ander, in twee van de oprichtende landen van Europa: Frankrijk en Holland. Straks wordt Groot-Brittannië, dat niet met de euro betaalt, voorzitter van de Raad en zal het alvast aankondigen dat, wat dat land betreft, het ratificatieproces geen enkele zin meer heeft.
Nooit is de kloof tussen de parlementen en de volkeren zo diep geweest. Van het Franse parlement stemde 8 procent “nee”, van het volk 55 procent! Het wekt dan ook verbazing dat de volksraadpleging niet de enige - want meest democratische - weg is voor ratificatie in alle landen van de Unie, vooral in de landen die zich in dit Parlement beklagen over het democratisch tekort van de Europese instellingen. Natuurlijk is het voor de prinsen die tot hun eigen voordeel regeren, gevaarlijk om het woord te verlenen aan de volkeren die tot hun eigen nadeel onderworpen zijn.
De volkeren hebben gesproken tegen de oligarchieën - van de politiek, de media, de economie, de maatschappelijke organisaties, enzovoort - en zij hebben geweigerd hun onafhankelijkheid over te dragen aan een superstaat die bovendien beloofde zowel ultraliberaal, bureaucratisch, economisch middelmatig en sociaal rampzalig te zullen zijn. Zij hebben “nee” gezegd tegen de onbegrensde uitbreiding, zelfs tot buiten Europa met Turkije.
Sommigen zullen misschien geneigd zijn het Franse en het Hollandse “nee” te omzeilen. Laten zij er dan voor waken de terechte woede van de burgers over zich uit te roepen. Het zou verstandiger zijn de wil van de burgers in aanmerking en in overweging te nemen en alles in het werk te stellen om de wenselijke Europese samenwerking in een realistischer kader te plaatsen. Het is duidelijk: de volkeren willen hun nationale kader niet inruilen, daar het de grondslag is van hun identiteit, de bescherming van hun hogere belangen, de waarborg voor hun vrijheid, hun culturen en hun talen. Ze willen hun soevereiniteit, hun grondgebied en hun grenzen behouden, ze willen zelf beschikken over hun eigen lot en dat van hun kinderen, gegeven de huidige dreiging van globalisering, immigratie, sociale verwoesting en zedenbederf. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een voormalige premier van de Labour Party heeft gezegd dat een week een lange tijd is in de politiek. Ik vermoed dat, wat men ook denkt van de uitkomst van de referenda in Frankrijk en Nederland, slechts weinigen het met die waarneming oneens zullen zijn.
Ik wil het niet opnieuw hebben over de kwestie van de Grondwet en de resultaten van de referenda, maar ik denk dat het nu heel moeilijk zal zijn om verder te komen met de Grondwet in haar huidige vorm. We kunnen daar eindeloos bij blijven stilstaan. Wat we vanochtend echter zouden moeten doen, is naar de positieve kanten kijken van wat er in Europa gaande is, en naar wat we buiten die situatie kunnen bereiken. Er moet een echt, continu debat komen over het soort Europa dat we willen opbouwen. De mensen hebben een duidelijke boodschap afgegeven, en een deel van die boodschap is dat ze zich vervreemd voelen van de processen en de instellingen. Dat kan niet goed zijn voor de democratie, en het ondermijnt het vertrouwen van de mensen, dat wij juist nodig hebben om onze taken te kunnen uitvoeren.
We moeten nu echter verdergaan met ons programma en ons niet te zeer laten afleiden. Het is momenteel heel belangrijk dat de voortgang die wordt gemaakt met de Agenda van Lissabon, het huidige liberalisatiebeleid en de discussies over duurzame ontwikkeling, geen vertraging oploopt. Zoals de voorzitter heeft gezegd, moeten we het hoofd bieden aan de uitdagingen van China, India en andere werelddelen met een snelgroeiende economie. Het zou daarom heel verkeerd zijn indien wij onze aandacht voor mogelijk lange tijd lieten afleiden door een structurele kwestie - waar we op dit moment niet uit lijken te komen - en onze mensen de kans op meer welvaart ontnamen.
Het is dus dringend noodzakelijk dat we onze kans op vernieuwing grijpen. We moeten begrijpen wat de omvang is van wat er deze week is gebeurd, maar we moeten ook doorgaan en voorwaarts gaan op een manier die de goedkeuring kan wegdragen van de Europese bevolking in haar geheel. De Unie wordt de kans geboden om haar toekomst te heroverwegen en de diepgaande vragen met betrekking tot haar toekomstige koers onder ogen te zien. We mogen ons echter niet laten afbrengen van het beleid dat reeds op stapel is gezet, en dat reeds krachtdadig - en noodzakelijkerwijs ten voordele van ons allemaal - wordt uitgevoerd. 
Bernard Poignant (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dit is de tweede keer dat Frankrijk een verdrag voor een politieke unie verwerpt: in 1954 uit angst voor de Duitse herbewapening, in 2005 waarschijnlijk uit angst voor het wereldwijde kapitalisme. Laten wij het ook als een veeg teken zien voor ons eigen beleid.
Wat te doen? Ik denk dat wij ons door drie principes moeten laten leiden. Het eerste principe is de gelijkheid tussen de volkeren. Een parlementaire ratificatie is gelijkwaardig aan een ratificatie per referendum. Ik heb de resultaten van de drie referenda opgeteld. Het “ja” wint, want met alle Spanjaarden, Hollanders en Fransen bij elkaar krijgt het “ja” 54,04 procent van de stemmen, een percentage dat mij als Fransman tot troost is. Het gaat ook om gelijkheid tussen grote en kleine landen en gelijkheid tussen alle volkeren. Het gebruik van de term “oprichtende landen”, nu in 2005, bevalt mij maar matig, want u, mijnheer Barroso, en u, mijnheer Borell, u kon niet behoren tot de oprichters in 1957, want uw landen waren geen lidstaten. U leefde toen onder een dictatuur. Ook anderen leefden onder een totalitair regime. Wij Fransen en Nederlanders, wij hadden het geluk dat we vrij waren. We moeten vandaag de dag dan ook een beetje voorzichtig zijn als we die term in de mond nemen. Als we een grondwet unaniem moeten goedkeuren dan moeten we deze ook unaniem verwerpen: hetzelfde principe geldt in beide gevallen.
Het tweede principe is, wat de uitbreiding betreft, dat gedane beloften gestand moeten worden gedaan. Ik denk in het bijzonder aan Roemenië en Bulgarije, maar ook aan andere landen, waarbij ik ook de Balkanlanden wil vermelden. Laten we de Balkanlanden het vooruitzicht geven op toetreding tot de Europese Unie en laten we ons daaraan houden. Als we hun dat perspectief niet bieden, maken we dat het daar een kruitvat blijft.
Het derde principe is dat Europa nog steeds een grondwet nodig heeft, ondanks de twee negatieve stemuitslagen. Er is in Frankrijk één departement dat ons de weg wijst. Dat is het departement van de heer de Villiers, want het departement waar hij voorzitter van de departementsraad is, de Vendée, zei in 1992 “nee” tegen Maastricht, maar heeft nu “ja” gezegd tegen de Grondwet. De heer de Villiers is volkomen los komen te staan van zijn departementsgenoten.
Om een technocraat te vinden hoeft men, zoals u weet, helemaal niet naar Brussel af te reizen. Een technocraat is hoe dan ook een techneut waar men een hekel aan heeft, dat is alles. Dit departement wijst ons de weg, dus laten we vertrouwen hebben in de van De Villiers.
Marielle De Sarnez (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we maken op dit moment moeilijke tijden door, en ik wil hier uiting geven aan de oneindige droefheid die ik voel en met mij al degenen in de Europese Unie en in de wereld die hechten aan het project van een politiek Europa. Europa verkeert in een crisis. Ons Europa, het Europa dat wij hebben gewild en opgebouwd, verkeert in een crisis.
Natuurlijk weten wij allemaal dat interne politieke kwesties zwaar hebben meegewogen in de Franse en Nederlandse uitslagen. Maar we moeten de moed hebben te erkennen dat ook een bepaalde manier om Europa op te bouwen is afgestraft. Jarenlang hebben onze medeburgers het gevoel gehad dat Europa zonder hen werd opgebouwd, dat zij totaal niet gekend werden in de dikwijls belangrijke besluiten die in hun naam werden genomen. Zij ervoeren Europa als ver van hen af staand en vreemd. Daar zijn wij allemaal, collectief verantwoordelijk voor. Onze medeburgers hadden ook het gevoel dat Europa een uit de hand gelopen project was, waarvan de identiteit en de grenzen niet waren gedefinieerd. En dat gevoel van onbekendheid heeft bij hen reacties van afwijzing en angst gewekt. Tot slot heeft Europa zijn beschermende rol niet weten te spelen en heeft het geen antwoord geboden op het vraagstuk van de mondialisering, op de moeilijke economische context die de steun van onze medeburgers voor de Europese idee nog verder ondergraaft.
Op dit moment is het Europese project niet herkenbaar en begrijpelijk genoeg. We verkeren in een diepe vertrouwenscrisis, en om daarop een antwoord te proberen te geven moeten de Europese instellingen laten zien dat ze op hun taken berekend zijn. Hun antwoord kan niet, mag niet louter juridisch zijn. Het moet in de eerste plaats een politiek antwoord zijn, en ongeacht het verdere verloop van het ratificatieproces is het essentieel dat de komende Europese Raad perspectieven biedt en antwoorden geeft op de verwachtingen van onze medeburgers, die hunkeren naar democratie en transparantie, naar een duidelijk gedefinieerd Europa, en naar een Unie met een werkelijk sociaal-economisch bestuur, dat de enige manier is om de groei, de werkgelegenheid en de samenhang te herstellen. We moeten nu in actie komen; dat is hoog nodig.
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil graag dat u tijdens de Europese Top aan uw collega’s een droef bericht overbrengt. De zondebok heeft zijn plicht gedaan, maar is er slecht aan toe. Hij is bezweken. Men heeft hem overgeleverd aan de woede van het volk, en het volk heeft hem zwaar mishandeld. Ik heb het enerzijds over Europa en anderzijds over de regeringen. Ze hebben Europa niet voor het eerst, maar voor de zoveelste keer aan de woede van de mensen overgeleverd voor zaken waarvoor zij de verantwoordelijkheid dragen.
Ik weet dat de strijd om de interpretatie van het “nee” al lang is ontbrand. De winnaar zal het verdere verloop bepalen en beslissen hoe we ons uit deze crisis redden. Is dit de overwinning van het nationalisme in Europa? Is dit de onvrede van de mensen over onze prestaties of gaat het - wat ik denk - om een opstand van de burgers tegen het huidige Europa? Het wrange is alleen dat de opstand tegen het huidige Europa het nieuwe Europa onmogelijk maakt.
De patiënt heeft uit woede over zijn ziekte de dokter doodgeschoten. U zult begrijpen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat zich een zekere nervositeit van mij meester maakt, wanneer ik zie dat het uitgerekend de regeringen zijn die weer aan het bed van het zieke Europa staan. Wat is eigenlijk het huidige Europa dat nu door de burgers wordt afgestraft? Is het werkelijk de dictatuur van de kille Brusselse bureaucratie? Is het werkelijk het monster van een nieuwe superstaat dat zich te goed doet aan de nationale identiteit van zijn burgers? Of is het misschien toch dit zwakke, ziekelijke, weifelende Europa dat het nationalisme geenszins achter zich heeft gelaten, het Europa van de ambtenarenapparaten, het Europa van de gesloten deuren, het besluiteloze, asociale Europa met zijn ernstig democratisch tekort? Is het misschien het Europa van de regeringen die zich met de arrogantie van de macht verbeelden dat ze Europa er wel even bij kunnen doen? Een bijbaantje als regering, als bestuur, als wetgever en ook nog als grondwetgevend orgaan! Is dit niet het Europa waarmee we schoon schip moeten maken? Dragen de regeringen misschien toch meer verantwoordelijkheid dan de zondebok die hier wordt mishandeld? Is het niet zo dat de regeringen de Conventie al blokkeerden, nadat ze eerst hadden geprobeerd haar te domineren? Is het niet toen al misgegaan met het sociale vraagstuk?
Erik Meijer (GUE/NGL ).
   - Voorzitter, gedurende twee maanden heb ik actief deelgenomen aan de campagne die in Nederland 62% "nee tegen de grondwet" heeft opgeleverd. Als grootste organisatie in het nee-kamp kwam onze Socialistische Partij op voor het recht van de kiezers om die tekst te veranderen. We keerden ons niet tegen de mogelijkheid van een Europese Grondwet, ook niet tegen nieuwe of toekomstige lidstaten en zelfs niet in het bijzonder tegen het feit dat Nederland binnen de Europese Unie inmiddels de meest extreme nettobetaler is geworden. Het ging ons om de inhoud van de Grondwet.
Die tekst is te veel het recept voor een Amerikaanser soort Europa, met nadruk op vrije onvervalste concurrentie, liberalisering van diensten, bewapening, binding met de NATO en mogelijkheden voor interventies buiten het grondgebied van de Europese Unie. Hoofdstuk 3 hoort niet in een grondwet thuis, maar zou onderdeel moeten worden van een normale wetgeving die door het Europees Parlement, met invloed van de nationale parlementen, moet kunnen worden herzien.
Dan worden verkiezingen het middel voor de kiezers om veranderingen af te dwingen en het gevoel weg te nemen dat gewone mensen niet meer kunnen bijdragen tot verandering van beleid. Daarnaast bleef in de voorgestelde tekst het tekort aan democratie bestaan, zolang de nationale parlementen wetgeving alleen maar kunnen vertragen, zolang het ophalen van een miljoen handtekeningen niet wordt beloond met aanpassing van het beleid of met een referendum, en zolang de Raad het enige orgaan is dat een verandering van die Grondwet mogelijk kan maken.
Met die argumenten hebben wij veel mensen die wel mopperen over het beleid en de bemoeizucht van de Europese Unie, maar die geneigd waren om thuis te blijven, omdat ze geen hoop op verbetering hadden, weten te bewegen om toch naar de stembus te komen. In plaats van de verwachte lage opkomst met de meerderheid voor "ja" werd het een hoge opkomst met een meerderheid voor "nee". Die Grondwet is nu dood. Maar als de kiezers in andere lidstaten nog een referendum wordt aangeboden, verwacht ik dat ook daar de meerderheid deze grondwetstekst afwijst. Zo krijgen de volkeren het recht van amendement ...
Bastiaan Belder (IND/DEM ).
   - Voorzitter, de Nederlandse bevolking heeft de Europese Grondwet van een duidelijk en niet mis te verstaan 'nee' voorzien. Het zou de Europese instellingen sieren dit te erkennen. De afwijzing van het Grondwettelijk Verdrag is primair een afwijzing van de snelheid en de richting van het Europese integratieproces. Ik vrees dat deze les in Brussel niet begrepen is, gezien de gretigheid waarmee naar het onvermogen van nationale politiek wordt verwezen, het absolute gebrek aan zelfkritiek en het pleiten voor continuering van het ratificatieproces.
De regeringsleiders moeten op de Top van 16 en 17 juni bewijzen de les van het Franse en Nederlandse 'nee' beter begrepen te hebben dan velen van mijn collega's. De impasse rond de Europese Grondwet vraagt om adequaat ingrijpen. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de politieke elite in Brussel talmt en de pijnbank prevaleert boven de spoedige komst van een nieuw verdrag.
Ik ben verheugd dat de kiezer blijk geeft geen vertrouwen te hebben in een geografisch en beleidsinhoudelijk vaag gedefinieerd Europa dat ongezonde machtsconcentratie koppelt aan onrealistische politieke ambities. 
Brian Crowley (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, al luisterend naar het debat van vanochtend zou men kunnen denken dat Europa niet alleen in een crisis verzeild is geraakt, maar ook geen antwoorden of reacties heeft op de wil en de wensen van de mensen. Dit is weliswaar een moeilijke tijd, en er is weliswaar veel onzekerheid, maar dit is ook een kans voor ons om ons te bezinnen op wat we tot nu toe hebben bereikt, en om een goede en passendere weg vooruit te vinden.
Helaas zullen we deze weg vooruit niet vinden als wij proberen uit te vinden waarom de stemmers in Frankrijk en Nederland ‘nee’ hebben gezegd. De mensen hebben om zeer uiteenlopende redenen ‘nee’ gestemd. Maar wat zeggen we tegelijkertijd tegen de stemmers in Spanje die voor het Grondwettelijk Verdrag hebben gestemd? Telt hun stem niet mee? De mensen die ons ervan proberen te overtuigen dat we dit hele proces moeten uitstellen en pas op de plaats moeten maken om te luisteren naar de stem van de democratie, negeren volledig de stem van de democratie zoals deze wordt vertegenwoordigd door de negen andere landen die het Europees Grondwettelijk Verdrag al hebben geratificeerd.
Ik denk dat het belangrijk is dat we nu leiding geven aan Europa. Dat leiderschap moet niet alleen van dit Parlement komen, maar ook van de Commissie. Ik feliciteer voorzitter Barroso met de houding die hij direct na de stemming heeft ingenomen, toen hij de regeringen aanbeval koelbloedig te blijven, voor een langetermijnvisie te kiezen en blijk te geven van dezelfde ideologie en hetzelfde onbaatzuchtige streven naar een verbetering voor alle mensen van Europa als de grondleggers van de Europese Unie, toen zij Europa uit de as van de Tweede Wereldoorlog moesten doen herrijzen.
De mensen in het Europa van vandaag hebben niet tegen meer banen gestemd. Ze hebben niet gestemd tegen betere sociale bescherming, tegen betere handel, tegen betere communautaire ontwikkelingsprogramma's, tegen meer hulp aan de ontwikkelingslanden, tegen milieubescherming en tegen duurzame ontwikkeling in de visserij en andere bedrijfstakken. Ze hebben vóór al deze zaken gestemd, omdat ze deze willen blijven steunen.
Het is nu aan het Luxemburgse voorzitterschap, als leider van de Raad, om tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad een compromis te vinden en een manier om verder te gaan. We kunnen dit het beste aan de mensen van Europa presenteren door te zeggen dat we weliswaar op een hobbel in de weg zijn gestoten, maar dat dit niet het einde van het Europees project is. We moeten alle volken van Europa eraan herinneren dat het in ons eigen belang, en in ons collectieve belang, is te begrijpen dat we van elkaar afhankelijk zijn. En dan heb ik het niet alleen over de economie van de gemeenschappelijke markt, maar ook over de verantwoordelijkheden die wij als mensen op het Europese continent tegenover elkaar hebben. 
Irena Belohorská (NI ).
   - Het Grondwettelijk Verdrag is al door tien landen geratificeerd, waaronder vijf oude lidstaten: Oostenrijk, Duitsland, Griekenland, Italië en Spanje, en vijf nieuwe: Hongarije, Litouwen, Letland, Slovenië en Slowakije. Deze landen vertegenwoordigen 50 procent van de bevolking van de Europese Unie. Vooropgesteld dat de oprichtende landen geen bevoorrechte positie innemen, kunnen we zeggen dat de stand nu tien tegen twee is.
Ik weet niet of de Fransen hun werkloosheidsproblemen hebben verholpen, die zij in de aanloop tot het referendum hebben uitgebuit om een negatieve uitkomst te bewerkstelligen, maar ik ben wel van mening dat zij de ideeën en welwillendheid van de nieuwe lidstaten hebben misbruikt en bovendien een groot Europees land - mijn buurland Polen - hebben vernederd door de Poolse lasser als symbool te gebruiken.
Ik roep het Parlement op niet te treuren over de negatieve uitslag, en evenmin te delen in de vreugde van een aantal aanwezigen hier, die de idee van een sterk Europa naar de prullenbak willen verwijzen. In plaats daarvan moet het Parlement krachtige en doeltreffende stappen nemen om in de toekomst weer elan in het proces te kunnen brengen. Het is tevens een trieste zaak, mijnheer de Voorzitter, dat ik het eerste lid uit een nieuwe lidstaat ben dat over dit onderwerp spreekt. 
Erna Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tijdens onze laatste vergadering hebben wij herdacht dat de oorlog zestig jaar voorbij was. De ironie van het lot wil dat wij vandaag debatteren over een Europa dat in een crisis verzeild is geraakt door een gebrek aan steun van de burgers voor het Verdrag. Juist dat Verdrag - dat is ondertekend door de democratisch gekozen staatshoofden en regeringsleiders, die daarbij de soevereine volkeren van onze landen vertegenwoordigden - moest echter bevestigen dat onze landen zich verenigen in voor- en tegenspoed. Al 220 miljoen van hen hebben “ja” gezegd tegen deze Grondwet, en staat u mij toe te zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat Europa meer is dan alleen Frankrijk en Nederland, of Groot-Brittannië; Europa is ook alle andere landen.
De tekst te veranderen zou respectloos zijn tegenover bijna de helft van de bevolking van de Europese Unie die deze al heeft geratificeerd. Ook denk ik dat het aan de nationale leiders is om te besluiten hoe het verder moet met het raadplegingsproces. En het is natuurlijk aan het fungerend voorzitterschap om zich niet alleen behendig en gevoelig, maar ook doortastend op te stellen.
Wat nodig is om de burgers te overtuigen zijn daden, financiële vooruitzichten waarmee bewezen kan worden dat Europa de economie weer kan aanzwengelen en weer werk kan bieden, dankzij investeringen in de grote infrastructurele werken of dankzij Galileo, dat 100 000 nieuwe banen kan opleveren en alleen nog het startsein nodig heeft van de Raad. Ook zullen we blijk moeten geven van vertrouwen en enthousiasme in het Europees project en in de Europese boodschap van solidariteit en humanisme.
Deze crisis is eigenlijk ook een crisis voor de democratie. Europa kan alleen tot stand komen als de burgers meegaan. Vaak leidt het delegeren van macht tot ongeïnteresseerdheid, en we hebben kunnen vaststellen dat de informatie over het Europees beleid tekort is geschoten. We moeten de burgers dus beter informeren en onze aandacht toespitsen op de kern van ons gemeenschappelijk beleid, in het belang van onze burgers en een sociaal Europa.
Mijnheer de Voorzitter, het “nee” was ook een afwijzing van het Europa waar de wetten van de markt en de concurrentie de boventoon voeren, een afwijzing van het liberale Europa dat zich niet bekommert om de werknemers, en daarbij richt ik me tot degenen die de werkweek van 72 uur wilden invoeren. 
Margrietus van den Berg (PSE ).
   - Voorzitter, de kiezers in Nederland en Frankrijk gaven ons een duidelijke boodschap. Stop, we denderen door zonder dat het duidelijk is waarheen we gaan. In Nederland vormde 62% van de kiezers die 'nee' stem. Het is nu tijd om iets positiefs te doen met die kiezers. De 'nee' stem kwam van twee verschillende kanten.
Enerzijds is er de rechtse kiezer die een duidelijk anti-Europees sentiment heeft en 'nee' zegt tegen het Europees project. Maar anderzijds is er een 'nee' stem van de progressieve kiezer die voor Europese samenwerking is, maar die deze Grondwet te opdringerig en te weinig sociaal vindt. Deze sentimenten zie je ook terug bij de progressieve kiezers die hun stem met enige aarzeling wel aan de Grondwet hebben gegeven, omdat ze aanvoelden dat het een stap vooruit was. Die progressieve kiezers uit het 'ja' en 'nee' kamp moeten we nu weer zien te verenigen ten gunste van een duidelijk omlijnd project Europa. Natuurlijk moeten ook andere landen de kans krijgen zich uit te spreken over de Europese Grondwet, maar Nederland en Frankrijk hebben hun keuze gemaakt. Niet deze Grondwet, geen tweede referendum over hetzelfde onderwerp.
Wij moeten nu niet in een isolement raken of een pas op de plaats maken, integendeel. Wij willen een hervormingsslag in Europa om de kiezers te laten zien dat we hun zorgen gehoord hebben, zowel voor de 'ja' als voor de 'nee' stemmers. Die hervorming moet gebaseerd worden op een breed en open debat over de richting en de snelheid van de Europese integratie. Hoeveel landen er nog bij? Hoe maken we Europa sterk en sociaal? Wellicht dat de Raad op 16 en 17 juni en daarna onder leiding van Tony Blair kan beginnen om na te denken, om de belangrijke elementen, namelijk hoofdstuk 1 en 2 van de Grondwet, de beginselen van Europa, de verbeterde stemafweging, de sterke subsidiariteit, openbaarheid, de verbeterde invloed van nationale parlementen en de rechten van de burger in een vereenvoudigd verdrag te redden. Want anders dreigt de processie in Echternach, met helaas alleen maar stappen achteruit, zonder een visie op een realistisch Europese samenwerking en zoals Barroso terecht heeft gezegd: "Europa is voor veel kritiek van de burgers eigenlijk het goede antwoord en daarom blijf ik overtuigd werken".
Jules Maaten (ALDE ).
   - Voorzitter, Europa heeft een probleem en dat probleem is niet alleen op te lossen door een wat betere presentatie, of door iets beter uit te leggen hoe goed Europa eigenlijk wel is. Europa spreekt bij velen nog wel tot het verstand maar niet meer tot het hart. De bureaucratie heeft de uitstraling van gewapend beton en de klantvriendelijkheid van een rinoceros. De Europese instituties moeten gedwongen worden om beter naar de Europese burgers te luisteren, en ik ben dan ook verheugd dat dat doorklonk in de woorden van president Barroso.
Want waar zijn we nu eigenlijk bang voor? Waarom zouden we niet de voorzitter van de Europese Commissie direct laten kiezen door alle Europeanen en waarom niet de mogelijkheid van een correctief referendum over Europese wetten. Niet vijfentwintig nationale referenda maar één Europees referendum. Geef burgers echt de macht over de Europese Unie.
Het is inmiddels wel de vraag wat voor hervorming de Unie inmiddels nog op zich kan nemen. Het Grondwetsverdrag moest de Unie in staat stellen de uitbreiding te verwerken. Hoe moet het daar nu verder mee? De Europarlementariërs van mijn partij zijn voor uitbreiding, maar vinden dat het van wijsheid zou getuigen om de uitbreiding van de Unie te bevriezen, totdat we ons eigen huis op orde hebben. Daarna willen we graag weer praten over de toetreding van landen die aan die criteria voldoen.
Voorzitter, er is een nieuw debat nodig over wat Europa is, waar het naar toe gaat en waar de grenzen liggen, en dat debat mag zich niet alleen afspelen tussen regeringen. Dat moet een Europa-breed maatschappelijk debat zijn over de economische en sociale toekomst van ons continent, voor mijn part weer met een conventie-achtig model, met een nieuw mandaat, een nieuwe samenstelling en een nieuwe voorzitter. Europa moet weer inspireren, Europa moet staan voor kwaliteit, voor creativiteit en voor democratie, een veilig, vrij, tolerant en welvarend Europa. Europa heeft een probleem maar het heeft ook een kans, en we moeten over de eigen schaduw heen springen. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, 'Nooit hebben zo veel Europeanen zo veel te danken gehad aan zo weinigen' is mijn boodschap aan het Franse volk. Samen met het Nederlandse volk hebben zij laten zien genoeg te hebben van het establishment, dat maar steeds door blijft gaan met het doordrukken van voorstellen, van voorstellen waarmee de macht wordt overgeheveld van het volk naar de gesloten kantoren van overheidsdepartementen en de bestuurskamers van grote bedrijven.
Het probleem is niet dat de EU zich te snel ontwikkelt, maar dat zij zich in de verkeerde richting ontwikkelt. De EU is vastgelopen in de problemen uit het verleden. Ze integreert staten en optimaliseert winsten, in plaats van dat ze mensen integreert en het sociale leven en het milieu optimaliseert.
Houd op de grondwet te martelen. Laat haar een zachte dood sterven. Kondig een nieuwe procedure aan waarin de lokale autoriteiten allemaal hun eigen conventie hebben, en gebruik hun voorstellen voor Europese samenwerking op lokale grondslag, als fundament voor een nieuw ontwerpverdrag. 
Nigel Farage (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een jaar geleden zei iedereen hier dat voor de Grondwet unanimiteit nodig was. Men dacht toen natuurlijk dat alle referenda zouden worden gewonnen. In de strijd van David tegen Goliath hebben de Fransen hun steen goed gericht en het Grondwettelijk Verdrag gedood. De Nederlanders hebben het vervolgens begraven, en nu komt - in een scène die me doet denken aan het uit de kist een arm omhoog. Er wordt ons verteld dat de Grondwet echt niet dood is, dat de patiënt nog steeds leeft, en dat het ratificatieproces zal doorgaan. Dit verbaast me, want het lijkt mij dat u zwelgt in masochisme. U gaat een behoorlijk nare periode tegemoet.
Meneer Barroso, het is geen kwestie van te snel gaan; u gaat in de verkeerde richting. Daarmee samenhangend zie ik de snelle opkomst van politiek extremisme, van kwalijk nationalisme, van blind nationalisme; het is het euronationalisme dat geen grenzen kent. Ik weet dat u van plan bent de volken van Europa met minachting te behandelen door dit zonder ratificatie erdoor te drukken. De geschiedenis zal u inhalen.
James Hugh Allister (NI ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer het Franse en het Nederlandse volk met het feit dat ze al die mensen in Europa die waarde hechten aan democratie en nationale vrijheid, redding hebben gebracht. De situatie die nu is ontstaan, is een test voor de democratische geloofsbrieven van de leiders van de EU. U hebt de test voor de overleving van het Grondwettelijk Verdrag vastgesteld: ratificatie door alle vijfentwintig lidstaten, en u hebt verloren. Het is tijd dit onder ogen te zien en het lijk te begraven dat de Grondwet van de EU nu is. Uw pogingen het lijk te reanimeren, zijn even weerzinwekkend als gedoemd te mislukken.
De verwijzing van de heer Watson naar 1787 brengt me in de verleiding nog een beetje verder terug te gaan. Het is niet de eerste keer dat Nederland Europa heeft gered van politieke tirannie. Precies deze week, in het gedenkwaardige jaar 1690, kwam prins Willem van Oranje in Carrickfergus in mijn kiesdistrict aan land en bracht ons in het Verenigd Koninkrijk de Glorieuze Revolutie en de overwinning van Willem van Oranje, die tot op de dag van vandaag de basis is van vrijheid …
João de Deus Pinheiro (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben van oordeel dat de grote kwestie, waarop zowel de Europese Raad als het Europees Parlement zich moeten bezinnen, de vraag is of de burgers wel begrepen hebben dat wij ons in een nieuwe cyclus bevinden, in een cyclus waarin Europa - in tegenstelling tot vroeger, toen vrede en democratie de hoofddoelstellingen waren - geen antwoord meer biedt op de zorgen van de burgers. Thans verlangen wij van onze Europese, nationale en communautaire leiders dat zij al hun mooie woorden achterwege laten en op enkele van de belangrijkste uitdagingen een effectief antwoord bieden.
Vraag is of het Europees sociaal model verenigbaar is met een globalisering die gedreven wordt door situaties van sociale en ecologische dumping, die in andere landen schering en inslag zijn en in Europa tot delokalisatie en werkloosheid hebben geleid. Ik acht het dan ook belangrijk of zelfs essentieel dat Europa - indien mogelijk samen met de Verenigde Staten - reeds in het kader van de ronde van Doha stappen onderneemt om te waarborgen dat de voorschriften van de Internationale Arbeidsorganisatie geëerbiedigd worden. Evenzo mag de Agenda van Lissabon geen dode letter blijven, maar dienen er concrete maatregelen ten behoeve van het ondernemerschap en ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf te worden vastgesteld.
Hetzelfde geldt voor de subsidiariteit, waarvan wij weliswaar de mond vol hebben, maar die in de praktijk door de instellingen over het hoofd wordt gezien. Het is derhalve van fundamenteel belang dat de Commissie en met name het Parlement eens en voorgoed actie ondernemen om dit beginsel toe te passen op alle terreinen. Ten slotte moet er ook duidelijkheid komen over de grenzen van Europa en over het tempo van de uitbreiding zonder verdieping. Dat zijn de grote uitdagingen waaraan de Europese Raad het hoofd moet bieden! 
Robert Goebbels (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in een democratie moet je de stem van de meerderheid altijd accepteren en respecteren, ook al heeft de meerderheid niet per definitie gelijk. De stem van de Fransen en de Nederlanders is onherroepelijk, maar de boodschap is voor meerdere uitleg vatbaar. Het gaat namelijk om een divers ‘nee’, een lappendeken van soms tegenstrijdige beweegredenen. Er is niets wat de demagogen van extreemrechts en de demagogen van extreemlinks met elkaar verbindt. De nationalisten en socialisten, die alle ontevredenen hopen te verenigen, zullen er snel achter komen dat Fabius rijmt met Pyrrhus.
Wat nu? Aangezien er geen plan B bestaat, aangezien niemand weet met welke verbetering het zo tegenstrijdige en heterogene ‘nee’ zou kunnen worden veranderd in een oprecht en massaal ‘ja’, is er maar één mogelijkheid, namelijk al voortschrijdend de weg te vinden. Tijdens de volgende Top moeten de financiële vooruitzichten worden goedgekeurd die nodig zijn om de instellingen normaal te laten functioneren. Evenals de Eurogroep op voorhand heeft besloten om een voorzitter voor twee jaar te benoemen, zouden ook de regeringen bepaalde verbeteringen uit het Grondwettelijk Verdrag ten uitvoer kunnen leggen, aan de hand van een vrijwillige overeenkomst. Zo zou bijvoorbeeld de Commissie de nationale parlementen in de toekomst moeten raadplegen over elk wetgevend initiatief.
Het ‘nee’ zal noch de mondialisering, noch de internationale concurrentie, noch de bedrijfsverplaatsingen tegenhouden. De grootste exporteur ter wereld kan zich een egoïstisch protectionisme overigens niet veroorloven. We moeten dus nieuwe vormen van solidariteit ontwikkelen, niet alleen tussen Europeanen maar ook met de talrijke landen die geen deel hebben aan de mondialisering.
De toetreding van Roemenië en Bulgarije zal plaatsvinden op basis van het Verdrag van Nice. Zelfs Turkije zal zich bij ons kunnen aansluiten op basis van dit Verdrag. De Unie zou uiteraard beter kunnen functioneren met het Verdrag dat momenteel aan diggelen ligt, maar aangezien het ‘nee’ geen enkele oplossing aandraagt, moeten wij aantonen - en dat zal zeker niet makkelijk zijn - dat Europa doorgaat, en moeten wij trachten onze burgers beter tegemoet te komen met een beleid dat getuigt van meer vernuft en solidariteit. 
Sophia in 't Veld (ALDE ).
   - Voorzitter, ik luister met enige treurnis naar de reacties op het Nederlandse en Franse 'nee'. Europa is te bureaucratisch, te duur, te veel nieuwe landen zijn er bijgekomen en Europa gaat te snel. Nee, collega's, het milieu gaat sneller, de economie van China groeit sneller, de internationale misdaad gaat sneller. Europa moet niet langzamer, maar Europa moet juist de vlucht naar voren nemen. Wat de uitbreiding betreft, eerlijk gezegd, reken ik op de dynamiek van de nieuwe landen als een nieuwe motor voor Europese integratie. Wij hebben een sterk democratisch Europa nodig, wij hebben niet minder, maar meer Europa nodig. Wie Europa lief is, zou ik eigenlijk willen oproepen om leiderschap te tonen en moed, anders geven we de ruimte aan populisten en extremisten. Wij moeten de vlucht naar voren kiezen, collega's, en nationale politici moeten over hun eigen schaduw heen kunnen stappen en verantwoordelijkheid nemen voor Europa. Ik ben dan ook eigenlijk bezorgd over de houding van de Raad, gisteren al in het dossier van de waarbij de Raad ervoor kiest om het Europees Parlement volstrekt te negeren, dat is niet in de geest van het debat wat heeft plaatsgevonden.
Collega's, laten we niet vergeten dat er naast twee landen die 'nee' gezegd hebben ook tien landen zijn die 'ja' gezegd hebben, en dat is een belangrijk gegeven. Ik zou er dan ook niet voor zijn om op dit moment de hele procedure stop te zetten. Het is duidelijk dat er tijd nodig is om na te denken, maar ik vind dat elk land en elke bevolking het recht moet hebben om zich uit te spreken over deze grondwet. Juist op dit moment moeten we knokken voor Europa. Wij moeten niet terug naar vroeger, maar wij moeten onze inzet voor Europa juist verdubbelen. 

Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, de Grondwet is in Frankrijk gestorven en in Nederland begraven, maar de fungerend voorzitter van de Raad - normaal gesproken toch een redelijk mens - gedraagt zich als een lijkenrover omdat hij desondanks het ratificatieproces van een afgekeurd document wil voortzetten. Maakt u een nieuwe start. Stelt u een werkgroep samen, met een gelijk aantal voor- en tegenstanders, om een discussiestuk op te stellen met ontwerpregels, waarmee Europa verenigd in plaats van verdeeld kan worden.
De referendumgroep van het Parlement zal hieraan graag een bijdrage leveren. Wij hebben op dit moment zeven concrete eisen betreffende openheid, de verkiezing van commissarissen, meerderheidsbesluiten met vetorecht, het nabijheidsbeginsel, het controlerecht van nationale parlementen, minimale flexibiliteitsvoorwaarden en een betere, niet-verplichte samenwerking. Leest u ons voorstel. Wij hebben de eerste twee eisen middels een enquête in Denemarken onderzocht. Zij kregen de steun van 80 procent van het electoraat en het aantal tegenstemmers bedroeg slechts 12 procent. Dat is de hoeveelheid steun die wij nodig hebben voor gemeenschappelijke basisregels. Gebruikt uw oren, luistert naar de kiezers en komt u vanmiddag om 16.00 uur naar onze persconferentie. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, ik voer het woord namens de Nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Volgens mij heeft het geen zin er omheen te draaien: het Franse ‘nee’ roept het Europese integratieproces, zoals dat sedert Maastricht gestalte heeft gekregen, een vastberaden ‘halt’ toe.
Toen Europa in 1992 het Verdrag ondertekende waarmee de gemeenschappelijke munt werd ingevoerd en het proces van politieke cohesie werd opgestart, besefte iedereen dat Europa een weg had ingeslagen die moest leiden tot een volledige verandering van het institutionele model en de structuur van de Unie. Daarbij zou geleidelijk worden afgestapt van de geopolitieke opzet van de koude oorlog.
Maar het raderwerk is hier en daar vastgelopen en momenteel zijn er nog veel vraagstukken die met het Verdrag van Maastricht aan de orde werden gesteld maar nog op een oplossing wachten. Het is nu tijd om heldere keuzen te maken over hoe de Europese dimensie er precies uit moet zien. In de eerste plaats moeten wij beslissen of het perspectief van Lissabon werkelijk nagestreefd dient te worden, en in dat geval moet er een verschuiving van zwaartepunten komen. Ten tweede moeten wij de grenzen en contexten van de politieke integratie herdefiniëren. En tot slot moeten wij - op een duidelijker manier dan in het Grondwettelijke Verdrag wordt gedaan - te kennen geven dat wij opteren voor een vrij en concurrerend sociaal-economisch stelsel, zodat Europa werkelijk het voortouw kan nemen in het huidige globaliseringsproces. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, de heer Bonde sprak over een gelijke vertegenwoordiging van beide kampen, maar ik wijs erop dat 80 tot 90 procent van het Parlement voor de Grondwet is, en dat nu al 52 procent van de Europese burgers via hun parlement, of door middel van een referendum, “ja” heeft gezegd. Laten we dat niet vergeten!
Voorts is duidelijk dat, zoals al door veel sprekers is gezegd, er velerlei redenen zijn voor het “nee” en dat de Grondwet zelf daarin slechts een heel kleine plaats inneemt. Het gaat om onvrede over het nationale beleid, om angst voor de globalisering, om werkloosheid, maar het bevat ook een boodschap voor ons: jullie zijn op terreinen als Europese wetgeving, uitbreiding en dergelijke te ver doorgeschoten. Er is kritiek op het huidige Europa, of dat nu terecht is of niet, en wij zullen daarvan nota moeten nemen. Daarom is een periode van bezinning buitengewoon belangrijk. Laten we pas op de plaats maken en door ons beleid duidelijk maken dat we het vertrouwen van de burgers met zo’n dialoog kunnen herwinnen. Ik denk dat we deze periode, waarin we het ratificatieproces opschorten, nodig hebben om ons nog niet meer “nee’s” op foutieve gronden op de hals te halen. Tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap kunnen we het proces dan op een geschikt moment voortzetten, niet door middel van een intergouvernementele aanpak, maar wellicht door middel van een conventie die het resultaat van deze bezinningsperiode - niet van de Grondwet, dat zeg ik niet - evalueert.
Ik vind het ook buitengewoon belangrijk dat we dit heel duidelijk naar buiten brengen. De Europese Unie betekent volgens de Grondwet niets anders dan participatie van de burgers; het betekent dat de burgers rechten krijgen, dat er meer democratie komt, dat de nationale parlementen meer rechten krijgen en dat we slagvaardiger in de wereld optreden om onze interne en externe veiligheid te waarborgen. De Unie betekent ook dat we kunnen uitleggen dat Europa niet een deel van het globaliseringsprobleem is, maar dat Europa een deel van het antwoord op dat probleem vormt. Daarom moet het mogelijk zijn het vertrouwen van de burgers voor ons beleid te herwinnen. Daartoe nodig ik ons allen van harte uit.
Tot slot wil ik nog een kanttekening plaatsen: dit alles zal ook in Duitsland tot een paradigmawisseling leiden. Duitsland zal namelijk weer aan de kant van de kleine landen staan en dat is belangrijk voor de identiteit van Europa.
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
   Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, de grootste opgave waarmee de Europese Raad over een week geconfronteerd wordt, is het scheppen van duidelijkheid, van meer duidelijkheid, van nog meer duidelijkheid. Het slechtste wat men over een week zou kunnen doen, is besluiten voort te gaan op dezelfde weg, aangezien duidelijkheid op die weg nooit hoog in het vaandel heeft gestaan. Gezien de hele reeks referenda die nog gehouden moeten worden, bestaat het risico dat er een, zichzelf in stand houdende spiraal van “nee-uitslagen” in gang wordt gezet.
Als er geen duidelijkheid wordt gecreëerd, mijnheer de fungerend voorzitter, ben ik ook bang dat de echte keuze die wij straks moeten maken, er een is tussen tevreden zijn met het Verdrag van Nice of een beetje meer tijd winnen. Als ik zelf zou moeten kiezen tussen het Verdrag van Nice of een beetje meer tijdwinst, om na te kunnen denken over hoe wij deze situatie gaan oplossen, geef ik de voorkeur aan wat meer tijd. Wij kunnen ons niet met het Verdrag van Nice tevredenstellen. Wij kunnen onze problemen niet met het Verdrag van Nice oplossen. Wij moeten ervoor zorgen dat het Grondwettelijk Verdrag van kracht wordt, en als daarvoor meer tijd nodig is, dan moeten wij die wat mij betreft maar nemen.
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen zoveel conventies houden als wij willen en talloze verdragsdocumenten presenteren, maar dat helpt allemaal niets als wij de echte problemen in Europa niet oplossen. In de afgelopen twee jaar hebben de PSE-Fractie in het Europees Parlement en de Europese socialistische partij, waarvan ik voorzitter ben, een duidelijke oproep aan Europa gedaan om meer in nieuwe banen te investeren en een gemeenschappelijke reactie te ontwikkelen op de mondialisering, die door veel gewone mensen ook als een bedreiging wordt ervaren. Het is nu onze grootste opgave om in deze gemondialiseerde wereld onder het Britse voorzitterschap de behoeften van de burgers op het gebied van sociale zekerheid te combineren met nieuwe banen. Ik ben overigens van mening dat premier Blair wat dit betreft enkele veelbelovende signalen heeft gegeven.
Ik sta ook helemaal achter de oproep die door het fungerend voorzitterschap van de Raad en door de voorzitter van de Commissie aan ons is gedaan, om de financiële vooruitzichten binnen een week af te ronden. Dat zou het belangrijkste signaal zijn dat wij wel degelijk in staat zijn om knopen door te hakken en de zorgen van de burgers serieus nemen. 
Andrew Duff (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, voorzitter Barroso heeft gezegd dat we niet met een beschuldigende vinger moeten gaan wijzen. We moeten echter wel degelijk vraagtekens plaatsen bij de geloofwaardigheid van de Europese Raad, waar het gaat om de manier waarop deze het grote debat over de sociale en economische toekomst van Europa stimuleert en leidt. De Raad zou het ratificatieproces moeten opschorten, en zal dit waarschijnlijk ook doen, maar hij zou niet de stekker uit het hele constitutionele project mogen trekken. In plaats daarvan zou de Raad in beginsel moeten afspreken om een nieuwe grondwet, pluralistisch, parlementair en transparant, op te stellen met een bredere opdracht dan die van Laken, met name om deel III te moderniseren en te vernieuwen, om het gemeenschappelijk beleid in overeenstemming te brengen met de aspiraties en zorgen van onze burgers. Van de nieuwe grondwet zou ook moeten worden gevraagd dat zij de starre relatie tussen het eerste, tweede en derde deel doorbreekt, en dat zij een goede hiërarchie aanbrengt tussen deze delen, zodat het beleid in deel III duidelijk ondergeschikt wordt aan deel I.
Deze fractie en het Parlement zullen volledig meewerken aan het bevorderen van zo'n grondwet. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
    Dames en heren, het ontwerp van het Grondwettelijk Verdrag is in Frankrijk en Nederland overtuigend verworpen. Dit komt neer op een uitdrukkelijk uiting van wantrouwen tegenover de nationale en Europese politieke elites. Nu stellen wij met verbazing vast dat sommigen proberen dit document nieuw leven in te blazen. Men heeft het over de voortzetting van het ratificatieproces, over de heronderhandeling van het ontwerpverdrag, of er worden zelfs juridische oplossingen gezocht om de resultaten van de referenda te kunnen negeren. Dergelijke maatregelen zijn antidemocratisch, getuigen van arrogantie en komen gevaarlijk dicht in de buurt van totalitarisme.
De politieke elites moeten zich realiseren dat een meerderheid van de volkeren van Europa zich verzet tegen de oprichting van een vanuit Brussel bestuurde bureaucratische superstaat die het sociaal, economisch en monetair beleid monopoliseert. In plaats daarvan willen zij democratische deelneming in de besluitvormingsprocessen en een op vrije samenwerking van vrije landen gebaseerde Europese integratie.
De staatshoofden en regeringsleiders die de soevereine wil van de volkeren naast zich neerleggen, zouden door de samenleving wel eens kunnen worden beschouwd als dictatoren en als zodanig worden behandeld. 
Jean-Luc Dehaene (PPE-DE ).
   - Voorzitter, dit debat gaat in de eerste orde over de komende Europese Raad en daar wil ik mij dan ook op concentreren, want deze Europese Raad heeft in dit crisismoment van Europa een heel belangrijke taak, met name bakenstelling, en de eerste baken moet zijn dat Europa blijft functioneren, dat Europa verder zijn taak blijft uitvoeren, niet alleen intern maar ook extern. Ik was zeer blij voorzitter Barroso te horen verwijzen naar onze plicht op het vlak van ontwikkelingssamenwerking. Het belangrijkste signaal zal ongetwijfeld zijn dat men een akkoord bereikt over de financiële perspectieven, want dit moet het kader bieden om de komende jaren Europa verder te laten werken, en ook al ben ik het met mijnheer Cohn-Bendit eens dat wellicht die financiële middelen te laag zullen zijn om Europa écht zijn taak te kunnen laten doen, lijkt het mij toch op de eerste plaats van groot belang dat er een akkoord zou komen over die financiële middelen.
Ten tweede moet op dit moment de Europese Raad ook een teken geven naar hoe het verder moet, want de vragen die wij gesteld hebben in de verklaring van Laken, die blijven gesteld. Het blijft zo dat wij geen kader hebben voor dat uitgebreid Europa, het blijft zo dat Europa een antwoord moet geven op de globalisering en dat alleen dat antwoord Europees kan zijn. Maar wij moeten aan de ene kant rekening houden met het "neen" in twee landen, maar ook met reeds tien landen die "ja" gezegd hebben. En ik denk dat wanneer Poul Rasmussen zegt "de Europese Raad moet duidelijkheid geven" dat die Europese Raad op dit ogenblik op korte termijn geen duidelijkheid kan geven, want daarvoor is ook het "neen" veel te diffuus.
Vandaar dat ik pleit voor een periode van reflectie, maar die moet georganiseerd zijn, die moet in de tijd beperkt zijn. Men moet duidelijk op voorhand beslissen wanneer men conclusies zal trekken, en een jaar lijkt mij daarvoor een aangewezen tijdstip. Tijdens die periode zou men dan het best inderdaad tot een soort opschorting komen maar niet in het oneindige. Het moet een duidelijke periode van reflectie worden, duidelijk beperkt in de tijd met een duidelijk bepaald tijdstip wanneer men de conclusies gaat trekken.
Jo Leinen (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Grondwet is niet dood, zoals sommigen zeggen. De Grondwet leeft en moet in leven blijven, omdat ik geen plausibel alternatief heb gehoord. Er is geen plan B dat enige kans van slagen heeft. Dat is ook in dit debat gebleken. Misschien hebben we meer tijd nodig. Daarom moet ieder land zelf beslissen wanneer het tot ratificatie overgaat. Ik vind het echter absoluut verkeerd om op te roepen tot een algehele stopzetting en opschorting van het ratificatieproces. Dat is echt verkeerd!
Ieder land moet dat zelf beslissen, waarbij we ons realiseren dat we misschien meer tijd nodig hebben.
Met het “nee” in Frankrijk en Nederland is aan de status van oprichtingsland behoorlijk afbreuk gedaan. Dat heeft ook iets positiefs, omdat vanaf nu misschien alle landen gelijk zijn. Ik hoop vóór alles dat de nieuwe lidstaten een duidelijk “ja” laten horen. Ze moeten namelijk beseffen dat een deel van het “nee” ook tegen hen was gericht. Ik reken op Polen en op Tsjechië, ik hoop dat de burgers daar zich duidelijk uitspreken vóór de Europese Grondwet, omdat het om hun toekomst en om hun aandeel in de toekomst van Europa gaat.
Uiteraard vraagt de bezorgdheid van de mensen ook om een reactie. De mensen zeggen: we willen meer informatie, we willen meer participatie, we willen meer duidelijkheid over het Europese project en we willen weten welke kant het op gaat. Laten we de mensen die kansen bieden! Ik denk dat het plan D waarover Commissievoorzitter Barroso sprak, een goede aanpak is. Laten we gezamenlijk een groot Europees debat over de toekomst van de Europese eenwording organiseren, niet in de vorm van vijfentwintig afzonderlijke nationale debatten, maar een gezamenlijk debat.
We hebben een instrument nodig. Sommigen zeggen: een nieuwe conventie, misschien “Europese assisen”, in ieder geval een instrument. Het sein voor deze nieuwe start zou volgende week bij de Top moeten worden gegeven.
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft de hindernisrace niet weten af te sluiten met een overwinning. De Grondwet is er niet in geslaagd alle horden te nemen. Deze Europese Grondwet heeft de strijd verloren, terwijl ze nochtans gold als favoriet. Maar heeft ze verloren omdat de tekst slecht is? Is het verlies terug te voeren op louter Europese overwegingen? Ik denk van niet. Ik denk eerder dat we niet goed beslagen ten ijs zijn gekomen, dat de Grondwet geconfronteerd was met tegenstanders die verdoofd waren met leugens.
We moeten allemaal reageren: Parlement, Commissie en Raad. Wat hebben de kiezers ons medegedeeld? “Sorry, maar Europa is ver van ons bed. We zien daarentegen dat het in ons eigen land steeds slechter gaat en dus maken we gebruik van onze macht om het te zeggen”, en ze hebben oppervlakkig gestemd. Het resultaat kennen we en we moeten er de conclusies uit trekken. Veel te lang hebben sommige regeringen de opkomst van een echte Europese cultuur genegeerd. Daarbij denk ik uiteraard aan Frankrijk. Hoeveel generaties ministers van allerlei pluimage krijgen geen last van geheugenverlies zodra ze onderweg zijn tussen Brussel en hun hoofdstad? Tussen het moment dat ze op de ministerraad in Brussel het woord voeren namens hun land en het moment dat ze een maatregel moeten toelichten, lijken ze allemaal enorme gaten in hun geheugen te hebben. Ze keuren in Brussel een Europese maatregel goed en als deze in goede aarde valt, wordt die direct op het conto van de eigen regering geschreven. Als het echter om een onontbeerlijke doch impopulaire maatregel gaat, dan wordt de verantwoordelijkheid afgeschoven op Europa.
Met deze houding hebben we onszelf voetje gelicht. Al jarenlang praten we niet over Europa. De uitbreiding is niet goed uitgelegd. We zijn te snel gegaan. De publieke opinie is niet voorbereid en heeft het idee eerder lijdend dan meewerkend voorwerp te zijn. Liefde kweken voor Europa betekent allereerst begrip kweken voor Europa. Een van de grote fouten met deze Grondwet is geweest dat we de raadpleging van het volk of het parlement niet op één en dezelfde dag in alle lidstaten hebben georganiseerd. Maar laten we niet vergeten dat tien landen ‘ja’ hebben gestemd, en door het Europese debat te integreren in alle nationale beleidsvraagstukken kunnen we de populistische orkaan die onze lidstaten momenteel teistert van richting doen veranderen. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, doorgaan met de ratificatieprocedure in de overige lidstaten zou als voordeel hebben dat daarmee wordt aangetoond dat deze Grondwet wel degelijk de steun heeft van de meerderheid van de lidstaten en van de volken van de Europese Unie. Maar het is in bepaalde opzichten ook een riskante strategie. De kans bestaat dat meer landen 'nee' zeggen, dat de indruk wordt gewekt dat we gewoon doorgaan met onze zaken zonder te luisteren, en natuurlijk werpt het ook de vraag op of men de Fransen en Nederlanders gemakkelijk kunt vragen om nog eens, zonder al teveel omhaal, over dezelfde tekst te stemmen. Er moet iets anders gebeuren.
De Europese Raad moet het collectief eens worden over de manier waarop we nu verder moeten gaan. Het heeft geen nut als enkele landen verdergaan met de ratificatie, terwijl andere landen de tekst dood hebben verklaard. We hebben een gemeenschappelijke afspraak nodig. Ik denk dat die afspraak op en bepaald moment een pauze voor reflectie moet inhouden, voor verdere discussie en aanpassing, en wel met twee fasen. Allereerst op nationaal niveau: de landen die 'nee' hebben gezegd, of die het risico lopen 'nee' te zeggen, moeten kunnen nadenken en de rest van de Europese Unie kunnen vertellen hoe zij de weg vooruit zien, welke aanpassingen volgens hen nodig zijn. Op de tweede plaats moeten we, op Europees niveau, een Europees debat hiervan maken. Dat mag niet slechts een snelle Intergouvernementele Conferentie achter gesloten deuren zijn, maar moet een publiek debat zijn.
Ik denk daarom dat het misschien nog niet zo'n slecht idee is om een nieuwe conventie met een nieuwe voorzitter bijeen te roepen. Zo'n conventie komt tenslotte in het openbaar bijeen. Er zijn nationale parlementariërs bij betrokken; er worden mensen bij betrokken van regeringspartijen en oppositiepartijen. Dit zou de weg vooruit zijn. Zo’n conventie zou ook op veel meer belangstelling van het publiek kunnen rekenen dan de vorige Conventie.
Er is geen eenvoudige weg vooruit. We zullen echter toch een weg moeten vinden, want we kunnen het ons niet veroorloven de hervormingen die in deze Grondwet zijn vervat, te verliezen. We hebben een Europese Unie nodig die doeltreffender en democratischer is. 
Giorgios Dimitrakopoulos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de discussies die volgende week gevoerd zullen worden in de Europese Raad worden helaas overschaduwd door de twee ‘nee’-stemmen tegen de Europese Grondwet. Uit die twee ‘nee’-stemmen kunnen wij concluderen dat er eindelijk een echt gemeenschappelijk debat gevoerd moet worden over de toekomst van Europa. In dat debat moeten wij - als wij tenminste de boodschap die de burgers van Frankrijk en Nederland ons hebben gegeven, goed hebben begrepen - alle politieke, economische, sociale en culturele vraagstukken onderzoeken waarmee de burgers van de Europese Unie zich bezighouden, en moeten bezighouden.
De conclusies waartoe wij tijdens dat debat komen, zullen ons eventueel brengen tot een herziening van het beleid zoals dat tot nu toe door de Europese Unie werd vastgesteld en gevoerd, zowel op intern vlak als in haar externe betrekkingen. Wij moeten niet bang zijn voor die gedachte, voor een mogelijke herziening van het beleid. Integendeel, de Europese integratie is een dynamisch proces en betekent onder meer ook dat beleidsvormen worden herzien als dit nodig is.
Ik heb het gevoel dat wij vandaag meer dan ooit trouw moeten blijven aan de Europese idee. Echter, juist omdat wij deze trouw moeten zijn, is misschien het moment gekomen om de inhoud van die idee te herzien en opnieuw af te bakenen. 
Enrique Barón Crespo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, dames en heren, waarom vinden we het zo erg dat de politiek haar intrede heeft gedaan in het Europese leven? We weten toch allemaal dat de politiek geen lange, rustig kabbelende rivier is, maar een rivier die af en toe wild stroomt.
Allereerst wil ik zeggen dat dit proces moet worden voortgezet, want we zijn allemaal gelijk, we hebben allemaal het recht om onze mening te uiten, en onze voorgangers, de Zwitsers, hebben zich in een referendum over Schengen zelfs vóór de Europese Unie uitgesproken.
Verder telt een “nee” evenzeer als een “ja”, maar het “nee” is geen veto, en degenen die “nee” gezegd hebben moeten nu laten weten wat ze willen. Willen ze met ons verder of willen ze weg? Zij moeten dat zeggen, niet wij.
Aangezien ik de eerste spreker ben uit een land dat bij referendum “ja” heeft gezegd, wil ik graag wat adviezen geven.
In Spanje hebben we een referendum gehouden over de Europese Grondwet, en ik wil in de eerste plaats alle partijen van de oppositie hulde brengen. Zij hadden het over Europa, niet over binnenlandse kwesties.
Ten tweede moet er over Europa gepraat worden en wel op een goede manier. Zoals de heer Zapatero tijdens de campagne zei, is op een goede manier over Europa praten een “massaconstructiewapen”. Onze dankbaarheid voor het “Marshallplan” dat vanuit Europa kwam was onmiskenbaar groot, en wij hebben geprobeerd hoop te brengen. Want hier wordt veel gesproken over problemen en klachten, maar klagen is niet onze taak, maar hoop brengen en oplossingen vinden voor de problemen van de mensen.
Natuurlijk moeten we nadenken over wat ons nu te doen staat, maar we mogen niet stil blijven staan. Als we dat wel doen, zal het “nee”-kamp zeggen dat het gewonnen heeft, en dat is een risico dat we niet mogen lopen.
Ten slotte richt ik mij tot de fungerend voorzitter van de Raad met het verzoek nog twee zaken aan zijn lijst toe te voegen: de verdediging van de euro en een actief optreden tijdens de Doha-ronde, waar dit jaar gesproken wordt over de mondialisering.
Josef Zieleniec (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Top van de Europese Raad volgende week zal een van de belangrijkste in de geschiedenis van de Europese integratie worden. Wij zijn ons er allen van bewust dat wanneer de Grondwet op de klippen loopt, Europa zal terugvallen in de situatie waarin het zich bevond voor het begin van het ratificatieproces. Als wij willen vermijden dat Europa vastloopt in een langdurige crisis, dan zal de Raad op krachtige wijze het voortouw moeten nemen.
Er staan ons thans twee mogelijke oplossingen ter beschikking. Als de Franse president en de Nederlandse premier zeggen dat zij het document opnieuw ter goedkeuring zullen voorleggen, dan zal het proces van integratie doorgaan. Als zij dit niet kunnen doen, dan zullen wij een politieke basis creëren door het eerste en tweede deel van de Grondwet los te maken van het specifiek gemeenschappelijk beleid. De Conventie, waarvan ik lid ben geweest, was tot het standpunt gekomen dat als wij de EU op effectieve wijze willen hervormen, wij niet alleen de verhoudingen tussen de instellingen moeten reorganiseren en het Handvest van de grondrechten moeten integreren, maar dat wij ook de bestaande overeenkomsten, alsmede het beleid moeten consolideren. Maar noch in de Conventie noch op de daaruit voortvloeiende Intergouvernementele Conferentie was de politieke wil aanwezig om deze twee problemen van elkaar te scheiden.
Wij zijn hier, mijnheer de Voorzitter, omdat Frankrijk en Nederland de Grondwet hebben verworpen. Uit het debat dat in deze landen gevoerd werd, bleek dat er onvrede bestond over veel van het huidige Europese beleid, maar niet over de institutionele oplossingen die de Grondwet zou hebben gebracht. De burgers werden echter gedwongen om in één keer over beide kwesties te beslissen. De Europese Raad dient daarom onafhankelijke besluiten te nemen over de scheiding van het grondwettelijk kader in de hoofdstukken 1 en 2 en over de voorlegging hiervan ter ratificatie.
Het eerste en tweede onderdeel van de Grondwet vormt een evenwichtig document waarover zowel in de Conventie als op de Intergouvernementele Conferentie overeenstemming is bereikt. Alles hangt nu af van de vraag of de Europese Raad wel of niet de wil kan opbrengen om een moedige stap voorwaarts te zetten. Als dat niet het geval is, lopen we het gevaar dat de acute crisis waarin wij momenteel verkeren met betrekking tot de ratificatie van de Grondwet verandert in een chronische crisis die het gehele integratieproject zal treffen. 
Genowefa Grabowska (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de ratificatie is een continu proces en het recht en de plicht van elke lidstaat. Daarom mag dit proces niet worden stopgezet, uitsluitend omdat twee landen "nee" hebben gezegd.
De collega’s die hebben opgeroepen tot stopzetting van het ratificatieproces, wil ik verzoeken om eerbied voor de democratie en voor het soevereine recht van ieder land om zelf over deze aangelegenheid te besluiten. Ik woon in Polen en ook ik wil mij hierover uitspreken. Ik wil mij uitspreken over de Grondwet en ik verzoek u mij dit recht niet te ontnemen. Vertelt u mij niet dat Frankrijk en Nederland al voor mij, voor de Polen, hebben besloten. Dat is immers niet waar.
Dan nog een tweede punt. Met alle eerbied voor de uitslagen van de referenda in Frankrijk en Nederland moet ik zeggen dat de toon en het verloop van de discussies in die landen ons in Polen ernstig verontrust hebben. Hierbij doel ik niet alleen op de rol van de proverbiale Poolse loodgieter in het debat. In de loop van het debat, dat eigenlijk nauwelijks over de Europese Grondwet ging, hebben wij ons de fundamentele vraag gesteld: wat zou er zijn gebeurd als de referenda voor de uitbreiding hadden plaatsgevonden? Zouden wij, de tien nieuwe lidstaten, dan vandaag lid zijn van de Europese Unie? Zijn wij toegetreden tot een solidaire Europese Unie of tot een egoïstische Unie die zich afsluit? Ik zou antwoorden op deze vragen willen horen na de komende Top, waarop volgens mij een uitweg uit deze lastige situatie zal worden gevonden. 
Stanisław Jałowiecki (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, sinds de referenda in Frankrijk en Nederland word ik zowat overspoeld door analyses, interpretaties en speculaties. Een van de meest voorkomende beweringen is dat de negatieve uitslagen een protest vormen van de burgers van die landen tegen de laatste uitbreiding van de Europese Unie. Zij zijn een soort straf voor wat vorig jaar heeft plaatsgegrepen.
Sommigen trekken deze lijn door en concluderen dat de uitbreiding moet worden afgeremd en dat wij moeten wachten tot de EU de nieuwe lidstaten heeft “verteerd”, zoals een boa constrictor een konijntje opeet en verteert. Er gaan reeds stemmen op, zowel in dit Parlement als erbuiten, die betwijfelen dat wij goed hebben gedaan aan het besluit over de toetreding van Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2007. Het besluit om in oktober de onderhandelingen met Turkije te openen wordt openlijk in twijfel getrokken, terwijl de Europese ambities van Oekraïne in de ijskast worden gezet.
Uiteraard kunnen wij niemand verbieden om dergelijke standpunten te verkondigen. Het zou echter een ernstige dwaling zijn als zij het uitgangspunt werden voor restrictieve politieke besluiten, en wel om ten minste drie redenen.
In de eerste plaats mogen wij niet terugkomen op de verbintenissen die wij, ook met de burgers van de kandidaat-landen, zijn aangegaan voor toetreding tot de Europese Unie. Ik wil het Parlement eraan herinneren dat wij ons niet enkel aan de beginselen moeten houden wanneer dit ons goed uitkomt en die dan eigenlijk overbodig zijn, maar ook wanneer wij op moeilijkheden stuiten. Totnogtoe is elke uitbreiding een economisch succes geworden. Ten derde moet de Europese Unie niet een exclusieve, enkel voor leden toegankelijke club worden. Integendeel, de EU moet een open ruimte zijn van democratie, eerbiediging van de mensenrechten, respect voor minderheden en vreedzame methoden voor conflictoplossing.
Dit laatste punt is mijns inziens van buitengewoon belang, want het is zowel de essentie als de missie van de Europese Gemeenschap. Als deze missie niet wordt verwezenlijkt, betekent dat niet alleen de dood van het Grondwettelijk Verdrag, maar ook van de Europese Unie zelf. 
Libor Rouček (PSE ).
   - Dames en heren, de opbouw en integratie van Europa is een ingewikkeld proces; dat is altijd zo geweest en dat zal ook altijd zo blijven. Dat is een proces waarin twee stappen vooruit dikwijls gevolgd worden door één stap terug. In het afgelopen jaar hebben wij twee stappen vooruit gezet - denkt u maar eens aan de ongeëvenaarde en succesvolle uitbreiding van de Europese Unie met tien nieuwe leden. De uitkomst van de referenda in Frankrijk en Nederland is natuurlijk een stap terug. Dit is een enorme teleurstelling, die ik mij persoonlijk aantrek, aangezien ik afkomstig ben uit een van de nieuwe lidstaten.
In Frankrijk noch in Nederland betekent dit het einde van het integratieproces, en ik ben ervan overtuigd dat dit niet het einde van de Europese Grondwet hoeft te betekenen. Ik geloof en verwacht dat de Europese Raad een duidelijke boodschap zal afgeven, die erop neerkomt dat ook de andere lidstaten in staat moeten worden gesteld hun standpunt te geven over het Europees Grondwettelijk Verdrag.
De stand tot dusverre luidt dat er tien landen vóór zijn en twee tegen. Ik denk dat de bevolking van Polen, Tsjechië, Luxemburg en Denemarken het recht en de gelegenheid moet krijgen om te zeggen of zij het Europees Grondwettelijk Verdrag wel of niet willen, en pas dan, op basis daarvan - zoals de Grondwet zelf voorschrijft - moet de Raad besluiten wat er moet worden gedaan met het document.
Ik wil nog één ding zeggen over de financiële vooruitzichten. Ik geloof dat er op 16 en 17 juni een compromis zal worden bereikt dat Europa in staat stelt vooruit te komen, dankzij de hulp van de financiële middelen die uiteraard nodig zijn als wij onze doelstellingen willen bereiken en onze ambities willen verwezenlijken. 
Hartmut Nassauer (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals iedereen weet heeft dit Verdrag het in juridische zin niet gehaald, maar in politieke zin is de noodzaak dat het Verdrag in werking treedt groter dan ooit. Daarom moeten we ons de vraag stellen hoe we het gedachtegoed van het Verdrag kunnen redden. Vanuit deze invalshoek vraag ik me af hoe verstandig het is om het Verdrag nu doorlopend aan een serie openbare terechtstellingen in de vorm van referenda te onderwerpen. Als we het Verdrag nog een kans willen geven, lijkt het mij veel verstandiger om een denkpauze in te lassen.
Die pauze moet worden benut om een paar kwesties op te helderen. Het is nu niet de tijd voor pasklare antwoorden en ideale oplossingen, maar het is de tijd om vragen te stellen. Een van die vragen is: heeft de integratie in Europa misschien haar grenzen bereikt? Zijn we niet bezig om steeds meer bevoegdheden van de lidstaten naar de Unie over te hevelen? Zijn we niet bezig om die bevoegdheden te regelen in procedures die in democratisch opzicht tamelijk dubieus zijn, in ieder geval ondoorzichtig en zeer bureaucratisch, zodat geen burger er nog een touw aan kan vastknopen?
Men moet al die ontwerprichtlijnen die bij de Commissie liggen eens doornemen. Probeer er maar eens één te vinden waarin een zorgvuldig onderscheid wordt gemaakt tussen zaken die op Europees niveau moeten worden geregeld en zaken die beter aan de bevoegdheid van de lidstaten en hun regio’s kunnen worden overgelaten. Ik durf te wedden dat er geen enkele richtlijn is waarin dit soort subsidiariteit wordt toegepast. Dit zijn vragen waarmee we ons moeten bezighouden.
De tweede vraag is of we de grenzen van de uitbreiding misschien hebben bereikt. Geen mens weet tot hoever de uitgebreide Unie zich zal uitstrekken. Oekraïne, Wit-Rusland, Marokko, Israël - al deze landen zijn al eens genoemd. Die onbegrensdheid schept onzekerheid, en onzekerheid leidt tot afwijzing. Ook daarom hebben de kiezers “nee” gezegd. In dit verband heeft de Unie met de kandidatuur van Turkije een historische vergissing begaan, waarop we ons nog eens heel goed zullen moeten bezinnen. 
Nicola Zingaretti (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in de eerste plaats is datgene wat momenteel gebeurt een les voor de toekomst. Deze ratificatiemethode is een vergissing gebleken en het was beter geweest als wij het referendum op één en dezelfde dag hadden gehouden. Als wij destijds meer moed hadden opgebracht, zouden wij nu niet in deze situatie verkeren.
Nu zal, zoals gezegd, de Raad van juni moeten luisteren naar de signalen van het ‘nee’ van het referendum en trachten een uitweg te vinden. Het wordt echter steeds duidelijker dat er twee mogelijke oplossingen voorliggen. De eerste - en dat hebben wij hier ook kunnen beluisteren - is minder Europa: er wordt aan de rem getrokken, men wil een stap terug zetten en de uitbreiding tegenhouden, en er wordt zelfs onzin uitgekraamd, zoals onder meer in mijn land over de euro. De tweede oplossing is dat er een nieuwe uitdaging wordt gesteld, in de richting van meer Europa, of liever gezegd, een echt Europa. Maar als wij willen dat deze tweede oplossing de overhand krijgt - en ikzelf wil dat zeer zeker - moeten wij bereid zijn tot vernieuwing en verandering. En dan moeten wij er ook voor kunnen uitkomen dat we gebukt gaan onder de gevolgen van de vertragingen van de afgelopen jaren: de vertraging van Nice, die van Lissabon, de krappe middelen die in geen verhouding staan tot onze ambities.
Dus, het is juist om door te gaan, maar het is ook juist om het nationaal egoïsme aan de kaak te stellen, want daarin ligt een groot deel van de verantwoordelijkheid. De huidige schoktoestand moet een stimulans voor ons zijn om de onopgeloste problemen kordaat tegemoet te treden. Pas dan kan Europa echt de hoop koesteren dat er iets gedaan wordt aan de zorg, de angst en de onzekerheid waarin onze burgers momenteel verkeren. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het gaat eigenlijk steeds om de vraag: nationaal populisme of Europese, sociale en gedeelde verantwoordelijkheid? Daarom zou ik de Raad als motto “inkeer in plaats van ommekeer” willen meegeven.
Ik vraag u een gedragscode op te stellen voor iedereen die op nationaal niveau tot de uitvoerende macht en op Europees niveau tot de wetgevende macht behoort. Het moet maar eens afgelopen zijn met het hanteren van een dubbele moraal en met de gewoonte om de schuld steeds bij de ander te leggen. In Brussel moet men hetzelfde zeggen als thuis. Men moet medeverantwoordelijkheid willen dragen in plaats van de schuld bij de ander te leggen. Men moet informatie geven in plaats van de vragen en angsten van burgers te negeren.
Ik verwacht van u dat u naast het opstellen van deze gedragscode het startsein geeft voor een periode van reflectie, die van tijdelijke aard moet zijn. Ook vraag ik u een informatie- en communicatiestrategie te ontwikkelen om een democratisch debat met de burgers aan te gaan, zodat het ratificatieproces daarna op succesvolle wijze kan worden voortgezet.
Jacques Toubon (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de situatie waar we momenteel mee geconfronteerd worden heet crisis. Het zou ijdel en gevaarlijk zijn om dit te ontkennen. Maar nuchter constateren wil niet zeggen in paniek raken. Laten we niet het bijltje erbij neergooien! Wat de Grondwet betreft moet iedere lidstaat een besluit nemen al naar gelang zijn eigen grondwettelijke bepalingen. In de tussentijd moeten we nadenken over de gevolgen van het manifeste gemis aan unanieme ratificatie, zodat we zo snel mogelijk weer consensus bereiken over het politieke Europa, waarvoor we pal moeten blijven staan.
Wat de Europeanen met hun stem of met hun houding tot uiting hebben gebracht, en dat nader moet worden geanalyseerd, vraagt echter in de eerste plaats om veranderingen in het Europese beleid en in de wijze waarop dit ten uitvoer gelegd wordt. Europa moet zich losmaken van de schizofrenie waarmee het dagelijks functioneert. De beslissingen zijn supranationaal, de debatten zijn uitsluitend nationaal. In elke lidstaat moet - zoals het geval was tijdens de referendumcampagne in Frankrijk - het debat voortaan betrekking hebben op de gemeenschappelijke kwesties en op wat belangrijk is voor Europa.
De Raad, geachte voorzitter, moet eerst orde op zaken stellen en laten zien dat het de boodschap drommels goed begrepen heeft. Primair betekent dat voor mij: de Europese Centrale Bank ertoe bewegen haar officiële discontovoet te verlagen, want dat is een voorwaarde voor groei - we dreigen ten onder te gaan aan monetaire starheid; een politiek akkoord bereiken over de financiële vooruitzichten; afzien van bepaalde wetsvoorstellen die niet voldoen aan een echte behoefte; een echt industrie- en onderzoeksbeleid voeren, woorden omzetten in besluiten en besluiten in daden als het gaat om asiel en immigratie, justitie en gemeenschappelijk beleid, de toetredingsonderhandelingen met Turkije uitstellen teneinde ook een eventueel voorkeurspartnerschap tot inzet van de onderhandelingen te maken.
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen deze crisis te boven komen en een vlucht naar voren maken als we democratisch te werk gaan. Laten we het Europees beleid maken dat de burgers van ons vragen! 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, heel veel mensen in Europa zijn ontevreden. Ze hebben het gevoel dat al die wetten te veel van hen vergen. Ze voelen zich op een aantal essentiële terreinen onzeker: op de arbeidsmarkt, in de verschillende sociale zekerheidsstelsels en waar het gaat om hun veiligheidsbeleving. De mensen reageren daarop waar en wanneer ze kunnen. Ze zeggen “nee” tegen het politieke establishment bij verkiezingen en ze zeggen “nee” bij de referenda over de Europese Grondwet.
De politiek moet in zo’n situatie kalm en met gezond verstand reageren. Het is geen kwestie van , maar we zitten ook niet te wachten op overhaaste conclusies of overspannen reacties. Het zou hoe dan ook verkeerd zijn om de Grondwet als zondebok aan te wijzen. De Grondwet is niet het probleem, maar misschien juist het begin van een betere oplossing voor onze problemen in en met Europa. De Europese politiek zou daarom de moeite moeten nemen om na te denken over de vraag hoe we deze situatie de baas kunnen worden.
Ik ben het eens met degenen die het ratificatieproces voor de Grondwet voor een bepaalde tijd willen opschorten. Daarmee kan aan het negatieve domino-effect een halt worden toegeroepen. Daarna moet het besluitvormingsproces echter weer worden hervat, misschien zelfs in een gecoördineerde vorm waarbij alle besluiten over de Grondwet binnen een bepaalde tijd worden genomen. Ik zou graag willen dat er in juli een week voor Europa kwam. 
Íñigo Méndez de Vigo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat ik vandaag ga zeggen, vind ik gemakkelijk noch aangenaam. Ik heb lang nagedacht over het standpunt dat mijn fractie en het Parlement moeten innemen ten aanzien van het ratificatieproces.
Ik denk dat de ontwikkeling van Europa altijd heeft plaatsgevonden op basis van consensus. Tien lidstaten hebben de grondwet geratificeerd, een groot aantal Europeanen heeft “ja” tegen de grondwet gezegd, en toch stel ik vast - het is al eerder gezegd - dat de consensus om door te gaan met het proces ontbreekt. Ik stel vast dat de discussies niet gaan over de tekst van de Grondwet, maar over de politieke context. En mijns inziens is het ergste wat we kunnen doen blind zijn voor de realiteit en niet inzien wat de mensen van ons vragen. De mensen willen dat we luisteren, dat we debatteren, dat er een dialoog komt.
Ik ben er nog steeds van overtuigd - misschien nog wel meer dan eerst - dat de Grondwet een noodzaak is voor Europa. En omdat de Grondwet mijns inziens een noodzaak is en moet worden gered, is de meest logische keuze - en dat is het standpunt van mijn fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten - dat het ratificatieproces wordt uitgesteld.
Ik denk dat als de staatshoofden en regeringsleiders een unaniem besluit nemen tot uitstel, we onszelf allemaal wat tijd geven - misschien een jaar, tot het einde van het Oostenrijkse voorzitterschap - om na te denken wat we met de Grondwet doen, hoe we een en ander aan de mensen uitleggen, hoe we weer contact met hen krijgen.
Op momenten als deze, op de moeilijke en onaangename momenten, merken we hoe belangrijk de mensen zijn en mogen we ons niet laten verleiden tot nattevingerwerk, maar moeten we zorgvuldig bekijken wat ons noodzakelijk lijkt, en dat in praktijk brengen.
Ik denk dat de Grondwet een noodzaak is. Dit is zonder meer een moeilijke situatie. Het is een pijnlijke beslissing, maar mijn fractie heeft er in alle rust over nagedacht en meent dat uitstel op dit moment de beste optie is. 
Nicolas Schmit
   , Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst alle afgevaardigden bedanken voor hun ideeën, hun adviezen en de standpunten die ze uiteen hebben gezet. Een bijzonder woord van dank ook voor het Parlement: gaat u zo door! Als er vandaag opnieuw zou worden gestemd over de Grondwet, dan zou blijken dat de Grondwet binnen dit Parlement niet dood is, maar juist springlevend. Dat is de taak die ons allemaal toekomt. Een hele moeilijke taak, maar een taak die we met vastberadenheid en vasthoudendheid tot een goed einde moeten proberen te brengen.
Iedereen die partij is geweest bij het Grondwettelijk Verdrag heeft in een soort waan geleefd, omdat we er echt heilig van overtuigd waren dat deze Grondwet direct aansloot op onze publieke opinie, op wat onze medeburgers dachten en wilden. We hebben bewust een andere aanpak gekozen om een tekst, een verdrag en uiteindelijk een Grondwet op te stellen. Nu blijkt dat de Grondwet, ofschoon ze enorm veel positiefs bevat, niet helemaal heeft voldaan aan deze verwachtingen en aan deze vernieuwingen.
Een eerste conclusie die ik zou willen trekken is dat het democratische debat dat in Europa op gang is gebracht door deze zogenaamde crisis, waarvan we de ernst nu ook weer niet moeten overdrijven, hoe dan ook moet doorgaan. Dus nogmaals, of er nu een pauze wordt ingelast of niet - en dat is een belangrijke vraag die ik zal voorleggen aan de voorzitter van de Europese Raad, aan wie ik tevens uw standpunten en analyses zal overbrengen -, het debat moet niet alleen op regeringsniveau worden gevoerd. Wanneer we deze weg volgen komen we de huidige crisis zeker niet te boven.
Pauze of geen pauze, we moeten de huidige ontreddering, want er is sprake van heuse ontreddering, vooral niet nog verwarrender maken. We moeten heldere besluiten nemen en samen met de burgers bepalen welke uitweg naar ons idee de beste is. Het is aan elke soevereine staat - en als Luxemburger geldt dit zeker ook voor mij, want ons referendum, op 10 juli, staat voor de deur - om te bepalen of het onmiddellijk wil doorgaan alsof er niets aan de hand is. Dat is een optie. Misschien moeten we doorgaan op deze weg. Hoe het ook zij, als we een besluit nemen, moet dat eenduidig en ondubbelzinnig zijn.
Het democratische debat moet zich uitstrekken tot onze lidstaten, tot onze Parlementen; het moet gevoerd worden met de beroepsbevolking, met de sociale partners: we moeten de tijd die we zo lang verloren hebben goedmaken. Er moet een Europees debat plaatsvinden dat aansluit op de nationale debatten. Ik heb momenteel niet de toverformule, maar in ieder geval is dit de enige manier om groter en sterker uit deze beproeving te komen. Ik ben het helemaal eens met de voorzitter van de Commissie wanneer hij zegt dat we een nieuwe politieke consensus moeten vinden, vooral hier, binnen dit Parlement, maar ook in onze lidstaten. Europa moet een onderwerp van discussie zijn, maar ook iets waarover een fundamentele consensus bestaat tussen alle democraten, tussen al degenen die denken dat Europa de oplossing en niet het probleem is. We moeten het dus eerst eens worden over de essentie en vervolgens het politieke debat over de een of andere koers op gang brengen en in goede banen leiden.
Ik denk, geachte Voorzitter, dat u bij de Europese Raad een luisterend oor zult vinden, want u hebt een uiterst nuttig debat gevoerd. Ik denk dat uw boodschap verhelderend zal werken voor degenen die volgende week een besluit moeten nemen. Ik wil u nogmaals bedanken: u hebt misschien nog niet de oplossing aangedragen, maar u hebt wel de weg aangegeven die leidt naar een oplossing.
José Manuel Barroso
   , Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil allereerst het Parlement bedanken. Ik denk namelijk dat we een serieus debat hebben gevoerd. Naar ik heb begrepen bent u ondanks verschillende uitgangspunten zo eerlijk geweest te erkennen dat er een probleem is en dit op serieuze en verantwoordelijke wijze moet worden geanalyseerd. Dit debat heeft nochtans evenzeer duidelijk gemaakt dat er geen toverformule bestaat en dat we allemaal inzien hoe buitengewoon complex het probleem is.
Een eeuwenoude wijsheid uit de politieke wetenschap luidt dat in complexe en moeilijke situaties behoedzaamheid geboden is. Ik weet best dat we vandaag de dag leven in een samenleving waar - door de invloed van de media - de actualiteit en de tijdsdruk ons handelen bepalen. Wij zijn echter politici, wij zijn verantwoordelijke mannen en vrouwen en moeten behoedzaam te werk gaan: ook dat getuigt van politiek plichtsbesef. Daarom moeten we onszelf misschien de tijd en de middelen gunnen voor een grondige analyse, een goed debat en een gezamenlijke oplossing.
Ik denk echter dat we uit het debat van vandaag bepaalde conclusies kunnen trekken. Ik heb geconstateerd - en dat heeft de fungerend voorzitter van de Raad zojuist benadrukt in zijn conclusies - dat men voorstander is van een diepgaandere dialoog, zowel in Europees als in nationaal verband, een dialoog die verder reikt dan de politieke instituties. Als we het eens kunnen worden over dit principe, is dat een belangrijk signaal, namelijk dat Europa niet de ogen sluit voor de negatieve uitslag in twee zo belangrijke landen als Frankrijk en Nederland, dat Europa luistert, dat de instellingen en politici luisteren en dat ze willen begrijpen wat er aan de hand is en oplossingen willen aandragen. Ik denk dat we het op dit punt grotendeels met elkaar eens waren. Mijns inziens besefte ook iedereen dat alle betrokkenen een deel van verantwoordelijkheid dragen en dat we gezamenlijk moeten toewerken naar een nieuwe consensus om Europa verder op weg te helpen.
Er is immers nog een derde idee waarover in mijn ogen min of meer consensus bestaat: voorkomen dat we in een impasse terechtkomen. We hebben een institutioneel probleem. Maar niemand heeft zich uitgesproken voor het stopzetten van het Europese project; niemand heeft gezegd dat Europa nu door dit alles moet ophouden, dat we niet verder kunnen werken aan de programma’s op het gebied van de groei, de werkgelegenheid, de strijd tegen onveiligheid en de strijd tegen de criminaliteit, waar de mensen, de burgers, behoefte aan hebben.
We moeten verder. De burgers verwachten concrete antwoorden, die verder gaan dan het institutionele debat en de discussies over de Grondwet. Dus als we ons niet neerleggen bij een impasse, als we de gezamenlijke verantwoordelijkheid voor een nieuwe consensus in Europa accepteren, dan mogen we ook verwachten dat de Europese Raad deze nieuwe dynamische consensus zal weten te bereiken, waarbij nogmaals het streven is om ons aller belang beter te dienen. Wij mogen echter ook verwachten dat - los van de nieuwe visie op Europa, die onontbeerlijk is - er concrete antwoorden komen op concrete problemen.
Wat is het eerste concrete probleem waar we mee te maken hebben? Dat is de Europese begroting, de noodzaak om een consensus te bereiken en een compromis te sluiten over de financiële vooruitzichten: ik denk dat de Europese Raad daarmee een zeer krachtig signaal zou afgeven aan alle Europeanen, namelijk dat Europa niet ophoudt! Er zijn weliswaar problemen, maar nogmaals, wij zijn in staat deze problemen het hoofd te bieden. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Het masker is afgevallen!
Na de overwinning van het nee-kamp in de referenda over de ‘Europese grondwet’ in Frankrijk en Nederland is duidelijk gebleken dat de politieke krachten die de Europese Unie tot dusver in broederschap hebben aangevoerd - rechts en de ‘socialisten’ - en de belangen die zij vertegenwoordigen - de grote economische en financiële groepen - met deze referenda alleen maar willen bereiken dat de geraadpleegde burgers ‘ja’ zeggen tegen dat wat deze krachten en belangen van pas komt.
Er heerst enorme verwarring in de gelederen.
Sommigen dringen aan op voortzetting van het ratificatieproces, met de bedoeling om de opstandigen nieuwe referenda op te leggen (totdat zij ‘ja’ zeggen) en anderen, met name degenen die zelf een referendum gepland hebben en een negatief resultaat vrezen, willen eerst uitzoeken hoe zij een herhaling van het Franse en het Nederlandse ‘nee’ kunnen voorkomen.
Anders gezegd, niemand wil zijn handen branden aan deze netelige kwestie, totdat een magische formule wordt ontdekt om de ‘Europese Grondwet’ te redden, met of zonder lapmiddelen. Dat vraagt tijd.
In Portugal zijn de socialisten, de sociaal-democraten en de coalitie volkomen overdonderd door de gebeurtenissen. Ondanks alles blijven zij vasthouden aan hun voornemen om een referendum te houden over de zogeheten 'Europese Grondwet’ - die inmiddels al tweemaal verworpen is - op de dag van de Portugese gemeenteraadsverkiezingen, zodat er geen breed en verhelderend debat zal kunnen plaatsvinden.
Mijns inziens hebben wij dan ook geen keuze: de ‘Europese Grondwet’ moet voor eens en voor altijd in de doofpot worden gestopt. 


De Voorzitter.
   - Ik wil de heer Voronin, president van de Republiek Moldavië, hier welkom heten, evenals de delegatie die hem vergezelt.
Dames en heren, zoals u weet, zal, wanneer Roemenië deel gaat uitmaken van onze Unie, Moldavië een direct buurland worden van onze Unie. Daarom werkt de Unie, mijnheer de president, actief aan het intensiveren van de betrekkingen met Moldavië, zoals ik al eerder heb gezegd. Het actieplan tussen de Europese Unie en Moldavië, dat wij recentelijk in gang hebben gezet, is een goed instrument om deze betrekkingen te bevorderen.
Mijnheer de president, ik hoop dat uw bezoek aan onze instelling vruchtbaar zal zijn. 
De Voorzitter.
   - Wij gaan over tot de stemming.

Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, er zijn 90 afgevaardigden die een motie van afkeuring jegens de Commissie hebben ondertekend omdat dit de enige manier was waarop …
De Voorzitter.
   - Mijnheer Bonde, ik heb u onderbroken omdat dit niet het moment is om verklaringen af te leggen. Als u een motie van orde wilt indienen, moet u mij vertellen op welk artikel u een beroep doet. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Ik doe een beroep op artikel 100 van het Reglement, aangaande de interpretatie van de regels. 
De Voorzitter.
   - Beroept u zich op artikel 100 over de interpretatie van het Reglement? Een moment geduld, alstublieft. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, er zijn 90 afgevaardigden die een motie van afkeuring jegens de Commissie hebben ondertekend …
De Voorzitter.
   - Mijnheer Bonde, artikel 100 geeft u niet het recht om te spreken. Hierin is geen sprake van enige motie van orde. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dit gaat over de manier waarop we het Reglement interpreteren. Ik heb met de secretaris-generaal afgesproken dat we één minuut krijgen voor het geven van uitleg. Dat is doorgaans voldoende voor een fractieleider. 
De Voorzitter.
   - Goed, mijnheer Bonde, zegt u mij wat uw probleem is in verband met artikel 100. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, er zijn 90 afgevaardigden die een motie van afkeuring jegens de Commissie hebben ondertekend omdat dit de enige manier was waarop wij de voorzitter van het Commissie ertoe konden bewegen om in dit Parlement een toelichting te geven op het verband tussen enerzijds een gift van 20 000 à 25 000 euro en anderzijds het daaropvolgende besluit om regionale steun ter waarde van 10 miljoen euro aan deze vriend te verstrekken. Bovendien staat in onze motie van afkeuring dat wij deze motie in zouden trekken als wij een redelijke verklaring zouden krijgen.
Wij hebben inmiddels een verklaring gekregen, maar de Voorzitter van het Parlement heeft al besloten dat wij over de motie moeten stemmen, terwijl dat toch in tegenstelling is met de wens die in de motie tot uiting wordt gebracht. Wij kunnen ermee leven dat moties van afkeuring in de toekomst geaccepteerd moeten worden indien zij met minimaal 74 handtekeningen ingediend worden waarna die moties vervolgens ook automatisch in stemming worden gebracht. De onderhavige motie is echter nog op basis van de oude voorschriften ingediend. Dat betekent dat sommigen van ons zich van stemming zullen onthouden wanneer deze motie in stemming wordt gebracht. Dat betekent niet dat wij tevreden zijn met het antwoord van de Commissie, maar wij zijn wel verheugd over de toezeggingen die tijdens het debat zijn gedaan. Wij zullen in de Commissie begrotingscontrole nader ingaan op deze kwestie en wij zullen ook door blijven gaan met onze strijd om complete openheid te bewerkstelligen over giften …
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mijnheer Bonde. Ik constateer dat wat u zegt niets van doen heeft met een motie van orde. Gaat u alstublieft zitten. Ik sta niet toe dat u parlementaire obstructie bedrijft. Waar u het over heeft, heeft niets te maken met een motie van orde. 

Reimer Böge (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, wij moesten bij de stemming in de Tijdelijke Commissie op 10 mei discussiëren en stemmen over ongeveer 620 amendementen. Op basis van de 620 amendementen heb ik de commissie 44 compromisamendementen voorgelegd, waarvan er 41 zijn aangenomen.
Ik verzoek u bij de stemming het volgende in aanmerking te nemen. Door de uitslag van de stemming moeten we drie technische aanpassingen aanbrengen om de tekst en de cijfertabel met elkaar in overeenstemming te brengen. Het gaat om technische aanpassingen van de cijfers in paragraaf 50, zevende en negende gedachtestreepje. In het zevende gedachtestreepje moet het bedrag van 4,5 miljard euro worden vervangen door een bedrag van 4,7 miljard euro. Het bedrag van 2,5 miljard euro in het zevende gedachtestreepje moet worden vervangen door 2,7 miljard euro. In het negende gedachtestreepje - ook dit is een technische aanpassing - moet het bedrag van 1,5 miljard euro worden vervangen door 1,2 miljard euro. Tot zover de noodzakelijke technische aanpassingen om tekst en tabel met elkaar in overeenstemming te brengen.
Dan wil ik uw aandacht vragen voor amendement 6 op paragraaf 31. Indien dit amendement wordt aangenomen, wil ik u vragen het tweede deel van dit amendement te accepteren als aanvulling op paragraaf 31. Het gaat om het deel dat in het Engels als volgt luidt: . Tot zover over dit amendement.
Na het overleg dat ik zojuist nog heb gevoerd, wil ik tot slot mijn fractie vragen om in tegenstelling tot de stemlijst amendement 19 op paragraaf 50, tweede streepje, te steunen. Dit amendement was ingediend door de sociaal-democratische Fractie. Het betreft hier namelijk slechts een kleine nuancering die aan de intentie van de rapporteur niets afdoet. 

 Wij hebben terdege nota genomen van uw opmerkingen, die uiteraard zullen worden opgenomen in de in stemming gebrachte tekst.
Staat u mij toe enige woorden te zeggen over het belang van de stemming van dit Parlement over deze resolutie. Wij zijn ons er allen van bewust dat de Europese instellingen de zware taak hebben tot een akkoord te komen over de prioriteiten van de Unie voor de komende jaren en de noodzakelijke financiële middelen hiervoor moeten bieden.
Het Parlement heeft zijn standpunt vastgesteld, waar wij zojuist met grote meerderheid vóór hebben gestemd. Tijdens het debat van gisteren heeft voorzitter Barroso ons te kennen gegeven dat hij zich, enige kleine verschillen daar gelaten, kan vinden in het voorstel van het Parlement, aangezien de tekst waar wij zojuist over hebben gestemd en het voorstel van de Commissie niet zoveel verschillen.
Ik ben van mening dat de lidstaten alles moeten doen wat in hun vermogen ligt om een akkoord te bereiken op 16 en 17 juni aanstaande, en ik geloof ook dat wij kunnen vertrouwen in de krachtsinspanningen die het Luxemburgs voorzitterschap momenteel verricht.
Minister Schmit is de mening toegedaan dat de benadering van het Parlement realistisch en consistent is. Ik meen dat wij ons in de positie bevinden om ook de Raad op te roepen blijk te geven van realisme, ambitie en consistentie, zodat de Europese Unie kan blijven functioneren.
Tot besluit dient iedereen zich te realiseren dat als er geen financiële vooruitzichten zijn, de Unie zou functioneren op basis van de jaarlijkse begrotingsprocedure, die is vastgelegd in artikel 272 van het huidige Verdrag, dat het Parlement aanmerkelijk veel manoeuvreerruimte biedt. Het Parlement zou hier ook gebruik van maken, maar aangezien een dergelijke gang van zaken zou leiden tot conflicten tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit, conflicten die we liever niet zien plaatsvinden, willen wij nogmaals de Raad dringend verzoeken een voor het Parlement aanvaardbaar akkoord te bereiken.


Jean-Marie Cavada (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, met het oog op de referenda in de twee landen die ‘nee’ hebben gezegd tegen het Grondwettelijk Verdrag, lijkt een democratischere opzet noodzakelijk. Het is tijd dit waar te maken op het terrein dat momenteel aan de orde is. Allereerst wil ik - zoals in paragraaf 4 van de resolutie wordt voorgesteld - vragen er bij de Raad op aan te dringen het stemgedrag van de nationale delegaties in het kader van het wetgevende proces voortaan expliciet te vermelden en niet geheim te houden voor zelfs de rapporteur van het Parlement, en ook niet langer het pseudo-argument aan te voeren dat geheimhouding dient om de doelmatigheid van het institutionele besluitvormingsproces te waarborgen.
Daarnaast staat in de tekst dat de Raadsdebatten openbaar moeten zijn wanneer de Raad optreedt als wetgever, waardoor we met name te weten kunnen komen wat de Raad vindt van de amendementen van het Europees Parlement. Ik wijs u erop dat het advies van het Europees Parlement over het kaderbesluit inzake racisme, dat dateert uit 2002, dat wil zeggen drie jaar geleden, nog niet is behandeld in de Raad “Justitie” - vorige week in ieder geval nog niet.
Ten derde beoogt de tekst, zoals vermeld in paragraaf 5 en 6 van deze resolutie, het Europees Parlement te betrekken bij het sluiten van internationale overeenkomsten door de Europese Unie, aangezien deze overeenkomsten niet eens worden voorgelegd aan de nationale parlementen. Ik herinner eraan dat dit Parlement reeds tijdens de vorige vergaderperiode gevraagd heeft om via de medebeslissingsprocedure betrokken te worden bij de oprichting van het toekomstige Agentschap voor de grondrechten.
Tot slot betreuren wij de desastreuze financiële vooruitzichten in dezen. Als rapporteur, en namens de door mij voorgezeten commissie, vraag ik de Voorzitter van het Parlement om deze verzoeken aan de volgende Europese Raad en aan het toekomstige Britse Raadsvoorzitterschap voor te leggen. Wij hebben bij de benoeming van de nieuwe Commissie gevraagd om de regelgeving inzake transparantie te herzien. We kregen te horen dat het daarvoor nog te vroeg was. Gezien de internationale stembusuitslagen moet ik helaas constateren dat het nu misschien te laat is. Iemand zal er toch de verantwoording voor moeten dragen.
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mijnheer Cavada. Het Voorzitterschap zal uw verzoeken naar behoren behandelen. 
De Voorzitter.
   - Dames en heren, er blijven twee verslagen over: het verslag-Gaubert en het verslag-Bowis. Het is 13.15 uur. Als u het goed vindt, en alleen als u het goed vindt, kunnen we de stemming over deze twee verslagen tot morgen uitstellen.

Bruno Gollnisch (NI ).
   - Als de afgevaardigden die behoren tot de rechtse fracties in het Europees Parlement niet hebben deelgenomen aan de stemming over de motie van afkeuring, dan is dat niet uit politieke sympathie voor de Commissie, maar omdat de motie slecht gepresenteerd en slecht onderbouwd was.
Wij waren zeer zeker bereid geweest de heer Barroso af te keuren vanwege zijn politieke daden, en met name vanwege de halsstarrige weigering van de Commissie om rekening te houden met de nochtans zeer duidelijke stem die onlangs tot uiting is gebracht door zowel het Franse als het Nederlandse volk. Maar wanneer de eerbaarheid van iemand in twijfel wordt getrokken, moet je zeker van je zaak zijn en kunnen doorzetten.
Uit het feit dat de heer Bonde zijn motie van afkeuring vlak voor de stemming erover feitelijk introk, blijkt dat hiervan geen sprake was. Wij waren dan ook bang dat een dergelijke overhaaste handelwijze afbreuk zou doen aan de motie van afkeuring, die moet worden gereserveerd voor ernstige gevallen. Mijn fractie is vastbesloten de motie hiervoor in de toekomst te gebruiken. 
Jens-Peter Bonde, Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Mijnheer de Voorzitter, er zijn 90 afgevaardigden die een motie van afkeuring jegens de Commissie hebben ondertekend omdat dit de enige manier was waarop wij de voorzitter van het Commissie ertoe konden bewegen om in dit Parlement een toelichting te geven op het verband tussen enerzijds een gift van 20 000 à 25 000 euro en anderzijds het daaropvolgende besluit om regionale steun te verlenen ter waarde van 10 miljoen euro aan zijn vriend Spyros Latsis, nummer 54 op de lijst van rijkste mensen ter wereld.
In onze motie van afkeuring staat dat wij deze motie in zouden trekken als wij een redelijke verklaring zouden krijgen.
Wij hebben inmiddels een verklaring gekregen, maar de Voorzitter van het Parlement heeft al besloten dat wij over de motie moeten stemmen, terwijl dat toch in tegenstelling is met de wens die in de motie tot uiting wordt gebracht.
Wij kunnen ermee leven dat moties van afkeuring in de toekomst geaccepteerd moeten worden indien zij met minimaal 74 handtekeningen ingediend worden, waarna die moties vervolgens ook automatisch in stemming worden gebracht.
De onderhavige motie is echter nog op basis van de oude voorschriften ingediend. Dat betekent dat sommigen van ons zich van stemming zullen onthouden wanneer deze motie in stemming wordt gebracht.
Dat betekent niet dat wij tevreden zijn met het antwoord van de Commissie, maar wij zijn wel verheugd over de toezeggingen die tijdens het debat zijn gedaan. Wij zullen in de Commissie begrotingscontrole nader ingaan op deze kwestie en wij zullen ook door blijven gaan met onze strijd om complete openheid te bewerkstelligen over giften en over het lidmaatschap van de 3 000 geheime werkgroepen van de Commissie. 
Nigel Farage (IND/DEM ),
   . - De stemming van vandaag over de motie van afkeuring was een farce. Het Parlement heeft met overgrote meerderheid besloten om de heer Barroso een schouderklopje te geven en hem te vertellen hoe geweldig hij het doet. Het vertelt hem en de andere commissarissen dat ze elk bedrag aan giften mogen accepteren, van wie dan ook, zonder dat ze daar verantwoording over hoeven af te leggen.
De motie is alleen ingediend omdat de heer Barroso weigerde duidelijkheid te geven over de gift, en vanwege de onbuigzaamheid en blinde gehoorzaamheid van de grote politieke fracties. Ondanks de tactiek van machtsgebruik en intimidatie is het ons echter gelukt een debat te krijgen, wat een kleine overwinning voor de transparantie is. Het stilzwijgen van de heer Barroso over de zeer belangrijke en directe vraag over de Latsis-groep en de banden met de EU toont ongetwijfeld aan dat er geen zakelijke banden meer tussen hen zijn.
Door een nieuwe interpretatie van de regels zijn we echter tot de stemming van vandaag gedwongen, wat nooit onze bedoeling is geweest. Het zij zo. Het Europees Parlement kan misschien vertrouwen hebben in de heer Barroso, maar andere recente stemmingen die buiten in de echte wereld zijn gehouden, wijzen erop dat de volken van Europa het vertrouwen in zijn project hebben verloren. 
Roger Helmer (NI ),
   . - Als een van de ondertekenaars van de motie van afkeuring was het mijn bedoeling - zoals ook in de motie staat - voorzitter Barroso van de Commissie voor het Parlement te doen verschijnen om uitleg te geven over de gulle gift die hij van een Griekse scheepsmagnaat heeft ontvangen. Dit doel is bereikt, en net als de meeste ondertekenaars had ik daarna graag gezien dat de motie werd ingetrokken. Kennelijk was dit om procedurele redenen niet mogelijk.
Aangezien ik helemaal niet wilde dat over de motie zou worden gestemd, leek het me het meest logisch om me van stemming te onthouden. 
Kartika Tamara Liotard, Erik Meijer, Esko Seppänen, Jonas Sjöstedt en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   Regeringsfunctionarissen moeten hun handen schoon houden, of zij nu werken voor de Europese Unie of voor lokale gemeenschappen. Zij moeten belangenconflicten voorkomen, en mogen bijvoorbeeld met de zakenwereld geen banden onderhouden die hun persoonlijk voordeel brengen. In het geval van de heer Barroso, die voorzitter is van de Europese Commissie, zijn er twijfels gerezen over dergelijke banden met bedrijven. Daarom hebben wij een motie van afkeuring ondertekend, met het uitdrukkelijke en uitsluitende doel om in de plenaire vergadering hierover een debat op gang te brengen. Ofschoon dit debat reeds heeft plaatsgevonden op 25 mei jongstleden, hebben wij tot nu toe geen enkele reden om voldaan te zijn over de antwoorden van de heer Barroso. Wij zijn er vast van overtuigd dat de meeste leden van het Parlement het de heer Barroso te gemakkelijk hebben opgemaakt om hem te dwingen de kritiek serieus te nemen. Intussen hebben wij ook verse informatie gekregen over de banden van de heer Barroso met het zakenleven. Ofschoon deze informatie nog niet voldoende is om over deze motie van afkeuring te laten stemmen, is het niet uitgesloten dat dit later wel het geval zal zijn. Als wij de vrijheid hadden gehad om de motie van afkeuring in te trekken of uit te stellen, zouden wij dat hebben gedaan. Kennelijk is het echter niet meer mogelijk om deze motie in te trekken, en daarom hebben besloten ons tijdens de stemming van vandaag te onthouden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Ik kan onmogelijk voor dit voorstel voor een motie van afkeuring stemmen.
De Europese Commissie, en met name haar voorzitter, heeft bijzonder belangrijk werk verricht in het kader van het debat over de financiële vooruitzichten. Deze persoonlijke aanval, die vanuit ethisch oogpunt volledig uit de lucht gegrepen is, is alleen maar bedoeld om een communautaire instelling te ondermijnen. De auteurs van dit voorstel begaan een vergissing, niet omdat zij tegen de stroom ingaan, maar omdat zij eenvoudigweg tegen zijn, zonder ook maar enig constructief voorstel aan te dragen.
Ethische eisen moeten noodzakelijkerwijs gepaard gaan met een houding die getuigt van verantwoordelijkheidsbesef, en dat kan niet gezegd worden van deze motie van afkeuring. 

Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   - De reden dat ik vóór het verslag-Böge heb gestemd is dat het volgens mij noodzakelijk is te bewijzen dat de EU wel degelijk in staat is via haar instellingen actie te ondernemen, na de mislukte referenda in Frankrijk en Nederland.
Als gelijkwaardige partner van de Raad heeft het Parlement duidelijk haar politieke prioriteiten geformuleerd in verband met de financiële vooruitzichten. Dankzij de rapporteur is er op uiterst professionele wijze een kader gecreëerd dat werkelijk zorgt voor toegevoegde waarde. Aan de hand daarvan kunnen haalbare en aanvaardbare financiële drempels worden vastgesteld, en die kunnen uiteindelijk worden omgezet in specifieke instrumenten en programma's. Het feit dat de financiering van de cohesiefondsen op 4 procent van het BBP zal worden gehouden is van groot belang voor de nieuwe lidstaten, aangezien deze zo voor een aanzienlijk bedrag ter financiering van de cohesie- en structurele maatregelen in aanmerking komen. Tegelijkertijd wordt de nadruk gelegd op een eerlijkere verdeling van de bijdragen over de nettobetalers, overeenkomstig de geest van solidariteit.
Het verslag-Böge vormt een aanvaardbaar compromis tussen het genereuze voorstel van de Commissie en het ontoereikende voorstel van de Raad. Nu staat de Raad voor de uitdaging om de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten tot een eind te brengen voordat de termijn van het Luxemburgse voorzitterschap verstrijkt, en in ieder geval voor het eind van dit jaar. Daarvoor is unanieme goedkeuring op de Top van juni nodig. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat betreft het verslag-Böge, spreek ik namens mijn collega's van de Ierse delegatie in de PPE-DE-Fractie: mevrouw Doyle, de heer Mitchell, de heer Coveney en de heer Higgins. We feliciteren de heer Böge met zijn verslag en zijn blij dat dit op brede leest is geschoeid. Ik moet echter zeggen dat we bezorgd zijn over de financiering van de landbouw. We hebben met onze Spaanse collega's meegestemd, dus het is de verantwoordelijkheid van de Raad, en niet die van de lidstaten, om eventuele tekorten die zich voordoen, te dekken.
Gezien de recente hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zal het huidige standpunt van het Parlement, dat medefinanciering voorstelt, niet door al onze boeren en plattelandsbewoners goed worden ontvangen. Ik ben van mening dat dit standpunt, op een moment dat het vertrouwen van het publiek in Europa het zwaar te verduren heeft, het verkeerde signaal afgeeft, en dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid wordt geschaad door elk verwijzing naar medefinanciering. We hebben daarom dienovereenkomstig gestemd. 
Gerardo Galeote Quecedo (PPE-DE ).
   - Ik ben ingenomen met het standpunt van het Europees Parlement ten aanzien van de financiële vooruitzichten. Nu hoop ik alleen dat de Raad zijn verantwoordelijkheid neemt en op 17 juni aanstaande tot overeenstemming komt. Meerdere Parlementsleden, waaronder ikzelf, hebben zich uit principiële overwegingen van stemming onthouden, want wij zijn niet bereid te aanvaarden - zelfs niet als hypothese - dat het akkoord uit 2002 over het gemeenschappelijk landbouwbeleid wordt opengebroken. Wij willen dat er tot 2013 niet aan het akkoord wordt getornd; dat was de afspraak. 
Francisco Assis, Fausto Correia, Edite Estrela, Emanuel Jardim Fernandes, Joel Hasse Ferreira, Jamila Madeira en Manuel António dos Santos (PSE ),
   - Gelet op:
1. de politieke conjunctuur en de noodzaak om de verschillende Europese instanties te betrekken bij de vaststelling van een stabiel financieel kader, met garanties voor duurzame ontwikkeling en schepping van werkgelegenheid;
2. de plicht van de Europese instellingen een duidelijk signaal af te geven, waaruit blijkt dat zij alles in het werk stellen om oplossingen aan te dragen voor de problemen van de burgers;
3. de noodzaak om een akkoord te bereiken waarin het merendeel van de 453 miljoen Europese burgers zich kan vinden en waarmee het beginsel van eenheid in verscheidenheid wordt geëerbiedigd;
4. het feit dat het cohesiebeleid de interne solidariteit van de EU vertegenwoordigt en dat dit beginsel, ondanks de bestaande beperkingen, althans tot op zekere hoogte gewaarborgd is;
heeft de delegatie van de Portugese socialisten in het Europees Parlement voor het verslag-Böge over de financiële vooruitzichten 2007-2013 gestemd. 
Charlotte Cederschiöld, Lena Ek, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark, Anna Ibrisagic, Cecilia Malmström en Anders Wijkman (PPE-DE ),
   - Rigoureus prioriteit verlenen aan de hulpbronnen van de Europese Unie is van cruciaal belang voor het verwezenlijken van de veranderingen die Europa nodig heeft. Onderwerpen die te maken hebben met uitbreiding en het smeden van nauwe banden tussen de landen van de EU moeten voorrang krijgen, evenzeer als misdaadbestrijding en het werk dat nodig is om van Europa de meest concurrerende economie ter wereld te maken.
Hulp aan de zwakste regio's moet prioriteit krijgen, evenals de ambitie het onderzoeksbudget van de EU substantieel te verhogen. Bovendien moet prioriteit worden gegeven aan de rol van Europa in klimaataangelegenheden en bij de bestrijding van armoede en infectieziekten. Wij accepteren geen toename van de administratieve kosten met 3 procent per jaar.
Lage belastingen op werk en ondernemerschap vormen een voorwaarde om van Europa een succesvolle economie te maken. Dat vereist bewegingsruimte in het financiële beleid van de lidstaten. We zijn dan ook van mening dat het door het Europees Parlement goedgekeurd niveau van de vastleggingen en betalingen te hoog is. Om de begroting van de EU te kunnen verminderen, willen wij het akkoord uit 2002 over de landbouwuitgaven herzien en de regionale steun herverdelen, waarbij prioriteit wordt gegeven aan de armste regio's.
Daarom hebben we besloten ons bij de eindstemming onthouden, en niet tegen het voorstel van het Parlement te stemmen, waarvan belangrijke onderdelen onze steun krijgen. We kunnen echter onze steun niet geven aan het buitengewoon hoge uitgavenniveau, vooral omdat de verdeling van de gelden niet overeenstemt met onze prioriteiten. 
Jean-Claude Fruteau (PSE ),
   .- Het verslag van de heer Böge vormt het onderhandelingsmandaat van het Parlement met het oog op de financiële vooruitzichten 2007-2013.
Ik heb tegen dit verslag gestemd, om de volgende redenen:
1. Het ratificatieproces van het Grondwettelijk Verdrag heeft laten zien dat een deel van de Europese bevolkingen twijfelt aan de doelmatigheid van het Europees sociaal-economisch beleid. Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Unie moet beschikken over een ambitieuze begroting, die de communautaire instanties in staat stelt hun taak te vervullen. Het verslag-Böge legt de betalingskredieten vast op 1,07 procent van het BNI en komt dus niet tegemoet aan deze uitdaging.
2. Het streven naar een gematigde begroting zet de afspraken van de Europese Unie met de landbouwers onder druk. Ook vormt het een bedreiging voor de gemeenschappelijke marktordening (GMO) suiker, omdat de hervorming hiervan niet meer gefinancierd kan worden. Ik aanvaard niet dat de landbouw het slachtoffer wordt van nationaal eigenbelang, zoals dit in het verslag-Böge naar voren komt.
3. Invoering van cofinanciering zet de deur open voor renationalisering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) en is in mijn ogen onaanvaardbaar. Het zou het einde betekenen van het enige openbare beleid dat werkelijk Europees is, en dat op een moment in onze geschiedenis waarop Europa zich juist sterk moet maken door zijn krachten te verenigen. Toegeven aan nationaal navelstaren zou de kloof tussen de mensen en Europa alleen maar groter maken. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   - Het schriftelijk voorbehoud van de heer Wohlin met betrekking tot het verslag van de heer Böge, en de interventie in het Parlement van mevrouw Goudin op 7 juni 2005, zijn een goede weergave van de redenen waarom de Junilistan tegen dit verslag heeft gestemd. Wij steunen de eis van de Zweedse regering en de vijf andere landen dat de begroting van de EU de grens van 1,00 procent van het bruto nationaal inkomen niet overschrijdt, noch bij de vastleggingen, noch bij de betalingen. De EU moet haar verplichtingen jegens de tien nieuwe lidstaten nakomen, maar voor deze uitgaven is ruimte gemaakt binnen het huidige uitgavenkader. Het verschil tussen onze eis van 1,00 procent en het voorstel van het Europees Parlement (en de Commissie) ligt in het feit dat de Europese Unie van de Vijftien (met uitzondering van Griekenland en Portugal) het in grote lijnen moet doen zonder steun uit het Cohesiefonds. De Junilistan verwelkomt het initiatief met betrekking tot cofinanciering en hoopt dat het de weg vrij zal maken voor toekomstige renationalisatie van bijvoorbeeld het landbouwbeleid. We steunen ook het idee van een correctiemechanisme ter compensatie van de landen die met het huidige systeem een onevenredig grote bijdrage leveren aan de ontvangsten van de EU. Het correctiemechanisme zal hopelijk ook een alternatief blijken te zijn voor de Britse korting.
Door de Grondwet af te wijzen hebben zowel Frankrijk als Nederland aangegeven dat zij de voorkeur geven aan minder, in plaats van meer supranationalisme. Een Zweeds veto in de Raad tegen een slecht compromis is een beter alternatief dan een nieuwe langetermijnbegroting. Een stem tegen dit verslag is een krachtige stem vóór versterking van subsidiariteit. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Wij zeggen nee tegen de voorstellen van de Europese Commissie en het Europees Parlement over de financiële vooruitzichten 2007-2013. Ten eerste omdat zij vanuit zowel politiek als financieel oogpunt beantwoorden aan de doelstellingen die vervat zijn in de zogeheten ‘Europese Grondwet’, zoals het primaat van de concurrentie, de versterking van het ‘fort Europa’ en de militarisering van de EU, en ten tweede omdat zij vanuit financieel perspectief volkomen ongeschikt zijn om een doeltreffende ‘sociale en economische samenhang’ te waarborgen en een antwoord te bieden op de uitdagingen waarmee de uitgebreide EU op sociaal, economisch en milieugebied geconfronteerd wordt.
Wij zeggen nee omdat wij ons verzetten tegen elke poging van de economisch meest ontwikkelde landen - of liever gezegd van hun grote economische en financiële groepen - om weer eens politiek en economisch profijt te trekken uit de Europese Unie en hun belangen door te zetten ten koste van de belangen van Portugal en het Portugese volk.
Wij zeggen nee omdat wij dringend een halt moeten toeroepen aan het neoliberale beleid van de EU en via samenwerking tussen gelijkwaardige en soevereine staten moeten bijdragen aan duurzame economische ontwikkeling, werkgelegenheid en bestrijding van de aanhoudende hoge werkloosheidsniveaus, de armoede, de sociale uitsluiting en de ongelijke inkomensniveaus.
Daarom verwerpen wij het verslag-Böge en onderschrijven wij de alternatieve resolutie van onze fractie over de financiële vooruitzichten 2007-2013, waarin voorstellen vervat zijn die de belangen van Portugal beschermen. 
Satu Hassi, Anneli Jäätteenmäki, Henrik Lax, Lasse Lehtinen, Riitta Myller, Reino Paasilinna, Esko Seppänen, Hannu Takkula, Paavo Väyrynen en Kyösti Tapio Virrankoski (ALDE ),
    Stemverklaringen.
Wij hebben tegen amendement 26 gestemd, omdat de formulering hiervan inhoudt dat de Noordelijke Dimensie van de Europese Unie omgedoopt moet worden tot Strategie voor het Oostzeegebied. Wij zijn voorstander van de invoering van een dergelijke Oostzeestrategie voor de Europese Unie, maar die moet wel onderdeel zijn van de Noordelijke Dimensie.
Wij hadden liever gezien dat de indieners van het amendement hadden ingestemd met een mondeling amendement, dat duidelijk het belang van de Noordelijke Dimensie naar voren had gebracht en de Oostzeestrategie als essentieel onderdeel daarvan. 
Marie Anne Isler Béguin (Verts/ALE ),
   . Er is geen begroting voor Natura 2000!
Eens te meer zien we dat natuurbehoud in de financiële vooruitzichten schittert door afwezigheid. Tijdens de talrijke debatten waren alle afgevaardigden echter steeds van mening dat Natura 2000 een fundamenteel onderdeel is van het beleid van de Europese Unie. Ook vond men dat de eerste ervaring met het beheer van beschermde gebieden tot positieve resultaten had geleid en zelfs een basis had gelegd voor duurzame ontwikkeling in de gebieden met grote biologische waarde. Terwijl het milieu voorheen als een beperking werd gezien, bleek het een troef voor een nieuw soort ontwikkeling, voor een op het belang van het nationale natuurgoed gerichte ontwikkeling. Weliswaar wordt in het verslag gewag gemaakt van een bedrag van 21 miljard euro, dat nodig zou zijn voor het beheer van Natura 2000 in de periode 2007-2013, maar er is geen enkele begrotingslijn waarmee dit bedrag wordt opgenomen in de geplande uitgaven. In de plenaire vergadering is zelfs een amendement aangenomen dat ervoor zorgt dat Natura 2000 geen aanspraak meer kan maken op visserijkredieten!
Het blijkt dus dat geen enkel beleid in staat is om Natura 2000 van de grond te krijgen. Betekent dit dat Natura 2000 in de kiem zal worden gesmoord door de financiële vooruitzichten?
De laatste hoop voor natuurbehoud is nu gevestigd op het fonds LIFE+. Het Europees Parlement zal tot inkeer moeten komen en een deel van de middelen voor Natura 2000 toe moeten wijzen aan dit financiële instrument voor het milieu. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   . - Samen met mijn collega's van de Britse Conservatieve Partij heb ik tegen dit verslag gestemd omdat daarin een voorstel ontbreekt voor de financiële hervorming die nodig is om de Europese belastingbetaler meer waar voor zijn geld te geven.
Nu het publiek de EU-begroting als een ‘zwart gat’ ervaart, is het niet het juiste moment om de lidstaten om meer geld te vragen. De EU zou in plaats daarvan ‘minder maar beter’ moeten doen. We zijn daarom voor het daadwerkelijk beperken van de bijdragen van de lidstaten aan de EU-begroting tot 1 procent van het bruto nationaal inkomen. De EU moet de middelen die zij ontvangt op een transparantere en kostenefficiëntere wijze beheren, en ervoor zorgen dat daarmee de economische groei en de welvaart in Europa worden gestimuleerd.
De Britse regering , tot slot, toestemming krijgen de korting van het Verenigd Koninkrijk op te geven in ruil voor kortstondige alternatieven. Het Verenigd Koninkrijk ontvangt momenteel per hoofd van de bevolking een bedrag dat waarschijnlijk het laagste in de EU is. Het ontvangt voor infrastructuur en landbouwsubsidies minder dan landen als Frankrijk en Italië. Het Verenigd Koninkrijk is zelfs al de op een na grootste nettobetaler, en zonder de korting zouden we de grootste zijn. Dat kan nauwelijks een voorbeeld worden genoemd van de manier waarop men de Britse belastingbetaler waar voor zijn geld wil geven! 
Christa Klaß (PPE-DE ),
   . - Landbouw is meer dan de productie van voedsel. Het behoud van de landbouw in alle lidstaten is daarom een belangrijke taak van de Europese Unie. Landbouw bevordert de ontwikkeling van de economie en het platteland en is een garantie voor een gezond natuur- en cultuurlandschap. De financiële steun die de boeren ontvangen via het gemeenschappelijk landbouwbeleid moet gewaarborgd blijven. Dat moet in de financiële vooruitzichten van de Unie tot uiting komen. Door de komende toetreding van Bulgarije en Roemenië in 2007 zal de financiële situatie sterker onder druk komen te staan. Wat de financiële middelen voor het landbouwbeleid betreft, is op dit moment geen verhoging gepland die met deze uitbreiding rekening kan houden. In het ontwerp wordt juist voorgesteld om de financiële middelen te korten of te bevriezen. Door de toetreding zullen de middelen die voor de boeren in de huidige lidstaten beschikbaar zijn, nog verder inkrimpen. Indien de financiële middelen van het landbouwbeleid niet toereikend zijn om deze behoefte te dekken, zal er op de afzonderlijke lidstaten een beroep moeten worden gedaan. Zij zouden dan met de taak worden belast om het ontbrekende bedrag voor hun boeren aan te vullen. Dit betekent niet dat het landbouwbeleid wordt gerenationaliseerd, maar wel dat de financiering ervan op de lange termijn wordt gegarandeerd. Als we de verdiensten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid willen behouden, kan het in de toekomst noodzakelijk zijn dat de lidstaten in de kosten ervan bijdragen. Het is namelijk onaanvaardbaar dat de boeren de rekening moeten betalen voor de uitbreiding van de Europese Unie en dat de landbouwbegroting als melkkoe voor andere beleidsterreinen wordt gebruikt. 
Stéphane Le Foll (PSE ),
   .- Ik onthoud me van stemming over dit verslag, om de volgende redenen:
- Ik ben voorstander van een sterker Europa met meer politiek gewicht. Het Parlement kan in zijn aanbeveling voor de algemene begroting bezwaarlijk een bedrag vragen dat onder het Commissievoorstel ligt. Het streven naar meer Europa valt moeilijk te verenigen met een ontoereikende begroting. Daarom lijkt het me noodzakelijk om enkele signalen af te geven aan de staatshoofden en regeringsleiders, die uiteindelijk de knoop zullen doorhakken over het niveau van de financiële vooruitzichten. Zij moeten Europa namelijk de middelen verschaffen om zijn doelstellingen te verwezenlijken.
- Cofinanciering van de eerste pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) moet worden verworpen. Zoniet, dan komt dit fundamentele beleid van de Europese Unie langzaam maar zeker op de helling te staan en stevenen we af op renationalisering. Bovendien lost men het Europese gebrek aan middelen hier absoluut niet mee op. Daarentegen wordt de verantwoordelijkheid voor een deel van de kosten doorgeschoven naar de lidstaten en/of hun lokale overheden, zonder ervoor te zorgen dat zij dit ook kunnen betalen. Tot slot is het een schijnoplossing voor degenen die weigeren de landbouwsteun beter te verdelen en het GLB grondig te herzien, waardoor er een duurzamere landbouw zou ontstaan. 
Kartika Tamara Liotard en Erik Meijer (GUE/NGL ),
   .- Als leden van de Socialistische Partij in Nederland hebben wij geen principiële bezwaren tegen de mogelijkheid dat de Europese Unie zou kunnen beschikken over het in Verdragen vastgelegde maximum van 1,26 % van het bruto nationaal product. Geld dat collectief wordt besteed aan democratie, milieu, publieke dienstverlening, sociale zekerheid en internationale solidariteit is nuttig besteed geld. Een samenleving die verzuimt om over de daarvoor benodigde middelen te beschikken verkeert permanent in crisis. Wij hebben geen enkele sympathie voor diegenen die door een terugtrekkende overheid belastingverlaging willen realiseren. Toch hebben wij kritiek op de uitgaven van de EU. Er wordt nodeloos geld rondgepompt naar regio's in de rijkste lidstaten, van het landbouwgeld komt veel terecht bij grote boeren en bij exportsubsidies, het rampenfonds wordt opeens uitgebreid met een terrorismefonds, het Europees Parlement kost door hoge onkostenvergoedingen en de voortdurende verhuizing tussen twee steden onnodig veel geld, veel grensoverschrijdende problemen waarvoor de EU nuttig zou kunnen zijn worden niet aangepakt en veel geld verdwijnt naar ondoorzichtige bestedingen en fraudes. Zolang die situatie voortduurt hebben wij weinig reden om ons actief te verzetten tegen diegenen die de uitgaven willen verlagen naar 1%, ook al wijzen we hun vaak egoïstische opvattingen en argumenten af. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
    Het is een provocatie te spreken over de financiële vooruitzichten 2007-2013 als in het openbaar verklaard wordt dat het doel daarvan de verwezenlijking van het nieuw Grondwettelijk Verdrag is. Dat Verdrag is immers verworpen en veroordeeld; het is dood. De volkeren van Frankrijk en Nederland hebben dit veroordeeld omdat zij in hun leven bepaalde ervaringen hebben opgedaan met het Europees beleid en het beleid van hun regeringen, met het beleid van bezuinigingen, werkloosheid, hoge prijzen en onzekerheid, met het via de kapitalistische herstructureringen toegepaste beleid. De financiële vooruitzichten 2007-2013 moeten de kapitalistische herstructureringen bevorderen. Daarop zijn ze afgestemd. Het doel is het Europees kapitaal en de plutocratie in elk land te ondersteunen en winstgevend te maken, de werknemersrechten te ondermijnen, de militarisering van de EU op te voeren en natuurlijk ook geld beschikbaar te maken voor propaganda, opdat de werknemers de kluts kwijtraken en hun aandacht wordt afgeleid van hun werkelijke belangen.
De interne tegenstellingen in het imperialisme worden steeds groter en de manoeuvreerruimte wordt steeds kleiner. De verwerping van de Europese Grondwet is een krachtige boodschap die ons optimistisch stemt.
Het voor de volkeren in de EU positieve resultaat van deze referenda, dat u met uw houding minacht - zoals het uw pseudo-democratie betaamt - kan niet worden teruggedraaid met een besluit over de financiële vooruitzichten. De delegatie in het Europees Parlement van de Communistische Partij van Griekenland stemt daar trouwens tegen. Dit resultaat laat de werknemers zien welke weg zij moeten volgen: zij moeten weigeren zich neer te leggen bij en zich te conformeren aan het beleid van de EU. Nu ontstaat er een perspectief voor strijd, voor het streven naar een Europa van de vrede, de volksrechten en het socialisme. 
Eluned Morgan (PSE ),
   . - Ik zou graag genoteerd willen zien dat ik voor handhaving van de Britse korting ben. Deze korting dient behouden te blijven, totdat het bedrag dat aan de landbouw wordt besteed, verregaand wordt verlaagd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Ik heb mij van stemming over dit verslag onthouden omdat ik vind dat de geopperde voorstellen het midden houden tussen mijn eigen standpunt (het Commissievoorstel) en een standpunt dat mijlenver verwijderd is van de doelstellingen die ik zelf voorsta (1 procent van het BBP).
Aangezien het voorstel uit dit verslag ver afstaat van het voorstel van zowel de huidige Commissie als de Commissie-Prodi, en tot een onverantwoorde en onaanvaardbare verlaging van de bedragen leidt, kan ik geen positieve stem uitbrengen.
Anderzijds kan ik ook niet tegen dit verslag stemmen omdat ik het voorstel van de rapporteur beter vind dan het voorstel dat door het voorzitterschap van de Raad is ingediend, althans voor zover dat bekend is. Met name het voorstel van de zes lidstaten die het meeste bijdragen aan de communautaire begroting, om de begroting van de Unie terug te dringen tot 1 procent van het communautaire BBP, lijkt mij inacceptabel.
Mijn stem moet dan ook geïnterpreteerd worden als een oproep om de onderhandelingen voort te zetten en te waarborgen dat de financiële vooruitzichten garanties bieden voor zowel de naleving van de verplichtingen van de EU inzake samenhang en solidariteit als de beschikbaarstelling van de nodige financiële middelen om tegemoet te kunnen komen aan de behoeften die voortvloeien uit de uitbreiding en uit een bredere waaier van bevoegdheden. Uiteraard mogen de overige begrotingsrubrieken, en met name de financiering van de structuurfondsen, hiervan geen direct nadeel ondervinden. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   . - Het vertrouwen herstellen, niet meer Europa, maar een beter Europa: dat is één van de belangrijkste boodschappen die een meerderheid van de Franse en Nederlandse burgers vorige week heeft afgegeven aan hun leiders.
Dit is ook één van onze belangrijkste taken: we moeten ons project en zelfs onze identiteit opnieuw definiëren en de middelen die we hiervoor gebruiken beter inzetten.
Op dit moment wordt paradoxaal genoeg gezegd dat het dubbele ‘NEE’ de kans op een akkoord van de regeringen over de financiële vooruitzichten verhoogt. Zo dringend is blijkbaar de behoefte om het vertrouwen te herstellen en het Europese project kracht bij te zetten. Ik vraag me af of dit een goed vooruitzicht is voor degenen die, zoals ik, een ambitieuze begroting wensen om het Europa van morgen een succes te laten worden.
Hoe kunnen we ooit onze doelstellingen halen op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, milieu, werkgelegenheid, bescherming van achtergestelde gebieden, of hoe kunnen wij de uitbreiding tot een succes maken, als de ‘club van de zes vrekken’ geen duimbreed toegeeft? We kunnen het Europa van de Vijfentwintig niet doen slagen met minder geld dan het Europa van de Vijftien had!
Na de twee referenda zijn de beloften niet van de lucht: een beter Europa met een nieuwe impuls en werkgelegenheid, enzovoort. Dit zijn loze beloften zolang zij niet hand in hand gaan met een passende begroting. Daarom heb ik voor het verslag-Böge gestemd. Het is namelijk een verslag vol ambitie, zowel qua cijfers als qua doelstellingen! 
Kathy Sinnott (IND/DEM ),
   . - Ik heb tegen amendement 3 gestemd, omdat de Strategie van Lissabon oorspronkelijk was gebaseerd op een driepoot van sociale, milieu- en economische kwesties. Met de herziening van de Strategie van Lissabon zijn zowel de sociale poot als de milieupoot gedegradeerd, ten gunste van een soort van EU-concurrentievermogen. Dit is een recept voor sociale en economische stagnatie en milieurampen.
Ik heb tegen amendement 28 gestemd, omdat dit amendement de EU de kans zou geven terug te komen op steuntoezeggingen aan boeren, door landen te dwingen programma's als de bedrijfstoeslagregeling mede te financieren.
De Ierse boeren hebben al moeite om te overleven in een economisch klimaat dat kunstmatig moeilijk is gemaakt. Het amendement zou het probleem van onze boeren alleen maar vergroten. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Ik stem voor dit verslag omdat ik de beoogde doelstellingen onderschrijf en omdat ik vertrouwen heb in de doeltreffendheid van de voorgestelde oplossingen.
Het is thans algemeen aanvaard dat de bestrijding van het witwassen van geld - de misdaad bij uitstek van echte misdadigers - een van de meest doeltreffende manieren is om de grote georganiseerde misdaad aan te pakken, of het nu gaat om terrorisme of andere strafbare feiten, aangezien het een van de ernstigste aanslagen op de democratische rechtsstaat is.
In die zin kan ik mij dan ook vinden in de doelstellingen van het verslag dat wij hier bespreken. Bovendien ben ik van oordeel dat de resultaten van de interinstitutionele samenwerking geleid hebben tot een redelijke, evenwichtige en wellicht ook doeltreffende oplossing. 

Jan Andersson (PSE ),
   - De huidige regels voor accijnsheffing zijn soms onduidelijk en moeilijk toepasbaar. Ze leiden tot onnodig extra werk voor particulieren en bedrijven. Wij verwelkomen dan ook de door de Commissie uitgevoerde herziening van de regels voor accijnsproducten. Tegelijkertijd staan we kritisch tegenover een behoorlijk aantal van de oplossingen die de Commissie voorstelt. Daarom hebben wij vandaag besloten om tegen de wetgevingsresolutie van het Europees Parlement te stemmen, waarmee voor een groot deel ook de slechtste gedeelten van het voorstel van de Commissie worden gesteund.
Wij zijn van mening dat alleen de producten die door particulieren zelf worden vervoerd, dienen te worden beschouwd als privé-import, waarvoor derhalve ontheffing van accijns dient te gelden in het eigen land. Het moet mogelijk zijn zowel tabak als alcohol uit te zonderen van de algemene regel dat accijns moet worden betaald in de lidstaat waarin de voor privé-gebruik aangeschafte producten worden geconsumeerd. De reden voor onze houding is dat tabak en alcohol schadelijk zijn voor de volksgezondheid en daarom niet moeten worden behandeld als elk ander willekeurig product.
Wij hebben er ook bezwaar tegen dat het voor particulieren mogelijk wordt om zelf grote hoeveelheden aardolieproducten te vervoeren. We zijn van mening dat het mogelijk moet zijn afzonderlijke accijnzen te heffen op producten die schadelijk zijn voor het milieu. Op die manier wordt het mogelijk de keuzes van de mensen te beïnvloeden en milieuvriendelijker te maken. Bovendien zijn professioneel transport en professionele transportmiddelen veiliger. 
Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   - De huidige regels voor accijnsheffing zijn soms onduidelijk en moeilijk toepasbaar. Ze leiden tot onnodig extra werk voor particulieren en bedrijven. Wij verwelkomen dan ook de door de Commissie uitgevoerde herziening van de regels voor accijnsproducten. Tegelijkertijd staan we kritisch tegenover een behoorlijk aantal van de oplossingen die de Commissie voorstelt. Daarom hebben wij vandaag besloten om tegen de wetgevingsresolutie te stemmen, waarmee voor een groot deel ook de slechtste gedeelten van het voorstel van de Commissie worden gesteund.
Wij zijn van mening dat alleen die producten die door particulieren zelf worden vervoerd, dienen te worden beschouwd als privé-import, waarvoor derhalve ontheffing van accijns dient te gelden in het eigen land. Het moet mogelijk zijn om zowel tabak als alcohol uit te zonderen van de algemene regel dat accijns moet worden betaald in de lidstaat waarin de voor privé-gebruik aangeschafte producten worden geconsumeerd. De reden voor onze houding is dat tabak en alcohol schadelijk zijn voor de volksgezondheid en daarom niet moeten worden behandeld als elk ander willekeurig product.
Wij hebben er ook bezwaar tegen dat het voor particulieren mogelijk wordt om zelf grote hoeveelheden aardolieproducten te vervoeren. We zijn van mening dat het mogelijk moet zijn afzonderlijke accijnzen te heffen op producten die schadelijk zijn voor het milieu. Op die manier wordt het mogelijk de keuzes van de mensen te beïnvloeden en milieuvriendelijker te maken. Bovendien zijn professioneel transport en professionele transportmiddelen veiliger. 
Lena Ek, Cecilia Malmström en Anders Wijkman (PPE-DE ),
   - Om redenen van volksgezondheid heb ik vandaag besloten om het verslag van de heer Rosati over de wijziging van de richtlijn betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten zoals alcohol en tabak, niet te steunen. Noch met het voorstel van de Commissie, noch met het verslag van het Europees Parlement wordt de volksgezondheid gewaarborgd in de mate die ik wenselijk acht. Indicatieve niveaus kunnen, indien juist toegepast en in samenhang met andere maatregelen, een belangrijke rol spelen als moet worden vastgesteld of het bezit van producten een commercieel karakter heeft, dan wel is bedoeld voor persoonlijk gebruik door particulieren. Omdat de schadelijke effecten van alcoholconsumptie moeten worden beperkt en meer algemeen moet worden gestreefd naar vermindering van het alcoholgebruik, ben ik van mening dat de indicatieve niveaus moeten worden gehandhaafd. We zouden ons ook extra moeten inspannen om de accijnzen te harmoniseren, met het expliciete doel de door tabak en alcohol aangerichte schade te beperken. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   - Met dit voorstel geven zowel de Commissie als het Europees Parlement in feite te kennen dat zij de import van beperkte hoeveelheden alcohol en tabak onmogelijk willen maken. De Junilistan zal zich daarom van stemming onthouden over de amendementen van de commissie, omdat een tegenstem steun voor het voorstel van de Commissie zou impliceren. De regeringen van Zweden, Denemarken en Finland daarentegen willen dat de indicatieve niveaus worden gehalveerd en worden beschouwd als bovengrenzen voor privé-import. De Junilistan steunt dan ook het standpunt van Zweden, Finland en Denemarken in de Raad. Gelukkig betreft het een terrein waarop Zweden in de Raad nog steeds een veto mag uitspreken, zodat dit voorstel geen bedreiging zou mogen zijn voor bestaande wetgeving. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Ofschoon ik begrip kan opbrengen voor de bezorgdheid die deze kwestie oproept, met name omdat belastinggerelateerde zaken nu eenmaal bijzonder gevoelig liggen, ben ik op dit punt voorstander van een oplossing die tot meer liberalisering leidt en effectief bijdraagt aan de totstandkoming van een interne markt. Temeer daar het hier niet gaat om handelsactiviteiten maar om consumentenactiviteiten, zoals overigens uitdrukkelijk is onderstreept. 
Peter Skinner (PSE ),
   . - Ik wil de Voorzitter graag meedelen dat de Labour-delegatie in het Europees Parlement heeft besloten zich van stemming te onthouden bij de definitieve stemming over bovengenoemd verslag.
De Labour-delegatie in het Europees Parlement is van mening dat een interne markt voor producten die door afzonderlijke personen worden gekocht, weliswaar noodzakelijk is, maar dat andere zaken van invloed zijn op besluiten over het heffen van accijnzen.
Dit verslag over het kopen op afstand gaat bovendien voorbij aan het verwante onderwerp van de e-commerce.
Op de tweede plaats moet het de lidstaten worden toegestaan zelf accijnstarieven vast te stellen. Maximale harmonisatie is een inbreuk op dit recht.
Op de derde plaats dienen indicatieve minimumniveaus in het Verenigd Koninkrijk als redelijke richtsnoer voor particulier gebruik en helpen de Britse autoriteiten fraude te bestrijden. 

Carlos Coelho (PPE-DE ),
   - Weldra zullen wij een begin maken met de tweede fase van de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Het is van essentieel belang dat wij in ons antwoord op het verlangen van de burgers naar meer vrijheid en meer veiligheid een evenwicht bereiken, niet alleen vanuit juridisch oogpunt, maar met name ook op politiek en institutioneel gebied.
Dit geldt vooral met betrekking tot de volgende drie fundamentele kwesties:
- geloofwaardigheid: ik ben mij bewust van de moeilijkheden en vertragingen die zich op diverse terreinen hebben voorgedaan. Hieruit blijkt dat er nog heel wat gedaan moet worden om het vertrouwen tussen de lidstaten te versterken. Mijns inziens is de vaststelling van initiatieven buiten het communautaire kader echter niet de beste manier om die doelstelling te bereiken. Immers, initiatieven als Schengen + (tussen zeven lidstaten) ondermijnen de versterking van het wederzijdse vertrouwen tussen alle lidstaten.
- legitimiteit: het is treurig te moeten constateren dat de democratische legitimiteit sterk te wensen overlaat. Het Parlement moet echt betrokken worden bij de vaststelling van de wetgeving.
- doeltreffendheid: er is een duidelijke definitie nodig van de doelstellingen, prioriteiten en verantwoordelijkheden. Dubbelwerk en versnippering van inspanningen en energie moeten vermeden worden.
Ter afronding wil ik onderstrepen dat de handhaving van de huidige wetgeving, in afwachting van de ratificatie van de Europese Grondwet, het bestaande democratisch tekort alleen maar heeft versterkt. Bovendien is er geen rekening gehouden met bepaalde aspecten die onze aandacht verdienen, bijvoorbeeld de democratische controle van Europol en Eurojust. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   - De Junilistan is van mening dat politiële en justitiële samenwerking intergouvernementeel zou moeten zijn, dat het strafrecht niet zou moeten worden geharmoniseerd op EU-niveau en dat er geen Europees openbaar ministerie zou moeten worden ingesteld. Immigratie- en asielbeleid moeten op nationaal niveau worden gehouden, om het ontstaan van een fort Europa te vermijden. Bovendien zouden de lidstaten zelf moeten bepalen hoe hun democratische instellingen vorm krijgen, rekening houdend met de criteria van Kopenhagen en het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
Wij kunnen daarom de resolutie niet steunen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - De totstandkoming van een uitgestrekte, open ruimte zonder grenzen, waar het vrije verkeer de dienst uitmaakt, moet noodzakelijkerwijs gepaard gaan met een versterking van de samenwerking en het vertrouwen tussen de verschillende lidstaten, zowel op het niveau van de politieke autoriteiten als op het vlak van de politiële én justitiële autoriteiten.
Mijns inziens is niet alles wat in dit verslag wordt voorgesteld onontbeerlijk, noodzakelijk, nuttig of wenselijk. Toch heb ik een positieve stem uitgebracht omdat de tekst mijns inziens zijn wortels heeft in de overtuiging en het bewustzijn dat het zonder samenwerking, zonder vertrouwen en zonder de aanwezigheid van een zekere communautaire dimensie in bepaalde onderdelen van het intern beleid onmogelijk zal zijn om de doelstellingen van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te verwezenlijken, vooral ook met het oog op het voorkomen en bestrijden van misdaad en terrorisme, dat toch een van de belangrijkste aspecten is. 
Britta Thomsen (PSE ),
   De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement hebben vandaag voor de ontwerpresolutie inzake een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid gestemd. Wij zijn ons er echter van bewust dat een aantal delen van de ontwerpresolutie betrekking heeft op een gebied dat onder Titel IV van het EG-Verdrag valt en derhalve niet van toepassing is op Denemarken; zie het protocol betreffende de positie van Denemarken. 

Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, het verslag-Moraes is weer zo'n typische catalogus van goede sentimenten die in de praktijk meestal in het omgekeerde resulteren van wat men beoogt. Men spreekt altijd maar van racisme en discriminatie zonder deze termen nauwkeurig te omschrijven. Het wordt natuurlijk problematisch, wanneer die dan opduiken in de repressieve wetgeving die hier aanbevolen wordt. Zo kon het gebeuren dat de grootste politieke partij in België veroordeeld werd mede op basis van een tekst over vrouwenbesnijdenis. Volgens de rechter werd die tekst niet gepubliceerd om de situatie van de vrouw in de islam te verbeteren maar om de islam te stigmatiseren. Op die manier wordt de vrijheid van meningsuiting gefnuikt, maakt men de problemen onbespreekbaar en raakt natuurlijk geen enkel probleem opgelost.
In het verslag wordt gesproken van - en ik citeer - "grove racistische, antisemitische, islamofobe en homofobe verklaringen en handelingen van vooraanstaande politici en regeringsleden". De realiteit echter is dat bijna alle antisemitische incidenten het werk zijn van islamitische allochtonen. De realiteit is dat de zogenaamde discriminatie vaak het gevolg is van een gebrek aan integratiebereidheid bij allochtonen. De realiteit, mijnheer de Voorzitter, is dat de autochtone bevolking nooit democratisch is geraadpleegd over de vraag of ze in een multicultureel land wil leven en daar moet dringend verandering in komen. 
James Hugh Allister (NI ),
   . - Ik heb tegen het verslag-Moraes gestemd, omdat de paragrafen 22 en 24 onaanvaardbaar voor mij zijn. Ik kan de bevordering van gelijke huwelijkse en andere rechten voor paren van hetzelfde geslacht niet accepteren. Ik ben van mening dat een lidstaat het recht heeft zulke partnerschappen af te wijzen als zijnde ongelijk aan heteroseksuele relaties. Ik ben een groot voorstander van het gezin dat is gebaseerd op de natuurlijke orde van paren van verschillend geslacht, en ik hecht waarde aan het voordeel dat dit voor kinderen met zich meebrengt. 
Adam Jerzy Bielan (UEN ),
   . Sommige bepalingen over de rechten van seksuele minderheden in de definitieve versie van het verslag-Moraes over de bescherming van minderheden vormen een risico. Dit heeft te maken met het feit dat de buitengewoon ruime concepten in het verslag uitnodigen tot een te ruime interpretatie van deze rechten.
De formulering van paragraaf 24, waarin een oproep wordt gedaan aan de Commissie om de belemmeringen in het vrije verkeer in de EU voor gehuwde of wettelijk erkende homoseksuele echtparen weg te nemen, kan het uitgangspunt vormen voor de erkenning van bepaalde rechten van homoseksuele paren, terwijl deze paren in slechts enkele lidstaten juridisch worden erkend.
Dit komt neer op een verregaande inmenging in de familierechtsstelsels van bepaalde lidstaten. Dit is onaanvaardbaar, want het gaat om een terrein dat buiten het integratieproces valt.
Op basis van paragraaf 22 kunnen de religieuze rechten van scholen worden beperkt doordat zij verplicht worden om homoseksuelen aan te nemen en homoseksualiteit op te nemen in de lessen seksuele voorlichting. Dit kan indruisen tegen het ethos, de geloofsovertuiging en de missie van dergelijke scholen. Een goed voorbeeld van een richtlijn waarin dergelijke vraagstukken niet aan de orde wordt gesteld is de richtlijn over gelijke behandeling in arbeid en beroep (2000/87/EG).
Ondanks aandringen heeft het Parlement geen zinsnede opgenomen waarin het “recht van ouders om hun kinderen in overeenstemming met hun geloofsovertuiging op te voeden” wordt benadrukt. Met een dergelijke formulering wordt dit recht van ouders universeel erkend in het volkenrecht.
Gezien deze besluiten van het Parlement heb ik besloten tegen het verslag en de resolutie te stemmen. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   - De bestrijding van discriminatie en xenofobie vergt een coherente en geïntegreerde aanpak, waarbij gebruik moet worden gemaakt van de uitwisseling van ervaringen en goede praktijken. Immers, de maatschappij in haar geheel heeft baat bij gelijke behandeling en eerbiediging van de diversiteit.
Wij hebben talloze richtlijnen aangenomen om alle burgers doeltreffende juridische bescherming te bieden tegen elke vorm van discriminatie. Resultaat hiervan is dat wij thans over een sterk juridisch kader ter bestrijding van discriminatie beschikken. Het grote probleem is echter dat wij moeten waarborgen dat de huidige regelgeving op effectieve en doeltreffende wijze wordt toegepast.
Het is van het grootste belang dat de minderheden beschermd worden, met name na de recente uitbreiding, aangezien het aantal lidstaten dat gekenmerkt wordt door een enorme culturele en linguïstische diversiteit sindsdien aanzienlijk is toegenomen. Daarom is het onontbeerlijk dat de communautaire wetgeving en beleidsacties bijdragen aan de inspanningen van die lidstaten om een antwoord te vinden op de problemen waarmee minderheden geconfronteerd worden. Met name de integratie en de participatie van deze bevolkingsgroepen moeten bevorderd worden.
Ofschoon discriminatie uiteraard in al zijn vormen onduldbaar is, kunnen wij de lidstaten niet verplichten hun wetgeving op zodanige wijze aan te passen dat zij in aanvaring komt met hun morele en culturele tradities. Het is absoluut noodzakelijk dat het subsidiariteitsbeginsel geëerbiedigd wordt, en dat de gezamenlijke bevoegdheid van de Unie en haar lidstaten op het gebied van de mensenrechten gewaarborgd is. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   - Een efficiënt antidiscriminatiebeleid is belangrijk, evenals een effectieve bescherming van de minderheden. Dit zijn echter kwesties waar elke lidstaat, rekening houdend met de criteria van Kopenhagen, zelf over dient te gaan en dus dient er niet over te worden beslist op EU-niveau.
De Junilistan is van mening dat het de taak is van de Raad van Europa en het Europees Hof van Justitie politiek en/of juridisch toezicht te houden. 
Stavros Lambrinidis (PSE ),
    De PASOK-delegatie in het Europees Parlement verklaart voor het verslag-Moraes te hebben gestemd. Zoals in dit verslag staat, is gelijke behandeling een grondrecht.
Tevens staat daarin dat de lidstaten van de Unie uiteenlopende definities hebben met betrekking tot de etnische, nationale en religieuze minderheden en bevolkingsgroepen binnen hun grenzen. Deze definities zijn gebaseerd op hun wetten en/of op internationale verdragen. Men mag er niet van uitgaan dat dit verslag een weerslag heeft op de constitutionele en juridische structuur van de lidstaten en de relevante bepalingen in het volkenrecht. 
Marcin Libicki en Konrad Szymański (UEN ),
   . De formulering van paragraaf 24, waarin een oproep wordt gedaan aan de Commissie om de belemmeringen in het vrije verkeer in de EU voor gehuwde of wettelijk erkende homoseksuele echtparen weg te nemen, kan het uitgangspunt vormen voor de erkenning van bepaalde rechten van homoseksuele paren, terwijl deze paren in slechts enkele lidstaten juridisch worden erkend.
Dit zou neerkomen op een verregaande inmenging in de familierechtsstelsels van bepaalde lidstaten. Dit is onaanvaardbaar, want het gaat om een terrein dat buiten het integratieproces valt.
Op basis van paragraaf 22 kunnen de religieuze rechten van scholen worden beperkt doordat zij verplicht worden om homoseksuelen aan te nemen en homoseksualiteit op te nemen in de lessen seksuele voorlichting. Dit kan indruisen tegen het ethos, de geloofsovertuiging en de missie van dergelijke scholen. Een goed voorbeeld van een richtlijn waarin dergelijke vraagstukken niet aan de orde wordt gesteld is de richtlijn over gelijke behandeling in arbeid en beroep (2000/87/EG).
Ondanks aandringen heeft het Parlement geen zinsnede opgenomen waarin het “recht van ouders om hun kinderen in overeenstemming met hun geloofsovertuiging op te voeden” wordt benadrukt. Met een dergelijke formulering wordt dit recht van ouders universeel erkend in het volkenrecht.
Gezien deze besluiten van het Parlement heb ik besloten tegen het verslag en de resolutie te stemmen. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
    Het verslag over “de bescherming van de minderheden en maatregelen ter bestrijding van discriminatie in het uitgebreid Europa” spreekt over alles en nog wat, maar niet over hetgeen er werkelijk toe doet, namelijk over het feit dat de discriminatie in de EU van vrouwen, jongeren, nationale minderheden, immigranten, gehandicapten, enzovoort, enerzijds het resultaat is van de volksvijandige en gevoelloze beleidsvormen van de EU, en anderzijds een zeer sterk klassenkarakter heeft, dus niet klassenneutraal is, en met name de arme volksklasse treft. In het verslag wordt gesproken over de talrijke, reële vormen van discriminatie van vrouwen en jongeren op de werkplek, maar wordt gezwegen over de hoge werkloosheidspercentages, over de onmenselijke arbeidsvormen, die vooral op jongeren en vrouwen van toepassing zijn en voortvloeien uit de Strategie van Lissabon. Het verslag zwijgt over de schandalige discriminatie van de Russische minderheid in de Baltische landen, ofschoon de Communistische Partij van Griekenland dit probleem herhaaldelijk aan de orde heeft gesteld in het Europees Parlement.
De mensen die gediscrimineerd worden, mogen geen enkele illusie koesteren. Alleen als zij zelf de strijd oppakken, samen met de consequente klassenarbeidersbewegingen, met de strijdlustige volksklasse, kunnen zij paal en perk stellen aan hun marginalisatie en aan hun uitsluiting van de sociale en politieke rechten, die het kapitalisme en zijn politieke vertegenwoordigers hun ontnemen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Bij het vraagstuk van de bescherming van de mensenrechten en de maatregelen ter bestrijding van discriminatie vervalt men gemakkelijk in uitersten. Ofwel schieten de voorschriften en het beschermingsniveau tekort, ofwel gaan zij te ver en worden er oplossingen aangereikt die niet langer beantwoorden aan de beoogde doelstelling maar ontaarden in modellen, die zeker niet mogen worden opgelegd aan de lidstaten en waarmee ik persoonlijk vaak niet kan instemmen.
Dat geldt ook voor het verslag dat wij hier bespreken. Mijn fractie heeft een reeks amendementen ingediend waarmee dit document mijns inziens kan worden omgevormd tot een geheel van aanvaardbare en verdedigbare maatregelen. Helaas werden onze voorstellen niet overgenomen. Daarom heb ik tegen dit verslag gestemd.
Nogmaals, wij mogen niet opteren voor voorstellen die niet ver genoeg gaan maar ook niet voor voorstellen die te ver gaan. Beide extremen zijn fout. Immers, het recht op verscheidenheid mag in geen geval verward worden met het opleggen van gelijkheid. Dat zijn twee verschillende dingen die een verschillend resultaat opleveren. 


De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over hervorming van de VN. 
Nicolas Schmit,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, vanmorgen zei ik dat de hervorming van de VN een van de onderwerpen was op de agenda van de Raad. Het gaat hierbij met name om de top in september van dit jaar, waarop deze hervorming hopelijk haar beslag zal vinden. We hebben al eerder benadrukt dat de Europese Unie groot belang hecht aan deze hervorming. We hebben herhaaldelijk aangegeven dat we het verslag van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan, dat op 21 maart is voorgelegd, inhoudelijk steunen. Dit geldt ook voor de voorbereidende verslagen waarop het is gebaseerd. Deze verslagen stroken met de algemene filosofie van het Europese veiligheidsbeleid en zijn veelbelovend waar het gaat om de ontwikkeling van een sterker en doeltreffender multilateralisme.
De Europese Unie steunt het algemene concept van collectieve veiligheid dat de secretaris-generaal voorstelt, en erkent dat de bedreigingen voor vrede en veiligheid niet enkel liggen in oorlog, internationale conflicten, maatschappelijk geweld, georganiseerde misdaad, terrorisme en massavernietigingswapens, maar ook in armoede, onderontwikkeling, dodelijke epidemieën en achteruitgang van het milieu, waarbij ik met name denk aan de opwarming van de aarde. De Europese Unie gaat in beginsel akkoord met het pakket maatregelen dat de secretaris-generaal voorstelt, maar kiest voor een open opstelling. In aanloop naar de top in september, wil zij namelijk een leidersrol vervullen in het proces.
De Unie is van mening dat er belangrijke inspanningen moeten worden geleverd om tijdens de top op tal van onderwerpen de best mogelijke resultaten te bereiken. Het is van cruciaal belang dat we het juiste evenwicht handhaven tussen de drie grote doelstellingen van de secretaris-generaal, namelijk ontwikkeling, veiligheid en mensenrechten. De uitdaging die zich hierbij stelt is dat wij op lange termijn, binnen een coherent kader, een kritieke massa aan hervormingen moeten bereiken, en de deur moeten openhouden voor verdere stappen vooruit in een later stadium. In de Europese Unie zijn wij gewend aan een dergelijke stapsgewijze benadering en het gebruik van overgangsperioden.
Wat de ontwikkeling betreft, is de Europese Unie het volledig eens met de analyse van de secretaris-generaal over de onderlinge band tussen de verschillende betrokken terreinen. Daarnaast benadrukt zij op ondubbelzinnige wijze dat ontwikkeling een op zichzelf staand doel is en niet enkel een manier om veiligheid te bereiken. De Unie is dan ook vastberaden om de Millenniumverklaring ten uitvoer te leggen. Zij onderstreept het verband tussen de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen en de tenuitvoerlegging van de resultaten van de internationale VN-toppen en -conferenties op het gebied van onder andere economie, maatschappij en milieu. Laat ik hier niet herhalen welke doelstellingen wij hebben geformuleerd tijdens de laatste Raad Algemene Zaken, over de verhoging van ontwikkelingshulp tot 2015.
De Unie zou een aantal kwesties die bijzonder belangrijk zijn voor de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen, graag duidelijk terugzien in de conclusies van de top. We hechten ook bijzonder belang aan de gezamenlijke en solidaire strijd tegen aids. Voorts willen we gezamenlijk nadenken over het verband tussen ecologische duurzaamheid, veiligheid en uitroeiing van armoede.
Wat de verschillende veiligheidsaspecten betreft, is de Europese Unie fervent voorstander van de oprichting van een Commissie voor vredesopbouw. Dit is voor de Unie een prioriteit, en het is dan ook essentieel dat hierover een akkoord wordt bereikt tijdens de top van september. Met dat voorstel wordt namelijk een leemte opgevuld. Deze Commissie voor vredesopbouw zou tijdens de overgang van een oorlogssituatie naar duurzame vrede de planningsactiviteiten van de VN voor duurzaam herstel kunnen ondersteunen. Daarnaast kan zij de instellingen helpen versterken die instaan voor de rechtsstaat en goed bestuur. Ook zou zij een belangrijke rol kunnen vervullen bij de preventie van nieuwe conflicten. Dit is vaak een belangrijk onderdeel van de consolidering van duurzame vrede. Deze Commissie voor vredesopbouw zou een permanent orgaan zijn dat de Veiligheidsraad en Ecosoc kan steunen gedurende de verschillende fasen van het conflict.
Voor ontwikkeling is met name de band met Ecosoc van belang. Bovendien zou de commissie voor meer samenhang moeten zorgen tussen de strategieën voor wederopbouw en vredeshandhaving.
Wat de strijd tegen het terrorisme betreft, steunt de Unie de algemene strategie die de secretaris-generaal in zijn verslag en in zijn toespraak in Madrid heeft uiteengezet. We moeten benadrukken dat terrorisme onder alle omstandigheden, los van de onderliggende oorzaken, onaanvaardbaar is. De Unie wijst erop dat de vijf pijlers van het voorstel van de secretaris-generaal overeenkomen met de strategie die de Unie na de aanslagen van 11 september 2001 heeft geformuleerd en die na de tragische gebeurtenissen in Madrid nogmaals is bevestigd.
De Europese Unie steunt eveneens de aanbevelingen van de secretaris-generaal op het gebied van non-proliferatie en ontwapening. Deze aanbevelingen komen globaal overeen met de Europese strategie tegen de verspreiding van massavernietigingswapens. Omdat we alleen via samenwerking resultaat kunnen boeken, is de Unie bereid hiertoe binnen een multilaterale context initiatieven te nemen. We kunnen deze kwesties bespreken tijdens de regelmatige contacten en in het kader van de politieke dialoog, om onze partners ervan te overtuigen deze aanbevelingen eveneens ter harte te nemen.
De Unie is van mening dat de proliferatie van massavernietigingswapens de grootste en meest directe bedreiging vormt voor de internationale vrede en stabiliteit. De algemeen van toepassing zijnde garantieovereenkomsten en de aanvullende protocollen zouden inmiddels de norm moeten zijn voor nucleaire inspectie. We moeten overigens dringend de onderhandelingen over een verdrag inzake stopzetting van splijtstofproductie succesvol afronden. Voorts heeft de Unie de intentie om actief deel te nemen aan de ontwikkeling van bindende internationale instrumenten voor de reglementering van markering, tracering en illegale tussenhandel van lichte wapens met een klein kaliber. Wij hebben hier in uw Parlement reeds eerder over gesproken.
De Unie herhaalt haar wens dat de goedkeuring van het beginsel van beschermingsverantwoordelijkheid een van de prioriteiten wordt van deze top. Schendingen van de mensenrechten, straffeloosheid en het veronachtzamen van de rechtsstaat zijn nog steeds de belangrijkste bedreigingen voor de vrede en de veiligheid, en remmen bovendien het ontwikkelingsproces. De Unie steunt de inspanningen van de secretaris-generaal om te komen tot de goedkeuring en toepassing van het beginsel van beschermingsverantwoordelijkheid jegens potentiële of reële slachtoffers van genocide, oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en andere grootschalige schendingen van de mensenrechten.
Wat het gebruik van geweld betreft, is de Unie tot slot van mening dat het concept en de criteria die zijn voorgesteld door de secretaris-generaal een goede basis vormen, waarmee alle partijen uit de voeten zouden moeten kunnen. De voorgestelde criteria zijn eerder politiek dan juridisch van aard, en zouden dan ook een brede internationale consensus moeten weergeven. Tijdens beraadslagingen over de eventuele inzet van geweld kan deze consensus als leidraad dienen voor de leden van de Veiligheidsraad.
De mensenrechten en de rechtsstaat nemen in het verslag van de secretaris-generaal een belangrijke plaats in, en ik juich dit toe. De Unie steunt elk voorstel voor meer democratie en een centralere rol van de mensenrechten binnen het VN-systeem. We benadrukken dat het systeem van de mensenrechten moet worden versterkt, met name door deze rechten in alle VN-activiteiten een rol te laten spelen. Dit zou de VN op elk moment beter in staat stellen om te reageren op schendingen van deze rechten.
Wij steunen eveneens de oproep om het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor de Mensenrechten te versterken en om hieraan voldoende financiële middelen toe te kennen, zodat het zijn taak beter kan vervullen. Daarom gaat de Unie akkoord met de oprichting van een permanente raad voor de mensenrechten. Deze raad kan namelijk helpen de mensenrechten binnen het VN-systeem een belangrijkere plaats te geven.
Zestig jaar na de oorlog en de oprichting van de Verenigde Naties is het tijd om het multilateralisme een nieuwe impuls te geven en het systeem van de Verenigde Naties te hervormen. Dit systeem is onontbeerlijk voor de veiligheid in de wereld, voor de harmonieuze ontwikkeling van alle landen en voor de consolidering van de vrede. Ik geloof dat dit een kans is. De Europese Unie moet in deze hervorming een actieve rol spelen en ik reken erop dat de Raad en de Commissie hierin door uw Parlement zullen worden gesteund. 
Joe Borg,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ons de kans wordt geboden om de hervorming van de VN te bespreken voordat de cruciale VN-top in september plaatsvindt. Ik feliciteer de rapporteur, de heer Laschet, met zijn verslag.
De VN-top van september 2005, die zal worden gehouden op de 60e verjaardag van de VN, is een kans die niet mag worden gemist. De top is een kans om besluiten te nemen over Verenigde Naties die efficiënter kunnen optreden en beter zijn toegerust voor de uitdagingen van de 21e eeuw.
In de afgelopen drie weken zijn voorzitter Barroso en commissaris Ferrero-Waldner beide naar New York geweest, waar ze met het oog op de voorbereiding van de top constructieve besprekingen hebben gevoerd met de secretaris-generaal van de VN, de heer Kofi Annan, met zijn plaatsvervanger, Louise Fréchette en met de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN, ambassadeur Ping. Tijdens deze gesprekken hebben alle partijen gewezen op de noodzaak dat Europa tijdens de voorbereiding van de top blijk geeft van een continu en krachtig leiderschap, opdat in september wezenlijke resultaten kunnen worden geboekt.
De Commissie stelt zich aldus, samen met het voorzitterschap en de lidstaten, open voor partners, zowel in New York als in de hoofdsteden in de hele wereld. Het zou ook zeer nuttig zijn indien het Parlement actief betrokken werd bij het mobiliseren van andere parlementariërs over de hele wereld voor de agenda van de top.
Op 3 juni hebben we het conceptresultaat voor de Top ontvangen. Dat is een goed uitgangspunt maar het vraagt toch om stevige inbreng van de Europese Unie, als we tijdens de top van september ambitieuze resultaten willen boeken. Ik ben blij te zien dat de standpunten die worden verwoord in de ontwerpresolutie van het Parlement in veel opzichten vergelijkbaar zijn met de standpunten van de Commissie.
Zoals in het verslag van de secretaris-generaal van de VN terecht wordt gesteld, en zoals ook wordt onderstreept in de resolutie van het Parlement, moet dringend aandacht worden geschonken aan de vorderingen bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen. Er moet een serieuze stimulans worden geboden tot gemeenschappelijk optreden, als wij de millenniumdoelstellingen in 2015 willen halen.
Op 24 mei heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan de ambitieuze voorstellen van de Commissie om in 2010 collectief 0,56 procent van het BNI aan officiële ontwikkelingshulp te besteden, en in 2015 0,7 procent. Dit is een belangrijke stap voorwaarts voor de internationale solidariteit, en het is een duidelijk teken dat de Europese Unie haar best doet om van de top een succes te maken. We hopen dat deze stap voor anderen een sterke stimulans zal zijn om ons voorbeeld te volgen.
Ik wil graag ingaan op enkele van de voorstellen voor de hervorming van de VN die nu op tafel liggen, en die van bijzonder belang zijn voor de versterking van de doeltreffendheid van de Verenigde Naties. De Commissie is actief betrokken bij de besprekingen over de voorgestelde commissie voor vredesopbouw, die het zeer reële gat zou kunnen opvullen dat momenteel binnen de institutionele machinerie van de VN bestaat tussen het einde van een conflict en duurzame ontwikkeling op de lange termijn.
Ik ben blij dat met de resolutie steun wordt gegeven aan de commissie voor vredesopbouw. De Commissie is voorstander van een zo breed mogelijk mandaat voor de commissie voor vredesopbouw, opdat ook kan worden gezorgd voor steun aan de democratie, goed functionerende instellingen en versterking van de rechtsstaat. Met het werk van de commissie voor vredesopbouw moet de vrede kunnen worden geconsolideerd en de uitbraak van nieuwe conflicten kunnen worden voorkomen. Wat betreft het lidmaatschap, zouden zowel de VN-Veiligheidsraad als de Economische en Sociale Raad vertegenwoordigd moeten zijn, alsook de grote donoren en contribuanten aan vredesopbouw, internationale financieringsinstellingen en belangrijke VN-agentschappen, -fondsen en - programma's.
De niet-nalatende inspanningen die de Europese Gemeenschap sedert lang op wereldschaal onderneemt voor vredesopbouw zijn alom bekend. Ik ben daarom blij u te kunnen vertellen dat de Europese Unie tijdens de voorbereidende werkzaamheden voor de top heeft besloten aan te dringen op de deelname van de Europese Gemeenschap aan alle vergaderingen van de commissie voor vredesopbouw. Ik neem aan dat het Parlement dit standpunt kan steunen.
De Commissie is ingenomen met de voorstellen van de secretaris-generaal van de VN met betrekking tot de mensenrechten. Een wezenlijke hervorming van de huidige mensenrechtenarchitectuur van de VN - die ook moet inhouden dat de kwijnende VN-Commissie voor de mensenrechten vervangen wordt door een vaste Raad voor de rechten van de mens - is noodzakelijk om het systeem efficiënter en geloofwaardiger te maken.
Het uiteindelijke doel is ervoor te zorgen dat de bescherming van de mensenrechten en de bevordering daarvan wereldwijd doeltreffend worden. Ik ben daarom blij te kunnen vaststellen dat we het eens zijn over de voorgestelde Raad voor de rechten van de mens. De voorgestelde verkiezing van de raad door de Algemene Vergadering moet de VN-gemeenschap in ruime zin een gevoel van geven. moet evenwel in evenwicht zijn met verantwoordelijkheid, en het gezichtspunt van de secretaris-generaal dat de landen die lid wil worden van de Raad voor de rechten van de mens, blijk moeten geven van een ‘solide staat van dienst waar het gaat om het vasthouden aan de hoogste mensenrechtennormen’, is een welkome eis, mede met het oog op de verplichtingen die uit het lidmaatschap van de raad voortvloeien.
Het vraagstuk van de hervorming van de Veiligheidsraad is in het huidige debat over de hervorming van de VN natuurlijk een element dat veel aandacht krijgt. Ik heb met belangstelling nota genomen van de voorstellen die in de resolutie over de instelling van een ‘EU’-zetel worden gedaan. De hervorming van de Veiligheidsraad is natuurlijk een zaak van groot belang, maar deze hervorming mag niet leiden tot een vertraging van het essentiële hervormingsproces van de andere VN-instellingen of van de andere belangrijke terreinen waarop vooruitgang nodig is. Ik doe een beroep op alle lidstaten van de VN om zich tot het uiterste in te spannen en te voorkomen dat zo'n verlamming zich voordoet.
De Commissie staat helemaal achter een betere integratie van het milieu in het VN-systeem. Ook is zij voor de oprichting van een VN-milieuorganisatie, en stelt zij tot haar genoegen vast dat de Europese Unie op dit punt tot overeenstemming komt.
Ter afsluiting wil ik zeggen dat ik tevreden ben over de mate van overeenstemming die er tussen ons bestaat over veel van de belangrijke onderwerpen die de kern van dit vraagstuk vormen. Ik wil voorts onderstrepen dat de Commissie vastbesloten is te blijven ijveren voor goede resultaten in september en voor de uitvoering van de uitkomst van de top. 
Armin Laschet,
   . - Mijnheer de Voorzitter, minister Schmit, commissaris Borg, dames en heren, met alle crises die de Europese Unie op dit moment doormaakt en bediscussieert is de bevestiging van het geloof in een efficiënt multilateralisme en in sterke Verenigde Naties iets dat de meeste leden van dit Parlement, de Raad en de Commissie met elkaar kan verenigen. De Europese Unie moet in september in New York onomwonden duidelijk maken dat zij voorstander is van hervorming en beter functionerende instellingen, en dat zij Kofi Annan aanmoedigt op de ingeslagen weg verder te gaan.
Dit is voor mij een typisch voorbeeld dat wij kunnen voorschotelen aan de burgers die denken dat men misschien weer meer op nationaal niveau zou kunnen oplossen. De uitdagingen die wij het hoofd moeten bieden, kunnen immers alleen op wereldniveau worden opgelost. Als wij terrorisme, het falen van landen en klimaatverandering willen bestrijden, en de mensenrechten en de democratie wereldwijd willen bevorderen, komen wij onder sterke Verenigde Naties gewoonweg niet uit.
Daarom heeft de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement zich in het verslag dat morgen aan de plenaire vergadering wordt voorgelegd, beperkt tot een reactie op de voorstellen van het . Wij hebben geen nieuw VN-verslag uitgewerkt - vorig jaar hebben wij immers al een VN-verslag aangenomen - maar zijn concreet ingegaan op de voorstellen van het . Daarbij was de kwestie collectieve veiligheid voor ons met name van belang. Preventie, bewustzijn en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid zijn de beginselen waarop de hervorming van de Verenigde Naties gebaseerd moet zijn.
Een ander belangrijk onderwerp is het vrij zijn van ontberingen, wat betekent dat er een nieuw ontwikkelingsbeleid moet komen. En dat sluit dit jaar perfect aan op de vijfde verjaardag van de millenniumdoelstellingen van 2000.
Ten derde: vernieuwde instellingen, meer representativiteit en efficiëntie. Daarom hebben wij nogmaals aangedrongen op een Europese zetel. Wij zijn ons ervan bewust dat het niet reëel is daarover reeds in september een besluit te verwachten. Toch willen wij meer Europa, zelfs als de Europese zetel er niet komt. Als er nieuwe zetels worden toegevoegd, in welke vorm dan ook, dan willen wij dat deze zetels aan de Europese Unie worden toegekend, en dat de Europese Unie de vertegenwoordigers benoemt die namens Europa plaatsnemen in de Veiligheidsraad. Dat zou alvast een kleine stap in de juiste richting zijn.
De secretaris-generaal van de VN kan de Verenigde Naties niet hervormen; daarvoor zijn de lidstaten verantwoordelijk. Daarom roepen wij de leden van de Europese Raad op zich te verenigen en Kofi Annan te ondersteunen in zijn hervormingsprogramma. 
Jo Leinen,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, voor een globalisering van de economie is tevens een globalisering van het beleid noodzakelijk. De versterking van de Verenigde Naties vormt het juiste antwoord op de uitdagingen waar de volkengemeenschap in de eenentwintigste eeuw het hoofd aan moet bieden. Het verheugt mij dat een groot deel van het Parlement het hiermee eens is, en ik wil de heer Laschet danken voor zijn verslag. Hier vallen de partijgrenzen tussen ons weg en zien wij de zaken op dezelfde manier.
De sociaal-democraten zijn van mening dat de hervorming niet beperkt mag blijven tot de instellingen, maar ook een versterking van de taken en missies van de VN tot doel moet hebben. Het behalen van de ontwikkelingsdoelstellingen, van de millenniumdoelstellingen, is een van de grootste uitdagingen voor de komende jaren. Wij moeten erin slagen om armoede, analfabetisme en de grote ziektes tot 2015 te halveren. Dan hebben wij ook een bijdrage aan de vrede en de stabiliteit in de wereld geleverd.
De rol van de VN bij vredesmissies en crisisbeheer moet worden versterkt. Hiertoe zijn reeds vele voorstellen gedaan, van een antiterrorismeverdrag tot het overdragen van de rechten uit hoofdstuk VII van het VN-Handvest aan erkende regionale organisaties, de Afrikaanse Unie of de Europese Unie. Waarom zouden de volkeren immers niet zelf de conflicten op hun continent kunnen oplossen, voordat er blauwhelmen van andere continenten daar naartoe vertrekken?
Dan kom ik nu bij de versterking van de instellingen. De Veiligheidsraad vormt daarbij een heikel thema. Wij zijn het erover eens dat Europa daarin op lange termijn een zetel moet krijgen. Wellicht dat er nu reeds met betrekking tot de niet-permanente leden een mechanisme ontworpen kan worden waarbij de Europese Raad lidstaten het mandaat geeft namens de Europese Unie en in overleg met de instellingen deze taak op zich te nemen.
De VN moeten gedemocratiseerd worden. In verband daarmee wordt er geroepen om een parlementaire vergadering binnen de VN. Laten wij nu deze kans grijpen, want wij zullen niet snel een nieuwe kans krijgen. Het wordt tijd dat we nu spijkers met koppen slaan! 
Alexander Lambsdorff,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, collega’s, 2004 was een lastig jaar voor de wereldorganisaties. 2005 zal derhalve een des te beslissender jaar voor de Verenigde Naties worden. De wil tot een fundamentele vernieuwing van deze organisatie was nog nooit zo groot, maar de noodzaak tot een hervorming was ook nog nooit zo groot. Net als de heren Leinen en Laschet ben ook ik verheugd over het feit dat hierover een brede consensus bestaat: de worden hier in het algemeen ondersteund. Dit geldt eveneens voor het doel van een betere synergie tussen conflictpreventie, vredesstichting en vredesbewaring. Wij zijn het erover eens dat hiervoor meer en betere hulpmiddelen nodig zijn. Ook moet het mogelijk worden sneller te reageren en moeten duidelijke regels worden vastgesteld voor de inzet van troepen in crisisgebieden. In geval van acute bedreigingen, zoals de verspreiding van massavernietigingswapens, zijn niet alleen duidelijk gedefinieerde en internationaal erkende regels nodig, maar moet er ook een politieke wil zijn tot handelen. De internationale rechtsnorm die nu tot stand wordt gebracht, en op basis waarvan wij de plicht hebben anderen te beschermen, is een zeer belangrijke stap voorwaarts op dit gebied.
De moeilijkste opgave zal de hervorming van de VN-instellingen zijn. De Algemene Vergadering moet slagvaardiger worden. Ze moet zich weer meer bezighouden met echte discussies en minder met de inhoudsloze debatten die zich ieder jaar weer herhalen zonder tot concrete resultaten te leiden. De ECOSOC moet zich eveneens aanzienlijk beter van zijn taken kwijten.
Ook de Veiligheidsraad moet een hervorming ondergaan. De Commissie buitenlandse zaken heeft hiertoe op 24 juni een besluit genomen en dit aan het Parlement voorgelegd. Wij zijn allen voorstander van een permanente zetel in de Veiligheidsraad, maar wij zijn ons er tevens van bewust - zeker na het mislukken van de referenda - dat de wettelijke en institutionele kadervoorwaarden voor een dergelijke zetel niet voor half september van dit jaar gerealiseerd kunnen worden. Betekent dit nu dat de hervorming tegengehouden moet worden? Nee, integendeel! De wereld wacht niet op de EU, en daarom moeten alle lidstaten van de Europese Unie de hervorming ter wille van de Verenigde Naties en ter wille van het multilateralisme ondersteunen, ook al zal niet iedereen in september een zetel krijgen.
Het mechanisme waarover de heer Laschet sprak, hebben wij allen gemeenschappelijk ontwikkeld. Het houdt in dat de Europese zetels in nauw overleg met de Europese Unie toegewezen moeten worden. Overigens ben ik van mening dat dit debat - zeker na het mislukken van het referendum in Frankrijk - in Brussel moet worden gehouden en niet in Straatsburg. 
Frithjof Schmidt,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, nu wordt ons de historische gelegenheid geboden om de Verenigde Naties grondig te hervormen. Europa kan en moet hierin een belangrijke rol spelen. Het is daarom een uitstekende zaak dat een grote meerderheid van het Parlement het verslag van het steunt over de hervorming van de VN, evenals het verslag van de heer Kofi Annan dat daarop voortborduurt. Het is voor de wereldpolitiek van groot belang dat de inhoud van dit verslag ten uitvoer wordt gebracht en dat deze hervorming wordt gerealiseerd. Ik was dan ook blij te horen dat de Raad en de Commissie zich hier eveneens voor willen inzetten.
Bij deze hervorming staan vier belangrijke thema’s centraal, thema’s ten aanzien waarvan vooruitgang moet worden geboekt. Het eerste is de hervorming en uitbreiding van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Dit houdt verband met een duidelijke en heldere definitie van het exclusieve recht van de VN om geweld te gebruiken. Wat de discussie over de uitbreiding betreft zou het een goede zaak zijn indien wij erin zouden slagen voor Europa een zetel in de Veiligheidsraad te verwerven, en aldus een echte structurele verandering in de manier waarop het Europees beleid vertegenwoordigd wordt, te bewerkstelligen.
Het tweede thema is de uitbouw van het internationale ontwikkelingsbeleid tot een daadwerkelijk internationaal structuurbeleid. Het belangrijkste middel hiervoor is een opwaardering van de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties, de ECOSOC. Een nauwe samenwerking met de Groep van twintig zou de aanzet tot en de basis voor een nieuwe economische raad voor de wereld kunnen zijn, een raad die de wereldeconomie in de richting van duurzaamheid kan sturen.
Ten derde is het noodzakelijk de VN-milieuprogramma’s te veranderen in een VN-milieuorganisatie, die goed en op duurzame wijze is georganiseerd. Dat is een grote uitdaging.
Ten vierde moet de huidige Mensenrechtencommissie worden omgezet in een permanente raad voor de mensenrechten, die door de Algemene Vergadering gekozen moet worden.
Veiligheidsbeleid, ontwikkelingsbeleid, milieubeleid en mensenrechtenbeleid: dat zijn de vier pijlers waarbij wij vooruitgang moeten boeken. 
Luisa Morgantini,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, met hun zestig jaar zijn de Verenigde Naties jonger dan ik ben, maar ik hoop van harte dat deze organisatie een langer leven beschoren zal zijn dan mij en ons allen, en dat zij de volkeren van de wereld kan helpen in de richting van ontwikkeling, democratie en gerechtigheid.
De verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog, de gruwelen van de holocaust die de nazi’s op hun geweten hebben, de dood van miljoenen mensen en soldaten, alsook de ongestrafte misdaad van de atoombommen op Hirosjima en Nagasaki hebben geleid tot een hoop en een belofte: de volkeren van de Verenigde Naties, die ervan overtuigd waren dat zij beschikten over een instrument om de oorlog buiten de geschiedenis te plaatsen. Maar dat ligt nu allemaal ver in het verleden. De VN heeft aan slagvaardigheid ingeboet en de belangrijkste landen hebben meegeholpen om de organisatie ten grave te dragen. Men hoeft wat dit betreft maar te denken aan de preventieve en humanitaire oorlogen, die in feite experimenten zijn met vernietigingswapens, om maar niet te zeggen massavernietigingswapens.
Een hervorming is broodnodig. Sterker nog, de Verenigde Naties moeten opnieuw opgericht worden. De organisatie moet weer in staat worden gesteld om vrede en rechtvaardigheid te handhaven, ontwapening aan te moedigen, armoede te bestrijden en democratie te bevorderen. Democratie bevorderen betekent ook zorgen voor transparantie en participatie, niet slechts van de regeringen van de lidstaten maar ook van de volkeren en de samenlevingen.
Het verslag van de heer Laschet is belangrijk, net zoals het belangrijk is dat ons Parlement zich inzet voor de versterking en de coördinatie van de Verenigde Naties. Ik sta achter uw voorstellen: versterking van de strijd voor de mensenrechten, bescherming van milieu en natuur, bestrijding van de armoede en versterking van de Economische en Sociale Raad (ECOSOC). Dit zijn allemaal uiterst belangrijke streefdoelen, ook met het oog op de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. De heer Laschet had het over ‘vrij zijn van behoefte’ en over de noodzaak om Kofi Annan een hart onder de riem te steken, en natuurlijk ook om de vredesagenda van Boutros Boutros Ghali van 1992 weer energiek op te pakken.
Tot slot wil ik het accent leggen op een fundamentele kwestie: de Veiligheidsraad is een compleet anachronistische en antidemocratische instelling, zoals gesymboliseerd wordt door het vetorecht. Ik geloof dat het belangrijk is te ijveren voor afschaffing van de Veiligheidsraad. Ook moet ernaar gestreefd worden dat de Europese Unie met één stem vertegenwoordigd wordt, samen met de andere continenten. 
Paul Marie Coûteaux,
   . - Mijnheer de Voorzitter, we bevinden ons vanmiddag in een nogal vreemde situatie. We spreken namelijk over een onsamenhangend project in een instelling die hier helemaal het recht niet toe heeft. Over het gebrek aan inhoud van het project, de hervorming van de VN, wil ik het nog niet eens hebben. Toen ik in 1992 voor het eerst de eer had mijn land te mogen dienen binnen de VN, was er al sprake van een hervorming. Het is achterhaald! De VN is gewoon gebaseerd op de Veiligheidsraad en die steunt op zijn beurt weer op de vijf permanente leden, die de VN overigens tot het uiterste hebben gevoerd, wat vaak goed was en soms slecht. Europa wordt er vertegenwoordigd door roterende niet-permanente leden en door twee grootmachten met een vetorecht, namelijk Groot-Brittannië en Frankrijk. Een andere samenstelling lijkt trouwens onmogelijk.
Maar dat is nog niet het ergste. Dit Parlement heeft namelijk geen enkele bevoegdheid om dit onderwerp te behandelen en zelfs niet om een boodschap te sturen naar New York, om met de nogal vreemde formulering van de heer Laschet te spreken. Dat betekent helemaal niets. Onze Franse delegatie voor soevereiniteit zal morgen overigens niet deelnemen aan de stemming. We protesteren hiermee tegen de opstelling van dit Parlement, dat doet alsof het zich kan bemoeien met zuiver nationale aangelegenheden en, nog erger, alsof er geen referendum is geweest en de Grondwet niet dood is.
Ik wil u plechtig waarschuwen tegen collectief machtsmisbruik. We doen alsof er ooit een Grondwet kan komen, of een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, of een Europese minister van Buitenlandse Zaken. Dit zal nooit gebeuren! Dat willen de mensen niet. Als u deze zaken met dwang wilt opleggen, dan baseert u de toekomst van de Europese eenwording op een putsch. Al onze besluiten zullen dan buiten de wet staan en de mensen zullen hierop gepast en wellicht met geweld reageren. 
Roberta Angelilli,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, medio juni gaat het offensief van de zogeheten G4 van start. Deze groep is van plan een ontwerpresolutie in te dienen bij de Algemene Vergadering om het aantal permanente leden op te voeren tot elf. De overige honderdtachtig leden van de VN moeten dan maar onderling de niet-permanente zetels verdelen. Als dat voorstel wordt aangenomen, worden de verschillen tussen de lidstaten van de VN nog verder op de spits gedreven. Ook zal dan het probleem rijzen van de uitbreiding van het vetorecht, met als gevolg dat de Veiligheidsraad dreigt te worden lamgelegd. Op Europees vlak zou toetreding van Duitsland tot de Veiligheidsraad erop neerkomen dat het project van een Europa met een serieuze en doeltreffende buitenlandse politiek, definitief opzij wordt gezet.
Italië, dat al een hele tijd pleit voor een EU-zetel in de Veiligheidsraad, voert momenteel de UFC-beweging aan. Die beweging verzet zich tegen het voorstel van de G4 en pleit voor een herstructurering op regionale basis van de Veiligheidsraad. Alleen met zo’n hervorming kan de Europese Unie de rol verkrijgen die haar op internationaal vlak toekomt. Het nationaal egoïsme moet aan de kant gezet worden om de Europese Unie een geloofwaardige politieke toekomst te bieden. 
Jas Gawronski (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij beseffen allemaal hoe noodzakelijk het is dat er een hervorming van de Verenigde Naties en met name van de Veiligheidsraad komt. Maar wil zo’n hervorming zoden aan de dijk zetten, dan moet daar zo’n groot mogelijk aantal landen achter staan. Daarvoor moet dus een ruime consensus bestaan. Ook moet zo’n hervorming de groeiende rol van het regionalisme in de internationale betrekkingen weerspiegelen, en er mag geen overdreven haast achter gezet worden.
De initiatieven voor de hervorming van de Veiligheidsraad, zoals die van de zogeheten G4, wijzen wij gedecideerd van de hand, zoals collega Angelilli zojuist ook al zei. Met dergelijke plannen wordt het voornaamste VN-orgaan uiteindelijk nog verder ondermijnd en in zijn huidige moeilijkheden bevroren. Wij zijn van mening dat alle landen het recht hebben om in de Veiligheidsraad te zitten. Daarvoor zijn periodieke verkiezingen nodig, verkiezingen die de vertegenwoordiging van de verschillende regionale realiteiten garanderen. Tegen deze achtergrond hebben wij gevraagd om stemming in onderdelen over de paragrafen 19, 20 en 21, om elk misverstand in het overigens uitstekende verslag van de heer Laschet uit de weg te ruimen.
Er wordt veel gesproken, ook in deze zaal, over een Europese zetel. Om die te verkrijgen, is er echter een Europese gemeenschappelijke buitenlandse politiek nodig, en het komt me voor dat wij nog ver van dat doel verwijderd zijn. Bovendien heeft het dubbele ‘nee’ tegen de grondwet in de afgelopen dagen een en ander nog moeilijker gemaakt. Vroeg of laat komt er zo’n Europese zetel, maar wij wijzen vooralsnog van de hand dat een bepaald land een permanente machtiging krijgt om de Unie te vertegenwoordigen, want dat zou discriminerend zijn ten opzichte van de andere landen; ook al voldoet Italië in dit geval aan alle voorwaarden voor kandidaatstelling.
De Verenigde Naties zijn in deze periode het mikpunt van gênante onthullingen en schandalen die hun imago schade berokkenen. Dus wanneer wij het hebben over hervormingen, moeten wij niet alleen denken aan de Veiligheidsraad, maar aan de Verenigde Naties in hun geheel, wat in dit verslag dan ook terecht wordt gedaan. De organisatie is jarenlang machteloos geweest en lamgeslagen door rivaliteiten tussen de grote mogendheden. Maar thans moet zij nieuwe energie zien te vinden en een nieuw leven beginnen. 
Michel Rocard (PSE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, als Frans staatsburger voel ik me gedwongen om aan het begin van deze interventie mijn afschuw uit te spreken over de woorden die ik zojuist heb gehoord uit de mond van een van mijn medeburgers. De ondergang van een ontwerp-Grondwet is niet het einde van alle Verdragen die ons verenigen! Europa heeft meer dan genoeg gedaan om het recht te hebben een gemeenschappelijke boodschap te verkondigen. Ik wil u, mijnheer Laschet, feliciteren met uw goede verslag. Als er al sprake is van ambtsmisbruik - dit woord is gevallen -, dan is het wel het feit dat iemand de vergoeding van een lid van het Europees Parlement opstrijkt, vervolgens in de hand bijt die hem voedt en zo alle inspanningen negeert die wij ons sinds zestig jaar getroosten.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, ik ondersteun dit verslag van de heer Laschet. Ik ben verheugd in deze voor Europa zwarte dagen dit zeldzame moment van eendracht tussen de Raad, de Commissie en ons Parlement te mogen meemaken. Ik ben verheugd dat ik de loftrompet mag steken over het uitstekende verslag van een collega die meer dan te doen gebruikelijk zijn oor te luisteren heeft gelegd bij zijn collega’s, en ik schaam me omdat we met vijfentwintig personen zitten te vergaderen, wat geen recht doet aan ons debat.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen vragen een boodschap over te brengen aan het voorzitterschap. Wij kunnen proberen de Verenigde Naties te hervormen, maar we doen er beter aan eerst ons zelf te hervormen. Ik ben ervan overtuigd dat onze zevenhonderd en nog wat afwezige collega’s geen siësta aan het houden zijn. Ze zijn aan het werk in hun kantoor. Ons werk is slecht georganiseerd. Wij moeten in dit gebouw een of twee grote plenaire debatten per maand houden en daarnaast alles in commissies bespreken. Die debatten moeten waardigheid uitstralen. Het is onmogelijk om in twee minuten een analyse te maken of een redenering op te zetten.
Ik wil derhalve tegen u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zeggen - en verzoek u het mij niet kwalijk te nemen dat ik een Parlement vertegenwoordig waarvoor ik me eigenlijk een beetje schaam - dat ik mij er vooral zorgen over maak dat u het verkeerde doel voor ogen hebt wanneer u dit goede verslag en het goede werk verdedigt dat wij samen in Europa verrichten. We hebben te veel taken, te veel doelen. Europa heeft inderdaad zijn redenen om een zetel te wensen in de Veiligheidsraad. De tijd is inderdaad niet rijp en het is momenteel praktisch onmogelijk. Ik raad u aan niet te veel tijd hieraan te besteden en zich te concentreren op datgene wat redelijkerwijs mogelijk is, op datgene wat verschil uitmaakt en op de aspecten waarvoor ons werk, met name het verslag van de heer Laschet, bevorderlijk is. Ik noem artikel 2 en afdeling VII betreffende de overdracht van de bevoegdheid aan regionale organisaties. Dit is een grote stap vooruit. Ik noem voorts de omvorming van de Trustschapsraad tot een Raad van Gefaalde Staten. Tot slot noem ik nog artikel 17, waarin verwezen wordt naar de mondiale publieke goederen. Aangezien ik mijn spreektijd heb overschreden, wil ik het hierbij laten.
Dit is allemaal belachelijk, wij zeggen allen ongeveer hetzelfde. We moeten niet het verkeerde doel voor ogen houden. Wanneer we ons concentreren op de vernieuwende aspecten, enkel en alleen op die, doen we ons werk goed.
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is een feit: als de Verenigde Naties - en hetzelfde geldt voor de Europese Unie - niet bestonden, zouden ze moeten worden uitgevonden. Daar ben ik net als mijn collega’s van overtuigd. Een feit is ook dat de Verenigde Naties, net als de Europese Unie, aan hervorming toe zijn.
In het concrete geval van de Verenigde Naties is het duidelijk dat een onmiddellijke en verregaande hervorming dringend nodig is, in de eerste plaats omdat de VN op dit moment van hun leden een dubbele beperking opgelegd krijgen, enerzijds budgettair en anderzijds politiek. De verslagen van het panel op hoog niveau en van de secretaris-generaal zelf, Kofi Annan, lijken me - en in dezen ben ik het met de heer Laschet eens - een uitstekend uitgangspunt voor analyse en debat. Daarom roep ik de Commissie en de Raad op terdege rekening te houden met deze verslagen.
We mogen de protestacties tegen de oorlog in Irak niet vergeten, vooral niet de acties die ons deden twijfelen aan het nut van die oorlog. Nu er wereldwijd een biljoen dollar per jaar wordt uitgegeven aan defensie en landen niet met geld over de brug komen voor de milleniumdoelstellingen, denk ik dat een herijking broodnodig is. 
Michael Henry Nattrass (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in het recente verslag-Brok werd gesteld dat de EU als geheel een belangrijke rol zou moeten spelen binnen de VN. Met haar amendement op dit verslag eiste de PPE-DE-Fractie dat de EU een zetel in de VN-Veiligheidsraad gegarandeerd zou krijgen. Het woord ‘gegarandeerd’ is niet verenigbaar met het standpunt van het VN-panel op hoog niveau, waarin staat dat geen enkele wijziging in de samenstelling van de Veiligheidsraad in de toekomst als permanent mag worden beschouwd. In beide modellen die het panel heeft voorgesteld voor de hervorming van de Veiligheidsraad, houden de huidige permanente leden hun zetel. Dat is niet wat de eurofanatici willen horen. Zij willen dat de EU de zetels van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk overneemt. Zelfs in het verslag-Brok werd evenwel toegegeven dat een grotere rol voor de EU afhangt van de inwerkingtreding van het nieuwe Grondwettelijk Verdrag. De Grondwet is dood; de EU heeft geen rechtspersoonlijkheid; Europa is geen land en de EU heeft bijgevolg geen plaats in de Verenigde Naties. 
Nirj Deva (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we mogen nooit vergeten dat het collectieve belang het nationale belang is, vooral in een wereld vol terrorisme.
Een van de belangrijkste functies van de Verenigde Naties bestaat erin de derde wereld hulp te bieden. Corruptie en het ontbreken van transparantie eroderen de publieke steun. Er is een fundamentele hervorming nodig van wat de Verenigde Naties doen met hun hulpverlening. Voor het eerst heeft de internettechnologie het mogelijk gemaakt de internationale werving van middelen voor hulp in de donorlanden en de levering van hulp in de ontvangende landen transparant te maken. We moeten kunnen zien hoe de hulp wordt besteed, steen voor steen. Wanneer burgers er via internet nauwer bij betrokken zijn, zal dit een nieuwe drijfkracht zijn om hulp effectief te verlenen, en om regeringen, de Verenigde Naties en andere NGO's verantwoording te laten afleggen.
Burgeroorlogen en grove schendingen van de mensenrechten zijn de voornaamste obstakels voor de doelstellingen van de Verenigde Naties. Een burgeroorlog kan decennia van ontwikkelingsinspanningen ongedaan maken. Het is daarom noodzakelijk dat we het werk van de internationale straftribunalen volledig steunen, en dat we duidelijk maken dat iedereen die misdaden tegen de mensheid begaat, persoonlijk voor zijn of haar daden ter verantwoording zal worden geroepen.
De Verenigde Naties moeten kunnen anticiperen en kunnen voorkomen. Ze moeten vrede kunnen opbouwen en de vrede kunnen handhaven. Op 24 februari heeft dit Parlement unaniem een resolutie aangenomen waarin werd geëist dat Nigeria de voormalige president van Liberia, die door het Speciaal Gerechtshof van de Verenigde Naties voor Siërra Leone is beschuldigd van oorlogsmisdaden, zou uitleveren aan het Internationale Gerechtshof van de Verenigde Naties. Waarom heeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties nagelaten deze eis te bekrachtigen met een bindende resolutie uit hoofde van hoofdstuk VII? De Commissie voor de mensenrechten van de Verenigde Naties moet worden vervangen door een sterkere Raad voor de rechten van de mens, waarvan landen met een slechte staat van dienst op het gebied van de mensrechten geen lid kunnen worden.
De Verenigde Naties moeten, tot slot, terugkeren naar hun wortels. Ze moeten de stagnerende bureaucratie hervormen. Ze moeten een disfunctionele commissie afvoeren. Ze moeten zich concentreren op een actieve parlementaire VN-Vergadering, op een eenheid voor de bevordering van goed bestuur en democratie. Ze moeten de drie pijlers worden: vrede en veiligheid, gerechtigheid en mensenrechten, en ontwikkeling. 
Alexandra Dobolyi (PSE ).
   -Allereerst wil ik de heer Laschet gelukwensen met zijn uitstekende verslag, evenals de VN-werkgroep die betrokken was bij de opstelling ervan. De hervorming van de VN is onontkoombaar, aangezien de VN de enige multilaterale organisatie is die de uitdagingen van het nieuwe tijdperk succesvol en effectief kan aangaan. Een onderdeel van dit hervormingsproces zal bestaan uit de herziening van het aantal leden van de Veiligheidsraad en van zijn reikwijdte en bevoegdheden. Deze aspecten moeten zodanig worden aangepast dat zij voldoen aan de nieuwe uitdagingen. De enige mogelijke manier om de problemen van de VN op te lossen is de aanvaarding van een geïntegreerde benadering, waarin rekening wordt gehouden met de economische, sociale, ontwikkelings-, veiligheids- en mensenrechtendimensies.
Wij mogen niet vergeten dat de inspanningen tot hervorming van de VN en de hervormingen van het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid en de instellingen, welke gericht zijn op de bevordering van de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelen, elkaar nauwkeurig aanvullen. Daarom verwelkom ik het besluit van de ministers voor Ontwikkelingssamenwerking om middelen beschikbaar te stellen voor dit doel. De succesvolle verwezenlijking van hetgeen wordt nagestreefd met de millenniumontwikkelingsdoelen is in deze tijd van mondialisering van cruciaal belang voor Europa. Het verminderen van de armoede, het effectief uitbannen van honger en het voorzien in de behoefte aan drinkwater zijn stuk voor stuk van vitaal belang, en het uitstellen van de pogingen om hiervoor oplossingen te vinden is geen optie. De gevaren zijn imminent en complex; de urgentie om hervormingen ten uitvoer te leggen is nu groter dan ooit. 
Hélène Flautre (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort ingaan op een zeer belangrijke kwestie, namelijk de hervorming van het VN-programma voor de mensenrechten. Ik ben werkelijk verheugd dat er - niet alleen in dit Parlement, maar ook in de Commissie en de Raad - een begin wordt gemaakt met de hervorming van de VN-instrumenten voor de beoordeling van de mensenrechten, en dat dit bovendien aansluit bij de initiatieven die thans worden ontplooid. Ik doel hierbij op het door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voorgestelde pakket, en tevens op het actieplan dat de Hoge Commissaris, Louise Arbour, zojuist heeft voorgelegd aan Kofi Annan. Deze initiatieven zijn zeer interessant en zijn terug te vinden in het uitstekende verslag van de heer Laschet.
De omvorming tot een permanente Raad is ontegenzeglijk een revolutionaire ontwikkeling binnen het VN-systeem voor de mensenrechten. Waarom? Omdat we dan een orgaan krijgen dat permanent druk kan uitoefenen op de landen die de mensenrechten schenden. Zoals zojuist is gezegd, vormen die schendingen een permanente bedreiging voor de veiligheid, de ontwikkeling en de vrede. Deze hervorming is zeer belangrijk. Ik denk dat iedereen het eens is over de verhoging van de middelen voor de UNHCR.
Ik vind dat we tevens de inhoud van de werkzaamheden van deze Raad en de manier waarop hij functioneert, in de gaten moeten houden. In dit verband vind ik de verwijzing die in het verslag van het Europees Parlement wordt gemaakt naar een “”, dat wil zeggen naar beoordeling door overige landen, van fundamenteel belang omdat met dit transparante, eerlijke en billijke systeem de situatie in alle landen kan worden beoordeeld en kritiek in verband met dubbele maatstaven kan worden vermeden. 
Hélène Goudin (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de lidstaten van de EU verschillen van inzicht over hoe het systeem van de VN zou moeten worden hervormd. Staat u de lidstaten toe deze zaak te bespreken met de andere leden van de VN. Dit debat zou niet moeten worden gevoerd binnen het kader van de EU-samenwerking maar in een bredere, internationale context. Het is duidelijk dat een EU-strategie voor het hervormen van de VN vooral gericht zal zijn op de bescherming van de Europese belangen, in plaats van de mondiale belangen.
In de ontwerpresolutie staat dat het doel is de EU-landen op termijn één stem te laten spreken in de Veiligheidsraad. Wij voelen niet veel voor dat voorstel. De landen van Europa hebben duidelijk uiteenlopende standpunten inzake buitenlands beleid. Dat bleek vooral in samenhang met de oorlog in Irak. Frankrijk en Groot-Brittannië zijn voorbeelden van landen die vaak verschillende benaderingen erop nahouden op het gebied van het buitenlands beleid. Zou het eigenlijk wel mogelijk zijn om één Europese stem te laten horen in de Veiligheidsraad? Zou de stem van de kleine landen, zoals Zweden, dan nog wel worden gehoord? 
Francisco José Millán Mon (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Laschet, bedanken voor zijn inspanningen. Het is niet gemakkelijk om onder de fracties en delegaties een ruime consensus te bereiken over een onderwerp dat zo complex is als de hervorming van de Verenigde Naties. Deze hervorming raakt aan een hele reeks belangrijke onderwerpen.
Ik zal me beperken tot drie aspecten. Ten eerste: de noodzaak van een effectief multilateralisme om de problemen van de internationale gemeenschap het hoofd te bieden. Het moet niet zo zijn dat één land of één groep landen het voor het zeggen heeft. Een multilaterale aanpak is onontbeerlijk, en multilateralisme vereist representatieve, efficiënte instellingen. Vandaar het belang en de noodzaak van een hervorming van de Verenigde Naties.
Ten tweede: de hervorming van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Dit orgaan is van levensbelang voor de handhaving van de internationale vrede en veiligheid. De Verenigde Naties moeten representatiever worden en beter functioneren, maar ik geloof niet dat de oplossing ligt bij het zogenoemde “model A”, dat wil zeggen uitbreiding van het aantal permanente leden. Dat concept lijkt mij enigszins anachronistisch.
Een wezenlijk doel dat in het verslag van de heer Laschet duidelijk naar voren komt, is dat de Europese Unie als zodanig lid wordt van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Dat doel strookt volledig met het idee van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, zeker indien het Grondwettelijk Verdrag van kracht wordt. Mocht het model van nieuwe permanente leden uiteindelijk toch bijval krijgen in New York, dan ben ik uiteraard van mening dat de nieuwe zetel voor de Europese Unie moet zijn.
Overigens vind ik het verbazingwekkend dat er tijdens alle discussies in de Raad over een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en een toekomstige minister van Buitenlandse zaken van dit onderwerp niet wordt gerept. De aanwezigheid van de Europese Unie in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties is in de Raad geen onderwerp van gesprek, en bij mijn weten heeft de vertegenwoordiger van de Raad - ik weet niet of hij luistert - vandaag evenmin iets over dit onderwerp gezegd.
Gezien het belang van de hervorming van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad in het bijzonder, moet die hervorming mijns inziens stoelen op een zo groot mogelijke consensus. Steun van een tweederde meerderheid volstaat niet voor een hervorming van dit formaat; dat zou niet redelijk zijn. Er is een grotere consensus nodig.
Ten derde ben ik verheugd dat in het verslag het belang van de strijd tegen het terrorisme wordt erkend. In dit verband verwijs ik niet alleen naar resolutie 1373, maar wil ik ook benadrukken hoe belangrijk aandacht voor de slachtoffers van terrorisme is. Resolutie 1566 is een eerste stap in die richting.
We moeten op de ingeslagen weg verdergaan. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het naoorlogse evenwicht, dat institutioneel zijn beslag had gevonden in de VN, is verstoord. Nieuwe internationale problemen en uitdagingen bedreigen de vrede en de stabiliteit in de wereld. Het internationaal bestel wordt gedomineerd door de almachtige Verenigde Staten en hun eenzijdige opvattingen over de oplossing van internationale problemen. De legitimerende rol van de VN is afgebrokkeld, en haar efficiëntie en geloofwaardigheid is gevaarlijk verminderd. De mensheid heeft behoefte aan een nieuw, democratisch en multilateraal stelsel, een stelsel dat uiting geeft aan de hedendaagse, geografische en politieke realiteiten. Daarom is de hervorming van de Verenigde Naties een absolute voorwaarde voor een wereld van vrede, vrijheid, democratie, ontwikkeling en rechtvaardigheid.
Het verslag van de secretaris-generaal van de VN en zijn hervormingsvoorstellen geven een stoutmoedig antwoord op de uitdagingen van dit tijdperk. Ook het verslag van de heer Laschet gaat die kant uit. Geen enkele hervorming zal echter haar doel bereiken als de VN haar verloren geloofwaardigheid met betrekking tot de toepassing van haar resoluties niet terugvindt. Cruciale resoluties over vrede en stabiliteit zijn niet toegepast vanwege een bepaalde, door opportunisme gekenmerkte internationale conjunctuur, en omwille van de belangen van de grootmachten. Tot nu toe zijn wij getuige geweest van een selectieve gevoeligheid ten aanzien van de toepassing van de VN-resoluties. Dat is mijn inziens, mijnheer de Voorzitter, een ernstige tekortkoming in het verslag van de heer Laschet. 
Marie Anne Isler Béguin (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Kofi Annan heeft verklaard dat de aantasting van het milieu, het gebrek aan water en de gevolgen van de klimaatverandering tegenwoordig meer slachtoffers eisen dan terroristische aanslagen. De hervormingsvoorstellen van de VN op het gebied van het milieu, waarvan gewag is gemaakt, zijn nog geen afdoende antwoord op de uitdagingen waarvoor de wereld zich geplaatst ziet. De Verenigde Naties hebben echter wel de verantwoordelijkheid om de middelen te mobiliseren die noodzakelijk zijn om de aangekondigde rampen te bestrijden, waardoor miljoenen mensen ecologische vluchtelingen zullen worden.
Wie vangt de bewoners op van de landen waarvan het grondgebied is verzwolgen door de zee? Welke instelling komt op voor de natuur in de commerciële besluitvorming binnen de WTO, die reeds heeft laten blijken dat ze nauwelijks oog heeft voor de aantasting van het milieu?
Aangezien het milieu geen handelswaar is, aangezien milieunormen voorrang moeten hebben boven handel, aangezien er duidelijkheid moet komen over juridische verhoudingen tijdens de beslechting van geschillen tussen de WTO en de multilaterale milieuovereenkomsten binnen het systeem van de Verenigde Naties, moet het Milieuprogramma van de Verenigde Naties worden opgewaardeerd tot een wereldmilieuorganisatie, zodat we ons gemeenschappelijke erfgoed, de aarde, kunnen beschermen. Wanneer de internationale instellingen dit erkennen, kan niemand zich meer onttrekken aan zijn verantwoordelijkheid ten opzichte van onze planeet en van de komende generaties. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat heb ik een ontwerpresolutie(1) ontvangen overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement. 
Joe Borg,
   . - Mijnheer de Voorzitter, zoals ik eerder al heb gezegd, delen wij veel van de standpunten van dit Parlement over de hervorming van de Verenigde Naties. We zijn het er allemaal over eens dat sterke en effectieve Verenigde Naties niet alleen in het belang zijn van de Europese Unie, maar ook van de internationale gemeenschap als geheel.
We kunnen veel van de voorstellen in het verslag van de secretaris-generaal steunen. Zoals ik heb gezegd, is meer succes bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen onze prioriteit. We willen echter evenzeer vooruitgang zien op het gebied van post-conflictsituaties. Daarom steunen we het voorstel voor een Commissie voor vredesopbouw, als instrument dat het bestaande gat zal opvullen tussen de situatie na een conflict en duurzame vrede op lange termijn.
Ons engagement voor de mensenrechten is onwrikbaar, en de voorstellen die op tafel liggen voor een Raad voor de mensenrechten zullen onze volledige steun krijgen. Evenzo zullen we de oprichting van een VN-milieuorganisatie steunen, die de kern van onze acties op het gebied van het milieu verder zal consolideren.
Wat betreft de klimaatverandering, zijn we van mening dat de top moet oproepen tot meer gezamenlijke inspanningen om de doelstellingen van een VN-Verdrag inzake klimaatverandering te verwezenlijken. De top moet zijn goedkeuring hechten aan de voorstellen die de secretaris-generaal van de VN heeft gedaan voor gezamenlijk, mondiaal optreden om de klimaatverandering te matigen en een alomvattend internationaal kader voor klimaatverandering na 2012 te ontwikkelen.
De Commissie keurt de inhoud van het verslag van de secretaris-generaal van de VN over het voorstel voor een breed opgezet antiterrorismeverdrag geheel goed, en zij roept de lidstaten op een definitie van terrorisme op te stellen.
De secretaris-generaal van de VN onderstreept in zijn verslag terecht dat de accumulatie en proliferatie van kleine en lichte wapens een bedreiging blijven vormen voor de internationale veiligheid, de menselijke veiligheid, en de sociaal-economische stabiliteit. De top moet de oproep van de secretaris-generaal van de VN tot een consensus over de juridisch bindende overeenkomst inzake het markeren en traceren van kleine wapens herhalen, en moet de onderhandelingen bespoedigen over een instrument met betrekking tot de illegale tussenhandel in en de levering van wapens. De Commissie hoopt verder dat de top ertoe zal leiden dat onderhandelingen zullen worden begonnen over een international verdrag inzake wapenhandel.
Wat betreft het voorstel voor het instellen van een democratiefonds, zijn wij van mening dat dit toegevoegde waarde kan hebben. Het zou echt verschil uitmaken als dit fonds werd gebruikt om gezamenlijk hoofdprioriteiten en de algemene programmering vast te stellen, en om politieke richtsnoeren te bieden aan in aanmerking komende landen, die proberen de democratische praktijk te versterken. Er moet nu worden gewerkt aan een consensus over de modaliteiten van dit fonds.
De Commissie onderstreept de noodzaak om het politieke gewicht van de Algemene Vergadering te herstellen, door op te komen voor haar rol als voornaamste universele overlegorgaan. De Commissie is ook bijzonder geïnteresseerd in de hervorming van de Economische en Sociale Raad. We steunen een radicale hervorming van dit orgaan, om het beter te doen functioneren, en we zouden graag zien dat de rol van de Economische en Sociale Raad in alle pijlers van de duurzame ontwikkeling werd versterkt.
Sommige leden hebben de kwestie van de hervorming van de Veiligheidsraad naar voren gebracht. Dit is duidelijk een belangrijke en centrale kwestie. Deze kwestie mag echter niet ons vermogen beperken om actie te ondernemen op de verschillende andere terreinen die ik heb genoemd. Ik heb opnieuw nota genomen van uw herhaalde verzoek om een zetel voor de EU in de Veiligheidsraad.
Samenvattend wil ik zeggen dat de hervorming van de Verenigde Naties geen oefening in institutionele verandering is omwille van de oefening zelf. Het is ons doel ervoor te zorgen dat deze mondiale organisatie beter in staat is het hoofd te bieden aan de uitdagingen van de eenentwintigste eeuw en de aspiraties van de volken van de Verenigde Naties te verwezenlijken. Laten we proberen de terreinen te consolideren waarop overeenstemming bestaat tussen het Parlement, de Raad en de Commissie. Dan vergroten wij onze kansen om goede resultaten te boeken met de hervorming van dit belangrijke orgaan. 

Nicolas Schmit,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie bedanken dat zij snel voor een vervanger heeft gezorgd tijdens mijn korte afwezigheid. Ik denk dat de Raad nota zal nemen van de suggesties, de ideeën en de voorstellen die het Parlement tijdens dit debat heeft gedaan en die tevens zijn opgenomen in dit ontwerpverslag. Het voorzitterschap zal het volgende voorzitterschap vanzelfsprekend informeren over de hoofdpunten van dit debat, omdat de Europese Unie thans een duidelijk standpunt moet bepalen met het oog op de top in september.
Evenals velen onder u vind ik dat de Verenigde Naties een essentiële factor zijn in een geglobaliseerde wereld. Om de problemen van de wereld van vandaag te kunnen oplossen, hebben wij een sterk en efficiënt multilateraal systeem nodig. Daarom moet deze hervorming niet beperkt blijven tot een handjevol aspecten, of enkele nationale belangen. De Europese Unie is het beste in staat - of zou het beste in staat moeten zijn - om aan te tonen dat multilateralisme het antwoord is op de problemen die niet meer alleen op nationaal niveau opgelost kunnen worden.
Ik wil tevens terugkomen op het voorstel ten aanzien van het democratiefonds. Het systeem van de Verenigde Naties op het gebied van de mensenrechten moet ingrijpend worden hervormd. Er is te vaak sprake van welhaast absurde ontwikkelingen binnen de Mensenrechtencommissie, waarover wij herhaaldelijk hebben gediscussieerd. Om de bescherming van de mensenrechten binnen het systeem van de Verenigde Naties geloofwaardiger te maken, is een hervorming absoluut noodzakelijk. Ik vind dat de Europese Unie ook op dit gebied het voortouw kan nemen bij de hervorming. Wij kunnen deze bevorderen en positieve resultaten en oplossingen bereiken. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de transatlantische betrekkingen. 
Nicolas Schmit,
   - Mijnheer de Voorzitter, enkele maanden geleden hebben we een debat gevoerd over de versterking van de transatlantische betrekkingen. Dat debat vond plaats na het bezoek van president Bush aan de Europese instellingen, waarmee zogezegd deze betrekkingen een nieuw startsein werd gegeven.
Op dit moment zijn we bezig met de voorbereiding van de volgende Euro-Atlantische top, die eind deze maand gehouden wordt. Het is belangrijk dat die top concrete resultaten oplevert, zodat ook in praktische zin invulling gegeven wordt aan de herstart van de dialoog die is ingezet met het bezoek van president Bush. Daarom zou ik enkele punten naar voren willen brengen die mijns inziens van bijzonder belang zijn als het gaat om de versterking van de transatlantische betrekkingen.
In de eerste plaats noem ik de kwestie-Iran, die ook een belangrijk agendapunt was tijdens het bezoek van de Amerikaanse president. De Amerikanen hebben niet alleen hun steun uitgesproken voor het Europese initiatief, maar er ook mee ingestemd dat met Iran onderhandelingen geopend worden over toetreding van het land tot de Wereldhandelsorganisatie, een doelstelling die op dit moment een vast bestanddeel is van de Europese strategie. Ik denk dat we dus kunnen stellen dat we er bij dit uiterst delicate, uiterst gevoelige dossier in geslaagd zijn te laten zien dat de samenwerking tussen de Verenigde Staten en Europa vruchten af kan werpen en, vooral, dat die samenwerking kan leiden tot een coherente aanpak, een aanpak die overigens in de eerste plaats Europees is.
De Unie en de Verenigde Staten zullen gezamenlijk een conferentie inzake de wederopbouw van Irak organiseren en voorzitten. Ik heb er vanochtend al over gesproken. Het besluit hiertoe is tijdens het bezoek van president Bush naar buiten gebracht, en daarmee hebben we laten zien dat we de verschillen van mening over Irak definitief achter ons hebben gelaten. De EU en de VS streven wat dit land betreft dezelfde doelstellingen na, namelijk ondersteuning bieden aan de Iraakse regering bij het enorme karwei van de wederopbouw en, vooral, een bijdrage leveren aan het versterken van de veiligheid. Het wordt een conferentie op ministerieel niveau, met deelname van meer dan tachtig delegaties; een groot deel daarvan is afkomstig uit de regio zelf. De Iraakse regering, die een centrale plaats zal innemen tijdens de conferentie, zal zo de gelegenheid hebben haar plannen te presenteren en alle economische, politieke en veiligheidsaspecten ervan te bespreken met de aanwezige vertegenwoordigers van de internationale gemeenschap.
Een ander punt is de kwestie-Soedan. De Europese Unie heeft zich steeds op het standpunt gesteld dat degenen die verantwoordelijk zijn voor misdaden tegen de menselijkheid gestraft moeten worden en, vooral, dat hun berechting dient plaats te vinden voor het Internationaal Strafhof. Zoals u weet, is de Unie een van de belangrijkste pleitbezorgers van dit Hof. Het geval van Soedan heeft in onze ogen een belangrijke precedentwerking; het Hof is immers juist voor dit soort gevallen opgericht. Sterker nog, het zou een precedent in negatieve zin kunnen worden, met ernstige gevolgen voor de toekomst, als deze zaak niét voor het Internationaal Strafhof gebracht zou worden. We hebben meerdere weken intensief onderhandeld, met als resultaat een oplossing die voor alle partijen aanvaardbaar is en die inhoudt dat de zaak-Soedan verwezen wordt naar het Internationaal Strafhof, zonder dat de Amerikanen een veto hebben uitgesproken. Ook in deze kwestie heeft de Europese Unie in het kader van de transatlantische betrekkingen een zeer positieve rol gespeeld, en daarmee heeft ze tevens een bijdrage geleverd tot een doeltreffender multilateraal optreden.
De politieke dialoog tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten vindt thans op een regelmatigere basis plaats en heeft ook wat economische aangelegenheden betreft een strategischer karakter gekregen. We kunnen er echter niet om heen dat er nog steeds grote problemen bestaan. We kennen allemaal de kwestie Boeing/Airbus; laten we hopen dat er in het kader van de komende topontmoeting alsnog een tevredenstellende oplossing gevonden wordt, want als deze zaak uiteindelijk toch bij de WTO terechtkomt, zet dat uiteraard de Euro-Atlantische verhoudingen opnieuw onder druk.
Verder is er een begin gemaakt met een strategische dialoog over Azië. Uit de discussies over de opheffing van het embargo op de wapenexport naar China is gebleken dat we te weinig met elkaar in gesprek zijn geweest over de strategische veranderingen die zich voltrekken in Azië. Door deze dialoog op te starten, kunnen we vaststellen wat onze gezamenlijke belangen zijn, en het is voor de Unie tevens een manier om zelf meer inzicht te verkrijgen in de lijn die gevolgd moet worden ten aanzien van deze belangrijke regio, die in politiek maar vooral ook economisch opzicht steeds meer aan invloed wint. In het Amerikaanse Congres is recentelijk een ” ingesteld; wij hopen dat u de kans grijpt die u hiermee geboden wordt en nuttig gebruik zult maken van het feit dat uw Amerikaanse collega’s steeds meer belangstelling krijgen voor de Europese Unie. De dialoog tussen wetgevers is belangrijk en moet versterkt worden, vooral als we bedenken hoe belangrijk de rol is die de Senaat speelt in het buitenlands beleid van de VS. De verdere ontwikkeling van de betrekkingen tussen uw Parlement en het Amerikaanse Congres moet mijns inziens dan ook de allerhoogste prioriteit krijgen.
Mijnheer de Voorzitter, uit deze voorbeelden blijkt dat het de afgelopen maanden goed is gegaan met de transatlantische samenwerking. We moeten absoluut met onze Amerikaanse partners samenwerken bij de uitdagingen waarvoor we ons gesteld zien, en de voorbeelden die ik heb genoemd tonen aan dat wij onze meningsverschillen kunnen overbruggen en op bepaalde punten tot een gezamenlijke aanpak kunnen komen. Daarom wordt er op dit moment serieus werk gemaakt van de voorbereiding van de aanstaande topontmoeting tussen de EU en de VS, die op 21 juni in Washington zal plaatsvinden. Wij gaan ervan uit dat het een top wordt van inhoudelijke en strategische betekenis, aangezien hij gericht zal zijn op een aantal essentiële vraagstukken inzake de internationale betrekkingen.
Met dat doel voor ogen heeft de EU-trojka begin deze maand een ontmoeting gehad met de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, mevrouw Rice. Wij werken aan meerdere ontwerpverklaringen: over het Midden-Oosten, over vrede en veiligheid in de wereld en over bevordering van vrijheid, democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten, maar ook over Afrika, het milieu en de economische betrekkingen. Net zoals vorig jaar zijn wij voornemens die verklaringen tot uitgangspunt te maken van de werkzaamheden. Tijdens de topbijeenkomst zullen wij de belangrijkste strategische kwesties bespreken, met name het Midden-Oosten en Oost-Europa, de Balkan en de situatie in Kosovo, maar ook - we hebben er zojuist over gedebatteerd - de hervorming van de Verenigde Naties. Wij kunnen de Verenigde Naties alleen met de steun van de Amerikanen hervormen, en wij weten dat er wat dit betreft nog heel wat moet gebeuren. Weliswaar steunen de Amerikanen net als wij de voorstellen voor de oprichting van een Commissie voor vredesopbouw, maar het gaat er nu om dat idee ook echt handen en voeten te geven, met name op operationeel vlak. Verder heeft de Europese Unie ook de nodige verwachtingen waar het gaat om de economische betrekkingen, zoals ik zojuist al aangaf.
Het komende voorzitterschap van de EU - onze taak als voorzitter zit er dan al op - zal u op de hoogte brengen van de resultaten van deze top. Ik heb er alle vertrouwen in dat tijdens deze topbijeenkomst een vervolg gegeven zal worden aan de goede nieuwe start die we naar aanleiding van het bezoek van president Bush met de transatlantische betrekkingen hebben gemaakt, en dat er concrete resultaten bereikt zullen worden waarmee we een solidere basis kunnen leggen voor de toekomst van deze betrekkingen, die voor de Europese Unie van essentieel belang blijven. 
Joe Borg,
   . - Geachte afgevaardigden, dank u wel dat u mij de gelegenheid geeft om het Parlement toe te spreken, kort voor onze jaarlijkse EU/VS-top, die op 20 juni in Washington zal plaatsvinden. Ik wil om te beginnen zeggen dat we veel van de standpunten delen die in uw ontwerpresolutie zijn verwoord, en dat we blij zijn met de steun van het Europees Parlement voor de versterking van de transatlantische betrekkingen.
De transatlantische betrekkingen staan op een keerpunt. We zijn getuigen van een nieuw tijdperk van transatlantische eenheid. Dit werd onlangs nog bevestigd door Condoleezza Rice, toen zij zei dat we het bondgenootschap aan het werk zetten, in plaats van achterover te leunen en de toestand van het transatlantisch bondgenootschap te analyseren. Dit is een welkome ontwikkeling, en die komt op het juiste moment. Als mondiale partners moeten de EU en de Verenigde Staten de leiding nemen bij het opbouwen van een welvarende en veilige wereld en het bevorderen van de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat. We moeten samenwerken en een gemeenschappelijke strategie bedenken om mondiale problemen aan te pakken waar dat mogelijk is. Dat is de boodschap die onze leiders zonder twijfel op de komende top in juni zullen proberen over te brengen.
Het geslaagde bezoek van president Bush afgelopen februari aan Brussel toonde aan dat de regering van de Verenigde Staten Europa de hand reikt en samen met de Europese Unie in een partnerschap wil samenwerken. Het was een belangrijk signaal, een signaal dat we de problemen die zich hebben voorgedaan bij de aanpak van de crisis in Irak, achter ons hebben gelaten, en dat we bereid zijn op een constructieve manier, als bondgenoten, samen te werken. De Verenigde Staten nemen steeds meer een open houding aan tegenover de Europese Unie, en ze luisteren aandachtiger naar onze zorgen. Wij leren ook hoe wij onze verschillen, als die zich voordoen, het beste kunnen doorpraten. Een goed voorbeeld is de strategische dialoog van de Europese Unie en de VS over Oost-Azië, die onlangs van start is gegaan. Dit is een forum waarin de veiligheidsproblemen in de regio worden besproken, met inbegrip van de problemen die samenhangen met de opkomst van China. Ook wordt de coördinatie met betrekking tot de hervorming van de Verenigde Naties voortgezet, al moet er nog veel werk worden verzet.
De EU/VS-top op 20 juni zal zich concentreren op drie algemene thema's: bevordering van het democratisch bestuur en de mensenrechten over de hele wereld, vergroting van de economische welvaart voor onze burgers en ondersteuning van veiligheid en ontwikkeling. Ik wil kort op elk daarvan ingaan.
De bevordering van de democratie en de vrijheid is de kern van het buitenlands beleid van president Bush in zijn tweede termijn. Het buitenlands beleid van de Europese Unie, dat stevig is verankerd in de beginselen van de Verenigde Naties en de Europese veiligheidsstrategie, beoogt eveneens de bevordering van de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat. De bevordering van de democratie blijft belangrijk in het Midden-Oosten en in het Middellandse-Zeegebied, waar de transatlantische samenwerking de afgelopen twaalf maanden aanmerkelijk is toegenomen.
Kort na onze top in Washington zullen we samen met de Verenigde Staten in Brussel een internationale conferentie over Irak houden. Dit is een belangrijke uiting van eendrachtige internationale steun voor de moeilijke taak waarvan de regering en het volk zich moeten kwijten bij de stabilisatie en wederopbouw. Daarnaast hebben we dagelijks contact over het verkiezingsproces in Libanon, en samen zullen we het Libanese volk blijven steunen in zijn pogingen de democratie te consolideren. In Israël en Palestina wordt onze aanpak van samenwerking binnen het Kwartet ook intensiever.
Dan de economische welvaart. De Europese Unie en de Verenigde Staten hebben de meest geïntegreerde economieën van de wereld en profiteren van de grootste handels- en investeringsrelaties. We kunnen echter meer doen, en dat willen we ook. Om deze agenda vooruit te helpen hebben we negen maanden uitgetrokken voor de raadpleging van alle belanghebbenden over de obstakels die ze zijn tegengekomen. Het resultaat hiervan hebben wij opgenomen in de onlangs gepubliceerde mededeling ‘Een sterker partnerschap tussen de EU en de VS en een meer open markt voor de 21e eeuw’ van de Commissie. De mededeling bevat een aantal pragmatische voorstellen om de handel en de investeringen tussen de EU en de VS te stimuleren en zo het concurrentievermogen, de groei en het aantal banen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan te bevorderen.
Onze voorstellen betreffen drie gebieden. Het eerste gebied is de regelgeving voor de transatlantische markt, met inbegrip van gebieden zoals diensten, investeringen, overheidsopdrachten en mededinging. Het tweede is de bevordering van kennis en innovatie, en het derde de instelling van intelligentere en veiliger grenzen voor vlottere handel en investeringen.
Wat betreft de samenwerking op het gebied van de regelgeving, zijn wij van plan manieren te vinden om regelgevers in een vroeg stadium met elkaar aan de slag te laten gaan, om onnodige conflicten en kosten te voorkomen en convergentie te bevorderen.
Het tweede gebied, de bevordering van kennis en innovatie, is van cruciaal belang voor het genereren van economische groei en het scheppen van banen. Nieuwe technologieën, in het bijzonder e-commerce, internetbestuur en mobiele telecommunicatiediensten, mochten zich verheugen in de warme belangstelling van de geraadpleegde belanghebbenden.
Het derde element van ons pakket is het vinden van het juiste evenwicht tussen zwaardere veiligheidseisen en de voortzetting van open handel en open passagiersvervoer.
Onze mededeling gaat ook in op de algemene structuur en de doelen van de transatlantische betrekkingen. De vraag die we behandelen, is wat het politieke profiel van onze betrekkingen zou moeten zijn, tien jaar na de ondertekening van de Nieuwe Transatlantische Agenda in 1995 en vijftien jaar na de Transatlantische Verklaring van 1990. In wezen moeten we ervoor zorgen dat de structuur en de doelen van de transatlantische betrekkingen worden aangepast aan de uitdagingen van vandaag.
We zouden ook graag zien dat wetgevers - dat wil zeggen, het Europees Parlement en het Congres van de Verenigde Staten - hechtere banden zouden opbouwen. We stellen daarom voor de dialoog van de transatlantische wetgevende instanties te versterken en van deze dialoog een volwaardige transatlantische assemblee te maken. De Commissie staat klaar om te helpen als dat nodig is, maar een initiatief van deze strekking moet natuurlijk op de eerste plaats van dit Parlement en van het Congres van de Verenigde Staten komen.
Steun voor veiligheid en ontwikkeling is het derde thema van de top. Wij blijven zoeken naar maatregelen om onze burgers beter te beveiligen tegen terrorisme en tegen proliferatie van massavernietigingswapens, maar het is de moeite waard te onthouden dat zulke verschijnselen buiten onze grenzen veel meer slachtoffers hebben geëist dan binnen onze grenzen. Dit versterkt onze vastbeslotenheid om met de Verenigde Staten samen te werken bij het verspreiden van de voordelen die veiligheid in al haar facetten biedt, en om overal de mensen te helpen bevrijden van de dagelijkse tirannie van terrorisme en geweld.
De Europese Unie en de Verenigde Staten moeten hun vaardigheden en ervaring op het gebied van conflictpreventie en crisisbeheersing bundelen. Zij moeten het volledige arsenaal van civiele en militaire middelen aanwenden dat tot hun beschikking staat. We moeten routinematig overleggen over actuele en potentiële crises. We moeten de samenwerking op het gebied van de hulpverlening en de wederopbouw na conflicten versterken. We moeten ons via gezamenlijke training en oefeningen voorbereiden. We moeten samenwerken om de internationale capaciteit voor crisisrespons en preventie van toekomstige crises vergroten. De Europese Unie wil graag samenwerken met de Verenigde Staten op het gebied van crisisbeheer, zowel op civiel als militaire vlak.
We erkennen ook dat het noodzakelijk is armoede, ziekte, corruptie en instabiliteit aan te pakken. Terroristen proberen die uit te buiten en te intensifiëren. Onze gemeenschappelijke agenda dient prioriteit te geven aan de millenniumdoelstellingen.
Samenvattend kan ik u zeggen dat de Commissie blij is met de ontwerpresolutie van het Parlement, waar we het grotendeels mee eens zijn, zoals ik al eerder heb aangegeven. We kiezen voor een ambitieuze, op de toekomst gerichte aanpak bij de ontwikkeling van onze betrekkingen met de Verenigde Staten, en we werken hard op de terreinen die in de ontwerpresolutie zijn genoemd.
We hebben een veeleisende agenda voor ons. We kijken uit naar uw steun, en naar die van het Congres van de Verenigde Staten, om dit te bereiken. 
Elmar Brok,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, mijns inziens moeten wij in een tijd als deze, waarin de Europese Unie verzwakt is, duidelijk laten zien dat de transatlantische betrekkingen voor ons zeer belangrijk zijn, en dat wij met name door een verbetering van deze betrekkingen weer in velerlei opzichten tot beter handelen in staat zullen zijn. De top is dan ook van groot belang, omdat daar bepaalde kwesties opgelost kunnen worden en tevens bepaalde processen in gang kunnen worden gezet.
Het is belangrijk dat men bij de economische problemen sneller tot oplossingen en afspraken komt, daar de twee grote democratieën aan deze en gene zijde van de Atlantische Oceaan op economisch gebied nog steeds de sterke machten van deze wereld zijn. Als zij in staat zijn de groei te stimuleren - en dat is van groot belang voor de bestrijding van de werkloosheid en de verbetering van de wereldsituatie in haar geheel - moeten zij dat doen binnen het kader van het multilaterale concept.
Dat is immers ook van belang voor de algemene politieke situatie. Als wij zien dat er in de wereld ontwikkeling zijn waarvoor geen oplossing is gevonden, waardoor gevaren en druk ontstaan, weten wij dat de democratieën deze alleen gezamenlijk kunnen oplossen, niet alleen op basis van de NAVO, maar ook op basis van de bevoegdheden die de Europese Unie inmiddels heeft verworven met betrekking tot het buitenlands en veiligheidsbeleid, tot het juridische en binnenlands beleid en op het gebied van het economisch beleid.
Nu moeten wij dit in een geschikt concept opnemen. De door ons voorgestelde transatlantische partnerschapsovereenkomst kan hierbij een doorslaggevende rol spelen en helpen een kader op te zetten waarin wij dit beleid in de toekomst op zinvolle wijze kunnen ontwikkelen.
In de mededeling van de Commissie heb ik met interesse kunnen lezen dat hiervoor geen politieke steun zou zijn, afgezien misschien van het Amerikaanse Congres en het Europees Parlement. Het schijnt voor de Commissie echter niet relevant te zijn dat de steun uit deze beide instellingen komt.
Wij zouden er toch eens over na moeten denken of wij hier in deze tijd geen moedige stap voorwaarts kunnen zetten. Laten wij niet gaan zoeken naar een kruideniersoplossing, maar de top het mandaat geven de komende twaalf maanden te onderzoeken hoe wij op deze gebieden vooruitgang kunnen boeken.
De VS hebben met nagenoeg alle landen ter wereld overeenkomsten gesloten, net als de Europese Unie, maar er is geen overeenkomst tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. We zouden er toch eens over na moeten denken of wij een dergelijke overeenkomst kunnen sluiten, in plaats van de komende dertig jaar onze tijd te verdoen door te denken dat onze woorden en daden alleen maar draaiden om de Airbus-Boeingcontroverse. 
Jan Marinus Wiersma,
   . - Voorzitter, ook wij hopen dat de Europese Unie in staat zal zijn de Verenigde Staten eensgezind te benaderen op de komende top ondanks de onrust die ontstaan is rond de toekomst van het grondwettelijk verdrag na de 'nee's' in Nederland en Frankrijk. De wereld is niet tot stilstand gekomen en sommige kwesties waarbij overeenstemming tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie van groot belang zijn, kunnen niet wachten tot wij onze interne problemen hebben opgelost.
De onderlinge sfeer tussen de Verenigde Staten en Europa is ontegenzeggelijk verbeterd. Dat betekent echter niet dat alle onenigheid verleden tijd is. De EU moet ervoor zorgen dat het zijn punten aan de VS weet over te brengen. De gezamenlijke resolutie die wij morgen zullen aannemen, bevat een hele boodschappenlijst van zaken die volgens ons op de agenda moeten staan. Ik wil er een drietal zaken uitlichten.
Ten eerste is het de vraag hoe we omgaan met de globalisering? Het debat hierover is in twee minuten niet samen te vatten, maar duidelijk is dat het gezamenlijk economisch gewicht van de Europese Unie en de Verenigde Staten ons zowel invloed als grote verantwoordelijkheid toebedeelt; hoe nemen we vragen rond eerlijke handel, milieu en een socialer dimensie mee in onze benadering van de economische globalisering?
Ten tweede maak ik mij na het mislukken van een herzieningsconferentie van het non-proliferatieverdrag zeer veel zorgen over de verspreiding van nucleaire wapentechnologie. De deelnemende landen zijn er ondanks de langdurige en grondige voorbereidingen niet in geslaagd wezenlijk overeenstemming te bereiken. Dat is niet in de laatste plaats te wijten aan de Amerikaanse opstelling. Het verdrag, de wettelijke basis van het non-proliferatieregime en daarom een noodzakelijke voorwaarde, is mogelijk ernstig verzwakt. De consequenties daarvan zijn niet te voorspellen. Ik dring daarom aan op een urgente actie van de EU-lidstaten en de VS om met maatregelen te komen die het vertrouwen in het NPV helpen herstellen.
Sterk verbonden hiermee is, ten derde, de hervorming van de VN waarover in het najaar wordt gesproken. Ik ben blij vast te stellen dat ook de Raadsvoorzitter zich bewust is van het belang van dit agendapunt. De noodzaak van hervormingen wordt algemeen gevoeld, maar de opstelling van de Verenigde Staten is vooralsnog onduidelijk. Ik zie in dit agendapunt een test van de Amerikaanse opvattingen over het multilaterale systeem en zelfs over de toekomst van het hele VN-systeem. Ik hoop van harte dat de Europese Unie met succes toezeggingen over een constructieve houding van de Amerikanen zal weten te verkrijgen. 
Annemie Neyts-Uyttebroeck,
   . - Voorzitter, collega's, na een dieptepunt te hebben bereikt tijdens de vorige EU-legislatuur en de vorige VS-administratie lijkt de hemel over de Atlantische Oceaan op te klaren. Het bezoek van President Bush aan de EU en een aantal lidstaten lijkt een nieuw tijdperk in te luiden. Wij hadden President Bush natuurlijk graag verwelkomd in dit halfrond, maar wij hebben de hoop niet opgegeven om hem hier te zien verschijnen.
Belangrijker echter is dat de voorwaarden verenigd lijken om een moeilijke periode in de EU/VS-relaties af te sluiten en de basis te leggen voor een hernieuwde samenwerking, die moet stoelen op wederzijds respect, gelijkwaardigheid en de vaste wil om onze gezamenlijke inspanningen te kaderen in het multilaterale perspectief van de Verenigde Naties, de Wereldhandelsorganisatie en de NAVO. Vanzelfsprekend moeten eenzijdige initiatieven die zouden kunnen leiden tot ernstige handelsconflicten, vermeden worden.
Dat wijzelf na de referenda in Frankrijk en Nederland een periode van bezinning en mogelijke herziening zijn ingetreden, mag geen reden zijn om de nakende top in mineur te laten verlopen. Tien jaar na het vastleggen van de nieuwe transatlantische dialoog is het de hoogste tijd om deze uit te breiden. In die uitgebreide dialoog moet ook ruimte zijn om onze zorgen te uiten over de onacceptabele toestanden in de gevangenis van Guantanamo Bay, evenals over de inperking van persoonlijke vrijheid en privacy die het gevolg kunnen zijn van eenzijdige veiligheidsinitiatieven. Zowel de VS als wijzelf zijn zeer gehecht aan de wereldwijde verspreiding van democratie, welvaart en mensenrechten, maar onze visie over hoe dat moet, kan soms verschillend zijn. De onze is daarom echter niet inferieur.
Wij staan tegenover enorme uitdagingen ten zake van de wereldarmoedebestrijding, bestrijding van dodelijke ziekten, vrede in het Midden-Oosten, een vreedzame regeling voor de zogeheten bevroren conflicten; ik hoop dan ook dat zowel Amerikanen als Europeanen een goede samenwerking zullen kunnen lanceren. 
Cem Özdemir,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn fractie is eveneens zeer verheugd over het feit dat, na de ijstijd die tijdelijk in de transatlantische relatie heerste, de zaken weer duidelijk op het juiste spoor zijn terechtgebracht. Mijns inziens moeten beide transatlantische partners begrijpen hoezeer ze elkaar nodig hebben om de gemeenschappelijke waarden wereldwijd te beschermen en hard te maken. Dit betekent ook dat de transatlantische top van groot belang is, omdat deze hopelijk een bijdrage aan vooruitgang zal leveren.
Ik wil tevens benadrukken hoe goed het mij doet dat onze Amerikaanse vrienden na het mislukken van de referenda over de Europese grondwet in Frankrijk en Nederland geen leedvermaak hebben getoond. Menigeen zou anders hebben verwacht, en ik ben van mening dat we dit als een goed teken moeten beschouwen.
Desalniettemin vertoont de ingediende ontwerpresolutie een aantal gebreken die voor mijn fractie aanleiding waren om amendementen in te dienen. Die wil ik bij deze graag kort toelichten. Om te beginnen komt daarin de klimaatbescherming aan de orde. Vandaag hebben we nog van de persagentschappen vernomen dat Tony Blair er evenmin in geslaagd is de Verenigde Staten over te halen tot toezeggingen met betrekking tot de klimaatbescherming. Helaas blokkeren onze Amerikaanse vrienden nog steeds een effectieve bescherming tegen klimaatverandering, alhoewel we juist nu merken hoe sterk het verband is tussen armoedebestrijding en klimaatbescherming.
Tot slot de onderwerpen mensenrechten en internationaal recht. De Amerikaanse senator Biden heeft nogmaals onomwonden duidelijk gemaakt dat het voor het imago van Amerika zeer belangrijk is dat het gevangenenkamp in Guantanamo gesloten wordt. En ook nu weer hebben we kunnen lezen over muiterij onder de gevangenen in Abu Ghraib. Deze beide kampen moeten, net als andere illegale kampen in de wereld, dringend gesloten worden, daar ze een schandvlek voor de Verenigde Staten zijn en in strijd met hun normen en waarden.
Als we armoede willen bestrijden, is het mijns inziens van bijzonder groot belang dat wij niet opnieuw verwikkeld raken in een wedloop in bewapeningsinvesteringen. Wij moeten voorkomen dat onze tijd gekenmerkt wordt door nieuwe records bij de begrotingsuitgaven voor bewapening, en er alles aan doen onze verantwoordelijkheden wereldwijd na te komen. 
Vittorio Agnoletto,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het lijkt me dat het verslag van de Raad en het verslag van de Commissie, en trouwens ook de ontwerpresolutie die door de meerderheid van de fracties is ingediend, allemaal tot doel hebben om kost wat kost een convergentie met de Verenigde Staten te bewerkstelligen. Zelfs principes die sinds jaar en dag de grondslag van de Europese Unie vormen, moeten daarvoor wijken.
Ik denk bijvoorbeeld aan de eerbiediging van de mensenrechten: de gebeurtenissen rondom Guantanamo zijn geen geïsoleerd geval, zoals blijkt uit bijvoorbeeld de situatie rondom Abu Ghraib, waarover absoluut niemand heeft gesproken. Dat blijkt ook uit de kidnapping van vrije burgers door Amerikaanse geheime diensten op het grondgebied van de Europese Unie. Dit is gedocumenteerd in de grote Europese kranten, maar wij zien het niet en spreken ons daar op geen enkele wijze over uit. Bovendien is er geen verwijzing naar de veroordeling van de preventieve oorlog, die absoluut haaks staat op het internationaal recht. Ook wordt er met het oog op de opbouw van de transatlantische betrekkingen voortdurend de lof gezongen van iedere vorm van liberalisme. Ik heb zelfs bij monde van de vertegenwoordiger van de Commissie vernomen dat er een voorstel is om op de markt van de transatlantische betrekkingen diensten op te nemen die tot nu toe - en gelukkig maar - uitgesloten waren van de overeenkomsten van de Wereldhandelsorganisatie en momenteel nog worden beschouwd als diensten die toegang verlenen tot rechten, en niet als goederen waarmee winst kan worden gemaakt. 
Bastiaan Belder,
   . - Voorzitter, de Raad kan het weten, het Europees Parlement blijft zich keren tegen zijn voornemen het wapenembargo jegens de Volksrepubliek China op te geven en wel op grond van de mensenrechtensituatie, zie paragraaf 7 van de gezamenlijke ontwerpresolutie. Hoewel ik deze stellingname onderschrijf, is hij veel te beperkt. Zij laat immers het eroderende militaire evenwicht in de staat van Taiwan alsmede de algemene regionale stabiliteit in Oost-Azië compleet buiten beschouwing. Geopolitieke ontwikkelingen die juist de Amerikaanse zorg over een eventuele Europese opheffing van het wapenembargo tegen Peking ingeven.
Mijnheer de Voorzitter, Raad en Commissie, het heeft er alle schijn van dat Brussel omwille van financieel gewin op de korte termijn Washington alleen wil laten opdraaien voor vrede en veiligheid in het Verre Oosten. In dat geval ligt na Irak een nieuwe crisis in de transatlantische betrekkingen spoedig in het verschiet. Naar ik hoop logenstraft de Raad op de EU/VS-top van 20 juni dit sombere scenario. Hoe, door samen met de Amerikanen verantwoordelijkheid te nemen, echte verantwoordelijkheid te nemen voor geopolitieke stabiliteit in Azië. Als China's belangrijkste handelspartner is de Europese Unie dat tenslotte aan haar stand verplicht. 
Marcin Libicki,
   . Mijnheer de Voorzitter, de betrekkingen van de Europese Unie met de Verenigde Staten moeten in de eerste plaats berusten op gezonde economische concurrentie. Economische concurrentie zal de Europese Unie goed doen, mits de Europese economie niet wordt afgeremd door allerhande kunstgrepen op het gebied van sociaal beleid, staatsinterventie en belastingen. Voorts zal onze samenwerking met de Verenigde Staten vruchtbaar zijn wanneer zij zal berusten op een vriendschappelijk buitenlands beleid.
De Verenigde Staten spelen een stabiliserende rol in de wereldpolitiek. Zonder de Verenigde Staten zou de wereld een groot slagveld worden. De anti-Amerikaanse geluiden, die vooral in de Franse politiek vaak te beluisteren zijn, doen de vriendschappelijke betrekkingen met de Verenigde Staten geen goed.
Twee jaar geleden wendde president Chirac zich tot de landen die de Amerikaanse interventie in Irak steunden met de woorden: "Jullie hebben een gelegenheid voorbij laten gaan om te zwijgen". Nu hebben president Chirac en zijn voorganger, de heer Giscard d'Estaing, Europa in verwarring gestort door voor hun beurt te spreken en de Europese Grondwet te steunen. Hierdoor hebben zij de visie van een toekomstig gezamenlijk Europees beleid op de lange baan geschoven. Daarom zeggen wij de president en de voormalige president van Frankrijk vandaag: "Jullie hebben een gelegenheid voorbij laten gaan om te zwijgen" - 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, wij hebben het in het verleden al meermaals gehad over de transatlantische betrekkingen. In januari was er nog een debat, er was ook al een resolutie toen, er is op eind juni een Euro-Atlantische Top in Washington, enzovoort. Dat is allemaal natuurlijk nuttig en interessant, maar wij zitten nog altijd met de situatie dat de transatlantische betrekkingen aan verbetering toe zijn. Dat is in de eerste plaats ook een kwestie van mentaliteitswijziging. Wij zijn het er allemaal mee eens, bijvoorbeeld, dat de strijd tegen het terrorisme enerzijds en het bevorderen van democratie en vrede in de wereld anderzijds, alleen succesvol kunnen zijn door ons partnerschap met de Verenigde Staten te versterken en dat op basis van de westerse waarden die wij samen delen.
Maar als het erop aankomt de principes in de praktijk om te zetten, loopt het wel eens verkeerd. Een perfect voorbeeld is het voornemen van de Europese Raad om het wapenembargo tegen China op te heffen. Het verzet van de Verenigde Staten tegen deze plannen, is volkomen terecht. Het heeft geen enkele zin om lippendienst te bewijzen aan democratisering in de rest van de wereld, als we in de praktijk exact het tegenovergestelde doen door tegemoet te komen aan de wensen van een Chinees regime dat nog altijd even dictatoriaal is als tijdens het onderdrukken van de opstand op het Tiananmen-plein. Wij moeten als Europeaan dus af en toe eens de hand in eigen boezem durven steken.
Ik heb tijdens deze zittingsweek al in meerdere debatten horen verwijzen naar de situatie in Guantanamo Bay. Het is niet aan mij om te ontkennen dat hier een probleem bestaat, maar het constant hameren op deze kwestie legt wel een zekere hypocrisie bloot van onzentwege. Zeker als we de Europese tekortkomingen inzake terrorismebestrijding in beschouwing nemen.
Voorzitter, wij kunnen ons alleen maar verheugen over het positieve verloop van de respectievelijke bezoeken van President Bush en Condoleezza Rice aan Europa. Wij moeten verder gaan in deze richting, maar als we spreken over respect, dan moet dat respect in twee richtingen gaan. 
João de Deus Pinheiro (PPE-DE ).
   - Om te beginnen wil ik mijn felicitaties overbrengen aan de rapporteurs van het verslag aangezien zij geslaagd zijn in de moeilijke taak om een document voor te leggen dat bijzonder nuttig kan zijn voor de Top van Washington van 20 juni.
Verder wil ik hier twee punten nader toelichten. Ten eerste wil ik u op het volgende attenderen. Tijdens de koude oorlog was Europa het toneel van de strategische operaties en werd de dreiging aan beide zijden van de Atlantische oceaan op dezelfde manier ervaren. Het einde van de koude oorlog, de Duitse eenmaking en de elfde september hebben in deze situatie verandering gebracht. Thans spelen de strategische operaties zich op twee verschillende tonelen af, en wordt met name ook de dreiging aan beide zijden van de Atlantische oceaan op een verschillende manier ervaren. Juist omdat de dreiging zo anders ervaren wordt, zijn er ook verschillende strategieën en handelwijzen nodig.
Terwijl wij in Europa gebruik maken van diplomatieke middelen, economische sancties en ook politieke strafmaatregelen in het kader van een multilateraal concept van ‘softpower’, is in de Verenigde Staten sinds 11 september vooral de ‘hardpower’ in zwang. Daar overheerst de unilateralistische visie: ‘samen met de anderen, indien mogelijk; op ons eentje, indien nodig’. Anders gezegd, de opvattingen over en de perceptie van de dreiging aan beide zijden van de Atlantische Oceaan zijn sterk uiteengegroeid.
Op dit moment worden er toenaderingspogingen gedaan. Er wordt geprobeerd om de ‘softpower’ minder ‘soft’ en de ‘hardpower’ minder ‘hard’ te maken. Maar er wordt vooral ook gestreefd naar een gelijkluidende en complementaire perceptie en bestrijding van de dreiging. Dat is de hoofddoelstelling van elke transatlantische top.
Ik wil hier uw aandacht vragen voor een tweede doelstelling, die betrekking heeft op de handel, en behalve het bilaterale niveau ook het gezamenlijke optreden op het gebied van de globalisering en in het kader van de Wereldhandelsorganisatie omvat. Het is volkomen onaanvaardbaar dat in de wereld nog steeds ongestraft sociale en ecologische dumpingpraktijken plaatsvinden die de werkgelegenheid in Europa in gevaar brengen en een duidelijke uiting zijn van oneerlijke concurrentie. De Europese Unie en de Verenigde Staten moeten de handen ineenslaan om dergelijke misstanden te voorkomen. Zo niet, dan zullen voornoemde praktijken vroeg of laat beantwoord worden met een al even meedogenloos protectionisme. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het gaat hier om vooral twee kwesties. Enerzijds is het noodzakelijk dat de Verenigde Staten en Europa de rijkdom die zij hebben gecreëerd, ook gebruiken om de armen in deze wereld te helpen een zelfde welvaartsniveau te bereiken. Ik dacht dat met name het Britse voorzitterschap in de komende tijd hier het een en ander van plan was, en wij kunnen daarbij ook helpen, zelfs indien wij op enkele punten een andere mening zijn toegedaan.
Verder mogen wij niet alleen trots zijn op de democratie en vrijheid die wij in onze landen tot stand hebben gebracht, maar moeten wij deze ontwikkelingsinstrumenten ook anderen aanbieden. Ik gebruik bewust niet het woord “opdringen” maar “aanbieden”, omdat wij dat gedaan hebben in Europa zelf, in Oost-Europa en in de Balkanlanden - die ik met name aanhaal, omdat ik gehoord heb dat er een groep bezoekers uit Macedonië aanwezig is - en omdat wij dat met zekerheid ook willen doen in het Midden-Oosten.
Wij beschouwen het Midden-Oosten immers als een zeer precaire en belangrijke regio. Wij, Amerikanen en Europeanen, zijn het erover eens dat democratie en ontwikkeling - met name vrije ontwikkeling - voor alle burgers noodzakelijk zijn en vrede kunnen brengen. Daarom is het zo belangrijk dat Europa en de VS met elkaar samenwerken. Desalniettemin wil ik nogmaals benadrukken dat het concept moet zijn dat de burgers deze vrijheid en democratie zelf in hun land tot stand brengen, zonder dat deze aan hen worden opgedrongen.
Het is eveneens belangrijk dat wij gezamenlijk een stokje steken - zie bijvoorbeeld Iran - voor het ontstaan van nieuwe gevaren en risico’s. Ook hier pleit ik echter uitdrukkelijk voor de weg van de onderhandelingen en niet van dreigementen. Hopelijk kunnen we via onderhandelingen gezamenlijk succes boeken. 
Nicholson of Winterbourne (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is inderdaad goed te horen dat de Raad en de Commissie zo krachtig het engagement van de Europese Unie voor vernieuwing van de transatlantische samenwerking herbevestigen. Er zijn allerlei werkterreinen waarop de - gedeelde - waarden van beide partners direct samenvallen. De Verenigde Staten van Amerika hebben onlangs het voortouw genomen en openlijk een lans gebroken voor de instelling van een democratie op het Arabische Schiereiland. De Europese Unie heeft het uniek Euromediterraan partnerschap opgezet: een minder opvallende maar diepgaandere inspanning om een bijdrage te leveren aan de verwezenlijking van de rechtsstaat en een op rechten gebaseerde wetgeving in Noord-Afrika en het oostelijk deel van het Middellandse-Zeegebied.
Een dialoog tussen deze twee hoofdspelers volstaat evenwel niet. Onze wereld wordt verscheurd door conflicten en geteisterd door onveiligheid: van massavernietigingswapens - die helaas bestaan - tot het steeds weer plegen van genocide in verschillende landen. Onze burgers en de burgers van de wereld verkeren in gevaar. Volledige samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika, alsook met andere belangrijke democratieën zoals India, is een voorwaarde voor vrede. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   - Dames en heren, terrorisme, terrorisme en nog eens terrorisme, democratie en gemeenschappelijke waarden; het zijn altijd dezelfde frasen die wij horen in verband met onze , die ons observeert vanaf de andere kant van de Atlantische Oceaan en vanuit de ruimte, die ons in de gaten houdt vanuit bases in Duitsland, Italië, Hongarije en Turkije, vanuit Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen, vanuit atoomonderzeeërs, vanuit onbemande vliegtuigen, en wie weet waarvandaan nog meer. Wij moeten daarom gaan werken aan een resolutie over op wederzijds voordeel gegrondveste, evenwichtige en toekomstgerichte betrekkingen.
Wij moeten hierbij echter op onze hoede zijn voor gevoelige onderwerpen. Onmenselijke en vernederende omstandigheden in bepaalde Amerikaanse gevangenissen moeten geheim worden gehouden. Het is van essentieel belang dat luidkeels wordt verkondigd dat men wil samenwerken in de oorlog tegen terrorisme en bioterrorisme en dat wordt geprobeerd de financieringsbronnen van het terrorisme bloot te leggen. Wat vermelden wij echter niet in onze resolutie? De bronnen van de moderne wapens van terroristische organisaties, de samenwerking bij het uitbannen van kernwapens uit het Midden-Oosten en de beëindiging van de steun voor terroristen in Centraal-Azië, de Kaukasus en West- en Centraal-Afrika. Het is zeker niet eenvoudig om je denkbeelden openhartig en duidelijk over te brengen op een sterkere partner. Wij mogen echter wel kritiek leveren op Turkije en Rusland, en misschien zelfs op Bangladesh.
U zult er ongetwijfeld van op de hoogte zijn dat alfabetisme en algemene ziektekostenverzekering tot de waarden van de Europese beschaving behoren. Wat spijtig nu dat onze partner deze waarden niet erkent. Wie van u, dames en heren, zal voorstellen deze gemeenschappelijke waarden in de volgende resolutie aan de orde te stellen? Wist u dan niet dat miljoenen mensen aan de andere kant van de grote plas analfabeet zijn, en dat de invoering van een algemene ziektekostenverzekering daar nog altijd op zich laat wachten? Onderzoek naar het publieke domein heeft uitgewezen dat thermonucleaire fusie een normale taak is voor een beschaving, een taak waarvan wij ons gezamenlijk moeten kwijten. Aangezien wij bondgenoten zijn moeten we er niet voor terugdeinzen om onze partner te wijzen op deze verantwoordelijkheden en hem aanmoedigen om oplossingen te vinden. 
Adam Jerzy Bielan (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, de recente zestigste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog herinnerde ons aan de historische betekenis van de steun van de Verenigde Staten. Zonder deze steun had het economisch en militair zwakke Europa de nazi’s niet op de knieën kunnen dwingen, noch tenminste gedeeltelijk de communistische dictatuur kunnen afwenden.
Zonder de militaire en politieke samenwerking met de Verenigde Staten kan de Europese Unie vandaag niet instaan voor haar eigen veiligheid. De uitstekende voorbeelden van de vereniging van krachten die wij in de jaren ’90 hebben gezien in Irak, in Bosnië, in Kosovo en recenter in Afghanistan, tonen de weg voor onze militaire en politieke samenwerking in de toekomst. Het belang van deze samenwerking komt met name in Midden- en Oost-Europa duidelijk aan het licht. De uitbreiding van de NAVO laat zien dat dit gebied als een geloofwaardige partner wordt beschouwd.
Het gevoel van veiligheid is van bijzonder belang voor landen met zo buitengewoon negatieve historische ervaringen als Estland, Letland, Litouwen of Polen, die gedurende decennia verschrikkelijk hebben geleden en hun soevereiniteit kwijt waren, omdat zij niet over een partner beschikten die er niet voor terugschrok zijn verplichtingen als bondgenoot na te komen.
Binnen de harmonische politieke samenwerking vormt de economische samenwerking uiteraard een essentieel element. Het voorkomen van een economische oorlog met de Verenigde Staten is voor Europa van levensbelang. Wij zijn vandaag immers de grootste handelspartners in de wereld. Dit is dan ook waar het Europees Parlement zich met het oog op de top in juni voor moet inzetten. Wij moeten een duidelijke boodschap uitzenden dat ons beleid wordt gesteund door geloofwaardige partners die onze waarden delen. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet ingaan op het analfabetisme in de Verenigde Staten, zoals de heer Kohlíček heeft gedaan, noch op het feit dat het land op sommige gebieden een dubieuze reputatie geniet. Ik wil erop wijzen dat Europa en Amerika een familie vormen. Meningsverschillen komen binnen een familie vaak voor, maar families moeten solidair zijn. Met betrekking tot Irak kunnen wij van mening verschillen en dat doen wij ook, maar wij blijven strategische partners.
Anti-Amerikaanse hysterie is niet in het belang van Europa. Evenmin is het in het belang van de Verenigde Staten om Europa als het kleine broertje te behandelen. Wij hebben vandaag de dag twee gezamenlijke opgaven: enerzijds de strijd tegen het terrorisme en anderzijds een vreedzame oplossing in het Midden-Oosten. Wij mogen niet vergeten dat in de luwte van de bizarre rivaliteit tussen de Verenigde Staten en Europa de politieke en economische macht van Azië groeit. Laten wij hieruit de volgende conclusie trekken: in plaats van een zinloze economische oorlog te voeren moeten wij nauw samenwerken. Ondanks onze gerechtvaardigde bezwaren tegen het economische perfectionisme van de Verenigde Staten moeten wij op economisch gebied flexibeler zijn.
Laten wij niet vergeten dat andere continenten in hun vuistje lachen als wij conflicten hebben. Ik denk dat de nieuwe lidstaten van de Europese Unie waaronder mijn land, Polen, dit inzien. 
James Elles (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, sinds het bezoek van George W. Bush aan Brussel een paar maanden geleden is de sfeer aanzienlijk veranderd. Het is echter opvallend dat dit door de internationale pers nog niet wordt onderkend. Het zou een goede zaak zijn, mijnheer de fungerend voorzitter, als u - wanneer u met de Commissie in Washington bent - duidelijk zou kunnen maken dat wij concrete vooruitgang kunnen boeken in de betrekkingen tussen de VS en de EU. Uiteraard staat er een groot scala aan politieke en veiligheidskwesties op de agenda, en u heeft daar ook al naar verwezen. Het gaat daarbij met name om de politieke uitdagingen op het gebied van democratie, mensenrechten en rechtsstaat. Het zou prettig zijn, mijnheer de fungerend voorzitter, als u naar mijn betoog zou willen luisteren, want ik wil ook graag uw aandacht vragen voor een speciaal onderwerp op economisch gebied. De betrekkingen tussen de VS en de EU moeten namelijk op basis van economische uitgangspunten een nieuwe impuls krijgen. Het bedrijfsleven zou graag zien dat de resterende handels- en investeringsbelemmeringen werden verwijderd. Uit een rapport van de OESO, dat vorige week is gepubliceerd, blijkt in dit verband dat - indien wij voor groei kiezen en die belemmeringen inderdaad verwijderen - het BBP per hoofd van de bevolking in Europa met 2 tot 3 procent kan toenemen.
Ik ben er dan ook voorstander van dat er op de komende top een ambitieuze agenda wordt gehanteerd. Wij hebben niet alleen behoefte aan een visie over de wijze waarop de nog bestaande obstakels verminderd en verwijderd kunnen worden, maar wij hebben ook een routekaart en een duidelijk tijdschema nodig om dat doel te verwezenlijken. Op die manier kunnen wij onze economieën stimuleren én de betrekkingen tussen Europa en Amerika verbeteren. Om dat te bereiken heeft u ook de medewerking van dit Parlement nodig. U heeft gesproken over de samenwerking tussen dit Parlement en het Amerikaanse Congres, over de grote steun in dit Parlement voor dit initiatief en over een breder partnerschapskader tussen de Verenigde Staten en Europa.
Het is thans uw taak, de taak van de heer Juncker, als fungerend voorzitter van de Raad, en de taak van de heer Barroso om het voortouw te nemen en ervoor te zorgen dat wij deze kans op betere betrekkingen tussen Europa en Amerika niet voorbij laten gaan. Betere betrekkingen hebben namelijk niet alleen een gunstig bilateraal effect, maar bieden ons ook de mogelijkheid om de multilaterale mondiale problemen effectiever op te lossen. Zonder solide betrekkingen tussen de VS en de EU zijn wij daartoe niet in staat. 
Erika Mann (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil meteen doorgaan met het punt dat de heer Elles aankaartte en mijn collega, de heer Swoboda, noemde. Inderdaad dragen zowel Europa als de Verenigde Staten een grote verantwoordelijkheid op wereldniveau en kunnen de andere landen, die het niet zo goed hebben, alleen in de wereldeconomie worden geïntegreerd als beide zich hier gezamenlijk voor inzetten.
De Commissie, die ik uitdrukkelijk wil gelukwensen met haar verklaring, heeft een moedige stap gezet. We hebben een moeilijke politieke fase achter de rug en het was lange tijd onduidelijk wat we eigenlijk in de voorbereidingen op deze top zouden kunnen bereiken. Er zijn allerlei schriftelijke en mondelinge verklaringen afgelegd en daarmee komen wij een stap verder. Ik doel hierbij met name op de voorstellen voor samenwerking bij de onderhandelingen over specifieke overeenkomsten, op het gebied van de nieuwe technologieën en met name op het gebied van onderzoek en veiligheid.
Dit zijn allemaal terechte en belangrijke punten. Ik ben bijzonder verheugd dat de Commissie voor het eerst de term “transatlantische markt” heeft durven te gebruiken en daarvoor ook een omschrijving heeft gevonden, zij het dan een nog enigszins cryptisch omschrijving. Daarmee is zij echter de juiste weg ingeslagen. Het Parlement heeft hier in zijn resoluties meermaals op aangedrongen. Wij doen er goed aan de realiteit te erkennen van hetgeen wij nu hebben, namelijk een geïntegreerde markt. De heer Elles heeft het onderzoek van de OESO genoemd. Daarin wordt niet alleen gezegd dat wij groei kunnen realiseren door de integratie van de markt binnen Europa verder te ontwikkelen - waar overigens Europa volgens het onderzoek meer profijt van zou trekken dan de Verenigde Staten - maar ook dat wij dat tevens in de rest van de wereld moeten doen. En dat is een zeer belangrijk punt! Als wij daarvan profiteren, zullen de andere landen daar eveneens van profiteren. Daarom moeten wij zorgvuldig nota nemen van dit onderzoek.
Ik wil de Commissie evenwel uitdrukkelijk gelukwensen met dit onderzoek, waartoe zij opdracht heeft gegeven. Dit is goed gelukt en zal ons zeker verder op weg helpen.
Tot slot nog het volgende: de Commissie heeft een voorstel van het Parlement overgenomen, namelijk een voorstel tot nauwere samenwerking op het gebied van parlementaire uitwisseling. Collega Jonathan Evans zal hier later nog op terugkomen. Dit is een belangrijk thema en ik stel voor dat wij alle voorstellen die de Commissie doet en die hopelijk worden overgenomen tijdens de top, in het kader van de parlementaire uitwisseling nader besproken zullen worden. 
Bogdan Klich (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, wij zijn getuige van een werkelijke verbetering in de samenwerking tussen Europa en de Verenigde Staten. Dit is goed nieuws voor de vrienden van de Verenigde Staten in Europa. Ik hoop dat wij steeds meer van dergelijke goede berichten zullen horen.
Er zijn echter nog obstakels die uit de weg moeten worden geruimd. Een van de belangrijkste obstakels waar wij thans mee te maken hebben, zijn de beperkingen die worden opgelegd aan de toegang tot de Verenigde Staten van burgers uit bepaalde EU-lidstaten, dat wil zeggen visumbeperkingen. Velen in Europa beschouwen dergelijke praktijken als discriminatie, niet in de laatste plaats omdat zij neerkomen op ongelijke behandeling van de EU-lidstaten. Dit is vooral de zienswijze in landen zoals mijn land, Polen, en andere Midden-Europese landen waarvan de burgers een visum nodig hebben om naar de Verenigde Staten te mogen reizen.
Voorts wil ik het Parlement erop wijzen dat het visumbeleid van de Europese Unie door de wijzigingen die wij onlangs hebben doorgevoerd in het wederkerigheidsmechanisme, op communautair niveau wordt gecoördineerd. Thans besluit de Commissie, niet de lidstaten of de Raad, over het opleggen van sancties aan derde landen. Het is daarom ook de plicht van de Commissie om te garanderen dat alle burgers en alle EU-lidstaten dezelfde rechten genieten. Ik hoop dat dit vraagstuk tijdens de komende topontmoeting aan bod zal komen.
Het tweede punt dat ik aan de orde wil stellen betreft de noodzaak tot samenwerking ten behoeve van de democratie en de mensenrechten, in het bijzonder in de landen van de voormalige Sovjet-Unie. Europa en de Verenigde Staten moeten hier met één stem spreken zoals het geval was tijdens de oranje revolutie of bij de recente verklaring van Condoleezza Rice en de heer Solana over de steun aan de Wit-Russische oppositie. Woorden volstaan echter niet. Ook gezamenlijke actie is geboden. Het is betreurenswaardig dat Europa als het erop aankomt achter de Verenigde Staten aanhinkt. Wij zijn minder flexibel dan de Amerikanen en wij handelen te langzaam en te bureaucratisch. Dit geldt met name voor de Commissie.
Volgens mij moeten wij eraan werken dat de Europese Unie en de Verenigde Staten met één stem spreken en gezamenlijk optreden ter bevordering van de democratie en de rechten van de mens. 
Józef Pinior (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, een van de belangrijkste aspecten van de transatlantische betrekkingen is de samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten voor de bevordering van de democratie en de mensenrechten in de wereld. De opkomst van de democratie in Oost-Europa, het Midden-Oosten, de Kaukasus, Centraal-Azië en Afrika laat zien dat de Europese Unie en de Verenigde Staten hun optreden moeten coördineren als het gaat om de bevordering van de democratische waarden, de waarneming bij vrije verkiezingen, de bevordering van de oprichting van politieke partijen, vakbonden en onafhankelijke maatschappelijke organisaties en de verdediging van de mediavrijheid.
In het tijdperk van de globalisering hebben wij een nieuwe visie nodig op de internationale politieke orde, een visie gebaseerd op democratie en mensenrechten. De Verenigde Staten en Europa moeten er nu op toezien dat de genociden en etnische zuiveringen die zich voor het oog van de wereld hebben afgespeeld, zich niet herhalen.
Hiervoor is een nieuwe overeenkomst nodig. Deze moet gericht zijn op een nauwere samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, om vrijheid, vrede en veiligheid te bevorderen en, indien nodig, gezamenlijk preventief op te treden teneinde humanitaire en milieurampen af te wenden. 

Benoît Hamon (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in onze resolutie wordt verwezen naar de millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties. De Verenigde Staten en de Europese Unie dragen een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de tenuitvoerlegging van dit cruciale programma ter vermindering van de armoede in de wereld.
De leiding over de instellingen van Bretton Woods is immers in handen van de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie. De gedeelde verantwoordelijkheid waarop ik doel, ligt besloten in die traditie, in de stilzwijgende afspraak dat de Europeanen de leiding over het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Amerikanen de leiding over de Wereldbank toekomt.
U weet dat het IMF oorspronkelijk is opgericht om de stabiliteit van het internationale monetaire stelsel te waarborgen. Vandaag de dag heeft deze instelling echter een heel andere rol. Alle ontwikkelingslanden zijn van de financiering door en de welwillendheid van het IMF afhankelijk voor het verkrijgen van de leningen die ze nodig hebben om tot duurzame ontwikkeling te komen. Wij mogen onze ogen niet sluiten voor de povere resultaten die dat beleid heeft opgeleverd. Niet alleen is het IMF deels in gebreke gebleven bij het vervullen van zijn hoofdtaak, het houden van toezicht op de economische stabiliteit in de wereld, in die zin dat het fonds verschillende financiële crises op regionaal of internationaal niveau niet heeft voorkomen, als het al niet tot het ontstaan ervan heeft bijgedragen, maar ook moeten we met de Verenigde Staten nog eens heel goed kijken naar de negatieve gevolgen van de uit de overeenkomst van Washington voortvloeiende tegenprestaties die het IMF eist van de landen die bij het fonds aankloppen voor steun.
Tot slot dient in het kader van de algehele hervorming van het multilaterale stelsel binnen de transatlantische dialoog een begin gemaakt te worden met het debat over de terugkeer van de instellingen van Bretton Woods naar het systeem van de Verenigde Naties. 
Nicolas Schmit,
   - Mijnheer de Voorzitter, dit debat heeft aangetoond dat de uitdagingen waaraan de Verenigde Staten en de Europese Unie gezamenlijk en in onderlinge verbondenheid het hoofd moeten bieden, bepaald niet gering in aantal zijn. Wij weten ook dat het vaststellen van beter gecoördineerde standpunten nog heel wat problemen oplevert. U hebt gehoord wat die problemen zijn.
Wat de opwarming van de aarde betreft, blijven we sterk met elkaar van mening verschillen, en wij weten dat er zonder de Verenigde Staten geen vervolg op het Protocol van Kyoto zal komen. Dit is dus een terrein waarop nog het nodige te bespreken valt met de Amerikanen, die we ertoe moeten zien over te halen zich eindelijk aan te sluiten bij de multilaterale aanpak inzake klimaatverandering.
Een andere netelige kwestie is de hervorming van het systeem van de Verenigde Naties. Zonder de steun van de Amerikanen is een substantiële hervorming van de VN uitgesloten. Wat het ontwikkelingsbeleid betreft - genoemd in samenhang met de instellingen van Bretton Woods - kunnen Amerika en Europa samen zorgen voor een echte koerswijziging in de richting van de millenniumdoelstellingen, om zo een nieuw momentum te creëren. Op al die gebieden is er nog heel veel te doen.
Aanzienlijke vooruitgang daarentegen is er geboekt bij het beheer van de grote crises en conflicten in de wereld: het Midden-Oosten, Iran en Soedan. Die vooruitgang is er gekomen dankzij het feit dat Europa en de Verenigde Staten samen in actie zijn gekomen om oplossingen te vinden. Verschillende sprekers hebben opgemerkt dat er desondanks wellicht nagedacht zou moeten worden over een verdere ontwikkeling van het kader voor de transatlantische betrekkingen. Het is inderdaad wat vreemd dat twee partners die in principe zo dicht bij elkaar staan, niet beschikken over een samenwerkingskader en hun betrekkingen en hun samenwerking baseren op niet meer dan een verklaring. Is de reden misschien juist het feit dat ze zo dicht bij elkaar staan? Misschien is dat wel de vraag waarover nagedacht zou moeten worden. Hoe dan ook, ik denk dat we de komende jaren serieus stil moeten staan bij de vraag of het niet tijd wordt voor een nauwer omlijnd, duidelijker kader voor de transatlantische betrekkingen.
Uit uw discussies hier is in ieder geval gebleken dat de aanstaande top een belangrijke bijeenkomst is, een bijeenkomst die moet leiden tot consolidatie van de reeds gemaakte vorderingen en de weg vrij moet maken voor een verdere ontwikkeling van onze betrekkingen op die terreinen waar het ons nog niet gelukt is een gemeenschappelijke basis te vinden, een bijeenkomst ook waarmee de verbetering van de transatlantische betrekkingen, zoals die zich sinds het begin van het jaar aftekent, kracht bijgezet moet worden. Het Luxemburgse voorzitterschap hecht in ieder geval veel belang aan deze topbijeenkomst, die wij tot een succes willen maken, een succes voor Europa, want het is van belang dat Europa de Amerikanen laat zien dat het wel degelijk nog daadkracht heeft en dat we ondanks de interne problemen nog steeds slagvaardig kunnen optreden op extern gebied. 
Joe Borg,
   Mijnheer de Voorzitter, zoals ik al eerder heb gezegd is er aan beide zijden van de Atlantische Oceaan hernieuwde belangstelling voor het verbeteren van de betrekkingen tussen de VS en de EU.
Op politiek gebied wordt er bijvoorbeeld samengewerkt met betrekking tot Irak, Iran, Soedan, de Zuidelijke Kaukasus, Centraal-Azië en Wit-Rusland, en dan laat ik het Midden-Oosten in ruime zin en het Middellandse-Zeegebied nog even buiten beschouwing.
Op economisch gebied is al veel bereikt, maar het is duidelijk dat er nog meer gedaan kan worden, en wij werken er nu samen met de VS aan om dat te bewerkstelligen. Het klopt dat er problemen zijn wat de handel betreft, maar het klopt ook dat wij hopen onze problemen vaker via de dialoog op te lossen.
Met betrekking tot de Boeing/Airbus-kwestie is het betreurenswaardig dat de Verenigde Staten vorige week besloten hebben om de onderhandelingstafel te verlaten en een formele procedure voor geschillenbeslechting bij de Wereldhandelorganisatie (WTO) in gang te zetten vanwege de vermeende subsidies aan Airbus. Wij hebben op onze beurt de WTO ingeschakeld in verband met de subsidies aan Boeing. Sinds zijn aantreden in november vorig jaar geeft commissaris Mandelson er de voorkeur aan om het geschil via onderhandelingen op te lossen. Ook na de uitspraken van de WTO is het nog steeds mogelijk om uiteindelijk via onderhandelingen tot een oplossing te komen, maar op dit moment moet de Commissie de belangen van Airbus tegen die van Boeing in bescherming nemen. Ondanks de betreurenswaardige escalatie van dit geschil vertrouw ik erop dat de recente ontwikkelingen geen negatieve invloed op onze bilaterale en multilaterale samenwerking zullen hebben.
Wat de veiligheidsmaatregelen betreft, hebben zowel de EU als de VS veel stappen ondernomen om voor een grotere veiligheid te zorgen. Wij moeten de invloed van die maatregelen op de handel en het reizen echter wel minimaliseren door mondiale veiligheidsnormen te ontwikkelen en de samenwerking op douanegebied te verbeteren.
Ik zou in dat verband graag mevrouw Mann willen bedanken voor haar expliciete steun aan de mededeling van de Commissie en aan de studie naar de betrekkingen tussen de EU en de VS, die in onze opdracht is uitgevoerd.
Met betrekking tot de herhaalde oproep om de transatlantische markt te voltooien tot uiterlijk 2015, is de Commissie het volledig eens met de doelstelling om de reeds bestaande, florerende bilaterale economische betrekkingen tussen de VS en de EU te intensiveren. Uit het transatlantische economische partnerschap van 1998 en de positieve economische agenda van 2002 blijkt dat de Commissie ook inderdaad naar verwezenlijking van die doelstelling streeft. In de praktijk blijkt dit uit het opsporen en mogelijk verwijderen van obstakels - met name in de regelgeving - en het waarborgen van een soepel functioneren van onze betrekkingen. Ook de onlangs gepubliceerde mededeling is gericht op het bevorderen van de handel tussen de VS en de EU en op wederzijdse investeringen. Via het instellen van een samenwerkingsforum voor wet- en regelgeving, zoals in de mededeling is voorzien, dienen de obstakels op reguleringsgebied verwijderd te worden. De transatlantische markt is inmiddels al een economische realiteit, aangezien het uit de weg ruimen van handels- en investeringsbelemmeringen een cumulatief proces is en wij al stappen in die richting hebben ondernomen.
Wat de mondialisering betreft, zijn wij van plan om tijdens de EU/VS-top toezeggingen te doen voor afronding van de agenda van de Ontwikkelingsronde van Doha binnen de komende twaalf maanden.
Met betrekking tot de burgers van de tien lidstaten die niet van het Amerikaanse profiteren, kan ik u de verzekering geven dat wij er bij de VS op alle niveaus op aandringen dat Amerika recht doet aan de nieuwe economische, sociale en politieke realiteit in de tien lidstaten die vorig jaar tot de Europese Unie zijn toegetreden. Deze tien lidstaten dienen op dezelfde manier behandeld te worden als de overige lidstaten.
In dit verband zijn wij verheugd over de nieuwe routekaart van de VS voor visa voor Poolse burgers en over het voornemen om dit programma ook toe te passen op de andere lidstaten die tijdens de laatste uitbreiding zijn toegetreden. Dat is een belangrijke stap in de goede richting.
Met het oog op klimaatverandering onderhandelen wij met de VS over een milieuverklaring. Wij zouden graag zien dat de VS zich overtuigend verbond tot medewerking aan een internationale regelgeving voor klimaatverandering op lange termijn, voor de periode na 2012. Om dat te bereiken, zullen wij trachten om de milieudialoog tussen de VS en de EU op hoog niveau weer nieuw leven in te blazen.
Met betrekking tot uw verzoek om een partnerschapsovereenkomst tussen de VS en de EU, moet ik toegeven dat wij onze betrekkingen met de meeste landen buiten de EU weliswaar in verdragsteksten hebben verankerd, maar dat wij niet beschikken over een dergelijke overeenkomst met onze belangrijkste partner. Omdat er sprake is van een solide samenwerking, zien wij de noodzaak van een transatlantische overeenkomst echter niet in. Daarvoor zouden namelijk langdurige onderhandelingen nodig zijn, terwijl er in de praktijk eigenlijk weinig zou veranderen. Daarbij moet ook onderstreept worden dat de transatlantische problemen in het verleden van politieke en niet van institutionele aard waren. Het ontwikkelen en verdedigen van consequente standpunten van de EU ten opzichte van de VS is ook niet afhankelijk van de aanwezigheid van een verdragstechnische onderbouwing.
Dat gezegd hebbende, is het wel absoluut noodzakelijk dat wij de bestaande onderbouwing herzien en dat wij de transatlantische agenda van 1995 tegen het licht houden en moderniseren zodat deze op de huidige omstandigheden berekend is.
Tot slot zou ik nog een keer willen benadrukken dat u allen belangrijke spelers in deze strategische alliantie bent en dat wij op uw steun rekenen bij de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijk agenda. In de mededeling wordt ook voorgesteld om een transatlantische vergadering bijeen te roepen. Een dergelijke vergadering zou bijvoorbeeld in het kader van de VS/EU-top gehouden kunnen worden. 
De Voorzitter. 
   - Ik heb overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement vijf ontwerpresoluties(1) ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter. 
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in Oezbekistan. 
Nicolas Schmit,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de situatie in Oezbekistan blijft zeer ernstig, nu president Karimov zich blijft verzetten tegen een internationaal onderzoek naar de tragische gebeurtenissen die zich recentelijk hebben voorgedaan. Volgens verschillende verslagen houden zich nog altijd meer dan vijfhonderd Oezbeekse vluchtelingen schuil in Kirgizië. 
Vooralsnog zijn de inspanningen van de Europese Unie gericht op twee doelstellingen: president Karimov onder druk zetten om hem ertoe te bewegen toestemming te geven voor een internationaal onderzoek, en de vluchtelingen in Kirgizië hulp bieden. Op langere termijn moet het doel echter zeker ook zijn de democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten in de regio te bevorderen en de voortgang van het proces van interne hervormingen in Oezbekistan te waarborgen.
Op 14 mei 2005, meteen na de gebeurtenissen in Andijan, heeft het voorzitterschap een verklaring gepubliceerd waarin het zijn ernstige bezorgdheid uit over de gang van zaken en de partijen oproept af te zien van het gebruik van geweld en te zoeken naar een vreedzame oplossing. De Raad heeft de ontwikkelingen in Oezbekistan nauwlettend gevolgd en deze kwestie op het hoogste niveau besproken. Op 23 mei 2005 heeft hij conclusies aangenomen over de situatie in het oosten van Oezbekistan. Deze conclusies houden een dringende, duidelijke en pertinente boodschap in voor de Oezbeekse autoriteiten. De Raad uit zijn ernstige ongerustheid over de recente ontwikkelingen in het oosten van Oezbekistan en veroordeelt met klem het gebruik van buitensporig en onevenredig geweld waaraan de Oezbeekse veiligheidstroepen zich schuldig gemaakt zouden hebben.
Voorts dringt de Raad er bij de Oezbeekse autoriteiten dringend op aan hun internationale verbintenissen inzake de democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten na te komen. Ook roept hij ze op humanitaire en andere relevante internationale organisaties onmiddellijk onbelemmerde toegang te verlenen tot het gebied in kwestie. Daarnaast onderstreept de Raad de noodzaak de dieper liggende oorzaken van de instabiliteit in het land aan te pakken via ingrijpende interne hervormingen, die de Oezbeekse autoriteiten moeten doorvoeren. De Raad zal met de OVSE en andere relevante internationale actoren, zoals de Russische Federatie en de Verenigde Staten, overleg plegen om deze hervormingen daadwerkelijk te steunen.
De boodschap van de Raad aan het adres van de Oezbeekse autoriteiten is dus duidelijk: wij zijn bereid u bijstand te verlenen, maar alleen als alles gedaan wordt om een vreedzame en duurzame oplossing voor de huidige situatie te vinden en als de nodige interne hervormingen doorgevoerd worden, waarmee de fundamentele oorzaken van de instabiliteit in het land aangepakt worden. Op 1 juni 2005 heeft het lokale Britse voorzitterschap in Tasjkent een demarche ondernomen bij de Oezbeekse minister van Buitenlandse Zaken, de heer Ganiev. Doel was hem te verzoeken er bij de Oezbeekse autoriteiten op aan te dringen het negatieve standpunt inzake de instelling van een onafhankelijk internationaal onderzoek te heroverwegen, alsook hem te wijzen op de internationale verplichtingen van het land. De Oezbeekse autoriteiten hebben de in Tasjkent residerende ambassadeurs van de Unie uitgenodigd het nationale onderzoek inzake de gebeurtenissen in Andijan - uitgevoerd door de Oezbeekse procureur-generaal en het nationale parlement - als waarnemers te volgen, maar dat is geen reëel, aanvaardbaar alternatief voor een onafhankelijk internationaal onderzoek. De secretaris-generaal/hoge vertegenwoordiger, de heer Solana, achtte het van belang zijn persoonlijke vertegenwoordiger voor de mensenrechten, de heer Matthiessen, naar Kirgizië en Oezbekistan af te laten reizen, maar dit bezoek heeft niet plaats kunnen vinden, omdat de Oezbeekse autoriteiten geweigerd hebben een visum te verlenen. De Raad beschouwt deze episode als een uiterst teleurstellende, om niet te zeggen verontrustende ontwikkeling in de betrekkingen tussen de Europese Unie en Oezbekistan.
Hoewel president Karimov vooralsnog blijft weigeren in te stemmen met de uitvoering op korte termijn van een onafhankelijk internationaal onderzoek naar de gebeurtenissen in Andijan, zal de Raad zijn inspanningen in dit verband voortzetten, en met de OVSE, de VN en andere relevante internationale organisaties de operationele modaliteiten voor een dergelijk onderzoek coördineren, voor het geval de Oezbeekse autoriteiten op hun besluit terugkomen. Afhankelijk van de reactie van de Oezbeekse autoriteiten en de resultaten van een eventueel onderzoek zal de Raad passende maatregelen treffen. 
Joe Borg,
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie onderschrijft de verklaring van de Raad volledig, omdat daarin duidelijk en ondubbelzinnig onze bezorgdheid over de recente gebeurtenissen in Oezbekistan tot uiting komt. Wij zijn geschokt door het verschrikkelijke verlies aan mensenlevens. Wij zijn bezorgd over de mensen die het geweld willen ontlopen en naar Kirgizië vluchten. Tot slot zijn wij ook bezorgd over het gerapporteerde buitensporige en disproportionele gebruik van geweld door de Oezbeekse veiligheidstroepen.
De Commissie is van mening dat Oezbekistan dringend naar een vreedzame en duurzame oplossing van de huidige situatie dient te streven. De Commissie heeft kennis genomen van het voorstel van de Oezbeekse autoriteiten in verband met het internationale onderzoek, zoals vervat in de brief van 31 mei van president Karimov aan de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice. Commissaris Ferrero-Waldner heeft ook een exemplaar van deze brief ontvangen. Het is van essentieel belang dat de Oezbeekse autoriteiten onverwijld toestemming geven voor een onafhankelijk internationaal onderzoek naar de recente gebeurtenissen. De Commissie acht het ook van belang dat de dialoog in stand wordt gehouden en dat diplomatieke vertegenwoordigers de mogelijkheid blijven houden om met Oezbekistan te communiceren.
De Commissie was overigens zelfs al voor de schokkende recente gebeurtenissen bezig met het verstevigen van het fragiele hervormingsproces in Oezbekistan. Wij moeten uiteraard reëel zijn over wat wij uiteindelijk kunnen bereiken, maar naar mijn idee is het van cruciaal belang dat met bijvoorbeeld het Oezbeekse parlement een samenwerking tot stand wordt gebracht voor het tot stand brengen van een moderne wetgevende macht en de verbetering van het lot van de Oezbeekse bevolking.
Wat wij de afgelopen weken in Oezbekistan, na de gebeurtenissen in Andijan, hebben gezien - niet alleen het verschrikkelijke verlies aan mensenlevens, maar ook de reactie van de autoriteiten op de internationale kritiek en de berichten over de strafexpeditie tegen belangengroepen en activisten voor de mensenrechten - onderstreept nog eens hoe belangrijk het is dat het hervormingsproces niet tot stilstand komt. Het is nu het slechtst denkbare moment om ons terug te trekken en het land te isoleren. Dat betekent echter niet dat het nu weer is.
De Commissie heeft inmiddels al een officiële delegatie naar Oezbekistan gestuurd om te onderzoeken wat wij nog meer kunnen doen om de hervormingen te ondersteunen en de leefomstandigheden in de Ferganavallei te verbeteren. Dat laatste is van groot belang. In de komende weken zullen wij onze voorstellen afronden voor de maatregelen die in het kader van het TACIS-programma ten uitvoer kunnen worden gelegd. Het bestaande programma voor de armoedebestrijding bestrijkt alledrie de landen waarin de Ferganavallei is gelegen, namelijk Oezbekistan, Kirgizië en Tadzjikistan. Er is nog wat ruimte binnen de aanwezige middelen om meer actie te ondernemen en de Commissie is vastbesloten om deze kans ook te benutten.
In de tussentijd zullen wij onze activiteiten in het kader van het TACIS-programma voor technische bijstand voortzetten om sociale en economische hervormingen te bewerkstelligen, zowel op het niveau van de overheid als van de maatschappelijke basisorganisaties.
Wij blijven aansturen op een volledig onafhankelijk onderzoek naar de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden, maar wij mogen ook niet uit het oog verliezen hoe de betrokkenen bij deze rebellie behandeld zullen worden. Het is duidelijk dat de autoriteiten elke vorm van betrokkenheid als een strafbaar feit zullen aanmerken. In dit verband bestudeert de Commissie een scala aan projecten, inclusief projecten voor het verbeteren van het gevangenisbeheer en de behandeling van gedetineerden.
De Commissie is vol lof over de samenwerking tussen de autoriteiten in Kirgizië - die met een zeer problematische humanitaire situatie zijn geconfronteerd - en de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties. Wij zijn dan ook blij met het recente besluit om de asielzoekers - op dit moment zijn het er 475 - op een andere locatie buiten de grensregio onder te brengen. 
Albert Jan Maat,
   . - Voorzitter, ik verwelkom de reactie van het Raadsvoorzitterschap en Commissaris Borg met betrekking tot het feit dat zij meer politieke druk willen uitoefenen op de regering in Oezbekistan en ook dat men gerichte hulp wil geven aan de vluchtelingen uit Oezbekistan. Dat kan niet verhelen dat de explosie van geweld en de opstand in Oezbekistan het gevolg zijn van een mix van extreme armoede, zware politieke repressie van de staat en moslimfundamentalisme. De brute wijze waarop de Oezbeekse regering heeft gereageerd maakt de situatie in Oezbekistan tot een smeulende veenbrand. Daarbij kan de Europese Unie niet langs de kant blijven staan, want we hebben een stevige relatie met Oezbekistan, ook wat het Europees Parlement betreft. Wij hebben tenslotte ook een samenwerkingsdelegatie voor Centraal Azië. Jaarlijks besteedt de Europese Unie tien miljoen euro aan hulp aan Oezbekistan, waaronder ook een bedrag voor het Oezbekisch parlement. Ik heb daartegen bij de begroting 2005 een amendement ingediend om een gedeelte van het budget te bevriezen, helaas werd het amendement met één stem meerderheid verworpen. Dat is vreemd, aangezien het merendeel van de politieke partijen in Oezbekistan werd verboden deel te nemen aan de parlementaire verkiezingen.
Wat nu nodig is, is dat de Europese Unie de druk opvoert om hervormingen door te voeren en de wettelijke structuur te verbeteren. Daarnaast dient alle hulp die via de regering of het Parlement gaat, te worden bevroren, want Europees geld mag niet worden ingezet voor repressie door de staat. Het middenveld en de NGO's dienen gesteund te worden. Daarnaast kan gemeld worden dat de persvrijheid en ook de godsdienstvrijheid gegarandeerd dienen te worden, want het is te gek voor woorden dat onder andere ook kerken sterk worden gehinderd en lastiggevallen, terwijl ze helemaal niets van doen hebben met religieus fundamentalisme, laat staan met terrorisme of andere zaken. Op langere termijn zal de politieke druk moeten leiden tot meer politieke vrijheid en nieuwe verkiezingen. Dat is van levensbelang voor Oezbekistan, nu nog straatarm, maar wel een land met een stijgende economische groei. Voor de stabiliteit in de regio is het essentieel dat economische groei samengaat met echte democratie en vrijheid van meningsuiting. 
Bernadette Bourzai,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik spreek mijn steun uit voor de ontwerpresolutie van het Parlement, waarin het standpunt weerspiegeld wordt dat de Raad op 23 en 24 mei jongstleden heeft ingenomen. Ik zal niet meer ingaan op de feiten met betrekking tot de recente gebeurtenissen in Oezbekistan, maar ik zou wel willen benadrukken dat een snelle, doortastende reactie van het Europees Parlement nodig is in deze voor de lokale bevolking, en vooral voor de gevluchte burgers, zo dramatische situatie.
Wat moet er gebeuren in verband met de tragische gebeurtenissen in Andijan? In de eerste plaats is het absoluut noodzakelijk dat er op korte termijn een internationale onderzoekscommissie ingesteld wordt, die opheldering moet verschaffen over wat er precies gebeurd is, zodat we de regering-Karimov op haar verantwoordelijkheid kunnen aanspreken. Verder moet de Unie samenwerken met de relevante NGO’s en het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen om te waarborgen dat de vluchtelingen aan de Kirgizische grens goed behandeld worden.
Daarnaast moet het Europees Parlement Oezbekistan ertoe bewegen substantiële hervormingen door te voeren, die het land in staat moeten stellen de weg in te slaan naar een echt democratisch bestel en een economische ontwikkeling die alle burgers ten goede komt. Aan de vele willekeurige opsluitingen en de praktijken van marteling en executie moet definitief een einde komen. De eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid en zeker ook de handelingsvrijheid voor NGO’s is eveneens een voorwaarde voor een goed verloop van onze partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten.
Ik zou willen benadrukken dat de kiem van de protestacties van en de onrust onder het Oezbeekse volk ligt in de slechte economische en sociale omstandigheden, de armoede en de onmacht die ervaren wordt tegenover een corrupt systeem. Heeft een wortel-en-stok-benadering hier wellicht zin? Mocht het TACIS-programma gehandhaafd worden, met een zeer strikt toezicht ten aanzien van de toewijzing van de middelen, dan kunnen we de regering-Karimov erop wijzen dat voor de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten strikte bepalingen gelden inzake de democratische beginselen en de eerbiediging van de mensenrechten. 
Ona Juknevičienė,
   . - Ik spreek nu als lid van de ALDE-Fractie en als voorzitter van de delegatie voor Centraal-Azië. Geachte leden, vandaag wil ik u dringend verzoeken uw steun te verlenen aan een algemene resolutie waarin de bijzonder gewelddadige represailles die door de Oezbeekse president Islam Karimov zijn genomen [tegen demonstranten] in Andijan worden veroordeeld. De president heeft bevel gegeven het vuur te openen op mensen die alleen maar om meer democratie en echte verandering vroegen. In feite is dit een herhaling van de gebeurtenissen op het Tiananmenplein, en wij moeten de recente gebeurtenissen op een eerlijke en adequate manier beoordelen. De landen van Centraal-Azië gaan gebukt onder voortdurende schendingen van de mensenrechten en onder beperkingen die zijn opgelegd aan de activiteiten van de oppositie en de massamedia. De ontwikkeling van een maatschappelijk middenveld in die regio is onvoldoende. Oezbekistan is het land met het strengste autoritaire regime in de regio. Het land ontbeert een onafhankelijk en rechtvaardig stelsel van rechtbanken en kent geen vrijheid van meningsuiting en religie. De activiteiten van de oppositiepartijen en het maatschappelijk middenveld zijn verboden. Er bestaat geen persvrijheid, en represailles en marteling door milities zijn aan de orde van de dag. Hoewel de Tulpenrevolutie in Kirgizië enige hoop doet rijzen voor een duurzaam democratisch proces, zijn de meest recente gebeurtenissen in de Oezbeekse plaats Andijan en de daarop volgende reacties in de naburige Centraal-Aziatische republieken voor ons een bron van grote bezorgdheid. De gebeurtenissen in Andijan zijn een manifestatie van het verzet van de Oezbeekse natie tegen de onderdrukking. Het Europees Parlement kan zich niet afzijdig houden. Wij moeten weten wat er is gebeurd en wat er nu gaande is om doeltreffende maatregelen te kunnen nemen. Wij eisen een onafhankelijk onderzoek naar de gebeurtenissen. Wij roepen Amerika op een einde te maken aan de stationering van strijdkrachten in Oezbekistan, waarmee enorme betalingen gemoeid zijn die in wezen het regime van president Karimov versterken. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de prioriteiten van ons Parlement moeten gericht blijven op de preventie van geweld en bloedvergieten. Wij mogen geen enkele inspanning schuwen om het maatschappelijk middenveld te versterken en de vrijheid van meningsuiting te bevorderen. 
Bart Staes,
   . - Voorzitter, collega's, mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, de mensenrechtenorganisatie noemt in een rapport het bloedige optreden van het Oezbeekse leger en politie tegen opstandelingen en betogers op 13 mei een massaslachting. De organisatie heeft 50 getuigen geïnterviewd en alle getuigenissen zijn eensluidend. De omvang van de schietpartij was zo groot en het karakter ervan zo willekeurig en onevenredig dat het best kan worden gesproken van een moordpartij.
Ik ben het volledig eens met de opmerkingen van zowel de Raad als de Commissie en zeer zeker met de woorden van de heer Borg, als die stelt dat wij niet kunnen verdergaan alsof er niets gebeurd is, wij kunnen niet doen alsof er gedaan kan worden. Wij moeten als Europese Unie een streng signaal geven tegenover dit dictatoriaal, dit zeer autoritaire bewind en ik ben het dus eens met alle opmerkingen van collega's die aandringen op meer politieke druk, op het bespoedigen van de hervormingen, op het stopzetten van hulp via de regering of via het parlement en alleen nog hulp te verlenen via NGO's; dat internationale onderzoek moet er echt komen, anders kunnen we de samenwerkings- en partnerschapsovereenkomst die we met Oezbekistan hebben gesloten, niet zomaar voortzetten. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, Oezbekistan is het meest dichtbevolkte en cultureel het rijkste land van de vijf Centraal-Aziatische landen die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie onafhankelijk zijn geworden. Oezbekistan heeft echter geen historische tradities op het gebied van democratie of aangezien het land in het verleden eerst door de Kanaten, toen door de tsaristen en vervolgens door Sovjet-Rusland is geregeerd. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie werd Oezbekistan in 1991 vervolgens plotseling en onverwacht een soevereine staat. Het was onvermijdelijk dat de aanwezige nomenclatuur het machtsvacuüm ging opvullen, hetgeen een verklaring vormt voor de samenstelling van het huidige regime.
Het staat buiten kijf dat president Karimov op autoritaire wijze heeft geregeerd, waarbij de mensenrechten doorgaans werden geschonden, met name die van de islamitische beweging in Oezbekistan. Deze beweging was een trouwe bondgenoot van de toenmalige Taliban in Afghanistan, maar is nu grotendeels verslagen of vervangen door de in theorie vreedzame, maar nog steeds fundamentalistische Hizb it-Tahrir, die verbazingwekkend genoeg over kantoren in de Europese Unie beschikt om fondsen en steun te verwerven.
Tijdens het recente debat naar aanleiding van het verslag-Coveney over de mensenrechten heb ik getracht een evenwicht te zoeken tussen de harde methode van het dreigen met sancties tegen Oezbekistan en de fluwelen handschoen van het voortzetten van de dialoog met de Oezbeekse president, dit laatste echter alleen indien hij blijft meewerken aan de bestrijding van het terrorisme en zijn belofte inlost voor een onafhankelijke rechterlijke macht, persvrijheid en vervolging van degenen die voor de martelingen en de schendingen van de mensenrechten verantwoordelijk zijn. Helaas hadden wij dit verslag nog maar net aangenomen toen de tragedie in Andijan zich voordeed. De precieze toedracht is nog steeds erg onduidelijk. Wie waren deze 23 gevangenen die door gewapende oproerkraaiers uit de gevangenis werden bevrijd? Wie heeft er burgers in gijzeling genomen om met de regionale gouverneur te onderhandelen? Wie heeft het volk opgeroepen om in verzet te komen? En wie heeft de troepen opdracht gegeven om op onschuldige demonstranten te schieten?
Ik betreur het uiteraard zeer dat de heer Karimov een internationaal onderzoek heeft afgewezen. Ik roep de OESO dan ook op om het vrijwel onbekende Moskou-mechanisme weer in te zetten, dat voor het laatst in Turkmenistan is gebruikt waar eveneens sprake was van een autoritair regime. Op die manier moet een internationaal onderzoek afgedwongen worden waarvan de resultaten al dan niet met Oezbeekse toestemming gepubliceerd dienen te worden. Naar mijn idee zal deze handelwijze het beste resultaat opleveren. 
Giulietto Chiesa (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik heb waardering voor de verklaringen van de Raad en de Commissie, maar ik wil wel meteen zeggen dat de gezamenlijke ontwerpresolutie waar morgen over gestemd zal worden, een paragraaf bevat die ik onaanvaardbaar acht. In die paragraaf wordt de rol erkend van Oezbekistan in de strijd tegen het internationaal terrorisme. Het idee dat het Westen en Europa Islam Karimov beschouwen als een bondgenoot vind ik verontrustend, want iemand die terrorisme tegen zijn eigen volk bedrijft, kan niet als een bondgenoot worden beschouwd.
Ik vind dat het Parlement en de Commissie sterk moeten aandringen op een internationale onderzoekscommissie, om de verantwoordelijkheid voor het bloedbad op te helderen. Ik geloof dat men eveneens moet vragen om de zending van officiële internationale waarnemers naar het gebied, met het doel de aanhoudende repressieve acties, de arrestaties van politieke tegenstanders, de aanvallen tegen journalisten en het terroristisch staatsgeweld tegen de burgerbevolking te voorkomen of althans te beletten.
Europa moet zich in de ogen van de Oezbeken duidelijk weten te onderscheiden zowel van de Russische en Chinese regeringen met hun staatsredenen, als van Washington, dat met onverholen cynisme miljoenen dollars blijft uitgeven aan Karimov in ruil voor militaire bases. 
Alojz Peterle (PPE-DE )
   Dit is niet de eerste keer dat er zulke tragische gebeurtenissen plaatsvinden in Oezbekistan, en wij moeten alles doen om te voorkomen dat zij zich herhalen. Als dit niet lukt, kan dit leiden tot destabilisatie van niet alleen Oezbekistan, maar van heel de Centraal-Aziatische regio.
Er is al een onafhankelijk internationaal onderzoek geëist door de VN via haar Hoge Commissaris voor de mensenrechten, door de Europese Unie via de Raad, en door de OVSE via de fungerend voorzitter van die organisatie. Met het oog hierop kunnen we de besluiten van de Europese Raad natuurlijk alleen maar steunen.
De Europese Unie en de anderen die willen bijdragen aan de oplossing van deze buitengewoon complexe en moeilijke kwestie moeten over volledige duidelijkheid beschikken aangaande de oorzaken, het verloop en de gevolgen van deze tragische gebeurtenissen. Ik geloof dat er naast een onderzoek, waarom al meerdere malen gevraagd is, ook een alomvattende analyse nodig is van de oorzaken van eventuele verdere destabilisatie in Oezbekistan. Ik ben ervan overtuigd dat de uitzonderlijk complexe toestand niet uitsluitend kan worden toegeschreven aan terrorisme of religieus fundamentalisme. Wij mogen ons niet laten verleiden tot gemakzucht en een oppervlakkige diagnose, aangezien dit tot verkeerde beleidskeuzes kan leiden. Er zijn hier vandaag reeds andere factoren voor instabiliteit genoemd.
Het is essentieel dat de Europese Unie zich iedere inspanning getroost om ervoor te zorgen dat Oezbekistan binnen een democratisch kader stabiliteit kan verwerven en hervormingen kan doorvoeren, wat tot gevolg zou hebben dat de binnenlandse politieke dialoog gemakkelijker verloopt en dat de democratie en economische vooruitgang in het land vervolgens op een hoger plan worden gebracht. 
Nicolas Schmit,
   - Mijnheer de Voorzitter, het is van groot belang dat de stabiliteit in dit land, dat over geweldige rijkdommen beschikt, en dan denk ik met name aan gas, niet verder ondermijnd wordt. Dat is niet in ons belang, of in het belang van wie dan ook. We moeten erkennen dat er in dit land fundamentalistische elementen aanwezig zijn, maar het kan niet zo zijn dat die als voorwendsel gebruikt worden om het Oezbeekse volk in een ijzeren greep te houden, want dat is wat er nu gebeurt. Het regime van president Karimov maakt van dit spook, van deze min of meer reële fundamentalistische dreiging gebruik om de onderdrukking van het Oezbeekse volk voort te zetten.
Ik denk dat er druk uitgeoefend moet blijven worden op de Oezbeekse regering en op president Karimov. We moeten hem ervan zien te overtuigen dat hij met een internationaal onderzoek moet instemmen, en duidelijk onze solidariteit tonen. In dit opzicht is de resolutie die u gaat aannemen van groot belang. We moeten heel goed duidelijk maken dat het optreden en het beleid van de afgelopen weken voor de Europese Unie onaanvaardbaar zijn.
Met die solidariteit vergroten we de instabiliteit in het land zeker niet. Integendeel, het is juist een manier om dit land stabieler te maken met het oog op versterking van de democratie, ons uiteindelijke doel. Welke argumenten ook worden aangevoerd - ook als ze serieus te nemen zijn, zoals de kwestie van het fundamentalisme -, wij moeten en wij zullen krachtig druk blijven uitoefenen op dit regime, dat tot de meest dictatoriale regimes in de hele regio behoort. 
Joe Borg,
   Mijnheer de Voorzitter, wij moeten de dialoog met de Oezbeekse autoriteiten in stand houden als wij in dat land hervormingen op het gebied van de democratie en mensenrechten tot stand willen brengen. De Commissie blijft zich ook inspannen voor het verbeteren van de humanitaire situatie. Wij onderhouden intensief contact met het Hoge Commissariaat van de VN voor de vluchtelingen om de situatie van degenen die naar het grensgebied zijn gevlucht, nauwlettend te kunnen blijven volgen. Via ECHO wordt toezicht gehouden op de situatie ter plaatse, en indien nodig kan de Commissie op korte termijn humanitaire steun mobiliseren.
Zoals ik al in mijn inleidende opmerkingen heb gezegd, zijn wij van mening dat wij gebruik moeten blijven maken van de TACIS-programma’s, omdat deze met name op democratische en economische hervormingen zijn gericht. Op die gebieden ligt ook de oorzaak van de huidige problemen. De Commissie heeft inmiddels al drie miljoen euro aan steun toegewezen aan de Oezbeekse enclave op het grondgebied van Kirgizië. Die steun is bedoeld voor het bestrijden van de armoede, voor grensoverschrijdende samenwerking en om te voorkomen dat de spanning in dit onstabiele gebied escaleert.
Wij zullen de Oezbeekse autoriteiten onder druk blijven zetten om de noodzakelijke hervormingen door te voeren en een democratische samenleving te creëren. Wij zullen ook blijven aandringen op een internationaal onderzoek naar de recente gebeurtenissen en zullen president Karimov blijven vragen om zijn positie in heroverweging te nemen.
Wat de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst betreft, zijn wij van mening dat een opschorting hiervan alleen maar tot het verbreken van de internationale contacten met de autoriteiten leidt.
Wij zijn ervan overtuigd dat de druk op de Oezbeekse autoriteiten om toestemming te geven voor een internationaal onderzoek gehandhaafd moet blijven. Zij moeten ook wezenlijke en concrete actie ondernemen op het gebied van de mensenrechten en de democratie.Wij zijn er echter ook van overtuigd dat wij de communicatie met Oezbekistan in stand moeten houden om de situatie op een effectieve wijze op te kunnen lossen. 
De Voorzitter. 
   - Ik heb overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement zes ontwerpresoluties(1) ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter. 
   - Aan de orde zijn de mondelinge vragen (B6-0241/2005 en B6-0232/2005) aan de Raad en de Commissie van Bart Staes, namens de Commissie begrotingscontrole, over samenwerking met de begrotingsautoriteit over de toewijzing en eventuele aanwending van het bedrag dat zal worden uitgekeerd op grond van een overeenkomst tussen de Commissie, de lidstaten en Philip Morris om fraude te bestrijden. 
Bart Staes (Verts/ALE ),
   . - Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, geachte minister, eerst wil ik de achtergrond van deze twee vragen van de begrotingscontrolecommissie toelichten. De Unie en de lidstaten verliezen jaarlijks vele honderden, zoniet miljarden euro door de verkoop van tabaksproducten op de zwarte markt, omdat er geen accijnzen, geen BTW en geen douanerechten worden afgedragen. Iedere smokkelcontainer sigaretten kost de Europese en de nationale overheid een verlies aan inkomsten van om en nabij de 1,5 miljoen euro. Het Europees Parlement nam in de periode 95-96 het voortouw in de strijd tegen dit soort fraude en richtte een onderzoekscommissie op. Onder leiding van Lord Tomlinson en rapporteur Kellett-Bowman werden de problemen die zich voordeden bij het transitoverkeer geïnventariseerd en werden oplossingen voorgesteld. De onderzoekscommissie trok naar de havens van Antwerpen en Rotterdam en bestudeerde nauwgezet de fraudetechnieken die criminele organisaties, vaak van maffieuze aard, gebruikten om te ontsnappen aan de normale fiscale verplichtingen. Nog eens, het gaat hier om maffieuze praktijken waarbij de voorbije jaren doden zijn gevallen, moorden zijn gepleegd, ambtenaren zijn geïntimideerd en omgekocht, en in sommige gevallen politici onder één hoedje speelden met de criminelen.
Het schitterende werk van de onderzoekscommissie, het onderzoekswerk van onze antifraudediensten Uclaf en Olaf, de Task Force sigarettenfraude, de nauwgezette samenwerking tussen douane- en politiediensten leiden ondertussen tot het oprollen van belangrijke netwerken. In november 2000 diende de Gemeenschap voor de rechtbank van New York een civielrechtelijke klacht in tegen Philip Morris en Reynolds wegens vermeende betrokkenheid bij de smokkel van sigaretten in de Europese Unie. Tien lidstaten sloten zich in de periode januari-april 2001 aan bij dit rechtsgeding.
De naakte feiten die tijdens de debatten voor de rechtbank werden ingebracht tegen Philip Morris noopten de tabaksgigant ertoe een vergelijk te ondertekenen met de Europese Commissie. Dit meerjarenakkoord werd op 9 juli 2004 ondertekend en heeft tot doel de smokkel en namaak van sigaretten op een efficiënte manier te bestrijden. Het maakt ook een eind aan het juridisch geschil tussen de Unie en Philip Morris. Het akkoord bepaalt dat Philip Morris op een bankrekening, beheerd door de Europese Commissie, aanzienlijke bedragen zal betalen die kunnen oplopen tot 1,5 miljard dollar over een periode van 12 jaar. Het akkoord vormt een nieuwe aanpak in het antifraudebeleid en zorgt ervoor dat Philip Morris en de Europese instanties hun middelen bundelen en nauwer gaan samenwerken. Deze vernieuwende aanpak leidt binnen afzienbare tijd waarschijnlijk tot vergelijkbare akkoorden met de andere twee belangrijke tabaksgiganten 'British American Tobacco' en 'Japan Tobacco'.
De begrotingsautoriteit in de Europese Unie bestaat uit twee takken: de Raad van ministers en het Parlement. Als Parlementsleden zijn wij uiterst bezorgd over de manier waarop Commissie en lidstaten zullen omgaan met deze onverwachte, maar aanzienlijke meerinkomst. Hoge ambtenaren binnen de Raad vertellen me dat het gros van het Philip Morris-geld terecht zal komen in de schatkisten van de nationale lidstaten. Dit in een verhouding van 10% voor de Commissie en 90% voor de tien lidstaten die zich aansloten bij het rechtsgeding. Kunnen Raad en Commissie deze verdeelsleutel bevestigen?
In deze context lijkt het erop dat de lidstaten zich inderdaad gedragen als grijpgrage schnabbelaars en middelmatige boekhouders. De verdeling 10% - 90% lijkt mij een miskenning van de inspanningen van de zijde van de Commissie en Olaf. Wat, beste collega's, zal er met dat geld gebeuren? Eigenlijk zou het primair moeten worden gebruikt voor antifraudebestrijding. Ik besef heel goed dat het zogenaamd oormerken van bepaalde inkomsten voor welbepaalde activiteiten als ongewenst wordt beschouwd door de begrotingsautoriteit, maar toch lijkt het me niet meer dan billijk dat de Raad en Commissie er zich voor dit Parlement politiek toe engageren een aanzienlijk gedeelte van deze inkomsten te gebruiken voor de strijd tegen fraude en namaak. Is de Commissie bereid te komen met een actieplan en met een voorstel voor een begrotingslijn om deze problematiek aan te pakken? Er kan ontzettend veel gebeuren, meer grensoverschrijdende samenwerking, meer computers aan de grenzen, meer en goed opgeleid personeel voor controle, versterking van de douanediensten, investeren in tracing en tracking, een beter vervolgingsbeleid, extra mankracht voor Olaf.
Laat ons, collega's, laat ons, Commissie, laat ons, Raad, dus niet alleen praten over de verdeling van gelden maar ook over de besteding van gelden. Niet alleen maar ook zoeken naar Ik verwacht ook van de Commissie een voortgangsverslag, eventueel achter gesloten deuren, over de onderhandelingen met British American Tobacco en Japan Tobacco.
Om te besluiten, op basis van dit alles en van de afspraken die wij maken kunnen we verder praten, anders niet. Van de Raad verwachten we ideeën die het boekhoudkundig verhaal overstijgen en voorstellen om dit geld op een wijze manier te gebruiken. Raad, Commissie, wat is daarop uw antwoord? 
Nicolas Schmit,
   - Allereerst zou ik erop willen wijzen dat de Raad zeer veel waarde hecht aan bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie. Verder kan ik de geachte afgevaardigde meedelen dat de Raad het volledig eens is met de opvatting dat de bestrijding van alle vormen van smokkel, zoals die zich de afgelopen jaren ontwikkeld hebben, geïntensiveerd moet worden. Wat dit betreft is er dan ook alle reden het akkoord tussen de Commissie, tien lidstaten en de onderneming Philip Morris toe te juichen.
Wat betreft de verdeling en aanwending van het door u vermelde bedrag - een alleszins redelijk geheel in mijn ogen -, zou ik erop willen wijzen dat we hier te maken hebben met een overeenkomst tussen de Commissie en tien lidstaten. Dat betekent dat de Raad er als instelling formeel niet bij betrokken is. Wel kan ik u zeggen dat er inmiddels besprekingen zijn begonnen tussen de Commissie en de tien lidstaten in kwestie over de verdeling van de middelen, en in het huidige klimaat van uitstekende samenwerking tussen onze instellingen kunt u er zeker van zijn dat de Raad u op basis van de informatie die hij ontvangt volledig op de hoogte zal houden van de ontwikkelingen met betrekking tot dit dossier.
U werpt de vraag op of een deel van het bedrag niet toegewezen kan worden aan de communautaire begroting. Als een deel van de middelen inderdaad toevalt aan de Gemeenschapsbegroting, zou het desbetreffende bedrag onder de ontvangsten ingeboekt moeten worden, overeenkomstig de toepasselijke begrotingsprocedure. Als die middelen vervolgens gebruikt moeten worden voor antifraudemaatregelen, zoals u voorstelt, is het aan de Commissie om, indien zij dat opportuun acht, voorstellen terzake uit te werken, en wanneer die eenmaal zijn ingediend, zullen het Europees Parlement en de Raad, de twee takken van de begrotingsautoriteit, zich daarover moeten uitspreken.
De Raad heeft er zeker nota van genomen dat, zoals de geachte afgevaardigde terecht onderstreept, de overeenkomst voorziet in de mogelijkheid dat de lidstaten deze middelen aanwenden om antifraudemaatregelen te financieren. De Raad zou erop willen wijzen dat het bij deze maatregelen gaat om bestrijding van fraude op nationaal niveau, waarbij gebruik wordt gemaakt van aan de nationale begrotingen toegekende middelen; de aanwending van deze middelen valt derhalve volledig onder de verantwoordelijkheid van de betrokken lidstaten. 
Joe Borg,
   Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om allereerst het Parlement te bedanken voor zijn steun en inspanningen. Deze hebben ertoe bijgedragen dat op 9 juli 2004 een overeenkomst kon worden gesloten met Phillip Morris over fraudebestrijding. De overeenkomst voorziet in een betaling van 1,25 miljard dollar over een periode van twaalf jaar aan de Europese Gemeenschap en de deelnemende lidstaten. Deze overeenkomst benadrukt het belang van fraudebestrijding en wordt als een groot succes voor de Commissie en Olaf beschouwd.
Na ondertekening van de overeenkomst heeft de Commissie erop gewezen dat alle andere lidstaten zich ook hierbij aan zouden moeten sluiten. Onlangs hebben Oostenrijk, Ierland, Malta en Polen die overeenkomst ondertekend, en wij hopen dat de overige lidstaten spoedig zullen volgen. Wij hopen ook oprecht dat de overeenkomst met Phillip Morris een voorbeeld zal zijn voor soortgelijke overeenkomsten met andere bedrijven.
De Commissie zal, samen met de tien lidstaten die de overeenkomst met Phillip Morris International ter bestrijding van de smokkel en namaak van sigaretten ondertekend hebben, besluiten hoe de financiële middelen verdeeld zullen worden. De besprekingen hierover zijn al in gang gezet en de Commissie heeft herhaaldelijk benadrukt dat het belangrijk is dat er overeenstemming wordt bereikt over de wijze waarop de bedragen verdeeld worden. Wat dat betreft zijn wij het Parlement dankbaar voor het feit dat het steun verleent aan de toewijzing van een redelijk bedrag aan de Commissie.
De overeenkomst is bedoeld om een bijdrage te leveren aan de strijd tegen smokkel van en fraude met sigaretten. In de overeenkomst staat weliswaar dat de betalingen gebruikt kunnen worden als aanvullende financiering van initiatieven ter bestrijding van smokkel en namaak, maar er zijn verder geen specifieke voorwaarden aan het gebruik van het geld verbonden.
In het verslag-Bösch over fraudebestrijding, dat gisteren is aangenomen, verzoekt het Parlement de Commissie en de lidstaten om de betalingen uit hoofde van die overeenkomst te gebruiken voor maatregelen ter voorkoming en bestrijding van smokkel en namaak van sigaretten.
De financiële middelen die de Europese Gemeenschap uit hoofde van de overeenkomst ontvangt, zullen in de communautaire begroting als zogenaamde niet-geoormerkte kredieten worden opgenomen. Dit is in overeenstemming met de voorschriften van het vigerend Financieel Reglement. De communautaire wetgever en de begrotingsautoriteit kunnen echter ook besluiten om een nieuw programma vast te stellen, of het toepassingsgebied van een bestaand programma uit te breiden.
De Commissie is van mening dat de Gemeenschap recht heeft op een eerlijk deel van de financiële middelen, overeenkomstig de beginselen die aan het communautaire systeem van eigen middelen ten grondslag liggen.
De Commissie heeft met de tien lidstaten al besprekingen gevoerd over de verdeling van de middelen en vertrouwt erop dat er binnenkort overeenstemming zal worden bereikt. In december 2004 heeft commissaris Kallas een brief aan de ministers van Financiën gestuurd, en inmiddels hebben er twee bijeenkomsten over deze kwestie plaatsgevonden. Definitieve overeenstemming is er echter nog niet. De omvang van het bedrag dat aan de communautaire begroting zal worden toegekend, is afhankelijk van de oplossing die er wordt gevonden voor de verdeling van de middelen over de lidstaten.
De Commissie zoekt actief naar een oplossing om die definitieve overeenstemming te bewerkstelligen. 
Valdis Dombrovskis,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, smokkel en ontduiking van accijnzen zijn problemen die alle EU-lidstaten raken. Om begrijpelijke redenen is het probleem van het illegaal verkeer van accijnsgoederen bij uitstek regiogebonden. Volgens berekeningen van de lidstaten heeft de EU-begroting van 2003 een verlies van ongeveer 200 miljoen euro geleden, uitsluitend als gevolg van de illegale handel in sigaretten. De verliezen voor de begrotingen van de lidstaten zijn nog veel hoger. Natuurlijk hebben zowel de belastingautoriteiten van de lidstaten als het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) al veel ondernomen om de illegale handel in sigaretten te bestrijden. In dit verband dient het initiatief om de krachten in de strijd tegen de illegale sigarettenhandel op het niveau van de Europese Unie te bundelen, waarbij ook de legale sigarettenfabrikanten worden ingeschakeld, te worden toegejuicht.
De samenwerkingsovereenkomst die is gesloten tussen enerzijds de Europese Commissie en diverse EU-lidstaten en anderzijds Philip Morris International is het eerste voorbeeld van deze samenwerking. De overeenkomst stipuleert dat Philip Morris International zijn distributiesysteem voor sigaretten zal verbeteren en meer gedetailleerde informatie zal verstrekken aan de wetshandhavings- en belastingautoriteiten, hetgeen noodzakelijk is voor een doeltreffende bestrijding van de illegale handel in sigaretten. Daarnaast zal Philip Morris International over een periode van 12 jaar 1,25 miljard Amerikaanse dollars bijdragen aan de begrotingen van de EU en de lidstaten. Het Europees Parlement is van mening dat deze middelen idealiter in hun geheel, of in ieder geval voor het grootste gedeelte, moeten worden toegewezen aan de bestrijding en preventie van de handel in illegale tabaksproducten.
Het Europees Parlement, als een van de takken van de begrotingsautoriteit van de EU, is van mening dat het Parlement zou moeten deelnemen in de besluitvorming over de verdeling en toepassing van deze middelen. Wij zijn van mening dat de lidstaten die dit akkoord nog niet hebben ondertekend, in het bijzonder de nieuwe lidstaten, de mogelijkheid om zich erbij aan te sluiten serieus zouden moeten overwegen. Nauwkeuriger informatie en extra financiële middelen zullen een effectievere bestrijding van de illegale handel in sigaretten mogelijk maken en de inning van accijnzen bevorderen. Soortgelijke overeenkomsten zouden ook kunnen worden gesloten met andere tabaksfirma's, en het is te hopen dat dit precedent de ondertekening van soortgelijke akkoorden met producenten van andere accijnsgoederen, zoals alcohol, in de hand zal werken. 
Herbert Bösch,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur, onze bevoegde man in de Commissie begrotingscontrole, hartelijk danken voor dit initiatief.
Zoals de commissaris reeds heeft aangegeven, hebben wij gisteren in dit Parlement een verslag aangenomen waarin wij ons met name beziggehouden met sigarettensmokkel, een van de echt grote problemen waar de Europese Unie op dit moment mee te kampen heeft. Dit probleem is ook te wijten aan het feit dat de ministers van Financiën - als ze plots geen geld meer hebben - op het briljante idee komen om met name de accijns op tabak te verhogen. Uiteindelijk komt er dan echter minder in hun zak terecht dan voor de verhoging, omdat plotseling illegale sigaretten het land binnenkomen. De lidstaten rollen dus als het ware de rode loper uit voor de georganiseerde criminaliteit - sommige doen dat inmiddels zelfs zeer bewust.
Zoals reeds werd vermeld, is er nu een door de Commissie en OLAF geïnitieerde overeenkomst gesloten. Dat is geweldig. Zoals de rapporteur echter heeft aangegeven, heeft deze overeenkomst een achilleshiel: daarin is namelijk niet vastgelegd, wat er met het geld dient te gebeuren. Het Parlement eist derhalve dat, met het oog op eventuele toekomstige overeenkomsten van dien aard, wordt vastgesteld hoe het geld verdeeld moet worden.
Verder, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zou ik het zeer toejuichen als er ook binnen de Raad een discussie over de bestemming van het geld gehouden zou worden. We kunnen dit eenvoudigweg niet aan iedere lidstaat zelf overlaten. Daarvoor is er te weinig douanepersoneel en zijn er nog te weinig douanekantoren geautomatiseerd. Bovendien is het de plicht van uw instelling om daarover na te denken. Wij verwachten dat dit geld inderdaad voor het beoogde doel wordt uitgegeven. Tot slot wil ik onze rapporteur, de heer Staes, danken voor dit initiatief. 
Szabolcs Fazakas (PSE ).
   - Net als mijn collega, de heer Dombrovskis, heb ook ik verzocht om kort het woord te mogen voeren namens de nieuwe lidstaten die de weerslag ondervinden van deze kwestie. Zoals iedereen weet, ligt Hongarije in het centrum van Europa of, zoals wij ook wel zeggen, in het hart van Europa. Dit houdt in dat het zich op het kruispunt van de noord-zuid- en oost-westverbinding bevindt, een kruispunt dat niet alleen wordt gebruikt voor het verkeer in wettig verhandelde goederen, maar ook voor contrabande, waaronder sigaretten, drugs en alcohol. Het bestrijden en beteugelen van de handel in smokkelwaar vormde reeds voor onze toetreding een belangrijke taak voor ons land, maar sinds de toetreding lijkt het erop dat wij een bastion zijn geworden dat als taak heeft Europa te verdedigen.
Daarom waren wij zeer verheugd te horen over deze voorbeeldige en belangrijke overeenkomst die is ondertekend met Philip Morris International, dankzij het doorslaggevend optreden van de Europese Commissie en OLAF. Wij denken dat het van groot belang is dat deze overeenkomst ook kan worden uitgebreid naar de nieuwe lidstaten, hoewel de Commissie de overeenkomst namens slechts tien lidstaten heeft getekend. Dit zou namelijk betekenen dat de voordelen die de overeenkomst oplevert voor de strijd tegen smokkel en fraude - namelijk professionele, technische en financiële steun van de EU en OLAF - ook voor ons toegankelijk zouden worden. Wij waren ook ingenomen met het feit dat, bij wijze van erkenning van onze bijzondere situatie, OLAF contact heeft opgenomen met de Hongaarse autoriteiten en dat het deze wederzijds voordelige samenwerking, die de financiële belangen van zowel Europa als Hongarije beschermt, verder zal ontwikkelen. 
Joe Borg,
   Mijnheer de Voorzitter, dit is een ingewikkelde en belangrijke kwestie. Wij hebben al met de lidstaten onderhandeld om tot overeenstemming te komen. Ik wil dit Parlement nogmaals bedanken voor zijn steun voor ons standpunt.
U heeft ons verzocht de financiële middelen die uit hoofde van de overeenkomst worden toegewezen, specifiek aan programma’s voor fraudebestrijding te besteden. Zoals ik al in eerder heb gezegd, weet u dat het hier om buiten de begroting vallende middelen gaat. Op dit moment is ons streven er vooral op gericht om een overeenkomst te sluiten over de wijze waarop de middelen zullen worden toegewezen. Daarbij gaat het niet alleen over de verdeling tussen Commissie en lidstaten, maar ook over de verdeling tussen lidstaten onderling. De onderhandelingen verliepen en verlopen nog steeds problematisch, maar ik ben ervan overtuigd dat wij deze kwestie op korte termijn zullen oplossen.
Wat de programma’s betreft waaraan de middelen besteed zullen worden, heeft de Commissie kennis genomen van het relevante voorstel. Zodra er overeenstemming is bereikt over de verdeling van de middelen, zal dit voorstel ongetwijfeld in overweging worden genomen. De bereikte overeenstemming dient in de toekomst ook in eventuele soortgelijke overeenkomsten als basis gebruikt te worden voor een verdeelsleutel. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.

De Voorzitter.
   - Aan de orde is het vragenuur (B6-0246/2005).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad. 
De Voorzitter. -
In de conclusies van het Luxemburgse voorzitterschap (22-23 maart 2005) en met name in bijlage I is sprake van het Europees pact voor de jeugd met acties op drie gebieden.
Welke concrete maatregelen zullen er genomen worden en met welke methode zullen ze door de lidstaten en de Europese Unie worden uitgevoerd, teneinde te komen tot verwezenlijking van de doelstellingen van het pact voor de jeugd, mede rekening houdende met de noodzaak van solidariteit tussen de generaties?
Bestaat er een concreet kader waar de internationaal erkende goede praktijken in geïntegreerd zullen worden in de nationale actieplannen en programma's?
Aan de hand van welke criteria zullen de resultaten van het Europees pact voor de jeugd worden beoordeeld om vast te stellen of het een succes was of niet? 
Nicolas Schmit,
   - De Raad bevestigt dat de Europese Raad van 22 en 23 maart een Europees pact voor de jeugd heeft aangenomen. Verder wordt op korte termijn de aanneming verwacht van de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid, waarvan de algemene inleiding een verwijzing bevat naar dit pact voor de jeugd. Ook in richtsnoer 18, dat betrekking heeft op de levenscyclus in samenhang met werk en beroep, wordt naar het pact verwezen, in de context van werk voor en werkloosheid onder jongeren. Dit richtsnoer zal derhalve deel uitmaken van de follow-up op basis van nationale verslagen die is voorzien voor alle richtsnoeren.
Daarnaast zou ik erop willen wijzen dat er in 2003, in het kader van de werkgelegenheidsstrategie, reeds verschillende gekwantificeerde doelstellingen aangenomen zijn die ook voor het Europees pact voor de jeugd van belang zijn. Het gaat hier met name om de volgende doelstellingen: tegen 2010 de termijn voor het aanbieden van een baan aan jonge werklozen terugbrengen tot een halfjaar; het percentage voortijdige schoolverlaters terugdringen tot 10 procent; en het aantal jongeren van 22 jaar met een einddiploma middelbaar onderwijs op 85 procent brengen.
Voorts heeft de Raad nota genomen van het voornemen van de Commissie hem op zeer korte termijn een mededeling voor te leggen die specifiek op het pact voor de jeugd betrekking heeft. Deze mededeling heeft als titel “Inspelen op de zorgen van jongeren in Europa - Tenuitvoerlegging van het Europees pact voor de jeugd en bevordering van actief burgerschap”. Het is mijns inziens inderdaad noodzakelijk dat de Europese Unie meer aandacht besteedt aan jongeren; de uitslagen van de referenda laten immers zien dat het enthousiasme ten aanzien van Europa vooral onder jongeren tanende is en dat met name zij in meerderheid tegen de Grondwet hebben gestemd.
Op basis van deze mededeling zullen de instanties van de Raad een aanvang maken met de concrete werkzaamheden betreffende de uitvoering van het pact. De Raad is vooralsnog dus niet in staat de geachte afgevaardigde inlichtingen te verstrekken over het tijdpad of de evaluatie van de vooruitgang die met het Europees pact voor de jeugd is geboekt. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik dank de vertegenwoordiger van de Raad voor zijn volledige antwoord en voor zijn bijzondere belangstelling voor de jeugd. Dat is een vraagstuk waar wij ons allen mee bezig moeten houden.
De vraag is of de drie onderdelen van het pact op soortgelijke wijze vertegenwoordigd zullen zijn in het volgende jeugdprogramma. Ik heb het met name over het combineren van gezins- en beroepsleven, dat wil zeggen over de mogelijkheid voor jongeren om een gezin te stichten. 
Nicolas Schmit,
   - Een van de doelstellingen van de strategie van Lissabon op sociaal en werkgelegenheidsgebied is denk ik het scheppen van mogelijkheden voor het combineren van gezins- en beroepsleven. Wij weten dat deze combinatie van werk en gezin in veel - maar niet alle - landen voor problemen zorgt, vooral vanwege het gebrek aan kinderopvang. Dat is een vraagstuk waaraan al eerder, in de verschillende werkgelegenheidsstrategieën, aandacht is besteed, maar het zal zeker ook aan de orde moeten komen in het kader van de uitvoering van het pact voor de jeugd. 
De Voorzitter. -
De uitspraak in de zaak in verband met de Turkse lerarenorganisatie Egitim Sen zal uiterlijk eind mei door de hoogste Turkse rechterlijke instantie worden gedaan. De bond werd aangeklaagd wegens inbreuken op de Turkse grondwet en het in gevaar brengen van de eenheid van de republiek wegens zijn steun aan het beginsel dat alle kinderen recht hebben op onderwijs in hun moedertaal.
Welke maatregelen zal de Raad nemen als de uitspraak van het Turkse Hooggerechtshof in de zaak Egitim Sen negatief uitvalt en welke gevolgen zal een dergelijk arrest hebben voor het streven van dit land naar het EU-lidmaatschap? 
Nicolas Schmit,
   - Het is de geachte afgevaardigde bekend dat de Europese Raad van 16 en 17 december 2004 tot het oordeel is gekomen dat Turkije in afdoende mate aan de politieke criteria van Kopenhagen voldoet om toetredingsonderhandelingen met dit land te openen, maar tevens nadrukkelijk heeft aangegeven dat de Commissie erop moet blijven toezien dat het proces van politieke hervormingen volledig en effectief wordt voortgezet. De Commissie is verzocht hierover periodiek verslag uit te brengen aan de Raad en daarbij in te gaan op alle knelpunten die zijn genoemd in haar verslag en in haar aanbeveling van 2004, en daaronder vallen uiteraard de vrijheid van meningsuiting en de eerbiediging van de rechten van minderheden.
Tijdens de Associatieraad EU-Turkije van 26 april jongstleden heeft het voorzitterschap namens de Unie benadrukt dat Turkije onverwijld de uitgestelde hervormingen dient af te ronden en zich krachtig dient in te zetten voor een volledige en effectieve tenuitvoerlegging van deze hervormingen, die nadrukkelijk ook betrekking hebben op de eerbiediging van alle rechten, waaronder de vrijheid van meningsuiting. 
Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   - Dank u voor uw antwoord. Ik moet u echter vragen of de uitspraak van het Turkse hooggerechtshof van 25 mei niet alarmerend is, aangezien daarmee kinderen het onbetwistbare recht wordt ontnomen om onderwijs te genieten in hun moedertaal en zich te ontwikkelen tegen de achtergrond van de eigen culturele identiteit.
De uitspraak van het hooggerechtshof is een misdaad tegen mensenrechten en democratische rechten. Niet alleen wordt inbreuk gemaakt op deze rechten, maar ook wordt de organisatie van leerkrachten ontmanteld, die daarmee het recht verliest om haar 200 000 leden te vertegenwoordigen. Dat is een misdaad tegen de IAO-overeenkomst. De Raad zou Turkije moeten meedelen dat de deur die is geopend, weer zal worden gesloten als de mensenrechten niet worden gerespecteerd. 
Nicolas Schmit,
   - Naar mijn mening dient de eerbiediging van de rechten van minderheden, waaronder het recht zich in de eigen taal uit te drukken, een van de criteria te zijn aan de hand waarvan getoetst wordt in hoeverre de democratische beginselen gerespecteerd worden. Die criteria gelden voor alle lidstaten, dat wil zeggen voor de huidige lidstaten, maar uiteraard ook voor de landen die aanspraak maken op het EU-lidmaatschap. Of het woord dat u gebruikt hebt - u sprak over “misdaden” - hier van toepassing is, weet ik niet, maar wat zeker is, is dat de rechten van minderheden een wezenlijk aspect vormen van onze benadering, ook ten aanzien van Turkije. 
Josu Ortuondo Larrea (ALDE ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het motto van de Europese Unie is “eenheid in verscheidenheid”, en u weet heel goed dat de opbouw van Europa zonder een eerbiediging van die taalkundige en culturele verscheidenheid niet kan slagen.
Uw antwoord is positief: de Raad is bezorgd en volgt de kwestie in Turkije omtrent het recht van kinderen op onderwijs in hun moedertaal. Mijn vraag aan u is of u van plan bent nog iets meer te doen dan alleen de kwestie volgen.
Ik denk dat de Raad nu actie moet ondernemen - door een waarschuwend signaal naar Turkije af te geven - zodat we niet hoeven te wachten op het volgende verslag van de Commissie over het al dan niet naleven door Turkije van het .
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, wat gaat de Raad hieraan doen? 
Nicolas Schmit,
   - Ik zou enkel willen zeggen dat het Turkse openbaar ministerie twee keer verloren heeft in dit specifieke geval en dat tegen de uitspraak die spoedig verwacht wordt, en ongetwijfeld eenzelfde strekking zal hebben, geen beroep mogelijk is. Het moge duidelijk zijn dat al deze specifieke gevallen, maar ook de laat ik zeggen meer algemene kwesties op dit gebied, aan de orde gesteld zullen worden binnen de organen waarin de Europese Unie besprekingen voert met Turkije. Voortzetting van deze dialoog met Turkije over vraagstukken inzake de vrijheid van meningsuiting, het gebruik van minderheidstalen en de vakbondsvrijheid lijkt me van groot belang. 
Inger Segelström (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, toen deze uitspraak werd gedaan, heb ik de Commissie een vraag over deze kwestie gesteld, want het betreft burgerrechten en mensenrechten, en we vinden het allemaal afschuwelijk wat er is gebeurd. Mijn vraag aan de Raad is of de zaken moeten worden gecoördineerd, gezien het feit dat dit een kwestie is die zowel de Raad en de Commissie als het Europees Parlement raakt. Wat er is gebeurd, is heel ernstig. Ik zou graag willen weten of u de zaken coördineert, of dat we de discussie moeten hervatten nadat ik antwoord heb ontvangen van de Commissie. 
Nicolas Schmit,
   - Naar ik meen worden de zaken inderdaad gecoördineerd, maar het is misschien goed die vraag ook aan de Commissie te stellen. 
De Voorzitter. -
   Aangezien de volgende vragen over hetzelfde onderwerp gaan, worden zij gezamenlijk behandeld.
De Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken van 14 april jl. heeft de Europese Commissie verzocht vóór eind mei 2005 een voorstel voor te leggen over de instelling van een systeem voor wederzijdse informatie tussen de voor immigratie en asiel bevoegde instanties van de lidstaten dat zal gelden voor belangrijke beslissingen die door één of meer lidstaten moeten worden genomen.
Intussen heeft de Spaanse regering de criteria gewijzigd die worden gehanteerd in het proces van buitengewone regularisering van immigranten dat momenteel in Spanje gaande is, waarbij nu een "generaal pardon" wordt verleend aan personen die niet bij het bevolkingsregister zijn ingeschreven.
Wanneer en hoe is de Raad op de hoogte gesteld van de nieuwe criteria?
De Spaanse regering heeft op 7 mei jl. een punt gezet achter het reguleringsproces voor immigranten en kan terugzien op een groot succes met ongeveer 700.000 aanvragen. Het doel is om een eind te maken aan zwartwerken door illegale immigranten te integreren in de Spaanse samenleving. Daarom is het proces verbonden aan het tonen van een arbeidscontract . De vakbonden, de werkgevers en de civil society hebben gezamenlijk de procedure ondersteund. Niet alleen is er nu een eind gekomen aan zwartwerken en zijn illegale immigranten geïntegreerd, maar nu is het aan Spanje om de uitwerking van het gemeenschappelijk Europees beleid voor immigratie impulsen te geven door een eigen inbreng.
Steunt de Raad het welslagen van de Spaanse regularisering om een eind te maken aan zwartwerken en om de immigranten die zich tot nog toe in de illegaliteit ophielden, te integreren met alle rechten vandien? Vindt de Raad dat de Spaanse regering hiermee haar positie heeft verbeterd om bij te dragen aan een gemeenschappelijk Europees immigratiebeleid? 
Nicolas Schmit,
   - Ik zou de geachte afgevaardigden willen verwijzen naar het antwoord dat de Raad eerder gegeven heeft op een mondelinge vraag over hetzelfde onderwerp. De Raad zou de geachte afgevaardigde er verder op willen wijzen dat de vaststelling van de aantallen buitenlandse werknemers die worden toegelaten een zaak is die onder de bevoegdheid valt van de afzonderlijke lidstaten van de Unie.
Wat betreft het door de Spaanse regering in gang gezette proces van regularisering waarop in de vraag gedoeld wordt: de Raad heeft deze kwestie informeel gesproken tijdens zijn bijeenkomst van januari 2005. Het voorzitterschap zou de geachte afgevaardigde willen wijzen op de conclusies inzake een systeem voor wederzijdse informatie die de Raad tijdens zijn vergadering van 14 april 2005 aangenomen heeft. Daarin wordt de Commissie opgeroepen vóór eind mei 2005 een initiatief voor te leggen - aan welke oproep de Commissie geen gevolg gegeven heeft - inzake de instelling van een systeem voor wederzijdse informatie tussen de voor immigratie en asiel bevoegde instanties van de lidstaten. De Raad heeft geoordeeld dat een dergelijk systeem kan bijdragen tot versterking van het wederzijds vertrouwen en zal leiden tot een beter gecoördineerde aanpak van het immigratie- en asielbeleid van de lidstaten. Ik zou u daarom willen verzoeken u tot de Commissie te richten met de vraag waarom zij niet met het voorstel is gekomen waarom haar in april gevraagd is. 
Antonio López-Istúriz White (PPE-DE ),
   - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, hartelijk dank voor uw opmerkingen.
Ik wil geen verklaring afleggen, maar u een duidelijke, directe vraag stellen: bent u van mening dat de beslissingen die in Spanje genomen zijn met betrekking tot de illegale immigratie een toekomstig Europees gemeenschappelijk immigratiebeleid op negatieve of positieve wijze zullen beïnvloeden? 
Nicolas Schmit,
   - Ik zou om te beginnen willen benadrukken dat Spanje het recht had het besluit te nemen dat het genomen heeft. Wij weten echter allemaal dat ons streven is te komen tot een beter gecoördineerd en misschien wel gemeenschappelijk beleid op dit gebied. Dat is er op dit moment nog niet. Het moge duidelijk zijn dat het beter is over dit soort besluiten overleg te plegen met de partners.
Anderzijds heb ik wel begrip voor dit besluit. Het is genomen in een specifieke context en heeft nadrukkelijk tot doel een zo groot mogelijk aantal reeds op Spaans grondgebied verblijvende personen zo goed mogelijk te integreren. Bovendien, als deze mensen in de Spaanse samenleving geïntegreerd worden, wordt daarmee waarschijnlijk voorkomen dat ze zich naar andere lidstaten begeven. In die zin geloof ik ook niet dat je kunt zeggen dat dit besluit genomen is ten koste van de andere lidstaten. Feit blijft echter dat wij ons allemaal moeten realiseren dat de enige echte oplossing voor het immigratievraagstuk gelegen is in een betere coördinatie op Europees niveau. 
Antonio Masip Hidalgo (PSE ),
   - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u merkt terecht op dat het hier een Spaanse aangelegenheid betreft - die overigens zeer succesvol is gebleken - en ik denk dat we de kwestie al uitvoerig hebben besproken. Daarom wil ik u danken voor uw geduld en standvastige beleid en u de medewerking van Spanje aanbieden. 
Nicolas Schmit,
   - Geduld is een schone zaak, zegt men. Wat dat betreft, heb ik van uw Parlement het een en ander geleerd. 
De Voorzitter.
Welke maatregelen heeft het Raadsvoorzitterschap genomen om de onnodig vertraagde toetredingsonderhandelingen met Kroatië eindelijk op gang te brengen? 
Nicolas Schmit,
   - Op 7 maart 2005 heeft de Raad bevestigd dat de Europese Unie zich inzet voor de toetreding van Kroatië en heeft hij het kader voor de onderhandelingen met dit land goedgekeurd. Tevens heeft hij het belang gememoreerd van een volledige samenwerking van alle landen van de Westelijke Balkan met het Internationaal Straftribunaal voor het Voormalige Joegoslavië. Dat is een essentiële vereiste voor een verdere toenadering tot de Europese Unie. Om die reden is, na besprekingen in de Raad en bij ontbreken van een gemeenschappelijk akkoord, de opening van toetredingsonderhandelingen met Kroatië uitgesteld.
Inmiddels is er een werkgroep ingesteld waarin het huidige voorzitterschap, de secretaris-generaal/hoge vertegenwoordiger, de Commissie en de twee komende voorzitterschappen vertegenwoordigd zijn. Taak van deze werkgroep is in nauw overleg met het Straftribunaal en met de Kroatische autoriteiten te bekijken welke maatregelen Kroatië genomen heeft en nog moet nemen om te komen tot volledige samenwerking met het tribunaal.
Op 26 april heeft een bijeenkomst van deze werkgroep met vertegenwoordigers van het tribunaal en de Kroatische partner plaatsgevonden; doel was de laatste ontwikkelingen inzake de samenwerking van Kroatië met het tribunaal te evalueren. De werkgroep is tot het besluit gekomen dat de conclusies van de Raad van december 2004 en van maart 2005 nog steeds geldig zijn en dat de Raad de kwestie te gelegener tijd opnieuw moet bespreken, indien en voorzover zich in de toekomst wezenlijke veranderingen inzake nauwe samenwerking met het tribunaal voordoen. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik vragen of het Luxemburgse voorzitterschap de kwestie-Kroatië volgende week op de agenda van de Top zal zetten. Verder wil ik graag het volgende weten: de voor 17 maart geplande onderhandelingen met Kroatië zijn op 16 maart afgezegd, terwijl voor de opening van de onderhandelingen met Turkije op 3 oktober geldt. Welke logica ziet hierachter? Waarom is unanimiteit vereist voor het begin van de onderhandelingen met Kroatië en voor het niet beginnen van de onderhandelingen met Turkije? Dat is toch helemaal niet logisch! 
Nicolas Schmit,
   - Laat ik om te beginnen onderstrepen dat de samenwerking van Kroatië met de Raad, met name in het kader van de binnen de Raad ingestelde werkgroep, voorbeeldig is geweest. Dat is ook erkend door het tribunaal, bij monde van de hoofdaanklager.
Ik denk dat het besluit nog even op zich zal laten wachten, maar ik hoop dat er een besluit komt en dat het een positief besluit zal zijn. Dat besluit zal met eenparigheid van stemmen genomen moeten worden; dat is een eis die geldt voor alle besluiten tot het openen van onderhandelingen. Mogelijk komt dit specifieke geval ook in de Europese Raad aan de orde, maar een discussie over deze kwestie lijkt mij alleen zinvol als er uitzicht is op een snelle afhandeling van deze zaak. 
De Voorzitter. -
In zijn aanbeveling van 5 juni 2001 betreffende het "alcoholgebruik door kinderen en adolescenten" heeft de Raad de lidstaten verzocht maatregelen te treffen voor het aan banden leggen van de productie van en reclame voor alcoholhoudende dranken die voor kinderen en jongeren zijn bestemd. Vier jaar na dit besluit blijken de getroffen maatregelen niet doeltreffend te zijn geweest: de fabrikanten gaan door met de verkoop van "alcopops", die duidelijk voor de jongeren zijn bestemd, en de consumptie van dit soort producten blijft stijgen, met alle rampzalige gevolgen van dien voor de volksgezondheid.
Wat zijn de resultaten van deze aanbeveling en welke maatregelen zijn er door de diverse lidstaten genomen? Hoe denkt de Raad op te treden tegen de verbreiding van het alcoholisme onder de jongeren? Welke maatregelen worden er overwogen op fiscaal gebied, wat de vaststelling van accijnsrechten op "designer drinks" betreft, en op regelgevingsgebied, wat de verplichting betreft om duidelijk aan te geven op het etiket dat het gehalte aan synthetische alcohol en suiker schadelijk is voor de gezondheid? 
Nicolas Schmit,
   - De Raad zou de geachte afgevaardigde, mevrouw Hennicot-Schoepges, willen bedanken voor de aandacht waarmee zij deze zaak volgt. Dit is een zaak die ons allen aangaat, zeker diegenen onder ons die zelf kinderen hebben. De Raad hecht veel belang aan bescherming van jongeren tegen de gevaren van alcohol; het gaat hier immers om een erg kwetsbare groep.
De geachte afgevaardigde heeft er terecht op gewezen dat de Raad op 5 juni 2001 een aanbeveling heeft aangenomen waarin de lidstaten onder meer worden opgeroepen maatregelen te treffen voor het aan banden leggen van de productie van en reclame voor alcoholhoudende dranken die voor kinderen en jongeren zijn bestemd. Op diezelfde dag, 5 juni 2001, heeft de Raad ook conclusies aangenomen inzake een strategie ter beperking van aan alcohol gerelateerde schade. De Raad verzoekt de Commissie daarin voorstellen voor te leggen voor een alomvattende communautaire strategie op dit gebied, die nationale beleidsmaatregelen aanvult en waarin een tijdschema voor de diverse acties is opgenomen.
Na de aanneming van de aanbeveling heeft de Raad niet stilgezeten. Het bleek echter moeilijk vast te stellen welke producten precies tot de categorie “alcopops” gerekend moesten worden, en op welke wijze gerichte maatregelen genomen konden worden, en daarom heeft de Raad er de voorkeur aan gegeven een meer algemene aanpak te volgen, in lijn met de eerder genoemde conclusies uit 2001. Daarom is bevestigd dat alcohol een belangrijke plaats inneemt in de gezondheidsstrategie van de Europese Gemeenschap en in het communautaire programma voor de volksgezondheid 2003-2008, dat in september 2002 met medebeslissing van uw Parlement aangenomen is. Op basis van dat programma is een aantal door de Commissie en de lidstaten gezamenlijk gefinancierde projecten opgezet ter uitvoering van de aanbeveling uit 2001 en ter voorbereiding van een communautaire strategie inzake preventie van alcoholgebruik. Met dat doel is ook een werkgroep van deskundigen uit de lidstaten ingesteld.
Daarnaast heeft de Raad in juni 2004 zijn conclusies getiteld “Alcohol en jongeren” aangenomen, waarin hij herinnert aan het eerdere verzoek aan de Commissie om hem in 2005 verslag uit te brengen over de tenuitvoerlegging door de lidstaten van de voorgestelde maatregelen. Tevens spreekt hij daarin zijn steun uit voor het werk dat de Commissie verricht heeft voor het opstellen van een alomvattende strategie inzake alcoholgebruik, waarbij hij onderstreept dat in die strategie bijzondere aandacht moet worden geschonken aan alcoholgebruik door jongeren.
Dit verzoek aan de Commissie is, tot slot, nogmaals gememoreerd tijdens de Raadsbijeenkomst van 6 december 2004. De Commissie zal in principe in staat zijn vóór eind 2005, naast het evaluatieverslag waarom in de aanbeveling uit 2001 is gevraagd, tevens een mededeling over een alomvattende strategie inzake alcoholgebruik te presenteren. Na ontvangst van deze documenten zal de Raad zo spoedig mogelijk met zijn werkzaamheden beginnen. Met deze initiatieven op zich zullen we het probleem van de “alcopops” natuurlijk niet direct oplossen, maar ze maken wel de weg vrij voor de invoering op langere termijn van een communautair kader op basis waarvan we alle burgers, en met name jongeren, beter kunnen voorlichten over de gevaren van overmatig alcoholgebruik. 
Erna Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   - Ik zou de Raad willen bedanken voor de aandacht die hij gegeven heeft aan het probleem van alcoholgebruik door jongeren. Mijns inziens gaat het bij deze drankjes die behalve alcohol ook veel suiker bevatten om bijzonder ernstige gezondheidsproblemen: ik denk bijvoorbeeld aan een toename van suikerziekte onder jongeren en aan het probleem van overgewicht. Ik begrijp niet waarom de Raad niet meer werk maakt van de etikettering; veel ouders weten immers niet dat hun kinderen alcohol drinken, omdat ze denken dat het bij deze drankjes om limonade gaat. 
Nicolas Schmit,
   - De Raad heeft de Commissie verscheidene keren verzocht voorstellen in dit verband voor te leggen; wat de geachte afgevaardigde zojuist gezegd heeft, gaat dus in de eerste plaats de Commissie aan. Die moet inderdaad ook rekening houden met het alcohol- en suikergehalte. Dat is een kwestie van consumentenbescherming; consumenten moeten immers weten wat ze consumeren. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   Mijnheer de fungerend voorzitter, met betrekking tot de gezondheid zou ik erop willen wijzen dat één van de grote problemen op het gebied van alcoholconsumptie gerelateerd is aan zelfmoord onder jongeren. Dat is met name in Ierland een probleem. Wij zouden hieraan veel meer aandacht moeten geven in onze strategie.
In verband met reclame maken wij ons in de tweede plaats zorgen over het feit dat er tijdens kinderprogramma’s reclame wordt gemaakt voor speelgoed. Daarnaast wordt er reclame voor alcohol gemaakt, waardoor wij kinderen en jongeren op een erg jonge leeftijd in contact brengen met alcohol en het ook lijkt of die alcoholconsumptie acceptabel is. Daar moeten we iets aan doen. Wellicht kunt u mij vertellen of u van plan bent om aandacht aan deze kwestie te besteden in het kader van uw toekomstige strategie met betrekking tot de alcoholconsumptie en de problemen die daarmee verband houden. 
Nicolas Schmit,
   - Dit voorbeeld toont aan dat we ervoor moeten zorgen dat de lidstaten snel in actie kunnen komen en ook het recht hebben iets te ondernemen. Dit is echt een gebied waar de subsidiariteit toegepast moet worden, en dat van sommige regels inzake de vrije markt uitgesloten moet worden. Het gaat hier immers niet alleen om de vrijheid van goederen; het gaat hier eerst en vooral om de bescherming van de gezondheid. Bij dit soort zaken moet Europa mijns inziens laten zien dat het niet vastzit in een denkpatroon waarin met de echte problemen geen rekening wordt gehouden. Ik dank u voor uw vraag, maar u zou die eigenlijk aan de Commissie moeten stellen. 
Daniel Caspary (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, hartelijk dank dat u mij de gelegenheid biedt een aanvullende vraag te stellen. Ten eerste wil ik graag van de Raad weten of er inderdaad alcoholische dranken zijn waarvan, zoals mevrouw Hennicot-Schoepges heeft opgemerkt, aangetoond kan worden dat ze speciaal voor kinderen en jongeren bedoeld zijn?
Ten tweede wil ik vragen of de Raad zich ervan bewust is dat er verstandige volwassenen zijn die deze drankjes lekker vinden en die nu gestraft worden door een speciale accijns, die onder andere in Duitsland reeds is ingevoerd?
Is de Raad het ten derde met mij eens dat wij kinderen, jongeren, volwassenen en senioren beter voorlichting kunnen geven over de gevaren van alcohol in het algemeen, dan via het heffen van accijnzen oplossingen te zoeken die centralistisch en betuttelend zijn? 
Nicolas Schmit,
   - Ik geloof dat wat u zegt niet in tegenspraak is met wat ik zojuist uiteen heb gezet. Uiteraard zijn deze drankjes niet uitsluitend bedoeld voor kinderen of jongeren. A priori denk ik - laten we de producenten even het voordeel van de twijfel geven - dat deze producten niet speciaal op jongeren gericht zijn. Ze blijken echter een bijzondere aantrekkingskracht op deze leeftijdsgroep uit te oefenen.
U hebt belastingmaatregelen genoemd - terecht, maar veel belangrijker is een voorlichtingscampagne onder jongeren, want met fiscale ingrepen alleen lossen we het probleem niet op. Het is in de eerste plaats aan de lidstaten om alle noodzakelijke maatregelen te treffen, en wij moeten ervoor zorgen dat de lidstaten de mogelijkheid of, zo u wilt, de vrijheid krijgen om die besluiten te nemen zonder dat ze achteraf in de problemen komen. Strikt genomen gaan ze immers in tegen de vrije markt en het vrije verkeer van goederen. Ik denk daarom dat de Europese Unie zeker ook wat dat betreft een standpunt moet innemen als het gaat om deze producten. 
De Voorzitter.
Volgens berichten hebben niet alle 25 lidstaten het Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 (14242/01) waarmee Gemeenschappelijke onderzoeksteams in het leven geroepen kunnen worden, geratificeerd. Kan de Raad meedelen hoeveel parlementen van lidstaten nog niet hebben geratificeerd? Wanneer denkt hij dat het proces voltooid zal zijn zodat de Unie een aanvang kan maken met een meer serieuze en effectieve bestrijding van de georganiseerde misdaad? 
Nicolas Schmit,
   - Op dit moment hebben 21 lidstaten het secretariaat-generaal van de Raad formeel laten weten dat zij het kaderbesluit van 13 juni 2002 inzake gemeenschappelijke onderzoekteams hebben omgezet. Conform het kaderbesluit kunnen deze lidstaten nu dus overgaan tot de oprichting van dergelijke onderzoekteams. Verder zijn er twee lidstaten die het secretariaat-generaal van de Raad hebben meegedeeld dat de wetgevingsvoorstellen voor de omzetting van dit kaderbesluit inmiddels voorgelegd zijn, dan wel zeer binnenkort voorgelegd zullen worden aan hun parlement. Eén lidstaat tot slot heeft de Raad laten weten dat het kaderbesluit gedeeltelijk is omgezet. 
Bill Newton Dunn (ALDE ).
   Ik ben niet zo heel goed in rekenen, maar ik kom uit op een totaal van 24. Dat betekent dat u over één lidstaat helemaal geen informatie heeft verstrekt. Wat gaat u doen met betrekking tot die ene lidstaat die het er blijkbaar zelf bij laat zitten? 
Nicolas Schmit,
   - Ik zou moeten nakijken of het er op dit moment inderdaad slechts 24 zijn. Van één lidstaat zou geen reactie ontvangen zijn, maar of dat inderdaad zo is, kan ik u nu niet zeggen. Ik beloof u echter dat ik het zal nakijken. Die informatie zal u ongetwijfeld schriftelijk toegestuurd kunnen worden. 
De Voorzitter.
   - Vraag nr. 8 is ingetrokken. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag uw advies willen hebben in verband met een motie van orde. Zojuist heb ik van de zittingsdienst gehoord dat deze vraag ingetrokken is, maar volgens mij heeft elke afgevaardigde doorgaans recht op inzage van de volledige vragenlijst. Weliswaar heeft elke afgevaardigde het recht om een aanvullende vraag te stellen, maar voor degene die een vraag intrekt blijkt er geen verplichting te bestaan om alle andere afgevaardigden daaromtrent te informeren. Dat betekent dat degenen die een aanvullende vraag willen stellen, hun democratisch recht dan niet kunnen uitoefenen.
Als dat inderdaad zo is, vindt u dan ook niet dat de regels herzien moeten worden? Mag ik anders als alternatief een aanvullende vraag naar aanleiding van de vraag van de heer Newton Dunn stellen? Het is misdadig dat ik geen aanvullende vraag kan stellen en het is duidelijk dat dit het werk van de socialisten is! 
De Voorzitter.
   - Er vindt in dit Parlement geen georganiseerde misdaad plaats, mijnheer Bushill-Matthews; wij gaan hier op democratische, vriendschappelijke en vreedzame wijze met elkaar om. In verband met de vraag die is ingetrokken zijn de regels maar al te duidelijk: als een vraag wordt ingetrokken door de persoon die de vraag heeft ingediend, houdt deze op te bestaan en is het onmogelijk om er een aanvullende vraag bij te stellen. Of leden van dit Parlement elkaar zouden moeten inlichten wanneer dit gebeurt - dus ook leden van andere fracties - is een interessante vraag. Ik adviseer u simpelweg om dit allereerst met de heer Martin te bespreken.
Als u een aanvullende vraag heeft op de vraag van de heer Newton Dunn, dan zal ik u de gelegenheid geven deze te stellen op grond van het feit dat er bij iedere vraag twee aanvullende vragen mogen worden gesteld. Dus ga uw gang en vraag de fungerend voorzitter van de Raad iets anders over georganiseerde misdaad. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   Dat is erg vriendelijk van u, mevrouw de Voorzitter, maar dat zou vals spelen zijn. Mijn vraag gaat namelijk over de arbeidstijden en ik hou niet van vals spelen. 
De Voorzitter.
   - Dat is zeer fair. Wij zullen nog nader bespreken hoe er dient te worden gehandeld wanneer leden hun vraag intrekken. 
De Voorzitter. -
Volgens het onlangs verschenen verslag van Save the children getiteld "We don't do childhood poverty - we do large roads", en de millenniumdoelstellingen van de EU en kinderen is de helft van de mensen die momenteel in armoede leven een kind en zullen over 5 jaar alleen al in Afrika 25 miljoen kinderen wees zijn geworden als gevolg van HIV en AIDS. Een van de ondersteunende argumenten in het verslag is dat in het beleid te weinig rekening wordt gehouden met kinderen. De mainstreaming van de behoeften van kinderen heeft niets opgeleverd.
Is de Raad niet van mening dat kinderen een centralere plaats moeten innemen bij de besluitvorming en meent zij dat de politieke wil om het beleid met dat oogmerk te herstructureren, aanwezig is? 
Nicolas Schmit,
   - De Raad is zich bewust van de dramatische situatie waarin miljoenen kinderen in de ontwikkelingslanden, en met name in Afrika, zich bevinden ten gevolge van hun kwetsbare positie als het gaat om voedseltekort, geweld en overdraagbare ziekten, met in de eerste plaats natuurlijk aids, malaria en tuberculose.
De Raad wijst erop dat kinderen direct of indirect het onderwerp vormen van de acht millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Hij is van oordeel dat deze doelstellingen zonder een coherent beleid ten behoeve van de kinderen in de derde wereld tegen 2015 niet verwezenlijkt kunnen worden. De Raad heeft benadrukt dat aan kinderen speciale aandacht besteed moet worden bij de tenuitvoerlegging van het EU-ontwikkelingsbeleid, en hij heeft daartoe recentelijk een aantal initiatieven aangenomen.
De Europese Raad van 16 december 2004 heeft bevestigd dat de Europese Unie zich volledig schaart achter de millenniumdoelstellingen. Verder heeft de Raad tijdens dezelfde bijeenkomst zijn krachtige steun uitgesproken voor het Europees actieprogramma ter bestrijding van HIV/aids, malaria en tuberculose door middel van externe maatregelen. De desbetreffende maatregelen heeft de Commissie eind april 2005 gepresenteerd.
Er zijn plannen uitgewerkt voor een gezamenlijk optreden van de Europese Unie en de lidstaten op dit terrein, in samenwerking met de belangrijkste internationale organisaties die actief zijn in deze sector, met name Unicef, evenals de docenten- en ouderorganisaties in de partnerlanden. Verder is er een begin gemaakt met de herziening van de gezamenlijke verklaring uit november 2000 over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie. Ook brengt de Commissie naar verwachting eind juni een mededeling uit over het toekomstig ontwikkelingsbeleid. Tijdens het uitgebreide raadplegingsproces zijn tal van onderwerpen als mogelijke thematische prioriteiten naar voren gebracht, en de bescherming van kinderen zal zeker een van de voorgestelde prioriteiten zijn. Daarnaast dient er wat het communautaire niveau betreft gewezen te worden op het in 2004 door het Europees Parlement en de Raad goedgekeurde Besluit nr. 803/2004/EG tot vaststelling van het Daphne II-programma ter voorkoming en bestrijding van geweld, waaronder geweld tegen kinderen.
De bescherming van kinderen is dus, en hiermee sluit ik af, een wezenlijke dimensie van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie, en de Raad is voornemens zowel bij de voorbereiding van de voor september 2005 geplande top in New York over de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen als bij de opstelling van het toekomstig ontwikkelingsbeleid van de Unie aandacht te vragen voor deze prioriteit. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   Mijnheer de fungerend voorzitter, ik dank u voor uw uitgebreide antwoord. Ik zou u graag willen verzoeken om ook de mening mee te laten wegen van degenen die wellicht meer weten van kinderen in ontwikkelingslanden dan u of ik en die bezorgd zijn over het feit dat wij gezien worden als een Unie die zich meer op grote infrastructurele projecten concentreert dan op kinderen. Ik zou u ook willen vragen of het wellicht mogelijk is dat u meer aandacht besteedt aan de behoeften van kinderen wat medische zorg en andere ondersteuning betreft.
Ik accepteer wat u gezegd heeft, maar ik zou u willen vragen om de standpunten van degenen die er verstand van hebben, beter te analyseren. 
Nicolas Schmit,
   - Ik deel uw analyse: we moeten goed luisteren naar wat de NGO’s te zeggen hebben. Bij de opstelling van het ontwikkelingsbeleid voor de komende jaren - waarin, wat de Europese Unie betreft, de omzetting van de millenniumdoelstellingen centraal zal staan - moeten deze aspecten specifiek in aanmerking genomen worden. Ik kan u in ieder geval verzekeren dat het Luxemburgse voorzitterschap, dat dit dossier nog tot het einde van deze maand onder zijn hoede heeft, er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat dit doel, de bescherming van kinderen, een van de hoofddoelstellingen van onze ontwikkelingsstrategie blijft. 
Vittorio Agnoletto (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil specifiek ingaan op een van de onderwerpen die aan de orde zijn gesteld: het probleem van AIDS en HIV. Op 2 december 2004 heeft dit Parlement gestemd voor een heel precieze resolutie waarin gevraagd werd aan de Commissie en de Raad om in te grijpen, in het bijzonder om te trachten de huidige TRIPS-regelingen te wijzigen: die vormen een van de belangrijkste redenen waarom in het zuiden van de wereld volwassenen en kinderen de toegang tot geneesmiddelen wordt belet.
Het ziet er niet naar uit dat er op dit gebied iets is gedaan, dat er een wijziging is gekomen in de TRIPS. Ik vraag dan ook wat de redenen zijn, temeer daar de situatie onlangs nog dramatischer is geworden doordat de Indiase regering zich aan de TRIPS-regelingen heeft aangepast. 
Nicolas Schmit,
   - Zoals gezegd, ik denk dat de Raad zeer nadrukkelijk zijn steun voor het Europees actieprogramma ter bestrijding van aids en andere ziekten heeft uitgesproken. Verder heeft de Raad aangegeven werk te willen maken van het dossier inzake basismedicijnen, en hij heeft zijn steun gegeven aan wijzigingen die erop gericht zijn bepaalde aidsbestrijdingsmiddelen toegankelijk te maken. Binnen de WTO bestaat er wat dit betreft namelijk nog steeds een probleem. Wij behoren tot de grootste donoren als het gaat om de bestrijding van aids; zonder dit geld zouden we niet in staat zijn aids in de ontwikkelingslanden beter te bestrijden. Anders dan andere actoren is Europa zijn verplichtingen in dit verband min of meer nagekomen. 
Eoin Ryan (UEN ).
   Vraag 9 van mijn collega, mevrouw McGuinness, zit vlak voor mijn eigen vraag 11, maar ik neem aan dat vraag 9 de laatst behandelde vraag was en dat de volgende vragen niet meer aan bod komen. Ik vind dat zeer frustrerend. In veel gevallen wachten wij hier vergeefs omdat u niet aan de behandeling van onze vragen toekomt.
Wij praten over actieplannen voor de derde wereld, met name met betrekking tot kinderen, maar wij krijgen nooit iets te horen over uitgewerkte plannen of concrete initiatieven op dit gebied. Ik weet dat dit een gecompliceerde en moeilijke zaak is, maar wij horen maar zelden iets over wat er ter plekke gebeurt in deze delen van de wereld, of over de wijze waarop wij het ernstige probleem van kinderen met HIV of aids aanpakken. 
Nicolas Schmit,
   - U stelt een zeer wezenlijk en zeer interessant punt aan de orde. Ik denk dat u de Commissie moet vragen - dit is namelijk een punt waarop de Commissie u antwoord zal moeten geven - welke concrete, specifieke maatregelen in het kader van de verschillende communautaire programma’s voor ontwikkelingshulp genomen zijn om het aidsprobleem of andere problemen van vergelijkbare aard aan te pakken.
Mijns inziens hebt u alle recht de Commissie te vragen nauwkeurig aan te geven welke concrete maatregelen in dit verband genomen zijn. De Raad kan u wat dit betreft helaas niet van dienst zijn; de Commissie is immers verantwoordelijk voor de uitvoering van deze programma’s en acties. 
De Voorzitter.
   - Ik wil erop wijzen dat wij maandag in de plenaire vergadering hebben besloten het vragenuur in te korten tot een half uur, maar wij zijn nu al drie kwartier bezig. Ik zal niemand meer het woord toestaan om een motie van orde in te dienen.
Aangezien de voor het vragenuur uitgetrokken tijd is verstreken zullen de vragen nrs. 12 tot en met 30 schriftelijk(1) worden beantwoord.
Het vragenuur is gesloten.

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0168/2005) van Othmar Karas, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1466/97 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (COM(2005)0154 – C6-0119/2005 – 2005/0064(SYN))
en het verslag (A6-0158/2005) van Othmar Karas, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1467/97 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (COM(2005)0155 – C6-0120/2005 – 2005/0061(CNS)). 
Joaquín Almunia
   , Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, 26 april jongstleden had ik het genoegen om in de parlementaire commissie de wijzigingen van de twee verordeningen die ten grondslag liggen aan het Stabiliteits- en Groeipact te presenteren die het college van commissarissen op 20 april had goedgekeurd. Vijf weken later bespreken wij hier, in de plenaire vergadering van het Europees Parlement, de verslagen van de heer Karas over beide veordeningen, hetgeen opnieuw een voorbeeld is van de coöperatieve instelling waarmee dit Parlement deze belangrijke kwestie heeft aangepakt.
Tijdens de afgelopen weken hebben het Parlement, de Raad en wij van de Commissie ons ingespannen om het wetgevingsproces van de hervorming van het Pact af te ronden voor het Luxemburgse voorzitterschap ten einde loopt. Na deze eerste toetsingsfase van de Commissievoorstellen hier in dit Parlement zullen we dichter bij een akkoord zijn gekomen. Ik hoop dan ook dat er voor zover dat mogelijk is voor het einde van deze maand een akkoord kan worden bereikt.
Zoals ik al heb uitgelegd tijdens mijn overleg met de commissie, beperkte ons voorstel zich, overeenkomstig het mandaat van de Europese Raad - die op haar beurt het verslag van de Raad Ecofin in maart had gesteund - tot de wijzigingen van de verordeningen die strikt noodzakelijk waren met het oog op het akkoord van de Raad. Tijdens de behandeling in de Raad hebben verschillende lidstaten er evenwel voor gepleit dat er nog zekere bepalingen worden opgenomen in de artikelen van de verordeningen, zoals bijvoorbeeld de minimale jaarlijkse fiscale aanpassing van 0,5 procent van het BBP voor landen met een buitensporig tekort of voor landen die op middellange termijn dichterbij een begrotingsevenwicht moeten komen, of de expliciete vermelding van andere relevante factoren.
Door deze verzoeken heeft de discussie over enkele punten waar de Raad al overeenstemming over had bereikt nog enkele dagen langer geduurd. Gelukkig is het akkoord overeind gebleven, en ik weet zeker dat de werkgroep van de Raad op dit moment een definitief akkoord heeft bereikt over deze kwestie.
Het Parlement heeft op zijn beurt via de verslagen van de heer Karas zijn bezorgdheid geuit met betrekking tot enkele parameters die gevolgen hebben voor de geloofwaardigheid van het multilaterale begrotingstoezicht zoals bijvoorbeeld de kwaliteit van de nationale belastingstatistieken, het toezicht op de schuldenlast of de betrouwbaarheid van de macro-economische vooruitzichten. Het Parlement wil ook regelmatig worden geïnformeerd over de procedures bij een buitensporig tekort en die eis is volledig legitiem.
Dames en heren, ik moet u zeggen dat de Commissie de zorgen van het Parlement deelt. Veel van de punten die het Parlement noemt zijn opgenomen of kunnen worden opgenomen in een van de vele componenten van de waaier van juridische teksten die de coördinatie van het economisch beleid van de Economische en Monetaire Unie regelt. Andere punten van zorg die genoemd worden in enkele amendementen in de verslagen van de heer Karas – ik doel daarbij concreet op het toezicht op de schuldenlast en de geregelde informatieverstrekking aan het Parlement over de procedures bij een buitensporig tekort – kunnen in de ogen van de Commissie prima worden opgenomen in de verordeningen inzake het Pact.
Ik heb dit afgelopen maandag ook al gezegd tegen de ministers van de Eurogroep, waarbij ik zelfs concreet heb aangegeven hoe de betreffende punten kunnen worden opgenomen. Vanzelfsprekend moet de Raad deze suggesties eerst in overweging nemen waarna hij – ik denk volgende week maandag – zijn formele standpunt zal geven.
In ieder geval hoop ik dat de samenwerking van de afgelopen weken zal voortduren tot het einde van de wetgevingsprocedure, opdat wij zo snel mogelijk kunnen beschikken over een vernieuwd Stabiliteits- en Groeipact dat is aangepast aan de realiteit van de economische dynamiek van de lidstaten, zowel vanuit politiek als wettelijk oogpunt. De brede consensus waarbinnen wij deze hervorming tot stand brengen, draagt zonder twijfel bij aan de geloofwaardigheid van het Pact en bewijst tevens dat sanering van de overheidsfinanciën onmiskenbaar gezien wordt als noodzakelijke voorwaarde voor duurzame economische groei.
Gisteren nog heeft het college van commissarissen hier in Straatsburg een verslag aangenomen waarin wordt aanbevolen om een procedure vanwege een buitensporig tekort te starten tegen een lidstaat, namelijk Italië. Dat is opnieuw een bewijs van de effectiviteit van het Stabiliteits- en Groeipact en een praktisch voorbeeld van de geest die door de hervorming van het Pact is ontstaan. Ook duidt dit erop dat wij zo spoedig mogelijk een discussie over de uitvoeringsregels van het Pact moeten voeren en ons moeten concentreren op de toepassing van die regels en de praktische uitvoering van de beginselen en richtlijnen van het Pact.
Tot besluit, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als er iets duidelijk is geworden door de recente negatieve uitslagen van de referenda over de Europese grondwet in Frankrijk en Nederland dan is dat volgens mij dat het noodzakelijk is om concrete resultaten te behalen die tastbare voordelen opleveren voor het welzijn van de burgers, om te beginnen op het gebied van de werkgelegenheid en de versterking van ons sociale stelsel. Daarom is het ook noodzakelijk dat wij in de komende weken een definitief akkoord bereiken over de hervorming van het Pact, dat als basis dient voor een daadkrachtig optreden van de Europese Unie dat erop gericht is onze economieën dynamischer te maken, om meer werkgelegenheid te creëren en de sociale cohesie te waarborgen.
Alle instellingen – het Parlement, de Raad en de Commissie – gaan hun inspanningen thans op dit doel richten en ik ben ervan overtuigd dat zij het mogelijk zullen maken dat de gewijzigde verordeningen voor het einde van deze maand, dus voor het einde van het Luxemburgse voorzitterschap, worden aangenomen. 
Othmar Karas (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, allereerst wil ik de aanwezigen bedanken voor de goede samenwerking in de afgelopen jaren en tijdens de voorbereiding van de verslagen waarover wij vandaag van gedachten wisselen. Mijn uiteenzetting valt in twee delen uiteen: eerst zal ik het kort over het Stabiliteits- en Groeipact hebben en vervolgens over de twee verordeningen.
De manier waarop veel bekleders van openbare ambten omgaan met het Stabiliteits- en Groeipact, zoals dat is verankerd in het Verdrag en dat in 1997 in Amsterdam is ondertekend, beschouw ik als een duidelijk voorbeeld van de dubbele moraal die veel politici erop na houden en van het dubbelspel dat zij spelen tussen het eigen binnenlands beleid en Brussel. Helaas is het Pact in het verleden soms ook gebruikt als excuus voor nationaal-populistische uitingen, in plaats van dat het werd ingezet als waarborg voor de nodige solidaire aanvaarding van onze verantwoordelijkheid in Europese Unie,.
Het Stabiliteits- en Groeipact zie ik niet als een drukkende verplichting of een zware taak van de Europese Unie. Integendeel, het is een noodzakelijk coördinatiekader voor het begrotingsbeleid van de lidstaten binnen het kader van de Monetaire Unie, waarin het monetair beleid gecentraliseerd is maar toch op nationaal niveau plaatsvindt. Eén ding staat echter vast: de structuren die het begrotingsbeleid voorheen stimuleerden zijn met de komst van de Monetaire Unie veranderd. Eerder werden eventuele tekortkomingen door de financiële markten duidelijker en strenger afgestraft. Als Italië bijvoorbeeld een wankel begrotingsbeleid voerde, dan steeg de rente op de financiële markten onmiddellijk omdat er een devaluatie werd verwacht. Tegenwoordig weten regeringen niet meer zo goed hoe de financiële markten op een zwak begrotingsbeleid reageren. De voortdurend bekritiseerde straffen en sancties aan het einde van een langdurig proces zijn dus zinvol, omdat de financiële markten hun vroegere macht kwijt zijn.
Een ander punt is dat het in de Monetaire Unie helaas ook mogelijk is om je verantwoordelijkheid te ontlopen en een monetair beleid te voeren zonder enige vorm van solidariteit. Daarom is coördinatie nodig, teneinde het monetair beleid als geheel te ontlasten en een lage rentevoet te garanderen. Voor mij staat het buiten kijf dat er een kader moet bestaan voor het begrotingsbeleid in de lidstaten van de Monetaire Unie, ook om buitensporige tekorten te vermijden en monetaire stabiliteit te waarborgen.
In mijn ogen zit er in het Stabiliteitspact een hardnekkige constructiefout, waaraan wij helaas niets kunnen doen omdat hij zo in het Verdrag is vastgelegd. Helaas is het zo dat de overtreders zichzelf tot rechters maken en de voorstellen van de Commissie, de hoedster van de Verdagen, naast zich neer kunnen leggen, wat ook inderdaad gebeurd is. Dit heeft tot een verlies aan vertrouwen en geloofwaardigheid geleid, en soms tot acties waaruit een gebrek aan solidariteit blijkt. Niettemin is de euro een succes, en het Stabiliteits- en Groeipact is dat ook, want zonder dit Pact hadden we niet de debatten over de oorzaken van de tekortkomingen en de doelstellingen van het begrotingsbeleid gevoerd. Voorts vormt het Pact de basis van noodzakelijke hervormingen en aanpassingen die worden uitgevoerd.
Naar mijn idee is het een goede zaak dat we dit kader hebben omdat we aan de hand daarvan intensievere gesprekken kunnen voeren over de oorzaak van tekorten en de effecten van tekorten, en dat in alle openheid. De bevolking heeft meer vertrouwen in de euro dan in veel andere politieke projecten van de Europese Unie.
Vandaag gaat het echter niet om het Stabiliteitspact op zichzelf, maar om twee voorstellen van de Commissie tot wijziging van verordeningen, gebaseerd op het besluit van de Europese Raad van 22 en 23 maart. De meerderheid van de commissie en ik als rapporteur hebben kennis genomen van de conclusies van de Raad; we stellen deze beslissingen niet ter discussie, maar beoordelen deze twee verordeningsvoorstellen op basis van de uitgangspunten en de verklaringen.
Ons doel bij de beoordeling van de verordeningsvoorstellen was om grotere transparantie te bewerkstelligen, om meer te definiëren dan te interpreteren, en om de beloofde besluiten ten uitvoer te leggen in plaats van ze te omzeilen. Ons streven is: meer transparantie en betere definities.
Op deze twee verordeningen zijn verschillende procedures van toepassing. Bij Verordening nr. 1466/97, die over het preventieve aspect gaat, is de samenwerkingsprocedure van toepassing, terwijl bij Verordening nr. 1467/97 over de procedure bij een buitensporig tekort de raadplegingsprocedure met de Commissie en de Raad van kracht is.
Allereerst wil ik ingaan op de verordening over de preventieve aspecten. Ten aanzien hiervan hebben wij als commissie twee centrale eisen gesteld. Enerzijds is dat de verbetering van de kwaliteit van de statistieken. Het voorbeeld Griekenland is ons allen bekend, al is dat niet het enige voorbeeld. We zijn van mening dat de kwaliteit van de statistieken op nationaal en communautair niveau dient te worden gewaarborgd teneinde de onafhankelijkheid, integriteit en controleerbaarheid van zowel de nationale bureaus voor statistiek als van Eurostat zeker te stellen.
Anderzijds willen wij dat de Commissie niet alleen statistieken accepteert, maar in de lidstaat zelf een dialoog met de handelende personen en instellingen voert om de situatie te analyseren. We willen een sterkere samenwerking met de Europese Centrale Bank, want het is onverteerbaar dat er twee verschillende statistieken worden gecontroleerd, zelfs wanneer deze niet vergelijkbaar zijn, en mogelijke tegenstrijdigheden toch resulteren in vragen van de Commissie aan de lidstaat. Deze samenwerking, deze vergelijkingen, deze interpretatie en de kwesties inzake de samenwerking tussen de Europese Centrale Bank en de Commissie gedurende de evaluatie en vergelijking van statistieken zijn voor ons van belang.
Ten tweede willen wij dat de begrotingsdoelstellingen voor de middellange termijn niet per se regelmatig, maar wel minimaal jaarlijks worden geëvalueerd, en dat hierbij rekening wordt gehouden met de schuldquote van de overheid. Voor Verordening nr. 1467/97 over de procedure bij buitensporige tekorten willen wij een heldere definitie van de buitengewone omstandigheden, omdat de interpretatie hier te breed is en er te weinig transparantie is. We willen Europese minimumnormen voor de begrotingsplanning. De Commissie dient de parameters te specificeren, ook om uniformere groeiprognoses mogelijk te maken. We eisen dat de maximale termijn waarbinnen alsnog aan de criteria moet zijn voldaan wordt beperkt tot drie jaar vanaf het tijdstip dat het tekort voor het eerst optrad. Ook zijn wij van mening dat er een specifieke lijst moet komen van relevante factoren waarmee rekening dient te worden gehouden bij de procedure voor buitensporige tekorten.
We accepteren het voorstel zoals dat er ligt. We willen het concreter, controleerbaarder en geloofwaardiger maken en de ruimte voor interpretatie verkleinen. Op die wijze zal de naleving van het Pact beter worden gewaarborgd, en we willen deze twee verordeningen gebruiken om het Pact meer geloofwaardigheid te verlenen en het vertrouwen erin te herwinnen, om zo ook een antwoord geven op de onzekerheid onder de bevolking over de mate waarin Europese besluiten serieus worden genomen. 
Alexander Radwan,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, we hebben hier al vaak het Stabiliteitspact besproken. Ik wil de rapporteur bedanken voor zijn verslag, dat is gebaseerd op het besluit van de Raad en waarmee het karwei voltooid is, hoewel ik niet kan verhelen – en dat zeg ik direct – dat ik niet blij ben met het besluit van de Raad.
Eerste vereiste van het Stabiliteits- en Groeipact in een gebied met een eenheidsmunt is dat het begrotingsbeleid in de deelnemende lidstaten op één lijn wordt gebracht, dus dat dit onderling niet te sterk uiteenloopt. Het gaat ten slotte om niets minder dan de levensvatbaarheid van onze munt. De afgelopen dagen hebben genoeg stof tot discussie opgeleverd over hoe sommigen, ook in functies met een grote politieke verantwoordelijkheid, over deze zaak denken, en mogelijk hebben ook de debatten in de afgelopen maanden een verdere bijdrage geleverd.
We verwachten van de Commissie – zoals de rapporteur al zei – dat zij exact uiteenzet hoe het Raadsbesluit voortaan in de verordeningen zal worden geïnterpreteerd. Wat betekent een 'gering buitensporig tekort' of een 'tijdelijk buitensporig tekort'? Welke marges worden voortaan door de Commissie geaccepteerd? Ik hoop en verwacht van de Commissie dat zij in dit opzicht streng zal zijn en aanstonds zal blijken hoe zij – zie Italië – het nieuwe Pact benadert en of het Pact het papier wel waard is waarop het geschreven is. Ik hoop dat de noodzakelijke striktheid wordt toegepast. En ik hoop ook dat de Commissie altijd de vinger op de werkelijke problemen zal weten te leggen.
Dat er een verband wordt gelegd tussen bijvoorbeeld werkloosheid en het Stabiliteitspact is typerend voor het goedkope beleid van de nationale staten. Dus moeten we er niet van staan te kijken als de meerderheid van de mensen gelooft wat de nationale staten in Brussel roepen: dat de werkloosheid aan de euro te wijten is en dat die maar het best kan worden afgeschaft. Op de Commissie rust de enorme verantwoordelijkheid om niet toe te geven aan deze goedkope argumenten van de nationale staten. Zij dient, als het eropaan komt, net als de vorige Commissie, de noodzakelijke conclusies te trekken, desnoods naar het Europees Hof van Justitie te stappen en te vechten voor de euro, voor een sterke munt en voor de toekomst.
Deze verordening en het Raadsbesluit maken u het leven niet gemakkelijker. U zult nog meer verantwoordelijkheid dragen. Ik wens u daarbij veel sterkte. 
Robert Goebbels,
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de politieke situatie in onze Unie is zo ernstig dat we ons geen juridisch gekibbel over het Stabiliteits- en Groeipact kunnen veroorloven. Vijfentwintig staatshoofden en regeringsleiders hebben erkend dat het Stabiliteitspact flexibel moet worden toegepast om zo te kunnen aansluiten bij de conjuncturele cycli. Ze hebben de voorstellen van de Commissie ongewijzigd aanvaard, zodat het nieuwe Pact snel in werking kan treden.
Dit Parlement mag niet roomser dan de paus zijn. Laten we daarom ophouden stabiliteit tot dogma te verheffen. Stabiliteit is noodzakelijk. Niemand kan altijd op krediet leven – zelfs de Amerikanen niet. Die volgen bij het fiscaal beleid echter wel een pragmatischer aanpak: ze hebben een tekort, maar er is ook groei. De eurozone daarentegen blijft stagneren.
Het economisch beleid is geen exacte wetenschap. Een kloppende begroting is op zich niet voldoende om groei te realiseren en banen te scheppen. De Unie blijkt echter geen ander beleid te kunnen voorstellen dan begrotingsrigueur, en de volkeren van Europa verzetten zich daartegen. De Unie moet een nieuwe impuls krijgen, de vraag stimuleren en investeringen aanmoedigen. Zogenaamde structurele hervormingen die leiden tot een afname van de koopkracht van de loontrekkers zullen de orderboekjes van de fabrikanten niet kunnen vullen.
Het Stabiliteitspact is bedoeld om te verhinderen dat de staten binnen de eurozone te vaak een beroep doen op de kapitaalmarkt. Te veel staatsleningen zouden leiden tot hogere renten, een ongunstig klimaat voor particuliere investeerders en inflatie. Het tegengestelde is echter gebeurd. Ofschoon een aantal staten herhaaldelijk heeft gezondigd tegen de normen van het Pact, is de euro toch een sterke munt geworden, terwijl de inflatie gering blijft en de rente lager is dan ooit. Rechts schijnt bovendien te geloven dat het stabiliteitspact functioneert, ondanks het feit dat een aantal belangrijke landen het Pact niet altijd heeft nageleefd. De PPE-DE-Fractie en de ALDE-Fractie hebben daarom een amendement op mijn verslag over de grote richtsnoeren voor het economisch beleid aangenomen, waarin wordt gezegd dat 'het Stabiliteits- en Groeipact heeft bijgedragen tot een lage inflatie en een zeer lage rentevoet'. Volgens deze geloofsbelijdenis – die geen oog heeft voor de rol van de Europese Centrale Bank – zouden de inbreuken op de regels van het Stabiliteitspact niet de macro-economische gevolgen hebben gehad waarvan gesproken wordt.
Maar nu serieus. De waarheid is dat de economische situatie van Europa van buitenaf gezien veel beter is. We zijn mondiaal gezien de belangrijkste exporteur en voor de rest van de wereld de voornaamste afzetmarkt. Europa is dus een economische reus met een nog altijd zeer hoog concurrentievermogen. Toegegeven, we kunnen niet met de Chinezen concurreren als het gaat om T-shirts en spijkerbroeken, maar onze consumenten profiteren daar toch van doordat hun koopkracht hierdoor toeneemt.
Bovendien doet Europa het heel goed als het gaat om producten met een grote toegevoegde waarde. Neem bijvoorbeeld de auto-industrie. De door General Motors en Ford uitgegeven obligaties zijn tot verworden, terwijl de Europese industrie volgens de meest recente statistieken de eerste plaats inneemt als autoproducent – er worden in Europa 17,2 miljoen auto’s geproduceerd, waarvan 14,6 miljoen in het Europa van de vijftien. In de Verenigde Staten, de bakermat van de massaproductie, werden in 2003 maar 4,5 miljoen auto’s vervaardigd, waaronder inbegrepen een groot aantal in de VS geproduceerde Japanse auto’s.
En ik zou nog veel meer voorbeelden kunnen geven. Mijn conclusie is duidelijk. Laten we ophouden pessimistisch te doen over Europa, laten we de Europeanen moed inspreken – en dan vooral de consumenten. Dat er in Frankrijk, Duitsland en Italië zoveel gespaard wordt wijst op een ongerechtvaardigde vrees met betrekking tot de toekomst. Bij het economisch beleid speelt stabiliteit beslist een belangrijke rol, maar groei en psychologische campagne om het vertrouwen weer op te vijzelen zijn minstens even belangrijk. We moeten onze burgers dus een veel positievere boodschap overbrengen. 
Margarita Starkevičiūtė,
   – De meest recente gegevens die beschikbaar zijn, tonen aan dat overheidsfinanciën in de Europese Unie een goed bewaard geheim zijn, want we kunnen menen op de hoogte te zijn van bepaalde cijfers en er later achter komen dat de cijfers in werkelijkheid heel anders zijn. Dit is een probleem dat we moeten aanpakken, ongeacht of we het over een klein of een groot land hebben. De Commissie komt dan ook werkelijk op het goede moment met haar voorstellen, die echt noodzakelijk zijn. Maar als afgevaardigde uit Litouwen, een land dat zich altijd beijverd heeft om, ten koste van openbare diensten, streng fiscaal beleid en kostenbesparende maatregelen ten uitvoer te leggen om te voldoen aan alle eisen van de Europese Unie, kan ik het alleen maar betreuren dat nu blijkt dat die eisen misschien helemaal niet nodig waren geweest. Ik zeg u dit om u de reactie van nieuwe lidstaten te laten begrijpen. Ik zou willen benadrukken dat we niet moeten verwachten dat welk van onze besluiten of auditmissies dan ook een directe waarborg is voor transparante overheidsfinanciën, betrouwbare gegevens en stabiele financiën. Hiervoor moeten de lidstaten zelf zorgen. Zij moeten bewerkstelligen dat alle bepalingen ook daadwerkelijk ten uitvoer worden gelegd. Ik betreur het dat de ethische gedragscode nog niet ter tafel is gelegd en dat de bepalingen van de herziene versie van het Stabiliteits- en Groeipact zoals deze is voorgesteld, mogelijk niet zullen worden nageleefd. Waarom was het nodig het Pact te herzien als het waarschijnlijk is dat we ons niet aan de nieuwe bepalingen ervan zullen houden? Over het geheel genomen is de herziening van het Stabiliteits- en Groeipact niet verkeerd, aangezien de ervaring in mijn land leert dat buitensporig strenge regels de groei afremmen en een zekere deflatoire druk veroorzaken. Bovendien is het onmogelijk structurele hervormingen door te voeren zonder extra uitgaven te doen; we mogen echter niet vergeten dat dit alles uitsluitend kan worden verwezenlijkt door het economisch beleid, dat toekomstgericht en stabiel dient te zijn, te coördineren. De landen van de Europese Unie hebben geen andere keus dan financiële stabiliteit te realiseren en economische beleidslijnen en maatregelen op elkaar af te stemmen, zoals we vanmorgen gezegd hebben tijdens ons debat over de Grondwet. 
Alain Lipietz,
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, als ik het met de rapporteur, de heer Karas, op één punt eens ben, dan is het wel dat de voorgestelde herziening van het stabiliteitspact Europa zeker niet het vermogen tot economisch beheer zal geven dat tegemoet kan komen aan de wensen van deze generatie of de toekomstige generaties.
We zijn nog heel ver verwijderd van een situatie in de Verenigde Staten, een federatie die veel sterker is geïntegreerd dan de onze. In de Verenigde Staten kan men werken met een ruime begroting, er bestaan regels voor de coördinatie tussen de begrotingen van de federale staten, het begrotingsbeleid en het economisch beleid worden door het Congres strikt gecoördineerd, het Congres heeft een belangrijke stem bij het benoemen van de president van de Federale Bank, en deze Federale Bank heeft naast prijsstabiliteit ook nog andere doelstellingen.
Dit gezegd hebbende, geloof ik toch dat de voorstellen van commissaris Almunia – als je ze vergelijkt met de voorstellen van de vorige Commissie en bedenkt dat de voorstellen van commissaris Almunia door de Raad in een verbeterde versie zijn goedgekeurd – een grote stap voorwaarts inhouden. Onze fractie zal zich verzetten tegen elke oproep – met name die van de zijde van de PPE-DE – om een stap terug te doen, naar een Pact dat de vorige voorzitter van de Commissie “dom” heeft genoemd. We geloven dus dat we met deze voorstellen een belangrijke stap in de richting van een intelligent Pact hebben gedaan.
We zouden graag ter verduidelijking een aantal elementen toevoegen, en daarom hebben we in een van onze amendementen voorgesteld om in de lijst factoren die een verhoging van het tekort rechtvaardigen ook een plaats in te ruimen voor uitgaven ten behoeve van onderwijs en onderzoek. Verder dient bij de opsomming van de doelstellingen van de Unie expliciet melding te worden gemaakt van de uitgaven die zullen moeten worden gedaan om de stabiliteit van het natuurlijk evenwicht te garanderen. We hebben het dan over de uitgaven voor de tenuitvoerlegging van de Overeenkomst van Kyoto. 
Ilda Figueiredo,
   – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben al lang geleden gewaarschuwd voor de economische en sociale gevolgen van de toepassing van het Stabiliteits- en Groeipact en voor de risico’s die verbonden zijn aan het toekennen van absolute prioriteit aan de nominale convergentie, aangezien daarbij geen rekening wordt gehouden met de realiteit van elke lidstaat, de verschillende ontwikkelingsniveaus en de noodzaak om verschillende begrotingen op te stellen. De irrationele criteria - een overheidstekort van minder dan 3 procent van het BBP, een overheidsschuld van minder dan 60 procent en het later beoogde nultekort - misten, en missen nog steeds, elke vorm van economische onderbouwing. Wij hebben altijd gezegd dat deze koers negatieve gevolgen zou hebben voor de economische groei en de werkgelegenheid. Deze vrees wordt thans bevestigd.
Anderzijds hebben de mogelijkheid van boetes en de ondergeschiktheid van het Cohesiefonds aan het Stabiliteits- en Groeipact, samen met de beperking van de overheidsinvesteringen en indirect ook de correcte uitvoering van de structuurfondsen, de economische recessie in de landen met een buitensporig tekort nog versterkt. Dat is een van de voornaamste redenen van het alomtegenwoordige probleem van de laatste jaren, de zogeheten ‘achteruitgang’ van de overheidsrekeningen in de Europese Unie, waaraan uiteraard ook de buitensporige opwaardering van de euro heeft bijgedragen.
De huidige sociaal-economische realiteit bewijst dat wij de vinger op de wonde hebben gelegd. En wij zijn niet de enigen. Ex-voorzitter Prodi en andere leden van zijn Commissie hebben destijds controversiële uitspraken gedaan waarin zij het Stabiliteitspact een ‘dom’ instrument noemden en van ‘middeleeuwse’ criteria spraken. Daarom houden wij hier vandaag dit debat. Anders zou het Stabiliteitspact niet hervormd zijn, maar zou het bij de cosmetische ingrepen van de laatste Voorjaarsraad gebleven zijn. Het is een feit dat de Raad en de Commissie thans meermaals hebben verklaard dat het Stabiliteitspact weer gezond moet worden gemaakt, dat bij de analyse van de begrotingssituaties rekening moet worden gehouden met alle relevante factoren en dat het nultekort geen absolute doelstelling is.
Zij blijven echter pleiten voor de handhaving van het Stabiliteitspact als essentieel instrument om hun neoliberale doelstellingen door te zetten. In die zin binden zij de strijd aan met de overheidssector en de sociale verantwoordelijkheden van de staat en streven zij naar prijsstabiliteit, loonmatiging en privatisering, met name van de sociale zekerheid.
Daarom bekrachtigt de Raad de doelstellingen van het Stabiliteitspact en zijn referentiewaarden en verhindert hij dat bepaalde uitgaven worden uitgesloten van de berekening van het begrotingstekort.
De Raad heeft alleen maar beslist om meer tijd te geven, met name aan overtreders zoals Duitsland of Frankrijk. De interpretatiemarges die gehanteerd worden op basis van de structurele hervormingen van Lissabon - de zogeheten ‘lissabonisering’ van het Pact - zijn slechts een middel om te waarborgen dat de machtigste landen aanspraak kunnen maken op een passende interpretatie. Het is niet de bedoeling dat wij over een ‘à la carte’ oplossing kunnen beschikken.
Het Stabiliteitspact moet eenvoudigweg buiten werking worden gesteld. Wij moeten radicaal breken met de huidige economische richtsnoeren, zoals overigens ook duidelijk is gebleken uit het ‘nee’ van Frankrijk en Nederland tegen de zogeheten Europese Grondwet. Dat is absoluut noodzakelijk om gunstige macro-economische voorwaarden te scheppen, de economie nieuw leven in te blazen, de groei van de werkgelegenheid te bevorderen en een positief antwoord te bieden op de toenemende werkloosheid, de hoge armoedecijfers en de schrijnende ongelijkheden in de Europese Unie. 
John Whittaker,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet waarom we dit debat voeren. De heer Karas erkent dat het Stabiliteitspact berust op het nemen van disciplinaire maatregelen door de lidstaten. Hij moet een stap verder gaan en concluderen dat het Pact juist om deze reden niet werkt – en nooit kan werken. Ik betreur het dat zijn goed bedoelde pogingen om het te laten slagen door aanscherping van de definities tot mislukken gedoemd zijn.
In plaats van te doen of fiscale discipline haalbaar is, zouden we ons beter kunnen buigen over de consequenties van het ontbreken ervan. Neem Italië, waar het tekort nu al verscheidene jaren boven de grens van 3 procent blijkt te hebben gelegen; de schuld bedraagt 106 procent van het bruto binnenlands product; inflatie ondermijnt in toenemende mate de concurrentiekracht van de economie en er is negatieve economische groei. Door deze omstandigheden ontstaat het reële gevaar dat Italië serieus zal gaan dreigen met herinvoering van de nationale munt, zodat het in staat zou zijn door middel van een devaluatie de concurrentiekracht zonder pijnlijke en langdurige deflatie te herstellen. Een dergelijk handelen zou voor Italië ernstige gevolgen hebben die te vergelijken zijn met wat er in Argentinië is gebeurd, maar het zou niettemin als de best mogelijke handelwijze kunnen worden gezien.
Maar een besluit van Italië om de lire weer in te voeren zou het vertrouwen in het vermogen van de euro om als multinationale munt te overleven ondermijnen. Andere EU landen zouden dan opeens als vooruitzicht hebben dat zij de Italiaanse regering grootschalige financiële hulp moeten bieden om haar te overreden de euro te handhaven. 
Eoin Ryan,
    - Mijnheer de Voorzitter, helaas is de geloofwaardigheid van de Europese Unie de laatste weken steeds meer onder vuur komen te liggen. In plaats van een nieuwe consensus op te bouwen, zoals mijnheer Barroso vorige week voorstelde, kunnen we ons beter richten op versterking van de bestaande Europese consensus over de concurrerende markten, de fiscale discipline en een harde munt.
Burgers verlangen een sterke economie, realisme en resultaten, en dat zijn ook de zaken die nodig zijn om aan het Europese project voort te bouwen. Om krachtige economieën te creëren zijn economische hervormingen nodig, zoals in een aantal gevallen in Europa is bewezen. Willen we een verstandig sociaal beleid, dat aansluit op de Europese traditie, dan moeten we onze economieën hervormen. Iedereen kan de voorbeelden daarvan zien.
Het herziene Stabiliteits- en Groeipact biedt meer landen meer tijd hun buitensporige tekorten te corrigeren en geeft landen met gezonde overheidsfinanciën meer speelruimte. De monetaire unie vraagt ook om dit soort flexibiliteit, opdat de concurrentie op de interne markt kan worden bevorderd. Een uniform model voor iedereen had altijd problemen opgeleverd. Niettemin moeten sommige landen hun begroting omlaag brengen. Andere landen - zoals mijn land, Ierland – moeten meer besteden aan infrastructuur, maar omdat ze een begrotingstekort hebben is dat volgens de regels niet toegestaan. Als je een vinger ruimte geeft aan flexibiliteit wil dat echter nog niet zeggen dat landen wat betreft het vergroten van hun fiscale tekorten meteen de hele hand mogen nemen. Handhaving van de regels, dat is waar alles om draait. Er moet te allen tijden vertrouwen bestaan in het fiscale kader dat aan de Europese Unie ten grondslag ligt.
De recente waardedaling van de euro is gebruikt als zondebok voor alles wat zich onlangs heeft voorgedaan met betrekking tot de Europese Grondwet. Maar de euro is het probleem niet. Het probleem is dat men in sommige landen weigert de realiteit onder ogen te zien dat de wereldeconomie aan het veranderen is en zal blijven veranderen. De huidige economische wereldorde stelt veel meer eisen, waaraan veel sneller zal moeten worden voldaan tegen veel lagere kosten. Volgens de basisregels van de economie zullen landen deze eisen moeten vervullen, want doen ze dat niet, dan doen andere landen het wel. Het heeft geen zin zich over deze economische wetmatigheid te beklagen; het is ook onjuist om te beweren dat we de middelen niet hebben om te kunnen concurreren in de wereldeconomie. Die hebben we wel en dat is het Stabiliteits- en Groeipact. Doordat deze regels niet zijn gehandhaafd, zijn teveel landen blijven hangen in een economisch tijdperk dat reeds voorbij is.
Zo kunnen we niet doorgaan, want dit ondermijnt de geloofwaardigheid van de gehele opzet van de Economische en Monetaire Unie. Als gevolg hiervan zijn er ook repercussies op de boodschap die we willen overbrengen aan de Europese burgers over het positieve werk van de Europese Unie. Dat is nog nooit zo duidelijk geweest als nu. Europa lijdt onder een geloofwaardigheidsprobleem, en om daar iets aan te doen moeten we ons zo snel mogelijk omvormen van regelgevers tot economische zwaargewichten. Een sterke economie, realisme en resultaten, dat is wat burgers willen. Aan ons de taak die ook te leveren. 
Sergej Kozlík (NI ).
    Vraagstukken rondom een verscherpt toezicht op begrotingen, zoals het versnellen en verhelderen van procedures die van toepassing zijn bij buitensporige tekorten, vormen het terrein waar parlementaire instellingen, als onafhankelijke en rechtstreeks gekozen instellingen zowel op EU-niveau als op het niveau van de lidstaten, kunnen en moeten waken over de degelijkheid van het economisch beleid, vooral wat betreft de budgettaire gevolgen ervan en de tekorten waar het toe kan leiden. Ik vind de amendementen die het Europees Parlement in dit opzicht heeft voorgesteld nuttig en ik stel ze zeer op prijs.
Het pakket richtlijnen van de Raad zal echter een open document blijven dat de nationale regeringen nog geruime tijd de gelegenheid zal geven diverse middelen aan te wenden om zich te onttrekken aan dit verstandige kader voor begrotingen en tekorten, hun landen op meer of minder voor de hand liggende manieren in de schulden te steken en de uitgaven van eenmalige, unieke hulpbronnen – die bijvoorbeeld uit privatisering afkomstig zijn – vakkundig te verhullen ten behoeve van het huidige economisch beleid van de regering. Dit beantwoordt uiteraard aan de doelstellingen van regeringsbeleid voor de korte termijn. De weg die vóór ons ligt is dus nog lang, maar het is een weg die we moeten afleggen. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het Stabiliteits- en Groeipact duikt regelmatig op in debatten over de economie in deze Kamer. Dit illustreert de centrale rol die deze overeenkomst in het economisch beleid van de EU inneemt. In dat verband wil ik mijn collega de heer Karas feliciteren met zijn twee verslagen over dit onderwerp.
De nadruk die het verslag legt op een sterkere rol voor de Commissie bij het handhaven van de begrotingsdiscipline is een absoluut noodzakelijke ontwikkeling. Vooral nu de regels van het Pact zijn versoepeld zal de Commissie ten aanzien ervan een heldere en strenge positie moeten innemen. Verder is het feit dat het Europees Parlement niet werd betrokken bij de besluitvorming over het Stabiliteits- en Groeipact terecht aangemerkt als een ernstige structurele tekortkoming van het Europese economisch bestuur. Als enige direct en democratisch gekozen EU-instelling zou dit Parlement een sleutelrol kunnen spelen bij het beëindigen van de politieke koehandel die in de Raad plaatsvindt en het Pact de hoognodige geloofwaardigheid kunnen verschaffen waar zo veel collega’s om vragen.
Laten we onszelf echter niet voor de gek houden: zelfs met de verbeterde mechanismen voor institutionele feedback die dit verslag voorstelt, kan het Stabiliteitspact alleen Europa niet uit zijn economische winterslaap halen. Hoe nuttig ze ook mogen zijn, deze regels zijn niet toereikend om de overheidsfinanciën in Europa op een stevig fundament te plaatsen. We hebben economische groei en meer concurrentiekracht nodig en die berusten niet op de regels van het Pact maar op betekenisvolle economische hervormingen, die veel Europese lidstaten al veel te lang uit de weg zijn gegaan. We hebben dus een nieuw Pact en ik hoop dat we dankzij de verslagen van mijnheer Karas een manier hebben gevonden om de regels op een verstandiger en eerlijker manier toe te passen. Maar zolang landen geen wezenlijke economische hervormingen doorvoeren, zullen we spoedig opnieuw in een debat verwikkeld zijn over de uitholling van het Pact. Ik hoop dat de commissaris er alles aan zal doen om verdere verzwakking van de gezamenlijk afgesproken uitgangspunten van de lidstaten te voorkomen. 
Pervenche Berès (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, als ik hetgeen op 29 mei in Frankrijk is gebeurd objectief bekijk, dan zie ik dat hiervoor verschillende redenen worden aangevoerd, waaronder ook de uitbreiding. Zelf zie ik in ons onvermogen om werkelijk te profiteren van de ruimte en de toegevoegde waarde die economische en monetaire eenheid ons biedt aanleiding voor oprechte bezorgdheid. Dat onvermogen zou wel eens de verklaring kunnen inhouden voor wat in mijn land is gebeurd.
We hebben het nu over de herziening van het Stabiliteitspact, en ik wil erop wijzen dat ik het op één punt eens ben met mevrouw Kauppi, en dat is dat deze herziening ons niet al die instrumenten ter beschikking zal stellen die we nodig hebben om in de eurozone – die toch de motor voor de groei van het Europa van de vijfentwintig zou moeten zijn – de juiste oplossing te vinden.
Laat ons intussen echter aanvaarden dat wat u, mijnheer de commissaris, in samenspraak met de voorzitter van de Eurogroep, heeft gedaan een stap in de goede richting is. En nu hoop ik dat u verstandig genoeg zult zijn om een aantal van de amendementen die het Europees Parlement heeft voorgesteld te aanvaarden, zodat we de onderhandelingen nog onder het Luxemburgs voorzitterschap kunnen afronden. Als we spreken over hervorming van de statistieken, voorspelbaarheid en overeenstemming over de macro-economische gegevens als zaken die bij het opstellen van de begrotingen van de lidstaten een hoofdrol moeten spelen, denk ik dat we een eind in de goede richting gaan. Dit is echter maar een van de etappes en er zullen andere moeten volgen.
Op een ander punt ben ik het evenwel oneens met mevrouw Kauppi. Het gaat hier om een punt dat in de debatten binnen de Commissie economische en monetaire zaken regelmatig ter sprake komt: structurele hervormingen zullen op zich niet volstaan om bij de huishoudens het vertrouwen te herstellen, de interne vraag te stimuleren en de doelstellingen van de strategie van Lissabon te realiseren.
We hebben vooral behoefte aan coördinatie, en daarom betreur ik het ook ten zeerste dat we sinds de overgang naar de Economische en Monetaire Unie in een intellectuele malaise zijn geraakt. We moeten buiten het Stabiliteitspact om naar instrumenten zoeken. Dat Stabiliteitspact is immers niet altijd een groeipact. Ik wens u daarom succes bij deze eerste etappe, mijnheer de commissaris. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de arbeiders in de landen van de Europese Unie verzetten zich tegen de kapitalistische herstructureringen, die het welvaartspeil doen afbrokkelen en de werkloosheid vergroten. Zij hekelen de commercialisering van de gezondheidszorg en het onderwijs en de inkrimping en privatisering van de nog overblijvende diensten van algemeen belang. Zij verzetten zich met hand en tand tegen de nieuwe en nadeligere zekerheidsstelsels en eisen met recht de afschaffing van het Stabiliteitspact, dat een instrument en alibi is voor asociale doelstellingen.
De hervorming van het Stabiliteitspact door de Europese Raad van 22 en 23 maart werd verkocht als een flexibilisering van de criteria. Maar het asociale beleid boet geenszins aan strengheid in. Het is gewoon een andere manier om het volksinkomen te belasten en het kapitaal te versterken. Daarom mogen de werknemers zich geen illusies maken of nog enige verwachting koesteren.
Jammer genoeg worden in het onderhavige verslag evenmin de juiste keuzen gemaakt. Het blijft niet alleen ongevoelig voor de beproevingen van de werknemers, maar het stuurt zelfs aan op nog nadeligere criteria voor de toepassing van het multilaterale toezicht. Het vraagt zelfs om communautaire anti-fraudepatrouilles, die de financiële audits komen uitvoeren. In het verslag worden de centrale banken opgeroepen te fungeren als waakhond over de statistieken. Het legt termijnen op voor de naleving van het Pact, waarbij aanbevelingen worden geformuleerd voor begrotingstekorten en de overheidsschuld, zoals in het geval van Griekenland.
Voor de Griekse regering waren de tekorten en de begrotingsdiscipline een reden om een reeks asociale maatregelen en besparingsprogramma’s op te leggen, die de armoede alleen maar zullen doen toenemen.
Het lijkt alsof de referenda in Frankrijk en Nederland worden genegeerd. Alsof ze nooit hebben plaatsgevonden en alles kan blijven zoals het was. De referenda hebben echter een krachtig laten weerklinken, een duidelijk teken van verzet en ongehoorzaamheid tegen de oekazen en het beleid van de Europese Unie en de politieke krachten die haar steunen. Dat is hoopgevend. 
Johannes Blokland (IND/DEM ).
    Voorzitter, op de Europese Top van 22 maart is besloten tot herziening van het Stabiliteitspact. Er zijn daarbij nieuwe afspraken gemaakt in de Raad, een nieuw soort Stabiliteitspact waarvan we deze keer hopen dat de lidstaten zich er wél aan zullen houden. Ik heb altijd aangegeven dat het oprekken van het Stabiliteitspact schadelijk is voor de economische groei en monetaire stabiliteit en daarnaast neemt het vertrouwen van de burger in de euro en daardoor ook in Europa af. Het niet openbaar maken van de wijziging in het Stabiliteitspact, waar het de 3%-grens betreft, draagt niet bij aan het vertrouwen in de euro. De grens van 3% mag worden overschreden door de lidstaten. Maar tot op heden hebben de Raad en de Commissie geen duidelijkheid gegeven over de invulling van die nieuwe afspraak. Als de 3%-grens mag worden overschreden komt er dan een nieuwe grens? Op deze prangende vraag krijg ik graag antwoord van commissaris Almunia. 
José Manuel García-Margallo y Marfil (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, wij hebben al vaak gesproken over het Stabiliteitspact en ik zal proberen om enkele zaken samen te vatten die al eerder genoemd zijn.
Mijn woordvoerder, de heer Radwan, heeft het al gezegd: wij blazen de aftocht. Ik gaf de voorkeur aan het Pact van 1996, die is ondertekend door CDU-minister Theo Waigel, en die door uw voorganger, commissaris Solbes, is verdedigd. Dit Pact hebben wij niet kunnen handhaven. De Raad constateerde dat het Pact overal in Europa werd geschonden en kon toen twee dingen doen: naleving eisen of, eufemistisch gesteld, het Pact versoepelen, hetgeen precies is wat er nu is gebeurd.
U komt hier om ons op de hoogte te brengen van de wijzigingen die moeten worden aangebracht in de verordeningen om het Pact effectiever te maken.
Wat kon het Parlement doen? Wat kon mijn fractie doen?
Wij hadden amendementen kunnen opstellen in een poging het vorige Pact in zijn toenmalige vorm nieuw leven in te blazen. Dat hebben wij niet gedaan, omdat wij in navolging van Ortega geen vergeefse moeite willen doen, aangezien dat enkel leidt tot melancholie. Wij hebben wel enkele amendementen ingediend die de heer Karas goed heeft toegelicht. Wij proberen de ramp niet te vergroten. Wij proberen ervoor te zorgen dat het Pact technisch gezien goed wordt uitgevoerd, met behulp van betrouwbare statistieken. Wij proberen de willekeur te verkleinen door de juridische gaten op te vullen. Kortom, wij proberen ervoor te zorgen dat onze aftocht niet uitloopt op een ramp.
Er is hier al gezegd dat het niet goed gaat met Europa en dat is inderdaad zo. Maar als het niet goed gaat, komt dat niet door het Stabiliteitspact, maar door het niet naleven van dit Pact.
Het Stabiliteitspact - budgettaire matigheid, om het bijna theologisch uit te drukken - is een deugd, een noodzakelijke voorwaarde voor groei. Maar dat is niet voldoende. Zoals mevrouw Kauppi al zei, hebben wij ook die hervormingen die wij nog niet hebben kunnen verwezenlijken nodig.
Het Parlement staat u terzijde. Het Parlement helpt u om de willekeur van de regeringen te verkleinen. U moet ervoor zorgen dat de situatie niet verslechtert. 
Udo Bullmann (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, ik wil de heer Karas en de schaduwrapporteur van het Europees Parlement bedanken voor het verslag dat wij hier bespreken. U bent er in goede samenwerking in geslaagd om uit een oppervlakkig, ideologisch debat deze belangrijke discussie los te maken en te waarborgen dat het Europees Parlement zijn steentje kan bijdragen aan de dringend noodzakelijke hervorming van het Stabiliteits- en Groeipact.
Waarom ‘dringend noodzakelijk’? Laten we de economische feiten onder ogen zien. We hebben een Pact geconstrueerd dat uitsluitend dreef op het idee dat de inflatie bestreden moest worden. Dat is een belangrijke doelstelling die in veel lidstaten tot op grote hoogte is verwezenlijkt. Maar het Pact is echter nooit bedoeld geweest voor een Economische en Monetaire Unie waarin ook dringend behoefte is aan macro-economische coördinatie, omdat we de flexibiliteit moeten hebben die vereist is om in een economische cyclus adequaat te reageren, zowel in kleine als in grote economieën.
Vergelijk de harde cijfers van de Verenigde Staten eens met die van de Europese Unie. Sinds 2002 zijn de Verenigde Staten veel beter in staat om op externe schokken te reageren: op de ontwikkeling van de olieprijs, op 11 september, op de crisis op de aandelenmarkten. Waarom? Omdat de federale bank daar flexibeler kon zijn dan onze Europese Centrale Bank, maar met name omdat het financieel beleid direct wist in te spelen op de economische situatie van dat moment.
We hebben een flexibele en betere coördinatie van ons financieel beleid nodig, opdat wij het vertrouwen in de Europese economie kunnen herstellen, vooral echter in het belang van de werkgelegenheid. 
Werner Langen (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik rapporteur Othmar Karas hartelijk danken. Hij is erin geslaagd om in betrekkelijk korte tijd een controversieel onderwerp zodanig te formuleren dat het Parlement in grote meerderheid achter zijn verslag kan staan.
Dit was geen ideologisch debat, mijnheer Bullmann, maar het was de erkenning van het feit dat het heeft ontbroken aan de politieke wil om vast te houden aan het Stabiliteits- en Groeipact van 1996. Bij de eerste grote generale repetitie hebben de beide grootste landen, Duitsland en Frankrijk, volledig gefaald, destijds al met steun van Luxemburg en Griekenland. Deze start zorgde ervoor dat het Stabiliteits- en Groeipact zijn rol nooit goed en volgens plan heeft kunnen vervullen.
In dit opzicht is de huidige hervorming in ieder geval de op een na beste oplossing, waarbij het trefwoord flexibiliteit wordt aangewend om schendingen van de regels voortaan te vergoelijken. Ik heb daarbij kritiek op onze eigen regering in Duitsland. Dat de kosten van de Europese eenwording als nieuw criterium zijn geïntroduceerd opent de deur voor willekeur, en dat leidt ertoe dat er straks ook bij een overschrijding van 4% en 5% eigenlijk geen sancties meer mogelijk zijn.. Dat is in mijn ogen een aperte fout.
Door de oppermachtige rol van de Raad en de ontoereikende rol van het Parlement in deze kwestie, kon de Commissie alleen maar defensief reageren. Hierover hebben we in dit Parlement vaak gediscussieerd. Daarom vind ik het goed dat de heer Karas in zijn verslagen juist deze punten aanstipt. Meer bevoegdheden voor de Commissie, een einde aan de beoordelingsbevoegdheid van de overtreders en meer betrokkenheid van het Europees Parlement – dat zijn zaken waarover we het eens kunnen worden. Echter, niemand zal kunnen zeggen dat deze versie van het Stabiliteits- en Groeipact op de toekomst is gericht en zal bijdragen aan de toekomstige stabiliteit van de euro. 
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
   Commissaris Almunia, dames en heren, sta mij toe om allereerst op te merken dat de zaken betreffende het Stabiliteits- en Groeipact bijzonder goed hebben uitgepakt voor commissaris Almunia. Het resultaat is een verstandige modernisering die wij volledig kunnen ondersteunen. Wij beschikken nu over een gouden Europese driehoek met drie soorten instrumenten die gezamenlijk ingezet zullen worden. Het eerste instrument is het Stabiliteits- en Groeipact, het tweede is het Lissabon-proces en het derde instrument wordt gevormd door de brede economische richtsnoeren.
Dat gezegd hebbende, mijnheer de Voorzitter, kan ik niet voorbij gaan aan het feit dat dit debat vandaag plaatsvindt tegen de achtergrond van de referenda in Frankrijk en Nederland. De uitslag van die referenda duidt op een fundamenteel verlangen naar een echte agenda voor Europa. Via die agenda moeten wij ook duidelijk maken dat wij weliswaar beseffen dat Europa dat Stabiliteits- en Groeipact nodig heeft, maar dat dit Pact op zichzelf geen nieuwe banen creëert. Het Pact vormt de basis voor het in gang zetten van structurele hervormingen en tegelijkertijd ook van macro-economische investeringen. Vanwege onze inspanningen op dit gebied kunnen de nationale regeringen er bovendien niet meer omheen om zich bij onze zienswijze aan te sluiten. Door de modernisering van het Stabiliteits- en Groeipact beschikken wij nu over een nuttig instrument. Dat instrument moet echter wel aangevuld worden met een aantal andere instrumenten op nationaal niveau om de nieuwe banen te scheppen die wij zo hard nodig hebben.
Daarom hoop ik, commissaris Almunia, dat dit Pact dat nu bijna operationeel is - en ik ben ervan overtuigd dat het ook ten uitvoer zal worden gelegd - de eerste stap vormt op weg naar een nieuwe en eerlijke agenda. Eigenlijk is dat ook de randvoorwaarde voor het creëren van meer begrip onder de bevolking met het oog op een modernisering van de verdragen waar wij de afgelopen dagen zo heftig over hebben gediscussieerd. 
Ivo Strejček (PPE-DE ).
    Als u mij toestaat, zou ik graag enkele opmerkingen willen maken, ook al vertegenwoordig ik Tsjechië, dat niet tot de eurozone behoort. In de eerste plaats wil ik zeggen dat de voornaamste reden dat het “nee”-kamp in het onlangs in Frankrijk gehouden referendum gewonnen heeft, is dat de Franse bevolking bezorgd is over de toekomst van haar dure sociale stelsel. Frankrijk behoort, natuurlijk, tot de eurozone en kan daarom zichzelf niet toestaan op de lange termijn de bepalingen van het Stabiliteits- en Groeipact te schenden: naar mijn mening zal dit leiden tot toenemende spanning tussen de vigerende regels en de bereidheid van Franse politici om het grote delen van hun binnenlandse electoraat naar de zin te maken.
Mijn tweede punt is dat het op de korte termijn geenszins duidelijk is hoe krachtdadig en vooral met hoeveel politieke moed de overheidsfinanciën zullen worden hervormd. Ik denk hierbij met name aan Frankrijk, dat zijn financiën uitsluitend in toom kan houden door de overheidsinkomsten en –uitgaven te herstructureren, of, anders gezegd, door onpopulaire hervormingen door te voeren.
In Nederland ligt de situatie enigszins anders, en daarmee kom ik aan het derde punt dat ik wil aankaarten. Toen zij toetraden tot de eurozone, moesten de Nederlanders hun sterke munt opgeven, en wel onder de uitermate ongunstige omstandigheid dat de gulden ondergewaardeerd werd. Ze denken nu ongetwijfeld met weemoed terug aan de sterke gulden, die hun nu een oplossing had kunnen bieden voor het probleem dat de economie nauwelijks groeit.
In de vierde plaats wil ik noemen dat andere belangrijke eurolanden, namelijk Italië en Duitsland, te kampen hebben met te dure sociale stelsels en stramme economieën en dat zij structurele hervormingen kunnen verwachten die zonder twijfel moeilijk zullen zijn.
Het is van cruciaal belang voor de stabiliteit van de euro – en ik denk dat de heer Karas wat dit aangaat een betrekkelijk nauwkeurige analyse gegeven heeft – dat de grondregels van het Stabiliteits- en Groeipact ongewijzigd blijven of dat ze altijd en op ieder moment van toepassing zijn op alle landen. Daarom zouden de eurolanden zich eerst moeten houden aan de huidige regels die voor iedereen gelden en dan pas gaan praten over het eventueel versoepelen van die regels. 
Benoît Hamon (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, nu we het hebben over het beheer van de Europese economie kan ik geen weerstand bieden aan de verleiding u de volgende stelling voor te leggen, en die luidt dat de gezamenlijke actie van de Franse en de Nederlandse burgers binnen een aantal dagen meer zal hebben gedaan voor de concurrentiepositie van de Europese exportproducten dan het optreden van de Europese Centrale Bank. Voornoemde burgers hebben er immers voor gezorgd dat de waarde van de euro dichter bij die van de dollar is komen te liggen. Staat u mij daarom toe deze burgers te bedanken voor hun efficiëntie; ze hebben samen veel meer tot stand heeft gebracht dan de zekerheden van de bankiers van de Centrale Bank.
De Raad heeft in maart vooral op uw instigatie, mijnheer Almunia, besloten het stabiliteitspact te herzien, en dat is een verstandig besluit. Zal zo’n hervorming volstaan om de mensen ervan te overtuigen dat de Europese Unie een strategie kan bedenken voor een duurzaam herstel van de Europese economie? Neen. Het is niet mogelijk het debat over de toekomst van het Stabiliteitspact – en dus over de coördinatie van het economisch en begrotingsbeleid – los te koppelen van het debat over de financiële vooruitzichten. Hoe kun je het tekort van de lidstaten terugdringen zolang de Unie zich niet de begrotingsmiddelen verschaft om sociale cohesie te garanderen en de Europese economie weer op gang te helpen?
Ikzelf geloof niet dat begrotingsdiscipline binnen de lidstaten in combinatie met begrotingsinertie van de zijde van de Unie ons in staat zal stellen een antwoord te formuleren op de dubbele uitdaging – groei en werkgelegenheid – waarvoor we ons gesteld zien. Ik geloof daarom dat het nu van belang is dat we gaan praten over de uitbreiding en de diversificatie van de hulpmiddelen van de Unie, desnoods door een aanpassing van de Verdragen, om de Unie aldus in staat te stellen leningen aan te gaan en de Europese belasting op te leggen waartoe de huidige economische en politieke crisis ons verplicht. 
Cristóbal Montoro Romero (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om het Parlement de volgende vraag voor te leggen: zouden wij de huidige crisis doormaken in de Europese Unie als er sprake was van voldoende economische groei en als er genoeg werkgelegenheid zou worden geschapen, als de grote Europese landen ons een ander gezicht zouden laten zien, als ze de gehele Europese Unie zouden aandrijven en zouden bijdragen aan een evenwichtige wereldeconomie? Het antwoord luidt ongetwijfeld “nee”. Er zouden voldoende middelen zijn om de uitbreiding te financieren, om de uitdagingen van Europa aan te gaan. Er is echter geen economische groei omdat er geen vertrouwen bestaat. En er is geen vertrouwen omdat wij niet vastberaden genoeg zijn in de uitvoering van beleid dat gericht is op het versterken van vertrouwen en stabiliteit.
Dat is de bijdrage van het Stabiliteitspact. Mijnheer Almunia, de hervorming komt op een moeilijk moment. Het volgende slachtoffer van de crisis in de Europese Unie is mogelijk de euro. Daarom moet de hervorming van het Stabiliteitspact nu goed worden aangepakt.
De heer Karas heeft voortreffelijk werk verricht in zijn poging om tegenwicht te bieden aan een verkeerd voorstel dat verandering van de basisinhoud van het Stabiliteitspact beoogt.
De heer Almunia heeft ons vanavond gezegd dat de Commissie tevreden is met het standpunt van het Parlement met betrekking tot de verbetering van de kwaliteit van de statistieken en het toezicht op de schuldenlast. Ik zou ook graag van de heer Almunia willen horen dat hij het eens is met de vaststelling van relevante factoren, die werkelijk doorslaggevend zijn om ervoor te zorgen dat het Stabiliteitspact geen passe-partout wordt waar we alles in kwijt kunnen terwijl als puntje bij paaltje komt de regels kunnen worden genegeerd. Nu hebben wij een situatie bereikt waarin ieder land naar eigen goeddunken kan doen en laten wat het wil om begrotingsstabiliteit te bereiken, wat door de vaststelling van de relevante factoren praktisch onmogelijk zou zijn.
De Europese Unie van vijftien biedt ons een voorbeeld: de landen die hun begrotingsverplichtingen zijn nagekomen hebben nu economische groei en groei van de werkgelegenheid. Wij hoeven nergens anders modellen te zoeken, wij moeten naar die landen in de Europese Unie kijken en dat beleid overal toepassen. 
Manuel António dos Santos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Europese burgers blijven het Stabiliteitspact en de eenheidsmunt aanwijzen als voornaamste oorzaken van de economische en sociale crisis die Europa thans doormaakt. Tegelijkertijd wijken de Europese beleidsverantwoordelijken van vrijwel alle ideologische strekkingen geen millimeter af van hun politiek correcte discours en blijven zij vol lof over de voordelen en het nut van restrictieve belastingmaatregelen en het beteugelen van de prijzen.
Aan deze tegenstrijdigheid moet een einde komen. Dat is de belangrijkste uitdaging waarmee de Europese instellingen thans geconfronteerd worden. De Europese Raad en de Commissie hebben onlangs een inspanning gedaan om dit dilemma te doorbreken. Die inspanning heeft onder meer geleid tot de hervorming van het Pact en de verordeningen die wij hier vandaag bespreken. Het Europees Parlement doet wat het kan binnen de bevoegdheden waarover het beschikt. De rapporteur verdient een woord van lof omdat hij enkele belangrijke problemen heeft blootgelegd die betrekking hebben op de zogeheten constructiefout, de betrouwbaarheid van de statistieken, de relevante factoren, de termijn voor de correctie van het begrotingstekort en de versterking van de begrotingscontrole.
Ondanks deze inspanningen en ondanks de kwaliteit van uw werk, mijnheer de commissaris, is het nog maar de vraag of deze oplossingen op tijd komen en toereikend zijn. Pangloss beweerde dat alles op rolletjes liep in de beste van alle mogelijke werelden, maar in 1755 vond in Lissabon een vreselijke aardbeving plaats die ingrijpende wijzigingen teweeg zou brengen in de politieke en economische betrekkingen van het Europa van de achttiende eeuw. Dat zou ons toch tenminste tot nadenken moeten stemmen. 
Karsten Friedrich Hoppenstedt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eigenlijk is alles al gezegd, maar niet door iedereen en in het bijzonder niet door mij. Allereerst wil ik rapporteur Othmar Karas heel hartelijk danken. Hij heeft het beste gemaakt van een lastig karwei, maar niettemin wil ik enige kanttekeningen maken.
Vandaag sta ik voor de derde keer op dit podium om over het Stabiliteitspact te spreken. In 1997 moest het Parlement zijn mening geven over de invoering van de euro en het Stabiliteitspact, dat daar destijds aan gekoppeld was. Dat deden wij graag omdat wij ervan overtuigd waren dat het Stabiliteitspact de burgers een basis van vertrouwen bood. Deze keer heeft het Europees Parlement, zoals de rapporteur terecht opmerkt, slechts een rol van ondergeschikt belang in de hele procedure. Raadpleging houdt in mijn ogen iets anders in. Monetaire kwesties zijn vertrouwenskwesties, en dit vertrouwen is door de afzwakking van het Pact geschaad. De twee zogeheten grote landen – de rapporteur noemt dit ‘de samenspanning der gelijken’ – hebben het hele proces van afzwakking in gang gezet, zoals vandaag al eerder is opgemerkt. Grote gebaren en avances overtuigen de burgers van Europa duidelijk niet meer. De puinhopen van het beleid van Schröder en Eichel in Duitsland en van het beleid van Chirac in Frankrijk hebben de euro meegesleept in deze hele negatieve discussie.
Het door de rapporteur geformuleerde verslag is een wanhoopspoging om een stuk stabiliteitsfilosofie te redden. We moeten ophouden de vertrouwenscrisis verder te verergeren. Het zou de beste oplossing zijn als de heer Barroso en de heer Juncker namens Ecofin alle wijzigingen van het Stabiliteitspact zouden terugdraaien in het licht van de meest recente ontwikkelingen. 
Szabolcs Fazakas (PSE ).
    Net als voor alle andere nieuwe lidstaten is het voldoen aan de convergentiecriteria voor Hongarije niet alleen een essentiële vereiste, maar ook in het belang van het land zelf. Hongarije moet er daarbij rekening mee houden dat de toetreding tot de EU over het geheel genomen weliswaar een gunstig effect heeft op de economie, maar in de overgangsperiode ook een aanzienlijke druk legt op de overheidsbegroting. Het kost geld om te voldoen aan de bijdrageverplichtingen en te zorgen dat het nieuwe institutioneel kader functioneert, terwijl uitstaande douaneheffingen en andere belastingen en de tenuitvoerlegging van nieuwe, flexibeler BTW-voorschriften geleid hebben tot een ernstig tekort. Daar komt bij dat de door de EU gesubsidieerde projecten, die zo belangrijk zijn voor de nationale economie, niet ten bate komen van de begroting zelf, maar van de betrokken lokale overheden, instellingen of ondernemingen. De medefinanciering komt echter wel ten laste van de overheidsbegroting. Wij willen succesvolle leden van een succesvolle Europese Unie zijn en daarom aanvaarden wij deze druk in de overgangsperiode, en we doen het verzoek er rekening mee te houden wanneer onze prestaties beoordeeld worden. 
Joaquín Almunia
   , ) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Karas opnieuw bedanken voor zijn verslagen en ook alle afgevaardigden die met hun bijdragen aan het debat hebben deelgenomen.
Ik wil er graag twee bijdragen uitlichten waarin het succes van de eenheidsmunt, de euro, werd onderstreept. Het is goed om daaraan te herinneren in een tijd waarin sommige verklaringen bepaalde zonneklare feiten in twijfel lijken te trekken, namelijk dat de euro stabiliteit, kredietwaardigheid, historisch lage prijs en renteniveaus heeft gebracht en dat de euro ons sterker maakt. Het is goed om daaraan te herinneren, aangezien ik aansluitend wil benadrukken dat voor het behoud van deze sterke eenheidsmunt – die ons als Europeanen op economisch gebied maar ook op andere terreinen versterkt - een fiscaal kader en een Stabiliteits- en Groeipact zoals dat in het Verdrag is vastgelegd, nodig zijn, waarin door de verordeningen die het Parlement hier vandaag bespreekt wordt voorzien door middel van de gedeeltelijke wijziging hiervan.
Ik wil mij ook aansluiten bij enkele afgevaardigden die hebben gereageerd op het pessimisme van enkele analyses. Er zijn inderdaad economische problemen, er zijn problemen met de groei en de werkgelegenheid en de burgers hebben vaak het gevoel dat er onvoldoende aandacht wordt gegeven aan hun behoeftes. Als je van buitenaf naar de zaken kijkt, als je objectief naar de situatie van de Europese economieën kijkt, zijn er echter ook redenen voor optimisme.
Eergisteren, op de vergadering van de Eurogroep, heeft de directeur van de Europese afdeling van het Internationaal Monetair Fonds ons uitleg gegeven over de grote lijnen van het verslag over de economie in de eurozone dat het IMF net heeft gepubliceerd en dat kan worden geraadpleegd op de website van het IMF. Hij zei allereerst dat hij verbaasd was over het grote pessimisme aangezien hij bij de analyse van de Europese economie heeft geconstateerd dat de voorwaarden die een volledig herstel mogelijk maken in voldoende mate aanwezig zijn.
Er is sprake van een vertrouwensprobleem in enkele grote Europese economieën. Een van de doelstellingen van de hervorming van het Stabiliteitspact is dan ook om meer vertrouwen en geloofwaardigheid te hechten aan het noodzakelijke kader voor fiscale discipline en begrotingsdiscipline. Daarom is deze hervorming in evenwicht; er worden enkele flexibele elementen toegevoegd, maar ook enkele strengere eisen – vooral aan het preventieve deel, gereguleerd door Verordening (EG) nr. 1466/97. Deze hervorming eist meer transparantie. Daarom zijn er een aantal belangrijke besluiten in opgenomen die gericht zijn op de verbetering van de kwaliteit van onze statistieken. Bovendien heeft de Ecofin gisteren op voorstel van de Commissie enkele belangrijke besluiten genomen met betrekking tot de verbeteringen die worden ingevoerd in het Europese statistiekstelsel, in het bijzonder op het gebied van de fiscale statistieken.
Het herwinnen van vertrouwen vereist ook een duidelijke toelichting. In veel van uw opmerkingen, dames en heren, bespeur ik een begrip van het Pact en van de betekenis van de hervorming van het Pact. In andere gevallen zag ik enkel onwetendheid of gebrek aan kennis en soms was er simpelweg sprake van een interpretatie die niet strookt met de werkelijkheid: je kunt inzake de hervorming van het Pact niet het verwijt uiten dat er letterlijk wordt herhaald wat er in het Verdrag staat, want het zou juist schadelijk zijn voor het vertrouwen als tegen het Verdrag zou worden ingegaan. Ik noem nu enkele elementen die het meest zullen bijdragen tot herstel van het vertrouwen in de eurozone en in de gehele Economische en Monetaire Unie: handelen in overeenstemming met het Verdrag; herhalen wat het Verdrag voorschrijft inzake de referentiewaarde voor het overheidstekort en de referentiewaarde voor de overheidsschuld en inzake alle factoren waar rekening mee moet worden gehouden – het Verdrag stipuleert in artikel 143 met welke relevante factoren rekening moet worden gehouden bij de beoordeling van een buitensporig tekort in een land -; trouwe naleving van het gehele Verdrag; en zorgvuldig nalezen van het Verdrag dat is aangenomen om de Economische en Monetaire Unie ten uitvoer te leggen. 
Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat in de hervorming die wij vandaag bespreken – en die naar ik hoop eind deze maand van kracht wordt – de regels worden gerespecteerd, duidelijkheid en economische rationaliteit worden geïntroduceerd, en gelijke behandeling wordt geëist, en dat de hervorming streng zal worden toegepast, zoals gisteren al is getoond. Wij staan voor de taak om goed en duidelijk uit te leggen wat de wijziging van het Verdrag inhoudt. Op die manier helpen wij de Europese burgers en het Europese project verder vooruit. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0148/2005) van Dominique Vlasto, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over de versterking van de Europese concurrentiepositie: gevolgen van de industriële veranderingen voor het beleid voor en de rol van het MKB (2004/2154(INI)). 
Dominique Vlasto (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat ik u vanavond voorleg bevestigt dat we opnieuw de ambitie koesteren een industrieel beleid voor de uitgebreide Unie te ontwerpen. Daar was dringend behoefte aan. Het is echter van belang dat we verder gaan. Bij het industriebeleid is tijd een schaars goed en we moeten onze ambities vlugger in maatregelen omzetten.
Ik ben de afgelopen week met een afvaardiging van de stad Marseille in Sjanghai geweest. Industrie is de ruggegraat van de ontwikkeling in China. Innovatie en nieuwe technologieën zijn de belangrijkste elementen bij de ontwikkeling van de Chinese industrie – de economische groei in dit land is constant. De dynamiek van deze maatschappij is in één woord duizelingwekkend. Laat ik echter duidelijk stellen dat ik er geen voorstander van ben dat de Europese Unie het Chinese ontwikkelingsmodel volgt. Ik zou daarentegen wel graag willen dat ons Europa zich de middelen verschafte om te kunnen concurreren met economische reuzen als de Verenigde Staten, China, India en een aantal andere landen.
Voor ons bestaat de uitdaging dus vooral in het verbeteren van ons concurrerend vermogen – door innovatie, door investering in onderzoek, door meer , door kennis. De Commissie en vice-voorzitter Verheugen hebben een hele reeks voorstellen in die richting gedaan. Waar we nu op wachten is dat deze voorstellen omgezet worden in concreet beleid. Dat is de achtergrond waartegen u dit verslag en al hetgeen daarin gesteld wordt moet zien.
Om te beginnen geloven wij dat een beleid geconcentreerd moet zijn op doelstellingen die het beleid een richting kunnen geven, zoals het ontwikkelen van een solide Europese industriële basis, het scheppen van werkgelegenheid – vooral voor jongeren –, en het creëren van een Europese industriële voorhoede die het merk 'Made in Europe' kan uitdragen. Het Europees industriebeleid moet zich op werkelijk alle ondernemingen richten en een integraal onderdeel van de strategie van Lissabon worden. De Commissie houdt vast aan een sectoriële aanpak, en wij vinden dat een goede zaak, omdat er bij het industriebeleid ook rekening moet worden gehouden met de specifieke behoeften van de verschillende sectoren. Een doeltreffend beleid zal echter ook rekening moeten houden met de aard van de bedrijven zelf, aangezien slechts 1 procent van de Europese ondernemingen bestaat uit grote groepen, terwijl er miljoenen kleine en middelgrote ondernemingen zijn die tezamen het Europese industrienetwerk vormen. De Commissie zal zich een heuse inspanning moeten getroosten om met de kleine bedrijven rekening te houden.
Een tweede aspect is de territoriale dimensie en die mogen we niet uit het oog verliezen. Industrie oefent een aantrekkingskracht uit op andere economische activiteiten, en dat betekent dat de vestiging van industrieën bij de ontwikkeling van veel regio’s een belangrijke rol speelt. De structuurfondsen moeten dus hulp bieden bij de industriële ontwikkeling en als instrument dienen bij de economische omschakeling van regio’s die door het wegtrekken van bedrijven getroffen zijn. We zullen een specifiek antwoord moeten formuleren op dit probleem. We moeten vaststellen welke sectoren gevaar lopen, proberen te voorspellen waar bedrijven zullen verdwijnen en steun bieden bij de omschakeling van de getroffen regio’s. Daarbij moet rekening worden gehouden met de verschillen tussen de vijfentwintig landen van de Europese Unie.
Tot slot geloven we dat elk beleid moet zijn gebaseerd op een duidelijke en doeltreffende methode, en dat geldt vooral, mijnheer Verheugen, voor uw belofte om kwalitatief betere wetgeving af te leveren. We hebben behoefte aan een methode voor het vereenvoudigen van de wetgeving en die methode dient rekening te houden met de cumulatieve impact van de wetgeving voor elke sector afzonderlijk. Er moet dus een systeem worden ontwikkeld om onderzoek uit te voeren naar de gevolgen van voorgestelde wetgeving, waarbij rekening gehouden wordt met de kleine en middelgrote ondernemingen. Dat systeem moet ons vooral in staat stellen om aan de hand van heel precieze criteria na te gaan hoe er op elke raadpleging van de Commissie gereageerd is. Ik voeg daaraan toe dat ook de Raad en het Parlement zich een inspanning zullen moeten getroosten en dat ook zij actief moeten deelnemen aan de verwezenlijking van deze doelstelling – het tot stand brengen van betere wetgeving.
Mijnheer Verheugen, u zult zeker hebben vastgesteld dat we grote verwachtingen koesteren. Wat daarvan komt hangt voor een deel samen met de uitkomst van de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten met betrekking tot de verschillende instrumenten voor het industriebeleid, maar ook van ons vermogen om de instrumenten die ons nu reeds ter beschikking staan te gebruiken – het mededingingsbeleid, onderwijs, toewijzing van overheidssubsidie, en zelfs het handelsbeleid. Ik hoop dat de bijdrage van dit Parlement zal helpen om deze uitdaging tegemoet te treden. 
Günther Verheugen,
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag dat vanavond ter discussie staat, is volledig in lijn met de overtuigingen van de Commissie en met het beleid dat wij voeren, en daarom ben ik bijzonder dankbaar voor de steun van het Europees Parlement.
In de eerste plaats moesten we ervoor zorgen dat het industriebeleid in Europa in het algemeen weer als een politieke taak wordt opgevat. We moesten duidelijk maken dat we in Europa niet zonder een sterke, efficiënte industriële basis kunnen en dat het een vergissing is om te denken dat wij alleen van dienstverlening kunnen leven. Dat is al bereikt.
Ten tweede dienen we zeker te stellen dat de Europese industrie zich op lange termijn in de steeds feller en mondialer wordende concurrentiestrijd staande houdt. Dat is het hoofdpunt in de nieuwe strategie voor groei en werkgelegenheid die de Commissie heeft gepresenteerd en waarmee het Parlement met grote meerderheid heeft ingestemd. Waar wij vooral op aansturen, is de verbetering van ons innovatieve vermogen. De Europese industrie kan alleen op wereldwijde schaal overleven en voor groei en werkgelegenheid zorgen als het product 'Made in Europe' een absoluut topproduct is. We kunnen niet concurreren met lagere sociale standaards, met lagere milieunormen of met lagere lonen, maar we moeten concurreren door middel van efficiëntie, kwaliteit en technologische vooruitgang.
Ten derde moeten we heel precies analyseren waar onze industrie structurele problemen heeft. Ik zal binnenkort al een mededeling presenteren waarin de industriële sectoren in Europa exact worden geanalyseerd en waarin we zullen uiteenzetten welke afzonderlijke stappen er nodig zijn om de concurrentiekansen van de Europese industrie te verbeteren. Want iedereen zal inzien dat de problemen van de auto-industrie niet dezelfde zijn als die van de chemische industrie en dat de problemen van de textielindustrie niet dezelfde zijn als die van de machinebouw.
Ik ben de rapporteur bijzonder dankbaar dat zij nadrukkelijk heeft gewezen op het probleem van het midden- en kleinbedrijf. Dat heeft voor mij hoge prioriteit; er zijn 25 miljoen van deze bedrijven, en de Europese economie drijft op hun flexibiliteit en het innovatievermogen. We mogen nooit vergeten dat nieuwe banen in Europa in deze sector worden geschapen, en in deze sector alléén.
De toegenomen productiviteit van de Europese industrie zal ertoe leiden dat er de komende jaren geen nieuwe banen in de industrie bij zullen komen. Banen worden alleen door het midden- en kleinbedrijf gecreëerd, en daarom moeten wij hen helpen hun structurele problemen te overwinnen. Dat houdt in: toegang tot risicokapitaal, toegang tot kennis, knowhow en innovatie, alsmede betere randvoorwaarden, en dan denk ik vooral aan minder bureaucratie, voor het midden- en kleinbedrijf.
De reguleringsdichtheid die we in Europa in vele sectoren hebben gecreëerd is eenvoudigweg te veel voor kleine en middelgrote ondernemingen. Daarom doe ik vandaag een aankondiging die ook aan het adres van het Europees Parlement is gericht. Deze Commissie neemt het project 'betere wetgeving' uiterst serieus. Dat betekent niet alleen dat wij de kwaliteit van de wetgeving zullen verbeteren, het betekent ook dat wij voortaan veel vaker 'nee' zullen zeggen.
We zullen 'nee' zeggen tegen verzoeken vanuit de lidstaten om regelgeving die we niet nodig hebben, en ik zal ook 'nee' zeggen tegen verzoeken vanuit het Europees Parlement om overbodige regelgeving – zoals helaas vaak gebeurt –, terwijl datzelfde Parlement de Commissie vervolgens op de korrel neemt omdat zij te veel reguleert. U zult op dit vlak een nieuwe Commissie meemaken. We zullen 'nee' zeggen tegen het in gang zetten van overregulering en we zullen zien hoe het Europese publiek reageert. Ik ben benieuwd en ik hoop op uw medewerking.
Een gezonde zelfregulering op het terrein van de wetgeving, dat verwachten de burgers van Europa momenteel van ons. En dat is ook wat onze economie nodig heeft om haar groeikansen en investeringsmogelijkheden te verbeteren. 
Romana Jordan Cizelj,
   In vergelijking met grote ondernemingen hebben kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s) speciale behoeften als het erom gaat hun concurrentiekracht te ontwikkelen. Bij het formuleren van beleid moet er dus ook speciale aandacht aan hen worden besteed en het industrieel beleid mag daarbij geen uitzondering vormen. Industriële ontwikkeling op basis van kennis is immers niet voorbehouden aan grote ondernemingen. Meer financiële middelen voor onderzoek zijn bijvoorbeeld nog altijd geen garantie voor meer innovaties en om die reden hebben we de ondernemingszin nodig die belichaamd wordt in KMO’s.
Kleine en middelgrote ondernemingen zijn niet alleen de drijvende kracht achter economische groei. We moeten ons realiseren dat zij ook in politieke zin een kans betekenen voor de Europese Unie. Ze hebben ook een politieke dimensie: de verwerping van het Grondwettelijk Verdrag in Frankrijk en Nederland is onder meer een gevolg van het feit dat de burgers van Europa niet rechtstreeks voelen wat de effecten zijn van het functioneren en de besluiten van de Europese instellingen.
Iets dergelijks geldt ook voor KMO’s, die het aan eigen middelen ontbreekt om te profiteren van de voordelen die de Europese Unie verschaft. In het verslag hechten wij als Europees Parlement daarom met name onze steun aan institutionele maatregelen die het innovatieve vermogen van KMO’s zullen versterken. Wij zijn er voorstander van dat de Europese Unie prioriteit geeft aan onderling verbonden processen zoals onderzoek, onderwijs en het uit de weg ruimen van administratieve belemmeringen, die kleine en middelgrote ondernemingen in het bijzonder verhinderen de mogelijkheden die de EU hun biedt, te benutten.
Mijnheer de commissaris, bij het opstellen van het verslag hebben wij zeer enthousiast samengewerkt met leden uit de nieuwe lidstaten. Wij zijn ons er ten zeerste van bewust dat het industrieel beleid een kans kan zijn voor zowel de in geografisch opzicht grotere oude lidstaten, waarin de voorwaarden aanwezig zijn voor de ontwikkeling van industriële zwaargewichten, als de nieuwe lidstaten, die met hun dynamische sectoren van innovatieve KMO’s de basis kunnen vormen voor aanzienlijke economische groei en voor het vergroten van het Europese concurrentievermogen op de lange termijn. 
Joan Calabuig Rull,
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, verschillende evaluaties duiden erop dat de onzekerheid, met name met betrekking tot de werkgelegenheid en de sociale zekerheid, een belangrijke reden is geweest waarom veel inwoners van Frankrijk en Nederland het Grondwettelijk Verdrag hebben afgewezen.
Na vele jaren waarin het woord 'industriebeleid' was verdwenen, duikt het nu weer op. Daar zouden wij ons allemaal over moeten verheugen want het stimuleren van een solide industriesector is de manier om ervoor te zorgen dat de burgers beter betaald werk dat meer zekerheid biedt, kunnen vinden. Op die manier wordt een bijdrage geleverd aan de vergroting van het vertrouwen van de burgers in het Europese project.
In de mededeling van de Commissie wordt een geïntegreerde aanpak voorgesteld, inclusief de vereenvoudiging en harmonisering van de wetgeving om de interne markt te consolideren. Verder wordt ingezet op onderzoek en ontwikkeling en op de noodzaak om de overdracht hiervan naar het bedrijfsleven te stimuleren. Deze harmonisering zou echter ook een fiscale dimensie moeten krijgen.
Het Europese industriële netwerk bestaat uit verschillende sectoren, variërend van vliegtuigbouw tot de textielindustrie, die allemaal een specifieke aanpak behoeven. De analyses per sector moeten leiden tot een betere samenwerking tussen industrie, Commissie en lidstaten om nieuwe mogelijkheden te kunnen creëren.
De kleine en middelgrote bedrijven, die 90 procent van de Europese industrie vormen, hebben speciale aandacht nodig met name wat betreft de toegang tot financieringen en de overdracht van onderzoek. Verplaatsing van industrieën is in sommige gevallen onvermijdelijk en wij moeten anticiperen op de veranderingen.
Met dat doel moet een dialoog tot stand worden gebracht tussen de overheid en de sociale en economische partners, waarbij rekening moet worden gehouden met de beschikbare instrumenten voor onderzoek en innovatie. Uiteraard is het instellen van een aanpassingsfonds bij het doorvoeren van deze herstructureringen onvermijdelijk.
Tot slot wil ik de Commissie gelukwensen met het feit dat zij in het kader van de Lissabonstrategie de juiste instrumenten heeft voorgesteld om de Europese concurrentie te verbeteren. Als wij echter willen dat de burgers de Unie zien als een instrument om vooruit te komen en niet als een bedreiging, dan moeten wij het evenwicht zien te bewaren tussen de drie pijlers van deze strategie, namelijk de economische, sociale en milieupijler. 
Marcin Libicki,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik heb met genoegen geluisterd naar de woorden van mevrouw Vlasto en commissaris Verheugen. Ik kan evenwel niet reageren op wat hier in het Parlement naar voren is gebracht, want ik ben van mening dat ik op de inhoud van het verslag moet ingaan. Helaas moet ik zeggen dat er niets instaat over de bevordering van gezonde concurrentie, wat toch de hoeksteen is van een gezonde economie. In plaats daarvan staat het verslag bol van een interventionistische ideologie.
Paragraaf 1 luidt als volgt: "[Het Europees Parlement] verheugt zich over het besluit van de Europese Commissie om van het industriebeleid een prioriteit op de Europese agenda te maken". Nu wil ik het Parlement op het hart drukken om niet te vergeten dat er in een vrije economie niet zoiets bestaat als prioriteiten. In een vrije economie wordt alles bepaald door de behoeften van de samenleving en vertelt de vrije markt ons wat die behoeften zijn. Prioriteiten voor de economie bespreken staat gelijk aan het miskennen van de economie als zodanig.
Laat ik nu paragraaf 2 citeren: "[Het Europees Parlement] steunt het bevorderen van en vooruitlopen op een vrijwillig industriebeleid". Met alle respect, maar als moet worden benadrukt dat enig aspect van de economie op de toekomst moet vooruitlopen, dan is er ergens iets faliekant misgegaan. Dit impliceert immers dat de vrijheid voor ons geen wezenlijk kenmerk is van de economie, terwijl een vrije economie toch het fundament is voor succes.
In paragraaf 5 staat dat "de sociale dialoog de best presterende sectoren moet helpen aanwijzen". Ik wil het Parlement eraan herinneren dat de beoordeling of iets goed presteert en of diegenen die aan het roer van de ondernemingen staan zich niet te vlijtig aan de gezonde beginselen van de vrije markt houden, geen taak is voor de sociale dialoog.
Dat brengt mij bij paragraaf 6: "[Het Europees Parlement] zou graag zien dat vrouwen worden gestimuleerd om zich te laten opleiden voor industriële carrières". Dames en heren, dit is een ernstige pervertering van feministische idealen. Het heeft geen zin om vrouwen te stimuleren om zich te laten opleiden voor industriële carrières, want zij zullen werk vinden in welke sector zij maar willen. Ik zie niet in waarom vrouwen met de pneumatische boor zouden moeten werken.
Paragraaf 12 luidt: "een EU-industriebeleid moet leiden tot evenwichtige ontwikkeling door de maatschappelijke cohesie te handhaven". Ik wil het Parlement erop wijzen dat dit de verkeerde weg is voor wie uit is op concurrentievermogen en succes. 130 jaar geleden zei de toenmalige Britse premier dat het de taak van economen is om te voorkomen dat de overheid de economie schade berokkent. Het Verenigd Koninkrijk was toen het snelst ontwikkelende land ter wereld.
Ik reken er niet op dat de Europese Commissie mijn adviezen volledig zal overnemen, maar ik wil haar toch vragen met mijn opmerkingen rekening te houden. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil erop wijzen dat de leuze "het versterken van de Europese concurrentiepositie" al jaren tot vervelens toe wordt herhaald. Het is tijd dat wij duidelijk maken dat het verwezenlijken van een mondiale economie een reusachtige, doch essentiële uitdaging vormt. Hieruit volgt een aantal conclusies: De belangrijkste is dat er nauwkeurige en gedetailleerde uitvoeringsplannen en tijdschema's moeten worden opgesteld voor alle aan de orde gestelde zaken en te nemen maatregelen.
Met het oog op de beperkte middelen is het van belang dat wij besluiten op welke doelstellingen en prioriteiten wij ons concentreren, bijvoorbeeld het midden- en kleinbedrijf in de mondiale economie. Tegelijkertijd moeten wij oog hebben voor de bescherming van het milieu en de werkzekerheid, voor de wetenschap, onderzoeksprogramma's en opleidingen op het gebied van de nieuwe technologieën en nieuwe generaties producten en diensten, voor de productiviteit, mogelijke besparingen en de toegang tot onderzoek voor het midden- en kleinbedrijf. 
Ján Hudacký (PPE-DE ).
    Ik wil allereerst de rapporteur bedanken voor haar uitstekende, evenwichtige verslag. In de Lissabonstrategie wordt versterking van de concurrentiekracht van het Europese bedrijfsleven duidelijk aangewezen als prioriteit van de Europese Unie. Ik zou de commissaris er echter op willen wijzen dat we ook de volgende punten in aanmerking moeten nemen als we deze doelstellingen willen realiseren.
Ten eerste moet er een eind gemaakt worden aan overbodige administratie en bureaucratische rompslomp binnen de EU. De Europese instellingen moeten de wetgeving waaraan bedrijven in de industriële sector, met name kleine en middelgrote ondernemingen, onderworpen zijn, verminderen en vereenvoudigen. Nationale wetgeving moet voorop staan, terwijl het industriebeleid van de Europese Unie uitsluitend beperkt dient te blijven tot noodzakelijke coördinatie en harmonisatie.
Ten tweede moet nadruk komen te liggen op het steunen en aanmoedigen van kleine en middelgrote ondernemingen in de industriële sector. Het MKB heeft duidelijk blijk gegeven van flexibiliteit en dat laatste is onontbeerlijk voor het bereiken van een noodzakelijk en duurzaam concurrentieniveau, zowel in Europa als op de wereldmarkt. Ik kan mij dan ook niet volledig vinden in het steunen van “nationale kampioenen”. Deze aanpak, waarbij het ontstaan van een klein aantal grote, dominante bedrijven gesteund wordt, zou vanzelfsprekend beslag leggen op een aanzienlijk deel van de EU-begroting en waarschijnlijk in strijd zijn met de beginselen van gezonde concurrentie, terwijl er geen enkele garantie is dat het concurrentievermogen van dergelijke ondernemingen er positief door wordt beïnvloed.
Ten derde hebben kleine en middelgrote ondernemingen in de industriële sector behoefte aan nieuwe stimulansen voor verdere technologische ontwikkeling, onderzoek en innovatie. De geplande programma’s, zoals het zevende kaderprogramma en het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie, moeten echter veel toegankelijker worden gemaakt voor kleine en middelgrote ondernemingen dan tot op heden het geval is. Er moeten meer structurele subsidies worden toegekend aan minderontwikkelde regio’s en aan de nieuwe lidstaten, zodat zij adequate technische infrastructuren kunnen ontwikkelen om de industriële basis in deze regio’s te verbeteren. 
Adam Gierek (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het verslag-Vlasto bevat zeer volwassen en evenwichtige afwegingen en luidt een nieuw stadium in voor het debat over het industriebeleid in Europa, dat momenteel in een crisis verkeert. Tegelijkertijd geven de burgers blijk van irrationele angst, zoals in de referenda in Frankrijk en Nederland.
Outsourcing is thans een dagelijks verschijnsel. Hoewel er ogenschijnlijk een economische rechtvaardiging voor bestaat, lijdt het geen twijfel dat er negatieve gevolgen aan zijn verbonden voor de samenleving. Wanneer wij het hebben over outsourcing mogen wij echter niet vergeten dat het gaat om een verzamelnaam voor uiteenlopende praktijken, namelijk enerzijds outsourcing binnen de Europese Unie, wat een positieve synergie op gang brengt, en anderzijds outsourcing buiten de Europese Unie, waaraan uitsluitend nadelen zijn verbonden.
De Europese Unie heeft een homogene markt nodig met een grote mondiale concurrentiekracht en een hoge mate van innovatie. Er bestaan twee soorten mechanismen om het concurrentievermogen te versterken. In de eerste categorie vallen de simplistische mechanismen die de voordelen van het zogenaamde Europese sociaal model beknotten. De tweede categorie omvat complexe mechanismen die berusten op intellectueel en sociaal kapitaal dat het uitgangspunt vormt voor organisatorische, technologische, technische en marktinnovatie.
Europa zou het voorbeeld moeten volgen van Japan en het Europa van het einde van de jaren ’60 door te relokaliseren, dat wil zeggen door moderne productie en kapitaal terug te brengen naar de gemeenschappelijke Europese markt. Een dergelijke relokalisering is dringend gewenst om de intellectuele eigendom te beschermen, om Europa op het gebied van weer aan de top te brengen, om banen te scheppen en om het concurrentievermogen van het Europees kapitaal te vergroten.
Dit ligt allemaal binnen de mogelijkheden op voorwaarde dat Europa zich losrukt uit de stagnatie en een economische groei van enkele procenten van het BBP bewerkstelligt. Er bestaan instrumenten die de relokalisering zonder meer zouden bevorderen. In tegenstelling tot het standpunt van diegenen voor wie de spreekwoordelijke Poolse loodgieter en metselaar synoniem zijn met angst en frustratie, valt hieronder ook de volledige liberalisering van de commerciële dienstverlening, zoals de Poolse socialisten voorstaan. Andere maatregelen betreffen de oprichting van bedrijvenparken rond innnovatiecentra en de invoering van het beginsel dat alle overheidsaankopen 'Made in Europe' moeten zijn. Voor dit laatste zou een Europese richtlijn moeten worden opgesteld. 
Małgorzata Handzlik (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil mevrouw Vlasto bedanken voor haar verslag. Dit verslag is voor mij van groot belang, omdat ik gedurende jaren zelf als ondernemer actief was in het midden- en kleinbedrijf. Door de ervaring die ik daar heb opgedaan kan ik het concurrentievermogen van Europa en het midden- en kleinbedrijf vanuit de praktijk benaderen.
Ik ben ervan overtuigd dat de Europese economie dringend behoefte heeft aan echte mededinging en dat de Europese burgers meer inzicht in economische vraagstukken nodig hebben. De eerste van deze opgaven was opgenomen in de strategie van Lissabon, als een van de hoofddoelstellingen van de Europese Unie om onder meer de economische verschillen tussen de oude en de nieuwe lidstaten te overbruggen. Bedrijven uit de nieuwe lidstaten, en in het bijzonder de sector van het MKB in deze landen, met zijn flexibiliteit en vermogen zich aan te passen aan veranderende omstandigheden, bieden Europa een aanzienlijk potentieel voor economische ontwikkeling. Er moet echter wel aan een aantal voorwaarden worden voldaan, wil dit potentieel tot wasdom komen. Zo moeten de bestaande obstakels in de interne markt worden weggewerkt (thans zijn dit er rond de 90). Voorts moeten de voorwaarden voor het opzetten van ondernemingen in de sector van het MKB worden verbeterd en moeten de lonen worden gekoppeld aan de arbeidsproductiviteit en doelmatigheid.
Ik denk dat de werkgelegenheid zal toenemen als wij een gunstig klimaat scheppen voor de ontwikkeling van de MKB-sector, de regelgeving vereenvoudigen en nieuwe regelgeving aannemen. De liberalisering van de markt voor dienstverlening zal als een katalysator werken voor de economische ontwikkeling van Europa en is tevens een nieuwe bron van werkgelegenheid. Voorts geloof ik dat wij onze burgers moeten sensibiliseren voor economische vraagstukken. Alleen als onze burgers de invloed van economische mechanismen op hun leven begrijpen en inzien dat veranderingen nodig zijn voor de verbetering van de levensstandaard, zullen zij niet meer bang zijn voor veranderingen.
De ontwikkeling van de kenniseconomie is de enige manier om het concurrentievermogen van de Europese economie te verhogen. Dit vergt investeringen in onderzoek, ontwikkeling en innovatie die nauw gelieerd moet zijn aan het bedrijfsleven, want de ontwikkeling van het MKB is afhankelijk van dergelijke investeringen. Bovendien moeten de onderwijs- en opleidingsstelsels beantwoorden aan de behoeften van de arbeidsmarkt. Daarnaast moet de idee van het levenslange leren brede ingang vinden.
Dit verslag kan een belangrijke factor worden in de ontwikkeling van de Europese economie en werkelijk vrije mededinging. Ik zal daarom voor dit verslag stemmen en ik wil ervoor pleiten dat de MKB-sector wordt erkend als de drijvende kracht van de economie. 
Pier Antonio Panzeri (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wat wij momenteel bespreken is bijzonder belangrijk, vooral in deze huidige fase, nu een groot deel van Europa in economische en sociale problemen verkeert. Deze problemen ondermijnen de concurrentiepositie van de Europese Unie en wijzen duidelijk op een productiviteitskloof met de VS en Japan, lage investeringsniveaus en een laag niveau van onderzoek en ontwikkeling, een gering innovatievermogen, met op het vlak van high tech, en delokalisatie van onderzoeksactiviteiten. Al die problemen moeten worden aangepakt. Verschillende malen hebben wij gezegd dat dit gedaan moet worden door de strategie van Lissabon opnieuwe te lanceren, maar deze strategie blijft schimmig en zal wegkwijnen als wij geen serieuze en krachtige investeringen in ons industriebeleid doen.
Ik moet zeggen, mijnheer de commissaris, dat het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie nog niet aan de verwachtingen beantwoordt. Het lijkt een opsomming van wat reeds bestaat terwijl wij juist behoefte hebben aan wezenlijke vernieuwingen. Vanavond hebben wij gehoord dat u een nieuwe mededeling zult presenteren: hopelijk bevat die wel de vereiste vernieuwingen. Er moeten keuzes worden gemaakt op het vlak van het algemeen economisch beleid, de voltooiing van de interne markt en het hervormingsbeleid van het openbare bestuur, het belastingstelsel en de infrastructuur. Daarnaast moet er gewerkt worden aan een bestuursplan, om tussen alle bestaande institutionele niveaus een coöperatieve interactie tot stand te brengen. Bovendien moet men zich bewust zijn van de noodzaak te investeren in sectoraal beleid en in horizontaal beleid, om de kleine en middelgrote ondernemingen te helpen die een belangrijke rol vervullen in de Europese Unie.
Tenslotte moeten de zogeheten heilzame cirkels opgezet dan wel uitgebreid worden: universiteiten, industriedistricten, onderzoekslaboratoria. Ik doel op de kweekvijvers voor innovatie, die van vitaal belang zijn voor het industriebeleid. Kortom, we moeten ons tempo veranderen, en zo snel mogelijk, als wij echt willen dat de Europese Unie de meer concurrerende en dynamische regio wordt die wij al zo lang als doelstelling voor ogen hebben. 
Werner Langen (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur, mevrouw Vlasto, heeft in de Commissie industrie, onderzoek en energie brede steun weten te verkrijgen. Ze heeft alle details belicht, maar ook dit verslag ontbeert de noodzakelijke aanzet tot een nieuw industriebeleid, zoals zoveel dingen die wij hier aannemen. Ik ben het volmondig eens met de heer Libicki: het regelgevingskader moet nog eens goed onder de loep worden genomen. Daarom zal dit verslag tot mijn spijt niet de uitwerking kunnen hebben die het zou moeten hebben.
De heer Verheugen heeft gezegd dat de Commissie in het kader van het project 'betere wetgeving' voortaan vaker 'nee' zal zeggen, met name tegen het Parlement en de lidstaten. Daarbij ziet hij de Commissie zelf over het hoofd. Juist daar zou hij een begin kunnen maken door de voorstellen door te kijken die al vijftien jaar niet ten uitvoer zijn gelegd en door binnen de Commissie concurrentie in te voeren op het terrein van de consumentenbescherming en de milieubescherming. Er zijn voldoende beginpunten, en naar mijn mening dient iedere Europese maatregel, zoals de voorzitter van de Commissie ooit voorstelde, drie tests te doorstaan: de kostentest, de mededingingstest en de subsidiariteitstest. Op dit punt wil ik de heer Hudacký gelijk geven: geen regelgeving op terreinen die onder de bevoegdheid van de nationale staten vallen.
We zien ons geconfronteerd met de vraag hoe Europa beslist tussen mededinging en afscherming. Werkt de grotere concurrentiedruk als een fitnessprogramma voor de Europese economie of is het oude Europa in economisch opzicht allang uitgerangeerd? De uitdagingen zijn reusachtig. Mijn overtuiging is dat de kern van Europa niet fit genoeg is voor de internationale mededinging en er daarom voor kiest om zichzelf af te schermen en buiten spel te zetten. Daar moeten wij beginnen. Europa staat onder concurrentiedruk van boven en van onderen. Enerzijds zijn wij te duur, anderzijds niet productief genoeg om ons de hoge kosten te kunnen permitteren. Daar komt alleen verbetering in door de zojuist toegetreden nationale economieën. De nieuwe lidstaten brengen ons deze concurrentie. Dat is het belangrijke pluspunt van de uitbreiding: meer concurrentie en daarmee een fatsoenlijk industriebeleid. Dat hebben we dringend nodig, en niet nog meer Europese programma’s waar we niets aan hebben en waarmee we het regelgevingskader uiteindelijk uit het oog verliezen. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik geloof in drie dingen: de Europese economie, de Europese industrie en het vermogen van de Europese industrie om concurrerend te zijn.
Helaas verlenen we echter vaak lippendienst aan de idee van concurrentiekracht, terwijl we intussen initiatieven steunen die de concurrentiekracht juist ondermijnen. Zo heeft de commissaris terecht opgemerkt dat we soms geneigd zijn tot overregulering, hetgeen extra bureaucratie en productiekosten oplevert. Soms zijn we er ons niet eens van bewust dat we de concurrentiekracht met onze eigen ideeën en wetgeving uithollen. Onlangs hebben we de limiet in de arbeidstijdenrichtlijn verlaagd. Dit is natuurlijk heel paradoxaal gelet op de concurrentiekracht.
We praten soms over investeringen in technologische vernieuwing en dat we afhankelijk zijn van publiekprivate samenwerking. Dit is de manier waarop dit onderwerp naar voren wordt gebracht. Maar Europa is geen ideaal model voor publiekprivate samenwerking. Wij proberen onderzoek op basis van vage morele kwesties aan banden te leggen.
Tenslotte is er naast de bevordering van investeringen in innovatie en onderzoek een trend zichtbaar tegen het verlenen van octrooien. We dienen te beseffen dat we onze prioriteiten moeten stellen.
Othmar Karas (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik graag zeggen dat ik het feit dat het belang van de kleine en middelgrote ondernemingen voor de werkgelegenheid en voor het concurrentievermogen in de Europese Unie erkend wordt in het mededingingsbeleid en in het debat over het industriebeleid als verfrissend ervaar en zeer op prijs stel. Deze erkenning in het debat van vandaag toont ook aan dat iedere poging om het industriebeleid tegen het MKB-beleid uit te spelen onjuist, schadelijk en in strijd met de werkelijkheid is. We hebben industriële vlaggenschepen nodig als we concurrerend willen zijn in de wereld, en we hebben samenwerkingsverbanden nodig tussen kleine en middelgrote ondernemingen en industriële vlaggenschepen, zodat er vanuit het industriële concurrentievermogen ook een impuls uitgaat naar het concurrentievermogen van het MKB.
Ik ben het met u eens als u 'nee' zegt tegen meer regelgeving. Maar tegelijkertijd moeten we 'nee' zeggen tegen de trend van meer nationalisering, de trend van anti-efficiëntie, de trend van moedeloosheid, we moeten 'nee' zeggen tegen populisme, tegen het aanpassen van wetgeving, tegen anti-industrialisme en we moeten 'ja' zeggen tegen meer efficiëntie, tegen de interne markt, tegen de vier vrijheden – punten kortom die Werner Langen al aansneed. De uitbreiding versterkt de interne markt. De interne markt versterkt het concurrentievermogen. Dat betekent ook een 'ja' tegen de dienstenrichtlijn. Maar het betekent ook een grotere toewijding aan het belastingbeleid, en een grotere toewijding in de financiële vooruitzichten aan onderzoek, onderwijs, groei en werkgelegenheid en aan nieuwe ondernemingen.
Voor mij houdt dat natuurlijk ook in dat wij de besten moeten stimuleren zodat wij er voor de zwakken kunnen zijn. Middelmatigheid moet uit Europa worden gebannen. Het nieuwe type nationalisatie moet uit ons beleid worden gebannen. Dat de lidstaten en Europa elkaar steeds de schuld in de schoenen schuiven, dient ook te worden uitgebannen, zodat er meer kansen zijn voor concurrentievermogen, innovatie, onderzoek en de wil om op basis van prestaties meer te bereiken. Ik vertrouw erop dat op het debat en op de aankondigingen van vandaag daden zullen volgen, want alleen zo kan er een nieuwe dynamiek in de Europese Unie ontstaan. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0104/2005) van Adamos Adamou, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende beperkingen op het op de markt brengen en het gebruik van bepaalde polycyclische aromatische koolwaterstoffen in procesoliën voor rubberverwerking en in banden (zevenentwintigste wijziging van Richtlijn 76/769/EEG van de Raad) (COM(2004)0098 – C5-0081/2004 – 2004/0036(COD)) 
Günther Verheugen,
     Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil u bedanken dat u zich heeft beziggehouden met dit belangrijke, maar ook erg technische vraagstuk en dat u constructieve amendementen heeft ingediend.
We dienen zoveel mogelijk te doen om de uitstoot van polycyclische aromatische koolwaterstoffen tegen te gaan om volksgezondheid en milieu te beschermen. Deze polycyclische aromatische koolwaterstoffen zijn geclassificeerd als kankerverwekkend, mutageen en giftig voor de voortplanting. Volgens het UNECE-protocol van de VN worden ze ook beschouwd als persistente organische verontreinigende stoffen.
Deze specifieke koolwaterstoffen zijn echter ook een ingrediënt van procesoliën die bij de productie van banden worden gebruikt, en zij veroorzaken daardoor gezondheids- en milieuproblemen. Om die reden heeft de Commissie voorgesteld om geharmoniseerde beperkingen in te voeren van de verkoop en het gebruik van oliën die deze PAK’s bevatten, en van banden die deze oliën bevatten.
Het voorstel van de Commissie zal zekerstellen dat de interne markt voor banden behouden blijft en dat nationale maatregelen die handelsbarrières opwerpen voor het vrije verkeer van goederen worden vermeden. Alternatieven voor stoffen waaraan beperkingen worden opgelegd zullen door de industrie worden ontwikkeld. Om de industrie de tijd te geven om zich aan de nieuwe normen aan te passen die in deze richtlijn worden vastgelegd, heeft de Commissie een redelijke overgangsperiode voorgesteld voordat de richtlijn volledig in werking treedt.
Parlement en Raad hebben een werkbaar compromispakket gepresenteerd met amendementen ten aanzien van de latere invoering van de maatregelen, de testvereisten en het schrappen van onnodige vrijstellingen voor bepaalde sectoren. De Commissie steunt deze amendementen. Ik wil het Parlement aanmoedigen om het voorstel in eerste lezing aan te nemen, samen met de amendementen die deel uitmaken van het compromispakket. Hiermee laten de Europese instellingen zien dat zij bereid en in staat zijn om dergelijke problemen onverwijld aan te pakken. 
Adamos Adamou (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter, vandaag bespreken we de 27ste wijziging van richtlijn 76/769 betreffende beperkingen op de handel en het gebruik van bepaalde polycyclische aromatische koolwaterstoffen in procesoliën en banden.
Dit is een belangrijke ontwikkeling, in het licht van het feit dat de Europese bandenindustrie jaarlijks ongeveer 300 miljoen banden produceert en in de rubbermatrijzen 250 000 ton procesoliën gebruikt, die in de afgewerkte band blijven. Die oliën bevatten bepaalde hoeveelheden polycyclische aromatische koolwaterstoffen, die zijn aangemerkt als kankerverwekkend, mutageen en giftig voor de voortplanting en tevens worden beschouwd als persistente organische vervuilende stoffen.
Eerst wil ik de Commissie gelukwensen met haar initiatief om bijlage 1 van Richtlijn 76/769 uit te breiden met polycyclische aromatische koolwaterstoffen in autobanden. Ik vind haar voorstel erg goed. Met als leidraad de bescherming van de volksgezondheid en het milieu en ook de openbare veiligheid en de goede werking van de interne markt, heb ik na raadpleging van Commissie en Raad, van de banden- en oliënindustrie en non-gouvernementele organisaties, getracht een evenwichtig verslag op te stellen, dat op basis van dezelfde overwegingen is geamendeerd door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid.
Onze belangrijkste discussiepunten betroffen de duur van de overgangsperiode voor de toepassing van de richtlijn, de methode voor het traceren van de gebruikte toxische stoffen en de uitzonderingen op de richtlijn.
Na overleg met de Raad en in samenwerking met de schaduwrapporteurs is een pakket van amendementen tot stand gekomen, dat de steun heeft van de meeste fracties.
Zoals u merkt sta ik positief tegenover de amendementen, zodat we dit onderwerp in eerste lezing soepel kunnen afhandelen.
Meer specifiek en wat de overgangsperiode betreft die nodig wordt geacht voor het ontwikkelen van nieuwe bandensoorten met procesoliën, die zo weinig mogelijk van de betreffende probleemsubstanties bevatten, wordt een verlenging tot 1 januari 2010 voorgesteld. Hier dient gezegd dat we om milieuredenen besloten hebben rekening te houden met de productiedatum van de band, die op de band zelf gegrift staat. Dat doen we omdat het vernietigen van bandenvoorraden ook schadelijk is - misschien nog veel schadelijker - voor het milieu, terwijl we natuurlijk ook de industrie helpen bij het afbouwen van die voorraden.
De Europese Federatie van Bandenproducenten heeft ons schriftelijk bevestigd dat ze in staat is de criteria van de richtlijn toe te passen op alle soorten banden, met inbegrip van de banden van raceauto's, vliegtuigen en speciale voertuigen, zelfs die van oldtimers, zonder gevaar voor de veiligheid van de chauffeur. Dus stellen wij voor geen enkele uitzondering op de toepassing van de richtlijn toe te staan.
Ik heb vandaag drie faxen ontvangen, waarin werd geprotesteerd tegen de verlenging van de termijnen. Ik heb met de drie afzenders gesproken en toen ik hun het compromisvoorstel uitlegde, bleek dat ze ermee konden instemmen. Een van hen verontschuldigde zich zelfs voor zijn onwetendheid.
Wat nu de methoden betreft voor het traceren en beperken van polycyclische aromatische koolwaterstoffen, stelt de Commissie voor de hoeveelheid benzo(a)pyreen te beperken. De grenswaarde voor deze substantie, die dient als marker voor de hele groep, mag niet meer dan 1 mg per kg mag bedragen en voor alle geregistreerde PAK’s niet meer dan 10 mg per kilo.
De bandenbranche maakt thans gebruik van de methode IP 346 van het Institute of Petroleum, waarbij het met dimethylsulfoxide verkregen extract niet meer dan 3 procent PAV mag bevatten. Wij stellen voor IP 346 op te nemen in de richtlijn, omdat het de gangbare methode is. Tot zover de procesoliën. Wat het gehalte van die oliën in autobanden betreft, is een methode ontwikkeld, ISO-norm 21461, waarmee kan worden bepaald welk soort olie in de banden is verwerkt. Daarom stellen wij voor deze methode op te nemen in de ontwerprichtlijn als aanvulling op het Commissievoorstel.
Ten slotte gaat het laatste amendement over loopvlakvernieuwing, waarover het Commissievoorstel niets zegt. Er mogen geen banden met vernieuwd loopvlak op de markt komen, die meer procesoliën bevatten dan de toegestane norm.
Tot slot wil ik mijn dank uitspreken aan de schaduwrapporteurs voor hun uitstekende bijdrage, aan de mensen van het secretariaat van de Milieucommissie en aan de Raad voor zijn constructieve voorstellen en medewerking, waardoor we dit onderwerp in eerste lezing kunnen afhandelen. 
Robert Sturdy,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de commissaris ermee ophoudt iedereen SMS-berichten te sturen om te zeggen dat alles met betrekking tot de bandenfabrikanten is opgehelderd. Dat heeft hij duidelijk nog niet gedaan, want hij luistert niet naar wat wij zeggen.
Ik feliciteer de rapporteur met zijn verslag. Het was een moeilijk en zeer technisch verslag, dat nogal wat eisen stelde aan de maker. Ik wil ook de bandenfabrikanten gelukwensen, want in de loop der jaren hebben zij de veiligheid op de weg, de beschikbaarheid van banden, alsmede het loopvlak en de wegligging van banden verbeterd. Daarom weet ik ook dat mijn mederapporteur wel wat problemen had met het jaartal 2010. Ik ben me ervan bewust dat hij wilde vasthouden aan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie van 2009, maar een aantal banden kon niet voor dat jaar veranderd worden en daarom hebben we gekozen voor de alternatieve datum voor de banden. Ik ben zeer blij om te horen dat hij dit heeft goedgekeurd.
Het is goed dat de Commissie en de Raad hiermee akkoord zijn, want we hebben ter aanvaarding ervan een pakket compromissen voorgelegd. Met name in het huidige klimaat, na de Franse en Nederlandse referenda, zien de mensen de Raad en de Commissie – de Commissie in het bijzonder – als instellingen die ver afstaan van het Parlement, dat het enige democratisch gekozen orgaan is dat de kiezer vertegenwoordigt.
Mijnheer Adamou wees terecht op Bijlage I en ik ben hem er dankbaar voor dat hij alle technische details is nagelopen ten behoeve van een zaak waarmee wij het geheel eens zijn en volledig akkoord gaan. Dit verslag is een overwinning voor het Parlement en ik ben bijzonder blij dat we met een compromispakket zijn gekomen. Ik betreur het alleen dat de Commissaris niet wil luisteren naar wat wij te zeggen hebben en vooral druk is met het sturen van SMS-berichten. 
Marios Matsakis,
    – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende werk. Hij heeft nauwgezet advies ingewonnen en zich goed op de hoogte gesteld van de opvattingen die alle belangrijke betrokkenen naar voren hebben gebracht. Bovendien verdient hij lof voor de productieve inspanningen en efficiënte methode die hij heeft gebruikt om de schaduwrapporteurs van alle belangrijke politieke fracties waarachtig en intensief te laten samenwerken. Dit heeft geresulteerd in het compromispakket met amendementen dat brede steun lijkt te hebben van de meeste fracties en van de Raad en de Commissie.
De inhoud van de richtlijn met de compromisamendementen zal in zeer belangrijke mate bijdragen aan het bereiken van de doelstellingen, namelijk, om zo snel als dat praktisch gesproken mogelijk is, de uitstoot van kankerverwekkend bandenafval in het milieu tot een aanvaardbaar niveau terug te brengen, door het beperken van de verkoop en het gebruik van versnijdoliën en banden die rijk zijn aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen. Dat kan door harmonisering van de regels voor het op de markt brengen en het gebruik van versnijdoliën en banden die deze giftige stoffen bevatten, zodat we de omstandigheden en het functioneren van de gemeenschappelijke markt behouden en verbeteren, terwijl we een hoge mate van bescherming van gezondheid en milieu bereiken.
Tot slot mag niet onvermeld blijven dat helaas enkele transatlantische bandenmakers pogingen hebben ondernomen om door manipulatie de effectiviteitclausule van deze richtlijn te ondermijnen. Dankzij de rapporteur en de schaduwrapporteurs hebben gelukkig de logica en het inzicht dat de hoge normen van de EU op het gebied van veiligheid en doelmatigheid gehandhaafd dienen te worden, gezegevierd. De pogingen zijn dan ook mislukt.
Dit is een goed voorbeeld dat aantoont dat eenheid en gezond verstand ons te allen tijde zullen beschermen tegen de -aanpak die een klein aantal Amerikaanse industriëlen en politici soms propageren.
Ter afsluiting dring ik er sterk bij u op aan om voor het compromispakket tot wijziging te stemmen dat is ingediend in samenhang met het verslag van mijnheer Adamou . 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, ik zou ook graag de rapporteur willen feliciteren met het behaalde compromis. Het feit dat de meeste fracties maar ook de Commissie, de Raad en de industrie op bijna een lijn zitten, is het resultaat van het goede werk van collega Adamou.
Gisteren, en ik blijk niet de enige te zijn, werd ik benaderd door een fabrikant van vliegtuigbanden, die mij vertelde dat het voor hem niet mogelijk is om de deadline van 2010 te halen vanwege de uitgebreide tests en veiligheidseisen die voor vliegtuigbanden gelden. Ik neem aan dat de rapporteur en de Commissaris ook benaderd zijn en ik zou graag willen weten of die bezwaren enige reële waarde hebben.
Ik zou ook graag van de Commissaris willen horen wat hij ervan vindt en of de producenten van vliegtuigbanden nu aan de eisen van het compromispakket kunnen voldoen. Ik had de indruk uit mijn contacten het afgelopen half jaar dat dat zou kunnen, maar ik ben heel benieuwd naar een reactie. 
Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur bedanken voor zijn werk, dat het beleid van de Commissie ondersteunt, en het uitstekende compromis dat hij heeft voorgesteld. Aangezien het beleid van de Commissie in hoofdlijnen goed is, zou het Parlement het moeten steunen zonder de zaak al te veel te verwateren.
Het onderhavige wetgevingsinitiatief is een logische uitbreiding van de richtlijn die in de vorige zittingsperiode van het Parlement werd opgesteld en waarin wij, op basis van de kaderrichtlijn Luchtkwaliteit uit 1996, grens- en streefwaarden voor luchtverontreiniging en polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK's) hebben vastgesteld. Nu wij een passend tijdschema en grenswaarden vaststellen voor PAK-emissies die in de rest van het milieu terechtkomen, ligt er een uitdagende taak voor ons. PAK's zijn overal en komen voor als meervoudige verbindingen. In internationale toxicologische onderzoeken zijn onder PAK's verscheidene verbindingen als kankerverwekkend geïdentificeerd. PAK's lossen niet op in water; zij hopen zich op in de voedselketen en keren terug in de koolstofcyclus als zij in de natuur terechtkomen en richten zo blijvende schade aan het milieu aan. Daarom moeten wij gemeenschappelijke testmethoden aannemen om de emissies snel onder controle te krijgen.
Al lange tijd worden nieuwe banden ontwikkeld en getest en de eerste banden die voorzien zijn van veiliger zijn al op de markt gebracht. Banden, waarvan wij de grenswaarden van de procesoliën die erin zijn verwerkt nu willen reguleren, worden gebruikt voor het verkeer, en dit vormt zelf al een probleem vanuit ecologisch oogpunt. Verkeersemissies vormen een van de algemeenste en ergste verspreiders van PAK's in de lucht die wij inademen. Vooral door de slijtage van banden worden in het milieu en in het water grote hoeveelheden verbindingen in de vorm van fijne stofdeeltjes verspreid.
Een specifiek probleem van banden en procesoliën is benzopyreen, dat in deze producten helaas veel wordt gebruikt. Deze PAK is de bekendste en ergste kankerverwekkende stof. Wij moeten nu duurzame grenswaarden vaststellen, waarmee de uitstoot van benzopyreen in het milieu tot een minimum wordt beperkt, maar waarbij de noodzaak van het gebruik van procesoliën in de bandenindustrie niet uit het oog wordt verloren. 
Holger Krahmer (ALDE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, polycyclische aromatische koolwaterstoffen zijn gevaarlijke stoffen die bij de productie van banden voor diverse voertuigen worden gebruikt. Vanwege hun giftigheid beraadslagen wij vandaag over de beperking van het gebruik.
Voor ons ligt een compromis dat morgen waarschijnlijk door een grote meerderheid zal worden aanvaard. Al ben ik blij dat we juist bij technische dossiers ideologische debatten vermijden en in korte tijd met compacte richtlijnen komen, zien wij toch enkele kleine, maar belangrijke aspecten over het hoofd. Een voorgesteld amendement, waartoe ik mede het initiatief heb genomen en dat oorspronkelijk in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid was aangenomen, was erop gericht uitstel te verkrijgen tot 2012 voor enkele dringend noodzakelijke technische toepassingen. Het ging hierbij om uitzonderingen voor pantser-, brandweer en reddingswagens en andere speciale voertuigen. Het aantal toepassingen is extreem gering en de schade aan het milieu is te verwaarlozen.
De oorspronkelijke vrijstelling van vliegtuigbanden voor onbepaalde tijd is in het compromispakket ook gesneuveld. Op dit vlak staat het Parlement op het punt om een onverantwoordelijke beslissing te nemen. In de luchtvaartsector opereert men op de grenzen van het fysiek mogelijke, en daarom mogen we over het veiligheidsaspect geen compromissen sluiten en moeten we de veiligheid zelfs boven de milieuaspecten stellen. De industrie kan niet garanderen dat er vanaf 2010 alternatieven beschikbaar zijn die voldoen aan de specifieke en bijzonder hoge eisen die aan de veiligheid van vliegtuigbanden worden gesteld.
Ik snap niet hoe de Raad dit aspect volledig kon negeren, temeer daar het Europees Agentschap voor de Veiligheid van de Luchtvaart niet werd geraadpleegd en er ook geen inschatting van de gevolgen is gemaakt. Ik ben geen voorstander van meer bureaucratie, maar in een veiligheidsgevoelige sector als de luchtvaart had er zorgvuldiger naar de risico’s moeten worden gekeken, niet in de laatste plaats omdat we dat wel doen bij andere wetsvoorschriften op milieugebied, waarbij we vaak ons doel voorbijschieten.
Ik heb een brief ontvangen van de Europese Cockpit Associatie, die 34 000 piloten in Europa vertegenwoordigt, en die zich uiterst bezorgd toont over deze kwestie. Ik onderstreep dit omdat de piloten er zeker niet van kunnen worden verdacht dat zij voor de industrie lobbyen. Graag zou ik van commissaris Verheugen horen of hij zich bewust is van dit probleem. Voor mij is dit compromis onacceptabel als er geen rekening wordt gehouden met dit aspect. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, twintig jaar geleden waarschuwde een prominent patholoog-anatoom dat zij nog nooit een kankertumor was tegengekomen waarin zich in de actief delende cellen géén chemicaliën uit de familie van de benzenen bevonden. Kanker is de nieuwe Zwarte Dood. In de Middeleeuwen werd de halve bevolking van Europa uitgeroeid. Men kende de oorzaak van de pestepidemie niet en was daarom niet bij machte de epidemie in haar dodelijke opmars te stuiten.
Voor ons geldt er geen excuus: wij weten waar benzeen en andere polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK's) vandaan komen. Wij maken er banden mee, maar we produceren ze ook als we afval verbranden. De Ierse regering is van plan in mijn land een serie vuilverbrandingsovens te bouwen, wat een explosieve groei zal veroorzaken in de verspreiding van PAK's in ons water, onze bodem, in planten en lichaamscellen van Ierse burgers, waar benzeen en dioxine grote schade kunnen veroorzaken. We moeten ons dringend richten op de grote risico’s van PAK's uit bronnen als vuilverbrandingsovens, vooral wanneer die vuilverbrandingsovens worden gebruikt om banden te verbranden die PAK's bevatten. 
Günther Verheugen,
     Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag ingaan op de vragen van de heer Blokland en de heer Krahmer, die beiden hetzelfde probleem aansnijden, namelijk de vraag of in het geval van vliegtuigbanden gewaarborgd is dat er voor het jaar 2010 aan de eisen wordt voldaan.
Om antwoord te geven op de vraag van de heer Blokland: nee, geen enkele bandenfabrikant heeft contact met me opgenomen, en dat had ik ze ook niet aangeraden omdat ze hetzelfde antwoord hadden gekregen als u. De Commissie heeft het probleem zorgvuldig bekeken. We hebben een formele verklaring van de Europese bandenfabrikanten ontvangen dat ook in het geval van vliegtuigbanden vanaf 2010 aan de technische eisen van deze richtlijn zal worden voldaan. Dit is ook mijn antwoord aan de heer Krahmer, wiens zorgen over de veiligheid van vliegtuigen ik volledig deel. Maar ik denk ook dat de bandenfabrikanten op het terrein van de samenstelling van banden iets deskundiger zijn dan piloten. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (B6-0242/2005) van Giuseppe Gargani, namens de Commissie juridische zaken, aan de Commissie: Verordening over de communautaire octrooiwetgeving en aanverwante wetgeving. 
Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, collega Gargani, die ik vervang, laat zich verontschuldigen. Wegens een dringende familieaangelegenheid moest hij terug naar Italië. Overigens zal ik vanwege de grote drukte hier geen acht minuten spreken. Dat lijkt me bij dit onderwerp niet nodig. Sta mij daarom toe heel kort iets te zeggen over het doel van deze zaak.
Enkele maanden geleden hebben we als coördinatoren van de Commissie juridische zaken de koppen bij elkaar gestoken. We besloten dat het, gezien het feit dat we met een hele reeks wetsvoorstellen over de bescherming van het intellectueel eigendomsrecht moeite hebben – ik druk het wat zacht uit –, zinvol zou zijn om ons ook als Parlement opnieuw met deze kwestie bezig te houden en van de gelegenheid gebruik te maken om hierover ook met de Commissie en op een later tijdstip wellicht ook met de Raad van gedachten te wisselen.
Het lijdt geen twijfel dat het voor de Europese economie van cruciaal belang is om in Europa op den duur een uniform octrooi in te stellen. Ik roep onze resolutie over het Lissabon-proces, alle resoluties die we over dit onderwerp hebben aangenomen en de initiatieven van de afgelopen jaren, in herinnering. We waren hier altijd van mening – door alle fracties heen – dat het Europese octrooi ook in het kader van het Lissabon-proces een speciale positie heeft en van essentieel belang is, ook om het concurrentievermogen van de Europese economie ten opzichte van andere regio’s in de wereld te kunnen waarborgen.
Maar ik wil niet verhelen dat enkelen van ons – en ikzelf in het bijzonder – zeer bezorgd zijn over de ontwikkelingen in de Raad. We weten dat de Raad overweegt een octrooi op te stellen dat in alle officiële talen van de Europese Unie zou moeten worden vertaald, hoewel dit momenteel nog niet haalbaar is omdat de lidstaten er nog niet unaniem hun toestemming voor hebben gegeven. Een dergelijk octrooi zou extreem duur zijn. Het zou niet concurrerend zijn en het zou – als het er eenmaal is – niet kunnen worden terugveranderd in een normaal, passend octrooi. Iedereen weet dat Engels de belangrijkste taal is en een absoluut dominante rol speelt in de technologie en bij het verstrekken van octrooien, en dat de vertaling in alle andere talen in feite volstrekt overbodig is, niets oplevert en alleen maar geld kost.
Als een dergelijk taalregime eenmaal is gevestigd, kom je er nooit meer vanaf. Dat is de ervaring in de Europese Unie en dat is ook de consequentie van de manier waarop wetgeving over dit soort vraagstukken hier doorgaans tot stand komt. Tegen deze achtergrond maak ik me grote zorgen of we ooit wel een octrooi tot stand kunnen en zullen brengen dat werkelijk aan de vereisten voldoet die wij ook in het kader van het Lissabon-proces hebben vastgesteld.
Daarbij komt dat een dergelijk extreem duur octrooi er ook toe zou leiden dat middelgrote ondernemingen worden gediscrimineerd. Dan zullen de weinige grote ondernemingen die er bestaan – en dat zullen niet alleen Europese, maar vooral ook niet-Europese bedrijven zijn – hun octrooien in de gehele gemeenschap onder dit nieuwe Europese octrooi aanmelden, terwijl kleine en middelgrote ondernemingen – en dat zijn 70 procent of meer van alle octrooihouders – zich dit door de hoge kosten niet zullen kunnen permitteren. Zij zullen aangewezen zijn op kleinere, inferieure nationale octrooien en op de regelingen die onder het Europees Octrooiverdrag vallen. Deze tweeklassenmaatschappij in het octrooirecht kan niet zijn wat we in de Europese Unie willen.
Gezien de blokkade in de Raad en het risico dat, als deze blokkade wordt opgeheven, er een slecht octrooi, een slechte octrooiverordening uitrolt, rijst de volgende vraag: wat denkt de Commissie – die het recht en het monopolie op initiatieven heeft – aan mogelijke nieuwe initiatieven voor te stellen om de zaak weer aan te zwengelen en wellicht toch nog het edele doel van de Lissabon-voornemens ten aanzien van een Europees octrooi te bereiken.
Het tweede vraagstuk dat ons zorgen baart en dat destijds in een verslag van een 'groene' collega, mevrouw Mercedes Echerer uit Oostenrijk, een aanzienlijke rol speelde, is de kwestie van de maatschappijen voor collectief beheer. Met dit onderwerp hebben wij ons in de Commissie juridische zaken gedurende de afgelopen zittingsperiode diverse malen beziggehouden, zowel in het kader van richtlijnen waarin deze maatschappijen voor collectief beheer een rol speelden als in het initiatiefverslag van Echerer. We kwamen min of meer unaniem tot de conclusie dat het noodzakelijk is om bij de erkenning van de rol van de maatschappijen voor collectief beheer een grotere mate van transparantie te bewerkstelligen, zowel in de besluitvormingsprocessen van deze maatschappijen als in de tariefstructuren; dit in het belang van de gebruiker en de houder van het intellectueel eigendomsrecht.
We weten dat de Commissie dit overweegt en al onderzoek heeft gedaan of doet, waarbij het erom gaat – en dit is ook al in het wetgevingsprogramma van de Commissie aangekondigd – dat men in de loop van dit jaar een concreet wetgevingsvoorstel wil presenteren. Nu hoor ik echter ook van de Commissie dat men nog niet weet of het een aanbeveling wordt dan wel een richtlijn. Ik zou graag van de Commissie horen wat er gebeurt.
We weten weliswaar dat de 'markt' waarom het hier gaat niet in dezelfde orde van grootte ligt als in andere gevallen, maar het is niettemin van belang voor de ontwikkeling van de Europese interne markt dat we deze kwestie ophelderen, voor een fatsoenlijke transparantie in deze sector zorgen en wellicht initiatieven nemen om het grensoverschrijdende gebruik van auteursrechten te vergemakkelijken. Ook in die richting is er in ieder geval sprake van ideeën en activiteiten. We zouden graag horen wat de Commissie in dezen wil ondernemen.
Charlie McCreevy,
    - Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste nog onopgeloste problemen die tot dusver hebben verhinderd dat het gemeenschappelijk politieke fundament van de Raad van maart 2003 in de eindtekst van het Gemeenschapsoctrooi is opgenomen, behelzen de maximaal toegestane tijd voor het vinden van vertalingen voor de octrooiaanvragen en de rechtsgeldigheid van deze vertalingen. In de Raad, en op bilateraal niveau, zijn pogingen ondernomen om deze kwesties op te lossen. Ondanks het feit dat de lidstaten over deze kwesties onder Iers voorzitterschap een hoge mate van overeenstemming hebben bereikt, heeft geen van de besproken oplossingen unanieme steun gekregen.
De Commissie heeft al veel tijd en energie gestoken in dit dossier. Ofschoon ik bereid ben nog één poging te ondernemen om in de toekomst overeenstemming te bereiken over het Gemeenschapsoctrooi, zal ik dit alleen doen als ik vind dat de omstandigheden gunstig zijn. Naast al het werk dat de Commissie in dit onderwerp steekt is het dan echter tevens noodzakelijk dat alle voorstanders van het Gemeenschapsoctrooi met klem publiekelijk hun steun ervoor uitspreken.
Wat betreft het gemeenschappelijke beheer van auteursrechten zijn mijn diensten op dit moment bezig met een grondig onderzoek naar de effecten ervan, dit ter voorbereiding van een mogelijk communautair initiatief. Het doel van een dergelijk initiatief is om tot een transparanter en efficiënter beheer van grensoverschrijdende collectieve rechten in Europa te komen. Dit zou commerciële gebruikers, omroeporganisaties, webcasters en andere online-dienstverlenersbeter toegang moeten verschaffen tot informatie over de reikwijdte van de licentie en de van toepassing zijnde voorwaarden en tarieven. Een transparanter beheer van auteursrechten in de gehele Europese Unie zal het gebruik van auteursrechtelijk beschermde gegevens stimuleren, wat op zijn beurt de ontwikkeling zal bevorderen van aantrekkelijke nieuwe diensten, alsmede van de daarvoor benodigde technologie.
In het initiatief zal nadrukkelijk rekening worden gehouden met de raadpleging van alle belanghebbenden en de aanbevelingen van het verslag over collectief beheer van auteursrechten en soortgelijke rechten, dat is geschreven door een voormalig lid van het Europees Parlement, mevrouw Echerer. Op dit terrein is geen sprake van belemmering van het wetgevingsproces.
Wat betreft verbetering van de samenwerking zal de steun van de Commissie voor een dergelijk initiatief op het gebied van industrieel en intellectueel eigendom volledig afhangen van de uitwerking ervan op de economie en de maatschappij en van de toegevoegde waarde in vergelijking met de bestaande situatie. Bovendien moet tevens rekening worden gehouden met juridische kwesties, zoals kwesties die voortkomen uit de reikwijdte van de bestaande communautaire bevoegdheden. 
Manuel Medina Ortega,
   – Mijnheer de Voorzitter, de vraag van de Commissie juridische zaken heeft betrekking op twee aspecten. In de eerste plaats het linguïstische aspect, waar commissaris McCreevy al op heeft gezinspeeld. Ik wilde er graag aan herinneren dat de zaken wellicht niet zo simpel kunnen worden voorgesteld als mijn collega, de heer Lehne, zojuist heeft gedaan.
Ongeacht de dominantie op technologisch gebied van één taal die bijna een monopolie te noemen is, worden er in de Europese octrooiovereenkomst ook andere talen erkend. Ook door het Harmonisatiebureau voor de Interne Markt van de Europese Unie, dat is gevestigd in Alicante, worden andere talen erkend. Ik heb de indruk dat het mogelijk moet zijn om tot op zekere hoogte bepaalde talen een zekere mate van erkenning te geven overeenkomstig het gebruik van octrooien in die talen en de werking van de nationale octrooienbureaus. Ik denk dan ook dat de zaak duidelijker moet worden toegelicht en dat, zoals de heer Lehne al heeft gezegd, de Commissie absoluut zou kunnen helpen een formule te bedenken om deze impasse te doorbreken.
Wat betreft het tweede aspect, dat betrekking heeft op de organisaties voor het beheer van de collectieve rechten, kan de vrees bestaan dat een Commissievoorstel, waarin bijvoorbeeld de radicale benadering van de Bolkestein-richtlijn voor volledige liberalisering wordt gehanteerd, er uiteindelijk toe leidt dat er geen mogelijkheid meer bestaat voor effectieve bescherming van de intellectuele eigendomsrechten. Momenteel hebben wij een aantal nationale systemen voor de bescherming van het intellectuele eigendom en een simpele liberalisering zou ertoe kunnen leiden dat auteurs hun bescherming kwijtraken. Met andere woorden, een systeem van een aantal relatief goedbeschermde nationale markten wordt dan vervangen door een systeem waarin geen enkele bescherming bestaat en waarin auteurs, scheppers en uitvinders in een moelijke situatie zouden kunnen terechtkomen.
Daarom zou ik de Commissie willen vragen om bij de ontwikkeling van het voorstel niet dezelfde fout te maken als bij het voorstel van Bolkestein, dat, zoals wij nu weten, een van de argumenten is geweest die door de tegenstanders van de goedkeuring van de Europese grondwet zijn aangegrepen in de referenda. Er moet echter een systeem worden gezocht dat het mogelijk maakt om de noodzaak tot harmonisatie op dit gebied te koppelen aan het behoud van deze basisvoorziening, de bescherming van het intellectuele eigendom en van artistieke en literaire schepping. 
Eva Lichtenberger,
   – Mijnheer de Voorzitter, het debat over de communautaire octrooiwetgeving is voor de Europese economie zeker niet onbelangrijk. Eén effect mag echter niet worden onderschat: zolang octrooien zo duur zijn als nu, gaat veel van hun beschermende werking verloren, en kan de innovatie door octrooien zelfs veeleer geblokkeerd dan gestimuleerd worden. Als we echter anderzijds zien dat de noodzaak van diversiteit en het stimuleren van diversiteit diep in de besluitvormingsprocessen, maar ook in de hoofden van de Europeanen verankerd is, dan wordt het moeilijk voor ons om deze horde zomaar te nemen. Daarom geloof ik dat de speciale aandacht van het Parlement met name moet uitgaan naar het probleem van de kleine en middelgrote bedrijven, die een grote bijdrage leveren aan het concurrentievermogen dat wij met kracht moeten steunen; overigens een onderwerp waarover ik u, mijnheer de commissaris, niet veel heb horen zeggen. De situatie is op dit moment onhoudbaar.
Uiteraard geldt dit ook voor de kwestie van het auteursrecht. Ik wil erop wijzen dat de benadering die tot nog toe is gevolgd in vergelijking met het intellectueel eigendomsrecht niet langer voldoet, met name op het terrein van de kunst – uitvoerende kunsten, muziek etc. – door toedoen van het internet en alle mogelijke veranderingen op dat vlak. Mensen zeggen ook dat we niet een hele generatie kunnen criminaliseren omdat ze van alles van internet downloaden zonder het besef iets verkeerd te doen. Voorts is het onze plicht om een streng onderscheid te maken tussen dit probleem en het patenteren van software, want door de troebele verhouding tussen het Europese Octrooiovereenkomst en de nationale jurisprudentie is er een problematische situatie ontstaan, met name voor het midden- en kleinbedrijf. 
Ilda Figueiredo,
   – Mijnheer de Voorzitter, wij moeten uiteraard de nodige aandacht besteden aan het probleem van het communautair octrooi en de bijbehorende wetgeving, om te voorkomen dat de innovatie in het gedrang komt en dat kleine en middelgrote ondernemingen benadeeld worden.
Wij denken dat het fout is om tot elke prijs een communautair octrooi in het leven te willen roepen, aangezien een dergelijke aanpak de belangen van de kleine en middelgrote landen schaadt, met betrekking tot zowel het talenregime als de rol van de nationale instituten en van de nationale octrooibureaus. Bovendien is er natuurlijk onze bezorgdheid over de mogelijke impact van octrooien op essentiële gebieden zoals het dagelijks leven, het natuurlijke erfgoed, software of geneesmiddelen. In vele gevallen dienen deze octrooien alleen maar de belangen van de multinationals. Met betrekking tot de kwestie van het talenregime, die hier al eerder aan de orde is geweest, kunnen wij niet instemmen met het voorstel om slechts enkele talen te gebruiken, aangezien dat in strijd is met het beginsel van niet-discriminatie tussen ondernemingen en zal leiden tot het ontstaan van een groep dominante talen. Hiermee wordt met het oog op de toekomst een precedent geschapen dat het gebruik van alle officiële talen in gevaar brengt.
Daarom zijn wij van oordeel dat kleine en middelgrote ondernemingen in alle landen het beste beschermd worden door de correcte naleving van het beginsel van niet-discriminatie tussen landen en ondernemingen, met name ook op het gebied van de talenregeling. 
De Voorzitter.
   – Hiermee is dit punt van de agenda afgehandeld. 

