Analyse van de opties voor een broeikasgasemissiereductie van meer dan 20 procent en beoordeling van het risico van koolstoflekkage (korte presentatie) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag over de analyse van de opties voor een broeikasgasemissiereductie van meer dan 20 procent en beoordeling van het risico van koolstoflekkage - Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Rapporteur: Bas Eickhout.
Bas Eickhout
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, als leden kijken naar hun e-mails en alle verzoeken van lobbyisten en de industrie en naar de voor- en nadelen voor het klimaat, kunnen ze concluderen dat het klimaat onmiskenbaar zijn rentree heeft gemaakt op de politieke agenda.
Dat is een heel goede zaak. Het klimaat is immers nooit van de wetenschappelijke agenda verdwenen. Als je kijkt naar de wijze waarop de wetenschap zich ondertussen heeft ontwikkeld, zie je dat de argumenten voor een krachtiger klimaatbeleid van dag tot dag sterker worden. Politiek gezien was het na Kopenhagen en Cancún echter nogal rustig op het klimaatfront. Nu staat het klimaat duidelijk weer op de politieke agenda.
Dat is een goede zaak. Maar wat vooral belangrijk is, is het feit dat het debat ondertussen is veranderd. Het draait niet langer alleen maar om een klimaatargument. Het wordt steeds meer een economisch debat, een economisch argument. Als je kijkt naar de nieuwe industrieën die afhankelijk zijn van klimaatbeleid, zie je dat ze om een ambitieuzer klimaatbeleid vragen. Of kijk naar onze afhankelijkheid van olie en de situatie in noordelijk Afrika: het debat over onze afhankelijkheid van olie wordt steeds belangrijker voor onze economische positie in de EU.
Maar kijk ook naar alle brieven van de industrie die echt lobbyen om de doelstelling op te trekken tot 30 procent omdat ze daar belang bij hebben; het komt hun winst ten goede als we onze klimaatambities opvoeren. Hieruit blijkt heel duidelijk dat er een fundamentele verschuiving plaatsvindt in het debat over klimaatbeleid. Dat is heel belangrijk. Het is geen kwestie van economie versus ecologie; het is economie èn ecologie. Dat is een cruciaal gegeven.
Wat staat er in het verslag? Natuurlijk vragen we de Commissie om met een voorstel te komen om de binnenlandse reductiedoelstelling op te trekken tot 25 procent. Dit is van groot belang omdat we op die manier minder afhankelijk van olie worden. Op die manier kunnen we de extra baten voor de gezondheid plukken. Het is ook de manier om het potentieel van energiebesparingen te benutten. Energiebesparingen zijn dus ook een cruciaal onderdeel van het verslag want, als we onze energiebesparingsdoelstellingen halen, zijn we al op weg naar de binnenlandse reductiedoelstelling van 25 procent in de EU.
In het verslag vragen we om een algemene doelstelling van 30 procent. Met andere woorden, een binnenlandse doelstelling van 25 procent maar 30 procent in totaal. Er is nog steeds sprake van een groot aantal compensaties op de markt, dus als je het hebt over een binnenlandse doelstelling van 25 procent, heb je het ook over 30 procent in totaal. Hierdoor wordt de rol van compensaties ook enigszins beperkt en daar ging het debat deels over. Dat staat ook in het verslag.
Deze discussie gaat ook over de aanpassing van het emissiehandelssysteem. Ik zal hier heel duidelijk over zijn. Als we de klimaatambities opvoeren door middel van energiebesparingen en alleen iets doen op het gebied van energiebesparingen, zal de koolstofprijs dalen; de schatting op grond van studies is van 15 euro naar 0 euro per ton koolstof. We moeten dus ook iets doen aan het emissiehandelssysteem om te zorgen voor een goede prijs en ervoor te zorgen dat er echte stimulansen zijn om op groene technologieën over te schakelen.
De stemming zal morgen van cruciaal belang zijn voor de economie van de toekomst, een groene economie. Ik dring er bij de Commissie op aan om in te gaan op het verzoek dat we als Parlement zullen doen als we morgen met een wetgevingsvoorstel komen. De Raad is in beweging, het Parlement formuleert morgen zijn standpunt en vervolgens is het aan de Commissie om met een voorstel te komen. Wanneer we een wetgevingsvoorstel bespreken, weten we dat er in de Raad geen sprake meer is van een veto voor welk land ook.
We halen een meerderheid in het Parlement, zoals we morgen zullen zien, en ook een meerderheid in de Raad om onze klimaatambities echt op te voeren en ervoor te zorgen dat onze toekomstige economie een groene economie is.
Jo Leinen
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Oettinger, dames en heren, de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement steunt het verslag van de heer Eickhout, omdat het zowel naar binnen als naar buiten het krachtige signaal afgeeft dat wij de strijd tegen klimaatverandering onverdroten zullen voortzetten. Wij geven naar binnen het signaal af dat wij onze belofte met betrekking tot het klimaatpakket van 2008 - 20 procent hernieuwbare energie en 20 procent energiebesparingen - serieus nemen. Mijnheer Oettinger, u hebt vandaag een voorstel gedaan en wat dat betreft hebben wij nog veel werk te doen. Beide maatregelen gezamenlijk zullen leiden tot een besparing van 25 procent op de CO2-uitstoot binnen de EU. Wie kan zich daartegen verzetten? Dat kan ook niet, omdat het om een wetgevingspakket gaat dat wij hebben aangenomen. Daarnaast hebben wij een verantwoordelijkheid tegenover de rest van de wereld. Wij moeten ook het resultaat van 5 procent CDM's (mechanismen voor schone ontwikkeling) nog zien te behalen. Dan zouden we uitkomen op een totaal van 30 procent. Ik hoop niet dat dit wordt afgezwakt. Het amendement op paragraaf 3 zou het hele verslag onderuithalen. Als dit amendement wordt aangenomen, stemmen we morgen tegen het verslag. Ik hoop dat het daar niet van komt, omdat we een krachtig signaal moeten afgeven.
Jacek Olgierd Kurski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, ik krijg de indruk dat er een nieuw soort waanzin en een nieuwe seculiere godsdienst de kop opsteekt in Europa. Er bestaat geen enkel wetenschappelijk bewijs dat de mens van doorslaggevende invloed is op de verhoogde CO2-emissies in de lucht. Het klimaat wordt beheerst door cycli van enkele eeuwen. Over dit onderwerp bestaan verschillende expertisen, onder andere van professor Jaworowski, een gerenommeerd klimaatonderzoeker uit Polen.
Waarom heet Groenland eigenlijk Groenland, terwijl het op dit moment volledig bevroren is? Vroeger was het namelijk een groen eiland, maar daarna is het klimaat veranderd zonder dat de mens hier de hand in heeft gehad. Daarom moeten we ons verzetten tegen deze nieuwe seculiere godsdienst, deze waanzin, die maakt dat wij ons afvragen of de toetreding van landen als Polen tot de Europese Unie überhaupt wel zin heeft gehad, omdat zij veel meer geld moeten gaan uitgeven aan de reductie van CO2-emissies dan zij tot nu toe netto hebben ontvangen in het kader van het cohesiebeleid. Wanneer een reductie van de CO2-emissies met 20 procent zinloos is, dat is een reductie van 30 procent dat al helemaal. Ik zal daarom tegen stemmen.
Paul Rübig
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat Fukushima de wereld ook heeft veranderd met betrekking tot de CO2-uitstoot. We moeten een betrouwbare energievoorziening hebben, dat is waar het hier om gaat. We zullen kernenergie moeten verruilen voor of aanvullen met gas en kolen, al heeft de verbranding van gas en kolen natuurlijk CO2-emissies tot gevolg. Het door onszelf vastgestelde niveau van 20 procent is dan ook behoorlijk hoog. We zouden blij moeten zijn dat we beschikken over een reserve in de vorm van energie-efficiëntie omdat we die goed kunnen gebruiken ter ondersteuning van de nieuwe vormen van energie die we nodig hebben om kernenergie te vervangen. Gas en kolen zullen een belangrijke rol spelen bij de vervanging van kernenergie. Ik denk dat vakbonden en werknemers er zich ernstig zorgen over maken dat banen uit Europa zullen verdwijnen als gevolg van het CO2-beleid en dat de gehele grondstoffenindustrie, of het nu gaat om staal, aluminium of papier, zal worden verplaatst naar landen buiten Europa als wij te strikte regelgeving invoeren. Ik wil iedereen waarschuwen dat we niet te hard van stapel moeten lopen. Ons beleid moet haalbaar en realistisch zijn.
Jaroslav Paška
(SK) Mevrouw de Voorzitter, ik wil hier graag de aandacht richten op het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie, waarin in paragraaf 3 wordt gewezen op het feit dat de huidige beleidsbepalingen van de Europese Commissie op het gebied van klimaatverandering zullen leiden tot een verplaatsing van de productie naar buiten Europa, en ik vrees dat de naderende prijsverhogingen voor de uitstoot van kooldioxide deze tendens alleen maar zullen versterken.
Tevens wordt er in het advies op gewezen dat de huidige afname van de uitstoot in Europa niet kan worden geïnterpreteerd als een signaal dat de Europese Unie op weg is de doelstelling van lagere emissies te bereiken. Deze afname moeten we eerder zien als het gevolg van de verminderde industriële productie en de verplaatsing van productie naar buiten Europa, als gevolg waarvan de werkloosheid in Europa groeit. Daarom ben ik ervan overtuigd dat de weg naar minder broeikasgassenuitstoot loopt via een consequentere bevordering van innovatie via nieuwe groene technologieën, zodat we de noodzaak om luchtvervuiling tegen te gaan niet alleen aanpakken met financiële en administratieve middelen maar ook met steunverlening aan onderzoek naar nieuwe technologieën en toepassing ervan in de praktijk.
Maria da Graça Carvalho
(PT) De Europese energie- en klimaatstrategie moet een evenwicht zien te vinden tussen economisch concurrentievermogen, energievoorzieningszekerheid en milieuoverwegingen. Als we kiezen voor een broeikasgasemissiereductie van meer dan 20 procent, moeten we die doelstellingen op elkaar afstemmen. Ik ben het eens met het idee om de uitstoot verder terug te dringen, en wel met 25 in plaats van 20 procent. Die extra 5 procent moet dan het gevolg zijn van een verbeterde energie-efficiëntie.
Het is intussen wel van fundamenteel belang dat we oplossingen vinden die het concurrentievermogen van de Europese industrie onverlet laten. Ik ben daarom heel blij dat er in het Parlement nu een brede consensus bestaat over het opnemen van een sectorale benadering. Zo kunnen we de doelstelling voor het terugdringen van de broeikasgassen voor een bepaald land laten aansluiten op een alomvattende, holistische aanpak van alle industriesectoren, om aldus koolstoflekkage voorkomen.
Zbigniew Ziobro
(PL) Mevrouw de Voorzitter, het publiek verwacht van ons als politici dat wij in al onze activiteiten pragmatisch, rationeel en effectief zijn. De belastingbetaler is in staat om ons veel dingen te vergeven, maar niet dat wij zijn geld spenderen zonder dat daar een resultaat tegenover staat. In onze discussie moeten we klimaatverandering benaderen als een rationeel project. Hierbij laat ik de legitimiteit van de theorie die aan onze politieke besluiten ten grondslag ligt voor even buiten beschouwing. We weten dat wetenschappers het niet met elkaar eens zijn, maar dat probleem ga ik nu niet oplossen.
Ik wil er echter wel op wijzen dat het bijzondere van broeikasgassen is dat zij geen grenzen kennen. Zelfs als de Europese Unie de strengste limieten voor de emissie van broeikasgassen accepteert, dan heeft dit nauwelijks effect wanneer China, India en andere ontwikkelingslanden dit niet doen. Niet alleen zal de Europese belastingbetaler dit in zijn portemonnee voelen, ook de productie zal worden beperkt, de werkloosheid zal toenemen en banen zullen verdwijnen naar landen buiten de Europese Unie.
Als we al maatregelen nemen in deze kwestie, laten we dan rationeel handelen en er een mondiaal proces van maken, omdat alleen dan het beoogde resultaat kan worden bereikt. Als het inderdaad waar is dat de maandelijkse broeikasgasemissie in China gelijk is aan de jaarlijkse reductie van 20 procent in Europa, dan zegt mij dat genoeg.
Elena Băsescu
(RO) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Eickhout feliciteren met dit verslag.
Uitgaande van de top van Cancún beschouw ik het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen in Europa als cruciaal. Dat betekent dat de EU haar rol als mondiaal leider op het gebied van milieubescherming moet houden. Daarom moet de uitvoering van het groene beleid worden hervormd. Ik wil benadrukken hoe belangrijk het is om de mechanismen voor het monitoren van de emissies te herzien en om daar rekening mee te houden binnen de totale begroting.
Ook zou het nuttig zijn om het bestaande emissiehandelssysteem van de EU te verbeteren. Met dit in gedachten is een aanbeveling gedaan om het toepassingsgebied van dit systeem uit te breiden tot faciliteiten buiten de industriële sector.
Ik moet wijzen op het effect van het Europees milieubeleid op de langetermijninvesteringen in de vorm van groene technologie.
Günther Oettinger
lid van de Commissie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, mevrouw Hedegaard heeft mij verzocht haar groeten aan u over te brengen. Zij kon vanavond absoluut niet aanwezig zijn en heeft mij daarom verzocht om namens haar en de Commissie enkele belangrijke punten ter sprake te brengen.
Ik bedank het Parlement, alle afgevaardigden en de rapporteur voor dit belangrijke en verstrekkende verslag.
We blijven groot belang hechten aan de doelstelling om de opwarming van de aarde te beperken tot 2 °C. Daarvoor hebben wij korte- en middellangetermijndoelstellingen ingevoerd voor 2020 en een langetermijndoelstelling voor 2050. Het is duidelijk dat we gedurende de periode 2020-2050 ook tussentijdse evaluaties moeten houden en aanvullende interimdoelstellingen moeten vaststellen.
De EU heeft - een klein jaar geleden in het Parlement en daarvoor in de Commissie en de Raad - het streefcijfer van 20 procent vastgesteld voor de komende negen jaar. Gezien de technische mogelijkheden, de economische effecten en de financiële veranderingen zijn er argumenten die pleiten voor hogere doelstellingen. Het streefcijfer is echter nog geen jaar oud. Ik geloof niet dat de gegevens waarop ons besluit berust sindsdien veranderd zijn. We hebben gezegd dat Europa het cijfer tot 30 procent zal verhogen als andere belangrijke gebieden in de wereld vergelijkbare reducties toezeggen. Per slot van rekening is het klimaat een mondiale aangelegenheid. We denken dat bindende overeenkomsten of partiële akkoorden nog steeds mogelijk zijn. De voorwaarde blijft: 20 procent voor Europa alleen en 30 procent als we partners vinden die meedoen, en daarmee bedoel ik de VS of China. Die insteek is naar mijn mening serieus, verstrekkend en eerlijk.
In het afgelopen jaar heeft de Commissie een mededeling behandeld en uitgebracht waarin in de conclusies de opties worden onderstreept voor een broeikasgasemissiereductie van meer dan 20 procent, te weten 30 procent. Ook is onderzocht of deze doelstelling technisch en economisch haalbaar is en kostentechnisch van invloed zal zijn, hoewel we aannemen dat de kosten lager zullen uitvallen dan uit eerdere ramingen bleek. Wij zijn van mening dat het beginsel van een betrouwbare planning op dit moment prioriteit verdient. Dat betekent dat de industrie, de economie en de bevolking de zekerheid hebben dat ze vooruit kunnen plannen op basis van de doelstellingen die vorig jaar met een democratische meerderheid zijn aangenomen, dat wil zeggen 20 procent voor Europa alleen en 30 procent als andere relevante partners bereid zijn bindende akkoorden te sluiten.
Er wordt gezegd dat met de komst van energie-efficiëntie de broeikasgasemissiereductie volgens een zeker automatisch mechanisme vanzelf stijgt van 20 naar 25 procent. Ik wil u er echter aan herinneren dat hier in het Parlement in de afgelopen jaren gelijktijdig en op basis van overeenkomstige gegevens besprekingen zijn gehouden over de doelstellingen 20-20-20. Nergens staat dat de laatste 20 procent de tweede 20 procent automatisch in 25 procent kan veranderen, simpelweg omdat dit cijfer met vertraging is vastgesteld en nu bij de Commissie in behandeling is. Dat zou niet in de geest van de bedenker zijn. Hier is nooit naar verwezen in toespraken die in 2007 of 2009 zijn gehouden. Het is een nieuw idee waarover gediscussieerd kan worden, maar ik zie niets in dat mechanisme. Als wij in de Commissie, in de Europese Unie, energie-efficiëntie vroeger serieuzer hadden genomen, had de kwestie van het automatisch mechanisme zich waarschijnlijk niet aangediend.
Dan is er nog de kwestie van de afweging van economische en milieubelangen. Ik denk dat innovatie, met name op milieugebied, ingenieurs en technici goede mogelijkheden biedt om op tal van manieren meerwaarde te creëren waardoor er banen worden geschapen. Het streven moet zijn deze nieuwe werkgelegenheid op energie- en klimaatgebied binnen Europa te creëren. Daarnaast moeten we voorkomen dat essentiële banen verloren gaan. Wat wil ik daarmee zeggen? Ik bedoel dat de wereld niet meer aluminium en staal moet produceren dan nodig is. De staal-, aluminium- en koperproductie waar Europa en de rest van de wereld behoefte aan heeft, moet zo veel mogelijk hier in Europa plaatsvinden, althans voor zover die hier momenteel al plaatsvindt. De verplaatsing of het vermijden van niet-essentiële productie van staal, aluminium en koper moet mogelijk zijn, maar de hoeveelheid staal, aluminium en koper waar Europa en de rest van de wereld behoefte aan heeft, moet, zo mogelijk, in Europa worden geproduceerd, in mededinging met marktdeelnemers op andere locaties. Doelbewuste verplaatsing keuren wij af.
Bij de afweging van belangen zullen we moeten blijven nagaan of hogere doelstellingen voor broeikasgasemissiereductie haalbaar zijn, en of voor het behoud van de werkgelegenheid in 'oude industriesectoren' de verplaatsing van werkgelegenheid kan worden vermeden. Laat echter duidelijk zijn dat mijn voorkeur uitgaat naar behoud van de werkgelegenheid in de Europese staalindustrie en -productie, waar een broeikasgasemissiereductie van 20 procent geldt, in plaats van naar het weglekken van banen naar Brazilië, Maleisië of Amerika met een CO2-uitstoot van 100 procent. Dan zouden we namelijk op het verkeerde paard hebben gewed. Liever een broeikasgasemissiereductie van 20 procent met behoud van arbeidsplaatsen, toegevoegde waarde en belastingopbrengsten dan verlies van banen met weliswaar een schoon geweten in Europa, maar wel met een uitstoot in Amerika en Azië van 100 procent en het weglekken van banen en belastingopbrengsten naar die gebieden. Die aanpak is pragmatisch, hoewel er toch rekening wordt gehouden met het milieu en de economie. U verzoekt de Commissie op punten met verstrekkender voorstellen te komen. Aan dat verzoek voldoen wij gaarne. Wij vertrouwen op het feit dat er vorderingen kunnen worden gemaakt door regeringen op andere mondiale conferenties elders in de wereld en na de verkiezingen in de VS in de late herfst van dit jaar.
Ten slotte wil ik het Parlement aansporen ons met haar deskundige bijdragen te blijven steunen en ons de bijbehorende verzoeken voor te leggen. Wij zijn van mening dat de Europese Unie op het juiste spoor zit en willen er door middel van controles en transparantie voor zorgen dat wij de doelstelling van 20 procent verwezenlijken en dat de boel in Europa niet spaak loopt. In het najaar zullen wij u onze ideeën voorleggen omtrent de herziening van het ETS, de EU-regeling voor de emissiehandel. Wij zullen bij u een verslag indienen, zoals we vandaag hebben toegezegd in het voorstel inzake energie-efficiëntie, over de vraag of de toename van de efficiëntie tot een wezenlijke verandering op de CO2-markt zal leiden. We zullen eventueel moeten onderzoeken of er tekorten ontstaan. De emissiehandel moet binnen de markteconomie immers een doeltreffend instrument blijven voor de broeikasgasemissiereductie.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 23 juni 2011 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Sergio Berlato
schriftelijk. - (IT) Ik grijp deze gelegenheid aan om mij uit te spreken tegen een eenzijdige aanscherping van de Europese doelstelling voor broeikasgasemissiereductie tot meer dan 20 procent tot 2020, omdat er geen wereldwijde klimaatovereenkomst is waar alle grote vervuilers aan deelnemen. We mogen niet vergeten dat de Europese Unie nog altijd het enige gebied ter wereld is waar bindende emissiereductiedoelstellingen zijn vastgesteld. Het rechtstreekse gevolg daarvan is dat het Europese bedrijfsleven te maken krijgt met de hevige concurrentie van wereldwijde spelers die niet aan dezelfde eisen hoeven te voldoen. Daarom moet de EU de prioriteit geven aan het halen van de 20-20-20-doelstellingen van het klimaat- en energiepakket, die al zeer ambitieus zijn. Alleen op die manier kunnen we tot een EU-milieubeleid komen waarmee de Europese bedrijven wereldwijd kunnen blijven concurreren, de economische groei wordt gestimuleerd en werkgelegenheid wordt gecreëerd. Tot slot sluit ik mij aan bij de vertegenwoordigers van het Italiaanse bedrijfsleven die bezorgd hebben verklaard dat het Italiaanse bedrijfsleven op dit moment niet in de positie verkeert om te tekenen voor doelstellingen die verder gaan dan de doelstellingen die door de Raad zijn vastgesteld en die door de Commissie zijn overgenomen in de ETS-richtlijn.
Elisabetta Gardini
schriftelijk. - (IT) In de Routekaart naar een concurrerende koolstofarme economie in 2050 van de Commissie wordt gesuggereerd dat het halen van de doelstelling van 20 procent meer energie-efficiëntie automatisch leidt tot een emissiereductie met 25 procent, zonder dat het huidige regelgevingskader hoeft te worden aangepast. Zonder een internationale overeenkomst kan het eenzijdig verhogen van de emissiereductiedoelstelling negatieve gevolgen hebben voor het concurrentievermogen van onze industrie en voor de groei en de werkgelegenheid in de Europese Unie. In plaats daarvan zouden we moeten inzetten op energiebesparing en hernieuwbare energiebronnen. Gelet hierop steun ik het nieuwe energie-efficiëntievoorstel van commissaris Oettinger, dat zeker besparingen zal opleveren voor de burgers en het bedrijfsleven, die worden geholpen bij het beheren van hun energieverbruik. Wanneer we spreken over het toekomstige EU-klimaatbeleid, dan kunnen we niet zwijgen over de nieuwe Europese en internationale energiesituatie die zich na de revoluties in Noord-Afrika en de nucleaire crisis heeft afgetekend. Deze factoren zullen de energiekosten op de middellange termijn sterk beïnvloeden, en we moeten onderzoeken wat de gevolgen ervan zullen zijn voor de huidige Europese milieustrategie. Het moge duidelijk zijn dat Duitsland, nu dat land stopt met de opwekking van kernenergie, meer fossiele brandstoffen nodig zal hebben en daardoor meer broeikasgassen zal uitstoten. Daarom moeten we dringend ons milieubeleid wijzigen en in overeenstemming brengen met ons energiebeleid, waarbij we de aloude sectorale benadering achter ons moeten laten.
Adam Gierek
schriftelijk. - (PL) De economieën van sommige EU-lidstaten, waaronder die van mijn land, Polen, lijden nu al onder de gevolgen van het arbitrair opgelegde klimaat- en energiepakket, dat wordt ingezet als instrument om de politieke 20-20-20-doelstelling te bereiken. Deze politieke doelstelling wordt echter vaak verkeerd uitgelegd. Men heeft het over een afname van het energieverbruik met 20 procent, terwijl het gaat om een verhoging van de energie-efficiëntie met 20 procent en dat is iets heel anders. Het begrip 'efficiëntie' komt vaak voor in EU-documenten en wordt regelmatig misbruikt, omdat de term 'energie-efficiëntie' en de wijze waarop die efficiëntie wordt beoordeeld niet goed worden begrepen. Gaat het om de bruto efficiëntie van landen, de efficiëntie per capita of de omzettingsefficiëntie, bijvoorbeeld van de omzetting van primaire energie in nuttige arbeid? Nadruk op toename van de efficiëntie in plaats van op beperking van het verbruik legt het zwaartepunt bij innovatieve technologieën, in potentie de beste mogelijkheid voor emissiereductie, waardoor zelfs meer dan de beoogde 20 procent kan worden bereikt.
De lidstaten moeten de mogelijkheid hebben om zelf te kiezen voor de methode en het tijdsbestek van de emissiereductie, hoofdzakelijk via toename van de efficiëntie. In Polen is de grootste winst te behalen door ten eerste nieuwe en oude gebouwen op grote schaal te isoleren en ten tweede door de oude wijkverwarmingscentrales te vervangen door moderne kracht- en stookcentrales. Het klimaat- en energiepakket is toe aan herziening, zodat de lidstaten beter worden toegerust voor emissiereductie.
Jolanta Emilia Hibner
schriftelijk. - (PL) Klimaatsverandering vormt een serieuze uitdaging voor de internationale gemeenschap. De gepresenteerde resultaten wijzen erop dat Europa een effectief klimaatbeleid voert. De EU slaat echter de verkeerde weg in als zij eenzijdig nieuwe doelstellingen vaststelt, zonder dat er mondiale regelingen bestaan die bindende reductiedoelstellingen bevatten. Polen is ongerust over het voorstel van de rapporteur, de heer Eickhout, dat vele elementen bevat die de Europese economie kunnen bedreigen. De nadruk op verhoging van de emissiereductie van 20 naar 30 procent kan op het gebied van klimaatverandering bijzonder veel schade aanrichten. Wanneer de productiekosten in Europa te hoog zijn, dan zal de mondiale emissie juist stijgen omdat meer producten zullen worden geïmporteerd uit landen met een lage emissie-efficiëntie.
De Europese industrie heeft aangetoond dat we kunnen vertrouwen op haar streven naar innovatieve oplossingen die bijdragen aan de strijd tegen klimaatverandering. We kunnen alleen op basis van zorgvuldig geplande langetermijninvesteringen baanbrekende resultaten boeken.
De Poolse industrie zal vanwege het ETS vanaf 2013 aanzienlijk hogere kosten moeten dragen dan haar Europese concurrenten, omdat de Poolse energiesector in hoge mate afhankelijk is van kolen. Hierdoor kunnen enorme problemen ontstaan wanneer de originele reductiedoelstelling wordt uitgevoerd terwijl tegelijkertijd de financiële liquiditeit gehandhaafd moet blijven. Verhoging van de reductiedoelstelling met 5 of 10 procent zal leiden tot het faillissement van veel Poolse bedrijven. Dat mogen we niet laten gebeuren.
Ian Hudghton
schriftelijk. - (EN) Toen in mijn eigen land, Schotland, in 2009 een Climate Change Act werd aangenomen, werd er gevraagd om een emissiereductie van 42 procent in 2020. Dit zijn ambitieuze doelstellingen maar we beschouwen ze als een belangrijk onderdeel van onze inspanningen om klimaatverandering tegen te gaan. Mijn collega, de heer Eickhout, heeft de diverse voordelen van ambitieuzere doelstellingen voor de EU genoemd en pogingen binnen dit Parlement om onze ambities naar beneden bij te stellen, zullen door de burgers van Europa worden afgewezen.
Jaromír Kohlíček
schriftelijk. - (CS) Het verslag is in zijn oorspronkelijke gedaante een uiting van groot amateuristisch enthousiasme, een op zijn zachtst gezegd irrealistische poging om de ogen te sluiten voor de realiteit van de huidige elektriciteitsopwekking, alsook een vergaarbak van vrome wensen. Waarschijnlijk is er geen enkele EU-burger tegen de moedige plannen om de uitstoot tot 2050 met 80 en 95 procent terug te brengen. Bekijken we een dergelijke algemene doelstelling echter van wat dichterbij, dan moeten we uitgaan van de reële mogelijkheden van de huidige energiebronnen. Van de ene op de andere dag steenkool en aardgas afschaffen is eenvoudigweg geen optie. Bovendien heeft het gebruik van aardgas in de EU de afgelopen jaren grote opgang gevonden. Als gevolg van de hysterie na de aardbeving in Japan en de problemen met de elektriciteitscentrale van Fukushima aldaar, hebben burgers in een aantal EU-lidstaten besloten om kernenergie binnen relatief korte tijd in de ban te doen. Met een helikopterblik op de kwestie lijkt het allemaal nog niet zo ernstig, maar als we naar de concrete details kijken, dan zien we dat de Europese Unie niet over de nodige transportlijnen beschikt waarmee voldoende elektriciteit van noord naar zuid en van oost naar west getransporteerd kan worden. Want zoals bekend waait de wind niet altijd, zelfs niet in Noord-Duitsland, en zonnecellen - tegenwoordig met een efficiëntie van ongeveer 11% - kunnen slechts de zonne-energie opzetten die er daadwerkelijk op schijnt. Gedurende de dag en gedurende het jaar geeft het vermogen van zonnecentrales dus grote schommelingen te zien. Ik sta achter de conclusies van het verslag van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links. Er moeten nu dringend gedetailleerde analyses van de plannen worden opgesteld.
Eija-Riitta Korhola
Het Europees klimaat- en energiebeleid wordt gekenmerkt door een grote hoeveelheid onverstandige oplossingen. Er is een emissiehandel gecreëerd die de prijs van elektriciteit en de kosten kunstmatig verhoogt zonder dat dit enige klimaat- of milieuvoordelen oplevert. Er zijn windenergieprojecten gerealiseerd op plaatsen waar het niet waait. Teruglevertarieven hebben zaken rendabel gemaakt die eigenlijk nooit rendabel zouden moeten zijn. Inkomsten worden overgeheveld van de industrie naar ondernemingen die elektriciteit produceren voor de beurs. De doelen van hernieuwbare energie worden binnen een zodanig onrealistische termijn gesteld dat de duurzame bosbouw in gevaar komt. Nu de mondiale economie zich in een crisis bevindt en de geloofwaardigheid van de euro op het spel staat, kunnen we ons dergelijke zaken niet meer veroorloven. In het licht van deze voorbeelden begrijp ik niet dat het Parlement bereid is om onze unilaterale emissiereductiedoelstellingen verder te verhogen, omdat de wereldwijde milieuvoordelen ervan gering zijn in vergelijking met de last die op die manier op onze industrie en banen wordt gelegd. Nu Duitsland heeft aangegeven kernenergie op te geven is het duidelijk dat de Europese Unie haar emissiereductiedoelstellingen niet zal halen vanwege het toenemend gebruik van fossiele energie. De prijs van zowel emissierechten als elektriciteit zal daarentegen stijgen. Werkgevers en werknemers zullen voor de kosten opdraaien, terwijl de emissies buiten onze grenzen zullen toenemen. Het wordt nu tijd ons gezond verstand te gebruiken. Het is duidelijk dat we geen wereldwijde steun krijgen voor bindende emissiereducties en daarom moet de nadruk liggen op technologische oplossingen en moet het probleem in verschillende contexten worden gezien. We hebben dus een andere strategie nodig voor het beheersen van de factoren die het klimaat beïnvloeden. De boosdoeners voor de korte termijn zijn roet, aerosols, methaan en ozon in de atmosfeer. Deze hebben een andere uitwerking dan de langetermijnfactoren, zoals CO2, koolwaterstof of stikstofoxide. Als we ons slechts op één ervan richten, namelijk CO2, dan getuigt dat van onze onbekendheid met de diversiteit van het probleem.
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz
schriftelijk. - (PL) Aan de vooravond van de stemming over het verslag over de eventuele verhoging van de broeikasgasemissiereductie van 20 naar 30 procent in 2020 wil ik mijn ongerustheid kenbaar maken over de conclusies. Deze gaan te ver. We zijn het in het algemeen eens over de uitvoering van de eerder vastgestelde 20-20-20-doelstellingen. De schaal en de kosten van de activiteiten die de acceptatie van een broeikasgasemissiereductie van 30 procent met zich meebrengt, zijn daarentegen enorm. Investeerders maken nu al hoge kosten om te kunnen blijven concurreren met derde landen die veel minder strenge milieuvoorschriften hebben dan Europa. Zij staan voor het dilemma of zij in Europa zullen blijven of hun bedrijven moeten verplaatsen.
Eenzijdige aanscherping van de doelstellingen is geen effectieve manier om klimaatverandering te bestrijden. De voorgestelde reductie van 30 procent is een scenario dat enorme impact zal hebben op de sectoren die deelnemen aan het ETS. Zij worden gedwongen om hun maatregelen veel sterker te intensiveren dan andere sectoren.
Bogusław Sonik
schriftelijk. - (PL) Maatregelen die zijn gericht op verdere verhoging van de reductiedoelstellingen zijn schadelijk voor de hele Europese industrie. Onder druk van het klimaatbeleid zal de industrie zich verplaatsen naar landen die op dit gebied een beleid voeren dat getuigt van meer gezond verstand. Hierdoor zal op wereldschaal de emissie van voor het klimaat schadelijke gassen niet verminderen. Het verschijnsel koolstoflekkage, namelijk de verplaatsing van industrie naar landen buiten Europa, is geen mythe maar een reëel gevaar voor de economische groei en de werkgelegenheid in Europa.
Volgens een rapport van de Wereldbank kost de uitvoering van het Europese klimaat- en energiepakket de Poolse economie tot 2020 jaarlijks 1,4 procent van het bbp, voor de EU als geheel is dit 0,55 procent. De Wereldbank schat verder dat de elektriciteitsprijzen in Polen met ongeveer 26,2 procent en in de EU als geheel met 12,6 procent zullen stijgen. De eerdere EU-doelstelling om de CO2-emissie met 20 procent te reduceren, is voor de Poolse en Midden-Europese industrieën al moeilijk te accepteren, omdat hun energie-industrie in hoge mate afhankelijk is van kolen. Wij hebben die uitdaging echter aangenomen en zijn overgegaan op de uitvoering van onze verbintenissen.
Polen kan het zich niet veroorloven om de reductie van CO2-emissie te verhogen naar 30 procent. Vrijwillige toetreding van de lidstaten tot een club voor de reductie van CO2-emissie is hiervoor een oplossing. Ik roep u op om morgen bij de stemming het gezond verstand te laten zegevieren over economisch ongemotiveerde CO2-reductie-ambities.
Csaba Sándor Tabajdi
De Europese Unie, inclusief Hongarije, kan haar leidende rol in de strijd tegen klimaatverandering alleen behouden door nieuwe technologische en economische oplossingen in te voeren en permanente innovatie toe te passen. Met het oog op een groene economische groei zou Hongarije een echte winnaar kunnen zijn. Ons land bezit nog altijd CO2-emissierechten ter waarde van miljarden forints die zo spoedig mogelijk opnieuw ter verkoop zouden moeten worden aangeboden door de regering. Gezien de omstandigheden in ons land zouden we grote hoeveelheden grondstoffen kunnen vervaardigen voor de productie van bio-energie. Daarom is het onbegrijpelijk waarom de nieuwe Hongaarse plattelandsstrategie ondersteuning van de productie van landbouwgrondstoffen voor energiedoeleinden uitsluit. Het is hoog tijd dat de Hongaarse regering zich tot een uitgebreider gebruik van duurzame energie verbindt en innovatieve binnenlandse ontwikkelingen ondersteunt. De Europese Unie is momenteel verantwoordelijk voor niet meer dan 12 procent van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen en kan de klimaatverandering niet in haar eentje tegenhouden. In grote opkomende economieën, zoals China, Brazilië, India of Rusland, neemt het milieubewustzijn toe en kunnen er voor Europese ondernemingen in de alternatieve energie-sectoren enorme markten opengaan. Maar Europese firma's kunnen op deze markten alleen concurreren als ze door de Europese wetgeving gemotiveerd worden om permanente innovatie en ontwikkeling na te streven. Daarom moeten we ambitieuze CO2-emissiedoelstelingen vaststellen. Dankzij de positieve CO2-balans van de nieuwe lidstaten is de uitstoot van de EU27 ten opzichte van het emissieniveau van 1990 al met 17 procent afgenomen. Derhalve is het realistisch om deze doelstelling voor 2020 tot 30 procent te verhogen.
