Debata nad przyszłością Europy (debata)
Przewodniczący
Panie i panowie!
¡Bienvenido al Parlamento Europeo, señor Rodríguez Zapatero! Es un gran placer contar con su presencia.
Chciałbym serdecznie podziękować za to, że przyjęli państwo zaproszenie Parlamentu Europejskiego do uczestnictwa w debacie na temat przyszłości Europy, w debacie, która jest dla tej Izby niezwykle istotna. Kilku premierów z całej Unii Europejskiej złożyło nam już wizyty w celu przedyskutowania kwestii istotnych dla przyszłości Unii; należą do nich Guy Verhofstadt, Romano Prodi i Jan Peter Balkenende. Mieliśmy możliwość wysłuchania ich opinii i omówienia z nim pewnych spraw, nawet tych kwestii, w których przyszły kurs obrany przez Unię nie jest jeszcze pewny. Dziś jesteśmy tu, aby państwa wysłuchać. Na mocy decyzji Konferencji Przewodniczących - przewodniczących grup politycznych - debata ta zostanie zakończona przemówieniem premiera Szwecji, pana Fredrika Reinfeldta.
Panie premierze! Uważam, że należy wspomnieć o tym, że w 2005 r. Hiszpania była pierwszym krajem, który przeprowadził referendum w sprawie projektu traktatu konstytucyjnego, w którym 77% obywateli poparło ten projekt.
(Oklaski)
Tym bardziej cieszymy się, że możemy gościć pana w momencie, który poprzedza podpisanie traktatu lizbońskiego i kończy długi okres refleksji i kryzysu; Traktatu, w którym uwzględniona może zostać kwintesencja traktatu konstytucyjnego.
Hiszpania jest w Unii Europejskiej ważnym krajem i od długiego czasu w wartościowy sposób włącza się w działalność Unii Europejskiej, nie tylko od momentu wstąpienia w 1986 r., ale już znacznie wcześniej. Hiszpania zawsze okazywała - i dotyczy to wszystkich głównych jej partii politycznych - że jest krajem o głęboko zakorzenionych tradycjach europejskich, krajem, który przejmuje inicjatywę i jest skłonny do aktywnego zaangażowania we wspólną przyszłość naszego kontynentu.
Kolejnym punktem jest debata na temat przyszłości Europy, w której udział weźmie hiszpański premier i członek Rady Europejskiej.
José Luis Rodríguez Zapatero
premier Hiszpanii. - (ES) Panie przewodniczący, panie i panowie!
Jako zaangażowany i aktywny działacz proeuropejski i jako premier głęboko proeuropejskiego kraju, jestem dumny, że przemawiam dziś w Parlamencie, w najbardziej reprezentacyjnej Izbie w Europie.
Tutaj można zobaczyć całe bogactwo różnorodności naszych narodów. Tutaj wyrażamy swoją tożsamość, zaczynając od różnorodności, która prowadzi nas do jedności. Jeśli którakolwiek z instytucji europejskich uosabia ducha projektu europejskiego wymowniej niż inne, to jest nią Parlament Europejski. To tutaj wyraża się wola obywateli Europy.
Izba ta staje się coraz solidniejsza, coraz lepiej wyposażona i obecnie już bez problemów może pomieścić ogromną europejską rodzinę. Jednakże stała się ona także silniejsza i bardziej wymagająca, ponieważ w miarę wzrostu jej reprezentatywności, ona także zwiększa swoje możliwości, przede wszystkim w zakresie zarządzania, ale także kontroli wszystkich działań i polityki.
Dlatego też, panie i panowie, znajdujemy się w miejscu odpowiednim do dyskusji na temat Europy, którą chcemy ujrzeć, i Europy, której potrzebujemy. Chciałbym podziękować za tę sposobność do przedstawienia swoich myśli i wniosków na temat obecnej sytuacji i przyszłości Unii.
Dla Hiszpanów koncepcja Europy jest związana z naszym umiłowaniem pokoju, wolności, demokracji i dobrobytu.
Nasze najlepsze tradycje łączą się z wartościami, z którymi identyfikujemy kulturę europejską i jej przestrzeń polityczną.
Przez wiele lat żywiliśmy nadzieje, że przyłączymy się do rozpoczętego ponad 50 lat temu procesu.
Główną siłą sprawczą hiszpańskiego sukcesu gospodarczego jest społeczny dynamizm rozbudzony członkostwem Hiszpanii w UE i efektywnym wykorzystaniem środków przeznaczonych dla nas dzięki solidarności tych, którzy wcześniej przyłączyli się do tego projektu.
My, Hiszpanie, zawdzięczamy Europie bardzo wiele i przyjmujemy ten projekt z ogromną wdzięcznością, którą chcę dziś jeszcze raz podkreślić przed Parlamentem Europejskim.
Nikt nie może więc się dziwić, że w referendum przyjęliśmy traktat konstytucyjny. Nikt nie może też się dziwić, że do przezwyciężenia kryzysu instytucjonalnego wykorzystywaliśmy całą naszą dobrą wolę i elastyczność, jednocześnie zachowując stanowczość, spójność i wytrwałość w zachowaniu w nowym Traktacie istoty z projektu konstytucyjnego, bez którego projekt ten uległby dewaluacji.
Przezwyciężyliśmy to zagrożenie, jednak czeka nas wyzwanie zbudowania Europy, jakiej potrzebują obywatele i świat w XXI wieku.
Chcemy Europy opartej na wartościach. Tożsamość europejska ukształtowała się dzięki długiej, pełnej mrocznego dramatu historii, oświetlonej jednak przez najszlachetniejsze wytwory ludzkich rąk, przez światło myśli, ciepło i twórczość naszych artystów, głęboką wiarę naszych mężów stanu i kobiet, i przez odwagę naszych narodów.
W Europie kodeks moralny jest tworzony przez wartości takie, jak wolność, państwo prawa, tolerancja, prawa człowieka, równość płci i solidarność. Istota Unii leży w tych wartościach, a nie w jej wymiarze geograficznym.
(Oklaski)
Nasza Europa musi mieć prawdziwą wolę polityczną. Jedynie w ten sposób możemy zbudować Europę godną naszych ambicji.
Jeśli chcemy stworzyć taką Europę, musi ona być efektywna. Musi to być Unia zdolna stawić czoła wyzwaniom naszych czasów.
Źródłem prawa Europy i jej najwyższym celem są jej ludzie. My, Europejczycy, cieszymy się największą liczbą praw i ze wszystkich obywateli świata jesteśmy przez nie najlepiej chronieni. Jednakże nie jesteśmy samotną wyspą i nie możemy wieść szczęśliwego życia, wiedząc, że w innych częściach świata prawa te są łamane lub wręcz nie istnieją. Mamy moralny obowiązek dopilnowania, aby wszyscy mogli z tych praw korzystać. Jest to moralny obowiązek, który narzuca Europie światową misję.
Europa oparta na wartościach, Europa posiadająca autentyczną wolę polityczną, za którą stoją jej obywatele, to Europa jakiej potrzebujemy. W tym zmiennym i trudnym świecie musimy zmierzać do integracji. Jeśli poddamy się izolacjonizmowi, wąskiej perspektywie naszych granic i prymatowi interesów krajowych, w nieuchronny sposób staniemy się bezsilni i pozbawieni wpływów.
Nadszedł czas połączenia sił i ponownego rozpalenia entuzjazmu. Coraz częściej słyszeliśmy, że Europa była w kryzysie, że wątpi w siebie, że jej obywatele czują się odizolowani od jej projektów i że jej powiększenie osłabi determinację polityczną Unii.
Nie podzielałem tego pesymistycznego poglądu. Przechodziliśmy już przez takie trudności i zawsze wychodziliśmy z nich silniejsi. Jean Monnet powiedział, że ludzie zaakceptują zmiany tylko wtedy, kiedy staną w obliczu konieczności, a uznają istnienie konieczności tylko w przypadku kryzysu. Zmuszeni koniecznością, wprowadziliśmy bardzo owocne zmiany.
Bardzo cenię sobie proces, który doprowadził do zatwierdzenia nowego Traktatu. Nie było to łatwe. Obecnie opracowujemy model zupełnie nowy w historii cywilizacji politycznych i stopniowo czynimy postępy w konkretnych wymiarach, o których mówił pan Schuman. Całkiem logiczne jest, że w związku z tym możemy potrzebować więcej czasu na podjęcie decyzji. Jednak już teraz widzimy owoce naszej pracy.
Należy konicznie oddać sprawiedliwość niezwykłemu wkładowi pracy Parlamentu. Dla Hiszpanii, która walczyła o utrzymanie proeuropejskiej wymowy Traktatu, wsparcie tej Izby było bardzo zachęcające i pomogło w podjęciu decyzji.
Podczas negocjacji Europa cały czas posuwała się naprzód. Niedługo będziemy mieli nowe instrumenty przewidziane w traktacie lizbońskim, wraz z istotnym rozszerzenie zasady podejmowania decyzji większością kwalifikowaną na nowe obszary, co zapewni rozwiązania problemów naszych obywateli.
Obecnie, bardziej niż kiedykolwiek, Europa musi być latarnią wskazującą drogę do postępu i dobrobytu. Nie możemy bardziej opóźniać otwarcia i modernizacji naszej gospodarki. Musimy dążyć do osiągnięcia założeń strategii lizbońskiej. Powinna ona być naszym punktem odniesienia, jeśli chcemy sprostać wyzwaniom globalizacji w wymiarze wewnętrznym i zewnętrznym.
Musimy być ambitni. Z doświadczenia wiemy, że w takim wypadku zazwyczaj osiągamy znacznie lepsze rezultaty. Niezwykłe następstwa wprowadzenia waluty euro, której zasięg obecnie jest rozszerzany na nowe państwa członkowskie, wyraźnie pokazuje nam możliwości związane z dalszą integracją. Musimy zakończyć rozwijanie wewnętrznego rynku dóbr, usług i uczciwej konkurencji, a także wzmocnić instytucje odpowiedzialne za monitorowanie konkurencji w celu zapewnienia odpowiedniego jej funkcjonowania.
Europa powinna także odgrywać wiodącą rolę w ustanawianiu uczciwych reguł globalizacji na arenie międzynarodowej. Należy zwiększyć przejrzystość i otwartość naszych rynków, a także, w kontekście uczciwej konkurencji, wspierać rynki naszych partnerów spoza Wspólnoty. Musimy kontynuować realizacją Rundy z Doha. Musimy stanowić przykład, wspierając handel międzynarodowy.
Globalizacja stawia przez nami wyzwania w postaci innowacji technicznych i badań naukowych, wymaga maksymalnego wykorzystania niezwykłego potencjały naszych naukowców i uczelni wyższych, a także połączenia naszych mocnych stron ze spójnością terytorialną. W nasz model efektywnej integracji wpisany jest równy dostęp do nowych technologii dla wszystkich państw członkowskich.
Chcemy także postępów w dziedzinie dobrobytu społecznego. Nasza Europa jest Europą społeczną, Europą praw społecznych.
(Oklaski)
Model ten nie może istnieć bez sprawiedliwości, a sprawiedliwości nie można osiągnąć bez ochrony. Nasz sukces należy mierzyć naszą zdolnością do utrzymania wysokiego tempa wzrostu przy zachowaniu zasady solidarności między państwami członkowskimi i spójności.
Musimy promować stabilne, pełne szacunku dla godności pracownika zatrudnienie, musimy pomóc naszym pracownikom w przystosowaniu się do zmian w systemie produkcyjnym, a także bronić polityki włączenia społecznego, równych szans, bezpieczeństwa w pracy i świadczeń zdrowotnych dla naszych obywateli.
Ta nowa, jeszcze większa Europa może odnieść sukces jedynie wtedy, kiedy wzmocnimy solidarność pomiędzy państwami członkowskimi. Jedność to fundamentalna zasada, szczególnie z powodu zobowiązania, którego wszyscy się podjęliśmy, a także biorąc pod uwagę konieczność stworzenia wyraźnych powiązań mających na celu zapewnienie politycznej integracji Unii.
Hiszpania, która wiele zawdzięcza solidarności Wspólnoty, popiera prawo nowych państw członkowskich do korzystania z tych przywilejów i jest również skłonna podzielić się swoimi doświadczeniami, tak aby mogło to przysłużyć się solidarności.
Europa jest obecnie pochłonięta procesem o ogromnym znaczeniu strategicznym: tworzeniem wspólnego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, poszerzaniem obszaru Schengen i kontroli granic zewnętrznych. Szczególna współodpowiedzialność za bezpieczeństwo, którą przyjęły na siebie państwa członkowskie o zewnętrznych granicach, jest najlepszym dowodem obopólnego zaufania. Hiszpania zawsze stała na czele takich inicjatyw i nadal będzie je zdecydowanie wspierać.
Chciałbym podkreślić znaczenia rozwijania polityki imigracyjnej. Imigracja to część rzeczywistości, która ma znaczny wpływa na priorytety Europy; ten wpływ ulegnie wzmocnieniu i obejmie pewne drażliwe aspekty naszego projektu.
Musimy zacząć od jednomyślnego uznania pozytywnych aspektów imigracji, poczynając od odbudowy korzystnej struktury demograficznej i różnorodności kulturowej aż po pozytywny zastrzyk energii zastrzyk dla gospodarki, co było oczywiste w przypadku Hiszpanii.
Należy wspierać politykę imigracyjną opartą na przestrzeganiu praw i nakładaniu obowiązków. Europa, która zapewni taką integrację, stanie się bardziej wartościowa, bardziej bezpieczna i wolna.
Jednocześnie musimy podejmować działania w obszarach leżących u podstaw imigracji. Należy to uczynić poprzez dialog i efektywną współpracę z krajami pochodzenia i tymi, przez które następuje tranzyt.
Musimy wzmacniać solidarność pomiędzy państwami członkowskimi i zaopatrzyć się w środki odpowiednie do efektywnej kontroli granic zewnętrznych. Opracowane przez Hiszpanię działania są z powodzeniem stosowane, jednak pozostało jeszcze wiele do zrobienia. Musimy wzmocnić Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich, poprawić jakość współpracy, a także położyć kres działalności mafii, która wykorzystuje dramatyczną potrzebę ucieczki od życia pełnego nędzy i frustracji.
(Oklaski)
Stoimy przed poważnym wyzwaniem związanym z zapobieganiem i zwalczaniem terroryzmu i przestępczości zorganizowanej. Powinniśmy być bardziej ambitni w naszych planach politycznych i we współpracy sądowej. W wyniku swoich bolesny doświadczeń Hiszpania zbyt dobrze rozumie konieczność wspólnych działań i zawsze będzie stała na czele takiej polityki.
Poprzez nowe inicjatywy i swój własny przykład Europa musi starać się opracowywać wielostronne odpowiedzi na globalne problemy. Obecnie czynimy to, walcząc ze zmianami klimatycznymi, a nawet zobowiązaliśmy się do zredukowania emisji gazów powodujących efekt cieplarniany o 20% do 2020 roku. Jesteśmy w stanie, a wręcz musimy pokazać innym drogę, stać się przykładem i wspierać nowe porozumienie w negocjacjach, które rozpoczną się w grudniu na Bali.
Mamy przed sobą także trudne zadanie w zakresie energetyki. Hiszpania zaleca odpowiednią politykę energetyczną o pojedynczym, przejrzystym rynku i gwarantowanych zasobach o najniższych kosztach środowiskowych. Rzetelna europejska polityka energetyczna będzie możliwa tylko wtedy, kiedy opracujemy spójny system zależności pomiędzy państwami członkowskimi.
Panie przewodniczący, panie i panowie!
Jesteśmy partnerem globalnym, ponieważ projekt ten nie jest przeznaczony jedynie dla europejczyków. Nie osiągniemy w pełni naszych celów, jeśli będziemy jedynie bronić swoich interesów. Osiągniemy je, jeśli dokonamy projekcji naszych wartości na społeczność międzynarodową i jeśli skonsolidujemy Unię jako obszar pokoju, stabilności i solidarności.
Miarą naszej integracji będzie w największym stopniu to, jakie zamiary mamy wobec innych, i znaczenie, jakie ma nas głos dla całego świata. Przyszłość potrzebuje Europy bardziej niż kiedykolwiek. Mamy dążyć do tego, aby świat spojrzał nie na naszą wspaniałą historię, ale na naszą otwartą przyszłość.
Nowy Traktat wprowadza efektywne instrumenty wspólnej polityki zagranicznej. Urząd przewodniczącego Rady i wysokiego przedstawiciela do spraw polityki zagranicznej, a także ponowne przydzielenie kompetencji i zasobów nada tej polityce większe znaczenie i ciągłość.
Możemy także wykorzystać doświadczenie ostatnich lat, które zdobyliśmy podczas zarządzania w czasach kryzysów cywilnych i militarnych i podczas udanego rozmieszczenia wojsk w najbardziej ambitnych miejscach, takich jak Bośnia czy Kongo.
Jesteśmy czołowym ofiarodawcą pomocy rozwojowej i humanitarnej. Postępujemy tak nie tylko z powodu naszego pojęcia godności, humanistycznych korzeni i poczucia sprawiedliwości, ale także z powodu naszych własnych interesów. W czasach, które stanowią wyzwanie, bezpieczeństwo może zagwarantować jedynie wspólny rozwój i sprawiedliwość.
W czasach, gdy powszechne są ogromne zmiany w sytuacji międzynarodowej, Europa musi pracować nad sobą w zakresie integracji i demokracji, jak również rozwijać swoją zdolność do osiągnięcia porozumienia na szczeble międzynarodowym.
Nowa Europa nie może rozwijać się w izolacji od jej wschodnich i południowych sąsiadów. Nasz dobrobyt musi być częścią ich dobrobytu. Musimy sprawić, aby nasz głos był u nich słyszalny, i sami wsłuchiwać się w ich głos, aby móc się angażować w owocny dialog.
Z zaangażowaniem podchodzimy do relacji z krajami położonymi wokół południowego wybrzeża Morza Śródziemnego. W tych relacjach musimy ponownie potwierdzić prawdziwy wymiar Europy: Europy, która jest zainteresowana wkładem, który mogą wnieść inni, która szanuje różnice, która oferuje swoje wartości, jednak ich nie narzuca i która rozwija partnerstwo w ramach polityki sąsiedzkiej.
Największa polaryzacja dochodów występuje pomiędzy północnym a południowym wybrzeżem Morza Śródziemnego i to właśnie w tym regionie utrzymują się najgłębiej zakorzenione konflikty. Jednak społeczeństwo północnej Afryki jest młode i prężne, a systemy polityczne stopniowo rozwijają się, dopuszczając coraz większą wolność. Relacje ze światem islamskim, w których Europa powinna podążać ścieżką dialogu i partnerstwa, będą naznaczone wizerunkiem, który tam stworzymy.
Musimy jak najlepiej wykorzystać następny szczyt UE-Afryka i poświęcić uwagę uzasadnionym i naglącym żądaniom cierpiącego kontynentu, który leżąc tak blisko, a jednocześnie będąc tak odległym, puka niecierpliwie do naszych drzwi. Musimy podjąć odpowiednie działania, aby jego narody mogły pozostać na swojej ziemi i aby wspomóc je w dążeniach do życia w dobrobycie.
Możemy także zaproponować europejskie podejście do największych wyzwań na arenie międzynarodowej: na przykład w zakresie procesów pokojowych i relacji ze światem islamskim na Bliskim Wschodzie, w walce z międzynarodowym terroryzmem, w nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, w strategicznych relacjach z Rosją i ważniejszymi krajami azjatyckimi, w przestrzeganiu praw człowieka i rozprzestrzenianiu demokracji, w walce z głodem i ubóstwem, w upowszechnianiu dostępu do edukacji i w spójności społecznej.
Musimy zwiększyć naszą obecność na wszystkich obszarach geograficznych poprzez wspieraniu innych procesów integracyjnych. Pozwolą państwo, że naświetlę, jako przykład, znaczenie rozwijania relacji z Ameryką Łacińską i kontynuowania negocjacji w sprawie umów stowarzyszeniowych pomiędzy Unią a różnymi grupami regionalnymi Ameryki Łacińskiej.
Musimy w zdecydowany sposób zaangażować się w politykę multilateralizmu i wzmacniać kluczową rolę ONZ w jej wysiłkach mających na celu mediację i udział w rozwiązywaniu konfliktów. Ważne jest także, aby Unia poczyniła postępy w definiowaniu wspólnej polityki obronnej, która umożliwi aktywny i niezależny udział w utrzymaniu pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego pod mandatem ONZ.
Do najważniejszych, aczkolwiek nadal nieodpowiednio przeprowadzanych posunięć należy rozwijanie koniecznych potencjałów cywilnych i wojskowych, europejskich grup bojowych, inicjatyw takich jak siły natychmiastowego reagowania i programów Europejskiej Agencji Obrony.
Panie przewodniczący, panie i panowie!
Chciałem przedstawić państwu podstawowe aspekty mojej wizji Europy i celów, które według mnie powinniśmy sobie wyznaczyć na przyszłość. Próbowałem przedstawić Europę z punktu widzenia Hiszpanii. Teraz pozwolę sobie omówić Hiszpanię z punktu widzenia Europy.
Polityka wdrażana w ostatnich latach przez mój rząd była zbieżna z priorytetami Europy.
Przechodzimy przez okres wzrostu gospodarczego, codziennie wprowadzając reformy zgodne ze strategią lizbońską. W 2007 r. osiągnęliśmy jeden z dwóch głównych celów naszego krajowego programu reform, a mianowicie wskaźnik zatrudnienia na poziomie 66%; natomiast drugi cel, czyli pełna zbieżność z europejskim poziomem dochodów na jednego mieszkańca, zostanie osiągnięty przed 2010 r., czyli w początkowo planowanym okresie.
Podjęliśmy się szkolenia zasobów ludzkich, zapewnienia infrastruktury i rozwinięcia technologii komunikacyjnych. W ten sposób w świecie zorientowanym na informacje tworzymy konkurencyjną, europejską gospodarkę opartą na wiedzy.
Nasz model społeczny został wzbogacony i wzmocniony. Udało nam się uzdrowić finanse publiczne, osiągnąć dwuprocentową nadwyżkę produktu krajowego brutto, zmniejszyć dług publiczny i wzmocnić system ubezpieczeń społecznych.
W Hiszpanii spektakularnie wzrósł wskaźnik zatrudnienia (trzy miliony nowych miejsc pracy w ciągu ostatnich czterech lat), a istniejące miejsca pracy stały się znacznie bardziej stabilne. Dzięki porozumieniom ze związkami zawodowymi czynimy pewne postępy i możemy cieszyć się okresem największej harmonii w tych relacjach od początku naszej demokracji.
Ustanawiając prawo do opieki nad osobami niepełnosprawnymi i niesamodzielnymi, rozpoczęliśmy wdrażanie polityki społecznej. Będzie to stanowiło nowy filar państwa opiekuńczego.
Ważną częścią naszego modelu rozwoju stało się bezpieczeństwo środowiska naturalnego. W 2006 r. po raz pierwszy udało nam się zredukować emisję gazów wywołujących efekt cieplarniany przy jednoczesnym utrzymaniu intensywnego wzrostu gospodarczego. Jesteśmy tak samo zaangażowani w konferencję na Bali, jak w protokół z Kioto.
Obywatele hiszpańscy mają więcej praw, takich jak większy wpływ społeczny, równość kobiet i mężczyzn, obecnie w pełni rozwinięta i zagwarantowana przez prawo, a także, co ważne, małżeństwa osób tej samej płci, które są uznawane za równoznaczne z innymi związkami i które nobilitują nas jako społeczeństwo.
Hiszpania zawsze popierała i będzie popierać multilateralizm. Hiszpania zawsze popierała i będzie popierać Unię Europejską i jej instytucje.
Podobnie jak w ubiegłych latach, będziemy nadal rozwijać naszą współpracę, tak abyśmy mogli stać się jednym z dziesięciu krajów przodujących pod względem odsetek krajowego produktu brutto przekazywanego na pomoc rozwojową. Będziemy nadal zwiększać ten odsetek, tak aby w ciągu następnych czterech lat 0,7% naszego produktu krajowego brutto zostało przekazane na pomoc rozwojową i przyniosło solidarność i godność milionom ludzi na świecie.
Panie przewodniczący!
Przez długi czas mogliśmy powiedzieć jedynie to, że jeśli Europa posunie się naprzód, uczyni to także Hiszpania. Dziś z dumą i jednocześnie z pokorą mogę powiedzieć, że jeśli Hiszpania będzie posuwać się naprzód tak jak do tej pory, to samo uczyni Europa.
Jestem całkowicie przekonany, że Europa przekroczy nasze oczekiwania. Możemy polegać na niezwykłych możliwościach wszystkich instytucji, szczególnie tego Parlamentu. Panie i panowie! W najtrudniejszych chwilach Parlament Europejski był linią obronną przed pesymizmem i odważnym i niestrudzonym orędownikiem integracji europejskiej. Dziś chcę za to szczególnie podziękować. Przez te wszystkie lata państwa wnioski i debaty miały wpływa na największe reformy Unii.
W tej Izbie, wśród nas wszystkich, duch europejski jest odczuwalny bardziej niż gdziekolwiek indziej. Tutaj Europa jest pewna siebie i pełna nadziei.
Dlatego też na koniec chciałbym, zarówno w imieniu Hiszpanii, jak i swoim, wyrazić uznanie dla ogromu pracy i całego prestiżu tej Izby, a także pracy posłów do PE rożnych opcji politycznych i z różnych krajów, którzy poprzez różne organy prawodawcze umożliwili nam stworzenie dzisiejszej Europy i przygotowują nas do Europy jutra.
Udało nam się pomyślnie przezwyciężyć niebezpieczeństwa. Teraz musimy stawić czoła innym czekającym nas wyzwaniom. Musimy pewnie patrzeć w przyszłość i razem pracować nad stworzeniem Europy, która jest nam potrzebna i której potrzebuje cały świat.
Serdecznie dziękuję.
(Oklaski na stojąco)
Jaime Mayor Oreja
w imieniu grupy PPE-DE. - (ES) Panie przewodniczący, szanowny panie premierze, panie i panowie! W imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów chciałbym podziękować panu premierowi Hiszpanii za przedstawienie jego przemyśleń na temat kierunku rozwoju Unii Europejskiej.
Prawdą jest, że wolałbym, aby to przemówienie zostało wygłoszone przy innej okazji; przed, a nie po szczycie lizbońskim, a na pewno już nie w okresie siedemdziesięciu dwóch godzin po nominacji premiera, ponieważ okoliczności te w żadnym wypadku nie sprzyjają osiągnięciu prawdziwego celu spotkania. Panie i panowie! Jednocześnie byłoby z mojej strony niesprawiedliwością - a tego nasza grupa nie życzyłaby sobie - gdybym nie podziękował premierowi za jego wkład, który bez wątpienia jest bardzo pożyteczny jako wyznacznik przyszłego kierunku rozwoju Europy.
Nie jest mi łatwo mówić w imieniu grupy PPE-DE o wolności i Unii Europejskiej, przed wszystkim dlatego, że niedawne osobiste doświadczenia jego członków niejako obligują do obrony wolności, tak więc nie mogę znaleźć słów wyjaśniających prawdziwe i głębokie znaczenie Unii Europejskiej dla naszej grupy.
Nasza grupa jest zachwycona wyraźnym postępem, jednak jednocześnie skłamalibyśmy, mówiąc, że uważamy, że osiągnęliśmy tempo polityczne wystarczające do przekształcenia dzisiejszej Unii Europejskiej w Unię Europejską potrzebną dla przyszłości Europejczyków. Marzenie o takiej Europie nie ziści się, jeśli nie będziemy w siebie wierzyć. Nie wypełnimy tego zadania za pomocą inercji, pięknych słów czy nawet wspólnej płaszczyzny porozumienia. Słowa takie jak spójność i autentyczność nie wystarczą, na przykład, do uporania się z problemem transponowania dyrektyw europejskich czy stosowania się do protokołu z Kioto.
Panie premierze! Niezaprzeczalnie brakuje nam zdecydowania, obrony naszych wartości i wysiłków. To właśnie te elementy umożliwią nam wzmocnienie siły moralnej Unii i, co za tym idzie, jej kultury, co jest w gruncie rzeczy celem naszego projektu. Jednakże musimy uświadomić obywatelom europejskim te brakujące elementy. Musimy im o nich opowiedzieć i dokładnie wyjaśnić ich znaczenie. Musimy podzielić się z nimi polityczną potrzebą uczynienia wysiłku, a także odważyć się powiedzieć im prawdę o tym, czego brakuje. Wcale ich to nie zniechęci, wręcz przeciwnie, da nam nadzieję, marzenia i bliskość, której tak potrzebujemy. Musimy znacznie bardziej przejrzyście wyjaśnić istotę problemu. Musimy nadać tym pilnym sprawom priorytet i zacząć nad nimi pracować, aby znaleźć sposób na podział władzy pomiędzy Unię Europejską i jej narody; musimy to zrobić bez generalizowania, lecz poprzez zidentyfikowanie najpilniejszych problemów.
Panie premierze! Do tradycyjnych europejskich metod należy porozumienie, konsensus i podejście stopniowe, jako że konsensus jest bardziej metodą niż wartością. Oznacza to, że musimy zdefiniować i zorganizować ten konsensus i jednocześnie nadać odpowiednią władzę europejskim grupom politycznym, ponieważ bez europejskich partii politycznych nie będzie Unii Europejskiej. Oznacza to także, że nie powinniśmy wnosić do tej Izby narodowych nieporozumień i waśni (które są głębokie i prawdziwe), jak to niestety uczyniła kilka miesięcy temu Hiszpania.
Panie premierze! Niektóre problemy wymagają europejskich rozwiązań. Bez wątpienia wzmacnia to Unię, ale w opinii naszej grupy wzmacnia to także narody europejskie. Unia nie będzie rosła w siłę, jeśli słabły będą jej narody, wręcz przeciwnie: aby móc stanowić zgraną całość, Unia Europejska potrzebuje silnych państw członkowskich; jeśli jej państwa będą słabe i zagrożone w swojej integralności terytorialnej, zakończenie tego projektu będzie niemożliwe.
Jednoczy nas wartość, jaką jest wolność. Jest to wartość końcowa wszelkich wartości, a właśnie te wartości zostały wyznaczone w karcie praw podstawowych, która zostanie podpisana w dniu 12 grudnia w Strasburgu. Jednakże nie jest to jedynie iluzja: jest to ponowne zaangażowanie w wolność, i to nie tylko na terytorium naszej Unii, ale przede wszystkim na terytorium naszych przyjaciół z Ameryki Łacińskiej i niektórych republik wschodniej Europy, z którymi dzielimy naszą kulturę. W tych krajach także musimy wzmacniać nasz program wartości i zasad.
Chciałbym powiedzieć jeszcze jedną rzecz: nie słowa, lecz spójność. Historia udowodniła korzystny wpływ naszej kultury na świat. Powinniśmy przekazywać ją dalej i jednocześnie być świadomymi, że nie możemy zamknąć tych wartości w obrębie Unii Europejskiej.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE)Panie przewodniczący, panie i panowie! Serdecznie witamy pana premiera Rodrigueza Zapatero w Parlamencie Europejskim. Jest mi także bardzo miło, że przybył pan tutaj po szczycie lizbońskim i jedynie 72 godziny po pańskiej nominacji na kandydata. Bylibyśmy jeszcze bardziej zadowoleni, gdyby grupa PPE-DE była przynajmniej reprezentowana przez ich przewodniczącego.
Mogę z pewnością powiedzieć jedno: pan poseł Daul stracił dziś okazję do wysłuchania znakomitego przemówienia hiszpańskiego premiera. Przegapił także znacznie mniej przekonujące przemówienie pana posła Oreji, więc być może to dobrze, że go tu nie było. Puste miejsca po prawej stronie mówią same za siebie; chciałbym także powiedzieć, że kiedy odwiedzi nas szwedzki premier Reinfeldt, należący do pokrewnej rodziny politycznej, grupa socjalistyczna stawi się w podobnym składzie i w podobnej liczbie, ponieważ uważam uprzejmość za cechę, którą albo się posiada, albo też nie, a osoby siedzące po prawej stronie tej Izby zdecydowanie jej nie posiadają!
(Oklaski)
Hiszpania i Hiszpanie, reprezentowani przez premiera swojego kraju, mają prawo do szacunku, do szacunku ze strony wszystkich opcji politycznych w tej Izbie. My darzymy Hiszpanów szacunkiem. Panie premierze Zapatero! Podziękował pan tej Izbie i Unii Europejskiej. Jest to zdanie godne zapamiętania, ponieważ pochodzi od szefa rządu Hiszpanii, kraju, który przed czterdziestu laty cierpiał pod bezwzględną i brutalną dyktaturą i który zyskał wolność i różnorodność demokratyczną poprzez integrację z Europą. Panie premierze Hiszpanii! To, że wstał pan i podziękował Unii Europejskiej, bardzo dobrze o panu świadczy. Jednakże my także mamy wobec pana dług i musimy podziękować za to, że Hiszpania odniosła w swoich wysiłkach sukces. Jesteśmy winni podziękowania Hiszpanom, hiszpańskim demokratom, mężczyznom i kobietom. Ich wkład w budowanie Europy jest wkładem w demokrację, różnorodność, postęp kulturowy i stabilność społeczną. Dlatego też musimy dać wyraz naszej wdzięczności dla rządu Hiszpanii.
(Oklaski)
Hiszpania jest wzorem dla Europy, podobnie jak cały region iberyjski. Nawiasem mówiąc, to samo odnosi się do Grecji i wszystkich tych krajów, które musiały przezwyciężyć dyktaturę faszystowską i w połowie lat 1980-tych obrać kurs na Unię Europejską W tamtym okresie, jako obywatele zachodniej Europy, mogliśmy swobodnie podróżować do tych krajów, tak więc możemy porównać to, jakie były te kraje wtedy i teraz. Hiszpania jest krajem z kwitnącą gospodarką. Jest krajem o wielkiej przyszłości, pełnym nadziei, krajem, którego obywatele w znaczny sposób przyczynili się do pokoju na świecie, krajem prosperującym gospodarczo, który słusznie puka do drzwi krajów G8 ze względu na swoją potęgę gospodarczą. Któż mógłby pomyśleć o tym 20 lat temu? Dlaczego więc twierdzę, że Hiszpania jest wzorem? Jak pan powiedział, panie premierze, jeśli polityka strukturalna i regionalna odnosi takie same jak w Hiszpanii efekty gospodarcze w krajach, które weszły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., Europa jako całość może spodziewać się bardzo dobrej przyszłości, i właśnie dlatego Hiszpania jest dla Europy wzorem.
(Oklaski)
Panie premierze! Hiszpania, jak pan to znakomicie ujął, wygrała w wyniku integracji z Europą. Jak wiele innych krajów w Unii Europejskiej, Hiszpania zrzekła się w pewnym stopniu swojej suwerenności w momencie wprowadzenia euro. Zrzeczenie się suwerenności ze względu na walutę oznacza zrzeczenie się części suwerenności państwowej. Jednakże wyobraźmy sobie przez chwilę, co mogłoby się stać, gdyby Hiszpania nadal miała pesety i gdyby pierwszym zarządzeniem rządu Zapatero było wycofanie wojsk z Iraku? Dolar amerykański mógłby nawiązać relację do pesety, co mogłoby mieć nieprzewidywalne skutki gospodarcze. Zrezygnowanie z waluty w rzeczywistości pomogło Hiszpanii osiągnąć pewną niepodległość i suwerenność. Jest to kolejna przyczyna, dla której Hiszpania jest dobrym wzorem, ukazującym, w jaki sposób integracja europejska przynosi korzyści, a nie osłabia.
(Oklaski)
Pan premier Zapatero poruszył wiele różnych zagadnień. W imieniu mojej grupy, a szczególnie należących do niej kobiet chciałbym powiedzieć kilka słów na temat równości płci. Niewiele szefów rządów w Europie zrobiło więcej w kwestii promocji praw kobiet niż pan, panie premierze Zapatero, a Parlament Europejski jest winien panu podziękowanie za wysiłki w tej dziedzinie.
(Oklaski)
(ES) Panie premierze Zapatero! Proszę kontynuować swoją doskonałą, nowoczesną i postępową politykę. Jest ona dobra dla Hiszpanii, a to, co dobre dla Hiszpanii, jest także dobre dla Europy. Proszę kontynuować, panie premierze.
(Oklaski na stojąco od grupy pana posła)
Graham Watson
Panie przewodniczący! Kiedy państwa członkowskie ratyfikują zreformowany Traktat, będziemy mogli spodziewać się rewitalizacji Unii Europejskiej - Unii zdolnej do stawienia czoła nowym wyzwaniom, na tyle pokornej, by słuchać swoich obywateli i jednocześnie pełnej woli działania. Ratyfikacja Traktatu powinna nastąpić w odpowiednim momencie; moja grupa dziękuje panu premierowi Zapatero za jego wysiłki mające na celu przyspieszenie tego procesu.
Moje ugrupowanie nie widzi potrzeby, by grupa mędrców rozważała przyszłość Europy. Już to robiliśmy, a na dowód tego mamy te koszulki z krótkim rękawem. Nazwano to "okresem refleksji”, który już się zakończył. Jesteśmy w połowie drogi we wdrażaniu strategii lizbońskiej i obecnie czynimy postępy we wzroście gospodarczym i tworzeniu miejsc pracy. Kończymy tworzenie jednolitego rynku, wyzwalając potencjał przedsiębiorców europejskich. Aby wspomóc zarówno kraje rozwinięte, jak i rozwijające się otwieramy ścieżki legalnej migracji.
Nie należy zaczynać wszystkiego od początku, jak sugeruje Francja, ani też zgodzić się na brytyjski plan dla gloryfikowanej strefy wolnego handlu. Wizje te są marginalne, jednak reklamuje się je jako opinię większości. Nie stanowią one dowodu na zawarcie konsensusu. Większość naszych obywateli chce, aby Unia stworzyła mocną i rozwijającą się gospodarkę. Obywatele chcą również wzrostu zaangażowania EU we wszystkich dziedzinach, większego zaangażowania w walkę z terroryzmem, większej współpracy w zakresie bezpieczeństwa i obrony, a także działania w zakresie środowiska naturalnego. Wtedy, i tylko wtedy, Europa będzie mogła się stać partnerem o znaczeniu globalnym i możliwościach wprowadzenia stałych zmian.
W jaki sposób możemy obecnie zapewnić wzrost i miejsca pracy, jeśli Europa będzie uciekać się do protekcjonizmu? W jaki sposób mamy walczyć ze zmianami klimatycznymi, jeśli nie działamy w porozumieniu? W jaki sposób mamy szerzyć pokój, dobrobyt i sprawiedliwość, jeśli w samej Europie występują sprzeczki? Dlatego też Europa potrzebuje więcej polityków, którzy są przygotowani do kierowania i przyjęcia paneuropejskiego podejścia.
Panie premierze Zapatero! Poprzez zjednoczenie 18 zwolenników konstytucji w Madrycie udowodnił pan, że pana wizję otwartej, zintegrowanej i konkurencyjnej Europy dzieli z panem wiele osób. Postępowcy ze wszystkich partii politycznych w tej Izbie chcieliby zobaczyć, w jak kwitnie i rozwija się właśnie ta wizja Europy. Aby zapewnić Europie dalsze postępy, grupa ALDE będzie pracowała wraz z tymi, którzy podzielają tę wizję i starają się ją zachować, niezależnie od tego, czy znajdują się oni po prawej, po lewej stronie, czy też w centrum. Nie będziemy tolerować tych, którzy deklarują przynależność do takiej wizji, jednak nie czynią żadnych starań w kierunku jej urzeczywistnienia.
Panie premierze! Hiszpania jest słusznie chwalona za społeczne i gospodarcze transformacje, które nastąpiły od momentu wejścia do Unii. Inni muszą brać z państwa przykład i realizować państwa ambicje kwitnącej i otwartej Europy.
(Oklaski ze środka i z lewej strony)
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Chciałbym, podobnie jak moi koledzy, powitać pana premiera, jednak w nieco inny sposób. Pan premier przyjechał tu przygotowany do debaty nad przyszłością Europy, jednak niestety wysłuchał argumentów dotyczących przeszłości Europy, a nie przyszłego kierunku rozwoju.
Uważam, że każdy z nas potrafi określić potrzeby Europy w XXI wieku. Podobnie każdy z nas wie, że pojedyncze ideologie przeszłości nie zaspokoiły tych potrzeb. Jedynie połączenie i skoordynowanie różnych metod i ideałów zapewniło pewien postęp. Niezależnie od tego, czy dotyczą one wymiary sprawiedliwości, rozwoju gospodarczego czy też opieki zdrowotnej i polityki bezpieczeństwa, zawsze wymagało to wybrania jednej z metod z przeszłości, które już odnosiły sukces.
W imieniu mojej grupy chciałbym podziękować premierowi za szacunek, który okazał tej Izbie jako przedstawiciel obywateli Unii Europejskiej dziękujący Unii, a w szczególności Parlamentowi. Niekiedy postrzegamy siebie jako prawdziwych przedstawicieli obywateli. Czasem się w tym mylimy, ale nikt nie może kwestionować naszej demokratycznej odpowiedzialności i naszego demokratycznego mandatu, który upoważnia nas do przemawiania w imieniu obywateli.
Poglądy i opinie Parlamentu Europejskiego w kwestii dyskusji na szczeblu międzyrządowym są zbyt często ignorowane. Jakiś czas temu byłem zachwycony, że, w okresie zakończonej już refleksji nad Traktatem pan premier zdecydował o przemianowaniu określenia "przyjaciół metody wspólnotowej” na "przyjaciół metody konstytucyjnej”, aby uformować pierwszy etap działań prowadzących do postępów. Zobaczył on, że to udane posunięcie stworzyło mu szanse na poparcie wśród innych rządów m.in. w kwestii imigracji.
Jeśli mógłbym zwrócić się do pana premiera z apelem odnośnie do przyszłości Europy, chciałbym poprosić o to, by nadal używał swoich wpływów, nie tylko w Unii Europejskiej, ale szczególnie w Ameryce Łacińskiej, gdzie pod pozorem ruchów demokratycznych kwestie wolności, demokracji i poszanowania praw człowieka stają się coraz bardziej widoczne.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że niektórzy z nas mają wizję Europy, która przynosi ze sobą ogromne szanse, a przede wszystkim szacunek dla podstawowych różnic istniejących w Unii Europejskiej. Powinniśmy dojść do punktu, w którym nie będziemy już próbować ujednolicić wszystkich pod względem kształtu lub rozmiaru, ale zrozumiemy, że poprzez uszanowanie tych różnic możemy w przyszłości stworzyć lepszą, bardziej kolorową i z pewnością bardziej tętniącą życiem Unię Europejską.
(Oklaski)
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Panie premierze! Grupa Verts/ALE docenia pańskie niezachwiane stanowisko proeuropejskie, pańską odwagę w kwestii przeprowadzenia referendum w sprawie Traktatu, a także umiejętności, które zademonstrował pański rząd w spokojnym i pozbawionym wojen religijnych dążeniu do ustawodawstwa i działań na rzecz równości, praw jednostki i wolności. Działania te przykładem dla wielu krajów w Europie, pomimo, że dziś nie widzę w pańskim orszaku wielu kobiet.
Doceniamy także pańskie komentarze na temat imigracji, choć działania w tej kwestii nie zawsze były udane, a także to, że podkreśla się pozytywne aspekty imigracji, a nie, jak to być może czynili pańscy poprzednicy, jedynie jej nielegalność.
Dlatego też chciałabym powiedzieć, panie premierze, że brakowało nam pana w ciągu ostatnich dwóch lat i w ostatnich miesiącach kryzysu instytucjonalnego, który zakończył się, bez wielkiej chwały, "mini-traktatem lizbońskim”. Porządek obrad Konferencji Międzyrządowej został podyktowany przez wrogów konstytucji europejskiej, podczas gdy jej przyjaciele, osoby takie jak pan, po słynnym spotkaniu osiemnastu jej zwolenników okazali się zbyt dyskretni.
Obecnie w Europie mamy do czynienia z kilkoma metodami: dwupoziomowy system Sarkozy'ego, atlantycki nacjonalizm Gordona Browna i oficjalne, lecz bardzo szczere podejście proeuropejskie Romano Prodiego. Jak się na to państwo zapatrują? Kim są państwa sprzymierzeńcy?
Panie premierze! Mówił pan krótko na temat zmian klimatycznych, jednak idea nowego kontraktu pomiędzy ludzkością - wliczając w to także kobiety - a planetą nie jest niczym nowym. Mówił pan także dużo na temat wdzięczności za pomoc europejską. Od dłuższego czasu jasne jest, że te fundusze europejskie wykorzystywane są do tego, aby Hiszpania stała się krajem z największą liczbą kilometrów dróg na jednego mieszkańca, a także miejscem, gdzie zakupiony za pieniądze z Unii Europejskiej beton stał się przyczyną spekulacji i korupcji, co sprawia, że Hiszpania, wraz z moimi rodzinnymi Włochami i z Danią - choć tu jest nieco gorzej - znalazła się daleko od przestrzegania celów z Kioto.
Jak rozumiem, Hiszpania nie transponowała dyrektywy w sprawie eurowiniety i nadal ma bardzo rozległą politykę infrastrukturalną. Mamy nadzieję, że w wyniku obietnic wyborczych dotyczących zmian klimatycznych - oczywiście w obietnicach wyborczych nie ma nic złego - Hiszpania stanowczo zmieni swój kierunek. Mamy także nadzieję, że świetna hiszpańska pani minister środowiska naturalnego będzie miała większe niż obecnie możliwości manewrów.
(Oklaski)
Panie premierze! Na zakończenie muszę powiedzieć, że w Parlamencie Europejskim bardzo doceniamy pańskie słowa i bardzo za nie dziękujemy, jednak potrzebujemy sprzymierzeńców w rządach państw członkowskich. Nie możemy spocząć, ponieważ potrzebujemy ludzi, którzy chcą Europy i mają jej określoną wizję.
(Oklaski)
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący, panie premierze! Było to bardzo dobre przemówienie. Pod wieloma względami było to przemówienie humanistyczne, które jestem skłonny zaakceptować jako ideał przyszłości Europy. Jednakże musimy przyznać, że aby Europa przypominała tę opisaną w pańskiej wizji, należy w znaczny sposób zmienić procedury i struktury Unii Europejskiej.
Pan premier twierdzi, że nasza Europa jest Europą społeczną! Brawo! Nie będzie przejawem pesymizmu, jeśli powiem, że ta Europa społeczna musi zostać zbudowana. Obecna struktura europejskiej polityki społecznej jest, według Traktatów, otwartą gospodarką rynkową o wolnej konkurencji. Jest to struktura, która w naturalny sposób zachęca do współzawodnictwa pomiędzy różnymi modelami społecznymi i w naturalny sposób zmniejsza nasze uprawnienia w imię konkurencyjności. Jest to struktura, która w naturalny sposób prowadzi do spadku znaczenia siły roboczej, wspiera brak bezpieczeństwa pracy i osłabia prawa społeczne.
Kwestia społeczna jest bez wątpienia głównym powodem braku zaufania naszych obywateli do instytucji Unii Europejskiej. Prezes Europejskiego Banku Centralnego sam to spostrzegł, kiedy niedawno przemawiał podczas konferencji Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych, przedstawiając swoją teorię, oficjalną teorię UE, na temat obniżek płac w imię konkurencyjnych cen. Spotkał się z jednomyślnym sprzeciwem. Mówiłem już, że niemiecki minister finansów wspomniał o ryzyku kryzysu legitymizacji w europejskim modelu społecznym i gospodarczym. Zatem przyjrzyjmy się dokładnie tym aspektom, aby dodać wiarygodności tej wizji przyszłości.
Wspomniał pan także o relacjach z Afryką i o konieczności odpowiedzi na ich wołanie o sprawiedliwość. Ma pan rację. Jednakże w tym przypadku musimy powrócić do porozumienia w sprawie partnerstwa gospodarczego, które zostało odrzucone przez wszystkich naszych afrykańskich partnerów, ponieważ byli oni pewni - i uważam że słusznie - że rozwój potencjałów ludzkich i wolnego handlu nie są dobrym połączeniem.
Panie premierze! Na zakończenie chciałbym podziękować za przypomnienie nam o najważniejszych, według mnie, celach Europy; nawet jeśli nadal nie możemy osiągnąć porozumienia co do naszej wizji teraźniejszości, zgódźmy się przynajmniej co do perspektyw na przyszłość.
Graham Booth
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Bardzo cieszę się z wizyty pana premiera w Brukseli. Jako człowiek, który pozwolił swoim obywatelom zdecydować o tym, czy chcą konstytucji europejskiej, czy też nie, jest on doskonałym przykładem dla innych europejskich szefów rządów. Należą mu się za to oklaski. W tym przypadku obywatele Hiszpanii w przeważającej części poparli te plany.
Chciałbym wiedzieć, dlaczego pan premier nie ma zamiaru powtórzyć tego przedsięwzięcia. Powinien być przecież pewny, że uzyska podobny wynik. Czy dzieje się tak dlatego, że, jak powiedział pan premier, traktat reformujący nie pominął ani jednej zasadniczej kwestii z traktatu konstytucyjnego? Jeśli tak, to zupełnie zrozumiałe jest, że pan premier nie widzi potrzeby zadawania obywatelom dwa razy tego samego pytania. Czy też może chodzi o to, jak przedstawiono to obywatelom Wielkiej Brytanii, że traktat reformujący jest zupełnie inny i stanowi odrębny dokument, który jest zbyt skomplikowany i nie może zostać przez obywateli zrozumiany?
Jest on oczywiście kluczem do przyszłości. Albo elita polityczna nie dba o to, czego chcą obywatele, jak to dzieje się w przypadku pana prezydenta Sarkozy'ego i pana premiera Browna, lub też uważa, że obywatele są zbyt głupi i nie mogą podjąć decyzji bardziej złożonej niż to, jakiego hamburgera kupić w barze McDonald. Wydaje mi się, że Unia Europejska w szybkim tempie staje się pierwszym na świecie państwem postdemokratycznym. Chciałbym powiedzieć panu premierowi następującą rzecz: jeśli europejska elita nie pozwoli obywatelom się wypowiedzieć, w końcu znajdą oni inny sposób na to, aby ktoś ich wysłuchał.
Frank Vanhecke
(NL) Panie przewodniczący, panie i panowie! Według mnie największym wyzwaniem stojącym obecnie przed Unią Europejską jest zupełny brak uczestnictwa w procesie podejmowania decyzji. Instytucje europejskie spotykają się z coraz większą nieufnością - według mnie ma to swoje uzasadnienie - naszych obywateli, którzy nie akceptują faktu, że wiele ważnych decyzji bezpośrednio wpływających na ich życie jest podejmowanych w wieżach z kości słoniowej, które nie są już w żaden sposób nadzorowane. Ponadto decyzje te nie mają żadnych podstaw demokratycznych. Podam dwa przykłady.
Przykład pierwszy: wkrótce w Lizbonie podpisane zostaną nowe traktaty europejskie. Wszyscy wiedzą, że jest to zmieniona w niewielkim stopniu wersja konstytucji europejskiej. Pan premier Zapatero sam stwierdził, że nie zmieniono żadnego zasadniczego elementu. Otóż tekst ten został poddany głosowaniu w demokratycznym referendum we Francji i w Holandii, jednak zostało to obrócone w żart. W najlepszym wypadku może się zdarzyć, że od czasu do czasu będziemy mieli kolejne głosowanie, mające na celu zadowolenie eurokratów, jednak prawdziwie demokratyczne wypowiedzi pozyskane za pomocą referendum są wyrzucane do kosza. Obawiam się, że w ten sposób Europa zmierza w kierunku przekształcenia się w niewielki klub, który w zarządzaniu mocarstwem nie będzie tolerował udziału obywateli, i w rezultacie nie będzie można nazwać go demokracją. Jeśli chodzi o ścisłość, to samo odnosi się do sposobu, w jaki Unia Europejska zajmuje się kwestią możliwego przystąpienia do UE Turcji. Nasi obywatele nie chcą tego, a wręcz przeciwnie, ponieważ Turcja nie jest krajem europejskim, nie pod względem geograficznym, ale religijnym - jednak mimo to Komisja i Rada nie biorą w tej kwestii pod uwagę opinii większości obywateli. Zamiast debaty na temat przyszłości Unii powinniśmy odbyć debatę na temat rekonwalescencji demokracji w instytucjach Unii Europejskiej.
José Luis Rodríguez Zapatero
premier rządu Hiszpanii. - (ES)Panie przewodniczący! Na wstępnie chciałbym podziękować wszystkim, którzy zabrali głos, za ich komentarze. Cieszę się, że ta debata była tak ożywiona; miałem nadzieję, że tak właśnie się stanie. Cieszę się również, że mogłem wnieść swój wkład do tak ożywionej i intensywnej debaty, szczególnie zważywszy na niektóre przemówienia, za które z głębi serca dziękuję.
Hiszpania jest wdzięczna Unii Europejskiej, ojcom założycielom i dużym krajom, takim jak Francja, Niemcy i Włochy, które pomogły nam wprowadzić demokrację, z otwartymi rękami przywitały nas w Europie i które za pomocą swoich środków przyczyniły się do naszego rozwoju. Jesteśmy wdzięczni innym osobom publicznym i mężom stanu, o których dziś nie wspominałem, takim jak Helmut Kohl, François Mitterrand i Olaf Palme, którzy w znacznym stopniu przyczynili się do demokratyzacji Hiszpanii, a także pomogli zbudować jej przyszłość. Jesteśmy dumni z tego, że wnosimy swój wkład do wspólnej sprawy.
Wdzięczności tej towarzyszą przemyślenia na temat tego, co udało się Hiszpanii osiągnąć w ciągu ostatnich 25 lat. Prawdopodobnie żadne inne społeczeństwo na świecie nie było świadkiem takich transformacji gospodarczych i politycznych, a także takiego postępu w kwestii praw, wolności i sytuacji socjalnej obywateli, jakie miały miejsce w Hiszpanii w ciągu ostatnich 25 lat.
Hiszpania była zawsze oddana Europie i bardzo proeuropejska. W instytucjach europejskich, w Komisji i tu, w Parlamencie, gdzie mieliśmy trzech przewodniczących, służyli hiszpańscy przedstawiciele wszystkich partii, kultur i ideologii politycznych. Wszyscy dobrze odbyli swoją służbę i w związku z tym chciałbym oddać hołd wszystkim tym, którzy reprezentowali Hiszpanię w instytucjach europejskich. Udało im się ukształtować wspólną kulturę proeuropejską w formie organizacji politycznej, która, według wygłoszonych właśnie przemówień, nie ma precedensu.
Unia polityczna, którą nazywamy Unią Europejską, nie ma precedensu czy też modelu, na którym można się wzorować, ani też nie wpasowuje się ona w żadną znaną klasyfikację. W tym właśnie tkwi powód wielkości Unii Europejskiej, a także jej nieprzewidywalności; należy wziąć pod uwagę konieczny proces ustanawiania wspólnego stanowiska podzielanego przez 27 krajów, 27 flag, 27 państw, 27 narodów, 20 języków i całe bogactwo ideologii, które widać tutaj, w Parlamencie Europejskim.
W rezultacie każdy uczyniony przez nas w procesie europejskim postęp nie był jednokolorowy, ponieważ nie miał swojego źródła w jednym kraju czy ideologii. Nie był on jednokolorowy, nie miał jednego zabarwienia ideologicznego ani też jednej flagi. W rzeczywistości każdy postęp był sumą wszystkich części, miał swoją własną flagę i swoją barwę, która oznacza współistnienie i jedność. Jeśli istnieje jakakolwiek reprezentacja duszy Europy, jest nią unia demokratów. To właśnie jest Europa: unia demokratów, która oznacza postęp oparty na maksymalnie konsensualnych stanowiskach, które wszystkich szanują i angażują, i które zapewniają te same możliwości, nawet tym, którzy nie zgadzają się z tym, co reprezentuje Unia Europejska. O wielkości Unii Europejskiej stanowi fakt, że jest to klub, który oferuje te same możliwości tym, którzy popierają Europę, jak i tym, którzy nie chcą jej postępów. Właśnie to jest wielkością europejskiego klubu; właśnie to jest wielkością unii demokratów.
Niektórzy mówili o "mini traktacie”. Przyjęta przez nas perspektywa zawsze może doprowadzić do niezadowolenia w kwestii naszych celów, jednak jeśli ten nowy Traktat zostanie ratyfikowany przez wszystkich i przyniesie efekty, stanie się wielkim Traktatem, a nie mini-Traktatem. Według mnie powinniśmy dziś przyjąć takie stanowisko. Musimy dać mu nieco czasu i dostrzec potencjał, który może mieć po wejściu w życie oraz będąc wykorzystanym do stawienia czoła stojącym przed nami wyzwaniom.
Wspomniana została ratyfikacja Traktatu. Było to konieczne, ponieważ Hiszpania była jednym z krajów, w którym przyprowadzono referendum w sprawie traktatu konstytucyjnego i która od tamtej pory zaangażowała się w proces renegocjacji charakteru Traktatu w najbardziej klasycznym rozumieniu koncepcji europejskich.
Zapytano mnie - i nie chcę unikać odpowiedzi na żadne pytania - dlaczego nie poddaliśmy tego do rozstrzygnięcia w referendum. Stało się tak z dwóch głównych powodów: po pierwsze dlatego, że obywatele Hiszpanii stwierdzili, że popierają traktat konstytucyjny. Traktat, który przyjęliśmy, będący obecnie w trakcie ratyfikacji, znany jako traktat lizboński, zawiera wiele aspektów wcześniejszego traktatu konstytucyjnego. Drugą istotną przyczyną jest fakt, że w naszym kraju istnieje powszechna zgoda w sprawie parlamentarnej ratyfikacji Traktatu, zarówno wśród tych z nas, którzy zgadzają się z Traktatem, jak i wśród mniejszości, które nie wyrażają na niego zgody.
Muszę jednakże wspomnieć o jednej, istotnej dla przyszłości, sprawie. Nie wiem, czy w którymkolwiek momencie będziemy w stanie to osiągnąć, jednak jest to w Unii Europejskiej oczywisty problem: mamy niedoskonały system ratyfikacji, o czym nigdy w sposób dogłębny nie debatowaliśmy. Według mnie, ratyfikacja powinna być wspólna dla wszystkich krajów, i jeśli to możliwe, podejmowana za pomocą jednego i tego samego instrumentu w tym samym czasie. Obecnie jest to trudne, jednak wysoce pożądane, i mam nadzieję, że nadejdzie czas, w którym będziemy mieli właśnie taką ratyfikację.
Niektórzy mówcy poruszyli kwestię - która istnieje od początku, od momentu założenia Unii w jej pierwszej konfiguracji jako Europejska Wspólnota Węgla i Stali, a później jako Europejska Wspólnota Gospodarcza - relacji pomiędzy Unią Europejską i poszczególnymi państwami narodowymi. Ta kwestia często poddaje w wątpliwość całą demokrację Unii Europejskiej, jako że wiele decyzji jest, zgodnie z logiką, podejmowanych poprzez procedury międzyrządowe.
Teraz pokrótce przedstawię swoje poglądy na ten temat.
Po pierwsze, państwo narodowe jest organizacją polityczną, która, w kategoriach historycznych, zabiega o zjednoczenie terytorium, usprawnienie działań politycznych, a następnie utorowanie drogi systemom demokratycznym. Dlatego też odegrało ono ważną historyczną rolę.
Unia Europejska jest organizacją polityczną, która opiera się na doświadczeniach państwa narodowego. Jest to wyższa forma państwa narodowego. Nie odbiera ona niczego państwom narodowym, a raczej dodaje pewne aspekty do tradycyjnej konfiguracji. Dzieje się tak, ponieważ, jak ukazała historia współistnienia politycznego, cywilizacji politycznej i społeczeństwa politycznego, zjednoczyć oznacza dodać. Jednoczenie i dzielenie się to kwintesencja Unii Europejskiej. Nie chodzi o zabranie czegokolwiek czy też osłabienie tradycyjnej koncepcji państwa narodowego. W rzeczywistości im silniejsza jest Unia Europejska, tym silniejsze są nasze państwa narodowe. Takie jest moje zdanie.
Oznacza to także, że poprzez swoje instytucje wymagające prawomocności i ciągłej legitymizacji polityków i rządów tych krajów, Unia Europejska będzie bardziej kompetentna... Całkowicie odrzucam istniejącą w Unii Europejskiej teorię, która twierdzi, że za wiele problemów w życiu gospodarczym, prywatnym i publicznym odpowiedzialna jest Bruksela. Takie podejście jest zgubne dla integracji Unii Europejskiej i naszych obywateli i w większości wypadków jest także błędne.
Uważam, że historia może pokazać, a teraźniejszość może nas nauczyć tego, że tendencja do obwiniania innych za to, czego nie udało nam się osiągnąć, owocuje melancholią i negatywnymi relacjami wśród ludzi.
Niektórzy mówcy wymieniali konkretne cele i używali pięknych słów. Zgadzam się: nie ma działania bez słów, a w polityce nie ma miejsca na słowa bez działania. Dlatego też uważam, że priorytetem politycznym powinno być wszystko to, co stanowi alternatywę na przyszłość; priorytety te powinny być miarodajne i być zauważalne w podjętych działaniach i decyzjach. Są one obecnie przedmiotem dyskusji. Streszczę te trzy, które wydają się najważniejsze dla przyszłości Unii Europejskiej.
Pozwolę sobie powiedzieć, że te priorytety nie mają nic wspólnego z traktatami, istniejącymi przepisami czy strukturami, ani też z weryfikacją czy redukcją prawodawstwa przez Komisję, choć byłoby to bardzo dogodne. Odnoszą się one do celów politycznych czasów, w których żyjemy. Zgadzam się z osobą, która powiedziała, że Unia Europejska jest owocem interakcji wielu ideologii i wielu wartości. Jednakże Unia Europejska może być także regionalną siłą wprowadzającą wartości i działania jedynie wtedy, gdy poprawnie określi ona priorytety okresu historycznego, w którym żyjemy teraz, na początku XXI wieku.
Pierwszą sprawą nadrzędnej wagi jest spojrzenie na to, co wie Europa, ponieważ najlepsze doświadczenia tego kontynentu stanowią bezcenną lekcję. Nauka, kreatywność i innowacje umocniły nasze gospodarki i zintegrowały społecznie nasze państwa. Obecnie wyzwanie postawione przez naukę, będące jednocześnie wyzwaniem, jak i szansą, to zmiany klimatyczne i źródła energii. Muszę podkreślić pewną kwestię, która została poruszona w niektórych przemówieniach, ponieważ nie jest ona powszechnie znana i nie stwierdziłem tego jasno w swoim przemówieniu. Prawdą jest, że Hiszpania jest daleka od wypełnienia zobowiązań protokołu z Kioto. Jednak prawdą jest także to, że w 2006 r., czyli innymi słowy rok po tym, jak mój rząd doszedł do władzy, emisja gazów wywołujących efekt cieplarniany została zredukowana o 4%, pomimo że wzrost gospodarczy wyniósł 4%. Dlatego też jesteśmy zaangażowani w intensywne działania, które będą kontynuowane po pierwsze w kierunku alternatywnych i odnawialnych źródeł energii i po drugie w kierunku wydajności i oszczędzania energii.
Około 20 lat temu debata dotycząca tego, w jaki sposób przewodzić Europie pod względem innowacyjności - jestem pewny, że Parlament odbywał tę debatę przy niezliczonych okazjach - poruszała kwestię rozwoju nowej gospodarki, gospodarki technologii informacyjnych. Obecnie nowa gospodarka, która zapewni przyszłe zdolności produkcyjne i w rezultacie dobrobyt, będzie gospodarką, która potrafi zredukować, najszybciej jak to możliwe, zależność od węgla i zapewnić alternatywne źródło energii. Według mnie jest to pierwsze wyzwanie. Muszę zaznaczyć, że jest to nie tylko wyzwanie, ale także wielka szansa, ponieważ właśnie tutaj spoczywa większa część wiedzy, która zagwarantuje nam wiele rzeczy, między innymi znaczną część potencjalnych źródeł miejsc pracy i działań o wartości dodanej i jednocześnie o większym potencjale społecznym.
Po drugie, Europa musi rozwijać się społecznie. Prawdą jest, że Europa może rozwijać się społecznie jedynie pamiętając o kontynencie afrykańskim, o Ameryce Łacińskiej i o części kontynentu azjatyckiego, jeśli jednocześnie uczynimy stanowcze i zdecydowane postępy we współpracy i pomocy rozwojowej.
Proszę wybaczyć za to publiczne stwierdzenie, ale nie wiem, co myślą sobie obywatele i rządy wielu państw w Afryce, kiedy widzą, jak Unia Europejska prowadzi debatę na temat głębokiego kryzysu. Nie wiem, co mogą wtedy myśleć. Ja mówię jedynie o tym, jak to widzę. Wierzę, że na szczęście, szczególnie dzięki naszej pracy nad demokracją, potencjałowi innowacyjnemu i państwu opiekuńczemu, narodzonemu na tym kontynencie dzięki tym trzem wartościom (praca, demokracja, państwo opiekuńcze), jesteśmy kontynentem i Unią o najlepszej opiece socjalnej i najwyższym dochodzie.
Dla mnie poprawa opieki społecznej jest nadal podstawowym celem. Otwarta gospodarka i społeczne państwo przyznające ludziom prawa społeczne nie są wcale niekompatybilne. W rzeczywistości wzajemnie się uzupełniają. Polityka socjalna nie pochłania bogactwa. Pomaga raczej je tworzyć, tworzyć takie warunki, aby wszyscy mogli brać w nim udział poprzez edukację i równe szanse, pogodzenie pracy i życia rodzinnego, co wymaga polityki socjalnej i stabilnego zatrudnienia będącego najlepszym bodźcem do wzrostu produktywności w ramach działań na rzecz tworzenia dobrobytu. Polityka socjalna wraz z produktywnością i celami zorientowanymi na ludzi są modelem, który przyniesie efekty. Oczywiście modelem, który może osiągnąć największe transformacje, jest model pełnej integracji i pełnej równości kobiet w sferze społecznej i w sferze pracy.
W ciągu ostatnich 30 lat Hiszpania uległa znacznym zmianom, częściowo dzięki demokracji. Jednakże najbardziej na dokonanie tych zmian wpłynęła integracja kobiet na rynku pracy, w życiu społecznym i obywatelskim tego kraju. To właśnie zmieniło nas najbardziej i z pewnością przyniosło najbardziej pozytywne rezultaty, ponieważ pociągało za sobą wartości takie jak solidarność i postęp. Chciałbym przypomnieć, że mój rząd składa się w równej proporcji z mężczyzn i kobiet; żadna z obecnych tu osób nie należy do mojego rządu.
Na koniec chciałbym wspomnieć nasz trzeci cel, który wraz z wyzwaniem, jakie stanowią zmiany klimatyczne, rozwijaniem dobrobytu socjalnego i zapewnienia praw socjalnych, musi stanowić znak rozpoznawczy Europy. Dzięki niemu udało nam się dotrzeć tutaj, gdzie dziś się znajdujemy, a także stać się punktem odniesienia dla innych krajów. Trzecim głównym celem jest zapewnienie i rozwinięcie współistnienia na bardzo szczególnej płaszczyźnie, pamiętając o tym, że żyjemy na kontynencie, który w ciągu ostatnich 20 i 30 lat był świadkiem wzmożonych zmian demograficznych.
Współistnienie oznacza integrację i zupełny brak tolerancji dla jakichkolwiek przejawów rasizmu i ksenofobii. To właśnie oznacza współistnienie. Europa nie może zdradzić żadnej ze swoich zasad, a jeśli w demokratycznej Europie istnieje jedna kluczowa wartość, jest nią poszanowanie dla religijnej i kulturowej różnorodności i w związku z tym stanowcze odrzucenie jakichkolwiek oznak ksenofobii i rasizmu. Jeśli uleglibyśmy tej pokusie, zawiedlibyśmy jako Europejczycy.
Współistnieniu musi towarzyszyć tolerancja. Zwiększanie praw indywidualnych i zbiorowych jest nie tylko najlepszym wyrazem wolności, ale także kolejną wartością, z którą według mnie powinna utożsamiać się Europa. Jakaż może być lepsza wolność od tej, która szanuje religijne, kulturowe i polityczne przekonania czy też orientację seksualną podczas zawierania partnerstwa lub małżeństwa? Jakież może być lepsze wyrażenie wolności?
Jeśli Europa jest unią demokratów, jak wcześniej powiedziałem, nie może opierać się jedynie na wolności: Europa musi opierać się na wolności i równości.
(Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo dziękuję, panie premierze. Nie będzie pan ponownie przemawiał, niemniej jednak pozostanie pan tutaj, by wysłuchać pozostałych mówców.
Niedługo rozpocznie się spotkanie biura, tak więc zanim wyjdę, chciałbym panu podziękować za pańską wizytę i za przemówienie. Chciałbym podziękować panu, a także Hiszpanii - wszystkim rządom, które zajmowały się w wolnej Hiszpanii kwestiami europejskimi - za ich wkład w Europę. Na podstawie doświadczeń ostatnich dwóch dekad jesteśmy pewni, że bez względu na to, kto w przyszłości będzie rządził w Hiszpanii, pozostanie ona wierna europejskiemu powołaniu.
W tym duchu chciałbym jeszcze raz gorąco podziękować za dzisiejszą wizytę.
Jacques Toubon
(FR) Panie premierze! Ograniczę swoją wypowiedź jedynie do imigracji, będącej kwestią najważniejszą dla przyszłości Europy i o której wygłosił pan, panie premierze, kilka konsensualnych propozycji.
Prawdą jest, że w tak trudnej dziedzinie nikt nie może przekazać swojego doświadczenia, jednak prawdą jest również to, że nikt nie może czuć się zwolniony od solidarności wymaganej w tak jednolitej przestrzeni. Badania opinii publicznej pokazują, że niektóre kraje mają podejście bardziej ekonomiczne, podczas gdy inne raczej kulturowe.
W krajach dających pierwszeństwo interesom gospodarczym wygodniej jest zabezpieczyć konieczną siłę roboczą poprzez przyjęcie nowych przepisów, stąd regulacje prawne przyjmowane niekiedy en masse przez rządy krajowe, które nie przejmują się zbytnio wywołanymi takim postępowaniem niepokojami, podczas gdy inne państwa członkowskie próbują kontrolować przepływy migracyjne.
Moglibyśmy wspomnieć, na przykład, o operacji hiszpańskiego rządu mającej na celu regulację sytuacji prawnej setek tysięcy imigrantów. W tym czasie Francja wyraziła swoje ubolewanie i dezaprobatę. Nasz prezydent był w tej kwestii bardzo szczery. Tego rodzaju operacje nie mogą mieć w przyszłości miejsca. Są one tym bardziej niedopuszczalne, ponieważ aby uporać się z dramatyczną sytuacją na granicy z Afryką, Hiszpania otrzymuje, zgodnie z prawem, fundusze Unii Europejskiej.
Grupa PPE popiera politykę opartą na indywidualnym rozpatrywaniu wniosków o regulację prawną, a zatem odrzuca przyjmowane en masse regulacje prawne, które jedynie powiększają obawy. Prezydencja francuska przedstawi propozycję europejskiego układu imigracyjnego. Ponadto, panie premierze, w kolejnych latach traktat lizboński zapewni środki niezbędne do zgodnego działania i powstrzyma wdrażanie polityki na własną rękę. Leży to w długoterminowym interesie Unii Europejskiej, Hiszpanii i wszystkich państw członkowskich.
Enrique Barón Crespo
(ES) Panie przewodniczący, panie premierze, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! W imieniu hiszpańskich socjalistów chciałbym podziękować panu premierowi za przybycie tu dzisiaj.
Powiedziano, że jego przemówienie było przemówieniem idealnym. Powiedziano także, że ma bardzo ambitny porządek dzienny. To, co chciałbym przede wszystkim powiedzieć panu premierowi, to że jego podejście sprawdziło się w praktyce; innymi słowy, podał zestaw gospodarczych, politycznych i społecznych danych, które nie tylko uzasadniają proeuropejskość w teorii, ale także w praktyce. Proszę pozwolić mi teraz krótko odnieść się do czegoś, co zostało powiedziane wczoraj. Wspomniany był temat generalnego uregulowania statusu imigrantów. W obecnej chwili Francja i Niemcy kopiują system regulowania tego statusu
(Oklaski)
przyjęty przez Hiszpanię, angażujący regulacje indywidualne oraz uczestnictwo pracodawców i związków zawodowych. Proszę nam powiedzieć, panie pośle Toubon, co się dzieje w pańskim kraju.
Po drugie, panie przewodniczący, chciałbym osobiście podziękować panu premierowi za odniesienie się do działalności kilku weteranów i do naszej pracy, którą wykonywaliśmy tutaj przez wiele lat. Chciałbym jedno w tej kwestii podkreślić: w uzupełnieniu do tego, co otrzymaliśmy - i właściwie powinniśmy być za to wdzięczni - uzupełniliśmy kilka szczegółów. Populistyczna i socjalna Europa, spójność i karta praw podstawowych nie są chronione hiszpańskimi prawami autorskimi, ale są pod wielkim wpływem Hiszpanii i możemy być z tego szczerze dumni.
Jeśli chodzi o ratyfikację, zgadzam się z tym, co powiedział pan premier. To, co jest szczególnie uderzające, to że ludzie, którzy nic nie zrobili w swoim kraju i nie zrobili ani kroku w stronę ratyfikacji konstytucji lub przyjęcia Traktatu, próbują pouczać tych, którzy swoją pracę wykonali.
(Oklaski)
Muszę teraz poruszyć bardzo specyficzną kwestię. W tym procesie ratyfikacyjnym musi być wezwanie do solidarności i wzajemnej lojalności; to nie w porządku, gdy jedni wykonują swoją pracę, podczas gdy inni próbują renegocjować. To musi się w Europie skończyć raz na zawsze.
Na koniec, panie przewodniczący, pan Mayor Oreja przejęzyczył się, ponieważ ponownie wybrał pana Zapatero na premiera kilka miesięcy przed wyborami. Pan Zapatero jest w tym momencie jedynie kandydatem na premiera. To, co byłoby interesujące, to czy w świetle wyboru następnego przewodniczącego Komisji, grupy polityczne, począwszy od grupy PPE-DE, przekazałyby kandydatowi kopię przemówienia pana Zapatero.
(Oklaski)
Ignasi Guardans Cambó
(ES) Panie premierze! Witamy w tej Izbie.
Na szczęście w Hiszpanii zaangażowanie w budowanie Europy zjednoczyło większość sił politycznych, włączywszy te z Katalonii. Ta jedność, która zaczęła się w 1986 r., była kontynuowana wraz z przyjęciem euro i została powtórzona podczas debaty nad konstytucją europejską. To pomogło poprzednim rządom, a także pana rządowi, kierować kampanią na rzecz politycznej i ambitnej Europy. Pańskie dzisiejsze przemówienie potwierdza to samo zaangażowanie i tego właśnie gratuluję.
Jednakże, panie premierze, pana odpowiedzialność nie kończy się na entuzjastycznych przemówieniach obciążonych europejską żarliwością. Europa potrzebuje liderów zaangażowanych w jej projekt podczas codziennych działań, a nie tylko podczas uroczystych i formalnych okazji. Nie zawsze możemy zauważyć to codzienne zaangażowanie w pewnych działaniach pana rządu, a w efekcie nieuniknione są bezproduktywne konfrontacje z Komisją Europejską. Nie widzimy także tego zaangażowania u ludzi, którzy zdają się czekać, aż inni podejmą inicjatywę, zanim sami zadecydują o swoim stanowisku.
Jakiekolwiek by to nie było wydarzenie, teraz jest czas dla liderów politycznych na budowanie Europy, która daje swym obywatelom nadzieję na ten wspólny projekt. To dlatego, panie Zapatero, Europa to więcej niż tylko suma wewnętrznych sukcesów jej rządów, włączywszy te, które pan mógł mieć.
Przyjęcie traktatu lizbońskiego oznaczy koniec jednego etapu, ale praca dopiero wtedy się rozpocznie. To będzie czas kontynuacji budowy obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; czas budowy prawdziwej europejskiej polityki imigracyjnej; czas na poprawę konkurencyjności naszych przedsiębiorstw i szans na dobrobyt naszych obywateli, a także pora na wzmocnienie głosu Europy na świecie i poprawę relacji z naszymi sąsiadami, włączywszy tych śródziemnomorskich, gdzie tak wiele pomocy może udzielić Hiszpania.
Bez wyrzeczenia się lub niepowodzenia w zastanowieniu się nad swą wyjątkową narodowościową i językową różnorodnością, Hiszpania ma wiele do zaoferowania w sprawianiu, by ten wspólny ideał stał się rzeczywistością, a pan, jeśli wyborcy ponownie zaufają panu w wyborach, samemu lub wraz z innymi będzie musiał zdecydowanie osobiście zaangażować się w osiągnięcie tych celów.
Guntars Krasts
(LV) Dziękuję, panie przewodniczący. Panie premierze! Traktat lizboński przyjęty w grudniu nie nakreśli tak po prostu instytucjonalnych warunków wstępnych dla przyszłości Europy. Moim zdaniem są trzy miary oceny lizbońskich rezultatów, co do których może się zgodzić każdy, któremu leży na sercu przyszłość Europy - zarówno ci, którzy z zadowoleniem przyjęli to, co dokonało się w Lizbonie, jak i ci, którzy to odrzucają. Są pewne podstawy do optymizmu od czasu lizbońskiego porozumienia, jeśli chodzi o przyszłość Unii Europejskiej, po pierwsze w kwestii możliwości państw członkowskich do osiągnięcia zgody; po drugie, jest dość ostrożne podejście do oceny osiągniętego porozumienia, ponieważ nie będzie możliwości oszacowania realnego efektu Traktatu w tym obszarze zanim nie będzie on w mocy przez kilka lat; trzecim jest negatywna ocena faktu, że zważywszy na wyniki referendów w Holandii i Francji, traktat konstytucyjny stał się Traktatem częściowo poprzez brak wysłuchania opinii publicznej. Jednak paradoksalnie jednym z podstawowych zadań traktatu konstytucyjnego było uczynienie go bardziej zrozumiałym i akceptowalnym dla społeczeństwa europejskiego. Jako członek konwentu europejskiego zgłaszam sprzeciw wobec używania i nadawania duchowego charakteru słowu "konstytucja” w odniesieniu do nowego Traktatu. Wynik lizboński idzie śladem podejścia, które popieram, ale nie sądzę, by powody zmian posłużyły przyszłości Europy. Dziękuję.
David Hammerstein
(ES) Panie Zapatero! Jestem absolutnie zachwycony, że jest pan tu dzisiaj i że z taką uwagą zajął się pan kwestią zmian klimatu, a także bieżącą potrzebą działania. Witamy w klubie.
Jednocześnie słowa muszą zostać poparte pozytywnymi decyzjami politycznymi, a jest niezaprzeczalną prawdą, że Hiszpania jest nadal czarną owcą w gronie państw zaangażowanych w zwalczanie zmian klimatu, mając wyniki daleko w tyle za celami ustanowionych w Kioto. To wymaga znaczącej reakcji pod względem energii odnawialnych; potrzebna jest nam polityka z systemem opodatkowania. Choć jest ona zwodnicza, jestem bardzo szczęśliwy ze złożonej propozycji w sprawie dodatkowego centa za benzynę. Jednocześnie chciałbym, aby Hiszpania przedstawiła propozycję podatku środowiskowego dla całej Europy, który wsparłby walkę z lawiną produktów zagranicznych oraz przywozem produktów zanieczyszczających środowisko.
Bylibyśmy zachwyceni, gdyby zniesiono ponadnormatywne dotacje węglowe, zarówno na europejskim, jak i hiszpańskim szczeblu, gdyby środki podatkowe redukujące szaloną hiszpańską konsumpcję energii zostały potraktowane poważnie i gdyby inwestycje infrastrukturalne mogły być nakierowane na kolej i inne formy transportu publicznego, a nie w stronę dróg.
Z bardziej pozytywnej strony, chciałbym szczerze panu pogratulować likwidacji w Hiszpanii energetyki jądrowej. To stopniowe znoszenie jest bardzo ważne i chciałbym, aby pozostali liderzy europejscy zwrócili na to uwagę, ponieważ energia jądrowa jest bardzo droga, bardzo niebezpieczna i bardzo powolna w budowie i nie jest odpowiedzią na zmiany klimatu.
Willy Meyer Pleite
(ES) Witam, panie premierze! Wie pan, że jestem wśród jednej z tych mniejszości, które chciałyby, aby traktat lizboński był poddany referendum w Hiszpanii i we wszystkich państwach członkowskich.
Uważnie pana słuchałem i nadal ma pan szansę, by stanąć na czele takiego działania. Europa nadal ma szansę, aby przeprowadzić referendum we wszystkich państwach członkowskich tego samego dnia, by wziąć pod uwagę jeden fundamentalny element naszej historii: ludzi. Nasze stanowisko nie jest po prostu mydleniem oczu; to jest głęboko demokratyczne w tym sensie, że nie możemy zbudować projektu europejskiego lub skończyć jego budowy bez bezpośredniego udziału ludzi.
Sądzę, że jest pan wyjątkowym optymistą, kiedy mówi pan, że skończyliśmy budować naszą socjalną Europę. W tej Izbie bardzo często musimy wspólnie uchwalać ustawy, będąc pod bezpośrednimi atakami na europejskie państwo socjalne jeśli chodzi o pracę i bezpieczeństwo zatrudnienia. Obecnie debatujemy nad koncepcją flexicurity. Wierzę więc, że mamy debatę w oczekiwaniu na konsolidację tego państwa socjalnego.
Zakończę prośbą, panie premierze. Zbliża się szczyt UE-Afryka. Proszę nie zapominać o okupowanych terytoriach Sahary Zachodniej. Hiszpania i Unia Europejska ponoszą fundamentalną odpowiedzialność za ten region. Rada Bezpieczeństwa ONZ zażądała prawa samostanowienia i to od nas w Unii Europejskiej zależy nadanie treści temu żądaniu, a jeśli to możliwe, zrealizowanie go podczas szczytu UE-Afryka.
Irena Belohorská
(SK) Panie premierze! Uszanował pan Parlament, a ja chciałabym złożyć wyrazy szacunku dla pana, a za pana pośrednictwem - dla Hiszpanii. Przyszłość Europy jest poważnym zadaniem dla Parlamentu Europejskiego. W kontekście przyjęcia prawodawstwa, system współdecyzji został rozszerzony do 68 obszarów. Są to: energetyka, zmiany klimatyczne, fundusze strukturalne, współpraca w zakresie prawa karnego, własność intelektualna itd. Parlament Europejski staje się współustawodawcą 95% prawa europejskiego. Tak więc Parlament będzie decydował w przypadku dwukrotnie większej liczby ustaw, niż robi to obecnie. Co więcej, Parlament Europejski wybierze przewodniczącego Komisji Europejskiej, który będzie musiał składać sprawozdania przed Parlamentem Europejskim w sprawie każdej z jego dyskusji w Radzie Europejskiej.
Tak więc w 2009 r. Parlament Europejski będzie najsilniejszym parlamentem od czasu pierwszej swojej sesji w 1968 r. To będzie równorzędny partner dla innych instytucji europejskich. Będziemy więc zobowiązani do poprawienia frekwencji w wyborach do tego silnego organu w 2009 r. Frekwencja w ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego była najniższa w historii. Wzięło w nich udział jedynie 47% elektoratu, a w Słowacji, którą tutaj reprezentuję, odsetek ten wyniósł zaledwie 11%. Przed nami jeszcze wiele pracy.
Manfred Weber
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze, koledzy i koleżanki, panie i panowie! Chciałbym pogratulować panu posłowi Schulzowi! Zdołał on zapewnić, że zostanie pochwalony przez swych socjalistycznych przyjaciół za swą głupią - jeśli nie powiedzieć idiotyczną - polemikę z grupą PPE-DE. Krótko po zakończeniu jego przemowy na fotelach socjalistów było tak wiele pustych miejsc, jak mamy tutaj teraz. Choć kusi, by powiedzieć, że socjaliści tylko słuchają swoich wielkich liderów, ale nie są zainteresowani debatą, powstrzymam się od tego, ponieważ z założenia powinniśmy traktować wszystkich z jednakowym szacunkiem. Myślę, że można oczekiwać przeprosin ze strony pana Schulza.
Proszę pozwolić mi wpuścić nieco życia w debatę i zapytać państwa: czego się dzisiaj nauczyliśmy? Dowiedzieliśmy się, że Hiszpanie są narodem europejskim. Myślę, że będę miał rację, gdy powiem, że byli tym samym narodem, kiedy zwracał się do nas pan premier Aznar. Jednakże wysłuchaliśmy także przemowy o polityce wewnętrznej ze szczególną uwagą poświęconą sprawie wyborów.
Nie sądzę, by zajęcie się tym było zadaniem Parlamentu Europejskiego. Angela Merkel i prezydent Sarkozy także tutaj byli, ale nie wprowadzili swoich krajowych porządków obrad; rozmawiali o Europie. Te debaty mają jakąkolwiek wartość, jeśli patrzymy na szczegóły danej sprawy. W tym sensie mój kolega, pan poseł Dupont, ma oczywiście pewną rację. Fakt, że Hiszpania zalegalizowała pobyt 700 000 imigrantów został w ostatnim tygodniu potępiony tutaj w jednoznaczny sposób przez prezydenta Sarkozy'ego. Byłoby ciekawe usłyszeć dlaczego dyskutuje się na ten temat w Radzie Europejskiej. Byłoby interesujące dowiedzieć się, jak tak naprawdę stawiamy czoła imigracji. Wiemy, że ma miejsce masowa nielegalna imigracja i wiemy, że przejrzyste dyrektywy europejskie ustanawiające reguły i procedury powrotu nielegalnych imigrantów są aktualnie na wokandzie. Te dyrektywy zostały zablokowane w Radzie Europejskiej i nic się z nimi dalej nie dzieje.
Nie wiem, jak możemy wytłumaczyć naszym obywatelom, dlaczego rozmawiamy w tej Izbie o europejskich wielkich i nobliwych wartościach, a już w codziennej pracy Rady Europejskiej - której pan, panie premierze, też jest członkiem - prace niestety stanęły w miejscu.
Oto mój komunikat: przemowy europejskie są ważne i ważne jest rozmawianie o podstawowych wartościach europejskich, ale działanie europejskie musi otrzymać priorytet.
Bernard Poignant
(FR) Panie premierze! Kiedy rozmawiamy o przyszłości Europy, nigdy nie jest zbyt daleko od historii. To było całkiem oczywiste dla naszych współobywateli, kiedy stał jeszcze mur berliński. Wiedzieliśmy, gdzie znajdowało się zagrożenie, gdyż miało ono swoje miejsce i swoją twarz. Byliśmy przednią strażą wolności, nawet tuż przy Franco, jakkolwiek nie było potrzeby mówić o granicach, gdyż te były wytyczone przez Żelazną Kurtynę. To rozdzieliło Europę i taki był tego koniec.
Dziś czuję, że przyszłość Europy leży w jej geografii. Musimy tylko spojrzeć na nasze otoczenie. Jesteśmy tuż obok światowego pola bitewnego, od Gazy po Kabul. Tam potrzeba nieco europejskiego ducha pojednania. Jesteśmy także tuż obok strefy głodu, światowego regionu pandemii, Afryki, o której także pan wspomniał. Tam musi się dokonać jakiś podział, a tutaj możemy kontrolować migrację.
Znajdujemy się także całkiem blisko regionu, który w ostatnich latach okazał pewne oznaki fanatyzmu religijnego. Nie każdego oczywiście w to wliczam. Musimy więc jednocześnie wzywać także do dialogu międzykulturowego, a nie do wstrząsów kulturowych. Jesteśmy także tuż obok zasobów ropy i gazu. Potrzebujemy ich. To oznacza, że część naszych perspektyw zależy od bezpieczeństwa dostaw i suwerenności energetycznej.
To kilka wyjaśnień, jakich możemy udzielić naszym współobywatelom, którzy czują się tu nieco zagubieni. Nowoczesna Europa znajduje się w samym środku narodów kontynentalnych. Nie ma już więcej imperiów. Wy mieliście jedno i my także. Tu i ówdzie znajdują się jego pozostałości. Nie ma już więcej bloków. Europie musi zostać nadany nowy kierunek. Tego nie można osiągnąć przez proste tworzenie kolejnych dyrektyw. Należy zarysować jakieś szerokie perspektywy, aby odbudować lub próbować odbudować swego rodzaju europejski sen. To moja fragmentaryczna wizja przyszłości Europy.
Na koniec, chciałbym prosić o wyrozumiałość, panie premierze, w następnym roku jest dwusetna rocznica kampanii hiszpańskiej Napoleona I. Ponieważ jest pan moim znajomym, a w następnym roku będzie także francuska prezydencja, proszę być dla nas wyrozumiałym.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu premierowi za jego odświeżające przemówienie o unii politycznej. Byłbym wdzięczny, gdyby znalazł czas na wizytę w Londynie, aby powtórzyć to premierowi Gordonowi Brownowi, jego towarzyszowi z grona socjaldemokratów, włączywszy fragmenty o ważności społecznego wymiaru jednolitego rynku i istotności solidarności i spójności Unii wymierzonych w wyzwania globalne.
Za dwa tygodnie pan premier będzie na grudniowym posiedzeniu Rady Europejskiej, aby przedyskutować z prezydentem Sarkozym propozycję utworzenia komitetu mędrców. Byłbym wdzięczny, gdyby mógł powiedzieć prezydentowi Sarkozy'emu, że nie powinniśmy niweczyć perspektyw dla ratyfikacji Traktatu poprzez ponowne wszczynanie kłótni o procedury i równowagę władzy. Czy mógłby także powiedzieć mu, że to nie jest rozsądne próbować ustanawiać geograficzne granice Europy? Proces rozszerzenia jest zdecydowanie ustanowiony. Europa znajdzie swój finalny kształt kiedy europejskie kraje znajdujące się jak dotąd poza Unią przestaną chcieć do nas dołączyć.
Mirosław Mariusz Piotrowski
Panie Przewodniczący! W sensie geograficznym Europa została precyzyjnie zdefiniowana, wiadomo gdzie są jej granice. W znaczeniu politycznym termin Europa stał się synonimem rozszerzającej się Unii Europejskiej. Z jednej strony nie wszystkie kraje europejskie do tej organizacji należą, a z drugiej większość posłów w Parlamencie Europejskim domaga się przyłączenia krajów pozaeuropejskich, jak Turcja.
Aby mówić o przyszłości Europy trzeba zwrócić uwagę na jej korzenie i podstawowe wartości. W tysiącach dokumentów powołujemy się na wartości europejskie. Nigdzie jednak, jak chociażby w omawianej dzisiaj karcie praw podstawowych, precyzyjnie się ich nie definiuje. A przecież korzenie Europy są chrześcijańskie i te podstawowe wartości zostały dawno zdefiniowane. Permanentna próba redefiniowania tego, co oczywiste, prowadzi do zaburzenia proporcji oraz możliwości reagowania na autentyczne problemy starego kontynentu, jak niepokojący proces starzenia się narodów Europy, migracje, agresywna konkurencja krajów azjatyckich, terroryzm, epidemie i nowe choroby, a także bezpieczeństwo energetyczne.
Raül Romeva i Rueda
(ES) Panie premierze! To całkowicie właściwe i prawidłowe, że powinniśmy rozpoznawać, że po niepokojącym okresie niepewności był pan jednym z liderów, który na nowo wzmocnił europejskie stosunki transatlantyckie i muszę panu tego pogratulować.
Jednakże dla tych z nas, którzy uważają się za głęboko proeuropejskich, smutne jest widzieć, że te stosunki transatlantyckie nadal są obciążone dwoma balastami, które uprzednio je zatopiły: zbyt wiele merkantylizmu i zbyt wiele międzyrządowości. Zauważamy także, że mimo iż statek płynie bez kłopotów, obrany kierunek - lub ustalony kurs, trzymając się terminów nautycznych - jest tym wskazanym przez kompas pani kanclerz Merkel i pana prezydenta Sarkozy'ego, co sprawia, że łódź przechyla się wyraźnie w stronę konserwatywnej prawicy.
Pytanie brzmi: ile macie miejsca na manewrowanie, panie premierze, aby sterować statkiem i skorygować kurs? Jak pan sądzi, jak może pan przekonać tych, którzy mimo iż są proeuropejczykami, obawiają się wejść na europejski statek, ponieważ nie uważają go za bezpieczny, lub ponieważ nie wiedzą, gdzie płynie, albo ponieważ nie są w stanie zobaczyć ani Europy socjalnej, ani Europy zrównoważonej ekologicznie, ani Europy międzynarodowo odpowiedzialnej, ani Europy przejrzystej, demokratycznej i populistycznej, o których do tej pory rozmawialiśmy? Czy sądzi pan, że może pan poprowadzić skok od Europy rynkowej do Europy politycznej? Jak?
A także, jako że tak bardzo pan pogratulował tej Izbie, czy nie sądzi pan, że teraz jest czas, aby ten Parlament był głównym prawodawcą europejskim?
Nawiasem mówiąc, nawiązując do tematu oraz w świetle nowych informacji na temat użycia hiszpańskich baz dla transportu więźniów do Guantanamo, czy rząd zamierza, mimo Rady Bezpieczeństwa ONZ, zrewidować swoje stosunki z USA?
Mówię to, panie premierze, ponieważ to wszystko odnosi się do Europy, a szczególnie europejskiej wiarygodności.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze! Parlament jutro będzie decydował o tym, czy karta praw podstawowych będzie w przyszłości prawnie wiążąca. Dla mnie, będącej niegdyś członkinią konwentu powołanego w celu stworzenia projektu karty praw podstawowych, to będzie bardzo ważne głosowanie, nie tylko dlatego, że miałam zaszczyt pracowania nad najnowocześniejszym europejskim dokumentem praw podstawowych i nie dlatego, że ja - jak wiele innych osób - walczyłam przez siedem lat, aby upewnić się, że karta ta stanie się prawnie wiążąca.
Karta praw podstawowych opiera się na niepodzielności praw cywilnych, politycznych i społecznych. Dla mnie, jako lewicowego członka tej Izby, pochodzącej z Berlina i mieszkającej w NRD aż do czasu pokojowej rewolucji w 1989 r., ma to fundamentalne znaczenie. Dla mnie głośne "tak” dla karty jest logiczną konsekwencją naszej krytycznej oceny naszej własnej historii: oceny, która była potrzebna i która skoncentrowała się na masowym łamaniu podstawowych i humanitarnych praw pod hasłem "formalnie istniejącego socjalizmu”.
Pana kraj, panie premierze, odgrywa ważną rolę w Unii Europejskiej. Głosując na "tak” w referendum nad traktatem konstytucyjnym, obywatele Hiszpanii mieli swój ogromny wkład w to, aby karta nie została odłożona na bok. Może pan i powinien budować więcej na bazie tego osiągnięcia. Każdy oczekuje od Europy wiele. Oczekuje się od Europy spełnienia naszych codziennych potrzeb i załatwienia codziennych spraw. Pragnie się, by Europa pracowała w konkretny sposób - a nie tylko nuciła melodię, jak powiedział Jean-Claude Juncker - aby wykreować Europę pracowników, Europę, która rdzennie bazuje na solidarności. To dlatego w Unii Europejskiej musi zostać przeprowadzona energiczna kampania przeciwko dumpingowi w sferze socjalnej i sferze wynagrodzeń. Minimalne płace dla wszystkich, którzy chronią życie ludzi: to jest to, czego potrzebujemy. Kwestia socjalna jest faktycznie kluczowa dla przyszłości Europy!
Roger Helmer
Panie przewodniczący, panie premierze! Traktat lizboński, lub raczej konstytucja pod zmienioną nazwą, jest waszą wizją przyszłości Europy. To jest ta konstytucja, która została zdecydowanie odrzucona przez wyborców francuskich i holenderskich w 2005 r., a którą teraz próbujemy na siłę przepchnąć bez przyzwolenia ludzi.
We wszystkich 27 państwach członkowskich badania opinii publicznej pokazują, że większość obywateli chce referendum w sprawie Traktatu. W Wielkiej Brytanii 80% chce referendum, a dwie trzecie głosowałoby na "nie”, a mimo to nasz rząd odmawia nam tego prawa głosu, który uroczyście obiecał w swoim manifeście wyborczym.
Panie premierze! Mówi pan o demokratycznej Europie, ale Europa depcze po opinii publicznej. Pogarda, jaką okazujemy opinii publicznej jest robieniem pośmiewiska z naszego dążenia do "unii wartości”. Moi wyborcy co chwilę mówią mi, że w 1975 r. głosowali za strefą wolnego handlu, a nie za unią polityczną. Teraz jest czas na rozwiązanie ponadnarodowych struktur politycznych Unii Europejskiej i powrót do prostego ugrupowania handlowego, które było obiecane Brytyjczykom w 1972 r.
Marianne Thyssen
(NL) Panie przewodniczący! Fakt, że gościmy na naszym dzisiejszym posiedzeniu hiszpańskiego premiera mógłby omyłkowo sprawić wrażenie, że nadal jesteśmy na etapie zastanawiania się nad konstytucją, jako że seria rozmów z premierami została zorganizowana właśnie w tym celu. Na szczęście jednak ten okres jest już za nami, a w międzyczasie osiągnęliśmy porozumienie w sprawie dobrego traktatu reformującego. Oczywiście jest pan tu mile widziany, panie premierze, ponieważ warto jest teraz rozmawiać o przyszłości Europy. To oznacza teraz więcej niż kiedykolwiek, ponieważ Traktat nie oznacza końca, ale nowy początek.
To nie jest celem samym w sobie; to jest instrument, którego musimy efektywnie użyć i który oferuje nam perspektywę lepszej administracji, szerszej demokracji, realizacji wartości takich jak wolność, bezpieczeństwo, dobrobyt i dalszego rozwoju naszej społecznej rynkowej gospodarki w otwartym i zglobalizowanym świecie. Możecie mi uwierzyć, panie przewodniczący, panie i panowie, że to są te same cele, które angażują wielu Belgów w dążeniu do reform państwowych. Choć jest to czysto przypadkowe, jest to wycelowane w realizację celów, które dzielimy tutaj z tak wieloma osobami.
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować panu premierowi za to, że jest jednym z tak niewielu premierów, którzy mówią takim samym językiem tutaj w Brukseli, jak w swoich stolicach. Chciałbym mu także pogratulować za to, że jest jednym z niewielu premierów, którzy nie ukrywają, czym jest Europa i czym powinna być dla swoich obywateli. Tak więc jego ludzie popierają go, a efektem było to wielkie "tak” dla konstytucji europejskiej.
Chciałbym także skorzystać z tej okazji, by pogratulować panu premierowi za odzyskanie dla Hiszpanii prawidłowego poziomu reprezentacji w tej Izbie, w tym Parlamencie, co nastąpi w 2009 r.
Myślę, że komunikat Hiszpanii dla nas jest jasny, a my podzielamy to zdanie: Europa będzie albo socjalna, albo nie będzie jej w ogóle; Europa albo będzie graczem globalnym, albo nie będzie grać wcale; albo Europa będzie potrafiła połączyć solidarność z zasadą pomocniczości, albo przegra; albo Europa będzie potrafiła zaoferować model zrównoważonego wzrostu, albo przepadnie; Europa albo będzie w stanie zaoferować rozwiązanie w zgodzie z zasadą integracji społecznej, równouprawnienia płci i powszechnych uprawnień, albo się rozpadnie; Europa będzie potrafiła powiązać wielokulturowość ze spójnością społeczną, swobodną konkurencję z hojnością, efektywność ze sprawiedliwością i elastyczność z bezpieczeństwem, albo straci na znaczeniu.
Podzielam także pogląd pana premiera na niepodzielność bezpieczeństwa oraz że to bezpieczeństwo powinno być indywidualne, społeczne, narodowe i międzynarodowe dla wszystkich. Podzielam także jego pogląd na imigrację. Tak, prawidłową odpowiedzią na wyzwania związane z imigracją jest integracja, a nie wydalenie; integracja, a nie marginalizacja. Prawidłowa odpowiedź powinna być ukierunkowana na zajmowanie się konkretnymi przypadkami, a nie symptomami.
Bardzo dobrze rozumiem, dlaczego pan premier nie potrzebuje nowego referendum w sprawie nowego Traktatu. On już ma "maxi-mandat”, a więc może zaakceptować "mini-Traktat”. Musimy szybko ratyfikować ten Traktat, a potem ponownie wystartować w biegu w stronę bardziej zintegrowanej Europy.
(Oklaski)
Bogdan Pęk
Panie Przewodniczący! Słuchając tej dyskusji, odnoszę wrażenie, że jest pięknie, będzie jeszcze lepiej i w ogóle jest tak pięknie, że lepiej już być nie może. A tymczasem jest kilka problemów, o których wielcy przywódcy Unii Europejskiej mówią jednym głosem i wydaje się, że jest to głos fałszywy.
Mamy do czynienia z nową religią - ta religia to tzw. efekt cieplarniany. Oczywiście efekt cieplarniany rozumiany w ten sposób, żeby maksymalnie ograniczyć emisje i kazać narodom Europy konkurować z tymi, którzy ograniczenie emisji mają gdzieś. Tymczasem wszyscy poważni naukowcy twierdzą dzisiaj, że efekt cieplarniany jest naturalnym zjawiskiem, które cyklicznie występuje w przyrodzie i cała działalność człowieka może mieć wpływ rzędu kilku, co najwyżej, procent.
Zamiast zajmować się utopią, weźcie się panowie za poważną politykę energetyczną, bo ropa kosztuje dzisiaj prawie 100 dolarów, a niektórzy mówią, że będzie kosztować więcej. I pytanie: dlaczego tak jest i kto na tym zarabia?
Gerardo Galeote
(ES) Panie premierze! Muszę powtórzyć słowa powitania wyrażone przez moich kolegów z mojej grupy, w akcie szacunku i parlamentarnej grzeczności, które, jak zdecydowanie odczuwam, nie zostały okazane przez grupę PSE.
Panie premierze! Nam, hiszpańskim posłom, także powinno pochlebiać to, że pan przybył tu dzisiaj, przed przedstawieniem wyników posiedzenia rady lizbońskiej hiszpańskiemu parlamentowi, co bez wątpienia planuje pan uczynić, zanim hiszpański parlament zostanie rozwiązany. Jest tak, ponieważ musi się pan zgodzić, że Hiszpanie zasługują na wyjaśnienie biorąc pod uwagę fakt, że, jak pan wspomniał, byli pierwsi, którzy głosowali w referendum nad konstytucją, która nadal nie jest obowiązująca.
Panie premierze! Proeuropejskie zaangażowanie pana przemówienia jest w pełni podzielane przez zdecydowaną większość tej Izby. To dlatego wyobrażałbym sobie, że teraz, od Europy i w stronę Hiszpanii, jak pan powiedział, podzieli pan naszą troskę, że Hiszpania jest najgorsza w Europie w transponowaniu dyrektyw wspólnotowych w prawo wewnętrzne i jeszcze jest przodująca jeśli chodzi o postępowania w sprawie uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego. Ponadto muszę powiedzieć, że pana zaangażowanie tutaj dzisiaj w sprawy ochrony środowiska - co może zasługiwać tylko na słowa pochwały - kontrastuje z surowymi realiami, ponieważ właśnie dzisiaj słyszeliśmy o sprawozdaniu Komisji Europejskiej, które wskazuje, że nasz kraj jest tym, który znajduje się najdalej od spełnienia celów ustanowionych w protokole z Kioto.
Panie premierze! Nie mogę życzyć panu powodzenia w wyborach w marcu. To prawda, że pana przemówienie było bardziej jak kampania wyborcza, niż cokolwiek innego, ale naprawdę chcę, i jest to sedno sprawy, by pan zrobił wszystko co w pana mocy, by ponownie zawrzeć konsensus między hiszpańskimi siłami politycznymi w instytucjach europejskich - konsensus, który zniknął, panie premierze, nie z powodu inicjatyw, które przyszły z tej strony...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
José Luis Rodríguez Zapatero
przewodniczący hiszpańskiej rady ministrów. - (ES) Panie przewodniczący! Krótko przedstawię dwie uwagi do tematów, które najbardziej uporczywie były dzisiaj zgłaszane: polityki imigracyjnej i uregulowania sytuacji imigrantów w Hiszpanii.
Jestem za wspólną polityką imigracyjną dla Unii Europejskiej, obejmującą kontrole graniczne, integrację i statut dla tej wspólnej regulacji. Daleko nam do tego, ale o jednym mogę zapewnić dwóch posłów, którzy poruszyli ten temat: kiedy zostałem premierem odkryłem, że w moim kraju pracowało 700 000 nielegalnych imigrantów, którzy byli wyzyskiwani, którzy nie płacili żadnych podatków ani składek na ubezpieczenia społeczne i którzy pracowali w czarnej lub szarej strefie.
Naszymi europejskimi wartościami są prawa, legalność, przejrzystość i państwo prawa. Zawsze więc będę starał się gwarantować, że w moim kraju nikt nie pracuje nielegalnie, nikt nie jest wyzyskiwany, nikomu nie odmawia się jego praw i nikt nie unika opłacania składek nakładanych przez demokratyczne państwo. Nigdy.
(Oklaski)
Nie wiem, jak wielu z tych 700 000 przybyło z Francji. Nie wiem. Wiem natomiast, że Francja i Hiszpania po kompleksowym dialogu, ponieważ były różnice zdań, teraz podzielają wspólną filozofię i wspólne stanowisko polityczne. To samo ma miejsce w przypadku rządu niemieckiego. Doświadczenia i przypadki każdego z krajów były bardzo różne z powodu braku wspólnej polityki imigracyjnej. Gdy nie ma wspólnej polityki imigracyjnej, zwykle szukamy źródła naszych problemów we Francji, Francuzi oskarżają Hiszpanię, Niemcy Włochów, a Włosi Niemców. W tym nie ma absolutnie żadnego celu i jest także szkodliwe dla europejskiej konstrukcji.
Kiedy będziemy mieć politykę wspólnej granicy zewnętrznej, gdy wszyscy razem będą sprawować nad nią kontrolę, oraz politykę integracyjną i wspólnego statusu, nie będzie nas kusiło, by krytykować państwo, które zmaga się z kwestią 700 000 nielegalnych pracowników, aby ich pobyt można było zalegalizować.
W sprawie zmian klimatu, nie mogę tego już bardziej podkreślić, ale także nie chcę patrzeć wstecz na żaden konkretny rząd, ponieważ w moim kraju były rządy wszystkich kolorów... Bez wątpienia w Hiszpanii jest ogromny wzrost gospodarczy. Jedyną rzeczą, którą wiem, jest to, że mój rząd jest jedynym, który powstrzymał wzrost emisji gazów cieplarnianych - co uczyniliśmy w 2006 r. - i jedynym, który zaczął tę emisję redukować przy jednoczesnym zwiększeniu wzrostu gospodarczego o 4%. Rok 2006 był także pierwszym rokiem, kiedy konsumpcja pierwotna energii elektrycznej w Hiszpanii spadła. Jesteśmy w tej kwestii szczególnie zdeterminowani, tak, jak byliśmy w innych sferach działania politycznego, gdzie nie zwlekaliśmy z przedkładaniem dalekosiężnych propozycji ustaw lub z podejmowaniem stanowczych decyzji w obszarze polityki zagranicznej, gdy byliśmy przeciwko pewnym działaniom. Na arenie międzynarodowej nie powstrzymamy się przed byciem silnymi i zdeterminowanymi w staraniach, które określiłem jako wielkie wyzwanie i ogromną szansę. Mogę was zapewnić, że Hiszpania nie jest najgorsza i z pewnością taka nie będzie w ciągu najbliższych kilku lat, ponieważ zamierzamy podjąć wielki narodowy wysiłek, by drastycznie zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych, by zainwestować w alternatywne odnawialne źródła energii i by prowadzić politykę efektywności energetycznej i politykę oszczędności.
Zakończę ponownie wyrażając moją głęboką wdzięczność dla Parlamentu Europejskiego. Czułem się tu zadowolony i europejski, głęboko europejski, a gdy opuszczę ten wspólny Dom Europejczyków, poczuję się nawet jeszcze bardziej Europejczykiem. Powinienem był chcieć przyjść tu dużo wcześniej.
(Oklaski)
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Katalin Lévai  
na piśmie. - (HU) Panie przewodniczący! Obecnie rozwój gospodarczy i tworzenie miejsc pracy są priorytetowymi zadaniami w Europie. Poprzez rozwój gospodarczy musi dokonać się progres w tworzeniu miejsc pracy, a to wymaga planowania w perspektywie dłuższej niż 1-2 lata i elastyczniejszego użycia funduszy solidarnościowych.
Musimy wyjść naprzeciw groźbie zmian klimatu i musimy zapewnić sobie bezpieczne i zrównoważone dostawy energii. Ochrona środowiska naturalnego i wprowadzenie technologii przyjaznych dla środowiska są teraz tematami o randze globalnej, które mają wpływ na całe społeczeństwo.
Podążając za strategią lizbońską i zmieniając ją tam, gdzie jest to potrzebne, Unia musi się przekształcić w region dobrobytu, solidarności, bezpieczeństwa i wolności, dążący do nowego partnerstwa z całym światem, ale szczególnie ze swymi najbliższymi sąsiadami: Azją i Afryką.
Europa musi odgrywać wiodącą rolę w globalizacji! Dla osiągnięcia tego celu ważne jest tworzenie społeczeństwa opartego na wiedzy, gdzie obywatele poprzez edukację i ćwiczenia mogą zdobyć elastyczną, przekazywalną wiedzę, której mogą używać w swym codziennym życiu. Uczenie się przez całe życie jest podstawą dla mobilności zawodowej. W kwestii zatrudnienia musimy uzyskać pełną równość szans, zwalczyć wykluczenie społeczne, wesprzeć tych, którzy pozostają z tyłu, tych w gorszej sytuacji i tych, którzy zostali zepchnięci na margines społeczeństwa. Szczególną uwagę należy zwrócić na małe i średnie przedsiębiorstwa, które mogą być oznakami społeczeństwa dobrobytu i odpowiedniego poziomu zatrudnienia.
Produkcja energii musi być zbudowana na solidnych podstawach, konsumpcja musi zostać sprowadzona do niższego poziomu, a produkcja śmieci musi być zatrzymana wraz z wprowadzeniem energooszczędnych technologii. Udział alternatywnych źródeł energii musi zostać zwiększony równolegle z redukcją zużycia paliw stałych.
