Data wprowadzenia elektronicznej identyfikacji owiec i kóz (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez Friedricha-Wilhelma Graefe zu Baringdorf w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 21/2004 w sprawie daty wprowadzenia elektronicznej identyfikacji owiec i kóz - C6-0448/2007 -.
Markos Kyprianou
komisarz. - Panie przewodniczący! Jak wiemy, identyfikowalność jest kluczowym elementem zapewnienia wysokiego standardu zdrowia zwierząt i bezpieczeństwa żywności.
Ostatnie doświadczenia w Unii Europejskiej związane z pewnymi chorobami, takimi jak pryszczyca czy choroba niebieskiego języka, po raz kolejny pokazały, jak ważny jest skuteczny system identyfikacji. Indywidualna identyfikacja nie może działać poprawnie bez identyfikacji elektronicznej.
Zadaniem Komisji było potwierdzenie lub zmiana - w odpowiednim sprawozdaniu - daty wprowadzenia w życie elektronicznej identyfikacji, nie zaś kwestionowanie podstawowych zapisów rozporządzenia. Dlatego też mowa tu o sprawozdaniu ściśle technicznym, dotyczącym stosowanej metodologii i technologii.
W swoim sprawozdaniu Komisja koncentruje się jedynie na najlepszych sposobach wprowadzenia elektronicznej identyfikacji. Do opracowania tego sprawozdania potrzebowaliśmy jednak danych i komentarzy państw członkowskich, zwłaszcza tych, które rozpoczęły już prace nad omawianym systemem. Badania i próby niezbędne do opracowania tekstu sprawozdania trwały znacznie dłużej, niż początkowo planowano, co wyjaśnia opóźnienie w złożeniu sprawozdania.
Doceniamy fakt, że Parlament zgodził się rozpatrzeć tę sprawę w trybie pilnym i składamy mu w związku z tym podziękowania. Pozwoli to uniknąć niepewności prawnej w styczniu 2008 r.
W podsumowaniu sprawozdania stwierdzono, że warunki techniczne niezbędne do elektronicznej identyfikacji owiec i kóz zostały spełnione, lecz państwa członkowskie potrzebują odpowiedniego okresu na przygotowanie do wprowadzenia elektronicznej identyfikacji.
Popieramy i akceptujemy stanowisko Parlamentu dotyczące ścisłego wyznaczenia daty wprowadzenia systemu. Z drugiej strony jednak nie możemy przyjąć pozostałych poprawek, gdyż podważają one podstawowe zapisy rozporządzenia, natomiast naszym jedynym zadaniem jest odpowiedzieć na pytanie, na kiedy należy wyznaczyć termin wprowadzenia systemu.
Jeszcze raz pragnę podziękować sprawozdawcy za szybkie tempo pracy, a Parlamentowi za zgodę na rozpatrzenie sprawy w trybie pilnym.
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Spełniliśmy prośbę o sprawne rozpatrzenie tej sprawy. Jest to kwestia niecierpiąca zwłoki i dlatego jesteśmy tu wciąż mimo późnej pory.
Pojawia się oczywiście pytanie, dlaczego kwestia ta jest tak pilna. Wspomniał pan coś na ten temat. Przeglądając dokumentację, natknąłem się na rozporządzenie, o którego zmianie dziś mówimy. Pochodzi ono z 17 grudnia 2003 r. Rozporządzenie to stanowi, że "Od dnia 1 stycznia 2008 r. oznakowanie elektroniczne zgodnie ze wskazówkami wymienionymi w ust. 1 [...] staną się obowiązkowe dla wszystkich zwierząt”. Zawiera ono następnie kilka klauzul wyłączających, które pominę, a w dalszej części stanowi: "Komisja przedstawi Radzie do dnia 30 czerwca 2006 r. sprawozdanie z wprowadzania w życie systemu identyfikacji elektronicznej wraz z odpowiednimi wnioskami, o których Rada stanowi większością kwalifikowaną [...]”.
Krótko mówiąc, sprawa ta sięga daleko w przeszłość. Sprawozdanie Komisji najwyraźniej nie zostało przedstawione Radzie, która nie miała zatem możliwości się do niego odnieść. Czy pan próbuje coś powiedzieć? Jeżeli Komisja przedłożyła sprawozdanie, tym lepiej, ale oznacza to, że nie uzyskała odpowiedzi ze strony państw członkowskich. Teraz więc mamy kłopot, bo okazało się, że dotrzymanie terminu jest niemożliwe. Na tym jednak nie koniec, bo Komisja zaproponowała, by zamiast wyznaczenia nowego terminu, kwestia daty została rozstrzygnięta w ramach procedury komitologii. Innymi słowy, decyzja o wyznaczeniu daty leżałaby w waszej gestii. Oznacza to, że cały nasz trud poszedłby na marne, a zatem nasza komisja zdecydowała, że przepis o wprowadzeniu obowiązku elektronicznego kolczykowania powinien wejść w życie w dniu 31 grudnia 2009 r. i obowiązywać od dnia 1 stycznia 2010 r., dwa lata po terminie zalecanym w pierwszym rozporządzeniu. Tak czy inaczej, ważne, że udało nam się wskazać datę. Komisja właściwa przedmiotowo stwierdziła także, że w tej kwestii również powinno zostać przedstawione sprawozdanie.
Problem z tym wnioskiem polega oczywiście na tym, że Komisja Europejska włącza coraz więcej decyzji do zakresu procedury komitologii, jak to było w przypadku poprzedniego rozporządzenia z 17 grudnia 2003 r., w którym przepisy i zasady stosowania dotyczące systemu elektronicznej identyfikacji zostały delegowane Komisji poprzez procedurę komitologii. Wtedy także Komisja miała przedstawić sprawozdanie Radzie, a Parlamentowi nie. Wskutek poddawania każdej decyzji procedurze komitologii Parlament zostaje pozbawiony uprawnień decyzyjnych oraz prawa do sprawowania kontroli i dopiero w późniejszym terminie dowiaduje się, że pewne zobowiązania nie zostały dotrzymane.
Gdybyście nie przedstawili dziś tych poprawek i nie zwrócili się o rozpatrzenie w trybie pilnym pod presją zbliżającego się terminu, pomyślelibyśmy, że wszystko jest w porządku. A nie jest. Powinno to być ostrzeżenie dla Parlamentu, aby nie delegował zbyt wielu spraw Komisji, lecz nadal korzystał z uprawnień w zakresie kontroli.
Zgłosiliśmy kilka poprawek. Stwierdził pan, że nie możecie ich przyjąć. Komisja Parlamentu ustanowiła wiążący charakter przepisów. O tym także jest mowa w rozporządzeniu źródłowym, które - jak wiadomo - nie zostało uchylone, lecz jedynie zmienione. Są także poprawki przedłożone przez Struana Stevensona, w tym jedna z nich złożona wspólnie z Mairead McGuinness, w których zaproponowano dobrowolne stosowanie systemu. Gdyby system ten miał być dobrowolny, moglibyśmy w ogóle o nim zapomnieć. Co by nam wówczas pozostało? Musielibyśmy poprzestać na stwierdzeniu, że w ciemności wszystkie koty są szare. Dlatego uważam, że musimy pozostać przy obowiązkowych zasadach i że wśród nich powinna znaleźć się data oraz sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego.
Będzie to dla nas nauczką, że dzięki temu sprawozdaniu natknęliśmy się, w zasadzie przez przypadek, na ten przedziwny sposób postępowania ze strony Komisji i Rady.
Mam nadzieję, panie komisarzu, że nie jestem zbyt ostry w mojej krytyce, ale chyba zdaje pan sobie sprawę, że kiedy opracowywałem tekst sprawozdania, przygotowywałem się do tego posiedzenia i weryfikowałem odnośne dokumenty, przecierałem oczy ze zdumienia, widząc, co dzieje się w naszych instytucjach. W interesie Parlamentu, jak i Komisji, a także naszym, jako posłów, jeżeli o mnie chodzi, z pewnością leży dopilnowanie, by takie rzeczy się nie powtarzały i nie stały się zwyczajem.
Struan Stevenson
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Chciałbym zacząć od odpowiedzi na pytanie, które zadał Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf. Pytał pan, dlaczego moje poprawki służyły wprowadzeniu systemu dobrowolnego. Mogę panu natychmiast odpowiedzieć, dlaczego chciałbym, aby system ten był dobrowolny.
W zeszłym tygodniu w moim okręgu wyborczym w Szkocji wybrakowane maciorki - osobom na sali, które nie zajmują się rolnictwem, (niewiele jest osób na sali) wyjaśniam, że są to stare samice owiec - sprzedawane były po 2 GBP za sztukę. Rok temu ich cena wynosiła 60 GBP za sztukę, a dziś jest to 2 GBP za sztukę. Zwracam się do sprawozdawcy: w jaki sposób rolnik, który za swoje owce dostaje tylko dwa funty za sztukę ma założyć mikrochipy i kupić drogie skanery i czytniki spełniające wymogi obowiązkowego systemu identyfikacji? To jest problem ekonomiczny.
W swoim pierwotnym wniosku Komisja słusznie postanowiła przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami i sporządzić analizę kosztów i korzyści oraz skutków ekonomicznych. Nie widziałem wszystkich danych. Nie wiem, jakie są zamierzenia odnośnie do hodowców owiec w moim okręgu. Chciałbym przypomnieć posłom i posłankom zgromadzonym w tej izbie, że Wielka Brytania ma największe pogłowie owiec w Europie, zdecydowanie największe. Skutki wprowadzenia tego systemu byłyby katastrofalne przy obecnym stanie gospodarki. Jeżeli system stanie się obowiązkowy, jeżeli utrzymamy termin ustalony przez Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi w poniedziałkowym głosowaniu i ustanowimy 31 grudnia 2009 r. jako dzień obowiązkowego wprowadzenia, cała rzesza hodowców owiec w Wielkiej Brytanii zbankrutuje i zlikwiduje gospodarstwa. Tereny wyżynne i wzgórza, którymi opiekują się hodowcy i na których owce wypasane są od stuleci, zdziczeją i dopiero wtedy społeczeństwo zrozumie, jakie szkody poczyniono.
Siejąc spustoszenie w pogłowiu, które już dziś cechuje najwyższy poziom identyfikowalności w Europie - obecnie w Wielkiej Brytanii zapewniamy pełną identyfikowalność, więc hodowcy owiec nie rozumieją, dlaczego chcemy narzucić nowy system elektronicznej identyfikacji, skoro zaawansowany system już istnieje - importujemy do UE baraninę z zewnątrz, z krajów, które nie przestrzegają wymaganego u nas poziomu higieny i dobrostanu zwierząt ani restrykcyjnych przepisów, jakie nakładamy na naszych hodowców.
Zdobądźmy się więc na odrobinę wrażliwości. Mam nadzieję, że podczas jutrzejszego głosowania posłowie zrozumieją, dlaczego zwracamy się o dobrowolny charakter tego systemu i nie chcemy ustalenia daty obowiązkowego wprowadzenia elektronicznej identyfikacji.
Rosa Miguélez Ramos
w imieniu grupy PSE. - (ES) Panie przewodniczący! Jako jedyna zawsze uważnie słucham wystąpień pana posła Stevensona i słucham go już od kilku lat, ale to wystąpienie mnie zadziwia, ponieważ byłoby bardziej uzasadnione w 2003 r., a nie w 2007, czy też prawie w 2008 r.
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf bardzo dobrze to ujął - jest to rozporządzenie z 2004 r., dyskutowaliśmy na ten temat w Parlamencie w 2003 r. i zgodnie z jego przepisami system elektronicznej identyfikacji owiec i kóz ma zostać wprowadzony w życie w dniu 1 stycznia 2008 r.
Zwracam się więc do pana posła Stevensona - nie wątpię, że w pana okręgu wyborczym, tak jak w moim, jest wielu hodowców owiec - kraje o największym pogłowiu owiec i kóz to, oprócz pańskiego i mojego kraju, także Francja, Włochy i Grecja. Państwa te podjęły zadanie, które wydaje się panu tak odrażające, a mianowicie przekonały rolników do zakolczykowania owiec i kóz, ponieważ powiedziano nam, że zgodnie z rozporządzeniem elektroniczna identyfikacja stanie się obowiązkowa od 1 stycznia 2008 r.
Ja, jako posłanka do tego Parlamentu, w pełni to rozumiałam. Rozumiem także, że są państwa członkowskie - takie jak pana kraj i właśnie dlatego słuchałam pana wystąpienia - które nie wywiązały się ze swoich obowiązków, i z tego względu dobrowolnie zaproponowałam datę, która, co więcej, została przyjęta przez Komisję Rolnictwa, wydłużającą nieco ten termin, ale - jak panu wiadomo - kiedy w pana okręgu płaci się dwa funty za sztukę, w moim płaci się zaledwie jeden funt.
W obecnej sytuacji, gdy problemy związane z chorobami zwierząt dotykają niemal całą Europę, myślę, że tego rodzaju system byłby pewnym zabezpieczeniem i sposobem na zachęcanie rolników do podnoszenia jakości ich produktów. Jest to system identyfikacji, który pozwala nam poznać pochodzenie każdego zwierzęcia przewożonego na obszarze Wspólnoty, a także mieć pewność, że zwierzę to jest zdrowe; dla konsumenta jest to gwarancja, a dla rolnika korzyść, gdyż może uzyskać lepszą cenę za swoje mięso.
Jeżeli zaś rolnicy nie dostaną wyższej ceny za mięso, dojdzie do podobnej sytuacji, jaką mamy dziś z chorobą niebieskiego języka, pryszczycą i komarem chikungunya. Wówczas nie będzie dla nas ratunku. Proszę zatem, zabierzmy się do pracy, zachowajmy spójność, przeczytajmy i przeanalizujmy rozporządzenie, o którym mówił Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf, a które - powtórzę - pochodzi z 2004 r.; zapoznajmy się z nim uważnie, zauważmy, że przewidziano w nim kilka wyjątków, ale nie jest to kwestia samowoli, ponieważ data wprowadzenia nie może być dobrowolna. Nie jest to możliwe, ponieważ Parlament, Komisja i Rada zdecydowały, że ma być obowiązkowa.
Innymi słowy, nie mogę cofnąć czasu o trzy lata i powiedzieć moim rolnikom, że wszystkie ich dotychczasowe starania były bezużyteczne, ponieważ Brytyjczycy zapomnieli poprosić swoich rolników o to samo. Czy państwo mnie rozumieją?
Proszę o uważne zapoznanie się z moją poprawką. Moja grupa z pewnością nie zamierza kwestionować obowiązkowego charakteru systemu, gdyż stanowiłoby to bezprawną dyskryminację niektórych państw członkowskich, wewnątrz Unii Europejskiej, choć nie dziwi mnie - i nie mam tu na myśli pana posła Stevensona - że ktoś, kto miał czelność odrzucić dziś na tej sali kartę praw podstawowych, może wykazać taki sam, a może nawet większy tupet, odrzucając identyfikację owiec i kóz.
Sytuacja więc wygląda następująco: mamy rozporządzenie, Komisja złożyła nam rozsądną propozycję, my również złożyliśmy rozsądną propozycję Komisji, spróbujmy więc zakończyć tę sprawę dziś rano bez większych szkód dla każdej ze stron.
Neil Parish
Panie przewodniczący! Gorąco popieram wystąpienie Struana Stevensona, a także popieram działanie Komisji. Myślę, że powinniśmy poznać skalę hodowli owiec oraz rzeczywiste pogłowie zwierząt. Mówimy tu o 25 mln owiec w Wielkiej Brytanii, 8,5 ml we Francji, 3 mln w Irlandii oraz znacznej ich liczbie w Hiszpanii i innych krajach. System musi być sprawny. Jeżeli mamy wprowadzić system elektroniczny, musi on być wykonalny i opłacalny, zaś rolnicy muszą umieć stosować go w praktyce. Jak słusznie zauważył Struan Stevenson, owca nie jest zwierzęciem o wielkiej wartości, więc obsługą tego systemu nie będą się zajmować weterynarze. Wiele z tych czynności przypadnie rolnikom i kiedy przyjdzie im odczytywać informacje na kolczykach, musi to być możliwe do wykonania na wzgórzach, w warunkach dużej wilgotności i przy wielu podobnych utrudnieniach.
Widziałem tego rodzaju systemy elektroniczne w pokojach hotelowych, gdzie goście przemieszczają się korzystając z wielu drzwi i - jak twierdzą właściciele - nie powoduje to kolizji między poszczególnymi identyfikatorami. Potrzebny jest także system, w którym w idealnych warunkach, gdy ciężarówka pełna owiec wjedzie na targ, możliwe będzie elektroniczne sprawdzenie każdej owcy, która się w niej znajduje. Tak wyglądałby system idealny. Staram się więc jasno powiedzieć, że nie ma sensu wprowadzać elektronicznego kolczykowania, dopóki nie zapewnimy praktycznego, opłacalnego i gotowego systemu. Dlatego myślę, że mają całkowitą słuszność ci, którzy dziś mówią: wróćmy do tej sprawy na koniec 2009 r. i zobaczmy, jak to wygląda. Jak słusznie zauważył Struan Stevenson, powinniśmy wprowadzić ten system jako dobrowolny, wtedy gdy państwa członkowskie będą gotowe, kiedy handel owcami będzie nasilony i kiedy system ten będzie funkcjonował. Nie wprowadzajmy go zbyt wcześnie, zanim będziemy gotowi.
James Nicholson
Panie przewodniczący! Zebraliśmy się tu ponownie, aby przedyskutować kwestię kolczykowania owiec. Mogę jedynie powiedzieć, że bardzo żałuję, iż Komisja nie słuchała nas na samym początku, gdy kwestionowaliśmy jej propozycje i przedstawialiśmy nasze zalecenia. Zwracam się do pani posłanki Miguélez Ramos: tak, zabieraliśmy głos w tej sprawie na samym początku, kiedy omawiana była kwesta kolczykowania owiec. Nie zostaliśmy jednak wysłuchani, nawet wtedy, gdy ostrzegaliśmy, że system ten nie będzie działał.
Ostrzegaliśmy więc, ale wy nie chcieliście słuchać. Rzeczywistość jest taka, że hodowców owiec nigdy nie byłoby stać na pokrycie kosztów elektronicznego kolczykowania, ponieważ dziś za jagnięcinę otrzymują mniej niż 20 lat temu. Proszę mi pokazać część jakiejkolwiek działalności w jakiejkolwiek innej branży, gdzie wymaga się olbrzymich wydatków przy dochodach z produkcji mniejszych niż 20 lat temu. Wiem to z własnego doświadczenia.
Obecny system jest wystarczający. Odłóżmy więc ten temat daleko w przyszłość. Mogę się zgodzić, abyśmy wrócili do tej kwestii i ponownie ją przeanalizowali w 2009 r. Być może po takim okresie technologia elektronicznego kolczykowania, która dziś jest zdecydowanie za droga, stanie się - jak wiele innych dziedzin technologii - bardziej przystępna dzięki połączeniu niższych kosztów i wyższej rentowności dla hodowców owiec. Wówczas moglibyśmy ponownie przyjrzeć się tej sprawie.
Największym wyzwaniem w hodowli owiec jest osiągnięcie rentowności, więc kiedy już do tego dojdzie, będziemy mogli ze spokojem pójść dalej. Muszę przyznać, że słuchałem wymiany poglądów między Rosą Miguélez Ramos a Struanem Stevensonem na temat owiec z dużym zainteresowaniem, ponieważ zwykle ich dyskusje dotyczą ryb i wyglądają zupełnie inaczej. Są one wówczas jeszcze bardziej zażarte niż -jak dzisiaj - w kwestii owiec.
Jednakże dla hodowców owiec, którzy otrzymują tak niewielkie wynagrodzenie za ciężką pracę, co podkreślał Neil Parish, jest to bardzo trudne zadanie. Przez całe lato w wysokich partiach gór wypasają się tysiące owiec. Proszę spróbować je wyłapać, zakolczykować i śledzić. Muszę zwrócić się z tym do komisarza: chciałbym, aby wysłał pan w te obszary swoich urzędników, którzy sporządzają tego rodzaju plany, aby zobaczyli, z czym muszą borykać się hodowcy, przez co muszą przejść. Wtedy może zrozumiałby pan, o co nam chodzi i dlaczego formułujemy takie właśnie poglądy.
Niech ten system będzie dobrowolny. Wprowadźmy go, kiedy będziemy gotowi. Posuwajmy się naprzód w odpowiednim tempie; w takim, na które nas stać.
Markos Kyprianou
komisarz. - Panie przewodniczący! Zważywszy na późną porę, będę mówił krótko. Pragnę przypomnieć szanownym posłom i posłankom, że przedmiotem naszej dzisiejszej dyskusji jest data wprowadzenia systemu. Słusznie podjęto decyzję o wprowadzeniu systemu, lecz kwestię daty pozostawiono otwartą, a raczej ustalono datę, którą - jak zdecydowano - mieliśmy zmienić lub potwierdzić.
Dane, które napłynęły z szeregu państw członkowskich, wykazały dwie rzeczy. Po pierwsze, że wprowadzenie systemu jest możliwe, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym - o czym mowa jest w sprawozdaniu - oraz że państwa członkowskie potrzebują więcej czasu na wprowadzenie systemu, co oznacza, że potrzebna jest bardziej realna data.
Prawdą jest, że Komisja zaproponowała ustalenie daty na późniejszym etapie. Mogę państwa zapewnić, że nie mieliśmy zamiaru pomijać Parlamentu, i dlatego wybraliśmy tę właśnie procedurę z dzisiejszą debatą, a nie wprowadzenie artykułu do rozporządzenia, co pozwoliłoby nam podjąć decyzję wyłącznie na forum Rady.
Zamiarem Komisji nigdy nie było wyłączenie Parlamentu z podjęcia przedmiotowych decyzji. Ustalenie daty uznano za kwestię czysto techniczną. Skoro ogólna zasada została przyjęta, uznaliśmy, że można pozostawić tę kwestię techniczną procedurze komitologii i - powtórzę to, o czym mówiłem już wcześniej - nie sprzeciwiamy się przyjęciu poprawki ustalającej konkretną datę, która, jak sądzę, zapewnia państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu - bo aż dwa lata - na przygotowanie.
Niechętnie jednak przyjmujemy system dobrowolny, ponieważ rozporządzenie dotyczy identyfikowalności, a ta powinna być skuteczna i stosowana jednakowo we wszystkich państwach członkowskich. Jest to także odzwierciedlenie sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt w Unii Europejskiej. Możemy brać pod uwagę bezpośrednie koszty systemu, lecz jeśli uwzględnimy długotrwałe korzyści w postaci oszczędności związanych ze zmniejszeniem strat i ograniczeniem chorób, będzie to naszym zdaniem korzystne z ekonomicznego punktu widzenia.
Jesteśmy jednak gotowi przyjąć poprawkę Parlamentu, która - jak sądzę - zostanie również przyjęta przez Radę w przyszłym tygodniu.
Przewodniczący
Głos zabierze poseł Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf z wnioskiem formalnym.
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
sprawozdawca. - (DE) Chciałbym zadać panu komisarzowi jeszcze jedno pytanie. Panie komisarzu! Złożyłem poprawkę dopuszczającą pewne wyjątki, które nie mogą zostać wprowadzone na zasadzie dobrowolności, zaś pierwotny akt umożliwia także pewne odstępstwa oraz aktualizacje, o ile byłyby one wprowadzane zgodnie z art. 9 ust. 4. W pewnych okolicznościach - do których nie należy wprowadzenie dobrowolne, gdyż odebrałoby ono sens całemu przedsięwzięciu - możliwe byłoby uwzględnienie rozwiązań odpowiadających na zastrzeżenia zgłoszone dziś przez moich kolegów posłów. Jest to jedynie propozycja, którą mógłby pan ewentualnie rozważyć.
Przewodniczący
To nie był wniosek formalny, ale czy pan Komisarz chciałby odpowiedzieć na to pytanie?
Markos Kyprianou
komisarz. - Panie przewodniczący! Jak już mówiłem, nie zgadzamy się na poprawki, które podważają główne założenia i aspekty rozporządzenia.
Przeanalizujemy je raz jeszcze, lecz jest to kwestia problematyczna.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 13 grudnia 2007 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Mairead McGuinness  
na piśmie. Uważam, że informacje dotyczące wydajności i skuteczności elektronicznej identyfikacji owiec i kóz są niewystarczające. Ponadto uważam, że ocena skutków ekonomicznych, zwłaszcza ocena kosztów i korzyści dla producentów, jest konieczna przed ustaleniem daty wprowadzenia omawianego systemu.
Uważam za nieuzasadnione ustalenie daty wprowadzenia systemu, do czasu gdy skutki elektronicznej identyfikacji, zwłaszcza w zakresie identyfikowalności i kontroli chorób, zostaną poddane ocenie.
W Irlandii hodowla owiec powoli się kurczy, wielu rolników wycofuje się z tej branży, a zatem nałożenie tego rodzaju wymogów i kosztów w omawianym sektorze i w obecnym czasie byłoby krokiem niefortunnym.
Gdyby istniało uzasadnienie dla wprowadzenia elektronicznej identyfikacji w tym sektorze, właściciele stad rozumieliby tę konieczność i wprowadziliby ją sami na zasadzie dobrowolności. Jeżeli przedmiotowy system zostanie wprowadzony, powinno to mieć miejsce w trybie dobrowolnym, nie zaś obowiązkowym.
Ponadto, jeżeli elektroniczna identyfikacja zostanie wprowadzona, powinna obowiązywać jedynie w odniesieniu do zwierząt urodzonych po określonej dacie, nie zaś do istniejących stad.
