Nadzwyczajne autonomiczne preferencje handlowe dla Pakistanu (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie pana posła Witala Moreiry, w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającego nadzwyczajne autonomiczne preferencje handlowe dla Pakistanu - C7-0322/2010 -.
Vital Moreira
Pani Przewodnicząca! Tak naprawdę to nie ja jestem autorem niniejszego sprawozdania. Jestem sprawozdawcą przypadkowym, który pojawił się w ostatniej chwili, gdyż pierwotny sprawozdawca zaprzestał pracy nad przedmiotowym dokumentem. Dlatego też jako przewodniczący komisji przejąłem je, jak przewiduje Regulamin. Poza tym, że jestem sprawozdawcą z przypadku, jestem również sprawozdawcą niechętnym, gdyż prawdę mówiąc, nie głosowałem za jego przyjęciem i mam głębokie zastrzeżenia co do jego treści. Niemniej jednak, sprawy mają się tak, a nie i inaczej, i to mnie właśnie przypada przyjąć dzielnie przydzielone obowiązki.
Jak wiemy, przedmiotowe sprawozdanie w sprawie przyznania Pakistanowi nadzwyczajnych preferencji handlowych było wynikiem decyzji przyjętej przez Radę Europejską, w której udzieliła ona mandatu Komisji w zakresie przedstawienia wniosku Parlamentowi i Radzie. Ponieważ chodzi o preferencje nadzwyczajnie, które nie są zgodne z zasadą zakazu pozytywnej lub negatywnej dyskryminacji Światowej Organizacji Handlu (WTO), do przyznania przedmiotowych preferencji handlowych konieczne jest zwolnienie przyznane przez WTO. Mimo wszystko Komisja przedłożyła wniosek Parlamentowi a Komisja Handlu Międzynarodowego, której przewodniczę, zdecydowała się przeprowadzić debatę i głosowanie nad przedmiotowym sprawozdaniem, którego jestem przypadkowym sprawozdawcą. To właśnie wynik tego głosowania przynosimy na salę obrad.
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Na forum Komisji Handlu Międzynarodowego Parlamentu sprawa wzbudziła kontrowersje w zakresie tego, czy - a taki był pretekst omawianego wniosku Komisji - powinniśmy stosować preferencje handlowe jako środek pomocy nadzwyczajnej przyznawany danemu krajowi, w zakresie okresu obowiązywania i przedłużenia takich preferencji handlowych i wreszcie w zakresie warunków, jakie należy nałożyć na beneficjenta, w tym wypadku Pakistan.
Mimo że większość w Komisji Handlu Międzynarodowego zagłosowała za przyjęciem wniosku Komisji Europejskiej w sprawie udzielenia Pakistanowi przedmiotowych nadzwyczajnych preferencji, w istocie poddano na jej forum pod głosowanie pewne poprawki mające na celu ograniczenie wpływu tych korzyści handlowych przyznanych Pakistanowi, w tym, między innymi, poprawkę dotyczącą przyjęcia klauzuli ochronnej, gdyby przywóz z Pakistanu zwiększył się zbytnio z powodu obniżenia czy też zniesienia taryf handlowych. Inne poprawki dotyczą, na przykład, wymogów nietworzenia lub zniesienia przez Pakistan restrykcji dotyczących wywozu towarów.
Kończąc; istotne jest uwzględnienie faktu, że podejmowane tu przez nas wysiłki mogą okazać się całkowicie próżne w przypadku nieprzyznania przez WTO zwolnienia: obecnie nie wiemy, kiedy, ani czy zostanie ono ostatecznie przyznane. Tak czy owak, nawet jeśli nasze wysiłki okażą się daremne, będzie to przynajmniej znakomita okazja do przeprowadzenia debaty na temat sensowności stosowania nadzwyczajnych korzyści handlowych jako środka pomocy nadzwyczajnej - czy też, jak w tym przypadku, środka politycznego odwdzięczenia się za przysługi danego kraju - i na temat granic ich wykorzystania do tego celu.
Istnieje więc ryzyko, że ustanowimy niebezpieczne precedensy lub, co gorsze, politycznie wykorzystamy preferencje handlowe, które powinny raczej opierać się na kryteriach bardziej obiektywnych, a w każdym razie mniej uznaniowych i kontekstowych niż ma to miejsce w tym wypadku.
Neelie Kroes
wiceprzewodnicząca Komisji - Pani Przewodnicząca! Omawiamy dziś wniosek ustawodawczy w sprawie nadzwyczajnych autonomicznych preferencji handlowych dla Pakistanu. Niniejszy wniosek Komisja przedłożyła na wyraźne życzenie Rady Europejskiej bezpośrednio po powodziach, jakie nawiedziły Pakistan w lecie ubiegłego roku i przyniosły powszechne spustoszenie kraju i jego ludności.
Pragnę podziękować sprawozdawcy i Komisji Handlu Międzynarodowego za ich ciężką pracę i poparcie przedmiotowego wniosku. Wniosek Komisji zmierza do wprowadzenia jednostronnego i czasowego zawieszenia celnych należności przywozowych względem 75 towarów wywożonych z Pakistanu. Takie preferencje handlowe zliberalizowałyby około jedną czwartą pakistańskiego przywozu do UE i przysługiwałyby przez dwa lata, z możliwością ich przedłużenia o kolejny rok.
Unia Europejska ma świadomość, iż takie ustępstwa handlowe, w szczególności w sektorach wrażliwych, jak sektor wyrobów włókienniczych, mogą mieć wpływ na przemysł UE, dlatego zadbaliśmy o utrzymanie równowagi pomiędzy potrzebami Pakistanu a interesami naszego własnego przemysłu i innych krajów dostawców.
Liczba wybranych produktów jest ograniczona. Ustanowiliśmy pułap liberalizacji bardzo wrażliwych towarów i liberalizacja ta będzie miała ograniczony okres obowiązywania. W międzyczasie zwróciliśmy się również z wnioskiem do Światowej Organizacji Handlu o przyznanie nam zwolnienia z obowiązujących zasad WTO celem umożliwienia nam wdrożenia proponowanych środków. Jak Państwo wiedzą, nadal omawiamy przedmiotową kwestię z innymi członkami WTO, mając nadzieję na rychłe znalezienie rozwiązania.
Być może nie wszyscy już pamiętają obrazy ludzi, którzy stracili środki do życia, lecz nie powinniśmy zapominać o olbrzymim koszcie tych niszczycielskich powodzi, zarówno w kategoriach potrzeb humanitarnych jak i spustoszenia gospodarczego. Proponowane środki handlowe nie są niezależne, stanowią bowiem uzupełnienie istotnej pomocy humanitarnej i rozwojowej - w wysokości 480 milionów euro - której UE udzieliła Pakistanowi już wcześniej. Dla trwałej naprawy gospodarczej Pakistanu bardzo ważne są jednak ambitne środki handlowe, które powinny stanowić element naszej średnioterminowej odpowiedzi na te niespotykane klęski żywiołowe. Dlatego też ufam, iż Parlament poprze przedmiotowy wniosek.
Niech wolno mi będzie teraz omówić kilka zgłoszonych poprawek. Nie będę omawiała wszystkich z nich szczegółowo, lecz podkreślę te najistotniejsze. Wiem, że istnieją żądania uzależnienia udzielenia autonomicznych preferencji handlowych od poszanowania przez Pakistan pewnych podstawowych zasad. Rozumiem zaniepokojenie, jakie może w tym względzie istnieć, a Państwo mają świadomość, iż zagadnienia w obszarze praw człowieka stanowią integralny element naszych długofalowych relacji z Pakistanem. Z uwagi jednak na czasowy charakter zwolnienia, które ma na celu zaradzenie sytuacji nadzwyczajnej, Komisja uważa, iż taka warunkowość nie byłaby właściwa.
Właściwym forum do omówienia tych kwestii z Pakistanem i zapewnienia wyważonych rozwiązań jest nasz dialog dotyczący praw człowieka, w ramach naszej umowy o partnerstwie i współpracy z Pakistanem. Co do zapisów, które obligowałyby Pakistan do powstrzymania się od utrzymania, wprowadzenia czy zwiększania ceł lub opłat o skutku równoważnym, lub wszelkich innych ograniczeń wywozowych lub przywozowych w zakresie pewnych produktów, uważam, iż takie warunki poważnie podważałyby sens przyznania omawianych preferencji i byłyby sprzeczne z duchem, charakterem i celem naszego rozporządzenia. Ponadto nie możemy zakazać Pakistanowi, poprzez to rozporządzenie, wdrażania środków zgodnych z jego międzynarodowymi zobowiązaniami.
Z drugiej strony moglibyśmy przystać na wprowadzenie mechanizmu dopuszczającego nakładanie ograniczeń w zakresie bezcłowego przywozu towarów w ramach pakistańskich kontyngentów taryfowych w przypadku wzrostu wolumenu wwożonych produktów podlegających liberalizacji ponad pewien poziom. Zgadzam się również, że należy znieść preferencje dla wszelkich produktów powodujących lub grożących powstaniem poważnych trudności dla unijnych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurujących produktów, na podstawie ustaleń dochodzenia przeprowadzonego przez Komisję. Moglibyśmy się również zgodzić na mechanizmy przewidujące ustanowienie nadzoru celnego nad objętymi przedmiotowym rozporządzeniem towarami importowanymi, powiązanego z kwartalną sprawozdawczością. Jednak mechanizm uprzedniego nadzoru stworzyłby niepożądane obciążenie administracyjne dla organów udzielających zezwoleń.
Wreszcie, pragnę zauważyć, iż istnieją żądania ograniczenia okresu obowiązywania przedmiotowych preferencji handlowych do jednego roku od dnia, w którym zacznie obowiązywać zwolnienie. Sądzę, iż byłoby to bardzo problematyczne.
Komisja początkowo zaproponowała stosowanie środków nadzwyczajnych w okresie trzech lat. W swej propozycji kompromisowej, odzwierciedlonej we wniosku o przyznanie przez WTO zwolnienia, Rada ograniczyła ten okres do dwóch lat, z możliwością jego przedłużenia o kolejny rok. Jednak skrócenie okresu ich obowiązywania do jednego roku zniwelowałoby korzyści wynikające z autonomicznych preferencji handlowych, przez co stałyby się one bez znaczenia.
Pozwolę sobie zwrócić uwagę, iż kompromis osiągnięty w Radzie 10 listopada przewidywał objęcie siedmiu produktów tekstylnych i odzieżowych reżimem kontyngentów taryfowych, nie zaś pełną liberalizacją. Ten kompromis stał się podstawą późniejszego wniosku o zwolnienie WTO. Poprawki Parlamentu Europejskiego jednak tego nie odzwierciedlają, a w wyniku konsultacji z członkami WTO, konieczne może okazać się objęcie kontyngentami taryfowymi nieco większej liczby produktów.
Zwolnienie - o ile zostanie przyznane - będzie stanowić maksymalny poziom preferencji, jaki UE może przyznać Pakistanowi w zaistniałych warunkach, w związku z czym rozporządzenie będzie musiało odzwierciedlać treść przyznanego przez WTO zwolnienia po jego uzgodnieniu przez WTO. Zapewniam Państwa, że Komisja dokona corocznej oceny wpływu autonomicznych preferencji handlowych przyznanych Pakistanowi i przedstawi ją Parlamentowi i Radzie, co jest kolejnym powodem, by nie skracać okresu stosowania tego instrumentu.
Dziękuję Parlamentowi Europejskiemu za współpracę w zakresie tej delikatnej kwestii. Komisja jest gotowa ściśle współpracować z Parlamentem w celu zapewnienia przyjęcia przedmiotowego wniosku oraz pokazania determinacji UE, by działać odpowiedzialnie wobec państw znajdujących się w potrzebie.
Cristian Dan Preda
Panie Przewodniczący! Uważam, iż jest obecnie właściwy czas, byśmy omówili przedmiotowe sprawozdanie pana posła Moreiry. Dlaczego? Otóż dlatego, że obecnie oczekujemy na decyzję w sprawie zwolnienia, o którego przyznanie Unia Europejska zwróciła się do Światowej Organizacji Handlu we właśnie omawianej sprawie.
Osobiście sądzę, iż ważne jest, byśmy w związku z tym skierowali jasne przesłanie do innych partnerów handlowych Unii Europejskiej. Unia musi nadal wytrwałe dążyć do uzupełnienia nadzwyczajnej pomocy humanitarnej, której hojnie udzieliła Pakistanowi na początkowym etapie, środkami handlowymi mającymi na celu doprowadzenie do zrównoważonej naprawy gospodarczej Pakistanu. Konsultacje dyplomatyczne ze Światową Organizacją Handlu zdecydowanie wymagają czasu, gdyż należy uwzględnić obawy partnerów handlowych Unii. Wynik tych konsultacji jest obecnie niepewny. Jak przypominają nam jednak niedawne wydarzenia, jest jasne, że potrzebujemy stabilnego i dostatniego Pakistanu, który nie pogrąży się w ekstremizmie i będzie w stanie działać jako partner w działaniach antyterrorystycznych.
Będąc sprawozdawcą opinii Komisji Spraw Zagranicznych, pragnę podziękować koleżankom i kolegom zasiadającym w Komisji Handlu Międzynarodowego za przyjęcie głównych punktów zgłoszonych przez nas w naszej opinii. Pragnę w tym miejscu podkreślić dwa z nich. Pierwszy, być może najważniejszy dla Komisji Spraw Zagranicznych i wspomniany również przez panią komisarz, to wymóg nierezygnowania z uzależnienia preferencji handlowych od sytuacji w zakresie praw człowieka, w tym w zakresie poszanowania podstawowych norm prawa do pracy. Sądzę, iż w tej kwestii mamy różnicę zdań. Ponieważ prawa człowieka stanowią kluczowy aspekt umowy wiążącej UE i Pakistan, zaproponowane autonomiczne preferencje handlowe muszą być uzależnione od przestrzegania praw człowieka w tym kraju. Z drugiej strony, Komisja nie przeprowadziła uprzedniej pełnej oceny wpływu proponowanych środków. Uważam, iż miałyby one istotny wpływ, w szczególności, na ludność Pakistanu oraz jego środki budżetowe.
Daniel Caspary
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Niemal dziewięć miesięcy po katastrofalnych powodziach sytuacja w Pakistanie jest nadal zła, a Pakistańczycy potrzebują naszej pomocy. Dlatego też właściwym i słusznym było ze strony Unii Europejskiej podjęcie działań i bardzo szybkie przygotowanie pakietu pomocowego wartego milionów euro i ważne jest, by pomoc ta rzeczywiście dotarła do społeczności lokalnej.
Od samego początku nie byłem szczególnie zadowolony z propozycji Komisji, forsowanej pod presją Rady, aby wykorzystać akurat instrumenty handlu zagranicznego celem zapewnienia krótkofalowej pomocy dla Pakistanu. Poruszałem tę kwestię kilkakrotnie na forum komisji, prosząc w szczególności, by osoba odpowiedzialna za politykę zagraniczną w Unii Europejskiej, a mianowicie nasza wysoka przedstawiciel, również przybyła na posiedzenie komisji lub Parlamentu i wyjaśniła, dlaczego konieczne jest wykorzystanie handlu zagranicznego jako źródła pomocy, przedstawiła nam szczegółowo całościową strategię Komisji Europejskiej, umiejscawiając ją we wspólnym kontekście, a tym samym, być może przekonała nas, że krótkotrwałe wykorzystanie handlu zagranicznego w tym zakresie - powiem to raz jeszcze - naprawdę ma sens.
Jestem bardzo wdzięczny, że panu posłowi Davidowi i innym udało się opracować pakiet, który otrzymał poparcie szerokiej większości w komisji. W związku z tym pragnę szczególnie podkreślić ograniczenie czasowe, którego się domagamy. Jedynie dzięki jego wprowadzeniu zdołamy uniknąć niewłaściwego wykorzystania środków.
Jak jednak wygląda obecnie sytuacja w Pakistanie? Chociaż Bin Ladena już nie ma, pozostaje pytanie - pojawiło się ono w ostatnich dniach - do jakiego stopnia przedstawiciele pakistańskiego rządu mieli świadomość, kto ukrywa się w ich kraju. Wiele koleżanek i wielu kolegów, w tym niektórzy z mojej grupy, nie są z tego zadowoleni. Ponadto nie wiemy jeszcze, jak postąpią pozostałe kraje w WTO i czy ostatecznie wyrażą zgodę. Dobrze więc byłoby, gdy jutro będziemy głosować nad poprawkami, byśmy nie przeprowadzali głosowania końcowego, lecz skierowali sprawę ponownie do komisji, tak byśmy przekonali się, jaki będzie wynik rozmów w ramach WTO i czy nasza zgoda na przedmiotowy pakiet będzie miała w ogóle jakiekolwiek znaczenie.
Gianluca Susta
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Zupełnie szczerze, nie rozumiemy, dlaczego większość Komisji Handlu Międzynarodowego tak uparcie chciała poddać tę kwestię debacie, po czym zaraz wnioskuje ona o skierowanie jej ponownie do komisji, czemu się sprzeciwiamy. Obie decyzje są błędne; jednak między innymi z powodu ograniczeń czasowych zamierzam skupić się wyłącznie na kwestii merytorycznej, lecz najpierw wyrażę swe pełne poparcie dla wystąpienia pana posła Moreiry.
W tym skomplikowanym świecie, gdzie klęski żywiołowe i klęski spowodowane przez człowieka zdarzają się ciągle i w dużej liczbie, przeprowadzając przegląd polityki handlowej przy okazji każdej klęski żywiołowe, ustanowilibyśmy niebezpieczny precedens. Jest to prosta droga do poważnego zaburzenia równowagi, a tym samym niesprawiedliwego traktowania krajów najbiedniejszych. Tylko bowiem dzięki wyważonym, stałym i obiektywnym zasadom państwa te mogą skorzystać z dobrodziejstw polityki handlowej, która nie może zastępować współpracy na rzecz rozwoju.
Wiemy, że pomoc dla Pakistanu nie zostanie przeznaczona na pomoc ludziom, których niemal rok temu dotknęły powodzie. Wiemy z równie dużą pewnością, że cenę przedmiotowej pomocy humanitarnej zapłaci głównie, jeśli nie wyłącznie, europejski sektor tekstylny. Nie możemy zaakceptować takiego niesprawiedliwego odejścia od zasad polityki handlowej, gdyż jesteśmy świadomi konieczności uwzględnienia w naszych dyskusjach również innych czynników.
Wszyscy wiemy, że poza okazaniem solidarności z pakistańskimi powodzianami innym zasadniczym powodem udzielenia pomocy jest decyzja o wsparciu działań Pakistanu w zakresie walki z terroryzmem. Niejasne powiązania, które ujawniono w ostatnich dniach pomiędzy pakistańskimi władzami a Al-Kaidą, oraz sama sprawa Bin Ladena, świadczą o niewiarygodności tego kraju. Uważam, iż musimy skupić na tym uwagę, podobnie jak na poważnych problemach dotyczących praw człowieka, jakie pojawiły się ostatnio.
Niccolò Rinaldi
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Jest coś niestosownego w tym, że w maju 2011 roku odbywa się debata dotycząca klęski żywiołowej, która miała miejsce w lecie 2010 roku i która pozbawiła 12 milionów ludzi dachu nad głową i zniszczyła 20 % powierzchni kraju.
Nie popieram stanowiska socjalistów wyrażonego przed chwilą przez pana posła Sustę. To po części z powodu tego wahania wciąż głowimy się, próbując wydedukować, jakie instrumenty przyjąć, by aktywnie pomóc Pakistanowi, a poza naszą frustracją związaną z tym, że jak dotąd nam się to nie udało, mamy również świadomość, że potrzeba nam podejścia w zakresie polityki handlowej, które byłoby dojrzalsze pod względem politycznym i humanitarnym: polityka handlowa musi stać się jednym z instrumentów pomocy ludności znajdującej się w tarapatach.
Przyznaję, że Komisja zadziałała szybko i skutecznie, proponując pakiet środków, który oczywiście powinien zostać przedyskutowany i na nowo wyważony, tak by nie karać europejskiego sektora, który już i tak ucierpiał w wyniku kryzysu. Jest tak dzięki pracy Komisji Handlu Międzynarodowego, w tym dzięki niektórym poprawkom - z których Grupa Przymierza Liberałów i Demokratów na rzecz Europy popiera poprawkę 37 - przewidującym, by również przedsiębiorstwa mogły wnioskować o zastosowanie klauzuli ochronnej. Wydaje się jednak, że dla Pakistanu nastały złe czasy i że zbyt wiele osób nie jest w stanie sprostać swym obowiązkom.
Prosimy Indie o zmianę podejścia i złagodzenie swego odmownego stanowiska w Światowej Organizacji Handlu (WTO), co byłoby namacalnym znakiem relacji dobrosąsiedzkich. To prawda, stosunki pomiędzy tymi dwoma krajami są trudne, między innymi, w związku z zamachami w Bombaju i słabą współpracą ze strony Pakistanu w zakresie ustalenia i schwytania jego sprawców. Jednak ta sprawa mogłaby pomóc w poprawie tradycyjnie już złych relacji pomiędzy sąsiadami.
Prosimy również o coś pakistańskie władze, a mianowicie o bardziej wnikliwe spojrzenie na tę kwestię z perspektywy dwustronnych relacji z Indiami. Ostatnio odbyły się spotkania dwustronne, choć przyniosły słabe efekty, być może dlatego, że Pakistańczycy unieśli się dumą. Jasne jest, że dyplomacja krykietowa, podkreślana przez pakistańskich parlamentarzystów, z którymi spotkaliśmy się przed zaledwie dwoma tygodniami, jak dotąd nie przyniosła znaczących rezultatów.
Wreszcie, to przede wszystkim WTO prosimy - podobnie jak w Genewie podczas niedawnego Zgromadzenia Międzyparlamentarnego - o bezzwłoczne przyjęcie mechanizmów umożliwiających szybkie i elastyczne reagowanie za pomocą międzynarodowych przepisów handlowych na sytuacje kryzysowe w kraju dotkniętym nieprzewidzianymi klęskami. Omawiana tu sprawa obniżenia należności celnych może zakończyć się fiaskiem, albo też otworzyć nową erę stosunków handlowych.
Sajjad Karim
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! To była najgorsza klęska żywiołowa w historii Pakistanu. Z dumą powiem, że zareagowaliśmy szybko. Komisarz Georgijewa była na miejscu i gdy spotkałem się z premierem Syedem Yousafem Razą Gillanim, mogłem oczywiście omówić z nim reakcję UE.
Jedno było całkowicie jasne. Musieliśmy myśleć niesztampowo. Musieliśmy wymyślić nowy sposób pomocy. Odpowiedzią były nie tylko środki pomocowe, lecz również krótkofalowe rozwiązanie handlowe.
Cieszy mnie, że komisja zatwierdziła sprawozdanie, po długich obradach, i wiem, od kolegów z całej komisji, jak skrupulatną pracę wykonano, aby móc zaproponować coś do przyjęcia. Obawiam się jednak, że niektóre z poprawek, do których nawiązała już Komisja, odbiegają od ducha naszych pierwotnych intencji i pierwotnego sposobu, w jaki zareagowaliśmy.
Na szczeblu WTO odnotowano zastrzeżenia do naszej unijnej propozycji. Z jednej strony Indie twierdzą, iż nie powinna ona stanowić elementu umowy o wolnym handlu UE-Indie. Zgadzam się. Nie powinno być tu powiązania. To właściwe podejście. Jednocześnie jednak Indie proszą o rozluźnienie restrykcji wobec bezpośredniego przywozu z Pakistanu. W podejściu Indii jest sprzeczność i proszę ten kraj o przemyślenie sprawy.
Uważam, że Parlament powinien potwierdzić stanowisko Komisji. Mamy gwarancję w postaci corocznej oceny wpływu.
Słyszę, co koleżanki i koledzy mówią o swym zaniepokojeniu kwestią bezpieczeństwa, lecz zabieram tu głos jako ktoś, kto ledwo uszedł z życiem podczas ataków w Bombaju i powiem tym koleżankom i kolegom: nie czas odwracać się plecami od Pakistanu. Stawką jest wiarygodność UE. Udzielcie wsparcia wnioskowi Komisji.
Keith Taylor
w imieniu grupy Verts/ALE - Panie Przewodniczący! Jak wielu innych na tej sali podzielam niepokój o ludzi dotkniętych strasznymi powodziami w Pakistanie i współczucie dla nich. Tak było w czasie powodzi i tak jest obecnie. Jednak gdy patrzę, jak brakuje woli politycznej, jak dominują interesy korporacyjne i jak WTO zwleka, widzę przed nami zalecenia rozmywające pierwotne propozycje przedłożone w tak krótkim czasie przez Komisję.
Już wspomniano o krótkim czasie liberalizacji preferencji handlowych, skróconym z trzech lat do roku: Pakistanowi uniemożliwia się w tym czasie utrzymanie czy zwiększanie ceł lub opłat. Ponadto proponuje się zabieganie nie tylko o roczne sprawozdanie z jednorocznego programu, lecz również kwartalne sprawozdania z zastosowania i wdrożenia środków. Prowadzi to do olbrzymiej biurokracji stworzonej zaledwie na jeden rok.
Tak więc zdecydowanie popieram propozycję zawartą w poprawce 43, by skierować materiał ponownie do komisji, tak abyśmy byli w stanie zaproponować coś, co rzeczywiście zapewni pomoc, jakiej chcemy udzielić Pakistanowi. I wreszcie, uważam, że przedmiotowa sprawa naprawdę wskazuje na dotkliwą konieczność spojrzenia na funkcjonowanie WTO i przemienienia jej w odpowiednio demokratyczny organ, którego procedury są przejrzyste a członkowie rozliczani.
Helmut Scholz
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Już niemal rok upłynął od chwili, gdy pakistański naród ucierpiał w wyniku niszczycielskich powodzi. Wszyscy czujemy bardzo bliskie więzy z narodem tego zbolałego kraju.
Skandaliczne jest jednak to, że wciąż ciągną się negocjacje w ramach WTO, co samo w sobie unaocznia fakt, że taka forma ułatwień handlowych nie nadaje się do zastosowania jako środek pomocy nadzwyczajnej. Moja grupa wielokrotnie wzywała Komisję do przedstawienia planu B celem zapewnienia szybkiej i stałej pomocy pakistańskiemu narodowi, by mógł odbudować swój kraj. Nie przedstawiono jednak żadnej alternatywnej propozycji. Być może Komisji po prostu brakuje pomysłów lub nie jest ona w stanie działać, gdyż czuje się zablokowana oporem w Radzie Europejskiej, który tak dobrze zna. W przeciwnym razie mogłoby się wydawać, że trudne negocjacje w ramach WTO są wykorzystywane jako wymówka, by nie podejmować działań.
Wiedzieli Państwo tak samo dobrze jak my, że przedmiotowe negocjacje będą trudne, jeszcze zanim się rozpoczęły i prawdopodobnie również wiedzieli już to Państwo, gdy niektórzy ministrowie spraw zagranicznych z Niemiec i innych państw członkowskich wysłali Państwa na tę misję. W końcu liberalizacja handlu w obszarze tekstyliów, skóry i etanolu, którą teraz chcą Państwo zaofiarować Pakistanowi, osłabiłaby status GSP+ (Ogólnego Systemu Preferencji +) uzyskany przez takie państwa jak Bangladesz, które w odróżnieniu od Pakistanu, uzyskały go dzięki ratyfikacji ważnych konwencji ONZ i MOP w zakresie praw pracowniczych i ochrony środowiska. To właśnie ta przewaga statusu umożliwia Bangladeszowi przywóz z Pakistanu produktów podstawowych, ich przetwarzanie, a następnie eksportowanie do Europy. Nie ma się co dziwić, że ten kraj obecnie oponuje.
Mówiąc szczerze, nie możemy jednak oczekiwać zgody na nasze pragnienie pomocy Pakistanowi kosztem jednego z najuboższych państw świata. W ten sposób ostatecznie zaszkodzimy również sami sobie i to w przededniu przedstawienia nowego projektu Komisji w sprawie korekty naszego systemu preferencji handlowych.
Moje rozwiązanie tego problemu brzmi następująco: skupić się na pomocy bezpośredniej na rzecz odbudowy po powodziach i podjąć natychmiastowe działania zamiast przegrywać w negocjacjach w Genewie. W końcu każdego dnia, gdy nie świadczymy pomocy jako Europejczycy, tracimy zwłaszcza zaufanie Pakistanu i ostatecznie zapłacimy za to wysoką cenę polityczną.
Claudio Morganti
Panie przewodniczący, Panie i Panowie! Uważam, że przedmiotowe sprawozdanie jest zupełnie nie do przyjęcia. Mam świadomość tragicznych powodzi, jakie dotknęły Pakistan w ubiegłym roku i za słuszne uważam zapewnienie temu krajowi pomocy. Rozumiem, że Unia Europejska już udostępniła środki w wysokości około 500 milionów euro, czego nie uznaję za kwotę znikomą.
Te nowe ustępstwa trącą absurdem, gdyż skupiają się na sektorze - wyrobach włókienniczych - który jest w Pakistanie sektorem dominującym i który w Europie, z drugiej strony, został zniszczony właśnie w wyniku nieuczciwej konkurencji z krajów azjatyckich. Czy chcemy ostatecznie dobić europejski sektor tekstylny? Tego z pewnością nie chce Lega Nord, nie zamierzamy też tego popierać.
Kwestię przyznania przedmiotowych zwolnień, jeśli Parlament je zatwierdzi, będzie musiała następnie rozpatrzyć Światowa Organizacja Handlu. Wydaje się, że niektóre państwa - w tym wspomniane już Indie, odwieczny wróg Pakistanu - są skłonne udzielić poparcia, nie za darmo, oczywiście, lecz w zamian za przyznanie im podobnych korzystnych warunków przez Unię Europejską, która skłania się do przyjęcia takich żądań.
Odnoszę wrażenie, że polityka handlowa UE jest podyktowana najgorszym możliwym typem zachowania autodestrukcyjnego i dlatego mam nadzieję, że przedmiotowy środek zostanie kategorycznie odrzucony.
Andreas Mölzer
(DE) Panie Przewodniczący! Na północnym zachodzie Pakistanu, czego w niektórych regionach jeszcze nie zniszczyły wojna i terroryzm, zmyły z powierzchni ziemi powodzie, które miały miejsce w 2010 roku. Poza zaangażowaniem 415 milionów euro pomocy nadzwyczajnej, UE chce teraz znieść cła na liczne produkty. Pakistan wkrótce uzyska upragniony od dawna status kraju rozwijającego ze szczególnymi preferencjami taryfowymi.
UE nie powinna mieć jednak żadnych złudzeń co do tego, że udzielenie preferencji handlowych może powstrzymać postęp fundamentalnych islamistów i terrorystów w atomowym państwie Pakistan. Nie udało się to Stanom Zjednoczonym pomimo miliardów przekazanych w formie pomocy wojskowej. Tak więc Zachód drogo zapłacił za lojalność niewielkiej, i co więcej, malejącej części przywództwa politycznego w Pakistanie.
Wyeliminowanie przez Stany Zjednoczone Bin Ladena również podniosło wiele trudnych kwestii. Nawet jeśli Pakistan był świadomy miejsca pobytu przywódcy Al-Kaidy, który był ścigany międzynarodowym nakazem aresztowania, w związku z czym podlegał ewentualnej ekstradycji, nie zmienia to faktu, że to zabójstwo stanowiło naruszenie suwerenności Pakistanu. Zachód nie może machnąć ręką na własne zasady, takie jak praworządność. Terroryści, dyktatorzy i zbrodniarze winni ludobójstwa muszą trafić przed sąd, a nie ginąć zabijani w precyzyjnych akcjach.
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim pragnę w szczególności pogratulować wykonanej pracy naszemu koledze z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), panu posłowi Davidowi. Reprezentuję go tu dziś, gdyż nie mógł on przybyć dziś do Parlamentu. Chcę również powiedzieć, że zawsze uznawaliśmy wsparcie dla ofiar powodzi w Pakistanie za imperatyw etyczny i moralny. Dlatego zdecydowanie poparliśmy wszystkie tradycyjne środki pomocy humanitarnej, jakie podjęto. Rzeczywiście wierzymy, że nadal muszą trwać wysiłki zmierzające do pomocy w ustabilizowaniu sytuacji tak wielu milionów ludzi dotkniętych katastrofą.
Nie możemy jednak zaakceptować tego, że polityka handlowa Unii Europejskiej ma obecnie być uznawana za właściwy i odpowiedni instrument pomocy humanitarnej. Prawda jest taka, że będzie to miało dwie szkodliwe konsekwencje: jedną w Unii Europejskiej, zwłaszcza dla krajów południowych i dla ich sektora tekstylnego i odzieżowego, obecnie poważnie osłabionego z powodu kryzysu gospodarczego, społecznego i finansowego niespotykanego od czasu ich przystąpienia do Unii oraz, po drugie, na szczeblu międzynarodowym, w ramach negocjacji w Światowej Organizacji Handlu (WTO), gdzie to otwarcie największego bloku handlowego na świecie - Unii Europejskiej - na taki potencjalny eksport z Pakistanu może doprowadzić do zupełnego zachwiania równowagi negocjacji. To nie przypadkiem znajdują się one w obecnym impasie.
Dlatego też w obliczu sytuacji takiej jak ta jest zupełnie naturalne, że musimy powiedzieć, w świetle ośmiu miesięcy trudnych negocjacji - w których uczestniczymy i w których przestawiliśmy najbardziej konstruktywne propozycje - w sprawie przedmiotowego rozporządzenia, że jedynym stanowiskiem, jakie obecnie będziemy mogli przyjąć jest, niestety, stanowisko popierające poprawkę przewidującą koniec tego wniosku dotyczącego rozporządzenia w obecnej formie. Musimy tak postąpić nie z powodu braku solidarności z Pakistanem, lecz dlatego, że sądzimy, iż pomoc humanitarna powinna być udzielana we właściwym miejscu i we właściwy sposób.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Zajmowanie się przedmiotowym sprawozdaniem Parlamentu Europejskiego jest skomplikowane, głównie dlatego, że obejmuje środki wymagające zgody Światowej Organizacji Handlu (WTO), tak więc wstępny projekt przesłany przez Komisję do Parlamentu różni się od tego wysłanego do Genewy.
Uważamy za konieczne udzielenie Pakistanowi pomocy. Sądzimy, iż, na zasadzie wyjątku, można przyznać preferencje handlowe, pod warunkiem że uwzględnią one wrażliwość europejskiego przemysłu, a w szczególności sektora tekstylnego, który bardzo cierpi w wyniku kryzysu w regionach takich jak Wspólnota Autonomiczna Walencji w Hiszpanii.
Przedmiotowe sprawozdanie skłoniło nas do stwierdzenia, że środkami, jakie można podjąć w ramach handlu międzynarodowego, przypuszczalnie nie można zajmować się w trybie tak pilnym, jak wymagają przedmiotowe akty, a więc powinniśmy wyciągnąć wnioski na przyszłość.
Pomóżmy Pakistanowi, jednak nie z wykorzystaniem pierwotnego wniosku Komisji, gdyż nie uwzględnia on skutków terminów realizacji przedmiotowych preferencji w zakresie produktów wrażliwych dla europejskiego przemysłu, a nawet opóźniłby realizację tych środków, gdyż nie jest to ten sam tekst, co tekst czekający na zatwierdzenie przez WTO: nie dotrzymalibyśmy terminu.
Uważamy więc za niedopuszczalne upieranie się przy przedmiotowym wniosku i sądzimy, że będziemy musieli zagłosować za jego odrzuceniem.
João Ferreira
(PT) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Przedmiotowy wniosek dotyczący rozporządzenia jest kolejnym przykładem jawnej i żałosnej hipokryzji Komisji. Przykładem hipokryzji polegającej na wprowadzaniu w sferę pomocy humanitarnej spraw, których miejsce jest zdecydowanie w sferze interesów handlowych niewielu: biznesu, to jasne jak słońce. Hipokryzją jest wykorzystywanie klęski żywiołowej, która nawiedziła Pakistan, do wprowadzenia w życie starych jak świat planów kilku dużych przedsiębiorstw w mocarstwach Unii Europejskiej.
Dzisiaj uzasadnieniem jest pomoc humanitarna dla Pakistanu. Wczoraj była nim pomoc w walce z terroryzmem. Dziś, tak jak wczoraj, istnieje tylko jeden prawdziwy zamiar: uzyskanie ustępstw handlowych przynoszących korzyści, przede wszystkim, dużym europejskim importerom. Tak się właśnie sprawy mają, niezależnie od tego, jak bardzo Komisja Handlu Międzynarodowego może chcieć osłodzić tę pigułkę nieskutecznymi środkami ochronnymi, które w istocie niczego nie zmieniają.
Przedmiotowe ustępstwa handlowe, jak przyznaje się zresztą w samym sprawozdaniu, będą niekorzystne dla przemysłu tekstylnego Unii Europejskiej oraz państw i regionów najbardziej od niego zależnych. Jest to poważny cios dla sektora, który już i tak jest bardzo osłabiony - gdyż padł ofiarą liberalizacji światowego handlu - i skoncentrowany w regionach o wysokiej stopie bezrobocia, ubóstwa i marginalizacji oraz niskim zróżnicowaniu gospodarki. Problem staje się jednak tym poważniejszy, że regiony te znajdują się w państwach członkowskich, takich jak Portugalia, stojących w obliczu bardzo poważnego kryzysu gospodarczo-społecznego, który może wkrótce pogorszyć nielegalna interwencja przygotowywana przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (IMF) i Unię Europejską.
Pamiętam, że portugalski parlament jednogłośnie podjął uchwałę przeciwko takim ustępstwom handlowym. Potrzebne są środki obrony europejskiego sektora tekstylnego i związanych z nim miejsc pracy. Nie widzimy, by Komisja czyniła cokolwiek w tym kierunku.
Mara Bizzotto
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Omawiane dziś rozporządzenie, pod przykrywką solidarności, stanowi w rzeczywistości kolejną zdradę, jakiej Europa dopuszcza się na swych obywatelach.
Nie możemy dopuścić, by UE dalej krzywdziła sektory wysokiej jakości takie jak przemysł tekstylny we Włoszech i innych krajach. Powinniśmy chronić je wszelkimi możliwymi sposobami przed nieuczciwą konkurencją ze strony takich krajów jak Chiny, Turcja, Indie, Wietnam i Pakistan, gdzie robotnicy są wykorzystywani po bardzo niskich kosztach i gdzie nie istnieją żadne minimalne gwarancje poszanowania praw socjalnych. To właśnie do takich krajów wiele dużych firm europejskich przeniosło produkcję, kosztem miejsc pracy w Europie.
Ponadto, zupełnie nie rozumiem, dlaczego nie można było nawet zaczekać na opinię Światowej Organizacji Handlu w sprawie przedmiotowego rozporządzenia. W międzyczasie jednak Europa w zasadzie pokazała, że zrobi wszystko, by zaszkodzić interesom swych obywateli i swym wysokiej jakości sektorom, teraz i w przyszłości. Szczerze ufam, że przedmiotowe rozporządzenie zostanie odrzucone w głosowaniu.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie Przewodniczący! Ja również oczywiście popieram świadczenie przez Unię Europejską pomocy humanitarnej wszelkimi dostępnymi sposobami i gdzie to tylko możliwe. Rozumiem argumenty Komisji uzasadniające zapewnienie Pakistanowi pomocy w formie jednostronnych ustępstw handlowych. Nie zgadzam się jednak z propozycjami Komisji przewidującymi poniesienie większości ciężarów przez dwa sektory przemysłowe w Unii, to znaczy branżę tekstylną i sektor bioetanolu.
Pragnę zauważyć, iż europejski przemysł tekstylny znajduje się w ostatnich latach pod olbrzymią presją w wyniku liberalizacji handlu w ramach Światowej Organizacji Handlu.
Przez cztery kadencje byłem posłem do Parlamentu z greckiego regionu, w którym jedno z miast, a mianowicie Naoussa, ma jeden z najwyższych wskaźników bezrobocia w całej Europie w wyniku wpływu wywieranego przez globalizację w sektorze tekstylnym. Odnośnie do bioetanolu, pragnę podkreślić, iż w UE poczyniono ważne inwestycje w tą nową gałąź przemysłu. Nie wolno nam pomijać faktu, że są to dwie branże, w których Pakistan wydawałby się szczególnie konkurencyjny. Co więcej, do przedmiotowych ustępstw nie dołączono żadnej klauzuli warunkowości, która obowiązywałaby, gdyby Pakistanowi przyznano status GSP+. Wreszcie, pragnę zapytać, czy przedmiotowe ustępstwa przyniosą korzyści ofiarom powodzi w Pakistanie. Mam wątpliwości. Aby złagodzić zawarte w przedmiotowym wniosku chwalebne zamiary mam kontrpropozycję, by ustępstwami objąć inne produkty przemysłowe. Dlaczego właśnie tekstylia? Bylibyśmy równie przydatni dla powodzian w Pakistanie. Tak czy owak, okres obowiązywania i zakres ustępstw powinien być ograniczony i należy zapewnić środki ochronne, jak zaproponowano w poprawkach złożonych przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci).
Bernd Lange
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Wszyscy mocno wierzymy, że musimy pomóc pakistańskiemu narodowi, lecz instrument proponowany przez Pana, Panie Komisarzu, jest błędny z trzech powodów.
Po pierwsze, nie ma żadnych dowodów, że na ułatwieniu handlu skorzystają osoby dotknięte klęską powodzi. Przeciwnie, widzimy wręcz, że sektor tekstylny w Pakistanie bazuje na innych regionach i w ostatnich latach odnotował nawet wzrost. Tak więc sektor ten w rzeczywistości w ogóle nie ucierpiał. Zupełnie nie rozumiem, jak zamierzamy pomóc powodzianom w drodze ułatwień handlowych.
Po drugie, nie mogę zrozumieć, jak możemy teraz przyznawać je krajowi, który w oczywisty sposób nie spełnia warunków GSP+ co do standardów społecznych i środowiskowych, sugerując tym samym innym krajom spełniającym te warunki, jak Bangladesz, że ich wysiłki są niepotrzebne i że możliwe jest uzyskanie tego statusu innym sposobem.
Mój trzeci argument, Panie Komisarzu, jest taki, że przedmiotowe podejście nie opiera się na solidarności, ponieważ w Europie ciężar ponoszony jest jednostronnie jedynie przez pewne sektory i pewne kraje. Jeśli chcemy coś uczynić, powinniśmy działać w duchu solidarności ze wszystkimi krajami i przy zaangażowaniu wszystkich, co oznacza, że potrzebujemy bezpośredniej pomocy dla ofiar powodzi. Takie podejście byłoby właściwe.
Paweł Zalewski
(PL) Panie Przewodniczący! Wyrazy współczucia należą się wszystkim ofiarom tej straszliwej katastrofy i dlatego dobrze, że Unia Europejska natychmiast pospieszyła z pomocą humanitarną. Przyszłość Pakistanu jest kluczowa dla świata i Europy, to ważny kraj w kontekście walki z terroryzmem, a także kraj będący źródłem istotnej emigracji do Unii Europejskiej.
Niestety do tej pory Unia Europejska nie przedstawiła żadnej koncepcji polityki wobec Pakistanu. Propozycja preferencji handlowych Unii nie realizuje żadnego celu. Komisja nie potrafiła uwiarygodnić zasadności jej użycia, w żaden sposób nie stało się to podczas posiedzenia Komisji Handlu Zagranicznego. Przedmiotowy wniosek nie służy powodzianom, nie wpływa także istotnie na rozwój tego kraju. Unia Europejska ma dwa istotne, bardzo ważne interesy w relacjach z Pakistanem: po pierwsze, walka z terroryzmem; po drugie, rozwój gospodarczy tego państwa, którego podstawą powinna być, jak wszędzie, praworządność. Dlatego zamiast propozycji, które nie realizują żadnego celu potrzebne jest przygotowanie poważnej, bardzo szerokiej oferty współpracy gospodarczej i pomocy gospodarczej, która powinna mieć charakter warunkowy.
Jeżeli Pakistan chce pogłębienia współpracy z Unią Europejską powinien pokazać, że realnie współpracuje w walce z terroryzmem oraz rozwija rządy prawa. Wtedy szeroki program pomocy ma sens; szeroki, a nie ograniczony do jednej czy dwóch branż gospodarki. Przedstawiony wniosek - raz jeszcze powtarzam - niczego nie rozwiązuje, dlatego uważam, że powinien zostać odrzucony. Wzywam panią Ashton, aby przedstawiła przemyślaną, warunkową koncepcję współpracy z Pakistanem.
David Martin
Panie Przewodniczący! Upływa osiem miesięcy od czasu, gdy Rada zaproponowała rozsądny pakiet środków mający na celu pomoc Pakistanowi po niszczycielskich powodziach. Ubolewam nad tym, że po upływie ośmiu miesięcy wciąż nad nim debatujemy zamiast go wdrażać.
Zadajmy sobie pytanie, dlaczego przedmiotowy pakiet był nam potrzebny. Istnieje rozbieżność pomiędzy pomocą a tym, co zawiera ten pakiet. Pomoc jest dla Pakistanu oczywiście bardzo ważna, lecz w przypadku omawianego pakietu handlowego zamysłem było zapewnienie zachęty dla przedsiębiorców, by zaczęli odbudowywać fabryki i reinwestować w sektor tekstylny i inne, które dosłownie zostały zmiecione przez powódź. Nie jest prawdą, że powodzie nie miały wpływu na sektor tekstylny. Wprawdzie w dużej mierze jego ośrodek znajduje się gdzie indziej niż zalane obszary, wiele pakietów wsparcia dla sektora tekstylnego trafiło na tereny popowodziowe, gdzie skoncentrowana jest znaczna część przedmiotowego sektora.
Dałoby to zachętę do odbudowy sektora tekstylnego, pokazując, że istnieje rynek na jego produkty. Niestety nasza odpowiedź jest bardzo zrzędliwa. Z pewnością mogę poprzeć pomysł wprowadzenia klauzuli ochronnej, lecz lepiej byłoby w ogóle nic nie robić niż wprowadzać przedmiotowy środek jedynie na rok. Jeden rok nie zapewni przestrzeni na konieczne inwestycje.
Ubolewam też, iż Indie nie okazują wsparcia w ramach WTO, lecz mam nadzieję, iż, jak wspomniał pan poseł Rinaldi, tak zwana dyplomacja krykietowa doprowadzi do rozwiązania, a Indie uznają, że, zarówno z przyczyn humanitarnych jak i w interesie bezpieczeństwa, ważne jest, by pomóc Pakistanowi tworzyć miejsca pracy i inwestycje w przyszłości.
Anna Záborská
(SK) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Widzę, że omawiany temat podzielił Parlament. Mimo tego, i w przeciwieństwie do opinii koleżanek i kolegów, popieram to, co przedstawiła Rada.
Będąc członkinią Komisji Rozwoju pragnę podkreślić właśnie ten aspekt. Chociaż w odpowiedzi na klęski takie jak te w Pakistanie bardzo istotna jest pilnie udzielana pomoc humanitarna w formie finansowania, trzeba uczynić więcej. Najskuteczniejszym sposobem, w jakim możemy promować rozwój jest umożliwienie ludziom samopomocy. Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję zniesienie barier celnych - nieważne jak tymczasowych - i mam pewność, że ten okres przejściowy pozwoli nam ocenić proces proponowany przez Komisję. Jeśli ten proces i podejście się sprawdzą, być może zmieniłabym definicję pomocy rozwojowej Unii Europejskiej. Jeśli już, to nie Pakistan, lecz Chiny stanowią największe zagrożenie dla europejskiego rynku tekstyliów.
George Sabin Cutaş
(RO) Panie Przewodniczący! Z niektórych dzisiejszych wypowiedzi jasno wynika, iż udzielanie Pakistanowi szczególnych preferencji handlowych nie byłoby właściwym rozwiązaniem w zakresie pomocy ofiarom powodzi, gdyż niektóre posłanki i niektórzy posłowie nie uznają handlu za odpowiedni środek reagowania na takie sytuacje kryzysowe. Zgadzam się, że udzielanie preferencji handlowych może nie pomóc powodzianom bezpośrednio. Wdrażając jednak środki uzupełniające pomoc humanitarną możemy przyczynić się do naprawy gospodarczej Pakistanu. W rzeczywistości handel międzynarodowy i pomoc humanitarna to nie dwa diametralnie przeciwstawne działania. W ujęciu praktycznym, wszystkie polityki Unii Europejskiej w pewnym stopniu uzupełniają się. Gdy oferujemy krajom rozwijającym się preferencje handlowe, w istocie nie podejmujemy tego działania jedynie z pobudek pragmatycznych, handlowych, lecz by okazać naszą solidarność z tymi państwami.
Charles Tannock
Panie Przewodniczący! Obrazy pokazujące ubiegłoroczne powodzie w Pakistanie były rzeczywiście szokujące, a Unia Europejska słusznie usiłowała wdrożyć środki pomocowe w celu pomocy milionom Pakistańczyków, którym powódź zniszczyła życie.
Pomoc humanitarna powinna być przekazywana w sposób niezależny od polityki. Nadzwyczajne preferencje handlowe stanowią jednak środek politycznie kontrowersyjny, zarówno w kontekście Pakistanu jak i całego regionu. Obecność Osamy Bin Ladena w Pakistanie raz jeszcze uwidoczniła teraz ambiwalentne podejście Pakistanu do walki z terroryzmem.
Tak więc, wyrażając moje osobiste zdanie, niepokoi mnie, iż przedmiotowe nadzwyczajne preferencje handlowe będą jawiły się jako nagroda dla pakistańskiego rządu za brak działań w tym zakresie. Martwi mnie również to, że świecki, demokratyczny Bangladesz, który też jest krajem często zalewanym przez powodzie, ucierpi w wyniku tego z powodu nieuczciwej konkurencji, a jest on również mocno uzależniony od wyrobów włókienniczych.
W przedmiotowym środku nie ma złych intencji i oczywiście w pełni go akceptuję, lecz powinniśmy rozważyć go z wielką ostrożnością, biorąc pod uwagę wszystko, o czym powiedziałem w swoim krótkim wystąpieniu.
Franz Obermayr
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Nie ma wątpliwości, że przedmiotowy projekt jest atakiem wymierzonym w europejski sektor tekstylny. Pozwolę sobie jednak poruszyć również aspekt humanitarny. Daleko idące zwolnienia z należności celnych muszą być powiązane z bezwzględnym obowiązkiem przestrzegania praw człowieka. Mam tu na myśli mniejszości chrześcijańskie i prawa kobiet. Szczególnym przedmiotem troski jest obowiązująca w Pakistanie ustawa o bluźnierstwie: ktokolwiek obraża Mahometa jest skazywany na śmierć. Fundamentalizm jest powszechny w Pakistanie we wszystkich warstwach społecznych i da się go wyczuć nawet u studentów renomowanego Międzynarodowego Uniwersytetu Islamskiego.
Sami najwyraźniej nie dają Państwo wiary argumentowi, że preferencje handlowe można stosować w celu propagowania dobrobytu i walki z radykalizmem. UE nie wolno tak po prostu przyznawać preferencji handlowych, gdy jednocześnie lekceważone są istotne prawa podstawowe lub nie egzekwuje się ich przestrzegania.
Jean Lambert
Panie Przewodniczący! Zabieram głos jako przewodnicząca delegacji do spraw stosunków z krajami, do których należy Pakistan i muszę powiedzieć, że wiele prawdziwych krokodylich łez wypłakały tu osoby wyrażające swe poglądy odbiegające o 180 stopni od normalnie wygłaszanych stanowisk.
Gdy omawialiśmy tu tę kwestię w przeszłości, Komisja nas zapewniała, że omawiane towary zostały poddane dokładnej ocenie celem zapewnienia, by nie zagrażały towarom wywożonym z UE. Czy to się zmieniło? Zapytano nas: dlaczego tekstylia z Pakistanu? Odpowiedź brzmi: ponieważ tekstylia stanowią jeden z głównych towarów eksportowych tego kraju. Nie można oczekiwać, że w przeciągu kilku miesięcy powstanie nowy pomysł.
My również mieliśmy wątpliwości co do potencjalnego skutku tego środka na obszarach dotkniętych powodzią. Podnieśliśmy tę kwestię, będąc w Pakistanie i bezpośrednio od tamtejszych posłów usłyszeliśmy, że środek ten przyniesie korzyści przemysłowi w ich okręgach wyborczych, tak więc naprawdę sądzę, że powinniśmy rozważyć, jaki sygnał wysyłamy, nie popierając tego środka.
Karel De Gucht
komisarz - Panie Przewodniczący! Po pierwsze pragnę przeprosić za swą nieobecność na początku debaty, lecz właśnie wtedy lądował mój samolot z Brukseli, zaś państwo byli - jak to określić? - przed czasem, co jest godne pochwały, jednak spowodowało moje niewielkie spóźnienie.
Odnotowałem wszystkie wypowiedzi dotyczące przedmiotowego sprawozdania. Chciałbym podkreślić jedynie kilka kwestii. Przede wszystkim nie mówimy o umowie o wolnym handlu. Wydaje mi się, że wielu z Państwa wychodzi z założenia, że jest to pewnego rodzaju umowa o wolnym handlu ze wszystkimi jej atrybutami. Przykładowo, problem uwarunkowania pomocy od sytuacji społecznej czy zrównoważonego rozwoju, nie powinien być tu poruszany, gdyż jest to bardzo wyraźnie środek ograniczony w czasie.
Po drugie, nie mówimy też o ogólnym systemie preferencji (GSP). Będziemy to robić w najbliższej przyszłości i wtedy odbędzie się dyskusja dotycząca tego, które kraje mogą być włączone, a które nie.
Nie, to jest wniosek, który Komisja Europejska zgłosiła ze względu na intensywne powodzie w Pakistanie, ograniczony czasowo do dwóch lat, z możliwością przedłużenia o kolejny rok.
Pozwolę sobie również stwierdzić, że poprawka dotycząca ograniczenia przedmiotowego środka do jednego roku, szczerze mówiąc, nie ma zbyt dużo sensu: byłoby lepiej, gdyby Państwo po prostu odrzucili ją w głosowaniu.
Dlaczego nie doszliśmy jeszcze do rozstrzygnięcia i dlaczego ten argument jest przytaczany obecnie, gdy minął już około rok od wystąpienia powodzi? Po prostu dlatego, że właśnie złożyliśmy w WTO wspomniany wniosek o zwolnienie, lecz w WTO stoimy w obliczu poważnych problemów z sąsiadami Pakistanu. Nie sądzę, bym musiał ich wymieniać. Usiłowaliśmy znaleźć rozwiązanie. Myślę, że podążaliśmy we właściwym kierunku i w nadchodzących tygodniach przekonamy się, jaki może być potencjalny wpływ ostatnich wydarzeń w Pakistanie.
Na chwilę obecną od WTO zależy, czy uzyskamy zwolnienie, a ponieważ zwolnienie to może zostać przyznane tylko jednomyślnie, nie możemy tego forsować w ramach WTO. Możemy jednak starać się czynić, co w naszej mocy, by się udało.
Pragnę również powiedzieć, że nie mówię, jak uczynił jeden z moich przedmówców, o krokodylich łzach i hipokryzji itd. Nie mnie to osądzać, lecz, obiektywnie rzecz biorąc, słowa wypowiedziane dzisiejszego wieczora niekoniecznie muszą być spójne z tym, co mówiło się wcześniej. Argumentacja jako taka zmieniła się nie z powodu upływu czasu i tego, że nie przyznano nam jeszcze zwolnienia.
Od samego początku trwa dyskusja, czy rozwiązanie to przyniesie bezpośrednie korzyści powodzianom. Częściowo tak. Od samego początku mówi się, że należy zapewnić również pomoc humanitarną. Na pomoc humanitarną przeznaczono do 480 milionów euro, a więc argumenty się nie zmieniły i naprawdę nie widzę, jaką wartość ma zmienianie przez nas nagle kierunku.
Odnotowaliśmy problemy, jakie mogą pojawić się w europejskim sektorze tekstylnym oraz sektorze etanolu. Padła propozycja klauzuli ochronnej, która, moim zdaniem, jest wystarczająca do zwalczania problemów, jakie mogą się pojawić, więc sprawa jest dość jasna i można być albo za, albo przeciw. Komisja jest za i myślę, iż zarówno z perspektywy gospodarczego rozwoju Pakistanu jak i kwestii bezpieczeństwa, które są z pewnością powiązane z Pakistanem, poważnym błędem Parlamentu Europejskiego byłoby niepodjęcie tej odpowiedzialności i odrzucenie przedmiotowego wniosku w głosowaniu.
Vital Moreira
Panie Przewodniczący! Pragnę powitać Pana Komisarza De Guchta, który wprawdzie nieco się spóźnił, co rozumiemy, myślę, jednak, że jest jeszcze czas na przedstawienie końcowego stanowiska komisji.
Jako sprawozdawca z przypadku, i powtórzę raz jeszcze, sprawozdawca wbrew woli, pozwolę sobie jedynie na dwa spostrzeżenia. Przede wszystkim niniejsza debata pokazała istnienie takich samych podziałów w przedmiotowej sprawie jak w Komisji Handlu Międzynarodowego lub jeszcze większych; poza tym wartość wniosków przyjętych przez Komisję Handlu Międzynarodowego, z których niektóre Komisja Europejska uznaje za nieprzekonujące... jutrzejsze zgromadzenie plenarne zdecyduje w sprawie wartości tych propozycji oraz zastrzeżeń Komisji.
I jeszcze dwie uwagi końcowe. Dwóch rzeczy Parlamentowi i Komisji Handlu Międzynarodowego nie można zarzucić. Po pierwsze, próby blokowania tej kwestii, mimo że jest ona uzależniona od zwolnienia przyznanego przez Światową Organizację Handlu (WTO) i samego głosowania nad kwestią, którą brak tego zwolnienia może uczynić bezprzedmiotową. W rzeczywistości Komisja Handlu Międzynarodowego zdecydowała się mimo to procedować.
Po drugie, uwzględniliśmy wszystkie poprawki Komisji zgłoszone w ostatniej chwili, gdyż Komisja - która jest jedynym organem i instytucją mającą prawo inicjatywy ustawodawczej - przedłożyła wniosek, lecz warunki wniosku o przyznanie zwolnienia złożonego w WTO nie są takie same jak te zawarte we wniosku przedłożonym Parlamentowi przez Komisję. Ponadto doszedł do tego kompromis Rady, który też różnił się od pierwotnego wniosku Komisji.
Komisja Handlu Międzynarodowego nie zakwestionowała żadnej z tych rzeczy jako przeszkody w przeprowadzeniu debaty i głosowaniu nad tym zagadnieniem, jak też uwzględniła wszystkie późne zmiany ze strony zarówno Komisji jak i Rady.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę 10 maja 2011 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Krzysztof Lisek
Kwestie związane z Pakistanem nie należą do pozbawionych kontrowersji nawet w odniesieniu do udzielenia mu pomocy po klęsce żywiołowej. W przypadku nadzwyczajnych autonomicznych preferencji handlowych dla Pakistanu ważne jest wprowadzenie klauzuli zabezpieczającej na wypadek zakłóceń w handlu wynikających ze zniesienia taryf. Powinniśmy uwzględnić także nasze interesy handlowe i zadbać o nie w aspekcie długofalowym poprzez optymalne ustalenie ich okresu obowiązywania i warunków, jakie spełnić musi Pakistan. Powódź, która w katastrofalny sposób dotknęła Pakistan latem 2010 r., w bardzo negatywny sposób wpłynęła na gospodarkę tego kraju. UE chce wspomóc Pakistan poprzez przyczynienie się do odbudowy tego kraju w sferze gospodarczej. W związku z faktem, że Pakistan ze względu na swoje geostrategiczne położenie ma niezwykle istotne zadanie dla bezpieczeństwa UE, powinniśmy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby ustabilizować sytuacje w tym kraju. Zapobiegniemy w ten sposób radykalizacji nastrojów w Pakistanie. Stabilniejsza gospodarka zawsze idzie w parze z bardziej demokratycznym społeczeństwem i odwrotem od antydemokratycznych radykalnych ruchów społecznych. Nasza decyzja da jednoznaczny znak Pakistanowi, że chcemy pomóc i pragniemy, aby Pakistan stał się krajem stabilnym i bogatym, co zapobiegnie radykalizacji postaw na jego terenach. Jestem zdania, że taki Pakistan, jako nasz sojusznik mógłby również przyczynić się do rozwiązania patowej sytuacji w Afganistanie.
Tokia Saïfi
Popieram zasadę pomocy Pakistanowi w poprawie jego sytuacji gospodarczej po powodziach z lipca 2010 roku. Sądzę jednak, iż wniosek Komisji jest z kilku powodów niewłaściwy. Po pierwsze, nie jest to szczególnie szybkie rozwiązanie: niemal rok po katastrofie brak jest jakichkolwiek pozytywnych sygnałów co do zwolnienia, jakie Unia musi uzyskać od WTO, by jej propozycja mogła wejść w życie, nie zakończyliśmy naszych prac ustawodawczych, zaś negocjacje w Radzie są wciąż przed nami. Po drugie, nie przeprowadzono żadnej oceny wpływu i nie wiemy, jakie skutki mieć będą przedmiotowe środki czy to dla gospodarki pakistańskiej czy też europejskiej (w szczególności sektorów tekstylnego i etanolu, których wniosek konkretnie dotyczy). Nie wiemy też, jak Pakistan dokona redystrybucji wpływów z eksportu objętego przedmiotowymi środkami tak, by rzeczywiście przyniosły one korzyści regionom dotkniętym powodziami. Na koniec należy zauważyć, iż proponowane środki nie nakładają na Pakistan żadnych obowiązków w zakresie praw człowieka. Jest to sprzeczne ze wszystkimi ostatnio przyjętymi stanowiskami i musi pozostać wyjątkiem.
