Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Santini
Mijnheer de Voorzitter, ik sta niet op de presentielijst van de vergadering van gisteren, maar ik was wel aanwezig, zoals blijkt uit mijn handtekeningen voor alle vergaderingen van mijn fractie. Ik verzoek u deze vergissing recht te zetten.

De Voorzitter
Mijnheer Santini, dat zal gecorrigeerd worden.
(De notulen worden goedgekeurd)
  

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gisteren het hele debat bijgewoond over de verklaringen van de Commissie en de Raad met betrekking tot de tragedie in de Verenigde Staten. Er is toen geen enkele opmerking gemaakt over de crisis waar de luchtvaartindustrie in Europa mee wordt geconfronteerd als gevolg van deze gruweldaad. Het is de taak van dit Parlement om de Commissie en de Raad duidelijk te maken dat de Europese luchtvaartmaatschappijen en de luchtvaartindustrie in het algemeen steun nodig hebben. Dat is noodzakelijk voor het behoud van de Europese luchtvaart, met name van onze luchtvaartmaatschappijen. Als dat niet gebeurt, kunnen we in een zeer kritieke situatie terechtkomen, met name nu in de Verenigde Staten is voorgesteld om de eigen luchtvaartmaatschappijen wel te ondersteunen. Het is van het grootste belang om de tienduizenden banen in de luchtvaartindustrie te redden die nu in gevaar zijn.

De Voorzitter
Mijnheer De Rossa, daarvan nemen wij nota. De agenda van de volgende zitting wordt door de Conferentie van Voorzitters vastgesteld. Wij zullen uw voorstel doorgeven.

Bevriezing van vermogensbestanddelen of bewijsstukken
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0274/2991) van de heer Marinho, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de regeringen van de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk België met het oog op de aanneming door de Raad van een kaderbesluit inzake de tenuitvoerlegging in de Europese Unie van beslissingen tot bevriezing van vermogensbestanddelen of bewijsstukken (5126/2001 - C5-0055/2001 - 2001/0803(CNS)).

Marinho
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag gaat over de erkenning van gerechtelijke beslissingen van rechtbanken van één lidstaat door de autoriteiten van een andere lidstaat. We hebben het hier dan over beslissingen om in laatstgenoemde lidstaten beslag te leggen op goederen of bewijsmiddelen teneinde op die wijze een degelijk proces te garanderen, nog voor de zaak door de rechter beslist wordt. Dit kaderbesluit, een gezamenlijk initiatief van de Franse, Zweedse en Belgische regering, zal op 31 december 2002 van kracht worden en dan in alle lidstaten van toepassing zijn. Het zal niet - en dat is uiterst belangrijk - eerst geratificeerd hoeven te worden. Dat was bij de mechanismen zoals die tot nu gebruikt werden voor de erkenning van strafrechtelijke uitspraken wel het geval. Een binnen één lidstaat genomen gerechtelijke beslissing leidt er binnenkort dus automatisch toe dat goederen, effecten of andere bewijsbestanddelen die voor de vervolging en bestraffing van een delict van doorslaggevend belang zijn, maar zich elders in de Europese Unie bevinden, in het onderzoek een rol kunnen spelen. We verhinderen zo dus dat deze zaken verdwijnen of verdonkeremaand worden. Dit mechanisme van wederzijdse erkenning wordt geïntegreerd met het aanvankelijke ontwerpbesluit omtrent grensoverschrijdende misdaad, zoals de handel in verdovende middelen, belastingfraude ten koste van de begroting van de Unie, het witwassen van de opbrengsten van illegale activiteiten, eurovervalsing en mensenhandel.
De Commissie vrijheden heeft gelukkig tijdig ingezien dat het opstellen van een lijst met delicten die vooral met het functioneren van de interne markt te maken hebben niet volstaat. We moeten ook andere misdaadtypen op deze lijst onderbrengen, en dan zeker het soort misdaad dat ons nu zulke zorgen baart. Artikel 2 is met de hulp van mevrouw Ana Palacio opnieuw geredigeerd, en het aldus geherformuleerde artikel, zoals dat nu door de Commissie vrijheden is goedgekeurd, sluit veel beter aan bij de efficiëntie die de Europese ruimte voor vrijheid, gerechtigheid en veiligheid beoogt te garanderen. Het principe van wederzijdse erkenning krijgt nu werkelijk gestalte. Dat principe zal de basis moeten vormen voor de vervolging van criminelen en hun organisaties binnen een Europees kader. Ik geloof dat we nu toch eindelijk wel overtuigd zijn van het belang van dit instrument. Daarom vraag ik u amendement nummer 5 op artikel 2 van het oorspronkelijke ontwerpbesluit aan te nemen. Ik hoop dat de Commissie en de Raad dat ook zullen doen. Op die wijze kunnen we dit ontwerpbesluit goed laten aansluiten bij de besluiten die nog zullen volgen. Deze zullen betrekking hebben op de bestrijding van het terrorisme. Commissaris Vitorino heeft dat hier gisteren aangekondigd.
Mijnheer de Voorzitter, dit besluit is niet meer dan een kleine bijdrage aan de constructie van een gemeenschappelijke justitiële ruimte, maar zo leggen we, beetje bij beetje, de fundamenten van een Europees gerechtelijk systeem dat de burgers werkelijk bescherming kan bieden. We doen hiermee iets aan de mazen in de Europese wetgeving, terwijl we tegelijk iets ondernemen tegen de inertie en bureaucratie van de instellingen, waar al zo vaak kritiek op is geleverd. Onze taak bestaat erin de burgers duidelijk te maken dat Europa ook bedoeld is om hen te beschermen, en dat een Europese burgerlijke en strafrechtelijke rechtsorde mogelijk is. Daarmee zetten we stap in de richting van een Europees burgerschap, maar het gaat er natuurlijk vooral om een antwoord te formuleren op dit soort criminaliteit, dat geen duidelijk gezicht of thuisland heeft, maar eigenlijk overal aanwezig is. Zelfs de ergste pessimisten zullen moeten toegeven dat we hier de goede kant opgaan. De constructie van een Europa van de vrijheden, de Europese ruimte voor democratie, vrijheid, en gerechtigheid, de grootste ter wereld, moet dus worden versneld. Laat ons daar op de morgen te houden buitengewone Europese Raad mee beginnen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik sta achter de opmerkingen van de rapporteur, de heer Marinho. De waarlijk tragische gebeurtenissen van afgelopen week onderstrepen de noodzaak van de strijd tegen het terrorisme en de georganiseerde misdaad. De wereldwijde coalitie die wij in verband met de strijd tegen het terrorisme willen vormen, probeert een oplossing voor het probleem te vinden. Er is echter ook nog de kwestie van de preventie, in de zin van veiligheid en diplomatie. Daarnaast zijn er nog andere maatregelen nodig als we in de toekomst dergelijke misdaden willen voorkomen.
De tweede richtlijn inzake het witwassen van gelden bevindt zich al in de bemiddelingsfase en we proberen die procedure tot een goed einde te brengen. Wij moeten ons realiseren dat we op het niveau van de Europese Unie slechts één justitiële ruimte nodig hebben. Het is niet logisch dat mensen van de ene lidstaat naar de andere lidstaat van de Europese Unie kunnen gaan om asiel aan te vragen. Er is iemand geweest die vanuit Frankrijk naar het Verenigd Koninkrijk is gevlucht en die erin is geslaagd om zijn uitlevering aan Frankrijk vanwege terroristische misdaden uit te stellen. Hij heeft op die manier de rechters vijf jaar lang beziggehouden.
In de verslagen die vanochtend aan de orde zijn, wordt getracht vooruitgang op dit gebied te bewerkstelligen. Het verslag van de heer Marinho maakt deel uit van het initiatief van de Franse, Zweedse en Belgische regeringen en ik feliciteer hem en hen met dit verslag. Een justitiële beslissing in één bepaalde lidstaat moet automatisch geldingskracht hebben in de hele Unie. Er moet sprake zijn van een wederzijdse erkenning zoals voorgesteld door de heer Marinho.
De heer Bin Laden beschikt over een bankrekening in Londen. Men zou mogen hopen dat het door dit verslag eenvoudiger wordt om die bankrekening - en soortgelijke rekeningen elders in Europa - te bevriezen als aangetoond wordt dat dat noodzakelijk is. Namens de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten steun ik dit verslag, evenals soortgelijke maatregelen die zullen voortvloeien uit de andere verslagen van vanochtend en uit de verslagen in de komende weken en maanden. Het beste gedenkteken voor de onschuldige mensen die vorige week zo tragisch om het leven zijn gekomen, is het nemen van maatregelen om een herhaling te voorkomen. Dit verslag vormt een klein onderdeel van dit proces.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is verheugd over het initiatief van Frankrijk, Zweden en België met het oog op de wederzijdse erkenning van beslissingen tot bevriezing van vermogensbestanddelen of bewijsstukken. Dit is namelijk het eerste fundamentele voorstel sinds de Raad en de Commissie hun goedkeuring hechtten aan een programma van maatregelen om het beginsel van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen toe te passen. Daarnaast ben ik de rapporteur, de heer Marinho, zeer erkentelijk voor zijn uitstekende verslag. Zoals ook hij met nadruk stelt, zal deze wederzijdse erkenning een beslissende stap voorwaarts betekenen voor de juridische samenwerking op strafrechtelijk gebied.
U weet allemaal dat de traditionele justitiële samenwerking via trage en bureaucratische procedures verloopt, hetgeen absoluut in strijd is met de belangen van de burgers. De noodzaak van een snelle, efficiënte justitiële samenwerking wordt trouwens overduidelijk aangetoond door de actuele gebeurtenissen. Verder kan ik de aanpak van de rapporteur ten aanzien van de amendementen steunen, met name het feit dat dit initiatief niet ver genoeg zou gaan. Het heeft slechts betrekking op een beperkte lijst delicten waarvoor reeds harmonisatie bestaat binnen de Unie, terwijl bepaalde traditionele strafbare feiten, zoals moord, gewapende overval of verkrachting, er niet onder vallen. Bovendien heeft het initiatief evenmin betrekking op terroristische acties.
De rapporteur stelt dus voor om het toepassingsgebied van het voorstel uit te breiden tot elk delict dat met een vrijheidsstraf van ten minste zes maanden kan worden bestraft. De Commissie is het daar volledig mee eens. Overigens pleit de Commissie bij de Raad reeds voor deze uitbreiding en is er een aanvang gemaakt met de besprekingen hierover. Er is dus een goede kans dat het Parlement erin zal slagen dit initiatief naar een ambitieuzer plan te tillen, hetgeen zou aansluiten bij de doelstellingen van de staatshoofden en regeringsleiders die tijdens de Europese Raad van Tampere het beginsel van de wederzijdse erkenning in strafzaken opstelden. Mijnheer de Voorzitter, vanuit deze overwegingen zou ik het met instemming begroeten, indien dit positieve en ambitieuze verslag werd aangenomen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Passeren van de buitengrenzen en ontwikkeling van de samenwerking in het kader van Schengen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0233/2001) van de heer Coelho, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het passeren van de buitengrenzen en ontwikkeling van de samenwerking in het kader van Schengen (10846/1999 - C5-0042/2000 + (11329/3/1999 - C5-0043/2000) + (SCHAC 2533/1/2000 - C5-0729/2000) + (SEC(2000) 1439 - C5-0730/2000 - 2000/2015/(COS)).

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, de samenwerking in het kader van Schengen is in 1985 van start gegaan. Het ging toen om vijf lidstaten. De bedoeling was om de binnengrenzen af te schaffen om zo het vrije verkeer van personen mogelijk te maken. Tegelijkertijd werd er een hele reeks maatregelen getroffen, onder andere op het gebied van politiesamenwerking. Het ging daarbij om drugsbestrijding en uitleveringprocedures. Bovendien werd er een Schengen-informatiesysteem opgezet. Alle lidstaten maken momenteel deel uit van Schengen, al is het wel zo dat de deelname van het Verenigd Koninkrijk en Ierland aan beperkingen onderhevig is. Er zijn in Schengen ook twee niet-lidstaten opgenomen: IJsland en Noorwegen. Deze twee landen behoren ook tot de Noordse Paspoortunie. Met het Verdrag van Amsterdam zijn de verworvenheden van Schengen in de Verdragen opgenomen. Daarmee is ook een aantal onderwerpen ondergebracht onder de derde communautaire pijler. Ik noem hier het visum-, asiel- en immigratiebeleid en de justitiële samenwerking bij de burgerlijke rechtsvordering.
Bij het uitwerken van dit verslag ben ik op een aantal kwesties gestuit. Ik zou voor deze vragen graag zo spoedig mogelijk een oplossing vinden.
Eén: de volledige opname van alle lidstaten in Schengen. Het Europees Parlement heeft zich een voorstander betoond van uitbreiding van het Schengen-gebied, maar is niet voldoende geïnformeerd - of formeel geraadpleegd - inzake de ontwikkelingen in deze materie. De - althans gedeeltelijke - deelname van het Verenigd Koninkrijk en Ierland beschouwen we als een stap in de goede richting. We moeten dat zien als een overgangsfase op weg naar volledige participatie.
De tweede kwestie betreft het gebrek aan transparantie. We hadden verwacht dat de integratie van de verworvenheden van Schengen tot veel meer transparantie zou leiden. De resultaten zijn in dit opzicht echter teleurstellend. De verworvenheden zijn te laat en onvolledig gepubliceerd, en het eigenaardige is dat het Parlement thans minder informatie ontvangt over Schengen dan het geval was toen Schengen nog een voornamelijk intergouvernementeel karakter had.
Drie: de integratie van voornoemde verworvenheden in de Verdragen. Daarmee had een enorme stap voorwaarts kunnen worden verwezenlijkt. De resultaten van de integratie zijn echter chaotisch en incoherent, mogelijk omdat de lidstaten in deze materie het recht van initiatief hebben. Bovendien houdt de Raad vast aan een zeer strikte interpretatie van de bepalingen van het Verdrag, als gevolg waarvan het Parlement binnen het kader van de derde pijler niet volledig in het wetgevingsproces heeft kunnen participeren.
Het vierde probleem noem ik "de verwording van Schengen" . Volgens artikel 2, lid 2 is elke staat bevoegd om met een verwijzing naar de openbare orde of nationale veiligheid unilateraal grenscontroles in te stellen. Dat is in Frankrijk, België, Nederland en Spanje reeds gebeurd, en onlangs ook in Italië. We hebben geen principiële bezwaren tegen dit soort "veiligheidsventielen" , aangezien we ons er - zeker nu - van bewust zijn dat meer vrijheid gepaard moet gaan met meer veiligheid. Maar we wijzen er wel op dat het ontbreken van een normatief kader waarin duidelijk aangegeven wordt onder welke voorwaarden dit artikel kan worden aangewend een open norm is. Ik zou er bij de Commissie met een verwijzing naar het scoreboard dus op willen aandringen dat ze een formeel voorstel doet, waarin de volgende vereisten zijn opgenomen: dat de Raad vooraf toestemming moet geven, en wel voor een beperkte periode; dat het proportionaliteitsbeginsel wordt gerespecteerd en dat verlenging van de toegezegde periode alleen kan worden verleend als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan.
Vijf: de samenwerking in het kader van Schengen en de politiesamenwerking. Dit zijn twee gescheiden grootheden. Binnen het kader van Europol is er een zelfstandige ontwikkeling gaande. Zo ontstaan er twee sets rechtsregels. Als je die twee gescheiden houdt, worden de zaken op het gebied van strafrecht en veiligheid nog ondoorzichtiger en dus ook extra verwarrend voor de burgers, en dan zwijg ik nog over de problemen met de vertrouwelijkheid van documenten. Dit onderwerp valt onder de derde pijler, en de mate waarin het Parlement en Justitie kunnen ingrijpen in de samenwerking tussen de lidstaten is onvoldoende. Hun rol moet versterkt worden.
Zes: de opname van de kandidaat-landen in Schengen. Dat zal de configuratie van Europa ingrijpend wijzigen. De nieuwe lidstaten zullen verantwoordelijk worden voor de controle langs de nieuwe buitengrenzen van de Europese Unie - en het gaat daarbij om duizenden kilometers grens. Nu, de controle op de naleving van Schengen door de huidige lidstaten heeft heel veel tijd in beslag genomen. We moeten daarom twee zaken goed van elkaar onderscheiden: de aanvaarding, bij toetreding, van de verworvenheden van Schengen, en de - latere - toepassing van die verworvenheden, waaronder het openen van de binnengrenzen, zodra de omstandigheden dat toelaten.
Zeven: het Schengen-informatiesysteem. Dit is de grootste database in Europa, en onze eerste ervaring op het gebied van grootschalige, internationale uitwisseling van gevoelige gegevens. We hopen dat dit systeem zich op de lange termijn zal ontwikkelen tot een Europees informatiesysteem. Dit systeem kan niet eeuwig op intergouvernementele basis beheerd worden zonder enige controle. Het zal dus op communautaire basis beheerd moeten gaan worden. Het beheer van dit systeem zal dan moeten worden overgedragen op een autonoom agentschap dat onder toezicht van dit Parlement staat, terwijl het informatiesysteem onder de begroting van de Europese Unie komt te vallen. Daarnaast moet er een communautair systeem opgezet worden voor de - gescheiden - opslag van de gegevens zoals die uit hoofde van de verschillende verdragen verzameld worden.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank alle collega' s voor de hulp die ze me bij het opstellen van dit verslag hebben gegeven, en in het bijzonder mevrouw Lanker, die tot een aantal compromisvoorstellen bijgedragen heeft.

Hannan
Mijnheer de Voorzitter, het Verenigd Koninkrijk neemt voor het grootste gedeelte afstand van de bepalingen van het Schengen-acquis. Het beleid van de Britse conservatieven ten opzichte van Schengen is dan ook vergelijkbaar met ons beleid ten opzichte van de euro. Wij wensen onze buren en bondgenoten het beste, maar het is niet onze zaak om ze te vertellen hoe ze initiatieven moeten uitvoeren waar wij toch niet aan mee willen doen. Dat betekent, en het begint een gewoonte te worden in deze situaties, dat mijn fractie zich van stemming zal onthouden.
Er is nog een andere kwestie die in deze situaties een traditie aan het worden is. Geen enkel verslag over Schengen is compleet zonder de rituele klacht dat het Verenigd Koninkrijk en de Ierse Republiek niet meedoen. Dat is in punt 2 van het voor de rest bewonderenswaardige verslag van de heer Coelho terug te vinden in de vorm van een ietwat bruusk geformuleerde oproep aan die twee landen om hun grenscontroles af te schaffen.
Het Parlement heeft meerdere keren het standpunt onderstreept, zoals later herhaald door commissaris Vitorino, dat het niet-deelnemen van het Verenigd Koninkrijk onwettig is krachtens de voorwaarden van de Europese Akte. Naar mijn idee zitten hier op juridisch vlak wat haken en ogen aan, maar daar wil ik het vandaag niet over hebben. Mijn punt is veeleer dat dit Parlement te kwader trouw handelt door zo vasthoudend een uitzonderingspositie aan te vechten waarvan alle partijen de reikwijdte toentertijd duidelijk begrepen. Het is goed om de omstandigheden in herinnering te roepen waaronder het Akkoord van Schengen in de verdragen is geïntegreerd. Evenals voor alle andere verdragswijzigingen was voor dat besluit unanimiteit vereist. Zonder de goedkeuring van het Verenigd Koninkrijk had Schengen alleen maar binnen een apart wettelijk kader kunnen blijven bestaan.
De Britse regering stelde zich op het standpunt dat als andere landen zelf toch door wilden gaan met het gebruiken van instellingen en mechanismen van de Europese Gemeenschappen, dat het dan niet gepast zou zijn als Groot-Brittannië daarbij een belemmering zou vormen. Dat betekende dat Groot-Brittannië de andere landen weliswaar toestemming gaf om in het kader van verdragen door te gaan, maar wel onder de uitdrukkelijke garantie dat dit geen gevolgen zou hebben voor de eigen grenscontroles van het Verenigd Koninkrijk. Die garantie is zwart op wit opgenomen in het Verdrag van Amsterdam
Het Verdrag van Amsterdam was echter nog maar nauwelijks in werking getreden of de Europese Commissie en het Parlement begonnen vraagtekens te zetten bij die uitzonderingspositie. Het is niet de eerste keer dat het Verenigd Koninkrijk andere landen toestond om gemeenschappelijke procedures van de Europese Verdragen te gebruiken en dat die andere landen dan per ommegaande begonnen te roepen dat Groot-Brittannië ook mee moest doen. Dat was het geval bij Schengen, bij het sociale hoofdstuk en bij de Economische en Monetaire Unie - in alle drie de gevallen stemde Groot-Brittannië in met een nieuw EU-initiatief op de duidelijke voorwaarde dat dat voor het Verenigd Koninkrijk geen gevolgen zou hebben. Later bleek echter dat die uitzonderingspositie vervolgens toch weer betwist werd. Dit is absoluut niet de weg waarop de EU verder moet gaan. Als uitzonderingsposities namelijk geen juridisch houvast meer bieden, dan rest alleen nog het alternatief van een nogal willekeurig gebruik van het nationale vetorecht. Ik zou willen stellen dat dat voor de integratievoorstanders, die de meerderheid in dit Parlement vormen, zelfs nog bezwaarlijker moet zijn dan voor mij.

Van Lancker
Voorzitter, collega's, ik zou eerst en vooral collega Coelho heel hartelijk willen feliciteren met zijn uitstekend verslag en hem op mijn beurt danken, namens mijn fractie, voor de goede samenwerking. Wat eigenlijk een jaarlijks debat had moeten zijn over de uitvoering van de Schengen-samenwerking krijgt vandaag toch wel een grotere actualiteitswaarde nu de Raad van ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken debatteert over Europese maatregelen in de strijd tegen het internationaal terrorisme. Niemand zal kunnen ontkennen dat Schengen hierin een rol zou kunnen spelen.
Ik huiver bij oproepen, zoals gisteren in de vergadering, vanwege de rechterzijde die ervoor pleiten om het vrije personenverkeer nu maar definitief te begraven en hun oproep om Big Brother-toestanden te installeren. De discussie over Schengen in mijn fractie is altijd gegaan over een noodzakelijk maar moeilijk evenwicht tussen recht op vrij personenverkeer, respect voor de principes van de rechtsstaat en de mensenrechten en recht op veiligheid via politie- en justitiesamenwerking, en ik wil dat dat ook zo blijft.
Maar ondanks het feit dat Schengen nu al zes jaar bestaat als voorloper van de ruimte van vrijheid, rechtvaardigheid en recht moeten wij in het verslag van collega Coelho constateren dat er toch nog op veel punten dingen mank lopen. Ik zou er drie willen noemen.
Ten eerste, Schengen bestaat en toch moeten wij constateren dat er nog altijd geen efficiënte politiesamenwerking is, geen efficiënte uitwisseling van informatie die serieuze resultaten kan boeken in de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. Het jaarverslag stelt inderdaad dat er duidelijk verbetering is, maar de vraag is maar of men de prioriteiten wel op de juiste plaats legt. Om het cru te stellen: wordt het Schengen-informatiesysteem echt gebruikt in de strijd tegen internationale criminaliteit en tegen terrorisme, zoals gedefinieerd in de VN-conventie? Dient het niet vooral als een informatiesysteem tegen ongewilde migratie? Stel mij toe dat ik die vraag vandaag, met wat er nu allemaal uitkomt, toch opnieuw stel.
Ten tweede, Schengen daarentegen is wel gebruikt in het kader van manifestaties naar aanleiding van Europese en internationale toppen. Dat men relschoppers tegenhoudt die komen om ravages aan te richten, daar zal geen enkele democraat iets tegen hebben. Maar de manier waarop vreedzame betogers zijn tegengehouden via binnengrenscontroles en informatie-uitwisseling op basis van het SIS, dat is voor eenieder die opkomt voor vrije meningsuiting echt een brug te ver.
Ten derde, politiesamenwerking en informatie-uitwisseling vragen om degelijke controle door justitie en parlementen. Daar gaat Schengen helemaal uit de bocht. Het gaat zelfs zo ver dat de Raad beslist heeft om geen rapporten meer te publiceren, aangezien Schengen nu zogezegd deel uitmaakt van het Europees acquis, alsof Schengen daarmee ophoudt te bestaan. Mijn fractie zou in elk geval graag zien dat Schengen inderdaad vervangen wordt door transparante, democratisch gecontroleerde Europese regels, maar in afwachting daarvan willen wij dat het Europees Parlement samen met de nationale parlementen Schengen gaat controleren.

Boumediene-Thiery
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, wij streven ernaar de Unie te ontwikkelen tot een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waarin de rechten van de burgers gerespecteerd worden en het vrije verkeer van personen gewaarborgd is. Actievoerende organisaties, evenals veel volksvertegenwoordigers, pleiten nu echter al ruim twintig jaar voor een solidair, op de burgers gericht Europa dat zich niet alleen openstelt voor goederen en kapitaal, maar vooral ook voor personen.
Even dachten wij dat de Overeenkomst van Schengen hoop bracht, maar deze hoop werd al snel de bodem ingeslagen door de terughoudende opstelling, gebrek aan moed en het ontbreken van een heldere politieke analyse. Hoewel Schengen voor Europa een aanzienlijke vooruitgang betekent dankzij de vorderingen die op bepaalde terreinen - zoals politionele en justitiële samenwerking - zijn gemaakt, is er tot op heden sprake van een onevenwichtige, discriminerende vooruitgang, om het maar eens ronduit te zeggen. Hoewel de Overeenkomst van Schengen in verschillende Europese landen volledig van kracht is, blijft er ongelijkheid tussen mensen bestaan vanwege het ontbreken van een Europese nationaliteit of de juiste papieren, ondanks het feit dat sommige mensen of hun gezin al heel lang in Europa wonen. Veel lidstaten verlenen niet iedereen die op hun grondgebied verblijft dezelfde rechten, ook al dragen deze mensen wel allemaal dezelfde verantwoordelijkheden. Daar komt bij dat het asiel- en immigratiebeleid per land verschilt, dat er verschillende procedures en controles worden toegepast en dat het optreden van de politie soms dermate repressief is dat er menselijke drama' s ontstaan, zoals momenteel in Sangatte in het noorden van Frankrijk het geval is. In ons eigen Europa komt het iedere dag weer voor, dat duizenden mannen, vrouwen en kinderen met gevaar voor eigen leven via de Eurotunnel het Verenigd Koninkrijk proberen te bereiken. In afwachting van hun overtocht zitten deze mensen opgepropt in een opvangcentrum onder omstandigheden die vanuit menselijk oogpunt onaanvaardbaar zijn, terwijl zij uitsluitend hulp ontvangen van humanitaire organisaties die noch over macht noch over middelen beschikken, zoals het Rode Kruis. Deze praktijken brengen bittere herinneringen in mij boven. Wat de politieke autoriteiten betreft, deze blijven de vluchtelingen en asielzoekers op een kille, hypocriete en terughoudende wijze behandelen. Dit is onaanvaardbaar nu enige tijd geleden het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie is aangenomen. Stelt u zich eens voor dat politieagenten het zelfs gewaagd hebben om met echte kogels op asielzoekers te schieten! Daar is echter niet veel fantasie voor nodig, aangezien dit al eerder door andere Europese politieagenten is gedaan. Dergelijke incidenten zorgen ervoor dat onze parlementen voortdurend het vertrouwen verliezen van duizenden burgers die een halt willen toeroepen aan ongelijkheid en onrechtvaardigheid, en protesteren tegen een Fort Europa.
Om deze redenen stemmen wij tegen dit verslag dat aan al deze feiten voorbijgaat en waarin geen enkel alternatief geboden wordt. Wat wij echter dringend moeten doen, is gezamenlijk zoeken naar concrete en rechtvaardige oplossingen voor al deze dramatische situaties, met name voor het lijden van de vluchtelingen van Sangatte, voor de wanhoopskreten van al die mensen die in Europa asiel en hulp hopen te vinden.

Krarup
De besluitvormingsprocessen op het gebied van politie, leger, strafrecht, Schengen en grenscontrole doen mij bijna denken aan een soort politieke lijkschennis. Het verslag over het passeren van de buitengrenzen en ontwikkeling van de samenwerking in het kader van Schengen dat wij vandaag behandelen, en het voorstel dat de Commissie gisteren heeft gedaan, zijn in feite twee kanten van dezelfde zaak. Het is verontrustend, zoals een Deense professor in strafrecht het gisteren duidelijk formuleerde, dat "de EU-Commissie en andere instellingen de aanslagen in de VS alleen als reden gebruiken om een verregaande harmonisatie te bespoedigen. Harmonisatie betekent dat de nationale tradities voor strafrecht, rechtspleging en politieel onderzoek uitgeschakeld worden ten voordele van min of meer in paniek genomen maatregelen die de controle verscherpen en de burgerlijke rechten van vrijheid met de voeten treden." Verder zegt hij: "De politici denken dat ze moeten handelen, maar de strafwetgeving in de EU hoeft niet geharmoniseerd te worden. Harmonisatie zal niet beletten dat er nog terreurdaden worden gepleegd." Dat is zijn boodschap.
Het verslag van vandaag zal door de gebeurtenissen die zich na het opstellen van het verslag hebben voorgedaan, snel achterhaald zijn. De vragen die wij bij elke politieke beslissing moeten stellen is of ze ons dichter bij ons doel brengt en ten tweede, of de gekozen middelen de doelstelling niet in gevaar brengen. Ik vrees dat het antwoord op de eerste vraag luidt: "Neen, wij bereiken het vooropgestelde doel niet" . Op de tweede vraag luidt het antwoord helaas "ja" , want dat weten wij uit ervaring. Er worden controlefouten gemaakt en iedereen die het rapport van de Raad van toezicht voor de jaren 1998-99 en de latere beoordelingen over het gebrek aan controle op de Schengen-autoriteiten heeft gelezen, zal mij gelijk geven.

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, aan alle grenzen van de Europese Unie is illegale immigratie een dagelijks voorkomend verschijnsel dat in humanitair, sociaal en economisch opzicht verstrekkende gevolgen heeft voor bepaalde gebieden. Ik doel hier op de grensregio' s van de Unie, en met name op Andalusië, dat onder zware druk staat als gevolg van de dagelijkse instroom van tientallen vreemdelingen uit de nabijgelegen Maghreb.
Andalusië beschikt niet over de juiste middelen om het hoofd te bieden aan deze ontwikkeling. De Spaanse overheid heeft openlijk erkend dat de situatie onhoudbaar is. Dat blijkt ook uit de bilaterale betrekkingen met de Maghreb en Marokko die nu stroef verlopen door de problemen op het gebied van de visserij, de illegale drugshandel en de illegale immigratie.
Wij verkondigen al jaren dat er in het kader van het Verdrag van Schengen een speciaal statuut moet komen voor grensregio' s als Andalusië en dat deze regio' s in de Europese Unie de beschikking moeten krijgen over de middelen om de toestroom van immigranten op een efficiëntere manier te beheersen. Ze moeten ook de mogelijkheid krijgen om aan de centrale regering en de Europese Unie voorstellen te doen over arbeidsmogelijkheden, vestiging en de noodzakelijke sociale integratie van personen die zich gedwongen voelen de Straat van Gibraltar over te steken om naar een gebied als Andalusië te emigreren.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik namens de Commissie onze complimenten overbrengen voor het grondige werk dat het Europees Parlement en de rapporteur hebben verricht. In dit verslag over het passeren van buitengrenzen en de ontwikkeling van de samenwerking in het kader van Schengen wordt een onderwerp aangesneden dat centraal staat bij de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Schengen heeft namelijk een bijzondere eigenschap. Enerzijds waarborgt de Overeenkomst het vrije verkeer van personen, dat een van de belangrijkste onderdelen vormt van het Verdrag, terwijl anderzijds de noodzaak wordt opgeroepen om aan deze vrijheid een stevig beleid inzake een consistente controle van de buitengrenzen te koppelen, alsmede overige aanvullende maatregelen. De integratie van Schengen in de Unie betekende echter in feite het einde van dit akkoord, hoewel het levend wordt gehouden door de symboliek die eromheen hangt. Schengen is opgezet als een experiment dat ervoor moest zorgen dat er aan een resultaatsverplichting werd voldaan, zoals bepaald bij de Europese Akte. Vervolgens werd Schengen uitgesplitst en geïntegreerd in de Unie, en langzaam maar zeker worden de Overeenkomst van Schengen en daarmee samenhangende besluiten vervangen en verder uitgebreid door de wetsbepalingen van de Gemeenschap en de Unie.
Om een voorbeeld te noemen: de gemeenschappelijke consulaire instructies en het gemeenschappelijk handboek zijn verordeningen geworden, en nieuwe, op de derde pijler gebaseerde voorstellen vormen een aanvulling of vervanging van gelijkwaardige bepalingen van de Overeenkomst die bij deze pijler waren ondergebracht. Overigens heeft de Commissie afgelopen juli een voorstel aan de Raad en het Parlement voorgelegd dat erop gericht is één juridisch bindend instrument in te stellen voor vijf categorieën personen die vrij kunnen circuleren in een ruimte waarin geen controles plaatsvinden. Hiermee komt de Commissie tegemoet aan de door het Europees Parlement geuite wens om alle fragmentarische elementen die het verkeer van personen regelen, onder een noemer te brengen. Tevens is de Commissie van plan een voorstel in te dienen inzake artikel 2 van Schengen, om betere regels op te stellen voor de vrijwaringclausule met betrekking tot de hernieuwde invoering van controles aan de binnengrenzen. Het werk is nog niet af, maar we streven ernaar Schengen op korte termijn te "veramsterdammen" . Dat is de reden, mijnheer de Voorzitter, dat het mijns inziens een problematisch en lastig karwei zou worden om een regulier verslag over Schengen op te stellen, omdat dit uiteindelijk een verslag zou worden over de verschillende instrumenten die Schengen vervangen hebben of die daar op dit moment voor in de plaats komen. Ik zal de Commissie echter aansporen het Parlement regelmatig op de hoogte te houden van de ontwikkelingen op dit gebied dat we vanwege de ingeburgerde betekenis gemakshalve "Schengen" zullen blijven noemen.
Overigens wordt het Parlement reeds geïnformeerd over alle activiteiten die in de praktijk en op het gebied van wetgeving worden ontplooid door middel van het overzicht dat na de Raad van Tampere is ingesteld en dat regelmatig up-to-date wordt gehouden. De Commissie is van oordeel dat de omzetting van het acquis zou moeten geschieden op basis van prioritaire behoeften, die afhankelijk zijn van de ontwikkelingen en de situatie en van de politieke aanwijzingen van de Raad en het Parlement. Vanzelfsprekend maakt de ontwikkeling van het Schengen-informatiesysteem deel uit van deze prioriteiten, evenals uiteraard de vraagstukken met betrekking tot de kandidaat-lidstaten, waaraan u veel waarde hecht. Overigens richt de bezorgdheid van de rapporteur zich eveneens op deze materie en de Commissie kan zich daar alleen maar bij aansluiten.
Wat het Schengen-informatiesysteem, SIS II, betreft, wil ik u graag enige informatie over de laatste ontwikkelingen verschaffen. Zoals u weet, werd er tijdens de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken geen unanimiteit bereikt over een intergouvernementele financiering. Daarom is besloten de financiering onder de communautaire begroting te laten vallen. Bovendien hebben het Belgisch voorzitterschap en Zweden twee voorstellen opgesteld, het ene ressorterend onder de eerste pijler en het tweede onder de derde pijler, waarbij het de bedoeling is dat de Commissie, terzijde gestaan door een comité, verantwoordelijk wordt voor het aansturen van de ontwikkeling van het SIS II, dat wil zeggen tussen 2002 en 2006. De belangrijkste doelstelling van deze twee voorstellen is in de eerste plaats de financiering van deze fase van de ontwikkeling een wettelijke basis toe te kennen. In de tweede plaats dienen er echter wetsvoorstellen te worden ingediend over de verschillende essentiële aspecten van het SIS II, met name de kwestie van het beheer en de functionaliteiten. In het kader van haar verantwoordelijkheid voor de financiering zal de Commissie eveneens een mededeling opstellen waarin verschillende aspecten van het SIS II zullen worden behandeld. Dit betreft juridische, technische en financiële kwesties, maar ook de verschillende voorbereidende fases waarmee rekening moet worden gehouden, evenals de algemene werkwijze die moet worden bepaald in afwachting van de definitieve vaststelling van het SIS II.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de rapporteur, kan ik u verzekeren dat de Commissie rekening zal houden met uw resolutie en aan de hand daarvan zal bepalen welke inspanningen reeds verricht zijn en welke nog verricht moeten worden, en welke acties van de Commissie prioriteit moeten hebben op het gebied van Schengen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Vluchtelingenstatus in de lidstaten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0291/2001) van de heer Watson, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus.

Watson
 - (EN) Mijnheer de Voorzitter, mij komt de eer toe dat mijn naam aan dit verslag verbonden is, maar het merendeel van het werk is verricht door mijn christen-democratische collega, de heer Ingo Schmitt, die dit verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft begeleid. Gezien de uitslag van de stemming heeft hij er de voorkeur aan gegeven om het verslag niet zelf aan de plenaire vergadering voor te leggen en daarom doe ik dat namens mijn commissie.
De Commissie heeft een richtlijn van de Raad voorgesteld betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus. De Commissie heeft voorstellen gedaan voor een aantal regels voor de behandeling van asielaanvragen. Dat is zonder twijfel de eerste stap op weg naar het gemeenschappelijke asielsysteem dat door de Commissie is voorgesteld en dat door dit Parlement bij veel gelegenheden is gesteund. De regels hebben betrekking op opvang- en detentiefaciliteiten, op de inhoud van de vluchtelingenstatus en op de aanvraagprocedure. Er worden ook termijnen aangegeven voor het indienen van aanvragen en voor de beroepsprocedure en er worden speciale regels geïntroduceerd voor de omgang met ontoelaatbare gevallen.
Ik ben vereerd dat ik namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger een aantal amendementen op deze voorstellen mag presenteren. Wij weten dat deze amendementen niet bindend zijn, maar wij hopen dat ze zorgvuldig overwogen en in de formulering van het beleid geïntegreerd zullen worden. Onze amendementen zijn erop gericht de positie van asielzoekers te verduidelijken en te verbeteren. Wij streven ernaar dat het Verdrag van Genève met de bijbehorende protocollen en de Europese Conventie over de mensenrechten zo volledig mogelijk in acht worden genomen bij de behandeling van asielaanvragen. Wij hebben getracht om het recht van asielzoekers te waarborgen om op het grondgebied van een lidstaat te verblijven in afwachting van een beslissing van de beroepsinstantie. Wij hebben aanbevelingen gedaan om speciale aandacht te besteden aan aanvragen van vrouwen en kinderen omdat die met name erg kwetsbaar zijn voor misbruik en geweld in de landen waaruit zij zijn gevlucht. Wij hebben ook geprobeerd om de toegang tot rechtsbijstand voor asielzoekers te verbeteren en om te onderstrepen dat asielzoekers niet teruggestuurd mogen worden naar landen waar hun leven gevaar loopt.
In principe zijn wij erop tegen dat asielzoekers in detentiecentra worden vastgehouden. Ik ben zelf erg blij met een recente rechterlijke uitspraak in het Verenigd Koninkrijk die de Britse overheidspraktijken verbiedt om asielzoekers op te sluiten in detentiecentra, hoe modern deze centra ook mogen zijn. Asielzoekers zijn vaak op de vlucht voor de zeer wrede vervolgingsmethoden in hun eigen land; wij vinden dat ze met waardigheid behandeld moeten worden op het moment dat ze zich binnen onze landsgrenzen bevinden. Wij begrijpen de druk op de lidstaten, maar de tendens die wij constateren om de rechten van asielzoekers gaandeweg aan te tasten, wijzen wij af.
Naar onze mening moet het bepalen van de vluchtelingenstatus een juridische zaak blijven en geen politieke kwestie worden of een zaak van politiek opportunisme. De gezondheid van een samenleving wordt niet alleen beoordeeld aan de hand van de praktijken die gehanteerd worden, maar ook door de koers die zij in de toekomst wil gaan varen. Mijn commissie is van mening dat het beleid van de Commissie ons op de juiste koers brengt, ook al zijn we nog op zoek naar meer duidelijkheid over de rechten van sommige mensen voor wie dat beleid bedoeld is.
Het gaat niet alleen om onze wettelijke en humanitaire verplichtingen, maar ook om economisch en bestuurlijk gezond verstand. Hoe meer aanvragen van asielzoekers worden afgewezen - misschien in de hoop om op korte termijn opportunistische bevolkingssteun te verwerven - hoe meer beroepsprocedures aanhangig worden gemaakt die de belastingbetalers uiteindelijk geld kosten. Onze amendementen zijn niet alleen gericht op het waarborgen van administratieve effectiviteit, maar ook op een humanitaire benadering van de positie van degenen op deze planeet die onze steun en bescherming nodig hebben. Ik hoop dat het Parlement de lijn zal volgen die de Commissie vrijheden en rechten van de burger in dit verslag heeft voorgesteld.

Duff
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie buitenlandse zaken is blij met de veranderingen die in het commissiestadium van dit verslag zijn doorgevoerd. In deze ontwikkelingsfase van het gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid van de EU is het namelijk essentieel dat er volledig rekening wordt gehouden met de gevolgen van dat beleid voor de buitenwereld, met name voor onze naaste buren. Deze landen, waaronder veel kandidaat-landen, voelen de gevolgen van het vluchtelingenprobleem het zwaarst. De meeste landen hebben geen ervaring met vluchtelingen- en asielbeleid. Zij missen allemaal de financiële en personele middelen om verblijfsvergunningen adequaat te behandelen. De Commissie buitenlandse zaken vond het ook van belang om een verwijzing op te nemen naar het Handvest van Grondrechten van de Europese Unie alsmede naar de noodzaak om alle bestaande verplichtingen uit hoofde van de internationale wetgeving na te komen. Tot slot hebben wij er ook op aangedrongen dat de nieuwe procedures van de EU erop gericht moeten zijn om een bijdrage te leveren aan de verbetering van de internationale betrekkingen door zo helder, doorzichtig en logisch mogelijk te zijn om de interpretatie ervan door derde landen en hun burgers te vergemakkelijken.

Schmitt, Ingo
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de commissie die dit verslag met meerderheid van stemmen heeft aangenomen, zit mijns inziens op de verkeerde weg. Ik zal kort uitleggen waarom. Ongeveer een jaar geleden, toen het werkdocument van de Commissie over dit onderwerp werd voorgelegd, hebben wij pogingen ondernomen om een compromis te vinden inzake dit uiterst netelige en complexe vraagstuk. We zijn het toen eens geworden over een verdeling in drie groepen: de eerste groep wordt gevormd door de asielzoekers; de tweede groep betreft vluchtelingen van crisishaarden die tijdelijk verblijf bij ons zoeken; de derde groep bestaat uit emigranten die in de Europese Unie een bestaan op willen bouwen.
Het was ons volstrekt duidelijk dat met name de laatste groep alleen beheersbaar is als we het aantal - en nu druk ik me bewust voorzichtig uit - onterechte asielaanvragen verminderen, of als we in ieder geval een situatie scheppen waarin we deze consistent kunnen afwikkelen.
We weten toch allemaal dat hooguit tien of vijftien procent van de ingediende asielaanvragen in het kader van het Verdrag van Genève daadwerkelijk wordt gehonoreerd met een erkenning. Daarom heeft de commissie naar mijn mening twee fouten gemaakt: ten eerste heeft zij afbreuk gedaan aan de consensus die wij met zoveel moeite hadden bereikt; ten tweede heeft zij de rechthebbenden op asiel, de politieke vluchtelingen, een slechte dienst bewezen door ze op gelijke voet te behandelen met immigranten die niet in aanmerking komen voor asiel in Duitsland of andere lidstaten, en daarmee heeft zij de status van de politieke vluchteling geschaad.
De richting die in het verslag wordt aangegeven om te komen tot een uitbreiding van de vluchtgronden met vervolging door anderen dan de staat; de weg naar het inperken van de mogelijkheden van de lidstaten - of althans van de lidstaten die te maken hebben met een grote instroom van vluchtelingen - zich effectief te beroepen op het concept van het veilige land van herkomst; de manier waarop evident onterechte aanvragen moeten worden aangepakt: alles wat in dit verslag wordt vermeldt, komt erop neer dat er geen echt doeltreffend middel meer is om specifiek daar in actie te komen waar in groten getale ongegronde aanvragen worden ingediend.
Hoewel ik mij ervan bewust ben dat het hier gaat om een zeer heet hangijzer wil ik nogmaals een uitdrukkelijk beroep op u doen de gemeenschappelijke pijlers waarover we een jaar geleden consensus hebben bereikt in alle opzichten overeind te houden! Ik heb de hoop dat de Duitse sociaal-democraten, die in hun gesprekken met hun minister van Binnenlandse Zaken in Duitsland een geheel andere koers varen, misschien vandaag nog hun stemgedrag wijzigen. Ik hoop ook dat we de weg naar consensus terug kunnen vinden, een weg die ook in onze lidstaten recht doet aan de status van de echte getroffenen, de politieke vluchtelingen.

Evans, Robert J
 Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om de heer Watson namens onze commissie te bedanken voor de presentatie van dit verslag in de plenaire vergadering. Ik heb goed geluisterd naar wat de heer Watson en de heer Schmitt zojuist hebben gezegd. De heer Schmitt heeft veel over onterechte aanvragen gesproken en uiteraard dienen we alle aanvragen zorgvuldig te bekijken. De heer Schmitt zei ook dat de lidstaten meer moeten ondernemen om de achterliggende oorzaken aan te pakken die ertoe leiden dat mensen door heel Europa en over de hele wereld rondzwerven. Ik ben het helemaal met hem eens. Het is echter niet eenvoudig om de achterliggende problematiek aan te pakken in de landen waar de meeste asielzoekers vandaan komen. Het grootste deel van de asielzoekers in Europa is afkomstig uit Afghanistan, Iran en Sri Lanka. Wij zijn ons er duidelijk bewust van dat het op dit moment niet gemakkelijk zal zijn om iets aan de situatie in Afghanistan te doen: deze situatie kunnen we alleen maar in angstige afwachting gadeslaan.
Dichter bij huis hebben we op dit moment last van het gebrek aan een functionerend gemeenschappelijk asielsysteem voor Europa, en daarnaast ook van het gemeenschappelijk immigratiebeleid. Die kwestie zal later aan de orde komen. We zien echter op de televisie elke avond de manier waarop het gebrek aan een adequaat systeem tot tragedies leidt. Dat geldt zeker voor Groot-Brittannië en Frankrijk, maar ook collega' s in Spanje hebben een soortgelijk probleem. Asielzoekers zijn wanhopige mensen die in veel gevallen op de vlucht zijn voor oorlog, geweld en martelingen. Een aantal van hen probeert alleen maar aan de armoede te ontsnappen, daar heeft u gelijk in, mijnheer Schmitt, maar daar moeten wij ze niet voor straffen. Wij moeten ze met respect tegemoet treden en garanderen dat ze een rechtvaardige behandeling krijgen.
In dit verslag wordt gepleit voor hoge normen voor de opvang van asielzoekers; tijdens de behandeling van hun zaak mogen zij niet als criminelen behandeld worden. Mensen die uit de verschrikkelijkste omstandigheden ontsnappen, mogen niet in gevangenissen, in detentiecentra vastgehouden worden. Wat dat betreft, ben ik het met de heer Watson eens. Degenen die aan oorlogen en martelingen ontsnappen, moeten niet door prikkeldraad en gewapende bewakers verwelkomd worden. Hun zaak moet op een correcte manier behandeld worden; zij hebben een eerlijk systeem nodig en dat is een systeem waarin het individu een centrale plaats in de procedure inneemt. Het verslag gaat al enigszins in die richting, maar het moet onderdeel vormen van het veel bredere proces op weg naar een gemeenschappelijk Europees asielsysteem met daarnaast een apart functionerend immigratiesysteem. Ik hoop dat wij dit verslag in gewijzigde vorm aan zullen nemen en door kunnen gaan met de enorme hoeveelheid werk die op dit gebied nog verricht moet worden.

Verwelkoming
De Voorzitter
Geachte collega' s, tot mijn genoegen kan ik u meedelen dat op de officiële tribune een delegatie van het Chinese Nationaal Volkscongres heeft plaatsgenomen.
Deze delegatie staat onder leiding van mevrouw Li Shu-Zheng, ondervoorzitter van de commissie van buitenlandse zaken van het Nationaal Volkscongres van de Volksrepubliek China. Mevrouw Li Shu-Zheng wordt vergezeld door zeven afgevaardigden van het Nationaal Volkscongres, alsmede door een aantal hooggeplaatste functionarissen van het departement "Buitenlandse Zaken" van het Nationaal Volkscongres.
Ik heet de voltallige Chinese delegatie hartelijk welkom. Enige dagen geleden, op 17 en 18 september, heeft deze delegatie deelgenomen aan de 18e interparlementaire ontmoeting tussen het Europees Parlement en China. Tijdens deze bijeenkomst vonden verschillende bilaterale vergaderingen plaats met de voorzitters van de fracties en de commissies, evenals een ontmoeting met de Voorzitter, mevrouw Fontaine.
De dialoog tussen het Europees Parlement en het Chinese Nationaal Volkscongres heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld en beslaat momenteel een groot aantal uiteenlopende vraagstukken. Wij hopen van harte dat deze dialoog zich blijft verdiepen en dat onze samenwerking met de Volksrepubliek China nog hechter zal worden.

Vluchtelingenstatus in de lidstaten (voortzetting)
Ludford
 Mevrouw de Voorzitter, het doel van dit belangrijke verslag is het tot stand brengen van een rechtvaardig asielsysteem: rechtvaardig voor asielzoekers, maar ook voor belastingbetalers. In dit verslag is niet aan de orde wie er als vluchteling geaccepteerd moet worden, daar wil ik de heer Schmitt graag nog even op wijzen, maar de manier waarop beslist wordt welke aanvragen gegrond zijn.
Het is een grote misvatting om er vanuit te gaan dat asielzoekers, indien ze minder steun krijgen bij hun aanvragen, op de een of andere manier zullen verdwijnen en minder tijd en geld zullen kosten. Regeringen die willen scoren met populistische krantenkoppen in verband met het aantal afgewezen aanvragen van zogenaamde pseudo-asielzoekers, moeten de waarheid vertellen. De waarheid is dat het inperken van mogelijkheden in een vroeg stadium in de procedure uiteindelijk tot veel hogere kosten zal leiden op het gebied van administratie, rechtbanktijd, juridische bijstand, voedsel en onderdak. Ik vrees dat de heer Schmitt deze waarheid niet begrepen heeft en daardoor leden van zijn fractie op een of andere manier heeft misleid. Ik doe dan ook een beroep op de gematigde leden van de Fractie van de Europese Volkspartij om zich aan te sluiten bij de meerderheid in dit Parlement om de garanties in de asielprocedure te verbeteren. Een investering in initiële kwaliteitsbeslissingen, met betrekking tot bijvoorbeeld assistentie bij taalproblemen, rechtsbijstand, adequate interviews en redelijke termijnen, is namelijk een rendabele investering.
Wat de kwestie van een rechtvaardige behandeling betreft, zou ik het gebruik van het concept van "veilige derde landen" willen benadrukken. Mijn fractie stemt weliswaar in met het gebruik van dit concept als richtsnoer, maar dit concept moet in individuele gevallen ook terzijde geschoven kunnen worden. Het is absoluut terecht dat een asielzoeker uit bijvoorbeeld Canada meer moeite moet doen om de autoriteiten te overtuigen dat asiel gerechtvaardigd is, dan iemand die bijvoorbeeld uit Irak afkomstig is. Desondanks moet iemand uit Canada ook de mogelijkheid hebben om zijn zaak te bepleiten op basis van een individuele beoordeling. Het mag niet zo zijn dat een dergelijke aanvraag categorisch wordt afgewezen.

Lambert
 Mevrouw de Voorzitter, we hebben de afgelopen dagen heel veel gehoord over een aantal normen en waarden waar wij veel belang aan hechten, met name met betrekking tot democratie en vrijheid. Ik zou daar menselijkheid aan toe willen voegen; respect voor mensenrechten en gelijkheid voor de wet. In dat kader ben ik blij met het grootste gedeelte van het verslag van de heer Watson. Het zojuist geschetste perspectief verklaart echter ook waarom wij de amendementen die door de Fractie van de Europese Volkspartij zijn voorgesteld en die we in de parlementaire commissie hebben afgewezen, niet kunnen steunen: naar ons idee worden daardoor de rechten van asielzoekers beperkt.
Ik ben met name blij met een aantal amendementen van de Commissie buitenlandse zaken waarin gesteld wordt dat het beter is om het recht op een vluchtelingenstatus te erkennen in plaats van toe te kennen: de vluchtelingenstatus is een wettelijk recht, geen geschenk van een welwillend regime. Ik ben ook blij met de erkenning dat er vormen van vervolging zijn die niet onder het Verdrag van Genève vallen. Wij hebben gisteravond nog over een dergelijke kwestie gesproken in dit Parlement, namelijk de genitale verminking bij vrouwen. Mijn fractie is van mening dat we voort dienen te bouwen op het Verdrag van Genève en hopelijk zal dat uiteindelijk met het gemeenschappelijke asielbeleid ook het geval zijn. Wij zijn daarnaast blij dat geslachtsspecifieke aspecten in dit verslag nu erkend worden.
Wij zijn ook blij met de erkenning van de noodzaak om het interview- en beoordelingsproces voor asielaanvragen in de taal van de aanvrager plaats te laten vinden. Dit is essentieel omdat de uitkomst van dergelijke procedures voor de aanvrager letterlijk een kwestie van leven of dood kan zijn. Hoe kunnen we van mensen die geleden hebben onder martelingen, vernederingen of seksuele ontering, verwachten dat zij daarover vertellen in een taal die ze nauwelijks machtig zijn?
Mijn fractie verwerpt echter het concept van veilige derde landen. Wij hoeven alleen maar te kijken naar de enorme variatie tussen lidstaten over wat zij als veilig beschouwen om de problemen te zien die dit concept met zich mee zal brengen, met name als we rekening houden met die nieuwe vormen van vervolging. Zoals barones Ludford heeft opgemerkt, moet elke aanvraag op zijn eigen merites worden beoordeeld. Wij hebben zo hoog mogelijke normen nodig en wat dat betreft, leidt dit verslag tot aanzienlijke verbeteringen.

Frahm
Mevrouw de Voorzitter, de beelden die wij de laatste dagen over Afghanistan hebben gezien, tonen dat het probleem niet aan het verdwijnen is, maar dat de vluchtelingenstromen helaas toenemen als rechtstreeks gevolg van onze politiek. Ik hoor vele leden pleiten voor een gemeenschappelijk Europees asielbeleid. Dat zou eigenlijk wel een verstandig idee zijn, maar ik kan het alleen maar steunen als het een goed beleid is. Aanvankelijk poogde de rapporteur van dit verslag de rechten en mogelijkheden van asielzoekers in onze landen te beperken. Uiteindelijk bereikten wij in de commissie een compromis dat op een status quo neerkomt. Ik vind dat het Europees Parlement een duidelijk signaal moet geven dat een eventueel gemeenschappelijk asielbeleid in de EU in geen geval een beleid mag zijn dat de asielzoekers slechtere voorwaarden geeft dan de voorwaarden die zij nu in de lidstaten genieten. Ik hoop dat wij deze namiddag in die zin zullen stemmen.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, Europa loopt twee risico' s. Het ene risico is dat van het optrekken van een "fort Europa" , waar geen buitenlander meer welkom is en waarbinnen men zich niets aantrekt van de rest van de wereld. Dat is ongewenst, en ook niet in overeenstemming met internationale verplichtingen. De lidstaten van Europa moeten zich bekommeren om vluchtelingen. En niet alleen om vluchtelingen die aan hun poorten staan, maar ook om vluchtelingen elders. Hoewel het voorstel van de Commissie hier niet over gaat, vind ik het toch noodzakelijk hier aandacht te vragen voor de vele vluchtelingen in kampen. Ook zij verdienen steun en aandacht, vaak meer dan zij nu krijgen. Daarom moet de UNHCR een flinke financiële impuls krijgen.
Geen fort Europa dus, maar er is ook een ander risico. Dit is dat Europa een soort speeltuin wordt, waar bijna iedereen gemakkelijk binnenkomt om te genieten van vele faciliteiten. Dat laatste is evenzeer ongewenst. Het legt een te zware belasting op de mogelijkheden van de Europese staten. In deze tijd, waarin velen kennelijk het geld en de wegen vinden om naar Europa te komen en asiel aan te vragen, moeten asielprocedures sober en strikt zijn. Anders worden de verschillen met het leven in de vluchtelingenkampen nog schrijnender. Het Commissievoorstel is een nuchter en realistisch document geworden waarin over het algemeen een goed evenwicht is tussen eisen van soberheid en rechtsstaat.
De amendementen evenwel, die vanuit dit Parlement op het Commissiedocument zijn ingediend, missen te vaak het noodzakelijke evenwicht. Het merendeel kan ik daarom niet steunen.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, het voorstel voor een richtlijn betreffende de procedure voor de toekenning van de vluchtelingenstatus die, volgens de definitie van het Verdrag, geacht wordt de lidstaten op één lijn te krijgen wat betreft de te bereiken resultaten, terwijl de nationale instanties hun eigen bevoegdheid behouden ten aanzien van de vorm en de middelen, is in feite een uitermate pietluttige tekst. Met veel onnodige uitweidingen en details wordt bijvoorbeeld in artikel 28 vastgesteld wat een ongegrond asielverzoek is, in artikel 22 en bijlage I wat een veilig derde land is en in bijlage II wat een veilig land van herkomst is. Alsof de lidstaten kleuters zijn en hun functionarissen nog nooit in hun leven een enkel asielverzoek behandeld hebben. Maar het meest opmerkelijk is nog wel dat men kans ziet een voorstel op te stellen dat niet alleen pietluttig, maar ook nog eens laks is. Want er is bijna geen bepaling te vinden die niet ingegeven is door de zorg om asielzoekers garanties met een hoog beschermingsniveau toe te kennen, die echter tegelijkertijd - laten wij dat niet vergeten - garanties met een laag beschermingsniveau voor de bevolking van de lidstaten zijn. Als een van de vele voorbeelden noem ik artikel 25, waarin bepaald wordt dat indien de verklaringen van de asielzoeker niet met bewijzen gestaafd kunnen worden maar slechts geloofwaardig lijken, deze asielzoeker het voordeel van de twijfel gegund moet worden. We kunnen dit in principe als een genereus gebaar beschouwen, dat het in feite ook is, maar dat gezien de huidige, verstoorde context geen rekening houdt met andere belangen die op het spel staan, met name die van de Europese volkeren.
Daarom zijn wij van mening dat de tekst die vandaag voorligt, slechts het eerste gedeelte zou moeten zijn van de uiteindelijke richtlijn. Na dit eerste gedeelte, dat gewijd is aan de bescherming van asielzoekers, moet er nog een tweede gedeelte opgesteld worden, dat gewijd is aan de bescherming van de Europese volkeren, die in het gunstigste geval voor de betaling opdraaien en in het ongunstigste geval het slachtoffer zullen worden. We moeten namelijk niet vergeten dat ten minste driekwart van de asielverzoeken die momenteel worden ingediend, uiteindelijk ongegrond blijken te zijn. En zegt u nu niet, mevrouw de commissaris, dat die teksten later wel komen. Ze moeten tegelijkertijd ingediend worden, opdat wij over een totaalbeeld kunnen beschikken.
Na deze opmerkingen durf ik nauwelijks nog in te gaan op de amendementen die in het verslag van de bevoegde commissie van het Europees Parlement worden voorgesteld. Ik zal daar in mijn stemverklaring op terugkomen. Ik wil in dit stadium volstaan met de opmerking dat deze amendementen dermate onzinnig zijn, dat dit er uiteindelijk toe leidde dat de rapporteur zelf zich terugtrok en er in allerijl een vervanger moest komen. Gezien onze recente debatten over veiligheid worden wij er door al deze teksten, de richtlijn en de amendementen, nog eens aan herinnerd dat het hoogst ongezond is om jaarlijks - zoals nu het geval is - 400.000 tot 500.000 asielzoekers op ons grondgebied toe te laten. Het merendeel van deze verzoeken zal uiteindelijk afgewezen worden, maar aangezien deze mensen niet uitgezet worden, duiken zij onder in het semi-illegale circuit. Deze zwevende, ongecontroleerde bevolkingsgroep wordt ieder jaar groter en zorgt voor een toename van de overige bronnen van illegale immigratie.
Bij het zien van de teksten die vandaag worden gepresenteerd, stellen wij vast, mevrouw de Voorzitter, dat de veiligheid van de burgers bij de Europese instellingen verre van voorop staat.

Fiori
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, we behandelen een thema dat weliswaar specifiek is, maar een breed actiespectrum kent. Het is gemakkelijk te praten over asielrecht tout court en te verwijzen naar de heiligheid van het principe, een heiligheid die op dit delicate moment nog duidelijker naar voren komt, nu de wereld ontsteld is door de recente dramatische gebeurtenissen en we allemaal geschokt zijn en de behoefte voelen om solidair te zijn en te werken aan andere, betere betrekkingen tussen mensen, werelden en culturen. Toch moeten we juist vandaag de doelstelling voor ogen houden van concrete situaties en perspectieven die in de werkelijkheid verankerd zijn. Het voorstel voor een richtlijn bevat, zoals de heer Schmitt al zei, formuleringen die wij voor complex houden, die lijnrecht ingaan tegen de koers die wij vorig jaar hebben gekozen en die ons inziens ernstige politieke problemen opleveren. Is het bijvoorbeeld correct om te aanvaarden dat een derde land altijd als veilig wordt beschouwd, ongeacht de concrete omstandigheden van de asielzoeker? Of dat een asielaanvraag die kennelijk ongegrond is altijd gevolgd moet worden door een gecompliceerde en kostbare onderzoeksprocedure? Het spreekt voor zich dat een dergelijke garantie in het belang is van zowel degenen die gegronde redenen hebben om asiel te vragen als van het gastland.
Ik zal nu niet uitweiden over het juridische en filosofische concept van de kennelijke ongegrondheid, maar bij thema's als dat van het verslag-Watson, die nu meer dan ooit gevoelig liggen, moeten we laten zien dat we constructief willen zijn zonder tegenstellingen te creëren, dat we willen helpen zonder negatieve en zelfs destructieve gevolgen voor onze sociale systemen. Wanneer we dan de tekst over de uitbreiding van het asielrecht, over de versnelde procedure, over de beroepsprocedure, aan een aandachtige analyse onderwerpen, blijkt volgens mij dat de bezwaren meer dan terecht zijn.

Terrón I Cusí
Mevrouw de Voorzitter, ik wil reageren op wat hier gezegd is in verband met het standpunt van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten inzake dit onderwerp.
Mijnheer Schmitt, mijn fractie is het er helemaal over eens dat we de drie verschillende immigrantengroepen anders moeten behandelen. Het is zelfs zo dat wij het verslag-Wiebenga ondersteunen voor de tweede groep die u noemde, opdat we kunnen beschikken over een wetgeving voor de opvang van tijdelijke vluchtelingen uit conflictgebieden die massaal naar de Europese Unie komen. Dat heeft de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en de Europese Democraten niet gedaan.
Wat betreft asiel en opvang zijn we het erover eens dat asielzoekers moeten worden behandeld als een groep mensen die bescherming zoeken en die opvang vragen op humanitaire gronden, net als personen die gezinshereniging aanvragen. Mijnheer Schmitt, we hebben nu echter een probleem: ondanks wat u hebt gezegd over de bewering van de heer Schily, de Duitse minister van Binnenlandse Zaken, blijft mijn fractie bij haar standpunt dat vluchtelingen individuen zijn en dat ze dus ook individueel behandeld moeten worden al naar gelang hun persoonlijke omstandigheden en niet op grond van hun nationaliteit, een veilig derde land waar ze verbleven, enzovoort. Een derde land dat voor de een veilig is, kan voor de ander onveilig zijn. Laat u mij geen voorbeelden noemen, want ze zijn allemaal even afschuwelijk.
Wij kunnen dit idee niet loslaten. Bovendien willen we, nu de Europese Unie voor het eerst een geharmoniseerde wetgeving inzake vluchtelingen gaat opstellen, duidelijk aangeven dat wij deze gemeenschappelijke wetgeving met instemming begroeten maar gekant zijn tegen een een inbreuk op het beschermingsniveau en de rechten van de asielzoekers. De Europese Unie heeft op dit gebied immers altijd goed gepresteerd en veel hulp verleend aan organisaties als de UNHCR.
Wat betreft het thema asiel en immigratie zijn wij eensgezind van mening dat emigranten geen vluchtelingen zijn. Het probleem is echter dat niemand de moed heeft om duidelijke immigratiewetten op te stellen waarmee vreemdelingen op legale wijze opgenomen kunnen worden in onze samenleving en onze arbeidsmarkt. Het is ons volstrekt duidelijk dat het asielsysteem, dat gedurende vele jaren als enige toegangspoort heeft gefungeerd, onder deze situatie welhaast moet bezwijken. Dat is ons standpunt, en die laat aan duidelijkheid niets te wensen over.

Schmidt, Olle
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de commissievoorzitter en de commissie bedanken voor het doorwrochte verslag. De toenemende vluchtelingenstromen de laatste jaren laten zien dat er behoefte is aan een gemeenschappelijk vluchtelingenbeleid op zowel EU- als mondiaal niveau.
De reactie van de verschillende lidstaten, die gekenmerkt wordt door een zekere paniek, op mensen die een toevluchtsoord zoeken en een nieuw leven willen opbouwen in Europa, strookt niet met de humanistische normen en waarden waar de EU voor staat. Er hebben veel tragedies voor de grens van de EU plaatsgevonden. Er zijn schepen gezonken, wanhopige vluchtelingen hebben zich in containers verstopt en sommige vluchtelingen trachtten al zwemmend Europa te bereiken.
Meer dan eens, mevrouw de Voorzitter, stemden veel van de voorstellen van de lidstaten en de Commissie mij buitengewoon treurig. Zij lijken als hoofddoel te hebben mensen tegen te houden, te hinderen, weg te sturen en uit te wijzen. De mensen die zeggen dat de EU een fort Europa wordt, hebben het helaas niet helemaal bij het verkeerde eind.
Mevrouw de Voorzitter, tegen deze achtergrond is deze ontwerprichtlijn een stap in de goede richting. De rechten van het individu worden benadrukt en de repressieve elementen domineren niet. Het staat zonder meer vast dat er gemeenschappelijke regels voor asielaanvragen in de EU moeten komen, maar de afzonderlijke lidstaten moeten ook de ruimte krijgen voor een ruimhartiger beoordeling. Deze ruimte heeft de commissie beloofd. De commissie versterkt eveneens de rechten van het individu in overeenstemming met het Verdrag van Genève. Het betreft de positie van de kinderen, de mogelijkheid om vluchtelingen in hechtenis te nemen, het vergroten van de kennis bij degenen die vluchtelingenzaken moeten behandelen en een redelijke proceduretijd. Het gaat eenvoudigweg om meer rechtszekerheid.
Mevrouw de Voorzitter, ik maak mij echter enigszins zorgen over de komende behandeling van de Raad. Wij moeten de onvoorwaardelijke eis van het Verdrag van Genève beschermen voor een individuele toetsing van iedere asielaanvraag, precies zoals Sarah Ludford zei.
Er bestaan, in mijn optiek, geen veilige landen. Als wij Europeanen onze reputatie niet helemaal willen verliezen, is er een ander vluchtelingenbeleid nodig dat gebaseerd is op respect, transparantie en rechtszekerheid. Landen zoals Nauru kunnen niet verantwoordelijk worden gesteld voor het opnemen van mensen die op de vlucht zijn voor barbaarse regimes, zoals in Afghanistan. Humanisme en medemenselijkheid zijn op dit moment, een week na de tragedie in de Verenigde Staten, nog belangrijker.

Sylla
Mevrouw de Voorzitter, het doet mij genoegen dat het verslag van onze collega Watson zulke duidelijke voorstellen bevat over de manier waarop de status van vluchteling moet worden toegekend. Volgens mij is de heer Watson erin geslaagd het hele spectrum aan meningen in zijn tekst op te nemen. Dit verslag is voor mij een aanvulling op zowel het Handvest van de Grondrechten als op het Verdrag van Genève. Zoals de Commissie wilde, beschikken we nu over een goed startpunt voor de discussie. We wisten allemaal dat er enorme verschillen bestonden in de wijze waarop verschillende landen vluchtelingen opvingen. Wij wisten ook dat de procedures zwaar en ingewikkeld waren. Dankzij dit verslag kunnen we nu een beetje verder kijken dan die procedures. Het opent ook de mogelijkheid onze steun en hulp aan vluchtelingen te verbeteren. Het doet mij verder genoegen dat onze commissie nieuwe vormen van vervolging onder de loep heeft genomen. Enkele decennia geleden vingen we Chilenen en Sovjetburgers op die op de vlucht waren voor dictaturen en vervolging door hun machthebbers. Tegenwoordig hebben we met vormen van onderdrukking te maken die een andere manier van denken van ons vergen. Op zijn minst moeten we nu ook genitale verminking bij vrouwen en een nieuw soort vervolging door terroristische en fundamentalistische groeperingen in het rijtje opnemen, dat zou volgens mij een goede zaak zijn.
Ik zou zelfs durven stellen dat we eens moeten nadenken over een gezondheidsasiel, bijvoorbeeld wanneer een ramp als aids een heel continent wegvaagt, of over het opnemen van kindsoldaten die in handen zijn gevallen van wapenhandelaren. In het licht van de strijd tegen discriminatie lijkt het me zinvol dat dit verslag ook op zulke zaken een antwoord biedt. Tot slot wil ik nog opmerken dat er na de onthutsende aanslagen van vorige week op de Verenigde Staten een reële vrees bestaat voor aanvallen op de Afghaanse burgerbevolking. Momenteel bevinden zich 600 mensen in het kamp Sangatte, en die hebben het opgenomen tegen het terrorisme. Zij vragen om opgenomen te worden. Als we hen opnemen, voorkomen we niet alleen dat de islam en het terrorisme over één kam geschoren worden, maar zorgen we ook dat deze mensen trouwe bondgenoten worden in de strijd tegen het terrorisme.
Mijnheer Watson, een uitspraak van Camus is volgens mij op u van toepassing: sa révolte, c'est aussi la révolte des autres: ons eigen verzet is ook dat van de ander. Dank u voor dit verslag.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het voorstel van de Raad biedt vluchtelingen de kans om volgens het Verdrag van Genève de vluchtelingenstatus te krijgen en wel volgens uniforme criteria die in de hele Unie gelden. Dit voorstel van de Raad garandeert een snelle en heldere procedure voor de echte vluchtelingen - dat is ongeveer tien procent van allen die asiel aanvragen - en het garandeert ook een snelle afwijzing van de ongeveer negentig procent van de asielzoekers die niet de vluchtredenen hebben op basis waarvan asiel kan worden verleend. Een snelle afwijzing is altijd nog beter dan na jarenlang wachten alsnog het land uit te worden gezet. Dit voorstel maakt ook een einde aan het asieltoerisme. Aanvullende maatregelen zijn echter noodzakelijk. Ik noem in dit verband de Conventie van Dublin, Eurodac, regelingen voor veilige derde landen en veilige landen van herkomst.
Daarom ondersteunen wij als Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en Europese Democraten dit Raadsvoorstel. Daarnaast wil ik namens de EVP echter duidelijk stellen dat het asielrecht niet via de ingediende amendementen en voorstellen politiek misbruikt mag worden voor immigratie om de meest uiteenlopende redenen. Dat is een miskenning van de realiteit. We moeten de instrumenten die wij onszelf, als Europa, geven, gebruiken voor immigratie, asiel of tijdelijke hulp voor vluchtelingen die uit oorlogsgebieden komen. We mogen geen onrealistische maatregelen nemen. We moeten er in de toekomst voor zorgen dat het recht op asiel uitsluitend wordt voorbehouden aan vluchtelingen die om politieke redenen worden vervolgd. Deze categorie mag niet worden uitgebreid met groepen die men om andere politieke reden welkom zou willen heten. Dat zou volstrekt in strijd zijn met het Verdrag van Genève.
Enerzijds dienen wij de echte vluchtelingen eerst optimale en snelle hulp te bieden en ze dan in onze samenleving te integreren, anderzijds zullen wij de andere immigranten duidelijk moeten maken dat er nieuwe instrumenten zullen komen die ook zullen gelden voor immigranten die om economische redenen verblijf zoeken in de Europese Unie.

Ceyhun
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, juist nu, in het licht van de huidige gebeurtenissen, is deze discussie, die we naar mijn mening vandaag zeer zakelijk voeren, een voorbeeld voor andere parlementen. Het is noodzakelijk dat deze discussie wordt gevoerd, maar het is juist die noodzaak die de discussie zo moeilijk maakt. Helaas moeten we opnieuw beginnen om de vooroordelen tegen asielzoekers weg te nemen. Deze vooroordelen worden gevoed door angsten die doorgaans ongegrond zijn. Het is belangrijk deze angsten weg te nemen. Het is juist nu denk ik heel belangrijk dat we niet langer praten, maar tot actie overgaan.
Degenen die na de recente vreselijke gebeurtenissen om het hardst geroepen hebben om militair ingrijpen, moeten eigenlijk toegeven dat het juist nu aan ons politici is om de verantwoording op ons te nemen en niet in paniek te raken, en dat wij juist onder deze moeilijke omstandigheden in staat zijn op verantwoorde wijze te handelen. Daarom - en dat wil ik mijn conservatieve collega' s duidelijk maken - doen wij niet alsof wij het vanzelfsprekend met de heer Pirker of de heer Schmitt eens zijn, omdat wij hen mogen. Daarom zullen wij bij een aantal amendementen anders stemmen dan de rest van onze fractie. De reden daarvoor is de volgende: hoewel wij zeer verheugd zijn dat de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten er alles aan doet om de vluchtelingen meer bescherming en meer rechten te bieden - dat juichen wij zeer toe - hebben wij, de Duitse sociaal-democraten, een probleem. Wij kunnen overeenkomsten of besluiten niet accepteren als ze in ons land in strijd zijn met de grondwet. De Duitse grondwet maakt het op dit ogenblik namelijk niet mogelijk ongeveer 17 van de ingediende amendementen aan te nemen. Daarom moeten wij bij een aantal amendementen die ik zojuist genoemd heb, anders stemmen dan de rest van onze fractie. Dat betekent echter niet dat wij andere doelen nastreven; wij hebben wel degelijk dezelfde doelstellingen. Bij de stemming van vandaag zullen we evenwel anders stemmen, omdat we ook aan de geloofwaardigheid van ons beleid in Duitsland moeten denken. We mogen onze burgers niet teleurstellen door een besluit te accepteren dat in Duitsland niet kan worden uitgevoerd. Op grond hiervan zullen wij anders stemmen.

Kaufmann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in een situatie waarin de vreselijke gebeurtenissen in de VS worden aangegrepen om stemming te maken tegen asielzoekers is het des te belangrijker dat de Europese Unie met het oog op de handhaving van de mensenrechten minimumnormen vaststelt voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus. Het voorstel van de Commissie doet recht aan deze overweging en ik juich met name twee voorgestelde regelingen toe.
In artikel 3, lid 3, wordt gewezen op de mogelijkheid van de lidstaten om het verlenen van bescherming niet alleen op personen te betrekken die zich op de vluchtelingenconventie van Genève kunnen beroepen. Daardoor zouden ook personen die op de vlucht zijn geslagen voor gewelddadige fundamentalisten - zoals in Algerije - of het slachtoffer zijn van onderdrukking hier hun toevlucht kunnen vinden. Dit is al geruime tijd een eis die het VN-vluchtelingencommissariaat stelt, maar het wordt in Duitsland echter nog steeds niet in praktijk gebracht. In bijlage 1 worden drie voorwaarden genoemd waaraan een land moet voldoen om zich een veilig derde land te noemen. Als we ons in de toekomst door deze voorwaarden laten leiden, zouden een groot aantal uitzettingen uit EU-lidstaten voortaan niet meer mogelijk zijn.
Ik ben blij dat dit acceptabele voorstel van de Commissie in de desbetreffende commissie verbeterd is en niet verslechterd, zoals ook de bedoeling was van de oorspronkelijke rapporteur, de heer Schmitt. De voorgestelde richtlijn is daarom een belangrijke stap in de richting van een meer humanistisch asielbeleid in de Europese Unie.

Hernández Mollar
Mevrouw de Voorzitter, deze richtlijn is de eerste van een aantal richtlijnen die dienen ter complementering van het eerste deel van de planning die erop is gericht op de lange termijn een gemeenschappelijke asielprocedure te introduceren, alsmede een uniform statuut voor de personen aan wie asiel verleend wordt. Dat is naar de geest en ook de inhoud van de overeenkomsten van Tampere en het Verdrag van Amsterdam, ook al zouden we moeten discussiëren over de juridische basis van de gemeenschappelijke asielprocedure en het statuut. Ik wil heel kort een aantal kanttekeningen van technische aard voorleggen aan de Commissie naar aanleiding van het voorstel voor een richtlijn dat wij aan het bestuderen zijn.
De eerste kanttekening betreft de uitbreiding van de minimumnormen voor de asielprocedures. Het voorstel is naar mijn mening te formalistisch van aard. Bovendien heeft een gemeenschappelijke asielprocedure niets te maken met een uniforme procedure die in alle lidstaten geldt. Ik vrees dat de Commissie hier niet in de zin van de overeenkomsten van Tampere heeft gehandeld.
De tweede kanttekening betreft de wens van de Commissie om de termijnen te reguleren. Ik vraag me af of een lange procedure een ontmoedigende factor is bij het aanvragen van asiel. Dat wil niet zeggen dat we voorstanders zijn van een lange procedure. In de praktijk blijkt het namelijk zo te zijn dat Europese landen met lange procedures - die langer duren dan twee of drie jaar - hogere aantallen asielzoekers krijgen dan landen met zeer korte proceduretermijnen, zoals Spanje. Een harmonisatie van de termijnen is acceptabel als die ten doel heeft de procedure juridisch helemaal rond te krijgen. Ik vrees echter dat de procedure er alleen maar inefficiënter door wordt en voor paniek zorgt op wettelijk, materieel of politiek gebied.
De derde en laatste kanttekening betreft de begrippen waarmee wordt gestrooid. De problemen rond het homogeniseren van de beslissingen liggen mijns inziens meer in de definiëring van de vluchteling als zodanig dan in de procedure waarin de vluchteling wordt gedefinieerd. De problemen liggen in begrippen als "derde veilig land" , "vervolging door derden" , "vervolging in geval van conflict" of "vervolging door de overheid of door derden" . Misschien moeten we, zoals ik al eerder gezegd heb, eerst eens het een en ander helder definiëren, alvorens wij ons richten op de procedure.

Cerdeira Morterero
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Parlement wijzen op het belang van het voorstel waar we vandaag om verschillende redenen over debatteren.
Op de eerste plaats moet het naar mijn mening heel duidelijk zijn dat dit voorstel een, in mijn ogen zeer belangrijke, eerste stap is in de richting van een gemeenschappelijk Europees asielsysteem dat op de lange termijn voor de hele Unie gaat gelden.
Op de tweede plaats vind ik dat we niet mogen vergeten dat we nu niets anders doen dan een van de doelstellingen verwezenlijken die zijn vastgesteld in de Europese Raad van Tampere. Daar is de handhaving van het asielrecht opnieuw absoluut en onvoorwaardelijk bevestigd.
Op de derde plaats wil ik zeggen dat - hoewel er misschien wat meningsverschillen bestaan over een aantal concrete punten van het voorstel waarover wordt gedebatteerd tussen de parlementaire groepen - we niet mogen vergeten dat we in werkelijkheid alle Europese nationale systemen voorzien van een structuur die efficiënt kan functioneren conform het Verdrag van Genève over het vluchtelingenstatuut. De Europese Unie, meer specifiek het Parlement, mag niet de andere kant op kijken en dient zich actief te bemoeien met de instrumenten die Europa thans aan het ontwikkelen is. Ik wil u ook wijzen op het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie dat het Parlement nog niet zo lang geleden heeft aangenomen. Als we daar wat betreft dit onderwerp rekening mee moeten houden, moeten we altijd zorgen dat we de zaken die we zijn overeengekomen in het Verdrag van Genève verbeteren en niet verslechteren. De realiteit is namelijk dat vanaf de tweede helft van 1996 het aantal asielzoekers in de Europese Unie aanzienlijk is gestegen, terwijl het aantal resoluties die dit asielrecht erkennen en toekennen alarmerend sterk gedaald is.
Daarom denk ik dat de amendementen die binnen de commissie zijn goedgekeurd en die vandaag aan het Parlement worden voorgelegd het voorstel van de Raad aanzienlijk hebben verbeterd en een aantal zeer interessante kwesties naar voren hebben gebracht. Daarbij doel ik met name op de kwesties inzake de garanties voor asielzoekers, het beginsel dat niemand wordt teruggestuurd en een aantal onontbeerlijke minimale voorwaarden in het hele proces waarin beslissingen genomen worden aangaande de erkenning van dit statuut, volgens welke ieder geval apart moet worden bekeken. Zulke aanvragen kunnen niet collectief behandeld worden. Ondanks de meningsverschillen van de Commissie hebben we naar mijn mening een stap vooruit gezet met deze amendementen mits het Parlement die vandaag tenminste ook aanneemt.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, het spijt me te moeten zeggen dat dit voorstel een grote teleurstelling is, om verschillende redenen. Hetzelfde geldt voor het debat tot nu toe, op enkele uitzonderingen na: een debat waarin enkele sprekers hebben laten zien dat ze de grenzen tussen menselijkheid en laksheid niet kennen, tussen noodzakelijke controles en onnodige kwellingen, maar vooral een debat waarin velen hebben laten zien niet te begrijpen dat juridische normen niet van rubber zijn, niet opgerekt kunnen worden zoals iedereen zou willen, maar dat ze vaste punten hebben, grondslagen, die niet kunnen worden overschreden. De reden dat deze norm moet worden afgewezen, volgens mij, is dat hij onevenwichtig is. De positie van de asielzoeker wordt er veel te veel door begunstigd en de waarden die ik hiervoor heb genoemd worden overdreven. Het wordt de lidstaten en de bevoegde instellingen bijzonder moeilijk gemaakt om te beoordelen of asielzoekers aan de eisen voldoen.
Een andere reden is dat dit een puur theoretische tekst lijkt, zonder enige link met de realiteit, waarin hij onvermijdelijk moet worden toegepast: de dagelijkse realiteit van de landen - niet alleen het mijne, Italië, maar wel in het bijzonder - die dagelijks te maken hebben met het probleem van de ongecontroleerde immigratie.
Een andere reden om dit type benadering af te wijzen komt voort uit de gebrekkige harmonisering van de beoordelingscriteria op grond waarvan de lidstaten de vluchtelingenstatus erkennen. Daardoor kunnen secundaire stromen ontstaan, dat wil zeggen dat vluchtelingen binnenkomen in de meest permissieve staat en zich dan binnen de Unie verplaatsen naar een staat met een strenger beleid.
In het voorstel wordt niet eens een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de drie verschillende groepen asielzoekers: politieke vluchtelingen in de zin van het al genoemde Verdrag van Genève; vluchtelingen uit oorlogsgebieden; economische immigranten en immigranten om beroepsmatige redenen. We kunnen niet aanvaarden dat drie zo verschillende groepen asielzoekers in dezelfde norm worden behandeld. Het lijkt er bovendien op dat de Commissie de asielzoekersprocedure zelfs nog meer wil stroomlijnen, door ze ook toe te passen op personen wier geval niet onder de geest van het Verdrag van Genève valt, noch onder die van de Raad van Tampere of onder de wijzigingen van deze materie onder titel IV van het Verdrag van Amsterdam.
Wat het voorstel van de Commissie, maar ook het wetsvoorstel van de parlementaire commissie inadequaat maakt, is het gebrek aan voeling met de realiteit. Er wordt een reguliere norm voorgesteld voor een ernstige noodsituatie. Komt u maar eens kijken wat er nu al tien jaar lang langs de Italiaanse kusten gebeurt; komt u kijken onder welke omstandigheden mensen worden opgevangen, niet in de gevangenis gestopt, dan begrijpt u wel hoe ontoereikend deze voorstellen zijn.
We moeten hier, zoals ik daarnet zei, menselijkheid niet met handhaving van de regels verwarren. Deze twee kunnen samengaan. Als u bedenkt dat elke dag 300-400 vluchtelingen in Italië landen, alleen gisteren al 1000, begrijpt u wel dat voorzichtigheid geboden, zelfs noodzakelijk is. Beste collega's, dit is niet het moment voor larmoyante toespraken, zoals ik daarnet heb gehoord. Er zijn geen gevallen van onmenselijke behandeling, niemand wordt in provisorische gevangenissen opgesloten; vluchtelingen worden opgevangen, ze krijgen te eten, daarna worden ze geïdentificeerd en geclassificeerd. De clandestienen worden teruggestuurd en de legalen krijgen hulp bij hun immigratie. Verder wordt geprobeerd de maffia-infiltranten onder de vluchtelingen te identificeren.
Er wordt dus streng opgetreden en niet overdreven tolerant. Daarom steunt onze fractie alle amendementen van de heer Schmitt waarin de oorspronkelijke tekst van het verslag wordt hernomen, de tekst die rechtvaardigere normen voorstelt, vooral voor de lidstaten die zich in deze moeilijke situatie bevinden. Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, uiteindelijk komt het hierop neer: als ze eenmaal Italië binnen zijn, kunnen ze dankzij Schengen door heel Europa reizen, legaal of niet.

De Voorzitter
Ter afsluiting van dit debat over het verslag van de heer Watson, verleen ik het woord aan commissaris Reding. Mevrouw de commissaris, mag ik u erop wijzen dat wij in tegenstelling tot onze gewoonte een beetje tijd over hebben. Als u dat wilt, kunt u daar gerust gebruik van maken.

Reding
Dank u, mevrouw de Voorzitter. Het mag inderdaad bijna een wonder heten dat er spreektijd over is in het Europees Parlement, ik weet waar ik over spreek na zelf tien jaar parlementslid geweest te zijn.
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de Commissie is opgetogen over de grondigheid waarmee het Parlement dit voorstel heeft bestudeerd. Mijnheer Watson, wij hebben veel waardering voor uw werk. De amendementen zullen het debat trouwens zowel door hun aantal als door hun kwaliteit verrijken, en dit op een cruciaal moment op onze weg naar een gemeenschappelijk asielbeleid.
Om te beginnen wil ik dit voorstel in zijn context plaatsen. De Raad van Tampere heeft een gemeenschappelijke asielregeling gewild en heeft daarvoor een tweefaseplan in het leven geroepen. Allereerst moesten er gemeenschappelijke minimumnormen komen voor de materie genoemd in artikel 63 van het Verdrag. Vervolgens moest er een gemeenschappelijke procedure en een eenvormige status komen voor personen die internationale bescherming genieten. Voor de uitvoering van de eerste fase moest de Commissie ook een aantal wetgevende initiatieven nemen, wat inmiddels gebeurd is met de goedkeuring op 12 september jongstleden van een voorstel voor een richtlijn inzake het toekennen van de status van vluchteling en bijkomende vormen van bescherming. Deze fase is nu dus afgerond. De Commissie stelt in haar mededeling van november 2000 - waarover uw Parlement zich op 2 oktober aanstaande zal uitspreken - trouwens een speciale methodologie voor in verband met fase twee. Wij lichten die methodologie ook toe en trekken lering uit het eerste jaar van de werkzaamheden. Tot slot zal de Commissie aan de vooravond van de Top van Laken suggesties doen voor nieuwe impulsen.
Het voorstel waarover wij vandaag debatteren, vormt een van de voornaamste en gevoeligste onderdelen van dit geheel. We zijn uitgegaan van de lessen die getrokken zijn uit een uitgebreide consultatie op basis van een werkdocument van maart 1999. Het Europees Parlement heeft zich in juni 2000 kunnen uitspreken, en de Commissie heeft in ruime mate rekening gehouden met de aanbevelingen die bij die gelegenheid zijn geformuleerd.
Mevrouw de Voorzitter, de resolutie van vandaag komt op een keerpunt in de werkzaamheden rond deze materie. Immers, het Belgisch voorzitterschap wil van de komende maanden profiteren om beslissende stappen te zetten inzake asiel. De Commissie steunt dit uitgangspunt. Deze kwestie moet, samen met immigratie in het algemeen, een van de centrale onderdelen worden van de tussentijdse balans van Tampere, en wordt daarom aan het eind van dit jaar bekeken door de Europese Raad. In dit licht zou de Raad van ministers binnenkort, op 27 en 28 september, een eerste oriënterend debat moeten voeren. De antwoorden die daaruit naar voren komen zullen bepalend zijn voor de doelstellingen die wij met elkaar zullen gaan nastreven. Het doel is immers de nationale procedures zoveel mogelijk op elkaar af te stemmen. Ik voeg daar nog aan toe dat in dit kader twee andere voorstellen worden onderzocht, namelijk een over de opvangregelingen voor asielzoekers en een over de vraag welke lidstaat een asielaanvraag moet behandelen. Deze drie teksten horen bij elkaar. Ze moeten als een geheel beschouwd worden, en ik denk dat uw Parlement het ook altijd zo heeft opgevat. Ik neem dan ook de vrijheid u te vragen zo snel mogelijk een advies uit te brengen over de twee resterende initiatieven.
Wat nu de procedures betreft is het geen geheim dat de visies op een aantal belangrijke punten ver uiteen liggen. Dit mag ons ook niet verbazen. Dit initiatief raakt een groot aantal complexe kwesties, wat op zich geen punt is, maar het gaat om politiek gevoelige kwesties, en dat is gezien de stand van zaken rond ons beleid een aanzienlijk probleem. Bovendien is de eerste lezing nog niet afgerond binnen de technische instanties van de Raad. De delegaties van de lidstaten hebben dus nog niet de gelegenheid gehad een standpunt in te nemen over een aantal belangrijke bepalingen. Dit verklaart met name waarom het op dit moment moeilijk is, mevrouw de Voorzitter, een definitieve uitspraak te doen over uw amendementen op de beroepsprocedures. Wij beschikken immers nog altijd niet over de analyse van de Raad.
Tot slot bevestigen de besprekingen binnen de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de uitstekende ontwerpresolutie van de heer Watson - zoals u zelf ook weet en zoals we vanmorgen nog eens gemerkt hebben - de indruk dat de verwachtingen van het Europees Parlement veraf staan van de mogelijkheden van de Raad om tot een - noodgedwongen unaniem - akkoord te komen. De Commissie zit een beetje tussen beide in. Wij zijn van plan uit te gaan van uw advies en van de richtsnoeren die de ministeriële onderhandelingen mogelijk opleveren. Op basis daarvan zullen wij een gewijzigd voorstel indienen in de hoop een consensus te bevorderen. Daarbij lijkt het ons van essentieel belang dat we hetzelfde evenwicht zoeken als in het oorspronkelijke voorstel, namelijk tussen enerzijds de zorg om de rechten van de asielzoeker - waarbij de internationale afspraken nageleefd moeten worden, in het bijzonder het Verdrag van Genève - en anderzijds de noodzaak van een efficiënte en vlotte procedure en een zodanige convergentie dat het fenomeen asylum shopping tot het verleden behoort. Daarom, ik herhaal het en wil het met nadruk nog eens tegen de rapporteur zeggen, is de Commissie de globale aanpak uit de ontwerpresolutie zeer genegen. Desondanks is er een aantal suggesties dat deze tweeledige doelstelling ondergraaft, en die kunnen wij niet overnemen, ook al niet omdat daardoor de tekst die wij allemaal zo graag aangenomen willen zien zou kunnen stranden. Het onderscheid tussen een standaard- en een versnelde procedure, dat in werkelijkheid op zijn minst de facto wordt toegepast door de lidstaten, is bijvoorbeeld een cruciaal onderdeel van deze constructie. Als we de amendementen aannemen om dit onderscheid af te schaffen, lopen we een behoorlijk risico dat het voorstel er niet door komt. Niettemin is de Commissie ten volle bereid, mijnheer de rapporteur, een aantal amendementen gericht op een betere bescherming van de asielzoeker naar de geest of naar de letter in overweging te nemen, zonder echter het fundamentele onderscheid in gevaar te brengen waarover ik het zojuist had. In dezelfde lijn deelt de Commissie de zorg die uit diverse amendementen spreekt over de kwaliteit van de beslissingen, het comfort van de asielzoeker en de efficiency van de nationale instanties die de aanvragen behandelen. Nu is wetgeving misschien niet de meest geëigende weg om hierin verbetering aan te brengen; vaak komt het er eerder op aan ambtelijke praktijken te stroomlijnen en te laten convergeren. Het is waarschijnlijker dat het doel bereikt wordt door andere samenwerkingsinstrumenten te hanteren, met name de open samenwerkingsmethode, en de Commissie zal in de loop van de komende weken dan ook voorstellen het gebruik van deze methode uit te breiden tot het asielbeleid.
Voor het overige past een aantal amendementen beter in uw resoluties over de communautarisering van de Overeenkomst van Dublin en de definitie van het begrip vluchteling waarover ik het zojuist heb gehad. Er zijn ook nog andere suggesties. Zo is de Commissie voorstander van een duidelijkere band tussen deze richtlijn en internationale of Europese instrumenten inzake mensenrechten. Met name de conformiteit met het Europees Handvest van de Grondrechten moet duidelijk tot zijn recht komen. Ook is het nuttig te kijken wat het effect van een dergelijke tekst is in het licht van de uitbreiding en de herziening van de agenda van de internationale bescherming. Ik denk hier met name aan het globale consultatieproces dat het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen heeft geïnitieerd ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van het Verdrag van Genève.
Tot slot is de Commissie het roerend eens met uw wens de implementatie van deze richtlijn systematischer op te volgen. Dat kan trouwens ook niet anders, willen we komen tot de eenvormige procedure die in Tampere is uitgeroepen tot einddoel voor de Europese Unie.
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie wil ter afronding nogmaals haar waardering uiten voor het gehalte van deze ontwerpresolutie. In grote lijnen deelt zij de geest van dit document. Desondanks moeten wij het Parlement duidelijk inlichten over de problemen die momenteel spelen. Het gaat om beperkingen waar we rekening mee moeten houden bij het aanpassen van ons voorstel. Los daarvan valt te hopen dat de Europese Raad van Laken de Europese Unie de nieuwe en noodzakelijke impuls zal bieden om nu eindelijk concreet gestalte te geven aan de ambities die in 1999 in Tampere zijn geformuleerd.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.
(In afwachting van de stemmingen wordt de vergadering om 10.55 uur en om 11.00 uur hervat)

Banotti
 Mijnheer de Voorzitter, ik had u hierover een e-mail willen sturen, maar helaas kan ik op dit moment geen e-mail versturen. Ik weet dat velen van u met name problemen met GroupWise hebben ondervonden. Sinds begin vorige week is er wel een oplossing gevonden voor andere problemen die te maken hadden met het systeem van de hoofdcomputer, maar dat geldt niet voor GroupWise-problematiek. Ik heb voortdurend contact met de LSU-MEP-helpdesk en ik hoop dat ik later vandaag concretere informatie over de GroupWise-situatie kan verschaffen. Het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de server, is inmiddels ingeschakeld om het probleem mee op te lossen.
Ik had ook nog een andere e-mail willen sturen om collega' s erop te attenderen om minstens twee uur voor het vertrek van hun vlucht op de luchthaven te zijn. Dit in verband met de lange vertragingen als gevolg van de verscherpte veiligheidscontroles.

Lynne
 Het spijt met dat ik weer met een punt van orde moet komen over roken op de werkplek. Net voordat ik tijdens de plenaire vergadering van gisteravond een betoog zou gaan houden over intimidatie op het werk waren er mensen achter mij aan het roken met de deur open. Ik kreeg daardoor een astma-aanval vlak voordat ik het woord moest voeren. Dit is een geval van intimidatie op de werkplek.

De Voorzitter
U hebt volkomen gelijk. Dit is gewoon een beleefdheidskwestie en dat staat zelfs los van uw persoonlijke gezondheidsproblemen. Het is parlementsleden en andere mensen uitsluitend toegestaan om te roken in ruimtes die speciaal daarvoor bestemd zijn.

STEMMING
Folias
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrepen dat de Commissie een verklaring wil afleggen over mijn verslag. Ik verzoek u daarnaar te mogen luisteren.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, de heer Barnier heeft gisteren contact opgenomen met de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole om het standpunt van de Commissie toe te lichten. Hoewel wij de voorgestelde amendementen niet zullen overnemen, kan ik u verzekeren dat de Commissie maatregelen zal nemen om het resultaat te bereiken dat het Parlement wenst. Wanneer de Raad de gewijzigde verordening goedkeurt, zal de Commissie bovendien een verklaring afgeven waarin zij bevestigt dat de bestrijding van onregelmatigheden en fraude in verbeterde omstandigheden zal plaatsvinden, iets dat trouwens ook al is opgenomen in de financieringsovereenkomsten die de Commissie met de begunstigde landen heeft gesloten. Tot slot zal de Commissie zich ertoe verplichten het Parlement beter in te lichten.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Reding hartelijk danken voor deze verklaring. Wij willen het afvloeien van middelen naar de kandidaat-lidstaten niet vertragen. Daarom wil ik, zoals afgesproken met de collega' s van de verschillende fracties, aankondigen dat wij onder de voorwaarden die zojuist genoemd zijn over kunnen gaan op de eindstemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0293/2001) van mevrouw Oomen-Ruijten, namens de delegatie van het Parlement in het Bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties (C5-0323/2001 - 1998-0225 (COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)

Verwelkoming
De Voorzitter
Geachte collega' s, voordat wij met de stemming verdergaan, heb ik het genoegen om mee te delen dat mevrouw Chantal Compaore, echtgenote van de president van Burkina Faso en goodwill-ambassadrice van de organisatie voor Afrikaanse eenheid voor de bestrijding van genitale verminking van vrouwen, en mevrouw Shamin Kahn, staatssecretaris voor sociale zaken van Tanzania, thans plaatsgenomen hebben op de officiële tribune. Ik heet ze namens dit Parlement van harte welkom.
(Levendig applaus)

STEMMING (voortzetting)
De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Verslag-Oomen-Ruijten (A5-0293/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, kent u het verschil tussen zwaveldioxide en zwaveltrioxide? Vast wel! U weet dat zwaveldioxide SO2 is en zwaveltrioxide SO3. Dat weet u natuurlijk. Ik wist het niet, en dankzij deze richtlijn heb ik mijn schoolboeken scheikunde uit de kast moeten halen. Dat vind ik zeker een goede zaak voor mij persoonlijk, want als ik geen afgevaardigde in het Europees Parlement was geworden, had ik nooit deze gelegenheid gehad om opnieuw scheikundige formules te leren, die zo belangrijk zijn voor deze richtlijn. Daarin wordt namelijk vastgesteld dat de uitstoot van SO2, zwaveldioxide dus, beperkt moet worden. Natuurlijk heb ik voor gestemd, ten behoeve van het welzijn van alle gepensioneerden.
Verslag-Myller (A5-0292/2001)

Fatuzzo
Ook bij deze richtlijn, mijnheer de Voorzitter, gaat het om de uitstoot van schadelijke chemische stoffen in de lucht die we inademen. Ik bevestig dat ik voor heb gestemd, zoals velen van ons, niet alleen omdat onze lucht daardoor in toekomstige eeuwen minder vervuild en minder schadelijk voor onze gezondheid zal zijn, maar ook omdat ik geloof dat er meer toeristen naar Europa zullen komen als de hele wereld weet dat de lucht in Europa gezonder, schoner en minder vervuild is. Als de lucht schoner is, zullen die toeristen in grotere getale komen om de historische en natuurlijke rijkdom van heel Europa te bewonderen - bijvoorbeeld in Schotland, waar u woont, of in Genua en in Ligurië, waar ik woon.
Verslagen-Oomen-Ruijten en -Myller (A5-0293/2001 en 0292/2001)

Bordes, Caudron en Laguiller
Wij hebben zowel voor het verslag-Oomen-Ruijten als voor het verslag-Myller gestemd, omdat in beide sprake is van uitstootplafonds voor een reeks stoffen die de lucht vervuilen. Hoe beperkt ook de plannen, dit is toch een kleine verbetering ten opzichte van de huidige toestand.
Desondanks moeten wij vaststellen dat wegens kapitalistische belangen en nationaal egoïsme - het eerste uit zich in het tweede - de invoering tot 2010 wordt uitgesteld. Zodra we rekening gaan houden met particuliere belangen, is het algemeen belang de klos, zelfs al zijn we maatregelen aan het opstellen die dat algemeen belang moeten dienen.
Verslag-Marinho (A5-0274/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor deze regels voor de aanvaarding, door alle lidstaten van de Unie, van de wetgeving van de andere lidstaten gestemd, met de wederzijdse erkenning van gerechtelijke uitspraken en beschikkingen, te beginnen bij deze richtlijn over de inbeslagneming van vermogensbestanddelen of bewijsstukken. Mijnheer de Voorzitter, ik ben geen voorstander van dit Europa. Ik ben voorstander van een Europees wetboek van strafrecht, een Europees burgerlijk wetboek, een Europees wetboek van burgerlijke rechtsvordering en een Europees wetboek van strafvordering. Ik denk dat alle staten van Europa in de toekomst dezelfde juridische normen zullen hebben.

Berthu
Wij hebben voor het verslag-Marinho gestemd, waarin het initiatief van Frankrijk, Zweden en België wordt gesteund ten gunste van een door de Raad aan te nemen kaderbesluit waarmee de justitiële samenwerking in Europa aanzienlijk vergemakkelijkt kan worden. Het gaat om een wederzijdse automatische erkenning van gerechtelijke beslissingen ter blokkering van eigendommen of bewijsmateriaal in het kader van een onderzoek of in verband met specifieke misdrijven. Dit biedt ons een interessant middel om de samenwerking te verruimen terwijl het strafrecht van de lidstaten ongemoeid wordt gelaten.
Wij zouden zelfs voorstander zijn van een verdergaande maatregel. Volgens de voorgestelde tekst zou de nieuwe wederzijdse erkenningsprocedure beperkt blijven tot specifieke misdrijven: handel in verdovende middelen, fraude ten nadele van de financiële belangen van de Gemeenschap, witwassen van inkomsten uit misdaad, valsemunterij met de euro, corruptie en mensenhandel. In dit rijtje ontbreekt echter een aantal belangrijke misdrijven die dringend bestreden moeten worden, zoals het terrorisme dat we de laatste dagen nog maar eens een keer hebben aangeklaagd. Daarom hebben de afgevaardigden van de Mouvement pour la France zich aangesloten bij amendement 5, dat voorziet in een meer algemene omschrijving van dit soort misdrijven: alle misdrijven die kunnen leiden tot een maximale vrijheidsstraf van tenminste zes maanden.
Als er meer nodig is dan het blokkeren van eigendommen of bewijsmateriaal, moeten we een beter systeem uitwerken waarmee een lidstaat die de aanvraag daartoe ontvangt snel en doeltreffend beschermende maatregelen kan treffen.
Verslag-Watson (A5-0291/2001)

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, namens de 34 collega' s van de Sociaal-Democratische Partij Duitsland en ook namens mijzelf wil ik het volgende zeggen over de stemming over het verslag-Watson, waarvoor in eerste instantie de heer Schmitt rapporteur was: op dit moment wordt er in Duitsland een algemeen debat gevoerd over de immigratiewetgeving, de asielwetgeving en de kwestie van het verblijfsrecht in Duitsland. De regering, de bondsdag, de deelstaten, partijcommissies en onafhankelijke commissies hebben zich zeer intensief beziggehouden met deze kwesties, die ook raakvlakken hebben met het verslag-Watson. Binnen het Duitse parlement en tussen het parlement, de regering en de bondsraad worden onderhandelingen gevoerd over de desbetreffende wetgeving. Juist in deze situatie worden wij als SPD-delegatie hier in het Parlement geconfronteerd met voorstellen van de Commissie, met het standpunt van de heer Schmitt - nu dus van de heer Watson - en met voorstellen van de verschillende fracties die het gedeeltelijk wel en gedeeltelijk niet eens zijn met de dingen waarover wij als Duitse sociaal-democraten in het debat inzake de binnenlandse politiek discussiëren.
Daarom hebben wij op een aantal punten, anders dan de rest van onze eigen fractie, ons van stemming onthouden of de voorstellen afgekeurd. Onze nabijheid tot de Fractie van de Europese Volkspartij wordt slechts uitgedrukt in de notulen en zijn van typografische aard; inhoudelijk zijn wij doorgaans een andere mening toegedaan. Bij de eindstemming hebben wij met onze fractie echter uit loyaliteit jegens onze sociaal-democratische familie voor het verslag-Watson gestemd, hoewel we met name vanwege het Duitse staatsrecht zeer grote twijfels hadden, twijfels waarvan we vonden dat we die kenbaar moesten maken. Ik leg u dit uit, omdat we in het Parlement moesten stemmen terwijl er in Duitsland nog over dit thema wordt gediscussieerd. Daardoor is het een en ander waarover wij hier besluiten nemen niet noodzakelijkerwijze ook hetgeen waarover wij in Duitsland discussiëren.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u mij vergeeft, want het is geen kwestie van gebrek aan respect voor de heer Watson, voor wie ik sympathie voel, maar ik moest denken aan Sherlock Holmes en zijn trouwe assistent Watson. "Elementary, my dear Watson, elementary!" , wilde ik zeggen, om aan te geven dat het evident is dat we moeten optreden om ongecontroleerde immigratie en clandestiene immigratie tegen te gaan. Maar helaas heb ik tegen deze maatregel moeten stemmen. Waarom, mijnheer de Voorzitter? Omdat de uitstekende amendementen van de heer Borghezio, hier naast mij, niet zijn overgenomen. Deze amendementen waren bedoeld om de immigratie te beperken en te voorkomen dat gebeurt wat mij in Brussel is overkomen: nauwelijks had ik mijn neus buiten het Parlement gestoken, of enkele types die eruit zagen als immigranten stalen mijn agenda van Europees afgevaardigde, die ik nu nog zoek en nog steeds niet heb teruggevonden.

Borghezio
Mijnheer de Voorzitter, het instituut van het politiek asiel behoort tot de eerbiedwaardigste juridische tradities van onze volkeren, maar het verslag-Watson begaat volgens ons een grote vergissing: het breidt het toepassingsgebied uit tot een reeks gevallen die buiten de historische reikwijdte van dit belangrijke en eerbiedwaardige publiekrechtelijke instituut vallen. Mijn amendementen hadden maar één doel - en ik bedank de heer Fatuzzo dat hij dit in herinnering heeft gebracht en benadrukt - namelijk verhinderen dat het asielrecht, de vluchtelingenstatus, oneigenlijk wordt gebruikt. Het risico bestaat dat daardoor de clandestiene immigratie wordt bevorderd. Zoals een andere afgevaardigde in de discussie van deze dagen heeft benadrukt, vormt die ook de voedingsbodem van het terrorisme. Ik vind het dus een ernstige zaak dat enkele fracties, die schijnbaar tegen clandestiene immigratie zijn, mijn amendementen hebben weggestemd.

Berthu
Zoals te vrezen viel, heeft het Europees Parlement zojuist een ontwerprichtlijn inzake toekenning van de vluchtelingenstatus aangenomen die was ingediend door de Commissie en waarvan ik de al te grote toegeeflijkheid in het voorgaande debat aan de kaak heb gesteld. Tot overmaat van ramp heeft het Parlement een manier gevonden om amendementen in te dienen die de gebreken van deze richtlijn nog verder verergeren, wat een reden te meer is om ons ertegen te verzetten.
Zo bepaalde het oorspronkelijke voorstel onder andere dat het beroep tegen een afwijzing van een asielaanvraag in principe een opschortende werking heeft - de indiener mag in het betrokken land blijven in afwachting van een definitieve beschikking. Wel konden de lidstaten hiervan in bepaalde gevallen afwijken, met name als een aanvraag was verworpen omdat deze overduidelijk ongegrond was. Met amendement 85 heeft het Europees Parlement deze mogelijkheid echter geschrapt. Het gevolg hiervan is dat waneer een aanvraag overduidelijk ongegrond is, de indiener op ons grondgebied kan blijven tot er een definitieve beslissing is gevallen over zijn beroep. Amendement 5, waarin sprake is van het recht op verblijf in het asiel verlenende land in afwachting van een definitief besluit, bevestigt dit. Bovendien bepaalt het aangenomen amendement 96 dat een lidstaat de mogelijkheid tot beroep niet mag schrappen ingeval een asielaanvraag geweigerd is, omdat die duidelijk ongegrond was.
Al deze amendementen zijn heel erg, omdat ze ertoe leiden dat notoire asieltoeristen maandenlang op een definitief besluit moeten wachten dat sowieso negatief zal uitvallen. En in de tussentijd zijn ze natuurlijk allang ondergedoken.
Degenen die voor deze teksten hebben gestemd, weten donders goed wat ze doen. Zij zijn voorstander van een massale immigratie, zoals blijkt uit de verwerping van amendement 126 volgens welk een asielaanvraag overduidelijk ongegrond is als deze uitsluitend gebaseerd is op economische motieven of uitsluitend tot doel heeft aan een algemene toestand van armoede of aan een gewapend conflict te ontkomen. Op deze manier wordt onze landen een slag toegebracht die ze nog verder destabiliseert.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Watson. Wij vinden dat de EU minimumnormen moet vaststellen voor de nationale procedures voor het al dan niet toekennen van het vluchtelingenstatuut. Wij wijzen er echter op dat de richtlijn onder hoofdstuk IV van het Verdrag valt en dus niet voor Denemarken geldt op grond van de uitzonderingen die Denemarken bedongen heeft.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben voor alle amendementen gestemd, omdat deze in de richting gaan van een ruimere bescherming van de rechten van vluchtelingen. Wij hebben eveneens voor het aldus gewijzigde verslag gestemd.
Wij verzetten ons evenwel tegen de passage waarin gewezen wordt op het recht van elk land controle uit te oefenen op immigratie en de toegang tot zijn grondgebied, en waarmee in feite opnieuw het recht verleend wordt restrictieve maatregelen in te voeren.

McKenna
 De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie is blij met de nieuwe voorstellen om de asielprocedures in de EU te harmoniseren, omdat dit een belangrijke en erg noodzakelijk stap vooruit is. Deze voorstellen voorzien in basisnormen en -instellingen op drie belangrijke gebieden: de beslissingsautoriteit die verantwoordelijk is voor het bepalen van de ontvankelijkheid van de asielaanvragen, de onafhankelijke instelling waar de asielzoekers terecht kunnen om hun aanvraag opnieuw te laten toetsen en de beroepsprocedure. Wij zijn met name blij met de voorgestelde termijnen voor het verwerken van de aanvragen, waardoor veel lidstaten de huidige achterstand in kunnen lopen en er een rechtvaardiger procedure gehanteerd kan worden.
Wij moeten echter wel in gedachten houden dat de inspanningen om gemeenschappelijke normen vast te stellen met betrekking tot veilige landen over het algemeen restrictief zijn en door lidstaten zowel gebruikt als misbruikt kunnen worden. Dat is ook van toepassing op het concept van veilige landen van herkomst. Ik weet dat de regering in mijn eigen land, Ierland, bilaterale overeenkomsten heeft getekend met Roemenië en Nigeria en van plan is om in de toekomst meer van dergelijke overeenkomsten te sluiten. Deze overeenkomsten zijn bedoeld om de uitzettingsprocedure te versnellen en schieten schromelijk te kort in wat er eigenlijk zou moeten gebeuren. Naar ons idee moet een grondig onderzoek van een asielaanvraag en de beslissing daaromtrent gebaseerd zijn op elk individueel geval apart. Het is essentieel dat deze concepten niet in de richtlijn verankerd worden, omdat daardoor de deur voor allerlei soorten misbruik wordt geopend. Naar mijn gevoel geldt hetzelfde voor het versnellen van asielprocedures. Hierdoor zou de kwaliteit van de procedure ook achteruit kunnen gaan.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
Wij zijn bezorgd over het feit dat men bezig is op EU-niveau de begrippen veilige landen van herkomst en veilige derde landen in te voeren. Alle landen zijn in principe in staat om de mensenrechten te schenden en daarom kan geen enkel land automatisch als veilig beschouwd worden. Asielzoekers moeten het recht hebben op een gelijke behandeling, ongeacht het land waar zij vandaan komen.
Het verslag maakt het de lidstaten mogelijk om zelf te bepalen of zij lijsten met veilige landen willen gebruiken of niet. Er is echter reden tot ongerustheid over de ontwikkeling van het beginsel over veilige landen op EU-niveau. Het is buitengewoon belangrijk dat wij gezamenlijk de beginselen van het Verdrag van Genève onderschrijven over het recht op een individuele toetsing voor iedereen.

Souchet
Na de aanslagen op New York en Washington moet bij elk beleid inzake verkeer van personen absolute voorrang gegeven worden aan de veiligheid van de burger. Het asielbeleid ontsnapt daar niet aan.
In dit licht vormen de aanbevelingen uit het verslag-Watson meer dan ooit een uitstekend voorbeeld van hoe het niet moet, omdat zij leiden tot een ernstige en gevaarlijke aantasting van de veiligheid waar onze burgers recht op hebben.
Door asielzoekers met een overduidelijk ongegronde aanvraag onder het mom van edelmoedigheid tot in het absurde allerlei garanties te willen bieden, zoals in het verslag-Watson en de amendementen van het Parlement het geval is, openen we de sluizen voor de ergst mogelijke dwalingen. We weten immers dat driekwart van de aanvragen overduidelijk ongegrond is. Het "voordeel van de twijfel" valt moeilijk te rijmen met veiligheid. Op het ogenblik dat we geen steek mogen laten vallen, kiest ons Parlement voor een laksheid die niet anders kan dan leiden tot nog meer clandestiene immigratie en infiltratie door terroristische netwerken.
Hoe komt het trouwens dat de voorstellen uit het verslag-Watson uitsluitend over asielzoekers gaan en in geen enkel geval over de veiligheid van de Europese burger? Deze wanverhouding, die we trouwens zowel in de ontwerprichtlijn als in het verslag-Watson terugvinden, is onaanvaardbaar. Zij moet gecorrigeerd worden, zodat we niet alleen de legitieme rechten van echte asielzoekers respecteren, maar ook het legitieme streven van onze burgers naar vrijheid en bescherming.
Verslag-Marques (A5-0248/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, enkele dagen geleden dineerde ik in een mooie Italiaanse stad met een knap blond meisje, een Bulgaarse, en tot mijn verbazing vroeg zij me op een zeker moment: "Waarom blijven jullie maar geld uit het Cohesiefonds geven aan Griekenland, Spanje, Portugal en Ierland? Wij kandidaat-landen zijn vreselijk bang dat wij niet op dezelfde manier behandeld zullen worden, terwijl ons bruto binnenlands product aanzienlijk lager is dan dat van deze landen. Kunt u, mijnheer Fatuzzo, niet voorstellen meteen te beginnen een Cohesiefonds op te richten voor de kandidaat-landen? Die maken zich grote zorgen omdat de afstand tussen hen en de lidstaten steeds groter wordt."
Kon ik dit verzoek van dit knappe blonde Bulgaarse meisje weigeren, mijnheer de Voorzitter? Wat zou u hebben gedaan? Ik heb het op me genomen haar verzoek over te brengen.

Bonde, Krarup en Sandbæk
Wij stemmen tegen het verslag, omdat wij van oordeel zijn dat de kritiek op het Cohesiefonds te mild is. Met de invoering van de gemeenschappelijke munt in de landen die middelen van het fonds krijgen, Ierland, Portugal, Griekenland en Spanje, zouden de activiteiten van het fonds tijdelijk stilgelegd moeten worden, tenminste tot de eerste landen in Zuid- en Midden-Europa tot de EU zijn toegetreden. De middelen moeten gekanaliseerd worden naar de landen die ze het meest nodig hebben, namelijk de kandidaat-landen.
In het verslag ontbreekt ook een grondige en kritische beoordeling van de doelstellingen van het Cohesiefonds. Het concentreert zich eenzijdig op de naleving van de verdeelsleutels tussen de landen onderling en tussen de twee prioritaire beleidsgebieden en gaat te weinig in op de vraag of de middelen goed besteed worden. Het is niet omdat de economie in de begunstigde landen de goede kant uitgaat, dat de middelen daarom goed besteed zijn.

Coelho
De heer Sérgio Marques verdient alle lof voor het verslag dat hij ons heeft voorgelegd. Het is een bijzonder goed verslag en het vestigt onze aandacht op een aantal punten. Ik noem hier de volgende zaken:
1. De cohesie is een verdragsdoelstelling die dringend verwezenlijkt moet worden
De cohesie is opgenomen in artikel 2 van het EG-Verdrag als één van de essentiële doelstellingen van de Unie. Beoogd wordt de afstand tussen de verschillende regio' s terug te brengen en eventuele onevenwichtigheden te voorkomen om zo te komen tot een harmonieuze ontwikkeling binnen de Gemeenschap. De naakte werkelijkheid toont aan dat er nog veel gedaan moet worden om aan die doelstelling te voldoen.
2. Het cohesiefonds vervult een uiterst belangrijke rol
De cohesie is een voorwaarde voor het slagen van de Economische en Monetaire Unie. Die is immers gebaseerd op het convergeren van de economieën van de lidstaten. Zoals de rapporteur echter geheel terecht opmerkt is er in het Verdrag van Maastricht geen enkel mechanisme opgenomen voor conjuncturele steun en afstemming binnen het kader van de EMU. De Structuurfondsen, en dan vooral het cohesiefonds, krijgen daarom extra betekenis.
3. De doelstellingen van de cohesie blijven ook na uitbreiding gewoon bestaan
De rapporteur wijst op het feit dat de verschillen tussen de lidstaten door de uitbreiding nog eens kunnen toenemen. We moeten voorkomen dat dit ook werkelijk gebeurt, en niet toegeven aan de verleiding om op statistische gronden een einde te maken aan de cohesie-inspanningen tussen de huidige vijftien lidstaten. De cohesiedoelstellingen worden door uitbreiding niet verwezenlijkt. Integendeel: we zullen onze inspanningen in dit opzicht juist moeten opvoeren. De solidariteit binnen de Unie zal door de uitbreiding op de proef worden gesteld. Op deze uitdaging zullen we ons terdege moeten voorbereiden, en we dienen daarbij rekening te houden met de gehele Unie en alle specifieke gevallen die daarin verenigd zijn.

Korakas
Met het streven naar de alom verkondigde economische en sociale samenhang probeert men welbewust de Europese volkeren om de tuin leiden en hen te dwingen mee te doen aan het beleid waarmee enkel de belangen van het grootkapitaal worden gediend.
Het is niet enkel onze opvatting dat de meedogenloze wetten van het kapitalisme leiden tot ongelijke ontwikkeling. De realiteit geeft ons gelijk. Uit de gegevens van de Commissie en uit haar verslagen blijkt namelijk dat van convergentie geen sprake kan zijn, dat de verschillen tussen de lidstaten, tussen de arme en rijke gebieden en zelfs binnen bepaalde lidstaten alleen maar groter worden.
Griekenland is een tekenend voorbeeld. In bepaalde gebieden, zoals Epiros, Lesbos en Peloponnesos, is het bruto binnenlands product niet toegenomen maar afgenomen. Het inkomen per hoofd ligt in Hamburg 440% hoger dan in Epiros, de armste regio van de EU. In Griekenland en Portugal heeft 22% van de bevolking een inkomen beneden de armoedegrens.
De besluiten van de EU leiden tot steeds grotere sociale en economische tegenstellingen en dienen slechts de monopolistische belangen. De EMU en het Stabiliteitspact ontnemen de lidstaten de mogelijkheid tot een eigen monetair beleid en dwingen tot begrotingsdiscipline met vermindering van sociale uitgaven en overheidsinvesteringen. Vooral de privatiseringen en meer algemeen de structurele veranderingen ten gevolge van de liberalisatie van de markten en de reactionaire besluiten voor de arbeidsmarkt hebben nefaste gevolgen voor het inkomen van de grote volksmassa en de economie van het land.
De huidige situatie is onaanvaardbaar en deze wordt alleen maar verergerd door enerzijds de kapitaalconcentratie en anderzijds de overheersing van atypische en tijdelijke vormen van werk, de algemene toepassing van deeltijdwerk en de hervorming van de socialezekerheidsstelsels.
De met communautaire middelen gefinancierde structurele maatregelen beogen geen echte regionale ontwikkeling. Daarin wordt immers geen rekening gehouden met de specifieke omstandigheden van elke regio en zijn relatieve voordelen. Deze maatregelen beantwoorden enkel aan de vereisten van het grootkapitaal. Het grootkapitaal wil dat meer geld in het laatje komt en de doelstellingen van het Stabiliteitspact worden geëerbiedigd. Het gevolg hiervan is dat veel geld wordt uitgegeven aan weliswaar indrukwekkende maar weinig productieve projecten die enkel leiden tot afschaffing van de traditionele productiesectoren en de verwezenlijking van infrastructuur waarmee de belangen van het particulier kapitaal worden gediend en de liberalisatie van de markten en de ongebreidelde ontwikkeling van de monopolies worden vergemakkelijkt.
De werknemers hebben de strijd aangebonden tegen deze politieke oriëntaties en dit politieke streven van de EU. Zij willen niet opdraaien voor de schadelijke gevolgen daarvan. Het zijn immers de gewone mensen, de werknemers, de gepensioneerden, de kleine boeren en de kleine bedrijven in met name de verwerkende sector en de handel die het gelag zullen moeten betalen.

Krivine en Vachetta
Wij staan achter de beginselen die geleid hebben tot de oprichting van het Cohesiefonds. Met de rapporteur geloven wij "dat het Verdrag van Maastricht niet heeft voorzien in enig mechanisme voor steun en conjuncturele aanpassing in het kader van de Economische en Monetaire Unie" en dat het Stabiliteits- en Groeipact "in de praktijk heeft geleid tot de beperking van de overheidsinvesteringen" . Wij delen de gedachte dat dergelijke fondsen bijdragen tot een ruimtelijke ordening waarbij het milieu gespaard wordt.
Aan de andere kant geloven wij dat de logica van deze fondsen in tegenspraak is met de neoliberale logica die bij het uitbouwen van Europa gevolgd wordt. Het is een nobel streven "de insulaire, niet aan zee grenzende en perifere regio's met de centrale regio's van de Gemeenschap te verbinden" , maar het zou nog nobeler zijn deze versnippering van het grondgebied niet te verergeren door de openbare diensten systematisch te privatiseren. In dit licht bezien gaat de rapporteur niet ver genoeg in zijn kritiek en beweert zelfs dat de financiële criteria van de euro en het Stabiliteitspact in overeenstemming gebracht kunnen worden met waarachtige regionale ontwikkeling. Wij hebben ons van stemming onthouden om deze illusie niet te voeden.
Verslag-Nogueira Román (A5-0247/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ook dit document heeft betrekking op de wijze waarop de fondsen worden besteed die de Europese Unie ter beschikking heeft om de situatie van minder fortuinlijke Europese burgers te verbeteren. Als afgevaardigde van de Partij van de Gepensioneerden wil ik het hele Parlement laten weten, dat zoals u ziet aandachtig luistert - ik doel natuurlijk op de ingeschakelde televisies in onze kantoren -, dat de Partij van de Gepensioneerden een aanzienlijke verhoging vraagt van de fondsen die de Europese Unie ter beschikking staan voor haar activiteiten en haar beleid. Wat we ontvangen is niet genoeg. Dat is volgens mij een aalmoes voor Europa. Europa heeft werkelijk veel meer geld nodig voor alle Europese burgers die een belangrijk en dichtbij Europa wensen.

Korakas
De economieën in de EU staan in het teken van een ongelijkmatige, kapitalistische groei. De ontwikkelingen van de laatste tien jaar vormen daarvan een bevestiging. De verschillen tussen de lidstaten, tussen de rijke en arme regio' s en zelfs binnen de lidstaten van de EU zijn toegenomen. In plaats van convergentie en cohesie is sprake van een steeds dieper wordende kloof, van een steeds grotere afstand tussen rijk en arm.
In het verslag wordt toegegeven dat de EU "nog steeds grote regionale ongelijkheden in haar economische en sociale ontwikkeling vertoont, en in bepaalde gevallen de verschillen zelfs binnen bepaalde lidstaten groter zijn geworden" . De helft van het inkomen (47%) is in de dominerende driehoek (Yorkshire, Franche-Comté, Hamburg) geconcentreerd, ofschoon deze slechts 1/7 van de totale oppervlakte en 1/3 van de totale bevolking van de EU omvat. Het inkomen van 18% van de bevolking van de Unie ligt beneden de armoedegrens.
Deze ongelijkheden zullen nog worden aangescherpt door de strategieën voor "arbeidsmobiliteit" , de soepele vormen van werkgelegenheid, de teugelloze privatisering en de onderwerping van alle nationale en communautaire beleidsvormen aan de wet van de winst. Daardoor zal er een steeds sterkere ophoping plaatsvinden van bevolking en rijkdom in de rijke, centraal gelegen gebieden van de Unie. In plaats van meer werkgelegenheid krijgen wij daardoor massaontslagen en een verticale stijging van de werkloosheid.
In het verslag staat dat het werkloosheidspercentage in de tien armste regio' s 23% bedraagt. Als wij de landen nemen die de meeste middelen ontvangen uit de Structuurfondsen (Italië, Spanje en Griekenland) en een vergelijking maken tussen de officiële werkloosheidscijfers van 1988 en 1998, zien wij dat er zich een duidelijke stijging heeft voorgedaan. Dit geldt met name voor Griekenland waar men van 6,7% in 1988 is opgeklommen tot 11,7% in 1998, dat wil zeggen een stijging van ongeveer 75%.
Met de structurele maatregelen wordt geen echte regionale ontwikkeling nagestreefd, geen ontwikkeling waarin rekening wordt gehouden met de specifieke omstandigheden van elke regio. Deze maatregelen hebben enkel tot doel voor het grootkapitaal maximale winst mogelijk te maken. De middelen van de structurele maatregelen zijn enerzijds beperkt en onvoldoende, en anderzijds vloeit 30 à 40% van de totale financiële middelen voor de arme lidstaten weer terug naar de rijke gebieden via de aankoop van knowhow en kapitaaluitrusting.
Voor dit geld heeft men echter een prijs moeten betalen: afschaffing van de traditionele productiesectoren, teeltomschakeling, vernietiging van landbouwproducten en woestijnvorming in grote gebieden.
Het kind van de rekening worden natuurlijk de arme bevolkingslagen. Alleen de monopolistische reuzen en de hen omringende knaagdieren worden daar beter van. De communautaire middelen zijn een soort van "zilverlingen" voor de toetreding tot de EU; zij zijn in zekere zin een vergoeding voor het grootkapitaal omdat het een groot deel van de bescherming op de nationale markt moest opgeven.

Krivine en Vachetta
In het verslag staat te lezen dat de Structuurfondsen, die met name bedoeld zijn om de regionale ontwikkeling en de gelijkheid tussen man en vrouw te bevorderen, nog lang niet in hun opzet geslaagd zijn. Dat wordt aangedrongen op "een geïntegreerd beleid ter bevordering van de belangen van vrouwen" is lovenswaardig en legt de vinger op een ernstige achterstand. Ook wij vinden "dat het gevaar bestaat dat de plannen inzake economische en budgettaire stabiliteit vertaald worden in een verlaging van de overheidsinvesteringen, met name de investeringen in de vervoersinfrastructuur en O&O in de minder ontwikkelde gebieden" .
Maar de analyse in het verslag wordt niet afgemaakt en de rapporteur distantieert zich onvoldoende van de gevolgen die dit keurslijf met zich meebrengt. Inzake werkgelegenheid bijvoorbeeld spoort hij de lidstaten aan "het in Amsterdam in gang gezette proces ten behoeve van het werkgelegenheidsbeleid voort te zetten" en neemt daarbij als referentiepunt "de nationale actieprogramma's ten behoeve van de werkgelegenheid" . Deze programma's doen echter niet meer dan het dogma van de flexibele arbeidsmarkten in operationele termen vertalen. In de praktijk ondermijnen zij de strijd tegen onzekere arbeidsvoorwaarden, terwijl de rapporteur die strijd juist beweert te steunen. Omdat wij een dergelijke stellingname niet willen ondersteunen, hebben wij ons van stemming onthouden.

Marques
Het elfde Jaarlijks Verslag over de Structuurfondsen (1999) sluit de programmaperiode 1994 - 1999 af, en daarmee dus ook het Pakket-Delors II, dat op zulk een doorslaggevende wijze heeft bijgedragen tot de regionale ontwikkeling, zowel op het gebied van infrastructuur en productie, als op het gebied van sociale integratie.
De periode 1994 - 1999 is nu verstreken, maar het elfde Verslag geeft duidelijk aan dat de cohesie nog steeds onbevredigend is. Er zijn via het Edinburgh-pakket budgettaire middelen vrijgemaakt en er is hier en daar vooruitgang geboekt, maar er blijft binnen de Europese Unie toch een grote mate van asymmetrie bestaan tussen het centrum en de perifere en ultraperifere regio' s. De bijdrage van de Structuurfondsen is dus onvoldoende geweest om de ongelijke inkomensverdeling tussen de rijkere en de minder ontwikkelde regio' s bij te stellen.
Ik wil daarom mijn steun uitspreken voor de tekst van de heer Nogueira Román, en afsluiten met de conclusie dat het eilandkarakter van de ultraperifere regio' s gecompenseerd kan worden door het ontwikkelen van door de structuurfondsen gefinancierde activiteiten. Die activiteiten moeten erop gericht zijn om het concurrentievermogen van de productieketen te verhogen, de toegang tot informatie te vergemakkelijken en deze regio' s in de uitgebreide Europese Unie te integreren. Voor dat doel dient het cohesiebeleid versterkt te worden, zeker met het oog op de uitdagingen van de uitbreiding.
Verslag-Valenciano Martínez-Orozco (A5-0285/2001)

Fatuzzo
Het verslag van mevrouw Martínez-Orozco, mijnheer de Voorzitter, is buitengewoon belangrijk. Dat bent u zeker met me eens. Er moet worden opgetreden zodat vrouwen - niet alleen vrouwen, maar in dit geval gaat het om vrouwen - niet minder maatschappelijke rechten hebben dan mannen. Op sommige plaatsen hebben zij veel meer rechten - bij mij thuis bijvoorbeeld hebben vrouwen meer rechten dan mannen - maar in de rest van de wereld worden vrouwen zelfs het slachtoffer van martelingen, zoals in dit geval. Ik vraag dan ook dat de Europese Unie geen cent ontwikkelingshulp meer geeft aan landen waar infibulatie van vrouwen nog voorkomt en dat er daadwerkelijk een beleid wordt ingevoerd ter ondersteuning van de mensenrechten in de landen waaraan we ons geld geven.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben voor dit verslag gestemd, ook al zijn wij het niet met alle voorgestelde maatregelen eens.
Genitale verminking bij de vrouw is een barbarij die met wortel en tak moet worden uitgeroeid, niet alleen omdat het gaat om een daad van geweld met al zijn lichamelijke gevolgen, maar ook omdat de vrouw hiermee doelbewust in een ondergeschikte positie wordt gehouden.
Wie ter verdediging de traditie, het gebruik, de godsdienst of wat voor kletspraat dan ook inroept, zwicht voor barbarij en bedekt zijn zwakheid met de mantel der hypocrisie. Wie het durft te hebben over het recht op culturele eigenheid, geeft niet alleen blijk van zijn misprijzen voor de vrouw in het algemeen, maar ook voor de volkeren waarvan de vrouwen ten prooi vallen aan deze barbarij.

Darras
Ik dank onze rapporteur, mevrouw Elena Valenciano Martinez-Orozco, en alle leden van de commissie voor het uitstekende werk dat zij geleverd hebben en de moedige maatschappelijke keuzes waarin zij ons zijn voorgegaan.
Het lijkt mij essentieel dat wij dit verslag vandaag aannemen. Genitale verminking levert niet alleen rechtstreeks gevaar op voor de gezondheid van de betrokken vrouwen, er zijn ook ernstige en onomkeerbare gevolgen die bij seksuele betrekkingen, zwangerschap of bevalling kunnen leiden tot zware, levensbedreigende complicaties. Door dit verslag aan te nemen, veroordelen wij elke vorm van genitale verminking van de vrouw in alle gradaties.
Dit verslag verdient het des te meer om aangenomen te worden omdat de Raad, de Commissie en de lidstaten erin opgeroepen worden elke vorm van genitale verminking van de vrouw als een misdrijf aan te merken en elke ingezetene die zich er schuldig aan maakt strafrechtelijk te vervolgen, zelfs als het misdrijf buiten de grenzen van de Europese Unie gepleegd is. Dit extraterritorialiteitsbeginsel moet met kracht ondersteund worden.
Voor zover nodig geef ik u nog een reden om dit verslag aan te nemen: het feit dat iemand slachtoffer is van een dergelijke praktijk, maar ook het feit dat iemand als vrouw geboren is op een plaats waar zij het risico loopt een genitale verminking te moeten ondergaan, moet een geldige en dwingende reden vormen om asiel en humanitaire bescherming toe te kennen. In het kader van het asiel- en immigratiebeleid waar titel IV van het Verdrag van Amsterdam in voorziet, dienen de Commissie, de Raad en de lidstaten maatregelen te nemen om een verblijfsvergunning toe te kennen aan slachtoffers van deze praktijken en het recht op asiel te erkennen van vrouwen en meisjes die het risico lopen genitaal verminkt te worden.
In naam van de gelijkheid, vrijheid en waardigheid waarop ieder mens recht heeft, beschouw ik het als mijn plicht, en zouden wij het allen als onze plicht moeten beschouwen, deze vrouwen te beschermen en dit voorstel zonder terughoudendheid aan te nemen. Onze politieke verantwoordelijkheid is in het geding.

Kirkhope
 De Britse conservatieven betreuren uitaard genitale verminking bij vrouwen, ongeacht het land waarin het gebeurt. Wij zijn blij met de constatering dat het in sommige landen al in strijd met de wet is, maar wij hebben niet het gevoel dat dit verslag een bijdrage zal leveren aan het volledig uitbannen van dergelijke praktijken.
Dat is de reden dat de conservatieven zich van stemming onthouden hebben. Wij zijn namelijk van mening dat vanuit een internationaal perspectief er meer diplomatieke druk op landen uitgeoefend zou moeten worden waar genitale verminking van vrouwen nog steeds toegestaan is. De beste manier om een einde te maken aan dergelijke praktijken zouden wereldwijde initiatieven op educatief en diplomatiek terrein zijn.
Wij willen echter in geen geval een uitbreiding van het Verdrag van Genève van 1951 met betrekking tot de criteria die daarin voor asiel zijn opgenomen, hoe lovenswaardig dat streven ook mag zijn.

Sacrédeus
Ik heb voor dit zeer belangrijke verslag gestemd over het beschermen van de unieke, uniforme en onschendbare menselijke waardigheid. Wij moeten uitdrukking geven aan de gemeenschappelijke fundamentele normen en waarden waarop de Europese samenwerking in hoge mate gebaseerd moet zijn.
Genitale verminking van vrouwen veroorzaakt onherstelbare schade aan de gezondheid en kan tevens tot de dood leiden. Ongeacht de ernst ervan is genitale verminking van vrouwen in alle gevallen zonder twijfel een daad van geweld. De handeling schendt de fundamentele rechten van de vrouw of het meisje zoals persoonlijke integriteit, lichamelijke en geestelijke gezondheid alsmede seksuele en reproductieve rechten.
Een dergelijke krenking en verminking van een mens kan onder geen beding worden gerechtvaardigd met respect voor een godsdienst zoals de islam of door een beroep te doen op culturele gebruiken of inwijdingsriten. Vrijheid van godsdienst en genitale verminking van vrouwen heeft niets met elkaar te maken.
Genitale verminking van vrouwen is een schending van de menselijke waardigheid van vrouwen en kinderen zoals zij in verschillende internationale verdragen wordt gewaarborgd. Volgens de strafwetgeving van de lidstaten is dit een misdrijf en dus verboden. Bovendien is het in strijd met de beginselen van het Europees Handvest voor de grondrechten.
Het is daarom hoog tijd dat alle vormen van genitale verminking van vrouwen in de EU-lidstaten nu als misdaad worden aangemerkt - ongeacht het feit of de vrouw haar goedkeuring heeft gegeven of niet - en dat mensen die helpen bij, oproepen tot, adviseren bij of stimuleren tot genitale verminking worden gestraft.
Verslag-Smet (A5-0275/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik kon niet zwijgen over het verslag van collega Smet, waarin wordt vastgesteld dat werkende vrouwen gemiddeld een lager loon krijgen dan mannen. Waarom kon ik niet zwijgen? Omdat ik in deze Vergadering wil benadrukken dat het juist daarom goed is dat vrouwen in veel lidstaten van de Europese Unie vijf jaar eerder met pensioen kunnen gaan dan mannen. Dat geldt voor Italië, Griekenland, Duitsland, Spanje en in veel lidstaten, maar niet in alle. Ik vind dat terecht omdat het ten dele het lagere salaris van werkende vrouwen compenseert. Daarom zou ik willen dat dit in alle vijftien lidstaten van de Europese Unie het geval was.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
25 jaar na de richtlijn over gelijk loon voor gelijk werk zijn er nog steeds verschillen tussen het loon van mannen en van vrouwen. Vijftien procent van de loonverschillen zou te wijten zijn aan het geslacht, de rest aan andere factoren zoals anciënniteit, verantwoordelijkheid enzovoort. Het principe van gelijk loon voor gelijk werk is dus nog geen realiteit. Er moeten extra inspanningen worden gedaan om te garanderen dat niet het geslacht, maar de job en de functie het loon bepalen. Wij steunen het verslag, omdat het een aantal goede aanbevelingen doet. Wij dringen aan op een grotere openheid en transparantie met betrekking tot de vaststelling van lonen om onrechtvaardige loonverschillen te kunnen opsporen. Wij onderstrepen dat de lidstaten goede voorwaarden moeten scheppen om vrouwen actief aan de arbeidsmarkt te kunnen laten deelnemen (mogelijkheden voor kinderopvang en dergelijke) en de eis van gelijk loon voor gelijk werk waar te maken.

Figueiredo
Het principe van gelijk loon voor mannen en vrouwen voor arbeid van gelijke waarde is vastgelegd op de 100ste Conventie van de IAO, in 1951, en in het Verdrag van Rome van 1957. Die bepalingen zijn later verder uitgewerkt in andere, meer gedetailleerde communautaire rechtsregels. En toch blijft de seksediscriminatie voortduren. Uit het verslag-Smet blijkt dat het gemiddelde salarisverschil binnen de Europese Unie 28% bedraagt. Zelfs als je de structurele verschillen (leeftijd, opleiding, beroep, carrièrepatronen) tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt in de berekening betrekt, zijn de lonen voor vrouwen nog altijd gemiddeld 15% lager dan die van mannen, en dat kan alleen maar verklaard worden door discriminatie - wat beslist onaanvaardbaar is. Dit probleem, de loondiscriminatie tussen mannen en vrouwen, zoals die in praktijk nog steeds voorkomt, wordt in dit verslag vrij nauwkeurig geanalyseerd, al schiet het verslag hier en daar tekort (en dan vooral wat de statistische gegevens aangaande de Europese Unie en de lidstaten betreft).
Eén ding is in ieder geval zeker, en de rapporteur geeft dat ook duidelijk aan. De loonongelijkheid kan alleen worden bestreden als het desbetreffende beleid met twee aspecten rekening houdt: enerzijds moet de positie van de vrouw op de arbeidsmarkt verbeterd worden, terwijl anderzijds een einde moet worden gemaakt aan de discriminatie bij de vaststelling van het loon.
Het is van belang dat deze kwestie alle nodige prioriteit krijgt. Dat geldt dus ook voor het voorstel van de Commissie om in 2002 een Europese campagne op te zetten voor gelijke beloning. Daarnaast moeten er voorstellen worden gedaan voor de herziening en aanpassing van de richtlijn van 1975 betreffende de gelijke betaling van mannen en vrouwen.

Lulling
Er wordt al sinds mijn vroegste jeugd, en dat is al heel wat jaren geleden, gediscussieerd over gelijk loon voor werk van gelijke waarde voor mannen en vrouwen. In 1951 is de Internationale Arbeidsorganisatie voor gelijk loon opgericht en vanaf 1958 is ook artikel 119 van toepassing in het EEG-Verdrag.
In kwesties van 'gelijke monniken, gelijke kappen' , is het echter nog steeds zo dat niet alleen politici, maar ook de vakbonden, die helaas in de regel nog steeds door mannen worden geleid, moeite hebben het principe van gelijk loon voor gelijk werk in de praktijk te brengen.
Sinds 1975 hebben we de richtlijn over het principe van gelijk loon voor man en vrouw. We voeren actieprogramma' s en een communautaire strategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen. Er zijn talloze besluiten en richtsnoeren. We hebben het actieplatform van de VN-vrouwenconferentie die in 1995 in Peking plaatsvond. En nu hebben we dit verslag dat - gezien het feit dat het loonverschil tussen mannen en vrouwen in de EU op gemiddeld bijna dertig procent ligt - zeker niet overbodig is. Met name wat het beleid voor vrouwen betreft geldt: de gestadige drup holt de steen.
In 17 overwegingen en 19 paragrafen hebben we in deze resolutie, die ik goedkeur, vele goede en bruikbare voorstellen gedaan om dit loonverschil op te heffen. Dit verschil werkt namelijk ook na de pensionering van vrouwen door in lage oudedagsvoorzieningen, wat betekent dat vrouwen hun leven lang gediscrimineerd worden.
Het is duidelijk dat met name de sociale partners de helpende hand moeten bieden, maar er is ook moed nodig van de betrokken vrouwen zelf en van hun vertegenwoordigers, met name in de vrouwenorganisaties. Wij beschikken in ieder geval over een stevige wettelijke basis om tegen loondiscriminatie op te treden.

Patakis
Alle werknemers, mannen en vrouwen, hebben te kampen met enorme sociale problemen. Deze keiharde werkelijkheid staat echter in schril contrast tot de verkondigingen inzake gelijkheid en welvaart voor alle burgers. In de praktijk komt daar namelijk niets van terecht. Integendeel, daarmee provoceert men de mensen alleen en legt ze in de luren.
De meedogenloze wet van de markt en de mededinging maakt vooral slachtoffers onder de vrouwen. Werkloosheid is een ware plaag voor de vrouwen. De vrouwen worden gul bedeeld met soepele vormen van werkgelegenheid; zij worden gebruikt als goedkope arbeidskrachten, krijgen minder loon voor gelijk werk, hebben minder zekerheid in hun banen en ongelijke toegangsvoorwaarden tot de arbeidsmarkt. Vrouwen zijn nog steeds oververtegenwoordigd in laagbetaalde en laaggeschoolde banen en bekleden zelden hoge, verantwoordelijke administratieve functies in het economische, sociale en politieke leven.
De sociale rechten en de sociale verworvenheden moeten zware klappen incasseren. Zij krijgen het zelfs nog sterker te verduren nu veranderingen in de socialezekerheidsstelsels op til zijn. Ook hier zullen vooral vrouwen het gelag moeten betalen, daar zij dubbele of zelfs driedubbele rollen hebben te vervullen.
Gelijke kansen voor vrouwen zijn ondenkbaar in een samenleving waarin de een de ander uitbuit, waarin werkloosheid en gebrek aan werkgelegenheid heerst, waarin geen gelijkwaardige sociale perspectieven worden geboden en waarin de verzorgingsstaat door afwezigheid schittert.
Men moet zorgen voor gelijke toegangskansen voor vrouwen. Men moet de beschermende wetgeving inzake zwaar en ongezond werk en moederschap versterken en uitbreiden, en maatregelen uitvaardigen voor de verplichte verzekering van alle atypische vormen van arbeid.
Slechts de werknemers kunnen met hun strijd deze anti-volkse beleidsvormen ongedaan maken en hun positie verbeteren. Pas dan zal ook de positie van de vrouw in de samenleving kunnen worden verbeterd. Wij zullen de werknemers in deze strijd bijstaan.
Verslag-Andersson (A5-0283/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, een tijdje geleden heb ik mijn broer gezien. Ik heb een broer, Edgardo Fatuzzo, die in Novara woont, maar helaas zien we elkaar maar zelden. De laatste keer dat we elkaar hebben gezien en hij hoorde dat ik afgevaardigde ben voor de Partij van de Gepensioneerden, dat ik naar Brussel ben afgevaardigd door de gepensioneerden, en dat ik nationaal secretaris ben van deze partij in Italië, heeft hij gezegd: "Jij als politicus, weet je dat ze ons werknemers boven de vijftig duidelijk laten merken dat ze niet kunnen wachten tot we onze baan opgeven en dat we te veel zijn? En dat omdat jongeren meer weten en minder kosten. Wij daarentegen passen ons te langzaam aan de veranderingen aan en ons loon is hoger" .
Ik zou willen dat zoiets ook als mobbing werd beschouwd, deze discriminatie van ouderen alleen maar omdat ze ouder worden op hun arbeidsplaats. Jammer genoeg wordt dat in dit document niet genoemd.

Bordes, Cauquil en Laguiller
In het verslag worden verschillende vormen van pesterij op eenzelfde niveau geplaatst: "verticaal (van meerdere jegens ondergeschikte of omgekeerd), horizontaal (tussen collega' s van hetzelfde niveau) of een combinatie van beide" .
Hoewel pesterijen dus veroordeeld worden, verhult dit verslag dat de verhoudingen op deze verschillende niveaus niet gelijkwaardig zijn. De baas heeft een macht over zijn ondergeschikten die zijn ondergeschikten niet over hem hebben.
Wie hogerop geplaatst wordt in de hiërarchie, kan beslissen over de plaatsing en zelfs over het ontslag van zijn ondergeschikten. De nieuwe term "pesterijen op het werk" is niet meer dan een weergave van aloude vormen van uitbuiting.
Hoewel wij het eens zijn met een veroordeling, hoe beperkt ook, hebben wij ons onthouden, omdat wij onze stem niet willen lenen aan dergelijke halve waarheden.

Figueiredo
Wij hebben voor dit verslag gestemd, omdat we vinden dat het probleem van pesterijen op het werk, inclusief seksuele intimidatie, in dit verslag op de juiste wijze aan de orde wordt gesteld.
Zoals in het verslag wordt aangegeven, blijkt uit een door de Europese Stichting voor arbeidsomstandigheden in Dublin uitgevoerde studie, waaraan 21.500 werknemers uit de Europese Unie hebben deelgenomen, dat 8% van hen gedurende de 12 voorgaande maanden het slachtoffer was geweest van pesterijen op het werk. Als je die gegevens extrapoleert, kom je voor de vijftien lidstaten samen op een totaal van 12 miljoen werknemers die in gelijke omstandigheden moeten werken. Het verslag wijst erop dat dit een ernstig probleem is, ook al weten we niet precies wat de werkelijke omvang van het fenomeen is. Zeker is in ieder geval dat het toenemend aantal tijdelijke contracten, alsmede het feit dat banen - en dan zeker banen voor vrouwen - zo onzeker zijn, dit soort praktijken alleen maar in de hand werken.
We steunen daarom de maatregelen die in dit verslag worden voorgesteld voor de bestrijding van dit fenomeen, waaronder inbegrepen preventie, het onderzoek naar oorzaken en verspreiding, de uitwisseling van gunstige ervaringen en de presentatie van een Groenboek (uiterlijk in maart 2002). Daarna zal er een actieprogramma moeten worden gestart met communautaire regels ter bestrijding van pesterijen op het werk.

Krivine en Vachetta
8% van de werknemers in de EU, dat wil zeggen 12 miljoen personen, geven aan het slachtoffer te zijn geweest van morele en seksuele pesterijen op het werk. De gevolgen zijn vernietigend voor de lichamelijke en psychische gezondheid van de mannen en vrouwen - meestal gaat het om vrouwen - die er het slachtoffer van zijn. Zoals de rapporteur benadrukt, is dit soort praktijken het gevolg van "de toename van het aantal tijdelijke arbeidscontracten en onvaste banen" . Om pesterijen op het werk te bestrijden, moeten we dus zorgen dat werknemers een stabiele arbeidssituatie, aanvaardbare arbeidsomstandigheden en een fatsoenlijk salaris krijgen. Maar werknemers moeten ook rechten krijgen in hun bedrijf: het recht zich te organiseren, het recht zich te verdedigen en het recht op sociale dienstverlening (arbeidsgeneeskundige voorzieningen bijvoorbeeld).
Ook moet er een specifieke en eenvormige wetgeving rond deze kwestie komen die in alle lidstaten van de Europese Unie wordt toegepast. Op dit ogenblik heeft alleen Frankrijk wetgeving tegen pesterijen op het werk. Bovendien is het van belang dat de verantwoordelijkheid van de werkgever in deze duidelijk gesteld wordt. Dit verslag gaat in de goede richting, en dat is ook de reden waarom wij ervoor gestemd hebben.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
Wij hebben ons van onthouden van stemming over het verslag-Andersson over pesterijen op het werk.
Wij staan positief tegenover de Europese Unie. De Europese integratie biedt de mogelijkheid oplossingen te vinden voor grensoverschrijdende problemen, zoals problemen op het gebied van het milieu, de handel, het vrije verkeer over de grenzen, de mensenrechten en conflictbeheersing. Wij geloven ook in het subsidiariteitsbeginsel, dat wil zeggen dat besluiten op het laagst mogelijke niveau genomen moeten worden. Daarom ijveren wij steeds opnieuw actief voor een grondwet voor de Europese Unie, waarbij de verdeling van de taken voor iedereen duidelijk is. Het moet voor alle burgers onomstotelijk vaststaan dat de EU zich slechts bezig mag houden met kwesties waar zij goed in is, namelijk de grensoverschrijdende.
Pesterijen op het werk vormen zeker een probleem en we moeten alles in het werk stellen om er een einde aan te maken. Wij vinden echter niet dat er op EU-niveau maatregelen genomen moeten worden tegen dit probleem. Voor ons is het daarentegen belangrijk dat de EU zich bezighoudt met gebieden waarop zij zich echt nuttig kan maken. En dit is niet zo'n gebied.
Verslag-Coelho (A5-0233/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, in dit document van de heer Coelho worden regels vastgesteld voor het passeren van de buitengrenzen van de Europese Unie. We moeten daarbij niet vergeten dat de grenzen over enkele jaren verplaatst worden: de buitengrenzen van Europa schuiven een heel stuk op naar het oosten. Daarom moeten we nu meteen, niet pas in 2004, strengere regels invoeren voor de toegang, het passeren van de toekomstige grenzen, niet de huidige, en de mogelijkheden verruimen om zich binnen onze vijftien lidstaten werkelijk en concreet te verplaatsen. Strengere controle dus aan de buitengrenzen en een ruimer toelatingsbeleid aan de ex-grenzen, de binnengrenzen dus van de vijftien, in de toekomst drieëntwintig lidstaten van de Europese Unie.

Alyssandrakis
Het verslag bevat een hoop veelbetekende gegevens over de manier waarop het Verdrag van Schengen in de tien landen, waar dit volledig van toepassing is, in de praktijk heeft gewerkt. Deze gegevens bevestigen grotendeels onze mening dat dit een autoritair, ondemocratisch en centraliserend verdrag is. Er wordt namelijk toegegeven dat dit Verdrag niet alleen tekort schiet en nalatig is wat de transparantie en de democratische controle betreft, maar zelfs het beroemde Handvest van de Grondrechten van de EU met voeten treedt. Ook staat hierin dat de rol van Europol niet transparant is, het Europees Parlement totaal geen informatie krijgt, enzovoort. Dit verslag is een onthulling wat het Schengeninformatiesysteem (het elektronisch opslaan van persoonlijke gegevens) betreft. Daaruit blijkt namelijk dat 89% van de persoonlijke gegevens betrekking heeft op "ongewenste" personen. Documenten die vernietigd hadden moeten worden, worden gebruikt ter aanvulling van politiedossiers. Er worden gegevens bewaard "over mensen van wier identiteit valselijk door anderen gebruik is gemaakt, zonder dat geprobeerd wordt deze personen hiervan in kennis te stellen" en er zijn "geen duidelijke criteria voor het inbrengen van gegevens in het systeem, met name wat de ongewenste buitenlanders betreft" .
Wat het vrij verkeer van personen betreft, wordt in het verslag kritiek geuit op niet alleen Groot-Brittannië en Ierland omdat zij de controle aan de binnengrenzen handhaven, maar ook Frankrijk omdat het controle verricht op personen afkomstig uit Nederland, vanwege de Nederlandse drugswetgeving. Er wordt echter met geen woord gerept over de controle waaraan EU-burgers uit Frankrijk en Zweden zijn onderworpen toen zij wilden deelnemen aan de manifestaties in Nice en Göteborg. Genua geeft echter het meest welsprekende beeld van wat Schengen in feite is: enerzijds beperking van het vrij verkeer door middel van verstikkende politiecontrole en binnenkomstverboden en anderzijds volledige, aan misbruik grenzende toepassing van het elektronisch inlichtingensysteem en de politiesamenwerking (Europolitie)
Dit alles bevestigt dat het Verdrag van Schengen een instrument is om de eurorepressie te vergemakkelijken, verdachten uit het niets te creëren en te schaduwen, en volksbewegingen te terroriseren. Deze situatie zal nog gevaarlijker worden na de heksenjacht die na de tragische gebeurtenissen van 11 september door de VS werd ontketend, met de instemming en de hulp van de EU. Zogenaamd in naam van de bestrijding van het "terrorisme" probeert men elke stem te smoren die dit anti-volks beleid durft te betwisten en te bestrijden.
In het verslag komt een aantal technocratische voorstellen voor: meer informatie van het Europees Parlement, aanneming door de Raad van een bindende kaderwetgeving voor de bescherming van persoonlijke gegevens, versterking van de rol van de Gemeenschappelijk Controleautoriteit. Afgezien daarvan wordt in het verslag echter ook voorgesteld een communautair inlichtingensysteem op te richten, dat wil zeggen een elektronisch netwerk met Schengen- en Europolgegevens en douanedocumenten. Dat betekent dat men - natuurlijk in naam van de vrijheid, de veiligheid en de rechtvaardigheid - de zaken nog efficiënter in de gaten wil kunnen houden!
Om al deze redenen stemmen de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen dit verslag.

Berthu
Een paar dagen na de verschrikkelijke aanslagen op New York en Washington heeft de voorzitter van Eurojust, mevrouw Michèle Coninckx, tevens een hoge Belgische magistrate, in een groot Parijs dagblad op 14 september een aantal opmerkelijke uitspraken gedaan. Op de vraag of de moslimfundamentalisten zich stevig genesteld hebben in Europa, antwoordde mevrouw Coninckx: "Europa kan een logistieke uitvalsbasis vormen voor deze terroristen. Onze grenzen zijn dankzij Schengen tamelijk makkelijk over te steken."
Deze actuele vaststelling staat helaas niet op zichzelf. In de loop der jaren zijn er vaak soortgelijke dingen gezegd in verband met drugshandel, gestolen kunstwerken, illegale immigratie en georganiseerde misdaad... Het triomfalistische verslag over Schengen dat ons vandaag wordt voorgelegd is daarom ook des te verwonderlijker. Zo lezen wij in de inleiding van de Raad dat duizenden reizigers ongehinderd de open grenzen zijn gepasseerd zonder dat de interne veiligheid van het Schengen-gebied daar merkbaar door in het gedrang zou zijn gekomen. We mogen ons afvragen of de opsteller van het verslag van de Raad niet ten prooi is gevallen aan hallucinaties.
Het verslag van het Europees Parlement maakt niet alleen dezelfde fouten, maar bevat zelfs een oproep aan het Verenigd Koninkrijk en Ierland om zich volledig bij Schengen aan te sluiten, en dus de personencontrole aan hun grenzen volledig op te heffen. Dat zou natuurlijk wel handig zijn voor Frankrijk, want dat land zou dan de illegalen kwijtraken die nu in het Noorden van het land op een zielig hoopje zitten te wachten om Groot-Brittannië binnen te gaan. Alleen is daarmee de kern van de zaak niet opgelost: hoe hebben deze illegalen heel Europa kunnen doorkruisen tot in Calais, zonder ooit te worden opgemerkt? Rust hier niet een verpletterende verantwoordelijkheid op de schouders van het Schengen-systeem?
In de nasleep van de terroristische aanslagen op de Verenigde Staten hebben wij erop aangedrongen dat de Europese Unie haar volledige beleid herziet en de veiligheid van de burger centraal plaatst. Wij hebben gisteren in deze vergaderzaal natuurlijk mooie toespraken tegen terrorisme gehoord, maar we merken vandaag al weer dat iedereen weer zonder enige scrupules in de gebruikelijke dwalingen vervalt.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Onder het mom van een geleidelijke afschaffing van interne grenscontroles in de betrokken lidstaten van de Europese Unie heeft het Schengen-stelsel geleid tot een verscherping van de controles aan de buitengrenzen en een bemoeilijking van de toegang tot het grondgebied.
Terwijl beweerd wordt dat Schengen het verkeer van personen vergemakkelijkt, gebeurt juist het omgekeerde voor wie niet uit de Europese Unie afkomstig is. Met onze tegenstem verzetten wij ons tegen de geest en de letter van de Overeenkomst van Schengen.
De uitbreiding van de Europese Unie door het opnemen van een aantal Oost-Europese landen maakt de Overeenkomst van Schengen nog choquerender, aangezien de grenzen van Schengen een bijkomende barrière zullen opwerpen binnen etnische gemeenschappen die over meerdere landen verspreid leven.
Tot slot is er onzekerheid over de magere voordelen die de Overeenkomst wel biedt, te weten het afschaffen van de controles aan de binnengrenzen van het Schengen-gebied, omdat het de lidstaten vrij staat die controles opnieuw in te voeren.

Krivine en Vachetta
Het verslag-Coelho over het uitbouwen van de samenwerking in het kader van Schengen bevredigt ons niet, en wel om verschillende redenen. Vandaag voorstellen om Schengen verder door te trekken, komt neer op het doortrekken van de uitsluiting voor iedereen, zowel asielzoekers als immigranten, die om economische of politieke redenen in de Europese Unie wil komen wonen. Dit Fort Europa is onrechtvaardig en onmenselijk, zoals dagelijks blijkt uit de manier waarop migranten worden behandeld in vluchtelingencentra, gesloten opvangcentra en andere gesloten instellingen. Dit Europa van Schengen is niet democratisch, zoals de rapporteur beweert als hij de nadruk legt op de "tekortkomingen" die er nog bestaan "ten aanzien van de openheid en de democratische controle" . Er is een ander beleid nodig voor de opvang van migranten, een beleid waarbij alle illegalen worden gelegaliseerd en de grondrechten worden gerespecteerd.
Kan deze ruimte zonder grenzen met vrij verkeer voor zijn burgers tot slot nog geloofwaardig zijn als landen zich het recht toe-eigenen hun grenzen te sluiten voor vreedzame demonstranten tijdens de Top van Nice of die van Genua? Het recht zich vrij te verplaatsen binnen Europa moet als onvervreemdbaar worden erkend. Om deze redenen kunnen wij niet voor dit verslag stemmen.

Marchiani
In artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie stelt de Unie zich ten doel "handhaving en ontwikkeling van de Unie als een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is" .
Met andere woorden, het vrije verkeer van de Europese burger, dat iets te vaak in één adem genoemd wordt met de Overeenkomst van Schengen, kan volgens diezelfde Overeenkomst pas worden uitgebreid als zijn vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid gewaarborgd zijn.
De onvoorstelbare aanslagen in de Verenigde Staten drukken ons keihard met de neus op de feiten: de theorie van een westers schuiloord, vrij van geweld, waarin we alleen nog maar rechten hoeven toe te kennen zonder plichten af te dwingen en waarin we uit principe geen dwingende maatregelen meer opleggen, is zojuist in rook opgegaan.
En hoewel ik niet vind dat onze vanzelfsprekende solidariteit met de slachtoffers en het Amerikaanse volk ook automatisch moet leiden tot onze blinde aansluiting bij elke kruisvaart waartoe in Washington wordt besloten, is het duidelijk dat hetzelfde soort dreiging boven onze Europese hoofdsteden hangt.
Ik wil maar zeggen, mijnheer Coelho, dat uw verslag ons in de huidige context surrealistisch lijkt, aangezien een herinvoering van grenscontroles ons nog nooit zo noodzakelijk heeft geleken als nu.
(Bijdrage ingekort overeenkomstig artikel 137 van het Reglement)

De Voorzitter
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.20 uur gesloten)

