Europa 2020 - nowa strategia na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego (debata)
Przewodnicząca
Kolejny punkt to oświadczenie Rady i Komisji w sprawie "Europy 2020” - nowej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego.
Diego López Garrido
Pani przewodnicząca! Ogromnie się cieszę, że podejmujemy temat, który jest niezwykle ważny dla Rady i prezydencji hiszpańskiej, to jest strategia na rzecz wzrostu i dobrej jakości zatrudnienia - "Europa 2020”.
Jak już powiedziano, wychodzimy z najgorszego od lat 30. XX wieku kryzysu gospodarczego i musimy uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby zagwarantować ożywienie, które zaczynamy dostrzegać w Unii Europejskiej, zgodnie z prognozami przedstawionymi dziś przez Komisję, a jednocześnie aby złagodzić społeczne skutki tego kryzysu.
Jednakże, poza tymi krótkoterminowymi działaniami podejmowanymi przez państwa członkowskie oraz instytucje europejskie, musimy wyjść spojrzeniem poza tę dekadę i zapewnić trwałość naszego, to jest europejskiego modelu socjalnego. Jest to dwojakie wyzwanie, które określone zostało w strategii Europa 2020.
Chodzi tu o to, by nie powrócić do kryzysu, który jeszcze się w pełni nie zakończył, ale przede wszystkim o to, by zapobiec temu poprzez ustanowienie strategii na rzecz wzrostu, modelu wzrostu, który jest dostosowany do nowych czasów. Musi to także być strategia na rzecz wzrostu, która jest realistyczna i możliwa do realizacji, i która będzie wyrazem poważnego politycznego i gospodarczego zaangażowania Unii Europejskiej na kolejne kilka lat.
Jak wszyscy państwo doskonale wiecie, nieformalne dyskusje nad strategią "Europa 2020” rozpoczęły się pośród szefów państw i rządów w dniu 11 lutego. Strategia była następnie omawiana na forum Rady Europejskiej w marcu, a także na wielu forach Rady, której w tym okresie sześciu miesięcy przewodniczył rząd hiszpański.
W marcu Rada Europejska dała sygnał rozpoczęcia realizacji strategii Europa 2020, co nastąpi z pewnością na posiedzeniu Rady Europejskiej w czerwcu, oraz ustaliła elementy, strukturę, a nawet mapę drogową dla przyszłego rozwoju strategii.
Strategia będzie się koncentrowała na kwestiach kluczowych dla Europy: wiedza i innowacje, zrównoważona gospodarka, o którą zabiegał Parlament Europejski, wysoki poziom zatrudnienia oraz integracja społeczna.
Wśród tych pięciu kluczowych celów, które określono w kategoriach ilościowych, znalazły się zatrudnienie: 75 % dla mężczyzn i kobiet, inwestowanie 3 % PKB w prace badawczo-rozwojowe oraz cele '20/20/20' w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Cel odnoszący się zmniejszenia wskaźnika uczniów porzucających naukę i zwiększania procentu populacji z wyższym wykształceniem nie został jeszcze określony w kategoriach ilościowych, ani nie ustalono jeszcze celu w zakresie promowania integracji społecznej, w szczególności zmniejszania ubóstwa.
Wszystko to stanowi podstawę komunikatu przyjętego przez Komisję, który był czynnikiem decydującym dla ogłoszonej później decyzji oraz wniosków przyjętych na posiedzeniu Rady Europejskiej w marcu.
Po pierwsze, struktura strategii Europa 2020 zawiera w sobie pewne wytyczne. Komisja właśnie wysunęła propozycję dotyczącą skupienia się na tych zintegrowanych wytycznych - prezydencja hiszpańska zobowiązała się do pracy we wszystkich odnośnych obszarach działania Rady tak, aby Rada ds. Gospodarczych i Finansowych oraz Rada ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej i Spraw Konsumenckich mogła przedstawić informacje Radzie Europejskiej w czerwcu - a także na wytycznych w sprawie zatrudnienia, które wymagają opinii Parlamentu Europejskiego.
Po drugie, mamy główne cele, o których mówiłem wcześniej.
Po trzecie, w nowej strategii jest coś nowego: cele krajowe. Każde państwo członkowskie musi ustalić swoje cele krajowe, które oczywiście muszą być zintegrowane z celami europejskimi, i które muszą mieć poparcie Komisji i Rady.
Po czwarte, mówi się także o czymś, co jest określane mianem "wąskich gardeł”, a co kształtuje wzrost na poziomie krajowym. Jest także coś nowego w odniesieniu do strategii lizbońskiej: prezydencja hiszpańska zamierza się skoncentrować przede wszystkim na zagadnieniach, które mają wpływ na rynek wewnętrzny.
Po piąte, są "inicjatywy sztandarowe”, które wypracowuje Komisja. Chcemy, aby pierwsze z nich zostały zrealizowane podczas prezydencji hiszpańskiej: Agenda cyfrowa, która będzie omawiana na posiedzeniu Rady ds. Transportu, Telekomunikacji i Energii w maju, w ślad za komunikatem, który Komisja zobowiązała się opublikować dnia 18 maja.
Na zakończenie, pani przewodnicząca, chciałbym także powiedzieć, że będą toczyły się konkretne debaty dotyczące nowej strategii na niektórych forach Rady, oraz że chcemy, na ile to możliwe, aby debaty te były jawne, na przykład następna debata, która będzie prowadzona na posiedzeniu Rady ds. Edukacji, Młodzieży i Kultury w przyszłym tygodniu.
Pragnę podkreślić, że prace oczywiście nie zakończą się w czerwcu. Strategia "Europa 2020” zostanie zainicjowana, ale praca wówczas się nie skończy. Będzie ona musiała zostać wdrożona i zastosowana poprzez programy reform krajowych.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że z punktu widzenia "zarządzania” strategią, Rada Europejska będzie odgrywała ważną rolę. (Ważną rolę odgrywała tu od samego początku i jest to koncepcja konsekwentnie popierana zarówno przez prezydencję hiszpańską, jak i przewodniczącego Rady Europejskiej, pana Van Rompuya, który odegrał rolę bardzo szczególną.) Rada Europejska będzie pełniła bardzo ważną rolę i realizowała bardzo ważne zadanie w zakresie rozwijania i kierowania tą strategią wraz z Komisją Europejską. Będą to dwie kluczowe instytucje zajmujące się wdrażaniem strategii, w której już zawarto określone instrumenty, z których wszyscy chcemy korzystać.
José Manuel Barroso
Przewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Europa stanęła wobec dramatycznego wyboru. Moglibyśmy przyjąć podejście do kryzysu gospodarczego i finansowego polegające na przerzucaniu kosztów na innych, postawę sauve qui peut, która zagrażałaby wszystkiemu, co osiągnęliśmy na przestrzeni ostatnich 60 lat, lub moglibyśmy zwiększyć współpracę europejską w sposób efektywny, posługując się wszystkimi narzędziami, które mamy do swojej dyspozycji.
Wydarzenia mające miejsce w ciągu minionych kilku miesięcy - utrzymująca się chwiejność rynków, potrzeba dalszych reform rynków finansowych oraz potrzeba zdecydowanej konsolidacji finansów publicznych - tylko przyczyniły się do zwiększenia trafności tego wyboru. Musimy podkreślać znaczenie wymiaru europejskiego jeszcze mocniej niż kiedykolwiek dotąd, a sposobnością, aby to czynić, są właśnie cele strategii Europa 2020.
Zostałem poproszony, aby omówić teraz z państwem temat Europy 2020, ale zajmowanie się tym pakietem działań na rzecz dobrego, trwałego i kompleksowego wzrostu w oderwaniu od innych kwestii tak naprawdę nie ma sensu, ponieważ jednym z kluczowych wniosków, jakie możemy wyciągnąć z obecnie przeżywanego kryzysu jest to, że musimy działać razem na wszystkich szczeblach i we wszystkich obszarach, aby wypełnić luki w ramach regulacyjnych i nadzoru rynków finansowych, przywrócić stabilność makroekonomiczną i zdrowie finansów publicznych, wprowadzić reformy strukturalne, które mogą poprowadzić Europę na ścieżkę do trwałego rozwoju i miejsc pracy.
Wszystkie te trzy zagadnienia są jednakowo istotne - wszystkie one muszą być prowadzone prawidłowo, jeżeli mamy zrealizować nasze cele. A zatem wszystko to wymaga podejścia całościowego, reform rynków finansowych, wzmocnionego zarządzania finansowego, Europy 2020 na rzecz trwałego, kompleksowego, mądrego wzrostu oraz przeprowadzenia reform globalnych na forum G-20, ponieważ wiele z tych kwestii ma wymiar zewnętrzny. Musimy posłużyć się wszystkimi środkami nacisku pozostającymi do naszej dyspozycji w sposób inteligentny, uznając, że każdy z nich wpływa na wszystkie pozostałe. Proszę mi pozwolić omówić je wszystkie pokrótce. Nie będę wracał do zagadnień finansowych, o których wspomniałem we wcześniejszym wystąpieniu, ale na początek zajmę się państwami G-20.
Grupa G-20 odgrywa zasadniczą rolę w podejmowaniu problemu kryzysu finansowego i gospodarczego, usprawniając zarządzanie w skali bardziej globalnej. Unia Europejska może przypisać sobie znaczące zasługi jako ta, która nadała rozpęd G-20 i zainspirowała tę grupę swoimi ideami. Szczególny udział ma Komisja, dbając o to, aby interesy wszystkich 27 państw członkowskich znalazły w naszej pracy właściwe odzwierciedlenie. Będziemy usilnie dążyli do tego, aby zapewnić utrzymanie przywódczej roli Unii Europejskiej podczas czerwcowego szczytu w Toronto oraz listopadowego szczytu w Seulu.
Kluczowym celem będzie uzyskanie wyraźnego komunikatu od G-20 w sprawie strategii wychodzenia z kryzysu na rzecz wspierania ożywienia - w którym wszystkie znaczące gospodarki odgrywają swoją rolę. Musimy zająć się w skali globalnej niektórymi czynnikami braku równowagi, które były przyczyną tego kryzysu. Powinniśmy także zadbać o to, aby ciężar przywrócenia równowagi globalnego wzrostu wzięli na siebie wszyscy członkowie grupy G-20. Ważne w tym kontekście będzie podnoszenie wiedzy na temat naszej strategii dla Europy 2020 oraz lepsza koordynacja gospodarcza w całej UE, a w szczególności w strefie euro. Istotne jest, aby Europa reprezentowała wobec G-20 podejście skoordynowane.
Kolejnym celem będzie kontynuacja reform rynków finansowych. Musimy w dalszym ciągu wywierać presję na naszych partnerów międzynarodowych w dążeniu do terminowej i konsekwentnej realizacji dotychczasowych zobowiązań G-20, dając wszystkim jednakowe szanse.
Ponadto uważam, iż nadszedł czas, aby grupa G-20 wysłała wyraźny sygnał na temat tego, jak sektor finansowy może się przyczynić do finansowania naprawy sytuacji w bankowości. Powinniśmy dążyć do wypracowania skoordynowanego i zdecydowanego podejścia. Takim mocnym sygnałem byłoby globalne porozumienie w sprawie opłat służących zapewnieniu stabilności banków, w powiązaniu z konkretnymi działaniami mającymi na celu rozwiązanie problemów. Jak zasugerował w ostatnim czasie MFW, można byłoby to zrealizować, opodatkowując działalność finansową lub zyski. Będzie to debata niezwykle trudna. Muszę powiedzieć, wnosząc z prac przygotowawczych prowadzonych z naszymi partnerami w G-20, że wielu sprzeciwia się temu pomysłowi; niemniej jednak uważam, że powinniśmy ją realizować. Komunikat Unii Europejskiej będzie z pewnością pobrzmiewał najgłośniej, jeżeli będziemy mówili jednym głosem i jeżeli będziemy mogli powiedzieć, że Unia Europejska odrobiła już swoje zadanie domowe.
Dlatego też przed Toronto powinniśmy dążyć do porozumienia w zakresie pakietu środków służących uregulowaniu kluczowych usług finansowych, o czym wspomniałem już wcześniej w dniu dzisiejszym. Będzie to wymagało elastyczności i kreatywnego pragmatyzmu ze strony zarówno tej Izby, jak i Rady.
To prowadzi do istoty strategii "Europa 2020” -umieszczonej teraz we właściwym kontekście całościowego podejścia, o którym mówiłem na początku. Jak państwo wiedzą, główne elementy strategii "Europa 2020” zostały przyjęte przez szefów państw i rządów w marcu. Mieliśmy kilka sposobności, aby je omawiać w tej Izbie. Jeszcze zanim przedstawiliśmy wniosek, Komisja przeprowadzała w tej sprawie konsultacje. Teraz natomiast musimy dopracować strategię w szczegółach; pilna potrzeba działania jest oczywista dla wszystkich. Bardziej niż kiedykolwiek, co podkreślano w niektórych z wystąpień podczas poprzedniej debaty, jednym z wniosków wypływających z tego kryzysu finansowego i problemów strefy euro jest potrzeba kontynuowania reformy strukturalnej w sposób skoordynowany i zdeterminowany.
Lepsza koordynacja naszych działań w zakresie polityki gospodarczej stanowi istotę "Europy 2020”. Jeszcze przed kryzysem greckim sugerowaliśmy i proponowaliśmy większą koordynację polityki gospodarczej. Jest to wyraźnie niezbędne do tego, aby uniknąć kryzysów w przyszłości. Ma to zasadnicze znaczenie, jeżeli chcemy wyjść z kryzysu obronną ręką, przywrócić wzrost, przełożyć ten wzrost na więcej i lepszych miejsc pracy, a ostatecznie zadbać o zrównoważoną przyszłość dla Europy, w której będzie miejsce dla wszystkich.
Te pięć celów zaproponowanych przez Komisję jest obecnie w dużej mierze opartych na konsensusie; ustalono wskaźniki liczbowe dotyczące celów w zakresie zatrudnienia, prac badawczo-rozwojowych oraz przeciwdziałania zmianom klimatycznym.
Liczbowy cel dotyczący edukacji - zmniejszenie wskaźnika uczniów porzucających naukę i zwiększenie procenta ludności posiadającej wykształcenie wyższe lub równorzędne - zostanie uzgodniony przez Radę Europejską w czerwcu 2010 r., z uwzględnieniem wniosku Komisji.
Jestem także głęboko przekonany o potrzebie określenia celu liczbowego w zakresie przeciwdziałania ubóstwu i wykluczeniu społecznemu. Nie możemy po prostu akceptować tej utrzymującej się skandalicznej sytuacji, jaką jest liczba 80 milionów ludzi zagrożonych ubóstwem w Unii Europejskiej. Nad zagadnieniem tym trwają prace w Radzie, a ja zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby przekonać państwa członkowskie do określenia tego celu, wiedząc, że nasza determinacja cieszy się poparciem tej Izby.
Europa 2020 musi być programem wyważonym. Oczywiście nie sposób mówić o równości społecznej bez konkurencyjnego rynku, ale także chcemy Europy sprawnej gospodarczo, ale niesprawiedliwej.
Cele krajowe pozwolą na lepsze i sprawniejsze monitorowanie postępów czynionych przez państwa członkowskie, zapewniając realizację przez nas celów na szczeblu UE. Państwa członkowskie są w trakcie ustalania tych celów krajowych we współdziałaniu z Komisją. Cele te, mam nadzieję, zostaną uzgodnione podczas czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej, aby do ich realizacji można było przystąpić od razu.
Komisja przedstawiła w ubiegłym tygodniu propozycję zintegrowanych wytycznych. Stanowią one odzwierciedlenie priorytetów strategii "Europa 2020”. Liczba wytycznych jest bardziej ograniczona niż ostatnim razem - mamy ich obecnie 10 a nie 24 - co będzie sprzyjało poczuciu współautorstwa tego instrumentu u poszczególnych uczestniczących podmiotów. Myślę, że to jest postęp.
Rada Europejska na swoim posiedzeniu w czerwcu powinna udzielić politycznego poparcia zasadom leżącym u podstaw tych zintegrowanych wytycznych, ale oczywiście zostaną one przyjęte dopiero po omówieniu ich z państwem - na forum Parlamentu Europejskiego - co mam nadzieję nastąpi możliwe najszybciej.
Strategia "Europa 2020” nie jest tylko źródłem inspiracji, listą celów, wizją - ale programem reform. Działania będą podejmowane na szczeblu europejskim, ale równie ważne jest to, że reformy będą musiały być realizowane w każdym z 27 naszych państw członkowskich, z pełnym poszanowaniem zasady pomocniczości. Jasno powiemy, co musi być zrobione na szczeblu europejskim, a co na krajowym. Kluczem będzie wdrażanie, jak powiedział szanowny przedstawiciel Rady, pan López Garrido, a na poziomie państw członkowskich jest obecnie dużo większa świadomość potrzeby wzmacniania europejskiego rządzenia. Mam nadzieję, że państwa członkowskie wyciągnęły wnioski z wad strategii lizbońskiej, w przypadku której w istocie wiele celów, jeżeli nie wszystkie, było dobrych i dobrze ukierunkowanych, ale przy realizacji programów zabrakło, bądźmy szczerzy, dostatecznego poczucia jej współautorstwa i energii w realizacji programów. Dlatego też musimy wypełnić tę lukę realizacyjną, która występowała w strategii lizbońskiej. W związku z tym mamy do odegrania zasadniczą rolę w zapewnieniu pomyślnej realizacji strategii "Europa 2020”.
Szanowni państwo, jako Parlament Europejski - poza swoją rolą współustawodawczą - możecie bardzo skutecznie mobilizować obywateli oraz - dlaczego nie? - parlamenty krajowe. Zasadnicze znaczenie ma ten rodzaj relacji, jeżeli wolno mi to państwu powiedzieć, które Parlament Europejski nawiązuje z parlamentami krajowymi. Rzecz w tym, aby zapewnić postrzeganie tych reform nie tylko jako reform, które "oni” przeprowadzają w Brukseli, czy niekiedy w Strasburgu, ale reform podejmowanych na wszystkich szczeblach europejskiego społeczeństwa. Poczucie pilności, potrzebę reform muszą podzielać wszyscy kluczowi aktorzy społeczno-gospodarczy i polityczni; na wszystkich szczeblach władz, ale także i partnerzy społeczni. Uważam, iż jest to bardzo ważne i z zadowoleniem przyjmuję zapowiedzi premiera Zapatero dotyczące potrzeby zaangażowania tych partnerów społecznych. Musimy ponadto zapewnić silniejsze, wspólne zarządzanie poprzez połączenie wszystkich naszych instrumentów koordynacyjnych: raportowanie i ewaluacja "Europy 2020” i paktu na rzecz stabilności i wzrostu, prowadzone jednocześnie, aby połączyć środki i cele w jedną całość; wkład ze strony europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego w zapewnianie ogólnej stabilności finansowej; reformy strukturalne; działania na rzecz zwiększenia konkurencyjności; działania makroekonomiczne - wszystko to łącznie służyć ma naszemu wyjściu z kryzysu i stanowczemu podążaniu drogą ku mądremu, trwałemu wzrostowi we wszystkich obszarach.
Jeżeli chcemy poważnie podchodzić do zarządzania gospodarczego, jest to jedyny sposób. Nie możemy mówić o poważnym zarządzaniu gospodarczym na szczeblu europejskim i oddzielać makroekonomii od mikroekonomii, oddzielać tego, co wewnątrz od tego, co na zewnątrz.
Trzeba zatem, aby państwa członkowskie i instytucje europejskie zajęły się tymi kwestiami, przyjmując podejście całościowe i łącząc wszystkie te instrumenty - jest to jedyny sposób na to, aby tchnąć w naszą strategię nieco pewności.
Mówiłem na początku swojego wystąpienia o trudnym wyborze, a Komisja wie, jakimi drogami chce podążać. Jestem przekonany, że ta Izba podziela ten wybór - wybór wynikający z determinacji, wybór dla Europy - i liczę na państwa wkład w miarę, jak będziemy kontynuowali nasza pracę.
Corien Wortmann-Kool
Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Barroso, panie López Garrido! Słusznie ta debata dotycząca strategii "EU 2020” została poprzedzona debatą na temat kryzysu w strefie euro, a kwestią zasadniczą w każdej debacie jest to, w jaki sposób wzmocnić europejskie zarządzanie. Mówicie o koordynacji polityki gospodarczej, ale jest jeden poważny problem, a mianowicie to, że wszystko to jest interpretowane jako wezwanie do powszechnej awantury, a państwa członkowskie za nic mają przyjęte porozumienia. Tak dalej być nie może. Dotyczy to Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu i jest także główną nauką, która powinna płynąć ze strategii lizbońskiej. Dlatego też ze strategią "UE 2020” trzeba postępować inaczej.
Nasza grupa, Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), oczekuje od Komisji przyjęcia ambitnych zobowiązań w odniesieniu do europejskiego nadzoru gospodarczego jeszcze przed wprowadzeniem w życie "strategii 2020”. Spodziewamy się, że w czerwcu Rada podejmie stanowcze decyzje, a także zobowiąże się do określenia ambitnych celów dla państw członkowskich i do sprawowania zdrowego europejskiego nadzoru. Parlament będzie w razie potrzeby wzywał was do podejmowania takich działań. Plany budżetowe na nadchodzący rok muszą być zgodne ze "strategią 2020”, a i w zakresie innych problemów ta Izba będzie odgrywała swoją instytucjonalną rolę, w interesie trwałego wzrostu gospodarczego oraz miejsc pracy dla naszych obywateli.
Pani przewodnicząca! Turbulencje w strefie euro stanowią kolejny dowód na znaczenie zdrowych finansów publicznych dla stabilności euro, stabilności finansowej i gospodarczej oraz zapobiegania przenoszenia ciężarów na przyszłe pokolenia, na nasze dzieci. Reforma finansów publicznych jest zatem ważnym warunkiem wstępnym dla pomyślności strategii "UE 2020”, a tym samym przywrócenia naszej konkurencyjności. Dlatego tak ważne jest, aby w przyszłym tygodniu przedstawił pan, panie komisarzu Rehn, wnioski dotyczące wzmocnienia Paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Zasadnicze znaczenie ma wzmocnienie jego efektu zapobiegawczego oraz danie zrównoważonym finansom w państwach członkowskich mocniejszych fundamentów. Dlatego w imieniu naszej grupy wzywam was do wzięcia na siebie tej odpowiedzialności spoczywającej na was jako Komisji i przedstawienia ambitnych planów. Możecie przy tym liczyć na nasze poparcie.
My, Parlament, musimy zastanowić się, w jaki sposób - razem z wami - możemy wymóc od Rady, aby zgodziła się na wzmocnienie Paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Z zadowoleniem należy przyjąć to, że Rada utworzyła zespół zadaniowy. Mam jednak nadzieję, że do końca roku Rada wyrazi swoją zgodę na wnioski Komisji Europejskiej.
Musimy w pełni wykorzystać szanse, jakie daje traktat lizboński, aby wzmocnić europejskie zarządzanie w perspektywie krótkoterminowej. Nie ma czasu do stracenia.
Pervenche Berès
Pani przewodnicząca, przewodniczący Komisji, urzędujący przewodniczący Rady! Związek między tymi dwoma debatami, które właśnie odbyliśmy, jest z intelektualnego punktu widzenia spójny. Czy związek ten znaczy cokolwiek w praktyce? Mamy pewne wątpliwości w Grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, ponieważ nie dostrzegamy żadnej spójności między tekstem przedstawionym nam przez Komisję, a partnerstwem strategicznym, które chcecie utworzyć w lipcu, nie dając szansy Parlamentowi na wyrażenie jednoznacznej opinii na temat wytycznych dotyczących "zatrudnienia”.
Jak można myśleć, że podejmiemy zobowiązanie na kolejne 10 lat? Po pierwsze, nie dokonawszy podsumowania strategii lizbońskiej, mówi nam pan, że "wszystko się zmieniło: nie ma już 27 wytycznych; mamy ich teraz 10!” Czy to jednak zmiana, panie Barroso?
W spójności chodzi o to, że jeżeli chcemy, aby "strategia 2020” okazała się sukcesem, musimy zacząć od miejsca, w którym jesteśmy, zanim zastanowimy się, dokąd zmierzamy. Musimy także zastanowić się, gdzie chcemy iść. Faktem jest, że mamy obecnie najpoważniejszy kryzys, jakiego doświadczyła Unia Europejska od początków swojego istnienia; nie było jeszcze kryzysu tak poważnego jak ten. Nie możemy go ignorować. Nie możemy posłużyć się tą strategią, aby wyjść z kryzysu, ponieważ oznaczałoby to zwrócenie się do władz państwowych o to, aby nie brały na siebie odpowiedzialności gospodarczej i pozostawiły wszystko wolnemu rynkowi.
Nie możemy rozważać tej strategii w oderwaniu od narzędzi, jakimi dysponujemy. Jak pan dobrze wie, panie Barroso, nie jesteśmy aż tak zamożni. Mamy narzędzie, które zwane jest Paktem na rzecz stabilności i wzrostu; mamy jeszcze jedno narzędzie, które zwane jest perspektywą finansową. Jeżeli nie będą one wyraźnie ze sobą powiązane, nie osiągniemy niczego.
Ponadto, mamy pewne obawy, kiedy patrzymy na punkt wyjścia. Po pierwsze, grupa S&D domaga się sprawienia, aby państwa członkowskie nie były już narażane na spekulacje na rynkach. Nie chodzi tu o Grecję, ani o żadne inne państwo członkowskie. Chodzi tu o efekt domina oraz brak ograniczeń dla spekulacji.
Dlatego proponujemy wprowadzenie mechanizmu stabilizacji finansowej, który chroniłby państwa członkowskie przed taką spekulacją, tak aby mogły one robić to, co muszą, to znaczy by mogły wrócić na drogę ożywienia, zabezpieczając tym samym system socjalny. Wszyscy bowiem wiedzą - każdy to mówił podczas tego kryzysu - że nasz model socjalny jest naszym największym atutem, gdy w grę wchodzi globalizacja.
Jeżeli wasza "strategia 2020” doprowadzi do takiej formy konsolidacji budżetowej, która całkowicie zniszczy model socjalny, Europa będzie przegranym pod względem międzynarodowej konkurencyjności w przyszłości. A tym samym straci możliwość zdecydowanego wspierania tego modelu, który utożsamiamy, a my ustąpimy miejsca innym kontynentom, o ile nie utracimy go pod wpływem samych sił rynkowych. Nie taka jest nasza wizja przyszłości.
Lena Ek
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Od wielu miesięcy wiedzieliśmy, że Grecja jest w bardzo trudnej sytuacji. Wiemy, że euro traci na wartości w szybkim tempie na naszych oczach, oraz że wzrasta spread obligacji rządowych. Nikt nie może już wątpić, że Europa jest w poważnym kryzysie, i to w chwili, gdy wydawało nam się, że znów stanęliśmy na nogi.
Musimy poważnie podejść do kwestii konkurencyjności, wydajności oraz trwałego wzrostu gospodarczego, ale przywódcy europejscy w dalszym ciągu sprzeczają się o to, jakie działania podjąć. Nie czas na to. Potrzebne nam są realne działania, i to teraz. Ponieważ oczywiste jest, że presja ze strony członków Rady nie daje pożądanych efektów, potrzebne są wiążące cele i nowe przejrzyste sposoby badania raportów na temat każdego państwa członkowskiego. Potrzebne nam jest konsekwentne respektowanie Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz rzetelne i prawdziwe dane liczbowe, na których możemy polegać przy podejmowaniu decyzji.
Abyśmy mogli wywierać dodatkowy nacisk na rządy, musimy powiązać fundusze strukturalne i inne środki europejskiego wsparcia ze zdolnością rządów do przedstawiania nam rzetelnych danych. Pozwolę sobie na pewne porównanie. Jeżeli drobny rolnik myli się o pół hektara, na wiele lat traci możliwość uzyskiwania wsparcia w odniesieniu do wszystkiego, co robi. Taki porównania muszą być dokonywane. Dlatego tak surowo podchodzimy do nadzoru w rezolucjach parlamentarnych.
Żenujące jest również to, że Komisja nie wysuwa propozycji, o których mówimy od lat. W celu stworzenia platformy dla przyszłego wzrostu, w strategii "UE 2020” należy uwzględnić agendę polityki strategicznej. Pozwólcie państwo, że podam kilka przykładów. Negocjowaliśmy plan ożywienia gospodarczego. Większość tego planu nie została jeszcze wyegzekwowana. Parlament zwracał się o plan B, więc został on uwzględniony w wynikach, ale plan B nie został jeszcze wprowadzony w życie. Zdecydowaliśmy się na określony plan, nową technologię energetyczną. W dalszym ciągu nie mamy 50 % środków na ten plan, który stanowi realne narzędzie strategiczne. Optymalnym pod względem kosztów sposobem zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych jest realizacja strategii na rzecz efektywności energetycznej. Wzywam zatem Komisję i państwa członkowskie do tego, aby efektywność energetyczną umieściły na najwyższym miejscu programu działań.
Dotychczasowe prawodawstwo musi zostać zweryfikowane, ponieważ obecnie jest ono niewystarczające. Potrzebny nam jest obiecywany od tak dawna plan działań na rzecz efektywności energetycznej. Potrzebna nam jest energia w infrastrukturze, energetyczny równoważnik szybkich pociągów, potrzebne są super-sieci i sieci inteligentne wykorzystujące najnowsze technologie, i są na to pieniądze.
Musimy zapewnić innowacyjność techniczną, a także wspierać i realizować strategię na rzecz przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu i integracji płci. W świetle obecnego kryzysu, Komisja musi podjąć to zadanie i skończyć to, co razem zapoczątkowaliśmy. Rada musi być bardziej odważna i przestać się sprzeczać. Przedstawimy odważną rezolucję dotyczącą drugiego kroku "strategii 2020”.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Przedstawianie tego programu "Europa 2020” jako wielkiej strategii na rzecz dalszego wyprowadzania nas z kryzysu ociera się o prowokację polityczną. Wystarczy spojrzeć na wcześniejszą politykę regulowania rynków finansowych, aby zobaczyć - jeżeli jesteśmy chociaż trochę uczciwi - że przez całe miesiące, a właściwie lata, obiecywaliśmy uregulowanie tych rynków, które wymknęły się spod kontroli, ale jak dotąd udało się nam dokonać niewielkiego postępu. Co do Grecji, jesteśmy teraz zmuszeni spojrzeć w lustro.
Na podstawie kryzysu w Grecji widzimy, że to, co czyniliśmy dotąd, jest dalece niewystarczające. Nasi obywatele słyszeli nasze deklaracje, że ratujemy banki. Zacisnęli zęby i zaakceptowali to. A teraz płacą cenę. Finanse publiczne są już przeciążone tymi działaniami. Teraz ratujemy Grecję, i musimy to robić, nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości. Będzie to jeszcze jedno wyzwanie dla finansów publicznych w wielu krajach Unii Europejskiej.
Banki są w dobrej kondycji finansowej, a mimo to są chwalone, kiedy okazuje się, że dobrowolnie dorzucają kilka groszy, by ratować Grecję. Panie Barroso! W Unii Europejskiej, na rynku, do którego należy 27 państw, nie pozostało nam nic innego, jak wprowadzić podatek od transakcji finansowych lub inny instrument, który zmniejszy apetyt spekulantów na zbijanie zysków w tym obszarze. Naprawdę potrzebny nam jest instrument, za pomocą którego w uczciwy sposób skłonimy tych, którzy zyskują na tym kryzysie i spekulują euro, aby zapłacili za to, co teraz przyszło nam finansować. Jeżeli chodzi o finanse publiczne, nie możemy działać w dalszym ciągu tak, jak na początku.
W dokumencie, który pan przedstawił, w dalszym ciągu nie dostrzegam wizji tego, co ma się teraz zdarzyć. Odwoływanie się do tego, że trzeba sprawę uregulować na szczeblu globalnym jest znane z debaty o klimacie. Tak więc przez wiele lat nie dokonaliśmy wielkiego postępu.
Dla mnie klimat jest drugim poważnym zagadnieniem. Również z tamtego kryzysu w żadnym razie nie wyszliśmy, ale coraz bardziej się w nim pogrążamy, ponieważ nie udało się nam podjąć właściwych działań. Właściwie za godne pożałowania uważam to, co okazało się dziś, na krótko przed tą debatą, a mianowicie że Connie Hedegaard czyni w Komisji co w jej mocy, aby doprowadzić do przyjęcia dla Unii Europejskiej celu minimum. Jeżeli uwzględnić obecną sytuację, czas, abyśmy podwyższyli nasze cele do 30%. Jeżeli tego nie uczynimy, wówczas możemy darować sobie na przykład nasz słynny system handlu emisjami. Jeżeli nie ma właściwej ceny na CO2, ponieważ nasze cele są zbyt mało ambitne, wówczas okaże się, że toczyliśmy burzliwe debaty przez całe lata ale w dalszym ciągu jesteśmy daleko od osiągnięcia celu, który sami sobie postawiliśmy. W odniesieniu do przekształcenia gospodarki europejskiej w bardziej zrównoważoną - jak to wskazano w nagłówkach programu Komisji - wszyscy z nas twierdzą, że chcemy w tym uczestniczyć. Jednakże, panie Barroso, w odniesieniu do tego programu pańska Komisja w dalszym ciągu nie wypowiedziała się, w jaki sposób cele te mają zostać zrealizowane w gospodarce europejskiej. Jakie instrumenty i jakie programy zachęt mają być w tym celu wykorzystane?
Pani Ek wskazała niektóre konkretne obszary. Nad tym programem trzeba jeszcze wykonać dużo pracy. Na podstawie tego, co mamy obecnie w rękach, Parlament Europejski nie może jeszcze, w moim przekonaniu, powiedzieć, że po Lizbonie jest to obecnie skuteczna strategia. Przedmiotowa strategia "Europa 2020” została - że się tak wyrażę - sformułowana w taki sposób, aby doprowadzić nas, po niepowodzeniu strategii lizbońskiej, ku następnej klęsce.
Michał Tomasz Kamiński
Pani przewodnicząca! Myślę, że pan przewodniczący Barroso ma dzisiaj naprawdę jedną z najtrudniejszych ról, jeden z najtrudniejszych w Unii Europejskiej zawodów, jaki musi wykonywać. Musi dzielić czas pomiędzy przekonywanie lewicy i prawicy, ludzi, którzy mają najlepsze odpowiedzi na najtrudniejsze problemy. Pan przewodniczący Barroso musi zręcznie między tymi propozycjami lawirować. Uważam, że najlepszą z nich jest przedstawiona przez Komisję propozycja 2020. Dziwią mnie przedstawione na tej sali propozycje, według których naprawą obecnej, bardzo trudnej sytuacji, ma być powtarzanie naszych błędów.
Chcę powiedzieć, że spędziłem 18 lat mojego życia w kraju, który się nazywał Polską Rzeczpospolitą Ludową, w którym było ministerstwo handlu wewnętrznego i puste półki w sklepach. Było ministerstwo handlu wewnętrznego, ale nie było handlu wewnętrznego. Dzisiaj, już od 20 lat, chwalić Pana Boga, nie mamy w Polsce ministerstwa handlu wewnętrznego i mamy handel wewnętrzny.
Chcę państwu powiedzieć, że receptą na obecny kryzys nie jest na pewno większa regulacja ani większe podatki i większa interwencja. Ja oczywiście nie należę do fanatyków wolnego rynku. Uważam, że rola państwa jest korygująca dla mechanizmów rynkowych, ale należy się nią posługiwać bardzo ostrożnie. Jeżeli chcemy mówić uczciwie o rozwoju w Europie, pamiętajmy, jak głosowaliśmy w zeszłej kadencji nad dyrektywą usługową. Pamiętajmy, co spotkało dyrektywę usługową w tej Izbie. Przecież bez pełnego przepływu osób, usług i kapitału Europa nie będzie mogła skutecznie konkurować z innymi kontynentami na świecie.
Dziś słyszymy tutaj, że nie możemy konkurować z innymi obszarami polityczno-gospodarczej integracji, ale przecież to my sami nadmierną regulacją, nadmiernym obciążeniem przedsiębiorczości w Europie wypychamy przedsiębiorców z naszego kontynentu w inne strony. Zadajmy więc sobie pytanie, co więcej moglibyśmy zrobić, aby wesprzeć tę strategię, bo innej nie ma, a wyjść z kryzysu oczywiście musimy.
Nie ma także wątpliwości, że musimy wesprzeć Grecję. Dla nas, Polaków, których tutaj reprezentuję, słowo "solidarność” ma ogromne znaczenie. Dlatego musimy dzisiaj pokazać naszą solidarność z Grecją. Chcę jeszcze raz podkreślić, że musimy zrobić wszystko, co możliwe, aby Europa podniosła się z kryzysu gospodarczego, który jest nie tylko problemem milionów rodzin, ale także wiary w naszą przyszłość. Ja mam wiarę w przyszłość Europy. Wierzę w nasz sukces.
Gabriele Zimmer
Pani Przewodnicząca! Jeżeli porównamy debatę dotyczącą ostatniego punktu porządku obrad z obecną debatą, to okaże się, że mówimy wyraźnie o dwóch równoległych światach. Z jednej strony mamy Unię Europejską, w której państwa takie jak Grecja, Włochy, Hiszpania i Portugalia znajdują się w głębokim kryzysie, a inne państwa, takie jak Niemcy i Francja podejmują działania blokujące, a z drugiej strony, mamy Unię Europejską, dla której opracowano strategię, która w żaden sposób nie pozwala stawić czoło tym wyzwaniom.
Za pomocą tej strategii ani nie ustaliliśmy nowego kierunku rozwoju Unii Europejskiej, ani nie udzieliliśmy odpowiedzi na pytania dotyczące instrumentów, które się nie sprawdziły. Podobnie, nie podjęliśmy żadnych prób wyjaśnienia podziału kompetencji między państwa członkowskie a Unię Europejską ani relacji między strefą euro a krajami Unii Europejskiej, które do strefy euro nie należą. Nie uwzględniliśmy żadnej z kwestii, która wynikła na przestrzeni ostatnich kilku lat w związku ze strategią lizbońską i nie udzieliliśmy żadnych wybiegających w przyszłość odpowiedzi. Nie przedstawiliśmy żadnych wyjaśnień dotyczących przyszłego rozwoju Unii Europejskiej. Wywołało to oczywiście wiele nieporozumień, które możemy teraz odczuć.
Także w odniesieniu do europejskiego nadzoru gospodarczego oraz europejskiego funduszu walutowego, nie możemy postępować po prostu tak, jak gdyby możliwe było kontynuowanie tej strategii w ten sposób. Zanim będziemy rozmawiali o realizacji strategii "Europa 2020”, musimy pilnie wstrzymać tę strategię i dać sobie więcej czasu na proces decyzyjny oraz musimy przeprowadzić analizę rzeczywistych wyzwań, w obliczu których stoimy. Czyniąc to, musimy zaangażować społeczeństwo obywatelskie, a przede wszystkim Parlament w znacznie większym zakresie niż miało to miejsce w przeszłości. W przeciwnym razie będziemy zmierzali ku katastrofie z pełną tego świadomością!
Godfrey Bloom
w imieniu grupy EFD. - Pani przewodnicząca! Szkoda, że pan Barroso opuścił tę Izbę. Sądzę, że wiele dowiedziałby się ode mnie dzisiejszego wieczoru!
Doradzałbym wszystkim państwu nie martwić się zbytnio UE w 2020 roku, ponieważ coś mi się wydaje, że jej po prostu nie będzie! Skończy tak, jak Związek Radziecki, który tak bardzo przypomina, i z tych samych powodów: jest scentralizowana, jest skorumpowana; jest niedemokratyczna i jest niekompetentna; kieruje nią grzeszny sojusz wielkiego biznesu i opływających w bogactwa biurokratów; jest sponsorowana przez ekofaszystowską agendę z platformy perwersyjnej pseudonauki zwanej "zmianami klimatycznymi”.
Ilekroć narody Europy mają szansę na referendum, odrzucają Unię. Brytyjczykom oczywiście nie dano szansy, aby wyrazili swoje zdanie, dzięki oszustwu trzech partii, które jako jedyne mają dostęp do debaty telewizyjnej w moim kraju, i są wspomagane oraz podżegane przez skorumpowanego przez UE nadawcę w służbie publicznej znanego pod nazwą BBC.
UE już się rozpada. Sceny rozgrywające się dziś w Grecji pojawią się w innych krajach regionu Morza Śródziemnego szybciej niż nam się wydaje, a ostatecznie dotrą do krajów Europy północnej, którym pozostawia się zapłacenie rachunków. Nasze dzieci i wnuki będą nas przeklinały, gdy pozostanie im wydobywać Europę z tego całkowicie możliwego do uniknięcia chaosu, jaki po sobie pozostawimy!
Franz Obermayr
(DE) Pani przewodnicząca! Mądry, trwały wzrost, akcjonizm, reformy, nadzór gospodarczy - wiele pięknych słów i górnolotnych celów. Jest jednak kilka kwestii w związku z tym, które każą mi się niepokoić. Czy tę ogłoszoną nową strategię spotka los podobny do losu jej poprzedniczki? W jaki sposób możemy zaangażować regiony i władze lokalne, aby strategia ta w istocie odniosła sukces, a w szczególności w jaki sposób możemy lepiej zachęcać i monitorować reorganizację budżetów krajowych? Stosując nasze modelowe rozwiązania, musimy jednak dbać o to, aby centralistyczna forma europejskiego zarządzania gospodarczego nie wymknęła się spod kontroli i nie doprowadziła do zaniku resztek narodowej suwerenności.
Suwerenność oznacza także przyjęcie na siebie odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za niewłaściwą politykę finansową. Nie do zaakceptowania jest życie niektórych państw członkowskich ponad stan kosztem innych państw członkowskich. Musimy oczywiście okazywać sobie solidarność, ale nie może to być proces jednokierunkowy. Centralistyczny nadzór gospodarczy z Brukseli, dyktujący standard europejski, byłoby z pewnością niewłaściwym sposobem postępowania.
Gunnar Hökmark
Pani przewodnicząca! Uważam, że ważne jest mówienie o dobrym sprawowaniu rządów w tym sensie, że oczywiście ważne jest, abyśmy mobilizowali się wzajemnie do przeprowadzenia koniecznych reform, ale nie zapominajmy, że głównym narzędziem dobrego sprawowania rządów, jakim dysponujemy, jest dbanie o to, aby Unia Europejska robiła to, co Unia Europejska robić powinna.
Przydarzyły się nam pewne niedociągnięcia; jednym z nich jest sposób, w jaki utrzymaliśmy pakt na rzecz stabilności i wzrostu. Nie zapominajmy, że zanim nakreślimy nowe reguły, musimy trzymać się najbardziej podstawowych zasad, ale pragnę także wspomnieć o pewnych innych kwestiach. W odniesieniu do rynków finansowych, porozmawiajmy o rynkach finansowych jako części gospodarki, a nie jako o odrębnym sektorze, ponieważ nigdy nie pozyskamy inwestycji, ani nie stworzymy nowych miejsc pracy, jeżeli będziemy je traktować jako osobne zagadnienie.
Z pewnym zaniepokojeniem stwierdziłem, że przewodniczący Komitetu Bazylejskiego (Basel II) założył, iż nowy wymóg dotyczący kapitału doprowadzi do obniżenia wzrostu gospodarczego o 1%. Dla niego to niezbyt wiele. Podwyższenie wymogu w zakresie kapitału może prowadzić do zmniejszenia inwestycji, a nie tego nam potrzeba, jeżeli chcemy zbudować nowe zaufanie do gospodarki europejskiej, a jednocześnie wyjść z deficytów budżetowych, z jakimi borykamy się obecnie.
Pragnę odnotować jedną z rzeczy, które możemy zrobić razem, a mianowicie możemy tworzyć gospodarkę opartą na wiedzy. Paradoksem jest to, że im bardziej nasze społeczeństwa i gospodarki idą w kierunku gospodarek opartych na wiedzy, tym mniej mamy rynku wewnętrznego, ponieważ przepisy dotyczące rynku wewnętrznego ustalano na potrzeby przemysłu i gospodarki dawnych czasów, a mniej na potrzeby sektora usług, w którym musimy pójść dalej, gdyż wymaga tego dyrektywa usługowa. Chciałbym także powiedzieć, że powinniśmy wdrażać reformę czyniącą europejskie uczelnie bardziej niezależnymi i bardziej europejskimi, otwartymi na studentów i naukowców oraz tworzącymi dynamiczny rozwój w społeczeństwie opartym na wiedzy.
Pozostańmy przy tym, co możemy zrobić razem na poziomie europejskim. To najlepsze europejskie zarządzanie, jakie możemy mieć.
Marita Ulvskog
(SV) Pani przewodnicząca! Pochodzę z tego samego państwa członkowskiego, co mój poprzednik, ale stoję po lewej stronie sceny politycznej. Świadczą o tym również wnioski złożone przez nas, socjaldemokratów.
Widzimy sytuację na świecie. Widzimy sytuację w Grecji: walki na ulicach, perspektywa strajku generalnego, desperacja, gniew, złość na gry rynkowe toczone ze wszystkimi krajami. Zostało to oczywiście spotęgowane przez najważniejsze kraje strefy euro, które zawiodły inne państwo członkowskie, czyli Grecję. Kryzysy mogą się jednak rozprzestrzeniać. Jest to niebezpieczny czas dla wszystkich krajów. Niewiele krajów może liczyć na to, że są bezpieczne. Z tej przyczyny wszyscy musimy skoncentrować się na pokonaniu kryzysu i wypracowaniu dobrych propozycji. Musimy jednakże wybrać sposób, który nie oznacza jedynie realizacji krótkoterminowych rozwiązań i krótkotrwałych sukcesów, a także gaszenia pożaru, który potem wybuchnie ponownie i spali znaczny obszar wokół.
Po pierwsze musimy zatem zainwestować w coś, co pozwoli utrzymać popyt na wysokim poziomie. Niepokojące dla mnie przed czerwcowym szczytem jest to, że wybieramy drogę, o której mówił mój przedmówca. Ważne jest, aby na szczycie zostały podjęte wyraźne zobowiązania, tak by Europa nie funkcjonowała na pół gwizdka. Ważne jest utrzymywanie popytu na wysokim poziomie i stymulowanie inwestycji. Musimy obniżyć wskaźnik bezrobocia wśród kobiet, mężczyzn, młodzieży oraz osób starszych. Osobiście jestem bardzo zawiedziona festiwalem nierówności, jakim Rada nas uraczyła po swoim posiedzeniu.
Po drugie, musimy zacząć zamieniać się w społeczeństwo wrażliwe na problem klimatu. Oczywiście w każdym kryzysie tkwią także szanse rozwoju: zmiany ścieżek, dokonania przemian. Niezwykle ważne jest, aby Komisja dała pani Hedegaard sposobność do tego, aby stała się ona politykiem do spraw klimatu, który może zmienić coś w Europie podczas posiedzenia w Cancún.
Moja trzecia uwaga dotyczy rynków finansowych. Kilka tygodni temu, podczas posiedzenia specjalnej Komisji ds. Kryzysu Finansowego, Gospodarczego i Społecznego przybył do nas amerykański profesor, który powiedział coś takiego: w Stanach Zjednoczonych mówimy, że nie możemy regulować rynku, ponieważ nie robi się tego w Europie. Musimy to czynić, ale nie mamy odwagi. Co wobec tego mówicie w Europie? No cóż, mówicie, że nie możecie regulować rynku finansowego, ponieważ nie robi się tego w Stanach. I tak działamy, przerzucając w ten sposób piłeczkę. Są zwycięzcy w tego rodzaju polityce, ale jest także wielu przegranych. Powinniśmy mieć odwagę zmienić to w Europie.
Wolf Klinz
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wiem z własnego doświadczenia jako ekonomisty, że strategie są na tyle dobre, na ile dobre są konkretne działania je wdrażające oraz środki ich monitorowania. Komisja ma jeszcze podać odpowiedzi w tym zakresie. Słuchamy o celach, z którymi się możemy całkowicie utożsamiać, słyszymy o wzniosłych zamiarach, ale prawie nic o tym, w jaki sposób cele te mają zostać osiągnięte pod względem praktycznym.
Założyłem właściwie, że kryzys finansowy i gospodarczy - najpoważniejszy, jakiego doświadczyliśmy od czasów II wojny światowej, a który jeszcze bardziej pogłębił się obecnie w związku z dodatkowym problemem kryzysu zadłużenia krajowego - powinien znaleźć się na czele listy zagadnień, którymi zajmuje się Komisja. W moim przekonaniu powinien to być logiczny punkt wyjścia, ponieważ oba kryzysy znacząco zmieniły sytuację.
Jeżeli nie poprzestaniemy tylko na wzniosłych zamiarach, ale naprawdę zechcemy coś osiągnąć w ciągu nadchodzących kilku lat, wówczas będziemy musieli zająć się wieloma kwestiami w sposób bardzo konkretny:
Po pierwsze, musimy dokonać przeglądu naszych finansów - nie tylko w UE, ale i w każdym państwie członkowskim, według jednolitych kryteriów - abyśmy wiedzieli, gdzie naprawdę jesteśmy, jakie mamy możliwości finansowe, i na co tak naprawdę możemy sobie pozwolić.
Po drugie musimy wypracować mechanizm uporania się z kryzysem, aby zapobiec temu, że ponownie zostaniemy wyrzuceni za burtę w przyszłości w razie dalszych sztormów na rynkach.
Po trzecie, musimy zakończyć tworzenie rynku wewnętrznego w obszarach, w których jeszcze się to nie stało - wiele sobie obiecuję po raporcie pana Monti - w tym rynek usług.
Po czwarte, musimy w sposób przekonujący określić, jak uzupełnimy wspólną politykę walutową, ściśle powiązaną z polityką gospodarczą i finansową, a nawet fiskalną.
Po piąte, musimy bardzo konkretnie wskazać, w jaki sposób możemy zastępować różnice dostrzegalne między państwami członkowskimi coraz większą konwergencją poprzez koncentrowanie się na przedsięwzięciach gospodarczych, które mają prawdziwie europejski charakter. Jest ich bardzo wiele: polityka energetyczna, łącza energetyczne, szybkie koleje i sieci drogowe, systemy nawigacyjne i wiele podobnych przedsięwzięć.
Emilie Turunen
(DA) Panie przewodniczący! Pragnę zacząć od stwierdzenia, że praca nad tą strategią "UE 2020” jest bardzo ważna, ponieważ musimy się poważnie zastanowić nad tym, w jaki sposób będziemy się utrzymywali w Europie w przyszłości. Musimy się poważnie zastanowić, co będą robili europejscy bezrobotni obywatele w liczbie 23 milionów w przyszłości. Jednak, ogólnie rzecz biorąc, my, w Grupie Zielonych/Europejskiego Wolnego Przymierza Europejskiego, uważamy, że strategia nie określa konkretnych celów w wielu ważnych obszarach, które mają w zamierzeniu sprawić, że projekt Europy społecznej stanie się w najbliższych 10 latach jednym z głównych priorytetów.
Po pierwsze, nie widzimy żadnego wyraźnego celu w zakresie obniżania stopy bezrobocia wśród młodzieży, która jest niepokojąco wysoka we wszystkich państwach członkowskich. Pierwszym krokiem mogłoby tutaj być wprowadzenie europejskiej gwarancji młodzieżowej, dającej młodym ludziom punkt zaczepienia na rynku pracy. Po drugie, powinniśmy zapewnić określenie celów w zakresie przeciwdziałania ubóstwu. Uważam za haniebne to, że europejskie państwa członkowskie w najzamożniejszym na świecie regionie nie mogą uzgodnić konkretnych celów dotyczących zmniejszenia ubóstwa. Niektórzy mówią, że nie podoba im się definicja ubóstwa. Tym osobom mówię, że nie powinni pozwalać, aby przeszkadzały im kwestie techniczne. Inni twierdzą, że nie mamy podstaw prawnych w traktatach. Tym mówię, że mamy nowy traktat lizboński.
Po trzecie, musimy pracować w sposób konsekwentny nad wiążącym planem na rzecz zatrudnienia. Musimy powiązać zielone inwestycje z nowymi miejscami pracy. Musimy na nowo edukować i szkolić naszą siłę roboczą, aby mogła podejmować pracę na tych stanowiskach. No i wreszcie, szefowie państw i rządów UE muszą zadbać o przyjęcie osobnego celu polegającego na stworzeniu Europy społecznej, przy założeniu tego samego poziomu ambicji w odniesieniu do zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego i skupieniu się nie tylko na ilości, ale także na jakości tworzonych miejsc pracy. UE 2020 nie spełnia jeszcze tych parametrów, i przed nami jest jeszcze sporo pracy do wykonania.
Malcolm Harbour
Panie przewodniczący! Pragnę odnieść się do braku ambicji, który dostrzegam w tej strategii "UE 2020”, w związku ze sposobem, w jaki chcemy posłużyć się instrumentami, którymi dysponujemy teraz, czyli jednolitym rynkiem, aby sprawić, by funkcjonował on skutecznie i doprowadził do stworzenia nowych miejsc pracy i szans - mówiła o tym pani Turunen. Nie wystarczy - i mówię to do przewodniczącego i do Rady, jeżeli komisarz słucha - umieścić jednolity rynek i jego osiągnięcia pod jednym hasłem: "Brakujące ogniwa i wąskie gardła”. Chodzi tu o coś znacznie ważniejszego, koledzy. I nie wystarczy powiedzieć, że Komisja zaproponuje działania; jest to wspólne przedsięwzięcie Komisji i państw członkowskich.
Moja komisja, Komisja Rynku Wewnętrznego, przyjęła w tym tygodniu ogromną większością głosów sprawozdanie, w którym przedstawione zostały pewne naprawdę ambitne idee wspólnego działania na rzecz urzeczywistnienia jednolitego rynku. Otrzymacie go państwo w przyszłym tygodniu łącznie ze sprawozdaniem profesora Monti. Niechaj obie strony dostrzegą tu pewne fundamentalne zmiany. Chcemy aktu dotyczącego jednolitego rynku, zbioru jednoznacznych celów politycznych na rzecz zakończenia tworzenia jednolitego rynku, oraz chcemy także, aby zamówienia publiczne, narzędzie niewykorzystywane w dostatecznym stopniu, zostało wykorzystane do osiągnięcia celów w zakresie innowacji i zielonej technologii. Prawie się o tym nie wspomina w tym dokumencie. Dlaczegóż to mówimy o tych innych celach, zamiast korzystać z tego, co już mamy do dyspozycji?
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Strategia ta nie daje odpowiedzi na poważne problemy, wobec których stoimy, a w jeszcze mniejszym stopniu na prawdziwą gospodarczą i społeczną katastrofę, jaką wprowadzanie polityki swobodnej konkurencji wywołuje w niektórych państwach członkowskich o bardziej kruchych gospodarkach. Błędem jest obstawać przy politykach, które są identyczne z liberalną strategią lizbońską, która zaniechała realizacji celów ogłoszonych 10 lat temu, a dotyczących pełnego zatrudnienia i wyeliminowania ubóstwa, natomiast priorytetem uczyniono interesy grup gospodarczych i finansowych, co było dla korzystne dla tych grup, ale odbyło się kosztem pogorszenia sytuacji społecznej i w zakresie zatrudnienia.
Trzeba po prostu przyjrzeć się następstwom zastosowania ślepych kryteriów Paktu na rzecz stabilności, a także liberalizacji i prywatyzacji strategicznych sektorów usług publicznych, w tym usług finansowych, energetycznych, transportowych i pocztowych. Należy po prostu przyjrzeć się, co się dzieje w dziedzinie zatrudnienia, gdzie zmniejsza się jego bezpieczeństwo, a rośnie bezrobocie, obecnie przekraczające 23 miliony, do której to wielkości można dodać liczbę 85 milionów ludzi ubogich.
W przeciwieństwie do tego, co próbuje się nam wmówić, wszystkie wskaźniki pokazują, że przy kontynuacji obecnie realizowanych strategii, wskaźniki wzrostu gospodarczego będą bardzo niskie i niższe niż w innych częściach świata, co oznacza wyższe bezrobocie, mniejszą pewność zatrudnienia i niższe wynagrodzenia oraz zwiększenie ubóstwa i wykluczenia społecznego. Niestety budżet Unii nie przewiduje środków na to, aby wyjść naprzeciw potrzebie spójności ekonomicznej i społecznej, co pokazała sytuacja w Grecji.
Czas zatem, aby ocenić i uznać następstwa realizowanej dotąd polityki. Czas uczynić priorytet z równowagi społecznej. Czas położyć kres spekulacjom finansowym oraz zdominowaniu gospodarki przez finanse. Czas położyć kres paktowi na rzecz stabilności i powierzyć Europejskiemu Bankowi Centralnemu inne funkcje, objąć sektor finansowy skutecznymi mechanizmami kontrolnymi i priorytetowo traktować prawdziwy pakt na rzecz postępu i rozwoju społecznego.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Fakt, że jesteśmy tutaj, aby omawiać i badać treść tej strategii "Europa 2020”, podczas gdy w Atenach umierają pracownicy, a kraj, naród, znajduje się na skraju przepaści, stanowi dosyć wymowny, żeby nie powiedzieć groteskowy, obraz europejskiej polityki.
Rzeczą absolutnie niezwykłą jest to, że w takiej sytuacji Komisja nie uważa za stosowne dobrze przyjrzeć się samej sobie, ponieważ wygląda na to, że nie zdaje sobie sprawy, że kryzys ten, który pod pewnymi względami osiągnął już dramatyczny wymiar, jest następstwem wielu poważnych błędów, co pokazało niepowiedzenie strategii lizbońskiej. Wiele błędów i jeden winowajca na ławie oskarżonych: euro.
Mówicie tutaj we wszystkich swoich stwierdzeniach, że Grecja jest przypadkiem odosobnionym, ale czy powiecie to, gdy - jakkolwiek mam nadzieję, że to nie nastąpi - wyniknie inna podobna sytuacja, na przykład w Hiszpanii: czy będzie to znowu przypadek odosobniony? Mamy tu już trochę dosyć słuchania tego "odosobnionego” wytłumaczenia: kryzys na rynku instrumentów dłużnych typu subprime był także odosobnionym przypadkiem. Trudno uwierzyć i bardzo trudno zaakceptować to, co mówi Komisja, kiedy Unia Europejska nie zdecydowała się jeszcze posprzątać w europejskich bankach i powiedzieć oszczędzającym, producentom i realnej gospodarce, jak wiele jest jeszcze do posprzątania w bankach europejskich, aby opracować strategię.
Musimy te kwestie mieć na uwadze i pamiętać, że poważna strategia musi opierać się na gospodarce realnej, na systemie małych i średnich przedsiębiorstw, oraz naturalnie musi dać odpowiedzialną rolę pracownikom, także przez ich partycypację.
Csanád Szegedi
(HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Najpoważniejszym problemem w UE jest niewątpliwie bezrobocie. Nie możemy jednak za tę sytuację obarczać winą pracowników, drobnych posiadaczy, czy przedsiębiorców. Jedynym winowajcą jest ta filozofia polityczna i gospodarcza faworyzująca wielonarodowe koncerny kosztem pracowników, drobnych posiadaczy i małych lokalnych przedsiębiorstw. Pozbawione korzeni, zorientowane wyłącznie na zysk wielonarodowe koncerny chcą wydrzeć lwią część zysków, wnosząc jak najmniej na pokrycie kosztów publicznych.
Każda decyzja strategiczna faworyzująca interesy lokalne jest dobra dla państw członkowskich Unii Europejskiej, a każda decyzja służąca podtrzymaniu hegemonii koncernów wielonarodowych jest zła. Jobbik (ruch na rzecz lepszych Węgier) chciałby położyć kres gospodarczemu monopolowi wielonarodowych koncernów i zwrócić Europę drobnym posiadaczom i rodzinnym firmom, aby z ich pomocą udało się nam wyeliminować bezrobocie we Wspólnocie Europejskiej.
Herbert Reul
(DE) Panie przewodniczący, urzędujący przewodniczący Rady i przewodniczący Komisji! Przewodniczący Komisji właśnie powiedział, że w takich czasach jak obecne nie możemy przyjmować podejścia opartego na przerzucaniu kosztów na innych, ale w pierwszej kolejności potrzebna nam jest dobra współpraca i zdecydowane działania. To prawda. Potrzebna nam zatem także strategia działania. Mam jednak wrażenie, iż to przedsięwzięcie 2020, a w szczególności sposób, w jaki mamy je tutaj negocjować i finalizować, nie ma nic wspólnego z prawdziwą strategią. Jest to bardziej refleksja przelana na papier, którą teraz poddaje się przyspieszonej procedurze. Wątpię, czy jest to sposób na unikanie problemów, które całkowicie trafnie opisał pan Barroso. Przykładowo, powiedział on, że największym problemem w odniesieniu do strategii lizbońskiej był fakt, że strony, których ona dotyczyła nie zostały zaangażowane, że nie było poczucia jej współautorstwa oraz że wobec tego strony te nie uczestniczyły w jej realizacji. To właśnie się stało.
Jeżeli jednak tak jest, to w przypadku nowej strategii potrzebny nam jest czas, aby móc spokojnie razem pracować nad prawdziwym zaangażowaniem zainteresowanych stron, a następnie móc ją spokojnie omówić. Rozumiem, że w czasie, gdy kryzys finansowy i problem Grecji stawia przed nami nowe problemy każdego dnia, nie możemy tak do tego podchodzić. Nie to jest jednak przedmiotem mojej krytyki. Moja krytyka polega na tym, że my w Parlamencie pozwalamy na to, aby dyktowano nam sposób, w jaki mamy postępować z tym programem.
Podczas konferencji przewodniczących komisji kilkakrotnie wyrażaliśmy pragnienie nieco bardziej uważnego zaplanowania harmonogramu działań, abyśmy mogli procedować bardziej wnikliwie. Zamiast tego procedura jest przyspieszana, dziś odbywamy debatę, kolejna przypada podczas sesji majowej, a następnie w czerwcu wniosek zostanie przedłożony do Rady i to będzie wszystko. Proszę się nie dziwić, jeżeli na koniec nie będzie żadnej zauważalnej zmiany w zakresie podejmowanych działań. Nie zdziwiłoby mnie to, ponieważ w ten sposób zmian się dokonać nie da. Potrzebna nam jest wnikliwa analiza, a nie takie powierzchowne wnioski, jakie wyciągnęła w ostatnich dniach komisarz ds. klimatu - które zostały przyjęte w związku z sytuacją kryzysową oraz z tym, że obecnie emitowane jest mniej CO2 - mianowicie, że możemy teraz zakładać cel, jakim jest 30% lub 40%.
Kryzys nie może być normą! Normą musi być perspektywa przyszłościowa. Musimy przyjrzeć się dokładnie sytuacji i uważnie zastanowić się nad tym, jakie wnioski możemy wyciągnąć z innowacji, rozwoju gospodarczego, innowacyjności i badań. Jednak w rzeczywistości nie uczynimy tego.
Alejandro Cercas
(ES) Dziękuję panu, panie López Garrido! Dziękuję temu, który może przekazać ten komunikat przewodniczącemu kolegium komisarzy.
Mam nadzieję, że w ślad za słowami pójdą czyny i że w czerwcu zobaczymy Radę zupełnie inną niż ta, którą widzieliśmy wiosną. A to dlatego, że pańskie słowa, pod którymi całkowicie się popisuję, nie uspokajają mnie, ani nie uwalniają mnie od obaw, że zobaczymy Radę pełną apatii, pełną wątpliwości, która momentami wysuwa wręcz postulaty budzące w nas przerażenie, na przykład że cele, nasze wielkie polityczne wykalkulowane cele nie są wskazane, a nawet nie są możliwe.
Dziękuję panu, panie López Garrido. Mam nadzieję, że prezydencja hiszpańska pomoże rozstrzygnąć wszystkie te niepewności, ponieważ jestem przekonany, że gdy nadejdzie pora obecne czasy będą traktowane jako przełomowe czasy w historii Europy. Są to czasy ogromnej niepewności, w których stawiane są poważne pytania dotyczące tego, czy chcemy więcej czy mniej Europy.
Oto cel strategii "Europa 2020”. Czy za 10 lat będziemy bardziej czy mniej zjednoczeni? Czy zwycięstwo odniosą ci, którzy uważają, że musimy działać razem, aby rozwiązać problemy ekonomiczne i społeczne, czy też ci, którzy zadowalają się powrotem do nacjonalizmu i znajdują satysfakcję w niszczeniu nawet tych fundamentalnych elementów, które zbudowano przez ostatnie 40 lat? Czy będziemy okazywali więcej wsparcia? Czy będziemy gotowi przyjąć cele solidarności w stosunku do siebie nawzajem, dzielić się dobrem na zasadzie większej równości, tworzyć większy dobrobyt i dzielić go bardziej równo, czy też zostawimy wszystko w rękach rynku?
Nie uważam, jak mówili niektórzy z kolegów, iż stało się to, co się stało, ponieważ było dużo Europy, dużo regulacji czy też dużo sprawiedliwości społecznej. Wręcz przeciwnie, to brak Europy, brak regulacji doprowadził do kryzysu.
Chciałbym zatem sformułować dwa wnioski, panie López Garrido: trzymajmy się celów, jakimi są zwalczanie ubóstwa oraz promowanie lepszej edukacji, które zawarto w tekście Komisji, ale nie uwzględniono w tekście Rady, oraz kojarzmy Parlament z głosem ludzi, aby program ludzi mógł być programem Europy, a nie programem technokratów czy tzw. "rynków”, które są często opanowane przez spekulantów.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący! To, co ma wpływ na Grecję, wpływa na nas wszystkich, w tym także na kraje spoza strefy euro. Dziś Europa potrzebuje zjednoczenia i podjęcia silnych działań, a nie dalszych podziałów. Dlatego też, panie komisarzu, wielkim rozczarowaniem jest to, że w piątek zabraknie 11 krajów. Mówiono, że mamy w Europie wspólny cel, ale niestety obecnie tak nie jest.
Oczywiście należy zwiększyć nadzór nad rynkami finansowymi i oczywiście potrzebne nam są bardziej surowe przepisy legislacyjne. Jest to coś, co ja, jako liberał także mogę zrozumieć i zaakceptować, ale należy to czynić w sposób wyważony i koordynować na szczeblu globalnym.
Podejmujmy w razie konieczności silne i agresywne działania, ale nie wolno nam działać w panice. Musimy zachować jak najtrzeźwiejszy umysł, abyśmy nie zaszkodzili bardziej ożywieniu gospodarczemu, które mimo wszystko i pomimo sytuacji w Grecji, jest zauważalne.
Kiedy słuchałem pana Blooma, byłem naprawdę zdenerwowany. Nie ma go tutaj teraz, ale porównanie Unii Europejskiej do Związku Radzieckiego jest obrazą dla wszystkich, którzy cierpieli pod tyranią sowiecką i dla wszystkich tych milionów ludzi, którzy zginęli. Myślę, że pan Bloom powinien przeprosić wszystkich tych, których obraził.
Lajos Bokros
Panie przewodniczący! Kiedy hiszpański premier, José Luis Rodríguez Zapatero, zainaugurował prezydencję hiszpańską w Strasburgu, wygłosił przemówienie na temat "Europy 2020”, nie wspominając ani razu o tym, dlaczego strategia lizbońska się nie powiodła. Zadałem mu potem takie pytanie: jak można w ogóle opracowywać nową strategię, nie analizując fiaska poprzedniej?
Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak powtórzyć moje pytanie, ponieważ w nowym dokumencie nie mówi się ani słowem o przyczynach tego niepowodzenia. Proszę, panie Garrido, czy może pan odpowiedzieć na moje pytanie: jak możliwe jest ustalanie nowego, bardzo ambitnego zbioru celów z pominięciem uprzedniej analizy przyczyn niepowodzenia strategii lizbońskiej?
Cornelis de Jong
(NL) Panie przewodniczący! Wzywam Komisję i Radę do dokonania jednoznacznych wyborów. Przede wszystkim: wybierzcie demokrację. W jaki sposób Rada zamierza podejmować decyzje, które będą podstawą polityki społeczno-gospodarczej w państwach członkowskich na okres dziesięciu lat bez możliwości wyrażenia opinii na ich temat przez wyborców w tym okresie dziesięciu lat? Przykładowo, oznaczałoby to, że ustępujący premier holenderski mógłby podejmować decyzje na dziesięć lat, a to jest po prostu nie do przyjęcia.
Po drugie: za pracę przysługuje zapłata. Cel, jakim jest 75 % zatrudnienie, brzmi wspaniale, ale Europa nie potrzebuje już więcej ubogich pracowników. W jaki sposób Rada w istocie definiuje zatrudnienie?
Po trzecie: wybierzcie zdrowe publiczne wydatki. Jak Komisja może przedstawiać budżet na 2011 rok, obiecując wzrost przynajmniej 5,8 %, podczas gdy w strategii "Europa 2020” kładzie się mocny nacisk na działania oszczędnościowe.
Po czwarte: wybierzcie społeczny rynek wewnętrzny. Czy Komisja i Rada zgadzają się z Komisją Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, która zaproponowała, aby rynek wewnętrzny miał bardziej społeczny wymiar i aby w procedurach przetargowych koncentrowano się bardziej na jakości i sprawiedliwości społecznej?
Po piąte: wybierzcie zmniejszenie ubóstwa. W odniesieniu do zmniejszania ubóstwa, Rada zmierza jedynie w kierunku wzrostu gospodarczego. W ostatnich latach wzrost gospodarczy doprowadził głównie do tego, że menadżerom wypłacano najwyższe pensje, a ubodzy stali się jeszcze ubożsi. Jakie działania podejmiecie, aby zadbać o to, by na przykład rachunek za kryzys zapłacili najlepiej zarabiający i banki, a nie ubodzy?
Mara Bizzotto
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Aby konstruktywnie podejść do problemu bezrobocia, trzeba pamiętać o trzech słowach-ostrzeżeniach dla działań UE: reagować, ewoluować, zabezpieczać.
Reagować: to znaczy zrezygnować z nadętej europropagandy i podjąć zamiast tego praktyczne działania na rzecz rozwiązania problemów nękających obywateli UE, zapewniając bezpośrednie powiązanie między kształceniem a warunkami rynkowymi i terytorialnymi, oraz zmieniając postrzeganie pracy fizycznej przez młodych ludzi.
Ewoluować: to znaczy, uczynić strategię "Europa 2020” pozytywną syntezą wymagań firm i pracowników, na rzecz poparcia dla rynku pracy, na którym odpowiedzią na niestabilność zapotrzebowania na rynku jest flexicurity.
Zabezpieczać: to znaczy, dać pracę tym, którzy ją stracili, a przede wszystkim naszym obywatelom: państwa członkowskie muszą wobec tego ustalić swoją politykę imigracyjną zgodnie z rzeczywistymi wymogami imigracyjnymi, a biorąc pod uwagę 23 miliony bezrobotnych, należy rozważyć zablokowanie na kilka lat imigracji spoza UE. Nie widzę innego sposobu, aby chronić nasze miejsca pracy, nasz system socjalny. Potrzebny nam jest pragmatyzm, odwaga i decentralizacja.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Trwały wzrost gospodarczy wymaga ogromnych, stałych nakładów także na sektor transportowy. Sektor transportowy stanowi 10 % PKB Unii Europejskiej i zapewnia ponad 10 milionów miejsc pracy.
Korzystam z tej okazji, aby wezwać Komisję Europejską i Radę, aby przy finalizacji strategii "UE 2020” uwzględnione zostały także następujące niesłychanie istotne czynniki dotyczące sektora transportu: wspieranie badań, rozwoju i innowacji na rzecz ekologicznego transportu; konsolidacja celu UE w zakresie dekarbonizacji transportu poprzez korzystanie z alternatywnych zasobów, samochodów elektrycznych, inteligentnych systemów transportu, inteligentnego zarządzania ruchem, także z uwzględnieniem sektora lotniczego; usprawnienie koordynacji między infrastrukturami w celu polepszenia ochrony środowiska, warunków socjalnych pracowników oraz bezpieczeństwa pasażerów.
Pragnę podkreślić następujące absolutnie zasadnicze aspekty poszczególnych obszarów: pilna potrzeba wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej w sektorze lotniczym, pilna potrzeba wdrożenia interoperacyjności w sektorze kolejowym, rozbudowanie i poprawa infrastruktur drogowych i bezpieczeństwa na europejskich drogach w sektorze transportu drogowego, uzyskanie współmodalności portów żeglugi śródlądowej i rozwój "autostrad morskich" w sektorach transportu morskiego i rzecznego, oraz pilna potrzeba zrównoważonego rozwoju mobilności w miastach.
Komisja Europejska musi uwzględnić wszystkie te aspekty dotyczące mobilności, które muszą stanowić jeden z kluczowych elementów strategii "UE 2020”. Dobrze skoordynowany rozwój sektora transportu ma podstawowe znaczenie dla zrównoważonego rozwoju oraz utrzymania i tworzenia stabilnych miejsc pracy.
Anni Podimata
(EL) Panie przewodniczący! Dziękuję bardzo. Proszę mi pozwolić zacząć, jako Greczynce, od wyrażenia głębokiego żalu z powodu tragicznych wydarzeń, które miały miejsce w moim kraju i które doprowadziły do śmierci trzech obywateli uwięzionych w banku, po tym jak podpalili go ekstremistyczni bojówkarze podczas dużej całkowicie pokojowej manifestacji.
Chciałabym przy tej smutnej okazji zwrócić się do moich kolegów i koleżanek posłów - ponieważ wiem, że cała Europa i wszystkie media europejskie patrzą dziś na Grecję - by okazali odpowiedzialność, współczucie, solidarność, a przede wszystkim szacunek wobec narodu przeżywającego tak trudne czasy. Mówię to, ponieważ obawiam się, że od jutra niektóre duże gazety europejskie w niektórych stolicach będą utrzymywały, właśnie w związku z tymi tragicznymi wydarzeniami, że ich obawy i wątpliwości, czy Grecja jest w stanie i czy jest zdeterminowana, aby zrealizować te bardzo trudne decyzje, które podjęła w sprawie reformy finansowej, są uzasadnione.
Ponieważ już następnego dnia po porozumieniu z ubiegłej niedzieli zaczęła się ta sama historia, jaką słyszymy od 11 lutego, a także pojawiły się liczne komentarze na temat niewystarczalności greckich działań oraz perspektyw restrukturyzacji greckiego zadłużenia, oraz spekulacje, czy kraj ten może wyjść ze strefy euro, a także oczywiście nowe ataki ze strony rynków zarówno na obligacje greckie, jak i portugalskie oraz hiszpańskie.
Zastanawiam się, zważywszy, że debatujemy miedzy innymi na temat perspektyw "strategii 2020”, dokąd to prowadzi. Dokąd zmierzamy z tą bezwzględną zależnością gospodarek krajowych od kryzysów rynkowych, od ocen agencji ratingowych, które nie odpowiadają przed nikim, a których ratingi - trafne, albo i nie - spółek czy państw, szczególnie państw strefy euro, nie mają żadnych konsekwencji i nie podlegają żadnej formie kontroli?
(Oklaski)
Ramona Nicole Mănescu
(RO) Od dwóch lat stoimy w obliczu najpoważniejszego kryzysu gospodarczego. Dlatego też niezwykle ważne jest to, aby nasze wysiłki były lepiej ukierunkowane, stanowiąc czynnik pobudzający konkurencyjność, produktywność i potencjał wzrostu ekonomicznego.
Cele strategii muszą być realistyczne. Dlatego muszą one zostać zdefiniowane w ścisłej koordynacji z celami krajowymi państw członkowskich, które z kolei określane są zgodnie z priorytetami i określonymi uwarunkowaniami każdego państwa członkowskiego. W związku z tym, z zadowoleniem przyjmuję koncepcję, że cele przyjmowane na szczeblu wspólnotowym powinny zostać rozbite na różne cele krajowe.
Poprzez rezolucję Parlamentu zwróciłam się do Komisji o przedstawienie nowych środków, takich jak ewentualne sankcje wobec państw członkowskich, które nie stosują strategii oraz zachęty dla tych, które to czynią. Finansowanie ze strony Unii Europejskiej powinno zresztą być uzależnione nie tylko od osiągnięcia rezultatów, ale także od zgodności z celami strategii. Przy realizacji gospodarczych i rozwojowych celów Unii Europejskiej nie wolno nam jednak ignorować znaczenia polityki spójności.
Musimy zatem dokładnie przyjrzeć się propozycjom Komisji, ponieważ propozycja, aby automatycznie zawieszać fundusze strukturalne w przypadku państw członkowskich z większym deficytem budżetowym byłaby nierealistyczna i całkowicie sprzeczna z celami polityki spójności, szczególnie tymi, które mają w założeniu zmniejszać różnice między państwami członkowskimi.
Oldřich Vlasák
- (CS) Unia Europejska stanowi największy na świecie podmiot geopolityczny pod względem liczby ludności. Nasz dotychczasowy sukces, do którego musimy podchodzić z wielką pokorą w trakcie obecnego kryzysu, polega na zdolności naszych gospodarek do rozwijania potencjału szczególnie w zakresie innowacji i eksportu.
Jest to szczególnie wyraźnie widoczne w odniesieniu do takich konkurentów jak USA i Japonia, ale także Chiny, Indie i Brazylia. W związku z tym, za kluczowe uważam utrzymanie strategicznego zainteresowania wzrostem gospodarczym i miejscami pracy. Problemy społeczne i zmiany klimatu nie mogą odwrócić naszej uwagi od głównych celów.
Musimy jednocześnie mieć na uwadze to, że zasadniczym warunkiem wstępnym dla inteligentnego i trwałego wzrostu w naszych państwach członkowskich oraz ich regionach jest wystarczająca infrastruktura, zarówno z punktu widzenia transportu, jak i środowiska. Czynnik ten nie jest wystarczająco uwzględniony w strategii "Europa 2020”, a tym samym brakuje w niej ważnej cechy, jaką jest zasadnicze skupienie uwagi na kontynuowaniu i wzmacnianiu inwestycji w rozwój infrastruktury, szczególnie w państwach i regionach, w których jest ona obecnie dostatecznie rozwinięta.
Joe Higgins
Panie przewodniczący! Kluczowa strategia, jaką Komisja Europejska proponuje Europie do 2020 roku to poleganie na neoliberalnym kapitalizmie i systemie rynkowym - innymi słowy, dokładnie na tych samych czynnikach, które pogrążyły świat w obecnym chaosie gospodarczym i znalazły odzwierciedlenie w odpowiedzi Komisji i rządów UE na kryzys finansowy w Grecji. Wśród czynników tych należy wymienić: haniebne poddanie się spekulacji i czerpaniu zysków przez rekiny finansjery; żądanie, aby usługi i standard życia greckiej klasy robotniczej, emerytów i ubogich zostały zubożone po to, aby zaspokoić nieposkromioną żarłoczność rynków finansowych, które nie są wszechmogącym bogiem, jak każą nam wierzyć komentatorzy medialni, ale bankami inwestycyjnymi, operatorami funduszy hedgingowych, posiadaczami obligacji i temu podobnymi - pasożytami dążącymi do osiągnięcia super-zysków poprzez zamierzone spekulacje mające na celu wywoływanie finansowej niestabilności, a następnie korzystanie z niej, aby wyssać całą krew z ludzi pracy. Czy takiej Europy chcemy w roku 2020?
Apel o odpowiedzialność skierowany do nich przez pana Barroso brzmi żałośnie: spróbuj nakłonić rekina, aby przestał lubić krew! Walka greckiej klasy pracującej powinna zostać wsparta przez pracowników z całej Europy. Musimy przełamać dyktaturę rynku. Uczynią to nie idioci podpalający banki, ale dokona tego wytrwała i masowa mobilizacja i strajki ludzi pracy oraz zastąpienie tego chorego systemu socjalizmem demokratycznym oraz prawdziwie ludzkim społeczeństwem, które należy stworzyć do 2020 roku.
Jaroslav Paška
- (SK) Z całym szacunkiem dla wszystkich przedstawionych dokumentów, nie sposób nie dostrzec ich podobieństwa do planów pięcioletnich, które miały przynieść prosperitę w bloku wschodnim. Zaczynają się one nawet od przyznania, że poprzednia strategia z różnych względów nie powiodła się.
Następnie stawia się w nich odważne cele i próbuje przekonać ludzi, że tym razem wszystko naprawdę będzie lepiej. Nie było jednak lepiej. Strategie przychodziły i odchodziły, a gospodarka się załamała. W strategiach tych nie przestrzegano podstawowych reguł życia gospodarczego. Europa dziś traci impet, mimo że ma większy odsetek ludzi wykształconych niż kraje odnoszące większe sukcesy, takie jak Chiny czy Indie. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ reaguje na każdy nowy problem w taki sam sposób, jak Rada Europejska czy Komisja, ustanawiając kolejną nową instytucję lub organ. Większość wykształconych Europejczyków następnie ginie w trzewiach różnych organizacji, i te miliony wykształconych ludzi, którzy mogliby jednocześnie pracować twórczo w innych obszarach, na przykład nad innowacjami i rozwojem w sektorze produkcyjnym, po prostu przerzuca papiery w biurach i pochłania wspólne zasoby.
Panie i panowie, jeżeli naprawdę chcemy odnieść większy sukces, musimy przede wszystkim uprościć zasady współistnienia i prowadzenia działalności gospodarczej oraz zmniejszyć obciążenia administracyjne. Musimy stworzyć większą przestrzeń dla niezależności, przedsiębiorczości i kreatywności ludzi, oraz musimy przekierować środki, które obecnie wydajemy na administrację na działania na rzecz postępu i wspierania innowacji i rozwoju w sektorze produkcyjnym.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nasze cele to wspólnota Europy, wiarygodna unia polityczna, trwały rozwój, trwałe zatrudnienie oraz innowacje, spójność społeczna oraz zrównoważona konkurencyjność.
"Europa 2020” nie jest naszym celem. "Europa 2020” musi być instrumentem umożliwiającym nam osiągnięcie celów. Musi stać się naszą deklaracją Roberta Schumana roku 2010 i być tak namacalna, jak deklaracja z 9 maja 1950 r. "Europa 2020” nie może stać się zbiorem nierealistycznych pragnień na przyszłość, ani śmietnikiem pełnym wszystkich naszych nierozwiązanych kwestii, problemów i frustracji. Musi być namacalnym, możliwym do sfinansowania, trwałym instrumentem, który daje odpowiedź na kryzys, oraz musi być motywującym, możliwym do weryfikacji projektem Unii Europejskiej, który możemy sankcjonować. "Europa 2020” musi prowadzić do uruchomienia określonych projektów na rzecz wzrostu, zatrudnienia, badań, innowacji i trwałej konkurencyjności.
Musimy zweryfikować nasze finanse we wszystkich państwach członkowskich oraz w Unii Europejskiej po to, ażeby mieć uczciwie nakreślony punkt wyjścia dla naszych planów na przyszłość oraz po to, aby wiedzieć, co musimy finansować i na co potrzebne są nam pieniądze. Potrzebna nam jest także kontrola przydatności strategii "Europa 2020” w odniesieniu do naszych krajowych polityk w zakresie budżetu, podatków, badań, energetyki, innowacji i spraw społecznych. Powinniśmy udzielić naszego pełnego poparcia działaniom pana komisarza Rehna.
"Europa 2020” musi być wyrazem nowej wspólnej woli politycznej i naszą reakcją na niestety wzmagający się nacjonalizm, egoizm i protekcjonizm. Zakończmy budowanie rynku wewnętrznego, a obok unii walutowej stwórzmy silną unię gospodarczą, będącą częścią wiarygodnej unii politycznej. Właśnie tego potrzebujemy, ni mniej, ni więcej.
Sergio Gaetano Cofferati
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Muszę przyznać, że niepokoi mnie czerwcowy szczyt, ponieważ nie dostrzegam w debacie nic nowego, co mogłoby zweryfikować zalecenia z wiosennego posiedzenia Rady. Zalecenia te rozczarowywały, ponieważ nie były w najmniejszym stopniu oparte na krytyce ograniczeń Lizbony oraz następstw nieudanego wdrażania niektórych ówczesnych najważniejszych planów politycznych i kulturalnych.
Są one rozczarowujące także i dlatego, że ignorują kryzys: 10 punktów sformułowano w sposób ogólny, nie wprowadzając żadnego logicznego powiązania między nimi; stanowią one sumę dobrych intencji, które jednak nie wydają się tworzyć jakiejkolwiek polityki. A my w dalszym ciągu znajdujemy się w tym samym miejscu. Nie widzę także żadnego konkretnego dążenia ku temu, aby wskazywać priorytety. Problemem Europy jest jej poziom konkurencyjności w ramach systemu światowego. Nie może ona wobec tego ignorować spójności społecznej, jednego z fundamentalnych czynników konkurencyjności. Bez spójności żaden kraj - nie mówiąc już o grupie ponadnarodowej - nie może utrzymać się na światowym rynku, ponieważ odczuwałby konflikty wewnętrzne powodujące, że z dnia na dzień stawałby się on mniej konkurencyjny.
Z drugiej strony jest kwestia innowacyjności: nie wystarczy o niej po prostu wspomnieć; musimy określić konkretne cele, których nie ma w zaleceniach, dotyczące ilości zasobów przeznaczanych na innowacje, zarówno w zakresie produktów jak i procesów. Tylko jakość, zarówno w życiu obywatelskim, w pracy, jak i w produkcji towarów i usług, może przywrócić Europie konkurencyjność w następstwie niezwykle poważnych konsekwencji kryzysu. Wreszcie pragnę dodać, że jest kwestia, o której nigdy się nie wspomina: możemy podejmować ambitne cele, jeżeli jesteśmy zintegrowani politycznie. Państwa członkowskie o tym nie mówią, zamknęły ten temat: dowodem tego jest fatalne zarządzanie kryzysem greckim.
Ivo Strejček
- (CS) Pochodzę z państwa członkowskiego, w którym do wieku 28 czy 29 lat żyłem w systemie opartym na centralnym planowaniu, w którym życie było regulowane zgodnie z planami pięcioletnimi, a wszystkie plany pięcioletnie zastępowano zawsze nowymi planami, ponieważ poprzednie plany nigdy nie były realizowane. Proszę mi więc wybaczyć, jeżeli reaguję wrażliwie lub nadwrażliwie, kiedy przychodzi do planowania tego, jak Europa będzie wyglądała w 2020 roku, i jeżeli podczas tej niewątpliwie interesującej debaty nie zwracamy uwagi lub zwracamy zbyt mało uwagi na to, co dzieje się dziś nie tylko w Grecji, ale w całej strefie euro. Przysłuchiwałem się bardzo uważnie debacie w tej Izbie przez całe popołudnie i słyszałem wezwania o więcej Europy, więcej centralizacji, więcej centralnej kontroli. W tym momencie i podczas tej debaty pragnę stwierdzić, że potrzeba nam mniej centralizacji, więcej wiary w rynek i więcej rynku oraz mechanizmów rynkowych, ponieważ to, co się dziś faktycznie dzieje, nie tylko w UE i nie tylko w strefie euro, ale także w Stanach Zjednoczonych i innych podobnych krajach, to niebywała klęska interwencjonizmu państwowego.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Panie przewodniczący! Wiele koleżanek i kolegów posłów zastanawiało się, dlaczego agenda lizbońska się nie powiodła i czy po to, aby podjąć następne kroki, powinniśmy zacząć od analizy tego niepowodzenia.
W moim przekonaniu problem z agendą lizbońską polegał na tym, że nie była ona ostatecznie niczym innym jak pustym symbolem, którego w ogóle w praktyce nie zastosowano. W końcu przekonaliśmy się, że z jednej strony była teoria, agenda lizbońska, o której wszyscy rozmawialiśmy, a z drugiej strony była praktyka, z którą nie miała ona nic wspólnego.
Dlatego, moim zdaniem, nasze doświadczenia wskazują, że strategia "Europa 2020” musi być nową agendą, którą uda się zrealizować tylko przy czynnym zaangażowaniu - podkreślam, czynnym zaangażowaniu - wszystkich instytucji: instytucji politycznych, tak europejskich, jak i krajowych.
Zaangażowanie to musi ponadto przyjąć taką formę, aby można je było weryfikować i oceniać; musi mieć taki charakter, abyśmy mieli informacje na jego temat oraz możliwości natychmiastowej poprawy w przypadku niedotrzymywania zobowiązań w wyniku niepowodzeń. Chodzi o to, abyśmy nie znaleźli się w sytuacji, w której występują ekstremalne uwarunkowania. Albo wszyscy zrozumiemy, że to wspólne przedsięwzięcie wymaga tych instrumentów do jego realizacji, albo wkrótce znajdziemy się w podobnej sytuacji.
Jo Leinen
(DE) Panie przewodniczący! Tematem strategii lizbońskiej była konkurencyjność i była to bardzo mocna jednostronna strategia gospodarcza, która oczywiście zakończyła się częściowym niepowodzeniem. Dlatego cieszę się bardzo, że tematem strategii "UE 2020” jest obecnie zrównoważony rozwój. Jest to właściwe podejście i oznacza ono ponadto lepsze wyważenie zmian i potrzeb gospodarczych, społecznych i środowiskowych.
Wadą zrównoważonego rozwoju jest to, że jest to pojęcie bardzo ogólne, któremu może także brakować treści. Musimy zatem je ukonkretnić. A zatem dokument Komisji jest za ogólny, ponieważ brakuje w nim zbyt wiele elementów całościowego obrazu, abyśmy mogli go wdrożyć. Właściwe podejście to Europa, w której efektywnie gospodaruje się zasobami - mamy niewielkie rezerwy energii i niewielkie rezerwy surowców - ale brakuje celów i instrumentów, które doprowadziłyby nas do punktu efektywnego gospodarowania zasobami w naszej produkcji i w naszej konsumpcji. W związku z tym, mam nadzieję, że do czerwca będziemy mieli coś bardziej namacalnego i będziemy wiedzieli dokładnie, co każdy z nas ma do zrobienia - co zrobi Komisja, co zrobi Parlament i co będą musiały zrobić państwa członkowskie.
W odniesieniu do Europy efektywnie gospodarującej zasobami, wydaje się, że nieco zapomniano o środowisku, ponieważ zasoby to także powietrze, woda, ziemia oraz ekosystemy. Kwestie te całkowicie przepadły. Chciałbym dowiedzieć się nieco więcej od Komisji Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywnościowego na temat tego, co chcemy w tej sprawie zrobić. Strategia bioróżnorodności się nie udała. Opracowano oczywiście nową, która ma nas doprowadzić do roku 2020, a zatem kwestia ta musi zostać uwzględniona w omawianej tu strategii.
Wielokrotnie pojawiał się tu temat ochrony klimatu. Uważam, że musimy zwiększyć nasz cel z 20% do 30% i potrzebne nam są obowiązkowe cele w zakresie efektywności energetycznej. Sprawa ta jest w dalszym ciągu zbyt niejasna - musimy sprawić, by cele te stały się prawnie wiążące.
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Dyskutowana strategia "Europa 2020” ma przede wszystkim wymiar ideologiczny. Formułuje wiele szczytnych celów, takich jak wzrost aktywności zawodowej ludności, produkcję dyplomów wyższych uczelni dla 40 % obywateli Unii Europejskiej, a także zwiększenie nakładów na innowacyjność. Co osobliwe, nie przewidziano żadnych sankcji dla krajów nie wywiązujących się z realizacji tak pięknych pomysłów. Można odnieść wrażenie, że autorzy strategii w ogóle nie biorą pod uwagę poważnego kryzysu w Grecji, a niebawem być może w Hiszpanii i Portugalii, który może doprowadzić nie tylko do rozpadu strefy euro, ale i erozji Unii Europejskiej.
W tak dramatycznym momencie dla Europy konsekwentnie przedstawia się na przykład zalecenia zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 30%, co zdławi gospodarki krajów Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polski. Wspomniane kraje mogą także zostać poszkodowane na skutek zawężenia oddziaływania polityki spójności. Wiele wskazuje na to, że utopijny projekt socjalistyczny 2020 podzieli los strategii lizbońskiej. Oby tylko w międzyczasie nie wyrządził więcej szkód.
Danuta Maria Hübner
Panie przewodniczący! Dla zapewnienia skuteczności jakiejkolwiek strategii niezbędne jest, w moim przekonaniu, stworzenie mocnych powiązań między jej celami a dostępnymi narzędziami politycznymi, i widzę dla strategii "EU 2020” cztery główne narzędzia polityczne stanowiące mechanizmy jej realizacji.
Po pierwsze, najważniejsza jest regulacja rynku wewnętrznego pobudzająca konkurencję i dynamikę gospodarczą oraz uznająca obowiązki socjalne wynikające z integracji gospodarczej; a w związku z tym chciałabym mocno poprzeć to, co powiedział Malcolm Harbour.
Po drugie, są to nakłady inwestycyjne na infrastrukturę transportową, energetyczną i telekomunikacyjną. Potrzebne są nam nakłady inwestycyjne na bezprecedensową skalę. Dlatego należy zarówno zmobilizować środki publiczne, jak i prywatne; należy w szczególności mocno promować partnerstwa publiczno-prywatne, a europejskie instytucje finansowe muszą zostać wzmocnione, tak by możliwe było pokonanie barier finansowania wzrostu wywoływanych przez deficyt i tych, którzy kupują zadłużenie budżetów krajowych.
Po trzecie, są to wydatki publiczne z budżetu europejskiego. Ponieważ cele europejskie są głównie celami horyzontalnymi, a nie sektorowymi, wydatki z budżetu UE powinny być oparte na zintegrowanym podejściu do rozwoju, w połączeniu z wzmocnionymi instrumentami finansowymi i technicznymi, i promować otwieranie naszych gospodarek na globalną konkurencję.
Po czwarte, oznacza to koordynację wydatków z budżetów krajowych w obszarach priorytetowych za pomocą otwartej metody koordynacji. Jednakże miękkie mechanizmy tej metody - nawet jeżeli zostaną ulepszone - mogą niestety poprowadzić nas tylko przez pewną część drogi ku uzgodnionym celom "UE 2020”; może to być zatem tylko narzędzie wspomagające.
Koordynacja europejska musi koncentrować się na obszarach, w których istnieje lub może się rozwijać rzeczywista europejska wartość dodana i w których nie będzie zakłócała konkurencji. Dostępne narzędzia polityczne muszą być używane w sposób gwarantujący uniknięcie pułapki silnego interwencjonistycznego modelu wzrostu napędzanego tradycyjną sektorową polityka przemysłową. Mogłoby to ograniczyć inwestycyjną i biznesową atrakcyjność Europy, zmniejszając jej potencjał wzrostu. Strategia "UE 2020” musi być strategią na rzecz wzrostu i miejsc pracy, ponieważ nie ma innej możliwości.
Kader Arif
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kryzys finansowy, gospodarczy i społeczny, który przeżywamy jest kryzysem bezprecedensowym. Uderza mocno w nasz kontynent i jego narody, powodując ogromne trudności społeczne i ludzkie, a Grecja jest niestety bolesnym i wstydliwym dla nas tego przykładem.
Bezrobocie ciągle rośnie. Miliony Europejczyków już są bez pracy, a liczba ta rośnie z dnia na dzień. Reakcja na to musi mieć charakter polityczny, musi być mocna, szybka i skoordynowana oraz musi uwzględniać poważny kryzys środowiskowy, który przeżywamy, a który wymaga nowego modelu rozwoju.
Te mnogie kryzysy wywołują pośród naszych współobywateli wielkie oczekiwania oraz budzą nadzieje, na które odpowiedzią powinna była być "strategia 2020”. Jednakże w obliczu tych wyzwań przybierających wyjątkową skalę, odpowiedź ta się nie zmaterializowała, czego żałuję. Wytyczne ustalone w marcu przez Radę Europejską nie sprostały zadaniu. Brak jest determinacji, ambicji, ale mnie już to niestety nie dziwi.
Wszędzie państwo posłowie, przedstawiciele Rady i Komisji, wy sami i wasi komisarze chwalicie się spójnością swoich polityk. Mam jednakże wrażenie, iż jest to tylko koncepcja ogólna mająca ukryć brak działania z waszej strony. Nie macie spójnej strategii łączącej w sobie politykę gospodarczą, społeczną, handlową, przemysłową, rolną czy badawczą na rzecz zagwarantowania zrównoważonego i uczciwego rozwoju.
Co więcej nigdzie nie można dopatrzyć się zewnętrznego wymiaru europejskich działań związanych z handlem, albo też można go dostrzec pod auspicjami nietykalnego liberalnego dogmatu "globalnej Europy”. Chcemy, by handel był instrumentem z prawdziwego znaczenia, który pomaga tworzyć miejsca pracy i budować wzrost, zwalczać ubóstwo i promować rozwój.
Tymczasem wy realizujecie - nie z przyczyn technicznych ale politycznych - cel odmienny: dążycie do tego, aby obniżać koszty i obcinać pensje, aby zawierać dwustronne umowy o wolnym handlu ze szkodą dla wielostronności, powodując tym samym dumping społeczny i fiskalny. Polityka ta powoduje utratę zbyt wielu miejsc pracy, zbyt dotkliwe przenoszenie działalności do krajów trzecich i zbyt wiele szkód społecznych, aby mogła być kontynuowana w swej obecnej postaci.
Wreszcie oczekujemy, że Komisja i Rada rozbudzą na nowo tego europejskiego ducha, oraz odrzucą własne narodowe korzyści po to, aby uczynić Europę nie tylko przystanią dobrobytu, ale także solidarności. Sprawić, by Europa inaczej prezentowała się nie tylko w oczach jej własnych obywateli, ale także całego świata: o to właśnie chodzi w rezolucji Grupy Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim.
Richard Seeber
(DE) Panie przewodniczący! Nie ma zbytniego sensu komentować uwag uczynionych przez skrajnie prawicowe i lewicowe frakcje tego Parlamentu, ponieważ są one w istocie mało istotne w tej rozsądnej Izbie, której rdzeń tworzą siły polityczne zainteresowane rozwojem Europy. Jeżeli jednak strategię "UE 2020” porównuje się teraz do komunistycznego planu pięcioletniego, trzeba by odesłać ludzi, którzy to czynią, do podręcznika z dziedziny polityki gospodarczej, by przeczytali jego historię. Wówczas dostrzegą różnicę.
Ci na skrajnej lewicy - nie te rozsądne siły nieco na lewo od nas - mówią teraz mniej więcej, że Europa powinna wrócić do czasów komunistycznych. W części Europy doświadczono już niestety komunizmu i wszyscy wiemy, co z tego wynikło. Możemy chcieć wielu rzeczy, ale tak naprawdę ważne jest, abyśmy pozwolili naszym obywatelom żyć godnie i w dostatku, aby mogli oni korzystać z oświaty i innych usług świadczonych przez społeczeństwo.
Dlatego też ważne jest dla nas, jako systemu politycznego, abyśmy rozważyli, jak możliwie najlepiej wykorzystać istniejące zasoby. Jest to po prostu kwestia realizacji tego planowania. Każda rodzina i każda władza lokalna rozważa co zrobić ze swoimi zasobami, aby pozwoliły one jej realizować działania przez określony czas. Takie postępowanie jest rozsądne.
Dotąd tylko gospodarka rynkowa - z granicami, a nie niczym nieskrępowany rynek - była w stanie zapewnić te usługi w długiej perspektywie. Dlatego sensowną rzeczą jest rozważenie na szczeblu europejskim tego, jak możemy zorganizować te gospodarkę rynkową w Europie. Myślenie jedynie w kategoriach granic państwowych nie jest już udaną strategią i jest ono skazane na niepowodzenie. Musimy wobec tego zastanowić się, w jaki sposób możemy sprawić, że ten rynek europejski będzie służył ludziom. Nie chodzi tu o konkurencyjność jako taką, ale o zapewnienie konkurencyjności Europy, aby usługi mogły być świadczone na rzecz ludzi. O to właśnie chodzi w tej debacie.
Wiele koleżanek i kolegów posłów omówiło już szczegóły. Ja chciałbym się ograniczyć do tych stwierdzeń ogólnych. Jednakże do osób zajmujących skrajne ławy będziemy musieli niekiedy powiedzieć: baczcie na to, co mówicie, a przede wszystkim czytajcie podręczniki historii!
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) W chwili obecnej stopa bezrobocia w Unii Europejskiej sięgnęła 10%, podczas gdy bezrobocie pośród młodzieży wynosi 20%. W tym roku nie było powodów, aby świętować 1 maja, czyli Międzynarodowy Dzień Pracy, ponieważ w Unii Europejskiej jest 23 miliony bezrobotnych.
Musimy jasno określić sektory w UE, które wymagają inwestycji, aby dawały miejsca pracy. Tylko kształcenie pozwoli nam wyposażyć młodych ludzi w umiejętności, które są im potrzebne do zdobycia pracy i utrzymania się na przyzwoitym poziomie. Inwestycje w rolnictwo także pozwolą Unii Europejskiej zadbać o podstawowe potrzeby pod względem żywności i biopaliw.
Podstawowe znaczenie mają inwestycje w infrastrukturę transportową. W tym roku dokonujemy przeglądu listy projektów priorytetowych TEN-T. Unia Europejska potrzebuje transportowej sieci szybkich kolei, która będzie obsługiwała wszystkie stolice Unii Europejskiej i najważniejsze miasta w Europie. Musi ona także zmodernizować infrastrukturę drogową, porty i lotniska. Uważam, że priorytetem dla Unii Europejskiej muszą być nakłady na rozwój infrastruktury transportowej w Europie Wschodniej. Jest to jedyny sposób zapewnienia nam rzeczywiście skutecznego rynku wewnętrznego. Wszystkie te przedsięwzięcia wymagają nakładów finansowych rzędu wielu miliardów euro, które zostaną zwrócone do budżetów w postaci podatków i ceł, a szczególnie dzięki utworzonym miejscom pracy i generowanemu rozwojowi.
Ponadto nakłady na infrastrukturę energetyczną, oszczędności energii i odnawialne źródła energii zmniejszą zależność UE i pozwolą stworzyć około 2,7 miliona nowych miejsc pracy do roku 2030. Zamiast jednak inwestować w inicjatywę "inteligentnych miast”, widzimy, że nadal pozostaje niewydatkowanych ponad 150 milionów euro z Europejskiego Planu Naprawy Gospodarczej. Na koniec - co jednak równie ważne - Unia Europejska musi inwestować w prace badawcze i trwały rozwój europejskiego przemysłu.
Panie przewodniczący! Na zakończenie pragnę zaapelować do Komisji i Rady o stworzenie instrumentu podobnego do Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji wspierającego pracowników sektora publicznego, którzy stracili pracę z powodu kryzysu gospodarczego.
Enikő Győri
(HU) Panie i panowie! Myślę, że wszyscy wiemy, jak wielkie zadanie stoi przed nami. Musimy sformułować wspólną strategię dla państw członkowskich i instytucji Unii Europejskiej, która umożliwi zaradzenie skutkom kryzysu a jednocześnie sprawi, że Unia i wszystkie jej państwa członkowskie będą konkurencyjne w globalnym środowisku gospodarczym oraz będą rozwijały się w sposób zrównoważony, aby wszyscy obywatele Unii szybko odczuli podniesienie się stopy życiowej nawet w krótkiej perspektywie czasowej.
Pragnę jednak poczynić dwie uwagi na temat nowej strategii, która moim zdaniem obejmuje kwestie podstawowe, ale ważne jest, aby wskazać na dwie sprawy. Po pierwsze, w zakresie ilościowo mierzalnych celów wskazane są pewna ostrożność i rozwaga. Cele te muszą być ambitne, ale jednak realistyczne i osiągalne, z uwzględnieniem punktu wyjścia każdego państwa członkowskiego i jego potencjału. Ubóstwo oznacza co innego w Wielkiej Brytanii, a co innego w Bułgarii. Nasze systemy oświatowe są inne. Powstaje pytanie na przykład, czy zwiększanie odsetka ludzi z dyplomem uniwersyteckim do 40% jest cokolwiek warte gdziekolwiek, czy też nie zwiększamy po prostu liczby bezrobotnych absolwentów uniwersytetów. Uważam jednak, że jednym z naszych celów powinna stać się poprawa kształcenia zawodowego.
Moja druga uwaga jest taka, że nasza strategia powinna wzmocnić wewnętrzną spójność UE, innymi słowy jej konwergencję. Zgadzam się, że kluczowe sektory powinny otrzymywać pomoc, ponieważ są one siłą napędową europejskiej gospodarki. Należy pamiętać jednocześnie, że wewnętrzne różnice między 27 państwami członkowskimi znajdującymi się na różnych etapach rozwoju jedynie uległyby pogłębieniu, gdybyśmy realizowali politykę jednostronnego rozwoju gospodarczego z naciskiem na konkurencyjność, nie uwzględniając odmienności poszczególnych państw członkowskich. Nie można mówić o zewnętrznej konkurencyjności bez wewnętrznej spójności. zredukowanie różnic między rozwiniętymi i zacofanymi regionami oznaczałoby szersze rynki, efektywny popyt i potencjał innowacyjny dla całej Unii, przy jednoczesnej mniejszej potrzebie opieki socjalnej. Należy ustanowić ramy dla obszarów mniej rozwiniętych, które umożliwią im skorzystanie z możliwości, jakie oferuje rynek wewnętrzny. Za pewien czas każdy stanie się zatem konkurencyjny, dysponując własnymi atutami. Mam nadzieję, że w nowej strategii znajdziemy miejsce na politykę spójności.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
(LT) Dziś mówimy o takiej Unii Europejskiej, jaką chcielibyśmy widzieć za dziesięć lat. Obecnie bezrobocie, szczególnie wśród ludzi młodych, jest jednym z najpoważniejszych problemów Unii Europejskiej, i niestety, zmusza nas to do określania obecnego pokolenia młodzieży mianem pokolenia straconego. Mówimy o tworzeniu nowych miejsc pracy, ochronie środowiska, o promowaniu inicjatyw młodzieżowych, o wsparciu dla systemu oświaty, o wielu innych ważnych elementach, ale przeważnie mówimy o nich, jak gdyby stanowiły one odrębne rzeczy, a umyka nam szerszy obraz. Zapoznając się z aktualnymi propozycjami unijnej strategii "Europa 2020”, mam niestety wrażenie, że po raz kolejny mogą one być jedynie pustosłowiem, jeżeli nie uwzględnimy opinii tych, którzy będą musieli wdrażać tę strategię, innymi słowy, ludzi młodych. Chciałabym, aby strategia "Europa 2020” była ogniwem łączącym ekonomię i ekologię, którą realizują właśnie ludzie młodzi, tak aby stała się ona sposobnością dla młodych ludzi do zaoferowania swojej wiedzy i kształtowania przyszłości Unii Europejskiej. Ponieważ sama jestem przedstawicielką tej młodzieży realizującej strategię, pragnę wysunąć kilka konkretnych propozycji. Przede wszystkim promujmy tworzenie zielonych miejsc pracy, to znaczy twórzmy szanse na to, aby udzielać większego wsparcia firmom tworzącym zielone miejsca pracy i zatrudniających ludzi młodych, czy to w rolnictwie, produkcji czy sektorach transportu i usług. Po drugie poświęćmy więcej uwagi zagadnieniom ochrony środowiska, to jest edukacji ekologicznej, włączając ją do programów oświatowych i przedstawiając ją jako nową dyscyplinę. Kiedy już podejmiemy te dwa kroki, zachęcimy więcej młodzieży do udziału w tworzeniu zielonej gospodarki: młodych ludzi, którzy mają dostatecznie dużą wiedzę, umiejętności i, jak sądzę, determinację. Chciałabym widzieć tu, w Parlamencie Europejskim mniej sceptycyzmu i mniej nieuzasadnionych porównań, takich jak te, które słyszeliśmy wczoraj, a więcej determinacji, optymizmu i jedności.
Petru Constantin Luhan
(RO) Wierzę głęboko, że "Europa 2020” stworzy bardziej potężną gospodarczo i bardziej innowacyjną Europę. Jestem także głęboko przekonany, że z powodzeniem wyjdziemy z obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego, ponieważ dysponujemy ogromnym potencjałem, jeżeli chodzi o innowacyjny rynek pracy, a także zasoby naturalne. Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podejmowane przez Komisję, aby przedstawić nam ten komunikat.
Czuję się jednak zobowiązany poddać politykę spójności pod dyskusję i wyrazić moje niezadowolenie z tego, że zmienił się kierunek ścieżki wdrażania strategii lizbońskiej. Osiągnięcie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej wymaga czynników innych niż czynniki związane z inteligentnym, zrównoważonym i sprzyjającym integracji. Obywatele mówią za naszym pośrednictwem i za pośrednictwem naszych wybieranych przedstawicieli, że w dalszym ciągu potrzebne są im inwestycje w infrastrukturę, dostęp do usług oraz rozwój wszystkich regionów, niezależnie od tego, jak bardzo są one odizolowane.
Priorytety nakreślone na lata 2007-2013 pokazały, jak wielka jest potrzeba ulepszenia infrastruktury i wspierania konkurencyjności gospodarczej w obszarach konwergencji. Wzajemne zależności między gospodarkami wskazują na potrzebę spójności i zapewnienia [...]
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Sylvana Rapti
(EL) Panie przewodniczący! Pragnę zacząć od złożenia kondolencji z trybuny Parlamentu Europejskiego ze względu na trójkę moich rodaków, którzy zostali dziś zabici podczas wydarzeń w Atenach. Jest mi naprawdę przykro, że nie usłyszeliśmy kondolencji od pana przewodniczącego Barroso występującego w imieniu Komisji. Mam nadzieję, że pan komisarz Rehn, który go reprezentuje, naprawi to w swoim drugim oświadczeniu.
Po drugie, pragnę powiedzieć, że Komisja musi działać teraz, bo im dłużej zwlekacie ze znalezieniem rozwiązania dla problemów, których doświadcza dziś Europa, skąd też bierze się problem Grecji, tym bardziej podważacie cele na 2020 rok. 2020 opiera się o 2010. Cel zmniejszenia ubóstwa zależy od dnia dzisiejszego. Przy wszystkich środkach, które zmuszona jest podjąć, Grecja nie będzie w stanie przyczynić się do osiągnięcia tego celu.
Musicie pomóc Grecji, w przeciwnym razie 40 % młodych absolwentów studiów uniwersyteckich będzie bezrobotnych. Pomyślcie o tym i działajcie teraz.
Elisabeth Schroedter
(DE) Dziękuję bardzo, panie przewodniczący! Pan przewodniczący Barroso mówił o środkach, które musimy podjąć w związku z "Europą 2020”, a następnie opuścił tę Izbę. Nie usłyszy o jednym z najważniejszych środków. Dlatego też zwracam się do prezydencji hiszpańskiej i dziękuję urzędującemu przewodniczącemu Rady za pozostanie tutaj i śledzenie debaty aż do jej końca.
Jednym z najważniejszych środków, które muszą zostać wprowadzone w kontekście "Europy 2020” jest zastosowanie zrównoważonego rozwoju w celu wykorzystania potencjału proekologicznych miejsc pracy. Wymaga to szeroko zakrojonej inicjatywy na rzecz potencjalnych proekologicznych miejsc pracy. W związku z tym należy zadbać również o transformacje i prawa pracowników oraz o inicjatywę na rzecz szkolenia i dalszego szkolenia. Wiem, że hiszpańska i belgijska prezydencja pracują nad tym i pragnę wyraźnie zachęcić państwa do kontynuowania tych działań i do zaprezentowania inicjatywy Rady przed końcem roku.
John Bufton
Panie przewodniczący! Omawiamy "Europę 2020” - która nadejdzie za 10 lat - ale sądzę, że być może powinniśmy zastanowić się nad ostatnimi dziesięcioma godzinami. Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o ofiarach śmiertelnych w Grecji; to bardzo smutne. Współczuję ich rodzinom i składam kondolencje rodzinom i przyjaciołom tych nieszczęsnych osób, które straciły życie. Jednak kilka tygodni temu w Parlamencie ostrzegałem przed niepokojami społecznymi w związku z sytuacją w strefie euro i z problemami, z jakimi się teraz boryka.
Sądzę, że nadszedł czas, aby ten Parlament, Komisja i Rada obudziły się i uznały fakt, że strefa euro ma wadę: nie działa. Widzieliśmy problemy w Grecji. Sądzę, że przeniosą się one na Hiszpanię i, zanim więcej osób straci życie, czy nie czas na to, abyśmy wykazali się tu uczciwością i na to, by naprawdę przyjrzeć się sytuacji dotyczącej krajów strefy euro i przyznać, że ma ona wady?
Piotr Borys
(PL) Panie przewodniczący! Gospodarka unijna jest ciągle najsilniejsza, ale to Eldorado nie musi trwać wiecznie. Kryzys i tragiczne wydarzenia w Grecji pokazały nam, że dzisiaj z ambitnej strategii "Europa 2020” musimy wyciągnąć wnioski. W odróżnieniu od strategii lizbońskiej potrzeba nam odwagi i konsekwencji w jej realizacji. Od nas zależy, czy damy przyszłym pokoleniom możliwość funkcjonowania w Europie spójnej i bogatej, czy też opanowanej przez kryzys.
Chciałem powiedzieć, że dzisiaj 30 % Europejczyków nie ma kwalifikacji zawodowych. Stąd te ambitne plany związane z edukacją: ograniczenie liczby osób przedwcześnie kończących naukę szkolną do 10 %, osiągnięcie przez 16 milionów ludzi wysokich kwalifikacji. Dlatego mój apel sprowadza się do tego, aby dzisiaj wielkie wyzwania związane z edukacją zrealizować naprawdę sumiennie i szybko. Apeluję o spójne i bardzo konsekwentne działania wszystkich instytucji unijnych i państw członkowskich.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Szkoda, że przewodniczący Komisji nie został tutaj, mimo że ma ważne zadania, choć moim zdaniem "Europa 2020” jest wyjątkowo ważnym dokumentem strategicznym i nie wiem, co w tej chwili może być ważniejsze dla pana przewodniczącego.
Jednak jasno wynika z debaty, która odbywa się tutaj z udziałem polityków wszystkich opcji, że ten dokument nie wzbudził wielkiego entuzjazmu w Parlamencie Europejskim. Należy obiektywnie powiedzieć, że sytuacja w Europie w momencie planowania tego dokumentu jest bardzo złożona i że dokument ten powstał w kontekście jednego z najgorszych kryzysów gospodarczych naszych czasów. Moim zdaniem jednym z najważniejszych problemów, który strategia powinna rozwiązać jest więc ochrona najbardziej gospodarczo bezradnych osób, które żyły w trudnych warunkach przed kryzysem i które dziś nadal żyją w takich warunkach, a które nie spowodowały kryzysu.
Dlatego też sądzę - i jest to konkretna sugestia dotycząca tego dokumentu - że będzie dobrze, jeśli wytyczne, które dotyczą obszaru ubóstwa i wykluczenia społecznego zostaną włączone do głównego nurtu, tak aby nie były to wytyczne drugorzędne, dotyczące tylko obszaru zatrudnienia, ale przekrojowe, dotyczące wszystkich ważnych obszarów.
Krisztina Morvai
(HU) Strategia dla przyszłości Europy budowana jest na podstawie dwóch systemów wartości i chciałabym zwrócić uwagę na to, że pogodzenie tych dwóch systemów wartości jest bardzo trudne, o ile w ogóle możliwe, powinniśmy więc dokonać pomiędzy nimi wyboru. Kluczowe słowa dla jednego z tych systemów wartości to konkurencyjność, wzrost, globalizacja; dla drugiego słowem kluczowym jest rozwój zrównoważony. Mówimy tutaj o zrównoważonym rozwoju w sensie środowiskowym. Wiemy, że wymuszony wzrost i globalizacja mają straszliwe konsekwencje dla środowiska. Nie ma mowy o zrównoważonym rozwoju. Mówimy o zrównoważonym rozwoju w sensie społecznym. Ci ludzie, między innymi chłopi małorolni, mali i średni przedsiębiorcy, którzy nie są w stanie dotrzymać kroku rozbuchanej konkurencji i globalizacji, idą na dno, wypadają z konkurencji i popadają w ubóstwo. To zupełne przeciwieństwo zrównoważonego rozwoju w sensie społecznym. Mój elektorat i ja sama uważamy, że spośród tych dwóch systemów wartości musimy wybrać zrównoważony rozwój.
Diego López Garrido
Panie przewodniczący! Pragnę zacząć od odpowiedzi na bezpośrednie pytanie zadane mi przez pana posła Bokrosa. Do tego tematu nawiązywał też pan poseł Cofferati, który w tej chwili jest nieobecny, oraz pani poseł del Castillo, która jest również nieobecna. Także i inni do tego nawiązywali.
Dlaczego strategia lizbońska zakończyła się fiaskiem? To było bezpośrednie pytanie zadane przez pana posła Bokrosa.
Zdecydowanie sądzę, że istnieje wiele powodów i byłoby to nieco przesadne i aroganckie, gdybyśmy próbowali uprościć sytuację. Jednak gdybym miał wybrać jeden z powodów, aby wyjaśnić brak sukcesu strategii lizbońskiej, sądzę, że najbardziej rozstrzygającym powodem jest to, że Unia Europejska - która przyjęła w pewnym momencie wolny rynek, przyjęła wspólną walutę - nie zrobiła koniecznego kroku w kierunku unii gospodarczej. Tego kroku nie zrobiono.
Traktat z Maastricht dotyczył unii gospodarczej i monetarnej. Pozostajemy w unii monetarnej, ale nie przeszliśmy do unii gospodarczej.
Dlatego też jestem przekonany, ze strategia "Europa 2020” powinna być częścią nowego etapu dla Unii, którym jest krok w kierunku unii gospodarczej. Ta unia gospodarcza oznacza, co najważniejsze, gospodarczy i społeczny ład Unii.
Fundamentalnym elementem tej unii gospodarczej jest strategia na rzecz wzrostu i stworzenia wysokiej jakości zatrudnienia, co jest w gruncie rzeczy celem tej debaty. To debata, którą uważam za bardzo ciekawą i wyjątkowo bogatą pod względem wypowiedzi, ma również nowe, ważne wymiary, które nie były częścią strategii lizbońskiej lub nie miały w niej tej samej wagi. Przykładem może być wymiar technologiczny lub wymiar społeczny, o którym wspomnieli pan poseł Cofferati, pan poseł Cercas i pan poseł Arif, oraz wymiar związany ze zwalczaniem zmian klimatycznych, co wiąże się z wypowiedzią pani poseł Schroedter.
Jednak niemożliwe jest osiągnięcie unii gospodarczej po prostu przez to, że będziemy mieć strategię na rzecz wzrostu i tworzenia wysokiej jakości zatrudnienia. To nie wszystko. To odpowiadałoby na pytanie pani poseł Harms, która w tej chwili jest nieobecna.
Potrzebujemy jeszcze czegoś, nad czym pracuje komisarz Rehn - który będzie kolejnym mówcą - i do czego nawiązywałem wcześniej. Potrzebujemy koordynacji polityk gospodarczych, polityk zatrudnienia i polityk socjalnych, co do tej pory nie miało miejsca w Europie i nie wydarzyło się także przy strategii lizbońskiej.
To również coś, do czego obliguje nas traktat lizboński. Artykuł 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie muszą, są zobligowane - to nie jest opcjonalne - do koordynowania swoich polityk gospodarczych i polityk zatrudnienia. Mogą również, jeśli chcą - a moim zdaniem powinny - koordynować swoje polityki socjalne.
Oprócz strategii na rzecz wzrostu i tworzenia nowych miejsc pracy oraz koordynacji polityk gospodarczych i zatrudnienia, potrzebujemy europejskiego nadzoru rynków finansowych. To pakiet nadzoru, o którym wspomniałem wcześniej i w kwestii którego uzyskałem odpowiedź od pana posła Verhofstadta. Bardzo się cieszę, że popiera jak najszybsze przyjęcie przez Parlament Europejski stanowiska dotyczącego pakietu nadzoru finansowego.
Oprócz tego, co szczególnie podkreślił pan przewodniczący Barroso w swoim wystąpieniu, musimy mieć wymiar zewnętrzny. Europejska unia gospodarcza musi mieć zewnętrzny wymiar, wspólne zewnętrzne stanowisko - mianowicie w G-20. Nawiązuję tu do wypowiedzi pana przewodniczącego Barroso, z którą zgadzam się niemal całkowicie.
Tym, czego nam potrzeba w kwestii unii gospodarczej są też instytucje zarządzające: Rada Europejska, która ogłosi strategiczne kierunki, Komisja, która monitoruje i wykonuje strategię oraz ciała legislacyjne dla strategii: Rada i Parlament Europejski.
Oprócz tego potrzebujemy instrumentów, aby zachęcić do zaangażowania się w strategię, takich jak autoryzowanie funduszy strukturalnych i funduszy europejskich, aby pokierowały strategią; jest to coś, do czego w gruncie rzeczy nie doszło - lub przynajmniej nie miało to miejsca na szeroką skalę - w latach obowiązywania strategii lizbońskiej.
Moim zdaniem to właśnie dzieje się w Unii Europejskiej: krok w stronę następnego etapu, etapu, którego wymaga XXI wiek. Ten etap to etap globalizacji, która jest unią gospodarczą. Nie tylko wewnętrznym rynkiem lub unią monetarną, ale też unią gospodarczą. To droga, którą musimy podążać i musimy to robić konsekwentnie, za pomocą dialogu między instytucjami, takiego dialogu, jaki odbywa się tu dzisiejszego popołudnia; musimy także zrobić to możliwie najszybciej.
Sądzę, że tego wymagają od nas wszyscy mieszkańcy Europy.
Olli Rehn
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować pani za bardzo bogatą i odpowiedzialną debatę dziś wieczorem; proszę pozwolić, że skoryguję jedną kwestię dotyczącą przewodniczącego Barroso, który złożył kondolencje w imieniu Komisji. Chcę przyłączyć się do jego kondolencji i złożyć wyrazy współczucia dla rodzin i przyjaciół ofiar dzisiejszej przemocy w Atenach. Nieporozumienia w demokracji to rzecz normalna, ale uciekanie się do przemocy jest niedopuszczalne.
Zrównoważony rozwój i tworzenie miejsc pracy to rzeczywiście sedno strategii "Europa 2020” i chciałabym tu powiedzieć kilka słów na temat stabilności finansowej, która jest warunkiem koniecznym powrotu do zrównoważonego rozwoju i celów "Europy 2020”. Możecie nazwać to "Europą 2010”, ponieważ potrzebujemy tego, aby odnieść sukces jako "Europa 2020”.
Podjęta w zeszłą niedzielę decyzja państw członkowskich strefy euro, aby uruchomić mechanizm skoordynowanej i warunkowej pomocy finansowej dla Grecji, nie była łatwa, ale była konieczna. To była odpowiedzialna i słuszna decyzja. Zadaniem Komisji jest teraz zapewnienie, by dwustronne wprowadzenie w życie było koordynowane, a warunkowość - systematycznie i rygorystycznie przestrzegana.
Wsparcie finansowe daje Grecji czas na przywrócenie zrównoważonego rozwoju jej finansów publicznych, jak też ogólnej gospodarczej konkurencyjności. Jest to potrzebne nie tylko Grecji, ale też po to, aby chronić stabilność finansową w Europie, aby uniknąć sytuacji, że grecki pożar lasu stanie się europejskim pożarem lasu. Stabilność finansowa jest konieczna dla toczącego się powrotu Europy do zrównoważonego rozwoju i tworzenia miejsc pracy.
Niektórzy z państwa mówili o efekcie zarażenia i obawach związanych z innymi krajami strefy euro lub Unii Europejskiej. Nikt nie zaprzeczy, że w ostatnich dniach i tygodniach pojawiły się napięcia na rynkach finansowych, ale tak jak na wszystkich rynkach finansowych, mają miejsce znaczne przekroczenia. Wszystkie państwa członkowskie strefy euro podejmują środki na rzecz konsolidacji swoich finansów publicznych, zwłaszcza Portugalia i Hiszpania.
Grecja jest przypadkiem wyjątkowym i szczególnym w strefie euro, a teraz Unii Europejskiej. Szczególnie państwa członkowskie strefy euro, wraz z Komisją, EBC i MFW, zajmują się sprawą Grecji. Jestem pewien, że nam się uda i pokonamy te ogromne wyzwania.
Musimy również wyciągnąć wnioski z kryzysu; to ważne dla gospodarczego ładu Europy 2020. Niedawne wydarzenia w gospodarce europejskiej, szczególnie wokół Grecji, pokazały, że istnieje pilna i nagła potrzeba wzmocnienia ładu gospodarczego w Europie. W przyszłym tygodniu Komisja przedstawi konkretne propozycje dotyczące sposobu wzmocnienia koordynacji polityki gospodarczej oraz nadzoru budżetowego państw członkowskich w Unii Europejskiej.
W Unii Gospodarczej i Monetarnej 'M' było o wiele silniejsze od 'G'. Najwyższy czas wypełnić 'G' życiem. Była to również myśl przewodnia ojców założycieli Unii Gospodarczej i Monetarnej. Naszą zasadą przewodnią jest zasada, że prewencja jest zawsze skuteczniejsza niż korekta i dlatego zbudujemy nasze propozycje na wzmocnieniu prewencji, jak też korekty. Na nasze propozycje składają się trzy elementy.
Po pierwsze, musimy wzmocnić pakt stabilności i wzrostu, zarówno jego ramię prewencyjne, jak i korekcyjne. Potrzebujemy bardziej systematycznego i rygorystycznego prewencyjnego nadzoru budżetowego, tak aby już nigdy nie doszło do takich przypadków, jak przypadek Grecji.
Po drugie, musimy wyjść poza nadzór budżetowy. Musimy zająć się brakiem równowagi makroekonomicznej oraz rozbieżnościami pod względem konkurencyjności, dlatego też musimy wzmocnić zarówno konkurencyjność eksportową, która jest pilnie potrzebna w wielu krajach, jak i popyt wewnętrzny, tam gdzie jest to potrzebne i możliwe.
Trzecim elementem będzie mechanizm reagowania kryzysowego. Mechanizm finansowy dla Grecji służy doraźnej potrzebie, do bieżących celów. Jednak to jasne i oczywiste, że musimy stworzyć stały mechanizm reagowania kryzysowego z silną wbudowaną warunkowością, jak też elementami zniechęcającymi przed użyciem. Jak powiedział dziś przewodniczący Barroso, lepiej dmuchać na zimne i zadbać o to, abyśmy byli przygotowani na najgorsze scenariusze.
Podsumowując, liczę na państwa wsparcie. Liczę na to, że Parlament Europejski wesprze wzmacnianie ładu gospodarczego w Europie. Apeluję również do głów państw i szefów rządów państw członkowskich strefy euro gromadzących się w piątek, jak też w szerszym zakresie wzywam Radę Europejską do wsparcia naszych propozycji i szybkiego działania, bez zwłoki, w celu wcielenia tych propozycji w życie. Dlaczego? Ponieważ nie możemy pozwolić sobie na luksus zwlekania, wzywam więc wszystkich do podejmowania możliwie najszybciej decyzji, aby "Europa 2020” odniosła sukces i abyśmy mogli stworzyć prawdziwe podstawy dla zrównoważonego rozwoju i tworzenia miejsc pracy w Europie. Tego oczekują od nas nasi obywatele.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się podczas drugiej sesji miesięcznej w maju.
(Posiedzenie zostało zawieszone na pięć minut z powodu kwestii technicznych)
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Vilija Blinkevičiūt 
na piśmie. - (LT) Europa przechodzi przez trudny okres spowodowany globalnym kryzysem gospodarczym; proces wychodzenia z kryzysu jest nadal niełatwy, państwa członkowskie płacą zaś za wyjście z kryzysu różną cenę. Unia Europejska potrzebuje nowej strategii skupionej na tworzeniu nowych miejsc pracy, inwestowaniu w edukację, zapewnianiu możliwości uczenia się przez całe życie i poprawie warunków życia. Chcę zwrócić uwagę na jedno z najważniejszych zobowiązań Komisji, zobowiązanie do zredukowania ubóstwa w Europie i zwiększenia włączenia społecznego. Jednak chciałabym podkreślić, że starając się wypełnić to zobowiązanie, musimy podjąć konkretne działania, takie jak wzmacnianie obowiązkowych minimalnych standardów socjalnych oraz płac minimalnych w całej UE; konieczne jest również wprowadzenie dodatkowych środków w celu ochrony defaworyzowanych grup społecznych. Chciałabym również zauważyć, że cele ustalone w nowej strategii stanowią jeden wspólny cel Europy jako całości, do którego musimy zmierzać poprzez działanie zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym. Dlatego też wzywam Komisję do kontynuowania dialogu z państwami członkowskimi, tak aby decyzje krajowe korespondowały z podstawowymi celami UE, ponieważ tylko wówczas strategia przyniesie konkretne rezultaty, a nie będzie po prostu zbiorem wzniosłych sloganów.
Vasilica Viorica Dăncilă  
To absolutnie konieczne zarówno z punktu widzenia wspólnej polityki rolnej, jak i polityki spójności, by wesprzeć europejską strategię na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego. Sądzę, że wspólna polityka rolna musi oferować natychmiastowe rozwiązania w kwestii wpływu, jaki kryzys ma na przedsiębiorstwa rolne - chodzi o brak dostępu do kredytu dla rolników, ograniczenie dochodów z rolnictwa oraz rosnące bezrobocie na obszarach wiejskich. Musi również nadal oferować rozwiązania w kwestii zagrożenia związanego z zaprzestawaniem użytkowania gruntów, z depopulacją obszarów wiejskich i starzeniem się populacji wiejskiej w Unii Europejskiej, aby zapewnić długoterminowy rozwój zrównoważony wspólnot wiejskich w Unii Europejskiej.
Muszę również wspomnieć, że w świetle tych wyzwań, po 2013 roku wspólna polityka rolna musi dostarczać silnych sygnałów i odpowiedzi na obawy zarówno społeczności wiejskiej, jak i szerzej pojmowanego społeczeństwa poprzez silną, zrównoważoną, dobrze finansowaną, wiarygodną i wielofunkcyjną politykę żywnościową. Pragnę podkreślić pilną potrzebę przyciągnięcia generacji młodych ludzi do obszarów wiejskich i stworzenia nowych, alternatywnych szans gospodarczych dla zapewnienia równowagi populacji wiejskiej. Uważam również, że problem bezrobocia na obszarach wiejskich powinien być rozwiązany poprzez zaoferowanie możliwości dywersyfikacji i nowych źródeł dochodu.
Ioan Enciu  
na piśmie. - Pragnę podziękować Komisji i Radzie za ich oświadczenia dotyczące nowej europejskiej strategii na rzecz tworzenia miejsc pracy i rozwoju. Uważam, że wyznaczenie nowych celów energetycznych będzie kluczowym czynnikiem w stworzeniu Europy oszczędniej zarządzającej zasobami do 2020 roku. Chcę podkreślić, zwracam się tu do Komisji, że niektóre państwa członkowskie będą potrzebowały specjalnego wsparcia, aby móc rozwijać i wdrażać technologie odnawialne, aby osiągnąć cel 20 % energii produkowanej ze źródeł odnawialnych. Pragnę podkreślić pozytywny wpływ wspierania inicjatyw Agendy Cyfrowej jako części inicjatyw flagowych dla nowych umiejętności i miejsc pracy i chciałbym zobaczyć, jak Komisja wychodzi z konkretnymi propozycjami legislacyjnymi dotyczącymi rozwoju środowiska on-line poprzez stworzenie możliwości, zarówno finansowych, jak i administracyjnych, promowania firm internetowych oraz handlu elektronicznego. Co do badań i innowacji w Europie, cieszy mnie odpowiedź pani komisarz Quinn dotycząca potrzeby doskonalenia infrastruktury badawczej w nowych państwach członkowskich. Instytuty badawcze i naukowcy czekają na szybkie, skoordynowane działania ze strony Komisji i Rady w tym zakresie, tak aby umożliwiono im równe szanse podczas uczestnictwa w programach ramowych.
João Ferreira  
Głęboki kryzys, do którego neoliberalizm dominujący w Europie doprowadził ten kontynent, doprowadził autorów strategii 2020 do tego, że próbują opakować swoje cele w retorykę społeczną i środowiskową, propagandę, która była krzewiona na szeroka skalę. Mimo to ta retoryka zarzuciła cele "pełnego zatrudnienia” i "wykorzenienia ubóstwa”, które znaleźliśmy w jej wcześniejszej wersji, w strategii lizbońskiej. Jednak to, co wiemy o instrumentach strategii "Europa 2020” zostawia mało miejsca na wątpliwości: to stara strategia, której celem jest uzasadnienie i ożywienie starych polityk z dobrze znanymi konsekwencjami. Ostatecznie zwiększona elastyczność i deregulacja rynku pracy, prymat przyznany pogłębianiu rynku wewnętrznego, liberalizacja i prywatyzacja jeszcze większej liczby sektorów gospodarki oraz liberalizacja i deregulacja międzynarodowego handlu stały się instrumentami, które razem doprowadziły do bieżącej sytuacji. Obstawanie przy tych instrumentach to ni mniej ni więcej, tylko faktyczne "pójście na całość” i podążanie ścieżką ku gospodarczej, społecznej i środowiskowej katastrofie. Wykorzystuje się ponad 20 milionów bezrobotnych, aby narzucić pozostałym robotnikom dalszą dewaluację siły roboczej, rozprzestrzeniając brak bezpieczeństwa pracy, przyczyniając się do sporadyczności zatrudnienia i strukturalnego bezrobocia. Na koniec, wszystkie przechwałki dotyczące "społecznej gospodarki rynkowej” oznaczają po prostu komercjalizację wszystkich sektorów życia społecznego, przyrody i zasobów naturalnych.
Edit Herczog  
na piśmie. - (HU) W Unii Europejskiej wzrost gospodarczy zamarł, a bezrobocie wynosi ponad 10 %. Oznacza to, że musimy wynaleźć strategię zrównoważonego rozwoju i tworzenia miejsc pracy, która będzie mogła ożywić Unię. Zależy to od tego, czy będziemy zdolni do odnowy, do oparcia gospodarki na nowych podstawach, jak również od tego, czy jej obywatele będą w stanie żyć w zgodzie z nowym sposobem myślenia. Taka odnowa może zostać spowodowana w Unii Europejskiej przez innowacje oraz badania i rozwój. W interesie przyszłości swoich obywateli, Unia Europejska pracuje nad strategią wzrostu 2020 opartą o innowacje oraz badania i rozwój, która może zagwarantować stały wzrost gospodarczy i stworzyć dla obywateli nowe miejsca pracy.
Bez zasobów, badań i rozwoju nie można stworzyć koniecznego zaplecza finansowego i dlatego też nie można w pełni skorzystać z szans wynikających z innowacji. Innowacje są możliwe tylko jako efekt partnerstwa, wzajemnego wsparcia. Środki pochodzą z trzech obszarów: UE, państwa członkowskie i sektor prywatny. Innowacje na szczeblu firmy wymagają odpowiednich zasobów ludzkich. Można to osiągnąć poprzez edukację i szkolenia wysokiej jakości, organizowane na zasadzie koordynacji na szczeblu państw członkowskich. Uniwersytety potrzebują wsparcia, aby edukować młodych badaczy, którzy będą mogli dostarczać małym i średnim przedsiębiorcom ciągłych innowacyjnych możliwości. W edukacji dwa główne trendy, które niosą ze sobą możliwości innowacyjne, to cyfryzacja i zmniejszenie zużycia energii.
Cătălin Sorin Ivan  
na piśmie. - (RO) Eskalacja kryzysu gospodarczego w Grecji, wraz ze stałą stopą bezrobocia, która osiągnęła około 10 % w Unii Europejskiej, sprawia, że konieczne jest natychmiastowe wdrożenie strategii "Europa 2020”. Dążenie do jej celów musi być oparte o rzetelne, skonsolidowane działania zmierzające ku wyjściu z kryzysu, przy czym zatrudnienie jest jednym z kluczowych zagadnień tej strategii. Zgadzamy się wszyscy, że Unia Europejska musi mieć wysoko wykwalifikowaną siłę roboczą zdolną do stawienia czoła wyzwaniom, jakie przed nią stoją teraz i w przyszłości, aby stworzyć bardziej konkurencyjną i zrównoważoną gospodarkę. Jednak wzniosłe oświadczenia nie wystarczą, aby rozwiązać bieżące problemy. Dlatego też chciałbym przypomnieć państwu, że trzeba przeprowadzić pilne inwestycje nie tylko w zakresie stosownych umiejętności, ale również w zakresie systemów edukacji, w celu dostosowania ich do wymogów rynku. Państwa członkowskie muszą być proaktywne w dotrzymywaniu zobowiązań, które przyjęły w ramach Rady Europejskiej. Muszą również podjąć środki konieczne do tego, by pomóc UE wyjść z bieżącego kryzysu i pobudzić wzrost gospodarczy.
Tunne Kelam  
na piśmie. - Najważniejszym tematem w dyskusji o przyszłości strategii "Europa 2020” jest wyzwanie potrzeb i zrównoważonego rozwoju. Najwyraźniej strategia lizbońska nie przyniosła oczekiwanych efektów i musimy teraz być realistami co do tego, czy przyszła "Europa 2020” będzie mogła przynieść oczekiwane efekty. Aby "Europa 2020” stała się historią sukcesu, bardzo ważne jest, aby państwa członkowskie, instytucje unijne i wszyscy przedstawiciele społeczeństwa pracowali nad nią wspólnie. Podejścia odgórne i oddolne muszą się spotkać. Należy wyznaczyć realistyczne wzorce w celu zwiększenia zatrudnienia, szczególnie możliwości zatrudnienia osób młodych. Systemy edukacyjne w Europie muszą zostać bardziej nakierowane na badania i innowacje; nieuniknione są większe inwestycje w edukację. Należy doprowadzić do większej spójności pomiędzy rynkiem pracy a edukacją. Należy poważnie podejść do koncepcji uczenia się przez całe życie i w każdych okolicznościach. Stanowczo opowiadam się za poprawą systemów szkolnictwa zawodowego i popieram potrzebę bliższej współpracy z sektorem prywatnym w tym zakresie. W coraz bardziej konkurencyjnym świecie Europa musi wykazać się ambicją i zaangażowaniem na wszystkich szczeblach. Bez tego ponownie będziemy mieć strategię przypominającą raczej sowiecki plan pięcioletni. Przekonująca europejska strategia mająca na celu stworzenie silniejszej Europy powinna odegrać wiodącą rolę na szczeblu globalnym.
Ádám Kósa  
na piśmie. - (HU) Zintegrowane wytyczne gospodarcze i dotyczące zatrudnienia to praktyczna częścią strategii "UE 2020”. Co się tyczy kwestii projektów dyrektyw o zatrudnieniu uważam, że to ważne, aby wspomnieć, że włączający wzrost można osiągnąć wyłącznie dzięki inwestowaniu w ludzi. Dłuższe życie nie oznacza automatycznie dłuższej kariery zawodowej. Inwestycje w zdrowie są szczególnie ważne w przypadku Węgier, gdzie ludzie umierają w o wiele młodszym wieku niż w Europie Zachodniej, a jednocześnie przyrost naturalny maleje. Stosowne umiejętności muszą być zachowane nawet w starszym wieku, a to jest możliwe tylko przy nowocześniejszej, bardziej dostępnej służbie zdrowia. Innymi słowy, należy rozważyć kwestię dostępnych miejsc pracy dla rosnącej rzeszy starszych osób, które nadal są aktywne. Skorzystają na tym również osoby młodsze, lecz niepełnosprawne. Zdrowie zasługuje zatem na szczególny priorytet (na przykład poprawa warunków pracy, bardziej skuteczna rehabilitacja, ułatwienie zachowania dobrego stanu zdrowia i tak dalej). A tak przy okazji, mowa o tym, w wytycznej 8 (inwestycje w rozwój zasobów ludzkich), choć bez szczególnego nacisku lub konkretnych szczegółów. W Europie i na świecie toczy się wiele debat dotyczących służby zdrowia i nigdzie nie ma jednolitego podejścia. Musimy jednak zdać sobie sprawę, że aby zapewnić długotrwałą konkurencyjność Europy, współczynnik zależności musi być zrównoważony przez zdrowszą, bardziej aktywną populację. Proszę instytucje europejskie o wzięcie tego pod uwagę w ich strategii i jej wdrażaniu.
Iosif Matula  
na piśmie. - (RO) Popieram strategię "Europa 2020”, promującą wzrost gospodarczy, który jest inteligentny (oparty o wiedzę i innowacje), przyjazny dla środowiska i sprzyjający włączeniu społecznemu. Chciałbym, aby przedmiotowa strategia została wdrożona poprzez stworzenie dobrze płatnych miejsc pracy i poprawę poziomu życia obywateli. Jeśli chcemy mieć silną, zrównoważoną Europę, musimy poświęcić dużo uwagi rozwojowi gospodarczemu regionów w nowych państwach członkowskich, aby zredukować istniejące dysproporcje. To oczywiste, że stworzenie stosownej infrastruktury to kwestia priorytetowa.
Pragnę podkreślić znaczenie wdrożenia symbolicznej inicjatywy "Młodzież w drodze”. Musimy zwiększyć finansowanie dla europejskich programów, dzięki którym edukacja będzie dotrzymywała kroku zmianom na każdym szczeblu i które mają zapewnić mobilność nauczycieli, studentów i badaczy. Jakość edukacji w europejskich szkołach i na uniwersytetach musi rosnąć zgodnie z wymogami rynku pracy. Musimy stosować odpowiednie polityki i finansowanie, aby zachęcić do nauki języków obcych, multidyscyplinarności, podwójnych dyplomów na uniwersytetach, co jest ważne z punktu widzenia osiągnięć w dziedzinie badań naukowych i innowacji, jak też ze względu na zwiększenie szans młodych ludzi na rynku pracy. Cieszy mnie również fakt, że strategia 2020 proponuje "zasady ramowe dotyczące polityki zatrudnienia młodych ludzi” na szczeblu europejskim.
Rareş-Lucian Niculescu  
na piśmie. - (RO) Historia strategii lizbońskiej dowiodła, że wzniosłe idee i zasady nie wystarczą: kluczowe działanie to wdrożenie zaproponowanych środków. Niestety, kryzys gospodarczy i finansowy zbiegł się z końcem strategii lizbońskiej. Jednak sądzę, że byłoby niedobrze, gdybyśmy całą odpowiedzialność za niepowodzenie tego programu zrzucili na kryzys, nie starając się dostrzec, gdzie Unia Europejska popełniła błędy w procesie wdrożenia. Wyciągnięte wnioski prawdopodobnie przydadzą nam się przy wdrażaniu nadchodzącej strategii "UE 2020”.
Sądzę, że mamy ważne instrumenty wspólnotowe do wdrażania nowych strategii - nawiązuję tu głównie do polityki spójności. Jednak należy podkreślić, że nie możemy porzucić celów polityki spójności, by dokonać redystrybucji funduszy mającej na celu wdrożenie strategii "UE 2020”. Byłby to błąd wiążący się z poważnymi konsekwencjami dla państw członkowskich, które potrzebują tych funduszy, aby zmniejszyć różnice rozwojowe, które oddzielają je od innych państw. Doprowadziłoby to do porażki zasady spójności na szczeblu europejskim.
Kristiina Ojuland  
na piśmie. - (ET) Panie przewodniczący! Bardzo mnie cieszy, że Komisja nakreśliła przyszłościową strategię "Europa 2020: strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”, ponieważ przez nazbyt wiele lat wiele krajów europejskich, organizując swoją gospodarkę i finanse, stosowało maksymę "po nas choćby potop”. Mimo godnej uznania pracy Komisji przy opracowaniu strategii, zdumiewa mnie ona swoją naiwnością. Oświadczenie Komisji w tej kwestii przedstawia nam obraz zielonej Europy, w której panuje równość, Europy ze społeczną gospodarką rynkową, bez sprecyzowania, jakiego rodzaju zasoby zostaną wykorzystane, aby to osiągnąć. W Związku Radzieckim w pewnym okresie powszechną praktyką było to, aby obiecywać nadejście komunizmu za dziesięć lat, bez względu na realia. Mam nadzieję, że po fiasku deklaracyjnej strategii lizbońskiej Komisja nie chciała stworzyć kolejnej pustej utopii, która ma zwieść europejskich obywateli. Tym, czego dziś potrzebujemy, nie są marzenia, ale konkretne działania w celu ocalenia europejskiej gospodarki przed upadkiem. Najwyższy czas, abyśmy rozpoczęli poważne reformy strukturalne w Europie, szczególnie w zakresie polityki społecznej, ponieważ obecny model opieki społecznej nie jest już zrównoważony.
Rovana Plumb  
Osiągnięcie minimum 25 % redukcji poziomu ubóstwa w UE do 2020 roku jest ściśle związane z podniesieniem stopy zatrudnienia do 75 %. Ustanowienie ilościowego celu zredukowania ubóstwa jest problematyczne. Ubóstwo ma aspekty gospodarcze, społeczne, kulturalne i edukacyjne, co oznacza, że dla osiągnięcia proponowanego celu końcowego potrzebne są raczej cele jakościowe niż ilościowe.
W Rumunii oficjalne dane opublikowane w marcu 2010 roku wskazują na to, że stopa zatrudnienia znajduje się zdecydowanie poniżej poziomu minimalnego zakładanego przez strategię "UE 2020” (to 50 % zamiast 75 %), a w związku z bieżącym klimatem gospodarczym zauważalna jest jeszcze tendencja spadkowa. Największe trudności w znalezieniu pracy maja nadal kobiety, osoby w wieku powyżej 45 lat i ludzie młodzi. Trudno uwierzyć, że Rumunia będzie w stanie osiągnąć ten cel do roku 2020.
Musimy znaleźć odpowiedzi na pytania związane z udziałem całej potencjalnej siły roboczej oraz z naszą wiedzą na temat różnych grup w społeczeństwie: kobiet i mężczyzn, młodych ludzi, osób starszych i migrantów na rynku pracy. Inne pytania dotyczą tego, jak możemy zredukować bezrobocie wśród młodych ludzi i jak możemy skutecznie zwiększyć udział kobiet na rynku pracy poprzez poszerzenie ich zaangażowania w każdy sektor biznesowy. Jeśli nie uda nam się dostarczyć jasnych odpowiedzi na te pytania, te dwa cele, powiązane ze wzrostem zatrudnienia i redukcją poziomu ubóstwa spotka taki sam los, jak strategię lizbońską.
Georgios Stavrakakis
na piśmie. - (EL) Pragnę wyrazić swoje zadowolenie z wniosków marcowej Rady, ponieważ uznano ważność polityki spójności w ramach strategii "Europa 2020” i w ten sposób zlikwidowano znaczącą lukę, która istniała w początkowym tekście Komisji, w ogóle nienawiązującym do polityki spójności. Zarówno pan przewodniczący Barroso, jak i pan komisarz Hahn również uznali znaczącą wagę wkładu polityki spójności w osiągnięcie tej strategii. Polityka spójności przyczyniła się w decydującym stopniu do wzmocnienia konkurencyjności i zatrudnienia, szczególnie poprzez "asygnowanie”, i musimy wykorzystać wszystkie osiągnięcia w tym zakresie. Jednak nie oznacza to, że polityka spójności zostanie zredukowana do prostego narzędzia do wdrażania strategii "Europa 2020”. Jej potencjał jest o wiele większy. Jako prawdziwy przejaw zasady solidarności na szczeblu lokalnym i regionalnym, gwarantuje wykonalność inicjatyw rozwojowych i gwarantuje, że "Europa 2020” będzie służyć ogólnemu celowi UE, celowi wzmacniania spójności we wszystkich trzech wymiarach, mianowicie gospodarczym, społecznym i terytorialnym, i nie będzie ograniczona do jednostronnego rozwoju gospodarczego. I wreszcie, musimy wykorzystać potencjał polityki spójności, aby uniknąć nakładania się celów i finansowania ich przez różne polityki unijne.
Csaba Sándor Tabajdi  
na piśmie. - (HU) Strategia "EU 2020” musi wspierać "zieloną rewolucję” w gospodarce europejskiej, proekologiczne innowacje oraz restrukturyzację gospodarki, która będzie oparta o oszczędność energetyczną, będzie przyjazna dla środowiska i zrównoważona. Jednak rozwój nie musi oznaczać wyłącznie pomocy dla tych europejskich regionów, które już radzą sobie powyżej średniej. Zamiast tego, znacząca część rozwoju powinna dotyczyć wsparcia słabo rozwiniętych i zaniedbanych regionów. Pod względem wydajności gospodarczej nadal istnieją ogromne różnice pomiędzy Europą Wschodnią i Zachodnią. Na przykład w Bułgarii potrzeba trzy razy więcej energii, aby wyprodukować jednostkę PKB, niż w Niemczech, jeśli więc ceny energii wzrosną, konkurencyjność tego kraju będzie nadal maleć.
Promując zieloną restrukturyzację gospodarki, Unia Europejska nie może zapominać o wypróbowanych i przetestowanych politykach wspólnotowych, które już posiada, takich jak wspólna polityka rolna i polityka spójności. Wspólna polityka rolna będzie również potrzebna, aby osiągnąć cele związane z ochroną środowiska oraz zwalczaniem zmian klimatycznych. Najlepszymi zarządcami europejskiej wsi są sami producenci rolni. Strategia "UE 2020” również nie może odnieść sukcesu bez polityki spójności. Polityka spójności dostarcza całego zestawu narzędzi i elastyczności potrzebnej do polityki rozwoju gospodarczego UE. Za pomocą narzędzi polityki spójności możemy pomóc w osiągnięciu celów w każdym konkretnym obszarze. Na przykład możemy zintensyfikować rozwój odnawialnych źródeł energii, poprawić wydajność energii i zasobów oraz wesprzeć zielone innowacje.
Nuno Teixeira  
Minęło dziesięć lat od przyjęcia strategii lizbońskiej, a większość jej celów pozostaje niespełniona. Bardzo martwi mnie słaby wzrost gospodarczy, ponieważ ma on decydujący wpływ na pozostałe cele, jak też fakt, że tylko podczas dwóch z dziesięciu lat trwania strategii wzrost ten przekroczył 3 %.
Strategia lizbońska była bardzo ambitna, ale brakowało jej siły działania, jako że była oparta o łagodne prawo i otwarte metody koordynacji. Nowa strategia "Europa 2020” obok celów w zakresie zatrudnienia obejmuje cele związane z edukacją, środowiskiem, zwalczaniem ubóstwa i inwestycjami w innowacje. Zarówno nowe cele, jak i instrumenty służące do ich osiągania należą do państw członkowskich, a zatem w kontekście kryzysu i zaangażowania w plany stabilności i rozwoju, potrzebujemy lepszych mechanizmów zarządzania i rzeczywistej koordynacji gospodarczej i budżetowej pomiędzy krajami. Program ten pojawia się w momencie niepewności gospodarczej i wysokiego bezrobocia, którego redukcja jest pilnym priorytetem. Komisja musi być u steru i poprowadzić ten proces. Silny wzrost gospodarczy będzie kluczowy dla utrzymania planów stabilności i rozwoju i może być stymulowany poprzez reformy i inwestycje, które leżą u podstaw strategii "Europa 2020”.
Iuliu Winkler
na piśmie. - (HU) Jestem przekonany, że musimy być odważni w naszych marzeniach: dokument "Europa 2020” musi być rozszerzony na wszystkie obszary współpracy w obrębie Unii Europejskiej i stać się strategią na średnią perspektywę czasową, jak też strategią długoterminową dla Europy. Ale aby strategia odniosła sukces, pomiędzy obywatelami Europy musi panować solidarność. Zgodnie z traktatem lizbońskim nowa strategia jest przygotowywana dzięki wkładowi wszystkich 27 członków poszerzonej Unii Europejskiej, tak aby nasi obywatele czuli, że mają swój udział we wspólnym europejskim wysiłku. Węgierscy wyborcy w Rumunii oczekują, że Unia Europejska wyrazi tę solidarność poprzez znalezienie szybkiego rozwiązania, dzięki któremu regiony Europy Południowej i Środkowo-Wschodniej dorównają innym regionom. Strategia musi wziąć pod uwagę takie kwestie jak bardziej długofalowy rozwój naszych krajów, wewnętrzny rynek, rozwój rolnictwa oraz małych i średnich przedsiębiorstw, ale też tak delikatne kwestie jak sieci społecznościowe, wyzwania demograficzne, równe szanse na rynku pracy, powiązanie europejskich systemów i sieci we wszystkich aspektach życia. Strategia "Europa 2020” powinna być strategią nadrabiania zaległości i konwergencji.
Artur Zasada  
Podczas debaty na temat "strategii 2020” nie możemy pominąć tak ważnej i istotnej kwestii, jaką jest transport. Sektor transportu wytwarza około 10 % PKB Unii Europejskiej i tworzy ponad 10 milionów miejsc pracy. Odgrywa on również istotną rolę w kontekście tworzenia europejskiego rynku wewnętrznego oraz prawa swobodnego przemieszczania się osób i towarów. W mojej ocenie w sposób zdecydowany i szybki należy zająć się kwestią rozwoju transportu kolejowego. Wierzę, ze do roku 2020 jesteśmy w stanie rozbudować sieć transeuropejskich korytarzy kolejowych. Wierzę, że od 2014 roku cały nowy tabor i nowe połączenia w transporcie szynowym powinny być wyposażone w systemy kompatybilne z ERTMS.
