Hervatting van de zitting
De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 13 juni werd onderbroken, te zijn hervat.

Voorzitter.
Wij gaan nu verder met de agenda.
Donderdag:

Wurtz (GUE/NGL).
Ik wil graag voorstellen om de situatie in Argentinië als vijfde punt in te schrijven op de agenda van het actualiteitendebat. Op dit moment staan er namelijk maar vier punten ingeschreven en overeenkomstig het Reglement en de gebruiken mogen dit er vijf zijn. Het punt met betrekking tot de situatie in Argentinië hoeft er mijns inziens dus niet ter vervanging van een ander punt te komen.

Van den Berg (PSE).
Voorzitter, mijn fractie, de Socialistische fractie, wil graag in september over Afghanistan en Cuba spreken; maar ze wil dat beide punten goed worden voorbereid in de Commissie Buitenlandse Zaken. We hebben het gevoel dat beide onderwerpen niet behandeld moeten worden door er één punt uit te pakken, maar dat dit grondig moet gebeuren, en dan kunnen beide onderwerpen in september aan de orde komen. Dat geldt dus zowel voor Cuba als voor Afghanistan. We steunen daarom het idee om Afghanistan hier te vervangen door Argentinië.

De Voorzitter.
Het voorstel betreft nog steeds een vervanging.

Cohn-Bendit (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier enkel laten weten dat mijn fractie zich geheel kan vinden in het voorstel van de heer Wurtz. Wij willen graag dat de kwestie Argentinië in het actualiteitendebat wordt ingeschreven. Natuurlijk moet er over Argentinië worden gedebatteerd. De situatie in Argentinië is nijpend en alleen een redevoering volstaat niet. Ik deel bijvoorbeeld niet de mening van de heer Wurtz over de gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld. Er zijn klachten ingediend over hetgeen zich in Afghanistan heeft afgespeeld. Het Parlement dient hierover te spreken en enige helderheid te verschaffen over de gebeurtenissen. Ik vind het nodig dat er nu over zowel Argentinië als Afghanistan gedebatteerd wordt. Wij mogen deze kwesties niet laten liggen tot september.
Het zou een goede zaak zijn als dit debat wordt afgesloten met een vraag aan de Commissie of aan de Raad en als het vervolgens in september en oktober wordt voortgezet.

De Voorzitter.
Ik wil hierover geen debat beginnen, aangezien dat tegen het Reglement zou zijn. De heer Van den Berg blijft bij het voorstel van de Socialistische fractie. Ik breng daarom in stemming dat agendapunt 4, 'Democratie in Afghanistan?, wordt vervangen door 'De crisis in Argentinië?.

De Rossa (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Eigenlijk zouden we nu moeten vieren dat het Internationaal Strafhof vandaag officieel in werking is getreden. Helaas hebben de Verenigde Staten gisteren hun veto uitgesproken over het VN-mandaat voor SFOR in Bosnië, waaraan een groot aantal EU-landen deelnemen.
Ik wil zeer nadrukkelijk bezwaar maken tegen de uitoefening van het vetorecht in de Veiligheidsraad, omdat daarmee in feite niet alleen het mandaat van de Verenigde Naties voor SFOR door een veto wordt getroffen, maar ook het buitenlands beleid van Ierland en andere landen die onder VN-mandaat deelnemen aan SFOR. Ierland zal SFOR nu wellicht moeten verlaten, omdat er geen sprake meer is van een VN-mandaat zolang dit veto bestaat.
Ik wil u verzoeken, in ieder geval namens mijzelf en naar ik aanneem ook namens vele anderen in dit Parlement, om bezwaar te maken tegen deze houding van de Verenigde Staten. Het is ongelofelijk dat de Verenigde Staten zich proberen te onttrekken aan de internationale rechtsnormen. Het is ongelofelijk dat zij hun mensen willen vrijwaren van vervolging in geval van betrokkenheid bij schending van de mensenrechten. Dat is onaanvaardbaar voor dit Parlement en zou onaanvaardbaar moeten zijn voor de hele Europese Unie.

De Voorzitter.
Wij kunnen dit, mijnheer Rossa, ook op de agenda van woensdagmorgen plaatsen voor bespreking nadat de Raad en de Commissie hierover een verklaring hebben afgegeven, maar uit de reactie van het Parlement is wel duidelijk hoe de overgrote meerderheid over deze kwestie denkt.

Stevenson (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Vorige week donderdagochtend vroeg is een bus met 43 schoolkinderen van Largs Academy in het Schotse Ayrshire betrokken geraakt bij een tragisch ongeval nabij het Franse dorpje Bierre-les-Semur, in de buurt van Dijon. Helaas is daarbij een 15-jarig meisje, Katherine Fish, om het leven gekomen. Een van de leerkrachten die meereisden, heeft een arm verloren. Verscheidene leerlingen raakten ernstig gewond en worden momenteel nog behandeld in ziekenhuizen in Semur-en-Auxios en Dijon. Degenen die minder ernstige verwondingen hadden opgelopen, zijn inmiddels met een speciaal ingezet vliegtuig naar Schotland teruggekeerd.
Ik weet zeker dat ik ook namens de andere Parlementsleden uit Schotland spreek als ik zeg dat ik diep geschokt ben door dit tragisch ongeval en mijn erkentelijkheid wil betuigen aan de burgemeester van Bierre-les-Semur, de heer Michel Neugnot, en de noodhulpdiensten, het medisch personeel en de omwonenden. Zij hebben blijk gegeven van hun oprechte bezorgdheid en medemenselijkheid door de leerlingen en leerkrachten direct na het ongeval met alle zorg te omringen en de vele ouders bij te staan die onmiddellijk uit Schotland waren overgekomen om bij hun kinderen te zijn. Het Schotse volk was diep geraakt door de vriendelijke, correcte manier waarop deze goede mensen te hulp schoten. Velen van hen boden spontaan hun diensten aan om de slachtoffers ondersteuning en troost te bieden.
Ik hoop dat dit Parlement samen met mij allen die hun hart hebben laten spreken voor de dappere leerlingen die betrokken waren bij dit ongeval, oprecht willen bedanken. Wij wensen alle gewonden een spoedig herstel en betuigen de ouders en familie van Katherine Fish ons diepste leedwezen.
Figueiredo (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik reeds schriftelijk heb benadrukt, dient de Raad volledige opheldering te verschaffen omtrent de ernstige incidenten waarvan honderden Portugese burgers, onder anderen vertegenwoordigers van politieke partijen en leden van het Portugese parlement, die de demonstratie naar aanleiding van de Europese Raad van Sevilla op 22 juni jongstleden wilden bijwonen, het slachtoffer zijn geworden. De Spaanse politie heeft deze personen ten dele met geweld verhinderd de grens tussen Portugal en Spanje te overschrijden, en fotoapparatuur en audiovisueel materiaal in beslag genomen.
Dergelijke praktijken vormen een flagrante inbreuk op de fundamentele rechten en vrijheden, vooral op de vrijheid van vereniging en vergadering. Daarom dient te worden opgehelderd wie hiervoor verantwoordelijk was en welke redenen hieraan ten grondslag lagen, teneinde te waarborgen dat dergelijke incidenten zich in de toekomst niet herhalen. Voorts moet een antwoord worden gegeven op de vraag of het vrije verkeer van personen en de vrijheid van vereniging en vergadering iedere keer wanneer er een Europese top plaatsvindt op losse schroeven komen te staan, aangezien dit een ernstige inbreuk zou vormen op de democratische beginselen en een ontoelaatbare beperking van het recht om te protesteren en uiting te verlenen aan gevoelens van onvrede. Het Portugese parlement heeft zich hierover reeds uitgesproken, aangezien ook Portugese afgevaardigden de dupe zijn geworden van deze voorvallen. Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u tegen deze achtergrond de Raad om opheldering te verzoeken omtrent deze ernstige incidenten aan het einde van het Spaanse voorzitterschap van de Raad.
Lage (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij de woorden van mijn collega Ilda Figueiredo, en de Raad en de Commissie op mijn beurt verzoeken opheldering te verschaffen omtrent de ernstige incidenten die aan de Portugees-Spaanse grens hebben plaatsgevonden. Deze incidenten dienen absoluut te worden veroordeeld en hieruit moeten de juiste consequenties worden getrokken. In Portugal hebben deze voorvallen voor grote opschudding, ja zelfs een politieke storm gezorgd, en het Europees Parlement kan niet onverschillig blijven tegenover dergelijke gebeurtenissen in een lidstaat van de Europese Unie. De vrijheid van vergadering en het vrije verkeer van personen zijn fundamentele rechten van de Europese burger die niet mogen worden geschonden tenzij er hiervoor ernstige redenen zijn en zonder dat het Parlement een standpunt terzake inneemt en hiertegen protesteert.

Galeote Quecedo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, uiteraard onderschrijf ik de hier door mijn collega's verwoorde beginselen. Ik wil hen er evenwel aan herinneren - wellicht weten zij dat al - dat hun landgenoot, commissaris Vitorino, reeds in het openbaar, in een nota, heeft meegedeeld dat de genoemde voorvallen geen overtreding van het beginsel van Schengen inhouden. Bovendien heeft het Ministerie van Buitenlandse Zaken aan de betrokkenen zijn verontschuldigingen voor deze incidenten aangeboden.

Plooij-van Gorsel (ELDR).
Voorzitter, collega's, u heeft afgelopen week allemaal een schrijven ontvangen van de quaestoren dat, als gevolg van een gerechtelijke uitspraak van het Franse hof, de chauffeursdiensten in Straatsburg deze week zeer beperkt zullen zijn en wij alleen gebruik kunnen maken van onze eigen chauffeurs en niet van de ingehuurde taxi's die wij altijd gebruiken.
Voorzitter, toen wij aantraden in 1999 voor ons huidige mandaat, heeft de Franse regering gezegd dat zij alles wilde doen om ons leven hier in Straatsburg comfortabeler te maken. Welnu, in de eerste plaats zijn er heel veel vluchten uit de hoofdsteden richting Straatsburg afgeschaft. In de tweede plaats, is het transport van warm water in dit Parlement niet meer mogelijk en nu hebben we ook geen auto's meer. Wat kan de Franse regering nog meer doen om ons het leven hier in Straatsburg zuur te maken?

Voorzitter, ik zou u dan ook willen voorstellen dat alleen die leden die tegen Straatsburg stemmen, nog gebruik mogen maken van de wagens van het Parlement.
De Voorzitter.
In een poging u gerust te stellen, mevrouw Plooij-van Gorsel, heeft het Parlement gezorgd voor een tijdelijke dienstregeling, die van kracht blijft tot de Franse regelgeving wordt aangepast. Voor heel gezonde leden als uzelf hebben wij het aantal beschikbare fietsen in de loop van de week verdubbeld.

Dupuis (NI).
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen dat er collega's zijn die zich in hoge mate interesseren voor de kwestie van het Internationaal Strafhof. De interventie van zojuist heeft dit duidelijk gemaakt.
We moeten deze gelegenheid echter niet te baat nemen om een anti-Amerikaanse stemming te kweken. In het statuut van het Internationaal Strafhof wordt gewag gemaakt van een mechanisme dat met de term 'complementariteit? wordt aangeduid en dus geen betrekking op Amerikaanse troepen heeft. Het is evenwel duidelijk dat hier sprake is van een zeer ernstige situatie. Het Parlement zal dus op deze kwestie moeten terugkomen, want de Amerikanen moeten worden overtuigd. Zonder de Verenigde Staten zal dit Strafhof geen daadwerkelijk internationaal hof zijn.

Helmer (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil het kort hebben over de stellingname van de VS ten aanzien van het Internationaal Strafhof. We zijn onze Amerikaanse bondgenoten dank verschuldigd voor hun geweldige bijdrage aan de vredeshandhavingsoperaties in Europa. We moeten net als de VS beseffen dat het een van de primaire functies van de nationale staat is om de rechten van de staatsburgers in de eigen gerechten te waarborgen. Bijgevolg moeten wij de zienswijze van de Amerikanen respecteren dat het voor hen lastiger wordt om die plicht te vervullen als zij zouden toelaten dat hun soldaten of andere Amerikaanse onderdanen voor het strafhof verschijnen.

Malmström (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, zoals u ongetwijfeld weet, zijn er op dit moment erg interessante ontwikkelingen gaande op Cuba. Er is een omvangrijk referendumproject gaande over het invoeren van de democratie. De reactie van Fidel Castro hierop was dat hij het socialisme definitief in de grondwet heeft verankerd, iets wat wij erg hoog opnemen.
Aanstaande donderdag vindt hier een bijeenkomst plaats die door de ELDR-Fractie is georganiseerd. Wij hebben vier liberale vrienden uit Cuba uitgenodigd die zich op vreedzame wijze inzetten voor democratisering. De Cubaanse regering heeft hun echter een uitreisvisum geweigerd. Zij zijn dus uitgenodigd door het Europees Parlement, maar mogen Cuba niet uit. Dat vind ik erg onrustbarend. Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u bij de Cubaanse overheid kunt protesteren tegen deze handelwijze.

Alyssandrakis (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, wij krijgen bijna dagelijks een bewijs van het barbaars gedrag van de staat Israël te zien. Israël heeft een nieuwe campagne op touw gezet om de Palestijnen te vernietigen. Het vermoordt weerloze burgers, dwingt de Palestijnse bevolking in isolement te leven en maakt het hoofdkwartier van de Palestijnse Autoriteit in Hebron met de grond gelijk. Bij deze laatste operatie zijn vijftien doden gevallen. Daarnaast worden onaanvaardbare pogingen ondernomen om de gekozen Palestijnse leiding uit het zadel te wippen. Het is duidelijk dat Israël en degenen die Israël steunen zich van de Palestijnse autoriteit willen ontdoen, of deze willen vervangen door een team dat bereid is naar de pijpen van het internationaal imperialisme te dansen. Zij willen Palestina opnieuw aan een bezettingsregime onderwerpen.
Wij veroordelen voor de zoveelste keer het beleid van Israël, dat het Palestijnse volk wil uitmoorden. Ook herinneren wij eraan dat de enige oorzaak van alle geweld de Israëlische bezetting is. Wij veroordelen de aanvallen op de Palestijnse autoriteit ten zeerste en verdedigen het elementaire recht van het Palestijnse volk om zijn eigen leiders te kiezen.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, veroordelen wij de houding van de Europese Unie, die met het zogenaamde beleid van gelijke afstand tussen beide partijen in feite de Israëlische barbaarsheid steunt.

Turco (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord in verband met de resolutie over de schending van de rechtsstaat en democratie in Italië. Deze resolutie is door 10 procent van de leden ondertekend en op 18 april jongstleden ingediend. Na tweeënveertig dagen vond het algemeen secretariaat dat de ontwerpresolutie afgewezen moest worden vanwege een vormfout. Op 20 juni jongstleden hebben wij de resolutie opnieuw ingediend. Zoals ik de voorzitters van de fracties al had aangekondigd, ben ik vandaag om 17.00 uur begonnen met een hongerstaking en vanaf morgen neem ik ook geen vloeistoffen meer in, om te bewerkstelligen dat deze resolutie, waarin ernstige zaken worden gelaakt, op de agenda van de komende Conferentie van voorzitters van 4 juli wordt gezet. Een klacht over een lidstaat die de rechtsstaat en democratie schendt, moet absoluut kunnen rekenen op een politieke repliek, ook als tegenwicht tegen de bureaucratische onverschilligheid.

Tannock (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil mij evenals mijn collega Roger Helmer distantiëren van de opmerkingen van de heer De Rossa over het Internationaal Strafhof en de inwerkingtreding ervan vandaag in Den Haag. Het Statuut van Rome kent tekortkomingen, aangezien het ruimte laat voor politieke provocatie van Amerikaanse troepen en politieke leiders. Het werpt belangrijke obstakels op voor het bereiken van vrede en verzoening, aangezien een guerrillaleider of dictator nu na een vredes- en verzoeningsproces geen enkele garantie of ontslag van vervolging kan worden geboden.
Niet voor niets hebben slechts ongeveer 70 landen het Statuut van Rome ondertekend. Rusland en China hebben, overigens zonder daarvoor te zijn bekritiseerd door de overkant van het Parlement, eveneens, en terecht, geweigerd het statuut te tekenen. Het instellen van een ad-hoctribunaal zoals in voormalig Joegoslavië of Rwanda is ongetwijfeld een veel betere oplossing.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0245/2002) van de heer Lehne namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het verzoek om opheffing van de immuniteit van Efstratios Korakas (2001/2230(IMM)).

Lehne (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, als u het goed vindt, maak ik niet volledig gebruik van de vijf minuten spreektijd. Dat is in dit geval volgens mij ook niet de moeite waard. Het gaat immers om een betrekkelijke futiliteit. Ik zal u maar meteen zeggen dat de Commissie juridische zaken en interne markt, ook op voorstel van mij, met overgrote meerderheid adviseert de immuniteit niet op te heffen. De collega om wie het in dit geval gaat, wordt er door de procureur-generaal in Athene van beschuldigd gebruik te hebben gemaakt van zijn invloed als lid van het Europees Parlement, en zijn levenspartner ertoe te hebben aangezet haar vroegere levenspartner te belasteren. De procureur-generaal heeft bij zijn beslissing waarmee hij het sepot door de officier van justitie in Athene heeft teruggedraaid, nadrukkelijk naar de functie van onze collega als europarlementariër verwezen.
Ik wil het volgende uit het verslag citeren: 'Deze bewering van indiener? - dat was in dit geval de vroegere levenspartner - 'is krachtens de wet gegrond, zoals blijkt uit het overgelegde afschrift van vonnis 1041/99 van de rechtbank van Athene (?) waaruit aanwijzingen voortvloeien dat bovengenoemde aangeklaagde (?) gezien zijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement en (?) aanzien dat hij op grond daarvan geniet, ten minste psychische steun heeft verleend (?)?.
Onder normale omstandigheden gaat de commissie er in een dergelijk geval vanuit dat er sprake is van fumus persecutionis, wat betekent dat in ieder geval niet uitgesloten kan worden dat het openbaar ministerie, in dit geval de procureur-generaal, onze collega ook op grond van zijn hoedanigheid als lid van het Europees Parlement vervolgt. In het licht hiervan was de meerderheid de Commissie juridische zaken en interne markt van mening dat de immuniteit in dit geval niet opgeheven moet worden.
Ik wil het Parlement verzoeken dienovereenkomstig te beslissen en morgen de immuniteit niet op te heffen. Hartelijk dank voor uw aandacht!
De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.30 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0191/2002) van de heer Savary, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende een transparant stelsel van geharmoniseerde voorschriften voor rijbeperkingen op voor internationaal vervoer op aangewezen wegen gebruikte zware vrachtauto's (COM(2000) 759 - C5-0679/2000 - 1998/0096(COD)).

Peijs (PPE-DE).
Voorzitter, ik zou graag de rapporteur vervangen bij dit onderwerp. We weten allemaal dat Straatsburg moeilijk te bereiken is, dus hebben we er alle begrip voor als onze Franse collega's daar ook moeite mee hebben.
Voorzitter, het vrij verkeer van goederen is één van de vier basisvrijheden van de Europese Unie. In principe vormen rijverboden daar, in welke vorm dan ook, een inbreuk op. In de beide kernlanden van de Europese Unie, Frankrijk en Duitsland, ligt het verkeer van vrachtwagens in het weekend op de doorgaande wegen heel erg gevoelig bij de mensen die daar wonen. Wij nemen de bezwaren van de bevolking heel serieus.
Anderzijds moet worden erkend dat het vrachtverkeer ervoor zorgt dat in onze complexe maatschappij producten en voedsel tijdig ter plaatse zijn. Rekening houdend met de gevoeligheden, moeten wij binnen die randvoorwaarden proberen te komen tot een voor alle partijen leefbare oplossing. Met de Europese Commissie menen wij die gevonden te hebben in het verslag van de heer Savary die daarvoor alle credit verdient. Niemand hoeft de weekendrijverboden die al bestaan ook maar één minuut in te korten.
Mijnheer Ferber - het zou leuk als mijn collega Ferber ook zou luisteren -, niemand hoeft de weekendrijverboden die al bestaan ook maar één minuut in te korten. Wij willen alleen de verboden voorspelbaar maken zodat de transport- en logistieke specialisten hun ritten tijdig kunnen plannen en met de afnemers overleg kunnen plegen over eventueel een ander ritme van levering.
Op dit moment is het toenemend aantal ongecoördineerde nieuwe rijverboden een nachtmerrie voor de sector. De oplossing proberen we te bereiken door een meldingsplicht van nieuwe rijverboden aan de Europese Commissie onder de genoemde voorwaarden. Er is dus géén sprake van harmonisering van rijtijden. We willen alleen maar elkaar behoeden voor verrassingen. Ook nationale feestdagen worden niet geharmoniseerd: alle nationale feestdagen die al een rijverbod kennen, kunnen gewoon blijven.
Het Commissievoorstel om te komen tot een soort minimumregeling van geharmoniseerde voorwaarden voor nieuwe rijbeperkingen verdient daarom onze steun. Ook tegenstanders van Europese bemoeienis ten aanzien van rijverboden kunnen zich hopelijk in dit herziene voorstel vinden. De regeling is namelijk alleen van toepassing op de wegen van het TEN. Op alle andere wegen kunnen de lidstaten zelf bepalen of ze rijverboden invoeren. De meeste amendementen die door de vervoerscommissie zijn ingediend vormen een constructieve aanvulling op het Commissievoorstel. Zo is een Europees informatiesysteem van groot belang voor de Europese vervoerssector.
Voorts heeft het Parlement amendementen ingediend die moeten garanderen dat er goede parkeer- en sanitaire voorzieningen komen voor chauffeurs wanneer zij een heel weekend niet naar huis kunnen en zich op een parkeerplaats moeten vermaken. De sociale omstandigheden waarin chauffeurs zich wat dit betreft bevinden als gevolg van de rijverboden, kunnen met recht dramatisch worden genoemd.
Er zijn heel veel amendementen ingediend om de lijst met uitzonderingen uit te breiden. Mijn fractie zal alle uitbreidingen afwijzen. Persoonlijk moet ik zeggen dat ik vóór amendement 21 zal stemmen dat over het vervoer van bloemen gaat, maar mijn fractie zal helaas tegen stemmen. Overigens zal dit het rijverbod nauwelijks schaden, voorzitter.
Tenslotte wil ik erop wijzen dat amendementen 4 en 13 de richtlijn, op zijn zachtst gezegd, in gevaar brengen. Deze amendementen hebben tot gevolg dat lidstaten niet meer via comitologie binnen de Europese Commissie, maar naar eigen goeddunken kunnen bepalen of ze al dan niet rijverboden wensen op te leggen. Deze amendementen halen dus het hele voorstel onderuit. Daarom zou ik dit Huis dringend willen verzoeken om tegen deze amendementen te stemmen evenals tegen amendement 12. Ook het amendement van collega Ferber cum suis zal deze keer door mijn Fractie worden aangenomen. In de commissie hebben wij daar vóór gestemd.

Savary (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij excuseren voor mijn vertraging. Ik dacht dat ik later op de dag stond ingepland. Mijn collega Karla Peijs was echter bijzonder overtuigend en ik wil haar dan ook danken en lof toezwaaien voor haar betoog.
Het gaat hier om een buitengewoon moeilijk verslag. De leden van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme kennen dit verslag maar al te goed, want het is tot tweemaal toe niet door de stemming gekomen. Het gaat hier om ongewone tegenstellingen, die eerder geografisch dan politiek van aard zijn. Het betreft een conflict tussen de perifere landen die voorstander zijn van vrij verkeer en de centrale landen die dit vrije verkeer willen verbieden. Even leek het erop dat er een negatieve consensus zou worden bereikt, dat wil zeggen een situatie waarin iedereen zich tegen deze richtlijn zou keren: de één omdat hij vrij verkeer wil, de ander omdat hij de vrijheid wil hebben om dat te verbieden. Dankzij een voorstel van de Commissie, dat op zich al een compromis is, zijn wij uiteindelijk na jarenlange arbeid uit de impasse geraakt en is er een evenwicht bereikt. Het enige probleem is dat sommige leden hier deze ontwerprichtlijn willen verwerpen, terwijl anderen net als ik weten dat regelgeving op dit terrein broodnodig is.
Op dit moment is er sprake van complete anarchie, met als gevolg dat er in zo ongeveer alle landen spontaan moeilijkheden ontstaan. Dit geldt in het bijzonder voor de grensregio's. Slechts in zeven van de acht landen bestaan er verbodsbepalingen om op bepaalde dagen te rijden. Bovendien zijn de dagen waarop er niet gereden mag worden niet op elkaar afgestemd, waardoor er in het wilde weg geparkeerd wordt op de autosnelwegen en soms zelfs op de parkeerplaatsen langs de autosnelwegen. Gevolg hiervan is dat chauffeurs onderweg zeer regelmatig worden opgehouden omdat ze hun reis niet goed kunnen plannen. Voor de transportbedrijven en de vervoersector is de logistieke organisatie daardoor enorm bemoeilijkt.
Deze regelgeving is in mijn ogen in alle opzichten steekhoudend. Wij beschikken immers over de benodigde rechtsgrondslag. Het wegvervoer was de eerste vervoersector in Europa. Het zou zeer vreemd zijn als deze sector nu een bijrol zou moeten gaan spelen. Het EP zou een bijzonder slecht signaal afgeven als het zou zeggen dat de titel 'Vervoer? in het EG-Verdrag niet van toepassing zou zijn op het wegennet. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat deze titel straks niet alleen op het spoor en de maritieme sector van toepassing is, maar ook op alle andere sectoren?
Persoonlijk hecht ik er bijzonder veel waarde aan dat het 'Europa van het vervoer? ten uitvoer wordt gelegd en dat er op dit terrein beleidsregels worden opgesteld. In het Witboek wordt reeds gewezen op de noodzaak van een beleid op dit gebied. Maar er is nog een andere, veel belangrijkere reden voor dat beleid. Er bestaat momenteel nog geen juridische zekerheid omtrent de verboden om in het weekend te rijden. Ik wil iedereen die tegen dit voorstel wil stemmen laten weten dat de landen die dit voorstel eenzijdig willen aanscherpen momenteel kunnen worden vervolgd omdat ze in strijd zouden handelen met de beginselen van vrij verkeer en niet-discriminatie. Deze beginselen kunnen nu dus een gevaar vormen voor bestaande verboden, zoals de zogenaamde 'aardbeiverordening? uit 1998 tegen Frankrijk, die werd opgelegd omdat het land vrachtwagens door de Mont Blanc-tunnel liet rijden. De landen die verboden hebben ingesteld kunnen dankzij dit voorstel rekenen op zekerheid.
In het voorstel van de Commissie worden de strengste verboden van dit moment bekrachtigd. Ik doel hier op de verboden die door Oostenrijk en Duitsland zijn ingesteld. Dankzij dit voorstel kunnen de andere landen straks besluiten of ze zich al dan niet bij deze twee landen willen aansluiten. Het gaat hier in feite om een systeem van convergentie waarbij de Duitse en Oostenrijkse verboden als uitgangspunt dienen. Er bestaat een ruime manoeuvreerruimte om van deze verboden af te wijken. Persoonlijk kan ik mij vinden in het verzoek van mevrouw Peijs om een ontheffing in te stellen voor producten die niet lang houdbaar zijn, zoals verse tuinbouwproducten en bloemen. Kortom, er is dus sprake van flexibiliteit. Ook zijn de verboden voor vrachtwagens om in het weekend te rijden op deze manier veiliggesteld. Ik kom uit een regio die zwaar gebukt gaat onder het vrachtverkeer. Ik wil daarom niet thuiskomen met de mededeling dat het Europees Parlement het vrachtverkeer niet in het weekend wil verbieden en dus niet wil meehelpen aan een substantiële inperking van het vrachtverkeer.
Het doet mij genoegen dat de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme er uiteindelijk in is geslaagd een modus vivendi te bereiken. Morgen zullen wij ons moeten buigen over 21 amendementen die in de commissie zijn aangenomen, en over 18 nieuwe amendementen. Ik ben van mening dat we de tekst niet te veel geweld moeten aandoen, en daarom roep ik u op de amendementen 30, 28 en 31 van de EDD-Fractie te verwerpen. In deze amendementen wordt namelijk voorgesteld om de in 1998 verworpen ontwerptekst van de Commissie wederom als uitgangspunt te nemen. Het gaat hier om de tekst 'alleen de zondag?. Dat is te weinig. In de tweede plaats wil ik u verzoeken om ook de amendementen 22 en 23 van de ELDR-Fractie te verwerpen. Deze amendementen zouden er juist toe leiden dat de Commissie nog meer bevoegdheden zou krijgen dan die waarin de tekst reeds voorziet. Ik ben het tot slot met mevrouw Peijs eens dat een aantal amendementen de tekst geweld aandoet, hetgeen niet wenselijk is.

Swoboda (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur ermee feliciteren dat hij het verslag van de Commissie nog beter heeft gemaakt dan het al was. Uiteraard begroet ik ook de commissaris. Ik ben echter van mening dat een aantal van ons - onder wie ook ikzelf - terecht verschillende amendementen heeft ingediend.
Vrachtwagenchauffeurs - meestal zijn het mannelijke en geen vrouwelijke chauffeurs - en ondernemers hebben het zeker niet makkelijk door het grote aantal verschillende regelingen. Wij mogen echter niet vergeten hoeveel burgers met name in het weekeinde meer rust willen hebben en hoeveel automobilisten er juist in het weekeinde op uit willen. En juist dat is de oorzaak van dit conflict. Ik ben daarom van mening dat de gehele bevolking, waaronder ook de transportsector, solidair moet zijn met de overgrote meerderheid van de betrokken burgers.
De rapporteur was van mening dat een en ander beter georganiseerd kan worden. Dat klopt, maar dat is vaak lastig. Mijns inziens zou de vervoersindustrie het vervoer in het licht van de weekendrijverboden zeker beter kunnen organiseren, zodat er niet steeds vervelende opstoppingen ontstaan aan de grenzen, zoals tegenwoordig steeds vaker het geval is. Als er betere informatie wordt verstrekt - en daarover heeft de Commissie ook een aantal ideeën die door de rapporteur worden ondersteund - is het ook mogelijk een verbetering te realiseren. Uiteraard vormt de trein in zekere mate een mogelijk alternatief.
Kortom, er zijn mijns inziens voldoende redenen om de status quo te handhaven. Er valt ook veel voor te zeggen om dat te doen, zonder daar op dit moment een eigen regeling voor te treffen. Dat wordt ook met een aantal van de ingediende amendementen beoogd. Desalniettemin wil ik nogmaals benadrukken dat de fractie waarvoor ik spreek, de grote lijn van het verslag zonder meer ondersteunt. Het hangt morgen van het democratisch proces en van de stemming af wat het resultaat zal zijn. De rapporteur heeft in ieder geval uitstekend werk verricht.

Sterckx (ELDR).
Voorzitter, ik zal het betoog dat mijn collega Vermeer wilde houden, in zijn plaats voorlezen. Collega Vermeer is gehinderd door het vrachtverkeer dat op zondag niet mag rijden maar dan op maandag zoveel verkeer veroorzaakt dat hij niet op tijd hier geraakt.
Het nut van dit voorstel om rijverboden op het trans-Europese netwerk te harmoniseren wordt door mijn fractie niet in twijfel getrokken. De manier waarop wel. Een algemene verruiming van de weekendrijverboden ligt bij onze fractie zeer gevoelig. Een rijverbod, hoe nuttig ook, verstoort op een ingrijpende manier het principe van het vrij verkeer van goederen en treft de perifere landen het hardst. Vooral voor deze landen zijn de druiven zuur omdat de voordelen van de interne markt voor hen niet altijd even vanzelfsprekend zijn. Het invoeren van een rijverbod zorgt er simpelweg voor dat er een grotere verkeersstroom op een beperkt aantal dagen plaatsvindt en dus ook voor een heel andere verkeersdruk, ook in de zogenaamde transitolanden. De ironie van deze kunstmatige gang van zaken is dat de lidstaten op het TEN-netwerk, dat vaak met EU-geld is gefinancierd, het recht hebben rijbeperkingen in te voeren zonder dat deze, bijvoorbeeld door de Commissie, adequaat worden onderzocht op hun nut.
Ik heb dan ook namens de ELDR-fractie een paar amendementen ingediend die dit mogelijk moeten maken. Het doel van mijn amendement is dat lidstaten zeker een rijverbod mogen invoeren als dat gemotiveerd wordt op basis van diverse criteria, zoals milieu, veiligheid of sociale gronden. Dit moet voorkomen dat er een wildgroei ontstaat aan rijverboden. Ik vraag dan ook uw steun voor amendement 23.
Wat amendementen 4 en 13 van de rapporteur betreft waarin topografische redenen worden aangedragen om rijverboden te legimiteren, die ziet mijn fractie niet zitten. Wat is precies een topografische reden en hoe definieert men die dan? In de motivering van dat amendement refereert men aan de Alpen. Maar het Hollandse polderlandschap bijvoorbeeld kan ook een topografisch motief vormen voor een rijverbod. Dit begrip is naar mijn mening zeer vatbaar voor misbruik. Mochten deze amendementen 4 en 13 morgen in de stemming over dit verslag worden aangenomen, dan zal ik als schaduwrapporteur mijn fractie aanbevelen tegen het verslag als geheel te stemmen. Laten we de interne markt open houden en niet teveel restricties of mogelijkheden tot restricties creëren.

Meijer (GUE/NGL).
Voorzitter, het internationale zware vrachtverkeer over de weg kent scherp tegenover elkaar staande belangen. Als het aan sommige ondernemers ligt moet er altijd kunnen worden doorgereden, overdag, in de nacht, in het weekend en op feestdagen. Doorrijden is gunstig voor deze bedrijfstak die in een voortdurende concurrentie met de spoorwegen en de binnenscheepvaart probeert de snelste en de goedkoopste te zijn. Vrachtautochauffeurs in loondienst zijn blij met rijtijdbeperkingen die bedoeld om voor hun eigen gezondheid te beschermen, maar niet blij met verplicht wachten op oncomfortabele plekken. Eigen rijders, veelal voormalige werknemers die onder druk van hun baas het bedrijfsrisico hebben moeten overnemen, willen doorrijden om financieel het hoofd boven water te kunnen houden. Als het daarentegen aan de omwonenden van de doorgaande verkeerswegen ligt, zou er zo weinig mogelijk met vrachtauto's door Europa moeten worden gereden. En zeker niet via de bebouwde kommen, natuurgebieden, bergdalen en bergpassen.
Voor gemeentebesturen is alleen vrachtverkeer naar het eigen bedrijventerrein welkom omdat men daarvan werkgelegenheid en inkomen verwacht en niet het doorgaande verkeer, waarvan men slechts overlast ondervindt. Er bestaat nu een lappendeken van maatregelen waarmee gemeenten en regio's het milieu en hun zondagsrust beschermen en gevaarlijke pieken in het verkeer proberen af te vlakken. Voor een grote meerderheid van de mensen is het belangrijk dat die vrijheid blijft bestaan zonder onnodige hindernissen om grenzen over te steken.
De voorstellen van de heer Savary maken de verboden op TEN-routes voorspelbaar. Wel zou ik het door hem ontziene sneltransport voor bederfelijke agrarische producten liever verplicht naar het spoor overhevelen en in dat opzicht ben ik het met zijn ontheffing niet eens. Voor het overige denk ik dat hij een goede afweging heeft gemaakt tussen de verschillende strijdige belangen.

Ortuondo Larrea (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wij geloven weliswaar in het concept van de interne markt en in het communautaire beginsel van het vrije verkeer van personen, kapitaal, diensten en goederen, maar tezelfdertijd ijveren wij ook voor de levenskwaliteit van de burger en voor het milieu. Aangezien deze twee elementen geregeld met elkaar in aanvaring komen en vaak tegenstrijdige belangen vertegenwoordigen, begrijpen wij dat het verkeer in bepaalde opzichten aan banden moet worden gelegd teneinde de coëxistentie veilig te stellen.
De lidstaten hebben echter met het oog op de invoering van deze beperkingen verschillende tijdschema's en termijnen vastgesteld, wat uiteraard enorme verwarring sticht onder de vervoerders en de afzenders en geadresseerden van de ladingen en de distributie- en bevoorradingsmarkt ernstig verstoort.
Dit alles vereist een minimale harmonisatie op communautair niveau van de tijdschema's voor de rijbeperkingen. Daarvoor is een doeltreffend informatiesysteem voor vervoerders onontbeerlijk. Bovendien bestaat er behoefte aan betrouwbare statistieken betreffende de knelpunten in de trans-Europese netwerken, met vermelding van de drukste dagen, de piekuren, enzovoorts. Ook het milieueffect van de verkeersdichtheid verdient de nodige aandacht met het oog op een betere milieubescherming. Verder moeten wij deze rijbeperkingen voor vrachtwagens aangrijpen om ervoor te zorgen dat de chauffeurs over een ononderbroken minimale rustperiode beschikken.
Anderzijds zou het allesbehalve democratisch zijn dat bepaalde lidstaten eerder vastgestelde beperkingen voor onbeperkte tijd mogen handhaven terwijl aan de nieuwe lidstaten het recht op de invoering van beperkingen wordt ontzegd. Het is niet meer dan rechtvaardig dat dit voorrecht slechts tijdelijk geldig is.
Tot slot feliciteer ik de rapporteur, de heer Savary, met de kwaliteit van zijn verslag. Het verheugt mij ten zeerste dat hij er na twee mislukte pogingen in is geslaagd om in deze plenaire vergadering van het Parlement een debat te openen over een stelsel van geharmoniseerde voorschriften voor rijbeperkingen voor internationaal vervoer, dat werkelijk onontbeerlijk is voor het correct functioneren van de markt en de coëxistentie tussen de markt en de burger en dat ook het milieu in Europa ten goede komt.

Van Dam (EDD).
Mevrouw de Commissaris, niet iedereen is overtuigd van het nut en de legitimiteit van rijverboden, dat toont dit debat ook aan. Wij moeten een balans vinden tussen enerzijds de bevoegdheid van lidstaten om in het verkeersaanbod rustmomenten in te bouwen en anderzijds het vrije verkeer van goederen en diensten. Nationale autoriteiten weten deze balans niet te vinden, dus is een Europees kader terzake nodig.
Hoe ruim moet dat kader zijn? Aantasting van bestaande verboden kan op weinig steun in de betreffende lidstaten rekenen. Deze verboden moeten we accepteren. Wel is, ook met het oog op de uitbreiding, een kader voor nieuwe rijtijdverboden mogelijk. Zo'n kader behoeft niet erg ruim te zijn, het betreft immers slechts bijkomende verboden. Het tijdvenster dient zich mijns inziens te beperken tot de zondag. Dit sluit aan op de bijzondere positie van de zondag en kan een cumulatie van recreatief en goederenverkeer tegengaan.
De impact van deze verordening is op diverse wijzen te beperken. Via de criteria om een rijverbod te mogen instellen, via uitzonderingen voor bepaalde voertuigen of goederen. Te veel uitzonderingen zouden de effecten tenietdoen. De invloed van zware vrachtwagens op ongelukken op de weg is niet duidelijk. Meer informatie hierover is erg zinvol. Op basis daarvan zijn preventieve maatregelen mogelijk om de veiligheid te verbeteren. Een minder gelukkig idee is de opname van sociale bepalingen in deze tekst. Dat is hier de plaats niet voor.
Mijnheer de Voorzitter, een goede balans tussen maatschappelijke en economische belangen is nog niet helemaal bereikt. Ik beveel de door mijn fractie ingediende amendementen dan ook van harte aan.

Ferber (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, de Commissie probeert nu voor de tweede keer zaken te regelen die eigenlijk helemaal niet op Europees niveau geregeld moeten worden. Dat is de inhoud van dit verslag en het onderwerp waarover wij moeten praten. Ten eerste is het de vraag of het vrije verkeer van goederen vandaag de dag belemmerd wordt door nationale rijverboden. Mijns inziens is daarvan absoluut geen sprake, want anders had de Commissie nu reeds het recht gehad lidstaten bij het Europese Hof van Justitie aan te klagen. Dit heeft zij tot dusver niet gedaan, dus kan er van een belemmering van het vrije verkeer van goederen geen sprake zijn.
Ten tweede zullen wij in Europa nooit een harmonisering van de feestdagen kunnen realiseren. Dat wordt in het verslag eveneens behandeld. Ik denk dat Frankrijk zich nooit 14 juli zal laten ontnemen en dat wij ons er in Duitsland tegen zullen verzetten dat 3 oktober wordt afgeschaft. Dat betekent dat wij op grond van de verschillende feestdagen sowieso verschillende rijverboden hebben.
Ten derde heeft de Commissie onder uw voorganger, de heer Kinnock, reeds in 1998 een voorstel gedaan om het rijverbod slechts op zondag te handhaven, en daar wilt u nu eigenlijk naartoe. Daarom mogen wij vandaag of morgen bij de stemming niet goedkeuren dat de Europese Unie überhaupt het recht krijgt rijverboden uit te vaardigen. Volgens het subsidiariteitsbeginsel mag en kan deze kwestie uitsluitend door de lidstaten worden geregeld.
Daarom hebben wij tussen de fracties en landen een initiatief genomen en een amendement ingediend om het voorstel van de Commissie af te wijzen. Ik wil mijn collega's verzoeken dit amendement aan te nemen. Er is geen sprake van een Europese meerwaarde, omdat de uitzonderingen in het voorstel zodanig zijn opgesteld dat er feitelijk niets zal veranderen. Als het beschikbaar stellen van informatie het enige doel is, heeft de Commissie uiteraard het recht zonder een wetgevingsvoorstel de noodzakelijke informatiesystemen op te bouwen. Het is nu eenmaal niet voldoende, mevrouw de commissaris, dat alle feestdagen van de Europese Unie slechts in het Publicatieblad bekend worden gemaakt. Als u informatiesystemen wilt opzetten, kunt u op mijn volledige steun rekenen. De Commissie kan dit echter op eigen verantwoording in de vorm van een richtlijn doen. Mijn verzoek aan u is om dat ook te doen. Daardoor worden alle betrokkenen in de gehele Europese Unie op de hoogte gebracht van de regelingen zoals die in de afzonderlijke lidstaten van toepassing zijn.
Tot slot gaat het er eveneens om een uitbreiding van de uitzonderingen te voorkomen. Het is juist dat bederfelijke goederen en met name levensmiddelen niet onder de rijverboden vallen. Ik zie evenwel niet in waarom snijbloemen ook op zaterdag en zondag getransporteerd moeten worden, zeker in de zomer, als alles overal toch al in bloei staat - in de winter mogen ze immers op zaterdag getransporteerd worden. Laten wij daarom tegen dit voorstel stemmen. Laten wij de lidstaten in de gelegenheid stellen hierover subsidiair te beslissen. Dan staan de burgers ook achter ons als het om Europa gaat!

Vairinhos (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de rapporteur, iedereen weet dat sommige lidstaten moeite hebben met de harmonisatie van rijtijdbeperkingen in de weekeinden en op feestdagen, voor vrachtwagens die deelnemen aan het internationale vervoer op het trans-Europese netwerk. Dit blijkt uit de verschillende mislukte pogingen van de Commissie om de richtlijn betreffende een transparant systeem van de geharmoniseerde regels toe te passen.
Het is een goede zaak dat de Commissie haar voorstel geherformuleerd heeft, zodat er thans een evenwichtige ontwerprichtlijn op tafel ligt, die geheel gerechtvaardigd is omdat er behoefte is aan juridische zekerheid en de nationale regelgevingen steeds verder uiteenlopen. Op dit punt staan de transitolanden en de in geografisch opzicht perifere lidstaten lijnrecht tegenover elkaar. De Europese Unie vormt een wegennet zonder grenzen, en de uitbreiding zal de problemen nog verscherpen en tot meer spanningen leiden indien er niet voor harmonisatie wordt gezorgd.
Tevens zou ik willen benadrukken dat de rapporteur uitstekend werk heeft verricht. Hier denk ik vooral aan de amendementen betreffende de schepping van een Europees informatie-instrument voor het wegvervoer, de uitbreiding van de uitzonderingen voor het vervoer van bloemen en verse groente en fruit, en betreffende de sociale gevolgen van de uiteenlopende nationale regelgevingen, die zouden kunnen worden opgelost door sociale maatregelen. In het verslag worden een paar van deze maatregelen genoemd, zoals compenserende rustperiodes en stelsels voor een betere betaling. Ik geloof dat hierdoor voorlopig een goede oplossing voor de problematiek is gevonden.

Markov (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het verslag-Savary inzake rijbeperkingen voor zware vrachtauto's heeft mijn volledige steun. Het is een goed compromis, dat ik ondersteun. In de eerste plaats hebben de lidstaten de mogelijkheid rijbeperkingen voor zware vrachtauto's volgens de nu reeds gebruikelijke tijdschema's op te leggen op zaterdagen, zondagen en feestdagen. In de tweede plaats is het toepassingsgebied vastgesteld op basis van het beginsel van non-discriminatie tussen nationaal en internationaal vervoer. Met deze richtlijn wordt uitsluitend het grensoverschrijdende verkeer in de trans-Europese netwerken geregeld, waarbij de lidstaten het recht hebben aanvullende wettelijke beperkingen voor het nationale vervoer in het gehele netwerk op te leggen. In de derde plaats kunnen de nationale overheden behalve de uitzonderingsregelingen volgens het algemeen recht ook aanvullende uitzonderingsregelingen voor de trans-Europese netwerken in het grensoverschrijdende vervoer toepassen. In de vierde plaats blijven sancties en controles op verbodsbepalingen tot de bevoegdheden van de nationale overheden behoren.
De rapporteur heeft onder andere twee belangrijke amendementen opgenomen. Het eerste amendement betreft het opzetten van een Europees mechanisme voor verkeersinformatie, en het tweede een uitbreiding van de uitzonderingen met bloemen en verse tuinbouwproducten. Mijnheer Ferber, op dit uiterst belangrijke punt zijn wij verschillende meningen toegedaan. Met de aanneming van deze richtlijn wordt immers rechtszekerheid gecreëerd, zodat er voor de verschillende rechtbanken niet meer verschillend geargumenteerd kan worden. De verkeersveiligheid wordt verhoogd en de belasting van mens en natuur wordt geminimaliseerd. Lidstaten die nu reeds liberalere oplossingen hebben, worden niet gedwongen strengere maatregelen te nemen en lidstaten die wel strengere maatregelen hebben voor zwaar transport worden niet gedwongen deze maatregelen te liberaliseren.

Bouwman (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, Rapporteur, U hebt goed werk geleverd, in die zin dat vanuit overwegingen die de verkeersveiligheid, het milieu en het beperken van lawaai betreffen, het erg goed is dat er gekozen is voor een lichte vorm van harmonisering. Ik denk dat de argumenten van Savary betreffende de rechtsgrondslag - die noodzakelijk is omdat we anders misschien juridische gevechten kunnen krijgen - goed zijn. Ik denk ook dat het handhaven van de status quo een belangrijk goed is. Ik zeg dat tegen de belangen in van mijn land en van die van de transportsector aldaar. Ik denk dat in dit geval de belangen van de centrumlanden absoluut horen te prevaleren als het gaat om de problemen die ik net noemde.
De periferie, waar overigens de havens zijn en waar het vervoer in eerste instantie begint, hoort zich daaraan aan te passen. En dan wordt het heel duidelijk dat men, als men denkt dat er sprake is van een beperking van het vrij verkeer van goederen, moet beseffen dat er natuurlijk nog altijd de binnenvaart is, dat er nog altijd het spoorvervoer is en dat er nog altijd short-sea mogelijkheden zijn. Als je van Nederland naar Italië wil, gebruik dan short-sea. Daar werken we met zijn allen ook hard aan. Ik denk dat Savary gelijk heeft om amendement 13 in te voeren. Ik zou hem eigenlijk alleen willen suggereren om de woorden 'uitzonderlijke gevallen? die hij weglaat, daar waar het gaat om de beperkingen, er weer aan toe te voegen omdat dat toch wel een rem op het geheel veroorzaakt. Daarbij zou ik het willen laten en de heer Vermeer wens ik toe om de volgende keer de trein te nemen.

Jarzembowski (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, ik wilde reageren op mijn Beierse collega, maar die heeft de zaal reeds verlaten. Daarom wil ik mijn opmerking in de notulen laten opnemen.
Het is lachwekkend dat iemand steeds de hulp van de Commissie inroept als Oostenrijk de Alpen afsluit, maar de bevoegdheden van de Gemeenschap ontkent als zij zinvolle maatregelen neemt, zoals uniforme regels voor rijverboden. Ik zal hem er regelmatig op wijzen dat hij niet van twee walletjes tegelijk kan eten. Het is toch logisch dat wij over de trans-Europese netwerken praten, over grensoverschrijdend verkeer en dat wij in overeenstemming met het Witboek een efficiënt systeem voor het gebruik van de trans-Europese netwerken willen hebben. Maar dan komt er opeens een Europese afgevaardigde die zegt dat er geen Europese bevoegdheden bestaan. Dat is gewoon lachwekkend. Absoluut lachwekkend.
Ik kom uit een land dat onder het transitverkeer te lijden heeft, want vrachtwagens rijden kriskras door Duitsland, van het noorden naar het zuiden en van het oosten naar het westen. Toch hebben wij mijns inziens Europese regels nodig. Wij moeten regels opstellen waarmee wij een evenwicht kunnen brengen in het conflict tussen enerzijds de belangen van de burgers ter plekke - die kampen met lawaai en met overvolle wegen - en anderzijds het belang van het bedrijfsleven om het verkeer goed te kunnen laten doorstromen.
Wij klagen over de hoge werkloosheid, maar om die te kunnen oplossen, hebben wij economische groei nodig. En economische groei kunnen we niet via internet bereiken. We kunnen weliswaar producten via internet bestellen, maar uiteindelijk moeten die producten wel geleverd worden. Dat betekent dat de arbeidsplaatsen in de industrie afhankelijk zijn van een efficiënt gebruik van de trans-Europese netwerken. Het is gewoon onlogisch om te beweren dat dit niets met Europa te maken heeft en dat ieder land een en ander naar eigen goeddunken kan regelen. Gezien de aanstaande uitbreiding van de Europese Unie is deze bewering zelfs nog onlogischer. Wij moeten de landen die binnenkort zullen toetreden een pakket van duidelijke en geharmoniseerde regels bieden waarvan zij weten dat ze zich daaraan moeten houden en dat ze zich daarop moeten instellen. Er bestaat behoefte aan een Europese regeling.
Wij kunnen wel stellen dat niemand, ook de Commissie niet, de feestdagen met het systeem van efficiënte aankondigingen en controles op aanvullende verboden wil veranderen. Dat is toch onzin! Het gaat in de eerste plaats om de weekendritten. Daar draait het om! Een expediteur of een vrachtwagenchauffeur moet weten wanneer hij precies waar doorheen mag rijden en wanneer hij moet wachten. Uiteraard moeten er dan wel fatsoenlijke parkeerplaatsen met sanitaire voorzieningen voorhanden zijn.
Daarom, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, wil ik slechts één vraag stellen en ik hoop dat u daar antwoord op geeft. De heer Savary, die een goede rapporteur is, heeft het onderhavige Europees mechanisme voor verkeersinformatie voorgesteld. Bent u bereid dit te ondersteunen? Dan zou ik ook tegen de heer Ferber het volgende willen opmerken: als wij een efficiënt informatiesysteem willen opzetten, moeten wij zorgen dat er een richtlijn komt waardoor de lidstaten verplicht zijn hun medewerking te verlenen. Wij weten immers dat de lidstaten bij systemen op basis van vrijwilligheid geen actuele gegevens verstrekken. Dit informatiesysteem hebben wij dus echt nodig. Mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, bent u bereid dit geweldige idee van de heer Savary om een dergelijk systeem op te zetten te ondersteunen?
Turmes (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, het is zonder meer gerechtvaardigd dat de burgers van de landen in het centrum van Europa niet opgescheept willen worden met een verkeersbeleid dat slechts op het wegverkeer is gericht. Het is echter ook begrijpelijk dat de perifere landen dezelfde rechten voor hun transportbedrijven willen hebben. De EU moet proberen hierin evenwicht te brengen.
De EU heeft in de Verdragen van Maastricht en Amsterdam twee doelstellingen opgenomen waardoor het verkeersbeleid wel hervormd moet worden. In Maastricht werd de verkeersveiligheid aan de Europese doelstellingen toegevoegd, en in Amsterdam heeft de EU zich ertoe verplicht de bescherming van de levenskwaliteit van de burgers te waarborgen. Met behulp van rijbeperkingen kunnen de burgers en het milieu in de gevoelige regio's weliswaar enigszins beschermd worden tegen lawaai en uitlaatgassen, maar op de lange termijn kan alleen de bevordering van het gebruik van de trein ertoe leiden dat zowel de levenskwaliteit van de burgers in het centrum van Europa als een goede toegang van de perifere landen tot de interne markt wordt veiliggesteld.
Over de richtlijn zelf wil ik het volgende zeggen. Ik ben ook een voorstander van de invoering van vergelijkende statistieken. Met het oog op het onevenwichtige Europese verkeersbeleid ben ik echter van mening dat de lidstaten nu nog vergaande rechten nodig hebben om zich tegen een onevenwichtig Europees verkeersbeleid te kunnen beschermen.

Titford (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, wat verbazing wekt in dit verslag, is de volgende zinsnede: 'het grondgebied van de Europese Unie vormt één wegruimte zonder grenzen?. Mij dunkt dat het de schrijver van deze boude bewering is ontgaan dat er tussen het VK en het Europese vasteland wel degelijk een grens loopt. Die grens heet het Kanaal of, zo u wilt, la Manche. Het mag dan wel niet om een grens voor een wegruimte gaan maar de op het smalste punt ruim 35 kilometer zee maakt een groot verschil. Wellicht heeft u ook gemerkt dat wij links rijden en dat het Britse wegennet ook op enkele andere punten afwijkt. Wij hebben andere commerciële systemen en een ander levenstempo.
We hebben dan ook ons eigen regelsysteem opgebouwd en daarmee kunnen we redelijk uit de voeten. We zijn de rapporteur erkentelijk dat hij werkt aan een systeem van convergentie in vrijheid, dat lidstaten de ruimte laat hun eigen regels te bepalen. Wij hebben die vrijheid echter niet nodig, want we zijn heel goed in staat onze eigen regels te bepalen en we vinden het geen enkel probleem dat onze vrachtwagenchauffeurs zich dienen te houden aan die van u. Uw convergentie hebben we daarom ook niet nodig, evenmin als harmonisatie.

De Palacio
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats dank ik de rapporteur, de heer Savary, voor de subtiele en behendige aanpak van dit uitermate delicate, moeilijke en ingewikkelde probleem, temeer daar wij, zoals hier al is gezegd, reeds twee mislukte pogingen en verslagen achter de rug hebben.
Iedereen beseft dat de staat van het wegvervoer van essentieel belang is voor de doeltreffendheid van de intracommunautaire handel en de Europese economie, en dat het hier in wezen gaat om een van de fundamentele vrijheden die ten grondslag liggen aan de interne markt en de oprichting van de Gemeenschappen. Anderzijds weten wij dat de sector momenteel met ernstige problemen kampt: de enorme concurrentiedruk, talloze knelpunten en verkeersopstoppingen, moeilijke doorgangen bijvoorbeeld ter hoogte van de Alpen, het toenemende belang van de verkeersveiligheid en de sterke sociale druk.
Deze moeilijkheden tasten niet alleen het imago van de sector aan. Het gaat hier om reële problemen die naar aanleiding van de uitbreiding in een stroomversnelling terecht dreigen te komen. Daarom dringt de Commissie aan op de onmiddellijke tenuitvoerlegging van een reeks maatregelen met het oog op de ontwikkeling van een communautaire strategie die de samenhang en de interne eenheidsmarkt binnen de sector van het wegvervoer moet versterken.
De door de Commissie voorgestelde maatregelen zijn u bekend. De meeste initiatieven dateren uit de tijd van het Franse voorzitterschap. Zij zijn reeds grotendeels besproken en maken deel uit van de in het Witboek vervatte analyse. In deze context hoort ook het voorstel voor rijbeperkingen thuis dat wij hier vandaag behandelen.
Ik acht het van wezenlijk belang dat er in deze sector voorschriften op communautair niveau worden ingevoerd en dat er in heel de Unie tijdens het weekend geharmoniseerde beperkingen voor zware vrachtauto's van toepassing zijn. In zeven van de vijftien lidstaten gelden reeds beperkingen voor bepaalde categorieën voertuigen. Het gebrek aan coördinatie bij de tenuitvoerlegging van deze maatregelen vormt echter een obstakel voor het correct functioneren van de interne markt in de sector van het wegvervoer. Daarom pleiten de Commissie en het merendeel van de lidstaten voor een gemeenschappelijke regelgeving, die garanties biedt voor een duurzaam, eenduidig en transparant stelsel van voorschriften en, zoals hier al is gezegd, twee tegenstrijdige en moeilijk met elkaar te verzoenen belangen in evenwicht brengt: het recht van de burgers op een rustig weekend zonder eindeloze verkeersopstoppingen en vrij verkeer van goederen en vrachtladingen door de Unie.
In het gewijzigde Commissievoorstel dat wij voor ons hebben liggen, wordt een poging ondernomen om de oorspronkelijke bezwaren te verhelpen. Er wordt met name uitdrukkelijk onderstreept dat het voorstel uitsluitend van toepassing is op zware vrachtauto's die gebruik maken van het Europese vervoersnet voor internationaal vervoer. Anders gezegd, de lidstaten blijven verantwoordelijk voor de invoering van tijdelijke beperkingen op alle wegen die buiten dit netwerk vallen, waaronder de resterende nationale wegen. In het voorstel wordt gestreefd naar harmonisatie van de tijdstippen waarop de weekendbeperkingen van toepassing zijn, maar aan de huidige beperkingen die in een groot deel van de lidstaten van kracht zijn, wordt nauwelijks getornd. Er wordt tevens een informatiesysteem opgezet met betrekking tot de dagen, met inbegrip van de feestdagen, waarvoor de lidstaten voornemens zijn beperkingen in te voeren. Als antwoord op de vraag van de heer Jarzembowski, die ik overigens van harte dank voor zijn steun, wil ik benadrukken dat het verzoek van de heer Savary in principe onze goedkeuring geniet, ofschoon de uitvoering van de kosten-batenanalyse en de reikwijdte van het beoogde informatiemechanisme nog enige aandacht vergen.
Meer in het bijzonder kan ik u meedelen dat het merendeel van de amendementen - twintig om precies te zijn - kan worden overgenomen. Sommige amendementen zijn daarentegen onaanvaardbaar, met name nummer 32, waarin ons voorstel wordt verworpen. Ook de amendementen 4, 13, 35 en 38 kunnen niet op onze steun rekenen, aangezien daarmee aan de lidstaten de mogelijkheid wordt geboden op eigen houtje beperkingen in te voeren, op voorwaarde dat zij de Commissie, en bij uitbreiding ook de andere landen van de Unie en hun vervoerders, daarvan in kennis stellen. Dit getuigt ons inziens van een enorm gebrek aan flexibiliteit, hetgeen wij onaanvaardbaar achten. Wij pleiten voor toepassing van het comitologiesysteem, dat aan alle betrokken partijen de nodige garanties biedt. Verder verwerpen wij de amendementen 24 tot en met 28, 30, 36, 37 en 40, omdat deze een veel te beperkte aanpak beogen en het evenwicht en de kwaliteit van het voorstel in gevaar brengen. De amendementen 18, 29 en 31 voegen extra voorwaarden toe, waarmee de Commissie onmogelijk kan instemmen, aangezien zij in geen verhouding staan tot de nagestreefde doelstelling. Ik denk met name aan verplichtingen zoals het opstellen van statistieken en lijsten van overtredingen en boetes, en het uitdiepen van bepaalde aspecten van de verkeersveiligheid, om nog maar te zwijgen van de interne markt. Tot slot verwerpen wij ook de amendementen 2, 23, 25 en een gedeelte van amendement 39, omdat wij deze voorstellen niet relevant achten.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik betuig nogmaals mijn dank aan de heer Savary voor zijn onverdroten inzet. Om dit verslag tot een goed einde te brengen is veel moed en volharding nodig. De standpunten zijn immers zo uiteenlopend dat overeenstemming onmogelijk lijkt. Ik ben het evenwel met de heer Savary eens - vandaar dit gewijzigd voorstel en mijn vasthoudendheid - dat er een tussenoplossing moeten worden gezocht die uiteraard niemand ten volle zal bevredigen maar wel een aanvaardbaar evenwicht tot stand kan brengen tussen de onderscheiden belangen die ter tafel liggen.
Bovendien moeten wij realistisch zijn. Ik moet u eraan herinneren dat de interne markt zich weldra in oostelijke richting zal uitbreiden. Gelet op deze omstandigheden is het des te belangrijker dat wij een gecoördineerde benadering en aanpak en een zekere harmonisatie voorstaan. Wij streven hier niet naar volledige harmonisatie, maar naar een minimale harmonisatie van de voorschriften voor rijbeperkingen op de trans-Europese netwerken teneinde het vrije verkeer van goederen binnen de Unie, dat onontbeerlijk is voor de economische ontwikkeling en de economische activiteit van onze landen, op passende wijze te waarborgen.
Hartelijk dank, mevrouw de Voorzitter, hartelijk dank, mijnheer Savary. Ik hoop dat dit Parlement het mijns inziens evenwichtige verslag-Savary morgen eindelijk zal kunnen aannemen, aangezien dit het best mogelijke compromis is waartoe de betrokken partijen in staat zijn.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris Loyola de Palacio.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.

De Voorzitter.
Het volgende punt op de agenda is het gemeenschappelijke debat over twee verslagen over biobrandstoffen:
(A5-0218/2002) van de heer Mayol i Raynal - voor de Economische en Monetaire Commissie - over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 92/81/EEG wat betreft de mogelijkheid een verlaagd accijnstarief toe te passen op bepaalde minerale oliën die biobrandstoffen bevatten en op biobrandstoffen [COM(2001) 547 - C5-0030/2002 - 2001/0266(CNS)].
en
(A5-0244/2002) van mevrouw Ayuso González - voor de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie - over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen [COM(2001) 547 - C5-0684/2001 - 2001/0265(COD)].

Mayol i Raynal (Verts/ALE)
Mevrouw de Voorzitter, wij zijn geraadpleegd over een voorstel voor een richtlijn betreffende het fiscale aspect van biobrandstoffen. Alvorens we de merites van dit voorstel gaan bekijken, wil ik eerst twee opmerkingen maken.
Allereerst een taalkundige kwestie. Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik wil mij bij voorbaat excuseren voor de taalfouten die ik maak. Mijn moedertaal is het Catalaans en ik wil u laten weten dat ik het betreur dat tien miljoen mensen niet hun eigen taal mogen spreken. Mijn tweede opmerking betreft een terminologische kwestie. Ik heb bezwaar tegen de term 'biobrandstof?. Binnen de Economische en Monetaire Commissie heb ik voorgesteld om de term "agrobrandstof" te gebruiken. Dit voorstel is niet door de commissie overgenomen, maar ik wil het u hier wel in herinnering brengen.
Het onderhavige voorstel voor een richtlijn is een logisch gevolg van de richtlijn ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen bij het vervoer. De Commissie baseert zich op de vooronderstelling dat het wegvervoer continu zal toenemen. Als de Unie zich aan haar toezeggingen van Kyoto wil houden, zal ze de fossiele brandstof gedeeltelijk moeten vervangen door brandstoffen die niet bijdragen tot het broeikaseffect.
In het Witboek over het vervoerbeleid lezen wij dat de uitstoot van kooldioxide als gevolg van het vervoer in de periode 1990-2010 met 50 procent toeneemt. Volgens de evaluaties in dit Witboek is het wegvervoer verantwoordelijk voor 84 procent van de uitstoot.
Door de toenemende behoefte aan vervoer zal onze afhankelijkheid van derde aardgas- en olieproducerende landen overigens toenemen. In haar Groenboek over een gegarandeerde energieleverantie voorziet de Commissie dat de alternatieve brandstoffen in 2020 20 procent van de totale brandstofconsumptie zullen uitmaken. Volgens de Commissie is het voordelig om de productie van bio- of agrobrandstoffen te bevorderen. Wij moeten hiertoe de landbouwgronden exploiteren die overeenkomstig de Blair House-akkoorden niet voor de productie van levensmiddelen gebruikt mogen worden. De Commissie is van mening dat dit idee interessant kan zijn voor de toekomstige lidstaten Malta, Cyprus en de Oost-Europese landen.
Om het gebruik van biobrandstoffen te stimuleren dient er een gunstig fiscaal beleid te worden gevoerd. De huidige prijs van zuivere biodiesel ligt tussen de 25 en 30 eurocent per liter boven de prijs van fossiele diesel. Het lijkt erop dat de Commissie het fiscale stelsel voor biobrandstoffen heeft willen aanpassen naar aanleiding van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27 september 2000.
In Richtlijn 92/81/EEG werd gestreefd naar de harmonisatie van het gemene recht van accijnstarieven op minerale oliën. In de onderhavige richtlijn wordt een accijnsstelsel voorgesteld dat van dit gemene recht afwijkt. Hiermee wordt dus voorbijgegaan aan Richtlijn 92/81/EEG. Om de productie van bio- of agrobrandstoffen te stimuleren konden de lidstaten tot op heden op grond van artikel 8, lid 2, onder d) van Richtlijn 92/81/EEG maatregelen treffen om een verlaging of vrijstelling van de accijns op biobrandstoffen in te voeren. Dit geldt met name voor proefprojecten ten behoeve van de technologische ontwikkeling van minder vervuilende producten. Het gaat hierbij onder meer om brandstoffen uit hernieuwbare energiebronnen.
Op grond van deze bepalingen hebben met name Duitsland, Frankrijk en Zweden afwijkende accijnsstelsels ingevoerd. In sommige gevallen is er in deze landen zelfs sprake van een volledige accijnsvrijstelling. Het Gerecht van eerste aanleg heeft nu het besluit teruggedraaid waarin de Commissie voorzag in deze specifieke afwijkende regeling ten behoeve van de Franse staat. Het proces waarvoor deze regeling gold - de productie van ETBE - is immers het stadium van proefproject al voorbij.
Artikel 8, lid 4 van Richtlijn 92/81 biedt overigens nog een andere ontheffingsmogelijkheid. De Raad besluit hierover met eenparigheid van stemmen op voorstel van de Commissie. Naar aanleiding van de jurisprudentie inzake BP Chemicals hebben meerdere lidstaten verzoeken om afwijking ingediend. Overeenkomstig artikel 93 van het Verdrag wordt met het voorstel voor een richtlijn de harmonisatie van het accijnsstelsel voor biobrandstoffen beoogd. Er is bepaald dat de lidstaten mogen uitgaan van een minimale heffing van 20% op deze producten, maar ook dat deze tarieven minimaal 50% van de accijnzen op fossiele brandstoffen moeten bedragen. Als het gaat om bio- of agrobrandstoffen ten behoeve van vervoerders zoals plaatselijke openbaarvervoerbedrijven, mogen de lidstaten deze tarieven nog verder verlagen. In sommige amendementen wordt gestreefd naar een volledige vrijstelling voor biobrandstoffen. Het is onwaarschijnlijk dat de lidstaten, die over deze kwestie met eenparigheid van stemmen besluiten, hierover overeenstemming zullen bereiken.
Het is geenszins zeker dat de producten die in de onderhavige richtlijnen worden genoemd, namelijk de bio- of agrobrandstoffen die met aardolie kunnen worden vermengd tot biodiesel en bio-ethanol, het milieu daadwerkelijk zullen ontlasten. Het is de vraag of de oliemaatschappijen, de chemische raffinage-industrie, de automobielindustrie en de industriële landbouw zich niet zullen verschuilen achter de overwegingen over de beperking van het broeikaseffect.
In ons amendement benadrukken wij dan ook dat de verlaging van het belastingtarief op de genoemde producten en gebruiken alleen het milieu ten goede mag komen. Het lijkt ons dan ook beter om via de biobrandstoffen het gebruik van taxi's, buslijnen en diesellocomotieven te stimuleren. Er moet daarom een gespecialiseerd distributienetwerk worden opgezet van motoren die alleen op biobrandstoffen lopen. Dat kan alleen maar positieve gevolgen hebben voor de energiebalans.
Deze oplossing vormt bovendien een stimulans voor een gedecentraliseerde ontwikkeling. Het is niet ondenkbaar dat deze producten en gebruiken volledig van belasting worden vrijgesteld. Dit zou ook moeten gelden voor biobrandstoffen uit de biomassa van de mediterrane regio's waar het risico van bosbranden hoog is. Wij kunnen ons vinden in de doelstelling van 2 procent biobrandstoffen voor 2005, maar niet in de doelstelling van 5,75 procent in 2010. Wij willen dat de kwantitatieve doelstellingen opnieuw worden vastgesteld nadat er een evaluatie is gemaakt van de milieueffecten, waarin alternatieve toepassingen van de biomassa in overweging zijn genomen.

Ayuso González (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, met de onderhavige richtlijn wordt gereageerd op de mededeling van de Commissie, het Groenboek en de diverse resoluties van dit Parlement. Wij zijn van oordeel dat het hier om een realistische richtlijn gaat die probleemloos kan worden toegepast.
Ik wil mijn betoog evenwel niet voortzetten zonder gewag te maken van de prettige samenwerking en de goede verstandhouding met de schaduwrapporteur, mevrouw Rothe, en de rapporteur voor advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, de heer Kronberger in het kader van de procedure-Hughes. In dit verband zij er overigens op gewezen dat de bespreking van de richtlijn in eerste lezing aanzienlijke vertraging heeft opgelopen ten gevolge van een probleem rond de bevoegdheden, dat het Parlement veel te lang heeft laten aanslepen.
Ik zal het hier hoofdzakelijk hebben over het meest heikele punt van de richtlijn: de nagestreefde doelstellingen.
De Commissie voorziet in een reeks doelstellingen die binnen een aantal jaren moeten worden verwezenlijkt. Ofschoon sommige landen gestaag vorderen en de opgelegde verplichtingen wellicht kunnen nakomen nog voordat de door de Commissie vastgestelde termijnen verstrijken, stuiten de voorstellen in vele landen op verzet.
Een ruime meerderheid van zowel de Industriecommissie als de Milieucommissie van dit Parlement heeft zich ondanks de talloze amendementen waarin wordt aangedrongen op indicatieve doelstellingen uitgesproken voor verplichte doelstellingen. In de Industriecommissie ging het om precies te zijn om 38 stemmen voor en 5 tegen.
Desalniettemin hebben de schaduwrapporteur, de rapporteur voor advies van de Milieucommissie en ikzelf, als blijk van grootmoedigheid van de kant van het Parlement, aan de Raad een gezamenlijk amendement voorgelegd waarin wordt ingestemd met indicatieve doelstellingen. In ruil daarvoor verwachten wij echter een gebaar van de Raad: wij vertrouwen erop dat de Raad een reeks andere amendementen van het Parlement zal overnemen en zal instemmen met het voorstel voor een richtlijn van de Commissie onder voorbehoud van de doelstellingen. Verder dragen wij voor amendement 53 een compromis aan, volgens hetwelk de lidstaten de toepassing van de richtlijn om welbepaalde gerechtvaardigde redenen eenmalig met twee jaar mogen uitstellen.
Het volgende punt dat ik hier aan de orde wil stellen, heeft geen betrekking op de onderhavige richtlijn, maar heeft onrechtstreeks te maken met het gebruik van brandstofmengsels. Het gaat met name om de in richtlijn 98/70/EG genoemde vereisten voor brandstofkwaliteit. De Commissie is zich ervan bewust dat deze richtlijn moet worden aangepast inzake de voorschriften voor mengsels, aangezien wij geen identieke toepassingsregels mogen hanteren voor mengsels en andere uit aardolie gewonnen brandstoffen. In landen met hete zomers neemt de vluchtigheid toe, zodat een hogere dampspanning moet worden toegestaan. Ik had zelf een amendement in die zin ingediend. Om juridische redenen heb ik echter het tweede gedeelte weer ingetrokken. Desalniettemin roep ik de Commissie op een voorstel tot wijziging van richtlijn 98/70/EG te presenteren waarin landen met hete zomers grenswaarden van 70 kPa - kiloPascal - mogen hanteren voor mengsels, zoals nu reeds het geval is en wordt toegestaan in landen met arctische weersomstandigheden.
Tijdens de bespreking van de amendementen is er nog een andere kwestie te berde gebracht, namelijk het opnemen van andere brandstoffen in de richtlijn. Ofschoon de eigenlijke bedoeling van deze richtlijn elders ligt, bevatten de overwegingen een aantal amendementen waarin wordt aangedrongen op het opnemen van deze alternatieve brandstoffen. Deze amendementen kunnen worden overgenomen. Wij onderschrijven met name de amendementen waarin wordt voorgesteld ook biowaterstof onder de richtlijn te laten vallen. Andere amendementen sturen aan op de vaststelling van kwaliteitsnormen voor mengsels van biobrandstoffen. Er bestaat behoefte aan standaardnormen voor alle biobrandstoffen.
Tot slot wil ik onderstrepen dat deze richtlijn gericht is op de vervanging van traditionele brandstoffen door biobrandstoffen. Ofschoon zij op zich geen milieudoelstellingen nastreeft, heeft zij belangrijke gevolgen voor het milieu. Degenen die beweren dat er goedkopere middelen zijn om de CO2-uitstoot terug te dringen, hebben ongetwijfeld gelijk, maar het gunstige effect van deze richtlijn is in elk geval mooi meegenomen. Bovendien komt zij ook de werkgelegenheid en de landbouw ten goede. Mijn enige wens is dat de Raad het voorstel van de Commissie en het voorstel van het Parlement aanvaardt en de richtlijn goedkeurt, want de producenten hebben behoefte aan een stabiel kader voor de productie van biobrandstoffen.

Kronberger (NI)
Mijnheer de Voorzitter, de beide documenten die de Commissie heeft gepresenteerd over de belasting en bevordering van biotransportbrandstoffen, zijn enigszins in strijd met elkaar. In de ene richtlijn wil men een belasting op biotransportbrandstoffen invoeren, waardoor deze brandstoffen niet meer met fossiele brandstoffen kunnen concurreren. Met de andere richtlijn wil men het gebruik van biotransportbrandstoffen bevorderen, waardoor het aandeel daarvan in het totale brandstofverbruik aanzienlijk groter wordt. De bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen is zonder meer een belangrijk onderdeel van een toekomstige milieuvriendelijke energievoorziening in Europa. De amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de Economische en Monetaire Commissie omvatten de mogelijkheid van een volledige fiscale vrijstelling, waardoor beide voorstellen weer wel met elkaar verenigbaar zijn.
In de discussie over de biotransportbrandstoffen is een cruciaal punt aan de orde gekomen, namelijk de milieuvriendelijkheid. Er is voorgesteld de gehele ecologische levenscyclus van biotransportbrandstoffen te beoordelen. Dat is in beginsel een goed idee, maar dan moet de gehele levensloop van fossiele brandstoffen ter vergelijking eveneens beoordeeld worden. Dan kunnen de resultaten objectief met elkaar vergeleken worden. Hiermee moet ook rekening worden gehouden in de discussie met de Raad, aan wie wij een voorstel hebben gedaan. Dan kan waarschijnlijk veel beter worden beoordeeld of wij ecologisch verantwoord handelen als wij de verplichte of indicatieve doelstellingen nastreven. Wij zullen weliswaar een compromis bereiken, maar de toestemming van de Raad is daarvoor een van de belangrijkste voorwaarden.

Auroi (Verts/ALE)
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik ben net aangekomen en ben bijzonder verheugd dat ik hier het woord mag voeren over het dossier inzake de biobrandstoffen, waaraan ik binnen de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heb gewerkt.
Je zou kunnen zeggen dat in dit debat het paard achter de wagen wordt gespannen, in die zin dat het hier in eerste instantie om een landbouwkwestie gaat. Het zou dan ook beter zijn geweest om eerst de evaluatie van de agenda van Berlijn af te wachten. Eerst moet er de laatste hand worden gelegd aan de tussentijdse evaluatie, zodat we weten in welke richting het beleid inzake de biobrandstoffen zal bewegen.
De kwaliteit van de productie van biobrandstoffen is in eerste instantie afhankelijk van de wijze waarop de landbouw zal worden beheerd. Dit is waar het in deze kwestie om draait. De betreffende biobrandstoffen kunnen op een op productievermeerdering gebaseerde manier worden vervaardigd, dat wil zeggen met GGO's en een bepaalde hoeveelheid meststoffen per hectare. De globale ecologische balans zal in dat geval echter negatief uitvallen.
We kunnen echter kiezen voor de benadering die reeds enige tijd bij het GLB wordt gevolgd. Als we het wisselbouwbeginsel vaker toepassen en milieuvriendelijk te werk gaan, zal de productie van biobrandstoffen voor de landbouwers een interessante aanvullende optie voor directe opwekking worden. Het is beter om zuivere biodiesel en olie te produceren of gebruik te maken van de biomassa voor de productie van waterstof, dan uit te gaan van een werkwijze waarbij een klein percentage 'agrobrandstof? wordt toegevoegd aan fossiele brandstoffen, die zoals bekend nog steeds een zeer vervuilend karakter hebben.
Wij kunnen ons vinden in het onderhavige voorstel dat in onze ogen de goede kant opgaat. Wij zullen de besluitvorming over deze kwestie dan ook zeer nauwlettend volgen.

Grönfeldt Bergman (PPE-DE).
Mevrouw de Voorzitter, omdat de Europese Unie gaat toezien op het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen, is het naar mijn mening van erg groot belang om goede voorwaarden voor de ontwikkeling van hernieuwbare energie te creëren, met name voor biobrandstof. Een vermindering van de uitstoot is echter niet de enige reden waarom wij ons moeten richten op de ontwikkeling van alternatieve brandstoffen. Ook de continue energievoorziening in de Europese Unie voor de lange termijn wordt steeds belangrijker.
Aangezien de accijnzen een groot deel van de verkoopprijs van de energieproducten uitmaken, vormen diverse fiscale prikkels een effectief instrument. Het voorstel waartoe ik mij in mijn commentaar beperk, gaat over de mogelijkheid voor een verlaging van de accijns in de lidstaten, dat wil zeggen het Commissievoorstel tot wijziging van richtlijn 92/81/EEG. In dit voorstel krijgen de lidstaten toegang tot een flexibel economisch instrument voor het ontwikkelen van de productie van biobrandstoffen. Het houdt rekening met de begroting, de plaatselijke situatie en de eigen keuzes van de lidstaten voor technische oplossingen. Het voorstel is daarom eveneens in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel. De amendementen van de rapporteur en de Economische en Monetaire commissie, die de commissie zijn goedgekeurd, hebben het voorstel mijns inziens verder verbeterd. In deze amendementen worden eisen gesteld aan zowel tijdslimieten en controle als aan een evaluatie van de totale energie-efficiëntie en een evaluatie van een onderzoek naar milieueffecten. Daarom steun ik het verslag van harte, en ik hoop dat het door het Parlement wordt aangenomen.

Randzio-Plath (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur feliciteren met dit verslag, dat ons mijns inziens zeker op weg zal helpen in deze kwestie die voor het algemene beleid, de economie, het milieubeleid en het energiebeleid van grote betekenis is. De productie en het gebruik van brandstoffen die afkomstig zijn uit biomassa vormen in politiek en economisch opzicht een alternatief voor de aardolie-import. De vraag naar energie voor verkeersdoeleinden zal blijven stijgen, daarvan zijn wij ons allemaal bewust. De maatschappij wordt immers steeds mobieler en met de uitbreiding van de Unie zal de verkeersdichtheid in Europa dramatisch blijven toenemen.
De continuïteit van de energievoorziening is een absolute voorwaarde voor de economie en de arbeidsplaatsen in Europa. Daarom is de aanzet tot een fiscale stimulans een goede zaak, omdat wij ervan uit kunnen gaan dat de import van aardolie voor brandstoffen reeds over een aantal jaren volledig vervangen zal zijn door brandstofwinning uit biomassa. Het is derhalve goed het gebruik van biotransportbrandstoffen gedurende een overgangsperiode op Europees niveau met belastinginstrumenten te bevorderen. Het is niet voldoende dat sommige lidstaten op de interne markt wél instrumenten hebben ontwikkeld en andere niet.
Op biotransportbrandstoffen worden nu eenmaal belastingen geheven op grond van de eigen CO2-uitstoot en op grond van de noodzakelijke vermenging met aardolie. Het is dan ook goed dat wij het Europees Parlement adviseren verder te gaan dan het voorstel van de Commissie en niet alleen belastingverlagingen door te voeren, maar zelfs belastingvrijstellingen te verlenen. Daardoor wordt het gebruik van biotransportbrandstoffen duidelijk gestimuleerd.
Belastingvoordelen - hetzij het in de vorm van verlagingen, hetzij als vrijstellingen - leiden tot aanzienlijke kostenverlagingen, zodat het concurrentievermogen van de biotransportbrandstoffen gewaarborgd wordt. Tegelijkertijd kunnen er door deze bevordering arbeidsplaatsen in de landbouw en de bouw van de noodzakelijke installaties worden gecreëerd, die weer tot hogere belastinginkomsten en hogere bijdragen aan de sociale verzekeringen leiden. Tot slot is de productie van biotransportbrandstoffen een arbeidsintensief proces, dat voor meer nieuwe arbeidsplaatsen zorgt dan de productie van gewone brandstoffen. Gunstige belastingen op Europees niveau passen in het beleid rond de interne markt en helpen het concurrentievermogen van de Unie versterken. Er kunnen innovaties op het gebied van de proces-, productie- en de oogsttechniek evenals de bouw van vrachtwagens worden doorgevoerd. Gemeenschappelijke kwaliteitsnormen voor biotransportbrandstoffen op basis van de stand van de motortechniek kunnen leiden tot vooruitgang in de motortechniek, zodat er uiteindelijk zelfs auto's geproduceerd kunnen worden met een nul-uitstoot. Dat zou waarschijnlijk een groot exportsucces worden. Dit alles zou leiden tot groei en meer werkgelegenheid. Bovendien zou voor landen die nu afhankelijk zijn van de import van aardolie, de export van dit soort producten en processen worden versterkt.

Mulder (ELDR).
Dank u wel mevrouw de Voorzitter, ook mijn fractie is van mening dat het voorstel van de Commissie een zeer aantrekkelijk voorstel is. Sinds jaar en dag is mijn fractie van mening dat het gebruik van landbouwproducten voor industriële doeleinden bevorderd moet worden. Ik zou me kunnen voorstellen dat dit voorstel voor biobrandstoffen een van de eerste zou kunnen zijn in een hele rij. Want landbouwproducten kunnen ook voor andere doeleinden gebruikt worden. Ik zou kunnen denken aan smeeroliën, aan plastics die recycleerbaar zijn en noemt u maar op. Er kunnen nog een heleboel andere dingen bedacht worden.
Andere sprekers hebben het ook al gezegd: wat energie betreft is Europa te veel afhankelijk van importen. Zo ongeveer de helft, vijfenveertig procent van wat wij nodig hebben voeren wij in en die afhankelijkheid wordt waarschijnlijk nog groter. De Commissie is dus op de goede weg met dit voorstel. Een van de dingen die zou moeten worden bekeken is hoe wij plantaardige biodiesel nog effectiever kunnen gebruiken. Er is van verschillende kanten twijfel gerezen, die ik niet helemaal onderschrijf, of biodiesel economisch en ecologisch gezien wel zo rendabel is. Ik ben van mening van wel, maar de Commissie kan wellicht een en ander nog verbeteren.
Wat niet in het Commissievoorstel staat, maar wat ik wel sterk onderschrijf, is dat ook zuiver plantaardige oliën, dus niet alleen biodiesel, kunnen worden gebruikt als brandstof. Er is een techniek voor uit Duitsland bekend van een bepaalde motor, en waarom ook dat niet proberen? Waarom zou het ook niet zo kunnen zijn dat als boeren hun eigen plantaardige olie gebruiken, ze daarvoor een belastingvrijstelling krijgen? Wij zullen dat in ieder geval onderschrijven.
Wat betreft de belastingen. Verschillende landen hebben in het verleden reeds een poging gedaan om biobrandstoffen te bevorderen en in allerlei landen van Europa bestaat op verschillende wijze belastingonderscheid. Wij zijn van mening dat dat voorlopig moet blijven bestaan. Ik denk dat het op de lange duur aanleiding zou kunnen geven tot concurrentieverschillen en dat moet kunnen worden voorkomen. Wij denken dat tot omstreeks het jaar 2008 die belastingverschillen kunnen blijven bestaan maar tegen die tijd zal onvermijdelijk een zekere harmonisatie moeten optreden en ik denk dat het goed is dat de Commissie dat ook in de gaten houdt.
Dus om het kort samen te vatten, de Commissie dient geluk gewenst te worden met dit voorstel, ook zuiver plantaardige oliën dienen er bij te worden betrokken en om het gebruik van landbouwproducten in het algemeen in de toekomst te bevorderen dient de Commissie ook te komen met voorstellen voor smeeroliën, voor recycleerbare plastics, etcetera.

Sjöstedt (GUE/NGL).
Mevrouw de Voorzitter, het gebruik van biobrandstoffen kan uit milieuoogpunt een prima alternatief zijn - met name gezien de uitstoot van broeikasgassen. Dat is echter niet altijd het geval, want het hangt helemaal af van de manier waarop deze biobrandstoffen worden geproduceerd. Het gebruik van zwaar gesubsidieerde, sterk veredelde landbouwproducten voor de winning van biobrandstoffen is uit milieuoogpunt doorgaans niet verstandig. Als men het totale milieueffect in aanmerking neemt, zijn er beduidend interessantere technieken, zoals de winning van ethanol uit bosbouwgewassen. Als men een duurzaam systeem voor de lange termijn nastreeft, moeten de biobrandstoffen in hun totaliteit beoordeeld worden op hun effect op het milieu. De belastingheffingen moeten ook aangepast worden aan deze milieueffecten op de lange termijn.
Om deze nieuwe techniek en de bijbehorende omvangrijke investeringen een kans te geven, vind ik dat de landen de belasting tijdelijk volledig moeten afschaffen, zodat er noodzakelijke investeringen in motoren, tankstations en dergelijke gedaan kunnen worden.

Blokland (EDD).
Mevrouw de Voorzitter, de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen vind ik een nastrevenswaardige doelstelling. Ik vraag me echter wel af of in het geval van de bevordering van het gebruik van biobrandstoffen dat doel wel bereikt wordt. Biobrandstoffen hebben naast het positieve CO2-effect ook andere milieueffecten. Er komen bij verbranding immers ook andere gassen vrij en deze milieueffecten zijn in de regel minder positief. Een integrale milieu-impactstudie is naar mijn oordeel dan ook nodig om de twijfels die er bestaan bij het gebruik van biobrandstoffen weg te nemen. Wanneer we nu de biobrandstoffen met fiscale maatregelen bevorderen zonder vooraf een helder beeld te hebben van het effect op het milieu konden we wel eens bedrogen uitkomen. Wanneer het gebruik van biobrandstoffen een eenduidige bijdrage levert aan een beter milieu is bevordering op zijn plaats. Wel zal benadrukt moeten worden dat dezelfde emissienormen moeten gelden voor motoren die biomassa verbranden als voor gewone benzinemotoren.

Karas (PPE-DE).
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wat zijn biotransportbrandstoffen eigenlijk? Biobrandstoffen zijn brandstoffen die conventionele brandstoffen kunnen vervangen of met deze brandstoffen kunnen worden vermengd of die verkregen kunnen worden door verwerking of gisting van verscheidene niet-fossiele biologische materialen. Ik zeg dit, omdat wij altijd moeten uitleggen waarover wij spreken. Bio-ethanol en biodiesel zijn de brandstoffen die op dit moment het meest gebruikt worden. Het rendement van beide brandstoffen is ongeveer gelijk, maar kan nog niet concurreren met dat van aardoliederivaten. Het rendement van biobrandstoffen hangt uiteraard af van de optimalisering van het productieproces, het productievolume, en de prijs van ruwe olie. Over biodiesel kan ik zeggen dat het uit plantaardige oliën - koolzaad-, zonnebloem-, soja- en palmolie - wordt gewonnen. Deze plantaardige oliën worden met name in de regionale teelt geproduceerd en kunnen ook als diervoeder worden gebruikt.
Dames en heren, ik ben een overtuigd voorstander van de ecologisch-sociale markteconomie en derhalve doet het mij deugd dat de lidstaten voor de biotransportbrandstoffen accijnzen kunnen heffen die onder het vastgelegde minimumtarief liggen. Ik stel echter eveneens voor om over een bepaalde tijd een volledige belastingvrijstelling voor zuivere biotransportbrandstoffen te verlenen.
Waarom stellen wij dit nu voor? De reden hiervoor is ten eerste dat wij het concurrentievermogen van biotransportbrandstoffen ten opzichte van olie moeten waarborgen. Op dit moment zijn biotransportbrandstoffen ongeveer 0,30 euro per liter duurder dan fossiele brandstoffen. Ten tweede geven biotransportbrandstoffen geen CO2-uitstoot, waardoor ze een wezenlijke bijdrage leveren aan de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen en de verwezenlijking van de doelen die in Kyoto zijn gesteld. Ten derde wordt de Europese energievoorziening door deze brandstoffen onafhankelijker, zoals wij onszelf ten doel hebben gesteld. Op dit moment zijn wij immers niet zomaar voor het grootste deel afhankelijk van de aardolie-import: volgens berekeningen zullen wij in 2020 voor 85 procent aardolie importeren. Ten vierde zijn biotransportbrandstoffen een interne energiebron van de EU, evenals de overige hernieuwbare energiebronnen en kolen. Wij zetten daarom nu bewust een stap in de richting van de versterking van de ecologisch-sociale markteconomie.

Rothe (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, ik juich de beide initiatieven van de Commissie inzake biotransportbrandstoffen toe. De plannen om accijnsverlagingen of -vrijstellingen voor biotransportbrandstoffen te verlenen en de bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen op een serie duidelijke doelstellingen te baseren, zullen er mede toe leiden dat de Europese Unie niet meer in hoge mate afhankelijk is van de aardolie-importen, en dat terwijl het milieu niet geschaad wordt. Ik wil mij nu echter tot het voorstel ter bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen beperken.
Om te beginnen wil ik de rapporteur, mevrouw Ayuso González, hartelijk danken. Zij heeft een uitstekend ontwerpverslag gepresenteerd en werkelijk zeer goed met ons samengewerkt. De bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen past in de globale strategie van de Unie om het aandeel hernieuwbare energiebronnen voor 2010 te verdubbelen. Wij hebben belangrijke redenen voor deze strategie. De EU heeft er zich in Kyoto toe verplicht de uitstoot van broeikasgassen met 8 procent te verminderen. Met name het verkeer is een belangrijke veroorzaker van de uitstoot van deze gassen. Het is eveneens van belang de continuïteit van de energievoorziening te waarborgen. De bevordering van het gebruik van biomassa als energiebron geeft tegelijkertijd een nieuwe en belangrijke impuls aan de ontwikkeling van het platteland.
Namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten wil ik dan ook mijn voldoening uiten over het feit dat de bevoegde commissie haar steun heeft verleend aan het streven van de Commissie om bindende nationale doelstellingen voor de bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen vast te leggen. Desalniettemin heb ik met de rapporteur, die daar reeds over gesproken heeft, een compromisamendement ingediend, dat erin voorziet indicatieve doelen met een mogelijkheid tot heroverweging te verbinden. De reden daarvoor heeft de rapporteur reeds uitgelegd. Voor ons is op dit moment slechts één ding werkelijk belangrijk. Wij willen aan de Raad tegemoetkomen, en dat betekent dat wij ook indicatieve doelstellingen willen vastleggen. Dat betekent echter ook dat wij van de Raad verwachten dat deze ingaat op de eisen die de bevoegde commissie ten aanzien van de verschillende gebieden heeft. Het is belangrijk dat er met name naar het milieu en het klimaat wordt gekeken en dat de landbouwpraktijken goed worden gecontroleerd. Bovendien mogen wij niet accepteren dat de Raad voor iedere lidstaat een opting out zonder grotere barrières vastlegt - zoals hij op dit moment van plan is. Wat hebben wij aan een richtlijn waarin eerst streefdoelen worden vastgelegd die vervolgens worden afgezwakt? Het komt er dus op neer dat wij spoedig tot een overeenkomst willen komen, ook in het belang van deze kwestie, maar niet tot elke prijs. Wij hopen dat wij donderdag tot overeenstemming met de Raad zullen komen.

Langen (PPE-DE).
Mevrouw de Voorzitter, het is zinvol om het gebruik van biotransportbrandstoffen te stimuleren. Daarover zijn we het geloof ik eens. Dat geldt niet alleen voor het gebruik van alternatieve grondstoffen, maar ook voor de CO2-doelstelling. Deze CO2-doelstelling moet alleen niet worden overschat, en ik wil u ervoor waarschuwen deze kwestie alleen in het licht van de CO2-problematiek te bekijken. Biotransportbrandstoffen zijn immers aanzienlijk duurder, en de mogelijkheden om de uitstoot van CO2 te verminderen zijn verhoudingsgewijs duur en beperkt.
Mijns inziens moet er eveneens nog eens goed naar de alternatieven voor de landbouw worden gekeken. Het gaat daarbij niet alleen om meer onafhankelijkheid op het gebied van de energievoorziening, maar ook om de mogelijkheid voor onze boeren om in geval van overschotten alternatieven te bieden die de eigen energievoorziening versterken. Daarom heeft de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie met een overweldigende meerderheid het uitstekende verslag van mevrouw Ayuso González aangenomen. Wij hebben eveneens een aantal amendementen ingediend, mevrouw de commissaris, en het zou uiteraard fijn zijn als de Commissie die zou overnemen. In de eerste plaats gaat het ons om de verplichte bijmenging. Wij zijn van mening dat bijmenging het probleem niet oplost. Dat kan alleen als de doelstelling volledig wordt bereikt door het gebruik van pure brandstoffen, zoals dat bijvoorbeeld in mijn dieselmotor reeds mogelijk is, of door het gebruik van alternatieven. Dat is punt één. Wij zijn wel voorstanders van deze doelstellingen, maar die moeten niet in de vorm van een verplichte bijmenging bereikt worden.
In de tweede plaats is het de vraag hoe de beoordeling eruitziet. De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft, zoals mevrouw Rothe reeds heeft opgemerkt, de voorstellen van haar en van mevrouw Aysuso González in de amendementen 68 en 69 in verschillende amendementen overgenomen. Wij willen dat wij voordat wij de 2 procent overschrijden, tot in 2006 een verslag over de effecten gepresenteerd krijgen. Er moet dus een milieubalans komen voor de CO2 en de alternatieven. De nagestreefde stijging tot 5,75 procent is volgens de huidige modellen reeds nagenoeg het maximaal haalbare met betrekking tot de oppervlakten. Voordat deze stijging verplicht wordt, willen wij een balans en aansluitend iedere twee jaar een verslag van de Commissie hebben. Als wij het over dit pakket eens kunnen worden, is dit een goed voorstel en kunnen wij verder komen. Als de Commissie zich hierbij aansluit, zal er een brede meerderheid zijn.
De belastingvrijstelling zal aanzienlijk meer problemen opleveren. Volgens mijn ervaringen sinds 1994 hier in het Parlement, houden de lidstaten met betrekking tot belastingkwesties vast aan hun eigen egoïsme en zijn wij dus nog ver verwijderd van een uniforme energiebelasting. Sinds 1992 is er een richtlijn daaromtrent van kracht, die door zes lidstaten wordt toegepast. In Duitsland is vorige week een volledige belastingvrijstelling door de Bondsraad aangenomen, en dat is een zeer vergaande maatregel. In andere landen bestaan daartoe geen plannen. Daarom heb ik weinig hoop dat de tweede richtlijn van de Raad, waarbij het Parlement slechts een adviserende rol speelt, binnen afzienbare tijd wordt aangenomen.

Ettl (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot de biotransportbrandstoffen kunnen we zeggen dat ze grote innovatiemogelijkheden bieden, met allerlei positieve neveneffecten, maar dat ze van tevoren ook grote kosten met zich meebrengen die opgebracht moeten worden - daarvan moeten wij ons eveneens bewust zijn. Het woord 'biobrandstoffen? klinkt op zich goed in onze oren, omdat het op een bepaalde manier aan ons milieugeweten appelleert. Het is echter enigszins overdreven om biobrandstoffen de hemel in te prijzen als een maatregel om de uitstoot van broeikasgassen mee terug te dringen. Wij moeten wel met beide benen op de grond blijven staan. Dit product levert uiteindelijk maximaal 45 procent rendement op en daarom moeten wij nog intensiever op zoek gaan naar andere stimulansen. Dat geldt ook voor de belastingvoordelen.
Zelfs als wij bijvoorbeeld voor de warmte-isolering evenveel financiële middelen zouden inzetten als voor dit gebied is voorzien, zouden wij driemaal zoveel energie besparen. Puur ecologisch bekeken is de zin van de onderhavige maatregel dus zeer discutabel. We kunnen echter niet ontkennen dat voor dit product misschien een toekomst is weggelegd. Het bevat wel innovatiemogelijkheden.
Als we naar de toekomst kijken, kunnen we ook constateren dat deze producten zeker uitkomst kunnen bieden voor met name kandidaat-lidstaten met veel landbouwgrond. Het beleid zal in deze sector beslist tot productieverbeteringen leiden, waarschijnlijk met behulp van genetische manipulatie. Willen we dat echter ook? Zo ja, dan is het goed. Het kosten-bateneffect voor de consument is nu echter ook nog twijfelachtig. Als bijvoorbeeld de prijs van ruwe olie op de wereldmarkt zakt, zullen de prijzen van de olieproductie eveneens dalen. De producenten van landbouwgrondstoffen zullen dan eventueel subsidies nodig hebben. Een euforische stemming is dan ook niet op zijn plaats, maar er schuilen wel mogelijkheden in de compromissen die tussen de fracties zijn voorgesteld.

Matikainen-Kallström (PPE-DE).
Mevrouw de Voorzitter, mijn hartelijke dank aan collega Ayuso González voor het verslag dat zij heeft voorbereid. De richtlijn is belangrijk voor de industrie in deze sector en geeft de richting aan voor de ontwikkeling in de komende jaren.
De allerbelangrijkste en in verscheidene amendementen behandelde vraag is of de vast te stellen percentages bindend zijn of slechts nastrevenswaardig. De doelen moeten zodanig worden gesteld dat zij op de lange termijn het gebruik van weinig vervuilende biobrandstoffen bevorderen. Het verkeer is een grote bron van CO2-uitstoot, en wat de traditionele brandstoffen op basis van ruwe olie betreft zijn wij in grote mate afhankelijk van importen. De afhankelijkheid van geïmporteerde olie neemt in de toekomst toe, en wij moeten er in het algemeen alles aan doen om van die afhankelijkheid af te komen.
Ik ben er echter geen voorstander van om in deze fase bindende percentages vast te stellen. Vrijwilligheid is vaak de beste oplossing. Een te snelle dwang brengt altijd gevaren met zich mee. Veel lidstaten zijn dunbevolkt, en in dunbevolkte regio's is het gebruik van de eigen auto vaak de enig mogelijke vorm van verplaatsing. Wij kunnen de bewoners van dunbevolkte regio's niet dwingen biobrandstoffen te gebruiken als dat betekent dat de brandstofkosten aanzienlijk zullen stijgen.
Als wij doelen willen stellen om het gebruik van biobrandstoffen te bevorderen, moeten wij ook bereid zijn tot bepaalde belastingvoordelen om die doelen te helpen bereiken. Om de concurrentiekracht van deze brandstoffen te garanderen, kan men belastingvoordelen aan het gebruik van biobrandstoffen verbinden, zoals de Commissie in verschillende ontwerprichtlijnen heeft voorgesteld. Biobrandstoffen kunnen zonder aparte belastingvoordelen namelijk niet concurreren met traditionele brandstoffen. Ik denk echter niet dat de Raad, vooral de Raad van ministers van Financiën, erg blij is met dit idee. Ik wil in de kwestie van belastingvoordelen redelijkheid betrachten.
Het vergroten van het marktaandeel van biobrandstoffen moet later worden beoordeeld. Laten wij eerst bekijken hoe de markt en de consumenten op de nieuwe producten reageren en welke andere effecten de nieuwe biobrandstoffen en biobestanddelen hebben. De ongetwijfeld positieve effecten van biobrandstoffen op de werkgelegenheid in de EU-lidstaten mogen bij deze beoordeling niet onopgemerkt blijven. Deze richtlijn mag ook geen dure landbouwsteun voor bepaalde lidstaten inhouden. Er moet zorgvuldig worden bekeken hoe de beschikbaarheid van grondstoffen zich in de verschillende lidstaten ontwikkelt. De door de Commissie voorgestelde jaarlijkse verhoging van het percentage mag in deze fase niet in de richtlijn worden opgenomen.

Linkohr (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, in het Parlement heerst grote eensgezindheid over deze kwestie en dat is ook goed. Het probleem ligt eerder bij de Raad. Ik kan alleen maar hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt en dat de Raad uiteindelijk geen nee zegt. Dat is immers vele jaren geleden gebeurd, toen de voormalige commissaris Scrivener een soortgelijk pakket presenteerde. Ik hoop dat het dit keer beter afloopt.
Vele sprekers hebben terecht opgemerkt dat er goedkopere mogelijkheden bestaan om de uitstoot van CO2 te voorkomen. Daar kan nauwelijks iets tegenin worden gebracht. Biotransportbrandstoffen bieden echter ook vele voordelen, die wij niet mogen onderschatten. Wij worden door de productie van biotransportbrandstoffen immers minder afhankelijk in onze energievoorziening. Ons landbouwbeleid wordt minder belast, en dat is mijns inziens een voordeel dat door de uitbreiding van de Unie met name voor de Oost-Europese landen belangrijk is. Ik hou mij een beetje met techniek bezig en ik denk dan ook dat er een soort technologische impuls zal komen in de vorm van de ontwikkeling van nieuwe processen en technieken. Ondernemingen kunnen ervan verzekerd zijn dat ze jarenlang ondersteund zullen worden als ze zich op biotransportbrandstoffen zullen toeleggen, en zo moet het ook.
Ik wil echter nog twee dingen opmerken die in de loop van de uitwerking van deze richtlijn zeker aan bod zullen komen en die misschien niet voor iedereen aangenaam zullen zijn, zoals ik reeds in de commissie heb opgemerkt. Ten eerste zal de richtlijn inzake biotransportbrandstoffen uiteraard ook biologen stimuleren hun inspanningen te vergroten om hernieuwbare grondstoffen te creëren die milieuvriendelijker en rendabeler zijn. Dat mogen wij niet vergeten. Ten tweede moeten wij ook biotransportbrandstoffen gaan importeren waardoor Europa voor landen als Brazilië, Argentinië en ook de Verenigde Staten een nieuwe afzetmarkt wordt. Wij moeten er daarom voor zorgen dat wij niet alleen voor anderen een nieuwe markt worden, maar ook voor onszelf.

Titley (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, wij zien allemaal in dat de uitstoot van broeikasgassen moet worden verminderd, en wij willen allemaal dat er beleid komt voor schonere brandstoffen. De vraag is hoe we dat kunnen bereiken. Mijns inziens zijn de voorstellen van de Commissie voor de bevordering van het gebruik van biobrandstoffen voor het vervoer niet per se de beste manier om die doelstellingen te verwezenlijken.
Ten eerste zou een beperking van de werkingssfeer van de richtlijn tot biobrandstoffen de verwezenlijking van onze algemene milieudoelstellingen in de weg kunnen staan in plaats van die naderbij te brengen. Waar we naartoe moeten, is een bredere aanpak, die voor alle hernieuwbare en CO2-neutrale brandstoffen geldt. We moeten de CO2-uitstoot zo snel en goedkoop mogelijk terugdringen.
Ten tweede zijn verplichte doelstellingen in eerste instantie te beperkend. De lidstaten moeten worden gestimuleerd om over de doelstellingen te onderhandelen op grond van hun eigen specifieke omstandigheden en de milieuprestaties van brandstoffen die voor hun eigen geografische gebied geschikt zijn. We mogen ook niet vergeten dat veel energierijke biobrandstoffen beter gebruikt kunnen worden om warmte en energie te produceren dan voor vervoer. Dat is een reden te meer om lidstaten hun eigen strategie voor biobrandstoffen te laten ontwikkelen.
Als we inderdaad overeenstemming bereiken over verlaagde tarieven voor biobrandstoffen, zouden verplichte doelstellingen sowieso minder nodig zijn. Ik stem daarom in met het compromis zoals dat vanavond is verwoord. Dat houdt in dat er indicatieve doelstellingen worden geformuleerd, waarbij de Commissie op een later tijdstip verplichte doelen kan stellen indien er naar onze mening geen sprake is van vooruitgang.
Ik wil mijn collega's waarschuwen voor sommige van de opmerkingen over de continuïteit van de voorziening. Ik onderschrijf wat de heer Linkohr zojuist heeft gezegd. Het is heel goed mogelijk dat wij uiteindelijk veel van deze biobrandstoffen moeten importeren. Brazilië en de Verenigde Staten hebben concurrentievoordelen - lagere landprijzen en zeker een beter klimaat. Misschien dat we dan in een situatie terecht komen waarin we onze biobrandstofindustrie moeten beschermen en het ene landbouwbeleid moeten vervangen door het andere - en dat is wel het laatste wat we willen - omdat het naar mijn gevoel in veel opzichten om landbouwbeleid gaat en niet om industriebeleid. Verder mogen we natuurlijk niet onderschatten hoe belangrijk genetische manipulatie is voor de verwezenlijking van de door ons geformuleerde biobrandstofdoelstellingen.

Maat (PPE-DE).
Mijnheer de voorzitter, zal het gebeuren dat de Europese akkerbouwers de positie krijgen van de oliesjeiks in Koeweit, dat zij op eenzelfde manier brandstoffen gaan produceren en wellicht met hetzelfde profijt? Dat laatste geloof ik niet maar ik ben wel onze Commissaris De Palacio zeer erkentelijk voor het feit dat zij het heeft aangedurfd om toch een voorstel in te dienen om te kijken of we de productie van biobrandstoffen kunnen bevorderen en met name het gebruik daarvan.
Eigenlijk is daarmee de cirkel rond. Wat wij in het verleden hebben gezien met onze trekpaarden op het platteland die vervangen werden door mechanisatie, zo zullen in de toekomst, als het aan mij ligt, Europese boeren met tractoren en machines vooral rijden op biobrandstoffen en daarmee is de natuurlijke cirkel rond dat de brandstof die ze gebruiken ook op het bedrijf verbouwd wordt. Als we dat kunnen bereiken hebben we een hele grote stap voorwaarts gedaan.
Ik ben blij met het feit dat mijn amendementen in de Commissie economische en monetaire zaken zijn aangenomen om het percentage van het accijns naar nul te brengen of althans die mogelijkheid te bieden en niet alleen een korting van vijftig procent. Ik zou van de Commissaris willen weten of het inderdaad waar is dat de ministers van Financiën ook hebben gezegd dat een totale accijnsvrijstelling voor biobrandstoffen tot de mogelijkheden behoort.
Een ander punt is het gebruik van koolzaad en de koud geperste koolzaadolie. Er zijn natuurlijk ideeën om deze grondstoffen te importeren maar het lijkt me dat als wij minder afhankelijk willen worden van import van met name brandstoffen, we nadrukkelijk de clausule op moeten nemen dat totale accijnsvrijstelling alleen verleend wordt voor de productie van biobrandstoffen in de Europese Unie. Dit lijkt me tamelijk essentieel, ook voor het Europees platteland en biedt ons goede perspectieven voor een nieuw high tech plattelandsontwikkelingsbeleid.
Wat is mooier dan dat we invulling geven aan de tweede zuil voor de productie en de verbouw van biobrandstoffen van koolzaad maar ook andere grondstoffen, juist voor brandstoffen? Ik zou het zeer toejuichen wanneer de Commissie op dat punt ook verdere toepassingen zou uitwerken en met name ook lidstaten nog meer verplichtingen op gaat leggen om aan deze doelstelling te voldoen.
Ook lidstaten die op dit moment op dat punt heel slecht scoren. En ik zeg u erbij dat onder andere mijn eigen land op dat punt beslist niet goed scoort. Ik heb veel verwachtingen van onze huidige Commissaris, mevrouw De Palacio, en hoop dat zij een kans ziet ook inderdaad deze doelstellingen wat meer dwingend op te leggen aan de lidstaten.

Liese (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik de rapporteur danken voor haar geweldige inzet. De vice-voorzitter van de Commissie wil ik echter ook bijzonder danken voor haar ambitieuze voorstel verplichte doelen vast te stellen. Mevrouw de commissaris, zonder deze doelen is deze richtlijn mijns inziens minder waard. Wij mogen er uiteraard geen al te hoge verwachtingen van hebben. Het gehele klimaatprobleem of gehele energievoorzieningsprobleem zal er niet mee worden opgelost. De richtlijn kan echter wel een bijdrage leveren aan de continuïteit van de energievoorziening, de klimaatbescherming en het scheppen van nieuwe inkomstenbronnen voor de landbouw.
Nu zijn er echter de volgende bezwaren. De intensieve landbouw wordt gestimuleerd. Natuurlijk is er intensieve landbouw, maar ook extensieve landbouw. Ik heb echter nog nooit een raffinaderij gezien waarin traditionele brandstoffen extensief worden geproduceerd. Er is altijd sprake van een intensieve milieubelasting op een plaats. Verder worden de levenscyclus en de milieubelasting als gevolg van de productie van biotransportbrandstoffen genoemd. Wie kijkt echter naar de levenscyclus van traditionele brandstoffen? Er moet ook rekening worden gehouden met andere factoren, zoals het transport vanuit de gebieden waar de olie vandaan komt naar Europa en de rampen die daarbij kunnen ontstaan zoals bij het ongeval met de tanker 'Erika?? Als de 'Erika? biodiesel aan boord gehad zou hebben, zou het milieu geen schade hebben ondervonden. Als we dus kijken naar de nadelen van biotransportbrandstoffen, moeten we ook naar de nadelen van de traditionele brandstoffen kijken.
Ik geloof in de techniek en de innovatie. Als wij een duidelijk kader opstellen, zullen biotransportbrandstoffen in Europa zeer veel efficiënter, goedkoper en milieuvriendelijker zijn. Daarom verzoek ik u met name de amendementen 25 en 33 te ondersteunen, waarin de ecologische efficiëntie wordt benadrukt en tot een criterium van de richtlijn wordt gemaakt. Of ik donderdag voor of tegen het compromis met de Raad stem, zal afhangen van de vraag of de amendementen die de commissie eensgezind heeft goedgekeurd, zoals nummer 25 en 33, ook daadwerkelijk worden overgenomen. Als dat niet gebeurt, zal ik in de eerste lezing niet met een compromis instemmen.

Klaß (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte dames en heren, 'ecologisch? en 'biologisch? zijn moderne kreten en meestal zijn het nietszeggende kreten. Het is zeker niet voldoende voor het woord brandstof het voorvoegsel 'bio? te plakken om een volledig biologische biotransportbrandstof te creëren. Op dit punt ben ik het eens met de kritische geluiden van mijn collega's. Wat betekent 'biologisch? echter? Voor mij staat het voor een allesomvattende milieubalans, die zowel de teelt, de productie als de uitstoot van uitlaatgassen omvat. Ik wil u echter verzoeken bij de beoordeling van normale brandstoffen dezelfde maatstaven te hanteren en niet met twee maten te meten.
Mijns inziens behoort de economische beoordeling van biotransportbrandstoffen ook in vergelijking met normale brandstoffen eveneens tot de milieubalans. Wij hebben nu de mogelijkheid in de Europese Unie een eigen markt te creëren die voor meer arbeidsplaatsen op het gebied van productie en verwerking in de Unie zorgt. Een eigen markt betekent ook onafhankelijkheid van de wereldmarkten en wereldwijde economische crises. Europa zal wat betreft de brandstoffen nooit volledig onafhankelijk zijn, omdat ons verbruik daarvoor te groot is. We kunnen echter in ieder geval een begin maken met de continuïteit van onze eigen energievoorziening in de toekomst te waarborgen. Zoals reeds meermaals is opgemerkt, zou de teelt van hernieuwbare grondstoffen een welkome aanvullende inkomstenbron zijn voor de landbouw in de Europese Unie. Braakakkers zouden zinvol benut kunnen worden, omdat er een belangrijk nieuw product op geteeld zou worden.
Tot slot wil ik opmerken dat iedere nieuwe markt in politiek, financieel en - wat ook uitermate belangrijk is - ideologisch opzicht ondersteund moet worden om op de lange termijn te kunnen blijven bestaan. Ik durf te beweren dat minstens 50 procent van de windkrachtcentrales zonder subsidies niet gebouwd zou zijn. Bovendien zijn ze lang niet allemaal effectief. Laten wij er alles aan doen om deze verslagen erdoor te krijgen. Ik wil mijn collega's daarom verzoeken de onderhavige verslagen te ondersteunen.

Valdivielso de Cué (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, allereerst feliciteer ik mevrouw Ayuso van harte met het uitstekende werk dat zij heeft verricht.
Zoals u weet, voorziet deze richtlijn op fiscaal vlak in een gemeenschappelijk kader dat de lidstaten in de gelegenheid moet stellen een bijzonder belastingtarief voor biobrandstoffen toe te passen. Inhoudelijk gezien bevat de richtlijn van de Europese Commissie over het geheel genomen een reeks evenwichtige en goed gestructureerde maatregelen.
Desalniettemin ben ik van oordeel dat wij de lidstaten zoveel mogelijk vrijheid moeten schenken, zodat zij zelf de omvang van de bijzondere belastingverlaging kunnen vaststellen en zodoende het gebruik van dit soort brandstoffen kunnen bevorderen. Ik ben dan ook geen voorstander van de invoering van een minimumbelastingtarief. Ik denk dat alle landen van de Europese Unie de komende jaren hun best zullen doen om de CO2-uitstoot terug te dringen en het in het kader van het Protocol van Kyoto vastgestelde streefcijfer voor 2020 te halen. Afhankelijk van de omstandigheden zullen sommige landen meer nadruk leggen op het gebruik van biobrandstoffen, terwijl andere lidstaten de voorkeur zullen geven aan windenergie, enzovoorts. Daarom dring ik aan op een versoepeling van de onderhavige richtlijn.
Anderzijds spreekt het vanzelf dat iedere lidstaat soeverein is om te beslissen of de vermindering van de CO2-uitstoot opweegt tegen het inkomensverlies ten gevolge van de toepassing van bijzondere belastingtarieven. Ik vrees dat dit de enige manier is om te waarborgen dat dit voorstel van de Commissie bijval oogst. U weet immers ook dat de meningen op dit punt nogal verdeeld zijn.
Wat het voorlichtingsbeleid en de interinstitutionele transparantie betreft, acht ik het van wezenlijk belang dat wij allen nauwgezet worden ingelicht over de ontwikkeling van de onderscheiden programma's, met name over de milieukwesties, aangezien die bijzonder gevoelig liggen en derhalve des te belangrijker zijn.

Auroi (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ditmaal voer ik hier het woord namens mijn collega Dominique Souchet, die de andere rapporteur voor advies was namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling over het fiscale aspect van dit vraagstuk.
Ik zal niet terugkomen op de politieke argumenten. Ik wil hier echter wel aangeven dat wij er niet vanuit mogen gaan dat de biobrandstoffen overeenkomstig het marktmechanisme vanzelf een rol van betekenis zullen gaan spelen in de Europese Unie, en wel om twee belangrijke redenen.
In de eerste plaats zijn in de prijs van fossiele brandstoffen niet de externe kosten opgenomen van enerzijds het gebruik van een niet-hernieuwbare hulpbron - olie - en anderzijds de omvangrijke emissie van broeikasgassen.
In de tweede plaats beschikken de olieproducerende en olieverwerkende sectoren over meer dan een eeuw industriële ervaring, waardoor ze hun industriële kosten optimaal hebben kunnen reduceren.
Het is dus geheel legitiem dat de lidstaten een gedifferentieerde belastingheffing toepassen. Wij spreken overigens liever over 'gedifferentieerde belastingheffing? dan over 'terugbetaling van belasting?. Op deze manier kunnen wij de hernieuwbare, van oorsprong plantaardige brandstoffen, die niet bijdragen aan het broeikaseffect, concurrerender maken.
De accijnzen op autobrandstoffen moeten dus langzaam maar zeker het karakter krijgen van een milieuheffing, in die zin dat de fossiele brandstoffen zwaarder moeten worden belast dan de hernieuwbare brandstoffen, en wel vanwege hun negatieve invloed op hun omgeving.
Het fiscale voorstel van de Commissie moet de Europese Unie straks beter in staat stellen de doelstelling van het Groenboek over een continue energievoorziening te bereiken. Volgens deze doelstelling moet in 2020 in de sector van het wegvervoer 20 procent van de conventionele brandstoffen zijn vervangen door alternatieve brandstoffen.
De amendementen die binnen de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zijn aangenomen, dienen om deze richtlijn doelmatiger te maken. In deze amendementen wordt namelijk benadrukt dat tijdens de productie van biobrandstoffen in de Europese Unie bijproducten worden verkregen met een hoog gehalte plantaardige eiwitten. Deze bijproducten kunnen gebruikt worden als diervoeder. Voorts wordt in deze amendementen de volstrekt willekeurige grens van 50% voor differentiële belastingtarieven geschrapt. Dit geldt ook voor de termijn van 31 december 2010, aangezien de externe schade die de olieproducerende en -verwerkende sectoren veroorzaken een permanent karakter hebben. In de amendementen wordt verder voorgesteld om de brandstoffen die voor de productie van biobrandstoffen worden gebruikt, vrij te stellen van belasting. Er wordt overigens benadrukt dat deze belastingvrijstelling alleen van toepassing is op de in de Europese Unie geproduceerde biobrandstoffen, zodat de Unie kan profiteren van de beperking van de uitstoot van broeikasgassen, en van de bijproductie van eiwitten, die gebruikt kunnen worden als veevoeder.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, waarde afgevaardigden, er staan vandaag twee belangrijke voorstellen op de agenda die verregaande gevolgen hebben voor de Europese Unie. Door het gebruik van biobrandstoffen te bevorderen stellen wij de bevoorrading veilig. Het gaat hier om een van de weinige maatregelen die in het kader van de vervoerssector ten uitvoer kunnen worden gelegd. De invoering van biobrandstoffen is tezelfdertijd een van de weinige mogelijkheden om onze afhankelijkheid van aardolie te verkleinen en de CO2-uitstoot in deze sector terug te dringen. Ook de plattelandsontwikkeling wint aan belang met het oog op de uitbreiding. Daarom zal ik het hier over beide voorstellen hebben, mijnheer de Voorzitter.
Het eerste deel van mijn uiteenzetting heeft betrekking op het voorstel van mevrouw Ayuso inzake de bevordering van het gebruik van biotransportbrandstoffen van mevrouw Ayuso. Ik feliciteer de rapporteur van harte met het uitstekende werk dat zij heeft verricht. Het feit dat aan de behandeling van dit voorstel voor een richtlijn maar liefst vijf commissies hebben deelgenomen, is een duidelijk bewijs van het multifunctionele karakter van de biobrandstoffen.
Momenteel is de stand van het debat als volgt: de Raad heeft de onderhavige initiatieven meermaals besproken, zowel in de Energieraad als in de Ecofin-Raad. Zoals de rapporteur, mevrouw Ayuso, ook al heeft gesignaleerd, vormen de doelstellingen het grootste probleem. De vraag is of men indicatieve dan wel verplichte doelstellingen moet vaststellen.
Met inachtneming van het standpunt dat door het merendeel van de lidstaten van de Unie wordt aangehangen en op basis van van de mijns inziens onmiskenbare behoefte aan een stabiel systeem voor de bevordering van het gebruik van biobrandstoffen in een stabiel kader, met name vanuit fiscaal oogpunt, kan de Commissie ermee instemmen dat de biobrandstoffen onderworpen worden aan een regeling zoals die in de richtlijn betreffende de bevordering van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen wordt vastgesteld. De dienovereenkomstige herzieningsclausule zou de Commissie immers in de gelegenheid stellen opnieuw verplichte doelstellingen in te voeren indien de lidstaten van de Unie de nagestreefde indicatieve doelstellingen niet verwezenlijken.
Ik kan u alvast meedelen dat ik namens de Commissie kan instemmen met de amendementen 68 en 69, die door verschillende rapporteurs of schaduwrapporteurs zijn onderschreven. Deze voorstellen brengen het Parlement en de Raad immers nader bij elkaar. Tevens juich ik alle amendementen toe waarin de milieuvoordelen van het gebruik van biobrandstoffen een prioritaire plaats innemen. Volgens sommigen onder u zijn er niet veel milieuvoordelen. Mijns inziens moet er ten minste 45% minder CO2 worden uitgestoten. Voor sommige biobrandstoffen ligt deze waarde veel hoger, rond de 80% of meer.
Binnenkort zal ik u een nieuw voorstel presenteren waarin een welomlijnd kader voor de gecombineerde productie van warmte en elektriciteit - de zogenaamde warmtekrachtkoppeling - wordt vastgesteld. Verwacht wordt dat de algemene efficiëntie van het gehele systeem slechts 5 à 10% zal toenemen en dat in de meest efficiënte systemen een verbetering van nauwelijks 10% zal optreden. Daarom attendeer ik u erop dat een verbetering van 45% op het gebied van de CO2-emissies een niet te onderschatten stap voorwaarts betekent.
Wij kunnen echter niet alle amendementen aanvaarden die op de milieuaspecten van biobrandstoffen betrekking hebben. De amendementen 1, 5, 6, 25 - helaas kunnen wij dit amendement, dat door een van u aan de orde is gesteld, niet aanvaarden - 37, 41, 44, 60 en 66 leggen ons extra taken op, die wij niet aankunnen of drijven het onderhavige voorstel te ver door.
De Commissie weet dat het energieverbruik in de vervoerssector een ingewikkeld probleem is. Eén enkele maatregel volstaat niet om in deze sector alle verbeteringen aan te brengen die noodzakelijk zijn. Tegelijkertijd met het voorstel over biobrandstoffen hebben wij ook een mededeling over alternatieve brandstoffen gepresenteerd. Doel is dat de alternatieve brandstoffen in het algemeen - deze term is veel ruimer - in totaal 20% van het energieverbruik vertegenwoordigen. Ik kan dan ook alle amendementen aanvaarden die in deze lijn liggen.
Desalniettemin zijn wij van oordeel dat de amendementen waarin gepleit wordt voor opname van andere fossiele brandstoffen in de voorschriften, buiten het toepassingsgebied van de onderhavige richtlijn vallen. Daarom kunnen wij niet akkoord gaan met de amendementen 9, 13, 29 en een gedeelte van amendement 30. Ook de amendementen 11, 17, 27, 33, 40, 48, 50, 51, 52, 56, 62, 63, 64, 65, 66 en een gedeelte van amendement 19 zijn onaanvaardbaar, onder meer omdat zij het gebruik van biobrandstoffen in bedrijfswagenparken van de richtlijn uitsluiten of het voorstel inhoudelijk uithollen. Het is hoog tijd dat wij een beslissing nemen over de energievoorziening in de vervoerssector. Wij moeten dringend aan de slag teneinde onze afhankelijkheid van aardolie in te dijken. Ofschoon promotiecampagnes en intentieverklaringen nuttig zijn, is er veel meer nodig om de energiesituatie in Europa te wijzigen. Ons voorstel voor de bevordering van het gebruik van biobrandstoffen zal een nieuwe markt openen voor op duurzame energiebronnen gebaseerde technologieën. Er bestaat echter behoefte aan een strategische beslissing om alle mogelijkheden ten volle te benutten.
Mijn volgende opmerking heeft betrekking op de wijziging van richtlijn 98/70/EG betreffende de kwaliteit van brandstoffen. In dit verband doen wij ons best om een oplossing te zoeken voor het probleem van de vluchtigheid waarmee met name de warmere landen - de landen in Zuid-Europa - te kampen hebben. Het is de bedoeling dat deze kwestie aan bod komt in het kader van de discussie die momenteel naar aanleiding van de tweede lezing in dit Parlement plaatsvindt, en in een wijzigingsvoorstel waaraan nog wordt gewerkt. Het spreekt vanzelf dat dit probleem hoe dan ook moet worden aangepakt. Zo niet, dan zullen de zuidelijke landen gedurende verschillende maanden per jaar eenvoudigweg geen gebruik kunnen maken van bepaalde biobrandstoffen zoals ethaan.
Vandaag hebben wij de gelegenheid overeenstemming te bereiken over een wetgevende richtlijn die in sommige opzichten ongetwijfeld minder ambitieus is dan het oorspronkelijke Commissievoorstel. Desalniettemin hebben wij hier voor ons een realistisch document liggen dat ons in de gelegenheid zal stellen vorderingen te maken op voorwaarde - ziehier het tweede voorstel - dat de Raad ook instemt met ons voorstel voor vrijstelling van accijnzen ten gunste van biobrandstoffen.
Volgens de berichten die ons ter ore komen, heeft ook deze kwestie in de Raad veel stof doen opwaaien. Het ziet er evenwel naar uit dat de ministers van Economie en Financiën ditmaal bereid zijn een reële inspanning te doen om een belangrijke impuls te geven aan het gebruik van biobrandstoffen.
Ik dank de rapporteur voor zijn werk en ik herhaal nogmaals dat de berichten uit de Raad de goede richting uitgaan, hetgeen ons in de gelegenheid zal stellen het pakket, de twee maatregelen, aan te nemen. De doelstellingen zullen echter geen verplichting inhouden, maar een louter indicatief karakter hebben. Ik denk dat wij hiermee een stevige impuls kunnen geven aan het gebruik van biobrandstoffen.
Wat dit voorstel betreft, is de Commissie bereid verschillende amendementen over te nemen. Zij kan echter niet akkoord gaan met de amendementen 2, 4, 6, 8, 9, 10, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 20, 23, 24 en 25, omdat daarin verplichtingen worden opgelegd aan de lidstaten; omdat zij reeds deel uitmaken van de bestaande wetgeving; of eenvoudigweg omdat zij overbodig zijn of niet thuishoren in de context van het onderhavige voorstel.
Geachte afgevaardigden, door de twee voorstellen en de bijbehorende aanpassingen en amendementen te steunen - met name de amendementen 68 en 69 - zal dit Parlement het gebruik van biobrandstoffen in de vervoerssector aanzienlijk bevorderen en bespoedigen.
Ik hoop dat er morgen een akkoord zal worden bereikt, zodat de voorstellen in eerste lezing kunnen worden goedgekeurd en dit initiatief zo spoedig mogelijk ten uitvoer kan worden gelegd.

De Voorzitter.
 Hartelijk dank, mevrouw De Palacio.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming over het verslag-Mayol i Raynal vindt dinsdag om 12.30 uur plaats en de stemming over het verslag- Ayuso González vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
 Aan de orde is het verslag (A5-0196/2002) van de heer Rübig, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad: werkzaamheden van het Bureau Veiligheidscontrole van Euratom 1999-2000 (COM(2000) 436 - C5-0535/2001 - 2001/2214(COS)).

Rübig (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte dames en heren, iedereen spreekt nog steeds over 11 september en wij zijn ons ervan bewust dat wij zeer voorzichtig met nuclair materiaal moeten omgaan. Daarvoor bestaat het Bureau Veiligheidscontrole van Euratom, de ESO, die zich zeer intensief bezighoudt met het onderzoek naar en de controle van de hoeveelheid aanwezig materiaal en dat erop toeziet dat het materiaal slechts voor vreedzame doeleinden wordt gebruikt.
Verder moeten de overeenkomsten die de Europese Unie en de lidstaten afzonderlijk hebben gesloten, worden nageleefd, en moeten wij erop toezien dat er in de toekomst nog meer aandacht aan het nucleair materiaal wordt geschonken dan nu. Wij weten allemaal dat er in Amerika onder andere terroristische groeperingen zijn geweest die hebben gedreigd dit materiaal op belangrijke plaatsen tot ontploffing te brengen. Juist daarom willen wij ervoor zorgen dat dit materiaal in de toekomst wordt beveiligd. Onze zorg gaat in eerste instantie uit naar de burgers die beschermd moeten worden. De gezondheid van de bevolking en de werknemers moet volgens de Euratom-Verdragen immers ook beschermd worden tegen de gevaren van de ioniserende straling. De Commissie heeft het recht om met het oog hierop maatregelen te nemen.
Ik ben van mening dat het nu werkelijk tijd wordt gemeenschappelijke Europese veiligheidsnormen voor kerncentrales en voor het transport van nucleair materiaal op te stellen. Ik wil commissaris De Palacio zeer hartelijk danken. Zij heeft toegezegd dat de Commissie actie gaat ondernemen en normen zal presenteren. Mijns inziens heeft het Europees Parlement dat reeds verzocht in het verslag-Schwaiger over de toetreding. Daarin werd de opstelling van een codex voor de nucleaire veiligheid voorgesteld, en wel nog vóór de toetreding van de nieuwe lidstaten. Dit verslag heeft het Europees Parlement reeds aangenomen. Ik ga ervan uit dat het Europees Parlement morgen eveneens zal instemmen met het voorstel om de bevolking te beschermen.
De Europese Rekenkamer heeft uiteraard ook reeds veiligheidsnormen voorgesteld. Het Europees Parlement heeft ook het recht voorstellen te doen, en volgens het Euratom-Verdrag kan het de Commissie verzoeken passende voorstellen in te dienen inzake aangelegenheden die naar het oordeel van het Parlement communautaire besluiten voor de tenuitvoerlegging van dit Verdrag vergen. Volgens het Europees Parlement zijn er voor deze kwesties zeer zeker communautaire besluiten noodzakelijk. Er zijn op dit moment geen uniforme EU-veiligheidsnormen. Als wij vandaag beweren dat een kerncentrale in onze ogen gevaarlijk is, hebben wij wettelijk gezien eigenlijk geen mogelijkheden deze bewering te weerleggen of bevestigen. Daarom is het voor ons zeer belangrijk dat er nog vóór de toetreding van deze landen veiligheidscontroles op communautair niveau worden vastgelegd.
Wij zijn eveneens van mening dat dit project niet vanwege geldgebrek mag mislukken. Met name de veiligheidscontrole is voor ons van zeer groot belang. Wij zullen aan de 10 kandidaat-lidstaten daarom verhoogde eisen stellen en wij moeten nadenken over de toekomstige status van de ESO. Daarom moeten er volgens ons twee richtlijnen komen inzake het transport van nucleair materiaal en inzake de controle en certificering op het gebied van nucleaire veiligheid en veiligheidscontrole. Misschien is het mogelijk om van de ESO een onafhankelijk bureau te maken, dat deze activiteiten ook daadwerkelijk kan controleren en coördineren. Hierin schuilt een mooie kans voor de Europese Unie om in de toekomst concrete randvoorwaarden op Europees niveau vast te leggen.
Tot slot is het Europees Parlement van mening dat ook in de Conventie over deze kwestie gediscussieerd moet worden. De Conventie moet op dit gebied nieuwe ideeën en plannen voor de toekomst kunnen voorstellen en erover kunnen nadenken hoe wij in de toekomst succesvol te werk kunnen gaan op dit gebied.

Karlsson, Hans (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, bij alle werkzaamheden staat veiligheid voorop, maar bij werkzaamheden met nucleair materiaal is veiligheid van cruciaal belang. Menselijke fouten mogen niet gemaakt kunnen worden en installaties of nucleair materiaal mogen niet gesaboteerd kunnen worden of het doelwit kunnen zijn van terroristische aanslagen. Het is daarom verheugend dat het rapport van Euratom verhoogde veiligheid en meer kennis van de risico's aan de orde stelt. De parlementaire commissie heeft zich unaniem nog meer gericht op veiligheid en op maatregelen om bij iedereen die betrokken is bij werkzaamheden met nucleair materiaal te doordringen van het belang van veiligheid. Ik wil in het bijzonder wijzen op de opleiding van personeel, op een grotere veiligheid bij het vervoer, en op het grotere risico voor terroristische aanslagen dat sinds 11 september 2001 aanwezig is.
Mijnheer de Voorzitter, kernenergie is een veelbesproken en omstreden methode voor energieopwekking. Wij hebben een aantal grote ongelukken meegemaakt en er zijn vrij veel incidenten geweest die heel verkeerd hadden kunnen aflopen als het veiligheidssysteem en het personeel niet uitstekend hadden gefunctioneerd. De veiligheid is bij alle werkzaamheden met nucleair materiaal essentieel en moet altijd in acht worden genomen. De angst van het publiek voor kernenergie, nucleair materiaal en alles wat daarmee te maken heeft, moet altijd buitengewoon serieus genomen worden.

Martin, Hans-Peter (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, er is voor alles een eerste keer. Vandaag is hier zelfs niet één bezoeker aanwezig. Ik kom net terug uit Yokohama, maar daar was het gisteren ook stil. Er hoeven niet direct 70.000 toeschouwers te zijn voor onze activiteiten hier, maar nul is inderdaad nul. Daaruit blijkt duidelijk dat wij er niet in geslaagd zijn het Parlement zelfs maar minimaal te informeren. Uit het feit dat er slechts drie afgevaardigden bij dit debat aanwezig zijn, blijkt hoeveel waarde het Parlement zelf aan dit verslag hecht. Als de mensen door een hervorming van het reglement zouden weten wat we hier allemaal doen en vooral niet doen, dan zou deze zaal tot aan de nok toe gevuld zijn. De vraag is hoe lang en hoe snel wij ons hervormen en of zo'n hervorming van belang is. Jazeker, mijnheer de Voorzitter, die is van belang. Het Parlement verstopt zich hier en doet zo veel dat niemand naar ons luistert, net als Euratom. Het onttrekt zich aan iedere zinvolle democratische controle. Het is in dit verband uiteraard lastig fundamentele punten van kritiek te hebben, maar het verslag-Rübing verdient wat dit betreft op een aantal punten beslist veel lof.
Ik doel hierbij op punt 16, 17 en met name 13, omdat daarin in ieder geval een eerste aanzet tot kritiek wordt gegeven op de zojuist beschreven punten. Euratom werkt ondemocratisch, ontransparant en kan niet ter verantwoording worden geroepen - dat wordt in punt 13 ook zeer duidelijk aangegeven. De punten 1, 2 en 3 zijn volstrekt onbegrijpelijk, behalve voor iemand die zeer goed op de hoogte is van de parlementaire gewoonten en misschien ook van bepaalde gebruiken bij afspraken die achter gesloten deuren zijn getroffen. Hoe kan iemand op basis van het feit dat wij zoveel niet-verantwoord materiaal hebben, zeggen dat een en ander zeer goed werkt en dat er niets is misgegaan?
Als wij zo verder gaan, onttrekken wij ons niet alleen aan onze taken, maar halen wij ook de basis weg voor een mogelijk zinvol gebruik van kernenergie. En dat brengt mij tot mijn ceterum censeo, mijnheer de Voorzitter: geen democratie zonder transparantie!

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp het ongenoegen van de heer Martin over het gebrek aan publieke belangstelling en de afstand tussen de vergaderingen van dit Parlement en de burgers die zich buiten deze muren bevinden, in de verschillende landen van de Unie, temeer daar wij momenteel een kwestie behandelen en bespreken die mijns inziens voor de burgers van wezenlijk belang is. In principe zou dit onderwerp hun belangstelling moeten wekken en ik denk dat zij ook werkelijk geïnteresseerd zijn.
In die zin, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, wil ik allereerst mijn dank uitspreken aan de leden die hier het woord hebben gevoerd en met name aan de heer Rübig, aangezien dit verslag op zijn initiatief tot stand is gekomen.
Ik ben vooral dankbaar omdat dit het eerste verslag over de veiligheidscontrole van Euratom is dat de Commissie in de laatste acht jaar heeft voorgelegd. In feit is dit voorstel niet meer dan een logisch gevolg van de bereidheid tot informatieverstrekking en transparantie waarvan de Commissie blijk heeft gegeven bij de uitoefening van haar verantwoordelijkheden krachtens het Euratom-Verdrag.
Het merendeel van de verzoeken en suggesties van de ontwerpresolutie die in dit Parlement in stemming zal worden gebracht, stemt volledig overeen met de wensen en zorgen die ikzelf herhaaldelijk ten overstaan van dit Parlement heb geuit. Vorige week heeft de Commissie haar goedkeuring verleend aan mijn initiatief om de verantwoordelijkheden van de Commissie op het gebied van nucleaire veiligheid in ruime zin in één enkel directoraat onder te brengen. Hiermee kom ik tegemoet aan de bezorgdheid van dit Parlement, dat meermaals heeft aangedrongen op een versterking van de samenhang op deze gebieden, die cruciaal zijn voor de nucleaire sector.
Het ligt niet in mijn bedoeling de ontwerpresolutie van de heer Rübig hier in detail te bespreken, maar ik zou graag twee zeer concrete kwesties aanstippen.
Ten eerste wil ik u een nieuw verslag over de werkzaamheden van het Bureau Veiligheidscontrole van Euratom aankondigen dat u in de loop van de volgende weken zal worden overhandigd.
Ten tweede wil ik iets opmerken over de bevoegdheden inzake kernenergie in ruime zin. In dit verband acht ik het van wezenlijk belang dat de uitoefening van de communautaire bevoegdheid gebaseerd wordt op de technische kennis van de nationale autoriteiten, en op gecoördineerde en harmonieuze wijze tot stand komt, in samenwerking met de voornoemde autoriteiten. Deze vaststelling, die ook nu reeds volkomen gerechtvaardigd is, zal na de uitbreiding nog aan belang winnen.
In dit verband wil ik de heer Rübig en de andere sprekers erop attenderen dat ik een van de komende maanden aan de Raad en aan dit Parlement een maatregelenpakket inzake kernenergie hoop te kunnen voorleggen. Daarmee wil ik tegemoetkomen aan de bezorgdheid van dit Parlement: er bestaat inderdaad behoefte aan gemeenschappelijke veiligheidsnormen voor kerncentrales op Europees niveau. Het is overigens van wezenlijk belang dat deze regelgeving in het acquis communautaire wordt opgenomen en dat de naleving ervan verplicht wordt, niet alleen voor de vijftien huidige lidstaten van de Unie, maar ook voor de kandidaat-landen die te gelegener tijd tot de Unie zullen toetreden. De beoogde veiligheidsnormen moeten aan alle burgers de garantie bieden dat de desbetreffende werkzaamheden op passende wijze worden uitgevoerd met inachtneming van de maximale veiligheidsniveaus die in de Europese Unie van toepassing zijn.
U kent mijn standpunt inzake kernenergie. Ondanks het omstreden karakter van deze energiebron is zij, gezien de nieuwe problemen die het gevolg zijn van de klimaatverandering en andere ontwikkelingen, absoluut onmisbaar. Ik heb dat reeds meermaals gezegd. Kernenergie is absoluut noodzakelijk. Daarom mag deze optie binnen de Europese Unie niet worden geëlimineerd. Dat blijkt ook uit de conclusies van het onlangs door de Commissie goedgekeurde Groenboek.
Gelet op de nieuwe omstandigheden moeten wij er evenwel voor zorgen dat alle in de Europese Unie aanwezige installaties passende veiligheidsnormen hanteren, die borg staan voor maximale transparantie en maximale doeltreffendheid. Wij zullen alles in het werk stellen om deze doelstelling te verwezenlijken. Uiteraard zullen wij ook onze werkzaamheden op internationaal gebied voortzetten in het kader van het Agentschap van Wenen, teneinde de kwaliteit van de veiligheidsnormen voor kerncentrales op wereldniveau te verbeteren.

De Voorzitter.
Mevrouw Doyle en mevrouw Ahern zijn binnengekomen terwijl de commissaris reeds aan het woord was. Ik veronderstel dat zij niet tijdig aanwezig konden zijn. Ik zal hun verzoek inwilligen en hen kort aan het woord laten, maar dit mag niet als precedent dienen.

Ahern (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, we zitten zeker in hetzelfde schuitje, om het zo uit te drukken. Ik ging vanochtend om zeven uur de deur uit en verwachtte daarom om vier uur vanmiddag in Straatsburg te zijn. Het vliegtuig had echter vier uur vertraging en voerde ons ook nog via Düsseldorf. Ik zal u niet lastig vallen met de details, maar uiteindelijk zijn we hier gearriveerd.
Ik heb met grote belangstelling naar de commissaris geluisterd. Nucleaire veiligheidscontroles zijn binnen en buiten de Europese Unie buitengewoon belangrijk. Nucleaire beveiliging in de EU heeft sinds 11 september aan relevantie gewonnen. Anders dan de commissaris meen ik dat de beste veiligheidscontrole wordt bereikt door geen nucleair materiaal meer te produceren. Een bijzondere kwestie hierbij is de opwerking van kernmateriaal. We weten dat er in Cap de la Hague luchtafweerraketten staan opgesteld, terwijl de verdediging van Sellafield een geheim blijft. Het valt, met 11 september in gedachten, niet goed te praten dat we maar doorgaan met het opslaan van plutonium boven op de tonnen en tonnen die er al liggen.

Doyle (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u mijn verlate komst niet uitlegt als een gebrek aan respect voor u, voor de heer Rübig, die een voortreffelijk verslag heeft geschreven, of voor de commissaris. Zoals mijn collega heeft uitgelegd, is de vertraging veroorzaakt door overmacht. Het is helaas het zoveelste voorbeeld van de moeizame toegang tot Straatsburg.
Ik ben blij dat nu een duidelijk onderscheid is gemaakt tussen nucleaire veiligheidscontroles en nucleaire veiligheid en beveiliging. Ik zou graag zien dat het Bureau Veiligheidscontrole de beschikking krijgt over alle middelen die het nodig heeft om zijn werk zo volledig mogelijk te blijven verrichten, vooral gelet op de toetreding van kandidaat-lidstaten.
Ik ben zeer verheugd over de mededeling die Commissaris De Palacio eerder op 23 april en vandaag hier opnieuw heeft gedaan, namelijk dat zij voornemens is met een pakket maatregelen te komen. Ik hoop dat we dat deze herfst tegemoet kunnen zien. Het pakket bestrijkt alle facetten van nucleaire veiligheid en beveiliging. Ik zou de Commissaris willen verzoeken voor de vorm in het pakket op te nemen dat er een gepaste wijze van overleg en communicatie tussen aangrenzende landen binnen de Europese Unie, inclusief de kandidaat-landen, moet komen over de totstandkoming van een geschikt kanaal, een geschikt overlegorgaan voor de bespreking van kwesties die daartoe aanleiding geven.
Lord Inglewood van British Nuclear Forces Ltd. heeft onlangs aangegeven dat hij de zorgen die ik in dit verband tegenover hem heb geuit, zeker te berde zou brengen. Dat zou op een soortgelijke wijze gebeuren als waarop de zorgen die de Oostenrijkers ten aanzien van de kerncentrale Temelin naar voren hadden gebracht, door de Commissie zijn behandeld. Ik zou graag zien dat dit model door de hele EU gebruikt gaat worden als onderdeel van het pakket maatregelen voor nucleaire veiligheid en beveiliging. Op die manier beschikken wij namelijk over een gepaste procedure en een gepast forum om gevoelens van ongerustheid bespreekbaar te maken. Weliswaar zullen niet al die gevoelens gegrond zijn, maar ook die moeten worden besproken, om escalatie en een te grote politisering te voorkomen.
Als er een dergelijk officieel forum is en het over de deskundigheid beschikt om hoor en wederhoor toe te passen, dan wordt de kans heel wat groter dat er voor deze heikele kwestie oplossingen worden gevonden waarmee iedereen kan leven. Ik kom uit een land dat kernenergievrij is en tegenstander is van elektriciteitswinning uit kernenergie. Zoals ik de rechten van de andere lidstaten respecteer, verwacht ik dat zij die van ons respecteren, naar ons luisteren en met een passend antwoord komen als wij onze bezorgdheid kenbaar maken. Wij hopen dat u, mevrouw de commissaris, zorgt dat er een dergelijke structuur komt, dat een dergelijk forum wellicht kan worden meegenomen in het beloofde pakket maatregelen, waarvan ik een groot voorstander ben. Ik wil mijn collega, de heer Rübig, dankzeggen voor zijn uitstekende verslag.

De Voorzitter.
 Wil mevrouw de commissaris hier nog een opmerking aan toevoegen?
De commissaris heeft naar de afgevaardigden kunnen luisteren en in de notulen is opgenomen dat zij en anderen door omstandigheden, namelijk oponthoud in het luchtverkeer, niet op tijd konden komen. De commissaris en het Parlement zullen daar ongetwijfeld nota van nemen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.30 uur plaats.

De Voorzitter.
 Aan de orde is het verslag (A5-0222/2002) van de heer Vander Taelen, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over de mededeling van de Commissie over bepaalde juridische aspecten in verband met cinematografische en andere audiovisuele werken (COM(2001) 534 - C5-0078/2002 - 2002/2035(COS)).

Vander Taelen (Verts/ALE)
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het is met een zekere emotie dat ik u vandaag toespreek hoewel ik natuurlijk gehoopt had op een beter gevuld auditorium. Het is inderdaad de laatste keer dat ik dit Parlement toespreek omdat ik vanaf 1 september aan het hoofd ga staan van de stichting die zich bezighoudt met het toekennen van financiële middelen om de Vlaamse cinema beter te maken. En dat is uiteindelijk de bedoeling van het werk dat ik hier die drie jaar heb verricht. Dat is ook wat de Europese Commissie probeert te doen, namelijk datgene wat ik in Vlaanderen zal proberen te doen.
De mededeling van de Commissie waarop mijn verslag gebaseerd is, is uiteraard een zeer positieve stap geweest. Het is een stap in de goede richting. De grote verdienste van de mededeling - en in mijn verslag wordt daarop gewezen - is juist dat de zaken eindelijk transparanter worden, vooral op het juridische vlak, en dat een poging werd gedaan om enige klaarheid te scheppen in de onduidelijke situatie over wat nu wel of niet kon op het vlak van de staatssteun aan de audiovisuele sector. Dat kunnen we enkel maar toejuichen.
Maar als men de mededeling bekijkt vanuit een andere hoek dan moet men toch betreuren dat de Europese Commissie steeds gebukt lijkt te gaan onder een gebrek aan ambitie als het gaat over audiovisuele politiek. Men hecht heel veel belang aan het naleven van de concurrentieregels. Alsof er in Europa in de audiovisuele sector concurrentie zou bestaan!
Het is uiterst merkwaardig dat Europa zoveel aandacht besteedt aan het bekijken van de situatie in de verschillende lidstaten terwijl die lidstaten geconfronteerd worden met een verpletterende concurrent die echter geen lid is van de Europese Unie, gelukkig maar. Ik heb het over de Verenigde Staten waarvan de filmproductie in de meeste Europese landen 80 tot 85% inneemt van de cinemabezoeken. Dat is natuurlijk een onthutsend cijfer. Tegenover zo'n desastreuze situatie moet men hopen dat de Europese Commissie er eindelijk in zal slagen om een reëel initiatief te nemen dat op het niveau staat van wat de Europese Unie zou moeten betekenen. Er bestaat namelijk geen enkele geschreven wet dat Europa achter moet blijven op de Amerikaanse filmindustrie.
Maar het is duidelijk - en het Europees Parlement heeft in vroegere verslagen daarop gewezen - dat de lidstaten kampen met verschillende handicaps. En het wordt dan ook tijd dat de Europese Commissie eens laat blijken dat zij dit niet alleen beseft, wat uiteraard het geval is, maar dat zij ook middelen wil inzetten.
Het blijft toch wraakroepend, dames en heren, - en het voorbeeld is al zo vaak gegeven, dat het een beetje afgezaagd is - het blijft toch zo illustratief dat Europa 10 keer meer geld uitgeeft aan steunmaatregelen voor de tabaksindustrie dan aan het mediaprogramma. Men kan in Europa beter een olijventeler dan een filmmaker zijn. Op dat vlak heeft Europa een heel duidelijke, uitgesproken politiek. Maar als het gaat over één van de meest ambitieuze sectoren waar de perspectieven het mooist zijn, ook qua werkgelegenheid, dan verklaart Europa nog altijd forfait. Neen, ik overdrijf, Europa is aanwezig maar op een zéér, zéér bescheiden vlak.
Ik zou dan ook, en dat is dan mijn laatste oproep in het Europees Parlement, het Europees Parlement willen oproepen de Europese Commissie en de lidstaten het vuur na aan de schenen te blijven leggen zodat er misschien een dag komt dat we kunnen spreken van een echte Europese politiek die de Europese burger zal kunnen geven waar de Europese burger recht op heeft, namelijk een eigen kwalitatieve audiovisuele industrie.

Hieronymi (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, allereerst wil ik de heer Vander Taelen hartelijk danken voor dit verslag en zijn geweldige inzet in het Europees Parlement. Hij is een ware verdediger van de Europese film. Ook al zullen wij hem als afgevaardigde moeten missen, wij zullen in hem zeker een goede partner in de vakwereld hebben. Ik denk dat wij goed kunnen blijven samenwerken.
Ik wil echter ook de Commissie danken voor het verslag dat zij heeft gepresenteerd. Daardoor kunnen wij een tussenbalans opmaken. Wat is de stand van zaken na ongeveer drie jaar werk van Parlement en Commissie? Mijns inziens toont deze tussenbalans één ding duidelijk aan, namelijk dat de Europese film sterk staat als wij, het Parlement, de Commissie, de Raad - wat soms uiterst lastig is - en de beroepsorganisaties samenwerken.
Uit de balans van de afgelopen drie jaar kunnen wij opmaken dat wij belangrijke zaken hebben bereikt. Ik wil daarvan slechts drie punten aansnijden. In de eerste plaats is het aandeel van de niet-nationale Europese films die in de bioscopen in de Europese Unie zijn getoond het afgelopen jaar met 21 procent gestegen. Dat is een zeer belangrijke bijdrage die wij met ons media-programma aan de verwezenlijking van deze doelstelling hebben geleverd.
In de tweede plaats heeft de Europese Investeringsbank dankzij het initiatief van mevrouw Reding en het Parlement een fonds opgericht waarmee het dringend noodzakelijke risicokapitaal voor audiovisuele werken ter beschikking wordt gesteld. Dat is voor dit jaar in totaal alleen al 400 miljoen euro. Dat is een belangrijke stap in de juiste richting.
In de derde plaats heeft de Commissie het mededingingsrecht ten aanzien van de bevordering van films door de lidstaten onderzocht en geconstateerd dat alles correct is. Daardoor hebben wij aanzienlijk meer zekerheid voor de Europese film gecreëerd. Hier kunnen wij het echter niet bij laten. In dit verslag komen de belangrijkste problemen aan bod die wij de komende jaren op Europees niveau moeten oplossen. Wij moeten deze problemen evenwel ook oplossen door middel van passende initiatieven van de lidstaten - en dat zeg ik met name tegen de Raad, die de subsidiariteit opeist.
Ook wat dit betreft, wil ik slechts drie punten noemen. Als efficiënte basis moet in artikel 151 van de Verdragen eindelijk eens een gekwalificeerde meerderheid worden ingevoerd. Er moeten proefprojecten komen voor het digitale erfgoed en er zijn adequate bepalingen nodig voor het subsidierecht met het oog op de toekomst van de Europese film.
Sanders-ten Holte (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, na onze oproep om tot een betere verspreiding te komen van de Europese film buigen wij ons nu over de juridische aspecten waarmee we de bevordering van de Europese film gestalte kunnen geven. De heer Vander Taelen heeft zich weer uitstekend gekweten van zijn opdracht om commentaar te leveren op de mededeling van de Commissie en ik dank hem er hartelijk voor.
In Nederland stimuleren wij de investeringen in de filmproductie via fiscale maatregelen voor de commanditaire vennootschappen die in de filmproductie investeren. Ik vind dit een zeer goede zaak vooral omdat de uitzonderingsclausule voor cultuur van artikel 87, punt 3 van het EG-Verdrag dit mogelijk maakt. Toch is dit niet genoeg.
Twee punten. De EIB en het EIF kunnen een belangrijke financiële bijdrage leveren, vooral als het gaat om de Europese filmproductie waarbij productiemaatregelen uit verschillende lidstaten betrokken zijn. Of we zover moeten gaan dat de EIB betrokken moet zijn bij de aanschaf van digitaal projectiemateriaal voor bioscopen zoals de heer Vander Taelen voorstelt, dat wens ik te betwijfelen. Hiermee wordt de deur wagenwijd opengezet voor willekeur en concurrentievervalsing, vreest mijn fractie.
Een tweede punt, ik wil er nog eens op wijzen dat zolang wij niet weten wat er bij het publiek leeft, wij geen gericht promotiebeleid voor de Europese film kunnen voeren. Het is daarom essentieel dat er onderzoek wordt gedaan naar de motieven van het filmpubliek bij zijn filmkeuzes. Daarnaast is het van cruciaal belang dat we ook de jeugd betrekken bij de Europese film. Beeldopvoeding via school en e-learning is de aangewezen manier om hen met onze filmproductie bekend te laten worden en ze te leren deze ook te waarderen.
Het belangwekkende initiatief om te komen tot een pan-Europees kindernet om de betere Europese kinderfilms Europa-wijd bekend te maken heeft mijn warme belangstelling en vind ik een geweldig goed instrument om dit te bereiken. Zo wordt de Europese burger al vanaf zijn vroegste jeugd bewust gemaakt van onze zo diverse Europese cultuur zoals die onder andere tot uiting komt in de Europese film en daar moeten we ons voor inzetten.

Fraisse (GUE/NGL).
Beste Lucas, wij zullen jouw inzet voor een betere verspreiding van films in Europa missen. Ik wil je daarom van harte danken voor alles wat je de afgelopen drie jaar hebt gedaan en mij in dit opzicht aansluiten bij de woorden van de vorige sprekers.
Ik wil slechts enkele opmerkingen maken over de verspreiding van films. Er zal dus geen herziening van de richtlijn 'Televisie zonder grenzen? plaatsvinden. Er komen uit diverse richtingen echter wel voorstellen voor de oprichting van een Europees televisiekanaal ten behoeve van de verspreiding van films. Ik zou graag willen weten hoe de Commissie denkt over dit initiatief voor een Europees televisiekanaal, dat onder meer van België afkomstig is. Ik vraag mij opnieuw af hoe kan worden vastgesteld wat er precies onder de Europese producties moet worden verstaan.
Tijdens de herziening van 'Televisie zonder grenzen? is toegezegd dat dit vraagstuk te berde zou worden gebracht. Het beloofde debat zal echter niet plaatsvinden, aangezien besloten is om de richtlijn niet te herzien. Dit betekent echter niet dat wij deze kwestie kunnen laten rusten. Het aantal transmissiemedia zal blijven toenemen. Wij moeten ons dus afvragen wat de grenzen van de audiovisuele werken zijn. Kan een televisie-uitzending als audiovisueel werk worden omschreven, en hoe wordt deze uitzending verspreid? Zullen er op een Europees filmkanaal promotieactiviteiten ten behoeve van deze televisie-uitzending plaatsvinden? Deze vraagstukken zijn zeer belangrijk en daarom moet er een oplossing voor worden gevonden. Ik vraag mij met name af welke culturele inhoud deze industriële audiovisuele filmproductie zal krijgen. Wat kunnen wij doen om de culturele inhoud ervan te waarborgen?
Ik heb nog een tweede vraag aan de Commissie. Ik geloof dat de Commissie ontvankelijk is voor het plan om een internationaal instrument in het leven te roepen dat kan worden vergeleken met de WTO, maar dat zich uitsluitend bezighoudt met culturele kwesties. Wij weten dat een werkgroep van deskundigen uit Franstalig Quebec een studie naar de haalbaarheid van een dergelijke organisatie heeft verricht. Het plan begint dus al concrete vormen aan te nemen. Het gaat hier om een kwestie die wij, Europese afgevaardigden, een warm hart toedragen. Ik zou dan ook graag het debat hierover willen openen. Ik geloof dat mevrouw Reding en de heer Lamy zich reeds meerdere malen openlijk voorstander van dit voorstel hebben betoond. Ik hoop derhalve in het belang van ons cultureel erfgoed een toelichting op deze kwestie te mogen ontvangen.

Gutiérrez-Cortines (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik vind het jammer dat de heer Vander Taelen ons verlaat. Hij heeft goed werk verricht en uitstekende kwaliteit geleverd. Met name zijn uitgesproken democratische houding verdient een woord van lof. Hij houdt van samenwerken en streeft steeds naar consensus. Ik betreur zijn vertrek ten zeerste.
Ik feliciteer de Commissie met haar poging een reeks wijzigingen aan te brengen in het juridisch raamwerk voor de verspreiding van Europese cinematografische werken. Sommige aspecten van de mededeling, waarop ik later zal terugkomen, dragen mijn absolute goedkeuring weg.
Het baart mij evenwel ernstige zorgen dat dit voorstel wederom gekenmerkt wordt door een onderliggend gevoel van schroom. Ik denk dat dit probleem moet worden toegeschreven aan het feit dat wij het filmgebeuren en de audiovisuele beelden niet vanuit het juiste standpunt of beter gezegd vanaf de juiste plaats observeren. Ook de manier waarop wij ons concurrentievermogen willen aanscherpen, laat sterk te wensen over.
Mijns inziens bestaat er bijvoorbeeld geen duidelijkheid over de relatie tussen cultuur en industrie. Cultuur wordt nog steeds als iets aparts beschouwd, als een wereld op zich, waarop het subsidiariteitsbeginsel van toepassing is. Mogen wij echter stellen dat digitale films alleen maar cultuur zijn? De steunmaatregelen en beschermende maatregelen zijn doorgaans bijzonder beperkt en weinig ambitieus, ofschoon er reeds heel wat vooruitgang is geboekt, met name dankzij het Parlement en de heer Hieronymi. Denkt u bijvoorbeeld maar aan de belangrijke bijdrage van de EIB. Er is echter meer nodig. De eerder genoemde schroom komt onder meer tot uiting in de aanpak van de grensoverschrijdende digitale wereld, die de grenzen elimineert en filmzalen overbodig maakt. Het gaat dus om een kwalitatieve sprong, die een beleidsaanpassing en een nieuwe aanpak vergt.
Als wij ons beperken tot het verlenen van steun voor de ontwikkeling van het onderzoek en het zesde kaderprogramma, vrees ik dat wij geen 4 maar 26 jaar zullen nodig hebben om het digitale probleem op te lossen. Om tot de digitale wereld toe te treden, moeten wij ingrijpende veranderingen aanbrengen in ons technologisch systeem. Wij moeten Europa van een solide basis voorzien en alvast beginnen met het thema van de postproductie aan te pakken. Ik heb de indruk dat deze kwestie niet wordt aangesneden omdat wij cultuur liever niet aan industrie koppelen. Doen wij dat wel, dan komen wij hoe dan ook in de wereld van de concurrentie terecht. Aangezien wij er nog steeds van overtuigd zijn dat cultuur moet worden afgeschermd, lopen wij het risico de boot te missen.
Ik pleit daarom voor een moderne en hedendaagse aanpak. Wij moeten goed beseffen dat de technologische revolutie de huidige culturele platforms volledig overhoop zal halen. Anderzijds vind ik het een goede zaak dat men eindelijk resoluut durft op te komen voor het behoud van het audiovisuele erfgoed. Dat lijkt mij een zeer interessante en zeer moedige stap, die ik van harte toejuich. Bovendien bestaat er dringend behoefte aan een gegevensbank. Ik ga er ten volle mee akkoord dat digitale eigendom erkend moet worden en dat er een algemene norm of een algemene maatregel moet worden uitgewerkt die voor iedereen aanvaardbaar is, maar ik blijf erbij dat het subsidiariteitsbeginsel geen oplossing biedt voor de industriële en de grafische wereld.

Zorba (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, inderdaad zijn de naar voren gebrachte argumenten een bewijs van pluralisme, en ik wil de hier aanwezige commissaris, de heer Lamy, dan ook verzoeken hierin geen tegenstrijdigheid te zien. Wij houden allemaal van de film, en de beste advocaat van de film hier is de heer Vander Taelen. Ik geloof niet dat hij voor ons verloren zal gaan. Wij zullen hem waarschijnlijk nog vaak terugzien in zijn nieuwe functie, en mijns inziens zal de samenwerking dan net zo goed zijn als voorheen.
De film is de zevende kunst en is pas recentelijk aan de andere kunsten toegevoegd. In de film zijn van meet af aan kunst en industrie, kwaliteit en massaproductie met elkaar gecombineerd. Hele generaties Europeanen zijn met de film opgegroeid. De huidige situatie wordt evenwel gekenmerkt door de verpletterende aanwezigheid van de Amerikaanse film. Het Parlement en de Europese Unie hebben reeds maatregelen getroffen om de film en de audiovisuele kunstwerken te ondersteunen, maar er is meer nodig. In het verslag-Vander Taelen worden terecht wetgevings- en belastingmaatregelen voorgesteld en komen eveneens onderzoek en archieven aan bod. Wij naderen echter drie mijlpalen: het jaar 2004, waarin besluiten moeten worden genomen voor financiële ondersteuning; het jaar 2005, waarin onderhandelingen moeten worden gevoerd in de Wereldhandelsorganisatie; en een nog onbekend - maar steeds later wordend - jaar waarin de richtlijn 'Televisie zonder grenzen? moet worden herzien. Voordat het echter zover is, moeten wij alle beschikbare mogelijkheden uitbuiten en heel onze beleidsfantasie laten werken om de Europese film- en audiovisuele industrie te redden. De heer Vander Taelen heeft zich wat dat betreft van de beste kant laten zien en hij verdient dan ook onze gelukwensen. Laten wij echter hopen dat zijn initiatief niet in het luchtledige blijft hangen. Daarom zou het goed zijn indien wij een zo concreet mogelijk antwoord van de Commissie konden krijgen.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie wil de heer Vander Taelen van harte danken voor dit verslag. Ze is ingenomen met de conclusies in dit verslag en kan zich erin vinden. Uiteraard zullen wij rekening houden met uw opmerkingen en verzoeken, temeer daar u hebt aangegeven dat dit verslag min of meer uw nalatenschap aan ons is.
Uit deze mededeling over de film blijkt wat volgens de Commissie het belang is van de cinematografische sector en van de audiovisuele sector als geheel voor de ontwikkeling van ons beleid. De Commissie is er zich terdege van bewust dat het Parlement en de Commissie elkaars standpunten in dit opzicht delen. Dat doet ons uiteraard genoegen. U hebt overigens reeds in dit Parlement aangetoond dat u zeer veel waarde aan deze sector hecht. Ik doel hier op het vorige initiatiefverslag, dat ook door de heer Vander Taelen is opgesteld en waarin werd gepleit voor een betere distributie van Europese films op de interne markt en in de kandidaat-landen.
Met deze mededeling over de film willen wij in eerste instantie een toelichting geven op de positieve en opbouwende houding van de Commissie jegens de nationale steunmaatregelen ten behoeve van de filmsector. De audiovisuele en cinematografische sector neemt een bijzondere plaats in omdat hij zowel in economisch als cultureel opzicht een belangrijke rol vervult. Om die reden moet deze sector niet volledig aan de marktwerking worden blootgesteld. Bovendien dient de sector zich voortdurend aan te passen aan een constant veranderende wereld. De Commissie heeft positief gereageerd op de bekendmaking door de lidstaten van hun stelsels voor staatssteun ten behoeve van de nationale film. De stelsels zijn door de Commissie onderzocht en dus tot 2004 geconsolideerd. Dit bekent overigens niet dat de stelsels na 2004 een illegaal karakter zullen krijgen en dus zullen moeten worden opgeheven. Tot de aangegeven datum zullen de door de Commissie gepresenteerde criteria ongewijzigd blijven. Als de Commissie besluit om de criteria na deze datum wel te wijzigen, dan zal ze dat doen omdat de regels in een bepaald opzicht niet meer blijken te werken.
Betreffende de overige onderwerpen in het verslag van de heer Vander Taelen wil ik in antwoord op de vraag van mevrouw Gutiérrez-Cortinez opmerken dat de Commissie het project e-cinema zal steunen. Dit geldt ook voor proefprojecten ten behoeve van de digitalisering van archieven waarin het programma MEDIA-Plus voorziet. De overige in de mededeling genoemde maatregelen worden momenteel uitgevoerd.
Dit najaar zullen de werkgroepen van deskundigen op het gebied van de film bijeenkomen om zich te buigen over het onderzoek naar het wettelijk depot en de registratiesystemen. Dan zullen wij ook een debat aangaan over de resultaten van dit onderzoek. Verder is het onderzoek dat in de mededeling is aangekondigd reeds van start gegaan en zullen de eindverslagen naar verwachting eind dit jaar worden gepubliceerd. Tot slot wil ik mevrouw Fraisse laten weten dat er gewerkt wordt aan de herziening van de richtlijn "Televisie zonder grenzen". Een van de drie grote studies is op de website van de Commissie gepubliceerd. De twee andere studies zullen in een later stadium verschijnen. Wij zullen binnen de Commissie nog voor het einde van het jaar het verslag over de toepassing van de richtlijn aannemen.
Alvorens ik nader wil ingaan op twee of drie specifieke punten die hier aan de orde zijn gesteld, wil ik eerst in herinnering brengen dat de mededeling waarover dit verslag gaat slechts een eerste stap vormt. Wij zullen samen blijven werken aan de realisering van de gezamenlijke doelstelling die u allen zojuist tijdens uw betoog heeft geformuleerd, namelijk een vitale, creatieve en gediversifieerde audiovisuele Europese sector, die zich kenmerkt door ontwikkeling en groei.
Ik zal nu nader ingaan op twee of drie specifieke punten. Mevrouw Sanders-ten Holte heeft zojuist gesproken over het Europese cinematografische erfgoed. Ik wil deze gelegenheid te baat nemen om uw aandacht te vestigen op de "CinEd@ys"week van 15 tot 24 november waarin de Europeanen op internet en in de bioscoopzalen een aantal Europese topfilms kunnen ontdekken. Op die manier wordt getracht meer bekendheid aan deze films te geven.
Mevrouw Fraisse sprak zojuist over het plan voor een Europees filmkanaal. Dit plan duikt al enige tijd her en der op. In 1997 hebben wij overigens reeds een studie naar een dergelijk kanaal verricht, maar helaas heeft dat geen noemenswaardige resultaten opgeleverd. De publieke omroeporganisaties houden zich nog altijd met dit vraagstuk bezig, maar er zijn enkele hardnekkige problemen, met name op het gebied van de auteursrechten en de belangen van de producenten die zich, los van kwesties op het gebied van financiën, winstgevendheid en kijkdichtheid, tegen de plannen op dit gebied hebben uitgesproken.
Ik wil afsluiten met de opmerking van mevrouw Fraisse over een internationaal instrument tot vaststelling van de beginselen van culturele diversiteit en het doel om op dit terrein internationale overeenkomsten te sluiten. Ook dit plan is al enige tijd actueel. Er is in dit verband binnen UNESCO interessant werk verricht, maar vooralsnog heeft dit niet geleid tot de benodigde kritieke massa in termen van kwaliteit, inhoud, aantal deelnemende landen of leningen. In de tussentijd zullen wij het debat in het kader van de internationale handelsbesprekingen over de audiovisuele sector binnen de WTO voortzetten. Wij zullen ons net als in het verleden houden aan het mandaat dat ons is verstrekt voor het behoud van de culturele diversiteit op dit gebied en op andere terreinen.

De Voorzitter.
 Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.30 plaats.

De Voorzitter.
 Aan de orde is het verslag (A5-0188/2002) van de heer Turchi, namens de Begrotingscommissie, over het gewijzigd voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2236/95 van de Raad tot vaststelling van de algemene regels voor het verlenen van financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken (COM(2002) 134 - C5-0130/2002 - 2001/0226(COD)).

Turchi (UEN)
Mijnheer de Voorzitter, de trans-Europese netwerken zijn een van de stuwende krachten achter de groei van de mededinging en de werkgelegenheid binnen onze Europese Unie. De Europese Raad van Essen heeft in december 1994 een doorslaggevende politieke impuls aan deze netwerken gegeven door een lijst van 14 prioritaire projecten goed te keuren. Vervolgens hebben de Gemeenschap en de Europese Investeringsbank een reeks financiële instrumenten ontwikkeld om die doelstellingen hard te maken.
Het voornaamste doel van de communautaire steun aan de TEN's is dat men een helpende hand wil bieden bij het wegwerken van de financiële obstakels die zich kunnen voordoen wanneer een project gelanceerd wordt. Momenteel is de communautaire bijstand in principe beperkt tot 10 procent van de algemene kosten, met uitzondering van het GALILEO-programma, dat in aanmerking komt voor maximaal 20 procent steun van de Gemeenschap. De rest van de uitgaven moet gecofinancierd worden via plaatselijke, regionale en nationale begrotingen.
Helaas gaat het wat de werkzaamheden betreft niet allemaal van een leien dakje. Van de veertien specifieke projecten die door de Top van Essen zijn goedgekeurd, zijn er maar drie voltooid. Zes projecten zouden vóór het einde van 2005 afgerond moeten worden. Wat de overige vijf betreft, bestaat er geen enkele duidelijke indicatie over eventuele termijnstellingen. Wat zijn nu de problemen? Allereerst is het investeringstempo te laag gebleken. Vandaar dat de Commissie van mening is dat, als vanaf nu tot 1910 het financieringspercentage niet wordt opgetrokken, de voltooiing van het hele net hoogstwaarschijnlijk in het gedrang komt, met name wat de spoorwegcomponent betreft. De ergste vertragingen doen zich voor bij de grensoverschrijdende projecten, aangezien de lidstaten in hun besluitvorming voorrang hebben verleend aan financiering van plaatselijke baanvakken van het trans-Europese netwerk.
Die vertragingen kunnen hoofdzakelijk worden toegeschreven aan het feit dat er geen geïntegreerde aanpak is qua planning, beoordeling en financiering van de grensoverschrijdende infrastructuur. Aan de andere kant is het gezien de financiële en juridische middelen van de Gemeenschap onmogelijk om op eigen houtje in te grijpen en de bewuste projecten in een stroomversnelling te brengen, want op grond van het Verdrag zijn de nationale autoriteiten van een lidstaat bevoegd met betrekking tot de uitvoering van een project op hun grondgebied. De gebieden die het meest de dupe zijn van het aanhouden van die knelpunten zijn: de internationale corridors, waar het noord-zuidverkeer dicht geconcentreerd is; de natuurlijke barrières zoals de Alpen en de Pyreneeën; de periferieën van de belangrijkste stadsconglomeraties en handelscentra, waar de langeafstands- en regionale en plaatselijke verkeersstromen samenkomen; alsmede bepaalde grenzen van de Unie, met name die met de kandidaat-lidstaten. De Commissie stelt daarom voor om de communautaire activiteiten en projecten te concentreren op het verwijderen van die knelpunten.
Wat de uitvoering betreft, heeft de Commissie in de afgelopen jaren een relatief hoog niveau weten te handhaven, en sedert 2002 lukt het ook om de achterstand geleidelijk te reduceren. De Commissie heeft nu voorgesteld om wijziging te brengen in de algemene voorwaarden voor financiële steunverlening van de Gemeenschap op het vlak van de Trans-Europese netwerken. De hulp wordt van 10 procent opgetrokken tot 20 procent, in de hoop dat dit een soort hefboomeffect gaat sorteren waarbij vooral particuliere investeerders worden aangetrokken. Deze wijziging moet betrekking hebben op drie groepen projecten: de grensoverschrijdende spoorwegprojecten, die de natuurlijke barrières, zoals Alpen en Pyreneeën, moeten nemen; projecten die tot doel hebben duidelijk geconstateerde knelpunten aan de grenzen met de kandidaat-lidstaten te verhelpen; en de twaalf prioritaire energieprojecten. De eerste twee groepen vallen onder het trans-Europese vervoersnet, zoals vastgesteld bij Beschikking nr. 1692/96. Een extra bedrag van 100 miljoen euro zou in de periode 2003-2006 worden ingeschreven bij vervoersbegrotingslijn B5-700 van TEN, als aanvulling op de via ISPA verleende bijstand. De financiële hulp voor de TEN's en de financiële vooruitzichten voor 2000-2006 zouden dus herzien moeten worden. Tot slot stelt de Commissie voor om in het kader van de huidige TEN-begroting de grensoverschrijdende vervoersprojecten opnieuw 50 miljoen euro toe te wijzen.
Wat GALILEO betreft: de medefinanciering daarvoor blijft hetzelfde, dus 20 procent.
Wat zijn nu mijn op- en aanmerkingen? De amendementen 1, 3, 5 en 6 bepalen het algemene kader en brengen de presentatie van de Commissie weer in balans: de Commissie heeft namelijk de neiging om in haar voorstel uitsluitend te wijzen op het belang van projecten waarbij de kandidaat-lidstaten betrokken zijn. In amendement 2 wordt de Commissie gevraagd om een beoordeling op te stellen met betrekking tot de verantwoordelijkheden van de lidstaten. Via amendement 4 wordt de mogelijkheid ingelast dat de lidstaten die dat nodig achten particulier kapitaal aanspreken. Tevens wordt in dit amendement beklemtoond dat bij de selectie van de projecten onder meer bezien moet worden wat de sociaal-economische toegevoegde waarde van die projecten is en tevens of ze wel stroken met de doelstelling van duurzame mobiliteit. In amendement 7 wordt gesteld dat de verhoging van de financiële middelen compatibel moet zijn met de financiële vooruitzichten, dus het is niet de bedoeling dat de andere programma's eventueel moeten inleveren. Vandaar dat ik aan de Commissie vraag om de begrotingsautoriteit nogmaals te raadplegen alvorens in het kader van de vervoers-TEN's nieuwe kredieten toe te wijzen. Amendement 8 over het TEN-vervoer bepaalt de uitvoering van het voorstel over het vervoersnet zoals vastgelegd in Beschikking nr. 1692/96, die op 23 juli 1996 is goedgekeurd. Amendement 9 machtigt de Commissie om bedragen toegekend voor projecten die binnen een tijdsbestek van tien jaar niet zijn afgerond, terug te vorderen. Amendement 10 gaat over de comitologie en amendement 11 tenslotte betreft de zogeheten Sunset-clausule.
Ik heb deze presentatie noodzakelijkerwijs kort gehouden vanwege mijn beperkte spreektijd, maar ik hoop toch dat ik voldoende informatie heb verstrekt. Ook hoop ik van harte dat het lukt het project van de TEN's tot een goed einde te brengen, niet zozeer voor onszelf als wel voor de toekomst van Europa.

Bradbourn (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik zeggen dat ik het volledig eens ben met de rapporteur dat de huidige financieringsachterstand volkomen onaanvaardbaar is en dat er nu dringende maatregelen nodig zijn om de situatie te redden.
In mijn advies, dat is opgesteld namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, heb ik getracht deze regeling de nodige flexibiliteit mee te geven omwille van de uitvoerbaarheid met betrekking tot de drie onderdelen uitbreiding, effectieve concurrentie en verantwoording. Zeker met het oog op 2004, is het van levensbelang dat wij de trage respons en vertragingen in de uitvoering van de bestaande TEN-projecten aanpakken. Zolang de lidstaten het nut van de in het TEN-programma aangegeven behoeften aan strategisch vervoer niet inzien en er niets mee doen, zullen wij bezig blijven met het herzien en bediscussiëren van de benodigde financiering.
Zelf ben ik van oordeel dat het voorstel van de Commissie geen gelijke concurrentievoorwaarden biedt. Door de mogelijke 20% extra projectkosten alleen aan bepaalde vervoerswijzen te besteden, laten we de kans op economische groei lopen, terwijl die groei essentieel is voor de cohesie van een uitgebreide Europese Unie. De extra financiering moet mijns inziens steeds gebruikt kunnen worden voor de aanpak van problemen die zich voordoen in het wegvervoer, onafhankelijk van vervoerswijze; dit in tegenstelling tot de opvatting van de Commissie dat bepaalde wijzen de voorkeur zouden hebben boven andere. Het belangrijkst van alles is echter dat die financiering doeltreffend moet worden gebruikt en op transparante wijze te verantwoorden moet zijn. Ik ben dan ook een warm voorstander van het voorstel van de rapporteur om tot een grotere financiële zuiverheid te komen.
Ik zou in het bijzonder de nadruk die de rapporteur legt op de n+2-regel bij het Parlement en het comité van vertegenwoordigers van de lidstaten willen aanbevelen. Als een project niet binnen een redelijke termijn kan worden voltooid, zou de Commissie gerechtigd moeten zijn tot het eisen van terugbetaling van verleende bijstand. Zo niet, dan blijven we de middelen verspillen of niet doeltreffend besteden, terwijl de vervoersnetten in Europa het gelag betalen.

Mann, Erika (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, op 12 maart 2002 heeft de Commissie geadviseerd om de energienetwerken in de onderhavige wijziging van de verordening op te nemen. Aanleiding hiervoor was het voorstel tot wijziging van de richtsnoeren voor trans-Europese netwerken in de energiesector, waarvoor de heer Beysen in de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie rapporteur is. De Commissie stelt voor de communautaire bijstand van 10 naar 20 procent te verhogen. Door middel van investeringen moet de continuïteit van de energievoorziening worden gewaarborgd. Daartoe moeten de investeringen groeien, teneinde de veelvuldig voorkomende problemen bij de planning en verwezenlijking van de uitbreiding van de infrastructuur op te lossen.
Het doel is daadwerkelijk een interne markt voor energie te creëren, waarin de regio's en strategieën worden betrokken die op dit moment nog niet zijn opgenomen respectievelijk nog niet in regelgeving zijn omgezet. Daartoe behoren ook de kandidaat-lidstaten. De commissie keurt de verordening onder andere met de volgende aanvullingen goed: de geplande investeringen moeten worden gepleegd in projecten die voor de EU macro-economisch belangrijk zijn en rendabel voor de afzonderlijke ondernemingen. Deze investeringen mogen niet leiden tot een verstoring van de concurrentie. De middelen die in de financiële vooruitzichten 2003-2006 voor energienetwerken gereserveerd zijn, mogen absoluut niet worden verhoogd, en de Commissie moet het Parlement een periodiek verslag presenteren waarin de projecten zijn opgenomen die door de verhoging van 10 tot 20 procent snel afgerond zullen zijn.
Ik wil mijn hartelijke dank overbrengen aan de rapporteur, die de voorstellen van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie met een aantal kleine wijziging kon overnemen. Ik wil met name mijn collega's, de heren Beysen, Mombauer en Turmes, danken, die zeer geëngageerd hebben meegewerkt aan de uitwerking van dit verslag, onder andere door amendementen en voorstellen in te dienen. Tot slot wil ik het secretariaat en met name de Commissie danken.

Pittella (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, rapporteur Turchi en de Begrotingscommissie hebben volgens mij uitstekend werk verricht. Zij hebben het voorstel van de Commissie zodanig aangevuld dat het nu beter opgewassen is tegen het voornaamste probleem waarmee wij worstelen, namelijk de forse achterstand. In die zin moeten de vernieuwingen worden geïnterpreteerd die Franz Turchi heeft opgesomd, van het verhogen tot 20 procent van alle medefinancieringen tot het afspreken van een tijdsbestek van tien jaar waarbinnen de werken voltooid moeten worden. Ik vind het bovendien een belangrijk gegeven dat het GALILEO-project en de projecten voor telecommunicatie- en energienetwerken in de nieuwe verordening zijn ingelast, en verder ben ik het ermee eens dat de spoorwegen worden beschouwd als een prioritaire sector, ook met het oog op de duurzaamheid.
Dat er positief werk is verricht, neemt echter niet weg dat zowel de achtergrondfilosofie als de financieringsmechanismen van de hele complexe operatie 'netwerken? moeten worden herzien. De trans-Europese netwerken houden immers nauw verband met de hervorming van het cohesiebeleid en de uitbreiding van de Unie. Wij socialisten roepen op tot een breed debat over deze drie grote uitdagingen. Alle partijen zouden bij dat debat betrokken moeten worden en het thema van de netwerken moet daarin worden beoordeeld op grond van wat de echte bedoeling ervan is: ongelijke situaties binnen de Unie rechttrekken en voorkomen dat de uitgebreide Unie mettertijd de vorm krijgt van een zware locomotief die het Europa van het noorden voorttrekt, met een afgeladen laatste wagon die maar niet vooruitkomt: het Europa van het zuiden.

Hudghton (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, wij delen de bezorgdheid over de grote vertragingen die zich voordoen bij deze projecten, die prioritair heten te zijn. In het kader van enkele door de parlementaire commissie goedgekeurde amendementen verwelkomen wij het feit dat aan kandidaat-landen het recht is toegekend om voor hen relevante besprekingen bij te wonen. Wij verwelkomen ook de goedkeuring van het compromis betreffende energieproducten, dat door de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie is bereikt. Verder zijn amendementen goedgekeurd over de opname van watervervoersprojecten en over de koppeling tussen de toewijzing van middelen en de bijdrage ter beperking van de groei van verkeersstromen en luchtverontreiniging.
Inzake een aantal lopende kwesties wijkt de commissie echter van het verslag af. Daar zullen wij morgen nader op ingaan via een reeks amendementen en verzoeken tot stemming in onderdelen. Eén van die kwesties is de eis dat in het nieuwe financiële kader van na 2006 meer middelen worden toegewezen aan TEN's. Wij zijn niet overtuigd van de noodzaak daarvan. Verder willen wij ingaan op de opname van telecommunicatieprojecten.
Wat sancties of terugvordering betreft, zijn wij van mening dat het verslag dient aan te sluiten bij de tekst van het verslag-Bradbourne over TEN's, en moet eisen dat projecten die na 15 jaar voor een belangrijk deel nog niet voltooid zijn, geschrapt worden.
Tot slot ben ik er geenszins gerust op dat de verwijzing naar het gebruik van particulier kapitaal goed zal worden uitgelegd. Om te voorkomen dat men hierin impliciet of expliciet leest dat het om een verplicht gebruik van particulier kapitaal gaat, zullen wij verzoeken om een stemming in onderdelen.

Van Dam (EDD).
De trans-Europese netwerken vereisen een heleboel goede wil en inzet, dat laat de praktijk glashelder zien. Zowel investeerders als uitvoerende instanties zijn niet altijd te overtuigen van het belang van de TEN-verbindingen. Er moet derhalve een oplossing worden gevonden voor de problemen inzake financiering en uitvoering.
In Essen zijn 14 prioritaire (vervoers)projecten vastgesteld. Daarvan zijn er inmiddels slechts 3 afgerond. Logisch zou zijn de beschikbare middelen te concentreren op de resterende 11 projecten zodat die een nieuwe impuls kunnen krijgen en voortvarend kunnen worden uitgevoerd. Het onderhavige initiatief, evenals de herziening van Beschikking nr. 1692/96 dragen hier niet toe bij.
Daarbij komt dat in 2004 een grote herziening van het gehele TEN-dossier zal plaatsvinden. Dat is dan ook het moment om wijzigingen in zowel de projectenlijst als in de financieringsvoorwaarden aan te brengen. Tussentijdse wijziging zal alleen vertroebeling van de processen en projecten opleveren. Daarmee is niemand gediend. Noch de investeerders, noch de uitvoerders, noch de gebruikers.

Della Vedova (NI).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik geloof dat de rapporteurs, de heer Turchi en de rapporteur voor advies, goed werk hebben verricht door het voorstel van de Commissie te verbeteren. Ik vind dat het van essentieel belang is vaart te zetten achter de uitvoering van de trans-Europese netwerken, vooral met het oog op de concurrenten van het Europese stelsel, die met name in Azië om honderdeneen redenen veel sneller zijn dan wij in het realiseren van projecten en infrastructuur, waardoor hun economische stelsels de mededinging beter aankunnen.
Naar mijn mening bevat het verslag van collega Turchi belangrijke verbeteringen ten opzichte van de tekst van de Commissie. Twee daarvan wil ik even naar voren halen. In de eerste plaats wordt erop gewezen dat het zinvol, zo niet noodzakelijk, is om particulier kapitaal op te zoeken. Ik geloof dat het streven om de communautaire bijstand op te trekken tot 20 procent een soort weddenschap is over de doelmatigheid van deze investeringen. Het idee om hiervoor particulier kapitaal los te weken is een manier om projecten uit te zoeken met een economisch bestaansrecht dat er misschien anders niet zou zijn. In de tweede plaats is het afspreken van een termijn van tien jaar voor uitvoering van de projecten een teken dat de doelstellingen die men met de netwerken wil bereiken, serieus worden genomen. Het betekent echter vooral dat men de Europese belastingbetalers serieus neemt, die immers de zaak moeten financieren.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, zoals de rapporteur reeds heeft aangegeven maakt het Witboek over het Europees vervoersbeleid melding van enkele belangrijke vertragingen bij de realisering van de trans-Europese vervoersnetwerken. Dit geldt in het bijzonder voor een aantal van de ambitieuze projecten van het afgelopen decennium, zoals de realisering van spoorverbindingen in de Alpen als de Brenner-as en de as Lyon-Turijn.
Met deze projecten moeten de prioriteiten worden verwezenlijkt die op het gebied van de duurzame ontwikkeling zijn gesteld. Deze projecten zijn niet alleen vanuit technisch, maar ook financieel oogpunt zeer complex. Bovendien hebt u reeds terecht opgemerkt dat er aanzienlijke vertragingen zijn geconstateerd bij de verbetering of de aanleg van de infrastructuur die de Unie met de kandidaat-landen moet verbinden.
In de recente mededeling over de energie-infrastructuur worden veel ontbrekende schakels in de elektrische verbindingen tussen de lidstaten geïdentificeerd. Tijdens de Raad van Barcelona is in dit opzicht een zeer ambitieuze doelstelling geformuleerd, namelijk dat de lidstaten uiterlijk in 2005 een koppelingsniveau moeten bereiken dat overeenstemt met ten minste 10 procent van hun geïnstalleerde opwekkingscapaciteit.
Over de noodzaak van deze projecten is iedereen het eens. Voor de realisering ervan is in de thans geldende financiële verordening voor de trans-Europese netwerken voorzien in 50 procent medefinanciering van concurrerende studies en 10 procent medefinanciering van concurrerende werkzaamheden. Dit plafond van 10 procent mag in geen geval worden overschreden. Als wij kijken naar de toepassing van deze verordening, kunnen we constateren dat er met maximaal 50 procent medefinanciering voor de studies een daadwerkelijke stimulans kan worden geboden, maar dat de grens van 10 procent medefinanciering voor werkzaamheden ontoereikend is om projecten op te starten en potentiële particuliere investeerders aan te trekken.
Aansluitend op het Witboek over het beleid inzake de vervoersproblemen en op de verzoeken tijdens de Europese Raad van Göteborg om meer financiële steun voor spoorwegprojecten, wordt in het onderhavige voorstel tot wijziging van de financiële verordening gestreefd naar een verhoging van de maximale communautaire financiële steun tot 20 procent voor grensoverschrijdende spoorwegprojecten waarbij natuurlijke barrières moeten worden overwonnen en voor projecten ter bestrijding van knelpunten in het spoorwegnet, zoals dat reeds mogelijk is in het kader van de huidige verordening over satelliet-radionavigatieprojecten van het type GALILEO.
Deze steun ter hoogte van 20 procent geldt ook voor projecten ter realisering of verbetering van de grensoverschrijdende infrastructuur, waarmee de voorziene toename van het vervoer tussen de Europese Unie en de kandidaat-landen in goede banen kan worden geleid. Daarnaast zal er 100 miljoen euro extra worden vrijgemaakt voor deze projecten, waarbij de verbetering van de veiligheid op de belangrijkste verkeersaders en de bestrijding van de knelpunten centraal staat. Dit geldt overigens voor alle soorten vervoer.
Op energiegebied zal het hogere steunpercentage gelden voor twaalf prioritaire projecten die de Commissie heeft vastgesteld in haar recente mededeling over de infrastructuurprojecten op energiegebied waarvan de winstgevendheid nog niet met zekerheid kan worden bepaald.
Het doel is dus duidelijk: de communautaire financiële steun dient in de fase waarin projecten worden gerealiseerd als katalysator te werken en de investeringen in de grensoverschrijdende infrastructuur voor het vervoer en de energie aantrekkelijker te maken voor particuliere investeerders.
De Commissie wil de heer Turchi van harte danken voor de amendementen en het verslag. In dit verslag wordt namelijk de reikwijdte van meerdere aspecten van ons voorstel behouden en zelfs vergroot. De Commissie ziet zich echter genoodzaakt om de volgende van de vijftien voorgestelde te verwerpen: amendement 2, omdat het afbreuk doet aan ons recht van initiatief; amendement 12, omdat het gebaseerd is op een interpretatiefout waar ik zo op terugkom; amendement 14, omdat hierin verplichtingen voorkomen die buiten het toepassingsbereik van de verordening vallen; en amendement 15, omdat daarin de aard van het voorstel van de Commissie door het schrappen van het energiegedeelte substantieel wordt gewijzigd.
De volgende amendementen kan de Commissie slechts gedeeltelijk accepteren: amendement 3, dat tot verwarring kan leiden aangezien er in het kader van het huidige stelsel reeds maximaal 50 procent medefinanciering ten behoeve van de ontwikkelingsfase van energieprojecten mogelijk is; en amendement 7, waarvan de tweede en derde paragraaf voor ons onacceptabel zijn omdat ze verband houden met een verkeerde interpretatie van de structuurfondsen. Deze fondsen zijn in feite meerjarenprogramma's, terwijl er voor de trans-Europese netwerken jaarlijks een besluit wordt genomen over de begroting. Dezelfde opmerkingen gelden overigens ook voor amendement 12, waarover ik zojuist heb gesproken. Mijnheer Turchi, wij moeten de trans-Europese netwerken niet verwarren met het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling.
Over amendement 8 wil ik graag drie opmerkingen maken. Allereerst kan de Commissie zich vinden in het voorstel om in artikel 5.3 veiligheidsaspecten op te nemen als criterium om in aanmerking te komen voor de 20 procent medefinanciering. De verwijzing naar de intermodaliteit van het spoor-, weg en watervervoer kan ze echter niet accepteren. Deze definitie is te vaag en kan leiden tot de financiering met het verhoogd tarief van onder meer projecten die betrekking hebben op het wegennet, terwijl dergelijke projecten geen deel uitmaken van de communautaire prioriteiten. Ik weet dat de heer Bradbourn daar zojuist nog voor heeft gepleit, maar dat kan nu eenmaal niet.
Tot slot wil ik uw aandacht vestigen op het feit dat het voorstel van de Commissie slechts betrekking heeft op de energie- en vervoersector. De Commissie kan het verzoek om het hoge tarief ook toe te passen op de telecommunicatiesector niet accepteren, omdat er grote verschillen bestaan tussen deze sector en de energie- en vervoersector.
Ik ben nu aangekomen bij amendement 10. De Commissie kan zich volledig vinden in het voorstel om het comité voor de financiering van de trans-Europese netwerken om te vormen tot een raadgevend comité. Wij kunnen ons echter niet vinden in het amendement waarin de aanwezigheid, zonder stemrecht, wordt voorgesteld van een vertegenwoordiger van de Europese investeringsbank en van vertegenwoordigers van de kandidaat-lidstaten met de status van waarnemer. Dit amendement druist namelijk in tegen het comitologiebesluit waaraan wij allen gebonden zijn.
Wat amendement 13 betreft kan de Commissie net als bij amendement 8 de verwijzing naar de bevordering van de veiligheid accepteren, maar de rest niet. Van de in totaal vijftien amendementen heb ik de amendementen 1, 4, 5, 6, 9 en 11 nog niet besproken. De Commissie kan al deze amendementen aanvaarden omdat ze de reikwijdte van ons voorstel vergroten. In sommige gevallen heeft ze wel enkele redactionele wijzigingen aangebracht. Ik wil in het bijzonder aangeven dat wij het eens zijn met de dringende wens van het Parlement om de begroting in het kader van de komende financiële perspectieven te laten aansluiten op onze grote ambities op het gebied van de trans-Europese netwerken voor het vervoer en de energie. Wij hechten allen immers bijzonder veel waarde aan deze ambities.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.30 uur plaats

