
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 13 januari 2005 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de strategische richtsnoeren en het wetgevings- en werkprogramma voor 2005.
Allereerst zou ik u er echter op attent willen maken dat de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Juncker, vandaag bij ons en de Commissie aanwezig is in het Parlement.
Het is niet gebruikelijk dat een fungerend voorzitter van de Raad bij dit soort gelegenheden aanwezig is. Het applaus dat de heer Juncker zojuist ten deel is gevallen, is dus meer dan verdiend. 
Barroso,
    - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren afgevaardigden, dames en heren, de Commissie heeft vandaag één van haar belangrijkste beslissingen genomen: ze heeft het beleidskader vastgesteld voor de actie die ze van plan is gedurende haar mandaat – dat wil zeggen: de eerstvolgende vijf jaar – te ondernemen.
Daarom ben ik vandaag hier – om u een strategie voor Europese actie voor te leggen. Het uitgangspunt van deze strategie is dat we een antwoord formuleren op de behoeften en verwachtingen van de Europese burgers. De doelstelling bestaat erin te garanderen dat Europa in 2010 goed op weg is naar vernieuwing. Ik wil u hier in dit Parlement nu vragen om deze strategie ook als de uwe te aanvaarden. De Grondwet gaat uit van een gemeenschappelijk actieprogramma waarover overeenstemming bestaat tussen Parlement, Raad en Commissie. Het lijkt me een goed idee als we ons nu reeds door die bepaling laten leiden. Daarom stel ik de Raad en het Parlement voor de door de Commissie goedgekeurde strategische doelstellingen te aanvaarden als basis voor de gemeenschappelijke actie tijdens de eerstvolgende vijf jaar. We hebben het hier over een partnerschap voor het vernieuwen van Europa.
Waarom heeft de Unie behoefte aan een partnerschap? De uitbreiding toont aan dat Europa een succes is, maar het is ook waar dat veel burgers nog hun twijfels hebben. We dienen dus gezamenlijk een inspanning te leveren om onze legitimiteit te consolideren; we moeten samen een duidelijker boodschap uitdragen en we moeten samen laten zien dat we over de politieke wil beschikken om onze gemeenschappelijke doelstellingen te verwezenlijken. 

In het partnerschap voor een vernieuwd Europa is dit onze eerste uitdaging. Alleen met een dergelijk partnerschap zijn wij opgewassen tegen de ingewikkelde uitdagingen die ons te wachten staan. Dromen is zinloos, tenzij we op papier zetten en plannen hoe we onze dromen kunnen realiseren. Het is de hoogste tijd om het enorme, onbenut gelaten potentieel van Europa aan te spreken. Voor hernieuwd vertrouwen en krediet zijn visie, leiderschap en resultaten nodig. Het partnerschap mag echter niet beperkt blijven tot de Brusselse burelen.
Het is van cruciaal belang de burgers bij het partnerschap te betrekken. Wij mogen de zorgen die de burgers over Europa uitspreken niet negeren. Zijn onze initiatieven te bescheiden of voeren ze juist te ver? Zijn we te technocratisch? Staan we te veel buiten de werkelijkheid? Komen we onze beloften na? Daarom is het nu in de eerste plaats onze taak het contact met de burgers te herstellen. Hoe pakken we dit aan? Laat ik u een aantal voorbeelden geven. Een eerste stap is ervoor zorgen dat de Grondwet van kracht wordt. Verder moet er sprake zijn van eenvoudigere en meer coherente wetgeving, waarbij ten volle gebruik wordt gemaakt van de communautaire methode, en van een effectieve implementatie van die wetgeving. Tevens moeten in de begroting voldoende middelen worden opgenomen om ervoor te zorgen dat de Europese Unie aan haar verplichtingen kan voldoen. En het Europese project vereist ook een bredere burgerparticipatie. Communicatie, transparantie en raadpleging zijn vereist indien we de koppeling naar de burgers willen realiseren.
Het partnerschap dat ik heb beschreven is een middel om een doel te bereiken. In onze ogen zou het partnerschap moeten leiden tot Europese vernieuwing. Waarom vernieuwing? Als we kijken naar de richting waarin het Europese project zich ontwikkelt, zijn de uitdagingen die voor ons liggen wellicht inmiddels vertrouwd, maar die uitdagingen vragen wel om een nieuwe benadering, hernieuwde energie, frisse moed en een optimistische instelling. We moeten een vertaalslag maken van woorden naar daden, en dat is het doel van de voorstellen die wij vandaag voorleggen.

 Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de Commissie heeft vandaag eveneens haar wetgevings- en werkprogramma voor 2005 goedgekeurd. Dit vormt de eerste concrete uiting van het partnerschap dat de Commissie u aanbiedt. In dit programma worden de grote lijnen, de strategie voor vijf jaar, vertaald in acties voor dit jaar. Het is het vertrekpunt voor het optreden van de nieuwe Commissie. Het is om meerdere redenen een vernieuwend en realistisch programma.
In de eerste plaats betreft het een programma waarin de belangrijkste beleidsdoelstellingen die de Commissie tussen nu en het einde van haar mandaat wil verwezenlijken centraal staan. Overigens wordt met dit programma ook de eerste spade in de grond gestoken voor de tenuitvoerlegging van de strategische doelstellingen. Staat u mij toe mijn woorden te illustreren met het noemen van enkele sleutelacties. De Commissie zal overgaan tot de uitvoering van de tussentijdse evaluatie van de strategie van Lissabon en de duurzameontwikkelingsstrategie. Daarnaast zal zij de benodigde aanvullende voorstellen indienen ter completering van het voorgestelde pakket inzake de toekomstige financiële vooruitzichten. De tenuitvoerlegging van het Haags programma ter bevordering van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid zal eveneens aanzienlijke inspanningen vergen. Om de sociale dimensie van de economische vooruitgang te bevorderen zal een vernieuwde sociale agenda worden voorgesteld. Voor een succesvolle verwezenlijking van deze acties stellen wij een lijst prioritaire initiatieven voor, die de Commissie voor het einde van het jaar wil goedkeuren. Deze initiatieven zullen worden onderworpen aan effectbeoordelingen om te waarborgen dat de principes van proportionaliteit, subsidiariteit en meerwaarde van de communautaire actie in acht worden genomen.
Voorts kan ik u aankondigen dat we maandelijks een voorlopig overzicht zullen verschaffen van de wetgevingsvoorstellen die in voorbereiding zijn, teneinde de informatiestroom tussen de Commissie en het Parlement en de wetgevingsdynamiek te verbeteren. Dit overzicht zal geregeld worden bijgewerkt.
Tot slot wenst de Commissie, in de geest van het voorgestelde partnerschap, de tenuitvoerlegging van haar werkprogramma te verbeteren, door nauwer samen te werken met het Parlement. Daarom is het team van commissarissen, en in het bijzonder vice-voorzitter Wallström, voornemens een permanente dialoog met u aan te gaan over deze kwesties.
Mijn wens is kortom, mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, dat het programma de eerste stap zal zijn in het partnerschap voor vernieuwing van Europa dat de Commissie vandaag aan u voorstelt. 

 Niet alleen onze directe prioriteiten verdienen aandacht, wij moeten ook een visie voor de toekomst uitwerken. Het voorstel inzake de strategische doelstellingen dat de Commissie vanochtend aangenomen heeft, is gebaseerd op drie fundamentele componenten: welvaart, solidariteit en veiligheid. Elk van deze doelstellingen heeft ook te maken met de wereld om ons heen. Dit betekent noodzakelijkerwijs dat we op het internationale toneel ook met een krachtiger stem moeten kunnen spreken.
Voor ons is welvaart prioriteit nummer één. Dat is de hoeksteen waarop het Europese model van sociale solidariteit en duurzaamheid is gegrondvest. Welvaart vereist economische groei, concurrentievermogen en productiviteit. Dit zijn de voorwaarden voor het stimuleren van duurzame ontwikkeling. In de Grondwet is duurzame ontwikkeling tot de basis van alle Europees beleid gemaakt, en wij moeten al onze inspanningen dan ook hierop baseren. Duurzame welvaart is alleen haalbaar in een omgeving van solidariteit en veiligheid.
Met deze fundamentele doelstellingen in gedachten moeten we ons nu richten op de benodigde instrumenten. Daarmee komen we bij de economie. Gezien de huidige situatie van afnemende groei en de uitdagingen in verband met de concurrentie op wereldniveau is het onze belangrijkste taak te werken aan herstel van de groei, de noodzakelijke hervormingen door te voeren en meer en betere banen te creëren. De vraag is: op welke wijze kunnen wij Europa weer op weg helpen naar een situatie van duurzame welvaart? Het antwoord is helder: wat we nodig hebben is hernieuwde economische dynamiek. Volgende week presenteer ik u ons voorstel voor de tussentijdse evaluatie van de Lissabon-strategie. In het verslag-Kok is reeds beschreven op welke punten de strategie een nieuwe impuls nodig heeft, met name om het probleem van inadequate implementatie en van gebrek aan te verhelpen.
De voornaamste conclusies zijn dus duidelijk. Groei moet op een degelijke macro-economische leest worden geschoeid. Er moet sprake zijn van een juridisch kader waarin ondernemerschap wordt gestimuleerd – denkt u daarbij aan het midden- en kleinbedrijf en de banen die daar gegenereerd kunnen worden. Zonder investeringen in de kenniseconomie kan er geen sprake zijn van groei. Bij de herziening van de Lissabon-strategie is investering in kennis dan ook een prioriteit. Ten slotte moeten we meer en betere banen scheppen voor onze burgers. Hernieuwde groei en verbetering van de werkgelegenheid kunnen alleen tot stand komen als we de vertaalslag maken van analyse naar actie. Dat moet de komende vijf jaar onze opdracht zijn.
Een volgende strategische doelstelling is solidariteit. De Europese Unie kan niet bestaan zonder solidariteit. Ons gemeenschappelijk project houdt in dat het onze verantwoordelijkheid is sociale rechtvaardigheid te garanderen, maar wij moeten tevens ons milieu beschermen. Dit betekent dat er op diverse terreinen met nieuw elan actie ondernomen moet worden. Er moet sprake zijn van economische solidariteit, en het cohesiebeleid moet een centrale plaats innemen in alles wat de Europese Unie doet. Het is onze taak het gat tussen arm en rijk in Europa te verkleinen en de regio's en bevolkingsgroepen die een achterstand hebben te steunen.
We moeten zorgen voor sociale solidariteit door de sociale agenda te herzien. Toekomstige generaties zullen het ons niet vergeven als we er niet in slagen om te anticiperen op de klimaatverandering en onze natuurlijke hulpbronnen niet beschermen. Er is tevens sprake van afnemende solidariteit tussen de verschillende generaties onderling. Wij moeten dus actie ondernemen. Het is haalbaar de Europese welvaart en kwaliteit van leven te behouden. Indien we het Europees concurrentievermogen op het gebied van milieutechnologie volledig benutten en inspanningen op het gebied van ecologische efficiëntie stimuleren, kan het beschermen van ons milieu een dubbel voordeel hebben.
Solidariteit betekent tevens bevordering en verdediging van gemeenschappelijke Europese waarden. Als we spreken over de ziel van Europa, doelen we op waarden zoals de waarborging van grondrechten, de strijd tegen discriminatie, het bevorderen van gelijkheid tussen de seksen en het beschermen en stimuleren van culturele diversiteit. Dit zijn de fundamenten van een gemeenschap waarin wederzijds begrip en waardigheid centraal staan. Deze boodschap is in deze periode, waarin we ons voorbereiden op de herdenking van de bevrijding van het kamp “Auschwitz-Birkenau” zestig jaar geleden, des te relevanter.
Afgezien van welvaart en solidariteit is er nog een derde strategische doelstelling: veiligheid. Wij kunnen alleen in veiligheid van onze vrijheid genieten. In een Europa zonder grenzen zullen de burgers steeds vaker verlangen dat de Europese Unie actie onderneemt tegen de risico’s waarmee zij in hun dagelijks leven geconfronteerd worden.
Met het Haags programma hebben we een routekaart voor vrijheid, rechtvaardigheid en veiligheid in handen. We moeten ervoor zorgen dat dit plan zijn vruchten afwerpt. Preventie van en strijd tegen criminaliteit en terrorisme moeten de komende jaren bovenaan op de prioriteitenlijst blijven staan. Tegelijkertijd moet er respect zijn voor de vrijheid en de grondrechten, die door de Europese burgers worden gekoesterd. Verder is een efficiënte controle en bewaking van de buitengrenzen een gemeenschappelijke plicht van de lidstaten en de Commissie. De Europese Unie zal voor een kader zorgen voor een effectief beleid op het gebied van asiel, immigratie en bestrijding van mensenhandel.
Er zijn echter ook andere veiligheidskwesties die het dagelijks leven van onze burgers bedreigen. Milieu- en natuurrampen, bedreigingen voor de volksgezondheid en gevaren op het gebied van transport en energie hebben directe gevolgen voor de veiligheid en het welzijn van de burger. De Europese Unie heeft tot taak de risico's te verminderen en snel en adequaat te reageren. De actie die de Europese Unie heeft ondernomen na de ramp met de tsunami is het meest recente voorbeeld van wat de Unie op dit punt te bieden heeft.
Ten slotte moeten we erkennen dat Europa deze doelstellingen niet alleen kan realiseren. De Europese Unie is een belangrijke speler op het wereldtoneel, en dat betekent dat het realiseren van onze hoofdprioriteit, welvaart, nauw samenhangt met de betrekkingen die we hebben met onze partners. De solidariteit die we voor onze burgers willen bereiken, mag niet beperkt blijven tot de grenzen van de Europese Unie. Het is een illusie om te geloven dat Europa een eiland van vrede is, een toonbeeld van stabiliteit in een wereld vol instabiliteit. De grens tussen ons binnenlands en buitenlands beleid is geleidelijk aan het vervagen.
Er is één externe prioriteit waaraan we de komende vijf jaar in het bijzonder aandacht moeten besteden. Ik doel hier op de komende toetredingsonderhandelingen en de noodzaak om te werken aan een stabiel en welvarend nabuurschap, dat van essentieel belang is voor het uitvoeren van ons veiligheidsbeleid en voor de bevestiging van onze democratische waarden. In bredere zin moet ons partnerschap ook een boodschap inhouden van hernieuwde actie in en voor de wereld om ons heen. Europa moet met één stem spreken, een krachtiger stem, om effectief multilateralisme en een grotere rol voor de Verenigde Naties te bevorderen. De betrekkingen met onze voornaamste partners moet nieuw leven worden ingeblazen. Een nieuwe strategie voor Afrika is onontbeerlijk als we willen voorkomen dat bepaalde gedeelten van dit continent, dat zo dicht bij het onze ligt, nog verder in verval raken. En met het oog op de belangen voor de toekomst die wij delen met onze Amerikaanse partner, moeten we tevens met hernieuwde energie ons transatlantisch partnerschap vernieuwen.
Ik heb u in grote lijnen de strategische doelstellingen gepresenteerd die wij in het kader van het strategisch partnerschap voor Europese vernieuwing met u willen delen, en waarvan wij vinden dat ze onze acties voor de komende vijf jaren moeten bepalen. Doelen stellen is echter niet genoeg: we kunnen onze ambities enkel verwezenlijken indien de Europese Unie is toegerust met de noodzakelijke middelen, en daarmee kom ik op de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013.
Ik vertel u niets nieuws als ik u zeg dat de voorstellen die de Commissie vorig jaar heeft gedaan geen verrassing waren; ze vormen de vertaling in cijfers van onze ambities. Alles wat de Commissie u vraagt, is de Europese Unie de financiële middelen te geven die ze nodig heeft om de toezeggingen na te komen zoals die tijdens verscheidene Europese topbijeenkomsten de afgelopen jaren zijn gedaan. Ik herhaal wat ik bij andere gelegenheden heb gezegd: meer Europa met minder geld is onmogelijk.
We zijn op een punt beland dat er voorstellen worden gedaan waarin de begroting van de Europese Unie zelfs lager zal uitvallen dan de begroting van 2006. Ik vraag u: is dit geloofwaardig en realistisch? De Commissie doet haar uiterste best om met de steun van dit Parlement de komende maanden een opbouwende rol te vervullen bij de inspanningen om overeenstemming te bereiken over de financiële vooruitzichten. Laat ik echter luid en duidelijk uitspreken dat die overeenstemming er niet tegen elke prijs kan komen. Dit is onze plicht tegenover alle Europeanen.
Dit college en zijn voorzitter zijn gekozen door een grote meerderheid in dit Huis. Wij hebben onze voorstellen vandaag aan u gepresenteerd, en daarmee willen wij aangeven dankbaar te zijn voor het vertrouwen dat u in ons heeft gesteld. Wij hebben geluisterd naar de standpunten in dit Parlement en zijn er klaar voor om de proeve te doorstaan. Wij zijn ervan overtuigd dat de voorstellen die wij u hebben gedaan, goed zijn voor Europa en voor alle Europeanen. We hopen dat u het hmet ons eens kunt worden en dat we ons samen voor de strategische doelen kunnen inspannen. Groei en werkgelegenheid, een dynamische en concurrerende economie en een gemoderniseerd stelsel voor sociale bescherming en solidariteit – dat is de sleutel voor ons model van sociale rechtvaardigheid en duurzaamheid.
Dit is wat wij u hier en de wereld om ons heen vandaag voorstellen, en we hopen dat we op uw steun kunnen rekenen.
Juncker,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou de voorzitter van de Commissie willen bedanken voor de uiteenzetting die hij u en ons zojuist heeft geboden van de strategische doelstellingen van de Europese Unie voor de komende jaren. Ik denk dat de voorzitter van de Commissie er verstandig aan heeft gedaan zich tot het wezenlijke te beperken en niet in detail uit te wijden over de wetgeving die moet worden ingevoerd en de initiatieven die moeten worden ontplooid.
Tot mijn grote genoegen merk ik op dat de inzichten van de Commissie en die van het voorzitterschap goeddeels overeenkomen, en ik zou uw aandacht willen vestigen op het feit dat de programma’s van het Luxemburgse en het Britse voorzitterschap, en van de daarop volgende voorzitterschappen in 2006, werkelijk zeer nauw aansluiten op hetgeen de voorzitter van de Commissie gezegd heeft. Ik denk dat over dit partnerschap voor de vernieuwing van Europa geen interinstitutionele onenigheid zou moeten bestaan. Degenen die ons gadeslaan, de burgers van Europa, vragen zich niet af wat de opvattingen en acties van Commissie, Raad en Parlement afzonderlijk zijn. Voor de Europeanen is Europa een eenheid.
Ik zie dat mijn woorden verschillende reacties oproepen, en dat sommige daarvan leuker zijn dan andere!
Gegeven deze overeenstemming tussen de ideeën van de Commissie en van de Raad zou ik willen suggereren om na te gaan met welke middelen we deze eenstemmigheid tussen de drie instellingen naar buiten toe tot uitdrukking kunnen brengen. Ook al is de nieuwe Grondwet nog niet van kracht, we zullen ongetwijfeld een instrument, een uitdrukkingswijze vinden waarmee we deze kenbaar kunnen maken.
Overigens zou ik u willen meedelen dat de voorzitter van de Raad Algemene Zaken, de heer Asselborn, het betoog van de Commissievoorzitter en het door hem uiteengezette programma op de agenda van de Raad Algemene Zaken van 31 januari heeft geplaatst. We zullen gezamenlijk, met de twee andere instellingen, onderzoeken hoe we deze gemeenschappelijke wil tot uitdrukking kunnen brengen.
Poettering (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Commissievoorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, waarde collega’s, het is van grote symbolische betekenis dat de voorzitter van de Europese Raad hier vandaag in ons midden is. Bij een gelegenheid als deze is dat voor het eerst in de geschiedenis van de Europese Unie, en dat belooft veel voor het welslagen van het werk van de Commissie in de komende vijf jaar.
Het is een goed teken dat de Commissievoorzitter, de voorzitter van de Europese Raad en wij als Europees Parlement vandaag gemeenschappelijk nadenken over de toekomst van ons Europees continent en gezamenlijk op weg gaan, omdat wij weten dat de Europese eenwording hét grote werk voor de vrede van de 20e en 21e eeuw is, en wij zijn bereid ons hiervoor in te spannen.
Wij handelen vanuit onze waarden, idealen en overtuigingen. Wij geloven in ons Europees continent en in de toekomst die het ons en onze kinderen te bieden heeft. Geloof alleen is echter niet voldoende. Het is onze gemeenschappelijke taak om het geloof tot uitdrukking te brengen in ons handelen. Onze waarden bestaan in de menselijke waardigheid, de rechtsstaat, de democratie en een op de markteconomie gebaseerde orde die tevens sociaal is, en die waarden vormen het fundament van ons handelen.
Wij hebben vertrouwen in de mens, in zijn gaven en in zijn energie en elan. Interventie door de staat of de overheid mag niet het fundamentele principe zijn; ons model voor de toekomst van ons continent berust op het initiatief van het individu en de verwezenlijking van diens eigen mogelijkheden in een vrije en tegelijkertijd saamhorige maatschappij.
Mijnheer de Commissievoorzitter, u heeft een mooi motto gekozen voor uw programma - een partnerschap dat zich zowel naar binnen als naar buiten toe als zodanig profileert, en welvaart, solidariteit en veiligheid om Europa te vernieuwen. Uw programma is realistisch en ambitieus tegelijk, en wij zijn blij dat u de hoogdravende retoriek van maart 2000 in Lissabon, toen gesproken werd over Europa als de meest concurrerende economie ter wereld, achterwege heeft gelaten, en in plaats daarvan spreekt over “concurrerender”. In uw taalgebruik bent u bescheiden, in het doel dat u zichzelf stelt daarentegen ambitieus, en ik geloof dat dit voor ons allen de juiste formule is.
Noodzakelijke voorwaarde voor de toekomst van het Europees sociaal model is dat de Europese Unie op mondiaal niveau kan concurreren. Wie nu nalaat om de concurrentiepositie van de Europese Unie te verbeteren, zal zich moeten verantwoorden als wij in de toekomst geen Europees sociaal model meer kunnen waarborgen. Het concurrentievermogen van de Europese Unie en het Europees sociaal model zijn twee kanten van dezelfde medaille. Verder plaatsen demografische veranderingen ons nu ook voor een enorme uitdaging. Een andere grote politieke opgave voor Europa en de landen in Europa zal zijn het scheppen van randvoorwaarden voor een weloverwogen gezinsbeleid, ten behoeve van de toekomst van onze kinderen. Zonder kinderen heeft dit continent geen toekomst, en daarom moeten wij het in dit ruime kader plaatsen.
Het verbeteren van onze concurrentiepositie komt uiteindelijk niet het bedrijfsleven in abstracte zin ten goede, maar betekent heel concreet een verbetering voor de werknemers. Ons doel is namelijk niet alleen het behoud van arbeidsplaatsen, maar ook het creëren van nieuwe arbeidsplaatsen, juist op basis van ons groeiend concurrentievermogen. Om die reden bestaat er geen tegenstelling tussen concurrentie enerzijds en sociaal beleid anderzijds.
Ik zie dat commissaris Almunia aanwezig is, en dat doet me eraan herinneren dat de voorzitter van de Europese Raad tevens de voorzitter is van een belangrijke groep van ministers van Financiën. Onze fractie bepleit stabiliteit van de Europese munt, en wat wij tot nog toe van Jean-Claude Juncker hebben gehoord, heeft ons niet verontrust. Maar doorslaggevend is, dat de Commissie de zeggenschap houdt over de beoordeling van het financieel beleid - en daaronder valt het financieel beleid van onze lidstaten - en dat de lidstaten niet zelfstandig beslissen of het laten oplopen van het begrotingstekort de juiste of de verkeerde weg is; daarin moet de Europese Commissie een belangrijke rol blijven spelen. Mijnheer Almunia, als u handelt in de lijn van uw voorganger Pedro Solbes, kunt u altijd rekenen op onze steun.
Binnenlandse en buitenlandse veiligheid – ook dat onderwerp bracht u ter sprake, mijnheer de Commissievoorzitter. De mensen verwachten dat onze grenzen worden bewaakt: 11 000 kilometer landsgrenzen en 68 000 kilometer zeegrenzen vallen onder onze hoede. Tegelijkertijd moeten we flexibel omgaan met deze grenzen, bijvoorbeeld waar het gaat om de Noord-Afrikaanse staten aan de Middellandse Zee. In de toekomst mag het niet meer gebeuren dat mensen sterven op zee omdat zij de ellende uit hun geboorteland willen ontvluchten; hier moeten wij een gezamenlijke inspanning leveren en samen met onze buren in noordelijk Afrika oplossingen vinden om het vluchtelingenvraagstuk ook in menselijk opzicht het hoofd te kunnen bieden.
Hetzelfde geldt voor de buren ten oosten van ons, zij het op een andere manier. Zo hebben wij morgen Victor Joesjenko, de nieuwe president van Oekraïne, in ons midden. Wij zeggen niet dat alle landen die zich in politiek opzicht richten naar Europa ook automatisch lid kunnen worden van de Europese Unie, maar waar het om gaat is, dat wij komen tot een politiek waarin wij het als buren goed met elkaar kunnen vinden.
Tot slot zou ik het volgende tegen u willen zeggen. Als we het hebben over veiligheid, behoort militair ingrijpen het laatste redmiddel te zijn. Het is de taak van Europa om een preventief veiligheidsbeleid te ontwikkelen. Mijnheer de Commissievoorzitter, ik roep u op er alles aan te doen om vrede te bewerkstelligen in het Midden-Oosten, opdat Israël in vrede kan leven en de Palestijnen hun waardigheid kunnen behouden.
Als wij op die manier de toekomst van deze Europese Unie tegemoet gaan en als bij de financiële vooruitzichten aan de rechten van het Parlement niet wordt getornd, dan staan wij achter u, mijnheer de Commissievoorzitter. Wij hebben vertrouwen in u en wij wensen u succes voor ons Europees continent.
Schulz (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, vandaag heeft u, mijnheer Barroso, ons een glas voorgezet en het is aan ons om te beoordelen hoe vol het is. Het was te verwachten dat een Commissievoorzitter als de heer Barroso ons geen boordevol glas rode wijn zou voorzetten. Wij moeten ons nu afvragen: is het glas half vol of half leeg? Wij menen te moeten zeggen: het is half vol.
U heeft ons een aantal goede voorstellen gepresenteerd, voorstellen die overeenkomen met dat wat wij als sociaal-democraten van uw Commissie verwachten. Anderzijds heeft u ook een aantal zaken niet genoemd waarover wij u graag hadden horen spreken, maar dat zij u vergeven. Vandaag hebben wij veel gehoord waarin wij ons als sociaal-democraten herkennen.
Daarom wil ik u bedanken voor uw samenwerking met de sociaal-democratische commissarissen in uw Commissie. De titel van uw strategisch programma maakt al duidelijk dat u de publicatie ervan besproken heeft met Margot Wallström. Zowel de titel als de inhoud bevat sociaal-democratische punten en dat stemt ons tevreden, mijnheer de voorzitter. Wij moedigen u aan om zo door te gaan.
U heeft ons verteld dat welvaart, solidariteit en veiligheid in de komende vijf jaar de speerpunten van uw werk zullen vormen. Blijkbaar heeft u goed geluisterd. Solidariteit, welvaart en veiligheid zijn – u heeft dit goed uiteengezet – drie met elkaar samenhangende punten. Nu is het zo dat binnen het Europese kader ieder zijn eigen verantwoordelijkheid draagt: u, de voorzitter van de Europese Raad en het Parlement als geheel, wij vervullen allemaal onze eigen institutionele rol. Maar dit Parlement kent politieke families en de politieke familie die ik vertegenwoordig, dient geen institutionele rol te spelen maar heeft een politieke taak te vervullen. Met deze politieke taak in gedachten zeg ik de heer Poettering: u heeft gelijk waar u zegt dat versterking van het concurrentievermogen en sociaal beleid twee kanten van dezelfde medaille zijn. Wij willen echter wel dat de medaille aan beide zijden dezelfde afbeelding draagt. Wie de concurrentiepositie van Europa wil verbeteren, krijgt onze steun, mits die verbetering bijdraagt aan de sociale cohesie. Groei moet ertoe dienen de sociale samenhang te garanderen. Als u handelt vanuit deze grondregel, vindt u de socialisten aan uw zijde, mijnheer de Commissievoorzitter. Slaagt u hier niet in en gebruikt u deregulering als uitgangspunt om sociale verworvenheden terug te draaien waarvoor wij als socialisten meer dan 150 jaar hebben gestreden, dan gaan wij daarmee niet akkoord.
Daarom voeg ik het volgende toe. Vandaag horen wij een goede boodschap. U presenteert ons een goed programma. Op basis van dit programma kunnen wij samenwerken, maar de lakmoesproef zal het wetgevingsproces zijn. Wanneer u uw initiatieven presenteert en de Raad en het Parlement gezamenlijk tot besluiten moeten komen, zullen we compromissen moeten sluiten. Dan zullen wij allen worden afgerekend op de feiten, op basis van de vraag hoeveel van al hetgeen we aangekondigd hebben, daadwerkelijk wordt gerealiseerd. Daarom – ik herhaal dit – willen wij vanuit een constructieve houding onze medewerking verlenen, maar waar het gaat om het waarborgen van de sociale standaard in Europa hebben wij wel heel duidelijke verwachtingen.
Namens de socialistische fractie noem ik u twee dingen die vandaag nieuw voor ons waren en die heel goed tot ons zijn doorgedrongen. Wij hebben u bekritiseerd, meer in uw vroegere functie als Portugese minister-president dan in uw huidige functie, waarin het gaat om posities in de internationale politiek. Vandaag heeft u gesteld dat uw Commissie een efficiënt multilateralisme nastreeft, en in onze ogen is dat een stap vooruit, want – hierop heeft collega Poettering al gewezen – wij willen van Europa een maken, maar dan wel een civiele macht. Wij willen niet de als oplossing van de internationale problemen. Eerlijk gezegd heb ik de indruk dat de Europese Unie sinds de inhuldigingstoespraak van de herkozen Amerikaanse president nog beter haar best zal moeten doen om ervoor te zorgen dat civiele in plaats van militaire oplossingen worden toegepast. Laten we ervoor zorgen dat de rampspoed die Irak heeft getroffen zich niet herhaalt.
Als u, als een van de vertegenwoordigers van een sterke organisatie in de internationale politiek, zegt: “Ik wil een efficiënt multilateralisme”, dan staan wij op dat punt achter u.
Mijnheer Poettering, wat het Stabiliteitspact betreft, delen wij uw opvatting dat dit moet worden veiliggesteld. Aan de criteria van het Stabiliteitspact mag niet worden getornd. Maar het pact moet wel hanteerbaar en uitvoerbaar zijn, en het moet niet gericht zijn op de eisen uit 1990 maar op die uit 2005. Daartussen ligt een periode van vijftien jaar waarin zich de nodige ontwikkelingen hebben voorgedaan. Een Stabiliteitspact dat in de ogen van velen leidt tot precies het tegenovergestelde van wat met het tweede deel ervan beoogd wordt - namelijk groei -, een pact dat door fixatie op stabiliteit de groei alleen maar afremt - zo’n pact is inhoudelijk met zichzelf in tegenspraak. Daarom moet het pact volgens ons worden aangepast en daarom zijn de voorstellen van Joaquin Almunia goed en worden die door ons gesteund.
Tot slot zou ik graag een principiële kanttekening plaatsen bij onze toekomstige samenwerking. Het Parlement is door het proces van goedkeuring van de Commissie in zijn totaliteit sterker geworden. Het is goed dat u toenadering zoekt tot dit Parlement en bereid bent om met dit Parlement als geheel samen te werken. Dat de voorzitter van de Raad vandaag in ons midden is, mag worden gezien als een heel duidelijk signaal – het toont aan dat wanneer deze instellingen samenwerken, veiligheid, welvaart, flexibilisering – en waar nodig ook sociale bescherming – daadwerkelijk gerealiseerd kunnen worden. Onze kracht ligt in samenwerking. , zo luidt een mooi spreekwoord. Wij zijn bereid tot dit eendrachtig optreden als men onze politieke eisen respecteert en serieus neemt. Mijnheer de Commissievoorzitter, vandaag geef ik u de volgende boodschap mee: dit is een dag van overeenstemming. Geniet ervan, want er wachten u nog de nodige dagen van beproeving.
Watson (ALDE )
   . – Mijnheer de Voorzitter, Jean Monnet heeft eens gezegd: “Ieder mens komt onbevangen ter wereld en alleen instituties worden wijzer”. Voorzitter Barroso, u vertegenwoordigt thans de collectieve ervaring van de Europese Commissie. U zult snel moeten gaan putten uit de collectieve wijsheid van haar diensten om de Europese ervaring te verrijken, in samenspel met het Europees Parlement als partner voor de groei en welvaart van Europa.
Mijnheer Barroso, ik denk dat uw prioriteiten in overeenstemming zijn met die van de meerderheid van dit Parlement, die van mening is dat we geen huis kunnen bouwen op zwakke fundamenten. Als wij een welvarend Europa willen, een Europa van duurzame ontwikkeling, een Europa dat de strijd tegen de armoede in eigen huis en over de grens kan aanbinden, een Europa dat in staat is zijn waarden over de hele wereld uit te dragen, dan moeten we beginnen met het zekerstellen van een sterke en vitale economie waar ondernemerschap en innovatie tot bloei kunnen komen. Als Europa betekenis moet krijgen voor zijn burgers, dan moeten we praktische en tastbare prioriteiten opstellen. Er bestaat wel een gevaar, zoals we hebben gezien met de Lissabon-agenda, dat wanneer wij te veel zaken op te veel terreinen proberen te doen, wij uiteindelijk weinig substantieels zullen bereiken en dat de Europese bevolking door de bomen het bos niet meer zal zien.
Terecht onderbouwt u uw doelstellingen met een aanzet tot betere communicatie en betere informatie. Dit had al veel eerder moeten gebeuren. Wij hebben het denken van te veel van onze medeburgers laten vergiftigen door de constante toediening van halve waarheden en fabeltjes door nationalisten. Dit jaar, het jaar van de referenda over de Grondwet, moet allen die geloven in het Europees project bij elkaar brengen, want het gaat hier niet om de ratificatie van een tekst die door niemand is gelezen, het gaat erom of de burgers van Europa nog altijd voldoende geloof koesteren in datgene waarvoor de Europese Unie staat.
U schetst vier doelstellingen. Ten eerste, welvaart. De Lissabon-agenda vormt de sleutel tot uw succes, en als u welvaart en groei kunt bieden door middel van concurrentiekracht en verspreiding van kennis, delen we allen in de winst. De Liberalen en Democraten hopen ook op verbeteringen en een intelligentere toepassing van het Stabiliteits- en groeipact dat aan de basis van de euro ligt. Uiteindelijk zijn onze groei en welvaart echter afhankelijk van de tenuitvoerlegging op nationaal niveau van de voornaamste structurele hervormingen.
In de tweede plaats had u het over solidariteit – de keerzijde van de medaille. Zonder solidariteit is er geen Europa. Een bloeiende economie is een middel om een doel te bereiken, maar geen doel op zich. De Europese geschiedenis is gegrondvest op toewijding aan solidariteit en cohesie, op een verstandige omgang met de natuurlijke hulpmiddelen en op respect voor de gemeenschappelijke waarden en culturele diversiteit. Wij moeten zowel de effectiviteit als de controleerbaarheid van onze structuurfondsen verbeteren. Aangezien er gegronde redenen zijn waarom we het ons niet kunnen veroorloven gierig te zijn bij onze toekomstige budgettaire planning, zullen wij Liberalen en Democraten onze volledige steun verlenen aan een goed gespecificeerde en onderbouwde begroting voor de Unie voor de komende vijf jaar.
Veiligheid is een zaak van algemeen belang, nu de tentakels van het internationaal terrorisme zich van Manhattan tot Madrid hebben doen voelen. Als wij er niet in slagen een doeltreffend antwoord te vinden op dergelijke dreigingen, zullen de pijlers van de vrijheid waarop onze Unie berust, uiteenvallen. Wij moeten ons echter niet te veel laten meeslepen in onze pogingen een antwoord te vinden op veiligheidsdreigingen die vaak ongrijpbaar zijn. Wat wij nodig hebben is een veel breder debat over het evenwicht tussen veiligheid en burgerlijke vrijheden, en ik juich de voorstellen van de Commissie over immigratie en asiel toe, omdat deze ervoor zullen zorgen dat het debat zich zal richten op rechtvaardigheid en eerlijkheid in plaats van op angst en paniekzaaierij.
Laat ons tot slot ambities voor de wereld koesteren die niet zijn gebaseerd op militaire kracht maar op een subtielere krachtuitoefening – zoals politieke dialoog, uitwisseling, economische stimulering en sancties, humanitaire steun en handelsovereenkomsten. U moet al deze instrumenten ontplooien binnen een coherente strategie waarin goed bestuur wordt beloond, tirannie wordt bestraft, en voldoende zorg wordt gegeven aan het mondiale milieu.
Voorzitter Barroso, uw taak is niet eenvoudig. De hoop en de toekomst van de burgers van Europa liggen in uw handen. Ik zal eindigen met een ander citaat van Jean Monnet, die in zijn memoires heeft verklaard: “Een groot staatsman is iemand die zich inzet voor doelen op de lange termijn die uiteindelijk aansluiten op situaties die op het moment zelf nog niet werden voorzien”.
Voorzitter Barroso, u hebt uw langetermijndoelstellingen voor ons geformuleerd en wij vertrouwen erop dat u de reputatie van groot staatsman zult waarmaken door deze te verwezenlijken.
Jonckheer (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de Commissievoorzitter, uit hoofde van de Verdragen geniet de Europese Commissie twee politieke privileges: het privilege van de tijd, want zij is vijf jaar lang gevrijwaard van electorale beperkingen, en het privilege van het initiatief, in dienst van het algemeen belang van de Unie, zoals aangegeven in de ontwerp-Grondwet.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, men kan het erg moeilijk oneens zijn met hetgeen u gezegd hebt. Ik denk dan ook dat onze fractie u, zoals de zaken er nu voor staan, kan adviseren om de daad bij het woord te voegen. Daarnaast zou ik, met een verwijzing naar de ontwerpresolutie die wij al in december samen met de andere fracties hebben ingediend, willen terugkomen op vier of vijf punten die verband houden met politieke gebeurtenissen die mij van groot belang lijken en die in feite allemaal al voor 2005 op de agenda staan.
Mijn eerste punt is de begroting van de Europese Unie. U heeft daaraan gerefereerd. De Europese Groenen beschouwen het voorstel van de Commissie-Prodi over het plafond van de communautaire begroting als een strikt minimum en eigenlijk als onvoldoende. Wij zijn het dus eens met hetgeen u gezegd hebt, mijnheer Barroso, zoals wij het ook eens zijn met het voornemen de uitgaven van de Unie om te buigen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het in het leven roepen van een Europese financiering voor Natura 2000; aan de herbestemming, op onderzoeksgebied, van middelen die voor kernenergie zijn bestemd ten gunste van hernieuwbare energie, of het programma van de Commissie over intelligente energie, een andere wijze om de risico’s voor de burgers te verkleinen. Ik denk ook aan de verhoging van de Europese financieringen voor cultuur en onderwijs, opdat meer studenten en creatieve geesten bijdragen aan de kennis van de Europese werkelijkheid. Wij zullen de Commissie zeker steunen bij haar taak de Raad en de staatshoofden en regeringsleiders erop te wijzen dat het inderdaad – zoals u ook al aangaf – niet mogelijk is een Europese Unie van 25 lidstaten en 450 miljoen inwoners tot een succes te maken met de begrotingen die sommige regeringen ervoor willen uittrekken.
Mijn tweede punt betreft de REACH-wetgeving, die in feitede menselijke gezondheid beoogt te beschermen door de chemische industrie aan te zetten tot technologische innovatie. Wij hopen dat de Commissie haar voorstel handhaaft, opdat het Parlement zich er in eerste lezing over kan uitspreken, en dat het hele pakket niet nog eens uitgesteld wordt. Bovendien zijn de Groenen uiteraard voornemens dit voorstel met verscheidene bepalingen te verrijken, onder meer met de verplichte vervanging van zeer gevaarlijke stoffen.
Mijn derde punt betreft het wetsvoorstel over de interne dienstenmarkt, dat in zijn huidige vorm de concurrentie tussen de economieën vergroot zonder dat de concurrentievoorwaardenaan voldoende regels worden gebonden, hetgeen de deur openzet voor sociale dumping binnen de Unie. Het oorsprongsbeginsel kan in dit voorstel voor een richtlijn niet als leidend principe worden aangehouden.
Wat, tot slot, de evaluatie van het beleid van de Unie betreft, heeft het Luxemburgs voorzitterschap terecht in zijn tekst aangegeven dat het evalueren van alle beleid van de Unie in het licht van de criteria voor duurzame ontwikkeling niet op de tweede plaats mag komen en dus niet mag worden overschaduwd door de strategie van Lissabon. Wat dat aangaat, wachten wij met ongeduld op het verslag van de Commissie over de coherentie tussen de beleidsterreinen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het vervoer- of het energiebeleid in het licht van de internationale verbintenissen die de Europese Unie is aangegaan in het kader van het klimaatverdrag.
Ter afronding, mijnheer de Voorzitter, wil ik zeggen dat de Unie een voortrekkersrol moet blijven spelen in de internationale klimaatonderhandelingen en dat zij zich van nu af aan moet inzetten om de doelstellingen voor 2020 te realiseren – wij kijken al veel verder vooruit –, doelstellingen die op het gebied van energiebesparing veel grotere inspanningen van ons vergen dan we vandaag leveren.
Wurtz (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de Commissievoorzitter, het heeft lang geduurd voor de Europese Unie onder ogen zag dat het niet lukt de in 2000 aangekondigde doelstellingen van de strategie van Lissabon te halen. Ik heb hier eerder al mogen citeren uit een verslag van de Commissie van januari jongstleden. Daarin werd benadrukt dat, wat betreft de ontwikkeling richting volledige werkgelegenheid, er het afgelopen jaar voor het eerst in zes jaar meer arbeidsplaatsen zijn vernietigd dan geschapen. Wat de opbouw van een kenniseconomie aangaat, werd in datzelfde verslag opgemerkt dat dit proces in werkelijkheid uitdraaide op een “algehele achteruitgang” van de publieke en private investeringen op de sleutelgebieden voor de toekomst, te weten opleiding, onderwijs en onderzoek. Daarnaast werd er in dit verslag op gewezen dat meer dan één op de zes Europeanen niet beschikt over, ik citeer: “de minimaal vereiste vaardigheden op het gebied van lezen, schrijven en rekenen”. De feiten zijn hard, maar helder.
De maatregelen die sindsdien zijn aangekondigd, en die neerkomen op een snellere en verdergaande liberalisering, lijken ons dan ook volstrekt verkeerd en buitengewoon gevaarlijk. Het sleutelwoord wat dit betreft is concurrentievermogen. Maar hoe wordt het begrip concurrentievermogen hier opgevat? De binnen de Unie toonaangevende opvatting is gebaseerd op verlaging van de loonkosten, flexibilisering van de arbeidsmarkten en verlenging van de arbeidsduur. Dit leidt tot concurrentie tussen de lidstaten op salarieel, sociaal en fiscaal gebied. De democratische verworvenheden van het arbeidsrecht worden als obstakels beschouwd. Overheidsuitgaven moeten worden teruggeschroefd en diensten van algemeen economisch belang strikt worden ingeperkt. Zoals zojuist al is gezegd, dreigen zelfs de eisen op het gebied van gezondheid en milieu naar beneden te worden bijgesteld, zoals bijvoorbeeld geldt voor het REACH-programma. Om dezelfde redenen staat de uitzonderingspositie die binnen de concurrentieregels voor cultuur is ingeruimd op de helling. Dat is natuurlijk ook waar de heer Barroso aan dacht toen hij het had over de in het verslag dat wij van hem hebben ontvangen. Ik ben ervan overtuigd dat de officiële doelstellingen van de Lissabon-agenda door deze liberale koers, door deze wedloop om de laagstbiedende, worden gefrustreerd.
Ze worden er in de eerste plaats door gefrustreerd doordat het sobere begrotings- en salarisbeleid bijdraagt tot stagnatie van de consumptie – de drijvende kracht achter de groei – en de werkgelegenheid tegenwerkt. Daarnaast maakt dit restrictieve beleid het moeilijker om meer in mensen te investeren, terwijl een dergelijke toename van de uitgaven juist noodzakelijk is, aangezien vooral scholing steeds crucialer wordt. Ten slotte is deze obsessie voor de markt, voor de dominantie van de economie door de financiële markten en voor de ongebreidelde concurrentie fnuikend voor iets dat een essentiële, zo niet doorslaggevende motor is achter het goed functioneren van de economie en van een samenleving, te weten de motivatie van mensen, hun creativiteit, hun vertrouwen in de toekomst. Mijnheer Barroso, u stelt in uw mededeling zelf vast dat een aanzienlijk deel van de publieke opinie in Europa er niet van overtuigd is dat Europa op het goede spoor zit. Volgens mij is dat een understatement.
Wat moet er dus gebeuren? Bij de direct te nemen maatregelen moeten, naar wij menen, de uitgaven voor onderzoek, onderwijs en gezondheid, alsmede de uitgaven betreffende bepaalde infrastructuren en met betrekking tot werkgelegenheid buiten beschouwing blijven als het gaat om het beoordelen van de overheidstekorten die onder controle gebracht moeten worden. Bovendien zou er democratisch toezicht moeten komen op alle betalingen van overheidsgeld aan bedrijven, om na te gaan in hoeverre deze de werkgelegenheid daadwerkelijk ten goede komen. Is dit niet het geval, dan dient het geld te worden teruggevorderd.
Daarnaast achten wij het noodzakelijk – zoals het Parlement uitdrukkelijk heeft gevraagd – dat we vóór iedere nieuwe liberaliseringsstap, bijvoorbeeld bij het spoor, kunnen beschikken over een betrouwbare schatting van de effecten hiervan, en wij blijven natuurlijk hameren op ons verzoek de richtlijn-Bolkestein in te trekken. Wat dat laatste aangaat, merk ik op, mijnheer de Voorzitter, dat deze ontwerprichtlijn voor het eerst in een tekst van de Commissie niet meer genoemd wordt, als ik mij niet vergis. Ik zou graag geloven dat dit betekent dat u zich neerlegt bij het verzoek tot intrekking, maar gezien hetgeen er op het spel staat, zou een bevestiging van die koerswijziging uit de mond van de voorzitter van de Commissie zelf welkom zijn.
Tot slot zijn er volgens ons structurele veranderingen vereist om een ontwikkeling mogelijk te maken in de richting van een gemeenschappelijke beheersing van de markten, waarmee dus ook het primaat van de politieke keuze hersteld zou worden. Ik denk bijvoorbeeld aan de keuze om baanzekerheid of toegang voor iedereen tot arbeidsmarktgerichte opleidingen voorop te stellen. Daarvoor moeten ook de benodigde middelen worden uitgetrokken, hetgeen in het bijzonder de vraag opwerpt naar de taken en het statuut van de Europese Centrale Bank.
Mijnheer de Voorzitter, de heer Barroso heeft zojuist de nadruk gelegd op de noodzaak aan te sluiten op hetgeen de burgers bezighoudt, en ik denk dat veel van de punten die ik genoemd heb veel meer mensen bezighouden dan alleen de achterban van mijn fractie. De Commissie zou er dus verstandig aan doen deze niet te negeren. 
Bonde (IND/DEM ),
   –Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, u heeft nu vijf jaren om Europa tot de meest concurrerende economie ter wereld te maken. In de EU pakken we de regulering verkeerd aan. We sturen ambtenaren naar Brussel om een prijskaart te hangen aan producten waarvan veel aanbod is en waarnaar veel vraag is. Dat is dan markteconomie. Zo vragen we te hoge prijzen, heffen we belastingen en accijnzen en verhinderen we de ontwikkelingslanden om voedsel aan ons te verkopen, en dan geven we het geld weer uit als subsidie die is aangepast aan het vermogen van de grondeigenaren. Een grondeigenaar met duizend hectare krijgt honderden keren meer subsidie dan een boer met tien hectare. Er is geen subsidieplafond – 20 procent van de boeren krijgt 80 procent van de subsidies. Het inkomen van de boeren is slechts een fractie van de subsidies voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zo discrimineren wij de nieuwe lidstaten. We hebben ook een subsidie-industrie in het leven geroepen, en een leger van lobbyisten die naar Brussel reizen om een deel van ons eigen geld mee terug te krijgen.
Nu wil de Commissie dus meer geld hebben voor meer plannen, en de mogelijkheid om zelf nieuwe belastingen te heffen. Mijn advies is: probeer het met minder geld, minder belasting, minder subsidies, meer vrijheid voor de lidstaten, en verstrek een vergoeding aan degenen die zich niet kunnen redden op de markt.
Er moeten ook wat natuurlijke energiebronnen en grondstoffen overblijven voor het nageslacht. Het moet mogelijk zijn om als land voorop te lopen op milieugebied. We moeten de armste landen de kans bieden hun vraag te verhogen door ze lagere EU-lidmaatschapsbijdragen te laten betalen en door structuurfondsmiddelen te geven aan de armste gebieden in de armste landen. Miljoenen burgers krijgen geen loon, omdat de arbeidsmarkt voor hen niet beschikbaar is. We hebben een Centrale Bank die meer let op de prijs van het geld dan op de gezinnen. De EU heeft een gemeenschappelijke munt en een gemeenschappelijke terughoudendheid om te investeren. Waarom spreken we dan niet liever een gemeenschappelijke stimulans af, waarbij landen met een tekort op de betalingsbalans de investeringen met 5 procent verhogen, landen met een overschot met 7 procent en landen met evenwicht op de betalingsbalans met 6 procent? Zo verkoopt ieder meer en krijgt ieder meer werkgelegenheid, zonder dat iemand gestraft wordt voor zijn betalingsbalans. Economische coördinatie kan veel meer groei en werkgelegenheid opleveren dan de kunstmatige banen die door bureaucratische prikkels worden geschapen.
Mijnheer Barroso, als nieuweling hoeft u niet bedolven te raken onder de berg van detailregels in Brussel. Laat gewoon de vrijheid los!
Crowley (UEN ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de voorzitter van de Commissie en de fungerend voorzitter van de Raad vandaag welkom heten in ons Parlement.
Het komt niet vaak voor dat we mensen hier in dit Parlement horen spreken over een visie, over het uitdragen van een ideaal dat niet wordt verzwolgen door bureaucratische rompslomp of dat neerkomt op niets anders dan het herkauwen van oude ideeën. In dat verband wil ik mijn waardering uitspreken voor voorzitter Barroso, voor het feit dat hij de moed heeft, zowel in politiek als in bestuurlijk opzicht, om hier een echte visie te presenteren van de situatie waarin Europa zich in de volgende vijf tot tien jaar zou moeten bevinden.
Wat ik vooral op prijs stel is het feit dat hij zich heeft gedistantieerd van de traditionele opvatting dat de Commissie boven de politiek staat, want hij spreekt over een Commissie die meer politiek georiënteerd zal zijn, die beter zal reageren op de behoeften van mensen en burgers binnen de Europese Unie, en die ook leiderschap kan bieden aan die mensen.
In plaats van alles te herhalen wat mijn collega's hebben gezegd, zou ik graag drie korte punten naar voren willen brengen. Ten eerste, als wij onze rol op het wereldtoneel willen vervullen, moeten we eerst onze zaken binnen onze eigen Unie voor elkaar krijgen. Wij moeten ervoor zorgen dat er binnen onze eigen Unie zekerheid bestaat omtrent onze ideologie, omtrent onze programmering en omtrent onze kracht voordat we deze boodschap over onze grenzen heen kunnen uitdragen.
Ten tweede heeft een politiek forum of politicus uiteindelijk alleen kans op succes wanneer de mensen zelf het gevoel hebben dat hun leven erop vooruit gaat dankzij de besluiten die er worden genomen. Wanneer we het in deze ruimte hebben over solidariteit, spreken we maar zelden over solidariteit in de zin van gelijkheid in kansen, gelijkheid in investeringen, gelijkheid in onderwijs en gelijkheid in opleiding, voor iedere burger en voor ieder mens. Op elk gebied waarin sprake is geweest van groei in economische zin of in de zin van sociale ontwikkeling, zijn bovengenoemde elementen de drijvende kracht geweest achter deze groei.
Het laatste punt dat ik aan de orde wil stellen is het volgende: wij mogen nooit onze verantwoordelijkheid jegens Afrika uit het oog verliezen. Momenteel sterven miljoenen mensen als gevolg van conflicten, miljoenen sterven van de honger en er zullen in de komende jaren nog meer miljoenen mensen sterven als gevolg van aids. Wij moeten optreden als wereldleider bij het zoeken naar oplossingen voor de problemen in Afrika. Wij moeten onze doelstellingen en onze verantwoordelijkheden in dat verband nakomen. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, aan het begin van een voetbaltoernooi mag iedereen hopen kampioen te worden – zelfs degenen die zich slechts met moeite hebben gekwalificeerd – en dat geldt in de politiek zeker ook. Hoewel ik hoop dat u met uw programma als winnaar uit de bus zult komen, wil ik – in de korte spreektijd die mij ter beschikking staat – toch graag twee gedachten met u delen.
Ik zou graag willen dat u, voordat u een concreet voorstel of een concrete richtlijn hier aan dit Parlement voorlegt of openbaar maakt, dit document nog een keer heel kort bekijkt en zich het volgende afvraagt: “Voldoet het ook aan het beginsel van kosteneffectiviteit?” of “Zou men zich op bestuurlijk gebied – of zelfs bij de financiële vooruitzichten – niet nog iets bescheidener kunnen opstellen?” Soms kan 700 miljard euro voor zeven jaar oplopen tot meer dan een biljoen voor diezelfde periode, als ik de politieke achtergrond in overweging neem.
De tweede gedachte hangt hiermee samen. Pas alstublieft op dat u niet in een val loopt door toe te geven aan de verleiding om financiële middelen vrij te maken voor herbewapening. Op die manier kunnen op de korte termijn misschien wel banen worden gecreëerd, maar voor Europa als vredesproject zou het de doodsteek betekenen. 
Grossetête (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik de voorzitter van de Raad willen zeggen hoezeer wij zijn aanwezigheid op prijs stellen, want het valt niet te ontkennen dat de aanwezigheid van het voorzitterschap in het verleden, laten we zeggen, een zeldzaamheid was.
Mijnheer de Commissievoorzitter, ik zou u willen zeggen dat ik het buitengewoon belangrijk en interessant vind dat het Parlement betrokken is bij de discussie over, en vooral de goedkeuring van het meerjarenprogramma. Dat is nieuw, en het is belangrijk. Over het meerjarenprogramma zal namelijk een overeenkomst worden gesloten tussen de Commissie, de Raad en het Europees Parlement. Ook zullen we moeten debatteren over het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie. We hadden er graag in detail over willen spreken, maar dat is niet mogelijk daar ons de tijd ontbroken heeft om de voorstellen van de Commissie grondig te bestuderen.
Ik zou evenwel graag willen dat wij, als politici, ten volle aan deze discussies en vooral aan de besluitvorming kunnen deelnemen. Anders gezegd: ik zou graag willen dat wij voorkomen dat de besluiten over het meerjarenprogramma door de ambtenaren, die van ons en die van u, worden genomen. Dat willen wij niet. Wat wij vragen is dat wij, als politici, beslissen, zodat wij medebeslissers worden over dit programma. Daarvoor is het nodig dat het Europees Parlement in staat wordt gesteld onder de best denkbare omstandigheden met u samen te werken.
Het jaar 2005 is in feite beslissend voor onze instellingen, en dan heb ik het over de Grondwet en de ratificatie daarvan. Al onze inspanningen moeten gefocust zijn op concurrentievermogen, en dus op werkgelegenheid, want armoede in Europa is onaanvaardbaar. Laten we allen een eind maken aan de eindeloze en jammer genoeg vaak ook inferieure retoriek en laten we daden stellen voor de strategie van Lissabon. Wat dat aangaat, wil ik, met uw welnemen, op één punt de nadruk leggen: ik schrik ervan dat sommigen nog steeds concurrentievermogen en milieu tegenover elkaar blijven zetten. Dat betekent dat we niets begrepen hebben van duurzame ontwikkeling, terwijl we toch op 26 december jongstleden de vreselijke ramp in Azië hebben meegemaakt, terwijl wetenschappers de alarmklok blijven luiden aangaande de razendsnelle ontwikkeling van de klimaatverandering en de gevolgen daarvan. Men moet begrijpen dat milieubewustheid juist een concurrentievoordeel is, doordat op basis daarvan nieuwe, innoverende technologieën worden ontwikkeld, die op hun beurt tot nieuwe arbeidsplaatsen leiden. Concurrentievermogen, milieu en solidariteit zijn de nieuwe pijlers van Europa.
We zien daarom met spanning uit naar zowel de REACH-richtlijn als de dienstenrichtlijn, daar we van mening zijn dat het scheppen van banen niet ten koste mag gaan van het werk zelf. Onze prioriteit moet immers liggen bij zowel de gezondheid van onze bedrijven als de menselijke gezondheid; alles staat met elkaar in verband. Uw programma is ambitieus, mijnheer de Commissievoorzitter, en we steunen u, zoals we u ook zullen steunen als het gaat om de financiële vooruitzichten. Want het is van belang dat de begroting van Europa afdoende is om de prioriteiten en het beleid, die wij gezamenlijk ten uitvoer willen brengen, te financieren. 
Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de Commissievoorzitter, zoals de heer Schulz al uiteen heeft gezet, hebt u een programma gepresenteerd dat vele passages bevat waarin wij ons kunnen vinden, en dat wil ik hier dan ook benadrukken. Het zit echter in het karakter van afgevaardigden dat zij nooit tevreden zijn met wat zij krijgen; daarom zal ik mij op die punten concentreren ten aanzien waarvan ik u zou willen verzoeken nog een klein beetje verder te gaan.
Mijnheer de Commissievoorzitter, u bent begonnen met het onderwerp , oftewel onze behoefte aan een andere manier van het opstellen van wetten. Verder bent u begonnen met de vraag: begrijpen de burgers wat wij willen? Ik denk toch dat wij ons in de komende maanden en jaren moeten concentreren op die vragen die voor onze burgers werkelijk van belang zijn, zoals openbare diensten. Op dat punt ontbreekt het de Commissie echter aan inzet, vooral in praktische zin, als het concreet gaat om een kaderrichtlijn.
Als de burgers zien dat het ene na het andere postkantoor verdwijnt, dat er steeds meer andere openbare voorzieningen hun deuren sluiten, dat hele stukken land braak blijven liggen, dan vragen zij zich af: “Komt dit nu door Europa?” En daarom verzoek ik u zich niet alleen bezig te houden met de kwestie van de particuliere diensten, maar vooral ook meer prioriteit te geven aan diensten die het algemeen belang dienen.
Ten tweede staat de welvaart in uw programma voorop, gevolgd door solidariteit. U benadrukt ook terecht diverse keren dat welvaart en solidariteit met elkaar verbonden zijn. Ook op dat punt verzoek ik u nog verder te gaan. In het Europees sociaal model is bevordering van de welvaart feitelijk niet los te koppelen van solidariteit. Solidariteit vormt onzes inziens ook geen belemmering voor efficiëntie en concurrentievermogen, en zelfs niet voor de flexibiliteit op de arbeidsmarkt, zoals met name uit het Scandinavische model blijkt. Als wij flexibiliteit op de arbeidsmarkt willen, is het des te belangrijker over sociale vangnetten te beschikken om mensen op te vangen mocht dat onverhoopt nodig zijn.
Solidariteit betekent voor ons echter ook dat we de publieke sector niet uithongeren en veronachtzamen. Voor economische groei, voor werkgelegenheid, alsmede voor een eerlijke inkomensverdeling hebben wij immers een bloeiende en proportionele – en dus geen topzware – publieke sector nodig. We hebben behoefte aan meer investeringen in infrastructuur, dat heeft u terecht opgemerkt, en we hebben vooral ook behoefte aan meer investeringen in het onderwijs en de gezondheidszorg. En hier kom ik weer terug op de diensten; dat is voor ons als Sociaal-democratische Fractie een buitengewoon belangrijk punt, omdat wij de openbare diensten willen uitbreiden. Wat de particuliere diensten betreft, wil ik graag teruggrijpen op een term die de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Juncker, gebruikte: wij willen openstelling van de dienstenmarkt, maar wij willen geen sociale dumping. Dat is de reden waarom de dienstenrichtlijn moet worden herzien.
Solidariteit gekoppeld aan welvaart betekent natuurlijk ook dat er solidariteit wordt betoond met alle groepen in de samenleving, ook met de verschillende minderheden – op dat punt wordt juist dezer dagen in het Parlement wat ondernomen – met name als het gaat om de grote minderheidsgroepen van Roma en Sinti. Ik denk dat het gepast is bij deze gelegenheid hierover eens klare taal te spreken.
Solidariteit betekent natuurlijk ook internationale solidariteit onzerzijds, en daarmee kom ik aan mijn laatste punt: Europa is een civiele grootmacht. Wij zijn misschien een , maar wil niet zeggen ; een softe macht betekent nog geen zwakke macht, en ik vind dat we dat beter voor het voetlicht moeten brengen. We hebben immers een groot succes geboekt in Oekraïne, dat wordt zelfs van Amerikaanse zijde erkend. Nu moeten wij op een verstandige manier verdergaan, de juiste volgorde aanhouden, en als wij zo op de Balkan succes kunnen boeken, dan moeten wij deze manier van internationale politiek bedrijven bijvoorbeeld ook in Iran toepassen. We moeten ook tegen onze Amerikaanse vrienden – en ik benadruk het woord “vrienden” – duidelijk zeggen: het is onaanvaardbaar om eerst tot militaire actie over te gaan; wij moeten veeleer proberen zo lang mogelijk de civiele weg te bewandelen, de weg van de onderhandelingen, de weg van integratie; dat is de Europese aanpak.
Daarmee sluit ik het militaire aspect echter volstrekt niet uit. Als wij zeggen dat wij een civiele grootmacht zijn, hebben we ook een militaire component nodig om de civiele grootmacht Europa geloofwaardigheid te verschaffen en in staat te stellen zijn wil op te leggen.
Mijnheer de Commissievoorzitter, u heeft verscheidene stappen gezet; als Sociaal-democraten hopen wij dat wij er nog meer zullen zetten. Gezien het feit dat de VS, China en Rusland een heel ander wereldbeeld hebben, moeten wij ons Europese wereldbeeld in toenemende mate communiceren, ook aan onze eigen burgers. 
Geremek (ALDE ).
    Ik moet zeggen dat ik een groot voorstander ben van een “partnerschap voor de vernieuwing van Europa”. Ik weet niet precies wat het woord “partnerschap” in deze context betekent, maar wat de “vernieuwing van Europa” betekent, weet ik heel goed. Mijns inziens vormt het vermogen tot voortdurende vernieuwing en herhaalde renaissance een wezenlijk kenmerk van Europa.
Ik wil de aandacht van de heer Barroso vragen voor twee gebieden die mijns inziens voor de vernieuwing van Europa van het grootste belang zijn. In de eerste plaats het onderwijs. Het onderwijssysteem, van de lagere school tot de universiteit, is altijd de kracht geweest van Europa. Wij moeten onder ogen zien dat het onderwijs achteruitgaat. We kunnen niet volstaan met te zeggen dat cultuur en onderwijs belangrijk zijn, mijnheer de Voorzitter. Er is een strategie nodig om het onderwijs tot het centrale aandachtspunt van de Europese Unie te maken. Dan zou het onmogelijk zijn nog naar het subsidiariteitsbeginsel te verwijzen en te zeggen dat de instellingen van de Europese Unie op dit terrein geen handelingsbevoegdheid hebben. Er is een strategie nodig om van het Europese onderwijs het beste onderwijs ter wereld te maken, want dat verdient het en het is een van de grote tradities van Europa.
Het tweede gebied dat voor mij van belang is en waarvoor ik eveneens een strategische beleidsaanpak verwacht, is de democratie. Men kan niet stellen dat de democratie een inherent kenmerk van Europa is. Uit de aard der zaak krijgt de democratie vaak klappen te verduren van de sterkeren. Op dit moment wordt de Europese democratie verzwakt door populisme en uitingen van demagogie. Dit betekent dat er een Europese strategie voor de democratie vereist is, die tegelijkertijd voor de gehele wereld spreekt. Dank u wel, mijnheer de Voorzitter.
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de voorzitter van de Commissie, het spijt mij maar uw manifest is wel erg neoliberaal getint. Het feit dat men de doelstellingen van Lissabon niet heeft kunnen benaderen, wordt nu aangegrepen als een argument om, onder verwijzing naar het mededingingsvermogen, de pijlers van de sociale en regionale samenhang en de milieubescherming in te perken. Wij zijn tegen de benadering van de werkgroep-Kok. Deze leidt namelijk tot minder Europa, met name op het gebied van de samenhang en het milieu, en tot meer sociale dumping, waardoor de Europese verzorgingsstaat wordt afgebroken. Wij hebben behoefte aan ambitieuze - en geen slappe - plannen voor het verenigd Europa van de toekomst. Wij hebben behoefte aan een substantiële verhoging van de eigen middelen om de nieuwe gemeenschappelijke beleidsvormen te kunnen financieren die de burgers van de 25, en binnenkort 27, lidstaten van ons eisen. Het voorstel van de Commissie is een minimaal uitgangspunt voor de financiële vooruitzichten. U krijgt, zo u wilt, een unieke kans, mits u ophoudt telkens weer stappen achteruit te zetten. Iedereen moet eindelijk gaan inzien dat een groter Europa, meer Europa, met minder geld niet mogelijk is. 
Knapman (IND/DEM ).
   – Tot mijn eigen verbazing, mijnheer de Voorzitter, heb ik van de toespraak van de heer Barroso genoten. Ik heb vooral genoten van het gedeelte waarin hij toegaf gebrek aan geld te hebben, hoewel ik vrees dat zekere andere leden van de Commissie nooit last hebben gehad van dit probleem. Mijnheer Barroso, u zei ook dat de Europese Unie het immigratie- en asielbeleid zal regelen. U zei dat het een Europees probleem is, dat daarom het beste met een Europese benadering kan worden aangepakt. Dat klinkt erg behulpzaam en zal geheel nieuw zijn voor die arme Michael Howard en de Conservatieven in het Britse Parlement.
Nu moet gezegd te worden dat uw werkprogramma grotendeels gevormd is door de jaarlijkse beleidsstrategie voor 2005 van de Commissie, die in februari 2004 onder de Commissie is gepubliceerd. Het is dan ook de heer Prodi aan wie we vandaag vragen zouden moeten stellen over de centrale beleidsdoelstelling van de Commissie, namelijk economische groei. Erg goed heeft hij het trouwens niet gedaan, of wel? En wat een schande voor de democratie! Het EU-beleid voor 2005 is gedicteerd door een Commissie die is afgetreden en goedgekeurd door een Parlement waarvan de termijn al is verlopen. Juist het huidige Parlement is als enige buitenspel gezet.
Maakt u zich echter geen zorgen, mijnheer Barroso, het geluk lacht u toe: de meeste leden van het EP zullen het niet eens door hebben. De UK Independence Party is u echter zeer dankbaar, want, zoals wij plegen te zeggen: ‘hoe slechter, hoe beter’! 

Angelilli (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, uit het verslag van de Commissie komt niet alleen naar voren met welke moeilijkheden de afzonderlijke landen te kampen hebben, maar rijst ook een beeld op van alomvattende problemen in het economisch stelsel van de Europese Unie. Geen enkele lidstaat kan deze negatieve trend alléén keren en het is de taak van de Europese instellingen, en in het bijzonder de Commissie, de economie van Europa weer op de rails te krijgen. De nadruk moet daarbij liggen op een strategie die gericht is op werkgelegenheid, groei en solidaire ontwikkeling.
In de eerste plaats moet de strategie van Lissabon een nieuwe impuls krijgen, op een dusdanige wijze dat zij eindelijk effectief wordt, waarbij ook per land wordt vastgelegd wie verantwoordelijk is voor het bereiken van de doelstellingen.
In de tweede plaats moet het Stabiliteitspact worden herzien op een intelligente manier die tot structurele hervormingen leidt en die het gemakkelijker maakt de doelstellingen van Lissabon na te streven, door investeringen in infrastructuur en onderzoek te stimuleren, om aldus de concurrentiekracht te verhogen. In dat verband lijkt het mij onontbeerlijk dat wij in het Europees Parlement vóór de bijeenkomst van de Raad in maart een debat houden over hervorming van het Stabiliteitspact.
Tot besluit is het wellicht nodig dat wij weer eens nadenken over het idee dat Commissievoorzitter Delors destijds voorstelde om, ter ondersteuning van de groei en het concurrentievermogen, Europese overheidsinvesteringen te financieren door middel van Euro-obligaties, die in dit geval gewaarborgd zouden zijn door de actuele sterkte van de euro. 
Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de zogenaamde strategie van de Commissie is een grandioze illusie. Continentaal Europa zakt diep weg in werkloosheid en zwakke groei en dit gaat al jaren zo. Is het nooit bij u opgekomen, mijnheer Barroso, dat u en de uwen zelf deel uitmaken van het probleem en niet van de oplossing? Waarom vragen jullie je nooit af of jullie bemoeienis en regulering wel echt nodig zijn? Zien jullie dan niet hoeveel schade jullie voorgangers hebben aangericht? Hebben jullie daar dan niets van geleerd? Waarom denken jullie het beter te weten dan degenen die hun initiatief en ondernemingszin gebruiken om welvaart, investeringen en banen te creëren?
De beste dienst die u de mensen van West-Europa kunt bewijzen is op te hoepelen. Verwijs de Lissabon-strategie naar de prullenbak van de geschiedenis, samen met al diegenen die nog zo dwaas zijn te geloven dat bureaucraten en politici het beter weten. 
Szájer (PPE-DE ).
    Namens de PPE-DE-Fractie wil ik zeggen hoe tevreden het mij stemde dat de Europese Commissie zo snel na haar benoeming aan het werk ging. Uit de recente strategische doelen blijkt duidelijk dat de Commissie niet alleen aan de slag is gegaan, maar dat zij ook goed heeft geluisterd naar het Europees Parlement. Ik wil het Parlement en de aanwezige leden van de Commissie eraan herinneren dat dit Parlement jongstleden december een resolutie heeft aangenomen waarin de fundamentele strategische doelen voor de Commissie werden gedefinieerd, namelijk die doelen waarvan het Europees Parlement graag wil dat de Commissie ze verwezenlijkt.
De Commissie heeft duidelijk rekening gehouden met deze doelen. Wij hebben toen onze wens voor een concurrerend en dynamisch Europa te kennen gegeven, en de Commissie heeft het nu over concurrentievermogen, welvaart en het scheppen van werkgelegenheid. Wij hebben onze wensen uitgesproken met betrekking tot cohesie, de consolidatie van de Europese uitbreiding en solidariteit, en de Commissie heeft het nu over exact dezelfde zaken. Wij wilden een veilig Europa voor de Europese burgers. Deze doelen werden duidelijk gedefinieerd in het onlangs door de Commissie gepubliceerde document, alsmede in de presentatie van de voorzitter. Dit is een feit, ook al maken de leden van het Parlement het werk van de Commissie er soms niet eenvoudiger op. Ik wil er nog eens op wijzen dat de resolutie van jongstleden december aanvankelijk werd gesteund door het merendeel van de grote fracties in het Parlement. Onze collega’s van de Sociaal-democratische Fractie trokken echter op het laatste moment hun goedkeuring in. Nu hebben de Sociaal-democraten aan de vooravond van de bijeenkomsten van de Commissie en het Parlement echter in felle toon opgestelde persberichten doen uitgaan met betrekking tot wat zij allemaal van de Commissie verwachten. Het interessante is nu dat deze verwachtingen elementen bevatten die zij tijdens de vorige plenaire vergadering in Straatsburg weigerden te ondertekenen of waaraan zij hun steun onthielden. Ik ben dan ook tevreden dat de Sociaal-democraten hieraan hun goedkeuring verlenen, ook al zouden zij liever zien dat deze zaken iets roder werden ingekleurd.
Ik wil de aandacht van de Sociaal-democratische afgevaardigden, en eigenlijk die van alle afgevaardigden van alle fracties, echter vestigen op het feit dat het creëren van werkgelegenheid een socialistisch noch een liberaal doel is; het is geen doel van de Groenen of van de Europese Volkspartij, maar een doel dat het belang dient van de Europese burgers. Daar werken we voor, daar vechten we voor. Het wekt misschien nauwelijks verbazing dat ik, als vertegenwoordiger van een nieuwe lidstaat, uw aandacht vestig op het feit dat een van de belangrijke aspecten van solidariteit binnen de Europese Unie bestaat in het met verdubbelde inspanning werken aan het realiseren van cohesie tussen landen die al lid van de EU waren en de nieuwe lidstaten. Ik ben ervan overtuigd dat de heer Barroso, oud-premier van Portugal, een land dat lange tijd de vruchten heeft kunnen plukken van deze cohesie, solidariteit belangrijk vindt, zelfs tegen een andere achtergrond dan die van de generaties en de sociale klassen. Tot slot wil ik onze waardering uitspreken voor de ondubbelzinnige en duidelijke toezeggingen van de voorzitter van de Commissie dat de Commissie zal vermijden stappen te nemen die in strijd zijn met de belangen van de Europese burgers en dat zij zal afzien van wetgeving die de doelen van concurrentievermogen en het scheppen van werkgelegenheid in de weg staat, en van wetgeving die inbreuk maakt op de veiligheid van de Europese burgers. Ik wens de Commissie de moed toe om van tijd tot tijd van actie af te zien. 
Kósáné Kovács (PSE ).
    Een aantal mensen had misschien verwacht dat hier vandaag in deze vergaderzaal een felle strijd zou losbranden, maar dat zal niet gebeuren. Dat komt doordat de Commissievoorzitter ons een document heeft voorgelegd en opmerkingen heeft gemaakt waaruit blijkt dat er sprake is van een stap voorwaarts ten opzichte van het document van Straatsburg: wij gebruiken dezelfde woorden, en wij hopen dat er achter deze woorden met dezelfde strekking ook hoop gloort ten aanzien van gelijksoortige en gezamenlijke politieke actie. Ik vertrouw erop dat de samenwerking van de Commissievoorzitter met de vice-voorzitters een voorbode is van een veelbelovende toekomst en ik wil hier geen debat aanzwengelen over de vraag wie er houdt van rood in stropdassen en wie de voorkeur geeft aan rood aangelopen gezichten. Laten we het erop houden dat solidariteit en sociale cohesie waarden zijn en dat zij veeleer een menselijke inhoud hebben dan een kleur.
Ik wil het graag hebben over de kwesties veiligheid en rechtvaardigheid. Het stemt mij tevreden dat veiligheid en rechtvaardigheid genoemd werden als grondbeginselen, en niet slechts behandeld werden als technische details van regelgeving. We weten allemaal dat veiligheid niet als vanzelfsprekend mag worden beschouwd en dat dit begrip meer inhoudt dan het bieden van een leven in vrede aan burgers in een wereld vol levensbedreigende gevaren. Het Europees veiligheidsbeleid behelst meer dan de het bestrijden van de dreiging van het terrorisme en het zoeken naar doeltreffende manieren om bomaanslagen te voorkomen en aan te pakken. Wij geloven, en ik wil dit idee extra benadrukken, dat juist de democratie een waarborg is voor veiligheid. Alleen de democratie beschermt mensen immers, en het is ook de democratie die, via het wetgevingsproces, de persoonlijke rechten garandeert. De democratie voorkomt dat er onder het mom van veiligheid beperkingen worden ingevoerd die in strijd zijn met de geest van ons Grondwettelijk Verdrag.
We willen niet in een wereld leven – wij hebben dat namelijk al eens meegemaakt – waarin zelfs onze dromen in dossiers worden vastgelegd. Net zo min willen wij leven in een wereld waarin mensen worden gediscrimineerd op grond van geslacht, leeftijd, geloof of hun financiële of gezinssituatie. We veroordelen discriminatie omdat ze de zwakkeren blootstelt aan concrete gevaren en het zijn juist de zwakkeren – vrouwen, bejaarden en kinderen – die hieraan toch al steeds meer worden blootgesteld. Wij willen geen discriminatie op grond van “anderszijn” en daarom blijven wij u vragen of we echt kunnen vertrouwen op de belofte dat u zich persoonlijk zult inzetten voor antidiscriminatiewetgeving en het nemen van krachtige juridische stappen ter bestrijding van discriminatie.
Er zijn onder de risico’s voor de kwaliteit van het menselijk leven gevaren die veel verder reiken dan het veiligheidsbeleid. Diepgewortelde en onomkeerbare armoede veroorzaakt breuklijnen waarlangs werelddelen, landen en regio’s binnen landen verdeeld raken, terwijl solidariteit en sociale cohesie niet alleen het concurrentievermogen maar ook de veiligheid vergroten. Zij voorkomen massale immigratie van armen, en misschien zelfs wel het uitbreken van rellen uit protest tegen de armoede. We kunnen derhalve zeggen dat hoewel de natuur zich tegen de mens kan keren, ons gezamenlijk beleid wellicht kan voorkomen dat mensen zich tegen elkaar keren. Ik hoop dan ook dat we met elkaar zullen kunnen samenwerken, ongeacht de plaats waar we in deze vergaderzaal zitten. 
Lambsdorff (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, wij weten het hier allemaal: de Unie is bezig de strategische doelen van Lissabon te missen. Als we verdergaan zoals we tot nu toe hebben gedaan, zullen we er niet in slagen van de EU de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld te maken.
Maar nu horen we hier in de plenaire vergadering van de heer Poettering, dat dit helemaal niet zo bedoeld was. We willen helemaal niet de meest concurrerende economie worden, we willen alleen maar concurrerend worden. Maar de nummer één, nee, nee, zo was het allemaal niet bedoeld. Daaruit, geachte heer Poettering, spreekt de houding dat concurrentie vooral iets is waarover gesproken moet worden, terwijl u niet bereid bent die concurrentie daadwerkelijk aan te gaan. Sporters, ondernemers, wetenschappers, allemaal willen zij de concurrentie aangaan en de top bereiken. Als u bondscoach van het Griekse voetbalelftal was geweest in plaats van Otto Rehhagel, dan zouden de Grieken Lissabon nooit hebben bereikt, mijnheer Poettering. Toch hebben de Grieken gewonnen, en we willen dat ook Europa gaat winnen. Wij willen de concurrentie aangaan. Wij willen de concurrentie aangaan met andere economieën, simpelweg omdat wij geen andere keuze hebben. Wij hebben nog een kans om te winnen; die moeten we benutten en wel nu.
Het is een kans voor Europa dat de Commissie dit in haar strategiedocument niet alleen heeft erkend, maar dit ook tot prioriteit wil maken in haar beleid. Wij juichen dit nadrukkelijk toe. Wij feliciteren de verantwoordelijke commissarissen hiermee, op de eerste plaats Commissievoorzitter Barroso, maar ook commissaris Verheugen en de andere betrokken leden van de Commissie. Het is immers duidelijk: wij moeten ons toeleggen op het vergroten van ons concurrentievermogen. Wij moeten dit fenomeen eindelijk gaan zien als wat het is: een absoluut noodzakelijke voorwaarde voor meer economische groei en daarmee voor meer werkgelegenheid.
Wij zijn hiertoe niet alleen politiek, maar ook moreel verplicht. Massawerkloosheid en langdurige werkloosheid zijn de voornaamste plagen van Europa, zowel in mijn eigen land als in veel andere lidstaten. Werkloosheid veroorzaakt armoede, en armoede is een bron van sociale, gezondheids- en milieuproblemen. Het beste middel tegen armoede is behoorlijk betaald werk. Dat leidt tot welvaart, biedt mensen perspectief en geeft hun een gevoel van eigenwaarde. Alleen een samenleving met deze kenmerken kan ambitieuze doelen bereiken op sociaal en milieugebied. Ook in uw fractie zal men het verband tussen deze zaken moeten gaan inzien, mijnheer Schulz. Massawerkloosheid is geen sociale verworvenheid.
Het is tijd om na vijf verloren jaren nu eindelijk te beginnen met de verwezenlijking van de Lissabon-doelen. De Commissie heeft ons als partner de hand gereikt; in het belang van onze burgers moeten wij die aannemen. Overigens stemt het mij tevreden dat wij dit debat in Brussel voeren en niet in Straatsburg. 
Blokland (IND/DEM ).
   – Voorzitter, het Europees Parlement spreekt vanmiddag over de plannen van de Europese Commissie voor 2005. Daarbij wil ík allereerst stilstaan bij de verhouding tussen de Commissie en het Parlement. In de herfst van 2004 is voorzitter Barroso gezwicht voor de druk van het Parlement. Hierdoor ontstaat het beeld van een machtig Parlement tegenover een machteloze Commissie. Ik wil voorzitter Barroso vragen of hij zich in dit beeld van een machteloze Commissie kan herkennen.
De Europese Commissie staat in 2005 voor de ondankbare taak de referenda over de Europese grondwet in goede banen te leiden. De Commissie heeft zich echter zelf in deze hachelijke positie gemanoeuvreerd. Terecht heeft de Commissie altijd gesteld dat de ratificatie eerst en vooral een taak is van de nationale staat. Deze duidelijke lijn is helaas verlaten. Door actief campagne te voeren en financiële middelen vrij te maken, heeft de Commissie haar onafhankelijke positie verloren. Met behulp van eigen belastinggeld krijgt de burger een grondwet opgedrongen waar hij nooit om gevraagd heeft. De campagne voor de Europese grondwet moet de burger dichter bij Europa brengen. Het is echter de vraag of die burger zich serieus genomen zal voelen als al op die grondwet wordt vooruitgelopen. Achter de schermen wordt bijvoorbeeld al volop gewerkt aan de vormgeving van de Europese externe dienst. Nationale parlementen en burgers hebben echter nog niet gesproken en dat terwijl commissaris Wallström aangegeven heeft dat Europa juist nú eens moet leren naar die burger te luisteren in plaats van door te gaan met een politiek van voldongen feiten. 
Libicki (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, u hebt heel mooi gezegd dat wij onze dromen op papier moeten zetten en de verwezenlijking ervan moeten plannen, maar helaas hebben wij niet gehoord met welke middelen u dit wilt doen. U hebt gezegd dat de wetgeving eenvoudiger moet worden, maar intussen blijven de papierbergen groeien. Wij weten niet of u deze trend zult keren, want u hebt op geen enkele manier aangegeven hoe dat dan zou moeten. U hebt gesproken over welvaart en nieuwe arbeidsplaatsen, maar door de opbouw van een doorgeschoten verzorgingsstaat creëert men noch welvaart, noch nieuwe arbeidsplaatsen. Intussen verdwijnt de strategie van Lissabon achter de horizon. U hebt gesproken over solidariteit, maar wat is dat voor solidariteit als we zien dat Australië, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten na de ramp in Azië snel hulp hebben geboden, terwijl de Europese Unie nog niets heeft gedaan?
Mijnheer Barroso, als wij onze dromen willen verwezenlijken, moeten wij de middelen daarvoor aanwijzen. Ik hoop oprecht, en dat doen wij allemaal, dat onze dromen bewaarheid worden. Voor u, voor Europa en voor de lidstaten hopen wij dit. Dit vereist evenwel dat de middelen hiervoor worden aangewezen. 
Bobošíková (NI ).
    Mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, u bent voornemens de Europese Grondwet op een begrijpelijke wijze aan de burgers van de Europese Unie te presenteren. Ik wil de Commissie derhalve vragen om in deze strategie ook een precieze definitie op te nemen van het concept Europeanisme. In de Grondwet staat dat Europeanisme een criterium is voor de selectie van de volgende Europese commissarissen, de feitelijke regering van de 450 miljoen burgers van de Europese Unie.
Ik weet niet hoe ik de burgers van Tsjechië, die ik hier vertegenwoordig, moet uitleggen wat dit Europeanisme nu eigenlijk inhoudt. Ik zou niet kunnen zeggen wie van de huidige commissarissen en Parlementsleden over meer of beter Europeanisme beschikken dan anderen. Ik weet niet wat de criteria zijn die op dit moment worden gehanteerd om een goede van een slechte Europeaan te onderscheiden. Ik kom uit een land waar mensen tientallen jaren lang geen promotie maakten op grond van hun talenten, opleiding, initiatief en efficiëntie, maar op basis van de luidheid en de frequentie waarmee zij hun toewijding aan één enkel politiek idee van de daken schreeuwden. De landen van Oost-Europa betalen vandaag de dag nog altijd een hoge prijs voor deze manier van maatschappelijke organisatie en wel in de vorm van economische achterstand. Ik hoop niet dat ik de dag zal meemaken waarop concepten als Europeanisme binnen de Europese Unie gestimuleerd zullen worden. 
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, om te beginnen wil ik opmerken dat dit Parlement zich met meer dan 500 stemmen heeft uitgesproken voor de Grondwet. Om die reden zijn wij gelegitimeerd die Grondwet ten overstaan van de burgers te verdedigen. Wij juichen het toe dat de Commissie dit samen met ons doet.
De tweede opmerking die ik wil maken, heeft betrekking op het buitenlands en veiligheidsbeleid. Ik vind dat de Commissie legio goede voorstellen heeft gedaan en dat het een goede zaak is om op basis van de economische kracht van de Europese Unie ook op het gebied van het buitenlands beleid onze partij mee te blazen en tevens de ontwikkelingen van de laatste tijd hierbij te betrekken, met name de mogelijkheden van de Grondwet. Mijnheer Schulz, naar mijn mening is het volkomen duidelijk dat preventie voorrang moet krijgen. Maar zonder militaire vermogens kunnen we niets aan preventie doen, omdat we dan geen middelen hebben om druk uit te oefenen. We hebben beide nodig. Het spreekt echter vanzelf dat het gebruik van wapens altijd pas de laatste optie is.
We moeten er bovendien op letten dat wij als Europese Unie hiervan gebruik maken in het kader van een multilateraal concept, en niet op unilateraal niveau. Dit betekent dat wij vooruitgang moeten boeken in de transatlantische betrekkingen. Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik wens u alle goeds toe voor 22 februari, wanneer president Bush komt en wij op dit gebied vooruitgang zullen boeken.
Ik wil binnen het korte tijdsbestek waarover ik beschik, nog een punt concreet behandelen. Morgen komt president Joesjenko. Naar mijn mening hebben wij de afgelopen dagen – ook tijdens discussies in dit Parlement – geconstateerd dat wij de Europese Unie niet meteen tot in het oneindige kunnen uitbreiden, omdat dit ten koste zou gaan van het absorptievermogen van de Europese Unie. Anderzijds zien we dat de actieprogramma’s in het kader van het nabuurschapsbeleid niet voldoende soelaas bieden voor Oost-Europa. Ik verzoek u op dit punt nieuwe ideeën te ontwikkelen, ook multilaterale concepten, die geënt zouden kunnen zijn op ideeën zoals de Europese Economische Ruimte. Naar mijn mening kunnen we alleen op deze manier de druk verminderen en perspectieven ontwikkelen, wat tegenwoordig van essentieel belang is. Ik hoop dat dit gebeurt.
Tot slot, mijnheer de voorzitter van de Commissie, verzoek ik u zich te verzetten tegen de Raad, opdat de Europese Buitenlandse Dienst niet wordt georganiseerd naar het voorbeeld van de Commissie. Wij zijn voorstander van een gemeenschappelijk Europa, niet van een nieuwe intergouvernementele instelling. Het Parlement staat aan uw kant.
Rasmussen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijn fractievoorzitter, de heer Schulz, heeft er eerder vandaag op gewezen dat wat u hier gezegd hebt volgens ons in de juiste richting gaat. Als voorzitter van de Partij van Europese Sociaal-democraten vind ik dat ook. Het spreekt vanzelf dat wij het met elkaar eens zijn. Ik moet u echter nog iets zeggen. De Europese Sociaal-democraten zijn allemaal allergisch voor één ding. We zijn overgevoelig voor lippendienst. Wat ik wil zeggen, mijnheer Barroso, is dat het zeer belangrijk is dat u serieuze aandacht schenkt aan de woorden die de heer Schulz vandaag heeft gesproken en waarop ik graag wil voortborduren. Het is belangrijk dat uw woorden van vandaag worden gevolgd door concrete daden. Laat ik u een paar voorbeelden geven.
Uw uitspraak van vandaag, dat het verschil tussen rijk en arm in de EU kleiner moet worden, is van belang. Als ik dan zie dat uw commissaris mevrouw Kroes op de voorpagina van de van vandaag zegt dat de regionale steun ook in de rijke landen moet worden afgebouwd, dan klopt er ergens iets niet. Past u alstublieft op, mijnheer Barroso!
Ook uw uitspraak van vandaag dat we voor meer en betere banen moeten zorgen, is belangrijk. De heer Schulz en ik zijn het daar beiden mee eens. Past u echter op dat het geen ouderwetse recepten uit de vorige eeuw worden, die erop neerkwamen dat men kon volstaan met praten over productiviteit en structurele veranderingen, zonder te praten over datgene wat wij nodig hebben, namelijk omvangrijkere investeringen en een sterkere vraag in de Europese interne markt. Het heeft geen zin om alleen naar de aanbodzijde te kijken; in een moderne economie moet men ook kijken naar de vraagzijde. Zonder gecoördineerde investeringen in scholing, in innovatie, in regionaal beleid en in een actief arbeidsmarktbeleid krijgen we die banen niet. Ik geloof niet dat u het daarmee oneens bent, maar ik verzoek u om vandaag te bevestigen dat de voorzitter van de Commissie deze visie deelt. Ik herinner u eraan dat we een halfjaar geleden een investeringsprogramma van vijf punten hebben gepresenteerd, over vijf miljoen nieuwe banen in Europa. Dat programma is haalbaar, en u als Commissievoorzitter heeft in dat verband een cruciale medeverantwoordelijkheid.
Als u vandaag over het Europese sociale model spreekt, ben ik het met u eens, maar past u op dat we de dingen niet van elkaar scheiden. Het is heel belangrijk dat u zich niet onder druk laat zetten door ouderwetse denkpatronen in de Europese Unie, door u eerst te concentreren op economische productiviteit en pas daarna te kijken of we ons meer welvaart en eventueel ook sociale zekerheid en meer investeringen in het milieu kunnen veroorloven. Let wel, die dingen hangen met elkaar samen. We moeten vasthouden aan het Europese sociale model, economische productiviteit, sociale rechtvaardigheid en milieu-investeringen. Dat is de Europese weg.
Tot slot kan men uw uitdaging en die van ons samenvatten in de vraag: moeten wij in Europa concurreren op Amerikaanse voorwaarden of op Europese voorwaarden? Daar gaat het om. We moeten samen het antwoord zien te vinden, en ik ben er zeker van dat dat ons zal lukken.
Ik heb geluisterd naar de woorden die Raadsvoorzitter Juncker niet zolang geleden sprak, waarin hij benadrukte dat de Europese weg neerkomt op evenwicht tussen economie, sociale omstandigheden en milieu. Wij verwachten dat evenwicht op 2 februari te zien, wanneer het eerste voorstel van de Commissie komt, zodat we aan het werk kunnen gaan.
Duff (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het vijfjarenprogramma is veel duidelijker en doelgerichter dan de strategie die de vorige Commissie heeft opgesteld. Ik zou voorzitter Barroso willen bedanken voor het feit dat hij in belangrijke mate geput heeft uit het resultaat van het goedkeuringsproces van het Parlement ten aanzien van de nieuwe Commissie. Het programma verdient een serieuze reactie van het Parlement en van de Europese Raad. U legt de nadruk op welvaart als eerste prioriteit, en dat is zeker dapper te noemen. Er staan de Commissie of de Raad slechts weinig instrumenten ter beschikking om het macro-economisch beleid te regelen. De Unie beschikt namelijk over buitengewoon beperkte fiscale bevoegdheden. Daarom is de voltooiing van de interne markt voor diensten – financiële en publieke diensten – geen kwestie van luxe, maar een zaak van cruciaal belang. Persoonlijk had ik graag gezien dat meer werd benadrukt hoe belangrijk het is dat bepaalde andere lidstaten, waaronder het VK, zich binnen de komende vijf jaar zullen aansluiten bij de eenheidsmunt.
De heer Barroso heeft gezegd dat het in werking stellen van de Grondwet een eerste stap is op weg naar meer legitimiteit. Het moet zelfs gezegd worden dat het een voorwaarde is voor bijna al het andere dat het programma behelst.
Zeker zonder gestructureerde verbetering van het gemeenschappelijk buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid zal de Unie niet in staat zijn een doeltreffende rol op het mondiale toneel te spelen, en zullen de betrekkingen met Rusland en de VS zwak en onderhevig aan twist blijven. 
Belohorská (NI ).
   Mijnheer de Commissievoorzitter, u hebt ons een goed en kwalitatief hoogwaardig strategisch programma voor de Commissie voor 2005 voorgelegd. Ik ben ervan overtuigd dat het tevens een programma is voor de lange termijn. Ik zal uw programma goedkeuren en ik spreek mijn steun ervoor uit, omdat ik vind dat het een programma is dat niet alleen goed is voor de Commissie maar ook, in bredere zin, voor de Raad en zelfs voor het Europees Parlement.
U hebt vandaag voor het merendeel positieve reacties gekregen en het is duidelijk dat u ook hebt geluisterd naar de opmerkingen die wij hebben gemaakt tijdens vorige vergaderingen. U hebt nu een belangrijke eerste stap gezet, maar de tweede is het halen van deze doelen. U zult hierin alleen kunnen slagen als u de Raad en ook het Parlement voor dit project weet te winnen.
In deze periode zullen we in de Europese Unie ook getuige zijn van de ratificatie van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. We proberen de mensen er nu van te overtuigen dat we dit document hebben opgesteld voor hen, voor de burgers van de Europese Unie, dat wil zeggen voor burgers van een Europese Unie die hun bescherming zal bieden wanneer natiestaten tekortschieten.
De Europese Unie heeft enorme bedragen uitgetrokken voor de landen die zijn getroffen door een natuurramp, de tsunami. In Europa zijn we er echter getuige van dat miljoenen mensen het slachtoffer worden van economische hervormingen, een economische tsunami – jongeren zijn Oost-Europa ontvlucht op zoek naar beter levensomstandigheden in West-Europa, terwijl oudere mensen van hen afhankelijk zijn. De Europese Unie en Afrika worden jaar in jaar uit getroffen door de aids-tsunami. Er zullen tienduizenden mensen sterven en ik vraag u dan ook deze mensen te helpen. Ik bied u ook mijn hulp aan met betrekking tot de programma’s voor ouderen en voor degenen die aan aids lijden, maar ik behoud mij wel het recht voor toezicht uit te oefenen op deze programma’s.
Dank u zeer. 
Martens (PPE-DE ).
   – Voorzitter, met interesse heb ik het werkprogramma 2005 gelezen met de prachtige trefwoorden welvaart, solidariteit en veiligheid. Er is veel over te zeggen. Als coördinator van de PPE-DE-Fractie voor ontwikkelingssamenwerking heb ik vooral met díe ogen gekeken. Terecht wordt eraan gerefereerd dat de Europese Unie niet alleen verantwoordelijk is voor vrede, welvaart en welzijn van mensen in de Europese Unie zelf, maar dat ze ook een verantwoordelijkheid heeft ten opzichte van de rest van de wereld, met name ten opzichte van de meest arme landen. Vijf jaar geleden hebben wij als Europese Unie met andere landen samen in de zogeheten millenniumontwikkelingsdoelstellingen vastgelegd hoe we die verantwoordelijkheid willen invullen. Daarbij gaat het onder andere erom vóór 2015 de armoede in de wereld te halveren, ervoor te zorgen dat iedereen tenminste basisonderwijs kan genieten, de positie van vrouwen te verbeteren, de strijd tegen AIDS te intensiveren en duurzame ontwikkeling te bevorderen.
Voorzitter, we lopen achter op het realiseren van deze doelstellingen, maar ze zijn nog steeds haalbaar. De Europese Unie doet veel, maar er is ook nog veel te doen en zeker meer te doen op het punt van samenhang, samenwerking en coördinatie. Die millenniumontwikkelingsdoelstellingen zullen niet gehaald worden als de internationale gemeenschap, als wij als Europese Unie, de kwaliteit van de hulp niet aanzienlijk verhogen. Middelen kunnen en moeten efficiënter worden ingezet. De heer Sachs van het millenniumproject van de Verenigde Naties daagde de Europese Unie vorige week in onze commissievergadering uit als het gaat om de rol van de Europese Unie in de wereld. In het werkprogramma wordt daarover ook gesproken. De Europese Unie is immers de grootste donor en de uitdaging is om ook de grootste speler op het toneel te zijn als het gaat om visie, samenhang en leiderschap. Ook op het gebied van ontwikkelingssamenwerking ligt daar nog steeds een hele, hele grote uitdaging. Ik roep de Commissie op om daar nog eens goed naar te kijken. 
Berès (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, zes maanden nadat u door de Europese Raad bent aangewezen, bevindt u zich in een zeer bevoorrechte positie. U hebt namelijk een mandaat van vijf jaar voor de boeg en u staat voor een geweldige uitdaging, namelijk om eindelijk die strategie van Lissabon ten uitvoer te leggen door haar met echte instrumenten uit te rusten.
Dat is een bevoorrechte, maar ook paradoxale positie. Immers, zoals u tussen de middag al op een persconferentie in herinnering hebt gebracht: als minister-president was u geen groot fan van de strategie van Lissabon. Dat hadden wij overigens ook al geconstateerd tijdens de hoorzittingen. Vandaag vereisen uw nieuwe verantwoordelijkheden dat dit programma ook uw programma is. Een beter middel om de Unie weer op de rails te zetten en haar in staat te stellen de uitdagingen van morgen aan te gaan, heeft u ook niet voorhanden.
In feite lijkt de vergadering van vandaag op een proefrit ter voorbereiding van wat u aanstaande woensdag gaat zeggen. De hoofdzaak daarvan is dat we van de strategie van Lissabon het beleidsplan voor de Europese Unie voor de komende jaren moeten maken. Wilt u in dit verband succes hebben, dan zult u deze strategie moeten laten rusten op de drie volgende pijlers: financiële vooruitzichten die in dienst staan van de tenuitvoerlegging van de strategie, een Stabiliteitspact waarmee groei en concurrentievermogen voor de Unie verwezenlijkt kunnen worden zonder dat dit ten koste gaat van de duurzame ontwikkeling en de werkgelegenheid, en communautair beleid dat in overeenstemming is met deze strategie.
Om een goed evenwicht te handhaven is het echt het belangrijkst de sociale dimensie niet te onderschatten. De sociale dimensie mag niet als bijzaak worden beschouwd; ze vormt juist de kern van alles waaruit de concurrentiekracht binnen het Europees sociaal model is opgebouwd, en van de kracht van Europa, ook binnen de mondiale concurrentie. Dat is wat we van u verwachten, en op basis van een programmering in die richting van uw optreden - uw wetgevingsprogramma - zullen we u beoordelen, bij ieder document opnieuw, vanuit een Europese geest, dat wil zeggen met de wil tot vooruitgang in dienst van het welzijn van onze medeburgers. 
Costa, Paolo (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ben er ook van overtuigd dat de aanleg en de exploitatie van de trans-Europese vervoersnetwerken een wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan de welvaart van Europa, ook op de gebieden van solidariteit en duurzame ontwikkeling.
Ik heb het niet zozeer over de gevolgen voor de vraag van de enorme investeringen die nodig zijn om TENs op te zetten; de economische groei zou daar immers bij gebaat moeten zijn. In het kader van de Lissabon-strategie zouden we alle diplomatieke, ontwerpmatige en financiële obstakels inmiddels uit de weg moeten hebben geruimd en zouden we nu klaar moeten zijn om de investering om te zetten in uitgaven. De realiteit is dat dat niet zal gebeuren.
Voordat de financiële vooruitzichten voor 2006-2013 worden goedgekeurd, moeten vastleggingen voor solide cofinanciering van TENs worden aangegeven, als het enigszins kan met een tijdshorizon waarin ook de periode na 2013, tot 2020, opgenomen is. We kunnen weliswaar niet verwachten dat de uitvoering van TENs snel gevolgen heeft voor de vraag, maar wel dat zij een reële en progressieve bijdrage zal leveren aan het daadwerkelijk ontstaan van de interne markt in de uitgebreide Unie.
Gezien de beperkingen in tijd en geld kan dit resultaat echter alleen bereikt worden als de strategie voor de tenuitvoerlegging van de TENs niet, bij wijze van spreken, ter vrije beoordeling aan de lidstaten en hun nationale besluitvormingsprocessen wordt overgelaten, waarmee realisering afhankelijk wordt van hun vermogen of onvermogen om de verschillende onderdelen en projecten te cofinancieren. Feitelijk kunnen de afzonderlijke trajecten van het netwerk uitsluitend in Brussel worden vastgesteld. Met de aanleg ervan zal werkelijk een interne markt worden gecreëerd die groter is dan andere, zij het dat dit effect van het netwerk alleen zal ontstaan wanneer alle projecten worden voltooid.
Dit alles zal alleen mogelijk zijn als de cofinanciering door de EU wordt verhoogd en, in bepaalde bijzondere gevallen, alleen als de lidstaten met het oog op de aanleg van TENs instemmen met een uitzonderlijke bundeling van middelen. Dat laatste lijkt me onverenigbaar met het verlagen van de bijdragen van de lidstaten aan de Unie tot 1 procent van het Europees BBP.
Deze eventuele verhoging van de financiële verantwoordelijkheid van de Europese Unie zou ook als voordeel hebben dat een zinvolle herziening van het Stabiliteitspact mogelijk wordt. Het zou een lidstaat alleen toegestaan kunnen worden een begrotingstekort van meer dan 3 procent te hebben, als objectief kan worden vastgesteld dat dit tekort samenhangt met investeringen in bovengenoemde infrastructuren en in onderzoek, en als de Commissie er zelf voor instaat. Het zou de taak van de Commissie zijn de verhoogde financiële middelen in te zetten op basis van Europese prioriteiten, bijvoorbeeld het geven van een grotere stimulans aan de eenwording van de markt in het uitgebreide Europa, zoals ik eerder al gezegd heb. 
Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is een belangrijk debat. Dat de Commissie het accent legt op het creëren van welvaart in Europa is zeer welkom en had veel eerder moeten gebeuren. Van cruciaal belang voor het succes is de uitkomst van de Lissabon-strategie – de evaluatie zal worden besproken tijdens de Europese Voorjaarsraad –, en de taal die wordt gebezigd inzake concurrentiekracht, ondernemerschap, onderzoek, groei en werkgelegenheid klinkt krachtiger dan ten tijde van de vorige Commissie. Mijnheer Barroso, ik geloof dat u persoonlijk bent toegewijd aan werkelijke economische hervorming in Europa. Uw staat van dienst als premier van Portugal toont aan dat u meer geïnteresseerd was in resultaten dan in louter woorden.
Ik blijf terughoudend over het potentieel van de Commissie en bepaalde lidstaten wanneer we het hebben over de noodzaak voor doeltreffende en ingrijpende hervormingen van de Europese economieën. De herziene Lissabon-strategie mag niet worden overbelast met politieke correctheid, zoals in het verleden is gebeurd. Er is veel veranderd – met de uitbreiding van de Europese Unie zijn er landen bijgekomen die krachtig voorstander zijn van flexibele arbeidsmarkten, van concurrerend fiscaal beleid en van de ontwikkeling van vrije handel. Daarnaast staan we tegenover de grote uitdaging van concurrentie met niet alleen de Verenigde Staten, maar ook de opkomende reuzen China en India. Europa kan het zich simpelweg niet veroorloven te blijven praten over hervormingen om deze uitdagingen aan te gaan; het zal nu resultaten moeten leveren.
Ik ben zeer ingenomen met het feit dat wordt benadrukt dat de lidstaten de EU-wetgeving in eigen land moeten toepassen. In het Verenigd Koninkrijk heeft soms de neiging geheerst om dergelijke wetgeving al te enthousiast in te voeren, terwijl andere lidstaten juist de neiging vertonen om de effecten van wetgeving die ze niet aanstaat zo minimaal mogelijk te houden. Dit is natuurlijk onaanvaardbaar. Wij moeten minder regelgeving produceren, zowel op economisch vlak als elders. Voorgaande Commissies hebben het hier ook al over gehad. Deze Commissie moet resultaten boeken en wij moeten de zaken eenvoudiger maken – eenvoudiger te begrijpen voor de mensen en eenvoudiger uit te voeren.
Wij zullen deze Commissie deels beoordelen op haar doeltreffendheid bij het creëren van de omstandigheden voor werkelijke hervorming, haar inspanningen tot vermindering en verbetering van de regelgeving en haar inzet om ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetaler op efficiënte wijze wordt gebruikt en dat fraude en wanbeheer krachtig bestreden worden. 
Falbr (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de toespraak die Commissievoorzitter Barroso heeft gehouden verdient lof vanwege het feit dat hierin geen vraagtekens werden geplaatst bij de noodzaak om het Europees sociaal model te handhaven en dat hierin niet werd gestreefd naar afschaffing van dit model in het belang van meer concurrentievermogen. Wat ik echter miste in zijn toespraak was enige nadruk op de noodzaak om de sociale dialoog te handhaven en te intensiveren. Ik denk hierbij aan de onderhandelingen tussen vakbonden en werkgeversbonden op alle niveaus, met inbegrip van het Europese niveau. Ik ben ervan overtuigd dat alles wat in het Europa van na de Tweede Wereldoorlog is bereikt, het resultaat is van samenwerking tussen verstandige regeringen, werkgeversorganisaties en vakbonden.
Als ik zo de voorstellen bekijk die bedoeld zijn om eraan bij te dragen dat Europa concurrerender wordt, dat zijn arbeidsmarkt flexibeler wordt en dat de omstandigheden voor bedrijven transparanter en eenvoudiger worden, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het laatste obstakel voor de daadwerkelijke verwezenlijking van dit doel, in de ogen van veel mensen, de democratisch opgerichte machtige vakbondsorganisaties zijn. Helaas zijn we vandaag de dag getuige van het feit dat vertegenwoordigers van de conservatieve partijen sociale dialoog verwarren met sociale monoloog, vooral in een aantal landen dat onlangs is toegetreden. Er zijn pogingen geweest om industriële betrekkingen die al meer dan een eeuw bestaan, te vervangen door individuele relaties. Deze keuze wordt ondersteund met primitieve argumenten die erop neerkomen dat ieder individu een vrije keuze kan maken en op de arbeidsmarkt voor zichzelf kan opkomen. Het is dan ook goed dat onze fractie nadruk legt op het scheppen van meer, maar ook betere banen. Europa heeft geen behoefte, en zal ook nooit behoefte hebben, aan wat Amerikaanse vakbondsmensen zo treffend noemen.
Er zijn vele manieren waarop een sociale staat ontmanteld kan worden, en een aantal van dergelijke manieren is helaas met succes uitgeprobeerd in eertijds welvarende en stabiele landen in de Zuid-Amerikaanse regio. Daarom zijn wij tegen de privatisering van openbare diensten en tegen de privatisering van pensioenstelsels. Ik vind de meeste Europese arbeidswetgeving toereikend, maar wat ik ontoereikend vind is de tekortschietende controle van wetten die wel zijn goedgekeurd maar vervolgens niet worden nageleefd en in sommige lidstaten zelfs worden overtreden. Mijnheer de Commissievoorzitter, hoe gaat u ervoor zorgen dat goede Europese richtlijnen niet slechts papieren tijgers blijven? Dank u wel. 
In 't Veld (ALDE ).
   – Voorzitter, ik heb met veel plezier gehoord dat de Commissie zich gaat inzetten voor de vernieuwing van Europa. Ik denk dat vernieuwing echt het kernwoord moet zijn in de komende jaren en ik heb soortgelijke geluiden gehoord van het voorzitterschap en dat juich ik van harte toe. We hebben vernieuwing hard nodig, vooral in de economie. Er is door veel collega's gewezen op de nadelen en mogelijke risico's van hervormingen. Ik denk dat we het wat meer zouden moeten hebben over de nadelen en risico's van de . Voor hervormingen is politieke moed nodig. Er moeten keuzes gemaakt worden en er moet politiek stelling worden genomen. Ik hoop dat deze Commissie, in tegenstelling tot de vorige Commissie, ook bereid is dat te doen en niet weer waterige consensusvoorstellen zonder inhoud op tafel gaat leggen. Verandering doet bijna altijd pijn. Verandering raakt aan gevestigde belangen en dat verklaart misschien ook wel voor een deel de weerstand die er in sommige kringen bestaat. Maar hoe langer we de hervormingen uitstellen, hoe groter de pijn. Mijnheer Barroso, in het Nederlands zeggen we, zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Ik weet niet hoe dat vertaald kan worden, maar ik denk dat de boodschap duidelijk is.
Er wordt veel gepraat over vernieuwing, maar ondertussen steken we nog steeds ons geld in oude zaken. We steken nog steeds ons geld in een oud landbouwsysteem dat ontworpen is voor de prioriteiten van de jaren vijftig, en in socialezekerheidsstelsels die ontworpen zijn voor de maatschappij van een halve eeuw geleden. We houden nog steeds met heel veel staatssteun ten dode opgeschreven en vervuilende industrieën op de been. We proberen nog steeds de economische problemen op te lossen door het begrotingstekort te laten oplopen. Ik hoop dat deze Commissie erop gaat aansturen - en ik roep ook het voorzitterschap en de lidstaten op - om te investeren in kennis en vaardigheden, in onderwijs, onderwijs, onderwijs en in innovatie, in het milieu en in de dienstenmarkt. Ik hoop dat de Commissie hier gewoon voet bij stuk houdt. In vrije markten, open markten en in initiatief en ondernemerschap, daarin moeten we ons geld steken en niet in oude politiek. 
Fjellner (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn moeder herinnert mij er altijd aan dat degene die zich op alles concentreert, in feite geen aandachtspunt heeft. Ik hoop dan ook dat de Commissie prioriteiten durft te stellen en een aandachtspunt kiest – en dan natuurlijk het belangrijkste aandachtspunt, namelijk de groei. Zorgen voor groei is geen kwestie van tovenarij. Iedereen weet eigenlijk wel wat er gedaan moet worden en waarom Europa achterloopt, maar slechts weinigen durven daarover te spreken.
Er is feitelijk geen behoefte aan meer macht of meer geld voor de EU, maar er is behoefte aan politieke moed. Het is nodig dat men opstaat en een aantal ingrijpende hervormingen doorvoert om te zorgen voor het benodigde concurrentievermogen en om te ontkomen aan de overreglementering en de fiscale overbelasting van de economie.
Een belangrijk werktuig voor meer groei is de vrijhandel. De EU zou in Europa de stuwende kracht moeten zijn en ’s werelds sterkste voorvechtster van de vrije wereldhandel. Het Europese project is gebaseerd op vrijhandel en op het scheppen van vrede, welvaart en vrijheid. Het kan ook van veel nut zijn in andere delen van de wereld.
Helaas doet de EU vaak het tegenovergestelde en werpt ze nieuwe hindernissen voor de handel op. Door middel van invoerrechten berooft men arme en kwetsbare landen van welvaart en kansen. Hoe immoreel dit is, werd extra duidelijk toen de EU in december de invoerrechten op parfums en kruiden uit landen zoals Thailand en Sri Lanka verhoogde. De landen die door de tsunami-ramp zijn getroffen, hebben de handel nodig voor hun eigen ontwikkeling, en ze hebben absoluut geen nieuwe invoerrechten nodig. Dat ook Europa verliest bij dit immorele beleid, wordt duidelijker dan ooit, nu Thailand aangeeft dat het het Europese prestigevliegtuig de Airbus niet wil kopen, als gevolg van het handelsbeleid waarbij specifiek bij Thaise vissers invoerrechten worden geheven.
Ik zou daarom de Commissie willen oproepen om zich optimaal voor de vrijhandel in te zetten en om te proberen de geschiedenis in te gaan als de meest vrijhandelsvriendelijke Commissie van de EU. 
Paasilinna (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, over het belangrijkste punt in het werkprogramma van de Commissie bestaat geen onduidelijkheid. Dat is namelijk het zo snel mogelijk uitvoeren van de strategie van Lissabon, waarbij ons mededingingsvermogen op mondiaal niveau op het spel staat. Lissabon lijkt op een piramide met aan de top O[amp]O ofwel onderzoek en ontwikkeling, dat voor ons zowel een instrument als een mogelijkheid is. Slechts twee landen hebben echter het doel bereikt om 3 procent van het BBP aan onderzoek en ontwikkeling te besteden.
De volgende laag wordt gevormd door ICT ofwel informatie- en communicatietechnologie. Zij is zowel een instrument om doelen te bereiken als de belangrijkste groeiende en winstgevende sector. Het aandeel van ICT bedraagt al zo'n 10 procent van ons BBP. Digitale geletterdheid is daarom noodzakelijk, want bijvoorbeeld het merendeel van onze kantoorwerkers verliest elke week drie uur van zijn arbeidstijd door computerproblemen. Wat doen we: verlengen wij de werkweek of bevorderen wij de digitale geletterdheid?
Tegelijkertijd moeten wij beseffen dat de top van de piramide instort als die niet is gebaseerd op een in sociaal en ecologisch opzicht duurzame ontwikkeling. Die vormt ons Europese model en de voorwaarde voor ons mededingingsvermogen. Ik ben blij dat u, mijnheer Barroso, solidariteit noemt als een van de basisvoorwaarden voor ons succes, maar er moet nog veel gebeuren. Gebrek aan solidariteit, dat westerse importartikel, komt in en tussen alle lagen van onze maatschappij steeds vaker voor.
De Commissie heeft zich ten doel gesteld de strategie van Lissabon ten uitvoer te leggen. De beslissingsbevoegdheid terzake blijft echter bij de lidstaten liggen. Slechts een kleine minderheid daarvan heeft de noodzakelijke wetgeving doorgevoerd. We hebben dus te maken met een niet-solidaire stroming binnen onze eigen gelederen. Het doel inzake concurrentievermogen van de Unie wordt niet bereikt als de meeste lidstaten op de rem gaan staan. Ik vraag dan ook aan u, mijnheer Barroso, hoe de Commissie ervoor wil zorgen dat de lidstaten de gemeenschappelijk overeengekomen wetten implementeren. Anders valt te vrezen dat dit een vijfjarenplan zoals in de Sovjetunie wordt, dat slechts op papier wordt gerealiseerd. 
Ek (ALDE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, de gepresenteerde doelstellingen voor de wetgeving van het komende jaar zijn ambitieus. Het probleem is alleen dat er zoals gewoonlijk zoveel doelen zijn dat het gevaar dreigt dat er helemaal geen prioriteiten worden gesteld.
Ik wil zorgen voor een EU die smaller maar scherper is, die minder doet maar beter is in datgene wat ze doet, en die krachtig optreedt in zaken van gemeenschappelijk belang, terwijl de beslissingen over andere vraagstukken worden overgelaten aan autoriteiten op nationaal, regionaal of lokaal niveau.
In Europa is een stabiele en duurzame groei nodig. Het concurrentievermogen van de EU moet worden verbeterd, misschien meer dan wij denken. Vandaag discussieert men in de Verenigde Staten over de groei in China, en men maakt ambitieuze plannen om dezelfde niveaus te bereiken. Ondertussen discussiëren wij in Europa over de Verenigde Staten. Op die manier lopen we al een paar stappen achter. Europa heeft een enorm groeipotentieel, dat vrijgemaakt moet worden, maar er is een bundeling van krachten nodig en er moeten prioriteiten worden gesteld. Anders dreigt het Lissabon-proces de uitspraak van Groucho Marx te bevestigen dat “politiek de kunst is om naar problemen te zoeken, ze overal te vinden, de verkeerde diagnoses te stellen en de verkeerde remedies toe te passen”. Een duurzame ontwikkeling is de basis van groei, en in dat opzicht is het programma te zwak.
Het derde punt is dat het vrije verkeer in Europa veronderstelt dat mensen zich zeker voelen van hun rechten wanneer ze hun land verlaten voor studie, werk of vakantie in een andere lidstaat. Helaas zijn er vandaag veel te veel mensen die geen recht krijgen op een rechtvaardig proces wanneer ze in een ander land van een strafbaar feit worden verdacht. Uiteraard worden gemeenschappelijke garanties op dit gebied voorbereid, maar we wachten daar nu al zoveel jaren op. Het is van belang dat deze rechtszekerheidskwesties worden opgelost, zodat mensen gebruik durven te maken van de vier vrijheden.
Ferber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, ik wil slechts enkele gedachten te berde brengen. Het eerste halfjaar van 2005 is begonnen, en we beraadslagen nu over het financieel kader. Dit is vanzelfsprekend het kader, mijnheer Barroso, waarmee u zich gedurende uw gehele ambtsperiode dient bezig te houden. Daarom verwacht ik dat bij uw voorstellen ook rekening wordt gehouden met de financiële instrumenten die tot uw beschikking staan om datgene wat u zich hebt voorgenomen, ook te verwezenlijken. Ik heb er geen begrip voor dat u de begrotingsuitgaven nog steeds wilt afhandelen op de manier zoals we die kennen van de vorige Commissie. Ik vind dat de Commissie op dit punt nog enig werk moet verzetten.
Hetzelfde geldt voor de kwestie van de eigen middelen. Hoe wordt de Europese Unie gefinancierd? Misschien kan de Commissie ook op dit punt nieuwe voorstellen doen om een tijdperk van innovatie in te luiden, niet alleen bij uw werkprogramma maar ook bij de financiering van de Europese Unie.
Ik wil graag herhalen wat ik hier en in Straatsburg reeds vaker heb gesteld: u zegt terecht dat Europa zijn concurrentiepositie moet handhaven en arbeidsplaatsen moet creëren. Wij kijken er reikhalzend naar uit dat de Commissie het mammoetproject REACH herziet, dat uw collega links van u, mevrouw Wallström, nog als commissaris voor milieu heeft ingediend en dat niet de concurrentiepositie van Europa maar de concurrentiepositie van industrieën buiten de Europese Unie versterkt. Als u werkelijk arbeidsplaatsen wilt creëren, trekt u REACH in en kijkt u nog eens kritisch naar het geheel.
Ik heb zojuist gelezen dat de heer Kyprianou het laatste werkgelegenheidsgebied dat we nog hebben, namelijk het braden van hamburgers, ook nog wil reglementeren. Ik dacht dat het afgelopen was met die onzin nu de heer Byrne er niet meer is. U moet er eens over nadenken welk maatschappijmodel u voorstaat, dat van de vrijheid of dat van de betutteling? Ik heb u gesteund omdat ik ervan uitging dat u het model van de vrijheid voorstaat. Ik verzoek u hier dan ook naar te handelen. 
Sacconi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik moet bekennen dat ik een andere speech had voorbereid. Door de opmerking van de heer Ferber zojuist, zie ik mij echter min of meer gedwongen iets te zeggen over het REACH-dossier – aangezien ik rapporteur ben over dat onderwerp – dat volgens de heer Ferber de grootste bedreiging vormt voor het concurrentievermogen van het Europese bedrijfsleven.
Ik ben precies de tegenovergestelde mening toegedaan. Mijns inziens is het altijd onjuist een bepaald stuk wetgeving tot symbool te maken van het goede dan wel het kwade. Hoe dan ook, als REACH al een symbool is, dan is het een symbool dat juist de weg wijst naar een toekomst waarin het Europese bedrijfsleven zijn concurrentiekracht kan hervinden.
Wat is er in de wereld aan de hand dat onze concurrentiekracht in een crisis doet belanden en in het geding brengt? We zijn getuige van een grote, internationale herverdeling van werk, zoals we die ook in eerdere tijden al gezien hebben in de economische en industriële geschiedenis van de wereld. Europa is er nog niet in geslaagd in deze transformatie zijn eigen plaats te veroveren, zijn eigen troeven uit te spelen. Deze zijn weliswaar benoemd in de Lissabon-strategie, maar de EU heeft haar sterke punten tot nu toe slechts in zeer bescheiden mate weten te ontwikkelen en uit te bouwen.
Mijnheer Barroso, de prioriteiten die u heeft aangegeven, waarvoor een interinstitutioneel partnerschap zou moeten worden opgericht, vormen in mijn ogen een redelijke lijst en ik denk dat wij precies op basis van die prioriteiten dit belangrijke keerpunt in het concurrentievermogen van Europa tegemoet moeten treden. Onze troefkaarten zijn kennis en het milieu. Europa zal op die gebieden een wereldleider worden, en het bevindt zich nu in de positie om dat voor elkaar te krijgen. 
Radwan (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, u heeft terecht het onderwerp Lissabon opgenomen in uw werkprogramma. Lissabon moet van Europa de meest concurrerende regio ter wereld maken. Iedereen hier in deze zaal is ongetwijfeld van mening dat we dit willen bereiken. Nu rijst de vraag: hoe kunnen we dat verwezenlijken? Europa kan een bijdrage leveren. Daarom doe ik een beroep op u om in uw werkprogramma iets meer aandacht te schenken aan het midden- en kleinbedrijf en u niet alleen te richten op de grote ondernemingen of innovatievere sectoren; die zijn ongetwijfeld belangrijk, maar - het is een cliché, maar daarom nog niet minder waar - de meeste bedrijven zijn kleine of eenmansondernemingen. Helaas wordt hiermee in uw programma geen rekening gehouden op een manier die recht doet aan het belang ervan.
Verder moet u de lidstaten controleren en hen erop wijzen dat zij de betreffende hervormingen moeten uitvoeren. Ik hoop vurig dat de Commissie dit doet. Het moet me echter van het hart dat de Commissie, die aanvankelijk gezworen had de druk van de Raad te zullen weerstaan, al voor het eerste conflict met de Raad de pijp aan Maarten heeft gegeven. Dit brengt mij bij het Stabiliteits- en groeipact. Wanneer ik kijk naar uw Commissie en naar de verantwoordelijke commissaris en wanneer ik hoor welke uitspraken hij doet, dan loopt hij eigenlijk alleen maar voortdurend als een schoothondje achter de Raad aan. Wat betreft het Stabiliteits- en groeipact moet ik denken aan Jean-Claude Juncker, die in onze commissie zei: “We moeten leren”. Dat is juist, ook politici moeten leren. Het probleem van het pact is dat de zondaren – de ministers van Financiën – onderling beslissen of het pact effect sorteert of niet. U zou zich ervoor moeten inzetten dat de Commissie op dit gebied meer in de melk te brokkelen krijgt. Helaas doet de Commissie dat niet; zij loopt op de gebieden waarover wij hier spreken, achter de Raad aan en maakt hem het leven ook nog eens gemakkelijker. Commissaris Solbes was op dit punt een goed voorbeeld en een goede maatstaf voor inzet.
Ik wil er nog dit aan toevoegen: gaat u alstublieft niet dwarsliggen, zoals de Commissie-Prodi. De commissarissen die van dat college deel uitmaakten en er mede vorm aan hebben gegeven, weten wat er van hun werk terecht is gekomen. U, mevrouw Wallström, was er vijf jaar bij betrokken om van Europa de meest concurrerende regio te maken. Oordeelt u op basis van de resultaten, en wanneer u bij het onderwerp bureaucratie niet snel op de rem trapt, zal het u net zo vergaan als de Commissie-Prodi. 
Hutchinson (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, volgens mij, mijnheer de voorzitter van de Commissie, beschikt u over een grote mate van politieke behendigheid – dat hebben we al kunnen constateren. Rondom uzelf en rondom uw plannen weet u steeds een zekere eensgezindheid te creëren. Ik zou echter een kleine kanttekening willen plaatsen.
Volgens u zouden we onze inspanningen voornamelijk moeten concentreren op de verwezenlijking van een Europa met de meest concurrerende economie. Door dat hervonden concurrentievermogen zouden dan vanzelf banen uit de grond schieten waar iedereen van zou kunnen profiteren. Mijnheer de voorzitter, ik geloof daar niet in en daarin ben ik bepaald niet de enige. We geloven er niet in omdat uw programma niet de goede antwoorden biedt op de problemen waar Europa en zijn burgers voor staan.
De economische groei is op dit moment inderdaad te zwak en moet worden versterkt, maar waarvoor en voor wie? De opbrengsten van de groei moeten gebruikt worden om de situatie van onze medeburgers te verbeteren en moeten onder iedereen worden verdeeld, waarbij degenen die het moeilijk hebben moeten worden bevoordeeld. Afgezien van het tekort aan banen gaan onze medeburgers ook gebukt onder de onzekerheid van het werk. Onze stelsels voor gezondheidszorg, sociale bescherming en pensioen staan op de tocht. De mondialisering leidt tot een steeds wijder verbreide bestaansonzekerheid. Inderdaad heeft de Unie vandaag meer dan ooit behoefte aan een sterk politiek plan, maar dit Europa vergt ook een sterk politiek plan op het sociale vlak, een plan voor een samenleving waarin iedereen zichzelf kan ontplooien, een plan dat is gegrondvest op solidariteit.
Als we willen dat onze kinderen blijven beschikken over kwalitatief goed onderwijs dat voor iedereen toegankelijk is, dat onze publieke diensten de sociale cohesie blijven versterken, dat kwaliteitsbanen iedereen in staat stellen een leven van acceptabele kwaliteit en van zelfontplooiing te leiden, en dat de ouderen over een fatsoenlijk pensioen kunnen beschikken, dan zal daar heel wat meer voor nodig zijn dan dat we onze hele toekomst laten afhangen van de onzekere opbrengst van een beleid dat enkel en alleen op concurrentievermogen is gericht.
Mijnheer de Voorzitter, in uw programma zou u mijns inziens beter de nadruk kunnen leggen op het belang van versterking van de sociale dimensie binnen de Europese Unie, want dat is juist het soort beleid dat de burgers in de eerste plaats aangaat, en het komt mij voor dat u dat niet hebt gedaan. Integendeel: het komt mij voor dat de Europese burgers best eens het slachtoffer zouden kunnen worden van de voorstellen die u ons presenteert, doordat deze onze socialebeschermingsstelsels en onze publieke diensten aantasten. Wat dat betreft wil ik u, met uw welnemen mijnheer de voorzitter, vragen het verstandige besluit te nemen de ontwerprichtlijn van de heer Bolkestein in te trekken, daar deze ons in zijn huidige vorm onaanvaardbaar lijkt.
Het voeren van het meest concurrerende en meest dynamische beleid van de wereld ...
Oomen-Ruijten (PPE-DE ).
   – Ik dank de Commissievoorzitter voor de korte, heldere en krachtige presentatie van zijn werkprogramma. Ik noem het eigenlijk liever een actieplan voor de komende vijf jaar.
Ik wil wel een kanttekening maken, te weten dat veel van de actiepunten die u heeft aangeroerd pas echt beoordeeld kunnen worden in maart en april, wanneer we weten wat er uit het hernieuwde proces van Lissabon komt. Spreek ik over het proces van Lissabon dan is er één zaak die me enigszins zorgen baart. Wij spreken met z'n allen over een strategie, de strategie waarin concurrentie, groei, meer banen, maar ook duurzaamheid centraal staan. Bij een strategie kun je er niet één element uithalen. U heeft terecht gesproken over de sociale duurzaamheid. Ik heb u echter niets horen zeggen over de ecologische duurzaamheid. Toch ook dat punt moet onlosmakelijk tot de strategie van Lissabon behoren, want anders zal zij niet functioneren. Ik ga dus ervan uit dat de sociale en ook de ecologische duurzaamheid straks bij het proces van Lissabon meer aandacht zullen krijgen.
Ik heb de tijd gehad om al snel even datgene wat u heeft uiteengezet door te bladeren. Wat ik eigenlijk mis - maar misschien komt u daarop straks nog terug - is het punt van de mobiliteit in Europa. Deze houdt in dat we niet alleen de kwestie van de financiële diensten, maar ook van de diploma's moeten regelen en ervoor moeten zorgen dat een werknemer of een middenstander die migreert zich in Europa thuis voelt. In dit verband moeten we tevens zorgen voor meer banen.
U heeft over partnerschap gesproken en dat betekent niet alleen partnerschap met de burgers, maar ook met de lidstaten, de regio's en de sociale partners. 

Batzeli (PSE ).
   - Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u hebt bepaalde verplichtingen op u genomen ten overstaan van het Europees Parlement en daarom moet u in deze kritieke tijd niet alleen mooie woorden spreken over de integratie en uitdieping van het beleid voor de economische, sociale en regionale samenhang van het Europa van de vijfentwintig en de versterking van het mededingingsvermogen, maar dit alles ook daadwerkelijk bevorderen. Een cruciale factor van algemene draagwijdte die solidariteit kan garanderen is een toereikend niveau van eigen middelen, waarmee alle beleidsvormen in verband met de samenhang, inclusief de uit de strategie van Lissabon voortvloeiende beleidsvormen op dit gebied, op efficiënte wijze kunnen worden gefinancierd. U moet bijdragen aan de stabilisatie van de financiële vooruitzichten, zoals ook uw voorganger, de heer Prodi, heeft gedaan.
U moet in het kader van uw jaarlijkse wetgevende activiteiten - op grond waarvan u trouwens ook beoordeeld zult worden - en in samenwerking met de bevoegde commissaris voor landbouw en plattelandsontwikkeling, mevrouw Fischer Boel, een aantal fundamentele en concrete acties ondernemen. Ten eerste moet u ervoor zorgen dat voldoende middelen beschikbaar komen voor de landbouw, evenals voor de ondersteuning van het beleid voor plattelandsontwikkeling. Ten tweede moeten er concrete maatregelen worden genomen om te voorkomen dat het landbouwinkomen wordt aangetast en dat er bij de toepassing van het nieuwe GLB en de internationale handelsakkoorden economische distorsies optreden tussen lidstaten en regio’s. Ten derde moet een stokje worden gestoken voor elke medefinancieringslogica, oftewel voor de renationalisatie van het GLB. Ten vierde moet op dynamische wijze worden onderhandeld met de internationale handelspartners in het kader van de WTO om ervoor te zorgen dat ook zij concessies doen ten behoeve van de ontwikkeling van de derde landen. Tot slot wil ik nog aantekenen dat wij in 2005 allen onderworpen zullen worden aan het oordeel van de Europese burgers, maar tegelijkertijd de kans krijgen om onszelf neer te zetten en te beschermen als een internationale, democratische Unie. 
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Barroso heeft terecht de Lissabon-agenda aangehaald. Als lid van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid zou ik willen zeggen dat een gezond milieu en een gezonde bevolking een eerste voorwaarde zijn voor die agenda. Er moet nog werk worden verricht aan het programma van dit jaar. We weten dat we over te weinig kennis over chemische stoffen beschikken. De meeste chemische stoffen hebben we echt nodig, met sommige dienen we voorzichtig om te springen en sommige moeten verboden of geleidelijk uit de handel worden genomen. Wat we nodig hebben is een uitvoerbaar voorstel.
REACH in zijn huidige vorm is kostbaar, de tenuitvoerlegging ervan zou zo'n vijftig jaar duren en gedurende dit proces zouden zo'n zes miljoen dieren het leven laten. De Commissie moet voorstellen indienen waarin kwesties als het voorstel van “één stof - één registratie” of kwesties betreffende profilering en prioriteitstelling met computers worden goedgekeurd en aangenomen.
Wat betreft klimaatverandering: wij moeten inzien dat de gevolgen van het broeikaseffect ons niet langzaam besluipen, maar over de hele wereld op allerlei onverwachte en verwoestende manieren explosief toenemen. Wij hebben de Verenigde Staten nodig als partner bij de aanpak van klimaatverandering. Het heeft geen zin om bij de VS door te drammen over Kyoto; wat wel zin heeft is dat we de Verenigde Staten ertoe aanzetten hun eigen beleid te ontwikkelen en met ons samen te werken om onze planeet te redden.
Wat betreft mobiliteit van patiënten: het Hof van Justitie heeft geoordeeld dat patiënten het recht hebben zich in andere lidstaten te laten behandelen als ze in eigen land te maken hebben met buitensporige wachttijden. Dit biedt grote mogelijkheden voor patiënten, maar levert grote problemen op voor beheerders van begrotingen voor de medische zorg. We moeten er dringend door middel van doeltreffende begeleiding voor zorgen dat deze mogelijkheden voor patiënten ook werkelijk gestalte krijgen. Als wij hier niet het politieke voortouw in nemen en achterwege laten de basisregels vast te leggen, dan zullen de rechters het beleid voor ons maken. En dat is niet het soort Europa dat ik voor ogen heb, een Europa dat zich de wet laat voorschrijven door gerechtelijke besluiten.
Tot slot wijs ik erop dat we waarschijnlijk zeer binnenkort te maken krijgen met een grieppandemie. Daarom moet het Europees centrum voor ziektepreventie en –bestrijding zonder enige verdere vertraging volledig en effectief operationeel worden gemaakt. 
De Vits (PSE ).
   – Commissievoorzitter, dit programma biedt een algemeen kader waarin iedereen wel zijn prioriteiten terugvindt. Het belangrijkste blijft echter de uitvoering. Wij zullen u pas kunnen beoordelen als wij de concrete beleidsmaatregelen krijgen en ik dring erop aan dat dit zo vlug mogelijk gebeurt. Als u het met de sociale pijler van Lissabon ernstig neemt, vraag ik u om drie dingen. Ten eerste, dat alle nieuwe voorstellen op de sociale gevolgen worden getoetst en niet alleen op de concurrentie zoals in het Commissiedocument vermeld staat. Ten tweede, dat de Commissie eindelijk werk gaat maken van een kaderrichtlijn inzake de diensten van algemeen belang, die enorm belangrijk zijn voor de sociale samenhang en de solidariteit. Ten derde, voorzitter Barroso, dat u duidelijkheid schept over de dienstenrichtlijn. Commissaris Verheugen zegt dat het REACH-voorstel zal worden aangepast en grondig zal worden herzien. Van u vraag ik u hetzelfde, en dezelfde toezegging voor de richtlijn-Bolkestein: een interne markt van diensten, maar zonder sociale dumping, waarop ook Raadsvoorzitter Juncker hier heeft aangedrongen. 
Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, ik zou graag willen weten welke landen de afgelopen jaren meer schulden zijn aangegaan, de belastingen hebben verhoogd en in welke landen het aantal werklozen is gestegen. Ik vind dat u het juiste beleid volgt en probeert te bereiken dat Europa tot 2010 niet het beleid van deze landen volgt.
Mevrouw Wallström, ik zou u graag willen vragen welke landen eigenlijk arbeidsplaatsen hebben gecreëerd. Wie hebben de meeste extra arbeidsplaatsen gecreëerd? Wie hebben de belastingen verlaagd en wie hebben begrotingsoverschotten behaald? Ik vind dat wij ons terdege moeten realiseren dat dit de twee wegen zijn die voor ons liggen. Willen we de ene of willen we de andere? De Commissie-Barroso heeft overduidelijk gesteld dat zij tot 2010 met de Lissabon-strategie nieuwe arbeidsplaatsen wil creëren en de reële inkomens wil verhogen, en dat Europa in de wereldwijde concurrentiestrijd eenvoudigweg beter moet presteren
Daarom moeten we investeren in onderzoek. Naar mijn mening moeten we de middelen voor het zesde kaderprogramma verdubbelen. Dat is reeds zwart op wit vastgelegd, maar ik vind dat we er ook voor moeten zorgen dat alle 25 landen zich daaraan conformeren, en verder moeten we rekening houden met het inflatiepercentage en tevens een adequaat tijdschema hiervoor opstellen.
Wij moeten alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de interne markt eindelijk wordt voltooid, dat het vervoer van energie over de grenzen heen in een concurrerend stelsel wordt ondergebracht en dat wij – wat zeer belangrijk is – datgene waar Europa om draait eindelijk toegankelijk maken: , en . Op deze gebieden is er veel werk te verzetten. Ik vind dat wij allen commissaris Wallström moeten steunen om de Europese Unie in de toekomst aanwezig en zichtbaar te maken voor de Europese burger. Wij hebben veel te bieden en wij moeten ook hier in het Parlement volledig nieuwe strategieën gebruiken, zodat de burger ons beter begrijpt.
Tot slot wil ik nog voorstellen dat de terugbetalingen aan de lidstaten worden gekoppeld aan de voorwaarde van Europese meerwaarde en subsidiariteit, zodat de Europese begroting ook daadwerkelijk wordt gebruikt ten gunste van de burgers.
Harbour (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik juich de strategische doelstellingen van de heer Barroso van harte toe, omdat hierin voor de eerste keer welvaart als belangrijkste doel wordt geformuleerd, waarvoor de eerste stap bestaat uit het scheppen van een gunstig klimaat voor ondernemers.
De Commissie interne markt en consumentenbescherming - waarin ik de PPE-DE-Fractie mag voorzitten - zal met u en uw diensten samenwerken om deze dubbele doelstelling te bereiken. De interne markt is absoluut van cruciaal belang in dit verband en het jaar 2005 vertegenwoordigt in dit proces een kritiek stadium. Ik ben dan ook zeer verheugd dat u in dit opzicht het grote groeipotentieel voor diensten hebt onderkend.
De richtlijn voor de interne markt voor diensten vormt terecht een ambitieus en verstrekkend project. De leden aan mijn kant van het Parlement zullen zich samen met u inspannen om deze belangrijke richtlijn erdoor te krijgen en zo een groeimarkt voor diensten te creëren. Om de richtlijn te laten werken, moeten er misschien wijzigingen worden aangebracht, maar onze steun hebt u. Slaat u geen acht op de sirenezangen van de andere zijde van het Parlement die u proberen over te halen het langzaam aan te doen.
Wat maakt deze richtlijn voor een interne markt voor diensten zo belangrijk? Hij is belangrijk omdat we de interne markt naar de volgende fase moeten helpen, waarbij lidstaten elkaar voldoende gaan vertrouwen om de organisatie en controle van de markt aan elkaar over te laten. Wij moeten het beginsel van wederzijdse erkenning laten werken, of het nu gaat om goederen of om diensten. Waarom kan de controle op de vestiging van ondernemingen niet worden overgelaten aan het land van herkomst? Waarom zouden administraties onderling geen informatie kunnen uitwisselen? Waarom zouden we er niet op vertrouwen dat de overheden doen wat er van ze verwacht wordt? De leden aan de andere kant van dit Parlement willen deze richtlijn niet omdat ze er niet op vertrouwen dat de overheden zullen doen wat er van ze verwacht wordt. En inderdaad, het woord ‘vertrouwen’ wordt niet genoemd. Ik weet echter dat u niet zult wijken en ik hoop van ganser harte dat u samen met de Raad werk zult maken van een goed functionerende interne markt, waarvan de regels in de praktijk goed worden nageleefd, zodat we onze doelstellingen van een beter milieu en werkgelegenheid en welvaart voor iedereen kunnen verwezenlijken.
Jarzembowski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, ik mag nu wat gaan zeggen over het vervoer. Ik vind dat de Commissie in haar mededelingen ietwat te weinig aandacht heeft geschonken aan dit onderwerp. We kunnen van alles bestellen, via allerlei elektronische verbindingen, maar goederenhandel kan alleen maar tot stand komen wanneer de zaak - of het nu een koelkast is of een computer - daadwerkelijk wordt geleverd, en dat vereist een doorwrocht vervoersbeleid.
Uw vice-voorzitter Jacques Barrot heeft intussen zeer weloverwogen uiteengezet wat wij nodig hebben. Ik wil de drie elementaire punten nog een keer behandelen. Naar mijn mening moet de interne markt ook in de spoorwegsector worden voltooid. De spoorwegmaatschappijen hebben veertig jaar lang gedacht dat er geen interne markt bestond en dat ze nationaal beleid konden blijven voeren ten aanzien van de spoorwegen. Nu is de tijd aangebroken om met het derde spoorwegpakket ook de netten voor het personenvervoer open te stellen en om een uniform rijbewijs voor machinisten in te voeren, zodat een trein niet meer hoeft te stoppen bij een nationale grens om van personeel te wisselen. Wij kunnen alleen maar grensoverschrijdende transporten per trein uitvoeren wanneer deze snel, efficiënt en goed worden georganiseerd. Dit vereist openstelling van de netten, een rijbewijs voor machinisten maar ook adequate rechten voor passagiers wanneer zij aan hun lot worden overgelaten en moeten wachten, of wanneer ze te laat worden vervoerd. We hebben de schadeloosstellingen in het vliegverkeer goed geregeld, maar er reizen veel meer mensen met de trein, en deze mensen dienen hetzelfde recht op schadeloosstelling te hebben wanneer de zaken bij de spoorwegen niet goed zijn georganiseerd.
Een tweede onderwerp naast de spoorwegsector is het Eurovignet. Infrastructuurkosten moeten op billijke wijzen in rekening worden gebracht, zodanig dat ze economisch op te brengen, maar ook ecologisch verantwoord zijn. Op dit punt moeten we vooruitgang boeken.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik hoop dat u het laatste en centrale punt reeds geheel tot het uwe hebt gemaakt. Wij hebben adequate trans-Europese vervoersnetwerken nodig, niet alleen in het spoorweg- en wegverkeer, maar ook in de binnenscheepvaart. Wij hebben daadwerkelijk grensoverschrijdende vervoersassen nodig, een netwerk van alle vervoersmodi, zodat we de goederenhandel werkelijk kunnen bevorderen. Deze vervoersnetten moeten concurrerend, in economisch opzicht houdbaar en ecologisch verantwoord zijn. 
Hatzidakis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik neem het stokje over van de heer Jarzembowski en zal iets zeggen over de cohesievraagstukken en het regionaal beleid. Mijnheer Barroso, wij kunnen instemmen met de tekst van de Commissie, aangezien u het cohesiebeleid daarin de aandacht geeft die het toekomt. U kon ook niet anders, want 2005 is een kritiek jaar voor de toekomst van het regionaal beleid. In dit kader zou ik twee concrete opmerkingen willen maken. De eerste houdt verband met de voor de besluitvorming uitgetrokken tijd. Ik hoop dat de besluiten nog onder Luxemburgs voorzitterschap genomen zullen worden, en ik zou de heer Schmit, de fungerend voorzitter van de Raad, willen vragen daarvoor alles in het werk te stellen. Het gaat in het regionaal beleid namelijk om meerjarenprogramma’s, en elke vertraging zou een negatieve uitwerking hebben op het verloop van deze programma’s.
Wij krijgen anders een probleem in de volgende periode, en dus moeten wij dit jaar allemaal, ieder voor zich, ons uiterste best doen om ervoor te zorgen dat de besluiten worden genomen. Ten tweede wilde ik iets zeggen over het volume van het nieuwe financieringspakket voor het regionaal beleid. Ik zal er geen doekjes om winden: wij kunnen niet akkoord gaan met minder dan de voorstellen van de Europese Commissie, te weten 0,41 procent van het bruto nationaal inkomen voor de maatregelen in het kader van het cohesiebeleid. Als wij daar onder gaan zitten, kan er van een geloofwaardig regionaal beleid geen sprake meer zijn. Door de uitbreiding zijn de behoeften immers toegenomen, en deze behoeften moeten worden gefinancierd. Daarom geloof ik dat u daarvan uit moet gaan, en als u dat doet, kunt u mijns inziens rekenen op de steun van het Europees Parlement. Laten wij ook niet vergeten dat meer Europeanen, na de uitbreiding, met minder Europa gewoon niet kan. Als wij meer Europeanen willen, moeten wij ook meer Europa willen. Wij moeten wel beseffen dat een efficiënte Unie een Unie is die beschikt over financiële middelen. Wij weten wel dat wij rekening moeten houden met de belastingbetalers, en ik wil ook realistisch, en absoluut niet maximalistisch zijn in mijn benadering, maar realistisch zijn betekent mijns inziens dat gevolg moet worden gegeven aan het voorstel van de Europese Commissie waarin, ik herhaal, 0,41 procent van het bruto nationaal inkomen is uitgetrokken voor het regionaal beleid. 
Goepel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de prioriteiten die ons op het gebied van de Europese landbouw in 2005 bezighouden, zijn snel uiteengezet. Het gaat enerzijds om de ontwikkeling van de plattelandsgebieden en anderzijds om de financiering ervan. De betreffende voorstellen van de Commissie liggen ter tafel en wij werken eraan. Ik ben het in principe eens met de uitgangspunten van de Commissie. Nog maar kort geleden heeft mevrouw Fischer Boel ons laten weten dat de voorstellen ten aanzien van de plattelandsontwikkeling in overeenstemming moeten zijn - en dat feitelijk ook zijn - met het Lissabon-proces. Wij als Parlement zullen dit overnemen.
Maar de plattelandsontwikkeling is ook en met name een kwestie van financiering. Daarom moeten we de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie financiële vooruitzichten 2007 -2013 op de voet volgen. Alleen wanneer we op de hoogte zijn van de financiële omstandigheden en mogelijkheden, is het nuttig te spreken over de inhoud en de omvang van de plattelandsontwikkeling in het kader van de Lissabon-strategie.
Wat de WTO betreft, hebben wij met de landbouwhervorming in 2003 onderhandelingsruimte gecreëerd op agrarisch gebied. Die ruimte dienen we tijdens de komende onderhandelingen te gebruiken. Bovendien dienen we een defensieve houding in te nemen om het Europese landbouwmodel in stand te houden. Afgezien van de nationale omzetting, waarmee vele van onze collega’s zich intensief bezighouden, heeft de landbouwhervorming van 2003 enkele vragen open gelaten. De markten voor suiker, groente en fruit en de wijnsector dienen hervormd te worden. We doen er goed aan de concrete voorstellen van de nieuwe Commissie ten aanzien van deze drie sectoren af te wachten; koffiedik kijken levert niets op. Mevrouw Fischer Boel weet zeer goed aan welke punten het Parlement belang hecht. We moeten afwachten in hoeverre in de voorstellen reeds rekening wordt gehouden met onze wensen.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik verzoek u aan hernieuwbare energiebronnen te denken, die, mits ze op adequate wijze worden ondersteund, naar mijn mening een goede alternatieve bron van inkomsten kunnen vormen voor onze landbouwers.
Pack (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ben eigenlijk zeer verheugd dat ik vandaag naar de heer Barroso heb kunnen luisteren, maar helaas heb ik de euforie die zich tijdens zijn toespraak in Berlijn van mij meester maakte, niet meer gevoeld. “Europa een ziel geven”, hiervan hebben we vandaag niet zo vreselijk veel gemerkt. In uw werkprogramma komen de woorden cultuur, onderwijs en opvoeding minder vaak voor dan wij in de Commissie cultuur en onderwijs zouden hebben gewenst, terwijl we allen precies weten dat deze gebieden een zeer grote rol spelen in het integratieproces en in het Lissabon-proces.
Ik vind dat het de hoogste tijd is om op al die toespraken en al die symposia werkelijk eens daden te laten volgen waarvan de burger ook werkelijk iets merkt en die hij als Europese meerwaarde kan toejuichen. U heeft zojuist weliswaar gezegd dat investeringen in onderwijs belangrijk zijn en tevens groei en werkgelegenheid creëren, maar we moeten natuurlijk wel de daad bij het woord voegen. In dit verband dient de Commissie in sterkere mate het leren van talen te stimuleren, omdat talen leren belangrijk is. Het is belangrijk de taal van de buurman te leren, omdat daarmee weer een brug wordt geslagen. Hiervan is de mobiliteit van onze jeugd in de interne markt afhankelijk.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik zou het toejuichen wanneer u het nieuwe programma “Een leven lang leren” werkelijk zou omarmen en de middelen die ik hiervoor namens mijn collega’s vraag, ook werkelijk zou verstrekken. Dit zou dan ook in overeenstemming zijn met datgene waarnaar u streeft in het kader van de Lissabon-strategie. In de preambule van de nieuwe Grondwet wordt gesproken over versterking van de “eenheid in verscheidenheid” die Europa is. Hiervoor is het echter noodzakelijk dat de lidstaten eindelijk accepteren dat er een Europese culturele ruimte bestaat en dat ze hiervan profijt willen trekken. De culturele industrie creëert zeer veel arbeidsplaatsen. Zij past evenals onderwijs en opvoeding in de Lissabon-strategie. Het is gewoonweg belachelijk en beschamend dat slechts 0,03 procent van de totale begroting bestemd is voor cultuur.
Daarom verzoek ik u, mijnheer de Voorzitter, en al uw collega’s eraan bij te dragen dat Europa werkelijk een ziel krijgt door te investeren in onderwijs en cultuur.
Lehne (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter Barroso, ik zou graag vanuit de optiek van de specialisten voor juridische zaken van de PPE-DE-Fractie nog een bijdrage willen leveren. Ik wil die in vier punten samenvatten.
Wij zijn verheugd dat u het thema en , samen te vatten als raming van de kosten van de invoering en naleving van wetten, hebt aangesneden in uw programma. Ik wil benadrukken dat onze commissie er grote waarde aan hecht dat op dit punt niet alleen intenties worden uitgesproken, zoals in december 2003 uw voorganger deed, maar dat de tekst van deze overeenkomst ook serieus wordt genomen. In dit kader dienen weloverwogen consultatieprocessen plaats te vinden en - zeer belangrijk - in dit kader dient er sprake te zijn van voldoende transparantie en van een echte en niet, zoals we helaas vaak hebben meegemaakt met voorstellen van de Commissie, een die niets anders is dan een onderdeel van de motivering van het voorstel. Wij hebben op dit punt verwachtingen ten opzichte van deze nieuwe Commissie.
Ik juich het toe dat u enkele aspecten hebt aangestipt uit het actieplan Vennootschapsrecht die de vorige Commissie reeds had voorgesteld. Ik wil er echter met nadruk op wijzen dat naar onze mening twee aspecten van belang zijn: in de eerste plaats dient er ook een voorstel ingediend te worden voor het recht te kiezen tussen een monistisch en een dualistisch stelsel voor het ondernemingsbestuur, en in de tweede plaats dient het principe – waarover we in de afgelopen zittingsperiode zeer uitvoerig hebben gesproken – verwezenlijkt te worden.
Wat betreft de intellectuele-eigendomsrechten juichen wij het toe dat de Commissie een voorstel wil indienen voor regulering van de maatschappijen voor collectief beheer. Wij verzoeken de Commissie echter ook na te gaan of zij tot nu toe de juiste strategie heeft gevoerd ten aanzien van het Europese octrooi en te bekijken of niet het gevaar bestaat dat, uitgaande van de huidige stand van de beraadslagingen in de Raad, het uiteindelijke resultaat een monstruositeit zal zijn die in ieder geval voor het midden- en kleinbedrijf te veel kosten met zich mee brengt. Misschien moeten we wachten op de Grondwet en vervolgens een nieuw voorstel doen op basis een nieuwe rechtsgrondslag, met nieuwe meerderheden, waarmee dan een fatsoenlijk resultaat zou kunnen worden bereikt.
 verzoek ik u tevens het volgende aspect in het oog te houden. Naar mijn mening is de harmonisatie van het burgerlijk recht het belangrijkste beleidsvoornemen op het gebied van in deze zittingsperiode. Momenteel wordt door werkgroepen van professoren gewerkt aan een referentiekader waarmee het burgerlijk recht van Europa voor meer dan honderd jaar wordt vastgelegd. Ik verzoek u, in uw hoedanigheid van voorzitter van de Commissie, ook dit in het oog te houden. 
Klamt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, als de burgers van onze lidstaten de vraag voorgelegd krijgen wat voor hen een belangrijk element van het dagelijks leven is, geven ze een hoge prioriteit aan veiligheid. Het succes van de Commissie en het Europees Parlement hangt ervan af of we de mensen thuis, in hun eigen land, in Europa veiligheid kunnen bieden. Daarom juich ik namens de PPE-DE-Fractie de voorgestelde strategische richtsnoeren en programmapunten toe, evenals de genoemde prioriteiten.
Ik wil er hier echter op wijzen dat er vaak een verschil bestaat tussen politieke wil en de uitvoering daarvan. Een verbeterde controle aan en bewaking van de buitengrenzen van onze uitgebreide Europese Unie is een van de door de Commissie genoemde beleidsvoornemens die wij van ganser harte zullen steunen. Doorslaggevend voor het welslagen van dat voornemen is evenwel dat de Raad eindelijk een vestigingsplaats voor het agentschap voor buitengrenzen kiest, zodat dat eindelijk een begin kan maken met zijn werkzaamheden.
De invoering van onvervalsbare Europese paspoorten en visa zou een goede basis vormen voor effectieve controles. Daarvoor dienen ook biometrische gegevens in die documenten opgenomen te worden. Tevens dient in het Europa van de open binnengrenzen de operationele samenwerking tussen de politiediensten verbeterd te worden.
Commissie en Parlement zijn het erover eens dat we Europese mechanismen in plaats van maatregelen op nationaal niveau nodig hebben. Helaas heeft de Raad na meer dan een jaar nog niet eens overeenstemming over een nieuwe directeur voor Europol kunnen bereiken. Ik zou een beroep op de Raad willen doen alsnog werk te maken van de punten die ik hier genoemd heb, en ik kan de Commissie en haar voorzitter verzekeren dat we aan hun kant staan. 
Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik heb de presentatie van uw programma aandachtig gevolgd en ik moet u zeggen dat ik mij volledig kan vinden in uw visie van een Europa van de burgers dat tegelijkertijd ook een Europa is dat op het internationaal toneel verantwoord en efficiënt optreedt. Ik ben het ook eens met de strategische keuzes die u hebt gemaakt om die visie te verwezenlijken. Wij krijgen trouwens zowel in de fracties als in de parlementaire commissies nog de gelegenheid om de verschillende beleidsvormen te bespreken. Ook zullen wij nog vaker met u kunnen spreken en samenwerken. Na deze dag vol ideeën en besprekingen wilde ik erop wijzen dat inspanningen nodig zijn op talrijke gebieden. Die inspanningen zullen elkaar beïnvloeden en van elkaar afhankelijk zijn en alle aspecten van de economie en onze samenleving bestrijken. Niemand mag zeggen dat economie belangrijker is dan sociale samenhang, of dat vervoer belangrijker is dan gelijke kansen voor vrouwen en mannen.
De afgelopen jaren heeft het door ons gevolgde beleid niet de vruchten afgeworpen die wij ervan verwacht hadden, noch voor de economische groei, noch voor de sociale samenhang. Wij mogen nu geen moment meer met de handen in de schoot blijven zitten, of onze tijd verdoen. Op het spel staan het voortbestaan van ons sociaal model, de geloofwaardigheid van de Europese Unie en het vertrouwen van onze burgers in deze visie. Dat hebben wij maar al te goed kunnen merken tijdens de laatste Europese verkiezingen, en wij hebben de burgers toen grote veranderingen beloofd. Nu is het moment gekomen om deze veranderingen in de praktijk door te voeren. De realiteit en de uitdagingen die voor ons liggen, vereisen moed, veranderingen en vernieuwing. Wij hebben jarenlang gesproken over hervormingen, maar die hervormingen hebben nooit - of in onvoldoende mate - plaatsgevonden. En u weet: als hervormingen aangekondigd en besproken maar niet verwezenlijkt worden, richt dat schade aan. Dan ontstaan verwarring, onzekerheid en pessimisme, of het nu gaat om de bureaucratie, de sociale voorzieningen of het pensioenstelsel. Dan slinkt het verbruik, wordt het ondernemerschap beperkt en blijft Europa vastzitten in de huidige lage groeipercentages. Toont u moed, mijnheer de voorzitter, en dan zal mijn fractie u terzijde staan. Effent u de weg voor een nieuw, dynamisch en hoopgevend Europa. 
Sartori (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijn dank aan de voorzitter van de Commissie voor zijn verslag aan dit Parlement, dat veel goeds voorspelt voor de komende maanden en jaren. Er zijn een paar hoofdpunten in zijn inleiding – die vanzelfsprekend zeer algemeen van aard was – waarvan ik meen dat wij onze aandacht en onze inspanningen erop moeten richten.
Allereerst denk ik dat het iedereen duidelijk zal zijn dat de uitdagingen die Europa voor zichzelf vastgesteld heeft – uitdagingen die we zijn aangegaan en zullen blijven aangaan – grotendeels, zij het niet altijd uitdrukkelijk, in het Lissabon-project vervat zijn. Zoals we echter weten, buigen we ons deze week en in de komende maanden over een onderwerp waar al het andere van afhangt, namelijk de financiële vooruitzichten voor 2007-2013.
Ik ben het met u eens dat “meer Europa voor minder geld” niet mogelijk is. Ik zou daaraan willen toevoegen dat het niet mogelijk is de strategie van Lissabon ten uitvoer te leggen als er geen geld is en dat het cohesiebeleid, waar alle lidstaten om vragen, niet van de grond kan komen als daarvoor niet de noodzakelijke middelen beschikbaar zijn. Cohesie is mijns inziens van essentieel belang voor ons, en ik zou hier ook het thema “vrouwen” ter sprake willen brengen. Ik hoop dat u dit onderwerp altijd bij uw overwegingen zult betrekken, want het gaat hier om een sterke en innovatieve factor en u zult het wellicht nuttig vinden daar meer aandacht aan te besteden.
Ik ben het ook met u eens dat overeenstemming over de financiële vooruitzichten niet ten koste van alles mag gaan. Er zullen waarschijnlijk moedige keuzes moeten worden gemaakt om onze doelstellingen te bereiken, en ik roep u op in dat verband actie te ondernemen. Ik stel daarom voor het debat te heropenen over landbouwsubsidies, over de noodzaak voort te maken met het beleid ten aanzien van diensten, en ook over het REACH-programma: alle lidstaten hebben daar zo hun bedenkingen bij en het zou dus goed zijn om er nog eens naar te kijken. 
Grossetête (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Barroso een verzoek willen doen. We hebben vanmiddag gediscussieerd over de strategische richtsnoeren. Ik denk overigens, mijnheer de Commissievoorzitter, dat we het heus eens kunnen worden over hetgeen u ons hebt voorgesteld. Maar er is een probleem. We hebben namelijk niet kunnen spreken over het wetgevingsprogramma voor 2005, aangezien het Parlement nog geen kennis heeft genomen van dat programma. Sommige van mijn EP-collega’s en ikzelf hebben de tekst ervan aan het begin van de middag in handen kunnen krijgen, maar dat is voor vele anderen niet het geval. Het is absoluut essentieel dat de afgevaardigden binnen iedere parlementaire commissie kunnen werken op basis van uw voorstel en dat we tijdens een volgende vergadering, hier in Brussel of in Straatsburg, ook over het wetgevingsprogramma voor 2005 kunnen debatteren.
Dat is wat ik u namens de PPE-DE-Fractie wilde verzoeken. En dat is een belangrijk verzoek. Ik herinner u eraan dat er een overeenkomst bestond tussen de vorige Commissie en het Parlement die inhield dat het wetgevingsprogramma ten minste tien werkdagen voor het plenaire debat aan de afgevaardigden wordt toegezonden, opdat deze er daadwerkelijk kennis van kunnen nemen. Het betreft bijlage 14 bij het Reglement van ons Parlement. Mijnheer de Commissievoorzitter, ik ben ervan overtuigd dat u ermee zult instemmen dat er nog een apart debat over het wetgevingsprogramma voor 2005 komt. 
Barroso,
    – Ik zal om te beginnen opheldering verschaffen over het punt dat mevrouw Grossetête heeft aangeroerd: wat wij samen hebben afgesproken is dat het Europees Parlement als eerste zal worden geïnformeerd over de belangrijkste beslissingen van de Europese Commissie. Vanmorgen hebben we het strategisch programma voor de volgende vijf jaar en het werkprogramma voor 2005 goedgekeurd. Dat is de reden waarom dit programma vandaag pas aan u is voorgelegd – het is vandaag pas goedgekeurd. Het Europees Parlement heeft het werkprogramma voor 2005 dus werkelijk meteen ontvangen.
Het debat van vandaag geldt zeker niet als vervanging van enig ander debat over het werkprogramma voor 2005 – zo’n debat zal er stellig komen. Ik meen echter begrepen te hebben dat het Parlement wil dat de Europese Commissie, zodra ze haar werkprogramma’s heeft goedgekeurd, meteen hierheen komt. Dat is wat we vandaag doen, direct na de goedkeuring van deze programma’s vanmorgen, en dat geldt zowel voor het strategisch programma als voor het werkprogramma voor 2005.
We zullen zeker – en maar al te graag – aanwezig zijn bij het debat dat speciaal aan het werkprogramma voor 2005 zal worden gewijd. Wat we vandaag willen doen, is in principe vastleggen wat de strategische richtsnoeren voor de volgende vijf jaar zullen zijn. Er is hier – en een aantal afgevaardigden heeft dat ook erkend – wel degelijk iets nieuws aan de hand. De Europese Commissie heeft er namelijk voor gekozen u geen bureaucratisch of technocratisch programma van honderden bladzijden voor te leggen. In plaats daarvan stelt ze u de grote strategische lijnen voor, met een aantal keuzes. Ze heeft u dus een helder document willen voorleggen.
Wij hebben u een partnerschap voorgesteld en het Europees Parlement heeft daar positief op gereageerd. Wij hebben u prioriteiten voorgesteld en daarbij is overtuigend gebleken dat de onderwerpen die de Commissie van groot belang acht, precies ook de onderwerpen zijn die dit Parlement belangrijk vindt. We kunnen onze burgers nu dus samen met de Raad een programma en een strategisch perspectief voor de volgende vijf jaar voorstellen.
Ik wil in dit verband zeggen dat ik heel blij ben dat premier Juncker, de fungerend voorzitter van de Raad, bij een groot deel van dit debat aanwezig zal zijn. Zoals de heer Juncker heeft gezegd, bestaat er algemene overeenstemming over de te volgen lijn. Dat was een bemoedigende opmerking. De Commissie, de Raad en – uiteraard – het Parlement zullen de eerstvolgende weken met hulp van het Luxemburgs voorzitterschap institutionele overeenstemming proberen te bereiken om aldus te komen tot een gemeenschappelijke verklaring inzake de strategische doelstellingen.
Dat wil zeggen, mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, dat u erop kunt rekenen dat de Commissie met vastberadenheid en verantwoordelijkheidsgevoel zal meewerken aan het verwezenlijken van een gemeenschappelijk project en het concretiseren van een partnerschap voor het vernieuwen van Europa. Op die wijze lopen we vooruit op de geest van de Grondwet. We laten zo zien dat al onze instellingen – Parlement, Raad en Commissie – in staat zijn voor de toekomst een duidelijke visie vast te stellen. Ik wil u daarom oprecht bedanken voor uw medewerking en uw aandacht.
Nu gaat het er echter om dit strategisch programma om te zetten in concrete acties. U heeft hier vandaag aangedrongen op een punt dat ons vanochtend in de Commissievergadering ook heeft beziggehouden en dat in ons document eveneens aan de orde komt: ons vermogen het beleid ten uitvoer te leggen, datgene wat men in het Engels doorgaans “delivery” noemt. Wij willen ons vooral richten op “delivery”, ofwel de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van het beleid, opdat dit beleid niet alleen maar op papier en in de documenten bestaat. De burgers moeten kunnen zien dat er iets gebeurt, dat we bezig zijn iets tot stand te brengen.
De eerste stap bij de hier bedoelde tenuitvoerlegging van het strategisch programma is de herziening van de strategie van Lissabon, en ik heb vandaag vastgesteld dat daarvoor brede steun bestaat. Volgende week zullen we hier een tussentijdse herziening van de strategie van Lissabon presenteren. Het gaat er dan om onze prioriteiten – met name de prioriteit die we welvaart noemen – in concrete termen om te zetten, en eerst en vooral in termen van werkgelegenheid en groei. We hebben het nu over werkgelegenheid en groei als prioriteiten. Zoals we altijd al hebben aangegeven, bevat de strategie van Lissabon echter een hele reeks elementen die op deze doelstellingen zijn gericht en een aantal van u heeft opgemerkt dat zich met betrekking tot bepaalde wetgevingsinitiatieven problemen zouden kunnen voordoen. Ik verzeker u dat deze onderwerpen aan de orde zullen komen wanneer we onze voorstellen voor de herziening van de strategie van Lissabon presenteren.
U zult dan kunnen vaststellen dat deze Commissie zegt wat ze doet en doet wat ze zegt, en bovendien beschikt over de moed om voorstellen te doen en de ambitie om concrete resultaten te leveren. Ook hier wil ik u erop wijzen dat ik op uw steun reken.
Ik wil nu graag antwoord geven op een aantal algemene vragen die u tijdens dit debat heeft gesteld. In de eerste plaats het cohesievraagstuk. Als er één onderwerp is waarvoor u werkelijk geen moeite hoeft te doen om ons over te halen, dan is dat cohesie. Deze Commissie hoeft met betrekking tot dit onderwerp niet overtuigd te worden. Wij geloven namelijk dat cohesie een essentiële component van het Europese model is. Waar we nu behoefte aan hebben is uw effectieve steun - zo mogelijk nog tijdens het Luxemburgs voorzitterschap - voor de nieuwe financiële vooruitzichten. Net als bij andere debatten hebben we ook vandaag namelijk weer een reeks prioriteiten genoemd die alleen verwezenlijkt kunnen worden als de Europese Unie over de middelen beschikt om aan haar ambities invulling te geven. We hebben hier gesproken over het Europees vervoersnetwerk, over onderwijs en over cultuur, en ook op deze onderwerpen zullen wij meer concreet terugkomen wanneer we de strategie van Lissabon presenteren, aangezien wij geloven dat de concepten “kennis voor groei” en “kennis voor ontwikkeling” essentiële elementen van deze herziene strategie zijn.
Een aantal van u heeft hier vandaag ook gesproken over cohesie met betrekking tot de zwakste regio’s, de regio’s met de grootste achterstand, of deze zich nu in de nieuwe of de oude lidstaten bevinden, of in de rijkste of in de minst ontwikkelde landen. Waar het om gaat is dat we ons inspannen om cohesie te bewerkstelligen. Zonder cohesie is er geen solidariteit en zonder solidariteit kan het hele idee van de Unie niet bestaan. Daarom roep ik u op om voor dit werk ook met onze regeringen, de regeringen van de verschillende lidstaten, samen te werken om steun te krijgen voor het solidariteitsideaal, het streven om via echte cohesie de meest achtergestelde groepen en regio’s van onze Unie bij het geheel te betrekken.
Ons model is het Europese model. Ik hoop dat hierover geen twijfels bestaan. Het Europees model is ons model. We hebben intussen wel te maken met een gemondialiseerde wereld en met steeds scherpere concurrentiedruk, en daarom staan we voor grote uitdagingen. We moeten dus proberen te leren van hetgeen anderen doen, zonder evenwel ons eigen model te wijzigen.
Als het gaat om investeringen in nieuwe technologieën, bijvoorbeeld, lopen we achter bij een aantal van onze partners. Dat wil niet zeggen dat ik voorstel ons model door dat van hen te vervangen. Ik stel alleen maar voor dat Europa meer steun geeft voor investeringen in nieuwe technologieën, terwijl we de fundamentele kenmerken van het eigen model behouden en versterken.
Ik ben daarom heel blij, mijnheer de Voorzitter, vast te kunnen stellen dat er hier vandaag nauwelijks enige theologische discussie is gevoerd - in de negatieve zin van het woord - over wat nu precies de prioritaire doelstellingen moeten zijn. Ik ben heel blij dat we in de loop van dit debat steeds dichter bij een brede consensus zijn gekomen. We hebben zo laten zien dat economische dynamiek – een geliberaliseerde en dynamische binnenmarkt – heel goed verenigbaar is met rechtvaardigheid en sociale cohesie. We moeten op beide vlakken actie ontwikkelen: we moeten de markten verder liberaliseren en tegelijkertijd werken aan meer sociale cohesie.
Als we erin slagen de consensus die zich vandaag lijkt af te tekenen, te bereiken, zou dat aantonen dat we in Europa in staat zijn onze verschillen – en dus ook de verschillende standpunten in dit Parlement en onze maatschappijen – op een positieve wijze te gebruiken: het is onze kracht, niet onze zwakheid. Ik ben bijzonder tevreden te kunnen vaststellen dat het mogelijk is een brede consensus te bereiken over een programma dat verandering inhoudt en over een partnerschap dat op vernieuwing is gericht.
Dames en heren, ik heb u de eerste maal dat ik naar dit Parlement kwam reeds beloofd dat ik zeer nauw met het Parlement wil samenwerken. Ik heb dat tegen u gezegd, mijnheer de Voorzitter, en ik heb dat tegen alle fracties gezegd. De Commissie bewijst nu dat ze haar beloftes gestand doet. We hebben tijdens deze debatten kunnen vaststellen wat voor u de belangrijke punten zijn en wij zijn bereid om met dit Parlement een positieve relatie aan te gaan – als nauw bij elkaar betrokken partners. Ik wil het Parlement daarmee gelukwensen. Ik wil u verder verzekeren dat de Commissie en ikzelf ten volle bereid zijn met u samen te werken. Wij vragen u daarbij om uw steun. U steunt ons ook als u kritiek uitoefent wanneer u vindt dat er goede gronden zijn voor kritiek op de Commissie. Op die wijze kunnen we er immers zeker van zijn dat we de komende vijf jaar vooruitkomen met ons partnerschap voor de vernieuwing van Europa. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt tijdens de volgende vergadering van februari plaats. 

Hudghton (Verts/ALE ),
   . – De heer Barroso heeft gewag gemaakt van het voornemen van de Commissie om de economische groei en cohesie in de gehele EU te stimuleren. Deze strategieverklaring valt samen met de publicatie van de meest recente cijfers van Eurostat inzake welvaart, waaruit blijkt hoe mager de prestaties van Schotland in vergelijking met andere Europese naties van vergelijkbare omvang zijn. De cijfers met betrekking tot het BBP per hoofd van de bevolking laten zien dat Schotland achterloopt ten opzichte van kleine landen als Ierland, Denemarken en Finland.
Deze nieuwe EU-cijfers zijn opnieuw een bewijs dat de Schotse economie ernstig onder de maat presteert. Kleine landen als Ierland, Denemarken en Finland overtreffen Schotland eens te meer op het gebied van welvaart.
Vooral met betrekking tot het noorden houden de cijfers forse kritiek in op de regering. Na de uitbreiding blijken de Hooglanden en de Schotse eilanden zelfs nog armer te zijn dan delen van Tsjechië, Slowakije en Hongarije. Oost-Europa is momenteel rechtstreeks aan het concurreren met Schotland op het terrein van werkgelegenheid en welvaart.
Schotland zou helemaal niet zo arm hoeven te zijn. De Ieren hebben geen olie. De Finnen hebben geen whisky-industrie van wereldklasse. Wat ze echter wel hebben, is de macht om zelf over hun rijkdommen te beschikken. Het belangrijkste element dat de Schotse economie ontbeert is de macht om zelf echte besluiten te nemen – het ontbrekende element is onafhankelijkheid. 

De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring over de situatie in het Midden-Oosten van de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de heer Solana, die wij van harte welkom heten in onze vergadering. 
Solana,
     Mijnheer de Voorzitter, het is vandaag een lange en vermoeiende dag geweest. Daarom zal ik proberen om het kort te houden, ofschoon ik u er natuurlijk op moet attenderen dat de kwestie die wij hier gaan bespreken van vitaal belang is voor de Europese Unie. Ik zal dan ook mijn best doen om bondig maar precies te zijn, zodat u zich een beeld kunt vormen van enerzijds de jongste ontwikkelingen in het Midden-Oosten - een regio die ons bijzonder na aan het hart ligt - en anderzijds de inspanningen die wij kunnen leveren om samen vooruitgang te boeken en de nieuwe mogelijkheden die recentelijk zijn ontstaan ten volle te benutten.
Wij zouden de waarheid geweld aandoen als wij zouden ontkennen dat de Europese Unie in de regio een uitermate belangrijke rol speelt. De voorbeelden zijn legio. Zo stond de waarnemingsmissie onder leiding van een van uw collega’s, de heer Rocard, die ik overigens van harte wil feliciteren, en niet alleen op persoonlijke titel. Ik ben ervan overtuigd dat alle afgevaardigden van dit Parlement, en ongetwijfeld ook alle Palestijnen en inwoners van Israël, zich graag bij deze welverdiende felicitaties aansluiten. Samen met zijn medewerkers heeft de heer Rocard immers tijdens de lastige verkiezingsdagen in Palestina uitstekend werk verricht. Ik wil hem dan ook oprecht danken en ik wens hem veel succes toe met de uitdagingen die hem nog te wachten staan.
Zelf had ik als vertegenwoordiger van de Europese Unie het voorrecht om als eerste van gedachten te wisselen met zowel de gekozen president Abu Mazen als premier Abu Ala. Mijns inziens zijn het twee fundamentele gesprekken geweest, in die zin dat ze ons een beter inzicht hebben gegeven in de toekomst van Palestina en de wijze waarop wij, Europeanen, een zo efficiënt mogelijke bijdrage kunnen leveren aan een oplossing van de historische problemen, een oplossing die thans ongetwijfeld dichterbij gekomen is.
Tijdens de week die ik in de regio heb doorgebracht, en waarover ik u hier vandaag wil inlichten, had ik tevens de gelegenheid een bezoek te brengen aan de koning van Jordanië en zijn regering en aan president Mubarak en de andere personen die in Egypte alles in het werk te stellen om de samenwerking tussen Palestijnen en Israëliërs in goede banen te leiden.
Geachte afgevaardigden, kortheidshalve zal ik mijn toespraak in drie delen opsplitsen. Om te beginnen zal ik mijn visie op de situatie in Palestina uiteenzetten. Daarna zal ik het standpunt van Israël toelichten en ten slotte zal ik nader ingaan op de stappen die wij mijns inziens vanuit Europees perspectief moeten ondernemen om het vredesproces te steunen. Belangrijk daarbij is dat het proces meer vaart krijgt en snel en kordaat ten uitvoer wordt gelegd.
Geachte afgevaardigden, vanuit Palestijns perspectief zou ik u attent willen maken op de gemoedstoestand waarin de burgers van Palestina op de dag van de verkiezingen en daarna verkeerden en waarvan ik u hier deelgenoot wil maken. Als u mij toestaat, zou ik het gevoel dat ik die dagen in Palestina, zowel in Ramallah als in Gaza, heb beleefd in twee woorden willen samenvatten. Het eerste woord is trots: de Palestijnen waren trots op hun uitermate geslaagde aanpak van de ernstige en aanvankelijk uitzichtloze crisis die was ontstaan na de aankomst van president Arafat in Parijs. Hun weloverwogen en doordachte optreden heeft een uitstekend resultaat opgeleverd. Ik ben dan ook van oordeel dat de internationale gemeenschap in het algemeen en met name wij, Europeanen, nota moeten nemen van de capaciteiten en de bedrevenheid van een maatschappij die, geleid door haar trots, tot grootse dingen in staat is. Logischerwijs gaat dit gevoel van trots ook gepaard met een gevoel van hoop. Het is van fundamenteel belang dat die hoop gevoed blijft worden. De gecreëerde verwachtingen mogen onder geen beding beschaamd worden door gebrek aan politieke actie van de zijde van Israël of de internationale gemeenschap.
Geachte afgevaardigden, wij hebben nog enkele zeer moeilijke maanden voor de boeg, wellicht tot juli, augustus of misschien zelfs september. Tijdens deze periode staat er nog een en ander te gebeuren, met als belangrijkste punt wellicht, vanuit Palestijns perspectief, de Palestijnse parlementsverkiezingen. Ik zou durven stellen dat de presidentsverkiezingen over het algemeen weinig problemen veroorzaken. Het ziet er echter naar uit dat de aanstaande parlementsverkiezingen heel wat meer voeten in de aarde zullen hebben. Daarom is het van wezenlijk belang dat wij die grondig voorbereiden. Zoals u weet, is er een kieswet in de maak waarbij het meerderheidsbeginsel gecombineerd wordt met het systeem van evenredige vertegenwoordiging. Hiermee wordt de mogelijkheid geopend tot deelname van alle politieke formaties die thans een plaats hebben in het Palestijnse politieke landschap. Het is voor iedereen - en met name voor ons en voor het Palestijnse volk - van essentieel belang dat de meerderheid van de stemmen gaat naar de pleitbezorgers van het vredesproces en de voorstanders van de koers die president Abu Mazen duidelijk in zijn verkiezingscampagne heeft uitgestippeld.
Tijdens de verkiezingscampagne heeft president Abu Mazen zeer moedige dingen gezegd die wij aangehoord en toegejuicht hebben: kwesties met betrekking tot de gewelddadige intifada, het vredesproces en zijn bereidheid tot overleg. Het optreden van Abu Mazen, zowel tijdens de verkiezingscampagne als in de eerste dagen na zijn ambtsaanvaarding, verdient dan ook een woord van lof. Hij had de moed om de dingen te zeggen die hij moest zeggen en hij heeft zijn boodschap op uitstekende wijze geformuleerd. Sterker nog, hij heeft meteen de daad bij het woord gevoegd: hij heeft immers reeds een begin gemaakt met de maatregelen die hij tijdens de verkiezingscampagne heeft aangekondigd.
Geachte afgevaardigden, het is dan ook absoluut noodzakelijk dat dit proces gesteund wordt door de internationale gemeenschap en door de Europese Unie. Staat u mij toe te onderstrepen dat het gevoel waarvan ik u hier deelgenoot wil maken niet enkel leeft bij hoogwaardigheidsbekleders, in presidentiële kringen of bij de kopstukken van de Palestijnse Autoriteit, maar ook door het maatschappelijk middenveld wordt gedeeld. Ik heb tijdens een onderhoud met enkele maatschappelijke leiders in Ramallah kunnen vaststellen dat zij dezelfde gevoelens koesteren. Iedereen is vervuld van hoop en trots, of het nu gaat om zakenmensen of docenten, artsen of overheidspersoneel. Daarom hebben wij de plicht al het mogelijke te doen om deze gevoelens van trots en hoop in stand te houden.
Geachte afgevaardigden, om u een idee te geven van de nog verre van bevredigende levensomstandigheden in de gebieden en het vele werk dat er nog verricht moet worden, zou ik hier, met uw welnemen, een korte anekdote willen vertellen die mij is bijgebleven van een bijeenkomst met een groep zakenmensen. Een van deze mensen, die op een eerlijke wijze hun brood verdienen in Ramallah of Gaza en - in erbarmelijke omstandigheden - trachten bij te dragen aan de economische ontwikkeling, vertrouwde mij het volgende toe: “Als ik een container met tomaten van bijvoorbeeld Ramallah naar Gaza vervoer, kost mij dat dubbel zoveel als wanneer ik diezelfde container naar Gaza laat aanvoeren vanuit Hamburg (Duitsland). Bovendien gaat het ook dubbel zo snel: de container doet tweeënhalve week over het traject Ramallah-Gaza, maar hij is op één of hooguit anderhalve dag vanuit Hamburg in Gaza”. Dit is de economische situatie waarmee de mensen geconfronteerd worden die graag willen bijdragen aan het economisch herstel van het land. Daarom is er in alle opzichten onnoemelijk veel werk aan de winkel, niet alleen op politiek maar ook op economisch vlak. Ik hoop dat de leden van dit Parlement die geen bezoek aan de regio hebben gebracht dankzij dit voorbeeld een beter inzicht krijgen in de huidige situatie.
De toestand is het ergst in Gaza, geachte afgevaardigden. Er zijn maar weinig mensen die daar onlangs nog geweest zijn. Ikzelf ben er een volle dag gebleven om van gedachten te wisselen met de politieke leiders en een groep vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld. Nu wij het hier toch hebben over het -plan voor terugtrekking uit de Gazastrook, moeten wij goed beseffen dat de Gazastrook momenteel een gebied is dat, ik zal niet zeggen totaal verwoest is, maar toch sinds mijn laatste bezoek van zes maanden geleden ingrijpende veranderingen heeft ondergaan. De bevolking verkeert er in ernstige armoede en er is veel schade, niet alleen in het noordelijke deel aan de grens met Israël, maar ook in het zuiden, in de zogeheten “Philadelphia corridor”, en in de hoofdstad Gaza zelf, de historische stad Gaza.
Hiermee heb ik u op de hoogte gebracht van de huidige stand van zaken, maar, zoals ik al zei, de komende maanden, tot na de zomer, zullen beslissend zijn. Waarom? Omdat er zoals gezegd parlementsverkiezingen op stapel staan en omdat de Palestijnen zelf besloten hebben om ook verkiezingen te houden binnen de basisorganisatie Fatah, het hart van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie. Deze verkiezingen, die eveneens voor de zomer gepland zijn, zullen ongetwijfeld leiden tot een nieuwe Palestijnse vertegenwoordigingsstructuur en wellicht ook tot een generatiewisseling binnen de Palestijnse autoriteiten zelf.
Geachte afgevaardigden, ik hoop dat u na dit overzicht een beter zicht hebt op de situatie van de Palestijnen. Mag ik u vragen om van alles wat ik hier gezegd heb toch vooral het volgende goed voor ogen te houden: de Palestijnen zijn trots op het verrichte werk en zij zien de toekomst hoopvol tegemoet.
Geachte afgevaardigden, laat ik u dan nu een korte beschrijving geven van de indrukken die ik heb opgedaan in Israël, waar ik gesproken heb met alle politieke leiders, van president Sharon tot de minister van Buitenlandse Zaken en de minister van Defensie, en ook met de defensiediensten en het maatschappelijk middenveld. Zoals u weet, heeft er in Israël, gelijktijdig met de Palestijnse verkiezingen, een regeringswisseling plaatsgevonden die, populair uitgedrukt, “op het nippertje” ingang heeft gevonden. De nieuwe regering van premier Sharon is immers met slechts twee stemmen verschil goedgekeurd. Ofschoon een steeds grotere meerderheid van zowel de Palestijnse als de Israëlische burgers voor vrede pleit, heerst er in de Knesset, het Israëlische parlement, nog steeds een diepe verdeeldheid. In dit verband is het bijzonder veelzeggend dat veertien leden van de Likud, de meerderheidspartij van premier Sharon, hebben tegengestemd. Anders gezegd, de nieuwe regering is kunnen aantreden dankzij de positieve stemmen van een minderheidspartij, de partij van Yossi Beilin, en de bereidheid van twee leden van een Arabische partij om zich van stemming te onthouden en op die manier de vorming van de nieuwe regering mogelijk te maken.
Het lijdt geen twijfel dat de stabiliteit van de Israëlische regering enigszins te wensen overlaat, maar wij moeten beseffen dat het belangrijkste gegeven aan Israëlische zijde de zogeheten terugtrekking uit de Gazastrook is. Wij, Europeanen, hebben duidelijk te kennen gegeven onder welke voorwaarden wij die terugtrekking zullen steunen. Zodra aan onze vereisten voldaan is, zullen wij dan ook de daad bij het woord voegen. Ik denk overigens dat onze condities in de huidige omstandigheden gemakkelijker vervuld zullen kunnen worden. Zoals u weet, hebben wij al een hele tijd geleden als voorwaarde gesteld dat het zogeheten -plan voor de Gazastrook, om de Engelse term te gebruiken, tot onderdeel gemaakt wordt van het uiteindelijke vredesakkoord dat wij allen in gedachten hebben en waarvan wij al jaren dromen. Dat akkoord moet uitmonden in de oprichting van twee staten. De terugtrekking uit de Gazastrook mag derhalve in geen geval beschouwd worden als een doel op zich; het is slechts een eerste stap in een proces waarmee een einde moet worden gemaakt aan de bezetting van de gebieden.
Vanuit dit oogpunt is het van essentieel belang dat de terugtrekking uit de Gazastrook volgens een duidelijk tijdschema verloopt. In principe valt het terugtrekkingsproces samen met het verkiezingsproces van de Palestijnen. Het valt echter nog af te wachten of de begroting eind maart zal worden goedgekeurd. Vraag is immers of het voorstel in de Knesset op een voldoende meerderheid zal kunnen rekenen. Zo ja, dan zal de terugtrekking uit de Gazastrook eind augustus of begin september plaatsvinden. Als wij een kaart zouden nemen en de Palestijnse planning over de Israëlische planning zouden leggen, geachte afgevaardigden, dan zouden wij zien dat beide tijdschema’s vrijwel samenvallen. Wij hebben hier dus ongetwijfeld te maken met een bijzonder delicate en complexe situatie, maar zoals ik al eerder zei, de meeste politieke actoren, voor wie in dit alles een beslissende rol is weggelegd, zien de toekomst hoopvol tegemoet en geven blijk van de nodige goede wil.
Geachte afgevaardigden, om de hoop en het gevoel van trots aan Palestijnse zijde in stand te houden is het, zoals u wellicht zult begrijpen, absoluut noodzakelijk dat er snel schot in de zaak komt. Aan Palestijnse zijde moest dus dringend actie worden ondernomen en dat is ook daadwerkelijk gebeurd. President Abu Mazen heeft de laatste dagen een reeks zeer belangrijke beslissingen genomen in een poging het geweld een halt toe te roepen en ervoor te zorgen dat de onderhandelingen en de dialoog tussen Palestijnen en Israëliërs weer hervat kunnen worden. Dankzij deze maatregelen heeft er vandaag, na diverse afgelastingen, een eerste bijeenkomst plaatsgevonden tussen de kabinetschefs van premier Sharon en minister Erekat. Ik heb zojuist vernomen dat de vergadering gunstig verlopen is. Er bestaat dus weer een sprankje hoop dat de contacten tussen Palestijnen en Israëliërs hervat kunnen worden.
Als alles meezit, zal er binnen twee weken een nieuwe Palestijnse regering aantreden. De samenstelling van de regering van premier Abu Ala is bijna rond. President Abu Mazen en premier Sharon hebben afgesproken om een eerste bijeenkomst op hoog niveau te organiseren zodra de nieuwe regering in het zadel zit. Onze Israëlische vrienden delen het standpunt van de Palestijnen en zijn bereid om de huidige situatie van zekerheid en veiligheid te handhaven. Dankzij de inspanningen van president Abu Mazen is de kans reëel dat de geplande vergadering er ook echt komt en dat beide partijen een dialoog aangaan, zodat er enige klaarheid kan worden gebracht in de vooralsnog onduidelijke politieke horizon.
Waarom is het zo belangrijk om een duidelijke politieke horizon te openen?
Omdat het risico groot is dat de Palestijnse burgers hun gevoelens van hoop en trots met betrekking tot het bereikte resultaat zullen laten varen als zij geen realistische politieke vooruitzichten aangeboden krijgen, en in dat geval zouden alle inspanningen vergeefs zijn geweest. Daarom is het - zoals ik al zei - noodzakelijk dat de Israëlische leiders een dergelijke politieke horizon aanbieden.
Geachte afgevaardigden, volgens mij gaat het hier om veel meer dan om het openen van een venster of een deur naar de toekomst. Ik denk dat wij hiermee de weg, of beter gezegd de boulevard, van de hoop zijn ingeslagen. Wij moeten dan ook alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat deze weg tot het einde toe wordt gevolgd, afgelegd en bewandeld. De eindbestemming is ons allen bekend: vreedzame coëxistentie tussen twee staten, enerzijds een levensvatbare en democratische Palestijnse staat en anderzijds de Israëlische staat. Doel is dat er vrede heerst tussen Israël en Palestina en dat die vrede een gunstige invloed uitoefent op de gehele regio. Dat is ongetwijfeld de droom van alle Palestijnse burgers en naar ik meen ook van vele Israëliërs, maar zeker ook van alle Europese burgers, met name van degenen die een groot deel van hun leven besteed hebben aan het zoeken naar een definitieve oplossing voor dit vreselijke probleem, dat niet alleen gevolgen heeft voor de directe slachtoffers, maar ook gevolgen die veel verder reiken.
Ik vind het belangrijk - nogmaals - te onderstrepen dat sommige landen de problemen in het Midden-Oosten beschouwen als strategische problemen. Voor ons zijn ze echter meer dan dat. Voor ons, Europeanen, is het immers ook een kwestie van nabuurschap, aangezien de gebeurtenissen in het Midden-Oosten ons direct aangaan, niet alleen om strategische redenen, maar, zoals ik al zei, ook vanwege de nabijheid van de regio. Bovendien zijn de landen uit het Midden-Oosten behalve onze buurlanden ook onze vrienden.
Daarom wil ik hier opnieuw benadrukken dat wij, Europeanen, een enorme verantwoordelijkheid dragen. Wij zijn al sinds de eerste dag in druk overleg met zowel het team van premier Abu Ala en president Abu Mazen als het team van premier Sharon om na te gaan hoe wij de twee eerder genoemde fundamentele doelstellingen kunnen realiseren: enerzijds moet de situatie ter plaatse dringend worden verbeterd en anderzijds bestaat er behoefte aan een politieke horizon, hetgeen betekent dat de routekaart zo spoedig mogelijk moet worden uitgevoerd. Daarin zitten de maatregelen vervat die de internationale gemeenschap - wij allen dus - hebben vastgesteld om de ons allen bekende droom te kunnen verwezenlijken.
Wat kunnen en wat moeten wij doen? Het is onze plicht om minstens drie belangrijke taken te volbrengen, in samenwerking met de andere leden van de internationale gemeenschap die daartoe bereid zijn.
Ten eerste moet wij zo intensief mogelijk blijven deelnemen aan de voorbereiding van de verkiezingen. Ik heb de aandacht al gevestigd en vestig deze nogmaals op het belang van het verkiezingsproces, niet alleen met het oog op de parlementsverkiezingen, maar ook in het vooruitzicht van de verkiezingen binnen de Fatah-beweging zelf.
Ten tweede moeten wij er mede voor zorgen dat de veiligheid gewaarborgd blijft. Zoals u weet, kunnen de Palestijnse veiligheidsdiensten bij de Europese Unie terecht voor raad, steun en hulp op het gebied van de planning, zodat zij zich naar behoren kunnen organiseren en hun taak zo goed mogelijk kunnen vervullen. Dit gebeurt in nauwe samenwerking met een groots land, Egypte, dat enorme inspanningen levert.
Ten derde is het onze plicht om economische steun te verlenen, zoals wij overigens al jaren doen. Het is misschien niet direct noodzakelijk dat wij onze economische bijdrage optrekken, maar wij moeten onze hulp wel beter aanpassen aan en afstemmen op de fundamentele prioriteiten van het moment.
Geachte afgevaardigden, ik ben bijna aan het einde van mijn spreektijd gekomen. Laat ik het dus maar bij deze eerste beschouwingen houden, hoewel ik hier uiteraard nog uren zou kunnen vertellen over de gevoelens en ervaringen die ik tijdens deze korte maar vanuit politiek en existentieel oogpunt bijzonder intense periode heb beleefd. Daarvoor kom ik helaas tijd te kort. Ik wil echter niet eindigen zonder u deelgenoot te maken van het gevoel dat er hoop is, dat er mogelijkheden zijn, dat wij bereid zijn om de nodige inspanningen te leveren en om samen te werken, in hun belang en in ons belang, uit verantwoordelijkheidsgevoel en plichtsbesef, zodat dit bijzonder ernstige probleem eens en voor altijd kan worden opgelost.
Waar een wil is, is een weg. Zij willen en wij gaan hen helpen.
Ferrero-Waldner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen ben ik het eens met de analyse van onze Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana. Het doet mij ook genoegen u voor de eerste keer toe te spreken in een debat over het Midden-Oosten, te meer omdat dit debat voor het eerst in vele jaren weer voorzichtig optimistisch van toon is. Het is dus geweldig hier te zijn en u deelgenoot te maken van de ideeën van de Commissie, die uiteraard in hoge mate een aanvulling zijn op de woorden van de heer Solana.
Er spelen zich inderdaad zeer bemoedigende ontwikkelingen af in de regio. De fungerend voorzitter van de Raad, de heer Asselborn, heeft zojuist Jeruzalem en Gaza bezocht en hij heeft het gevoel dat beide partijen momenteel vorderingen maken, zoals de heer Solana net ook al aangaf. Uit enquêtes die na de Palestijnse verkiezingen zijn gehouden, blijkt ook dat een groeiende meerderheid van de Palestijnen en Israëli's voorstander is van een vredesproces en een vreedzame oplossing van het conflict op basis van het concept van twee staten. Dat is op zichzelf al een zeer belangrijke en bemoedigende ontwikkeling.
De presidentsverkiezingen zijn zeer goed verlopen. Ik ben de heer Michel Rocard zeer dankbaar en heb grote waardering voor hem. Hij heeft uitstekend werk verricht onder zeer moeilijke omstandigheden, samen met zijn team. Ik wil ook de verkiezingswaarnemingsmissie opnieuw bedanken, evenals de leden van dit Parlement die hebben bijgedragen aan haar succes.
De politieke uitkomst van deze verkiezingen stemt ons hoopvol. De Palestijnse kiezers hebben blijk gegeven van hun verlangen naar vrede en democratie en de verkiezingen vormen nu een stimulans voor een meer democratisch georiënteerde ontwikkeling van de regio in zijn geheel. Tegelijk hebben we terdege nota genomen van het verkiezingsrapport en zullen we samen met de Palestijnen proberen de tekortkomingen in het verkiezingsproces weg te werken, met name waar het de onafhankelijkheid van de centrale kiescommissie betreft. Dit is in onze ogen zeer belangrijk met het oog op de komende parlementaire en gemeentelijke verkiezingen.
Wij delen het standpunt van de heer Solana dat Abu Mazen een geloofwaardige partner voor vrede is en een geschikte gesprekspartner voor de institutionele opbouw in Palestijns gebied, waaronder ook de hervorming van veiligheidsstructuren. Hij heeft de afgelopen dagen reeds blijk gegeven van leiderschap door het inzetten van politie in het noordelijk deel van de Gazastrook, het herstructureren van de veiligheidsdiensten en, zoals maandag in de media is gemeld, het maken van de afspraak met de Palestijnse facties om de aanvallen op Israël stop te zetten. Dit alles vormt een ontwikkeling die we met enige voorzichtigheid positief kunnen noemen.
Het is van groot belang dat de internationale gemeenschap nu snel maatregelen neemt om hem te steunen. Het Palestijnse volk verwacht tastbare tekenen van succes: verbetering van de sociale en economische situatie, herstel van wets- en ordehandhaving en vooruitgang in de institutionele opbouw en bij hervormingen. Ik kan u beloven dat de Europese Commissie hierbij haar rol zal vervullen.
Ik ben mijn voorganger, de heer Patten, die de Palestijnse zaak ook op zeer moeilijke momenten hoog hield, veel verschuldigd. Ik dank ook de mensen in het Parlement die hem gesteund hebben. Ik zal zijn voorbeeld navolgen, en vooral nu, omdat dit het juiste moment is om meer te doen. Ik hoop dat we ook de kans zullen hebben om onze samenwerking bij verschillende projecten te intensiveren.
In 2004 hebben we ongeveer 250 miljoen euro toegekend, en in 2005 zullen we een bedrag in dezelfde orde van grootte toekennen. Wij zullen ook zorgvuldig kijken waar ons geld naar toe gaat.
Wij beschikken nu over een nieuw instrument, waartoe we in december hebben besloten, in de vorm van actieplannen in het kader van het nabuurschapsbeleid. Deze actieplannen omvatten politieke en ook economische maatregelen die zullen bijdragen aan het vredesproces. Tot deze maatregelen behoren handelsbevordering, de bevordering van goed bestuur en eerbiediging van de mensenrechten, bewustmaking en bestrijding van de verwoestende invloed van het zaaien van haat, bevordering van de toegang tot en naleving van het internationale humanitaire recht en het stimuleren van samenwerking op praktische gebieden die hopelijk zal leiden tot verbetering van de leefomstandigheden – milieu, water, energie en vervoer.
Wij denken tevens aan verbetering van de politieke dialoog, die ons in staat zal stellen onderwerpen aan de orde te stellen die niet alleen betrekking hebben op het vredesproces maar ook op massavernietigingswapens. Ik zal de regio binnenkort zelf bezoeken en deze ideeën met de Palestijnen en Israëli's bespreken. Uiteraard zullen de betrokken partijen zelf het meeste werk moeten doen, met name op het vlak van vertrouwensopbouw. Ik kan zien dat er in dat opzicht een hernieuwde bereidheid is ontstaan. Israël kan maatregelen bieden om het vertrouwen te vergroten, bijvoorbeeld in de vorm van veiligheidssamenwerking, vrijlating van gevangenen, versoepeling van de beperkingen op het vrije verkeer, vermindering van de economische druk, betere toepassing van de inzetregels en beter gebruik van methoden om het aantal burgerslachtoffers te beperken.
Het moge duidelijk zijn dat de Palestijnen eventuele maatregelen inzake veiligheidskwesties moeten beantwoorden of hier zelfs op moeten vooruitlopen. Ze moeten het intra-Palestijnse staakt-het-vuren consolideren, reageren op de bezorgdheid van de Israëli's dat het staakt-het-vuren de extremisten juist sterker zal maken, illegale wapens in beslag nemen en de tunnels onder de grens tussen de Gazastrook en Egypte sluiten.
Er moeten nog veel dingen gebeuren, maar het belangrijkste is dat de Europese Unie eensgezind is in haar wil en wens, zoals Javier Solana al zei, om beide partijen te helpen de weg te bewandelen die leidt naar vrede, een vrede die het waard is vrede genoemd te worden. Hiervoor is onze blik ook gericht op het bezoek van president Bush en zijn team aan Brussel op 22 februari, waarbij het vredesproces in het Midden-Oosten bovenaan op de agenda zal staan. Als we bij deze ontmoeting op zijn minst een paar kleine vorderingen kunnen maken, zullen we een kans hebben om samen met de Amerikanen te werken aan de bredere kwestie rond het Midden-Oosten, een zaak waar de EU en de VS beide veel belang aan hechten. 

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ),
   – Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter, en ook hartelijk dank aan de Hoge Vertegenwoordiger en aan commissaris Ferrero-Waldner voor hun enorme inspanningen voor vrede in de regio. Het is duidelijk dat er beweging is gekomen in de complexe verhouding tussen oorlog en vrede in Palestina: ik heb het over het bevredigende resultaat van de verkiezingen waaraan de Unie en het Parlement hebben meegeholpen, waarbij ik ook melding wil maken van de inspanningen van onder anderen de heer Rocard en de heer McMillan-Scott. Ik noem tevens het feit dat de steun voor het terrorisme in de regio sinds juni is gedaald van 65 procent naar 40 procent; dit cijfer moet natuurlijk verder dalen. Ik noem ook de noodzaak om een bestand af te dwingen bij de extremistische organisaties, en de inspanningen die de nieuwe president van de nationale Palestijnse Autoriteit heeft verricht om dit te bereiken, waardoor een nieuw klimaat voor dialoog is ontstaan. Tot slot noem ik het feit dat de regering van Israël zich langzaam bewust wordt van de noodzaak van een levensvatbare Palestijnse staat, en daarmee van de noodzaak zich terug te trekken uit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever.
Al deze omstandigheden, mijnheer de Voorzitter, zijn bevorderlijk voor het ontstaan van een nieuw klimaat, en de partijen moeten nu besluiten en risico's nemen om het proces weer op gang te brengen. Zij moeten zelf een manier vinden om de situatie te verbeteren en op te lossen door de routekaart nieuw leven in te blazen.
Eén absolute voorwaarde in deze situatie is dat er een einde komt aan het geweld. Geweld is geen oplossing, geweld is juist het probleem. De 4000 doden, de duizenden gewonden en de sociale, economische en ook morele verwoesting van grote delen van Palestina laten duidelijk zien wat de gevolgen zijn geweest van de vreselijke geweldsspiraal die de regio heeft geteisterd.
Mevrouw Ferrero-Waldner heeft het zojuist al heel duidelijk aangegeven: helaas zullen de inspanningen van de verschillende partijen niet volstaan om het geweld definitief te beëindigen en de internationale gemeenschap zal zich met volle overtuiging moeten inzetten voor deze taak. En het is op dit punt, mijnheer de Voorzitter, dat de Europese Unie een stap in de goede richting moet zetten door zich extra in te spannen. Zij moet natuurlijk haar activiteiten opvoeren, maar zij moet ook proberen eendracht en consensus te kweken tussen de partners van het Kwartet. Het bezoek van president Bush aan Europa vormt in feite een geweldige gelegenheid om de nieuwe regering bij het vredesproces te betrekken. Alleen door vastberaden te zijn, door de nieuwe Palestijnse Autoriteit te steunen en te versterken, door deze regering te steunen en door de infrastructuur te vernieuwen en de veiligheidsprocessen te steunen, kunnen we de huidige lijn voortzetten. Mijnheer de Voorzitter, als we het roer stevig in handen houden en ons niet uit het veld laten slaan door daden van terrorisme, zullen we in de eerste plaats het proces nieuw leven in kunnen blazen, en vervolgens een duurzame en rechtvaardige vrede kunnen bewerkstelligen waar de regio al bijna een eeuw lang om vraagt. 
Napoletano (PSE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte heer Solana, mevrouw Ferrero-Waldner, geachte collega’s, de presidentsverkiezingen in Palestina hebben, na jarenlange duisternis, een nieuw licht over het land laten schijnen, namelijk de hoop op verandering van de situatie in het geteisterde Midden-Oosten, zeker gelet op het feit dat er een bezetting op de achtergrond gaande was.
Europa heeft meer dan wie ook in dit proces geloofd en heeft het zowel politiek als economisch gesteund. Europa’s aanwezigheid is zichtbaar en doet er ook echt toe, dankzij het werk dat verricht is door de waarnemingsmissie onder leiding van collega Michel Rocard. Deze missie stond de centrale Palestijnse verkiezingscommissie terzijde, die haar werk overigens voortreffelijk ten uitvoer heeft gebracht en waarmee ook de afvaardiging van het Parlement, voorgezeten door collega McMillan-Scott, nauw heeft samengewerkt.
De vooruitziende keuze van het Palestijnse bestuur om de opvolging van president Arafat middels een vrij en transparant verkiezingsproces te bepalen, heeft de steun van de overgrote meerderheid van de Palestijnse samenleving gekregen. De Palestijnen willen democratie, maar ook vrijheid. Daarom hebben ze hun vertrouwen gesteld in een bestuur dat hun uitzicht biedt op een uitweg uit de huidige wanhopige situatie. Hun nieuwe leider Mahmoud Abbas heeft in zijn verkiezingscampagne en met name met de maatregelen die hij al getroffen heeft, laten zien dat hij zich serieus inzet voor zowel het thuisfront, via het terugdringen van het geweld en het invoeren van voor de Palestijnse samenleving onmisbare hervormingen, als de initiatieven om het vredesproces nieuw leven in te blazen.
Nu is het de beurt aan de Israëlische regering om eenzelfde constructieve inzet te tonen, ten eerste door de aangekondigde eenzijdige acties, zoals de terugtrekking uit de Gazastrook, weer onderdeel te maken van de onderhandelingen in het kader van de routekaart, en ten tweede door de bouw van nederzettingen en de opbouw van de illegale muur stop te zetten en daarnaast te stoppen met iedere onzinnige actie die enkel gericht is op intimidatie van de Palestijnse bevolking en niets met veiligheid te maken heeft.
Na deze verkiezingen heeft ook Europa een grotere geloofwaardigheid opgebouwd en wellicht dat wij eenzelfde invloed op de Verenigde Staten kunnen uitoefenen, daarbij gebruik makend van het bezoek van president Bush, zoals mevrouw de commissaris al opperde.
Verder is het van belang de continuïteit van onze betrokkenheid te waarborgen, aangezien na de presidentsverkiezingen de gemeenteraads- en bestuursverkiezingen gehouden zullen worden. Ik ben van mening dat we het politieke beleid dat het Palestijnse bestuur tracht te voeren, moeten steunen. Dat beleid is erop gericht de oppositiegroeperingen Hamas en Islamitische Jihad, die zich schuldig hebben gemaakt aan terrorisme, weer in het institutionele kader op te nemen. We moeten dit alles steunen met het oog op de totstandbrenging van twee naast elkaar bestaande staten.
De progressie die geboekt is en het positief oordeel dat we hierover geven, moeten ons er evenwel ook toe aanzetten over de andere Midden-Oostenconflicten na te denken. Ik doel hierbij rechtstreeks op Irak, waar de situatie beslist anders is. 
Neyts-Uyttebroeck (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, zoals u merkt, zal ik Nederlands spreken.
In Israël is er een nieuwe regeringscoalitie aangetreden en in Palestina vonden presidentsverkiezingen plaats. Die verkiezingen kwamen er met de actieve steun en hulp van de internationale gemeenschap en in het bijzonder van de Europese Unie die niet alleen, maar toch met een uitgebreide waarnemingsmissie onder leiding van de heer Rocard daartoe heeft bijgedragen. Die verkiezingen zijn er gekomen omdat Israël zo wijs is geweest ze te laten doorgaan, zij het niet steeds zonder moeilijkheden. Hierbij denk ik dan aan de omstandigheden in Oost-Jeruzalem en aan het sluiten van de grensovergang met Egypte. De verkiezingen kwamen er echter bovenal dankzij de rijpheid van het Palestijnse volk, dat blijk heeft gegeven van zijn gehechtheid aan de democratie, van zijn verlangen naar goed bestuur en behoorlijke rechtspraak, en bovenal van zijn verlangen naar vrede.
Graag en heel in het bijzonder wil ik hulde brengen aan de Palestijnse vrouwen die op beslissende wijze hebben bijgedragen tot het goede verloop van deze verkiezingen. Waren ze dan perfect? Neen, ze waren niet perfect, maar zelfs met hun onvolkomenheden kunnen ze model staan voor de hele regio en de Palestijnen hebben absoluut gelijk trots daarop te zijn. Wat de hoofdbetrokkenen - dan bedoel ik de Palestijnse Autoriteit en Israël - nu te doen staat, dat weten wij en dat weten zij eigenlijk ook. Het bloedvergieten moet stoppen, het geweld moet ophouden als onontbeerlijke eerste stap naar de vrede. President Abbas lijkt erin te slagen de Palestijnse gewapende bewegingen te doen afzien van geweld en dat is geen kleine verdienste. Wij steunen hem daarin en wij moedigen hem aan om door te zetten. In Israël werd de regering gewisseld om de terugtrekking uit de Gazastrook uit te voeren. Wij roepen de Israëlische regering op om dat dan ook te doen, om de bouw van de muur te stoppen en om af te zien van onverantwoord geweld. Het geweld stopzetten, de elementaire veiligheid herstellen en het leven normaliseren, ziedaar de meest dringende taken voor Israël en Palestina.
Voorzitters, collega's, in het Midden-Oosten heeft zich een uitzonderlijke geopend. Ikzelf en mijn hele fractie willen niets liever dan dat dat een wordt. De Europese Unie en de Verenigde Staten moeten nu zeer dringend samen, vanuit hun complementariteit - binnen het kwartet en volgens de routekaart - ervoor zorgen dat Israël en Palestina de weg naar de vrede inslaan. U, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, u mevrouw de commissaris, kunt beiden daarin een beslissende rol spelen. Zelden waren de omstandigheden zo hoopgevend. Nu moet er worden gehandeld. 
Lagendijk (Verts/ALE ),
   . – Voorzitter, laat ik beginnen met het uitspreken van mijn waardering voor de energie, de tijd en de betrokkenheid die de Hoge Vertegenwoordiger de afgelopen jaren heeft gestoken in het brandend houden van een vuurtje. Een heel klein vuurtje van hoop, hoop dat er ondanks alle tegenslagen toch een oplossing gevonden zou kunnen worden in het Midden-Oosten, in het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Want laten we eerlijk wezen, we hebben hier de afgelopen jaren heel wat debatten gehad, er zijn heel wat resoluties aangenomen vol van goede intenties, maar eerlijk gezegd denk ik dat er veel mensen waren - en ik hoorde daar zelf ook toe - die dachten: dit wordt nooit wat, dit is een uitzichtloze zaak, hiervoor vinden we nooit een oplossing. Het lijkt erop dat nu aan die situatie van uitzichtloosheid een eind is gekomen of binnenkort zou kunnen komen.
Arafat is opgevolgd door Abbas, een president die niet alleen bereid is goede toezeggingen te doen, maar ook bereid is moedige stappen te zetten. De regering-Sharon bestaat uit partijen die het eigenlijk over één ding eens zijn, namelijk terugtrekking uit de Gazastrook. Ik weet het, als het gaat over het Midden-Oosten, is al te groot optimisme nooit op zijn plaats, want één bomaanslag en het momentum kan verdwenen zijn. Maar toch denk ik dat de ontruiming van de Gazastrook een unieke kans biedt, de beste kans sinds jaren, om die sfeer van cynisme en scepsis te doorbreken en eindelijk weer eens een stap vooruit te zetten. Dat betekent echter ook dat de rol van de Europese Unie moet veranderen. De Europese Unie moet overschakelen van prachtige, algemene uitspraken naar zeer concrete gerichte hulp bij de ontruiming, om die op een goede manier te laten verlopen. Wat betekent dat volgens het Europees Parlement en ook volgens mijn fractie? Die ontruiming kan alleen maar plaatsvinden in overleg, overleg tussen Israël en de Palestijnen in aanwezigheid van een internationale waarnemingsmissie.
Wat kan en wil de Europese Unie nu precies doen? In november 2004 heeft de Hoge Vertegenwoordiger in een overleg met ministers van Buitenlandse Zaken nogmaals het besluit van de Raad uit maart 2004 herhaald. De Europese Unie steunt de terugtrekking uit de Gazastrook als aan vijf voorwaarden wordt voldaan. Het moet een onderdeel zijn van de routekaart, het moet een stap op weg zijn naar een tweestatenoplossing. Tot daaraan toe, denk ik, geen probleem, maar pas op! Israël mag de ontruiming van de Gazastrook niet gebruiken om nieuwe nederzettingen te zetten op de Westelijke Jordaanoever of om oude nederzettingen uit te breiden. De overdracht moet plaatsvinden in overleg met de Palestijnse autoriteit en Israël moet meewerken aan een reconstructie van de Gazastrook. Daar zitten natuurlijk de problemen. Vandaar mijn vraag aan de Hoge Vertegenwoordiger: wordt er volgens hem op dit moment aan die voorwaarden voldaan of denkt hij dat er een kans is dat er binnenkort aan voldaan wordt? Zo neen, wat gaat de Europese Unie dan doen om te zorgen dat er aan die voorwaarden wordt voldaan en als er niet aan wordt voldaan, wat doet de Europese Unie dan? Trekken wij onze handen ervan af? Ik hoop het niet, maar als we serieus zijn dan moeten we aan onze eigen voorwaarden proberen vast te houden.
Okay, laten we optimistisch zijn, want dat is wel eens nodig in dit dossier en laten we ervan uitgaan dat aan de voorwaarden wordt voldaan. Wat gaat de EU dan precies concreet doen? Nogmaals, we moeten nu de stap maken van mooie verklaringen naar concrete voorstellen. Gaan wij bijvoorbeeld meewerken aan het sturen van een waarnemingsmissie? Dat komt in alle plannen voor, maar gaat de EU daaraan deelnemen? Wat gaan we precies doen samen met de Verenigde Staten? Gaan we bemiddelen? Is er een verzoek van Israël, is er een verzoek van de Palestijnen? Gaan we de reconstructie financieren? Niet in zijn algemeenheid, maar heel concreet - als je naar Gazastrook gaat, weet je wat er kapot is en wat er gerestaureerd zou moeten worden - zijn daar plannen voor? Nogmaals Voorzitter, Hoge Vertegenwoordiger, mevrouw de commissaris, de ontruiming van de Gazastrook biedt een gouden kans om een stap vooruit te zetten. Als we die kans, als we die mogelijkheid uit onze handen laten vallen, als het misgaat in de Gazastrook, dan ben ik bang dat het samenrapen van de scherven nog heel lang kan duren. 
Morgantini (GUE/NGL ),
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik complimenteer de heer Solana met name met zijn aanwezigheid daar zo vlak na de verkiezingen. Het moet mij van het hart dat ik veel Palestijnen heb ontmoet die blij waren met zijn aanwezigheid en ook buitengewoon trots waren dat hij in Ramallah heeft overnacht.
Tijdens mijn interventie wil ik graag de nadruk leggen op concrete zaken. Zoals mevrouw de commissaris Ferrero-Waldner ons gisteren al vertelde, hebben de Palestijnen hun deel bijgedragen en overduidelijk gekozen voor vrede, democratie en vrijheid. Ze hebben gekozen voor het programma van Abu Mazen, een programma dat onmiskenbaar gericht is tegen teruggrijpen naar militaire actie, of die nu de vorm aanneemt van terroristische aanslagen op Israëlische burgers of van een gewapende strijd zoals die in het Verdrag van Genève is voorzien en daarin zelfs als legitiem wordt beschouwd, waarmee ik het overigens niet eens ben. Juist om die reden hebben ze voor een plan voor hervorming, vrede en democratie gekozen. Ik ben van mening dat het noodzakelijk is elk verzoek en iedere wijziging of verschuiving van hun opstelling aan te grijpen.
Het lijdt geen twijfel dat ook het voorstel tot eenzijdige terugtrekking uit de Gazastrook positief beoordeeld dient te worden, op voorwaarde dat het daadwerkelijk om een terugtrekking gaat en, vooral, dat het wordt uitgevoerd als onderdeel van de routekaart en als onderdeel van de onderhandelingen. Ik denk dat het Kwartet voor het Midden-Oosten de teugels weer strakker aan moet halen, opdat voorkomen wordt dat hetzelfde geschiedt als na de Oslo-akkoorden. Destijds heeft de internationale gemeenschap zich teruggetrokken en twee ongelijkwaardige, verdeelde kampen achtergelaten, waarvan er een vestigingen en nederzettingen ging bouwen en de ander overging tot extremistische, terroristische aanslagen. Internationale aanwezigheid is derhalve belangrijk.
Tegelijkertijd is het ook zinvol om te kijken wat er zich feitelijk afspeelt. Behalve met de verkiezingen en het plan tot terugtrekking dient er ook met een ander fundamenteel aspect rekening te worden gehouden, namelijk de concrete maatregelen die gedurende de afgelopen twee weken door de regering-Sharon in gang zijn gezet. Ik zal er slechts een paar noemen.
De inwoners van Oost-Jeruzalem mogen Ramallah niet langer in, hetgeen niet alleen betekent dat hun economisch leven verwoest wordt, maar ook en bovenal dat een gebied, namelijk Oost-Jeruzalem - een gebied dat wij als bezet gebied beschouwen - geannexeerd is. Het gaat dus niet alleen om de annexatie van Jeruzalem, als enige en ondeelbare hoofdstad, maar ook om de annexatie van de inwoners van Oost-Jeruzalem.
De bezittingen van de Palestijnen die woonachtig zijn in Bethlehem, Bejallah en Ramallah en de bezittingen van de Palestijnen die in Oost-Jeruzalem wonen, worden in beslag genomen. Dat deze operatie nu uitgevoerd wordt, op het moment dat er een vredesplan bestaat, betekent nadrukkelijk dat zelfs de privé-bezittingen van Palestijnse burgers die niet in Jeruzalem maar in Bejallah wonen, in beslag worden genomen. Dit zijn niet zomaar feiten van secundair belang; ze hebben tot gevolg dat zelfs de houding van Palestijnen die vertrouwen in de toekomst hebben en die hoop koesteren aangaande de mogelijkheid van vrede, zal gaan veranderen.
Ten slotte is er de Gaza-kwestie. Tijdens de verkiezingen ben ik in de Gazastrook geweest. Raffa is al 87 dagen afgesloten. Duizenden onschuldige Palestijnen, die er niet eens van verdacht worden terroristen te zijn, worden tegengehouden bij de grenzen van de Gazastrook, slapen op straat en hebben geen geld meer. Zelfs de Egyptische taxichauffeurs kunnen het niet aanzien dat de Palestijnen niets meer hebben. Daarnaast is er het voorstel van de Israel Defence Forces (IDF) om 3 000 huizen af te breken om tunnels te vernietigen.
Dit alles in ogenschouw nemende, kunnen we dus stellen dat het van belang is dat we op volle kracht verder gaan met de routekaart en dat we iedere mogelijkheid tot vrede aangrijpen. 
Batten (IND/DEM ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement lijkt een geestdriftig voorstander te zijn van de presidentsverkiezingen in Palestina en van de democratie in het Midden-Oosten. Betekent dit dat het net zo enthousiast zal zijn over de komende verkiezingen in Irak? De Irakezen hebben net zoveel recht op democratie als de Palestijnen.
Het wordt interessant om te zien of president Abbas over de wil en het vermogen beschikt om de moordzuchtige activiteiten van de diverse terroristische organisaties op zijn grondgebied te bestrijden. Aangezien er 28 waarnemers van het Europees Parlement bij de verkiezingen aanwezig waren, kunnen deze misschien vertellen of Hamas, Al-Fatah en de andere terroristische groeperingen een rol hebben gespeeld bij de verkiezingen, en zo ja, welke.
Het Parlement heeft, als ik het wel heb, 17 miljoen euro belastinggeld uitgegeven aan steun voor de Palestijnse verkiezingen. Wat voor bewijs hebben we dat dit geld op de juiste plaats is terechtgekomen en op verantwoorde wijze is uitgegeven? Wat voor bewijs hebben we dat niets van dit bedrag is terechtgekomen in de kas van terroristische organisaties? De Europese Unie beschikt niet over de legitimiteit om een rol te spelen in de Palestijnse verkiezingen of de verkiezingen van welk ander land dan ook, maar als zij miljoenen euro's in de Palestijnse staat gaat pompen, mogen we toch op zijn minst weten waar al dat geld heen gaat.
Is het niet opmerkelijk dat wijlen president Arafat – van wie wordt beweerd dat hij zijn leven lang een onbaatzuchtig voorvechter is geweest van de rechten van een verarmd volk – toch voldoende ondernemerskwaliteiten bezat om in deeltijd een fortuin van vele miljoenen te kunnen vergaren? Had hij het Palestijnse volk daarvan in zijn testament maar voldoende toebedeeld; dan hadden de recente verkiezingen op basis van zijn vrijgevigheid kunnen worden georganiseerd en waren ze niet ten laste gekomen van de Europese belastingbetaler.
Als de Europese Unie vastbesloten is de politiek van het Midden-Oosten te velde te financieren, dan kunnen we gezien de legendarische omvang van de corruptie aldaar op zijn minst eisen dat zij bonnen ontvangt voor de uitgaven en deze bewaart, en dat is bepaald niet wat tot dusverre in de praktijk gebeurt! 
Angelilli (UEN ),
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, als waarnemers van de verkiezingen in Palestina kunnen we constateren dat daar in alle opzichten een prille democratie is ontsproten waar men trots op kan zijn.
Gedurende onze missie hebben we gezien dat de Palestijnse bevolking een grote drang naar vrijheid heeft en uitkijkt naar de terugkeer van een normale situatie en naar vrede. Ondanks de gewelddadigheden van de afgelopen weken vormen de presidentsverkiezingen de aanzet tot een nieuw scenario in het Midden-Oosten en kunnen ze als voorbeeld dienen voor de gehele Arabische wereld. Vanwege dit feit zou de Europese Unie nu een centrale rol moeten gaan spelen en zich ten volle moeten gaan inzetten om het vredesproces te ondersteunen, in de eerste plaats door de routekaart nieuw leven in te blazen, welke tot vandaag de dag het uitgangspunt vormt voor hervatting van de onderhandelingen.
In dat opzicht geeft het bericht dat deze ochtend naar buiten kwam over de heropening van de onderhandelingen tussen de Palestijnse Nationale Autoriteit en Israël goede hoop. Het eerste belangrijke evenement in het nieuwe vredesproces zal de Conferentie van Londen zijn, die in maart zal plaatsvinden en waar veiligheid, versterking van de democratie en politieke, institutionele en economische hervormingen in Palestina op de agenda zullen staan. Eindelijk zal Europa de mogelijkheid krijgen om zijn gewicht in de schaal te leggen bij het vredesproces en tevens, mijns inziens, om een economisch programma ter bevordering van ontwikkeling voor te leggen.
Het verbaast ons zo nu en dan te horen beweren dat een dergelijke actie voorbarig zou zijn en dat de Europese Unie niet klaar is om dit plan te ondersteunen. Het tegendeel is waar; dit is juist het moment waarop de Unie haar centrale politieke positie weer in moet nemen en concrete stappen moet ondernemen om de ontwikkeling van de Palestijnse economie te steunen, middels een plan dat onder toezicht van de Europese Unie staat en getypeerd kan worden als een nieuw Marshallplan voor Palestina. Dit voorstel is de dag na 11 september door Italië al aangedragen en recentelijk door Groot-Brittannië weer naar voren geschoven. Naar mijn mening zou dit voor Palestina ook een manier zijn om zich los te maken van de armoede en de marginalisering, die maar al te vaak leiden tot uitbreiding van het leger der fundamentalisten. 
Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal er geen geheim van maken dat mijn sympathie in het Midden-Oosten-conflict bij Israël ligt. Ik vertegenwoordig Noord-Ierland, een land dat zelf maar al te veel ervaring met terrorisme heeft, en het is voor mij dan ook niet moeilijk mee te voelen met een klein land dat sinds zijn oprichting onophoudelijk is geteisterd door meedogenloze terroristische aanvallen. Dit gevoel van empathie wordt nog versterkt door de aloude broederlijke banden tussen de IRA en de PLO. De geschiedenis toont aan dat de actieve samenwerking tussen de PLO en de IRA heeft geleid tot de organisatie en financiering van trainingen voor de IRA in landen in het Midden-Oosten, en jarenlang hebben we kunnen zien hoe Sinn Féin-bijeenkomsten werden bijgewoond door officiële afgevaardigden van de PLO. Als verspreiders van dood en vernietiging hadden ze veel gemeen.
Net zoals er in Europa geen ruimte mag zijn voor terrorisme, is de beëindiging van iedere vorm van terrorisme een absolute voorwaarde voor politieke vooruitgang in het Midden-Oosten. Daarom wil ik de heer Sharon op het hart drukken resoluut te weigeren te onderhandelen met actieve terroristische organisaties. Op basis van onze ervaring in Noord-Ierland kan ik hem vertellen dat toegeven aan terrorisme nooit kan werken. Hiermee worden slechts de onbevredigbare eisen van de terroristen gevoed, en het leidt tot het ontstaan van een politieke vertegenwoordiging die onlosmakelijk verbonden is met de macht van het terrorisme. 
McMillan-Scott (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik moet eigenlijk een vergadering van het Bureau bijwonen, dus neemt u het mij niet kwalijk als ik niet bij het gehele debat aanwezig blijf.
Er is nu echte hoop op vrede in het Midden-Oosten na de over het algemeen vrij en eerlijk verlopen verkiezingen die zijn gehouden om een opvolger voor Yasser Arafat te kiezen. Op de begrafenis van Arafat in Caïro, waar ik het Europees Parlement vertegenwoordigde, begon men al intensief te discussiëren over zijn opvolger en over de mogelijkheid van een nieuw begin. Ik wil de heer Solana bedanken voor zijn actieve betrokkenheid bij de regio sinds die begrafenis tot op heden, en ik wil hem vragen die betrokkenheid te continueren.
Voor de presidentsverkiezingen heeft het Europees Parlement de grootste verkiezingswaarnemingsmissie uit zijn geschiedenis gestuurd. Er was een delegatie van 28 leden van het Europees Parlement aanwezig, waarvan ik zelf voorzitter was en mevrouw Napoletano vice-voorzitter, en wij kwamen een paar dagen voor de verkiezingen aan in Jeruzalem. Ik wil alle collega's die erbij waren - velen van hen zijn hier vanavond ook aanwezig - alsmede het personeel van het Parlement en ook de tolken bedanken voor hun voortreffelijke hulp. Onze delegatie heeft de twee belangrijkste kandidaten ontmoet - Mahmoud Abbas en Mustafa Barghouti - en ook de voorzitter van de kiescommissie en de heer Rocard, die zodadelijk zal spreken.
Ik heb als voorzitter een krans gelegd bij het graf van Arafat in de Muqata. Ik heb ook ontmoetingen gehad met kleinere politieke partijen die de verkiezingen aanvochten, en - geheel op persoonlijke titel - met andere Palestijnse groeperingen.
De delegatie van het Europees Parlement werd overal met enthousiasme ontvangen en we merkten duidelijk dat men vertrouwen heeft in de rol die de Europese Unie kan spelen bij de doorvoering van het democratisch proces. Het verlangen van de Palestijnen naar Europese steun was overduidelijk en de vlag van de Europese Unie hing overal. Nu moeten we naar de toekomst kijken en de Palestijnen steunen in hun voorbereiding op de parlementsverkiezingen en bij de hervorming van de kieswet.
Mijn belangrijkste boodschap vanavond luidt echter dat de presidentsverkiezingen als een model gelden voor de rest van de Arabische wereld, waar geen democratie heerst. Mahatma Gandhi heeft gezegd: “De geest van democratie kan niet van buitenaf worden opgelegd”. Maar, zoals mevrouw Ferrero-Waldner gisteren ten overstaan van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering zei: “Wij kunnen de democratie wel aanmoedigen, en dat zullen we zeker doen”. Ik sluit mij volledig aan bij dit standpunt en geloof dat het nu, bij het tienjarig bestaan van het Barcelona-proces, tijd is dat de Europese Unie resoluut gaat streven naar betere prestaties in het Midden-Oosten in brede zin. Per slot van rekening gaat het om ons nabuurschap en niet dat van de Amerikanen. 
Rocard (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, ik zou u graag willen bedanken voor uw uitstekende inleiding, alsmede voor alle felicitaties die u aan mij hebt gericht. Ik ben er trots op dat ik dit werk heb mogen doen en ik kan er in elk geval over zeggen dat wij door beide zijden uitstekend zijn ontvangen. Europa was welkom, zelfs wat Israël betreft – dat wil ik graag benadrukken.
Als ik te lang doorga mis ik mijn trein vanavond, dus ik zal het kort houden. Vergeeft u mij de onbeleefdheid dat ik geen tijd heb naar uw antwoorden te luisteren. Al wat ik kan doen in het eigenlijk belachelijk korte tijdsbestek van onze debatten is de kernpunten belichten die uw aandacht moeten blijven krijgen.
Ten eerste zullen de komende verkiezingen in Palestina veel minder gemakkelijk verlopen dan de vorige keer. Toen was er namelijk maar één kandidaat, de macht werd niet echt betwist en er was geen kandidaat van Hamas. Ditmaal zal het anders zijn, zowel voor de gemeenteraadsverkiezingen als voor de parlementsverkiezingen. Het wordt een zware verkiezingsstrijd. Ik hoop dat de Palestijnen ervan overtuigd kunnen worden af te zien van het gebruik van het burgerlijk persoonsregister en dat op de gemeenteraadsverkiezingen net zo nauw toezicht uitgeoefend zal worden als op de daarop volgende parlementsverkiezingen; dat is van belang.
Sommigen hebben gezegd dat de kansen gunstig zijn, dat er hoop gloort. Ik denk het ook. Het belangrijkste aspect van dat sprankje hoop houdt verband met de ontegenzeggelijke kwaliteit en intensiteit van het streven naar democratie van het Palestijnse volk – mijn vriend McMillan-Scott zei het zojuist al. Hij heeft gelijk; het is een keuze voor vrede en tegelijkertijd een keuze voor democratie.
Wat de andere partij betreft is er minder zekerheid. Het besluit van de heer Sharon om de Gazastrook te ontruimen verdient zeker te worden toegejuicht. Ik wil ik er evenwel op wijzen dat er vanuit ons oogpunt, het oogpunt van de routekaart, in de woorden van premier Sharon geen enkel verband wordt gelegd tussen de Gazastrook en de rest, en dat niets ons garandeert dat hij na Gaza ook over de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem nadenkt. Dat is een kardinaal punt.
Mijn tweede punt betreft de uitroeiing van het terrorisme. Er is veel dat gedaan kan worden. De heer Sharon heeft gelijk dat hij dat eist en de heer Abbas heeft gelijk dat hij zich daaraan wijdt, en hij betoont zich daarin moedig. Echter, sociologisch gesproken leeft hij onder een buitenlandse bezettingsmacht. Het is dus in feite onmogelijk het terrorisme volledig uit te bannen. Volgens mij weet de heer Sharon, als ervaren generaal, waarover hij praat. Hij weet dat hij met zijn eis dat alle terrorisme moet stoppen voordat van onderhandelingen sprake kan zijn, het onmogelijke vraagt, waardoor hij er zeker van kan zijn dat hij het niet krijgt. Misschien zouden we hem moeten zeggen dat het terrorisme uit Palestina uitgebannen zal worden wanneer het gehele Palestijnse volk hoop kan hebben op een ander leven. Daarbij komt het aan op de economie, openstelling van de grenzen, handel, bedrijvigheid, creativiteit en politiek perspectief. Ik denk dat het onze plicht is, de plicht van de internationale gemeenschap, hem aan deze voorwaarden te herinneren.
Ik zou er ook aan willen herinneren dat tot op heden nog uit niets het ongelijk is gebleken van een eminente Israëlische geleerde die – in een boek dat de Hoge Vertegenwoordiger goed kent, daar hij het van me heeft geleend – een analyse van de situatie heeft gegeven met een ronduit tragische conclusie. Die conclusie is dat de heer Sharon de Palestijnen als mensen weliswaar respecteert, en niet zou willen dat ze verhongeren, maar alles in het werk stelt om iedere vorm van collectieve identiteit te ondermijnen, en dat hij in de grond van zijn hart afwijzend staat tegenover het idee van een Palestijnse staat. Wij moeten in onze woorden en in onze werkzaamheden deze analyse verder uitwerken, om zo druk op hem te kunnen uitoefenen.
De laatste opmerking die ik wil maken, is dat ik niet geloof dat er een politieke autoriteit in Israël of in Palestina is die voldoende legitimiteit heeft om mensen ervan te overtuigen dat bepaalde symbolen zullen moeten worden opgeofferd voor de vrede, of het nu Jeruzalem betreft of het recht op terugkeer, zolang niet ook de religieuze autoriteiten de vrede prediken en zich uitspreken voor het delen van deze symbolen op basis van consensus. Zolang dat niet gebeurt, bereiken we niets. Zegt u dat hun namens ons. 
Guardans Cambó (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb de eer gehad deel te nemen aan de missie van het Europees Parlement naar het betreffende gebied en getuige te zijn van dat wat door de Hoge Vertegenwoordiger zo treffend werd beschreven als een mengeling van trots en hoop, die was af te lezen van de gezichten, die sprak uit de woorden, ja zelfs uit de zielen, van iedereen die wij daar hebben ontmoet. Ik kan hier aan toevoegen dat er ook sprake was van patriottisme.
Zij die hun stem uitbrachten en degenen die toezicht hielden op het verloop van de stemmingen, hebben hiermee op hun eigen wijze uiting gegeven aan een soevereiniteitsgevoel dat in sommige gevallen elementen bevatte van authentiek burgerlijk verzet in de stijl van Gandhi. Stemmen was een manier om te zeggen: “Dit is van ons, dit is ons grondgebied en hier ligt onze toekomst, die wij in vrede tegemoet zullen treden door middel van de stembus”.
Dit alles lag besloten in de boodschap die zij hebben afgegeven, en daarom kunnen we zeggen dat er veel reden is voor hoop, maar we weten ook heel goed dat de eventuele teleurstelling, wanneer die komt, altijd recht evenredig is aan de hoop die eraan voorafging. Iedereen in Europa, inclusief de Europese Unie zelf, die heeft bijgedragen aan de totstandkoming van deze hoop draagt op dit punt momenteel een enorme verantwoordelijkheid, een verantwoordelijkheid die zelfs nog groter is dan voor de verkiezingen.
U, mijnheer Solana, hebt de situatie zeer goed beschreven. Mevrouw Ferrero-Waldner heeft dat ook gedaan, maar u was uitzonderlijk specifiek in uw beschrijving en hebt ook een aantal richtsnoeren aangeduid. U hebt gezegd wat de Europese Unie kan doen voor Palestina. Ik heb aan datgene wat de heer Rocard over de verkiezingen heeft gezegd niets toe te voegen, omdat ik vind dat hij helemaal gelijk heeft: het gaat om veiligheid en economie. Ik zou het meer willen hebben over wat de Europese Unie nu van Israël kan verwachten in het kader van de zogenaamde , de terugtrekking uit de Gazastrook, die, als zij geheel eenzijdig wordt uitgevoerd, zonder enige vorm van coördinatie of buiten ieder onderhandelingsproces of iedere overeenkomst om, mogelijk ongunstig zal uitwerken of op zijn minst een aantal contraproductieve effecten zal hebben.
Tot slot geloof ik dat de Europese Unie de verantwoordelijkheid heeft, zoals een aantal sprekers ook al aangaf, om dit onderwerp met prioriteit aan de orde te stellen in de vernieuwde transatlantische dialoog. De transatlantische agenda zal over twee dagen worden herzien. De Europese Unie moet deze kwestie hierbij een absolute prioriteitsstatus verlenen. Ook dat zou een spectaculaire bijdrage zijn van de Europese Unie aan dit vredesproces. 
Hammerstein Mintz (Verts/ALE ).
   – Mijnheer Solana, ik wil u complimenteren met uw warme en onvermoeibare betrokkenheid bij de zoektocht naar vrede. Dit is een van de zichtbare uitingen van het positieve Europese denken dat heerst bij alle Europese burgers in verband met het streven naar vrede in het Midden-Oosten. Nu zijn we op een punt gekomen waar het Israël is dat de bal moet spelen. We hebben een Palestijnse leider, Mahmoud Abbas, die stelling heeft genomen tegen het geweld, niet alleen met woorden maar ook met daden, en die bovendien gelegitimeerd is door middel van democratische verkiezingen.
Israël kan in deze situatie niet passief blijven toekijken. Israël moet Mahmoud Abbas een antwoord geven in de vorm van concrete maatregelen. De Europese Unie moet niet alleen oproepen tot een wapenstilstand en de ontwapening van alle Palestijnse activisten. Zij moet er tevens bij Israël op aandringen dat het een eind maakt aan zijn beleid van selectieve executies en dat het de bouw van de muur in de bezette gebieden onmiddellijk stopzet. Tegelijkertijd moet het Kwartet zich ervoor inzetten dat de controles afgeschaft worden en dat de Palestijnen toegang krijgen tot werk en handel. Na vele jaren van conflict kunnen we constateren dat er in de Palestijnse en Israëlische samenlevingen een enorme vermoeidheid, matheid en droefheid heersen, wat er paradoxaal genoeg voor heeft gezorgd dat er op dit moment een sprankje hoop kan ontstaan. Maar dit sprankje hoop heeft alleen betekenis wanneer Israël erop reageert. Een eerste stap naar hervatting van de onderhandelingen zou bestaan in de terugtrekking uit de Gazastrook op basis van overleg en onder toezicht van een internationale missie, die zou moeten worden opgezet door de Europese Unie binnen het kader van het Kwartet.
Wij denken verder dat een van de problemen is dat we niet kunnen beginnen met een stapsgewijze aanpak; we kunnen niet, zoals de heer Bush, zeggen: “In 2005 zal er een Palestijnse staat zijn”. Wij zijn nu in 2005 aangeland volgens de routekaart, en nu zegt Bush dat er pas een Palestijnse staat zal zijn in het jaar 2009. Wij moeten de periode tussen begin en einde zien te verkorten. Het Palestijnse volk en het Israëlische volk zijn volwassen genoeg om het licht aan het eind van de tunnel te zien. Volgens de peilingen staan de twee volken positief tegenover een politiek verdrag om een definitieve status te bewerkstelligen die in grote lijnen in overeenstemming is met het akkoord van Genève. Bovendien vertoont deze definitieve, permanente status grote gelijkenis met het akkoord dat de twee partijen aan het eind van het jaar 2000 in Taba bijna hadden gesloten.
Dit zijn de feiten en ik denk dat de Europese Unie deze gelegenheid moet aangrijpen om druk uit te oefenen op Israël om op gepaste wijze te antwoorden op de houding van het nieuwe Palestijnse bestuur. 
Adamou (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Solana, de ervaringen die wij hebben opgedaan tijdens de verkiezingswaarneming hebben bij ons de indruk gewekt dat de Palestijnen erin geslaagd zijn democratische en vrije verkiezingen te organiseren. Eigenlijk bestaat daar geen enkele twijfel over, en het is waarschijnlijk ook de eerste keer dat zoiets mogelijk is gebleken in een situatie van bezetting. Daarom is dit een zeer belangrijke politieke gebeurtenis, en daarvan gaan belangrijke politieke signalen uit naar Israël en de hele internationale gemeenschap. Op 9 januari heeft het Palestijnse volk een duidelijke boodschap van waardigheid en volledige gehechtheid aan de democratie, de vrede en de onafhankelijkheidsstrijd de wereld in gestuurd. Dit waren vrije, democratische verkiezingen en de opkomst onder met name vrouwen en jongeren was groot. Daarom verdienen de Palestijnen onze gelukwensen. De problemen die zich hebben voorgedaan, betroffen vooral Oost-Jeruzalem en de Gazastrook, en waren het gevolg van twee factoren: ten eerste de houding van de Israëlische autoriteiten en ten tweede de volgens ons slechte regeling die tussen de Palestijnen, de Israëliërs en de Europese Unie is getroffen in het akkoord van 1996. Op grond daarvan konden slechts 6 000 van de 120 000 kiesgerechtigden daadwerkelijk stemmen, met een stembiljet dat hun was bezorgd door de Israëlische post. De andere kiezers moesten zich verplaatsen naar andere gebieden op de Westelijke Jordaanoever, waarbij zij soms zeer tegenstrijdige inlichtingen kregen. Desalniettemin openen zich na de verkiezingen nieuwe vooruitzichten voor de hervatting van het vredesproces. De overwinnaar heeft luid en duidelijk verklaard van plan te zijn de demilitarisering voort te zetten en te zullen blijven ijveren voor een vreedzame oplossing op grond van het internationaal recht, de VN-resoluties en de routekaart. De nieuwe president heeft recentelijk contact gehad met de gewapende organisaties en volgens ons is hij erin geslaagd ze te overtuigen van de noodzaak een eenzijdig staakt-het-vuren af te kondigen. Wij hopen dat dit zal leiden tot een wapenstilstand en een doorbraak in de vicieuze cirkel van geweld, en dat daarmee een belangrijke bijdrage zal worden geleverd aan de hervatting van het vredesproces. De nieuwe president lijkt ook bereid een reeks interne hervormingen door te voeren om de economische, sociale en politieke ontwikkeling te bevorderen, ondanks de moeilijke omstandigheden die er heersen vanwege de bezetting. De Palestijnse president mag echter niet de enige zijn die inspanningen onderneemt om het vredesproces weer op gang te brengen. Ook de Israëlische regering moet tastbaar blijk geven van goede wil. De bouw van de muur, die zo krachtig is veroordeeld door de internationale gemeenschap, tot in een uitspraak van het Internationaal Gerechtshof toe, gaat gewoon door, evenals het nederzettingenbeleid. Volgens de routekaart zou 2005 het jaar moeten zijn waarin een onafhankelijke Palestijnse staat wordt uitgeroepen. Het is inmiddels 2005, maar die staat lijkt nog erg ver weg. Voor ons als Europese Unie, maar vooral als Europees Parlement, is een heel belangrijke rol weggelegd in de inspanningen om de besprekingen te hervatten en een definitieve oplossing voor het probleem te vinden. Wij moeten niet alleen iets doen op theoretisch vlak, met resoluties en dergelijke, maar ook op praktische wijze druk uitoefenen op alle betrokkenen, opdat ze echt met elkaar gaan praten en voor eind 2005 aanzienlijke vooruitgang boeken, en opdat een definitieve oplossing van het probleem in zicht komt. Die oplossing moet de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat mogelijk maken, en die staat moet in vrede kunnen samenleven met de Israëlische staat. Natuurlijk moet ook de muur worden afgebroken en de bezetting worden beëindigd. Pas dan kunnen beide volkeren een vreedzame toekomst opbouwen en samen bijdragen aan de vrede en de vooruitgang in de hele regio, die zwaar geteisterde regio van het Midden-Oosten.
Tot slot wil ik nogmaals namens mijn fractie het Palestijnse volk maar ook de vredelievende krachten in Israël verzekeren dat wij hen zullen bijstaan in hun pogingen om vrede te bewerkstelligen en het probleem op te lossen. 
Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, na 57 jaar krijgen wij een unieke kans om een fout goed te maken die honderdduizenden mensen het leven heeft gekost. Als wij in 1948 niet alleen Israël onderdak hadden verleend - in de vorm van een staat - maar ook de Palestijnen, hadden wij veel mensen het leven kunnen redden. Misschien hadden wij dan ook 30 à 35 jaar geleden de oorlogen kunnen voorkomen die aan zoveel mensen het leven hebben gekost, en misschien hadden wij dan zelfs de 11e september kunnen voorkomen, als wij tenminste de publieke verklaring van Bin Laden, de instigator van deze aanval, moeten geloven. Door de dood van Iphigenia kreeg Agamemnon de wind in de zeilen. Door de dood van Arafat (nu eens terrorist, dan weer gesprekspartner, of zelfs winnaar van de Nobelprijs voor de vrede, afhankelijk van hetgeen in de omstandigheden op zeker moment het beste uitkwam) maar ook door het verdwijnen van de alleenheerschappij van Sharon in Israël zal misschien de vrede de wind in de zeilen krijgen. Als wij niet onmiddellijk en doeltreffend handelen, zal deze unieke kans verloren gaan. Het terrorisme zal escaleren, zowel het staatsterrorisme - het ergste van alles - als het terrorisme van de sluipschutters. Naar het zich laat aanzien gooit de VS het roer om. De Amerikanen willen weg. Ze willen het Midden-Oosten de rug toekeren en richting Moskou gaan, met alle gevolgen van dien. Wij leven echter in dat gebied. Wij bieden 40 miljoen Arabieren gastvrijheid. Wij hebben de Joden geen kans gegeven om tijdens de nazistische bezetting hier, op deze plek, te leven. Laten wij daarom deze kans met beide handen grijpen. 

Dit is de laatste keer, mijnheer Solana, het is nu of nooit! 
Romagnoli (NI ).
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, je hebt vrije, of bijna vrije verkiezingen en je hebt verkiezingen die niet vrij zijn, zoals de op handen zijnde verkiezingen in Irak. Wederom richt de Europese Unie zich alleen op de belangen van de Verenigde Staten en steunt ze daarnaast ondoordachte operaties die tot doel hebben zich met de zaken van andere landen te bemoeien.
Zoals er pogingen worden ondernomen om de belastingbetalers een Europese grondwet op te leggen, zonder dat ze er iets over te zeggen hebben, zo worden er middelen overgeheveld om de beschamende en zinloze bezetting van Irak te ondersteunen. De Europese Unie vaart blind rond op de woelige zeeën van deze bezetting, terwijl het logge moederschip van de geallieerden zinkt en daarbij alle landen van de Unie mee naar de bodem zuigt die zich niet onafhankelijk hebben weten op te stellen ten opzichte van de weerzinwekkende geopolitiek van de Verenigde Staten.
De overgrote meerderheid van de Irakezen ziet de bezettende strijdkrachten als reden voor de abrupte daling van hun levensstandaard na de val van het regime van Saddam Hoessein en zal niet deelnemen aan schijnverkiezingen die door de officiële propaganda, met behulp van de media, afgeschilderd worden als een cruciale mogelijkheid om over te stappen op democratie. De bedoeling is te maskeren dat de Amerikanen slechts trachten de uitputtingsslag waarin ze overduidelijk verwikkeld zijn geraakt, te overleven, althans in politiek opzicht, en daarom laat men de verkiezingen doorgaan voor veelbetekenende verkiezingen die de fundamenten kunnen leggen voor de nieuwe Iraakse staat.
Het is schandelijk dat menselijke hulpbronnen worden ingezet voor de ondersteuning en dus ook de politieke bekrachtiging van de verkiezingen in Irak. We zullen een marionettenbestuur legitimeren en dit door laten gaan voor een democratisch bestuur en daarmee onze betrokkenheid bij de inval in Irak voortzetten, terwijl allang is gebleken dat deze oorlog op volstrekt verkeerde gronden in gang is gezet. De inval heeft niet alleen geleid tot gewapend geweld, maar ook tot ontelbare - bevestigde - gevallen van corruptie, verspilling, kunstmatig opgeschroefde begrotingen en fraude, ten nadele van het bestuur zelf.
Dit alles is meer dan voldoende om dit Parlement, namens alle Europeanen, te verzoeken afstand te nemen van iedere vorm van legitimatie van de verkiezingen in Irak, om ons aldus de schande te besparen politiek en moreel medeplichtig te zijn aan die kolossale politieke en mediafraude. 
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Solana, staat u mij toe me op het Midden-Oosten te concentreren en daarover enkele opmerkingen te maken.
Ik denk dat we door de verkiezing van Abu Mazen, door de manier waarop de verkiezingen verlopen zijn, door het feit dat Israël een nieuwe coalitieregering gekregen heeft, die ook buiten de eigen rijen steun geniet, en door het feit dat de Amerikaanse president aan een ambtstermijn begint waarin hij zich niet om herverkiezing hoeft te bekommeren, een constellatie hebben die zich de laatste jaren in het Midden-Oosten haast niet heeft voorgedaan.
Abu Mazen is er met behulp van zijn politie en door onderhandelingen met radicale groeperingen kennelijk in geslaagd voorwaarden op te leggen die president Arafat altijd van de hand gewezen heeft of waarvoor hij het gezag niet had. Een heel bijzondere situatie, waar we in mijn ogen absoluut gebruik van moeten maken.
Daarom dring ik er bij u, mevrouw de commissaris, en vooral bij u, mijnheer Solana, op aan van het Kwartet een orgaan te maken dat meer doet dan aantekeningen maken en gesprekken voeren. Ik vraag u het Kwartet in zijn zwaarste bezetting in het Midden-Oosten te laten optreden om te zeggen dat dit niet zomaar een agenda is, maar een zaak waar de gehele internationale gemeenschap met volle overtuiging achter staat; om te laten zien dat we nu een oplossing willen, maar de betrokkenen tegelijk ook duidelijk te maken dat wij alle denkbare garanties voor veiligheid en ontwikkeling kunnen geven.
Geen van de leden van het Kwartet beschikt in de ogen van beide partijen over voldoende geloofwaardigheid om dit op eigen kracht voor elkaar te krijgen. Alleen door een gezamenlijk optreden krijgt een dergelijk veiligheidsconcept genoeg geloofwaardigheid om geaccepteerd te worden, zodat een veilige staat Israël met veilige grenzen en een economisch levensvatbare Palestijnse staat naast elkaar kunnen bestaan.
Over de kans op succes van deze benadering gaat, mijnheer de Voorzitter, mijn laatste opmerking. In beide kampen willen de mensen een vreedzame oplossing. Wij moeten er nu toe bijdragen dat aan beide zijden een coalitie van gematigden tot stand komt en voorkomen dat de radicalen - die een minderheid vormen - opnieuw een akkoord verhinderen. Daar dienen we hoogste prioriteit aan te geven, omdat dat in ons eigen belang is. 
De Keyser (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Solana, ik ben tijdens de verkiezingen in Gaza geweest, in het vluchtelingenkamp van Rafah, en ik wil u bedanken voor uw zeer ware woorden. Ook wil ik mevrouw Ferrero-Waldner bedanken voor haar inzet.
Ik zou, met uw welnemen, willen ingaan op de Iraakse verkiezingen en mijn ongerustheid willen uitspreken. Deze verkiezingen zijn gepland voor zondag. Ze maken deel uit van het politieke terugtrekkingsplan van Bush, dat gelegitimeerd is door VN-resolutie 446. Welnu, dit plan zou de Irakezen de beschikking over hun eigen lot moeten garanderen, maar sinds de invoering ervan zijn de spanningen alleen maar toegenomen. De bezettingstroepen hebben zich niet op overtuigende wijze kunnen omvormen tot vredestichters; de misstanden in de Abu Ghraib-gevangenis laten dat maar al te duidelijk zien. De pogingen om de Iraakse strijdkrachten, en met name ook de politie, weer op poten te zetten, zijn gepaard gegaan met aanslagen - de Irakezen in kwestie worden namelijk, helaas, soms beschouwd als collaborateurs. Het is een fiasco. En deze zelfde Iraakse troepen zouden, op de achtergrond gesteund door de Amerikaanse soldaten, moeten toezien op de veiligheid van de stembureaus. De soennitische extremisten boycotten deze verkiezingen en de opkomst van fundamentalistische sjiitische partijen, onder het goedkeurend oog van Iran, doet vrezen dat er een theocratie ontstaat in plaats van een nieuwe democratie.
Het houden van deze verkiezingen is volstrekt niet realistisch. Aan geen enkele voorwaarde is voldaan om te garanderen dat de winnaar met recht de macht kan claimen en dat de uitslag tot vrede leidt. Integendeel, men vreest een oplaaiing van het geweld. Het is dus moeilijk te geloven dat hier een grondwet uit zal rollen die los staat van de sharia en waarin de rechten van de vrouw worden geëerbiedigd, tenzij we de pen van de opstellers stevig vasthouden.
De agenda voor 2005 is volstrekt ongeloofwaardig: een grondwet voor 15 augustus, een volksraadpleging op 15 oktober, parlementsverkiezingen op 15 december en een nieuwe regering op 31 december. Hoe denkt de Raad over deze haast? Gelooft u erin? Moeten we hier echt in geloven, mijnheer Solana? Heeft Europa een strategie op dit terrein? Dat zou ik graag willen, om bepaalde vormen van retoriek uit te sluiten die weliswaar verwant zouden kunnen zijn aan mijn verhaal maar waarmee ik het niet eens ben. Ik denk dat we niet mogen zwijgen over deze verkiezingen; een dergelijk zwijgen schept grote onduidelijkheid en dat wil ik niet. 
Onyszkiewicz (ALDE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. In deze zaal is vaak de hoop uitgesproken dat niet alleen het vredesproces wordt hervat, maar dat wat nu in Palestina plaatsvindt ook het begin vormt van de opbouw van de democratie, wellicht de eerste democratie in de Arabische wereld. Het is duidelijk dat de opbouw van de democratie geen gemakkelijke opgave zal zijn. Wij zijn ons allemaal bewust van de omvang van de problemen, zoals de wijdverbreide corruptie. Zoals bekend betekent democratie niet alleen civiele controle over alle ordediensten, waaronder de politie en de inlichtingendienst, maar eveneens transparant overheidsoptreden en met name transparantie op het gebied van de begroting. Ik wijs hierop omdat de Europese Unie de Palestijnse Autoriteit aanzienlijke steun verleent en uiteraard zal blijven verlenen. Het is van belang dat er verantwoording wordt afgelegd voor de besteding van die middelen, maar het is minstens zo belangrijk dat de gehele begroting van de Palestijnse Autoriteit, inclusief de posten die niet door de Europese Unie maar uit andere bronnen worden gefinancierd, voor iedereen volledig helder en zichtbaar is. Zo zou een einde gemaakt kunnen worden aan de beschuldigingen die nog vaak worden geuit aan het adres van de Palestijnse Autoriteit als zou zij acties financieren van terroristische groeperingen die niets uit te staan hebben met vreedzaam handelen.
Mijn tweede punt betreft het volgende: wij wensen allemaal dat dit proces niet alleen zal uitmonden in vrede tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël, maar in vrede, echte vrede, in de gehele regio - niet het soort van vrede dat Europa kende in de tijd van het Warschaupact en de Koude Oorlog. Daarom zou het goed zijn om nu al na te denken over het soort vertrouwenwekkende maatregelen dat wij met zoveel succes in Europa hebben toegepast. Dank u wel. 
Toussas (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ondanks de schijnheilige felicitaties voor en de verwelkoming van de Palestijnse verkiezingen gaat de Israëlische regering gewoon door met haar moorddadig beleid jegens het Palestijnse volk. Zij blijft bouwen aan de schandalige muur en legt beslag op het bezit van de uit Oost-Jeruzalem verdreven Palestijnen, ofschoon het voorwendsel dat ze in het verleden gebruikte - het zogenaamde gebrek aan een gematigde Palestijnse gesprekspartner - is weggevallen.
De ontoegeeflijke houding van de Israëlische regering wordt gevoed door het beleid van de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie. Zelfs in de resolutie wordt het zogenaamd “terrorisme van de Palestijnen” als probleem nummer één genoemd. Er is een nieuwe lastercampagne in gang gezet waarin de Palestijnen in één adem worden genoemd met Iran en Syrië en worden bestempeld als de as van het kwaad en een bron van terrorisme. Op die manier wil men de ontoegeeflijke houding van de Israëlische regering rechtvaardigen en tegelijkertijd de publieke opinie bewerken, opdat het grote publiek het agressieve plan voor het Midden-Oosten, met de nieuwe imperialistische interventies en oorlogen, slikt.
Zo is ook in het debat van vandaag overduidelijk een poging gedaan om de Sinn Féin, een Europese partij die deel uitmaakt van het Europees Parlement, in verband te brengen met terrorisme, en dat is onaanvaardbaar. Dat kan absoluut niet door de beugel. Wij geven uiting aan onze solidariteit met het Palestijnse volk en pleiten voor de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat met als hoofdstad Oost-Jeruzalem. 

Masiel (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het feit dat in de autonome Palestijnse gebieden voor het eerst sinds negen jaar presidentsverkiezingen hebben plaatsgevonden en dat deze ondanks de Israëlische bezetting rustig zijn verlopen, mag op zichzelf al een succes worden genoemd. Ik juich toe dat deze verkiezingen zijn waargenomen door de grootste delegatie in de geschiedenis van het Europees Parlement. Dit toont aan dat de Europese Unie groot belang hecht aan de toestand in het Midden-Oosten en het vredesproces in de regio ondersteunt.
De vrede in Israël en de autonome Palestijnse gebieden heeft echter nog steeds vijanden. Wij moeten beide partijen ertoe bewegen de vredesbesprekingen nieuw leven in te blazen. Wij wensen allemaal dat de Israëliërs in vrede en zonder terroristische aanslagen kunnen leven en dat de Palestijnen hun verloren waardigheid herwinnen. Zonder de vorming van een Palestijnse staat is dit niet mogelijk. De Palestijnen vormen de zwakkere partij in de onderhandelingen, en mijn sympathie ligt aan hun kant. 
Hybášková (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op de dag dat we de verschrikkingen van de shoah gedenken, hebben we nog altijd lessen te leren. Het Midden-Oosten is nog lang niet vrij van racisme, xenofobie en haat. De Palestijnse schoolboeken die worden gesubsidieerd door de EU zitten nog altijd vol met antisemitisme. Zo wordt erin uitgelegd dat zionisme de oorsprong van het woord ‘kwaad’ is.
De Palestijnse verkiezingen vertegenwoordigen het licht aan het eind van de tunnel. De EU heeft uitstekend werk verricht. Vrouwen waren zeer goed vertegenwoordigd. De tweede plaats voor Mustafa Barghouti is een democratische droom. Desalniettemin moet onze houding er een zijn van voorzichtig optimisme. Wij moeten Mahmoud Abbas de kans geven om de veiligheidskrachten met elkaar te verzoenen, en om wetgevende en economische hervormingen te introduceren. De positie van het Kwartet moet versterkt worden, en dient niet te worden verward met het initiatief van Genève.
Wij moeten ons ook bewust zijn van de zeer gevoelige situatie in Israël. Juist op deze dag moeten we het recht van het Israëlische volk op zelfverdediging erkennen, het recht van ouders om het leven van hun kinderen veilig te stellen met die nare veiligheidsmaatregel, de veiligheidsmuur. Het is nog te vroeg om deze te ontmantelen, zolang het Hamas is die de veiligheidssituatie in dit gebied beheerst.
Wij weten dat we niet alleen te maken hebben met Palestijns en Israëlisch extremisme, maar dat er ook sprake is van een Syrisch complot tegen de democratisering, waarbij zelfs vóór de huidige confrontatie al knowhow, manschappen en wapens van Hezbollah naar de Gazastrook werden geëxporteerd. In hoeverre zijn we bereid druk uit te oefenen op Syrië? In hoeverre zijn we bereid gebruik te maken van het instrument van de associatieovereenkomsten voor het welzijn van de volkeren in de regio?
Mijnheer Solana, ik ben afkomstig uit Praag en uit een voormalig communistisch land, en vanuit die achtergrond zou ik u één vraag willen stellen. In een persbericht na afloop van de ministeriële Euromed-bijeenkomst verklaarde u dat het Barcelona-proces niet geheel is verwezenlijkt vanwege bepaalde omstandigheden op nationaal niveau. Ik zou u willen vragen wat we met elkaar gaan ondernemen voor echte democratisering en voor de bevordering van de democratie in het Midden-Oosten. 
De Rossa (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als waarnemer bij de Palestijnse verkiezingen had ik het voorrecht getuige te zijn van een vreedzame en democratische machtsoverdracht - die veel deskundigen heeft verrast - naar aanleiding van de nieuwe situatie die was ontstaan na de dood van Arafat.
Na deze verkiezingen moeten er dringend stappen worden ondernomen ter voorbereiding van de parlementsverkiezingen, en voor deze verkiezingen is een krachtig waarnemersteam uit Europa nodig. Er moet een zuiver kiezersregister zijn waarmee gegarandeerd wordt dat iedere kiezer maar één keer kan stemmen, er moet voorlichting komen voor de kiezers en de financiering moet transparant zijn. Maar boven alles moet het wetgevingsproces dringend worden hervormd, zodat evenredige vertegenwoordiging in de Wetgevende Raad gewaarborgd wordt. Dat is van essentieel belang om ervoor te zorgen dat de noodzakelijke compromissen waar een vredesproces onvermijdelijk om vraagt, in alle geledingen van de Palestijnse samenleving worden geaccepteerd.
Europa en de VS moeten als gezamenlijke partners voor de vrede in de regio optreden. Het is belangrijk dat zij in hun rol van waarborgers werken aan een gemeenschappelijke agenda. Er kan pas sprake zijn van vooruitgang als wij vanuit die grondslag opereren. Europa moet zijn politiek in de regio uitdrukkelijker profileren dan tot dusverre het geval is geweest.
Tot slot zou premier Sharon president Abbas moeten helpen, en niet straffen, wanneer er sprake is van geweld waarover de laatste geen controle heeft. Als de heer Sharon iedere bom die ontploft het vredesproces laat blokkeren, zou dat betekenen dat hij de toekomst van Israël overdraagt aan …
Pistelli (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Solana, mevrouw Ferrero-Waldner, dames en heren, de Europese Unie heeft vitale belangen in het Midden-Oosten en het Midden-Oosten vormt ondertussen een belangrijk onderdeel van ons nabuurschapsbeleid.
De sleutel tot stabiliteit en economische groei in de regio ligt in beslechting van het Israëlisch-Palestijnse conflict. De laatste jaren was dat conflict in een impasse beland, waardoor de Unie niet in staat bleek haar gewicht te doen gelden, zodat het Amerikaanse diplomatengrapje “we play, you pay” - “wij hebben het politieke gewicht en jullie betalen de rekening” - helaas realiteit bleek te zijn.
We hebben een verschrikkelijk jaar achter de rug: in de Verenigde Staten was het een verkiezingsjaar, hetgeen ertoe leidde dat de aandacht van George Bush uitsluitend op de oorlog in Irak was gefixeerd; in Israël heeft de regering-Sharon de deur voor verdere onderhandelingen dichtgeslagen; en in de Palestijnse gebieden hebben we de persoonlijke en politieke lotgevallen van Arafat gezien, die de Palestijnse Autoriteit verlamden.
Deze impasse heeft tal van mensenlevens gekost en ellende en wanhoop veroorzaakt. Velen van ons hebben zich afgevraagd of er nog ruimte was voor hoop en of er nog een dialoog mogelijk was. Vandaag is er een venster opengegaan, zoals de Hoge Vertegenwoordiger Solana heeft gezegd; er doet zich een kans voor die we moeten grijpen. Amerika heeft een president in zijn tweede ambtstermijn, die zich zonder belemmeringen aan de kwestie Israël-Palestina kan wijden. De nieuwe regering van Israël, met persoonlijkheden als Peres, zet in op de dialoog. In Palestina hebben we met voldoening steun en bijstand kunnen bieden bij de eerste presidentsverkiezingen, met Mahmud Abbas als winnaar, die nu een overtuigende nationale en internationale legitimiteit geniet. We steunen zijn eerste maatregelen, zoals de poging om radicale groeperingen een wapenstilstand op te leggen.
Dit is het moment voor de Unie om met krachtige en duidelijke stem te spreken. De Unie moet stabiliteit brengen. Geen enkele andere partij, ook niet de Verenigde Staten, heeft de waarover wij beschikken, namelijk de politieke stabiliteit en de middelen om de economische groei in de regio te ondersteunen. Dit is het moment om deze in te zetten, om de routekaart en het Kwartet opnieuw in stelling te brengen. Als we geloven, zoals ik doe, in het buitenlands beleid van de Unie en in Europa als wereldmacht, dan is dit het moment om onze ideeën in praktijk te brengen. 
Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik juich de vrije en democratische verkiezing van president Abbas tot hoofd van de Palestijnse Autoriteit toe. Als verkiezingswaarnemer was ik zeer opgetogen over het enthousiasme dat heerst in het maatschappelijk middenveld, ook bij vrouwen, om deel te nemen aan dit experiment, dat uniek is in de Arabische wereld. Hoewel Hamas heeft opgeroepen tot een boycot, wordt zelfs door deze organisatie gesproken over deelname aan de parlementsverkiezingen, bang als zij is van het politieke proces te worden uitgesloten. Abu Mazen beschikt nu over een sterk mandaat om te onderhandelen met Israël.
Ik was teleurgesteld over de lage opkomst in Oost-Jeruzalem en het feit dat de Palestijnse inwoners van die wijk bang waren hun Israëlisch identiteitsbewijs kwijt te raken als ze zouden stemmen. Ik was ontstemd over de weigering van veel functionarissen van stemlokalen mee te werken aan de publicatie van opkomstcijfers en de omvang van de kiezerslijst. Er is sprake geweest van enige misverstanden tussen binnenlandse en internationale waarnemers, die nog vóór de parlementsverkiezingen in juli moeten zijn opgelost.
Ik dank de IDF voor zijn medewerking bij de controleposten. Na de tijdelijke tegenslag in verband met de tragische dood van zes Israëli's in Gaza doet president Abbas nu een verwoede poging de terroristen onschadelijk te maken door zijn veiligheidstroepen in te zetten aan de grens van Gaza. Ik roep premier Sharon op dit te erkennen door de diplomatieke contacten met de Palestijnse Autoriteit te herstellen en de routekaart voor de vrede weer op de politieke agenda te zetten.
Ik ben ervan overtuigd dat het mogelijk is te komen tot een alomvattend vredesplan door middel van uitwisseling van grondgebied, waarmee de veiligheid van de Joodse staat zou zijn gewaarborgd. Ik denk ook dat het veiligheidshek zijn waarde heeft bewezen in de voorkoming van zelfmoordbomaanslagen, dat dit hek niet de definitieve grenzen van de Israëlische staat vertegenwoordigt en dat het kan worden verplaatst of ontmanteld wanneer er uiteindelijk een vredesverdrag wordt getekend.
Uit recente enquêtes in Israël, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook is gebleken dat de akkoorden van Genève als toepasbaar vredesmodel op steun kunnen rekenen. Waarom wordt er niet een officieel referendum aan beide zijden gehouden, op hetzelfde moment, om de wederzijdse erkenning van de tweestatenoplossing kracht bij te zetten?
Tot slot is de rol van Iran zeer gevaarlijk, net als de stilzwijgende hulp van Syrië in de bewapening en financiering van Hezbollah, die vastbesloten is om het vredesbeleid van Abu Mazen te laten ontsporen door lokale terroristen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook te steunen. Iran en Syrië moeten worden gewaarschuwd door de Europese Unie en Hezbollah moet op de EU-lijst van verboden terroristische organisaties worden geplaatst. 
Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als lid van de waarnemingsmissie van het Parlement wil ik de heer Solana zeggen dat ik er nu van overtuigd ben dat de EU de handel als instrument moet gebruiken voor de bevordering van de vrede; dat terugtrekking uit de Gazastrook zonder de omsingeling op te heffen, nooit een leefbare oplossing kan zijn voor de bevolking; dat aan Europese en internationale hulpverleners visa moeten worden verstrekt om met Palestijnse gemeenschappen te kunnen werken; en dat we moeten helpen bij de hervorming van de Palestijnse Autoriteit.
Wat mij het meest zal bijblijven van de missie is dat het woord dat door de Palestijnen het meest gebruikt werd, 'vernedering' was; dat 30 tot 40 dorpelingen in Um Al Rehan niet konden stemmen omdat ze aan de verkeerde kant van de veiligheidsmuur woonden; en dat onze waarnemingsmissie zelf getuige is geweest van afranselingen, schietpartijen, ontvoeringen en bomaanslagen.
Vormde de democratische organisatie van deze verkiezingen een soort van vreedzaam verzet van de Palestijnen tegen de bezetting? Ja. Was deze demonstratie van democratie een boodschap aan de internationale gemeenschap dat ze helemaal klaar zijn om hun eigen land te besturen? Ja. En wanneer gewone Palestijnen ons vertelden dat ze voor Abu Mazen stemden, zeiden ze dat ze inderdaad voor vrede stemden. 
Nicholson of Winterbourne (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Israëlisch-Palestijns conflict is een van de meest hardnekkige problemen ter wereld. De negatieve effecten van dit slepende conflict zijn ook ondervonden door naburige naties op het Arabisch schiereiland, aan de Perzische Golf en in Noord-Afrika, en hebben zelfs Europa en de VS bereikt. Het conflict heeft geleid tot duizenden doden en gewonden en tot armoede en ellende voor miljoenen.
De constante aandacht en gecombineerde kracht van de Verenigde Naties, waaronder de Europese Unie, heeft weinig tot geen verlichting gebracht voor de bevolking van beide partijen. Bij twisten van een dergelijke intensiteit, die teruggaan tot de wortels van de geschiedenis van naties, is er slechts één sleutel waarmee de deur naar de vrede kan worden geopend. Geld is geen oplossing, hoewel dit wel het leed van voortdurende armoede kan verzachten. Macht is van geen enkel nut wanneer het erom gaat het denken van de mens te beïnvloeden. Buitenstaanders kunnen alleen maar aanbevelingen doen: zonder gezag kunnen zij de vereiste uitvoerende besluiten niet afdwingen. De fundamentele overgang van geweld naar vreedzame oplossingen, de verschuiving van het gebruik van oorlogstuig naar de dialoog als methode om tot aanvaardbare antwoorden te komen - er is slechts één ding waarmee het evenwicht kan doorslaan en dat is de wil van het volk. Als die eenmaal is veiliggesteld en als de gebruikers van geweld toestaan dat hij tot uitdrukking komt, dan is de democratie de enige formule voor compleet succes.
Nu hebben de Palestijnen gesproken; zij hebben hun stem op vreedzame wijze laten klinken via de stembus. Het gevolg is dat aan het reeds eenentwintig jaar oude streven van de Unie naar een tweestatenoplossing nu concreet invulling gegeven kan gaan worden. Als dit goed is voor Palestina, waarom zouden we dan de rest van het Arabisch schiereiland en andere nabije regio's de democratie ontzeggen? Ik koester veel hoop voor de komende verkiezingen in Irak, en voor verkiezingen die nog komen gaan in andere landen van de wereld waar geweld en niet-vreedzame methoden worden gebruikt. De verspreiding van de democratie is nu de taak van de Europese Unie. In deze taak kunnen we de handen ineenslaan met onze Amerikaanse bondgenoten. Waar Palestina het voorbeeld geeft, kan Irak volgen, en misschien zullen er ook andere landen zijn die voor dezelfde oplossing kiezen. 
Kasoulides (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de verkiezingswaarnemingsmissie van het Parlement naar Palestina waaraan ik deel heb mogen nemen is tot de conclusie gekomen dat de verkiezingen overwegend vrij en eerlijk zijn verlopen. Het Palestijnse volk heeft nu een legitieme president en een geschikte gesprekspartner voor de vredesonderhandelingen met Israël. President Abbas moet de tijd krijgen en aangemoedigd worden om zijn positie te consolideren en zijn verkiezingsprogramma ten uitvoer te leggen, en dat betekent, ten eerste, dat de gewapende intafada moet worden beëindigd en dat voorrang moet worden gegeven aan het politieke proces, en, ten tweede, dat de noodzakelijke interne institutionele en – met name – veiligheidshervormingen moeten worden doorgevoerd.
Het nieuws van de afgelopen dagen wijst erop dat er al een aantal positieve effecten in de praktijk merkbaar zijn. De inzet van Palestijnse politieagenten in de noordelijke Gazastrook en de gemelde vooruitgang in de gesprekken met de gewapende facties hebben geleid tot vier rustige dagen, die mogelijk gevolgd zullen worden door een staakt-het-vuren. Gezien het precaire karakter van een dergelijk bestand zou het van groot nut zijn als er een aantal betekenisvolle gebaren zou komen, zoals opheffing van de beperkingen van het vrije verkeer, bevriezing van de kolonisatieactiviteiten en stopzetting van de bouw van de scheidingsmuur en van het liquideren van mensen buiten de wet om – gebaren die in hoge mate zouden bijdragen tot het ontstaan van een gunstige context voor de kansen die zich nu voordoen.
Het besluit van de EU om zo'n omvangrijke missie te sturen voor bijstand aan en toezicht op de verkiezingen, en om een vooraanstaand lid van dit Parlement te benoemen tot voorzitter van die missie, was lovenswaardig, omdat onze aanwezigheid nu op zowel lokaal als internationaal niveau merkbaar is geweest. In het kader van het Kwartet zal de EU nu grote inspanningen moeten verrichten om beide zijden aan te moedigen te profiteren van de ontwikkelingen ten behoeve van de vrede. Het doel is de onderhandelingen te hervatten, waardoor er weer hoop ontstaat. Hoop is bevorderlijk voor gematigdheid, terwijl frustratie extremisme in de hand werkt. Alleen zo kan de vicieuze cirkel worden doorbroken. 
Mastenbroek (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Europa moet de hoop voor beide volkeren levend houden, en er is maar één manier waarop dit kan worden bereikt: we moeten de hoop op een duurzame vrede levend zien te houden. Daarom moeten we proberen de tweestatenoplossing en een vreedzame en volledige beëindiging van de bezetting als prioriteit nummer één op de agenda te krijgen. De terugtrekking uit de Gazastrook is een hoopgevende stap, maar kan niet het eindpunt zijn. Zonder betrokkenheid van de Verenigde Staten van Amerika kan dit niet worden bereikt.
De heer Abbas heeft voor zichzelf een omvangrijke agenda vastgesteld: het stoppen van de gewelddadige intifada, het hervormen van de veiligheidsdiensten, het creëren van een levensvatbare Palestijnse staat en het sluiten van een duurzame vrede met Israël. We moeten zijn agenda volledig ondersteunen om, ik zeg het nog maar eens, de hoop voor beide volkeren levend te houden. We kunnen hem op dit moment actief helpen bij het bestrijden van de corruptie, het verder bevorderen van democratie binnen de Palestijnse instellingen en het ondersteunen van behoorlijk bestuur – zaken waaraan de Palestijnen dringend behoefte hebben – omdat we de Verenigde Staten hiervoor niet nodig hebben. We zouden zo snel mogelijk onze volledige hulp moeten aanbieden en Mahmoud Abbas moeten vragen hoe we als Europese Unie verder kunnen helpen. 
Sbarbati (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, men zegt dat haat niet het kind is van onwetendheid, maar van de opvoeding tot haat. Vanaf 1948 tot de huidige dag heeft de oorlog tussen Israël en Palestina duizenden slachtoffers geëist, waarvan een groot deel onder de burgerbevolking, en heel veel armoede veroorzaakt. Tweederde van de Palestijnse terroristen was universitair student of had een middelbareschooldiploma, en het is bekend dat de Israëlische bevolking een hoog opleidingsniveau heeft.
Na de verkiezing van Abu Mazen, waarbij een sterk democratisch engagement onder het Palestijnse volk naar voren is gekomen, heeft een nieuwe terroristische aanslag de onlangs hervatte dialoog verstoord. De twee volkeren, die, of ze het nu willen of niet, veroordeeld zijn naast elkaar te leven en geconfronteerd worden met ingewikkelde problemen die opgelost moeten worden, zijn een nieuwe fase van hun betrekkingen ingegaan, een fase die hoop op verbetering biedt. Anders dan verwacht werd, zijn de verkiezingen in Palestina namelijk bevredigend verlopen, en de nieuwe leider heeft duidelijk gemaakt dat hij voornemens is de vredesonderhandelingen met Israël te hervatten, de extremisten een halt toe te roepen en het interne Palestijnse systeem daar waar het corrupt is te hervormen. Zijn programma is misschien wat te ambitieus, maar het geeft in elk geval aan dat hij bereid is tot hervormingen. Israël van zijn kant heeft een dialoog geopend met de nieuwe regering, maar door een onverwachte spiraal van geweld zijn de betrekkingen bevroren en zitten de onderhandelingen vast.
Door als waarnemer op te treden bij de verkiezingen heeft de Europese Unie haar positie als bevoorrechte gesprekspartner versterkt en gedemonstreerd dat zij bereid en in staat is met beide partijen te praten. We kunnen ons nu niet meer terugtrekken. Het is de rol van de Unie zich garant te stellen voor een definitieve oplossing en aan beide volkeren ondertussen een solide basis ter ondersteuning van de omslag te bieden. Het is tijd dat Europa zijn verantwoordelijkheid neemt ten opzichte van het Midden-Oosten, want ook onze eigen veiligheid wordt rechtstreeks bedreigd door dit eindeloze conflict, dat alleen door een gedegen, permanent vredesakkoord zoals voorzien in de routekaart kan worden opgelost.
De internationale gemeenschap moet hulp bieden bij de oprichting van een Palestijnse staat, maar tegelijkertijd een oplossing vinden voor de problemen met de grenzen, de nederzettingen, de vluchtelingen, Jeruzalem, de waterbronnen en de veiligheid. Zoals Simon Peres eens heeft gezegd: de hoop is dat de periode van haat gevolgd wordt door een periode van samen delen, want de twee volkeren zullen een klein territorium moeten verdelen en zich in wederzijds respect moeten ontwikkelen door te leren te delen. 
Laschet (PPE-DE )
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wie bij deze verkiezingen aanwezig is geweest, wie gezien heeft hoe de mensen `s ochtends om zeven uur de doorzichtige stembussen zorgvuldig verzegelden om de hele verdere dag met grote trots de procedures nauwgezet in acht te nemen, die kan zich voorstellen wat dat alles voor het Palestijnse volk zelf betekend moet hebben. Allereerst als signaal aan Israël, maar daarnaast ook als signaal aan de Arabische wereld, want wat de Palestijnen hier hebben laten zien, is uniek in de Arabische wereld. Zo bezien waren het uiterst belangrijke verkiezingen. En het verlangen naar vrede was voelbaar; men is het conflict zat en men heeft de boycotoproep van Hamas genegeerd.
Voor mij betekent dat het ongelijk van al diegenen – onder wie sommigen in dit Huis – die ons steeds voorhielden: “Arafat is de enige garantie voor vrede en als die weg is, breekt de chaos uit.” Het Palestijnse volk was veel slimmer dan velen vermoedden die de situatie vanuit Europa analyseerden en dat maakt de gebeurtenissen daar ook zo buitengewoon hoopgevend.
Nu heb ik een concreet verzoek, ook voor de gesprekken van de Hoge Vertegenwoordiger en van mevrouw de commissaris: als inderdaad gebeurt wat premier Sharon volgens de Hoge Vertegenwoordiger en persberichten gezegd heeft, namelijk dat men de terugtrekking uit de Gazastrook in overleg met de autoriteiten van de autonome Palestijnse gebieden afwikkelt, en als het inderdaad mogelijk blijkt tot een geordende overdracht te komen, is het goed om samen met de vluchtelingenorganisatie van de VN te bekijken of we niet van de gelegenheid gebruik kunnen maken om de vluchtelingenkampen in echte woonwijken om te zetten.
Het hoofd van de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties (UNHCR), de heer Hansen, was vanmorgen in de werkgroep voor de Verenigde Naties van het Parlement. Hij vertelde hoe men er in Jenin na de verwoestingen toe is overgegaan echte huizen te bouwen, waarmee na vijftig jaar voor de inwoners een eind is gekomen aan het vluchtelingenbestaan. Voor mij zou Gaza de tweede mogelijkheid kunnen zijn om de vluchtelingen na een ordelijke overdracht in permanente onderkomens onder te brengen. Vandaar mijn verzoek deze overweging mee te nemen bij de gesprekken met UNRWA en de bevoegde instanties en zo de huidige situatie aan te grijpen om een nieuw tijdperk binnen te treden. 
Masip Hidalgo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in dit stadium van het debat zou ik alleen een anekdote willen vertellen over iets waarvan ik samen met mevrouw Lucas getuige ben geweest. Het was in Hebron. Het was donker buiten, en de stroom viel uit als gevolg van een defect aan een generator. Daarop namen twee jonge Palestijnse politieagenten direct positie in om het onmogelijk maken dat in de duisternis enige vorm van fraude gepleegd zou worden. Aan de andere tafels werd op dezelfde manier gereageerd, met een spontane burgerzin die werkelijk voorbeeldig was.
Deze mensen kennen vele ernstige problemen, maar wie getuige is geweest van de manier waarop ze hun stembussen en hun democratisch prestige beschermden, kan niet anders zeggen dan dat het geweldige mensen zijn, die echt geloven in de democratie. Toen de verlichting weer aan ging, kwam de gedachte bij me op dat de weg naar de droom van de vrede, die vanavond zo nauwkeurig en met zoveel moreel en politiek gezag is beschreven door de heer Solana, nu misschien eindelijk openligt.
Die droom is, net als bij Martin Luther King, ons werkdoel, mijnheer Solana. Die droom is onze weg. 
Seeberg (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de situatie in het Midden-Oosten verdient de komende maanden grote aandacht. De verkiezingen in Irak van aanstaande zondag worden spannend – misschien een historische kans voor een beginnende democratie. Ik wil de heer Solana en mevrouw de commissaris graag bedanken voor hun goede en oordeelkundige bijdragen. Het is prettig te horen dat u zo betrokken bent. Er heerst nieuwe hoop met betrekking tot de verkiezingen in Palestina en de nieuwe regering in Israël. Ariel Sharon moet Mahmoud Abbas echter helpen om te slagen, anders worden er geen vorderingen gemaakt met het proces.
Ik heb in november zelf deelgenomen aan een waarnemingsbezoek aan de Westelijke Jordaanoever en ik heb met eigen ogen gezien hoe verschrikkelijk en wanhopig de situatie is, vooral voor de vele Palestijnen die vandaag de dag onder de armoedegrens leven, onder ongelofelijk moeilijke omstandigheden als gevolg van de bezetting door Israël. Dat is geen armoede die veroorzaakt is door natuurrampen of iets dergelijks, maar die het gevolg is van de Israëlische bezetting. Het recht van Israël om op terroristen te jagen moet natuurlijk worden erkend, en de Palestijnen moeten ook al het mogelijke doen om een eind te maken aan het geweld. Dat recht van Israël om op terroristen te jagen betekent echter niet dat alle middelen toegestaan zijn. De illegale liquidaties, de vernieling van huizen en het overdreven machtsgebruik tegenover de burgers zijn onaanvaardbaar. De illegaal gebouwde veiligheidsmuur vormt ook een probleem, omdat die grotendeels op Palestijnse grond is gebouwd, waardoor de Palestijnen in deze gebieden de grond niet kunnen bebouwen. Jeruzalem is een probleem apart. Hier scheidt men Palestijnen niet van Israëliërs, maar van elkaar. Door de grootschalige onteigening van grond in combinatie met het nederzettingenbeleid valt moeilijk in te zien hoe een duurzame Palestijnse staat levenskansen kan hebben. Het is vooral verontrustend om te zien hoe men bezig is een dubbele infrastructuur op de Westelijke Jordaanoever op te bouwen. De “facts on the ground” laten zien dat het bij de bezetting op dit moment meer gaat om het scheppen van veilige omstandigheden voor de vele bewoners van de nederzettingen dan om het scheppen van veiligheid voor de Israëlische burgers die in Israël wonen.
De EU moet van Israël eisen dat het stopt met het uitbreiden van de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en met de bouw van de veiligheidsmuur, anders laat men de kans op een tweestatenoplossing voorbijgaan.
Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een groot Palestijns dichter, Mahmoud Darwish, heeft recentelijk, ter nagedachtenis van een andere Palestijnse intellectueel, Edward Said, het volgende gedicht geschreven; ik lees het in het Frans: 

“Hij zegt: als ik eerder sterf dan jij, zal ik je het onmogelijke toevertrouwen. Ik vraag: is dat ver? Hij antwoordt: één generatie verwijderd”.

Talrijke generaties Palestijnen zijn omgekomen in hun strijd voor het onmogelijke: vrede en een democratische staat. Met de massale opkomst tijdens democratische en vrije verkiezingen heeft het Palestijnse volk een boodschap van vrede, een boodschap van optimisme de wereld ingestuurd en duidelijk gemaakt dat niet nog meer generaties van Palestijnen verloren mogen gaan.
De Europese Unie heeft nu een historische verantwoordelijkheid en moet initiatieven ontplooien, samen met de internationale gemeenschap, om te bewerkstelligen dat het vredesproces wordt hervat aan de hand van de routekaart. Tot nu toe vroegen wij de Palestijnen wat zij gingen doen, en wij hebben nu een antwoord van hen gekregen. Nu is het aan de Amerikaanse regering van Bush en de regering van Sharon om een antwoord te geven en duidelijk te maken of zij inderdaad van plan zijn zich in het kader van de routekaart in te zetten voor hervatting van de onderhandelingen, met als einddoel de oprichting van een Palestijnse staat. 
Landsbergis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste kwestie vandaag betreft de Palestijnse gebieden, maar ik wil toch nog een keer onze aandacht op Irak vestigen. De Palestijnse kwestie bevindt zich midden in een keten van uiterst opmerkelijke gebeurtenissen, namelijk de verkiezingen in Afghanistan, in de Palestijnse gebieden en in Irak. De uitdaging van komende zondag staat dan ook niet op zichzelf, maar maakt deel uit van een reeks zeer belangrijke veranderingen die zich onlangs hebben voltrokken in het zwaarst gewonde deel van de islamitische wereld. We hoeven Irak dit keer niet te beschuldigen, zoals sommigen gewoon waren te doen, of een mogelijke boycot toe te juichen, maar spreken slechts de hoop en de verwachting uit dat het Iraakse volk zich vastberaden toont en massaal gaat stemmen tijdens de verkiezingen.
Ik was enige tijd geleden onder de indruk van de berichten uit Afghanistan over miljoenen vrouwen die enthousiast, vastberaden en met een gevoel van menselijke waardigheid voor de eerste keer in hun leven en in de geschiedenis van hun land hun stem uitbrachten. Nu zal dat hopelijk ook in Irak gebeuren, met de zegen van God, die christenen en moslims gemeen hebben. Hopelijk gebeurt het daar ook, ondanks de inspanningen van de goddeloze krachten. Hoe het ook zij, men kan er absoluut zeker van zijn dat dit onder Saddam Hoessein of na een overwinning van de terroristen nooit zou zijn gebeurd.
Door zondag in groten getale te gaan stemmen, kan men de belangrijkste stem uitbrengen, en dat is niet een stem op een van de politieke partijen, maar een stem voor een nieuw leven. Dit zal de stem zijn van een volk dat is bevrijd van het juk van de angst. 

Zappalà (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijnheer Solana, mevrouw de commissaris, de situatie in het Midden-Oosten vraagt onze bijzondere aandacht. Het Israëlische volk leeft onder bijzonder moeilijke omstandigheden, met het constante gevaar van terroristische aanslagen, terwijl de situatie van het Palestijnse volk volstrekt onaanvaardbaar is.
Wie zoals ik als waarnemer bij de verkiezingen voor de nieuwe Palestijnse president betrokken is geweest, heeft met eigen ogen kunnen zien dat de toestand naar gewone maatstaven gemeten bijna niet te geloven is. Ik moet overigens zeggen dat de verkiezingen ondanks de plaatselijke situatie onberispelijk zijn verlopen.
In de wereld van de Palestijnen bestaan geen referenties, geen zekerheden, en de sociale situatie is er een van totale verloedering van het milieu, verdwijning van werkgelegenheid en organisatorische chaos. In de wereld van de Israëliërs is men constant op zoek naar manieren om zich te verdedigen. Van allerlei kanten komt hulp en ondersteuning, maar tot nog toe heeft dat geen concrete resultaten opgeleverd. Ik vind dat we moeten weten hoeveel middelen de Unie de afgelopen jaren in dat gebied heeft ingezet, met welke doelstellingen en wie daarvoor verantwoordelijk was. Daarnaast is het wenselijk dat met toekomstige investeringen geprobeerd wordt de kwaliteit van het bestaan in de Palestijnse gebieden te verbeteren.
Mevrouw de commissaris, het is niet genoeg geld ter beschikking te stellen, we moeten ook controleren wat er met dat geld gebeurt. In dat verband wacht ik nog op een antwoord van u op een door mij gestelde vraag. Een concrete toezegging voor de toekomst, in combinatie met de politieke toezegging om onderhandelingen tussen de twee staten te bevorderen – waarvoor de verkiezing van de nieuwe Palestijnse president ook meer ruimte heeft geschapen – kan in de toekomst wellicht resultaten opleveren die tot op dit moment niet voorstelbaar waren. 
Gahler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de wens eindelijk weer enige vooruitgang te boeken op weg naar een blijvende oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict wordt door het overgrote deel van dit Huis gedeeld.
Na de verkiezing van een Palestijnse president en een kabinetswijziging in Israël zijn de verwachtingen hooggespannen – zowel bij ons in Europa als bij de mensen in Israël en Palestina. Tijdens informele gesprekken in Ramallah en als waarnemer bij de verkiezingen ten westen van Ramallah kreeg ik de indruk dat men weliswaar onder de bezetting te lijden heeft, maar ook over het eigen bestuur tot nu toe niet te spreken is. Want het is de mensen niet ontgaan dat Arafat niet in staat of niet van zins was alles op alles te zetten om binnen de Palestijnse Autoriteit effectieve structuren te scheppen voor de veiligheidsinstanties, de gezondheidszorg en op andere terreinen.
Aan ons de taak ervoor te zorgen dat de ontwikkelingen die nu op gang komen, zoals de terugtrekking uit de Gazastrook, door het gehele Kwartet begeleid worden. Ik wil de EU, de VS en de andere leden ter plekke naast beide partijen zien optreden, want volgens mij wekt een diplomatie van “de een na de ander” bij de betrokkenen niet de juiste indruk. Zij moeten daar een voltallig Kwartet zien dat met één stem spreekt.
Het is aan u, mijnheer Solana, om nu al vaart te zetten achter de planning voor de periode na de terugtrekking uit de Gazastrook - ik doel op de planning van onze verdere gedragslijn ten opzichte van de partijen -, zodat er werkelijk sprake blijft van vooruitgang. Anders wordt dit conflict werkelijk nog een gebed zonder einde. 
Papastamkos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij spreken vandaag voor de zoveelste keer in het Europees Parlement over de nu al jarenlang aanslepende, menselijke tragedie van het Palestijnse en het Israëlische volk. Ons wordt nu inderdaad een nieuwe kans geboden op een echt vredesproces. Na de Palestijnse presidentsverkiezingen is een nieuwe situatie ontstaan en daaruit mogen wij afleiden dat de vrede, de stabiliteit en de veiligheid in dit geteisterde gebied nu een nieuwe kans krijgen. De terugkeer tot de onderhandelingstafel is meer dan noodzakelijk. Ook is het noodzakelijk de routekaart voor de vrede opnieuw ter hand te nemen. De geldigheid daarvan moet opnieuw worden bekrachtigd, want met de routekaart kan men onderhandelen over een stabiel en definitief vredesakkoord.
Ik wil er met name op wijzen dat het noodzakelijk is de speciale rol van het Kwartet te versterken. In die rol moeten cohesie, duidelijke doelstellingen en vastberadenheid tot uiting komen. Ik zou er tevens op willen wijzen dat de praktische voorstellen van de heer Solana met betrekking tot de veiligheid, de hervormingen en de economische bijstand de goede kant uitgaan. Zij zijn een daadwerkelijke Europese bijdrage aan de inspanningen die worden ondernomen om kadervoorwaarden vast te stellen voor de versterking van zowel de politieke als de economische veiligheid.
Ons centraal streven, dat de Europese Raad van december heeft vastgesteld, is duidelijk: er moet een onafhankelijke, democratische en levensvatbare Palestijnse staat komen, die een vreedzaam samenleven binnen een veiligheidskader met Israël en de buurlanden mogelijk maakt. Dat is wat wij willen, maar dat is niet genoeg; eerst en vooral moeten de hoofdrolspelers in dit conflict dat zelf willen. 
Solana,
   – Ik dank u zeer, mijnheer de Voorzitter, zoals ik ook de geachte dames en heren afgevaardigden van harte wil bedanken die zo vriendelijk zijn geweest om deze lange vergadering tot het eind toe bij te wonen, een vergadering over een vitale kwestie die gezien de tijd waarin we leven misschien wat meer aandacht van het Parlement zou moeten krijgen. De leden die het woord hebben gevoerd, hebben allen blijk gegeven van een oprechtheid, kracht en hoop die naar mijn idee niet alleen kenmerkend zijn voor het Europees Parlement, maar ook voor een meerderheid van de burgers van de Europese Unie, en ik zou willen zeggen: voor alle burgers die deel uitmaken van de Unie.
Vanuit dat standpunt bezien is het vandaag een emotionele dag geweest, een dag waarop we uiting hebben kunnen geven aan onze waarden en gevoelens, hetzij verbaal dan wel door onze lichaamstaal. Maar vanaf nu moeten deze vergaderingen een concreet doel hebben; we mogen emoties niet laten prevaleren boven overwegingen, maar we moeten duidelijk aangeven waar we naar toe willen en op welke punten we vooruitgang willen boeken. Geachte dames en heren, na de historische momenten die we hebben meegemaakt en die we echt wel historisch mogen noemen, lijkt het me zaak dat de Europese Unie een concreet actieprogramma in gang zet, waarmee we trouwens al bezig zijn en waarover we het Parlement ook informeren. Eindresultaat van dat programma moet de vorming van twee staten zijn, in het bijzonder een Palestijnse staat, die nog niet bestaat.
We kunnen niet eindeloos doorgaan met praten als we niet geleidelijk de nodige stappen zetten om ervoor te zorgen dat die twee staten binnen redelijke termijn een feit zijn. Onze Palestijnse vrienden zijn van mening dat wat ze nu hebben geen staat is maar een situatie die aan een staat voorafgaat, een soort pre-staat. Het is onze taak hen zo goed mogelijk te helpen bij het doorvoeren van de hervormingen die nodig zijn om een levensvatbare staat op te bouwen, niet een staat die niet functioneert, maar een geconsolideerde staat. In dat verband is duidelijk dat we hen moeten helpen met het hervormen en aanpassen van hun bestel. Een pre-staat met zijn beperkte verantwoordelijkheden is niet hetzelfde als een echte staat die al zijn verantwoordelijkheden neemt, verantwoordelijkheden die meer omvatten dan alleen de financiën. Op dit punt zou ik het overigens willen opnemen voor de Commissie, het Europees Parlement en de Europese Unie als geheel. De manier waarop de Europese Unie en de heer Fayyad, die als eerste verantwoordelijk is voor de financiële aangelegenheden van de Palestijnse Autoriteit, de middelen besteden, is werkelijk uitmuntend.
Ik zou willen dat de leden van dit Parlement dit met eigen ogen konden zien, en dat ook de burgers van Europa daarvan doordrongen waren. De inspanningen die heer Fayyad zich als hoofd financiën heeft getroost, naast alle inspanningen van de Commissie, van u allen en van de hele Europese Gemeenschap, zijn indrukwekkend, en zij zouden als voorbeeld kunnen dienen. Ik zou wel eens willen zien hoe het andere landen zou vergaan, landen met een veel langere geschiedenis, die zich niet zoals de Palestijnen in het stadium van een pre-staat bevinden, als zij onder die omstandigheden hun geld moesten beheren op de manier zoals zij dat nu doen.
Ten tweede lijdt het geen twijfel dat een staat niet alleen een economisch stelsel maar ook veiligheidsstructuren dient te hebben, en omdat er thans geen sprake is van een Palestijnse staat maar van een Palestijnse pre-staat, moeten we de Palestijnen helpen om ervoor te zorgen dat zij op de dag dat de Palestijnse staat geboren wordt, solide veiligheidsstructuren tot hun beschikking hebben. De Europese Unie heeft de benodigde instrumenten daarvoor al en gebruikt die ook. Zij helpt de Palestijnen om hun veiligheidstroepen zo doeltreffend mogelijk op te zetten en te consolideren, ten behoeve van de Palestijnse burgers en van de vrede tussen die burgers onderling, met andere woorden ten behoeve van de wet en de orde die elk land behoeft.
In een staat worden dan ook nog eens verkiezingen gehouden, en er zijn Palestijnse verkiezingen in de periode vanaf nu tot aan de zomer. Met uw instemming beperk ik me tot deze periode; na de zomer zal blijken hoe de situatie zich verder ontwikkelt. Vanaf nu tot aan de zomer vinden er belangrijke verkiezingen plaats die wij moeten begeleiden, waaraan wij een financiële bijdrage moeten leveren en die we actief moeten blijven stimuleren om ervoor te zorgen dat ze een waardig en positief verloop hebben.
Vanuit Palestijns oogpunt ten slotte zijn de inspanningen van de Palestijnse president om een staakt-het-vuren en een dialoog tussen Palestijnen onderling te bereiken, werkelijk buitengewoon. Weinigen onder ons hadden gedacht dat er in korte tijd zoveel zou kunnen worden bereikt. Maar het is echt bereikt, en het mag niet verloren gaan. Welnu, geachte dames en heren, laten we goed beseffen dat de situatie bijzonder precair is. Kort na de verkiezingen was er al een datum vastgelegd voor een ontmoeting tussen Sharon en president Abu Mazen, maar als gevolg van het geweld was de kans op een dialoog al gauw weer verkeken. De situatie is precair, want terwijl wij hier aan het praten waren, is er alweer een aanslag gepleegd.Wat er ook gebeurt, voor ons staat vast dat degenen die geweld gebruiken niet de touwtjes in handen mogen krijgen met betrekking tot het verloop van het vredesproces. Dat zou absurd en onrechtvaardig zijn. Het geweld moet natuurlijk worden gestopt, maar we kunnen niet toelaten dat zij die geweld gebruiken de sleutel van het vredesproces in handen hebben. Verder zou ik willen opmerken dat we, zoals iemand al zei, ook heel veel dingen aan Israël te vragen hebben. Een heel concreet punt, dat de Israëli’s ook kunnen en moeten verwezenlijken, is dat zij zich terugtrekken uit de Gazastrook. Dat was ooit bedoeld als een unilateraal besluit, maar dat is nu niet meer aan de orde. Het moet een overeengekomen besluit zijn, een besluit waarover onderhandeld is, als eerste stap op een weg die moet uitmonden in het opgeven van de bezette gebieden. Dat is waar wij bij Israël op aan moeten dringen, als onderdeel van een fundamenteel beleid dat wij Europeanen in gang moeten zetten.
Na ruim een week ook in Israël te hebben doorgebracht en met alle leiders daar te hebben gesproken, ben ik oprecht van mening dat die terugtrekking tot de mogelijkheden behoort, waarbij wij eveneens onze verantwoordelijkheid moeten nemen. Ik kan u moeilijk allemaal verzoeken om naar de Gazastrook te gaan, maar degenen die er geweest zijn, zullen mijn mening delen dat de situatie dramatisch is en dat de ontruiming van de Gazastrook niet mag betekenen dat dit gebied een gevangenis wordt. De Gazastrook moet handel kunnen drijven met het buitenland, er moet een haven komen en er moet een luchthaven komen, anders zullen de mensen de Gazastrook nooit kunnen verlaten. Wij moeten dus de helpende hand bieden om ervoor te zorgen dat er een haven en een luchthaven komen, die ongetwijfeld onder internationaal gezag zullen moeten worden gesteld, en wij zouden bereid moeten zijn om die taak zonodig op ons te nemen.
Het is zaak dat we die taak aankunnen. Daarom zijn al die punten mijns inziens van fundamenteel belang, en als we resultaten willen boeken, moeten die punten centraal staan in onze debatten. De tijd is rijp voor resultaten. En we hebben niet eeuwig de tijd; als het te lang duurt, raakt iedereen gefrustreerd: wij, de Palestijnen en de Israëli’s, en die frustratie zou de doodsteek betekenen voor dit door u allen erkende moment van hoop, voor de trots die nu zowel onder de Israëli’s als onder de Palestijnen leeft, en voor dat deel van de bevolking in Israël en Palestina dat steeds meer eenzelfde standpunt deelt. Die eensgezindheid mag niet worden doorbroken, en het is zaak dat de geest van Oslo, van de periode voorafgaand aan en na Oslo, weer tot leven wordt gewekt.
Dat staat ons dus te doen. Nog een ander punt dat ik onder de aandacht zou willen brengen van de geachte afgevaardigden en van mijn vrienden uit Israël: er moet vooral geen enkel besluit worden genomen dat in strijd zou kunnen zijn met de eventuele slotakkoorden. Dat is een bijzonder belangrijk advies, veel makkelijker om te geven dan om op te volgen. Er mag echter geen enkel besluit worden genomen dat niet kan worden teruggedraaid wanneer de beslissingen over de slotakkoorden moeten worden genomen. Sommige besluiten die nu worden genomen, zullen een belemmering of zelfs een absolute hinderpaal vormen voor wat die akkoorden in veler ogen zouden moeten bevatten: de fundamentele parameters van de uiteindelijke status.
Deze boodschap moest op vriendschappelijke wijze worden overgebracht, in een tijd waarin in Israël een bijzonder bittere en droevige periode wordt herdacht waarvoor wij als Europeanen grote verantwoordelijkheid dragen. Vanuit de vriendschap en de waarden die wij Europeanen, in het besef van onze verantwoordelijkheden, in ons hart zouden moeten meedragen, moeten wij hen aanspreken, zodat er werkelijk naar ons geluisterd wordt, want onze woorden beogen de vrede, niet het tegenovergestelde. Dat is wat ik u zeggen wilde, geachte dames en heren, zoals ik nogmaals al degenen die deze vergadering tot dit late uur hebben bijgewoond, zou willen bedanken, niet alleen namens mijzelf, maar naar ik aanneem ook namens mijn goede vriendin, commissaris Benita Ferrero, die ik bedank voor haar aanwezigheid.
We hebben nog veel werk voor de boeg en we hebben ieders hulp nodig. Het zal niet gemakkelijk zijn, het zal bijzonder moeilijk zijn, maar we moeten deze slag om de vrede winnen, niet alleen voor Israël en Palestina maar, zoals hier al veelvuldig is opgemerkt, voor de vrede in de hele regio. Als er vrede is in Israël en in Palestina, is er ook meer kans op vrede in de regio. Over Irak is van alles verkondigd, en ik zou u er heel wat over kunnen zeggen, maar ik vind niet dat we deze twee onderwerpen hier vandaag samen moeten behandelen. Over vier of vijf dagen is het zondag, daarna komt er weer een debat om Irak aan de orde te stellen, maar we kunnen er zeker van zijn dat die ontwikkeling zich inderdaad zal voordoen.
Dan nu mijn laatste opmerking. De afgelopen jaren hebben we Israël en Palestina benaderd vanuit een soort crisisbeleid. Vanaf nu moeten we weer een echt beleid voeren, een beleid met een hoofdletter B, en resultaten boeken, want onze doelstellingen zullen duidelijk zijn en als we bovendien de politieke wil hebben om ze te verwezenlijken, kunnen we die resultaten ook bereiken. Geachte dames en heren, mijn excuses voor het late uur, en mijn dank aan u allen omdat u deze hele lange dag hebt bijgewoond. Hartelijk dank.
Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, net als de heer Solana zijn de Commissie en ik vastbesloten te proberen deze stappen mogelijk te maken, hoewel we weten hoe moeilijk het is, ondanks alle steun. Dat betekent uiteraard dat we ook vastbesloten zijn de eerste concrete stappen te zetten en ik zou een aantal ervan hier willen noemen, aangezien u mij daarom heeft verzocht.
Ten eerste zijn wij bijvoorbeeld onlangs overeengekomen 20 miljoen euro extra ter beschikking te stellen voor de Gazastrook. Verder werken we zeer nauw samen met de Wereldbank. Ik heb vorige week nog een ontmoeting gehad met bankpresident Wolfensohn. We nemen het advies van de Wereldbank zeer serieus: zolang er geen einde komt aan het geweld en de bewegingen van goederen en mensen, zal extra geld weinig effect sorteren. Daarom is het buitengewoon belangrijk om op dit vlak verbeteringen tot stand te brengen.
Ik zal deze onderwerpen verder zeer concreet bespreken met zowel de Palestijnen als de Israëliërs tijdens het bezoek dat ik op 7 en 8 februari zal afleggen. Ik wil daarnaast zien wat we kunnen plannen en of er goede projecten zijn die we kunnen uitvoeren om te helpen dit proces daadwerkelijk op gang te krijgen, of het nu gaat om wederopbouw, institutionele versterking, enzovoorts.
Tegen de heer Laschet wil ik nog zeggen dat we ook inspanningen ondersteunen om de levensomstandigheden van de Palestijnse vluchtelingen te verbeteren, te voorzien in betere huisvesting en te komen tot een wijziging van de vluchtelingenstatus. Hiervoor is het echter noodzakelijk dat er via onderhandelingen een oplossing komt, zoals ook wordt voorzien in de routekaart voor de vrede, en dit is dan ook moeilijker te realiseren.
Het is duidelijk dat het van cruciaal belang is het politieke proces niet uit het oog te verliezen. De heer Solana heeft dit zojuist al aangegeven. Daarnaast moeten we ons afvragen wat er zal gebeuren op de dag na de terugtrekking uit de Gazastrook. De partijen moeten een begin maken met een politiek proces waarin verder wordt gekeken dan de Gazastrook. Dit is een kwestie van doorslaggevend belang, die we ook met president Bush en met Condoleeza Rice moeten bespreken tijdens hun bezoeken aan Europa.
Ik dank u allen hartelijk, dit is een zeer plezierige en interessante discussie geweest. Men kan zien dat we dit proces allemaal een warm hart toedragen, maar ik wil hieraan toch een waarschuwend woord toevoegen: we hebben te maken met een moeizaam proces en het geweld kan elk moment weer tot een uitbarsting komen.
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 10.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0089/2004 – B6-0003/2005) van de heer Schulz en de heer Ford, namens de PSE-Fractie, aan de Raad over de herdenking van Auschwitz, en de mondelinge vraag (O-0090/2004 – B6-0004/2005) van de heer Schulz en de heer Ford, namens de PSE-Fractie, aan de Commissie over de herdenking van Auschwitz. 
Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vandaag bespreken we een resolutie over een dag die zwaar op ons drukt - de dag van herinnering die morgen in Auschwitz gehouden wordt, ter herinnering aan een misdaad die met deze plaats, met Auschwitz, verbonden is en eenmalig is in de geschiedenis van de mensheid. Daarom behoren we dit debat ook met de grootst mogelijke terughoudendheid te voeren.
Ik ben lid van het Europees Parlement en voorzitter van een multinationale fractie, maar ik ben ook een afgevaardigde uit de Bondsrepubliek Duitsland en ik ben Duitser. Wanneer ik vanavond in deze hoedanigheid – waarmee ik doel op zowel mijn functie als mijn nationaliteit – spreek over Auschwitz en over de resolutie aangaande de holocaust, doe ik dat natuurlijk ook als burger van een land - Duitsland - waarvan de naam onlosmakelijk met Auschwitz verbonden is.
Auschwitz is het morele dieptepunt in de geschiedenis van mijn land. Het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau is door Duitsers gebouwd, door misdadigers die mijn nationaliteit hadden, door mensen die de naam van mijn land op een manier bezoedeld hebben als nooit tevoren. Daarom kan een Duitser nooit onbevangen over dit onderwerp praten. Elke generatie, ook de mijne, erft wat eerdere generaties nagelaten hebben. Auschwitz behoort tot de erfenis die wij, Duitsers van nu, aanvaarden moesten.
Daarom erken ik uitdrukkelijk - ook, maar niet uitsluitend in mijn functie als fractievoorzitter - dat wij Duitsers een bijzondere verantwoordelijkheid hebben in de strijd tegen antisemitisme, racisme, vreemdelingenhaat, fascisme, mensenverachting, terreur en moord.
Morgen zal ik net als vele collega’s samen met de heer Borrell als vertegenwoordiger van mijn fractie aan de herdenkingsplechtigheid in Auschwitz deel kunnen nemen. Morgen zal ook de president van de Bondsrepubliek Duitsland daar aanwezig zijn. Als Duitsers zestig jaar na de dag van de bevrijding van Auschwitz samen met anderen kunnen herdenken, als een Duitser als voorzitter van een multinationale parlementsfractie daar naar toe kan reizen om zich samen met collega’s uit andere landen – uit Rusland, uit Polen, uit Israël, uit Frankrijk, uit Italië en vele andere landen –over te geven aan overdenking en herinnering en de slachtoffers al herinnerend een deel van hun waardigheid terug te geven, dan hebben we dat aan de Europese Unie te danken. Want die heeft het ons Duitsers mogelijk gemaakt met opgeheven hoofd terug te keren in de familie van democratische volkeren, waar wij als Duitsers van nu ons steentje bijdragen aan democratie, de menselijke waardigheid en de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat.
Daarom steunt mijn fractie deze resolutie, en de Duitsers onder ons in deze fractie – en die in alle andere fracties volgens mij ook – staan geheel achter hetgeen in deze resolutie verwoord is.
Schmit,
   .  Mijnheer de Voorzitter, zoals de geachte afgevaardigde, de heer Schultz, al zei, zal morgen een groot aantal staatshoofden, vertegenwoordigers van dit Parlement en vertegenwoordigers van andere parlementen bijeenkomen in Auschwitz, om daar gezamenlijk, met de overlevenden van dat inferno, te gedenken dat dit vernietigingskamp zestig jaar geleden is bevrijd.
Als vertegenwoordigers van een nieuw Europa vervullen zij deze plicht tot gedenken, deze plicht om de herinnering door te geven, hetgeen nu meer dan ooit noodzakelijk is. Het voorzitterschap is de twee afgevaardigden erkentelijk dat zij middels deze vraag gezorgd hebben voor een moment van overdenking en herinnering binnen dit Parlement, dat in 1979 – daar wil ik graag aan herinneren – nadat het voor de eerste maal rechtstreeks gekozen was, een overlevende van Auschwitz tot voorzitter koos, te weten mevrouw Simone Veil. Ik hecht eraan haar eer te bewijzen voor de moed waarvan zij als voorzitter van dit Parlement blijk gegeven heeft.
Zestig jaar is minder dan de duur van een mensenleven. Het is nu de gelegenheid om het woord te geven aan de zeldzame overlevenden die de littekenen dragen van deze onbeschrijflijke verschrikking, waarvan het leed onuitspreekbaar is maar waarover vandaag nietttemin luid en duidelijk gesproken moet worden. De shoah zal altijd een cesuur blijven, een breuk in de Europese geschiedenis – dat heeft u goed gezegd. Bovendien, zoals ook gezegd is door de voormalig voorzitster van de Duitse Bondsdag, mevrouw Rita Süssmuth: de shoah valt met niets te vergelijken. We beseffen dat de geschiedenis van deze twintigste eeuw een aaneenschakeling is van genociden, maar de shoah heeft een specifiek, uniek karakter. De shoah is de volstrekte negatie van onze beschaving, van onze geestelijke, ethische waarden, de ontkenning van het humanisme dat Europa heeft voortgebracht.
Auschwitz behoort niet alleen tot het verleden, een ondraaglijk verleden. Auschwitz moet een aanwezige, pijnlijke realiteit blijven; een realiteit die de huidige en toekomstige generaties aanmaant tot beter begrip en tot het verwerpen van elke ideologie van haat en uitsluiting, een realiteit waarmee naar mijn mening dagelijks het besef van “dit nooit weer” concreet gemaakt moet worden. De plicht tot gedenken, hoe essentieel ook, is niet voldoende. Natuurlijk is het nodig dat we erbij stilstaan, maar daarnaast hebben we ook behoefte aan engagement en actie. Het antisemitisme is niet verdwenen. Het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat constateert zelfs een opleving van het antisemitisme in onze samenlevingen, alsmede van allerhande vormen van racisme.
We moeten de strijd aanbinden met de revisionisten en negationisten, met al diegenen die pogen het unieke karakter van de shoah te relativeren, met al diegenen die met voorwendsels komen door onaanvaardbare verbanden te leggen. Het is een misdaad tegen de waarheid, om de woorden van president Chirac te gebruiken, en in een Europa dat is gegrondvest op ethische waarden en eerbiediging van de mensenrechten dienen degenen die zich daaraan schuldig maken te worden vervolgd. Een Europa overigens dat voortaan ook gegrondvest is op het Handvest van de grondrechten dat is opgenomen in de ontwerp-Grondwet die door uw Parlement met ruime meerderheid is aangenomen. Maar het is ook een misdaad tegen de gedachtenis aan al diegenen die hebben geleden. Ik denk in het bijzonder aan die tienduizenden, honderdduizenden kinderen wier leven op de meest laffe wijze is verwoest; aan hun troosteloze blikken die op foto’s te zien zijn. Mogen deze angstige blikken in ons bewustzijn blijven gegraveerd en mogen zij ons aansporen vastbesloten en geëngageerd te vechten tegen het vergeten en – erger nog – het ontkennen van deze absolute misdaad.
Mijnheer de Voorzitter, het verdedigen van de mensenrechten, te beginnen bij al diegenen die het slachtoffer zijn van inbreuken op hun waardigheid in de huidige golf van antisemitisme en racisme, is een van de hoekstenen van het beleid van de Europese Unie. Daartoe werken de Raad en de andere Europese instellingen nauw samen met internationale organisaties als de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en de Verenigde Naties, in de strijd tegen verschijnselen die werkelijk plagen vormen.
De Raad heeft de initiatieven van de OVSE verwelkomd, met name de goedkeuring van de verklaringen van Berlijn en Brussel waarin alle uitingen van antisemitisme en alle andere daden van intolerantie worden veroordeeld. Tijdens de Ministeriële Raad van de OVSE in Sofia zijn vertegenwoordigersposten in het leven geroepen voor de bestrijding van antisemitisme, racisme en islamofobie. Dit zou ook een versterking moeten betekenen voor het werk van het Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten van de OVSE te Warschau, waarvan de opdracht is het monitoren van verschijnselen van antisemitisme en andere vormen van intolerantie. Tijdens de 59e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is op initiatief van de Europese Unie een resolutie goedgekeurd waarin elke vorm van antisemitisme wordt veroordeeld. Tijdens de Dag van de mensenrechten, op 10 december 2004, heeft de Unie in New York de aandacht gevestigd op het belang van onderwijs in dezen. Dat is een essentiële voorwaarde voor het bevorderen van de opkomst van een cultuur van respect en tolerantie die in overeenstemming is met de bescherming van de grondrechten. De oprichting van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat sluit aan op het streven van de Raad en de Unie zich de instrumenten te verschaffen die nodig zijn om de verschillende vormen van intolerantie te bestrijden.
Ik heb zeker de paragraaf gelezen over de geschiedenisboeken en het geschiedenisonderwijs dat op Europese schaal bevorderd moet worden. De nagedachtenisactiviteitenmet jongeren vormen een Europees initiatief dat absoluut gesteund dient te worden. Het voorzitterschap zal zich daarvoor inzetten.
Frattini,
   . Mijnheer de Voorzitter, de Commissie beseft terdege dat de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat niet voorbij is, aangezien zij geconfronteerd wordt met een heropleving van antisemitisme, vreemdelingenhaat en openlijk racistische voorvallen. Deze heropleving is voor ons allen een bron van grote zorg.
Bij talloze gelegenheden hebben de instellingen van de Unie hun inzet voor het verdedigen van de mensenrechten herbevestigd en hebben zij alle vormen van intolerantie, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme veroordeeld als directe schendingen van de beginselen van vrijheid, democratie, respect voor de mensenrechten en fundamentele vrijheden, en de rechtsstaat. Dit zijn de beginselen die het fundament vormen van de Europese Unie en die de lidstaten gemeen hebben.
De Commissie bestrijdt racisme, vreemdelingenhaat en discriminatie op grond van ras of godsdienst met een heel scala aan programma’s en initiatieven, van beleid op het vlak van antidiscriminatie, justitie en de mensenrechten tot onderwijs- en onderzoeksprogramma’s. De Commissie is voornemens haar inspanningen in de strijd tegen racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme voort te zetten en te intensiveren. In het bijzonder heeft de Commissie de lidstaten en de Raad herhaaldelijk opgeroepen om het kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat goed te keuren, waarvoor zij in november 2001 een voorstel heeft ingediend. Op basis van dit voorstel zouden de lidstaten ervoor moeten zorgen dat racistisch en xenofoob gedrag kan worden bestraft, en dat er in de gehele EU ongeveer dezelfde strafrechtelijke sancties gaan gelden. Verder zou dit voorstel bevorderlijk zijn voor de justitiële samenwerking tussen de lidstaten, waardoor het eenvoudiger wordt juridische stappen te nemen tegen overtreders. De Commissie stelt zich op het standpunt dat de goedkeuring van deze tekst Europa het juridische kader zou bieden dat het nodig heeft om op efficiënte wijze de strijd aan te binden met de plaag van racisme en antisemitisme. We hopen, in volledige overeenstemming met het Luxemburgse voorzitterschap, de besprekingen over dit voorstel in de komende weken te hervatten.
Tot slot wil ik uw aandacht vestigen op het feit dat de Commissie onlangs haar jaarlijkse oproep tot het indienen van voorstellen voor de herdenking van de slachtoffers van de concentratiekampen heeft gepubliceerd. Dit initiatief heeft tot doel met name onder de jongere generatie de kennis over de gruweldaden die in deze kampen plaatsvonden, te vergroten. 
Klamt (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Frattini, geachte leden van de Raad, de grondleggers van de Europese Unie lieten zich meer dan vijftig jaar geleden leiden door de gedachte aan vrede voor de volken van een continent dat door twee wereldoorlogen verwoest was. Mannen als Schuman, Monnet en Adernauer had ik graag hier en nu aan deze zitting in het Europees Parlement zien deelnemen, op een dag waarop afgevaardigden uit vijfentwintig lidstaten de mensen herdenken die zestig jaar geleden uit het vernietigingskamp van de Duitse nationaal-socialisten, uit Auschwitz-Birkenau, bevrijd werden. Een dag waarop we alle Joden, Roma, homoseksuelen, Polen en mensen van andere nationaliteiten herdenken die daar en in andere kampen zijn vermoord.
Ik spreek hier als Duitse afgevaardigde, en ik ben mij bewust van de daden die in naam van mijn volk meer dan zestig jaar geleden gepleegd zijn. Ik aanvaard de verantwoordelijkheid die daaruit voortvloeit voor mijn volk en mijn generatie. Dat we hier vandaag gezamenlijk stilstaan bij het leed, dat we samen een oproep doen om niet te vergeten – en dat geldt zowel voor de concentratie- en vernietigingskampen als voor de misdaden die daar begaan zijn – alleen dat kan komende generaties tot waarschuwing dienen en ze doen inzien dat volkerenmoord voortkomt uit verachting van andere mensen, uit haat, antisemitisme, racisme en totalitarisme.
Wij, vertegenwoordigers van de burgers van een verenigde Europese Unie, veroordelen eensgezind elke vorm van onverdraagzaamheid en ophitsing tot rassenhaat, in het bijzonder alle verschijningsvormen van antisemitisme en alle geweld dat uit haat of onverdraagzaamheid jegens een ander geloof of ras gepleegd wordt. Evenzeer veroordelen we aanslagen op gewijde plaatsen en gebouwen van joden, christenen, moslims of andere geloofsgemeenschappen, evenals alle geweld jegens minderheden.
Daarom moeten wij ons allen inspannen om de samenwerking en dialoog tussen de verschillende groepen in de samenleving te bevorderen. We dienen kordaat en openlijk onverdraagzaamheid, discriminatie en racisme te veroordelen. We mogen nu en in de toekomst onze geschiedenis niet vergeten of verdringen. De grondleggers van de Europese Unie hebben hun en onze geschiedenis onder ogen gezien. Ze zijn in kleine kring bij elkaar gekomen om een vredelievend Europa, een vrijheidlievend en democratisch Europa en een veilig Europa te scheppen. Nu is het aan ons om in grotere kring aan deze verantwoordelijke taak verder te werken. Laten we ons deze taak waardig tonen, opdat dit werelddeel zich in de 21e eeuw in vrede en diversiteit kan blijven ontwikkelen; voor en met de mensen die er nu en in de toekomst leven en ter nagedachtenis aan hen die een vredelievend Europa niet meer mee mochten maken.
Ford (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, vandaag en morgen herdenkt het Parlement dat het zestig jaar geleden is dat het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau werd bevrijd. Er is in dit Parlement enige onenigheid geweest over de herkomst en de nationaliteit van de verantwoordelijken. De voornaamste boosdoeners waren de Duitse nazi’s met hun rassenideologie, welke gebaseerd was op uiterst dubieuze en verdraaide eugenetica en waarin de Joden werden gezien als een kwaadaardig, inferieur ras dat moest worden uitgeroeid. Helaas zijn er vandaag de dag nog steeds mensen onder ons die deze misselijkmakende ideologie aanhangen.
De Duitse nazi’s werden geholpen en bijgestaan door mensen van alle rassen en naties die een actieve bijdrage leverden aan deze uitroeiing en door mensen die hun mond hielden en zo toestonden dat het kwaad kon gedijen. Geen enkele natie in Europa was echter helemaal onschuldig of helemaal schuldig. In Groot-Brittannië werden alleen de Kanaaleilanden door de nazi’s bezet, maar de Britten die daar het gezag uitoefenden, registreerden de Joodse bewoners van de Kanaaleilanden, stempelden een “J” in hun paspoorten en regelden op buitengewoon efficiënte wijze dat zij op transport werden gesteld naar Auschwitz, waar zij zonder uitzondering werden vermoord. Dit gebeurde allemaal nadat de toenmalige Britse regering een aantal van diezelfde Joden het recht had ontzegd om, in een poging aan de dood te ontsnappen, naar het Britse vasteland te vluchten, omdat zij beschouwd werden als vijandige vreemdelingen. En dan hadden we nog het Britsh Free Corps, bestaande uit meelopers, deserteurs en fascisten, dat zij aan zij met de nazi’s vocht aan het oostfront.
Dit debat gaat echter niet in de eerste plaats over het verleden, maar over de toekomst. Eerder deze week heb ik in Londen een evenement bijgewoond dat was georganiseerd door het Anne Frank Trust, waarbij vijftig overlevenden van de holocaust hun verhaal vertelden. Zij waren daar niet om meer en beter geschiedenisonderwijs te eisen en zij debatteerden ook niet over de nationaliteit of de herkomst van de mensen die hen gevangennamen en bewaakten. In plaats daarvan sloten overlevenden uit Kosovo en Rwanda zich bij hen aan met de eis “nooit meer”. Helaas is het vergeten al begonnen. Een collega-afgevaardigde, de heer Le Pen, heeft immers onlangs verklaard dat de bezetting van Frankrijk door de nazi’s “niet bijzonder inhumaan” was, ondanks de moord op 73 000 Joden in het Franse concentratiekamp Struthof.
Prins Harry gaf – hopelijk – blijk van een betreurenswaardig gebrek aan kennis van de geschiedenis door het grappig te vinden op een verkleedfeestje te verschijnen in het uniform van een nazi-officier. De beste manier van herdenken hier vandaag, en bij de stemming van morgen, is het intensiveren van de strijd tegen antisemitisme en racisme, vreemdelingenhaat en islamofobie. De Commissie, in het bijzonder commissaris Frattini, en de Raad zouden moeten bekijken op welke manier zij het gewenste kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat het best kunnen doordrukken.
We moeten ons beraden over de behoefte aan nieuwe wetgeving tegen haatmisdaden met een racistisch motief en over de vraag of er op Europees niveau maatregelen moeten worden genomen om iets te doen aan het tonen van nazi-insignes in het openbaar. We zijn bij vele gelegenheden gewezen op de verdiensten van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat. Misschien moeten we nog eens goed kijken of we het belang van dat waarnemingscentrum niet naar beneden halen door er een veel algemener waarnemingscentrum op het gebied van de mensenrechten van te maken.
Tot slot dienen we te bekijken hoe we de jongere generatie op Europees niveau kunnen voorlichten over de door de nazi’s begane gruwelijkheden ter vernietiging van het Joodse ras, evenals over de Roma, de verstandelijk gehandicapten en de christen-democratische, liberale, socialistische en communistische antifascisten die zijn omgekomen in de concentratiekampen.
Ludford (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn respect betonen aan Simone Veil, de voormalige leider van de liberale fractie en voormalig Voorzitter van dit Parlement. Het verheugt mij dat de Algemene Vergadering van de VN op initiatief van de EU deze week voor het eerst de holocaust heeft herdacht. Mijn collega, de heer Geremek, was daar aanwezig als vertegenwoordiger van Polen, en gebleken is, zoals hij zei, dat het concentratiekamp Auschwitz, dat door het Duitsland van Hitler gebouwd is in het bezette Polen, is uitgegroeid tot hét symbool van de nazi-misdaden. Diegenen die hun eigen geschiedenis vergeten, zijn gedoemd haar te herhalen; zestig jaar na dato bestaat nog altijd de dringende behoefte om de strijd aan te binden met antisemitisme en vooroordelen op grond van ras en godsdienst.
We moet lessen trekken uit de holocaust: de manier waarop het nazisme voet aan de grond kreeg, de verraderlijke aantrekkingskracht van zijn ideologie, en de methoden waarmee vele ogenschijnlijk fatsoenlijke mensen zich lieten overhalen. Als we begrijpen op welke manier Hitler de Duitsers in de twintigste eeuw overhaalde zijn kwaadaardige doctrines te onderschrijven en Joden, Roma, Oost-Europeanen, homoseksuelen en anderen tot zondebok te maken, te minachten en hun alle menselijke waardigheid te ontnemen, dan verkeren we in een betere positie om die mensen te bestrijden die in het Europa van de eenentwintigste eeuw Joodse graven ontheiligen of Joodse mensen in elkaar slaan, Roma uit hun woonplaats verdrijven, moskeeën bekladden met graffiti of simpelweg een hekel hebben aan buitenlanders of immigranten.
We betonen eer aan alle slachtoffers van de holocaust. Het lijden kent geen hiërarchie, maar als u mij toestaat, wil ik toch opmerken dat naast de volkerenmoord op de Joden, ook die op de Roma volledige erkenning verdient.
Zonder iets af te doen aan de Duitse verantwoordelijkheid, wil ik zeggen dat het nazisme een virus was en nog steeds is – waarmee iedereen besmet kan raken. De oom van koningin Elizabeth II kreeg er iets van mee en haar kleinzoon was onnozel en slecht genoeg geïnformeerd om op een feestje een nazi-uniform te dragen compleet met swastika – het schijnt dat hij Rommel moest voorstellen. De onwetendheid van prins Harry was schokkend; helaas is hij echter verre van uniek. Daarom is holocausteducatie essentieel in alle lesprogramma’s. De meeste jonge Britse leerlingen hebben namelijk nog nooit van de holocaust gehoord.
Ik begrijp de redenen voor het verbod op de swastika in Duitsland, maar ik ben er niet van overtuigd dat een uitbreiding van een dergelijk verbod naar de gehele EU effectief zou zijn. Het zou veel beter zijn om de in het slop geraakte besprekingen over een Europese wet die het aanzetten tot rassen- en godsdiensthaat strafbaar stelt, nieuw leven in te blazen. De inhoud – niet de symbolen – van racisme moet immers ons primaire doel zijn. De Luxemburgse minister van Justitie heeft de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken vorige week beloofd dat hij dit onderwerp opnieuw op de agenda van de Raad zal zetten. We zullen hem aan zijn woord houden. Ik denk dat de publieke opinie aan onze kant staat. In het Verenigd Koninkrijk zijn zes op de tien mensen voorstander van een dergelijke wet.
Ik ben blij dat onze resolutie kan rekenen op de steun van zes fracties. Alle Europeanen moeten eensgezind zijn en antisemitisme en racisme vastberaden uitroeien.
Tot slot zou het zeer gepast zijn als het voorzitterschap alle regeringen zou voorstellen om 27 januari in de gehele EU uit te roepen tot Europese herdenkingsdag voor de holocaust; dat is in een aantal lidstaten al zo, maar nog niet in allemaal. Vijf jaar geleden werd in een schriftelijke verklaring in dit Parlement dit idee al geopperd, dat ook wordt ondersteund door het Joods Wereldcongres. Ik zou het voorzitterschap willen verzoeken dat punt tijdens ontmoetingen met collega’s ook te benadrukken. 
Kallenbach (Verts/ALE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Schmit, dames en heren, mijn fractie juicht de onderhavige resolutie toe en hoopt ten zeerste dat een overweldigende meerderheid van dit Huis deze aanneemt, zodat op het juiste moment het juiste signaal afgegeven wordt.
Iedere oprechte democraat zou ervan op moeten schrikken wanneer zich zelfs na meer dan zestig jaar in Europa en daarbuiten nog tendensen voordoen tot bagatellisering of zelfs loochening van de barbaarse gebeurtenissen onder het nationaal-socialisme. We horen ervan op te schrikken wanneer bepaalde individuen de classificatie van mensen naar herkomst, geloofsovertuiging alsmede naar politieke en seksuele voorkeuren in hun partijprogramma opnemen en op dat programma nog gekozen kunnen worden ook. Helaas zijn we ook in dit Parlement van dergelijke afgevaardigden niet verschoond gebleven. Des te belangrijker om als Europees Parlement een duidelijk standpunt in te nemen en elke vorm van onverdraagzaamheid, aanzetten tot rassenhaat evenals alle vormen van antisemitisme categorisch te veroordelen. Steeds weer moeten we voor ogen houden: voorkomen is beter dan genezen.
Laten we ons er samen hard voor maken dat lesprogramma’s voor de jeugd, uitwisselingsprogramma’s en bezoeken aan gedenkplaatsen voor de slachtoffers van de holocaust verplichte onderdelen van de leerprogramma’s van scholen en universiteiten worden. Wie weet slagen de jonge mensen er wel in de harde koppen van hun grootvaders open te breken; die zijn daar zelf duidelijk niet toe in staat. Laten we er ook samen over nadenken hoe we nationalistische tendensen in dit Parlement aan kunnen pakken. Ik zou graag willen weten hoe lang we het nog zwijgend moeten tolereren, dit nationalistisch vlagvertoon, dat niet anders gezien kan worden dan als een bewust tentoongespreide anti-Europese gezindheid.
Daarnaast vraag ik uw aandacht voor een gebeurtenis van de afgelopen week, die voor mij onaanvaardbaar is en mij des te pijnlijker treft daar zij zich in mijn eigen land voordeed. Het gaat om het optreden van de NPD-afgevaardigden in het deelstaatparlement van Saksen. Deze heren, wolven in schaapskleren naar mijn mening, weigerden deel te nemen aan een herdenking in stilte van de slachtoffers van het nationaal-socialisme. Erger nog, ze beledigden de slachtoffers door de geallieerden vanwege het bombardement van Dresden in 1945 tot massamoordenaars te bestempelen en van een bommenholocaust te spreken. Dat is een schande, niet alleen voor Saksen of Duitsland.
Ik ben daarom van mening dat Saksen en Duitsland een duidelijk signaal uit Europa nodig hebben dat dergelijk gedachtegoed onaanvaardbaar is en in de ban gedaan moet worden. Daarom juicht onze fractie het uitdrukkelijke voornemen van het Luxemburgse voorzitterschap van de Raad toe om de vastgelopen discussie over het kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat weer vlot te trekken en zich in te zetten voor een Europees verbod op het aanzetten tot haat.
Ik heb met genoegen kennis genomen van uw bijdrage, commissaris Frattini, en van die van u, minister Schmit, omdat u duidelijk vastbesloten bent op dit terrein vooruitgang te boeken.
Het is al erg genoeg dat men publiekelijk aan mag zetten tot geweld of haat, maar laat dat hier dan niet door de parlementaire vrijwaring van straf ook nog een beschermd podium krijgen. Dat is onaanvaardbaar. Laten we morgen met een minuut stilte samen een daad stellen. Ik neem aan dat het Bureau daarin voorzien heeft, maar op de agenda heb ik het helaas nog niet kunnen vinden. 
Catania (GUE/NGL ),
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Frattini, mijnheer Schmit, dames en heren, achter dat ijzeren hek is het mededogen begraven, zijn de belangrijkste waarden van de mensheid begraven en is God gestorven. In de vernietigingskampen zijn de symbolen van de nazi-wreedheid en de misdadige vervolgingswaanzin gerijpt en is de gruwelijkste misdaad van de twintigste eeuw begaan. Auschwitz is tegelijkertijd de tijd en de ruimte, de geografie en de geschiedenis van de terreur, van de barbaarse uitroeiing en de moordlustige waanzin, een meedogenloze storm van haat die raasde in het vaderland van de Verlichting en het positivisme, in een Europa dat zijn verstand had verloren.
De waanzin van de concentratiekampen kwam voort uit een meedogenloos rationalisme, een perverse idee van een wereld waarin kritiek moest worden uitgebannen, waarin alles en iedereen werd gelijkgeschakeld en diversiteit als de vijand bij uitstek werd gezien. De herdenkingsdag mag niet alleen maar een herdenking zijn, mag niet beperkt blijven tot een retorische herinneringsoefening betreffende de belangrijkste gebeurtenis van een tijdvak, mag niet worden gereduceerd tot het beeld van die soldaat die de gruwelen van Auschwitz ontdekte. Die dag is de eerste steen gelegd voor de opbouw van een Europa van vrede, van een politieke entiteit die het woord oorlog volledig had moeten uitbannen.
Sinds die tijd is er veel gebeurd, maar er is nog een lange weg te gaan in een Europa dat zich nog steeds niet duidelijk en ondubbelzinnig tegen oorlogen uitspreekt en vaak wordt getroffen door afasie, terwijl de mens van onze tijd, om de grote dichter Quasimodo aan te halen, “nog steeds die van de steen en de katapult” is; hij blijft doden, met de exacte wetenschap in dienst van massavernietiging. Herdenken is niet genoeg, we moeten met dezelfde energie en met een ongebroken inzet de heftige oprispingen van antisemitisme, racisme en islamofobie tegengaan. We moeten formele en substantiële obstakels opwerpen tegen de verbreiding van discriminatie op grond van geslacht, seksuele geaardheid en etnische afkomst.
De planeet en Europa worden doorkruist door besmettelijke bacteriën, die zich verspreiden samen met theorieën over preventieve en permanente oorlog, dat wil zeggen het dogma van de botsing van beschavingen en de nieuwe kruistochten tegen de ongelovigen. Auschwitz is niet alleen een oord uit de geschiedschrijving, begraven in de herinnering aan het nazisme, Auschwitz is ook angst en vrees voor wat de toekomst brengt. 
Pęk (IND/DEM ),
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kan de zoveelste aanval op de Poolse vlag niet onbeantwoord laten. Ik wil u daarom een eerlijk en duidelijk antwoord geven: de Poolse vlag zal hier blijven hangen zolang zij achter de Voorzitter van het Europees Parlement hangt, want dat is in overeenstemming met het Europees recht.
Nooit, bij niemand mag er enige twijfel bestaan over de veroordeling van de holocaust. De holocaust was een misdaad van ongekende aard en omvang. Nu ik hier vandaag namens de Poolse afgevaardigden het woord voer, wil ik erop wijzen dat de reactie van de Poolse afgevaardigden op de gezamenlijke resolutie van het Europees Parlement over Auschwitz in de westerse media en door het westerse publiek kennelijk niet goed is begrepen. Ik wil daarom een paar feiten in herinnering brengen.
Sinds jaren is er in de Europese pers, vooral in de Engelstalige pers, sprake van de zogenaamde Poolse concentratiekampen, zoals Auschwitz, Treblinka, Majdanek, Sobibor, enzovoort. Dit is een schandelijke vorm van geschiedvervalsing. Men moet hier spreken van Duitse concentratiekampen op door de Duitsers bezet Pools grondgebied, niet van Poolse concentratiekampen. Eén voorbeeld maakt alles duidelijk. In de buurt van het stadje Schirmeck in Frankrijk, vijftig kilometer van Straatsburg, bouwden de Duitsershet concentratiekamp Struthof. Nooit is dit het Franse concentratiekamp Struthof genoemd; altijd is in dit verband gesproken over een Duits concentratiekamp op Frans grondgebied. Niemand die bij zijn gezond verstand is spreekt van het Cubaanse kamp in Guantanamo. De formulering van de heer Schulz in de oorspronkelijke versie van de resolutie luidde, ik citeer: “het vernietigingskamp Auschwitz in Polen”. Het is maar een kleine stap naar de suggestie dat het om een Pools concentratiekamp zou gaan. U zult zich onze ontsteltenis en woede toch wel kunnen voorstellen, wanneer bewust een dergelijke verdraaiing van de historische feiten wordt gepresenteerd.
Ten tweede: in de gezamenlijke compromisresolutie worden Hitler’s nazi’s enkel genoemd als daders. Wij willen eraan herinneren dat Hitler door de overgrote meerderheid van de Duitsers democratisch is verkozen. Het nationaal-socialisme is de Duitsers niet opgelegd...
De Voorzitter.
   Het is duidelijk dat in dit debat onderwerpen aan bod komen die hevige emoties opwekken. Ik wil de leden echter verzoeken daar geen misbruik van te maken om zich niet aan het Reglement te hoeven houden. Wat dat aangaat, zou ik erop willen wijzen dat het Bureau, bijgestaan door de Juridische dienst, het Reglement heeft bestudeerd en, los van de politieke achtergrond, niets heeft gevonden dat een verbod zou betekenen op het vertonen van vlaggen op de zetels van het Parlement. Een ieder die een dergelijk politiek standpunt zou willen uitdragen, moet daarom eerst het Reglement gewijzigd zien te krijgen. Het lijkt mij dan ook zinloos over dit punt te debatteren. 
Muscardini (UEN ),
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het is verontrustend te merken dat sluimerende racistische en antisemitische sentimenten nog steeds af en toe de kop opsteken, in Europa en elders, ondanks de enorme tragedie die het jodendom en dus de gehele mensheid in de afgelopen eeuw heeft getroffen. In de afgelopen jaren zijn we ook in dit Parlement getuige geweest van vooroordelen jegens Israël, die bepaald niet geholpen hebben om de vrede in het Midden-Oosten dichterbij te brengen of om aan te tonen dat Europa beter in staat of bereid is gemeenschappelijk de strijd tegen terrorisme en geweld aan te gaan.
Besef van de slachtingen en tragediën die in de recente geschiedenis zijn voorgevallen en inzet en strijd om te voorkomen dat dergelijke misdaden zich nog eens voordoen, zijn enkele van de fundamentele waarden van de Europese Unie, voortgekomen uit het besef dat vrede, democratie en respect voor anderen geen vanzelfsprekende beginselen zijn, maar elke dag met overtuiging moeten worden bekrachtigd.
Het is van bijzonder belang dat de fractievoorzitters van het Europees Parlement aanwezig zullen zijn bij de ceremonie ter herdenking van de bevrijding van Auschwitz, die zestig jaar geleden plaatsvond – een gebeurtenis die ik al in 1999 samen met de heer Fini, de huidige minister van Buitenlandse Zaken van Italië, heb herdacht. Uit hun aanwezigheid blijkt dat de Europese volkeren eensgezind zijn in hun streven om niet alleen de holocaust te veroordelen, maar ook te blijven strijden tegen onrecht, geweld en discriminatie, die ook nu nog bestaan in Europa en elders in de wereld.
We moeten de tragische gebeurtenissen uit het verleden krachtig blijven veroordelen, maar we moeten tegelijkertijd nadrukkelijk uiting geven aan onze bezorgdheid over de berichten van antisemitische voorvallen in Rusland en verschillende Europese landen. Degenen die nu nog steeds niet begrijpen dat we met alle middelen alle incidenten moeten tegengaan waarbij, meer of minder openlijk, onverdraagzaamheid, racisme en antisemitisme worden gerechtvaardigd of in elk geval niet worden veroordeeld, beseffen niet hoe weinig zij weten van de geschiedenis en gaan eraan voorbij dat zij ook voor zichzelf een afgrond creëren waaruit geen terugkeer mogelijk is. 

Claeys (NI ).
    Wij bespreken hier een resolutie over de herdenking van de holocaust, het antisemitisme en het racisme. Men had een tekst kunnen verwachten waarin hulde wordt gebracht aan de slachtoffers van de holocaust met, in alle sereniteit, een oproep om deze gruwelijke passage uit de Europese geschiedenis nooit te vergeten opdat iets dergelijks zich niet meer kan voordoen. Mijn partij, het Vlaams Belang, had zich uiteraard akkoord kunnen verklaren met een dergelijke resolutie, samen met 99% van de leden van het Europees Parlement, maar de resolutie die hier ter bespreking ligt, is niet in die geest opgevat. Op een schandelijke manier worden de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog op één hoop gegooid met, ik citeer, de opkomst van extremistische en xenofobe partijen en de groeiende acceptatie van hun opvattingen door de publieke opinie. Letterlijk wordt in paragraaf 5 van de resolutie ervoor gepleit de huidige bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme tegen de achtergrond van de shoah te plaatsen in het onderwijs.
Mijn partij het Vlaams Belang is noch extremistisch noch xenofoob, maar de geijkte politiek correcte terminologie is wel degelijk gericht tegen de hedendaagse democratische politieke partijen die opkomen voor het behoud van de nationale identiteit. De traditionele politieke fracties willen gewoon een aantal succesvolle en groeiende concurrenten demoniseren ten koste van de slachtoffers van de holocaust. Op die manier worden niet alleen miljoenen kiezers in Europa beledigd, erger nog, men banaliseert met dit soort goedkope politieke spelletjes de verschrikkingen van totalitaire systemen zoals het nationaal-socialisme. Verontrustend is ook het pleidooi voor, ik citeer, een Europees verbod op het aanzetten tot religieuze en rassenhaat onder waarborging van de legitieme vrijheid van meningsuiting. Volgens de traditionele fracties bestaat er blijkbaar zoiets als een illegitieme vrije meningsuiting die tot elke prijs moet worden gefnuikt. Men beseft kennelijk niet meer dat de vrije meningsuiting alleen bestaat als ze ook voor politieke tegenstanders geldt. Zulke aberraties hoeven niet te verwonderen, gezien het feit dat deze resolutie ook werd ingediend door de communistische fractie. 
Sonik (PPE-DE ).
    Zestig jaar geleden werd het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau, het kamp van de dood, bevrijd. Auschwitz was niet het enige vernietigingskamp van het nazistische Derde Rijk op het grondgebied van het onder de voet gelopen en bezette Polen. Auschwitz was echter wel de grootste fabriek van de dood in de geschiedenis van de mensheid. In Auschwitz zijn met industriële methoden anderhalf miljoen mensen om het leven gebracht. Naar Auschwitz zijn honderdvijftigduizend Polen gedeporteerd, waarvan de helft is omgekomen. In Auschwitz zijn verder vijftienduizend Russische gevangenen omgekomen. In Auschwitz zijn Tsjechen, Wit-Russen, Fransen, Slovenen, Letten, Nederlanders en zelfs Chinezen om het leven gebracht. Onder de gevangenen waren zelfs tweeduizend Duitsers. De Roma waren veroordeeld tot een zekere dood; ongeveer twintigduizend Roma zijn in Auschwitz omgekomen. De overgrote meerderheid van de slachtoffers waren echter Joden. In Auschwitz zijn een miljoen Joden om het leven gekomen, vrouwen en kinderen, jong en oud. Niet alleen de schaal van deze misdaad maakt de holocaust zo gruwelijk, maar ook het feit dat Hitler en de Duitse nazi's alle Joden wilden uitroeien, ongeacht wie zij waren, waar zij in geloofden, wat zij deden en uit welk land zij kwamen, zelfs diegenen die nog niet waren geboren.
Het is goed dat het Europees Parlement het belang van de herdenking van deze misdaad benadrukt. Sinds de bevrijding van Auschwitz is zestig jaar verstreken en dit is geen willekeurige tijdsspanne, want binnenkort sterven de laatste getuigen. De levende herinnering loopt ten einde en de geschiedenis begint. Op ons, de levenden die later zijn geboren, rust de verplichting om de waarheid, de gehele waarheid over deze tragedie door te geven. Dit zijn wij de miljoenen slachtoffers verplicht.
Morgen wordt voor de poort van Auschwitz de oprichtingsakte voorgelezen van het internationaal voorlichtingscentrum voor Auschwitz en de holocaust. Dit centrum is opgezet op initiatief van het museum in Auschwitz-Birkenau en met steun van de Internationale Auschwitzraad, die wordt geleid door een oud-gevangene van Auschwitz, Władysław Bartoszewski. Staat u mij toe de woorden van de oprichter aan te halen: "Binnenkort ontfermen historici, wetenschappers en leraren zich over onze last. Wij wenden ons tot hen met het verzoek: geef de nagedachtenis aan de slachtoffers van Auschwitz en de holocaust door, verdiep de kennis van de mechanismen van haat en verachting en bevorder de dialoog en de samenwerking, opdat deze mechanismen zich niet opnieuw kunnen ontwikkelen”. Op ons, politici, rust een bijzondere plicht. Wij moeten erop toezien dat de historische feiten niet voor politieke doeleinden worden uitgebuit. Het vergeten en vervalsen van de feiten helpt ons niet om duurzaam begrip en vrede op te bouwen, ook niet als er een nobel doel aan ten grondslag ligt. Deemoed tegenover de historische waarheid vormt de beste basis voor de verbroedering van volkeren. Alleen een dergelijke houding geeft de mogelijkheid tot vergiffenis.
De tragische loop van de geschiedenis kunnen wij niet veranderen. Laat de geschiedenis daarom een waarschuwing zijn voor de wereld. Ik waardeer de woorden van de heer Schulz. De Poolse afgevaardigden en de Europese Volkspartij steunen de aanneming van een gezamenlijke resolutie door het Parlement morgen. Ik wil u, mijnheer Schulz, echter verzoeken uw standpunt te wijzigen en met uw partij te stemmen voor wat wij oorspronkelijk wilden, namelijk dat bij de verwijzing naar de nazi’s expliciet wordt vermeld dat het Duitse nazi’s waren. 
Roure (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 14 juni 1940 wordt het beruchtste van Hitler’s concentratiekampen, Auschwitz, officieel geopend. Het is op dat moment bestemd voor Poolse politieke gevangenen, voor wie de nazi’s een buitengewoon harde behandeling in petto hebben. Aan het hoofd van het kamp staat een ex-crimineel die zich er in 1946 op zal beroemen drie miljoen personen uit de weg te hebben geruimd. Vanaf 1942 laat hij tot zesduizend personen per dag vergassen, hoofdzakelijk Joden uit alle hoeken van Europa.
Zodra de gevangenen zijn aangekomen, worden degenen die te zwak zijn om te werken ertussenuit gehaald en geëlimineerd. De andere worden zogezegd volledig opgebruikt. In de loop van de zomer van 1944 gaan de nazi’s over tot massale fusillering teneinde nog meer Joden om te brengen. Ook Russische krijgsgevangenen worden in Auschwitz vernietigd, evenals Roma, homoseksuelen, gehandicapten en antifascisten. Bovendien levert Auschwitz de proefpersonen voor experimenten op levende mensen. Een uitbreiding van het kamp in Birkenau wordt speciaal gereserveerd voor het uitroeien van de Joden. In de crematoria zijn meer dan twintigduizend lichamen per dag verbrand. Het is op deze plek dat het grootste deel van de uit West-Europa en de Balkan gedeporteerde Joden uit de weg is geruimd. Op dezelfde manier verdwijnt het grootste deel van de Joden uit Oost-Europa, en men name bijna drie miljoen Poolse Joden. Tegelijk met hen werd een complete wereld van tradities en cultuur voorgoed vernietigd.
Deze genocide is hoe dan ook ten diepste verbonden met het antisemitisme en, ruimer beschouwd, met het racisme van de nazi’s. Met name het Hitleriaanse wereldbeeld was van doorslaggevend belang, gebaseerd als het was op de obsessie voor raszuiverheid. Het racisme van Hitler droeg de kiem van genocide van meet af aan in zich. Naast Joden werden ook andere volkeren, zoals de Roma en Slaven blootgesteld aan de moorddadige uitwerking van dat racisme. In Hitler’s ogen verdienden zij allen de dood.
In februari 1940 werd het dodelijke gas Zyclon B getest op 250 Roma-kinderen, waarna de massale doodsstrijd, de honger, de koude, de uitputtende arbeid, de ziekten, de gewelddadigheden en de pseudo-medische proefnemingen begonnen. Op 1 augustus werden vierduizend Roma vergast en verbrand om plaats te maken voor nieuwe gedeporteerden.
Houdt het dan nooit op met antisemitisme, racisme en vreemdelingenhaat? Waarschijnlijk zullen ze pas verdwijnen wanneer de menselijke families, trouw aan hun cultuur en hun tradities, tot elkaar zullen komen binnen een universele gemeenschap. De Joden hebben veel geleden, en lijden nog steeds, minderheden worden dikwijls onderdrukt en krijgen veel te veel leed te verduren. De strijd tegen antisemitisme en racisme is dus niet hetzelfde als vechten voor de Joden of vechten voor de minderheden; het is vechten voor de mensheid. 
Lambert (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, net als vele anderen ben ik blij met de resolutie over deze uiterst belangrijke herdenkingsdag. Zoals anderen reeds hebben gezegd, bestaat het risico dat de herinnering aan de realiteit van de gruwelen die zich hebben afgespeeld in de concentratie- en vernietigingskampen zal beginnen te vervagen. Het is verder goed om op te merken dat we later dit jaar ook de gevolgen van het gebruik van kernwapens zullen herdenken.
Het is niet alleen zaak over deze gebeurtenissen na te denken in termen van herdenking of zelfs van educatie. Zoals in de resolutie staat, moeten we ze niet eenvoudigweg als historische gebeurtenissen bezien, maar als een zeer reëel en aanwezig gevaar, en ik denk dat dit klopt. Als politieke bewegingen niet alleen extremistisch zijn, en niet alleen zijn gebaseerd op de realiteit, maar voor een deel ook op een bepaald gevoel van de eigen superioriteit of de wens superieur te zijn, is dat voor ons allen een uiterst gevaarlijke combinatie.
Ook ik verheug mij, net als anderen, over de pogingen van de Commissie en het Luxemburgse voorzitterschap om de onderhandelingen over het ontwerp voor een kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat opnieuw op gang te brengen, omdat dit een kwestie is die om een politiek antwoord vraagt.
Het stemt mij buitengewoon tevreden dat de resolutie een punt bevat over de rol van de media, die zowel een positieve als een negatieve bijdrage kunnen leveren, in die zin dat ze ofwel bijdragen tot het veroorzaken van haat ofwel verschillen op een positieve manier uitleggen. Als we bijvoorbeeld kijken naar de manier waarop sommige Britse media verslag deden van de situatie van de Joden die het Duitsland ten tijde van Hitler ontvluchtten en hun heil zochten in het Verenigd Koninkrijk, horen we dingen als “we hebben er genoeg van”, “anderen zouden meer moeten doen”, “we moeten de lasten delen”, zoals dat in modern taalgebruik verwoord zou worden. Een groot deel van de berichtgeving in kranten was vijandig: de Joden werden in een kwaad daglicht gesteld, en in feite werden zij behandeld als . Als we vervolgens kijken naar de manier waarop een aantal van die kranten vorig jaar in de aanloop naar de toetreding van de nieuwe lidstaten de Roma heeft afgeschilderd, en naar de meedogenloze wijze waarop zij over asielzoekers schrijven, weten we dat die ideeën niet zijn verdwenen.
Politici hebben als leiders ook een duidelijke verantwoordelijkheid om begrip en respect voor verschillende godsdiensten en rassen te bevorderen. Dit betekent niet dat zij de problemen moeten omzeilen, maar als we in alle ernst over de gruwelen van de holocaust willen zeggen “dit nooit meer”, dan moeten we ons als politici hard maken voor krachtig antidiscriminatiebeleid en een harde aanpak van racisme, antisemitisme, vreemdelingenhaat en haat op grond van geloof, in plaats van ons beleid hiervoor te laten buigen.
Deze resolutie toont aan dat wij geloven dat het mogelijk is een positieve toekomst te verwezenlijken en dat wij in dit Parlement het voorrecht en de mogelijkheid hebben om als politici die toekomst op een positieve, constructieve wijze te helpen vormgeven. 
Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, collega’s hebben me al meermaals aangesproken op mijn uitspraken. Ik hoop dan ook dat u er begrip voor kunt opbrengen dat ik een beroep wil doen op het Reglement. 
Een aantal collega’s heeft problemen met deze tekst; zij hebben het gevoel dat ik als een van de indieners de woorden “Duitse nazi’s” niet in de tekst wil hebben. Dat is niet zo. Deze woorden stonden ook niet in de oorspronkelijke tekst. Mijnheer Sonik, ik wil u het volgende zeggen: als deze woorden ertoe leiden dat wij morgen op een waardige manier de slachtoffers kunnen herdenken, dan zeg ik tegen mijn collega’s: voeg eraan toe dat het gaat om een concentratiekamp dat door Duitse nazi’s is geëxploiteerd.
Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, morgen is het zestig jaar geleden dat het concentratiekamp van Auschwitz werd bevrijd. Elk jaar om deze tijd moeten wij eer betuigen aan de strijd en het verzet van de miljoenen mensen die wegens hun anderszijn werden vervolgd en uitgemoord. Auschwitz en Dachau mogen echter geen dood hoofdstuk in onze geschiedenis worden, maar moeten ons, met name in deze tijd, er altijd aan blijven herinneren hoe verschrikkelijk de rampen zijn die de mens over zichzelf uitroept als hij zich laat meesleuren door ideologisch fanatisme, racisme en vreemdelingenhaat.
Wij moeten dit trieste hoofdstuk in de geschiedenis van de mensheid levend houden en voor altijd in ons geheugen en verstand gegrift houden. Dat zijn wij verschuldigd aan de mensen die het niet overleefd hebben en aan de mensen die in de toekomst zullen strijden tegen elke vorm van expansionisme en tegen elk plan tot uitoefening van dwang of wereldoverheersing. Wij moeten vandaag eer betuigen aan alle slachtoffers van het nazisme en van elke andere racistische, extremistische beweging. Wij moeten eisen dat elk nazistisch en fascistisch symbool wordt verboden. Wij moeten onze strijd voortzetten, opdat al deze symbolen en degenen die deze uitdragen definitief buiten de moderne realiteit worden geplaatst. 
La Russa (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil graag terugkomen op een amendement op de resolutie dat ik heb ingediend. Vandaag legt Europa de fundamenten voor een klimaat van vrede en grotere verdraagzaamheid. Met het uitroepen van 27 januari tot herdenkingsdag voor de holocaust en het stimuleren van voorlichting daarover laten we duidelijk zien dat we vastberaden zijn onverdraagzaamheid en racisme te bestrijden en te overwinnen. Daarbij sluit ik me natuurlijk van harte aan.
Niettemin kunnen en mogen we bij onze overwegingen over een herdenkingsdag voor de holocaust niet vergeten ook andere holocausten te herdenken en te veroordelen, die misschien minder bekend maar zeker niet minder ernstig zijn, als we kijken naar de misdaden tegen de menselijkheid die zijn begaan. Ik sta daarom volledig en met volle overtuiging achter dit document, waarin elke vorm van racisme en xenofobie en, in het algemeen, elke vorm van vervolging op grond van etnische en religieuze afkomst wordt verworpen, en waarin gebeurtenissen worden veroordeeld die een van de grootste verschrikkingen uit de geschiedenis van de mensheid vormen, namelijk de holocaust.
Het Parlement mag evenwel niet vergeten, zoals helaas vaak gebeurt, dat behalve het Joodse volk ook andere volkeren en etnische minderheden het slachtoffer zijn geworden van genocide en vervolgingen. Daarom heb ik in mijn amendement voorgesteld in de resolutie ook aandacht te besteden aan de Armeniërs en Koerden, aan de Italianen die door Tito in Istrië zijn afgeslacht en aan de miljoenen onschuldigen die in de sovjetgoelags zijn uitgeroeid, onder wie ook Joden, in minstens even grote aantallen als het aantal Joden dat door de Duitse nazi’s is gedood, zoals onze Poolse collega’s terecht opmerken. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is een belangrijk debat en een buitengewoon gewichtige herdenking. Wij brengen een eerbetoon aan de miljoenen Joden, Polen en vertegenwoordigers van andere volkeren die in de Duitse concentratiekampen zijn omgekomen. Wij mogen niet vergeten dat de haat die deze mensen fataal werd, helaas niet tot het verleden behoort, maar nog altijd aan de orde van de dag is. Vandaag de dag hebben wij te maken met leugens en geschiedvervalsing. De betekenis van de holocaust en de concentratiekampen wordt geminimaliseerd. Er wordt zelf ontkend dat zij echt hebben bestaan. Verder wordt er over Poolse in plaats van over Duitse concentratiekampen gesproken. Gezien het enorme aantal Poolse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog is dit buitengewoon pijnlijk. Een voorbeeld hiervan is te vinden in wekelijkse bijlage van deze week van de Belgische krant . Wij moeten daarom strijden voor de historische waarheid en iedere uiting van antisemitisme veroordelen. Antisemitisme is een schande voor het moderne Europa en is dan ook in harde bewoordingen veroordeeld door de Poolse paus Johannes Paulus II. Het is intellectueel en moreel beschamend dat we nog steeds berichten moeten horen over antisemitisme. Dit is met name het geval in West-Europa, maar ook in Oost-Europa. Laten wij er niet over kibbelen waar het probleem het grootst is. Overal waar antisemitisme de kop opsteekt, moet daadkrachtig worden gereageerd om dit verschijnsel naar de schroothoop van de geschiedenis te verwijzen. 
Gaubert (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, morgen zal overal in Europa een triest jubileum worden gevierd: morgen wordt herdacht dat het zestig jaar geleden is dat het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau werd bevrijd, het symbool van alle kampen die de nazi’s hebben gebouwd met als enige doel de planmatige uitroeiing te verwezenlijken van de elf miljoen Joden die toentertijd in Europa leefden. Meer dan de helft van hen werd tot as. Hoewel hun as nog altijd blijft neerdalen, hebben sommigen, ook onlangs nog, geprobeerd deze absolute barbarij te ontkennen of te relativeren. Twee van hen maken helaas deel uit van ons Parlement.
Beste collega’s, het Parlement is het aan zichzelf verplicht om middels deze resolutie tegen het antisemitisme – die naar ik hoop unaniem zal worden aangenomen – bij te dragen aan de bestrijding van deze plaag en ook van alle vormen van vreemdelingenhaat, racisme en discriminatie. Het Parlement is het aan zichzelf verplicht om te strijden tegen de geschiedvervalsers. Het Parlement is het aan zichzelf verplicht om voort te gaan met de politiek van vrede en vereniging die ons allen inspireert, door op te roepen onze inspanningen ten behoeve van opvoeding, tolerantie en onderricht over deze zwarte bladzijde in de Europese en wereldgeschiedenis nooit te staken. We moeten bij onszelf te rade gaan over de manier waarop deze herinnering levend gehouden kan worden binnen de geschiedenis als er straks geen overlevende ooggetuigen meer zijn, juist nu overal in Europa een fel antisemitisme weer de kop opsteekt en we een toename van de intolerantie zien. Een aantal Europese landen heeft wetgevingsvoorzieningen in die richting getroffen en ons Parlement moet de andere lidstaten aansporen dat ook te doen
Ons Parlement werkt aan de opbouw van een betere toekomst voor de komende generaties, met meer vrijheid, meer democratie, meer tolerantie, meer respect voor de ander. Vandaag helpen wij ervoor te zorgen dat nooit vergeten wordt waartoe de waanzin van de mens in staat is geweest. Beste collega’s, onze steun voor deze resolutie zal een duidelijk signaal zijn aan onze volkeren, aan onze kinderen, aan de komende generaties, aan allen die vechten voor vrede en broederschap onder de mensen. 
Pinior (PSE ).
    Dames en heren, geachte vertegenwoordigers van de Raad, het debat in het Europees Parlement van vandaag heeft een bijzonder karakter. Vandaag wordt herdacht dat Auschwitz, het vernietigingskamp van de nazi's, zestig jaar geleden werd bevrijd. Onze vergadering is een herdenking van de bevrijding van Auschwitz-Birkenau door het Rode Leger en een eerbetoon aan de slachtoffers van de shoah.
Ik ben afkomstig uit Polen, een land dat tijdens de militaire bezetting door nazi-Duitsland getuige is geweest van de vernietiging van de Europese Joden en Roma en van het lijden en de dood van vele anderen. In de concentratiekampen verloor Polen een aanzienlijk deel van zijn elite en ongeveer drie miljoen van zijn Joodse burgers. In bezet gebied bouwden de nazi-autoriteiten vernietigingskampen in Bełzec, Sobibor, Treblinka, Majdanek en Chełmno. In deze kampen werd de genocide op de Joden uitgevoerd. Auschwitz is het symbool geworden van deze misdaad zonder weerga in de geschiedenis van de mensheid. Mijn generatie is opgegroeid in de schaduw van de Tweede Wereldoorlog, die zo rampzalig voor Polen is geweest, en in de schaduw van de volkerenmoord die tijdens deze oorlog plaatsvond.
Ik spreek deze woorden vandaag uit in het Europees Parlement, een symbool van het antifascistische en anti-totalitaire Europa, van het Europa dat de bescherming van de mensenrechten, tolerantie en democratie hoog in het vaandel heeft staan. De herinnering aan de shoah legt ons, Europeanen, en de instellingen van de Europese Unie in de internationale samenleving van de eenentwintigste eeuw bepaalde verplichtingen op.
Geachte vertegenwoordigers van de Raad, voortdurend worden wij er in Europa aan herinnerd dat antisemitisme, vreemdelingenhaat en racisme nog steeds bestaan. Wij worden geconfronteerd met schendingen van Joodse begraafplaatsen, met daden van vandalisme tegen Joodse godsdienstige objecten en met intolerantie tegenover de Joodse gemeenschap. Niet zelden wordt Joden het recht op het Europees erfgoed ontzegd, hoewel zij een van de oudste bevolkingsgroepen van het Europese continent vormen. Wij hebben te maken met vreemdelingenhaat en openlijke racistische uitingen tegenover immigranten, met intolerantie tegenover godsdiensten en gebruiken en met agressie tegenover seksuele minderheden.
Is de Raad het met mij eens dat het een goed idee zou zijn dat de Europese Unie een speciaal onderwijsprogramma opstelt om jongeren voor te bereiden op het opbouwen van een Europese multinationale en multiculturele samenleving met verschillende godsdiensten?
De Europese Unie wachten voorts taken op het gebied van het buitenlands beleid. Voorziet de Raad een versterking van de politieke daadkracht en de economische betrokkenheid in het Midden-Oosten, om de Europese Unie tot hoedster van de vrede en de democratie in de regio te maken? Verder moet het ontwikkelingsbeleid een van de prioriteiten van de Europese Unie zijn. Europa moet de ontwikkelingslanden steunen en humanitaire hulp bieden. Ook moet zij acties ondernemen ter bevordering van de mensenrechten en de democratie in verschillende delen van de wereld en optreden in die regio’s waar gevaar bestaat voor genocide, moord of geweld vanwege een klimaat van vooroordelen op basis van nationalisme, religie, ras, sociale klasse of traditie. Is de Raad zich bewust van deze uitdagingen? Beseft hij wat er wordt verwacht van de Unie aan het begin van de eenentwintigste eeuw? 
Borghezio (IND/DEM ).
   -Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij van de Lega Nord stemmen voor deze resolutie. Niettemin hebben we net een spreker gehoord die patriottisme, nationalisme en de daarop geïnspireerde bewegingen in één adem noemde met de holocaust, en zelfs zover ging te vragen de vlaggen van de nationale staten van de banken in het Parlement te verwijderen – vlaggen die staan voor de gezonde vaderlandsliefde waarin wij nog steeds geloven.
Daaruit blijkt dat het mogelijk is op basis van een juiste premisse tot conclusies te komen die de vrijheden inperken en tegen de democratie in gaan. Dat is de reden dat wij argwanend staan tegenover deze Europese richtlijn, en wij zouden de vertegenwoordigers van de Commissie willen wijzen op het risico dat hij wordt misbruikt voor antidemocratische en antiliberale doelen, zoals zojuist in dit Huis is gebeurd.
Tijdens deze discussie heb ik ook veel horen spreken over islamofobie. Het zou goed zijn als we ons afvroegen waarvoor de Joden in Europa en in de wereld op dit moment bang zijn, nu synagogen en Joodse centra, tenminste in de Italiaanse en Europese steden waar ik kom, vierentwintig uur per dag praktisch gewapenderhand worden verdedigd. Laten we ons afvragen wie vandaag de dag werkelijk een bedreiging vormt, wie racistische propaganda verspreidt via de televisie, met geweld dreigt en aanslagen pleegt. Er is gewezen op de belangrijke Vergadering van de VN, maar we moeten ons afvragen van welke landen de banken leeg zijn gebleven. Laten we het islamitische gevaar en het antisemitische racisme uit islamitische hoek in gedachten houden. Dit Parlement had de morele plicht het te veroordelen, uit respect voor de slachtoffers. 
Roszkowski (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, bij zulke afgrijselijke misdaden als die welke in Auschwitz zijn gepleegd, rust op ons de plicht de waarheid te zeggen zonder mensen voor het hoofd te stoten. Op ons rust de plicht de historische waarschuwing, in de juiste context en de juiste proporties, levend te houden. Anders lopen wij het risico te vervallen in leugens of zelfs in een tragikomedie. Nazi-Duitsland bouwde het kamp Auschwitz op het grondgebied van het bezette Polen, een land dat in september 1939 werd binnengevallen en verdeeld door het Derde Rijk en de Sovjet-Unie. De eerste gevangenen en slachtoffers van het kamp waren vooral Polen. Later werd het kamp omgevormd tot vernietigingskamp voor Joden, met het oog op de uitvoering van de door het Derde Rijk. In Auschwitz kwamen ruim een miljoen Joden, ongeveer 75 000 Polen, ongeveer 20 000 Roma en tienduizenden mensen van andere nationaliteiten om het leven, waaronder duizenden homoseksuelen. Antisemitisme kwam, zoals vandaag reeds is opgemerkt, niet uitsluitend voor in het Derde Rijk, maar alleen nazi-Duitsland voerde een plan uit om de Joden uit te roeien. De Polen begrijpen dat de huidige generatie Duitsers niet verantwoordelijk is voor de misdaden van hun ouders of grootouders. Zij beseffen dat de holocaust een gebeurtenis was zonder weerga in de geschiedenis en dat de uitroeiing van de Roma vaak onderbelicht is geweest. De Polen begrijpen echter niet en zullen nooit aanvaarden dat het lijden van het Poolse volk tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt gebagatelliseerd, noch kunnen zij formuleringen aanvaarden als “Poolse kampen” of “vernietigingskampen in Polen”. Politiek correct taalgebruik met betrekking tot de nationaliteit van de nazi’s draagt niet bij tot de opbouw van het vertrouwen en de verbroedering waar de Polen naar streven. Laten wij niet bang zijn om net zo openlijk over deze pijnlijke feiten te spreken als minister Fischer deed tijdens het recente debat in de Verenigde Naties, of als de heer Schulz eerder in deze zaal. De levens van alle mensen zijn van gelijke waarde, maar wanneer het om aantallen gaat, grenst het aan het absurde om de Joodse, homoseksuele en Roma-slachtoffers en de Poolse slachtoffers op één lijn te stellen. Afgezien van deze pijnlijke overwegingen is de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten van mening dat de herinnering aan de in het kamp Auschwitz-Birkenau gepleegde misdaden levend moet worden gehouden, opdat een dergelijke genocide nooit meer zal plaatsvinden. 
Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het zestigjarig jubileum van de bevrijding van Auschwitz is een moment van herdenking en reflectie. Van de gruwelen waarmee de bevrijders in januari 1945 werden geconfronteerd, hebben de meesten van ons slechts kennisgenomen via filmbeelden en foto’s. We kunnen ons niet werkelijk een voorstelling maken van de aard van de genocide die daar en in andere dodenkampen in Europa is gepleegd.
Auschwitz is een schandvlek voor de mensheid en een symbool van het kwaad dat ons begrip ruimschoots te boven gaat. Degenen onder ons die het kamp hebben bezocht, worden overweldigd door de troosteloosheid. Men kan er het kwaad dat daar is aangericht nog altijd voelen en proeven: de gaskamers, de barakken volgestouwd met mensen van jong tot oud, de spoorrails waarover de dodentreinen aankwamen, de wachttorens, de crematoria, de ontroerende persoonlijke bezittingen van de miljoenen die zo gruwelijk zijn omgekomen. Als men door de poorten van Auschwitz loopt, gaat men echt door de poorten van de hel.
Vandaag staan we naast de Joodse mensen in heel Europa en overal in de wereld. We denken aan de overledenen, we danken God voor degenen die bevrijd zijn en we eren diegenen die nog leven en de gruwelen hebben overleefd, waaronder een aantal mensen in mijn eigen kiesdistrict, de regio Yorkshire and the Humber. We mogen niet toestaan dat de holocaust ooit uit ons collectieve geheugen verdwijnt. We mogen echter ook niet diegenen vergeten die na de Tweede Wereldoorlog overal ter wereld zijn omgekomen bij genocidale wreedheden. Rwanda en Cambodja zijn slechts twee voorbeelden van moderne volkerenmoorden die onze gemoederen blijven bezighouden.
Discriminatie, vooroordelen en haat blijven onze wereld teisteren. Laten we er in deze herdenkingsweek dus voor zorgen dat het onvermogen van de wereld om de holocaust en Auschwitz te voorkomen voor diegenen onder ons die vrijheid en onafhankelijkheid een warm hart toedragen, als waarschuwing zal dienen dat we dit nooit of te nimmer mogen vergeten. 
Cashman (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, terwijl ik hier vandaag sta, denk ik dat als ik als homoseksueel zestig jaar geleden in de buurt van Auschwitz had gewoond, ik zou zijn opgepakt, naar het kamp zou zijn gestuurd en het waarschijnlijk niet zou hebben overleefd. Wat we hier vandaag moeten doen, is onderscheid maken tussen de mensen en de groepen – en de namen waarmee we die groepen aanduiden – aangezien we hier te maken hebben met miljoenen individuen die stierven omdat zij een bedreiging vormden voor een bepaalde ideologie of omdat zij anders waren.
In dit Parlement spreken we vaak over fundamentele vrijheden en grondrechten, maar toch is er overal in de wereld om ons heen vandaag de dag nog steeds sprake van racisme, vreemdelingenhaat, homofobie, islamofobie en antisemitisme. Het maakt dan ook niet uit wat we hier vandaag zeggen; waar het op aankomt is wat we doen. De voorstellen van de Commissie, daar zal het op aankomen. Het zal erop aankomen of zij de moed heeft te streven naar non-discriminatie op gronden die zijn vervat in artikel 13, en niet slechts op een paar. Als zij het laatste doet, zou dat een bevestiging zijn van een hiërarchie van onderdrukking. We moeten allemaal verantwoordelijkheid dragen voor wat er in het verleden is gebeurd – elke natie, elk land. Het verschil is echter dat we ons ofwel door het verleden gevangen laten houden ofwel als hoeders van de toekomst opwerpen om ervoor te zorgen dat dergelijke misdaden tegen de menselijkheid nooit meer zullen voorkomen.
Herdenk de omgekomen gehandicapten, vakbondsmensen, antifascisten, homoseksuelen en de miljoenen anderen die hier vanavond reeds genoemd zijn. We moeten er vastberaden voor zorgen dat een dergelijk scenario zich nooit meer kan voltrekken.
Ik wil afsluiten met de briljante woorden van dominee Niemöller: “Toen ze de Joden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd, ik was geen Jood. Toen ze de vakbondsmensen kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd, ik zat niet bij de vakbond. Toen ze de homo’s kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd, ik was niet homoseksueel. Toen ze mij kwamen halen, was er niemand meer die kon protesteren”.
Herdenk en besluit de toekomst te veranderen. 
Záborská (PPE-DE ).
    Een eldorado van dood en lijden, een triomftocht van de haat en een plaats waar kwaad verenigd werd met kwaad. Op deze manier beschreef mijn vader zijn pijn toen hij een bezoek bracht aan Auschwitz. Zijn familie is daar omgekomen. Toen hij de zojuist geverfde gaskamers bezocht, kon hij zien hoe zorgvuldig aangeklede kwaadaardigheid de aanzet kan geven tot haat en een verlangen naar wraak. Vrede is niet simpelweg de afwezigheid van oorlog. Het is een toestand van rechtvaardigheid, vrijheid, geloof en geweten. Toch bracht de bevrijding van Auschwitz niet het hele Europese continent vrede en democratie. Totalitaire regimes bleven bestaan, zij het in een andere vorm. De oostelijke helft van Europa verloor zijn zelfbeschikkingsvermogen. We werden opgesloten binnen de grenzen van een kwaadaardig rijk, dat probeerde onze godsdienstige tradities, ons historisch besef en zelfs de wortels van onze cultuur te vernietigen. Vele mensen werden gevangengenomen, enkel en alleen omdat zij zich beriepen op gewetens- of godsdienstvrijheid. Mijn vader was een van hen. Wat zegt Auschwitz ons vandaag de dag? Dat de bereidheid tot vergeving een persoonlijke en vrije keuze is die niet herhaald hoeft te worden. Geen enkel internationaal verdrag kan het verdriet wegnemen. Zonder vergeving kan er geen sprake zijn van verzoening. Staten kunnen zich niet met elkaar verzoenen tenzij hun burgers elkaar vergeven. In dit verband denk ik aan propaganda, omdat propaganda gebruikt wordt door alle totalitaire regimes. Propaganda wordt gebruikt om de politiek van de elite te verdedigen en om afwijkende meningen op straffe des doods te verbieden. Het is geen toeval dat verlichte Europese staatslieden de wens hebben uitgesproken een gemeenschapsverband te smeden tussen de verschillende naties. Dit was het resultaat van hun eigen gewetensvrijheid en hun godsdienstige overtuiging. Zij zagen in dat het belang van de mensheid het belang van afzonderlijke naties overstijgt. Deze staatslieden verwarden hun nationale, culturele en juridische erfgoed echter niet met het opgeven van hun politieke soevereiniteit. Het Europa van nu is nog altijd op zoek naar zijn eigen toekomst en zijn eigen betekenis. We zijn nog altijd in afwachting van onze vrede, rechtvaardigheid en vrijheid van godsdienst, geweten en gedachte. Auschwitz maakt deel uit van de Europese Unie. Auschwitz en Straatsburg zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en zullen ons altijd herinneren aan de zwarte bladzijden uit onze geschiedenis. Dank u wel. 
Schapira (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een Jiddische zegswijze luidt: “Herinner je en vergeet niet”. Het is van het grootste belang dat onze medeburgers begrijpen dat de shoah een specifiek karakter heeft, en ten aanzien van de opleving van het antisemitisme moeten wij zeer waakzaam zijn. Overigens verbaast het mij enigszins dat op het mededelingenbord alleen het woord racisme te lezen staat, terwijl de mondelinge vraag van onze collega Schulz “Antisemitisme en racisme” is getiteld. Het verbaast me dat de titel niet volledig is.
De levende herinnering van de generaties van overlevenden staat op het punt uit te doven. Daarvoor in de plaats moeten de maatschappelijkeinstellingen de herinnering aan deze volkerenmoord overdragen aan de jongere generaties. Ik wil u graag een concreet voorstel voorleggen. Ik stel voor dat de Europese Unie verplicht stelt dat op de gevel van alle onderwijsinstellingen een gedenkplaat wordt aangebracht met daarop de namen van oud-leerlingen die zijn gedeporteerd en niet zijn teruggekeerd. Ieder jaar zou op 27 januari een herdenkingsceremonie voor die kinderen kunnen worden georganiseerd. Evenzo stel ik voor dat er gedenkplaten ter verwijzing naar de collaboratie worden geplaatst voor politiebureaus, rechtbanken en prefecturen van waaruit opdracht tot deportatie gegeven is en waar men lafhartig de antisemitische wreedheden op hun beloop heeft gelaten.
Wanneer wij de verschrikkingen van het verleden in vergetelheid laten geraken, zullen de toekomstige generaties niet de noodzaak inzien om in actie te komen wanneer de universele waarden van tolerantie en vrijheid weer ter discussie worden gesteld. 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Schapira, de zittingsdienst laat ons weten dat het louter om technische redenen is dat op het bord alleen “Racisme” als titel is weergegeven. De titel van ons debat is inderdaad “Antisemitisme en racisme”. 
Sumberg (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, “nooit vergeten” en “nooit meer” zijn de twee historische zinnen die we vandaag in ons achterhoofd houden terwijl we over een paar uur het jubileum van de bevrijding van Auschwitz herdenken. “Nooit vergeten” was de waarschuwing aan ons adres van de Europese Joden die de door de nazi’s en hun handlangers aangerichte moordpartij overleefden. Morgen zal uit de plechtigheden waaraan ik refereerde, blijken dat we het godzijdank niet zijn vergeten.
Kunnen we echter net zo stellig zijn in verband met de tweede waarschuwing, “nooit meer”? We zien immers hoe het schrikbeeld van het antisemitisme vandaag de dag in ons werelddeel en overal ter wereld weer opdoemt. Soms neemt het een andere vorm aan, maar de ultranationalisten, de ultrarechtse elementen die altijd antisemitisch zijn geweest, zijn er in bepaalde landen helaas nog altijd: in Duitsland, in Rusland, in Frankrijk, en helaas moet ik zelfs erkennen dat we ze ook zien in mijn eigen land, Groot-Brittannië, dat een buitengewoon eervolle staat van dienst heeft met betrekking tot de strijd tegen de tirannie van de nazi’s en het bieden van een schuilplaats aan vervolgden. We zien een nieuwe variant van het antisemitische virus in het islamitisch fundamentalisme – niet in de islam, want de islam is altijd een vriend van het Joodse volk geweest. Het islamitisch fundamentalisme is echter noch hun vriend, noch de vriend van de westerse beschaving, noch de vriend van onze naties. Hoewel we van mening kunnen – en misschien ook wel moeten – verschillen over het Midden-Oosten, moeten we er in de komende jaren voor zorgen dat die verschillen nooit leiden tot het toestaan of toelaten van verbaal of fysiek geweld tegen leden van de Joodse gemeenschappen in Europa.
Ik sta hier omdat mijn voorouders godzijdank meer dan een eeuw geleden de kusten van het Europese vasteland al verlieten om in Groot-Brittannië op zoek te gaan naar veiligheid en zekerheid. Daarom sta ik hier. Die herinnering is de reden dat ik zeg dat uitgerekend dit Parlement van Europa de historische plicht en verantwoordelijkheid heeft om te verklaren: “nooit vergeten” en “nooit meer”. 
Beňová (PSE ).
    Hartelijk bedankt, mijnheer de Voorzitter, dames en heren. Ik vind het een eer om hier het woord te voeren, ook al is de vergaderzaal nu half leeg en worden we alleen nog gered door de aanwezigheid van de tolken. Staat u mij alstublieft toe even persoonlijk te worden, want ik krijg het gevoel dat iedereen zichzelf tot de slachtoffers wil rekenen, terwijl we niet met beschuldigende vingers durven wijzen naar mensen in het bijzonder als het gaat om de daders, en ik denk dat de schuld hier duidelijk voor ons dient te worden tentoongespreid. De Slowaakse staat was een van de eerste satellietstaten van nazi-Duitsland van waaruit Joden werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. De deportatie van Slowaakse Joden maakte deel uit van het proces dat onder nazi’s bekend stond als “”, de definitieve oplossing van het Joodse vraagstuk in Europa. Het begrip klinkt vandaag de dag nog altijd even angstaanjagend. Het geval van de Slowaakse staat is vanuit historisch oogpunt belangrijk, omdat het een testland was voor de strategie van de nazi’s met betrekking tot de Joden, die vervolgens ook in andere landen zou worden toegepast, en niet alleen op het vlak van deportatie. In feite is dit van fataal historisch belang gebleken. Er werden 98 000 Joden uit de Slowaakse staat gedeporteerd. Ik maak slechts een klein reisje door de geschiedenis van de ideologisch gemotiveerde moord. Ik kan echter niet onvermeld laten dat de Slowaakse staat onder leiding stond van een katholieke priester. In de vernietigingskampen vonden moorden plaats op Joden, Roma, antifascisten van alle nationaliteiten en vele anderen die tot een absurde en gruwelijke dood werden veroordeeld. Heeft de geschiedenis ons iets geleerd? Beseffen we dat de holocaust de rol heeft aangenomen van een universeel symbool voor alle kwaad, omdat hij werkelijk staat voor de meest extreme vorm van genocide? Weten we wat er voorafging aan deze gruwelijkheden? Was het een woord of een zin waardoor deze hele moorddadige machinerie van haat en wandaden in gang werd gezet? Ik zou u, mijnheer de commissaris en mijnheer de minister, een vraag willen stellen. Is de belastering van een natie, een etnische groep, een ras of een geloofsovertuiging een strafbaar feit in de democratische wereld? Loopt de vrijheid van meningsuiting, als een van de fundamentele democratische waarden, tegen een grens aan wanneer ze een instrument wordt voor een dergelijke vorm van belastering van een natie, een etnische groep, enzovoorts? Verschuilen de moderne nazi’s zich paradoxaal genoeg niet juist achter met moeite verworven democratische waarden en vrijheden, en zouden we deze extremisten niet een halt moeten toeroepen voordat ze in bruine kaplaarzen de straat op gaan onder bescherming van democratische beginselen? Wij wachten uw antwoord af. Dank u, mijnheer de Voorzitter. 
Vincenzi (PSE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil minister Schmit en de heer Frattini, wier toespraken ik zeer heb gewaardeerd, graag in overweging geven een Europees initiatief op te zetten voor de coördinatie en uitvoering van het werk van de vele nationale, openbare en particuliere instellingen, stichtingen en onderzoekscentra die zich bezighouden met wat er in de concentratiekampen is gebeurd om de herinnering daaraan levend te houden, evenals de herinnering aan de vele verzetsbewegingen, als gevolg waarvan bijvoorbeeld niet minder dan 48 000 Italianen in de kampen zijn omgekomen.
Ik stel voor een Europese bibliotheek op te zetten die kan dienen als bron van en garantie voor een herkenbare en gedeelde Europese identiteit en die zorgdraagt voor een continue vertaling en uitwisseling van alle materiaal, vooral uit de landen die onlangs zijn toegetreden - die we graag willen leren kennen - en de landen de zich voorbereiden op toetreding. Ik geloof dat we ook op die manier kunnen bouwen aan een toekomst waarin de herinnering gezien wordt als kans voor versterking van een Europa gebaseerd op wederzijds respect tussen mensen, rassen en culturen. 
Tabajdi (PSE ).
    Elke natie en elk land moet zijn eigen nationale zelfonderzoek uitvoeren. Laten we deze unieke, onherhaalbare moordpartij, de grootste gruweldaad in de geschiedenis van de mensheid, de shoah, niet vergeten. Wij Hongaren moeten de morele last aanvaarden dat we in een tijd van crisis de Duitse nazi’s en Hongaarse collaborateurs in de gelegenheid hebben gesteld 550 000 Joodse landgenoten uit onze natie weg te rukken, onder wie de Hongaarse dichter en martelaar Miklós Radnóti, die deze periode in zijn gedicht “Fragment” als volgt beschrijft: “”
Er zijn diverse monumenten opgericht, er zijn documentatiecentra geopend en er is veel gepubliceerd over het onderwerp in Europa, maar het belangrijkste monument van de shoah moet zich bevinden in de harten van alle Europese burgers. Het was voor Hongarije niet eenvoudig om zijn geschiedenis onder ogen te zien, en zelfs nu is het nog altijd moeilijk. In West-Europa heeft nationaal zelfonderzoek eerder en grondiger plaatsgevonden dan in de tien nieuwe lidstaten. Desalniettemin kan ik met trots melden dat wij een herdenkingsdag voor de holocaust hebben aangewezen, we hebben studieboeken geschreven voor studenten, en we hebben vorig voorjaar eindelijk het herdenkingscentrum voor de holocaust aan de Páva-straat kunnen openen. Bovendien heeft de Hongaarse minister-president verklaard, zij het met een vertraging van zestig jaar, dat Hongaarse collaborateurs verantwoordelijk zijn voor hun daden.
In het voorjaar zullen we strikter toezien op de naleving van wetgeving op het vlak van haatdragende taal en de ontkenning van Auschwitz. Het is nu essentieel dat elke vorm van racistische vijandigheid en openlijke of gecodeerde haatdragende taal zonder omhaal bestreden wordt met juridische middelen en morele veroordelingen. Wij Hongaren willen graag een voortrekkersrol vervullen in de Europese strijd tegen discriminatie, bij de bescherming van nationale, etnische, godsdienstige, seksuele en andere minderheden, en bij de bevordering van de strijd tegen discriminatie. In aanvulling op verklaringen en beweringen waarin discriminatie en haatdragende taal veroordeeld worden, hebben we behoefte aan stabiele Europese wetgeving die universeel gehandhaafd kan worden en waarmee gepaste strafmaatregelen kunnen worden opgelegd. Er is behoefte aan een goedwerkend systeem ter bescherming van de rechten van minderheden in de Unie, omdat dit de enige manier is waarop we de minderheden van Europa kunnen beschermen. Dat is de plicht van de Unie en het morele gebod van de shoah. 
Schmit,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik geloof niet dat er nog veel valt toe te voegen na een debat als dit - een dikwijls aangrijpend, beheerst en vanuit historisch oogpunt oprecht debat.
Ik zou enkel kort iets willen zeggen over de te nemen maatregelen. Ik denk dat we nu de juiste lessen moeten trekken uit deze afschuwelijke ervaring, deze absolute verschrikking. Aan ons als voorzitterschap en aan de Commissie is gevraagd vooral verder te gaan met het werk aan het ontwerpkaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat. Ik denk dat dat inderdaad moet gebeuren, en ik denk overigens ook dat er op dit punt veel misverstanden bestaan.
Soms wordt met een zekere oprechtheid maar ook met een behoorlijke dosis naïviteit verwezen naar de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van gedachte. Daar gaat het hier echter niet om. Mijns inziens hebben de verbale haat en het racisme die het antisemitisme met zich meebrengt niets uit te staan met de vrijheid van meningsuiting. We weten immers – en de geschiedenis leert ons – dat verbale haat vaak een opmaat is tot fysieke haat, haat die klappen uitdeelt, die direct pijn doet.
Ik denk dus dat we consequent moeten zijn en dit karwei moeten hervatten. We moeten bovendien bekijken hoe we kunnen komen tot een verbod op verachtelijke symbolen, symbolen die zelf ook aanzetten tot die haat, tot dat geweld, want verbaal geweld loopt uit op fysiek geweld en agressie. Wij moeten nu actie ondernemen en ik denk dat deze actie een bescheiden eerbewijs is ter nagedachtenis aan al diegenen die op de meest verschrikkelijke wijze van ons zijn heengegaan. Als dit Parlement zich hiervoor kan inzetten, samen met ons, met het voorzitterschap en met de lidstaten, denk ik dat wij een aanzienlijke bijdrage zullen kunnen leveren. 
Frattini,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat het Parlement, de Raad en de Commissie vanavond hebben laten zien hoe onze verhouding tot de herinnering van de holocaust kan en moet zijn. Terecht zeggen we dat de herinnering onze waarden kan versterken. Zoals gezegd zijn dat de waarden waardoor de grondleggers van ons Europa zich lieten inspireren. Het is onze plicht die te behouden en te versterken.
De heer Schulz heeft eraan herinnerd – en ik onderschrijf deze gedachte van harte – dat de grondleggers, Konrad Adenauer voor het Duitse volk, maar laten we Alcide De Gasperi voor de Italianen niet vergeten, het nieuwe begin na de tragedie van de dictatuur vertegenwoordigden, en dat wij dankzij hen – en dat zeg ik als Italiaan – met opgeheven hoofd het nieuwe Europa hebben kunnen opbouwen. Dat is dé grote verworvenheid waarvoor wij bij de grondleggers in het krijt staan.
Er is gezegd dat de herinnering een schuld onzerzijds is jegens de jongeren. Europa heeft vandaag de plicht om deze schuld in te lossen door middel van opvoeding, onderwijs en opleiding, en in zekere zin ook door bij het ijveren voor het levend houden van de geschiedenis tegelijkertijd naar de toekomst te kijken. Persoonlijk waardeer ik het voorstel van de afgevaardigden die pleiten voor een in heel Europa tegelijkertijd te houden herdenkingsdag voor de holocaust.
De Commissie heeft, in nauwe samenwerking met de Raad, het werk aan het kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat weer opgenomen, zoals minister Schmit heeft gezegd. Op dat punt ben ik het volledig eens met het oordeel van de Raad.
De Commissie zal zich ervoor inzetten dat spoedig een Europees agentschap voor de bescherming van de fundamentele rechten wordt opgezet. In dat verband wil ik de afgevaardigden die dit punt ter sprake hebben gebracht, geruststellen: dit agentschap zal de bestaande beschermingsmaatregelen tegen antisemitisme en racisme zeker niet opgeven, sterker nog, die zullen juist versterkt worden. Monitoring van de naleving van deze beginselen en normen zal het middelpunt blijven vormen van de taken van het agentschap, dat de Commissie, met instemming van de Raad, zeer binnenkort zal opzetten.
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt erop dat de spoken – als we ze zo kunnen noemen – van haat en onverdraagzaamheid, geweld en racisme weer opdoemen in Europa. Ik geloof dat ons Europa juist bij het uitroeien van deze negatieve waarden, vooral onder jongeren, een belangrijke rol moet spelen. Europa moet tolerantie en de dialoog met andere culturen en religies bevorderen, in naam van een beginsel dat al in het Handvest van de grondrechten was opgenomen en nu ook neergelegd is in de Europese Grondwet. Dat is de beste manier om de slachtoffers van die tragedie eer te bewijzen. 
De Voorzitter.
   – Dames en heren, met uw welnemen wil ik dit debat met een persoonlijke noot afronden. Ik herinner mij hoe ik dertig jaar geleden als scholier de film “ zag. Die film heeft veel bijgedragen aan mijn politieke engagement. Ik had niet verwacht dat ik dertig jaar later de emotionele taak zou krijgen dit debat te leiden. Ik geloof dat ik de Commissie, de Raad en al diegenen die hebben deelgenomen aan dit zeer goede debat namens al mijn collega’s oprecht mag bedanken.
Özdemir (Verts/ALE ),
   .  Artikel 1 van de Duitse grondwet luidt: “De waardigheid van de mens in onaantastbaar.” Dat is een les die is geleerd uit de misdaden van de nazi-periode en een opdracht voor toekomstige generaties.
Dit is het fundament en de oorsprong van onze rechtsorde, en dit beginsel moet ook worden doorgegeven aan de jongere generaties. Wij moeten hen bewust maken van wat er is gebeurd en hen wijzen op hun historische verantwoordelijkheid. Onze maatschappij verandert echter van samenstelling: er komen nieuwe generaties bij, en steeds meer jongeren hebben een immigrantenachtergrond. Deze jongeren hebben de nazi-periode niet zelf meegemaakt. Daarom moeten we de wijze waarop we de geschiedenis doorgeven, met name op scholen, herzien. Dit houdt in dat de lerarenopleiding, de lesstof en de lesmethoden moeten worden aangepast aan deze demografische veranderingen. Scholen vormen de spil in de interculturele communicatie. Van dit potentieel moeten we gebruik maken.
Een zorgwekkende ontwikkeling is de toename van het antisemitisme onder radicale moslims in Europa, met name onder jonge Arabische moslims, zo blijkt uit een studie van het EUMC uit 2003 - juist een groep die zelf potentieel slachtoffer van uitsluiting en racisme is. Antisemitisme valt echter in geen enkele situatie goed te praten. We moeten er daarom alles aan doen om islamitische jongeren een plaats te geven in de maatschappij. Hun maatschappelijke integratie is essentieel voor het zelfbewustzijn waarmee ze weerstand kunnen bieden aan antisemitische standpunten in hun eigen sociale omgeving.
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0002/2005), namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een meerjarenprogramma van de Gemeenschap ter verbetering van de toegankelijkheid, het nut en de exploiteerbaarheid van digitale inhoud in Europa (10458/4/2004 - C6-0140/2004 - 2004/0025(COD)) (rapporteur: de heer Rübig). 
Rübig (PPE-DE ),
   .– Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Reding, geachte dames en heren, ik ben zeer onder de indruk van het zojuist gevoerde debat. Laat mij dit eraan toevoegen: roep deze ontwikkeling een halt toe! We horen regelmatig uitingen van haat tegen de Europese Unie en tegen de democratie in Europa. Mijns inziens moeten we zo snel mogelijk beginnen voorlichting te geven en informatie te verschaffen, en de Europese burger bewuster te maken van de Europese waarden.
In dit kader is het programma eContentplus extra belangrijk, omdat aan de hand van dit programma digitale inhoud van hoge kwaliteit in mondiale netwerken kan worden gepresenteerd. We zullen Europa dus in mondiale netwerken kunnen presenteren, en ons strategische voordeel hierbij is dat mensen directe toegang tot deze mondiale netwerken hebben. Op die manier kunnen we onze mogelijkheden in een wereldwijde context ten volle benutten.
Mijns inziens biedt de financiering van het programma met 149 miljoen euro tot 2008, waarover we in tweede lezing overeenstemming hebben bereikt, voldoende mogelijkheden voor verbetering van de Europese inhoud in digitale netwerken. Ook hebben we de garantie dat tot eind 2006 55,6 miljoen beschikbaar komt. 
Dit programma heeft mijns inziens in het verleden al bewezen dat het onze concurrentiepositie verbetert en op die manier de doelstellingen van Lissabon ondersteunt. Bovendien hebben we gezien dat er op het gebied van de informatie- en communicatietechnologie zeer veel nieuwe banen zijn bijgekomen. Als we tot 2010 tien miljoen extra banen willen creëren, moet de c centraal staan in onze strategie voor het voldoen aan de criteria van Lissabon. Europa via netwerken verbinden en met name Europa, inclusief het midden- en kleinbedrijf, centraal stellen, vormt een belangrijke uitdaging. Juist de bemiddelingsdiensten die hier zijn ontstaan, zouden voor de digitale inhoud ook nieuwe bedrijfsmodellen moeten presenteren.
Na de internethype die we hebben gehad, zal het internet nu opnieuw een hoge vlucht nemen, en de Europese Commissie heeft op dit vlak voortreffelijk werk verricht. Mijn hartelijke dank aan iedereen die hieraan een bijdrage heeft geleverd. We hebben hierdoor de gelegenheid een wereldwijde standaard te creëren waarop we met recht trots mogen zijn.
Ik ben eveneens van mening dat de categorieën 1, 2, 3, 4 en 5 van het eContent-programma zeer uitgebreid moeten zijn – dat zien we terug op de begroting. Het moet ook gelden voor de Europese instellingen. We moeten bedenken hoe we onze beter kunnen presenteren en de burger een betere toegang tot deze informatie kunnen verschaffen, met name op scholen. Aan de andere kant moet het programma ook onderzoekers een breed netwerk van aan elkaar gekoppelde virtuele bibliotheken bieden, bijvoorbeeld een snelle toegang via zoekmachines. Ook bij zoekmachines bestaan uiteenlopende, zeer interessante modellen waarmee nieuwe verbindingen mogelijk zijn en waarmee de gebruiker zeer snelle toegang tot de belangrijkste digitale inhoud heeft.
We weten allemaal dat er de afgelopen jaren bij de wetenschappelijke resources al erg veel is opgebouwd. Ik noem bijvoorbeeld een bibliotheek in een oud klooster, waar eens vergelijkend onderzoek is gedaan naar de geneeskrachtige werking van kamille in verschillende toepassingen. Een klein voorbeeld misschien, maar het toont wel aan dat de wetenschap veel baat kan hebben bij inzichten uit het verleden.
Ten slotte gaat het ook om de telecommunicatiesector, en om de vraag welke licentiesystemen we in deze sector kunnen gebruiken en hoe we met gebruiksrechten omgaan. Hier wordt ook duidelijk dat met name in de telecommunicatiesector zich uitermate goed lenen voor herfinancierings- of cofinancieringsmodellen. We weten het allemaal: wat niets kost, is niets waard. Daarom is het voorstel van de Europese Commissie voor een cofinanciering van 50 procent mijns inziens gewoon optimaal.
Ik sta erom bekend dat ik mij sterk maak voor het Europese midden- en kleinbedrijf. Ik pleit dan ook voor intensieve steun op lokaal gebied voor digitale tv en de programma’s die daarvoor worden aangeboden. In de toekomst zouden zo klein mogelijke pakketten – van rond de 100 000 euro – met een groot aantal programma’s waarin de Europese inhoud professioneel wordt vormgegeven, daarom van groot belang zijn. Er kan ook enige concurrentie ontstaan tussen de publieke zenders die worden gefinancierd met belastinggeld en de commerciële zenders, die momenteel aan een opmars in deze moderne sectoren bezig zijn, net als de bedrijven in de telecomsector, die deze digitale inhoud in de toekomst ook via de mobiele telefoon zullen aanbieden. Europa kan hier op geheel nieuwe manieren laten zien dat het op dit gebied een van de koplopers is.
Juist op het gebied van moet de Europese Unie – de Europese Commissie, het Europees Parlement, de Raad – een voorbeeld stellen. We moeten niet alleen op het gebied van hardware en software vooroplopen. wil volgens mij zeggen dat we bij onszelf moeten beginnen. We moeten laten zien dat de regeringen in Europa op Europees niveau de richting aangeven waarin we ons kunnen ontwikkelen. Op het gebied van kunnen we veel bereiken bij preventie en analyse. Bij kunnen we kennis aanbieden door middel van , zodat leraren op scholen eindelijk kunnen beschikken over boeiende, interessante inhoud.
We kunnen hier de twintig talen en de culturele diversiteit in Europa met name op Europees niveau goed ondersteunen. De infrastructuur die we in de toekomst nodig hebben, stelt ons tevens in staat om Europa in een nieuw licht te zien. We hebben fascinatie, we hebben liefde voor Europa nodig.
Reding,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil benadrukken dat er sinds de goedkeuring door de Commissie pas twaalf maanden zijn verstreken en dat we nu al op het punt staan te voldoen aan de voorwaarden voor het bereiken van overeenstemming in de tweede lezing over dit belangrijke programma. Dit is vrij ongebruikelijk en daarom wil ik dit ook benadrukken. Ik wil de rapporteur, de heer Rübig, feliciteren, evenals alle afgevaardigden die betrokken zijn geweest bij de onderhandelingen en die het mogelijk hebben gemaakt tot overeenstemming te komen met de Raad, met behoud van de middelen die noodzakelijk zijn voor een goede werking van dit programma, in het bijzonder wat het budget betreft.
We weten allemaal dat de beschikbaarheid van inhoud een van de doorslaggevende factoren is voor de ontwikkeling van de nieuwe diensten van de informatiemaatschappij. In de digitale economie betekent inhoud alle soorten informatie, tekst, afbeeldingen en geluiden die via netwerken kunnen worden verzonden. Het programma eContentplus is gericht op het verbeteren van de voorwaarden voor innovatie, met name in bepaalde sectoren van de markt voor digitale inhoud. De on-lineomgeving biedt een ideaal platform voor grensoverschrijdende producten en diensten op het gebied van innovatieve digitale inhoud. Daarom heeft dit programma daadwerkelijk Europese toegevoegde waarde.
Stelt u zich eens voor dat Europa beschikt over één markt voor digitale inhoud, zonder van bovenaf opgelegde grenzen of nationale en organisatorische beperkingen – een markt waar alle consumenten alle talen van de Unie zouden kunnen begrijpen. Waarschijnlijk zouden we bijvoorbeeld veel meer kaarten van trans-Europese wegen, waterwegen en andere zaken op internet zien. Zoals de rapporteur zojuist heeft benadrukt, zouden we grote Europese digitale bibliotheken zien ontstaan met een hoog cultureel en wetenschappelijk aanzien. We zouden een grotere hoeveelheid Europees digitaal lesmateriaal zien, waaraan onze scholen en leraren behoefte hebben. Er zou sprake zijn van een daadwerkelijke kruisbestuiving tussen culturen en toegang tot elkaars tradities.
Dat is exact wat we willen bereiken met het nieuwe programma. We weten echter dat er nog veel moet gebeuren om een einde te maken aan de bestaande fragmentatie en om bedrijven in staat te stellen innovatieve grensoverschrijdende producten en diensten te ontwikkelen op het vlak van digitale inhoud. Desalniettemin is dit een van de zeldzame programma’s waarin kleine en middelgrote ondernemingen goed zijn geïntegreerd. Als ik zie hoe het programma tot nu heeft gewerkt, stel ik vast dat zich onder de zeshonderd organisaties die deelnemen aan de gefinancierde projecten, 241 KMO’s bevinden. Dit programma levert dus voordeel op voor die KMO’s die blijk geven van innovatiedrang en vooruitgang willen boeken.
In dit programma zullen we ons uitsluitend richten op die onderdelen van de digitale markt waarbij sprake is van duidelijke fragmentatie in Europa en waar marktwerking alleen niet voldoende is om groei te bevorderen. We richten ons dan ook op drie domeinen: ruimtelijke of geografische gegevens, lesmateriaal en culturele inhoud. We zullen ook speciale aandacht besteden aan de linguïstische diversiteit van de Europese Unie, omdat we weten dat moderne informatietechnologieën werken en de problemen kunnen overwinnen die gepaard gaan met het combineren van formats en talen.
Dit vergt organisatorische inspanningen en het vergt experimenten op grensoverschrijdend niveau, en dat is exact waarmee eContentplus zich zal gaan bezighouden. Het zal de voorwaarden voor een bloeiende inhoudsmarkt versterken ten bate van bedrijven, burgers en de cultuur. Daarom is de Commissie gaarne bereid het amendement dat door de rapporteur is ingediend te aanvaarden. 
Seeber (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de rapporteur, ook ik ben onder de indruk van het zojuist gevoerde debat over racisme, en ik zou de Voorzitter willen bedanken voor zijn persoonlijke woorden. Dank ook aan onze rapporteur, de heer Rübig, voor het voortreffelijke verslag dat hij heeft gepresenteerd, en met name voor de snelle consensus over de 149 miljoen euro die we voor dit belangrijke programma zeker nodig zullen hebben.
De totale markt voor digitale inhoud bedroeg reeds in 2002 ongeveer 515 miljard euro. De markt groeit en moet ook in de toekomst groeien, omdat hij deel uitmaakt van onze Lissabon-strategie, waarmee we van Europa de meest concurrerende regio willen maken. Om dit te bereiken moeten we wel de obstakels uit de weg ruimen die in de Europese Unie bestaan door de verschillende talen, culturen, mentaliteit en - natuurlijk - bestuurstradities. Uiteraard hebben we ook te maken met gebreken van de markt zelf, en als we dit alles willen oplossen, hebben we specifieke financiële hulp van de EU nodig in de vorm van startfinanciering, waarmee we deze obstakels kunnen overwinnen.
We moeten namelijk de bestaande infrastructuur, maar ook de technisch mogelijke nieuwe infrastructuren, zoals mobiele telefonie van de derde generatie, met zinvolle inhoud vullen. Met deze inhoud kunnen we het leven van onze burgers verbeteren en uiteraard ook vergemakkelijken. Ook wil ik wijzen op de gevolgen voor het regionaal, milieu- en verkeersbeleid. Als we beschikken over een functionerende markt met zinvolle inhoud, dan wil dat ook zeggen dat dunbevolkte gebieden hoogwaardige arbeidsplaatsen kunnen bieden en dat mensen daar blijven wonen. Op die manier raken deze streken niet ontvolkt. Dit geldt met name voor berggebieden en andere dunbevolkte gebieden. Het leidt er eveneens toe dat er in dichtbevolkte gebieden minder verkeer is, en dat heeft positieve gevolgen voor het milieu omdat er minder uitlaatgassen en dergelijke worden geproduceerd.
Daarom ben ik een groot voorstander van dit programma, en ik hoop dat het zo snel mogelijk wordt gerealiseerd.
Gill (PSE )
   . – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil verklaren dat we een buitengewoon interessant debat hebben gevoerd over racisme, maar op de eerste plaats wil ik de rapporteur feliciteren met zijn werk, niet alleen met dit verslag, maar ook met zijn inspanningen tijdens de onderhandelingen met de Raad. Het stemt mij zeer tevreden dat het Parlement het voor elkaar heeft gekregen het financieringsniveau te verhogen van de 135 miljoen euro die oorspronkelijk door de Raad werd geboden tot het bedrag dat nu voorligt: 149 miljoen euro. Het is vooral belangrijk dat we erin geslaagd zijn, zoals de rapporteur heeft verklaard, om 55,6 miljoen euro veilig te stellen voor de periode tot het einde van de huidige financiële vooruitzichten.
Als rapporteur voor het oorspronkelijke verslag over eContent vind ik het zeer bemoedigend dat een dergelijk voorstel over eContentplus zo snel tot stand komt. Digitale inhoud is in dit tijdperk een van de snelst groeiende terreinen. Zonder een minstens net zo snelle reactie van Europa zouden we nog verder achterop kunnen raken, en we zullen de mogelijkheden die zich op dit terrein voordoen echt optimaal moeten benutten om iets te doen aan de dominante positie die de Verenigde Staten hebben weten te verwerven. Gezien de voortdurende toename van het particulier bezit is er veel meer dat we kunnen doen en ik juich dit voorstel dan ook van harte toe.
We hebben veel mogelijkheden om meer te doen gezien de enorme diversiteit aan talen waarover we binnen de 25 lidstaten beschikken. Het programma eContentplus zou een aanzienlijk effect moeten hebben op alle media, zoals ook gezegd is door de commissaris en anderen, of het nu gaat om boeken, informatie van de publieke sector of de media in het algemeen. Eén van de problemen waarmee we in de EU echter te maken hebben, is de verscheidenheid aan bedrijfstakken, van de textielsector tot telecommunicatie, waardoor onze nationale markten gefragmenteerd zijn. Vanwege die verscheidenheid worden we geconfronteerd met nog meer uitdagingen op het vlak van coördinatie en met betrekking tot de handhaving van ons concurrentievermogen.
We moeten ervoor zorgen dat we de veiligheid van de informatie voor gebruikers van de digitale snelweg kunnen garanderen - dat is namelijk ook een belangrijk probleem. Dit probleem staat verschillende mensen in de weg bij het optimaal benutten van het internet, en we zullen meer moeten doen om deze informatiecultuur te verspreiden. We zullen meer moeten doen om de EU-websites uit te breiden, niet alleen om alle burgers van de EU toegang te verschaffen tot hun vertegenwoordigers, maar ook om hun frustraties te verminderen. 
Belder (IND/DEM ),
    Voorzitter, het verslag van collega Rübig gaat over de verbetering van digitale inhoud. Een van de aspecten van die verbetering is zeker de vergroting van de toegankelijkheid. Digitale inhoud moet zo toegankelijk mogelijk zijn voor mensen met een handicap. Denk bijvoorbeeld aan de visuele handicap, waarvoor spraaktechnologie of een brailletoetsenbord in gebruik is. Deze toegankelijkheid laat te wensen over, omdat de technische eigenschappen van websites onvoldoende aansluiten bij de speciale apparatuur die deze mensen gebruiken. Ten behoeve van goede websitestandaarden zijn er de W3C-richtsnoeren. Waar het nog steeds op vastzit, is de volstrekt onvoldoende implementatie ervan. Het programma eContentPlus moet bijdragen aan de internationale afstemming van toegankelijkheidsrichtsnoeren voor mensen met een handicap. Het is voor bedrijven zelfs financieel aantrekkelijk om er werk van te maken. De bouw van de toegankelijke applicatie kost meer geld, maar de kostenbesparingen bij onderhoud en beheer maken het financieel resultaat positief. Dit is bij uitstek een onderwerp dat een plaats verdient in het programma, te meer daar de doelstelling van toegankelijkheid, meer dan de andere doelstellingen, internationale afstemming vergt. De aandacht voor toegankelijkheid voor mensen met een handicap is voor mij belangrijk om te kunnen bepalen of er voldoende meerwaarde is boven nationaal beleid om te kunnen instemmen met de budgetverhoging. Mijnheer de Voorzitter, de aandacht voor mensen met specifieke behoeften moet handen en voeten krijgen door de toegankelijkheid in het programma als geheel te integreren. Mag ik aannemen dat de Commissie zich voorneemt om toegankelijkheidseisen op te nemen in de selectiecriteria en indicatoren voor de prestatiemeting? Graag verneem hoe sterk het accent is dat de Commissie gaat leggen op de toegankelijkheid voor mensen met een handicap met betrekking tot het bijbehorende budget. Want dat immers moet duidelijk maken of het programma daadwerkelijk ervoor zorgt dat mensen met een handicap toegang krijgen tot digitale informatie en diensten en dat behoort zeker tot de waarden en normen van de Europese Unie. 
Janowski (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, dit gezamenlijke besluit van het Parlement en de Raad is een hoognodige stap, en een stap waarnaar vol ongeduld werd uitgezien, in de richting van een breder gebruik van digitale technologie en de zogenaamde breedbandgegevensoverdracht. Wij zijn getuige van een stormachtige ontwikkeling op het gebied van de toegepaste wiskunde en de informatietechnologie, een ontwikkeling die gepaard gaat met een al even snelle ontwikkeling in de elektrotechnologie. De apparaten worden steeds kleiner terwijl de gebruiksmogelijkheden alleen maar toenemen.
Deze ontwikkelingen berusten op wat ik nobele doelstellingen zou willen noemen, zoals onderwijs, bevordering van de toegang tot cultuur en vergroting van de doelmatigheid van het bestuur en het bankwezen. Deze technologie moet bijdragen tot de ontwikkeling van alle takken van wetenschap en technologie, de economie een impuls geven en tot verbetering leiden op het gebied van defensie en veiligheid, waaronder ook terrorismebestrijding. Deze technologie moet bereikbaar zijn voor iedereen die een dergelijke toegang nodig heeft. Ik zeg “iedereen”, maar dit moet ik nuanceren: misdadigers mogen niet de beschikking krijgen over de toegang en deze faciliteiten. Hetzelfde geldt voor allerlei computerpiraten. Er moet een doelmatige manier worden gevonden om misbruik door deze mensen te bestrijden.
Wij moeten dit besluit ook in samenhang zien met andere documenten, in het bijzonder met de beschikking van de Raad en het Parlement betreffende de bevordering van een veiliger gebruik van het internet en nieuwe on-linetechnologieën. Wij kunnen echter niet over bevordering van de toegankelijkheid spreken en tegelijkertijd octrooien op computerprogramma's invoeren. Wij zouden er beter aan doen na te denken over de vraag hoe wij tegen lage prijzen algemene internettoegang van hoge kwaliteit kunnen invoeren, bijvoorbeeld via laagspanningselektriciteitsnetten.
In de context die ik zojuist heb geschetst, is dit ontwerpbesluit een opbouwend voorstel. Ik wil de rapporteur van harte bedanken. Ik moet hier echter aan toevoegen dat de voor dit initiatief uitgetrokken middelen helaas verre van voldoende zijn. De Raad stelde 135 miljoen euro voor, de rapporteur 149 miljoen en de Commissie 163 miljoen. Hoe verhoudt zich dit tot de doelstellingen van de strategie van Lissabon? Hoe kunnen zulke belangrijke doelstellingen worden verwezenlijkt met zo weinig geld? 
Paasilinna (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het programma eContentplus is een uiterst belangrijk programma. Als het slaagt, ondersteunen we daarmee het wezenlijkste onderdeel van de strategie van Lissabon. Het kan niet snel genoeg van kracht worden. Ik wil collega Rübig complimenteren met zijn uitstekende werk. Wij hopen dat de Commissie snel de gewenste wijzigingen kan aanbrengen.
Het belang van een netwerkomgeving als een medium voor de overdracht van kennis en vaardigheden kan niet toenemen als er niet voldoende betrouwbare, omvattende, hoogwaardige en veilige digitale inhoud beschikbaar is. Het is onze plicht als wetgevers in de Unie om ervoor te zorgen dat al onze burgers de beschikking hebben over hoogwaardige Europese digitale en informatiemogelijkheden. Wij erkennen de veelzijdigheid van onze cultuur en de toenemende behoeften van onze burgers, evenals de vele mogelijkheden die onze diversiteit biedt.
Multiculturalisme kan ook een bron van rijkdom voor de digitale wereld zijn. Juist daarom is de digitale wereld een apart, zelfgemaakt, kunstmatig, inspirerend maar ook misleidend en uiterst machtig instrument. Wij beseffen dan ook dat het waarborgen van veelzijdigheid en kwaliteit Europese maatregelen vereist. Wij weten ook dat het mondiale marktmechanisme niet in staat is dergelijke diensten aan te bieden. Daarom weten wij dat de productie van inhoud in heel Europa noodzakelijk is om, behalve een informatiemaatschappij, ook een ontwikkelde maatschappij te worden. Wij maken deel uit van de publieke sector, die digitale diensten voor het maatschappelijk middenveld moet produceren. Laten wij dus voor financiering zorgen. Ik ben daarom tevreden met de amendementen van de heer Rübig, waarmee het bedrag dat voor het programma beschikbaar is, verhoogd is ten opzichte van de bezuinigingen die de Raad eerder heeft doorgevoerd. Om ervoor te zorgen dat de digitale wereld er is voor iedereen, moet iedereen er ongeacht zijn sociale positie aan deel kunnen nemen. Democraten mogen geen digitale dictatuur toestaan, maar dat is een ander onderwerp. 
De Voorzitter. –
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 10.00 uur plaats. 

