Agencje ratingowe - Wymogi dotyczące sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów - Podejmowanie i prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich i reasekuracji oraz ubezpieczeniowa i reasekuracyjna (przekształcenie) (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna na temat:
sprawozdania Jeana-Paula Gauzès, w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych - C6-0397/2008 -,
sprawozdania Renate Weber, w imieniu Komisji Prawnej, w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 77/91/EWG, 78/855/EWG i 82/891/EWG oraz dyrektywę 2005/56/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów - C6-0330/2008 -, oraz
sprawozdania Petera Skinnera, w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej, w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (przekształcenie) - C6-0231/2007 -.
Jean-Paul Gauzès
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Praca nad sprawozdaniem dotyczącym agencji ratingowych, którego przygotowanie mi powierzono, była niezwykle interesująca. Cieszę się bardzo, że udało nam się osiągnąć porozumienie z Radą i z Komisją, bo dzięki temu przedmiotowe sprawozdanie ma szansę zostać przyjęte w pierwszym czytaniu.
Z analizy różnych przyczyn kryzysu finansowego wynika pilna potrzeba uchwalenia przepisów prawnych dotyczących agencji ratingowych. Parlament bardzo starannie rozpatrywał wniosek przedstawiony przez Komisję, chcąc zagwarantować, by europejskie przepisy prawne były równocześnie wzorcowe, skuteczne i pragmatyczne.
Niedawne wnioski G20 umocniły jeszcze tę determinację. Kompromis osiągnięty przez Komisję, prezydencję UE i Parlament jest zgodny z wytycznymi zaproponowanymi przez Parlament w odniesieniu do głównych punktów przedmiotowego rozporządzenia: zakresu, ratingów wystawionych w krajach trzecich oraz zapobiegania konfliktom interesów.
Przede wszystkim jednak cieszę się, że ten dokument mógł stworzyć podstawy europejskiego nadzoru w duchu wniosków zawartych w sprawozdaniu grupy de Larosière'a. Parlamentowi naprawdę zależało, by CESR był jedynym miejscem składania wniosków o rejestrację agencji. Wiemy, że przy obecnym stanie prawnym niewiele więcej można było zrobić, ale dzięki naszym działaniom zbudowaliśmy podstawy przyszłego nadzoru europejskiego.
W nadchodzących miesiącach Komisja wystąpi z inicjatywą legislacyjną, która umożliwi wdrożenie wytycznych zawartych w sprawozdaniu de Larosière'a w celu stworzenia skutecznego i skoordynowanego europejskiego nadzoru.
Rozporządzenie, jako środek tymczasowy oraz w oczekiwaniu na inicjatywę legislacyjną Komisji, będzie nadzorowane przez kolegium złożone z przedstawicieli właściwych organów państw członkowskich i koordynowane przez CESR, a legalność decyzji będzie gwarantował organ właściwy dla miejsca, w którym agencja jest zarejestrowana.
Chciałabym dzisiaj zwrócić uwagę, że podczas drugiej tury negocjacji Parlament był pełen uznania dla bardzo konstruktywnej i pomocnej postawy prezydencji czeskiej. Chodzi o to, że dzięki rozważnej dyskusji mogliśmy opracować wiele przepisów, które powinny umożliwić zapewnienie koniecznej przejrzystości oraz zaradzić problemom i niedostatkom spowodowanym brakiem przepisów prawnych dotyczących agencji ratingowych.
Wynik jest zatem jak najbardziej zadowalający i dlatego w dniu jutrzejszym Parlamentowi zostanie przedstawiona całościowa poprawka zawierająca tekst, w sprawie którego Komisja, Parlament i prezydencja czeska - czyli państwa członkowskie - doszły do porozumienia.
Uważam, że w ten sposób Parlament Europejski, Komisja i prezydencja udowodniły, iż instytucje europejskie mając do czynienia z kryzysem na bezprecedensową skalę wykazały się dużą zaradnością. Mam nadzieję, że w tym samym duchu będziemy mogli przyjąć również inne przepisy objęte przedmiotowym pakietem finansowym, a w szczególności przekształcenie dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych dotyczących banków, określanej też jako Basel II.
Wydaje mi się, że w okresie, w którym Europejczycy powątpiewają w skuteczność Europy, zasadniczą sprawą jest, byśmy mogli udowodnić, że Europa jest w stanie poradzić sobie z kryzysem.
Renate Weber
sprawozdawczyni. - (RO) Uważam, że obecnie jest pora, aby zrobić jak najwięcej w celu uratowania spółek kapitałowych w Europie, a zwłaszcza znaleźć takie bodźce, które sprawią, że dobrze funkcjonujące przedsiębiorstwa będą w stanie zapewnić jak najwięcej miejsc pracy. Taka inicjatywa ma tym większe znaczenie właśnie teraz, w okresie panującego kryzysu. Jestem zadowolona z wniosku Komisji w sprawie dyrektywy mającej uprościć procedury dotyczące sprawozdawczości w przypadku połączeń i podziałów, ponieważ jego celem jest zmniejszenie o 25% do 2012 roku kosztów administracyjnych europejskich przedsiębiorstw, a dokładniej zwiększenie ich konkurencyjności.
W sprawozdaniu, które przygotowaliśmy i nad którym będziemy jutro głosować znalazły swoje odzwierciedlenie poglądy Komisji, a jego myśl przewodnią stanowiło kilka poniższych czynników. Po pierwsze, wymogi dotyczące sprawozdawczości w przypadku połączeń i podziałów muszą zostać ograniczone, aby umożliwić państwom członkowskim i przedsiębiorstwom większą elastyczność przy podejmowaniu indywidualnych decyzji, które sprawozdania są im rzeczywiście potrzebne. Jednocześnie należy zlikwidować przepisy będące obecnie przyczyną podwójnej sprawozdawczości, powodującej niepotrzebne koszty. Po trzecie, przepisy dotyczące publikowania i dostarczania informacji muszą zostać dostosowane do nowej rzeczywistości związanej z korzystaniem z internetu, byśmy mogli w pełni wykorzystać te nowe środki komunikacji, a jednocześnie występować z przesłaniem dotyczącym ochrony środowiska. Nie wolno nam również zapominać, że sposoby przekazywania informacji akcjonariuszom, przewidziane w aktualnie obowiązujących dyrektywach, zostały wprowadzone 30 lat temu i nigdy nie zostały dostosowane do obecnych możliwości technicznych. Chciałabym serdecznie podziękować kontrsprawozdawcom za ścisłą współpracę i za pomoc w całym procesie przygotowywania sprawozdania. Chciałabym także podziękować przedstawicielom Rady i Komisji za to, że w ostatnich miesiącach można się było z nimi łatwo skontaktować i za przyjazne nastawienie.
Dnia 7 kwietnia COREPER osiągnął porozumienie w sprawie całego kompromisowego pakietu wynegocjowanego z Parlamentem, w celu przyjęcia dyrektywy w sprawie połączeń i podziałów w pierwszym czytaniu. Chcielibyśmy, aby tak się stało i właśnie dlatego, dzięki przyjęciu kompromisu, który osiągnęliśmy podczas nieformalnych rozmów trójstronnych, na jutrzejsze głosowanie na posiedzeniu plenarnym zgłoszono wiele poprawek. Problemy, które bardzo niepokoiły niektóre państwa członkowskie, takie jak publikacje w lokalnych gazetach czy też dostarczanie wydruków oraz korzystanie z internetu zostały rozwiązane, a przedstawiciele grup politycznych wyrazili zgodę na te poprawki. Jeśli chodzi o publikowanie informacji w lokalnej prasie, taka praktyka będzie nadal możliwa w tych państwach członkowskich, które uznają to za konieczne. Jeśli chodzi o wydruki, to zasada jest taka, że nie są one potrzebne wówczas, gdy akcjonariusze mają możność ściągnięcia dokumentów z internetu i wydrukowania ich, ale państwa członkowskie mogą zarządzić, że dokumenty te mają być do wglądu w biurach spółek kapitałowych.
Kolejny ważny kompromis dotyczy daty wdrożenia dyrektywy, będzie to 30 czerwca 2011 r., tak jak to zostało przewidziane we wniosku Komisji. Państwa członkowskie będą także miały możność podjęcia decyzji co do konsekwencji w przypadku czasowej przerwy w dostępie do internetu z powodu problemów technicznych. Ważna poprawka dotyczy uproszczonych połączeń i podziałów, gdy do ich zatwierdzenia nie będą już konieczne walne zgromadzenia. Szacuje się, że tylko dzięki zastosowaniu tych uproszczonych procedur corocznie będzie można zaoszczędzić około 154 mln euro, a zatem warto, abyśmy przyjęli przedmiotową dyrektywę w pierwszym czytaniu.
Peter Skinner
sprawozdawca. - Pani przewodnicząca! Zaskoczyła mnie pani trochę, ponieważ nie zauważyłem całkowitej zmiany dzisiejszego programu posiedzenia, ale jestem wdzięczny mogąc wystąpić przed wysoką Izbą w tak ważnej sprawie, jaką jest sektor usług finansowych, to znaczy sektor ubezpieczeń i reasekuracji, oraz mogąc poinformować, co zrobiliśmy w sprawie sprawozdania dotyczącego Solvency II i w jaki sposób wreszcie zajął się tym Parlament, byśmy mogli stworzyć coś, co moim zdaniem będzie stanowić bardzo konkretną podstawę regulacji w całej Unii Europejskiej.
Oczywiście jest to temat, do którego wracamy. Najpierw było Solvency I i jestem wdzięczny panu posłowi Ettlowi, że poprzednio w Parlamencie omawialiśmy tę sprawę dość dokładnie i udało nam się stworzyć pewne podstawy. Teraz jednak musimy je unowocześniać, a sektor ubezpieczeń zalicza się do tych licznych branż usług finansowych, które muszą znaleźć się w awangardzie zmian. Jasne jest jednak, że wobec kryzysu finansowego i wszystkiego, co się z tym wiąże, sektora ubezpieczeń nie można pozostawić samemu sobie.
Istnieje szereg środków uwzględnionych w Solvency II, które moim zdaniem sprawiły, iż jest to jedno z wiodących sprawozdań, które będzie światowym liderem w tej dziedzinie. Zalicza się do nich kwestia zarządzania ryzykiem. Myślę, że teraz nie wystarczy, by organy regulacyjne po prostu odhaczały na liście punkty w celu stwierdzenia, czy sektor, którego mają pilnować i chronić w imieniu konsumentów działa tak jak trzeba. Zasadniczą sprawą jest, by organy regulacyjne przez pewien czas rzeczywiście obserwowały, zarządzały i monitorowały codzienne funkcjonowanie zakładów ubezpieczeń i reasekuracji.
Tylko i wyłącznie dzięki temu procesowi będziemy w stanie ustanowić prawdziwą i odpowiednią formę regulacji. To sprawozdawczość spółek: tak, będą coś robić, aby poinformować organy regulacyjne czym się zajmują, ale organy regulacyjne będą musiały się zaangażować. A jeśli chodzi o 27 państw członkowskich, to już nie będzie tak, że każde państwo członkowskie ma swoje oddzielne przepisy i zastanawia się, co może zastosować w kontekście tego rozporządzenia, ale rzeczywiście w całej Unii Europejskiej będzie stosowana standardowa formuła przepisów, co mówiąc szczerze doprowadzi do powstania lepszej platformy ochrony konsumentów, niż się spodziewamy.
Także spółkom uda się uzyskać ekonomię skali w oparciu o to rozporządzenie, ponieważ teraz każdemu z organów regulacyjnych będą składać jeden rodzaj sprawozdań. O tym, co produkują, co mają do powiedzenia, co robią i jak składają sprawozdania będą informować nie tylko jeden organ regulacyjny, ale może to być kolegium organów regulacyjnych, zwłaszcza w przypadku grup, ponieważ ze względu na to, że zakłady ubezpieczeniowe mają formę transgraniczną, istotne jest aby teraz organy regulacyjne połączyły siły i współpracowały w celu zapewnienia, by odpowiedni poziom sprawozdawczości, odpowiedni poziom danych liczbowych i rodzaj dostarczanych informacji sprawiły, że rynki będą najlepiej chronione.
W czasie dyskusji z Radą Parlament zauważył pewne interesujące, a być może czasem nawet umyślne posunięcia mające w taki czy inny sposób zmusić do działania krajowe sektory, więc nie będę udawał, że było to bardzo łatwe dossier do negocjacji z Radą: było ono trudne. Parlament zmusił Radę do wielu działań. Myślę, że zmusił ją do znacznie większej liczby działań, niż Rada sobie zaplanowała i niż chciała podjąć w okresie ostatnich dwóch prezydencji, więc jestem bardzo dumny i bardzo się cieszę, że współpracowałem z takim zespołem, by zmusić Radę do działania.
Niestety, nie będziemy mieli takiego wsparcia grupowego, na jakie początkowo liczyliśmy, ale ponieważ możemy wprowadzić do tej dyrektywy klauzulę dotyczącą przeglądu, będziemy mogli wrócić do kwestii wsparcia grupowego, i mam nadzieję, że w trzy lata po wprowadzeniu tej konkretnej dyrektywy - spodziewam się, że pan komisarz powie mi, że on też spodziewa się, że tak się stanie - będziemy mogli ponownie w taki czy inny sposób znowu zająć się wsparciem grupowym, w szczególności, aby uzupełnić ekonomiczną stronę tego konkretnego podejścia.
Chcemy uregulowań prawnych, które będą oparte na ryzyku i oparte na zasadach, ale i takich, które będą wspierać potencjał sektora i które będą promować najlepsze instynkty organów regulacyjnych w Unii Europejskiej i zagranicą. Zakończę w tym samym duchu. Musimy także rzucić wyzwanie organom regulacyjnym w innych częściach świata i uznawać tylko systemy międzypaństwowe. Mam nadzieję, że pan komisarz zgodzi się ze mną w tej sprawie.
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Dzisiejsza debata odbywa się w chwili, gdy stoimy wobec największego wyzwania dla gospodarki europejskiej naszych czasów. Konieczne są pilne działania: energiczne, celowe i kompleksowe celem przywrócenia zaufania, wzrostu gospodarczego i miejsc pracy oraz naprawy systemu finansowego, celem odbudowy stabilności na przyszłość, promowania handlu i inwestycji oraz lepszej ochrony naszych obywateli - krótko mówiąc w celu stworzenia skutecznego i stabilnego systemu finansowego.
W oparciu o komunikat Komisji z początku marca Rada Europejska na posiedzeniu wiosennym zaplanowała zdecydowany unijny plan działań na przyszłość - strategię, która ma zająć się lukami prawnymi w sektorze finansowym, przywróceniem zachęt i zreformowaniem nadzoru zgodnego z jednolitym rynkiem usług finansowych w UE. Za kilka tygodni Komisja przedstawi swój pogląd na działania zmierzające do stworzenia najnowocześniejszych ram nadzoru w Europie. Zostaną one przedyskutowane przez szefów państw i rządów w czerwcu. Komisja jest przygotowana, aby jesienią przedstawić konkretne środki do dyskusji.
Globalne problemy ewidentnie wymagają globalnych rozwiązań. Inicjatywa UE dotycząca uzgodnienia skoordynowanej ogólnoświatowej reakcji na kryzys finansowy cieszy się dużym powodzeniem. Na spotkaniu w Londynie przywódcy państw G20 podjęli szczegółowe zobowiązania dotyczące rozwiązania kwestii słabych punktów systemu usług finansowych w skoordynowany sposób, wspólnego budowania nowej struktury finansowej przy jednoczesnej obronie otwartej, globalnej gospodarki.
Sytuacja w sektorze finansowym UE jest poważna. Wiele już jednak zrobiono i z przyjemnością zauważam, że Komisja, Parlament Europejski i Rada szybko zadziałały i ściśle współpracowały reagując na kryzys. Wkrótce z powodzeniem przyjmiemy trzy kluczowe środki: po pierwsze, rozporządzenie w sprawie agencji ratingowych; po drugie, przekształcenie Solvency II, oraz po trzecie, przegląd trzeciej i szóstej dyrektywy w sprawie prawa spółek w kwestii krajowych połączeń i podziałów.
Po pierwsze, porozumienie osiągnięte w kwestii rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych pomoże rozwiązać jeden z problemów, które przyczyniły się do tego kryzysu i w ten sposób stworzy pewne perspektywy przywrócenia zaufania do rynku. Wniosek przyjęty przez Komisję w listopadzie ubiegłego roku wyznacza pewne jasne cele w zakresie większej rzetelności, przejrzystości, odpowiedzialności i prawidłowego zarządzania agencjami ratingowymi. Istota pierwotnego wniosku została zachowana w tym rozporządzeniu, które w szczególności zabezpieczy niezależność analityczną agencji ratingowych, rzetelność procesu przyznawania ratingów oraz właściwe zarządzanie konfliktami interesów istniejącymi wcześniej w procesie przyznawania ratingów. Ponadto powstanie kompleksowy system nadzoru. Europejskie organy regulacji będą nadzorować postępowanie agencji ratingowych i w razie konieczności podejmować działania mające na celu egzekwowanie prawa.
Jeśli chodzi o sprawę nadzoru to głośno mówię o potrzebie umacniania współpracy w dziedzinie nadzoru. Dlatego też nie sprawia mi trudności, aby zgodzić się z potrzebą nieustępowania w tej kluczowej dziedzinie. W związku z tym Komisja, celem zapewnienia spójności i jednolitości we wszystkich stosownych regulacjach dotyczących sektora finansowego, zgadza się zbadać, w oparciu o zalecenia zawarte w sprawozdaniu de Larosière'a, potrzebę wzmocnienia przepisów przedmiotowego rozporządzenia pod kątem architektury nadzoru.
Jeśli chodzi o traktowanie ratingów kredytowych wystawianych w krajach trzecich, to wyniki szczytu G20 zmieniły sytuację na świecie. Wszyscy członkowie G20 zgodzili sie na prawne uregulowanie sytuacji agencji ratingowych dzięki wprowadzeniu obowiązkowej rejestracji i systemu nadzoru. Dlatego właśnie zgadzam się z rozwiązaniem uzgodnionym podczas negocjacji między Radą i Parlamentem w sprawie traktowania ratingów wystawianych w krajach trzecich.
Z przyjemnością zauważam, że utrzymane zostały ambitne cele określone we wniosku Komisji. Komisja jest bardzo zadowolona z wyniku procedury współdecyzji.
Przejdę teraz do Solvency II. Chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Skinnerowi, oraz Parlamentowi za ich pracę i wolę kompromisu w celu osiągnięcia porozumienia w tej ważnej sprawie w pierwszym czytaniu. Taki rezultat będzie przyjęty z zadowoleniem przez sektor ubezpieczeniowy w UE, przez organy nadzoru i generalnie przez zainteresowane strony.
Muszę jednak przyznać, że jestem rozczarowany niektórymi aspektami tego kompromisu. Skreślenie systemu wsparcia grupowego, który uważam za jeden z najbardziej nowatorskich aspektów wniosku Komisji oznacza, że nie będziemy mogli zmodernizować - tak bardzo jak byśmy chcieli - systemu nadzoru w przypadku ubezpieczycieli i reasekuratorów świadczących usługi transgranicznie.
Poza tym nadal niepokoi mnie, że niektóre z poprawek dotyczących traktowania ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje mogłyby spowodować wprowadzenie nierozważnego systemu inwestowania w kapitał obarczony ryzykiem. Dotyczy to w szczególności poprawek, które wprowadzają tzw. "duration approach” jako możliwość przysługującą państwom członkowskim. Komisja będzie czujna chcąc zapewnić, by środki wykonawcze zaproponowane w tym względzie były rozsądne i bezpieczne.
Komisja poprze jednak porozumienie między Parlamentem i Radą, jeśli zatwierdzą je państwo w głosowaniu. Obecny system dotyczący wypłacalności ma ponad 30 lat. Solvency II wprowadzi system oparty na ryzyku ekonomicznym, który pogłębi integrację wspólnotowego rynku ubezpieczeń, zwiększy ochronę ubezpieczających oraz konkurencyjność wspólnotowych zakładów ubezpieczeń.
Ostatnio CEIOPS potwierdził w swoim sprawozdaniu w sprawie wniosków wyciągniętych z kryzysu finansowego, że bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy Solvency II jako pierwszej odpowiedzi na obecny kryzys finansowy. Potrzebujemy regulacji, która wymaga od zakładów należytego zarządzania ryzykiem, która zwiększa przejrzystość i gwarantuje, że organy nadzoru będą skuteczniej współpracować i koordynować swoje działania. Solvency II wprowadzi taki system dla sektora ubezpieczeń, który może posłużyć jako wzór dla podobnych reform na arenie międzynarodowej.
Wprowadzenie klauzuli przeglądu, w której wyraźnie mówi się o systemie wsparcia grupowego umożliwi Komisji powrót do tego zagadnienia. Spodziewam się, że postęp w wielu różnych dziedzinach, związany z zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu de Larosière'a, stworzy bardziej korzystne warunki dla reform związanych ze współpracą transgraniczną macierzystych i przyjmujących organów nadzoru.
Przejdę teraz do sprawozdania pani poseł Weber. Dzięki wydajnej pracy sprawozdawczyni, pani poseł Weber, możliwe było znalezienie kompromisu w sprawie uproszczenia wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów spółek akcyjnych, który utrzyma bardzo znaczną część potencjału oszczędności zawartego w pierwotnym wniosku Komisji, wynoszącego 172 milionów euro rocznie.
Pomiary i badania przeprowadzone w kontekście zmniejszenia obciążeń administracyjnych pokazują, że prawo spółek jest jedną z najbardziej uciążliwych dziedzin wspólnotowego dorobku prawnego. Z wielu przyczyn obciążenia administracyjne mocniej uderzają w MŚP, niż w większe przedsiębiorstwa. W sprawozdaniu ekspertów z 2007 roku szacuje się, że małe przedsiębiorstwa wydają 10 razy więcej niż muszą wydać duże, aby dostosować się do wymogów dotyczących informacji narzuconych przez przepisy prawa. Powtarzam, dziesięć razy więcej. A przecież małe firmy stanowią podstawę naszej europejskiej gospodarki i obecnie muszą sprostać bardzo trudnemu okresowi gospodarczemu.
W trudnej i stanowiącej wyzwanie obecnej sytuacji gospodarczej nie możemy sobie pozwolić na takie przeszkody. Przeciwnie, musimy zwiększyć wysiłki w celu zmniejszenia obciążeń naszych przedsiębiorstw. W rezolucji z dnia 12 grudnia 2007 r. Parlament Europejski wyraził zadowolenie z determinacji Komisji w sprawie osiągnięcia celu polegającego na zmniejszeniu o 25% obciążeń przedsiębiorstw w UE i na szczeblu krajowym do 2012 roku i podkreślił, ze będzie analizował wnioski legislacyjne pod tym kątem. Dziś, zaledwie siedem miesięcy od przedstawienia wniosku przez Komisję bardzo cieszę się ze wspomnianego kompromisu, pomimo że w pierwotnej wersji wniosku Komisja poszła jeszcze dalej. Oczekuję, że Parlament poprze ten kompromis, który szybko przyniesie istotne korzyści przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP. I nie powinniśmy zatrzymać się w tym miejscu. Uproszenie i ograniczenie biurokracji będzie nadal stanowić centralny element programu Komisji.
Gay Mitchell
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Gospodarczej i Monetarnej. - Pani przewodnicząca! Nie kieruję tych uwag pod adresem konkretnej osoby. Uważam, że Solvency II, regulacja i agencje ratingowe to wszystko jest bardzo istotne i ważne, ale musimy nie tylko zbudować remizę strażacką, ale i ugasić pożar. Myślę, że zbyt często wdajemy się w szczegóły mówiąc: och, kiedyś w przyszłości zbudujemy tę remizę.
Sądzę, że gdyby prezydent Sarcozy był nadal przewodniczącym Rady Europejskiej, to nie posuwalibyśmy się w takim ślimaczym tempie, jak teraz. Prezydencja czeska jest wielkim rozczarowaniem, a w szczególności wielkim rozczarowaniem jest prezydent Czech.
Chcę państwu powiedzieć, że jeśli prezydencja czeska lub jej następcy nie będą w stanie zrobić tego, co do nich należy, to oznacza to, że traktat lizboński jest nam naprawdę potrzebny: naprawdę potrzebujemy kogoś, kto na bardziej stałych zasadach będzie kierował Unią Europejską.
Ludzie potrzebują nadziei, ludzie poszukują informacji o naprawie gospodarczej. Czy ktokolwiek z państwa naprawdę sądzi, że gdyby przewodniczącym Komisji był Jacques Delors, to posuwalibyśmy się w takim ślimaczym tempie? To jest pora na działanie i na umiejętność kierowania i to jest sprawa, którą należy tutaj poruszyć dzisiejszego przedpołudnia.
Europejski Bank Inwestycyjny mógłby zrobić dużo więcej. Unia Europejska i jej instytucje, wraz z takimi krajami jak Chiny, mogłyby zrobić dużo więcej. To nie jest rok 1937. Wtedy nie mieliśmy takich instytucji ani możliwości rozwiązywania problemów, jakie mamy dzisiaj. Teraz w Unii Europejskiej i poza nią mamy takie instytucje - niewielką grupę instytucji, które mogą ze sobą współpracować. Brakuje nam umiejętności kierowania. Niech wróci prezydent Sarkozy, albo ktoś taki jak Sarkozy, zróbmy coś, żeby Komisja była należycie kierowana, aby dać ludziom nadzieję, i zacznijmy mówić o ożywieniu gospodarczym. Nie widzę, żeby Rada Europejska wychodziła z taką inicjatywą, a jest najwyższa pora, aby to zrobiła.
Sharon Bowles
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Prawnej. - Pani przewodnicząca! Jestem zadowolona z porozumienia w sprawie Solvency II i podobnie jak inni, biorąc pod uwagę pewne uzasadnione obawy, ubolewam nad odsunięciem wsparcia grupowego do czasu przyszłego przeglądu oraz nad niezdolnością Rady do przeanalizowania wraz z nami sposobów umożliwiających jego zastosowanie. Zarówno w Komisji Prawnej, jak i w Komisji Gospodarczej i Monetarnej obserwowałam, co dzieje się z przepływem kapitału w okresach grupowego napięcia, takiego jak bliskość niewypłacalności, i z pewnością nie jest to takie proste, jak to przedstawia projekt Komisji czy przedstawiciele sektora ubezpieczeniowego.
Istnieją jednak instrumenty, które umożliwiłyby osiągnięcie celu i zaleciliśmy regulacje poziomu 2, ale obecnie możemy tylko liczyć, że w przyszłości znajdziemy sposoby maksymalnego zwiększenia bezpiecznego, rentownego wykorzystania kapitału w grupie. Mam nadzieje, że gdy trzeba będzie poszukać lepszych rozwiązań dotyczących likwidacji, państwa członkowskie staną na wysokości zadania.
Przejdę teraz do niektórych zagadnień zawartych w pakiecie. Zmiany w art. 27 określały, że organy nadzoru muszą dysponować odpowiednim doświadczeniem i potencjałem. Złożyłam oryginalną poprawkę częściowo mając na myśli sprawozdanie w sprawie Equitable Life, ale w kontekście kryzysu finansowego ma ona szersze znaczenie i udało mi się włączyć podobne elementy do wniosków dotyczących wymogów kapitałowych i agencji ratingowych.
Musi być absolutnie jasne, że stosowanie podejścia opartego na ryzyku nie jest pójściem na łatwiznę. Należyte zrozumienie modeli i leżących u ich podstaw założeń powinno stanowić bardziej intensywną formę nadzoru, niż lista z punktami do zaznaczania. Testy warunków skrajnych muszą wykraczać poza wygodną strefę założeń, a współczynniki korelacji powinny być przedmiotem stałego przeglądu.
Nadzór nad grupą stał się obecnie kompleksowym procesem, a nie działaniem z rodzaju "zwycięzca bierze wszystko” dla organu nadzoru nad grupą, chociaż w jakimś punkcie musi istnieć odpowiedzialność końcowa. Rola CEIOPS została zwiększona i warto podkreślić, że to dyskusja wokół Solvency II utorowała drogę do głównego myślenia o zwiększonej roli komitetów poziomu 3. Co ważniejsze, wyjaśniono również, że nie może być konfliktów między mandatem krajowego organu nadzoru i jego rolą w ramach CEIOPS.
Poprawki powstawały jakiś czas temu i wówczas były dość przezorne, ale potwierdziły swoją wartość wraz z rozwojem kryzysu finansowego. Jak powiedział poseł sprawozdawca, zespół Parlamentu zrobił dobrą robotę, a w kontekście Solvency II to samo zrobiła prezydencja czeska.
Karsten Friedrich Hoppenstedt
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Sprawozdawca już wskazał zarówno na aspekty godne krytyki, jak i pozytywne aspekty rezultatów osiągniętych w sprawie Solvency II. Uważam, że można powiedzieć, iż oznacza ona znaczny postęp na drodze do przekształcenia europejskiego sektora ubezpieczeń w sektor sprawnie działający, nawet w czasach kryzysu. Sądzę również, że jak to już zostało powiedziane, jasno daliśmy do zrozumienia, jakie aspekty podlegają krytyce i chodzi tutaj o nadzór nad grupą. Oczywiście jest jeszcze więcej do zrobienia w połączonej dziedzinie nadzoru nad grupą i wsparcia grupowego. Jest rzeczą naturalną, iż w czasach kryzysu, gdy przepływy kapitałowe nie są takie, jakich można by oczekiwać w normalnej sytuacji, istnieje potrzeba nadrobienia braków w tej dziedzinie, a także trzeba mieć wzgląd na kraje doświadczające trudności.
Omawialiśmy także inne zagadnienie, które jest kluczowe, ponieważ w Unii Europejskiej jest 500 milionów konsumentów, którzy są także wszyscy ubezpieczonymi, ponoszącymi ryzyko związane z inwestowaniem w akcje. Sektor, gospodarka i państwa członkowskie także mają zdecydowane zdanie na ten temat. Musieliśmy zaakceptować kompromis w tej sprawie, co może również na pewnym etapie znaleźć odzwierciedlenie w analizie w ramach systemu opartego na klauzuli przeglądu. Istotne jest, że możemy powiedzieć, iż Unia Europejska wysłała w tym względzie wyraźny sygnał, że Europa nie stoi w miejscu, że jest zdolna do działania. Uważam, że Stany Zjednoczone, Chiny i inne kraje pracujące nad omawianymi kwestiami ostrożnościowymi i przygotowujące lepsze systemy na przyszłość w tej konkretnej sytuacji także dostrzegły ten sygnał. To jest jedno z ważnych spostrzeżeń.
Chcę także bardzo wyraźnie podkreślić rzecz następującą w odniesieniu do przeszłości. Zaangażowane były tutaj cztery prezydencje, w tym także obecna. Negocjacje były bardzo różne, podlegały także naciskom ze strony poszczególnych państw członkowskich, ale osiągnęliśmy skutek. To jest pierwsze spostrzeżenie.
Drugie spostrzeżenie jest takie, że współpracowaliśmy z europejskim sektorem ubezpieczeń i że w tym względzie bardzo istotne były analizy oddziaływania na poszczególne dziedziny. Dlaczego tak się stało? Z powodu konieczności zaangażowania sektora ubezpieczeń w znalezienie rozwiązania w związku z bardzo skomplikowanym systemem i przedmiotem. Jeśli uznamy, że w ostatniej analizie oddziaływania wzięło udział 1400 przedsiębiorstw - zarówno dużych, jak i małych, ponieważ celem nie jest dopuszczenie do obrotu, ale zaangażowanie wszystkich podmiotów w interesie konsumentów - to jest to duży sukces. Wraz z zespołem negocjującym Solvency II nie poddaliśmy się żadnym naciskom pochodzącym z różnych źródeł i wybraliśmy wyraźny kurs w interesie konsumentów, sektora ubezpieczeń, a przede wszystkim oczywiście naszych obowiązków parlamentarnych.
Gianni Pittella
w imieniu grupy PSE. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Sądzę, że dla wszystkich jest jasne, że pewien cykl rozwoju się skończył, cykl, który w ostatnich latach wydobył na światło dzienne zachwiania równowagi oraz sprzeczności w pewnym sposobie rozumienia globalizacji: skrajnie liberalnej globalizacji, która w zbyt wielu przypadkach korzystała ze słabości instytucji i postrzegała politykę jako zawadę, coś irytującego, czego trzeba się pozbyć.
Teraz właśnie do polityków należy odbudowa zaufania obywateli w świetle poważnego kryzysu gospodarczego, z którym mamy do czynienia. Aby politycy mogli to uczynić, muszą przejąć inicjatywę, wskazując na perspektywy na przyszłość i przeszkody, które trzeba pokonać. Musimy zaradzić sprzeczności między szybkim wzrostem światowego rynku i słabością instytucji mogących stanowić przeciwwagę dla nadmiernej potęgi gospodarki finansowej i mogących ją kontrolować.
Rozporządzenie dotyczące agencji ratingowych stanowi w tym względzie ważny krok naprzód. Pracowałem nad tym dossier jako kontrsprawozdawca grupy socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, ściśle współpracując z JeanemPaulem Gauzès, autorem sprawozdania, któremu szczerze gratuluję.
Najbardziej znaczące punkty rozporządzenia są wynikiem zaangażowania Parlamentu podczas trudnych negocjacji z Radą. Chodzi mi o poważne osiągnięcia, takie jak wymóg, by agencje były zarejestrowane w Europie, prognozowanie i odpowiedzialność cywilna, podwójny system zabezpieczeń w przypadku zatwierdzania ratingów wystawianych w krajach trzecich, a przede wszystkim możliwość szybkiego wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia, a nie po dwóch latach, czego początkowo domagały się rządy krajowe.
Rozporządzenie ma również duże znaczenie symboliczne. W rzeczywistości wprowadzamy uregulowania prawne dla sektora, który podobnie jak inne - myślę na przykład o funduszach spekulacyjnych - korzystały w ostatnich latach z całkowitej próżni legislacyjnej. Wszyscy widzą rezultat tego rodzaju samoregulacji i jest on okropny. Teraz jest pora, aby zdobyć się na odwagę i zbudować nową strukturę dla rynków finansowych. Musimy zdawać sobie sprawę, że w tym sektorze, nawet bardziej niż w innych, panie komisarzu, nie wystarczą działania samych tylko rządów krajowych!
Z tej przyczyny, pomimo znakomitego wyniku, odczuwam pewien żal, ponieważ straciliśmy szansę. Z powodu sprzeciwu ze strony państw członkowskich - za co Rada jest w dużym stopniu odpowiedzialna - zabrakło woli, aby w tekście zawrzeć zapis w sprawie utworzenia jednego, wspólnotowego organu nadzoru zajmującego się sektorem agencji ratingowych. W tej sprawie zwrócono się do Parlamentu z oficjalną prośbą, ale brak ambicji i realizmu politycznego jak dotąd uniemożliwiły znalezienie dla niej poparcia. W tej sprawie Parlament nadal wykazuje się zdolnością do przyszłościowego myślenia i mam nadzieję, że rządy krajowe zrobią to samo.
Wolf Klinz
Pani przewodnicząca! Niedociągnięcia agencji ratingowych poprzedzające kryzys sprawiły, że nieuniknione stały się uregulowania prawne dotyczące tych agencji. Celem omawianego rozporządzenia dotyczącego rejestracji agencji ratingowych są raz jeszcze przejrzystość, gwarancja wysokiej jakości, większa konkurencja, przezwyciężenie konfliktu interesów i w rezultacie lepsza ochrona inwestorów. Osiągnięcie porozumienia nie było łatwym zadaniem. Początkowo stanowiska Komisji, Parlamentu i Rady bardzo się różniły, ale ogólnie biorąc cele te zostały w znacznym stopniu osiągnięte. Dobrą rzeczą jest istnienie tylko jednej kategorii ratingu. Kategorie 1 i 2 do przepisów prawnych i innych będą należeć do przeszłości. Konflikt interesów został zlikwidowany: nie będzie usług doradczych na dodatek do działalności ratingowej. Agencje ratingowe z krajów trzecich będą miały możliwość wejścia na wspólnotowy rynek i działania na nim na podstawie systemu równorzędnego statusu związanego z certyfikacją - co jest ważne dla małych agencji - lub dzięki systemowi przyjmowania standardów, który mogą stosować większe agencje.
Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi (CESR) będzie odgrywał kluczową rolę w rejestracji i nadzorze nad agencjami ratingowymi. Pomimo tego zauważyłem jednak pewne niedociągnięcia w omawianym dossier i rozporządzeniu. Obawiam się, że w praktyce możliwość wejścia na europejski rynek będzie utrudniona z powodu tych wszystkich przepisów i wymogów. Wymogi te są być może zbyt restrykcyjne i mogłyby w końcu spowodować oddzielenie europejskiego rynku i doprowadzić do protekcjonizmu tylnymi drzwiami - co byłoby niedobre. Mam nadzieję, że moje obawy okażą się nieuzasadnione.
Nasze przepisy dotyczące wewnętrznego zarządzania idą bardzo daleko - faktycznie za daleko. To gruba przesada. W żadnym innym wspólnotowym rozporządzeniu nie ma takich przepisów. Byłoby lepiej, gdybyśmy zdefiniowali jasno i wyraźne zasady i pozostawili obowiązek ich wdrażania i rozwoju samym przedsiębiorstwom.
Na koniec powiem, że moim zdaniem nie dokonaliśmy żadnego postępu w celu położenia kresu oligopolom. Przez wiele lat będziemy musieli cierpliwie znosić bardzo niewielką konkurencję.
Cristiana Muscardini
w imieniu grupy UEN. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kryzys gospodarczy jeszcze się nie skończył, chociaż przynależność do strefy euro dała Europie pewną stabilność. Międzynarodowy Fundusz Walutowy określa koszty kryzysu finansowego na 4 biliony dolarów, z czego dwie trzecie można przypisać bankom.
Należy osiągnąć wiele celów: przywrócić zaufanie, wspierać wzrost gospodarczy i chronić zatrudnienie. Można to osiągnąć tylko dzięki polityce gospodarczej, mogącej doprowadzić do porządku system finansowy, ale Europa nie ma jak dotąd polityki gospodarczej! Pomimo przedstawionych w Londynie propozycji G20 dotyczących pobudzenia systemu kredytowego nadal brak jest - o czym mówimy od lat - jasnych i wyraźnych przepisów regulujących rynek finansowy, podmioty na nim działające, oferowane produkty i instrumenty pochodne.
Rynki powinny podlegać regulacji i nadzorowi, przede wszystkim w przypadku sektora finansowego, który, niekontrolowany, utorował drogę eskalacji bezprecedensowego zadłużenia. Co zrobić z tym olbrzymim długiem, który powstał w wyniku udzielania kredytów bez gwarancji? Czy powinien zostać umorzony? Czy powinien zostać włączony do mechanizmu oczyszczania wprowadzanego przez banki? Czy na przyszłość należy zakazać transakcji dotyczących pozagiełdowych instrumentów pochodnych i zażądać od banków, aby raz na zawsze położyły kres kontraktom dotyczącym instrumentów pochodnych?
Potrzebujemy zdecydowanych odpowiedzi, nowych linii kredytowych dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz dla osób gromadzących oszczędności w celu zapobieżenia niekontrolowanym przeniesieniom i dostosowania przepisów dotyczących OMC do sytuacji faktycznej. Jeśli nie będziemy mówić o światowych zasadach dotyczących handlu, nie rozwiążemy żadnego problemu: znaczy to, że wobec kryzysu systemowego musimy zreformować system, odbudowując politykę, której tak często brak kierowniczej roli, zwracając uwagę na prawdziwą gospodarkę i porzucając łatwo dostępną ułudę w postaci wirtualnych finansów!
Alain Lipietz
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Przede wszystkim chcę powiedzieć, że całkowicie zgadzam się z tym, co w swoim wystąpieniu powiedział pan poseł Mitchell. Nie zdążamy na czas, nie dotrzymujemy tempa. Niemniej jednak chciałbym mu powiedzieć, że ważne jest, by w odniesieniu do prezydenta Francji nie popełniać tego samego błędu, jaki Francuzi popełniają czasem w odniesieniu do premiera Browna. Wygłaszanie przemówień o działaniach nie gwarantuje, że działania będzie skuteczne.
Jeśli chodzi o sam kryzys jasne jest, że dla nas kryzys nie rozpoczął się od finansów. Jego źródłem jest sfera społeczna i środowiskowa. W dalszej kolejności łączy się to z cyklem finansowym, co oznacza, że gdy cykl finansowy sprawnie funkcjonuje, to podejmujemy ryzyko, ale gdy przestaje sprawnie działać, mówimy sobie, że może warto byłoby wprowadzić pewne uregulowania prawne.
Jesteśmy na etapie, na którym konieczna jest regulacja - i to zdecydowana regulacja. Konieczna jest regulacja na szczeblu jednolitego rynku, to znaczy, że potrzebujemy dużo bardziej scentralizowanej regulacji na szczeblu europejskim. To kieruje nami w sposobie głosowania. Całkowicie popieramy sprawozdanie posła Gauzès i postęp, jaki ono wprowadza. Od wielu lat apelujemy o bardziej scentralizowaną regulację i nadzór na szczeblu europejskim, i naszym zdaniem pierwszy etap, który został osiągnięty dzięki CESR jest zupełnie odpowiedni.
Jednak pomimo starań pana posła Skinnera - i w tej kwestii jesteśmy tak samo krytyczni, jak pan poseł Mitchell - ubolewamy, że rządy nic nie zrozumiały. Nie zgadzamy się z proponowanym kompromisem, który odrzuca system nadzoru nad grupą. Uważam, że taka metoda spowoduje kolejne klęski.
Będziemy zatem głosować przeciw sprawozdaniu pana posła Skinnera - nie przeciw pracy samego pana posła, ale przeciwko kompromisowi narzuconemu przez rządy.
Sahra Wagenknecht
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Rynek finansowy, podobnie jak bezpieczeństwo publiczne, wymiar sprawiedliwości czy ochrona środowiska jest dobrem publicznym i jako taki powinien podlegać kontroli publicznej. Widzimy przecież co się dzieje: ktokolwiek pozostawia regulację rynków finansowych wielkim bankom, zakładom ubezpieczeniowym, funduszom hedgingowym i agencjom ratingowym sektora prywatnego naraża się na ryzyko, że gigantyczne sumy znikną stając się przedmiotem spekulacji w dążeniu do maksymalnych zysków, a w końcu to społeczeństwo będzie płacić rachunek za straty.
Kryzys nazbyt wyraźnie pokazał, że dobrowolna samoregulacja zawiodła, ale Komisja nie zrezygnowała z tego pomysłu. Zamiast zakazać ryzykownych produktów finansowych i narzucić sektorowi finansowemu jasne przepisy, nadal chce umożliwiać prywatnym podmiotom samodzielne decydowanie o podejmowaniu ryzyka i o sposobach jego oceny. Uważamy, że takie postępowanie jest nieodpowiedzialne.
Teraz stało się jasne, że w interesie zysku agencje ratingowe systematycznie lekceważyły ryzyko związane ze strukturyzowanymi produktami finansowymi i w ten sposób praktycznie uruchomiły obrót nieściągalnymi pożyczkami. Właściwym sposobem działania byłoby całkowite położenie kresu zlecaniu zarządzania ryzykiem prywatnym podmiotom nastawionym na zysk i stworzenie europejskiej publicznej agencji ratingowej, która będzie wydawać niezależne opinie o jakości różnych papierów wartościowych. Komisja ma dopiero rozważyć takie rozwiązanie.
Pan poseł Gauzès w swoim sprawozdaniu słusznie żąda, aby rating długu państwowego był uważany za dobro publiczne i w związku z tym musiał być wystawiany przez podmioty publiczne. Dlatego jednak ta zasada powinna być jednak ograniczona do długu publicznego?
Również w przypadku planowanej dyrektywy Solvency II Komisja i sprawozdawca popierają nieudaną koncepcję samoregulacji. Na przykład grupom ubezpieczeniowym umożliwi się korzystanie z wewnętrznych modeli oceny ryzyka podczas obliczania wymogów kapitałowych i wymogów wypłacalności. Czas pokaże, czy organy nadzoru państw członkowskich mają wystarczający potencjał, aby zrozumieć te modele. Osobiście w to wątpię.
Ponadto zarówno minimalny wymóg kapitałowy, jak i kapitałowy wymóg wypłacalności są zbyt niskie i muszą zostać znacznie podwyższone. Ponieważ może to stanowić problem dla niektórych banków lub zakładów ubezpieczeń proponujemy, aby to podwyższenie kapitału miało formę udziałów rządowych pociągających za sobą odpowiedni wpływ na politykę spółki. Taka częściowa nacjonalizacja stanowiłaby odważny pierwszy krok w kierunku ukierunkowania sektora finansowego na dobro publiczne.
W długofalowej perspektywie cały sektor finansowy powinien zostać tak czy owak przeniesiony do sektora publicznego, ponieważ tylko nacjonalizacja może zagwarantować, że sektor ten będzie spełniał swoje obowiązki publiczne zamiast przepuszczać środki w celu uzyskania coraz większych zysków na światowych rynkach finansowych. Najwyższa pora, aby wyciągnąć wnioski z katastrofy.
Godfrey Bloom
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Od czterdziestu lat pracuję w usługach finansowych, sądzę więc, że mam pewne pojęcie o tym, o czym będę mówił.
Chcę powiedzieć kilka słów o brytyjskim organie Financial Services Authority (FSA), aby pokazać, jak popełniane są błędy. FSA w Wielkiej Brytanii posiada zbiór przepisów o objętości pół miliona słów. Nikt ich nie rozumie - a najmniej sam FSA. FSA utrzymuje wykładnię swojego zbioru przepisów w tajemnicy, nakładane przezeń kary pieniężne zasilają pensje i emerytury jego urzędników, nie ma sądu odwoławczego. Pisałem w tej sprawie do pana komisarza McCreevy'ego; niweczy to art. 6 i 7 jego własnej ustawy o prawach człowieka. Nie ma sądu odwoławczego. Jeśli popełnią błąd, nie ma żadnej możliwości odwołania na drodze sądowej. Społeczeństwo ma poczucie, że jeżeli przepisy mają stempel FSA, to nie mogą być błędne. Nie istnieje pojęcie ograniczenia zasady dobrej wiary w obrocie handlowym (caveat emptor).
Wydaje się, że teraz FSA będzie mieć do towarzystwa jakiegoś wspólnotowego nadzorcę, w którego składzie bez wątpienia znajdą się niedouczeni biurokraci, gospodynie domowe ze Skandynawii, bułgarska mafia i rumuńscy producenci wieszaków. Naprawdę myślę, że bardzo dobrze się ze sobą dogadacie.
Bruno Gollnisch
(FR) Pani przewodnicząca! Sprawozdanie pana posła Gauzès w sprawie agencji ratingowych, pani poseł Weber w sprawie wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów oraz pana posła Skinnera w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej zawierają zapisy, które są bez wątpienia pożyteczne, ale nie można ich określić mianem środków umożliwiających walkę z kryzysem finansowym. Kryzys, z jakim mamy do czynienia ma niewątpliwie większą skalę i nie można się z nim uporać tylko przy pomocy takich jednorazowych środków technicznych.
Jakie działania są konieczne, aby uporać się z tym strasznym kryzysem, jaki przeżywamy? Po pierwsze, trzeba zerwać z dogmatami, na których do chwili obecnej opierają swoją pracę ci, którzy wierzą w dobroczynność międzynarodowego podziału pracy, swobodnego przepływu osób oraz towarów i kapitału.
Trzeba zerwać ze swobodnym przepływem towarów, który skonfrontował europejskich pracowników z pracownikami z takich krajów, jak komunistyczne Chiny, które są rajem dla najbardziej cynicznej formy kapitalizmu, gdzie pracownicy nie mają prawa do strajku, swobody zrzeszania się, odpowiednich emerytur ani ochrony socjalnej i gdzie mają śmiesznie niskie wynagrodzenia. Chiny nie są jednak jedynym takim krajem.
Trzeba zerwać ze swobodnym przepływem osób, który doprowadził nas, doprowadził państwa do zaakceptowania, a nawet do zalecania, jako jedynego środka zastępowalności przyszłych pokoleń, polityki na rzecz masowej imigracji, której fatalne konsekwencje wyraźnie widać już dziś.
Wreszcie trzeba zerwać ze swobodnym przepływem kapitału, który stanowił przyczynę kryzysu, ponieważ pozwolił, aby kryzys na amerykańskim rynku kredytów hipotecznych - będący kryzysem całkowicie lokalnym, który powinien ograniczyć się do rynku amerykańskiego - stopniowo zatruwał wszystkie nasze gospodarki i rujnował naszych posiadaczy oszczędności, naszych pracowników i naszych pracodawców.
Wynika z tego, że małe i średnie przedsiębiorstwa należy uwolnić z okowów kombinacji podatkowych i biurokracji; potrzebne są proste przepisy, aby wartość pieniężna rzeczywiście odpowiadała temu, co istnieje w kontekście zasobów przemysłowych lub usługowych; należy też wprowadzić politykę inwestycyjną, ale musi to być polityka możliwa do realizacji. To tylko kilka podstawowych środków, jakie chcielibyśmy, aby rządy państw członkowskich wreszcie podjęły w kontekście tych polityk krajowych, które pokazały ich wyjątkową zdolność reakcji.
John Purvis
Pani przewodnicząca! Cieszę się, że wreszcie doszło do podjęcia decyzji w sprawie Solvency II. Pan poseł Skinner i kontrsprawozdawcy wykazali się tutaj niezwykłą wytrzymałością i cierpliwością. Żałuję, podobnie jak inni, że zostało wykluczone wsparcie grupowe, ale szczerze mówiąc w obecnych gorączkowych okolicznościach nie jestem tym zaskoczony. Musimy ciężko pracować, aby stworzyć system grupowy, który będzie dobrze funkcjonował na prawdziwie europejskim jednolitym rynku ubezpieczeń, i będzie także skuteczny w przypadku krajów trzecich - nie możemy sobie pozwolić na kolejne fiasko w rodzaju AIG.
Chciałbym także pogratulować panu posłowi Gauzès i Radzie racjonalnego porozumienia dotyczącego regulacji agencji ratingowych. Oczywiście, agencje te popełniały poważne błędy i pewien rodzaj regulacji był nieunikniony. Ale kto nie popełnia błędów? Popełniają je także same organy regulacyjne i czy można mieć pewność, że w przyszłości już ich nigdy nie popełnią?
Obawiałem się, że wrogie i zaciekłe zrzucanie odpowiedzialności na agencje ratingowe może zaowocować nazbyt natarczywą i destrukcyjną regulacją, mającą wymiar przytłaczająco eurocentryczny, protekcjonistyczny i eksterytorialny. Cieszę się, że kompromis złagodził w pewnym stopniu te tendencje, ale nie w takim stopniu, w jakim bym tego chciał.
Ratingi kredytowe są opinią - pożyteczną opinią, opinią ekspertów, ale są to tylko opinie, a więc inwestorzy powinni ponosić pełną odpowiedzialność za swoje decyzje inwestycyjne. Nie ma żadnej wątpliwości, że takie wnioski zostały wyciągnięte, ale zbyt surowo i pewnym kosztem.
Cieszę się, że zakres rozporządzenia ogranicza się do ratingów wykorzystywanych dla celów określonych w przepisach prawa. Cieszę się widząc, że w przypadku ratingów wystawionych w krajach trzecich odeszliśmy od równoważności i potwierdzenia w kierunku równoważności lub potwierdzenia. Ale czy pan komisarz zechciałby potwierdzić, że to oznacza, iż inwestorzy mogą nadal swobodnie inwestować w akcje oraz obligacje w krajach trzecich, które nie są oceniane w Europie lub które nie mają równorzędnego statusu?
Musimy być wyczuleni na niezamierzone konsekwencje. Przy braku wcześniejszej oceny skutków z pewnością takie konsekwencje się pojawią i w związku z tym wymóg dotyczący przeglądu zawarty w art. 34 ma zasadnicze znaczenie.
Pervenche Berès
(FR) Pani przewodnicząca! Jeśli chodzi o Solvency II, to ta reforma została rozpoczęta dużo wcześniej, niż zaczął się kryzys, który rzucił na nią nowe światło. Jako prawodawcy zastanawialiśmy się, czy należy osiągnąć to porozumienie w pierwszym czytaniu?
W końcu determinacja negocjatorów umożliwiła nam osiągnięcie kompromisu, który jak sądzę ma przynajmniej dwie zalety: po pierwsze, zmusza sektor ubezpieczeń do lepszej oceny ryzyka, który to proces do chwili obecnej odbywał się przy zastosowaniu stosunkowo starych mechanizmów, które bez wątpienia nie przystawały do rzeczywistości sektora ubezpieczeń, a po drugie, kładzie nacisk na potrzebę dostosowania mechanizmów nadzoru do aktualnej sytuacji zakładów ubezpieczeń, zarówno pod względem liczebności instrumentów i ofert zorientowanych na klienta, jak i ich ponadnarodowych struktur.
Jako prawodawcy bardzo chcieliśmy uwzględnić realia wspomnianego rynku, czyli rynku, na którym na przykład w niektórych krajach istnieją mechanizmy ubezpieczeń na życie mające znaczący udział w tym sektorze i gdzie, w świetle kryzysu, musieliśmy uwzględnić skutek procykliczności w odniesieniu do sektora ubezpieczeń.
Musieliśmy także zadbać, by przyjęcie tych przepisów prawnych nie zakłóciło architektury rynku ubezpieczeń, a w szczególności, aby w tych przepisach znalazło sie miejsce dla towarzystw ubezpieczeń wzajemnych. Jest jednak jasne, że to tylko pewien etap i chciałabym wymienić sześć punktów związanych z omawianym sektorem, nad którymi będziemy musieli wznowić prace w najbliższej przyszłości.
Po pierwsze, należy się zająć wnioskami zawartymi w sprawozdaniu de Larosière'a oraz potrzebą zapewnienia równości i istnienia harmonijnych warunków między różnymi kolegiami organów nadzoru, i w tym celu konieczne jest umocnienie europejskiego organu odpowiedzialnego za monitorowanie zakładów ubezpieczeń.
Po drugie - wspominało o tym wielu kolegów - należy wdrożyć ten cieszący się złą sławą mechanizm wsparcia grupowego i w tej kwestii nie podzielam poglądów pana posła Lipietza. Oczywiście wolelibyśmy mieć wsparcie grupowe, ale co jest dziwnego w tym, że dziś krajom, w których 80% lub 100% sektora ubezpieczeniowego jest w rękach zagranicznych spółek, trudno jest bez solidnej podstawy prawnej zaakceptować ten mechanizm? Potrzebny jest postęp w tej dziedzinie.
Trzecia sprawa na przyszłość to harmonizacja między tym, czym zajmujemy się tutaj, a tym co dzieje się z funduszami emerytalnymi. Jak można myśleć o poprawie wypłacalności w kontekście ubezpieczeń, ale nie zadać sobie tego samego pytania o fundusze emerytalne? Jest to naprawdę olbrzymie wyzwanie.
Czwarte zadanie na przyszłość dotyczy założenia, utworzenia, ustanowienia mechanizmu gwarantowania depozytów, jaki mamy obecnie w bankowości, ale którego nadal brak jest w sektorze ubezpieczeń.
Piąty punkt dotyczy marketingu produktów ubezpieczeniowych i gwarancji, że sposób, w jaki pośrednicy ubezpieczeniowi oferują produkty ubezpieczonym umożliwia uwzględnienie ich interesów i wymogów związanych z ochroną.
I wreszcie ostatni punkt dotyczy transpozycji w tym sektorze tego, co zamierzamy wprowadzić dla sektora bankowego, a mianowicie mechanizmów podtrzymujących w związku z sekurytyzacją.
Mam nadzieję, ze w przyszłości będziemy mogli na tej podstawie wyciągnąć wnioski z obecnego kryzysu w celu zagwarantowania obywatelom Europy sektora ubezpieczeń, który stanowi dla nich realną gwarancję ...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Marielle De Sarnez
(FR) Pani przewodnicząca! Nie jest to wina naszych sprawozdawców, ale uważam, że wnioski Komisji pojawiły się dość późno i nie pasują do tego, co się wydarzyło. Aby zapobiec dalszym kryzysom musimy najwyraźniej być dużo bardziej ambitni i bardziej proaktywni.
Po pierwsze, musimy być bardziej ambitni i bardziej proaktywni w dziedzinie regulacji. Musimy zharmonizować nasze przepisy prawne, a najmocniejszym sygnałem byłoby niewątpliwie utworzenie europejskiego organu regulacyjnego. Jest to ostateczny sposób, aby zaznaczyć swoje stanowisko.
Jeśli chodzi o agencje ratingowe musimy stworzyć europejskie agencje, które będą miały zagwarantowaną niezależność, oraz położyć kres skandalicznemu zachowaniu agencji oceniających firmy, które im płacą.
Jeśli chodzi o fundusze hedgingowe musimy poddać je regulacji i zaplanować taki rodzaj opodatkowania, który uderzy we wszystkie krótkoterminowe transakcje finansowe.
I wreszcie jeśli chodzi o raje podatkowe, należy zastosować kilka bardzo prostych środków. Musimy zakazać działalności w Europie wszystkim bankom, które prowadzą transakcje z rajami podatkowymi lub które odmawiają współpracy.
To na razie wszystko. Wierzę jednak, że musimy pójść dalej i chciałabym zaproponować dwa sposoby działania. Po pierwsze, musimy moim zdaniem zastanowić się nad powiększeniem strefy euro i przyjęciem nowych członków. Ten gest polityczny miałby prawdopodobnie równie wielkie znaczenie, jak w swoim czasie miało zjednoczenie Niemiec oraz byłby oznaką solidarności istniejącej w Europie i zwiększyłby znaczenie naszej Unii.
Drugi sposób jest taki, że musimy podążać w kierunku integracji gospodarczej, budżetowej i walutowej oraz w kierunku harmonizacji opodatkowania, która stanowi jedyny sposób, aby zwalczyć dumping podatkowy w Europie.
Wszystko to jest konieczne, ale nasi współobywatele najbardziej czekają na to, byśmy - mam nadzieję, że Komisja to słyszy - podjęli działania w odpowiedzi na kryzys. Nasi współobywatele nadal czekają na prawdziwy europejski plan ożywienia gospodarczego i na przykład na znaczącą pożyczkę. Nadal czekają, by Europa zapewniła odpowiednie wsparcie naszym MŚP, by autentycznie planowała inwestycje na przyszłość i przede wszystkim, by wsparła tych wszystkich, których dotknął kryzys. Myślę o bezrobotnych, o osobach pracujących w niepełnym wymiarze godzin i o gospodarstwach domowych, które w chwili obecnej mają olbrzymie trudności.
To jest moim zdaniem najpilniejsze i na tej podstawie europejscy przywódcy będą oceniani w przyszłości.
Ewa Tomaszewska
(PL) Pani przewodnicząca! Wprowadzenie Solvency II, zmiany przygotowywanej przez kilka ostatnich lat w systemie działalności i nadzoru ubezpieczeniowego, jest posunięciem dużej wagi, szczególnie w dobie kryzysu finansowego. Od lat zajmuję się systemami ubezpieczeń emerytalnych i mam świadomość znaczenia nadzoru finansowego nad funduszami emerytalnymi wobec mobilności pracowników i konieczności nadzoru transgranicznego.
Gdy do tej mobilności zachęcamy, musimy zapewnić takie warunki, by pracownicy zmieniający kraje zatrudnienia, a także systemy ubezpieczeń, mieli pewność, że ich składki ubezpieczeniowe potrącane są w sposób właściwy, trafiają na właściwe konta i że bezpieczeństwo oczekiwanej przyszłej emerytury będzie wzrastać dzięki wspólnotowym rozwiązaniom w zakresie zasad inwestowania i nadzoru nad funduszami emerytalnymi.
Gratuluję CEIOPS-owi i jego panelowi konsultacyjnemu, w którego pracach miałam zaszczyt uczestniczyć do września 2007 r., gratuluję sprawozdawcy, panu Peterowi Skinnerowi.
Mary Lou McDonald
Pani przewodnicząca! W raporcie MFW dotyczącym stabilizacji finansowej szacuje się, że kryzys finansowy będzie kosztować 4 biliony dolarów. Te szacunki mogą się zwiększyć. Obecny kryzys, jak wszyscy wiemy, został spowodowany przez swego rodzaju kapitalizm spekulacyjny, kapitalizm kumoterski i przez sektor usług finansowych, który nie podlegał żadnej regulacji, lub też tylko muśnięciom regulacji, jak to się czasami uprzejmie określa.
Dla pracowników i rodzin w całej Europie rezultaty tego wszystkiego graniczą z katastrofą. W debacie i w przygotowanych sprawozdaniach zaskoczył mnie niezwykle wytworny sposób, w jaki mówimy o tym skandalu. Jestem zaskoczona faktem, że grupy liberałów i chrześcijańskich demokratów niepokoją się nadmierną normatywnością lub tym, że protekcjonizm może zostać wprowadzony tylnymi drzwiami.
Faktem jest, że reakcja UE na kryzys finansowy jest powolna i ograniczona do minimum. Faktem jest, że potrzebujemy protekcjonizmu, a tymi, których trzeba chronić są pracownicy i realna gospodarka. Mamy dopiero odbyć debatę w sprawie miejsc pracy - chociaż to jest coś, co ma znaczenie dla obywateli - a ta instytucja pozostaje oddana systemowi, który zawiódł. Uznajmy to i bądźmy radykalni i odważni.
Nils Lundgren
. - (SV) Pani przewodnicząca! Światową gospodarką wstrząsa globalny kryzys finansowy, a propozycje dotyczące tego, jak uniemożliwić jego ponowne wystąpienie mnożą się jak grzyby po deszczu. "Na fali” jest więcej regulacji i więcej nadzoru. Oczywiście punktem wyjścia musi być jednak zadanie sobie pytania, co poszło nie tak. Spróbuję streścić przyczyny w 50 sekund.
Mamy kapitalizm bez właściciela. Instytucjami finansowymi kierują urzędnicy, mogący planować systemy, które przynoszą im gigantyczne premie i emerytury, gdy zyski rosną. Zyski można zwiększyć na krótką metę poprzez podnoszenie przez kadrę kierowniczą poziomu ryzyka w instytucjach przy pomocy mniejszej liczby udziałów. Gdy ryzyko staje się rzeczywistością, kadra kierownicza ma swoje pieniądze, a straty ponoszą inni.
Ci, którzy mogliby zmienić tę politykę nie mają bodźców, aby to zrobić. Osoby składające pieniądze w bankach wiedzą o istnieniu gwarancji depozytów bankowych. Wszyscy wiedzą, że większość banków jest zbyt duża, aby zbankrutować. Zostaną uratowane przez podatników. Agencje ratingowe wiedzą, że nie będą miały pracy, jeśli będą poddawać w wątpliwość wypłacalność swoich klientów. Polityka banków centralnych i ministerstw finansów opiera się na koncepcji, że bańka nie może pęknąć. Bańka robi się więc zbyt duża.
Czy rozmawiamy o rozwiązaniu tych problemów? Nie!
Othmar Karas
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kryzys gospodarczy, najpoważniejszy od czasów II wojny światowej, ma globalne skutki. Niepewność, niecierpliwość, bezradność oraz utrata zaufania są ewidentne, podobnie jak luki w regulacji rynków finansowych. Konieczność zmusza nas do przyjęcia wspólnych europejskich rozwiązań i przejęcia globalnej inicjatywy. Uświadomienie sobie potrzeby stworzenia "więcej Europy” sprawia, że możliwe stają się rzeczy, które zaledwie kilka miesięcy temu były odrzucane i uniemożliwiane przez członków Komisji i Rady, a o które apelował Parlament.
Nasz model społecznej gospodarki rynkowej - tyle rynku, ile to możliwe, tyle regulacji, ile to konieczne - tworzy ramy nie tylko europejskiej, ale także ogólnoświatowej regulacji. Działania Unii Europejskiej były udane, ale nie zostały jeszcze zakończone i jesteśmy daleko od osiągnięcia naszego celu. Finalizowany jest kolejny etap, a dalsze rozdziały muszą być niezwłocznie rozpatrywane lub finalizowane. Jedynie zdecydowanie i odwaga podjęcia śmiałych działań regulacyjnych na szczeblu europejskim buduje zaufanie.
Dziś także - o wiele za późno - podejmujemy decyzję w sprawie działań regulacyjnych dotyczących agencji ratingowych. Potrzebujemy rejestracji, potrzebujemy kontroli, musimy radzić sobie z niezgodnościami. Przyjmujemy dyrektywę Solvency II - którą i tak musielibyśmy przyjąć nawet gdyby nie było kryzysu na rynkach finansowych. Dyrektywa bankowa ma zostać przyjęta w maju. Z istniejącego systemu regulacyjnego musimy raz na zawsze wyeliminować efekty procykliczne. Regulacji należy poddać nie tylko fundusze hedgingowe, ale także prywatne inwestycje kapitałowe. Wszystkie wynagrodzenia kadry kierowniczej uwzględniające dywidendy powinny także uwzględniać straty.
W Europie mniej się dyskutuje o kwestiach odpowiedzialności niż w USA, a europejski system nadzoru nie jest jeszcze gotowy. Powinniśmy go zorganizować zgodnie z europejskim systemem banków centralnych i do lata pospieszyć się z podjęciem możliwie jak największej liczby decyzji. Wzywam państwa, aby to zrobić.
Robert Goebbels
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Parlament właśnie ma przyjąć przepisy regulujące finanse międzynarodowe. Nie będą one wystarczające, ponieważ ani w Europie, ani w USA najwyraźniej nie ma woli politycznej, aby zlikwidować nadmiar czystej spekulacji, takiej jak na przykład "naked short selling”, czyli sprzedaż na krótko instrumentów niebędących w posiadaniu danej osoby.
Międzynarodowy kryzys finansowy nie zaczął się gdzieś daleko. Zaczął się w Stanach Zjednoczonych i dotarł do londyńskiego City, a stamtąd do innych wielkich centrów finansowych. Wszystkie one miały jakoby podlegać odpowiednim uregulowaniom prawnym. Niemniej jednak G20 znalazła idealnych winowajców: raje podatkowe, prawdziwe bądź wymyślone.
Już w 2000 r. w moim sprawozdaniu dla Parlamentu w sprawie reformy architektury międzynarodowej zalecałem zlikwidowanie wszystkich czarnych dziur w finansach międzynarodowych, począwszy od funduszy hedgingowych i innych funduszy o charakterze czysto spekulacyjnym.
G20 zamierza objąć uregulowaniami prawnymi jedynie fundusze spekulacyjne stanowiące ryzyko systemowe. Ryzyko systemowe staje się widoczne dopiero później, gdy kryzys już wybuchł. W rzeczywistości główne potęgi G20 oszczędzają swoje własne centra offshore, Wyspy Normandzkie, Wyspy Dziewicze, Hong Kong i Macao, nie wspominając już o takich centrach onshore, jak Delaware.
Jak powiedział Jacques Attali: w przyszłości Londyn i Nowy Jork będą miały monopol na spekulację. Przesłanie jest jasne: finanse międzynarodowe zostaną poddane uregulowaniom prawnym jedynie dla dobra dużych krajów. Wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre są równiejsze.
Andrea Losco
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Słowa krytyki i wskazywanie na opóźnienia są rzeczą słuszną, ale równie słuszne i właściwe jest stwierdzenie, że dzisiaj robimy krok naprzód i że w obliczu tego okropnego kryzysu, który wstrząsnął gospodarkami świata, instytucje europejskie wprowadzają specjalne środki legislacyjne w kluczowych sektorach, takich jak agencje ratingowe i ubezpieczenia.
Uważam, przynajmniej na podstawie moich bacznych obserwacji, że dyrektywa w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej jest wielce istotna. Porozumienie osiągnięte in extremis z Radą w gruncie rzeczy dało tym sektorom nowe, bardziej efektywne przepisy, które uwzględniają dynamikę realnego rynku, poza ustalonymi formułami.
Zasady oceny gospodarczej i wymogi kapitałowe zgodne z ryzykiem rzeczywiście podejmowanym przez spółki, a także bodźce związane z zarządzaniem ryzykiem, harmonizacja, nadzór nad sprawozdaniami, powszechnie dostępne informacje i przejrzystość są podstawowymi czynnikami, które sprawiają, że sektor ubezpieczeń staje się bardziej konkurencyjny oraz które wzmacniają ochronę ubezpieczonych.
Ostateczny kompromis umożliwił znalezienie racjonalnych rozwiązań problemów związanych z potencjalnymi efektami procyklicznymi nowych przepisów oraz przepisów dotyczących traktowania inwestycji. Oczywiście, że mogliśmy zrobić więcej, ale uważam, że osiągnęliśmy punkt, z którego możemy pójść dalej.
Adamos Adamou
(EL) Pani przewodnicząca! Obecny kryzys gospodarczy raz jeszcze skierował uwagę na nasze zdecydowane stanowisko dotyczące potrzeby regulacji, a nie deregulacji połączeń oraz powstawania przedsiębiorstw wielonarodowych i innych, na potrzebę zmian w przepisach antymonopolowych oraz potrzebę zapobiegania powstawaniu monopoli i karteli, które miedzy innymi manipulują rynkiem, ustalają ceny i zwalniają pracowników, a które kierują się wyłącznie chęcią zysku.
Obywatele widzą skutki wzrostu gospodarczego nie mającego żadnych ambicji socjalnych, który zamiast tworzyć miejsca pracy, dąży do dalszej koncentracji bogactwa i władzy w rękach nielicznych. Liberalizacja rynków finansowych, będąca standardem w polityce prawicy i innych ugrupowań, spowodowała głęboką ranę ekonomiczną, która bezpośrednio dotyka obywateli.
Zważywszy, że jeszcze rok temu polityczni orędownicy deregulacji i przeciwnicy regulacji rządowej chełpili się stanem gospodarki, chciałbym państwu przypomnieć, że to właśnie taka polityka doprowadziła do fal nierówności i ubóstwa, do ujemnego wzrostu gospodarczego i do działalności spekulacyjnej przedsiębiorstw w przemyśle spożywczym, których zysk w 2008 roku wyniósł 40 miliardów.
Obywatele pokażą jednak co myślą tym, którzy spowodowali kryzys, a wraz z nim i nierówności.
Johannes Blokland
(NL) Teraz, gdy banki centralne Europy i Stanów Zjednoczonych prognozują pierwsze oznaki ożywienia gospodarczego, istotne jest, aby nie odkładać na później wdrażania wytycznych i uniknąć powtórzenia się podobnej sytuacji.
Rola agencji ratingowych w kryzysie kredytowym jest znaczna, ponieważ rzeczywiście inwestorzy ślepo wierzyli radom tych agencji bez konsultacji ze stronami trzecimi. Istnieją różnorakie powody, dla których ratingi nie były odpowiednio dostosowane na zmieniającym się rynku - powody, którym nie można w całości zapobiec wprowadzając nowe przepisy. Wprowadzenie wymogu zarejestrowania działalności gospodarczej w Unii Europejskiej w celu prowadzenia działalności ratingowej to dobry punkt wyjścia, ale biorąc pod uwagę globalny charakter rynku, to tylko punkt wyjścia.
Komisja Europejska musi pilnie zharmonizować wytyczne z krajami trzecimi i z tego powodu byłoby pożądane przyjęcie centralnego podejścia w tej dziedzinie w całej Unii Europejskiej. Jasne jest, że potrzeba więcej, aby przywrócić zaufanie do rynków finansowych. Zacznijmy więc od nowej moralności w finansach.
Werner Langen
(DE) Pani przewodnicząca! Zajmujemy się dzisiaj pierwszymi wnioskami legislacyjnymi z pakietu dotyczącego rynku finansowego. Solvency II należało wprowadzić już dawno temu, ale nie będę o tym wspominał. Negocjacje w tej sprawie były bardzo dobre, wyniki są sensowne i ta sprawa ma nasze poparcie.
W przypadku agencji ratingowych pojawił się problem, o którym naprawdę można powiedzieć, że jest to porażka rynku i polityki. Parlament od lat wzywał Komisję do przedstawienia wniosków dotyczących różnorakich aspektów przyczyn kryzysu na rynkach finansowych, co zajęło jej bardzo wiele czasu. To co wynegocjował pan poseł Gauzès jest przydatne. Ustanawiane są niezależne kryteria i nowe struktury nadzoru i rzeczywiście istnieje możliwość rozstrzygnięcia konfliktu interesów w dziedzinie doradztwa i oceny oraz zwiększenia przejrzystości. To rozsądny wniosek.
To jednak nie wystarczy. Pamiętam debatę w tej Izbie z udziałem brytyjskiego premiera Tony'ego Blaira, który zachowywał się tak, jakby dysponował rozwiązaniem przed szczytem G20 w Londynie. Faktem jest, że w ciągu ostatnich dziesięciu lat nawet w Unii Europejskiej - głównie ze strony Wielkiej Brytanii, ale także Komisji Europejskiej - przypadki odmowy uregulowania pewnych kwestii w sposób, który powinien być oczywisty. Nie było to nowe zjawisko, bańka rzeczywiście zrobiła się bardzo duża. Teraz chodzi o dokonanie postępu w zakresie zasad rozliczeń - jak wspomniał pan komisarz w kontekście oceny kadry kierowniczej i systemów premiowania. To niedopuszczalne, że nie ma żadnych uregulowań prawnych w tej dziedzinie. Oprócz tego do końca maja musimy rozwiązać problem kapitału - na przykład sekurytyzacji - a także znaleźć szybkie rozwiązanie dotyczące europejskich struktur nadzoru i generalnie sprawozdania de Larosière'a.
Nie możemy z tymi wszystkimi sprawami czekać na Stany Zjednoczone. Postępujmy tak, jak w przypadku pakietu dotyczącego działań w sprawie klimatu i energii odnawialnych: niech Europejczycy przejmą inicjatywę i przedstawią światu przydatny wzorzec. Wtedy wniesiemy swój wkład w przezwyciężenie kryzysu.
Ieke van den Burg
(NL) Jeśli pozwolą mi państwo na wstępną uwagę, to chciałabym powiedzieć, że ze zdumieniem słuchałam wszelkiego rodzaju wystąpień wygłaszanych tutaj przez posłów do tej Izby na temat przewodnictwa i uporania się z kapitalizmem. Żadnego z tych posłów nie widzieliśmy podczas pracy u podstaw w celu skierowania kapitalizmu we właściwym kierunku.
Byłam kontrsprawozdawcą w związku ze sprawozdaniem pani poseł Weber i to ona wykonała zasadniczą pracę dotyczącą dossier poświęconego modernizacji, uproszczenia i zmniejszenia obciążeń dla firm w kontekście europejskich przepisów i regulacji. To dossier stanowiło część dużego pakietu przepisów wyższego rzędu i chciałabym podkreślić, że w tych przepisach wyższego rzędu chodzi nie tylko o sprawę regulacji i deregulacji, ale także o bardziej adekwatną, bardziej elastyczną i bardziej dynamiczną reakcję na wydarzenia, dzięki wyraźnie określonym uprawnieniom zwłaszcza dla zainteresowanych organów nadzoru.
W związku z tym chciałabym powiedzieć dwie rzeczy, które w rzeczywistości dotyczą także pozostałych dwóch dossier będących dzisiaj przedmiotem dyskusji. Po pierwsze, nie ma sensu próbować rozwiązywać wczorajszych problemów. Zamiast tego powinniśmy uprzedzać przyszłe wydarzenia i stworzyć procedurę, która pozwoli nam na odpowiednią reakcję na dynamiczne zjawiska i innowacje. Właśnie dlatego wprowadziliśmy taki proces do powstałej niedawno procedury Lamfalussy'ego.
Po drugie, powinniśmy rozważyć poziom, jaki podlega kontroli. Podmioty na rynku przekraczają granice i stają się podmiotami międzynarodowymi. A ponieważ tak jest, nie ma sensu się łudzić, że podmioty te mogą być kontrolowane przez małe krajowe organy nadzoru. Tymi znaczącymi podmiotami, które w dużym stopniu dominują na rynku należy się zająć na szczeblu europejskim i światowym. Oznacza to, moim zdaniem, że na tym szczeblu należy wprowadzić takie uprawnienia, aby był możliwy bezpośredni nadzór.
Jak to czasem bywa uwzględniły to agencje ratingowe. Na początku zamiarem Parlamentu było przyznanie Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych uprawnień do zajmowania się rejestracją, ale niestety nie doszło do tego z powodu walki, jaka niewątpliwie wybuchłaby między dużymi krajami i wielkimi centrami finansowymi o przyciągnięcie jego siedziby i możliwość grania tam pierwszych skrzypiec, a także próby wzięcia pod swoje skrzydła dużych agencji ratingowych. Moim zdaniem to godne ubolewania. Wolałabym, aby od samego początku zostało to zrobione na szczeblu europejskim.
Taki sam scenariusz miał miejsce w przypadku Solvency II. Zdecydowanego działania zabrakło również, gdy przydzielano uprawnienia próbując składać wiążące oświadczenia na szczeblu europejskim na wypadek gdyby organy nadzoru nie doszły do porozumienia. Oznacza to również, że te organy nadzoru odmawiają przekazania uprawnień organom nadzoru odgrywającym pierwsze skrzypce. Chociaż jest to godne ubolewania, to jednak także w punkcie 25 preambuły znalazł się zapis wyraźnie wskazujący, że w przyszłym roku Parlament powinien spróbować udoskonalić i umocnić ten aspekt w oparciu o propozycje de Larosière'a.
Olle Schmidt
(SV) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Kryzys finansowy i gospodarczy pokazał, że my Europejczycy musimy być zdolni do wspólnego działania. Powinniśmy być zadowoleni, że Europa miała i nadal ma euro zamiast 16 różnych walut. To łagodzi trudne czasy. Dopiero wówczas, gdy przedstawiciele krajów strefy euro spotkali się w Paryżu jesienią ubiegłego roku kryzys mógł zostać ustabilizowany i mogło rozpocząć się ożywienie. Następnie kontynuowano działania ogólnoświatowe na szczycie G20, który był początkiem czegoś nowego - świata, w którym największe państwa świata spotykają się na równych zasadach.
Teraz musimy zadbać, byśmy byli lepiej wyposażeni na wypadek następnego kryzysu. Omawiane dzisiaj dyrektywy są ważne i, moim zdaniem, wyważone. Potrzebujemy większej otwartości i przejrzystości na rynku, większych możliwości działania ponad granicami i lepszego nadzoru. Musimy także zwalczać protekcjonizm i moim zdaniem wpierać wolny handel. Musimy także ograniczać podejmowanie ryzyka i położyć kres brakowi umiaru. Wolny rynek także potrzebuje granic i przepisów. Jako liberał mogę oczywiście także się z tym zgodzić. Musimy jednak uważać, aby nie doprowadzić do nadmiernej regulacji, która jest groźna przy obecnych nastrojach. Nie zapominajmy, że gospodarka rynkowa tworzy dobrobyt.
Bernard Wojciechowski
(PL) Pani przewodnicząca! Panie komisarzu! Na początku tego miesiąca dowiedzieliśmy się, że podjęto już wszystkie środki zaradcze przeciwko kryzysowi finansowemu. Aż o 500 mld dolarów, a więc trzykrotnie, wzrośnie budżet Międzynarodowego Funduszu Walutowego. O 100 mld wzbogaci się Bank Światowy. Wreszcie 250 mld przeznaczono na dofinansowanie handlu międzynarodowego. Będzie mieć miejsce rzekomo ostrzejszy nadzór nad rynkiem finansowym, kontrola rajów podatkowych i wynagrodzeń bankierów. Prezydent Barack Obama powiedział, że zakończony szczyt G-20 będzie punktem zwrotnym w pogoni za ożywieniem gospodarczym na świecie.
W sumie nie ma chyba o co się martwić. Może z jednym wyjątkiem. Dlaczego światowi przywódcy tak długo zwlekali z wprowadzeniem w życie swojego misternego i ratunkowego planu wsparcia i nie raczyli ożywić światowej gospodarki już wcześniej? Czyżby nie mieli tego biliona? Zasadne pytanie więc brzmi: skąd wzięto ten bilion? Ze sprzedaży 400 ton złota? Podobno w oficjalnych komunikatach nie ma na ten temat ani słowa. A może pożyczono w jakimś banku? Skoro nastąpi teraz takie ożywienie, to może przywódcy - i tu prośba do panów Barroso i Topolanka - spotkają się raz jeszcze i dorzucą kolejny bilion. Tak, żebyśmy mieli jakieś "turboożywienie”.
Margaritis Schinas
(EL) Pani przewodnicząca! Nie ma wątpliwości, że dzisiaj Europa ponosi konsekwencje anarchicznego, dziwacznego amerykańsko-anglosaskiego modelu organizacji rynków finansowych, który nauczył sie funkcjonować bez przepisów, bez nadzoru i bez demokratycznej odpowiedzialności i który oczywiście skaził światową i europejską gospodarkę.
Przy pomocy dokumentów, nad którymi dziś prowadzimy debatę, a jutro będziemy głosować, budujemy w Europie tarczę ochronną dla naszych obywateli. Tarczę, która będzie ich chronić przed paradoksalną sytuacją, w której teraz żyjemy, gdzie przepływy pieniężne są ponadnarodowe, a przepisy dotyczące nadzoru i odpowiedzialności, jeśli takowe istnieją, są krajowe.
Europa, chociaż powoli, zaczęła reagować, ale lepiej późno niż wcale. To oczywiście rodzi dwa ważne pytania, na które trzeba odpowiedzieć. Pierwsze pytanie brzmi: dlaczego musieliśmy przeżyć kryzys, aby zareagować? Dlaczego musieliśmy czekać, aż to wszystko się wydarzy, aby wprowadzić przepisy? Odpowiedzi udzielą obywatele nagradzając tych którzy apelują o wprowadzenie przepisów prawnych i karząc tych, którzy chcieli nas przekonać, że samoregulacja stanowi panaceum na całe zło, którego dzisiaj doświadczamy.
Drugie pytanie brzmi: czy te dokumenty, nad którymi dziś debatujemy będą jedynymi, czy też będzie miał miejsce ogólny nadzór i ogólny przegląd ram prawnych i regulacyjnych? Na to pytanie odpowiedzi udzielimy my, ponieważ jako współlegislatorzy będziemy wywierać naciski, aby nie zatrzymywać się tylko na sprawozdaniu w sprawie agencji ratingowych autorstwa posła Gauzèsa, który nie zauważył góry lodowej zbliżającej się do Titanica, będącej przyczyną wszystkiego, co się zdarzyło, ale szybciutko zauważył, że niektóre państwa członkowskie trzeba zaszeregować do niższej kategorii, ponieważ "jakoby” nie mają odpowiedniego ratingu kredytowego.
Musimy to od początku zbadać i poprawić: po obecnym kryzysie nic w Unii Europejskiej nie będzie już takie samo.
Manuel Medina Ortega
(ES) Pani przewodnicząca! Zajmę się wyłącznie sprawozdaniem pani poseł Weber na temat wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 77/91/EWG, 78/855/EWG i 82/891/EWG oraz dyrektywę 2005/56/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów.
Jesteśmy w trakcie procesu uproszczania procedur administracyjnych. Popieramy wnioski Komisji wprowadzające pewne zmiany, ale wprowadziliśmy pewne poprawki, które zostały złożone przez niemal wszystkie grupy polityczne i które oczywiście poparłem, ponieważ umożliwiają one uproszczenia.
Mówimy oczywiście o bardzo istotnej zmianie, która polega na likwidacji dokumentacji, wprowadzeniu stron internetowych i odniesień do stron internetowych, likwidacji wymogów dotyczących ekspertów i innego rodzaju wymogów obowiązujących do tej pory, i która mogłaby spowodować znaczne ograniczenie kosztów i czasu, a jednocześnie nadal dawać gwarancje zarówno wierzycielom, jak i na przykład pracownikom zatrudnionym w przedsiębiorstwie i innym osobom mającym do niego dostęp.
Wierzę, że wnioski, które przedstawiła nam Komisja są dość pozytywne i że zaproponowane przez nas zmiany w tekście idą w tym samym kierunku, gwarantując niezależność, przede wszystkim w przypadku korzystania ze stron internetowych, oraz konieczność umieszczania na pozostałych wykorzystywanych stronach internetowych odniesień do wszelkich znajdujących się tam informacji, aby korzystanie z nich nie było skomplikowane i aby liczba dodatkowych informacji była wystarczająca.
Krótko mówiąc, pani przewodnicząca, uważam, że Parlament będzie mógł przyjąć ten wniosek dotyczący dyrektywy znaczną większością głosów i że wynikający stąd tekst dokumentu będzie lepszy, niż ten pierwotnie przedłożony nam przez Komisję.
Margarita Starkevičiūt
(LT) Obecne wydarzenia pozwalają nam zobaczyć, jaki wpływ mają wielkie grupy finansowe i popełniane przez nie błędy na realną gospodarkę, zwłaszcza na gospodarki małych krajów. Dlatego też przedstawione dokumenty powinny stworzyć ramy prawne pozwalające zarządzać dwoma procesami: po pierwsze, umożliwić harmonizację swobodnego procyklicznego przepływu kapitału z koniecznością zapewnienia płynności realnej gospodarki i stabilności makroekonomicznej podczas recesji gospodarczej; po drugie, pomóc w podziale odpowiedzialności między macierzystymi i przyjmującymi instytucjami nadzoru, celem zapewnienia, że działalność grupy finansowej będzie właściwa i wyjaśnienia, kto pokryje straty, jeśli zostaną popełnione błędy.
Należy powiedzieć, że przedstawiony dokument to tylko pierwszy krok w tym kierunku i chciałabym podkreślić, że te problemy nie zostaną rozwiązane dopóki nie zostanie oceniony wpływ prawa konkurencji na działalność grup finansowych. Zawsze zapominamy o tym aspekcie, a powinien on stanowić priorytet Parlamentu nowej kadencji.
Sirpa Pietikäinen
Pani przewodnicząca! Uważam, że omawiany pakiet, który stanowi część środków mających zaradzić kryzysowi finansowemu jest dość dobry jeśli chodzi o Solvency II i agencje ratingowe i zaowocuje dobrymi kompromisami i wynikami.
Jednak patrząc przyszłościowo chciałabym poruszyć trzy zagadnienia. Po pierwsze, chciałbym, by Unia Europejska była bardziej ambitna i aktywna na szczeblu ogólnoświatowym. Nawet jeśli wyniki szczytu G20 stanowią krok we właściwym kierunku, są wciąż zbyt skromne i dalekie od istnienia odpowiednich, globalnych, opartych na umowie uregulowań prawnych, dotyczących zarówno funduszy i różnych instrumentów finansowych, jak i regulacji.
Po drugie, jeśli chodzi o sprawozdanie de Larosière'a i nasze własne działania, sądzę, że wynik sprawozdania de Larosière'a był raczej dobry, zwłaszcza jeśli chodzi o nadzór i analizę ryzyka systemowego na szczeblu europejskim. Chciałabym jednak wskazać tutaj na dwie pułapki. Pierwsza dotyczy mikronadzoru: widzę, że proponowana tutaj moralność, która nadal opierałaby się na współpracy zamiast na scentralizowanym aspekcie Europejskim, ma bardzo poważne problemy. Po drugie, z tego co już słyszeliśmy o przygotowaniach Komisji dotyczących kapitału typu venture i funduszy hedgingowych, można wiązać z nimi wiele nadziei i wiele po nich oczekiwać.
A zatem jeśli rzeczywiście chcemy być skuteczni na tym szczeblu globalnie, będziemy musieli odpowiednio się przygotować i naprawdę chciałabym widzieć lepsze i bardziej ambitne podejście ze strony Komisji w tej dziedzinie.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Pani przewodnicząca! Pakiet środków dotyczących agencji ratingowych, ubezpieczeń oraz połączeń i podziałów spółek stanowi pierwszy krok w kierunku budowy zaufania i skuteczności rynków finansowych. Jest on zgodny z popartymi przez Unię Europejską i G20 zasadami polegającymi na wzmocnieniu przejrzystości, odpowiedzialności i rzetelności na rynkach finansowych i sytuuje Unię Europejską na czołowej pozycji na arenie międzynarodowej. Z tego powodu popieram te środki, mimo że powinniśmy pójść dalej.
Niedostatki agencji ratingowych są jedną z przyczyn kryzysu finansowego: samoregulacja nie wystarcza. Regulacja odgrywa pionierską rolę we wprowadzaniu rejestracji, odpowiedzialności i monitorowania agencji, w likwidacji konfliktu interesów, poprawie metod pracy i jakości różnego rodzaju kwalifikacji, także pochodzących z krajów nieczłonkowskich. Trzeba się jeszcze będzie zająć przyszłym przeglądem systemów płatności i stworzeniem europejskiej agencji publicznej.
Dyrektywa w sprawie wypłacalności kodyfikuje cały istniejący dorobek prawny dotyczący ubezpieczeń prywatnych i uwzględnia postęp techniczny w kwestii lepszego zarządzania ryzykiem, co da impuls dla innowacji, lepszego wykorzystania zasobów oraz zwiększy ochronę ubezpieczonych i stabilność finansową sektora. Nowe ramy nadzoru nad grupami ubezpieczeniowymi są rozważne, otwarte na dalszy rozwój. Utworzenie organów nadzoru stanowi krok naprzód w procesie integracji i wzmocnienia europejskiego nadzoru finansowego, który musi się nadal rozwijać i mógłby być wzorem, który może stać się światowym standardem. Parlament będzie monitorował i propagował jego rozwój.
I wreszcie zmiana różnych dyrektyw w odniesieniu do wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów stanowi rodzaj uproszczenia legislacyjnego i podkreśla fakt, że cel polegający na zmniejszeniu o 25% obciążeń dla firm można doskonale połączyć ze wzmocnieniem praw społeczeństwa i akcjonariuszy, pod warunkiem wykorzystania technologii informacyjnych i komunikacyjnych.
Daniel Dăianu
Pani przewodnicząca! Cieszę się, że w końcu w Parlamencie i w Komisji przeważył zdrowy rozsądek w kwestii przyczyn obecnego kryzysu finansowego. Ludzie zdali sobie sprawę, że ten kryzys nie ma cyklicznego charakteru i że bardzo potrzebny jest całościowy przegląd regulacji i nadzoru nad rynkami finansowymi. Uwidocznione to zostało dość wyraźnie w sprawozdaniu grupy de Larosière'a, a także w sprawozdaniu lorda Turnera. Sprawozdania są pod względem analitycznym zgodne z duchem sprawozdania Parlamentu stanowiącego przegląd procedury Lamfalussy'ego.
Dokumenty będące przedmiotem dzisiejszej debaty powinny być postrzegane w tym samym kontekście logicznym. Niestety, nasze gospodarki jeszcze przez jakiś czas będą cierpieć, także z powodu publicznych budżetów oraz prawdopodobnie przyszłego osłabienia działań, które są podejmowane w celu posprzątania wielkiego bałaganu. Miejmy nadzieję, że tym razem wyciągniemy lepsze wnioski, niż w czasie poprzednich kryzysów.
Klaus-Heiner Lehne
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! To jest naprawdę interesująca, dobra debata, z tej prostej przyczyny, że analizując sprawozdania łączymy dwa aspekty, które w pierwszej chwili nie wydają się bezpośrednio powiązane, ale które dotyczą sposobów radzenia sobie z kryzysem i z ożywieniem gospodarki.
Byłem kontrsprawozdawcą Komisji Prawnej w związku ze sprawozdaniem pani poseł Weber i przede wszystkim chcę pogratulować pani poseł tego sprawozdania. Poświęcone jest ono nie zarządzaniu kryzysowemu w tradycyjnym sensie, ale uproszczeniu prawa spółek oraz sposobom ograniczenia biurokracji i likwidacji obciążeń dla firm. Pojawiając się w tym szczególnym momencie, pod koniec kadencji parlamentarnej wyraźnie udowadnia ono i ilustruje traktowanie przez Parlament Europejski tego konkretnego zagadnienia sprawy oraz podejmowane przezeń próby dalszego rozwoju prawa spółek w interesie firm, z czego bardzo się cieszę.
Ponieważ ta debata jest okazją, aby powiedzieć coś ogólnie o przepisach prawnych dotyczących rynku finansowego, należy zauważyć, że fakt, iż Parlament osiąga teraz rezultaty i w pierwszym czytaniu kończy procedurę w sprawie pakietu dotyczącego rynku finansowego również stanowi pewien sygnał na koniec obecnej kadencji parlamentarnej. Uważam, że to także ma znaczenie.
Niemniej jednak chciałbym także zauważyć, że drugi pakiet - który oczywiście jest w chwili obecnej jeszcze przygotowywany przez Komisję - powstanie zbyt późno dla tej kadencji Parlamentu. Istnieją po temu powody. Jak państwo pamiętają w przeszłości rzeczywiście dyskutowaliśmy o regulacji pewnych dziedzin rynków finansowych, zwłaszcza w komisjach tej Izby i wielokrotnie na posiedzeniach plenarnych, ale zawsze spotykało się to z ogromnym sprzeciwem. Sprzeciwiała się Rada. Socjalistyczny premier Wielkiej Brytanii, Gordon Brown, przez długi czas odmawiał przyjęcia do wiadomości pewnych realiów.
Sprzeciwiała się także Komisja - która przez długi czas wyrażała sprzeciw w sprawie funduszy hedgingowych i innych sektorów - a także wysoka Izba. Kiedy doszło do przygotowania sprawozdań legislacyjnych z własnej inicjatywy, przewodnicząca Komisji Gospodarczej i Monetarnej przez dłuższy czas wyrażała sprzeciw ze względu na niepotrzebny spór w sprawie kompetencji. Cieszę się, że teraz wszyscy przejrzeli na oczy. Pan komisarz McCreevy reguluje fundusze hedgingowe, pani przewodnicząca Berès zgadza się na sprawozdania z własnej inicjatywy, a pan premier Brown też zmienił zdanie. To pozytywne zjawisko, z którego ja i moja grupa bardzo się cieszymy.
Jean-Pierre Audy
(FR) Pani przewodnicząca! Moje wystąpienie będzie dotyczyć sprawozdania poświęconego agencjom ratingowym i na początek chciałbym wyrazić wdzięczność mojemu koledze, panu posłowi Gauzès, który działał w sposób kompetentny, przytomnie i pragmatycznie.
Jednak ryzykując, że odbiegnę nieco od tematu, chciałbym, pani przewodnicząca, powiedzieć o problemie ratingu państw. W kryzysie, który przeżywamy, w obliczu potencjalnego upadku sektora finansowego państwa stały się poważnymi graczami finansowymi.
Podjęły gwarancje, mają długi, mają udziały kapitałowe i właśnie dlatego zastanawiam się, czy w ramach nowej globalnej regulacji kapitalizmu Unia Europejska nie powinna zaproponować utworzenia światowej publicznej agencji ratingowej wystawiającej ratingi państwom, niezależnego organu w ramach Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który umożliwiałby obywatelom zorientowanie się, dzięki tym ratingom, w stanie finansów państw, które, powtarzam, stały się kluczowymi graczami finansowymi.
Kurt Joachim Lauk
(DE) Pani przewodnicząca! Trzy krótkie punkty, które moim zdaniem są ważne. Po pierwsze, osiągnęliśmy solidny konsens co do konieczności poddania w przyszłości regulacji wszystkich instytucji finansowych, bez wyjątku. Komisja może teraz stopniowo przedstawiać wnioski obejmujące wszystkie podmioty, co jest sprawą całkowicie zasadniczą.
Po drugie, powinniśmy rozważyć, jak rozwijać niezbędne w tej sytuacji europejskie organy nadzoru finansowego i poddać je naszej kontroli, oraz w znacznym stopniu zmniejszyć naszą zależność - oficjalną lub nieoficjalną - od instytucji regulacyjnych Stanów Zjednoczonych, ponieważ wiemy, że poniosły one spektakularną klęskę.
Mój trzeci punkt jest taki, że niepokoję się o sytuację finansową w całej strefie euro, ponieważ rozpiętości i zadłużenie między poszczególnymi krajami oraz działalność tych krajów w zakresie ratingów kredytowych raczej oddalają się od siebie niż zbliżają. Powinniśmy podjąć w tej sprawie wszelkie możliwe działania i żądać od poszczególnych krajów stosowania dyscypliny.
Mój ostatni punkt jest taki, że musimy zadbać, aby UE nie skończyła w długach. Wystarczy, że państwa członkowskie są dostatecznie zadłużone i nie potrzebujemy żadnych innych zadłużonych instytucji.
Pervenche Berès
(FR) Pani przewodnicząca! Chciałabym tylko zwrócić uwagę panu posłowi Lehne, że to socjaliści w Parlamencie chcieli przepisów prawnych dotyczących funduszy spekulacyjnych i że to przede wszystkim ich determinacja doprowadziła do powstania przepisów w sprawie funduszy spekulacyjnych, a także do wezwania Komisji, w sprawozdaniu pana posła Gauzès, aby zajęła się koncepcją publicznej agencji ratingowej.
Zmieniając temat, chciałabym mimo wszystko skorzystać z okazji, aby powiedzieć panu komisarzowi, że jestem zaskoczona sytuacją, w której istnieją podwójne standardy w odniesieniu do monopolu Komisji na inicjatywy legislacyjne. Kiedy Rada zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku w sprawie harmonizacji gwarancji depozytów bankowych, w trzy tygodnie później mamy wniosek. Kiedy Parlament Europejski przedkłada projekt inicjatywy legislacyjnej posła Rasmussena, który na posiedzeniu plenarnym został przyjęty znaczną większością głosów, Komisja działa tak, że przedmiotowy wniosek zostaje przedłożony wówczas, gdy Parlament Europejski nie będzie już mógł go przedyskutować.
Zwróciliśmy sie do pana o inicjatywę legislacyjną w tej dziedzinie we wrześniu ubiegłego roku. Co pan zrobił od tamtej pory, panie komisarzu?
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Wyrażam uznanie i podziw dla tego, jak sprawnie Parlament, a zwłaszcza troje sprawozdawców, zajął się trzema przedmiotowymi dossier. Zaowocowało to szybkim konsensem, który zdecydowanie poprawi funkcjonowanie naszych rynków finansowych. Wspólnotowe rozporządzenie w sprawie agencji ratingowych zdecydowanie poprawi rzetelność, przejrzystość, odpowiedzialność i prawidłowe zarządzanie działaniami w zakresie ratingów kredytowych.
Pan poseł Purvis zadał parę pytań w tej konkretnej sprawie, dotyczących swobody inwestowania w konkretne produkty. Obecnie można inwestować we wszystkie produkty, niezależnie od tego, czy pochodzą one z Unii Europejskiej, czy nie. Ratingi nie są obowiązkowe, a zatem unijne firmy nie mają obowiązku inwestowania w oceniane produkty. Chciałbym jednak podkreślić, że dla celów przepisów prawnych - to znaczy obliczania wymogów kapitałowych - można wykorzystywać ratingi albo wystawione w Unii Europejskiej dla zarówno dla produktów wspólnotowych, jak i pochodzących z krajów trzecich, albo zatwierdzone bądź uznane za równoważne w Unii Europejskiej.
Chociaż, jak już podkreśliłem wcześniej, jestem rozczarowany niektórymi aspektami porozumienia w sprawie Solvency II, UE będzie miała ramy prawne dla sektora ubezpieczeń, które mogą posłużyć jako wzorzec dla podobnych reform na arenie międzynarodowej. Oczywiście to nie koniec. Pozostaje jeszcze wiele do zrobienia: środki wykonawcze będą musiały zostać wprowadzone przez październikiem 2012 roku, aby dać państwom członkowskim i sektorowi czas na wprowadzenie Solvency II. Mogę państwa zapewnić, że Komisja spełni swoją rolę w celu ułatwienia tego procesu i jak najszybszego wprowadzenia w życie tych reform, które należało wprowadzić dawno temu, w interesie wszystkich zainteresowanych stron.
Mimo że już mówiłem o tym w moich uwagach wstępnych, chciałbym jeszcze raz podkreślić, że w proponowanej wersji Solvency II pozostaje nadzór nad grupą, chociaż wypadło z niej wsparcie grupowe - myślę, że ważne jest, by kompletnie nie pomieszać tych dwóch pojęć.
I wreszcie dzięki uproszczonym wymogom dotyczącym sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów spółek akcyjnych realizacja kalendarza działań w zakresie zmniejszania obciążeń administracyjnych postępuje i to zwiększy potencjał wzrostu gospodarczego oraz pomoże Europie na drodze do ożywienia gospodarczego.
Jean-Paul Gauzès
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Ograniczę się do dwóch czy trzech krótkich uwag. Po pierwsze, w tej Izbie doszło do dość szerokiego porozumienia na temat sprawozdania dotyczącego agencji ratingowych. Oczywiście europejskie przepisy prawne będą z upływem czasu ewoluować, ale uważam, że na razie może ono posłużyć jako wzorzec dla porozumienia międzynarodowego.
Na koniec chciałbym podziękować kontrsprawozdawcom panu posłowi Pittelli i panu posłowi Klinzowi, którzy ciężko pracowali wraz ze mną, zespołom z Komisji, prezydencji oraz oczywiście sekretariatowi Komisji Gospodarczej i Monetarnej i ekspertom, bez których praca ta nie zostałaby tak pomyślnie zakończona.
Renate Weber
sprawozdawczyni. - Pani przewodnicząca! Z dużym zainteresowaniem słuchałam dzisiaj wszystkich wystąpień w Parlamencie, w czasach, gdy nie tylko przeżywamy najpoważniejszy kryzys finansowy i gospodarczy, ale także zbliżają się wybory europejskie. Zadaniem sprawozdań, nad którymi dziś debatujemy, a jutro będziemy głosować nie jest zlikwidowanie kryzysu finansowego, ale mają one pomóc nam uniknąć powielania tych samych błędów w przyszłości albo przynajmniej najpoważniejszych błędów i miejmy nadzieję, że pomogą one odnowić europejską gospodarkę.
Kiedy słyszę, że obecnie małe przedsiębiorstwa muszą zużyć 10 razy więcej czasu niż duże, aby dostosować się do wymogów unijnych przepisów prawnych w zakresie sprawozdawczości, to jest normalne, że zastanawiam się, dlaczego tak się dzieje i w jaki sposób powstały takie przepisy, których skutki mogą w istocie zniszczyć te przedsiębiorstwa, oraz dlaczego tyle czasu zajęła nam zmiana tej sytuacji. Cieszę się, że pan komisarz McCreevy wspomniał, że prawo spółek jest prawdopodobnie najsurowsze z całego wspólnotowego dorobku prawnego. Być może pora je zmienić, oczywiście nie złagodzić, ale być może lepiej dostosować do obecnej rzeczywistości, w której funkcjonujemy.
Jeżeli chcemy być skuteczniejsi, to lepiej przeznaczyć energię na konstruktywne działania i uważam, że należy stwierdzić, że losy omawianego dzisiaj przez nas pakietu są tego dowodem. Jest to dowód, że działaliśmy w sposób odpowiedzialny i że osiągnęliśmy kompromis z Radą i Komisją celem przyjęcia tego pakietu w pierwszym czytaniu. Czy możemy zrobić coś więcej? Oczywiście, ale zagłosujmy w tej sprawie i podążmy we właściwym kierunku.
Peter Skinner
sprawozdawca. - Pani przewodnicząca! Chciałabym rozpocząć od tego, co powinienem był chyba powiedzieć na samym początku, czyli od podziękowania wszystkim służbom Komisji, Rady, a w szczególności Parlamentu, za wykonaną przez nie pracę. Muszę powiedzieć, że bez ich pracy i bez ich pomocy nie udałoby się nam tego osiągnąć.
Podobnie jak wielu tutaj zgromadzonych jesteśmy dość zaskoczeni poziomem szczegółów technicznych zawartych w wielu z tych sprawozdań, ale o Solvency II możemy powiedzieć, że powstawało ono przed kryzysem, aby stawić czoła kryzysowi. Uwzględniono w nim zarządzanie ryzykiem i - jak wiele osób w tej Izbie słyszało - dzieje się tak po raz pierwszy w przypadku przepisów prawnych dotyczących usług finansowych. Uwzględniono w nim także - i zgadzam się z panem komisarzem - nadzór nad grupą. Wypadło z niego niestety wsparcie grupowe, ale wszystko o nim słyszeliśmy. Miejmy nadzieję, że będziemy je mogli przywrócić. Kapitał również został zdefiniowany. Wiele aspektów tego sprawozdania sprawia, że jest ono światowym liderem.
Mój drugi punkt dotyczy strategicznych skutków stosowania takich przepisów prawnych. Pod wieloma względami sama regulacja obejmująca 27 państw członkowskich nie zadziała bez bliźniaczego elementu, jakim jest strategiczny organ regulacyjny na szczeblu europejskim, który również będzie obejmował 27 państw. Musimy przezwyciężyć różnice istniejące między organami regulacyjnymi i zadbać o to, by mówić jednym głosem. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy mamy uznawać inne systemy na świecie. W ten weekend spotkałem się z Paulem Kanjorski, przewodniczącym podkomisji ds. finansów w Kongresie USA i z innymi osobami, którzy w tej chwili mówią o większych szansach powołania w USA jednego organu regulacyjnego na szczeblu federalnym. Jeśli oni zrobią to wcześniej niż my w Europie, to możemy znaleźć się w poważnym kłopocie nie mając potrzebnego organu regulacyjnego na szczeblu europejskim.
Jest to sprawozdanie na globalnym poziomie i stanowi globalny środek, proces, z którego wszyscy możemy być dumni, ale musimy także zadbać, by dalej dążyć do zmian w sprawach, które zostały poruszone w sprawozdaniu de Larosière'a, a także w sprawie wsparcia grupowego, co doprowadzi do wydajności gospodarki. Mam nadzieję, że wszyscy możemy poprzeć te środki.
Przewodnicząca
Zamykam łączną debatę.
Głosowanie nad sprawozdaniem (Α6-0191/2009) pana posła JeanPaula Gauzès odbędzie się w czwartek 23 kwietnia 2009 r.
Głosowanie nad sprawozdaniem pani poseł Renate Weber i sprawozdaniem pana posła Petera Skinnera odbędzie się dzisiaj.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Sebastian Valentin Bodu  
Nie chcę dyskutować tutaj o znaczeniu agencji ratingowych. Wszyscy wiedzą, że odgrywają one kluczową rolę w dostarczaniu solidnych podstaw decyzji inwestycyjnych, zarówno w odniesieniu do produktów finansowych, jaki emitentów (co oznacza zatem, że dostarczają coś więcej, niż tylko zwykłe opinie). Chcę jednak podkreślić znaczenie utworzenia europejskiej agencji.
W okresie głębokiego kryzysu gospodarczego, takiego jak ten, który przeżywamy w chwili obecnej, agencje ratingowe powinny nadal, niezależnie od warunków gospodarczych, pozostać przejrzystymi i wiarygodnymi instrumentami udzielającymi wsparcia, gdy Europa przechodzi przez te trudne czasy. Nie możemy ukrywać faktu, że obecny kryzys jest także spowodowany przez agencje ratingowe, ponieważ w całkowicie pogmatwany sposób analizowały one instrumenty konwencjonalne wraz z innymi instrumentami hybrydowymi, a wszystko to w kontekście oskarżeń o brak przejrzystości i konflikt interesów.
Potrzebujemy nowych organizacji w tym sektorze, które będą generować konkurencję w zakresie wystawiania obiektywnych ratingów. Musimy myśleć o ochronie inwestorów i ich zaufaniu do agencji ratingowych. UE musi zagwarantować, że agencje ratingowe będą działały zgodnie z jasnymi przepisami. Czy jest lepszy sposób, aby spełnić te warunki, niż powołanie europejskiej agencji ratingowej, działającej zgodnie z przepisami wspólnotowymi?
Călin Cătălin Chiriţă  
Chciałbym powiedzieć, że jestem zadowolony i popieram wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego wcześniejsze dyrektywy w sprawie wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów. W szczególności jestem zadowolony z konkretnych środków zaproponowanych w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych, które niepotrzebnie zakłócają działalność gospodarczą w europejskim sektorze przedsiębiorstw.
Popieram cel przedmiotowej inicjatywy polegający na zwiększeniu konkurencyjności spółek w UE dzięki ograniczeniu obciążeń administracyjnych narzuconych przez europejskie dyrektywy w dziedzinie prawa spółek kapitałowych, jeśli do tego ograniczenia można doprowadzić nie powodując negatywnych skutków dla innych zainteresowanych stron.
Zdecydowanie popieram skuteczne zastosowanie programu działań zatwierdzonego na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej w marcu 2007 roku, mającego na celu zmniejszenie obciążeń administracyjnych o 25% do 2012 roku.
Uważam, że europejskie firmy i obywatele bardzo potrzebują zmniejszenia biurokracji narzuconej przez wspólnotowy dorobek prawny i przepisy prawne niektórych państw.
