Uroczyste posiedzenie - Ingrid Betancourt
Przewodniczący
Panie i panowie, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! Z wielką satysfakcją i ogromnym podziwem witam dziś w Parlamencie Europejskim panią Ingrid Betancourt. Serdecznie panią witamy!
(Oklaski)
To, że jest pani dzisiaj z nami, świadczy, że odważni ludzie nie tracą nadziei w walce o wolność i ludzką godność. Po pani uwolnieniu w dniu 2 czerwca 2008 r. miałem zaszczyt wystosować do pani list w imieniu Parlamentu Europejskiego, witając panią z powrotem na wolności. Teraz nadeszła chwila, aby powitać panią tutaj jako naszego gościa.
Pozostawała pani w niewoli przez sześć lat, cztery miesiące i dziewięć dni. Tylko pani wie, przez co musiała przejść przez tych 2 321 dni, kiedy też stała się pani dla całego świata symbolem wolności, symbolem ludzkiego oporu w obliczu zadawanych cierpień i w sytuacji pozbawienia podstawowych praw człowieka, a także wzorem godności i odwagi dla nas wszystkich. W tej drodze towarzyszyły pani dzieci. Nigdy nie zapomnę, jak dwoje pani dzieci - córka i syn - zabiegało o spotkanie ze mną kilka lat temu, kiedy to pełniłem jeszcze inną funkcję, i jak orędowali w sprawie matki. Oto prawdziwa miłość dzieci do matki. Może być pani dumna ze swoich dzieci!
(Oklaski)
Terroryzm, z jakim zetknęła się pani ze strony porywaczy, stanowi bezpośredni atak na nasze wartości, na wolność, na ludzką godność i demokrację.
Pani Betancourt! Pani przykład pokazuje nam jeszcze raz bardzo wyraźnie, że demokracja nigdy nie może się cofać w obliczu terroryzmu. Politycznym i moralnym obowiązkiem jest zawsze stać na straży przestrzegania rządów prawa.
Kiedy była pani w niewoli, wielu posłów do Parlamentu Europejskiego niestrudzenie starało się o pani uwolnienie. Wiem również, że jest tu dzisiaj wielu przedstawicieli różnych komitetów na rzecz uwolnienia Ingrid Betancourt - aktywnych orędowników pani sprawy, osób działających na rzecz uwolnienia wszystkich zakładników w Kolumbii. Chciałbym gorąco powitać wszystkich, którzy ujęli się za Ingrid Betancourt i są dziś z nami w Parlamencie Europejskim.
(Oklaski)
Panie i panowie! Musimy niestrudzenie kontynuować wysiłki na rzecz uwolnienia wszystkich, którzy są nadal pozbawieni wolności. Jest to drugi powód dzisiejszej wizyty Ingrid Betancourt w Parlamencie. Sama pani Betancourt powiedziała: "Największym zagrożeniem dla ofiar terroryzmu jest zapomnienie. Kiedy byłam w dżungli, byłam osobą mającą twarz i nazwisko. Teraz proszę, żebyśmy umożliwili to samo tym, którzy tam pozostali”. Tak brzmiały i takie są pani słowa. W imieniu Parlamentu Europejskiego nawołujemy dziś, aby tak się stało.
Obchodzimy obecnie sześćdziesiątą rocznicę Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, przyjętej przez Zgromadzenia Ogólne Narodów Zjednoczonych 10 grudnia 1948 r. Ta deklaracja była pierwszym na świecie formalnym zobowiązaniem do ochrony godności każdego człowieka i uznaniem równości wszystkich ludzi, niezależnie od koloru skóry, wyznania czy pochodzenia. Artykuł 3 deklaracji stanowi, że: "Każdy człowiek ma prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa swojej osoby”.
Wielu, bardzo wielu ludzi pozbawiono dotąd wolności, ponieważ bronili praw człowieka. Na konferencji pod nazwą "Obrońcy mają głos”, zorganizowanej w tym tygodniu właśnie tu, w Parlamencie Europejskim, usłyszeliśmy liczne świadectwa osób, które były poddawane represjom, bezpodstawnie aresztowane lub zmuszone emigrować z kraju, ponieważ walczyły w obronie podstawowych praw i wolności. Mieliśmy także możność szczegółowego omówienia, w jaki sposób lepiej chronić tych ludzi i wspierać ich działalność.
Zwracam się teraz do pani Betancourt - wszyscy jesteśmy zaszczyceni i szczęśliwi, że możemy poprosić panią o wystąpienie przed Parlamentem Europejskim.
Ingrid Betancourt
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem bardzo wzruszona, że mogę być tu dziś z państwem, dokładnie w dniu, w którym Narody Zjednoczone i Unia Europejska wspólnie upamiętniają sześćdziesiątą rocznicę uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
Oczywiście, nie sposób w tym miejscu nie pomyśleć, jaki to szczególny zbieg okoliczności. Jeszcze trzy miesiące temu obserwowałam państwa pracę z najgłębszych głębi lasów deszczowych Amazonii, a moim największym pragnieniem w odniesieniu do innych było przybycie tutaj i przemówienie w ich imieniu, jako że byliśmy więźniami szaleństwa jednych i obojętności innych.
Głęboko wierzę, że to cud, że mogę dzielić tę chwilę z wami. Przybywam tu z pełnym podziwem dla Parlamentu, którego nieodmiennie państwu zazdroszczę. Jak wszyscy mieszkańcy Ameryki Łacińskiej marzę, żeby wasz przykład zaraził innych, żeby nasi obywatele zjednoczyli się, aby i nam dane było spotkać się w parlamencie Ameryki Łacińskiej, takim jak ten, i by znaleźć klucz do szlachetnej, wspólnej przyszłości naszego kontynentu - poprzez dialog.
Bardzo dobrze zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele myśli poświęcali mi państwo podczas tych trudnych lat. Pamiętam dokładnie wasze zaangażowanie w działania, wraz z naszymi rodzinami, kiedy to świat stracił już zainteresowanie losem zakładników kolumbijskich i kiedy krzywo patrzono, gdy ktoś o nas wspominał.
W dżungli często słuchałam radia, w którym transmitowano odbywające się tu sesje. Nie było wprawdzie obrazu, ale słyszałam głosy dziennikarzy opisujących te sesje. To właśnie stąd, z tej Izby, dzięki wam, dzięki waszej odmowie poddania się i cichemu potępieniu, doczekałam się pierwszej pomocy. Dzięki wam ponad pięć lat temu zrozumiałam, że nie jesteśmy już sami.
Jeżeli przez wszystkie te lata zachowałam nadzieję, jeśli mogłam kurczowo trzymać się życia, jeśli dzień po dniu mogłam nieść swój krzyż, to właśnie dlatego, że wiedziałam, że istnieję w waszych sercach. Powiedziałam sobie: tamci mogą spowodować, że zniknę fizycznie, ale moje imię i moja twarz zawsze będą żyć w waszych sercach.
Oto dlaczego od chwili, gdy po raz pierwszy postawiłam znów stopę na ziemi wolnego świata, chciałam przyjść tutaj, do tego miejsca które - jak czuję - jest także moim domem. Muszę państwu powiedzieć, że nic, co państwo powiedzieli lub uczynili, nie było na próżno. To, że żyję, że od nowa odkrywam radość życia, zawdzięczam wam. Muszą państwo wiedzieć, że wasze słowa dotarły do mnie o wiele wcześniej niż faktyczna pomoc fizyczna.
Dziękuję!
(Oklaski)
Dziękuję wam wszystkim. Dziękuję za to, że otworzyliście serca na tragedię rozgrywającą się tak daleko. Kiedy myślałam o ustanowieniu statusu ofiary terroryzmu i na forum ONZ mówiłam o potrzebie stworzenia przestrzeni dla wypowiedzi rodzin ofiar, miałam na myśli wasz przykład. Wiem, jak przyjęliście moja rodzinę - matkę i dzieci - i że zostali wysłuchani. Kiedy będąc w dżungli usłyszałam te wiadomości, wiele się dla mnie zmieniło. Dzięki państwa szlachetności Parlament stał się platformą pozwalającą powiedzieć światu o skali barbarzyństwa, jakiego doświadczyliśmy i jakiego nadal doświadcza ponad 3 000 moich rodaków.
Słowa, które zostały tu wypowiedziane, a które umożliwiły uwolnienie mnie i moich towarzyszy, zaowocowały potrzebą działania z poszanowaniem życia zarówno wszystkich zakładników, jak i wszystkich partyzantów, którzy dokonali porwania. Odbyło się to bez przemocy, co stało się możliwe dzięki państwa zdecydowanej postawie i zaangażowaniu. Jest to szczególny, wyraźny i konkretny rezultat państwa działań.
(Oklaski)
Chciałabym również złożyć hołd tysiącom działaczy na rzecz praw człowieka, tysiącom bojowników o wolność, którzy w różnych miejscach świata starali się zapewnić bezpieczny powrót nam i wielu, bardzo wielu innym ludziom na całym świecie. Widzę tutaj żółte podkoszulki FICIB.
(Oklaski)
(ES) Chcę podziękować FICIB za walkę w obronie wszystkich zakładników w Kolumbii. To wy pierwsi otworzyliście te drzwi. To dzięki wam odzyskaliśmy wolność - ja i piętnastu moich towarzyszy. Musimy nadal walczyć i prowadzić batalię na rzecz uwolnienia pozostałych i wiem, że mogę na was liczyć.
(Oklaski)
(FR) Było wielu bojowników o wolność. Było oczywiście, FICIB i dużo innych komitetów na całym świecie: komitety w Paryżu, we Włoszech, w Holandii, wiele komitetów w Grecji, Niemczech, Irlandii, Szwecji - wszędzie. Mieliśmy przyjaciół w Kanadzie, w Stanach Zjednoczonych, wszędzie w Ameryce Łacińskiej, ale wszystko zaczęło się tutaj. Dziękuję!
(Oklaski)
Każdego dnia przez ponad sześć lat ci bojownicy o wolność organizowali akcje, aby nasza tragedia nie ugrzęzła w obojętności. Jesteśmy wolni - niektórzy z nas, choć nie wszyscy. Walka toczy się nadal.
Bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy dla nich waszego wsparcia, waszych otwartych drzwi, waszej chęci do pomocy, wreszcie waszego czasu. Jeszcze bardziej jednak potrzebujemy waszych słów. Jedyną bronią, w którą powinniśmy wierzyć, jest - jak widać -
siła słowa.
(ES) Chciałabym także powiedzieć, jak wyjątkowym narzędziem jest słowo, ponieważ dziś z wielkim smutkiem myślę o kobiecie, której orężem było słowo, a z którą walczono z użyciem przemocy i broni palnej.
Olga Marina Vergara, Kolumbijka, zmarła w dniu 22 września. Została zamordowana razem z wnukiem, synem i innymi członkami rodziny. Była działaczką na rzecz praw człowieka. Była kobietą, która wypowiada się otwarcie, która używa słowa w obronie innych.
Myślę o niej dzisiaj i tu, w tym świętym miejscu, proszę władze mojego kraju, Kolumbii, żeby uczyniły to, co niezbędne, by odnaleźć winnych, postawić ich przed obliczem sprawiedliwości w uczciwym procesie, a następnie ukarać za haniebne czyny, których się dopuścili.
(Oklaski)
(FR) Wiedzą państwo, że słowa są niezwykle ważne. To słowem możemy najskuteczniej zwalczać nienawiść i przemoc. Jestem pewna, że niejednokrotnie odczuwali państwo frustrację, nie mogąc nic "zrobić”, a "mówienie” wydawało się jedynie słowami rzucanymi na wiatr. Sądzę, że być może i państwo doświadczyli tego uczucia - z pewnością mnie się to zdarzało, kiedy byłam posłanką do parlamentu kolumbijskiego - mam na myśli żal, że nie jest się członkiem rządu, władzy wykonawczej, która podejmuje decyzje, podpisuje dokumenty i sprawy są załatwione. W świecie materialnym, gdzie to, czego nie widać, nie istnieje, przed taką frustracją wszyscy musimy mieć się na baczności.
A jednak Parlament jest świątynią słowa - słowa, które wyzwala. To tutaj rozpoczynają się wszystkie procesy przebudzenia społeczeństw. Właśnie tutaj zaczynają się i wyrażane są wszystkie sprawy, które naprawdę mają znaczenie dla obywateli. Jeśli władze wykonawcze w końcu podejmują działania, to dlatego, że o wiele wcześniej ktoś tutaj wstał i przemówił. Wiedzą państwo tak samo dobrze jak ja, że kiedykolwiek ktoś z was przemawia tu, w Parlamencie, zło cofa się o krok.
Słowa mają realny wpływ na świat rzeczywisty. Sartre przeczuwał to od dziecka. Françoise Dolto pięknie to ujęła, mówiąc, że ludzie są istotami słowa i że słowa mogą koić, leczyć i przynosić nowe życie, ale mogą także powodować chorobę i zabijać. Wypowiadane przez nas słowa mają siłę emocji, które są w nas.
Byłam zdumiona, odkrywając - jest to dla mnie bardzo osobista sprawa, pozwalam państwu teraz wejrzeć w moje życie prywatne - że podczas mojej nieobecności moja córka trzymała się, korzystając z zasobu słów, które wypowiedziałam tak naprawdę bez zastanowienia w ciągu naszego wspólnego życia. Nie wyobrażałam sobie wtedy, jaką nadzieję i siłę dadzą jej te słowa, gdy będę daleko od niej, w niewoli. Córka szczególnie pamięta list, który posłałam do niej na piętnaste urodziny, o którym zupełnie zapomniałam. Powiedziała mi, że czytała ten list w każde urodziny...
(Oklaski)
... i ponieważ trochę się zmieniała, każdego roku znajdowała w nim coś nowego, co przemawiało do osoby, którą się stawała...
(Oklaski)
Lekarze mają na to określenie - zespół stresu pourazowego. Trzeba sobie z tym poradzić. To wszystko. Przepraszam.
Tak więc, jak powiedziałam, za każdym razem znajdowała coś nowego w tych listach, co przemawiało do osoby, którą się stawała, z tym, co przechodziła. Mój Boże, gdybym to wcześniej wiedziała! Tak troskliwie starałabym się wymościć jej drogę większą miłością i większym bezpieczeństwem.
Myślę dziś o nas - o was i o mnie. Gdybyśmy rzeczywiście mogli pojąć prawdziwą miarę skutków naszych słów, być może bylibyśmy bardziej zuchwali, bardziej odważni, bardziej wymagający w dyskusjach, jak ulżyć cierpieniu tych, którzy potrzebują naszej walki. Ofiary despotycznych reżimów wiedzą, że to, o czym dziś mówimy, nadaje znaczenia ich cierpieniom i zmaganiom. Na zawsze zapamiętaliście ich imiona i sytuację, w której się znajdują. Uniemożliwiliście prześladowcom ukrycie zbrodni w zapomnieniu. Nie pozwoliliście im przystroić w doktrynę, ideologię czy religię okropności, którym poddali swe ofiary.
Kiedy byłam więźniem, wielokrotnie słyszałam, jak Raúl Reyes, rzecznik Farc, wypowiadał się w moim imieniu. Słyszałam przez radio, jak mówił "Ingrid mówi to”, "Ingrid mówi tamto”. Byłam wściekła, widząc, że przez moje porwanie partyzanci nie tylko pozbawili mnie mojego losu, ale także odebrali mi głos.
Właśnie z tą świadomością, że znowu odzyskałam głos, zwracam się do was, aby powiedzieć, jak bardzo świat potrzebuje, by Europa przemówiła. W świecie, który coraz bardziej ogarnia lęk, gdzie nasza obawa przed tym, co stanie się jutro, zagraża zamknięciem się w sobie, potrzeba właśnie, żebyśmy się otworzyli, wyciągnęli ręce w szlachetnym geście i zaczęli zmieniać ten świat.
Społeczeństwo konsumpcyjne, w którym żyjemy, nie uszczęśliwia nas. Wskaźniki samobójstw, poziom narkomanii i przemocy w społeczeństwie to tylko niektóre objawy szerzącej się ogólnoświatowej choroby. Globalne ocieplenie i związane z nim zagrażające katastrofy naturalne przypominają nam, że ziemia jest chora z powodu naszej nieodpowiedzialności a także egoizmu.
(Oklaski)
Jaki jest związek między tymi sprawami a cierpieniem ofiar brutalnych czynów na całym świecie? Uważam, że istnieje bardzo głęboki związek. W niewoli miałam okazję studiować zachowania społeczne moich porywaczy, oczywiście z pewnej odległości. Partyzanci, którzy mnie pilnowali, byli nie starsi od moich dzieci. Najmłodsi mieli po 11, 12, 13 lat, a najstarsi 20 lub co najwyżej 25. Większość z nich - powiedziałabym, że 95% - przed zaciągnięciem się w szeregi Farc pracowała przy zbiorze liści koki. Nazywano ich "raspachines”. Od świtu do zmierzchu czas upływał im na przerobie liści koki na pastę, która ostatecznie służy jako baza do wyrobu kokainy.
To młodzi wieśniacy, często mieszkający w bardzo oddalonych regionach, którzy jednak dzięki telewizji satelitarnej są na bieżąco, śledzą informacje o tym, co się dzieje na świecie. Tak jak nasze dzieci są bombardowani informacjami i jak nasze dzieci marzą o ipodach, Playstation, DVD. Świat konsumpcji, którego pożądają, jest dla nich jednak całkowicie niedostępny. Co więcej, praca na plantacjach narkotyków, jakkolwiek lepiej płatna niż praca tradycyjnych rolników w Kolumbii, zaledwie wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb.
W końcu okazuje się, że odczuwają frustrację, niezdolni łożyć na potrzeby rodziny, ścigani przez siły prawa i porządku (naturalnie ze względu na to, że angażują się w działalność niezgodną z prawem). Często padają ofiarą korupcji, a niekiedy przemocy ze strony pozbawionych skrupułów urzędników, wystawieni na wszelkie nadużycia, oszustwa i brudne transakcje przestępców rządzących w regionie. To imperium przestępców, handlu narkotykami, mafii. W końcu topią swe smutki i zarobione trzy pesos w alkoholu w prowizorycznych barach, które są ich schronieniem.
Kiedy partyzanci prowadzą rekrutację, ci młodzi ludzie czują, że znaleźli rozwiązanie swoich problemów: są syci, ubrani i zakwaterowani na całe życie. Mają poczucie, że otwiera się przed nimi kariera, ponieważ w szeregach militarnej struktury partyzantki można awansować. Mają też karabin na ramieniu, co daje im status poszanowania w regionie, to znaczy w oczach krewnych i przyjaciół. Oto dlaczego tam, gdzie jest bieda, bycie partyzantem to forma społecznego sukcesu.
A jednak tracą wszystko. Tracą wolność. Nigdy już nie będą mogli opuścić Farc ani zobaczyć rodzin. Nie zdając sobie z tego sprawy (jednak ja to dostrzegłam), staną się niewolnikami organizacji, która nigdy nie pozwoli im odejść; staną się mięsem armatnim w bezsensowniej wojnie.
Grupa około 15 000 młodych ludzi, czyli przeważająca część oddziałów Farc, nigdy nie znalazłaby się w tym miejscu, gdyby nasze społeczeństwo zaoferowało im rzeczywiste perspektywy sukcesu. Nigdy nie znaleźliby się tam, gdyby w naszym społeczeństwie nie została odwrócona hierarchia wartości, a pragnienie posiadania przedmiotów nie stało się tak istotną częścią życia.
(Oklaski)
Nasze społeczeństwo masowo produkuje partyzantów w Kolumbii, fanatyków w Iraku, terrorystów w Afganistanie i ekstremistów w Iranie. Nasze społeczeństwo dławi ludzkiego ducha i odrzuca niczym odpady systemu: imigrantów, których tu nie chcemy, bezrobotnych, którzy powodują zażenowanie, narkomanów, kurierów narkotykowych, biedotę, chorych - tych wszystkich, dla których nie ma miejsca w naszym świecie.
Musimy zadać sobie pewne pytania. Czy mamy prawo budować społeczeństwo, z którego większość jest wykluczona? Czy możemy pozwolić sobie na to, żeby interesowało nas tylko własne szczęście, kiedy powoduje to nieszczęście innych? A gdyby tak żywność, której tony wyrzucamy, przekazać do krajów, gdzie ludność głoduje? A może by zastanowić się nad bardziej racjonalnym modelem konsumpcji, tak żeby również i inni mogli korzystać z dobrodziejstw nowoczesności? Czy potrafimy stworzyć w przyszłości inną cywilizację, w której komunikacja położy kres konfliktom, w tym konfliktom zbrojnym, w której zdobycze techniki umożliwią inną organizację czasu i przestrzeni, aby każdy na naszej planecie znalazł swe prawowite miejsce z tego prostego względu, że jest obywatelem świata?
Szczerze wierzę, że obrona praw człowieka wymaga zmiany naszych obyczajów i nawyków. Musimy mieć świadomość, jaką presję wywiera nasz styl życia na tych, dla których jest niedostępny. Nie możemy pozostawić odkręconego kranu, z którego wylewają się nieprawości, i wierzyć, że ta czara nigdy się nie przeleje.
(Oklaski)
Wszyscy jesteśmy istotami ludzkimi, mamy te same potrzeby i pragnienia. Powinniśmy zacząć od uznania praw innych - na przykład ludzi pod mostem, na których nawet nie chcemy spojrzeć, bo psują obraz naszego środowiska - ich prawa, by chcieć tego samego, co my.
(Oklaski)
A teraz coś o naszym sercach. Wszyscy jesteśmy zdolni do najlepszych, ale - pod presją grupy - także i do najgorszych czynów . Nie jestem pewna, czy możemy się czuć zabezpieczeni przed naszą własną zdolnością do okrucieństwa. Kiedy obserwowałam tych, którzy mnie przetrzymywali, zawsze zastanawiałam się, czy mogłabym robić to, co oni. Jasne było, że większość z nich działa pod wielką presją, tego rodzaju presją, jaką wywiera grupa.
Co może nas przed tym chronić? Co zapewni, że nie będziemy naruszać praw człowieka, najpierw w stosunkach między nami - w sytuacji kiedy akceptujemy te działania, przymykamy na nie oczy lub stosujemy wymówki - a następnie na całym świecie? Jak możemy się przed tym chronić? Naszą najlepszą tarczą będzie zawsze odwołanie się do duchowości i zasad. Musimy jednak walczyć słowem, słowo jest najbardziej niezwykłym orężem.
Dlatego też powtarzam wciąż, że jeśli chcemy położyć kres wojnom na świecie, to zasadniczą sprawą jest dialog. Czy chodzi o wojnę w moim kraju - w Kolumbii - czy też o to, co dzieje się w Darfurze, Zimbabwe, Demokratycznej Republice Konga lub w Somalii, rozwiązanie będzie zawsze takie samo. Musimy rozmawiać, zasadniczą sprawą jest uznanie prawa innych do bycia wysłuchanym; nie dlatego, że ktoś ma rację lub jej nie ma; nie dlatego, że ktoś jest dobry lub zły, ale dlatego, że przez rozmowę możemy ocalić ludzkie życie.
(Oklaski)
Chcę się z państwem podzielić przepełniającą mnie pewnością, że nie ma nic mocniejszego niż słowo. Musimy wypełnić świat słowami, dotrzeć do serc i zmienić ludzkie zachowania. Właśnie wykorzystując skarby kryjące się w naszej duszy możemy przemawiać w imieniu wszystkich. To przez słowa wypływające z głębi naszej istoty zbudujemy pokój. To za pomocą słów będziemy chronić wolność każdego człowieka; to przez słowa zaczniemy budowę nowej cywilizacji - cywilizacji miłości.
(Oklaski)
Chcę teraz opowiedzieć o miłości. Wiedzą państwo, że od czasu mojego uwolnienia ciągle myślę o losie moich nieszczęśliwych braci, którzy są dziś przywiązani łańcuchami do drzew jak zwierzęta, tych, którzy pozostali w dżungli, kiedy ja wyjechałam. Chodźcie za mną tam, gdzie oni teraz są.
(Oklaski)
Przepraszam, jestem bardzo zdenerwowana.
(Oklaski)
Chodźcie za mną tam, gdzie są teraz, skryci w cieniu olbrzymich drzew zakrywających błękit nieba...
(Oklaski)
... dławieni przez roślinność, która ściska ich jak w imadle, zanurzeni w bezustannym brzęczeniu nieznanych z nazwy owadów, niedającym nawet prawa do chwili odpoczynku w ciszy, oblegani przez rozmaite potworne stworzenia, które ich atakują...
Przepraszam, nie mogę dalej. Naprawdę bardzo mi przykro.
(Oklaski)
... oblegani przez wszelkiego rodzaju potworne stworzenia, które atakują ich niestrudzenie, zadając ciałom dotkliwy ból.
Możliwe, że słuchają nas w tej chwili i z uchem przyciśniętym do radia czekają na te słowa, na nasze słowa, żeby przypomnieć sobie, że wciąż jeszcze żyją. Dla porywaczy są tylko przedmiotem, towarem, gorszym niż zwierzęta. Każdego dnia są dla porywaczy, dla partyzantów uciążliwym obowiązkiem - nie przynoszą natychmiastowego dochodu, łatwo więc padają ofiarą zniecierpliwienia.
Chciałabym wypowiedzieć przed państwem imię i nazwisko każdego z nich. Proszę podarować mi kilka minut w hołdzie dla nich, ponieważ gdy będą nas słuchać, odpowiedzą na ten apel nieco szybszym biciem serc w głębi grobu dżungli. Na chwilę uda się nam wyzwolić ich z głębokiego poniżenia kajdan.
ALAN JARA, SIGISFREDO LOPEZ, OSCAR TULIO LIZCANO, LUIS MENDIETA, HARVEY DELGADO, LUIS MORENO, LUIS BELTRAN, ROBINSON SALCEDO, LUIS ARTURO ARCIA, LIBIO MARTINEZ, PABLO MONCAYO, EDGAR DUARTE, WILLIAM DONATO, CESAR LASSO, LUIS ERAZO, JOSE LIBARDO FORERO, JULIO BUITRAGO, ENRIQUE MURILLO, WILSON ROJAS, ELKIN HERNANDEZ, ALVARO MORENO, LUIS PENA, CARLOS DUARTE, JORGE TRUJILLO, GUILLERMO SOLORZANO, JORGE ROMERO, GIOVANNI DOMINGUEZ.
Myślę także o niezwykłej kobiecie, AUNG SAN SUU KYI, która własnym życiem płaci za prawo do wolności swojego narodu, a która rozpoczęła strajk głodowy, żeby jej głos został usłyszany. Bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje teraz naszych słów, które podniosłyby ją na duchu.
(Oklaski)
Oczywiście, niosę również w sercu krzyż mojego rodaka, Guilada Shalita, która został zakładnikiem w czerwcu 2006 r. Jego rodzina cierpi tak samo, jak cierpiała moja, pukając do każdych drzwi, poruszając niebo i ziemię, żeby uzyskać zwolnienie. Jego osobisty los miesza się z interesami politycznymi, które nie mają z tym nic wspólnego i nad którymi nie ma kontroli.
GUILAD SHALIT, AUNG SAN SUU KYI, LUIS MENDIETA, ALAN JARA, JORGE TRUJILLO, FORERO...
Ich imiona rozbrzmiewające w tych murach niosą także brzemię zła. Niech zatem wiedzą, że do chwili ich uwolnienia każdy z nas będzie się czuł trochę jak więzień.
Mam rozpaczliwą nadzieję, że oklaski, które rozbrzmiewają z tego Parlamentu, mogą przenieść wyrazy naszej miłości, całą naszą siłę i całą naszą energię poprzez dzielącą nas odległość. Niech wiedzą o naszym całkowitym zaangażowaniu. Niech będą pewni, że nigdy nie zamilkniemy i że nigdy, przenigdy, nie zaprzestaniemy działań na rzecz uwolnienia ich wszystkich!
Dziękuję.
(Owacja na stojąco)
Przewodniczący
Pani Ingrid Betancourt! Otworzyła pani przed nami swe serce. Wybrani w wolnych wyborach posłowie do Parlamentu Europejskiego, panie i panowie! Sądzę, że mogę to powiedzieć w imieniu nas wszystkich - nigdy jeszcze w tym Parlamencie nie przeżywaliśmy tak głęboko wzruszających momentów, jak właśnie teraz.
Pani Betancourt! Przekazała nam pani przesłanie solidarności i wyraziła pragnienie, żeby pani doświadczenia - cierpienia, które musiała pani znosić i wolność, którą pani teraz odzyskała - przyczyniły się także do uzyskania wolności przez wszystkich, którzy nadal są przetrzymywani w niewoli; wolności, którą cieszy się pani teraz. Jest to największy znak solidarności, jaki może pani przekazać wszystkim trzymanym w niewoli na całym świecie, i za to dziękujemy pani z głębi serca.
(Oklaski)
Pani Betancourt! Pani pokojowa walka o wolność, demokrację, prawa człowieka i godność każdego człowieka stanowi dla nas, wybranych w wolnych wyborach posłów do Parlamentu Europejskiego, wezwanie do kontynuowania walki środkami pokojowymi, nieustępliwie i z wielkim zaangażowaniem. Wezwała nas pani do wejścia na drogę dialogu i opisała słowo jako najważniejszą rzecz w życiu. Słowo było u początków komunikacji między ludźmi. Wzywa nas pani, abyśmy nadal kroczyli tą drogą.
Pani Betancourt! Na zakończenie proszę pozwolić mi powiedzieć, jak wielkim zaszczytem była dla nas możliwość przeżycia z panią tej głęboko wzruszającej sesji, czasu głębokich ludzkich emocji, a jednocześnie żarliwego wezwania do działań - wezwania skierowanego do nas, których wybrano właśnie do podejmowania działań. Teraz, gdy zwrócono pani wolność i dano nowe życie, mam nadzieję, że odnajdzie pani pokój w rodzinnej Francji - kraju tak ważnym w Unii Europejskiej - która przez obecne pół roku sprawuje prezydencję Unii Europejskiej, i że znajdzie pani szczęście, którego pragnie. Przede wszystkim życzymy pani dużo miłości, o której pani mówiła. Merci, Ingrid Betancourt!
(Oklaski)
(Posiedzenie zostało otwarte o godz. 15.55 .)
