Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, gisteren is een stemverklaring van de heer Dell'Alba opgenomen, die echter in twee opzichten geen stemverklaring was. Ten eerste bevatte de verklaring persoonlijke beledigingen, die ik moet afwijzen, want hij heeft mij van vervalsing beticht, en ten tweede heeft hij de Voorzitter dringend verzocht iets te doen dat tegen de statuten indruist, namelijk passages uit de toelichting van mijn verslag te schrappen. Volgens ons Reglement is voor de inhoud van een toelichting uitsluitend de rapporteur verantwoordelijk. Hieruit kan, evenmin als uit een redevoering, ook maar iets worden geschrapt. Dat zou hoogstens kunnen in de zin van het Orwelliaanse Ministerie van Waarheid, en de Commissie externe economische betrekkingen heeft dit onredelijke verzoek in een brief aan de Voorzitter unaniem afgewezen.

De Voorzitter
Ik neem hier kennis van, waarde collega. Maar ik wil nu graag dat wij het eens zijn over de Notulen.
Zijn er andere bezwaren inzake de Notulen?
(De Notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Wijsenbeek
Mevrouw de Voorzitter, heeft u er kennis van genomen dat onze fractie zich van stemming heeft onthouden, omdat het verslag-Farthofer op zich niets aan de monopolie-situaties van alle spoorwegmaatschappijen in de lid-staten verandert?

De Voorzitter
Dit is niet bepaald het tijdstip voor stemverklaringen, maar wij hebben u goed begrepen.

Correia
Ik heb vóór het voorstel voor een verordening gestemd, waardoor de verlenging tot eind 1997 mogelijk wordt van de invoerregeling voor Madeira, de Azoren en de Canarische eilanden betreffende mestrunderen voor plaatselijke consumptie, bepaald vers of diepgevroren varkensvlees en bepaalde vleesprodukten, alsmede de toevoer van pootaardappelen.
Ik moet erop wijzen dat de aldus verlengde speciale regeling bestaat uit de vrijstelling van invoerrechten en de toekenning van steun voor de hierboven genoemde produkten die afkomstig zijn uit de rest van de Europese Gemeenschap.
Welnu, deze speciale invoerregeling om te voldoen aan de behoeften van de betrokken regio's is overeenkomstig de bepalingen van het voorstel voor een verordening gerechtvaardigd door de bijzondere situatie ten gevolge van het isolement en de fragmentatie van de insulaire markten, dat wil zeggen het is de ultraperifere ligging die een speciale toevoerregeling vereist.
Het gaat dus om een objectieve en permanente situatie en daarom is de tijdelijke aard van de speciale invoerregeling niet gerechtvaardigd, evenmin als het daaruit voortvloeiende contingent dat elk jaar dient te worden verlengd. Derhalve denk ik dat het noodzakelijk is deze regeling een permanent karakter te geven, onverminderd de herziening, indien nodig, van de hoeveelheden handelswaar die vrij van rechten mogen worden ingevoerd op grond van de jaarlijkse evolutie van de behoeften.
Naar mijn mening houdt de kwestie verband met het Statuut van ultraperifere regio's in de EU en vergroot zij het belang dat de volgende IGC moet hechten aan de met name door de Portugese regering ingediende voorstellen om in de tekst van het Verdrag de noodzaak van permanente en effectieve steun aan de bevolking van deze regio's op te nemen, zodat de gelijkheid van rechten en kansen die zo typisch is voor het Europees burgerschap mogelijk wordt.
Verslag-Bennasar Tous
Andersson en Waidelich
In beginsel is een gemeenschappelijke maatregel ter ondersteuning van het PHILOXENIA-programma wenselijk, aangezien de toeristenindustrie een belangrijke factor is in de economische en sociale ontwikkeling binnen de Unie. Maar na de zeer ernstige kritiek op de Commissie, speciaal op de manier waarop DG XXIII eerdere actieprogramma's heeft uitgevoerd, is het zeer belangrijk om in het vervolg zeer nauwkeurig onderzoek te doen naar de voorgestelde gelden voor het PHILOXENIA-programma en naar de doelstellingen. Het doel van het programma is zeer duidelijk: het scheppen van banen. De administratieve kosten voor deze maatregel, de reiskosten en personeelskosten mogen niet hoger worden dan redelijk is.

Díez de Rivera Icaza
In enkele woorden zou ik mijn voldoening willen uitspreken over het feit dat het door mij ingediende amendement nr. 28 in het kader van PHILOXENIA opnieuw is aangenomen.
Als we op het antwoord van commissaris Papoutsis (P-2433/96ES) moeten afgaan, zou het Europees Bureau voor Toerisme met ingang van nu van start kunnen gaan, wat naar ik hoop ook zal gebeuren, en ik vertrouw erop dat de commissaris, een voormalig afgevaardigde, het standpunt van het Parlement zal verdedigen en niet voor andere normen of belangen zal buigen...
Ik zal vóór stemmen.

Sjöstedt
, schriftelijk. (SV) Ik heb tegen de verslagen over het toeristenbeleid gestemd, aangezien ik van mening ben dat dit geen EU-aangelegenheden zijn, maar een gebied dat via nationaal beleid en internationale samenwerking moet worden geregeld.
Verslag-Parodi
Andersson en Waidelich
Als maatregelen in de toeristensector werkelijk enig effect willen krijgen, is het nodig dat zulke maatregelen op het niveau van de Gemeenschap een institutionele onderbouwing krijgen. Desondanks vinden wij dat er geen subcommissie voor toerisme hoeft te worden opgericht. Ook is het niet nodig om meer eenheden bij de diensten van de Commissie op te richten om toe te zien op de toepassing van de beginselen van een gemeenschappelijk beleid inzake toerisme. De gemeenschappelijke begrotingsgelden moeten effectief worden gebruikt. Er moet een redelijk evenwicht worden gevonden tussen de effectiviteit van de gereserveerde gelden en de te halen doelstellingen. Daarom mogen de administratieve kosten, inclusief de personeelskosten ten behoeve van maatregelen in de toeristensector, het redelijke niet te boven gaan.

Lindqvist
Ik heb bij de eindstemming over het verslag vóór gestemd. Het is belangrijk om de toeristenindustrie in Europa te bevorderen, maar dat is in de eerste plaats een zaak voor de respectieve lid-staten. Er is geen enkele reden een soort rechtsgrond voor het toeristenbeleid op te nemen in het Verdrag van Rome. Er is evenmin een reden om een groot aantal opdrachten aan de Commissie te geven om van alles op het gebied van het toerisme te onderzoeken, zoals "soorten toerisme" , " financiering van het toerisme" etc. Ook dit hoort op nationaal niveau, door de respectieve lid-staten, te geschieden.
De EU dient echter een coördinerende rol op zich te kunnen nemen ten aanzien van de nationale, regionale en lokale overheden, de toeristenindustrie en de verschillende consumentenorganisaties.
Verslag-Harrison
Andersson en Waidelich
De wijze waarop DG XXIII van de Commissie eerdere actieprogramma's heeft uitgevoerd, is onderhevig geweest aan scherpe kritiek, speciaal met betrekking tot administratieve en operationele kwesties. Deze kritiek moet zeer serieus worden genomen. Er moet een aantal organisatorische veranderingen tot stand komen binnen de Eenheid toerisme. Om ervoor te zorgen dat het PHILOXENIA-programma de nagestreefde ontwikkeling op economisch en sociaal gebied zal bevorderen, is het zeer belangrijk bij het verdere verloop de gelden die nu voorgesteld worden voor DG XXIII, nauwkeurig te volgen.

Bescherming tegen bepaalde rechtsregels (artikel 97 van het Reglement)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0329/96) van de heer Kittelmann, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0420 - C4-0519/96-96/0217(CNS)) tot bescherming tegen de gevolgen van de toepassing van bepaalde rechtsregels van bepaalde derde landen en de daarop gebaseerde of daaruit voortvloeiende maatregelen.

Kittelmann
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 24 mei 1996 de wet-Helms/Burton en alle door de Verenigde Staten eenzijdig getroffen bepalingen tegen de vrije wereldhandel veroordeeld, de Commissie dringend verzocht een verordening voor te stellen met een verbod zich aan dergelijke maatregelen te onderwerpen en de Raad en Commissie ertoe opgeroepen de dialoog met de Verenigde Staten voort te zetten.
Het verheugt mij, dat wij vandaag, al is het wat laat - de molens van de uitvoerende macht draaien altijd wat langzaam, ook bij duidelijke kwesties - maar met de volledige instemming van alle lid-staten van de Europese Unie, de Raad en de Commissie, een verordening voor ons hebben liggen, die aan onze verwachtingen voldoet. Met de wet-Helms/Burton voor de situatie in Cuba, en de wet-d'Amato betreffende Libië en Iran, wordt gepoogd Amerikaanse nationale wettelijke bepalingen te laten gelden voor ondernemingen en personen uit derde landen, die nieuwe investeringen in genoemde landen overwegen te doen.
Wij hebben het herhaaldelijk vastgesteld, en wij beklemtonen het vandaag opnieuw: dit is noch voor het Europese bedrijfsleven billijk noch voor de politiek van de Europese Unie aanvaardbaar en te handhaven. Ook al heeft president Clinton delen van de Helms-Burtonwet geblokkeerd, toch blijft het eigenlijke gevaar voor de Europese belangen bestaan, daar annulering van de wet betreffende Iran en Libië niet mogelijk is. Ook de wet-Helms/Burton is slechts opgeschort.
Wij hebben met de grootste bezorgdheid kennis genomen van de economische gevolgen van deze wet. De wettelijk opgelegde eenzijdige maatregelen, waarbij derden rekening moeten houden met sancties, vormden onmiskenbaar een schending van het internationale recht, waarvan de gevolgen nog niet zijn te overzien. Vaststaat dat vooral Europese ondernemingen schade zullen lijden, wanneer deze wetten worden toegepast.
De Amerikanen hebben intussen een lange lijst opgesteld van mogelijke maatregelen tegen ieder individueel bedrijf. Wij wijzen het echter af, dat de Amerikanen zich de rol van wereldpolitieagent aanmeten en door hen verlangde en geratificeerde internationale overeenkomsten als de wereldhandelsorganisatie negeren.
Ik wijs er nogmaals op: het gaat er niet om dat wij de Amerikaanse regering en het Amerikaanse volk in de strijd tegen het internationale terrorisme niet onbeperkt steunen; wij zijn voorstander van meer maatregelen tegen de bestrijding van het terrorisme. Dat is gebruikelijk in het Europees Parlement! Wij benadrukken eveneens, dat onze scherpe afwijzing niets te maken heeft met de lange en goede vriendschap met de Verenigde Staten en de transatlantische betrekkingen. Zij zijn een buitengewoon kostbaar goed, en wij worden steeds meer gevraagd, deze betrekkingen te verdiepen vanwege de internationale problemen die wij kennen en die nog sterker op ons zullen afkomen.
Juist in dergelijke belangrijke kwesties zal de Europese Unie zich coöperatief opstellen en constructief met de VS samenwerken. Het is onder goede vrienden echter noodzakelijk, enkele spelregels in acht te nemen. Unilaterale maatregelen en protectionisme moeten onmiskenbaar worden afgewezen. Dat is in de eerste plaats de taak van de wereldhandelsorganisatie, die hier in een geschillenbeslechtingsprocedure zeer snel een besluit moet nemen.
Het doet ons genoegen dat wij als Europese Unie de vorming van een "panel" hebben voorgesteld, dat weliswaar door het verzet van de Verenigde Staten is vertraagd, maar dat in november dit jaar, in de volgende vergadering hopenlijk wordt ingesteld. De Verenigde Staten hebben zichzelf bovendien in december 1995 bij de besluiten van Madrid verplicht tot transatlantische samenwerking. Het gaat niet aan dat de Verenigde Staten enerzijds verplichtingen aangaan en steeds weer beklemtonen, hoe noodzakelijk het is met ons samen te werken, en anderzijds het recht met voeten treden.
Wij moeten de nieuwe wet met zeer harde maatregelen tegemoet treden. Het verheugt me daarom dat de Raad en de Commissie vooreerst met vijf punten de belangen van ons bedrijfsleven willen beschermen. Om vandaag voor deze verordening te pleiten, behoeven niet veel woorden te worden gebruikt; zij beantwoordt immers aan onze eisen en verwachtingen. Ik wilde er echter nog even op wijzen, dat het algemene doel van de verordening enige verduidelijking behoeft. Zo is het niet geheel duidelijk, hoe het voorstel in het geval van de wet-d'Amato kan worden toegepast.
Afrondend verzoek ik u, nu de Commissie externe economische betrekkingen haar heeft goedgekeurd en het Parlement unaniem heeft aanbevolen, deze verordening aan te nemen.

Miranda de lage
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie heeft met voldoening kennis genomen van het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de bescherming tegen bepaalde extraterritoriale wetten. Het verheugt ons eveneens, waarop ook de heer Kittelmann al gewezen heeft, dat de Raad heeft gekozen voor de weg die dit Parlement in zijn resolutie van 24 mei heeft aanbevolen, nadat bekend was dat de Verenigde Staten van plan waren om een reeks maatregelen af te kondigen om de handel met en investeringen in bepaalde landen middels twee instrumenten: de wet Helms-Burton en de wet D'Amato-Kennedy, te beperken, strafbaar te stellen en zonodig te verhinderen.
Van meet af aan heeft het Europees Parlement, met name zijn Commissie externe economische betrekkingen, deze voorstellen, die in feite op interne politieke beweegredenen berusten, als een bedreiging beschouwd voor de toekomst van de handelsregels die in Marrakech ondertekend zijn, en bovendien als een politiek onaanvaardbare provocatie. Als ze worden genomen buiten multilaterale organisaties of internationale instellingen zoals de VN om - die in speciale gevallen resoluties met consequenties op handelsgebied kunnen uitvaardigen -, zijn dergelijke eenzijdige initiatieven onaanvaardbaar, wat evenzeer geldt voor de argumenten die zijn aangevoerd om ons a posteriori alsnog van de zin van die maatregelen te overtuigen.
De Commissie en de Raad genoten de steun van zowel dit Parlement als van de publieke opinie, waardoor zij in twee richtingen stappen hebben kunnen nemen die op brede steun konden rekenen. Enerzijds is er de verordening voor de bescherming van de buitenlandse economische belangen, anderzijds het protest dat is aangetekend bij de Wereldhandelsorganisatie. Beide stappen zijn op zich juist, ofschoon het de Raad, zoals te vaak gebeurt, weer eens ontschoten was dat dit Parlement als communautaire instelling ook een belangrijke rol speelt, en dat het meer tijd zou moeten hebben gekregen voor het bepalen van zijn standpunt.
Ondanks die onbetamelijke handelswijze zal mijn fractie de voorgestelde verordening ondersteunen, zoals zij ook de klacht ondersteunt die is ingediend bij de Wereldhandelsorganisatie. Naar ons idee is unanimiteit in dit conflict onontbeerlijk, zoals we ook van mening zijn, wat volkomen aansluit met de internationale afspraken en van een heel andere houding getuigt dan die van de Verenigde Staten, dat de Wereldhandelsorganisatie de aangewezen instantie is om dit conflict op te lossen, aangezien hierin ook andere landen vertegenwoordigd zijn die eveneens in hun belangen getroffen zijn door de willekeur van deze maatregelen.
Wij erkennen de rol van de Verenigde Staten in de wereld, maar we zijn niet bereid om in te stemmen met beperkende maatregelen die de economische belangen van derden schaden, zoals hier het geval is, zonder duidelijk mandaat vooraf van een internationale organisatie waarvan wij deel uitmaken, en die, zoals al eerder gezegd, de Verenigde Naties zou kunnen zijn.
Onze gelukwensen aan de heer Kittelmann, want hij heeft onder tijdsdruk moeten werken; we hopen dat deze verordening met unanimiteit wordt goedgekeurd, waardoor de positie van de Europese Unie in het onderhavige conflict zal worden versterkt.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, deze wetgeving wordt door de Liberale Fractie in beginsel gesteund als een evenredig en passend antwoord op de onverstandige extraterritoriale wetgeving van de Verenigde Staten, dat op het juiste moment komt. Gezien het feit dat de belangen van iedere lid-staat afzonderlijk en de collectieve belangen samenvallen en gezien de rol van de Commissie op het terrein van de internationale handel, is dit een typisch voorbeeld van wetgeving die beter afgestemd is op de Europese Unie dan een groot aantal bilaterale, door de lid-staten getroffen regelingen.
Wij moeten gezamenlijk ons recht verdedigen om te beslissen wanneer en hoe wij in conflict willen komen met een regime als dat in Cuba, Libië, Iran of elders of zo'n regime willen isoleren. De wens van de Verenigde Staten om die landen te isoleren ter wille van de democratie is er niet bij gebaat, als Amerika op ondemocratische wijze een daaruit afgeleid recht voor zich meent te kunnen opeisen om namens allen op te treden en te beslissen. De Verenigde Staten hebben dat recht niet en zij moeten er in niet mis te verstane bewoordingen toe worden gebracht en, indien nodig, door vergeldingsmaatregelen als in deze wetgeving worden voorgesteld, toe worden gedwongen om dat feit te accepteren.
De laatste dagen hebben wij met verontrusting berichten gelezen die suggereren dat Denemarken de aanneming van deze wetgeving kan opschorten op grond van twijfel omtrent de geldigheid van de rechtsgrondslag. De voorgestelde rechtsgrondslagen bestaan reeds lang en voeren op zich niets nieuws in. In afwachting van een besluit van de Deense Hoge Raad is het normaal gebruik dat de status quo gehandhaafd blijft. Ik hoop dat de zaken daardoor niet vertraagd worden en de Liberale Fractie staat volledig achter deze wetgeving en de amendementen van de Commissie externe economische betrekkingen.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, volgens mij doet de Europese Unie door deze verordening te ondersteunen, die opkomt voor de belangen van het bedrijfsleven en de handelsbelangen van de Europese Unie als geheel, niets anders dan de traditie volgen die hier, sinds het verslag-Melandri uit 1993, op politiek en op handelsgebied van invloed is geweest.
Zoals in de betreffende amendementen gezegd wordt, betreuren we het dat er geen rekening is gehouden met de rol van dit Parlement, zoals we het ook betreuren dat deze kwestie in een zo laat stadium ter raadpleging aan het Parlement is voorgelegd. We zijn tevens van mening, dat het betrokken comité van raadgevende aard moet zijn. Zoals de Commissie buitenlandse zaken zegt, dienen er straffe maatregelen te worden genomen om het hoofd te bieden aan deze onaanvaardbare politieke en commerciële provocaties van de door de VS uitgevaardigde wet Helms-Burton en de wet D'Amato, want zoals de rapporteur zeer terecht zei, zal deze regelgeving ook moeten worden gebruikt om het op te nemen tegen de volgende wet D'Amato met het oog op Iran en Libië.
Ook ondersteunen wij de voorstellen van de Commissie externe economische betrekkingen om als logische reactie op de provocatie van de genoemde Amerikaanse wetten onder meer een lijst op te stellen van Amerikaanse bedrijven die zaken aanhangig maken, en wijzigingen door te voeren in de procedures voor de toegang van Amerikaanse bedrijven tot de Europese Unie.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, moet gezegd dat deze verordening mijns inziens hoe dan ook berust op de beslissing van de Europese Unie om het beginsel van haar soevereiniteit en die van andere landen te beschermen, de soevereiniteit om zelf te bepalen met wie we wel of niet handel willen drijven.

Kreissl-Dörfler
Mevrouw de Voorzitter, de Verenigde Staten willen weer eens als wetgever voor de hele wereld optreden en houden zich ook niet aan de regels die in de WHO werden overeengekomen. Dat kunnen wij ons niet laten welgevallen. Daarover waren alle fracties in de Commissie externe economische betrekkingen het eens. Nadat de Raad half juli toestemming had gegeven, heeft de Commissie nu een voorstel voor een antiblokkadeverordening ingediend. De Commissie externe economische betrekkingen verlangt - ook daarover waren alle fracties het eens - dat maatregelen op grond van deze verordening eerder door de Commissie dan door de Raad moeten worden genomen. Het Parlement eist al vanaf 1992, toen de Verenigde Staten met de wetTorricelli de blokkade tegen Cuba verscherpten, een dergelijke antiblokkadewet.
De Raad, en niet in de laatste plaats de Duitse Bondsregering, was tot op heden het grootste remblok. Ook de Commissie liep niet over van actiezin. Men heeft destijds wellicht verwacht, dat de kwestie-Cuba binnen een paar jaar vanzelf wel zou zijn opgelost. De Cubaanse economie heeft zich in het afgelopen jaar echter iets hersteld en nu draaien de Verenigde Staten de blokkadeschroeven nog wat aan, naar verluidt om de democratie te verbreiden. Maar om die reden hadden zij ook al de militaire putsch in Chili en de mudjaheddin in Afghanistan gesteund. Ook nu werden Raad noch Commissie actief en dienden niet onmiddellijk een klacht in bij de WHO. Pas toen met de wet-d'Amato de handelsbelangen van de EU, vooral die van de Bondsrepubliek en van Frankrijk, in grote mate in het geding kwamen, braken van alle kanten hectisch activiteiten uit.
Wie zich zo lang heeft stilgehouden als de EU, wordt niet meer geloofd, als men nu werkelijk wil terugslaan. Deze antiblokkadewet komt enkele jaren te laat. Als de Europese handelsbelangen nu worden geschaad, is dat in de eerste plaats te wijten aan de nationale regeringen en eveneens aan een verzuim van de Commissie. Na de jarenlange werkeloosheid van de Unie en de hectische activiteiten van de afgelopen weken, dreigt een gemeenschappelijk optreden van de EU nu stuk te lopen op een veto van Denemarken. Voor het juridische voorbehoud van Denemarken, dat met de antiblokkadewet geen precedent wil scheppen voor een algemene machtiging van de Commissie, heb ik het volste begrip. Dergelijke kwesties behoren op de tafel van de intergouvernementele conferentie te liggen en moeten daar in overleg worden geregeld.
Maar in dit bijzondere geval is snel handelen nodig en daarom doe ik op alle betrokken partijen een beroep, de juridische onenigheden naar de achtergrond te schuiven en snel tot overeenstemming te komen.

Martinez
Mevrouw de Voorzitter, wij willen hier niet naïef zijn, maar sinds de Sierra Madre, sinds de barbudos achter de comandante aan naar Havanna zijn getrokken, zijn er veel zaken veranderd in Cuba. Wij zijn er met een kleine missie van het Parlement geweest, wij hebben president Castro - ook Carlos Lage trouwens - zelf ontmoet. Er zijn veel zaken veranderd, vanzelfsprekend op economisch vlak, door de opkomst van de paladares , ofwel de kleine restaurants, en ook door de fiscale hervorming in 1994. In deze context stelt Cuba zich ondanks de moeilijkheden open. Als we nu de realiteit ontkennen, dan komen de gevolgen dubbelhard terug. De big stick van Delano Roosevelt, de Monroe-doctrine en de filosofie van de Varkensbaai komen weer terug met de traditionele houding van de Verenigde staten: arrogantie, politiek dictaat, unilaterale maatregelen, embargo! Op precies dezelfde manier waarop men, met de steun van allen die hier aanwezig zijn, Irak en het Iraakse volk heeft behandeld.
In Cuba is hierdoor een unaniem verzet ontstaan, zelfs de aartsbisschop van Havanna is hiertegen gekant. Wij hebben hem in juni ontmoet, en ook hij was tegen deze filosofie van unilaterale maatregelen, tegen deze filosofie van het protectionisme, tegen deze filosofie van het economisch nationalisme.
Plotseling ontdekt men in de Amerikaanse wetgeving een sectie 301, een super 301, waarmee de Verenigde Staten unilateraal degenen kunnen sanctioneren die hen storen. Plotseling ontdekt men hier dat Europa is gezwicht voor de multinational Chiquita in het "bananen-dossier" . Men ontdekt dat wij langzaamaan bezwijken in het hormonendossier op het punt van de mondiale uitbreiding van de Amerikaanse wetgeving.
Alle fiscalisten weten echter wat er aan de hand is! Denk maar aan de unitaire belasting die Californië toepaste en hetgeen de ondernemingen uit Groot-Brittannië, alsmede Péchiney uit Frankrijk tegenwerkte. Dit gaat meer dan vijftien jaar terug!
U ziet dan ook, waarde collega's, het was fout om een bepaalde kant te kiezen tijdens de Golfoorlog. De linkervleugel heeft tijdens de Golfoorlog de Amerikaanse jachtvliegtuigen op het paleis van Mondoa in Santiago du Chili vergeten, omdat de multinational Kenneccott & Braden de opdracht gaf het Chileense regime omver te werpen. U had dat vergeten. U had het overhellen in de GATT-onderhandelingen vergeten, het partij kiezen inzake de overeenkomsten van Blair House. Laten wij hopen dat er tenminste iets goeds uit deze negatieve zaken komt.
In november beginnen wij in Singapore, in 1999 beginnen wij met de GATT-onderhandelingen. Wij hebben al gezien dat president Clinton een nieuwe landbouwwet heeft laten goedkeuren. Is Europa, is het Europees Parlement bereid om de v r o u w e l i j k e geest te laten varen waarvan het tijdens de Golfoorlog blijk heeft gegeven? Als dat het geval is, zullen wij ook voorkomen dat wij onderworpen worden aan een gelijkaardige wet zoals de D'Amato-wet, de Torricelli-wet, de Helms-Burton-wet!
Dank u, mevrouw de Voorzitter. Als de benadeelden weer opkomen voor hun rechten, kan er weer hoop zijn.

Nuâbaumer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de onderhavige verordening is onder de gegeven omstandigheden noodzakelijk en juist. Het verslag-Kittelmann verdient daarom steun. De vraag is echter of de door de Europese Unie en de WHO ingeslagen weg van snelle liberalisering juist is, wanneer deze door protectionisme en exterritoriale wetten herhaaldelijk wordt omzeild en vervolgens door tegenmaatregelen - zoals deze verordening - moet worden gecorrigeerd of gecompenseerd.
Zo worden internationale wetsovertredingen met bedenkelijke rechtsmiddelen bestreden. Zou het dan niet beter zijn, bij de liberalisering van de wereldhandel behoedzamer te werk te gaan en pas de volgende stap te zetten, wanneer de voordelen van voorgaande stappen zijn zekergesteld en alle economieën zonder enige beperking de volgende stap kunnen zetten?
Ik heb bij veel onderwerpen die wij in ons Parlement behandelen, moeten vaststellen, dat wensdromen en een gebrek aan realiteitszin de vader van gedachten en besluiten waren. Nu ik vandaag door mijn terugkeer naar het nationale Oostenrijkse parlement voor het laatst in deze zaal mag spreken, wil ik niet nalaten al diegenen te danken, met wie ik in de verschillende commissies goed heb samengewerkt en hartelijke betrekkingen onderhield. Ik dank ook de Commissie voor de beantwoording van mijn vele vragen. En ik dank de tolken voor hun niet altijd even gemakkelijke taak.
Evenzo wil ik enkele afgevaardigden verzoeken erover na te denken, of het in de geest van Europa is, dat zij collega's niet op grond van hun kwalificaties, maar enkel en alleen naar hun zitplaats in dit Parlement beoordelen.
Ik wens u allen veel succes met uw werk voor Europa!
Mevrouw de Voorzitter, hartelijk dank!

Cresson
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de Commissie is verheugd dat het Europees Parlement zich bereid toont de urgentieprocedure in te stellen inzake de communautaire anti-boycot-bepalingen, die de Commissie wil aannemen om het Europese bedrijfsleven te beschermen tegen de extraterritoriale gevolgen van de Amerikaanse wetten Helms-Burton en D'Amato die dit jaar van kracht zijn geworden.
De Commissie is zich er terdege van bewust dat het Europees Parlement herhaaldelijk, en voor de laatste maal tijdens de plenaire vergadering van 24 mei 1996, verzocht heeft dit soort bepalingen goed te keuren.
De Commissie is, evenals het Parlement, van mening dat het voortaan noodzakelijk is om de belangen van de Gemeenschap, van haar burgers en van de op haar grondgebied gevestigde ondernemingen te beschermen tegen de extraterritoriale onwettelijke gevolgen van wetten die door de Verenigde Staten zijn goedgekeurd. De communautaire maatregelen zouden de Amerikaanse regering, en nog meer het Amerikaanse Congres, duidelijk moeten maken dat de regels van het internationale publieke recht moeten worden nageleefd. Dit standpunt is door de Commissie, de Raad en de regeringen van de lid-staten voortdurend verdedigd.
De communautaire bepalingen mogen echter niet worden gezien als het verwerpen van de doelstellingen die de Verenigde Staten nastreven. Zij streven ernaar de democratie in Cuba te herstellen en een einde te maken aan de steun die door bepaalde landen aan het internationale terrorisme wordt verleend.
De Europese Unie staat nog steeds achter deze doelstellingen en de Raad heeft zijn wens opnieuw bevestigd om de democratisering in Cuba te steunen. De Unie staat daarentegen niet toe dat Washington, door de wetten van toepassing te laten worden buiten de nationale grenzen van de Verenigde Staten, zijn eigen visie tracht op te leggen inzake de middelen die moeten worden ingezet om de gemeenschappelijke doeleinden te bereiken.
De Commissie wil het Parlement nadrukkelijk danken voor de constructieve amendementen die het heeft voorgesteld. Zij verbindt zich ertoe het Europees Parlement regelmatig via haar bevoegde commissie te informeren en zij zal er, in naleving van de bepalingen van het Verdrag, op toezien dat het Europees Parlement, zoals dat behoort, bij de eventuele wetgeving binnen de opvolgingsprocedure wordt betrokken.
De Commissie deelt de meningen van het Europees Parlement inzake de comitologie-procedure en zal de Raad hiervan kennis geven tijdens de discussies die hierover zullen worden gehouden.
Wat de doelstellingen van de Unie ten opzichte van Cuba betreft, dient erop te worden gewezen dat de Europese Raad, die op 14 en 15 december 1995 in Madrid is bijeengekomen, de volgende conclusies heeft goedgekeurd: de Europese Raad is van mening dat het opportuun is om de dialoog en de samenwerking met Cuba voort te zetten teneinde het in gang zijnde hervormingsproces actief te steunen, de eerbiediging van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden te stimuleren en de privé-initiatieven en de totstandkoming van de burgermaatschappij aan te moedigen. Te dien einde vraagt de Europese Raad de Commissie om een ontwerpmandaat in te dienen voor een overeenkomst inzake economische en commerciële samenwerking tijdens het eerste halfjaar van 1996. De Raad zal dit ontwerp behandelen in het licht van de ontwikkeling van de politieke en economische situatie in Cuba.
De Europese Raad die op 21 en 22 juni laatstleden in Florence is gehouden, heeft overigens de volgende conclusies aangenomen: hij betreurt het dat de politieke omstandigheden in Cuba geen vooruitgang mogelijk hebben gemaakt inzake de betrekkingen tussen de Europese Unie en dat land. Hij hoopt dat de ontwikkeling van de politieke situatie in Cuba de noodzakelijke voorwaarden zal creëren voor de verwezenlijking van deze vooruitgang.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Van der Waal
Na eerdere afhoudende geluiden vanwege de Amerikaanse presidentsverkiezingen heeft de Commissie toch gekozen voor een hard politiek signaal tegen de handelsmaatregelen van de Verenigde Staten tegen Cuba. Formeel is een klacht ingediend bij de WTO, maar de behandeling daarvan zal nog even op zich laten wachten. Een verdere concrete stap op dit moment is daarom het nu voorliggende voorstel voor een Europese verordening. Hoewel we de extraterritoritale werking van de Amerikaanse wetgeving afwijzen, doet deze stap van de Unie tegen onze belangrijkste bondgenoot pijn. Te meer omdat we met de Verenigde Staten het dictatoriale bestuur van Cuba veroordelen.
De Europese wetgeving die door de Commissie wordt voorgesteld, reikt ver. Door het verbod op de erkenning en uitvoering van uitspraken van de Amerikaanse rechter, wordt ingegrepen in het recht van de lidstaten. Bovendien wordt de mogelijkheid geschapen om Amerikaanse schadeclaims terug te vorderen voor iedere rechter in de lidstaten. Deze maatregelen leiden tot een verdergaande overdracht van souvereiniteit.
Het is voor ons dan ook de vraag of er voldoende aanknopingspunten zijn voor een communautaire actie op basis van artikel 113 en 235 van het Verdrag. Is het juridisch gezien niet juister om de maatregelen in de derde pijler onder te brengen en op intergouvernementele basis op te treden? Mede om het risico van latere nietigverklaring en aansprakelijkheid te voorkomen.
Daarnaast vinden we de verordening niet op alle punten even helder geformuleerd en menen we dat er ook wetstechnisch nog wel wat haken en ogen aan zitten. Tenslotte kunnen we niet instemmen met het voorstel van de Commissie om deze wetgeving ook toe te passen tegen de Amerikaanse D'Amato-wet. Anders dan de Helms/Burton-wet ontzegt de D'Amato-wet Europese burgers en bedrijven de toegang tot de Amerikaanse markt wanneer handel wordt gedreven met Libië of Iran. Dat vereist andere tegenmaatregelen dan juridische acties voor de Europese rechter.
Met het oog op het voorgaande hebben we ons van stemming onthouden.

Visserij
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag (A4-0306/96) van de heer Kindermann, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0189 - C4-0312/96-96/0124(CNS)) houdende vierde wijziging van verordening (EG) nr. 3699/93 tot vaststelling van de criteria en voorwaarden voor de structurele bijstand van de Gemeenschap in de sector visserij/aquacultuur en verwerking/afzet van de produkten daarvan; -het verslag (A4-0271/96) van de heer d'Aboville, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0131 - C4-0268/96-96/0089(CNS)) betreffende de sluiting van het Protocol tot vaststelling, voor de periode van 18 januari 1996 tot en met 17 januari 1999, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestaties, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek der Seychellen inzake de visserij voor de kust van de Seychellen; -het verslag (A4-0270/96) van de heer Gallagher, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0669 - C4-0016/96) betreffende de toepassingsbepalingen van de technische maatregelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid; -de mondelinge vraag (B3-0979/96-0-0213/96) van de heer Arias Cañete, namens de Commissie visserij, aan de Commissie over de crisis in de zalmsector in de Europese Unie; -het verslag (A4-0305/96) van mevrouw McKenna, namens de Commissie visserij, over het Commissierapport (COM(96)0100 - C4-0213/96) over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Kindermann
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, de Commissie heeft een voorstel ingediend voor een vierde wijziging van de FIOV-toepassingsverordening (EG) nr. 3699/93. In de grond gaat het om de aanpassing van deze verordening aan andere wetsbepalingen. De verordening maakt participatie van het FIOV aan maatregelen tot bevordering van de afzet van visserijproducten mogelijk. Volgens artikel 12 van de verordening is tot op heden een kwaliteitsgarantie door aanduiding van een regio van oorsprong uitgesloten.
Met de wijziging wordt nu erkend, dat onder bepaalde voorwaarden, met name in de aquacultuur, de geografische oorsprong van een visserijproduct objectieve informatie kan verschaffen over de bijzondere kwaliteit ervan. Artikel 12 van de verordening moet daarom in dier voege worden gewijzigd, dat ook in dit bijzondere geval steun kan worden verstrekt in het kader van de FIOV-maatregelen tot bevordering van de afzet.
De Commissie visserij steunt dit voorstel. De beschermde aanduiding van oorsprong, respectievelijk de beschermde geografische aanduiding met de daaraan verbonden kwaliteitsgarantie kan worden beschouwd als een belangrijk middel tot bevordering van de verkoop van visserijproducten, zij het enkel op middellange of lange termijn, aangezien aanvragen hiervoor onderworpen zijn aan een uitgebreide onderzoeksprocedure door de lidstaten en de Commissie. Daarom doe ik een beroep op de lid-staten om hun producentenorganisaties na de inwerkingtreding van deze verordening te informeren en aanvragen zo snel mogelijk te onderzoeken en de Commissie te doen toekomen.
Een tweede wijzigingsvoorstel is van meer technische aard, maar toch van belang. Juridisch moet duidelijk zijn, dat sinds 1 januari 1994 voor subsidies uit het FIOV de voor de begroting toegepaste ecu-omrekeningskoers wordt gehanteerd. Zo wordt het door de Raad genomen principebesluit toegepast, de ecu-omrekeningskoers in de landbouw niet te gebruiken voor de steun van het FIOV.
SInds de inwerkingtreding op 1 januari 1994 van verordening (EG) nr. 3699/93 tot uitvoering van het FIOV bestaat er namelijk bij de lid-staten onzekerheid over de bij de omrekening in de nationale valuta toe te passen ecukoers. Omdat deze niet expliciet is vastgelegd, bestaan er in de omrekeningspraktijk soms verschillen tussen de lidstaten. De voorgestelde wijziging is dus een juridische precisering, die aan bestaande onzekerheden een eind maakt en dus door de visserijcommissie wordt goedgekeurd, mits de terugwerkende kracht van de bepaling niet in het nadeel van de ontvangers werkt. Ik verzoek het Parlement derhalve, het verslag van zijn visserijcommissie aan te nemen en het voorstel van de Commissie goed te keuren.
Nu enige woorden over het verslag van mevrouw McKenna. Haar uitstekende verslag over het rapport van de Commissie over het gemeenschappelijk visserijbeleid stelt overduidelijk: voorwaarde voor het succes van het gemeenschappelijk visserijbeleid is een doeltreffende controle op het beheer van de visstanden. Dat is echter nog geen feit, zoals het document van de Commissie duidelijk aangeeft. De controlemaatregelen verschillen per lidstaat in intensiteit, vertoont voor het gehele controleprogramma veel lacunes en is niet erg doeltreffend. Men kan zich bij lezing van het verslag van de Commissie helaas niet aan de indruk onttrekken, dat de vastgestelde lacunes in de nationale omzetting van de controlebepalingen van de Unie duiden op een gebrek aan politieke wil van de lid-staten. De vissers hebben het gevoel dat zij niet gelijk worden behandeld, daar in de verschillende lidstaten steeds weer op andere wijze wordt gecontroleerd. Het wantrouwen van de vissers jegens de EU-wetgeving ondermijnt hun rechtsgevoel.
Vandaar het verlangen van het Europees Parlement, dat in de hele EU voor dezelfde vergrijpen dezelfde sancties gelden, dat de EU-controleurs meer bevoegdheden krijgen en dat de Commissie zelf de mogelijkheid heeft sancties op te leggen. Het illegaal aan land brengen van vis dwingt tot een intensievere controle op het aanmeren en op de markt brengen ervan. Dit moet worden gesteund door de installatie van een controlesysteem per satelliet in de lid-staten dat uiterlijk in 1999 operationeel moet zijn en waarvoor subsidies moeten worden verstrekt.
Deze door het Parlement voorgestelde maatregelen kunnen het probleem echter maar gedeeltelijk oplossen. De wortel van het kwaad ligt in de overcapaciteit van de vissersvloot van de EU. De druk van economisch overleven moet van de schouders van de vissers worden genomen en het is absoluut noodzakelijk dat er een duurzaam evenwicht tot stand komt tussen vangstcapaciteit en visstanden. De kwestie van herstructurering van de vloot en beperking van de visserijactiviteit onder gelijktijdige doorvoering van sociaal-economische flankerende maatregelen wordt in dit verband wederom actueel.

d'Aboville
Mevrouw de Voorzitter, ik wil eerst bezwaar aantekenen tegen deze rommelige vergadering die gewijd is aan de visserij. Wat zijn dat voor interventies waarin tegelijkertijd gesproken moet worden over de zalmimport, de visserijakkoorden met de Seychellen, de technische maatregelen in de communautaire wateren en waarop een globaal antwoord wordt verwacht? Ik vind het echt schandalig dat de "visserij-dossiers" iedere week opnieuw systematisch op de agenda van vrijdag worden ingeschreven. Ik weet natuurlijk dat vrijdag visdag is, maar deze dossiers gaan over problemen die de toekomst bepalen van een bevolking die in vreselijke omstandigheden werkt en die een crisis zonder weerga doormaakt! Welke mening wilt u dat de vissers van onze instellingen hebben, als hun problemen altijd worden behandeld in een zaal die voor driekwart leeg is en waar de bevoegde commissaris bovendien afwezig is?
Een opmerking over de technische maatregelen, vooraleer over te gaan tot mijn verslag. Iedereen is ervan overtuigd, en de vissers in de eerste plaats, dat om hun beroep te redden, de bestanden heel voorzichtig moeten worden beheerd. De voorstellen van de Commissie gaan in die richting en bevatten bepaalde maatregelen die terecht gericht zijn op de bescherming van jonge vis. Ook al is de intentie goed, de toepassingsmodaliteiten zijn daarentegen aanvechtbaar. Dergelijke maatregelen kunnen nu eenmaal alleen maar dadelijk worden goedgekeurd als men ze al uitgeprobeerd heeft en de doeltreffendheid en de sociaal-economische impact ervan al is vastgesteld. Om die reden dringen wij erop aan dat de belangrijkste maatregelen, namelijk die die de vistuigen betreffen, gedurende een redelijke termijn in modelprojecten worden toegepast en wel op verschillende plaatsen die overeenkomen met de diverse situaties die zich in de communautaire wateren voordoen. Voor de maatregelen inzake een eventuele sluiting van gebieden is, nog meer dan voor de andere maatregelen, een voorafgaande evaluatie van de sociaal-economische gevolgen ervan zeker noodzakelijk, evenals het uitwerken van aangepaste begeleidende maatregelen.
Nu wil ik het hebben over mijn verslag over het visserijakkoord met de Seychellen. Dit akkoord betreft uitsluitend de tonijnvisserij. Op kwantitatief gebied zou dit akkoord, in vergelijking met de visserijakkoorden in het algemeen, beschouwd kunnen worden als van middelmatige betekenis. Dit akkoord is echter van kapitaal belang als men rekening houdt met de strategische ligging van de desbetreffende zone. Men kan stellen dat de toegang tot de wateren van de Seychellen de visserijactiviteiten in de gehele Indische Oceaan bepaalt. Het akkoord voorziet visserijvergunningen voor 57 Europese vaartuigen, de financiële compensatie bedraagt 9, 9 miljoen ecu en dit bedrag wordt verdeeld over de visserijrechten in eigenlijke zin, de financiering van wetenschappelijke programma's en onderwijsacties zoals studiebeurzen. Het akkoord bestrijkt de periode van januari 1996 tot januari 1999 en verlengt een akkoord van hetzelfde type.
Ook al is de financiële compensatie voor eenzelfde vangsthoeveelheid niet veranderd, kunnen er toch een aantal ontwikkelingen worden vastgesteld. Ik wil erop wijzen dat het controlesysteem strenger is, dat de communicatie tussen schepen en autoriteiten gedetailleerder is, dat de vangstverklaringen door de Seychelles Fishing Authority - een para-openbare organisatie die tot taak heeft de visserijbestanden te beheren en het wetenschappelijk onderzoek tot ontwikkeling te brengen - worden gecontroleerd. Bovendien zijn er strengere sancties, zowel bij nietnaleving van de regels als bij onjuiste opgave van de vangsten.
Wat de visbestanden betreft zijn de wetenschappelijke specialisten van mening dat er bij de tropische tonijn over het algemeen geen sprake is van overbevissing. Ik heb echter willen wijzen op de noodzaak om zo spoedig mogelijk de Commissie voor de tonijnvangst in de Indische Oceaan operationeel te maken, een organisatie voor coördinatie en onderzoek. Deze commissie houdt zich bezig met het beheer van de visbestanden. Niet alleen de kuststaten van de Indische Oceaan zijn in deze organisatie verenigd, maar ook alle staten die in deze wateren visserijactiviteiten ontplooien. De aanbevelingen van deze organisatie inzake de bescherming van de soorten zullen bindend zijn voor alle leden ervan.
Inzake de verhoudingen tussen de communautaire industriële visvangst en de ambachtelijke visvangst heeft de regering van de Seychellen strenge maatregelen genomen tot behoud van de zeegebieden waar de ambachtelijke visvangst wordt verricht. Deze maatregelen die buitenlandse vloten verbieden in de kustgebieden of rifgebieden te vissen, hebben alle conflicten voorkomen.
Het visserijakkoord met de Seychellen heeft zeer positieve economische gevolgen. Voor de aankomst van de Europese tonijnvissersschepen leefden de Seychellen uitsluitend van het toerisme. Thans is de door de tonijnvangst veroorzaakte economische activiteit bijna even belangrijk geworden als het toerisme. In de haven Victoria wordt bijvoorbeeld tweederde van de totale vangst in de Indische Oceaan aan land gebracht. De grootste visconservenfabriek van het land, die in de vorm van een joint venture tussen de staat, een conservenfabrikant en een reder is opgericht, stelt 600 mensen te werk. De produktie van deze fabriek wordt in 1997 verdubbeld, waardoor er 900 nieuwe arbeidsplaatsen gecreëerd worden boven op de reeds bestaande.
Tenslotte zijn de communautaire vaartuigen verplicht om twee zeelieden uit de Seychellen aan boord te nemen. Deze verplichting wordt nageleefd en veelal zelfs meer dan dat.
Aangezien de fundamentele economische elementen van dit akkoord niet zijn veranderd in vergelijking met de voorgaande akkoorden, rekening gehouden met het belang van dit akkoord op het vlak van de ontwikkeling en aangezien de bepalingen betreffende de vangstverklaringen en de controle op de vangsten zijn verbeterd, ben ik van mening dat ons Parlement de goedkeuring van dit akkoord kan steunen.
Ik dank de Commissie ontwikkelingssamenwerking voor haar advies, waarmee ik in mijn verslag rekening heb menen te houden, met name wat de bezorgdheid van deze commissie betreft over het voorkomen van de overbevissing van de visbestanden.
Ook wil ik de Begrotingscommissie danken voor haar bijdrage, waarin zij met name de Commissie uitnodigt om onderhandelingen aan te gaan over de verlenging van de financiële protocollen inzake de visserij voordat deze ten einde lopen en om deze onderhandelingen op tijd af te ronden opdat het Parlement kan worden geraadpleegd zoals het hoort, dat wil zeggen vóór de ondertekening van het akkoord in kwestie.
Tot slot dank ik al mijn collega's van de Commissie visserij die dit verslag met eenparigheid van stemmen hebben aangenomen.
(Applaus)
Gallagher
Mevrouw de Voorzitter, ik wil in het openbaar mijn waardering uitspreken voor de belangstelling die mijn collega's in de Commissie visserij getoond hebben voor dit verslag over de mededeling van de Commissie betreffende de toepassingsbepalingen van de technische maatregelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Ik juich de aanpak van de mededeling van de Commissie en uiteraard veel van de in deze mededeling vervatte ideeën van harte toe. Helaas is er voorheen door alle lid-staten onvoldoende aandacht besteed aan technische maatregelen, hoewel een aantal lid-staten zich zorgen maakte. Ik ben ervan overtuigd dat technische instandhoudingsmaatregelen van fundamenteel belang zijn voor de bescherming van jonge vis en volwassen vis in de paaitijd. De Commissie visserij is van mening dat in het verleden meer aandacht had moeten worden besteed aan dit belangrijke aspect van de instandhouding. Het is absoluut noodzakelijk om het overleg en de samenwerking op het laagste niveau te verbeteren, wil het beleid aanvaardbaar zijn voor degenen die er in de praktijk uitvoering aan moeten geven.
De Commissie moet passende actie ondernemen om het vertrouwen van de vissers in wetenschappelijk onderzoek te herstellen door de vissers volledig bij het overleg te betrekken. Overleg met technische deskundigen die ervaring hebben met visserij-activiteiten is van essentieel belang. De standpunten van vissers en technische deskundigen mogen niet genegeerd worden. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat dit Parlement mij zal steunen, als ik zeg dat het van cruciaal belang is dat technische maatregelen tegelijkertijd eenvoudig, rendabel en in commerciële omstandigheden technisch en praktisch uitvoerbaar zijn. Technische instandhoudingsmaatregelen moeten gemakkelijk te doorgronden zijn en probleemloos kunnen worden toegepast. Vergeet niet dat vissers vissers zijn en geen Eurocraten. Technische instandhoudingsmaatregelen moeten een wezenlijk onderdeel uitmaken van een geïntegreerd beleid voor het behoud van de visstand. Bovendien moeten deze technische instandhoudingsmaatregelen geflankeerd worden door andere maatregelen, zoals TAC's en quota's. Slechts enkele lid-staten hebben de Commissie voorstellen voorgelegd. Ik doe een beroep op alle lid-staten om een grotere activiteit en betrokkenheid aan de dag te leggen en met voorstellen te komen. In mijn verslag dring ik erop aan dat elk maatregelenpakket hoe dan ook voorziet in een algemene regeling waarbij vissers ertoe worden aangemoedigd zich te bekwamen in het gebruik van instandhoudingstechnologieën.
Ik ben een sterk voorstander van het idee om instandhoudingspremies in te voeren. Met haar pleidooi voor de invoering van dergelijke beloningen wil de commissie bereiken dat vissers uit eigen beweging de instandhoudingstechnologieën overnemen, waardoor wij niet tot wetgeving hoeven over te gaan. Ik ben van mening dat als wij geen goodwill kunnen kweken bij de visserij, technische maatregelen zoveel mogelijk in de wind geslagen zullen worden. Ik stel voor te overwegen om een instandhoudingspremie te verlenen in de vorm van tegemoetkomingen in het kader van de meerjarige oriëntatieprogramma's of zelfs een extra quotum voor degenen die zich aanpassen. Als de vrijwillige invoering van technische maatregelen niet beloond wordt, hebben wij geen andere keus dan EU-wetgeving, waarvoor ongetwijfeld de goedkeuring van alle lid-staten vereist is. Mijns inziens is het bijna onmogelijk om die te verkrijgen. Op dit moment betwist niemand de noodzaak van passende maatregelen en bepalingen. Ik ben sterk de mening toegedaan dat diezelfde maatregelen en bepalingen moeten worden opgenomen in alle toekomstige internationale overeenkomsten. Ik verzoek de Commissie ervoor te zorgen dat dit zal gebeuren. De Commissie moet bewerkstelligen dat de voorgestelde maatregelen in ieder geval vergroting van de minimummaaswijdte - geleidelijk in te voeren na proefneming op zee, vereenvoudiging van de geografische afbakening, invoering van netdelen met vierkante mazen en, indien nodig, ook sluiting van vakken omvatten.
Alvorens te verwijzen naar de andere verslagen en mijn nationale pet op te zetten, wil ik nogmaals mijn dank betuigen aan allen die zoveel belangstelling getoond hebben voor technische instandhoudingsmaatregelen, omdat ik van mening ben dat dergelijke maatregelen een belangrijke rol kunnen spelen bij het behoud van de visstand in de toekomst. Maar daarvoor zal, zoals ik al zei, de volledige steun van de vissers nodig zijn. Daarom wil ik nogmaals pleiten voor overleg met de vissers en de technisch-wetenschappelijke onderzoekers, die ervaring hebben op dit gebied.
Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om te verwijzen naar het verslag-McKenna. In dat verslag verzoekt mevrouw McKenna de Commissie om te voorzien in de mogelijkheid dat zij besluit de uiterst belangrijke financiële steun van de Gemeenschap aan het visserijbedrijf niet toe te kennen, op te schorten, te verminderen of in te trekken, indien bepaalde EU-verordeningen niet worden nageleefd. Zij pleit in dat verslag voor de oplegging van sancties in de vorm van quotavermindering. Dergelijke aanbevelingen zijn volgens mij absoluut niet nodig. Mevrouw McKenna heeft een vruchteloze poging gedaan de reeds uitgedunde Ierse vissersvloot nog verder terug te brengen.
Ik wil erop wijzen dat Ierland de beste visgronden van Europa heeft: ons aandeel in de EU-quota's bedraagt 4 %; van onze vloot is 44 % meer dan 25 jaar oud; 64 % van onze vloot vertoont gebreken op het punt van de veiligheid. Ik hoop dat dit aangepakt zal worden en het verheugt mij dat de commissaris mij enige tijd geleden de verzekering heeft gegeven dat de Commissie, als het op veiligheid aankwam, zeer behulpzaam zou zijn.
Wij kunnen het ons in Ierland eigenlijk niet veroorloven om nog meer tonnage te verliezen. Wij moeten de mogelijkheden krijgen om onze visserij te ontwikkelen, waarbij men goed voor ogen moet houden dat wij behalve een gemeenschappelijk visserijbeleid ook een regionaal beleid en een beleid voor plattelandsontwikkeling hebben. Deze moeten geïntegreerd worden, teneinde te waarborgen dat de kustgebieden, die niet over alternatieve werkgelegenheidsbronnen beschikken, zich kunnen ontwikkelen en de banen kunnen bieden waaraan in al die gebieden zo'n grote behoefte bestaat. Ik zal er daarom grote moeite mee hebben dat verslag te steunen.
Ik kan niet genoeg nadruk leggen op de schade die de Ierse zalmkwekerij wordt toegebracht door de Noorse invoer van zalm, en dat geldt trouwens ook voor Schotland. Ik realiseer mij dat de Noren kort geleden tijdens besprekingen in Londen toegezegd hebben ervoor te zullen zorgen dat de productie in het laatste kwartaal van 1996 en het eerste kwartaal van 1997 het niveau van 1995 plus 10 % niet overschrijdt. Wij zullen wat dat betreft zeer waakzaam zijn. Eerder dit jaar zijn minimum-importprijzen ingevoerd, waarvoor wij erkentelijk zijn, maar zij hebben niet gewerkt. Men heeft ze weten te omzeilen. Daarom verzoek ik de Commissie thans om opnieuw minimum-importprijzen vast te stellen, maar dan gevolgd door kwantitatieve beperkingen. Ik verzoek alle regeringen, inclusief mijn eigen regering, om de noodzakelijke stappen te ondernemen.

Arias Cañete
Mevrouw de Voorzitter, het feit dat de communautaire zalmsector - met name in Ierland en Schotland - moeilijke tijden doormaakt, is voor dit Parlement niets nieuws. Verleden jaar al raakte de communautaire markt uit balans door de invoer van Noorse zalm tegen abnormaal lage prijzen, waarbij onze producenten ernstige verliezen hebben geleden. Daarom heeft de Commissie visserij in november 1995 een mondelinge vraag voorgelegd met het verzoek om onmiddellijke actie van de Commissie, ten einde de werkgelegenheid in deze sector te beschermen.
Als gevolg van dat initiatief heeft de Commissie in december vorig jaar een minimum invoerprijs vastgesteld. De minimumprijs werd door de betrokken branche begroet als een eerste stap om de crisis op adequate wijze op te lossen. Zoals de heer Gallagher al zei, bleven de gehoopte resultaten echter uit. Na de instelling van de minimum invoerprijs zagen de Ierse producenten hun verkoop juist met 10 % dalen. Die prijs bleef van kracht tot juni 1996 zonder dat de situatie er beter op werd, integendeel, zij werd nog slechter. In 1995 hebben we kunnen constateren dat de invoer uit Noorwegen in de negen voorafgaande maanden met 27 % was gestegen, terwijl de prijs van de communautaire zalm een daling van 21 % te zien had gegeven.
Ons verzoek van vandaag heeft zijn reden, want terwijl de Noorse invoer de afgelopen acht maanden met 22 % is gestegen, werd de communautaire markt geconfronteerd met prijsdalingen van 21 %. Door de bank genomen betekent dit, dat de prijs van de Europese zalm nu zo'n 35 % lager ligt dan vorig jaar, terwijl de productiekosten, zoals bekend, juist zijn toegenomen.
Daarom lijkt het vermoeden niet ongegrond, dat er bij de invoer van Noorse zalm in de Gemeenschap, met zulke hoeveelheden en tegen zulke lage prijzen, sprake moet zijn van dumping. Eind augustus dit jaar heeft de Commissie, op verzoek van de vereniging van zalmtelers in Schotland, een antidumpingprocedure tegen Noorwegen gestart. Om het betreffende onderzoek naar behoren te kunnen doen en om corrigerende maatregelen te kunnen vaststellen, is echter, naar ons werd verteld, een tijd van minstens negen maanden vereist. En daar zit 'm het probleem, want de producenten kunnen zolang niet wachten. Als er niet meteen actie wordt ondernomen, zullen de producenten van communautaire zalm zulke verliezen lijden dat talloze bedrijven failliet gaan.
We hebben het over een belangrijke sector. Hij is van belang omdat de productie van zalm in het Verenigd Koninkrijk goed is voor zo'n 5.000 arbeidsplaatsen, en in Ierland voor ongeveer 2.000 arbeidsplaatsen. Het gaat echter om arbeidsplaatsen in perifere regio's aan de kust, doelstelling nr. 1 regio's, die nauwelijks of geen alternatieve werkgelegenheid kennen. Door die partijen "fishy" zalm uit Noorwegen komen dus vele eigenlijk onvervangbare arbeidsplaatsen op de tocht te staan.
Gezien deze situatie dienen er ogenblikkelijk maatregelen te worden genomen, want het is een feit dat voor de verkoop van zalm de laatste drie maanden van het jaar de belangrijkste zijn. En als er nu geen maatregelen getroffen worden, als de prijs van de zalm nog verder daalt, dan zullen vele producenten hun productiekosten niet meer kunnen betalen. Het is dan ook onthutsend te moeten constateren, dat de regeringen van de betrokken lidstaten tot nog toe geen adequate stappen hebben genomen om de situatie aan te pakken, en dat deze kwestie op de agenda van de Raad onder het vage punt: " diversen" staat ingeschreven, - waarover nooit beslissingen worden genomen -.
Door deze omstandigheden zien wij ons verplicht, adequate parlementaire initiatieven te nemen om te proberen dit probleem daadwerkelijk tot een oplossing te brengen. De Commissie visserij van het Europees Parlement heeft een werkgroep georganiseerd over de problemen rond de zalm, om de verzoeken uit de sector aan nauwkeurig en zorgvuldig onderzoek te onderwerpen; deze groep werkt nauw samen met de Commissie om de beslissingen te onderbouwen. Volgens deze werkgroep zijn er verscheidene maatregelen die op zeer korte termijn kunnen worden genomen, waarbij moet worden aangetekend dat al die maatregelen in overeenstemming zijn met het juridische kader van de Wereldshandelsorganisatie en de Europese Economische Ruimte.
De Commissie kan bovendien stappen ondernemen uit hoofde van artikel 24 van Verordening 3759/92 inzake de GMO voor visserijproducten, waarin wordt gesteld dat de Commissie, in geval van ernstige verstoringen op de communautaire markten, kan ingrijpen in de handel met derde landen totdat die storingen of bedreigingen van de markt verdwenen zijn. Er moet tenminste worden overwogen, een nieuw minimum voor de invoerprijzen vast te stellen, maar gezien onze vorige ervaringen staan wij hier vrij sceptisch tegenover, tenzij rekening wordt gehouden met de mechanismen die de Noren heel vernuftig hebben uitgedacht om ons om de tuin te leiden.
Indien dat niet mogelijk mocht zijn, dan zou de beste oplossing helaas hierin gelegen zijn dat de invoer aan banden wordt gelegd. Volgens een woordvoerder van de Commissie zou een dergelijke maatregel in strijd zijn met de geest en de inhoud van de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte, maar wat daarmee werkelijk in tegenspraak is, is de dumping waarmee de producenten in de Unie geconfronteerd worden.
De Commissie is wettelijk bevoegd om de vereiste maatregelen te nemen die een einde aan deze situatie kunnen maken. Indien beperkende maatregelen spijtig genoeg onontbeerlijk zijn, dan moeten ze ook echt genomen worden.
Er bestaat brede overeenstemming in die zin dat de enige oplossing die op lange termijn de stabiliteit op de markten kan herstellen, is gelegen in een overeenkomst met Noorwegen die door beide partijen aanvaardbaar wordt geacht. Maar zolang die er nog niet is, en gezien de uiterst nijpende situatie waarin de communautaire producenten verkeren, is de actie die wij bepleiten de enig mogelijke reactie op de huidige noodsituatie, omdat deze beslissing van doorslaggevend belang is voor de toekomst van de zalmteelt.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, zou ik vier rapporteurs willen gelukwensen met hun uitstekende verslagen - waarover helaas weer op vrijdag gedebatteerd wordt -, en wil ik alle hier aanwezige collega's bedanken voor hun steun aan de voorstellen van deze rapporteurs.

Lannoye
Mevrouw de Voorzitter, twee opmerkingen. Ten eerste dat ik inderdaad niet de rapporteur ben. Ik vervang hier mevrouw McKenna die verhinderd is.
Mijn tweede opmerking sluit aan op die van de heer d'Aboville. Ik vind het betreurenswaardig genoeg dat de voor visserij verantwoordelijke commissaris, mevrouw Bonino, niet aanwezig is, maar nog erger is dat wij een debat houden waarin het moeilijk is om zich te vinden. Ik heb een sterk vermoeden dat de niet-deskundigen inzake visserij niet veel van deze discussie zullen begrijpen.
Het Commissierapport over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid geeft een overzicht van de controleactiviteiten van de lid-staten in 1994. In feite is 1994 het eerste jaar waarin de verordening wordt toegepast die de Raad het voorgaande jaar had goedgekeurd. Artikel 35 van deze verordening voorziet een jaarverslag. Het rapport beschrijft de wijze waarop de verordening wordt toegepast - hierbij gaat het om een vaststelling - en doet voorstellen. Het is het eerste rapport van deze aard en derhalve ook uiterst belangrijk.
De algemene conclusie van de Commissie is dat er nog veel gedaan moet worden om een doeltreffend controlesysteem in te stellen. De belangrijkste conclusies van het verslag wil ik toelichten. Ten eerste ontkomt geen enkele lid-staat aan kritiek. De controles zijn niet toereikend en niet doeltreffend en ik ben van mening dat dat ons niet onberoerd kan laten. Wat de inspecties op zee betreft zijn de cijfers verbijsterend. Voor bepaalde lidstaten blijkt dat elk vaartuig eens in de tien jaar wordt gecontroleerd, een resultaat gelijk aan nul. Wat de controles op het land betreft, is het niet veel beter. Het gevolg hiervan is fraude. De gepubliceerde schattingen tonen aan dat de omvang van de onderdeclarering voor meer dan vijftien soorten op 10 % wordt geschat en voor drie soorten op meer dan 40 %. Er wordt duidelijk meer vis gevangen dan door de wetenschappelijke deskundigen wordt aanbevolen. Wij zitten dan ook met een ernstig probleem omdat het om een bedreigde soort gaat en omdat per slot van rekening de vissserijactiviteit zelf wordt bedreigd.
Op politiek vlak kan worden vastgesteld dat eenieder in feite de ander ervan verdenkt de regels niet na te leven, de communautaire wetgeving niet na te leven. Dit creëert een verwoestend klimaat en zet aan tot bedrog. Er moet absoluut op deze toestand worden gereageerd. De Commissie doet interessante voorstellen. Zij zegt namelijk dat er meer sancties moeten komen en dat men vaker moet sanctioneren. De rapporteur is van mening, en ik geloof dat zij hierin gesteund wordt door de Commissie visserij, dat de sancties inderdaad moeten worden aangescherpt. Persoonlijk denk ik dat men steun uit de structuurfondsen moet weigeren als een lid-staat de communautaire regels ter zake niet naleeft.
Op technisch vlak spreekt het voor zich dat er maatregelen moeten worden genomen en de Commissie visserij doet duidelijke voorstellen op dat gebied. Er is echter een elementair voorstel dat helaas niet in de resolutie voorkomt, namelijk het verbod voor een vaartuig, voor een vissersvloot, om bij het uitvaren over meerdere netten van verschillende maaswijdte te beschikken. Naar mijn mening is dat van elementair belang om een te eenvoudig bedrog te voorkomen.
Ik wil de technische problemen echter terzijde laten, want zij vormen niet het eigenlijke probleem. Het fundamentele probleem is de capaciteit van de vissersvloot. In de betrokken kringen weet iedereen dat de capaciteit van de vissersvloten moet worden verlaagd. Als er een evenwicht is tussen de viscapaciteit en de beschikbare bestanden, zal het eenvoudiger zijn om het behoud van de vissoorten en de visbestanden te waarborgen. Als dit niet het geval is, en dat is helaas de huidige situatie, zullen de vissers een zeer grote druk uitoefenen op deze visbestanden. Sociaal gezien is het begrijpelijk dat de druk die uitgeoefend wordt door de markt, de vissers ertoe aanzet om vals te spelen. Men moet zich van deze situatie bewust zijn. Er moet dan ook een drastisch beleid komen voor de vermindering van de vissersvloten. Als men weigert dit grote probleem te regelen, om dit probleem bij de kern aan te pakken, dan kan het probleem van de controle niet worden opgelost.
Terloops wil ik nog melden dat aan het begin van 1996 negen van de dertien lid-staten - aangezien twee lid-staten geen toegang tot de zee hebben - de doelstellingen van de meerjarenoriëntatieprogramma's ter vermindering van de vloot niet hebben bereikt. Dit laat duidelijk de omvang van het probleem zien. Het vierde programma op dat vlak zal bepalend zijn, en bij gebrek hieraan - ik heb het reeds gezegd - zal de verordening nooit echt doeltreffend kunnen worden toegepast.
Tot slot nog een probleem waar niet over is gesproken, tenzij misschien terloops, namelijk het probleem inzake de visserijcontrole in de internationale wateren, of in de wateren van derde landen, in het kader van de visserijakkoorden. In dat kader is er geen controle van de activiteiten van de communautaire vloot, noch door Europese Unie, noch door de lid-staten. Dat is een schijnheilige en ondoeltreffende situatie. Schijnheilig omdat wij heel goed weten dat het merendeel van de staten waarmee wij dergelijke akkoorden hebben niet de noodzakelijke capaciteit hebben om controles uit te voeren. Als wij zelf geen controle uitvoeren, wordt er vals gespeeld en wij weten dat dit soort bedrog bestaat.
Dat zijn een aantal overwegingen die mijns inziens noodzakelijk waren.
Tot slot wil ik zeggen dat het in dit kader onmogelijk is om te verwijzen naar het begrip subsidiariteit. Volgens mij is dat een begrip dat volledig tegen de geest van het gemeenschappelijk visserijbeleid indruist. Als men een beroep doet op het subsidiariteitsbeginsel zal doeltreffendheid op dit vlak ver te zoeken zijn.

Jöns
Ik moet helaas vaststellen, dat wij als Parlement pas vier maanden na afronding van de onderhandelingen van half januari over dit akkoord werden geraadpleegd, om precies te zijn op 9 mei. Een maand later heeft de Raad vervolgens besloten tot voorlopige toepassing van het akkoord. Overigens had de eerste compenserende betaling al einde mei moeten plaatsvinden, wat volgens opgave van de Commissie eerst een maand later geschiedde, maar toch nog altijd vóór het advies van het Parlement. Wij verkeren dus in precies dezelfde situatie als in het voorjaar van vorig jaar bij het visserijakkoord met de Republiek Senegal.
Dat wil in dit geval zeggen: het Parlement werd pas vier maanden na de vernieuwing van het visserijakkoord geraadpleegd. De Raad heeft dus weer eens een besluit met aanzienlijke financiële gevolgen genomen, zonder tevoren te informeren naar het standpunt van de andere tak van de begrotingsautoriteit en zonder toereikende rechtsgrondslag. De eerste betaling - toch nog altijd in de orde van 3 1/2 miljoen ecu - heeft weer eens plaatsgevonden voordat wij als Parlement onze mening konden geven, en in dit geval zelfs nog voordat de voor dit akkoord bevoegde commissie een standpunt had kunnen innemen.
De Commissie heeft dan het besluit van de Raad over de voorlopige toepassing van het akkoord weer eens als voldoende rechtsgrondslag beschouwd. Tegen zo'n procedure heeft de Begrotingscommissie en dit Parlement al herhaaldelijk zeer fel geprotesteerd. Ik doe dat hier nu opnieuw. Per slot van rekening maken wij immers nog altijd deel uit van de begrotingsautoriteit! Het is al erg genoeg dat de Raad gelooft ons hier stelselmatig te kunnen omzeilen. Indien Raad en Commissie zich zo blijven gedragen, dan moeten wij er werkelijk eens ernstig over gaan denken of wij toch geen gerechtelijke stappen moeten ondernemen.
Ik dring er bij de Commissie dus opnieuw op aan, in de toekomst op een zodanig tijdstip de onderhandelingen te starten en af te ronden, dat de voorgeschreven raadplegingsprocedure normaal kan worden gevolgd en er een rechtsgrondslag kan worden gegeven, voordat er wordt betaald. Zo zou er een eind kunnen komen aan die onzalige praktijk, dat internationale protocollen per briefwisseling voorlopig van kracht worden en dat het Parlement kan worden gepasseerd. Te meer omdat het bij de internationale visserijakkoorden om niet-verplichte uitgaven gaat.
In ieder geval tonen dergelijke incidenten weer eens aan, hoe noodzakelijk het is dat Raad en Commissie eindelijk de door ons voorgestelde gedragscode ondertekenen voor een betere informatieverstrekking en een betere opstelling van de begroting bij internationale visserijakkoorden.

Baldarelli
Mevrouw de Voorzitter, ik houd het bij de hoofdpunten: de controles, een zeer gevoelig onderwerp. Ik deel de opvattingen van de rapporteurs, waaraan overigens binnen de commissie ook de socialistische fractie een bijdrage heeft geleverd. Controle is niet alleen maar een kwestie van regelingen, en dus van bureaucratie; de vissersverenigingen en ook de milieuverenigingen moeten erbij betrokken worden.
Bij de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid moeten we rekening houden met de technologische middelen, maar ook met de biologische eigenschappen, want het gemeenschappelijk visserijbeleid kan door middel van het subsidiariteitsbeginsel worden hervormd, maar ook met behulp van enkele sociale beleidsvormen die erop gericht zijn het inkomen van de vissers te ondersteunen; dat is een onderwerp dat ook in het gemeenschappelijk landbouwbeleid al is behandeld. Wij zullen dit onderwerp in het debat over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid naar voren brengen, vanuit de wetenschap dat het vierde programma een zinvol discussiepunt kan vormen.

Provan
Mevrouw de Voorzitter, ik stel het op prijs dat de commissaris vanmorgen in ons midden is. Het lijkt een hele tijd geleden dat de commissaris lid was van de Landbouwcommissie van dit Parlement en het doet mij goed te zien dat zij zich wederom interesseert voor visserijzaken.
Wij hebben vanmorgen vier belangrijke kwesties voor ons liggen en ik wil mij vooral op zalm concentreren. Laat ik beginnen met te zeggen dat het toezicht en de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid van het grootste belang is en ik hoop dat het Parlement deze zaak vandaag op adequate wijze behandelt.
Ik wil de Fractie De Groenen laten weten dat wij haar amendementen op het verslag-McKenna zullen steunen. Het is van bijzonder belang dat wij in dit Parlement inzien dat bijvangsten, de teruggooi van vis en zwart vissen zaken zijn die wij werkelijk moeten aanpakken.
Ik richt mij echter voornamelijk op de kwestie van de invoer van zalm uit Noorwegen. Wij moeten erkennen dat de Commissie ons een heel eind tegemoet is gekomen door dit onderzoek in te stellen naar het dumpen van Noorse zalm. De voorzitter van de Commissie visserij heeft het probleem treffend getekend en ik dank hem voor zijn betrokkenheid en steun in dezen. De Commissie had echter verder kunnen gaan en, evenals de heer Gallagher, verzoek ik alle lid-staten om thans enige stappen te ondernemen tegen de Noorse regering wegens de hoeveelheid zalm die de Gemeenschap binnengevoerd wordt. Regeringen kunnen niet volstaan met zich afzijdig te houden en lijdelijk toe te zien hoe de viskwekerij en misschien de toekomstige visproductie van de Europese Gemeenschap gedecimeerd wordt door één land, dat vastbesloten is een belangrijk marktaandeel te verwerven ten koste van een jonge, bloeiende industrie in enkele van de perifere gebieden van onze Gemeenschap. De Commissie zou echter verder kunnen gaan en op eigen initiatief tijdelijke maatregelen kunnen nemen en ik verzoek de Commissie dat te doen.
De afgelopen dagen ben ik in de gelegenheid geweest het probleem nader te bekijken en ik heb begrepen dat minimum-importprijzen direct ten uitvoer gelegd zouden kunnen worden. Ik hoop dat dit zal gebeuren en dat wij op de langere termijn de moed en het lef zullen hebben om enige vorm van kwantitatieve beperking in te stellen.

Teverson
Mevrouw de Voorzitter, het verslag-McKenna beoordeelt het eerste van een reeks zeer belangrijke rapporten van de Commissie over de effectiviteit van het gemeenschappelijk visserijbeleid op het punt van controle. Een van de belangrijkste conclusies is dat de controle in de gehele Unie onevenwichtig is uitgevoerd en dat de lid-staten de politieke wil missen om het controlesysteem goed te laten functioneren. Het beleid faalt en zal met zijn huidige structuur te kort blijven schieten.
Het verheugt mij zeer dat de Commissie visserij een groot aantal amendementen van de Liberale Fractie heeft overgenomen: uitbreiding van de bevoegdheden van de EU-inspectiedienst, hetgeen absoluut noodzakelijk is om voor alle betrokkenen eerlijk spel te garanderen; in de gehele Unie vergelijkbaar hoge sancties voor dezelfde vergrijpen om wettelijke rechtvaardigheid te waarborgen in een gemeenschappelijk beleid als het visserijbeleid; intensivering van de controle op de aanvoerketen en met name de onderdelen vervoer en het op de markt brengen van de vis, die, zoals uit dit rapport blijkt, bijna volledig ontbreekt.
Een van de punten waar ik de nadruk op wil leggen is dat onze fractie van mening is dat deze situatie illustreert dat het gemeenschappelijk visserijbeleid in zijn huidige vorm de visbestanden niet in stand kan houden. Dat is de uitdaging. Daarvoor moeten wij een nieuwe oplossing zien te vinden.

Lannoye
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mij uitspreken over het verslag van de heer d'Aboville en over het visserijakkoord met de Seychellen en ik heb vier opmerkingen.
Ten eerste wil ik nogmaals zeggen dat het Parlement een debat voert over een reeds genomen besluit. Zelfs de financiële verplichtingen zijn al vastgesteld. Dat is een onaanvaardbare situatie. Dit wordt onophoudelijk herhaald en wij tonen onze kracht, maar verder gaan wij niet. Dit zou dan ook al een goede reden zijn om tegen te stemmen. Maar er zijn nog andere redenen.
De tweede opmerking gaat over het feit dat er geen regionale benadering in deze kwestie is. Als men het heeft over de Indische Oceaan, dan zou een regionale benadering erin bestaan om tegelijkertijd Madagascar, Mauritius, de Comoren en de Seychellen in aanmerking te nemen. Als het echter om een geïsoleerde benadering gaat zoals in dit geval, heeft men de situatie niet juist in de hand.
De derde opmerking betreft een akkoord zonder quota, hetgeen in feite een nogal verouderd soort akkoord is.
En tot slot, wie voert de controles uit? Het is toch van belang om te melden dat de Franse en Spaanse controleorganisaties deze taak op zich nemen. En daarmee is toch alles gezegd over de wil om de situatie doeltreffend te controleren.
Om al deze redenen stemmen wij tegen dit verslag.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij dat wij dit debat voeren, ook al is het op vrijdag. Ik heb dit initiatief in de eerste plaats genomen om de aandacht van het Parlement te vestigen op de ernstige situatie waardoor de zalmproducenten in Schotland getroffen worden. Het zou echter zo moeten zijn dat wij dit debat helemaal niet hadden hoeven houden en wij moeten goed begrijpen waarom dit nu nodig is.
Tijdens de Visserijraad bespraken de ministers deze kwestie bij de rondvraag en toen het Verenigd Koninkrijk aan de beurt was om iets te zeggen, om iets te doen, ging het net zoals bij het beroemde detectiveverhaal "De Hond Die 's Nachts Niet Blafte" . Wat verbazing wekte was dat de hond er wel was, maar niet blafte. Dat was de schuld van de Britse regering, omdat zij verzuimde de gerechtelijke stap te ondernemen, toen men van haar verwachtte dat zij voor de Schotse zalmindustrie zou opkomen. Met andere woorden, de hond liet in deze context niet zijn tanden zien om de Commissie ertoe te dwingen kwantitatieve beperkingen te overwegen. De industrie verwachtte dat. Er was zelfs een Schotse minister aanwezig, maar er werd niets ondernomen. Daarom is het nu de taak van de Commissie visserij van het Europees Parlement om te hulp te komen en dit verzuim te herstellen.
Wat vragen wij precies en wat mogen wij verwachten? De minimum-importprijs is, zoals wij uit het verleden weten, niet zo'n goed instrument, maar wel het enige dat onmiddellijk in werking gebracht kan worden. Met het dreigende anti-dumpingproces dat de Noren boven het hoofd hangt, is de kans groot dat zij zich tot Kerstmis een stuk beter zullen gedragen dan vorig jaar. Maar toch ben ik er bijna zeker van dat wij de minimumprijs moeten laten volgen door kwantitatieve beperkingen. Wij moeten onszelf de politieke vraag stellen, die voortdurend gesteld wordt en die mij gisteren zelfs door de Franse televisie is gesteld: Hoe komt het dat de Noren buiten de Europese Unie het er beter weten af te brengen wat de zalmproductie betreft dan de Schotten en de Ieren daarbinnen? Daarom is deze actie absoluut vereist en dringend noodzakelijk.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, de communautaire structurele maatregelen ten gunste van de visserij en de acquacultuur zijn erop gericht een oude verordening uit 1993 in drie opzichten te wijzigen: promoten van de produkten, hulp voor het opzetten van producentenorganisaties en goedkeuren van de wisselkoersen voor de boekhoudkundige ecu.
Wij zijn van mening dat het promoten van het produkt door het huidige voorstel kan worden geregeld, als die referenties inderdaad gekoppeld zijn aan de bescherming van de geografische aanduidingen en de herkomstbenamingen van landbouwprodukten en voedingsmiddelen. Wij steunen derhalve het verzoek van de Commissie wat betreft de hulp bij het opstarten van de activiteiten van de producentenorganisaties en de toepassing van de omrekeningskoers van de ecu, die gebaseerd is op de wisselreferentie zoals die door het instituut van de visserijorganisaties wordt verstrekt.
Dan het verslag van de heer d'Aboville: het gaat hier niet om een nieuwe overeenkomst, maar om een nieuwe versie van de overeenkomst die reeds in januari is verlopen, voorzien van een financiële toewijzing die een uitbreiding van de controlemaatregelen toelaat dankzij de verbeteringen in de systemen voor communicatie over land. Helaas is het Europees Parlement weer eens voor een voldongen feit gesteld, zoals inmiddels te doen gebruikelijk. Wij keuren dit af en hopen dat dit in de toekomst niet opnieuw zal gebeuren, en steunen het voorstel van de heer d'Aboville.

De Voorzitter
Ik heb zes ontwerp-resoluties ontvangen overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement.

Izquierdo Rojo
Mevrouw de Voorzitter, gezien de kwaliteit van het verslag van de heer Gallagher, en gezien het belang van de technische maatregelen hadden we eigenlijk meer tijd tot onze beschikking moeten hebben. Het is hoe dan ook een feit dat de heer Gallagher een uitstekende prestatie heeft geleverd, ofschoon het jammer is dat hij niet de soepelheid en durf heeft gehad om in te stemmen met het amendement op het derde streepje van paragraaf 7, waardoor zijn verslag een stuk beter zou zijn geworden.
Gezien het belang van de technische maatregelen zou ik de Commissie willen vragen, of zij bereid is een periode en een termijn vast te stellen voor overleg met de betrokken branche, omdat het Europees Parlement wat de technische maatregelen betreft immers unaniem van mening was dat er niet overhaast mag worden gehandeld, en dat de maatregelen in overleg met de sector ten uitvoer moeten worden gelegd. We ondersteunen het verslagGallagher, maar mijn vraag, die ik graag nu beantwoord zou zien, is, of de Commissie bereid is om overleg te plegen over het verslag inzake de technische maatregelen.
Het is van dringend belang dat de Commissie deze vraag beantwoord, want zoals u weet, oefent de Raad druk uit om een bepaald antwoord te krijgen. Daarom verzoek ik u, mijnheer de Voorzitter, ervoor te zorgen dat de Commissie tijdens deze Vergadering met een reactie komt op deze belangrijke vraag.
Door de bank genomen moet gezegd, dat de Commissie wat technische maatregelen betreft met haar hoofd in de wolken loopt. Zij dient te beseffen dat die maatregelen, ideale maatregelen voor een ideale wereld, ten uitvoer moeten worden gelegd in de visserij, dat er stimulansen moeten worden gegeven, dat de vissers moeten worden aangezet om die maatregelen daadwerkelijk toe te passen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Izquierdo, maar ik moet u met alle respect zeggen, dat u bijna twee keer zoveel spreektijd heeft gebruikt als waar u recht op had. Dit Voorzitterschap ontneemt nooit iemand het woord. Naar mijn mening dient u zichzelf regels te stellen, en wat de spreektijd betreft zou ik de overige leden van deze Vergadering willen verzoeken, niet het voorbeeld van mevrouw Izquierdo te volgen, ofschoon de inhoud van haar betoog alleszins de moeite waard was.
Het woord is nu, voor twee minuten, aan mevrouw Fraga.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, zonder iets af te willen doen aan het belang van de andere verslagen, zou ik mijn betoog willen wijden aan het verslag over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid, dat de rapporteur mevrouw McKenna zo realistisch in beeld heeft gebracht.
Wij zitten hier niet alleen om altijd maar te zeggen wat de vissers willen horen. Het is vanzelfsprekend dat ten tijde van een crisis in de visserijsector zoals nu, de verleiding groter wordt om de regels te ontduiken, waaruit des te meer blijkt dat de controle een van de punten is waarop het gemeenschappelijk visserijbeleid volkomen gefaald heeft. Het moet duidelijk zijn, dat zolang de vissers uitsluitend door de lid-staten zelf gecontroleerd worden, die controle zo goed als gedoemd is, ondoeltreffend te blijven. In de magere jaren klinkt de roep om controle twee keer zo luid, maar altijd om controle op anderen, wat ongetwijfeld een van de oorzaken is van het huidige probleem van de overbevissing. De lid-staten mogen niet van hun taken worden beroofd, maar de Commissie dient haar eigen controle te versterken en toezicht te houden op de controle die door de lid-staten wordt uitgeoefend, zonder zich door pressie van belanghebbenden te laten beïnvloeden, terwijl zij solo-acties dient af te keuren, die in werkelijkheid nauwelijks of geen oplossingen aandragen, zoals de obsessie om de lange afstandsvloten onder controle te brengen.
Die controle zal vast wel nodig zijn, mijnheer Lannoye, maar wie bekend is met deze vorm van visserij weet, dat de communautaire vloten die in niet-communautaire wateren vissen, tot de meest gecontroleerde vloten ter wereld behoren - zie het geval-Nafo - terwijl we nodig de bezem door eigen huis moeten halen. In plaats van zoveel te verspillen aan vloten díe al onder controle staan, zouden we beter de controle op de snelwegen van de Europese Unie kunnen uitbreiden, waarop zich ongetwijfeld een schandalige stroom van verboden soorten voortbeweegt.
Tevens acht ik het noodzakelijk dat er efficiënte controle wordt uitgeoefend op de naleving van de POP en de instelling van een sanctiesysteem dat werkelijk ontmoedigend werkt. Wat de voorstellen voor inkrimping betreft, ...

De Voorzitter
Mevrouw Fraga, u moet deze hamerslag niet zien als een teken waarmee ik u tot zwijgen wil brengen, maar als een waarschuwing dat uw spreektijd erop zit, waarbij u zelf moet bepalen welke beschikking u aan de spreektijd van de Vergadering geeft.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gehoord wat u zei, en ik probeer me te houden aan de regels die door de voorzitters van deze Vergadering worden gesteld. Daarmee heb ik denk ik wel genoeg gezegd.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, in afgelegen kustgebieden, zoals mijn eigen kiesdistrict, zijn de mogelijkheden om op plaatselijk niveau initiatieven voor economische ontwikkeling te nemen zeer beperkt. Een van de succesverhalen van de laatste jaren is de groei van de zalmproductiesector. Dat is een sector met grote mogelijkheden, maar evenals andere bedrijfstakken, heeft deze sector behoefte aan redelijk stabiele bedrijfsomstandigheden. De daarbij betrokken personen moeten hun bedrijfsmarges met enige zekerheid kunnen voorspellen.
Men hoeft dit Parlement en de Europese instellingen niet uit te leggen hoe belangrijk stabiliteit is voor het beleid op de middellange termijn. Wij weten zeker dat dit in macro-economisch opzicht met betrekking tot de EMU het geval is. Maar denkt u eens in wat het op micro-economisch niveau voor de zalmindustrie betekent dat Noorwegen, een land dat geen lid is van de Unie, een enorm overschot produceert voor de export - en over de capaciteit beschikt om in de nabije toekomst nog veel meer te produceren - en onze markt zozeer overspoelt dat de aangespannen anti-dumpingzaak na het vooronderzoek overeind zal blijven. Beter laat dan nooit. Noorwegen heeft een totale destabilisatie van de prijzen veroorzaakt en bij vier gelegenheden sinds 1989 hebben wij als tegenzet de minimum-importprijs beproefd, maar die heeft niet gewerkt. Willen wij deze kustgemeenschappen een kans geven om te overleven, dan is er eerlijk gezegd maar één antwoord dat waarschijnlijk op de lange termijn werkt: hard optreden en kwantitatieve beperkingen invoeren. De Raad heeft de kwestie ontweken; dat mogen wij niet doen.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het in de eerste plaats over het verslag van de heer Gallagher, wiens in de visserijcommissie goedgekeurde voorstellen mij buitengewoon positief en te valoriseren lijken. Vooral op een moment waarop beraadslaagd wordt over het operationeel programma "POP IV" voor de komende jaren, omdat de voorstellen worden geaccentueerd op grond van de verminderingen. In het onderhavige voorstel van de Commissie worden de bescherming van jonge vis en van de visbestanden, alsmede de verbinding met de vissers benadrukt. Omdat vooral het idee mij tegenstaat dat de controle uitsluitend wordt uitgevoerd om te weten hoeveel sancties wij opleggen, hoeveel inbreuken de Commissie opspoort en niet om de vissers, om allen die van de visserij afhangen er pedagogisch toe te brengen de wet niet te overschrijden. Omdat ik de idee verwerp dat vissers noodzakelijkerwijze rovers en milieuvernielers zijn.
Tot besluit daag ik de Commissie uit om het mogelijk te maken in de communautaire wateren een controlesysteem via satelliet in praktijk te brengen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het over de kwestie van de zalmprijzen hebben en het Parlement dank zeggen voor de solidariteit die het in de loop der jaren betoond heeft met de betrokkenen. Als wij dezelfde steun van de Raad en de Commissie hadden gekregen, dan zouden wij zeker vooruitgang hebben geboekt.
Wij mogen de ernst van de situatie niet onderschatten. Als ik de perifere gebieden van mijn eigen kiesdistrict bezoek, die van oudsher van de visserij afhankelijk zijn, dan heb ik hen zeer weinig te bieden. De Gemeenschap verlangt dat zij hun visserij-inspanningen, het tonnage van hun boten en hun vangstcapaciteit beperken. Wij bedreigen de staat van hun visbestanden, waardoor wij gedwongen zullen worden de omzet van de vissersbevolking te verlagen.
Wij hebben hun slechts één alternatief te bieden, namelijk de viskwekerij. Politiek gezien, was dit in het verleden een niet erg populaire optie, maar de vissersbevolking in de gehele Europese Unie begint in te zien dat zij mogelijkheden biedt en zonder schade voor het milieu kan worden beoefend en het bestaan van de kustgemeenschappen kan helpen redden. Deze inspanning wordt gedwarsboomd door een enorme Noorse inspanning - die kennelijk jarenlang is gesubsidieerd - die het de zalmkwekerij, het paradepaardje van de viskwekerijactiviteiten, onmogelijk maakt om van de grond te komen.
Ik wil mevrouw Bonino dank zeggen. Ik erken dat wij, ook al is het vrijdagmorgen, juist vrijdagsmorgens in dit Parlement deze kwestie uiteindelijk onder de aandacht van de Commissie hebben gebracht. Zij is begonnen actie te ondernemen en ik waardeer dat ten zeerste.
In aansluiting op de opmerking van de heer Macartney wil ik zeggen dat ik in Killybegs in het noordwesten van Ierland, wanneer mensen hun beklag doen over het gemeenschappelijk visserijbeleid - en ik probeer de Gemeenschap dan te verdedigen - te horen krijg dat de Noren geen moeite hebben het hoofd boven water te houden. Dat wilde ik alleen benadrukken.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, wat betreft de technische maatregelen voor de visserij zou ik om te beginnen de rapporteur de heer Gallagher willen bedanken voor zijn uitstekende werk. Deze mededeling van de Commissie inzake de toepassing van de technische maatregelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft een vervolg gekregen met het voorstel voor een verordening dat thans bestudeerd wordt.
Ik zou, in dit vrij algemene debat, een aantal overwegingen naar voren willen brengen. De doelstellingen van de Commissie zijn prijzenswaardig en de maatregelen noodzakelijk. Maar volgens mij is het gebrek aan onderscheid bij de vangst niet te wijten aan de geringe maaswijdte van de huidige netten, maar aan het steeds vaker voorkomende gebruik dat communautaire vissers maken van illegaal vistuig, dat door gebrek aan politieke wil niet kan worden vermeden.
Kan de Commissie aantonen dat er jonge vis gevangen is met vistuig dat de vereiste maaswijdte heeft? Ik vrees dat de Commissie, met het oog op de weigering van de lid-staten om hun vloot in te krimpen, dit langs een omweg tracht te bereiken via een simpele evolutiestrategie à la Darwin. Vele bedrijven trachten onder deze omstandigheden te overleven, pogingen die soms met overtredingen gepaard gaan welke in vele gevallen ongestraft blijven, terwijl zowel de controlerende lid-staten als meestal ook de Commissie hiervan op de hoogte zijn. Daarom zou ik ook mevrouw McKenna willen gelukwensen met haar verslag over de controle.
Wat moeten, onder die omstandigheden, de positie en handelwijze zijn van een bedrijf dat zich keurig houdt aan de technische voorschriften, die steeds verder zullen worden aangescherpt, terwijl het de concurrentie moet aangaan met ondernemingen die zich niet aan die regels houden? Wat heeft het voor zin om je aan allerlei technische regels te houden als iedereen in deze branche weet, dat niet-naleving toch niet bestraft wordt, en dat daar de werkelijke oorzaak ligt van de vangst van jonge vis?
Ik wil geen zwartkijker zijn, en net zomin een demagoog. Ik ben er voorstander van, dat de hulpbronnen in stand worden gehouden, onder meer om ervoor te zorgen dat deze sector op middellange en lange termijn rendabel blijft. Technische maatregelen zijn zeker vereist, maar als we ze aanscherpen terwijl we niet eens in staat zijn om de bestaande regels te doen naleven, dan zetten we het concurrentievermogen van de bedrijven die zich wél aan de regels houden, sterk onder druk, en spelen we die vissers in de kaart die de regels niet naleven, wat uiteraard niet erg bevorderlijk is voor de instandhouding van de visbestanden.

De Voorzitter
Ik geef nu het woord aan de heer McMahon, die ik mijn verontschuldigingen aanbied omdat hij eigenlijk vóór de heer Imaz het woord had moeten krijgen. Ik wil hem erop wijzen dat deze nalatigheid niets te maken heeft met de vriendschappelijke verstandhouding tussen mijzelf en de heer Imaz, die niet anders is dan degene die ik met u heb. Daarom geef ik u nu, na mij te hebben verontschuldigd, voor twee minuten het woord.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, dit probleem bestaat al heel lang. De kwestie speelt nu bijna tien jaar. Het ene lid na het andere heeft deze zaak aan de orde gesteld. Dit is het derde of vierde debat dat wij hierover voeren. De Commissie visserij heeft hoorzittingen gehouden. Wij hebben zelfs de Noren daarvoor uitgenodigd. Zij zijn twee keer bij ons geweest. Er zijn diapresentaties gehouden, waarbij de twee tegenover elkaar staande partijen aanwezig waren: de Noren in de ene hoek en de Ieren en Schotten in de andere hoek. Zij hebben ons al het bewijsmateriaal geleverd en wij hebben naar het debat geluisterd, maar het probleem duurt nog steeds voort.
Het duurt voort, omdat de wil in de Commissie ontbreekt en de wil in de Raad ook ontbreekt. De heilige drieëenheid, Sir Leon Brittan, de heer Michael Forsyth en de heer Raymond Robertson - de minister van Visserij bij het Ministerie voor Schotland - zijn de mensen die in staat zijn, althans kunnen trachten, daar iets aan te doen.
Wij weten dat Sir Leon op het moment met enorme problemen te kampen heeft, omdat de helft van zijn eigen kabinet helemaal niet geïnteresseerd is in Europa, of enige Europese zaak, en daarom moet hij de Europese hoek verdedigen. Hij kan zijn aandacht niet meer op zijn werk als commissaris voor de handel richten, maar moet zijn rug dekken tegen de Euro-sceptici in het Britse kabinet. Hij kan zijn werk niet naar behoren verrichten, als leden van het Europees Parlement uit Ierland, Schotland en andere landen naar hem toe komen om gedaan te krijgen dat er enige actie wordt ondernomen ten behoeve van de zalmsector. Daar ligt het probleem - het probleem ligt bij de Commissie, bij haar Directoraat buitenlandse handel en bij de Raad.
Vorige maand, in de laatste vergadering van de ministerraad, werd het aan het Ierse voorzitterschap overgelaten om de kwestie ter sprake te brengen. Het heeft de Raad visserij echter niet gevraagd om werkelijk iets te ondernemen. De zaak werd besproken, maar het voorzitterschap heeft niet om actie verzocht.
Wij vragen hier vandaag wel om actie. Wij verzoeken om een realistische minimumprijs en kwantitatieve beperkingen. Met iets anders zullen de zalmkwekers in Schotland en Ierland niet tevreden zijn.

Crampton
Mijnheer de Voorzitter, ik stem in met het grootste deel van hetgeen men tot nu toe gezegd heeft. Ik wil het niet over de visserij als zodanig hebben, maar er zijn drie algemene punten waarmee alle instellingen van de Europese Unie zich, naar mijn mening, moeten gaan bezighouden.
In de eerste plaats wordt in het verslag van de heer d'Aboville zeer duidelijk uiteengezet dat het weer om een overeenkomst gaat die reeds ondertekend is en waarvoor de financiële tegenprestaties betaald zijn, voordat dit Parlement erover is geraadpleegd. Daar moet een eind aan komen.
In de tweede plaats, waarom moeten wij hierover altijd op vrijdag debatteren? Dit is meerdere malen naar voren gebracht. Politiek gezien, is de visserij een van de belangrijkste zaken voor onze lid-staten, zij brengt de gemoederen sterk in beroering en wekt heftige discussies, maar wij zetten dit onderwerp altijd op de agenda voor vrijdag. De Conferentie van voorzitters zou zich toch zeker met deze kwestie kunnen bezighouden en er een eerlijke oplossing voor kunnen vinden?
In de derde plaats ben ik het eens met de reeds gemaakte opmerking dat dit gecombineerde debat te zeer uiteenlopende zaken betreft. De betrokken commissaris zou toch zeker aanwezig moeten zijn om de opgeworpen vragen te beantwoorden. Misschien houdt dit verband met het vorige punt. Daarom moeten alle drie de instellingen dit hele visserijprobleem aanpakken. Overigens steun ik alle verslagen.

Sindal
Het probleem dat de heer Gallagher in zijn verslag behandelt, is eigenlijk een oud probleem. De Commissie heeft op dit gebied reeds iets ondernomen en dat is goed. Hierdoor kan ook het Parlement zijn advies geven. Wij willen vooral minder bureaucratie en een grotere vereenvoudiging. Ook de Raad wil dit. Wij willen ook een oplossing voor het probleem van de reeds gevangen vis die sterft en dan teruggegooid wordt. Wij willen meewerken aan een oplossing voor het probleem van de vangstmethodes en aan de ontwikkeling van nieuwe methodes. Wij willen bijdragen tot de bescherming van de visbestanden en de beperking van de visserijgebieden. Dit kan echter alleen in overleg met de vissers en via regionale overeenkomsten. We moeten ons ervoor hoeden een gecentraliseerde bureaucratie vanuit Brussel te creëren in plaats van te luisteren naar de basis, naar de laatste echte jagers, met name de vissers. En tenslotte een stem uit het Noorden. Het is pijnlijk te zien hoe wij in Denemarken onze vloot inkrimpen, terwijl de andere lid-staten nalaten hetzelfde te doen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik wil allereerst mevrouw McKenna bedanken voor haar verslag dat tegelijkertijd direct en compleet is. Het bevat een aantal opmerkingen en conclusies die de Commissie ten volle onderschrijft.
Het verslag vestigt de aandacht op de moeilijkheid om een toereikend controleniveau te vinden voor de vangstcapaciteit in de Unie en op de noodzakelijke vermindering van deze capaciteit. De Commissie geeft grif toe dat het controleniveau ontoereikend is in de Gemeenschap en dat er dringend maatregelen ter verbetering moeten worden genomen. Er is een duidelijk gebrek aan deze maatregelen en zij hadden dan ook allang genomen moeten worden. De Commissie zelf wil bijdragen tot het invoeren van een globale verbetering.
Niettemin wil ik de aandacht van het Parlement vestigen op de beperkte bevoegdheden die de Commissie op dat vlak heeft. Ik moet het Parlement mededelen dat de Raad enkele gedurfde voorstellen uit het verslag zeker niet zal aanvaarden. Hierbij denk ik aan de harmonisatie van sancties bij gelijke overtredingen en de opschorting van financiële steun bij quota-overschrijdingen, of de grotere bevoegdheden van de communautaire inspectiediensten voor de visserij.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om te wijzen op de belangrijkste elementen van de aanpak van de Commissie op dit vlak. Strenge en strikte controles van de toepassing van de communautaire wetgeving door de lid-staten - en dat is de controle -, indiening van gedetailleerde verslagen over het controleniveau in de lid-staten, met inbegrip van speciale rapporten over afzonderlijke kwesties - dat is de doorzichtigheid.
Ten derde het aanmoedigen van een nauwere samenwerking tussen de controlediensten van de lid-staten. In dat opzicht deel ik het Parlement mede dat een eerste reeks maatregelen tijdens de vergadering van algemene directeurs en verantwoordelijken van de controlediensten in september in Dublin is goedgekeurd en dat deze maatregelen tijdens de Visserij-Raad van 14 oktober jongstleden zijn goedgekeurd.
Vervolgens het verlenen van communautaire financiële steun op zodanige wijze dat er reële verbeteringen in de nationale controlediensten kunnen worden aangebracht, zodat de controlekosten billijker kunnen worden verdeeld. En tot slot het waarborgen van de volledige toepassing van de bepalingen van de "controleverordening" , namelijk verordening EEG nr. 2847/93 over het toezicht per satelliet en de registratie van de vangsten.
Tot slot wil ik het Parlement mededelen dat de Commissie de aanbevelingen in dit verslag aandachtig zal bestuderen.
Het voorstel tot vierde wijziging van de verordening van de Raad, verordening nr. 3699/93 voor de structurele bijstand in de visserijsector, is erop gericht om drie wijzigingen in te voeren. De eerste wijziging laat de acties ter bescherming van geografische vermeldingen en van vermeldingen van oorsprong in aanmerking komen voor communautaire steun. De tweede wijziging verwijst naar artikel 7 van de verordening over de gemeenschappelijke marktordening voor visserijprodukten. De derde bevestigt dat de omrekeningskoers van de ecu duidelijk de budgettaire omrekeningskoers is, de rekenings-ecu, zoals de Raad van 21 december 1993 dit ook wilde.
Geen enkele van deze wijzigingen heeft een financiële consequentie, noch wat het communautair budget betreft, noch wat de structurele bijstand betreft die aan iedere lid-staat wordt verleend. Alleen de eerste wijziging is een kwalitatieve verandering. De twee andere zijn eenvoudige technische updates van de verordening, zonder praktische draagwijdte. Ik ben ervan overtuigd dat het Europees Parlement zijn steun aan de Commissie zal geven, zoals het verslag waarover nu gedebatteerd wordt ook vraagt, en ik maak van de gelegenheid gebruik om de rapporteur, de heer Kinderman te bedanken.
Wat het verslag van de heer d'Aboville betreft, wil de Commissie de geachte afgevaardigde eerst danken voor zijn uitstekende verslag over de nieuwe visserijvoorwaarden van de communautaire tonijnvloot in de wateren van de Seychellen, die voor drie jaar van toepassing zijn, en wel tot januari 1999. De Commissie is van mening dat, op technisch vlak, deze voorwaarden van dien aard zijn dat zij een nog doeltreffender uitvoering van het akkoord kunnen verzekeren, in toepassing van de fundamentele principes van het behoud van de visbestanden. In dat opzicht kunt u erop rekenen dat de Gemeenschap als volwaardig lid zal deelhebben aan de Commissie voor de tonijnvangst in de Indische Oceaan (CTOI) waarvan de eerste vergadering in december in Rome zal plaatsvinden. Het beleid dat de communautaire delegatie binnen deze nieuwe internationale organisatie zal ontwikkelen, zal, in overeenstemming met het in uw verslag geuite verzoek, gericht zijn op een betere kennis van en op het beheer van de plaatselijke tonijnbestanden, in naleving van de van toepassing zijnde basisprincipes die overeengekomen zijn in het kader van het internationaal recht.
Van de voorgestelde amendementen verwerpt de Commissie de amendementen 2 en 6, want zij gaan tegen de gevestigde doctrine in inzake de aard van de visserijakkoorden en maken inbreuk op haar bevoegdheden inzake de onderhandelingen. Zij aanvaardt de overige amendementen qua eigenlijke inhoud, verwerpt echter de vorm ervan en onderstreept ten eerste dat de Commissie het Parlement al regelmatig in kennis stelt van de stand van deze akkoorden door middel van toelichtingen en door middel van verslagen aan de Commissie visserij.
Ten tweede dat het principe van het behoud van de visbestanden onder het zeerecht valt dat de Gemeenschap heeft ondertekend en dat al in alle kaderakkoorden inzake visserij is opgenomen, in het bijzonder in dat van de Seychellen. Ten derde heeft de Gemeenschap de oprichtingsakte van de CTOI al geratificeerd, wier bevoegdheid, zoals ik reeds heb gezegd, de wetenschappelijke follow-up en het beheer van de regionale tonijnbestanden is. Wat de rol van het Parlement in de budgettaire uitvoering van de visserijakkoorden betreft, wil ik erop wijzen dat de drie betrokken instellingen momenteel een code van goed gedrag opstellen, betreffende de begrotingsprocedure voor de visserijakkoorden, die erop gericht is de betrekkingen tussen de Commissie en het Parlement beter te organiseren.
Het verslag van de Commissie over de toepassing van technische maatregelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid vormt een diepgaande analyse over het nut van de sinds 1986 toegepaste maatregelen om de jonge vis in de communautaire wateren te beschermen. De Commissie constateert dat het verslag-Gallagher overeenkomt met de conclusies van het verslag van de Commissie, zowel wat het overzicht van de problemen, als wat de mogelijke alternatieven betreft. Dat vormt het bewijs dat de door de Commissie voorgestelde ideeën voor het verbeteren van de stand van onze visbestanden in de goede richting gaan en wij moedigen het aan om deze initiatieven voort te zetten.
Zoals u weet heeft de Commissie al een voorstel voor een nieuwe verordening over de technische maatregelen voor het behoud ingediend en deze verordening zal de sinds 1986 geldende verordening vervangen. In dit voorstel dat in juni is ingediend en dat in de komende maanden in detail behandeld kan worden, heeft de Commissie de meeste suggesties en ideeën uit haar eigen verslag en uit dat van het Parlement overgenomen. Ik hoop dat deze algemene overeenkomst ook tot een gemeenschappelijk standpunt van de Commissie en het Parlement zal leiden met betrekking tot het genoemde voorstel.
Wat het probleem van de crisis in de zalmsector betreft, wil de Commissie allereerst onderstrepen dat de daling die sinds enkele jaren wordt vastgesteld, niet alleen betrekking heeft op de verkoopprijs van zalm maar ook op de produktiekosten per eenheid. In deze context zou de prijsstabiliteit niet betekenen dat de prijzen moeten stijgen, noch dat zij op hetzelfde niveau moeten blijven. Vanzelfsprekend dalen de prijzen en de omvang van de markt is tezelfdertijd aanzienlijk toegenomen. Daarentegen weten wij niet, en wij zullen dit ook niet aan de weet komen voordat de lopende onderzoeken zijn afgerond, of de prijs van de Noorse zalm sneller is gedaald dan de kosten per eenheid, zodanig dat een groot deel van de totale verkoop onder de produktiekosten ligt, hetgeen een nadeel veroorzaakt volgens de regels inzake oneerlijke concurrentie. Wij weten evenmin of deze verkoopprijzen op onze markten mogelijk zijn gemaakt door staatssteun, waarmee terecht compenserende maatregelen zijn ingeleid.
Er kunnen heel wat beweringen en uitspraken worden gedaan en er zijn tal van bijzondere gevallen. Wat ons momenteel ontbreekt en eenieder mist dit, is een globaal idee van de toestand. Zoals u weet is de markt al verscheidene jaren het thema van een levendig debat. Dit heeft voor veel opwinding en woelingen gezorgd, maar er is maar weinig licht in de zaak gekomen. Nu worden wij voor de zoveelste maal weer met dezelfde situatie geconfronteerd.
De Commissie heeft de gelegenheid aangegrepen van de twee klachten van de Schotse en Shetlandse producenten om diepgaand onderzoek uit te voeren naar de markt, met name om te bepalen of er nu wel of niet sprake was van dumping en compenserende steun en om de aard alsmede de omvang van de aangerichte schade vast te stellen. Het is niet waar dat Commissie niets doet, integendeel, zij werkt hard aan deze dossiers. Het is van essentieel belang dat de maatregelen worden genomen op een solide, feitelijke basis, want indien dit niet het geval is zullen de maatregelen nooit de gestelde doeleinden ervan bereiken, hetgeen duidelijk gebleken is uit de verordening inzake de minimumprijzen.
Natuurlijk zullen wij de marktontwikkeling nauwgezet blijven volgen en in dat opzicht dient te worden vermeld dat de beschikbare informatie minder omvangrijk is dan zij zou moeten zijn en ook zal zijn aan het einde van het onderzoek. Helaas gaan talrijke lid-staten zeer traag in op ons verzoek om informatie. Niettemin kunnen wij bevestigen dat de prijs tot op heden stabiel is gebleven, rekening gehouden met de gebruikelijke seizoensfactoren. Er zijn geen aanwijzingen voor een bruuske daling zoals tijdens het laatste kwartaal van vorig jaar werd vastgesteld.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, in dit antwoord met de automatische piloot gaat de Commissie niet in op de vraag die ik haar "live" gesteld heb. Zou de Commissie mij op zijn minst kunnen zeggen wanneer zij mijn vraag denkt te beantwoorden?

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de commissaris voor haar antwoord, maar ik zou het op prijs stellen, als zij haar laatste opmerking over het gebrek aan informatie van de lid-staten nader verklaarde. In de eerste plaats wil ik graag weten of het Verenigd Koninkrijk een van de lid-staten is die verzuimd hebben de informatie te verstrekken waar zij op zit te wachten? In de tweede plaats heeft zij eigenlijk niet gezegd of de Commissie zal overgaan tot invoering van minimum-importprijzen, waar de resolutie om verzoekt.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer MacCartney.
Mevrouw Cresson, bent u van plan in te gaan op de betogen van mevrouw Izquierdo en de heer MacCartney?

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag antwoorden op de vraag inzake de door het Verenigd Koninkrijk verstrekte informatie. Dit land heeft informatie verstrekt over de zalm, maar dat is praktisch de enige informatie waarover wij beschikken. Wat de minimumprijzen betreft is de Commissie van mening dat deze bepaling niet gerechtvaardigd is, omdat de prijzen momenteel stabiel zijn.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Cresson. Mevrouw Izquierdo, u begrijpt dat we nu niet een debat kunnen beginnen; mevrouw Cresson heeft trouwens, geloof ik, nog het een en ander te zeggen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de eerste vraag niet beantwoord, maar ik kan wel melden dat wij dit punt momenteel met de Raad bespreken.

De Voorzitter
U blijft volhouden, mevrouw Izquierdo? Mevrouw Cresson heeft u zojuist van repliek gediend, maar als u wilt, krijgt u het woord. Dit Voorzitterschap zal nooit iemand het woord weigeren.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u dringend de Notulen erop na te slaan, want er is kennelijk niet naar het debat geluisterd. In de Notulen kunt u zien wat ik gevraagd heb, en mijn verzoek is dan ook, dat de commissaris met een ander antwoord komt omdat dit antwoord op geen enkele manier mijn vraag beantwoordt.

De Voorzitter
Laten we hopen dat u, na herlezing van de Notulen, een schriftelijk antwoord zult kunnen krijgen.
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
Verslag-Kindermann (A4-0306/96)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Andersson en Waidelich
Hoewel wij wij er in dit geval voor hebben gekozen om vóór het verslag te stemmen, houdt dit niet in dat wij positief staan tegenover automatische financiële steun voor producentenorganisaties. Het bedrijfsleven en de verschillende soorten producentenorganisaties horen zich normaal gesproken zonder subsidies te kunnen redden.
Verslag-d'Aboville
Andersson en Waidelich
Hoewel wij vóór het verslag zullen stemmen, willen wij onze scepsis tot uitdrukking brengen met betrekking tot het uitgebreide opkopen van visquota's door de EU. De financiële vergoedingen voor deze visquota's bedragen ongeveer 300 miljard ecu. Wij vinden het duur en ongepast om op deze wijze door te gaan met de financiële ondersteuning van een vissersvloot die juist zou moeten worden ingekrompen.
Er zijn ook redenen om aan te nemen dat de wijze van handeldrijven op het gebied van de visserij met de betrokken staten, in vooral Afrika en de Indische Oceaan, zou kunnen geschieden onder voor deze landen gunstiger omstandigheden. Meer oplossingen in de sfeer van joint ventures zou kunnen leiden tot meer arbeidsplaatsen, meer visveredeling en een grotere vissersvloot voor deze derde landen.
Verslag-Gallagher
Andersson en Waidelich
Elke keer dat er wordt gepraat over maatregelen om de visbestanden duurzaam en op de lange termijn in stand te houden, worden er meteen eisen gesteld inzake vergoedingen, compensaties en subsidies. Dat is ook deze keer zo. De wetten van de ecologie stellen echter grenzen die wij ook zonder subsidies moeten willen volgen. De voorstellen om passages toe te voegen met betrekking tot socio-economische aspecten etc. zijn in een ruimer verband juist, maar geven in dit geval onjuiste signalen af.
Resolutie betreffende zalm
Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik vertegenwoordig Greater Manchester East en enkele van de onderwerpen waarin ik vooral geïnteresseerd was in dit Parlement waren het onderzoekbeleid en de herbestemming van wapens, waarover ik twee verslagen heb uitgebracht, maar dat zijn zaken die ver van de crisis in de zalmindustrie lijken af te staan.
Enige tijd geleden nam een bedrijf in mijn kiesdistrict echter contact met mij op. Dit bedrijf was in feite actief in de defensiesector, maar trachtte zijn werkzaamheden te verleggen naar andere sectoren door in nieuwe geavanceerde civiele technologieën te investeren. Een daarvan was gebruikmaking van radartechnologie voor de behandeling van oogziekten bij zalm in zalmkwekerijen, wat kennelijk een groot probleem is. Wegens de plotselinge dumping van Noorse zalm op de Europese markt werd het beloofde geld voor de ontwikkeling van dat project ingetrokken en derhalve is er een situatie ontstaan die niet alleen de mensen in Schotland en Ierland treft, maar ook heel Europa raakt. Zij is van invloed op de ontwikkeling van nieuwe technologieën, zij is van invloed op de commercialisering van nieuwe technologieën, zij is van invloed op de werkgelegenheid. Ik steun daarom deze resolutie en het kwam in zekere zin zeer goed uit dat mevrouw Cresson hier was om die vraag te beantwoorden, hoewel zij zich daarvan aanvankelijk waarschijnlijk niet bewust was.

Ahlqvist, Andersson, Lööw en Waidelich
In grote lijnen staan wij welwillend tegenover de resolutie. Er is alle reden om de aandacht te vestigen op de uitbreiding van de Noorse uitvoer van zalm, aangezien Noorwegen zijn zalmkwekers uitgebreid financieel ondersteunt met gesubsidieerd vervoer, gesubsidieerde leningen en lagere sociale premies, en zelfs kwijtschelding van schulden en compensaties van verliezen. In dit verband willen wij erop wijzen dat ook Zweedse viskwekers negatieve gevolgen ondervinden van de goedkope Noorse zalm. Desalniettemin zijn wij van mening dat het onderzoek dat nu door de Commissie op gang is gebracht gereed moet zijn voordat de verschillende maatregelen kunnen worden besproken. Daarom kiezen wij ervoor om ons van stemming te onthouden.
Verslag-McKenna
Ahlqvist, Andersson, Lööw en Waidelich
Onze steun aan het verslag-MacKenna, en daarmee ook aan het dringende verzoek aan de Raad om een IVde meerjarig ontwikkelingsprogramma aan te nemen, moet niet worden uitgelegd in die zin dat wij de voorstellen van de commissie op alle punten steunen. De inkrimping van de respectieve vissersvloten van de lid-staten moet in verhouding staan tot de nog aanwezige visbestanden. De weinig genuanceerde maatregelen van de Commissie zijn wat Zweden aangaat, o.a. met het oog op het zgn. rapport-Lassen, op belangrijke onderdelen niet ecologisch onderbouwd waar het gaat om de visserij in de Oostzee.

Europees plattelandsontwikkelingsbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0301/96) van de heer Hyland, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het Europees beleid voor plattelandsontwikkeling en de opstelling van een Europees Handvest voor het platteland.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, mag ik om te beginnen mijn erkentelijkheid betuigen jegens de vele leden die hebben meegewerkt aan de voorbereiding van dit verslag, dat een omvangrijk nieuw gebied van het EU-beleid behandelt. Ik heb beloofd zoveel mogelijk de standpunten van de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de andere commissies tot uitdrukking te brengen, alsmede de zienswijzen weer te geven van belangenorganisaties en mensen die vurig hopen dat er een goed gepland en geïntegreerd beleid tot stand komt om het plattelandsprobleem aan te pakken. Ik hoop dat het verslag een getrouwe weerspiegeling is van die consensus. Ik wil tevens mijn waardering uitspreken voor de belangstelling die commissaris Fischler en zijn ambtenaren getoond hebben.
Alle lid-staten ondervinden grote moeilijkheden bij de aanpak van het probleem van het verval van het platteland en het bredere sociaal-economische probleem van de ongelijke ontwikkelingsniveaus van het platteland en grote steden. Het verslag houdt rekening met de verscheidenheid van deze problemen in verschillende landen en de noodzaak van een flexibele toepassing van een nieuw initiatief. Ik heb echter prioriteit verleend aan het belang van de landbouw en het familiebedrijf voor de plattelandseconomie en de landbouw alleen mag dan niet voldoende zijn om een levensvatbare en levendige plattelandsgemeenschap in stand te houden, maar toch vormt dit bedrijf, mijns inziens, het economische middelpunt waaromheen zich andere economische activiteiten kunnen ontwikkelen.
Het lag weliswaar niet in mijn opdracht besloten, maar het was onvermijdelijk dat enige leden zouden verwijzen naar het gemeenschappelijk landbouwbeleid en verwijzingen met betrekking daartoe zijn niet bedoeld als afspiegeling van een definitief standpunt inzake dit belangrijke beleidsterrein, dat ongetwijfeld het onderwerp van voortdurend debat op grond van het discussiestuk van de Commissie zal zijn.
In een tijd dat het scheppen van werkgelegenheid hoog op de agenda van het Parlement staat, past het degenen van ons die met verantwoordelijkheid op het gebied van de landbouw zijn belast om voorstellen in te dienen om de bron van mogelijkheden die het land ons biedt tot het uiterste te benutten, teneinde de bestaande plattelandsstructuren te stabiliseren en nieuwe werkgelegenheid te scheppen, bijvoorbeeld werk voor mensen die niet rechtstreeks bij het boerenbedrijf betrokken zijn. Ik ben van mening dat het verslag deze gebieden vaststelt, te beginnen met de primaire functie van vermindering van de voedselproductie en het scheppen van werkgelegenheid door kwaliteitsverbetering in de voedingsmiddelensector. Zoals ik reeds gezegd heb, wordt echter ook erkend dat de landbouw alleen deze gebieden niet leefbaar kan houden.
Het verslag behandelt tevens de benutting van de menselijke hulpbronnen van de Gemeenschap en de bereidheid van de plattelandsbewoners om, als zij de kans daartoe krijgen, bij te dragen tot een zorgvuldige planning van programma's om betrokken te worden bij het werk voor de ontwikkeling van het platteland. Ik ben van mening dat een geïntegreerde aanpak, waarbij de nationale en regionale overheden van de EU als partners samenwerken met de lokale bevolkingsgroepen, een eerste vereiste is voor maximale benutting van het volledig potentieel van onze grond en onze menselijke hulpbronnen. Ik hecht belang aan de infrastructuur tussen dorpen en steden en de noodzaak essentiële gemeenschapsvoorzieningen in stand te houden en wil erop wijzen dat de verlening en verbetering van deze diensten niet altijd in zuiver economische termen kan worden uitgedrukt, maar dat daarbij ook meer in het algemeen rekening gehouden moet worden met de sociale dimensie daarvan en met problemen in verband met stedelijke gemeenten die niet aan ruimtelijke ordening doen en al te sterk uitbreiden.
Het verslag gaat in op het belang en de mogelijkheden van het plattelandsmilieu en de rol die de plattelandsbevolking vervult als beschermers daarvan, om het ongeschonden in stand te houden ten behoeve van toekomstige generaties. Het verslag noemt ook de in het platteland besloten economische mogelijkheden om werkgelegenheid te scheppen op gebieden als bij voorbeeld het ecotoerisme, alsmede de betekenis van het platteland als duurzame basis voor het behoud van onze Europese cultuur en tradities. Het houdt zich verder bezig met de uitdaging om alternatieve energiebronnen te ontwikkelen, een onderneming die op het land wordt uitgeoefend, en met het belang van aanpassing van het midden- en kleinbedrijf om te voldoen aan lokale behoeften en vooral met initiatieven als het LEADER-programma.
Bovendien wordt geconstateerd dat geleide bosbouw een duurzame onderneming is, die niet alleen de boeren economisch rendement oplevert, maar ook de plattelandsbewoners werkgelegenheid biedt. Het verslag wijst erop dat aan de sociale behoeften van het leven op het platteland moet worden voldaan en dat voorzien moet worden in goede scholen, behoorlijke post- en telecommunicatiediensten en adequate wegverbindingen. Speciaal vermeld wordt de rol van vrouwen in de plattelandssamenleving en de noodzaak de sociale voorwaarden te scheppen die vereist zijn om vrouwen die buitenshuis werken en de vrouwen die in de landbouw en andere plattelandsondernemingen werkzaam zijn te steunen.
Het verval van plattelandsgemeenschappen wordt vaak geweten aan de vooruitgang van de technologie en, hoewel deze bewering misschien tot op zekere hoogte op waarheid berust, ben ik toch van mening dat de komst van geavanceerde nieuwe communicatietechnologieën, zoals Internet, thans gebruikt kan worden om die spiraal te doorbreken en nieuwe werkgelegenheid te scheppen in de plattelandsgebieden van de Gemeenschap.
Tenslotte pleit het verslag voor een nieuwe gecoördineerde aanpak om een duurzaam plattelandsbeleid te vormen, dat mensen centraal stelt in het ontwikkelingsproces, en verzoekt het om de instelling van een nieuw fonds dat speciaal bestemd is voor het nieuwe programma, dat ervoor moet zorgen dat de plattelandsgebieden van de Europese Unie een essentieel onderdeel blijven uitmaken van de algemenere economische en sociale doelstellingen van dit Parlement en zijn instellingen.

Seillier
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als rapporteur voor de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media wil ik de heer Hyland bedanken dat hij de conclusies die onze commissie met eenparigheid van stemmen heeft aangenomen, in zijn verslag heeft opgenomen. Het principe van een Europees handvest voor het platteland, dat een algemeen kader geeft aan de communautaire actie op dat vlak, kan vanzelfsprekend door ons allen worden ondersteund.
Ik wil er in feite op wijzen dat sinds de start van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in 1961, tot aan 1975, er iedere minuut één landbouwer is verdwenen. In de loop van 1995 heeft de landbouwcommissaris, de heer Fischler, tegen de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Europees Parlement gezegd dat er tussen 1995 en het jaar 2000 drie miljoen Europese landbouwers zullen verdwijnen. Dat wil zeggen dat er in een tijdsbestek van vijf jaar iedere acht minuten zeven landbouwers verdwijnen.
Deze ontwikkeling veroorzaakt grote problemen op alle vlakken: natuurlijk op economisch vlak, maar, en mijn collega's hebben dit reeds onderstreept, ook op sociaal vlak en ik wil er nog aan toevoegen op cultureel vlak, aangezien dit een weerslag heeft op de beschaving. In de hele Europese geschiedenis, en zelfs tot net na de Eerste Wereldoorlog, vormde het platteland de basis van onze maatschappelijke organisatie en de fundering van onze cultuur, met alle aspecten ervan. Het platteland was door de eeuwen heen in symbiose met hetgeen zich in de steden afspeelde. De stadskernen waren in symbiose met het platteland en dat heeft de Europese beschaving haar bijzondere karakter verleend.
Dit evenwicht, en het is reeds gezegd, is nu zoek. Wij moeten nu creatief en vindingrijk zijn. Daarom is het van belang om in de plattelandsgebieden een cultuurbeleid te voeren dat gericht is op de ontwikkeling van de plaatselijke geschiedenis, die goddank tot ontwikkeling komt, en op de valorisatie van de volkstradities, de sleutelelementen van het plattelandstoerisme. Dit is zowel belangrijk voor de werkgelegenheid op het platteland als voor het behoud van het platteland als zodanig en voor het evenwicht in de maatschappij in het algemeen. Wij moeten dan ook echt een nieuwe symbiose tot stand brengen tussen de steden en het platteland.
Wat de jongeren betreft moet men weten dat het probleem van de leegloop van het platteland het probleem van de veroudering van de in de landbouw werkzame bevolking met zich meebrengt. Derhalve is het noodzakelijk om een actief beleid te voeren om in te kunnen spelen op de specifieke problemen met betrekking tot onderwijs en opleiding op het platteland. Niemand wil het onderwijs van zijn kinderen opofferen. Zeker in deze tijd weet men hoe belangrijk dat is en er moet werkgelegenheid voor jongeren worden geschapen rond activiteiten die vanzelfsprekend met de landbouw te maken hebben, maar ook met het platteland. In dat opzicht zijn er gewaagde vernieuwingen mogelijk, die in verband staan met de ecologische zorgen van onze medeburgers.
De landbouw heeft zich ontwikkeld rond samenwerkingsverbanden die de ontwikkeling van de landbouw mogelijk hebben gemaakt, niet alleen in termen van landbouwproduktie, maar ook inzake de verbetering van de kwaliteit van het bestaan van de landbouwbevolking. Het is noodzakelijk dat deze organisaties, zoals de onderlinge ziekenfondsen voor de landbouw, de landbouwbanken, de landbouwverzekeringen, de onderwijsinstellingen en de agrarische familiebedrijven betrokken worden bij dit plattelandsbeleid. Zij hebben een traditie, zij hebben ons veel te leren en wij hebben er alle belang bij om op dat vlak met hen samen te werken.

Campoy Zueco
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het platteland verkeert in een precaire situatie, het is duidelijk op zijn retour. Het moet de druk van de moderne tijd en de aantrekkingskracht van de grote steden zien te weerstaan. Daarom ben ik blij dat dit Parlement het noodzakelijk acht, een kader op te stellen voor de ontwikkeling van het platteland, zodat de Commissie ons een sociaal en economisch model kan voorleggen waarmee tijdig en op rationele manier kan worden ingegrepen in de huidige noodsituatie.
Dit Handvest voor het platteland is de bijdrage van dit Parlement aan de conferentie over "het Europa van het platteland" , die gedurende de eerste dagen van november zal worden gehouden in Ierland. We mogen de heer Hyland en onszelf dan ook wel gelukwensen met zijn werk, dat zowel wat zijn doelstellingen als wat de inhoud betreft van een zeer hoog niveau is, terwijl hierin eveneens andere standpunten zijn opgenomen, zoals die van de Commissie regionaal beleid.
Het platteland moet vanuit een drietal perspectieven worden beschouwd: vanuit sociologisch perspectief, als wereld die verder tot ontwikkeling moet worden gebracht; vanuit milieu-perspectief, als gebied dat in aanmerking komt voor ruimtelijke ordening en bescherming; en uit cultureel perspectief, als verzamelplaats van beginselen en tradities die aan de oorsprong liggen van ons collectief geheugen. De problematiek van de plattelandsgebieden ligt enerzijds dus op het vlak van de ruimtelijke ordening, en anderzijds op het gebied van het economisch herstel, dat afhankelijk is van een proces van omschakeling, van economische diversificatie.
Het Europees Handvest voor het platteland dat aan deze Vergadering wordt voorgelegd, is een strategie om het evenwicht van de Europese ruimte te herstellen, met onder meer als doel, de cultuur van het platteland van de Europese Unie in stand te houden; voorts is het een instrument voor de ruimtelijke ordening, voor het coördineren van alle communautaire beleidsvormen die van invloed zijn op het platteland. Dat beleid gericht op plattelandsgebieden dient te worden geïntegreerd in een globale visie op het territorium, van waaruit de prioritaire keuzes ten aanzien van de twee ijkpunten van het platteland: periferie-isolement tegenover stedelijke centraverstopping, op elkaar moeten worden afgestemd. Isolement en een tekort aan fundamentele diensten zoals gezondheidszorg en onderwijs zijn karakteristiek voor het platteland; het behoud van het milieu, het vermijden van de kosten van verwoestijning, bescherming van het territoriale evenwicht, dat wil zeggen sociale rentabiliteit, zijn redenen genoeg om de economische activiteit en de bevolking in de plattelandsgebieden op peil te houden. Deze redenering is nog extra te onderbouwen met bredere overwegingen zoals de economische en sociale samenhang, het recht op gelijke kansen, en een rechtvaardige verdeling van de toegang tot diensten en infrastructuur.
In dat licht moet de bijdrage van de Commissie regionaal beleid aan het Europees Handvest voor het platteland worden gezien, want ofschoon fundamentele diensten zoals gezondheidszorg en onderwijs op het platteland tekort schieten, mag er wat dit betreft geen onderscheid worden gemaakt tussen de uiteenlopende situaties op het platteland. De ontwikkeling van middelgrote stedelijke centra is bevorderlijk voor de noodzakelijke decentralisatie op het gebied van economische activiteiten en diensten, terwijl zij tegelijkertijd gunstig is voor de dynamiek van de aangrenzende plattelandsgebieden en de onafhankelijkheid van de streek, en op die manier bijdraagt tot de kwaliteit van het leven op het platteland en tot een verlichting van de problemen van de grote steden.
De rol die de middelgrote steden als streekcentra kunnen spelen, verdient extra aandacht. Ik acht het voor de toekomst van het platteland hoe dan ook noodzakelijk dat de staten met behulp van financiering van de Europese Unie projecten opzetten voor samenwerking tussen de gemeenten onderling met het oog op deze middelgrote centra, om gezamenlijk de problemen van de dienstverlening en de infrastructuur aan te pakken.
Ik zou u willen vragen, dit Handvest voor het platteland van Europa te ondersteunen, waarin het platteland wordt gezien als een bron van mogelijkheden ten opzichte van de steeds grotere problemen van de stedelijke centra, en waarin de belangrijkste richtlijnen worden aangegeven opdat de Commissie de vereiste maatregelen voorstelt ten einde tot een beleid te komen dat de plattelandsgemeenten tot ontwikkeling brengt en hun levensvatbaarheid garandeert.

Thomas
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met de heer Hyland dank te zeggen voor zijn werk met betrekking tot dit verslag. Het is van vitaal belang voor de mensen die ik vertegenwoordig en voor zeer velen verspreid over de gehele Europese Unie. Deze erkenning van de specifieke problemen en behoeften van de plattelandsgebieden is, naar ik hoop, de eerste fase van een grondige revisie van de structuur en de aard van de financiële steun die zij ontvangen.
Al veel te lang hebben wij de middelen bestemd voor de ontwikkeling van een landbouwindustrie, waarvan de voordelen voor het gros van de plattelandsbevolking beperkt zijn gebleven. Door de verdere hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zullen financiële middelen vrijkomen die gebruikt dienen te worden om het gemeenschappelijk landbouwbeleid om te vormen tot een gemeenschappelijk plattelandsbeleid, waarin de landbouw een essentiële rol zal blijven spelen, maar dat waarborging van het economisch en sociaal welzijn van de plattelandsgemeenschappen als voornaamste doelstelling moet hebben.
Die gemeenschappen hebben weliswaar een aantal kenmerken gemeen, maar bij de vorming van een gemeenschappelijk plattelandsbeleid moeten wij ervoor zorgen dat wij de diversiteit en de sterke en zwakke punten erkennen die het platteland overal in de Unie kent. Wij moeten ons ten doel stellen een kader te bieden waarbinnen de lokale partners hun prioriteiten kunnen vaststellen en deel kunnen nemen aan de opstelling van de programma's, teneinde te bewerkstelligen dat zij zoveel mogelijk voordeel opleveren. Door dit verslag te steunen kunnen wij onze stem voegen bij het verzoek om een plattelandsontwikkelingsbeleid, maar zo'n beleid zal alleen kans van slagen hebben, als wij luisteren naar de stem van al onze plattelandsgemeenschappen.

Keppelhoff-Wiechert
Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats hartelijk dank aan de rapporteur. Voor het verslag-Hyland moet ik het volgende vaststellen: de ontwikkeling van het platteland kan naar mijn mening enkel een succes worden met een concurrerende landbouw. Dat geldt voor de hele Europese Unie. Het platteland mag niet verworden tot een folkloristisch gebeuren.
Wanneer nu in Cork, in Ierland, begin november over de verdere ontwikkeling wordt gesproken, dan moet allereerst worden vastgesteld, dat het platteland geen restgrootheid is. In Duitsland wordt 80 % van de oppervlakte tot het platteland gerekend. Vijftig procent van de bevolking leeft op het platteland, maar slechts 20 % werkt daar ook. Alle anderen zijn forenzen. In alle EU-landen gelden soortgelijke percentages. Het platteland wordt graag als belangrijke functionele en dienstenhulpbron beschouwd voor zwaarbelaste, overbevolkte stedelijke gebieden. Deze opvatting is echter als programma voor de plattelandsontwikkeling ontoereikend en draagt in de regel ook niet bij tot stabilisering van de arbeidsmarkt buiten de steden. Het valt niet te ontkennen dat de afgelegen plattelandsgebieden in de EU voor het werkgelegenheidsbeleid ontwikkelingsgebieden zijn. Het klassieke regionale beleid zal in tijden van krappe begrotingen nauwelijks iets wezenlijks hieraan kunnen veranderen.
Bovendien wordt thans hardop getwijfeld aan de doelmatigheid van zo'n beleid. Er zijn daarom dringend alternatieven nodig om kansarme mensen werkelijk perspectief te bieden, op middellange en lange termijn vaste voet te krijgen op de normale arbeidsmarkt. Enkel op marktmechanismen hopen, is te weinig. Enkel op groenen witboeken van de Commissie te hopen, is naar mijn mening ook te weinig. Papier hebben we genoeg in Europa. De hoop is echter gevestigd op de opnieuw benadrukte zelfstandige ontwikkeling van de regio's, die intussen ook in de Europese politiek weerklank heeft gevonden.
Het ontwikkelingsconcept van de zelfstandige regionale ontwikkeling richt zich op zekerheid van werk op het platteland op basis van eigen initiatieven. Doel is de integratie van mensen in de arbeidswereld en een verbetering van de kansen op een eigen inkomen dat onafhankelijk is van overheidssteun. Overheidssteun kan enkel uit startfinancieringen bestaan. Daarom blijft het doel van de zelfstandige regionale ontwikkeling, activiteitenterreinen te ontdekken door een creatieve benutting van de eigen hulpbronnen. Er moet een arbeidsmarkt tot stand komen met voornamelijk een regionale vraag en aanbod, dat voortvloeit uit kennis van de situatie van de mensen, het landschap en de regio. Onconventionele individuele initiatieven en kleine projecten kunnen hier van bijzonder groot nut zijn; ik denk dat ook de nieuwe technieken het platteland nieuwe kansen bieden. De beslissende vraag luidt: welke specifiek regionale vraag bestaat er, welke bijzondere activiteiten kunnen we hier op het platteland verrichten en hoe kunnen deze worden vercommercialiseerd? Het ondernemersbeginsel moet indien enigszins mogelijk meetellen.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Hyland feliciteren met zijn goede verslag over de opstelling van een handvest voor het platteland. Het plattelandsbeleid moet meer zijn dan slechts een instrument voor de ontwikkeling van het platteland, er is een beleid nodig dat veelzijdig is en een breed gebied bestrijkt. Het uitgangspunt hierbij moet het eigen karakter van de verschillende gebieden zijn, naast de eerbiediging van de culturele rijkdom.
Finland behoort tot de landen in Europa met het meeste platteland. Daarom is voor ons land de noodzaak van een goed landbouwbeleid bijzonder groot. In Finland is een duurzame bosbouw een basisvoorwaarde voor de leefbaarheid van het platteland en voor de werkgelegenheid. In Finland is in 1991 een geïntegreerd en vooruitstrevend beleidsprogramma voor het platteland goedgekeurd. Het probleem is echter dat voldoende middelen voor de tenuitvoerlegging van het beleid ontbreken.
De levensomstandigheden op het platteland moeten zodanig verbeterd worden dat de mensen in staat zijn in hun eigen woonplaats te wonen en te werken en daar een volwaardig bestaan op te bouwen. Het platteland mag niet worden veranderd in een landschap met een aantal dicht bewoonde reservaten. De landbouw moet worden aanpast aan de nieuwe eisen die de markt stelt, waarbij in het oog moet worden gehouden dat de oude industrieën niet zomaar mogen verdwijnen voordat er nieuwe zijn ontstaan. De Europese Unie en de steunverlening op nationaal niveau moeten bijdragen aan de ontwikkeling van know-how, ondernemerschap en infrastructuur. Met name de creativiteit en ervaring van de vrouwelijke plattelandsbevolking moet gericht worden op de productie van hoogwaardige goederen, op het toerisme en op andere diensten. Nieuwe netwerken van aannemers en hoogwaardige productie stimuleren de veelzijdigheid van de industrieën en het kleinbedrijf op het platteland. Bij de voorbereidingen van de uitbreiding naar het oosten is het belangrijk om de huidige ontwikkelingsmogelijkheden van de perifere regio's in de Europese Unie zeker te stellen en begrip te kweken voor de specifieke problemen waar de dunbevolkte gebieden in Noord-Europa mee te kampen hebben.

Barthet-Mayer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, welke plattelandsgebieden hebben wij in Europa nodig?
Het voorstel van de heer Hyland voor een Europees handvest voor het platteland vormt een strategisch document voor het toekomstig Europees beleid van duurzame ontwikkeling. De leegloop van het platteland blijft voortduren in de Europese Unie, in het bijzonder in de zogenaamde afgelegen regio's, zoals Zuid-Europa en de berggebieden. De handicaps van de plattelandsgebieden kunnen echter troeven worden. De geïntegreerde landbouw kan arbeidsplaatsen scheppen, maar ook gunstige effecten hebben op het milieu, de sociale samenleving, het landschap, het groene toerisme, de bossen, en dit zijn vandaag de dag erkende functies van het platteland.
Dit handvest stelt de Commissie voor om de beperkingen van de plattelandsgebieden uit de weg te ruimen en de potentiële mogelijkheden ervan te benutten op grond van een zeer eenvoudig idee: deze gebieden moeten weer leefbaar worden. Tussen de wereldmarkt en de voedselbehoeften van de Europese burgers is het van fundamenteel belang om evenwichtige en produktieve plattelandsgebieden te handhaven die de boeren en boerinnen de waardigheid verlenen die zij verdienen. Als dat gebeurt vindt het hedendaagse platteland zijn functies weer terug.
Om effect te sorteren moet dit beleid worden gesteund en ik zet u ertoe aan, geachte collega's, om er samen voor te zorgen dat deze voorstellen ook werkelijk uitgevoerd worden door middel van geprogrammeerde acties. Binnen de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling is er een consensus gevonden rond de voorstellen van de heer Hyland en ik feliciteer hem hiermee.
Opdat deze solidariteit ook gevolgen heeft, zal mijn fractie, de Europese Radicale Alliantie, voor dit verslag stemmen.

Needle
Mijnheer de Voorzitter, ook ik steun het voortreffelijke verslag-Hyland. Ik herinner mij dat ik enige tijd geleden een bezoek bracht aan de ambassade van een lid-staat in Tokyo. Daar zei een ambtenaar tegen mij dat het niet nodig is om te investeren in het plattelandsgebied waar ik vandaan kom, omdat iedereen daar een rijke boer is. Ik heb hem zeer snel van het tegendeel overtuigd. Hij had er eigenlijk niet verder naast kunnen zitten, omdat wij in aanmerking komen voor hulp in het kader van doelstelling 5 b. Vorige week heeft het Britse dagblad The Guardian zelfs aangetoond dat één op de vier van de op het platteland wonende Europese burgers in feite in armoede leeft. Dat geldt vooral voor jonge mensen, gepensioneerden en vrouwen, die vaak geconfronteerd worden met sociale en economische uitsluiting. Toch zijn er ook goede ideeën.
Vorige week heb ik nog het startsein gegeven voor een fantastisch project in het kader van het programma LEADER II in de kleine plaats Swanton Morley, waar de openbare en particuliere sector op alle niveaus samenwerken om het noodlijdende dorp te helpen. Wij hebben behoefte aan meer van dat soort door de Europese Unie gesteunde acties van gewone mensen aan de basis. Daarom moet een samenhangend, strategisch beleid veel verder reiken dan de landbouw. Het moet de snelle demografische, sociologische en technologische veranderingen die plaats vinden onderkennen. Het moet de plattelandsbevolking in partnerschap bij de ontwikkeling betrekken.
Daarom juich ik het verslag-Hyland toe - hoewel het niet zonder gebreken is - in de door de commissie gewijzigde vorm. Ik hoop dat het een nuttig geheugensteuntje is voor de deelnemers aan de komende conferentie, om hen te helpen de werkelijke fundamentele veranderingen tot stand te brengen die nodig zijn om het Europese plattelandsbeleid te hervormen.

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Hyland dank zeggen voor zijn verslag. De onderhavige tekst levert een zeer waardevolle bijdrage aan de toekomstige ontwikkeling van het platteland. Het is met algemene stemmen door onze Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling goedgekeurd en het reikt ons een zeer sterk argument aan voor economische en sociale ontwikkeling. De resolutie stelt terecht vast dat het noodzakelijk is om in de plattelandsgebieden werkgelegenheid tot stand te brengen buiten de landbouw. Ik ben het volkomen eens met deze doelstelling, die zal bijdragen tot voorkoming van de overbevolkings- en milieuproblemen waarmee de grote steden te kampen hebben.
Het scheppen van nieuwe werkgelegenheid door uitbreiding of stimulering van bestaande kleine bedrijven en het aantrekken van nieuwe industrieën en diensten is de eerste prioriteit van het plattelandsbeleid. De productie van regionale producten van hoge kwaliteit, en met name van voedingsmiddelen, is van vitaal belang, wil de ontvolking van veel van onze plattelandsgebieden worden tegengegaan. Wat de ontwikkeling van de plattelandseconomie ook mag kosten, de kosten zullen op de lange termijn nog veel hoger zijn, als wij niet zorgen voor een evenwichtige ontwikkeling van zowel de steden als het platteland.
De verwijzing in het ontwerp-Handvest voor het platteland naar een nieuwe hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid vervult mij met enige zorg. Het GLB is in 1992 fundamenteel gewijzigd. Gezien de huidige crisis in de rundvleesindustrie, zou het beter zijn om van verdere hervormingen af te zien, in ieder geval tot wij de crisis van nu te boven zijn gekomen. Als er geen garanties op de lange termijn geboden worden, geloof ik niet dat het verstandig is om, zoals het voorstel doet, te spreken over verdere aanpassing van de landbouw aan de marktbehoeften, omdat dit doorgaans lagere prijzen en hogere kosten betekent voor de mensen in de plattelandsgebieden. Ik zie met belangstelling uit naar een stuk van de Commissie waarin concrete voorstellen worden gedaan om uitvoering te geven aan veel van de nuttige ideeën die in het voorgestelde Handvest worden aangedragen.
Ik wil mijn collega, de heer Hyland, complimenteren met het werk dat hij in dit verslag gestoken heeft en hem zeggen dat ik het krachtig steun.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Hyland complimenteren met zijn verslag en zeggen dat het goed is dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling het initiatief genomen heeft om dit Handvest door het Parlement te laten aannemen.
Het is duidelijk dat het platteland geen museum is: er bevinden zich daar leefgemeenschappen die een ieder van onze Europese burgers veel rijkdom en diensten verlenen. Wij moeten naar de toekomst kijken en ervoor zorgen dat de plattelandsgebieden hun eigen karakter behouden. Wij moeten het dubbele gevaar van suburbanisatie en ontvolking vermijden. Dat betekent bovenal jonge mensen werk en hoop bieden. Om enkele voorbeelden te noemen, jonge boeren moeten kansen krijgen, er moeten moderne, alleen voor lichte industrie bestemde industrieterreinen komen aan de rand van marktplaatsen, de elektronische supersnelweg moet gemakkelijk toegankelijk zijn, toerisme en recreatie moeten op oordeelkundige wijze ontwikkeld worden en onze geschoolde arbeidskrachten in de landbouw moeten een nieuwe bestemming kunnen vinden in "non-food" -sectoren.
Ik juich dit Handvest toe. Ik ben van mening dat de gouden eeuw van de Europese plattelandsgebieden in de toekomst ligt en niet tot het verleden behoort.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de Commissie complimenteert de heer Hyland met zijn uitstekende verslag. De Commissie is ook verheugd dat het Europees Parlement zich al aan werkzaamheden voor het uitdenken van een Europees plattelandsontwikkelingsbeleid heeft gewijd. Deze werkzaamheden en het ontwerp-verslag dat wij vandaag behandelen, komen als geroepen omdat zij ertoe bijdragen een aantal boodschappen uit te dragen tijdens de conferentie over de plattelandsontwikkeling die van 7 tot 9 november aanstaande in Cork gehouden zal worden. Deze conferentie zal de mogelijkheid bieden om dit thema uit te diepen op basis van de bereikte resultaten en om richtsnoeren vast te stellen voor de toekomst van het plattelandsontwikkelingsbeleid van de Unie.
De Commissie is het met de meeste verklaringen over de ontwerp-resolutie eens, in het bijzonder wat de noodzakelijkheid betreft om in de toepassing van het plattelandsontwikkelingsbeleid rekening te houden met alle bestanddelen van het economische en sociale leven van de landelijke gebieden. Een plattelandsbeleid dat geen luik is van het regionale beleid, want dit beleid dient het hele plattelandsgebied van de Europese Unie te dekken, en dat beperkt zich niet tot de minst begunstigde regio's, noch tot de regio's die structurele aanpassingen ondergaan. Het gaat dan ook om een volwaardig beleid en de dringende behoefte hieraan heeft ertoe geleid de plattelandsontwikkeling als politieke prioriteit in het Verdrag betreffende de Europese Unie te handhaven.
Deze politieke erkenning op het hoogste niveau is ongetwijfeld een stevige basis om het communautaire plattelandsontwikkelingsbeleid te versterken en het hoofd te bieden aan de uitdagingen die voor ons liggen.
De Commissie deelt de mening van de heer Hyland over de noodzaak van een geïntegreerde ontwikkeling van de plattelandsgebieden om deze dynamischer te maken. Dit is een van de hoofdlijnen van het strategisch document dat de Commissie in december 1995 in Madrid heeft ingediend, namelijk dat de plattelandsontwikkeling gericht moet worden op landbouw- en niet-landbouwactiviteiten, door middel van een actief diversificatiebeleid en de ontwikkeling van een multisectorieel beleid.
Zoals het verslag-Hyland onderstreept, integreert dit multisectoriële beleid verschillende benaderingen op economisch, sociaal, landbouw- en milieugebied. Dit is de beste manier om de diverse behoeften van de plattelandsgebieden te vervullen, hun troeven op de voorgrond te plaatsen en om een oplossing te bieden voor de structurele problemen zoals de vergrijzing van de bevolking, de achteruitgang van bepaalde activiteiten en de verplaatsing van industrieën.
Het verslag onderstreept een aantal dringende problemen waarmee de plattelandsbevolking geconfronteerd wordt en bevat constructieve voorstellen. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de prioriteiten zoals de werkgelegenheid, de gelijke kansen, de verbetering van de kwaliteit van de landbouwprodukten, de milieubescherming, de ontwikkeling van de infrastructuur en verbetering van de dienstverlening.
Het plattelandsontwikkelingsbeleid tracht op die problemen in te gaan en de politieke prioriteiten van dit beleid komen overeen met de problemen en uitdagingen die op duidelijke wijze in het verslag-Hyland zijn beschreven. In dat opzicht staat het werkgelegenheids- en werkloosheidsprobleem, waarmee de plattelandsgebieden ook duidelijk te kampen hebben, centraal in onze bezorgdheid en vormt dit een van de prioritaire doelstellingen van de structurele bijstand. Hetzelfde geldt voor het milieubehoud en de bescherming van de natuurlijke hulpbronnen, gebieden waaraan een groot deel van de voor het plattelandsontwikkelingsbeleid bestemde kredieten naar toe gaat.
Een betere ontwikkeling van de plattelandsgebieden is in feite een prioriteit voor de Unie, niet alleen om economische en sociale redenen, maar ook voor de milieubescherming. De plattelandsvlucht leidt in het algemeen tot een grotere urbanisatie, met alle negatieve sociale gevolgen en de daaruit ontstane bijkomende kosten, zowel voor de plattelands- als voor de stedelijke gebieden. Het is dan ook een ieders taak - en de Commissie is zich hier terdege van bewust - om ervoor te zorgen dat de diversiteit en de schoonheid van de landschappen en van het Europese erfgoed voor de komende generaties behouden blijft.
Terecht stelt de rapporteur in zijn voorstel het probleem van de definitie van het woord platteland aan de orde. De diversiteit van de plattelandsbevolking zelf maakt het ook zeer moeilijk om een simpel en representatief criterium te gebruiken. In feite bestaat er geen typisch en representatief plattelandsgebied. De Commissie deelt met de heer Hyland de mening dat de enige parameter van de bevolkingsdichtheid niet voldoende rekening houdt met de diversiteit van de plattelandsgebieden in de Unie. Derhalve moeten wij onze werkzaamheden voortzetten en ervoor zorgen dat de definitie die wij voorstellen ook andere parameters dan de bevolkingsdichtheid omvat, waarbij rekening wordt gehouden met de verschillende situaties in de plattelandsgebieden, zoals overigens ook in de ontwerp-resolutie wordt voorgesteld.
Tot slot hebben wij met veel belangstelling kennis genomen van het voorstel om een plattelandsfonds in te stellen dat alle acties in het kader van een geïntegreerd plattelandsontwikkelingsbeleid kan financieren en dat erop gericht is het beheer van de communautaire bijstand voor het platteland doeltreffender, flexibeler, doorzichtiger en eenvoudiger te laten verlopen. Dit is een van de thema's die over enkele dagen in Cork zeker aan de orde zullen komen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Cresson.
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Door verwerking van landbouwproducten verkregen goederen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0264/96) van de heer Gillis, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0049 - C4-0156/96-96/0039(CNS)) houdende wijziging van verordening (EG) nr. 3448/93 van de Raad tot vaststelling van de handelsregeling voor bepaalde, door verwerking van landbouwproducten verkregen goederen.

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel voor een verordening van de Raad beoogt wijziging van verordening 3448/93 tot vaststelling van de handelsregeling van de EU voor niet onder bijlage II vallende goederen, dat wil zeggen producten verkregen door bewerking van voedingsmiddelen uit de primaire verwerkingsindustrie. Door hun tweeledige karakter (agrarisch en industrieel) worden deze producten aan de invoerkant onderworpen aan zowel een industriële bescherming als een agrarische bescherming. Laatstgenoemde bescherming compenseert het verschil tussen de prijzen van de voor deze producten gebruikte landbouwgrondstoffen in de EU en op de wereldmarkt.
Nadat de overeenkomsten die voortvloeiden uit de multinationale onderhandelingen in de Uruguay-Ronde in werking waren getreden, heeft de Gemeenschap over verschillende GATT-overeenkomsten onderhandeld, waaronder de Overeenkomst inzake de landbouw. Met deze overeenkomsten werd de methode gewijzigd waarop de invoerheffingen voor bepaalde goederen worden vastgesteld. Zij bieden voorts de mogelijkheid om aanvullende heffingen vast te stellen voor andere goederen. Zij zorgen bovendien voor een zekere mate van discipline bij het verlenen van restituties voor landbouwproducten die niet onder bijlage II van het Verdrag vallen.
De redenen waarom het noodzakelijk was de verordening te wijzigen zijn tweeërlei. In de eerste plaats moet de agrarische bescherming van de EU worden aangepast naar aanleiding van de tarifering in de GATT/WHO. Daarom moeten bepaalde wijzigingen worden aangebracht in verordening 3448/93, zodat de niet langer toepasselijke bepalingen geschrapt kunnen worden. In de tweede plaats is het noodzakelijk om bepaalde beheersregels toe te voegen om ervoor te zorgen dat in het kader van de GATT aangegane verplichtingen inzake uitvoerrestituties worden nagekomen. Als rapporteur heb ik ampel overleg gepleegd met verschillende vertegenwoordigers van de voedingsmiddelenindustrie. Hoewel ik na deze besprekingen met mensen uit de praktijk constateer dat dit voorstel in het algemeen geen problemen geeft, heb ik toch een amendement opgenomen dat mijns inziens voordelen zou kunnen bieden.
In zijn huidige vorm voorziet het voorstel van de Commissie in de invoering van een systeem van restitutiecertificaten. Naar mijn mening is dit eigenlijk een te rigide systeem dat de industrie onnodig belast. Ik heb daarom voorgesteld om dit systeem niet verplicht te stellen. Om in de mogelijkheid van restitutiecertificaten te voorzien en het systeem flexibeler te maken, stel ik voor om het besluit daartoe te nemen overeenkomstig de in artikel 16 van de verordening vastgelegde beheerscomité-procedure.
Men zou kunnen aanvoeren dat wij op dit moment helemaal geen certificaten nodig hebben. Het is echter niet mogelijk te voorspellen hoe de prijzen zich in de komende drie tot vier jaar of op nog langere termijn zullen ontwikkelen. Ondertussen worden de maximumbedragen van de uitvoerrestituties voor bewerkte producten jaarlijks verlaagd en leggen zij steeds meer beperkingen op. Het is van wezenlijk belang dat een eenvoudig mechanisme wordt ingevoerd om er zeker van te zijn dat onze in het kader van de GATT aangegane verplichtingen worden nagekomen. Door het systeem nu in te voeren garanderen wij een veel vlottere afwikkeling in de toekomst.
Ik ben van mening dat de wijziging die ik heb aangebracht voorziet in de nodige flexibiliteit die het voorstel van de Commissie mist en als dit amendement wordt opgenomen, zie ik er geen bezwaar in dit voorstel goed te keuren.

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niets toevoegen aan hetgeen de rapporteur gezegd heeft, maar hem alleen dank zeggen en de steun van onze fractie betuigen voor zijn werk om dit verslag uit te brengen over wijziging van de regelingen om de GATT-verplichtingen na te komen. Wij steunen zijn voorstel om de extra administratieve verrichtingen die nodig zijn voor de aanpassing aan het nieuwe systeem te beperken en bijgevolg naleving van de GATT-verplichtingen te waarborgen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en in het bijzonder de rapporteur ervan, de heer Gillis, bedanken voor de aandacht die besteed is aan het voorstel voor een verordening houdende wijziging van de verordening (EG) nr. 3448/93.
In het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling wordt er al op gewezen dat dit voorstel hoofdzakelijk technische wijzigingen bevat inzake de handelsregeling voor de door verwerking van landbouwprodukten verkregen goederen die niet onder bijlage II van het Verdrag vallen. Deze wijzigingen zijn noodzakelijk door de tarifering van de invoerheffingen op landbouwprodukten, waartoe tijdens de multilaterale onderhandelingen van de Uruguay-Ronde is besloten.
Het voorstel tot wijziging is al door de Raad, alsmede door de industrie bestudeerd. Dit voorstel is praktisch goedgekeurd. Eén punt ligt echter nog gevoelig. Namelijk de kadermaatregelen voor het verlenen van uitvoerrestituties. In dat opzicht komt de benadering van de Commissie praktisch overeen met die van de Raad inzake de uitvoer van landbouwprodukten. Het voorstel houdt echter rekening met het feit dat de goederen die niet onder bijlage II vallen, in tegenstelling tot de landbouwprodukten, alleen maar onder een overeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie vallen qua restituties die per jaar kunnen worden verleend en niet qua hoeveelheid van de uitgevoerde goederen.
Over deze benadering zijn twee amendementen ingediend. Het eerste ontwerp-amendement voorziet de eventuele goedkeuring van een restitutiecertificaat, in het kader van de beheerscomité-procedure, op het moment dat dit echt noodzakelijk is. Om de reikwijdte van dit amendement te beoordelen wil ik twee opmerkingen maken. Enerzijds is het van belang dat bijkomende maatregelen te zijner tijd worden vastgesteld zodat onze verbintenissen nauwkeurig kunnen worden nageleefd. Anderzijds, om het verlenen van restituties aan potentiële exporteurs van goederen die niet onder bijlage II vallen te kunnen garanderen, dienen deze nieuwe maatregelen te worden goedgekeurd voordat wij daadwerkelijk worden geconfronteerd met de verplichtingen die uit de overeenkomsten van de Uruguay-Ronde voortvloeien.
Het eerste amendement dat het Europees Parlement heeft voorgesteld is hier niet tegen. In dit amendement wordt ook gewezen op de wil van de Gemeenschap om haar verbintenissen na te leven. Om die reden kan de Commissie dat amendement aanvaarden. Het is echter van belang dat er van nu af aan de noodzakelijke maatregelen worden uitgewerkt die de Gemeenschap enerzijds in staat stellen om haar internationale verbintenissen na te leven en anderzijds de exporteurs de mogelijkheid bieden om verder te kunnen exporteren waarbij zij, indien zij dit wensen, van tevoren het restitutiebedrag kunnen kennen waarop zij recht hebben. Voor de eerbiediging van de verbintenissen van de Gemeenschap, die ondertekend zijn in toepassing van artikel 9 van de in het kader van de Uruguay-Ronde gesloten landbouwovereenkomst, moet de Commissie dan ook de restitutiebedragen kunnen verlagen of het verlenen ervan voor de strikt noodzakelijke tijd opschorten. Dat wordt overigens al voorzien in artikel 8, lid 3 van de verordening (EG) nr. 3448/93, zoals dit gewijzigd is door het huidige voorstel.
In verband met het tweede amendement moet men erop wijzen dat lid 6 van artikel 8, dat een voorstel tot wijziging betreft, de bevoegdheden van de Commissie bepaalt bij de invoering van restitutiecertificaten. Deze verordening sluit aan op de overige, reeds aangenomen verordeningen van de Raad betreffende de aanpassing van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de landbouwovereenkomst die in het kader van de multilaterale onderhandelingen van de Uruguay-Ronde is gesloten. Lid 6 zal waarschijnlijk aangepast moeten worden zodat er rekening gehouden kan worden met de door het eerste amendement aangebrachte wijzigingen. Niettemin vereenvoudigt het hier voorgestelde amendement de modaliteiten teveel en zij moeten worden vastgesteld door de beheerscomité-procedure. Dientengevolge kan dit amendement niet in zijn huidige vorm worden goedgekeurd.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Cresson.
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Andersson en Waidelich
Wij juichen het toe dat de bescherming van de landbouw van de EU wordt aangepast overeenkomstig de GATT-overeenkomst. Iedere aanpassing van het gemeenschappelijke landbouwbeleid aan de verplichtingen die voortvloeien uit de GATT, is een stap in de goede richting. Dat geldt vooral met het oog op de uitbreiding naar het Oosten. Als het erop aankomt, zijn wij ervan overtuigd dat een diepgaande hervorming van het huidige gemeenschappelijke landbouwbeleid onvermijdelijk is voor een probleemloze totstandkoming van de uitbreiding. Het gemeenschappelijke landbouwbeleid moet in de toekomst plaatsvinden in het kader van maatregelen die gunstig zijn voor het milieu en de plattelandsontwikkeling en die geen directe invloed op de productie uitoefenen.

Olijfolie
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B4-0977/96) van de afgevaardigden Colino Salamanca, Jacob, Fraga Estévez, Redondo Jiménez, Filippi, Campos, Cunha, Fantuzzi, Jové Peres, Arias Cañete en Rosado Fernandes, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, aan de Commissie, over de hervorming van de olijfoliesector.

Colino Salamanca
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Fischler heeft een paar dagen geleden bevestigd dat er maatregelen waren voorgesteld voor de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie, die thans wordt bestudeerd door de Europese Commissie.
Het belang van deze sector, met om en nabij de vijf miljoen hectaren oppervlakte olijfboomgaarden en met een productie van ongeveer 1.400.000 ton olijfolie, het feit dat deze zich in het zuiden van de Europese Unie bevindt en wel vooral in gebieden waar geen alternatieven voorhanden zijn, het feit dat deze sector in een groot aantal streken als enige in staat is, werkgelegenheid te creëren, de overheersende rol van de Unie op de wereldmarkt voor olijfolie, en de marktsituatie die de veronderstelling rechtvaardigt dat de olijfolieconsumptie zal blijven stijgen, al deze redenen hadden voor de betrokken commissaris voldoende moeten zijn om eenzelfde strategie toe te passen als die welke voor de wijn, voor de sector groenten en fruit en voor nog een aantal landbouwproducten is vastgesteld; dat wil zeggen, dat er een discussie op gang had moeten komen die, aan de hand van de overwegingen van de Commissie, aan de hand van de probleemanalyse, aan de hand van het onderzoek naar de sociale impact en die op het milieu en de plattelandsontwikkeling van de olijfboomgaarden, op grond van de ontwikkeling van het inkomen van de olijfboeren, en op grond van de situatie in de betrokken bedrijfstak en handel en de concurrentie met andere plantaardige oliën, ongetwijfeld de meest geschikte oplossingen zou hebben opgeleverd.
Maar integendeel, zonder deze overweging te maken, zonder dat de belanghebbenden, zij het organisaties van producenten, beroepsorganisaties uit de olijvenbranche of regionale overheden, ook maar in het minst de gelegenheid hebben gekregen om hun gezichtspunten over te brengen, heeft de Commissie een voorstel gelanceerd dat zal leiden tot een pijnlijke omschakeling in de hele sector.
Op zich zou de aard van de maatregelen voor de aangekondigde hervorming (steunbedrag per boom, een markt zonder interventies) al voldoende stimulerend zijn geweest om de discussie over deze voorstellen in vakkringen op gang te brengen alvorens ze zomaar op tafel te leggen.
Wat wij eisen, en ik doe dat namens de Commissie landbouw, is dus dat de Europese Commissie in een document dat het Europees Parlement tijdig in handen krijgt, toelicht welke doelstellingen zij met de voorstellen voor een hervorming denkt te bereiken, en vooral hoe zij deze maatregelen denkt af te stemmen op andere beleidsvormen, of het nu om de werkgelegenheid, de plattelandsontwikkeling, het regionaal of het milieubeleid gaat. Die overweging is meer dan ooit vereist als we bedenken dat de huidige GMO over het algemeen, en zonder hoge kosten voor de communautaire begroting, namelijk zo'n 5 %, naar behoren gefunctioneerd heeft, en ertoe geleid heeft dat het inkomen van de olijfboeren gestegen is, dat de teelttechnieken, de ondernemingen en de bedrijfstak op zich gemoderniseerd zijn, en dat de kwaliteit van het product verbeterd is, waardoor deze branche een dominante positie en goede toekomstperspectieven heeft weten te bereiken.
Als er als alternatief op de huidige situatie een stelsel wordt voorgesteld dat de controlesystemen nog ingewikkelder maakt en dat betekent dat de Europese Commissie zich van haar eigen taken afmaakt, een stelsel waardoor mechanismen worden ingesteld die ertoe zullen leiden dat bepaalde landbouwtechnieken worden opgegeven en de productie derhalve daalt, dat het platteland erop achteruit gaat en het aantal vaste arbeidskrachten afneemt, of die een schaarste op de markt en een aantasting van de concurrentiepositie van de Europese sector op de wereldmarkt teweegbrengen, of die tot problemen leiden in de verwerkende sector en in handel, of tot een achteruitgang van het milieu door erosie, verwoestijning, ziektes, plagen of bosbranden, als dat alles het alternatief is, dan begaat de Europese Commissie een ernstige vergissing.
Daarom moet er, op grond van de overwegingen van de Commissie zelf, beslist een discussie op gang komen, wat naar mijn oordeel de beste manier is om ervoor te zorgen dat de olijvensector een bron van welvaart blijft, die een groot aantal arbeidsplaatsen oplevert en de motor is van de economie in grote delen van het zuiden van de Unie, en om een cultuur te beschermen die met deze bomen verweven is en die bepalend is voor het leven in vele gebieden van de Middellandse Zeelanden.
Ik heb de aanwezigheid van commissaris Cresson willen benutten om deze problemen samen met haar onder ogen te zien, omdat zij ze van dichtbij heeft meegemaakt, en om haar te vragen of zij aan de Commissie wil overbrengen hoeveel gewicht wij aan deze kwestie toekennen, zodat dit het onderwerp wordt van een brede discussie binnen de Europese Unie.

Cresson
Geachte afgevaardigde, dank u voor uw vraag. Zoals u reeds zei, is de Commissie overgegaan tot een voorbereidend onderzoek of het noodzakelijk is om de gemeenschappelijke marktordening in de olijfoliesector te hervormen. Deze discussie heeft plaatsgevonden op het niveau van de kabinetschefs en de conclusie van deze vergadering luidde dat de heer Fischler een gedetailleerde analyse van de sector zou voorleggen aan mijn collega's van de Commissie. Vervolgens zou deze analyse, samen met een concreet voorstel tot hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de olijfoliesector op korte termijn aan het Parlement en de Raad worden voorgelegd.
De Commissie erkent het belang van de olijfoliesector voor de cultuur, de welvaart en de plaatselijke werkgelegenheid in bepaalde Middellandse-Zeegebieden. De gevolgen op economisch, socio-cultureel en milieugebied van een wijziging van het stelsel zullen in de analyse worden behandeld en de Commissie is voornemens om, op het niveau van de Gemeenschap en dat van de lid-staat, maatregelen in te stellen die voldoende soepel zijn om te garanderen dat de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in deze sector de rol van de produktie en de verkoop van olijfolie versterkt in die gebieden waar de olijventeelt een middel van bestaan is.
De Commissie erkent ook dat de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie gekenmerkt wordt door ernstige problemen op het vlak van controle en fraude. Alle door het stelsel voorziene mechanismen hebben hieronder te lijden, met name wat de steun voor de produktie en de consumptie betreft, alsmede de bijstand.
De Commissie begrotingscontrole van het Parlement en de Rekenkamer hebben de Commissie herhaaldelijk verzocht te interveniëren teneinde orde in deze zaak te brengen. Dat is hetgeen wij loyaal maar vastberaden moeten doen, zonder de talrijke eerlijke producenten en handelaars in de Gemeenschap te benadelen. Indien het waar is dat de Commissie in het verleden voor bepaalde sectoren besloten heeft een bezinningsdocument voor te leggen aan het Parlement en de Raad, voorafgaand aan het indienen van een formeel voorstel, dan staat in dit geval de dringende noodzaak tot het vereenvoudigen en het versterken van de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie haaks op deze aanpak. Wij zullen de tijd hebben om het probleem van de hervorming in het Parlement en de Raad te behandelen op basis van de analyse en van het hervormingsvoorstel.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Cresson. Als arts zie ik mij verplicht u te adviseren, dat u iets aan die verkoudheid doet. Een verwaarloosde verkoudheid kan lelijke gevolgen hebben.

Lambraki
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft beloofd vóór eind 1995 een voorstel betreffende de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie in te dienen. Daar ze gestaag wijzigingen aan haar voorstel aanbrengt, is dat tot op heden evenwel niet gebeurd. Het gaat om wijzigingen die uitsluitend - en naar aanleiding van toevallige omstandigheden en druk - door de Commissie worden besloten en derhalve niet het gevolg zijn van een dialoog met het Parlement en de sociale en vakkringen op basis van een discussienota. De Commissie stapt hiermee af van de strategie die ze in het verleden heeft gevolgd voor de herziening van de gemeenschappelijke marktordening van andere belangrijke sectoren, waarbij ze steeds voorstellen heeft ingediend die het resultaat waren van een brede discussie op grond van een bezinningsdocument. Zodoende gaat de Commissie in tegen het verzoek van de producerende landen - die nadrukkelijk om zo'n procedure hebben gevraagd - en worden de olijfoliesector en de producenten voor voldongen feiten gesteld.
Een bezinningsdocument draagt niet alleen bij tot de verruiming en versterking van de openbare dialoog en de totstandbrenging van een zo breed mogelijke consensus over de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie. Het houdt tevens het voordeel in dat de Commissie kan weerstaan aan de druk die haar verplicht het voorstel voortdurend te wijzigen en de indiening ervan uit te stellen. De wijze waarop de Commissie thans tewerk gaat, is dan ook volkomen onbegrijpelijk.
Daar de nieuwe onderhandelingen over de verdere vrijmaking van de wereldhandel al over twee jaar van start gaan, moet de Commissie dringend een oplossing voor de Europese olijfoliesector naar voren schuiven waarin rekening wordt gehouden met zowel de noden van de duizenden producenten in Zuid-Europa als de kwaliteit van hun olijfolie - waarvan de communautaire produktie niet volstaat om in de interne behoeften te voldoen. Alleen op die wijze kunnen we voorkomen dat de sector in een hachelijke positie terechtkomt.

Campoy Zueco
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, we hebben zojuist geluisterd naar het betoog van mevrouw de commissaris, waarin ze heeft uitgelegd dat haar verzocht is, om met spoed regelingen te treffen voor controle op gevallen van misbruik door fraude. Naar onze mening mag dat echter geen reden zijn om de verschillende belanghebbende partijen niet te raadplegen en hun de gelegenheid te onthouden, hun gedachten hierover te laten gaan.
Daarom ondersteunen wij het verzoek van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten. En commissaris Fischler verzoeken wij dringend, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, dat de Commissie met een discussienota komt alvorens tot handelen over te gaan.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, wat wij weten over de voornemens van de Commissie aangaande de GMO voor olijfolie komt jammer genoeg uit de kranten. Ik wil de Commissie dan ook vier belangrijke vragen stellen.
Eerste vraag: in de jaren dat ik in de Raad heb meegedraaid werd eerst een studiedocument, een document met bezinningen en vooruitzichten opgesteld, aangezien het noodzakelijk was een belangrijke hervorming door te voeren, waarvan men vanaf het begin wist dat zij polemisch was. Men ging over tot een ruim debat en pas daarna diende de Commissie officieel haar voorstellen in. Waarom heeft de Commissie deze procedure niet gevolgd voor olijfolie?
Tweede vraag: wat is de beweegreden van deze hervorming van de GMO olijfolie? De overschotten? Er zijn geen overschotten! De begrotingskosten? Die zijn al heel lang stabiel! De fraude? Is er fraude? Dat men deze dan bestrijdt! Maar het bestrijden van fraude is op zich geen objectieve reden om een GMO te hervormen.
Derde vraag: het blijkt dat de Commissie af wil van interventie in de olijfoliesector en zij stelt voor steun per boom in te voeren. Waarom komaf maken met de interventie in de olijfoliesector en niet in de andere sectoren, waar wél overschotten bestaan? Dat is een mysterie dat ik graag opgehelderd zou zien. Waarom stelt de Commissie bijvoorbeeld voor Portugal een steun voor van 40 % van die van Spanje of Italië en van 60 % van de voorgestelde steun voor Griekenland. Indien deze steun momenteel voor allen gelijk is op grond van de produktie, kunt u mij als Portugees dan uitleggen waarom onze steun met 60 % zal dalen?
Vierde vraag, mevrouw de commissaris: waarom voert de Commissie geen algemene hervorming van het GLB uit, waarvan u overigens al hebt toegegeven dat die noodzakelijk is vóór het jaar 2000, en waarom gaat zij druppelsgewijs vooruit met afzonderlijke maatregelen?
Voorzitter, ik besluit met de opmerking dat ik het betreur dat de met landbouw belaste commissaris niet aanwezig is op een vrijdag, waarop zovele belangrijke landbouwverslagen worden besproken.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, tot nog toe zijn alle voorstellen tot hervorming van belangrijke GMO's altijd voorafgegaan door een discussienota, met als doel de gevolgen van de voorgestelde maatregelen te peilen. Voor de hervorming van de GMO voor olijfolie is geen discussienota opgesteld, waarmee wordt voorbijgegaan aan het feit dat er 800.000 mensen in deze sector werkzaam zijn, die nota bene in regio's wonen waar de werkloosheidscijfers bijzonder hoog liggen. Alleen dit gegeven al zou reden genoeg moeten zijn om een discussienota op te stellen, maar het heeft er alle schijn van dat de Commissie en de commissaris zich niet veel gelegen laten liggen aan het lot van de arbeiders en landbouwers die in de olijfoliesector werken.
De Commissie had al vóór 1 januari 1995 een verslag moeten voorleggen over de werking van het stelsel van steunmaatregelen aan de olijfoliesector, zoals is vastgesteld in verordening 2261/84 van de Raad. Nu, bijna twee jaar later, is dat verslag er nog steeds niet, wat de Commissie niet belet om met een voorstel tot hervorming te komen om zo het gebrek aan activiteiten te verhullen die in een eerdere fase hadden moeten plaatsvinden. Het is dan ook niet misplaatst erop te wijzen, dat de Commissie nog steeds geen serieuze studie ter zake heeft gedaan. Een gedegen studie die van iedere werknemer, en meer nog van ambtenaren mag worden verwacht.
Tot nog toe heeft de Commissie haar ontwerp voor de hervorming nog niet openbaar gemaakt, maar de inhoud ervan is niettemin al bekend, waardoor er een belangrijk record gebroken is. De Commissie is er namelijk in geslaagd, 5.000 mensen in demonstraties bijeen te brengen die landbouworganisaties en vakbonden van de producerende landen vertegenwoordigden. Gewoonlijk wordt er gedemonstreerd voor de Raad of het Parlement, maar het lijkt erop dat de Commissie vastbesloten is dat monopolie te doorbreken. Vraagt de Commissie zich eigenlijk niet af, of haar voorstel niet tot problemen zou kunnen leiden? Is de situatie niet zodanig dat het reëel zou zijn om haar aan een grondige analyse te onderwerpen?
Er is nu te weinig tijd om het voorstel voor een hervorming te beoordelen. Toch zou ik u graag nu al zeggen, dat in dit voorstel voorbij wordt gegaan aan de aanbevelingen die in 1992 door een deskundigengroep waren opgesteld.
Anderzijds betekent de opheffing van de interventieregeling dat de producenten voor de kosten van het marktbeleid moeten opdraaien, waarbij het solidariteitsbeginsel geschonden wordt.
Daarom zijn wij van mening dat het onontbeerlijk is, dat de commissaris serieus aan de slag gaat, dat hij experimenten terzijde laat, die ontegenzeglijk kunnen leiden tot sociale problemen en problemen ten aanzien van het milieu en de markt.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Marset.
Ik heb overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement zes ontwerp-resoluties ontvangen.

Baldarelli
Mevrouw de commissaris, ook het Europees Parlement staat vooraan om de fraude te bestrijden, zoals u al zei. Natuurlijk heeft de Commissie begrotingscontrole dat al gedaan, maar dat mag geen excuus zijn om de betrokkenheid van het Europees Parlement te ontkennen. Wat wij willen is in feite ons goed recht: wij willen over dit onderwerp kunnen praten als vertegenwoordigers van kwetsbare Europese gebieden, gebieden waar de economische en sociale samenhang cruciaal is en waar een landbouwproduktie zoals die van de olijfolie een belangrijke inkomenssteun voor de gezinnen betekent.
Wat dat aangaat zijn wij dus van mening dat de rol van het Parlement positief moet zijn, en ik krijg uit uw verklaringen de indruk dat u de adviezen die het Parlement over het voorstel voor hervorming van de GMO zal opstellen, welwillend zult bestuderen. Het voorstel zoals we dat in de pers hebben vernomen bevat zeer zeker veel tegenstrijdigheden, en brengt bepaalde Middellandse-Zeeregio's in problemen, vooral vanwege de rekenmethoden en omdat de produkties al naar gelang de geografische kenmerken variëren. Daarom was een discussienota zonder meer wenselijk geweest. Het is dan ook wenselijk dat het Parlement en de landbouwcommissie als eerste bij een zo belangrijke kwestie betrokken worden.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie had al lang geleden een evaluatierapport moeten indienen over de steunregeling voor de olijfolieproduktie. Nu, aan het eind van 1996, bestaat er niks en is er niks verspreid geworden. De Commissie heeft erkend dat een studiedocument noodzakelijk is alvorens de GMO voor olijfolie wordt hervormd. De belofte is er, maar het document niet.
De Commissie lijkt verplichtingen en beloften te vergeten, maar lijkt tezelfdertijd alleen en snel besluiten te willen nemen. En zo ziet een ontwerp-hervorming het licht die vereist dat wij onmiddellijk de daarin genoemde oplossingen aanklagen, nog afgezien van de afwijzing van de gebruikte methodologie.
In dit ontwerp is de teelt van de olijfboom niet opgenomen in regionale strategieën voor plattelandsontwikkeling of werkgelegenheid, of als essentieel element voor het behoud van de landbouwgronden, en nog minder beoogt het de landbouwers een behoorlijk inkomen en een kwalitatieve produktie te waarborgen.
Hierin wordt voorgesteld de produktiesteun te vervangen door subsidies per boom, waarbij bijvoorbeeld wordt voorgesteld voor elke Portugese olijfboom minder dan de helft te betalen dan voor een Italiaanse of Spaanse boom. De poging tot verdelen is duidelijk: hiermee wordt getracht de essentie te omzeilen, maar dat is terecht al afgewezen door de recente in Brussel georganiseerde betoging.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Novo.
We gaan over tot de stemming.
Voorstel voor een gezamenlijke ontwerp-resolutie over de hervorming van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector olijfolie
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Novo Belenguer
Mijnheer de Voorzitter, ik zou alleen willen zeggen dat wij dit pakket voorstellen zullen ondersteunen. Ofschoon we er al van overtuigd waren, dat we vóór moesten stemmen, hebben de argumenten die we van de Commissie hebben gehoord naar mijn idee aangetoond, dat dit voorstel onze steun verdient. En dat is zo, want als we normaal altijd zeggen, en dat wordt in dit Parlement gewoonlijk ook gezegd, dat de besluitvorming dichter bij de burgers moet worden gebracht, dat het de burgers zelf moeten zijn die deelnemen aan de besluitvorming, dan hebben we een duidelijk voorbeeld van hoe beroepsverenigingen, coöperaties en beroepsorganisaties hieraan zouden moeten deelnemen, en op zijn minst hun mening zouden moeten kunnen geven over de gang van zaken rond de hervorming van de GMO voor olijfolie.
In het verlengde hiervan mag het tweede deel niet als wapen worden gebruikt, door het gebrek aan participatie te rechtvaardigden met het argument van een vereenvoudigde procedure. In alle gevallen waarin de procedure vereenvoudigd moet worden, gebeurt dat niet, maar als het om een zo essentiële stap gaat als het luisteren naar rechtstreeks belanghebbenden of zelfs naar de Commissie landbouw, wordt die stap juist vermeden.
Daarom hebben wij vanzelfsprekend gestemd vóór de gang van zaken die wij noodzakelijk achten, terwijl wij van mening zijn, dat de Commissie uiteindelijk die discussienota zal moeten opstellen.

Izquierdo Rojo
Waar het hier om gaat, is een landbouwvraagstuk, dat de landbouw echter veruit overstijgt, en waarmee beleidsvormen op zowel economisch, sociaal als ook milieugebied gemoeid zijn. Kijk bijvoorbeeld naar de schokkende gevolgen die het Commissie-voorstel zou kunnen hebben op de werkgelegenheid, de lokale productie en de plattelands - of regionale ontwikkeling in Andalusië, de eerste olijfolieproducent van Europa en ter wereld.
De inwerkingtreding van een hervorming van de GMO voor olijfolie zoals die welke de Commissie voor ogen heeft, betekent een ware aanslag op de beleidsvormen die zijn gericht op het verbeteren van de werkgelegenheid, met name in Andalusië, een aanslag op het "eerste programma ter bevordering van de werkgelegenheid" , en dat nog wel in een doelstelling nr. 1 regio, die gezien zijn werkloosheidscijfers voor volslagen tegenovergestelde maatregelen in aanmerking komt. Is hier nu wel of niet sprake van tegenstrijdig beleid?
Mijn mening is dat een hervorming zoals deze in de olijvenbranche, na de mislukking van het beleid inzake de gekke koeien en de hervorming in de sector fruit en groenten, eigenlijk teveel gevraagd is.
De Commissie dient deze sector te raadplegen, naar zijn standpunten te luisteren, zich te bezinnen...Waarom houdt de Commissie zich niet aan verordening 2261/84, waarin gesteld wordt dat zij eerst een verslag dient te overleggen over de manier waarop het stelsel voor productiesteun functioneert? Waarom deze overval? Het enige waarom wij vragen, is dat er een tijd van raadpleging en bezinning in acht wordt genomen, zoals bij andere hervormingen ook gebeurd is.
In Andalusië is deze sector goed voor 140.000 arbeidsplaatsen die de Commissie niet zal kunnen verplaatsen, zoals zij evenmin de olijfboomgaarden van Andalusië of de van de rest van het Middellandse Zeegebied zal kunnen verplaatsen: Vanuit welke obstructieve noordelijke gedachtegang wil men in vredesnaam de passiviteit en de ontgoocheling oproepen die dit voorstel onherroepelijk teweeg zal brengen?
Om al deze redenen hebben wij vóór de onderhavige ontwerp-resoluties gestemd.

Newman
Mijnheer de Voorzitter, namens de leden die nog aanwezig zijn wil ik u, mijnheer de Voorzitter, complimenteren met de voortreffelijke wijze waarop u vandaag de vergadering geleid hebt.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Newman. De heer Newman is voorzitter van de Commissie verzoekschriften, en hij weet hoezeer ik de kwaliteit van zíjn werk altijd roem; vandaag speelt hij me de bal terug.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken. Ik dank u voor uw medewerking.
(De vergadering wordt te 12.55 uur gesloten)

