Oświadczenia przewodniczącego
Przewodniczący
Panie i panowie! Chciałbym powiedzieć o dwóch sprawach. O drugiej z nich będę mówił w imieniu Konferencji Przewodniczących, zgodnie z jej prośbą.
Wynik referendum z dnia 12 czerwca 2008 r. w Irlandii stawia Unię Europejską w obliczu jednego z najtrudniejszych wyzwań w historii jej istnienia. Traktat reformujący z Lizbony, oparty na traktacie konstytucyjnym sporządzonym na publicznym posiedzeniu przez konwencję składającą się z posłów do krajowych parlamentów oraz posłów do Parlamentu Europejskiego, służy zmianie Unii Europejskiej w bardziej demokratyczną, efektywną i przejrzystą organizację. Umacnia on rolę Parlamentu Europejskiego, nadaje parlamentom krajowym większą odpowiedzialność za kształtowanie polityki UE, pozwala obywatelom Unii Europejskiej przedstawiać inicjatywy wobec instytucji europejskich i gwarantuje określoną rolę władzy lokalnej.
Traktat lizboński jest odpowiedzią na publiczną krytykę względem niedostatków Unii Europejskiej. Traktat ten zbliża Unię Europejską do jej obywateli. Nie ma wątpliwości, że wdrożenie traktatu reformującego jest całkowicie konieczne, jeśli Unia Europejska ma bronić swoich wartości i dbać o swoje interesy w XXI wieku. Bez reform, których przeprowadzenie umożliwia Traktat z Lizbony, przystąpienie innych państw do Unii Europejskiej jest trudne do wyobrażenia.
Wzywamy uczestników szczytu UE w Brukseli, który obędzie się w przyszły czwartek i piątek, aby podjęli wszelkie działania potrzebne do wdrożenie traktatu reformującego. Proces ratyfikacyjny musi być kontynuowany bez żadnych ograniczeń. Nalegamy, aby rząd irlandzki, ze swojej strony, zaproponował sposoby naszej współpracy na rzecz przełamania tego trudnego okresu w życiu politycznym Europy.
Parlament Europejski, zobowiązując się w pełni, uczyni wszystko, co w jego mocy, aby sprostać tym wyzwaniom. Oczekujemy, że Komisja Europejska i rządy wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej uczynią podobnie. Ponadto oczekujemy, że państwa te zaangażują Parlament Europejski w działania, które przedsięwezmą. Naszym celem pozostaje wprowadzenie w życie postanowień traktatu lizbońskiego na czas wyborów do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 roku. Za państwa zgodą niezachwianie będę bronił tych zasad na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 19 i 20 czerwca.
(Oklaski)
Debata odbędzie się w środę rano i wezmą w niej udział Rada oraz Komisja. Naszym zamiarem jest przełożenie odnośnej dyskusji na inny termin. Debata w sprawie przygotowania spotkania Rady Europejskiej odbędzie się w środę rano; a więc logiczne jest, że wtedy zostanie omówiona ta kwestia, w obecności przywódców Rady oraz Komisji.
Musimy odbyć wysoce zorganizowaną debatę. Przedstawiłem państwu swoje mocno ugruntowane poglądy w tej sprawie. Kolejnym powodem, dla którego to zrobiłem, jest fakt, że była przewodnicząca Parlamentu Europejskiego, pani Simon Veil, której zostanie przyznane specjalne wyróżnienie w Hiszpanii w środę, poprosiła mnie osobiście, abym wygłosił mowę pochwalną z tej okazji. Nie mogłem oczywiście odmówić. Chciałem również, aby byli państwo świadomi, jakie jest moje osobiste zdanie na temat wydarzeń w Irlandii oraz odnośnie do wyzwań, które przed nami stoją.
Konferencja Przewodniczących poprosiła mnie o wydanie oświadczenia na temat Bliskiego Wschodu. Składająca się z 14 posłów do PE, delegacja przedstawicieli naszej grupy pracowniczej zajmującej się Środkowym Wschodem, kierowana przez panie Veronique De Keyser oraz Annemie Neyts-Uyttebroeck, była z wizytą w Izraelu oraz Palestynie w okresie od 30 maja do 2 czerwca 2008 roku. Podczas tej wizyty delegacja oceniła możliwość praktycznego wdrożenia postanowień, które zostały publicznie ogłoszone we wspólnym oświadczeniu wydanym przez wszystkie strony konferencji w Annapolis przed sześcioma miesiącami, jako elementu działań na rzecz uzyskania rozwiązania akceptowanego przez oba te państwa przed końcem tego roku. Wśród najważniejszych punktów analizy było wzmocnienie sił bezpieczeństwa przez Palestyńczyków, problem rozbudowy osiedli, szczególnie w pobliżu Jeruzalem, rozwój gospodarczy, ograniczona swoboda ruchu na Zachodnim Wybrzeżu, a także działania humanitarne w Strefie Gazy, która została wyizolowana i poddana międzynarodowym sankcjom.
Sprawozdanie, które delegacja przyjęła jednogłośnie - a była to delegacja składająca się z przedstawicieli różnych stron - zostało przedstawione w ubiegłym tygodniu w obecności Komisji i Rady, a następnie przekazane Konferencji Przewodniczących. Obraz, jaki się za jego sprawą przedstawia, jest raczej przygnębiający. Chociaż poczyniono pewne postępy, ich zasięg dotyczył tylko określonych sektorów, a skutki były ograniczone. Ogólny przebieg wydarzeń nie stanowi podstaw do optymizmu. W takiej sytuacji ambitne cele z Annapolis są prawie nieosiągalne.
Delegacja jednoznaczne stwierdziła, a Konferencja Przewodniczących tę opinię poparła, że blokada nałożona na Strefę Gazy musi zostać zniesiona, kontrolowany przepływ ludności i towarów musi zostać na nowo wprowadzony, a przemoc należy zażegnać.
Podobnie na Zachodnim Brzegu należy podjąć inny kierunek działań, dzięki któremu powiększy się wiarygodność władz palestyńskich i będą systematycznie tworzone warunki dla zrównoważonego rozwoju gospodarczego. Należy przeciwstawić się izraelskiej polityce nieustannych podziałów i izolacji geograficznej. Zgodnie z tym, co ogłosiła wczoraj administracja USA, reprezentowana przez sekretarza stanu Condoleezzę Rice, wzywamy do zakończenia działań osiedleńczych, szczególnie w regionie Wschodniego Jeruzalem.
Jesteśmy przekonani, że nikt nie ma prawa do tego, aby uchylać się od zobowiązań ustalonych w Annapolis. Zarówno Izraelczycy, jak i Palestyńczycy zobowiązali się do negocjacji w dobrej wierze i w duchu pojednania. Oba te narody powinny ponownie zadbać o jak najpełniejsze realizowanie takiej polityki. Powinny pokazać odwagę oraz siłę do zaangażowania się w odnowienie stosunków politycznych. Do nas, Europejczyków, należy obowiązek, aby towarzyszyć i wspierać naszych partnerów w tym procesie. Parlament Europejski zrealizuje swoje zadanie z pełną determinacją.
Relacje Unii Europejskiej z Izraelem i władzami Palestyny muszą być tak rozwijane, aby promowany był ogólny proces pokojowy. Proces barceloński - jednoczący państwa regionu Morza Śródziemnego - może być dodatkowym czynnikiem w walce na rzecz pokoju. Parlament Europejski oczekuje, że program ramowy dla europejskiej misji pokojowej na Bliskim Wschodzie będzie opracowywany przy jego właściwym udziale.
W czasie, gdy my tutaj debatujemy, rybacy ze Strefy Gazy wypływają na morze. Jednak z powodu blokady zanieczyszczenie środowiska w tamtym rejonie osiąga alarmujący poziom. Zagraża ono życiu załóg statków rybackich, którzy przeciwko takiemu stanu rzeczy protestują. Organizują demonstracje, w których żądają przywrócenia prawa do połowów, zapracowania na swoje utrzymanie oraz życia w wolności i pokoju. Nasza delegacja obiecała wesprzeć tych rybaków. Dlatego w imieniu każdego z nas tu obecnych przekazuję tym rybakom wyrazy solidarności Parlamentu Europejskiego.
Panie i panowie! Dziękuję za wysłuchanie mojego oświadczenia oraz tego, o które prosiła mnie Konferencja Przewodniczących.
