Wspólne instrukcje konsularne: identyfikatory biometryczne i wnioski wizowe (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w sprawie wspólnych instrukcji konsularnych: identyfikatory biometryczne i wnioski wizowe (05329/1/2009 - C6-0088/2009 -. Sprawozdawczyni: baronessa Ludford.
Sarah Ludford
sprawozdawczyni. - Pani przewodnicząca! Przedmiotowy wniosek Komisji, w odniesieniu do którego jestem sprawozdawczynią z ramienia Parlamentu, to czwarty element pakietu wizowego systemu informacyjnego (VIS), po rozporządzeniu w sprawie VIS, decyzji w sprawie dostępu do VIS oraz środka dotyczącego stosowania VIS w ramach kodeksu granicznego Schengen.
Wprowadzając zmiany do obowiązujących wspólnych instrukcji konsularnych, we wniosku przewidziano przede wszystkim obowiązek dostarczenia identyfikatorów biometrycznych, które będą przechowywane w VIS, oraz standardy dotyczące tego procesu, a po drugie zawarto w nim przepisy w sprawie organizacji przyjmowania wniosków wizowych.
Przy okazji wprowadzania kodeksu wizowego przewiduje się kompleksowy przegląd przepisów wizowych. W tej sprawie rolę sprawozdawcy pełni mój kolega z grupy ALDE - Henrik Lax. Przepisy prawodawstwa będące przedmiotem naszej obecnej dyskusji, po ich przyjęciu, będą stanowiły integralną część kodeksu wizowego. Podstawowym powodem rozdzielenia wniosków było założenie Komisji, że przyjęcie kodeksu wizowego potrwa dłużej niż przyjęcie przedmiotowego wniosku, a Komisja nie chciała, żeby to przyjęcie kodeksu wizowego powstrzymało uruchomienie VIS.
Według mojej wiedzy centralny system dla VIS będzie gotowy w grudniu i na początku 2010 roku powinien zostać uruchomiony w pierwszym regionie, czyli w Afryce Północnej. Dosyć długo prowadziłam negocjacje z Radą. Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przyjęła moje sprawozdanie w listopadzie 2007 roku. Niestety nie zdołaliśmy dojść do porozumienia w pierwszym czytaniu, w związku z czym w lipcu 2008 roku zwróciłam się do Parlamentu o poparcie mojego sprawozdania. Podczas francuskiej prezydencji udało nam się osiągnąć wystarczający postęp, abym mogła zarekomendować przyjęcie tego kompromisu w drugim czytaniu.
Pozostały nam cztery kwestie: granica wieku dla wymogu pobierania odcisków palców, zachęcenie państw członkowskich do podejmowania współpracy, przy zastrzeżeniu, że zezwolenie na zawarcie umów z zewnętrznymi dostawcami usług będzie traktowane na zasadzie ostateczności, ochrona danych i bezpieczeństwo oraz opłaty manipulacyjne dla zewnętrznych dostawców usług.
Jeśli chodzi o pobieranie odcisków palców, Komisja zaproponowała, aby procedurze tej poddawać dzieci od szóstego roku życia. Odciski palców u małych dzieci szybko się zmieniają i nie jestem przekonana, czy dostatecznie dużo wiemy na temat wiarygodności odcisków palców w starszym wieku, jeżeli zostają one pobrane we wczesnym dzieciństwie. Pomimo licznych próśb, nie otrzymałam wiarygodnych i konkretnych dowodów, które by potwierdzały, że odciski palców pobrane między szóstym a dwunastym rokiem życia mogłyby stanowić podstawę weryfikacji lub identyfikacji po latach bez ryzyka popełnienia błędu.
Na jednym z etapów Rada zaproponowała, by odciski palców od małoletnich pobierać co dwa lata, a nie co pięć, jak to ma miejsce w przypadku dorosłych, ale byłoby to wielce uciążliwe dla rodzin. Dlatego też przekonywałam do ostrożnego i praktycznego podejścia polegającego na przyjęciu wyższej minimalnej granicy wieku na poziomie dwunastu lat. Rada zgodziła się wyłączyć z obowiązku poddawania się pobieraniu odcisków palców dzieci poniżej dwunastego roku życia, zastrzegając weryfikację tej granicy wieku po trzech latach, po przeprowadzeniu szczegółowego badania, za które ma być odpowiedzialna Komisja.
Teraz przejdę do kwestii stymulowania współpracy państw członkowskich przy możliwości skorzystania z zewnętrznych dostawców usług. Nie widzę żadnych problemów z ogólną koncepcją outsourcingu, ale należy zapewnić bezpieczne warunki dla zachowania spójności procesu wydawania wiz, a wobec tego z outsourcingu należy korzystać jedynie w ostateczności i zagwarantować ochronę i bezpieczeństwo.
W związku z tym, zdołaliśmy umieścić w tekście zapis ustalający hierarchię, według której na pierwszym miejscu umieszcza się współpracę na zasadzie ograniczonej reprezentacji, wspólnej lokalizacji lub wspólnych ośrodków składania wniosków wizowych, natomiast w przypadku, gdy te rozwiązania nie są właściwe z uwagi na znaczą liczbę wnioskodawców lub duży zasięg geograficzny, można skorzystać z outsourcingu. Dzięki takiemu kompromisowemu rozwiązaniu nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów w sprawie ochrony danych oraz za przypadki naruszenia prawa krajowego spoczywa na państwach członkowskich.
Ważne jest to, że w krajach trzecich, które zakazują szyfrowania, zastosowanie mają szczególne zasady: zakazany byłby elektroniczny transfer danych między konsulatami lub między zewnętrznym dostawcą usług a państwem członkowskim, natomiast państwa członkowskie zobowiązane są zapewnić fizyczne przenoszenie całkowicie zaszyfrowanych danych elektronicznych na płytach kompaktowych, do których załączono specjalne warunki.
Na koniec chcę nawiązać do opłat za wizy. W tym przypadku nasze naciski doprowadziły do sukcesu w postaci wprowadzenia warunku dla zewnętrznych dostawców usług, którzy do opłaty za wizę doliczają opłatę manipulacyjną. Zgodnie z tym warunkiem osoby ubiegające się o wizę zawsze mają możliwość bezpośredniego dostępu do urzędów konsularnych. Uważam, że to bardzo ważne.
Ogólnie rzecz biorąc, udało nam się dojść do racjonalnego porozumienia. Kompromisy są wynikiem zawziętych walk, ale sądzę, że osiągnęliśmy postęp w sprawach wspólnej polityki wizowej.
Androulla Vassiliou
komisarz. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym przeprosić państwa w imieniu pana przewodniczącego Barrot za jego dzisiejszą nieobecność.
Z zadowoleniem przyjmuję do wiadomości, że Parlament zaakceptował wspólne stanowisko Rady, nadając w ten sposób kształt politycznemu porozumieniu, które osiągnął z Radą w sprawie przedmiotowego wniosku podczas trójstronnych rozmów w dniu 2 grudnia 2008 roku. Chciałabym podziękować, zarówno Parlamentowi jak i państwom członkowskim za wolę porozumienia, którą wykazały w procedurze formalnego przyjmowania tego instrumentu, a zwłaszcza dziękuję sprawozdawczyni - pani poseł baronessie Ludford, jak i sprawozdawcom pomocniczym - za wsparcie i współpracę. Porozumienie to umożliwi przygotowania do kontynuacji procesu uruchamiania wizowego systemu informacyjnego, które zaplanowano na koniec bieżącego roku.
Zgodnie z propozycją Parlamentu, Komisja zwróciła się do Wspólnego Centrum Badawczego o zbadanie tak ważnej kwestii, jaką jest pobieranie odcisków palców od dzieci poniżej 12 roku życia. Sporządzono już specyfikacje techniczne, które w najbliższej przyszłości zostaną przesłane Parlamentowi i Radzie.
Omawiana zmiana we wspólnych instrukcjach konsularnych dostarczy także przejrzystych i zharmonizowanych ram prawnych dla outsourcingu, w tym dla kwestii pobierania dodatkowej opłaty.
Komisja uważa, że uzgodniony tekst jest wyważony i całkowicie go popiera, zgodnie z oświadczeniem, które skierowała do Parlamentu.
Ewa Klamt
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Aby urzeczywistnić deklaracje Unii Europejskiej, w których stwierdza się, że jest ona przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, musimy wypełniać nasze zadanie polegające na kontroli przyznawania wiz wjazdowych osobom spoza Europy, które przyjeżdżają do UE. Nowo opracowane przepisy nakładają na ambasady i przedstawicielstwa UE obowiązek pobierania odcisków palców oraz zdjęć od osób, które będą w przyszłości ubiegały się o wizy. Pomoże to w realizacji czterech celów.
Po pierwsze, uprości proces zwalczania oszustw i nadużyć, gdyż identyfikatory biometryczne utrudnią fałszowanie wiz. Po drugie, pomoże zapobiegać tak zwanemu handlowi wizami. Po trzecie, przyspieszy procedurę ubiegania się o wizę. Po czwarte, ułatwi jednocześnie kontrolę graniczną, gdyż identyfikatory biometryczne umożliwią pracownikom na granicy szybkie ustalenie, czy znajdująca się przed nimi osoba faktycznie jest tą, której została wydana wiza.
Bardzo ucieszyłoby nas poparcie wniosku Komisji, by pobierać odciski palców od dzieci od szóstego roku życia wzwyż, gdyż zapobiegałoby to zagrożeniu handlem ludźmi. Niestety, wniosek ten nie zyskał poparcia większości w tej Izbie.
Zdecydowana większość w grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów popiera kompromis zakładający, że państwo członkowskie odpowiedzialne za przyjmowanie i przetwarzanie wniosków może w ostateczności nawiązać współpracę z zewnętrznymi dostawcami usług. Czynnikiem, który zdecydował o osiągnięciu przez nas porozumienia w sprawie takiego rodzaju współpracy był zapis, że na państwach członkowskich nadal spoczywa odpowiedzialność za ochronę i bezpieczeństwo danych w takich sytuacjach. Jest to równoznaczne z obowiązkiem całkowitego szyfrowania danych elektronicznych, przesyłanych przez zewnętrznych dostawców usług organom właściwego państwa członkowskiego.
Chciałabym podziękować sprawozdawczyni oraz koleżankom i kolegom posłom z innych grup, którzy przez trzy lata pełnili funkcję sprawozdawców pomocniczych w ramach tego projektu.
Roselyne Lefrançois
Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Pani przewodnicząca! Ponieważ przewodniczy pani temu posiedzeniu, wypowiem się zamiast pani w sprawie, w której pełniła pani funkcję sprawozdawczyni komisji opiniodawczej.
Przede wszystkim chciałabym pogratulować z całego serca pani poseł baronessie Ludford energii, z jaką się poświęciła sprawie, jak również wyników, które uzyskała w drodze trudnych negocjacji. Jestem przekonana, że Parlament może być dumny z tych rezultatów, ponieważ zadanie nie było wcale łatwe, co wszyscy zauważyliśmy.
Chciałabym podkreślić przede wszystkim dwie kwestie, które uważam za istotne i które powinny budzić nasze szczególne zadowolenie: po pierwsze, chodzi o podwyższenie granicy wieku w przypadku pobierania odcisków palców od małoletnich, z sześciu do dwunastu lat. Po drugie, to wprowadzenie zasady, według której gromadzenie danych biometrycznych przez konsulaty państw członkowskich można podzlecić podmiotom prywatnym wyłącznie w ostateczności oraz w ściśle ograniczonych ramach konkretnych i bardzo konkretnych gwarancji.
Wiem, że zdaniem niektórych osób przyjęte przez nas rozwiązanie niezupełnie pasuje do opcji, które proponowaliśmy, zwłaszcza w odniesieniu do gromadzenia tych danych przez dostawcę usług w placówce dyplomatycznej, jak również do transferu danych szyfrowaną pocztą elektroniczną czy nawet za pomocą szyfrowanych nośników danych elektronicznych, przewożonych w przesyłkach dyplomatycznych.
Odpowiedzielibyśmy jednak, że gromadzenie danych przez podmioty prywatne może być dopuszczalne jedynie wtedy, gdy odbywa się zgodnie z europejskim prawodawstwem, a dostawca usług musi całkowicie zaszyfrować te dane i przekazać władzom państwa członkowskiego.
Ponadto zwracano nam uwagę na potrzebę wynegocjowania porozumień z krajami trzecimi, które zakazują szyfrowania danych przekazywanych przy pomocy nośników elektronicznych. Takie czynności jak badanie wniosków, odbywanie ewentualnych rozmów z wnioskodawcami, zatwierdzanie oraz drukowanie i umieszczanie naklejek wizowych, będą wykonywane wyłącznie przez przedstawicieli dyplomatycznych lub konsularnych.
Takie same warunki mają zastosowanie do przekazywania zgromadzonych danych z jednego państwa członkowskiego do drugiego w przypadku wspólnej lokalizacji, czyli wtedy, gdy państwo członkowskie korzysta w kraju trzecim z przedstawicielstwa innego państwa członkowskiego.
Na koniec dodam, że jeżeli w załączniku do tekstu opisano szczegółowo warunki działalności dostawców usług, to trzeba je ująć w sposób całościowy w wiążącym akcie prawnym.
W świetle takich wyników możemy się jedynie cieszyć z uzyskania gwarancji wprowadzenia lepszej polityki wizowej w Europie. Będzie ona bez wątpienia z pożytkiem dla ogółu obywateli europejskich, natomiast nam umożliwi poprawę stosunków z krajami trzecimi.
Tatjana Ždanoka
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym podziękować w imieniu mojej grupy pani poseł baronessie Ludford za dobrą współpracę z jej strony. Jest ona jednym z nielicznych sprawozdawców, dla których nie ma rzeczy niemożliwych.
Jak państwu wiadomo, moja grupa zdecydowanie sprzeciwia się wprowadzeniu identyfikatorów biometrycznych na szeroką skalę. Decyzja jednak została już przyjęta. Podstawę prawną dla pobierania odcisków palców przy wydawaniu wiz przewidziano w rozporządzeniu w sprawie wizowego systemu informacyjnego, które naszym zdaniem byłoby właściwsze do ustanowienia przepisów określających, zarówno ogólne zasady jak i wyjątki.
Teraz najważniejsze jest dla nas wprowadzenie jak największej liczby środków zabezpieczających. W tej sprawie pani poseł baronessa Ludford spisała się znakomicie. Uważamy, że zmiana minimalnego wieku dla pobierania odcisków palców z 6 na 12 lat jest bardzo ważna, choć jeszcze lepiej by było, gdyby tę granicę wyznaczał 14 rok życia.
Bardzo nas cieszą również wyraźne odniesienia do praw podstawowych, takie jak możliwość powielania danych z poprzedniego wniosku, jeżeli ostatniego wpisu dokonano nie wcześniej niż przed 59 miesiącami, a nie przed 48, jak również gwarancje dotyczące bezpieczeństwa ochrony danych.
Mamy jednak wiele obaw. Mojej grupie nie podoba się zlecanie zewnętrznym dostawcom usług zadania polegającego na gromadzeniu identyfikatorów biometrycznych, zwłaszcza w pomieszczeniach nieobjętych ochroną dyplomatyczną i konsularną. Sprzeciwiamy się również pobieraniu dodatkowej opłaty manipulacyjnej.
Podsumowując, jesteśmy przekonani, że wprowadzenie identyfikatorów biometrycznych w wizach ma zasadniczy wpływ na bezpieczeństwo danych oraz podstawowe prawa bez widocznych korzyści, które byłyby szczególnie istotne. Dlatego nie możemy poprzeć stanowiska Parlamentu w drugim czytaniu. Nie ma to jednak wpływu na nasze stanowisko w sprawie sprawozdania pana posła Henryka Laxa dotyczącego kodeksu wizowego.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Bardzo doceniam zaangażowanie sprawozdawczyni oraz chciałabym serdecznie podziękować jej i wszystkim osobom zaangażowanym w tę sprawę za wspaniałą pracę w ostatnich latach. Powstrzymam się jednak od głosu przede wszystkim dlatego, że pobieranie odcisków palców i cały proces stosowania identyfikatorów biometrycznych uważam za nieproporcjonalny do wielkości problemu. Sądzę, iż dążenie ministrów spraw wewnętrznych i organów bezpieczeństwa do gromadzenia możliwie największej liczby danych osobowych jest bardzo dyskusyjne.
Wiem, jak trudno było osiągnąć z Radą kompromis, w wyniku którego zwalnia się dzieci poniżej 12 roku życia z obowiązku oddawania odcisków palców. Wszyscy jednak wiemy, że odstępstwo będzie miało zastosowanie tylko pod warunkiem, że nie ma wszechstronnych badań, które dowodziłyby wiarygodności odcisków palców dzieci. Polityczna dyskusja nad faktyczną koniecznością pobierania odcisków palców od niemowląt i małych dzieci jeszcze nie dobiegła końca.
Pewne obawy budzą we mnie również przepisy w sprawie outsourcingu. Ścisłe i znormalizowane przepisy są niewątpliwie potrzebne, ponieważ niektóre państwa członkowskie już korzystają z usług zewnętrznych dostawców. To zrozumiałe, że przeniesienie obowiązku przetwarzania wniosków na zewnętrznych dostawców usług może być przydatne w wielu ściśle ograniczonych przypadkach. Nie może się to jednak odbywać kosztem wnioskodawców i bezpieczeństwa danych. Nie uważam, by kompromis zawarty w tej sprawie z Radą był odpowiedni. Zarówno Wydział Prawny Parlamentu jak i Europejski Inspektor Ochrony Danych wskazali zagrożenia związane z outsourcingiem, kiedy zewnętrzny dostawca usług działa poza obszarem pozostającym pod ochroną dyplomatyczną. Niestety, Rada zlekceważyła te obawy.
Kolejnym problemem jest opłata manipulacyjna związana z outsourcingiem. Uważam, że nie należy przenosić tej opłaty na wnioskodawców. Już opłata za wizę w kwocie 60 euro jest zbyt wysoka i osoby z krajów trzecich problemy trudem mogą sobie na nią pozwolić. Zwiększenie jej o kolejne 30 euro kłóci się z moim wyobrażeniem o otwartej i gościnnej Europie. Niewątpliwie może to ułatwić procedury w bardzo dużych krajach, w których nie trzeba podróżować przez pół kraju do konsulatu, by złożyć wniosek wizowy, a można by go było złożyć zewnętrznemu dostawcy usług. Uważam jednak, że wyższe opłaty natychmiast wyeliminowałyby to udogodnienie.
Chciałabym podziękować wszystkim, którzy w ostatnich latach pracowali nad tą dokumentacją.
Gerard Batten
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Nie jest żadnym zaskoczeniem słyszeć, że pani poseł baronessa Ludford z eurofanatycznej partii liberalnych demokratów, chce harmonizować kolejny obszar właściwy dla niezależnej polityki krajowej. Dlaczego do licha którekolwiek państwo członkowskie UE miałoby chcieć wspólnego systemu składania i przetwarzania wniosków o wizy dla obywateli krajów trzecich? Decyzja o tym, kto może, a kto nie może wjechać do państwa narodowego powinna leżeć wyłącznie w gestii tego państwa - oczywiście pomijając fakt, że zdaniem eurofanatyków, europejskie państwa narodowe już nie istnieją, ponieważ zastąpiło je wspaniałe państwo bez granic, czyli UE.
Od 1997 roku do Zjednoczonego Królestwa przybyło około 6 milionów migrantów. Około 4 milionów wyjechało. W rezultacie nastąpił wzrost populacji netto na poziomie przekraczającym 2 miliony. Przy bieżącym wskaźniku imigracji do Wielkiej Brytanii wzrost netto liczby ludności wynosi ponad 200 000 osób rocznie - czyli ponad milion co pięć lat. Odpowiada to liczbie mieszkańców miasta wielkości Birmingham. Większość migrantów przybywa legalnie, ponieważ są obywatelami UE. Oprócz tego mamy prawdopodobnie milion imigrantów nielegalnych. Anglia to jeden z najbardziej zaludnionych krajów na świecie - bardziej niż Indie, Chiny czy Japonia. Przy obecnej tendencji liczba ludności w naszym państwie, która teraz wynosi 61 milionów, do 2051 roku wzrośnie do 75 milionów, natomiast według prognoz, w 2081 roku może wynieść 85 milionów.
Teraz musimy zrobić tylko jedno, a mianowicie odizolować się od Unii Europejskiej i odzyskać kontrolę nad naszymi granicami. Potem będziemy decydować, z których krajów mamy przyjmować obywateli z wizami czy bez nich. Jest wiele państw członkowskich UE, których obywateli nie powinno się wpuszczać do Wielkiej Brytanii bez wiz. Wielka Brytania potrzebuje surowego systemu wizowego, abyśmy mogli decydować, kogo chcemy w naszym kraju, a kogo nie. Nie potrzebujemy systemu obmyślonego przez Unię Europejską.
Spodziewam się, że zwolennicy tego systemu mogą bazować na uzasadnieniu, że chodzi jedynie o wprowadzenie wspólnych kryteriów i procesów, aby usprawnić całą procedurę. Może to jednak skutkować pewnymi nieplanowanymi konsekwencjami. Weźmy na przykład inny obszar prawodawstwa UE, o które tak walczyli liberalni demokraci. Europejski nakaz aresztowania oznacza, że brytyjskie sądy ani nawet Minister Spraw Wewnętrznych nie mogą chronić brytyjskich obywateli, którzy zostali oskarżeni przez inne państwa członkowskie UE o popełnienie przestępstwa, nawet w przypadku ewidentnego i poważnego braku sprawiedliwości. Każdy niewydolny system prawny może teraz wystąpić o wydanie brytyjskiego obywatela, a my musimy się na to godzić. Zrezygnowaliśmy z prawa do ochrony naszych własnych obywateli. Niedługo będziemy mieli zaoczne procesy oraz powszechne uznawanie nakazów pobierania kar i konfiskaty mienia. Za tymi wszystkimi środkami opowiadali się w głosowaniach liberalni demokraci i je popierali. Środki te obalają najbardziej podstawowe wolności, którymi Anglicy cieszyli się od wieków i które były zagwarantowane Wielką Kartą oraz Zbiorem Praw z 1689 roku.
Dzisiejszego popołudnia pan poseł Graham Watson - lider liberalnych demokratów namawiał Gordona Browna do przyjęcia w Wielkiej Brytanii jednolitej waluty europejskiej, a każdy, kto obraca się w realnym świecie dobrze wie, że jest to ekonomiczne samobójstwo. Teraz fanatycy wywodzący się z liberalnych demokratów chcą nas objąć wspólnym systemem w odniesieniu do wniosków wizowych. Miejmy nadzieję, że kiedy wyborcy z Londynu poznają stanowisko pani poseł baronessy Ludford w tych sprawach, to w wyborach europejskich 4 czerwca 2009 roku wręczą jej bezpowrotną wizę wyjazdową z Parlamentu Europejskiego.
Carlos Coelho
(PT) Pani komisarz, panie i panowie! Podzielam opinię, że istnieje pilna potrzeba uruchomienia wizowego systemu informacyjnego, czyli VIS, jak też konieczność wprowadzenia wspólnotowego kodeksu wizowego. Uznaję pracę wykonaną przez panią poseł baronessę Ludford, ale z czystym sumieniem informuję, że nie mogę poprzeć osiągniętego kompromisu z kilku przyczyn.
Po pierwsze, nie zgadzam się na korzystanie z usług dostawców zewnętrznych. Kiedy przyjęliśmy drugą wersję systemu informacyjnego Schengen - SIS II, za zgodą wszystkich grup politycznych, Parlament ten odmówił zezwolenia na dostęp do danych prywatnym przedsiębiorstwom, pomimo że wówczas sprawa dotyczyła jedynie rejestracji samochodów. Jakie jest uzasadnienie tak radykalnej zmiany stanowiska Parlamentu, który chce umożliwić prywatnym przedsiębiorstwom gromadzenie tak wrażliwych danych osobowych jak odciski palców? Zgodnie z warunkami ustanowionymi w ramach kompromisu, przedsiębiorstwa te będą mogły zatrzymywać te dane przez tydzień.
Po drugie, należy zapewnić lepszą ochronę danych. Ochrona dyplomatyczna ma decydujące znaczenie dla zapewnienia skutecznej ochrony osobistych praw jednostek. W jaki sposób można zagwarantować ochronę danych gromadzonych przez prywatne przedsiębiorstwa, nie zapewniając ochrony dyplomatycznej? Czyżbyśmy zapomnieli już o sprawie SWIFT, która dotyczyła przekazywania danych gromadzonych przez władze USA? Jeżeli taka sytuacja mogła mieć miejsce w Stanach Zjednoczonych, to wyobraźmy sobie, co może się zdarzyć w krajach mniej rozwiniętych, w których prawa podstawowe nie podlegają aż takiej ochronie.
Po trzecie, koszty wiz będą rosły i w każdym kraju będą inne. Wniosek Komisji miał na celu zapobieganie handlowi wizami. Umożliwienie prywatnym przedsiębiorstwom pobierania opłaty, która będzie uwzględniana w cenie wizy, doprowadzi do powstania różnic w kosztach wiz w poszczególnych państwach członkowskich. W ten sposób będziemy stymulować to, z czym chcieliśmy walczyć, czyli handel wizami. Jeżeli koszt wizy w jednym państwie członkowskim wynosi 60 euro, a w innym 90 euro, to gdzie będzie wpływało najwięcej wniosków? Sytuacja taka będzie miała miejsce zwłaszcza w przypadku rodzin składających się z kilku członków. Nie wspomnę już nawet o potrzebie zmiany porozumień o ułatwieniach wizowych, które ten Parlament tak zdecydowanie popierał, takich jak porozumienia z Ukrainą i Serbią.
Pani przewodnicząca! Wobec powyższego nie mogę zgodzić się na ten kompromis.
Corina Creţu
(RO) Przede wszystkim chciałabym pogratulować sprawozdawczyni starań na rzecz stworzenia ram prawnych, które będą stanowiły podstawę wdrożenia systemu identyfikacji biometrycznej.
Niektóre aspekty tego sprawozdania wzbudziły gorące dyskusje w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej, zwłaszcza na temat identyfikacji biometrycznej. Spory takie wynikły ostatnio także w Rumunii, która znajduje się na przedostatnim miejscu wśród państw Unii Europejskiej, które mają wprowadzić paszporty biometryczne, ale za to na pierwszym do wdrożenia nowej normy biometrycznej obejmującej odciski palców obu rąk oraz obraz twarzy.
Obawy związane z przyjęciem systemu identyfikacji biometrycznej wywodzą się z naturalnej troski o zagwarantowanie bezpieczeństwa osobistego, tak samo jak naturalne są obawy co do sposobu wykorzystania i zapewnienia ochrony zgromadzonych danych.
Jednym z najważniejszych obowiązków państw członkowskich jest zapewnienie bezpieczeństwa swoim obywatelom, jednak bez naruszania podstawowych praw człowieka. Dlatego uważam, że mamy obowiązek znaleźć równowagę między dwoma podstawowymi aspektami naszego życia: wolnością i bezpieczeństwem.
Sprawozdanie, nad którym dzisiaj debatujemy ma charakter bardziej techniczny i jego celem jest harmonizacja środków dotyczących identyfikacji biometrycznej na szczeblu europejskim. Musimy koniecznie ją zapewnić, mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie już korzystają z tej metody, bez żadnych ram prawnych w tym obszarze.
Zwolnienie z oddawania odcisków palców do wiz biometrycznych na przykład dzieci poniżej 12 roku życia i osób, które nie mogą oddać takich odcisków z przyczyn fizycznych, to dowód umiarkowanego i pragmatycznego podejścia, które koniecznie należy rozszerzyć na wszystkie państwa członkowskie.
Hubert Pirker
(DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Wierzę, że przedmiotowe rozporządzenie umożliwi nam realizację dwóch podstawowych celów: z jednej strony zapewnienie bezpieczeństwa, z drugiej stosowanie bardziej przyjaznego podejścia do obywateli.
Wprowadzenie odcisków palców i zdjęć uniemożliwi fałszowanie wiz lub nadużycia wizowe. Uważam, że nowe procedury wizowe są bardziej dogodne dla obywateli, gdyż za sprawą wniosku wprowadzi się proces jednostopniowy, w ramach którego wszystkie konieczne dane będą rejestrowane jednocześnie. Ponadto osoby ubiegające się o wizę nie będą musiały stawiać się za każdym razem w urzędzie wizowym dzięki możliwości przechowywania danych przez pięć lat.
Uważam, że to podejście byłoby również bardziej przyjazne obywatelom, gdyby cały proces można było skrócić, wzywając do współpracy państwa członkowskie lub angażując zewnętrznych dostawców usług, pod warunkiem przestrzegania przepisów o ochronie danych. Zapewnimy ich przestrzeganie, ponieważ podjęto konieczne środki ostrożności. Chciałbym uspokoić wszystkich, którzy obawiają się nadużyć systemu lub łamania przepisów wskutek korzystania z usług zewnętrznych dostawców. W moim kraju mamy bardzo pozytywne doświadczenia pod tym względem. Dlatego popieram takie bardziej przyjazne obywatelom podejście.
W tym zakresie popieram także sprawozdawczynię i chciałbym jej pogratulować. Pani poseł baronesso Ludford! Nie zawsze tak wszystko dobrze się układało w naszej współpracy. Nie cieszy mnie jednak, że nie możemy pobierać odcisków palców dzieci, począwszy od szóstego roku życia. Jestem temu przeciwny po prostu dlatego, że taki przepis stworzyłby bezpieczniejszą sytuację dla dzieci, gdyż ustalenie ich tożsamości byłoby niepodważalne oraz moglibyśmy zapobiegać handlowi dziećmi i innym przestępstwom. Bardzo tego żałuję. Mam jednak nadzieję, że po ukończeniu badań i najdalej po upływie trzech lat wszyscy będą w wystarczającym stopniu uświadomieni, aby zdecydować o możliwości pobierania odcisków palców od szóstego roku życia w celu zapewnienia dzieciom lepszej ochrony.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Decyzją Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. zapewniono ramy prawne dla gromadzenia danych biometrycznych na potrzeby identyfikacji osób.
W europejskim rozporządzeniu, o którym rozmawiamy, określa się wspólne normy dla pobierania danych biometrycznych na potrzeby identyfikacji osób, natomiast za podstawę tego rozporządzenia przyjęto odpowiednie przepisy Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.
Wielka Brytania i Irlandia nie będą stosowały się do przepisów przedmiotowego rozporządzenia, ponieważ nie mają do nich zastosowania przepisy wchodzące w zakres wspólnotowego dorobku prawnego w sprawie Schengen.
Uważam, że w przypadku tego rozporządzenia szczególne znaczenie ma przestrzeganie przepisów w sprawie ochrony danych osobowych. Od strony praktycznej dane te trzeba przechowywać i przetwarzać zgodnie ze szczegółowym prawodawstwem europejskim. Ponadto fakt, że organizacja przyjmowania i przetwarzania wniosków wizowych leży w gestii państw członkowskich, nakłada na te państwa ogromną odpowiedzialność pod względem przestrzegania praw człowieka.
Chciałam tylko nadmienić, że ogromnie ważne jest, aby dane te były gromadzone i przetwarzane przez uprawnionych do tego pracowników oraz aby w żadnym razie nie wykorzystywano ich do innych celów.
Dushana Zdravkova
(BG) Pani komisarz, panie i panowie! Osiągnięty kompromis w sprawie wprowadzenia identyfikatorów biometrycznych przy wydawaniu wiz wjazdowych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej niezaprzeczalnie zapewnia wyższy poziom bezpieczeństwa.
Jednocześnie gwarantuje wystarczające możliwości ochrony danych osobowych podróżnych i integralności osoby. Chciałabym również podkreślić, że zaostrzenie wymogów technicznych zawsze będzie sprzyjało zwalczaniu transgranicznej przestępczości, nielegalnej imigracji oraz handlu ludźmi.
Dla krajów granicznych takich jak mój, czyli Bułgaria, narażonych na ogromne przepływy imigracyjne oraz działania w ramach międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, szybkie i skuteczne wprowadzenie nowych standardów będzie niezmiernie istotne w kategoriach ochrony granic zewnętrznych UE.
Ponadto proponowane poprawki dają państwom członkowskim możliwość udoskonalenia i przyspieszenia procesu wydawania wiz, co niewątpliwie pomoże zacieśnić więzi z krajami trzecimi. Doprowadzi to także do ogólnej poprawy wizerunku UE. W kwestii stosowania nowego prawodawstwa trzeba będzie oczywiście uwzględnić też ewentualne konsekwencje finansowe dla osób ubiegających się o wizy.
Nakładanie dodatkowych opłat oprócz tych, które już się pobiera, może skutkować powstaniem nowych barier, odbierających podróżnym prawdziwą swobodę przemieszczania się. Na koniec chcę podkreślić, że zasadnicze znaczenie będzie miało zapewnienie odpowiedniej ochrony danych przy ich wymianie w procedurze wydawania wiz wjazdowych do Unii Europejskiej.
Parlament zawsze chronił dane osobowe obywateli UE i uważam, że uczciwość oraz moralność nakazują nam stosować równie wysokie standardy w stosunku do ochrony danych osób, które do nas przyjeżdżają.
Androulla Vassiliou
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chciałabym tylko ponownie podziękować pani poseł baronessie Ludford oraz wszystkim posłom za ich wkład i uwagi. Wszystko, co zostało dzisiaj tu powiedziane, przekażę mojemu koledze - panu Barrotowi.
Sarah Ludford
sprawozdawca. - Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować wszystkim sprawozdawcom pomocniczym, którzy ze mną współpracowali. Przez ponad cztery lata pełniłam funkcję "pani VIS” i wraz ze sprawozdawcami pomocniczymi tworzyliśmy naprawdę bliskie grono - będę za wami wszystkimi tęskniła. Pani przewodnicząca! Za panią będę szczególnie tęskniła, ponieważ po czerwcu możemy się już nie spotkać. Tworzyłyśmy zgrany żeński klub, ale chciałabym też podziękować wszystkim zaangażowanym pracownikom reprezentującym płeć przeciwną. Byli wspaniali.
Szanuję stanowiska pani poseł Kaufmann i pani poseł Ždanoki. Rozumiem je i bardzo im dziękuję za pełny udział w negocjacjach i rozmowach, pomimo że jak zaznaczyły, nie mogą poprzeć rezultatów.
Bardzo mi przykro, że tego kompromisu nie może poprzeć pan poseł Coelho. Mam nadzieję, że zdaje sobie sprawę, z jakim trudem walczyłam o niektóre elementy, na których uwzględnieniu jemu także zależało. Przecież były one wszystkie uwzględnione w moim pierwotnym sprawozdaniu. Jeżeli sądzi on, że mogłam osiągnąć więcej, to może zirytować Radę i Komisję, gdyż moim zdaniem uważały mnie one za dosyć trudnego klienta.
Pan poseł Batten opuścił Izbę. Myślę, że to był element kampanii wyborczej Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa. Jak pani poseł Ţicău zaznaczyła, Zjednoczone Królestwo nie należy do wizowego systemu informacyjnego, ponieważ nie jest także stroną układu z Schengen, a zatem posiada całkowitą kontrolę nad swoimi granicami. Sądzę, że pan poseł Batten borykał się jak zwykle miał problem z uporządkowaniem myśli.
Dziękuję wszystkim pozostałym mówcom, którzy wnieśli konstruktywny wkład do debaty. Cieszę się, że finalizujemy tę sprawę, gdyż osobiście czuję, że chciałabym już zrezygnować z funkcji "pani VIS”.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę.
Pisemne oświadczenia (art. 142 regulaminu)
Alin Lucian Antochi  
Wprowadzenie biometrycznych danych identyfikacyjnych w ramach VIS stanowi ważny krok w ustanowieniu wiarygodnego powiązania między posiadaczem wizy a paszportem, i tym samym zapobiega przypadkom korzystania z fałszywej tożsamości.
Jednakże już od samego początku prac nad przedmiotowym rozporządzeniem występowało wiele rozbieżności w opiniach Rady i Parlamentu w odniesieniu do następujących aspektów: pobieranie odcisków palców dzieci do szóstego roku życia oraz ryzyko zlekceważenia takich szczegółów jak koszty i kłopot, z którym musieliby się borykać rodzice za każdym razem w związku ze zmianą odcisków palców ich dzieci; nowe wyzwania związane ze sposobem organizacji procesu gromadzenia danych biometrycznych; i na koniec - brak doświadczenia państw członkowskich w zarządzaniu danymi osobowymi, ich przechowywaniu oraz w eliminowaniu błędów technicznych.
W tej sytuacji musimy zapewnić, aby państwa członkowskie stosowały standardowe przepisy w odniesieniu do wydawania wiz Schengen, jak również zadbać o ponowne określenie i przyjęcie wspólnych instrukcji konsularnych. Ponadto musimy szczególnie skoncentrować się na ochronie biometrycznych danych osób, które je dostarczają. Musimy mieć świadomość, że chociaż przedmiotowy system gromadzenia danych biometrycznych ma z założenia służyć walce z przestępczością i terroryzmem w drodze zapewnienia dostępu do informacji oraz wymiany informacji między służbami policji państw członkowskich, to jeżeli nie opracujemy i nie wdrożymy środków zapewniających wysoki poziom bezpieczeństwa, możemy umożliwić dostęp do tego systemu różnym grupom zainteresowań.
Marian-Jean Marinescu  
W przedmiotowym rozporządzeniu, zmieniającym wspólne instrukcje konsularne w sprawie wiz, określono ramy prawne wymagane do wprowadzenia identyfikatorów biometrycznych do wizowego systemu informacyjnego - VIS, uwzględniając również ustalenia dotyczące przyjmowania i przetwarzania wniosków wizowych.
W rozporządzeniu przewidziano możliwość współpracy z zewnętrznymi dostawcami usług w zakresie przyjmowania wniosków wizowych.
Uważam, że powody pozostawienia dowolności w kwestii współpracy z zewnętrznymi dostawcami usług, są nieuzasadnione i stwarzają ryzyko handlu wizami. Chociaż w rozporządzeniu ustanowiono, że państwa członkowskie zachowują odpowiedzialność, a zewnętrzni dostawcy usług są upoważnieni przez podmiot nadzorujący, to uważam, że ochrona osób prywatnych pod względem przetwarzania i przekazywania ich danych biometrycznych stoi pod znakiem zapytania.
Prawo doliczania opłaty manipulacyjnej do zwykłej opłaty za wizę spowoduje różnice w kosztach wiz w poszczególnych państwach członkowskich. Mam całkowitą pewność, że doprowadzi to także do różnic w liczbie wniosków wizowych składanych w różnych państwach członkowskich.
Chciałbym zwrócić uwagę państwom członkowskim, które korzystają z outsourcingu na potrzeby przyjmowania i przetwarzania wniosków wizowych, że powinny o tym pamiętać i dokonać przeglądu ram prawnych, aby zminimalizować możliwość angażowania zewnętrznych dostawców usług w celu przyjmowania wniosków wizowych.
