

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- de verklaring van de Commissie inzake het gebruik van persoonsgegevens van passagiers
en
- het verslag (A6-0252/2006) van Sophia in ’t Veld, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad betreffende de onderhandelingen over een overeenkomst met de Verenigde Staten van Amerika inzake het gebruik van persoonsgegevens van passagiers (Passenger Name Records – PNR) voor het voorkomen en bestrijden van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit, met inbegrip van georganiseerde criminaliteit (2006/2193(INI)). 
Franco Frattini,
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet heeft het Europees Hof gesteld dat het besluit van de Raad en de beschikking van de Commissie betreffende de doorgifte van PNR-gegevens aan het Bureau Douane en Grensbescherming (CBP) van de Verenigde Staten tot doel hebben de openbare veiligheid te beschermen en betrekking hebben op staatsactiviteiten op strafrechtelijk gebied. Deze activiteiten vallen buiten de werkingssfeer van de Europese richtlijn betreffende gegevensbescherming en artikel 95 van het Europees Verdrag, zelfs wanneer de gegevens die worden verwerkt, oorspronkelijk zijn verstrekt voor de levering van commerciële diensten.
De algemene situatie met betrekking tot rechtsgrondslagen onderstreept de noodzaak van één gemeenschappelijk systeem van rechtsgrondslagen voor justitiële, vrijheids- en veiligheidsaangelegenheden. Dit noem ik de “communautarisering” van de zogenoemde derde pijler. Ik roep de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken daarom op te zorgen voor een duidelijk rechtskader voor justitie, vrijheid en veiligheid door het gebruik van de zogenoemde -clausule, artikel 42, te bevorderen. Ik weet dat het Europees Parlement het standpunt van de Commissie over deze uiterst belangrijke kwestie deelt. Ik zal deze kwestie opnieuw ter sprake brengen tijdens de informele Raad die over een paar dagen in Tampere wordt gehouden.
Ik ben van mening dat deze nieuwe overeenkomst waarover momenteel met de Verenigde Staten wordt onderhandeld, dezelfde inhoud moet hebben en hetzelfde niveau van waarborgen moet bieden met betrekking tot de juridische zekerheid voor luchtvaartmaatschappijen, het respect voor de mensenrechten, met name het recht op privacy, en de doeleinden waarvoor de persoonsgegevens van passagiers mogen worden gebruikt. Tevens kunnen in de nieuwe overeenkomst de huidige garanties worden geïntegreerd die de Verenigde Staten momenteel ten uitvoer leggen, zoals gevraagd in de ontwerpaanbeveling bij de nietig verklaarde beschikking van de Commissie.
Zoals u weet voorzien deze garanties in regels en procedures die het gebruik van persoonsgegevens van passagiers door de autoriteiten van de Verenigde Staten effectief beperken. Teneinde de openbare veiligheid niet in gevaar te brengen moeten maximale inspanningen worden geleverd om te waarborgen dat deze overeenkomst de huidige overeenkomst vervangt op het moment dat de huidige overeenkomst afloopt, uiterlijk op 30 september. De Commissie doet haar uiterste best zo snel mogelijk onderhandelingen met de Verenigde Staten te openen. Volgens de in artikel 24 van het EU-Verdrag vastgelegde procedure worden de onderhandelingen geleid door het voorzitterschap van de Raad, bijgestaan door de Commissie. De onderhandelingen zouden morgen in Brussel moeten beginnen. Het voorzitterschap, dat zoals gezegd de onderhandelingen leidt, heeft de autoriteiten van de Verenigde Staten een ontwerptekst toegezonden.
Ik ben me bewust van uw verzoek aan het voorzitterschap de tekst van de ontwerpovereenkomst aan u ter beschikking te stellen. Ik ben daar persoonlijk een voorstander van, en ik kan u verzekeren dat de Commissie van haar kant van plan is haar verplichtingen uit hoofde van de kaderovereenkomst tussen onze twee instellingen na te komen. Ik zal het Parlement daarom tijdens de onderhandelingen op de hoogte houden. Ik ben zeker van plan het Parlement regelmatig over deze kwestie te informeren. Zoals u waarschijnlijk weet, zal ik volgende week op 12 september ook een vergadering van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken bijwonen.
Ik wil er tot slot aan herinneren dat luchtvaartmaatschappijen die vanuit Europa op de Verenigde Staten vliegen, het risico lopen juridische klachten van burgers te ontvangen op basis van verschillende nationale wetgevingen inzake de doorgifte van PNR-gegevens aan de Verenigde Staten, als er op 1 oktober nog geen nieuwe overeenkomst van kracht is. Het is daarom van het grootste belang dat we voor rechtszekerheid zorgen door per 1 oktober op Europees niveau een overeenkomst te sluiten en zowel een hoog niveau van veiligheid als privacybescherming voor onze burgers te blijven verzekeren. 
Sophia in ’t Veld (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, we hebben het vandaag over de PNR-overeenkomst met de Verenigde Staten. We zijn er ons echter allemaal van bewust dat deze kwestie alleen in een bredere context kan worden besproken, vooral gezien het feit dat president Bush gisteravond eindelijk heeft toegegeven dat er inderdaad geheime gevangenenkampen van de CIA bestaan. We moeten deze kwestie bekijken in de bredere context van de methoden die worden gebruikt om terrorisme te bestrijden, zowel de methoden die we in Europa willen gebruiken in de strijd tegen het terrorisme, als de methoden die door onze vriend en bondgenoot de Verenigde Staten worden gebruikt.
De zaak van de CIA-gevangenenkampen en de gevangenenvluchten en de zaak van de PNR-overeenkomst tonen heel duidelijk aan dat Europa met één stem moet spreken. We hebben dringend behoefte aan één Europees beleid op dit gebied. Ik ben blij met wat commissaris Frattini heeft gezegd, want een gemeenschappelijk Europees beleid is in mijn ogen geen beleid dat wordt opgesteld door een handjevol ministers die achter gesloten deuren, in informele bijeenkomsten, vergaderen. Een EU-beleid is een beleid dat wordt gemaakt volgens een goede democratische procedure die controle door het Parlement omvat, dat wil zeggen in een medebeslissingsprocedure met het Parlement. U hebt daarom mijn volle steun voor het voorstel inzake de overbruggingsclausule. Ik hoop dat ook de regeringen nu zullen beseffen hoe dringend noodzakelijk die is.
Wat betreft de eigenlijke kwestie van de persoonsgegevens van passagiers, moeten we drie fasen onderscheiden. De eerste fase is de heronderhandeling van de huidige overeenkomst voor de korte termijn, die zeer urgent is en voor het einde van de maand moet worden afgerond. Ik heb geruchten gehoord die erop lijken te wijzen dat de Verenigde Staten niet veel haast maken met het afsluiten van de overeenkomst en dat ze uiteindelijk misschien zelfs de voorkeur geven aan bilaterale verbintenissen. Het is daarom heel belangrijk dat alle Europese landen en de instellingen van de EU de gelederen sluiten en één standpunt innemen.
Ik ben heel blij met de veel meer tegemoetkomende houding die de Raad en de Commissie deze week hebben aangenomen. Dat is de beste manier om vooruitgang te boeken. Als er geen overeenkomst komt, zou dat absoluut rampzalig zijn voor de Europese Unie en voor de bescherming van de persoonsgegevens van onze burgers.
We lijken het er allemaal over eens te zijn dat de inhoud van de overeenkomst bij voorkeur ongewijzigd moet worden gelaten. We zouden de overeenkomst liever hebben verbeterd, maar de Verenigde Staten willen een andere kant op. Ik vind daarom dat het beste dat momenteel haalbaar is, dezelfde overeenkomst is, maar op een andere rechtsgrondslag.
Tijdens de onderhandelingen moet u er echter op staan dat de toezeggingen die in de huidige overeenkomst zijn gedaan, onverwijld ten uitvoer worden gelegd, want uit evaluaties is gebleken dat er misschien wel een overeenkomst is, maar dat deze niet volledig en juist ten uitvoer wordt gelegd. Ik wil met name wijzen op de overstap van het PULL-systeem op het PUSH-systeem, die allang had moeten plaatsvinden, alsmede op de informatieverstrekking aan passagiers, die belangrijk is, maar kennelijk nog steeds niet plaatsvindt, en op de beperking van de gebruiksdoelen, wat een moeilijkere kwestie is, maar wel een kwestie die zeer belangrijk is. Ik hoop dat u erop toeziet dat de garanties in de overeenkomst worden geïntegreerd, in plaats van dat ze een soort bijlage vormen die juridisch niet verbindend is.
We hopen dat de -clausule op de middellange tot lange termijn, dat wil zeggen bij de herziening na 2007, zal zijn goedgekeurd, het Parlement zich zal hebben verzekerd van medebeslissing en dat alles zal worden afgehandeld volgens een goede democratische procedure. Het Parlement zal dan staan op evenredigheid. Dat wil zeggen dat er gegevens moeten worden gedeeld – want we willen allemaal een veiligere wereld en we willen allemaal de plaag van het terrorisme bestrijden – maar dat dit wel proportioneel moet gebeuren. We moeten niet meer gegevens delen dan strikt noodzakelijk is om ons doel te bereiken. Vanzelfsprekend moeten persoonlijke gegevens adequaat worden beschermd en moeten er procedurele garanties zijn. Dat is duidelijk.
Een van de voorstellen in het verslag, dat gelukkig de steun heeft gekregen van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, is dat we een parlementaire trans-Atlantische dialoog op gang brengen. Ik vind dat het meningsverschil met de VS moet worden opgelost. We moeten terrorisme samen bestrijden. Het kan niet zo zijn dat wij de Amerikanen “cowboys” noemen, terwijl zij ons “lafaards” noemen, en we diep verdeeld zijn.
Tegelijkertijd circuleren er voorstellen voor een Europees PNR-beleid. Ik vind het heel jammer dat we dit uit de media hebben moeten vernemen. We hebben gehoord dat dit idee een paar weken geleden tijdens een informele bijeenkomst in Londen is gepresenteerd. Dat is niet de weg vooruit. Als er zo’n beleid moet komen, zouden we graag zien dat het hier in het Parlement werd gepresenteerd.
Tot slot wil ik een zeer dringend beroep op de Raad doen om passende regelingen voor de gegevensbescherming vast te stellen uit hoofde van de derde pijler, volgens de lijnen die onze rapporteur mevrouw Roure heeft uiteengezet.
Carlos Coelho,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Frattini, dames en heren, wij staan vierkant achter de preventie en bestrijding van terrorisme, aangezien het hier gaat om een dreiging die al in enkele lidstaten heeft toegeslagen en ons allen te allen tijde boven het hoofd hangt. Wij willen samenwerken met andere landen in de strijd tegen het terrorisme, en niet in de laatste plaats met de Verenigde Staten van Amerika.
De veiligheid is op dit moment een van de grootste zorgen van onze burgers. Hoe meer de Unie zich op dit vlak verenigt, hoe doeltreffender het antwoord. Daarom is één overeenkomst tussen de Unie en de Verenigde Staten van Amerika verkieslijker dan 25 bilaterale akkoorden. Een dergelijke benadering zal de positie van de Unie versterken, niet alleen met betrekking tot de preventie en bestrijding van terrorisme, maar ook op het gebied van de bescherming van de grondrechten.
Wij moeten waarborgen dat er vanaf 1 oktober 2006 op Europees niveau geen rechtsvacuüm ontstaat inzake de overdracht van persoonsgegevens van passagiers. De heer Frattini heeft, gelet op het arrest van het Hof van Justitie, de juiste keuze gemaakt door de bestaande overeenkomst af te keuren en tezelfdertijd onderhandelingen te openen over een nieuwe overeenkomst met de Verenigde Staten. De Fractie van de Europese Volkspartij (christendemocraten) en de Europese Democraten heeft haar volle steun verleend aan het verzoek van de Commissie aan de Raad om over een nieuw onderhandelingsmandaat te kunnen beschikken. Wij weten dat het hier gaat om een kortetermijnovereenkomst die de leemte moet vullen tussen enerzijds de afgewezen overeenkomst en anderzijds een nieuwe langetermijnovereenkomst die nu reeds kan en moet worden ontworpen.
Met betrekking tot de toekomstige onderhandelingen wil ik hier onderstrepen dat de overeenkomsten met bijvoorbeeld Australië en Canada ons in overeenstemming lijken met het beginsel van proportionaliteit. Bovendien worden hierin factoren als reikwijdte, tijd en hoeveelheid gegevens op correcte wijze afgebakend en zijn de overeenkomsten onderhevig aan controle door een juridische instantie.
Daarom onderschrijf ik het voorstel om nog vóór eind dit jaar onderhandelingen aan te knopen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, Canada en Australië teneinde de herziening van 2007 gezamenlijk uit te voeren en een algemene regelgeving voor de overdracht van persoonsgegevens van passagiers vast te stellen.
Het verheugt mij dat mijnheer Frattini zich hier bereid heeft verklaard tot nauwe samenwerking met het Parlement. Ik hoop dat hij de daad bij het woord zal voegen, zodat dit geen loze belofte blijft, en dat de Raad zijn voorbeeld zal volgen. 
Martine Roure
   , Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik uiteraard allereerst mijn volledige steun toezeggen aan het verslag van mijn collega Sophie in ’t Veld.
Wij willen een tweefasenstrategie: het sluiten van een voorlopige overeenkomst vóór 30 september, teneinde de continuïteit te waarborgen en Europeanen die naar de Verenigde Staten reizen geen ongemak te bezorgen, en onderhandelingen over een nieuwe, beter onderbouwde overeenkomst tijdens de herziening, die in eerste instantie gepland staat voor 2007. Twee fasen dus.
De onderhandelingen over de voor het eind van de maand te sluiten overeenkomst moeten echter niet worden overhaast. De heer Frattini stelt voor om dezelfde tekst te behouden en alleen de door het Hof gehekelde rechtsgrondslag te wijzigen. Daarmee kunnen wij slechts onder twee voorwaarden instemmen. Allereerst moet het Europees Parlement volledig geïnformeerd worden over en politiek betrokken worden bij de besprekingen die gaande zijn met de Amerikanen. Overigens moeten ook de nationale parlementen geïnformeerd worden. Verder moeten we zeker weten dat alle verbintenissen ook daadwerkelijk nageleefd en ten uitvoer gelegd worden door de Amerikaanse autoriteiten. Ik denk daarbij met name aan de mogelijkheid om over te stappen van het PULL-systeem naar het PUSH-systeem als voorzien in verbintenis 13, en aan het invoeren van gerechtelijke toetsingsprocedures in geval van misbruik, waarin de overeenkomsten met Australië en Canada voorzien. Op langere termijn moet de nieuwe overeenkomst van 2007 Europese onderdanen dezelfde bescherming van hun privacy bieden als in Europa het geval is, en dat is wel het minste wat we mogen eisen.
Tot slot heeft de heer Frattini tijdens de informele top van Londen een aantal concrete voorstellen gedaan over een Europees PNR-systeem en een vrijwillig systeem van biometrische positieve profiling. Ik wilde graag weten wat de precieze status van deze top is, waar belangrijke voorstellen zijn besproken zonder dat het Parlement ervan op de hoogte is gesteld. Wat een eventueel Europees PNR-systeem betreft, moge duidelijk zijn dat wij niet kunnen instemmen met voorstellen waarmee de communautaire wetgeving en nationale wetten inzake de bescherming van persoonsgegevens van burgers kunnen worden omzeild. Ook kunnen wij niet instemmen met een procedure die voorbijgaat aan de rol en de democratische functie van de nationale parlementen in deze sector. Ik wijs er bovendien op dat de voorstellen van de Commissie op dit punt niet aanvaardbaar zijn zolang het kaderbesluit over gegevensbescherming in het kader van de derde pijler niet is goedgekeurd. Mijn collega Sophie in ’t Veld heeft hier al op gewezen, en dit is een aspect dat we niet uit het oog zullen verliezen. 
Sarah Ludford,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het is niet duidelijk dat de persoonsgegevens van passagiers in de VS momenteel worden gebruikt voor de doeleinden waarvoor de oorspronkelijke overeenkomst is ondertekend, dat wil zeggen, door de Dienst Douane en Grensbescherming (CBP), want CAPPS II en het Secure Flight-programma zijn dood.
In zijn artikel van tien dagen geleden heeft de Amerikaanse minister van Binnenlandse Veiligheid, Michael Chertoff, geklaagd dat zijn handen zijn geketend en dat hij niet alle beschikbare middelen mag gebruiken. Hij wil PNR-gegevens analyseren in combinatie met actuele informatie om de risicovolle reizigers te identificeren die “naamloze bedreigingen” vormen, en hij wil de informatie routinematig delen met andere binnenlandse veiligheidsafdelingen, zoals de immigratiediensten, alsook met de FBI en zelfs met “onze bondgenoten in Londen”. We hebben dus geen Europees PNR-systeem nodig: we krijgen het via de achterdeur.
De visie van Chertoff is er een van diepgaand gegevensonderzoek en van profielschetsen op basis van eerder en verondersteld toekomstig gedrag en stereotypen van potentiële terroristen. Dit gaat veel verder dan het eenvoudig controleren of iemand op een “watch list” staat, waarvoor APIS-gegevens volstaan, dat wil zeggen naam, geboortedatum, nationaliteit en paspoortnummer. We zijn nog niet eens begonnen de risico’s hiervan aan te pakken, dus we hebben een heel goede uitleg nodig van de doeleinden waarvoor de PNR-gegevens in de Verenigde Staten worden gebruikt en van de profilingtechnieken die worden gebruikt. We hebben stringente en juridisch verbindende bepalingen nodig inzake de beperking van de gebruiksdoeleinden van en de toegang tot gegevens.
Vergelijkbare zorgen leven er rond de EU-plannen voor Europese PNR-gegevens en zogenoemde “positieve profiling”. Uit hoofde van de Europese APIS-richtlijn van 2004 hebben regeringen zichzelf bevoegd verklaard de persoonsgegevens te gebruiken voor de wetshandhaving, ‘overeenkomstig het nationale recht en de in Richtlijn 95/46/EG vervatte bepalingen inzake gegevensbescherming’. Heeft het arrest van het Hof inzake de PNR-overeenkomst met de VS niet duidelijk laten zien dat Richtlijn 95/46/EG niet de rechtsgrondslag kan zijn voor gegevens die voor veiligheidsdoeleinden worden gebruikt? We hebben daarom de derdepijlermaatregel nodig. Heeft de Commissie hierover nagedacht?
Ik ben het met commissaris Frattini en mevrouw In ‘t Veld eens dat er een samenhangend EU-beleid nodig is. Wanneer u kijkt naar deze PNR-kwestie, het Swift-schandaal of de CIA-gevangenenvluchten, ziet u een patroon van een verdeeld Europa. De lidstaten rennen rond als kippen zonder kop en zijn vatbaar voor de verdeel-en-heersstrategie van de Verenigde Staten. We zijn zelfs geen betrouwbare partner, want we ratificeren niet eens overeenkomsten als Europol-protocollen, die samenwerking met de FBI mogelijk zouden maken. We zijn ineffectief, disfunctioneel en we laten onze burgers in de steek. We moeten een einde maken aan dit gebrek aan samenhang en we moeten een duidelijke en positieve bevoegdheid voor de EU creëren. Dat beleid moet worden vastgesteld om onze privacy te waarborgen. Kunnen we de Commissie op dit punt vertrouwen? 
Cem Özdemir,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik denk dat de grote meerderheid in dit Huis niet gekant is tegen een vergroting van de veiligheid waar dat nodig is en ook zet zij zich niet af de Verenigde Staten of tegen een zinvolle samenwerking, waarvan in het verleden sprake was en die we ook in de toekomst nodig zullen hebben.
Dat de samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten ook bij veiligheidsvraagstukken noodzakelijk is, bleek en blijkt nog steeds uit de aanslagen in grote Europese steden. De overeenkomst inzake de doorgifte van persoonsgegevens van passagiers voor de bestrijding van terrorisme moet echter wel zinvol en coherent zijn, en dat is nu net waar de kritiek van de meerderheid in dit Huis zich op toespitst. Het aan ons voorgelegde document is dat namelijk op beide punten duidelijk niet.
Ook voorgaande sprekers uit verschillende fracties hebben er al op gewezen dat er fundamentele problemen zijn die zich afspelen bij, ten eerste, het gebruiksdoel van de gegevens en, ten tweede, de rechtsgrond waarop de doorgifte berust. Niet alleen onze fractie heeft fundamentele twijfels over beide aspecten. De gegevens zouden uitsluitend voor terreurbestrijding en niet voor andere doeleinden moeten worden gebruikt. Voorts is het juridisch hoogst twijfelachtig om burgers van de Europese Unie niet gelijk te stellen met burgers van de Verenigde Staten. Het is onaanvaardbaar dat aan onze burgers minder rechten worden toegekend dan aan Amerikaanse staatsburgers.
We hebben behoefte aan een evenwichtige en consistente overeenkomst die de bescherming van gegevens waarborgt en het gebruiksdoel ervan strikt beperkt tot de bestrijding van terreur en terrorisme. We mogen politieke doelen niet boven de grondrechten stellen. Er is een onvervreemdbare kern van grondrechten voor al onze burgers in de Europese Unie. Wij zien met grote bezorgdheid hoe die rechten langzaam aan het afbrokkelen zijn. 
Giusto Catania,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, morgen begint een bespreking en het paradoxale is dat wij niet eens weten waar die bespreking op gebaseerd is. Het Europees Parlement mag er niet aan meedoen, terwijl het gaat over een probleem waar alle Europese burgers mee gemoeid zijn. Dat is de eerste paradox. Mijn fractie is het hartgrondig eens met de voorstellen van collega in ’t Veld, met name de noodzaak over te gaan tot een PUSH-systeem voor een kortlopende overeenkomst, alsook de noodzaak om een rechtstreekse overdracht aan de justitiële autoriteiten te vermijden met betrekking tot een overeenkomst voor de middellange termijn.
Ik begrijp dat het nodig is de overeenkomst die het Hof heeft afgewezen als basis te gebruiken, ook omdat de Verenigde Staten nog meer van Europa vergen. Het is echter wel zaak dat wij even tot ons laten doordringen hoe absurd sommige voorstellen zijn die in de door het Hof afgewezen overeenkomst staan. Ik denk aan de 34 soorten gegevens die de Verenigde Staten moeten worden overgedragen, terwijl wij maar al te goed weten dat deze gegevens voor een overgroot deel onnodig zijn. De Amerikaanse autoriteiten zeggen nota bene zelf dat zij maar van zeven of acht van die gegevens gebruik maken. Er zou ook gediscussieerd moeten worden over de noodzaak om een echte, juridische bescherming van passagiersgegevens in het leven te roepen: de instellingen hebben de plicht om de gegevens van de Europese burgers te beschermen.
De stelselmatige controle van de burgers uit naam van de strijd tegen het terrorisme is een autoritaire uitwas van de rechtsstaat. Paradoxaal genoeg zorgen wij er op deze manier juist voor dat de doelstellingen die het terrorisme nastreeft, ook bereikt worden. De systematische controle van de burgers is op hetzelfde autoritaire principe gebaseerd als de geheime gevangenissen van de CIA. President Bush heeft gisteren besloten om daar eindelijk mee voor de dag te komen en het niet meer voor de hele wereld verborgen te houden. Hopelijk zullen ook de Europese landen inzien dat ze niet heiliger dan de paus hoeven te zijn. Wij moeten voorkomen dat we op dit vlak dezelfde houding gaan aannemen als de VS. Wij moeten oppassen dat we namens die zogeheten oorlog tegen het terrorisme niet extremistischer worden dan de Amerikanen in het controleren van de burgers!
Gerard Batten,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit verslag stelt dat de overeenkomst tussen de EU en de VS op dit gebied “de standaard” zal worden, “voor zowel de Europese wetgeving als mondiaal gezien”. Nou, dat is me een standaard! Hij is nu al gênant. Het Europees Hof van Justitie heeft de oorspronkelijke overeenkomst nietig verklaard, maar de vervangende overeenkomst verschilt alleen van de oorspronkelijke overeenkomst in haar rechtsgrondslag.
Dit Parlement heeft de oorspronkelijke overeenkomst tussen de VS en de EU aangevochten omdat het van mening was dat de rechtsgrondslag verkeerd was en omdat het het niet eens was met de inhoud van de overeenkomst. Hoewel dit Parlement de zaak voor het Europees Hof van Justitie lijkt te hebben gewonnen, is er niets substantieels gewijzigd. De rechtsgrondslag zal worden gewijzigd, maar doordat het Europees Hof van Justitie zich niet heeft uitgesproken over de inhoud van de overeenkomst, is de enige verandering in feite dat het Europees Hof van Justitie geen bevoegdheid meer zal hebben over de nieuwe overeenkomst.
Het is duidelijk dat de Raad door zal gaan met deze overeenkomst in haar oorspronkelijke vorm en dat zij wel de rechtsgrondslag zal wijzigen, maar het Parlement in het proces zal blijven negeren. Waarom houdt dit Parlement zich dan opnieuw bezig met zinloze activiteiten als schrijven, debatteren en stemmen over dit verslag? De Raad zal het resultaat toch negeren.
De verborgen machtsstrijd binnen de Europese instellingen heeft geleid tot een voortijdig einde van de oorspronkelijke overeenkomst. Dit hele proces laat het chaotische karakter van de Europese Unie zien. Het laat opnieuw duidelijk zien waarom het Verenigd Koninkrijk er veel meer baat bij zou hebben als zulke internationale overeenkomsten en regelingen op bilaterale basis werden georganiseerd. 
Frank Vanhecke (NI ). –
   Voorzitter, de bezorgdheid over de burgerlijke vrijheden van de Europeanen die uit het debat blijkt, is natuurlijk aandoenlijk en ook terecht. Ik wil wel van dit forum eens gebruik maken om te zeggen dat ik die fundamentele verdediging van de burgerlijke vrijheden niet hoor, wanneer bijvoorbeeld in mijn eigen land België de telefoons van democratisch verkozen parlementsleden van mijn partij openlijk worden afgeluisterd door de Staatsveiligheid, zoals onlangs nog het geval was met de telefoon van onze fractieleider in het Vlaams Parlement, Filip De Winter.
Als de burgerlijke vrijheden en de privacy nota bene van verkozen parlementsleden in het hart van de Europese Unie, in Brussel, geschonden worden, dan hoor ik jammer genoeg al die collega's niet die hier staan te springen om de grote boze satan in Washington op de vingers te tikken. Laten we dus niet de verongelijkte maagden uithangen.
Natuurlijk moeten de rechten van Europeanen en reizigers zoveel mogelijk gevrijwaard blijven, maar wie na de verijdelde terreuraanslagen van deze zomer, nog twijfelt aan het nut van veel strengere controlemaatregelen in het internationale vliegverkeer, die is eigenlijk bijna misdadig naïef. Het is jammer genoeg de prijs die wij moeten betalen voor meer veiligheid en voor meer vrijheid. 
Hubert Pirker (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter, geachte collega’s, nu het Hof arrest heeft gewezen, moet het vermijden van een situatie zonder overeenkomst ons eerste doel zijn, omdat die situatie negatieve gevolgen zou hebben voor zowel de luchtvaartmaatschappijen als de passagiers. De uiterste consequentie zou zijn dat iemand de toegang tot het land wordt geweigerd, maar er zullen sowieso wachttijden ontstaan voor de passagiers op vluchten naar de VS, omdat ze daar op de luchthaven hun gegevens moeten verstrekken.
Daarom zijn wij er voorstander van, ik persoonlijk van harte, dat de commissaris de onderhandelingen ingaat met medeneming van niet alleen een gewijzigde rechtsgrond conform het arrest van het Hof, maar ook de oorspronkelijke inhoud van de overeenkomst, en die omvat precies hetgeen wij destijds hebben voorgesteld en wat eraan is toegevoegd. 
Voor iedereen die de overeenkomst niet meer heeft gelezen: deze omvat een vermindering van de PNR-gegevenseenheden tot 34, een beperking van de doelstellingen, informatieverplichting aan de reizigers, doorgifte van informatie uitsluitend aan één instantie te weten het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, het recht van controle, de mogelijkheid van verhaal, plus een informatieplicht aan de Europese Unie in geval van terreurdreiging. Deze overeenkomst brengt ons dus ook meer veiligheid en daar moeten wij vooral gebruik van maken.
Ik acht het derhalve noodzakelijk dat wij commissaris Frattini ondersteunen en ervoor zorgen dat hij met frisse moed de onderhandelingen ingaat, al moeten wij er wel op blijven aandringen om tot een oplossing te komen inzake de punten waar nog haken en ogen aan zitten, laat dat duidelijk zijn. Maar in principe moeten wij een situatie zonder overeenkomst voorkomen, ter wille van de veiligheid van de EU-burgers, de passagiers en de luchtvaartmaatschappijen. 
Stavros Lambrinidis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het probleem van de overdracht van persoonsgegevens van Europese burgers via het PNR-systeem is een onderwerp dat het Parlement sterk bezig houdt en dat is niet meer dan normaal. Aangezien het terreurprobleem en de kwestie van de grondrechten met de nodige ernst moeten worden behandeld, vraag ik me af of iemand ons kan vertellen hoe het nu precies zat met die informele vergadering van sommige ministers van de lidstaten in Londen, in het midden van de zomer, waaraan zelfs de Europese Commissie heeft deelgenomen. Op die vergadering schijnen ingrijpende antiterreurmaatregelen te zijn voorgesteld. Met welke bevoegdheid is die vergadering gehouden? Wie heeft ze belegd? Wie heeft de maar al te happige deelnemers de toestemming gegeven voor het uitbrengen van een persbericht, zogenaamd over de nieuwe noodzakelijke Europese maatregelen?
Ten tweede vragen wij u, mijnheer de vice-voorzitter, ons zoals u uitdrukkelijk had beloofd te vertellen wat in de PNR-overeenkomst staat, of de inhoud grondig is gewijzigd en vooral of de vrijwillige toezeggingen van de Verenigde Staten bindend zijn. U hebt gezegd: “ze kunnen bindend worden”, u heeft niet gezegd: “ze zullen bindend worden”.
Amerika geeft de laatste dagen de stellige indruk dat het onderhandelingen schuwt, dat het dreigt een bilaterale overeenkomst niet te ondertekenen en nog ergere bilaterale PNR-overeenkomsten wil ondertekenen met de lidstaten. Amerika is ons dus aan het chanteren. Waarom verdraagt u die chantage door een land dat onlangs heeft toegegeven overal ter wereld over geheime gevangenissen te beschikken, tegen alle internationale rechtsregels in.
Tot slot vragen wij u, mijnheer de vice-voorzitter, om informatie over de kwestie van de Europese PNR, die u naar het schijnt in Londen heeft besproken. Wat betekent dit? Waarom is dit nodig? Waarom is het proportioneel? Is dit wel een efficiënte maatregel, aangezien Amerika ook vandaag nog steeds weigert ons te vertellen hoe noodzakelijk of efficiënt het gebruik van PNR is met Amerika? Hoe had het de Britse of Deense burgers kunnen tegenhouden, die nu als vermoedelijke terroristen worden vervolgd? Hoe had het 11 september en de aanslagen in Londen en Madrid kunnen voorkomen?
Het Europees Parlement moet dus onverwijld worden ingelicht. Niemand hier betwist dat een contraterreurbeleid en samenwerking noodzakelijk zijn. Maar de wet is duidelijk: in een democratie moeten maatregelen noodzakelijk, doelmatig en proportioneel zijn. De nationale parlementen en het Europees Parlement moeten een stem in het kapittel krijgen. 
Alexander Alvaro (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de Raad is weliswaar afwezig, dit in tegenstelling tot de Commissie die door de vice-voorzitter wordt vertegenwoordigd, maar ik denk dat uiteindelijk de Raad ervoor zal zorgen dat het Parlement, – waarvan de fracties met één stem hebben gesproken – in meer of mindere mate de noodzaak van ondehandelingen over gegevensbescherming zal inzien en er tegelijkertijd op aan zal dringen dat er ter zake van dit punt op voet van gelijkheid met de Verenigde Staten wordt onderhandeld. Dat moet de andere instellingen toch te denken geven.
Het arrest van het Europees Hof van Justitie heeft ons niet veel verder gebracht. Het Hof wees erop dat wij de verkeerde rechtsgrondslag hebben gekozen, maar zei er niet bij hoe we het beter zouden kunnen doen. Dat is ook niet de taak van een rechtbank; het is onze verantwoordelijkheid erop toe te zien hoe een en ander wordt gesteld.
Wat betreft de stappen voor de tenuitvoerlegging waar we voor staan, wijs ik erop dat we op een boel problemen zullen stuiten als we op dezelfde voet verder gaan. Ik waag het te betwijfelen, los daarvan dat wij de voorkeur geven aan maatregelen op communautair niveau in plaats van eigenmachtig optreden van de lidstaten, of wij wel over wettelijke bevoegdheid op dit terrein beschikken. Daar ben ik eerlijk gezegd niet zeker van. Mocht dit zo zijn, dan nog is het de vraag of wij het werk binnen de gestelde omzettingstermijn afkrijgen.
Als we inderdaad kiezen voor de derde pijler of voor een combinatie van de tweede en derde pijler om het proces verder te brengen, zullen zich in de meeste lidstaten uitvoeringsproblemen voordoen. Er zullen grondwettelijke problemen op nationaal niveau ontstaan, bijvoorbeeld in Duitsland, maar ik ben er zeker van dat de meeste lidstaten op soortgelijke grondwettelijke obstakels zullen stuiten bij de uitvoering van deze overeenkomst. Van dat laatste kan pas sprake zijn als de afzonderlijke lidstaten eerst de noodzakelijke voorwaarden hiertoe hebben vervuld.
Bovendien zullen er problemen opdoemen ter zake van gegevensbescherming, omdat we, los van de eerste pijler, niet over een doeltreffende gegevensbescherming in de Europese Unie beschikken. Daarom moeten in de lidstaten eerst passende voorwaarden worden geschapen op het gebied van gegevensbescherming en wetgeving.
Ik vrees dus dat er beslist enige procedures op ons zullen afkomen, hetzij aangespannen voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, hetzij voor het Europees Hof van Justitie zelf ingeval dit juridisch mogelijk is, afhankelijk van de rechtsgrondslag of voor de constitutionele hoven van de lidstaten. Die procedures zullen de inwerkingtreding belemmeren. We zullen dan ook op het officiële vlak en dan heb ik het nog niet eens over de inhoud uiterst behoedzaam te werk moeten gaan om een nieuwe blamage te voorkomen, want die kunnen wij ons op het internationale toneel en juist ter zake van dit vraagstuk absoluut niet veroorloven.
Ter afsluiting wil ik toch eens de vraag stellen waarom niemand binnen de Europese Unie het heeft aangedurfd om onze partners aan de overzijde van de Oceaan te wijzen op de economische schade die zou worden aangericht als de Verenigde Staten zouden zeggen: als jullie niet tekenen, mogen de vliegtuigen van jullie luchtvaartmaatschappijen hier niet landen. 
Sylvia-Yvonne Kaufmann (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter, laat ik heel duidelijk zeggen dat het Parlement terecht bezwaar heeft gemaakt tegen de PNR-overeenkomst. Helaas heeft het Europees Hof van Justitie geen inhoudelijke uitspraken over de overeenkomst gedaan, omdat het Hof al de rechtsgrondslag waarop de overeenkomst zou moet berusten onjuist achtte. Ik denk dat de richtlijn op het gebied van het bewaren van gegevens hetzelfde lot zou kunnen treffen.
In vervolg op het arrest van het Hof moet er nu echter op zeer korte termijn een nieuwe overeenkomst worden gesloten, om te voorkomen dat alle 25 lidstaten afzonderlijk een bilateraal verdrag met de VS moeten sluiten. Daar is een hoge en met name uniforme bescherming van de Europese burgers beslist niet mee gediend.
Het is natuurlijk niet mogelijk om op zulk een korte termijn een volledig nieuwe overeenkomst uit te onderhandelen, maar er zijn zeker punten die met het oog op de gewenste kortdurende eenjarige overeenkomst verwezenlijkt dienen te worden. Zo moet de EU er mijns inziens vooral op aandringen dat de verbintenissen die door de regering van de VS zijn aangegaan eindelijk gestand worden gedaan, hetgeen betekent dat die verbintenissen in de overeenkomst moeten worden opgenomen.
In de afgelopen twee jaar is gebleken dat de VS deze verbintenissen niet erg serieus nemen; nou ja, eigenlijk trekken ze zich er niets van aan. Dat geldt in het bijzonder voor de strikte beperking van de doelstellingen inzake PNR-gegevens. Het is zeer in het belang van Europese burgers dat de douane- en immigratiediensten van de VS de PNR-gegevens niet vrij doorgeven. 
Ioannis Varvitsiotis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, het is jammer dat het Europees Hof geen uitspraak heeft gedaan over de grond van de vraag die het Europees Parlement heeft gesteld en daarom bevinden we ons vandaag in dit lastige parket.
Nu wordt ons gevraagd een oplossing te vinden onder tijdsdruk, want als tegen 30 september geen oplossing is gevonden, zullen meer dan 100.000 Europese passagiers per week misschien niet naar de Verenigde Staten kunnen reizen.
Ik kan nog begrijpen dat de recente gebeurtenissen in Londen in sommige lidstaten de belangstelling hebben gewekt voor het overmaken van gegevens. Toch wil ik benadrukken dat ons gemeenschappelijke doel, het beschermen van de openbare veiligheid, een vanzelfsprekendheid is. De wijze waarop wij dit echter trachten te bereiken, zal ook het product van onze samenleving bepalen en het niveau en de maturiteit van onze beschaving aantonen.
Er moet een inspanning worden geleverd om ervoor te zorgen dat de opgevraagde gegevens worden beperkt tot het allernoodzakelijkste, met een duidelijke uitzondering voor gevoelige persoonsgegevens. In elk geval moet in zulk een ernstige aangelegenheid nauw worden samengewerkt tussen de instellingen, met actieve medewerking – ik herhaal: met medewerking – van het Europees Parlement en vooral van de Commissie openbare vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, en wel op alle onderhandelingsniveaus.
Ik aanvaard dat commissaris Frattini zegt dat hij ons op de hoogte zal houden. Maar dat is niet genoeg. Het Europees Parlement kan niet steeds beslissingen bekrachtigen die al zijn genomen. Het Europees Parlement heeft de plicht actief deel te nemen aan al die gevoelige vraagstukken.
Met deze opmerkingen kunnen wij voor het standpunt stemmen dat is uiteengezet in het verslag van onze collega. 
Edith Mastenbroek (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sta helemaal achter de benadering van onze rapporteur, mevrouw In ’t Veld. Het is niet meer dan normaal dat we, als leden van het Europees Parlement, streven naar bescherming van de rechten van onze burgers in de strijd tegen het terrorisme. Deze twee dingen sluiten elkaar niet uit. Integendeel, ze vullen elkaar aan. Ik sta echter ook achter onze overige punten van kritiek. Natuurlijk moet het Parlement volledig bij het proces worden betrokken en hebben we een vrij, open en transparant debat nodig. Als we de beginselen van de democratie zelfs niet kunnen respecteren wanneer we een besluit nemen dat de fundamentele rechten van onze burgers betreft, wanneer kunnen we dat dan wel?
Maar laten we het onder ogen zien: ook al zijn al deze dingen “open deuren”, zoals we in Nederland zeggen, de PNR-kwestie wordt een beetje een farce. Op de een of andere manier blijkt het ongelooflijk moeilijk de problemen op te lossen en ervoor te zorgen dat de rechten van onze burgers afdoende worden beschermd. Waarom? Is het de fout van de heer Frattini? Ligt het aan de Raad? Na PNR, Swift, het CIA-schandaal en diverse andere recente problemen denk ik dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de huidige regering van de Verenigde Staten kan worden overgehaald te luisteren naar onze zeer eenvoudige en logische eisen.
Misschien moeten we als Parlement een andere tactiek kiezen. Misschien moeten we de kwestie direct aankaarten bij het Congres van de Verenigde Staten. Ik heb namelijk veel meer vertrouwen in onze democratische collega’s aan de andere kant van de oceaan. Ik hoop op een gezamenlijke vergadering van het Europees Parlement en het Congres van de Verenigde Staten, want ik ben er zeker van dat Amerikaanse parlementariërs meer voor rede vatbaar zijn dan de regering Bush. 
Marco Cappato (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Frattini, dames en heren, ik ben nogal pessimistisch over de uitslag van dit akkoord. Ik steun hetgeen met name rapporteur in ’t Veld heeft gezegd, maar het probleem is dat wij als Europese Unie en als Europese Commissie afstand hebben gedaan van onze onderhandelingsmacht: genoeg reden voor pessimisme dus.
Wij hebben onze onderhandelingsbevoegdheid vier jaar geleden opgegeven, toen in een volslagen illegale sfeer anderhalf jaar lang passagiersgegevens zijn overgedragen aan de Verenigde Staten. Er is een overeenkomst gesloten, die vervolgens illegaal bleek en er alleen maar toe diende om die illegaliteit te bezegelen en voor een heel klein gedeelte bij te sturen. Als het erop aankomt, hebben wij een enorme onderhandelingsmacht, wij moeten alleen maar beslissen of wij als Europa willen dat onze wet op ons grondgebied gerespecteerd wordt: dat is zuiver een beginsel van de rechtsstaat. Als wij het daarover eens worden, kunnen wij gaan onderhandelen met de Verenigde Staten. Maar als wij onze onderhandelingsmacht opgeven, komen de Verenigde Staten vanzelfsprekend in de positie om te zeggen: “Goed, als er over dertig dagen nog geen overeenkomst is, doen wij gewoon wat wij zelf willen”. Met één kleine bijkomstigheid: als wij op onze strepen gaan staan, kunnen zij niet doen wat zij willen.
Degenen die zeggen: “Hier dreigt het risico dat de vluchten van de luchtvaartmaatschappijen naar de Verenigde Staten geblokkeerd worden”, volgen in wettig opzicht een uiterst kromme redenering. Onze privacywetten bieden geen bescherming op grond van de nationaliteit van een luchtvaartmaatschappij, maar ten aanzien van het land waar de persoonsgegevens worden ingezameld. Gegevens die voor commerciële doeleinden worden ingezameld, mogen niet systematisch voor veiligheidsdoeleinden worden gebruikt. Dat mag in de Verenigde Staten niet, maar het mag in Europa ook niet, zelfs niet als wij onze gegevens op die manier zouden willen gebruiken.
Dus, als wij beginnen onze eigen wet door te drukken, krijgen wij voldoende onderhandelingsmacht om een overeenkomst met de Verenigde Staten te sluiten. Een dergelijke overeenkomst moet dan inhouden dat alleen gegevens worden overgedragen die relevant zijn voor de veiligheid, en niet gegevens die er absoluut niet toe doen, zoals momenteel gebeurt. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het debat over de bescherming van persoonsgegevens doet ons telkens weer denken aan absurd theater. Waarom? Het besluit is geannuleerd door het Europees Hof en het verslag en de Commissie stellen in feite dezelfde overeenkomst voor als die welke is geannuleerd.
Ten tweede wordt de overdracht van transactiegegevens van miljoenen burgers door SWIFT veroordeeld en tegelijk wordt in de plenaire vergadering van het Europees Parlement een verslag goedgekeurd dat deze overdracht wettigt.
Ten derde wordt het bestaan van geheime gevangenissen veroordeeld door degenen die lid waren van de regeringen en die akkoorden hadden gesloten met de Verenigde Staten en nu als Europese parlementsleden plotseling hiertegen protesteren.
Ten vierde vindt een heel debat plaats over de bescherming van persoonsgegevens en democratische rechten, terwijl het Parlement tegelijk de oprichting goedkeurt van een gigantische elektronische databank voor biometrische gegevens, bekend als het Schengen II-systeem, enzovoort.
Conclusie: hoe meer we praten over de bescherming van persoonsrechten en persoonlijke vrijheden, hoe meer de Europese Unie ze met voeten treedt. Zo wordt het volk bij de neus genomen. De zogenoemde “antiterreurcampagne” heeft slechts een doel: de volkeren terroriseren en onderwerpen, maar wij weten dat het hun uiteindelijk niet zal lukken. 
Charlotte Cederschiöld (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, de strijd tegen het terrorisme is geïntensiveerd. Na wat er gebeurd is, was dat uiteraard noodzakelijk, maar wij moeten bij die strijd de fundamentele democratische ideeën en waarden niet de dupe laten worden. Strenge veiligheidsvoorschriften zijn heel belangrijk, maar als wij daarbij bepaalde grenzen overschrijden en het evenwicht tussen terreurbestrijding en fundamentele rechten uit het oog verliezen, heeft niemand van ons daar uiteindelijk baat bij.
Na het besluit van het Europese Hof van Justitie in mei om de overeenkomst inzake de overdracht van passagiersgegevens nietig te verklaren, krijgen wij nu een nieuwe overeenkomst met dezelfde inhoud. Helaas heeft het Parlement daar geen stem in gehad, en dat betekent dat de burgers geen invloed hebben op de manier waarop hun gangen worden nagegaan en hun gedrag systematisch in de gaten wordt gehouden.
De individuele vrijheden moeten in het nieuwe akkoord beter beschermd worden. Ik wil er met nadruk op wijzen dat volgens het PUSH-systeem de Amerikaanse autoriteiten van geval tot geval een verzoek zouden moeten indienen. De wettelijke bescherming van de Europese burgers is slechter geregeld dan die van de Amerikaanse burgers. Daarom doe ik een beroep op de heer Frattini om in de noodzakelijke grensoverschrijdende dialoog nieuwe politieke wegen te zoeken. Anders komen wij op dit punt waarschijnlijk nooit verder.
De EU en de Verenigde Staten zijn in staat de kloof tussen hun beider standpunten te verkleinen. Dat is al gebleken tijdens de discussie tussen de parlementaire fracties, oftewel de interparlementaire dialoog, en tussen onze delegatie voor de betrekkingen met de Verenigde Staten en haar Amerikaanse evenknie. Deze dialoog moet ook in toenemende mate bijdragen aan een kwaliteitsverbetering, ook wat de inhoud betreft. Het is belangrijk dat het Parlement bij dit proces betrokken is.
Ter afsluiting wil ik mevrouw In ’t Veld gelukwensen met haar heldere en ondubbelzinnige boodschap. Zij heeft gezegd wat gezegd moest worden. Ik ben het van harte eens met haar oproep aan de lidstaten om de rijen gesloten te houden en geen bilaterale overeenkomsten af te sluiten. Europa moet met één mond spreken. 
Michael Cashman (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is een interessant debat. Ik wil graag wat realisme in de discussie brengen. We mogen niet vergeten dat we het niet hebben over reizen binnen de EU. We hebben het over reizen naar de Verenigde Staten. We hebben het over reizen door het luchtruim van de VS.
Ik ben van mening dat een overeenkomst noodzakelijk is als we de fundamentele rechten van de EU willen beschermen. Als we een overeenkomst willen hebben, moeten we echter de bereidheid hebben te onderhandelen en compromissen te sluiten. We moeten beseffen dat de Amerikanen, bij het ontbreken van een overeenkomst, volkomen legaal zullen doen wat ze in andere gevallen ook hebben gedaan. Ze zullen tegen elke passagier die naar de Verenigde Staten van Amerika reist, zeggen: “We willen dat u een verklaring van gegevensafstand ondertekent, dat wil zeggen dat uw gegevens aan de Verenigde Staten kunnen worden doorgegeven’. Ik wil mijn collega’s bij dezen zeggen dat elke idee van EU-brede gegevensbescherming absoluut en fundamenteel verloren is als het zover komt.
Voorts is Amerika niet het probleem. Een aanval op de Verenigde Staten, een aanval in Duitsland, een aanval in Denemarken, een aanval in Madrid, een aanval in het Verenigd Koninkrijk, of pogingen tot aanvallen, zijn aanvallen op ieder van ons, omdat we gemeenschappelijke waarden hebben. De Verenigde Staten willen de wereld veiliger maken. We moeten met de Verenigde Staten samenwerken om dit doel te verwezenlijken. Amerika is niet het probleem: terrorisme en extremisme zijn de problemen. Mijn collega de heer Coelho heeft enkele schitterende voorbeelden aangehaald van onderhandelingen en van overeenkomsten die nu van kracht zijn. We moeten naar die overeenkomsten kijken, we moeten ze trachten te evenaren en we moeten onze burgers hun fundamentele rechten en hun fundamentele vrijheden geven. 
Wolfgang Kreissl-Dörfler (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de doorgifte van PNR-gegevens aan derde landen is een van de gevoeligste vraagstukken waarmee wij als Europese Unie worden geconfronteerd. Hoe beschermen wij de mensen tegen terroristisch geweld zonder inbreuk te plegen op hun grondrechten of persoonlijke levenssfeer? Dat betekent in dit concrete geval: “Als de EU een overeenkomst sluit inzake de doorgifte van PNR van luchtvaartpassagiers, moet een adequate bescherming van deze gegevens een belangrijk onderdeel van de overeenkomst zijn.” Dat was bij de gesloten overeenkomst niet het geval en het lijkt me dat ook de nieuwe versie niet aan die eis voldoet.
Vanzelfsprekend moeten gegevens uitgewisseld worden in de strijd tegen georganiseerde criminaliteit en terrorisme, dat staat buiten kijf! Er moet echter wettelijk zijn vastgesteld wie toegang tot de gegevens krijgen en waar en hoe dat gebeurt. Daarom moet er volgend jaar een compleet nieuwe overeenkomst met de VS worden uitonderhandeld.
Eén ding is namelijk duidelijk: de doorgifte van PNR-gegevens leidt pas echt tot meer bescherming tegen terreuraanslagen als deze maatregel niet beperkt blijft tot vluchten naar de Verenigde Staten, Canada of Australië. Er zal een internationale overeenkomst moeten komen die de veiligheid van het vliegverkeer wereldwijd verbetert en waarin de bescherming van gegevens wettelijk is geregeld. Hier kan de Europese Unie het voortouw nemen. Alleen zo kunnen wij onze vrijheid van reizen als belangrijk kenmerk van onze maatschappij waarborgen in plaats van deze onnodig te beknotten.
Nog een opmerking aan het adres van de Raad: na het beschamende optreden van de Raad en Commissie op maandag in onze commissie vind ik het uitermate betreurenswaardig dat de Raad vandaag verstek laat gaan, want juist hierover moet onder zijn voorzitterschap worden onderhandeld. Dit is een blamage voor de Raad. 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank degenen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan dit debat, maar er is een eerste kwestie die ik meteen onder ieders aandacht wil brengen, met de oprechtheid die dit Parlement verdient.
Ik heb in een paar toespraken een verkeerde interpretatie gehoord van het arrest van het Hof van Justitie, dat het probleem van de overeenkomst aan de orde heeft gesteld. Een paar sprekers hebben dat arrest aangehaald alsof het een overwinning betrof. Echter, het arrest heeft de overeenkomst verworpen: dat is dan ook door iemand hier opgemerkt.
Dames en heren, het arrest van het Hof van Justitie was een forse nederlaag voor de communautaire belangen, het was een forse nederlaag voor dit Parlement en voor de Europese Commissie. In het arrest wordt gesteld dat de kwestie niet valt onder communautaire zaken en dat zij niet valt onder de materies waarover door de Commissie onderhandeld kan worden; de besprekingen worden dan ook door het Voorzitterschap gevoerd. Ook is gesteld dat de richtlijn over de privacy niet van toepassing is op deze materie. Mijnheer Cappato: die richtlijn is niet toepasbaar, of wij daar nu vrede mee hebben of niet. Maar het arrest moet hoe dan ook gerespecteerd worden, ook al is het een nederlaag voor ons allen. Wij moeten daar eerlijk voor uitkomen en wij kunnen echt geen “bedankt” zeggen tegen een Hof dat de overeenkomst heeft afgewezen. Door dat arrest hebben wij, zoals de heer Alvaro heeft opgemerkt, een stap terug gezet op het vlak van de communautaire belangen.
Dat is dus ons uitgangspunt. Natuurlijk, als wij zeggen dat er nu in alle haast, nog vóór 30 september, een overeenkomst moet worden gesloten om daarna vóór het eind van 2007 een ander akkoord met de Verenigde Staten in de wacht te slepen, is het wel wenselijk dat wij een echte, realistische en pragmatische visie hanteren, zoals dat zojuist door de heer Cashman is uiteengezet.
Het echte probleem is dat als deze overeenkomst niet doorgaat, miljoenen Europese burgers zullen moeten accepteren dat zij minder garanties krijgen op het vlak van bescherming van persoonsgegevens, als ze althans op de Verenigde Staten willen blijven vliegen. Die burgers zullen gedwongen worden een individuele verklaring af te leggen als ze naar de VS vliegen, en Europa zal dan elke macht kwijtraken om die burgers afdoende bescherming te bieden. En dat is nu juist het probleem: wij kunnen niet zomaar de Verenigde Staten de schuld in de schoenen schuiven, ieder van ons moet zijn of haar plicht nakomen.
Er is een interpretatie van het Hof. Ik persoonlijk ben daar weinig mee ingenomen, maar ik heb wel de plicht deze interpretatie te respecteren en te doen toepassen. Ik moet ook in alle oprechtheid zeggen dat als de overeenkomst doorgaat, de bescherming van de individuele rechten van onze burgers in ieder geval niet alleen wordt toevertrouwd aan een afzonderlijke luchtvaartmaatschappij: bilaterale besprekingen tussen de Verenigde Staten en de afzonderlijke luchtvaartmaatschappijen zorgen voor een lager beschermingsniveau en zeker niet voor een hoger beschermingsniveau. Dat is een realistische visie en daarvan moeten wij uitgaan.
De tweede overweging – en ik ben het opnieuw eens met de heren Cashman en Coelho – is dat ons probleem zeker niet van de Verenigde Staten maar van de terroristen afhangt. De dreiging van het terrorisme is concreet: wat deze zomer in Londen is gebeurd, heeft heus niet de aanzet gegeven tot een semiclandestiene of halfinformele vergadering van de ministers van Binnenlandse Zaken en de Europese Commissie.
Wij zijn op de hoogte gebracht – hierna zal ik het hebben over de informatie aan het Parlement – van wat er in het Verenigd Koninkrijk had kunnen gebeuren en wij hebben met zorg vernomen hoe duidelijk en reëel die dreiging is. Nog maar een paar dagen geleden hebben wij een belangrijke operatie van de politie en veiligheidsdiensten in Denemarken meegemaakt, en dan raak je er natuurlijk vanzelf wel van doordrongen dat er een concreet gevaar is en dat het grondgebied van de Europese Unie wordt bedreigd.
Welke behoeften leven er? Er is behoefte aan meer onderlinge samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie, is er behoefte aan meer samenwerking tussen de instellingen van de Europese Unie. Daarom heb ik in mijn inleiding gezegd dat het Parlement geïnformeerd zal worden, politiek geïnformeerd, ook al kan het Parlement vanwege de “juridische grondslag” – ik gebruik hier met opzet aanhalingstekens – geen medebeslissing hebben in institutioneel en wettig opzicht. Het Parlement zal dus in politiek opzicht geïnformeerd worden door de Europese Commissie. Voorts is er behoefte aan een sterkere samenwerking met de Verenigde Staten.
In dit tijdsgewricht moeten wij meer, niet minder, samenwerken, maar uiteraard wel op voet van gelijkheid. De Europese Unie eist dit beginsel trots op en ik ben het met name eens met mevrouw Roure die naar de nationale parlementen verwees.
Ziet u, dames en heren, onderhandelen doe je met twee partijen: wij beginnen er morgen mee, ik kan niet zeggen of de besprekingen dan ook afgesloten worden, maar ik hoop van wel. Als het ons lukt die besprekingen af te sluiten, moet ervoor gezorgd worden dat de overeenkomst meteen in werking treedt, ook omdat een paar ratificatieprocedures in sommige landen, zoals de heer Alvaro zei, nogal wat tijd vergen. Aangezien wij een beroep zullen doen op een voorschrift van de verdragen waarin om onmiddellijke inwerkingtreding gevraagd wordt omdat het anders allemaal geen zin heeft, is het terecht dat de nationale parlementen van meet af aan op dezelfde manier worden geïnformeerd als wij het Europees Parlement zullen informeren. Aan vele parlementen zal immers gevraagd worden om tussenbeide te komen als de tijdelijke en onmiddellijke uitvoering van de overeenkomst al van start is gegaan. Dat is ook een kwestie van samenwerking, en zoals u weet is de Europese Commissie het daar in beginsel mee eens.
De derde en laatste overweging betreft de vraag aan welke agendapunten in de komende dagen zo niet in de komende weken moet worden gewerkt. 
Het eerste punt is dat wij de Raad moeten overreden om het kaderbesluit inzake gegevensbescherming goed te keuren. We zullen daarmee tijdens de Raad van de volgende maand starten. Dat is een taak die ik op mij heb genomen en waar het Parlement zijn steun al aan had gegeven. Ik doe andermaal een beroep op de Raad om ervoor te zorgen dat, als op de eerstvolgende ministerraad in de komende weken het kaderbesluit nogmaals ter sprake komt, de terughoudendheid van een paar landen wegvalt, zodat er eindelijk een slotdocument op tafel kan komen. Dan wordt tenminste duidelijk dat de Europese Unie serieus van plan is in de bres te springen voor de bescherming van de persoonsgegevens van de burgers.
Het tweede doel dat op korte termijn verwezenlijkt moet worden, is de totstandkoming van wat de rapporteur – die ik bij dezen bedank – het PUSH-systeem heeft genoemd. Ik kan hierover enige gedetailleerde informatie verstrekken. Een paar maatschappijen die technische assistentie verlenen aan de grootste Europese luchtvaartmaatschappijen, hebben al een presentatie gegeven van de technische oplossingen die voorhanden zijn voor tenuitvoerlegging van het PUSH-systeem. Enkele luchtvaartmaatschappijen – ik kan er maar een paar noemen: British Airways, Air France, Iberia, Lufthansa, Alitalia en KLM, dus bijna allemaal – hebben concrete voorstellen ingediend bij de bevoegde kantoren van de Amerikaanse regering. Volgens de overeenkomsten die wij ook met de Verenigde Staten hadden gesloten, zou het PUSH-systeem binnen een paar weken kunnen beginnen te functioneren zonder dat er wijzigingen nodig zijn. Technisch gesproken is er al een voorstel, het ligt op tafel en is in bepaalde gevallen ook al geformaliseerd. Deze informatie heb ik pas ontvangen en daaruit blijkt dat men precies in de richting gaat die wij allemaal wensen.
Het volgende punt is dat van “positive profiling”. Mevrouw Roure heeft om algemene informatie over de vergadering te Londen gevraagd. Ik zal daar graag de volgende week op ingaan in de LIBE-Commissie, en dan zal ik veel gedetailleerder zijn. De “positive profiling” is een initiatief dat niet van vandaag of gisteren dateert maar van enkele maanden geleden. Het doel ervan is versnelde controleprocedures aan de grenzen van de luchthavens op te sporen. Het initiatief omvat twee elementen: een daarvan is dat het geldt voor internationale vluchten en dus niet slaat op uitwisseling van gegevens voor interne Europese vluchten. Anders zouden wij enorme problemen krijgen met de vrijheid van verkeer, met de ruimte van Schengen, enz. Het systeem geldt voor internationale vluchten van de Europese Unie, naar de Europese Unie, via de Europese Unie, en betreft alleen reizigers die op vrijwillige en individuele basis bereid zijn hun gegevens, vooral biometrische gegevens, te verstrekken. In ruil daarvoor krijgen die reizigers een automatisch identificatietraject dat natuurlijk minder controletijd vergt. Dus dit gaat allemaal op individuele en vrijwillige basis, met biometrische gegevens.
Waarom denken wij aan zo’n systeem? Om te voorkomen wat gezegd is in verband met de “negative profiling”, dus profilering op etnische en religieuze basis. Natuurlijk kunnen wij geen enkel systeem van dit soort accepteren. Wel is het denkbaar – aangezien de Raad daarom heeft gevraagd – dat ieder van ons op vrijwillige basis zijn biometrische gegevens verstrekt aan een gegevensbank die geheimhouding respecteert, in ruil voor snellere vertrekprocedures. Denk bijvoorbeeld aan de frequent flyers. Dat is dus een systeem dat wij momenteel aan het bestuderen zijn. Binnen een paar maanden, misschien nog vóór het eind van het jaar, hopen wij een voorstel op tafel te kunnen leggen.
Ik sluit af met de opmerking dat het mij een plezier zal zijn de LIBE-Commissie te informeren over wat er in Londen is gezegd over de procedures voor versterking van de opsporing van explosieven, met name vloeistoffen, over het gebruik van internet, “positieve profiling” en de rest. 

 – De gecombineerde behandeling is gesloten. De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6 0260/2006) van Nikolaos Sifunakis, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over de bescherming van het Europese natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed van plattelands- en eilandgebieden (2006/2050(INI)). 
Nikolaos Sifunakis (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, vandaag is een belangrijke dag, voor mij persoonlijk, maar ook voor mijn medewerkers en voor de Commissie cultuur en onderwijs, want na een jaar van hard werken heb ik vandaag het genoegen de plenaire vergadering mijn verslag te presenteren over de bescherming van het Europese natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed in eiland- en plattelandsgemeenten.
Eeuwenlang hebben de bewoners van het platteland en van de eilanden van Europa met eenvoudige middelen en materialen op basis van de fundamentele regels van de menselijke maat en de mildheid van de natuur een eigen erfgoed van grote esthetische waarde geschapen.
Dit nederige erfgoed, waarvan de bescherming en ondersteuning niet alleen een culturele plicht is maar ook een ontwikkelingsvereiste, is in vele landen van Europa door toedoen van de regeringen ingrijpend veranderd ten gevolge van maatschappelijke en technologische ontwikkelingen, de ongebreidelde economische exploitatie en ontwikkeling, die enerzijds het erfgoed grondig hebben gewijzigd en – vooral op de kleine schaal van de eilanden – het wonderlijke evenwicht hebben vernietigd tussen natuurlijke en kunstmatige omgeving en anderzijds de teloorgang van zeer vruchtbare landbouwgronden hebben veroorzaakt.
Mijn verslag wil concrete voorstellen aanreiken voor de bescherming, de promotie en het beheer op lange termijn van dit rijke erfgoed in eiland- en plattelandsgemeenten van Europa ten gunste van de levenskwaliteit van alle Europese burgers.
De voorstellen in mijn verslag zijn bedoeld voor de Europese Unie, de lidstaten, de plaatselijke en regionale overheden maar ook voor de Europese burgers, aan wie wordt gevraagd concrete maatregelen te treffen voor het instandhouden en ondersteunen van dit erfgoed. Vanwege de beperkte tijd wil ik slechts een paar voorstellen belichten.
Allereerst moet de Unie een algemene strategie ontwikkelen voor het culturele erfgoed. Dat zal pas het geval zijn wanneer de Europese Commissie bij het formuleren van wetgevingsvoorstellen gedetailleerd gaat onderzoeken wat de effecten van de voorgestelde wetgeving zijn op cultuur, het culturele erfgoed en meer bepaald het volkse architectonische erfgoed, dat door de eeuwen heen vorm heeft gekregen door de handen van ambachtslieden. Op die manier zal elke beleidsvorm van de Unie maatregelen bevatten die gunstig zijn voor het erfgoed.
Aangezien Gemeenschapsprogramma’s voor cultuur niet voldoende kredieten kunnen verschaffen, moet extra geld voor het behoud van het erfgoed bij andere Gemeenschapsinstrumenten worden gevonden: in het kader van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid, de structuurfondsen en ook in de Gemeenschapsinitiatieven Leader, Urban en Interreg, die in de komende begrotingsperiode zullen worden opgenomen in de nieuwe financieringsinstrumenten van het cohesiebeleid en het GLB.
Wanneer de lidstaten uit Gemeenschapsfondsen putten, moeten ze ook het alternatieve, duurzame toerisme bevorderen, dat het architectonische erfgoed van gemeenschappen, die hun karakter grotendeels hebben bewaard, kan helpen te beschermen en te promoten.
Het programma “Cultuur” heeft met zijn beperkte begroting ook aanzienlijke steun gegeven aan cultuurerfgoedprojecten, waarvan restauratieprojecten echter zijn uitgesloten.
Er bestaan echter ook andere acties die zouden kunnen worden gefinancierd met het nieuwe programma “Cultuur 2007”.
Meer bepaald zou in het kader van de meerjaarlijkse samenwerkingsprogramma’s in verscheidene lidstaten een netwerk kunnen groeien van waardevolle architectonische gemeenschappen met maximaal 1000 bewoners.
Die gemeenschappen kunnen culturele activiteiten organiseren in overeenstemming met de tradities van elke regio om zo de samenwerking te versterken tussen belangrijke architectonische en culturele gemeenschappen in Europa. Zo krijgen zij de kans hun plaatselijke kenmerken, zeden, gewoonten en tradities verder te ontwikkelen.
Bovenal wordt de Europese Commissie gevraagd een nieuwe Europese instelling te creëren voor kleine waardevolle traditionele gemeenschappen, naar analogie van de Europese cultuurhoofdsteden, waardoor elk jaar een of twee gemeenschappen kunnen worden geselecteerd, waar dan restauratie- en renovatiewerkzaamheden kunnen worden uitgevoerd en waar het hele jaar door culturele evenementen kunnen worden georganiseerd.
Als we de ontwikkeling van architectonisch waardevolle gemeenschappen in Europa als criterium kiezen, stellen we ook een nieuwe prijs voor in het kader van de “Europese prijs voor cultureel erfgoed”, namelijk de prijs voor de meest geslaagde restauratie van een traditionele gemeenschap.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, het door de mens gecreëerde milieu van Europa, dat bestaat uit lagen van diverse architectonische vormen en tijdvakken wordt zwaar aangetast door ongebreidelde ontwikkeling en het bestaan van onverenigbare entiteiten, die niet passen bij de architectonische kenmerken van hun gemeenschap.
Bijgevolg moeten de lidstaten het geheel of gedeeltelijk slopen van zulke bouwwerken bevorderen; tegelijk mogen projecten die belangrijke elementen van het cultureel erfgoed vernietigen en veranderen niet kunnen rekenen op Gemeenschapssteun.
Tot slot stelt het verslag de invoering voor van een “Europees jaar voor het culturele erfgoed”, met de bedoeling de burger bewuster te maken van het belang van cultureel erfgoed, ongeacht de Europese, nationale of plaatselijke dimensie daarvan.
Om af te ronden wil ik een woord van dank richten tot het secretariaat van de Commissie cultuur, tot de deskundigen die met mij hebben samengewerkt en uiteraard tot mijn collega’s in de Commissie cultuur. 
Franco Frattini,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn dank en die van mijn collega de heer Figel' overbrengen aan de rapporteur en de Commissie cultuur en onderwijs voor hun constructieve inspanningen, die hebben geresulteerd in dit uitstekende verslag. Dit verslag belicht de zorgen over het belang dat wordt gehecht aan cultureel erfgoed. De Commissie deelt deze zorgen volledig.
Er moet nog veel gebeuren op dit gebied. De betrokkenheid van de Commissie is evenwel al gebleken uit het huidige programma Cultuur 2000 en uit andere Europese programma's en financiële instrumenten. De Commissie heeft al rekening gehouden met diverse punten die in het verslag ter sprake worden gebracht. Het is echter toch een bijzonder nuttig verslag, dat ons de gelegenheid geeft nogmaals te benadrukken dat alle bestaande mogelijkheden moeten worden gebruikt om het natuurlijke en architectonische erfgoed te beschermen.
Binnen het kader van het Verdrag moedigt de Commissie de lidstaten aan alle mogelijkheden te benutten die de Europese financiële instrumenten, zoals de structuurfondsen, bieden voor investeringen in projecten die betrekking hebben op het culturele erfgoed. Dergelijke investeringen zijn duidelijk een belangrijke manier om nieuwe werkgelegenheidskansen te scheppen en de economische groei te bevorderen. Ze dragen daardoor bij aan de regionale ontwikkeling en regeneratie.
De Europese Commissie en de diensten van met name mijn collega de heer Figel’ bewaken alle Europese programma’s en zorgen ervoor dat de financiële instrumenten culturele aspecten in hun doelstellingen opnemen. We hebben hierdoor in de afgelopen paar jaar een duidelijke verbetering gezien. Ik ben heel blij met deze ontwikkeling en zou u voorbeelden kunnen geven van lidstaten, zoals Griekenland of Portugal, die de door de ondersteunende kaders van de Gemeenschap geboden kansen hebben gegrepen en operationele programma's voor cultureel erfgoed hebben opgezet.
De Commissie moedigt door het programma Cultuur 2000 ook de samenwerking tussen de lidstaten aan op het gebied van cultuur en het culturele erfgoed. In de naaste toekomst zullen deze inspanningen worden voortgezet door het onlangs voorgestelde programma Cultuur 2007-2013.
Ik wil deze gelegenheid grijpen om, opnieuw namens de heer Figel’, de rapporteur, de heer Graça Moura, te bedanken. Dankzij de goede samenwerking tussen de drie instellingen zal dit nieuwe programma voor 2007-2013 hopelijk voor het einde van dit jaar worden vastgesteld. In dit kader zouden partnerschappen zoals die in het verslag worden voorgesteld, in de nabije toekomst in aanmerking kunnen komen voor financiering.
Zoals het verslag ook erkent, spant de Europese Commissie zich heel actief in om het bewustzijn van het belang van het cultureel erfgoed te vergroten door initiatieven zoals de Europese Prijs voor Cultureel Erfgoed en het gezamenlijke initiatief met de Raad van Europa tot Dagen van het Europees cultureel erfgoed. In de toekomst zouden we kunnen nadenken over manieren om het bereik te vergroten en om de zorgen van het Europees Parlement beter tot uiting te laten komen in deze initiatieven.
Tot slot wil ik benadrukken dat dit verslag precies op het juiste moment wordt besproken. We staan op een kruispunt: ons nieuwe cultuurprogramma staat op het punt te worden vastgesteld, de Commissie bezint zich op haar acties voor de komende jaren en veel punten staan nu ter discussie. Dit verslag zal in deze context zeker van groot belang zijn. 
Vasco Graça Moura,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, als het erop aankomt om het belang van het Europese natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed van plattelands- en eilandgebieden te erkennen, moeten wij de beginselverklaringen waar politici zo tuk op zijn achterwege laten en dringend een alomvattend maatregelenpakket aannemen ter bescherming, instandhouding en bevordering van dit erfgoed.
Er zij op gewezen dat hier niet alleen culturele belangen in het spel zijn, maar dat het ook vanuit humaan, sociaal en economisch oogpunt noodzakelijk is dat deze ideeën au sérieux worden genomen. In het verslag-Sifunakis wordt terecht voorzien in een reeks politieke prioriteiten die ons in de gelegenheid moeten stellen de nagestreefde doelstellingen te bereiken. Bijvoorbeeld de opstelling van een systematisch overzicht van het erfgoed, de systematische bestudering ervan. de erkenning van de verscheidenheid en de veelzijdigheid van het erfgoed, de oprichting van een wetgevingskader om de bescherming van het erfgoed te waarborgen, met daarin prikkels tot het behoud van traditionele gebouwen, de financiële steunverlening, de instandhouding van traditionele activiteiten zoals landbouw en ambachtswerk, het behoud van traditionele beroepen en lokale kennis, het herstel van de natuurlijke leefomgeving, de restauratie van gebouwen, de opleiding van ambachtslieden, de toepassing van nieuwe methoden en technieken, de bevordering van initiatieven in het kader van de communautaire programma’s die gericht zijn op de oprichting van een inventaris van het Europese erfgoed en, ten slotte, de bevordering van alle materiële en immateriële elementen die van het erfgoed deel uitmaken. Het document dat wij hier voor ons hebben liggen, behandelt een brede waaier van onderwerpen die verder reikt dan hetgeen hier door mij is genoemd.
Een dergelijke bescherming van het erfgoed van plattelands- en eilandgebieden is ook een manier om de toenemende ontvolking van vele van deze gebieden tegen te gaan en centra te creëren die garant staan voor werkgelegenheid, welvaart en duurzame ontwikkeling. De gezagdragers van mijn land hebben onderstreept dat het beleid inzake het erfgoed van plattelandsgebieden op drie pijlers moet berusten: duurzaam evenwicht tussen bevolking en omliggend gebied; geïntegreerde acties die moeten leiden tot reële samenwerking tussen de verschillende beleidsorganen en de lokale bevolking; en permanente dialoog met de lokale bevolking die als belanghebbende partij beter dan wie ook op de hoogte is van de noden en behoeften.
De Commissie heeft sommige van de genoemde punten reeds voorgesteld voor de periode 2007-2013. Hopelijk kan een evenwichtig beleid inzake erfgoed van plattelands- en eilandgebieden de huidige negatieve tendensen helpen keren. In het Handvest van Krakau van 2000 worden beginselen verdedigd die ook hier van toepassing zijn. De bedoelde principes zijn gegrondvest op de veelheid van waarden en de verscheidenheid van belangen die aan het erfgoed verbonden zijn. Zo vormen bijvoorbeeld de historische steden en dorpen in hun context een vitaal onderdeel van ons universeel erfgoed. Het is belangrijk dat zij beschouwd worden als een geheel, met inbegrip van de structuren, de ruimten en de menselijke factoren die normaal aanwezig zijn in het niet-aflatende ontwikkelings- en veranderingsproces. 
Christa Prets,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het behoud en de bescherming van het cultureel erfgoed in Europa spelen een grote rol en vormen een belangrijke opgave, dat staat buiten kijf. Er bestaan immers niet voor niets verschillende overeenkomsten, zoals die van de UNESCO en de Raad van Europa en zo meer, waarin de inspanningen op dit vlak zijn neergelegd en waarin wordt aangegeven hoe de situatie zich op positieve wijze verder moet ontwikkelen.
Bij de discussie over de bescherming van het cultureel erfgoed, die zich in de eerste plaats concentreert op het behoud van de culturele verworvenheden, moet men er echter rekening mee houden dat cultuur een dynamisch en veelvormig proces is. Dat betekent dat het cultuurbeleid enerzijds gericht moet zijn op het behoud en de instandhouding van het cultureel erfgoed en anderzijds ruimte moet bieden aan de vorming van culturele netwerken voor hedendaagse cultuur en kunststromingen, zodat het kan fungeren als basis voor een cultureel erfgoed van de toekomst.
Maatregelen om het publiek bewuster te maken van het belang van de culturele rijkdommen in hun land en in Europa zijn heel belangrijk, en een Jaar van het Europees cultureel erfgoed kan daar beslist een bijdrage aan leveren en een en ander voor het voetlicht brengen. De steunmiddelen die de Europese Unie via de structuurfondsen, Urban, Leader Interreg enzovoort beschikbaar stelt, kunnen en moeten in hogere mate worden ingezet voor het cultureel erfgoed, maar de verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de lidstaten. En daar moet het besef doordringen dat investeringen in het cultureel erfgoed een positieve invloed uitoefenen op de kwaliteit van leven in de regio's en natuurlijk ook op het toerisme. Met dit in het achterhoofd moet men aan het werk gaan.
Waar ik het niet helemaal mee eens ben, is dat wij een heel zwaar beroep doen op de begroting van het programma Cultuur 2000 of die van het daaropvolgende programma Cultuur 2007. Het is namelijk zo dat een bedrag van 400 miljoen euro voor 27 landen over zeven jaar onvoldoende mogelijkheden biedt om in de structuren te investeren en tegelijkertijd ruimte te bieden aan hedendaagse kunst. Waar we de middelen voor zouden moeten inzetten, is bewustmaking in de vorm van seminars, het uitzetten van onderzoekstaken en het vinden van een antwoord op vragen als: in hoeverre wisselt men van gedachten, hoe is de stand van zaken in de andere landen, en – inzake planningsprojecten – hoe worden regio’s beschermd? Dat is wat met dit programma kan en moet worden gedaan.
Het cultureel erfgoed kan, zoals gesteld, als een ondeelbaar geheel worden beschouwd. In de toekomst zal het echter hand in hand moeten gaan met het hedendaagse erfgoed. 
Helga Trüpel,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Frattini, waarde collega’s, ook ik begin met de vaststelling dat het Europees cultuurbeleid niet alleen moet voorzien in de bescherming van het cultureel erfgoed en de benadrukking van de culturele verscheidenheid, maar dat men ook moet opkomen – en wel op actieve wijze – voor de hedendaagse kunst. De kracht van een welbegrepen Europees cultuurbeleid schuilt in een situatie waarin deze elementen in samenhang worden beschouwd.
Niettemin vind ik dit verslag belangrijk, omdat ermee wordt beoogd het publiek bewuster te maken van het belang van verscheidenheid in de Europese cultuur en van het Europese culturele erfgoed. Eenieder die in de gelegenheid is op vakantie te gaan in Europa, hetzij naar eilanden als Madeira, de Canarische eilanden, Cyprus of Malta, hetzij naar landelijke gebieden in Toscane, Schotland, Letland, Finland, Polen of de Provence, weet hoe mooi en divers het Europese culturele erfgoed is en dat het niet moeilijk is de mensen te winnen voor de bescherming ervan.
De politiek – zowel de Europese politiek met haar verschillende programma’s als de politiek van de lidstaten is dan ook verplicht deze culturele rijkdommen in stand te houden. Ik vind het daarom uitgesproken belangrijk dat wij ons bij al onze inspanningen ten behoeve van de culturele verscheidenheid in Europa niet alleen richten op het programma Cultuur 2007, maar ook op het mainstreamen van het cultuurbeleid in andere beleidsgebieden, op een netwerkbeleid waarbij de middelen ook worden aangewend voor landbouwbeleid en structuurbeleid. Ook is het van groot belang gebruik te maken van programma’s als Urban, Leader en Interreg, omdat we duidelijk moeten maken dat er weliswaar een belangrijke taak ligt op het gebied van cultuurbeleid, maar dat het ook gaat om de kwalificatie van mensen denk in dit verband aan restaurateurs en om een nieuwe ontwikkeling op het platteland. Daarom is een veelomvattend beleid voor de verschillende Europese programma’s de beste oplossing. 
Zdzisław Zbigniew Podkański,
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Sifunakis is van zeer grote betekenis, omdat het er de aandacht op vestigt dat we maatregelen moeten treffen voor de basis van nationale cultuur, dat wil zeggen, voor traditionele cultuur die nog altijd voortleeft, vooral in plattelands- en eilandgemeenschappen.
Tot op de dag van vandaag zijn de inspanningen van de Europese Unie, met inbegrip van dit Parlement en de Europese Commissie, er hoofdzakelijk op gericht een universele Europese cultuur tot stand te brengen – een cultuur voor iedereen. Tot nu toe is niemand erin geslaagd deze doctrine te verwezenlijken, en dat zal ook niemand lukken, omdat culturen voortkomen uit het geheel van waarden dat ontwikkeld wordt door mensen die samen nationale groepen vormen. Cultuur bindt een natie samen, maar een natie onderscheidt zich ook van andere naties door de schoonheid van haar cultuur, de rijkdom ervan, door de culturele eigenheid en tradities die een volk bijeenhouden en vaak het erfgoed van dat volk genoemd worden.
Wij in de Europese Unie moeten dus de linguïstische diversiteit koesteren, omdat taal de basis van cultuur is, en ook de volkscultuur, omdat die de basis van nationale cultuur vormt. Daarnaast moeten we de verdwijnende culturele monumenten en geestelijke waarden beschermen, inclusief folklore, ambachten en beroepen die uitsterven naarmate de beschaving en de technologie voortschrijden en de massaproductie de overhand krijgt.
Het in stand houden van de rijkdom van afzonderlijke culturen, de schoonheid van het landschap en de natuurlijke omgeving van de mens geeft ruimte aan de intellectuele ontwikkeling van mensen en een beter besef van de wereld om ons heen. Het biedt de gelegenheid tot begrip, wederzijds respect en natuurlijke integratie door middel van waarden in plaats van door de invloed van de dominante economische en culturele macht. 
Thomas Wise,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik ben weinig mensen tegengekomen die niet voor de bescherming van het natuurlijk, architectonisch of cultureel erfgoed zijn. Een groot deel van mijn kiesdistrict, het oosten van Engeland, kan zelfs worden aangemerkt als landelijk gebied. Dat gaat natuurlijk alleen op zolang enkele misplaatste, onhoudbare ontwikkelingsplannen van de heer John Prescott, onze vice-premier, kunnen worden tegengehouden.
Groot-Brittannië is een eiland met een eigen en uitgebreid natuurlijk en architectonisch erfgoed. Op het oog lijkt dit verslag weliswaar nobele bedoelingen te hebben, maar het is een bedreiging voor het erfgoed van Groot-Brittannië. De voorstellen in het verslag hebben specifiek tot doel de geheel eigen en diverse cultuur van Groot-Brittannië onder te brengen onder het federalistische sprookje van een gemeenschappelijke Europese cultuur. Veel Europese afgevaardigden zien cultuur helaas puur als een instrument om de Europese integratie te bevorderen en om door te gaan met het misleidende project “Verenigde Staten van Europa”. Waarom begrijpen de mensen hier niet dat er niet zoiets is als een gemeenschappelijke Europese cultuur, een gemeenschappelijk verleden en een gemeenschappelijk erfgoed, net zoals er geen gemeenschappelijke architectuur of gemeenschappelijke taal is? Europa is een continent dat bestaat uit unieke natiestaten met een heel verschillend verleden en een heel verschillend erfgoed. Dat maakt Europa juist zo interessant en aantrekkelijk.
Alleen door leugens kan de verklaarde ambitie van dit verslag worden verwezenlijkt en kunnen de burgers van Europa ervan worden overtuigd dat ze dezelfde cultuur delen. Dat maakt me bang. De politieke elite van tegenwoordig lijkt niet terug te deinzen voor zulk bedrog. We hebben gezien hoe opeenvolgende Britse regeringen kennelijk opzettelijk en met succes het Britse publiek in het ongewisse hebben gelaten over het “project Europa’. We moeten beseffen dat de integratieagenda van de Europese Unie een van de grootste gevaren is die we in decennia hebben gezien voor het erfgoed van elk land in Europa. Helaas zien verslagen als dit verslag niet hoezeer ze met zichzelf in tegenspraak zijn. 
Luca Romagnoli (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, qua intenties kan ik me zeker vinden in het advies van de heer Sifunakis. Ook ik ben van mening dat wat in de eerste alinea over de Europese identiteit staat, afgestemd moet worden op het duidelijke besef van de Europese burgers dat zij deel uitmaken van hetzelfde mozaïek van culturen. Wat die burgers eventueel niet begrijpen van de Unie, zijn bepaalde omslachtige procedures bij interventies die zo vaak alleen maar de bedoeling hebben te regelen en te nivelleren.
Misschien is het beter om in plaats van ons natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed te spreken van architectuur, landschap, historisch en dorpserfgoed, want dat verwoordt uiteindelijk beter de kruisbestuving die tussen het natuurlijke landschap en het door de mens gecreëerde landschap tot stand moet komen. Dat erfgoed is zeer zeker een fundamentele factor voor bevordering van welvaart, welzijn en milieubehoud, vooral in die gebieden van ons Europa waar het landschap, de sociaal-economische verhoudingen en de demografische structuur kwetsbaar zijn. Ik had verder graag iets meer verduidelijking gezien van het begrip “traditionele kleine gemeenschappen”: de term “traditioneel” is te algemeen en kan gemakkelijk aanleiding geven tot een ongedifferentieerd gebruik van middelen en inzet.
De plattelandsgemeenschappen vormen niet alleen een deel van ons collectieve geheugen, zij zijn de bakermat van onze normen en waarden, de oerbron van maatschappelijke verhoudingen die dikwijls veel evenwichtiger zijn dan in stadsgemeenschappen. Daarnaast zijn plattelandsgemeenschappen essentieel voor cultuur- en milieubescherming.
Dit culturele erfgoed wordt niet alleen bedreigd, zoals de collega waarschuwt, maar in vele delen van Europa komt zelfs de levensvatbaarheid ervan in gevaar. De Unie moet niet alleen voorzien in middelen voor het behoud en de bescherming van landschap en culturen, maar zij moet tevens een beleid opzetten, samen met de lidstaten, om de leegloop van het platteland en vooral van de bergen tegen te gaan. Anders lopen wij het risico geld te spenderen voor de restauratie van architectonische monumenten die niet meer gebruikt zullen worden, voor het opknappen van oude huizen die onbewoond blijven en voor de verzorging van steenweggetjes waar toch niemand meer overheen zal lopen. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Meneer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, eerst wil ik mijn landgenoot, de heer Nikos Sifunakis, bedanken voor zijn uitstekende werk. Mijnheer de commissaris, het culturele erfgoed is een belangrijk onderdeel van de identiteit en de geschiedenis van de Europese volkeren.
Bijgevolg zijn de bescherming en het behoud van dat erfgoed buitengewoon belangrijk voor het opvoeden van de nieuwe generatie en voor de eerbied voor de Europese identiteit, terwijl los van de Europese ook de plaatselijke dimensie van erfgoed een fundamentele waarde vormt voor de Europese burgers. Wij stellen allemaal vast dat de schijnwerpers gericht zijn op de grote steden, waar de meeste bekende monumenten zich bevinden.
We kunnen niet ontkennen dat het Europese platteland, 90 procent van het Europese grondgebied, wordt bedreigd door ontvolking en economische achteruitgang. Dus moet speciale zorg worden besteed aan de bescherming en ondersteuning van het natuurlijke en bouwkundige culturele erfgoed van de eilanden en de overige plattelandsregio’s van Europa, omdat zij hun authentieke karakter in grote mate hebben bewaard.
Met eerbied voor de traditionele plattelandsruimte en met het nodige evenwicht tussen bevolking en milieu moeten alle culturele actoren zorgen voor het instandhouden en ontwikkelen van het Europese culturele erfgoed en ook de burger bewust maken van het belang van zijn erfgoed.
Het restaureren en onderhouden van vergeten monumenten in afgelegen regio’s van de lidstaten zou kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van het plattelandstoerisme en in het verlengde daarvan aan bevolkingsaanwas op het platteland.
Bijgevolg is het erkennen en instandhouden van het gemeenschappelijke culturele erfgoed een belangrijke erflating aan de toekomstige generaties. 
Maria Badia i Cutchet (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, in eerste plaats wil ik de rapporteur, de heer Sifunakis, gelukwensen met zijn verslag, dat de aandacht vestigt op de specifieke aard en het grote belang van het Europese culturele, natuurlijke en artistieke erfgoed, dat tal van baten genereert, zowel op sociaal en cultureel gebied als op milieugebied en op economisch gebied.
De snelle groei van de steden, de sociale en technologische vooruitgang, de moderne methoden die gebruikt worden in de landbouw en de voortschrijdende economische exploitatie en nieuwbouwprojecten vormen belangrijke uitdagingen voor de plattelands- en eilandgemeenschappen, die, zoals hier is gezegd, het grootste deel van het grondgebied van de uitgebreide Europese Unie uitmaken.
Op een moment waarop enerzijds de leegloop van het platteland, de ontvolking en de economische crisis en anderzijds de bosbranden en de in frequentie toenemende natuurrampen duidelijk aantonen dat we dringend behoefte hebben aan professionele landbouwers die onze natuurlijke omgeving bewerken en die waken over de duurzaamheid en de toekomst van ons territorium en onze landschappen, komt dit verslag heel gelegen, want in het verslag wordt beklemtoond dat we een effectief beleid moeten ontwikkelen dat in belangrijke mate is gebaseerd op een houdbaar evenwicht tussen de bevolking en het milieu en op een geïntegreerde visie op traditionele landbouwgebieden, met name op plattelandsgebieden.
Het ontwerpen van een wettelijk kader om het culturele erfgoed te behouden, het beschikbaar stellen van voldoende financiële middelen voor restauratie, het opleiden van professionals op het gebied van natuurbehoud en het steunen van ambachtslieden en leveranciers van traditionele materialen zijn allemaal voorstellen die in de goede richting gaan.
En in dit verband wil ik graag onderstrepen dat het bevorderen van internationale bijeenkomsten voor het uitwisselen van ervaringen en goede praktijken op het gebied van landschapsbehoud en de bescherming van het erfgoed van de Europese Unie op communautair niveau een zeer positief element van dit beleid zou vormen. 
Bernat Joan i Marí (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst verwelkom ik dit uitstekende verslag en bedank ik de rapporteur voor zijn werk. Het behoud van het natuurlijk milieu is een van de hoofddoelen van de Europese Unie. Het is nu en in de toekomst onze taak ook het doel van behoud van het architectonisch en cultureel erfgoed van Europa te verwezenlijken, en dat is vooral belangrijk voor kleine eilanden.
Het is echt belangrijk het natuurlijke erfgoed te behouden, maar in kleine ecosystemen zijn het milieu, menselijke nederzettingen en cultureel erfgoed volledig met elkaar verweven. Ik kom van Ibiza, een eiland dat lijdt onder de gevolgen van de bouw van twee onevenredig grote snelwegen. Door deze werken zijn diverse belangrijke elementen van het cultureel erfgoed vernietigd. Archeologische vindplaatsen en traditionele huizen zijn verwoest om de bouw van deze snelwegen mogelijk te maken.
Organisaties uit het maatschappelijk middenveld hebben deze situatie meermaals veroordeeld. Ikzelf heb de situatie gehekeld voor de Europese Commissie en in deze Kamer. Als dit Parlement en de Europese instellingen als geheel rekening houden met de voorstellen in het verslag Sifunakis, kan dit soort schade worden voorkomen en kunnen kleine eilanden, landelijke plekken en cultureel erfgoed fatsoenlijk worden behouden. Dat is nu ons hoofddoel. 
Janusz Wojciechowski (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn steun en mijn dank betuigen voor het verslag van de heer Sifunakis. Ik sluit mij aan bij alle woorden van lof die vandaag in verband met dit document gesproken zijn.
Het Europees Parlement heeft via het verslag zijn bezorgdheid geuit over het architectonisch erfgoed van het Europees platteland. Dit is een belangrijk erfgoed, maar helaas wordt het vaak vergeten en niet naar waarde geschat. We leven vandaag de dag in een snel veranderende wereld. Plattelandsgebieden die eeuwenlang vrijwel hetzelfde gebleven zijn, hebben in de afgelopen decennia een drastische transformatie ondergaan. De landbouwmethoden en -werktuigen zijn ingrijpend gewijzigd, de aard van agrarische werkzaamheden is radicaal anders geworden en ook de plattelandsarchitectuur is veranderd.
Tot de jaren zestig waren de gebouwen in Poolse plattelandsgebieden voornamelijk van hout. Toen kwam er een periode van snelle herontwikkeling. De nieuwe huizen waren weliswaar comfortabeler, maar ze waren niet altijd aantrekkelijker dan de oude. De traditionele plattelandsarchitectuur is in hoog tempo verrdwenen, en tegenwoordig is er nog maar zeer weinig van over. Reden te meer om alle zeilen bij te zetten om ervoor te zorgen dat dit erfgoed doeltreffend wordt behouden.
In zijn verslag benadrukt de heer Sifunakis het belang van deze zaken en geeft hij specifieke manieren aan waarop activiteiten om waardevolle Europese plattelandsarchitectuur in stand te houden, kunnen worden ondersteund. Het is een stap in de goede richting en een die net op tijd komt – er valt nu immers nog iets te behouden voor toekomstige generaties. 
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals bekend leven wij in tijden van zich razendsnel voltrekkende economische en maatschappelijke veranderingen die ons steeds vaker nopen tot een zoektocht naar houvast, zekerheid en richting. Zekerheid zoeken we onder meer in ons geestelijk, cultureel en architectonisch erfgoed; dat blijkt wel uit de toegenomen belangstelling en het gestegen bewustzijn en respect met betrekking tot dit erfgoed.
Juist dit respect moet ons ertoe aanzetten te verhinderen dat dit geestelijk, cultureel en architectonisch erfgoed ooit weer wordt vernietigd, bewust wordt vernietigd, zoals tijdens de verschrikkingen van de beide wereldoorlogen in de twintigste eeuw en tijdens het “reëel bestaande socialisme”, waar de vernietiging doelbewust werd gepland, zoals tijdens het stalinisme en communisme in Oost-Europa, en ook nog in onze tijd steeds weer, helaas, als gevolg van een meedogenloos modernisme, gesteund door politiek links.
Daarnaast vind ik dat het historisch en cultureel erfgoed in Europa, met name ook op het platteland, niet uitsluitend vanuit een economische invalshoek mag worden beschouwd en ook niet louter mag dienen als toeristische trekpleister.
Het is mijns inziens nuttig om projecten zoals de Europese culturele hoofdstad uit te breiden naar het platteland. Als we eens denken aan Sibiu, het voormalige Hermannstadt, in Transsylvanië, waarover gisteren een fototentoonstelling in dit Huis plaatsvond, dan vind ik dat richtinggevend voor de rol die de Europese Unie kan spelen bij de bevordering van het cultureel erfgoed. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ). –
   Het behoud van het architectonische culturele erfgoed op het platteland en op eilanden betekent ook het behoud van de Europese culturele verscheidenheid en van de wortels van volkeren. Door de vernietiging ervan verbreekt een volk de band met zijn voorouders en scheurt het zich van zijn wortels af.
De nieuwere delen van Europese steden lijken steeds meer op elkaar door hun steeds grotere samenhang. Daarom is het des te belangrijker dat elk volk zijn typerende kenmerken behoudt.
Het meest intacte culturele en natuurlijke erfgoed bevindt zich ongetwijfeld op het platteland. Daar moeten we ook zorg voor dragen, anders vervalt en verdwijnt het. Juist dat is echter moeilijk, aangezien de restauratie van cultureel beschermde gebouwen en dorpskernen heel duur en tijdrovend is. Tegelijkertijd beantwoorden de levensomstandigheden in dergelijke gebouwen minder aan de huidige normen. Daarom zien vele eigenaars cultureel erfgoed eerder als een last dan als een vreugde en trots. Op dezelfde manier gaan oude ambachten verloren, omdat men daarvan niet kan leven.
Als we het culturele en natuurlijke erfgoed enkel met het oog op geld en winst bekijken, brengt het ons enkel verlies. We moeten voortdurend het evenwicht zoeken tussen behoud en verdere ontwikkeling.
Ik ben het eens met het voorstel om een jaar van het Europese culturele erfgoed uit te roepen, opdat de burgers zich bewuster worden van zijn belang. Ik steun ook het voorstel om middelen uit de structuurfondsen te besteden aan het behoud van natuurlijk en cultureel erfgoed in kleinere dorpen, zodat eigenaars en lokale gemeenschappen zich meer interesseren voor de restauratie en daarin tegelijkertijd ook kansen zien op ontwikkeling en nieuwe arbeidsplaatsen.
Parels zijn verborgen en klein, daarom moeten ook kleine gemeenschappen steun en financiële hulp kunnen krijgen. 
Antonio López-Istúriz White (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, om te beginnen wil ik de rapporteur, de heer Nikolaos Sifunakis, feliciteren met zijn buitengewoon goede verslag. Dankzij dit verslag kunnen we een uitermate interessant debat houden, want het onderstreept opnieuw iets dat voor mij en voor veel van de aanwezigen hier absoluut essentieel is voor de Europese Unie, vooral in de afgelopen jaren: men is zich bewust geworden van de invloed die de status van eiland heeft op de ontwikkeling van de insulaire regio’s.
Daarom heb ik er grote waardering voor dat in het verslag van vandaag speciaal melding wordt gemaakt van het belang van de bescherming en de bevordering van het culturele, natuurlijke en architectonische erfgoed van de insulaire gebieden in Europa. De afkomst van de rapporteur – het eiland Kreta, de wieg van de Minoïsche beschaving, de oudste van Europa – of die van mij – de Balearen, waar zich het Naveta des Tudons bevindt, dat beschouwd wordt als het oudste bouwwerk van heel Europa en dat dateert van ongeveer 1500 voor Christus – heeft in dit geval tot gevolg dat wij ons extra gemotiveerd voelen als het erop aankomt de Europese Unie aan te moedigen tot het nemen van maatregelen om het Europese culturele erfgoed te beschermen en te restaureren.
In dit verband is de regering van de Balearen bezig met het uitwerken en in gang zetten van een beleid voor duurzame ontwikkeling, dat erop gericht is om enerzijds de duurzaamheid en anderzijds het concurrentievermogen van toeristische activiteiten met elkaar in overeenstemming te brengen met name waar het gaat om de bescherming en de restauratie van het natuurlijke, culturele en architectonische erfgoed. Dat is de weg die we moeten volgen, een weg die geplaveid is door een maatschappelijk middenveld met een hoog milieubewustzijn en met gevoel voor de speciale kwetsbaarheid van de insulaire gebieden.
Dat is een goed uitgangspunt om een onmiddellijke start te maken met de in het verslag bepleite deling en uitwisseling van ervaringen op het zeer belangrijke terrein van de bescherming van het Europese erfgoed. Dit is een zaak van enorm groot belang, want het gaat niet alleen over mensen, maar ook over een belangrijk element van de identiteit en de historische ontwikkeling van de Europese regio’s. 
Giuseppe Castiglione (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, met het Verdrag van Maastricht is de Europese Unie de Unie van de volkeren geworden en heeft zij zich een eigen culturele identiteit aangemeten onder eerbiediging van regionale en plaatselijke verschillen. Anders dan de steeds meer om zich heen grijpende culturele globalisering, vormen die verschillen de ware basisrijkdom van ons gemeenschappelijke erfgoed. De bakermat van dit erfgoed zijn de eiland- en plattelandsgebieden, met hun tradities, hun architectuur, hun plaatselijk ambachtswerk, hun landschap en natuurschoon.
Het is dus van prioritair belang om dit immense erfgoed te beschermen, om een project van plaatselijke ontwikkeling op te stellen waarmee het milieu en de cultuur opgevijzeld en gestimuleerd kunnen worden, zodat zij een instrument van groei kunnen worden voor een economie die momenteel in malaise verkeert. Dit betekent in de eerste plaats een algehele verbetering van het grondgebied: niet alleen moet de architectuur – dat wil zeggen de monumenten en het landschap – hersteld en beschermd worden, ook moet rekening worden gehouden met de mensen die er wonen en de kleine dorpsgemeenschappen vormen.
In de praktijk komt dit neer op: bestrijden van de leegloop van het platteland, stimuleren van opleidingen voor jongeren, herstel van de plaatselijke ambachten en traditionele landbouwactiviteiten, oude beroepen nieuw leven inblazen, nieuwe beroepen creëren, ook door middel van financiering van onderzoek en gebruik van nieuwe technologieën. Tevens moet het behoud van het landschap gegarandeerd worden, niet alleen door groenzones te beschermen, maar vooral ook door autochtone planten en gewassen te gebruiken, om de plaatselijke culturen niet te verstoren.
De bevolkingen die in die gebieden wonen, moeten alle middelen krijgen om hun tradities in hun dorpen of eilanden voort te zetten. Bijzonder delicate programma’s moeten versterkt en uitgebouwd worden. De globale strategie voor het culturele erfgoed van de Europese Unie moet daadwerkelijk grensoverschrijdend voor de andere beleidssectoren worden, net zoals dat met duurzaam milieu het geval is. Alle beleidssectoren moeten in dit opzicht met elkaar geïntegreerd worden.
Ik ben ervan overtuigd dat wij met een evenwichtig, rationeel, consequent en gecoördineerd en vooral meer doelmatig gebruik van de middelen, ook op financieel vlak, deze dubbele uitdaging kunnen winnen. Bescherming van het culturele erfgoed komt neer op bevordering van een evenwichtige sociaal-economische ontwikkeling van het plattelandsgebied. 
Franco Frattini
   , Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst iedereen oprecht bedanken die een wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan dit debat, in de vorm van ideeën en interessante suggesties, en ik zal de heer Figel’ er beslist van op de hoogte brengen. Op slechts twee punten wil ik terugkomen: de financiering van het project Cultuur 2000 en het met name door de rapporteur aangedragen voorstel om van 2009 het Europees Jaar van het Cultureel Erfgoed te maken.
Wat het eerste punt betreft, zoals u veel beter weet dan ik, gaat het budget voor het project Cultuur 2000 van 167 miljoen euro naar 400 miljoen euro. Er wordt dus aanzienlijk meer geld voor uitgetrokken, dankzij de bijdrage en de politieke steun van het Europees Parlement.
Wat het Europees Jaar betreft, neemt de Commissie het aangedragen voorstel bijzonder serieus, en wij zullen het beoordelen in het kader van onze doelstellingen en prioriteitsplannen voor de komende jaren. Dit voorstel verdient een zorgvuldige analyse. Ik wil u er overigens aan herinneren dat mijn collega de heer Figel’ onlangs een belangrijk voorstel heeft gedaan om van 2008 het jaar van de interculturele dialoog te maken, dat de Commissie heeft goedgekeurd. Ik hoop dat het oordeel van het Parlement in dezelfde richting zal gaan.
Zoals ik eerder al zei zal ik de heer Figel’ informeren over de uitkomst van dit debat, dat heeft plaatsgevonden in een sfeer van constructieve samenwerking tussen de Commissie en het Parlement. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – Bijna 90 procent van de uitgebreide EU bestaat uit landbouwgrond, waaronder ook nationale parken met waardevolle fauna en flora gerekend worden, evenals historische overblijfselen die tot het erfgoed van Europa behoren.
Desondanks wordt in veel politieke oplossingen voor plattelandsgebieden onvoldoende rekening gehouden met hun specifieke kenmerken en werkelijke behoeften. Om een voorbeeld te geven: het grondgebied van Slowakije bestaat voor 85 procent uit platteland, dat 48 procent van de bevolking herbergt. Jongeren trekken echter steeds meer weg van het platteland, de bevolkingsdichtheid neemt er af, ons cultureel erfgoed wordt bedreigd en de hoge werkloosheid is een groot probleem.
Ik vind dit een uiterst actueel verslag, aangezien de huidige situatie erin wordt geanalyseerd en er oplossingen worden gezocht ter ondersteuning van de plattelandsgebieden en eilanden van Europa. Ook de toekomst van kleine, traditionele gemeenschappen met een bevolking van minder dan 1 000 inwoners komt in het verslag aan de orde. De nadruk ligt op hulp voor micro-ondernemingen, jonge landbouwers, traditionele ambachten en beroepen, en lokale gebruiken en tradities, waardoor de werkgelegenheid gestimuleerd zal worden en bijgedragen wordt aan een beter en aantrekkelijker leven op het platteland.
Er moet meer aandacht en vooral ook meer subsidie komen voor het cultureel erfgoed. De EU moet een alomvattende aanpak ontwikkelen voor het behoud van cultureel erfgoed, en moet er daarbij voor zorgen dat in alle beleidsvormen bepalingen over bijstand worden opgenomen. Ik ben opgetogen over het initiatief “Dagen van het Europees cultureel erfgoed” en de uitwisseling van ervaringen op dit gebied via internationale conferenties.
Het Europees Parlement heeft met zijn debat over dit verslag onderstreept dat het de duurzame ontwikkeling van de plattelandsgebieden van Europa serieus neemt. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Aangezien Malta en Gozo de kleinste natie in de Europese Unie zijn, is het niet meer dan logisch dat men op een holistische manier naar hun architectonische en culturele erfgoed verwijst. Met de weinige beschikbare middelen en het enorm grote architectonische en culturele erfgoed is het voor ons onmogelijk dit erfgoed te behouden met alleen onze eigen middelen. We moeten daarom de EU wel om hulp vragen. Maar weinig mensen weten dat de eerste vrijstaande gebouwen in de wereld op Malta zijn gevonden. Die hebben echter onmiddellijk aandacht nodig. Het misschien wel meest indrukwekkende tempelcomplex Ggantija op Gozo heeft dringend professionele zorg nodig. Valletta, een van de mooiste culturele hoofdsteden in Europa, verkeert nog steeds in een rampzalige staat. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn vijftig jaar verstreken, maar de hoofdstad draagt nog steeds de littekens van de oorlog, in het bijzonder de puinhopen van de ooit zo schitterende Opera. Ik roep de Duitse en Italiaanse regeringen op een gebaar van goodwill te maken door de Opera, die door bombardementen is verwoest, te herbouwen en zo Valletta architectonisch te verfraaien en bij te dragen aan het cultureel erfgoed van de stad. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik stel het volgende mondelinge amendement voor: “Roept de Chinese autoriteiten op de verblijfplaats van mensenrechtenadvocaat Gao Zhisheng bekend te maken en hem vrij te laten, tenzij hij wordt aangeklaagd voor een erkend strafbaar feit; roept evenzo op tot de vrijlating van Chen Guangcheng, die burgers heeft geholpen bij hun pogingen hun lokale overheden aan te klagen wegens het uitvoeren van gedwongen abortussen en sterilisaties, en tot de vrijlating van Bu Dongwei, die is veroordeeld tot twee en een half jaar “heropvoeding door arbeid” en die op een geheime locatie gevangen wordt gehouden; dringt er daarom bij de autoriteiten op aan ervoor te zorgen dat alle mensenrechtenactivisten vreedzame en wettelijk toegestane activiteiten kunnen uitvoeren zonder bang te hoeven zijn voor willekeurige arrestatie, marteling of mishandeling, en in geval van arrestatie toegang krijgen tot goede juridische vertegenwoordiging”. 

Hannes Swoboda (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ook wij hadden graag vóór dit belangrijke verslag over China gestemd, maar omdat het principe “één China, twee systemen” niet is aanvaard, kunnen wij er niet mee instemmen. Aangezien het verslag echter een groot aantal gerechtvaardigde verlangens bevat op het gebied van de mensenrechten, zullen wij niet tegen het verslag stemmen, maar ons van stemming onthouden. 
Georg Jarzembowski (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, om te voorkomen dat er verhalen gaan rondzingen die niet op feiten berusten: het Huis heeft met grote meerderheid amendement 33 aangenomen en daarin is naar het schijnt op dat principe gewezen. Uw motivering ter zake klopt dus niet. U zou vóór het verslag moeten stemmen!
De Voorzitter.
   – We gaan het debat niet opnieuw voeren en gaan verder met de stemming.
 – Mevrouw Muscardini, in verband met welk artikel van het Reglement wilt u het woord voeren? 
Cristiana Muscardini (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, volgens het Reglement vinden de stemverklaringen plaats na de stemming, en niet ervoor. Als wij het Reglement willen veranderen, vind ik dat goed, maar de regel moet wel voor alle fracties gelden en niet alleen voor een paar. 
De Voorzitter.
   – Ik zal daar goede nota van nemen, mevrouw Muscardini. 

Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter! Voor we gaan stemmen, zou ik graag de volgende opmerking maken. Ik verwijs naar artikel 150 lid 6 van het Reglement en mijn opmerking houdt ook verband met mijn vraag aan collega Poettering. We hebben wijzigingsvoorstel 5 gekregen, ingediend door collega Hatzidakis. In dit wijzigingsvoorstel wordt er, volgens algemene consensus, op gewezen dat we een delegatie naar de meest getroffen gebieden moeten sturen. Nu wordt hier bij de meest getroffen gebieden enkel gewag gemaakt van Spanje. Er is echter ook brand geweest in Portugal, Griekenland, Frankrijk en in andere landen.
Ik vraag me af of dit een vergissing is. Dan zouden we – zoals we gevraagd hebben – Spanje hier moeten schrappen, zodat er dan staat: “Een delegatie naar de meest getroffen gebieden”. Of we zouden naast Spanje ook “Portugal, Griekenland en Frankrijk” moeten toevoegen. Tenzij hier natuurlijk een politieke bedoeling achter schuilgaat, wat we niet helemaal kunnen uitsluiten. Ik zou dan echter willen vragen om niet aan partijpolitiek te doen ten koste van de slachtoffers in Griekenland, Portugal en in andere landen. Daarom vraag ik om Spanje te schrappen of om alle andere landen waar brand is geweest, ook op te nemen in de tekst.
Ik zou het op prijs stellen indien we voor de stemming een verduidelijking konden krijgen van de PPE-DE-fractie. 
Gerardo Galeote (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Schulz was natuurlijk niet aanwezig afgelopen maandag toen de Europese Commissie hier sprak. In zijn verklaring zei commissaris Dimas dat het enige land dat deze zomer het Europees mechanisme voor civiele bescherming heeft toegepast, Spanje is geweest.
En dat is ook logisch, want 50 procent van de bosbranden die deze zomer hebben plaatsgevonden, hebben helaas plaatsgevonden in mijn land. Welnu, wat de heer Schulz wel zal weten, is dat het Europees Parlement op 6 oktober aanstaande een openbare hoorzitting houdt over juist het Europese corpus aan regels inzake de bescherming van burgers, op voorstel van onze vriend oud-commissaris Barnier.
Omdat we willen dat onze delegatie nog vóór 6 oktober dat bezoek aflegt, is het fysiek onmogelijk om alle landen te bezoeken die hij heeft genoemd. Ik stel voor dat de reis naar Spanje van vóór 6 oktober gehandhaafd blijft, en als uw fractie wil dat we na die datum ook andere landen bezoeken, kunt u er zeker van zijn dat ik u daarin zal steunen. 
De Voorzitter.
   – Er zijn nog andere afgevaardigden die mij verzocht hebben het woord te mogen voeren, maar ik wil het debat niet heropenen.
Als ik het goed begrepen heb, zal de heer Schulz te zijner tijd een mondeling amendement indienen. Het Parlement zal op die manier zijn oordeel kunnen uitspreken en elk lid afzonderlijk zal zijn of haar standpunt kenbaar kunnen maken via de stemming.
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter! We hadden al het vermoeden dat de situatie er zo zou uitzien als de Heer Galeote ze in zijn zeer verhelderende verklaring heeft beschreven en daarom vraag ik u om na “in Spanje” ook “in Portugal, in Griekenland, in Frankrijk en in de andere ernstig getroffen landen” toe te voegen.


Nikolaos Sifunakis (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een wijziging voorstellen in het tweede deel van paragraaf 19 met het volgende mondelinge amendement:
"meerjarenprogramma's ten uitvoer te leggen die erop gericht zijn goed bewaard gebleven traditionele dorpen met maximaal, laten we zeggen, 1000 inwoners te bevorderen;" 

 – Hiermee zijn de stemmingen beëindigd. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   Door toe te treden tot de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht, dat tot taak heeft toe te werken naar de “geleidelijke eenmaking” van de regels van het internationaal privaatrecht, zet het Parlement voor de verandering eens een realistische stap in de richting van de harmonisatie van de wettelijke regels die eigen zijn aan elke lidstaat.
Er zijn namelijk twee manieren om juridische harmonisatie te bewerkstelligen. De eerste manier, die wordt bepleit door de verstokte eurofederalisten, is het bindend standaardiseren van de voornaamste wetsregels van de vijfentwintig lidstaten. De tweede manier, die tegemoetkomt aan de fundamentele eis van rechtszekerheid en rechtskracht, is om alleen de regels inzake collisie van wetten en jurisdicties te standaardiseren, met andere woorden de bevoegde rechtbank en de nationale wet bepalen die van toepassing zijn op een juridische verbintenis. Daarbij behouden de lidstaten hun eigen wettelijke regels, systemen en tradities, zij het dat er stukken minder onduidelijkheid bestaat over de toepassing en confrontatie van nationale wetten in verschillende gebieden van de Unie.
Daarom scharen wij ons achter het verslag en achter de toetreding van de Europese Gemeenschap tot de Haagse Conferentie. 
Philip Claeys (NI ). –
   Voorzitter, ik heb voor het verslag-Belder gestemd en ik zou de verslaggever willen feliciteren met het geleverde werk. De houding van de socialistische fractie is in dezen eigenlijk een argument om voor het verslag te stemmen, want de kritiek was dat er in het verslag te veel aandacht wordt besteed aan de situatie van de mensenrechten in China.
Welnu, het is een feit dat de situatie daar de jongste jaren helemaal niet verbeterd is, ook niet sinds de gebeurtenissen op het Tienanmen-plein, en wat wij vaststellen is dat er een te grote bereidheid is bij de regeringen in de Europese Unie, bij het bedrijfsleven en andere instanties in Europa, om zomaar handel te gaan drijven met een communistisch regime in China, zonder dat daar tegenover de verplichting wordt gesteld om de situatie van de mensenrechten te verbeteren. 
Jan Andersson, Ewa Hedkvist Petersen en Inger Segelström (PSE ),
   . Ook wij vinden dat het Europees Parlement moet proberen meer te doen om de mensenrechten in China te verbeteren. Wij missen in het verslag echter de verwijzingen naar bilaterale ambities en de handel die daarin juist centraal zouden moeten staan. China is de op een na grootste handelspartner van de EU, en goede contacten zijn dan ook heel belangrijk. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   In het verslag van de heer Belder wordt getracht een overkoepelend beeld te geven van alle door de Volksrepubliek China begane schendingen, zowel wat betreft zijn internationale handelstoezeggingen binnen de WTO (allerlei vormen van dumping, namaak en piraterij, belemmeren van de markttoegang voor handelspartners van China, enzovoort) als ten aanzien van de mensenrechten. Op het laatstgenoemde punt is de litanie erg lang: concentratiekampen (de Laogai-kampen), dwangarbeid, handel in organen van ter dood veroordeelden, geloofsvervolging – met name van de katholieke minderheid – Tibetaanse martelaren, enzovoorts).
Bij al dit geweeklaag is het verrassend dat het verslag Belder nergens vermeldt dat China een communistisch land is, een marxistische dictatuur die in politiek opzicht geldt als de meest moordzuchtige ideologie van de twintigste eeuw.
Nog verrassender is het – maar is dat echt verrassend te noemen in dit Parlement? – dat het verslag in zijn conclusie niet aandringt op sancties, zelfs niet op een veroordeling, maar op de noodzaak van een vrije, concurrerende en transparante markt in China! In het Europa dat u voor ons in petto heeft zal geld beslist altijd belangrijker zijn dan mensen. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   .China is voor de Europese Unie een heel belangrijke handelspartner. De EU en China hebben in de afgelopen tien jaar nauwe handelscontacten onderhouden. Het verslag moet worden gezien als een stap in de richting van betere sociale omstandigheden en een beter milieu in China. De Zweedse partij Junilistan is van mening dat het eisen van verbeteringen op deze terreinen een voorwaarde zijn voor een langdurige en duurzame handelssamenwerking.
Ik stem dan ook voor het verslag als geheel. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Het is niet verwonderlijk dat een meerderheid van het Parlement een resolutie heeft aangenomen over de betrekkingen tussen de Europese Unie en China waarin in vrijwel geen van de talloze paragrafen gewag wordt maakt van bilaterale betrekkingen, maar duidelijk geopteerd wordt voor inmenging in China.
Ik wil uw aandacht vestigen op een van de vele noemenswaardige punten, namelijk de bijdrage die het Parlement met deze tekst levert aan de pogingen om de betrekkingen tussen de Europese Unie en China ondergeschikt te maken aan het “Amerikaanse initiatief om met Europa een strategische dialoog over de opkomst van China op te starten, een belangrijk nieuw element in het beleid van de ‘nieuwe’ wereld tegenover de ‘oude’” , door “de Europese Unie en zijn lidstaten” aan te moedigen om “samen met de VS een strategische consensus over de relatie met China te bereiken.”
Anderzijds ‘maakt het zich zorgen over de toenemende ongelijkheid en onbillijke verdeling van de welvaart, de massale werkloosheid en de voortwoekerende verstedelijking, de groeiende misdaadcijfers en de toenemende corruptie en vooral over de milieuproblemen in China’. Uit dit soort overwegingen blijkt de schijnheiligheid van mensen die, laat ons eerlijk zijn, vanuit moreel oogpunt niet het recht hebben om dergelijke kwesties te laken; het volstaat om hier bijvoorbeeld het brute antisociale beleid van de Europese Unie en het ernstige verval van de sociale situatie in de lidstaten in herinnering te brengen.
Daarom heb ik tegen dit verslag gestemd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het probleem van de betrekkingen met China is wellicht een van de kwesties waarover de verantwoordelijken van het buitenlands beleid van de lidstaten van de Europese Unie – en zij niet alleen – zich het hoofd breken.
Enerzijds is China een totalitaire staat die de mensenrechten met voeten treedt en niet de minste belangstelling toont voor humanitaire kwesties, het milieu, geïntegreerde ontwikkeling, het bevorderen van de vrijheid of het eerbiedigen van de minimumwaarden die aan iedere mensenmaatschappij ten grondslag moeten liggen. Anderzijds is China een onmiskenbaar belangrijke economie die gekenmerkt wordt door een onstuitbare groei. Alles wijst erop dat de economische vooruitgang – waaraan de verdieping van de betrekkingen tussen de Europese Unie en China ongetwijfeld heeft bijgedragen – het gewenste feect heeft gehad dat er een stedelijke middenklasse is ontstaan die mettertijd hopelijk een democratisch proces op gang zal brengen.
Ondertussen – en dit is een punt dat mijn fractie heeft aangedragen – bewijst de ervaring met Macau en Hongkong – die de Europese Unie overigens op de voet heeft gevolgd – dat het mogelijk is een beter systeem op te zetten dan dat welk op het Chinese vasteland van kracht is.
Tot slot nog een woord over de betreurenswaardige houding van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, die geprobeerd heeft het verslag tijdelijk tegen te houden uit vrees dat het niet in overeenstemming zou zijn met haar belangen. Dat is een slechte gewoonte. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ),
   . – Ik ben tegen het één-kind-beleid van China en tegen andere vormen van misbruik van de mensenrechten. Ik sta niet achter het één-China-beleid! 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   .Wij hebben vandaag voor het verslag over de aanzet tot een debat over een communautaire aanpak van milieukeurregelingen voor visserijproducten gestemd. Wij vinden dat de EU gemeenschappelijke minimumvereisten voor de milieukeuring van visserijproducten moet vaststellen en dat die in overeenstemming moeten zijn met de geldende internationale standaarden.
In lijnrechte tegenstelling tot het verslag vinden wij het echter wenselijk dat er verschillende particuliere keurmerken zijn en dat alle milieukeuringen van visserijproducten door particuliere actoren worden uitgevoerd. Ook zijn wij het niet met de rapporteur eens dat het gemeenschappelijk visserijbeleid automatisch leidt tot de milieuvriendelijkste vorm van visserij. Integendeel, wij zijn er van overtuigd dat het gemeenschappelijk visserijbeleid juist een belangrijke oorzaak is van de overbevissing en de milieuproblemen. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   . Wij juichen maatregelen die tot doel hebben illegale, niet-gemelde en niet-gereglementeerde visserij te bestrijden, toe. Ik zet echter wel vraagtekens bij de noodzaak van een centraal ingevoerde milieukeurregeling voor visserijproducten voor de hele EU. De instelling van een gemeenschappelijk EU-milieukeurmerk draagt het gevaar in zich dat een overbodige bureaucratie wordt geschapen, en kan ertoe leiden dat de mogelijkheden van bedrijven, visserijorganisaties en de lidstaten om hun eigen milieukeurregelingen in te voeren, worden beperkt.
Ik stem dan ook tegen dit verslag. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Zoals uit het debat is gebleken, roept de invoering van milieukeurregelingen voor visserijproducten een hoop vragen op.
De rapporteur is van oordeel dat een van de mogelijke criteria gebaseerd kan worden op objectieve factoren, zoals wetenschappelijke analyses, die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van communautaire bepalingen volgens welke visvangst in de lidstaten van de Europese Unie per definitie duurzaam moet zijn.
Ondertussen is het geoorloofd om andere criteria in te voeren, bijvoorbeeld met betrekking tot meer selectieve productiemethoden, hetgeen zou leiden tot de tenuitvoerlegging van een criterium . Dit zou een omkering betekenen van het beginsel dat de gevolgen voor de visgronden geanalyseerd moeten worden bij de vaststelling van de technische maatregelen, niet achteraf.
Er wordt tevens gewag gemaakt van de invoering van criteria die betrekking hebben op de voedselveiligheid, waarbij rekening dient te worden gehouden met het feit dat in het wild gevangen visserijproducten mogelijkerwijs niet geschikt zijn voor menselijke consumptie. Van etikettering is dan geen sprake. Dergelijke visserijproducten mogen eenvoudigweg niet gevangen laat staan verkocht worden. Dit is onder meer het geval wanneer een bepaalde vorm van mariene vervuiling tot het instellen van een visverbod leidt.
Daarom beamen wij nogmaals hetgeen wij in onze mondelinge bijdrage hebben gezegd. 
Marco Cappato (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil simpelweg benadrukken dat – hoewel ik de resolutie over Libanon heb gesteund – de termen “Europese Unie” en “lidstaten van de Europese Unie” binnen dit Parlement te vaak, ook door Hoge Commissaris Solana, als synoniem worden gebruikt. Men zegt dat de Europese Unie een grote rol speelt en heeft gespeeld in de crisis in Libanon en ook in de vredesmachtmissie UNIFIL. Maar dit is niet waar: slechts enkele lidstaten en enkele landen spelen een rol hierin.
Helaas maakt de Europese Unie ook niet langer gebruik van zelfs de meest bescheiden en zwakke middelen voor buitenlands beleid waar ze eigenlijk over beschikte. De rol die de Europese Unie kan vervullen, is landen aan de andere kant van de Middellandse Zee – zoals Turkije en Israël en ook andere overzeese democratieën – een vooruitzicht bieden op toetreding. Het beleid van de lidstaten dat voor Israël en Palestina geldt, verliest namelijk terrein. 
Romano Maria La Russa (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ondanks mijn volledige goedkeuring aan missie UNIFIL 2, wil ik tevens mijn bedenkingen uitspreken over de huidige mobilisatie van de Europese landen die zich, met uitzondering van Italië, Frankrijk en Spanje, min of meer beperken tot een symbolische bijdrage.
Tot op heden zijn de oproepen van Europa zwak geweest en heeft de Hoge Vertegenwoordiger voor buitenlands beleid, de heer Solana, opgeroepen tot een krachtige reactie van alle landen van de Unie, maar zijn woorden zijn verloren gegaan in de Brusselse lucht. Hoewel ik verder zou willen kijken dan de pro-Palestijnse sluier die de Europese instellingen bedekt en welke soms naar antisemitisme neigt, moet ik in ieder geval nogmaals benadrukken hoe incapabel Europa is: omdat ze net als altijd tracht zo politiek correct mogelijk te zijn, heeft ze nog geen duidelijke en heldere positie ingenomen.
Ik vraag me echter af hoe hier sprake kan zijn van een gelijkwaardige afstand.
Adamos Adamou (GUE/NGL ),
    – Gedurende 34 dagen is de wereld getuige geweest van een militaire operatie door leger dat tot de tanden bewapend was, – dankzij de leveringen van de Verenigde Staten en de hypermoderne raketten die deze tot het einde toe hebben gestuurd – en dat Zuid-Libanon is binnengevallen, honderden burgers heeft gedood, een derde van de bevolking op de vlucht heeft gejaagd en de economie van het land twintig jaar terug in de tijd heeft geslingerd. Israël is schuldig aan talloze oorlogsmisdaden – dat bevestigen de rapporten van Amnesty International en van Human Rights Watch.
De ontvoering van de Israëlische soldaten door Hezbollah was de aanleiding tot het uitvoeren van een vooraf beraamd plan. Als Cyprioten hebben wij nogal wat ervaring met militaire interventies en daarom verwerpen wij de zogenaamde objectiviteit die de resolutie van het Parlement kenmerkt en ook de gelijkstelling van dader en slachtoffer.
Wij steunen het embargo op het leveren van militaire uitrusting aan Israël, om zo het militaire mechanisme te doen stokken en de boodschap te verkondigen dat de internationale gemeenschap het niet eens is met de genocide die wordt gepleegd op het Palestijnse volk en zijn buurvolkeren. Wij eisen dat onze regio, inclusief Israël, tot een kernwapenvrije zone wordt uitgeroepen.
Wij moeten het beleid van Israël ten opzichte van Palestina ondubbelzinnig veroordelen en beslissen de gesprekken te hervatten om snel tot een definitieve oplossing te komen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Het is betreurenswaardig dat het Parlement besloten heeft zijn steun te verlenen aan het standpunt dat in dit verslag wordt gesuggereerd. Dit betekent immers dat Israël en Palestina – de agressor en het slachtoffer – op voet van gelijkheid worden gesteld, terwijl wij juist een volstrekt afkeurende houding moeten aannemen ten opzichte van zowel de oorlogsmisdaden die Israël in Libanon heeft gepleegd als de aanvallen en het staatsterrorisme waaraan het land zich bezondigt in de bezette gebieden, met inbegrip van Gaza. Dit is een slechte start.
In een complexe en gevaarlijke situatie als deze zou de Europese Unie op zijn minst van Israël moeten eisen dat het zich houdt aan de VN-resoluties met betrekking tot de bezetting van de Palestijnse gebieden en dat het overgaat tot de onmiddellijke stopzetting van de Israëlische operaties in de bezette gebieden, de onmiddellijke opheffing van de blokkade van Gaza door de grens met Egypte te heropenen en vrij verkeer van personen en goederen toe te laten, de teruggave van de Golanhoogte aan Syrië en van het landbouwgebied Shebaa aan Libanon, de onmiddellijke vrijlating van de gekozen Palestijnse ministers en leden van het Parlement, het openen van onderhandelingen voor de uitwisseling van gevangenen, de ontmanteling van de nederzettingen en, ten slotte, de overdracht van de Palestijnse belasting- en douane-inkomsten.
Een duurzame vrede in het Midden-Oosten staat of valt met de eerbiediging van het recht op soevereiniteit van de Palestijnse, Syrische en Libanese bevolking. 
Glyn Ford (PSE ),
   . – Ik herinner de leden van dit Parlement er in dit debat over de situatie in het Midden-Oosten aan dat het Parlement op 31 mei 2005 heeft gestemd over een resolutie met de titel “De Assyrische gemeenschap en de situatie in gevangenissen in Irak”.
Tot mijn spijt moet ik melden dat de situatie van christenen in Irak, en die van de Assyriërs in het bijzonder, blijft verslechteren. We hebben zojuist vernomen dat dr. Donny George, de directeur van het Iraaks Museum en een van de bekendste Assyriërs in het land, met zijn familie naar Syrië is gevlucht.
William Patey, de vertrekkende ambassadeur van het Verenigd Koninkrijk, heeft aangegeven dat Irak al in een staat van nog niet openlijk erkende burgeroorlog verkeert.
Wat moeten we doen? We moeten ons volledig achter onze kerkleiders scharen en achter de actie “Save the Assyrians” gaan staan – die ik steun en die mij steunt – in de campagne waarmee ze later deze maand naar het noorden van Irak gaan.
We moeten er in Europa en in de Verenigde Naties op aandringen dat deze inheemse Iraakse gemeenschap, net als de Koerden, soennieten en sjiieten, binnen een verenigd Irak haar eigen bestuursgebied krijgt, zoals aangegeven in de Iraakse grondwet. Anders is het vooruitzicht dat de christelijke gemeenschap in het Midden-Oosten, die ooit twintig procent van de bevolking vormde, volledig zal worden verdreven. 
Patrick Gaubert (PPE-DE ),
   In mijn bijdrage van 6 september tijdens de plenaire zitting heb ik gepleit voor een evenwichtige beoordeling van de situatie vóór, tijdens en na het conflict tussen Israël en Libanon, de gevolgen ervan voor de betreffende bevolkingen en de toekomst van dit gebied.
De gemeenschappelijke ontwerpresolutie beantwoordt naar mijn idee niet aan dit streven naar evenwichtigheid, gezien onder meer de overwegingen A en B, en de paragrafen 17, 20 en 25.
Ik heb dan ook tegen deze resolutie gestemd. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   . De Zweedse partij Junilistan betreurt de huidige situatie in Libanon ten zeerste. In een oorlog zijn het altijd de weerlozen en onschuldigen die de hoogste prijs moeten betalen. Het conflict in Libanon is een schoolvoorbeeld van de manier waarop geweld geweld oproept, en wij nemen krachtig afstand van alle vormen van geweld die door beide partijen worden toegepast. Het verslag als geheel bevat veel verstandige voorstellen en ideeën, maar wij zijn van mening dat de Verenigde Naties het orgaan met de hoogste autoriteit in dat gebied moeten zijn. Het verslag raken raakt ook een gevoelig vraagstuk van buitenlands beleid, waarover de regeringen van de lidstaten het onderling niet eens zijn. Wij vinden dan ook dat de regeringen van de afzonderlijke lidstaten hun eigen standpunt over deze kwestie moeten bepalen. Wij zijn van mening dat het vraagstuk als geheel een vraagstuk is voor de Verenigde Naties en niet voor de Europese Unie.
Junilistan onthoudt zich derhalve van stemming. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Een van de laakbare punten van de tekst is dat het Parlement helaas eens te meer de ernstige tekortkomingen en misdaden van Israël witwast door de agressor, Israël, en zijn misdaden op een hoop te gooien met de Palestijnse en de Libanese bevolking, de slachtoffers, en hun legitieme strijd tegen de Israëlische agressie en bezetting.
Bovendien dringt het Parlement niet aan op strikte naleving van de resoluties 1701 en 1559 van de VN-Veiligheidsraad en benadrukt het in plaats daarvan dat alle milities, met inbegrip van Hezbollah, uiteindelijk moeten worden ontwapend. Verder worden de resoluties 242, 338, 426 en 520 slechts terloops vermeld.
De duidelijk verontrustende ontwikkeling van de situatie in het Midden-Oosten, de brutale agressie van Israël ten aanzien van de Palestijnse en Libanese bevolking en met name het hardnekkige verzet van de getroffen bevolking hebben het Parlement echter ook gedwongen iets te erkennen waaraan reeds lang behoefte bestaat: “een rechtvaardige en duurzame oplossing van het Palestijnse vraagstuk is onontbeerlijk voor de totstandbrenging van vrede en veiligheid in de gehele regio, een ‘allesomvattende, duurzame en levensvatbare oplossing op basis van de desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad”. 
David Martin (PSE ),
   . – Ik verwelkom de ontwerpresolutie van het Europees Parlement over het Midden-Oosten. Er zullen pas vorderingen worden gemaakt op de weg naar blijvende vrede in het Midden-Oosten wanneer het naast elkaar bestaan van een Israëlische en Palestijnse staat, met veilige en erkende grenzen, wordt gerespecteerd en door de internationale gemeenschap wordt bekrachtigd. In het licht hiervan roep ik de EU op al het mogelijke te doen om een dergelijke afloop te bewerkstelligen.
Terwijl het conflict in Libanon voortduurde, ging de internationale gemeenschap voorbij aan de 250 luchtaanvallen, duizend artilleriegranaten en meer dan tweehonderd doden onder de bevolking van Gaza, alsook aan de, volgens de laatste telling, ongeveer driehonderd Palestijnse kinderen die in Israëlische gevangenissen gevangen worden gehouden. Ik ben van mening dat er geen militaire oplossing voor deze crisis is, en dat de EU Israël moet oproepen om op te houden met offensieve militaire acties in de regio en om de Palestijnse kindgevangenen die het Israëlische leger heeft gearresteerd, onmiddellijk vrij te laten. 
Mary Lou McDonald (GUE/NGL ),
   . – De humanitaire ramp in Libanon, met honderden doden en gewonden aan beide zijden, schade aan belangrijke infrastructuur en honderdduizenden mensen die ontheemd zijn geraakt, is met het staakt-het-vuren niet voorbij. Het is duidelijk dat een rechtvaardige en blijvende oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict essentieel is voor de vrede en stabiliteit van de hele regio.
Er is sterk en positief leiderschap nodig om het vredesproces in het Midden-Oosten weer boven aan de internationale politieke agenda te krijgen. De Europese Unie kan hierin een rol spelen en voor een deel van dit leiderschap zorgen, onder meer door zich opnieuw te bezinnen op haar houding tegenover de steun aan Palestina en haar betrekkingen met Hamas. 
Willy Meyer Pleite (GUE/NGL ),
   – We spreken ons vandaag uit over een voorstel voor een resolutie over de crisis in het Midden-Oosten, hetgeen laat zien dat het Parlement, anders dan de Europese Commissie, is opgewassen tegen de omstandigheden. Ik ga vóór deze resolutie stemmen omdat er een aantal oplossingen in worden aangedragen om het broze bestand tussen het Israëlische leger en de milities van Hezbollah te waarborgen. Dit conflict kan maar op één manier worden opgelost, zoals ook in de tekst wordt gezegd, namelijk door middel van een politieke dialoog, en nooit langs militaire weg.
Toch blijven er enkele vraagtekens over, zoals bijvoorbeeld met betrekking tot de straffeloosheid waarmee Israël uit het conflict is gekomen. De EU zou meer moed moeten tonen en voorop moet lopen bij de eis dat Israël medeverantwoordelijkheid neemt voor de kosten van de wederopbouw na de verwoesting van infrastructurele werken en burgerdoelen die het met zijn bombardementen heeft veroorzaakt.
Vooral omdat we niet mogen vergeten dat de bezetting van en de agressie tegen Palestina gewoon doorgaan, wordt een internationale conferentie over het oplossen van de crisis in het Midden-Oosten onafwendbaar, en daarbij moeten sancties worden opgelegd aan de staat Israël, moet de terugkeer van Israël in de internationale rechtsorde worden afgedwongen en moet een duidelijke uitleg worden gegeven aan de Routekaart voor de oplossing van het conflict. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   – De Griekse Communistische Partij heeft tegen de onaanvaardbare gemeenschappelijke resolutie gestemd, die is ondertekend door vertegenwoordigers van alle politieke fracties.
De resolutie schaart zich achter het standpunt van de EU, die het plan van de NAVO-VS voor het "nieuwe Midden-Oosten" heeft goedgekeurd, wat geleid heeft tot de oorlog tegen Libanon, die hier "conflict" wordt genoemd om Israël van alle schuld te ontslaan.
In haar poging geen partij te kiezen plaatst de EU daders en slachtoffers op dezelfde lijn en maakt zij van het verzet van de volkeren tegen het imperialistische beleid van Israël en de VS een misdaad.
De EU keurt resolutie 1701 goed, verwelkomt het sturen van Europese bezettingstroepen, oefent druk uit op de heroïsche verzetstroepen van het volk om te ontwapenen. Op die manier helpt ze mee de imperialistische plannen te verwezenlijken. Ze legt de verantwoordelijkheid bij de Palestijnen zonder de genocide door Israël op dat volk te veroordelen.
De resolutie verwijst niet naar de erkenning van de Palestijnse regering noch naar het vrijlaten van duizenden gevangen Libanezen en Palestijnen uit Israëlische gevangenissen.
Ze juicht de aanwezigheid toe van EU-bezettingstroepen in het Midden-Oosten. Dat garandeert geen vrede voor de volkeren, maar drijft de toestand alleen maar op de spits, met de bedoeling het NAVO-plan voor controle van de regio in de praktijk te brengen.
De politieke machten die dit goedkeuren, dragen een verpletterende verantwoordelijkheid ten aanzien van de volkeren, de volkse krachten en organisaties die al jarenlang strijd voeren en stromen bloed hebben vergoten.
De Griekse Communistische Partij is solidair met die strijd en roept de volkeren op hun verzet tegen het Amerikaans-Europese imperialisme te verhevigen. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   .Goedkeuring van het sturen van troepen naar Libanon zonder informatie betreffende het inzetten van deze troepen
Het feit dat het Europees Parlement zich een voorstander heeft getoond van een vredesconferentie voor het Nabije Oosten is weliswaar positief, maar helaas hebben de afgevaardigden gestemd voor het sturen van troepen naar Libanon op basis van een volstrekt onduidelijk mandaat. Er kon geen informatie worden voorgelegd in verband met de nog steeds geheime regels voor het inzetten van de UNIFIL-troepen.
In de resolutie van het Europees Parlement wordt gezegd dat een “sterk mandaat” voor de Libanon-troepen toegejuicht zou worden. De ontwapening van Hezbollah als mogelijke taak voor de UNIFIL-soldaten, en dus ook voor de soldaten van de lidstaten van de EU, wordt in de resolutie van het Europees Parlement niet uitdrukkelijk uitgesloten. Het is erg avontuurlijk de inzet van troepen op deze manier te verdedigen. Op die manier krijgt de inzet van Europese troepen in Libanon de facto groen licht.
Het is een schande dat de oorlog in Libanon in de resolutie van het Europees Parlement slechts wordt bestempeld als een “overdreven reactie” van Israël op de aanslagen van Hezbollah. Dit kan tegenover de vele burgerslachtoffers in Libanon enkel als cynisme gezien worden.
Velen kunnen er blijkbaar niet genoeg van krijgen. In de resolutie wordt beweerd dat de “aanwezigheid van een multinationale troepenmacht in Libanon een voorbeeldfunctie [heeft] voor het onderhandelingsproces voor het bijleggen van het Israëlisch-Palestijns conflict”. Neen, in plaats van steeds opnieuw troepen te sturen, moet er een politieke oplossing gevonden worden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Soms is het nodig om alleen over vrede te praten. Dit is niet het moment om wederzijdse beschuldigingen te uiten, confrontaties aan te gaan of oude rekeningen te vereffenen. Vrede in het Midden-Oosten kan alleen maar tot stand komen tussen vrije en democratische volkeren, landen en staten die verantwoordelijk zijn voor hun eigen daden en in staat zijn om hun eigen grondgebied te besturen. Democratie, vrijheid en ontwikkeling zijn het beste tegengif tegen ideologieën die onfortuinlijke mensen omdopen tot gijzelaars van het terrorisme en het extremisme.
Ook veiligheid is in deze tijden een belangrijk onderwerp, aangezien vrede zonder veiligheid een illusie is. Het is dan ook een goede zaak dat er een grote troepenmacht naar Libanon wordt gestuurd die over de nodige operationele capaciteit beschikt. Een dergelijke oplossing zal wellicht een gunstig effect hebben op de loop der gebeurtenissen en zal mede helpen voorkomen dat de aanvallen en oorlogen zich in de toekomst herhalen.
Wij zijn ons echter ook bewust van de risico’s. Niet alle mensen zijn van goede wil en niet alle regimes staan open voor verzoening. Toch zal dit geen beletsel vormen voor de vrede; het zal mensen er hooguit van weerhouden naïef te zijn. 
Bart Staes (Verts/ALE ),
   . Ik ondersteun de compromistekst inzake het Midden-Oosten. Er bestaat geen militaire oplossing voor de problemen in deze regio. Zowel het grove en bewust willekeurige gebruik van geweld aan de zijde van Israël, met name het bombarderen van burgerdoelen, het gebruik van illegale wapens, de grootschalige vernietiging van de civiele infrastructuur en de ernstige vervuiling van de kustgebieden, als de willekeurige raketaanvallen van Hezbollah verdienen onze afkeuring.
De lidstaten moeten een nieuwe wapenwedloop in de regio voorkomen door de EU-gedragscode inzake wapenexport voor alle wapenleveringen aan de regio strikt na te leven. Na het mislukken van het VS-beleid in de regio is het belangrijk een nieuwe regionale vredesconferentie te beleggen – een Madrid II – om een allesomvattende, duurzame en haalbare oplossing te vinden, op basis van het recht van de staat Israël om binnen veilige en erkende grenzen te leven en het recht van de Palestijnen op een levensvatbare staat, gebaseerd op de bezette gebieden, waarbij uitgebreid ingegaan wordt op de veiligheids- en ontwapeningsaspecten.
De Unie moet de dialoog met Syrië hervatten en het land bij de vredesinspanningen betrekken, o.m. door de ondertekening van de gezamenlijke associatieovereenkomst als belangrijke stap naar een efficiëntere aanpak van de mensenrechten in Syrië. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL )
   , – Gedurende 34 dagen is de wereld getuige geweest van een militaire operatie door een leger dat tot de tanden bewapend was – dankzij de leveringen van de VS en de hypermoderne raketten die ze tot het einde toe hebben gestuurd – dat Zuid-Libanon is binnengevallen, honderden burgers heeft gedood, een derde van de bevolking op de vlucht heeft gejaagd en de economie van het land twintig jaar terug in de tijd heeft geslingerd. Israël is schuldig aan talloze oorlogsmisdaden – dat bevestigen de rapporten van Amnesty International en van Human Rights Watch.
De ontvoering van de Israëlische soldaten door Hezbollah was de aanleiding tot het uitvoeren van een vooraf beraamd plan. Als Cyprioten hebben wij nogal wat ervaring met militaire interventies en daarom verwerpen wij de zogenaamde objectiviteit die de resolutie van het Parlement kenmerkt en ook de gelijkstelling van dader en slachtoffer.
Wij steunen het embargo op het leveren van militaire uitrusting aan Israël, om zo het militaire mechanisme te doen stokken en de boodschap te verkondigen dat de internationale gemeenschap het niet eens is met de genocide die wordt gepleegd op het Palestijnse volk en zijn buurvolkeren. Wij eisen dat onze regio, inclusief Israël, tot een kernwapenvrije zone wordt uitgeroepen.
Wij moeten het beleid van Israël ten opzichte van Palestina ondubbelzinnig veroordelen en beslissen de gesprekken te hervatten om snel tot een definitieve oplossing te komen. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   Ik heb voor de door zes fracties ingediende gemeenschappelijke resolutie over bosbranden en overstromingen gestemd. Allereerst ben ik blij dat de tekst behalve over bosbranden nu ook over overstromingen gaat. In wezen is het duidelijk dat de allengs groeiende omvang van natuurrampen en andere ongewenste gebeurtenissen waardoor gebieden en bevolkingen worden getroffen, soms de capaciteiten om op te treden van sommige lidstaten te boven gaan, zodat de Europese Unie moet bijspringen. De Europese Unie lijkt echter onvoldoende betrokken te zijn bij het oplossen van deze problemen en ik betreur dat in deze resolutie niet duidelijk en krachtiger steun wordt uitgesproken voor het idee om een Europese noodhulpmacht voor civiele bescherming te creëren. Er moeten geen civiele beschermingsambtenaren worden aangeworven, maar er moet een leidinggevend kader op Europees niveau komen, dat bepaalde civiele beschermingsdiensten binnen het grondgebied van de Unie kan coördineren, op verzoek van een lidstaat die een bepaalde situatie niet aankan.
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   .Wij hebben vandaag tegen de gemeenschappelijke resolutie over bosbranden gestemd.
Wij betreuren de vele grote bosbranden en overstromingen waardoor Europa is getroffen. Wij zijn van mening dat de EU in bepaalde gevallen getroffen landen en regio’s financieel moet steunen wanneer zich extreme natuurrampen voordoen. Dergelijke steun mag er echter niet toe leiden dat bosbranden financieel voordeel opleveren.
Wij vinden dat de branden en overstromingen die zich ieder jaar in dezelfde regio’s voordoen, op zichzelf geen reden zijn voor communautaire instrumenten ter bestrijding daarvan of voor communautaire financiering om de getroffenen schadeloos te stellen. Integendeel, wij vinden dat deze branden en de oorzaken ervan vooral op lokaal en nationaal niveau moeten worden bestreden, en dat ook het initiatief daartoe en het benodigde geld daar vandaan moet komen. 
Den Dover (PPE-DE ),
   . – De Britse conservatieven sympathiseren met de slachtoffers van de bosbranden van deze zomer. Deze ontwerpresolutie gaat evenwel onvoldoende in op het feit dat de meeste van deze branden bewust lijken te zijn aangestoken door pyromanen. Zelfs de eigen minister van Milieu van de Spaanse regering heeft gesuggereerd dat enkele van de branden mogelijk zijn aangestoken door bosarbeiders die boos waren omdat ze in de zomer niet waren aangetrokken door de regionale brandweerbrigades. Het is noodzakelijk dat de individuele lidstaten meer preventieve maatregelen nemen om herhaling van dergelijke opzettelijke daden te voorkomen. De Britse conservatieven zullen de gezamenlijke resolutie daarom niet steunen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Wij hebben voor dit verslag gestemd, ofschoon wij betreuren dat het Parlement niet is ingegaan op ons voorstel om de Commissie te verzoeken extra financiële steun aan Portugal te verlenen met het oog op het herstel van de verbrande bosgebieden in de nationale parken Peneda-Gerês en Serras d’Aire e Candeeiros, die van onschatbare ecologische, landschappelijke en economische waarde zijn.
Het verheugt ons evenwel dat het Parlement de Commissie opnieuw om een flexibele toepassing van het Europees Solidariteitsfonds heeft verzocht teneinde de tenuitvoerlegging van het Fonds te vergemakkelijken in gevallen zoals tragedies veroorzaakt door bosbranden. Bosbranden leiden niet uitsluitend tot immense verliezen, zij beïnvloeden ook de levenswijze van de lokale bevolking, met name in minder begunstigde regio’s die het hoofd moeten bieden aan de negatieve gevolgen van bosbranden voor de infrastructuur, het economisch potentieel, de werkgelegenheid, het natuurlijk en cultureel erfgoed, het milieu en het toerisme, hetgeen op zijn beurt de economische en sociale cohesie aantast.
Tot slot zijn wij ook ingenomen met de nadruk die wordt gelegd op het feit dat in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling en Forest Focus aandacht moet worden besteed aan bosbrandpreventie in zuidelijke landen. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   . De Zweedse partij Junilistan verwelkomt internationale solidariteit wanneer een land door bosbranden of overstromingen wordt getroffen. Wij betreuren echter het feit dat de instellingen van de EU dit soort tragische gebeurtenissen proberen aan te grijpen om de invloed van de EU op verschillende beleidsterreinen te versterken. Het is in de eerste plaats de taak van de lidstaten om maatregelen te treffen om de kans op bijvoorbeeld het ontstaan van branden te verkleinen. Coördinatie van middelen en gemeenschappelijke acties kunnen ook buiten EU-verband worden gerealiseerd.
Ik stem daarom tegen deze resolutie. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   – Jammer genoeg bevat de resolutie slechts een kleine verwijzing naar de mogelijkheid privégronden die ingekleurd staan als bosgebied niet te herbebossen. De herclassificiering van bossen en bosgebieden, het daaruit resulterende gewijzigde grondgebruik en het legaliseren van overtredingen zijn, althans in Griekenland, de hoofdoorzaak voor het ontstaan van bosbranden, die meestal zijn aangestoken.
Deze misdaden worden in de hand gewerkt door het beleid dat bosgrond commercialiseert, privatiseert en voor andere doeleinden exploiteert en deze levenslongen offert op het altaar van de winst en zo het milieu schade berokkent.
In Griekenland wordt zelfs voorgesteld het grondwetsartikel te wijzigen dat de bossen beschermt, of wat er nog van overblijft, vooral rond de grote steden en in toeristische en residentiële gebieden, om zo alle belemmeringen weg te werken voor dit asociale en milieuonvriendelijke beleid.
Dat misdadige beleid wordt nog versterkt door het gebrek aan middelen en personeel, wat de verantwoordelijkheid van de EU en de regeringen extra onderstreept en ook de onmenselijke en milieuonvriendelijke gevolgen van het beleid dat zij voeren.
De getroffenen moeten dringend schadeloos worden gesteld. Een ander beleid is evenwel nog dringender vereist. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Wij zijn pas terug van vakantie. Normaal gezien zouden wij uitgerust moeten zijn en vol energie.
Dat is echter niet het geval. Dit jaar zijn wij tijdens de vakantie een stuk armer geworden ten gevolge van de branden die bossen hebben verwoest, huizen in vuur en vlam hebben gezet en mensenlevens hebben gekost. Wij hebben genoeg van alle excuses en voelen ons diep ontgoocheld.
Dit scenario van droogte, hete zomers en bosbranden heeft zich de laatste jaren steevast herhaald. Het is niet voldoende om te bepalen wanneer de rampen zich zullen voordoen. Er kan en moet veel meer worden gedaan.
De lidstaten zijn verantwoordelijk voor crisisbeheer op hun grondgebied en zij moeten ter verantwoording worden geroepen wanneer zij niet alles doen wat in hun macht ligt om dergelijke rampen te voorkomen. Daarom verwijt ik mijn regering dat zij zich niet heeft gekweten van haar taak om het kreupelhout in het nationaal park Peneda-Gerês op te ruimen. Dat is een onbegrijpelijke fout. Daarin ligt de oorzaak van de branden.
Ik betreur het ten zeerste dat bij diverse bosbranden in zowel mijn land als andere Europese landen dodelijke slachtoffers zijn gevallen. Als er één reden is waarom wij meer doeltreffende acties ten uitvoer moeten leggen dan is het deze. Het verlies van deze mensenlevens moet onze landen en de Unie ertoe bewegen passende steunmaatregelen te ontwikkelen. Wij moeten energiek optreden in de strijd tegen de bosbranden, in de strijd tegen de verwoesting van particuliere eigendommen en van onze bossen, en in de strijd voor de toekomst. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik heb deze ontwerpresolutie met tegenzin gesteund. Ik heb haar echter alleen gesteund nadat ik tegen het voorstel in de resolutie had gestemd om een volledige delegatie van het Parlement te zenden om op verschillende plaatsen de schade van de branden te bekijken. Ik vind dit in geen verhouding staan tot de ernst van de problemen en vind dat het geld dat waarschijnlijk met deze onderneming gemoeid is, beter elders kan worden besteed. 
Glyn Ford (PSE ),
   . – Het is tragisch dat de onderhandelingen kapot zijn gelopen op de landbouw, want de landbouw is voor de Europese Unie en de Verenigde Staten nog geen 5 procent van het BBP, maar is zo belangrijk voor de ontwikkelingslanden. Terwijl India heeft aangeboden zijn landbouwsubsidies in 2013 te beëindigen, lijken de Verenigde Staten met alle geweld de landbouwsubsidies te willen verhogen. We kunnen slechts hopen dat het gezond verstand snel terugkeert in deze onderhandelingen, die voor velen zo belangrijk zijn! 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . In de verklaringen van UNICE en commissaris Mandelson wordt de opschorting van de onderhandelingen in het kader van de WTO gedramatiseerd, als zouden hiervan met name de minst ontwikkelde landen nadeel ondervinden. Zij verdoezelen de ware inhoud van de Ontwikkelingsagenda van Doha, waarmee een groeiende liberalisering van de handel in goederen en diensten wordt nagestreefd, uitgaande van het idee dat een volkomen vrije handel waarin grote multinationals geen strobreed in de weg wordt gelegd de ontwikkeling bevordert en dat er een contradictie bestaat tussen enerzijds multilaterale en anderzijds regionale bilaterale overeenkomsten voor liberalisering van de handel. Welnu, niets is minder waar.
De WTO behartigt de belangen van de grote multinationals door te voorzien in marktexpansie, hogere winsten en een betere toegang tot de grondstoffen en door de weg te effenen voor een verregaande exploitatie van de perifere kapitalistische regio’s.
De beperkte marktexpansie van de laatste tijd en de versterking van de opkomende machten zorgen voor meer rivaliteit in het centrum en minder blinde instemming in de periferie. Er wordt meer en meer verzet geboden tegen het destructieve beleid van het IMF, de Wereldbank en de nietsontziende heerschappij van de multinationals.
Vandaar dat de periferie aan de onderhandelingstafel onder druk wordt gezet om de Agenda te aanvaarden, net zoals tijdens de Uruguay-ronde, die acht jaar geduurd heeft.
Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd. 
David Martin (PSE ),
   . – Ik hoop dat deze ontwerpresolutie over de opschorting van de Doha-ronde een duidelijk signaal aan de onderhandelende partijen afgeeft dat dit Parlement zich blijft inzetten voor multilateralisme als een motor van de mondiale ontwikkeling.
Het is waar dat landen niet als gelijken aan tafel schuiven in de internationale handel. Dit betekent dat we onze Doha-beloften inzake “minder dan volledige reciprociteit” in NAMA, inzake speciale en differentiële behandelingen en Aid for Trade voor de armste landen moeten nakomen. Het betekent in het bijzonder dat we niet kunnen blijven toestaan dat de landbouw, die slechts 2 procent van onze economie vormt, het struikelblok in deze onderhandelingen blijft.
Ik hoop dat deze bezinningsperiode in de WTO de partijen de gelegenheid geeft om niet alleen na te denken over de manier waarop die organisatie moet veranderen, maar ook over de verdiensten van die organisatie, een uniek orgaan in het internationale recht. Bilateralisme is, met zijn ongelijke voorwaarden, een armzalig substituut voor de ontwikkelingslanden, die zullen worden gedwongen minder gunstige voorwaarden te accepteren op het gebied van de markttoegang en de intellectuele eigendomsrechten. Ik heb gestemd voor hernieuwde inzet voor deze WTO-ronde, als een ambitieuze handelsronde, maar ook als de ontwikkelingsronde die zij aanvankelijk bedoeld was te zijn. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   Tijdens de top van Genève in juni 2006 heeft Europa zich flexibel opgesteld, totdat het zich onderwierp bij het handelsoverleg van de WTO. Na op 18 december 2005 in Hongkong akkoord te zijn gegaan met het afschaffen, vanaf 2013, van onze exportsubsidies op landbouwproducten, bracht Peter Mandelson, onze commissaris en hoofd van de Europese delegatie, in Genève een royaal offer om een wereldwijd akkoord veilig te stellen: een verlaging met maar liefst 50 procent van de douanetarieven voor onze landbouwmarkt.
Brazilië, waar presidentsverkiezingen in het verschiet liggen, en de Verenigde Staten, waar verkiezingen voor het Congres in het verschiet liggen, hebben echter geen enkel risico genomen: de Verenigde Staten hebben hun hun binnenlandse subsidies niet verlaagd en Brazilië heeft zijn industriële markt niet opengesteld.
De onderhandelingen zullen uiteindelijk wel hervat worden, maar we weten nu al dat de Europese Commissie overstag is gegaan op het punt van exportsubsidies en de bescherming van onze land- en wijnbouw tegen de sociale dumping van derde landen, waar multinationals goederen produceren zonder rekening te hoeven houden met arbeidsrecht of sociale wetgeving.
Om in 2007 uit te impasse te geraken moeten we zo inventief zijn flexibele, restitueerbare en verhandelbare douanerechten te bedenken, dat wil zeggen douanerechten die aftrekbaar zijn. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Eenieder die gelooft dat handel een van de drijvende krachten is achter de economische ontwikkeling en – hetgeen zeker niet minder belangrijk is – achter de toenadering tussen volkeren, kan alleen maar betreuren dat men in juli heeft besloten de onderhandelingen in het kader van de ronde van Doha voor onbepaalde tijd op te schorten. Het is slecht nieuws dat de onderhandelingen in een impasse zijn terechtgekomen.
Het is lang niet de bedoeling om onmiddellijk alle grenzen open te gooien of alle overheidssteun stop te zetten. Op het vlak van de economie houden utopieën een groot gevaar in en vallen overhaaste beslissingen doorgaans veel te duur uit. Desalniettemin bestaat er behoefte aan een open wereldhandel die voorziet in een groeiend aantal handelstransacties tussen Noord en Zuid, tussen de zuidelijke landen onderling en tussen de meer en minder ontwikkelde landen. Er is een eerlijke en evenwichtige oplossing nodig waarmee recht wordt gedaan aan de meest concurrerende producenten, de hardst werkende uitvoerders en een andere niet minder belangrijke maar vaak vergeten marktspeler, de consument.
De Europese Unie moet erin slagen een stap voorwaarts te zetten. Zij moet een bevredigende overeenkomst bereiken tussen de lidstaten en zij moet een leidende rol spelen in de WTO. Een wereld met een vrijere handel is een vrijere wereld. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, handelsaangelegenheden moeten zo mogelijk mondiaal worden aangepakt, en het is de moeite waard door te gaan als we momenteel geen overeenstemming kunnen bereiken. Het alternatief is een moeras van ongelijke bilaterale overeenkomsten, die grotendeels in het nadeel van de ontwikkelingslanden zullen zijn; we zien de situatie nu al verslechteren. Het kost duidelijk meer tijd om tot overeenstemming te komen, maar voor de korte termijn hebben we andere wapens tot onze beschikking. De “Aid for Trade”-agenda is een nuttig middel om aan effectieve ontwikkeling te werken. Ik zou graag vooruitgang met deze agenda zien, terwijl de Commissie, naar ik natuurlijk hoop, zal blijven aandringen op substantiële vooruitgang in de WTO zelf. 
Brigitte Douay (PSE ),
   De Franse pers heeft de afgelopen maanden herhaaldelijk bericht over de schade die de namaak van producten en merken toebrengt aan de economie. Hieruit blijkt dat dit fenomeen, mede door de mondialisering, zeer verontrustende proporties aanneemt, waarvan overheid en burgers zich steeds meer bewust worden. Zo zijn in Europa naar schatting honderdduizend banen verloren gegaan vanwege het vervaardigen en in omloop brengen van namaakproducten.
Behalve de bescherming van intellectueel eigendom kan namaak echter ook dramatische gevolgen hebben voor de volksgezondheid. Dit is het geval bij het namaken van medicijnen en vaccins, hetgeen het leven van miljoenen mensen in gevaar brengt, met name in ontwikkelingslanden, en vooral in Afrika.
De bescherming van de consument is een belangrijke taak van de Europese Unie. De EU moet dan ook haar wetgeving harmoniseren en versterken om deze plaag te bestrijden. Ook moet ze bijdragen aan het versterken van de regelgeving in de derde landen.
Ik heb dan ook vol overtuiging vóór de resolutie betreffende de namaak van medicijnen gestemd. 
David Martin (PSE ),
   . – Ik had er geen moeite mee deze resolutie te steunen. De namaak van medicijnen is de ernstigste en meest amorele vorm van vervalsing, aangezien hij de gezondheid van miljoenen consumenten in gevaar brengt. Dit probleem doet zich vooral voor in de ontwikkelingslanden, waar medicijnen zonder de essentiële actieve ingrediënten circuleren (in sommige landen wel 50 procent van de beschikbare medicijnen) en worden gebruikt om dodelijke ziekten zoals hiv/aids, tuberculose en malaria te behandelen.
Er is geen reden waarom het namaken van medicijnen en de distributie daarvan binnen of over grenzen geen misdrijf zou zijn in het internationale recht. Mijn collega’s en ik zouden graag een betere coördinatie zien van de nationale en transnationale instanties die betrokken zijn bij de strijd tegen piraterij. Ik sta er ook achter dat de EU het voortouw neemt in de vergroting van de regelgevings- en kwaliteitscontrolecapaciteit voor medicinale producten en medische apparatuur die op de markt worden gebracht in landen die over weinig middelen beschikken.
Ik roep de autoriteiten en de farmaceutische bedrijven op de herkomst en kwaliteit van de beschikbare medicijnen te blijven garanderen, in het besef dat het van het grootste belang is deze gevaarlijke vorm van piraterij te bestrijden. 
Bruno Gollnisch (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement hanteert vandaag een enigszins tegenstrijdige benadering. Enerzijds ligt er een verslag, van mevrouw Wallis, waarin wordt voorgesteld toe te treden tot de Haagse Conferentie teneinde de collisieregels op één leest te schoeien, hetgeen me een uitstekend idee lijkt. En anderzijds gaan er stemmen op om het Europese verbintenissenrecht van A tot Z te uniformeren. Ik denk dat de eerste benadering de juiste is, terwijl op de tweede veel meer aan te merken valt.
Wat het Europese verbintenissenrecht betreft, lijkt het me voldoende om bijvoorbeeld te besluiten dat de toepasselijke wet de door partijen gekozen wet is, en als ze geen toepasselijke wet hebben gekozen, dat dan de wet van de plaats waar de overeenkomst is gesloten toepasselijk is, en als de overeenkomst is gesloten tussen partijen die gevestigd zijn in verschillende plaatsen, dat dan de wet geldt van de plaats waar de overeenkomst ten uitvoer wordt gelegd. Deze doodeenvoudige regel komt tegemoet aan het legitieme streven naar rechtszekerheid zonder dat op enigszins willekeurige en autoritaire wijze de nationale wetgeving van alle lidstaten hoeft te worden geüniformeerd. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Luchtvaartmaatschappijen die passagiersvluchten naar de Verenigde Staten verzorgen, verlenen op verzoek van de autoriteiten persoonsgegevens uit het PNR-bestand (Passenger Name Records) aan de Amerikaanse veiligheidsagentschappen, onder het voorwendsel van de zogenaamde ‘strijd tegen het terrorisme’. Het gaat om 34 soorten gegevens, waaronder hotel- en reisreserveringen, telefoonnummers, e-mailadressen, privé-adres en zakelijk adres, eetvoorkeuren, kredietkaartnummers en tal van andere informatie.
Het Parlement heeft deze overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten illegaal verklaard op grond van het feit dat de beschikking geen rechtsgrondslag had en juridisch onduidelijk was en vanwege de buitensporige hoeveelheid persoonsgegevens. Doel van het Parlement was om de burgerrechten, vrijheden en garanties te vrijwaren die zijn vastgesteld in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Het Hof van Justitie heeft het Parlement in het gelijk gesteld met betrekking tot de rechtsgrondslag en heeft het besluit van de Raad nietig verklaard met ingang van 1 oktober 2006.
Wij hebben hier voor de zoveelste keer te maken met een onaanvaardbare situatie, waaraan dringend een einde moet komen, aangezien de huidige veiligheidsdrang – waarvan de nietig verklaarde overeenkomst een duidelijk voorbeeld is – tal van rechten, vrijheden en garanties ondermijnt. Wij mogen niet dulden dat de soevereiniteit van de Verenigde Staten prevaleert boven die van de lidstaten van de Europese Unie, want dat was uiteindelijk het doel van de overeenkomst: waarborgen dat de huidige en toekomstige Amerikaanse wetgeving op dit gebied zou worden toegepast. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De Europese Unie moet dringend een overeenkomst met de Verenigde Staten bereiken over het gebruik van persoonsgegevens, aangezien op dit vlak vanaf 1 oktober 2006 een rechtsvacuüm ontstaat. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat wij met een welomlijnd standpunt naar de onderhandelingstafel trekken.
De bescherming van de fundamentele rechten van onze burgers moet hoe dan ook de basispijler van de onderhandelingen vormen. Wij mogen echter niet uit het oog verliezen dat de wereld een angstaanjagend oord is waar preventie en bestrijding van terrorisme een steeds belangrijkere waarde en doelstelling zijn.
De globalisering heeft nieuwe werelden en nieuwe handelsmogelijkheden geopend, zij heeft de burgers in de gelegenheid gesteld nieuwe streken te verkennen, maar zij heeft er ook toe bijgedragen dat nieuwe monsters hun klauwen laten zien. Terrorisme en georganiseerde misdaad zijn hiervan een levend bewijs.
Er bestaat een dringende behoefte aan duidelijke en nauwkeurige maatregelen om onze burgers te beschermen tegen mogelijke aanvallen op hun leven, hun bezittingen en hun fundamentele rechten. Ik ben ervan overtuigd dat ook onze onderhandelingspartners zich door deze beginselen zullen laten leiden en dat in de overeenkomst de nodige aandacht zal worden besteed aan de bescherming van onze burgers. 
Bernadette Bourzai (PSE ),
   Ik wil mijn waardering uitspreken voor het prima verslag van mijn collega, de heer Sifunakis, over de bescherming van het Europese culturele, natuurlijke en architectonische erfgoed van plattelands- en eilandgebieden.
Als afgevaardigde van een plattelandsgebied waarvan het natuurlijke erfgoed, het oude architectonische erfgoed en het rijke culturele erfgoed beschermd is, weet ik het belang van dit verslag op waarde te schatten.
Ik denk ook dat het erfgoed van onze plattelands- en eilandgebieden zo bijzonder en rijk is door het veelzijdige en sterk identiteitsgebonden karakter ervan.
Ik ben het volledig eens met de maatregelen die in het verslag worden genoemd om kleine traditionele leefgebieden op passende wijze te beschermen, in stand te houden en in waarde te doen stijgen.
De vereiste middelen moeten worden gemobiliseerd, zowel op het niveau van de structuurfondsen als de milieukredieten en nationale kredieten.
Alle Europese initiatieven, zoals de “Prijs van de Europese Unie voor het culturele erfgoed” en de “Europese Dagen van het Erfgoed” moeten aangemoedigd en onder de aandacht gebracht worden teneinde de diversiteit en rijkheid van het Europese erfgoed te ontwikkelen, als een factor van sociale cohesie.
Overigens ben ik van mening dat we meer belang zouden moeten hechten aan het behouden en overdragen van regionale talen en dialecten die gesproken worden in onze dorpen en op onze eilanden, want ook die maken deel uit van ons erfgoed. 
Edite Estrela (PSE ),
   . Ik heb gestemd voor het verslag van de heer Sifunakis over de bescherming van het Europese natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed in plattelands- en eilandgebieden, omdat ik van oordeel ben dat het culturele erfgoed meer aandacht verdient en ten volle geïntegreerd dient te worden in het beleid en de financieringsprogramma's van de Europese Unie, bijvoorbeeld in de structuurfondsen.
Gelet op het feit dat 90 procent van het grondgebied van de uitgebreide Unie uit plattelandsgebieden bestaat en een rijk en waardevol natuurlijk en cultureel kapitaal herbergt, is het van vitaal belang dat wij meer investeren in de ontwikkeling van lokale economieën om de ontvolking van het platteland tegen te gaan, een ‘nieuwe en duurzame vorm van toerisme’ te bevorderen en te steunen en het behoud van lokale kennis en traditionele beroepen te waarborgen. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   . Ik heb gestemd voor het verslag van de heer Sifunakis (Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, Griekenland) over de bescherming van het Europese natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed in plattelands- en eilandgebieden, omdat ik van oordeel ben dat het historische en culturele erfgoed van landelijke eilandgebieden in belangrijke mate zou moeten bijdragen aan de bevordering van de sociale en economische ontwikkeling in deze regio’s.
Ik ben tevens van oordeel dat de waarde van dit verslag ligt in de nadruk die wordt gelegd op het concept van duurzame ontwikkeling, dat garanties biedt voor een vitaal evenwicht tussen de lokale bevolking en het milieu, en op de geïntegreerde benadering inzake traditionele landbouwgebieden. Wat de deelname van het maatschappelijk middenveld betreft, lijkt het mij belangrijk te onderstrepen dat de heer Sifunakis sterk aandringt op het betrekken van het lokale publiek bij de opstelling en tenuitvoerlegging van beleidsmaatregelen. Het gaat daarbij onder meer om de volgende initiatieven: systematische bestudering van het culturele erfgoed en schepping van een passend wetgevingskader om de bescherming van dat erfgoed te waarborgen; financiële bijstand voor de restauratie van lokale monumenten en ten behoeve van de handhaving van traditionele landbouwmethoden; alomvattende restauratie van traditionele gebouwen en traditionele vormen van architectuur; behoud van lokale kennis en traditionele beroepen die van generatie op generatie zijn doorgegeven.
Het verslag getuigt van kwaliteit. Daarom heb ik voor gestemd en wens ik de heer Sifunakis nogmaals te feliciteren. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Ondanks de contradicties en een paar kwesties die wij niet kunnen onderschrijven, hebben wij voor de slotversie van de resolutie gestemd omdat wij het belangrijk vinden steun te verlenen voor de bescherming en instandhouding van het culturele erfgoed door middel van de structuurfondsen en bestaande communautaire initiatieven zoals Leader +, Urban II en Interreg III, die tijdens de volgende begrotingsperiode (2007-2013) geïntegreerd zullen worden in de nieuwe financieringsinstrumenten van het GLB.
Wij vinden het tevens een goede zaak dat de Commissie wordt opgeroepen om maatregelen te nemen teneinde de toegankelijkheid te vergroten en kleine bedrijven, traditionele ambachten en beroepen en lokale tradities en gewoonten aan te moedigen door een speciale groots opgezette campagne ter promotie van dorpjes en gemeenschappen binnen de lidstaten, om concreet bij te dragen aan het ontwikkelen van de lokale economie en om de uittocht uit het platteland te helpen beteugelen .
Bovendien wordt de Commissie en de lidstaten verzocht samen te werken met de Raad van Europa teneinde traditionele dorpen en het architectonisch erfgoed in plattelands- en eilandgemeenten verder te ontwikkelen in het kader van het initiatief “Dagen van het Europees cultureel erfgoed” opdat het Europese publiek zich bewuster wordt van de waarde van hun lokale en regionale culturele identiteit. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   . De Zweedse partij Junilistan is van mening dat overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel de lidstaten, regio’s en plaatselijke gemeenschappen het natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed kunnen en moeten beschermen.
Wij nemen uitdrukkelijk afstand van het kunstmatig in het leven roepen van een gemeenschappelijk Europees erfgoed op EU-niveau. Het idee om een wettelijk kader op EU-niveau in te voeren om het culturele erfgoed op het platteland te beschermen, is onrealistisch. Dit moet op lidstaatniveau worden geregeld.
Zoals altijd heeft de Commissie cultuur en onderwijs van het Europees Parlement in haar verslag haar fantasie weer eens de vrije loop gelaten. In paragraaf 21 van het ontwerpverslag wordt een actie voorgesteld ten gunste van kleine, traditionele gemeenschappen, in de lijn van de invoering van culturele hoofdsteden. Dat zou tot nieuwe kosten voor de EU-begroting leiden.
In paragraaf 24 van het ontwerpverslag wordt voorgesteld een Jaar van het Europees cultureel erfgoed in te stellen. Het Europarlement stelt vaak voor om bepaalde jaren aan het een of andere thema te wijden. Het is in de praktijk echter onmogelijk om die allemaal te organiseren.
Ik stem tegen het verslag als geheel. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   . Ik feliciteer de heer Sifunakis met dit belangrijke en bijzonder opportune verslag over de bescherming van het Europese natuurlijke, architectonische en culturele erfgoed in plattelands- en eilandgebieden, dat mijn volle steun geniet. Ik ben het met name met de rapporteur eens dat de Europese Unie gezamenlijke maatregelen moet nemen om het erfgoed te beschermen. Het gaat daarbij om zowel het architectonische als het natuurlijke erfgoed van de regio’s waarop de levenswijze van de lokale bevolking in de loop der tijden zijn stempel heeft gedrukt.
Het behoud van de verschillende elementen van het culturele erfgoed vormt de basis voor de toekomstige sociale en economische ontwikkeling van tal van Europese regio’s en zal derhalve bijdragen aan de milieubescherming, het scheppen van werkgelegenheid en de Europese integratie. Bovendien is het een middel om de ontvolking en uittocht uit het platteland tegen te gaan. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over Sri Lanka(1). 
Jean Lambert (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik de gelegenheid krijg vanmiddag te spreken. Ik betreur echter dat dit nodig is, want het lijkt nog niet zo lang geleden dat dit Parlement een resolutie over de situatie in Sri Lanka heeft aangenomen. Sindsdien hebben we een terugkeer naar, of voortzetting van, de verwoesting, de doden, het verdrijven van mensen en zelfs het bloedvergieten gezien, op een manier waarvan iedereen in dit Huis had gehoopt dat deze inmiddels tot het verleden behoorde.
Ik weet zeker dat ieder van ons in deze Kamer een einde aan het bloedvergieten wil zien en dat we een vreedzame oplossing in Sri Lanka willen. We zijn het misschien niet eens over de te volgen weg, maar we zijn het wel eens over dat doel, zoals deze resolutie duidelijk maakt. Zoals onze resolutie zegt, is het feit dat we geen vredesakkoord hebben, te wijten aan de onbuigzaamheid van personen aan beide zijden die lak hebben aan de verlangens van de meerderheid en zich zo druk maken om hun eigen rol, hun eigen toekomst, hun eigen visie van Sri Lanka, dat ze niet bereid zijn de krachten die vrede willen, hun gang te laten gaan.
De Europese Unie moet nu haar eigen weg vooruit zoeken. Voor sommigen van ons heeft de plaatsing van de LTTE op de lijst van terroristen tot een volstrekt voorspelbare reactie geleid. De SLMM kan niet meer op volle sterkte opereren of zo effectief optreden als we zouden willen. Toch moeten we vooruit. We moeten streven naar hervatting van de vredesonderhandelingen. We moeten zo volwaardig mogelijk en met alle contacten die we hebben, aan deze onderhandelingen deelnemen om een weg vooruit te vinden, zodat we door kunnen gaan met het goed verdelen van de hulp aan de tsunamislachtoffers en kunnen uitzien naar een vreedzame toekomst voor iedereen. 
Marcin Libicki (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, dit is niet de eerste keer dat wij dit onderwerp aan de orde stellen en we realiseren ons dat Sri Lanka al veelvuldig onderwerp van debat is geweest in het Parlement.
Wij hebben al verwezen naar historische zaken en ik heb in elk geval recentelijk het woord gevoerd over de problemen in verband met het feit dat wij een standpunt moeten innemen over de situatie van de partijen in het conflict. Enerzijds is er het leed dat alle slachtoffers van deze conflicten nog steeds te verduren hebben en anderzijds mogen we niet vergeten dat het heden wordt beïnvloed door specifieke gebeurtenissen in het verleden. We mogen er niet automatisch van uitgaan dat deze mensen alleen maar pech hebben en geteisterd worden door het lot.
Het is noodzakelijk dat we een exacte definitie hanteren ten aanzien van de vraag wie in Sri Lanka – en ik aarzel mijn toevlucht te nemen tot dit soort controversiële termen, maar daar gaat ie dan – de oorspronkelijke gastheer is en wie de gast is die naast zijn schoenen is gaan lopen en wiens activiteiten schadelijk zijn voor de gastheer. Ik wil geen namen noemen of naar een bepaalde kant of partij verwijzen, maar ik wil wel benadrukken dat de huidige situatie niet beoordeeld kan worden zonder een gedetailleerde analyse en beoordeling van eerdere gebeurtenissen en zonder enige basis op grond waarvan mensen kunnen worden ingedeeld als agressors of slachtoffers. Je kunt tenslotte niet ieder slachtoffer het etiket “onschuldig’” opplakken en niet iedereen die de bovenhand heeft, is op dat specifieke moment ook schuldig. Uiteraard moeten wij als internationale organisatie er eerst en vooral voor zorgen dat er zo snel mogelijk een einde komt aan het lijden van gewone mensen, maar dat kunnen we niet zonder de historische context in aanmerking te nemen en zonder een zeker inzicht in wie de goeden en wie de kwaden zijn. Mijns inziens moet dit Parlement aanzienlijk meer actie ondernemen dan het tot nu toe gedaan heeft. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Voorzitter, na tientallen jaren oorlog en intensieve Noorse bemiddeling hebben achtereenvolgende regeringen van Sri Lanka verklaard dat ze met de opstandige Tamil-tijgers overeenstemming willen bereiken. Daarbij zou het zelfs kunnen gaan om een confederatie waarbij de centrale regering niet kan ingrijpen in het democratisch gekozen bestuur van het autonome noordoosten rond Javna. Helaas is die goede toezegging inzet geworden van politieke strijd binnen de Singalese bevolkingsgroep, waarvan een deel vindt dat de Tamil-opstandelingen met minder genoegen moeten nemen. Die verdeeldheid binnen de meerderheidsgroep ondermijnt binnen de minderheid het vertrouwen in een vreedzame oplossing.
Zolang de Tamil-minderheid nog niet zeker is van politieke overeenstemming binnen de Singalese meerderheidsgroep of van eerdere beloften, mogen wij er niet op rekenen dat zij in goed vertrouwen een aanbod zal afwachten. Inmiddels hebben beide partijen het geweld hervat. Europa moet consequent geen partij kiezen, maar alles doen om vrede en overeenstemming te bevorderen.
De opstandige organisatie LTTE is binnen Sri Lanka niet verboden, maar staat binnen de Europese Unie sinds mei 2006 helaas wel op de lijst van terroristische organisaties. Dat bemoeilijkt onderhandelingen en nodigt uit tot eindeloze voortzetting van het geweld. Wie een organisatie op de terroristenlijst zet, bedoelt daarmee dat met die organisatie niet onderhandeld mag worden en dat alle aandacht wordt toegespitst op vernietiging ervan.
Van deze organisatie weten we al vele jaren dat die niet vernietigd en uitgeschakeld kan worden, zelfs als we dat zouden willen. Daarom wordt er al vele jaren mee gepraat. We hebben de LTTE nodig om overeenstemming en vrede te bereiken. Daarom moeten we alles doen om een eind te maken aan de wanhoop die haar opnieuw tot het gebruik van gewelddadige middelen heeft gedreven. 
Neena Gill (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, ik veroordeel ten zeerste de recente stroom van geweld in Sri Lanka. Dit weekend hebben patrouilleboten van de regering in de noordelijke wateren rebellen van de Tamil Tijgers aangevallen. Dit is opnieuw een uitbarsting van geweld tussen de regeringstroepen en de rebellenbeweging, maar zoals we weten, is geweld niet de manier om complexe en gevoelige conflicten op te lossen.
Sinds de Tamil Tijgers door de Raad als terroristen zijn geclassificeerd, verslechtert de situatie in Sri Lanka. Door de groepering dit etiket op te plakken is de beweging ongetwijfeld verder van de onderhandelingstafel verwijderd geraakt. Mijn aanpak als voorzitster van de delegatie van het Parlement voor de betrekkingen met de landen in Zuid-Azië en de Zuid-Aziatische Associatie voor regionale samenwerking is dat de beide partijen bij elkaar moeten worden gebracht en beide in gelijke mate verantwoordelijk moeten worden gesteld voor het recente geweld. Geen van beide partijen is gevrijwaard van schuld, en beide partijen moeten hun verantwoordelijkheid aanvaarden.
De regering van Sri Lanka is er niet in geslaagd tot een weloverwogen aanpak van het gevaar van de rebellen te komen. De regering moet oppassen dat zij niet de terroristische methoden gebruikt die momenteel worden geassocieerd met de rebellenbeweging die zij zo fel bestrijdt.
Het als doelwit kiezen van scholen en ziekenhuis in het noorden van Sri Lanka is geen actie van een verantwoordelijke, democratische en naar vrede strevende regering. Zoals we allemaal weten van andere terroristische brandhaarden in de wereld, moeten de oorzaken die aan de wortels van een conflict liggen, nauwkeurig worden geanalyseerd. We moeten de oorzaken van het conflict aanpakken. De harde aanpak waarvoor de regering heeft gekozen, helpt niet deze oorzaken aan te pakken.
Laten we niet vergeten dat veel mensen het leven hebben verloren, onder meer zeventien staatsburgers van de EU die als hulpverlener werkten. We kunnen geweld tegen onschuldige mensen, hulporganisaties, NGO's en hulpverleners in de regio niet langer tolereren. Het is tijd dat in Sri Lanka het gezond verstand en de onderhandelingen zegevieren. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, Sri Lanka is een mooi land, dat gelegen is op een belangrijk economisch knooppunt, en met een ondernemende en hardwerkende bevolking. Het is doodzonde dat door het terrorisme de verwachtingen en ambities van een generatie Srilankanen de bodem is ingeslagen. Sri Lanka heeft in de afgelopen jaren vooruitgang geboekt, maar op het gebied van snelle economische en sociale ontwikkeling had veel meer kunnen worden bereikt als er stabiliteit en veiligheid hadden geheerst.
Met name veel Tamil-burgers voelen zich ernstig tekort gedaan. Ik wil hun gevoelens zeker niet onderschatten, maar wij kunnen er zeker van zijn dat het terrorisme hun kansen geen millimeter dichterbij heeft gebracht. De Tamilsprekende bevolking is zeer divers. De vier miljoen tellende bevolking bestaat voor ongeveer een kwart uit zogenoemde (India-Tamils), die nooit iets met de Tamil Tijgers (LTTE) van doen hebben gehad. Een tweede kwart is moslim en moet weinig van de LTTE hebben. De meeste Tamilvolken in Sri Lanka wonen in het midden en zuiden van het eiland, buiten de gebieden die door de LTTE worden beheerst. Zij die wel in die gebieden wonen, krijgen niet de kans te zeggen wat zij werkelijk vinden van de terroristische machthebbers die hun levens beheersen.
Ik twijfel er niet aan dat er in de loop der jaren Tamils zijn gemolesteerd en dat de veiligheidstroepen bij hun acties soms allesbehalve zachtzinnig met de gewone Tamils in de conflictgebieden zijn omgesprongen. Ik feliciteer de Srilankaanse regering dan ook met haar toezegging dat zij een onderzoek zullen instellen naar gruweldaden en ernstige mensenrechtenschendingen en de plegers daarvan voor de rechter zullen brengen. Uiteraard zijn de grootste mensenrechtenschenders de terroristen.
Achtereenvolgende Srilankaanse regeringen hebben getracht de situatie van de Tamils te verbeteren. Zij hebben verschillende voorstellen voor decentralisatie gedaan, die de Tamil-bevolking een grote mate van zelfbestuur zouden geven, terwijl de eenheid van het land behouden bleef. Al deze voorstellen zijn door diezelfde compromisloze leiders van de LTTE afgewezen.
In onze resolutie van vandaag roepen wij alle partijen bij het conflict en de problemen in Sri Lanka op tot een adempauze. Wij roepen op tot een onmiddellijke, alomvattende en verifieerbare beëindiging van de vijandigheden, eerbiediging van de mensenrechten, ongehinderde toegang voor humanitaire hulpverleners tot het hele land. Wij roepen ook de regering en de oppositie in Sri Lanka op om op zeer korte termijn een groots gebaar van verzoening jegens de Tamilbevolking van Sri Lanka te maken, met inbegrip van een herziening van de grondwet.
Intussen moeten de Raad, de Commissie en de lidstaten hun inspanningen om een stabiele en gerechtigde vrede in Sri Lanka tot stand te brengen en de veiligheid en welvaart te herstellen, verdubbelen. Dat houdt ook in dat zij hard optreden tegen plegers van terrorisme. 
Elizabeth Lynne (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, een eind aan het geweld lijkt verder weg dan ooit. Een van de redenen daarvoor is het feit dat er geen tweede ronde van de Geneefse vredesbesprekingen is gekomen doordat de LTTE zich heeft teruggetrokken. De hoop op nieuwe besprekingen is kleiner geworden doordat de Raad op 29 mei 2006 de LTTE tot verboden terroristische organisatie heeft verklaard. Persoonlijk ben ik blij dat daarover een amendement is ingediend en ik vind het jammer dat dit niet in de resolutie is opgenomen. Het verbod op de Tamil Tijgers leidt slechts tot verdere isolatie. Zij mogen niet reizen, en een nieuwe conferentie in Genève is dus onmogelijk geworden.
Wij moeten realistisch zijn. Hoezeer wij de terroristische acties van de LTTE ook veroordelen – en dat doen wij – ook de regering treft blaam. Wij hoeven alleen maar te kijken naar de moord op de zeventien Franse hulpverleners op 4 augustus 2006. Het heeft er alle schijn van dat deze moorden zijn gepleegd door de veiligheidstroepen van de regering, al weten we het nog niet zeker. Dit incident, en alle andere waaraan de LTTE en de regering zich hebben schuldig gemaakt, moeten nader worden onderzocht door een onafhankelijke mensenrechtendeskundige. Wat ik zo laakbaar vind, is dat noch de veiligheidstroepen van de regering, noch de Tamil Tijgers voldoende doen om de burgers te beschermen. De voortdurende onzekerheid over wat er precies is gebeurd en wie er verantwoordelijk is voor vermeende oorlogsmisdaden en andere schendingen van het internationaal recht, versterkt de angst en de paniek onder de burgerbevolking. Er moet een krachtige, doeltreffende waarnemingsoperatie komen, maar die moet de steun hebben van de regering, de LTTE en de Verenigde Naties en haar leden. 
Thomas Mann,
   .Mijnheer de Voorzitter! Sinds 2002 heerst er een wapenstilstand in Sri Lanka die steeds opnieuw onderbroken werd. Bij de zwaarste aanslag half juni vielen 60 doden. De regering legt de verantwoordelijkheid hiervoor bij de LTTE. Begin augustus werden Tsunami-reddingswerkers van de Franse organisatie “Action contre la Faim” vermoord, half augustus vielen meer dan 100 gewonden en 61 doden, allemaal kinderen en jongeren – een massamoord, waarschijnlijk gepleegd door nationale veiligheidstroepen.
Het jaar 2006 roept bij mij herinneringen op aan het jaar 2001. We waren toen met de SARC-delegatie in Jaffna en zagen daar de gevolgen van de burgeroorlog: verwoeste dorpen, verbrande grond, tienduizenden radeloze en hopeloze vluchtelingen. Tijdens de gesprekken met de regering en de oppositie, mensenrechtenactivisten, boeddhisten en moslims hebben wij steeds onze steun uitgesproken voor het Noorse vredesinitiatief. Ook dit jaar probeerden zij te bemiddelen – maar zij faalden.
Het is onaanvaardbaar wanneer er feiten verbloemd worden. De LTTE is verantwoordelijk voor de bomaanslagen tegen burgers, voor de maandenlange blokkades van installaties voor drinkwater en voor de weigering om af te zien van het recruteren van kindsoldaten.
Maar er is ook een positief element. Twee Tamilpartijen hebben besloten toe te treden tot de regeringscoalitie. De president is bereid een onderzoek in te stellen naar de schending van mensenrechten door het leger en de politie. Bij veel politiek verantwoordelijken rijst ook het besef dat de Tamilbevolking zichzelf niet langer als tweederangsburgers mag zien. Laten we hopen dat er meer zulke heuglijke berichten komen en dat de vele verschrikkelijke berichten uitblijven. Sri Lanka behoort tot de oudste democratieën van Azië en het land verdient deze ontwikkeling! 
Robert Evans,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het gaat bij dit agendapunt zoals wij weten om een debat over schendingen van de mensenrechten, de democratie en de rechtsregels. De situatie in Sri Lanka is momenteel tragisch, en de mensenrechten zijn inderdaad veelvuldig geschonden. Deze motie verwijst naar het werk van de Sri Lanka Monitoring Mission (SLMM). Dit onafhankelijke orgaan heeft de LTTE verantwoordelijk gesteld voor de aanslag op 15 juni en heeft, zoals mevrouw Lynne al opmerkte, de Srilankaanse regering als schuldige aangewezen voor de moord op de zeventien hulpverleners begin augustus in Muttur.
Dit toont de ernst van de situatie. Helaas proberen sommigen echter in de discussie hierover – niet alleen de discussie van vanmiddag, maar ook andere – alle schuld bij de ene of de andere partij te leggen. Wij moeten accepteren dat in iedere conflictsituatie aan beide kanten ernstige fouten worden gemaakt, en dat de militaire reacties in veel gevallen buitenproportioneel zijn geweest. Wat begon als een klein, lokaal conflict over de watervoorziening, heeft inmiddels aan honderden mensen het leven gekost, duizenden mensen van huis en haard verdreven en het land aan de rand van een burgeroorlog gebracht.
Alle partijen – de LTTE, kolonel Karuna en de Srilankaanse regering – dienen zich te realiseren dat er geen sprake kan zijn van een militaire oplossing, en dat vredesonderhandelingen zonder voorwaarden vooraf de enige weg naar een oplossing zijn. Vanuit die gedachte beoogt amendement 5 de onderhandelingen open te houden. Iedereen is het erover eens dat de LTTE een speler is, en toch heeft de EU, door deze organisatie te verbieden, onderhandelingen in feite onmogelijk gemaakt.
Laat mij over één ding heel duidelijk zijn. Het simpele feit dat ik dit zeg, en dat mevrouw Lynne iets soortgelijks zei, evenals mevrouw Lambert en de heer Meijer, maakt ons nog niet tot terroristen of verdedigers van terrorisme. Wij veroordelen terreur. Het betekent alleen dat wij de onderhandelingen open moeten houden. Ook moeten wij al het mogelijke doen, zoals verwoord in amendement 4, om de gewone mensen in Sri Lanka, die al zo lang gebukt gaan onder geweld en die een vreedzame oplossing willen, te helpen. 
Marios Matsakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, helaas blijven de bloedige incidenten in Sri Lanka maar doorgaan. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij zowel de regeringstroepen als de Tamil-strijders. Het rapport van de SLMM bewijst dat: de regeringstroepen hebben zeventien hulpverleners vermoord; de LTTE heeft een bus opgeblazen, waarbij 64 burgers zijn gedood; en de Srilankaanse luchtmacht heeft een camping in het noorden gebombardeerd, waarbij 51 jongeren zijn gedood.
Op de korte termijn moet er dringend een onafhankelijke commissie komen die de recente verdwijningen, ontvoeringen en buitengerechtelijke executies onderzoekt. Op de lange termijn moeten wij echter de oproep herhalen die dit Parlement in zijn vorige resolutie heeft gedaan, namelijk de oproep een breed opgezet mensenrechtenakkoord te sluiten tussen de bij deze burgeroorlog betrokken partijen, dat wordt gesteund door een effectieve, onafhankelijke internationale waarnemingsmissie. De lessen die van de zwakke kanten van de SLMM zijn geleerd, tonen aan dat de SLMM, om de mensenrechten tot een fundamentele bouwsteen voor een gerechtigde en duurzame oplossing van het conflict te maken, de beschikking moet krijgen over effectieve handhavingsmechanismen en ongehinderde toegang moet krijgen tot zowel de door de regering als de door de LTTE beheerste gebieden.
Laten wij hopen dat er snel een politieke, voor de minderheidsgroepen in Sri Lanka aanvaardbare oplossing wordt gevonden, en dat geweld en armoede plaats zullen maken voor duurzame vrede en welvaart. 
Bernd Posselt (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter! In Sri Lanka en in Ceylon wonen Singhalezen en Tamils al meer dan 2000 jaar lang bij elkaar. Er waren al Singhalese koninkrijken voor de opkomst van Rome, voor Caesar, voor de geboorte van Christus, en er waren ook nederzettingen met Zuid-Indiase Tamilrijken. Het is precies daarom zo tragisch vast te stellen dat in onze 21ste eeuw de situatie zo explosief is. Daarbij moeten we wel stellen dat wij zelf als Europeanen tijdens het koloniaal tijdperk met ons kolonisatiebeleid, de belangen van de eigenaars van de plantages en met vele andere elementen bijgedragen hebben tot een verscherping van de situatie.
Vandaag moeten wij – en dat is van doorslaggevend belang – een bijdrage leveren tot een vreedzame oplossing. Een vreedzame oplossing kan echter alleen tot stand komen wanneer een onderscheid gemaakt wordt tussen de bewoners en de terroristen. De terroristen willen geen oplossing. De machthebbers en de extremisten willen geen oplossing, omdat hun persoonlijke macht gestoeld is op het etnische conflict. Dat etnische conflict kan wel opgelost worden.
Ik zou gebruik willen maken van de gelegenheid dat we een Italiaanse voorzitter in ons midden hebben. Het model dat tussen de Italianen en de inwoners van Zuid-Tirol gecreëerd is, is toch fantastisch. Het is duidelijk geworden dat beide partijen er baat bij hebben. Het is niet enkel de minderheid, maar ook de meerderheid die voordeel haalt uit een dergelijk autonomiemodel.
Ik geloof dat de tijd dringt om een dergelijk autonomiemodel ook voor de gevaarlijke situatie in Sri Lanka na te streven. Daarom ben ik erg blij met de evenwichtige resolutie die op tafel ligt en steun ik natuurlijk de wijzigingsvoorstellen van onze fractie. Ik betreur echter het feit dat de fracties een ideologische oorlog voeren in plaats van dat ze als Parlement eensgezind optreden in deze gevoelige politieke kwestie. Dit zou onze invloed op de partijen van de burgeroorlog in Sri Lanka aanzienlijk vergroten. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, in de afgelopen weken hebben er in Sri Lanka opnieuw gewelddadige confrontaties plaatsgevonden tussen Tamilguerrillastrijders en regeringstroepen. Alleen al dit jaar zijn er meer dan achthonderd mensen gestorven als gevolg van het brute geweld. Het zwakke rechtsstelsel in Sri Lanka reageert niet op wijdverbreide gevallen van mensenrechtenschendingen, het vermoorden van vertegenwoordigers van mensenrechtenorganisaties en het rekruteren van kindsoldaten.
De twee partijen – de regering in Colombo en de Tamil Tijgers – geven er elkaar de schuld van dat de overeenkomst is geschonden. Het gevaar bestaat dat de steeds heviger confrontaties zullen leiden tot een burgeroorlog. Vertegenwoordigers van de VN-Vredesmissie moesten zich noodgedwongen op 1 september terugtrekken uit het land omdat de Tamil Tijgers niet konden instaan voor hun veiligheid. Zorgwekkend is vooral dat het ontluikende conflict de economische ontwikkeling in de weg staat doordat hulporganisaties de slachtoffers van de tsunami niet kunnen bereiken.
Er moet daarom in het bijzonder steun worden gegeven aan de tenuitvoerlegging van het VN-plan voor humanitaire hulp ter aanvulling van de reeds gereserveerde financiële middelen. Gezien het zich uitbreidende conflict waarmee we geconfronteerd worden, moet de internationale gemeenschap beide partijen oproepen de wapens neer te leggen en onderhandelingen te beginnen om tot een schikking te komen. Aanvallen waarvan onschuldige burgers dagelijks het slachtoffer worden, kunnen niet langer worden getolereerd. 
Marianne Mikko (PSE ). –
   Geachte dames en heren, als lid van de delegatie van ons Parlement voor betrekkingen met Zuid-Aziatische landen is de teloorgang van wat er reeds is bereikt in Sri Lanka voor mij een onheilspellende ervaring. De terreurdaad van de Tamil Tijgers van 15 juni is zeer betreurenswaardig, net als het doodschieten van hulpverleners in Muturi door regeringstroepen.
Om betrouwbare partners te worden, moeten de partijen in staat zijn dergelijke incidenten te voorkomen. Alleen door de rechten van de mens te respecteren en het welzijn van de bevolking boven alles te stellen, kan men ontsnappen aan deze impasse. Het opnieuw instellen van de wapenstilstand heeft nu de hoogste urgentie, maar het is geen oplossing om het conflict slechts te bevriezen. Als voorzitter van de Moldavië-delegatie van het Parlement ervaar ik dat iedere dag weer. Het bevroren conflict daar – en daarmee doel ik op het onwettige bewind in Transnistrië – heeft Moldavië tot het armste land van Europa gemaakt.
Ondanks de tegenslagen mag de Europese Unie haar langetermijndoelen niet uit het oog verliezen. Technisch gesproken was het correct om de Liberation Tigers of Tamil Elam (LTTE) toe te voegen aan de lijst van terreurorganisaties, maar praktisch gezien was het een verkeerde stap. Als gevolg hiervan heeft de Sri Lanka Monitoring Mission (SLMM) het grootste deel van zijn capaciteit verloren. De Europese Unie moet alles doen wat in haar vermogen ligt om ervoor te zorgen dat er in Sri Lanka wordt gepraat met woorden, niet met wapens. Dat ligt in onze macht – dat moet. 
Franco Frattini,
   . - De Europese Commissie is uiterst bezorgd over het toenemende geweld, dat de wapenstilstand en het vredesproces in Sri Lanka ernstig in gevaar brengt. Het oplaaien van de vijandelijkheden tussen de Tamil Tijgers en het Srilankaanse leger in de afgelopen maanden, baart ons grote zorgen. Een totale oorlog moet tot elke prijs worden voorkomen en de partijen moeten zich weer houden aan de wapenstilstand..
De Commissie heeft beide partijen herhaaldelijk opgeroepen hun uiterste best te doen om een verdere escalatie van het geweld en nog meer dodelijke slachtoffers te voorkomen. De Commissie en de covoorzitters van de Donorconferentie van Tokio over Sri Lanka hebben er herhaaldelijk op gewezen dat het etnische conflict in Sri Lanka niet met geweld kan worden opgelost. De ellende die dat voor onschuldige burgers veroorzaakt is onverdraaglijk.
De Europese Commissie maakt zich grote zorgen over de verslechterende mensenrechtensituatie daar. Wij delen de zorgen die in de ontwerpresolutie worden geuit met betrekking tot de recente schendingen, en zijn bezorgd over het klimaat van straffeloosheid en niet-naleving van de mensenrechten door beide partijen. 
De Commissie is in het bijzonder geschokt door de afschuwelijke moord op zeventien hulpverleners van de NGO “Action contre la faim” en heeft de autoriteiten in Sri Lanka dringend opgeroepen deze moorden onmiddellijk en diepgaand te onderzoeken en de verzekering te geven dat zij al het mogelijke zullen doen om een veilige humanitaire ruimte in het land te garanderen. Wij steunen de recente oproep van president Rajapakse om een onafhankelijke internationale commissie in te stellen. Dit is een positieve stap, die moet worden gevolgd door concrete maatregelen.
Wij blijven de situatie in Sri Lanka op de voet volgen en zijn blij met de belangstelling waarvan het Parlement blijk geeft in deze ontwerpresolutie, die erop gericht is beide partijen te stimuleren de mensenrechten volledig na te leven.
Deze nieuwe ontwikkelingen zijn belangrijk voor de Europese Unie in haar rol als covoorzitter van de Donorconferentie van Tokio. Op 12 september zal in Brussel een vergadering van covoorzitters plaatsvinden, en de Europese Commissie zal zich er actief voor inzetten dat een krachtig signaal wordt afgegeven aan beide partijen, waarin zij dringend worden opgeroepen zich in te zetten voor een vreedzame en door onderhandelingen verkregen oplossing van het conflict en volledige naleving van de mensenrechten.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over vijf ontwerpresoluties over Noord-Koreaanse asielzoekers, met name in Thailand(1). 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Voorzitter, gedurende ruim 60 jaar isolement heeft zich in Noord-Korea een bestuursmodel en een levensstijl ontwikkeld die sterk afwijken van alles wat je elders op de wereld aantreft. Bovendien ziet het er naar uit dat meer aandacht wordt gegeven aan raketten en atoombommen dan aan een toereikende voedselproductie. Mensen die zich onder die levensomstandigheden niet meer thuis voelen, zitten in een val. De grens met Zuid-Korea is nog steeds gesloten.
Buurland China biedt evenmin een oplossing, zolang het sommige vluchtelingen terugstuurt naar een land dat afwijkingen waarschijnlijk zwaar bestraft. Van de mensen die worden teruggestuurd, horen we nooit meer iets. Daarom moet voor diegenen die willen vluchten, een alternatief beschikbaar komen. Deze mensen komen nu terecht in arme landen als Vietnam en Cambodja, maar in toenemende mate ook in het veel welvarender Thailand. Thailand zou dit vooralsnog naar verhouding kleine aantal mensen gemakkelijk naar behoren kunnen opvangen.
Hoewel de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties hen erkent als vluchtelingen, ziet de Thaise regering ze helaas in de eerste plaats als illegale grensoverschrijders. Dat leidt ertoe dat ze na alle ellende die ze reeds hebben meegemaakt, ook nog eens tot dertig dagen gevangenisstraf worden veroordeeld plus een voor hun maatstaven hoge boete. In plaats daarvan moet Thailand ze goed opvangen of ervoor zorgen dat ze desgewenst kunnen doorreizen naar Zuid-Korea of een ander land dat ze gastvrijheid verleent.
Wij hopen dat ook Thailand de maatstaven zal hanteren die in Europa algemeen gebruikelijk zijn geweest, tegenwoordig overigens niet al te consequent worden nageleefd, maar wel een traditie waren. Als Thailand een democratie wil zijn, waar best problemen aan vast zitten, dan zou het ook op deze manier met deze vluchtelingen moeten omgaan. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter! De heer Deß en ik hebben al vóór 1989 de strijd aangebonden met het IJzeren Gordijn, tegen de opdeling van Duitsland en van Europa.
Destijds zagen velen dit slechts als een illusie, precies zoals ze vandaag van mening zijn dat de hereniging van Korea een illusie is. Zo ziet het er ook uit. Er is een dictatuur die stevig in het zadel zit, die bovendien ook over atoomwapens beschikt, en die de bevolking op brutale wijze onderdrukt. Maar we geven de strijd voor een vrij en herenigd Korea niet op. Zolang er echter nog geen hereniging is, moeten we de personen die daar vervolgd worden, bescherming bieden.
Ik geloof dat Thailand hier moet vasthouden aan de eigen, grote traditie die het land decennia geleden getoond heeft ten overstaan van miljoenen Cambodjanen. Steeds opnieuw wordt vergeten dat de meeste Cambodjanen de terreur van de Rode Khmer konden overleven dankzij de bescherming en hulp die Thailand – met Europese hulp maar het was toch Thailand – geboden heeft. En wat mogelijk was ten opzichte van miljoenen Cambodjanen, zou ook mogelijk moeten zijn voor enkele duizenden Noord-Koreanen die door het communisme vervolgd worden. In die zin steunt mijn fractie de resolutie die nu voorgesteld wordt. 
Marcin Libicki (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat er nog altijd twee communistische dictaturen zijn. Communistische regimes kunnen per definitie niets anders zijn dan dictaturen. Ik doel hier op Cuba en Noord-Korea. De wereld moet alles doen wat in zijn vermogen ligt om deze beide communistische regimes uit te bannen.
Vandaag hebben we het over de penibele situatie van vluchtelingen uit Noord-Korea. Dat zijn geen economische vluchtelingen. We weten maar al te goed dat landen zich vaak tegen economische vluchtelingen willen beschermen. Het terugsturen van economische migranten, hoe pijnlijk dat ook is, betekent slechts dat zij worden teruggestuurd naar hun ongelukkige economische situatie. Wanneer politieke vluchtelingen worden teruggestuurd, worden zij echter blootgesteld aan het grootst mogelijke gevaar. Het eerste dat de internationale gemeenschap dus zou moeten doen, is voorkomen dat er zelfs maar één vluchteling wordt teruggestuurd naar Noord-Korea. Het lot dat vluchtelingen daar wacht is zo wreed dat het je voorstellingsvermogen te boven gaat. Dat moet het belangrijkste doel zijn van alles wat we doen. 
Paulo Casaca (PSE ),
   . – Wij hebben hier te maken met een van de vreselijkste dictaturen ter wereld, een dictatuur die de gehele wereld bedreigt met haar atoomprogramma en erin is geslaagd het land om te vormen tot één groot concentratiekamp.
Gelet hierop spreek ik samen met de heer Posselt en de rest van dit Parlement mijn hoop uit dat de grens zal verdwijnen en dat Noord-Korea in zijn huidige gedaante zal ophouden te bestaan. Zolang dat niet gebeurt, moeten wij echter onze solidariteit betuigen aan de Noord-Koreaanse vluchtelingen.
Daarom roepen wij de Thaise autoriteiten op om een minimum aan rechtvaardigheid, menselijkheid en waardigheid te betonen, de slachtoffers van de brutale dictatuur niet als criminelen te behandelen en zoveel mogelijk hulp te bieden. Tevens verzoeken wij de Europese instellingen samenwerking te verlenen bij de tenuitvoerlegging van de hulpacties ten behoeve van de Noord-Koreaanse asielzoekers. 
Marco Cappato (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, dit is inderdaad een serieuze gebeurtenis die symbool staat voor een situatie met verstrekkende gevolgen, zoals mijn collega's reeds hebben benadrukt en zoals ook is vastgelegd in de tekst van de resolutie. Er rest mij dus niets anders dan aan de commissaris, vice-voorzitter Frattini, te vragen naar een manier, een mogelijkheid, om dit onderwerp onder de aandacht te brengen, met name tijdens de top Azië-Europa (ASEM).
Het probleem heeft betrekking op Noord-Korea, en Thailand natuurlijk, en overduidelijk op ons als Europese Unie en de Hoge VN-Commissaris voor de vluchtelingen. Ik heb de indruk – en ik weet niet hoe de Commissaris hierover denkt – dat de Hoge VN-Commissaris voor de vluchtelingen vaak te bang is om posities ten aanzien van dat deel van de wereld, en ook andere gebieden, aan te nemen die achteraf – hoe leg ik dat uit? – politiek blijken te zijn, zoals bijvoorbeeld het geval was bij de Montagnard-minderheden in Vietnam. Daarnaast zijn er nog veel andere gevallen waarin de VN een aarzelende houding aanneemt wanneer het gaat om het vrijgeven van garanties en het waarborgen van de eerbiediging van de vluchtelingenstatus, omdat ze bang is dat dit verkeerd wordt opgenomen door regeringen en regimes in dat gebied.
De Europese Unie kan hierin een belangrijke rol spelen door de internationale instellingen en de VN in het bijzonder aan te sporen de vluchtelingenstatus te waarborgen, te verlenen en toe te staan alwaar de voorwaarden dit toelaten. In het geval van Noord-Korea ben ik het natuurlijk eens met wat mijn collega's eerder zeiden, namelijk dat de migratie duidelijk niet alleen economisch is, maar het resultaat of het gevolg van één van de ergste en meest gewelddadige dictaturen die nog voorkomen op aarde. 
Marios Matsakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, Noord-Korea is in korte tijd een symbool geworden van een anachronistische, verstarde communistische staat. De sterke verslechtering van de levensstandaard als gevolg daarvan en de onverdraaglijke onderdrukking van het volk door het steeds wredere totalitaire regime, hebben in de afgelopen jaren tienduizenden Noord-Koreanen ertoe gebracht hun thuisland te ontvluchten op zoek naar een beter lot.
Met name Thailand is een belangrijk doorgangsland geworden voor Noord-Koreaanse vluchtelingen. Helaas hebben wij de afgelopen tijd voorbeelden gezien van onaanvaardbare behandeling van Noord-Koreaanse asielzoekers door de Thaise autoriteiten, met arrestaties, hoge boetes, gevangenisstraffen en repatriëring. Dit soort maatregelen staat haaks op de anders zo veelgeroemde Thaise traditie van gastvrijheid. Het is ook in strijd met Thailands verplichtingen krachtens het Verdrag betreffende de Status van Vluchtelingen uit 1951.
Wij doen een beroep op de regering van Thailand om de rechten van de Noord-Koreaanse vluchtelingen naar behoren te eerbiedigen en volledig mee te werken met de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Verder roepen wij de Raad en de Commissie op om de situatie van de Noord-Koreaanse vluchtelingen nauwkeurig in de gaten te houden. 
Kathy Sinnott,
   Mijnheer de Voorzitter, Noord-Korea heeft een van de meest repressieve regimes ter wereld. Voor zover wij weten wordt deze gevangenisstaat bestuurd volgens de ergste stalinistische traditie, en dat uit zich in hongersnoden, terreur en indoctrinatie. We lezen over de verschrikkingen van de voormalige regimes van Pol Pot en Stalin, en ik moet er dan voortdurend aan denken dat in Noord-Korea vandaag de dag hetzelfde gebeurt.
Het valt te begrijpen dat mensen hun leven wagen om te ontsnappen. Duizenden mensen is dat ook gelukt; hoeveel duizenden zullen hun ontsnappingspogingen dus wel niet met de dood hebben moeten bekopen? De meeste mensen in Noord-Korea vallen in de VN-categorie van “personen van speciale zorg”. Als die weten te ontsnappen moeten ze worden geholpen en de bescherming krijgen die ze nodig hebben. Onlangs nog heeft Thailand de solidariteit van de wereld ondervonden na de tsunami. Nu dient het dezelfde solidariteit te tonen door Noord-Koreanen die met veel moeite de Thaise grens bereiken niet aan te vallen. Het land moet echter wel door andere landen worden geholpen bij het dragen van deze last.
De EU en de Europese landen moeten ook bereid zijn om onderdak en middelen ter beschikking te stellen. Mag ik dit Parlement er misschien aan herinneren dat wij West-Europeanen hebben toegelaten dat Poolse soldaten uit Duitse krijgsgevangenkampen werden teruggestuurd in de klauwen van Stalin, die hen ofwel onmiddellijk doodde ofwel langzaam langzaam liet creperen in de Siberische goelags? Tegenover de afgrijselijke situatie van Noord-Korea krijgen wij de gelegenheid om goed te maken wat we zo verschrikkelijk verkeerd hebben gedaan bij de Poolse gevangenen. Door de Noord-Koreaanse asielzoekers te helpen, door te zorgen dat zij niet worden teruggestuurd naar Noord-Korea waar hen gevangenschap, dwangarbeid of liquidatie wacht, zullen we een oude schuld goedmaken en een juist besluit nemen.
Marek Aleksander Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is niet de eerste keer dat we het onderwerp Noord-Korea behandelen, en ik moet helaas zeggen dat er in dat land de laatste jaren weinig ten goede is veranderd. De mensenrechten worden er nog steeds op grote schaal geschonden.
Vandaag debatteren we over vluchtelingen, die door honger en onderdrukking in hun eigen land gedwongen worden tot de moeilijkste beslissing die een mens in zijn of haar leven kan nemen, namelijk zijn of haar vaderland te ontvluchten, vaak met gevaar voor eigen leven. Met name Thailand wordt voor veel vluchtelingen een doorgangsland, maar de Thaise autoriteiten, die goede betrekkingen met Korea hebben, willen op deze mensen de wet betreffende illegale immigranten toepassen, en doen dat ook.
Ik doe een beroep op de regering van Thailand, een land dat bekend staat om zijn gastvrijheid, deze vluchtelingen niet naar hun vaderland terug te sturen en henzelf en hun families daarmee bloot te stellen aan een vervolging die haar weerga niet kent, maar de vluchtelingen naar een ander land te sturen.
Laat deze mensen niet ten prooi vallen aan het regime. 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, u bent goed op de hoogte van het ellendige lot van vele Noord-Koreaanse asielzoekers, en het laatste voorbeeld komt nu uit Thailand. 
De Commissie betreurt ten zeerste dat deze vluchtelingen niet overeenkomstig het internationaal humanitair recht zijn behandeld en spoort de Thaise autoriteiten aan het beginsel van niet-uitzetting in acht te nemen, zoals zij plegen te doen, en in te staan voor een veilige doortocht naar een derde land waar de vluchtelingen kunnen worden ondergebracht. Wij hopen dat de lopende gesprekken tussen Thailand, de Zuid-Koreaanse autoriteiten en de Hoge VN-commissaris voor de vluchtelingen als uitkomst zullen hebben dat deze mensen eerdaags naar Zuid-Korea of een ander derde land zullen worden overgebracht. In dit verband zou ik overigens ook willen wijzen op de zeer zorgwekkende situatie van de H’mong-vluchtelingen uit Laos die in Thailand wonen.
Voor Noord-Koreanen is het zoeken van asiel het symptoom en niet de oorzaak van een probleem waar vrijwel iedereen weet van heeft, namelijk het ondemocratische bewind in de Democratische Volksrepubliek Korea, dat het land algemene armoede, een ingestorte economie en een zorgwekkende mensenrechtensituatie heeft gebracht.
De Europese Unie voert een op contact gericht beleid ten aanzien van Noord-Korea, dat onder andere bestaat uit humanitaire hulp – zo’n 345 miljoen euro aan Europese steun sinds 1995 –, privécontacten en trojkacontacten op bestuursniveau, waarbij ook over de mensenrechten wordt gesproken. In november 2005 hebben de Verenigde Naties een mensenrechtenresolutie aangenomen, onder meer over de terugkeer van Noord-Koreaanse burgers naar hun land. De Noord-Koreanen waren verbolgen over deze resolutie en schortten de humanitaire hulp op. Deze is pas een paar maanden geleden hervat.
De Europese Unie zal het zespartijenoverleg blijven steunen en haar op contact gerichte beleid voortzetten in een poging praktische verbeteringen teweeg te brengen en het probleem bij de bron aan te pakken.
Ik kan u namens mijn collega, mevrouw Ferrero-Waldner, verzekeren dat de Commissie ook de verdere gang van zaken omtrent de vluchtelingen in Thailand nauwlettend zal blijven volgen – zoals de heer Cappato al zei – in het kader van de dialoog EU-Azië.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over vijf ontwerpresoluties over Zimbabwe(1). 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ),
   . Dames en heren, Zimbabwe is het voormalige Zuid-Rhodesië . Het regime dat in dit land aan de macht is, wordt overal in Europa gezien als een hardvochtig dictatorschap. Na de machtsoverdracht aan de huidige heersers werden de boeren al snel verjaagd van de oude boerderijen en het land verkeert continu aan de rand van de hongersnood. Vandaar dat de regering van Mugabe deze blanke nakomelingen van de kolonialisten heeft teruggevraagd en ze de landerijen opnieuw ter beschikking heeft gesteld. Daardoor verbeterde de situatie zienderogen. Vandaag de dag worden deze mensen wederom geleidelijk aan verdreven en zelfs gedood terwijl de regering nog niet eens een begin heeft gemaakt met de scholing van agrariërs om rationeel te boeren. Ook ontbreekt het aan steun voor de coöperaties en aan hulp voor de aanschaf van adequate landbouwapparatuur. Dit zijn de belangrijkste struikelblokken voor de economie.
De ontwerpresolutie gaat in op de politieke problemen en bevat een aantal gebrekkige en tamelijk discutabele voorstellen. Ik protesteer fel tegen de absurde oproep aan Zuid-Afrika om Zimbabwe te boycotten bij het FIFA wereldkampioenschap voetbal. Of is dit misschien niet serieus bedoeld? Ik begrijp evenmin waarom de rapporteurs, door in te stemmen met punt D, vermelden dat de belangrijkste politieke oppositie in oktober 2005 helaas in twee fracties uiteenviel. Als dit een verwijt is aan het adres van Mugabe dan snap ik de strekking van de beschuldiging niet. Als wij onszelf echt belachelijk willen maken, kunnen wij net zo goed de locale sjamanen oproepen de rivieren droog te leggen en de Victoria-watervallen te laten verdwijnen.
Ik wil nog een opmerking maken bij paragraaf 5 van de ontwerpresolutie. Ook in sommige lidstaten van de Europese Unie was de opkomst bij verkiezingen extreem laag. Betekent dit dat wij de aldus verkozen volksvertegenwoordigers, parlementsleden, leden van de Eerste Kamer, sommige collega’s hier, niet voor vol aanzien? Ik moet zeggen dat ik dit punt van de resolutie werkelijk stuitend vind. De Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links zal zich onthouden van stemming over de aanname van deze ontwerpresolutie.
Ik sluit af met een vraag aan de Commissaris. Mijnheer de Commissaris, wij vragen de regering van Zuid-Afrika de vluchtelingen uit Zimbabwe beter op te vangen. Welke steun bieden wij daarbij? 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, al meer dan zes jaar heeft het Parlement voortdurend opgeroepen om door ferm optreden in Zimbabwe een verandering ten goede te bewerkstelligen. We blijven echter nog altijd toekijken naar de hopeloze situatie van miljoenen gewone Zimbabwanen. Dag in dag uit gaan zij gebukt onder zware politieke onderdrukking, een ingestorte economie en tekorten aan eerste levensbehoeften als voedsel, drinkwater en medische benodigdheden. Het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties verwacht dit jaar aan bijna vier miljoen ondervoede mensen hulp te verstrekken. Dat is bijna een derde van de bevolking.
Hiv/aids heeft een verwoestend effect op het land gehad: een op de vijf volwassenen is seropositief en meer dan een miljoen kinderen hebben hun ouders aan aids verloren. De werkloosheid treft 70 procent van de bevolking. De politieke en economische vermogens van Zimbabwe zijn lager dan ooit sinds het land 26 jaar geleden onafhankelijk werd. Het optreden van de internationale gemeenschap was op zijn best halfslachtig en ontbeerde de nodige toewijding om werkelijk effect te sorteren op de situatie in Zimbabwe.
Zuid-Afrika zou het voortouw moeten nemen in de internationale druk op het bewind van Mugabe om democratische concessies te doen, maar ik vrees dat de stille diplomatie van president Mbeki niets concreets heeft opgeleverd. Zuid-Afrika zou via de levering van elektriciteit en maïs, en via de verstrekking van krediet enorme druk op het bewind van Mugabe kunnen uitoefenen, maar heeft dit vooralsnog niet gedaan.
Wat we nu zien is een toenemende belangstelling uit China voor veel delen van Afrika, waaronder Zimbabwe. De Chinese regering lijkt zich niet bezwaard te voelen om tirannieke regimes te ondersteunen en hun wapens te leveren om hun bevolking te onderdrukken in ruil voor toegang tot natuurlijke hulpbronnen. Ik merk weinig diplomatieke inspanning van de kant van de EU of de regeringen van haar lidstaten om die internationale bronnen van steun die Mugabe in het zadel houden, af te sluiten. De EU is weinig krachtdadig opgetreden bij de tenuitvoerlegging van haar eigen sancties. Het is dan ook geen wonder dat Mugabe er niet van onder de indruk is.
Als het de internationale gemeenschap ernst is om de vreselijke omstandigheden in Zimbabwe aan te pakken, moet de VN-Veiligheidsraad de situatie dringend onderzoeken. Als we Zimbabwe geen grotere prioriteit geven, zal het bewind van Mugabe doormodderen tot op het punt waar Zimbabwe volkomen ineenstort, en pas weer op zal kunnen krabbelen met immense internationale hulp. Door nu in te grijpen zou de internationale gemeenschap ertoe kunnen bijdragen dit scenario af te wenden.
Karin Scheele (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter! Dit is niet de eerste resolutie die we bespreken over de situatie in Zimbabwe, maar ik moet zeggen dat we inhoudelijk al betere resoluties besproken hebben in dit Parlement.
Ook in de samenwerking met de ACS-landen zien we steeds weer opnieuw een aanleiding voor kritiek en discussie in het ontbreken van democratie, massale schendingen van de mensenrechten in Zimbabwe en de ernstige economische crisis, die gepaard gaat met schaarste van levensmiddelen, werkloosheid en hyperinflatie. Wanneer we alle problemen van dit land bij elkaar optellen, het land dat ooit de “graanschuur van zuidelijk Afrika” genoemd werd, moet men ook gewag maken van de vele moedige mensen, die in een klimaat van sterke onderdrukking steeds weer de moed blijven houden om wantoestanden aan de kaak te stellen.
We moeten proberen met onze resoluties precies deze mensen een steuntje in de rug te geven in hun strijd om vrijheid, democratie en ontwikkeling. In enkele delen van deze resolutie heb ik niet dit gevoel, en ik vind het simpelweg verkeerd om in een spoedresolutie te verwijzen naar het wereldkampioenschap voetbal dat in 2010 georganiseerd wordt.
Vanaf 13 september – dus het is wel erg spoedeisend – zullen in Zimbabwe groots opgezette, nationale acties plaatsvinden die georganiseerd zijn door vakbonden en andere organisaties. Er zal gewezen worden op de toenemende ellende van de bevolking, er zal een eis uitgesproken worden voor minimumlonen die boven de armoedegrens liggen en de regering zal ter verantwoording geroepen worden. President Mugabe heeft reeds aangekondigd dat elke betoging onderdrukt zal worden.
Het is van belang ervoor te zorgen dat deze vreedzame protestacties, die de aandacht vestigen op de vreselijke levensomstandigheden van de bevolking, zonder bedreigingen van de politie kunnen plaatsvinden. Mijnheer de Commissaris, we moeten ons ook afvragen hoe we er, met de structuur die in deze regio aanwezig is, in kunnen slagen waarnemers te sturen om het recht op vrijheid van meningsuiting en vrijheid van betoging te garanderen. 
Marcin Libicki (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, Zimbabwe is een voorbeeld van hoe de keerzijde van dekolonisatie de overhand kan krijgen. Zoals mevrouw Scheele zojuist zei, was er een tijd dat Zuid-Rhodesië ofwel het huidige Zimbabwe de “graanschuur” was van een groot deel van Afrika. Tegenwoordig is het niet eens in staat zijn eigen bevolking te voeden.
We hebben deze negatieve kant van dekolonisatie in veel landen gezien, met name in Afrikaanse landen, waar de overdracht van de macht aan onverantwoordelijke en kwaadaardige politieke krachten de onzaligste gevolgen heeft gehad. De staten in kwestie hadden zich moeten verheugen over het feit dat zij bevrijd waren van het koloniale gezag, maar in plaats daarvan zijn hun eigen inwoners tot een hels bestaan veroordeeld. Het voorstel dat de Zimbabwaanse leider nu gedaan heeft om boerderijen terug te geven aan hun voormalige eigenaren komt duidelijk te laat en boezemt niet het geringste vertrouwen in.
Ik ben van mening dat we al onze inspanningen moeten richten op het bieden van humanitaire en educatieve hulp, want ik zie werkelijk geen andere manier om uit deze situatie te komen, noch een andere koers die we zouden kunnen volgen. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de politieke crisis en de mensenrechtensituatie in Zimbabwe blijven ernstig en zorgwekkend. Daar komen de verslechtering van de levensomstandigheden en de groeiende armoede nog eens bij. Maar ik wil me vooral concentreren op een concreet aspect dat ook wordt genoemd en dat bovendien een actueel onderwerp is dat vaak aan de orde komt tijdens spoeddebatten, en dat betreft de vrijheid van meningsuiting.
Gisteren nog hebben we over China gesproken en daarbij betreurden we de hoge mate van controle die de regering op dit moment uitoefent over de media en met name over internet. Welnu, het lijkt erop dat Zimbabwe de Chinese methode als inspiratiebron heeft gebruikt om een eigen wet te ontwikkelen voor het onderscheppen van berichten, een wet die bovenop een wettelijk systeem komt dat op zichzelf al restrictief is op het gebied van vrijheden.
Die Chinese inspiratiebron is geen kleinigheid, want Human Rights Watch heeft onlangs in een rapport gezegd dat het Chinese controlesysteem, dat in het Engels de “great firewall” wordt genoemd, het meest geavanceerde in de hele wereld is.
Volgens deze wet kunnen het leger, de inlichtingendiensten, de politie en zelfs het kabinet van de president e-mails controleren en onderscheppen, telefoongesprekken afluisteren en internet censureren, en dat alles zonder dat daar een rechterlijk bevel voor nodig is. Dat zou bijvoorbeeld gevolgen hebben voor de relatie tussen artsen en patiënten, tussen advocaten en hun cliënten en tussen journalisten en hun bronnen, en zonder twijfel zou het een enorm risico betekenen ten aanzien van het recht op privacy, voor de intergouvernementele organisaties en voor de mensen die zich inzetten voor de mensenrechten.
Om al deze redenen denk ik dat het onze plicht is te eisen dat die wet wordt ingetrokken. Maar in ieder geval wil ik heel duidelijk stellen dat mijn bezorgdheid niet alleen voortkomt uit het feit dat we het over Zimbabwe hebben en ook niet uitsluitend betrekking heeft op de situatie in China. Het gaat om een bezorgdheid die moet beschouwd worden als universeel, en dit is een punt waar we alert op moeten zijn, zowel met betrekking tot de genoemde landen als tot bijvoorbeeld de Verenigde Staten en de Europese Unie zelf.
Het respect voor de vrijheid van meningsuiting en het recht op privacy moeten fundamentele elementen zijn van iedere moderne samenleving. Vandaag hebben we het over Zimbabwe, maar ik wil herhalen dat we ons wat dit onderwerp betreft niet alleen tot dit land mogen beperken. 
Marios Matsakis (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, helaas wordt deze voormalige Britse kolonie nog altijd gekweld door een ernstige en langdurige humanitaire, politieke en economische crisis en is geen enkele aanwijzing of hoop dat er binnenkort verbetering in zal komen. Het ondoelmatige en corrupte bewind onder leiding van Robert Mugabe, dat het land bestuurt, blijft het volk onderdrukken, en de mishandeling van politieke tegenstanders, vakbondsactivisten, boeren, leden van mensenrechtenorganisaties, journalisten en magistraten is nog altijd aan de orde van de dag.
We roepen de regering van Zimbabwe op om een begin te maken met het naar behoren eerbiedigen van de internationale verdragen en de mensenrechten en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te waarborgen. Bovendien zijn wij van mening dat het aanzienlijk zou helpen om het land van een nog slechtere toekomst te vrijwaren als de heer Mugabe de macht eindelijk zo snel mogelijk uit handen zou geven. Een dergelijke stap, te beginnen bij het openen van positieve overgangsonderhandelingen tussen Zanu-PF, de MDC en andere oppositiebewegingen, zal onzes inziens de maatschappij, de politiek en de economie van Zimbabwe het hoognodige nieuwe leven inblazen, en zal de Zimbabwaanse bevolking vrede en welvaart brengen in haar traumatische overgang van het Britse kolonialisme naar onafhankelijkheid en vrijheid.
Michael Gahler,
   .Mijnheer de Voorzitter! In al mijn jaren als Parlementslid heb ik debatten gehoord over de situatie in Zimbabwe, een situatie die sociaal, economisch en politiek stelselmatig slechter geworden is. Oproepen aan Mugabe hebben net zo weinig invloed gehad als het aansporen van buurlanden, met name Zuid-Afrika, om zich sterker te engageren. En de maatregelen die we vanuit de EU getroffen hebben, hebben ook geen sterke indruk nagelaten op de personen voor wie ze bedoeld waren.
Hoe ziet de situatie er nu uit? Volgens ramingen zijn 2 miljoen mensen naar de buurlanden gevlucht en deze mensen wonen daar meestal illegaal. Alleen al de zogenaamde operatie Muramba-tsvina (“grote schoonmaak” heeft 700 000 mensen in de meest letterlijke zin van het woord ontworteld. 4 miljoen mensen hebben niet voldoende voedsel en 70 procent van de mensen is werkloos. Het inflatiepercentage ligt nergens in de wereld zo hoog. Het gedwongen verhuizen maakt de strijd tegen aids moeilijker. Elke week sterven 3 200 mensen aan aids. De wetgeving inzake controle en onderdrukking van de bevolking staat inmiddels op hetzelfde punt als voor de onafhankelijkheid.
Wat kunnen wij nu doen? Laten we erop letten dat de internationale organisaties die in het kader van de VN ter plaatse actief zijn de bevolking zo rechtstreeks mogelijk kunnen helpen. Laten we ervoor zorgen dat het Rode Kruis zijn taak onverminderd kan uitvoeren.
Ik roep met name de Commissie op om ook begrotingsmiddelen aan te spreken voor Europese initiatieven voor democratie en mensenrechten, om op die manier de vele moedige mensen te helpen die actief zijn in vakbonden, mensenrechtenorganisaties, kerken of in de onafhankelijke media. Laten we China vragen met wie het land zich op lange termijn wil verbinden, met de regering of met de bevolking? Laten we ook onze Zuid-Afrikaanse gesprekspartners er steeds weer op wijzen dat ze door hun gebrek aan actie noch de zaken voor zichzelf makkelijker maken, noch de mensen in Zimbabwe een dienst bewijzen. 
Józef Pinior,
   – Mijnheer de Voorzitter, wij zijn er de afgelopen jaren getuige van geweest hoe de politieke, sociale en gezondheidssituatie in Zimbabwe verslechterde.
De politieke dictatuur van de heer Mugabe ging hand in hand met een maatschappelijke catastrofe. De operatie ‘Muramba-tsvina’ heeft 700 000 mensen dakloos gemaakt. Ongeveer vier miljoen mensen in Zimbabwe worden momenteel met de hongerdood bedreigd en steeds meer mensen worden getroffen door aids. Het gevolg is een situatie waarin iedere week meer dan 3 000 mensen in dat land overlijden. De recente maatregelen waarmee het regime-Mugabe probeert controle te krijgen over het Rode Kruis, geven aanleiding tot grote bezorgdheid.
Op dit kritieke ogenblik moet het Parlement zich concentreren op de activiteiten van vakbonden in Zimbabwe en in het bijzonder op de demonstraties die de vakbonden de komende weken zullen houden. De vakbonden in Zimbabwe verdienen onze bijzondere steun. 
Alyn Smith,
   Mijnheer de Voorzitter, de verschrikkelijke situatie waarin Zimbabwe zichzelf heeft gebracht, is in dit Parlement genoegzaam bekend. Ze confronteert ons met de grenzen van ons kunnen. Het dichtdraaien van de hulpkraan zou enkel de kwetsbaarsten treffen, maar het is het enige middel van dit Parlement waarmee we echt druk kunnen uitoefenen op het Zimbabwaanse bewind.
Zijn er andere middelen te vinden? Wat dat aangaat, zou ik willen verwijzen naar paragraaf 8 van de ontwerpresolutie waarin wordt geopperd Zimbabwe uit te sluiten van deelname aan het Wereldbekertournooi 2010. In tegenstelling tot mijn collega’s vind ik dat een goed idee. Ik zou graag horen hoe de Commissie hierover denkt.
Deze week nog hebben wij getuige kunnen zijn van de verbroedering en vriendschap die van internationaal voetbal uitgaat. Mijn team – Schotland – was in Litouwen en ik twijfel er niet aan dat er een aantal vriendschappen zijn gesloten. Echter, deelname is niet zomaar een recht, maar een voorrecht. Uitsluiting van deelname aan de Wereldbeker 2010 zou de internationale afkeer van het bewind van de heer Mugabe onderstrepen, zonder de bevolking van Zimbabwe te treffen. Het zou echter geenszins onopgemerkt blijven in dat voetbalgekke land. Het lijkt mij een positief en bruikbaar idee. Ik zou graag horen hoe de commissaris erover denkt.
Koenraad Dillen (NI ). –
   Collega's, mijnheer de Voorzitter, de schrijnende mensenrechtensituatie in Zimbabwe, dat weten we allemaal, is al langer dan vandaag een dringende kwestie en het is ook niet de eerste keer dat ze wordt geagendeerd in dit Parlement. Hoeveel jaar is de marxistische dictator Mugabe nu al bezig met zijn racistisch beleid jegens de blanke boeren in zijn land? Ongestraft voert hij een beleid van etnische zuivering, waarvan in de eerste plaats de overgrote meerderheid van de zwarte bevolking van Zimbabwe het slachtoffer is.
Ooit was Zimbabwe immers een landbouwland dat als een der weinige landen ten zuiden van de Sahara zijn landbouwproducten kon exporteren. Mugabe heeft met zijn waanzin de ellende onder zijn eigen volk gecreëerd. De landbouw stort in elkaar en de hongersnood grijpt om zich heen.
Het wordt hoog tijd dat er effectief tegen die man wordt opgetreden. Net zoals Charles Taylor van Liberia moet Mugabe door de internationale gemeenschap als een misdadiger tegen de menselijkheid behandeld worden en ter verantwoording worden geroepen. Ook in Afrika mag geen politiek van twee maten en twee gewichten worden gevoerd. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het lijkt wel alsof de Europese Unie hoe langer hoe machtelozer staat tegenover bepaalde dictaturen.
Het is hemeltergend dat een prachtig land als Zimbabwe heeft kunnen afglijden tot de huidige toestand, terwijl wij, afgezien van de handvol maatregelen die wij hebben getroffen om de dictatuur van de heer Mugabe te bestrijden, enkel toekijken. We bespreken wat er gebeurt en misschien geven we de daders en hun naasten een reisverbod, en denken daarmee de mensen te helpen die in de hoek zitten waar de klappen vallen: niet alleen de blanken maar ook een aanzienlijk deel van de oorspronkelijke zwarte bevolking van Zimbabwe. Het zou eens tijd worden dat we in kwamen en de daad bij het woord voegden.
Ryszard Czarnecki (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, onze Oostenrijkse collega heeft gelijk als zij zegt dat het niet voor het eerst is dat wij het in dit Parlement over Zimbabwe hebben. Het is zo langzamerhand een gebed zonder einde en Zimbabwe breekt in vele opzichten wereldrecords met zijn werkloosheidspercentage van 70 procent, het hoogste inflatiecijfer ter wereld, 3 200 aidsdoden per week en het laagste opkomstpercentage bij verkiezingen, namelijk 15 procent.
Vier miljoen mensen in dat land worden met de hongerdood bedreigd. De situatie stelt de hele wereld, ook de Europese Unie, voor een uitdaging. Ik hoop dat wij het deze keer niet slechts bij woorden laten en ik sluit mij aan bij de heer Rueda, onze Spaanse collega, die zojuist gezegd heeft dat we niet met twee maten moeten meten. We moeten zonder meer Zimbabwe noemen, maar daar mag het niet bij blijven, want ook in andere landen worden fundamentele mensenrechten geschonden en we moeten er voortdurend voor waken dat we met twee maten meten. Het is goed dat het Parlement weer over deze kwestie debatteert, maar laten we hopen dat het voor het laatst is. 
Franco Frattini,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Commissie houdt nauwlettend de gebeurtenissen in Zimbabwe in de gaten en we maken ons steeds grotere zorgen over de verslechtering van de politieke situatie, maar in het bijzonder over de economische en maatschappelijke situatie die personen, zowel burgers als inwoners, treft.
Op basis van de situatie die we vandaag de dag zien – en omdat er door de Zimbabwaanse regering onvoldoende gepaste maatregelen zijn genomen, of zelfs helemaal geen, om op een serieuze manier de democratische crisis, de bescherming van de rechten en de tragische economische crisis aan te pakken – is iedere mogelijke versoepeling of afschaffing van maatregelen die door de Europese Unie ten aanzien van Zimbabwe zijn ingesteld onbespreekbaar: beter gezegd, we peinzen er niet over!
De Europese Unie verandert haar houding ten aanzien van Zimbabwe niet en deze vastberaden houding is onlangs door mijn collega Louis Michel nogmaals bevestigd tijdens besprekingen met de autoriteiten van Zimbabwe. Hij benadrukte dat de Commissie absoluut vastberaden is om een actieve rol te blijven spelen in het doorbreken van de vicieuze cirkel. Tegelijkertijd mogen we geen van de voorwaarden die we hebben ingesteld opgeven, vooral niet de democratische regels die opnieuw ingesteld zijn voor het dagelijks leven van de burgers. Hetgeen gezegd is, bevestigt onze bezorgdheid.
Ik heb aandachtig en geboeid geluisterd naar het idee om Zimbabwe uit te sluiten van het Wereldkampioenschap voetbal in 2010. U weet allen dat een beslissing als deze overgenomen zal worden door de wereldvoetbalbond (FIFA). Maar dit gezegd hebbende, denk ik persoonlijk dat we dit idee serieus moeten nemen en ook bespreekbaar moeten maken binnen de lidstaten en de wereldvoetbalbond. Ik kan nu nog niet zeggen of we hiermee het doel van bepaalde Parlementsleden bereiken, maar ik kan wel zeggen dat ik mijn collega-commissarissen de heer Michel en mevrouw Ferrero-Waldner zal informeren over dit idee. Dit vraagstuk verdient het om serieus in behandeling te worden genomen.
Natuurlijk is er nog een ander aspect: zoals ik al eerder aangaf, hoopt Europa dat Zimbabwe de weg terugvindt naar herstel van de voorwaarden die gelden voor een democratisch leven en economische groei. Het spreekt voor zich dat wij bereid zijn om bepaalde routes uit te stippelen, bijvoorbeeld met het oog op het tiende prioriteitenprogramma voor het Europees Ontwikkelingsfonds waarbinnen specifieke mogelijkheden liggen, maar we mogen nu niet nalaten om Zimbabwe een heldere voorwaarde op te leggen: zolang het niet de juiste weg naar democratie inslaat, kunnen wij onze vastberaden houding niet veranderen.
Tegelijkertijd is de Commissie serieus in gesprek met de omliggende landen van Zimbabwe, met name met de leden van de Gemeenschap voor ontwikkeling van Zuid-Afrikaanse landen en met de regering van Zuid-Afrika. Ik ben het eens met hetgeen ik heb vernomen, namelijk dat we deze omliggende landen steeds zullen oproepen om zich nog meer in te zetten.
We staan achter de initiatieven van de Verenigde Naties en naar mijn mening is het belangrijk dat de aangewezen Afrikaanse staats- en regeringshoofden druk uitoefenen op de Zimbabwaanse regering om de politieke en humanitaire omstandigheden eindelijk te verbeteren en de weg vrij te maken voor nationale verzoening.
Intussen maken we ons ernstige zorgen om de mensen. Het is duidelijk dat, terwijl enerzijds onze houding jegens de Zimbabwaanse regering onwrikbaar is, we anderzijds moeten proberen directe hulp te verlenen aan de bevolking. Die kan namelijk ook niets doen aan het regime dat hen berooft van hun vrijheid en ook van hun economische middelen. Ik kan bevestigen dat commissaris Louis Michel voornemens is om de steun voort te zetten en ook financiële steun te verlenen aan projecten binnen de sociaal-economische sectoren, aan medische ondersteuning en aan de rol van de organisaties in de praktijk. Ik wil erop wijzen dat de rol van het Rode Kruis te allen tijde gefaciliteerd en aangemoedigd moet worden, net als de projecten die betrekking hebben op bestuur, democratie en respect voor de mensenrechten en de rechtstaat. Naar onze mening dient de directe hulpverlening aan de bevolking van Zimbabwe binnen al deze sectoren voortgezet te worden. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dadelijk plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

Michael Gahler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter! Ik vraag u het volgende te vervangen: 
 om “commissie in te stellen om de moorden, verdwijningen en ontvoeringen te onderzoeken” te vervangen door de juiste formulering “onafhankelijke groep van eerbiedwaardige personen uit te nodigen als waarnemers bij het onderzoek naar verdwijningen, ontvoeringen en buitengerechtelijke executies”.
Dat is de juiste vakterm die hier gebruikt dient te worden. 

Michael Gahler (PPE-DE ). –
   Het is in de tekst foutief geformuleerd: "schrap tweemaal de woorden ". Het betreft eigenlijk enkel een redactionele wijziging. 

Geoffrey Van Orden (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de laatste zin van ons amendement willen veranderen in de volgende formulering: “De verwijdering van de lijst kan overwogen worden zodra er sprake is van een effectieve wapenstilstand en beëindiging van terroristische acties, alsmede een hervatting van serieuze onderhandelingen op een constructieve basis”. Dit zou in de plaats komen van de laatste zin zoals die op dit moment in het amendement staat.

Robert Evans (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is een technisch amendement. Ik heb het advies gekregen dat het einde van amendement 5, waarin wordt opgemerkt dat Commissaris Ferrero-Waldner deze zorg deelt, beter zou kunnen luiden dat dit een visie is die door vele internationale instanties wordt gedeeld.


Michael Gahler (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter! Ik heb net gemerkt dat bij de geadresseerden van de resolutie betreffende Zimbabwe wel de voorzitter van de Uitvoerende Raad van de Afrikaanse Unie vermeld wordt – dus de uitvoerende macht, de regering – maar dat we in de opsomming het pan-Aafrikaans Parlement vergeten zijn. Omdat we precies met hen de banden weer willen aanhalen, stel ik bij wijze van mondeling wijzigingsvoorstel voor om hier het pan-Afrikaanse Parlement nog toe te voegen. 
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de stemmingen beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
