Strategia rozszerzenia 2009 dotycząca krajów Bałkanów Zachodnich, Islandii oraz Turcji (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad są oświadczenia Komisji i Rady w sprawie strategii rozszerzenia 2009 dotyczącej krajów Bałkanów Zachodnich, Islandii oraz Turcji.
Carl Bildt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący, szanowni posłowie! To naprawdę ważna debata na naprawdę ważny temat. Gdybym jednak chciał, to mógłbym ograniczyć moją dzisiejszą wypowiedź jedynie do stwierdzenia, że prezydencja w pełni zgadza się z projektem rezolucji, który został przedstawiony przez pana posła Albertiniego w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych. Ważne jest, aby Parlament oraz Rada, jak również Komisja miały jedno zdanie w tak istotnej kwestii jak ta.
Patrząc wstecz, być może najważniejszym ze wszystkich artykułów w traktacie, który został podpisany na Kapitolu w Rzymie ponad pół wieku temu był ten, który dzisiaj stanowi artykuł 49 traktatu lizbońskiego: każde państwo europejskie, które przestrzega naszych wartości i jest zaangażowane w ich propagowanie może złożyć wniosek o członkostwo w Unii.
To właśnie w ten sposób 19 krajów naszej obecnej Unii stało się członkami i częścią historycznego przedsięwzięcia, jakim jest Unia. To właśnie poprzez ten artykuł udaje nam się propagować pokój i dobrobyt oraz rozpowszechniać rządy prawa i reprezentantów obywateli na coraz większych obszarach tej tak kiedyś nękanej konfliktami części świata.
Czasami należy pojechać do innych zakątków świata, a mnie dosyć często przypada to w obowiązku, aby przypomnieć sobie jak naprawdę wielkie jest to osiągnięcie.
Przez ponad pół wieku nasza Europa eksportowała wojny i ideologie totalitarne do całej reszty świata. Dwie wojny światowe; dwie ideologie totalitarne; walkę i cierpienie.
Teraz natomiast eksportujemy ideę pokojowego pojednania, integracji ponad starymi granicami, wspólnych zasad i regulacji jako wspólnego sposobu na lepsze rządy. Proszę dodać do tego wszystko, co zostało osiągnięte poprzez artykuł 49 i dzięki czemu również nasza Unia ma wysoką pozycję na świecie.
Europa złożona z 6, 9, 12, 15 lub nawet 25 krajów byłaby mniejsza pod każdym względem: pod względem ambicji, pozycji, możliwości, poszanowania na świecie.
W swojej rezolucji słusznie mówią państwo, że rozszerzenie, cytując, "okazało się jednym z najbardziej udanych elementów polityki Unii Europejskiej”. Jest to co najmniej powściągliwość.
Wszyscy wiemy, że proces ten nie był zupełnie łatwy. Pamiętam, kiedy pełniąc inną funkcję, przyjeżdżałem do Parlamentu Europejskiego w poprzednim składzie jako przedstawiciel kraju ubiegającego się o akcesję i również spotykałem się z tymi, którzy bali się, że dalsze rozszerzenie poza ówczesną dwunastkę będzie związane z ryzykiem rozmycia się politycznych ambicji Unii.
Zarówno nowi członkowie mieli trudności we wdrażaniu naszej coraz obszerniejszej polityki i dorobku prawnego Wspólnoty, jak i my mieliśmy trudności z przyzwyczajeniem się do naszego sukcesu w postaci nowych członków, ale kiedy spojrzymy wstecz, łatwo jest zauważyć, że okresy rozszerzenia to także okresy, w których również my pogłębialiśmy naszą współpracę.
W ciągu ostatnich dwudziestu lat liczba państw członkowskich wzrosła ponad dwukrotnie i jeden za drugim, podpisywaliśmy traktaty w Maastricht, Amsterdamie, Nicei i Lizbonie. Przez poprzednie trzydzieści lat nie udało nam się nawet w pełni wdrożyć traktatu rzymskiego.
Uważam, że artykuł 49 jest tak ważny dla naszej przyszłości, jak był ważny dla naszej przeszłości. Nadal mamy siłę przyciągania. W ciągu ostatniego roku wnioski o członkostwo w UE napłynęły z Czarnogóry, Albanii i Islandii, a wiemy o tym, że są inni, równie mocno zainteresowani osiągnięciem pozycji, w której można złożyć taki wniosek.
Po ostatnim rozszerzeniu, dzięki któremu Unia zyskała około 100 milionów nowych obywateli, nasza uwaga skupia się na krajach Europy Południowo-Wschodniej - liczącej być może również do 100 milionów obywateli.
Nie będzie to ani szybkie ani proste. Dobrze znamy rozmaite wyzwania, przed którymi stoją różne kraje Bałkanów Zachodnich, podobnie jak nie umknęły naszej uwadze wielkie przemiany w Turcji.
Wszyscy dobrze wiemy, że wśród przedstawicieli opinii publicznej w naszych krajach są tacy, którzy woleliby po prostu zamknąć drzwi przed wszystkimi krajami z nadzieją na wyeliminowanie tego problemu i którzy opowiadają się za bardziej zamkniętą ideą Europy.
Ja należę do tych, którzy są przekonani, że byłby to błąd o znaczeniu historycznym, którego konsekwencje prześladowałyby Europę przez wiele następnych lat.
Wejście tych krajów do naszej Unii może być czasami bardzo odległe. Niektóre z nich będą musiały przebyć długą i trudną drogę reform, ale jeśli te drzwi byłyby zamknięte, natychmiast otworzyłyby się inne drzwi na przyjęcie innych sił i mogłoby okazać się, że te części Europy odchodzą w kierunkach, które z czasem będą miały negatywne skutki dla nas wszystkich.
To dlatego artykuł 49 nadal ma nadal tak zasadnicze znaczenie. Jest światłem przewodnim reformy i pojednania, które stanowi również inspirację oraz przewodnik dla regionów Europy niebędących jeszcze członkami naszej Unii.
Komisarz Rehn przedstawi więcej szczegółów dotyczących przeprowadzonej przez Komisję oceny postępów poczynionych przez wszystkie te zainteresowane kraje, natomiast prezydencja podziela wyniki oceny wykonanej przez Komisję.
Nadal pragniemy, aby wszystkie kraje Bałkanów Zachodnich dokonywały postępów na drodze do akcesji, pamiętając o tym, że są na różnych jej etapach. Oczekujemy, co się w pewnym stopniu z tym wiąże, że zapadnie decyzja o bezwizowym wstępie na terytorium Unii dla obywateli byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry i Serbii, począwszy od 19 grudnia. Jest to duży i najważniejszy krok naprzód.
Wraz z Parlamentem podzielamy nadzieję, że Albania i Bośnia nadrobią zaległości i będą w stanie jak najszybciej do nich dołączyć.
Proces przyjęcia Chorwacji został odblokowany i obecnie postępuje naprzód. Jest to ważne dla Chorwacji i dla całego regionu. Była Jugosłowiańska Republika Macedonii uzyskała bardzo dobre wyniki w sprawozdaniu sporządzonym przez Komisję i mam nadzieję, że Rada w grudniu będzie w stanie wskazać konkretne dalsze kroki w procesie akcesji.
Wnioski Czarnogóry i Albanii zostały przekazane Komisji i wierzę, że w ciągu około roku przedstawi ona swoją opinię.
Co do Bośni, to mamy nadzieję, że przywódcy polityczni wyrażą zgodę na reformy, które są potrzebne, aby można było również rozważyć wniosek o członkostwo tego kraju. Nieformalne rozmowy ułatwione przez Unię Europejską w bliskiej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi odbywają się dokładnie w tej chwili, kiedy tu rozmawiamy.
Serbia zrobiła spore postępy w zakresie jednostronnego wdrażania porozumienia tymczasowego i oczywiście będziemy bardzo uważnie śledzić raport autorstwa Prokuratora Generalnego Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii mający niebawem się ukazać i dotyczący jej współpracy z Trybunałem. Mamy nadzieję, że będzie on zadowolony z obecnego poziomu wysiłków, chociaż oczywiście bardzo istotne jest, aby te wysiłki były kontynuowane.
Przechodząc dalej na południowy wschód chciałbym złożyć wyrazy uznania dla Turcji za zasadnicze reformy, które właśnie przeprowadza w kwestii kurdyjskiej. Ich powodzenie będzie odpowiedzialne za zdecydowane zbliżenie tego kraju do naszych europejskich standardów w obszarach o zasadniczym znaczeniu.
Istnieje wiele innych spraw, którymi jak sądzę zajmie się pan komisarz. Nie bezpośrednio powiązane, ale mające również oczywiste znaczenie w tym względzie są trwające rozmowy między Prezydentem Dimitrisem Christofiasem a Mehmetem Ali Talatem w sprawie ponownego zjednoczenia Cypru. Możemy ich tylko ponaglać, aby wypracowali szeroko zakrojone rozwiązanie w oparciu o federację złożoną z dwóch społeczności, dwóch stref o takim samym znaczeniu politycznym, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ. Znaczenie tej kwestii jest bezsporne.
Pójdziemy albo w kierunku nowej ery porozumienia i współpracy w tej części Europy oraz w całym regionie wschodnim Morza Śródziemnego, albo w kierunku sytuacji, w której łatwo jest przewidzieć, że będziemy musieli zmierzyć się z szybko narastającymi problemami.
Duża część naszej uwagi poświęcona jest wyzwaniom stojącym przed Europą Południowo-Wschodnią, ale wniosek Islandii jest kolejnym dowodem na to, że musimy bardziej się skoncentrować na wszystkich sprawach Arktyki i szerzej rozumianej Północy. Jest to obszar, który również wymaga większej obecności i zaangażowania Unii w przyszłości. Ma on coraz większe znaczenie dla wszystkich ważnych podmiotów światowych i wniosek Islandii należy również rozpatrywać z tej perspektywy.
Biorąc pod uwagę około tysiąc lat tradycji demokratycznej oraz członkostwo w naszym wspólnym rynku za sprawą Europejskiego Obszaru Gospodarczego oczywiste jest, że Islandia już przeszła znaczną część swojej drogi do członkostwa, chociaż będziemy musieli ocenić dalsze postępy, kiedy otrzymamy opinię od Komisji.
Panie przewodniczący! To właśnie prezydencja szwedzka zdołała osiągnąć do tej pory tak wiele w istotnym obszarze rozszerzenia. Przed nami jeszcze kilka ważnych tygodni, podczas których spodziewam się dalszych postępów, ale na zakończenie chciałbym powiedzieć, że nie uważam procesu budowania naszej Europy za skończony. Sądzę, że Europa musi pozostać otwarta oraz że powinniśmy nadal angażować się w proces rozszerzenia, który przynosi coraz większym obszarom w Europie dobre rządy, rządy prawa, pojednanie, pokój i dobrobyt.
Ma to dla nich oczywiście kluczowe znaczenie, ale powinniśmy uznać, że ma to również kluczowe znaczenie dla nas i nie zapominajmy, że podniesie to naszą pozycję w, a nasz głos zyska jeszcze większy szacunek w przyszłości.
Olli Rehn
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw podziękować członkom Komisji Spraw Zagranicznych oraz jej przewodniczącemu, panu Gabriele Albertini, za wyważoną i szeroko zakrojoną rezolucję. Chciałbym również podziękować wszystkim państwu za doskonałą współpracę w ciągu ostatnich pięciu lat. Parlament Europejski bardzo pomógł w kształtowaniu naszej polityki rozszerzenia i stanowili państwo przykład odpowiedzialności demokratycznej. Liczę na kontynuację naszej współpracy w przyszłości, niezależnie od tego, jaka teka zostanie mi powierzona.
UE w przyszłym tygodniu dokona długo oczekiwanego kroku naprzód za sprawą wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Rozpocznie on nowa erę w polityce zagranicznej UE. Pośrednio scementuje on również odnowiony konsensus UE w sprawie rozszerzenia w oparciu o trzy zasady: konsolidację, warunkowość i komunikację w połączeniu z zatwierdzoną zdolnością do przyjmowania nowych członków. Umożliwi nam to kontynuację stopniowego i uważnie prowadzonego procesu akcesji.
Jak pokazuje projekt rezolucji, rozszerzenie jest dzisiaj jednym z najpotężniejszych narzędzi polityki zagranicznej UE. Taki był również sens przesłania Carla Bildta i zgadzam się z tym przesłaniem, opartym na empirycznych dowodach uzyskanych podczas prezydencji szwedzkiej oraz przez lata i dziesięciolecia. To także prawda, że wiarygodność UE jako światowego podmiotu utrzymuje się lub spada za sprawą naszej umiejętności kształtowania naszego własnego sąsiedztwa. To w tym obszarze osiągnęliśmy największe sukcesy w ciągu ostatniego dwudziestolecia transformacji kontynentu europejskiego poprzez ponowne jednoczenie Wschodu i Zachodu, budując w ten sposób silniejszą Unię Europejską.
Rozszerzenie jest kluczową siłą napędową tego procesu i nadal zmienia dzisiejszą Europę Południowo-Wschodnią. Wnioski o członkostwo w UE złożone przez Albanię i Czarnogórę podkreślają stale aktualną siłę przyciągania Unii. Wniosek Islandii wprowadza nowy wymiar polityczny i geoekonomiczny do naszego programu rozszerzenia. Bośnia i Hercegowina oraz Serbia rozważają złożenie wniosku. Biorąc pod uwagę kryzys gospodarczy, wszystkie te kraje mogłyby łatwo zwrócić się do wewnątrz. A jednak nadal zmierzają one w kierunku Europy, z czym związane są wszystkie trudne wybory i odważne reformy. Chorwacja jest już prawie na finiszu po czterech latach intensywnych negocjacji w sprawie przystąpienia. Zagrzeb musi teraz zintensyfikować swoje wysiłki reformatorskie, zwłaszcza w zakresie wymiaru sprawiedliwości oraz walki z korupcją i zorganizowaną przestępczością, aby można było zakończyć negocjacje. Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla Byłej Jugosławii jest koniecznością.
Obserwujemy również stałe postępy w Turcji. Turcja odgrywa kluczową rolę w zakresie bezpieczeństwa energetycznego oraz dialogu między cywilizacjami. Zobowiązanie Ankary do normalizacji stosunków z Armenią jest historycznym wydarzeniem, podobnie jak demokratyczne otwarcie celem rozwiązania kwestii kurdyjskiej, ale Turcja ma jeszcze długą drogę przed sobą. Oprócz reform oczekujemy, że Turcja zapewni pełne wdrożenie protokołu z Ankary oraz poczyni postępy w kierunku normalizacji stosunków z Cyprem.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii poczyniła ostatnio zasadnicze postępy i poważnie zajęła się kluczowymi priorytetami reform. Kraj ten w wystarczającym stopniu spełnia polityczne kryteria kopenhaskie. Te czynniki spowodowały, że Komisja mogła zalecić otwarcie negocjacji w sprawie przystąpienia. Wydaje mi się, że rząd w Skopje właściwie odebrał naszą rekomendację, aby ostatecznie rozwiązać z Grecją sprawę nazwy. Obecnie mamy nowy kontekst, nową debatę oraz nową szansę, z której, jak mam nadzieję, faktycznie skorzystają zarówno Skopje, jak i Ateny.
Są także dobre wieści dla Serbii. Belgrad pokazał swoje zaangażowanie, jeśli chodzi o integrację europejską, zwłaszcza poprzez jednostronne wdrożenie porozumienia tymczasowego z UE i wnioskuję, że Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii powinien być obecnie zadowolony z serbskich dążeń. Zgadzam się z państwa projektem rezolucji o odblokowaniu porozumienia. Najwyższy czas, aby pozwolić Serbii przejść do kolejnego etapu jej europejskiej podróży.
Bośnia i Hercegowina boryka się ze swoimi własnymi poważnymi problemami, częściowo z powodu swojej historii wojennej, ale chciałbym wyjaśnić, że rozszerzenie UE nie przewiduje taryfy ulgowej. Wniosek Bośni o członkostwo w UE można będzie rozpatrywać wyłącznie po zamknięciu Biura Wysokiego Przedstawiciela ds. Bośni i Hercegowiny. Bośnia musi również podjąć działania ukierunkowane na zmiany konstytucyjne, aby spełnić wymogi Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Poszanowanie praw człowieka stanowi podstawową zasadę Unii Europejskiej. Wraz z prezydencją i Stanami Zjednoczonymi zaproponowaliśmy pakiet reform, aby to osiągnąć. Mam nadzieję, że ze względu na swoich obywateli oraz cały region bośniaccy liderzy staną na wysokości zadania i osiągną porozumienie. UE i USA są zaangażowane w najwyższym stopniu, ponieważ pragniemy, aby Bośnia odniosła sukces, i uważam, że jest to możliwe.
W Kosowie utrzymano stabilność, która nadal jest krucha. Komisja zaprezentowała badania dotyczące sposobu propagowania społeczno-gospodarczego rozwoju Kosowa i jego zakotwiczenia w Europie. Uważamy, że ostateczne ułatwienia wizowe oraz handel są podstawą po spełnieniu warunków.
Kończąc, przedstawiliśmy ambitny, ale, patrząc wstecz, realistyczny plan pięć lat temu, kiedy objąłem tekę komisarza ds. rozszerzenia. Podczas przesłuchań powiedziałem Parlamentowi, że do 2009 roku chcielibyśmy mieć w UE 27 państw członkowskich wraz z Bułgarią i Turcją, proces akcesyjny Chorwacji powinien być już na końcowym etapie, inne kraje Bałkanów Zachodnich powinny do tego czasu być zakotwiczone w UE poprzez układy o stowarzyszeniu, Turcja powinna być na ścieżce europejskiej, status Kosowa powinien zostać już ustalony, natomiast Cypr powinien zostać ponownie zjednoczony. Cieszę się i jestem dumny, że poza ważnym wyjątkiem Cypru, gdzie rozmowy w sprawie ugody nadal trwają, prawie wszystkie nasze ambicje się spełniły. Pracowaliśmy razem, aby osiągnąć te bardzo szlachetne cele i razem udało nam się dokonać zmian. I nawet Cypr może jeszcze się zjednoczyć, z korzyścią dla wszystkich jego obywateli oraz Unii Europejskiej.
Poza tym, chociaż miałem taką nadzieję, nie miałem odwagi, aby przewidywać postępy w zakresie liberalizacji systemu wizowego pięć lat temu. Ale proszę bardzo - dzieli nas miesiąc od urzeczywistnienia marzeń obywateli Serbii, Czarnogóry oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii. Mamy nadzieję, że tak samo będzie w przypadku Albanii oraz Bośni i Hercegowiny w przyszłym roku, kiedy już spełnią warunki.
Dlatego jest to bardzo ważne przypomnienie dla nas wszystkich, którzy pracują z Europą Południowo-Wschodnią, że europejskie marzenie jest nadal atrakcyjne dla milionów obywateli żyjących w naszym bezpośrednim sąsiedztwie. Niech to marzenie nadal żyje i w przyszłości stanie się rzeczywistością.
Gabriele Albertini
Panie przewodniczący, panie i panowie! Poniedziałkowe głosowanie w Komisji Spraw Zagranicznych dostarczyło dodatkowych dowodów na to, jak złożone i jednocześnie korzystne jest rozszerzenie geograficznych i politycznych granic Europy, jaką dzisiaj znamy.
Dzięki pracy i wysiłkom posłów sprawozdawców oraz wkładowi poszczególnych grup politycznych wypracowaliśmy tekst, który stanowi rozszerzenie oryginału, gdzie udoskonalono wiele aspektów, które na początku zostały tylko pobieżnie wymienione.
W debacie w komisji, a także wewnątrz samych grup nie brakowało sporów, czasami ożywionych, co jest typowe dla ogólnej konfrontacji, która wykracza poza poszczególne stanowiska polityczne. Wydarzenia historyczne w każdym kraju oraz obecny stan ich relacji nie były zgodne z wnioskami złożonymi przez kraje kandydujące lub aspirujące do członkostwa.
Po niecałym roku kolejne trzy kraje złożyły wnioski celem otwarcia negocjacji w sprawie członkostwa: Czarnogóra w grudniu 2008 roku, Albania w kwietniu 2009 roku i Islandia w lipcu 2009 roku. To znak, że projekt europejski nadal cieszy się dużą popularnością i jest uważany za główny czynnik stabilności, zwłaszcza po krachu na rynkach finansowych.
Tekst uzyskany w wyniku głosowania w Komisji Spraw Zagranicznych mocniej podkreśla, że kraje, które pragną wejść do Unii Europejskiej muszą sumiennie zmierzyć się z taką zmianą, świadome obowiązków i konsekwencji związanych z tym procesem.
Wejście do UE wymaga od nich poszanowania parametrów europejskich, nie tylko ekonomicznych i politycznych, ale również kulturowych, społecznych i prawnych, celem zapewnienia, że wynik końcowy jest czymś więcej niż sumą jego części składowych.
Mam nadzieję, że tekst, nad którym odbędzie się głosowanie podczas jutrzejszego posiedzenia plenarnego obejmie wszystkie aspekty ogólnej strategii w zakresie rozszerzenia w bardziej zrównoważony i zwięzły sposób. Oczywiście konkretne rezolucje w sprawie każdego kraju będą miały na niego korzystny wpływ.
Kristian Vigenin
w imieniu grupy S&D. - Panie przewodniczący! Dokument dotyczący strategii rozszerzenia oraz rezolucja, którą zamierzamy jutro przyjąć pokazują nasze poważne zaangażowanie w politykę rozszerzenia, która okazała się jedną z najbardziej pomyślnych ze wszystkich programów UE i przyniosła korzyści zarówno obecnym, jak i nowym państwom członkowskim.
Rozszerzenie przyczyniło się do bezprecedensowego zwiększenia obszaru pokoju, bezpieczeństwa i dobrobytu w Europie i obecnie przygotowujemy dalsze rozszerzenie tego obszaru, aby w kolejnych latach objął on Bałkany Zachodnie, Islandię i Turcję.
Sojusz Socjalistów i Demokratów pozostaje jedną z najbardziej pro-rozszerzeniowych sił w tym Parlamencie, ale równocześnie podkreśla, że niemożliwe są kompromisy, jeśli chodzi o spełnienie kryteriów kopenhaskich oraz przejście wszystkich ważnych etapów, na podstawie których ocenia się przygotowanie kandydatów.
Mamy nadzieję, że negocjacje z Chorwacją zakończą się najwcześniej w przyszłym roku. Spodziewamy się, że Rada potwierdzi propozycję Komisji Europejskiej dotyczącą rozpoczęcia negocjacji z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w przyszłym roku, aby proces mógł się rozpocząć w przyszłym roku. Mamy nadzieję na uzyskanie nowej dynamiki w procesie negocjacji z Turcją, co obejmuje otwarcie rozdziału energetycznego. I uważamy, że UE może utrzymać tempo, wzmacniając pozytywny rozwój wydarzeń we wszystkich krajach objętych rozszerzeniem. Liberalizacja wiz jest doskonałym krokiem do pokazania obywatelom Bałkanów Zachodnich, że zmierzają w dobrym kierunku.
Chciałbym również wyrazić naszą nadzieję, że wejście w życie traktatu lizbońskiego zwiększy zdolność UE do przyjmowania nowych członków wskutek finalizacji reform instytucjonalnych wewnątrz Unii.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
Jako przewodnicząca Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy mam przyjaciół, znajomych i towarzyszy we wszystkich krajach, których nazwy pojawiają się w temacie dzisiejszego sprawozdania.
Chciałabym zacząć od życzeń dla komisarza Olliego Rehna - wszelkich sukcesów w związku z tym, nad czym pracuje od ostatnich pięciu lat, a w szczególności chciałabym wyrazić uznanie dla jego wysiłków. Zasługuje on na nasze pełne uznanie. Jak powiedziałam, mam przyjaciół i znajomych we wszystkich tych krajach i mogę powiedzieć z pewną dozą dumy, że według mojej wiedzy, stanowimy jedyną dużą polityczną rodzinę, która doszła do porozumienia w sprawie statutu dla Kosowa. Osiągnęliśmy jednomyślne stanowisko w tej sprawie już w 2006 roku i od tej pory je utrzymujemy. Proszę nie myśleć, że był to tylko zbieg okoliczności, ponieważ było to coś, w co włożyliśmy wiele ciężkiej pracy.
Dlatego mogą sobie państwo wyobrazić jak jestem rozczarowana, przede wszystkim dlatego, że Kosowo nie zostało ujęte w umowie o ułatwieniach wizowych. Wydaje mi się, że karze się obywateli tego kraju za to, że wiele państw członkowskich UE nie może dotąd pogodzić się z niezależnością Kosowa jako państwa. Moim zdaniem to wielka szkoda. Panie urzędujący przewodniczący Rady i panie komisarzu! Chciałabym podnieść kilka kwestii dotyczących obecnego stanu rzeczy w Bośni i Hercegowinie. Obawiam się, że mam mniej optymizmu co do pozytywnego rozwoju sytuacji na wielu frontach niż panowie, choćby dlatego, że możliwe jest, że jej obywatele zaczną myśleć, iż nagle wszystko musi odbywać się niezwykle szybko oraz że nie ma czasu na właściwe konsultacje, przynajmniej nie z innymi partiami politycznymi niż te największe, z którymi panowie mają kontakt.
Kończąc, chciałabym powiedzieć jasno w imieniu mojej grupy, że zdecydowanie nalegamy, aby kraje kandydujące przestrzegały wszystkich kryteriów kopenhaskich, bez żadnego wyjątku dla któregokolwiek z nich.. Nie powinni państwo również uważać, że jesteśmy obojętni wobec zdolności przyjmowania nowych członków przez Unie Europejską. Martwi nas jednak fakt, że niektórzy z naszych posłów zapewne chcieliby, abyśmy wykorzystali to pojęcie zdolności przyjmowania nowych członków w celu opóźnienia akcesji nowych krajów na czas nieokreślony. Tego nie popieramy.
Podsumowując, panie komisarzu, uważam, że ostatnie pięć lat faktycznie było sukcesem. Życzę panu wielu sukcesów w przyszłości. Jestem pewna, że po raz kolejny spotkamy się w tych ławach, być może już w innych okolicznościach, ale mimo wszystko bardzo panu dziękuję.
Ulrike Lunacek
w iminiu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! W imieniu Grupy Zielonych i Wolnego Przymierza Europejskiego muszę powiedzieć, że jestem bardzo zadowolona, że w tej wspólnej rezolucji po raz kolejny jest mowa o tym, że Parlament Europejski jest poważne zaangażowany w rozszerzenie i tempo rozszerzenia, o którym rozmawialiśmy w Komisji Spraw Zagranicznych należy utrzymać.
Dotyczy to zwłaszcza Europy Południowo-Wschodniej. Mam nadzieję, że historia konfliktu zbrojnego, niewyobrażalnego okrucieństwa w tej części Europy raz na zawsze się zakończy i uważam, że Unia Europejska odgrywa w tym kluczową rolę. W związku z tym również cieszę się, że w przedmiotowej rezolucji podtrzymano zdecydowane zobowiązanie.
Osiągnięto postępy w wielu kwestiach, jak już powiedziano. Osiągnięto postępy, jeśli chodzi o niektóre z konfliktów, które tam się istnieją i, jako sprawozdawczyni w sprawie Kosowa bardzo się cieszę, że Hiszpania ogłosiła w trakcie swojej prezydencji, że zaprosi Kosowo do wzięcia udziału w konferencji poświęconej Bałkanom Zachodnim, która, jak mam nadzieję, będzie szansą na osiągnięcie postępów w kwestii statusu.
Poprzedni mówca wspomniał już o jednej sprawie dotyczącej Kosowa. Wolałabym, aby Kosowo brało w niej udział, ale przynajmniej zadbaliśmy o rozpoczęcie dialogu w sprawie wiz, którego celem będzie liberalizacja systemu wizowego.
Chciałabym wypowiedzieć się na temat jednej poprawki, którą jutro zaproponujemy. Dotyczy ona jednej z mniejszości, której położenie jest bardzo trudne w wielu regionach Europy Południowo-Wschodniej, podobnie jak w innych częściach Europy, a zwłaszcza w Kosowie, tzn. mniejszości romskiej. W tej chwili około 12 tysięcy Romów, głównie dzieci, ma zostać odesłane z państw członkowskich głównie do Kosowa, w którym, jak nam wiadomo, warunki nie pozwalają im na godne życie. Dlatego chciałabym poprosić posłów do tego Parlamentu o poparcie naszej poprawki w jutrzejszym głosowaniu, aby przynajmniej w trakcie zimy zaprzestano wysyłania Romów z powrotem do Kosowa, oraz aby pomóc Kosowu stworzyć ludzkie warunki do życia dla mniejszości romskich tam i teraz.
W dniu, w którym obchodzimy Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet również bardzo się cieszę, że przygotowaliśmy poprawki do tekstu, z których jasno wynika, że dyskryminacja kobiet oraz przemoc skierowana przeciwko kobietom stanowią problemy, z którymi muszą walczyć zarówno rządy tego regionu, jak również Unia Europejska.
I ostatnia sprawa: inne mniejszości etniczne i seksualne. Uważam, że to ważna droga w kierunku demokratyzacji.
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Grupa ECR gorąco popiera rozszerzenie Europy. Mamy nadzieję, że poprzez rozszerzenie korzyści płynących z członkostwa w UE na te kraje, które się do tego kwalifikują na mocy art. 49,, powstanie bardziej swobodna, elastyczna Europa, w którą wierzymy jako grupa.
Tak się składa, że pełnię funkcję stałego sprawozdawcy ds. Czarnogóry, w której obserwujemy pozytywny rozwój w kierunku członkostwa, a która stosunkowo niedawno złożyła wniosek. Niemniej jednak również wkrótce udam się z wizytą do tego kraju, żeby wypracować swoje własne zdanie i dokonać niezależnej oceny.
Również cieszę się, że Islandia może wkrótce zostać krajem kandydującym. Wracając jednak do Bałkanów, to dwustronny spór graniczny Chorwacji ze Słowenią nie może stanowić przeszkody w przystąpieniu do UE i mam nadzieję, że Macedonia również wkrótce rozpocznie negocjacje.
Co do Turcji, to nadal pozostaje wiele obaw dotyczących praw człowieka, trwającej blokady Armenii, swobód religijnych oraz odmowy przyjęcia cypryjskich statków do tureckich portów. Również z żalem stwierdzam, że Turcja ostatnio na spotkanie na szczycie OIC w Stambule zaprosiła prezydenta Sudanu Omara Hassana Bashira, który został skazany wyrokiem Międzynarodowego Trybunału Karnego za okrucieństwa w Darfurze.
Na koniec chcę powiedzieć, że chociaż Ukraina nie jest bezpośrednio związana z tą debatą, to mam również nadzieję, że niezależnie od wyników nieuchronnie zbliżających się wyborów prezydenckich na Ukrainie, UE będzie nadal oferować Ukrainie możliwość członkostwa w UE, jeżeli faktycznie taka jest wola większości mieszkańców Ukrainy. W ten sam sposób należy postąpić wobec Mołdawii i, pewnego dnia, Białorusi, jeżeli stanie się ona demokratycznym krajem.
Nikolaos Chountis
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady! Zaczynając od kwestii strategii rozszerzenia, chciałbym powiedzieć, że sądząc po tym, jak wyglądały rozszerzenia do tej pory oraz jakie stosujemy podejście do krajów kandydujących, uważam, że polityka Unii Europejskiej nie zawsze jest pomocna w rozwiązywaniu problemów społeczno-ekonomicznych pracowników i społeczeństw, które przystąpiły lub przystąpią do UE i w wielu przypadkach pomoc finansowa i inna jest albo nieadekwatna albo idzie w złym kierunku, w wyniku czego nierówności regionalne lub społeczne utrzymują się lub zwiększają.
Chciałbym wspomnieć o przypadku tureckim. Należy wywierać naciski, aby zmusić Turcję do spełnienia swoich obietnic oraz poszanowania złożonych zobowiązań, zwłaszcza protokołu z Ankary w sprawie uznania Republiki Cypru, którego prawa podważa ona na mocy prawa międzynarodowego. Chciałbym przypomnieć tej Izbie, że nadal są problemy, jeśli chodzi o poszanowanie praw demokratycznych oraz swobód związków zawodowych w Turcji, czego wyraźnie dowiodło ostatnie dochodzenie i proces członków tureckich związków zawodowych w Izmirze.
Chciałbym również wspomnieć o Kosowie. W tym należy koniecznie przestrzegać rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/99. Nadal występują tam problemy, takie jak status Serbów w Kosowie, którzy mieszkają w izolacji, oraz nieprzestrzeganie umów w sprawie ponownego osadzenia uchodźców.
Na koniec Była Jugosłowiańska Republika Macedonii: z problemem nazwy należy się uporać w ramach dwustronnych umów ustanawiających granice geograficzne. Zwracam się do urzędującego przewodniczącego Rady z pytaniem: co pan sądzi o ostatniej inicjatywie nowo wybranego premiera Grecji, aby się spotkać z premierami Albanii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii?
Nikolaos Salavrakos
Panie przewodniczący! Uważam, że artykuł 49 nie stanowi romantycznej zachęty dla państw członkowskich, aby uczestniczyły w rozszerzeniu zjednoczonej Europy. Jest to realistyczna ambicja dla jak największej liczby krajów europejskich, aby przyjęły zasady Unii Europejskiej. Tylko wtedy będą miały zastosowanie podstawowe trzy zasady: konsolidacja, warunkowość i komunikacja.
Jutro Rada oceni wniosek w sprawie rezolucji przedstawiony przez pana Albertiniego, w którym kategorycznie stwierdza on, że chociaż Turcja dokonała pewnych postępów w zakresie spełnienia politycznych kryteriów kopenhaskich, to zostało jeszcze wiele do zrobienia zarówno w obszarze praw człowieka, wolności słowa, jaki i wolności religijnej oraz ogólnego postępowania Turcji w zakresie wymiaru sprawiedliwości i tak dalej.
Turcja podjęła jednak ostatnio wyraźne wysiłki zmierzające do narzucenia swojego panowania w rejonie Bliskiego Wschodu oraz Kaukazu w sposób, który jest sprzeczny ze standardowymi zasadami Unii Europejskiej.
Kolejnym przykładem jest zachowanie Turcji w sprawie Iranu, pozostające w całkowitej sprzeczności z polityką zagraniczną UE oraz jej zobowiązaniami na mocy protokołu z Ankary. Nadal jest 8 rozdziałów, które należy przeanalizować z Turcją i dlatego uważam, że w takim stanie rzeczy państwo to nie jest jeszcze gotowe, aby podać mu datę rozpoczęcia negocjacji.
Jeśli chodzi o Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, to pragnę powiedzieć dwie rzeczy: zauważyliśmy, że ostatnie działania i oświadczenie premiera powodują problemy w krajach sąsiednich i życzymy sobie złagodzenia ich tonu.
Barry Madlener
(NL) Herman Van Rompuy miał oczywiście sporo racji, wygłaszając w 2004 roku następującą uwagę: "Turcja nie jest częścią Europy i nigdy nią nie będzie”.
W tej wypowiedzi pan Van Rompuy uwydatnił podstawowe wartości Europy, które jego zdaniem Turcja będzie podważać. W ten sposób Herman Van Rompuy wyraził zasadnicze zastrzeżenia co do członkostwa Turcji. A my, Holenderska Partia Wolności, całkowicie się z nim zgadzamy. Oczywiście nie może on się teraz wycofać z takich zasadniczych wypowiedzi, nawet jeśli miałoby to służyć zabezpieczeniu intratnego stanowiska Prezydenta Unii Europejskiej. Turcja pokazała nawet pogardę dla demokracji i wolności wypowiedzi, nazywając przywódcę mojej partii, Geerta Wildersa, demokratycznie wybranego przedstawiciela obywateli, faszystą i rasistą. Co za potworne i bezpodstawne porównanie! Nie powinno nas się pozbawiać możliwości krytykowania Islamu. Turcja jednak nadal pokazuje swoje prawdziwe oblicze.
Panie komisarzu Ren! Mam do pana następujące pytanie: jaka jest pana reakcja na to skandaliczne zachowanie Turcji? Istnieje oczywiście tylko jedna możliwa odpowiedź: automatycznie zakończyć wszystkie negocjacje z Turcją. Bądźmy szczerzy z Turkami, tak jak Angela Merkel i Nicolas Sarcozy i podobnie jak ich wielki przyjaciel Herman van Rompuy. Zakończmy wszystkie negocjacje z Turcją i innymi krajami muzułmańskimi.
(Mówca wyraził zgodę na udzielenie odpowiedzi na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust.8 Regulaminu)
William
Widzę, że jest pan pod wrażeniem tego, co ma do powiedzenia Herman Van Rompuy. Czy nie uważa pan, że większość ludzi byłaby pod większym wrażeniem tego, że tylko 3 % obszaru Turcji leży na kontynencie europejskim i ta propozycja, aby Turcja została pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej jest, z powodów geograficznych, zupełnie dziwaczna?
Barry Madlener
No cóż, nie usłyszałem prawdziwego pytania, ale oczywiście zgadzamy się, że istnieje wiele powodów, aby powiedzieć "nie” Turcji. Wspomniałem tylko o kilku, ale to jest kolejny dobry powód, aby powiedzieć "nie”, więc dziękuję za tę podpowiedź.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! To jest zapewne ostatnia debata na temat rozszerzenia, którą będziemy z panem odbywać, panie komisarzu. Chciałbym podziękować panu za wiele dobrych debat, które się odbyły, począwszy od roku 2004.
Mam kilka uwag. Moim zdaniem już czas na szybkie rozwiązanie problemów Chorwacji, które powstały poza tym krajem, tak aby w przyszłym roku można było podjąć szybką decyzję w sprawie Chorwacji, zakończyć negocjacje oraz ratyfikować traktat o przystąpieniu. Uważam, że te dwustronne kwestie, które stosują się do wielu innych krajów, w tym do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Grecji, oraz środki, jakie podejmuje się przeciwko Serbii, która jest moim zdaniem wyjątkowo ważnym krajem dla stabilności regionu, należy szybko rozwiązać.
Należy postawić sprawę jasno, że każdy kraj powinien być oceniany według swoich możliwości i że obietnica złożona w Salonikach, zwłaszcza dotycząca Bałkanów Zachodnich, zostanie dotrzymana. Każdy kraj musi zostać oceniony na podstawie swoich zdolności, natomiast tempo procesu należy odpowiednio dostosować.
Należy jednak również wyjaśnić, że mają zastosowanie kryteria kopenhaskie. Żałuję, że Socjaldemokraci, Zieloni i inni nie zgodzili się na wspomnienie o kryteriach kopenhaskich w komisji. Mam nadzieję, że zostanie to zrewidowane podczas posiedzenia plenarnego. Wysyłalibyśmy zupełnie fałszywy sygnał krajom kandydującym, gdybyśmy w podobny sposób nie wspomnieli o zdolności Unii Europejskiej do przyjmowania nowych krajów.
Zainicjowanie wewnętrznych procesów reform wymaga właściwej perspektywy europejskiej. Ważne jest jednak też spełnienie koniecznych warunków, co wyeliminuje ryzyko powstania fałszywych oczekiwań.
Z tego powodu, w odniesieniu do kryteriów kopenhaskich, w przypadku Turcji musimy również zapewnić, aby warunki polityczne dotyczące wolności wypowiedzi, demokracji, rządów prawa oraz wolności religii stanowiły wymóg dla przystąpienia, wyjaśniając, że nie ma mowy o kompromisach w tym obszarze.
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Być może najważniejszą lekcją wyniesioną z poprzednich rozszerzeń jest to, że wprowadziliśmy do Unii kraje, rynki, instytucje i aktywa przemysłowe, ale porzuciliśmy serca i umysły ludzi. Uważam, że musimy unikać powtarzania tych samych doświadczeń w przyszłości.
Musimy również przygotować nie tylko kraje przystępujące do Unii, ale również obecne kraje członkowskie. Słynne zmęczenie rozszerzeniem świadczy bardziej o braku przygotowania obecnych państw - starych państw członkowskich, nieprzygotowanych do współżycia z nowymi państwami członkowskimi - a nie o niestrawnym charakterze nowych państw członkowskich.
Co więcej, uważam, że mówiąc o krajach kandydujących, powinniśmy unikać wszelkiej warunkowości, która nie jest bezpośrednio powiązana z ich zdolnością do współdziałania z nami z prawnego, instytucjonalnego, politycznego i kulturowego punktu widzenia oraz do konkurowania z nami w ramach wewnętrznego rynku w szerszym rozumieniu tego pojęcia. Nie powinniśmy narzucać warunków, które nie są bezpośrednio powiązane z tymi kryteriami. Powinniśmy pamiętać o tym, że rozszerzenie dotyczy lepszej przyszłości, a nie lepszej przeszłości. Za dużo myślimy o tej przeszłości.
Po trzecie, każdy kraj powinien faktycznie być przyjmowany w oparciu o swoje zasługi. Powinniśmy jednak oceniać również jego zdolność do zapewnienia wkładu w poprawę sytuacji w regionie, zwiększenie stabilności integracji na poziomie regionalnym w wyniku przystąpienia.
Zarządzanie oczekiwaniami jest również bardzo ważne i uważam, że być może w przyszłości powinniśmy wykazać się nieco większą wyobraźnią, kiedy będziemy przeprowadzać pewnego rodzaju stopniową integrację z krajem, dla którego nie przewiduje się pełnej integracji w krótkim terminie.
Na koniec chcę powiedzieć, że moim zdaniem musimy wrócić do problemu naszej tożsamości, naszej tożsamości kulturowej i geopolitycznej, aby wiedzieć dokładnie, jakie są granice naszego rozszerzenia.
Ivo Vajgl
(SL) Zaraz przyjmiemy tu dziś rezolucję, na którą czekano długo z dużym zainteresowaniem i niecierpliwością w wielu krajach Europy Południowo-Wschodniej.
Ta rezolucja przewiduje zupełnie inne warunki, niż te, które stosowano w Europie Południowo-Wschodniej jeszcze kilka lat temu. To właśnie te warunki dały impet naszej dzisiejszej debacie, służąc także za przewodnik. Uważam, że ważne jest to, co wynika ze słów pana Bildta, urzędującego przewodniczącego Rady, i komisarza Rehna z jednej strony, oraz pana Albertini, przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych z drugiej, który zapewnia, że możemy przyjąć taką szeroką i konkretną rezolucję, że popieramy europejskie ambicje wszystkich zainteresowanych krajów. Tutaj zwłaszcza wyszczególniłbym Turcję.
Tylko wtedy, gdy wszystkim zainteresowanym krajom oferujemy perspektywę rozszerzenia i włączenia, niektóre kwestie w tym regionie, takie jak tendencje wskazujące na dalszą fragmentację niektórych państw powstałych po rozpadzie byłej Jugosławii, kwestie granic oraz sporadyczne incydenty obejmujące nietolerancję religijną lub podobną, stają się nieco mniej niebezpieczne dla szerszego regionu.
Dlatego możemy wyciągnąć wniosek, że projekt przyniesienia pokoju i postępu do tej części Europy, która kiedyś była niestabilna, ma być kontynuowany.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Podobnie jak moja grupa, zgadzam się, że polityka rozszerzenia Unii Europejskiej stanowi jeden z najbardziej efektywnych i przekonywujących programów.
Panie komisarzu! Dlatego właśnie trochę mnie niepokoi pańska przyszłość, ponieważ nie jestem całkowicie pewna czy znajdzie pan w przyszłości w Komisji tekę, która byłaby ciekawsza niż ta związana z rozszerzeniem.
Jest to całkowicie zdumiewające, gdy zobaczymy jak perspektywa członkostwa może uruchomić siły na rzecz zmian, na rzecz budowania demokracji w takim kraju jak Turcja. Tak, oczywiście, nadal jest wiele do zrobienia: niezależność wymiaru sprawiedliwości, rola wojska, wolność wypowiedzi i oczywiście ostateczne rozwiązanie wszystkich aspektów kwestii kurdyjskiej.
Należy jednak podkreślić, że ta strategia rozszerzenia UE nie ma służyć tylko krajom, które przechodzą przez proces akcesji; ma ona również służyć nam oraz naszym europejskim decydentom.
Pomniejszanie wysiłków podejmowanych na rzecz zmian przez taki kraj jak Turcja poprzez pozostawianie wątpliwości co do wyniku procesu negocjacji jest nieodpowiedzialne. Tak, wynikiem procesu negocjacji będzie przystąpienie Turcji i musimy to jasno powiedzieć.
Ryszard Antoni Legutko
Panie przewodniczący! Rozszerzenie Unii Europejskiej leży w interesie nie tylko tych krajów, które do tej Unii wchodzą i do niej aspirują, ale także w interesie nas wszystkich. Zwiększa bowiem integralność i bezpieczeństwo. Dlatego z zadowoleniem przyjmujemy postępy krajów Bałkanów Zachodnich i Turcji oraz fakt złożenia wniosku o członkostwo przez Islandię. Jest coś takiego jak zmęczenie rozszerzeniem, ale pamiętajmy, że każde demokratyczne państwo europejskie, które spełnia określone bardzo dokładnie kryteria, może starać się o członkostwo w Unii Europejskiej. Pamiętajmy o tych kryteriach, ale nie zamykajmy drzwi przed aspirantami. Nie zamykajmy drzwi również przed naszymi wschodnimi partnerami. Powinniśmy zaoferować Ukrainie jasną perspektywę członkostwa.
I jeszcze jedna rzecz. Bardzo często w Unii Europejskiej używa się słowa solidarność i to jest to słowo, które przyciąga do naszej wspólnoty inne kraje Europy i jednocześnie nas zobowiązuje do dalszego poszerzenia Unii. Niestety w wielu przypadkach Unia nie wykazuje solidarności w swoich stosunkach wewnętrznych. Przykładem oczywistym jest projekt Gazociągu Północnego, który jest bezpośrednio wymierzony w kraje tranzytowe, w Polskę przede wszystkim, a South Stream jest odpowiedzią Moskwy na plany dywersyfikacji energii związane z Nabucco. Jest rzeczą bardzo niepokojącą, że poszczególne kraje Unii tak łatwo pozwalają Rosji sobą manipulować. Dlatego realizowanie bilateralnych interesów między pojedynczymi członkami Unii a Rosją prowadzi do sporów wewnętrznych i osłabia naszą pozycję, pozycję Unii. Jest zaprzeczeniem zasady solidarności. Rozszerzenie ma sens, ale musi istnieć zgodność między retoryką, a praktyką.
Charalampos Angourakis
(EL) Panie przewodniczący! Traktat lizboński tworzy jeszcze bardziej negatywne ramy dla narodów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz krajów objętych rozszerzeniem. Niestety, obywatele Bałkanów są w drastycznej sytuacji spowodowanej konsekwencjami wojny NATO, przekształceniami kapitalistycznymi, umowami z Unią Europejską, zagranicznymi bazami wojskowymi na tym obszarze, kryzysem kapitalizmu oraz konkurencją między głównymi siłami w zakresie energii. Przystąpienie tych krajów służy interesom wielkiego biznesu oraz planom imperialistycznym, które obejmują nawet zmiany granic między krajami w tym regionie. Przyjęcie Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do NATO i Unii Europejskiej zaostrzy konflikt wewnętrzny, a suwerenna władza tego kraju nadal trwa na swojej uratowanej pozycji. Turcja wykorzystuje swoją pozycję geostrategiczną oraz nadal okupuje dużą część Cypru, wysuwając żądania w obszarze Morza Egejskiego i trzymając w więzieniach tysiące członków związków zawodowych, Kurdów, dziennikarzy i innych. W Islandii naświetlono mit cudu gospodarczego i dostrzegamy naciski, aby doczepić się do europejskiego rydwanu imperializmu. Komunistyczna Partia Grecji jest przeciwna rozszerzeniu Unii Europejskiej, ponieważ jest ono skierowane przeciwko samej Unii Europejskiej oraz przeciwko Grecji, która wstąpiła do Unii i w niej pozostała. Walczymy razem z obywatelami Europy o pokój i sprawiedliwość społeczną oraz przeciwko związkom imperialistycznym.
Fiorello Provera
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Rozszerzenie Unii Europejskiej może być szansą lub problemem, ale nadal pozostaje wielkim wyzwaniem.
O szansie świadczy fakt, że nowe państwa członkowskie mogą mieć konkretny wkład w konstruowanie polityki europejskiej. Aby to robić nie wystarczy spełniać kryteriów kopenhaskich czy też tylko potwierdzać ich formalnie. Kluczowe znaczenie ma zwiększenie świadomości europejskiej wśród obywateli w krajach kandydujących poprzez kampanię skierowaną do serc i umysłów, która musi obejmować polityków, intelektualistów i media.
Europa nie może już dłużej być postrzegana wyłącznie jako wielki ocean środków finansowych do celów rozwiązywania problemów gospodarczych, społecznych, infrastrukturalnych, ale jako instytucja, do której wszyscy muszą wnieść swój pierwotny wkład celem wypracowania polityki opartej na wspólnych wartościach.
Poparcie dla rozszerzenia w krajach członkowskich jest niskie, zwłaszcza w odniesieniu do pewnych państw. Czy wolimy nie zauważać tej sytuacji, czy też chcemy zaangażować naszych współobywateli i zapytać ich o zdanie? Uważam, że najlepszym wyjściem jest referendum, ponieważ stanowi najbardziej bezpośrednią formę demokracji i zbliży Europę do swoich obywateli, dając im wolność wyboru.
Philip Claeys
(NL) Musimy zaprzestać tego wielkiego udawania, jeśli chodzi o przystąpienie Turcji. Musimy zaprzestać zaciemniania i pomniejszania problemów. Musimy być również odważni i zmierzyć się z rzeczywistością. Prowadzimy negocjacje w sprawie przystąpienia z Turcją już od pięciu lat i jakie są wyniki? Turcja uprawia coraz bardziej anty-europejską i anty-zachodnią politykę zagraniczną. Pod przywództwem Recepa Tayyipa Erdogana oraz prezydenta Abdullaha Güla Turcja staje się coraz bardziej muzułmańska. Turcja nadal odmawia uznania wszystkich obecnych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz poszanowania obowiązków, które musi wypełnić w ramach unii celnej. Turcja kontynuuje okupację części terytorium jednego z państw członkowskich UE. Nie wspomnę już o strukturalnym i ciągłym problemie braku poszanowania wolności wypowiedzi w Turcji.
Pan Bildt właśnie powiedział, że odrzuca ideę zamkniętej Europy. No cóż, o ile mi wiadomo nikt z tu obecnych nie popiera idei zamkniętej Europy, ale są tutaj posłowie, i ja do nich należę, którzy popierają ideę europejskiej Europy. Zapożyczając słowa od Hermana Van Rompuy'a mianowanego przewodniczącym Rady Europejskiej: Turcja nie jest częścią Europy i nigdy nią nie będzie.
Cristian Dan Preda
(RO) Mówimy o rozszerzeniu w odniesieniu do Bałkanów Zachodnich, Islandii i Turcji, które stanowią trzy bardzo odmienne przypadki. Po pierwsze, mamy kraje na Bałkanach Zachodnich, którym daleko do spełnienia kryteriów gospodarczych i politycznych wymaganych przez Unię Europejską. Opinia publiczna i przywódcy polityczni w tych krajach popierają jednak cel integracji i wykazują ogromny optymizm w kwestii przystąpienia.
Innym przypadkiem jest Islandia, kraj, który spełnia wiele kryteriów gospodarczych i politycznych, ale gdzie opinia publiczna i jej przywódcy są głęboko podzieleni, jeśli chodzi o cel przystąpienia do UE. To co wydaje się łączyć, ale tylko w tej chwili, Bałkany Zachodnie i Islandię to fakt, że do przystąpienia do UE zachęca ich poważny kryzys gospodarczy.
I w końcu mamy Turcję, której aspiracje europejskie nie są związane z jakimkolwiek cyklem gospodarczym. Jest to jeden z krajów o najbardziej dynamicznej gospodarce, gdzie odbywa się wielka debata. Bardzo niedawno 45 % Turków popierało ten cel.
Chcę, abyśmy rozróżnili te trzy sytuacje, ponieważ Bałkany Zachodnie, Islandia i Turcja to trzy różne scenariusze z punktu widzenia integracji. Z drugiej strony, również dobrym pomysłem jest, abyśmy nie traktowali tych trzech przypadków według logiki polityki dwustronnej.
Moim zdaniem państwa członkowskie czy państwa trzecie nie mogą wykorzystywać różnic między państwami członkowskimi oraz ewentualnymi krajami kandydującymi w celu blokowania drogi do integracji europejskiej. Uważam, że zasługi każdego kraju oraz konsensus publiczny to jedyne punkty odniesienia służące wytyczeniu drogi do integracji europejskiej.
Maria Eleni Koppa
(EL) Pani przewodnicząca! Pomimo zastrzeżeń niektórych osób. polityka rozszerzenia przyniosła Europie stabilizację, pokój i dobrobyt. Obecnie wzywa się nas do kontynuacji negocjacji z krajami kandydującymi: Bałkanami Zachodnimi, Islandią i Turcją. Integracja Bałkanów Zachodnich stanowi bez wątpienia największe wyzwanie. Ich integracja zakończy okres konfliktów, który rozpoczął się w 1990 roku i wyeliminuje tę czarną dziurę, która mogłaby się wykształcić w sercu Europy. Chorwacja będzie gotowa do integracji za kilka miesięcy, natomiast inne kraje robią dynamiczne postępy. W szczególności w przypadku Serbii musimy przyznać, że zaszła naprawdę daleko i musimy wspierać jej rozwój, zachęcając ją do obrania drogi w kierunku Europy. Istnieją oczywiście sprawy zaległe. Nierozwiązany status Kosowa, trudna sytuacja w Bośni, spór dotyczący nazwy Byłej Republiki Jugosławii to otwarte rany na tym obszarze. Jeśli chodzi o Grecję, to nowy rząd podejmuje wysiłki, aby znaleźć rozwiązanie, które położy kres sporom. Po 17 latach napięć potrzeba nieco czasu na znalezienie rozwiązania, które ostatecznie jest do przyjęcia dla obu stron. Ogólnie rzecz biorąc pokazano, że dobre stosunki sąsiedzkie, niezależnie czy nam się to podoba czy nie, stanowią warunek wstępny integracji. Wszyscy więc powinniśmy nad nimi pracować.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Pani przewodnicząca! Pan Bildt wygłosił dobre, jasne i zwięzłe przemówienie. Dobrze wyraził się o Unii Europejskiej jako geopolitycznym czynniku stabilizującym oraz o polityce rozszerzenia jako narzędziu.
Uważam jednak, że nie jest to ani intelektualnie ani politycznie satysfakcjonujące, aby zachowywać się tak, jak gdyby konflikt celów pomiędzy coraz większą Unią a coraz bardziej zamkniętą Unią nie istniał. Na to pytanie nie uzyskaliśmy jednoznacznej odpowiedzi. Ma pan rację mówiąc, że większa Unia Europejska ma większe oddziaływanie, ale jest to również bardziej złożony problem mający wpływ na naszą zdolność do działania. Dlatego zgodnie z propozycją pana Severina z Socjaldemokratów, potrzebny jest nowy dialog na temat rozszerzenia, który obejmie stopniową integrację oraz nowe formy członkostwa, godząc te dwa uzasadnione cele.
Potrzebujemy reform instytucjonalnych. Na przykład nie potrafię wyjaśnić Niemcom, dlaczego popieram Saloniki i dlaczego państwa powstałe w wyniku rozpadu byłej Jugosławii będą pewnego dnia mieć więcej komisarzy niż wszyscy członkowie założyciele Unii Europejskiej razem wzięci. To nie jest dobre. Musimy być szczerzy w sprawie naszej polityki rozszerzenia, tak abyśmy po raz kolejny mieli poparcie obywateli dla tego ważnego obszaru polityki.
Peter van Dalen
(NL) Według badania Eurobarometru obywatele Europy jasno wyrazili swoje zdanie na temat przystąpienia Turcji: 28 % za i 59 % przeciw. Te liczby mówią same za siebie i żaden polityk nie może i nie powinien im zaprzeczać. Zaprzeczając im, zwiększymy jedynie przepaść pomiędzy obywatelami a politykami.
Geograficznie Turcja nie jest częścią Europy. Nie jest też częścią historii europejskiej, której krajobraz religijny, kulturowy i polityczny zdefiniowało chrześcijaństwo, renesans, oświecenie i demokratyczne państwo narodowe. Z drugiej strony, pewna forma uprzywilejowanego partnerstwa połączyłaby to, co najlepsze w obu światach. W uzupełnieniu do wielu zalet gospodarczych, takie partnerstwo stworzyłoby swobodniejsze stosunki między Europą a Turcją, uwalniając nas od nieustającego napięcia związanego z akcesją. Dlatego nadszedł czas, aby podjąć jasną decyzję: zatrzymajmy negocjacje w sprawie przystąpienia i rozpocznijmy proces negocjacji w sprawie uprzywilejowanego partnerstwa. Niech to będzie nasza strategia rozszerzenia na rok 2010.
Helmut Scholz
(DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! Wraz z wieloma kolegami z mojej grupy zawsze postrzegałem rozszerzenie jako jeden z najważniejszych projektów UE i zawsze je popierałem. Pomimo całej naszej uzasadnionej krytyki różnych aspektów rozszerzenia, jest to jeden z najbardziej udanych rozdziałów rozwoju UE na zewnątrz i stanowi on długoterminowe złożone zadanie zarówno dla krajów kandydujących, jak i dla Unii Europejskiej. Już o tym była mowa w trakcie dzisiejszego posiedzenia plenarnego.
Musimy zadać sobie pytanie, czy dalsze procesy rozszerzenia są dla nas właściwe. Jeśli chodzi o Europę Południowo-Wschodnią, z jej długą historią upadających państw i imperiów, to umożliwienie członkostwa w Unii Europejskiej ludności tych krajów, które stanowią część niespokojnego regionu, jest jak najbardziej słuszne i prawidłowe. Fakt, że niektórzy politycy z państw członkowskich Unii Europejskiej zdystansowali się od tej obietnicy pod pretekstem, że wzmacnianie tożsamości instytucji UE ma priorytet nad przyjmowaniem kolejnych krajów do UE nie tylko zwiększył nieufność krajów kandydujących, ale również przyczynił się do zahamowania demokratycznego procesu formowania się opinii, wstrzymując jednocześnie procesy reform w tym regionie.
Bastiaan Belder
(NL)
Nadal dobrze pamiętam jak komisarz Rehn powiedział na jednym z naszych ostatnich spotkań, że komisarz do spraw rozszerzenia musi być optymistą.
Muszę przyznać, że moim zdaniem to określenie bardzo do niego pasuje, ale, jeśli o mnie chodzi, rola optymisty nie jest dla niego właściwa. Moim zdaniem w polityce, również w polityce europejskiej, optymizm powinien zajmować drugie miejsce po realizmie. Za wręcz szokujący uważam fakt, że Parlament stosuje takie optymistyczne podejście. Dlaczego konieczne było złagodzenie jasnego sygnału wysyłanego Turcji oraz Bośni w pierwszej wersji sprawozdania posła Albertiniego? Dlaczego mamy prawić Turcji komplementy? Dlaczego podejmowaliśmy desperackie wysiłki, aby znaleźć pozytywne przesłanie na początek dla Bośni?
Czy Parlament nie jest w pełni świadom, że mamy obowiązek reprezentować ludność państw członkowskich Unii Europejskiej? Kampanie informacyjne nie pomogą nam w przygotowaniu procesu rozszerzenia, który ma poparcie obywateli. Uda nam się to tylko poprzez realistyczną i uczciwą ocenę zakresu, w jakim kraje te spełniły kryteria kopenhaskie.
Franz Obermayr
(DE) Pani przewodnicząca! Zatrważające jest, jak widoczny jest deficyt demokracji w UE w przypadku przystąpienia Turcji. Większość ludności UE jest zdecydowanie przeciwna przyjęciu Turcji do UE. Proces wybielania, oceniania i negocjacji nadal trwa jednak nad głowami obywateli.
Nieuczciwie jest zachowywać się, jakbyśmy nie zmierzali w kierunku pełnego członkostwa. Jako kraj przystępujący do UE Turcja już otrzymuje 2,26 miliarda euro w okresie 2007-2010. Pochodzą one z funduszy krajów, które są płatnikami netto i których obywatele nie chcą, aby Turcja przystąpiła do UE.
To wszystko oczywiście dotyczy interesów USA. Przystąpienie Turcji umożliwiłoby rozwiązanie wielu konfliktów pozaeuropejskich. Pomimo uczestnictwa Turcji w konkursie piosenki Eurowizji jestem jednak tego samego zdania, co bardzo szanowany były prezydent Niemiec, Theodor Heuss, który podał jasną definicję Europy. Europa, jak powiedział, zbudowana jest na trzech wzgórzach: na Akropolu, który odpowiada greckiemu humanizmowi, na rzymskim Kapitelu, który odpowiada koncepcji państwa europejskiego oraz na Golgocie, która symbolizuje świat zachodniego chrześcijaństwa.
Doris Pack
(DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Decyzja o rozszerzeniu Unii Europejskiej o Bałkany Zachodnie zapadła na szczycie w Salonikach. Przyjęcie tych krajów po spełnieniu przez nie warunków nie jest aktem litości, jak twierdzi wiele osób, ale prostą koniecznością, biorąc pod uwagę ich położenie geograficzne w środku Unii Europejskiej.
O naszej stabilności decyduje ich stabilność, jak niefortunnie dowiedzieliśmy się w latach 90. XX wieku. Wszystkie kraje muszą oczywiście spełnić kryteria kopenhaskie oraz, ponieważ kraje te były poprzednio wrogami, muszą również uczestniczyć w regionalnych programach współpracy. Dotyczy to również tych krajów, które sąsiadują z krajami kandydującymi do UE. Spodziewam się, że Słowenia i Grecja pomogą krajom kandydującym szybko i łatwo osiągnąć ich cele.
Niestety, ale Bośnia i Hercegowina jest w bardzo trudnej sytuacji i nie wierzę, że byłabym w stanie ją omówić w ciągu półtorej minuty, chociaż jestem sprawozdawczynią ds. tego regionu. Nawet nie będę próbować. Panie urzędujący przewodniczący Rady i panie komisarzu! Chciałabym tylko, aby negocjacje mogły się odbyć tam blisko obywateli i aby nie były sterowane z zewnątrz.
Wszystkie kraje tego regionu mają różne dystanse do pokonania i musimy pomóc im przezwyciężyć problemy. Panie pośle Lambsdorff! Założenie, że kraje ubiegające się o członkostwo będą miały więcej komisarzy niż członkowie założyciele to dość żałosny argument. Tak naprawdę nie jest to żaden argument; jest to argument zwalający z nóg. Ten problem można rozwiązać, ale nie można wykluczać obywateli tych krajów tylko dlatego, że nie chce pan go rozwiązać.
Zoran Thaler
(SL) Chciałbym pogratulować komisarzowi Rehnowi oraz urzędującemu przewodniczącemu Rady, panu Bildtowi, za ich konstruktywne i pozytywne uwagi wstępne.
Jako sprawozdawca w sprawie Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii jestem szczególnie zadowolony z postępów tego kraju w 2009 roku, tak jak cieszy mnie również zalecenie Komisji dotyczące ustalenia przez Radę daty rozpoczęcia negocjacji. Również odnotowaliśmy fakt, że premierzy George Papandreou i Nikola Gruevski zaczęli się bezpośrednio komunikować.
Wzywam pana Bildta i komisarza Rehna oraz rządy wszystkich państw członkowskich, dla których ta sprawa jest ważna, aby podnieśli słuchawkę telefonu i skontaktowali się z premierami Georgem Papandreou i Nikolą Gruevskim w okresie prowadzącym do spotkania na szczycie w grudniu, pokazując im swoją solidarność i zachęcając ich do zdecydowanych działań na rzecz rozwiązania tego sporu, który trwa od dwudziestu lat.
Tylko w ten sposób Grecja, która jest od dawna członkiem Unii Europejskiej, będzie w stanie zrealizować swoje ambicje i uszanować obowiązki, jakie na niej spoczywają w tym regionie.
Jelko Kacin
(SL) Serbia zrobiła postępy w ciągu ostatnich kilku miesięcy i spełniając kryteria potrzebne do liberalizacji reżimu wizowego dowiodła zarówno sobie, jak i Europie, że jest w stanie osiągnąć więcej i mieć lepsze wyniki niż do tej pory. Ten sukces zasługuje na uznanie.
Serbia ma ukryty potencjał, który należy wykorzystać na drodze do członkostwa w UE i musi ona to zrobić w swoim własnym interesie oraz w interesie swoich sąsiadów, całego regionu i Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę jej rozmiary i pozycję strategiczną, mogłaby ona stać się siłą napędową, która cementuje region. Nadszedł czas, aby uświadomiła sobie swoją rolę i zrobiła więcej na rzecz rozszerzenia niż robi do tej pory.
Przywództwo w Belgradzie musi systematycznie angażować się w pilne reformy polityczne i gospodarcze oraz współpracę ze wszystkimi swoimi sąsiadami. Pełna współpraca z Trybunałem w Hadze nie wystarczy, ponieważ musi ona się pomyślnie zakończyć. Serbia potrzebuje podnieść swoją kulturę polityczną, ponieważ jej dotychczasowe wyniki w tym obszarze mogą zahamować proces akcesji. Potrzebuje ona przejrzystości oraz aktywnego budowania jak najszerszego konsensusu publicznego i przezwyciężenia podziałów między koalicją rządzącą a opozycją w kluczowych kwestiach dotyczących UE. Dwa ważne warunki wstępne szybszego rozwoju to jednak wolność i niezależność mediów oraz zaprzestanie manipulowania mediami.
Geoffrey Van Orden
Pani przewodnicząca! Wszystko, o co proszę, to o więcej uczciwości w naszych stosunkach z Turcją oraz o właściwą i uczciwą interpretację wydarzeń, zwłaszcza w odniesieniu do Cypru, gdzie zniekształcona wizja niedawnej historii stała się niestety obowiązująca.
Do czasu kwietniowych wyborów prezydenckich w Północnym Cyprze naprawdę istnieją prawdziwe możliwości, które należy wykorzystać i dotyczy to wszystkich stron. Powinniśmy zawsze pamiętać, że Turcy cypryjscy zgodzili się na oenzetowski plan zjednoczenia w kwietniu 2004 roku. Został on odrzucony przez Południe. Powinniśmy również pamiętać, że w maju 2004 roku padła obietnica Unii Europejskiej o zakończeniu izolacji Cypru Północnego, obietnica, która nigdy nie została spełniona. UE ma tu moralny obowiązek. Obawiam się, że jeśli nadal będziemy tak traktować tureckie interesy, to ryzykujemy utratę kluczowego sojusznika w obszarze strategicznym o ogromnym znaczeniu, wspierając tym samym wszystkie negatywne tendencje w samej Turcji.
Oczywiście wielu z nas jest głęboko zaniepokojonych problemami migracji w związku z naszymi narodami. Jest to aspekt naszych negocjacji z Turcją, który należy potraktować w szczególny i zdecydowany sposób.
Gdybym miał czas, odniósłbym się również do Chorwacji i innych krajów Europy Południowo-Wschodniej, które przed przystąpieniem muszą pilnie uporać się z korupcją, zorganizowaną przestępczością oraz, w przypadku Chorwacji, z nadużyciami niektórych praw własności prywatnej, aby ich kandydatura mogła otrzymać poparcie pełne zaufania.
William
Pani przewodnicząca! Kraje ubiegające się o członkostwo w UE są stosunkowo biedne. Ich europejskim marzeniem, cytując komisarza, jest otrzymanie dotacji. To o nie tu chodzi. Faktem jest, że bogate kraje, na przykład Norwegia i Szwajcaria, po prostu nie chcą przystąpić do UE. Znamienne jest, że Islandia, kiedy jeszcze była bogatym krajem, nie była zainteresowana przystąpieniem do Unii Europejskiej. Teraz, kiedy jest bankrutem, nad czym ubolewam, rząd Islandii oczywiście stoi w kolejce do przystąpienia. Uskok San Andreas dla Unii Europejskiej leży między państwami członkowskimi będącymi dużymi płatnikami netto a całą resztą.
Sytuacja jest niestabilna, nie do obrony i nie do utrzymania. Myślą państwo, że dochodzi do rozszerzenia imperium UE, ale to błędna polityka. W rzeczywistości prowadzą ją państwo w kierunku przyszłego chaosu gospodarczego.
Francisco José Millán Mon
(ES) Pani przewodnicząca! Proces rozszerzenia jest spektakularnym sukcesem. Ostatnie rozszerzenie pozwoliło nam połączyć się z tymi krajami Europy Środkowowschodniej, które zostały niesłusznie pozbawione wolności i dobrobytu po II wojnie światowej. Obecnie rozszerzenie skupia się na Bałkanach Zachodnich, Turcji i Islandii.
Popieram te idee, które uznaliśmy za zasady przewodnie procesu rozszerzenia w ostatnich latach. Mam na myśli konsolidację, warunkowość i komunikację. Oznacza to, że powinniśmy wypełnić nasze obowiązki, ale nie powinniśmy składać pochopnych obietnic co do rozszerzenia w przyszłości.
Po drugie, postęp w różnych procesach akcesji jest zależny od ścisłego spełnienia warunków. Kraje kandydujące muszą podjąć zdecydowane wysiłki, aby przeprowadzić konieczne reformy. Po trzecie, musimy wszyscy dążyć do porozumienia z obywatelami. W rezolucji, nad którą mamy jutro głosować podkreślono bardzo ważną kwestię komunikacji.
W związku z tym chciałbym powtórzyć szerszą propozycję, jaką składałem przy innych okazjach, a mianowicie, że należałoby poszerzać wiedzę młodych Europejczyków na temat Unii poprzez wprowadzenie obowiązkowego przedmiotu do programu nauczania w szkołach średnich.
Kolejna istotna idea zawarta w rezolucji to zdolność do integracji. Rozszerzenie wymaga, aby obecni członkowie Unii przedsięwzięli pewne środki. W przypadku finansów, na przykład, rozszerzenie wymaga zapewnienia wystarczających środków finansowych, aby uniknąć zagrożenia ważnych programów wspólnotowych, takich jak wspólna polityka rolna czy polityka spójności.
Kończąc chciałbym powiedzieć, że Kosowo to szczególny przypadek i wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę. Niestety, ale rezolucja zawiera ustępy, w których kwestia ta jest niewyraźna.
Pier Antonio Panzeri
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Uważam rezolucję, o której dzisiaj dyskutujemy w Parlamencie za naprawdę pozytywną.
Mówiąc o tym, uważam, że temat rozszerzenia UE o Bałkany Zachodnie jest i musi pozostać jednym z fundamentów europejskich działań w nadchodzących miesiącach.
Chciałbym pogratulować prezydencji szwedzkiej i przede wszystkim komisarzowi Rehnowi jego pracy. Musimy jednak czuć się bardziej zaangażowani w proces rozszerzenia.
Niektóre kraje muszą niewątpliwie podjąć wzmożone działania na froncie prawnym w kontekście walki z przestępczością oraz na froncie reform. Nie wolno nam jednak tracić z oczu celu politycznego, jakim jest konsolidacja demokracji w tych krajach oraz skłonienie ich do obranie europejskiej drogi w znaczeniu gospodarczym, społecznym oraz w zakresie infrastruktury.
Myślę na przykład o takich krajach jak Kosowo - i pod tym względem zgadzam się z poprawką złożoną przez panią Lunacek w odniesieniu do kwestii Romów - ponieważ jest to kraj, którego nie możemy odsunąć na bok tylko dlatego, że pięć europejskich krajów jeszcze nie uznało jego niepodległości.
Podsumowując, potrzebujemy dużo odwagi oraz dalekowzrocznej polityki, która sprosta wyzwaniu, jakim jest dotyczący nas wszystkich proces rozszerzenia.
Jorgo Chatzimarkakis
(DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady! Występuję jako szef delegacji do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i skoncentruję się na tym kraju. Chciałbym złożyć bardzo serdeczne podziękowania panu Rehnowi za jego odwagę. Jego sprawozdanie oraz zielone światło dla tego kraju stanowią odważny krok naprzód, który nadaje impetu całej sprawie. Równocześnie w Grecji odbyły się wybory i w Atenach jest nowy rząd, dzięki czemu mamy pole do działania, aby coś osiągnąć. Chciałbym jednak prosić posłów, aby reagowali spokojnie. W piątek odbędzie się spotkanie między Georgem Papandreou a premierem Nikolą Gruevskim i jeżeli nasze oczekiwania będą za wysokie, naciski mogą tak wzrosnąć, że wszystko się rozpadnie, a tego nie chcemy ryzykować.
Musimy zachęcać wszystkie strony, aby nadal podążały w przyjaźni obraną drogą. Chciałbym podziękować sprawozdawcy, posłowi Thalerowi, za tak wierny opis tej drogi. Chciałbym również życzyć mojemu koledze, panu Rehnowi, pomyślnej przyszłości w Komisji.
(Mówca wyraził zgodę na udzielenie odpowiedzi na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust.8 Regulaminu)
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Pani przewodnicząca! Mam pytanie do pana Chatzimarkakisa, jeśli pozwoli mi je zadać. Pani Pack oczywiście nie słyszała mnie, kiedy powiedziałem, że popieramy Saloniki. Chciałbym to tutaj powtórzyć.
Chciałem zapytać pana Chatzimarkakisa, jakie jego zdaniem są najpilniejsze kroki, które musi podjąć Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, aby dokonać postępu w sporze w związku z nazwą, oraz aby zapewnić jak najpomyślniejsze zakończenie negocjacji, które właśnie się rozpoczynają?
Jorgo Chatzimarkakis
(DE) Pani przewodnicząca! Bardzo dziękuję za pytanie. Uważam, że obie strony muszą zmienić stanowisko i jasne jest, że obie strony są gotowe, aby uczynić krok naprzód. Spodziewamy się teraz trwałego rozwiązania. Z tego powodu oczekuję, że kwestia nazwy zostanie rozwiązana w jasny i definitywny sposób w trakcie 5-minutowej rozmowy. To nie jest problem.
Stosowanie nazwy, tak zwany zasięg, stanowi główny problem i obie strony oczywiście potrzebują czasu, aby go rozwiązać. Chciałbym, aby rozwiązanie było trwałe, ponieważ alternatywą jest rozwiązanie krótkoterminowe, które może prowadzić do katastrofy. Z tego powodu wszyscy musimy w przyjazny sposób zachęcać obie strony do wypracowania długoterminowego rozwiązania o szerokim zasięgu i szerokim zastosowaniu.
Mario Borghezio
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Musimy bardzo ostrożnie potraktować stwierdzenie, że rozszerzenie będzie czynnikiem stabilizującym.
Pomyślmy raz jeszcze o tym, co powiedział premier Erdogan kilka dni temu. Powiedział on, że nie był w stanie nawiązać kontaktu z Benjaminem Netanyahu, ale czuł się dużo lepiej z Omarem Hassanem Bashirem,, który, o ile się nie mylę, jest prezydentem Sudanu i wobec którego toczy się dochodzenie, ponieważ jest on podejrzany o zbrodnie przeciwko ludzkości.
Jeśli chodzi o sąsiadów, to gdyby Turcja przyłączyła się do Europy, mielibyśmy za sąsiadów Iran, Irak i Syrię. Nie wydaje mi się, aby to było najlepsze sąsiedztwo. Byłoby dużo lepiej, gdyby Turcja dołączyła do Europy, korzystając z uprzywilejowanego partnerstwa. Nieco niepokojąca tendencja odsuwania się Turcji od Zachodu osiągnęła dość zaawansowany etap na naszych własnych oczach. Wystarczy tylko pomyśleć o środkach mających wpływ na życie społeczne, takich jak osobne baseny dla kobiet i mężczyzn, ograniczenia wolności opozycji, objawiające się w rzeczywistości narzuceniem 3 milionów euro kary za audycje nadawane przez opozycję i tak dalej.
Uważam, że wszyscy musimy zastanowić się nad jednym faktem: być może większość w tym Parlamencie opowiada się za przystąpieniem Turcji do UE, ale większość Turków jest temu przeciwna. Nalegamy, aby rozszerzyć nasze granice o Turcję, podczas gdy sami Turcy tego nie chcą.
Prezydent Republiki Włoskiej powiedział, że pakty należy szanować. Zgadzam się, ale musimy uznać, że Turcy są Turkami.
Georgios Koumoutsakos
(EL) Pani przewodnicząca! Celem sprawozdania, którego dotyczy dzisiejsza debata jest wysłanie pozytywnego sygnału na temat perspektyw europejskich oraz, ostatecznie, przystąpienia krajów Bałkanów Zachodnich, Turcji i Islandii do Unii Europejskiej. Uważam, że my wszyscy obecni tutaj w tej Izbie, lub przynajmniej większość z nas, zgadzamy się z tym pozytywnym przesłaniem. Jednocześnie należy jednak jasno powiedzieć, że przystąpienie muszą poprzedzać postępy. Nie jest to droga usłana różami. Dlatego wiarygodność Unii Europejskiej zależy od tego, czy kryteria i warunki wstępne przez nią ustanowione zostały spełnione w drodze działań, a nie tylko dobrych intencji. Ujmując inaczej, pełna integracja wymaga pełnego dostosowania.
W tych ramach utrzymywanie dobrych stosunków sąsiedzkich jest bardzo ważne. Nie wolno nam chować się za plecami. Nierozwiązane poważne kwestie w dobrosąsiedzkich stosunkach pomiędzy krajami kandydującymi oraz państwami członkowskimi mają wpływ na postępy na drodze do przystąpienia tych, którzy pragną zostać członkami naszej rodziny. Precedens Słowenii i Chorwacji to potwierdza. Dlatego właśnie zaległą kwestię nazwy Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii trzeba rozwiązać przed, a nie po rozpoczęciu negocjacji w sprawie przystąpienia. Powód jest bardzo prosty. Jeżeli ten kraj otrzyma datę rozpoczęcia negocjacji bez rozwiązania tej kwestii, wówczas jego rząd nie będzie już miał żadnej silnej motywacji, aby podjąć konstruktywne działania w celu ostatecznego wypracowania z Grecją rozwiązania, które byłoby możliwe do przyjęcia.
Co do Turcji, to uregulowanie jej stosunków z Republiką Cypru oraz kwestii zakazu przelotów samolotów wojskowych nad terytorium Grecji to dwa istotne czynniki wpływające na przyspieszenie jej postępów w kierunku przystąpienia. Powinniśmy mieć to na uwadze, kiedy będziemy podejmować decyzję, jak zagłosować w dniu jutrzejszym.
Richard Howitt
Pani przewodnicząca! Dzisiejsza debata i rezolucja stwarza okazję nowemu Parlamentowi Europejskiemu do ponownego zobowiązania się do dalszego rozszerzenia Unii Europejskiej, odnotowania pozytywnego rozwoju sytuacji w krajach kandydujących w prawie każdym pojedynczym przypadku oraz przypomnienia nam, że uwolnienie handlu, wzmocnienie stabilności, poprawa kontroli naszych granic i zwiększenie możliwości podróżowania oraz swobodnej wymiany dla naszych obywateli wzmacnia, a nie osłabia naszą Unię Europejską.
Konserwatyści europejscy powtarzają dziś, że popierają rozszerzenie, ale jednocześnie wykluczają je ze statutu swojej nowej grupy, której oficjalny mówca zabierający głos w tej debacie powtarza swój sprzeciw co do Turcji, co stawia ich w jednym szeregu ze skrajną prawicą, o czym mogliśmy przekonać się dzisiejszego popołudnia.
Chciałem jednak gorąco podziękować komisarzowi Olliemu Rehnowi, którego dobry nastrój oddawała jego ostatnia uwaga, że w przyszłości Dyrekcja Generalna ds. Rozszerzenia nie powinna znajdować się w tej samej odległości od Rady czy też Komisji, w środku rue de la Loi.
Doceniam jego poczucie humoru i doceniam jego dobry osąd. Mam nadzieję, że uwieńczeniem jego dążeń będzie przystąpienie wszystkich obecnych krajów kandydujących do UE.
Pat the Cope Gallagher
(GA) Pani przewodnicząca! Zawsze istniał silny związek między Islandią a Unią Europejską i jako przewodniczący Delegacji ds. Stosunków ze Szwajcarią, Islandią, Norwegią i Europejskim Obszarem Gospodarczym miałem przyjemność w zeszłym tygodniu powitać delegację parlamentarną z Islandii. Mam nadzieję, że zostanie wkrótce powołana Wspólna Komisja Parlamentarna, natomiast rząd Islandii bierze udział w rozmowach w ścisłym gronie z Komisją po decyzji, którą ministrowie spraw zagranicznych Unii podjęli w lipcu ubiegłego roku. Jestem pewien, że liderzy Europy wydadzą zgodę, tak aby negocjacje między Unią a Islandią mogły się rozpocząć na spotkaniu na szczycie na wiosnę przyszłego roku. Ponieważ Islandia jest członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, zamknęła już dwadzieścia dwa rozdziały z tych, które muszą zostać wypełnione. Wiele pracy zostało już wykonane. Jestem pewien, że z innymi rozdziałami upora się w pozytywny i bezpośredni sposób oraz w duchu przyjaźni.
Krzysztof Lisek
Pani przewodnicząca! Jako Polak, ale jednocześnie od pięciu lat obywatel Unii Europejskiej chciałbym wyrazić wielką satysfakcję, że rozmawiamy tutaj w tak znamienitym gronie, z udziałem tak zaangażowanych w proces rozszerzenia osób jak komisarz Rehn czy minister Bildt. Rozmawiamy o dalszym rozszerzeniu Unii Europejskiej i to rozmawiamy wbrew tym, którzy twierdzą, że Unia Europejska osiągnęła już górny pułap swoich możliwości terytorialnego rozwoju. Jedyna dobra informacja jaką mam dla tych przeciwników dalszego rozszerzenia jest taka, że w 2009 r. już nie będzie żadnego rozszerzenia Unii Europejskiej.
Chciałbym, abyśmy na proces rozszerzenia Unii Europejskiej nie patrzyli tylko przez pryzmat paragrafów, ale abyśmy patrzyli również jako na proces historyczny. Historia uczy przecież, że na przykład Bałkany stały się w XX wieku zarzewiem wielu konfliktów. Konfliktów, które potem rozlewały się na cały kontynent, tak jak I wojna światowa czy takich konfliktów jak wojna w latach dziewięćdziesiątych, która też miała swoje skutki dla innych krajów, chociażby ze względu na migrację wielu milionów ludzi. Tak więc przyjęcie państw bałkańskich do Unii Europejskiej może być moim zadaniem najważniejszym wkładem w historii Unii Europejskiej w stabilizację i pokój na naszym kontynencie.
Mówiąc jeszcze jedno zdanie o tym, o czym powiedział pan minister Bildt o otwartych drzwiach, chciałem prosić państwa, abyśmy nie zapominali, że są jeszcze inne narody, o których nie mówimy w dzisiejszym dokumencie, które marzą o członkostwie w Unii Europejskiej.
Emine Bozkurt
(NL) Po pierwsze żałuję, że nie jesteśmy w stanie w tej chwili przedstawić optymistycznego opisu sytuacji politycznej w Bośni i Hercegowinie.
Proces reform w tym kraju jest nadal paraliżowany przez tamtejsze siły polityczne. Dwa podmioty nie były w stanie wypracować wspólnej wizji, w wyniku czego doszło do zahamowania rozwoju.
Po raz kolejny chciałbym podkreślić znaczenie budowania zrównoważonych ram konstytucyjnych, które są potrzebne temu krajowi oraz jego instytucjom, aby mogły skuteczniej pracować. Dlatego wzywam przywódców politycznych obu podmiotów, aby na początek podjęli pracę w tym kierunku.
Co więcej, chciałbym powiedzieć, że cieszy mnie wiadomość, że Turcja jest tak bliska sercom i umysłom partii posła Madlenera, Holenderskiej Partii Wolności. To właśnie wskutek negocjacji Turcji z Unią Europejską kraj ten dokonał tak dużego postępu. Dlatego spodziewałam się, że Partia Wolności wykaże większe poparcie dla procesu negocjacji.
Na koniec chciałbym zaznaczyć, że proces akcesji powinien być zorientowany na wyniki, oraz że powinien kierować się nie datą akcesji, ale osiągniętymi wynikami. Tylko wtedy, gdy kraje kandydujące spełnią ustanowione wymagania, kwalifikując się w ten sposób do pełnego członkostwa, można w ogóle mówić o akcesji.
Arnaud Danjean
(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie ministrze! Słusznie pan wskazał, że przyjęcie traktatu lizbońskiego miało umożliwić nam wejście w nową erę polityki rozszerzenia i musimy się zaangażować w ten nowy proces z realizmem i jasnością umysłu: to jest sedno tej rezolucji.
Z jednej strony, nowy proces nie oznacza bankructwa. To najpewniejszy sposób na wywołanie nieporozumień, nawet podejrzeń wśród opinii publicznej i byłby to również najlepszy sposób na stworzenie fałszywych wyobrażeń wśród krajów kandydujących oraz zachęcenia ich do uciekania się do politycznej retoryki oraz kosmetyki, a nie stosowania polityki ukierunkowanej na bardziej szczegółowe reformy. Musimy być bardzo ostrożni w kwestii poczynań, warunków i wartości, co do których nie możemy pójść na kompromis i wierzę zwłaszcza we współpracę z Międzynarodowym Trybunałem Karnym.
Z drugiej strony należy ponownie zadeklarować, w najjaśniejszy sposób, że miejsce Bałkanów Zachodnich, wszystkich krajów Bałkanów Zachodnich, również Kosowa, jest faktycznie w Unii Europejskiej, i musimy zachęcać je do kontynuacji i zwiększenia własnych wysiłków. Nie ma sprzeczności pomiędzy jasnym stawianiem żądań z jednej strony, a pokazywaniem pełnego poparcia dla procesu rozszerzenia obejmującego Bałkany Zachodnie z drugiej, podobnie jak nie ma sprzeczności pomiędzy filozofią oceniania każdego według zasług a podejmowaniem ważnych inicjatyw dla wszystkich krajów tego regionu, takich jak liberalizacja systemu wizowego.
Na koniec chciałabym powiedzieć kilka słów o Turcji. Zanim zacznę snuć przypuszczenia na temat bardzo hipotetycznego wyniku procesu akcesyjnego Turcji w przyszłości, powiem po prostu, że drugi rok z rzędu Komisja zauważyła brak postępów w sprawie protokołu z Ankary, a to uniemożliwiło otwarcie nowych rozdziałów negocjacyjnych.
Hannes Swoboda
(DE) Pani przewodnicząca! Umknął mi początek tej dyskusji, ponieważ jako sprawozdawca w sprawie Chorwacji musiałem przedstawić sprawozdanie przed wspólną komisją parlamentarną UE-Chorwacja.
Chciałbym skorzystać z okazji i podziękować panom Bildtowi i Rehnowi za ich pomoc w przygotowaniu przynajmniej tymczasowego rozwiązania sporu granicznego między Słowenią a Chorwacją. Jest to dobry przykład tego, jak współpraca między Radą, Komisją i Parlamentem może pomóc krajom w przezwyciężaniu ich problemów. Również miałem swój wkład w zapewnienie niemalże jednomyślnej ratyfikacji traktatu, przynajmniej w Chorwacji.
Dużo bardziej niepokoi mnie sprawa Bośni i Hercegowiny. Odwiedziłem ostatnio Banja Lukę i Sarajewo. To prawda, że pan Dodik zgodził się na pewne kompromisy i podczas naszego spotkania zaproponował kilka zmian, na które może się zgodzić. Chciałbym jednak podjąć ideę, o której właśnie wspomniała pani Pack. W jaki sposób możemy dotrzeć do szerokich mas społeczeństwa? Jest bardzo duże zainteresowanie przezwyciężeniem tego braku głosu oraz sprzeczności, które charakteryzują wiele programów na wyższym szczeblu. Musimy w jakiś sposób spróbować rozmawiać z ludźmi w bezpośredni sposób, ponieważ w odróżnieniu od tego, co jeszcze raz powiedział hrabia Dartmouth, jest wiele osób w tym regionie, które nie są zainteresowane pieniędzmi z Unii Europejskiej, ale które pragną przekształcenia regionu nienawiści i wojny w unię pokoju i porozumienia. To o to chodzi w Europie. Nie chcą państwo tego zrozumieć i nigdy państwo tego nie zrozumieją. Jednakże ludzie z Sarajewa i Banja Luki wiedzą co znaczy Europa i to oni potrzebują naszej pomocy.
Bernd Posselt
(DE) Pani przewodnicząca! Musimy wprowadzić Chorwację do Unii Europejskiej w przyszłym roku lub przynajmniej zakończyć negocjacje w sprawie przystąpienia i rozpocząć proces ratyfikacji. Od 20 lat Chorwacja zmierza do Unii Europejskiej i wolności. Na jej drodze pojawiają się sztuczne przeszkody i dziękuję prezydencji szwedzkiej za pomoc w ich usuwaniu.
Chorwacja właśnie ratyfikowała porozumienie ze Słowenią większością dwóch-trzecich głosów i my musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby Słowenia również wypełniła swoje obowiązki wobec Unii Europejskiej. Docelowy rok 2010 jest również ważny, ponieważ od niego zależy wiarygodność samej Unii Europejskiej.
Jeśli chodzi o Macedonię, to mam nadzieję, że szwedzkiej prezydencji uda się umożliwić rozpoczęcie negocjacji w sprawie przystąpienia w przyszłym roku, a więc możemy w końcu rozwiązać problem dwustronny, który w tym przypadku również ma miejsce. Mam nadzieję, że możemy zmienić tekst sprawozdania, które dość jednostronnie narzuca zbyt wiele obowiązków Macedonii, a za mało jej sąsiadom. Każdy musi zrobić to, co do niego należy, włącznie z tymi w Unii Europejskiej.
Uważam, że kluczowe znaczenie ma dla nas pełne włączenie Kosowa do procesu z Salonik i to są ważne zapisy w sprawozdaniu Albertiniego. Ten kraj również potrzebuje europejskiej perspektywy. Chciałbym wezwać wszystkie państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, aby uznały Kosowo, abyśmy nie mieli już żadnych problemów prawnych ani technicznych i aby Kosowo mogło odegrać pełną rolę w procesie integracji.
(Mówca wyraził zgodę na udzielenie odpowiedzi na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust.8 Regulaminu)
Nikolaos Salavrakos
(EL) Pani przewodnicząca! Zauważyłem, że pan Posselt używa terminu Macedonia zamiast Była Jugosłowiańska Republika Macedonii. To właśnie termin Macedonia jest źródłem tarć pomiędzy tym krajem kandydującym a Grecją, która jest państwem członkowskim Unii Europejskiej. Byłbym bardzo wdzięczny, gdyby można było wystosować zalecenie do posłów, aby posługiwali się faktyczną nazwą tego kraju.
Bernd Posselt
(DE) Pani przewodnicząca! Odpowiem krótko, cytując mojego bardzo szanowanego kolegę, pana posła Cohn-Bendita z grupy Zielonych/Europejskiego Wolnego Przymierza, który kiedyś powiedział w tej Izbie: "Macedonia to Macedonia, to jest Macedonia”. Jestem dokładnie tego samego zdania. Znęcanie się nad krajem sąsiadującym nigdy nie pomaga.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Pani przewodnicząca! Jest tylko jedna Macedonia i jest ona grecka, w związku z czym trzeba zakończyć te rozgrywki. Wypowiadając się w tej Izbie, musimy używać nazw przyjętych przez wszystkich i nazwa kraju kandydującego została przyjęta jako "Była Jugosłowiańska Republika Macedonii”, a nie jako "Macedonia”.
Andrey Kovatchev
(BG) Po pierwsze pragnę podziękować panu Albertiniemu za całą pracę, jaką wykonał nad tym trudnym sprawozdaniem dotyczącym strategii wspierania rozwoju wielu krajów na różnych etapach ich przygotowań do spełnienia kryteriów członkostwa w Unii Europejskiej. Rozumiem i popieram pragnienie pana Albertiniego, aby osiągnąć jak największą jasność i aprobatę dla rozszerzenia Unii Europejskiej o Bałkany Zachodnie, Islandię i Turcję. Większość proponowanych poprawek wskazuje jednak na złożoność tematu. Odkąd 1 grudnia wszedł w życie traktat lizboński, musimy analizować i zwiększać zdolność naszej Unii do integracji. Pragnę zaproponować Komisji, aby przeprowadziła taką analizę zdolności Unii Europejskiej do integracji, ponieważ istnieje ryzyko, że bez poparcia naszych obywateli Unia Europejska może zmienić się w pustą wydmuszkę.
Również popieram pogląd, ze państwo członkowskie nie powinno narzucać krajowi kandydującemu niemożliwych do spełniania warunków członkostwa. Wszystkie problemy dwustronne muszą być rozwiązane w duchu porozumienia europejskiego, wspólnych wartości, historii i kultury. W tym momencie chciałbym wezwać do wspólnego upamiętnienia wydarzeń historycznych oraz bohaterów z Półwyspu Bałkańskiego.
Kyriakos Mavronikolas
(EL) Pani przewodnicząca! Pragnę wypowiedzieć się na temat postępowania w związku z interesami Turcji, które, moim zdaniem, odbywa się z uszczerbkiem dla interesów Republiki Cypru. Pragnę wyrazić moje niezadowolenie z faktu, że sprawy związane z Republiką Cypru są relegowane; sprawy, za które należy potępić Turcję wykorzystuje się dziś, aby poprawić pozycję Turcji w kontekście przystąpienia do Unii Europejskiej. Jeszcze w 2006 roku Turcja zobowiązała się do uznania Republiki Cypru, stosowania protokołu z Ankary i pomocy w rozwiązaniu kwestii cypryjskiej. Nie zrobiła nic z tego. A tymczasem dzisiejsze rozmowy są wykorzystywane na korzyść Turcji, co koronują dążenia do otwarcia rozdziału energetycznego, które uważa się oczywiście za korzystne dla samej Unii Europejskiej. Rozumieją jednak państwo, że Republika Cypru jako małe państwo musi dbać o własne interesy i zwrócić się z prośbą o skierowanie sankcji przeciwko Turcji, wśród których jest oczywiście uniemożliwienie otwarcia rozdziałów.
Franziska Keller
Pani przewodnicząca!
Po pierwsze, moje grupa Zielonych wolałaby nie ustalać żadnej daty przystąpienia Chorwacji. Naszym zdaniem doświadczenie pokazało, że nie był to dobry pomysł w przeszłości, że Chorwacja powinna wstąpić do Unii zaraz po spełnieniu kryteriów.
Po drugie, i tu zwracam się do pana Boka, ważne są oczywiście kryteria kopenhaskie. Mamy je; nie musimy o nich ciągle przypominać. Trzymamy się umów, do których Unia Europejska przystąpiła w momencie przystąpienia oraz kryteriów kopenhaskich. Celem postępów na drodze do przystąpienia jest samo przystąpienie.
Kiedy mówimy o Turcji nie powinniśmy zapominać o zdumiewających postępach, jakie dokonały się w Turcji w obszarach, o których kilka lat temu myśleliśmy, że nie ma takiej możliwości. To jest oczywisty sukces procesu przystąpienia i nie możemy o tym zapominać.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Proszę pozwolić, że podziękuję panu za pełną poświęcenia pracę nad rozszerzeniem Unii Europejskiej. Unia Europejska ma silny wpływ na zmiany demokratyczne i deregulacje gospodarki na Bałkanach Zachodnich w ciągu ostatnich dwóch lat. Zniesienie wiz dla obywateli niektórych krajów Bałkanów Zachodnich oraz rozpoczęcie negocjacji w sprawie przystąpienia z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii to oznaki postępów, z których skorzystają obywatele Europy zarówno w wyniku współpracy wymiaru sprawiedliwości i policji z UE, jak i z perspektywy gospodarczej.
Uważam, że w czasach obecnego kryzysu gospodarczego proces rozszerzenia Unii Europejskiej proponuje rozwiązanie w postaci odnowienia gospodarki Europejskiej. Nie wolno nam jednak zapominać o niepożądanych skutkach niesprawiedliwych korzyści, które Unia Europejska oferuje różnym krajom w regionie Bałkanów Zachodnich. Komisja musi również zbadać kwestię włączenia Mołdawii do grupy krajów na Bałkanach Zachodnich, bowiem pomoc oferowaną krajom sąsiadującym jako wsparcie wdrażania koniecznych reform trzeba kontynuować w sposób sprawiedliwy. Mołdowa jest potencjalnym kandydatem przygotowanym do spełnienia wymagań Unii Europejskiej w ramach procesu integracji politycznej i gospodarczej.
Corina Creţu
(RO) Unia Europejska posiada obecnie konstytucję - traktat lizboński - prezydenta i wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Dlatego możemy przyjąć inną perspektywę, kiedy zajmujemy się nowym procesem rozszerzenia obejmującym kraje Bałkanów Zachodnich i Islandię, a szczególnie Turcję.
Zdaję sobie sprawę z tego, że jest wielu w Unii Europejskiej, którzy wahają się, czy należy podjąć zobowiązanie nowego procesu rozszerzenia, ale na przykład doświadczenie Rumunii i Bułgarii pokazuje, że akcesja do UE była najpotężniejszym instrumentem służącym zmianie sytuacji w naszych krajach na lepsze.
Musimy oczywiście spojrzeć krytycznym okiem na procesy we wszystkich tych krajach, które chciałyby wstąpić do Unii Europejskiej. Musimy się skoncentrować przede wszystkim na solidnym charakterze i funkcjonalności demokratycznych systemów politycznych. Posiadamy jednak odpowiednie instrumenty służące do monitorowania zgodności z warunkami przystąpienia. Zaoferowanie tym krajom jaśniejszej perspektywy przystąpienia byłoby czynnikiem stabilizującym oraz zadziałałoby jak katalizator wewnętrznych procesów w krajach kandydujących.
György Schöpflin
Pani przewodnicząca! Bardzo dziękuję za umożliwienie mi podzielenia się z państwem kilkoma przemyśleniami. Rozszerzenie słusznie otrzymało miano jednego z najbardziej udanych programów Unii Europejskiej; wielu z nas tak powiedziało w tej debacie. A idea, że wartości centralne w Europie - demokracja, prawa człowieka, solidarność - powinny obejmować wszystkie państwa Europy jest i pozostanie w sercu tożsamości europejskiej.
Obecna Europa została stworzona wokół propozycji, że poprzez integrację państwa Europy będą stopniowo przyjmować pokojowe rozwiązania konfliktów, ale proces ten nie przychodzi bez wysiłku. Przystępujące państwa muszą przejść dokładną transformację, aby spełnić wymagania członkostwa w UE. Należy podkreślić, że ten proces jest dobrowolny. Żadne państwo nie jest zmuszane do przystąpienia, ale aby wejść do UE należy spełnić pewne warunki.
Jednocześnie dokładnie dlatego, że spełnienie warunków wymaga poważnych wysiłków, państwa przystępujące do UE należy zachęcać do ich podejmowania i nie tylko do tego. Zobowiązania związane z członkostwem w UE muszą zostać przeniesione z papieru do praktyki. Bez wdrożenia proces jest pusty.
To jest przesłanie sprawozdania Albertiniego dla ewentualnych kandydatów do członkostwa w UE. UE jest gotowa przyjąć na członków państwa Bałkanów Zachodnich i Turcję, ale to one muszą spełnić warunki ustanowione przez UE.
Carl Bildt
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Postaram się mówić krótko.
Po pierwsze, jeśli jest to właściwe z punktu widzenia prezydencji, to przyłączam się do tych posłów, którzy złożyli wyrazy uznania komisarzowi Rehnowi za pracę, jaką wykonał w ciągu ostatnich pięciu lat. Wiele zostało osiągnięte. Może to dobrze dla pańskiego następcy, że zostało coś jeszcze do zrobienia, ale dużo już zostało zrobione.
Również jestem wdzięczny za bardzo szerokie poparcie dla polityki rozszerzenia, które zostało wyrażone w trakcie tej debaty przez wszystkich przedstawicieli wszystkich głównych frakcji politycznych tu obecnych. Uważam, że jest to źródło siły.
(Wtrącenie Williama (hrabiego) Dartmouth: "Czy słuchał pan debaty?”)
Tak, słuchałem debaty. Nie należy pan do jednej z głównych grup. Przykro mi.
Pan Severin był jednym z tych, którzy przypomnieli nam, ze musimy zakotwiczyć ten proces w sercach i umysłach ludzi. Zgadzam się z tym, ale musimy przyznać, że wymaga to od każdego z nas zdecydowanego przywództwa politycznego. Jeśli spojrzymy wstecz na historię naszej Unii, to łatwo zauważyć, że bardzo niewiele w historii integracji europejskiej zdarzyło się z powodu jakiejś nagłej narastającej fali opinii publicznej, która by się tego domagała.
Prawie wszystko jest wynikiem wizjonerskiego, dalekowzrocznego, często trudnego i wymagającego politycznego przywództwa, ale również później zdobywaliśmy poparcie naszych obywateli dla naszych dokonań.
Powiedziałem, że byłem premierem mojego kraju, kiedy wszedł on do Unii Europejskiej. Braliśmy udział w bardzo gorzkiej kampanii przed referendum. Udało nam się ją wygrać niewielką większością. Opinia publiczna była przeciwna Unii dość długo. Jeśli spojrzymy na wyniki badań opinii publicznej, to obecnie jesteśmy jednym z bardziej pro-europejskich krajów w Europie. Osiągnięcie tego było możliwe dzięki politycznemu przywództwu. Nie dzieje się to samoistnie.
Chciałbym również powiedzieć, że kiedy pojedziemy do trudniejszych rejonów Europy, to pojednanie nie jest łatwe. Wymaga ono takiego szeroko zakrojonego przywództwa, a nie we wszystkich częściach Europy w pełni osiągnięto takie pojednanie.
Wielu mówców słusznie poruszyło kwestię Bałkanów Zachodnich. Chciałbym państwa zapewnić, że jesteśmy świadomi problemów Kosowa i konieczności dążeń do ich rozwiązania, z uwzględnieniem również niektórych wewnętrznych spraw naszej Unii.
Sprawę Bośni poruszyło kilkanaście osób, wśród których byli pani Pack i pan Swoboda. Pozwolą państwo, że poczynię tu kilka uwag. Spędziłem cztery pełne dni w tym roku, rozmawiając z politycznymi liderami Bośni, próbując popychać ich do przodu i tłumacząc im, jakie są niebezpieczeństwa pozostawania w tyle, kiedy reszta regionu idzie naprzód. Prawdopodobnie zrobiłem zbyt wiele, ponieważ w końcu, jak powiedziała pani Pack, muszą to zrobić sami. To jest ich kraj, a nie nasz kraj, ale my również mamy obowiązek powiedzieć im, że jeśli tego nie zrobią, to reszta regionu będzie szła naprzód, co nie będzie dobre dla ich kraju. To właśnie próbowaliśmy zrobić i do pewnego stopnia nadal próbujemy robić.
Nasz proces rozszerzenia, co każdy zaznaczał, opiera się na wynikach. Wymaga on reform. Wymaga on pojednania. I stosuje się to każdego z krajów. Stosowało się to kiedyś do Szwecji i nam się udało. Stosuje się to do każdego.
Co do pana, który chciał podjąć debatę, to faktycznie zauważyłem, że było wielu panów - głównie ze Skrajnej Prawicy, którzy mieli swoje zastrzeżenia do Turcji, najdelikatniej rzecz ujmując. Jeśli zrozumiałem argumentację, to Turcja jest za duża, zbyt skomplikowana i zbyt muzułmańska.
Jeśli czytał pan artykuł 49 traktatu, a na tym opieramy swoją politykę, nie ma tam żadnych wyjątków dla dużych krajów, nie ma tam żadnych wyjątków dla skomplikowanych przypadków i nie ma kryteriów religijnych.
(Oklaski centrolewicy)
A więc tym się musimy kierować. Przysłuchiwałem się wzruszającym słowom na temat dziedzictwa chrześcijańskiego i jest w nich wiele prawdy. Wszyscy katolicy, prawosławni czy protestanci lub anglikanie mogą to interpretować na różne sposoby, ale przestrzegam przed definiowaniem dziedzictwa żydowskiego jako pozaeuropejskiego. Nie są oni chrześcijanami, ale stanowią, ze wszystkimi problemami w naszej historii, również część naszej europejskiej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
Również uważam, że tak samo błędem byłoby definiowanie obywateli wyznania muzułmańskiego, czy w obecnych państwach członkowskich, czy w Bośni, czy gdziekolwiek indziej, czy też w Turcji, oraz wykluczanie ich z grupy, do której ma zastosowanie artykuł 49 traktatu. Uważam, że byłby to błąd.
(Oklaski centrolewicy)
Przysłuchiwałem się pod tym względem uwagom pani poseł Koppy reprezentującej Grecję, która wypowiadała się na temat zarówno wyzwań na Bałkanach Zachodnich, jak i pojednania z Turcją; odnotowałem też postępy i oświadczenia poczynione ostatnio przez premiera Papandreou.
Na koniec chciałbym podjąć jeden z moich ulubionych tematów. Ktoś wspomniał, co się czasem zdarza w tej debacie, o kwestii zdolności do przyjmowania nowych członków - że po prostu nie możemy wchłonąć zbyt wielu krajów. Nie podoba mi się to słowo. Nie postrzegam Unii w kontekście "wchłaniania”. Nie wiem, czy wchłonęliśmy Wielką Brytanię. Nie wiem też, czy Francja chce być wchłonięta. Mam również nadzieję, że Szwecja nigdy nie zostanie wchłonięta.
Postrzegam naszą Unię jako element wzbogacający kraje po ich wstąpieniu i jeszcze nie doświadczyłem rozszerzenia, które osłabiłoby Unię. Każde rozszerzenie, choć trudne, wzmacniało naszą Unię, potęgowało jej ambicje, natomiast ja na pewno nie należę do tych, którzy uważają, że historia się skończyła. Zastosowanie ma artykuł 49.
Jeden z panów powiedział, że są również inne kraje, nad którymi nie debatowaliśmy. To prawda. Artykuł 49 stosuje się do każdego pojedynczego kraju europejskiego, również do tych, o których jeszcze nie wspominano w dzisiejszej debacie.
Olli Rehn
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chciałbym wszystkim podziękować za bardzo żywą oraz konkretną debatę nad rozszerzeniem UE i naszą strategią - obecną, przyszłoroczną i w najbliższej przyszłości. Debata ta była zgodna z najlepszymi demokratycznymi tradycjami tego Parlamentu i jestem wdzięczny za szerokie ogólne poparcie dla naszej ostrożnie prowadzonej polityki rozszerzenia.
Słusznie podkreślili państwo znaczenie równoczesnego i równoległego zaangażowania oraz warunkowości w rozszerzeniu UE. Zgadzam się i chcę podkreślić nadrzędne znaczenie tego, że musimy być jednocześnie sprawiedliwi i stanowczy.
Musimy być uczciwi i szanować zobowiązania, które przyjęliśmy wobec krajów znajdujących się w naszym skonsolidowanym planie rozszerzenia w kierunku Europy Południowo-Wschodniej, to znaczy Bałkanów Zachodnich i Turcji. Jednocześnie możemy być tak stanowczy, jak jesteśmy uczciwi i musimy stosować rygorystyczne warunki w postępowaniu z tymi krajami kandydującymi oraz potencjalnymi kandydatami.
To działa tylko razem - w tandemie, jednomyślnie - i to jest faktycznie najlepsza recepta na stymulowanie reform oraz transformację demokratyczną i ekonomiczną w Europie Południowo-Wschodniej. Jest to również najlepsza recepta na zakotwiczenie stabilności na Bałkanach Zachodnich i stymulowanie reform umacniających podstawowe wolności w Turcji.
Uważam, że pani Flautre ma rację w tym, że z definicji nie może być bardziej atrakcyjnego przydziału obowiązków niż sprawy związane z rozszerzeniem. Jestem jednak człowiekiem środka, proszę mi wierzyć lub nie - i uważam, że istnieją pewne ograniczenia co do tego jak wiele atrakcyjności i fascynacji może wchłonąć człowiek. A zatem, jak prosił urzędujący przewodniczący Rady, zostanie trochę pracy dla mojego następcy, dla kolejnej Komisji i dla tego Parlamentu.
Niezależnie od dalszego rozwoju wypadków, praca z państwem była wielką przyjemnością. Razem dokonaliśmy zmiany. Proszę pamiętać o tym, że rozszerzenie Europy przyczyniło się w ogromnym stopniu do dzisiejszej jedności i wolności Europy. I niech taka pozostanie, a my zakończmy nasze prace w Europie Południowo-Wschodniej.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Otrzymałam jeden wniosek w sprawie projektu rezolucji złożony zgodnie z art. 110 ust.2 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 26 listopada 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Băsescu  
Uważam, że bardzo ważne jest, aby Parlament Europejski był zaangażowany w ocenę procesu rozszerzenia. Ten proces stanowi główny sukces Unii Europejskiej, przynosząc jej pokój i stabilność. Na tym tle musimy pamiętać o tym, że kraje Bałkanów Zachodnich stanowią część Europy pod względem geograficznym, kulturowym i historycznym. Spośród potencjalnych krajów kandydujących, o których jest mowa w rezolucji, chciałbym podkreślić udane wysiłki oraz konkretne postępy poczynione przez Serbię. Kraj ten dokonał postępu i wdrożył jednostronnie umowę przejściową w sprawie handlu, którą podpisał z UE, dowodząc tym samym swojego zdecydowania na zbliżenie się do Unii Europejskiej pomimo trudności politycznych i gospodarczych, z którymi się boryka. Parlament Europejski musi zachęcić Serbię, by kontynuowała swoją podróż do UE. W tym punkcie musimy zwrócić się do Rady i Komisji, aby wykazały się otwartością, kontynuując konstruktywne negocjacje z tym krajem. Uważam, że postępów w procesie integracji Serbii z Unią Europejską nie można warunkować uznaniem niezależności Kosowa.
Takis Hatzigeorgiou  
Stanowisko przeciwne Turcji to najważniejsza kwestia, która zostanie omówiona w ramach rozszerzenia na szczycie Rady Europejskiej w grudniu. Popieramy pełną integrację, pamiętając, że ten cel musi stanowić siłę napędową polityki reform i zmian w ważnych kwestiach. Zaznaczamy, że Turcja nadal nie wywiązała się ze swoich umownych zobowiązań wobec UE oraz wszystkich państw członkowskich. Musi ona natychmiast rozpocząć wypełnianie tych zobowiązań, gdyż w przeciwnym razie odbije się to na wynikach jej grudniowej oceny. Zobowiązania, na podstawie których będzie oceniana oraz terminy znajdują się we wnioskach z grudnia 2006 roku. Obejmują one zastosowanie dodatkowego protokołu, lepsze stosunki dwustronne z Republiką Cypru oraz jej uznanie i konstruktywne stanowisko w sprawie procedury rozwiązania problemy cypryjskiego. Zakrawa na absurd, że dążąc do integracji i roli regulującej w tym obszarze, Turcja nadal łamie prawo międzynarodowe oraz zasady stanowiące podstawę UE, utrzymując oddziały okupujące w innym państwie członkowskim. Wreszcie rozdział energetyczny, który nie może zostać otwarty tak długo, jak długo Turcja będzie uniemożliwiać Republice Cypru korzystanie ze jej suwerennych praw w wyłącznej strefie ekonomicznej.
Cătălin Sorin Ivan  
UE jest jak budowa w toku i dlatego pomysł zatrzymania jej rozszerzenia byłby sprzeczny z podstawową zasadą, na której się opiera. Według art. 49 Traktatu UE "każde państwo europejskie może ubiegać się o członkostwo w Unii”. To właśnie dlatego w naszej działalności poświęcamy tak dużo uwagi strategii rozszerzenia o Bałkany Zachodnie, Turcję i Islandię. Bez zastrzeżeń popieram ten stan rzeczy. Chorwacja, Turcja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii mają status kandydatów i w sposób odpowiedzialny wkroczyły na drogę prowadzącą do integracji. Islandia, Czarnogóra i Albania złożyły wnioski o przyjęcie do UE, natomiast wnioski dwóch pierwszych krajów są właśnie oceniane przez Komisję. Oczywiście nadal pozostają do przezwyciężenia problemy, takie jak korupcja, przestępczość lub wolność mediów. Zniesienie z dniem 19 grudnia obowiązku wizowego dla obywateli Serbii, Czarnogóry i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii znacznie przyspieszy ten proces. Chcę jednak zwrócić państwa uwagę na fakt, że rozprawiając o rozszerzeniu, musimy również zwrócić uwagę na Republikę Mołdawii, która w tej chwili znajduje się w kluczowym okresie politycznym, jeśli chodzi o wchodzenie na drogę prowadzącą do demokracji i przystąpienia do UE. Mając to na uwadze, musimy wspierać wdrażanie celów europejskiej strategii na rzecz Republiki Mołdawii 2007-2013, aby osiągnąć wyniki oczekiwane przez obie strony.
Tunne Kelam  
na piśmie. - Chciałbym poczynić trzy uwagi. Po pierwsze, cieszę się, że minister spraw zagranicznych - Carl Bildt wskazał najważniejsze przesłanie rezolucji sporządzonej przez posła Albertiniego - że UE pozostaje nadal mocno zaangażowana w politykę rozszerzenia i uważa ją za jeden z najbardziej udanych programów UE. Zawdzięczamy to w dużej mierze doskonałej pracy komisarza Rehna. Drugim ważnym przesłaniem jest to, że rządy prawa postrzega się jako kluczową zasadę postępu demokratycznego i jeden z głównych warunków kolejnych akcesji. Powinniśmy również nadal stawiać sprawę jasno, jeśli chodzi o znaczenie kryteriów kopenhaskich. Trzecia uwaga: bardzo zachęcam do otwarcia negocjacji w sprawie przystąpienia z Macedonią podczas grudniowej Rady Europejskiej, zgodnie z zaleceniem Komisji.
Petru Constantin Luhan  
na piśmie. - Islandia już jest aktywnym i stałym partnerem w szerszym procesie integracji europejskiej. Islandia prowadzi bliską współpracę z państwami członkowskimi UE jako członek założyciel NATO, członek Rady Europy, EFTA, OBWE, jak również współpracę w strefie Schengen. Szacuje się też, że Islandia już przyjęła około 60 % ogromnego dorobku prawnego wspólnoty. Z tego punktu widzenia, wniosek Islandii o członkostwo w UE jest logicznym posunięciem.
Moim zdaniem Islandia zawsze miała europejską orientację i jej członkostwo w UE będzie oznaczało wygraną dla obu stron. Już czerpiemy z doświadczeń Islandii w zakresie zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi, wykorzystania energii geotermalnej oraz środków zwalczania zmian klimatycznych. Islandia dowiodła, że jest zdecydowana na wstąpienie do Unii, przedstawiając odpowiedź na kwestionariusz Komisji długo przed terminem i spodziewam się, że ocena zostanie przeprowadzona na szczycie w połowie grudnia. Jeżeli wszystkie wymagania zostaną spełnione z poszanowaniem zasady zasług własnych, to mam nadzieję, że akcesję Islandii będzie można połączyć z akcesją Chorwacji.
Andreas Mölzer  
na piśmie. - (DE) Zróżnicowane podejście do strategii rozszerzenia jest koniecznością. Islandia jest krajem europejskim, który jest gotowy na członkostwo w UE, ale krajom Bałkanów, z wyjątkiem Chorwacji, daleko do gotowości. Z nierozwiązanymi problemami trudno jest się uporać po przystąpieniu i pozostają one nierozwiązane przez lata. Dlatego nie może być żadnych wątpliwości co do gotowości państw bałkańskich do przystąpienia i płace oraz warunki socjalne tam panujące muszą odpowiadać średniej europejskiej. Przez lata sprawozdania na temat postępów Turcji były jedną długą listą problemów. Gdyby Turcja była samochodem, już dawno nie przeszłaby badań technicznych. To prawda, że ten kraj nie jest częścią Europy, ani geograficznie, ani w znaczeniu duchowym czy kulturowym. Wynika to jasno ze stałego braku poszanowania praw człowieka, wolności słowa, co jest widoczne w planie działań wobec Kurdów, oraz z kwestii cypryjskiej. Być może jednak UE również chce odstąpić od swoich standardów w zakresie praw człowieka. Tylko w ten sposób można wyjaśnić jej hołd wobec dekretów Benesza. Turcja uważa się za najwyższą władzę narodu tureckiego. W konsekwencji, problemy UE tylko by się nawarstwiły po przystąpieniu Turcji, czego ten kraj dowiódł wielokrotnie poprzez swoje działania. Pozytywne aspekty, takie jak zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego, można również osiągnąć przy pomocy uprzywilejowanego partnerstwa. Już najwyższy czas, abyśmy zaczęli mówić szczerze i otwarcie.
Csaba Sándor Tabajdi  
na piśmie. - (HU) Jako poseł do PE z Węgier, kraju sąsiadującego z regionem Bałkanów Zachodnich, z całego serca popieram ambicje krajów Bałkanów Zachodnich w zakresie wejścia do UE. Ważnym krokiem w tym obszarze jest inicjatywa wdrożona przez Komisję Europejską, w której zniosła ona wymagania wizowe wobec Serbii, Macedonii i Czarnogóry, począwszy od 1 stycznia 2010 roku. Propozycja Parlamentu Europejskiego, by znieść wymagania wizowe z dniem 19 grudnia, miałaby jednak znaczenie symboliczne, dostarczając też korzyści praktycznych.
Unia Europejska nie mogłaby dać lepszego prezentu gwiazdkowego niż podróż bezwizowa Węgrom mieszkającym w Wojwodinie w Serbii, którzy mają licznych krewnych na Węgrzech, na czym skorzystałyby rodziny i przyjaciele mieszkający po obu stronach granicy. Jestem pewien, ze państwa członkowskie dadzą swoje błogosławieństwo tej decyzji jeszcze w tym miesiącu.
Zniesienie wiz jest pozytywną odpowiedzią na szczere wysiłki krajów Bałkanów Zachodnich na rzecz integracji europejskiej. Serbia dokonała szczególnie istotnych postępów w ostatnim czasie. Nawet w sprawozdaniu wydanym ostatnio przez Komisję stwierdza się, że nowy rząd premiera Mirka Cvetkovića z powodzeniem zajął się zwalczaniem korupcji, nie wspominając o wyjątkowo istotnych postępach, które dokonały się w obszarze praw mniejszości. Parlament Serbii przyjął prawo w sprawie rad narodowych. Następstwem zachęcania do rozmów wstępnych będzie decyzja w sprawie statusu Wojwodiny, którą parlament Serbii ma podjąć w przyszłym tygodniu. W uzupełnieniu do pozytywnego rozwoju sytuacji w wielu obszarach należy kontynuować wysiłki mające na celu całkowite wyeliminowanie brutalnych przestępstw motywowanych niechęcią etniczną oraz ciągle rosnącej liczby przypadków pobicia Węgrów z Wojwodiny.
Jarosław Leszek Wałęsa  
na piśmie. - Dziękuję panu Gabriele Albertini za rezolucję w sprawie strategii rozszerzeniowej Komisji Europejskiej. Oczywiście zgadzam się, że kraje kandydujące muszą kontynuować proces reform. Wysiłki powinny koncentrować się na zapewnieniu rządów prawa i równym traktowaniu mniejszości etnicznych oraz walce z korupcją i przestępczością zorganizowaną. Ocena sytuacji politycznej w Turcji, włączając w to zaplanowane czy zrealizowane reformy oraz najważniejsze niedociągnięcia, jest powtórzeniem oceny Komisji Europejskiej zawartej w Raporcie Okresowym. Widoczne są postępy w zakresie spełniania politycznych kryteriów kopenhaskich, niestety wiele pozostało do zrobienia w dziedzinie szeroko pojętych wolności obywatelskich. Najważniejsze jednak by dwustronne spory były rozstrzygane przez zaangażowane strony. Nie powinny one same w sobie stanowić przeszkody na drodze do przystąpienia, jednak Unia Europejska powinna dążyć do ich rozwiązania przed akcesją. Parlament Europejski powinien być obiektywnym obserwatorem, bo chcielibyśmy, żeby negocjacje zakończyły się porozumieniem, co ułatwiłoby drogę Turcji do UE. Będąc obywatelem Polski, kraju, który wstąpił do Unii Europejskiej w 2004 roku, wiem, że strategia rozszerzania jest jedną z najbardziej skutecznych obszarów polityki UE. Kluczowym jest dotrzymywanie podjętych zobowiązań również przez Unię Europejską. Celem negocjacji w sprawie przystąpienia jest pełne członkostwo, dlatego tez wypełnianie twardych, ale jasnych warunków powinno być podstawową przesłanką dla osiągnięcia przez nie celu. Dotyczy to wszystkich Państw w tym także Turcji.
Dominique Vlasto  
Nasza rezolucja w sprawie rozszerzenia w przyszłości musi odzwierciedlać przeważającą opinię publiczną w Europie. Musimy unikać powtarzania błędów z przeszłości, budując Europę we współpracy z jej obywatelami. Decyzje, które mają zostać podjęte są obciążone obowiązkami i muszą być dobrze przygotowane oraz dobrze wyjaśnione, aby większość obywateli Europy mogła je poprzeć. Nasz Parlament, który reprezentuje tych obywateli, musi być na to specjalnie wyczulony.
Pośpiech byłby najgorszym możliwym doradcą i mógłby spowodować ponowną niestabilność instytucjonalną, mimo że Unia Europejska właśnie się z nią uporała, wprowadzając w życie traktat lizboński. Dzisiaj musimy sprawdzić działanie nowego mechanizmu instytucjonalnego wynikającego z traktatu lizbońskiego, zbudować politykę europejską oraz dokonać konsolidacji polityki, której domagają się nasi współobywatele w zakresie zatrudnienia, uzdrowienia gospodarki, walki ze zmianą klimatu, bezpieczeństwa dostaw energetycznych oraz wspólnej obrony.
Nie powinniśmy odwracać priorytetów, ale raczej zwiększyć spójność i skuteczność polityki Wspólnoty zanim zaczniemy dążyć do dalszego rozszerzenia UE. Na koniec chcę zaznaczyć, że nadal jestem przeciwna przystąpieniu Turcji do Unii Europejskiej i nadal mam nadzieję, że powstanie uprzywilejowane partnerstwo z tym krajem w ramach Unii dla Śródziemnomorza..
