

De Voorzitter.
   - Wij beginnen met het gecombineerde debat over de begrotingsprocedure voor het jaar 2006. Wij behandelen:
- het verslag (A6-0309/2005) van Giovanni Pittella, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2006 (Afdeling III, Commissie) (C6-0299/2005 2005/2001(BUD)) en
- het verslag (A6-0307/2005) van Valdis Dombrovskis, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2006 (Afdeling I, Europees Parlement; Afdeling II, Raad; Afdeling IV, Hof van Justitie; Afdeling V, Rekenkamer; Afdeling VI, Economisch en Sociaal Comité; Afdeling VII, Comité van de Regio's; Afdeling VIII (A), Europese Ombudsman; Afdeling VIII (B), Europees Toezichthouder voor gegevensbescherming) (C6-0300/2005 2005/2002(BUD)). 
Giovanni Pittella (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, tijdens deze lange procedure, die ons nu tot de stemming in eerste lezing heeft gebracht, gingen er vaak twee vragen door mijn hoofd. Wat is ten eerste een begroting? Een kille, boekhoudkundige aangelegenheid of een bij uitstek politieke daad? Ten tweede, zijn de keuzes waarover wij beslissen, of liever gezegd, medebeslissen, echt een prioriteit voor onze burgers? Is het onze taak deze prioriteiten te financieren, of zou het correcter zijn de financiering daarvan over te laten aan de nationale of regionale begrotingen?
Deze twee vragen stellen zich zowel bij de jaarlijkse begroting als bij de financiële vooruitzichten en gaan mijns inziens aan het onderzoek van de begrotingslijnen en de uitgavenrubrieken vooraf. Zij betreffen de fundamentele vraagstukken die zich in een begrotingsdebat stellen. Dat debat moet zich zien te ontworstelen aan puur technische overwegingen, want het is een zuiver politiek debat. Als de Europese Unie bepaalde dingen moet doen en andere moet nalaten, mag dat niet verborgen blijven en uitmonden in een vruchteloos geredetwist tussen voorstanders van striktheid en voorstanders van soepelheid.
Dat is het centrale vraagstuk van de Europese politieke agenda, en tot mijn grote verbazing zie ik - en dit zeg ik aan het adres van de vertegenwoordigers van de Raad - dat daarvoor geen plaats is ingeruimd tijdens de Top van staatshoofden en regeringsleiders die morgen plaatsvindt. Hoe kan men nu een sociale agenda van de Unie opstellen zonder een band te leggen met de besluiten over de jaarlijkse en meerjarige begroting? Dat is een mysterie, en ik hoop dat voorzitter Blair daar vandaag in zijn redevoering een antwoord op zal geven.
Alles valt of staat met de kwestie van de financiële middelen die wij voor onze taken krijgen, en het moment is gekomen om die met veel moed aan te pakken. De vraag is of er verantwoordelijkheden zijn die op supranationaal niveau thuis horen. Is er sprake van Europese toegevoerde waarde ten opzichte van de nationale overheidsuitgaven? Om welke beleidsvormen en om welke programma’s gaat het daarbij, en welke plaats moeten die innemen op de Europese begroting?
Ik geef enkele voorbeelden. Is ten eerste het cohesiebeleid noodzakelijk, en zo ja, wie moet dat voeren? Het lijdt geen twijfel dat de Unie nog steeds gekenmerkt wordt door een gebrek aan sociaal, economisch en territoriaal evenwicht. Daarom is het van essentieel belang dat de economische ontwikkeling wordt bevorderd, de structurele tekortkomingen worden aangepakt, duurzame groei wordt gestimuleerd en grote inspanningen worden ondernomen om de werkgelegenheid en het mededingingsvermogen te herstellen. Dat is een beleid dat op Europees vlak moet worden gevoerd, omdat het alleen op Europees vlak efficiënt kan zijn, als het gaat om de kosten, om het stroomlijnen en gelijktrekken van de procedures, om het delen van hulpbronnen, het programmeren van doelstellingen en het uitwisselen van goede praktijken.
Tweede voorbeeld: onderzoek. Is het noodzakelijk een Europees onderzoeksbeleid te voeren? Of liever gezegd: moet er, afgezien van de inspanningen van de afzonderlijke lidstaten en particuliere instanties, ook op Europees vlak rechtstreekse maatregelen worden genomen op onderzoeksgebied? Het kan niemand ontgaan zijn dat onze concurrentiekracht is afgenomen en ons continent in de afgelopen jaren zwakker is geworden ten opzichte van opkomende of ook geconsolideerde economieën. Kunnen wij die achterstand inhalen met enkel beschermingsmaatregelen, of zou het goed zijn de Europese onderzoekscentra te versterken door te creëren, door te zorgen voor meerwaarde in de industrie, in het midden- en kleinbedrijf, door de samenwerking tussen openbare en particuliere marktdeelnemers te bevorderen, met name op het gebied van onderzoeksinfrastructuur en publiek-particuliere partnerschappen, door kennis te verspreiden en netwerken te vormen tussen onze, in heel de wereld actieve onderzoekers?
De Europese Unie leidt - en dat weet u - meer wetenschappers en meer ingenieurs op dan de Verenigde Staten. Velen van hen besluiten echter om de emigreren, of om een andere loopbaan te volgen. Momenteel zijn er ongeveer 85 000 à 90 000 Europese onderzoekers werkzaam in de wetenschappelijke sector in de Verenigde Staten. Met meer investeringen op Europees vlak kunnen wij dit probleem ongetwijfeld indammen. Als wij een vergelijking maken tussen de gegevens op internationaal vlak zien wij dat de Europese Unie nog een lange weg te gaan heeft voordat het zijn voornaamste concurrenten heeft ingehaald.
In 2001 heeft de Europese Unie 1,9 procent van het BBP uitgegeven aan onderzoek. In Japan was dat 3,1 en in de Verenigde Staten 2,8 procent. De spil van onze activiteiten is zoals u weet het zesde kaderprogramma, en momenteel heeft het zevende kaderprogramma de eindspurt ingezet. Mogen wij toestaan dat de financiële middelen voor deze instrumenten ontoereikend zijn?
Derde voorbeeld: onderwijs, opleiding, cultuur en jeugdbeleid. Voorzitter Blair heeft gelijk als hij ons in de hartstochtelijke en hoogst gewaardeerde redevoering die hij hier in deze zaal ter opening van het Brits voorzitterschap heeft gevoerd, eraan herinnert dat wij ons sociaal model moeten moderniseren, het dramatische cijfer van 20 miljoen werklozen drastisch moeten verminderen, de productiviteitsindexen moeten verhogen, meer werknemers moeten opleiden in de wetenschappelijke vakken, en bij voorbaat maatregelen moeten treffen voor het menselijk kapitaal. Zijn standpunt dreigt echter aan efficiëntie in te boeten als het gespeend blijft van coherente besluiten ten aanzien van de financiële middelen.
Met ons besluit om de bedragen voor de jeugdprogramma’s te verhogen, hebben wij een bewuste keuze gemaakt. Waarschijnlijk zijn de middelen voor de drie fundamentele jongerenprogramma’s - Socrates, Leonardo en Jeugd - nooit eerder zo sterk opgetrokken als nu. Wij moeten de Europese jongeren een krachtige boodschap geven, coherent zijn met het Jeugdpact, dat de regeringen enkele maanden geleden te water hebben gelaten, en nieuwe proefacties op gang brengen, zoals Erasmus voor jonge ondernemers en Erasmus voor leerlingen van het voortgezet middelbaar onderwijs (van zestien tot achttien jaar)
Tot slot de externe acties. Wij hebben deze jaren een paradoxale situatie kunnen vaststellen: enerzijds werd de Europese Unie - terecht - gevraagd om een eensgezinde en invloedrijke rol te spelen in de wereld, maar anderzijds wilden vooral de lidstaten bij het buitenlands beleid tegelijkertijd het vetorecht behouden en een absoluut ontoereikend bedrag handhaven.
Daarom beklagen de Europese burgers zich terecht over het feit dat de Unie geen gewicht in de schaal legt binnen de meer algemene context van de internationale gemeenschap. Nu wil men met een communautaire begroting van slechts ongeveer vijf miljard euro geld geven voor wederopbouw in Irak, wederopbouw in Afghanistan, de Tsunami-ramp, humanitaire hulpverlening, versterking van de democratie en verdediging van de mensenrechten in crisisgebieden, bestrijding van armoede en achterstand, samenwerkingsprogramma’s in het Middellandse Zeegebied en de Balkan, en tientallen andere belangrijke initiatieven. Tot slot wordt ook nog - en terecht - aangekondigd dat het noodzakelijk is meer bij te dragen aan de wederopbouw van Pakistan, na de noodtoestand die daar is ontstaan door de aardbeving. Ook is aangekondigd dat meer ondernomen moet worden om het vredesproces in het Midden-Oosten te helpen.
Daardoor ontstaat er echter een ondraaglijke afstand tussen de politieke verklaringen, tussen de verbintenissen en plichten - zou ik durven zeggen - en de financiële middelen die in rubriek 4 zijn opgenomen: nauwelijks vijf miljard euro. Deze afstand, deze tegenstrijdigheid zorgt er mede voor dat wij - Europees Parlement, Commissie en Europese Raad - in de ogen van onze medeburgers de klassieke, scepterloze prinsen zijn. Welnu, dat zijn de vraagstukken die zich mijns inziens bij deze begroting stellen.
De door de Begrotingscommissie vastgestelde strategie staat volgens mij in het teken van de volgende principes: coherentie met de aanpak van de vorige jaren; het openhouden van alle mogelijke strategische opties voor het Parlement opdat tijdens de bemiddeling in november een eindbesluit kan worden genomen - niet door nu al het interinstitutioneel akkoord op te zeggen maar in plaats daarvan juist het flexibiliteitsinstrument maximaal te gebruiken -; waarborging van een geschikt algemeen niveau van betalingen; verzekering van een geschikt algemeen niveau van betalingen in de structuurfondsen; maximale ondersteuning van het streven naar de doelstellingen van Lissabon, via een verhoging van de kredieten voor het midden- en kleinbedrijf, onderzoek, milieu en vooral het jeugdbeleid; verhoging van de financiële enveloppe in rubriek 4 voor extern optreden, waar het plafond het niet mogelijk maakt om zowel de van jaar tot jaar talrijker wordende noodsituaties - Afghanistan, Irak, Tsunami - als de traditionele prioriteiten van het Parlement te financieren. Ik zal u niet lastig vallen met cijfers. Die kent u zelf net zo goed als ik, en daarom ga ik nu over tot de politieke conclusie.
Geachte afgevaardigden van de Raad, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, dat is ons standpunt. Dit is een sterk en redelijk standpunt, een standpunt waarmee wij pleiten voor een ambitieuze maar geen pretentieuze begroting, een standpunt dat kon worden bereikt dankzij de verantwoorde bijdragen van alle fracties. Ik wil dan ook mijn dank uitspreken aan alle coördinatoren van de Begrotingscommissie en aan alle collega’s die hebben bijgedragen aan ons werk en het ons mogelijk hebben gemaakt om meer dan 900 amendementen te behandelen. Dankzij hen konden wij op ons niveau een ruime meerderheid verzekeren. Ik dank mevrouw de commissaris voor de samenwerking, die geleidelijk aan nauwer werd en uiteindelijk zeer kostbaar is geworden. Dankzij die samenwerking konden er sterk convergerende standpunten uit de bus komen. Ik dank de vertegenwoordiger van de Raad, minister Lewis, voor de hoffelijkheid waarmee hij de dialoog met het Parlement heeft gevoerd. Ik hoop dat ik hem morgen kan bedanken voor de positieve antwoorden die de Raad in het kader van de bemiddeling zal geven.
Ik wil ook een woord van dank uitspreken aan voorzitter Lewandowski, aan het personeel en het secretariaat die mij hebben bijgestaan. Ik wil ook mijn eigen assistente noemen - in de hoop dat u mij deze persoonlijk opmerking niet kwalijk neemt, want deze is echt gemeend en verschuldigd - die in deze maanden keihard heeft gewerkt en zeker keihard zal blijven werken.
Ik sluit af met nogmaals een boodschap aan het adres van de Raad. Vaak zeggen wij: “Tussen de eerste en tweede lezing krijgen wij een verschrikkelijke krachtmeting tussen het Parlement en de Raad”. Is dat echter wel waar, Raad? Is het onvermijdelijk dat er bloed vloeit door de gouden zalen van de Charlemagne? Moeten wij per se met het pistool van artikel 272 in onze zak bij u aankomen? Is het zo moeilijk te begrijpen dat hier niet gesproken wordt over absurde, corporatieve eisen maar eenvoudigweg over de toekomst en het lot van Europa en onze instellingen en over de vertrouwensband tussen ons en onze burgers, die zwaar gehavend is maar hersteld en gereanimeerd kan worden?
De onderhavige begroting slaat een brug naar de nieuwe programmeringsfase. Zij valt op een verschrikkelijk moment voor het leven en de geschiedenis van de Unie. Ook u, minister Lewis, en de hier aanwezige vertegenwoordigers, met inbegrip van de heer Blair - hoe trouw u allen ook mogen blijven aan de Britse traditie die, sedert Churchill, wilde dat u eerder partner dan partij was bij de Europese eenheid - zal het niet ontgaan zijn dat er uitdagingen zijn die niemand op eigen houtje het hoofd kan bieden en dat de Unie tegen deze uitdagingen - van cohesie tot concurrentiekracht en extern optreden - alleen is opgewassen als zij over passende financiële middelen beschikt.
Door de nieuwe scenario’s die zich aftekenen op onze planeet - scenario’s waarvan men in 1999, toen een besluit genomen werd over de huidige financiële vooruitzichten, geen enkel benul had - zijn wij gedwongen een passend antwoord te geven op een aantal dringende vragen. Ik hoop dat wij tijdens de tweede helft van het Brits voorzitterschap briljante en beslissende resultaten cadeau zullen krijgen en daarmee opnieuw bergopwaarts kunnen gaan. Samen kunnen wij een goede begroting 2006 van stapel laten lopen. Samen kunnen wij voor het einde van het jaar de nieuwe financiële vooruitzichten vaststellen en een nieuw tijdperk van vertrouwen in het Europees project inluiden. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Pittella, hartelijk dank voor uw toelichting en het feit dat u zich zo strikt aan uw spreektijd hebt gehouden. Het voordeel van de Europese Unie is juist dat wij er zeker van kunnen zijn dat er van alles door de vertrekken van het Charlemagnegebouw kan vloeien behalve bloed. Ik dank u voor het beeld dat u hebt geschetst. Dat herinnert ons aan onze huidige situatie. 
Valdis Dombrovskis (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, morgen moet het Europees Parlement stemmen over de begroting van de Europese Unie voor 2006. Die stemming betekent veel meer dan een jaarlijkse toewijzing van Europese financiële middelen. 2006 is het laatste jaar van de huidige financiële vooruitzichten en daarom zal de begroting 2006 een baken zijn voor de besluitvorming over de financiële vooruitzichten 2007-2013.
Bij de begroting 2006 voor de andere Europese instellingen worden de hoofdprioriteiten gevormd door de uitbreiding en een effectief, uitermate doelbewust gebruik van de Europese begrotingsmiddelen. De eerste prioriteit houdt verband met de succesvolle voltooiing van de uitbreidingsronde van 2004. Daarvoor is het noodzakelijk de vertegenwoordigers van de nieuwe EU-lidstaten volledig op te nemen in de Europese instellingen. Ook moeten voorbereidingen worden getroffen voor de volgende uitbreidingsronde, met de toetreding van Bulgarije en Roemenië. De situatie is onaanvaardbaar: er is sedert de uitbreiding al een jaar verstreken maar een groot aantal ambtenarenposten voor de nieuwe lidstaten is nog steeds onbezet. Een van de problemen die in dit verband nadrukkelijk moet worden genoemd, is de buitensporige bureaucratie en de trage aanwervingsprocedures. Om de volgende uitbreidingsronde te doen welslagen stellen wij voor om steun te geven aan alle ambtenarenposten waar de andere instellingen in verband met de uitbreiding om vragen, evenals aan andere extra uitgaven die met de uitbreiding verbonden zijn. De tweede prioriteit houdt verband met een effectief en gericht gebruik van de Europese begrotingsmiddelen. Deze prioriteit betekent onder meer dat de uitgaven van de Europese instellingen moeten worden afgestemd op de fundamentele taken, dat verzoeken voor extra begrotingsmiddelen en ambtenarenposten pas mogen worden gesteund als alle mogelijkheden van herverdeling van middelen en posten binnen het kader van de bestaande begroting grondig zijn onderzocht, dat nieuwe initiatieven pas steun mogen krijgen als de gevolgen voor de begroting zijn beoordeeld en interinstitutioneel wordt samengewerkt ten behoeve van een zuinig en effectief gebruik van de begrotingsmiddelen. Beide instellingen met beslissingsbevoegdheid op begrotingsgebied - het Europees Parlement en de Raad - onderschrijven de beginselen van begrotingsdiscipline en een rationeel gebruik van het geld van de Europese belastingbetalers. De Raad stelt voor om de oorspronkelijke verzoeken van de andere instellingen voor hun administratieve uitgaven met 15 miljoen te besnoeien. Hierbij zij evenwel vermeld dat in veel gevallen deze besnoeiing op een kwalijke manier geschiedt, zonder dat daaraan een grondig onderzoek van de specifieke aard en problemen van het werk van de betrokken instelling voorafgaat. Na de begrotingsverzoeken van de andere instellingen nauwkeurig te hebben onderzocht, stellen wij voor om een deel van de door de Europese Raad in de begroting aangebrachte besnoeiingen terug te schroeven. Het gaat daarbij om een totaal bedrag van 7,5 miljoen euro. Wat de begroting van het Europees Parlement betreft, wil ik ten eerste het vraagstuk van het uitgavenplafond benadrukken. Hierover is in de Begrotingscommissie een breed debat gevoerd. Rekening houdend met de ervaringen van het afgelopen jaar, toen er een opgeblazen begroting werd goedgekeurd die het Parlement uiteindelijk niet kon uitgeven, wordt nu voorgesteld om de begrotingsuitgaven van het Parlement met 20 miljoen euro ten opzichte van de verzoeken van de administratie te verminderen. Mijns inziens moet de begroting van het Europees Parlement gebaseerd zijn op nauwkeurig vastgestelde behoeften. Het bereiken van een plafond van 20 procent van de totale administratieve uitgaven mag geen doel op zich zijn.
De kwestie van de meer dan 200 miljoen euro die per jaar extra wordt uitgegeven om het Europees Parlement een zetel in Straatsburg te bezorgen, staat nog steeds ter discussie. Het hoofdprobleem is dat dan twee gebouwen van het Europees Parlement, in Brussel en in Straatsburg, tegelijkertijd moeten worden onderhouden. Hierbij zij echter vermeld dat deze zaak onder de bevoegdheid van de Europese Raad valt.
Bij de begroting 2006 voor het Europees Parlement is ook vrij veel aandacht geschonken aan het informatie- en communicatiebeleid. De informatie moet toegankelijk zijn, en het werk van het Europees Parlement moet de Europese burgers beter uitgelegd worden. Daarbij moet duidelijk worden gemaakt dat het Europees Parlement de burgers van de Europese lidstaten vertegenwoordigt. Er zijn reeds diverse maatregelen genomen. Ik noem bijvoorbeeld de lancering van de nieuwe homepage van het Europees Parlement, waarmee veel meer aandacht wordt geschonken aan actuele informatie over het werk van het Europees Parlement in alle officiële EU-talen. Wij hebben voorgesteld om voor 2006 het bezoekersprogramma van het Europees Parlement te verbeteren en een speciale reserve in te stellen voor informatie en communicatie.
Tot slot wil ik terugkomen op het vraagstuk dat ik aan het begin van mijn redevoering noemde. Aangezien 2006 het laatste jaar is van de huidige financiële vooruitzichten, is het belangrijk dat het totale bedrag aan vastleggings- en betalingskredieten op de begroting 2006 strookt met de verbintenissen die de Europese Unie is aangegaan, met inbegrip van de verbintenissen die in het kader van de uitbreiding zijn aangegaan. Ik ben het roerend eens met hetgeen de heer Pittella zei: wij moeten in 2006 zorgen voor een voldoende bedrag aan betalingskredieten. Dit geldt ook voor de structuurfondsen. De houding van de Europese Raad ten aanzien van de begroting 2005, toen het bedrag aan betalingskredieten op artificiële wijze werd geblokkeerd, kan niet door de beugel. Nu is duidelijk geworden hoe ongerechtvaardigd het standpunt van de Europese Raad was. De Europese Commissie stelt wijzigingen voor met betrekking tot de begroting 2005 opdat de structuurfondsen over meer betalingskredieten kunnen beschikken. Als de Europese Raad ook bij de begroting 2006 probeert om het bedrag aan betalingskredieten te blokkeren, zal duidelijk worden dat de Raad niet bereid is om de verbintenissen die de EU is aangegaan in het kader van de bestaande financiële vooruitzichten, volledig te financieren. Hierbij zij erop gewezen dat juist dit dulden van loze beloftes zonder daden de burgers van de EU verwijdert en ze sceptisch maakt.
Tot slot wil ik vooral de aandacht van commissaris Grybauskaitė vestigen op de slechte kwaliteit van de door de Europese Commissie gemaakte vertaling van de begroting in het Lets. Ik noem als voorbeeld de begrotingslijnen 02030202 en 02030203 waarin sprake is van geneesmiddelen voor het behandelen van zeldzame ziekten. In de Letse vertaling van de Commissie wordt gesproken over middelen voor het behandelen van wezen en geneesmiddelen voor wezen. Daarom mag de commissaris niet verbaasd opkijken als zij verzoeken krijgt van Letse wezen die geneesmiddelen willen, want zo staat dat in de door de Europese Commissie gemaakte vertaling. Hartelijk dank voor uw aandacht. 
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mijnheer Dombrovskis. Wij zullen met ons allen proberen onze meertalige communicatieprocedures te verbeteren. 
Dalia Grybauskaitė,
   Ik wil het Parlement bedanken voor de behandeling van de ontwerpbegroting 2006. Ook dank ik de heer Pittella voor de waardering die hij tot uiting heeft gebracht voor het groeiend wederzijds begrip en de samenwerking tussen de Commissie en het Parlement, en voor de manier waarop alle discussies en voorbereidingen voor de goedkeuring van de begroting hebben plaatsgevonden. Om vertaalproblemen te voorkomen, ga ik door in het Engels. 
Om de tolken geen problemen te veroorzaken, zal ik het meer technische deel van mijn interventie in het Engels houden. De heer Pittella heeft ons met zijn inleiding het goede voorbeeld gegeven.
Ik zal de rubrieken afzonderlijk bespreken. Rubriek 1a betreft de landbouwuitgaven. Over een week zal de Commissie hierover haar nieuwe ramingen presenteren, in overeenstemming met de nieuwe marktontwikkelingen. Dit komt volgens ons neer op een verlaging van de ramingen die de Commissie voor landbouwuitgaven had voorgesteld.
Rubriek 2 gaat over structurele maatregelen. Het door de Commissie voorgestelde voorontwerp van begroting (VOB) is gebaseerd op waargenomen tendensen en op onze aangepaste ramingen, die niet geheel overeenkomen met die van de lidstaten. Aangezien we de definitieve gegevens van de lidstaten aan het einde van deze maand ontvangen, zal de Commissie begin november een nota van wijziging indienen. We zullen het definitieve niveau dus tijdens de eerste weken van november aan u voorleggen, om hier vervolgens nog tijdens dezelfde maand in de trialoog een besluit over te nemen.
Het Parlement heeft veel amendementen ingediend met betrekking tot het intern beleid. Deze betreffen met name de aan medebeslissing onderworpen programma's. De Commissie bevestigt daarom - zoals gebruikelijk - dat zij elk voorstel op het terrein van de medebeslissing zal steunen, mits beide takken van de begrotingsautoriteit erachter staan.
Externe maatregelen zijn voor ons allemaal de moeilijkste rubriek, met name vanwege de druk die wordt uitgeoefend om het flexibiliteitsinstrument te gebruiken. Volgend jaar zullen we in elk geval middelen nodig hebben voor de tsunami en de suikerhervorming. Daar zullen klaarblijkelijk nog twee andere uitgavenposten bijkomen, namelijk steun voor Gaza en voor de aardbeving in Pakistan. Daaruit blijkt al hoe we het flexibiliteitsinstrument in de toekomst moeten inzetten. Ik wil dan ook opnieuw bevestigen wat ik onlangs nog in de Begrotingscommissie heb gezegd, namelijk dat de Commissie en de juridische dienst zich realiseren dat er voor 2006 binnen het flexibiliteitsinstrument maar liefst 493 miljoen euro beschikbaar is.
Met betrekking tot de administratieve uitgaven en de posten zijn al onze VOB-verzoeken bevestigd, en ik juich dit toe. Ook ben ik tevreden met de reactie van de Raad en het Parlement op het signaal dat wij in september hebben afgegeven over de aanwerving. Ik wil in dit verband overigens een punt uit het betoog van de heer Dombrovskis rechtzetten. Alle 1 480 posten voor de nieuwe lidstaten zijn inmiddels bezet. Er zijn geen vacatures meer. We doen ons best.
Als wij dus nu besluiten om zestien miljoen euro in de reserve op te nemen, wegens de uiterst veeleisende voorwaarden, waaraan volgend jaar niet prompt kan worden voldaan, zullen we aanwervingsproblemen krijgen bij ongeveer de helft van de voorgestelde posten, dat wil zeggen bij twee- à driehonderd banen. Toch zal de Commissie de gelegenheid te baat nemen om in haar brief over de uitvoerbaarheid op het pakket van amendementen te reageren, met name op de amendementen die voor het Parlement van groot belang zijn. Ik zal u deze reactie nog voor de tweede lezing toesturen.
We wensen de rapporteur en het Parlement morgen een zeer constructief debat en een succesvolle stemming. De Commissie staat aan uw zijde en zal helpen om in november, of ten laatste in december, een akkoord te bereiken voor 2006. 
Pasqualina Napoletano (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik vervang de rapporteur, mevrouw De Keyser, en wil drie punten onderstrepen die in de Commissie buitenlandse zaken aan de orde zijn gesteld.
Het eerste punt betreft het Europees initiatief voor de rechten van de mens en de democratie. Wij gaan niet akkoord met het voorstel van de Commissie tot vermindering met 25 procent, en vragen dat op zijn minst de begroting 2005 wordt aangehouden.
Het tweede punt betreft de hulp aan de wederopbouw van Irak. Wij willen graag dat de communautaire middelen op transparante wijze worden beheerd en worden toevertrouwd aan de agentschappen van de Verenigde Naties die in Irak actief zijn.
Wij vragen tot slot de Raad om meer duidelijkheid als hij verwijst naar het gebruik van de middelen voor de speciale vertegenwoordigers van de Unie. In afwachting van de uitleg van de Raad, heeft de Commissie buitenlandse zaken voorgesteld de betalingskredieten voor de betrokken begrotingslijn met anderhalf miljoen euro te verminderen. 
Nirj Deva (PPE-DE )
   , Mijnheer de Voorzitter, ik wil rapporteur Pittella feliciteren met zijn uitstekende verklaring over de begroting. Ook feliciteer ik de commissaris.
De heer Pittella is zo vriendelijk geweest om ongeveer tachtig procent van de amendementen die de Commissie ontwikkelingssamenwerking had ingediend op de begroting, over te nemen. We weten allemaal dat deze begroting zeer strak is. De heer Pittella heeft zelf al aangegeven hoe ontzettend moeilijk het externe beleid is geweest. Denkt u maar aan Afghanistan, Irak, de tsunami, Gaza en de aardbeving.
De aardbeving vormt een uitdaging. Drie miljoen mensen zitten vast in de bergen en vriezen daar dood. Zij hebben geen tenten, voedsel, water of warmte en logistiek is het bovendien onmogelijk om hen hiervan te voorzien. We weten niet hoe hoog de kosten dit jaar zullen liggen. De reactie op de tsunami was overweldigend - dat heb ik van dichtbij meegemaakt. Wereldwijd werd 5,3 miljard dollar ingezameld, waarvan de Europese Unie 160 miljoen heeft bijgedragen, naast extra middelen via het flexibiliteitsinstrument.
Toch ben ik me ervan bewust dat het Britse voorzitterschap zich grote zorgen maakt over de aardbeving en Pakistan. Het zal moeilijk zijn om drie miljoen mensen een winter lang te verzorgen en van voedsel te voorzien. Adopteren we een familie en vragen we het Pakistaanse volk in Karachi, Lahore, of Rawalpindi om tijdens de zes maanden voor deze mensen te zorgen en hen te helpen met bonnen, rantsoenkaarten en voedsel, zodat we hen niet van de honger laten omkomen in de bergen? Ik weet het niet.
Ik ben ook zeer dankbaar voor het feit dat veel verzoeken van de Commissie ontwikkelingssamenwerking zijn ingewilligd. Ik betreur alleen wel dat het handenwasprogramma waarover we in mijn commissie hebben gesproken door de begrotingsrapporteur niet is aanvaard. Dat wilde ik nog duidelijk maken. 
David Martin (PSE )
   , Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat, als het om ontwikkeling gaat, handel meer kan betekenen dan al onze steun en schuldenlastverlichting bij elkaar. Met andere woorden, voor ontwikkeling kan Hong Kong in december belangrijker worden dan de top in Gleneagles van deze zomer. De handel mag echter niet enkel worden geliberaliseerd: wij moeten de ontwikkelingslanden ook steunen bij het op de markt brengen van hun goederen en bij het voldoen aan onze technische en gezondheidsnormen.
Daarom stelt de Commissie internationale handel voor een nieuwe begrotingslijn op te nemen voor handelssteun, onder de naam ‘aid for trade’. Weliswaar is handelssteun al opgenomen in de begroting, maar op dit moment is deze verdeeld over tweehonderd verschillende begrotingslijnen. De Commissie internationale handel wil dit samenbrengen onder een enkele, duidelijke begrotingslijn, zodat de steun voor handel makkelijker kan worden gemobiliseerd en zichtbaarder en toegankelijker wordt voor de ontwikkelingslanden. 
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE )
   , . Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris van harte bedanken voor haar aanwezigheid vandaag. Ook wil ik om te beginnen de rapporteur van de Begrotingscommissie bedanken, omdat hij naar een aantal vergaderingen van de Commissie begrotingscontrole is gekomen en naar de zorgen en vragen van deze commissie heeft geluisterd. Dit is voor ons allemaal een zeer gezond proces.
De Commissie begrotingscontrole gaat als volgt te werk. We nemen onze kwijtingsverslagen door en kijken naar de conclusies en punten die wij daarin naar voren hebben gebracht en die door het Parlement zijn aangenomen maar niet volledig door de Commissie zijn uitgevoerd, en vervolgens stellen we amendementen op in de hoop dat zij in de toekomst wel worden geïmplementeerd.
We nemen ook de begroting van OLAF onder de loep, omdat dit een van de gebieden is waarop we ons ernstige zorgen maken, en zullen blijven maken in de toekomst. Dit jaar heeft OLAF namelijk om een aanzienlijke verhoging van het aantal personeelsleden - met maar liefst 25 krachten - gevraagd. Daarnaast werd ook verzocht om een verhoging van de begroting met tien procent. Onze commissie, die de meest proactieve ondersteuner van OLAF zou moeten zijn, en volgens mij ook is, was van mening dat dit nieuwe aantal personeelsleden niet echt noodzakelijk was. Een van de amendementen op de begroting van dit jaar bevat hierover nadere details. We verwachten een degelijke onderbouwing, maar hebben die volgens mij nog niet ontvangen.
Ook hebben we het Europese Hof van Justitie en de Europese Rekenkamer opgeroepen om hun respectieve administratieve besluiten voor 1 november van dit jaar te wijzigen, zodat dienstauto’s niet langer voor privé-doeleinden kunnen worden gebruikt. Ook hierover bevat de begroting amendementen.
Tot slot wil ik volledig los hiervan een persoonlijke opmerking maken. Alle leden van dit Parlement hebben namelijk een amendement ondertekend om financiering mogelijk te maken van Europese evenementen ter bevordering van de sociale insluiting van jongeren en geestelijk gehandicapten via sportieve activiteiten. Ik hoop dat de rapporteur dit mee zal nemen. 
Catherine Guy-Quint (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, namens de Commissie economische en monetaire zaken zou ik onze begrotingsprioriteiten willen toelichten.
Allereerst moeten we voldoende middelen hebben om degelijke en samenhangende economische analysen te waarborgen. Daarmee kunnen wij namelijk betrouwbare financiële vooruitzichten voor de Unie maken. U weet hoezeer wij hechten aan het PRINCE-programma "De euro, één munt voor Europa", want zoals we eveneens weten komt er een tweede eurogolf aan, en we moeten dus het belang van de burgers in al onze landen blijven steunen.
Ten slotte is ons er veel aan gelegen de KMO's te helpen via het bevorderen van een financieel klimaat waarin ook de kleinste structuren kunnen overleven en van ethische financieringsinstrumenten. Wat betreft de steun voor het Fiscalis-programma, dat tot doel heeft om het functioneren van de indirecte belastingstelsels van de interne markt te verbeteren, leiden wij de benodigde nationale functionarissen op, want dit is in onze ogen een borg voor de toekomst, de veiligheid en de welvaart van de Unie. 
Jamila Madeira (PSE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil om te beginnen de heer Pittella bedanken voor het uitmuntende werk dat hij in het kader van de begrotingsprocedure voor 2006 heeft verricht.
De commissie werkgelegenheid en sociale zaken - die mij benoemde tot haar rapporteur voor advies - is heel blij dat de Begrotingscommissie heeft erkend, en aanvaard, dat er voor een aantal begrotingslijnen meer middelen moeten worden vrijgemaakt. Positief is ook dat de kredieten zijn hersteld die in het voorontwerp van begroting waren uitgetrokken voor het Europees Sociaal Fonds, het EQUAL-Programma, EURES, het Leonardo-programma en voor de maatregelen ter voorkoming en bestrijding van sociale uitsluiting.
Een aantal van onze suggesties is echter niet overgenomen. Sommige daarvan vonden we heel belangrijk, en die zal ik hier noemen. Europass bijvoorbeeld is een instrument voor het bevorderen van de transparantie van kwalificaties, en dat is een heel belangrijke factor voor het verwezenlijken van de Lissabon-doelstellingen. Dit instrument is gepresenteerd als deel van een pakket waarin ook het Leonardo-programma is opgenomen. Wij geloven dat de kredieten voor Europass moeten worden verhoogd, maar met onze verlangens is geen rekening gehouden.
Verder wil ik graag uw aandacht vestigen op de situatie waarin het bureau in Bilbao verkeert. Het budget voor dit bureau is sinds 2004 ongewijzigd gebleven; het is nooit aangepast, noch om de inflatie te compenseren noch om met de uitbreiding rekening te houden. Het bureau zal daarom binnenkort niet meer kunnen functioneren.
Tot slot wil ik de heer Pittella graag bedanken voor al hetgeen hij heeft gedaan voor het Europees Jaar van de mobiliteit van werknemers. Om te beginnen is dit als een speciaal jaarlijks evenement opgenomen, aangezien hiervan geen proefproject kon worden gemaakt. Het is een heel belangrijke actie die, objectief bekeken, heel doeltreffend is voor het verwezenlijken van onze doelstelling in verband met de versterking van de concurrentiepositie van de Europese economie. 
Boguslaw Liberadzki (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie vervoer en toerisme heeft de begroting bestudeerd in het licht van de bezuinigingen die al in het kader van de huidige financiële vooruitzichten hebben plaatsgevonden en waarvan binnenkort het laatste jaar aanbreekt. Wij willen dan ook protest aantekenen tegen het voorstel om de uitgaven voor de trans-Europese netwerken met 120 miljoen euro te verminderen. Wij zijn van mening dat de trans-Europese netwerken een cruciaal instrument zijn om de totstandkoming van de visie van een coherent Europa en van een evenwichtige regionale ontwikkeling te bevorderen.
Bovendien kunnen wij ons niet aansluiten bij de wijzigingen van de Raad, die gericht zijn op het verminderen van de uitgaven voor agentschappen voor vervoersveiligheid. Wij zijn met name gekant tegen de bezuinigingen voor de preventie van mariene vervuiling.
Gezien deze twee essentiële punten, willen wij heel duidelijk stellen dat een efficiënt vervoersstelsel niet alleen in het belang is van alle burgers, maar ook van de EU en haar economie. Ik roep alle afgevaardigden van dit Parlement dan ook op om ons hun steun te geven. Staat u mij toe om tot slot de heer Pittella te bedanken voor het vele werk dat hij in verband met deze ontwerpbegroting heeft verzet. 
Constanze Angela Krehl (PSE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte afgevaardigden, de Commissie regionale ontwikkeling heeft met haar standpunt over de begroting instemming betuigd met de voorstellen van de Commissie en het voorontwerp van begroting hersteld, met name met betrekking tot de betalingen. De rapporteur heeft rekening gehouden met de behoeften van de lidstaten door de betalingen nogmaals met 40 procent te verhogen, en dus heb ik twee verzoeken aan de lidstaten. Het eerste is om dit geld verantwoord en op deskundige wijze te besteden, en in de tweede plaats wil ik hen verzoeken om hiermee in het debat over de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 rekening te houden en straks een passend budget ter beschikking te stellen voor het cohesiebeleid.
Ik wil het Parlement vragen om twee verdere voorstellen van de Commissie regionale ontwikkeling te steunen. Het ene voorstel betreft een project voor netwerken van het MKB op Europees niveau, en het andere gaat om een studie naar de behoeften van de lidstaten met betrekking tot de reconstructie van systeembouwwijken. We hebben in dit Parlement heel vaak over dit probleem van gedachten gewisseld zonder te weten voor welke uitdagingen de bewuste lidstaten daarbij eigenlijk staan. 
Katerina Batzeli (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, de heer Pittella, van harte bedanken. Hij heeft zowel de politieke als ook technische - oftewel rechtstreekse en operationele - ambitie van deze begroting weergegeven.
Mijnheer de Voorzitter, de geloofwaardigheid van het Europees Parlement zal ook worden gemeten aan deze begroting. Tot nu toe zei de commissaris ons dat de landbouwuitgaven verbeterd zouden worden, of zouden worden vastgesteld met behulp van een nota van wijziging. Mijns inziens stelt zich hier een kwestie van geloofwaardigheid als een groot deel van de landbouwuitgaven wordt behandeld met een nota van wijziging. Anderzijds is echter ook het Europees Parlement niet erg geloofwaardig als het voor het amendement van de Begrotingscommissie stemt, waarmee de communautaire steun wordt opgenomen in de reserve, met andere woorden, wordt bevroren, zeer zeker in een tijd waarin de GMO tabak herzien is en door alle regeringen van de lidstaten is aangenomen.
Ik wilde de Commissie vragen waarom zij in het nieuwe begrotingsontwerp naast alle andere producten niet ook de tabak heeft opgenomen in de verschillende afdelingen van rubriek 1.
Wat de gendergelijkheid betreft, moet steun worden gegeven aan het reeds in de Begrotingscommissie goedgekeurde amendement tot versterking van het DAPHNE-programma en van de andere programma’s inzake steunverlening en subsidiering van vrouwenorganisaties, en met name de Europese Vrouwenlobby.
Elspeth Attwooll (ALDE )
   , Mijnheer de Voorzitter, ik vervang de heer Mulder, die het advies van de Commissie visserij heeft opgesteld.
Onze commissie heeft meer vertrouwen in de cijfers die door de Europese Commissie in het VOB zijn opgenomen dan in de ramingen van de Raad. We stellen dan ook voor om voortaan verder te werken met de cijfers van de Commissie, want deze zijn al voorzichtig genoeg. Er zijn voor ons een paar prioriteiten. Zo moeten de nieuwe lidstaten worden gesteund bij het aanpassen van hun visserijsector en moet worden geïnvesteerd in milieuvriendelijke visserijmethoden. Tevens moet de ontwikkeling van regionale adviesraden op adequate wijze worden gefinancierd. Daarnaast bepleiten wij economische steun voor degenen die door een geringere visserijactiviteit minder verdienen. Ook moeten onderzoeksgelden consequenter worden toegewezen, en dient meer rekening te worden gehouden met de behoeften van afgelegen gebieden. Voorts moeten de controle-instrumenten beter worden geïmplementeerd, zodat zowel materiële als financiële voorschriften worden nageleefd. We rekenen erop dat alle betrokken instellingen deze benadering steunen. 

Gérard Deprez (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken goedgekeurde amendementen op het ontwerp van algemene begroting waren in wezen gericht op drie doelstellingen: terrorismebestrijding, controle van de buitengrenzen van de Unie en bescherming van de persoonsgegevens van de burgers.
Over het algemeen - ik zou hierbij onze algemeen rapporteur en mijn collega's van de voornoemde commissie willen bedanken - zijn deze amendementen door de Begrotingscommissie overgenomen en ik hoop dat zij morgen ook door de plenaire vergadering zullen worden aangenomen
Om precies te zijn hebben wij voorgesteld om op het gebied van terrorismebestrijding de kredieten voor Eurojust aanmerkelijk te verhogen. Tegelijkertijd willen wij de kredieten voor het proefproject met 30 procent verhogen. Het Parlement wil namelijk ervoor zorgen dat de middelen voor het afwenden en aanpakken van de terroristische dreiging beter worden gecoördineerd.
Voorts steunen wij het verzoek van de Commissie met betrekking tot de beschikbaarstelling van middelen voor een daadwerkelijke crisisbeheersingscapaciteit, en stellen wij voor om met de kredieten ter ondersteuning van slachtoffers van terreurdaden ook juridische ondersteuning te financieren.
Wat de controle van de buitengrenzen betreft stellen wij voor de middelen die worden toegekend aan het nieuwe Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen aanzienlijk te verhogen, en wij herstellen de aanvankelijk in het VOB opgenomen betalingskredieten voor het Schengen-informatiesysteem en het visuminformatiesysteem, kredieten waarop de Raad, dom genoeg, heeft bezuinigd.
Op het gebied van gegevensbescherming plaatsen wij een deel van de door de Commissie gevraagde kredieten voor passagiersrechten in de reserve. Aldus willen wij de Commissie dwingen de beloften na te komen die zij aan het Parlement heeft gedaan ten aanzien van de wijziging van het systeem voor doorgifte van passagiersgegevens aan de Amerikaanse autoriteiten.
Bovendien - en dit is mijn laatste opmerking - dringen wij in de ontwerpresolutie aan op de noodzaak van een mechanisme voor gegevensbescherming in de derde pijler. 
Alexander Stubb (PPE-DE )
   , Mijnheer de Voorzitter, allereerst feliciteer ik mijn vriend, de heer Pittella, met zijn uitstekende werk. Ik wil drie opmerkingen maken.
Ten eerste heeft de Commissie constitutionele zaken vijf voorstellen gedaan: we wilden meer geld voor de Jean Monnet-leerstoelen, meer geld voor culturele organisaties, meer geld voor organisaties ter bevordering van de Europese idee, meer geld voor Europese denktanks en meer geld om over de toekomst van Europa te debatteren. Wat is er echter gebeurd? We hebben niets gekregen! Alle vijf projecten zijn verworpen. De heer Heaton-Harris zal dat ongetwijfeld heel fijn vinden, maar ik vind het minder fijn om hem te moeten zeggen dat ik heel blij ben met zijn voorstel, omdat hij veel geld heeft gegeven aan het PRINCE-programma. We hebben 9 miljoen euro gevraagd en hebben vastleggingen gekregen voor meer dan 4 miljoen euro. Dat is heel mooi, en ik ben dan ook tevreden met de wijzigingen die de Commissie begrotingscontrole heeft aangebracht.
Mijn tweede opmerking is eigenlijk meer een vraag: waar hebben we het geld voor nodig? We weten allemaal dat de Fransen en de Nederlanders de Grondwet per referendum hebben verworpen en dat we een debat over de toekomst van de Unie moeten opstarten. Dat is in ons aller belang. De Grondwet is niet dood, maar zal blijven voortleven. Wij moeten het debat erover nieuw leven inblazen en daar is geld voor nodig.
Mijn derde en laatste opmerking is ook een vraag: kunnen we het debat kopen met geld? Het antwoord is uiteraard nee. Persoonlijk, en als lid van de Commissie constitutionele zaken, ben ik echter van mening dat het van groot belang is dit debat op gang te brengen. Gelukkig heeft de Commissie een plan B - pardon, een plan D - ontworpen en krijgt zij meer dan 4 miljoen euro van de Begrotingscommissie. Dit is goed voor de toekomst van de Unie. 
Katerina Batzeli (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, wat het communautaire beleid inzake gendergelijkheid betreft, wilde ik allereerst de heer Pittella danken voor het feit dat hij de amendementen met betrekking tot gendermainstreaming van alle hoofdstukken van het sociaal beleid heeft overgenomen. Ik wilde tevens steun geven aan het reeds door de Begrotingscommissie goedgekeurde amendement tot verhoging van de financiering van het DAPHNE II-programma. Dat programma beoogt de bestrijding van geweld tegen vrouwen en kinderen. 
Tot slot is het volgens mij belangrijk dat steun wordt gegeven aan de door de Vrouwencommissie ingediende amendementen met betrekking tot verhoging van de kredieten voor vrouwenorganisaties en met name de Europese Vrouwenlobby. De activiteiten van deze organisaties zijn namelijk van groot belang bij de bevordering van gendergelijkheid in het sociale, economische en politieke leven en voor de bewerkstelliging van de doelstellingen van Lissabon betreffende een grotere en betere participatie van vrouwen aan de arbeidsmarkt. 
Laima Liucija Andrikienė,
   . - Ten eerste wil ik de rapporteur, Giovanni Pittella, van harte gelukwensen met zijn uitstekend verslag en hem bedanken voor de opbouwende samenwerking tijdens de eerste lezing van de begroting door het Europees Parlement. Het stemt mij voldaan dat wij er in de Begrotingscommissie in geslaagd zijn om besluiten te nemen over de belangrijkste prioriteiten. Deze zijn: het mededingingsvermogen van de Europese Unie en de verhoging van de middelen voor de Unie, de ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf, maatregelen voor de tenuitvoerlegging van de Strategie van Lissabon, meer veiligheid voor de burgers, consolidering van de recente uitbreiding van de Europese Unie, en versterking van de rol van de Europese Unie als wereldpartner. Op deze prioriteiten zouden wij onze inspanningen in 2006 moeten toespitsen. Als de Raad het voorstel van het Europees Parlement in verband met het flexibiliteitsinstrument overneemt, zullen wij voldoende middelen hebben om de wederopbouw in Irak en Afghanistan te financieren en de noodzakelijke steun te verlenen aan de wederopbouw van verschillende Aziatische landen na de tsunami. 2006 is een uitzonderlijk jaar vanuit begrotingsstandpunt bekeken. Het is het laatste jaar van dit financieel tijdsbestek, maar de Raad is niet bij machte geweest om een consensus te bereiken over de nieuwe financiële vooruitzichten. Aangezien voorbereidingen moeten worden getroffen voor de volgende uitbreidingsgolf van de Europese Unie, is mijns inziens de houding van de Raad onaanvaardbaar. Er wordt namelijk gesproken over uitbreiding zonder dat een akkoord is bereikt over de manier waarop deze gefinancierd moet worden. Daardoor wordt het Europees Parlement gedwongen rekening te houden met de meest uiteenlopende alternatieven, zelfs met Ik vertrouw erop dat het Europees Parlement morgen steun zal geven aan de belangrijkste voorstellen van de Begrotingscommissie en wij klaar zullen zijn voor de tweede bemiddelingsbijeenkomst met de Raad in november. 
Catherine Guy-Quint,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, staat u mij toe een opmerking vooraf te maken. Ik denk dat we de procedures voor het zogenaamde begrotingsdebat moeten veranderen, want het is niet realistisch om iedere commissie niet meer dan een minuut spreektijd te geven. Er zou echt een nieuwe procedure moeten worden opgesteld!
Ik zou u willen zeggen dat onze rapporteurs en alle leden van de Begrotingscommissie een strategische houding hebben aangenomen ten aanzien van deze begroting. Enerzijds heeft de Unie een groot aantal behoeften, en ik denk daarbij aan de traditionele beleidsterreinen, het landbouwbeleid en de structuurfondsen. Deze behoeften zijn omvangrijk en kosten veel geld. Wij mogen echter niet vergeten dat ook het aantal nieuwe behoeften van de Unie blijft groeien, en ik denk daarbij aan werkgelegenheid, duurzame ontwikkeling, al wat betrekking heeft op onderzoek in het Lissabon-beleid, netwerken, voorlichting van burgers, opleiding, en beveiliging in de meest ruime zin van het woord, zoals beveiliging tegen terrorisme, beveiliging van de grenzen maar ook beveiliging tegen de huidige situatie van de vogelgriep.
Anderzijds heeft de Unie ook plichten. Zo moet zij de armste landen en de landen die wachten op toetreding tot de Europese Unie helpen, om maar niet te spreken over de landen waar het aantal slachtoffers van natuurrampen - tsunami, tyfoons of aardbevingen, zoals die in Pakistan - alsmaar toeneemt en over de landen waar conflicten hebben gewoed, zoals de Balkan, Afghanistan, Irak, Gaza. Ik maak hier ook gewag van de suikerhervorming.
De druk op de Europese begroting neemt hand over hand toe, juist op het moment waarop wij een gebrek aan inkomsten hebben. We staan voor een onmogelijke en dus absurde opgave. Zo kan het niet doorgaan. Vandaar onze begrotingsstrategie: wij willen substantiële maar geen buitensporig hoge bedragen voor onze uitgaven. Toch zijn wij er niet in geslaagd al het geld uit te geven, en dus stuiten wij op grote problemen.
Ik moet evenwel erkennen dat onze betrekkingen met de Commissie verbeteren. Zo denk ik dat we dit jaar nog meer vooruitgang hebben geboekt in onze manier van werken, die juist tot doel had de uitvoering van de begroting te verbeteren. Dat moet wél zo doorgaan!
Wat de proefprojecten betreft, zullen wij ons optreden moeten versterken, ook als het gaat om voorbereidende acties. We zullen ons niet alleen moeten richten op de proefprojecten die ons het meest na aan het hart liggen, maar op alle proefprojecten, bijvoorbeeld voor KMO's, steun aan jongeren - in het bijzonder in het kader van Erasmus -, ondersteuning van de armste landen, of voor vaccinatie in de hele wereld.
Tot slot moeten wij meer informatie blijven verspreiden. Het probleem is echter dat we ondanks een heel redelijke begroting - waarin we vragen om 115 miljard euro aan betalingskredieten, hetgeen overeenkomt met 1,04 procent van ons BBP - te maken hebben met een onverzettelijke, stoïcijnse Raad, die maar één ding wil: blijf van mijn nationale budgetten af!
Ik verzoek de Raad beter met ons samen te werken. We zijn ons ervan bewust dat er interne moeilijkheden zijn, maar u moet ook weten dat Europa niet vooruit komt als het niet daadwerkelijk over nieuwe middelen kan beschikken. Met onze begroting doen wij niets meer dan gebruik maken van de rechten die wij in het kader van de huidige financiële vooruitzichten hebben, en uitgaande daarvan kunnen wij een krachtiger oproep doen op flexibiliteit. Dat hebben wij dan ook gedaan, want als wij werkelijk een gemeenschappelijke toekomst willen is deze oproep tot flexibiliteit noodzakelijk om het minimale beleid waar de Europese Unie om vraagt, ook daadwerkelijk te kunnen voeren. Ten slotte moet u wel begrijpen dat het Parlement niet kan blijven doen wat onmogelijk is, namelijk meer doen met minder. 
Anne E. Jensen,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik vind de ontwerpbegroting 2006, zoals deze ons na de stemming in de Begrotingscommissie is voorgelegd, heel evenwichtig en ik hoop dat alle neuzen bij de stemming morgen in dezelfde richting zullen wijzen, niet alleen bij de grote lijnen, maar ook bij de details in het compromis, dat met een ruime meerderheid in de Begrotingscommissie kon worden bereikt.
Ik wil ook mijn grote erkentelijkheid tot uiting brengen aan het adres van Giovanni Pittella die alles in het werk heeft gesteld om tot een akkoord te komen. Ik dank hem ook voor zijn bereidheid tot luisteren en zijn geduld. Giovanni Pittella heeft van de jeugd- en onderwijsprogramma’s zijn belangrijkste prioriteit gemaakt, en naar mijn mening spreekt dat voor hem. Juist door hierin te investeren kunnen we met heel weinig middelen grote resultaten bereiken.
Ik wil ook Valdis Dombrovskis bedanken voor zijn werk met betrekking tot de andere instellingen.
De ALDE-Fractie wil één punt uit het voorliggende compromis in het bijzonder benadrukken, namelijk de verhoging van de kredieten voor het proces van Lissabon, met name voor onderzoek en het programma ter ontwikkeling van kredietverlening aan kleine bedrijven in de nieuwe lidstaten. Wij willen ook graag benadrukken dat wij realistischere kredieten voor het buitenlands beleid willen. De ministers van Financiën zijn blijkbaar van mening dat de arme landen maar gebrek moeten lijden, zodat wij de wederopbouw na de tsunami kunnen financieren, en dat de arme landen de schadeloosstellingen moeten financieren voor de landen die door de suikerhervorming hun quota verliezen. Dat is natuurlijk geheel onacceptabel, en daarom zou het juist zijn te doen wat wij van plan zijn te doen, namelijk het flexibiliteitsinstrument toepassen.
Wat betreft de structuurfondsen moeten de betalingskredieten toereikend zijn. Als we naar de afgelopen jaren kijken, zien we dat het beter gaat met de uitvoering van projecten. Gedurende twee jaar zijn de betalingskredieten eigenlijk te gering geweest en dat corrigeren we nu.
Achter de begrotingspost ”proefprojecten en voorbereidende acties”, een kleine post, gaan gewoonlijk meer wensen schuil dan met de middelen gefinancierd kunnen worden. Het verheugt mij dan ook dat het gelukt is middelen uit te trekken voor een proefproject met betrekking tot veilige rustplaatsen langs de Europese autowegen, zodat we ons actief kunnen inzetten tegen overvallen op chauffeurs die lange ritten maken en een grotere veiligheid kunnen garanderen - een klein maar erg belangrijk punt.
Wat betreft de begroting van het Parlement steunen wij het compromis waarmee in de reserve middelen worden opgenomen voor het informatiebeleid, met inbegrip van een web TV, evenals middelen voor de aankoop van gebouwen, zodat wij in de toekomst de huur van gebouwen kunnen uitsparen. We hebben geaarzeld toen het erom ging beneden de 20 procent te blijven, maar we steunen het compromis. Het is belangrijk dat wij geen grotere reserves aanleggen dan noodzakelijk.
De totale begroting de we nu hebben overschrijdt die van de Raad, maar is niet zo groot dat wij ze niet meer kunnen verantwoorden. Het is duidelijk dat deze begrotingsonderhandelingen in het teken staan van een gebrek aan een akkoord over de financiële vooruitzichten 2007-2013. Mijn fractie geeft dus duidelijk steun aan het onderhavig voorstel. Deze kredieten zijn realistisch en noodzakelijk. 
Helga Trüpel,
   - Mijnheer de Voorzitter, commissaris Grybauskaitė, minister Lewis, u staat vandaag voor een zelfbewust Parlement, dat duidelijk maakt dat de taken van Europa omvangrijker zijn geworden en dat wij dientengevolge meer middelen nodig hebben om deze uitdagingen aan te gaan. Het voorontwerp van begroting van de Commissie is met 1,02 procent aan de krappe kant. De besparingen die de Raad heeft voorgesteld, zijn in onze ogen uiterst onaanvaardbaar. Als wij het hoofd willen bieden aan de problemen van de toekomst, dienen wij de moed te vinden om bepaalde taken te financieren.
Mijn dank gaat uit naar de rapporteur, de heer Pittella. Wij zijn op essentiële punten nader tot elkaar gekomen. Niettemin wil ik, uitgaande van de visie van mijn fractie, ingaan op enkele punten die naar onze mening moeten worden veranderd. Wij vinden dat de huidige exportsubsidies voor de landbouw niet in stand kunnen worden gehouden. Als bijvoorbeeld in Senegal groente uit Europa goedkoper is dan de groente die ter plekke wordt verbouwd, dan is dat een onhoudbare toestand. Wij als Europese Unie geven de mensen daarmee redenen om op de vlucht te slaan. Een dergelijk beleid mogen we niet voortzetten.
Ook dienen we de tabakssubsidies terug te schroeven. Zo kunnen we geld vrijmaken om op andere terreinen te investeren, met name in het onderzoeksbeleid, maar ook in onderwijs, cultuur en jeugd. Ik steun het voorstel van de heer Pittella om meer geld uit te trekken voor de mobiliteit van studenten in Europa. Vooral met een duidelijker cultuuraanbod bereiken we de mensen daar waar zij wonen. Daarbij dienen we minimaal de cijfers van 2004 te halen.
Ook moeten we meer geld besteden aan hernieuwbare energiebronnen als wij werkelijk een strategie willen volgen voor minder olieverbruik en in staat willen zijn de klimaatproblemen beter het hoofd te bieden. Daar ontkomen wij trouwens niet aan, niet alleen om ecologische maar ook economische redenen. Een dergelijke strategie moet deel uitmaken van het proces van Lissabon, aangezien wij juist op milieutechnologisch gebied kansen hebben op de wereldmarkt. Als Europeanen moeten wij vooral hiervoor belangstelling koesteren en gebrand zijn op vooruitgang op dit terrein.
Een opmerking over het buitenlands beleid. De Raad hamert er - heel vroom - steeds weer op dat meer moet worden gedaan in bijvoorbeeld Irak en Afghanistan en voor de slachtoffers van de tsunami, maar vervolgens bezuinigt de Raad hierop in het dagelijks beleid. Dat is onverantwoordelijk omdat het de geloofwaardigheid van de Europese Unie ondermijnt. De doelstellingen die in het jaar 2000 zijn verkondigd, zoals intensievere bestrijding van de armoede, kunnen met deze ontwerpbegroting niet worden gerealiseerd. Net als enkele vorige sprekers wil ik de Raad nogmaals het volgende op het hart drukken: wij dienen onze flexibiliteit, in de vorm van deze 493 miljoen euro, volledig uit te buiten om er volgend jaar als Europese Unie goed voor te staan en om de beloften ook werkelijk gestand te doen die we in verschillende delen van de wereld hebben gedaan. Vandaar ons dringende verzoek aan de Raad om zich hieromtrent niet te star op te stellen, maar van positie te veranderen en samen met de Commissie een echt goede begroting voor de Europese Unie tot stand te brengen, een begroting die vertrouwen uitstraalt in de toekomst van de Unie. 
Esko Seppänen,
   Mijnheer de Voorzitter, wat de EU-begroting betreft kan men stellen dat wij in een wereld van overvloed leven. Jarenlang was tien procent van de eigen begroting van het Europees Parlement niet meer dan lucht. Daarom heeft het Bureau van het Europees Parlement ook grote moeite gehad om het aandeel van 20 procent van de communautaire administratieve uitgaven - dat de andere instellingen het Parlement ter beschikking stellen zonder te vragen waar dit geld voor bestemd is - te besteden. Niet alle nieuwe gebruiksdoelen van het geld, die ons Bureau snel heeft verzonnen, zijn echter aanvaardbaar.
Bij het opstellen van de begroting is een zeer strikt beleid gevoerd met betrekking tot Afdeling IV. Het Parlement wil het uitgavenplafond daarvan verhogen door maximaal gebruik te maken van het flexibiliteitsinstrument. De door de Commissie gepresenteerde cijfers met betrekking tot de uitvoering van de begroting 2005 tonen aan dat in deze afdeling veel lucht zit, en al heel lang heeft gezeten, of het is de Commissie die de wil van het Parlement met betrekking tot de begroting niet uitvoert: het is het een of het ander.
Het merkwaardigste aspect van de begroting heeft betrekking op de betalingskredieten voor de structuurfondsen. De Raad heeft de verzoeken van de lidstaten met betrekking tot de betalingskredieten op zijn eigen ontwerpbegroting met 8 miljard euro verminderd. Dezelfde ministers die namens hun land de Commissie de ramingen hadden medegedeeld voor de bedragen die volgens hen nodig waren om de structuurmaatregelen te betalen, hebben in de Raad de door hen zelf geraamde behoeften met een vijfde verlaagd. Het Parlement is de lidstaten enigszins tegemoet gekomen door in de begroting rekening te houden met 40 procent van het tekort aan financiële middelen voor structuuracties, waar de lidstaten de Commissie op hadden gewezen.
Ik wil namens mijn fractie zeggen dat de begroting voor volgend jaar niet tegemoetkomt aan de doelstellingen die voor ons prioritair zijn om de sociale dimensie van de Europese Unie te ontwikkelen. 
Dariusz Maciej Grabowski,
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Pittella en de Begrotingscommissie willen bedanken voor het werk dat zij hebben verzet.
De Europese Unie staat thans voor de volgende uitdagingen. Ten eerste is er sprake van een tragere economische groei. Ten tweede wordt de concurrentiepositie van het bedrijfsleven in de EU steeds zwakker. Ten derde is de werkloosheid hoog en wordt de kloof tussen arm en rijk steeds groter. Ten vierde is er een gebrek aan politieke wil en politiek initiatief om de economieën van de nieuwe lidstaten te stimuleren, met als gevolg dat de postcommunistische landen in economisch opzicht afhankelijk blijven en hun achterstand behouden. Ten vijfde hebben de leiders van de EU het besluit over de toetreding van Turkije tot de EU erdoor gedrukt, ondanks de oppositie van de meerderheid van de burgers tegen dit besluit, en ook ondanks het feit dat er tegelijkertijd een gebrek is aan politieke wil, visie of strategie over de toetreding van Oekraïne.
Met de begroting 2006 wordt geen enkele poging gedaan om ook maar één van bovengenoemde problemen op te lossen; in feite wordt de situatie alleen maar erger. Die begroting is immers een voortzetting van de strategie die ook in de voorgaande jaren is toegepast, en dat betekent dat wij een nog tragere economische groei en zelfs nog fundamentelere sociale en economische problemen kunnen verwachten. De structuur van de uitgaven is vrijwel identiek aan die van voorgaande jaren, wat betekent dat het onvermijdelijk is dat er grote sommen geld besteed zullen worden aan rubrieken die weinig effect zullen hebben op economisch gebied. Tegelijkertijd is er ook onvoldoende geld beschikbaar voor onderzoek en ontwikkeling, voor grote infrastructurele projecten en voor steun aan achtergebleven regio’s en landen.
Door de omvang en de structuur van de begroting 2006 is het onmogelijk om na de uitbreiding van de EU met tien nieuwe lidstaten adequaat op de uitdagingen te reageren. In de ontwerpbegroting wordt ook onvoldoende rekening gehouden met de toekomstige toetreding van Bulgarije en Roemenië; sterker nog, de begroting 2006 bevat een lange lijst van overbodige uitgaven voor een breed scala aan promotionele en adviesdiensten, en daarnaast worden ook nog eens meer uitgaven voorzien voor administratie en bureaucratie.
Kortom, de begroting 2006 vertoont naar ons idee niet alleen vele gebreken, maar is ook strijdig met de idealen van een verenigd Europa. Tot die idealen behoren een snelle economische groei, sociale vrede en solidariteit met achtergebleven regio’s en landen. 
Wojciech Roszkowski,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil beide rapporteurs graag bedanken voor de enorme hoeveelheid werk die zij verzet hebben bij het opstellen van deze begrotingsverslagen. Ik wil hen ook feliciteren met de wijze waarop zij zijn omgegaan met de enorme berg amendementen die zijn ingediend. Wederom ziet het Parlement zich voor de moeilijke taak gesteld om goedkeuring te verlenen aan een ontwerpbegroting die niet alleen aan onze verwachtingen tegemoet dient te komen, maar waarover tegelijkertijd ook nog eens overeenstemming met de Raad moet worden bereikt. In de verwachting dat de Raad anders bezwaar zou aantekenen, heeft de Commissie de vastleggingen en betalingen in de ontwerpbegroting 2006 slechts met 4 respectievelijk 5,9 procent verhoogd. Desalniettemin heeft de Raad aanzienlijke aanvullende bezuinigingen doorgevoerd, waardoor de ontwerpbegroting uiteindelijk van 1,02 tot 1,01 procent van het BBP is teruggebracht.
De constante bezuinigingen op de uitgaven van de EU door de Raad vormen een bedreiging voor de beginselen van cohesie en solidariteit, waarop het concept van de Europese integratie is gebaseerd. Het spreekt eigenlijk bijna vanzelf dat dit een bron van grote zorg is voor de nieuwe lidstaten, met inbegrip van Polen. Door dergelijke bezuinigingen wordt ook een vraagteken gezet bij de tenuitvoerlegging - hoe minimalistisch ook - van de beginselen van de Strategie van Lissabon. Die Strategie is ook iets waar de nieuwe lidstaten groot belang aan hechten.
De Poolse delegatie in de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten is trots op de overwinning bij de parlements- en presidentsverkiezingen die onlangs in Polen zijn gehouden. Wij hebben mediaberichten uit veel lidstaten van de EU gelezen waarin ten onrechte werd vermeld dat de Partij voor Recht en Rechtvaardigheid en de gekozen president, Lech Kaczyński, tegen de EU zouden zijn. Sommige berichten gaan zelfs nog een stuk verder door denkbeeldige bedreigingen te beschrijven waarmee Polen en de Europese Unie geconfronteerd zullen worden als gevolg van deze verkiezingen. Ik wil deze gelegenheid graag gebruiken om met de grootst mogelijke nadruk te verklaren dat dergelijke bedreigingen pure fictie zijn. Wij zijn voorstanders van de EU, ook al hebben wij kritiek op het gebrek aan cohesie en solidariteit.
De vraag die ik graag wil stellen is of de Europese integratie meer bedreigd wordt door een van de vele partijen in Europa die kritiek uiten op een aantal twijfelachtige praktijken van de EU, of door degenen die bezuinigingen op de begroting willen doorvoeren. Het standpunt dat de Begrotingscommissie van het Parlement heeft ingenomen - en dat naar wij hopen door het Parlement als geheel wordt onderschreven - mag op het eerste gezicht bescheiden lijken, maar wij zijn er vast van overtuigd dat hierdoor in ieder geval een minimumniveau aan uitgaven gegarandeerd kan worden; wij zouden met dat niveau kunnen leven als dat betekent dat hierdoor een nog kleinere omvang van de begroting wordt voorkomen. 
Sergej Kozlik (NI ).
   - Er is een oud gezegde: “Het is moeilijk uit te maken wie men moet willen en wie men beter links kan laten liggen ”. Dit geldt dubbel voor de lawine van ingediende amendementen waarmee op meer begrotingsmiddelen wordt aangedrongen. Ik wil mijn waardering uiten voor de vakkundige manier waarop de rapporteurs van de Begrotingscommissie, de heren Pittella en Dombrovskis, erin geslaagd zijn de virtuele ‘pandemie” van voorstellen voor de Europese begroting 2006 het hoofd te bieden. Ondanks de enorme moeite die de Begrotingscommissie zich heeft getroost om alle voorstellen grondig te onderzoeken, komen de uiteindelijke begrotingsuitgaven boven het door de Europese Raad voorgestelde bedrag van 4 miljard euro uit: de verhoging bedraagt bijna 4 procent.
Deze verschuiving en verhoging van de begrotingsmiddelen is mijns inziens geen doel op zich. De verhoging is vooral bedoeld voor gebieden zoals structuurfondsen, wetenschap, onderzoek en onderwijs. Dit zijn de gebieden die daadwerkelijk het krachtcentrum van de Europese Unie kunnen worden. Meer financiële middelen hiervoor zullen, indien ze effectief worden gebruikt, een soort Viagra-effect kunnen sorteren op de slappe Europese economie.
Om steun voor deze verhoging te verkrijgen zullen aanzienlijke inspanningen moeten worden ondernomen, en zullen wij gedurende de onderhandelingen met de Raad en de Commissie de gelederen moeten sluiten. Ik wil met name erop wijzen dat de leden van het Europees Parlement ook politieke invloed moeten uitoefenen in hun eigen landen, en ervoor moeten zorgen dat hun nationale regeringen een positieve houding aannemen ten aanzien van de begroting. Dan kan het Parlement de begroting morgen goedkeuren. 
Salvador Garriga Polledo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, collega’s, ik wil mevrouw de commissaris bedanken voor haar komst, maar ik vind het spijtig dat de fungerend voorzitter van de Raad niet aanwezig is. Hij heeft de hele begrotingsprocedure met ons doorlopen, en net nu het debat in eerste lezing wordt gevoerd en er een trialoog zou moeten plaatsvinden, laat hij het afweten.
Ik wil de rapporteurs bedanken voor hun beider aanwezigheid en inspanningen. Ik hoop dat we het in de loop van de dag nog eens kunnen worden over een aantal van de amendementen en de aparte stemmingen.
Het is belangrijk dat die eerste lezing op homogene wijze gebeurt, want bij de bemiddeling op 24 november moeten we eensgezind zijn, en verzekerd zijn van de steun van onze fracties en de afgevaardigden van dit Parlement.
Dit jaar hebben we door twee uitzonderlijke omstandigheden een lastige onderhandelingspositie. Ten eerste hebben rubriek 4 ‘externe maatregelen’ tot het uiterste uitgerekt. Drie belangrijke prioriteiten als Irak, Afghanistan of de tsunami waren er nog niet in 1999, toen de huidige financiële vooruitzichten werden vastgesteld. Voor rubriek 4 zijn er van meet af aan te weinig financiële middelen geweest, en we zijn nooit in staat geweest om daar een normale begroting op te stellen. Ook dit jaar is dat helaas onmogelijk.
Ten tweede is een oplossing voor de impasse onder de lidstaten ten aanzien van de nieuwe financiële vooruitzichten kennelijk niet in zicht. We lopen dus het risico dat 2006 van start gaat zonder een uitvoerbaar financieel plan. Het Europees Parlement moet voorzorgen nemen, want voor de eerste keer - en ik herhaal, voor de eerste keer - bestaat er een reële kans dat artikel 272 van het Verdrag zal moeten worden toegepast.
Daarom stellen wij een ontwerpbegroting voor die het plafond van de financiële vooruitzichten niet overschrijdt, maar er wel dicht tegenaan zit. Ook vragen we meer betalingen en een gebruik van het flexibiliteitsinstrument dat veel verder gaat dan de Raad lief is.
Mijn fractie staat achter de heren Pittella en Dombrovskis, die een zeer moedige, innovatieve ontwerpbegroting hebben uitgewerkt en hoopt dat zij tijdens de tweede lezing en de bemiddeling bij hun standpunt zullen blijven. 
Louis Grech (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heren Pittella en Dombrovskis bedanken voor hun zeer goede werk.
De heer Dombrovskis heeft als rapporteur voor de andere instellingen de meeste prioriteiten van onze fractie overgenomen in zijn uiteindelijke resolutie. Een van die prioriteiten was dat de begroting van het Parlement op het niveau van 20 procent van rubriek 5 zou blijven. Indien er doeltreffend gebruik van wordt gemaakt, biedt dit niveau ons de stabiliteit en striktheid die een begroting nodig heeft. Bovendien hebben we de reserve voor investeringen in onroerend goed verhoogd, en behouden we het recht om de verlaging met 20 miljoen euro van de reserve voor onvoorziene uitgaven te gebruiken als kapitaalinjectie voor een uiteindelijke aankoop van nieuwe Parlementsgebouwen. Het beleid inzake aankoop van onroerend goed was uiterst succesvol en was financieel gezien zeer degelijk.
Het communicatie- en informatiebeleid was daarentegen teleurstellend, omdat we de Europese burgers er niet van hebben kunnen overtuigen dat het Europese Parlement hun wensen en belangen behartigt. In de begroting van dit jaar hebben we voldoende middelen beschikbaar gesteld om een hopelijk doeltreffende en burgervriendelijke informatiestrategie op te starten.
Er moet uiteraard meer worden gedaan om de stroomlijning van een op activiteiten gebaseerde begroting en de efficiëntie van onze activiteiten te verbeteren. Als we kritisch en objectief zouden kijken naar de impact van het ‘’-project, zouden we moeten erkennen dat slechts een klein aantal doelstellingen werkelijk is gehaald. Er bestaat echter geen reëel risico dat de administratie de meeste doelstellingen volgend jaar niet haalt. Toch mogen we de aandacht nu niet laten verslappen. Knelpunten moeten worden verholpen en we moeten ons richten op de kerntaken, zodat we onze middelen efficiënter gebruiken en verspilling en dubbelwerk verminderen. Goede personeelsplanning, zoals herschikking, geharmoniseerde aanwerving en betere opleiding, moeten ook in 2006 als prioritair worden beschouwd. We moeten een prioriteitenplan opzetten voor onze toekomstige behoeften. Hierbij moeten we er rekening mee houden dat we vanaf 2009 per jaar meer dan 100 miljoen euro op de begroting moeten reserveren voor het Statuut van de leden.
Deze veranderingen en hervormingen zouden ten goede moeten komen van de kwaliteit en het prestatievermogen van onze instellingen. In de uiteindelijke analyse moet echter worden gekeken naar de gevolgen voor de burgers van de nieuwe lidstaten. Zij verdienen een product met toegevoegde waarde dat aan hun verwachtingen voldoet en dus het imago en de geloofwaardigheid van het Europees Parlement en andere instellingen versterkt. 
Silvana Koch-Mehrin (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, geld is een middel om uit te drukken hoeveel ons iets waard is. Als we echter de EU-begroting bekijken, komt er een ontluisterend beeld naar voren: landbouw vinden wij ongeveer zeven keer meer waard dan onderzoek en onderwijs. Dat zijn twee fouten in één klap, want de EU hoort haar politieke wensen in de begroting goed te onderbouwen, en Europa moet niet in verouderde structuren, maar in de toekomst investeren. Het maakt verschil of je bijvoorbeeld geld steekt in nanotechnologie of dat je het inkomen van boeren waarborgt. Ja, ik weet het: de CSU leeft in een andere tijd.
Daarom is het goed dat de uitgaven voor de agenda van Lissabon door het Europees Parlement worden verhoogd en dat er in de tabakssubsidies wordt gesneden. Op die weg moeten wij voortgaan. 
Gérard Onesta (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, zoals alle collega's wil ik allereerst onze rapporteur, de heer Pittella, bedanken. Hij had een zware klus tegenover de Commissie. Voor de heer Dombrovskis was het misschien echter nog moeilijker, want hij had een zware klus binnen de muren van het Parlement zelf: de altijd moeizame krachtmeting tussen de Begrotingscommissie en het Bureau. Ik denk dat hij zich uitstekend van zijn taak gekweten heeft, hoe moeilijk het soms ook was.
Aangezien mijn collega, mevrouw Trüpel, in haar betoog de aandacht heeft toegespitst op de algemene begroting, zou ik in het mijne willen spreken over de begroting van het Parlement, en een signaal willen afgeven. Mijns inziens staan wij namelijk op het punt om een vrij absurde bepaling goed te keuren.
Voor het eerst in de geschiedenis neemt het Parlement met minder genoegen dan het theoretische plafond van 20 procent van de administratieve uitgaven. Dit percentage is niet heilig voor mij, maar ik wil wel twee of drie dingen opmerken. Ten eerste wil ik niet over mijn kant laten gaan wat in dit Parlement wordt beweerd, namelijk dat het Bureau in aller haast zou rommelen, als het aan het eind van het jaar nog een bestemming moet vinden voor de middelen die we niet konden uitgeven. Nee! Het betreft wel degelijk een langetermijnbeleid, een structureel beleid van ons Parlement voor de besteding van middelen voor aankoop van onroerend goed. Wij hebben de belastingbetalers honderden - ik herhaal: honderden - miljoenen euro kunnen besparen door onze gebouwen vooraf te kopen, in plaats van volkomen belachelijke bedragen aan rente te betalen.
Ons Parlement verklaart in zijn resolutie afstand te doen van 20 miljoen euro, maar stelt tegelijkertijd dat we daarvoor opnieuw bij de Raad zullen aankloppen als dit bedrag nodig is voor onroerend goed. Over precies vier minuten verlaat ik deze zaal om te gaan onderhandelen over de aankoop van nieuwe gebouwen voor het Parlement. We weten dus nu al dat we dat geld nodig hebben!
Ik kan me dan ook indenken hoezeer de Raad zal lachen als hij ons verzoek tot een gewijzigde begroting binnenkrijgt, waarmee wij dat opeisen wat we vandaag ietwat overhaast als signaal voor de buitenwacht teruggeven. Het is natuurlijk heel sympathiek om een signaal naar buiten af te geven, maar die 20 miljoen zouden ons werkelijk in staat stellen om een kapitaalinjectie te geven en aanzienlijk te sparen. Ik heb uitgerekend dat als we die 20 miljoen verdelen over de Europese burgers, iedere burger vier eurocent van ons terugkrijgt! Wel, de burgers zullen vast dolblij zijn met die vier eurocent. Met die 20 miljoen hadden wij echter een ander beleid kunnen voeren. 20 miljoen is te veel of te weinig, al naar gelang. In dit geval is het bovendien ook nog een vreemde incoherentie. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, om militaire operaties van de EU te kunnen financieren, zetten de Raad en de Commissie schaduwbegrotingen op die niet aan officiële controle kunnen worden onderworpen. Volgens het zogeheten ‘Athene-mechanisme’ storten de lidstaten van de EU het geld voor militaire operaties van de EU in een speciaal fonds dat niet expliciet als titel is opgenomen in de EU-begroting. Daarmee zetten ze het Parlement buiten spel en is controle vrijwel onmogelijk.
In de Commissie buitenlandse zaken en in de Subcommissie veiligheid en defensie heb ik gevraagd hoeveel geld er in dat fonds zat, maar ik kreeg daarop geen antwoord. Daarom leg ik diezelfde vraag nu voor aan de Raad en de Commissie. Deze procedure wordt momenteel toegepast voor EUFOR Althea in Bosnië, en het is de bedoeling dat deze in de toekomst met name wordt gebruikt om de zogeheten crisismanagementoperaties van de EU te financieren, oorlogsvoering door de EU dus.
Klaarblijkelijk worden twijfelachtige militaire en politionele operaties in Congo en Soedan gefinancierd via de begroting voor de ontwikkelingshulp. Dat hebben in ieder geval vertegenwoordigers van de Commissie verteld aan de Commissie buitenlandse zaken. Tijdens die bijeenkomst werd ook gezegd dat het Verdrag van Nice zoals dat nu geldt een aparte militaire begroting van de EU verbiedt. Goed zo! Hou op met de bedriegerij met geld om militaire operaties van de EU te financieren!
Jeffrey Titford (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik vind het heel moeilijk om dit debat serieus te nemen. Het gaat hier over dikke documenten die zelfs een doorgewinterde Europadeskundige nauwelijks kan lezen, laat staan begrijpen. Wat heeft het bovendien voor zin om te debatteren over een begroting 2006, als we allemaal weten dat deze niets te maken heeft met de manier waarop het geld werkelijk wordt uitgegeven?
De Europese Rekenkamer heeft terecht geweigerd om de EU-rekeningen van de afgelopen tien jaar goed te keuren. In haar laatste verslag zei deze instelling dat 95 procent van de EU-begroting fraudegevoelig is. Toch haalt dit Parlement elk jaar gewoon zijn schouders op, slaakt een zucht en doet vervolgens alsof zijn neus bloedt. Deze instelling gedraagt zich op een schandelijke manier en toont aan hoe meelijwekkend en nutteloos zij is.
Voordat we bespreken hoe we het geld voor volgend jaar uitgeven, moeten we eerst de puinhoop van de afgelopen jaren opruimen. Zolang we geen orde op zaken stellen in de erbarmelijke financiële toestand van de EU, moet dit Parlement niet spreken over verdere uitgaven. Ik roep u dan ook allen op om naar eer en geweten de begroting 2006 te verwerpen. 
Seán Ó Neachtain (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil van de gelegenheid gebruik maken om in te gaan op twee specifieke aspecten van het begrotingsbeleid, namelijk het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het vredesinitiatief. Na wat ik vanmorgen in dit Parlement heb gehoord, wil ik een heel simpel feit aanhalen: we moeten ons absoluut aan ons woord houden waar het gaat om het gemeenschappelijk landbouwbeleid, de begroting en de WTO-onderhandelingen. We hebben onze handtekening gezet onder het gemeenschappelijk landbouwbeleid. We hebben in 2002 in Berlijn een belofte gedaan en die moeten we inlossen. De mensen moeten op ons woord kunnen vertrouwen. Als we hieraan gaan morrelen, verliezen we onze geloofwaardigheid. Dat mogen we niet doen in de context van de plattelandsontwikkeling in Europa, die net zo belangrijk is als de ontwikkeling van een ander Europees beleid.
Ik sluit me dus aan bij mijn collega’s - waaronder de Ierse minister van Landbouw Coughlan - die hebben gezegd dat we ons aan onze belofte moeten houden. Onze belofte inzake het GLB staat tot 2013 vast, zoals we in Berlijn hebben gezegd.
Ik wil ook ingaan op het Peace-II-initiatief. Zoals de leden van Parlement weten, wordt met het Peace-II-programma steun gegeven aan een aantal politieke initiatieven in Noord-Ierland en de grensregio van Ierland. Het vredesprogramma is voor de ontwikkelingen in mijn land van vitaal belang en wordt gelukkig door dit Parlement en de Europese Unie ondersteund. Ik wil dan ook dat het vredesprogramma ook tijdens de volgende ronde van de structuurfondsen, in de periode 2007-2013, blijft bestaan.
Ik bedank de rapporteurs voor hun goede werk en hoop dat de bestendiging van de gedane beloftes de Unie en haar programma’s zal versterken. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is de laatste begroting van de huidige vooruitzichten, met nog steeds slechts 111 miljard euro, een belachelijk bedrag dus, zoals iedereen al zei - Catherine Guy-Quint, Helga Trüpel -, een bedrag dat allerminst overeenkomt met de veelheid aan taken. Dit leidt uiteraard tot energieverspilling van de kant van de coördinatoren, zoals Salvador Garriga Polledo, evenals van de kant van voorzitter Lewandowski en 
 onze algemeen rapporteur, de heer Pittella, die het debat handig en met Italiaanse subtiliteit heeft geleid. 
De oorzaak is natuurlijk van politieke, maar vooral ook ideologische aard: de regel namelijk van evenwicht op korte termijn, een domme, rekenkundige regel, die ertoe leidt dat wij niet de middelen hebben om dat waar te maken wat wij ambiëren. We moeten niet alleen toe naar een evenwicht van het type Maastricht maar ook naar een evenwicht op lange termijn in de economische cyclus en zelfs een sociaal evenwicht. Daar komt natuurlijk ook de teleurstelling onder de bevolking vandaan, en daarom ook is mijn amendement 146 - als een van 900 amendementen - ondertekend door nagenoeg alle fracties, waarin ik voorstel een Europees feest van burgermeesters in te stellen, opdat Europa verankerd kan worden in de lokale democratie, opdat Europa aan de basis kan groeien, opdat een Europa kan ontstaan dat in zekere zin van de burgers is, een solidair Europa, een Europa dat met beide benen in de dorpen staat en wortelt in de democratie van alledag. 
Markus Ferber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte afgevaardigden, als wij op Europees niveau spreken over de begroting 2006 is dat een spannende aangelegenheid. Dit is namelijk de laatste begroting in het kader van de huidige financiële vooruitzichten, en dus bepalen wij nu, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, hoe de begroting 2007 er in grote lijnen zal uitzien, mochten er dan geen financiële vooruitzichten zijn. Daar wil ik het Parlement nog eens op wijzen, zodat dit niet geheel uit het oog wordt verloren.
Hier in het Europees Parlement moeten we ook geleidelijk aan anders gaan denken. Ik ben van mening dat wij moeten ophouden steeds weer eisen te stellen, en ons in plaats daarvan moeten concentreren op wat er werkelijk op Europees niveau moet gebeuren, en op de hoeveelheid geld die daarvoor moet worden uitgetrokken. Mevrouw Koch-Mehrin wil ik zeggen dat als zij rekensommetjes maakt van de hoeveelheid geld die naar onderzoek gaat en de hoeveelheid geld die naar landbouw gaat, zij ook eens moet kijken naar de staatsbegrotingen. Dan zal zij zien hoe nietig de uitgaven voor landbouw zijn in vergelijking met die voor onderzoek. In de begroting van de Bondsrepubliek Duitsland gaat er veel meer geld naar landbouw dan naar onderzoek. Onder de streep houdt dit elkaar in evenwicht. In dit geval zijn wij het die de verantwoordelijkheid dragen, en dat moet tot uiting komen in deze begroting. De lidstaten zijn meer verantwoordelijk voor het onderzoek, en dat komt tot uiting in hun begrotingen. Die berekeningen gaan niet op.
Laat mij echter in alle duidelijkheid zeggen dat als wij van de lidstaten eisen dat zij zich houden aan de stabiliteitscriteria, en dus besparen, wij in dit Parlement geen geld over de balk mogen smijten. Niet alle problemen van Europa hoeven te worden opgelost met een Europese begrotingslijn. Het Parlement zal eraan moeten wennen dat het straks financieringsvoorstellen zal gaan doen zoals dat in de nationale parlementen een vanzelfsprekendheid is. Als we die les weten te trekken uit de begroting 2006, dan hebben wij veel bereikt. 
Neena Gill (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil rapporteur Pittella feliciteren met zijn uitstekende verslag. Het is een radicaal verslag, maar het verdient lof omdat hiermee op het juiste tijdstip de aandacht wordt gevestigd op de doelstellingen van Lissabon en op de noodzaak om de structuurfondsen en het extern optreden te verbeteren.
Ik wil slechts vier opmerkingen maken. Ten eerste over informatie en communicatie, want het is wel duidelijk dat we doelgerichter te werk moeten gaan. Ik steun dan ook het initiatief van commissaris Wallström om met plan D nieuwe communicatie-instrumenten te creëren. Ik zeg er wel bij dat dit plan alleen kan slagen als er voldoende middelen worden vrijgemaakt. Ik roep de Raad dan ook op om dit te doen.
Ten tweede is de grootste uitdaging voor de begroting van dit jaar en voor de toekomstige financiering gelegen in rubriek 4: externe maatregelen. De EU moest onlangs optreden in een aantal nieuwe regio’s. Gelet op de frequentie en de destructieve kracht van de natuurrampen die met name arme landen treffen, ben ik dan ook van mening dat de Raad en de Commissie dringend opnieuw moeten bekijken hoe deze nieuwe terreinen kunnen worden gefinancierd. Ik verwijs hierbij niet in de laatste plaats naar de recente aardbeving in Pakistan en India, waarvoor we volgend jaar absoluut meer middelen moeten vrijmaken. Tegelijkertijd moet ook worden bekeken hoe we onze verplichtingen kunnen nakomen met betrekking tot de millenniumdoelstellingen. De situatie met betrekking tot deze rubriek wordt nog verergerd door het feit dat er geen bereidheid bestaat om meer flexibiliteit te tonen binnen het suikerstelsel, terwijl het voor ons juist van groot belang is dat de arme boeren worden geholpen. Ook neemt hierdoor de druk op rubriek 4 verder toe.
Nu ik het toch over landbouw heb, kom ik bij mijn derde punt. Ik ben zeer tevreden dat mijn amendement over verlaging van de tabakssubsidies door de Begrotingscommissie is goedgekeurd. Dit is een grote stap voorwaarts om eindelijk komaf te maken met een vorm van hypocrisie binnen de Europese Unie. Wij financieren immers enerzijds gezondheidsprogramma’s om te waarschuwen tegen de schadelijke gevolgen van tabaksgebruik maar anderzijds subsidiëren we de tabaksproductie. Dit ondermijnt de geloofwaardigheid van de EU volledig. Wat het nog erger maakt, is dat een groot deel van de tabak wordt verbrand en vernietigd, omdat het niet goed genoeg is voor gebruik. Ik roep alle collega’s dan ook op om dit specifieke amendement te steunen.
Tot slot de begroting van het Parlement. Ik moet toegeven dat ik nogal verbaasd ben door onze strategie, of liever door het gebrek daaraan. Het valt namelijk te betreuren dat…
Nathalie Griesbeck (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Dombrovskis, mijnheer Pittella, Europa zit op dit moment in een ernstige institutionele crisis. Deze valt samen met economische problemen, problemen die zeer ernstig zijn in bepaalde landen van de Unie en die, zoals iedereen weet, leiden tot een gebrek aan politiek perspectief.
Waar onze burgers vandaag meer dan ooit behoefte aan hebben, is aan een nieuw geloof in de toekomst, aan een herstel van het vertrouwen in Europa. De Europeanen willen kunnen geloven in grote politieke projecten. Zij verlangen daar zelfs naar, maar die projecten kunnen niet worden uitgevoerd als wij onszelf onvoldoende en weinig ambitieuze middelen geven. Wij allen - of bijna allen - zijn van mening dat de door de Raad voorgestelde ontwerpbegroting niet overeenkomt met het bevoegdheidsniveau dat onze burgers aan de Europese Unie willen verlenen, en evenmin met de nieuwe taken die de Unie vandaag op zich wil nemen.
Als permanent rapporteur voor de structuurfondsen binnen de Begrotingscommissie zou ik de nadruk willen leggen op het belang van deze fondsen, en op de noodzaak van versterking daarvan, niet alleen omdat wij ons optreden toegankelijker moeten maken voor onze Europese burgers, maar ook omdat het evenwicht tussen de gebieden in dit Europa van 450 miljoen inwoners moet worden verstevigd.
Tot slot ben ik weliswaar blij dat we onze steun aan onderzoek, ontwikkeling en jeugd stevig benadrukken, maar toch zou ik willen protesteren tegen het volkomen onvoldoende bedrag in de rubriek ‘Externe maatregelen’. Daar ligt namelijk de sleutel tot onze geloofwaardigheid in Europa; daar put de Europese droom zijn kracht uit! 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   - Het Parlement stelt voor meer middelen beschikbaar te maken en verbetert daarmee het voorstel van de Raad. Het Parlementsvoorstel volstaat echter niet om een antwoord te formuleren op de economische, sociale en ecologische uitdagingen en behoeften van de uitgebreide EU.
We mogen niet vergeten dat dit voorstel niet aansluit bij hetgeen was voorzien voor het financieel kader voor 2006. Toen hadden we het over 1,08 procent van het nationaal inkomen. Het uiteindelijke percentage zal tussen de 1,01 en 1,04 komen te liggen. Daarom hopen we dat het Parlement geen concessies zal doen en zich zal houden aan zijn - hoe dan ook ontoereikende - voorstel voor de financiële vooruitzichten 2007-2013.
We verzetten ons dus tegen deze voorstellen, maar roepen u toch op om voor de door ons ingediende amendementen te stemmen. Deze amendementen zijn gericht op proefprojecten in de kleding- en textielsector - die uiteindelijk moeten leiden tot een communautair programma voor de sector, overeenkomstig de voorstellen van het Parlement -, op het opstellen van plannen voor het herstel van de visstand, en op het bevorderen van meertaligheid, vooral bij de bijeenkomsten van de parlementaire vergadering van de ACS-EU. 
Lars Wohlin (IND/DEM ).
   -Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpbegroting van het Parlement voor het jaar 2006 houdt een verhoging in tot 1,04 procent van het gemiddelde bruto nationaal inkomen van de lidstaten. Ik betreur het dat het Parlement probeert de uitgaven op een groot aantal posten te verhogen, zonder dienovereenkomstige besparingen voor te stellen op andere gebieden. De Raad - dat wil zeggen de regeringen van de lidstaten - stelt voor om de uitgaven te beperken tot 1,01 procent van het BNI voor 2006. Ik steun dat voorstel.
Het is de taak van de afzonderlijke lidstaten om het kader voor de uitgaven te bepalen. Dit is een niveau dat de lidstaten en de nettobetalers bereid waren te aanvaarden. Mijn principiële standpunt is dat het Parlement een grote invloed moet hebben op de prioriteiten binnen dit kader, maar dat de politieke verantwoordelijkheid in de verschillende landen over de hoeveelheid te heffen belastingen bij de nationale regeringen ligt. Men moet hier in het Parlement niet de hele tijd proberen om de begrotingen te verhogen; dat gaat te ver. Het Parlement moet zich beperken tot zijn hoofdtaak, namelijk prioriteiten stellen binnen de door de lidstaten vastgestelde kaders. 
Hans-Peter Martin (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als je de heer Ferber zo hoort, krijg je het gevoel dat het zonde is dat hij nog steeds niet naar Berlijn is ontboden om de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor het Duitse financiële beleid in Brussel, want dan zou er het een en ander veranderen. Het is evenzeer spijtig dat u, mijnheer Ferber, in uw eigen fractie in de minderheid bent, en nog erger is het om als voormalig topkandidaat van de sociaal-democraten - want dat was ik - deze meneer te moeten aanhoren met zijn ‘meer, meer, meer’, en niets anders. Geen moment laat hij blijken te hebben begrepen dat de tijden zijn veranderd en dat minder vaak meer kan betekenen.
Zolang dit Parlement op de huidige wijze wordt gefinancierd, is het een sprekend voorbeeld van verspilling. In haar geheel genomen is de begroting 2006 eens te meer een voorbeeld van hebzucht, onwetendheid en gemiste kansen: hebzucht vanwege de nadruk op ‘meer’, onwetendheid omdat niemand heeft uitgewerkt hoe we iets nuttigs kunnen doen met de 90 miljoen die we al hadden, en wat de gemiste kans betreft: wel, dat is de kans die wij hebben gemist.
Het wordt ons steeds duidelijker dat Europa echte alternatieven nodig heeft. Er moeten allianties komen, Europese, democratische en op transparantie gerichte allianties. Daarvan moet de druk uitgaan die nodig is om dat wat hier nu verkeerd gaat, te veranderen, ten behoeve van de burgers in heel Europa. 
Janusz Lewandowski (PPE-DE ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de eerste lezing van de begroting van de Europese Unie voor 2006 illustreert weer eens dat het Europees Parlement in staat is om een compromis te sluiten over ingewikkelde begrotingskwesties, ook al is dit Parlement een symbool voor diversiteit en een forum voor alle standpunten, zelfs voor dergelijke radicale standpunten als wij zojuist hebben gehoord.
Ondanks het feit dat er in eerste instantie meer dan 900 amendementen waren ingediend, hebben wij nu overeenstemming bereikt over een strategie die tijdens de stemming van morgen ook bekrachtigd zou moeten worden. Wij zijn erin geslaagd om dit compromis tot stand te brengen ondanks het feit dat 2006 vanuit begrotingsoogpunt een problematisch jaar is, om de redenen die al eerder zijn genoemd. De uitgaven zijn toegenomen als gevolg van omstandigheden die aan het begin van de huidige financiële vooruitzichten niet te voorzien waren. Wij zijn veel dank verschuldigd aan de rapporteurs, de heren Pittella en Dombrovskis, aan de proactieve coördinatoren en de adviseurs van de fracties en, uiteraard, aan het secretariaat onder leiding van mevrouw Fialho. Hierdoor heeft het Europees Parlement een standpunt kunnen innemen over zowel de begroting 2006 als over de financiële vooruitzichten 2007-2013. Helaas kan dat niet gezegd worden van de regeringen van de EU, die in de Raad vertegenwoordigd zijn. Wij verwachten dat zij alsnog een standpunt innemen over de meerjarige financiële vooruitzichten. Wij verwachten ook dat zij ervoor zorgen dat de bemiddelingsvergaderingen, die in november over de begroting 2006 worden gehouden, geen gemiste kansen zullen worden. Voor het verwezenlijken van deze doelstellingen is een duidelijk regeringsmandaat vereist, en dit zal een echte test voor het Britse voorzitterschap worden. Het voorzitterschap zal in november van dit jaar moeten laten blijken dat het de test in verband met het mandaat voor de bemiddeling over de begroting 2006 met succes kan doorstaan.
Het Parlement heeft zijn eigen strategie al geschetst. Het is opmerkelijk dat in die strategie ook het recht van het Parlement op 20 procent van de administratieve uitgaven wordt onderstreept, terwijl er tegelijkertijd een begin wordt gemaakt met het zoeken naar bezuinigingsmogelijkheden binnen het Parlement zelf.
Wij respecteren het Interinstitutioneel Akkoord, en wij maken volledig gebruik van de rechtskracht ervan. Wij maken ook een goed gebruik van het flexibiliteitsinstrument, overeenkomstig de opvattingen die commissaris Grybauskaitė hieromtrent heeft. Wij zijn ons er terdege van bewust dat een consensus over de begrotingskwesties het goede nieuws is waar de burgers van de Europese Unie op zitten te wachten. 
Marilisa Xenogiannakopoulou (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ook ik de rapporteur, de heer Pittella, van harte gelukwensen met zijn uitstekende en ik zou haast zeggen, moedige werk.
De begroting 2006 wordt besproken op een moment waarop de Europese Unie in een ernstige crisis verkeert met betrekking tot haar politieke oriëntatie. Deze crisis komt tot uiting in de impasse waarin men verzeild is geraakt bij de nieuwe financiële vooruitzichten.
Helaas heeft de Raad ook nu weer met de ontwerpbegroting aangetoond in politiek opzicht sterk tekort te schieten. Er rijst een serieuze kwestie van geloofwaardigheid als er op Europees vlak weliswaar beleidsprioriteiten worden vastgesteld maar deze daarna niet van een toereikende financiering worden voorzien.
Onder de ministers van Financiën heerst eens te meer een boekhoudmentaliteit. Dat blijkt uit de lineaire vermindering van de kredieten, die politieke motivering en criteria ontbeert. Helaas was er maar één doel: de begroting beneden de 1.01 procent te houden. De Raad zit muurvast en ziet de begroting als een kleinst gemeenschappelijke deler voor compromissen, en niet als een instrument voor ontwikkeling, herverdeling, solidariteit en de verwezenlijking van de Europese beleidsvormen.
De vraag die zich stelt is bijgevolg een politieke vraag: ontvangen de Raad en de Europese regeringen de signalen van onze volkeren, van onze burgers? Geven zij er zich rekenschap van dat alleen met een versterking van de beleidsvormen voor ontwikkeling, werkgelegenheid, solidariteit en samenhang - zeer zeker na de uitbreiding - er een antwoord gegeven kan worden op de behoeften van de Europese samenleving?
Mijnheer de Voorzitter, wij hier in het Parlement zullen voor de amendementen stemmen waarmee de communautaire begroting en de voor Europa en zijn volkeren noodzakelijke beleidsvormen worden versterkt. Toch volstaat dat niet. Europa heeft behoefte aan een progressieve strategie en een begroting voor de verwezenlijking daarvan. Europa moet de conservatieve bestuurdersmentaliteit en de neoliberale opvattingen van zich afschudden. Wij moeten een nieuw plan voor Europa naar voren brengen en uiting geven aan een echte politieke wil tot verwezenlijking daarvan. 
Kyösti Tapio Virrankoski (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst de heer Pittella, de algemeen rapporteur, en de heer Dombrovskis, de rapporteur voor de overige instellingen, complimenteren met de goede verslagen. Ik wil ook de heer Lewandovski, de voorzitter van de Begrotingscommissie, en commissaris Grybauskaitė bedanken voor de goede samenwerking.
Uit de ontwerpbegroting van onze commissie blijkt dat er een sterke wil is om de werkgelegenheid en het concurrentievermogen in de Europese Unie te verbeteren. De commissie heeft de financiering van het structuurbeleid met 3,7 miljard euro en de middelen voor onderzoek en informatiemaatschappij, onderwijs en cultuur met in totaal 243 miljoen euro verhoogd. Dit is een logische voortzetting van de prioriteiten die het Parlement in het financiële kader heeft vastgesteld.
Deze begroting is de laatste van het huidige financiële kader. Er zijn nog geen besluiten genomen over het nieuwe kader, en daarvoor draagt onder andere het huidige Britse voorzitterschap grote verantwoordelijkheid. Het tot stand brengen van de nieuwe financiële vooruitzichten is dan ook het belangrijkste doel voor de nabije toekomst. Anders zal het werk van de Europese Unie worden verlamd. 
Ville Itälä (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de begroting 2006 is belangrijk, want zij is de laatste begroting binnen de huidige financiële vooruitzichten. Deze begroting vormt ook een brug naar de volgende financiële vooruitzichten waarover momenteel nog geen akkoord bestaat. Het Parlement heeft niettemin zijn eigen onderhandelingspositie afgelopen voorjaar al vastgesteld met de aanneming van het verdienstelijke verslag van de heer Böge.
Zeer belangrijk is dat gezorgd wordt voor de financiering van de prioriteiten die voor de toekomst van de Europese Unie van doorslaggevend belang zijn, namelijk het verbeteren van het concurrentievermogen van de Europese Unie, het investeren in onderzoek en ontwikkeling en het verbeteren van de veiligheid onder de burgers. Door te investeren in onderzoek en ontwikkeling investeren wij tegelijkertijd in de toekomst van de Unie.
Wij mogen de andere communautaire beleidssectoren echter niet geheel vergeten. De landbouw moet in de toekomst structureel worden hervormd, maar de veranderingen moeten dusdanig zijn dat er ook in de toekomst nog in de hele Europese Unie landbouw kan worden bedreven, ook in de perifere regio's.
De afgelopen dagen hebben helaas aangetoond dat natuurrampen steeds vaker voorkomen. Wij moeten ons hierop met de EU-begroting beter voorbereiden, zodat wij zowel binnen als buiten de grenzen van de Unie snel kunnen reageren.
Wat de eigen begroting van het Parlement betreft moet rapporteur Dombrovskis worden gecomplimenteerd met het feit dat het Parlement het goede voorbeeld geeft door overeenkomstig de daadwerkelijke behoeften te begroten en niet overeenkomstig hoeveel geld mogelijk gebruikt had kunnen worden voor het ontwikkelen van verschillende, in meer of mindere mate geschikte nieuwe plannen en projecten. Het is absoluut onaanvaardbaar dat de begroting zodanig wordt opgesteld dat 20 procent, overeenkomstig een , elk jaar tot de laatste cent wordt uitgegeven. Een verantwoordelijk Parlement dat vertrouwen onder de burgers wekt, stelt zijn begroting op volgens de daadwerkelijke kosten en niet volgens procenten. 
Jan Mulder (ALDE ).
   - Voorzitter, ik zou willen beginnen met ook mijn teleurstelling uit te spreken over het feit dat het Britse voorzitterschap schittert door afwezigheid. Ik vraag mij af of de heer Lewis zich ook een dergelijke houding zou kunnen permitteren in het Britse Lagerhuis.
Tweede punt, ook mijn complimenten aan de twee rapporteurs en ik zou in de ene minuut, die mij is toegewezen, vooral willen spreken over democratie. In 2004 hebben wij een afspraak met de Raad gemaakt over de gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek. In die afspraak stond dat wij regelmatig op hoog niveau overleg zouden hebben over de inhoud van die gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek. Aan die afspraak heeft de Raad zich nooit gehouden. Er heeft nooit overleg plaatsgevonden op hoog politiek niveau.
Nu vindt de Raad dat wij de hebben verbroken, omdat wij een bepaald gedeelte van dat geld in de reserve hebben gezet; ik denk van niet. Ik denk dat de Raad zelf de gentlemen's agreement heeft verbroken. De gaat over de administratieve uitgaven van zowel Parlement als Raad. Met de beste wil van de wereld kan ik de uitgaven van de gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek niet als administratieve uitgaven beschouwen; de democratie moet deze dan ook controleren. 
László Surján (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in deze cyclus hebben wij onze lat hoog gelegd: meer banen, beter verkeer, kenniseconomie, sterke cohesie en zichtbaarheid in de wereld. Met de begroting voor volgend jaar wordt de verwezenlijking van deze doelstellingen niet ondersteund, maar ik heb wel oprechte waardering voor het feit dat de Raad boven de notoire grens van 1 procent is gaan zitten, zij het dan in geringe mate. Daarmee kan de Begrotingscommissie, onder leiding van de rapporteur, de betalingen voor komend jaar optrekken met vier miljard, en kunnen wij 3,7 miljard euro meer uitgeven voor het cohesiebeleid.
Zelfs met overname van ons voorstel 
Szabolcs Fazakas (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ook ik Giovanni Pittella van harte gelukwensen met zijn uitstekende werk en zijn prachtige verslag.
De huidige begroting is uitermate belangrijk voor Hongarije en de andere, pas toegetreden lidstaten. Enerzijds omdat deze begroting de overgang is naar het financiële plan 2007-2013, dat zal worden opgesteld binnen het door het Europees Parlement vastgesteld kader en hopelijk zo spoedig mogelijk zal worden aanvaard, en anderzijds omdat de vertegenwoordigers van alle lidstaten, vanaf de eerste voorbereidingen tot de voltooiing, als gelijkwaardige leden hebben deelgenomen aan de uitwerking van de begroting. Hier hebben wij die differentiatie “vijftien plus tien” tenminste niet gezien, en gezien het debat van gisteren hoef ik het belang hiervan niet te benadrukken.
Het was duidelijk dat er een nauwe samenwerking was, niet alleen in de commissie maar ook tijdens de bemiddeling, gedurende de opstellingsfase van begroting 2006 en de financiële vooruitzichten 2007-2013. Voor het eerst konden wij zeggen dat de vijfentwintig lidstaten gelijke partners waren en er geen verschillen tussen hen bestonden. Dit is uiterst belangrijk, aangezien wij een gemeenschappelijk Europa alleen kunnen opbouwen als wij samenwerken.
De voor Hongarije belangrijkste cijfers van de begroting 2006 waren reeds bekend. Deze lagen namelijk besloten in het akkoord van Kopenhagen. Toch zijn wij erin geslaagd in deze cijfers, binnen het kader van het akkoord, een aantal veranderingen aan te brengen door middel van wijzigingsvoorstellen, die tot doel hadden onze gemeenschappelijke Europese waarden te bereiken. Het verheugt ons ten zeerste dat dankzij een Hongaars voorstel de kredieten voor Servië konden worden opgetrokken en wij aldus konden aantonen dat de EU niet alleen voorwaarden oplegt maar ook de naleving daarvan honoreert. 
Antonis Samaras (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb drie korte opmerkingen van politieke aard.
Ten eerste weerspiegelt de totale schrapping van de kredieten in een sector als tabak niet de gevoeligheid die het Parlement traditioneel toont voor de zwakste bevolkingsgroepen.
Ten tweede is de begroting, met de bovengrens van 1 procent, zo beperkt dat wij daarmee geen beleid kunnen voeren dat is opgewassen tegen de ambities van het door ons gewenste Europa. Belangrijke communautaire doelstellingen zoals mededinging, economische samenhang, duurzame ontwikkeling, midden- en kleinbedrijf, onderzoek en innovatie - met andere woorden, de doelstellingen van Lissabon - zijn het slachtoffer geworden van de horizontale verminderingen die de Raad in de begroting heeft aangebracht. Daarmee is echter ook het prestige van de Europese leiders gekelderd, die de lat van de verwachtingen hoog hadden gelegd maar zich uiteindelijk onvoorwaardelijk schaarden achter de logica van het sparen, of liever gezegd achter een logica van miezerigheid, niet van sparen. Sparen betekent namelijk dat men overbodige uitgaven schrapt, dat men optreedt tegen verspilling. Als men echter geld weghaalt bij investeringen in de toekomst, bij investeringen die hoop kunnen wekken, is dat geen sparen maar armoede.
Ten derde zijn wij nu zover dat er in de reserve slechts 13 miljoen euro beschikbaar is voor uitzonderlijke omstandigheden. Om ons heen zien wij dat de natuur revanche neemt op de mens, dat de frequentie van aardbevingen en dood en verderf zaaiende orkanen de nieuwe nachtmerrie is geworden van de wereld. In plaats van dat wij de humanitaire solidariteit van Europa in de wereld bevorderen, maken wij onszelf vleugellam. In plaats van het voortouw te nemen, zijn wij hekkensluiter.
Het Brits voorzitterschap zal misschien voor het eind van het jaar tot een akkoord komen met de Fransen. Met een aantal pijnlijke compromissen zullen de financiële vooruitzichten misschien worden beklonken. De idee van Europa zal echter schipbreuk hebben geleden, omdat, mijnheer de Voorzitter, helaas alle ambitieuze doelstellingen van het door ons gewenste Europa over boord zijn gegooid.
Richard Seeber (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, vandaag mag ik het woord voeren namens mijn collega en medelid van de Commissie verzoekschriften, de heer Schwab, die helaas verhinderd is. Ik wil het hebben over de begrotingsraming voor de Europese Ombudsman, waarvoor de Commissie verzoekschriften verantwoordelijk is.
De taken van de Ombudsman zijn van fundamenteel belang, omdat hij communiceert met de burgers van de Gemeenschap, en de instellingen van de Gemeenschap nader tot de burgers dient te brengen. Hij zorgt ervoor dat de rechten en plichten van onze medeburgers gewaarborgd blijven. Daartoe behandelt hij het groeiend aantal klachten over de misstanden in het bestuur van de Gemeenschap en stelt hij indien nodig een onderzoek in. Zijn werk draagt ertoe bij dat de transparantie en de kwaliteit van de door het Europees bestuur geleverde diensten worden verbeterd. Daarom is het van fundamenteel belang dat de Europese Ombudsman voldoende middelen krijgt toegewezen en zijn taken zo efficiënt mogelijk kan uitvoeren.
De Commissie verzoekschriften is van mening dat de verhoging van de kredieten met 3procent, in vergelijking met de begroting 2005, voldoende is. Deze verhoging wordt met name gerechtvaardigd door de toegenomen werkdruk, als gevolg van het groter aantal klachten en communicatieactiviteiten. Er zijn echter vooral extra middelen nodig om voldoende voorbereidingen te treffen voor de toetreding tot de Gemeenschap van Roemenië en Bulgarije. Daarom steunen wij ook het verzoek om extra personeel in het kader van de uitbreiding.
Deze begroting biedt echter ook de indieners van verzoekschriften - de burgers dus - de mogelijkheid om onder bepaalde omstandigheden een gedeeltelijke vergoeding te krijgen van de reiskosten uit de begroting van het Parlement, indien de voorzitter van de commissie daarmee vooraf akkoord is gegaan. Ook kunnen hotelovernachtingen en ander kosten eventueel worden vergoed.
De commissie acht het noodzakelijk om deze voorzorgsmaatregelen te nemen, daar deze al een positief effect hebben gehad op de mogelijkheden van de commissie om beter in te spelen op de behoeften van de Europese burgers. Daarom dient ons helder voor ogen te staan dat meer Europa voor minder geld onmogelijk is. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.30 uur plaats.

De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de stemmingen.

Caroline Lucas (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen voorstellen dat we het woord ‘mutatie’ in het amendement vervangen door ‘recombinatie’. De PSE-fractie heeft aangegeven hier voorstander van te zijn. Dit is in feite slechts een technische wijziging, maar wetenschappelijk gezien kan mutatie van H5N1 niet worden voorkomen, hoezeer we dit ook zouden wensen en hoe machtig we ook denken te zijn. Er bestaat echter wel een kans dat we recombinatie kunnen voorkomen. Daarom zou ik het woord ‘mutatie’ dus graag veranderd willen zien. 


Carlo Fatuzzo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik heb voor het verslag-Doyle gestemd over de vermindering van schadelijke uitstoot in het milieu en de bescherming van het klimaat. Vandaag, 25 oktober 2005, hebben wij een prachtige, haast lenteachtige dag in Straatsburg. Het is hier warm, net als in Bergamo, mijn stad, en in Athene. 
Ik vraag mij dan ook af of wij klimaatverandering echt als iets negatiefs moeten zien. Ik vind het eerlijk gezegd heel aangenaam. Als men in China doorgaat met verontreinigen en met het negatief beïnvloeden van het klimaat, waarom doen wij dan niets om de import van Chinese producten, die milieuvijandig zijn vervaardigd, tegen te houden?
Richard Seeber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat ik, wat het verslag-Doyle betreft, de lijn van de rapporteur volg en artikel 175 als de juiste rechtsgrondslag beschouw, aangezien Oostenrijk en Denemarken reeds algemene verboden op het gebruik van deze gefluoreerde gassen hebben uitgevaardigd, en aangezien de ervaringen in deze beide landen aantonen dat er in principe technisch en economisch werkbare alternatieven bestaan voor deze gefluoreerde gassen, alternatieven die veel minder schadelijk zijn voor het milieu. Als er in vrijwel alle nieuwe airco’s HFK’s blijven worden gebruikt, dan valt een verder toename van deze gefluoreerde gassen te vrezen en moeten wij rekenen op een stijging van 5procent voor 2010. Dat is onaanvaardbaar. 
Edite Estrela (PSE ),
   - Ik heb gestemd voor de door mevrouw Doyle opgestelde ontwerpaanbeveling voor de tweede lezing over emissies van klimaatregelingsapparatuur in motorvoertuigen, en wel om de volgende redenen.
1. We komen zo de verplichtingen na die we uit hoofde van het Protocol van Kyoto hebben aanvaard met betrekking tot het terugbrengen van de uitstoot van broeikasgassen in de atmosfeer.
2. Als we klimaatverandering willen tegengaan en voorkomen dat het aantal natuurrampen toeneemt, zullen we milieuvriendelijke technologieën moeten gebruiken. 
Glyn Ford (PSE ),
   - Ik zal voor dit verslag stemmen, ook al heb ik enige voorbehouden. De rechtsgrondslag is een belangrijk punt. Het voorstel om niet één, maar twee Verdragsartikelen als rechtsgrondslag te gebruiken (dus niet uitsluitend artikel 175, maar artikel 95 voor de artikelen 7, 8 en 9, en artikel 175 voor de rest) is vermoedelijk de beste manier om de essentie van een vrije marktbenadering te behouden. Dat is beter dan een hernationalisatie van deze sector.
De argumenten om lidstaten die dat willen toe te staan strengere eisen op te leggen, lijken heel overtuigend. Het is echter de vraag hoe ver we deze aanpak kunnen voortzetten zonder het meer algemene belang te schaden.
Ik steun het idee om de lijst met verboden gassen niet eindeloos aan te vullen. Technisch gezien is het mogelijk, maar het kan voor de consument heel duur blijken te zijn, en bovendien schadelijk voor het milieu. Het energieverbruik zou zo immers heel sterk kunnen, zelfs tot 40 procent.
Ik geloof dat we elk verder verbod eerst door de Commissie moeten laten beoordelen. Die moet proberen vast te stellen welke gevolgen zo’n verbod zou hebben voor de economie en het milieu.
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   Wat de verordening betreft, heb ik mij uitgesproken voor het behoud van een dubbele rechtsgrondslag. Ik ben namelijk van mening dat deze tekst de doelstellingen dient op zowel het gebied van de milieubescherming als dat van de harmonisatie van regelgevingen voor het goed functioneren van de interne markt. Als alleen artikel 175 als grondslag was aangehouden, had dit een negatief effect gehad op het functioneren van de interne markt, zonder dat het milieu daar iets mee was opgeschoten.
Ik was tegen uitbreiding van het verbod op het op de markt brengen, met name vanwege de door de Commissie uitgevoerde impactstudies en het ontbreken van alternatieve oplossingen op de middellange termijn.
Wat de richtlijn betreft, was ik tegen het wijzigen van de data voor de inwerkingtreding van het verbod op het gebruik van gefluoreerde gassen. De voor de inwerkingtreding vastgestelde termijnen - 2011 voor nieuwe voertuigtypen en 2017 voor alle nieuwe voertuigen - zijn noodzakelijk, want de omschakeling op een andere koelvloeistof betekent niet alleen dat er nieuwe typen airco’s moeten worden ontwikkeld, maar ook dat de plaatsing van de verschillende onderdelen onder de motorkap structureel moet worden gewijzigd. 
Linda McAvan (PSE ),
   - De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement steunen het verslag-Doyle. Daarin staan bepalingen voor de insluiting, het veilig gebruik en de terugwinning van gefluoreerde broeikasgassen. Het terugbrengen van de uitstoot van deze gassen zal de lidstaten helpen bij het voldoen aan de eisen van het Protocol van Kyoto. We zijn evenwel tegen de amendementen op de wetgeving die een verbod willen instellen op bepaalde gefluoreerde broeikasgassen zonder voorafgaande beoordeling van de gevolgen. De wetgeving bevat in artikel 10 een herzieningsclausule: dat is voor het verbod op de uitstoot van gassen het aangewezen mechanisme.
Frédérique Ries (ALDE ),
   De drie gefluoreerde gassen waar het hier om gaat - HFK's, PFK's en zwavelhexafluoride - dragen bij aan het verschijnsel van klimaatopwarming. Het is dus van belang dat de Europese Unie haar best doet om het gebruik ervan terug te dringen, en zelfs te verbieden onder bepaalde voorwaarden: uitvoerbare alternatieven, precies tijdspad.
Er zijn twee redenen waarom ik voor het verslag-Doyle heb gestemd.
Ten eerste wegens de inspanningen die al door de industrie zijn geleverd. De vandaag omstreden HFK's zijn in de jaren 90 in de plaats gekomen van de CFK's die de ozonlaag vernietigen. Het principe om gevaarlijke stoffen te vervangen door veiliger alternatieven is dus al een realiteit!
Ten tweede wegens het feit dat deze drie gassen worden gebruikt in toepassingen die uiteenlopen van koeling en aircosystemen, medicijnsprays voor de behandeling van astma, of brandbeveiligingssystemen, vraagt om een aanpak waarin een evenwicht wordt bewaard tussen het welzijn van de bevolking en de bescherming van het klimaat.
Tot slot wil ik erop wijzen dat broeikasgassen heel doeltreffend kunnen worden bestreden zonder al teveel, "louter juridische" omhaal. Daarom heb ik tegen het gebruik van alleen "milieu" als rechtsgrondslag gestemd, want dit zou er enkel toe leiden dat de eenheidsmarkt uiteen zou spatten in vijfentwintig verschillende wetgevingen.
Onze bedrijven, onze werknemers en onze burgers zitten niet te wachten op een pietluttig Europa! 
Boguslaw Sonik (PPE-DE ),
   Mijn opmerkingen hebben betrekking op de verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake bepaalde gefluoreerde broeikasgassen en op het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende emissies van klimaatregelingsapparatuur in motorvoertuigen en houdende wijziging van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad.
Mijnheer de Voorzitter, de verordening inzake gefluoreerde gassen is wederom een voorbeeld van overregulering. Deze verordening heeft niets met de werkelijkheid te maken. Wat is het nut van een nieuwe milieuverordening als uit statistische analyses is gebleken dat gefluoreerde gassen vrijwel onschadelijk zijn. En als er al sprake is van negatieve effecten zou dat net zo goed aan de statistische foutmarges te wijten kunnen zijn.
In de verordening wordt een volledig onevenwichtige aanpak voorgesteld voor de ontwikkeling op industrieel en milieugebied.
Het feit dat de verordening slechts op één enkele rechtsgrondslag is gebaseerd, namelijk artikel 95 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, betekent dat het functioneren van de interne markt wordt verstoord en dat is een alarmerend vooruitzicht.
Polen en de andere lidstaten die geen beperkingen op het gebruik van gefluoreerde gassen hebben opgelegd, zijn fel tegen dit besluit. Deze landen zijn van mening dat de verordening op twee rechtsgrondslagen gebaseerd dient te zijn, en wel de artikelen 95 en 175 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Hierdoor zouden namelijk in de gehele Europese Unie identieke eisen gesteld kunnen worden met betrekking tot de beperkingen en verboden bij het op de interne markt brengen van bepaalde producten die gefluoreerde gassen bevatten. Dit zou er ook toe leiden dat het beginsel van de interne markt niet wordt verstoord.
Het leidt geen twijfel dat beperkingen op de uitstoot van gefluoreerde gassen voor de nieuwe lidstaten tot economische nadelen zullen leiden die in geen enkele verhouding staan tot de voordelen voor het milieu. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - Deze voorstellen zijn bedoeld om continuïteit te verlenen aan de onderhandelingen over het recente voorstel van de Commissie om op overtuigende wijze bij te dragen tot het verwezenlijken van de EU-doelstellingen van het Protocol van Kyoto, en wel door het introduceren van maatregelen voor het terugbrengen van de uitstoot. Volgens de rapporteur is de kosten-batenanalyse van deze maatregelen heel gunstig.
Op zich zullen deze maatregelen niet volstaan, maar ze leveren wel een bijdrage. Dat geldt zeker voor de nieuwe richtlijn en de verordening waarover nu onderhandeld wordt.
De oude modellen zullen geleidelijk aan verdwijnen en de lidstaten kunnen maatregelen nemen voor het bevorderen van het gebruik van klimaatregelingsapparatuur die werken met gassen (zoals CO2) die efficiënt zijn en een lage aardopwarmingsindex hebben. Dat is ook wat wordt gesuggereerd in één van de voorstellen die wij hebben gesteund en die door het Parlement is aangenomen.
Wij vertrouwen erop dat de Commissie en de Raad dat voorstel aanvaarden. 
David Martin (PSE ),
   - Ik ben heel tevreden met dit voorstel voor het terugbrengen van de onder het Protocol van Kyoto vallende emissies van klimaatregelingsapparatuur in motorvoertuigen. Ik ben in principe voorstander van het versneld implementeren van dit voorstel. Kleine autofabrikanten zouden echter juist meer tijd moeten krijgen.

Carlo Fatuzzo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik heb voor het verslag van de heer Florenz gestemd, die ik bij deze van harte gelukwens. Zij verslag heeft tot doel de voor het milieu schadelijke geluidsoverlast te verminderen. Ik hoop dat dankzij de stilte die daarmee ontstaat, de regeringen in staat zullen zijn de stem van de gepensioneerden te horen die om pensioenverhoging vragen. Tot nu toe viel die in dovemansoren. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Dankzij het verslag-Florenz kan het voorstel van de Commissie betreffende de geluidsemissie in het milieu door materieel voor gebruik buitenshuis spoedig worden aangenomen.
Een vergelijking van de technische gegevens die vijf jaar geleden beschikbaar waren en de vooruitgang die intussen is geboekt, heeft nieuwe inzichten opgeleverd die een herhaalde wijziging van de grenswaarden rechtvaardigen.
We moeten goed beseffen dat een vertraging bij de wijziging van de wetgeving ernstige gevolgen kan hebben voor de interne markt voor dit soort materieel. We mogen niet toestaan dat deze apparatuur in Europa uit de markt wordt genomen.
De grenswaarden voor de fase die op 3 januari 2006 zal ingaan, moeten daarom als niet meer dan een richtsnoer beschouwd worden.
Indien de richtlijn nog voor het einde van dit jaar in het Publicatieblad wordt opgenomen, hebben de betrokken fabrikanten de nodige rechtszekerheid voor hun producten.
Ik heb derhalve voor het verslag-Florenz gestemd. 

Richard James Ashworth (PPE-DE ),
   - Net als de overige Britse conservatieven steun ook ik de TEN-projecten. Bij de eindstemming hebben we ons echter van stemming onthouden, omdat we menen dat de voorgestelde bedragen te hoog zijn: de financiële bijdrage van de lidstaten zou zo boven de 1 procent van het BNI uitkomen.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Dit verslag heeft betrekking op de communautaire cofinanciering van geplande netwerken voor vervoer en energie, en wel als onderdeel van de Strategie van Lissabon. Het gaat erom de interne markt te voltooien, en daarbij wordt prioriteit gegeven aan de uitbreiding van die markt in oostelijke richting. Privatisering en mededinging in de sectoren energie en vervoer worden aangemoedigd.
Het verslag stelt onder andere dat de vorming van zogenaamde publiek-private partnerschappen moet worden bevorderd. Via dit mechanisme worden talrijke openbare diensten aan privé-kapitaal overgeleverd, “met behulp van wettelijke garanties die verenigbaar zijn met het mededingingsrecht en de interne-marktwetgeving”. Het komt erop neer dat kapitalistische mededinging in de EU voorrang krijgt, ten koste van wat de “sociale en economische cohesie” wordt genoemd.
In het verslag wordt voorgesteld het niveau van de communautaire cofinanciering van deze projecten te verhogen, en daar zijn wij voor. Het verslag verzuimt echter te stellen dat er dan ook meer middelen beschikbaar moeten worden gesteld. Dat klopt echter niet, daar het aantal projecten dat van de cofinanciering gebruik zou kunnen maken, zou afnemen. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   - Ik wil de heer Mauro graag gelukwensen met zijn belangrijke en goed getimede verslag over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de algemene regels voor het verlenen van financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken voor vervoer en energie en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2236/95 van de Raad. Ik steun dit verslag. Ik ben ten zeerste ingenomen met het idee om bepalingen op te stellen voor het aantrekken van de investeringen die voor het verwezenlijken van de doelstellingen van Lissabon nodig zijn.
Europa moet investeren in infrastructuur voor vervoer en energie. Bij het vaststellen van de minimumniveaus voor de financiering zal echter rekening moeten worden gehouden met de financiële vooruitzichten 2007-2013. 
David Martin (PSE ),
   - De in dit verslag opgenomen aanbevelingen zouden de ontwikkeling van de trans-Europese netwerken voor energie en vervoer moeten stimuleren, en dat is een goede zaak. Voorgesteld wordt om de begroting met 10 procent te verhogen, terwijl grensoverschrijdende projecten tot voor de helft met gemeenschapsmiddelen zouden mogen worden gefinancierd. Ik ben daar voorstander van.
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . - Vandaag is opnieuw geprobeerd om misbruik te maken van gelden en regels die dienen voor de oplossing van staatsgrensoverschrijdende problemen. De trans-Europese netwerken waren bedoeld om tekortkomingen uit het verleden ongedaan te maken. Staatsgrenzen bleken vaak een hindernis voor aanleg en onderhoud van snelle doorgaande verbindingen over de lange afstand. Oude spoorlijnen en wegen waren voornamelijk gericht op het binnenland. Europese samenwerking kan een nuttige bijdrage leveren aan verbindingen tussen twee buurstaten, of over het grondgebied van een derde land tussen twee landen die niet aan elkaar grenzen.
De oorspronkelijke medefinanciering van niet meer dan 10 procent was alleen daarvoor bedoeld. Inmiddels gaat het om bijdragen tot 30 of 50 procent, en volgens amendementen van rapporteur Mauro ook om het overschrijden van natuurlijke grenzen binnen één lidstaat. Waren die amendementen bedoeld om in zijn land straks de helft van een niet tegen aardbevingen bestendige autobrug naar Sicilië te betalen? Bij aanneming daarvan had ik moeten tegenstemmen. Ik maak er bezwaar tegen dat de EU zich steeds meer gaat mengen in nationale bestuurlijke afwegingen en prestigeprojecten. Als voor de TEN's geld beschikbaar is, kan dat beter worden ingezet voor staatsgrensoverschrijdende spoorverbindingen, vooral de eerder verwaarloosde aansluitingen tussen het oosten en het westen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - De trans-Europese netwerken zijn een heel belangrijk instrument bij het creëren en ontwikkelen van infrastructuur voor vervoer, telecommunicatie en energie in Europa.
De Commissie stelt voor om voor de periode 2007-2013 de algemene regels te herzien die van toepassing zijn op de verlening van communautaire financiële bijstand aan de trans-Europese netwerken op het gebied van vervoer en energie.
Er is een lijst met 30 prioritaire vervoersprojecten, en ik geloof dat we heel duidelijke regels moeten opstellen voor het verlenen van financiële bijstand. Alleen zo kunnen we garanderen dat deze projecten aansluiten bij het beleid dat de Gemeenschap op andere gebieden voert. Bij de financiering van projecten dienen dus efficiëntiecriteria en transparantieregels te gelden.
Niemand zal eraan twijfelen dat dit verslag ons zal helpen bij het implementeren van maatregelen voor het bevorderen van de investeringen die er met het oog op de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon moeten worden gedaan.
Ik heb daarom voor het verslag-Mauro gestemd. 

Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij zijn het ermee eens dat de geldende wetgeving voortdurend moet worden herzien. De vraag is echter op welk politiek niveau de wetgeving moet plaatsvinden. Wij zijn principieel van mening dat de respectieve nationale voedselautoriteiten in eerste instantie moeten bepalen welke levensmiddelenadditieven toegestaan moeten worden. Als de voedselautoriteit van een bepaald land van mening is dat bepaalde specifieke additieven toegestaan moeten worden bij de bereiding en de verkoop van een gerecht, zien wij niet in waarom met een EU-richtlijn dit oordeel op de helling kan worden gezet. Voedselveiligheid en volksgezondheid zijn uiterst belangrijke vraagstukken. Die moeten daarom alleen door Europese autoriteiten worden aangepakt als dat praktische en grensoverschrijdende voordelen oplevert.
Er zijn goede redenen om aan te nemen dat met dit verslag en met andere, vergelijkbare wetgevingsvoorstellen nog meer macht zal worden gegeven aan de Europese autoriteiten, zoals de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, de EFSA. Wij hebben gestemd vóór de amendementen waarin wordt benadrukt dat dit een minimumrichtlijn is, wat duidelijk maakt dat nationale flexibiliteit toegestaan moet zijn. We hebben tegen het verslag in zijn geheel gestemd. Wij vertrouwen erop dat de nationale voedselautoriteiten van de lidstaten competent genoeg zijn om deze belangrijke kwestie op bevredigende wijze te kunnen aanpakken. Ons standpunt vooronderstelt natuurlijk dat goederen worden voorzien van een etiket met het land van oorsprong, zodat de consumenten actief en op basis van goede voorlichting kunnen kiezen. 

Andreas Mölzer (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is overduidelijk dat wij ons sinds 11 september 2001 voornamelijk bezighouden met de bestrijding van terrorisme en dat we de bestrijding van misdaad hebben verwaarloosd. Door deze verkeerde ontwikkeling konden criminele organisaties, veelal uit het niet-Europese buitenland afkomstig, hun invloed verder uitbreiden en zich decentraliseren.
Terroristische activiteiten worden niet in de laatste plaats gefinancierd door criminele activiteiten. Dus is het van essentieel belang dat wij onze aandacht opnieuw, en in versterkte mate, richten op de bestrijding van criminele activiteiten en de georganiseerde misdaad. Daarbij is het niet bevorderlijk dat overheden soms tijdelijk samenwerken met criminelen, om hen vervolgens weer te bestrijden. Daarmee zet je de deur wagenwijd open voor corruptie en wanbestuur.
Naar mijn mening is er behoefte aan meer gezamenlijke structuren van politie en justitie, aan meer samenwerking tussen zowel individuele organisaties als landen en aan een betere bescherming van getuigen, waarbij steun aan de slachtoffers van criminaliteit niet uit het oog mag worden verloren. 
Ole Christensen, Dan Jørgensen, Henrik Dam Kristensen, Poul Nyrup Rasmussen en Britta Thomsen (PSE ),
   . - De Deense sociaal-democratische delegatie - de heer Poul Nyrup Rasmussen, de heer Henrik Dam Christensen, mevrouw Britta Thomsen, de heer Ole Christensen en de heer Dan Joergensen - heeft voor de 28, en bloc in stemming gebrachte amendementen gestemd. We zijn ons er echter van bewust dat amendement 15, paragraaf F, de mogelijkheid voor lidstaten bevat om veroordeelde criminelen uit te sluiten van politieke en publieke ambten en hun het recht te ontnemen om voor dergelijke functies verkozen te worden. Wij zijn tegen dit specifieke punt.
De Deense sociaal-democraten zijn zich ervan bewust dat het voorstel betrekking heeft op een onder deel IV van het VEU vallende kwestie, waarvoor Denemarken zich kan beroepen op een uitzonderingsbepaling.
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan is voorstander van meer samenwerking en informatie-uitwisseling tussen de lidstaten met het oog op de bestrijding van de georganiseerde, grensoverschrijdende misdaad. Besluiten over harmonisering van strafrecht en rechtsvordering mogen echter slechts unaniem worden genomen door de lidstaten en moeten onderhevig zijn aan de controle van de nationale parlementen. De vaststelling van wat misdaad is, wat verzachtende omstandigheden zijn of welke strafmaat voor een misdrijf moet gelden, is geen zaak voor het Europees Parlement.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Wij geloven dat er prioriteit moet worden gegeven aan het bestrijden van de georganiseerde misdaad en alles wat daarmee samenhangt: criminele netwerken, illegale handel, het witwassen van geld en belastingparadijzen.
We sluiten ons echter aan bij al die leden van onze fractie die hun bezorgdheid hebben geuit met betrekking tot een aantal aspecten van dit verslag. Ik noem de volgende:
- de uitbreiding van de definitie van criminele organisatie. Bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad zouden nu ook groepen die geen financieel of materieel gewin nastreven als criminele organisaties kunnen worden beschouwd. Daarmee wordt afgeweken van de definitie zoals die in het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de bestrijding van grensoverschrijdende georganiseerde misdaad wordt gehanteerd. Volgens die definitie kunnen alleen organisaties die financieel of materieel gewin nastreven als criminele organisaties worden beschouwd. Groepen met politieke of sociale motieven worden dus uitgesloten.
- de uitbreiding van de mogelijkheden om mensen strafbare feiten te laste te leggen, en wel op een zodanige wijze dat er ambiguïteit kan ontstaan. Met andere woorden: mensen die zich niet met criminele activiteiten hebben bezig gehouden kan een delict te laste worden gelegd.
- gelet op de beschikbare middelen zal er nog veel gedaan moeten worden om de georganiseerde criminaliteit te bestrijden. Het verslag pleit voor de oprichting van een “Europese politiemacht”, maar verzuimt iets te zeggen over de onderliggende oorzaken van georganiseerde criminaliteit.
Ik wijs erop dat we teleurgesteld zijn dat de door onze fractie ingediende amendementen zijn verworpen. Dat geldt vooral voor de verwerping van het voorstel om de activiteiten van Europol aan parlementaire controle te onderwerpen. 
Carl Lang (NI ),
   Europa wil graag de grote georganiseerde misdaad bestrijden, waarvan de internationale netwerken zich tot in het hart van Europa uitstrekken. Prachtig! Het is zelfs hoog tijd dat we ons eens bekommeren om de schade die de criminele Schengen-akkoorden hebben veroorzaakt. Hoewel ik tegen de oprichting van een Europese politie - een heuse Europese FBI - ben, is het zeker noodzakelijk de samenwerking tussen de lidstaten te versterken. Daarbij dient de nationale soevereiniteit ten volle in acht genomen te worden, op zowel politie- en justitiegebied als bij de bestrijding van de grensoverschrijdende georganiseerde misdaad.
Europa heeft enkele behoefte aan almaar meer overbodige organen. Die hebben immers uiteindelijk tot doel de lidstaten volkomen te beroven van hun soevereine prerogatieven op het gebied van wetgeving en wetshandhaving. Vandaag de dag wordt het merendeel van de politie-informatie doorgestuurd en door Interpol behandeld. De fixatie van onze eurocraten om overal een Europees agentschap boven te zetten brengt, behalve de kosten die inherent zijn aan het functioneren van ieder orgaan, tal van complicaties met zich mee, met name vanwege het absolute streven naar harmonisering van de definities van misdaden en strafbare feiten of zelfs van de strafmaat.
Laten we de hersenschim van uniformiteit loslaten en eindelijk onze inspanningen toespitsen op een coherente bestrijding van alle vormen van misdaad, om te beginnen door onze nationale grenzen in ere te herstellen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - De internationale georganiseerde criminaliteit is een fenomeen van enorme omvang, en die omvang neemt zelfs steeds toe.
Hoe kan de groei van de georganiseerde misdaad worden gemeten? Welke gegevens laten precies zien wat er gebeurt?
Niemand heeft een duidelijk en samenhangend idee van de mate waarin de georganiseerde criminaliteit is verbreid. Die situatie is onhoudbaar.
Kunnen wij als politici genoegen nemen met deze situatie? Neen. Het is hoog tijd dat we, omwille van onze samenlevingen, de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit op Europees grondgebied in de komende jaren opvoeren.
De nieuwe tekst die we nu bespreken is erop gericht de georganiseerde criminaliteit doeltreffender te bestrijden. Deze tekst is nauwkeuriger geformuleerd. Er wordt bijvoorbeeld aangegeven hoe de betrekkingen tussen Europol en Interpol dienen te zijn, en dat is een goede zaak.
Ik heb voor het verslag-Dunn gestemd, omdat ik geloof dat deze maatregelen zullen bijdragen tot een doeltreffender bestrijding van de georganiseerde criminaliteit. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   Met het kaderbesluit en (zeer zeker) met het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden wordt voorgesteld een gemeenschappelijke definitie en sancties vast stellen voor deelname aan criminele organisaties. Daarbij wordt grote betekenis gehecht aan de verantwoordelijkheid van rechtspersonen, als men van mening is dat zij betrokken zijn bij activiteiten van de georganiseerde misdaad.
De rechtsorde van elke lidstaat bevat evenwel een toereikend en vrij streng juridisch arsenaal voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad, die deel uitmaakt van het kapitalistisch systeem en daardoor wordt gevoed. Net als de Europese antiterreurwetgeving worden ook deze nieuwe maatregelen - die korte metten maken met de grondbeginselen van het strafrecht - getroffen om gebruikt te kunnen worden tegen de volksbeweging en de democratische rechten, en om de repressiemechanismen te versterken, zoals Europol en Eurojust. Een onomstotelijk bewijs hiervan is de recente, bekonkelde aanval op de voorzitter van de Ierse arbeiderspartij Sean Garland, die het risico loopt naar de VS uitgeleverd te worden wegens “communistische samenzwering ter ondermijning van de dollar”. In de plenaire vergadering van het Europees Parlement werden reeds provocerende opmerkingen gehoord waaruit blijkt dat sommigen de activiteiten van een politieke organisatie (Sinn Fein) als georganiseerde misdaad beschouwen.
De communisten zijn en blijven tegenstanders van criminaliteit van het gewone strafrecht, die vaak verband houdt met de mechanismen van de bourgeoisiestaat. Wij aanvaarden echter geen maatregelen die een voorwendsel zouden kunnen zijn voor het criminaliseren van politieke activiteiten. 

Richard Seeber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat het in principe de verantwoordelijkheid van de lidstaten is om de noodzakelijke maatregelen te nemen ter voorkoming van deze voorspelde griepepidemie. Belangrijk is echter ook dat de Commissie daarbij voor de coördinatie zorgt.
Uit de waarschuwingen die zij hebben doen uitgaan, blijkt duidelijk dat zowel de Wereldgezondheidsorganisatie als het Europees Centrum voor de preventie en beheersing van ziekten de dreiging uiterst serieus neemt. Nu moet men noodplannen opstellen, voor de nodige coördinatie zorgen en vooral paniek onder de bevolking tegengaan.
Tot slot wil ik de tolken nog bedanken voor het feit dat zij een deel van hun lunchpauze hebben opgeofferd. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - De resolutie die we zojuist hebben aangenomen, is een stap in de goede richting bij het bestrijden van deze ziekte. Belangrijk is vooral dat de nadruk op preventie wordt gelegd. Daar hebben wij steeds op aangedrongen: een pandemie kunnen we door preventie vermijden. Zoals in de tekst wordt gesteld is het uitwisselen van informatie van cruciaal belang als we hysterie willen voorkomen. We moeten een gevoel voor maat behouden en met de nationale en internationale autoriteiten samenwerken.
Daarom hebben wij er steeds op aangedrongen dat de Commissie financiële middelen vrijmaakt voor een toezichtsysteem, laboratoriumtests, onderzoek naar geschikte vaccins, en inenting in de lidstaten. De Commissie dient ook financiële en technische bijstand te bieden aan derde landen, vooral in Azië, om te garanderen dat er gewerkt wordt aan preventie en om op de plaatsen waar de ziekte voorkomt tests uit te voeren.
We hebben bovendien gepleit voor communautaire steun indien de ziekte uitbreekt. Alle pluimveehouders zullen dan inkomsten derven, omdat ze weer van voren af aan zullen moeten beginnen. Het uitbreken van de ziekte zal gevolgen hebben voor veel landbouwers en werknemers die in de pluimveesector of daarmee verband houdende sectoren actief zijn. Lidstaten dienen dus rekening te houden met ernstige sociale en economische repercussies.
Daarom mogen we - nog even afgezien van de problemen voor de menselijke gezondheid - niet vergeten dat er in de EU en in Zuidoost-Azië, waar de ziekte zich voordoet, landen zijn die niet over de middelen beschikken om de zojuist genoemde, hoge kosten te dragen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   . Deze resolutie betreft een vraagstuk dat extreem grensoverschrijdend is. De EU-landen hebben dus goede redenen om de maatregelen en de politieke besluiten te coördineren. Wij hebben dan ook besloten om vóór het verslag in zijn geheel te stemmen. We willen echter benadrukken dat enkel EU-maatregelen onvoldoende zijn om de uitdagingen van de wereldwijde grieppandemie aan te kunnen. Het is daarom van het grootste belang dat de EU in haar acties samenwerkt met de WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie.
Wij plaatsen vraagtekens bij een aantal punten in het verslag, bij voorbeeld bij de noodzaak dat de Commissie een omvangrijke communicatiestrategie opstelt in samenwerking met het Europees Centrum voor de preventie en beheersing van ziekten, het ECDC. Wij gaan ervan uit dat de EU-landen volledig capabel zijn om de communicatie met de burgers zelf te verzorgen, zonder de hulp van EU-organen
Wij vinden de aanpak van wereldgezondheidsvraagstukken een taak voor internationaal erkende organisaties als de WHO. In diverse amendementen wordt hier geen rekening mee gehouden en in plaats daarvan gewezen op de internationale rol van de EU. Wij staan kritisch tegenover het feit dat het Europees Parlement op deze wijze een belangrijke politieke kwestie gebruikt om de EU en haar internationale politieke rol te versterken. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   Van de aan de lidstaten voorgestelde maatregelen zijn enkele gerechtvaardigd maar andere pure propaganda, zoals de bevoorrading met vaccins en geneesmiddelen. Men houdt zelfs de schijn niet hoog, als men de lidstaten vraagt eerst een standpunt in te nemen en grote hoeveelheden te bestellen, en de bedrijven te stimuleren tot het opvoeren van de vaccins- en geneesmiddelenproductie.
Het lijdt geen twijfel dat er een breed, op preventie gebaseerd plan nodig is, waarmee wordt voorzien in controle op de werknemers in pluimveebedrijven door arbeidsartsen en in een allesomvattende bijstand (technische, economische en wetenschappelijk bijstand) aan met name de landen in het Verre Oosten, waar de ziekten al zeven jaar lang endemisch is. Het doel moet zijn de ziekte onder gefokt pluimvee en wilde eenden definitief uit te roeien, want die soorten zijn een soort “opslagplaats” en distributienet van het virus. Als deze aspecten geen deel uitmaken van het plan, zal het probleem zich misschien in de toekomst opnieuw voordoen.
In plaats van strengere maatregelen uit te vaardigen zorgt de nieuwe richtlijn van de EU voor meer soepelheid ten aanzien van bepaalde vraagstukken, en geeft zij grote pluimveebedrijven de mogelijkheid om zich te onttrekken aan de verboden op de intracommunautaire pluimveehandel, zelfs in gebieden die door een hoogst besmettelijke griep zijn getroffen.
Met het beleid van de EU worden zelfs vraagstukken als pandemieën aangegrepen om de winst van het kapitaal te verhogen, en daarom is dit beleid schadelijk voor de belangen van het volk. De oplossing is enkel gelegen in de “strijd” tegen de EU van het kapitaal en de oorlog totdat deze uitgeroeid is. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . - Enkele jaren geleden dreigden twee grote dodelijke epidemieën, die van de inmiddels uit de belangstelling verdwenen geheimzinnige ziekte SARS en een mogelijke combinatie van vogelgriep met menselijke griepvarianten. Ik vond dat daarmee toen veel te afwachtend werd omgegaan.
Het internationale reizigersverkeer vanuit ziektehaarden werd niet of nauwelijks gecontroleerd, aan onderzoek over het ontstaan van nieuwe griepvarianten werd weinig aandacht besteed, preventieve inenting van pluimvee bleef achterwege en de voorraden van vaccin voor een massale inenting van mensen tegen reeds bekende griepvarianten waren volstrekt ontoereikend.
Voor die tekortkomingen heb ik eerder aandacht gevraagd in de parlementsvergaderingen op 7-4-2003 en 13-5-2003 en in vragen aan de Europese Commissie in 2003 en 2004. De Europese Unie en haar lidstaten waren toen nauwelijks voorbereid op een groot gevaar waarbij binnen korte tijd miljoenen mensen zouden kunnen sterven. Ook dreigde de noodzaak om door mensen gehouden vogels massaal te ruimen. Vandaag zijn die problemen nog steeds niet opgelost, maar de houding van dit parlement en van de Europese Commissie is wel veranderd.
Diegenen die, zoals de UEN-fractie, vinden dat onnodig paniek wordt veroorzaakt en dat vooral de jagers op vogels moeten worden beschermd vormen nog slechts een kleine minderheid. Daarom stem ik voor deze resolutie. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   De vogelgriep is inmiddels opgerukt tot Kroatië, Rusland, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland.
Welke balans kunnen wij opmaken van twee weken lang, dagelijks crisismanagement?
Gelukkig hebben de lidstaten noodmaatregelen genomen, die werden opgelegd om de besmettingsrisico's in de Unie uit te sluiten: een embargo op wilde vogels, een herkomstkeurmerk voor gevogelte, grootschalige ruiming van kippen, contingentering van soorten, enzovoorts.
Het valt echter hoe dan ook te betreuren dat er van coördinatie tussen de 25 landen geen sprake is. Ieder trekt zijn eigen "volksgezondheids"-plan, terwijl Europa juist om dit soort pandemierisico's het hoofd te bieden in 2003, na de SARS-crisis, een Europees Centrum voor de preventie en beheersing van ziekten in het leven heeft geroepen.
Stockholm zou het coördinatie- en controlecentrum op gezondheidsgebied in Europa moeten worden, maar daar komt niets van terecht!
In afwachting van het moment dat het de lidstaten behaagt het Europa van de gezondheid een kans te geven, is het dus onontbeerlijk ervoor te zorgen dat we komend voorjaar voorbereid zijn op de jaarlijkse trek van wilde vogels.
Laten we hopen dat Europa het komende halfjaar te baat neemt om een vaccin te ontwikkelen en ervoor te zorgen dat er geen omstandigheden ontstaan die uitbraak van de vogelgriep op het grondgebied van de Unie mogelijk maken. 

James Hugh Allister (NI ),
   - Ik heb bij de stemming van vandaag over de gezamenlijke resoluties over octrooien voor biotechnologische uitvindingen vóór de amendementen gestemd waarin wordt gewezen op de noodzaak van een verbod op het octrooieren van alle onderdelen van het menselijk lichaam - alle weefsels, alle cellen in hun natuurlijke staat en alle DNA-sequenties. Het menselijk lichaam en de onderdelen daarvan mogen onder geen beding verworden tot handelswaar. Ik geloof heilig in de bescherming van het menselijk leven, ook in de allervroegste stadia. Daarom ben ik ten zeerste gekant tegen alle wetenschappelijke technieken en procedures die inbreuk plegen op deze wonderbare schepping: het menselijk lichaam.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - Biotechnologie is voor de toekomst ongetwijfeld één van de belangrijkste technologieën. Er zal voor deze technologie dus een geschikt beleidskader moeten worden ontworpen. Daarbij moet rekening worden gehouden met ethische aspecten, het milieu en de gezondheid.
Eén van de belangrijkste problemen op dit gebied zijn de octrooien. Wij geloven dat het menselijk leven - met inbegrip van het menselijk DNA - onder geen beding mag worden geoctrooieerd. Daarom hebben we tegen al die amendementen gestemd die de weg wilden vrijmaken voor het verlenen van octrooien op genen en het leven zelf. Wij betreuren het dat de formulering van de uiteindelijke resolutie in zekere mate ambigu is en de bestaanbaarheid van dit soort octrooien niet uitsluit. We wilden met deze resolutie evenwel verhinderen dat er een andere resolutie, met veel ernstiger consequenties, werd aangenomen.
Wij zijn fel gekant tegen alle octrooien op het leven, of op de kennis die wij als een universeel goed beschouwen.
Een ander onderwerp van debat wordt gevormd door ethische principes. Stamcelonderzoek mag niet worden tegengehouden, maar wij zijn wel tegen het klonen van mensen, en dat komt in de resolutie ook tot uiting.
We hebben ons uiteindelijk van stemming onthouden, omdat de resolutie met betrekking tot een aantal van onze principiële standpunten contradicties vertoonde. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   Eens te meer worden in dit Parlement de praktijken van het Europees Octrooibureau in debat gebracht. Ging het een paar maanden geleden nog over software en in computers geïmplementeerde uitvindingen, vandaag gaat het om een veel ernstiger probleem, om iets dat onze morele beginselen en de essentie van onze menselijkheid tot in de kern raakt: biotechnologie.
Zeker, door de slecht aangepaste Europese wetgeving en de juridische leemte die zij openlaat, is het in de huidige situatie mogelijk geworden dat een octrooi wordt verleend op menselijke kiemcellen, of dat protest tegen een octrooi op embryonale stamcellen vruchteloos blijft. Deze wetgeving moet dan ook dringend worden herzien.
Maar het EOB kan in dezen niet van alle blaam gezuiverd worden.
Het kan niet vaak genoeg worden gezegd: levende materie is niet octrooibaar, het menselijk lichaam, in zijn geheel of gedeeltelijk, ongeacht het ontwikkelingsstadium waarin het zich bevindt, is niet octrooieerbaar. Het is hoog tijd dat dit zwart op wit in een bindende tekst wordt vastgelegd. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   De problemen inzake de menselijke genetica moeten niet in emotionele en versimpelde termen worden aangesneden.
De Europese Unie kan het zich niet veroorloven een achterstand op te lopen op haar internationale partners en tal van vragen open te laten.
In het licht van de grote grondbeginselen en universele waarden die wij hooghouden is het van essentieel belang dat we risico's van eugenetica en reproductief klonen volstrekt uitsluiten.
Het is evenwel even belangrijk dat we nauwkeurig beschrijven wat in het genetisch onderzoek wel kan en mag, met name in het kader van therapeutisch klonen en het onderzoek aan stamcellen ten behoeve van de menselijke gezondheid.
Wij beseffen dat het kader dat is vastgesteld voor de octrooieerbaarheid van biotechnologische uitvindingen de hoeksteen is voor de ontwikkeling van nieuwe therapieën, die vele zieken een onverhoopte kans bieden. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   Ik heb tegen de resolutie gestemd en tegen alle amendementen die zijn ingediend door de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten.
Deze tekst is een alibi, de volgende stap in een langademige strategie die geen ander doel heeft dan een einde te maken aan de Europese financiering van het onderzoek op embryonale stamcellen.
In minder dan negen maanden hebben drie aanvallen plaatsgevonden:
In maart 2005 namen dezelfde fracties het initiatief tot een resolutie over eicelhandel in Roemenië, met als enige motief het aan de kaak stellen van het klonen, ook voor therapeutische doeleinden, en met de eis dat de Unie alle middelen voor dit onderzoek afsnijdt.
In oktober 2005 stuurden 73 afgevaardigden, nota bene namens het Parlement, een brief aan de voorzitter van de Commissie. Waarom? Ook weer om de vrijheid van onderzoek in Europa aan te vallen, uit naam van hun overtuigingen, die ik overigens respecteer.
Samen met anderen hebben we het initiatief genomen om op deze brief te reageren. 127 leden hebben de heer Barroso er nadrukkelijk op gewezen dat het ondenkbaar is dat we Europa uitsluiten van een cruciaal onderzoeksterrein.
Op 26 oktober 2005 werd de derde daad gesteld, door dezelfde initiatiefnemers en met deze resolutie als gijzelaar.
De stemuitslag getuigt van obscurantisme. Kennelijk hebben 338 afgevaardigden besloten de wetenschap de voet dwars te zetten. Dit is eens te meer een rampzalig signaal voor het genoomonderzoek en voor miljoenen patiënten in Europa. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ),
   - De heer McCreevy liet er bij de bespreking van dit onderwerp gisteravond geen twijfel over bestaan dat hij niet van plan is de richtlijn betreffende het verbod op het klonen van mensen te eerbiedigen. Hij zei namelijk dat reproductief klonen volgens de richtlijn niet was toegelaten, maar hij liet de mogelijkheid voor therapeutisch klonen open.
De heer McCreevy steekt dus weer eens zijn tong uit, dit keer naar de Raad en de richtlijn betreffende bio-octrooien.
In een memorandum van de Raad met betrekking tot het gemeenschappelijk standpunt ten aanzien van de richtlijn betreffende bio-octrooien wordt onder punt 35 het volgende gesteld:
“Onder 2 (a) heeft de Raad “procedures voor het reproductief klonen van mensen” vervangen door “procedures voor het klonen van mensen”, omdat de Raad meende dat het bijvoeglijk naamwoord “reproductief” niet ruim genoeg was. Met “mensen” bedoelt de Raad “mensen, waaronder inbegrepen embryo’s”. 
Alles lijkt erop te wijzen dat de heer McCreevy geen rekening wil houden met de bestaande EU-richtlijnen en vooruitloopt op de - nu ten grave gedragen - Grondwet voor Europa.
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   - Dit is een bijzonder ingewikkelde materie, zowel in technisch als in ethisch opzicht. Ik heb een aantal twijfels bij deze resolutie, maar geloof toch dat ze tot op bepaalde hoogte een evenwicht aanhoudt tussen enerzijds de noodzaak om onderzoek te verrichten dat enorme voordelen kan opleveren en anderzijds de schade die zulk onderzoek het menselijk leven kan berokkenen. Ik sta daarom achter het compromis dat het Parlement vandaag bereikt heeft. We zullen de ontwikkeling van deze technologieën echter voortdurend in de gaten moeten houden.

Frank Vanhecke (NI ).
   - Voorzitter, het verslag Klamt, dat we zojuist jammer genoeg hebben goedgekeurd, kan men eigenlijk nog het best omschrijven als een soort catalogus van wereldvreemde voorstellen, als een beschrijving van ideologische linkse concepten die niets met de reële wereld te maken hebben.
Nog afgezien van een geforceerde bewieroking van de zogenaamde weldaden van de multiculturele maatschappij en - tussen haakjes, ook wat dat betreft ziet de realiteit er wel helemaal anders uit in onze steden en wijken die door de multiculturele maatschappij getroffen worden - verbaast mij in dit verslag vooral de stelling dat georganiseerde legale immigratie naar Europa zou kunnen bijdragen in de strijd tegen de enorme problemen van asielbedrog, illegalen en mensenhandel waar we mee geconfronteerd worden.
Welnu, het een heeft niets met het ander te maken, want het spreekt toch vanzelf dat de mensen en de beroepscategorieën die in aanmerking zouden kunnen komen voor tijdelijke of permanente legale immigratie of voor werkvergunningen, niet dezelfde mensen zijn en niet dezelfde beroepscategorieën die ons met die probleemimmigratie overspoelen. Waarom zou trouwens de strijd tegen de illegale immigratie plots beter gaan, wanneer vandaag alleen een gebrek aan politieke wil en een gebrek aan politieke moed die strijd bemoeilijken en daardoor niet de doortastende maatregelen genomen worden die in onze landen zo noodzakelijk zijn. 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, ik heb tegen het verslag Klamt gestemd, een verslag met een reeks voorstellen die lijnrecht ingaan tegen de belangen van onze eigen bevolking. Het begint erop te lijken dat het Europees Parlement gespecialiseerd is in het stemmen van dergelijke teksten. Het is bijzonder kortzichtig om opnieuw onze toevlucht te nemen tot nieuwe economische immigratie. We zouden moeten leren uit de fouten van het verleden.
De integratiepolitiek zoals die tot nu toe is gevoerd in de meeste lidstaten, om niet te zeggen in alle lidstaten, is voor het overgrote deel mislukt. Nieuwe vreemdelingen van buiten Europa aantrekken zou het probleem dus alleen maar erger maken. Het wordt dus hoog tijd dat we dat vanuit deze ivoren toren eens gaan beseffen. 
Romano Maria La Russa (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil eerst uiting geven aan mijn solidariteit met mevrouw Klamt, wegens de - overigens vergeefse - poging van links om in de commissie het verslag onderste boven te halen. Het is bekend dat met regularisering het probleem niet wordt opgelost en de situatie van arbeidsloze immigranten niet wordt verbeterd. Daarom ben ik het met de rapporteur eens dat massale regularisering noch een maatregel is om clandestiene immigratie tegen te gaan, noch een middel om economische migranten aan te werven, maar alleen marginalisatie en criminaliteit op grote schaal kan voeden.
Ofschoon ik achter het ambitieuze voorstel sta om een Europees “groene-kaartsysteem” in het leven te roepen, zou een beleid waarmee de voorwaarden voor toelating van seizoenwerknemers of tijdelijke werknemers zouden worden versoepeld, een catastrofale en onbeheersbare situatie veroorzaken. Als wij van immigratie een factor van welvaart en ontwikkeling willen maken, en niet van instabiliteit, moeten wij strikte procedures en criteria aanhouden. De aanwezigheid van een toezichthouder en het bewijs dat de migrant in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien, moeten worden aangevuld met andere garanties. Het hebben van een baan moet een absolute voorwaarde zijn voor toelating van een immigrant. Uitzonderingen en afwijkingen zijn daar onaanvaardbaar.
Ik hoop dat de Commissie een coherent en pragmatisch voorstel doet, met nauwkeurige maar niet willekeurige voorwaarden. Economische migratie is een kans voor een land maar geen tovermiddel om alle gebreken te verhelpen, van vergrijzing tot gebrek aan arbeidskrachten. Daarom heeft mijn delegatie, Alleanza Nazionale, oftewel de UEN-fractie, zich onthouden van stemming over dit verslag. 
Antoine Duquesne (ALDE ),
   Met betrekking tot artikel 6 van het verslag-Klamt over een EU-aanpak met betrekking tot het beheer van economische migratiestromen heb ik mij van stemming onthouden, want hoewel ik het vanzelfsprekend vind om Europese en niet-Europese burgers stemrecht te verlenen bij lokale verkiezingen, vind ik het veel minder vanzelfsprekend niet-Europese burgers stemrecht te verlenen bij Europese verkiezingen.
Bij lokale verkiezingen moeten alle burgers die sinds een bepaalde tijd in de betreffende plaats wonen (bijvoorbeeld vijf jaar, zoals in België) zich kunnen uitspreken over hun levensomstandigheden, de inrichting van hun gemeente, het onderwijs van hun kinderen, enzovoorts.
Ik wil ook graag dat dit stemrecht, net als in België, wordt verleend aan niet-Europese burgers, wanneer deze plechtig beloven de grondwet en de wetten van het gastland te zullen respecteren. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Het initiatiefverslag maakt deel uit van de opstelling van een Europees immigratiebeleid, waarmee alle lidstaten één en dezelfde procedure zullen toepassen.
De Zweedse partij Junilistan vindt echter dat de lidstaten vrij moeten zijn om zelf te bepalen welke vorm zij aan hun beleid met betrekking tot economische migratie geven, en dat het niet de taak van het Europees Parlement is voor te schrijven welke regels op dit gebied moeten gelden. Wij vinden dat economische migratie niet moet worden gezien als een probleem dat harmonisatie op Europees niveau vereist. Integendeel, de lidstaten moeten deze kwesties zelfstandig kunnen aanpakken. Als een lidstaat bijvoorbeeld genereuze regels voor economische migratie wil toestaan, moet hij dat kunnen doen, conform het beginsel van institutionele concurrentie. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Dit verslag bevat een aantal punten die wij kunnen steunen. Het dringt er bijvoorbeeld bij de Commissie op aan om alle bepalingen van de Overeenkomst inzake de bescherming van de rechten van alle migrerende werknemers en hun gezinnen, die op 18 december 1990 door de Algemene Vergadering van de VN is aangenomen, over te nemen. Verder worden alle lidstaten opgeroepen voornoemde Overeenkomst te ratificeren. Een ander aspect waar wij achter staan is de in dit verslag opgenomen veroordeling van het feit dat het huidige EU-beleid op dit gebied vooral uit strafbepalingen lijkt te bestaan.
Het verslag bevat met betrekking tot het migratiebeleid echter ook een aantal formuleringen die zouden kunnen aanzetten tot de uitbuiting van mensen - en dan vooral van hoogopgeleide mensen - uit derde landen. Verder wordt gesteld dat er bepalingen moeten komen ten aanzien van migratiestromen en gedwongen heropname - met andere woorden: uitzetting - in geval van illegale immigratie.
Tot slot betreuren wij het dat de door onze fractie ingediende amendementen zijn verworpen. Daarin tekenen we onder meer verzet aan tegen “tijdelijke opvangcentra” en andere maatregelen die immigranten van hun vrijheid beroven. In onze amendementen verzetten we ons ook tegen het opzetten van tijdelijke opvangcentra in derde landen. Daarbij spraken we tevens onze veroordeling uit over het mislukken van het contingentenbeleid. Dat heeft de illegale immigratie verergerd en de toch al precaire status van immigranten als werknemers nog eens verslechterd. 
Carl Lang (NI ),
   Dit verslag heeft de pretentie een antwoord te zijn op het Groenboek van de Europese Commissie over het beheer van de economische migratie, maar is niet meer dan een lange litanie van dwalingen die gevaarlijk en suïcidaal zijn voor de naties en de volkeren van Europa. Het wemelt van voorstellen die immigratie en ontwikkelingslanden een buitengewoon warm hart toedragen:
verlening van stemrecht voor lokale en Europese verkiezingen aan immigranten van buiten Europa; versoepeling van de toelatings- en verblijfsvoorwaarden voor economische migranten; instemming met massale regularisatie als middel om toekomstperspectieven te creëren voor illegalen; lancering van sensibiliseringscampagnes over de positieve effecten van het immigratie- en integratiebeleid in de studieprogramma's over de geschiedenis van de migratie; bekrachtiging van het recht op ruime gezinshereniging; de mogelijkheid voor economische arbeidsmigranten om ook na hun terugkeer naar hun land in aanmerking te komen voor sociale uitkeringen uit het gastland en beperking van de bankkosten voor het overmaken van geldbedragen vanuit het gastland naar het land van herkomst van de arbeidsmigranten.
Tot slot wordt, als slagroom op de taart, in dit verslag geweigerd prioriteit te geven aan de burgers van de Europese Unie, voordat er een beroep wordt gedaan op onderdanen van derde landen. Het is altijd en eeuwig hetzelfde liedje: wel een preferentiële behandeling voor buitenlanders, maar een preferentiële behandeling voor Europeanen, ho maar! 
Fernand Le Rachinel (NI ),
   Dit verslag over het beheer van economische migratie staat bol van leugens, onwaarheden en ideologische vooringenomenheden. Men is bij het opstellen ervan zelfs zo ver doorgeschoten dat de immigranten zelf worden benadeeld doordat men structureel een beleid van "alle sluizen open" wil bevorderen.
Geen enkele nationale regering zou een dergelijke lijst maatregelen kunnen presenteren zonder bij de volgende verkiezingen naar de oppositiebanken te worden verwezen.
Mevrouw Klamt wil de Europese achterdeur nemen en de volkeren in het ongewisse laten over de misdaad die achter hun rug om wordt begaan.
Gelukkig heeft de Raad in zijn grote wijsheid niet getornd aan het beginsel van eenparigheid voor alle vraagstukken op het gebied van legale immigratie.
Een enkel voorbeeld is voldoende om de dwaling van dergelijke voorstellen voor het voetlicht te brengen: "economische immigratie kan bijdragen aan de beheersing van bestaande migratiestromen ... [en heeft] een positieve invloed op de arbeidsmarkt".
Het spreekt vanzelf dat dat volstrekt bezijden de waarheid is: hoe meer legale immigranten worden toegelaten, des te meer zal de illegale immigratie de pan uit rijzen, omdat men hoopt dat men, net als in Spanje of in Italië, weldra zal worden geregulariseerd.
Het Europees Parlement zou zich blameren en zijn gezicht verliezen door een dergelijk verslag aan te nemen. Eenmaal aangenomen zal dit miljoenen mannen en vrouwen naar onze grenzen lokken, die worden aangetrokken door het eldorado dat door onze tovenaarsleerlingen wordt voorgespiegeld. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de Commissie vragen om uitleg, maar helaas is zij afwezig. Misschien zijn uw diensten echter zo vriendelijk om dit verzoek aan de Commissie over te brengen, opdat de Commissie daar nog in de loop van deze week op kan reageren. De reden van mijn verzoek is dat commissaris McCreevy in het debat van gisteravond over het octrooieren van menselijke klonen een uitspraak deed die niet door de wetgeving wordt geschraagd. De interpretatie van de Commissie van dit vraagstuk is simpelweg onjuist en in tegenspraak met de verklaring die de Raad bij aanneming van de richtlijn in de notulen heeft laten opnemen. Daar wordt in artikel 35 duidelijk gesteld dat niet alleen reproductief klonen van octrooiering uitgesloten is. De Commissie is de hoedster van de Verdragen en kan niet bij monde van een van haar commissarissen een interpretatie geven die haaks staat op de richtlijn, onjuist is en indruist tegen de verklaring in de notulen van de Raad.
Daarom wil ik u dringend verzoeken om via uw diensten de Commissie te vragen dit recht te zetten. Anders zal dit zeker gevolgen hebben. Ik weet dat veel van de aanwezige afgevaardigden dit net zo zien en daarom vraag ik u met klem om deze zaak op te helderen en dit aan het kabinet van commissaris McCreevy door te geven, opdat hij deze fout deze week nog persoonlijk komt corrigeren. 


De Voorzitter.
   - Het doet mij genoegen hier een delegatie van de Verchovna Rada, het Oekraïens parlement, welkom te mogen heten. Zij heeft op de officiële tribune plaatsgenomen.
Deze delegatie bestaat uit negen parlementsleden en wordt geleid door de heer Valeryi Pustovoytenko. Zij zijn naar Straatsburg gekomen voor de achtste bijeenkomst van de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Oekraïne, die vandaag en morgen zal worden gehouden.
Ik wens u en heel de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Oekraïne een vruchtbare bijeenkomst toe. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de volgende informele Europese Raad.
De premier van het Verenigd Koninkrijk, de heer Blair, is vandaag bij ons voor dit debat. Ik weet dat hij zich een enorme inspanning heeft getroost om hier vandaag aanwezig te kunnen zijn, en ik wil hem daarvoor bijzonder bedanken. Ik denk dat het een goede zaak is dat aan de vooravond van de bijeenkomst in Hampton Court, het Parlement de gelegenheid wordt geboden om rechtstreeks van de fungerend voorzitter van de Raad uitleg te krijgen over het doel van deze bijeenkomst. Dank u, mijnheer Blair. Het woord is aan u.
Tony Blair,
   - Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, het doet mij deugd hier vandaag in het Europees Parlement in Straatsburg tot u te mogen spreken. Die welkomstwoorden gelden ook voor onze collega’s uit de Oekraïne. Mochten we ooit twijfelen aan Europa en de Europese waarden, laten we dan in de belangstelling die bezoekers zoals onze vrienden uit de Oekraïne tonen de bevestiging zien dat de Europese waarden uiterst levensvatbaar zijn en op veel plaatsen in de wereld bewondering oproepen.
Ik ben hierheen gekomen om u te vertellen wat de eerstvolgende weken de prioriteiten van het Brits voorzitterschap zullen zijn. Ik word vandaag bijgestaan door onze minister voor Europese zaken, de heer Alexander. Hij zal hier na mijn vertrek blijven om meer vragen te beantwoorden - het liefst de moeilijkste!
Ik zal hier hoe dan ook tenminste anderhalf uur aanwezig zijn om naar uw opmerkingen te luisteren en zelf een aantal van uw vragen te beantwoorden.
Ik zal u om te beginnen vertellen wat het voorzitterschap de komende weken hoopt te doen. Op 23 juni hebben we in Brussel uiteengezet hoe de uitdagingen van de mondialisering volgens ons het best kunnen worden benaderd. Ik geloof dat de meeste mensen in Europa het erover eens zijn dat Europa op gang moet worden geholpen en dat we daarbij de juiste richting moeten kiezen. De vraag is nu hoe we dat moeten aanpakken.
Zowel bij de informele top morgen als bij de formele top in december hebben we een gelegenheid om die koers te bepalen en het daarbij horende beleid te formuleren. We zullen gedurende deze twee bijeenkomsten dus proberen overeenstemming te bereiken over de juiste economische koers voor Europa. We zullen verder moeten vaststellen welke gebieden een prioriteit zijn voor Europees optreden. Tot slot zullen we op die basis - en in die context - in december tijdens de formele Top een akkoord moeten sluiten over de begroting.
Ik zal beginnen met de informele top en u vertellen wat ik met deze top hoop te bereiken. Tijdens de informele top moet volgens mij eerst en vooral overeenstemming worden bereikt over het document dat de Commissie en de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, hebben ingediend. Dat Commissiedocument bevat een analyse van de uitdagingen die de mondialisering met zich meebrengt. Het geeft verder aan hoe we, als lidstaten en als Europese Unie, op die uitdagingen een antwoord kunnen formuleren.
Ik moet zeggen dat die analyse niet altijd vrolijk stemt, maar wel correct is. Ze laat zien hoe sterk de concurrentiebedreiging van opkomende economieën als China en India is - en dan hebben we het nog niet eens over de Verenigde Staten en andere landen. Het document laat zien hoe belangrijk het is dat we een oplossing vinden voor de bijna 20 miljoen werklozen in Europa. Gesteld wordt dat we onze arbeidsmarkten flexibeler moeten maken, en dat we ervoor moeten zorgen dat we op het gebied van onderzoek, ontwikkeling, innovatie en andere gebieden aansluiten bij de kopgroep. De analyse wijst er ook op dat Europa op het gebied van onder andere energie - we zullen de eerstvolgende jaren ongeveer 90 procent van onze gas- en oliebehoeften moeten invoeren - veel meer moet doen. Ook zullen wij een antwoord moeten formuleren op de enorme demografische uitdaging. Er zullen minder mensen zijn in de actieve leeftijdsgroep, en steeds meer gepensioneerden, zodat meer mensen een baan zullen moeten hebben. Kwesties als het evenwicht tussen gezin en werk en de vraag hoe we mensen in staat kunnen stellen hun kinderen op te voeden en tegelijkertijd te werken, zullen daarom des te urgenter worden.
We willen op de informele top eerst en vooral een akkoord zien te bereiken over dit document. Dan kunnen we het gebruiken als basis voor de discussie die we daarna gaan voeren - over Europa, over ons sociale model en over onze economische toekomst. Ik wil echter ook een aantal andere prioriteitgebieden vastleggen voor Europees optreden, en ik zal er hier een paar noemen.
We zullen vandaag als voorzitter ook een aantal documenten beschikbaar stellen over deze prioriteitsgebieden. Deze documenten zijn opgesteld door academici uit de Europese Unie en hebben betrekking op de uitdagingen waarmee we op deze terreinen te maken zullen krijgen. Ze zullen openbaar worden gemaakt en beschikbaar worden gesteld aan de leden van dit Parlement en de personen die morgen aan de top deelnemen. Aan welke prioriteitsgebieden moeten we nu denken?
Om te beginnen onderzoek en ontwikkeling en innovatie. We moeten ervoor zorgen dat een groter deel van de Europese begroting aan deze prioriteiten wordt besteed. Hier ligt immers de toekomst van de Europese economie.
Verder is het van belang dat we al hetgeen we op dit gebied verrichten beter coördineren. Wij doen daarom een concreet voorstel om een Europese Onderzoeksraad in te stellen, naar het model van de . Deze raad moet assistentie verlenen bij het verschaffen van middelen aan onderzoeks- en ontwikkelingsprojecten en ons aldus in de gelegenheid stellen om in Europa ondernemingen op te bouwen die op het gebied van de nieuwste technologieën tot de beste ter wereld behoren.
Onderzoek en ontwikkeling vormen dus één van onze prioriteitsgebieden. Het volgende prioriteitsgebied wordt gevormd door energie en energiebeleid. Ik geloof dat het tijd is dat we voor Europa een gemeenschappelijk energiebeleid ontwerpen.
De prioriteiten op dit gebied worden al veel te lang op een tamelijk willekeurige en onsystematische wijze bepaald door de energiebehoeften van elk land, zonder dat we ons bewust zijn van wat we in Europa samen vermogen als we bereid zijn onze energie en hulpbronnen op een gecoördineerde manier in te zetten. Een Europees energiebeleid zou geen nieuwe regels - en daarmee obstakels - moeten opleggen. Waar het om gaat is dat we een werkelijk open energiemarkt creëren. Het beleid zou zich dus onder andere moeten richten op een goed functionerend geïntegreerd energienet. Dat gebeurt reeds op bilaterale basis. Denkt u zich eens in hoeveel wij zouden winnen aan economische slagvaardigheid en mededinging als we bereid waren de energienetwerken op Europees niveau te integreren.
Ten tweede zouden wij - net als andere grote landen doen - op Europees niveau een dialoog moeten voeren met de belangrijkste energieleveranciers. We moeten met één stem spreken om ervoor te zorgen dat we worden gehoord. Ten derde zullen we schone technologieën moeten ontwikkelen en efficiënt met energie moeten omgaan. Het is in dat verband van belang dat we een zekere mate van overeenstemming bereiken over de mogelijkheden en perspectieven van bijvoorbeeld kernenergie en al hetgeen daarmee samenhangt. 
Ik had wel verwacht dat bepaalde onderwerpen gemengde reacties zouden oproepen.
Dit zijn prioriteitsgebieden voor toekomstig optreden van de Unie.
Een derde prioriteitsgebeid is het universiteitswezen. Laten we duidelijk zijn over de toestand in Europa: onze universiteiten kunnen niet naar behoren concurreren met de Verenigde Staten. In China en India maakt deze sector nu een belangrijke ontwikkeling door. We moeten niet alleen kijken naar de bedragen die we aan ons hoger onderwijs besteden. We moeten ook kijken in welke mate we in de verhouding universiteit-bedrijfsleven een meerwaarde creëren, en dan zien we dat we in Europa niet het potentieel hebben waarover men in andere delen van de wereld beschikt.
Wij stellen daarom voor dat de Commissie volgend jaar verslag uitbrengt bij de Raad over de uitdagingen waarvoor de Europese universiteiten zich gesteld zien. Wat moeten we doen om met de Verenigde Staten te kunnen concurreren? Hoe kunnen we het partnerschap tussen de openbare en de privé sector versterken om de universiteiten te ondersteunen? En hoe zorgen we ervoor dat meer instellingen van hoger onderwijs overal in de Europese Unie een brug vormen tussen de academische wereld en het bedrijfsleven?
Dan is er nog een vierde gebied dat volgens mij prioriteit moet krijgen: de beheersing van de migratie. We moeten de migratiestroom echter ook positief gebruiken om de efficiëntie en het concurrentievermogen van de Europese economie te verbeteren. We moeten illegale immigratie tegengaan, maar intussen wel erkennen dat immigratie, mits goed beheerd, ook goed kan zijn voor de Europese economie.
Eén van de vandaag gepubliceerde documenten is dat van een Franse academicus en adviseur van politici in Frankrijk, Patrick Weill. Hij toont aan dat de landen die hun arbeidsmarkt voor immigranten uit de toetredingslanden - de tien nieuwe landen - hebben opengesteld daar, in tegenstelling tot hetgeen men verwacht zou kunnen hebben, economisch baat bij hebben ondervonden. We moeten daar lering uit trekken.
Het vijfde prioriteitsgebied heeft te maken met wat ik de demografische kwestie noem, en het evenwicht tussen werk en gezin. We moeten op dat gebied veel meer vooruitgang boeken. Dit is geen gebied waar de Europese Unie veel extra regels moet scheppen. Dit is nu juist een context waarin de open coördinatiemethode vruchten kan afwerpen, als het gaat om het evenwicht tussen werk en gezin, kinderopvang en regelingen die mensen in staat moeten stellen hun kinderen op te voeden en toch een baan te hebben, of de best denkbare oplossingen voor pensioenen en sociale zekerheid voor heel Europa. Als we zoeken naar manieren om de Europese economie te moderniseren, doen we er verstandig aan deze vragen te bestuderen.
Het laatste prioriteitsgebied heeft betrekking op wat de Europese Commissie het mondialiseringsfonds heeft genoemd. Ik wil naar aanleiding van dit idee één ding heel duidelijk stellen. Het is heel belangrijk dat men beseft dat dit fonds niet gebruikt mag worden om niet goed functionerende ondernemingen, of bedrijven die geherstructureerd moeten worden, te beschermen. Het mag evenmin gebruikt worden om ondernemingen die nooit rendabel zullen zijn, op de been te houden. Dit fonds is bedoeld om bijstand te verlenen aan mensen die na een herstructurering werkloos zijn geworden of problemen ondervinden op de arbeidsmarkt. Ik kan u een recent voorbeeld uit het Verenigd Koninkrijk geven, waar bij de Roverfabrieken duizenden mensen hun baan hebben verloren. We hebben die herstructurering niet verhinderd, aangezien die - helaas - een economische noodzaak was, hoe vervelend dat voor de betrokkenen ook geweest moge zijn. We hebben deze mensen nu juist proberen te helpen door ze te herscholen en nieuwe banen voor ze te vinden. Het ging er dus om de betrokken personen zelf te beschermen, en niet hun banen bij de Roverfabriek. Als we het zojuist genoemde mondialiseringsfonds op de juiste wijze beheren, zal het ons helpen bij het omgaan met de problemen die door de mondialisering worden veroorzaakt. 
We willen morgen tijdens de informele Raad proberen overeenstemming te bereiken over de koers die het Commissiedocument ons verplicht te kiezen. Daarna zullen we moeten vaststellen hoe we op de zes prioriteitsgebieden, waar ik zojuist naar verwezen heb, vooruitgang kunnen boeken om zo de concurrentiepositie van Europa te verbeteren en de Europese sociale solidariteit te bevorderen door mensen hulp te bieden bij de aanpassing aan de door de mondialisering veroorzaakte veranderingen.
We zullen ook, op basis van de buitengewone Raad van 13 juli, maatregelen voorstellen voor de strategie voor terrorismebestrijding. Het is de bedoeling dat we hierover tijdens de in december te houden Raad overeenstemming bereiken. Deze maatregelen hebben onder andere betrekking op de radicalisering van personen binnen de Europese Unie, de bescherming van onze infrastructuur, en met name op de vraag hoe we op een efficiëntere wijze informatie kunnen uitwisselen. Hoe zorgen we ervoor dat de politie- en veiligheidsdiensten van de Europese Unie beter kunnen samenwerken om onze bevolking op een doeltreffender wijze te beschermen? Zoals onze minister van binnenlandse zaken, de heer Clarke, bij zijn bezoek aan het Parlement heeft aangegeven, zijn wij gaarne bereid om dit onderwerp onder de eerste pijler te behandelen. Dan zal voor deze materie de medebeslissingsprocedure gelden. 
Als we het morgen over deze zaken eens worden, hebben we in grove lijnen een kader voor overeenstemming over de financiering. 
Dan wil ik nu iets zeggen over een aantal lopende onderwerpen die een oplossing behoeven. Ik hoop dat we nog onder Brits voorzitterschap een akkoord kunnen bereiken over de arbeidstijdenrichtlijn. We zullen dat zeker proberen. Wat de dienstenrichtlijn betreft, weten wij wat het standpunt van het Parlement is. Toch hoop ik dat het mogelijk zal zijn politieke overeenstemming te bereiken over de wijze waarop we hier verder moeten. Ik geloof namelijk oprecht dat deze richtlijn een voorwaarde is voor de voltooiing van de interne markt. Het is voor Europa dus een belangrijke richtlijn.
Ik heb besloten vandaag naar het Europees Parlement te komen en kon dus niet aanwezig zijn in het Britse Parlement - hartelijk dank dat u mij daaraan herinnert!
Niet iedereen zal me dit in dank afnemen, maar ik wil de voorzitter van de Commissie - die de afgelopen maanden heel goed werk heeft verricht - er in dit verband graag op wijzen dat de voorstellen van commissaris Verheugen over deregulering aangeven dat Europa bereid is te dereguleren als dat in het belang van de burgers is, en als zulke deregulering bijdraagt tot een verbetering van onze concurrentiepositie.
U geeft onze collega’s uit de Oekraïne een prachtig voorbeeld van waar het in een moderne democratie precies om gaat!
We zullen ons uiterste best doen om tijdens de Raad van december een akkoord te sluiten over de financiering. Ik wil dat iedereen beseft dat de Europese begroting voor ons allemaal heel belangrijk is. Dat bleek ook uit gesprekken die ik met vertegenwoordigers uit de toetredingslanden heb gevoerd. We zijn ons er in Groot-Brittannië terdege van bewust dat er met betrekking tot die begroting belangrijke vragen openstaan. We mogen echter niet vergeten - en nu bedoel ik met “we” de vijftien lidstaten die tot voor kort samen de Europese Unie vormden - dat de tien toetredingslanden een enorm belang hechten aan de begroting. Ik besef dat wij als voorzitter al het mogelijke moeten ondernemen om tot een akkoord te komen, en ik hoop dat we daarin slagen, wat ook de uiteindelijke omvang van de begroting moge zijn.
Ik wil daarbij wel één punt toelichten. Als we op dit gebied overeenstemming willen bereiken - en ik weet dat zowel het Parlement als de Raad dat willen -, dan zal dat gemakkelijker gaan als we het eens zijn over de economische koers en de prioriteiten, en deze twee factoren kunnen meespelen bij de uitkomst van het begrotingsdebat. Dat debat moet met dit financieel akkoord en deze herschikking van de prioriteiten van start gaan. Het zal ons - via het herzieningsproces - in staat moeten stellen vooruit te kijken en een indruk te krijgen van de mogelijkheden om Europese middelen in de huidige wereld rationeler in te zetten.
Als we willen dat onze economie kan ingaan op de uitdagingen die ons te wachten staan, dan zullen we ervoor moeten zorgen dat de begroting is afgestemd op de economische prioriteiten van onze burgers, onze ondernemingen en onze werknemers.
Wat de externe betrekkingen betreft, zult u ervan op de hoogte zijn dat we met betrekking tot klimaatsverandering succesvolle overeenkomsten hebben afgesloten met China, India en Rusland, en het aldus eens zijn geworden over de wijze waarop we de dialoog over klimaatsverandering dienen te voeren. Ik verwijs in dit verband vooral naar een op kolen werkend elektriciteitsbedrijf dat Europa in China zal bouwen. Deze modelcentrale zal vrijwel geen schadelijke uitstoot veroorzaken. Dat kan voor de toekomst heel interessant zijn, en ik ben gaarne bereid om later, bij het beantwoorden van vragen, wat verder in te gaan op klimaatsverandering.
Ik hoop verder dat we tijdens de Raad van december overeenstemming kunnen bereiken over een strategie voor Afrika. We kunnen in Europa trots zijn op hetgeen we op het gebied van ontwikkeling hebben gedaan, maar we zullen meer moeten doen. Dat is overigens ook één van de redenen waarom we hopen dat we bij de WTO-onderhandelingen in Hong Kong goede resultaten zullen behalen.
Met betrekking tot defensie wil ik er graag op wijzen dat de mensen aanvankelijk, toen we dit proces voor een Europese inspanning op defensiegebied in gang zetten, heel sceptisch waren. Op dit moment zijn Europese strijdkrachten betrokken bij negen missies over de gehele wereld. Dat toont aan dat Europees optreden op dit gebied heel goed kan functioneren. Dan hebben we nog de toetredingsonderhandelingen met Turkije en de opening in de besprekingen met Kroatië. Het is dus onze bedoeling om de volgende dingen voor elkaar te krijgen: overeenstemming over de economische koers; nieuwe prioriteiten voor Europees optreden op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, energie, universiteiten, migratie, demografie, enzovoorts. Verder willen we een billijk financieringsakkoord dat op deze prioriteiten is afgestemd en de mogelijkheid voor een drastische herformulering van de Europese begroting in zich draagt. We willen ook op het gebied van justitie en binnenlandse zaken een aantal concrete resultaten bereiken die ons in staat moeten stellen terrorisme en illegale immigratie te bestrijden en toch de vruchten te plukken van een verstandig beheerd immigratiebeleid. We willen ook vooruitgang op het gebied van defensie, vooral als het gaat om het gemeenschappelijk defensiebeleid of zaken als strategische luchtbruggen en bijtanken in de lucht. 
We willen in december duidelijke conclusies bereiken over een Europese ontwikkelingsstrategie voor Afrika. We willen er verder voor zorgen dat er bij het bestrijden van de uitstoot van broeikasgassen en het formuleren van een antwoord op milieuvraagstukken een radicaler benadering wordt gevolgd.
Na de nee-stemmen bij de referenda een aantal maanden geleden overheerste het gevoel dat Europa verlamd was. Als we Europa weer op de been - en in de juiste richting - willen helpen, dan zullen we het eens moeten worden over de te nemen koers en de maatregelen die ons op die koers zullen brengen. 
We moeten de burgers althans tot zeker hoogte kunnen vertellen hoe we met de gevolgen van de mondialisering willen omgaan, hoe we bescherming willen bieden tegen terrorisme en massale immigratie, en hoe we gemeenschappelijk middelen kunnen inzetten om een buitenlands beleid te ontwerpen dat de Europese burgers ten goede komt. Als we in de komende weken willen slagen, dan zullen we Europa toch in ieder geval weer overeind moeten helpen: én op juiste koers én voorwaarts.
Geen enkel voorzitterschap kan dat allemaal verwezenlijken, maar als we de aanzet kunnen geven waarover ik het hier heb gehad, dan hebben we heel wat bereikt.
Ik ben hier vandaag gekomen om u verslag te doen van hetgeen we reeds hebben gedaan en hetgeen we de eerstvolgende weken van plan zijn te doen. Ik beloof u dat we hier opnieuw zullen verschijnen en dat we u steeds op de hoogte zullen houden van de beraadslagingen van de Raad.
Ik wil graag besluiten door u erop te wijzen dat het heel belangrijk is dat de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Europese Raad nauw met elkaar samenwerken bij het formuleren van een antwoord op de uitdagingen die ik genoemd heb. Dat is ook wat wij willen. Uit de debatten die u hier voert en de discussies tussen de Raad en het Parlement blijkt dat we het niet altijd met elkaar eens zijn. Terugkerend tot een opmerking die ik bij het begin van mijn redevoering heb gemaakt, wil ik nog zeggen dat degenen die ons debat vanaf de publieke tribune volgen, kunnen vaststellen dat Europa veel redenen heeft om trots op zichzelf te zijn. Nu moeten we onze burgers tonen dat de volgende vijftig jaar net zo goed kunnen zijn als de afgelopen halve eeuw.
José Manuel Barroso,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, geachte afgevaardigden, op de informele top van Hampton Court zal naar ik hoop een echte discussie plaatsvinden over de economische en sociale uitdagingen waar Europa zich voor geplaatst ziet. Ik hoop dat het niet alleen een debat zal zijn, maar ook - zoals de voorzitter van de Raad, de heer Blair, zojuist gezegd heeft - een gelegenheid om knopen door te hakken over de koers die wij voor de toekomst moeten uitzetten.
Afgelopen week heb ik u in Brussel de besluiten voorgelegd die de Commissie diezelfde dag had genomen met het oog op de top van Hampton Court. Ik zal niet herhalen wat ik toen al heb gezegd. Ik wil er alleen op wijzen dat de Commissie behalve een document over de economische en sociale uitdagingen in verband met de mondialisering, ook een initiatief heeft goedgekeurd voor het hervatten van de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten, en dat zij heeft bijgedragen aan een politiek akkoord, dat wij dringend noodzakelijk achten.
Ik wil u graag bedanken voor uw steun aan het door de Commissie voorbereide document, en wil in dit Parlement, ten overstaan van u en premier Blair, opnieuw bevestigen dat wij willen bijdragen aan het vinden van een oplossing voor het begrotingsprobleem. Als wij namelijk echt laten zien dat Europa in gang is, moeten we tot een besluit komen over de financiële vooruitzichten.
Zoals wij weten staan in Europa welvaart, sociale samenhang, milieubescherming en levenskwaliteit op een historisch hoog niveau in vergelijking met andere gebieden op de wereld. Dat neemt echter niet weg dat de sociale rechtvaardigheid voor verbetering vatbaar is. De lidstaten van de Unie tellen op dit moment 19 miljoen werklozen. De kloof tussen rijk en arm is te groot.
In veel van onze grote steden hebben we ernstige integratieproblemen, waarvoor dringend maatregelen nodig zijn. De waarheid is dat deze situatie dreigt te verslechteren vanwege de gelijktijdige uitdagingen van de vergrijzing van de bevolking en de mondialisering. Zeker, de mondialisering schept grote kansen, maar vormt ook een bedreiging voor bepaalde sectoren van ons Europa.
Een ding is zeker: handhaving van de status quo is geen optie. Het is de hoogste tijd om hervormingen door te voeren en Europa te moderniseren. Als we onze Europese waarden willen behouden, moeten we ons beleid moderniseren. Daarom stellen wij ambitieuze hervormingen voor en vragen wij met klem twee gevaren uit de weg te gaan.
Het eerste gevaar komt van degenen die denken dat Europa alleen, of voornamelijk, een markt is. Zij vergissen zich, want het uitgebreide Europa, het Europa van de Vijfentwintig - en straks nog meer - moet stoelen op een structuur van sociale samenhang en politieke coherentie, intern zowel als naar buiten toe, als we dit project willen steunen. We mogen nooit denken dat ons grote Europese project al in kannen en kruiken is, maar moeten veeleer iedere dag weer opnieuw strijden voor de versterking daarvan.
Het andere gevaar komt van degenen die denken dat het mogelijk is van Europa een grootmacht te maken en tegelijkertijd vijfentwintig mini-energiemarkten en vijfentwintig minidienstenmarkten naast elkaar te laten bestaan. Als we Europa echt tot een grootmacht willen maken, moeten we de interne markt volledig realiseren. Hier staat onze concurrentiekracht in de gemondialiseerde wereld op het spel.
 Ik geloof dat de Europese Unie een centrale rol moet spelen bij het realiseren van deze ambitieuze hervormingen en de modernisering van onze sociale stelsels. Om daarin te slagen zullen we de juiste combinatie moeten vinden van optreden op Europees niveau en optreden op nationaal niveau. We moeten alle instrumenten die ons ter beschikking staan ten volste gebruiken. Ik heb het dan over wetgeving. En we moeten ook, zoals de heer Blair zegt, betere regels scheppen. In sommige gevallen hebben we behoefte aan meer wetgeving; in andere gevallen geldt dat minder wetgeving en minder bureaucratie tot betere resultaten leiden. We kunnen met de komende Europese begrotingen niets doen zonder instrumenten, zonder multilaterale controle, zonder gedeelde ervaring en zonder de bestaande mechanismen. De uitvoerende bevoegdheden van de Commissie, het recht van initiatief, het doeltreffend gebruik van de mededingingsregels: dat zijn de instrumenten waarmee we al hetgeen we op nationaal niveau ondernemen kunnen aanvullen en meerwaarde verlenen. Het gaat er dus niet om dat we de nationale inspanningen vervangen. 
Ook internationaal gezien is Europa het juiste platform voor optreden. Laten we eerlijk zijn: zelfs de grootste lidstaten van onze gemeenschap beschikken niet over het vermogen de mondialisering te beheersen en met de andere grote mogendheden op gelijke voet te onderhandelen. Het feit dat we in sterke mate geïntegreerd zijn, met gedeelde waarden en een gemeenschappelijk beleid, stelt ons in staat meer gewicht in de schaal te leggen dan welke lidstaat dan ook. 
Om overal ter wereld armoede te bestrijden, Europese waarden uit te dragen en te onderhandelingen in het belang van onze lidstaten is het beter nu opnieuw te erkennen dat we behoefte hebben aan een sterke Europese dimensie. Ik zeg het u duidelijk: in deze gemondialiseerde wereld hebben we meer dan ooit behoefte aan een sterke Europese Unie.
Onze instrumenten versterken elkaar. Om doeltreffend te kunnen werken, zijn ze op elkaar aangewezen. De Commissie heeft voor de informele top een document opgesteld waarin we een aantal ideeën voor activiteiten presenteren. Ik zal daar nu iets meer over vertellen.
We stellen om te beginnen voor een mondialiseringsfonds op te zetten om degenen die de negatieve gevolgen van de mondialisering ondervinden - zoals, bijvoorbeeld, de mensen die bij een herstructurering hun baan verloren hebben - bijstand te verlenen. Zoals de heer Blair al heeft aangegeven, is het niet de bedoeling van de Commissie om dit fonds in te zetten voor de bescherming van ondernemingen die niet kunnen concurreren of economisch onrendabel zijn. Het fonds is bedoeld om mensen te helpen. We zijn ervoor om onze economieën open te stellen, maar we moeten ook laten zien dat we sociaal bewogen zijn. Mensen zijn geen statistieken. Wij voeren een actief beleid om tegemoet te komen aan hun noden en de aspiraties.
Ik ben de heer Blair dankbaar dat hij zijn steun voor dit fonds heeft uitgesproken.
We hebben ook een aantal gebieden geïdentificeerd waar het partnerschap tussen de Commissie en de lidstaten verder kan worden ontwikkeld. Het gaat dan om terreinen die in de eerste plaats onder de bevoegdheden van de lidstaten vallen, maar waarop de Commissie wel een belangrijke rol kan spelen, als bemiddelaar, als katalysator of als richtsnoer voor benchmarking, wederzijdse controle of collectief optreden. Zoals de premier heeft aangegeven - en wij in ons document hebben gesteld - zijn wij voor een gemeenschappelijke Europese aanpak op het gebied van energie. Ik zal aan de heel goede voorbeelden die hij gegeven heeft één voorbeeld toevoegen: bio-energie. Dat is een heel belangrijk onderwerp. Ik geloof dat we op dit gebied veel meer kunnen doen. Dan brengen we milieu, landbouw, onderzoek - én al de fondsen waarover we beschikken - samen. Er zijn dus mogelijkheden voor samenwerking tussen de Europese instellingen en de lidstaten.
Een ander gebied is onderzoek en ontwikkeling. We hopen dat we erin slagen de nodige middelen voor Europese activiteiten op dit gebied te verkrijgen, want we hebben hier behoefte aan optreden op Europees niveau. We moeten ons afvragen waarom de knapste koppen uit Europa - maar ook uit China, India en andere delen van de wereld - naar de Verenigde Staten gaan om daar te studeren, terwijl de beste universiteiten hier zijn begonnen. Universiteiten zijn een Europese schepping. Waarom gaan deze mensen dan ergens anders heen als ze ook hier zouden kunnen blijven? We moeten de nationale activiteiten op het gebied van universiteiten, onderzoek en innovatie dus aanvullen met een Europese dimensie.
De Commissie kan de Raad nu ook eindelijk een stappenplan voorleggen met een koers voor een modern Europa dat economische welvaart en sociale gerechtigheid biedt.
Mijn boodschap op de top zal dus duidelijk zijn: als we onze Europese waarden willen behouden, zullen we ons beleid moeten moderniseren, en het is beter als we dat samen doen. We moeten ervoor zorgen dat de Europese leiders zich hier allemaal voor zullen inzetten. Wij, de Europese instellingen - Parlement, Raad en Commissie - zullen er samen aan moeten werken. Dat geldt echter ook voor de lidstaten, de regionale en plaatselijke autoriteiten en de sociale partners. We zullen ons uiterste best moeten doen om verandering teweeg te brengen. Ik weet dat veranderen nooit gemakkelijk is, maar ik kan u wel vertellen dat niets doen veel erger is en veel duurder. Als we verzuimen iets te ondernemen zal dat uiteindelijk veel lastiger blijken te zijn dan nu tot actie overgaan. We kunnen dat nu doen, met overtuiging en met behoud van onze waarden.
Ik geloof dat Hampton Court ook een positieve boodschap moet overbrengen aan de burger over de rol die Europa in deze wereld kan spelen bij het verzekeren van de veiligheid en het uitdragen van onze waarden, in het kader van de ontwikkelingssamenwerking of bij het beheersen van de mondialisering. Het is ook van belang dat we vastleggen wat de nieuwe rol van Europa in de wereld is.
Ik hoop dat onze discussies morgen zullen leiden tot een consensus die strookt met de omvang en de urgentie van de uitdagingen die ons wachten en met de noodzaak om vooruit te komen. Ik geloof dat zulk een consensus, zulk een gemeenschappelijke visie, van groot belang is. We hebben behoefte aan een nieuwe consensus om het contact tussen Europa en de burgers te herstellen en de weg te bereiden voor de volgende fasen van het Europees project. 
Deze consensus, en de overtuiging dat de tijd dringt, zijn voorwaarden voor het bereiken van overeenstemming over de begroting en de financiële vooruitzichten. Ik hoop dat we daar voor het einde van het jaar in slagen. Ik wil de heer Blair graag bedanken voor zijn persoonlijke inzet voor de doelstellingen die we hier vandaag genoemd hebben. Het zal moeilijk zijn, maar het is mogelijk en noodzakelijk. Het is de taak van verantwoordelijke politici om wat noodzakelijk is mogelijk te maken. Daar werken we nu heel hard aan. We hebben steeds heel intens en nauw samengewerkt met het Brits voorzitterschap. Ik wil de heer Blair en zijn medewerkers graag bedanken voor het uitmuntende werk dat ze verrichten. Ik kan u, het Europees Parlement en premier Blair verzekeren dat we alles op alles zullen zetten om ervoor te zorgen dat zowel de top morgen als de top in december een succes worden. Dan zullen we Europa weer op gang hebben geholpen. 
Hans-Gert Poettering,
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, geachte afgevaardigden, ik spreek u heel bewust aan met ‘fungerend voorzitter van de Europese Raad’ en niet met ‘premier’. Door uw functie van premier bent u nu voorzitter van de Europese Unie. U moet echter niet alleen de Britse belangen behartigen, maar de belangen van heel Europa, en daarop zullen wij u de komende weken en maanden beoordelen.
Dit debat vindt plaats op het juiste tijdstip en op de juiste plek. Morgen zult u, zoals het staatshoofden en regeringsleiders betaamt, bijeenkomen in de chique entourage van een paleis. Ik hoop dat de naam Hendrik VIII geen boos omen is en geen slechte invloed zal hebben op de toekomst van Europa. Hoewel het algemeen bekend is, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat u, als premier, en uw politieke partij niet behoren tot onze politieke familie, vind ik het prijzenswaardig dat u vandaag hier bent, in het Europees Parlement, de Europese volksvertegenwoordiging. Morgen vindt de bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders plaats, en dat is de juiste volgorde: eerst het Europees Parlement in Straatsburg en daarna Hampton Court Palace nabij Londen.
Wij wensen u, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, succes bij uw pogingen om het onderling vertrouwen tussen de vijfentwintig staatshoofden en regeringsleiders te herstellen. Met uw aanwezigheid vandaag draagt u inderdaad bij aan vertrouwen, omdat alle drie de Europese instellingen aanwezig zijn. Ik waardeer het eveneens dat de Voorzitter van het Europees Parlement er morgen de hele dag bij is. Ook dat is iets nieuws. Het dient voortaan vanzelfsprekend te zijn dat de Voorzitter van het Europees Parlement deelneemt aan alle bijeenkomsten van de Europese Raad. Als u hier een traditie van weet te maken, dan doet u iets goeds voor de Europese democratie.
Wij wensen u morgen succes bij het overbrengen van de volgende boodschap: wij willen een sterk Europa in één wereld. Daarmee bedoel ik dat we Europa niet van de rest van de wereld mogen loskoppelen, maar dat dit Europa moet bijdragen aan een oplossing voor de grote problemen van de wereld. Eén ding is echter duidelijk: geen van die grote problemen wordt opgelost zonder de Europese Unie. Niet dat Europa de oplossing is voor alle grote problemen, maar we zullen geen van de problemen oplossen zonder samenwerking van de Europeanen in de Europese Unie.
De globalisering betreft niet alleen de economie, hoewel iedereen het daarover heeft. Natuurlijk is de globalisering ook een economisch proces, maar globalisering betekent in wezen dat wij leven in één ongedeelde wereld, en dat is een uitdaging op intellectueel, moreel, cultureel, politiek en uiteraard ook economisch vlak. Als we het op de juiste manier aanpakken, heeft globalisering ook iets heel positiefs. Onze fundamentele waarden zijn de mensenrechten en de menselijke waardigheid. Het mag straks niet meer voorkomen dat landen als Cuba of de Volksrepubliek China kunnen zeggen dat het een binnenlandse aangelegenheid is te bepalen op welk moment zij iets aan de mensenrechten doen, indien zij dat doen. Integendeel, globalisering betekent menselijke waardigheid voor iedereen op deze wereld, of het nu om Amerikanen, Europeanen, Chinezen of Cubanen gaat. Menselijke waardigheid geldt voor iedereen. Ook dat hoort bij globalisering.
Tegenwoordig hangt alles met alles samen. Vanochtend hoorde ik van een collega dat de samenwerking met de Commissie - die op het terrein van de WTO heel goed loopt - nog beter kan als het gaat om de aanwezigheid in de commissies. Ik kan dat niet beoordelen, maar zo werd het mij verteld. Feit is echter dat wat er in de WTO gebeurt niet alleen over economie gaat, en ik zal daarvan een voorbeeld geven. Ik heb een aantal keren een bezoek gebracht aan Marokko. Als je door de straten van een Marokkaanse stad loopt, zie je veel jonge mensen, wat uiteraard een goede zaak is, ware het niet dat deze jonge Marokkanen kansen worden ontzegd als wij onze markt niet openstellen. Dat geldt ook voor de landbouwproducten. Dat kan niet van de ene dag op de andere, maar als wij dat niet doen, hebben deze jonge mensen geen kansen in hun eigen land en kloppen ze aan bij de poorten van Europa, zoals we in Ceuta en Melilla zien. Daarom is het vraagstuk van de Wereldhandelsovereenkomst niet slechts een economisch vraagstuk, maar ook een diepmenselijk vraagstuk, en wij moeten daarbij onze politieke en morele verantwoordelijkheden serieus nemen.
Nu is er sprake van een fonds, en onze fractie wil dat we daar nog eens heel zorgvuldig naar kijken. Jaren geleden ben ik eens actief geweest in de Commissie regionale ontwikkeling, in een tijd dat de herstructurering in de staalsector plaatsvond. Europa hielp daarbij, echter niet met instandhoudingsubsidies, maar met opleidingsmaatregelen. Iets dergelijks zouden we natuurlijk ook bij industrieën kunnen doen die in moeilijkheden raken door het proces van liberalisering en globalisering. Wij zouden deze middelen kunnen gebruiken voor omscholingstrajecten. Daarvoor zijn in het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling ook al middelen aanwezig, en vandaar mijn verzoek deze optie nader te bekijken.
Dat er behoefte is aan flexibele arbeidsmarkten is zonder twijfel waar. Dat geldt ook voor maatregelen om tot minder bureaucratie te komen. Dank u, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dat u ons een goed voorstel hebt gepresenteerd voor de manier waarop dit kan worden verwezenlijkt. 
 Ik verzoek u, premier, - niet in uw functie van premier maar als fungerend voorzitter van de Europese Raad - om morgen geen formeel besluit te nemen, wat u ook moge besluiten. Betrekt u de Europese Commissie bij de voorbereiding van een besluit, bijvoorbeeld in de vorm van werkgroepen. Wij zullen niet toestaan dat er in een intergouvernementeel proces wordt beslist over de toekomst van Europa. Wij willen dat de Europese instellingen betrokken worden bij het ontwikkelingsproces van Europa. 
 Mijn spreektijd zit er helaas op. U bent een goed communicator, dat is algemeen bekend. Als de resultaten van uw voorzitterschap aan het eind van het jaar 2005 dezelfde kwaliteit bezitten als uw communicatieve vaardigheden, dan zullen we erg tevreden zijn. In december of januari zullen wij ons definitieve antwoord geven. Ik wens u veel succes: uw succes is ons aller succes.
Martin Schulz,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de voorzitter van de Raad heeft er in zijn rede op gewezen dat morgen in Hampton Court ook het onderwerp van terrorismebestrijding zal worden aangesneden, en daarom wil ik beginnen met een opmerking over 7 juli.
De aanslagen van 7 juli in Londen waren aanslagen op de Europese samenlevingen. Het waren niet alleen aanslagen op het Britse volk, maar veel meer: het waren aanslagen op ons allen. Daarom was uw reactie - niet alleen als Britse eerste minister, maar ook als voorzitter van de Raad - een reactie namens ons allen. De manier waarop de Labourregering reageerde, was juist: een adequate combinatie van hardheid wat de openbare veiligheid aangaat en dialoog met het volk. Dat is een van de successen van het Britse voorzitterschap van de Raad, en daarvoor danken wij u.
Echter, als u morgen discussieert over het Europees sociaal model, dan discussieert u met de staatshoofden en regeringsleiders over een sociaal model dat zich stukje bij beetje heeft ontwikkeld in een periode van vijftig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De kern van die ontwikkeling werd gevormd door het feit dat voor het eerst in de economische geschiedenis economische en technische vooruitgang op consequente wijze werd gekoppeld aan sociale vooruitgang. Alle economische en sociale groei ging gepaard met meer sociale rechten en een grotere sociale stabiliteit. Dat is de formule die van het Europees sociaal model een succes heeft gemaakt.
Nu zijn er steeds meer zogenaamde economen, ook op regeringsniveau, die ons vertellen dat verdere economische en sociale groei afhangt van vernietiging van de sociale samenhang, met lagere lonen, langere werktijden en minder rechten voor werknemers en vakbonden. Daar zeggen wij ‘nee’ tegen, want dit maakt het Europees sociaal model kapot. Dat is de koers die commissaris McCreevy heeft uitgezet, en wij verzoeken u dat morgen terug te draaien.
U hebt gelijk, mijnheer de voorzitter, dat de Europese interne markt en zijn ontwikkeling ons grote kansen bieden. Ja, natuurlijk willen wij vrij verkeer van diensten, maar wij willen geen vrij verkeer van sociale dumping in Europa. Als het land-van-herkomst-beginsel wordt ingezet als middel om de sociale standaard kapot te maken, dan is dat niet de dienstenrichtlijn die wij graag zien.
De markt produceert veel, maar één ding niet, en dat is solidariteit. Die moeten we zelf creëren en dat is vooral de taak van de landen. Wij hier in het Europees Parlement moeten daartoe onze bijdrage leveren.
Dat verwachten ook degenen van u die u hebben gekozen. De heer Poettering heeft over veel dingen iets gezegd, maar hij zei niet veel over de top van morgen. Voor die top heb ik een verzoek aan u, mijnheer de voorzitter van de Raad: zorgt u ervoor dat de top zich concentreert op wat de Commissie aan de top als thema heeft meegegeven, en dat is het feit dat het fundamentele uitgangspunt voor een succesvolle economie in Europa niet het kapotmaken van de sociale samenhang is. Het is juist goed als bedrijven winst maken, want daaraan ontlenen zij hun bestaansrecht, maar degenen die met hun arbeid deze winsten genereren, de werknemers namelijk, moeten er profijt van hebben in de vorm van het behoud van een fatsoenlijke baan met een fatsoenlijk inkomen waarmee zij hun gezin kunnen onderhouden. Als dat het doel van de Europese Unie is, mijnheer de voorzitter van de Raad, dan staan wij sociaal-democraten aan uw Labour-kant.
Graham Watson,
   - Mijnheer Blair, toen u in juni uw ideeën voor het Brits Voorzitterschap uiteenzette, riep u de Europese leiders op hun beleid af te stemmen op de huidige wereld. Ze moesten het contact met de burgers herstellen, de burgers moesten zich richten op de eisen van de mondiale arbeidsmarkt en de politici moesten zich met de prioriteiten van Europa gaan bezig houden. Er zijn nu zes maanden verstreken en uit de wijze waarop u ontvangen bent, kunnen we afleiden dat velen niet in staat, of bereid, zijn iets anders waar te nemen dan een conflict tussen liberaal Europa en sociaal Europa.
Laat ik er geen doekjes om winden. Meer dan 90 procent van het BBP in de eurozone is afkomstig van landen waar het sociaal beleid teveel kost. Dat houdt een gevaar in voor onze economische toekomst. De oplossingen die gisteren werkten, voldoen nu niet meer.
Het wordt tijd dat we beseffen dat de mondialisering niet iets is dat onze morgen bereikt. De mondialisering is nu reeds een feit. Deze ontwikkeling biedt enorme mogelijkheden voor het scheppen van welvaart en interculturele uitwisseling, maar ze stelt ons ook voor nieuwe grensoverschrijdende uitdagingen: migratie, klimaatverandering en internationale georganiseerde criminaliteit. De mondialisering stelt ook onze sociale welvaartsmaatschappij op de proef. Het Duitse model, dat 20 jaar geleden nog leek te functioneren, hapert nu. Of, zoals mijn Duitse vrienden zeggen, het is .
Als de Europese Unie in een gemondialiseerde context wil functioneren, zullen we onze dure sociale modellen moeten hervormen en een nieuw elan moeten vinden voor het scheppen van een eenheidsmarkt voor goederen, diensten, kapitaal en arbeid. Als we meer investeren in onderzoek, innovatie en onderwijs kan de eenheidsmarkt de middelen genereren die we nodig hebben om voor ons sociaal beleid te betalen. Daarmee wordt Europa geen economisch en sociaal paradijs, waar we beschermd van de buitenwereld kunnen leven, maar dat Europa kan wel een gemeenschappelijk antwoord formuleren op een uitdaging waar we ons allemaal voor gesteld zien.
Laat ons werken aan een gemeenschappelijk beleid voor energie en binnenlandse zaken, zoals u suggereert. Het Verenigd Koninkrijk heeft zich binnen de context van de Conventie tegen een gemeenschappelijk beleid op deze gebieden verzet, en we zijn heel blij dat het VK nu van gedachten veranderd is. Ter linkerzijde - en dat geldt zeker voor dit Parlement - wordt elke hervorming van het sociale stelsel en elke opening van de markten als een bedreiging ervaren. Zoals de heer Lehideux hier de afgelopen week heeft bevestigd, kan een vrije markteconomie heef goed gecombineerd worden met sociale solidariteit. Het is zelfs zo dat het economisch liberalisme, indien aangevuld met sociaal liberalisme, de door onze burgers verlangde veiligheid, welvaart en mogelijkheden kan bieden.
En dat is noch de Amerikaanse, noch de Franse oplossing. Het is wellicht de derde weg, de weg waarnaar de sociaal-democraten hebben gezocht zonder hem te vinden, en dat is omdat - zoals Richard Crossman jaren geleden al opmerkte - het probleem bij veel linkse mensen niet zozeer is dat ze geen ideologische kaart hebben om een nieuw terrein te verkennen. Het probleem is veeleer dat veel linkse leiders menen dat ze als ervaren reizigers zulke kaarten niet langer nodig hebben.
Mijnheer de fungerend voorzitter, ik zou in Hampton Court niet graag in uw schoenen staan. Maar versaag niet. De Europese Unie is heel goed in staat tot hervorming - ze hunkert ernaar. Wat de Unie van dit voorzitterschap nodig heeft is leiderschap. En leiderschap houdt meer in dan alleen maar af en toe een goede speech. De Britse conservatieven zouden dat binnenkort tot hun eigen schade kunnen ondervinden.
Het is tijd om de voorhoede aan te voeren. Het al dan niet slagen van het Britse voorzitterschap kan pas in december volledig worden beoordeeld. U moet de twijfelaars ervan overtuigen dat Europa onder uw leiderschap kan voldoen aan de hoge verwachtingen die u bewust bij ons heeft gewekt.
En dan komen we uit op hooggestemde idealen. Wat zijn uw idealen voor Europa, mijnheer Blair? Het loslaten van elke ideologie en het aan bepaalde geprivilegieerde groepen overlaten om ervoor te zorgen dat de regering herkozen wordt is geen leiderschip. Dat is volgelingschap. Ideologie is wat ons de kracht geeft thuis moeilijke beslissingen te nemen en het buiten de grenzen op het gebied van de mensenrechten op te nemen tegen ploerten en ons zo een buitenlands beleid te geven waar we ons niet voor hoeven te schamen. Een beleid waar we trots op kunnen zijn. Trots dat we Europeanen zijn.
Ik vermoed dat het voor u een probleem is dat sommige lidstaten twijfelen aan de Britse solidariteit. Ze beschouwen het Verenigd Koninkrijk als de ontdekkingsreiziger die, als hij ziet dat een tijger op het punt staat hem en zijn metgezellen aan te vallen, zijn laarzen uitdoet en zijn sportschoenen aantrekt. Tot de man naast hem, die fluistert: “ben je gek – je kan nooit sneller rennen dan een tijger”, antwoordt hij: “beste vriend, de tijger is niet degene die ik bij het rennen hoef te verslaan!”
Als Groot-Brittannië lid wordt van de eurozone en Schengen volledig aanvaardt en zo solidariteit betuigt zou het veel meer autoriteit en invloed genieten.
Monica Frassoni,
   Mijnheer de Voorzitter, u hebt vandaag bevestigd dat u een echte bent en de mensen weet te boeien. Dat zijn kwaliteiten die u misschien enkele van onze vrienden, van mijn landgenoten, zou kunnen leren tijdens een van uw vele bezoeken aan Italië.
Ondanks die kwaliteiten kunt u echter niet het feit ongedaan maken dat de grote voor het herleven van de Europese sociale dimensie gedegradeerd is tot een gezellige babbel onder vrienden over de meest uiteenlopende onderwerpen, met name over de economische hervorming en de mededinging. U blijft echter weigeren om te spreken over een gemeenschappelijk energiebeleid, waarvan gewag wordt gemaakt in de Grondwet. Dat beleid schijnt zelfs gebruikt te worden om het oude debat over de kernenergie weer op te rakelen. Ik denk dat u iets beters had kunnen vinden om Europa dichter bij de burgers te brengen. 
 Laten we duidelijk zijn, als u dat van het land van herkomst laat vallen, dan denk ik dat we tot zaken kunnen komen, of dat we tenminste kunnen beginnen met het debat en dan tot zaken komen. Als u daartoe bereid bent, laten we dan proberen erover te debatteren. Maar als u dat niet wilt laten vallen, dan denk ik dat het heel moeilijk wordt om met dit Parlement tot een akkoord te komen. Ik denk dat u in ieder geval, zelfs als u probeert om een politiek akkoord te bereiken in december, misschien nog even moet wachten met het kraaien van victorie, omdat we niet voor januari gaan stemmen. 
 Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, voorzitter Blair, het is niet voldoende te zeggen dat wij meer onderzoek en meer innovatie nodig hebben. Veeleer moeten wij zeggen waar onderzoek en innovatie nodig zijn en welke richting wij daarbij moeten uit gaan. Wij zouden graag willen dat u ons zei welke concrete voorstellen gedaan kunnen worden om ervoor te zorgen dat het Europees concurrentiepotentieel op het gebied van hernieuwbare energie, milieutechnologie en energie-efficiëntie wordt gebruikt. Dat is heel wat anders dan kernenergie of bescherming van de grote chemische industrie. Daarmee zouden wij een reële synergie kunnen bewerkstelligen tussen strategische economische voordelen en de milieu-uitdagingen die zich door de globalisering stellen.
In uw redevoering en in die van de Commissie hebben wij geen enkel duidelijk voorstel aangetroffen met betrekking tot de internationale dimensie van de strijd voor het Europees sociaal model. Er is geen sprake van een strategie voor het bevorderen op wereldniveau van de waarden van solidariteit, democratie, rechten en gezondheid, die wij allen enkel lippendienst bewijzen.
Voorzitter Blair, wij zijn van mening dat er geen houdbare D of B-plannen zijn. Pas als men het nefaste idee dat het Europees project herleefd zal worden met besnoeiing van de begroting van de Unie, opgeeft, kan men een echte ommezwaai bewerkstelligen voor het sociaal Europa en Europa . Ten aanzien daarvan moet u ons inziens van gedachten veranderen.
Francis Wurtz,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, het betoog van de heer Blair in juni bevatte ten minste drie onomstotelijke constateringen: ten eerste dat er een ernstige vertrouwenscrisis bestaat tussen onze medeburgers en de Europese instellingen, ten tweede dat het concept van Europa dat voor twintig miljoen werklozen heeft gezorgd aan herziening toe is, en tot slot dat het zinnig is een debat aan te zwengelen over hoe het Europees sociaal model er vandaag de dag uit moet zien. Tot zover geen enkel probleem.
Wat dat laatste punt, het sociaal model, betreft, leek de Britse premier zelfs over een model te beschikken om aan heel Europa voor te stellen, het model dat hijzelf in zijn eigen land vertegenwoordigt. Is het werkloosheidscijfer daar niet teruggebracht tot 5 procent van de actieve bevolking? Een dergelijk succes is het waard om nader bestudeerd te worden. Wat is er dan voor bijzonders aan dat model-Blair, aangezien de prioriteiten van het Brits voorzitterschap uitstekend aansluiten op die van de hele Unie? Wat is er blairistischer dan het actieplan van de agenda van Lissabon, die in 2005 is herzien?
In tegenstelling tot andere lidstaten is echter in het Verenigd Koninkrijk het merendeel van die hervormingen al helemaal of bijna voltooid. Het leek mijn fractie dan ook nuttig om zich, vóór de buitengewone Top van Hampton Court, op de hoogte te stellen van het oordeel dat de hoofdbetrokkenen, de Britten zelf, vellen over deze voorproef van het liberale Europa van de eenentwintigste eeuw. We hebben dus afgelopen week twee dagen lang, in Londen, de belangrijkste vakbonden, vrouwenbewegingen, socialistische afgevaardigden en Britse academici geraadpleegd. Het minste wat we kunnen zeggen is dat hetgeen wij vernomen hebben ons niet het idee geeft dat een dergelijk model de Unie in staat kan stellen de vervreemding tussen de burgers en Europa te verhelpen.
Wat de werkgelegenheid betreft hebben onze gesprekspartners ons bijvoorbeeld de lange lijst van kunstgrepen voorgelegd waarmee de werkloosheidsstatistieken naar beneden zijn bijgewerkt. Zo telt het land twee miljoen mensen die onder andere langdurig ziek heten te zijn en die niet in staat zijn te werken. Toevallig telt een welgestelde stad in het zuiden van Engeland slechts 2 procent arbeidsongeschikten, maar hun aandeel in het arme zuiden van Wales is maar liefst 32 procent. Daarnaast vertelde men ons dat de armoede enorm is, met name onder vrouwen, waarvan zestig procent in deeltijd werkt, met onderbetaalde baantjes zonder perspectief, terwijl voor mannen de werktijden tot de langste in Europa behoren.
De omvang van de armoede was een andere kant van de situatie die door onze Britse vrienden werd uitgelicht. Behalve veel werklozen en werkende armen leeft in het hele land een op de vier gepensioneerde in armoede. Het armoedecijfer onder kinderen beloopt zelfs het verbijsterende percentage van 54 procent in de stad Londen.
Dan de openbare diensten: hoewel niemand de stijging van de uitgaven gedurende de afgelopen drie jaren heeft ontkend, heeft men - zo is ons verteld - de publieke sector de prestaties en de methoden van het bedrijfsleven opgelegd, omwille van de rentabiliteit. Zo zijn er de afgelopen acht jaar 10 000 ziekenhuisbedden geschrapt. Een onderzoeker vatte een algemeen gevoel samen door te stellen dat in hun samenleving de burgers maar al te vaak op zichzelf zijn aangewezen tegenover de krachten van de markt. Lacht u maar, heren, lacht u maar dames, ik herhaal slechts wat de afgevaardigden van de Britse sociale bewegingen ons hebben verklaard. Lacht u maar!
Daarentegen hebben wij een geweldige impuls van menselijkheid gevoeld bij de ontmoeting met de vakbondsmensen die deze zomer bij een illegale staking organiseerden, uit solidariteit met de achthonderd arbeidsimmigranten van het Amerikaanse cateringbedrijf Gate Gourmet die met zijn allen tegelijk waren ontslagen om plaats te maken voor andere, goedkopere werknemers. Samen zijn zij in de tegenaanval gegaan, en ze hebben gewonnen, en met hen de waardigheid.
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn de overtuiging toegedaan dat het begrip Europees sociaal model te waardevol is om te worden verkwanseld. Het is slecht bestand tegen de ijzige invloeden van de marktwetten. Pas als die vanzelfsprekendheid algemeen erkend wordt, pas dan zal het met Europa beter gaan. 
Nigel Farage,
   Mijnheer Blair, toen u hier op 1 juni uw toespraak hield, kon ik mijn oren maar nauwelijks geloven. U zei dat de mensen op hun bazuinen stonden te blazen rond de stadsmuren, dat er twintig miljoen mensen werkloos zijn en dat onze productiviteitscijfers achterop raken bij die van de VS, en u beloofde dat u de bureaucratie zou terugdringen, wat klonk als muziek in eurosceptische oren.
Misschien is dat waarom u Hampton Court heeft uitgekozen voor de top van morgen: Henry VIII was tenslotte de eerste euroscepticus. Maar wat is er sindsdien gebeurd? Welnu, de Commissie heeft aangekondigd dat zij 68 nieuwe wetten gaat intrekken, en gisteren werd ons verteld dat nog tweehonderd andere wetsvoorstellen zullen worden ingetrokken in de komende drie jaar. Dus dat ziet er tamelijk veelbelovend uit. De waarheid is echter dat het allemaal alleen maar een show voor de bühne is. Er wordt een rookgordijn opgetrokken, een spiegelgevecht gevoerd, en de clou was de opmerking van commissaris Verheugen dat betere regulatie nog geen deregulatie betekent. De Europese Commissie zal haar macht niet opgeven; er zullen geen werkelijke economische hervormingen plaatsvinden.
Sinds 1947 heeft het Britse parlement 25 000 wetten gemaakt. Sinds u voorzitter van de Europese Raad bent, zijn er niet minder dan 2 500 wettelijke instrumenten aangenomen. Behalve als u morgen in Hampton Court een uitweg weet te vinden uit dat labyrint, zal dit uw nalatenschap zijn en het bewijs dat Europa niet werkt!
Brian Crowley,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Britse premier bedanken voor zijn aanwezigheid hier vandaag. Ook wil ik de voorzitter van de Commissie bedanken voor zijn aanwezigheid.
Na te hebben geluisterd naar een aantal bijdragen van zowel de premier als sommige van mijn collega’s in hun rol als fractievoorzitter, kan de situatie worden gekarakteriseerd met woorden als ‘de uitdaging van de globalisering aangaan’ en ‘de kansen grijpen die zich daarbij voordoen’. Eigenlijk, wanneer we kijken naar de problemen die we zullen tegenkomen op de komende informele Europese Raad, zouden we daarbij vier leidende beginselen moeten hanteren: solidariteit, generositeit, verantwoordelijkheid en capaciteit.
De solidariteit in kwestie is niet alleen nodig om het sociale model zoals wij dat zien te beschermen, met alle basisprincipes die aan dat sociale model ten grondslag zouden moeten liggen, maar die solidariteit moet er ook zijn met onze medelidstaten en met de landen die nu het meest behoefte hebben aan inkomen en overdracht van welvaart, om hen te helpen bij het herstel en de verbetering van hun infrastructuur, systemen en markten.
Er is generositeit nodig, van de rijkere en grotere lidstaten jegens de kleinere staten, zodat deze beschermd worden en de kans krijgen om deze nieuwe voordelen te benutten.
Er zou voldoende capaciteit moeten zijn, zodat wij namens onze burgers kunnen leveren, want over welke ideologie je het ook hebt, welk ‘isme’ je er ook achter wilt plakken, de echte test voor politieke arbeid, de echte test voor nieuwe wetgeving, gaat over het verbeteren van de dagelijkse levens van de mensen, over het zorgen dat het leven van de gewone man en vrouw beter wordt, dat ze werk hebben, sociale zekerheid, een goede gezondheidszorg en een goed onderwijssysteem. Dat zijn de zaken waar het echt om gaat en die we voor ogen moeten houden op de weg vooruit.
Tenslotte moeten we de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten in een kleinere context plaatsen, want - ongeacht de percentages waar het over gaat - de verantwoordelijkheid, de capaciteit, de generositeit en de solidariteit waar ik het over had zijn even belangrijk op dat terrein.
Laten we nu niet het akkoord over het gemeenschappelijk landbouwbeleid dat in 2002 is bereikt, overhoop gaan halen. Laten we ervoor zorgen dat we niet één bepaalde sector van de samenleving gaan benadelen, zogenaamd omdat dat goed is voor andere sectoren van de samenleving. De boeren en landbouwers hebben het al moeilijk genoeg.
Ik zeg tegen u, mijnheer Blair: wees sterk, wees standvastig, wees eerlijk, maar het allerbelangrijkst, wees niet bang. Om George Bernhard Shaw te parafraseren: sommige mensen zien de dingen zoals ze zijn en vragen zich af waarom ze zo zijn. Ik droom over de dingen zoals ze zouden moeten zijn en zeg: waarom niet? 
Roger Helmer (NI )
   Mijnheer de Voorzitter, als de eerste Britse conservatief die vandaag spreekt, wil ik de minister-president welkom heten in Straatsburg. Het is een genoegen u hier te zien, mijnheer Blair.
Net als uw voorgangers, John Major en Margaret Thatcher, kwam u aan de macht met het vaste voornemen om u te ontdoen van de erfenis van Britse ambivalentie tegenover de EU. Maar net als zij stuitte u al snel op de harde realiteit. Net als zij kwam u noodgedwongen tot het besef dat de aspiraties en ambities van de EU lijnrecht staan tegenover de belangen van Groot-Brittannië.
In 1997 werd u enthousiast ingehaald door de Europese leiders, die dachten dat u - eindelijk - de man was die Groot-Brittannië naar het hart van Europa zou leiden. Maar u heeft het nooit aangedurfd om de vijandige houding van het Britse volk tegenover de euro te overrulen en u gaat dat ook niet meer doen.
Uw aanbod van een referendum over de Europese Grondwet heeft het hele project getorpedeerd. Het heeft rechtstreeks geleid tot het Franse referendum en het ‘nee’ in Frankrijk en Nederland.
Afgelopen juni hield u een uiterst succesvolle toespraak in dit Parlement, maar toch is uw voorzitterschap volkomen vastgelopen. U heeft weinig of niets om te laten zien. U bent hier om de verspreid liggende brokstukken van uw uiteengespatte Europese dromen te overzien. Uw eigen Parlementsleden van Labour hebben zich verzet tegen uw moderniseringsagenda bij iedere gelegenheid die ze kregen. Het is misschien ‘New Labour’ in Westminster, maar het is het ‘Old Labour’ in Brussel.
Dus zou ik u een positieve en constructieve suggestie aan de hand willen doen: afhankelijk van de uitkomst van de huidige strijd om het leiderschap van de Britse Conservatieve partij, lijkt het waarschijnlijk dat de conservatieve afgevaardigden de fractie van de Europese Volkspartij zullen verlaten, misschien zelfs al rond Kerstmis. Die fractie is te linksig en te federalistisch voor de meeste conservatieven. U van uw kant moet zo langzamerhand doodziek zijn van de ouderwetse socialisten van de PSE-Fractie, dus waarom trekt u uw troepen niet terug uit de PSE-Fractie en sluit u zich niet aan bij de PPE-DE-Fractie? Ik ben er zeker van dat de voorzitter van de PPE-DE-Fractie, de heer Poettering, uw aanvraag zeer welwillend in overweging zal nemen. De heer Poettering is tenslotte zo ‘New Labour’ als het maar zijn kan!
Tony Blair,
   Dank u zeer, mijnheer Helmer, voor deze constructieve gedachten. Als u de toekomst van de Britse conservatieve partij bent, dan gaan wij nog een lange ambtstermijn tegemoet!
Ik zal proberen antwoord te geven op de punten die naar voren zijn gebracht, en zoals Henry VIII zei tegen zijn vrouwen: ‘Ik zal het kort houden’.
Om te beginnen wil ik zeggen dat ik erg blij ben met de woorden van voorzitter Barroso. Het is duidelijk dat ik het daar zeer mee eens ben. Het voorzitterschap en de Europese Commissie hebben zorgvuldig gewerkt aan de brief van de Commissie die we in onze bijeenkomst van morgen zullen behandelen. Ik zal proberen enkele specifieke punten te beantwoorden en dan over gaan naar een meer algemeen punt.
Wat de woorden van de heer Poettering betreft: ik ben het volkomen eens met hetgeen hij zei over de WTO. Dat was zeer belangrijk. Iedereen begrijpt dat we niet onmiddellijk het gemeenschappelijk landbouwbeleid fundamenteel kunnen veranderen, maar het is wel belangrijk dat we zicht op verandering in de toekomst krijgen. Wat betreft het fonds, denk ik dat we het daarover eens zijn: als dit fonds mensen kan helpen omgaan met de gevolgen van de globalisering, dan is dat een goede zaak, maar als het simpelweg dient om slecht presterende bedrijven overeind te houden, willen wij het liever niet. Het is voornamelijk het eerste, en niet het laatste.
Ten tweede wil ik antwoorden op hetgeen de heer Schulz zei. Mag ik u in de eerste plaats bedanken voor uw woorden over 7 juli en de terroristische aanslagen in het Verenigd Koninkrijk. Uw woorden betekenen veel voor mijn land en ik dank u daarvoor.
Het sociale model: ik hoop dat ik zo meteen kan reageren op een aantal van de opmerkingen die werden gemaakt, maar ik wil nogmaals van meet af aan zeggen dat we nooit onze sociale solidariteit mogen afbreken. Wat we wel moeten doen is die solidariteit relevant maken voor de wereld van vandaag. Dat is het doel van datgene waar we mee bezig zijn.
Dan de heer Watson: ik ben het met u eens, in de zin dat het volgens mij niet gaat om een duidelijke keuze tussen aan de ene kant een geliberaliseerd Europa en aan de andere kant een sociaal Europa. Ik hoop dat de tekst van de Commissie en de nieuwe werkterreinen die we voorstellen, bij de mensen het idee kunnen wegnemen dat ze een duidelijke keuze tussen die twee modellen moeten maken.
Mevrouw Fassoni, - verder gaat mijn Italiaans niet, vrees ik! U heeft in een eerdere vergadering, en vandaag ook weer, de vraag gesteld op welke gebieden we bij onderzoek en ontwikkeling zouden kunnen samenwerken. Ik zei toen dat biotechnologie duidelijk zo’n gebied was. Dit is een zeer belangrijk gebied voor de hele ontwikkeling van de gezondheidszorg en voor de economie in de toekomst. Europa moet een leidende rol spelen op het gebied van de biotechnologie, en als we niet oppassen zullen we zelfs door landen als India voorbijgestreefd worden.
Milieutechnologie is een ander gebied. Ik wil één voorbeeld geven van iets waar de mensen volgens mij twintig of dertig jaar geleden nog zeer sceptisch tegenover stonden. Er was in die tijd heel wat verbeeldingskracht nodig om het concept van Airbus te ontwikkelen. In de afgelopen jaren zijn we overgegaan van een situatie waarin Boeing de markt volledig domineerde naar een situatie waarin Airbus een Europese onderneming kon worden die tegen de concurrentie van de besten ter wereld is opgewassen.
Soms helpt het als we onze onderzoeks-, ontwikkelings- en innovatieactiviteiten in Europa bundelen om de schaal te krijgen die we nodig hebben om te concurreren. Als we daarin slagen, als we erin slagen de schaal te krijgen zoals ik die heb geschetst, dan kunnen wij denk ik ook op andere gebieden, in heel Europa, bedrijven ontwikkelen die nummer één zijn in de wereld.
Mijnheer Wurtz, ik weet niet wie uw gesprekspartners waren in het Verenigd Koninkrijk, maar ik zal u er bij uw volgende bezoek een paar nieuwe bezorgen, als u het niet erg vindt! Laat ik, met betrekking tot de werkloosheid, alleen zeggen dat er twee miljoen nieuwe banen zijn bijgekomen in het Verenigd Koninkrijk. De ‘New Deal’ voor de werklozen is het omvangrijkste werkgelegenheidsprogramma van Europa. Onze regering heeft als eerste, ondanks het verzet van de conservatieve oppositie, een wettelijk minimumloon ingevoerd. We hebben het belastingkrediet voor gezinnen met werkende ouders en andere hulp voor de laagstbetaalden. We hebben 700 000 kinderen uit de armoede en twee miljoen pensioengerechtigden uit de acute nood getrokken, en onze publieke diensten zorgen voor de beste onderwijsresultaten sinds twintig jaar, en voor kortere wachtlijsten in de gezondheidszorg. Dat is een zeer goede staat van dienst op sociaal gebied.
Ik moet u echter zeggen dat, zoals ik altijd in de politiek heb ervaren, op een gegeven moment delen van links hun krachten bundelen met rechts om moderne progressieve regeringen af te kraken.
Mijnheer Farage, u had het over het plan van commissaris Verheugen om overbodige wetgeving te schrappen, en als ik het wel heb, juichte u zijn voorstellen toe, maar vond u wel dat hij de verkeerde terminologie gebruikte. Het maakt mij niet uit welke terminologie hij gebruikt, maar het is belangrijk dat als de Europese commissaris overbodige regels wil schrappen, er ruimte is voor zowel betere regulering als deregulering, zoals ik al eerder tegen u heb gezegd in onze eerdere vergadering. Soms moet Europa reguleren, en dan moet Europa dat ook doen. Maar Europa moet alleen reguleren waar dat nodig is en mag zich niet begeven op terreinen waar dat niet nodig is. Mijns inziens is dat de juiste houding voor ons.
Mijnheer Crowley, ik heb gehoord wat u zei over het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Nogmaals, ik begrijp wat u zegt. Natuurlijk zeggen we niet dat we het hele systeem van de ene op de andere dag kunnen veranderen, maar we zeggen wel dat we in de toekomst een ander perspectief op hervormingen moeten hebben.
Ik wil eindigen met het volgende punt: het Britse voorzitterschap en de Raad hebben een verantwoordelijkheid; de Europese Commissie, dat spreekt voor zich, heeft een verantwoordelijkheid. Deze instelling, het Parlement, heeft ook een verantwoordelijkheid, en onze gezamenlijke verantwoordelijkheid is deze: in het huidige tijdsgewricht is het echte gevaar voor Europa dat onze burgers de globalisering in toenemende mate als een bedreiging gaan ervaren. Globalisering is echter, als we intelligent met de gevolgen omgaan, geen bedreiging: het is een kans voor ons.
Ja, het is waar dat wanneer je naar China en India gaat, je getroffen wordt door de enorme schaalvergroting van hun industrieën en bedrijven. Het is overigens niet langer waar dat China, India en andere, vergelijkbare landen alleen maar concurreren op het terrein van goederen en diensten met een lage toegevoegde waarde. Ze concurreren nu ook aan de bovenkant van de markt - dat is de waarheid. Dat geldt overigens niet alleen voor China en India. Een land als Vietnam bijvoorbeeld, dat men enkele jaren geleden nog in een hele andere context zag, is nu een opkomende economie. Dat is allemaal waar, en dat vormt een enorme uitdaging, maar ook een enorme kans voor ons. Die landen gaan financiële diensten nodig hebben. Ze gaan technologie nodig hebben, en ze gaan zowel goederen importeren als exporteren.
We moeten er vertrouwen in hebben dat de Europese Unie tegen deze uitdaging is opgewassen. Het gaat niet om de vraag of we de maatschappelijke solidariteit moeten opgeven. Als we het debat in die termen gaan voeren, zal dat helemaal nergens toe leiden. Niemand zal vinden dat het goed voor Europa is om de sociale dimensie op te geven. Ik ben een voorstander van de sociale dimensie van Europa, maar het moet wel een dimensie zijn die ons concurrentievermogen vergroot in de wereld waarin we nu leven. Waarom? Wel, als onze bedrijven niet succesvol zijn, als onze beroepsbevolking niet concurrerend is, als we mensen niet aan het werk krijgen, wat stelt die sociale dimensie dan eigenlijk voor? Het kan alleen maar een echte sociale dimensie zijn als het de welvaart, de levensstandaard en de economische perspectieven van onze mensen vergroot. Dat is waar dit debat over gaat.
Natuurlijk is het waar dat in de moderne wereld, met de interne markt die zijn voltooiing nadert, er meer economische uitdagingen op ons afkomen naarmate onze markten zich verder openen, maar er zullen zich ook kansen aandienen. Ja, het is waar dat in de wereld van vandaag industrieën zich verplaatsten. Dat gaat gebeuren, maar we kunnen mensen laten herscholen en nieuwe vaardigheden laten aanleren. We kunnen mensen helpen bij het vinden van nieuwe banen. We kunnen, bijvoorbeeld op terreinen als het evenwicht tussen werk en privé-leven en sociale zekerheidssystemen, nieuwe en betere manieren vinden om mensen te helpen.
Dit proces gaat niet over het opgeven van de sociale dimensie van Europa. Dit proces gaat over verandering, en is verandering niet juist waar de Europese Unie altijd over is gegaan? De Europese Unie kan meer dan elke andere organisatie vertrouwen hebben in verandering. Dankzij verandering is de Europese Unie dat geworden wat zij is. Dankzij verandering nam Europa, temidden van de puinhopen van de oorlog, het besluit om zijn toekomst anders te laten worden dan zijn verleden. Kijkt u eens naar wat nu hebben: landen die met elkaar leven en samenwerken in solidariteit.
Mijn antwoord aan iedereen - aan de Britse eurosceptici of de eurosceptici uit andere landen - is: kijk naar dit Parlement vandaag, naar de verschillende landen die hier aanwezig zijn, naar de toegetreden landen die bevrijd zijn van tirannie en dictatuur en nu hier zijn als onderdeel van dit Parlement. Waarom zouden we niet vol vertrouwen zijn?
Jawel meneer, en uw land is nu lid van de Europese Unie dankzij de kracht van de Europa!
Natuurlijk kunnen we deze uitdaging in ons voordeel laten werken. Wij in Europa, die oorlog en ziekten overwonnen hebben, die vijftig jaar welvaart tot stand hebben gebracht, zouden wij niet in staat zijn om ons sociaal model te moderniseren op de manier waarop we dat willen? Natuurlijk wel! We kunnen het, en we kunnen het als we vertrouwen hebben. We kunnen het als we bereid zijn de uitdagingen op een realistische manier onder ogen te zien. En we kunnen het als we luisteren naar onze mensen.
Wat onze mensen vandaag tegen ons zeggen over Europa is heel simpel. Ze zeggen niet - en dat is waarom ik het niet eens ben met de eurosceptici - ‘we willen Europa niet’. Ze zeggen ‘laat Europa een antwoord vinden op de zorgen die we hebben. We maken ons zorgen over de globalisering, we maken ons zorgen over veiligheid en terrorisme, we maken ons zorgen over de aantasting van het milieu’. Laat Europa relevant zijn op deze gebieden. Dat is hoe we hernieuwde steun voor de Europese Unie kunnen krijgen.
Toen ik voor het eerst naar dit Parlement kwam, in juni, heb ik tegen u gezegd dat de eerste keer dat ik ooit gestemd heb, bij het Britse referendum over het lidmaatschap was. Ik heb ‘ja’ gestemd en ik heb er nooit spijt van gehad. Ik ben een voorstander van Europa. Dat ben ik altijd geweest en dat blijf ik. Het zijn evenwel juist de voorstanders van Europa die het voortouw moeten nemen in de zaak voor modernisering en verandering.
Denkt u dat de eurosceptici verandering willen? Zij zouden het fantastisch vinden als Europa niet veranderde, want dat zou ze de kans geven om wat in de kern een kleingeestige nationalistische argumentatie is als refrein te gebruiken in de discussie rondom een effectiever Europa.
Daarom moeten wij deze op de toekomst gerichte maatregelen nemen.
Morgen hebben we de informele top. Laten we het eens worden over de tekst van de Commissie, en laten we daarna tot actie overgaan, niet alleen de Raad en de Commissie, maar ook dit Parlement. Laten we gezamenlijk optreden en een Europa realiseren dat relevant is voor zijn burgers. We kunnen het. We kunnen het als we vertrouwen hebben, in onszelf geloven en de moed hebben om de veranderingen door te voeren die onze burgers van ons verlangen. Dat is wat ik zeg, en dat is wat we gaan doen.
Timothy Kirkhope (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat de minister-president weg moest. Ik spreek namens de echte en verantwoordelijke conservatieve delegatie van leden van het Europees Parlement die geloven in constructieve betrokkenheid bij dit Parlement en bij Europa, en daarom wil ik het voorzitterschap danken voor de verklaring van de minister-president. In juni heeft hij ons een boodschappenlijstje gegeven, maar hij heeft ons vandaag niets verteld over de veilige bezorging van de goederen op het lijstje. In plaats daarvan heeft hij ons een nieuw boodschappenlijstje gegeven en, hoe verdienstelijk dat lijstje ook moge zijn - en ik weet zeker dat zijn minister hier antwoord op zal geven -, wil ik toch graag weten wanneer de bezorging plaatsvindt. De minister-president had het over een gemeenschappelijk energiebeleid. Mijn indruk is dat dit een omkering van een vorige standpunt is, en ik zou daar graag enige opheldering over willen krijgen.
Toen de minister-president hier de vorige keer was, verklaarde hij in dit Parlement: ‘De mensen spreken tegen ons. Ze stellen ons lastige vragen. Ze willen ons leiderschap. Het wordt tijd dat we ze dat geven.’ Ik was erg blij met die opmerkingen, maar ik moet zeggen dat het erop lijkt dat ze de test niet hebben doorstaan. Sterker nog, naar verluidt heeft de minister-president zelf gezegd dat zijn voorzitterschap is vastgelopen. Anderen, afkomstig uit het hele politieke spectrum, staan in de rij om hun teleurstelling te uiten over het gebrek aan vooruitgang.
Het verheugt mij dat we het erover eens zijn dat we voorzichtig te werk moeten gaan bij de toetredingsonderhandelingen met Turkije, en het is belangrijk dat we een signaal afgeven aan de mensen in dat land, maar de rest van de agenda lijkt volkomen te zijn verzand. De Raad gaat morgen praten over economische hervormingen en de uitdagingen die op de EU afkomen door de globalisering, maar waar zijn de concrete voorstellen van het voorzitterschap? Waar is het antwoord op de wezenlijke uitdaging die China en India voor Europa betekenen? Waar is het leiderschap in de Doha-ronde? De minister-president zegt dat wat we nodig hebben vooruitgang bij de liberalisering van de wereldhandel is, maar dat proces lijkt in een impasse te zijn beland door het gebrek aan politieke wil van de kant van de EU.
Waar is het leiderschap bij de toekomstige financiering van de EU? Iedereen begrijpt natuurlijk dat het Verenigd Koninkrijk en andere landen vitale belangen hebben. Is de minister-president bereid deze te verdedigen? Zouden hij of zijn ministers ons kunnen vertellen wat hun standpunt in deze is? Is hij het eens met de uitspraak van zijn staatssecretaris, de heer Prescott, dat Groot-Brittannië bereid is afspraken te maken over de Britse korting zonder dat er fundamentele hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid plaatsvinden? Waar is het leiderschap met betrekking tot de toekomst van Europa? Wij dachten dat we tijdens de ‘periode van reflectie over de Grondwet’ een aantal antwoorden zouden krijgen, maar dat is niet gebeurd.
Bij de start van het voorzitterschap heb ik gezegd dat het niet op woorden, maar op resultaten moest worden beoordeeld. De minister-president heeft nog twee topontmoetingen voor de boeg, dus er is nog tijd om wezenlijke vooruitgang te boeken voor het einde van het voorzitterschap. We hadden gehoopt dat de retorica van zijn toespraak in juni gevolgd zou worden door echte vooruitgang. Het onder het tapijt vegen van moeilijke problemen en er latere voorzitterschappen mee opzadelen is niet het soort leiderschap dat de minister-president ons in het vooruitzicht had gesteld.
De tijd dringt, de winter nadert. We wachten op echte resultaten.
Harlem Désir (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mevrouw Wallström, mijnheer Blair, dames en heren, veel Europeanen maken zich niet alleen zorgen over de richting waarin de mondialisering zich voltrekt, zoals de heer Blair zei, maar ook over de richting waarin het Europese beleid zich ontwikkelt. Zij zijn van mening dat Europa hen niet werkelijk beschermt tegen de meest meedogenloze effecten van de internationale concurrentie en dat dit beleid dikwijls zelfs hun sociale rechten aantast.
De top van Hampton Court moet op deze ongerustheid ingaan. We moeten dan ook een duidelijk signaal afgeven van de vastbeslotenheid waarmee Europa zijn sociale model zal verdedigen en ophouden het tegenover concurrentievermogen te stellen.
Nee, in tegenstelling tot hetgeen de premier vier maanden geleden in Brussel ten overstaan van dit Parlement beweerde, is het niet aan het Europees sociaal model te wijten dat Europa twintig miljoen werklozen telt, maar aan de zwakke groei in de grote landen van de eurozone, aan het gebrek aan coördinatie op het gebied van begrotings- en monetair beleid, waarmee de interne vraag en de investeringen niet worden gesteund, en aan de te geringe inspanningen voor onderzoek en innovatie. Op dit laatste punt stel ik vast dat we het eens zijn.
Ik constateer echter ook dat u afstand hebt genomen van de retoriek die uw voorzitterschap een had moeten geven, maar die eerder tot een pas op de plaats heeft geleid, tot een zeker isolement en het risico vast te lopen. Het kapotmaken van het sociaal model is namelijk niet de manier om de concurrentiekracht van onze economieën te herstellen en vertrouwen in Europa te wekken. We moeten juist inzetten op de troeven van Europa, op de kwaliteit van de infrastructuur, waaronder die voor communicatie en energie - zoals u al zei -, op de vaardigheden van het menselijk potentieel, op een betere coördinatie van onderzoekscentra en universiteiten en op een gemeenschappelijk industriebeleid in de sectoren van de toekomst.
Daarom gaat onze voorkeur veeleer uit naar het beleid zoals de noordelijke landen het voeren: meer investeringen in onderzoek, meer rechten op levenslang leren, handhaving van een hoog solidariteits- en herverdelingsniveau, en kwalitatief hoogstaande openbare diensten. Hun succes laat zien dat er, als het om het concurrentievermogen gaat, een andere weg bestaat dan de vernietiging van de collectieve beschermingsstelsels en de verlaging van het solidariteitsniveau. Zij laten zien dat hervorming niet per se gelijk staat aan achteruitgang. De hervorming en modernisering van de sociale stelsels zullen alleen door de burgers worden geaccepteerd en begrepen wanneer ze nieuwe bescherming brengen, nieuwe kansen en nieuwe wapens om de concurrentie, de veranderingen en de mondialisering het hoofd te kunnen bieden.
Als onder hervormingen en modernisering wordt verstaan dat we onze sociale systemen en onze economieën moeten aanpassen aan de meest ongebreidelde markteconomieën, zullen we noch het vertrouwen van de burgers wekken, noch steun voor de hervormingen winnen. Daarom is het van essentieel belang te onderhandelen met de sociale partners en de sociale dialoog weer op gang te brengen, met als doel de rechten op het hoogste niveau te harmoniseren en sociale dumping tussen lidstaten uit te sluiten. Daarom zijn wij voor een gemeenschappelijke dienstenmarkt, maar tegen de Bolkesteinrichtlijn, waarmee niet zozeer een gemeenschappelijke dienstenmarkt wordt beoogd, maar veeleer een uitkleden van het sociaal model en de diensten van algemeen belang.
Tot slot zal er geen dynamisch Europa mogelijk zijn zonder ambitieuze financiële vooruitzichten. Het is van vitaal belang, met name voor de lidstaten, dat er onverwijld een akkoord wordt gesloten in de Raad. Wij zijn blij dat een akkoord is aangekondigd over een aantal richtlijnen die door het Parlement in eerste lezing zijn aangenomen en nu zijn geblokkeerd: de arbeidstijdenrichtlijn - maar wij willen wel dat dit akkoord strookt met de stemuitslag van het Europees Parlement in eerste lezing, dat de dus wordt geschrapt, en ik ga ervan uit dat u ons hiervan op de hoogte brengt -, de richtlijn inzake uitzendkrachten, de herziening van de richtlijn inzake Europese ondernemingsraden - opdat de rechten van werknemers bij herstructureringen worden versterkt - en tot slot de uitwerking van een kaderrichtlijn voor diensten van algemeen belang. Wat de dereguleringsmaatregelen betreft, ...

Silvana Koch-Mehrin (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in juni heeft Tony Blair dit Parlement verteld hoe hij zich de EU-begroting van de toekomst voorstelt: minder landbouwsubsidies en meer geld voor onderzoek en onderwijs. Ik ben hem dankbaar voor deze uitspraken. Ook al is het een realistische gedachte, die aansluit bij de mening van de burgers, vergt het moed om zoiets te zeggen. Dat blijkt wel uit de reacties van de andere regeringsleiders. Toch wil ik u vragen om vast te houden aan uw prioriteiten, en als iemand als Gerhard Schröder u bekritiseert, dan moet u maar denken: hij is als kanselier weggestemd en heeft geen mandaat meer om te spreken namens Duitsland.
De afgevaardigden van de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa hebben Tony Blair vandaag begroet met borden en affiches waarop stond: ´Maak de EU-wetten in het openbaar´. Dit was een reactie op een van zijn andere aankondigingen, namelijk dat hij van plan was de bijeenkomsten van de Raad openbaar te maken voor het publiek. We vragen hem deze aankondiging hard te maken. Gewoon doen! We rekenen op u.
Ian Hudghton (Verts/ALE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik vind het jammer dat premier Blair kennelijk liever gaat ‘spinnen’ tegen journalisten dan dat hij naar dit hele debat luistert. Toen de premier ons in juni in Brussel toesprak, zei hij dat het Britse voorzitterschap de problemen rond de dienstenrichtlijn en de arbeidstijdenrichtlijn wilde oplossen en voortgang wilde boeken in de onderhandelingen over de begroting. Vandaag heeft hij precies hetzelfde gezegd over deze zeer moeilijke dossiers.
In deze late fase van het Britse voorzitterschap lijkt het om een leeg voorzitterschap te gaan. We hebben nul vooruitgang en de onzekerheid duurt voort. Er is nog steeds geen begroting voor 2007 en het zijn niet alleen de toetredingslanden die zich daar grote zorgen over maken. De voorstellen van de Britse regering zouden Schotland een miljard pond uit de structuurfondsen kosten en Wales zou geen financiering meer ontvangen uit hoofde van doelstelling 1. Er heerst onzekerheid in onze plattelandsgemeenschappen omdat het Verenigd Koninkrijk plotseling zijn steun heeft teruggetrokken voor het pakket maatregelen ter financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, waarover nog maar net een akkoord is bereikt. En er heerst ook onzekerheid over de vraag wat er in de plaats gaat komen van de inmiddels dode Grondwet.
Nul vooruitgang. Wat een contrast met de recente voorzitterschappen van Ierland of Luxemburg: kleine, succesvolle, onafhankelijke landen die in de zes maanden van hun voorzitterschap enorm veel bereikt hebben en uitstekende voorbeelden zijn van de onafhankelijke status die naar mijn overtuiging ook voor Schotland de beste oplossing zou zijn, en die mijn collega’s uit Wales en Catalonië eveneens voor ogen hebben voor hun land. Nul vooruitgang, zo lijkt het, tot de top van december. Het lijkt mij dat het opeenstapelen van zo’n groot aantal moeilijke, onopgeloste problemen op de agenda van één formele top het recept is voor een potentiële ramp.
Ter afsluiting wil ik alleen nog zeggen dat de laatste akte van het Britse voorzitterschap zal bestaan in het voorzitten van de Visserijraad in december. Zou ik ervoor mogen pleiten dat voor één keer - één keer maar - de Britse regering van de bescherming van de Schotse kust- en eilandgemeenschappen een economische en sociale prioriteit maakt en niet iets dat kan worden opgeofferd aan de onderhandelingstafel? 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   - Bedankt voor uw schitterende toespraak van juni, mijnheer Blair. Ook al biedt u de totale Britse korting aan, dan nog krijgt u geen begrotingscompromis vóór december. De oude Brusselse centralisten en de voorstanders van landbouwsubsidie willen u geen pluim geven. Voor hen bent u te modern. Voor ons bent u niet modern genoeg.
Wat wij missen is dat u de Grondwet voor dood en begraven verklaart en zegt: laten we helemaal opnieuw beginnen. Laten voor- en tegenstanders van de Grondwet een gezamenlijke discussienota opstellen en laten we daarna een nieuwe, rechtstreeks gekozen conventie bijeenroepen. Laat die conventie een of twee voorstellen uitwerken, waarover dan in alle landen tegelijk per referendum kan worden beslist. Zo beslissen de kiezers over onze gemeenschappelijke toekomst, zo krijgen we de machtsverdeling tussen de landen en de EU die de kiezers wensen. En benut u dan de laatste maanden van uw EU-voorzitterschap om de transparantie van de bijeenkomsten van de Raad te garanderen en de afgevaardigden de mogelijkheid te geven alle documenten van de 300 geheime werkgroepen van de Raad op te vragen. Deze groepen nemen 85 procent van alle wetgeving achter gesloten deuren aan. Dwingt u ook de Commissie de namen bekend te maken van de leden van de 300 geheime werkgroepen die de wetten voorbereiden. Geeft u de afgevaardigden inzicht in de wetten en in het werk.
Tijdens de Europese Conventie onderschreven 200 van de 220 mogelijke leden het principe dat alles openbaar is tenzij uitdrukkelijk besloten wordt tot gesloten deuren, in plaats van zoals het nu is: alles is achter gesloten deuren, tenzij men besluit tot openbaarheid. Alle afgevaardigden ondertekenden dit voorstel, evenals 23 van de 28 landen, maar niet Groot-Brittannië, hoewel Peter Hain graag had ondertekend. Hij kon dat evenwel niet doen vanwege het ministerie van Buitenlandse Zaken van de heer Blair. Als EU-voorzitter kan de heer Blair zich daar mee bemoeien. Er is slechts een gewone meerderheid nodig om het reglement van orde in de Raad te wijzigen, zodat alles voortaan openbaar is, tenzij een gekwalificeerde meerderheid een uitzondering aanneemt. Dit is een heel simpel voorstel dat 20 van de 25 huidige landen hebben ondertekend. Hebt u de wil om het voorstel in stemming te brengen? 
Roberta Angelilli (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, net als in juni jongstleden heeft voorzitter Blair ook nu weer een redevoering vol goede, pro-Europese intenties gehouden. Er zijn vandaag duidelijke woorden gesproken over sectoren die van strategisch belang zijn voor het herstel van de Europese economie, zoals energie, onderzoek en infrastructuur. Maar dat zijn enkel woorden, omdat alles afhangt van een akkoord over de financiële vooruitzichten, en wat dat betreft zijn wij ondanks de geruststellende verklaringen er niet van overtuigd dat men over de noodzakelijke vastberadenheid beschikt om de onderhandelingen af te sluiten.
Bovendien is er te weinig gezegd over het nieuw Europees sociaal model, zeer zeker aan de vooravond van een top die juist daarover moet gaan. Wij zijn ook niet overtuigd door het enthousiasme van Tony Blair over met name de herziening van de arbeidstijdenrichtlijn die, omdat de massa werknemers met onzekere en atypische banen steeds groter wordt, een chantage-instrument dreigt te worden bij collectieve onderhandelingen. Evenmin overtuigd zijn wij door zijn enthousiasme over de zogenaamde Bolkesteinrichtlijn, waarmee in het huidig stadium alleen de rechten van de werknemers en de consumenten in gevaar worden gebracht en in het beste geval slechts 600 000 nieuwe banen zullen worden gecreëerd. Met andere woorden dit is een olifant die een muis baart.
Tot slot was voorzitter Blair ook niet overtuigend wat het Europees sociaal model betreft, en als hij niet was weggelopen en dit Parlement links had laten liggen…
Ashley Mote (IN ). -
   Mijnheer de Voorzitter, de heer Alexander weet dat ik weet dat hij niet erg goed is in het beantwoorden van vragen. Toch ga ik het nog een keer proberen. Wat is de Britse regering van plan te gaan doen aan de geïnstitutionaliseerde plundering van publieke fondsen die hier al tientallen jaren aan de gang is? Een bedrag van zeshonderd miljard euro - volgens de Europese Rekenkamer zelf - kan niet worden verantwoord, vanaf het moment dat het Verenigd Koninkrijk zich bij Europa aansloot. Dat is vijf maal onze bijdrage over diezelfde periode.
Op het bureau van de heer Blair in Downing Street ligt een brief met daarin de aanbeveling dat de Britse regering een tijdslimiet stelt voor de afronding van de fundamentele hervorming van de administratieve en boekhoudkundige procedures van de EU, zodat deze volledig voldoen aan de internationale normen voor financiële verslaglegging. Tegelijkertijd moet het Verenigd Koninkrijk verklaren dat als die tijdslimiet niet gehaald wordt, dat voor het Verenigd Koninkrijk het signaal is om een beroep te doen op het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht.
Ondertussen zouden de 1,25 miljoen euro per uur van het Verenigd Koninkrijk vastgezet moeten worden op een geblokkeerde rekening. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter, dames en heren, enkele dagen geleden heb ik de voorzitter van de Raad als vermist opgegeven, en daarom wilde ik vandaag zeggen: Maar hij is alweer vertrokken. Hopelijk hoeven we niet tot december te wachten voor hij terugkeert op het Europees podium.
Ik had hem als vermist opgegeven omdat ik vond dat hij het openbaar Europees debat en het zoeken naar oplossingen voor onze problemen en voor die van de burger te terughoudend en te bescheiden aanpakte. Ik miste een actief voorzitterschap van de Raad. Ook al vond ik zijn rede van 23 juni beter, heeft hij vandaag een goede redevoering gehouden, met juiste analyses, vage suggesties en veel aankondigingen. Ik moet u zeggen, mijnheer de voorzitter, dat hoewel u nu ver over de helft van uw voorzitterschap bent, de balans tot nog toe niet erg in uw voordeel uitvalt. U moet nog veel doen om van uw voorzitterschap van de Raad een succes te maken. Dat redt u niet alleen met retorisch gepolijste redevoeringen.
Geeft u de Europese Unie de macht om te doen wat u van haar verlangt. Ik zal slechts twee voorbeelden geven: wij zijn niet verantwoordelijk voor de universiteiten of voor het nationaal energiebeleid, maar toch eist u van ons dat wij ons ermee bezighouden. Geeft u de Europese Unie de middelen om te doen wat u van haar verlangt en de maatregelen ten uitvoer te leggen die u mede heeft gesteund. Wij zeggen u: uit het verslag-Böge blijkt dat er geen overeenstemming is met het Parlement over de financiële vooruitzichten. Wij willen namelijk in staat willen zijn om te doen waartoe we verplicht zijn.
Het Europees sociaal model is in onze ogen de sociale markteconomie, en de fase van overdenking van de Grondwet begint niet op 30 juni, maar nu. Maakt u weer direct contact met de burgers! Trekt u Europa vlot en doet u wat!
Bárbara Dührkop Dührkop (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, allereerst moet ik uiting geven aan mijn betreuren dat er pas in december vooruitgang kan worden geboekt bij de financiële vooruitzichten. Een dergelijk krap tijdschema lijkt mij nogal riskant. U weet dat dit gevolgen zal hebben voor het beleid met betrekking tot de economische groei, de solidariteit met de nieuwe lidstaten, de investering in innovatieve beleidsacties, evenals de bevordering van de sociale rechtvaardigheid en het concurrentievermogen in de context van de mondialisering. Voor de landbouw, een verplichte uitgavenpost, zal het geen gevolgen hebben: dat geld moet stipt worden betaald.
Ik wil u echter ook complimenteren, want we zijn teruggekeerd naar iets wezenlijks van vroegere tijden, naar een beginsel dat gehanteerd werd in de tijd van de financiële pakketten die de naam “Jacques Delors” kregen. Laten we eerst vastleggen en overeenkomen wat de beleidsprioriteiten van de Europese Unie zijn - we willen beide tegelijk doen - en, zoals de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Blair al suggereerde, daarna een akkoord proberen te bereiken over het noodzakelijke financiële pakket. Het zullen echter holle frasen blijken als het keurslijf van 1 procent blijft bestaan, want de becijferde bedragen zullen niet stroken met alle genoemde prioriteiten. Uit de woorden van de heer Blair kunnen we hooguit opmaken dat opnieuw onderhandeld zal worden over de cijfers, waarmee tot nu toe gegoocheld werd in de Raad. Ik denk dat we consequent moeten zijn, en de noodzakelijke financiële middelen moeten uittrekken voor de doelstellingen die wij nastreven.
In juni heeft het Parlement zijn taak als begrotingsautoriteit vervuld. Ik denk dat u nu de ernstige verantwoordelijkheid draagt uw taak te vervullen en een gemeenschappelijk standpunt te zoeken in de Europese Raad, want er is een gezegde: “Wat niet in de begroting staat, bestaat niet”, en dat klopt. Als onze woorden en de door ons vastgelegde prioriteiten niet gepaard gaan met de nodige politieke wil en financiële middelen, zijn ze nutteloos. 
Ik ben het er absoluut mee eens dat Europa op de goede weg is. De carrosserie is de Grondwet, de motor is de euro en de benzine is de begroting. 
Marielle De Sarnez (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Europa is kaduuk. De Grondwet is kaduuk. De begroting is kaduuk. De inspiratie is kaduuk. En de verantwoordelijkheid voor deze crisis ligt gedeeltelijk bij het Britse voorzitterschap. U hebt verhinderd dat in juni jongstleden een akkoord van de grond kwam over de financiële vooruitzichten, en het ziet er tot nu toe naar uit dat het enige resultaat van het voorzitterschap van de Raad bestaat in het openen van de onderhandelingen met Turkije, alsof een vlucht naar voren het gebrek aan visie kan compenseren.
Mijnheer de voorzitter, u zult deze crisis niet kunnen oplossen zonder een akkoord te bereiken over de begroting van de Unie. U zult deze crisis niet kunnen oplossen zonder solide, democratische financiële vooruitzichten. U zult deze crisis niet kunnen oplossen met minder Europa. En bovenal: u zult deze crisis niet kunnen oplossen door de indruk te wekken dat Europa kan worden beperkt tot economische afspraken of één grote markt. Europa is in de eerste plaats een politiek project. Mijnheer de Voorzitter, men wacht op Europa! Binnen de Unie wachten degenen die weten dat Europa het enige antwoord is op de mondialisering en, buiten de Unie wachten degenen die een beter evenwicht in de wereld verlangen. Stelt u hen niet teleur! Stelt u hen niet langer teleur! 
Jean Lambert (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met de dienstenrichtlijn. Ook ik hoop dat de boodschap is overgekomen en het voorzitterschap ervan doordrongen is dat volgens velen in dit Parlement de diensten van algemeen belang - hoe belangrijk ze ook mogen zijn voor de sociale samenhang en mobiliteit - niet binnen de reikwijdte van die richtlijn behoren te vallen.
Ten tweede, energie. Verondersteld mag worden dat een gemeenschappelijk energiebeleid een aantal zeer dynamische ontwikkelingen op het gebied van een efficiënt gebruik van natuurlijke hulpbronnen zal teweegbrengen. In welk opzicht geeft het voorzitterschap hierbij het goede voorbeeld? Met welke verschuiving in de begroting zullen gelden worden vrijgemaakt voor hernieuwbare energiebronnen, zodat deze minimaal dezelfde middelen krijgen toegewezen als kernenergie?
Inderdaad is het van essentieel belang dat er vooruitgang wordt geboekt met betrekking tot klimaatsverandering, vooral als we vorderingen willen maken bij de strijd tegen de armoede in Afrika. Op welke manier legt het voorzitterschap verband tussen klimaatsverandering en een aantal andere problemen, bijvoorbeeld binnen het kader van de agenda van Lissabon. Ik neem aan dat u zaken bevordert als een echt radicale opleidingsstrategie om ervoor te zorgen dat onze beroepsbevolking opgewassen is tegen de gevolgen van klimaatsverandering.
Tenslotte, welke actie zal het voorzitterschap ondernemen als het gaat om de globalisering, teneinde de normen met betrekking tot arbeid en milieu op internationaal niveau omhoog te trekken? 
Miroslaw Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat de top over de globalisering, die door het Britse voorzitterschap wordt georganiseerd, en waaraan de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten van de EU zullen deelnemen, een waardevol initiatief is. De globalisering is een nieuwe vorm van politiek, economisch en cultureel kolonialisme dat door de rijke landen gebruikt wordt om de arme en minder ontwikkelde landen onder de duim te houden. Een van de grootste risico’s van deze ontwikkeling is dat de natuurlijke rijkdommen van de aarde daardoor op een inefficiënte wijze worden gebruikt.
De Europese Unie heeft voorgesteld om een speciaal fonds in het leven te roepen om de effecten van de globalisering te bestrijden. Ik vraag mij in dit verband af of dat fonds ook gebruikt gaat worden om het onderzoek naar en de ontwikkeling van milieuvriendelijke technologieën te ondersteunen en om het bedrijfsleven, inclusief de multinationals, ertoe te brengen om meer verantwoordelijkheid voor het milieu te nemen. Hopelijk zal de top van morgen een van die factoren blijken te zijn op basis waarvan de lidstaten van de EU een langetermijnbeleid in gang kunnen zetten voor de bestrijding van de ongewenste effecten van de globalisering. 
Konrad Szymański (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Alexander, het is boven alle twijfel verheven dat de Europese Unie dringend behoefte heeft aan een eerlijk debat zoals dat morgen in Hampton Court zal plaatsvinden. Naar mijn idee is deze top een goed idee van het Britse voorzitterschap. Ik wil graag twee opmerkingen maken over de kwesties die minister-president Blair aan de orde heeft gesteld in de brief die hij aan zijn gasten heeft gestuurd. Het enige dat wij hoeven te doen om meer werkgelegenheid en groei in Europa te creëren, is het inlossen van de prozaïsche beloften die wij vijftig jaar geleden hebben gedaan. Daarmee doel ik op een gelijke toegang tot een open arbeids- en dienstenmarkt. Ik stel voor dat wij eerst deze onderwerpen tot een goed einde brengen, voordat wij ons over de mistige politieke toekomst van Europa buigen.
Zijn wij in staat om gezamenlijk meer te bereiken? Het antwoord op deze vraag is een volmondig “ja”, maar de resultaten zijn wel afhankelijk van de mate waarin wij in het Europese project geloven. Dat geloof is onlosmakelijk verbonden met een goed functionerende arbeids- en dienstenmarkt, die enerzijds voor iedereen op dezelfde voorwaarden toegankelijk is en anderzijds in begrotingsopzicht duidelijk uiting geeft aan de solidariteit van de oude lidstaten met de nieuwe lidstaten van de EU. Terughoudendheid bij het voltooien van de interne markt of bij het vaststellen van een begroting die op solidariteit is gebaseerd, zal het geloof in het Europese project ondermijnen, juist in de landen waar dat geloof op dit moment het grootst is, zoals in Polen.
Wees zo goed, mijnheer Alexander, om de heer Blair nog eens op deze samenhang te wijzen en vraagt u hem om dit ook duidelijk aan de andere gasten in Hampton Court over te brengen, ook al zullen sommigen dit wellicht als een vorm van chantage beschouwen.
Frank Vanhecke (NI ).
   - Voorzitter, op de officiële website lees ik dat deze Europese Raad zich onder meer zal buigen over maatregelen om de veiligheid van de Europese burgers beter te waarborgen. Volgens de media zouden de Franse en Spaanse Eerste Minister zelfs op deze top een gezamenlijk initiatief voor een groot immigratiebeleid in Europa voorstellen. Sta me toe terzake ongerust te zijn. De socialistische regering in Spanje is door haar massale regularisatiepolitiek immers verantwoordelijk voor de vreselijke gebeurtenissen rond de Spaanse enclaves in Marokko en beide landen staan eigenlijk model voor een mislukte immigratiepolitiek.
Wat wij dus nodig hebben, is de simpele bevestiging dat ons continent geen immigratiegebied is, dat onze lidstaten trouwens vandaag reeds worden getroffen door enorme problemen ten gevolge van de aanwezigheid van miljoenen niet assimileerbare vreemdelingen op ons grondgebied.
Een goede start zou alvast zijn om de wil van onze burgers te respecteren en Turkije een bevoorrecht partnerschap aan te bieden in plaats van toetredingsonderhandelingen te starten met een land dat jammer genoeg op geen enkel gebied Europees kan worden genoemd. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, toen wij in juni de toespraak aanhoorden van de heer Blair, zeiden we tegen onszelf dat alles zou gaan veranderen. In werkelijkheid heeft het vier maanden geduurd voordat de heer Blair met voorstellen is gekomen, voorstellen waar wij het alleen maar mee eens kunnen zijn, omdat ze sowieso al onderdeel uitmaken van onze eigen richtsnoeren.
Of hij het nu heeft over onderzoek en ontwikkeling, over energie, over scholing, over de beheersing van immigratie of over de uitdagingen voor de democratie, er is niets nieuws te ontdekken in de voorstellen van de heer Blair. Het is allemaal maar lege huls. De ene grote toespraak volgt de andere op, maar het in een crisis verkerende Europa loopt steeds meer vertraging op, terwijl de wereld razendsnel verdergaat. Dank u, mijnheer Blair! Het voorzitterschap van de heer Blair is een leeg voorzitterschap, een voorzitterschap dat niets voorstelt.
Wat zijn we nu concreet opgeschoten sinds juli? Hoe ik ook zocht, ik heb nog geen maatregelen gevonden die beantwoorden aan de verwachtingen van de burgers. Weliswaar zijn de onderhandelingen met Turkije geopend, maar dat was niet echt wat de Europese burgers wilden...
De heer Blair betreurde in juni dat slechts twee van de twintig belangrijkste universiteiten ter wereld Europees zijn. Maar wat onderneemt hij nu echt om daar verandering in te brengen? De heer Blair stelde dat onderzoek de hoeksteen is voor duurzaam concurrentievermogen. Daar zijn we het allen over eens. Maar wat zijn de concrete voorstellen? Wat doet hij eigenlijk om de hersenvlucht in te dammen?
Tot slot, mijnheer Blair, wat hebt u gedaan om Europa weer populair te maken? We willen niet dat Europa wordt opgeofferd op het altaar van de krenterigheid van regeringen! Dit Parlement zal nooit instemmen met een uitverkoopbegroting. Het gaat er niet om de Britse korting te ruilen tegen het GLB, maar om Europa eindelijk de middelen te geven die nodig zijn voor zijn strategie. We kunnen de Europese Unie niet op alleen dromen en mooie woorden bouwen. Ik vrees dat de heer Blair te veel naar Shakespeare heeft geluisterd die zei: "ambitie [...] kiest eer verlies dan winst die hem ontglanst." 
Gary Titley (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de heer Blair zal zich ongetwijfeld gevleid voelen door de opvatting van mevrouw Grossetête dat hij ‘super-Tony’ is, die maar met zijn vingers hoeft te knippen en heel Europa is in een handomdraai veranderd, en dat hij een dictator is en daarom in een handomdraai de andere 24 lidstaten kan laten doen wat hij wil.
Ik zou daarentegen mijn tevredenheid willen uitspreken over veel van de voortgang die door het voorzitterschap is gerealiseerd en met name over de getoonde betrokkenheid bij het Parlement en de voortdurende aandacht van ministers voor de wensen van het Parlement.
Ik ben blij met de vooruitgang op het terrein van justitie en binnenlandse zaken en de zeer persoonlijke inzet van de Britse minister van Binnenlandse Zaken om het Parlement te betrekken bij het vraagstuk van gegevensbewaring en hier een zaak van de eerste pijler van te maken, wat een enorme stap vooruit betekent voor de relatie tussen de Raad en het Parlement.
Ik ben blij met de vooruitgang die geboekt is met betrekking tot Afrika, met de vooruitgang op het gebied van betere regelgeving, en met name met de voortzetting van de werkzaamheden in het kader van het initiatief van de zes voorzitterschappen dat daarop betrekking heeft, evenals met de eerste toezegging van het voorzitterschap om samen te werken met de Europese Commissie. Ik ben blij met de vooruitgang op het gebied van de uitbreiding, in het bijzonder met de opening van de onderhandelingen met Turkije. We weten dat dat een zeer moeilijke beslissing is geweest, dat er veel lidstaten zijn die reële zorgen hebben, en het is een grote verdienste van de Britse minister van Buitenlandse Zaken dat hij in staat is gebleken om dat proces op schema te houden. Het zou een ramp voor Europa zijn geweest als dat proces langzaam in het slop was geraakt. We hebben de onderhandelingen met Kroatië geopend, en ik merk op dat de Britse staatssecretaris daar vandaag is om die onderhandelingen vooruit te helpen. Ook boeken wij vooruitgang op de Balkan.
Ik ben uiteraard blij met wat de fungerend voorzitter van de Raad vandaag gezegd heeft, met name over het energiebeleid, want zoals de fungerend voorzitter zich zal herinneren heb ik daar op het congres van de Labourpartij al een opmerking over gemaakt. Wat belangrijk is, is dat we er nog niet in zijn geslaagd om de interne markt te voltooien, evenmin als de infrastructuur voor transport en energie. Wat er mis is in Europa, is dat wij een leveringsprobleem hebben. Regeringen moeten doen wat ze zeggen en hun beloften inlossen. Ik hoop dat dat zal gebeuren tijdens de top. Aan de lidstaten zal duidelijk gemaakt worden dat Europa alleen vooruit kan als zij doen wat ze beloofd hebben. 
Bronislaw Geremek (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik moet toegeven dat de speeches van minister-president Blair een bepaald verleidelijk karakter hebben. Na het beluisteren van de speech die hij in juni in dit Parlement gaf en zijn slotspeech van vandaag wil ik beginnen met de opmerking dat volgens mij minister-president Blair nog een van de weinige, echte staatsmannen in Europa is. Toen hij vertrok, heeft hij echter ook zijn charisma meegenomen en daarom zal mijn commentaar van een iets andere teneur zijn.
Er zijn steeds meer aanwijzingen dat de inspanningen van het Britse voorzitterschap negatief voor de Europese Unie zullen uitpakken. Dit roept de vraag op welke stappen het Britse voorzitterschap in de komende twee maanden wil gaan ondernemen om ervoor te zorgen dat er op zijn minst op twee gebieden daadwerkelijk vooruitgang wordt geboekt. Ook de nieuwe lidstaten beschouwen het verloop rondom de financiële vooruitzichten als problematisch, aangezien zij de negatieve effecten daarvan zullen ondervinden. Heeft het Britse voorzitterschap enig idee over de wijze waarop deze landen gecompenseerd kunnen worden voor de verliezen die zij zullen leiden? Mijn tweede punt heeft betrekking op het feit dat de Europese Unie absoluut een politieke dimensie nodig heeft. Welke voorstellen zal het Britse voorzitterschap op dit vlak aan de Europese Unie voorleggen? 
Jaime Mayor Oreja (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik nog maar eens benadrukken hoe belangrijk een uitstekende speech in het Europees Parlement is, zoals die van de heer Tony Blair vandaag. Ten eerste omdat het een onmiskenbaar politiek betoog was, en dat kunnen we gebruiken in het Europees Parlement. Het doorbreekt onze routine en zorgt ongetwijfeld voor vernieuwing en regeneratie, twee zaken die we naar mijn mening niet mogen onderschatten. Er kan straks nog van alles worden gezegd, maar we mogen het belang van de speech van de heer Blair van vandaag, evenals de speech die hij op 23 juni jongstleden hield, in geen geval onderschatten.
Bovenal waardeer ik dat hij bepaalde prioriteiten en bepaalde problemen heeft genoemd, en daarnaast heeft aangegeven wat leiderschap inhoudt, namelijk het vermogen om keuzes te maken, te recapituleren en de politieke inspanningen, die de Europese Unie moet leveren, te bundelen.
Daar wil ik evenwel aan toevoegen dat niet alleen de heer Blair zich moet buigen over deze lijst met problemen, maar ook de Raad, die dit weekend bijeenkomt in het Verenigd Koninkrijk.
Daarnaast wil ik ook benadrukken - en dat is waar het naar mijn gevoel vooral aan ontbrak in het betoog van de heer Blair - dat tussen het belang van de door hem genoemde oriëntaties en de te nemen maatregelen een belangrijke stap zit waarvan hij niet heeft gerept: hij zal zich moeten inspannen om de politieke rol van de Europese Unie ten aanzien van deze onderwerpen te definiëren, zoals mijn collega Karas een paar minuten geleden al zei. Oriëntaties volstaan niet, maatregelen evenmin. Er is nog een tussenstap: de politieke rol definiëren die de Europese Unie dient te vervullen ten aanzien van de strijd tegen het terrorisme, en ten aan zien van immigratie en universiteiten. De Raad zal zich die inspanning dus moeten getroosten, en de Europese Raad moet de Europese Unie een impuls geven door een aantal bevoegdheden, een deel van zijn soevereiniteit, af te staan, zodat de Europese Unie en haar eigen instellingen de taak kunnen vervullen die ongetwijfeld de hunne is.
Kortom, ik hoop dat dit uitstekende betoog, dat ik wel degelijk waardeer, na het einde van de Europese Raad van dit voorzitterschap niet zal uitmonden in de zoveelste frustratie. 
Enrique Barón Crespo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil gebruik maken van de minuut die ik heb gekregen om een aantal rechtstreekse boodschappen aan het Britse voorzitterschap mee te geven. Als uitgangspunt neem ik het beeld dat mijn collega, mevrouw Dührkop, gebruikte.
Als we vooruit willen, zoals de fungerend voorzitter van de Raad aangaf, hebben we een motor nodig. Die motor is de euro. En nu we het toch over economie hebben, wil ik erop wijzen dat Finland het meest concurrerende land ter wereld is, een land dat meedoet aan de euro. We hebben ook brandstof nodig, dat is het akkoord over de financiële vooruitzichten, en ten slotte hebben we een goed werkend chassis nodig, en dat is in wezen de Grondwet.
Wat betreft hetgeen premier Blair zei. Onderzoek, ontwikkeling en innovatie zijn inderdaad opgenomen in de vooruitzichten, maar het zijn ook de gebieden waarop het meest is bezuinigd. Bij het energiebeleid kan men vooruit, omdat het geen communautair beleidsterrein is. Universiteiten evenmin, maar Erasmus wel. Ook daar is een verhoging mogelijk. Dan immigratie, een heel belangrijk onderwerp: het Europees Agentschap voor grensbeheer moet een impuls krijgen en er moet meer aandacht komen voor overnameovereenkomsten en Afrika.
Ten slotte is het standpunt inzake de strijd tegen het terrorisme sinds zeven juli gewijzigd. Minister Clarke zei hier dat als de Grondwet dit onderwerp onder de eerste pijler plaatst, dat een belangrijke stap zou zijn.
Daarom denk ik dat het Britse voorzitterschap kansen te over heeft om deze doelstellingen te verwezenlijken. 
Antonio Tajani (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ga akkoord met de inhoud van de redevoering van de heer Blair over de top van morgen, maar ik had graag gezien dat de Raad een heel aandachtig onderzoek zou hebben gewijd aan een fundamenteel vraagstuk, aan iets dat ook in het middelpunt stond van zowel het betoog van de heer Blair als dat van de heer Barroso: de vergrijzing van onze samenleving, waar de economie van de Unie zo sterk onder te lijden heeft. De bevolkingsgroei en de groei van de actieve bevolking in Europa nemen op zorgwekkende wijze af, zoals ook bevestigd werd met de gisteren door Eurostat gepubliceerde gegevens, waaruit is gebleken dat wij dit mankement alleen goed kunnen maken met immigratie.
Het geboortecijfer ligt op anderhalf kind per paar, hetgeen ver beneden het natuurlijke vervangingsniveau van twee kinderen per twee ouders ligt. De actieve bevolking zal in 2020 met 20,7 procent afnemen ten opzichte van 1980, hetgeen 20 miljoen werknemers minder betekent. De Europese bevolking vergrijst: in 2020 zullen er 19,1 procent meer ouderen zijn dan in 1980. Dat alles heeft een negatieve weerslag op niet alleen de overheidsfinanciën, de volksgezondheid en de pensioenstelsels, maar ook op de groeivooruitzichten van Europa, aangezien ons dynamisme zal nalaten.
Daar zijn vele redenen voor. Een daarvan is ongetwijfeld het feit dat men het gezin niet heeft beschermd en bevorderd. Het gezin is de fundamentele cel van de samenleving en is een uiting van een van de grondwaarden van de Europese beschaving. Wij ontdekken nu dat als wij afzien van onze waarden, wij niet alleen sociale gevolgen maar ook enorme economische gevolgen teweegbrengen. Onder die omstandigheden lijken de doelstellingen van Lissabon moeilijk bereikbaar te zijn.
Wat moeten wij dan doen? Wij moeten terug naar de waarden die de grondleggers van Europa ertoe bewogen om van een droom werkelijkheid te maken. Die droom lijkt nu kapot te gaan juist op het moment waarop zij werkelijkheid begon te worden. Daarom hebben alle instellingen de plicht om erop te wijzen dat de mens altijd in het middelpunt moet staan van ons streven naar een nieuw Europees sociaal model, naar een model dat in het teken staat van de beginselen van de sociale markteconomie en waarin mededinging, concurrentie, vrij initiatief en ondernemerschap tot hoofddoel hebben het collectief welzijn en volledige werkgelegenheid te bevorderen.
Er moet nog veel worden gedaan voordat een evenwichtige groei mogelijk is. Daarvoor is het onder meer ook noodzakelijk een en ander te herzien op energiegebied - en wat dat betreft ga ik akkoord met de heer Blair - en financiële instrumenten en projecten vast te stellen. De Raad, de Commissie en het Parlement moeten in de komende weken belangrijke vraagstukken aanpakken: de liberalisatie van de diensten, de financiële vooruitzichten en de landbouwvraagstukken. Als wij echter te werk gaan zonder een strategisch plan, zonder een op de fundamentele waarden van onze samenleving gegrondvest plan, zal elke poging tevergeefs zijn. De heer Blair heeft gelijk als hij zegt dat wij een groot patrimonium hebben en dat moeten zien te behouden. Laten wij ervoor zorgen dat wij het niet kapot maken. 
Martine Roure (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de bestrijding van georganiseerde misdaad en terrorisme is een van de speerpunten van uw voorzitterschap.
Tijdens de presentatie van de Britse prioriteiten, in juni, heb ik u erop gewezen dat onze burgers een solidair, beschermend en ruimhartig Europa wensen, en dat daarom het labiele evenwicht tussen veiligheid en vrijheid bewaard moet worden. Dat principe staat nog altijd op de agenda voor de richtlijn over gegevensbewaring. Ik ben ingenomen met de inspanningen die uw voorzitterschap onderneemt ten behoeve van medebeslissing voor het Parlement. We gaan de uitdaging aan en we doen ons best voor een akkoord in eerste lezing.
Er zijn echter meerdere punten die ons na aan het hart liggen en die wij goed in de gaten houden, in het bijzonder de gegevensbescherming in deze richtlijn. Alleen met strikte toegangsregels en strafrechtelijke sancties zullen we kunnen garanderen dat het bewaren van gegevens niet ten koste gaat van de vrijheden van onze medeburgers. 
Jacek Emil Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben een van degenen die waardering hebben voor de toespraak van de heer Blair, maar ik vrees dat ik noch gecharmeerd noch overtuigd ben. Ik ben er niet van overtuigd dat vooruitzicht is geboden op inlossing van de beloften. De Unie heeft geen mooie woorden nodig maar concrete daden, en een allereerste vereiste daarvoor is dat er snel een meerjarenbegroting komt.
Tweederde van dit onzichtbare voorzitterschap is nu achter de rug, en wij zijn nog geen stap verder dan in juni. De kloof tussen woord en daad heeft de ontluikende hoop in de nieuwe lidstaten doen omslaan in gevoelens van teleurstelling en bezorgdheid. Het gebrek aan begrotingsvooruitzichten fnuikt hun inspanningen en financiële planning voor de langere termijn en ontneemt hun de voordelen van het EU-lidmaatschap. De uitbreiding van 2004 moet gepaard gaan met de financiële middelen die nodig zijn om, conform het solidariteitsbeginsel, de kloof te dichten en de sociaal-economische cohesie te onderbouwen.
In juni werd ons verteld over politiek leiderschap. Bij velen leefde toen de verwachting dat de begrotingskwesties met een dergelijk leiderschap zouden worden benaderd. Zijn we inmiddels dichterbij een bevredigende oplossing? Er werd ons verteld over een zelfverzekerd Europa dat uitbreiding ziet als een historische kans om te bouwen aan meer Unie. Is dat echt mogelijk met minder geld, voor zover er al geld is? Waarom staat de begroting niet op de agenda in Hampton Court? De geloofwaardigheid van de EU staat hier op het spel. Deze patstelling moet worden doorbroken. Er is niet veel tijd meer. Hoe moet het met de uitdagingen van de mondialisering en het sociaal model? U bent van plan in Hampton Court te discussiëren over de vraag of de Unie toebereid is met de juiste financiële instrumenten. Zo spant u het paard achter de wagen. Zo hebben we visie in plaats van maatregelen. Visie zonder echte inhoud is echter een illusie, en daar hebben onze burgers weinig aan.
Er resten twee maanden, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, om uw belofte na te komen en ons naar een akkoord over de begroting te leiden. Wij doen een beroep op u om alle vaardigheden waarover het voorzitterschap beschikt, aan te wenden om begrotingsvooruitzichten vast te stellen. Er is een Pools gezegde: wie snel geeft, geeft dubbel. Het Europees Parlement heeft een alleszins redelijke, ruimere begroting voorgesteld, geen ideale, maar wel goede begroting, en in ieder geval een betere begroting dan die van de Raad, als de Raad al met een begroting komt. Waarom kan de Raad onze begroting niet overnemen en goedkeuren? Denkt u er alstublieft serieus over na. 
Borut Pahor (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om daar door te gaan waar de vorige spreker ophield. Ik ben het roerend eens met de opvatting van de Britse premier dat de structuur van de Europese begroting achterhaald is en de hedendaagse behoeften van de Europese Unie niet meer weergeeft. Het verheugt mij dat het voorzitterschap van het VK morgen tijdens de informele vergadering enkele strategische veranderingen zal voorstellen in die richting.
Ik zou dolgelukkig zijn indien deze nieuwe consensus in de Europese politiek over de prioritaire taken tot uiting zou komen in de nieuwe financiële vooruitzichten. Als vertegenwoordiger uit een van de nieuwe lidstaten - waartoe ook Slovenië behoort - beschouw ik het als mijn plicht om erop te wijzen dat de pogingen om nieuwe prioritaire taken vast te stellen in de begroting niet als een excuus mogen worden gebruikt om de goedkeuring van de financiële vooruitzichten in december uit te stellen. Het is inderdaad van essentieel belang, met name voor de nieuwe landen, dat de begroting zo spoedig mogelijk wordt goedgekeurd. Anders zijn wij namelijk niet in staat onze eigen begrotingsprogramma’s uit te werken, en die zijn noodzakelijk om Europese financiële middelen te kunnen verzekeren. 
Douglas Alexander,
   .Mijnheer de Voorzitter, namens de minister-president, de heer Tony Blair, wil ik u danken voor de gelegenheid die u mij biedt om in het Europees Parlement het woord te voeren over het brede scala van onderwerpen dat vanmiddag aan de orde is geweest, en een blik vooruit te werpen naar de informele bijeenkomst van regeringsleiders die morgen in Hampton Court plaatsvindt.
Dit was mijns inziens - niet in het minst vanwege het moment waarop het plaatsvond - een opportuun en nuttig debat over de strategische vraagstukken waarvoor Europa zich de komende jaren gesteld ziet. Daarbij raken wij aan de kern van de vraag hoe Europa moet omgaan met de mondialisering. Daarbij moeten wij, zoals onze premier concludeerde, oog hebben voor niet alleen de dreigingen, maar ook de kansen. Die zijn namelijk net zo belangrijk.
Laat ik vooropstellen dat het Brits voorzitterschap erop gebrand is een consensus te bereiken over de toekomstige richting van Europa. De standpunten die u vandaag naar voren hebt gebracht, zullen worden meegenomen in de voorstellen op dit gebied. Ik heb waardering voor de heldere, directe manier waarop de leiders van alle fracties hun standpunten uiteen hebben gezet. Ik wil tevens de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, danken voor zijn bijdrage tot het debat. Zowel uit het door hem genoemde document van de Europese Commissie - over Europese waarden in een geglobaliseerde wereld - als uit zijn bijdrage van vandaag wordt duidelijk dat de lidstaten en de Commissie overwegend dezelfde visie hebben, sterker nog, dat zij in dezelfde mate doordrongen zijn van de dringende aard van de belangrijke kwesties die wij vandaag het hoofd moeten bieden.
Aangezien er niet veel tijd beschikbaar is, zal ik niet ingaan op ieder afzonderlijk punt dat in de loop van dit lange maar belangrijke debat aan de orde is gesteld, en ik vraag u om begrip daarvoor. Staat u mij toe in plaats daarvan de tijd zo goed mogelijk te gebruiken voor enkele hoofdpunten die de sprekers naar voren hebben gebracht.
Met alle respect moet ik zeggen dat de opmerkingen van de heer Kirkhope duidelijk maken welke risico’s men loopt als men een toespraak schrijft als reactie op een toespraak die men nog niet heeft gehoord. Daarmee doel ik op de twijfels die hij uitte over de inspanningen die het voorzitterschap zich getroost om voortgang te maken met concrete kwesties. Onze minister-president is namens het voorzitterschap heel duidelijk geweest, niet alleen over de aanmerkelijke vorderingen bij de Turkse toetreding - waarop ik straks nader zal ingaan - maar ook over het feit dat de bespreking van de toekomstige financiering moet worden voorafgegaan door overleg over de toekomst van Europa. In antwoord op de specifieke vraag van de heer Kirkhope hoe het in het kader daarvan gesteld is met het Britse nationale belang, zou ik u slechts willen zeggen dat het Britse voorzitterschap voor dezelfde uitdaging staat als ieder ander voorzitterschap: er moet, zoals ik al eerder heb aangegeven, gezocht worden naar een consensus in heel Europa, maar in dat consensus moet wel op gepaste wijze rekening worden gehouden met het Britse nationale belang.
De heer Désir heeft belangrijke kwesties in verband met de energie-infrastructuur en de universiteiten aangeroerd. Ik heb ook met belangstelling kennis genomen van hetgeen hij zei over de dienstenrichtlijn. Dat is slechts één van de waardevolle bijdragen tot onze voortgaande bespreking van deze kwestie.
Mevrouw Koch-Mehrin, die kennelijk niet meer aanwezig is in deze zaal, wees erop dat er naast onderzoek en ontwikkeling ook andere belangrijke prioriteiten zijn, zoals met name transparantie. Deze kwestie is vandaag onderwerp van bespreking geweest, zowel in dit Parlement als in een aantal fora waaraan onze minister-president heeft deelgenomen. In dit verband wijs ik erop dat over transparantie is gesproken tijdens de formele bijeenkomst van de permanente vertegenwoordigers op 19 oktober. Bij aanvang van ons voorzitterschap hebben wij duidelijk gesteld dat wij grote waarde hechten aan continue vooruitgang bij dit onderwerp. De discussie hierover is in ieder geval van start gegaan, zoals blijkt uit de bijeenkomst van het Coreper op 19 oktober.
De heer Hudghton beweerde, op de voor hem zo kenmerkende, gloedvolle wijze, dat het Brits voorzitterschap in het geheel geen voortgang had gemaakt. Ik wil er slechts op wijzen dat het Turkse volk al 42 jaar lang toetreding van hun land wordt voorgehouden. Het zou geen van u, voor- of tegenstander van Turkse toetreding, betamen de historische betekenis van de in Luxemburg behaalde resultaten te ondermijnen. Aangezien het mijn taak is vandaag om namens het voorzitterschap te antwoorden, zal ik niet toegeven aan de sterke verleiding om met hem in debat te gaan over alle kwesties die hij, als Schots nationalist, vandaag onder de aandacht van het Parlement wilde brengen. Ik zou alleen willen zeggen - en wel als zijn trotse landgenoot - dat zijn inbreng in het debat van vandaag niet snel verward zal worden met een zonnetje.
Wat de opmerkingen van de heer Bonde over transparantie betreft, hoop ik afdoende te hebben beantwoord. Ten aanzien van de vraag van mevrouw Angelilli, of er wel genoeg bereidheid is om tot een akkoord over de toekomstige financiering te komen, wil ik enkel de opmerkingen citeren die onze eigen minister-president eerder vandaag tijdens dit debat heeft gemaakt: wij zijn van mening dat de toekomst van Europa morgen in Hampton Court onderwerp van bespreking moet zijn, en dat die bespreking een eerste vereiste is om de beoogde resultaten te behalen op het gebied van de toekomstige financiering.
De heer Mote, die deze zaal zo te zien al heeft verlaten - wellicht als impliciet commentaar op de manier waarop ik in het verleden heb geprobeerd zijn vragen te beantwoorden -, stelde de specifieke kwestie van de corruptie aan de orde. Het voorzitterschap werkt samen met de Europese Commissie en andere lidstaten aan het Commissiedocument “", dat een pakket maatregelen bevat ter hervorming van het boekhoudstelsel van de Commissie. Met die hervorming wordt het voor de Rekenkamer eenvoudiger om te verklaren dat de rekeningen in orde zijn. Wij hopen dat er tijdens de bijeenkomst van de Ecofinraad in november een akkoord wordt bereikt.
De heer Karas wilde een “open en openbaar debat”. Dat is denk ik precies wat we vandaag gezien hebben in dit Parlement: een openhartig debat over de vraagstukken die belangrijk zijn in de aanloop tot de bijeenkomst in Hampton Court. Wat de overige door hem genoemde punten betreft, met name de bevoegdheden inzake universiteiten en toekomstige financiering, heb ik zorgvuldig geluisterd naar de zeer specifieke opmerkingen die hij vanuit het standpunt van zijn eigen fractie maakte.
Mevrouw Dührkop Dührkop wees erop dat, met het oog op de toekomstige financiering, overleg moet worden gepleegd over de vraag welke weg Europa moet inslaan. Nogmaals, wij zijn duidelijk van mening dat die weg bekend moet zijn voordat de toekomstige financiering aan bod komt.
Ik meende enige scepsis in uw woorden te mogen bespeuren over het realistische gehalte van een en ander. In antwoord daarop wil ik enkel een eerder Brits voorzitterschap in herinnering roepen. In 1992 deden wij in november voorstellen voor de toekomstige financiering en werd in december een akkoord bereikt. Mevrouw De Sarnez stelde dezelfde kwestie aan de orde. Volgens haar zou het heel lastig voor ons zijn om de begrotingskwestie tot een goed einde te brengen. Daarop wil ik slechts zeggen dat, als we geen antwoord vinden op de vraag welke richting Europa op moet, het dienovereenkomstig moeilijker zal zijn om een oplossing te vinden voor de toekomstige financiering van Europa.
Mevrouw Lambert sprak met name over de kwestie van klimaatverandering. Ik zal u helder en duidelijk aangeven welke vorderingen wij voor ogen hebben. Wij willen een consensus bereiken over de oplossingen die noodzakelijk zijn om het gevaar van klimaatverandering het hoofd te bieden en over de noodzakelijke maatregelen voor de korte termijn. Daarom heeft de Milieuraad op 17 oktober onder ons voorzitterschap overeenstemming bereikt over een eerst Europees standpunt voor de onderhandelingen tijdens de door de Verenigde Naties georganiseerde klimaatconferentie van december. Wij willen op dit punt een degelijke basis leggen voor de strategie van Europa op middellange en lange termijn, en daaraan wordt gewerkt door een groot aantal Raadsformaties en externe topbijeenkomsten van de Unie.
Tenslotte proberen wij een akkoord te bereiken over kosteneffectieve, flexibele oplossingen voor de uitstoot door Europese vliegtuigen. Als voorzitterschap zijn wij verheugd over een recent, in opdracht van de Commissie uitgevoerd onderzoek waarin de handel in emissierechten als beste oplossing wordt aanbevolen. Wij zijn van plan tijdens de decemberbijeenkomst van de Milieuraad een eerste bespreking over deze kwesties te voeren.
De heer Piotrowski en de heer Szymański hebben beiden gesproken over de uitdaging van de mondialisering en belangrijke punten naar voren gebracht, die morgen waarschijnlijk aan bod zullen komen in de besprekingen van de regeringsleiders in Hampton Court.
Met de uitspraken van de heer Vanhecke over de kwestie Turkije ben ik het, met alle respect, eenvoudig niet eens. Ik spreek nu niet alleen namens het voorzitterschap maar kan tot mijn genoegen ook namens de Raad Algemene Zaken spreken, die op dit punt unaniem was en niet is afgeweken van de in december 2004 door de Europese regeringsleiders uitgezette koers. Aldus konden op 3 oktober van dit jaar de onderhandelingen over een volwaardig lidmaatschap van Turkije in gang worden gezet. Het doet mij deugd dat mevrouw Grossetête de exacte historische betekenis van deze kwestie en de aanvang van de toetredingsonderhandelingen met Turkije inziet. In wat volgens mij als kritiek op het Britse voorzitterschap bedoeld was, zegt zij echter dat we Europa niet met dromen kunnen opbouwen. Ik zou daarop willen zeggen dat de kans op de totstandkoming van een Europa zoals wij dat wensen, groter is als wij uitgaan van hoop en dromen dan als wij alleen zouden uitgaan van herinneringen en in het verleden behaalde resultaten.
Zoals onze minister-president in zijn slotwoord zo treffend zei, is het - als we kijken naar de uitdagingen waarvoor Europa staat, of dat nu de klimaatverandering is of de bescherming van welvaart en welzijn tegen de invloeden van de mondialisering - niet zo moeilijk om aan te tonen dat Europa belangrijk werk te doen staat in de komende vijftig jaar. Ik denk daarom niet dat het de belangen van Europa schaadt als we die uitdagingen bewust aangaan. Ik zou zelfs zeggen dat we de basis voor een breed maatschappelijk draagvlak voor Europa daarmee eerder versterken dan met louter een opsomming van wat we tot nu toe hebben bereikt.
De heer Titley sprak grootmoedig zijn erkenning en waardering uit voor de samenwerking van het voorzitterschap met het Europees Parlement. Ik weet niet zeker of het aantal aanwezigen hier op dit moment een getrouw beeld geeft van uw belangstelling voor hetgeen de Britse minister-president en de minister van Europese Zaken te zeggen hebben, maar ik ben hem erkentelijk voor zijn vriendelijke opmerkingen en zal die doorgeven aan mijn ambtgenoten. Ik ben hem evenzeer dankbaar voor zijn opmerking - die aansluit op hetgeen ik reeds eerder zei - dat het begin van de toetredingsonderhandelingen met Turkije van groot historisch belang is, en ik was blij en dankbaar toen hij het grote vraagstuk van Afrika naar voren bracht en wees op het belangrijke werk dat onder Brits voorzitterschap is verricht om een oplossing te vinden voor deze kwestie, die internationaal veel bezorgdheid wekt.
In dit verband wil ik benadrukken dat het voorzitterschap, evenals de Commissie, veel belang hecht aan het werk dat met betrekking tot ontwikkelingskwesties gedaan moet worden tijdens het uiterst belangrijke ministeriële overleg van de Wereldhandelsorganisatie in december in Hongkong, aan het einde van het Brits voorzitterschap.
Iedereen die zich tijdens het Brits voorzitterschap zo sterk heeft ingezet voor een verdere schuldvermindering en hulpbetalingen, ziet dit nu als een vitale kans, die we beslist niet voorbij moeten laten gaan, willen we voortgang maken op het derde gebied dat essentieel is voor ontwikkeling, en daarmee bedoel ik natuurlijk de handelsvraagstukken.
De heer Geremek sprak ook over de toekomstige financiering. Laat ik heel duidelijk stellen dat het in het licht van hetgeen onze minister-president vandaag heeft benadrukt, nu niet het juiste moment is om te spreken over compensatie van de recent toegetreden lidstaten, de zogenaamde A 10, aangezien er geen akkoord is over de toekomstige financiering. We hebben nu de kans om ons met hernieuwde kracht in te zetten voor dat akkoord. Dat is immers niet alleen voor ons land, als voorzitter, belangrijk, maar voor iedere lidstaat. Ik realiseer me wel dat een akkoord over de toekomstige financiering extra belangrijk is voor de recent toegetreden lidstaten.
De heer Mayor Oreja stelde in algemene zin vragen over de toekomstige rol van Europa, en vroeg zich specifiek met betrekking tot terrorisme af of wij in staat waren om de algemene, door onze minister-president beschreven werkgebieden te vertalen in concrete maatregelen. Dat is nu precies waarom wij dit document hebben laten samenstellen: om die algemene werkgebieden te zijner tijd te vertalen in concrete resultaten.
De heer Barón Crespo stelde de kwestie van de Grondwet aan de orde. Dat stelt mij in de gelegenheid terug te komen op een van de ideeën die ten grondslag liggen aan de bijeenkomst van morgen in Hampton Court. Gezien de uitkomst van de referenda in Frankrijk en Nederland waren wij er van overtuigd dat het verkeerd zou zijn om de besprekingen over de architectuur van de instellingen gewoon voort te zetten. De uitslag van beide referenda - zeker van het Franse, maar mijns inziens ook het Nederlandse referendum - had waarschijnlijk betrekking op zowel de tekst als de context. Het zou dus een vergissing zijn geweest ons uitsluitend op de tekst te richten en de meer algemene kwestie van hoe Europa omgaat met de mondialisering - een vraag waarop onze burgers een antwoord willen - te veronachtzamen. Dat is de oorspronkelijke achtergrond en opzet van de bijeenkomst van morgen.
De heer Tajani heeft, evenals mevrouw Roure, enkele belangrijke kwesties genoemd. Laat me tot slot echter nogmaals wijzen op het belang van de kwestie die de heer Saryusz-Wolski aan de orde stelde, namelijk de toekomstige financiering. Nogmaals, ik heb hier vandaag proberen duidelijk te maken hoe belangrijk het voor ons is dat tijdens de bijeenkomst van de Raad in december daarover een akkoord wordt bereikt.
Om die uitspraak kracht bij te zetten wil ik citeren uit de brief die onze premier, in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Europese Unie, aan zijn collega’s heeft gestuurd met de uitnodiging voor de bijeenkomst van morgen in Hampton Court. Hij schrijft daarin: “Ik weet dat een aantal collega’s graag wil weten hoe het voorzitterschap de onderhandelingen over de toekomstige financiering vooruit denkt te helpen. We hebben in brede kring overleg gevoerd en ik denk dat de collectieve wil aanwezig is om in december overeenstemming te bereiken. Voorzitter Barroso heeft enkele nieuwe ideeën gelanceerd om dat streven een extra impuls te geven”.
Ik denk dat de brief van premier Blair aan zijn collega-regeringsleiders heel duidelijk aantoont dat er ons veel aan is gelegen dat die overeenstemming wordt bereikt, en dat een en ander plaatsvindt in de juiste volgorde, zoals ik eerder heb opgemerkt.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u nogmaals voor de gelegenheid die u mij hebt geboden om te reageren op dit belangrijke, opportune debat. Ik ben ervan overtuigd dat de bijeenkomst van morgen in Hampton Court de lidstaten een belangrijke en reële kans biedt om aan te geven dat zij eendrachtig zijn, een collectieve inspanning willen leveren en willen aantonen dat de Europese Unie een hoofdrol speelt in de omgang met de uitdagingen waarover vandaag zoveel is gezegd. 
Margot Wallström,
   - Mijnheer de Voorzitter, de heer Alexander noemde de strategie voor Afrika. De Afrikaanse Commissie was vorige week bij ons op bezoek en toen zij haar politieke agenda ontvouwde - voor met name kwesties als honger, oorlogen, aids, woestijnvorming en analfabetisme - leken onze problemen in Europa ineens beheersbaar.
Ik vond dit tweeëneenhalf uur durend debat over de uitdagingen die ons te wachten staan, zeer interessant. Natuurlijk waren er punten van verdeeldheid, maar er was ook brede overeenstemming over een aantal kwesties, zoals de noodzaak om zo snel mogelijk een begroting vast te stellen.
In één opzicht was ik echter teleurgesteld. Ik had graag wat meer gehoord over hoe we de burgers meer vertrouwen kunnen geven in wat wij aan het doen zijn. We weten dat wij niets kunnen verrichten zonder democratische legitimiteit en zonder democratische steun en deelname. Zoals u weet, is het mijn taak ervoor te zorgen dat wij - op communicatiegebied - goed zijn toebereid. Het gaat hier om de inhoud: wij moeten laten zien dat wij positieve invloed uitoefenen binnen Europa, maar we zullen de komende jaren ook moeten zorgen voor een goede dialoog met de burgers.
Aangezien de heer Alexander al uitgebreid is ingegaan op dat punt, hoef ik daar nauwelijks iets aan toe te voegen. Ik wil hem nogmaals bedanken en zal ervoor zorgen dat de Commissie wordt geïnformeerd over alle specifieke kwesties die aan de orde zijn gesteld. 
De Voorzitter.
   - Hiermee is dit debat beëindigd.
Richard Corbett (PSE ).
   - We bevinden ons in een “periode van reflectie” over de toekomst van de Grondwet.
Het voorzitterschap heeft dit debat terecht niet toegespitst op de tekst maar op de context van het Verdrag. In plaats van voorstellen te doen voor de herschrijving van de Verdragsartikelen heeft men de besprekingen gericht op de toekomst van het sociale model van Europa (met de buitengewone Europese Raad), de economie, de begrotingshervorming, de uitbreiding en de vraag hoe een gemeenschappelijke dienstenmarkt het beste tot stand kan worden gebracht.
De vorderingen bij deze punten zullen een nieuwe context doen ontstaan, waarin we vervolgens besluiten kunnen nemen over de tekst. De mogelijke scenario’s lopen sterk uiteen: enerzijds het loslaten van elke hervorming en anderzijds het houden van nieuwe referenda in Frankrijk en Nederland. De praktijk zal waarschijnlijk tussen beide uitersten in liggen. Maar of het nu gaat om toelichten, toevoegen, wijzigen of geheel of gedeeltelijk herschrijven, duidelijk is dat de behoefte aan hervorming van de tekst nog altijd aanwezig is. De kwesties die voor alle vijfentwintig regeringen aanleiding waren om te concluderen dat een nieuw Grondwettelijk Verdrag nodig was, liggen nog op tafel en vragen om een oplossing.
Eerst moeten we de context veranderen, en het Brits voorzitterschap heeft daar een goed begin mee gemaakt. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - In plaats van voorstellen te doen waarmee een doeltreffend antwoord wordt geformuleerd op de ernstige sociale problemen in de EU - meer dan 22 miljoen mensen zijn werkloos en 72 miljoen mensen leven onder de armoedegrens - blijft de fungerend voorzitter van de Raad aandringen op maatregelen ter bevordering van de mededinging. De nadruk op onderzoek, ontwikkeling en innovatie wordt in die context altijd gepresenteerd als een middel om de juiste omstandigheden voor het bedrijfsleven te scheppen, en nooit als een antwoord op kwesties als bijvoorbeeld een betere gezondheidszorg voor iedereen, een hoger onderwijsniveau voor heel de bevolking of het scheppen van goede banen met rechten. De fungerend voorzitter, de heer Blair, legde dus het accent op de noodzaak om een flexibeler arbeidsmarkt te creëren, met meer mobiliteit. Hij sprak zijn steun uit voor herstructureringen, ook al leidt dat tot meer banenverlies, extra werkloosheid en ongunstigere omstandigheden op de arbeidsmarkt.
Hij herhaalde zijn steun voor de voorgestelde richtlijn tot verwezenlijking van een interne dienstenmarkt en de arbeidstijdenrichtlijn. Op grond van die uitspraken kunnen we vaststellen dat de nadruk zal liggen op liberalisering. Dat zal de bestaande economische en sociale problemen alleen meer verergeren en uitsluitend de belangen van de economische en financiële groepen in de EU dienen. Het is zeker een beleid dat aan de verlangens van UNICE tegemoet komt. 
Bruno Gollnisch (NI ).
   - Morgen zullen de staatshoofden en regeringsleider in Hampton Court praten over de uitdagingen van de mondialisering voor onze sociaal-economische modellen.
Het feit alleen dat deze bijeenkomst, ondanks de gevolgen ervan op beleids- en begrotingsgebied, is ingekort tot één dag, is op zichzelf al verontrustend.
Nog erger: de oplossing is al gevonden, als we de Britse minister van Financiën, Gordon Brown, moeten geloven. We moeten een einde maken aan de “impasse van het protectionisme”, maar waar in Europa heeft de heer Brown dan wel protectionisme gezien? Van alle markten in de wereld is het de meest open markt, de markt waar de WTO-regels het best worden nageleefd. Onze concurrenten daarentegen hanteren schaamteloos de wapens van dumping, handelsbarrières, verkapte subsidie, enzovoort.
De Commissie doet in al haar gulheid een voorstel voor de instelling van fonds voor de aanpassing aan de globalisering met maar liefst 500 miljoen euro - één euro per inwoner - om de mensen die door haar beleid werkloos zijn geraakt, te helpen bij het vinden van een baan. Hoe cynisch!
Zolang u volhardt in de wil om onze sociale modellen aan te passen aan de globalisering, zullen werklozen, armoede en onzekerheid voortduren. We moeten juist precies het omgekeerde doen: slechts die aspecten van de mondialisering doorvoeren die niet botsen met de beleidsdoelstellingen van welvaart en volledige werkgelegenheid. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   - Naarmate dit hele debat vorderde, raakte ik steeds bedroefder door de kloof die schuilt tussen de indrukwekkend verwoorde ambities van het Britse voorzitterschap en de realiteit. Een duidelijke agenda was mogelijk geweest, om na de uitbreiding echt aan de slag te gaan met hervormingen en het niet bij woorden te laten. Helaas heeft het VK de hakken in het zand gezet hetgeen, samen met een gebrek aan stijl, tot vervreemding in plaats van geestdrift heeft geleid. Als het VK met inhoudelijke voorstellen was gekomen, had het in dit Huis denk ik een nuttige bondgenoot gevonden. In plaats daarvan hebben we overal nog meer gebakken lucht te zien gekregen, terwijl de Europese burger steeds verder uit ons zicht verdwijnt. We hebben geen lering getrokken uit de referenda in Frankrijk en Nederland, en nu rest dit voorzitterschap geen tijd meer om nog iets nuttigs te doen. Het is een jammerlijk gemiste kans. 

De Voorzitter.
   - Aan de orde is het vragenuur (B6-0332/2005). Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad. 
John Purvis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens een collega, de heer Kamall, die de Raad de vorige maand vraag H-0688/05 over de textielcontingenten voor China stelde. Hij heeft hierop nog geen enkel antwoord ontvangen. Ik verzoek u de Raad te vragen wanneer hij een reactie tegemoet kan zien. Onder normale omstandigheden verwachten wij de volgende dag een antwoord. 
De Voorzitter. -
   Mijnheer Purvis, ik heb bericht ontvangen dat we het antwoord van de Raad ieder moment kunnen verwachten. De Raad is zelf aanwezig in het Parlement en ik zou hem willen vragen om aan die vraag voorrang te verlenen.
Is het de mening van de Raad dat de recente wijziging van de groene lijn-verordening haar doel bereikt heeft, te weten een betekenisvolle toename van het handelsverkeer tussen het noorden en zuiden van Cyprus?
Vormt ze een juist en degelijk antwoord op de toezegging van de Raad in april vorig jaar, om behulpzaam te zijn bij de ontwikkeling van Noord-Cyprus? 
Douglas Alexander,
   Om op het eerst genoemde punt in te gaan, moet ik zeggen dat ik niet goed op de hoogte ben van die specifieke kwestie. Als ik de vraag eerder had gezien, had ik waarschijnlijk wel een antwoord gehad. Ik kan u echter verzekeren dat de Raad zich hierover zal buigen en zal trachten om die vraag op korte termijn te beantwoorden.
Wat dan deze vraag betreft: op 1 mei 2004 heeft de Raad de zogenoemde Groene lijn-verordening vastgesteld met als doel de hereniging van Cyprus te ondersteunen door de ontwikkeling van de Turks-Cypriotische gemeenschap te stimuleren, wat weer bereikt moest worden door de handel tussen het noorden van Cyprus en het douanegebied van de Europese Unie te bevorderen. Zoals de afgevaardigde in zijn vraag heel juist opmerkt, heeft de Raad in februari 2005 zijn goedkeuring gehecht aan een aantal wijzigingen van de Groene lijn-verordening, teneinde de reikwijdte en de doeltreffendheid daarvan te verhogen en op die manier verder bij te dragen aan de hereniging van het eiland.
In haar eerste verslag over de tenuitvoerlegging van de Groene lijn-verordening van 1 mei 2004 tot 30 april 2005 is de Commissie tot de conclusie gekomen dat het oversteken van personen zonder problemen verloopt, maar dat de omvang en waarde van de goederen die de lijn overkomen, vooralsnog beperkt is.
In het verslag wordt weliswaar melding gemaakt van de laatste, in februari 2005 aangenomen wijzigingen, maar de uitvoeringsbesluiten van de Commissie betreffende de nieuwe, onder de richtlijn vallende goederen, waren toen nog in voorbereiding. Het was dan ook niet mogelijk om de doeltreffendheid van deze amendementen goed te beoordelen.
De Commissie dient in 2006 opnieuw verslag uit te brengen over de Groene lijn-verordening en zij zal dan de tenuitvoerlegging van deze bepalingen toelichten. Wat de overige maatregelen betreft, die de hereniging van Cyprus moeten vergemakkelijken door het stimuleren van de economische ontwikkeling van de Turks-Cypriotische gemeenschap, is de Raad zich terdege bewust van zijn verantwoordelijkheden en hij zal zich hiervoor blijven inzetten. 
Andrew Duff (ALDE ).
   - Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad bedanken voor zijn antwoord. Zal hij ervoor zorgen dat in zijn eigen voortgangsevaluatie en in die van de Commissie een gedetailleerde evaluatie van het volume van de stroom van goederen die over de Groene lijn worden verhandeld, en die derde landen als bestemming hebben, een belangrijke plaats inneemt?
Zou hij ook kunnen verklaren waarom het Turks-Cypriotische vrachtwagens onmogelijk wordt gemaakt om naar het zuiden te rijden? Het is ronduit absurd dat een Turks-Cypriotische wagen wel vrij in Straatsburg kan rondrijden terwijl dat in het zuiden van Nicosia onmogelijk is. 
Douglas Alexander,
   Ik zou de afgevaardigde willen bedanken voor de punten die hij aan de orde heeft gesteld. Ik kan hem verzekeren dat ik aandachtig heb geluisterd naar hetgeen hij zei en daar nota van heb genomen. Met goedvinden van het Parlement zal ik dat rechtstreeks doorgeven aan de Commissie. Aldus kan een bijdrage worden geleverd aan de huidige werkzaamheden van de Commissie. 
Chris Davies (ALDE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, toen ik vorig jaar in Nicosia was, net nadat de Groene lijn-verordening van kracht was geworden, is mij door ambtenaren van de Commissie verteld dat de Grieks-Cyprioten in de praktijk elke gelegenheid aangrijpen om ervoor te zorgen dat de verordening niet optimaal kan worden uitgevoerd, en dat het handelsverkeer nog steeds ernstig wordt belemmerd. Ik begrijp dat dit tot grote frustraties leidt bij de leden van de Raad, waarvan de overgrote meerderheid voorstander is van rechtstreekse handel met het noorden van Cyprus.
Niemand in de Raad wil spelbreker zijn, maar is het niet tijd om de dingen aan de kaak te stellen als bepaalde burgers van de Europese Unie, wier gekozen afgevaardigden helaas nog niet door de Unie worden erkend, nog steeds door één lidstaat worden onderdrukt?
Douglas Alexander,
   Op de bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken van april 2004 hebben de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie te kennen gegeven dat er wat hun betreft een einde moest komen aan het isolement van de Turks-Cyprioten. Op verzoek van de Raad heeft de Commissie twee ontwerpverordeningen opgesteld om deze toezegging gestalte te geven. Misschien dat de frustraties waar de afgevaardigde het over had, voor een deel worden ingegeven door het feit dat het nog niet gelukt is om overeenstemming te bereiken. Ik kan het Parlement echter verzekeren dat we ons hiervoor zullen blijven inzetten. Uiteraard zullen sommige lidstaten hierbij nauw betrokken zijn. Ik kan u verzekeren dat wij vastbesloten zijn om er voor zover dat in ons vermogen ligt, voor te zorgen dat er overeenstemming wordt bereikt en aan die beschikking van de Raad Algemene Zaken gestalte wordt gegeven. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   - Ik ben de fungerend voorzitter van de Raad erkentelijk voor zijn antwoord, maar is het niet een grof schandaal dat er, anderhalf jaar nadat de Raad had beloofd een eind te maken aan het isolement van de Turks-Cyprioten, nog steeds geen sprake is van rechtstreekse handel, terwijl financiële hulp is uitgebleven? Zou de fungerend voorzitter kunnen beloven dat er in december, aan het eind van het Britse voorzitterschap, werkelijk overeenstemming zal zijn bereikt?
Is de fungerend voorzitter ervan op de hoogte dat bepaalde oversteekpunten tussen het noorden en het zuiden van Cyprus soms gesloten zijn zodat de Turks-Cyprioten, door de weigering van Zuid-Cyprus om rechtstreekse vluchten uit en naar het Noord-Cyprus toe te staan, daadwerkelijk van contact met de buitenwereld verstoken zijn? In het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken zouden de juridische mogelijkheden worden bestudeerd om rechtstreekse vluchten naar Noord-Cyprus toe te staan. Zou de fungerend voorzitter ons kunnen zeggen welke resultaten dat heeft opgeleverd? 
Douglas Alexander,
   Ik zou de vraagsteller er met alle respect op willen wijzen dat ik hier vandaag vragen beantwoord namens het voorzitterschap van de Raad, en niet namens de Britse regering. Als zij wil, kan ze, in een ander forum, schriftelijk contact met mij opnemen over de standpunten van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken inzake het toestaan van deze vluchten.
Overigens deel ik de frustraties van de afgevaardigde over het gebrek aan vooruitgang waarop we hadden gehoopt als gevolg van die eerder gedane belofte van de Raad Algemene Zaken. Zoals we in onze eerdere discussie over de toekomstige financiering echter al uitvoerig hebben besproken, is het bereiken van overeenstemming vaak niet afhankelijk van de wil van een enkel land, zelfs niet als dat land het voorzitterschap van de Raad van de Unie bekleedt, maar van het vermogen om de steun van alle landen te verkrijgen. Daarom, en ondanks die oprechte frustraties die wij met haar delen, kan ik haar slechts verzekeren dat we onze serieuze inspanningen om overeenstemming te bereiken, niet zullen opgeven. In dit stadium kan ik de afgevaardigde echter geen enkele garantie geven over de datum waarop die overeenstemming bereikt wordt. 
De Voorzitter.
In april 2005 heeft de Commissie een onderhandelingsmandaat voor het sluiten van een stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen de EU en Servië/Montenegro opgesteld en ter goedkeuring aan de Raad voorgelegd. Servië/Montenegro was immers tot op heden de enige staat van de westelijke Balkan die uitgesloten bleef van het Europese proces, ook al wordt zijn strategisch belang voor de veiligheid en de stabiliteit in de regio erkend en is zijn Europese dimensie ook door de EU erkend.
Waarom duurt het zo lang vooraleer het onderhandelingsmandaat wordt besproken en goedgekeurd, zodat de onderhandelingen van start kunnen gaan? Wanneer denkt de Raad over te gaan tot de goedkeuring en wanneer denkt hij de Commissie het desbetreffende mandaat te geven? Waarom heeft in het geval van Kroatië de voorwaarde van samenwerking met het ICTY de EU niet verhinderd de onderhandelingen te starten, waar dat in het geval van Servië/Montenegro wel als absolute voorwaarde wordt gesteld en derhalve een politiek van 'twee maten, twee gewichten' wordt gehuldigd? Waarom gaat de Raad niet onmiddellijk over tot de start van de onderhandelingen, terwijl hij tegelijk de mogelijkheid behoudt om toezicht uit te oefenen op de uitvoering van de desbetreffende voorwaarde in een later stadium, en in elk geval vóór het afronden van de onderhandelingen en de ondertekening van de overeenkomst? 
Douglas Alexander,
   Ik ben het volkomen met de afgevaardigde eens dat het van groot belang is dat Servië en Montenegro toenadering zoeken tot de Europese Unie. Daarom ben ik erg blij dat de Raad de Commissie, op de al eerder genoemde Raad Algemene Zaken en Buitenlandse Betrekkingen van 3 oktober, toestemming heeft verleend om de onderhandelingen te openen over een stabilisatie-en associatieovereenkomst met Servië en Montenegro. Vervolgens werd er in Belgrado op 10 oktober een officiële plechtigheid gehouden waarmee die onderhandelingen werden ingeluid, in aanwezigheid van de commissaris voor de uitbreiding, de heer Rehn.
Het besluit om de onderhandelingen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst te openen is het resultaat van de positieve haalbaarheidsstudie die Servië en Montenegro in april 2005 van de Commissie hebben ontvangen. Deze ontwikkeling is een van de doelstellingen van ons voorzitterschap, en naar het oordeel van het Verenigd Koninkrijk is hiermee een voor Servië en Montenegro belangrijke stap vooruit gezet op weg naar de Europese Unie. Verder is het een bevestiging van de communautaire betrokkenheid bij de agenda van Thessaloniki, waarin wordt benadrukt dat de toekomst van de westelijke Balkanlanden in de Europese Unie ligt.
De Raad heeft bepaald dat het tempo en de uitkomst van de onderhandelingen vooral zullen afhangen van de vorderingen die Servië en Montenegro zullen maken bij de ontwikkeling van hun wetgevingsstelsels en bestuurlijke capaciteiten, bij de doeltreffende uitvoering van het constitutioneel handvest en bij de volledige medewerking met het Internationaal Strafhof voor het voormalig Joegoslavië. Alvorens de onderhandelingen worden afgesloten zullen de Raad en de Commissie zich nogmaals buigen over de vorderingen die Servië en Montenegro op deze terreinen hebben gemaakt. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Alexander, twee vragen stellen.
Ten eerste weten wij dat in Montenegro in 2006 een referendum zal worden gehouden over een eventuele terugtrekking uit de gemeenschappelijke staat Servië-Montenegro. In hoeverre zal dit referendum in Montenegro invloed uitoefenen op het verloop van de onderhandelingen over een stabilisatieovereenkomst?
In hoeverre zullen ten tweede de onderhandelingen over een stabilisatieovereenkomst beïnvloed worden door de nakende, parallel lopende onderhandelingen over de uiteindelijke status van Kosovo? Ook wil ik graag weten of volgens de heer Alexander de houding van Servië ten aanzien van de kwestie-Kosovo beïnvloed wordt door het verloop van de onderhandelingen over de stabilisatie- en associatieovereenkomst. 
Douglas Alexander,
   In de loop van ons voorzitterschap heb ik persoonlijk de gelegenheid gehad om Belgrado te bezoeken en van vertegenwoordigers van Servië en Montenegro zelf te vernemen dat het hun uiteindelijke wens is om lid te worden van de Europese Unie en om het proces voor het sluiten van stabilisatie- en associatieovereenkomsten voort te zetten. Gezien de officiële aankondiging die tijdens het recente bezoek van commissaris Rehn aan Belgrado werd gedaan, denk ik dan ook dat we te hard van stapel lopen als we gaan speculeren over de uitkomst van een eventueel referendum in de toekomst.
Toch moet ik er beslist op wijzen - en namens de Europese Unie heb ik dit punt bij mijn ontmoeting met vertegenwoordigers uit zowel Servië als Montenegro heel duidelijk aan de orde gesteld - dat de samenwerking met het Internationaal Strafhof voor het voormalig Joegoslavië een acute en actuele uitdaging is. Hoopgevend zijn eveneens sommige stappen die Belgrado de afgelopen maanden heeft gezet, evenals het recente samenwerkingsniveau in vergelijking met eerdere samenwerkingsniveaus. Wij mogen er vanmiddag hier in het Parlement echter geen enkele twijfel over laten bestaan dat er verdere en concrete vooruitgang moet worden gemaakt om volledige samenwerking met het Joegoslaviëtribunaal te garanderen. 
Bart Staes (Verts/ALE ).
   - Voorzitter, sorry ik ben wat laat, ik heb het antwoord van de Raadsvoorzitter niet helemaal gehoord, maar als het gaat om Servië, ik was vorige week in Kosovo, het Albanese gedeelte van de noordelijke provincie in Servië en daar is men zeer bezorgd over de 2500 mensen die nog altijd verdwenen zijn. Servië werkt niet mee om die lijken terug te vinden.
Een van de voorwaarden om als Europese Unie verder samen te werken met Servië, zou toch moeten zijn dat Servië verplicht wordt om samen te werken met de UNMIK en met de Albanese autoriteiten in Kosovo om ervoor te zorgen dat al die mensen die hun familieleden kwijt zijn, op zijn minst weten waar die zijn, waar die lijken zijn en dat de lijken ook worden terugbezorgd, opdat ze een waardige begrafenis kunnen krijgen. Kan de Raadsvoorzitter toezeggen dat dat een van de voorwaarden is om verder te werken met Servië? 
Douglas Alexander,
   Ik heb alle begrip voor de heftige emoties die deze kwesties oproepen, niet in het minst doordat ik de afgelopen maanden zoals gezegd niet alleen de gelegenheid heb gehad om Servië en Montenegro te bezoeken, maar ook Kosovo, en daar met eigen oren te horen heb gekregen met welke uitdagingen vooral Kosovo, en de regio in het algemeen, nog steeds geconfronteerd worden.
In dit verband heb ik tijdens de besprekingen in zowel Belgrado als Pristina benadrukt hoe belangrijk het is dat we het rapport van ambassadeur Eide afwachten. We hopen dat er op grond van dit rapport een uitweg kan worden gevonden die niet alleen bevredigend is voor één groepering van een enkele gemeenschap, maar dat het in ruimere zin de vrede en veiligheid van de hele regio ten goede zal komen. 
De Voorzitter. -
Hoe beoordeelt de Raad, nu de huidige programmeringsperiode 2000-2006 zo langzamerhand afloopt, de resultaten van het gebruik van de Structuurfondsen en de andere financieringsmiddelen voor maatschappelijke integratie, onderwijs, opleiding en beroepsontwikkeling van jongeren in agrarische, eiland-, berg-, dunbevolkte en afgelegen gebieden, alsook in gebieden die met demografische problemen kampen?
Omvat de nieuwe programmering (voor de periode 2007-2013) op deze groepen gerichte acties, teneinde bij te dragen tot hun integratie in het natuurlijke en maatschappelijke milieu, en hen in staat te stellen in de desbetreffende gebieden te blijven wonen? 
Douglas Alexander,
   De Raad heeft niet vastgesteld welke impact de structuurfondsen en het cohesiefonds hebben op de sociale integratie, het onderwijs, de opleiding en de beroepsontwikkeling van de jongeren die in gebieden wonen met demografische problemen.
Op 18 februari 2004 heeft de Commissie het derde cohesieverslag over het economisch en sociaal beleid aangenomen, waarin verslag wordt gedaan van de vorderingen die op het gebied van de economische en sociale cohesie zijn gemaakt dankzij de structuurfondsen en het cohesiefonds, de Europese investeringsbank en andere financieringsmiddelen. Het verslag gaat onder meer in op de impact van de communautaire beleidsvormen, op het concurrentievermogen, de werkgelegenheid en de cohesie, en op de impact en de toegevoegde waarde van de structurele beleidsvormen voor deze regio’s.
De Raad is zich terdege bewust van de belangrijke rol die jonge boeren spelen in met name de ontwikkeling van het plattelandsmilieu en het milieubeheer. In 2003 stond 24 procent van de landbouwbedrijven onder leiding van iemand van onder de 45 jaar. De generatiewissel moet vooral worden gewaarborgd door maatregelen voor vervroegd pensioen in combinatie met steun voor beginnende ondernemers.
Gedurende de huidige programmeringsperiode, dat wil zeggen die van 2000-2006, zal er uiteindelijk zo’n twee miljard euro worden toegekend als rechtstreekse steun aan jonge landbouwers die een bedrijf wilden vestigen. Dat bedrag is bestemd voor investeringen en voor hulp bij het opstarten van een zaak door middel van adviesverstrekking.
Met het oog op de toekomst heeft de Raad onlangs, in het kader van de verordening betreffende plattelandsontwikkeling voor de periode 2007-2013, een hele reeks maatregelen vastgesteld, zoals met name de invoering van steun tot een bedrag van 55 000 euro per bedrijf, alsook steun bij moderniseringen en de mogelijkheid om gebruik te maken van de nationale reserves om jonge landbouwers de helpende hand te bieden bij het opzetten van een bedrijf. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik dank de minister voor zijn antwoord. Ik hoop dat spoedig een besluit zal worden genomen over de financiering, opdat al hetgeen hij noemde tot 2010 - 2013 werkelijkheid zal worden.
Ik wil ook vragen of er geld beschikbaar zal worden gesteld voor onderwijs en cultuur op deze gebieden, die natuurlijk gegrondvest zijn op reproductie van het menselijk potentieel. 
Douglas Alexander,
   Allereerst wil ik iets zeggen over de vorderingen bij het bereiken van een akkoord over de toekomstige financiering. Ik zou slechts willen herhalen wat ik vanmiddag al gezegd heb, namelijk dat we serieus ons best doen om ervoor te zorgen dat er in december een akkoord ligt. De strekking van deze vraag geeft aan hoe dringend het niet voor slechts één lidstaat maar voor meerdere lidstaten is dat er een akkoord komt over de toekomstige financiering.
Ik heb voor de Raad uiteengezet wat de termijnen zijn van het derde cohesieverslag over het economisch en sociaal beleid, waarin de voortgang werd behandeld. Het lijkt me niet overbodig erop te wijzen dat de termijn voor goedkeuring van de plattelandsontwikkelingsstrategie voor de hele Europese Unie de herfst van 2005 is. Over het kader voor controles en evaluaties zou eind 2005 overeenstemming moeten zijn bereikt, en de lidstaten zullen dan elk een nationaal strategisch plan opstellen dat overeenkomt met de overkoepelende EU-strategie. Op dat moment is er dus zowel een nationale als een Europese component. Deze plannen zullen gespecificeerde doelstellingen voor de uitgaven voor plattelandsontwikkeling omvatten, doelstellingen die zijn toegesneden op de regionale omstandigheden, in het licht waarvan natuurlijk kan worden vastgesteld hoeveel effect de uitgaven hebben gesorteerd. 
Josu Ortuondo Larrea (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, de Britse regering heeft zich een voorstander getoond van een inkrimping van het GLB en van de landbouwsteun. Daarom wil ik het fungerend voorzitterschap van de Raad vragen of het van mening is dat jongeren in plattelandsgebieden en berggebieden zich, dankzij dit voorstel tot het in de steek laten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, beter zullen kunnen integreren in hun natuurlijk omgeving en meer kansen in hun leven zullen krijgen. 
Douglas Alexander,
   Als de afgevaardigde het heeft over de onderhandelingen van de Wereldshandelsorganisatie, moet ik hem zeggen dat het kaderakkoord tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, waarbij de handelsbesprekingen weer op de rails kwamen, dateert van het jaar 2003.
Ons standpunt ten aanzien van de handelsbesprekingen van de komende, cruciale dagen was onderwerp van gesprek op de Raad Algemene Zaken van vorige week, en het heeft de niet-aflatende aandacht en belangstelling van de Europese Commissie, die ons op dat gebied vertegenwoordigt.
Het gevaar bestaat echter dat de discussie over het belang van de Doha-ontwikkelingsronde gereduceerd wordt tot een discussie over kwesties aangaande de landbouw en de plattelandsontwikkeling. De Europese Unie heeft een heleboel te winnen bij een succesvolle afsluiting van de wereldshandelsbesprekingen, niet alleen op het gebied van de landbouw maar ook op dat van de toegang tot diensten en andere markten dan de landbouwmarkt. We hebben er dus allemaal belang bij, of we nu in een plattelands- of en stedelijk gebied wonen, dat de wereldhandelsbesprekingen met succes worden afgerond. Een stimulans tot meer handel in de wereld is een stimulans tot meer welvaart in de wereld. 
De Voorzitter. -
De energiemarkt heeft de laatste tijd een aantal schokken te verwerken gekregen, zoals de stijging van de olieprijzen en de toegenomen bezorgdheid van het publiek voor de gevolgen van de klimaatverandering. Wat onderneemt de Raad onder Brits voorzitterschap om te zorgen dat de voorgestelde richtlijn op doelmatig eindgebruik van energie en dienstverlening in de energiesector (COM(2003)0739 - C5-0642/2003 - 2003/0300(COD)) rekening houdt met de strengere maatregelen om energiebesparingen te stimuleren, die op een sterke meerderheid in het Europees Parlement kunnen rekenen? 
Douglas Alexander,
   De Raad is zich terdege bewust van de kwesties die de afgevaardigde aan de orde heeft gesteld, en hij deelt haar standpunt dat maatregelen voor doelmatig energiegebruik tot de voornaamste instrumenten behoren om de klimaatverandering aan te pakken. In dit verband kan ik de afgevaardigde verzekeren dat de Raad alles in het werk stelt om in tweede lezing met het Europees Parlement een akkoord over deze belangrijke ontwerprichtlijn te bereiken.
Wat betreft de mate waarin de Raad rekening houdt met de amendementen die het Europees Parlement in eerste lezing tijdens deze besprekingen heeft aangenomen, kan ik u vandaag zeggen dat de Raad op essentiële punten serieus aan deze amendementen tegemoet tracht te komen. Voor het bereiken van een compromis op grond waarvan een doeltreffende richtlijn kan worden opgesteld, moeten we een aantal punten in overweging nemen, zoals de duur van de toepassingsperiode van de richtlijn, het niveau van de besparingsdoelstelling, de rol van de publieke sector, de inzet van indicatoren van en criteria voor een doelmatig energiegebruik, alsook een betrouwbaar controlesysteem.
Het is duidelijk dat we een goed onderscheid moeten maken tussen realistische en haalbare doelstellingen en doelstellingen die al te ambitieus zijn en die de geloofwaardigheid van de communautaire wetgeving alleen maar zullen ondermijnen. 
Fiona Hall (ALDE ).
   - Dank u voor dit bemoedigende en positieve antwoord, maar ik vind het teleurstellend dat de Raad de aan het Parlement voorgelegde voorstellen heeft afgezwakt, met name door het niveau van de doelstellingen te verlagen en hen niet-bindend te maken. Het komt erop neer dat de doelstelling in de voorstellen van het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk zo is uitgekleed dat zij niet veel meer om het lijf heeft dan wat de huidige maatregelen in dat land inhouden.
Als de regering doelmatig energiegebruik werkelijk belangrijk vindt, zou dat dan niet moeten blijken uit een zekere standvastigheid in de huidige besprekingen tussen Raad en Parlement? We hebben heel wat fraaie uitspraken over klimaatverandering en energiebesparingen gehoord, maar in de tekst die nu op tafel ligt, is daadkracht nog ver te zoeken. 
Douglas Alexander,
   Ik ben blij met de gelegenheid om deze vraag te beantwoorden. Ik was bijna kinderlijk geroerd door de opmerking dat mijn antwoord bemoedigend was, maar niet verbaasd toen het daarna teleurstellend genoemd werd. Laat mij proberen de geachte afgevaardigde zoveel mogelijk gerust te stellen door in te gaan op de specifieke kwestie van de plus- of minpunten van de verplichte doelstellingen.
We hebben er nooit doekjes om gewonden dat alle lidstaten hebben beloofd om meer energie te besparen overeenkomstig de in de richtlijn beschreven doelstellingen. Verplichte energiebesparingen zouden echter kunnen leiden tot kortetermijnmaatregelen die enkel worden ingevoerd om de doelstellingen te halen, in plaats van rekening te houden met de vereiste langetermijnbenadering.
De lidstaten vonden het ongepast om de mogelijkheid te creëren een lidstaat voor het Hof van Justitie te dagen als de voorgeschreven besparingsniveaus niet zouden zijn gehaald. Als een lidstaat na zes jaar bijvoorbeeld maar 5 procent in plaats van de vereiste 6 procent aan besparingen had gehaald, zou de verwezenlijking van de doelstellingen deels afhankelijk zijn van veranderingen in het consumentengedrag. De lidstaten willen hierop invloed kunnen uitoefenen door middel van de verschillende maatregelen die zijn voorgesteld in de ontwerprichtlijn. In hoeverre die maatregelen doeltreffend zijn, is echter niet exact te voorspellen, en de lidstaten hebben daar ook niet volledig greep op.
Daarbij komt dat we, als onderdeel van onze verbintenissen in het kader van Kyoto, al een reeks verplichte doelstellingen hebben. Als we specifieke doelstellingen verbinden aan aparte elementen van het maatregelenpakket, zoals het verplicht stellen van doelmatig energiegebruik om dat doel te bereiken, dan zou dat de flexibiliteit aantasten die nodig is om de doelstellingen te verwezenlijken. 
De Voorzitter. -
Betekent het arrest van het Hof van Justitie inzake de aangewezenheid van Gemeenschapswetgeving voor het opleggen van straffen (Zaak C-176/03, 13 september 2005) een stimulans voor de Raad om voor wetshandhavingsmaatregelen gebruik te maken van het Gemeenschapskader in plaats van het onbevredigende intergouvernementele kader? Speelt het VK-voorzitterschap positief in op eventuele gebruikmaking van artikel 42 van het EU-Verdrag hiervoor? Op welke wijze denkt de Raad zich te hoeden voor fora als de G5 en G8 en nieuwe Schengen-ontwikkelingen die transparante, democratische en allesomvattende EU-samenwerking nog meer in gevaar brengen? Zal de Raad het Europees Parlement en de nationale parlementen op de hoogte houden van de ontwikkelingen in intergouvernementele onderhandelingen en toekomstige plannen? 
Douglas Alexander,
   Zoals het Hof van Justitie herhaaldelijk verklaard heeft, dient de keus van de rechtsgrondslag voor het aannemen van wettelijk bindende instrumenten op objectieve factoren te berusten. Met zijn uitspraak bevestigde het Hof van Justitie dat de communautaire wetgever maatregelen mag nemen inzake het strafrecht van de lidstaten indien zulks nodig is voor de tenuitvoerlegging van de communautaire beleidsvorm in kwestie. Het Hof van Justitie heeft ook meerder malen gesteld dat strafrechtelijke zaken doorgaans niet onder de communautaire bevoegdheid vallen. Het heeft zich niet uitgesproken over het toepassingsgebied van Titel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie als zodanig, noch heeft het het toepassingsgebied van Titel 6 beperkt tot de specifieke kwestie waarover het Hof van Justitie zich heeft uitgesproken.
Er wordt thans niet overwogen om gebruik te maken van artikel 42. De Raad kan en mag lidstaten niet proberen af te houden van bilaterale of multilaterale samenwerking op politioneel of justitieel gebied, zolang zij zich houden aan de verplichtingen die zij krachtens de Verdragen hebben. Samenwerking buiten de structuur van de Verdragen om is per definitie niet een zaak van de Raad. Daarom kan noch de Raad noch zijn voorzitterschap het Europees Parlement informatie verschaffen over dergelijke samenwerkingsvormen.
Op grond van artikel 39 van het Verdrag wordt het Europees Parlement geïnformeerd over samenwerking in politionele of justitiële zaken onder Titel 6. Wat de informatie aan de nationale parlementen betreft, dat is een kwestie die uitsluitend de individuele lidstaten aangaat, niet de Raad of zijn voorzitterschap. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   - Mijnheer de voorzitter, dank u wel voor uw antwoord, maar er bestaat ernstige bezorgdheid over het toenemend aantal fora dat zich bezighoudt met veiligheid en controle aan de grenzen. Een aantal maanden geleden sprak de Franse premier, de heer De Villepin, nog over de manier waarop Groot-Brittannië, Duitsland, Spanje, Italië en Frankrijk overgaan tot het voeren van discussies over politiesamenwerking, de uitwisseling van informatie, controle aan de grenzen en interne veiligheid. Dan is er nog het Verdrag van Prüm tussen zeven lidstaten, dat terug lijkt te gaan naar het TREVI-systeem van de jaren ’70. Dit is niet alleen ondemocratisch en ontransparant, maar u bent het toch met me eens dat het ook niet de toegevoegde waarde levert van een daadwerkelijk gemeenschappelijke aanpak van de uitdagingen op het vlak van terrorisme en immigratie. Dit is toch zeker niet in het belang van de Europese Unie in haar totaliteit? 
Douglas Alexander,
   . - Ik ben me zeker bewust van de informele bijeenkomsten waar de geachte afgevaardigde op doelt. Echter, er is geen welsprekender getuigenis van de aanpak die we hebben gekozen, en die ervoor zorgt dat heel Europa bij deze discussies betrokken is, dan de rol die onze minister van Binnenlandse Zaken, de heer Charles Clarke, heeft gespeeld, samen met dit Parlement en zeker ook met andere leden van de relevante Raad.
Als ik terugdenk aan de opmerkingen die onze premier eerder vandaag heeft gemaakt, denk ik ook dat het duidelijk is dat persoonlijke en fysieke veiligheid een van de topprioriteiten van ons voorzitterschap blijft, niet in het minst ook gezien de afschuwelijke gebeurtenissen die op 7 juli in Londen plaatsvonden. Het past geheel binnen onze ambitie om dat werk voort te zetten, terwijl we ons voorbereiden op de afsluiting van ons voorzitterschap in de Europese Raad van december, waarbij uiteraard alle lidstaten betrokken zullen zijn. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Ik stel de accurate omschrijving op prijs die de Raad heeft gegeven van het effect van het arrest van het Hof van Justitie, maar ik zou wel graag zien dat de reactie van de pers op dit arrest, niet in het minst in de lidstaat van de heer Alexander zelf, waar mogelijk wordt weerlegd.
De pers heeft de indruk gewekt - en de eurosceptici overdrijven dit nog verder - dat de Commissie nu in staat zal zijn om over het beleid inzake de strafmaat van de lidstaten te beslissen. Met andere woorden, de Commissie zou de strafmaat voor verschillende misdrijven kunnen bepalen. Dat is absoluut niet het geval. Zelfs binnen het communautaire kader dient de Commissie voorstellen in, maar beslissen de Raad en het Parlement. 
Douglas Alexander,
   . - Ik ben de geachte afgevaardigde erkentelijk voor het feit dat hij nadenkt over het belang van mijn antwoord. Ik hoop dat de nauwkeurigheid van mijn antwoord zinvol zal zijn. Het voorzitterschap van de Europese Unie brengt vele verantwoordelijkheden met zich mee. Zo moet een manier worden gevonden om verder te komen bij de toekomstige financiën, of moet een pad worden uitgestippeld voor een modern Europa in dit tijdperk van globalisering.
Niettegenstaande deze enorme uitdagingen ben ik blij dat onze verantwoordelijkheden zich niet uitstrekken tot het redactionele beleid van de genoemde nieuwsbladen. Een vrije pers is inherent aan de aard van een unie van democratieën, en de beste manier om de misverstanden en mythen die rond dit bepaalde thema blijven bestaan te weerleggen, is om ervoor te zorgen dat hetgeen ik vandaag heb medegedeeld buiten deze zaal wordt verspreid en door het brede publiek wordt begrepen. 
De Voorzitter. -
Kan het Britse voorzitterschap José Manuel Barroso steunen bij zijn pogingen onnodige en bezwaarlijke wetgevingsinitiatieven van de Europese Commissie aan banden te leggen. Ondanks verzekeringen van dit voorzitterschap dat het zou optreden om overbodige wetgeving te voorkomen en het subsidiariteitsbeginsel te bevorderen, stellen wij vast dat het VK-voorzitterschap pleit voor toevoeging van onpraktische wetgeving, zoals de bescherming van werknemers tegen zonlicht in de richtlijn inzake optische straling. Is het voorzitterschap bereid de gelegenheid te baat te nemen om enige rationaliteit aan te brengen in schertswetgeving van de EU? 
Douglas Alexander,
   . - Het vraagstuk van betere regulering en al hetgeen daarmee verband houdt, hebben een hoge prioriteit voor de Raad en ook voor ons voorzitterschap. Het verslag van de Commissie over de resultaten van de screening van de hangende wetgevingsvoorstellen, waaraan de geachte afgevaardigde refereert, zal met grote belangstelling worden bestudeerd in de Raad. We hebben een beleidsdebat over betere regulering gepland voor de Mededingingsraad van november. Dan zal ook heel het screeningspakket worden besproken. 
De geachte afgevaardigde noemde specifiek de richtlijn betreffende optische straling. Zij zal begrijpen dat wij, als EU-voorzitter, nu eerst alle lidstaten moeten raadplegen en een akkoord uitwerken dat zowel voor de Raad als voor dit Parlement acceptabel is. We hebben ons allemaal uitgesproken voor een verbetering van de manier waarop Europa zichzelf reguleert. Wij, de Raad, de Commissie en opnieuw dit Parlement, moeten samenwerken om die belofte nu gestand te doen. 
Elizabeth Lynne (ALDE ).
   - Voorzitter, dank u wel voor uw antwoord. Het verheugt mij zeer dat u de belofte van betere wetgeving herhaalt, maar we hebben actie nodig. We weten dat we tot een akkoord zullen komen over de richtlijn betreffende optische straling. Ik begrijp dat de Raad van plan is natuurlijke straling uit de richtlijn te halen, maar waarom is dit überhaupt voorgesteld? Het voorstel kwam van de Raad. Ik zou graag willen weten welke ministers en welke lidstaten hierop hebben aangedrongen. Dit toont echt aan dat het nodig is dat de bijeenkomsten van de Raad in het openbaar worden gehouden. Dan zouden we erachter kunnen komen welk landen op dit soort van schertswetgeving aandringen, dat de EU een slechte naam bezorgt. Zal de fungerend voorzitter erop aandringen dat de bijeenkomsten van de Raad voortaan in het openbaar worden gehouden? 
Douglas Alexander,
   . - Ik krijg de indruk dat de geachte afgevaardigde mij uitnodigt om licht te werpen op de manier waarop de Raad werkt en, gezien de bepalingen van de bewuste richtlijn, aarzel ik zoiets te doen.
Over het belangrijke onderwerp van transparantie hebben we al eerder vandaag een discussie gevoerd, niet in het minst in het kader van wat onze premier, als EU-voorzitter, eerder deze maand heeft geantwoord op een vraag die in het Parlement werd gesteld aan de vooravond van het Britse voorzitterschap. Het proces waarmee we de door hem gedane belofte gestalte zullen geven en de specifieke kwestie van de transparantie binnen de Raad zullen behandelen, wordt op dit moment uitgewerkt.
Net als bij het initiatief van de Raad dat zij oorspronkelijk noemde, is hiervoor een mate van steun nodig die verder gaat dan het fungerend voorzitterschap van de Raad. Om vooruitgang te kunnen boeken op het gebied van de transparantie moeten wij anderen met ons meekrijgen. Daarom hebben wij onder ons voorzitterschap een proces ingeluid dat tot doel heeft een manier te zoeken om dit verder uit te werken. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Is dit niet opnieuw een geval waarbij een belangrijke kwestie wordt gekaapt door de eurosceptici in de pers en in de politiek? De zeer belangrijke kwestie van betere regulering wordt door eurosceptici voorgesteld als ging het om Brusselse bureaucraten die ondernemingen lasten opleggen. Wij weten echter in feite allemaal dat er geen Europese wetgeving kan worden ingevoerd, als deze niet is goedgekeurd door zowel de Raad als het Parlement, en dat goede Europese wetgeving een oefening is in het reduceren van administratieve rompslomp: één handelsmerk in plaats van vijfentwintig, één registratieformulier en tarief in plaats van vijfentwintig, één enkel administratief document voor onze vrachtauto’s aan de grens in plaats van de dertig of meer die er eerst nodig waren.
Goede Europese wetgeving is goed, slechte Europese wetgeving is slecht, maar we moeten de eurosceptici niet laten beweren dat alles slecht is. 
Douglas Alexander,
   . - Ik sluit mij zeker aan bij de vraag die de geachte afgevaardigde mij heeft gesteld. Hij zegt daarin dat het nodig is een grens te trekken tussen enerzijds gebieden waarop wetgeving goed zou zijn en anderzijds gebieden waar er andere mogelijkheden bestaan dan wetgeving, mogelijkheden die dan ook in overweging moeten worden genomen.
Ik wil echter in mijn antwoord benadrukken - waarbij ik de specifieke kwestie van de manier waarop de pers met deze aangelegenheden omgaat buiten beschouwing laat; hiervoor is immers niemand van ons verantwoordelijk - dat de bewoordingen van deze vraag naar mijn mening het belang benadrukken van een gezamenlijk streven van alle Europese instituties om deze agenda van betere regulering uit te werken. Deze agenda kan niet, met alle respect voor commissaris Verheugen en ook voor voorzitter Barroso, door hun inspanningen alleen worden gerealiseerd en ook niet door dit Parlement alleen. Het moet een gezamenlijke onderneming zijn tussen de Raad, het voorzitterschap en het Parlement. Als er werkelijke betrokkenheid bij dit onderwerp bestaat - en ik geloof dat er binnen elk van deze instellingen een groeiende wil is om deze agenda aan te pakken en door te zetten - zullen we in de toekomst hopelijk minder van het soort krantenkoppen zien dat de geachte afgevaardigde beschrijft.
Ik zou echter ook - iets optimistischer - de nadruk willen leggen op de media-aandacht die de eerdere aankondiging van voorzitter Barroso en commissaris Verheugen in het Verenigd Koninkrijk kregen. Zij hadden gezegd welke ontwerpwetgevingen zij als overbodig en onnodig beschouwden en wilden opgeven. Deze aankondiging werd nagenoeg algemeen gunstig ontvangen door de Britse kranten, zelfs de meest sceptische. Als wij de Commissie, het voorzitterschap en het Parlement geloofwaardigheid willen geven, moeten we laten zien dat we resoluut actie ondernemen ten aanzien van een kwestie die onmiskenbaar bezorgdheid oproept, niet alleen bij het Europese bedrijfsleven, maar ook bij onze burgers. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   - Mijnheer de voorzitter, ik ben blij met uw opmerkingen en uw antwoord. Ik ondersteun uw inzet voor deregulering en een aantal collega’s zal proberen u te helpen dat te bereiken. Maar ik wil terugkomen op het oorspronkelijke punt van deregulering en op de richtlijn betreffende optische straling. Premier Tony Blair heeft deze middag in dit Parlement gezegd dat we moeten reguleren waar dat nodig is, maar ook dat we moeten dereguleren als dat nodig is voor ons concurrentievermogen..
Bent u het met me eens dat we in het kader van de deregulering ten behoeve van het concurrentievermogen de richtlijn moeten herzien die aan deze richtlijn betreffende optische straling ten grondslag ligt, namelijk de oorspronkelijke richtlijn van 1989? De vorige keer heb ik deze vraag ook gesteld en toen kreeg ik het antwoord dat het aan de Commissie is om het initiatief te nemen tot herziening van deze richtlijn. Dat weten we, maar zou u ervoor willen zorgen dat de Commissie wordt uitgenodigd die kaderrichtlijn te herzien of zou u in ieder geval de Raad kunnen uitnodigen om de Commissie uit te nodigen? 
Douglas Alexander,
   . - De meest constructieve manier om hierop in te gaan is de intense gevoelens die de geachte afgevaardigde zojuist tot uiting heeft gebracht, door te geven aan de Commissie. Ik ben me ervan bewust dat dit niet de eerste keer is dat dit onderwerp ter sprake wordt gebracht en ik zal er voor zorgen dat de commissaris op de hoogte wordt gesteld van de kwesties die de geachte afgevaardigde vandaag naar voren heeft gebracht. 
De Voorzitter. -
In 2004 zijn er 4,9 miljoen mensen met HIV besmet geraakt, meer dan in elk van de voorgaande jaren. 75procent van de jonge mensen die een besmetting opgelopen hebben, zijn meisjes en vrouwen, waaruit blijkt dat ze in toenemende mate kwetsbaar worden en dat de preventiemogelijkheden die op het ogenlik voorhanden zijn, uitgebreid moeten worden, vooral voor vrouwen
Het Partnerschap voor klinische proeven van de Europese en ontwikkelingslanden (EDCTP) werd opgezet in februari 2004; een derde deel van het budget zou gefinancierd worden door de lidstaten, een derde door de Commissie, en een derde door de particuliere sector.
Kan de Raad, gezien de stijging van HIV-cijfers en gezien de oprichting van de EDCTP, informatie verstrekken over de financiële middelen die door de lidstaten aan het partnerschap ter beschikking zijn gesteld, en welke klinische tests met microbiciden dus momenteel door de EDCTP worden gefinancierd? 
Douglas Alexander,
   . - Ik sluit mij volledig aan bij hetgeen de geachte afgevaardigde zei over de tragische gevallen van HIV-infectie onder vrouwen en meisjes. Zoals we weten, is het Partnerschap voor klinische proeven van de Europese en ontwikkelingslanden een groep van 14 lidstaten plus Noorwegen, dat niet tot de Europese Unie behoort.
De Europese Commissie heeft de initiële investering gedaan voor het oprichten van het Partnerschap en 200 miljoen euro over vijf jaar toegewezen via het zesde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling 2002 - 2006. Het partnerschap heeft een totale begroting van 600 miljoen euro voor de periode 2003 - 2007. Afgezien van de 200 miljoen euro die door de Gemeenschap wordt gefinancierd, is er 200 miljoen euro beschikbaar vanuit de lidstaten en nog eens 200 miljoen euro zal worden geworven in het bedrijfsleven, bij liefdadigheidsinstellingen en particuliere organisaties.
Het is de verantwoordelijkheid van iedere lidstaat om in natura bij te dragen via nationale onderzoeksactiviteiten. Diverse, met publieke gelden gefinancierde projecten in elke lidstaat dragen bij aan het totale bedrag van 200 miljoen euro.
De Raad heeft vastgesteld dat er gezamenlijk actie moet worden ondernomen door de Commissie en lidstaten, in samenwerking met het Partnerschap voor klinische proeven, met als doel het onderzoek naar en de ontwikkeling van nieuwe instrumenten ter bestrijding van HIV/AIDS, malaria en tuberculose te ondersteunen. Dat punt werd ook benadrukt in de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 24 mei jongstleden. Het partnerschap heeft een aantal specifieke onderzoeksthema’s vastgesteld en zal voor deze thema’s binnen een periode van twee à drie jaar oproepen voor onderzoeksvoorstellen publiceren.
Vorig jaar is er slechts één klinische trial met betrekking tot HIV gefinancierd. Met deze trial werden de mogelijkheden onderzocht om kinderen met HIV te voorzien van antiretrovirale medicijnen. Onder de vorige maand gepubliceerde oproepen voor onderzoeksvoorstellen was een specifieke oproep voor onderzoek naar microbiciden. De titel van deze oproep voor onderzoek is ‘Capaciteitsopbouw voor het uitvoeren van fase-I, fase-II en fase-III klinische trials van vaginale microbiciden tegen seksuele overdracht van HIV’. Aanvragen zullen de komende maanden binnenkomen en financieringsbeslissingen worden volgend jaar genomen. 
Catherine Stihler (PSE ).
   - Microbiciden zouden natuurlijk voor een omwenteling in de preventie van AIDS over de hele wereld kunnen zorgen. De huidige klinische trials laten nu al positieve resultaten zien, maar daar is wel geld voor nodig.
Zoals u weet, mijnheer de voorzitter, heeft het Britse ministerie voor Ontwikkelingssamenwerking erg veel steun gegeven aan het onderzoek naar microbiciden. Bent u het met me eens dat steun voor klinische trials naar microbiciden essentieel is voor de bestrijding van AIDS? En zult u als EU-voorzitter, met name in het licht van de prioriteit die het Britse EU-voorzitterschap aan Afrika heeft toegekend, andere lidstaten aanmoedigen mee te doen aan het Partnerschap voor klinische proeven tussen Europese en ontwikkelingslanden? 
Douglas Alexander,
   . - Het simpele antwoord is ‘ja’. Hiermee druk ik onze betrokkenheid uit, niet alleen bij het veel geplaagde continent Afrika - wellicht het enige continent dat het de afgelopen jaren slechter doet op veel van de belangrijke indicatoren waar zo treffend de aandacht op werd gevestigd in het verslag van de Commissie voor Afrika van onze premier - maar ook om andere landen te steunen die proberen de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te halen die tijdens de Millenniumevaluatietop in New York werden herhaald.
Ik wil ook het belang benadrukken van de voortzetting van klinisch onderzoek om oplossingen te vinden voor een zo groot probleem als HIV/AIDS.
Ik weet dat de geachte afgevaardigde zich continu en hartstochtelijk inzet voor de bestrijding van onrechtvaardigheid, niet alleen in eigen land, maar ook elders en ik kan haar verzekeren dat wij vastbesloten zijn de inspanningen van het partnerschap te ondersteunen op de manier die ik zojuist heb beschreven. Dit zullen we niet alleen doen via de inspanningen van het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking waarop zij in haar vraag de aandacht vestigde, maar ook door andere lidstaten te stimuleren een belangrijke rol te spelen in de zeer belangrijke bijdrage die de Europese Unie plus Noorwegen levert aan de aanpak van een waarlijk wereldwijde uitdaging en probleem. 
De Voorzitter. -
Op 29 augustus 2005 vloog een Turks-Cypriotisch vliegtuig van een illegale luchthaven in de zogenaamde Turkse Republiek Noord-Cyprus rechtstreeks naar Bakoe, de hoofdstad van Azerbeidjan. Deze vlucht volgde op een rechtstreekse vlucht vanuit Azerbeidzjan naar het bezette gedeelte van Cyprus op 27 juli 2005. Deze vluchten schenden de beginselen van de Europese en internationale burgerluchtvaart. Kan de Raad, overwegende dat er een voorstel is ingediend voor een besluit van de Raad (COM(2005)0060 def.) inzake de ondertekening en de voorlopige toepassing van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Azerbeidzjan inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten, ter vervanging van de bilaterale overeenkomsten van de lidstaten met de republiek Azerbeidzjan, zeggen hoe hij met de politieke middelen waarover hij beschikt zal reageren op deze handelwijze van Azerbeidzjan? 
Douglas Alexander,
   . - De ontwerpovereenkomst waar de geachte afgevaardigde naar verwijst heeft geen betrekking op het luchtvervoer tussen Cyprus en Azerbeidzjan. Het enige doel van deze ontwerpovereenkomst is ervoor te zorgen dat, als er een bilaterale overeenkomst tussen een lidstaat en Azerbeidzjan zou bestaan, zo’n overeenkomst het Gemeenschapsrecht naleeft. Aangezien er niet zo’n bilaterale overeenkomst bestaat tussen Cyprus en Azerbeidzjan, heeft deze ontwerpovereenkomst geen invloed op de kwestie die de geachte afgevaardigde noemt met betrekking tot vluchten van Azerbeidzjan naar het gebied van de Republiek Cyprus waarop de regering van de republiek geen effectieve controle uitvoert. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter,
Douglas Alexander,
   . - Ik zou hierop willen antwoorden door de technische punten te herhalen die ik al heb genoemd. Bij sommige politieke kwesties is het technische antwoord vaak het beste. Echter, het is gezien de termen van de aanvullende vraag ook belangrijk duidelijk te maken dat de Europese Commissie geen bevoegdheid heeft om direct bij deze zaak betrokken te raken. Het gaat immers om een bilaterale kwestie tussen de regering van de Republiek Cyprus en de regering van Azerbeidzjan. Dat geeft ook de positie van de Raad weer, die hoopt dat er op bilaterale basis een oplossing voor deze kwestie kan worden gevonden. 
De Voorzitter. -
In zijn reactie op het debat over de situatie in het Midden-Oosten, dat op 7 september 2005 in het Europees Parlement werd gehouden, verwoordde Douglas Alexander, die sprak namens het Britse Voorzitterschap van de Raad, nogmaals het duidelijke standpunt van de Raad over de scheidsmuur in Oost-Jerusalem en verzekerde de EP-leden dat indien bepaalde acties van Israël de Raad zorgen baren met betrekking tot de mensenrechten de Raad deze zeker zal aansnijden - en in het verleden heeft aangesneden - bij de Israëlische regering. De heer Alexander verklaarde tevens dat de Raad zich te zijner tijd zou beraden over welke punten besproken zouden moeten worden op de Associatieraad EU-Israel, die voor het eind van dit jaar op het programma staat.
Kan de Raad aangeven volgens welke procedure de agenda voor de Associatieraad EU-Israel wordt vastgelegd. Kan de Raad tevens, aangezien Israël zich nog steeds niets aantrekt van de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof van 9 juli 2004, elke mogelijke motivering geven waarom de tenuitvoerlegging van het advies van het hoogste internationale gerechtshof, dat een erga omnes-effect heeft en waarvan de uitvoering dus een plicht is voor alle lidstaten, niet bovenaan op de agenda zou moeten staan? 
Douglas Alexander,
   . - In het antwoord op schriftelijke vraag E-3041/05 van de geachte afgevaardigde heeft de Raad al aangegeven wat de positie van de Europese Unie is aangaande de afscheidingslinie en wat het advies van het Internationale Gerechtshof is over deze kwestie.
De kwestie van de afscheidingslinie is een vast agendapunt in de doorlopende politieke contacten tussen de Europese Unie en Israël, inclusief de contacten die gepland zijn in het kader van de aanstaande Associatieraad EU-Israël. 
Fiona Hall (ALDE ),
   . - Dank u wel voor dat antwoord. Ondanks het optimisme dat opbloeide na de eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza, zijn de vooruitzichten momenteel veel slechter dan men had gehoopt. Vorige week verbrak Israël de diplomatieke relaties met de Palestijnse Autoriteit, nadat drie jonge kolonisten waren gedood in de buurt van Hebron. In van gisteren beschuldigde James Wolfensohn naar verluidt Israël ervan zich bijna te gedragen alsof er nooit een terugtrekking was geweest, door moeilijke beslissingen uit te stellen en moeilijke kwesties liever over te laten aan traag werkende subcommissies.
Hoe denkt de Raad, als lid van het Kwartet, Israël en de Palestijnse Autoriteit weer terug aan de onderhandelingstafel te krijgen en ervoor te zorgen dat het initiële optimisme niet helemaal verloren gaat? 
Douglas Alexander,
   . - Ik ben het zeker eens met de geachte afgevaardigde dat we soms frustraties en teleurstellingen moeten verwerken bij het zoeken naar een manier om het vredesproces in het Midden-Oosten voort te zetten. Niettemin moeten we erkennen dat de terugtrekking die zij noemt een belangrijke stap vooruit is en een belangrijke kans biedt om het routekaartproces voort te zetten, iets wat in voorgaande jaren niet zo duidelijk is geweest. Ik erken dus de tragedie die zij beschrijft en de gevolgen daarvan..
Als we het echter hebben over de specifieke manier waarop wij als lid van het Kwartet vooruitgang kunnen blijven boeken in dit proces, zou ik namens de Raad officieel onze erkentelijkheid aan en steun voor James Wolfensohn willen uitspreken. Gezien de zeer constructieve bijdrage die hij tot nu toe heeft kunnen leveren, speelt hij een essentiële, persoonlijke rol als de speciale gezant in het kader van de terugtrekking uit Gaza.
De Europese Unie is bereid te helpen. Dit is een echte test voor de Palestijnse Autoriteit en voor Israël, maar ook een geweldige kans.
Ondanks de teleurstellingen en frustraties moeten we verder vooruit kijken. Iedereen die een vredig en stabiel Midden-Oosten wenst, moet de inspanningen van het kwartet, en van de speciale gezant in het bijzonder, blijven steunen. 
David Martin (PSE ).
   Mijnheer de fungerend voorzitter, uw antwoord geeft de burger moed. Zou u Israël en zijn buren er tijdens de besprekingen tussen Israël en de EU en via het Euromediterrane proces op kunnen wijzen dat afscheidingen, hekken en barrières niet de beste manier vormen om de veiligheid te waarborgen? Dat doel kan namelijk veel beter middels een integratie op economisch en politiek gebied worden bereikt en via culturele, wetenschappelijke en technische uitwisselingen. Alleen via de wederzijdse verbetering van de contacten kan de veiligheid voor zowel Palestijnen en Israëli’s als voor de rest van de regio worden gewaarborgd. 
Douglas Alexander,
   Ik sta helemaal achter de opmerkingen van de vraagsteller. Uiteraard heeft Israël het recht om zich tegen terroristische acties te beschermen, maar iedereen weet ook dat het noodzakelijk is om vooruitgang te boeken en een politieke oplossing te vinden voor de uitdagingen waar het Midden-Oosten mee wordt geconfronteerd. In dat opzicht, en ondanks de zeer reële grote problemen waar het Midden-Oosten nog steeds voor staat, ben ik van mening dat wij trots moeten zijn op de bijdrage die de Europese Unie heeft kunnen leveren aan deze geplaagde en problematische regio van de wereld. Wij moeten ons met name gesterkt voelen door de doortastende wijze waarop de heer Wolfensohn zijn rol als speciale vertegenwoordiger van het Kwartet heeft ingevuld.
Natuurlijk moet er nog veel gebeuren en natuurlijk is de Europese Unie bereid om de betreffende kritische kanttekeningen rechtstreeks aan Israël en de Palestijnse autoriteiten over te brengen. Uiteraard is de EU ook bereid om op welke andere wijze dan ook hulp te bieden als zij daartoe in de gelegenheid is.
Ik wil echter wel nog een keer herhalen dat de verantwoordelijkheid voor de situatie uiteindelijk primair bij Israël en de Palestijnse autoriteiten berust. De huidige situatie is voor beide partijen zowel een grote test als een geweldige mogelijkheid vanwege precies die redenen die de vraagsteller in zijn vraag aan de orde stelt. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   Ik sluit mij aan bij de laatste aanvullende vraag en het antwoord dat daarop is gegeven. Tegen die achtergrond is het toch gewoon dwaasheid om een opschorting van de Associatieovereenkomst tussen de EU en Israël te verlangen of om over een boycot van universiteiten in Israël te beginnen. Dat is volledig contraproductief.
Het voorzitterschap heeft gerefereerd aan de wens om de bestaande mogelijkheden voor de Palestijnen te verruimen. In aansluiting daarop zou ik de fungerend voorzitter willen vragen of hij ons nog meer voorbeelden kan geven van communautaire steun voor de economische ontwikkelingen in Gaza. Daarnaast zou ik willen weten of hij ons nader kan informeren over de verhalen die de ronde doen over een mogelijke EU-bijdrage aan het beveiligen van de grenzen van Gaza, met name de grens met Egypte? 
Douglas Alexander,
   Ik wil in de eerste plaats tegen de geachte afgevaardigde zeggen dat de kwestie van de economische ontwikkeling onlosmakelijk met de kwestie van de veiligheid is verbonden. De Europese Unie is vastbesloten om de grotere steun voor de Palestijnse civiele politietaken via het coördinatiebureau van de EU voort te zetten. Op die manier dient de veilige omgeving in Gaza gecreëerd te worden die na de terugtrekking van Israël noodzakelijk is, mede met het oog op de benodigde economische ontwikkelingen.
Wij zijn ook verheugd over de overeenkomst die tussen de Israëlische en Egyptische regeringen is gesloten over de fundamentele veiligheidsregelingen voor de grens tussen Gaza en Egypte. Daarnaast dient er een oplossing te komen voor de grensovergang aan de Rafah-grens. Dat is ook van essentieel belang voor wat er in de toekomst met de andere grensovergangen en met bijvoorbeeld de haven en de luchthaven gaat gebeuren.
De Europese Unie is nog steeds een van de grootste donoren van de Palestijnse Autoriteit. Afgelopen jaar beliep de steun van de Europese Gemeenschap aan de Palestijnen ongeveer 250 miljoen euro. Dat bedrag omvat ook de hulp aan vluchtelingen, voedselhulp, hulp aan de gezondheidszorg, de onderwijssector en gemeenten en de steun ten behoeve van de institutionele opbouw. De Commissie heeft onlangs aangekondigd dat de bijdrage aan de Palestijnen wordt verhoogd tot ongeveer 280 miljoen in 2005. Daarvan is een aanzienlijk bedrag bedoeld voor de prioriteiten zoals die door de heer James Wolfensohn zijn vastgesteld. De Europese Unie verstrekt deze hulp om het succes van de “onafhankelijkheid” te waarborgen en om de volgende stap te kunnen zetten op weg naar de tenuitvoerlegging van de routekaart.
De Commissie heeft overigens strikte voorwaarden verbonden aan de begrotingssteun die aan de Palestijnse Autoriteit is verstrekt. Die voorwaarden hebben wederom voornamelijk betrekking op zaken als de noodzakelijke transparantie van de overheidsfinanciering van de Palestijnse Autoriteit, een efficiënter beheer van de begroting en het sneller doorvoeren van algemene financiële en administratieve hervormingen. 
De Voorzitter. -
De Raad gaat over tot de procedure van goedkeuring van het kaderbesluit over de bewaring van gegevens, ondanks de reacties van het EP met betrekking tot de rechtsgrondslag en het ontbreken van proportionaliteit tussen doel en middel, van de humanitaire organisaties omtrent de eerbiediging van de politieke vrijheden en van het bedrijfsleven inzake de hoge kostprijs. Is de Raad het eens met de mening van de ambtenaren dat de kostprijs geen politiek probleem is? Hoe zal hij ervoor zorgen dat de mensenrechten gewaarborgd blijven en dat de grondwettelijke obstakels in verschillende lidstaten inzake de implementatie van dit kaderbesluit, worden weggewerkt? Wat is de commentaar van de Raad op de bezwaren van de Britse ministers, die stellen dat een paneuropees systeem niet nodig is aangezien de vereiste van veiligheid beter kan worden gewaarborgd met 25 nationale systemen? 
Douglas Alexander,
   Na de terroristische aanslagen van 7 juni 2005 in Londen heeft de Raad er, net zoals na de bomaanslagen in Madrid, nogmaals op gewezen dat het dringend noodzakelijk is dat er een communautair instrument komt voor het bewaren van communicatiegegevens. De Raad heeft toen ook toegezegd om hierover uiterlijk in oktober 2005 een besluit te nemen.
Het ontwerpkaderbesluit dat door vier lidstaten in april 2004 is ingediend, is niet bedoeld voor het vastleggen van de communicatie-inhoud, maar meer op het bewaren van de zogeheten verkeersgegevens. De wetshandhavingsinstanties hebben deze gegevens, zoals de namen van personen die een telefoongesprek voeren of het tijdstip waarop de communicatie plaatsvond, nodig om op effectieve wijze strafbare feiten te onderzoeken en tot een succesvolle strafrechtelijke vervolging over te gaan. Wij leven immers in een tijd waarin criminelen de voordelen van moderne communicatiemiddelen ten volle benutten.
Het voorstel voor een richtlijn voor het bewaren van gegevens, dat op 21 september door de Commissie is aangenomen en dat de Raad in oktober in overweging heeft genomen, is ook op die verkeersgegevens gericht en niet op de communicatie-inhoud. Er dient overigens nog een besluit te worden genomen of nu het kaderbesluit dan wel de richtlijn een adequate rechtsgrondslag is voor de regulering die de Raad voor het bewaren van gegevens voorziet. In de tussentijd zullen de werkzaamheden over deze kwestie gewoon worden voortgezet, uiteraard in overleg met de Commissie en het Europees Parlement.
Tijdens zijn bijeenkomst van 2 juli 2004 heeft de Raad benadrukt dat er speciale aandacht gegeven dient te worden aan de proportionaliteit van de betreffende maatregelen met betrekking tot de kosten, privacy en efficiëntie. De Raad streeft naar een instrument waarin de benodigde middelen voor een adequate wetshandhaving in evenwicht zijn met het recht op privacy en de kosten. Daarnaast dient dat instrument ook verenigbaar te zijn met de grondwet van de lidstaten. 
Adamos Adamou (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord. Wanneer denkt u nu uw voorstel in te trekken, na de conclusies van de juridische dienst van de Raad en rekening houdend met niet alleen de juridische problemen die zullen voortvloeien uit een eventuele goedkeuring van dit voorstel in het kader van de derde pijler, maar ook de informatie over het feit dat de Nederlandse minister heeft gezegd niet te zullen instemmen met een voorstel in het kader van deze pijler? 
Douglas Alexander,
   De achtergrondgedachte, zoals deze al eerder tijdens de bijeenkomsten door onze minister-president is uiteengezet, is om gedurende het Britse voorzitterschap een consensus over de beste vervolgaanpak te bewerkstelligen en te behouden. In dat verband lijkt december het tijdstip waarop wij met het oog op het gewenste scenario volgens de eerste pijler een volgende stap kunnen zetten met betrekking tot dit instrument. Dit is ook in overeenstemming met het voorstel van onze minister van Binnenlandse Zaken, Charles Clarke. Ik hoop dat dit een antwoord is op uw vraag aangezien wij nog steeds bezig zijn om een rechtsgrondslag te vinden in de eerste pijler, en niet in de derde pijler, waar in de vraag impliciet op wordt aangestuurd. 
Claude Moraes (PSE ).
   Zoals de fungerend voorzitter zojuist heeft gezegd, heeft Charles Clarke het welkome besluit genomen om het Europees Parlement uit te nodigen zijn visie over dit voorstel te geven. Aangezien het Parlement zich nu in het meningsvormingsproces bevindt, zou ik de fungerend voorzitter willen vragen om het argument met betrekking tot de beschermingswaarborgen serieus te nemen. Wij onderkennen de noodzaak voor het bewaren van gegevens en bestuderen nu de juiste timing. Wij zetten inderdaad grote stappen in de goede richting, maar wij hebben wel concrete en collectieve waarborgen nodig. Kan de fungerend voorzitter ons de verzekering geven dat dit aspect zeer serieus wordt genomen en dat het verzoek van het Parlement aan de Raad om prioriteit te geven aan dit aspect, ook gehonoreerd wordt? 
Douglas Alexander,
   Staat u mij toe om een aantal opmerkingen te maken naar aanleiding van de punten die de geachte afgevaardigde aan de orde heeft gesteld.
Zoals eerder al gezegd, is het Britse voorzitterschap allereerst vastbesloten om voor het eind van dit jaar consensus over het instrument voor het bewaren van gegevens te bewerkstelligen. Het inhoudelijke proces wordt voortgezet middels een raadpleging van zowel de Commissie als het Europees Parlement op basis van de door hen naar voren gebrachte punten. Wij blijven er echter vast van overtuigd dat het bewaren van specifieke communicatiegegevens voor een bepaalde periode een proportionele reactie is op de terroristische dreigingen. Volgens ons zijn de kosten die hieraan verbonden zijn, ook niet buitensporig hoog.
Ik wil graag één punt toevoegen aan de discussies die zich vandaag in dit Parlement hebben afgespeeld over de vraag volgens welke pijler de ontwikkeling van dit onderwerp voortgezet dient te worden. Eerlijk gezegd geloof ik namelijk niet dat het onze burgers iets kan schelen of de betreffende maatregelen nu onder de eerste of de derde pijler vallen. Wij hebben een voorstel nodig waar snel overeenstemming over bereikt kan worden en op basis waarvan een effectieve wetshandhaving mogelijk is zonder dat de grondrechten van de burgers van de Europese Unie in het geding komen.
Wat het laatste punt betreft waaraan de geachte afgevaardigde refereerde, is iedereen het erover eens dat opgeslagen gegevens in overeenstemming met de beginselen voor gegevensbescherming op een veilige manier bewaard dienen te worden. Daarnaast dient de uitwisseling van informatie op basis van zeer strikte veiligheidsnormen plaats te vinden. De politie en andere publieke instanties krijgen geen onbeperkte toegang tot de bewaarde gegevens en zullen de nationale normen in acht moeten nemen om toegang tot privé-informatie te krijgen. De inhoud van telefoongesprekken wordt - in tegenstelling tot dat wat ik wellicht eerder suggereerde - niet bewaard. Het gaat er alleen maar om dat providers registreren wie waar, met wie en wanneer heeft gebeld. Dat vormt een noodzakelijk onderdeel van het creëren van het naar ons idee noodzakelijke evenwicht tussen het beschermen van mensen tegen terrorisme en zware criminaliteit aan de ene kant en het eerbiedigen van de burgerrechten aan de andere kant.
Wij zijn dan ook van mening dat onze reactie proportioneel moet zijn zonder dat dit ten koste gaat van het eerbiedigen van onze gemeenschappelijke democratische waarden. Wij moeten onze leef- en woongemeenschappen tegen de dreiging van aanslagen beschermen en tegelijkertijd de mensenrechten eerbiedigen in overeenstemming met het internationaal recht en het Europees Hof voor de rechten van de mens. Want laten wij één ding duidelijk stellen: de terroristen willen niet alleen een aanslag op ons leven plegen, maar ook op onze manier van leven. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   - (EN) Ik wil de minister graag bedanken voor zijn reacties en ik deel zijn bezorgdheid volledig. In dat verband wil ik wijzen op het voorbeeld van een Ierse burger die onlangs in Ierland een bedrag van ongeveer 100 miljoen euro heeft gewonnen in een internationale loterij - het exacte bedrag is mij even ontschoten. Meteen daarna werd haar sociale zekerheidsdossier ongeveer zestig keer opgevraagd en ook haar belastingdossier werd extra vaak ingekeken. Dat laatste voorval wordt op dit moment door de belastinginspecteurs onderzocht.
Volgens mij moeten wij ervoor zorgen dat informatie bij overheidsdiensten niet als informatiebron door terroristen gebruikt kan worden. Zo heeft de extremistische vleugel van de IRA in sommige gevallen zelfs “inlichtingenofficieren” bij overheidsdiensten geposteerd. Ik zou de minister willen vragen om er nauwlettend op toe te zien dat er adequate veiligheidsmaatregelen worden genomen en dat degenen die in hun eigen belang op welke manier dan ook misbruik maken van informatie of inlichtingen die in het publiek belang zijn verzameld, zwaar gestraft worden.
Dan heb ik ook nog een ander punt. Ik heb begrepen dat bijvoorbeeld privé-detectives mensen binnen de verschillende overheidsdiensten betalen …
Douglas Alexander,
   Ik kan geen commentaar geven op het specifieke geval van de gelukkige loterijwinnares die, naar later bleek, minder fortuinlijk was wat de inbreuk op haar privacy betreft. Ik hoop ook dat u niet van mij verwacht dat ik nader inga op de beschuldigingen en suggesties over overheidsdiensten en de gegevensbescherming in afzonderlijke lidstaten.
Het voorzitterschap hecht er veel belang aan om vooruitgang te boeken op het gebied van de gegevensbescherming. Wij zijn overeengekomen dat alle opgeslagen gegevens in overeenstemming met de beginselen voor gegevensbescherming op een veilige manier bewaard dienen te worden. Daarnaast dient de uitwisseling van informatie op basis van zeer strikte veiligheidsnormen plaats te vinden.
De politie en andere instanties mogen geen onbeperkte toegang tot de bewaarde gegevens hebben en het is essentieel dat de nationale normen in acht worden genomen om toegang tot privé-informatie te krijgen. Indien die normen in het land van de geachte afgevaardigde niet adequaat zijn, stel ik voor om dit onder de aandacht van de betreffende lidstaat te brengen net zoals de aspecten die op Europees niveau met gegevensbescherming te maken hebben aan het voorzitterschap worden voorgelegd. 
De Voorzitter. -
Uitgesmolten talk (dierlijk vet) valt onder de richtlijn afvalverbranding (2000/76/EG)(1) en moet na december van dit jaar onder bijzonder strenge voorwaarden verbrand worden. Momenteel wordt het als brandstof voor stoomketels in opruimingsbedrijven voor dierlijk afval en voor de productie van biodiesel gebruikt. De voorschriften van de richtlijn afvalverbranding lijken het gebruik voor die doeleinden te verbieden. Is dat niet in strijd met het milieubeleid, dat gebruik van competitieve en doelmatige alternatieve energiebronnen wil aanmoedigen? 
Douglas Alexander,
   De richtlijn afvalverbranding sluit het gebruik van afval als een competitieve en doelmatige alternatieve energiebron niet uit en ontmoedigt een dergelijke toepassing ook niet. Het doel van de richtlijn is veeleer om - indien dit praktisch mogelijk is - de negatieve gevolgen voor het milieu en de volksgezondheid als gevolg van de verbranding en meeverbranding van afval te voorkomen of te beperken.
Bij het aannemen van wetgeving doet de communautaire wetgever altijd zorgvuldig onderzoek naar mogelijke wisselwerkingen met andere communautaire beleidsdoelstellingen. Talkafval valt uitsluitend onder de werkingssfeer van de richtlijn indien het verbrand of meeverbrand wordt. Andere activiteiten op het gebied van de terugwinning of verwijdering van talkafval, zoals de verwerking van talk in biodiesel, hoeven niet aan de voorwaarden van de richtlijn afvalverbranding te voldoen, maar vallen wel onder de kaderrichtlijn afvalstoffen. 
John Purvis (PPE-DE ).
   Ik dank u voor uw antwoord. De Commissie heeft gisteren op een soortgelijke vraag gereageerd en zij was van mening dat er, met name in drie lidstaten, praktische problemen waren bij de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Dat geldt ook voor de lidstaat die u en ik het beste kennen, mijnheer de fungerend voorzitter, omdat de richtlijn daar op de meest onbuigzame manier ten uitvoer is gelegd. Is het mogelijk om de tenuitvoerlegging in deze drie lidstaten uit te stellen totdat de Commissie met voorstellen komt voor een praktischere toepassing van deze richtlijn? Dat lijkt mij toch zonder meer in overeenstemming met ons streven om een meer doelmatige communautaire wetgeving tot stand te brengen. Dat zou ook een positieve uitwerking hebben op de landbouwers in ons Schotse kiesdistrict en op het Schotse milieu. 
Douglas Alexander,
   De verleiding is groot om hierop in mijn hoedanigheid als lid van het Schotse parlement en als Britse minister te antwoorden, maar ik dien mijzelf en dit Parlement er toch aan te herinneren dat ik hier vandaag namens het voorzitterschap sta.
Tegen die achtergrond kan ik mij enerzijds wel aansluiten bij de opvatting van de afgevaardigde dat het noodzakelijk is dat deze praktische problemen opgelost worden. Anderzijds lijkt het meer voor de hand te liggen dat de afzonderlijke lidstaten voor hun eigen belangen opkomen en dat zij deze kwesties eerst aan de Commissie en niet aan het voorzitterschap voorleggen.
Met het oog op de toekomst en in het licht van de te verwachten actie van de Europese Commissie op dit gebied wil ik deze gelegenheid echter ook benutten om te zeggen dat de Commissie aangegeven heeft dat zij voornemens is om de komende maand een onderzoekscontract te sluiten. Het betreffende onderzoek dient zich te richten op de vraag wat de operationele gevolgen zullen zijn als talkafval onder de werkingssfeer van de richtlijn afvalverbranding komt te vallen en wat de effecten zullen zijn op het gebied van het milieu en de wet- en regelgeving. Dit onderzoek dient o.a. te leiden tot aanbevelingen aan de Commissie over de vraag of het zinvol en te rechtvaardigen is om het verbranden van talkafval onder de richtlijn afvalverbranding te laten vallen. Naar verwachting zullen deze aanbevelingen medio volgend jaar worden gedaan. 
David Martin (PSE ).
   Mijnheer de fungerend voorzitter, in bepaalde opzichten zou dit als een behoorlijk vaag onderwerp kunnen overkomen, maar deze kwestie is desalniettemin van zeer groot belang. U heeft gelijk als u zegt dat er een onderzoek komt, maar het probleem is dat dat onderzoek pas volgend jaar juni voltooid zal zijn. U gaf dat zelf al aan in uw laatste opmerking. Op het moment dat bedrijven, landbouwers e.d. moeten stoppen met het verbranden van talkafval, is het onwaarschijnlijk dat zij daar later weer opnieuw toe over zullen gaan. Daarom moet er vóór het eind van dit jaar een besluit worden genomen.
De Commissie heeft weliswaar aangegeven, maar niet toegezegd dat zij voornemens is om talk van de richtlijn uit te sluiten. Talk valt overigens slechts in drie van de vijfentwintig lidstaten onder de werkingssfeer van de richtlijn.
Er is echter ook een eenvoudige oplossing. Het voorzitterschap zou de Commissie namelijk gewoon kunnen vragen om te overwegen om een adviesnota uit te brengen waarin zij meedeelt dat talk niet onder de richtlijn afvalverbranding valt. Ik denk dat een dergelijk verzoek bij de Commissie ook gehoor zal vinden. 
Douglas Alexander,
   - Allereerst wil ik benadrukken dat ik, vooral ook in het licht van mijn verantwoordelijkheden thuis, besef hoe belangrijk deze kwestie is. Ik ben me er ook van bewust dat een aantal lidstaten veel sneller dan andere werk heeft gemaakt van de tenuitvoerlegging van deze richtlijn.
Er is nog niet eerder geopperd dat het voorzitterschap de Commissie moet verzoeken om publicatie van een advies, omdat het standpunt over deze en andere richtlijnen tot nu toe duidelijk was. Of er geïnvesteerd wordt in de nodige verbeteringen om te voldoen aan de richtlijn wanneer die aan het einde van dit jaar volledig van kracht wordt is een commerciële beslissing van de destructiebedrijven en biodiesel producerende bedrijven die talk als brandstof verbranden.
Maar als de situatie inderdaad zo is als de geachte afgevaardigde zegt, en er op dit moment reële onzekerheid bestaat over het nut van dergelijke investeringen, omdat er onzekerheid bestaat over de status van de richtlijn, neem ik uw punt graag in overweging. Misschien kan ik de geachte afgevaardigde schriftelijk op de hoogte houden van de verdere gang van zaken. 
Elspeth Attwooll (ALDE ).
   - Dank u voor uw antwoord, mijnheer de fungerend voorzitter. Talk is niet het enige probleem, maar wel het meest urgente.
We moeten CO2-neutraliteit bereiken en vermijden dat het bedrijfsleven voor onnodige kosten opdraait. De suggestie van de heer Martin is in die zin een van de wegen die we kunnen bewandelen. Ik wil de Raad ook vragen of die bereid is om de leden van het Europees Parlement te steunen in hun verzoek aan de Commissie om een lijst op te stellen van materialen waarvoor geen inbreukprocedures in gang worden gezet in het kader van de afvalverbrandingsrichtlijn, tot onderzocht is welke invloed op het milieu het gebruik van deze stoffen als brandstof heeft. 
Douglas Alexander,
   - Gezien de verschillende standpunten die zijn uiteengezet aangaande de weg die het voorzitterschap het best kan bewandelen, lijkt het me verstandig om beide suggesties in overweging te nemen en beide leden te zijner tijd, wanneer dit debat is afgerond, schriftelijk te informeren. 
De Voorzitter. -
Kan de Raad, in het licht van zijn positieve standpunt ten aanzien van onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie, mededelen wat de vooruitzichten zijn voor de onderhandelingen tijdens het Brits voorzitterschap? Kan de Raad met name verklaren wat de positie is ten opzichte van de Koerdische culturele en mensenrechten, als onderdeel van het onderhandelingspakket? 
Douglas Alexander,
   - De geachte afgevaardigde is er waarschijnlijk van op de hoogte dat de Unie maandag 3 oktober de toetredingsonderhandelingen met Turkije heeft geopend, een historisch moment, en opnieuw een belangrijke stap in de ontwikkeling van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije. Dit is het begin van een langdurig, nauwgezet proces, dat zal plaatsvinden binnen het onderhandelingskader waaraan de Raad diezelfde dag zijn goedkeuring hechtte. De Commissie is op 20 oktober begonnen met het doorlichten van het hoofdstuk betreffende wetenschap en onderzoek.
De Europese Unie zal blijven toezien op de eerbiediging van de mensenrechten en culturele rechten van het Koerdische volk en de situatie in het zuidoosten van het land in het algemeen. Zoals vastgelegd in het onderhandelingskader moet Turkije zijn wetgeving aangaande, inter alia, vrijheid van meningsuiting, godsdienstvrijheid en de rechten van minderheden consolideren en uitbreiden en de nodige maatregelen nemen. Vooruitgang die op deze terreinen wordt geboekt moet onomkeerbaar zijn, en maatregelen dienen volledig en doeltreffend ten uitvoer te worden gelegd. De Commissie zal de kwestie daarom nauwlettend in het oog houden en regelmatig verslag uitbrengen aan de Raad.
De Raad kan de afgevaardigden verzekeren dat de Unie groot belang hecht aan deze kwestie als onderdeel van het huidige hervormingsproces in Turkije. Daarom zullen de bevoegde instanties de geboekte vorderingen blijven volgen en evalueren. 
Claude Moraes (PSE ).
   - Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad complimenteren met zijn optreden in Luxemburg. Het waren onderhandelingen die hij niet snel zal vergeten.
Wat betreft de uitermate ernstige kwestie van de Koerdische gemeenschap: ik heb contact met het grootste Koerdische gemeenschapscentrum in het Verenigd Koninkrijk. Er heerst dankbaarheid over de onderhandelingen, maar ook bezorgdheid: men is bang dat de zeer reële mensenrechtenproblemen die de Koerdische gemeenschap nog altijd ondervindt, op de achtergrond raken door alle positieve energie die nu naar de onderhandelingen gaat. Zij menen dat deze kwestie een belangrijk – symbolisch – deel moet zijn van alle onderhandelingen. Wij verzoeken de fungerend voorzitter de ernst van de kwestie niet uit het oog te verliezen. 
Douglas Alexander,
   Ik wil de gelegenheid te baat nemen om mijn respect en bewondering te betuigen voor het werk dat de geachte afgevaardigde al een aantal jaren doet voor onder andere de Koerdische gemeenschap in Londen. Als antwoord op zijn alleraardigste blijk van waardering voor mijn optreden tijdens de onderhandelingen en zijn uitspraak dat ik die nooit zal vergeten: na dertig uur onafgebroken onderhandelen was ik bijna mijn eigen naam vergeten! Maar ik ben erg opgetogen dat ik kan zeggen dat we, ondanks het slaaptekort en de aanzienlijke inspanningen aan beide kanten, een mijns inziens constructief resultaat hebben bereikt dat de lange, historische band tussen Turkije - dat al 42 jaar lid wil worden van de Unie - en Europa weerspiegelt. Het was een waarachtig historisch moment in Luxemburg, en ik denk dat veel leden van het Parlement daar trots op mogen zijn.
Maar, zoals hopelijk al bleek uit mijn eerste antwoord, plaats ik een nadrukkelijke kanttekening bij dat historische moment: het is de eerste stap van een reis die Turkije maakt. De bestemming is in velerlei opzichten belangrijk, maar de reis naar die bestemming is dat net zo goed. In die zin geloof ik dat degenen van ons die lang hebben gepleit voor Turkse toetreding tot de Europese Unie het goed voorhebben met degenen die in het verleden gevreesd hebben voor hun mensen- en burgerrechten binnen Turkije. Het toetredingsproces zelf en de rigueur die ik in mijn eerdere antwoord heb willen onderstrepen, vormen immers in veel opzichten voor dergelijke gemeenschappen de beste waarborg dat de vooruitgang die Turkije naar we allemaal hopen zal boeken als het de komende tien jaar die reis maakt, ook daadwerkelijk geboekt wordt, en dat er een transparant instrument zal zijn waarmee niet alleen de gemeenschappen in Turkije, maar ook de internationale gemeenschap binnen de Europese Unie de reikwijdte en het tempo van die vorderingen kunnen beoordelen. 
De Voorzitter. -
Is de Raad voornemens bij de behandeling van het hoofdstuk "gezondheid" van het zevende O[amp]O-kaderprogramma aandacht te besteden aan het belang van de verschillende soorten gezondheidsproblemen voor de Agenda van Lissabon?
Is het de Raad bekend dat aandoeningen van de luchtwegen de Europese gezondheidsdiensten meer dan 102 miljard € kosten en dat deze aandoeningen het vaakst aanleiding geven tot een bezoek aan de huisarts en een spoedopname in het ziekenhuis, hetgeen een enorme last betekent in termen van verloren arbeidsdagen?
Deelt de Raad de mening dat onderzoek op dit terrein waarschijnlijk zowel de gezondheid als de economie ten goede zal komen en derhalve een belangrijke bijdrage zal leveren aan de strategie van Lissabon? 
Douglas Alexander,
   Zoals de geachte afgevaardigde weet, bekijkt de Raad op dit moment het voorstel van de Commissie uit april 2005 betreffende het zevende kaderprogramma voor 2007-2013 – het KP7 – waarover het Parlement en de Raad in de medebeslissingsprocedure een besluit zullen nemen.
De Raad heeft al meermaals benadrukt hoeveel belang hij hecht aan activiteiten op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling in het kader van de Agenda van Lissabon. Ik hoop dat alle leden van dit Parlement eerder deze middag uit de opmerkingen van onze premier en van het voorzitterschap hebben kunnen afleiden hoezeer zij zich willen inzetten voor deze agenda.
Het onderzoeksprogramma is het belangrijkste gemeenschapsinstrument. Meer onderzoek naar aandoeningen van de luchtwegen is nodig. Dergelijke aandoeningen zijn op dit moment de belangrijkste doodsoorzaak in de Europese Unie en toch is er voor die ziekten minder aandacht dan voor veel andere, zoals bijvoorbeeld hartziekten.
De geachte afgevaardigde wijst terecht op de aanzienlijke economische schade die met name dit soort aandoeningen veroorzaken. In de Europese Unie zijn 41300 verloren werkdagen op duizend werknemers uitsluitend toe te schrijven aan chronische aspecifieke respiratorische aandoeningen.
De door deze ziekten veroorzaakte verliezen door verminderde productiviteit bedragen 28,5 miljard euro per jaar. Het voorstel van de Commissie betreffende het KP7 noemt gezondheid en milieu als belangrijkste onderzoeksthema’s. Wat betreft onderzoek dat mogelijk relevant is voor aandoeningen van de luchtwegen worden onder andere de volgende thema’s voorgesteld: innovatieve therapeutische benaderingen en ingrepen met toepassingsmogelijkheden bij een veelheid van andere ziekten; grensoverschrijdend onderzoek naar infectieziekten en ernstige ziekten, waaronder kanker; kwaliteit, efficiëntie en solidariteit van de zorgstelsels; meer ziektepreventie en een verstandiger medicijngebruik; invloed op de menselijke gezondheid van milieufactoren als vervuiling.
Het kaderprogramma schetst de grote lijnen voor onderzoeksactiviteiten en geeft daarom geen uitgebreide opsomming van alle mogelijke individuele onderzoeksthema’s. Deze zullen in detail worden uitgewerkt in de specifieke besluiten en tijdens de tenuitvoerlegging van het programma, hetgeen de verantwoordelijkheid is van de Commissie.
Onderzoeksprojecten worden met name geselecteerd via oproepen aan de wetenschappelijke gemeenschap tot het indienen van voorstellen. Daarbij worden verschillende criteria gehanteerd zoals hoogstaande wetenschappelijke kwaliteit en Europese toegevoegde waarde. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Ik wil het voorzitterschap bedanken voor dit bemoedigende antwoord, en voor zijn engagement - dat eerder vandaag door de heer Blair werd getoond - met betrekking tot het bevorderen van OTO binnen de communautaire begroting.
Voor het beleidsterrein onderzoek is een gemeenschappelijk programma geschikter dan 25 afzonderlijke nationale programma’s: een gemeenschappelijk programma biedt een toegevoegde waarde en bespaart ons geld. Gezondheid is niet alleen belangrijk voor de mensen waarover het gaat, maar ook voor de economie. De door u genoemde cijfers tonen aan dat gezondheid een terrein is dat strookt met de Agenda van Lissabon, en een uitstekend voorbeeld kan zijn van hoe de Agenda van Lissabon op het gebied van onderzoek kan worden verwezenlijkt.
Graag roep ik de Raad op om bij de interne beraadslagingen dezelfde lijn te blijven volgen. 
Douglas Alexander,
   - Ik zal uw opmerkingen zeker onthouden en overdenken.
Ik wil nog eens benadrukken hoe belangrijk wij het vinden dat van de kaderrichtlijn gebruik wordt gemaakt op de wijzen die ik in mijn eerste antwoord heb omschreven. De enige troost die ik de afgevaardigde te bieden heb, is dat hij niet de enige is in het Parlement die hiervoor pleit.
Zelfs vanmiddag al, toen ik nog op nummer twee zat en onze premier het Parlement toesprak, kreeg ik van een van uw collega’s van de socialistische fractie een briefje toegestopt waarin stond dat haar fractie de grote betrokkenheid inzake onderzoek en ontwikkeling die onze premier tijdens zijn toespraak had getoond opvatte als een duidelijke indicatie dat het zevende Kaderprogramma volledig zal worden gefinancierd zoals zij wenst.
Een dergelijke indicatie kan ik vandaag niet geven, vanwege de vele financieringskwesties waaraan een dergelijke toezegging zou raken, maar het geeft wat mij betreft wel aan hoezeer niet alleen in de Raad - hetgeen naar ik verwacht morgen zal blijken bij de Raad in Hampton Court - maar ook onder de leden van het Parlement de overtuiging heerst dat onderzoek en ontwikkeling met het oog op de toekomst van de Unie hoog op de agenda moeten staan. 
De Voorzitter. -
Hoe beoordeelt de Raad de ontwikkeling van de situatie van etnische en religieuze minderheden in Turkije ten opzichte van vorig jaar, met name voor wat betreft de wet inzake geloofsuitoefening? 
Douglas Alexander,
   De Europese Commissie is het ermee eens dat de rechten van de minderheden zijn verbeterd als gevolg van de hervormingen van de afgelopen jaren. Een aantal punten blijft echter bijzonder zorgwekkend, die de Commissie zal behandelen in haar periodiek verslag dat op 9 november verwacht wordt. De Commissie en de Raad zullen deze kwesties op de voet blijven volgen.
Religieuze gemeenschappen die niet islamitisch zijn, ondervinden nog steeds problemen als het gaat om rechtspersoonlijkheid, eigendomsrechten, opleidingen, rechten van ingezetenen, en arbeidsvergunningen voor Turkse en niet-Turkse geestelijken, scholen en interne bestuurszaken.. Naar verwachting zal een nieuwe wet op stichtingen een aantal van die problemen de wereld uithelpen.
De Europese Commissie heeft toegegeven dat de laatste ontwerpwet een beduidende verbetering is ten opzichte van de voorafgaande wet. De Unie heeft er bij Turkije op aangedrongen om een dergelijke wet onverwijld aan te nemen en te garanderen dat die geheel en al overeenkomt met de Europese normen.
Op zijn bezoek aan Ankara van 6 tot 8 oktober heeft commissaris Rehn er bij de Turkse autoriteiten op aangedrongen de kanttekeningen van de Commissie bij de ontwerpwet in aanmerking te nemen. Verder heeft de Europese Unie Turkije nogmaals verzocht om het Grieks-Orthodoxe seminarie Halki te heropenen.
Wat betreft de rechten van degenen die tot etnische minderheden behoren, is wel enige vooruitgang geboekt, vooral op het gebied van de culturele rechten, maar verdere vooruitgang is beslist noodzakelijk. Bovendien is de situatie in het zuidoosten van Turkije nog steeds verontrustend.
In het onderhandelingsmandaat dat de Europese Unie is overeengekomen en dat gedurende de komende maanden en jaren de leidraad zal zijn van de toetredingsonderhandelingen met Turkije, is vastgelegd dat Turkije moet werken aan een verdere verbetering van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, aan het consolideren en uitbreiden van de wetgeving en aan het invoeren van maatregelen voor, , vrijheid van godsdienst en minderheidsrechten.
De Raad kan de afgevaardigde ervan verzekeren dat de Unie groot belang hecht aan deze kwestie. Daarom zullen het toezicht op en de evaluatie van de vooruitgang, evenals de dialoog met onze Turkse partners, in alle betrokken instanties worden voortgezet. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het zijn veelal de christelijke minderheidsgroepen in Turkije die worden geraakt door deze problemen, een land waar de christenen geheel en al dreigen te verdwijnen. Hun aantal neemt af en de oecumenische patriarch vreest dat er wellicht geen christenen meer in Turkije zijn op het moment dat de toetredingsonderhandelingen worden afgesloten. Vandaar mijn concrete vraag aan u. De godsdienstwet is voorgelegd aan de Commissie, die deze scherp bekritiseerde. De Turken zeiden dat hun parlement er verbeteringen in zou aanbrengen. Heeft u concrete aanwijzingen dat dergelijke verbeteringen zijn aangebracht, met name waar het gaat om eigendomsrechten en de opleiding van priesters? Heeft u concrete aanwijzingen en zult u erop staan dat deze de komende weken in daden worden omgezet, of wilt u de zaak net zo lang voor zich uit schuiven tot er geen christenen in Turkije meer zijn? 
Douglas Alexander,
   Het lijkt me het beste het verslag de Commissie af te wachten waarin deze specifiek punten worden behandeld, want als we bepaalde dingen beweren is van belang dat we ons - in plaats van uit te gaan van een paar voorbeelden of zelfs van verhalen - baseren op bewijzen.
Er mag geen twijfel over bestaan dat de Unie, zoals gezegd, nog steeds druk uitoefent op de Turkse regering om het Grieks-orthodoxe seminarie van Halki te heropenen, dat in 1971 gesloten werd. De Turkse regering blijft bij die toezegging en zij zoekt naar een oplossing die zowel aanvaardbaar is voor de Turkse wet als voor het Patriarchaat.
Wat betreft de specifieke kwestie van de confiscatie van Grieks-orthodox kerkbezit heeft commissaris Rehn de Turkse minister van Buitenlandse Zaken in een schrijven van juni gewezen op de tekortkomingen van de ontwerpwet op stichtingen, met speciale nadruk op het punt van de eigendomsrechten.
Gezien de bijzonder negatieve strekking van de vraag ten aanzien van de vooruitzichten van de Christelijke gemeenschap in Turkije, zou ik tenslotte nog de aandacht willen vestigen op het feit dat de leiders van die christelijke gemeenschappen zelf tot degenen behoren die erkend hebben dat er de afgelopen maanden, in afwachting van de opening van de toetredingsonderhandelingen, sprake is geweest van een zekere vooruitgang. Met alle respect voor de vraag van de afgevaardigde ben ik derhalve van mening dat we ook naar de stem moeten luisteren van die christenen in Turkije die zelf beweren dat het hele toetredingsproces en de vooruitzichten op toetreding hun rechten geven en garanderen die hun in het verleden helaas werden ontzegd. 
De Voorzitter. -
Met verordening (EG) nr. 639/2003(2) wordt de leeftijd van vrouwelijke dieren en kalveren voor de toekenning van exportrestituties verlaagd van 36 naar 30 maanden. Vroeger konden krachtens verordening (EG) nr. 615/1998(3) dieren tot een exportleeftijd van 36 maanden voor de toekenning van steun in aanmerking komen.
Voor veehouders in berggebieden is dit problematisch: hun dieren kalven in de herfst in de Alpencyclus. Bovendien groeien bergrunderrassen op almen en weiden vanwege de harde omstandigheden langzamer en ze kunnen om biologische gronden pas met 24 maanden gedekt worden.
Ik verzoek de Raad met klem voor alpiene bergrunderrassen een uitzonderingsregeling vast te stellen waarmee de exportleeftijd voor deze dieren weer op 36 maanden komt te liggen. 
Douglas Alexander,
   Krachtens de procedure die is vastgesteld voor Verordening (EG) nr. 639/2003, welke de afgevaardigde hier aan de orde stelt, dient de Commissie alle voorstellen voor wijziging van uitvoeringsmaatregelen inzake de voorwaarden voor het betalen van exportrestituties voor te leggen aan het beheerscomité. De Raad wordt alleen verzocht om actie te ondernemen als een meerderheid van de afvaardigingen in het beheerscomité geen standpunt heeft weten in te nemen ten aanzien van dat voorstel. De Commissie heeft hiertoe geen voorstel gedaan. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, dit is een groot probleem voor berggebieden, die sterk worden bedreigd door decultivering en woestijnvorming. Mede vanwege de ecologische betekenis van deze runderrassen voor de Alpen, waarvan het milieu toch al wordt bedreigd, wil ik de Raad vragen of deze dergelijk handelen steunt, dan wel zich volstrekt neutraal opstelt en geen standpunt inneemt over dit onderwerp. 
Douglas Alexander,
   De Europese Unie heeft een heel scala aan instrumenten om landbouwers in de meest uiteenlopende omstandigheden te ondersteunen. Voor zover ik weet, is er geen specifiek instrument voor alpiene bergrunderrassen, maar we hebben tal van instrumenten voor landbouwers die activiteiten ondernemen welke in de ogen van vele Europese burgers op het vlak liggen van de alpiene landbouw, zoals het beheer van kwetsbare landschappen en habitats en, inderdaad, het handhaven van de biodiversiteit.
Als antwoord op de aanvullende vraag die de afgevaardigde gesteld heeft, zou ik alleen nog eens willen herhalen dat het belangrijk is om te erkennen wat de relevante institutionele verantwoordelijkheden zijn als het om deze verordening gaat. Gezien de relevante verantwoordelijkheden van de Commissie en het voorzitterschap, zou ik willen voorstellen dat als deze door de afgevaardigde genoemde problemen van blijvende aard zijn, ze wellicht beter rechtstreeks aan de Commissie kunnen worden voorgelegd. 
De Voorzitter. -
De Europese Raad heeft in juni geen overeenstemming weten te bereiken over de nieuwe financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013. Eén van de belemmeringen hiervoor was de speciale korting voor Groot-Brittannië op zijn bijdrage aan de begroting (British Rebate). Is de fungerend voorzitter van de Raad voornemens bij de Europese Raad een voorstel in de dienen om de lidstaten gelijkwaardig te behandelen, en wel door een einde te maken aan de speciale korting op de bijdrage van de lidstaten voor Groot-Brittannië en bepaalde andere lidstaten? 
Douglas Alexander,
   Zoals de Britse premier en ikzelf vandaag al vaker hebben gezegd, is het voorzitterschap zich terdege bewust van dat het belang om, zo mogelijk tegen het eind van het jaar, een akkoord te bereiken over de nieuwe financiële vooruitzichten. We zullen er flink aan trekken om dat mogelijk te maken. Het voorzitterschap heeft zojuist een reeks bilaterale ontmoetingen met alle lidstaten en de twee kandidaat-landen voor toetreding afgesloten, om de grondslagen vast te stellen op basis waarvan zo’n akkoord eventueel mogelijk is.
Naar aanleiding van deze beraadslagingen hoopt het voorzitterschap een voorstel op te stellen en aan de Raad voor te leggen. Aan de vooravond van de informele bijeenkomst van morgen in Hampton Court, zei premier Tony Blair in zijn schrijven aan de staatshoofden en regeringsleiders van oordeel te zijn dat er op de Raad van december een akkoord kan en zou moeten worden bereikt, en dat hij persoonlijk alles in het werk zal stellen om ervoor te zorgen dat dit lukt.
Overigens, zoals de loop der gebeurtenissen op de Raad van juni overduidelijk heeft aangetoond, is de beslissende factor voor het al dan niet bereiken van een akkoord over de financiële vooruitzichten niet gelegen in de wil van een enkel land - ook al bekleedt dat ene land het voorzitterschap - maar in de betrokkenheid van alle vijfentwintig lidstaten van de Europese Unie om zich in te zetten voor het waarborgen van die consensus. 
Esko Seppänen (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, in juni hing deze kwestie af van slechts enkele lidstaten en in grote mate van het huidige Britse voorzitterschap. U torpedeerde toen op doeltreffende wijze de oplossing waarmee wij een financieel kader hadden kunnen vinden voor de periode 2007-2013. Nu u dit zelf aan het voorbereiden bent, is de vraag naar voren gekomen of het een soort pakket moet worden. Ik wil hierover het volgende vragen: is het mogelijk dat de gemeenschappelijke financiering van de landbouw deel gaat uitmaken van dit pakket, zodat de lidstaten een deel van de verplichte landbouwuitgaven zelf gaan betalen? 
Douglas Alexander,
   Staat u mij toe om beide punten om de beurt te behandelen.
Ofschoon het de afgevaardigde die deze vraag heeft gesteld goed zou uitkomen als het Verenigd Koninkrijk op de Raad van juni inderdaad een geïsoleerde minderheid van slechts één enkel land was geweest, moet ik allereerst zeggen dat ik bang ben dit niet het geval was. Ik weet dat omdat ik erbij was. Er waren vijf lidstaten die zich niet konden vinden in de voorstellen van het Luxemburgse voorzitterschap. Wat het Britse standpunt betreft hebben wij heel duidelijk gemaakt dat er speciale redenen waren waarom wij niet met deze voorstellen konden instemmen. Maar gezien mijn verantwoordelijkheden vandaag om namens het voorzitterschap vragen te beantwoorden, zou het ongepast zijn om hier de argumenten op te sommen die in juni door de Britten naar voren zijn gebracht.
Wat de algemene landbouwkwestie betreft: die heeft de premier vandaag in zijn commentaar aan de orde gesteld toen hij zei dat de Unie, naar onze mening, een stappenplan van hervormingen dient te hebben waarin wordt erkend voor welke uitdagingen de Unie in de loop van de komende financiële vooruitzichten zal komen te staan.
Overigens kan ik gewoon het punt herhalen dat ik aan het begin van mijn antwoord genoemd heb, namelijk dat, wij, zoals onze premier vandaag tijdens zijn commentaar voor dit Parlement duidelijk heeft gemaakt, serieus proberen om een akkoord te bereiken over de toekomstige financiële vooruitzichten, niet omdat dit in zekere zin zou worden beschouwd als een succes voor het Britse voorzitterschap of alsof het in het belang van één lidstaat was, maar omdat het in het belang zou zijn van alle lidstaten van de Europese Unie als we een begroting hadden waarin de actuele prioriteiten van de Unie in dit tijdperk van globalisering werden weerspiegeld. Het voorzittersschap heeft speciale verzoeken gekregen vanuit de A10-landen - de recent toegetreden landen - die herhaaldelijk en in duidelijke bewoordingen te kennen hebben gegeven dat zij zekerheid willen op het punt van de fondsen waarover zij in toekomst kunnen beschikken. We hebben aandachtig geluisterd naar de uiteenzetting van die gezichtspunten, overeenkomstig de verantwoordelijkheden die wij hebben als voorzitter van de Unie. Gezien de moeilijkheden van de Raad van juni zijn wij niet meteen met voorstellen gekomen maar hebben we veeleer geprobeerd om kennis te nemen van de gezichtspunten die in andere lidstaten naar voren zijn gebracht. Het is een feit dat het beter zou zijn voor de politieke context waarin deze besprekingen over de toekomstige financiering zouden moeten plaatsvinden, als we eerst zouden bespreken welke richting Europa in de toekomst dient op te gaan, reden waarom wij voor morgen de informele bijeenkomst van staatshoofden hebben georganiseerd. Na die bijeenkomst morgen in Hampton Court zullen we ernaar streven om op praktische en concrete wijze vooruitgang te boeken op het gebied van de uitdagingen waarvan wij allemaal erkennen dat ze bestaan. 
De Voorzitter. -
Uit een onderzoek naar het huidige voorzitterschap blijkt dat het er plezier in schept tijdens het vragenuur niet direct op directe vragen te antwoorden. Probeert het soms de stijl van het Britse Lagerhuis te imiteren, waar nationale ministers er prat op gaan zo min mogelijk informatie te verstrekken, hetgeen in strijd is met de democratische beginselen? Of is het voorzitterschap, dat de Raad in zijn geheel vertegenwoordigt en niet het Lagerhuis, van plan het continentale systeem te adopteren door de burgers die zijn broodheren zijn te helpen en op hun vragen duidelijke informatie te verstrekken? 
Douglas Alexander,
   De ontwerpantwoorden op mondelinge vragen worden opgesteld door het secretariaat van de Raad, in samenwerking met het voorzitterschap en de lidstaten, met als doel de vragen van de afgevaardigden van dit Parlement zo accuraat mogelijk te beantwoorden.
Niettemin zou ik erop willen wijzen dat het fungerend voorzitterschap tijdens het vragenuur spreekt namens de Raad, en daarom moet hij weigeren om vragen over bijvoorbeeld strikt interne politieke kwesties te beantwoorden die buiten de bevoegdheid van de Raad vallen.
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ),
   Dank u, mijnheer de fungerend voorzitter, ook voor het feit dat u vraag 17 gehaald heeft. De afgelopen twee keer kwamen we helaas tijd tekort en werd mijn vraag niet beantwoord.
Mijn vraag is een aanvullende vraag. Naar ik meen heeft het voorzitterschap tijdens de laatste vergaderperiode van Straatsburg eenzijdig besloten om de manier waarop de vragen worden beantwoord zodanig te wijzigen dat de hele Raad bij de beantwoording zou worden betrokken. Voor zover ik heb begrepen, heeft Voorzitter Borrel Fontelles een officieel, schriftelijk verzoek ingediend om het oude systeem weer te herstellen dat dit Parlement dertig jaar lang van dienst is geweest. Ik zou u dringend willen vragen dat te doen. We zijn hier misschien niet met velen, maar degenen die wel komen, zijn bijzonder blij met de gelegenheid en zij willen niet dat de antwoorden op vragen die nu niet kunnen worden beantwoord, nog langer worden uitgesteld. 
Douglas Alexander,
   Ik kan u verzekeren dat het in het kader van de huidige dialoog met Voorzitter Borrell geenszins de bedoeling is om de ministers te beperken in de verantwoording die ze verschuldigd zijn aan de leden, en in hun mogelijkheden om vragen van de afgevaardigden rechtstreeks te beantwoorden, volgens de formule waarvan we thans het genoegen hebben die toe te passen. Ik weet niet of dat genoegen wederzijds is, maar uwerzijds is het in ieder geval wel! Ik kan u ook verzekeren dat er geen enkele persoonlijke reden was voor het feit dat we vraag zeventien in de twee vorige vragenuren niet hebben beantwoord.
Mijns inziens hebben de ministers de belangrijke taak om te trachten de aan hun gestelde vragen te beantwoorden. Op grond van mijn toenemende ervaring in het beantwoorden van vragen in dit Parlement, kan ik zeggen dat ons soms rechtstreeks vragen worden gesteld die veeleer verband houden met nationale kwesties dan dat zij onder de bevoegdheid van het voorzitterschap ressorteren, en dat wordt natuurlijk weerspiegeld in de manier waarop wij de vragen beantwoorden. 
De Voorzitter.
   - Aangezien de voor het vragenuur gereserveerde tijd verstreken is, worden de vragen nrs. 18 tot en met 46 schriftelijk beantwoord(4).
Het vragenuur is gesloten.

De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over Afghanistan. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mevrouw de Voorzitter, vorige maand zijn bijna 7 miljoen Afghanen naar de stembus gegaan om voor de eerste keer in 26 jaar een parlement te kiezen. Dit was het hoogtepunt van een politiek overgangsproces waarover vier jaar geleden in Bonn overeenstemming is bereikt.
Ik heb begin september een bezoek gebracht aan Afghanistan om de voorbereidingen voor de verkiezingen te bekijken en met eigen ogen de praktische gevolgen te zien die onze hulp ter plaatse heeft. Ik heb over alle toekomstige uitdagingen en de volgende fase van het stabiliseringsproces kunnen spreken met president Karzai en zijn ministers, alsmede met het Afghaans maatschappelijke middenveld en de Verenigde Naties. Ik wil dan ook van deze gelegenheid gebruik maken om enkele woorden te wijden aan de verkiezingen, de voorbereidingen voor de periode na het proces van Bonn en de toekomstige betrekkingen tussen de EU en Afghanistan.
De Europese Unie heeft de onlangs gehouden verkiezingen in Afghanistan op diverse manieren ondersteund. Men kan zonder overdrijving stellen dat de verkiezingen niet plaats hadden kunnen vinden zonder de Europese Unie, met inbegrip van de bijdragen van de lidstaten. We hebben 40 procent van het verkiezingsbudget voor onze rekening genomen, een bijdrage van 159 miljoen euro.
We hebben tevens gepoogd de transparantie te vergroten door namens de EU een verkiezingswaarnemingsmissie af te vaardigen, onder leiding van mevrouw Emma Bonino, die hier vandaag ook aanwezig is. Deze missie heeft het proces sinds juli gevolgd en heeft daarbij geprofiteerd van de samenwerking met een waarnemingsdelegatie van het Parlement, onder leiding van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, die eveneens aanwezig is. Ik denk dat we kunnen zeggen dat de verkiezingswaarnemingsmissie van de EU het grootste internationale waarnemingsteam in het land was. Haar aanwezigheid was buitengewoon belangrijk.
In haar voorlopige verklaring meldde de verkiezingswaarnemingsmissie van de EU dat de verkiezingsdag zelf grotendeels vreedzaam was verlopen, dat het proces tot dat moment over het algemeen goed was uitgevoerd en dat de verkiezingen een stap voorwaarts betekenden voor de democratische ontwikkeling van Afghanistan. Niettemin sprak zij ook enige bezorgdheid uit, bijvoorbeeld over het algemene campagneklimaat, de keuze van het kiesstelsel en het mechanisme voor klachtenafhandeling. Ik heb begrepen dat er in bepaalde provincies gevallen van fraude en onregelmatigheden aan het licht zijn gekomen tijdens het tellen van de stemmen. De verkiezingswaarnemingsmissie heeft de verkiezingsautoriteiten met klem verzocht voortvarend op te treden naar aanleiding van deze bezorgdheid.
Ik wil mevrouw Bonino graag gelukwensen met het uitstekende werk dat haar team tot nu toe heeft geleverd. Ik zie uit naar het definitieve verslag, dat een algemene beoordeling zal omvatten van het gehele verkiezingsproces plus aanbevelingen om het houden van toekomstige verkiezingen te verbeteren. Mevrouw Bonino zal voor het einde van dit jaar nogmaals naar Kaboel afreizen om het verslag te presenteren aan de belanghebbenden bij de verkiezingen.
Wat volgt er nu, nu het proces van Bonn ten einde is? Afghanistan heeft een lange weg afgelegd sinds de val van de Taliban. Ik ben er trots op dat de hulp van de Europese Commissie tastbare resultaten heeft opgeleverd. We hebben gestreefd naar een combinatie van zichtbare wederopbouw, duurzame capaciteitsopbouw en verbeteringen in het dagelijks leven van het Afghaanse volk. We zitten op schema wat betreft de bijdrage van 1 miljard euro die we in Tokio hebben toegezegd voor de periode 2002 tot en met 2006.
Als we terugdenken aan de chaos, verwoesting en onderdrukking in het Afghanistan van vier jaar geleden, dan is het duidelijk dat het land vooruitgang heeft geboekt. 5 miljoen kinderen gaan weer naar school, eenderde van hen meisjes. 80 procent van de kinderen is gevaccineerd tegen mazelen en polio. Er worden wegen, scholen en klinieken gebouwd en vele daarvan zijn al in gebruik.
De situatie is echter nog steeds fragiel en de verbeteringen zijn nog niet altijd even duurzaam. Het moge duidelijk zijn dat het land nog altijd een lange weg te gaan heeft. Er moet nog meer werk verzet worden, met name op de terreinen behoorlijk bestuur, de rechtsstaat, veiligheid, drugsbestrijding, en ontwikkeling. Ik ben dan ook zeer ingenomen met het idee dat eind augustus is geopperd door de Verenigde Naties om een grote internationale conferentie te organiseren, hopelijk aan het begin van 2006, teneinde een overeenkomst te sluiten tussen Afghanistan en de internationale gemeenschap voor de periode na het proces van Bonn. De Europese Unie zal wederom een belangrijke deelnemer aan de conferentie zijn.
Welk doel dient deze overeenkomst? De overeenkomst moet zich met name richten op de eigen inbreng van Afghanistan en op duurzaamheid. Blijvende stabilisering is immers alleen mogelijk als men van Afghaanse zijde bereid en in staat is meer verantwoordelijkheid te nemen voor het overgangsproces en voor de verduurzaming van dit proces. De overeenkomst van Bonn heeft de waarde aangetoond van duidelijk omschreven doelen en termijnen om het proces op stoom te houden. We moeten er derhalve naar streven in de overeenkomst voor na het proces van Bonn duidelijke ijkpunten op te nemen. Een zekere vorm van gezamenlijke voortgangsbewaking door Afghanistan en de internationale gemeenschap zou ook nuttig zijn. In de overeenkomst voor na het proces van Bonn dient sprake te zijn van tweerichtingsverkeer: de overeenkomst moet zowel duidelijk omschreven toezeggingen van Afghaanse zijde bevatten als toezeggingen van de internationale gemeenschap om zowel op financieel, politieke als militair vlak betrokken te blijven.
Tot slot kom ik te spreken over de rol van de Europese Unie. De Europese Unie en haar lidstaten hebben een belangrijke rol vervuld in Afghanistan. Samen waren wij goed voor eenderde van de 12,5 miljard dollar aan middelen die tijdens de conferenties in Tokio en Bonn zijn toegezegd. De EU-lidstaten leveren op dit moment 80 procent van de ISAF-troepenmacht. De bijzondere vertegenwoordiger van de EU in Afghanistan, Francesc Vendrell, heeft op politiek vlak uitstekend werk verricht.
Onder auspiciën van het Britse voorzitterschap voeren wij op dit moment met de regering van president Karzai besprekingen over een gezamenlijke verklaring betreffende een partnerschap tussen de EU en Afghanistan. Hiermee zouden we een belangrijk politiek signaal afgeven met betrekking tot het blijven voortduren van de verplichtingen van de EU jegens Afghanistan. Tevens zouden hiermee onze verwachtingen worden verduidelijkt, dat wil zeggen het soort verdere vooruitgang dat we in Afghanistan willen bevorderen op terreinen als bestuur, ontwikkeling en de mensenrechten. Ik hoop dat onze besprekingen gedurende de komende weken kunnen worden afgerond zodat de verklaring er ligt voordat de conferentie over de periode na het proces van Bonn plaatsvindt, en deze verklaring als leidraad kan dienen tijdens de besprekingen daar.
Tenslotte ben ik van mening dat de Europese Unie zowel het recht als de plicht heeft een belangrijke rol te spelen bij het verzekeren van het succes van de overeenkomst over de periode na het proces van Bonn. De Commissie zal zich hiervoor in ieder geval blijven inzetten. 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra,
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik mijn dank betuigen aan commissaris Ferrero-Waldner. In de eerste plaats vanwege haar positieve en energieke inzet voor de consolidatie van de democratie in Afghanistan en ten tweede vanwege haar geslaagde initiatief om een waarnemingsmissie te sturen naar de verkiezingen in dit land, dat met bijzonder ernstige moeilijkheden kampt. Dit heeft ervoor gezorgd dat de Europese Unie in de regio actief aanwezig is ondanks de huidige crisissituatie en het debat dat hier vanavond is gevoerd met de fungerend voorzitter van de Raad en Britse premier, de heer Blair. Uit de waarnemingsmissie is duidelijk gebleken dat wij niet aan navelstaarderij doen, maar solidair zijn met de problemen van andere landen die het zwaar te verduren hebben en uitermate moeilijke momenten doormaken, zoals het geval is met Afghanistan.
Het verheugt mij dat de leden van de delegatie van het Europees Parlement bij dit debat aanwezig zijn. Ik zie de heer Evans, mevrouw Scheele, mijn vriend Philippe Morillon, mevrouw Nicholson en de heer Schröder. Net zoals bij de persconferentie met Emma Bonino in Afghanistan zou ik deze gedachtewisseling in de plenaire vergadering van ons Parlement willen aangrijpen om onze erkentelijkheid te betuigen aan de kandidaten en verkiezingsagenten die tijdens dit kiesproces zijn omgekomen en met name ook aan de burgers van de Europese Unie die het leven verloren hebben tijdens deze nobele missie waarmee zij hebben bijgedragen aan de consolidatie van de democratie in het land.
Ik denk aan de Franse soldaat die gestorven is op het moment dat wij onze missie uitvoerden. Aan de zeventien moedige Spaanse soldaten die omkwamen bij een helikopterongeluk en aan wie wij onze dankbaarheid en erkentelijkheid hebben kunnen betuigen tijdens ons bezoek aan Herat, de basis waar hun hoofdkwartier gevestigd was. Aan ons bezoek aan de gouverneur, aan de president, aan de autoriteiten van de Verenigde Naties, aan de vrouwelijke kandidaten en aan de opperbevelhebber van de NAVO-missie in Afghanistan.
In het algemeen kan ik zeggen dat onze missie van afgevaardigden van het Europees Parlement zich volmondig achter de conclusies van het bijzonder lovenswaardige werk van Emma Bonino heeft geschaard en op politiek vlak hebben wij ons uitgesproken over de punten waaraan de Europese Unie in de toekomst prioritaire aandacht dient te besteden.
Wij denken daarbij voornamelijk aan de consolidatie van de democratie vanuit een institutioneel perspectief, aan de eerbiediging van de mensenrechten en vooral ook aan de rechten van vrouwen. Het is immers onmogelijk om in een land een democratische ontwikkeling tot stand te brengen zonder rekening te houden met de bijdrage van de mannen en vrouwen van dat land en hun recht om de toekomst in eigen handen te nemen.
Mevrouw de Voorzitter, de delegatie van het Europees Parlement is de mening toegedaan dat ons Parlement moet bijdragen aan het post-Bonn-proces. Zij heeft dan ook voorgesteld een grote conferentie te houden en te organiseren met als deelnemers de Commissie, de lidstaten die actief betrokken zijn bij gezamenlijke NAVO-acties en uiteraard ook de nieuwe vertegenwoordigers van het Afghaanse parlement, zodat zij hun eigen toekomst verder kunnen profileren en definiëren.
Ook erg belangrijk vinden wij de absolute steun van het Europees Parlement voor de gezamenlijke verklaring die de Commissie met de nieuwe autoriteiten en de Afghaanse regering zal ondertekenen, teneinde een institutioneel kader en kanaal te creëren voor de brede en genereuze samenwerking die door ons Parlement wordt geboden.
Verder verzoeken wij de Commissie na te gaan of het wenselijk is om in de toekomst een omvattende associatieovereenkomst met Afghanistan te sluiten en er zodoende voor te zorgen dat de toekomstige samenwerking een institutioneel karakter krijgt.
Mevrouw de Voorzitter, de verklaring van commissaris Ferrero-Waldner heeft ons gerustgesteld. Wij hebben nu de zekerheid dat de Europese Unie zal blijven bijdragen aan het vredesdividend, het begrip, de eendracht en de verzoening in Afghanistan, een land dat tot dusver onnoemelijk veel leed heeft gekend.
Tenslotte, mevrouw de Voorzitter, wil ik Emma Bonino, met wie wij uitstekend hebben samengewerkt, bedanken voor de gastvrijheid en de hulp die zij aan de delegatie van het Europees Parlement heeft verleend. 
Robert Evans,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de verkiezingen van vorige maand in Afghanistan waren een belangrijke mijlpaal en ik sluit mij aan bij de gelukwensen aan het adres van mevrouw Bonino en haar collega’s vanwege al het werk dat zij hebben verricht. Dit waren immers de eerste parlementsverkiezingen die daar sinds 1979 zijn gehouden. De opkomst, meer dan 50 procent, is positief in vergelijking met andere verkiezingen elders ter wereld.
Er waren problemen, maar degenen – niet noodzakelijkerwijs in dit Parlement – die kritiek willen leveren dienen de oorspronkelijke situatie voor ogen te houden, en de woorden “chaos” en “verwoesting” die de commissaris gebruikte vatten die situatie goed samen. Hoewel Afghanistan op dit moment nog allesbehalve perfect is, heeft het een lange weg afgelegd. Wij, als verkiezingswaarnemingsteam, hebben met trots kunnen zien dat er niet alleen vrouwen naar de stembureaus kwamen om hun stem uit te brengen – veel van hen kozen ervoor niet gekleed te gaan in een boerka, naar eigen keuze – maar dat er ook veel vrouwelijke verkiezingsfunctionarissen en kandidaten waren. We weten inmiddels dat er veel vrouwen gekozen zijn. Afghanistan heeft dus, ondanks al zijn problemen, een lange weg afgelegd.
Een van de eerste vrouwen waarvan bekend gemaakt werd dat zij gekozen was, was de vrouwenrechtenactiviste Malalai Joya. Zij wordt één van de 62 vrouwelijke parlementsleden, een formidabele prestatie en iets wat een tijdje geleden nog ondenkbaar was. Een aantal van hen is op persoonlijke titel gekozen, en anderen zijn geholpen door de regel van “25 procent vrouwen”. Toen de andere uitslagen binnendruppelden, bleken enkele geesten uit het gewelddadige verleden van Afghanistan echter weer de kop te hebben opgestoken.
Toen we met de verkiezingswaarnemingsmissie in Afghanistan waren heeft president Karzai ons zijn keuze of dé keuze uitgelegd voor een kiesstelsel – waarnaar de commissaris al heeft verwezen – dat is gebaseerd op een enkele niet-overdraagbare stem, oftewel een personenstelsel. Dit houdt in dat op de stembiljetten niet de politieke partijen vermeld worden waardoor de kandidaat gesteund wordt, maar dat de kiezers simpelweg een lijst krijgen voorgelegd waarop letterlijk honderden namen staan waaruit zij een keuze moeten maken. In die lijsten zitten de namen verstopt van mensen die op zijn zachtst gezegd een staat van dienst hebben die te wensen overlaat; een aantal van hen wordt door mensenrechtengroeperingen zelfs beschuldigd van oorlogsmisdaden. Mawlawi Mohammadi, een voormalig provinciegouverneur van de Taliban, die wellicht persoonlijk verantwoordelijk was voor, en in ieder geval toezag op de verwoesting van de Boeddhabeelden, is in een bepaalde provincie gekozen met minder dan 10 procent van de stemmen, hetgeen wellicht duidt op een zwakke plek in het stelsel. In een andere provincie werd Mullah Raketi, bevelhebber van een militaire eenheid van de Taliban, gekozen.
De taak waarvoor president Karzai zich nu gesteld ziet is niet eenvoudig. Hij moet uit deze zeer verschillende krachten een nuttig, werkbaar en effectief wetgevingsorgaan zien te smeden. Een van de uitdagingen – maar wel een van vitaal belang – waarmee hij nu te maken krijgt, is het aanpakken van het ernstige drugsprobleem in het land. Ook daaraan heeft de commissaris al gerefereerd. Het leger, de politie en de wetshandhavingsdiensten moeten samenwerken met alle internationale organen om alternatieven te vinden voor de papavertelers. Een andere uitdaging is het aanpakken van de angstaanjagende alomtegenwoordigheid van wapens, die voor ons zeer zichtbaar was in Kaboel en in heel Afghanistan.
Vorig jaar heeft het Nederlandse voorzitterschap veel aandacht besteed aan zijn plannen voor de ondersteuning van en de hulp aan Afghanistan. Deze plannen mogen niet worden vergeten. De verkiezingswaarnemingsmissie waarvan ik met trots deel heb uitgemaakt moet onderdeel zijn van een langer, diepgaander ondersteuningsproces voor Afghanistan. 
Emma Bonino,
   . – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik maak van de gelegenheid gebruik om degenen in deze vergaderzaal te bedanken die deel hebben uitgemaakt van mijn , van langetermijnwaarnemers, die met mij vier maanden in dat buitengewone en bijzonder moeilijke land hebben doorgebracht. Vier maanden onder vaak merkwaardige en gespannen, emotionele en moeilijke omstandigheden. U zult ze nooit zien, maar ze zijn er, ze waren daar onder Europese vlag: ik geloof dat ze de steun aan de democratie goed vertegenwoordigd hebben. De democratie is een bindend element voor ons allemaal en een fundamentele waarde die we willen hooghouden.
Binnenkort zal de missie, na overleg met de Commissie, het eindrapport over de verkiezingen publiceren. Voor de eerste keer zullen we dan ook proberen, nog steeds in overleg, een verslag samen te stellen over democratisering en hoe dat in de toekomst moet. Zeker, de aanloop naar de verkiezingen heeft momenten van terugval gekend, die wij al wel voorzien hadden in de . Maar er waren ook momenten van bezorgdheid, zoals bijvoorbeeld bij de arrestatie van Mohaqui Nasab, journalist en uitgever van het weekblad voor de rechten van de vrouw. Deze arrestatie is zelfs door de verantwoordelijke persoon van de van het Afghaanse gezag als onwettig betiteld. Ik vind dat hier reden is voor bezorgdheid en ik hoop dat de Europese instellingen in staat zijn ook onze Afghaanse vrienden en de gezagsdragers in het land te wijzen op de noodzaak van respect voor de wet en de rechtsstaat.
Wat betreft de toekomst, de follow-up van de conferentie van Bonn, zoals u gezegd heeft, wil ik graag twee dingen benadrukken. Ten eerste moeten we ons ervan bewust zijn dat dat een inspanning van minimaal middellange termijn betreft, hoe we dat ook aanpakken. Ten tweede wil ik de regionale dimensie onderstrepen, die zo belangrijk is voor het succes in Afghanistan zelf. Of we nu spreken over veiligheid, handel of economische ontwikkeling, de regionale dimensie moet zeker in acht worden genomen.
Maar daarnaast is Afghanistan ook een van de landen waar een internationaal engagement, in het bijzonder van Europa, verschil kan uitmaken. Afghanistan is een land tussen een maakbare toekomst en een moeilijk te vergeten verleden. Maar volgens mij is er het menselijk potentieel om die toekomst op te bouwen. Als je de duizenden meisjes uit school ziet komen met hun zwarte uniformen en witte hoofddoeken, met normale boeken in hun tas, dan geloof ik dat dát de toekomst is, hoewel het nog lang zal duren voordat die ten volle is verwezenlijkt. Maar juist op dergelijke gebieden kunnen we verschil maken, zij het niet alleen. Ook onze Amerikaanse vrienden moeten in deze moeilijke periode in het land blijven met het oog op de veiligheid, waarbij ze zich hopelijk met meer respect voor plaatselijke tradities gedragen, iets wat niet altijd gebeurt.
Ik ben ervan overtuigd dat een toekomst mogelijk is. Dat hangt van de Afghanen af, zeker, maar ook van ons. Ik denk dat die hoop en die inzet de inspiratiebron zijn van uw bezoek aan ons. Die inspiratie lag ook ten grondslag aan het bezoek van de Europese delegatie en onze aanwezigheid daar gedurende al die weken. Die aanwezigheid heeft, naar mijn mening, het respect en de erkentelijkheid van het Afghaanse volk verdiend.
Marie Anne Isler Béguin,
   . – Mevrouw de Voorzitter, commissaris, om te beginnen wil ik namens mijn collega mevrouw Beer excuses aanbieden omdat zij helaas niet kan deelnemen aan dit debat hoewel ze graag aanwezig had willen zijn. Zoals onze collega’s hebben gezegd, vind ik dat we zeer tevreden kunnen zijn over het verloop van de parlementsverkiezingen in Afghanistan op 18 september 2005. Hoewel er de afgelopen maanden sprake is geweest van gewelddadigheden, met name tegen kandidaten en stemmentellers, zijn de verkiezingen zelf in een niet gewelddadige sfeer verlopen. Dat is een goed teken voor de weg naar een democratie en een rechtsstaat in Afghanistan.
Nu moeten wij, Europeanen, duidelijk maken waar wij in concreto voor staan. Wij zijn voor een uitbreiding van de missie van ISAF omdat die missie betrekking heeft op wederopbouw en . Dat is een belangrijke taak, commissaris, want zij schept een klimaat dat bevorderlijk is voor de ontwikkeling van het land na tientallen jaren oorlog.
In dit verband dient een zeer belangrijk punt benadrukt te worden: we moeten die twee missies, die van de ISAF en die van , niet op een hoop gooien. De laatstgenoemde missie, die geleid wordt door de Verenigde Staten, is bedoeld om het terrorisme, dat wil zeggen de Taliban, te bestrijden. Het gaat om gevechtsoperaties. Wanneer we die twee wederopbouwmissies op een hoop gooien, verliezen we het vertrouwen van de bevolking en bezoedelen we de goede reputatie van deze missie.
Bovendien worden de omstandigheden dan zeer moeilijk voor de NGO’s die momenteel samenwerken met ISAF. Net als u, commissaris, moeten ook wij het drugsprobleem in dit land ter sprake brengen. We moeten een plan op touw zetten waarbij rekening wordt gehouden met alle aspecten van dit probleem, dat niet alleen de landbouw en de volksgezondheid treft, maar ook de Afghaanse economie in het algemeen. Dit probleem treft vanzelfsprekend ook de buurlanden.
Ik wil nog op een laatste belangrijk punt wijzen. De huidige regering van president Karzai heeft overeenkomsten gesloten over de stationering van Amerikaanse troepen voor onbepaalde tijd. Wij vinden dat geen goede zaak voor de stabiliteit in deze regio. Als de eenmaal is voltooid, is Afghanistan een soevereine natie die geen buitenlandse troepen nodig heeft. 
Luisa Morgantini,
   . – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik vind het jammer dat ik niet aan de verkiezingen in Afghanistan heb kunnen meedoen; ik had het graag gedaan maar volgens het systeem-d'Hondt van het parlement ging dat niet.
Ik ben ervan overtuigd dat de veranderingsprocessen in Afghanistan concreet, doeltreffend en reëel zijn. Maar ze zijn ook traag, moeilijk en gecompliceerd. Een voorbeeld van groeiende democratie is Malalaia Joya, een jonge vrouw van 26 jaar die ik heb leren kennen toen ze 18 was. Ze werkte toen clandestien in Afghanistan in het vrouwenonderwijs. Nu is ze gekozen in een moeilijke Afghaanse provincie. Zij heeft onder andere twee jaar geleden in de Loya Jirga gezegd, heel duidelijk: "De krijgsheren zijn er nog".
Het feit dat zo'n vrouw, ondanks de moeilijkheden en intimidaties die ze heeft moeten ondergaan, erin is geslaagd gekozen te worden – en ik weet zeker dat ze zal bijdragen tot de opbouw van de democratie in Afghanistan – is buitengewoon en daarom zijn in mijn optiek deze verkiezingen geslaagd. Ik dank ook Emma Bonino – in wie ik vertrouwen heb, hoewel we het over vele onderwerpen oneens zijn, bijvoorbeeld over het Midden-Oosten, maar ik heb alle vertrouwen in haar democratische instelling – voor haar aanwezigheid in Afghanistan en ik ben zeer verheugd dat de Europese Unie zo'n positieve rol heeft kunnen spelen.
Niet alleen Malalaia Joya is een voorbeeld van het nieuwe Afghanistan, maar ook Omar, een jongen die ik leerde kennen toen de Taliban er nog waren. Hij zei: "Ik wil leven: ik bestrijd de Taliban niet alleen voor de vrouwen, maar ook voor mezelf: ik wil geen baard dragen en naar muziek kunnen luisteren." Ook Omar is gekozen en ook dat vind ik iets zeer positiefs.
Toch kunnen we de complexe en moeilijke keuzes van President Karzai niet negeren. Anders dan wat bijvoorbeeld de zou willen, heeft hij besloten de krijgsheren niet te straffen. Hij heeft daarentegen de enige weg genomen die voor hem op dit moment vermoedelijk mogelijk was, namelijk toelaten dat ook de krijgsheren gekozen konden worden.
Ik denk dat er nog een ernstig probleem is met betrekking tot bijvoorbeeld ISAF, die ontegenzeggelijk een zeer positieve rol speelt, hoewel ik tegen elke vorm van oorlog of militaire deelname ben. Toch draagt de rol van de Amerikaanse strijdkrachten niet bij tot opheffing van de conflicten, verzoening en ontwikkeling van Afghanistan. Ik heb het niet alleen over het afschuwelijke gezicht van twee verbrande Talibanlichamen – zogenaamde Taliban, want uiteindelijk wordt iedereen als zodanig beschouwd – maar ook over de afwezigheid van wettigheid en het ontbreken van regels, zoals bijvoorbeeld in de gevangenis van Bagram, waar Taliban zitten opgesloten zonder enige vorm van controle.
Juist omdat we samen moeten redeneren, begrijpen en veranderen, geloof ik dat we ons niet moeten verstoppen voor de realiteit waardoor er, afgaande op de reacties van de Afghanen die we op televisie gezien hebben, nog conflicten kunnen ontstaan. Met dat in het achterhoofd acht ik de rol die de EU bij dergelijke kwesties heeft gespeeld, zeer belangrijk. Ik zeg niet alleen mevrouw de commissaris maar de hele Europese Unie zeer veel dank, omdat zij op een andere manier te werk gaat om Afghanistan democratisch gezind te maken. Om dat doel te bereiken moeten we ons best doen om de overheidsinstellingen te versterken zodat de NGO's en de burgermaatschappij van zich kunnen laten horen. 
Vytautas Landsbergis (PPE-DE ).
   - (LT) Tot nu toe is Afghanistan het enige geval waarin de verblijfplaats bekend was van een terroristische organisatie die in een oorlog verwikkeld is met de machtigste democratische staat ter wereld. Die verblijfplaats bevond zich in een onderontwikkeld land dat een specifieke terroristische organisatie de hand boven het hoofd hield. Ik doel hiermee op het toentertijd door de Taliban-partij geregeerde Afghanistan. Gelukkig bleek de democratische alliantie in staat om op een bepaald geografisch punt een vernietigende klap uit te delen waardoor de tirannie van de Taliban beëindigd kon worden en de weg vrij gemaakt werd voor een democratisch perspectief voor de bevolking van Afghanistan. Het is onmogelijk om niet geraakt te worden door het beeld van de ontelbare aantallen gewone mensen, met name vrouwen van het platteland, die voor het eerst in hun leven naar de stembus gingen in de hoop op een beter systeem, vrijheid en respect voor alle mensen. Nu de Taliban van het toneel zijn verdwenen, zullen wij ervoor zorgen dat geen enkele terroristische organisatie - ook al hebben zij nog steeds medestanders - nog een keer de fout zal maken om haar visitekaartje af te geven met een adres dat als doelwit van de alliantie kan fungeren. De terroristen dwingen anderen in een situatie waarin zij zich alleen nog maar kunnen verdedigen. De verwarring wordt zelfs nog vergroot doordat terroristen afkomstig uit Jordanië, Iran, Saoedi-Arabië en uit andere landen die in Irak actief zijn niet als indringers worden betiteld, maar als opstandelingen. Ondanks het feit dat Afghanistan het eerste podium is geworden voor de mondiale strijd tegen het terrorisme, is dat land inmiddels bezig met het tot stand brengen van een echte democratie. Irak is op dit moment de dodelijke frontlinie van de totale oorlog die fanatici tegen het Westen voeren, terwijl Afghanistan zich nu al bijna achter die frontlinie bevindt. Desalniettemin vormen het tot stand brengen van democratie en het eerbiedigen van de mensenrechten in Afghanistan een grote test voor iedereen. De Europese Unie heeft een aanzienlijke bijdrage geleverd, maar Europa zal ook in zijn geheel een helpende hand toe moeten steken bij de historische wederopbouw van deze nieuwe staat. Ik ben er trots op dat mijn land, Litouwen, hieraan een bijdrage levert door de verantwoordelijkheid voor een bepaalde regio op zich te nemen. De Litouwers helpen bij het opbouwen van een nieuw Afghanistan. Veel andere Europese landen zouden dat goede voorbeeld kunnen volgen. Succes in Afghanistan is namelijk niet alleen synoniem met de eerste nederlaag van het wereldwijde terroristenfront, maar verschaft ons ook de hoop dat deze nieuwe vorm van totalitaire agressie de kop kan worden ingedrukt. Ik dank u voor uw aandacht. 
Karin Scheele (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, als een van de leden van de verkiezingswaarnemingsmissie wil ik de voorzitter van onze missie, collega Salafranca Sánchez-Neyra, zeer hartelijk bedanken voor de prestatie die de delegatie in Afghanistan heeft geleverd. Dat geldt natuurlijk ook voor het hoofd van de EU-waarnemingsmissie, Emma Bonino en voor de langetermijnwaarnemers van de Europese Unie, die uitstekend werk hebben verricht en dat tot op zekere hoogte nog steeds doen.
Velen van ons hebben vandaag al het belang benadrukt van deze verkiezingen als een belangrijke stap in het democratische proces van Afghanistan. Ik zal mij nu op één thema concentreren, namelijk de politieke participatie van Afghaanse vrouwen. Tijdens het Taliban-regime heeft men immers veel over de onderdrukking van Afghaanse vrouwen kunnen lezen. Wanneer we naar de verkiezingsuitslag kijken, is het bijzonder verheugend om te zien dat 27 procent van de toekomstige parlementsleden vrouw zal zijn. Ook het quotum van minimaal 25 procent vrouwen is in dit opzicht bijzonder nuttig gebleken.
Niettemin wil erop wijzen dat het quotum en het tevredenstellen van de donorlanden natuurlijk niet voldoende is om de politieke participatie en de sociale situatie van Afghaanse vrouwen ook in de toekomst te verbeteren. De sociale indicatoren geven aan dat de situatie nog altijd zeer moeilijk is. Het is veelzeggend dat onze delegatieleider, de heer Salafranca Sánchez-Neyra, in Afghanistan tijdens een persconferentie heeft gezegd dat de Europese Unie de mensenrechten en vooral ook de vrouwenrechten zeer nauwlettend in de gaten zal houden bij het volgen van de ontwikkelingen in Afghanistan.
Een ander punt zijn de omstandigheden waaronder de niet-gouvernementele organisaties in Afghanistan soms gedwongen worden te werken. De Commissie moet heel duidelijk zeggen dat de NGO’s altijd onze partners zullen zijn, zodat zij niet aan repressie worden blootgesteld. 
Nicholson of Winterbourne (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Ferrero-Waldner sloeg aan het begin van haar toespraak de spijker op zijn kop toen zij zei dat dit een historische gebeurtenis was: de eerste verkiezingen sinds decennia en voorzover wij weten de eerste parlementsverkiezingen ooit waaraan vrouwen mochten deelnemen.
Ik vond het persoonlijk een grote eer lid te mogen zijn van het team dat getuige kon zijn van deze gedenkwaardige gebeurtenis. Ik wil onze goede collega, de heer Salafranca Sánchez-Neyra, zeer hartelijk bedanken, want hij heeft ons team buitengewoon goed geleid. Dit is de tweede keer dat ik nauw met hem heb samengewerkt tijdens verkiezingen; net hiervoor waren we in Libanon. Verder wil ik iemand bedanken die al heel lang een collega is en die ik altijd heb bewonderd: mevrouw Bonino, die zich al zolang inzet voor Afghanistan. Zij had de moed om het land te bezoeken terwijl de Taliban nog aan de macht waren. Er zijn maar heel weinig vrouwen die haar moed en inzet kunnen evenaren, en zij zet haar werk voort.
Ik heb ervoor gekozen toezicht te houden bij de stembureaus die uitsluitend voor vrouwen bedoeld waren. Ik heb duizenden vrouwen gezien, de meesten in boerka’s met gezichtssluiers. Uiteraard sloegen zij die terug zodra zij in de uitsluitend voor vrouwen bestemde stemhokjes kwamen. Eenmaal daar aangekomen, konden zij niet veel uitrichten. Sommigen bleven een half uur verwoed staan puzzelen en probeerden te begrijpen wat het papier voor hen toch kon betekenen, wat ze moesten doen en hoe ze hun stem moesten uitbrengen. Zij hebben geen onderwijs genoten. We mogen niet vergeten dat Afghanistan een van de twee armste landen ter wereld is. De gezondheidsstatistieken zijn slechts vergelijkbaar met die van Somalië. We zullen Afghanistan nog jarenlang moeten helpen op het gebied van onderwijs, preventieve gezondheidszorg – de basics. Het is goed en gepast dat we dat doen.
We moeten echter ook stilstaan bij die mensen uit de Europese Unie die hun leven al gegeven hebben voor Afghanistan. Onder leiding van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, waren we getuige van een prachtig, ontroerend eerbetoon aan de zeventien omgekomen Spaanse militairen, wier namen eeuwig zullen voortleven waar zij zijn gestorven. Zij hebben hun leven gegeven voor de toekomst van de Afghaanse bevolking.
We mogen niet opgeven. Het land is straatarm. We zullen er nog zeer lang blijven, maar dit is een taak die de Europese Unie op het lijf is geschreven.
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het Afghaanse volk betaalt nu al decennia lang met bloed en enorme rampspoed voor de voortdurende imperialistische interventie, want het land is van groot geostrategisch belang.
De hypocriete belangstelling van de Amerikaanse en Europese imperialisten voor de dreiging van het terrorisme, de mensenrechten en de democratie in Afghanistan is een provocatie en een bespotting van de geschiedenis, want zij hebben zelf zowel politiek, moreel, economisch als militair de fanatiekste en meest reactionaire krachten gesteund om het Afghaanse volk af te snijden van de weg naar vooruitgang en om van het land een vooruitgeschoven militaire basis te maken.
De oorlog die de Verenigde Staten van Amerika en de NAVO hebben ontketend in 2001, met instemming van de Europese Unie, had tot doel het thans bezette land militair en politiek te controleren.
Zo is een van de grootste Amerikaanse bases ontstaan, een ware bedreiging voor de buurlanden. Het land is ten prooi gevallen aan de machtsgeile lakeien van de Amerikanen en het enige wat er gedijt, is de papaverteelt en de handel in opium.
De inspanningen van de bezettingsmachten van de VS en de lidstaten van de Europese Unie beogen het stabiliseren van krachten en regeringen, die ze volledig zullen controleren.
Een oplossing ten gunste van het Afghaanse volk is slechts denkbaar wanneer alle bezettingsmachten zich terugtrekken en het volk zelf zijn moeizame zoektocht naar vrede en onafhankelijkheid kan aanvatten. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw de commissaris bedanken, evenals mevrouw Bonino voor haar proactieve benadering. Ook wil ik delegatievoorzitter Salafranca complimenteren.
Dit is een zeer ingewikkelde kwestie. Afghanistan is een land met een trotse geschiedenis, waarin de Afghaanse bergbewoners vijandige aanvallen afsloegen. Het is helaas echter ook een land dat in zekere zin moet worden beschouwd als exporteur van drugs naar de hele wereld. Ik ben blij dat de Europese Unie Afghanistan niet in de steek laat en dat de Europese belastingbetaler - om het beestje bij de naam te noemen - het streven naar democratie financiert in een land dat door God en mens vergeten lijkt. Als alleen Amerika zich het lot van Afghanistan zou aantrekken zie ik het heel somber in, en dus ben ik blij dat de Europese Unie het moeizame en langdurige proces van het opbouwen van democratie in Afghanistan wil financieren, ook al is dit een dure aangelegenheid. Het doet me genoegen dat wij Afghanistan bij de recente verkiezingen daadwerkelijk konden bijstaan. Ik denk dat we hier van een keerpunt mogen spreken en nu moeten we afwachten hoelang de situatie stabiel blijft.
In elk geval mogen we niet vergeten, dat Afghanistan een land is dat blootstaat aan vele verschillende invloeden van politieke en economische aard. Hier hebben in elk geval Iran en Pakistan grote belangen, maar ook de Verenigde Staten
Ongelofelijk is verder de omstandigheid dat de staatskas van dit land voor het overgrote deel wordt gevuld met de inkomsten van de drugshandel. De staatsbegroting dekt maar eenderde van de ambtenarensalarissen. Zonder Amerikaanse en Europese hulp zou Afghanistan niet kunnen bestaan. We moeten onszelf dan ook eerlijk afvragen of Afghanistan het terrorisme niet nog meer naar de rest van de wereld zou exporteren dan nu, als wij het geen financiële steun zouden verschaffen. Het lijkt mij dat het de moeite loont het Afghaanse streven naar democratie te steunen.
Dan wil ik het volgende nog naar voren brengen: we weten dat Europeanen in Afghanistan wat meer gewaardeerd, of wat gemakkelijker aanvaard worden dan onze Amerikaanse vrienden, en dat moeten we als een signaal opvatten. Een signaal dat de Unie zich moet bezighouden met Afghanistan, dat wij daar voorlopig moeten blijven en ik wil alle collega's bedanken die de vlag van de Unie in Afghanistan hooghielden en de mensen daar lieten zien dat we hen willen helpen.
Ik denk dat dit debat aangeeft hoe belangrijk ons Parlement deze kwestie vindt. Afghanistan ligt niet zover van ons bed, het is een echt Europees probleem. 
Jürgen Schröder (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil allereerst Emma Bonino en José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra heel hartelijk bedanken voor het feit dat zij onze delegatie in Kaboel zo goed hebben geleid. Ik wil ook alle leden van dit Huis bedanken die daar met ons waren.
Staat u mij toe in te gaan op een onderwerp dat vanavond al enkele keren aan de orde is gesteld, namelijk de kritiek op Afghanistan, een land dat mijns inziens een reuzensprong heeft gemaakt en op het punt staat dat nogmaals te doen. Wij moeten zeer terughoudend zijn met onze kritiek. Wij als Europeanen hebben het recht niet om met de vinger naar dit zwaar beproefde land te wijzen en te zeggen wie er allemaal moeten worden bestraft en wat er allemaal is misgegaan.
Het staat als een paal boven water dat er veel zaken zijn misgegaan en er zal nog meer misgaan. Maar laten we dan ook eens kijken naar de Europese geschiedenis van de vorige eeuw, neem bijvoorbeeld mijn eigen land. Ook in de oude Bondsrepubliek zijn na de Tweede Wereldoorlog zeer veel mensen die banden hadden met het oude regime in dienst van de overheid getreden en hebben daar carrière gemaakt. In de afgelopen jaren heeft het Westen, waartoe wij behoren, zelfs de voormalige van de Sovjet-Unie aan de borst gedrukt. Men is er trots op goed bevriend te zijn met vroegere KGB-bazen, enzovoorts. Ik waarschuw ervoor dat we vanuit onze eigen situatie altijd weer zeggen wat de Afghanen moeten doen.
Er gebeurt zeer veel positiefs. Ik was met name erg onder de indruk van het feit dat jongeren zeer ruimdenkend en zeer geëngageerd waren. In de stembureaus hielpen heel veel jongeren mee en op de vraag wat zij wilden, antwoordden zij: “we willen onderwijs, onderwijs, onderwijs”.
Eén laatste opmerking: ik wil graag dat dit Parlement een delegatie opzet voor de betrekkingen met Afghanistan, omdat ik ervan overtuigd ben dat we op die manier de parlementsleden in Afghanistan het best kunnen helpen. 
Józef Pinior (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil de Afghaanse samenleving en de Afghaanse overheid, met name president Karzai, complimenteren met het organiseren van vrije verkiezingen. Deze verkiezingen vormen een mijlpaal op de weg naar democratie en vrede in Afghanistan. Aan de verkiezingen op 18 september jongstleden voor de provinciale raden en de Wolesi Jirga, het lagerhuis van het nationaal parlement, namen 5 700 kandidaten deel, onder wie 575 vrouwen.
Om enig idee te krijgen van de problemen rond het organiseren van de verkiezingen, moeten we bedenken dat in heel Afghanistan 26 000 stembureaus zijn ingericht. In Kaboel alleen al besloeg een stembiljet zeven bladzijden, met daarop de 617 kandidaten voor de 62 zetels voor dit kiesdistrict. 30 procent van de zetels in de Wolesi Jirga en in de provinciale raden zijn bestemd voor vrouwen. In 2004 brachten meer dan 3 miljoen vrouwen hun stem uit in de presidentsverkiezingen, dit jaar lieten nog eens 7 000 vrouwen zich registreren als kiezer, en daarmee vertegenwoordigden de vrouwen 44 procent van de nieuw-geregistreerde kiezers.
Dit is nog maar het begin van de Afghaanse democratie. De delegatie van het Europees Parlement, geleid door voorzitter Brok van de Commissie buitenlandse zaken en voorzitter Morgantini van de Ontwikkelingscommissie, heeft een bezoek gebracht aan Afghanistan van 14 tot en met 19 juli van dit jaar, voor de verkiezingen. De delegatie heeft ontmoetingen gehad met verkiezingskandidaten, vrouwenorganisaties, NGO's in Kaboel, Herat en Bamian. Allen spraken de hoop uit op een overwinning van de democratie en de vrees, dat het proces gefnuikt zou worden.
Tot de belangrijkste bedreigingen van de democratie reken ik de veiligheidssituatie in het land, het geweld tegenover vrouwen en de corruptie. In de verkiezingen stelden veel voormalige krijgsheren zich kandidaat, die ook verkozen werden. Velen van hen worden beschuldigd van schendingen van de mensenrechten, en zelfs van misdaden. Bovendien bestaat het risico dat de georganiseerde misdaad greep krijgt op de Afghaanse politiek, in de eerste plaats de drugsbaronnen en -smokkelaars. De Europese Unie moet alles in het werk stellen om de Afghaanse democratie en het heroplevend maatschappelijk middenveld te stabiliseren. 
Philippe Morillon (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, commissaris, toen ik afgelopen maand de delegatie begeleidde die werd geleid door mijn collega en vriend, de heer Salafranca, ben ik voor de vijfde maal in vijf jaar in dit land geweest, waarvan ik niet alleen de hoofdstad heb bezocht, maar ook het grootste deel heb doorkruist, van de Panshir-vallei in het noorden tot Kandahar, de hoofdstad van de provincie Pashhtun in het zuiden, via Herat, Mazar-Sharif en Bamian, de plaats van de gigantische boeddha’s die in 2001 ten offer zijn gevallen aan die stompzinnige barbaarse acties van de Taliban.
Telkens weer valt mij de vredeswil en de verzoeningsgezindheid op van de overgrote meerderheid van de bevolking, een bevolking, die genoeg heeft van geweld na dertig jaar burger- en internationale oorlog, een bevolking, die echter niet zit te wachten op een mogelijke terugkeer aan de macht van islamitische fundamentalisten, omdat zij heeft geleden onder het regime van Mullah Omar.
Bij elk nieuw contact kan ik eveneens constateren hoe moeilijk de wederopbouw is en blijft en hoe noodzakelijk het derhalve is dat de Europese Unie steun blijft geven. Ik wil hier slechts een aspect van die steun noemen, en wel het herstel van de veiligheid, die nog te vaak gevaar loopt in sommige provincies. Die steun wordt thans verleend door de gezamenlijke inspanningen van het nationale Afghaanse leger en internationale troepen, die onderverdeeld zijn in twee categorieën met verschillende taken: de coalitie onder Amerikaans bevel, die hoofdzakelijk opereert aan de grens met Pakistan, en ISAF, waarvan u hebt gezegd dat die voor het overgrote deel Europees is en die stap voor stap ook in de rest van het land wordt ingezet.
Deze dualiteit werkt inefficiëntie in de hand: het verheugt me dat de NAVO nu van plan is de missie onder één bevel, onder een nieuwe mandaat van de Verenigde Naties te plaatsen. Wanneer wij de voorwaarden hiervoor bespreken, commissaris, zou ik graag de spreekbuis willen zijn van de Afghanen zelf: zij benadrukken dat zij dringend bescherming nodig hebben tegen de inmenging van hun Pakistaanse en Iraanse buren, en zij achten zich in staat hun eigen problemen onderling op te lossen wanneer die bescherming er is. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mevrouw de Voorzitter, ik wil ingaan op enkele punten die aan de orde zijn gekomen tijdens het debat. Een van die punten is de kwestie van de schenders van de mensenrechten die in het parlement zijn gekozen, want dit is iets waarover wij ons allemaal zorgen maken.
Helaas is het Afghanistan niet makkelijk gevallen een begin te maken met een proces om in het reine te komen met het eigen verleden, en ik hoop dat dit slechts een kwestie van tijd is. Onder dergelijke omstandigheden is het zeer teleurstellend, maar waarschijnlijk onvermijdelijk, dat er tijdens de eerste naoorlogse verkiezingen bepaalde dubieuze personen in het parlement zijn gekozen.
Politiek gesproken is de voornaamste vraag hoeveel invloed deze personen in het parlement zullen hebben, maar ik denk dat het nog te vroeg is om dit te beoordelen, aangezien het kiesstelsel, zoals velen – waaronder ikzelf – hebben gezegd, buitengewoon ingewikkeld is. Er zijn geen duidelijke partijblokken. Het parlement zal dan ook zeker zeer gefragmenteerd zijn.
Ik wil ook enkele positieve aspecten benadrukken van sommige mensen die zijn gekozen. Er zijn ook moedige mensen gekozen die een respectabele staat van dienst hebben als het gaat om het opkomen voor gerechtigheid en de mensenrechten in Afghanistan, waaronder – zoals velen van u al noemden – een zeer aanzienlijk aantal vrouwen. Ik heb enkele vrouwelijke kandidaten ontmoet en ik moet toegeven dat zij mij echt verbaasden en ik heb zeer veel waardering voor hun moed. Toen ik hen ontmoette, zeiden zij dat zij met vele vrouwen hadden gewerkt, en ik weet zeker dat zij allemaal zeiden: “wij zullen gekozen worden”. Dat bleek uiteindelijk ook het geval en dit is een zeer positieve ontwikkeling.
Daarnaast is het ook positief te kunnen opmerken dat, hoewel er enkele leden van de Taliban zijn gekozen, vele Taliban-kopstukken een verkiezingsnederlaag hebben geleden. De voormalige minister van Buitenlandse Zaken, de voormalige onderminister van Binnenlandse Zaken en de voormalige onderminister van Justitie hebben allemaal verloren. Ik ben er zeker van dat de kiezers wisten op wie zij niet moesten stemmen.
Verder wil ik ook nog enkele woorden wijden aan het drugsprobleem. We beseffen dat dit probleem nog altijd van zeer groot belang is. We hebben hierover ook met president Karzai gesproken en we werken samen met het Britse voorzitterschap om te bekijken wat we in de toekomst kunnen doen om dit probleem nog voortvarender aan te pakken op twee fronten – het eerste is alternatieve gewassen, het tweede is het recht en de wet – die moeten worden verstevigd.
Tot slot vervult het onderwijs een sleutelrol. Ik wil dat onderwerp benadrukken in toekomstige programma’s, niet alleen omdat het van belang is voor de hele maatschappij, maar specifiek omdat vrouwen vele decennia lang geen kansen hebben gehad en we dat op een bepaalde manier moeten compenseren. Alleen al in 2004 hebben we vijftig scholen en instellingen voor kinderopvang gebouwd. Daarnaast financieren we een specifiek project voor straatkinderen. Ik heb een bezoek gebracht aan dit project en wederom moet ik zeggen dat ik daar zag hoe veel moed en enthousiasme er bestaat onder de jonge kinderen, de prachtige meisjes en knappe jongens die nu een toekomst hebben. Zij willen van de straat af waar zij normaal gesproken groenten en andere kleine dingen verkopen. Ik ben het ermee eens dat onderwijs en gezondheidszorg de cruciale onderwerpen zullen zijn, en we zullen dan ook zonder meer prioriteit blijven toekennen aan deze onderwerpen.
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt tijdens de vergaderperiode in november plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in Azerbeidzjan aan de vooravond van de verkiezingen. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mevrouw de Voorzitter, Azerbeidzjan is een van de voornaamste partners van de Europese Unie in de zuidelijke Kaukasus, hoofdzakelijk vanwege zijn geostrategische ligging en energievoorraden. Vorig jaar hebben we dan ook aan de Raad voorgesteld om Azerbeidzjan, samen met Armenië en Georgië, op te nemen in het Europees nabuurschapsbeleid, teneinde onze betrekkingen verder te versterken door voort te bouwen op de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst die sinds juli 1999 van kracht is.
De Commissie heeft de voorbereidingen voor de parlementsverkiezingen van 6 november 2005 nauwlettend en met enige bezorgdheid gevolgd.
De gebeurtenissen van vorige week, zo kort voor de verkiezingen, zijn een bron van verdere zorg. Enkele ministers van de Azerbeidzjaanse regering zijn door president Ilham Alijev ontslagen, waarna zij zijn aangehouden op verdenkingen die uiteenlopen van corruptie en verduistering van staatsgelden tot een poging tot het plegen van een staatsgreep.
We kunnen deze beschuldigingen niet beoordelen, noch zijn we bereid ons te mengen in de besluiten die zullen worden genomen door de Azerbeidzjaanse rechterlijke macht. Wel willen we er op wijzen dat het voor Azerbeidzjan van cruciaal belang zal zijn om op zeer transparante wijze een eerlijk en grondig onderzoek uit te voeren en, indien noodzakelijk, een evenwichtig proces te voeren om de waarheid boven tafel te krijgen.
De aanhoudingen dragen onvermijdelijk bij tot een verontrustende verslechtering van het klimaat waarin de verkiezingscampagne plaatsvindt. Deze campagne wordt helaas al ontsierd door diverse gewelddadige voorvallen en enkele specifieke incidenten.
We hebben vernomen dat ten gevolge van dit klimaat tientallen kandidaten zich op het laatste moment hebben teruggetrokken. De oppositiepartijen krijgen niet langer toegang tot publieke tv-zenders en de staatsomroep, of deze toegang is onderworpen aan zoveel beperkingen dat deze niet als toereikend kan worden beschouwd.
In alle contacten die de Commissie onlangs heeft gehad met de Azerbeidzjaanse autoriteiten hebben we krachtig aangedrongen op eerbiediging van de fundamentele vrijheden, waaronder uiteraard de vrijheid van meningsuiting en de mogelijkheid voor politieke partijen om openbare bijeenkomsten te houden zonder onnodige beperkingen, en toegang tot de media. We hebben verder diverse malen de noodzaak benadrukt, ook tegenover vertegenwoordigers van de oppositie, om dergelijke rechten op gematigde en vreedzame wijze uit te oefenen.
We kunnen ons volledig vinden in de beoordeling van de verkiezingscampagne door de verkiezingswaarnemingsmissie van de OVSE/ODIHR in de twee tussentijdse verslagen die tot nu toe zijn gepubliceerd. Het valt niet te ontkennen dat er enige vooruitgang is geboekt in vergelijking met de parlementsverkiezingen van 2000 en de presidentsverkiezingen van 2003. Er zijn meer kandidaten geregistreerd dan ooit tevoren; de autoriteiten hebben blijk gegeven van de bereidheid samen te werken met internationale waarnemers; alle partijen hebben een zeker vorm van toegang tot de televisie gekregen.
Tot slot zijn wij ingenomen met het besluit van de Azerbeidzjaanse autoriteiten om systemen in te voeren als het gebruik van onzichtbare inkt, waarmee de mogelijkheid om meerdere malen te stemmen aanzienlijk wordt verkleind. Overigens werd dit besluit wel erg laat genomen.
Hoewel we Azerbeidzjan enerzijds moeten prijzen voor de geboekte vooruitgang, zijn we het met de OVSE-ODIHR eens dat dit wellicht onvoldoende is. De verontrustende verslechtering van het klimaat rond de verkiezingscampagne gedurende de afgelopen dagen dreigt deze bescheiden vooruitgang volledig te overschaduwen.
We zullen de situatie op de voet blijven volgen gedurende de verkiezingscampagne, op de verkiezingsdag en na 6 november. Overeenkomstig onze voldoende bewezen praktijk, zullen we geen afzonderlijke verkiezingswaarnemingsmissie afvaardigen; zoals gebruikelijk in het geval van de landen van de OVSE, zal er ondersteuning worden gegeven aan de bureaus van de OVSE en het ODIHR, die deze taak zullen vervullen.
Zoals we onlangs al diverse malen hebben benadrukt, zullen deze verkiezingen een lakmoesproef zijn voor Azerbeidzjan en zijn ambities om toenadering te zoeken tot de Europese Unie in het kader van het Europese nabuurschapsbeleid. Met betrekking tot het nabuurschapsbeleid kan ik alleen maar zeggen dat we binnenkort zullen beginnen met overleg over de actieplannen. We hopen dat we vóór volgend jaar toereikende actieplannen zullen kunnen opstellen. 
Charles Tannock,
   . – Mevrouw de Voorzitter, afgelopen juni heb ik tijdens het mensenrechtendebat in de plenaire vergadering het woord gevoerd. De situatie in Azerbeidzjan was op dat moment bijzonder ernstig omdat de regering ervan beschuldigd werd dat zij politieke gevangenen vasthield en dat zelfs foltering en mishandeling in gevangenissen aan de orde van de dag waren. Ditmaal spreek ik als mede-auteur van de resolutie, aangezien ik door dit Parlement naar Bakoe wordt gezonden als officiële waarnemer voor de verkiezingen van 6 november. Ik draag echter ook de pet van rapporteur van het Europees Parlement voor het Europees nabuurschapsbeleid, dat nu wordt uitgebreid naar de drie Kaukasische republieken.
Ik juich het decreet van president Alijev toe waarin hij in ieder geval in theorie de overheidsfunctionarissen in de centrale kiescommissie de opdracht geeft tot het houden van toezicht op en de organisatie van eerlijke, vrije en transparante verkiezingen. Ik ben daarnaast van mening dat het recente ontslag van de oude garde van conservatie ministers die zich verzetten tegen politieke verandering, zoals de oud-minister van Volksgezondheid, Ali Insanov, erop duidt dat de dominante pro-regeringspartij YAP eindelijk beseft dat het tijd is om de overgang naar een meerpartijendemocratie vreedzaam te laten plaatsvinden en de praktijken in Azerbeidzjan nauwer te laten aansluiten op Europese democratische praktijken.
Het nieuwgekozen parlement zal in politiek opzicht ongetwijfeld gevarieerder zijn, nu er zoveel geregistreerde kandidaten zijn waaruit men kan kiezen, en het zal ook nieuwe, jongere en onafhankelijkere technocratische leden tellen. Het regeringsstelsel is nog altijd buitengewoon presidentieel, dus de parlementsverkiezingen zullen veeleer een test vormen voor de bereidwilligheid van de overheid om zich blijvend in te zetten voor een democratie naar westers model, dan dat zij een daadwerkelijke verandering teweeg zullen brengen in de machtsuitoefening. Een dergelijke verandering kan zich pas voordoen in 2008 bij de volgende presidentsverkiezingen.
Desalniettemin zijn er nog altijd redenen voor bezorgdheid met betrekking tot de persvrijheid, evenwichtige politieke toegang tot de media, en het recht op vrijheid van vergadering en het uiten van protest. Daarnaast is het zo dat Azerbeidzjan nog steeds wordt beïnvloed door het onopgeloste en bevroren conflict in Nagorno-Karabach, dat alleen op vreedzame wijze kan worden opgelost door middel van dialoog via de Minsk-groep.
Ik betreur de enorme stijging van de militaire uitgaven in de regio en de dreiging van escalatie en een nieuwe uitbraak van de vijandelijkheden. Azerbeidzjan zal binnenkort profiteren van een enorme financiële injectie, zodra de olie – die nu een historisch hoog prijspeil heeft bereikt – vanuit Bakoe via Tiflis naar de Turkse havenstad Ceyhan aan de Middellandse Zee begint te stromen. Het is belangrijk dat dit geld wordt gebruikt om het welvaartsniveau in het hele land op eerlijke wijze te verhogen, en er moet sprake zijn van transparantie en een hernieuwde inspanning van de zijde van de regering om overheidscorruptie te bestrijden.
Tot slot hoop ik dat de onderhandelingen met Azerbeidzjan over het actieplan binnenkort zullen worden hervat, zodra een einde wordt gemaakt aan de rechtstreekse luchtvaartverbindingen met het door Turkije bezette noordelijke deel van Cyprus, want deze zaak is duidelijk een bron van grote zorg voor de Republiek Cyprus, een lidstaat van de EU.
Als mede-auteur namens mijn fractie beveel ik deze resolutie aan het Parlement aan. Zij zal een duidelijke boodschap afgeven aan de regering van Azerbeidzjan met betrekking tot het standpunt en de hoop van het Europees Parlement, in het bijzonder wat betreft de democratische toekomst van dat land. 
Hannes Swoboda,
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik dank u, mevrouw de commissaris, voor het zeer gevarieerde beeld dat u hebt geschetst. We kunnen inderdaad wijzen op enige vooruitgang en die moet ook vermeld en geprezen worden. Maar juist de afgelopen tijd is er weer sprake geweest van grote nervositeit en die heeft geresulteerd in een reeks maatregelen die eigenlijk niet met vrije verkiezingen te verenigen zijn.
Het is bijzonder belangrijk dat we niet alleen toezicht houden op de verkiezingen op de verkiezingsdag zelf – wanneer enkele maatregelen die u hebt genoemd inderdaad verbeteringen kunnen opleveren – maar ook in de periode daarvóór: hoe transparant verloopt het een en ander, in welke mate is er sprake van toegang tot de media en welke mogelijkheden heeft de oppositie om zich te ontwikkelen en te ontplooien?
De samenwerking van onze delegatie met het parlement van Azerbeidzjan stelde ons in de gelegenheid om te spreken over een hele reeks omstandigheden die ons ernstig te denken gaven. De ambassadeur van het land had grote moeite uit te leggen waarom bijeenkomsten van de oppositie telkens weer afgezegd of verschoven werden of aan de rand van Bakoe moesten plaatsvinden, waardoor de oppositie zeker niet de kans heeft gekregen om juist in verkiezingstijd haar programma en haar kandidaten te presenteren.
Het verbaast mij dan ook niet dat u zei dat diverse mensen die zich verkiesbaar wilden stellen van gedachte zijn veranderd omdat zij het gevoel hadden dat er geen sprake was van een eerlijke campagne en eerlijke verkiezingen.
Azerbeidzjan moet eraan wennen dat het nog veel zal moeten doen om te komen tot democratie en transparantie. Het overgangsproces dat in Azerbeidzjan moet plaatsvinden is zeker moeizaam, maar deze stappen moeten worden gezet – ondanks het smeulende conflict over Nagorno-Karabach.
Bij ons bezoek aan het land is het ons opgevallen – en we konden er niet omheen – dat het feit dat het land verwikkeld is in een groot conflict telkens weer als excuus werd aangevoerd voor het blokkeren van maatregelen ter bevordering van modernisering, transparantie en democratie. We beseffen dat het in het belang van Azerbeidzjan is dat dit conflict wordt opgelost, en we hopen dat dit ook kan worden gerealiseerd. Dat mag de regering er echter niet van weerhouden de interne structuren te moderniseren en verder te ontwikkelen.
U hebt reeds over de toegang tot de media gesproken. Op dat punt zijn er grote problemen, ook met het oog op de veiligheid. De veiligheid van journalisten die kritisch en onafhankelijk zijn is niet gewaarborgd. Ik denk dan bijvoorbeeld aan wijlen Elmar Husejnov, wiens moord nog altijd niet is opgehelderd. We willen natuurlijk graag dat Azerbeidzjan hier veel voortvarender mee aan de slag gaat.
Ik wil in dit verband nog een ander punt aan de orde stellen. Azerbeidzjan is op dit moment een land dat, vanwege zijn snelstijgende olie-inkomsten, in de positie verkeert om zeer veel extra geld binnen te halen. We hebben tijdens ons bezoek ook al gehoord dat onze drukmiddelen, met name die in het kader van het Europese nabuurschapsbeleid, niet echt effect meer sorteren, omdat het land niet langer op Europese fondsen is aangewezen.
Het moet voor Azerbeidzjan toch duidelijk zijn dat in het belang van de eigen bevolking de sociale en economische vooruitgang moet worden gewaarborgd en dat het land daarom beslist behoefte heeft aan meer investeringen, waarvoor meer transparantie, openheid en democratie dan weer vereisten zijn.
Mevrouw de commissaris, u hebt volstrekt gelijk en ik steun u hierin. Wij – de Commissie en het Parlement – moeten gezamenlijk alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat het nieuwe parlement van Azerbeidzjan na de verkiezingen nog meer belangrijke stappen kan zetten op het gebied van hervormingen. Wij mogen alleen al in het belang van de bevolking van dit land onze inspanningen op dat vlak niet verminderen. 
Sarah Ludford,
   . Mevrouw de Voorzitter, sinds de onafhankelijkheid worden er in dit autocratische en corrupte systeem voor de derde keer verkiezingen gehouden in een deprimerend klimaat. Aanhangers van de oppositie, journalisten en mensenrechtenactivisten worden met geweld bestookt en lastiggevallen. De prominente oppositieleider Rasul Gulijev mocht zich registeren als kandidaat, maar de autoriteiten verhinderden dat hij naar Bakoe terug kon keren en lieten hem in de Oekraïne arresteren. Ik heb onlangs meegewerkt aan de vrijlating van een familielid van hem. Deze vrouw, een Britse staatsburgeres uit mijn kiesdistrict, werd aangehouden in Bakoe. De douanebeambten verklaarden dat zij in haar bagage een geweer hadden “ontdekt”. Dit was er overduidelijk in gestopt. Als gevolg van haar gevangenschap leed zij aan chronische gezondheidsproblemen, waar ze nu van herstelt.
In het Westen – Europa en de Verenigde Staten – was het verleidelijk te hameren op continuïteit en zogenaamde stabiliteit. De zinnen waren gezet op olie; de nieuwe Bakoe-Tiflis-Ceyhan-pijplijn werd in mei van dit jaar geopend door Lord Browne, directeur van British Petroleum (BP).
De buitenlandse kritiek op de volledig mislukte presidentsverkiezingen van 2003 en de lokale verkiezingen van 2004 werd zonder pardon in de doofpot gestopt. Hebben wij niet geleerd dat democratie, rechtsstaat en wettige economie de voorwaarden zijn voor stabiliteit? Het wordt tijd dat de Europese Unie een krachtig signaal afgeeft: een partnerschap is uitgesloten zolang er geen sprake is van democratie en mensenrechten in Azerbeidzjan.
Het is aan president Alijev om te kiezen voor het democratische proces, of voor de instandhouding van de autocratie waarvan de legitimiteit slechts wordt beschermd door een dun laagje vernis. Wij moeten hem vertellen dat hij maar één keuze heeft als hij vriendschap wil sluiten met de Europese Unie. 
Marie Anne Isler Béguin,
   . Mevrouw de Voorzitter, uit uw voorstellen, commissaris, blijkt maar al te goed dat het in Bakoe werkelijk aan iets ontbreekt. Het ontbreekt werkelijk aan een delegatie van de Commissie, die ons beleid volgt om Azerbeidzjan te ondersteunen – de situatie daar is inderdaad niet om over naar huis te schrijven – zodat we dit land over enkele maanden weer op de agenda kunnen zetten.
Azerbeidzjan wordt nu meer dan ooit geconfronteerd met zijn lot. Dit land moet nu aan de internationale gemeenschap bewijzen dat het als een democratie beschouwd kan worden en dat het zich aan de regels kan houden. Azerbeidzjan moet de weg volgen van een rechtsstaat. Door toe te treden tot de Raad van Europa heeft Azerbeidzjan niet alleen zijn blik gericht op Europa, maar ook ingestemd met zijn waarden ten aanzien van de democratie en de mensenrechten, die ons hier allen verenigen.
Net als de twee buurlanden in de Zuid-Kaukasus werken de Europese Unie en Azerbeidzjan echt aan een gemeenschappelijk pad omdat zij deelnemen aan het nieuwe nabuurschapsbeleid. In die zin hebben ze nieuwe rechten en plichten. De boodschap die het Europees Parlement moet overbrengen aan onze Azerbeidzjaanse vrienden is duidelijk: als dit land een echte democratie wil worden, vormen vrije en transparante verkiezingen een mijlpaal. De parlementsverkiezingen die op 6 november worden gehouden, moeten transparant zijn en plaatsvinden volgens de regels, zonder druk of repressie.
In de aanloop naar de verkiezingen en nu nog zijn we echter getuige van een onacceptabele toename van de repressie door de politie. Het hardhandige, gewelddadige en intimiderende optreden tegen de oppositie en het feit dat zij geen toegang heeft tot de media, zijn onacceptabel. In onze vorige resolutie deden wij een beroep op de twee kampen, de regeringsmeerderheid en de oppositie, om niet hun toevlucht te nemen tot geweld, zodat de verkiezingscampagne onder de best mogelijke omstandigheden kon plaatsvinden. Toentertijd hadden wij alle reden optimistisch te zijn, na het presidentieel decreet van afgelopen mei waarmee de komende verkiezingen werden georganiseerd. Ook het aantal geregistreerde kandidaten in de 125 kiesdistricten stemde tot optimisme; zelfs dissidenten mochten deelnemen! Nu echter moeten we, zoals u hebt gezegd, constateren dat de spanningen bij het naderen van de verkiezingen toenemen en dat de vastgestelde regels in het geheel niet worden toegepast. Door een delegatie van leden te sturen om toe te zien op het vlekkeloze verloop van de verkiezingen, toont het Europees Parlement zijn belangstelling en bereidheid om het lopende democratische proces in Azerbeidzjan te ondersteunen.
We moeten nu alle partijen die deelnemen aan de verkiezingen, met name de regerende meerderheid, oproepen te laten zien dat dit land zijn ambities kan waarmaken: vrije en transparante verkiezingen houden, waarbij elke burger met zijn eigen stembiljet de kandidaten kan kiezen die het land in de toekomst zullen leiden. Ik wil u erop wijzen – dit is zeer belangrijk, mevrouw de Voorzitter – dat Azerbeidzjan voor gigantische uitdagingen staat: een oplossing vinden voor het in de ijskast gezette conflict Nagorno-Karabach, de toenemende macht...
Jaromír Kohlíček,
   Mevrouw de commissaris, na het beluisteren van uw inleidende opmerkingen vond ik het moeilijk te geloven dat u het daarna over Azerbeidzjan zou hebben. Zelfs honderd jaar geleden stond Azerbeidzjan bekend als een ongelofelijk rijk land, terwijl Bakoe, net als vroeger, nog steeds een van de voornaamste centra voor de olieproductie ter wereld is. Iedereen weet dat de bevolking van Azerbeidzjan in extreme armoede leeft ondanks de overvloedige natuurlijke rijkdommen waar het land over beschikt. Honderdduizenden vluchtelingen die hun huizen uit zijn gedreven gedurende het conflict rondom Nagorno-Karabach, wonen nog steeds in vluchtelingenkampen in Azerbeidzjan. Daarnaast wordt de stand van zaken met betrekking tot de democratie in het land heel goed geïllustreerd door de uitdrukking van een beroemd onderzoeker die zei dat het land een kanaat was. Desalniettemin moet onze kortetermijndoelstelling op het organiseren van democratische verkiezingen gericht zijn.
Alle beraadslagingen over dit onderwerp dienen primair op de resoluties gebaseerd te zijn die het Parlement en de interparlementaire delegatie sinds 1999 hieromtrent hebben aangenomen. Er mag niet vergeten worden dat de landen van de Kaukasus onderdeel van Europa vormen. Het is dan ook van cruciaal belang dat de betrekkingen met Azerbeidzjan worden aangehaald en wel op basis van de Europese fundamentele democratische waarden. Er dienen met name minimumnormen gehanteerd te worden voor sociale en economische kwesties. Het is in de aanloop naar democratische verkiezingen ook van essentieel belang dat het klimaat bevorderlijk is voor oppositiepartijen en voor politici uit de oppositie. De toegang tot de media en de vrijheid van vereniging zijn eveneens van belang en het is niet voldoende om deze rechten alleen maar te waarborgen door het uitvaardigen van relevante wet- en regelgeving. Ik vind het enigszins verbazingwekkend dat overweging L van de ontwerpresolutie wel verwijst naar de besprekingen over Nagorno-Karabach, maar dat er geen melding wordt gemaakt van de aanwezigheid van regeringsvertegenwoordigers uit Stepanakert.
Sta mij toe om af te sluiten met de mededeling dat ik de ontwerpresolutie steun. Ik weet heel goed hoe ingewikkeld de situatie in de Zuid-Kaukasus is en besef dan ook terdege dat het niet eenvoudig is om op het gebied van democratische waarden en normen vooruitgang te boeken in een tijd dat er een voortdurende dreiging van extremistische aanslagen bestaat. Tegelijkertijd mag tijdens de verkiezingscampagnes en tijdens de verkiezingen van de wetgevende organen niet voorbij worden gegaan aan de fundamentele beginselen en procedures zoals die door de OVSE worden gehanteerd. 
Bastiaan Belder,
   – Voorzitter, slechts elf dagen scheiden ons van de parlementsverkiezingen in Azerbeidzjan. Opvallend genoeg domineren berichten over spectaculaire ontslagen en arrestaties van regeringsleden en topfiguren uit ´s lands olie-industrie Bakoe´s berichtgeving. De officiële verklaringen en aanklachten luiden samenzwering met de oppositie tegen het wettige gezag en corruptie.
Al met al een somber beeld voor een stembusgang. Daarom verwondert het mij zeer dat de gezamenlijke ontwerpresolutie met geen woord over deze actuele gebeurtenissen rept. De oppositie wordt hier eventjes weggezet als staatsgreeppleger in spe voor de publieke opinie. En passant kan president Ilham Alijev zich opwerpen als de onkreukbare handhaver van rust en orde. Geen wonder dat ik gisteravond een groot kenner van Azerbeidzjan hoorde verzuchten: "Die parlementsverkiezingen van 6 november? Verspilde tijd, verspild geld!"
Maar daarmee houdt zijn engagement bepaald niet op: hij zal ook als waarnemer naar Azerbeidzjan afreizen. En datzelfde geldt vanavond voor de Europese instellingen, de Commissie en ons Huis. Elke electorale verbetering is welkom. Vandaar mijn oproep aan de Commissie en eigenlijk aan alle betrokken internationale organisaties sterk aan te dringen bij de Azerbeidjzaanse autoriteiten op een zorgvuldige registratie van alle kiezers (inktmarkering van de duim bijvoorbeeld). Een voorzorgsmaatregel die president Alijev gisteren in een speech voor regionale magistraten serieus zei te overwegen. Aan stembusmanipulaties in het recente verleden immers geen gebrek. Een waarlijk nationale traditie die vandaag de dag bovendien steeds verfijndere vormen in Azerbeidzjan aanneemt.
Mevrouw de Voorzitter, het monddood maken, het marginaliseren van de democratische oppositie in Azerbeidzjan kan op termijn ernstige politieke consequenties hebben en daar wil ik wel de nadruk op leggen hier. En dat niet alleen op nationaal, maar even goed op regionaal niveau. Repressief, autoritair optreden van het zittende regime roept een proces van politieke verharding, radicalisering bij zijn tegenkrachten op. Dat zal zich uiten in toenemende antiwesterse attitudes, onderschat het niet Commissie.
Die radicalisering zal zich daarnaast evenzeer manifesteren in een groeiend islamistisch streven. Daarop duidt bijvoorbeeld een opinie-onderzoek van winter 2004/2005. In die peiling gaf 23,2 procent aan de idee van een islamitische staat te steunen en nog eens 28,9 procent zou een partiële invoering van het islamitisch recht (de shari’a) verwelkomen. Een veeg teken, zeker in combinatie met de momenteel strakkere islamitische regie in Teheran.
Commissie, de rijkdom aan energiebronnen van Azerbeidzjan, noch hoge woorden als democratisering en (geo)politieke stabiliteit moeten ons niet tijdelijk blindmaken voor hét fundamentele gebrek van Azerbeidzjan en zijn bevolking: een democratische rechtsstaat ontbreekt! Daar dient u, samen met de Raad, de machthebbers in Bakoe helder én regelrecht op aan te spreken. Ongeacht binnenlandse verkiezingsstrijd. En zeker wanneer tegen vooraanstaande burgers zulke zware beschuldigingen van het beramen van een staatsgreep en verduistering van openbare gelden worden ingebracht.
Laten wij ons, kortom, vooral hoeden voor het mistige machtsspel dat president Alijev en diens blijkbaar wisselende entourage vandaag de dag opvoeren. Dat spel draait om de hebzuchtige onderlinge verdeling van de rijkelijk vloeiende oliegelden en het tegen elkaar uitspelen van oude partijkaders en reformisten. Europese distantie én waarschuwing zijn hier echt op zijn plaats. Tot welzijn van de Azerbeidzjaanse samenleving. 
Árpád Duka-Zólyomi (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, in de ontwerpresolutie wordt gewezen op de meest klemmende problemen in Azerbeidzjan die een bedreiging vormen voor het uitvoeren van eerlijke, democratische en pluralistische parlementaire verkiezingen op 6 november. Het lijkt erop alsof de vertegenwoordigers van het regeringsapparaat weliswaar “a” zeggen, maar vervolgens “b” doen.
Ondanks alle inspanningen van de delegatie van het Europees Parlement voor de Zuid-Kaukasus worden begrippen als democratie, rechtsstaat, rechten van de afzonderlijke regio’s en mensenrechten nog steeds op een aparte manier geïnterpreteerd door de publiekrechtelijke hoogwaardigheidsbekleders, het parlement en de regering van Azerbeidzjan. Het staatshoofd en zijn gevolg regeren op autocratische wijze. Zoals de commissaris al heeft opgemerkt, heeft president Alijev vorige week een aantal van zijn hoogste regeringsfunctionarissen ontslagen of heeft hij hun arrestatie en detentie gelast omdat zij voornemens zouden zijn om een te plegen. Vervolgens werden op het hoogtepunt van de verkiezingscampagne tientallen oppositieleden en voorvechters van de burgerrechten gearresteerd. Al deze signalen wijzen erop dat de machthebbers van plan zijn hun bevoegdheden te gebruiken om de autocratie in stand te houden en om de massale bijeenkomsten van de oppositie te voorkomen.
Aangezien Azerbeidzjan deel uitmaakt van het nabuurschapsbeleid van de EU, is het ook in ons eigen belang dat de huidige situatie fundamenteel verandert. De komende verkiezingen bieden de beste gelegenheid om die verandering tot stand te brengen. Het Europees Parlement geeft de voorkeur aan een wetgevingsproces waar meerdere partijen bij betrokken zijn en waarbij gewaarborgd dient te worden dat de oppositie een gelijkwaardige rol kan spelen. Naar mijn idee is het voorstel dat wij hebben ingediend van bijzonder groot belang. In dit voorstel verklaart het Europees Parlement dat de internationale publieke opinie uitsluitend eerlijke en vrije verkiezingen zal accepteren met gelijke kansen voor iedereen. Dit is niet alleen een waarschuwing van het Europees Parlement aan Azerbeidzjan, maar ook een boodschap voor de gehele Zuid-Kaukasus. Bakoe heeft kortom de gelegenheid om zich op 6 november te bewijzen. 
Libor Rouček (PSE ).
   Mevrouw de commissaris, geachte dames en heren, Azerbeidzjan heeft sterke historische, culturele en economische banden met Europa en heeft ook grote Europese ambities. Tijdens mijn recente bezoek aan dat land heb ik dit zelf kunnen constateren, zowel tijdens gesprekken met burgers op straat als tijdens bijeenkomsten met politieke belanghebbenden. Dit is een van de redenen dat ik verheugd was over het besluit van de Europese Raad van juni vorig jaar om Azerbeidzjan, samen met Armenië en Georgië, op te nemen in het Europees nabuurschapsbeleid. Naar mijn idee biedt dit beleid een adequaat kader voor het ontwikkelen van wederzijdse en multilaterale betrekkingen en voor het realiseren van zowel de ambities van Europa als die van Azerbeidzjan.
Voor de verdere ontwikkeling en versteviging van dit wederzijdse partnerschap dienen wel bepaalde gemeenschappelijke waarden door beide partijen onderschreven te worden. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan het eerbiedigen van de mensenrechten, de burgerlijke vrijheden, de democratie en de rechtsstaat. Verkiezingen zijn een belangrijke maatstaf voor het beantwoorden van de vraag in hoeverre deze waarden en normen in een land geëerbiedigd worden. Ik wil deze gelegenheid dan ook graag gebruiken om de Azerbeidzjaanse autoriteiten op te roepen om de fundamentele electorale beginselen in acht te nemen tijdens de komende parlementsverkiezingen. Tot deze beginselen behoren de vrijheid van vereniging en de vrijheid van meningsuiting, zowel voor regerings- als oppositiekandidaten. De autoriteiten dienen er ook voor te zorgen dat de sfeer rondom de verkiezingen kalm en vreedzaam is.
Zoals eerdere sprekers al hebben opgemerkt, ontvangen wij tegenstrijdige signalen in de aanloop naar deze verkiezingen. Aan de ene kant zijn er signalen die erop wijzen dat er sinds de vorige verkiezingen enige vooruitgang is geboekt. Zo zijn er nu in het algemeen bijvoorbeeld meer kandidaten, en ook meer kandidaten van onafhankelijke oppositiepartijen. Aan de andere kant worden er nog steeds repressieve maatregelen gehanteerd en wordt de oppositie nog steeds onderdrukt. Ik denk dat de wijze waarop deze verkiezingen zullen verlopen, ook van invloed zijn op de acties die wij in de toekomst ondernemen. Daarmee wil ik zeggen dat als wij vast kunnen stellen dat er tijdens deze verkiezingen bepaalde procedures zijn gevolgd - overigens ben ik zelf lid van de waarnemersmissie tijdens die verkiezingen - dit een positief effect zal hebben op de ontwikkeling van het voorgestelde actieplan. Als de uiteindelijke indruk na die verkiezingen echter overwegend negatief is, zal dat ook een overeenkomstig effect hebben op onze toekomstige houding. 
Tadeusz Zwiefka (PPE-DE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, een democratisch land opbouwen zonder vrijheid van meningsuiting is onmogelijk. Een goede indicator voor de vrijheid van meningsuiting is de persvrijheid.
Toen Azerbeidzjan vier jaar geleden lid werd van de Raad van Europa, verplichtte het land zich tot het respecteren van de vrije meningsuiting en de onafhankelijkheid van de media en van het werk van journalisten. Dat lijkt voor ons een uitgemaakte zaak, maar in Azerbeidzjan moeten we de mensen voortdurend wijzen op de essentiële rol van de media en op hoe belangrijk vrije toegang tot die media is voor alle burgers en politieke organisaties. En dat geldt zeker tijdens verkiezingscampagnes zoals voor de verkiezingen die nu gepland zijn in november.
Het is een feit dat een van de bekendste journalisten uit Azerbeidzjan, Elmar Husejnov, is vermoord. Ook al deed zijn vrouw aangifte omdat hij door onbekende personen werd gevolgd, en bevestigden veel van zijn vrienden, dat Husejnov zelf verwachtte slachtoffer van een moordaanslag te worden, niemand deed iets om dit te voorkomen. Na de moord zei president Alijev dat dit een ernstige provocatie van de staat was, en beschuldigde hij de daders van het schenden van het goede imago van het land. De regering vroeg zelfs hulp uit het buitenland maar tot nu toe heeft het onderzoek geen enkel resultaat opgeleverd, al gonst het land van de geruchten. De meest gelezen kranten staan nog altijd onder controle van de regering. De pers van de oppositie heeft een kleine oplage en het dagblad is sinds de dood van Husejnov niet meer verschenen. Zijn opvolger heeft weliswaar een nieuw tijdschrift, opgericht, maar dit tijdschrift stuitte van meet af aan op enorme publicatieproblemen. Het wordt nu uitgebracht in een oplage van slechts drieduizend exemplaren.
De hoofdredacteur van de krant , die ook parlementslid is en partijleider van de Musavat-partij, is een van de oppositieleiders die in oktober 2003 gevangen is gezet. Hij kreeg weliswaar gratie van de president, maar zijn redactie moest de pen toch neerleggen onder druk van de regeringspartij en vanwege door de rechtbank opgelegde wurgboetes. Onder die omstandigheden moet de pers van de oppositie zich staande houden in Azerbeidzjan, ook voor de verkiezingen. Sinds enkele maanden zijn de belangrijkste staatstelevisiezenders geprivatiseerd, maar ze functioneren nog net als voorheen. Dat betekent dat de oppositie geen zendtijd krijgt, en ook al is men bezig met het oprichten van nieuwe televisiezenders die een bredere groep kijkers moeten bereiken, de vooruitzichten blijven somber.
Om af te ronden, er bestaat wel een sprankje hoop voor vrije media in Azerbejdzjan, maar een gevarieerd medialandschap komt er niet meer voor de verkiezingen in november. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, de massale schendingen van democratische vrijheden en mensenrechten, het opsluiten van politieke tegenstanders en de aanvallen tegen onafhankelijke media ondermijnen de mogelijkheid om vrije en democratische verkiezingen te houden in Azerbeidzjan. Tijdens de presidentsverkiezingen van 2003 hadden we al grote onregelmatigheden vastgesteld. Maar de internationale gemeenschap deed alsof haar neus bloedde.
In hoeverre is de Europese Commissie thans bereid gebruik te maken van de opschortingsclausule in de partnerschaps- en samenwerkingsoverenkomst op grond van de schendingen van democratische rechten?
Het regime in Azerbeidzjan laat tegen de internationale rechtsorde in vluchten toe naar het bezette deel van de Republiek Cyprus. De Europese Commissie moet een consistente en duidelijke boodschap uitsturen naar de Azerbeidzjanen. Diezelfde vastberaden boodschap, namelijk geen mogelijkheid tot deelname aan het Europese nabuurschapsbeleid, moet worden geformuleerd tijdens de aanloop naar de parlementsverkiezingen.
De vrijlating van alle politieke gevangenen, eerbied voor de rechtsstaat, het houden van vrije verkiezingen en de democratisering van de instellingen moeten de grondvoorwaarden vormen voor het verder ontwikkelen van betrekkingen tussen de Europese Unie en Azerbeidzjan. 
Benita Ferrero-Waldner,
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil slechts een paar opmerkingen maken over dit debat.
Ten eerste delen wij de bezorgdheid over dit verkiezingsproces. We hebben gezien dat de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting soms in het geding komen. Wij moeten dat goed in de gaten houden. Ik kan u echter verzekeren dat in het actieplan Europees nabuurschap, dat nog niet gereed is aangezien de onderhandelingen net begonnen zijn, mogelijkheden worden gecreëerd om de hervormingen verder te bevorderen. Wij krijgen hierdoor bovendien de mogelijkheid aan veel vormen van de door ons geboden steun de voorwaarde te verbinden dat er sprake moet zijn van verdere democratische hervormingen en respect voor de rechtsstaat. Ik ben het er echter mee eens dat de nieuwe mogelijkheden op het gebied van oliewinning wel eens roet in het eten zouden kunnen gooien. In de toekomst zal de rijkdom namelijk alleen maar toenemen.
Ten tweede heb ik onlangs tijdens de Milleniumtop en de ministersweek in New York gesprekken gevoerd met de drie Kaukasus-landen. We hebben onder andere het probleem van deze vluchten besproken en we hopen dat hierin verandering zal komen. De situatie is glashelder en ik heb mij onvermurwbaar opgesteld. We wachten nu op de komst van een trojka van hoog niveau die zich zal buigen over de wijze waarop we de onderhandelingen over de actieplannen kunnen beginnen.
We zijn bereid een rehabilitatieprogramma te starten voor Nagorno-Karabach zodra er overeenkomst is bereikt over het vredesplan. Het heeft er alle schijn van dat er positieve ontwikkelingen zijn, dat is althans wat ik vernam van de twee ministers die ik heb gesproken. Ik hoop op positieve ontwikkelingen na zowel de verkiezingen van de Azerbeidzjanen als het referendum in Armenië. Het is een uiterst gecompliceerde kwestie. Ik ben zelf vaak getuige geweest van positieve ontwikkelingen, bijvoorbeeld toen ik in 2000 voorzitter was van de OESO. Uiteindelijk geraakte het proces wederom in een impasse. Er zijn echter mogelijkheden en die wil ik onderzoeken.
Ik wil daaraan toevoegen dat we op dit moment een volwaardige delegatie in Georgië hebben. Een regionale delegatie houdt zich bezig met Armenië en het streven is om in 2007 een volwaardige delegatie in Azerbeidzjan te openen. We wilden een regionale delegatie openen maar de Azerbeidzjanen hebben dat geweigerd, omdat ze alleen een eigen delegatie wilden. Het is ook een kwestie van het beschikbaar stellen van middelen voor de externe dienst. Ik hoop dat we die middelen kunnen krijgen in het kader van rubriek 4.
Tenslotte, onze boodschap aan president Alijev met betrekking tot de radicale islam liet ook geen twijfel. We hebben gezegd dat hij de weg voor de radicale islam zou vrijmaken indien hij de oppositie geen ruimte geeft. Ik hoop dat onze boodschap bij de Azerbeidzjanen aankomt. 
De Voorzitter.
   Tot besluit van de verklaring van de Commissie zijn zes ontwerpresoluties ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.(1)
Het debat is gesloten.
De stemming vindt op 27 oktober 2005 om 11.30 uur plaats.
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Azerbeidzjan is een strategische partner voor Europa op economisch niveau, op het gebied van veiligheid en buitenlands beleid. Daarom heeft de EU het opgenomen als partner in het nabuurschapsbeleid en volgt zij met belangstelling de interne politieke ontwikkeling. De op handen zijnde verkiezingen vormen een essentiële etappe in de geschiedenis van Azerbeidzjan: zij geven de richting aan die het land wil inslaan en zijn een graadmeter voor zijn bereidheid om in het kielzog van andere voormalige sovjetrepublieken tot meer democratische deelname, transparantie en vrijheid van meningsuiting te komen.
Aan de vooravond van zo'n gebeurtenis is een zekere nervositeit te verklaren. Toch vind ik de houding van de huidige regering tot dusverre niet te rechtvaardigen. Zij lijkt opzettelijk een klimaat van angst te genereren dat ontaardt in geweld en onwettige inmenging in de verkiezingscampagne. Dat blijkt onder andere uit het feit dat verschillende kandidaten zich hebben teruggetrokken.
Ook de beslissing om inkt te gebruiken teneinde fraude te beperken is laat en na veel tegenwerping genomen. En dat werpt een kwalijk licht op de goede wil van de regering om op een duidelijke en transparante manier te werk te gaan. De toekomstige houding van de EU en ons openstaan voor een vruchtbaar partnerschap hangen af van hoe deze laatste verkiezingsweek, en met name de verkiezingsronde zelf, verlopen. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0280/2005) van Anneli Jäätteenmäki, namens de Commissie buitenlandse zaken, over een terugblik op het proces van Barcelona (2005/2058(INI)). 
Anneli Jäätteenmäki (ALDE ),
   Mevrouw de Voorzitter, het Middellandse-Zeegebied is van alle naburige regio's van de Europese Unie de regio die in de loop der eeuwen waarschijnlijk de meeste invloed heeft gehad op de cultuur en geschiedenis van de EU-landen. Onze taal, onze religie, de oorsprong van onze woorden en cijfers hebben hun wortels in het Middellandse-Zeegebied. De regio is ook strategisch van belang, maar bovenal zijn de landen ten zuiden van de Middellandse Zee onze buren.
Maar geschiedenis is geschiedenis. Het jaar 1995 was een keerpunt in de betrekkingen tussen de Europese Unie en haar zuidelijke buren. Toen begon het proces van Barcelona. Vandaag de dag, tien jaar later, is het Middellandse-Zeebeleid een van de prioriteiten van het extern beleid van de Europese Unie. Wij kunnen dus zeggen dat er in dit verband aanzienlijk veel verandering en ontwikkeling heeft plaatsgevonden.
Nu, tien jaar later, moeten wij ons echter misschien afvragen of wij vandaag het proces van Barcelona nodig hebben. Europa is zo anders dan toen het proces begon. Ik denk en ben ervan overtuigd dat het eensgezinde antwoord van het Parlement luidt dat wij deze samenwerking nodig hebben. Europa heeft die nodig, wij Europeanen hebben die nodig en hopelijk hebben ook onze partners die nodig, veel meer dan in de tijd dat de samenwerking op dit niveau begon. Wij hebben echter meer doeltreffende samenwerking en meer samenwerking nodig. Ik ben blij te kunnen zeggen dat het Europees Parlement altijd een groot voorstander van het proces van Barcelona is geweest en veel individuele EP-leden hebben veel gedaan om deze samenwerking te bevorderen.
Gegeven deze situatie wil ik enkele zaken naar voren brengen waar het proces van Barcelona zich in de toekomst hopelijk sterker op gaat richten. Een daarvan is onderwijs. In onze partnerlanden is nog veel analfabetisme. In onze eigen landen onderstrepen wij het belang van onderwijs en vaardigheden, want alleen daardoor kunnen wij succes hebben. In de partnerlanden is de situatie precies dezelfde. Ik wil vooral benadrukken hoe belangrijk het is voor jonge meisjes en vrouwen om onderwijs te kunnen volgen en voor de Europese Unie om te investeren in de uiteindelijke uitroeiing van het analfabetisme. Wij onderstrepen hier in de Europese Unie zeer graag het belang van een goed functionerende democratie, maar voordat wij kunnen verwachten dat de democratie goed functioneert, moeten de mensen kunnen lezen. Geletterdheid is dus ook voor de democratie van belang.
Ten tweede wil ik de economische groei en de daarmee samenhangende hervormingen ter sprake brengen. De Europese Unie heeft de economische integratie en de vrijhandel actief bevorderd en is dan ook de grootste handelspartner van de afzonderlijke partnerlanden. Meer dan 50 procent van de handel van deze landen is op de Europese Unie gericht, tegen slechts 13 procent op de Verenigde Staten. Er is wat dit betreft echter sprake van een zeker dilemma. De levendige handel tussen de Europese Unie en de partnerlanden wordt niet weerspiegeld in een groei van de politieke invloed van de Europese Unie. Een aandeel van 50 procent in de handel betekent niet dat we ook 50 procent van de invloed hebben.
Ik wil ook het belang van de activiteiten van de Stichting Anna Lindh onderstrepen. Ik hoop dat daarin in de komende jaren meer wordt geïnvesteerd, want de interculturele en -religieuze dialoog is belangrijk. Wij moeten helaas constateren dat het proces van Barcelona in dit verband niet in elk opzicht is geslaagd en dit moet worden gecorrigeerd.
Migratie is een belangrijke dimensie in het Euro-mediterrane partnerschap en vandaag de dag lijkt het erop dat de problemen alleen maar toenemen. Wij moeten daarom ook hierin tijd en geld investeren.
Tot slot wil ik zeggen dat ik het, als vertegenwoordiger van de noordse regio, prettig heb gevonden als rapporteur te werken. Ik heb veel geleerd en ook gemerkt dat er een dialoog nodig is tussen de culturen van Noord- en Zuid-Europa. Ik heb tot mijn verrassing gemerkt dat er momenteel zelfs in het Europees Parlement onvoldoende dialoog is. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mevrouw de Voorzitter, het verslag dat mevrouw Jäätteenmäki, aan het Parlement heeft voorgelegd is uitstekend. De titel van het verslag – “een terugblik op het proces van Barcelona” – wekt op het eerste gezicht wellicht enige verbazing, maar staat u mij toe deze als volgt te interpreteren: het gaat erom het partnerschap tussen Europa en andere Middellandse-Zeelanden te versterken en te verdiepen. Dat komt ook in de ontwerpresolutie duidelijk tot uitdrukking.
Het tienjarig bestaan van het proces van Barcelona is niet alleen een gelegenheid om onze waardering uit te spreken voor de successen uit het verleden – want successen zijn er, ook al hebben we niet alles kunnen bereiken. We moeten echter vooral ook vooruit kijken; we moeten op deze successen voortbouwen en het volledige potentieel van deze samenwerking voor de toekomst benutten met vastberadenheid en met politieke moed.
Ik ben het met mevrouw Jäätteenmäki eens dat het proces van Barcelona uiteraard ook in de toekomst noodzakelijk zal blijven. Daarom vind ik het bijzonder belangrijk dat er in Barcelona eind november een grote Topontmoeting zal plaatsvinden, waar staats- en regeringsleiders zich voor de eerste keer over dit thema zullen kunnen uitspreken.
We hebben als Commissie op mijn suggestie een eigen mededeling gepresenteerd. Ik beschouw die als zeer belangrijk, omdat hierin precies die punten aan de orde worden gesteld die we hier in dit Huis allemaal – en ik heb dat ook van u vernomen – als bijzonder relevant beschouwen. Het gaat hoofdzakelijk om drie punten, en dan wil ik daaraan de cultuur nog toevoegen.
De drie punten zijn allereerst de kwestie van de politieke hervormingen, vooral ook de bevordering van de mensenrechten, de democratie en behoorlijk overheidsbestuur. Ik zal daarop nog terugkomen. Het tweede punt is het terrein van onderwijs en opleiding. U hebt volkomen gelijk, mevrouw Jäätteenmäki: dat is een terrein waaraan we verder moeten werken, waarop we sterker moeten worden. Dat gaat mij bijzonder aan het hart en ik ben voornemens ervoor te zorgen dat hier iets aan gebeurt.
Het derde terrein is de economische ontwikkeling. Op dat terrein hebben we wellicht tot nu toe de meeste successen behaald, maar ook op dit terrein moeten we nog meer voortgang boeken. Ik kom hier later graag nog in detail op terug.
Uiteraard moeten we ook op het gebied van cultuur nog meer doen, bijvoorbeeld via de Stichting Anna Lindh en de dialoog tussen volkeren en culturen. De mogelijkheden om dit netwerk verder uit te breiden zijn enorm belangrijk. Uiteraard is de Commissie bereid hierbij te helpen.
Ik wil allereerst ingaan op de politieke hervormingen, de democratie en de mensenrechten. Juist op deze terreinen mogen we ons niet afzijdig houden, maar moeten we proberen de hervormingen van buitenaf te ondersteunen. Het spreekt vanzelf dat we deze hervormingen niet kunnen opleggen, maar we moeten zorgen voor een sterke ondersteuning en het creëren van mogelijkheden voor begeleidende maatregelen. Daarom is het buitengewoon belangrijk dat het nabuurschapsbeleid, voortbouwend op het proces van Barcelona, in de juiste instrumenten voorziet. Ik heb de afgelopen weken zeer veel van deze Middellandse-Zeelanden bezocht – onder andere Tunesië, Jordanië en Libanon – en ik heb gezien hoe doeltreffend we met deze instrumenten kunnen werken, ook al worden mensenrechtenkwesties in deze landen onder andere noemers behandeld.
Voor de bevordering van de mensenrechten hebben we iets bijzonders bedacht, en we willen waarschijnlijk al vanaf volgend jaar, maar in ieder geval vanaf 2007, extra financiële ondersteuning beschikbaar stellen in de vorm van een fonds voor democratie. Dat betekent dat die landen die zeer goed op weg zijn met de hervormingen als steun nog eens tenminste 10 procent extra krijgen bovenop de middelen die zij al ontvangen. Ik hoop dat dit een passende stimulans is, waardoor deze landen nog voortvarender aan de slag gaan en ook andere landen, die nu achterblijven, worden aangemoedigd.
Daarom moeten ook de politieke en de veiligheidsdimensie van het partnerschap worden uitgebouwd. Omdat het politieke kader beter moet worden benut, vind ik de Europees-mediterrane parlementaire vergaderingen bijzonder belangrijk. Maar ook de vergaderingen van de ministeriële conferenties en de trojkavergaderingen kunnen bijdragen tot verdere ontwikkeling.
Ten tweede is het essentieel dat we inzien hoe belangrijk onderwijs is, juist ook vanwege de impact op de samenleving. Eenderde van de bevolking van de Middellandse-Zeelanden is jonger dan vijftien jaar. Dat houdt in dat we specifiek de nadruk moeten leggen op onderwijs. Het rapport van het UNDP over menselijke ontwikkeling heeft aangetoond dat juist onderwijs en vooral ook gelijke behandeling van vrouwen tot de ontwikkeling zullen bijdragen.
Daarom heb ik een speciale prioriteit gemaakt van het uitbannen van het analfabetisme – en wel in de zin van de Millenniumverklaring van de Verenigde Naties, namelijk dat dit voor 2015 moet zijn verwezenlijkt. Ik hoop dat het lukt. Ik zou willen dat meisjes en jongens dezelfde kans kregen om op alle scholen te worden ingeschreven en ook hetzelfde onderwijs te krijgen. Verder vind ik dat er prioriteit moet worden gegeven aan speciale steunmaatregelen voor vrouwen. We hebben een eigen beurzenprogramma gepland, dat in de eerste plaats voorziet in -beurzen voor vrouwen, zodat er op dit terrein sprake zal zijn van een versnelde ontwikkeling.
Verder denk ik dat juist op sociaal terrein de migratieproblematiek een zeer centraal thema is. Ik heb vandaag bijvoorbeeld de plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken van Marokko, de heer Taieb Fassi Fihri, ontvangen en we hebben uiteraard uitvoerig gesproken over de problemen die zich thans in Ceuta en Melilla voordoen. Die mogen ons niet onverschillig laten. We moeten samenwerken om tot oplossingen te komen, niet alleen oplossingen voor de Europese Unie als geheel en haar betrekkingen met het Middellandse-Zeegebied in het algemeen, maar ook voor de staten ten zuiden van de Sahara en Afrika. Natuurlijk moeten we ook proberen een einde te maken aan de mensensmokkel, zodat mensen niet het slachtoffer worden van deze vreselijke smokkelpraktijken. We moeten echter ook extra ontwikkelingsmogelijkheden voor deze landen scheppen, zodat dergelijke migratiestromen niet op gang komen.
Enerzijds moet men vluchtelingen behandelen overeenkomstig het Vluchtelingenverdrag en met absoluut respect voor de mensenrechten, anderzijds moet men de stroom illegale vluchtelingen zien te stuiten. Dit behoort zeker tot de belangrijkste thema’s van de Top van Barcelona.
Op economisch vlak hebben we met betrekking tot de normale handel en het waarborgen van een vrijhandelszone vóór 2010 veel bereikt; op het terrein van de dienstverlening en de handel in landbouwproducten moet evenwel nog zeer veel gebeuren. De Zuid-Zuid-handel – het zogenaamde proces van Agadir – moet wat dat betreft verder worden ontwikkeld. Maar ook andere thema’s zijn zeer belangrijk zoals vervoer, energie en milieu. In december zal in Marrakesh een conferentie worden gehouden over het thema vervoer. Wat het thema energie betreft: er moeten steeds meer subregionale stroomnetten worden opgebouwd. Op milieugebied moet het schoon blijven van de Middellandse Zee zoveel mogelijk worden gegarandeerd.
Ik vind dat mevrouw Jäätteenmäki de kwestie van de culturele samenwerking terecht zo sterk benadrukt. Ook wij willen aan deze samenwerking in de toekomst meer aandacht besteden.
Natuurlijk weet iedereen dat het proces van Barcelona enerzijds de kans biedt Israël en Palestina aan één tafel te krijgen, maar dat tegelijkertijd het vredesproces in het Midden-Oosten dit proces van Barcelona altijd zal blijven overschaduwen. Daarom is het van cruciaal belang dat we ook hier vooruitkomen. Ik denk in dit verband aan de heer Wolfensohn, die op dit punt als afgezant van het Kwartet zeer goed werk heeft verricht, en die wij volledig steunen. 
Kader Arif (PSE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik mevrouw Jäätteenmäki gelukwensen met haar verslag over een terugblik op het proces van Barcelona.
Ik wil nu graag ingaan op mijn voorstel. Volgende maand vieren de Europese staats- en regeringsleiders samen met hun ambtgenoten uit het Middellandse-Zeegebied de tiende verjaardag van het proces van Barcelona. Het Euro-mediterrane partnerschap was bedoeld om het ambitieuze perspectief te openen op een betere en gevarieerde politieke, economische, sociale en culturele toekomst. De na tien jaar geboekte resultaten zijn gemengd van aard. Het verheugt me dat we met onze mediterrane buren een forum in het leven hebben geroepen voor discussie en samenwerking, maar de gestelde doelen zijn bij lange na nog niet allemaal bereikt. Het conflict in het Midden-Oosten is niet opgelost. De regio is nog steeds instabiel. We boeken geen of onvoldoende vooruitgang op het gebied van de mensenrechten en de democratisering. Het zuidelijke deel van het Middellandse-Zeegebied en zijn bevolking hebben niet geprofiteerd van de verwachte economische en sociale welvaart. De werkloosheid, met name onder jongeren, is nog steeds te hoog en leidt tot stromen wanhopige migranten.
Op het economische vlak wil ik slechts een voorbeeld noemen: het einde van het multivezelakkoord, dat de problemen in deze regio nog verergerd heeft. Hoewel de nieuwe gecumuleerde herkomstregels die commissaris Mandelson heeft voorgesteld, in de goede richting gaan, is de economische Zuid-Zuid-integratie bij lange na nog niet voltooid. Wij zijn de geprivilegieerde partner van deze regio en alle hoop is op ons gevestigd. Zich bekommeren om deze mensen betekent in de eerste plaats ingaan op hun zorgen en aspiraties, met andere woorden ons vermogen meer sociale cohesie en een duurzame economische ontwikkeling te bewerkstelligen.
Het nieuwe nabuurschapsbeleid dat ons wordt voorgesteld, is een positief element omdat het meer democratie eist, hoewel de steun beter verdeeld moet worden tussen onze buurlanden in het oosten en het zuiden. Ik hoop dat dit nieuwe beleid de doelstellingen van het proces van Barcelona zal blijven nastreven en dat het rekening zal houden met de specifieke problemen van deze regio. Het baart me echter zorgen dat de Millenniumdoelstellingen niet specifiek worden vermeld in het nabuurschaps- en partnerschapsinstrument dat de Commissie heeft voorgesteld.
In de geglobaliseerde wereld waarin wij leven, kan liberalisering niet het antwoord zijn op de problemen. Dit geldt voor de bescherming van ons milieu – verantwoordelijk als we zijn voor onze planeet -, maar in nog hogere mate voor de openbare diensten die zorgen voor de basisbehoeften van de mensen, namelijk onderwijs, gezondheidszorg, cultuur alsmede water- en energievoorziening, die de Commissie internationale handel, waarvan ik lid ben, heeft genoemd en die de Commissie buitenlandse zaken niet heeft overgenomen.
Wij zijn het erover eens dat ons werk nog niet af is. Laten we het morgen eens worden over het bereiken van een gemeenschappelijk doel. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ),
   . - Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, eerst wil ik mevrouw Jäätteenmäki gelukwensen met haar verslag en met haar bereidheid tot samenwerken, wat heeft geleid tot een ontwerpresolutie vol ideeën en politieke voorstellen.
De tiende verjaardag van het proces van Barcelona biedt ons een uitzonderlijke gelegenheid om een balans op te maken en vooral om onze politieke visie en strategie te herzien op basis van de huidige nieuwe context, zoals de uitbreiding van de Europese Unie, de uitdagingen van de globalisering en de toegenomen terreurdreiging.
Het proces van Barcelona verdient onze bijzondere aandacht, want het is de zichtbaarste uiting van het buitenlandse beleid van de Europese Unie. Het gaat namelijk om een multilateraal, alomvattend partnerschap, dat tot uiting komt in een integrale strategie. Het proces is nauw verweven met de vitale belangen van de Europese Unie, omdat het een bijdrage kan leveren tot vrede en veiligheid in onze regio, maar ook de vrede en het evenwicht in de wereld kan beïnvloeden.
Het tot dusver geboekte resultaat laat te wensen over. Beide partijen zijn tekortgeschoten. Er was een gebrek aan visie, politieke wil en financiering. De partners zijn niet in staat hervormingen door te voeren of onderling samen te werken om zo te evolueren tot aantrekkelijke markten en economieën.
Ik vind het onrustwekkend dat dit multilaterale partnerschap en proces niet heeft bijgedragen tot het oplossen van sinds jaren aanslepende problemen, zoals het Israëlisch-Palestijnse vraagstuk en de kwestie Cyprus. Het is ook zorgwekkend dat het de volkeren niet aanspreekt. De burgers nemen niet deel als partners aan dit proces en weten aan beide oevers van de Middellandse Zee nauwelijks dat het bestaat. Zij beseffen nog niet wat de uitdagingen zijn die ons verplichten tot samenleven, ze weten evenmin wat ons bindt of wat de kern vormt van onze verschillen.
Ik hoop dat de conferentie van 2005, tien jaar na de eerste, de deelname van het maatschappelijk middenveld aan het proces van Barcelona duidelijk tot prioriteit zal verheffen.
Wij verwachten ondersteuning van initiatieven zoals het Euromed-platform, waarover mevrouw Jäätteenmäki spreekt, maar ook van andere vormen van samenwerking op alle niveaus, tussen plaatselijke besturen, regio's, universiteiten. De mobiliteit van de bevolking dient in alle maatschappelijke en beroepsgroepen te worden aangemoedigd. De Euro-mediterrane parlementaire vergadering vervult een erg belangrijke rol, dat is al duidelijk geworden, en wij hopen dat deze zal bijdragen tot wederzijds begrip en een gezamenlijke bewustwording. Wij verwachten een echte dialoog tussen culturen, in de ware zin van het woord, dus niet alleen een samenkomst voor het uitwisselen van visitekaartjes, maar een heuse dialoog om te ontdekken wat ons scheidt en wat ons verbindt. Die dialoog tussen culturen moet de hele breedte en inhoud van het woord omvatten; de culturele normen, de interpretatie van de geschiedenis, de levenswijze en de positie van de vrouw. Ik ben blij, mevrouw de commissaris, dat u hier specifiek over heeft gesproken, maar ik wil u ook zeggen dat de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid op dit vlak al waardevol werk heeft geleverd, niet alleen via ons advies bij het verslag, maar ook in de vorm van een verslag uit 2002. Dat verslag vormde de basis voor het eerste regionale programma voor vrouwen in het Middellandse-Zeegebied. Wij vragen dat nu ook andere terreinen worden bestreken dan enkel onderwijs en de arbeidsmarkt. Wij vragen een echt overzicht van de situatie van vrouwen en van de Europese Commissie verwachten wij een kwalitatieve en kwantitatieve analyse van de resultaten van ons beleid tot nu toe. Wij vragen ook dat de genderdimensie een plaats krijgt in alle drie de pijlers van het proces van Barcelona. 
Charles Tannock,
   Mevrouw de Voorzitter, als rapporteur van het verslag over het Europees nabuurschapsbeleid ben ik ervan overtuigd dat het duidelijk in ons wederzijds voordeel is indien we met onze mediterrane partners uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten de banden aanhalen, zoals dat tien jaar geleden tijdens het Barcelona-proces op 28 november ook formeel is vastgelegd. 
Wij geven zo samen met onze Amerikaanse bondgenoten een duidelijk signaal af: wij steunen de versterking van de burgermaatschappij, een open markteconomie en het democratisch pluralisme; maar ook respect voor fundamentele mensenrechten als mediavrijheid, onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de rechtsstaat - en vrouwenrechten in het bijzonder, zoals de vorige spreekster al noemde. Tunesië is in dit opzicht in de ogen van de Arabische wereld een ontwikkeld land. Milieusamenwerking is ook een van onze aandachtspunten.
Met name als gevolg van de snelgroeiende bevolking zullen in deze landen groeimarkten voor onze producten ontstaan. Het is naar mijn mening in het belang van de Europese Unie indien een flink gedeelte van de ontwikkelingshulp via het MEDA-programma wordt geregeld. Het bedrag loopt bij mijn weten op tot drie miljard euro. Uiteindelijk zal de hulp worden geregeld via het toekomstige Europees Nabuurschaps- en Partnerschaps Instrument (ENPI). Dit instrument dient om de Euromed-landen met een groeiende economie van steun te voorzien zodat een stijging van de werkloosheid en spanningen voorkomen kan worden. Vanuit het oogpunt van de veiligheid in de Europese Unie is dat van belang; aanhangers van de radicale islam mogen geen mogelijkheden hebben om te rekruteren. We hebben dat in het recente verleden zien gebeuren met de bomaanslagen in Casablanca, de tragische burgeroorlog in Algerije de afgelopen jaren, de opkomst van de Hamas, Hezbollah en de islamitische Jihad in de bezette gebieden in Palestina. We moeten natuurlijk niet vergeten dat de tragische bombardementen in Madrid werden uitgevoerd door de Maghribi Salafist-groep.
We moeten uiteraard grote migrantenstromen naar de Europese Unie proberen te voorkomen. We krijgen anders te maken met een complete verstoring van de huidige, goede betrekkingen tussen de leefgemeenschappen.
We hopen allemaal dat er tegen 2010 een vrijhandelszone zal zijn. De nieuwe Euromed parlementaire vergadering maakt de dialoog tussen gezworen vijanden als Israël en de Arabische wereld mogelijk. Dit forum maakt het op unieke wijze mogelijk dat zij hun problemen vreedzaam oplossen. Het terugtrekken van Israël uit Gaza is naar mijn mening een goed begin om de routekaart naar de vrede weer op de agenda te zetten. Deze vergadering biedt ook de gelegenheid om ideeën uit te wisselen tussen de islamitische wereld en de christelijke meerderheid in de Europese Unie.
Ik ben optimistisch over het verspreiden van de democratische waarden in deze regio; de recente verkiezingen in Irak, Palestina en Libanon zijn daar het bewijs van. Er is nu zelfs sprake van enige democratische pogingen van Egypte in deze richting.
Namens mijn fractie beveel ik het Jäätteenmäki-verslag van harte aan bij het Parlement. 
Luis Yáñez-Barnuevo García,
   – Mevrouw de Voorzitter, ten eerste wil ik de rapporteur, mevrouw Jäätteenmäki, die bijzonder hard en goed aan de opstelling van dit verslag heeft gewerkt, feliciteren met haar ontvankelijke houding ten aanzien van de amendementen van mijn fractie. Mijn dank ook aan commissaris Benita Ferrero-Waldner, die hier tot laat in de nacht bij ons is.
Er zijn inmiddels tien jaar verstreken sinds de historische verklaring van Barcelona, die tot de eerste Euro-mediterrane Top heeft geleid, waarbij de toenmalige fungerend voorzitter van de Europese Unie, president Felipe González, als gastheer optrad. De perspectieven die toen voor het Euro-mediterrane partnerschap werden geopend, waren bijzonder hoopgevend. Het is een feit dat de resultaten niet altijd even succesvol zijn gebleken en dat er nog veel werk aan de winkel is, maar anderzijds mogen wij onze ogen niet sluiten voor de enorme belemmeringen en moeilijkheden waaraan wij het hoofd hebben moeten bieden en die ons nog steeds parten spelen.
De Middellandse Zee, wieg van de Europese beschaving, was en is in zekere mate nog steeds een zee van confrontaties en conflicten. Het Euro-mediterrane partnerschap heeft zin als het gebruikt wordt als instrument om niet alleen deze hindernissen uit de weg te ruimen en de dialoog en samenwerking tussen Noord en Zuid te bevorderen, maar ook de zeer verzwakte Zuid-Zuid-betrekkingen in deze regio’s op de voorgrond te plaatsen.
Het is belangrijk dat met het oog op de aanstaande Top van november in Barcelona ― Barcelona + 10 ―, duidelijke, haalbare, realistische en tegelijkertijd ook ambitieuze prioriteiten worden vastgesteld. Wij beschikken thans over een referentiekader, namelijk de alliantie van beschavingen, een initiatief van premier Zapatero dat is overgenomen door de Verenigde Naties in de verklaring van de secretaris-generaal van juli jongstleden. Een noodzakelijke voorwaarde voor de verwezenlijking van de beoogde doelstellingen is dat de spanning in de regio afneemt, vooral voor wat betreft het conflict tussen Israël en Palestina, de achilleshiel van de Euro-mediterrane betrekkingen. Hoofddoel van dit partnerschap is om een ruimte van gedeelde welvaart tot stand te brengen door de armoede verder te reduceren, de sociaal-economische breuk tussen Noord en Zuid te dichten en, zoals ik al zei, bij te dragen aan de intensivering van de politieke hervormingen, de democratisering, de versterking van de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten.
In dit debat zijn nog veel meer thema’s aangekaart: het probleem van het beheer van de migratiestromen, discriminatie van vrouwen, de ernstige milieuproblemen van de , de dialoog tussen de drie monotheïstische godsdiensten, de noodzaak van lokale en regionale samenwerking, terrorismebestrijding, beheersing van massavernietigingswapens, actieve deelname van de bevolking, enzovoorts. Maar de Europese Unie en haar lidstaten — en hiermee eindig ik — worden vooral geconfronteerd met de noodzaak om hoge dosissen politieke wil en economische inspanningen aan de dag te leggen en werkelijk te geloven dat er in de Euro-mediterrane betrekkingen heel wat op het spel staat.
De Middellandse Zee is het meest kwetsbare punt van de Europese Unie en als wij dit probleem niet serieus nemen, zullen wij in de toekomst de rekening gepresenteerd krijgen. 
Cecilia Malmström,
   Mevrouw de Voorzitter, met het oog op het tienjarig bestaan is er alle reden om het proces van Barcelona te evalueren. De wereld vandaag ziet er immers volstrekt anders uit dan tien jaar geleden. We hebben de uitbreiding gehad met landen als Cyprus, we zijn onderhandelingen gestart met Turkije en Kroatië, het buurschapsbeleid is ontwikkeld, en we hebben gezien hoe de democratisering in veel van onze partnerschapslanden vorderingen heeft gemaakt en in bepaalde gevallen helaas ook achteruit is gegaan. De strijd tegen het terrorisme is steeds belangrijker geworden. De oorlog in Irak en het moeilijke proces dat het land nu meemaakt op zijn weg naar de democratie drukken ook hun stempel op de betrekkingen met het hele gebied. We hebben te maken met Iran en de problemen rond splijtstof, met de terugtrekking uit de Gazastrook en de Palestijnse verkiezingen, maar tegelijkertijd met stagnatie in het vredesproces. De spannende gebeurtenissen in Libanon en Syrië en de permanente tragische situatie in de laatste Afrikaanse kolonie, de Westelijke Sahara, laten zien dat er nog steeds heel veel te doen is in deze regio.
In dit verband is het vanzelfsprekend om het proces van Barcelona te heroverwegen en te bediscussiëren. Dat proces heeft gezorgd voor structuren, heel belangrijke zelfs, en een vorm van een vastere onderlinge samenwerking. De associatieovereenkomsten met alle landen hebben geleid tot een nadere uitwisseling, handel, projecten en veel discussiefora. En ze hebben gezorgd voor langdurige betrokkenheid bij de hele Unie. Dat wordt bewezen door het feit dat hier leden uit heel Europa staan te debatteren, en niet alleen uit het Zuiden.
Wij hebben een gemeenschappelijke geschiedenis en cultuur, en ook gemeenschappelijke problemen en oplossingen voor die problemen: terrorisme, migratie, groei, ontwikkeling, handel, milieu, energie, ja, van alles. In de toekomst gaat het echter vooral om mensenrechten en democratie. Die twee zijn het allerbelangrijkste en op dat punt is het proces van Barcelona in veel opzichten mislukt. Weliswaar staan er in de associatieovereenkomsten clausules over de mensenrechten, maar die worden niet gebruikt, omdat we geen goede mechanismen hebben voor het aanpakken van grove schendingen van mensenrechten in de landen waarmee we samenwerken. De belangstelling voor dit thema is soms ook zeer beperkt.
Deze terreinen vormen in de toekomst de grote uitdaging voor het proces van Barcelona. We moeten de hele samenwerking zo herstructureren dat er een kader tot stand komt voor een gigantische investering in democratie in de hele regio. Niets draagt meer bij tot stabiliteit dan de overgang naar democratie. Het Midden-Oosten is de sterkste concentratie van onvrije landen in de hele wereld en dat creëert een groeibodem voor fanatisme, frustratie en misschien ook terrorisme. Daarom moeten wij binnen het proces van Barcelona strategieën uitwerken voor omvangrijke inspanningen voor democratisering. We moeten steun verlenen aan dissidenten, het maatschappelijk middenveld, de vrijheid van meningsuiting, enzovoort. De middelen hiervoor zijn natuurlijk handel, uitwisseling, onderwijsprogramma’s en culturele samenwerking.
Het proces van Barcelona moet op die manier een soort alternatief worden voor landen die nooit lid van de EU kunnen worden. Het moet concrete voordelen bieden in ruil voor de door ons geëiste hervormingen. Als wij daarin slagen, leveren we een historische bijdrage. Tot slot wil ik mijn collega mevrouw Jäätteenmäki bedanken voor haar zeer goede verslag.
Hélène Flautre,
   . Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat mevrouw Wallström en u zelf, commissaris, net als anderen een punt ter sprake hebben gebracht ten aanzien waarvan het proces van Barcelona niet alle beloftes heeft waargemaakt. Ik bedoel natuurlijk de mensenrechten en de democratie. Als u hieraan twijfelt, hoeft u alleen maar de situatie ten aanzien van de persvrijheid in de regio in kaart te brengen – wat vanmiddag is gebeurd op verzoek van mevrouw Patrie – of van de vrijheid van meningsuiting in Tunesië, aan de vooravond van de Wereldtop over de informatiemaatschappij. Enkele voorbeelden: de vele schendingen van de vrijheid van vereniging, van de vrijheid van meningsuiting en van de vrijheid van vergadering; een justitieel apparaat dat in veel landen heel wat gebreken vertoont; martelingen, die in sommige landen de gewoonste zaak van de wereld zijn of zelfs systematisch plaatsvinden, en de voorvechters van de mensenrechten die over de hele wereld het slachtoffer zijn van talrijke schendingen van hun rechten en in hoge mate worden geïntimideerd.
Het proces van Barcelona heeft derhalve op deze gebieden niet alle beloftes waargemaakt. In navolging van mevrouw Jäätteenmäki vind ik dat er sprake is van enkele lacunes ten aanzien van vrouwenrechten, van sociaal-economische rechten en van de mechanismen die in het leven zijn geroepen voor een efficiënt beleid op het gebied van de democratie en de mensenrechten. Ondanks dit alles hebben we dankzij het proces van Barcelona mechanismen en fora in het leven kunnen roepen voor een politieke dialoog over deze kwesties en zodoende de noodzakelijke basis gelegd voor het op touw zetten van een ambitieus beleid ter bevordering van de mensenrechten en de democratie.
Commissaris, u hebt gezegd dat de migratie hoog op de agenda zal staan van de Top van Barcelona. In dit verband zou ik graag uw aandacht willen vestigen op een punt. Ik vind dat wij op het gebied van de strijd tegen het terrorisme en de illegale migratie landen ertoe aanzetten het internationale recht te schenden. Dat is vrij duidelijk en is nog eens bevestigd door de incidenten op Lampedusa, waarbij Libië betrokken is, en onlangs nog door de incidenten in de Spaanse enclaves Ceuta en Mellila en in Marokko. Wanneer wij deze landen vragen de stroom vluchtelingen uit de sub-Sahara tegen te houden, zetten wij hen ertoe aan en dwingen wij hen de mensenrechten te schenden. Europa moet zelf zijn beleid ten aanzien van de legale migratie vastleggen voordat we proberen de stroom te beteugelen van hen die we aanduiden als “illegale migranten”. U zult zich er echter van bewust zijn dat wij op dit gebied nauwelijks vooruitgang boeken.
Ik ben ervan overtuigd dat de burgermaatschappij en de leden van het Parlement kunnen helpen bij een betere tenuitvoerlegging van ons beleid ten aanzien van de mensenrechten en de democratie in deze regio. Daarom hoop ik van harte dat de Commissie de volgende buitengewone vergadering van de Europees-mediterrane parlementaire vergadering in Rabat zal bijwonen. 
Adriana Poli Bortone,
   . – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil vooral de rapporteur bedanken voor het vele werk dat aan dit verslag ten grondslag ligt, maar ook de commissaris voor de woorden van hoop die ze heeft gesproken over dit gekwelde gebied aan de Middellandse Zee.
In 1995 is in Barcelona een onomkeerbaar proces op gang gebracht van een nauwere samenwerking tussen de landen in het Middellandse-Zeegebied. Pessimisten zullen zeggen dat de resultaten zijn achtergebleven bij de verwachtingen, dat de economische vooruitgang van de Noord-Afrikaanse landen onvoldoende is, de politieke dialoog moeizaam en fragmentarisch, dat Europa inzake mensenrechten en democratie er niet in is geslaagd zich naar behoren te laten horen, dat de Zuid-Zuid-samenwerking nog in de kinderschoenen staat en dat op het gebied van de immigratieproblematiek de resultaten ontoereikend zijn. Inmiddels is het internationale geopolitieke beeld in het Middellandse-Zeegebied veranderd. Daardoor moet het eertijds ambitieuze proces van Barcelona worden omgevormd en aangepast aan de nieuwe internationale context, opdat het Euro-mediterrane partnerschap de huidige uitdagingen kan aangaan.
Laten we dus uitgaan van wat er bereikt is. Er zijn mechanismen op gang gebracht van gezamenlijke interministeriële samenwerking, waarover geen discussie meer nodig is, voor de gezamenlijke oplossing van de problematiek in het gebied. De Euro-mediterrane parlementaire vergadering is opgezet, ter begeleiding van de regeringssamenwerking. Daarin wordt gewerkt volgens de regels van het parlementaire stelsel. Er is een hulpprogramma opgezet van 700 miljoen euro per jaar, MEDA, met als doel middelen en projecten over te brengen van Noord naar Zuid. Dat programma heeft al een aantal zeer interessante resultaten opgeleverd. Er is een democratisch proces op gang gebracht in een aantal kustlanden, Libanon, Egypte, en tot op zekere hoogte ook in Palestina. Er zijn associatieovereenkomsten getekend tussen de Europese Unie en alle zuidelijke Middellandse-Zeelanden. Daarbij zijn binnen het kader van de Overeenkomst van Barcelona ook vormen van samenwerking op het culturele vlak tot stand gekomen die secundair lijken, maar zeer doeltreffend zijn.
Dit alles heeft ons in staat gesteld elkaar beter te leren kennen. Het opent de deuren met een zeker optimisme naar een tweede decennium. Daarin moeten we de positieve aspecten van het proces consolideren, de projecten en de doelstellingen verder concretiseren en eventuele fouten corrigeren, opdat de stabiliteit, de vrede, de democratie en het sociaal-economisch proces door een groeiend aantal landen en inwoners van het Middellandse-Zeegebied kunnen worden gedeeld.
Tot slot zij het mij vergund de kwestie van de cultuur in herinnering te roepen, waarbij het niet alleen gaat over onderwijs en vorming maar ook over cultureel erfgoed. Door ons cultureel erfgoed te bewaren kunnen we elkaar beter leren kennen en respecteren in onze diversiteit en identiteit. 
Francisco José Millán Mon (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de mediterrane regio is bijzonder belangrijk voor de lidstaten en voor de Europese Unie in haar geheel. Het is duidelijk dat het niveau van politieke ontwikkeling en/of economische welvaart van de landen aan de zuidelijke oever een stuk lager ligt. Het merendeel van deze landen kampt echter in meer of mindere mate met diverse tekortkomingen: politieke tekortkomingen, waaronder een beperkte democratische ontwikkeling en gebrek aan pluralisme; economische tekortkomingen, omdat het hier gaat om verouderde economieën die niet in staat zijn voldoende werkgelegenheid te scheppen voor hun groeiende bevolking en die niet aanlokkelijk genoeg zijn om de zo broodnodige buitenlandse investeringen aan te trekken; en sociale tekortkomingen, waaronder grote armoede en sociale ongelijkheden, analfabetisme, discriminatie van vrouwen — dat is hier al gezegd —, gebrek aan capaciteit van de overheidsinstellingen, met alle gevolgen van dien voor de gezondheidszorg, het onderwijs, de economie, de grenscontrole en zovele andere dingen.
De Unie moet dan ook prioritaire aandacht besteden aan de mediterrane regio, niet alleen vanwege de talloze historische, politieke, economische en sociale banden die de landen aan beide oevers van de Middellandse Zee verenigen, maar ook om andere redenen zoals de veiligheid, inclusief de terroristische dreiging, of de uitdaging waarvoor de immigratie ons stelt. Daarom is het onontbeerlijk dat beide oevers samenwerken en dat deze samenwerking een brede waaier van activiteiten beslaat. Bovendien moet zij in beide richtingen plaatsvinden — ik herhaal — in beide richtingen.
De problemen van deze buurlanden raken ook ons. Wij hebben een gemeenschappelijke toekomst. Het is onmogelijk om tussen de noordelijke en de zuidelijke oever van de Middellandse Zee een muur te bouwen, zeker in een geglobaliseerde wereld als de onze. Bijgevolg moeten wij onze betrekkingen met deze landen verdiepen en hen helpen de eerder genoemde tekortkomingen weg te werken.
Daarom wordt in het verslag dat wij morgen zullen aannemen, aangedrongen op de noodzaak om een moderniseringsproces op gang te brengen op politiek, economisch, sociaal en institutioneel gebied en ook op het vlak van de mensenrechten. In dit verband ben ik blij met de woorden van de commissaris en het belang dat zij aan deze kwesties hecht.
Aan de zuidelijke oever — ik geloof dat wij het daarover allen eens moeten zijn — dienen hervormingen op gang te worden gebracht. De Europese Unie mag zich niet uitsluitend bekommeren om de stabiliteit van deze landen; de stabiliteit mag geen voorwendsel zijn om geen vinger te verroeren. Als wij aandringen op hervormingen in onze landen, moeten wij immers ook aandringen op hervormingen in hun landen. De landen aan de zuidelijke oever moeten zich ontwikkelen. Zo niet, dan zullen de problemen nog toenemen. De politieke en economische crisissen zullen steeds heviger worden — ook op gebied van immigratie en veiligheid — en uiteindelijk zal het uitblijven van hervormingen instabiliteit veroorzaken.
Daarom zijn het proces van Barcelona en het Europees nabuurschapsbeleid zo belangrijk. De Unie moet deze fundamentele instrumenten gebruiken om in eerste instantie aan deze landen te laten zien dat zij in ons buitenlands beleid een prioritaire plaats innemen, om hen te helpen en van hen te eisen dat ook zij loyaal meewerken aan de oplossing van onze problemen en tenslotte om hen tot hervormingen aan te zetten. Dergelijke hervormingen kunnen leiden tot welvaart, vrijheid en uiteindelijk ook tot meer stabiliteit voor deze landen en derhalve voor het gehele Middellandse-Zeegebied.
Ik hoop dat de aanstaande Top van Barcelona op deze uitdaging berekend is en uiteraard dank ik mevrouw Jäätteenmäki van harte voor haar inspanningen. 
Pasqualina Napoletano (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil kort even drie aspecten van dit proces aanstippen. Het eerste gaat over het verband tussen het Euro-mediterrane partnerschap en het nabuurschapsbeleid, zoals de commissaris naar voren heeft gebracht. Ik vind dat dit aspect er niet toe moet leiden dat we ons alleen op bilaterale actieplannen concentreren maar dat we een geografische en politieke ruimte moeten scheppen die Europees en mediterraan is.
Het belangrijkste middel hiervoor is de politieke dimensie die, dat dient gezegd, gegroeid is omdat het Europees Parlement heeft bijgedragen tot het ontstaan van de Euro-mediterrane parlementaire vergadering, en de burgermaatschappijen het burgerforum gecreëerd hebben. Wat ontbreekt zijn de regeringen. Waar zijn de regeringen? Ik denk dat, om voortgang te boeken bij dit proces, parlementen, maatschappijen en regeringen meer de dialoog moeten aangaan en dat daardoor ook meer ruimte gemaakt kan worden voor de mensenrechten. Tenslotte: de socioloog Edgard Morin herinnert ons er terecht aan dat niet culturen, religies of beschavingen met elkaar in gesprek zijn, maar personen, individuen, mannen en vrouwen. Ik denk dat het belangrijkste probleem, in al de jaren die dit zeer edelmoedige en intelligente proces nu duurt, juist is dat we er niet in geslaagd zijn onze verschillende maatschappijen bij elkaar te brengen. Daarom dreigen terrorisme en immigratie deze kloof nu nog dieper te maken. Ik ben het met de rapporteur eens dat we alle programma's en instrumenten moeten versterken die onze maatschappijen kunnen helpen elkaar te leren kennen en met elkaar in gesprek te komen en te blijven. Op die manier versterken we ook onderwijs en cultuur, opleiding en informatie. Kortom, we steunen de rapporteur omdat haar verslag die richting uit wijst, en het Euro-mediterrane beleid minder retoriek en meer concrete stappen nodig heeft.
Bernat Joan i Marí (Verts/ALE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, de laatste jaren was de blik van de Europese Unie met name zorgvuldig gericht op de landen in Oost- en Midden-Europa. De aandacht ging vooral uit naar de uitbreiding destijds, het nieuwe toetredingsproces en de toekomstige uitbreiding.
Helaas kregen Zuid-Europa en het zuidelijke gedeelte van het mediterrane bekken vaak pas aandacht op het moment dat er problemen waren, of in geval van gecompliceerde kwesties - bijvoorbeeld toen duizenden immigranten in Ceuta, Melilla en Lampedusa arriveerden of op het moment dat vluchtelingen uit de westelijke Sahara met extreem moeilijke omstandigheden in Tindouf te maken kregen. De mensenrechtensituatie in het zuidelijk en oostelijk gedeelte van de zuidelijke oever van het mediterrane bekken is niet verbeterd. Hierin is geen duidelijke vooruitgang, maar ook niet op het gebied van democratie, vrijheid en transparantie. Ik moet er tevens op wijzen dat de economische problemen de laatste jaren zijn toegenomen. 
De lidstaten van de Europese Unie blijven erg gesteld op hun bilaterale betrekkingen met de regeringen van de landen ten zuiden van het mediterrane gebied. Hierdoor is er sprake van een minder solide partnerschap. Dit is een oude kwaal van de Europese politiek, het onvermogen om met één stem te spreken – zelfs in de betrekkingen met strategische gebieden als die ten zuiden van het mediterrane gebied. Steeds weer opnieuw rijst de vraag wie de eerste stap zet en namens Europa toenadering zoekt.
Aan onze interculturele dialoog mankeert nog een ander belangrijk aspect. Een aantal culturen en talen van grote betekenis worden doodverklaard en niet vertegenwoordigd. Ik wil in dit verband graag de Amazigh taal en cultuur noemen, waar geen acht op wordt geslagen en die zelfs in verschillende Noord-Afrikaanse landen verboden is; en dan de Catalaanse taal en cultuur. Ik hoop dat we op de volgende bijeenkomst in Barcelona in korte tijd meer zichtbare en concrete resultaten kunnen boeken. 
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de uitbreiding van de Europese Unie heeft het aantal landen dat belang heeft bij het proces van Barcelona automatisch doen toenemen. Ik wil benadrukken, dat het proces van Barcelona niet alleen belangrijk is voor Malta en Cyprus, maar eveneens voor de landen van Midden- en Oost-Europa. Daar zijn bepaalde historische redenen voor, maar ook heel actuele en praktische redenen.
Nog maar twintig jaar geleden was voor de gewone Pool Lybië het enige Middellandse-Zeeland waarmee Polen nauwe betrekkingen onderhield. In die tijd waren de banden tussen het land en de Europese Gemeenschappen een stuk minder vriendschappelijk. Duizenden Polen werkten in Lybië, en de Poolse vertaling van Ghaddafi’s „Groene boek” werd in grote oplagen uitgegeven. Vandaag is de situatie heel anders. Tienduizenden Poolse toeristen gaan elk jaar op vakantie naar Tunesië en Egypte, en veel Polen gaan op pelgrimstocht naar Israël. Poolse wetenschappers verrichten onderzoek in alle landen van de regio, van Syrië tot Marokko.
Zodoende hebben niet alleen politici en diplomaten belangstelling voor het breed opgezette nabuurschapsbeleid, maar ook grote groepen van de bevolking in de nieuwe lidstaten. De problemen in verband met clandestiene immigratie, respect voor de mensenrechten, gelijke rechten voor vrouwen en het bevorderen van democratie en economische ontwikkeling van de landen rond het Middellandse-Zeebekken zijn ook onze problemen geworden.
Europa is nooit een geïsoleerd eiland geweest en zal dat ook nooit zijn. Onze betrekkingen met onze naaste buurlanden zijn maatgevend voor onze solidariteit en verantwoordelijkheid. Daarmee bedoel ik niet alleen solidariteit als plicht tegenover onze partners in de Europese Unie, maar ook als een taak die veel verder reikt dan de Europese grenzen en ons overal verbindt met mensen die streven naar vrede, stabiliteit, rechtsorde, economische groei en vrijheid.
Naleving van zoveel mogelijk van deze waarden in de landen die in het zuiden en in het oosten aan de Unie grenzen, is ook goed voor de Europese Unie. De nieuwe lidstaten van de EU willen graag betrokken worden bij het opbouwen van een politiek partnerschap op het stuk van de veiligheid, een economisch en financieel partnerschap en een partnerschap op maatschappelijk, cultureel en humanitair vlak. 
Carlos Carnero González (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, het Euro-mediterraan proces bestaat tien jaar en de eerste conclusie luidt dat het dringend zou moeten worden uitgevonden als het niet zou bestaan, om de eenvoudige reden dat het ondanks zijn tekortkomingen een succes is, zoals rapporteur Jäätteenmäki in haar verslag onderstreept. Het leek een onmogelijke uitdaging: in tien jaar tijd een oplossing vinden voor de structurele en historische problemen van de mediterrane landen. Maar wij hebben de handen uit de mouwen gestoken en sommige van de problemen beginnen langzamerhand opgelost te raken.
Daarom ben ik van oordeel dat de totstandkoming van een vrijhandelszone tegen 2010 geen einddoel mag zijn, maar eerder beschouwd dient te worden als een mijlpaal die de weg naar de volgende halte markeert, want deze eerste stap moet met tal van andere elementen vervolledigd worden. Het Euro-mediterraan proces dient tegelijkertijd verdiept en hervormd te worden. Wij moeten de aandacht vestigen op de gedachte die aan het proces ten grondslag ligt en de potentiële resultaten omzetten in een tastbare realiteit.
Bovendien blijkt uit de internationale conjunctuur dat het Euro-mediterraan proces de beste manier is om de samenwerking te bevorderen. Strategieën op basis van agressie en bedreigingen leveren geen enkel resultaat op. De aanlokkelijke mogelijkheid van vooruitgang, waarop dit proces gegrondvest is, heeft echter wel zijn nut bewezen. Zo heb ik bijvoorbeeld de delegatie van waarnemers van het Europees Parlement geleid bij de verkiezingen in Libanon, een Euro-mediterrane partner. Er zijn verkiezingen gehouden, weliswaar met problemen, maar er zijn verkiezingen gehouden. Ook in andere landen wordt voortgang gemaakt met de democratisering. Helaas zijn er ook landen waar alles muurvast zit.
Laten wij vorderingen maken op het gebied van de democratie, de mensenrechten en de gelijkheid. Uiteraard onderstreep ik de positieve punten van dit voorstel. Laten wij tevens pleiten voor de totstandkoming van een Euro-mediterrane ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, laten wij ervoor zorgen dat de vrijhandelszone vergezeld gaat van het onmisbare concept van economische, sociale en territoriale samenhang, voor zowel onszelf als onze partners, en laten wij ook de politieke participatie bevorderen.
De Euro-mediterrane parlementaire vergadering is een geweldig succes. Na de vergadering ACS-EU is dit de tweede instelling die wij oprichten.
Ik vertrouw erop, mevrouw de Voorzitter, dat de Top van Barcelona een gunstig resultaat zal opleveren, aangezien hij ons in de gelegenheid zal stellen een Euro-mediterraan burgerschap te creëren in het kader van het Euro-mediterraan proces. Dat is uiteindelijk de beste manier om de voorgestelde alliantie van beschavingen concreet gestalte te geven. 
Simon Busuttil (PPE-DE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris ik betwijfel of mijn kiezers mij zouden geloven indien ik ze zou vertellen dat ik het Europees Parlement 's avonds om half twaalf toespreek. Laat staan dat ze de nieuwe website zouden bezoeken om mee te luisteren. Dit late tijdstip heeft ons er echter niet van weerhouden het Barcelona-proces serieus te evalueren. De rapporteur moet absoluut worden geprezen voor haar onpartijdige verslag.
Tien jaar later kunnen we concluderen dat het Barcelona-proces niet aan de verwachtingen heeft voldaan. Wij hebben eerlijk gezegd niet veel te vieren. Er is echter geen reden om pessimistisch te zijn; integendeel, we moeten bewijzen dat we van de ervaring van de afgelopen tien jaar kunnen leren.
Ik zou u graag willen schetsen wat we kunnen leren. Allereerst moeten we ervoor waken dat we te veel hooi op onze vork nemen. Indien nodig moeten we toegeven dat het Barcelona-proces misschien veel te ambitieus is geweest en we andere prioriteiten moeten stellen zodat we concrete resultaten kunnen boeken.
Ten tweede moeten we erkennen dat de problemen van onze mediterrane partners ook de onze zijn. De tekortkomingen van het Barcelona-proces op het gebied van immigratie hebben er bijvoorbeeld voor gezorgd dat de lidstaten van de Europese Unie met enorme problemen aan de grens kampen. Indien wij onze mediterrane partners steunen, helpen we in feite onszelf. Dit zou een win-win situatie kunnen zijn. 
Ten derde moeten we onze mediterrane partners behandelen zoals je een echte partner behandelt. Europa is al te vaak de mist in gegaan met zijn neerbuigende en bazige houding. Dat is niet de juiste opstelling binnen een partnerschap.
Tenslotte, het proces moet zichtbaar worden voor zowel de burgers van de Europese Unie als de burgers van de partnerlanden. Indien mensen niet kunnen zien dat het proces betrekking heeft op hun leven en dat ze er rechtstreeks van kunnen profiteren, dan kun je ze ook niet vragen of ze het willen steunen. 
Béatrice Patrie (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil mevrouw Jäätteenmäki gelukwensen met haar analyse. Ik deel die. Ik wil u, commissaris, bedanken voor uw vastberaden woorden.
Europa werpt zich op als partner van de landen aan de zuidkant van de Middellandse Zee, niet alleen door middel van het proces van Barcelona en de associatieovereenkomsten maar ook onlangs nog in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid. Dat partnerschap bevat een economische, sociale en culturele dimensie, maar moet echter vooral stoelen op de wederzijdse erkenning van een politieke pijler bestaande uit gemeenschappelijke ondeelbare waarden: democratie, fundamentele vrijheden, mensenrechten, gelijkheid tussen man en vrouw. Tot de fundamentele vrijheden behoren het recht op individuele veiligheid, de vrijheid van geweten en de vrijheid van meningsuiting.
We moeten ons dat in herinnering roepen nu het de voorvechters van de mensenrechten onmogelijk wordt gemaakt in Tunesië te vergaderen en nu we de conclusies overdenken van het rapport-Mehlis over de moordaanslag op de heer Hariri. In dit opzicht zijn de persvrijheid, die ik vandaag wil benadrukken, en de status van journalisten zonder twijfel de beste voorbeelden van dit samenstel van gedeelde waarden. Zonder individuele veiligheid voor journalisten is er geen vrijheid van meningsuiting, en zonder vrijheid van meningsuiting voor de pers is er geen democratie! De vrijheid van meningsuiting is geen westerse waarde: zij floreerde meer onder de islam van de Ommayaden dan in de schaduw van de inquisitie.
Om die reden heb ik na de moordaanslag op Samir Kassir en na de recente afschuwelijke aanslag op May Chidiac in overleg met mijn collega’s van de delegatie voor de betrekkingen met de landen van de Mashrek en met de Commissie buitenlandse zaken het initiatief genomen om vandaag een hoorzitting te organiseren, waarop wij journalisten hebben gehoord uit de gehele Euro-mediterrane regio. Vanochtend hebben wij aan de Voorzitter van het Europees Parlement een symbolische oproep overhandigd voor een vrije pers in de Euro-mediterrane regio. Ik wil vanavond voorstellen om de persvrijheid als een onontbeerlijke voorwaarde van onze partnerschapsovereenkomsten te houwen in het marmer van het proces van Barcelona. 
Libor Rouček (PSE ).
   Geachte dames en heren, vandaag herdenken wij de tiende verjaardag van het proces van Barcelona en van de veranderingen die zich in die afgelopen tien jaar hebben voorgedaan. Hoewel sommige veranderingen positief waren, hadden veel veranderingen ook een negatief effect. Ik wil de aandacht van dit Parlement graag op een van de positieve veranderingen vestigen, te weten de uitbreiding van de Europese Unie met landen uit Midden- en Oost-Europa. Ik ben er vast van overtuigd dat deze landen iets positiefs aan het proces van Barcelona kunnen toevoegen, zoals bijvoorbeeld hun ervaringen met de overgang van een autoritair naar een democratisch regime. Ook de ervaringen met het ten uitvoer leggen van bijzonder succesvolle economische hervormingen en het te boven komen van de negatieve sociale gevolgen van die hervormingen zit nog vers in hun geheugen. Deze landen onderhouden ook allemaal intensieve betrekkingen met landen in Noord-Afrika; betrekkingen die zowel van politieke als van economische of culturele aard kunnen zijn. In sommige gevallen dateren deze banden al van vele jaren geleden, terwijl zij in andere gevallen van recentere datum zijn.
Ik wil er graag op wijzen dat het in ons belang is - of met andere woorden in het belang van zowel Europa als onze partners in Noord-Afrika - om een goed gebruik te maken van die ervaringen van de nieuwe lidstaten en om het proces van Barcelona op basis van hun kennis nieuwe impulsen te geven. Naar mijn idee zou dat ook tot een betere samenwerking leiden bij het oplossen van de problemen die wij hier vandaag bespreken, zoals de migratie, de trage tenuitvoerlegging van de politieke hervormingen en, in veel gevallen, de inadequate economische en sociale hervormingen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, de tiende verjaardag van de verklaring van Barcelona is het moment voor het opmaken van een eerlijke en nuchtere balans van het beleid en de acties in het kader van het historische initiatief dat de Euro-mediterrane samenwerking wel degelijk is.
In 1995 hebben we ambitieuze doelstellingen geformuleerd, want toen was de regionale context veel gunstiger. Jammer genoeg vrees ik dat de huidige geopolitieke constellatie in het Midden-Oosten en in het hele mediterrane gebied de verwezenlijking van de doelstellingen van de Euro-mediterrane samenwerking in de weg staat. Het vastgelopen vredesproces in het Midden-Oosten en het Palestijnse vraagstuk zijn de beslissende factoren waardoor de Euro-mediterrane samenwerking negatief beïnvloed wordt. Dit waren en zijn nog steeds de allereerste voorwaarden voor het verwezenlijken van de doelstellingen.
Iedereen sprak hier van resultaten die niet erg bemoedigend waren. Ik wil zelf twee hoofdpunten noemen. Vraag is hoe het proces van Barcelona de komende jaren zal evolueren. Ik denk dat het erg moeilijk is het Europese nabuurschapsbeleid te combineren met het Euro-mediterrane proces, wanneer sprake is van elkaar overlappende doelstellingen en beleidskeuzen. Zonder aanzienlijke financiële middelen en met slechts een beperkte Gemeenschapsbegroting is het voor de Europese Unie moeilijk haar mediterrane partners te overtuigen van de ernst van haar intenties. De Euro-mediterrane samenwerking wordt gekenmerkt door een wildgroei van nieuwe instellingen en organen. Hoe kunnen die allemaal functioneren zonder afdoende financiering? Hoe kunnen serieuze initiatieven tot stand komen, zoals dat van de Spaanse premier Zapatero, betreffende de alliantie van culturen en de dialoog tussen religies? Op de conferentie van Barcelona in november zal er meer uit de bus moeten komen dan verlanglijstjes om de mediterrane partners te overtuigen. We hebben een realistische routekaart nodig en haalbare prioriteiten ter verwezenlijking van de doelstellingen van de Euro-mediterrane samenwerking. 
Józef Pinior (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, ik zou de aandacht van dit Huis willen vragen voor twee punten.
Het Middellandse-zeebeleid van de Europese Unie creëert een partnerschap tussen samenlevingen met een joodse, christelijke en islamitische grondslag. In tijden als deze, waarin het fundamentalisme en de dreiging van het terrorisme toenemen, is de samenwerking tussen universiteiten, scholen, burgerorganisaties en kerken om wederzijds begrip en tolerantie te bevorderen bij jongeren in de landen rond de Middellandse Zee van fundamenteel belang. Ik kan u vertellen, dat de nieuwe lidstaten zich laten inspireren door de ervaringen van het Middellandse-Zeepartnerschap bij het uittekenen van het Oost-Europabeleid van de Unie. Het creëren van een gemeenschappelijke culturele ruimte, gestoeld op mensenrechten en democratie, waarin elke vorm van fanatisme wordt verworpen, is onze reactie op de chauvinistische tendenzen van de wereld waarin wij leven.
Mijn tweede punt betreft het migratieprobleem. We kunnen migratie zien als een bedreiging, zoals we onlangs uitgebreid te zien kregen in de publicaties van Oriana Fallaci. Zij verkondigt eigenlijk de boodschap dat er een nieuwe vorm van apartheid moet komen in de Europese Unie. We kunnen migratie echter ook beschouwen als een kans om het potentieel van Europa verder te ontwikkelen en een internationale orde te bevorderen die gebaseerd is op vrede en menselijke waardigheid. Het proces van Barcelona moet het bewijs leveren dat dit kan en moet het antwoord van Europa zijn op de dreiging van een botsing der beschavingen. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mevrouw de Voorzitter, ik dank u hartelijk voor dit uiterst boeiende debat. Ondanks dat de waardering voor het Barcelona-proces - waarvan wij de tiende verjaardag vieren - niet bij iedereen even groot is, denk ik dat wij het allen eens zijn over het grote belang en de historische waarde van het proces.
We kunnen naar mijn mening unaniem stellen dat het Barcelona-proces zijn vruchten al heeft afgeworpen, ondanks het ontbreken van een optimaal resultaat. Ik ben het eens met degenen die wezen op de noodzaak van verdieping en aanvulling van het proces en op het belang van de eigen motivatie om het werk voort te zetten.
Ik kan u opnieuw bevestigen dat ik vurig pleit voor het Barcelona-proces en dat ik om die reden het initiatief tot deze mededeling heb genomen. Ik heb hier eerder over gesproken en naar mijn mening hebben wij hierin de belangrijkste kwesties prioriteit gegeven. We kunnen niet alles tegelijk. Onderwijs, democratie, mensenrechten, hervormingen en economische ontwikkeling hebben prioriteit, maar we mogen niet voorbij gaan aan het culturele aspect en ons erfgoed. Denkt u in dit verband aan het Euromed Erfgoed-programma.
Wat is het verschil tussen Barcelona en het nabuurschapbeleid? Dit kan voor een aantal onder u verwarrend zijn, laat me dit uitleggen. Barcelona staat voor multilateraal overleg en het multilaterale proces, het is het proces van regio tot regio. Dit sluit echter het aanvullende bilaterale proces van het nabuurschapsbeleid met een op maat gemaakt programma voor ieder land, niet uit.
Waarom is dit zo belangrijk? Zoals velen onder u weten, heerst er in verschillende landen een verschillende mentaliteit. Ik kom net terug uit Libanon waar we met de minister-president werken aan zijn hervormingsproject en ons actieplan. Ik ben daarover zeer optimistisch. Ik ben onlangs ook in Jordanië geweest, waar we hard werken om de nationale agenda te steunen. De Marokkaanse onderminister was hier vandaag en het ziet ernaar uit dat we nauw gaan samenwerken met de Marokkanen.
Over een aantal andere landen ben ik teleurgesteld, daar moeten we samen aan werken. Het is aan die landen zelf om hun aanpak te veranderen, het is aan ons om hen te steunen. Ondanks dat we de verantwoordelijkheid moeten delen en solidariteit aan de dag moeten leggen, is en blijven ontwikkeling en het hervormingsproces in eerste instantie de verantwoordelijkheden van ieder land zelf. We moeten niet vergeten dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van het eigen land.
Tijdens de non-gouvernementele Euromed-conferentie van 1 tot en met 3 april in Luxemburg zijn de ideeën gepresenteerd. Tijdens dit zeer succesvolle burgerplatform werd een reeks gedachtewisselingen tussen nationale partijen gehouden. Er werd afgesloten met het goedkeuren van de statuten en het handvest van het NGO-platform en de verkiezing van het bestuur. Er zijn veel voorstellen gedaan, wat zeker positief is. Dit wordt benadrukt in de verklaring die in Barcelona zal worden afgelegd. Ik weet dat het Britse voorzitterschap deze NGO's serieus neemt. Ik vind dat uiterst positief en waardevol voor ons allen.
De Commissie heeft drie persconferenties georganiseerd en in 2006 zal voor het werk dat gedaan moet worden een taakgroep voor de media worden opgericht.
Degenen die niet streven naar hervormingen in hun eigen land dragen bij aan de instabiliteit in deze landen en daarmee in de regio, terwijl degenen die hervormingen bevorderen de stabiliteit in hun landen en de regio verbeteren.
Tenslotte zou ik graag willen zeggen dat ik mijn afwezigheid bij de Euro-mediterrane parlementaire vergadering in Rabat ten zeerste betreur. De vergadering stond echter gepland op een dag dat de Raad Algemene Zaken, dat is de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken, bijeenkwam en daar lagen mijn verplichtingen. In ieder ander geval was ik zeker aanwezig geweest. 
De Voorzitter.
   Hiermee is het debat beëindigd.
De stemming vindt op 27 oktober 2005 om 11.30 uur plaats. 

