Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, we hebben gisteravond het bericht ontvangen dat Ibrahim Rugova in Rome is gearriveerd. Zou u de Voorzitter willen vragen of hij namens dit Parlement de heer Rugova en zijn gezin onze beste wensen wil overbrengen. U kunt hierbij in herinnering brengen dat we tijdens de plenaire vergadering van april in dit Parlement een resolutie hebben aangenomen waarin we de heer Rugova uitnodigen een redevoering voor de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid te houden. Er is voorgesteld op 21 en 22 juni een bijeenkomst in deze commissie te houden om de hoge vertegenwoordiger te horen. Ik denk dat het zeer gepast is de heer Rugova voor deze bijeenkomst uit te nodigen om de commissie toe te spreken. Wat vindt u van deze suggestie en kunt u dit voorstel aan de Voorzitter overbrengen?

De Voorzitter
Mijnheer Spencer, hartelijk dank voor dit voorstel. Wij hebben allemaal gehoord dat de heer Rugova in Rome is aangekomen, gelukkig samen met zijn gezin, en ik vind het een geschikte gelegenheid hem in het Parlement uit te nodigen. Ik zal uw voorstel aan de Voorzitter overmaken en ik denk dat er niets een uitnodiging voor een bezoek aan het Parlement op 21 juni in de weg staat.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, in de verwarring gisteren bij het stemmen over het verslag-Rothley heb ik mij vergist bij de eindstemming. Ik stemde voor en ik wilde tegen stemmen. Ik zou willen vragen of u de notulen in die zin wilt aanpassen. Het verandert niets aan de stemming, collega's, maar het was inderdaad een verwarrende aangelegenheid. Het is de uitdrukkelijke wil van dit lid dat het zou gebeuren als dat kan. Mag ik u ook vragen te willen noteren dat ik wel degelijk gestemd heb op het ogenblik dat over het amendement 18 van Fabre-Aubrespy gestemd is, maar mijn stemming is niet in de notulen opgenomen. Ik heb op dat ogenblik voor gestemd.

De Voorzitter
Mevrouw Maes, ik noteer wat u heeft gezegd en wij zullen het in de notulen laten rechtzetten.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, op pagina 8 van de notulen wordt onder punt 6, "verkiezing van de voorzitter van de Commissie" , gewag gemaakt van de stemming waarin het Parlement zijn steun uitsprak voor de benoeming van de heer Prodi door de staatshoofden en regeringsleiders. In de notulen staat dat de Voorzitter de gekozen voorzitter van de Commissie gelukwenst.
Ik denk dat hier de verkeerde terminologie wordt gebruikt. Er kan alleen van verkiezing sprake zijn als er meerdere kandidaten zijn. Voor verkiezingen is dus een democratisch proces nodig. Ik denk dat hier sprake is van een benoeming van de voorzitter, die door het Parlement geratificeerd of goedgekeurd is. Het gaat echter te ver om hardnekkig over gekozen voorzitter te spreken, terwijl de voorzitter benoemd is. Ik ben van mening dat deze gang van zaken tegen het Verdrag van Amsterdam indruist.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, ik kan u bevestigen dat de gebruikte formulering overeenkomt met het Reglement, maar wij zullen het uiteraard nog een keer nakijken. Dat beloof ik u.

Soulier
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik denk dat het verstandig is nog een aanvullende opmerking over het betoog van de heer Spencer te maken. Het is een zeer goede zaak dat ons Parlement bijzondere aandacht besteedt aan iemand als Ibrahim Rugova, die de bescherming van dit Parlement geniet.
Er wordt ongetwijfeld veel gezegd over zijn bezoek aan Rome. Ik wil hieraan toevoegen dat onze belangrijkste doelstelling moet zijn dat zijn landgenoten weer naar huis kunnen terugkeren. Ik denk dat het een goede suggestie is om Ibrahim Rugova, winnaar van de Sacharovprijs van ons Parlement, uit te nodigen hier in juni zo uitvoerig als nodig is uitleg te komen geven.
We hadden een verzoek ingediend om naar Pristina af te reizen. Dit verzoek is door de Servische autoriteiten afgewezen omdat ze niet voor onze veiligheid konden instaan. We hebben toen van ons plan moeten afzien. Het is dan ook een goede zaak dat alle wegen momenteel opnieuw naar Rome leiden. De heer Rugova moet komen zodat we kunnen horen hoe de situatie ervoor staat. Het is van groot belang dat de vrede in de Balkanlanden terugkeert en dat de Kosovo-Albanezen weer naar hun land kunnen teruggaan.

De Voorzitter
Mijnheer Soulier, ik denk dat een ruime meerderheid het hiermee eens is. Indien de Voorzitter instemt met het voorstel van de heer Spencer, wat hij mijns inziens zal doen, is het ook belangrijk dat we officieel mededelen dat het nieuwe Parlement als een van zijn eerste handelingen de heer Rugova zal ontvangen.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, ik sta niet op de presentielijst van de voltallige vergadering van gisteren. Ik verzoek u dan ook mijn naam alsnog daarop te zetten.

De Voorzitter
Dat heb ik genoteerd, mijnheer Sarlis.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, tijdens ons debat van gisteravond over het verslag van de heer Colom i Naval over de financiële vooruitzichten voor de periode 2000-2006, zag ik dat op de stemlijst van 11.00 uur wordt aanbevolen deze interinstitutionele overeenkomst met gewone meerderheid goed te keuren. De Begrotingscommissie heeft de Voorzitter schriftelijk geadviseerd om dit verslag met gekwalificeerde meerderheid goed te keuren, omdat we een aantal bevoegdheden uit handen geven als we deze overeenkomst goedkeuren. Dit zou dus moeten gebeuren op basis van een gekwalificeerde meerderheid.
Ik wil graag dat de Voorzitter de leden een mededeling doet toekomen met daarin de redenen waarom volgens hem de goedkeuring met gewone meerderheid dient plaats te vinden. Dit moet nog voor de stemming van 11.00 uur gebeuren, want anders zitten we straks met dezelfde problemen als gisteren tijdens de stemming over het verslag-Rothley.

De Voorzitter
Mijnheer Elles, ik kan u beloven dat de Voorzitter van het Parlement erop zal toezien dat een hierover een beslissing wordt genomen. Hij zal de vergadering vanaf 11.00 uur zelf voorzitten. Ik zal hem uw boodschap overmaken, zodat hij weet waarover het gaat. Hij zal in elk geval een beslissing nemen.

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de woorden van voldoening die de collega's Spencer en Soulier zojuist uitgesproken hebben.
Maar afgezien daarvan, wilde ik ook een werkhypothese formuleren, en dat komt er niet alleen op neer dat wij de heer Rugova zo gauw mogelijk bij ons moeten uitnodigen.
Aangezien dit voor ons de op een na laatste werkdag is, zou ik onze Voorzitter, de heer Gil-Robles, willen vragen om samen met de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, te bezien of het eventueel mogelijk is in de komende dagen een kleine delegatie van het Europees Parlement naar Rome te sturen voor een ontmoeting met de heer Rugova, die zich daar momenteel bevindt. Het is namelijk helemaal niet duidelijk wat er allemaal nog kan gebeuren over één of anderhalve maand of over twee maanden.
Dit is een kans om een snelle ontmoeting te organiseren. De collega's Spencer en Soulier en ook mevrouw Pack, die voorzitter is van de delegatie voor de betrekkingen met Zuid-Oost-Europa, zouden belast kunnen worden met deze ontmoeting die, nogmaals, in de komende dagen geregeld kan worden.

De Voorzitter
Mijnheer Imbeni, ik zal uw voorstel en dat van de heer Spencer aan de Voorzitter overmaken, zodat hij, indien mogelijk, uiterlijk morgen kan reageren op het feit dat de heer Rugova en zijn gezin zich nu in Rome bevinden.

Pack
Daar sluit ik mij graag bij aan, en ik dank collega Renzo Imbeni voor zijn voorstel. Ik heb vannacht met de heer Rugova getelefoneerd. Ik zou graag hebben dat we hem voor juli in de commissievergadering konden ontmoeten, want ik geloof dat hij de komende weken veel gebruikt en, naar ik vrees, misbruikt zal worden. We moeten deze kans grijpen en hem snel ontmoeten. Het zou erg prettig zijn als u dit aan de Voorzitter kon overbrengen. Als het moet, wil ik hier gerust een paar verkiezingsontmoetingen voor afzeggen.

De Voorzitter
Mevrouw Pack, dank u voor de steun die u het voorstel van de heren Spencer en Imbeni betuigt.

Bianco
Mijnheer de Voorzitter, ik had het woord gevraagd om het voorstel van collega Imbeni te steunen, maar nu heeft mevrouw Pack al het woord gevoerd. Ik ben het met haar eens. Dat is alles.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een aantal collega's en met name de heer Elles erop wijzen dat het de instellingen, overeenkomstig de overduidelijke jurisprudentie van het Hof van Justitie in Luxemburg, niet vrij staat hier zelf over te beslissen: het gaat hier om een kwestie van algemeen belang die in de Verdragen behandeld wordt. In de Verdragen is bepaald dat dit Parlement met een gewone meerderheid beslist, tenzij uitdrukkelijk anders vermeld wordt. Ook uit de jurisprudentie blijkt zonneklaar dat de wetten zijn wat ze zijn en niet wat zij of de gevolgen ervan volgens een of andere interpretatie zijn, hoe redelijk die interpretatie ook is.
Tenslotte weet de heer Elles dat het zeker niet aan de Begrotingscommissie - een uiterst gerespecteerde en bekwame commissie - is om voor te schrijven welke meerderheid voor de besluiten van deze Vergadering vereist is: zij is hier helemaal niet voor bevoegd.

De Voorzitter
Mevrouw Palacio, ik zal uw standpunt aan de Voorzitter overmaken. Zoals ik reeds zei, komt hij zelf zo meteen om de vergadering en de stemming van 11.00 uur voor te zitten.
De notulen worden goedgekeurd

Schengen
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag aan de Raad (B4-0336/99 - O-0045/99) van de heren Voggenhuber en Andersson, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken over Schengen.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het voorzitterschap van de Raad is niet uitdrukkelijk welkom geheten, en ik weet dus niet tot welke vertegenwoordigers ik nu het woord richt. Ik hoop in ieder geval dat het voorzitterschap vertegenwoordigd is. Mijnheer de Voorzitter, ik spreek hier namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Die heeft zich ernstig ongerust gemaakt dat de Raad niet tijdig tot zijn besluiten over de overdracht van Schengen op de Europese Unie kon komen. Dit zou ertoe hebben geleid dat deze materie automatisch bij de derde pijler wordt ingedeeld. Vandaar dat we opgelucht waren toen er dan toch overeenstemming bereikt werd en de besluiten tot stand kwamen. Dat is het goede nieuws dat ik het voorzitterschap van de Raad te melden heb. Het slechte nieuws is dat een overweldigende meerderheid binnen onze commissie zware kritiek heeft, ja zelfs protesteert tegen de manier waarop deze beslissingen tot stand zijn gekomen. Ik hoop dat het Parlement ons protest overneemt, want dit heeft grote gevolgen voor de controlerende taak en het medebeslissingsrecht van het Parlement op het gebied van binnenlandse veiligheid.
Al in het Verdrag van Amsterdam was de overheveling van het Verdrag van Schengen - met alles wat daarbij hoorde aan institutionele vraagstukken, indelings- en procedurekwesties - uiterst vaag en dubieus geregeld. In het Verdrag zelf stond over dit alles namelijk helemaal niets, er werd alleen iets over vermeld in een aangehecht protocol. Om de kritiek van onze commissie en van dit Parlement inzichtelijk te maken, moet ik toch even het belang van deze gebeurtenis duiden. De overdracht van Schengen op de Europese Unie is wellicht een van de belangrijkste en meest complexe omzettingen van internationaal recht in Europees recht ooit ondernomen. Zij vormt een waarborg voor de persoonlijke vrijheid, voor een ruimte van vrijheid, recht en veiligheid. Dit is wellicht de omvangrijkste uitbreiding van bevoegdheden op het gebied van binnenlandse veiligheid.
Ik zou graag van het voorzitterschap van de Raad willen weten hoe de Europese instellingen, de Europese parlementsleden voorop, de burger moeten gaan uitleggen dat zoiets belangrijks buiten het Parlement om gebeurt, hoe het komt dat het Parlement nergens over wordt ingelicht en nergens bij betrokken wordt. Hoe moeten wij gaan uitleggen dat dit Parlement niet eens het recht heeft een standpunt in te nemen, dat we tot op heden zelfs niet beschikken over gedetailleerde documentatie en dat dit Parlement een debat moet voeren zonder in detail geïnformeerd te zijn?
Ik wil hier ook de mening van de absolute meerderheid van onze commissieleden vertolken dat het om meer gaat dan de rechten van ons Parlement, hoe voornaam die op zich ook zijn. Dit Parlement heeft zich altijd opgeworpen als verdediger van de fundamentele rechten, de burgerrechten en de rechten van het individu. Maar dat wordt wel erg moeilijk als we op zo'n manier worden buitengesloten en de Raad op eigen houtje beslissingen neemt. Wij denken trouwens dat dit tegen de letter van het Verdrag ingaat, maar daarover zullen we het wel weer niet eens kunnen worden. In ieder geval staat het haaks op de geest van de Verdragen.
Dit optreden roept opnieuw de vraag op hoe ver de afgeleide bevoegdheid van de Raad strekt om als wetgever op te treden. Het is namelijk niet alleen zo dat het Europees Parlement zonder stukken moet debatteren en buiten de voorbereidingen en beslissingen van de Raad gehouden wordt, ook de nationale parlementen zijn onvoldoende en pas op het allerlaatste moment voorgelicht. Er is dus geen sprake meer van een degelijke parlementaire controle op de binnenlandse veiligheid en de politionele en gerechtelijke samenwerking. Onze commissie protesteert dus met klem, en ik doe een beroep op het voorzitterschap om de samenwerking met het Parlement grondig te vernieuwen. Het gaat hier per slot van rekening om het evenwicht tussen burgerrechten en openbaar gezag, en dat is een uiterst gevoelige materie.

Schapper
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, op 1 mei is het Verdrag van Amsterdam van kracht geworden, en met ingang van die datum is Schengen op de Europese Unie overgedragen. Het Duitse voorzitterschap heeft het steeds als een van zijn belangrijke taken gezien het Parlement over de voortgang van die overdracht op de hoogte te houden. Ik ben blij dat ik dat vandaag opnieuw kan doen, want over de voorlichting van het Parlement is veel te doen geweest. Geachte afgevaardigde, ik zal uitgebreid ingaan op wat u heeft gezegd.
Maar eerst wilde ik even stilstaan bij de verankering en de indeling van het Schengen-acquis. De besprekingen over de verankering van het Schengen-acquis en de indeling ervan bij de rechtsgrondslagen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en het Verdrag betreffende de Europese Unie, zijn flink opgeschoten. Ze zijn zelfs bijna afgerond. De Raad Algemene Zaken heeft op 26 april kennis genomen van de ontwerpbesluiten van de Raad en heeft ze vastgelegd. Gisteren heeft het Comité van permanente vertegenwoordigers een afrondende bespreking gevoerd, en wij willen de ontwerpbesluiten nu goedkeuren op de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën van 10 mei.
Ik zal onze trots niet verhelen dat het Duitse voorzitterschap de problemen rond de indeling van Schengen grotendeels heeft kunnen oplossen, in samenspraak met de andere deelnemende landen. Het is tot het laatste moment moeilijk geweest, er heersten enkele zeer uiteenlopende politieke standpunten. Nu kunnen we het acquis ten gronde gaan evalueren en aanpassen aan het Verdrag van Amsterdam. Niettemin konden we geen overeenstemming bereiken over de vraag waar het Schengen-informatiesysteem moest worden ingedeeld. Een groep landen wilde het zowel bij de eerste als bij de derde pijler onderbrengen, een andere groep wilde het volledig bij de derde pijler. Een tussengroep, waartoe ook het voorzitterschap behoort, stelt voor de oprichting en de werking van het SIS samen met de meeste signaleringscategorieën bij de derde pijler in te delen, en de signaleringscategorie van personen wie de toegang is geweigerd alsook de bescherming van persoonsgegevens eveneens aan de eerste pijler toe te wijzen.
Hierover bleek ondanks de zware inspanningen van het voorzitterschap geen consensus te bereiken, en het ziet er niet naar uit dat daar op korte termijn verandering in komt. Op grond van het Schengen-Protocol wordt deze materie - en alleen deze materie - dus tot nader order geacht te zijn ingedeeld bij de derde pijler. Overigens staat dit een besluit van de Raad over indeling niet in de weg. De Raad moet het resultaat van de besprekingen nog definitief bekrachtigen, maar ik kan nu al zeggen dat het gezien mag worden. Van tal van belangrijke onderdelen van het Schengen-acquis is nu duidelijk op welke rechtsgrondslag ze zich verder zullen ontwikkelen, en zo hebben we heel wat conflicten weten te omzeilen.
Het zou buiten het kader van mijn speech vallen om van elk onderdeel afzonderlijk te bespreken waar het is ingedeeld. Ik wil er wel op wijzen dat ik u ongeveer een week geleden de ontwerpbesluiten van de Raad heb toegezonden. Op grond daarvan moet het acquis van Schengen eerst gedefinieerd en daarna besproken worden. Voor de details verwijs ik u naar deze stukken.
Dan wil ik nu kort antwoorden op de vraag over de associatie van IJsland en Noorwegen. IJsland en Noorwegen zullen bij de omzetting en verdere ontwikkeling van het Schengen-acquis betrokken worden op grond van een associatieverdrag, dat bijna klaar is voor ondertekening. Nu het Uitvoerend Comité Schengen op 28 april, vorige week dus, voor het laatst bijeen is geweest, kan de stand van het Schengen-acquis definitief worden vastgesteld en kunnen we ook uitmaken op welke deelgebieden we in de toekomst met Noorwegen en IJsland moeten gaan samenwerken. Het overleg hierover is bijna afgerond. Het voorzitterschap gaat ervan uit dat de Raad de overeenkomst op zijn bijeenkomst van 17 en 18 mei zal goedkeuren en dat de ondertekening kan plaatsvinden op de EER-Raad, die gelijktijdig plaatsvindt.
Hoeksteen van de associatieovereenkomst wordt het zogenaamd Gemengd Comité dat op alle hiërarchische niveaus van de Europese instellingen wordt ingesteld en waarbinnen Noorwegen en IJsland betrokken kunnen worden bij de besluitvorming. In het kader van Schengen hebben deze landen eerder al rechtstreeks aan de werkzaamheden van de instellingen deelgenomen. Daarbij hadden ze het recht om zich te uiten, maar niet om formeel deel te nemen. Een rechtstreekse overheveling van deze samenwerking naar de Europese Unie is niet mogelijk, aangezien deelname aan de Europese instellingen uitsluitend aan de lidstaten is voorbehouden. Andere vormen van deelname, zoals bijvoorbeeld een status als waarnemer, doen tekort aan de legitieme behoefte van IJsland en Noorwegen om ook in de toekomst bij de meningsvorming rond Schengen betrokken te worden. Daarom zijn de associatiepartners het eens geworden over een uitzonderlijke structuur, die vooral bedoeld is als platform om voorstellen en initiatieven voor de verdere uitbouw van Schengen met Noorwegen en IJsland te bespreken.
Het Gemengd Comité krijgt een uiterst beperkte beslissingsbevoegdheid, en dan alleen nog voor procedurekwesties die zijn eigen werking betreffen. Inhoudelijke beslissingen over de verdere uitbouw van het Schengen-acquis, die bindend zijn voor IJsland en Noorwegen, worden enkel en alleen genomen door de instellingen van de Europese Unie, dat wil zeggen de Raad en het Comité van permanente vertegenwoordigers.
In aanvulling op de zojuist beschreven associatieovereenkomst, waarvoor ik u het voorstel onlangs heb toegestuurd, voorziet het Schengen-protocol in een overeenkomst die de juridische positie ten opzichte van Schengen regelt van Noorwegen en IJsland enerzijds en van Groot-Brittannië en Ierland anderzijds. De onderhandelingen hierover zijn begonnen, en ik ga ervan uit dat ze spoedig kunnen worden afgerond.
Dan wil ik nu een paar woorden zeggen over de integratie van het Schengensecretariaat. De Raad heeft op 1 mei 1999 in een schriftelijke procedure besloten het personeel van het Schengensecretariaat op te nemen in het Secretariaat-generaal van de Raad. Ik hoop dat we daarmee een streep kunnen trekken onder de debatten die de laatste tijd gewoed hebben en dat het voorzitterschap, de lidstaten en ook de medewerkers van de Raad zich nu weer kunnen concentreren op het eigenlijke werk dat in de resterende twee maanden van het Duitse voorzitterschap nog te doen staat.
Voorafgaand aan dit besluit werd duidelijk dat een deel van het Raadspersoneel een regelrecht front vormde tegen de Schengen-medewerkers, omdat die geen vergelijkend onderzoek hoefden te doorlopen. Hier kan ik geen begrip voor opbrengen. De overname van vroegere medewerkers van Schengen heeft niets met nepotisme te maken. Het gaat hier om de bestaanszekerheid van een groep mensen die zich jarenlang intensief voor Schengen heeft ingezet en die niet het slachtoffer mag worden van de overdracht van Schengen. Verder zullen de kwalificaties, de kennis en de vaardigheden van het Schengen-personeel de Europese Unie blijvend ten goede komen.
Dan wil ik tot slot nog ingaan op de raadpleging van het Europees Parlement. Het Duitse voorzitterschap erkent volmondig dat de overdracht van Schengen van grote betekenis is voor het werk van het Europees Parlement en dat de belangstelling van het Parlement gerechtvaardigd is. Duitsland heeft daar ook steeds naar gehandeld door het Parlement uitgebreid op de hoogte te houden. Minister Schily, medewerkers van het Duitse Ministerie van Binnenlandse Zaken en ook ikzelf hebben het Parlement en de bevoegde commissie meer dan eens geïnformeerd. Minister Schily heeft op 14 januari hier aan de plenaire vergadering verslag uitgebracht, en hij heeft dat nog eens gedaan voor de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken op 19 januari en 30 maart. Zelf was ik op 23 november bij de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken te gast, en ook de heer Eisel, hoofd van de bevoegde onderafdeling naast mij, heeft de commissie vorige week twee keer voorgelicht. Ik ga er dus van uit dat we hebben gedaan wat we konden om het Parlement en zijn commissie op de hoogte te houden.
Niettemin hebben wij geen formele juridische verplichting om het Parlement te raadplegen over de integratie van Schengen in de Europese Unie. De enige grondslag voor de overname van Schengen door de Europese Unie is het Schengen-protocol, en daarin staat niets over een formele raadpleging. De verplichte raadpleging van het Parlement waarvan sprake is in de Verdragen van Maastricht en Amsterdam, heeft geen betrekking op Schengen. Niettemin verzeker ik u nogmaals dat het voorzitterschap het Europees Parlement ook in de toekomst uitvoerig over de integratie van Schengen zal informeren.
Applaus

Van Lancker
Voorzitter, collega's, mijnheer de Raadsvoorzitter, het akkoord dat de Raad bereikt heeft over de integratie van het Schengen-acquis in het Verdrag is weer zo'n typisch akkoord waarover dit Parlement met ongelooflijk gemengde gevoelens achterblijft. Het is natuurlijk fantastisch dat er een akkoord is en niemand van ons, mijnheer de Raadsvoorzitter, had eigenlijk durven hopen dat dit er ging komen onder Duits voorzitterschap. We hebben trouwens op 14 januari van dit jaar nog een resolutie gestemd waarin we onze ongerustheid uitdrukken over het uitblijven van zo een akkoord. Want in dat geval zou het hele acquis naar de derde pijler gegaan zijn. Het feit dat er een akkoord is, is dus een huzarenstukje waarvoor ik het Duits voorzitterschap wil feliciteren.
Het akkoord zorgt er bovendien voor dat een behoorlijk deel van de bepalingen van het Schengen-acquis , namelijk de bepalingen die te maken hebben met vrij personenverkeer, asiel, migratie, grenscontroles, grotendeels gemeenschapsmaterie worden en dus dat het Parlement en het Hof van Justitie in de toekomst betrokken zullen zijn bij het beleid. Dat is ook een goede zaak. Maar in deze zaak ligt er toch een en ander op onze maag omdat een en ander haaks staat op de aanbevelingen die wij in januari nog hebben gegeven in dit Parlement.
Eerst en vooral, ik wil toch nog eens terugkomen op de rol van het Parlement, mijnheer de Raadsvoorzitter. Het is juist dat het Duits voorzitterschap verschillende discussies gehad heeft met dit Parlement. Het is juist dat we informatie gehad hebben in de loop van de onderhandelingsperiode en daarvoor wil ik het voorzitterschap ook danken. Maar u kan niet ontkennen dat de definitieve teksten pas maandag naar dit Parlement gekomen zijn, dat we pas maandag een discussie konden hebben over de definitieve uitkomst van de onderhandelingen en dat bovendien de consultatie van dit Parlement eigenlijk een pure grap is want alles is al beslist. Er is een politiek akkoord dat alleen nog bekrachtigd zal worden in de Raad op 10 mei.
U hebt gelijk. Formeel hoeft u het Parlement niet te consulteren maar politiek is het niet fraai, want de integratie van Schengen in het Verdrag, de keuze van de rechtsgrond legt vast hoe het toekomstig acquis verder ontwikkeld zal worden en wat dus de rol van de Commissie, van het Parlement en van het Hof van Justitie zal zijn. Dat is dus een cruciale beslissing die direct ingrijpt op de rechten van het Parlement en dus vonden wij dat we geraadpleegd moesten worden, maar dan op een serieuze manier. We hebben zelfs in onze resolutie van 14 januari gezegd: indien dit niet gebeurt, moet dit Parlement maar eens overwegen om een procedure in te stellen voor het Europees Hof van Justitie en ik vind nog altijd dat het volgend Parlement zulks moet overwegen.
Mijnheer de Raadsvoorzitter, dit is geen kwestie van gekwetste trots. Het gaat over democratische controle, want ook inhoudelijk heeft dit Parlement een aantal opmerkingen. Ten eerste, de Raadsvoorzitter zelf heeft toegegeven dat er geen akkoord is over het Schengen-informatiesysteem. Nu, geen akkoord is beter dan alles gedumpt in de derde pijler want dat zou pas een ramp geweest zijn. Maar voorlopig blijft het Schengen-informatiesysteem onder de derde pijler. Dat is een fout want het SIS bevat ook zeer veel gegevens die te maken hebben met migratie, asiel en visa, waar, mijnheer de Voorzitter, trouwens reusachtige problemen opduiken, dagdagelijks. Ik zou dus ook graag willen vragen aan de Raad wat hij nog kan doen om deze patstelling te deblokkeren. Trouwens, bij het Schengen-informatiesysteem is de bescherming van personengegevens bijzonder belangrijk. Laat ons niet vergeten, collega's, dat de gemeenschappelijke controleautoriteit een vernietigend verslag heeft neergelegd. Dus zou ik ook willen vragen een voorstel te doen op basis van artikel 286, dat voorziet in de oprichting van een zeer goed toezichtsorgaan. Trouwens ook een voorstel in het kader van de derde pijler voor de bescherming van personengegevens, want in de derde pijler hebben we zo een garantie nog niet.
Tenslotte, collega's, wil ik ook nog de aandacht vestigen op het initiatiefrecht van de Commissie in het hele Schengen-acquis nu. De Commissie zou kunnen zorgen voor een belangrijke communautaire dynamiek, maar de Raad heeft in al zijn wijsheid beslist het permanent comité voor de toepassing van Schengen te laten bestaan. Nu, dit zou nog kunnen worden verdedigd bij de uitbreiding van Schengen, maar het is onaanvaardbaar dat dit comité bevoegd zou worden voor het toezicht op de uitvoering van Schengen. Ik zou dus graag aan de Raad willen vragen om daar meer duidelijkheid over te scheppen. Conclusie, het glas is half vol, het is half leeg. Al bij al hoop ik dat met dit akkoord zowel het Parlement als de volgende Europese Commissie sterker betrokken zullen zijn bij het beleid dat vroeger tot Schengen behoorde.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik de integratie van Schengen in het Verdrag van harte toejuich. Het vrije verkeer van personen wordt in de hele EU mogelijk gemaakt door het Verdrag van Amsterdam, maar dat mag natuurlijk niet leiden tot het ontstaan van een vrijplaats voor criminaliteit. De bescherming van de burgers moet op de eerste plaats komen. Doordat Schengen een onderdeel van het Verdrag wordt, wordt deze bescherming effectiever. Het was echter zeer moeilijk om deze technische oplossingen te vinden. Het mag duidelijk zijn dat wij van de kant van het Parlement niet tevreden zijn met de gebrekkige deelname van het Parlement op bepaalde gebieden.
De Noordse landen hebben allang vrij verkeer. Het heeft het contact tussen de bevolkingen in de Noordse landen vereenvoudigd, net als Schengen dat tussen de overige lidstaten in Europa doet. Het is daarom verheugend dat de EU de Noordse paspoortunie in stand houdt. De Noordse landen beschermen de Noordse wetgeving namelijk angstvallig, want zij betekent zeer veel voor ons.
Als de Noordse wetgeving op een bepaald vlak niet overeen zou komen met die van de Unie - daar zijn de meningen namelijk over verdeeld - moet men er natuurlijk voor zorgen dat er coördinatie plaatsvindt. IJsland en Noorwegen krijgen nu een veel grotere verantwoordelijkheid voor de grenscontrole, dat wil zeggen voor de bewaking van de buitengrenzen van de Unie. Die moet natuurlijk op een effectieve manier gebeuren en men moet dezelfde eisen aan Noorwegen en IJsland stellen als aan de lidstaten van de Unie wat betreft de grenscontrole en de criminaliteitsbestrijding.
Het voorzitterschap houdt een goed mondeling contact met de commissie wat betreft de Schengenkwesties - we worden geïnformeerd. Het is echter heel belangrijk om erop te wijzen dat de eisen van het Verdrag aan de raadpleging van het Europees Parlement niet terzijde geschoven mogen worden. De vertegenwoordigers van de burgers in het Parlement moeten natuurlijk veel meer betrokkenheid tonen dan ze bij deze kwestie hebben laten zien. Het Parlement heeft een te zwakke rol gespeeld. Bovendien was de duur van de behandeling onaanvaardbaar kort. Er waren geen vertalingen voorhanden en men wist nauwelijks wat er in de commissie plaatsvond. Vraagstukken kunnen niet op deze manier behandeld worden. Daarom hoop ik dat de Raad hier nu duidelijk wil maken dat men ook vindt dat er voortaan voldoende tijd moet zijn voor de behandeling van deze kwesties en dat er een daadwerkelijke uitwisseling tussen het Parlement en de Raad tot stand moet kunnen komen bij deze gevoelige kwesties.

Wiebenga
Voorzitter, dit is het laatste debat over Europees justitiebeleid in deze zittingsperiode. Toen wij in juli 1994 begonnen, was het Verdrag van Maastricht net in werking getreden. Wij van de liberale fractie waren hoopvol dat de Raad van ministers die taken voortvarend ter hand zou nemen want het is toch niet onbelangrijk om de grote internationale misdaad te bestrijden en het Europees asiel- en immigratiebeleid vorm te geven. Als we nu terugkijken op deze zittingsperiode kunnen wij de slotsom trekken - het spijt mij, Voorzitter - dat de Raad van ministers er weinig van gemaakt heeft. Want wat is er nu eigenlijk bereikt deze vijf jaar? In Kosovo zijn 500.000 ontheemden, maar is er al een Europees asielbeleid? Nee. De Europese Commissie is kort geleden gevallen over fraudedossiers. Zijn de vijf fraudeverdragen al van kracht? Ook al niet.
Voorzitter, aan het Europees Parlement ligt het niet. Wij zijn inderdaad ook dit keer weer vaak niet ingelicht. Als we wel werden ingelicht, hebben we vaak in hoog tempo onze wetgevende arbeid verricht om vervolgens te merken dat de Raad van ministers zich daar niets van aantrok. Ik zou tegen de bewindslieden, maar ook tegen de ambtenaren - ik weet dat het ongebruikelijk is - willen zeggen: dames en heren, verander uw opstelling, verander uw mentaliteit. Neem het Parlement serieus, en stop met uw hooghartig overkomende negatie.
Voorzitter, eerlijk gezegd had ook de Europese Commissie actiever kunnen zijn op dit terrein. Er zijn goede dingen gedaan, maar er had meer kunnen gebeuren. Voorzitter, de inbedding van Schengen in de Europese Unie is dan nu eindelijk tot stand gekomen. Dat is positief, dat moeten we ook zeggen, ondanks het feit dat het Parlement niet voldoende geraadpleegd is. We zullen de besluitvorming ook van onze kant nader willen bestuderen.
Tenslotte, Voorzitter, kan ik helaas de Raad van ministers namens de liberale fractie geen dank zeggen voor de in de afgelopen periode verrichte activiteiten, want de resultaten, ik zei het net, zijn veruit onvoldoende. Ik wil wel commissaris Gradin, helaas niet aanwezig, en haar ambtenaren bedanken. Bovenal wil ik de Raad en de nieuwe Europese Commissie oproepen om van de top van Tampere in oktober een succes te maken.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie Europese Radicale Alliantie hecht zeer veel waarde aan vraagstukken die betrekking hebben op vrijheid. Schengen baart ons in dit opzicht bijzonder veel zorgen. Het gaat hierbij zowel om het vrije verkeer van personen die uit de Unie afkomstig zijn als dat van personen uit derde landen die legaal in een van de lidstaten van de Unie wonen.
Wat dit punt betreft, denk ik dat we de aan de Raad deelnemende ministers wellicht kunnen vragen Frankrijk ertoe aan te zetten niet langer misbruik te maken van de afwijkingsclausules. Dit geldt met name voor de controles aan de Frans-Belgische grens. Dit terzijde denk ik dat we kunnen stellen dat de functie van het uitvoerend Schengen-comité door de Raad is overgenomen. Het voorzitterschap van de Raad, trots als het is op zijn nieuwe functie, heeft vervolgens rechtgrondslagen vastgesteld en ingevoerd. Helemaal in zijn eentje heeft het, zonder de volksvertegenwoordiging van de burgers te raadplegen of soms zelfs zonder haar te informeren, de regels voor deelneming vastgesteld. Ook bij het opstellen van de definitieve teksten werd deze volksvertegenwoordiging soms niet geïnformeerd.
Het Parlement is zeer ontevreden over deze houding van het voorzitterschap van de Raad. We moeten het er opnieuw op wijzen dat de teksten van het Verdrag moeten worden nageleefd. Sterker, we moeten dit van het voorzitterschap eisen. Het wordt hoog tijd dat het nieuwe voorzitterschap dit verzoek inwilligt. Ook moet er meer duidelijkheid worden verschaft over de politiële en justitiële samenwerking. We moeten precies weten wie wat doet en in welk kader hij dat doet.
De nieuwe Commissie doet er goed aan in Tampere een samenhangend voorstel te presenteren om Schengen daadwerkelijk tot uitvoer te brengen, dat willen zeggen om eindelijk de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waar iedereen zo naar verlangt, te bewerkstelligen.

Krarup
Ik heb slechts enkele opmerkingen. Het is algemeen bekend dat de Deense anti-EU-Volksbeweging, die ik hier vertegenwoordig, tegen het Schengen-systeem gekant is. Ik persoonlijk vooral om redenen die met rechtszekerheid te maken hebben. Ik geloof absoluut niet dat een supranationaal systeem met controlebevoegdheden de democratie in Europa ten goede komt. Wij wensen waarschijnlijk allemaal min of meer van harte dat er een menselijk vluchtelingenbeleid tot stand komt, maar ik ben van oordeel dat de democratie het beste zo dicht mogelijk bij de burger ligt, om het met een Deense leus te zeggen. Schengen is nu in het Verdrag van Amsterdam opgenomen en men heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om Noorwegen en IJsland, wier burgers zich tegen lidmaatschap van de Unie hebben uitgesproken, in het systeem binnen te sluizen. Door de associatieverdragen zijn deze landen de facto voor twee derde lid van de Unie, maar ze hebben geen medezeggenschap. Dat is absurd. Het Schengen-systeem bestaat nu echter eenmaal, maar ik zou het liever onder de derde pijler zien. Bij wijze van uitzondering kan ik het voorzitterschap loven voor het buitengewoon grote gebrek aan effectiviteit wat het beheer van dit systeem betreft. Het Parlement is uiteraard voorstander van een zo groot mogelijke openheid over deze beslissingen en dat kan ik alleen maar steunen. In dit opzicht laat de houding van de Raad veel te wensen over, hoe men het Verdrag ook interpreteert.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik het voorzitterschap feliciteren. Men is er nu namelijk in geslaagd om Schengen te integreren in het Verdrag en om een verstandige verdeling tussen de eerste en de derde pijler tot stand te brengen. Daarom vind ik dat we het voorzitterschap voor het formele aspect moeten feliciteren. Slechts een enkeling had verwacht dat het zo snel zou gaan.
Aan de andere kant valt er veel aan te merken op het informeren van het Europese Parlement en op het gebruik van de kennis die de direct gekozen vergadering in huis heeft. Natuurlijk moet men, zoals een eerdere spreker al zei, een onderscheid maken tussen formele en politieke aspecten. Ik sluit niet uit dat de Raad gelijk heeft als men zegt dat men volgens de bestaande regels voor raadpleging heeft gehandeld. Waarschijnlijk is het waar, maar we moeten dit geval toch onderzoeken. Maar bij een politiek zo belangrijke kwestie als de integratie van het Schengen-Verdrag en een zeer belangrijke associatieovereenkomst met twee landen, had de Raad het Parlement moeten raadplegen en gebruik moeten maken van de standpunten die uit dit Parlement naar voren hadden kunnen komen. Daarin bent u naar mijn mening in gebreke gebleven. U bent naar de commissie gegaan en wij hebben met u kunnen spreken. Maar als u ons geraadpleegd had, hadden onze standpunten u ook via verslagen kunnen bereiken. Op dit punt is het mijns inziens niet adequaat verlopen.
Ik voeg niet zo heel veel meer toe aan de kwesties rond de eerste en de derde pijler, ik zal me daarentegen concentreren op de kwestie van de associatie van IJsland en Noorwegen. De vorige spreker heeft me verbaasd. Ik weet dat de vorige spreker in Helsingör woont. Ikzelf woon in Helsingborg, vier kilometer daarvandaan. We zijn bekend met het vrije verkeer. Ik heb er mijn hele leven gebruik van gemaakt en de voordelen van het vrije verkeer en de Noordse paspoortunie ervaren. Het doet me deugd dat er nu ook een vrij verkeer tussen andere landen is. Tussen de Noordse landen werkt het goed en ik ben ervan overtuigd dat het in de Europese Unie ook goed zal functioneren. Het is verheugend dat Noorwegen en IJsland zich ook kunnen associëren met dit verdrag. Het is onwaarschijnlijk dat Noorwegen en IJsland bekritiseerd worden, want het zijn democratische landen waar het parlement de beslissingen neemt. Voor zover ik weet, wordt dit in het parlement met een grote meerderheid aangenomen. Ze worden nergens toe gedwongen. De democratische instanties die de beslissingen nemen, bepalen of men wil deelnemen aan deze samenwerking. Verder denk ik dat Noorwegen en IJsland hun wetten zo ver zullen aanpassen als nodig is voor dit regelgevingskader. Het zal geen groot probleem vormen. Dat geldt ook voor het gemengd comité. Het zal zo zijn dat ook de landen zonder formeel beslissingsrecht hun stem kunnen laten horen.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, sinds ik in 1994 voor dit Parlement verkozen werd, heeft deze Vergadering steeds klaar en duidelijk gesteld dat hier, op dit grensgebied van de derde pijler, op dit gebied van rechten en vrijheden over de toekomst van de Europese Unie beslist wordt. Sinds ik in dit Parlement zetel, hebben wij ervoor geijverd om de uiterst strenge grenzen van artikel K.6 van het Verdrag van Maastricht te verleggen. We moeten ongetwijfeld erkennen dat deze grenzen inderdaad verlegd werden, niet alleen omdat een groot deel van de vroegere materies van de derde pijler in het EG-Verdrag, met andere woorden in de eerste pijler, is opgenomen, maar ook omdat het huidige artikel 39 een vrij grote stap vooruit is.
Dit Parlement heeft een belangrijke rol gespeeld in deze vooruitgang. Mijns inziens moeten wij in dit verband op een aantal positieve en negatieve aspecten wijzen. Naar mijn mening moeten wij consequent en loyaal handelen en het beginsel van loyale samenwerking tussen de instellingen benadrukken. Wij moeten bijgevolg het werk erkennen dat de Raad, en het Duitse voorzitterschap in het bijzonder, geleverd heeft. Ik verheug mij er natuurlijk over dat een lijst is opgesteld van wat het Schengen-acquis inhoudt, want wij zijn ons er allen van bewust dat het Schengen-acquis een warnet van regels en bepalingen was. Bovendien was er ook nog het internationaal publiekrecht, hetgeen de zaken nog ingewikkelder maakte.
De presentatie van dit document over de rechtsgronden van het Schengen-acquis - dat ik nog niet grondig kon bestuderen - is ongetwijfeld belangrijk.
Er zijn inderdaad vorderingen gemaakt, maar we moeten ons er ook van bewust zijn en erkennen dat de opneming van het Schengen-akkoord, dat een besloten wereld is en tevens naast de Europese Unie werd gebouwd om te kunnen functioneren, heel wat problemen stelt. Wij moeten ook bedenken dat dit het begin is.
Dit gezegd zijnde, kan dit Parlement niet toekijken, mijnheer de Voorzitter. Het mag niet stilzwijgend toekijken om de bovengenoemde redenen. Wij hebben een verantwoordelijkheid tegenover de burgers, in het bijzonder op deze gebieden die betrekking hebben op rechten en vrijheden. Wij moeten absoluut onze mening geven op het ogenblik dat het Schengen-acquis in het Unieverdrag wordt opgenomen. Natuurlijk hebben wij juridisch gezien geen enkel recht, zodat sommigen - niet in deze plenaire vergadering, maar in de commissie - wel eens hebben geopperd dat wij ons tot het Hof van Justitie zouden moeten richten. Wij hebben geen enkel formeel recht krachtens het Verdrag, maar het lijdt geen twijfel dat wij hier politiek gezien bij betrokken moeten worden, dat wij op de hoogte gehouden moeten worden en dat wij zeker geraadpleegd hadden moeten worden over deze besluiten. Dat is evenwel niet gebeurd. Het Duitse voorzitterschap heeft hier nu wel uiteengezet wat zij gepoogd hebben te doen, maar deze uitleg volstaat niet en wij moeten dat klaar en duidelijk stellen.
Tenslotte wil ik twee kwesties behandelen waarvan het Duitse voorzitterschap erkend heeft dat ze onder de eerste pijler vallen: de bescherming van de persoonsgegevens en visa. Beste collega's, u zult begrijpen dat wij hier in het bijzonder waakzaam moeten zijn. Laten wij tevens hopen dat de initiatieven die genomen worden en met name de voorstellen van de Commissie duidelijke toekomstperspectieven bieden, zodat tijdens de komende top van Tampere vooruitgang geboekt kan worden.

d'Ancona
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, als voorzitter van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken ben ik natuurlijk met al mijn andere collega's die gesproken hebben blij dat het gelukt is en dat het voorzitterschap ons heeft mee kunnen delen dat het Schengen-Verdrag inderdaad geïntegreerd is in het Unie-Verdrag. Over het precieze resultaat tasten wij echter nog in het duister. Zoals het er naar uitziet zijn aanzienlijke delen van het Schengen-acquis naar de eerste pijler overgeheveld, maar de precieze reikwijdte daarvan is op dit moment moeilijk vast te stellen.
Dat tekort aan kennis en inschattingsvermogen is toch te wijten aan de Raad. De Raadsvoorzitter heeft hier gezegd: wij hebben ons heel vaak laten zien. Dat is waar. Wij hebben u heel vaak gezien, maar dat is iets anders dan het verstrekken van informatie. Dat is wat anders dan ons betrekken bij de besluitvorming. Dat is niet gebeurd; ondanks de toezeggingen van het voorzitterschap in maart 1998 is het Parlement zelfs niet geïnformeerd.
Het Parlement zal zich desalniettemin van zijn taak moeten kwijten en een juridisch, een politiek oordeel moeten vormen over de beslissingen die nu door de Raad genomen zijn. Een paar vragen: welke juridische status heeft eigenlijk het deel dat in de eerste pijler is ondergebracht? Is dat in de vorm van richtlijnen of in de vorm van verordeningen? Die duidelijkheid, mijnheer de Voorzitter, is nodig teneinde in voorkomende gevallen problemen bij het Hof te vermijden.
Het is spijtig te moeten constateren dat er nog geen knopen zijn doorgehakt ten aanzien van het Schengen-informatiesysteem. Dat is tijdelijk ondergebracht in de derde pijler. Maar hoe lang is tijdelijk? Betreurenswaardig is die onduidelijkheid omdat wij, wanneer wij daarmee doorgaan, een hele onaangename competentie te zien krijgen. Wie controleert de werking van het systeem? Wie controleert dat? De Commissie of het uitvoerend Schengen-comité?
Het laatste punt, de heer Wiebenga heeft het ook al gezegd, er is ontzettend veel besluitvaardigheid nodig. Er is heel veel werk te doen. Commissaris Monti zal na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam zo snel mogelijk met een nieuw voorstel komen over de visa. Wij zitten te springen om een actieve asielpolitiek en het ontwikkelen van een instrumentarium voor het vaststellen van de schendingen van fundamentele rechten. De activering van artikel 286 van het Verdrag is wat dat betreft een goede richtingaanwijzer. Persoonsgegevens genieten bescherming, en natuurlijk vooral de mensen op wie die persoonsgegevens betrekking hebben. De Europese instellingen moeten zich daaraan conformeren.
Kortom, wij zijn blij met dit resultaat. Het is beter dan niks. Maar er valt nog wel een heleboel te doen en naar ik mag hopen in samenwerking en nadat wij als Parlement daarover voldoende zijn ingelicht.

Schapper
Mijnheer de Voorzitter, over de betrokkenheid van het Parlement en de toezending van de stukken wil ik nog even opmerken dat het politieke akkoord op 26 april tot stand is gekomen. U kunt zelf nagaan dat we de stukken voor die tijd helemaal niet konden toesturen. We zijn zelf pas op het laatste moment tot een akkoord kunnen komen. We blijven natuurlijk streven naar een akkoord, ook over de vraag waar het Schengen-informatiesysteem moet worden ingedeeld, maar ik ben er niet zo zeker van dat ons dat voor het einde van het Duitse voorzitterschap nog gaat lukken. Niettemin is het SIS op grond van de automatische werking van het Schengen-Protocol volledig bij de derde pijler ondergebracht. Dat betekent uiteraard dat de bestaande gemeenschappelijke controle-instantie actief blijft. Die heeft tot nu toe op de naleving van het Verdrag van Schengen toegezien en zal in het vervolg waken over de bescherming van de persoonsgegevens in het SIS. Wat de gedeelten van Schengen betreft die bij de eerste pijler zijn ondergebracht, mevrouw d'Ancona, die maken nu deel uit van het Verdrag van Amsterdam. Ik vind dat een mooi succes.
In het algemeen wilde ik nog dit zeggen: hoe belangrijk de huidige resultaten ook zijn, de eigenlijke politieke beslissing is gevallen met het Verdrag van Amsterdam. Dit was de omzetting daarvan. Het is verheugend dat die min of meer geslaagd is verlopen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Schapper.
Ik heb één ontwerpresolutie overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Juridische aspecten van de elektronische handel
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0248/99) van mevrouw Oddy, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende bepaalde juridische aspecten van elektronische handel in de interne markt (COM(98)0586 - C4-0020/99-98/0325(COD)).
Rapporteurs voor advies (Hughes-procedure): De heer Hoppenstedt, Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid.De heer Whitehead, Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming.

Oddy
Mijnheer de Voorzitter, ik zou ten eerste mijn collega's van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger voor hun geweldige inspanningen willen danken. Ik heb mijn personeel en mijn collega's onder enorme druk gezet om dit verslag in de vergaderperiode in mei te kunnen behandelen. Met name wil ik alle medewerkers die buitengewoon hard hebben moeten werken, bedanken. Ook kan ik zeggen dat mijn collega's ons welgezind waren, en vol goede wil en in een geest van samenwerking de discussie met ons zijn aangegaan. Mede hierdoor hebben we het werk tijdig kunnen voltooien.
Dit is een heel belangrijke sector. Elektronische handel is een groeiende sector die de Europese Unie veel welvarender kan maken dan zij momenteel is, en die voordelen biedt voor zowel de consument als het bedrijfsleven. De consument ondervindt voordeel doordat hij vanuit zijn luie stoel op Internet kan winkelen en dus niet meer de deur uit hoeft. Dit kost minder tijd, is eenvoudiger en maakt het de consument bovendien gemakkelijk in een oogopslag na te gaan wat er op de markt verkrijgbaar is.
Het voordeel voor bedrijven is dat deze sector de mogelijkheid biedt grote contracten te sluiten. Elektronische handel opent de internationale markt en biedt de consument veel meer mogelijkheden. Het is voor bijvoorbeeld Britse consumenten immers geen probleem meer producten uit Frankrijk, Duitsland of Griekenland te bestellen.
Er zijn echter wel verschillende addertjes onder het gras. Wij moeten ervoor zorgen dat de wetten op dit gebied eenduidig en simpel zijn en dat eventuele fouten gemakkelijk hersteld kunnen worden. Wij moeten ervoor zorgen dat de consument erop kan vertrouwen met bestaande bedrijven te maken te hebben, en dat hij na het intypen van zijn creditcardnummer daadwerkelijk de bestelde producten ontvangt, en er niet pas later achter komt dat het bedrijf spoorloos verdwenen is. Bij de stemming in de commissie hebben we de nadruk gelegd op wetten die de elektronische handel gaan reguleren en een grotere samenwerking met de consument beogen. Ik ben van mening dat dit belangrijk is.
De harmonisatie van het contractrecht van 15 verschillende landen is een complex probleem, om maar even concreet op het voorstel in te gaan. De Commissie was er veel aan gelegen een derde beveiliging in te voeren die alle onduidelijkheid over het moment waarop een contract rechtsgeldigheid bezat, zou wegnemen. De juridische commissie is echter van mening dat dit een onnodig verzwarende maatregel is die waarschijnlijk meer kwaad dan goed zal doen.
We moeten ervoor zorgen dat de regels met betrekking tot wetsconflicten, een verschrikkelijk moeilijk juridisch onderwerp, duidelijk zijn. Ik ga met de Commissie mee in haar voorstel de consument zekerheid te verschaffen dat de wetgeving in zijn eigen land van toepassing blijft. Dit brengt het voordeel met zich mee dat de zaken eenvoudig en overzichtelijk blijven. Aan de andere kant moeten we niet vergeten dat de consument bescherming nodig heeft.
In het debat zijn het auteursrecht en illegaal materiaal steeds opnieuw naar voren gekomen. We moeten hier een evenwicht zien te vinden tussen enerzijds burgerlijke vrijheden, vrijheid van meningsuiting, de vrijheid op Internet te publiceren, en de noodzaak de overheidsbemoeienis met Internet te beperken tot hetgeen in het post- of telefoonverkeer gebruikelijk is, en anderzijds het belang van bedrijven, die niet zitten te wachten op mensen die inbreuk maken op hun auteursrecht, er met hun logo vandoor gaan en zich voordoen als een onderneming. Het stelen van ontwerpen en ideeën vormt een groot en reëel probleem voor bekende bedrijven.
Ik ben van mening dat de juridische commissie een juist evenwicht gevonden heeft. Ik wil nogmaals benadrukken dat dit te danken is aan de prettige manier waarop mijn collega's hebben samengewerkt om tot een bevredigende, eenvoudige oplossing te komen.
Het laatste punt dat ik onder uw aandacht wil brengen is het fenomeen van "spamming', ofwel ongewenste e-mail. Ik sta niet achter degenen die het ongevraagd toesturen van elektronische post volledig willen verbieden. Persoonlijk vind ik het als consument leuk om geïnformeerd te worden over zaken die mijn interesse hebben, bijvoorbeeld over wat er in het theater speelt. Ik zou niet graag zien dat deze manier van adverteren geheel verboden wordt. Ik wil graag zelf de keuzemogelijkheid hebben om de ontvangst van bepaalde e-mails te stoppen.

Whitehead
 Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mijn waardering uitspreken voor mijn collega, mevrouw Oddy, voor dit verslag dat zij typisch genoeg op het laatste moment voor het einde van de zittingsperiode van dit Parlement heeft ingediend. Dat terwijl de commissie wel wat anders aan haar hoofd had en met enorme juridische en technische complicaties kampte. Het is geen eenvoudig onderwerp. Enkelen onder ons zijn dan ook van mening dat het aankaarten van dit vraagstuk in de laatste paar maanden van deze zittingsperiode onverstandig was, omdat het juist een degelijke evaluatie en analyse vereist. Desalniettemin hebben wij een aanbeveling gedaan. Verder ben ik van mening dat de parlementaire commissies gezamenlijk getracht hebben deze complexe zaak te doorgronden.
Ik deel de mening van mevrouw Oddy over twee van de vandaag door haar besproken hoofdpunten. Ten eerste is het voorstel inzake het land van oorsprong heel zinnig. Ik ben me ervan bewust dat sommige consumentenverenigingen het niet met me eens zijn, maar het is de enige rationele wijze waarop we kunnen uitzoeken wie waar verantwoordelijk voor is.
Het tweede punt waarop ik het met haar eens ben is dat we de consument de mogelijkheid moeten geven de ontvangst van ongewenste e-mails stop te zetten. Wat wel en wat niet op het net gepubliceerd mag worden, moeten we echter niet vastleggen. Dit zou de ontwikkeling van de elektronische handel zodanig tegenwerken dat het schadelijk zou zijn voor de interne markt.
Ook moeten wij er op letten een juist evenwicht te vinden tussen vrijheid enerzijds en misbruik van die vrijheid anderzijds, tussen de wereld van particuliere rechten en die van publieke verplichtingen.
Op het gebied van de consumentenbescherming echter vind ik samen met de milieucommissie, die ik vertegenwoordig, en in tegenstelling tot onze collega's in de juridische commissie, dat het met die bescherming de verkeerde kant op gaat. Ik kan het amendement niet steunen waarin ervoor wordt gepleit de elektronische handel, waar het in wezen gaat om één-op-één transacties, te onderwerpen aan de regels voor omroepen, en vind dat we het moeten verwerpen.
Wij zijn ook veel te ver gegaan door vraagstukken betreffende het auteursrecht in dit debat toe te laten, waar ze helemaal niet thuishoren. Naar mijn mening zou het veel beter zijn meteen over te gaan op de voorstellen die de Commissie aanvankelijk op dit gebied gedaan heeft.

Hoppenstedt
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's afgevaardigden, de term "elektronische handel" of "e-commerce" vliegt ons om de oren. De Verenigde Staten, Europa, Japan maar ook China houden zich deels bezig met realiteiten, deels met visioenen. Deze visioenen moeten over twee tot drie jaar werkelijkheid worden. Als we de cijfers mogen geloven, zullen er in het jaar 2001 al 110 miljoen pc's voor de elektronische handel worden ingezet en zal het totale elektronische handelsvolume 200 miljard dollar bedragen.. Dat is een enorm bedrag! Het rolt makkelijk van de tong, maar er zijn nog veel vragen. Gelukkig zijn er ook al heel wat antwoorden, dankzij het voorstel van de Commissie en dankzij het verslag van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger. Beide hebben volgens mij voortreffelijk werk geleverd, al wil ik er in alle bescheidenheid op wijzen dat ook de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid haar standpunt - geformuleerd in het kader van de Hughes-procedure - in dit verslag terugvindt.
De Fractie van de Europese Volkspartij en een groot aantal leden van de commissie juridische zaken steunt daarom het voorstel van de Commissie. Toch zijn er een paar amendementen waar wij ons niet prettig bij voelen, onder meer die over de aansprakelijkheid van tussenpersonen. Ik doel op drie of vier amendementen van de heer Barzanti en een van de heer Glante, die het verslag als geheel op losse schroeven zetten. Mijn fractie zal ze verwerpen.
Amendement 63 van de heer Glante is bijzonder belangrijk en gevaarlijk. Het beoogt de uitzonderingen op de definitie van de omroep teniet te doen. In artikel 1 van de richtlijn betreffende televisie hebben wij duidelijk aangegeven hoe nieuwe diensten gedefinieerd moeten worden en wat zij inhouden. We hebben ook duidelijk aangegeven dat we ze zich willen laten ontwikkelen en dat we bij de herziening van de televisierichtlijn een tussenstand willen opmaken. De Commissie heeft ons een grote discussie in het vooruitzicht gesteld over de plaats van de audiovisuele diensten in de nieuwe media, en het spreekt voor zich dat we daar reikhalzend naar uitzien. Wanneer deze en andere beloften worden ingelost is niet bekend, maar het moet hier toch even gezegd worden, want artikel 1 is een spel van geven en nemen geweest.
Dit amendement hoort volgens mijn fractie en mijzelf niet in dit verslag thuis, en de meeste van onze leden zullen dan ook tegen stemmen. Het zijn vooral de Duitse deelstaten die er intern op aandringen dat diensten die met radio en televisie vergeleken kunnen worden - zoals hier geformuleerd - van het werkingsgebied van de elektronische handel worden uitgesloten. Dit heeft echter alles te maken met de binnenlandse situatie in Duitsland. Al heeft de openbare omroep zich met kracht achter dit amendement geschaard, eigenlijk zou ze vertrouwen moeten hebben in het overleg tussen de Commissie en ons. Ik zou u willen vragen bijlage II aan te nemen in de vorm waarin ze door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid is goedgekeurd. Dat staat ook in ons amendement. Ik vind namelijk dat de interne markt beter gediend is met een bijlage II zoals wij die in de commissie economische zaken hebben geformuleerd, omdat de belangen van de consument zo beter beschermd worden. De bedoeling is toch dat de consument op een of andere manier gebaat is bij de grote confrontatie tussen traditionele en elektronische handel. Het begrip "verkopen" moet een andere inhoud krijgen, en ik geloof dat we wat dat betreft op de goede weg zitten.

Heinisch
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in grote lijnen is deze richtlijn een goed instrument om een minimalistische regeling voor het elektronische handelsverkeer uit te werken. Het verslag van mevrouw Oddy staat ook duidelijk op dezelfde lijn als de tekst van de Commissie. Ik bedank haar overigens hartelijk voor het feit dat zij de voorstellen van de cultuurcommissie heeft overgenomen.
Dan zijn er nog enkele punten waar ik nader op wilde ingaan. Bij de nieuwe informatiediensten moet de vrijheid van meningsuiting gewaarborgd blijven. Hoe opener de netten blijven, hoe groter de culturele diversiteit. Niettemin moet de richtlijn op gebieden waar een Europees optreden geboden is, een hoge mate van bescherming bieden. Dat geldt in het bijzonder voor de bescherming van de jeugd en de menselijke waardigheid. De burger zal van het elektronische handelsverkeer gebruik maken in de mate dat het concreet nut heeft in het dagelijks leven. Maar het Internet moet voor iedereen toegankelijk zijn. We moeten onze kinderen deze nieuwe technologie vroeg aanleren, en we moeten onze volwassenen bijscholen. Alleen zo voorkomen we dat de Europese burger met deze nieuwe technologieën uit de boot valt.
Als apotheker en als lid van de cultuurcommissie wil ik nog even iets zeggen over de plaats van geneesmiddelen in de elektronische handel. Al meer dan 30 jaar bestaat er voor geneesmiddelen een complexe regelgeving, die vooral bedoeld is om de patiënt of consument te beschermen. Zowel op nationaal als op Europees vlak bestaat er strenge controle op de marketing, reclame en verkoop van geneesmiddelen. Het Internet zou die wel eens gedeeltelijk kunnen uithollen. Er heerst twijfel over een groot aantal zaken: de veiligheid, de afhandeling, de betaling, de omgang met vertrouwelijke informatie, misbruik van persoonlijke gegevens en gebrek aan persoonlijk advies. Ter bescherming van de patiënt, en ik denk dan ook met name aan onze jeugd, moet voor de elektronische handel in geneesmiddelen absoluut richtlijn 92/28/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende reclame voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik toegepast worden.

Barzanti
Mijnheer de Voorzitter, deze richtlijn, waar zo lang naar is uitgekeken, mag een verrijking heten van het onderhand imposante juridische corpus van de Europese Unie dat allerlei aspecten van de informatiemaatschappij poogt te regelen. Het gaat hier zeker om een van de lastigste teksten, maar de richtlijn zoals zij is gepreciseerd, aangevuld en gecorrigeerd door de juridische commissie, lijkt zonder meer zinvol en aanvaardbaar.
Het ligt niet in onze bedoeling de dienstverleners het leven moeilijk te maken door hen abnormaal te belasten met ongebruikelijke taken en gigantische controleplichten. Het is zelfs zo dat de geplande beperkingen van de aansprakelijkheid een vereenvoudigd juridisch kader vormen, ofschoon er wel een duidelijk besef naar voren treedt van de ernstige problemen die zich kunnen aandienen. Ik wil graag benadrukken dat het zeer dienstig is de aansprakelijkheidsbeperkingen uitputtend te omschrijven, omdat de richtlijn alleen op die manier een echt harmonisatie-effect zal sorteren.
Geachte collega's, als wij de strijd willen aanbinden tegen de oprukkende illegaliteit, dan moet ervoor gezorgd worden dat degenen die diensten aanbieden via Internet ook in staat zijn alle nuttige informatie te verschaffen waardoor leveranciers van ongeoorloofde zaken opgespoord kunnen worden. Daarbij dient er uiteraard van uitgegaan te worden dat hetgeen is bepaald door het communautaire recht inzake persoonlijke gegevens gerespecteerd moet worden. Er is behoefte aan surveilleringsmiddelen voor degenen die daartoe recht hebben, aan strategieën om illegaal gedrag te bestrijden, aan meldings-en afzeggingsprocedures via geschikte elektronische instrumenten.
Het is niet zo dat deze richtlijn - en dat kan trouwens ook helemaal niet - gaat tornen aan hetgeen reeds tot stand is gebracht door middel van de regeling van het auteursrecht en naburige rechten, waar nog niet zo lang geleden over gestemd is. Evenmin is het de bedoeling dat de richtlijn - en dat wilde ik met name tegen collega Hoppenstedt zeggen - toegepast wordt op de materie die reeds geregeld en geharmoniseerd is met de richtlijn "Televisie zonder grenzen" , hetgeen verder ook betekent dat niet nog eens mag worden gesleuteld aan daarin geconsolideerde definities.
De richtlijn heeft een ander en apart toepassingsbereik. Ik geloof dat niemand in dit verband zin heeft om verwarring te scheppen, want daar heeft echt geen enkele partij baat bij. Er is een fundamenteel onderscheid - waar dan ook de nadruk op gelegd moet worden - tussen enerzijds technologie en technisch beheer van de netwerken, en anderzijds bescherming en bevordering van inhoud en werken. Dit is de belangrijkste conclusie die wij moeten trekken naar aanleiding van het lange en intensieve debat dat al een tijd gaande is over convergentie van de technologieën en manieren van informatiespreiding. Het is niet zo, en dat heb ik al andere keren gezegd en hier herhaal ik dat nog maar eens, dat de cyberspace niemandsland is.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb de richtlijn "Televisie zonder grenzen" aangehaald in wat mijn laatste speech als Europees Parlementslid is. Aan die richtlijn heb ik in 1988 mijn eerste verslag gewijd. Als ik nu even een rode draad moet zien te vinden in mijn politieke staat van dienst - die bescheiden maar volhardend en gedreven was - over de periode van vijftien jaar waarin ik hier werkzaam ben geweest, dan denk ik dat die te vinden is in mijn bereidheid een steentje bij te dragen om ons Europa, ons geliefde Europa, te voorzien van efficiënte middelen die instaan voor pluralisme van de informatievoorziening, bescherming van de creativiteit, ondersteuning van de circulatie van Europese werken en een nieuwe impuls voor de audiovisuele productie. Het is hierbij zaak munt te slaan uit onze onoverbrugbare culturele verschillen, zodat wat ogenschijnlijk een zwaktepunt is, wordt omgezet in een voordeel.
Ik dank al degenen die dankzij hun medewerking mij de gelegenheid hebben geboden zo'n vruchtbare en voor mij onvergetelijke ervaring op te doen. Ik hoop dat u doorgaat deze vraagstukken de beslissende ruimte te geven die ze verdienen, met de vastberaden en consequente aanpak die ons Parlement unaniem wordt toegeschreven.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, nu ik hier voor de laatste maal het woord voer namens de Fractie van de Europese Volkspartij en reageer op wat de heer Barzanti zopas namens de socialistische fractie zei, kan ik kort samengevat alleen maar zeggen dat wij hem erg zullen missen. Ik denk dat vele collega's het met mij eens zullen zijn. Naar mijn mening zal deze instelling in haar geheel en zullen ook wij die het genoegen hadden met hem samen te werken, hem erg missen. Wij zullen hem hier erg missen, maar ik hoop dat wij op zijn kennis en goede raad kunnen blijven rekenen.
Met betrekking tot de richtlijn zelf, is hier mijns inziens al verwezen naar een aantal van de belangrijkste problemen die deze richtlijn stelt. In deze ontwerprichtlijn wordt gezocht naar een delicaat evenwicht, een evenwicht tussen dienstverleners en inhoudleveranciers, tussen consumenten en verkopers; er wordt kortom gestreefd naar een evenwicht tussen belangen die concurrenten van elkaar zijn op de markt en die allemaal bescherming verdienen.
Mijns inziens moeten wij dan ook erkennen dat de Commissie schitterend werk geleverd heeft. Zij begreep hoever zij kon gaan, want deze richtlijn vertoont immers een bijzonder kenmerk: in deze richtlijn wordt niet getracht alles te regelen, maar wat geregeld wordt, wordt op een verstandige en weldoordachte manier en op grond van een leidraad gereglementeerd. Naar mijn mening zou dit Parlement een vergissing begaan door deze evenwichten te wijzigen, door te pogen deze zo gevoelige kwestie, die naar mijn bescheiden mening echt goed geregeld is, te wijzigen.
Aangezien mijn collega Hoppenstedt het namens de Fractie van de Europese Volkspartij al uitgebreid over een aantal specifieke amendementen had - dit wordt immers uitstekend gecoördineerd in onze fractie - wil ik alleen nog zeggen dat ik als fractiewoordvoerder akkoord ga met al wat hij gezegd heeft en wil ik slechts enkele verduidelijkingen aanbrengen, met name inzake aansprakelijkheid.
De Fractie van de Europese Volkspartij zal tegen een aantal amendementen van de commissie juridische zaken inzake aansprakelijkheid, en in het bijzonder tegen de amendementen 45, 46, 47, 48, 50 en 54 stemmen. Wij zullen tegenstemmen omdat wij van oordeel zijn dat deze amendementen dit evenwicht in het gedrang brengen en dat wij, ook al gaan wij volledig akkoord met de woorden en de filosofie van de heer Barzanti, de inhoudleveranciers, in het algemeen de auteurs, een slechte dienst bewijzen en op andere gebieden ook de consumenten - dit in antwoord op wat de heer Whitehead zei - als wij ons aan juridisch voluntarisme bezondigen. Zo ben ik met name van oordeel dat het geen zin heeft beperkingen van de aansprakelijkheid aan bepaalde houdingen of bepaalde activiteiten van de dienstverleners te koppelen, of bijvoorbeeld te hopen dat de bevoegde instanties op de hoogte gesteld worden.
Samengevat, mijnheer de Voorzitter, is de Fractie van de Europese Volkspartij het grotendeels met het verslag van de commissie juridische zaken eens, steunt zij ook een aantal door de liberale fractie ingediende amendementen en zullen wij in het algemeen voor alle amendementen stemmen, behalve voor die welke de heer Hoppenstedt en ikzelf vermeld hebben.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, van de grote hoeveelheid verslagen over regels voor de informatiemaatschappij is dit laatste verslag het belangrijkst, wat mevrouw Oddy ook al naar voren heeft gebracht. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld de richtlijn voor auteursrecht in de informatiemaatschappij hebben we hierover een kort debat gevoerd dat meer informatie heeft opgeleverd. Bovendien denk ik dat het debat over auteursrechten meer gekenmerkt werd door enthousiasme en ijver dan door nieuwe feiten.
Ik wil Oddy bedanken voor haar inzet. We zullen haar open, creatieve en zelfstandige persoonlijkheid missen in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger - ook al liepen onze meningen uiteen wat betreft mijn gebruik van haar moedertaal Engels.
Ik wil evenals veel andere sprekers zeggen dat ik het Commissievoorstel echter evenwichtiger vond wat betreft bijvoorbeeld de controleverplichting, de technische kwestie en de neutraliteit bij het gebruik van verschillende normen. Ook mijn fractie zal tegen de vele amendementen op dit punt stemmen. Ik vraag daarentegen dringend om steun van de andere fracties voor een technisch neutrale oplossing, ook wat betreft het afsluiten van contracten. De juridische commissie heeft aanzienlijke verbeteringen aangebracht in het voorstel, maar ik denk dat er nog steeds iets ontbreekt. We gaan te veel uit van de huidige situatie, dat men moet "klikken'. Ik neem aan dat men binnen de elektronische handel op veel andere manieren een overeenkomst kan aangaan.
Vervolgens een ietwat late gedachte. Ik denk dat het gebruik van de term "elektronische handel' tot gevolg heeft dat veel mensen niet weten wat er eigenlijk bedoeld wordt. We moeten daarom een betere term vinden, want het gaat om veel meer dan alleen handel, zoals aansprakelijkheid en basisregels voor de hele informatiemaatschappij.
Verder moet ik met pijn in het hart constateren dat niemand profeet is in eigen land. Het voorstel dat ingediend is bij de juridische commissie over het zogenoemde "spamming' komt van mij, maar mijn fractie zal op een ander voorstel stemmen. Desalniettemin denk ik dat de discussie aantoont dat mijn voorstel goede kans maakt om aangenomen te worden. Ik vind bovendien dat men het sommige telecommunicatiebedrijven te makkelijk maakt als het ingediende amendement aangenomen wordt. Ik betreur deze situatie.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, de internationale consumentendag in maart stond in het teken van de elektronische handel en consumentenbescherming. De handel op het Internet impliceert geen nieuwe problemen op het gebied van consumentenbescherming, maar aangezien het een nieuw medium betreft, is het noodzakelijk veiligheid en vertrouwen te scheppen. Handel langs digitale weg zou op zijn minst even veilig en zeker moeten zijn als fysieke handel. Het is daarom onaanvaardbaar dat het voorstel van de Commissie de Deense consumenten minder goed beschermt bij handel via digitale weg dan bij fysieke handel. Een van de grootste problemen met de richtlijn is dat de regels van het land van oorsprong gelden. Het risico is dus groot dat landen met een hoog beschermingsniveau overspoeld worden met reclame- en marketingacties van firma's uit landen met een lager beschermingsniveau. Het beschermingsniveau is in de Noordse landen over het algemeen hoger dan in andere landen, vooral wat betreft reclamepraktijken ten opzichte van kinderen. Dit kan leiden tot concurrentievervalsing, waarbij buitenlandse firma's methodes kunnen gebruiken die volgens de Deense handelswet voor Deense firma's verboden zijn.
De reden waarom geopteerd werd voor de regels van het land van oorsprong is dat men niet kan verwachten dat ondernemingen de wetgeving terzake van alle lidstaten kennen. Het gevolg daarvan is echter, dat de last op de schouders van de consumenten terechtkomt. Handel via Internet wordt voor de consument zoiets als Russische roulette. Welke regels gelden, welke rechten hebben wij als iets verkeerd gaat?
Ik steun de amendementen die de richtlijn verbeteren, maar ik, noch de Junibeweging, kunnen de hele tekst steunen, omdat deze het principe van het land van oorsprong als uitgangspunt neemt.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, ook voor de Europese concurrentiekracht is een eenvormig wettelijk kader voor elektronisch handelsverkeer absoluut noodzakelijk. Gemeenschappelijke regels vormen juist op dit gebied een belangrijke voorwaarde voor een efficiënt handelsverkeer. Daarbij moeten we wel de nodige aandacht schenken aan illegale activiteiten en gevaren voor de volksgezondheid.
We moeten onder ogen zien dat er regelmatig en op commerciële schaal misbruik van het Internet wordt gemaakt. Daarom bestaat er behoefte aan doeltreffende controlemechanismen. Om te beginnen moeten we de ontwikkeling van herkenningsprogramma's voor illegaal materiaal bevorderen. Geen woorden over controle, maar daden. Onderzoeksprojecten in die richting moeten dus krachtig gesteund worden. Ten tweede moeten we naar mijn mening ook bekijken of we de waarschijnlijk enige doeltreffende controle, die door de providers zelf, in de toekomst niet toch op een technisch en economisch zinvolle manier tot stand kunnen brengen. Het feit dat de aangeboden informatie voor iedereen toegankelijk is, zou die bijzondere verantwoordelijkheid rechtvaardigen.
Dan wil ik tot slot nog ingaan op een bijzonder detailprobleem. Het voorstel voor een richtlijn maakt onder meer de koop van geneesmiddelen via het Internet mogelijk, zonder dat daar deskundig advies aan te pas komt. Zoals mevrouw Heinisch al gezegd heeft, draagt dit een niet te onderschatten risico voor de volksgezondheid in zich. Bovendien biedt het Internet mogelijkheden voor grootschalig bedrog ten nadele van de patiënt, iets waar de Wereldgezondheidsorganisatie ook voortdurend tegen waarschuwt. Dit zijn dingen die we voor ogen moeten houden. Al bij al is dit voorstel voor een richtlijn een stap in de richting van een Internet dat nuttig is voor de samenleving, maar het doel is nog lang niet bereikt.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, gelukkig leidt u op dit ogenblik de plenaire vergadering. Dit is immers een van de laatste verslagen en misschien wel het laatste verslag van de commissie juridische zaken en u was zelf vele jaren een succesvol lid van deze commissie. De vergadering van vandaag heeft een nostalgisch tintje omdat wij aan het einde van deze zittingsperiode gekomen zijn. Een aantal collega's zal niet terugkeren, anderen misschien wel, maar het huidige Parlement wordt definitief ontbonden. Er heerst op dit moment dan ook een ietwat nostalgische sfeer, een sfeer van afscheid in deze vergadering.
Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om erop te wijzen dat de commissie juridische zaken altijd al gekenmerkt werd door de enorme hoeveelheid werk die wij in de commissie leveren en door onze aanzienlijke inspanningen voor coördinatie. Dat is de verdienste van vele collega's die hier nu het woord voeren, en ook en vooral van onze rapporteur, mevrouw Oddy, die met haar inzet de werkzaamheden van onze commissie altijd bevorderd heeft en nog altijd bevordert.
Wij bespreken momenteel de richtlijn betreffende bepaalde juridische aspecten van de elektronische handel in de interne markt. Met deze procedure - een richtlijn - wordt getracht een aantal aspecten van de wetgeving van de lidstaten die eigenlijk onder het privaatrecht vallen, met elkaar in overeenstemming te brengen. Ik zou zeggen dat wij ons voor de volledige sector van de elektronische handel, de elektronische activiteiten op het gebied van intellectuele eigendom, de elektronische handtekening en in het algemeen voor alles wat de informatiediensten betreft, met inbegrip van de kwesties van intellectuele eigendom, op een gebied bevinden waar de nationale staten heel klein geworden zijn. Dat geldt niet alleen voor de lidstaten en de Unie, maar voor de wereld in het algemeen, die een groot dorp geworden is aangezien grenzen geen zin meer hebben nu we praten over een snelheid van 300.000 km per seconde.
Als de Europese Unie nog niet bestond, zou zij alleen al hierom moeten worden uitgevonden. De 15 of meer dan 20 lidstaten die gebeurlijk de Europese Unie zullen vormen, kunnen geen verschillende juridische stelsels behouden. Wij moeten een volledige, concrete en correcte regeling uitwerken en mijns inziens mag het subsidiariteitsbeginsel per definitie niet worden ingeroepen op dit gebied.
Aangezien onze privacy aanzienlijk geschonden wordt als wij een computer aanschaffen en onze kinderen, vrienden en gezinsleden aan een ongelooflijke hoeveelheid, misschien wel ongewenste, informatie kunnen worden blootgesteld, gaat het op elektronisch vlak wel degelijk ook om de beginselen van de openbare orde. Ik heb immers de indruk dat wij op dit ogenblik de verschillende culturele elementen in de lidstaten van de Unie al te zeer benadrukken. Ook al zijn er nog altijd nationale culturele tradities, in de Europese Unie van vandaag blijven de basisbeginselen, de principes van de openbare orde, de principes van de bescherming van de morele waarden, het recht en minderjarigen van kracht, of dat nu positief of negatief is. Ik ben dan ook van oordeel dat een richtlijn als deze de integratie van onze verschillende regelgevingen echt zal bevorderen, aangezien in deze richtlijn een aantal gemeenschappelijke beginselen verdedigd worden die voor alle lidstaten gelden.
Als lid van de socialistische fractie spreek ik dan ook mijn steun uit voor de ontwerprichtlijn zoals ze door mevrouw Oddy wordt voorgesteld.

Cassidy
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er zeker van dat ik, net als vele anderen, dit Parlement vandaag voor het laatst toespreek. Ik zou de rapporteur willen gelukwensen met haar voorstel, waarvoor ze veel werk heeft verricht. Het is een gedetailleerd dossier, een verslag waar intens voor is gelobbyd, wat ik zelf maar al te goed heb ondervonden. Een probleem dat zich in dergelijke gevallen altijd voordoet, is dat de verschillende lobby's elkaar opheffen. Hieruit blijkt maar weer dat de parlementsleden niet alleen met journalisten moeten kunnen omgaan, maar ook met lobbyisten.
Wij moeten echter niet vergeten dat dit een voorstel van de Commissie is. Ik wil de Commissie gelukwensen met de vervaardiging van een zeer bruikbare tekst. Ik vond de tekst zo geschikt dat ik al mijn amendementen op sommige van de controversiële artikelen 12, 13, 14 en 15, heb ingetrokken. Ik heb bovendien de heer Barzanti en anderen aanbevolen eveneens hun amendementen in te trekken. Tot mijn verbazing hebben ze mijn aanbeveling van de hand gewezen, en daarom zal de Fractie van de Europese Volkspartij tegen een aantal amendementen stemmen die door de commissie goedgekeurd zijn.
Een amendement waar ik me bijzonder veel zorgen om maak, is amendement 45. Het werd in eerste instantie door de heer Barzanti aan de commissie voorgelegd. Dit amendement laat het toe dat controlemiddelen operationeel worden gemaakt op basis van wetsbepalingen of een gedragscode. Ik ben hier absoluut niet blij mee.
De heer Barzanti heeft ons medegedeeld dat hij zich in dit Parlement 10 jaar lang heeft toegelegd op de Europese cultuur en de bescherming ervan. Prachtig. Ikzelf heb 15 jaar lang geijverd voor een Europa dat open staat voor wereldhandel en in het bijzonder voor liberalisering. De Commissie heeft een voorstel tot liberalisering opgesteld. Het zou wel erg betreurenswaardig zijn als het Europees Parlement minder liberaal zou blijken dan de Commissie. We moeten niet vergeten dat het hier gaat om een snelle technologische ontwikkeling, waarbij Europa het ernstige gevaar loopt steeds verder achterop te raken bij de Verenigde Staten.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets kwijt over ongewenste elektronische post of "spamming" . Ongewenste post is vervelend, maar als deze post elektronisch of per fax wordt verstuurd, dan moet de ontvanger hiervoor telefoonkosten of andere kosten betalen. Daarom moet er aparte wetgeving komen voor "spamming" . Alleen al de afgelopen week heb ik 42 keer ongewenste elektronische post ontvangen en ik kan u verzekeren dat dit zeer vervelend is. Persoonlijk heb ik geen aanstootgevende elektronische post ontvangen, maar ik weet dat een aantal van mijn kiezers wel dergelijke e-mails heeft ontvangen en dat 10 % van de ongewenste e-mail bestaat nu uit pornografie.
Er bestaan programma's waarmee bedrijven namen van het Web kunnen halen en grote hoeveelheden e-mails naar bedrijven kunnen sturen. Uit een verslag van Novell van vorig jaar blijkt dat ongewenste elektronische post de Britse en Ierse bedrijven vijf pond per jaar kost. Bovendien raken de netwerken verstopt. Virgin Net in het Verenigd Koninkrijk en Bibliotech in de Verenigde Staten hebben rechtszaken tegen "spammers" aangespannen.
Vorige maand werd een verzoekschrift met 23.000 handtekeningen aan de Commissie juridische zaken en rechten van de burger overhandigd. Hierin werd gepleit voor het verbod op het verzenden van ongewenste elektronische post. Het weren van e-mails uit dezelfde bron blijkt in de praktijk niet mogelijk. In de Verenigde Staten is met "opt-out" geëxperimenteerd, maar dit bleek niet te werken. Ik ben het niet met mevrouw Oddy eens. Ik denk dat wij ons als wetgevers niet achter praktijken mogen scharen waarin adverteerders anderen voor de telefoonkosten laten opdraaien van hun marketingactiviteiten. Ook moet het deze adverteerders verboden worden hiertoe gebruik te maken van de infrastructuur van de Internetprovider.
Ik ben van mening dat "opt-in" uitstekende mogelijkheden biedt. De consument kan hiermee immers de marketinginformatie opvragen die hij nodig heeft, adverteerders kunnen hun berichten richten op de groep mensen die hier prijs op stelt en Internetproviders, die zorgen voor de toegang tot het Internet, kunnen zo garanderen dat e-mails snel, doelmatig en veilig over de elektronische snelweg vliegen.
Daarom schaart mijn fractie zich achter amendement 70 op dit verslag.

Blokland
Voorzitter, nu mag worden verwacht dat de elektronische handel van steeds groter belang wordt, is daarvoor een goed juridisch kader nodig. Dat kader moet ook de consument voldoende bescherming bieden. Alleen zo zal hij het nodige vertrouwen kunnen krijgen om aan deze handel deel te nemen. Tevens moet de consument in staat zijn zich met succes te weren tegen ongewenste elektronische commerciële communicatie. Bescherming van minderjarigen en van de menselijke waardigheid acht ik eveneens van groot belang.
Van belang is ook dat onwettige activiteiten van het Internet geweerd worden. Mijn vraag aan commissaris Liikanen is evenwel of de wijze waarop dat in amendement 48 door de juridische commissie is geformuleerd, aanvaardbaar is. Maken we zo van Internet service providers geen censureerders? Ik heb niets tegen censuur, maar dan wel graag door politie en justitie.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog zeggen dat ik bij bestudering van de amendementen groot ontzag heb gekregen voor de juridische commissie, bijvoorbeeld amendement 23 met betrekking tot overweging 22, met een zin die bestaat uit 88 woorden waar ik in ieder geval geen kop en geen staart aan heb kunnen ontdekken.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega's, dit is een belangrijke richtlijn, die een onderdeel vormt van de opbouw van de informatiemaatschappij. Het verslag van Christine Oddy is naar mijn mening deskundig, van hoogstaande kwaliteit en professioneel. Het is ook belangrijk om te constateren dat er door wetgeving geen bottlenecks ontstaan in de zakelijke activiteiten van een snel groeiende bedrijfstak.
Naar mijn mening echter wordt er een groot probleem veroorzaakt door het feit dat de informatiemaatschappij één groot netwerk vormt: de bescherming en vrijheid van het individu. De omvang van deze problemen is nog niet volledig te overzien. Dit is een historische fase, waarin het mogelijk is geworden om mensen op mondiale schaal in de gaten te houden, en het is voor het eerst dat de mensenrechten niet worden beschermd door middel van grenzen, zoals vroeger het geval was. In dit opzicht zijn we in een nieuw tijdperk aangeland, en daarom moet opting out en opting in mogelijk zijn. Ik heb zelf ook vervelende post gehad, nota bene in een taal die ik niet begrijp. Om een of andere reden wordt er heel veel in het Spaans verstuurd door bepaalde afzenders. Het moet mogelijk zijn om hierin in te grijpen. Ik zie dat niet als een politiemaatregel.
De Europese Unie moet zich naar mijn mening dan ook actief inzetten om de mensenrechten en de veiligheid binnen het informatienetwerk zeker te stellen Ik wil de commissaris vragen of dit ter sprake is geweest. De burger moet op Europees niveau gestimuleerd worden om deel te nemen aan dit netwerk maar de rechten van de mens dienen tegelijkertijd veiliggesteld te worden, zodat een negatieve ontwikkeling als deze niet de overhand krijgt. De plaats waar handel gedreven wordt dient veilig te zijn, dat is ook in het voordeel van de zakelijke activiteiten. Het moet mogelijk zijn om criminaliteit op te sporen. Dat is geen politiemaatregel. Als men bij de posterijen vermoedt dat er ergens een bom is verstopt, gaat men daar immers ook naar op zoek. Datzelfde geldt voor netwerken. Als de derde partij zich meldt, kan de rekening natuurlijk aan hem vervallen, en wanneer er een misdrijf heeft plaatsgevonden, moet de pleger daarvan de rekening gepresenteerd krijgen.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega Hoppenstedt heeft reeds op voortreffelijke wijze het standpunt van mijn fractie over het verslag van mevrouw Oddy uiteengezet. Ik wil hem hiervoor danken. In het zeer levendige debat over de elektronische handel in Europa en het zeer netelige vraagstuk van de on line-inhoud, diens oorsprong, bestemming en wettigheid, wil ik benadrukken dat er sprake moet zijn van vrijheid van meningsuiting op openbare netwerken zoals Internet.
Ik wil me hier concentreren op een aspect dat met name voor de exploitanten van satellieten interessant is. Wat de verantwoordelijkheid van de exploitanten van on line-netwerken betreft, wordt in het aanvankelijke voorstel van de Europese Commissie een onderscheid gemaakt tussen de verschillende activiteiten die door deze exploitanten wordt beoefend. De problematiek van de illegaliteit van de inhoud wordt hierbij niet uit het oog verloren. Ik denk dat dit voorstel van de Commissie niet geamendeerd hoeft te worden. Bij de transmissie van informatie via de satelliet, kabel of ander communicatiemiddel, zijn de netwerkexploitanten de tussenpersonen, en niet de makers van het bericht. Ze kunnen a posteriori de opgeslagen informatie controleren en ze kunnen deze informatie a priori ook screenen op verzoek van de nationale autoriteiten, maar alleen in heel specifieke gevallen.
Het is voor hen daarentegen niet mogelijk alle vrij toegankelijke informatie op het Internet vooraf te controleren, dat wil zeggen alvorens er toegang tot het Internet wordt verleend. De netwerkexploitanten zijn technische dienstverleners. We mogen ze dus niet vergelijken met uitgevers die verantwoordelijk voor hun publicaties kunnen worden gehouden. Ze spelen min of meer de rol van drukker, wat niet betekent dat ze maar alles kunnen drukken wat ze willen. Ze hebben wel degelijk hun verantwoordelijkheid. Het Web is een geweldig instrument voor ieder bedrijf en individu dat zich bekend wil maken. Dit instrument moet verder worden ontwikkeld, en niet worden gecensureerd. Net als de andere leden van mijn fractie zal ik niet voor de amendementen 45, 46, 48 en 51 stemmen. Deze amendementen zijn hier immers volledig overbodig en kunnen leiden tot een onacceptabele vorm van censuur.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, ik wil mij vooral ook richten tot commissaris Liikanen, en collega's, de elektronische handel kan de economie vleugels geven en daarmee vele nieuwe banen scheppen, banen die Europa zo nodig heeft. De nu voor ons liggende richtlijn zal tal van obstakels en onzekerheden wegnemen en rechtszekerheid en veiligheid bieden aan alle actoren maar vooral ook aan consumenten. Er is echter naast het probleem van de spamming , hetgeen al verteld is door mijn collega Graham Watson, ook nog een ander probleem. Afdeling 4, artikelen 12 en 13 van deze richtlijn bepalen dat wanneer een serviceprovider slechts passief informatie doorgeeft, hij niet aansprakelijk is voor de inhoud. Hij fungeert dan slechts namelijk als doorgeefluik.
Ook het tijdelijk opslaan van informatie op het netwerk, het zogenaamde cashing , valt hieronder. Die aansprakelijkheidsbeperking betreft alle illegale on-line activiteiten van derden zoals oneerlijke concurrentie, misleidende reclame, maar ook piraterij op het gebied van auteursrechten, zo valt te lezen in de toelichting van het Commissievoorstel.
Maar collega's, dit Parlement heeft twee maanden geleden in de auteursrichtlijn een amendement aangenomen op artikel 5, lid 1, dat bepaalt dat cashing wel onder de auteursrichtlijn valt, namelijk onder auteursrechterlijke bescherming, terwijl cashing als zodanig geen afzonderlijke exploitatie van de doorgegeven informatie inhoudt. Dit is met elkaar in tegenspraak. Ik heb een vraag aan de commissaris, Voorzitter. Die bepalingen zijn strijdig met elkaar....
Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken

De Voorzitter
Het spijt me mevrouw Plooij-van Gorsel, maar ik moet u onderbreken. Iedereen moet zich houden aan de spreektijd. Mijn excuses.

Bru Purón
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil een soort zwanenzang houden. Ik heb - zij het in verschillende periodes - vele jaren in dit Parlement gezeteld en ik neem nu alvast afscheid van het Parlement. Ik neem geen afscheid in mijn hart, want het Parlement zal mij altijd na aan het hart liggen, maar ik zal niet langer zoals gewoonlijk aanwezig zijn. Ik herinner mij vele momenten in de commissie juridische zaken, waaronder de momenten die ik met mevrouw Oddy gedeeld heb. Wij kwamen altijd tot gelijkaardige standpunten, ook inzake kwesties die al tijdens de vorige zittingsperiode behandeld werden en die betrekking hadden op de nieuwe technologieën en de onverenigbaarheid ervan met de auteursrechten.
Ik feliciteer de rapporteur alsook mijn collega's die een aantal amendementen ingediend hebben, zoals het amendement 45, dat door mijn goede en gewaardeerde collega Cassidy bekritiseerd wordt. Mijnheer Cassidy, ik geloof in de bevrijding van mannen en vrouwen. Wij moeten opletten voor verwoestende, mechanische technieken die geen oog hebben voor de menselijke natuur. Er is geen enkele reden waarom het network niet min of meer gecontroleerd mag worden en dat geldt zowel voor onze kinderen als voor onszelf.
Octavio Paz zei dat wij niet gemaakt zijn voor een samenleving die tot doel heeft te produceren om te consumeren en te consumeren om te produceren. De persoonlijkheid wordt vaak aangetast door boodschappen die worden uitgezonden om kunstmatige consumptie te creëren, zoals pornografie enzovoort. Mijns inziens moet al deze vuiligheid gecontroleerd worden. Naar mijn mening moet een zekere controle op het centrum van het network mogelijk zijn, zodat de consument - die niet alleen consument, maar vóór alles ook man of vrouw is - weet waar de bron van het kwaad ligt. Om dit te controleren dient natuurlijk de nodige wetgeving opgesteld te worden en moet deze wetgeving uiteraard uit meer dan louter technische maatregelen bestaan.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, voorspeld wordt dat binnen een jaar 500 miljoen mensen aangesloten zijn op het Internet. Er is een hele nieuwe markt ontstaan, wat de heer Hoppenstedt zojuist heel goed uiteenzette. Daarmee is de basis gelegd voor een toekomstige groeimotor in Europa. Niet politici, maar ondernemers zorgen voor groei. Politici scheppen de voorwaarden en het klimaat voor groei. Elektronische handel vormt een groot potentieel voor de Europese industrie. We moeten er echter op toezien dat er geen politieke beslissingen worden genomen die Internetproviders dwingen om zich buiten de Unie te vestigen.
In amendement 36 wordt voorgesteld dat de verleners van diensten van de informatiemaatschappij alle gegevens die nodig zijn voor het opsporen en het identificeren van leveranciers van onwettige inhouden, moeten bewaren. Het gaat hier om criminaliteitsbestrijding, waarvoor de verantwoordelijkheid bij de lidstaten ligt. Evenals in het concurrentieland de Verenigde Staten zouden de lidstaten hier ook de kosten van de criminaliteitsbestrijding op zich moeten nemen, maar ook moeten beslissen ook over de zeer strenge regels en technische mogelijkheden die eventueel nodig zijn om zeer verdachte gevallen van zware criminaliteit te bestrijden.
Het realiseren van amendement 36 zou bepaalde Internetproviders dwingen om zich buiten de Unie te vestigen, wat geen goede manier is om het groeipotentieel in de nieuwe Interneteconomie te benutten. Het zou een zeer ongelukkige, typisch politieke verstrengeling van de verschillende belangen van de burgers zijn. En het is in mijn ogen gebaseerd op een gebrek aan kennis op het betreffende gebied.
De kandidaat-voorzitter van de Commissie Prodi sprak afgelopen dinsdag over het belang van hoogwaardige techniek voor de ontwikkeling in Europa. Hij heeft gelijk. Het is van groot belang dat de economische voorwaarden voor groei binnen de IT-sector niet worden afgebroken maar worden ontwikkeld. Dat geldt met name voor het midden- en kleinbedrijf, zodat het niet benadeeld wordt door kosten voor de opslag. Belangrijk is ook het respect voor integriteit, wat ook de kleine bedrijven aangaat.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de ontwikkeling van de elektronische handel zal een grote invloed hebben op de gehele maatschappij. Deze handel is een veelbelovende branche, en zal dus voor veel werkgelegenheid zorgen. Het is een internationaal verschijnsel waar ook wij zeker mee te maken zullen krijgen. Europa kan immers niet worden bestuurd als een eiland midden in de oceaan. We moeten ons daarom niet allerlei regels en verplichtingen opleggen. We zouden dan immers niet ten volle van deze zeer vruchtbare ontwikkeling kunnen profiteren.
Ik ben me evenwel goed bewust van de risico's die deze ontwikkeling met zich mee brengt. We moeten aan deze risico's het hoofd bieden en ze zoveel mogelijk beperken. In dit licht lijkt het voorstel van de Commissie me evenwichtig. Ik vraag me af of, na alles wat ik gehoord, gezien en meegemaakt heb, de amendementen van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger dit zo noodzakelijke evenwicht niet verstoord hebben. De meeste sprekers van mijn fractie hebben benadrukt dat we de consument weliswaar moeten beschermen - dit is een geheel legitieme zorg - maar dat we hem tegelijkertijd niet alle voordelen van deze ontwikkeling kunnen onthouden wat betreft de werkgelegenheid en de economische groei.
Daarom denk ik dat we goed moeten opletten dat dit evenwicht niet verstoord wordt. Samen met mijn collega's zal ik daarom voor de amendementen stemmen die de situatie verbeteren en tegen de amendementen die dit evenwicht verstoren.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, wie vijf jaar lang in dit Huis het woord heeft gevoerd zou daar eigenlijk geen emoties meer bij moeten voelen, maar de gedachte dat vandaag praktisch de laatste dag van deze zittingsperiode is laat mij toch niet geheel koud. Zoals een beroemd schrijver van mijn land zei, "er is geen zekerheid in wat de morgen brengt" , en dus maak ik van deze gelegenheid gebruik om alle collega's, de ambtenaren en de tolken te danken met wie ik deze vijf jaren heb gedeeld die voor de opbouw van Europa zo fundamenteel waren. Het was voor mij een eer met velen van u te werken.
Ook het thema dat thans ter bespreking staat is uiterst belangrijk qua economische en maatschappelijke strekking, zowel omdat het in bijzondere mate tot de jongeren is gericht als omdat er heel wat banen mee gemoeid zijn.
Precies gisteren heeft het Parlement mijn verslag over het Witboek over de handel aangenomen, dat uitvoerig en op positieve wijze ingaat op de elektronische handel.
Ik dank eveneens de Commissie, die haar toezegging is nagekomen om nog in dit mandaat het Groenboek en het Witboek over de handel tot stand te brengen. De Commissie heeft er zodoende voor gezorgd dat de handelssector voor het eerst in zijn totaliteit door de instellingen werd aangepakt.
Wij hebben voor elkaar gekregen dat er in het Witboek acties van de Commissie werden ingelast om het bedrijfsleven een hart onder de riem te steken maar tegelijkertijd de gebruikers in bescherming te nemen.
De juridische aspecten die vandaag tegen het licht worden gehouden, vormen een onontbeerlijke grondslag om elektronische contracten, doelgroepen en toekomstige ontwikkelingen te regelen en te harmoniseren. De voorwaarde is dat Internet voor iedereen toegankelijk wordt, toegankelijk maar wel gereglementeerd, om bepaalde risicogroepen te beschermen, kinderen vooral. Er moet bescherming komen tegen illegale elektronische handel, tegen binnendringing via de kabel, maar anderzijds moeten er de nodige stimulansen komen voor al hetgeen voor banenschepping kan zorgen en onze cultuur kan vermeerderen. Van een cultuurloos Europa zal er immers geen sprake zijn, zoals de grote Delors placht te zeggen.
Ook al moet er nog veel gebeuren op de nieuwe communautaire markt, wij hebben in ieder geval aangetoond dat het mogelijk is de belangen van de ondernemers, de middenstand en vooral het midden- en kleinbedrijf te beschermen, maar tegelijkertijd in de bres te springen voor de burgers als consumenten, die het doelwit en de doelgroep vormen van de activiteiten van openbare en particuliere bedrijven. Laten wij op deze weg voortgaan!

Klaß
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij leven in het tijdperk van de informatiemaatschappij, en er ontstaan telkens nieuwe manieren om te communiceren. Als we daar op de goede manier mee omgaan, dienen zich reusachtige mogelijkheden aan en zal de concurrentiekracht van de Europese economie zeker toenemen. We moeten die mogelijkheden dus benutten. Maar we hebben wel een eenvormig wettelijk kader nodig. In de on line-wereld wordt de consument overspoeld door informatie. De lidstaten kunnen zich niet meer op hun nationale wetgeving beroepen, omdat het elektronisch handelsverkeer zich niets van geografische grenzen aantrekt.
De lidstaten en de Commissie moeten gedragscodes opstellen ter bescherming van de consument. Een belangrijk punt is daarbij ongevraagde reclame. Die moet als zodanig herkenbaar zijn, en de geadresseerde moet die ook kunnen weigeren, want aan het ontvangen kunnen kosten verbonden zijn. Op dat punt moet er meer transparantie komen. Er moet een duidelijk label komen, zodat de consument weet wat hem wordt aangeboden. Dan kan hij zelf in alle vrijheid beslissen of hij die informatie wil ontvangen of niet.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, het doet de Commissie genoegen dat in het zeer grondige verslag-Oddy dezelfde benadering wordt gevolgd als in het voorstel van de Commissie. Het is met name van belang dat de interne marktprincipes die aan het voorstel ten grondslag liggen unaniem worden gesteund.
De meeste amendementen in het verslag-Oddy verduidelijken en verbeteren het aanvankelijke voorstel en ik kan u met genoegen mededelen dat de Commissie de amendementen 1, 2, 4, 6, 7, 12, 13, 16-20, 22, 24, 32-34, 37, 40, 41, 43, 55-57, 62 en 65-67 kan accepteren. Amendement 6 kan de Commissie alleen in de Engelse versie accepteren. Met enige wijzigingen kan de Commissie ook de amendementen 3, 5, 11, 15, 25, 29 en 35 en een gedeelte van de amendementen 9, 14, 38, 51, 69 en 73 aanvaarden.
De Commissie kan echter om vier verschillende redenen een aantal andere amendementen niet overnemen.
Allereerst is het doel en de formulering van sommige amendementen niet voldoende duidelijk, wat zou kunnen leiden tot rechtsonzekerheid. Dit geldt voor de amendementen 8, 24, 26, 30, 39, 58, 59, 60, 64 en 72. Amendement 42 kan niet als zodanig geaccepteerd worden. Artikel 11, lid 1 moet herzien worden wat betreft het moment waarop on line-contracten gesloten worden. De Commissie kan zich vinden in de doelstelling die in dit amendement van het Parlement vermeld staat om de procedures rondom het sluiten van een contract te vereenvoudigen. Ze zal met dit vraagstuk in het geamendeerde voorstel rekening houden.
Ten tweede zijn sommige amendementen niet in overeenstemming met andere richtlijnen van de Gemeenschap of met het Gemeenschapsrecht. Het gaat hier om de amendementen 10, 28, 36, 70 en 76 die als strijdig zouden kunnen worden opgevat met de regels voor de bescherming van persoonsgegevens en met de beginselen van het Gemeenschapsrecht. Dit geldt ook voor de amendementen die het toepassingsgebied van de richtlijn willen vergroten, maar geen samenhang vertonen met de richtlijnen inzake diensten van de informatiemaatschappij (de amendementen 27 en 63). Amendement 31 tenslotte verandert de voorgestelde definitie van commerciële communicatie.
In de derde plaats verstoren sommige amendementen het evenwicht tussen de belangen die zijn gemoeid met bepaalde vraagstukken die al in vorige voorstellen zijn behandeld. Amendement 48, waarover een vraag is gesteld, behoort tot deze groep amendementen.
Dit geldt ook voor de amendementen 44 tot en met 54 en amendement 75 inzake het vraagstuk van de aansprakelijkheid van tussenpersonen. Dit is een zeer belangrijk en gevoelig vraagstuk. In haar aanvankelijke voorstel heeft de Commissie haar best gedaan een redelijk compromis te bewerkstelligen waarin met alle belangen rekening wordt gehouden. Dit geldt ook voor amendement 71, waarin de lijst van de verschillende soorten contracten die in artikel 9 zijn vastgelegd wordt beperkt.
In de vierde plaats zijn er amendementen die in dit stadium te ambitieus zijn, gezien het huidige integratieniveau van de Gemeenschap. Dit geldt voor de amendementen waarmee men de afwijkingen in bijlage 2 van het voorstel (amendementen 21, 68 en 74) wil beperken. Ook geldt dit voor amendement 61 wat betreft het beroep op gerechtelijke instanties, hoewel wat dit laatste punt betreft de Commissie erkent dat de verhaalsmogelijkheden verbeterd moeten worden, met name bij grensoverschrijdende contracten.
Ik wil mijn betoog afsluiten door het Parlement te bedanken voor het werk dat het heeft verzet en voor zijn steun voor het voorstel. Het is van zeer groot belang voor Europa en diens burgers dat ten volle gebruik wordt gemaakt van de voordelen van de elektronische handel en dat de positie van Europa in de wereld op dit punt wordt verbeterd. Ik onderschrijf de opmerking van de heer Paasilinna dat alle non-gouvernementele activiteiten in dit opzicht welkom zijn.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Aangezien het moment van afscheid is aangebroken, wens ik u hierbij het beste. Ik wil in het bijzonder mijn collega's van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger zeggen dat ik de afgelopen vijf jaar met plezier met ze heb samengewerkt. Ik wens deze commissie dan ook veel succes tijdens de volgende zittingsperiode.

De Voorzitter
Mevrouw Gebhardt heeft het woord voor een motie van orde.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil bij deze mijn ergernis kenbaar maken, nee, niet alleen mijn ergernis... Het is schandalig dat een verslag dat voor vanmorgen op de agenda stond - althans volgens mijn informatie, toen ik maandag over de agenda heb gestemd - verdaagd wordt.
Het verslag van een bemiddelingscomité over de erkenning van diploma's voor bepaalde beroepswerkzaamheden van jongeren, is iets heel belangrijks. Nu hoor ik vanmorgen bij toeval dat er pas vanmiddag om 18.00 uur over dit verslag gedebatteerd wordt en dat de stemming pas morgenochtend plaatsvindt. Zo'n behandeling heeft dit verslag niet verdiend, want het gaat hier om mensen, jonge mensen. Wij hebben als Parlement gezegd dat dit een van onze prioriteiten voor de Europese politiek is. Ik accepteer niet dat er zo met dit verslag wordt omgesprongen. In het bemiddelingscomité, ook bij de bemiddeling met de Raad, was dit een buitengewoon belangrijke zaak.

De Voorzitter
Mevrouw Gebhardt, zolang het tegendeel niet is bewezen, is de vergadering van vrijdag een vergadering als alle andere. Deze kwestie werd een aantal vergaderingen terug door de Conferentie van voorzitters op de agenda van vrijdag ingeschreven. U had met uw fractievoorzitter moeten bespreken of het mogelijk was deze kwestie op een ander tijdstip te behandelen.
Hoe dan ook is vrijdagmorgen geen bijzonder quorum vereist en kan hier rustig over gestemd worden, aangezien er ook geen amendementen zijn. Wij moeten gewoon vaststellen dat er een akkoord gesloten is, en dat is even geldig en even belangrijk wanneer hierover op vrijdag beslist wordt.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde over de volgorde van de stemming van vandaag.
Gewoonlijk wordt eerst gestemd over de verslagen waarvoor een gekwalificeerde meerderheid vereist is. Wij moeten dus eerst over het verslag-McCarthy/Hatzidakis - het verslag over de algemene bepalingen inzake de structuurfondsen - stemmen vóór we over de uitvoeringsverslagen stemmen, dus vóór we over het verslag-Varela Suanzes-Carpegna en de overige uitvoeringsverslagen bij het algemeen verslag over de structuurfondsen stemmen.

De Voorzitter
Mijnheer Medina, u stelt dus voor dat we volgens de gebruikelijke volgorde stemmen en dat we eerst over de verslagen stemmen waarvoor een gekwalificeerde meerderheid vereist is - in dit geval het verslag-Pronk - vóór we met het blok in verband met Agenda 2000 beginnen.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het over de verslagen-Varela Suanzes-Carpegna, -Jöns, - Kellett-Bowman, -Colom i Naval en -McCarthy/Hatzidakis. Het verslag-McCarthy/Hatzidakis is van deze vijf verslagen het algemeen verslag en moet dan ook na het verslag-Bösch en vóór het verslag-Varela Suanzes-Carpegna in stemming gebracht worden. Dat is de logische volgorde, aangezien dat het algemeen verslag is en de overige vier verslagen uitvoeringsverslagen zijn.

De Voorzitter
Neen, voor deze reeks verslagen wordt de gebruikelijke volgorde gevolgd: eerste lezingen, tweede lezingen, instemming en raadplegingen. We bemoeilijken de zaken alleen maar als we gaan discussiëren over welk van deze verslagen nu het kaderverslag is. Dat is al beslist en elke wijziging zou alleen maar voor verwarring zorgen.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik bevind me in dezelfde vervelende situatie als mevrouw Gebhardt. Ik weet dat vrijdag een dag is als alle andere dagen. Ik ben altijd op vrijdag aanwezig. U schept echter een slecht precedent, want u moet dit Parlement de mogelijkheid bieden met 314 tegenstemmen het resultaat van een bemiddeling te verwerpen. Dat zal morgen niet mogelijk zijn. We hebben het al een keer eerder gedaan met betrekking tot het verslag-Rothley. Er vond toen ook een bemiddelingsprocedure plaats. Er bestond overeenstemming over het gezamenlijk ontwerp, maar het Parlement had het toch verworpen. Morgen zal het Parlement hiertoe niet in staat zijn. Ik wil tegen deze gang van zaken protesteren. We hadden de bemiddelingsverslagen vanochtend moeten behandelen zodat we er vandaag nog over hadden kunnen stemmen.

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, het spijt me, maar voor het aannemen van uw verslag is een gewone meerderheid nodig en dus niet een gekwalificeerde meerderheid. Anders zou dit verslag tijdens een van de stemmingen van vandaag aan bod komen. Het lijkt me dus geen probleem dat er morgen over dit verslag gestemd wordt.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik wist niet dat er op verschillende manieren met bemiddelingen kon worden omgesprongen al naargelang de onderwerpen die aan bod komen. Ik dacht dat dit niet kon.

De Voorzitter
Nee, dat kan inderdaad niet en er is hiervan ook geen sprake. Het verslag-Rothley is met een gewone meerderheid verworpen.
U moet zich beter informeren alvorens u vergelijkingen gaat trekken.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, ik kom terug op iets dat we vanmorgen om 9.00 uur besproken hebben. Zoals u allen heeft vernomen, is de winnaar van de Sacharovprijs, de heer Ibrahim Rugova, met zijn gezin uit Kosovo aangekomen in Italië. Wij hebben vanmorgen in uw afwezigheid ook toestemming van de Voorzitter en het Bureau gevraagd om in de loop van de komende dagen een parlementaire delegatie naar Rome te sturen. Wij hebben er vanmorgen op aangedrongen dat de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, de voorzitter van de subcommissie mensenrechten, ondervoorzitter van het Europees Parlement Renzo Imbeni, en de voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Zuid-Oost-Europa naar hem toe gaan om uit zijn mond te horen hoe de situatie in Kosovo is, hoe hij is behandeld, en hoe het in de toekomst verder moet. Graag kregen wij zo snel mogelijk uw toestemming, zodat we deze reis vandaag nog kunnen voorbereiden.

De Voorzitter
Mevrouw Pack, zoals u en alle collega's weten, valt het verlenen van toestemming voor deze reis onder de bevoegdheid van de Conferentie van voorzitters. De Conferentie van voorzitters komt vanavond bijeen en ik zal haar dit verzoek voorleggen en de goedkeuring ervan adviseren. De bevoegde instantie zal dus vanavond nog een beslissing nemen.
De heer Falconer verzoekt om het woord voor een motie van orde.

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, de diensten van het Parlement delen mij mee dat de fotograaf die foto's aan het nemen is, hier uitdrukkelijk toestemming voor gekregen heeft. Dat blijkt ook uit de badge die hij draagt. Als onze bevoegde diensten hem hier toestemming voor gegeven hebben, is dat omdat het onder de bepalingen valt.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik kan uw opvatting over de wijze waarop we over het programma inzake de structuurfondsen moeten stemmen, niet onderschrijven. Ieder aspect van de uitvoeringsverordeningen is immers ondergeschikt aan de algemene verordening. Als het Parlement niet instemt met de algemene verordening, kan er geen overeenstemming bestaan over de verordeningen die hierop volgen. Vanuit wetgevend oogpunt moet logischerwijze eerst overeenstemming bestaan over de algemene verordening. Pas daarna kan er over de andere verordeningen gesproken worden.
U moet dus het verslag-McCarthy/Hatzidakis omwisselen met het verslag-Varela Suanzes-Carpegna. Dan kunnen we de stemming gewoon voortzetten.

De Voorzitter
Mevrouw McCarthy, mijns inziens komt dat op precies hetzelfde neer, maar om niet nog meer tijd te verliezen, zullen wij dit in stemming brengen zoals u vraagt. Dat gaat er tenminste niet nog meer tijd aan een volledige zinloze discussie verloren.

Stemming
Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, ik wil even een technische verduidelijking aanbrengen. Een van de amendementen waarover wij gaan stemmen - het amendement 4 - maakt deel uit van het compromis dat wij met de Raad bereikt hebben, en vereist een wijziging in artikel 3, lid 1 van de verordening: er moet een nieuw initiatief, het communautair initiatief URBAN, aan toegevoegd worden. Indien amendement 4 wordt aangenomen, verzoek ik u het nodige te doen opdat de diensten de vereiste technische wijzigingen aanbrengen en de desbetreffende overweging aanpassen.

De Voorzitter
Wij zullen het nodige doen als het amendement wordt aangenomen.
Voor we tot de stemming overgaan verzoek ik de Commissie overeenkomstig artikel 72, lid 5 van het Reglement haar standpunt met betrekking tot de amendementen kenbaar te maken.

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, wij nemen de amendementen over die door de Raad, de Commissie en uw vertegenwoordiger, de heer Varela, overeen zijn gekomen.

Vertegenwoordiger van de Raad
Mijnheer de Voorzitter, ook de Raad gaat akkoord met de overeengekomen amendementen.
De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd

Wulf-Mathies
Hetzelfde als daarnet. De Commissie staat volledig achter hetgeen we gemeenschappelijk zijn overeengekomen en wat mevrouw Jöns gisteren tijdens het debat heeft uiteengezet.

Vertegenwoordiger van de Raad
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij mevrouw de commissaris.
De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd

Samland
Mijnheer de Voorzitter, er is een aanvulling nodig. Tijdens de bemiddeling en de trialoog zijn we voor de amendementen 1 en 2 overeengekomen dat de tekst in de toekomst moet luiden: "This limit may be increased up to 2 %" (" Deze grens kan worden opgetrokken tot ten hoogste 2 %" ). Hetzelfde geldt voor amendement 1, paragraaf 4. In de tekst komt het woord up maar een keer voor. Wilt u dit alstublieft na de stemming laten aanpassen, zodat ook in amendement 1 het woordje up wordt opgenomen. Zo waren we het overeengekomen met de Commissie en de Raad.

De Voorzitter
Is de rapporteur het hiermee eens? Uitstekend, mijnheer de rapporteur.
Dan kan de Commissie nu haar standpunt met betrekking tot de amendementen kenbaar maken en kan ook de Raad zijn commentaar geven.
De heer Liikanen heeft het woord namens de Commissie.

Liikanen
Wat de heer Samland zojuist zei is correct. De Commissie kan zich hierin vinden.

De Voorzitter
En kan de Raad zich ook in de amendementen vinden?

Vertegenwoordiger van de Raad
Mijnheer de Voorzitter, de Raad is het daarmee eens, zoals in de trialoog overeengekomen.
De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd

Samland
In de aanloop tot deze stemming is het in het Parlement tot discussies gekomen over de vraag met welke meerderheid het nieuwe interinstitutionele akkoord en de daarmee samenhangende financiële vooruitzichten moeten worden aangenomen.
Ik weet dat ook u de juridische dienst om verduidelijking gevraagd heeft. Namens de leden van de Begrotingscommissie wil ik hier het volgende verklaren: tot op heden heeft het Parlement over interinstitutionele akkoorden in principe met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen besloten. Dat betekent dat wij het krachtens artikel 203, paragraaf 9, laatste subparagraaf, over het volgende eens zijn geworden, ik citeer: "de Raad beslist met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen, het Europees Parlement met een meerderheid van stemmen van zijn leden" , en wel over het maximumpercentage.
U weet net zo goed als ik dat noch in het Verdrag, noch in het Reglement - ook niet in het nieuwe - iets geregeld is rond de stemverhoudingen bij interinstitutionele akkoorden. Met dit interinstitutioneel akkoord en het vastleggen van de financiële vooruitzichten leggen we niettemin het maximumpercentage voor de komende zeven jaar vast. Daarmee wordt indirect een beslissing genomen waarvoor het Verdrag expliciet een absolute meerderheid voorschrijft. Niet alleen om deze reden, maar ook vanwege de politieke noodzaak een dergelijke beslissing volkomen bindend voor de Raad, de Commissie en ook het Parlement te maken, zou ik daarom willen dat hiervoor een gekwalificeerde meerderheid geldt. Kunt u dat alstublieft bevestigen?

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Samland. Ik kan hetgeen u zegt niet bevestigen. Ik heb het verslag van de Begrotingscommissie heel aandachtig bestudeerd en de juridische dienst om een verslag verzocht. Zoals u terecht zei - en zoals ook gesteld wordt in de nota die uw commissie mij gezonden heeft en die ik heel grondig bestudeerd heb - is noch in de Verdragen, noch in ons Reglement bepaald dat voor de interinstitutionele akkoorden een absolute meerderheid vereist is. Meer nog, zoals u allen weet, is in een - al oud - arrest van het Hof van Justitie van 23 juli 1988 bepaald dat de verschillende instellingen niet kunnen beslissen over de meerderheid die vereist is. Dat was ook de reden waarom wij ons Reglement dienden te wijzigen en de absolute meerderheid voor het verlenen van kwijting door een gewone meerderheid moesten vervangen. Wij waren immers tot de conclusie gekomen dat deze absolute meerderheid onmogelijk behouden kon worden wanneer dat niet in de Verdragen vastgelegd was. Dit argument zou moeten volstaan in deze zaak.
Ik heb ook uw argument onderzocht dat we ons de vraag moeten stellen of dit besluit op zich begrotingsbesluiten inhoudt. Ook de juridische dienst heeft grondig onderzocht of het begrotingsbesluiten inhoudt, waarvoor overeenkomstig artikel 272 een gekwalificeerde meerderheid vereist is. De juridische dienst komt tot de conclusie - die ik overigens deel - dat het de begrotingsbesluiten niet vervangt, omdat het akkoord geen wet is of op zich geen begrotingsbesluit is. Wanneer jaarlijks de begroting wordt goedgekeurd, dient de Voorzitter na te gaan of rekening gehouden is met de vereiste meerderheden en of deze gehaald werden. Vervolgens wordt bij de goedkeuring van de jaarlijkse begroting het besluit met deze meerderheden genomen. In theorie kan een tegenovergesteld besluit genomen worden, ook al hebben de instellingen onder elkaar een akkoord - dat geen kracht van wet heeft en ondergeschikt is aan de wetten - gesloten om bepaalde lijnen niet te overschrijden. Dit akkoord steunt evenwel op de goede wil van de instellingen en heeft geen kracht van wet.
Bijgevolg kan deze meerderheid niet geëist worden omdat dit geen kracht van wet of begrotingswaarde heeft. Dit standpunt wordt bevestigd in een aantal arresten van het Hof van Justitie, waarnaar ook verwezen wordt in het verslag van de juridische dienst, dat ik overigens te uwer beschikking zal stellen.
In het licht van al deze feiten en teneinde niet dezelfde fout te maken die eerder al gemaakt werd en te vermijden dat beroep wordt aangetekend bij het Hof van Justitie - dat wij zouden verliezen - kan ik dan ook alleen maar vasthouden aan het standpunt van de juridische dienst dat hiervoor een gewone meerderheid vereist is. Wij zullen dus een besluit nemen met een gewone meerderheid.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het uiteraard eens met deze argumenten die ik zelf - vanuit mijn eigen praktijk - gisteren in de Fractie van de Europese Volkspartij en hier vanmorgen ook al uiteengezet heb.
Ik wil de heer Samland, die geen juridisch, maar een politiek argument gebruikt, erop wijzen dat deze Vergadering de Raad vaak verzocht heeft niet langer met eenparigheid van stemmen en gekwalificeerde meerderheid te besluiten en akkoorden te sluiten met een gewone meerderheid.
Het is vreemd dat wij de Raad hierom verzoeken, maar dit zelf blijkbaar niet willen respecteren. Dit is strijdig met de Verdragen, ons eigen Reglement, de jurisprudentie van het Hof van Justitie en het druist zelfs in tegen het gezond verstand dat zegt dat, juridisch gezien, een wet een wet is en de kracht van deze formele wet heeft. Zij heeft niet de kracht van een aantal gevolgen die ze inderdaad heeft, maar die te gelegener tijd in de gepaste juridische vorm gegoten zullen worden en waarvoor de krachtens het Verdrag vereiste meerderheden dienen gevonden te worden.

De Voorzitter
Ik houd mij als Voorzitter niet bezig met politieke argumenten. Als Voorzitter moet ik nauwlettend de juridische voorschriften en het Reglement volgen.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken voor de verduidelijking. We moeten er goed op letten dat we ons baseren op de rechtsregels, want als we politieke overwegingen laten prevaleren, verandert de hele situatie. Alles kan dan immers worden beweerd, en dat levert veel tegengestelde meningen op. We hebben deze situatie eerder deze week al meegemaakt.
Ik denk dat we het volgende aspect in overweging moeten nemen: de interinstitutionele akkoorden veranderen het beginsel van de eenjarige begroting. De instellingen hebben hiermee ingestemd. Deze akkoorden maken deel uit van een visie op de begroting die we zelf hebben onderschreven.
In het verslag-Colom i Naval staan een paragraaf en een amendement 27 waarin direct naar artikel 12 van het interinstitutioneel akkoord wordt verwezen. In dit akkoord is het maximale stijgingspercentage - dat zeven jaar lang zal worden toegepast - veranderd. Dit is een zeer belangrijke en goede daad van deze instelling. Ons Reglement voorziet krachtens bijlage IV, artikel 3, lid 8 en 9, in een stemming op basis van een absolute meerderheid van de leden. Ik denk dat het bezwaar van de heer Samland gegrond is. We moeten eisen dat er met een absolute meerderheid gestemd wordt om ons tegen de Raad in bescherming te nemen.
Applaus

Müller
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik wil het betoog van Detlev Samland ondersteunen. Volgens de rechtspraak die u daar citeert, mijnheer de Voorzitter, kunnen de instellingen de door het Verdrag bepaalde meerderheden niet verlagen. Dat wil echter niet zeggen dat de instellingen de meerderheid in bepaalde omstandigheden niet autonoom kunnen verhogen, met name als we het bindende karakter dat artikel 203 aan het maximumpercentage verbindt, kracht willen bijzetten. Dat is nog een bijkomend argument voor het standpunt van de Begrotingscommissie. We veranderen het maximumpercentage, dat daarmee voor de komende zeven jaar vastligt. Het Parlement zou er goed aan doen daarvoor een gekwalificeerde meerderheid te vinden.

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen neem ik er nota van dat de juridische dienst en de Voorzitter zich - volgens uw stelling - in 1988 en 1993 vergist hebben, omdat toen tweemaal met een gekwalificeerde meerderheid gestemd werd, nadat de juridische dienst ook toen een verslag had opgesteld. Ik ben uiteraard bereid deze fout recht te zetten, maar ik maak mij zorgen omdat u een eigen interpretatie aan deze kwestie geeft. In het onderhavige akkoord in zijn huidige vorm is immers bepaald dat voor de herziening van de financiële vooruitzichten een gekwalificeerde meerderheid vereist is. Volgens uw stelling zou deze wet nietig en in strijd met het door u geciteerde arrest uit 1988 zijn. Wij kunnen deze wettekst, die volgens uw stelling en volgens het vonnis van juli 1988 nietig is, dan ook niet goedkeuren.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik een woord van lof richten tot de heer Samland. We weten dat hij het interinstitutioneel akkoord onderschrijft en dat zijn eerste zorg het handhaven van de rechtsregels en de politieke autoriteit van de interinstitutionele akkoorden is.
Mijnheer de Voorzitter, als uw interpretatie juist is, dan is het interinstitutioneel akkoord onaanvaardbaar. In dit akkoord staat namelijk een groot aantal bepalingen waarvoor een gekwalificeerde meerderheid vereist is. Als het Verdrag daadwerkelijk en heel duidelijk voorziet in een gekwalificeerde meerderheid bij iedere stemming over een vergelijkbaar vraagstuk, en het aantal afwijkingen van deze stemmingsprocedure beperkt, dan is dit interinstitutioneel akkoord, zoals de heer Colom i Naval zojuist al suggereerde, onacceptabel. Dit akkoord is waardeloos, en u moet het daarom intrekken.
Wat in deze zaak van wezenlijk belang is, is dat dit Parlement op zijn laatste zittingsdag, het nieuwe en het daaropvolgende Parlement voor de duur van zeven jaar wil verplichten de begrotingsbevoegdheden waarin het Verdrag voorziet ingrijpend te beperken. Wat deze bevoegdheden betreft, drukt het Parlement zich grotendeels met gekwalificeerde meerderheid uit. Het is geheel onlogisch dat het zich hier met een gewone meerderheid over uitspreekt. Dit druist namelijk in tegen het Verdrag. Hierin staat immers dat we over begrotingsbevoegdheden beschikken en dat we ons hierover met gekwalificeerde meerderheid uitspreken. We kunnen niet door middel van een gewone meerderheid het volgende Parlement verbieden de uitvoering van zijn begrotingsbevoegdheden op te geven.
Dit akkoord is bovendien de opvolger van het interinstitutioneel akkoord van 1993. Dit laatste akkoord is met gekwalificeerde meerderheid van stemmen aangenomen en er staat in vermeld dat dit akkoord alleen met behulp van een gekwalificeerde meerderheid kan worden opgezegd. Het is de bedoeling dat het nieuwe akkoord het oude vervangt, waardoor het oude akkoord dus wordt opgezegd. Over dit akkoord moet dus met gekwalificeerde meerderheid gestemd worden.
Wat het schemergebied betreft tussen het politieke en het juridische aspect van dit vraagstuk, denk ik dat u ernstig onderschat wat het sluiten van interinstitutionele akkoorden in ons bestel betekent. Het Hof van Justitie dat u citeerde, erkent in steeds meer arresten dat de interinstitutionele akkoorden een fundamentele norm vormen. Als u deze wet met een gewone meerderheid laat aannemen dan kan een Parlement in de toekomst, bijvoorbeeld op een druilerige vrijdagmorgen, met een meerderheid van 48 tegen 47 stemmen niet alleen de financiële perspectieven afschaffen, maar ook de gehele interinstitutionele samenwerking die de afgelopen twintig maanden is opgebouwd.
Applaus
Mijnheer de Voorzitter, u heeft niet het recht om op dergelijke wijze een van de fundamenten van ons goede interinstitutionele functioneren, dat wil zeggen deze akkoorden die geleidelijk en in vertrouwen door de instellingen zijn uitgewerkt, op het spel te zetten. We moeten bij gekwalificeerde meerderheid stemmen. De kwaliteit van de samenwerking tussen de instellingen, zoals beschreven in het Verdrag en erkend door de Raad, is hier in het geding.
Levendig applaus

De Voorzitter
Tal van leden hebben om het woord verzocht, maar mijns inziens is dit geen academisch debat en moeten we tot stemming overgaan. Iemand moet een beslissing nemen en die verantwoordelijkheid komt mij toe. Ik heb de kwestie grondig onderzocht en het spijt mij, mevrouw Müller, maar in de jurisprudentie wordt net het tegenovergestelde gezegd van wat u zegt en wordt met name gesteld dat wij de meerderheden niet kunnen verhogen. Wij kunnen ze wel verlagen, maar niet verhogen. Waar geen meerderheid vastgesteld is, kunnen wij die ook niet zelf bepalen. Dat is jammer genoeg zo, ook al maakt het Parlement zich soms illusies dat het anders kan. Op basis van dit besluit kan ik enkel bij het standpunt blijven dat ik ingenomen had. Wij zullen dus met een gewone meerderheid besluiten.
Wij hebben de ontwerpresolutie bestudeerd. Neen, mijnheer Elles, het spijt mij, maar de kwestie is geregeld. Als iemand mij hier schriftelijk om verzoekt, zal ik de zaak met het oog op de toekomst aan de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten voorleggen, maar op dit moment moet iemand de knoop doorhakken en dat ben ik en ik heb een besluit genomen. Er volgt geen stemming over deze kwestie.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, alvorens we tot de stemming over het herziene amendement 27 overgaan, zou u moeten nagaan of dit amendement wel ontvankelijk is. Ik heb het gevoel, ervan uitgaande dat het ontwerp voor een institutioneel akkoord als bijlage wordt aangenomen, dat dit amendement zowel juridisch als praktisch gezien niet overeenkomt met de verwachtingen die omtrent dit akkoord bestaan.
Toen we ons over de interinstitutionele akkoorden moesten uitspreken, beschikten we over een verslag en hadden we het interinstitutioneel akkoord goedgekeurd. In het verslag werd immers om onze goedkeuring gevraagd. Ik wil het nu niet hebben over het soort meerderheid waarmee gestemd moet worden. Ik heb mijn standpunt hierover al tijdens het debat over het interinstitutioneel akkoord over het GBVB gegeven, en ik ben in de tussentijd niet van mening veranderd.
Ik denk dat dit amendement niet ontvankelijk is. De tekst van een akkoord kan immers niet zomaar veranderd worden door middel van een amendement op een verslag dat over een geheel ander onderwerp gaat. Door dit amendement worden sommige stukken van het verslag ingrijpend veranderd. Dit geldt niet alleen voor de toelichting, maar ook voor een aantal leden. U nam indertijd overigens een vergelijkbaar standpunt in over een amendement dat door mijzelf was ingediend.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, de Begrotingscommissie heeft maandag tijdens een volgens de regels geplande en door u toegestane vergadering een principebeslissing genomen over het interinstitutioneel akkoord. Een meerderheid heeft voor gestemd. Aangezien we pas op maandag over de amendementen konden stemmen, heeft onze commissie dat meteen na het principebesluit gedaan. U heeft ons trouwens speciale toestemming gegeven om daar te vergaderen, omdat we daar vorige week ook nog met de Raad hebben onderhandeld in het kader van de trialoog. De stemming is volgens de regels verlopen en de amendementen zijn tijdig aan het Parlement voorgelegd. In die zin zou het Parlement dus volkomen gelijk hebben als het nu tot de eindstemming overging.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, ik zie eigenlijk geen enkele bepaling in het Reglement die ons belet deze procedure - die we overigens al zo vaak gevolgd hebben - te volgen en met andere woorden met behulp van een amendement een tekst in bijlage toe te voegen. Ik breng het amendement 27 dan ook in stemming.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat ik weer het woord neem, maar ik wil voorstellen het verslag-Colom i Naval op basis van artikel 129 van het Reglement naar de bevoegde commissie terug te verwijzen.
Ik denk dat we naar aanleiding van het debat van zojuist, de argumenten die naar voren zijn gebracht en de omstandigheden waarin het debat plaatsvond, moeten besluiten dit verslag naar de bevoegde commissie terug te verwijzen. We kunnen zo het volgende Parlement direct na de verkiezingen laten beslissen wat er de komende zeven jaar gaat gebeuren.
In de tussentijd kunnen we ons over het juridische vraagstuk buigen dat zojuist door een aantal sprekers ter tafel werd gebracht. Dit vraagstuk is zojuist op briljante wijze door Jean-Louis Bourlanges uiteengezet. Ik stel dit Parlement daarom voor het verslag-Colom i Naval naar de bevoegde commissie terug te verwijzen .

De Voorzitter
Prima, we laten een spreker voor en een spreker tegen aan het woord. U bent voorstander. De heer Samland is tegen, geloof ik.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, we zijn in de Begrotingscommissie twee jaar met dit verslag bezig geweest. Twee jaar! We hebben meer dan twintig voorbereidende werkdocumenten geschreven. Maandag heeft de Begrotingscommissie nog eens vier uur gedebatteerd, een vergadering waarop de heer Fabre-Aubrespy het verkoos niet aanwezig te zijn. Gisteren hebben we het verslag hier in het Parlement uitvoerig besproken. Je kunt voor het verslag zijn of tegen, maar het spijt me vreselijk, als u het terugverwijst, maakt u een lachertje van het vele werk dat de rapporteur en het Parlement hebben verzet. Ik verzoek u het verslag in stemming te brengen.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, gisteravond hebben we tijdens het debat over dit verslag gehoord dat de rapporteur zelf zich niet achter dit specifieke verslag kan scharen. We hebben vanochtend volgens de nieuwe procedure van Amsterdam gestemd. Tijdens deze stemming hebben we ons niet kunnen uitspreken over losse amendementen, zoals hier amendement 28 waarin wordt gepleit voor een herzieningsclausule voor deze financiële vooruitzichten en waarbij het Parlement zijn bevoegdheden de komende zeven jaar zonder aanpassingen behoudt. Dit zou betekenen dat het nieuwe Parlement en de nieuwe Commissie hierover geen zeggenschap zullen hebben. Een aantal spreker heeft deze kwestie vanochtend al toegelicht.
Ik schaar me daarom achter de suggestie van de heer Fabre-Aubrespy om dit verslag naar de bevoegde commissie terug te verwijzen. We bevinden ons in het onderhandelingsproces. We kunnen aangegeven hoe de belangen van het Parlement het best gediend kunnen worden. Ik ben bang dat als we nu een definitief besluit over dit vraagstuk nemen, mijnheer de Voorzitter, u met het gevoel blijft zitten dat u de belangen van mensen buiten dit Parlement hebt behartigd in plaats van de belangen van de EP-leden zelf.
Gemompel van afkeuring

De Voorzitter
Mijnheer Elles, we gaan over dit verslag stemmen. Alleen ikzelf weet wat ik voel. U kunt hier niets over zeggen.
Het Parlement verwerpt het verzoek om terugverwijzing naar de commissie
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u de stemming te verdagen, op zijn minst tot morgenochtend, en liever nog tot september, omdat er nog altijd twee juridische fouten in het verslag zitten. Ten eerste is het nog altijd niet duidelijk of het Comité van de regio's is geraadpleegd. Ik vind het nogal kwalijk dat de Raad ons een gewijzigd standpunt voorlegt voordat het met het Comité van de regio's heeft afgesproken hoe dat geraadpleegd gaat worden. Dat is een onaanvaardbare juridische fout. Ten tweede was het vanmorgen niet mogelijk de juiste versie van mijn verslag te bemachtigen. De versie die de documentatiedienst vanmorgen van de tweede lezing had, bevatte nog altijd de verkeerde rechtsgrondslag, die van het Verdrag van Maastricht. Ik verzoek u dus, mijnheer de Voorzitter, de stemming minstens tot morgen te verdagen, en uw juridische dienst, die hier al sinds maandag mee bezig is, te vragen of het verslag morgen zonder juridische fouten bij de documentatiedienst beschikbaar is, zodat we erover kunnen stemmen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik heb buitengewoon veel achting voor collega Jarzembowski, vooral vanwege de volharding waarmee hij zijn doelen nastreeft. We hebben zijn amendementen in de commissie met grote meerderheid verworpen, en nu het hem niet lukt zijn doel met inhoudelijke bezwaren te bereiken, probeert hij het natuurlijk langs de juridische weg. Daar kan ik heel goed in komen. Nu is het wel zo dat de juridische kant volledig opgehelderd is, ook door de juridische dienst. We hebben de zaak zo behandeld als de heer Jarzembowski zelf aangeraden, ja zelfs aanbevolen en geëist heeft. We hebben de eerste lezing zelfs al in de commissie goedgekeurd. We zijn uitgepraat, mijnheer de Voorzitter. Naar mijn mening moeten we, zoals u voorstelt, vandaag tot de stemming overgaan. Ik verzoek u bij dat standpunt te blijven en ons vandaag te laten stemmen.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, ik steun het verzoek van de heer Jarzembowski voor terugverwijzing naar de commissie, niet alleen op grond van zijn juridische argumenten, maar ook in de hoop dat de volgende commissie er iets verstandigers mee doet dan de heer Jarzembowski.
Gelach

De Voorzitter
Een mogelijkheid bestaat erin het verslag nu aan te nemen en met de mededeling aan de Raad te wachten tot het Comité van de regio's beslist heeft of het zich hier al dan niet over zal uitspreken; een andere mogelijkheid is de stemming tot morgen uit te stellen, aangezien het ernaar uitziet dat het Comité van de regio's morgen een gunstig advies zal geven.

Hoff
Mijnheer de Voorzitter, ik zat woensdagavond de plenaire vergadering voor toen dit debat gevoerd werd. Ik heb toen opdracht gegeven na te gaan of er vandaag gestemd kan worden. Er is dus genoeg tijd geweest, en ik vind dat we vandaag moeten stemmen.

De Voorzitter
Teneinde te vermijden dat onze stemming ongeldig verklaard wordt omdat we nog niet over het advies van het Comité van de regio's beschikken, stel ik voor de stemming tot morgen uit te stellen.
Het Parlement stemt hiermee in

Pronk
Voorzitter, gisteravond hebben wij dit verslag behandeld en toen heeft de Commissie bij monde van commissaris Flynn, de verantwoordelijke commissaris, medegedeeld dat zij in ieder geval alle amendementen aanvaardt. Dus dat staat in de notulen van gisteren. Dat probleem is dus opgelost. Ik geloof niet dat het nodig is dat de Raad ze moet aanvaarden, want daar komen we nog later op terug.

De Voorzitter
Dat is een heel verstandig standpunt van de rapporteur. Wij gaan over tot de stemming.
De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd

Watson
Mijnheer de Voorzitter, dit amendement moet de burgers beschermen tegen ongewenste elektronische post waarvoor ze de telefoonkosten moeten betalen. Aan het einde van het debat van vanochtend vertelde commissaris Liikanen ons dat de Commissie dit amendement niet zal overnemen, ook al wordt het in dit Parlement aangenomen.
Ik wil opmerken dat veel EP-leden hier het ontoelaatbaar vinden dat de Commissie om technische redenen een amendement weigert dat de politieke wil van dit Parlement duidelijk uitdrukt. We mogen niet toestaan dat adverteerders...
Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken

De Voorzitter
Mijnheer Watson, wat u doet is niet correct. We voeren momenteel geen debat. Ik kan u het woord geven voor een motie van orde, maar niet voor een dergelijk betoog.
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de volgende stemming komt er alweer aan, en zo hoort het ook. Ik moet overeenkomstig artikel 129 van het Reglement helaas vragen om terugverwijzing van het verslag naar de commissie. Niet dat we geen overeenkomst met Mexico willen, maar het gaat om de vraag hoe hoog ons Parlement zichzelf aanslaat. We hebben een jaar geleden ingestemd met een tussentijdse overeenkomst, zodat de onderhandelingen over een volwaardige overeenkomst konden worden afgerond. Wij hebben toen expliciet gezegd dat we pas met een volledige overeenkomst zullen instemmen als op alle onderdelen een akkoord is bereikt. En dat is nu net niet gebeurd. Als we onze controlerende functie echt willen uitoefenen, ook tegenover de kiezers, dan is het toch geen enkel probleem om dit verslag nu terug te verwijzen en er later over te stemmen, als alle onderdelen beschikbaar zijn? Ook het Mexicaanse parlement heeft ingestemd met de overeenkomst, op voorwaarde dat het aan het einde van de rit, als alles is afgerond, nog eens geraadpleegd wordt. Het gaat er dus om dat we doen wat we zeggen, en daarom vraag ik u mijn verzoek in te willigen.

De Voorzitter
Ik breng het voorstel om terugverwijzing naar de commissie in stemming.
Het Parlement verwerpt het verzoek

De Voorzitter
Wij gaan bijgevolg tot stemming over.
Het Parlement neemt het besluit aan

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, toen ik zojuist op basis van artikel 129 verzocht om terugverwijzing van het verslag-Colom i Naval naar de bevoegde commissie, vond voorzitter Samland het nodig me in mijn hemd te zetten. Hij zei dat hij het betreurde dat ik maandagavond niet aanwezig was op de bijeenkomst van de Commissie begrotingscontrole. Ik vind deze opmerking beneden alle peil.
Ik wil zeggen dat het me uiteraard genoegen doet dat mijn afwezigheid wordt opgemerkt. Het bewijst dat mijn aanwezigheid altijd voor enige beroering zorgt. Maandagavond vonden er echter meerdere belangrijke bijeenkomsten plaats, waaronder die van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger. Aangezien ik van deze commissie lid ben, was ik niet aanwezig op de bijeenkomst van de Commissie begrotingscontrole. Ik wil hier overigens aan toevoegen dat ik de vorige bijeenkomst van 29 april van de Begrotingscommissie wel heb bijgewoond. In het verslag wordt van deze bijeenkomst gewag gemaakt. Ik had toen tegen het verslag-Colom i Naval gestemd. Dit verslag is tijdens de bijeenkomst van de commissie op maandagavond niet ingrijpend gewijzigd.

Titley
 Vandaag zal ik mijn stem uitbrengen voor een beleid dat alle vormen van fraude bestrijdt, zoals Labour dit in het verleden telkens gedaan heeft wanneer een dergelijk vraagstuk zich voordeed. Gevallen van wanbeheer, oneerlijkheid, corruptie of hoe je het ook wilt noemen zijn weliswaar een zeldzaamheid, maar leiden tot kosten die niet alleen door mijzelf, de inwoners van mijn kiesdistrict en anderen worden betaald, wat op zich al ernstig genoeg is. Nee, de rekening wordt uiteindelijk door de Europese Unie als geheel betaald, die in de publieke opinie bepaald geen smetteloze reputatie heeft en als een oplichterskliek te kijk wordt gezet.
Toen zij twee jaar geleden aan de macht kwam heeft de Britse Labourregering er geen gras over laten groeien om strenge nieuwe normen voor het openbaar bestuur in Groot-Brittannië vast te leggen. Tegen die tijd was het vertrouwen van de burger, dat altijd als basis voor de Britse democratie heeft gediend, als gevolg van 18 jaar conservatisme danig afgenomen. Ook zorgde de Labourregering, als onderdeel van haar strategie, voor een verschuiving van de macht van Westminster naar de burger. Zo wordt er vandaag voor het eerst sinds 300 jaar een Schots parlement gekozen. Ook wordt er voor het eerst in de geschiedenis een Algemene Vergadering voor Wales gekozen. In mijn eigen regio zou de nieuwe North West Regional Assembly in de toekomst de basis voor een regionale overheid kunnen vormen, mochten de burgers dit willen.
Labour zal altijd de hoogste normen nastreven voor het openbaar bestuur, of dat nu in Londen, Brussel, Edinburgh of Manchester is. Labour zal er ook voor blijven strijden dat de burgers zo nauw mogelijk bij beslissingen worden betrokken, of het nu gaat om Groot-Brittannië of Europa.
Aanbeveling-McCarthy/Hatzidakis (A4-0264/99)
Caudron
De Europese Commissie heeft 28 april jongstleden het voorontwerp voor begroting van de Europese Unie aangenomen voor het begrotingsjaar 2000, het eerste jaar van de nieuwe financiële vooruitzichten.
De vastleggingskredieten die voor de structuurmaatregelen worden voorgesteld komen overeen met de beschikking van de Raad. Deze kredieten hebben een waarde van 32, 678 miljard euro. Dit bedrag is verdeeld over de structuurfondsen (30 miljard euro) en het Cohesiefonds (2, 6 miljard euro). Er is dus sprake van een verlaging van de begroting van 7 % in vergelijking tot 1999. Dit is een forse, en in bepaald opzicht TE forse verlaging.
Om deze verlaging van de begroting te compenseren moeten we dus de doelmatigheid van de structuurfondsen en Cohesiefondsen vergroten.
Dat is het doel van de voorstellen voor een verordening waarover wij vandaag debatteren.
Het Cohesiefonds neemt een bijzondere plaats in omdat de financiering per project geschiedt, en dus niet per programma. Zeker, dit fonds neemt een bijzondere plaats in, maar het speelt daarnaast ook een doorslaggevende rol in die zin dat met dit fonds een grotere economische en sociale samenhang wordt nagestreefd en dit is een van de taken van de Europese Unie. Om die reden moet de basisverordening voor dit fonds gewijzigd worden. Hiertoe moeten met name de sleutelbegrippen, met in het bijzonder dat van "project" zelf, opnieuw gedefinieerd worden. De Raad stelde dit al in zijn voorstel voor. Ik onderschrijf overigens de gedachte dat het financieel beheer vereenvoudigd moet worden. Ik acht het verder noodzakelijk dat de lidstaten hiervoor verantwoordelijk moeten worden gemaakt en dat het gebruik van subsidies die door dit fonds worden verleend, gecontroleerd wordt. Als we dit niet doen, dan neemt de fraudegevoeligheid sterk toe.
Met betrekking tot de structuurfondsen in het algemeen, voorzag de verordening van de Raad slechts in drie communautaire initiatieven (INTERREG, LEADER EN EQUAL). Het Europees Parlement heeft een compromis bewerkstelligd met de Raad over de opname van een vierde initiatief, te weten URBAN. Daarover ben ik verheugd. Dit initiatief zag een aantal jaar geleden het daglicht en heeft bewezen dat het onmisbaar is voor de steden die zich in een crisissituatie bevinden.
Wat FEDER betreft heeft de rapporteur gekozen voor een redelijke oplossing. Hij heeft de eerste lezing van het voorstel van de Raad niet gewijzigd. Nu het Verdrag van Amsterdam in werking is getreden en de medebeslissingsbevoegdheden van het Europees Parlement zijn toegenomen, is het Parlement van plan zijn standpunt over 49 eerste lezingen inzake de samenwerking en over 15 teksten die in eerste lezing betreffende de samenwerking zijn aangenomen, te wijzigen. Het Europees Parlement wil zijn advies slechts voor drie verordeningen in het kader van Agenda 2000, waarover wij vandaag debatteren, handhaven. Dat verklaart waarom we haast moeten maken. Om die reden heeft de rapporteur compromisamendementen voorgesteld die moeten voorkomen dat de hervormingen geblokkeerd worden. Het gaat om maatregelen ten gunste van de insulaire regio's, om de vergroting van onderzoeksveld van FEDER en om steun van FEDER aan de communautaire initiatieven inzake URBAN en INTERREG. Het gaat om relevante amendementen waarachter ik mij kan scharen. Ik hoop dat de Raad ze snel zal goedkeuren want we kunnen ons geen tegenslagen meer permitteren.

Costa Neves
Ik heb tegen het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de plattelandsontwikkeling gestemd omdat het op geen enkel moment verwijst naar de specifieke programma's voor de ultraperifere regio's (POSEIMA).
Ik heb tegen het voorstel voor een verordening houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen gestemd wegens de nietszeggende verwijzingen naar de ultraperifere regio's. Dit wordt onder meer duidelijk in artikel 3, waarin bepaald wordt dat "ook de ultraperifere regio's met een BBP per inwoner dat lager is dan 75 % van het communautaire gemiddelde voor doelstelling 1 in aanmerking komen..." . Deze bepaling is op alle ultraperifere regio's van toepassing! Wat wordt hier dan in hemelsnaam mee bedoeld?
Na alle moeite die wij ons hebben getroost om de verwijzing naar de ultraperifere gebieden formeel in het Verdrag betreffende de Europese Unie onder te brengen, heb ik jammer genoeg tegen deze verordeningen moeten stemmen. Zij zijn in mijn ogen het tastbare bewijs van een verloren kans.
Tezelfdertijd zou ik willen benadrukken dat het Europees Parlement een aanzienlijke bijdrage heeft geleverd aan de verbetering van Agenda 2000, met name op de volgende gebieden:
de structurele steunmaatregelen maken 0, 46 % van het BBP van de Europese Unie uit; -twee derde van alle middelen die voor de fondsen zijn uitgetrokken vallen onder doelstelling 1; dit betekent dat de steun geconcentreerd wordt daar waar de behoefte het grootst is; -de voornaamste maatstaf bij de toewijzing van de fondsen blijft het ontwikkelingsniveau van de desbetreffende regio, niet zomaar eender welk ander criterium...!-het Parlement heeft er mede voor gezorgd dat Portugal, Spanje en Ierland in aanmerking komen voor het Cohesiefonds, ook al maken zij deel uit van de eurozone; -het heeft het belang van de niet-gouvernementele organisatie voor de regionale ontwikkeling erkend; -het heeft het partnerschapsbeginsel verduidelijkt en versterkt en heeft zodoende de inspraak en de transparantie vergroot; -het heeft de nefaste gevolgen van het verlies van de niet-gebruikte kredieten ondervangen door voor te stellen deze opnieuw aan dezelfde lidstaat toe te wijzen; -het heeft de reserve die bij het begin van de programmeringsperiode niet door de lidstaten wordt verdeeld en is voorbestemd om de best beheerde programma's te belonen van 10 % tot 4 % herleid; -het heeft bijgedragen aan de handhaving van het communautaire initiatief URBAN dat op de steden betrekking heeft; -het heeft de steun uit hoofde van het EFRO uitgebreid tot het toerisme en culturele initiatieven; -het heeft het gebruik van de trans-Europese netwerken bevorderd teneinde een betere verbinding tussen de eilanden en de perifere regio's en het centrum tot stand te brengen.Wij hebben heel wat bereikt!Jammer dat er geen aandacht aan de ultraperifere regio's is besteed!

Cunha
Ik heb niet voor de definitieve resoluties over de hervorming van het GLB gestemd en wel om de volgende redenen: 1. Zij herstellen het interne evenwicht tussen de verschillende onderdelen van het GLB niet en maken evenmin een einde aan de ongelijkheden tussen de landbouwers, de producties en de regio's.2. In tegenstelling tot de voorstellen van het Europees Parlement dragen zij niet bij aan de economische en sociale samenhang van het Europese platteland aangezien geen mechanismen in het leven worden geroepen om de productiviteit te meten en zodoende de minst rendabele landbouwgebieden te steunen.3. Zij bevatten geen speciale steunmaatregelen voor de kleine landbouwers die doorgaans het ergst worden getroffen en derhalve vlugger geneigd zijn uit de landbouw te stappen.4. Zij waarborgen geen voldoende versterking van het beleid inzake plattelandsontwikkeling en bieden bijgevolg ook geen garantie voor de praktische toepassing van het Europese landbouwmodel en de dienovereenkomstige multifunctionaliteit.5. Zij verdedigen de Europese landbouw niet met het oog op de komende onderhandelingsronde in het kader van de Wereldhandelsorganisatie.6. Zij bieden geen antwoord op de voornaamste problemen van de Portugese landbouw. Er is bijvoorbeeld geen verhoging toegekend voor strategische quota op het gebied van de bevloeiing, de rundsector of de schaapsector. Ook de referentiewaarde voor de productie van granen en oliehoudende gewassen is niet verhoogd. En er worden evenmin financiële middelen uitgetrokken voor de herstructurering van de melksector.7. De laatste reden heeft betrekking op het feit dat alles eenvoudigweg bij het oude blijft. Het betreft een hervorming die absoluut niet getuigt van politieke moed en niet in staat zal blijken de Europese landbouw voor te bereiden op de almaar groeiende uitdagingen van de mondialisering. Bovendien is zij vooral gericht op landbouwers en landbouwsectoren die eerder in een gunstige positie verkeren.
Kortom, deze hervorming strookt absoluut niet met de algemene hervormingsprincipes die het Europees Parlement in zijn algemeen verslag van juni 1998 heeft aangenomen.

Darras
Eindelijk heeft de volharding van de Commissie regionaal beleid en van onze beide rapporteurs resultaat opgeleverd. Dat doet me genoegen en ik dank onze collega's dan ook voor hun overtuigingskracht.
In aansluiting op de conclusies van de Europese Raad van Berlijn heeft onze Commissie regionaal beleid strijd moeten leveren op een gebied dat voor alle Europese burgers van belang is: het opzetten van een vierde communautair initiatief: URBAN. Het nieuwe URBAN-programma is gericht op het economische en sociale herstel van steden en stadswijken die in een crisis verkeren. Het doel van dit programma is de bevordering van een duurzame stedelijke ontwikkeling.
Dit programma was een van de prioriteiten van onze Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten. Wij zijn erin geslaagd het op 19 november 1998 door de plenaire vergadering in Straatsburg aan te laten nemen. We moesten er vervolgens voor zorgen dat de Commissie en de Raad hiermee zouden instemmen. De geloofwaardigheid van ons Parlement en onze verplichtingen jegens de burger stonden hier immers op het spel. De Unie moet natuurlijk ook de burgers te hulp schieten die niet behoren tot een "zone" of "regionale doelstelling" . Onze solidariteitsplicht stond op het spel en onze opvatting over Europa werd op de proef gesteld.
Het Parlement heeft erkend dat wij gelijk hadden. Daarom zal ik mij achter dit verslag scharen en achter alle verslagen die samen Agenda 2000 vormen. De vooruitzichten voor de periode 2000-2006 kunnen nu van start gaan. Ons Parlement sluit aan het einde van zijn zittingsperiode dit dossier, dat van groot belang is voor de toekomst van Europa en voor de toekomstige uitbreiding. Het was een lange, hardnekkige en moeilijke strijd en we moesten ons hoeden voor de vele valkuilen. Het was echter ook altijd een gepassioneerde strijd en ik heb er met genoegen aan deelgenomen.

des Places
Met de hervorming van de structuurfondsen kunnen we de tekortkomingen van het regionaal beleid niet aanvullen. De economische en sociale samenhang wordt hierdoor niet verbeterd. Het regionaal beleid zal zwaar onder de hervorming te lijden hebben en de schadelijke gevolgen hiervan zullen met name op het Franse platteland voelbaar zijn.
We zullen alle bepalingen die in de algemene verordening zijn opgenomen, snel bestuderen en ons buigen over hun verwachte positieve en negatieve gevolgen. De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten wil weten welke positieve gevolgen men van deze kostbare structuurfondsen verwacht. Deze fondsen zijn immers niet meer dan instrumenten waarmee de Commissie zieltjes hoopt te winnen voor een centralistisch Europa.
De hervorming van de structuurfondsen zal alleen maar tot meer uitgaven leiden: 195 miljard ecu voor het structuurbeleid, 18 miljard ecu voor het Cohesiefonds, en 49 miljard ecu voor de pretoetredingsinstrumenten. De regio's van doelstelling 1 eisen het leeuwendeel op met 69, 7 % van de kredieten voor structuurbeleid, tegen 11, 5 % van de kredieten die voor de regio's van doelstelling 2 zijn bestemd.
Iedereen doet zijn best om meer kredieten in de wacht te slepen, maar niemand vraagt zich af hoe doelmatig het geld wordt uitgegeven. Wat de begroting betreft, denkt men liever in termen van uitgavendoelstellingen dan dat er een plafond voor de uitgaven wordt vastgesteld. Men zoekt liever nieuwe projecten om de toegewezen kredieten te kunnen besteden dan kredieten aan bestaande projecten toe te wijzen. De uitgaven worden een doel op zichzelf en moeten het bewijs vormen dat een programma geslaagd is.
Het is nogal vreemd dat doelstelling 2, die gewijd is aan de industriële regio's en plattelandsgebieden waar economische herstructureringen plaatsvinden, tijdens de onderhandelingen is opgeofferd aan doelstelling 1 en 3. Voor de periode 1999-2006 wordt voor deze doelstelling 22, 5 miljard ecu vrijgemaakt, dat is min of meer hetzelfde bedrag als voor de periode 1994-1999 was vrijgemaakt. De plattelandsgebieden die voor doelstelling 5b in aanmerking komen, zullen zwaar onder deze situatie lijden: in Frankrijk zal een derde van de mensen die voor structuurfondsen in aanmerking kwamen, na de overgangsperiode geen steun meer ontvangen.
De toekomst van het platteland staat temeer op het spel daar de Commissie en het Parlement, die hun bevoegdheden onophoudelijk willen uitbreiden, een geïntegreerd stedelijk beleid willen ontwikkelen, dat ten koste gaat van het subsidiariteitsbeginsel. In het verslag-Orlando, dat afgelopen dinsdag overhaast is aangenomen zonder dat het zelfs in stemming is gebracht, wordt, ter legitimering van dit Europese stedelijk beleid, verwezen naar de toespraak die de heer Prodi bij zijn benoeming heeft gehouden. De Europese Unie moet haar inspanningen richten op de bestaande vormen van gemeenschappelijk beleid (GLB, GVB, enzovoort) en zich niet met steeds meer verschillende gebieden bezighouden. Dat is de wens van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten. Diversificatie kan immers leiden tot een nog grotere versnippering van de openbare middelen en dat is per definitie ondoelmatig. Ook kan diversificatie de inflatie aanwakkeren, met alle schadelijke gevolgen voor de openbare uitgaven van dien.
Dit is niet het enige probleem dat de hervorming van de structuurfondsen met zich meebrengt. Meerdere regio's genieten een bijzondere behandeling die door politieke onderhandelingen is verkregen. Dankzij deze bijzondere behandeling kunnen ze ontsnappen aan de nadelige gevolgen van gemeenschappelijke besluiten. Slechts drie landen bevinden zich aan de zijlijn: Luxemburg, Finland en natuurlijk Frankrijk. Het geval van het Belgische Hainaut spreekt boekdelen. Deze regio ontvangt extra steun ter waarde van 15 miljoen ecu ter compensatie voor het feit dat Belgisch Hainaut geen aanspraak meer kan maken op doelstelling 1. Het Franse Hainaut, dat aan het Belgische Hainaut grenst, ontvangt daarentegen niets. Deze discriminatie wordt niet door een verschil in BNP of werkloosheidspercentage tussen beide regio's gerechtvaardigd.
Dit voorbeeld laat goed zien welk standpunt Frankrijk aan het einde van de onderhandelingen over Agenda 2000 inneemt. Dit land, dat door Duitsland op het gebied van de landbouw is verzwakt, ziet dat zijn belangen op regionaal gebied verkwanseld worden. Ook kan het land zijn standpunt inzake het GLB niet handhaven.
De hervorming van de structuurfondsen is een mislukking voor Europa en voor Frankrijk in het bijzonder. Om die reden zag de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten geen andere mogelijkheid dan het verslag-McCarthy/Hatzidakis te verwerpen.

Klaß
Het structuurbeleid is in de loop der tijden uitgegroeid tot een belangrijk onderdeel van het communautair beleid. Ongeveer een derde van de begroting wordt eraan besteed.
We zijn het er allemaal over eens dat de steun uit de Europese structuurfondsen niet over alle regio's verdeeld kan worden volgens het "gieterprincipe" . Dat betekent dat het aantal regio's dat in aanmerking komt, verminderd moet worden, en dus het aantal doelgebieden.
Voor die regio's die geen aanspraak meer zullen kunnen maken op de structuurfondsen, waaronder veel gebieden uit doelstelling 1 en 2, hebben we een overgangsperiode ingesteld. Dat is een goede zaak, want op die manier wordt voorkomen dat programma's die goed begonnen zijn, abrupt worden stilgelegd. Wat we niet bereikt hebben, is de "steun voor landelijke gebieden" waar wij om gevraagd hadden. We hebben nu wel het communautaire initiatief LEADER, maar dat is slechts een druppel op een gloeiende plaat. Als we op grond van bevolkingsaantallen gaan uitmaken of een gebied landelijk is of niet, zijn we verkeerd bezig. De vraag is of een streek structureel in het nadeel is door zijn gebrekkige infrastructuur, want daardoor kunnen er ook geen nieuwe banen ontstaan. Zo'n streek zit in een vicieuze cirkel waar zijn inwoners niet op eigen kracht uit komen.
We hebben over RESTRUCT of RECOVER gedebatteerd, en wachten nu op URBAN als vierde communautaire initiatief.
Kleine en middelgrote steden worden gemeten aan een bevolkingsaantal van boven de 50.000. Zo vallen kleinere structuren, net als sommige landbouwgebieden, opnieuw uit de boot. Wij willen een inhaalslag van de armste regio's in Europa ten opzichte van de rijkere.
Laten we daarbij zorgen dat plattelandsgebieden met een gebrekkige infrastructuur niet tussen wal en schip belanden.

Napoletano
Het besluitvormingsproces dat heeft geleid tot de formulering van nieuwe verordeningen voor de structuurfondsen, is met aandacht door het Parlement gevolgd.
Het eindresultaat gaat weliswaar niet voor honderd procent in op de verzoeken die het Parlement naar voren had gebracht, maar het heeft wel in ruime mate invloed ondergaan van onze Vergadering via de Commissie regionaal beleid, de rapporteurs en de groep die de besprekingen gevoerd heeft.
Aangezien ik actief heb deelgenomen aan het hele wetgevingsproces, kan ik verklaren dat ik bijzonder tevreden ben over het besluit om het URBAN-programma te vernieuwen.
Dit programma is bijzonder belangrijk voor de steden omdat hiermee het actieplan voor een duurzame stad, dat in november jongstleden in Wenen door de Commissie werd gepresenteerd, nader uitgewerkt wordt en geloofwaardiger overkomt. Het actieplan vormt eveneens een versterking van de instrumenten die reeds vervat zijn in de doelstellingen 1 en 2 van de structuurfondsen ten behoeve van de steden.
Tot slot dank ik de rapporteurs voor de kaderverordening, omdat zij bereid zijn geweest zich te buigen over het probleem van een Italiaanse regio die ons zeer na aan het hart ligt. De regio Abruzzen is in 1994 uit doelstelling 1 van de structuurfondsen gehaald. Het is de enige regio in heel Europa die voor geen enkele begeleidingsmaatregel in aanmerking is gekomen, ondanks dat dit soort maatregelen wel voorkomen in de nieuwe verordeningen voor regio's die uit doelstelling 1 zullen moeten treden.
De Europese Raad van Berlijn heeft deze situatie vermeld bij de "bijzondere gevallen" die in de bijlage staan van het verslag dat wij straks zullen goedkeuren. Echter, in punt 44 van de conclusies van de Raad wordt niet verduidelijkt wat die bijzondere aandacht die de Raad terecht aan deze regio wil schenken, nu eigenlijk behelst.
Ik hoop dat op aandrang van het Europees Parlement zowel de Raad als de Commissie overgaan tot berekening van die financiële toekenningen en/of het bevolkingsaantal dat toegelaten wordt. Ook hoop ik dat zij de mogelijkheid van overheidssteun omschrijven als uitzondering op de mededinging in de zin van artikel 92, lid 3, sub c) van het Verdrag, zoals dat is gebeurd met andere zogeheten speciale gevallen.

Schroedter
Ik heb voor het verslag gestemd. Het Europees Parlement heeft het voorstel van de Commissie aanzienlijk verbeterd, en dat komt vooral de vrouwelijke inwoners van de Europese regio's ten goede. Hun recht op steun wordt aanzienlijk verbeterd. Het is erg jammer dat de Raad geaarzeld heeft deze verregaande voorstellen over te nemen.

Titley
 Ik zal vandaag met plezier mijn stem uitbrengen voor dit verslag. Tony Blair heeft de belangen van Groot-Brittannië op de Top van Berlijn uitstekend behartigd, met name die van de regio noord-west, door voort te bouwen op het werk van Labourleden in het Europees Parlement. Deze regio zal daarom kunnen blijven profiteren van Europese subsidies waarmee de werkloosheid, sociale uitsluiting en milieuvervuiling aangepakt kunnen worden. Dit is slechts één van de voorbeelden van de positieve manier waarop Labour Europa benadert en waarvan de Britse burger concreet voordelen ondervindt.
Subsidies van de Europese Unie hebben er al voor gezorgd dat het leven van de mensen in de regio noord-west blijvend verbeterd is. In mijn eigen stad, in Manchester, heeft de EU 13 miljoen pond geïnvesteerd in het Metrolink "light rail" netwerk. Ook heeft de EU bijgedragen aan de bouw van het industriegebied Trafford Park, waardoor meer dan 15.000 banen werden gecreëerd. Daarnaast speelden de EU-middelen een grote rol bij de herinrichting van het oude havengebied van Manchester aan Salford Quays, dat nu een levendig commercieel centrum is geworden en nog eens meer dan 4.000 banen heeft opgeleverd. Verder heeft Manchester zich dankzij de EU-middelen kunnen ontwikkelen tot een belangrijk cultureel en toeristisch centrum, door de bouw van het G Mex Exhibition Centre, de Bridgewater Concert Hall, The Manchester Museum of Science and Industry en de regionale dependance van het Imperial War Museum.
De anti-Europa gezinde Tories, ik bedoel dat gezelschap onder leiding van William Hague, willen ons doen geloven dat de EU niets dan bureaucratie en bemoeienis brengt. Met een positieve benadering kan de EU echter bijdragen tot een reële verbetering van de levensstandaard van de gemiddelde burger in de regio noord-west. Terwijl de Tories zich terugtrekken om de scheuren in hun partij te dichten, doet Labour in Brussel haar best om Groot-Brittannië de vruchten van de EU te laten plukken.

Trizza
Namens Alleanza Nazionale wil ik te kennen geven dat het mij deugd doet te zien dat het Parlement nog vóór zijn ontbinding een uitspraak heeft kunnen doen over de hervorming van de structuurfondsen. Door herhaalde incidenten van onbegrip met de Commissie en de Raad deed zich het gevaar voor dat de goede afloop van zoveel inspanningen in het gedrang kwam, met verder het risico dat de besprekingen werden gedegradeerd tot louter krachtmetingen tussen de instellingen.
Het verheugt ons te zien dat men samen met de teksten van de nieuwe verordeningen ook een draagvlak heeft gerealiseerd waarmee een daadwerkelijke samenwerking in het beheer van de fondsen kan worden ingeluid, onder meer via de gedragscode die tussen de Commissie en het Parlement is afgesproken met het oog op uitvoering van het structuurbeleid. Hierdoor krijgt het Parlement een hoofdrol toebedeeld in de hervorming, in de uitvoeringsfase en tijdens de hele duur van de programmering.
Het feit dat URBAN weer bij de communautaire initiatieven is ondergebracht, betekent een overwinning voor alle Europese burgers. Het is gewoon nodig dat er erkenning komt voor de sleutelrol die stedelijke en grootstedelijke gebieden in de regionale ontwikkeling te vervullen hebben.
Een evenwichtige en complementaire groei van de stadsgebieden is van doorslaggevende betekenis voor de economische en regionale ontwikkeling. Met het oog daarop is het noodzakelijk dat de samenwerking met regionale en plaatselijke overheden en met de sociaal-economische partners op alle niveaus wordt opgevoerd, omdat zij immers het dichtst bij de in ontwikkeling verkerende realiteit van de regio's staan. Maar verder moet er ook rekening mee worden gehouden dat er onevenwichtige situaties kunnen ontstaan doordat de regio's een uiteenlopende mededingingspositie hebben, hetgeen kan voortvloeien uit een ander werkgelegenheidsniveau, of uit een andere kwaliteit van de infrastructuur, van het natuurlijk milieu en de ontwikkeling; dit geldt met name in de delicate fase die thans aanbreekt, nu de regio's moeten worden opgespoord die in aanmerking komen voor doelstelling 2.
In principe staan wij positief tegenover de hervorming, maar wij hebben enig voorbehoud met betrekking tot aspecten die nog niet voldoende onderzocht zijn, zoals het feit dat bepaalde regio's uit hoofde van het concentratiebeginsel een pas op de plaats dreigen te maken wat hun ontwikkelingsproces betreft. De bevolkingen van deze gebieden zullen daar de dupe van worden en dat is nu niet bepaald een optimale basis om te bewijzen dat de Europese Unie haar best doet voor de ontwikkeling van achtergebleven gebieden.
Ook Italië dreigt er bekaaid van af te komen bij de berekening van het plafond van financiële middelen die voor doelstelling 2 gepland zijn. De regio's die industrieel of ruraal gezien in verval verkeren (voormalige doelstellingen 2 en 5b), krijgen minder financiering dan in de vorige programmeringsperiode, met een maximaal gegarandeerde reductie van 33 % van de betrokken bevolking. Hierbij moet echter ook nog het percentage geteld worden in verband met insluiting van de gebieden die uit doelstelling 1 worden gezet, waardoor de betreffende regio's nog meer gedupeerd worden. Zonder dan nog erbij te vermelden dat de regio Abruzzen, de enige Europese regio die uit doelstelling 1 is gezet vóór het eind van de huidige programmeringsperiode, tussen wal en schip valt, omdat het tussen overgangssteun en insluiting in doelstelling 2 balanceert. Deze regio loopt dus het risico dat zij geen eerlijke plaats in het kader van deze hervorming toebedeeld krijgt.
Verslag-Colom i Naval (A4-0230/99)
Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, iedereen weet in welke omstandigheden de stemming over het verslag van de heer Colom i Naval heeft plaatsgevonden. Ik wil u laten weten dat we deze gang van zaken afkeuren. Toch sta ik als rapporteur voor begrotingszaken, net als de andere leden van mijn fractie, geheel open voor interinstitutionele samenwerking. Hopelijk kan ik in de toekomst mijn werkzaamheden in dit Parlement voortzetten. Alleen God en de kiezers beslissen hierover. Wij zijn niet gelukkig met het akkoord, maar wel degelijk tot samenwerking bereid. We voelen niets voor een financiële programmering voor een duur van zeven jaar. De concrete invulling van de financiële behoeften is immers nog onvoorspelbaar. Een dergelijke programmering heeft daarom een veel te dwingend karakter.
Ik wil nog eens herhalen wat ik zojuist gezegd heb: ik betreur het dat de stemming in dergelijke omstandigheden moest plaatsvinden. Ze werpen een smet op dit broze akkoord en zorgen ervoor dat voortaan iedere stemming aan de willekeur van dit Parlement is overgeleverd. Door naar willekeur stemmethoden toe te passen hebt u de interinstitutionele samenwerking bepaald geen dienst bewezen.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Colom i Naval gestemd omdat ik het niet eens ben met de procedure die is toegepast. Ik heb dit zojuist al aangegeven en dit vraagstuk is ook al tijdens de stemming aan de orde geweest.
Het is onaanvaardbaar dat in het verslag van de Begrotingscommissie een amendement is opgenomen waarvan de inhoud niets van doen heeft met de doelstelling van het verslag zelf. De tekst is hierdoor zeer onevenwichtig geworden. Toen we de tekst van het akkoord op 29 april in de Begrotingscommissie behandelden, was er immers nog geen sprake van dat deze kon worden goedgekeurd.
In aansluiting op het betoog van de heer Bourlanges wil ik opmerken dat we de institutionele akkoorden niet los van elkaar kunnen zien. Het gaat erom dat de procedure zelf niet correct is. Enerzijds ontbreekt immers een absolute meerderheid, zoals uzelf al met betrekking tot het interinstitutioneel akkoord over het GBVB van 17 juli 1998 opmerkte. Mijn fractie heeft zich overigens tegen dit akkoord verzet. Anderzijds heeft geen van de nationale parlementen de teksten geratificeerd, terwijl deze teksten de Verdragen soms op substantiële wijze aanvullen of wijzigen.
De heer Bourlanges maakte zojuist dus een zeer terechte opmerking over de begroting, maar zijn opmerking had voor alle institutionele akkoorden moeten gelden.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm en Sandberg-Fries
We juichen een nieuw interinstitutioneel akkoord over de begrotingsdiscipline voor de komende zeven jaar toe. Uit de ervaring met de financiële vooruitzichten voor de periode 1988-1999 is gebleken dat het mogelijk is om de jaarlijkse begrotingen zonder conflicten door te voeren. Men had ook begrotingen kunnen vaststellen die ruim onder het maximum van de eigen middelen zouden blijven, dat wil zeggen de creditzijde van de EU-begroting. We zijn van mening dat het nuttig is om over een financieel kader te beschikken waarbinnen de jaarlijkse begrotingsprocedure plaatsvindt, met name gezien de voorbereidingen van de toetreding die getroffen moeten worden. Het is belangrijk dat de EU financiële middelen voor de toetreding van de Midden- en Oost-Europese landen en Cyprus veiligstelt.
We steunen het huidige verslag over een lager financieel maximum dan is vastgesteld in de richtsnoeren voor het gemeenschappelijke landbouwbeleid. De EU geeft te veel geld uit aan een landbouwbeleid dat te veel gereguleerd is en niet voldoet aan de huidige milieueisen. De Europese Unie moet het gemeenschappelijke landbouwbeleid blijven hervormen. Verder denken we dat een effectievere financiering van het Europese beleid het beste tot stand komt door deze te concentreren op de allerbelangrijkste maatregelen in plaats van minibegrotingen te maken, die te veel geld van de lidstaten opslokken. Daarom steunen we het streven van de Raad naar een strakke begroting voor de hele periode.

Cederschiöld en Virgin
Omdat we wat betreft de begroting van de EU terughoudendheid beogen alsmede strakke financiële vooruitzichten met goed gefundeerde prioriteiten, zijn we tegen de voorgestelde verhogingen van de EU-begroting gedurende de komende jaren en hebben we gestemd voor terugverwijzing naar de commissie. Financiële vooruitzichten voor zeven jaar zonder mogelijkheid van tussentijdse aanpassing is een onredelijke termijn, omdat de economische situatie een andere termijn kan vereisen.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik heb één vraag over het verslag-McCarthy. Zojuist heeft u de stemming over een verslag uitgesteld omdat we nog niet over het advies van het Comité van de regio's beschikken. Ik denk dat we om dezelfde reden de stemming over het verslag-McCarthy moeten uitstellen. Kunt u dat bevestigen, en zo ja, waarom is de stemming dan niet uitgesteld? Als ik het goed heb, heeft het Comité van de regio's nog geen advies uitgebracht over deze algemene bepalingen inzake de structuurfondsen.

De Voorzitter
Ik heb van de diensten vernomen dat we geen advies van het Comité van de regio's over dit verslag nodig hebben. Niemand heeft overigens tijdens de procedure om dit advies gevraagd. Bij het verslag waarnaar u zojuist naar verwees, was dat wel het geval.
Het is een beetje laat om mij nu na afloop van de stemming over het verslag-McCarthy te vragen of we dit advies nodig hadden. Die vraag had u eerder moeten stellen.

des Places
In het verslag-Collins wordt voorgesteld de vier lidstaten die momenteel van het Cohesiefonds profiteren, nog vier jaar hiervoor in aanmerking te laten komen. Het gaat hierbij om Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland.
Het Cohesiefonds werd met name opgericht om een aantal lidstaten te betrekken bij de eenheidsmunt. Het keurslijf dat met de criteria van Maastricht werd gecreëerd, kon op deze wijze losser worden gemaakt.
Om de lasten van deze vier lidstaten te verlichten, moeten andere landen, waaronder Frankrijk, nogmaals in de buidel tasten. Dit is de prijs die ze moeten betalen om te zorgen dat andere landen aan de convergentiecriteria voldoen. Het fonds fungeert als een soort toverstok, waarmee sommige lidstaten moeten worden omgetoverd tot modelstaat van de Europese Unie.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten, die de gedachte achter de eenheidsmunt altijd heeft bestreden, stelt zich terughoudend op met betrekking tot dit fonds en het gebruik dat ervan gemaakt wordt. Als het herverdelingsbeleid dergelijke buitensporige proporties aanneemt, zal het een te zware belasting worden voor de economie. De toenemende verplichte heffingen zullen een zware druk leggen op het particuliere initiatief.
Het Cohesiefonds kent overigens een aantal belangrijke tekortkomingen. Het fonds is weinig efficiënt en er doen zich financiële onregelmatigheden voor, met name in de aanwending van de kredieten.
Bovendien vormt het fonds een federalistisch herverdelingsinstrument dat de begunstigde lidstaten en hun bevolking steeds afhankelijker van de Commissie maakt, maar hun moeilijkheden nauwelijks oplost.
Het Cohesiefonds heeft één positief aspect: de kredieten worden aan de lidstaten toegekend en niet aan hun regio's, zoals het geval is bij de structuurfondsen.
Met de invoering van de eenheidsmunt bestaat het risico dat het evenwicht tussen de lidstaten steeds meer verstoord raakt. Het aantal bedrijfsverplaatsingen zal immers toenemen, met name naar lidstaten of regio's die meer concurrerend zijn dan andere. Verder zullen steeds meer bedrijven zich verplaatsen naar de belangrijkste economische centra in Europa (het noordwesten van Duitsland, de Benelux, de regio rond Parijs en Noord-Italië). Deze tendens is overigens al waarneembaar. In deze context kan het Cohesiefonds de schade die de EMU veroorzaakt beperken, maar de doelstellingen van dit fonds reiken veel te ver.
Daarom heeft de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten niet voor het verslag-Collins kunnen stemmen.

Schroedter
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement stemt tegen de aanbeveling over de verordening voor het Cohesiefonds. De meeste vernieuwingsvoorstellen die het Parlement in eerste lezing had geuit om de rol van het Cohesiefonds te versterken en op te nemen in het Europees structuurbeleid, zijn immers in de nieuwe verordening niet serieus in overweging genomen. De volgende punten speelden daarbij een rol:
Het Parlement wilde niet dat het Cohesiefonds afhankelijk zou worden gemaakt van het stabiliteitspact, omdat het Cohesiefonds zijns inziens in alle opzichten als een structureel instrument moet worden beschouwd.-Het Parlement was van mening dat voor het Cohesiefonds dezelfde regels voor partnerschap moesten gelden als voor het structuurfonds. De activiteiten van dit fonds moesten samen met de structurele activiteiten in een geïntegreerd kader worden geplaatst, en de regionale en plaatselijke autoriteiten moesten bij deze activiteiten betrokken worden. Het Parlement wilde verder dat in het Cohesiefonds, net als in de structuurfondsen, de horizontale thema's zoals werkgelegenheid en gelijkheid van kansen, breed opgenomen zouden worden .-Het Parlement wilde dat de middelen die binnen het Cohesiefonds zouden worden vrijgemaakt voor vervoer en mobiliteit, zouden worden aangewend voor de financiering van projecten die de regionale en interregionale cohesie, de interoperabiliteit en de intermodaliteit verbeteren. Verder zouden met deze middelen voor vervoer en mobiliteit milieuprojecten voor het behoud en herstel van de biodiversiteit en het behoud van natuurreservaten bekostigd moeten worden.-Het Parlement achtte het belangrijk kleinere projecten samen te voegen tot één groot project. Voor dergelijke samengevoegde projecten wilde het Parlement 5 % van de totale middelen vrijmaken.De Fractie De Groenen in het Europees Parlement is van mening dat deze eisen van het Parlement van fundamenteel belang zijn en is daarom niet tevreden met de overeenkomst die binnen de Raad is bereikt om het Cohesiefonds zonder ingrijpende veranderingen te handhaven.
Aangezien de Raad in zijn voorstel voor een verordening niet met al deze punten rekening heeft gehouden, kunnen we niet onze toestemming geven om het Cohesiefonds van start te laten gaan.
Tweede verslag-Görlach (A4-0229/99)
Querbes
De laatste jaren keren de volkeren van de Europese Unie zich steeds duidelijker tegen het ultraliberale beleid van de Unie en de negatieve gevolgen die dit beleid voor de werkgelegenheid, de lonen, de socialezekerheidsstelsels, de overheidsdiensten, het milieu en de ruimtelijke ordening heeft.
Onze volkeren willen dat het Europees beleid van koers verandert. De sociale zekerheid en de overheidsdiensten moeten in hun ogen verbeterd worden en er moet meer internationale samenwerking komen die voor iedereen voordelig is.
De volkeren zetten deze eisen kracht bij door op nationaal en Europees niveau ten strijde te trekken en te demonstreren. Er wordt naar hun eisen geluisterd, zelfs in Berlijn waar de meest ultraliberale plannen van de Commissie verworpen zijn. Momenteel worden echter nog steeds de belangen van de grote Europese en internationale bedrijven en financiële instellingen het best behartigd.
Het debat over dit vraagstuk is nog altijd in volle gang, want tijdens de Europese verkiezingsperiode worden alle burgers nogmaals op deze kwestie gewezen. Deze burgers kunnen vervolgens aangeven of ze het huidige beleid willen wijzigen. Ook kunnen ze hun oordeel geven over de Europese eenwording.
Ik wil mijn stem uitbrengen tegen de ultraliberale verordeningen van Agenda 2000, zodat de burger zich daar op een later moment over kan uitspreken.
Tweede verslagen-Görlach, -Mulder, -Graefe zu Baringdorf, Garot, Goepel, Fantuzzi, Philippe A. Martin (A4-0229, 0213, 0231, 0212, 0232, 0215, 0223/99)
Barthet-Mayer
De debatten over Agenda 2000 hebben meer dan een jaar geduurd. In deze debatten kwamen de meeste werkzaamheden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling aan de orde. Aan het einde van mijn mandaat, mei 1999, zijn mijn politieke standpunten over de landbouw, de voeding, de plattelandsontwikkeling en het milieu - allemaal aspecten die onze maatschappij aangaan - onveranderd. De hervorming van het GLB was noodzakelijk, maar niet op de wijze die in de Agenda 2000 van de Europese Commissie werd voorgesteld. Uit onze debatten is een zekere consensus naar voren gekomen over wat nu het "Europees landbouwmodel" wordt genoemd. Deze consensus verschilt op vele punten van de ultraliberale gezichtspunten van de landen van de Cairns-groep en die van de Verenigde Staten.
Ik heb tegen de verslagen gestemd die ons Parlement onvoldoende geamendeerd had. Inhoudelijk stelden de verslagen weinig voor en ook de beoogde doelen staan er niet goed in verwoord. Mijn standpunt wordt overigens door een aantal rapporteurs gedeeld.
1.Het bedrag waarvan in het verslag-Görlach wordt uitgegaan voor de financiering van een doelmatig beleid voor plattelandsontwikkeling, is te laag. Juist nu moeten er voldoende middelen worden vrijgemaakt om de plattelandsgebieden (80 % van het oppervlakte van de EU) een waardige toekomst te kunnen garanderen.2.In een overweging in het verslag-Mulder wordt op de mogelijkheid van medefinanciering gewezen. Wij hebben ons tegen deze medefinanciering verzet omdat die op den duur het einde van het GLB zal inluiden en de doelstellingen van het Verdrag zal ondergraven.3.Het verslag-Graefe zu Baringdorf bevat geen samenhangend plan voor de heroriëntatie van het landbouwbeleid. Ook is in dit verslag verzuimd de plafonds van de landbouwsteun vast te stellen op basis van de sociale en milieukundige criteria. Bovendien zal de rapporteur zelf waarschijnlijk weinig voelen voor een geamendeerde tekst die teveel van zijn oorspronkelijke tekst afwijkt, nu de amendementen in de commissie zijn goedgekeurd.4.In het verslag-Goepel over melk wordt weliswaar het behoud van een zekere status quo gegarandeerd, maar het wordt niet uitgesloten dat de melkquota's worden afgeschaft.Ik heb daarentegen voor de verslagen gestemd waarin het krachtige standpunt van het Parlement grotendeels korte metten maakt met het onverzettelijke en ontoereikende standpunt dat de Commissie in haar voorstellen heeft geuit.
5.In het verslag-Garot heeft de rapporteur laten zien dat hij bekwaam en vasthoudend is. Hiermee heeft hij de rundvleessector gedeeltelijk weten te redden. Dit geldt met name voor het melkvee, dat een belangrijke rol speelt in het onderhouden van het landschap, dat zorgt voor structuur in de landbouwproductie en dat de milieuvriendelijke landbouwers, die zorgen voor kwalitatief goede, zonder hormonen bewerkte producten, van een goed inkomen voorziet.6.Wat het verslag-Martin betreft, hebben mijn collega's en ik de tekst van het voorstel grondig gewijzigd, wat ten goede komt aan alle branches van de wijnbouwsector. Een aantal van deze branches heeft zich hier al positief over uitgelaten. De wijzigingen hebben onder meer betrekking op de definitie van wijn. Verder wordt het verboden om met behulp van most uit derde landen Europese wijn te maken. De traditionele oenologiepraktijken blijven behouden, en dus ook de kwaliteit die kenmerkend is voor onze Europese culturele identiteit.7.We hebben ons achter het verslag-Fantuzzi geschaard vanwege de COP, hoewel er nog veel verbeteringen kunnen worden aangebracht in het behandelen van oliehoudende zaden.Ik ben ervan overtuigd dat de Europese landbouwers en consumenten zullen begrijpen waarom ik op deze wijze gestemd heb. Ze zijn zich bewust van de strijd die nog geleverd moet worden om de toekomst van de Unie op dit gebied veilig te stellen.

Gahrton, Holm en Schörling
We hebben ons onthouden van stemming over de verslagen-Görlach, -Graefe zu Baringdorf, -Garot, -Goepel, -Fantuzzi en -P. Martin, omdat we van mening zijn dat het landbouwbeleid van de EU geheel en al dient te worden teruggeschroefd en de lidstaten weer verantwoordelijkheid moeten zijn voor een effectief ecologisch landbouwbeleid.
Tweede verslag-Graefe zu Baringdorf (A4-0231/99)
des Places
Als lid van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en als coördinator van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heb ik tegen alle amendementen gestemd die onze rapporteur Graefe zu Baringdorf in de landbouwcommissie had ingediend. Zijn voorstellen sluiten immers totaal niet aan bij de economische situatie waarin de Europese landbouw zich bevindt. Het doet me genoegen dat het merendeel van mijn collega's in de landbouwcommissie deze mening ook was toegedaan. Er is dan ook geen enkel amendement op het voorstel van de Commissie in de landbouwcommissie goedgekeurd.
Alle Franse leden van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten hebben tegen de wetgevingsresolutie gestemd waarin men op dit punt het compromis van Berlijn wilde onderschrijven.
De Europese landbouw bevindt zich in een zeer ongunstige situatie. De prijs van landbouwproducten gaat steeds verder omlaag, terwijl tegelijkertijd het beginsel van de communautaire preferentie verdwijnt. Onze landbouwers zijn zich ervan bewust dat de Europese landbouw steeds meer aan de internationale concurrentie wordt blootgesteld.
De komende onderhandelingen die in het kader van de WHO gevoerd zullen worden, doen me het ergste voor de toekomst vrezen. Heeft commissaris Fischler hier gisteren tijdens de plenaire vergadering niet gezegd dat het GLB in 2003 opnieuw hervormd moet worden? Dit jaartal heeft de commissaris vast niet zomaar uit de lucht gegrepen. De onderhandelingsronde die in het kader van de WHO plaatsvindt wordt immers ook in 2003 afgesloten.
In bepaalde sectoren van de landbouw hebben de boeren directe steun nodig. De schapenteelt bijvoorbeeld, wordt momenteel het meest gesubsidieerd. Als we voor deze steun een plafond vaststellen, en dit plafond vervolgens stapsgewijs verlagen, begaan we een grote fout omdat het inkomen van deze groep landbouwers dan zwaar onder druk komt te staan. In Frankrijk zijn de lonen van de schapentelers lager dan die van de andere landbouwers.
Als we de compenserende steun over de gehele lijn stapsgewijs verminderen, dan zal de Europese landbouwproductie uit evenwicht raken. Er zal dan alleen een toekomst zijn voor de Europese producties die op internationaal niveau het meest concurrerend zijn. Het evenwicht dat op het gebied van het milieu, de ruimtelijke ordening en het gebruik van de agrarische ruimte bestaat, zal de komende jaren sterk onder druk komen te staan als dit beleid om het GLB te ondergraven wordt voortgezet zoals het vanaf 1992 is gevoerd.
Tweede verslag-Philippe-Armand Martin (A4-0223/99)
Lulling
Zoals bekend is politiek de kunst van het haalbare. Daarom moet ik wel definitief instemmen met de verslagen over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in het kader van Agenda 2000. Zo kan de politieke beslissing van de ministers van Landbouw en van de Top van Berlijn in haar wetgevende vorm door de Raad worden bekrachtigd.
Ik ben natuurlijk niet enthousiast over wat de Top van Berlijn heeft opgeleverd voor de gemeenschappelijke ordening van de zuivelmarkt, de rundvleesmarkt en de graanmarkt. Maar dit is nog altijd beter dan de voorstellen van de Commissie, en het is zelfs een vooruitgang vergeleken met wat er uit de beraadslagingen van de Landbouwraad te voorschijn is gekomen. Of met dit compromis het Europese landbouwmodel van de ondergang gered is, blijft helaas onzeker.
Met de hervormde gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt kan ik leven, maar ik zou blij zijn als de compromisamendementen van het tweede verslag-Martin gehoor vonden bij de Raad.
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat er opeens wijnbouwgebieden in Ierland, Denemarken en Zweden moeten komen? Zo ontstaat het gevaar dat ze daar in de toekomst met geïmporteerde most wijn gaan produceren die verkocht wordt als in de Europese Unie gemaakte wijn.
Het is ook jammer dat het mooie hoofdstuk "Wijnbouwproducten en gezondheid" , dat wij in ons verslag hadden opgenomen, niet is behouden. We voegen het opnieuw bij het tweede verslag-Martin. Er zijn immers nog hele volksstammen die niet weten dat wijn, mits met mate gebruikt, eigenlijk het beste en prettigste preventiemiddel is tegen Alzheimer, kanker en seniliteit, om maar een paar aandoeningen te noemen. We blijven ons uiterste best doen om dit goede nieuws uit te dragen.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Pronk (A4-0155/99)
Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het voorstel inzake elektronische handel. Dit voorstel moet de belangen van de consument op het Internet waarborgen en belemmeringen voor aanbieders van diensten die in de EU gevestigd zijn, wegnemen. Wij stemmen voor een groot aantal concrete eisen voor een betere garantie van de consumentenbelangen.
Het principe dat de regels van het land van oorsprong dienen te gelden, heeft zowel voor- als nadelen. Het is een voordeel voor de Internet-industrie dat zij onder de regels van het eigen land vallen, want zij kennen deze regels. Omgekeerd kan het een probleem zijn dat de consumenten de regels niet kennen. Daarom stemmen wij voor een aanscherping van de consumentenrechten. Zo moeten de lidstaten maatregelen nemen, opdat de consumenten zich in een opt-out-register kunnen inschrijven, dat door de dienstverleners regelmatig gecontroleerd moet worden. Algemeen streven de Deense sociaal-democraten naar zo hoog mogelijke EU-minimumnormen voor het aanbieden van diensten op het Internet. Indien we erin slagen het niveau van de consumentenbescherming in alle landen te verhogen, wordt het minder belangrijk welke regels gelden, die van het land van oorsprong of die van het land van bestemming.
Aanbeveling-Miranda de Lage (A4-0220/99)
Bonde, Lis Jensen, Krarup en Sandbæk
Om verschillende redenen onthouden wij ons vandaag van stemming over het verslag-Miranda de Lage betreffende het besluit van de Raad over het sluiten van een overeenkomst inzake economisch partnerschap en politieke coördinatie en samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds en de Verenigde Mexicaanse Staten anderzijds. De onderhandelingen tussen beide partijen zullen pas tegen het eind van het jaar afgerond zijn. Door het voorstel van de Commissie betreffende de inhoud van de overeenkomst nu te aanvaarden, geven wij de Raad en de Commissie een blanco cheque voor de onderhandelingen. Wij willen graag het definitieve resultaat zien alvorens te beslissen of we het al dan niet steunen.
Het voorstel van de Commissie voor een overeenkomst is een duidelijke verbetering in vergelijking met de huidige kaderovereenkomst inzake samenwerking van 1991, die ze moet vervangen. Vooral de democratieclausule (artikel 1) is een belangrijke vooruitgang. Er ontbreken echter wel aanwijzingen voor de mechanismen die gebruikt moeten worden om te controleren in hoeverre de partijen de mensenrechten respecteren. Zonder dergelijke aanwijzingen is de clausule in principe nutteloos. Met de permanente overtredingen die Mexico op het gebied van de mensenrechten doet, is dit totaal onaanvaardbaar. Voorts bevat het voorstel evenmin aanwijzingen hoe de burgermaatschappij in de overeenkomst opgenomen kan worden en het respect voor de werknemers gewaarborgd kan worden.

Howitt
 Ik wil mevrouw Miranda de Lage, rapporteur en gewaardeerd collega, feliciteren met het werk dat ze heeft verricht voor Mexico in het bijzonder en Latijns Amerika in het algemeen. Desalniettemin kan ik deze overeenkomst persoonlijk niet steunen.
Het is minder dan een jaar geleden dat het Parlement de interim-overeenkomst goedkeurde. De daarin opgenomen mensenrechtenclausule was een test waaruit moest blijken of de Mexicaanse overheid serieus bereid was de samenwerking op het gebied van de mensenrechten een hoofdrol te laten spelen in haar betrekkingen met de EU. Wij zijn er ook vanuit gegaan dat mensenrechtenkwesties een centrale rol zouden spelen in de onderhandelingen tussen Mexico en de Europese Commissie.
Intussen blijft de mensenrechtencrisis in Chiapas verslechteren. Er is geen enkel bewijs dat er in de besprekingen onderhandelingen zijn opgenomen voor een duidelijk mechanisme waarmee toepassing en toezicht op de democratie- en mensenrechtenclausule afgedwongen kunnen worden.
Onze zusterpartij, de PRD in Mexico, en niet-gouvernementele organisaties voor de mensenrechten zijn van mening dat het voorbarig zou zijn de overeenkomst volledig te ratificeren.
Ik ben het met hen eens.

Van Dam
De gang van zaken rond dit Mexico-verslag heeft ons diep teleurgesteld. Door het voorstel nu te behandelen heeft het Europees Parlement zich niet gehouden aan eerder gedane uitspraken. In haar verslag van april 1998 zegt het Parlement dat het niet eerder zal instemmen met de globale overeenkomst, voordat duidelijk is wat daarvan precies de inhoud is. Op dit moment bevindt de Europese Unie zich middenin de onderhandelingen met Mexico. Pas aan het eind van dit jaar staat de inhoud van een aantal bepalingen uit de globale overeenkomst vast. Wij vinden dat het Parlement onverantwoord gehandeld heeft door nu al te stemmen over het verslag. We hebben een blanco cheque verleend en kunnen geen invloed meer uitoefenen.
Behalve om deze procedurele redenen, hebben wij ook vanwege de inhoud van het verslag tegen de overeenkomst met Mexico gestemd. De rapporteur heeft de mensenrechtensituatie in Mexico namelijk ernstig vertekend. Zij spreekt over recente vooruitgang op het gebied van de mensenrechten en noemt dan allerlei formele stappen die Mexico heeft gedaan. In de praktijk schort er nogal het een en ander aan de bescherming van mensenrechten in Mexico. Daarvan getuigen de onwettige executies en nog steeds voortdurende bende-activiteiten in Chiapas. In het globale akkoord ontbreken mechanismen om naleving van mensenrechten af te dwingen.
Een tweede inhoudelijk bezwaar betreft het natuurbeleid van Mexico. Daarover wordt door de rapporteur met geen woord gerept, hoewel zij ook van onze kant van informatie is voorzien. De geplande bouw van een nieuwe gigantische zoutwinningsinstallatie bedreigt zowel een beschermd (Unesco) natuurreservaat als diverse diersoorten, onder andere de grijze walvis, die hier een van de belangrijkste geboortegronden heeft. Als Mexico volhardt in deze schadelijke plannen moet een handelsboycot in de vorm van een importverbod van zout uit Mexico ondanks het handelsakkoord mogelijk blijven.
Verslag-Aglietta (A4-0169/99)
Berthu
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft niet voor het verslag-Aglietta inzake de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden gestemd. De belangrijkste reden hiervoor is dat het Europees Parlement de betekenis van een aantal nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam zo probeert te interpreteren dat het institutionele evenwicht in zijn voordeel verandert.
In het Verdrag van Amsterdam is weliswaar meer ruimte gecreëerd voor medebeslissing tussen de Raad en het Europees Parlement, maar dit geldt niet voor de besluitvormingsprocedure inzake het gemeen recht. Met name van belang is dat artikel 4 van het Verdrag van Amsterdam ongewijzigd is gebleven. In dit artikel staat dat de Europese Raad (en dus de gehele hiërarchie van verschillende Raden) de stuwende kracht achter het beleid van de Unie is. Ook artikel 202 van het EU-Verdrag is van groot belang. In dit artikel staat aangegeven dat de Raad als enige instelling de uitvoerende bevoegdheden van de Commissie mag vaststellen. Er staat dus duidelijk in de Verdragen aangegeven dat de Raad het kloppend hart van het institutionele bestel is, ook al tracht het Europees Parlement zijn invloed te vergroten.
Het verslag-Aglietta, waarin wordt geëist dat het Europees Parlement, met name in de vorm van intrekkingsbevoegdheden, het recht op inmenging in uitvoeringsmaatregelen krijgt, lijkt ons in strijd met de filosofie achter de huidige instellingen van de Unie.
We kunnen ons zelfs afvragen of het wel in het belang van het Europees Parlement is dat het zo'n recht opeist. Op Europees niveau bestaat er geen onderscheid tussen wet en regelgeving, waardoor het Europees Parlement zich al een aanzienlijk deel van zijn tijd bezighoudt met allerlei futiliteiten. Als het zich nu ook gaat bezighouden met de uitvoeringsbevoegdheden, dan wordt deze situatie alleen nog maar erger.

Bonde
Ik wil allereerst mevrouw Aglietta feliciteren met de kwaliteit van het werk dat ze heeft verricht. Ik ben ingenomen met haar conclusie dat de transparantie van de verschillende comités die betrokken zijn bij het vaststellen van uitvoeringsmaatregelen, moet worden vergroot.
De strijd waarvoor ik mij al vanaf mijn eerste mandaat inzet, begint eindelijk vruchten af te werpen. Dit is met name te danken aan het doorzettingsvermogen van de rapporteur, die altijd bereid is te luisteren en met wie ik zeer prettig heb samengewerkt.
De amendementen die op het voorstel van de Commissie zijn ingediend, zullen de toegang tot informatie over de tot nu toe zeer geheime communautaire besluitvormingsprocedures aanzienlijk verbeteren, of het nu gaat om de werkzaamheden van de comités, de voorgelegde documenten, de agenda's, de deelnemerslijsten of de agenda met de werkzaamheden van de comités.
Ik hecht verder bijzondere waarde aan het beginsel van openbaarheid van besluiten, behoudens uiteraard vertrouwelijke gevallen (amendement 31). Ik hoop dat het niet alleen bij de verklaring van dit beginsel blijft, maar dat er ook goede afspraken worden gemaakt over wat onder een "vertrouwelijk geval" moet worden verstaan. Zonder deze afspraken is dit beginsel immers inhoudelijk leeg.
Desalniettemin heb ik kritiek op een aantal andere aspecten uit dit verslag. Het gaat om de aspecten die de werkingssfeer van de communautaire regelgeving onophoudelijk uitbreiden. Deze regelgeving heeft gezorgd voor een bureaucratische en bestuurlijke verstopping. Daarom moeten we de bestaande procedures vereenvoudigen. Bij een volgende herziening van de Verdragen moeten we deze les goed in gedachten houden en de werkingssfeer inzake de communautaire bevoegdheden voor eens en altijd vastleggen.
We moeten er in de eerste plaats voor zorgen dat het subsidiariteitsbeginsel wordt nageleefd. Deze prioriteit staat evenwel niet in het verslag vermeld. De zogenaamde vereenvoudiging waarvan in dit verslag gewag wordt gemaakt, is niet meer dan een voorwendsel om het supranationale karakter van de Europese Unie te versterken. De Commissie, die als enige instelling beschikt over het recht van initiatief, zou zich dan ook nog eens de uitvoerende bevoegdheden toe-eigenen, waardoor het de regering van de Europese Unie zou worden. De rol van de Raad zou in dit geval dan worden gereduceerd tot die van een tweede kamer, die zich met meerderheid van stemmen over het beleid mag uitspreken.
Dat de comités in openheid en transparantie werken beschouw ik als een vooruitgang. Als deze comités niet langer de nationale belangen mogen vertegenwoordigen, maar afhankelijk worden gemaakt van de Commissie, denk ik dat we verkeerd bezig zijn.
Gezamenlijke resolutie over Kosovo
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, net als veel Fransen en andere Europese burgers zijn we geschrokken van de toename van de vluchtelingenstroom van Kosovo-Albanezen en de dienovereenkomstige intensivering van de bombardementen van de NAVO.
Deze desastreuze ontwikkeling druist in tegen alle beloften die men ons aan het begin van deze oorlog gegeven had en tegen de humanitaire doelstellingen van de oorlog zelf. We hebben altijd al onze twijfels gehad over de strategie die wordt toegepast. Deze twijfels nemen door de recente gebeurtenissen alleen maar toe.
Europa begaat echter nog een andere fout, die zeer ernstige gevolgen zal hebben voor de toekomst. Wat mij aan de betogen van mijn collega's hier en die van de Franse president verbaast, is dat de oorzaak van het conflict alleen maar bij Slobodan Milosevic persoonlijk, zijn familie en zijn handlangers wordt gezocht. Verder reikt de analyse van deze wantoestanden niet. Niemand kan ontkennen dat er bloed aan de handen van deze mensen kleeft, maar men kan zich bij de analyse van het conflict natuurlijk niet alleen tot deze constatering beperken. De achterliggende oorzaak van het conflict ligt bij de reeds lang bestaande en diepgewortelde tegenstellingen tussen de verschillende volkeren van de Balkan.
Erger nog, door deze beoordelingsfout zouden we wel eens op zoek kunnen gaan naar verkeerde oplossingen. Als we alleen in Slobodan Milosevic en zijn omgeving de oorzaak van dit conflict zien, dan bedoelen we dus eigenlijk dat als we het Servische regime omverwerpen, alles weer in orde komt, dat de Kosovo-Albanezen weer naar huis kunnen terugkeren en dat alle volkeren in harmonie in een multi-etnisch Kosovo kunnen samenleven. Dit is volgens mij een illusie of een project dat alleen over zeer lange tijd en tegen zeer hoge kosten te verwezenlijken is. Als we daarentegen erkennen dat er sprake is van diepgewortelde conflicten tussen de verschillende volkeren, die moeilijk op korte termijn kunnen worden opgelost, dan weten we dat we ook andere oplossingen moeten overwegen, zoals een opdeling van Kosovo.
We roepen daarom de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese landen op van strategie te veranderen en niet langer het beleid van de Verenigde Staten te volgen.

Ripa di Meana
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen gestemd.
Deze oorlog wordt beheerst door leugens, eenzijdige propaganda, terughoudendheid en stilzwijgen. Om te beginnen is er sprake van semantisch bedrog: de luchtoorlog over heel Joegoslavië wordt ondergebracht onder de rubriek "situatie in Kosovo" . Het luchtbombardement van de NAVO op civiele doeleinden - elektriciteitscentrales, televisiezenders, scholen, bussen - wordt nu weer bestempeld als "onbedoelde fout" dan weer als "bijkomende schade" . De wederzijdse etnische wreedheden worden altijd op het conto van de ene partij geschreven en nooit ook op dat van de andere. Van de terroristische activiteiten van het UCK, dat bewapend, gefinancierd en politiek geadopteerd is door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Medaillon Albright, is geen spoor te bekennen in de documenten waar de meerderheid van dit Parlement mee heeft ingestemd.
En terwijl het er in de afgelopen dagen op begint te lijken dat er een sprankje hoop is op een mogelijkheid tot onderhandelingen, gezien de vrijwillige reis van Ibrahim Rugova naar Rome en de bevrijding van de drie Amerikaanse soldaten, opteert dit Parlement, op de valreep van zijn mandaat, met deze stemming over Kosovo voor de deprimerende weg van de NAVO-propaganda en bezegelt het daarmee zijn eigen politieke falen.

Castagnetti
Ik heb tegen deze resolutie gestemd omdat hierin geen enkele bijdrage van het Europees Parlement staat om een uitweg te zoeken uit deze verschrikkelijke oorlog die vermeden had kunnen worden en bovendien nutteloos is.
In de resolutie ontbreekt zelfs iedere verwijzing naar het feit dat uitgerekend in de afgelopen uren tekenen te bespeuren zijn van kleine openingen in de richting van een oplossing van de crisis via de onderhandelingstafel. En verder is er in de resolutie geen woord vuilgemaakt aan de absoluut onbetekenende rol die Europa heeft gespeeld.
Tenslotte heeft de resolutie niets uitgedaan op de oproep tot een staking van de bombardementen zoals die in de loop van het Parlementsdebat naar voren is gekomen.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Onze partij neemt nadrukkelijk afstand van de etnische zuiveringen door het regime van Milosevic in Kosovo. Milosevic draagt de verantwoordelijkheid voor de vervolging waaraan de Albanese Kosovaren worden blootgesteld. De bombardementen van de NAVO hebben de situatie echter alleen maar verergerd en bemoeilijkt. We vinden dat de bombardementen onmiddellijk stopgezet moeten worden en dat de Servische troepen zich tegelijkertijd moeten terugtrekken uit Kosovo. Alle vluchtelingen moeten het recht krijgen om terug te keren onder bescherming van VN-blauwhelmen uit niet-gebonden landen. Daarna moet er een internationale Balkanconferentie onder leiding van de VN en de OVSE gehouden worden met als doel de situatie in de regio te stabiliseren en Kosovo een uitgebreide autonomie binnen de huidige grenzen te garanderen.
Op grond van dit principiële standpunt hebben we besloten om tegen de resolutie te stemmen, die op enkele belangrijke punten niet overeenkomt met ons standpunt.

Papakyriazis
Ik stem tegen de ontwerpresolutie over Kosovo. Deze draagt mijns inziens allesbehalve bij aan het streven naar een politieke oplossing en de onmiddellijke beëindiging van deze absurde oorlog, zeker nu na 45 dagen eindelijk enige hoop is gerezen op een uitweg uit deze tragische situatie.
Mijn standpunt baseert zich onder andere op het volgende:
1.Ik had een vraag (H/0387/22-4-99) gesteld aan de Raad. Men oordeelde - terecht, vanuit een formeel, procedureel standpunt bekeken - dat deze vraag thuishoorde in het algemene debat over Kosovo en derhalve niet kon worden opgenomen in het vragenuurtje. Deze vraag luidde als volgt: -weet de Raad dat, zoals uit klachten bij en informatie van de internationale massamedia blijkt, door de NAVO-bombardementen en de oorlog in Joegoslavië onherstelbare schade is aangericht aan monumenten van het Europees cultureel erfgoed, waaronder kloosters en kerken?Als deze gegevens juist zouden blijken te zijn,
a)wat zal de Raad ondernemen om nog meer van dergelijke, onherstelbare schade te voorkomen enb)wat zal de Raad doen voor het herstel - in de mate van het mogelijke - van deze schade?Deze vraag gaat over een "culturele oorlogsmisdaad" in Europa, in Joegoslavië, waar tevens een "ecologische oorlogsmisdaad" wordt gepleegd.
Deze "humanitaire" oorlog, zoals deze oorlog met een ongelooflijke dosis schijnheiligheid en eufemisme wordt genoemd, heeft grote verliezen veroorzaakt onder de burgerbevolking en heeft de situatie van de vluchtelingen nog tragischer gemaakt. Dat is de hoofdzaak. Dat is de belangrijkste reden waarom deze bombardementen onmiddellijk moeten worden gestopt en een politieke oplossing moet worden gevonden.
2.Hetzelfde geldt voor mijn ontwerpresolutie van 24 april 1999 die als volgt luidt: Het Europees Parlement
1.veroordeelt zonder meer de catastrofale bombardering van het televisiestation in Belgrado (22 april 1999), 2.is geschokt door het verlies van een groot aantal mensenlevens (tien doden en tientallen gewonden), van onder andere ook werknemers in de nieuwsdienst, 3.is van mening dat dit een barbaarse aanslag is op de fundamentele mensenrechten, de vrijheid van meningsuiting en de vrije pers, 4.is van mening dat elk beroep op humanitaire of oorlogstrategische doelstellingen of behoeften onaanvaardbaar is!!!5.vraagt de Voorzitter van het Parlement deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de regeringen van de lidstaten, de regering van Joegoslavië, de Internationale Unie van Journalisten en de NAVO.- Gezamenlijke resolutie over de Europese Raad van Keulen
Palm
Met deze stemverklaring wil ik kort aangeven dat ik de integratie van de WEU in de EU niet steun en dat ik tegen de integratie van het Schengenverdrag in de derde pijler ben.
Resolutie B4-0428/99
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de resolutie die het Parlement zojuist heeft aangenomen over de methode die gevolgd zou moeten worden om de Europese instellingen na het Verdrag van Amsterdam te hervormen, biedt volgens ons geen verbetering ten opzichte van de oude situatie. De hervormingen zullen dan immers zoals gewoonlijk van bovenaf worden doorgevoerd, zonder dat de Europese volkeren enige bijdrage aan deze hervormingen kunnen leveren of initiatieven hiertoe kunnen aandragen.
In deze resolutie krijgt de Commissie de rol van drijvende kracht toebedeeld onder het motto dat ze als enige instelling de samenhang van de Europese politieke eenwording kan waarborgen. Dit is vrij vertaald wat er in de resolutie stond vermeld en dat is alvast een slecht begin. Het is een typische gedachtekronkel van de technocraten om te veronderstellen dat als ze geen actie ondernemen, het gehele project op een chaos zal uitdraaien. Ze komen niet op het idee dat er naast hun bureaucratische samenhang ook andere vormen van samenhang kunnen bestaan zoals bijvoorbeeld democratische samenhang. Met dit verkeerde uitgangspunt als basis wordt in de resolutie van het Europees Parlement, waarin met name aandacht wordt besteed aan de voorbereidende werkzaamheden van de toekomstige hervormingen, voorgesteld de Commissie het proces van start te laten gaan en te laten begeleiden. Verder staat in deze resolutie dat de Commissie, zonder dat ze haar zogenaamde politieke verantwoordelijkheid verliest, het opstellen van een eerste document aan een groep van deskundigen overlaat. Deze formule was al bij de voorbereidingen voor het Verdrag van Maastricht gebruikt.
Wij verzetten ons sterk tegen deze oplossing. Deze deskundigen, die in de resolutie als "onafhankelijken" staan omschreven, zullen alleen gekozen worden als men weet dat deze mensen federalistisch zijn ingesteld. De methode zelf waarbij gebruik wordt gemaakt van een groep van deskundigen, of dit nu federalisten zijn of niet, is laakbaar. Het document dat door deze groep wordt opgesteld zal immers als basis dienen voor de debatten die daarop volgen. Zij die zich niet in de conclusies van het comité van deskundigen kunnen vinden, ondervinden dus extra nadeel.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten is van mening dat het voorstel dat in de resolutie staat omschreven niet goed is. We moeten de volkeren van de Unie zich al bij de voorbereidingen op de hervorming laten uitspreken.
In de eerste plaats moeten alle nationale parlementen worden geraadpleegd. Aan de hand van hun voorstellen moeten de lidstaten tijdens de volgende onderhandelingen debatteren. De Commissie en de zogenaamde deskundigen, die de nationale democratieën beetje bij beetje hun bevoegdheden willen ontnemen, behoren in dit proces geen enkele rol te spelen.

Delcroix
De heer Biagio De Giovanni, voorzitter van de Commissie institutionele zaken, is erin geslaagd in enkele paragrafen de kern van de volgende institutionele hervorming te omschrijven. Ik feliciteer hem hiermee, want de beknopte formulering, die overigens verlangd werd, heeft geen afbreuk gedaan aan de inhoud van de tekst.
Het doet me in het bijzonder genoegen dat hij aan het begin van zijn tekst het belang van de benoeming van de voorzitter van de Commissie in herinnering brengt. Van Maastricht tot Amsterdam hebben de Verdragen flinke wijzigingen ondergaan. Het Europees Parlement heeft zich terdege rekenschap moeten geven van de gevolgen hiervan. Tijdens eerdere debatten heb ik gemerkt dat een aantal collega's nog niet goed wist wat de nieuwe rol van het Parlement in deze benoeming was. Dit gold ook voor veel afgevaardigden in de nationale parlementen. Gelukkig is men zich in de loop van de debatten bewust geworden van deze rol. Het doet me daarom goed dat de belangrijkste aspecten hiervan hier nogmaals in herinnering worden gebracht.
De gedoodverfd voorzitter moet het college van commissarissen vormen. Daardoor wordt hij wat wij hier in België "een formateur" noemen. Naast de mening van de lidstaten telt nu ook zijn mening. Vervolgens moet de gedoodverfd voorzitter zijn politieke ideeën in het Europees Parlement presenteren. De heer Romano Prodi noemde deze ideeën terecht zijn "regeringsprogramma" . Een meerderheid van het Parlement moet zich achter dit programma scharen en op deze meerderheid zal zijn optreden gebaseerd moeten zijn. Deze nieuwe gang van zaken is vergelijkbaar met die in onze lidstaten en zal door de burgers als een stap vooruit in de richting van een daadwerkelijk democratisch stelsel gezien worden.
Wat de volgende institutionele hervorming betreft, is het uiteraard wenselijk dat er beter naar het Parlement geluisterd wordt. Over de vorige methode bestond grote teleurstelling. Daarom moet de volgende hervorming gebaseerd zijn op een daadwerkelijke institutionele dialoog. Deze wens is op uitstekende wijze in de overwegingen 8 en 12 van onze resolutie verwoord. De beide wetgevende instellingen van de Unie moeten op basis van gelijkheid hun mening uitdrukken. Het Parlement moet bij de besluitvorming voortaan evenveel inbreng hebben als de Raad.

Palm
Ik ben van mening dat de EU een intergouvernementele samenwerking moet zijn. Dit verslag bepleit een veel grotere mate van supranationaliteit. Derhalve is het niet verenigbaar met mijn standpunten en zal ik het niet steunen.

Willockx
Ik heb tegen het interinstitutioneel akkoord gestemd en dit omwille van de volgende redenen. Ten eerste, de financiële vooruitzichten voor de komende zeven jaar geven ons onvoldoende financiële middelen voor het performante sociaal en democratisch Europa dat wij willen.
Ten tweede, het flexibiliteitsinstrument dat volledig centraal stond in de verslagen van rapporteur Juan Colom i Naval wordt slechts in een marginale mate overgenomen en zal enkel mits gekwalificeerde meerderheid in de Raad gebruikt kunnen worden.
Ten derde, het Europees Parlement is niet in staat om op dit moment een IIA te sluiten met een ontslagnemende Commissie.
Tenslotte, de wijze waarop de Voorzitter op het laatste ogenblik de stemming over amendement 27 wijzigde van gekwalificeerde meerderheid naar gewone meerderheid bevestigt zijn reputatie als manipulator.
De vergadering wordt om 13.31 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat

De Voorzitter
Mevrouw Oddy heeft het woord voor een motie van orde.

Oddy
Mijnheer de Voorzitter, ik wil op persoonlijke titel een opmerking maken. Zoals u weet heb ik vanochtend mijn verslag gepresenteerd dat door dit Parlement zojuist is aangenomen. Vanavond spreek ik namens de socialistische fractie over het verslag-Malangré. Toen ik terugkeerde naar mijn werkplek vond ik een fax van het Coventry bureau. Het was een brief die de secretaris-generaal van de Labourpartij had verstuurd en waarin hij aangaf dat ik uit de partij was gezet. Ik ben zeer verbaasd over deze gang van zaken. Ik weet niet wat de redenen hiervan zijn en wat ik verkeerd zou hebben gedaan.
Ik moet allereerst snel opheldering krijgen van de Voorzitter wat betreft mijn rechten en plichten als lid van dit Parlement. Ik verzeker de Voorzitter dat mijn eerste verplichtingen bij de kiezer en dit Parlement liggen en ik zal deze naar beste vermogen proberen te vervullen.
Applaus

De Voorzitter
Mevrouw Oddy, zoals u weet, zijn de verantwoordelijkheden van de parlementsleden individueel. De problemen die zich binnen een fractie of met de partijen waarvoor de leden verkozen werden, kunnen voordoen, vallen niet onder de eigenlijke werking van het Parlement. Ik moet u dan ook zeggen dat uw verantwoordelijkheden in dit Parlement klaar en duidelijk individueel zijn en dat u parlementslid blijft zolang u zelf niet overweegt ontslag te nemen. Dat wil ik toch verduidelijken, mevrouw Oddy, en het is ook zo in ons Reglement bepaald.
Mevrouw Pailler heeft het woord voor een motie van orde.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, aangezien ons debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties met name over de mensenrechten zal gaan, wil ik hier gewag maken van een ernstig voorval waarvan een Française, mevrouw Danze-Serfaty in Marokko het slachtoffer is geworden.
Dit voorval deed zich voor nadat de termijn voor het indienen van dringende resoluties was verstreken. Daarom wil ik deze vandaag onder uw aandacht brengen. Mevrouw Danze-Serfaty is gehuwd met de heer Abraham Serfaty, die 17 jaar als politiek gevangene heeft vastgezeten in de gevangenis van Tazmamart. Na zijn vrijlating - waar het Parlement met zijn acties en resoluties stevig de hand in heeft gehad - is hij hier met alle eerbetoon ontvangen. Hij kan evenwel niet meer naar Marokko terugkeren, hoewel hij nergens meer van wordt beschuldigd.
Mevrouw Danze-Serfaty is naar Marokko afgereisd om een goed woordje voor haar man te doen bij de Marokkaanse autoriteiten in de hoop dat haar echtgenoot naar zijn land mocht terugkeren om er de laatste dagen van zijn leven door te brengen. Direct bij aankomst op het vliegveld is haar de toegang tot het land ontzegd. Ik verzoek de Voorzitter van dit Parlement zich tot de Marokkaanse autoriteiten te wenden om tegen deze uitwijzing van een Franse staatsburger te protesteren en om te eisen dat Abraham Serfaty naar zijn land kan terugkeren.

De Voorzitter
Mevrouw Pailler, zoals u weet, dienen voor het actualiteitendebat een aantal reglementaire termijnen in acht genomen te worden. Om voor de hand liggende redenen kon u deze termijnen niet respecteren. Uw woorden zullen worden opgenomen in de notulen, maar ik kan u momenteel niets meer beloven.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0459/99 van de heer Newens e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-0467/99 van de leden Maes en Dupuis, namens de ARE-Fractie; -B4-0470/99 van de heer Pasty e.a., namens de UPE-Fractie; -B4-0474/99 van de heer Miranda e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0478/99 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie; -B4-0494/99 van de heer Cunha e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-0510/99 van mevrouw Hautala e.a., namens de V-Fractie, over de situatie op Oost-Timor.

Newens
Na het aftreden van president Soeharto bestond de hoop dat er eindelijk plaats was voor een vreedzame oplossing voor de problemen in Oost-Timor. Na een kwart eeuw van bloedvergieten waarbij een derde van de bevolking is omgekomen, allemaal als gevolg van de Indonesische invasie van 1975, is die hoop echter ongegrond gebleken.
Militielegers tegen een onafhankelijk Oost-Timor die door het Indonesisch leger van wapens worden voorzien, hebben grote schade aangericht en grote aantallen mensen vermoord in een wanhopige poging de strijd voor autonomie te dwarsbomen. De aanwezigheid van het Indonesische leger leidt niet tot minder geweld, maar is juist een van de oorzaken ervan. We kunnen de uitslag van het referendum over autonomie voor Oost-Timor, dat door de Verenigde Naties wordt gesteund en is gepland voor 8 augustus, alleen accepteren als de stemming op een eerlijke manier verloopt. Wij kunnen er echter niet vanuit gaan dat het Indonesische leger dit kan garanderen.
Helaas lijkt in de hele regio het geweld weer op te laaien. Verschillende berichten over een nieuw bloedbad deze week bevestigen opnieuw de reputatie van het Indonesische leger, dat bruut geweld niet schuwt. Er is een onafhankelijke troepenmacht van de Verenigde Naties nodig om ervoor te zorgen dat het referendum in Oost-Timor zonder geweld en intimidatie plaatsvindt.
De politieke gevangenen zijn nog steeds niet vrijgelaten. De heer Xanana Gusmão, een van de leiders van de onafhankelijkheidsbeweging die nog steeds onder huisarrest staat, dient onvoorwaardelijk vrijgelaten te worden. Het recht van de bevolking in Oost-Timor om autonomie af te wijzen en volledige afhankelijkheid te eisen, moet worden gerespecteerd.
Het Europees Parlement heeft in de loop der jaren de onderdrukking van de burgers in Oost-Timor en hun lijden onder het Indonesisch regime steeds opnieuw aan de kaak gesteld.
Het is belangrijk dat we nu, aan het einde van onze zittingsperiode, nogmaals onze steun voor deze mensen en hun rechten uitspreken, en ik ben er trots op te kunnen zeggen dat ik dit in mijn laatste speech ook inderdaad heb gedaan.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Newens. Wij zijn er zeker van dat u, ook al is dit uw laatste toespraak in dit Parlement, in de toekomst een even positieve rol zal blijven spelen als tijdens deze zittingsperiode, zoals ik als Voorzitter zelf heb kunnen vaststellen.

Girão Pereira
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik vind dat dit Parlement trots mag zijn op de functie die het tijdens deze zittingsperiode heeft vervuld alsmede op de belangrijke rol die het heeft gespeeld bij het zoeken naar een oplossing voor de situatie in Oost-Timor. De Timorese kwestie is hier tijdens de voorbije zittingsperiode meer dan eens aan de orde geweest en moet wellicht beschouwd worden als een van de belangrijkste thema's inzake internationaal beleid en verdediging van de mensenrechten die dit Parlement heeft behandeld.
Ik denk dat het Parlement zijn naam eer heeft aangedaan en Timor een dienst heeft bewezen. Het is merkwaardig dat juist nu deze zittingsperiode op haar laatste benen loopt, aan het einde van de tunnel een oplossing voor Oost-Timor in zicht lijkt te komen. Het akkoord dat Portugal en Indonesië gisteren onder het waakzame oog van de Verenigde Naties in New York hebben gesloten, doet de hoop op een vreedzame oplossing voor de problemen van dit zwaar op de proef gestelde volk weer een beetje herleven.
Hoewel het mij ten zeerste verheugt dat Indonesië in dit akkoord voor de eerste maal het recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid van Timor erkent, zou ik hier de dubbelzinnige houding van de Indonesische regering aan de kaak willen stellen. We hebben het daar trouwens reeds over gehad. Ik hecht eraan dit aspect te onderstrepen omdat het akkoord een belangrijke politieke ommekeer in de houding ten opzichte van Oost-Timor betreft.
De hypocrisie bestaat nu juist in het feit dat ondanks deze politieke ommekeer het Indonesische leger, de milities en de politie gewoon doorgaan met wapens te verstrekken aan diegenen die tot elke prijs willen verhinderen dat het zelfbeschikkingsrecht in de praktijk wordt gebracht. Indien er geen einde komt aan de moorden op de Timorese leiders, indien de bevolking naar de bergen vlucht en bang is om te stemmen, indien de duizenden pro-Indonesische personen die het voorbije jaar naar Timor zijn overgebracht stemrecht krijgen en indien leidende figuren zoals Xanana Gusmão niet op vrije voeten worden gesteld zal het mijns inziens onmogelijk zijn in Oost-Timor een objectief en rechtvaardig referendum te houden.
Dat is de grote uitdaging die de internationale gemeenschap te wachten staat. Indonesië heeft in het gisteren bereikte akkoord verzekerd dat het zelf voor de veiligheid van de bevolking en het correcte verloop van het referendum zal instaan. Ik twijfel daar sterk aan. De laatste ontwikkelingen hebben immers aangetoond dat het optreden van Indonesië veel te wensen overlaat. Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat hier een belangrijke rol voor de Verenigde Naties en de Europese Unie is weggelegd. Zij moeten ervoor zorgen dat voor de Timorese kwestie een definitieve en rechtvaardige oplossing wordt gevonden.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft de zaak van het Timorese volk en zijn onvervreemdbare recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid steeds onvoorwaardelijk gesteund. Wij hebben bovendien steeds alles in het werk gesteld om te vermijden dat de strijd van de Timorese bevolking wordt doodgezwegen. Wij stellen dan ook met voldoening vast dat deze zittingsperiode wordt afgerond met een hernieuwde bevestiging van de standpunten en met de eerste tekenen van concrete vooruitgang. Het verheugt ons ten zeerste dat dit gebeurt op een moment dat het proces zich in een cruciale fase bevindt. Met de ondertekening van het in het kader van de Verenigde Naties bereikte akkoord dat het Timorese volk in de gelegenheid moet stellen vrijelijk over zijn toekomst te beschikken, wordt immers een fundamentele stap voorwaarts gezet.
Wij juichen deze overwinning van het Timorese volk toe en verheugen ons over onze weliswaar bescheiden, maar nimmer aflatende en solidaire bijdrage, waarbij sommigen zich pas onlangs, toevallig op het juiste moment of misschien wel om opportunistische redenen, hebben aangesloten. Wij zijn blij dat onze inzet zijn vruchten heeft afgeworpen. Wij verlaten dit Parlement met het gevoel dat we als afgevaardigden toch tenminste op dit punt onze verplichting zijn nagekomen. De zaak van het Timorese volk toont aan dat het de moeite loont te strijden en weerstand te bieden. Het gebrek aan vertrouwen in de Indonesische politiek en de daaruit voortvloeiende onzekerheden zet echter een domper op onze vreugde. Wij moeten op onze hoede zijn en wij mogen vooral niet vergeten dat de volksraadpleging niet zozeer als een eindpunt dan wel als een beslissende en onmiskenbare stap voorwaarts moet worden beschouwd op de lange weg die de bevolking van Oost-Timor reeds heeft afgelegd. Het referendum moet ervoor zorgen dat dit volk na de eeuwenlange Portugese kolonisatie en de hardhandige Indonesische overheersing van de afgelopen 25 jaar eindelijk zijn lot in eigen handen kan nemen.
Wij moeten er bij de Indonesische autoriteiten op blijven aandringen dat dit diplomatieke besluit met concrete maatregelen gepaard moet gaan. Er moet onverwijld een aanvang worden gemaakt met de ontwapening en ontbinding van de milities die voor integratie zijn. Het gebied moet door Indonesië gedemilitariseerd worden zodat de volksraadpleging vrij en democratisch kan verlopen en de Verenigde Naties controle kan uitoefen en de nodige garanties kan bieden. Wij moeten eisen dat alle Timorese verzetsstrijders die momenteel gevangen zitten, waaronder Xanana Gusmão, worden vrijgelaten en aan het proces kunnen deelnemen en dat al wie in ballingschap leeft veilig kan terugkeren. Tevens moeten wij de landen die dubbel spel spelen door enerzijds de eerbiediging van de mensenrechten af te dwingen en anderzijds wapens te verkopen aan een regime dat van genocide wordt beschuldigd, blijven aanklagen en veroordelen. Dat zijn de principes die wij zowel binnen als buiten dit Parlement verdedigen.

Bertens
Voorzitter, nog niet zo lang geleden hebben wij in dit Huis ook gesproken over Indonesië. Ik heb toen gezegd dat niet alleen Oost-Timor, maar ook diverse andere gebieden van het grootste islamitische land ter wereld ons grote zorgen baren. Ik hoop dat de Europese Unie en de Verenigde Naties de helpende hand bieden aan welke regering dan ook in Indonesië.
Oost-Timor heeft natuurlijk door zijn verleden een bijzondere speciale positie, is explosief, maar daarom is de bezorgdheid die wij hadden misschien een beetje verlicht door het al herhaalde malen genoemde New York-akkoord tussen Portugal en Indonesië. Het referendum van 8 augustus is cruciaal en zowel de Europese Unie als de VN dienen al het mogelijke te doen om dit referendum eerlijk en ordelijk te laten verlopen. De VN-politiemacht met onmiddellijke ingang lijkt daarbij een bittere noodzaak. Het zal niet alleen stabiliteit in Oost-Timor teweegbrengen, maar wellicht ook een positieve invloed hebben op de regio, althans de directe regio van de kleine Sunda-eilanden, waar Oost-Timor deel van uit maakt.

Mendes Bota
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn blij met de ondertekening van het akkoord dat Portugal en Indonesië gisteren in New York onder toezicht van de Verenigde Naties hebben gesloten. De toezegging om in Oost-Timor een referendum te houden met het oog op de zelfbeschikking van het Timorese volk luidt ongetwijfeld een nieuw tijdperk in. Dit akkoord bekroont de diplomatieke inspanningen van de afgelopen vijftien jaar, 23 jaar nadat deze voormalige Portugese kolonie op gewelddadige wijze bij Indonesië werd ingelijfd. Naar aanleiding van deze annexatie kwamen honderdduizenden mensen om het leven ten gevolge van de burgeroorlog en de hardhandige repressie van het Indonesische leger. Laten we trouwens niet vergeten dat de wereldgeschiedenis bol staat van akkoorden en verdragen die niet worden nageleefd en nooit zijn toegepast.
Wegens het hardnekkige verzet van de Indonesische regering zijn de veiligheidsaspecten en de noodzaak een vreedzaam en ongedwongen klimaat voor de bevolking te scheppen niet voldoende gewaarborgd. Het uit 600 VN-vertegenwoordigers samengestelde contingent dat het referendum moet organiseren en de nodige controle dient uit te oefenen, bestaat in principe slechts uit ongewapende burgers die eventueel kunnen worden bijgestaan door 250 ongewapende politieagenten. Dit betekent dat zij niemand kunnen verdedigen, ook zichzelf niet, tegen de straffeloze activiteiten van de pro-Indonesische milities die terreur zaaien in Dili en de overige gebieden.
De natuurlijke leider van Oost-Timor, Xanana Gusmão, heeft ons ervoor gewaarschuwd dat wij een enorme historische fout begaan door de Indonesische strijdkrachten als een neutrale macht te beschouwen. Alle onafhankelijke waarnemers beschuldigen het Indonesische leger eensgezind van medeplichtigheid aan de gewapende pro-Indonesische milities en zij zijn het er allen over eens dat het leger de grootste onruststoker is en zich tot de voornaamste wapen- en munitieleverancier heeft ontpopt. Zolang in Timor geen neutrale militaire macht wordt gestationeerd, zal het referendum de Timorezen geen keuze laten tussen autonomie en onafhankelijkheid, maar tussen integratie of hun leven. De verkiezingscampagne is overigens van start gegaan in een klimaat van dreigingen en intimidaties: sinds kort wapperen op de huizen van Oost-Timor Indonesische vlaggen en de bewoners worden gedwongen emblemen met de Indonesische kleuren te dragen en pro-integratieverklaringen te ondertekenen. Met een pistool op de borst is er van kiezen geen sprake.
De VN, de Europese Unie en de internationale gemeenschap in het algemeen moeten druk blijven uitoefenen op Indonesië totdat dit land instemt met de aanwezigheid van een troepenmacht die de neutraliteit van het referendum moet waarborgen en moet beletten dat het proces uit de hand loopt en ontaardt in een gewelddadige farce waarvan de gevolgen niet meer te overzien zijn.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit is mijn 150ste en tevens laatste betoog hier in deze Vergadering. Nu het moment van het afscheid is aangebroken, wil ik alle collega's die, zoals ik, niet meer aan de werkzaamheden van het Europees Parlement zullen deelnemen het allerbeste toewensen, zowel op persoonlijk als op professioneel en politiek vlak. En ik hoop van harte dat al degenen die hier in juli terugkeren in september, na het voor 8 augustus geplande referendum waarin de Timorezen vrij over hun toekomst kunnen beschikken, een verpletterende overwinning van het Timorese volk kunnen vieren.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Mendes Bota. Ik ben er zeker van dat wij met zijn allen wensen dat wij dit in september kunnen vieren. Aangezien u zei dat dit uw laatste toespraak in dit Parlement was, wil ik u het beste toewensen voor de toekomst; ik hoop tevens dat wij goede contacten blijven onderhouden zodat wij, waar wij ons ook bevinden, zowel in de strijd om de Europese eenmaking af te ronden als in de solidariteit met alle volkeren die deze nodig hebben, kunnen samenwerken. Veel geluk, mijnheer Mendes Bota.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, er zijn dit jaar duidelijke internationale doorbraken geweest in de situatie op Oost-Timor. Het is zeker waar, zoals collega's hier hebben gezegd, dat ook de vastberadenheid van het Europees Parlement van invloed is geweest op de resultaten. Desondanks moeten we vandaag constateren dat de situatie wellicht explosiever is dan ooit, omdat het naderende referendum in gevaar is als gevolg van de semi-militaire activiteiten. We willen vast en zeker allen tezamen een beroep doen op de Europese Commissie om alles te doen om de gemoederen op Oost-Timor te kalmeren, zodat het referendum van 8 augustus in alle rust kan plaatsvinden. Hiervoor is het nodig dat de Europese Unie meedoet aan de internationale activiteiten, waarbij het de bedoeling is om internationale aanwezigheid op Oost-Timor te garanderen. Australië heeft in dezen enige belangrijke initiatieven genomen in de richting van de VN, en heeft beloofd om deze aanwezigheid te financieren. Het is nu onze taak om te overwegen hoe deze eruit zou moeten zien: politie die onder de vlag van de VN optreedt, of misschien een vredesmacht. Ik zou graag willen horen hoe de commissaris denkt over deze kwestie.
Een tweede belangrijk punt is het feit dat er binnenkort parlementsverkiezingen zijn in Indonesië en dat men zich daarginds voorbereidt op het referendum over Oost-Timor. Het is vast en zeker nodig om ook verkiezingswaarnemers naar deze evenementen te sturen, niet alleen officiële waarnemers maar ook vertegenwoordigers van niet-gouvernementele organisaties. Ik zou willen weten of de Commissie hierop is voorbereid.
Tenslotte zou ik willen mededelen dat de samenwerking tussen de leden van het Europees Parlement in de kwestie Oost-Timor perfect is verlopen. Ik hoop dat die lijn in de volgende zittingsperiode wordt voortgezet, en dat Oost-Timor onafhankelijk zal worden.

Maes
Voorzitter, Oost-Timor is een van die symbooldossiers waar de mensenrechten op het spel staan en waar dagelijks blijkt dat het gebrek aan volkenrechten en het gebrek aan echte erkenning van het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren tot grote drama's leidt. Ik hoop dat het nieuwe akkoord een doorbraak mag betekenen, maar tegelijkertijd wil ik met de voorgaande spreekster aandringen op zeer concrete maatregelen, ook vanuit onze eigen Unie, opdat werkelijk de druk wordt uitgeoefend in de gepaste zin. Waarnemers sturen is belangrijk, maar het is ook belangrijk dat de VN aanwezig is en dat zij daar is met een mandaat dat aangepast is aan de omstandigheden, want dat ontbreekt nog wel eens en dat doet telkens weer grote ontgoochelingen ontstaan.
Ik hoop dat na zoveel jaren lijden eindelijk de wettelijkheid mag terugkeren, dat eindelijk ook dit zelfbeschikkingsrecht een feit mag worden en dat in het vooruitzicht van het referendum echte democratie een kans krijgt in plaats van de toename van geweld zoals wij op dit ogenblik in tal van delen van Indonesië moeten vaststellen.
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of dit mijn laatste mandaat is. Ik weet niet of ik hier mijn laatste toespraak houd, maar ik elk geval zal ik waar ik ook ben met al dezen die strijden voor zelfbeschikkingsrecht van de volkeren en mensenrechten waar dan ook mij blijven inzetten, want Oost-Timor is maar een van die terreinen. Het is maar een van de vele landen waar wij de oorlog niet uit de weg hebben kunnen gaan. Ik hoop dat Oost-Timor een uitzondering mag zijn en zijn onafhankelijkheid verwerven.

Barros Moura
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, eerst en vooral wens ik mijn voldoening uit te spreken over het akkoord betreffende Oost-Timor dat de Portugese regering en Indonesië gisteren in New York hebben bereikt. Het is inderdaad het sluitstuk van een langdurig proces waarin het Parlement en de Europese Unie een belangrijke functie hebben vervuld en waarin ongetwijfeld ook de bevolking van Oost-Timor en haar hardnekkige strijd een beslissende rol hebben gespeeld. We mogen echter niet nalaten het belang van het diplomatieke succes te onderstrepen dat de Portugese regering gisteren in New York heeft behaald.
Het is op grond van dit akkoord en zijn nauwgezette toepassing dat wij het correcte verloop van het proces moeten waarborgen. Wij moeten er met name over waken dat de bevolking van Oost-Timor haar recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid in alle vrijheid kan uitoefenen. In dit opzicht is het belangrijk dat wij - in tegenstelling tot wat sommige collega's laten blijken - het gisteren bereikte compromis, volgens hetwelk de volksraadpleging van 8 augustus onder het waakzame oog van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad zal plaatsvinden, naar waarde schatten. Los van de politiemacht waarvan hier reeds sprake is geweest, wordt immers ook de mogelijkheid geopperd veiligheidstroepen te sturen.
Mijns inziens is het akkoord betreffende Oost-Timor grotendeels te danken aan het adequate diplomatieke gebruik van een argument dat onlangs zijn intrede op het internationale politieke toneel heeft gedaan. De internationale gemeenschap mag nu eenmaal niet met twee maten meten. Wanneer de internationale gemeenschap eist dat de mensenrechten in Kosovo worden geëerbiedigd, moet zij consequent zijn en eisen dat de mensenrechten ook in de rest van de wereld worden gerespecteerd. Ik heb uit goede bron vernomen dat de Portugese regering zich bijzonder goed van dit argument heeft weten te bedienen. Zij moet dit blijven doen, net zoals ook wij dit criterium moeten gebruiken om ervoor te zorgen dat de Europese Unie al haar politieke bevoegdheden en financiële steun aanwendt om het proces in Oost-Timor tot een goed einde te brengen.
De Timorese kwestie is hier in dit Europees Parlement reeds ettelijke malen aan de orde geweest. Het debat van vandaag heeft echter een bijzondere politieke dimensie, omdat het niet louter om de mensenrechten, maar ook om een politieke kwestie gaat. Ik zou mijn collega van de socialistische fractie, de heer Stanley Newens, willen danken voor zijn vasthoudendheid. Het is immers op zijn aandringen dat dit punt in de regeling van de werkzaamheden is opgenomen.

Van Bladel
Voorzitter, ik moet de heer Barros Moura tegenspreken. In het VN-akkoord dat gesloten is, wordt niet gesproken van veiligheidstroepen maar alleen van burgerpolitie.
De stemmenconsultatie op Oost-Timor op 8 augustus vindt plaats onder een nieuwe regering. Bij afwijzing van autonomie en integratie komt het perspectief van de onafhankelijkheid dichterbij. Xanana Gusmão wil dat graag en iedereen wil het graag en hij heeft al gezegd dat hij heel veel hulp gaat vragen. Ik vraag mij af van wie, wellicht van Australië, dat nu al de territoriale wateren van mineralen ontdoet.
De vraag blijft of de Timorezen hier wel het meest mee gediend zijn op de lange termijn. In geval van onafhankelijkheid lijkt het mij voor de hand te liggen dat eerst de situatie van voor 1975 intreedt waarbij Portugal de verantwoordelijkheid terugneemt voor het door haar aan zijn lot overgelaten eiland en het Oost-Timor de status van een departement d'outre mer aanbiedt, net zoals Guadeloupe en Martinique. Want op die manier kan Timor indirect ook van de EU profiteren.
Een paar algemene observaties. Laten wij ons na het uiteenvallen van Joegoslavië, de wensen van de Koerden, de duidelijke revival van minderheden en volken, geen illusie maken over hetgeen de onafhankelijkheid van Oost-Timor in de Indonesische archipel en de Aziatische regio zal gaan betekenen. Als de nieuwe Indonesische regering er niet in slaagt de eilanden bij elkaar te houden, krijg je vanzelf instabiliteit waarbij China als dominante factor in de regio naar boven komt en de landen in de regio zich meer gaan bewapenen. Kortom, Voorzitter, het lijkt allemaal romantisch, een onafhankelijk Timor. Ik vind ook dat het volk van Timor recht gedaan moet worden, maar geopolitiek strategisch is het niet evenwichtig. Vergeet niet dat het grootste kerkhof van de geallieerden in de Indonesische archipel ligt, in Dili, en dat geeft aan, het kerkhof van de geallieerden van de Tweede Wereldoorlog, hoe strategisch het eiland is. Ook ik vind dat het volk zijn recht moet kunnen beleven en ik vind vooral dat het Parlement waarnemers moet sturen na al die resoluties.

Barros Moura
Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank dat u mij aan het artikel van het Reglement heeft herinnerd. Mevrouw Van Bladel heeft een toespeling gemaakt op wat ik in mijn uiteenzetting heb gezegd. Zij heeft verwezen naar de aard van de troepen die de Verenigde Naties in het gebied zal stationeren. Het betreft inderdaad een politiemacht. Aangezien de hele procedure van de stemmenraadpleging onder de verantwoordelijkheid van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties valt, zal zich echter de noodzaak opdringen de aanwezigheid van veiligheidstroepen te waarborgen indien Indonesië nalaat de milities te ontwapenen en te garanderen dat het proces zonder inmenging van terroristische en bewapende groeperingen verloopt. Daarom ben ik van mening - ik geloof trouwens dat wij er geen andere mening op kunnen nahouden - dat het bereikte akkoord een positieve interpretatie verdient en dat is wat ik mevrouw Van Bladel heb willen duidelijk maken.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie verheugt zich natuurlijk over de historische vooruitgang die geboekt werd in de slotronde van de trialogen die de Portugese en de Indonesische regering onder auspiciën van de Verenigde Naties in New York gevoerd hebben, en over het besluit om het aanslepende, lastige en dramatische probleem van Oost-Timor op te lossen.
Net als u allemaal juicht ook de Commissie het toe dat vanmorgen een akkoord ondertekend werd waarin het kader voor autonomie voor het gebied, de modaliteiten voor overleg en de organisatie van het referendum, alsook de bepalingen op het gebied van veiligheid worden vastgesteld.
De Commissie is van oordeel dat het feit dat de Indonesische president Habibie heeft ingestemd met de aanwezigheid van VN-waarnemers die zullen toezien op de door de Indonesische autoriteiten op Oost-Timor gehouden volksraadpleging, een stap vooruit is. Zij rekent erop dat dit referendum dankzij de aanwezigheid van deze waarnemers in een vreedzame sfeer van onpartijdigheid, vrijheid en veiligheid zal verlopen.
De Commissie verheugt zich er tevens over dat de Verenigde Naties een transfund voor deze volksraadpleging gecreëerd hebben. Ik kan u in dit verband meedelen dat de financiële bijdrage van de Europese Unie aan dit transfund deze week nog, waarschijnlijk morgen al, goedgekeurd zal worden. Wij zullen hier alvast 1 miljoen euro voor uittrekken en met dit bedrag zullen de modaliteiten voor de deelneming van de Europese Unie aan dit proces onderzocht worden. U hebt mij gevraagd of het Europees Parlement zoals gewoonlijk waarnemers zal kunnen sturen om toe te zien op het referendum. Hierover moet in principe beslist worden door de Raad, die in het kader van de Verenigde Naties en met inachtneming van de bepalingen van het akkoord dat Portugal en Indonesië gesloten hebben, zal bepalen welke modaliteiten voor deze deelneming zullen gelden. De financiële bijdrage van de Europese Unie aan dit transfund is hoe dan ook verzekerd.
Mijnheer Mendes Bota, aangezien u en een aantal andere afgevaardigden, met name de heer Newens, het hier ook al over hadden, kan ik u zeggen dat wij uw bekommering over de blijvende aanwezigheid van gewapende milities delen. Die vormen natuurlijk een belemmering in dit politieke proces dat tot het referendum moet leiden. Zoals een van de sprekers ook al zei, moeten wij nagaan hoe dit kan worden opgelost, ook al bevat het akkoord zelf ook - dat wil ik toch benadrukken - een aantal specifieke bepalingen inzake de wijze waarop de veiligheid verzekerd moet worden. Dat is de taak van de Verenigde Naties en ik kan mij voorstellen dat via dialoog, de organisatie en de politieke tenuitvoerlegging van het akkoord kan worden bepaald hoe deze betrokkenheid voor die veiligheid kan zorgen.
Hoe? Een van de verbintenissen in het onder auspiciën van de Verenigde Naties gesloten akkoord is precies dat de milities ontwapend zullen worden, zoals de heer Barros Moura ook al zei. De partijen hebben zich verbonden tot de ontwapening van de milities, zodat de veiligheid verzekerd is. Wij zijn ervan overtuigd dat Indonesië al het mogelijke moet doen om deze milities te ontwapenen. Deze inspanningen zullen door de internationale gemeenschap beoordeeld worden en dan kan bijvoorbeeld beslist worden dat er niet genoeg politie is, dat meer agenten nodig zijn of dat meer internationale waarnemers gezonden moeten worden. Het is kortom moeilijk om nu al te voorspellen hoe het vanochtend in New York gesloten akkoord tegen 8 augustus eerstkomend zal evolueren.
Met betrekking tot de inspanningen van de Europese Unie heb ik u hoe dan ook al gezegd dat alle schikkingen getroffen zijn. Ik kan er zelfs aan toevoegen dat wij, met name op verzoek van de Portugese regering en rekening houdende met alle mogelijkheden, onze werkzaamheden al begonnen zijn teneinde de samenwerking met dit gebied op te voeren, waarbij uiteraard met de wensen van de bevolking rekening gehouden zal worden.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Marín.
Mevrouw Maes heeft het woord voor een voorstel van orde.

Maes
Voorzitter, ik had aan commissaris Marín willen vragen of hij die overwegingen in verband met de begroting reeds bedoelt in functie van een eventuele voorbereiding van de onafhankelijkheid indien de meerderheid van de bevolking zich daarover uitspreekt.

De Voorzitter
Mevrouw Maes, ik wil u erop wijzen dat dit geen motie van orde is. Dit is een aanvullende vraag. Ik hoop dat de heer Marín zijn bekende hoffelijkheid betoont en uw vraag beantwoordt, zoals ook ik als Voorzitter zo vriendelijk ben te dulden dat een motie van orde een aanvullende vraag wordt.
Mijnheer Marín, ik verzoek u de vraag van mevrouw Maes te beantwoorden.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, voor dit Parlement ga ik door het vuur.
Gelach
Ik zal de vraag beantwoorden. Er zijn twee besluiten genomen: allereerst heeft Kofi Annan tot de instelling van een transfund besloten om, op grond van het tussen Portugal en Indonesië gesloten akkoord, het volledige referendumproces te bevorderen. De Raad heeft de Commissie verzocht noodhulp uit te trekken. Deze noodhulp is berekend op 1 miljoen euro en zal volgende week gepresenteerd worden zodat ze snel verleend kan worden. Ik denk dat ook de lidstaten, de Verenigde Staten, Japan en nog een aantal andere landen middelen ter beschikking zullen stellen. Dit transfund zal worden gebruikt om de veiligheid te verzekeren, het referendum te houden, de kiescolleges voor te bereiden en de aanwezigheid van de internationale waarnemers te financieren. Als de Verenigde Naties van oordeel zijn dat Europese waarnemers nodig zijn, zullen die met dit transfund betaald worden.
Daarnaast is tijdens de afgelopen twee jaren op grond van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad een programma voor humanitaire hulp en wederopbouw uitgewerkt. Hiervoor wordt een beroep gedaan op Caritas, aangezien de katholieke kerk en in het bijzonder de winnaar van de Nobelprijs voor de vrede, aartsbisschop Belo, een belangrijke rol spelen op Oost-Timor. In het kader van dit programma wordt enkel humanitaire hulp en noodhulp voor wederopbouw verleend. De Commissie denkt echter al aan een mogelijk samenwerkingsprogramma om onze betrokkenheid te verhogen, wat ook de uitslag van het referendum op 8 augustus zal zijn.

De Voorzitter
Ik dank u voor uw gebruikelijke hoffelijkheid, mijnheer Marín.
Mijnheer Marín, ik weet maar al te goed dat u bereid bent voor dit Parlement door het vuur te gaan. Maar dat is het gevaarlijkste nog niet; het gevaarlijkste is dat sommige parlementen mensen levend kunnen villen. Ik raad u op grond van mijn ruime ervaring dan ook aan goed uit te kijken, mijnheer Marín.
De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0460/99 van de leden Colajanni en Swoboda, namens de PSE-Fractie; -B4-0479/99 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie; -B4-0486/99 van de heer Pasty, namens de UPE-Fractie; -B4-0488/99 van de heer Wurtz e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0495/99 van de heer von Habsburg e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-0503/99 van de heer Gahrton e.a., namens de V-Fractie, over het vredesproces in het Midden-Oosten en de termijn van 4 mei 1999.

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Marín, ik wens allereerst hulde te brengen aan de Palestijnse Nationale Raad, omdat deze de eenzijdige afkondiging van de onafhankelijkheid, gepland voor 4 mei, heeft uitgesteld. Dit politieke gebaar van de Palestijnse Raad getuigt van een verziende blik en een unilaterale edelmoedigheid ten aanzien van het vredesproces. Hierdoor is een dramatische gebeurtenis voorkomen die had kunnen uitmonden in een negatieve invloed op de Israëlische verkiezingen en een ernstige crisis van het vredesproces, met bovendien het gevaar dat het conflict op militaire voet hervat zou worden.
Het Europees Parlement had hier speciaal om gevraagd in zijn resolutie van 11 maart waarin wij het fundamentele recht van de Palestijnse bevolking erkenden om een eigen staat op te richten. In deze resolutie stelden wij verder dat het van essentieel belang was dat de internationale garanten voor de akkoorden van Oslo opnieuw en op plechtige wijze uiting zouden geven aan hun streven om alle doelstellingen van het vredesproces te realiseren. Op die manier zou de Palestijnse nationale autoriteit de noodzakelijke steun in de rug krijgen om een verlenging van de periode van toepassing van het voorlopige akkoord tot na 4 mei 1999 te rechtvaardigen.
Dat heeft de Palestijnse Nationale Raad ook zo gedaan, onder meer vanwege dit verzoek van ons Parlement, maar ook wegens toezeggingen die de Europese Raad van Berlijn heeft gedaan. Ik citeer nu letterlijk: "Wij verheugen ons over de verklaring van de Europese Raad van Berlijn betreffende het vredesproces, in het bijzonder met betrekking tot het onvoorwaardelijke recht van de Palestijnen op zelfbeschikking, met inbegrip van het recht om een eigen staat te creëren waarvan de Europese Unie bereid is deze te zijner tijd te erkennen, en wij verheugen ons over het streven van de Europese Unie naar een toekomstige oplossing van het conflict" .
Ik vind dit allemaal belangrijk. Ik geloof wel dat deze toezeggingen bindend zijn, en dat is iets dat wij niet vergeten mogen. Wij moeten die toezeggingen trouw blijven en juist in verband hiermee zullen de Europese Unie en de Verenigde Staten na de Israëlische verkiezingen met een krachtig politiek initiatief voor de dag moeten komen.

Bertens
Voorzitter, de Palestijnse autoriteiten moeten geprezen worden voor hun besluit om de overgangsperiode tot na 4 mei te aanvaarden. Door hiermee in te stemmen, hebben de Palestijnen aangegeven nog steeds echt te geloven in de akkoorden van Oslo en van het memorandum van Wye Plantation. Ze hebben ook willen voorkomen dat het vredesproces zou vastlopen. Escalatie van het conflict zou zeer waarschijnlijk zijn geweest en de beslissing van de Palestijnen kan wellicht het wederzijds vertrouwen vergroten dat noodzakelijk is voor een duurzame vrede. Wij zijn ook verheugd over de uitspraken van de Europese Raad van Berlijn, zoals de heer Colajanni reeds zei, en dit soort duidelijke politieke signalen zouden kunnen leiden tot een sterkere invloed van de Unie in het Midden-Oosten. Door interne verdeeldheid in het verleden is de politieke invloed van de Unie eigenlijk toch te gering geweest. Wel is de Unie al tijden de grootste geldschieter, maar geld geven is blijkbaar nog steeds gemakkelijker dan een gezamenlijke politieke lijn overeen te komen. Het is belangrijk dat het akkoord van 23 oktober 1998 aantoonde dat constante externe druk op de partijen nodig is om het vredesproces te handhaven. Sinds dat interim-akkoord zijn er van beide kanten te veel verkeerde signalen geweest, de meeste, moet ik zeggen, van de zijde van Israël, waarvan de toestemming voor de bouw van meer huizen in Har Homa en Hebron voorbeelden zijn.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik de Commissie, in dit geval commissaris Marín, vragen wat de situatie is rond het ziekenhuis in Gaza dat met Europees geld is gebouwd. In een eerder debat wist de Commissie te vertellen dat een managementteam was gestuurd om het ziekenhuis eindelijk te openen. Ik ben er juist geweest, mijnheer de commissaris, maar ik heb daar nog weinig van gemerkt.

Van Bladel
Voorzitter, allereerst wil ik ook weten wat de heer Bertens heeft gevraagd, hoe het met het ziekenhuisje staat, want dat heb ik ook gezien en dat staat toch te lang leeg en daar kan niemand gebruik van maken. Dat kunnen wij naar de kiezer toe ook niet verantwoorden.
Gelukkig ben ik met het feit dat de Palestijnen zich hebben laten leiden door rede en verstand door op 4 mei af te zien van het uitroepen van een onafhankelijke staat. Over het algemeen constateer je dat in de laatste weken weinig geweld in de regio plaatsvindt en zeker geen bomaanslagen die eventueel tot Hamas terug te leiden zijn. Het lijkt wel of de geweldescalatie op de Balkan de partijen in het Midden-Oosten de adem doet inhouden en iedereen beseft dat met een dergelijke escalatie een onvoorspelbare situatie kan intreden. Kortom, voorlopig gebruikt men zijn verstand daar aan beide kanten.
De Palestijnse houding echter vraagt dringend om een onmiddellijke en positieve voortzetting van de onderhandelingen met de Israëliërs na de verkiezingen. Ik blijf overigens wel van mening dat een definitief positief resultaat tussen deze groeperingen alleen maar kan plaatsvinden na akkoorden met Syrië en Libanon.
Overigens, Voorzitter, ik heb deze week een schriftelijke vraag ingediend waarin ik de amnestie van 250 onberechte gedetineerden in Palestijns gebied heb gevraagd, maar ik heb van uw dienst gehoord dat de beantwoording van die vraag niet meer zal plaatsvinden en ook de publicatie ervan niet. Nu hoop ik maar dat de vertegenwoordiger van de Palestijnse gebieden op de tribune mijn pleidooi hoort en alsnog deze mensen hun rechtsgang kunnen beleven.
De afgelopen tijd hebben wij onder het leiderschap van de heer Colajanni dikwijls de Palestijnse gebieden bezocht. Er zijn toch stappen vooruit gezet, maar helaas het is niet voldoende. Er moet snel na de verkiezingen weer een initiatief worden genomen om dat wel voor elkaar te krijgen.

Elmalan
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega's zeiden het al: de Palestijnen hebben ermee ingestemd de datum voor het uitroepen van de Palestijnse staat uit te stellen. Volgens de Oslo-Akkoorden had deze staat op 4 mei moeten worden opgericht. De Palestijnen hebben dus in het belang van het vredesproces hun goede wil laten zien. De Israëlische regering daarentegen weigert nog altijd haar afspraken na te komen en vergroot het aantal provocaties jegens de Palestijnen. Zo heeft ze besloten het Oriental House in Oost-Jeruzalem te sluiten. Ook moedigt ze openlijk het nederzettingenbeleid aan, met name op de Westelijke Jordaanoever. Was het niet de minister van Buitenlandse Zaken, Ariel Sharon, die de kolonisten opriep zich op de heuvels te vestigen om de Palestijnen voor een voldongen feit te plaatsen? Aan deze oproep is gehoor gegeven, want er komen onophoudelijk nieuwe nederzettingen bij.
De Israëlische regering schendt willens en wetens het Wye Plantation Akkoord van oktober 1998. Volgens dit akkoord zijn alle unilaterale maatregelen verboden die de onderhandelingen over de uiteindelijke status van de bezette gebieden kunnen remmen. De Israëlische regering volgt dus een zeer doelbewuste strategie om de toekomstige onderhandelingen te saboteren en te zorgen dat de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever straks niet meer over een aaneengesloten stuk land beschikken. Zo maakt de Israëlische regering een toekomstige Palestijnse staat onmogelijk.
De Europese Unie kan niet met de armen over elkaar deze situatie blijven gadeslaan. Net als mijn collega's doet het me genoegen dat de Europese Raad te Berlijn de rechten van de Palestijnen op zelfbeschikking en op een eigen staat heeft erkend. Maar we kunnen het hier niet bij laten. We moeten ons bedienen van alle politieke, economische en commerciële instrumenten om druk op Israël uit te oefenen en om deze regering te dwingen haar verplichtingen na te komen zodat de twee staten eindelijk in vrede kunnen samenleven.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier in de eerste plaats spreken als iemand die van zichzelf vindt dat hij een ware vriend van de staat Israël is. Een Europeaan die de Tweede Wereldoorlog en het fascisme van Hitler heeft meegemaakt, zal altijd een diepe sympathie voor de vervolgde joden houden, vooral ook omdat zo vele van mijn vrienden bij deze ramp het leven hebben gelaten.
Aan de andere kant moet ik zeggen dat mijn politiek denken op één ding gericht is: in het Midden-Oosten mag zoiets zich niet herhalen. Met geweld komen we er nooit. We moeten dus uit alle macht streven naar verzoening tussen de joden en de Arabieren. Dat is ook haalbaar, getuige het feit dat in vele Arabische landen, zoals Marokko, joden en Arabieren in volmaakte verstandhouding samenleven. Ik heb zelf gezien hoe de vele Marokkaanse joden in Israël de best denkbare brug naar het islamitische Marokko vormen. Daarom is het erg verstandig dat wij een dergelijke beslissing nemen.
Er is de laatste dagen veel te doen geweest over het feit dat op 4 mei de Palestijnse staat had moeten worden uitgeroepen. Ik ben blij dat de heer Arafat zich bereid heeft verklaard die gebeurtenis uit te stellen, een beslissing waarmee hij blijk heeft gegeven van groot staatsmanschap. Aan de andere kant mogen we niet vergeten dat in Israël beslissende verkiezingen op komst zijn. Sommige Israëlische staatslieden zien daadwerkelijk in dat hun land niet kan overleven zonder de vriendschap van de Arabieren, dat het zonder die vriendschap vroeg of laat ten onder gaat. Iemand als Shimon Peres, of zijn medewerkers van de Arbeiderspartij, hebben een duidelijke lijn gevolgd. Daaruit moeten wij de hoop putten dat ook Israël zich duidelijk voor de vrede uitspreekt en dat er een eind komt aan de onderdrukkende maatregelen die sinds het aantreden van Netanyahu als eerste minister schering en inslag zijn. Wij hopen dat er in Israël mensen aan de macht komen die metterdaad een andere weg inslaan en die uit alle macht een verzoening tussen Israël en de Palestijnen tot stand willen brengen. Daar ligt namelijk de toekomst van de regio.
Wie de regio kent, weet dat zij zal opbloeien als de verzoening tot stand komt. Dan zullen de vele spanningen van vandaag niet meer dan een nare herinnering zijn.
Applaus

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, de Palestijnen leggen werkelijk een bewonderenswaardig geduld aan de dag, nu ze afzien van het uitroepen van de staat waar ze volgens de verdragen die gesloten zijn al het recht van de wereld op hebben. Het is nu meer dan vijftig jaar geleden dat de Palestijnen het slachtoffer werden van ongeveer hetzelfde als waar de Albanese Kosovaren nu in Kosovo aan blootgesteld worden. Honderdduizenden mensen werden verdreven en mochten nooit terugkeren. Hoewel de VN in 1947 heeft besloten dat ze een staat zouden krijgen vergelijkbaar met de joodse staat Israël, hebben ze die nooit gekregen.
Vele decennia lang verkeerden de Palestijnen in de illusie dat ze bevrijd zouden worden door ingrijpen van buitenlandse strijdkrachten of na een langdurige gewapende strijd door hen zelf. Dat is niet gelukt. Pas toen de Palestijnen overstapten op niet-militaire methoden, zoals burgerlijke ongehoorzaamheid in de vorm van de Intifada en geduldige onderhandelingen met een in hun ogen fascistische en racistische vijand - pas toen ze dat deden - boekten ze vooruitgang en kwam het vredesproces op gang. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat het grootste deel van de wereld nu bereid is hun rechtmatige eis op een zelfstandige staat te steunen.
Ik denk dat hier een les uit geleerd kan worden en ik hoop dat de bevrijding van kleine volken ook in de toekomst tot stand komt door middel van de methode die de Palestijnen hebben gebruikt. Hopelijk wordt dat de norm en is de methode die in Kosovo wordt gehanteerd een betreurenswaardige uitzondering in de wereldgeschiedenis.
Als EU-criticus vind ik dat de EU de Palestijnse kwestie op een constructieve en positieve manier behandelt. Ik heb tot mijn vreugde opgemerkt dat men nu in principe heeft gezegd dat men een Palestijnse staat zal erkennen. Ik hoop dat men dat ook daadwerkelijk doet zodra de Palestijnen zelf besluiten om de Palestijnse staat uit te roepen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, de Palestijnen hebben een moedige beslissing genomen, en ik hoop dat de Israëlische regering hun voorbeeld volgt, zowel nu als in de toekomst. We hebben een soevereine Palestijnse staat nodig. De Libanese en de Syrische soevereiniteit moeten ten volle gerespecteerd worden, net als de soevereiniteit en de veiligheid van Israël. Daar hoort verzoening bij, zoals ook Otto von Habsburg heeft opgemerkt. Al verschil ik regelmatig met hem van mening, deze keer ben ik het honderd procent met hem eens.
De reden waarom ik het woord heb gevraagd, is dat ik namens mijn fractie twee heren in deze zaal wil bedanken omdat zij zich in dezelfde geest onvermoeibaar hebben ingezet voor de rechten van de Palestijnen. Het gaat om te beginnen om vice-voorzitter Marín, wie we het in dit Parlement niet altijd even makkelijk gemaakt hebben, wat trouwens ook voor de Raad geldt. Niettemin heeft hij altijd duidelijke beslissingen genomen en heeft hij zijn eigen weg gevolgd, en daarvoor wilde ik hem bijzonder hartelijk danken.
Mijn speciale dank gaat uit naar Luigi Colajanni, die namens mijn fractie erg veel voor de Palestijnen heeft gedaan. We zullen hem missen, juist ook vanwege zijn inzet voor de Palestijnen. Namens mijn fractie wens ik hem het allerbeste toe bij zijn nieuwe betrekking.
Applaus

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, ik verheug mij ten zeerste over deze verklaring, alsook over het besluit van de Palestijnse Autoriteit om nu begin mei niet eenzijdig een Palestijnse staat uit te roepen.
Mijns inziens zou dit het huidige verkiezingsproces in Israël ernstig belemmerd hebben. Wij hopen dat deze verkiezingen een democratische regering opleveren, zoals dit land die tot op heden gekend heeft, zodat de onderhandelingen kunnen worden voortgezet en het vredesproces tot een goed einde kan worden gebracht.
Ik ben ervan overtuigd dat het besluit van de Europese Raad van Berlijn zinvol was in dit opzicht, zodat de Europese Unie invloed kan blijven uitoefenen in dit gebied. Ook in Palestina moeten echter binnenkort nieuwe verkiezingen gehouden worden - de Europese Unie was zelf als waarnemer aanwezig bij de verkiezingen van 1996 - aangezien weldra een periode van vier jaar verstreken zal zijn. Pas dan zullen wij daadwerkelijk van een echte dialoog tussen democratische landen kunnen spreken.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, ook de Commissie is van oordeel dat de Palestijnse leiders er in het belang van het Palestijnse volk goed aan gedaan hebben de Palestijnse staat niet op de geplande datum 4 mei uit te roepen. De Commissie is tevens van mening dat dit positieve feit deels mogelijk was dankzij het moedige besluit van de Europese Raad om de zogenaamde verklaring van Berlijn over het Midden-Oosten aan te nemen. Ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid heeft goed gewerkt in dit geval, aangezien deze verklaring belangrijk was om de vreedzame en constructieve voortzetting van het vredesproces te verzekeren, ook al was de eerste in de Akkoorden van Oslo vastgestelde interim-periode verstreken.
Zoals u weet, pleitte de Commissie reeds in haar mededeling van januari 1998 voor een grotere politieke en economische rol van de Europese Unie in het Midden-Oosten. Het is evenwel duidelijk dat de stilzwijgende verlenging van de interim-periode geen oplossing op lange termijn biedt. De Europese Unie heeft in dit verband de overtuiging uitgesproken dat de oprichting van een soevereine, democratische, levensvatbare en vreedzame Palestijnse staat, op basis van de bestaande akkoorden en via onderhandelingen, de beste waarborgen voor de veiligheid van Israël zou bieden en het beste aanvaard zou worden in de regio. Zij heeft zich er bijgevolg toe bereid verklaard de erkenning van een Palestijnse staat te gelegener tijd in overweging te nemen.
Zoals ook gezegd wordt in de verklaring van Berlijn maakt de Europese Unie zich op korte termijn zorgen over het stagneren van het vredesproces. In dit verband moeten de partijen na de verkiezingen in Israël dringend opnieuw streven naar de volledige tenuitvoerlegging van de respectieve verbintenissen die zij in het memorandum van Wye River zijn aangegaan. Aldus zouden tegelijkertijd versnelde onderhandelingen over de kwesties in verband met de permanente status begonnen kunnen worden, zodat ze binnen de geplande termijn van een jaar kunnen worden afgerond.
Op voorwaarde dat de partijen de nodige politieke bereidheid aan de dag leggen om vorderingen te maken, zal de Europese Unie hen blijven helpen om de toepassing van alle hangende kwesties te bevorderen. Alle mogelijkheden moeten worden benut om te vermijden dat het akkoord van Wye River het zoveelste akkoord tussen Israëli's en Palestijnen is dat niet ten uitvoer gelegd wordt.
In dit verband mag niet getracht worden nieuwe voorwaarden te stellen. Meer nog, wij zijn het met de Verenigde Staten eens dat de Palestijnse Autoriteit de meeste van zijn verbintenissen is nagekomen en blijft nakomen. Wij kijken bijgevolg met belangstelling uit naar de volgende fasen van de terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever en de vrijlating van heel wat gevangenen. Wij blijven tevens pleiten voor flexibiliteit van de kant van Israël inzake de fundamentele kwesties, die al zo lang worden uitgesteld, zoals de veiligheid van de verbindingswegen tussen de Westelijke Jordaanoever en Gaza, en de ontwikkeling, de bouw en de openstelling van de eigen haven van Gaza. De Commissie blijft terzake nauw samenwerken met de speciale EU-gezant die bevoegd is voor de uitvoering van de gemeenschappelijke dialoog, de heer Moratinos.
Wij zijn van oordeel dat een nieuw elan voor de Israëlisch-Palestijnse aanpak van het vredesproces ook de zo verhoopte heropening van de multilaterale benadering zou bevorderen. De Europese Unie is zich ervan bewust dat dit heel moeilijk is, maar zij zal haar inspanningen blijven voortzetten om deze samenwerking opnieuw op gang te brengen en te bevorderen. Wij zouden met andere woorden heel graag zien dat de besprekingen met Syrië en Libanon in het kader van het vredesproces snel hervat worden.
In antwoord op de vraag van de heer Bertens en mevrouw Van Bladel over het ziekenhuis in Gaza kan ik zeggen dat dit een UNRAC-ziekenhuis is. Dit is geen ziekenhuis van de Commissie; het werd niet door de Commissie gebouwd, maar het is van UNRAC. In de guerrillaoorlog van de afgelopen maanden krijgt de Commissie echter nu eenmaal steeds de zwarte piet toegeschoven. Dit ziekenhuis werd deels met middelen uit de communautaire begroting gefinancierd, maar werd door UNRAC gebouwd.
Bovendien hebben ook Denemarken, Duitsland, Oostenrijk, Spanje, Zweden en België hier middelen voor uitgetrokken in hun nationale begrotingen. Wat er nu is gebeurd, is dat de opening van het ziekenhuis twaalf maanden vertraging opgelopen. Dat probleem is inmiddels opgelost. U moet wel consequent zijn in de vragen die u de Commissie stelt en bedenken dat wij besloten hebben geen running costs meer te betalen. De Commissie moet doen wat ze het beste kan. De Commissie is niet gemaakt om ziekenhuizen te beheren en kan geen groot ziekenhuis op duizenden kilometers van hier beheren. Bijgevolg wordt technische bijstand aan de Palestijnse Autoriteit verleend en zal een internationaal team twee jaar met de Palestijnse instanties samenwerken, zodat de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk is voor het beheer van het ziekenhuis. Gelukkig is deze kwestie opgelost.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Marín.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0461/99 van de heer Swoboda e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-0473/99 van de heer Dupuis e.a., namens de ARE-Fractie; -B4-0475/99 van de heer Manisco, namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0480/99 van de heer Cars, namens de ELDR-Fractie; -B4-0496/99 van mevrouw Lenz e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-0502/99 van de leden Aglietta en Orlando, namens de V-Fractie, over de doodstraf en de instelling van een wereldwijd moratorium op terechtstellingen;
B4-0465/99 van de heer Swoboda, namens de PSE-Fractie; -B4-0481/99 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie; -B4-0490/99 van de heer Vinci e.a., namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0493/99 van de leden Pasty en Van Bladel, namens de UPE-Fractie; -B4-0509/99 van mevrouw Aelvoet e.a., namens de V-Fractie, over het proces van de heer Öcalan en de toekomst van de Koerdische kwestie in Turkije;
B4-0462/99 van de heer Harrison e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-0491/99 van de leden Pasty en Van Bladel, namens de UPE-Fractie; -B4-0506/99 van heer Telkämper, namens de V-Fractie, over het politieke misbruik van processen in Maleisië;
B4-0463/99 van de leden Berès en Vecchi, namens de PSE-Fractie; -B4-0468/99 van de leden Pradier en Hory, namens de ARE-Fractie; -B4-0477/99 van de heer Wurtz, namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0482/99 van de heer Fassa, namens de ELDR-Fractie; -B4-0497/99 van de heer Lehideux, namens de PPE-Fractie; -B4-0504/99 van de leden Telkämper en Aelvoet, namens de V-Fractie, over de mensenrechtensituatie in Djibouti;
B4-0466/99 van de heer Swoboda e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-0469/99 van de heer Dupuis e.a., namens de ARE-Fractie; -B4-0476/99 van mevrouw Sierra González, namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0483/99 van de heer Cars, namens de ELDR-Fractie; -B4-0492/99-B4-0498/99 van heer Oostlander e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-0501/99 van mevrouw Aglietta e.a., namens de V-Fractie, over de ratificatie van het statuut van het Internationaal Straftribunaal.
Doodstraf

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, in de afgelopen dagen heb ik een brief gekregen van een comité dat is opgericht ter ondersteuning van een initiatief om het leven te redden van Greg Sommer, een van de vele ter dood veroordeelden die op executie wachten. Natuurlijk zou ik, net zoals denkelijk veel collega's van mij, positief gereageerd hebben op zo'n geval, zoals wij ook gedaan hebben bij andere ter dood veroordeelden in China, Iran, de Verenigde Staten en zoveel andere landen. Wij vinden echter dat nu het moment is aangebroken om iets speciaals te doen: wij stellen voor om te profiteren van dit fameuze jaar 2000 - dat zo'n grote symbolische waarde heeft voor alle landen ter wereld, en niet alleen voor de landen die kunnen bogen op een zekere traditie, geschiedenis en religie - om een uitzonderlijk gebaar te maken.
Als dit jaar 2000 zo'n symbolische waarde heeft, dan is het zaak dat wij daar serieus gebruik van maken en deze universele boodschap doorseinen: er moet uitstel komen van alle gevallen waarin reeds een doodvonnis is uitgesproken. Laten wij vragen om een moratorium van alle doodvonnissen.
Zo luidt precies het verzoek dat wij met deze resolutie verwoorden. Ik denk wel dat alle fracties van ons Parlement zich achter deze resolutie zullen scharen. Onze fractie staat er in ieder geval vierkant achter. Wij willen dus een precieze boodschap zenden naar de Top van Keulen: het Duitse voorzitterschap moet vragen dat dit onderwerp ingeschreven wordt op de agenda van de volgende bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en het Finse voorzitterschap moet belast worden met de uitvoering van dit besluit, zodat dit onderwerp nog vóór eind augustus op de agenda komt te staan en de komende Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zich daar dan ook daadwerkelijk over kan buigen. Als in de volgende Algemene Vergadering van de Verenigde Naties dit besluit voor een moratorium echt genomen zou worden, dan zenden wij daarmee een positieve boodschap naar alle landen van de wereld en brengen wij een probleem ter sprake ook in die landen die gewoon weigeren zo'n thema aan te snijden.
De doodstraf is geen kwestie van gerechtigheid maar van wraak. Laat dit eindelijk eens doordringen tot alle landen ter wereld!

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik geloof dat de heer Imbeni zojuist heel goed heeft samengevat wat er met deze resolutie beoogd wordt. Overigens heeft het Hoog Commissariaat van de Verenigde Naties voor de mensenrechten in drie opeenvolgende jaren - 1997, 1998 en 1999 - resoluties goedgekeurd waarin dezelfde doelen werden beoogd.
Zoals onze collega Imbeni zojuist zei, is het moment rijp om in 2000 een flinke kwaliteitssprong te maken en de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een voorstel voor te leggen voor een universeel moratorium. Binnen de internationale gemeenschap bestaat er een meerderheid van 101 van de 190 landen die voorstander is van een universeel moratorium. Het gaat hier niet om een theoretische meerderheid, dat blijkt wel uit de verdragen en grondwetswijzigingen in veel landen.
We beschikken dus over alle benodigde voorwaarden om een offensief in te zetten. Het zal ongetwijfeld nog niet gaan om een eindoffensief, maar er kan wel een doorslaggevende overwinning behaald worden die de weg vrijmaakt voor de definitieve afschaffing van de doodstraf in de wereld. Ik verzoek de Raad en de Commissie met klem in deze richting actie te ondernemen.
Tot slot nog iets anders: er is een fout in de tekst van de resolutie geslopen, meer een formele dan een politieke fout overigens. Mijn excuses daarvoor. Ik zal een mondeling amendement indienen waarin ik voorstel in overweging E de woorden "in tegenstelling tot de resoluties die reeds door de mensenrechtencommissie zijn aangenomen" te schrappen, omdat deze woorden formeel gezien niet juist zijn. Als mijn collega's er geen bezwaar tegen hebben, zal ik dit mondelinge amendement tijdens de stemming straks indienen.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, Europa is nu een continent waar de doodstraf nagenoeg niet meer voorkomt. Dat zie ik als een grote vooruitgang in onze beschaving. Deze ontwikkeling was niet mogelijk geweest zonder de duidelijke stellingname van de Europese Unie en daarvoor is aandacht vanuit de hele wereld op zijn plaats. Het is een boodschap die Europa met trots moet uitdragen.
Ook in de wereld buiten Europa gaat de ontwikkeling de goede kant op, met name in Zuid-Amerika. In niet-democratische landen zoals China, Saudi-Arabië, Iran en Irak komt de doodstraf daarentegen veel voor. Maar ook in één grote democratie worden steeds meer mensen terechtgesteld en gedood. Dit is op zichzelf al een ernstige zaak, maar het heeft ook nog bepaalde consequenties. Want landen zoals China en de andere die ik noemde, kunnen zeggen: "Zolang men mensen blijft terechtstellen in Amerika, kunnen we lak hebben aan de mening van Europa."
Wij Europeanen houden er niet van om kritiek te leveren op Amerika en daar hebben we goede redenen voor. Maar wat betreft de doodstraf moeten we wel kritisch zijn. We moeten onze stem verheffen en ons standpunt krachtiger naar voren brengen. Echter nooit - en dat wil ik extra benadrukken - met een arrogante, moraliserende houding, maar als bezorgde en betrokken vrienden.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, op dit actualiteitendebat van donderdagmiddag voeren velen onder ons kennelijk voor de laatste keer het woord over het thema mensenrechten. Wij hebben dat meer dan twintig jaar gedaan, en het is een goede samenwerking geweest. Onze inspanning wordt misschien een klein beetje beloond nu we uitgerekend rond de doodstraf weer iets positiefs hebben bereikt. Misschien hebben wij er ook toe bijgedragen dat er in Genève nu voor de derde keer tot een wereldwijd moratorium op de doodstraf is opgeroepen.
Mijn fractie wil oprecht dat de Raad een dergelijk verzoek in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aan de orde stelt. Pas dan zullen ook de landen die de heer Cars zojuist heeft genoemd misschien inzien dat de doodstraf het slechtste middel is om mensen weer iets van hun waardigheid terug te geven. Ieder mens moet immers de kans krijgen goed te maken wat hij misdaan heeft. Die kans is na het voltrekken van de doodstraf onherroepelijk verloren, nog afgezien van het feit dat de doodstraf in veel gevallen ronduit misbruikt wordt.
Misschien hebben wij als Europees Parlement dit bewustzijn helpen uitdragen, niet alleen door de herhaalde oproepen van collega Dupuis om de doodstraf aan de orde te stellen, maar ook doordat wij als Parlement keer op keer op bepaalde dingen hebben gehamerd. Als dat zo is, hebben wij wellicht een klein beetje kunnen bijdragen tot een betere eerbiediging van de mensenrechten.
Daar wil ik het graag bij laten, mijnheer de Voorzitter. Ik hoop van ganser harte dat het volgende Parlement deze discussie voortzet, en het onderwerp niet laat ondersneeuwen door de thema's economie en uitbreiding, hoe belangrijk die verder ook mogen zijn. Ik hoop dat het volgende Parlement de mensenrechten als een behartigenswaardig politiek doel ziet, als iets wat de Europese Unie in haar buitenlands beleid moet uitdragen, en ook bij de uitbreiding moet betrekken. De doodstraf vormt daar een onderdeel van. Er zijn nog heel veel andere thema's, maar ik hoop toch dat de doodstraf de aandacht krijgt die zij nodig heeft.
Applaus

De Voorzitter
Ik dank u voor wat u gezegd hebt, mevrouw Lenz. Ik dank u tevens namens de collega's voor de bekwame manier waarop u in het verleden de Subcommissie mensenrechten hebt voorgezeten en voor de kostbare bijdragen die u daarna in deze subcommissie hebt geleverd. Ik geloof werkelijk dat uw ervaring van groot nut kan zijn ook voor ons toekomstige werk. Nogmaals dank, mevrouw Lenz!

Holm
Mijnheer de Voorzitter, dat de doodstraf afgeschaft moet worden, spreekt voor zich. Geen enkel land ter wereld mag de doodstraf hebben. We moeten gezamenlijk kritiek leveren op zowel Amerika, China als veel andere landen die zo openlijk de menselijke waardigheid schenden door de doodstraf toe te blijven staan. In dit verband spelen veel EU-lidstaten een belangrijke rol. We zijn allemaal voorvechters van de afschaffing van de doodstraf. Een stap in de goede richting is ongetwijfeld het eisen van een wereldomvattend moratorium, dat moet leiden tot de algehele afschaffing van de doodstraf.
De Raad moet de weg vrijmaken voor de behandeling van deze kwestie in de volgende Algemene Vergadering van de VN. Zowel het Duitse als het Finse voorzitterschap moeten ervoor zorgen dat dit plaatsvindt, opdat er een einde komt aan de doodstraf.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij ontzettend veel genoegen mijn laatste betoog over dit onderwerp onder uw voorzitterschap te mogen houden. U heeft ons immers ook veel geholpen. We moeten ons realiseren zijn dat we nog een lange weg te gaan hebben op het gebied van de mensenrechten. Nu is het al 1999, en nog moeten we om een universeel moratorium op de doodstraf verzoeken.
Ik wilde het vandaag over de Verenigde Staten hebben, over dat grote land dat denkt dat het de politieagent van de wereld is. Dit land ziet zichzelf als het model voor democratie, vrijheid en moderniteit. Ik ben het eerste lid van het Europees Parlement dat de dodencellen is binnengegaan. Daar heb ik Mumia Abu Jamal ontmoet; een politiek gevangene die ter dood veroordeeld is. Dat was twee weken geleden, 21 april om precies te zijn. Ons Parlement heeft vaak resoluties aangenomen waarin voor zijn zaak werd gepleit. Een deel van mij is achtergebleven, daar in die gevangenis, waar 111 van de 600 gevangenen op hun executie wachten.
Die gevangenis laat mij niet los. Het is niet alleen het beeld, het is een heel fysiek iets. Het doet pijn. Ik vind het een onverdraaglijk idee dat Mumia en al die andere duizenden ter dood veroordeelden geëxecuteerd worden. Een aantal van deze ter dood veroordeelden heb ik in hun blauw-witte gevangeniskleren achter Mumia Abu Jamal langs zien schuifelen.
Ik heb allereerst met Mumia Abu Jamal over het drama in Denver gesproken. Dat vond vlak voor het uitbreken van de oorlog in Kosovo plaats. Ik sprak met hem over de dodencultuur die de Amerikaanse maatschappij ondermijnt. Ik wil de Amerikaanse autoriteiten vandaag een vraag stellen. Jullie kinderen doden vandaag de dag andere Amerikaanse kinderen. Kunt u deze kinderen opvoeden door ze op de elektrische stoel te zetten? Nee, dit geweld is een antwoord op het geweld dat u als overheid pleegt. Denk hierbij aan de doodstraf, maar ook aan uw racistische rechtsstelsel, dat bepaalde klassen achterstelt. Mumia is door dit rechtsstelsel veroordeeld.
Ik wil u een kleine anekdote vertellen om u en de Raad ervan te overtuigen dat we nooit concessies op dit gebied mogen doen. De ochtend voordat ik naar de dodencel ging, heb ik een persconferentie gegeven. Een journalist stond toen op en zei: "We hebben zojuist in een officiële mededeling te horen gekregen dat drie ter dood veroordeelden in mei zullen worden terechtgesteld. Beschouwt u deze mededeling als een antwoord op uw bezoek vandaag in Amerika?"
De tranen schoten me in de ogen, maar ik kon me snel herstellen. Ik vond het een ondraaglijke gedachte. Ik vertel u dit om te zeggen dat mijn tranen inmiddels weliswaar zijn opgedroogd, maar dat mijn emoties niet zullen verdwijnen totdat we dat moratorium hebben bewerkstelligd, totdat we deze barbarij achter ons hebben gelaten en op de goede weg zijn naar een menswaardiger bestaan.
Tot besluit van mijn laatste betoog wil ik mijn stem verheffen namens allen die niet gehoord worden. Ik wil mijn steun betuigen aan de zwarten, blanken, Indianen en Latino's die zich momenteel in de Verenigde Staten inzetten voor afschaffing van de doodstraf. Deze groep mensen is groot en ik zou ze willen zeggen: "On the move!"
Koerden

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, mijnheer de commissaris, wij hebben het in dit Parlement nog maar weer eens over Turkije, en dat doen we nog maar weer eens met gemengde gevoelens. Er is slecht nieuws en goed nieuws, al is het niet veel, en we weten nog steeds niet waar het heen gaat met Turkije. Om te beginnen is de kwestie-Öcalan voor de rechter. We hebben eigenlijk niet het gevoel dat dit een eerlijk, open en transparant proces is. We voelen ons er niet prettig bij, en dat heeft te maken met het vorige thema: de doodstraf. De doodstraf doet weer opgeld in Turkije, zij wordt weer salonfähig gemaakt, juist nu Öcalan terecht staat. Ten tweede maken wij ons ernstig zorgen dat een extreem nationalistische partij er flink op vooruit is gegaan bij de laatste verkiezingen. Uit het programma van deze partij blijkt niet dat ze naar verzoening met de Koerdische bevolking streeft, eerder het tegenovergestelde.
Ten derde is er het succes van de HADEP-partij bij de verkiezingen, vooral in het Koerdische landsdeel. Het gaat om 41 burgemeesters. Wij betwijfelen echter of deze burgemeesters ook hun democratische rechten als verkozen vertegenwoordigers van de bevolking kunnen uitoefenen. We krijgen steeds meer berichten dat men hun rechten eigenlijk wil afnemen. We weten dat vele, vele tientallen, ja zelfs honderden mensen nog altijd zonder vorm van proces in de gevangenis zitten. Het gaat daarbij ook juist om medewerkers van deze partij. Hoe zit het met hen? Wanneer komen zij eindelijk vrij? Wanneer krijgen ze een fatsoenlijk proces? Waarom durft men geen proces tegen deze mensen te beginnen? Waarschijnlijk hebben ze geen echt strafbaar feit gepleegd.
Punt vier is Akin Birdal, die ik, een paar dagen nadat er een aanslag op hem gepleegd was, heb kunnen bezoeken. Iedereen, of toch velen van ons, kennen hem bijzonder goed. Hij is een oprecht voorvechter van de mensenrechten. Naar het schijnt is hij voldoende genezen om hem in de gevangenis te gooien, want hij moet zich daar over een paar dagen melden om een straf uit te zitten. Wij weten dat de uitgekiende medische zorg die hij nodig heeft in de Turkse gevangenissen nauwelijks mogelijk is. Een groot vraagteken.
Ten vijfde misschien het positiefste aan deze hele ontwikkeling. Een van de voorzitters van het constitutioneel hof heeft pas een paar dagen geleden duidelijk gezegd dat er veel bepalingen uit het Turkse recht veranderd moeten worden, omdat zij in strijd zijn met de mensenrechten, de rechten die in een democratische staat gerespecteerd moeten worden. Ik hoop dat dit soort tendensen langzaam maar zeker veld wint. Het is een moeizaam proces, en ik hoop, commissaris en vice-voorzitter, dat u namens de Commissie en de Europese Unie klaar en duidelijk partij kiest. Turkije drijft op dit moment van Europa af, er is geen sprake van toenadering. Als wij het als Parlement en Europese Unie voor de Koerden opnemen, zetten we ons eigenlijk in voor Turkije en voor de toenadering van Turkije tot Europa.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, op 24 februari hadden wij in Brussel een debat naar aanleiding van de arrestatie van de heer Öcalan. Ik heb me bij die gelegenheid kritisch uitgelaten over de terroristische organisatie PKK en over de heer Öcalan zelf. Wij hebben zijn daden en zijn bedoelingen nooit goed willen praten. Wij hopen alleen dat de Turkse regering een open en eerlijk proces zou kunnen laten plaatsvinden, maar helaas zijn onze bange voorgevoelens niet bepaald gerustgesteld. De advocaten van de heer Öcalan hebben nauwelijks toegang tot het proces, het hof van staatsveiligheid lijkt mij ook niet de aangewezen plaats, en er worden geen internationale waarnemers toegelaten. Laat ik hopen dat de nieuwe regering in Turkije begrijpt dat als zij van het Koerdisch probleem willen afgeraken Öcalan in ieder geval een eerlijk proces moet hebben.
Mijnheer de Voorzitter, dit is een dag, een week van afscheid. Jammer genoeg kunnen wij geen afscheid nemen van de problematieken en de onderwerpen die tijdens de actualiteitendebatten aan de orde zijn gesteld. Ik hoop ook niet dat u afscheid zult nemen van het actualiteitendebat, want tien jaar in dit Parlement heb ik bijna iedere maand moeten horen: dit is de laatste keer dat wij zo iets doen als het actualiteitendebat. Ik zal u vertellen, ik heb mij laten uitrekenen dat ik iets van 428 keer in het actualiteitendebat het woord heb mogen voeren. Ik weet niet of het ooit iets heeft uitgehaald, maar laten mijn opvolgers en uw opvolger en de opvolger van de commissaris weten: dit is de enige uitlaatklep waarin het Europees Parlement laat merken dat wij ook voelen voor mensen buiten dit Parlement en buiten Europa, en wij ook door iets anders worden geroerd dan het eigen salaris en eigen pensioen. Dank u wel, het ga u best. Dit was het.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Bertens, normaliter bent u heel kalm en rustig als u het woord voert, ook als er een zeer delicaat onderwerp aan de orde is. Ik kan uw huidige gemoedstoestand delen en ik geloof te begrijpen waarom u ditmaal enigszins met stemverheffing hebt gesproken om iets te verkrijgen dat zeker door alle collega's gesteund zal worden, tenminste door alle collega's die momenteel in deze zaal zitten.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, Öcalan zal geen open en eerlijk proces krijgen, zoals wij in onze resoluties vragen. Ik heb de persmededeling voor mij liggen die de officier van justitie van de rechtbank voor staatsveiligheid in Ankara heeft gedaan. Daar staat de handtekening onder van Tsjernet Volcán, officier van justitie. Hierin lezen wij dat deelname van "waarnemers van welke instantie of organisatie dan ook" aan het proces is uitgesloten. Daarin is enkel sprake van deelname van eenvoudige burgers, met de vermelding dat alleen rekening wordt gehouden met de grootte van de zaal. Deze burgers moeten bovendien een vergunning hebben van een speciale dienst van de rechtbank en hun aanwezigheid bij het proces is hoe dan ook niet op alle dagen toegestaan.
Natuurlijk is Turkije niet echt onder druk gezet - en dat is niet de schuld van die verschrikkelijke bombardementen - om zich te conformeren aan de regels van een moderne Europese rechtsstaat. De Raad, die in andere omstandigheden uiterste gevoeligheid aan de dag legt, is er nog steeds niet in geslaagd ons uit te leggen waarom.
Dit onvermogen beperkt zich echter niet alleen tot het geval Öcalan, maar doet zich ook bij het nog belangrijkere thema van de mensen- en burgerrechten van alle Turken gevoelen. Ik heb het hier met name over de grote Koerdische minderheid in Turkije. De identiteit van deze minderheid, haar taal, haar onderwijs, haar politieke meningsuiting worden niet erkend. De HADEP-partij wordt zwaar achtervolgd. Leyla Zana, die wij hebben onderscheiden met de Sacharovprijs, bevindt zich nog steeds in de gevangenis en wij doen niets.
Kan de Raad niet, zoals hij ook in andere gevallen doet, de onderdrukking van de politieke en culturele rechten van de Koerden veroordelen? Hoe denkt de Raad - en trouwens ook de Commissie - zijn invloed te doen gelden en aan te dringen op hervormingen van het voor de Koerden van kracht zijnde stelsel?
Per slot van rekening maken Turkije en zijn burgers, waar zij etnisch of linguïstisch ook vandaan komen, deel uit van Europa's toekomst en daarom zijn ook voor hen de "humanitaire" en "liberale" verklaringen van belang die de meeste, ook tot de NAVO behorende, EU-regeringen, naar hun zeggen, willen toepassen in heel ons gebied.
Kan iemand van de Raad of de Commissie hier iets overtuigends over zeggen?

Van Bladel
Voorzitter, vanmorgen hebben de advocaten van Öcalan hier in het Parlement verteld dat zij helemaal niet kunnen functioneren en dat zij zelfs bedreigd worden. Terecht dat dit Parlement blijft aandringen op een juiste procesgang voor de heer Öcalan. Maar wij moeten wel niet vergeten dat wij de heer Öcalan van het ene land naar het andere hebben doorgeschoven, omdat wij zelf niet in staat waren binnen onze rechtsstaat - er lag toch een arrestatiebevel - om hem te berechten.
Maar even daarnaast, als wij kijken naar de douane-unie met Turkije, sinds wij die afgesloten hebben heeft Turkije zich eigenlijk van ons afgekeerd en de jongste verkiezingen hebben aangetoond dat het zich helemaal naar binnen keert, dus steeds nationalistischer wordt, ook met de ervaring op de Balkan in de buurt zal er weinig ruimte komen voor de fundamentele gevoelens en rechten van de Koerden of misschien juist wel. Misschien is er een verstandig man in Ankara die denkt: beter nu dan nooit met de Koerden onderhandelen om tot een nieuwe verhouding te komen. Maar daarvoor is een internationaal vertrouwensplan met termijnen nodig en dat hoor ik almaar niet. Ik hoop dat er ergens een politicus is of misschien wel een voormalige commissaris die een dergelijk plan kan opstellen om na zijn ambtstermijn eindelijk de Koerden nu eens te helpen met een plan dat Turken en Koerden dichterbij elkaar kan brengen. U begrijpt me, Voorzitter, een plan met termijnen dat het vertrouwen kan herstellen, want iedere dag hier een Koerd ontvangen in je bureau dat is een hele leuke gebeurtenis. Ik geniet ervan, maar het leidt tot niets voor de Koerden.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, het gaat niet alleen om Öcalan of om de vraag of hij wel of geen proces moet krijgen. Ik kom uit Duitsland, en in mijn land zou de heer Öcalan ook een proces krijgen. Waar het wel om gaat, is dat wij terecht van Turkije verwachten dat we de komende dagen of maanden een proces te zien krijgen dat volgens de regels van de rechtsstaat verloopt. Dat is de terechte verwachting die Europa ten opzichte van Turkije koestert, een land dat grote belangstelling heeft voor het lidmaatschap van de Europese Unie.
Als Turkije lid wil worden van de Europese Unie, moet het ons laten zien dat een beklaagde de behandeling krijgt die van een rechtsstaat verwacht mag worden. Daar gaat het om in deze resolutie die we vandaag behandelen en morgen waarschijnlijk aannemen. Deze verwachting van Europa moet in Turkije niet verkeerd worden begrepen. De Turkse gerechtelijke autoriteiten en andere overheden die bij dit proces betrokken zijn, hebben een buitengewoon belangrijke taak. Als zij daadwerkelijk naar een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie streven, moeten zij de heer Öcalan nu ook echt als een beklaagde behandelen. Niemand kan zeggen dat hij schuldig is zolang het tegendeel niet voor een rechtbank bewezen is. Hij moet in ieder geval eerlijk behandeld worden, en er mag geen sprake van zijn dat de advocaten van de heer Öcalan het slachtoffer worden van allerlei chicanes omdat zij hem verdedigen.
Als Turkije beweert dat het een Europees land is, dat het binnen de Europese Unie past, dan moeten er Europese waarden en westerse normen gaan heersen. Meer vragen wij niet, en daarom hopen wij dat Turkije deze inspanning van het Europees Parlement niet verkeerd opvat.
Maleisië

Holm
Mijnheer de Voorzitter, het rechtssysteem in Maleisië is overduidelijk door en door corrupt. Wat daar gebeurt, is een democratie onwaardig, want in dat land worden de fundamentele rechten van de mens duidelijk niet gerespecteerd. Mensen die op een vreedzame manier uitdrukking geven aan hun politieke en religieuze standpunten worden gevangengezet en gearresteerd en hebben geen goede rechtszekerheid. Dit is een democratie, die Maleisië zegt te zijn, onwaardig.
Dit moeten we natuurlijk ter sprake brengen en de Maleisische overheid trachten duidelijk te maken. We moeten ook de behandeling van homoseksuelen in Maleisië bespreken. Dat men een gevangenisstraf tot 20 jaar kan krijgen voor het hebben van een homoseksuele relatie is mensonwaardig. Het is een schending van de fundamentele rechten van de mens. Als twee mensen hebben ingestemd met een homoseksuele relatie, bestaat er geen enkele reden om iemand te veroordelen voor een dergelijke relatie. Hier moeten we ons tegen blijven verzetten en we moeten erop toezien dat homoseksuelen niet op die manier behandeld worden.
In dit verband is het jammer dat we de beroemde tentoonstelling Ecce homo niet te zien hebben gekregen in dit Parlement. Deze draagt bij tot meer begrip voor homoseksuele relaties.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik breng namens de gehele socialistische fractie mijn steun uit aan de gezamenlijke resolutie over het politieke misbruik van rechtszaken in Maleisië. Ik moet de Maleisische autoriteiten mededelen dat het voor ons allen moeilijk is begrip op te brengen voor hun recente optreden.
Ten eerste blijven zij vasthouden aan hun zogenaamd intern veiligheidsbeleid. Dit beleid maakt het mogelijk mensen die vreedzaam een religieuze of politieke overtuiging uitdragen die afwijkt van het regeringsstandpunt, te arresteren, hun het recht op verdediging voor de rechtbank te ontnemen of, sterker nog, hun een eerlijk proces te weigeren. Dit is absoluut in strijd met de rechten van de mens.
Ten tweede staan er volgens het Maleisische strafrecht, zoals de heer Holm zojuist al zei, straffen op vrijwillige homoseksuele handelingen tussen volwassenen die uiteenlopen van zweepslagen tot gevangenisstraffen van 20 jaar.
Ten derde wijst alles erop dat de rechtszaken tegen zowel Anwar Ibrahim als Lim Guan Eng om politieke redenen zijn gevoerd. Wij weten dat Anwar Ibrahim vóór zijn proces lichamelijk mishandeld is. Hij werd tot zes jaar gevangenisstraf veroordeeld voor corruptie, na wat door de meeste buitenstaanders als een absurde procesvoering werd beschouwd die niets te maken had met welke vorm van rechtspraak dan ook. En de Maleisische autoriteiten blijven dreigen met nog meer processen.
Tenslotte moeten we de Maleisische autoriteiten op korte termijn duidelijk maken dat de verdere politieke én economische samenwerking tussen de Europese Unie en Maleisië grotendeels afhankelijk is van de mate waarin we erin slagen een serieuze dialoog op gang te brengen, die de autoriteiten ertoe kan aanzetten respect te tonen voor de mensenrechten in hun land.
Djibouti

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, evenals in december 1997 moeten wij ons helaas nog een keer zorgen maken over de schendingen van de mensenrechten in Djibouti, in het bijzonder vanwege de situatie van de politieke gevangenen aldaar. Niet alleen worden dezen illegaal gevangen gehouden - wat voor ons al helemaal niet door de beugel kan - maar ze ondergaan ook allerlei vormen van mishandeling en een paar gedetineerden zijn zelfs al aan de gevolgen daarvan overleden. Helaas is dit nog maar één aspect van een strategie van etnische en politieke onderdrukking waarmee het grootste deel van de bevolking van dat land beroofd wordt van haar basisrechten. Met onze resolutie willen wij ons dus richten tot de autoriteiten van Djibouti, in de eerste plaats president Guelleh, opdat er een einde wordt gemaakt aan deze onhoudbare situatie.
Ik wil er in dit verband aan herinneren dat de hele Hoorn van Afrika geteisterd wordt door conflicten van verschillende aard. Nu moeten de autoriteiten van Djibouti zelf maar beslissen of zij hun land in een afgrond van geweld, instabiliteit en illegaliteit willen storten of dat zij daarentegen de voorwaarden voor een vreedzame samenleving op een nieuwe grondslag willen bouwen.
Wij geloven dat hiervan gedeeltelijk de hervatting van een proces van vrede en stabiliteit voor de hele regio afhangt. Daarom pleiten wij ervoor dat er een eind wordt gemaakt aan elke vorm van mishandeling van politieke gevangenen, dat dezen toegang krijgen tot de noodzakelijke medische zorg, dat zij een eerlijk proces verdienen en in vrijheid worden gesteld. Voor iedereen geldt trouwens dat het respect van de mensenrechten moet worden hersteld en gegarandeerd, en vooral moet er een eind worden gemaakt aan elke discriminatie op etnische gronden.
De regering van Djibouti heeft zich geëngageerd tot naleving van die beginselen via haar deelname aan de Overeenkomst van Lomé, welke immers in artikel 5 bepaalt dat elk ondertekenaar zich dient te houden aan de beginselen van naleving van de mensenrechten en democratisering in eigen land. Ik ben van mening dat dit artikel 5 in de gaten moet worden gehouden: als niet in de eerste plaats een oplossing wordt gevonden voor de situatie van de politieke gevangenen en als meer in het algemeen de situatie van de mensenrechten niet verbetert, dan zal toepassing van dat artikel met alle maatregelen die daaraan verbonden zijn in overweging genomen moeten worden.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Vecchi, voor uw woorden, voor de inzet waarmee u de problemen van de ACS-landen hebt gevolgd en voor de ijver waarmee in zich in commissieverband met alle aspecten van samenwerking en ontwikkeling hebt beziggehouden.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, tien jaar geleden werd in dit Parlement gesproken over de mensenrechtenschendingen in Kosovo en vandaag is het daar oorlog. Vandaag spreken wij over Djibouti en over andere landen. Ik ben ervan overtuigd dat wij, als wij vandaag de gepaste maatregelen treffen, deze landen kunnen meehelpen evolueren in een vreedzame richting zonder oorlog.
Er is een nieuwe president gekozen in Djibouti. Dit is een goed moment om eraan te herinneren dat er een einde moet komen aan de schendingen van de mensenrechten, aan de mensonwaardige behandeling van politieke gevangenen, aan de rechteloosheid van die gevangenen, aan het feit dat zij onverzorgd achterblijven in gevangenissen. Wij gaan natuurlijk niet zeggen dat er in Djibouti ook geen gewapende oppositie is, maar er zijn ook ongewapende politieke tegenstrevers die alleen al om die reden in de gevangenis worden geworpen en dat kan niet.
Djibouti behoort tot de landen waarmee wij de Lomé-overeenkomst hebben. Laat ons dit als een contract beschouwen waaraan wij deze landen ook herinneren. Laat het hun duidelijk zijn dat wij absoluut geen budgettaire hulp kunnen geven wanneer zij deze hulp misbruiken om zichzelf te bewapenen en die wapens dan te gebruiken hetzij om oorlog te voeren, maar ook om hun eigen burgers te verdrukken, meer bepaald de Afar-bevolking.
Wij kennen de grote ellende van oorlog. Laat ons omdat Djibouti een beetje verder af is deze zaken niet vergeten, want anders is het ook daar te laat.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, een paar collega's die vóór mij het woord hebben gevoerd, hebben reeds herinnerd aan artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé, die onder meer door Djibouti is ondertekend en waarin een relatie wordt gelegd, een koppeling tussen naleving c.q. genieten van politieke rechten, burgerrechten en basisvrijheden van de mens enerzijds en ontwikkelingshulp anderzijds.
Ik geloof dat wij heel hard moeten hameren op dit punt. Wij kunnen geen genoegen nemen met het antwoord als zou een land juist door erbarmelijke economische omstandigheden er niet toe komen een volwaardige democratie op te zetten. Het tegendeel is eerder waar! Juist de ontwikkelingslanden, degene die de Overeenkomst van Lomé hebben ondertekend, bieden ons zoveel goede voorbeelden van landen die de weg van economische ontwikkeling hebben ingeslagen juist doordat de democratische spelregels daar hersteld waren. Precies met het oog daarop mogen wij best met wat luidere stem van Djibouti eisen dat het dit akkoord respecteert, omdat het in feite een soort contract is dat dit land destijds met zijn Europese partners heeft gesloten.

Lehideux
Mijnheer de Voorzitter, het is soms moeilijk telkens weer nieuwe woorden te vinden om aan te geven wat we van deze schendingen van de mensenrechten vinden. Iedere zitting staat dit onderwerp op de agenda.
We onderschrijven de mening van alle voorgaande sprekers, ongeacht de fractie waartoe ze behoren. Zoals mevrouw Maes al aangaf, denk ik dat we gebruik moeten maken van het feit dat heer Guelleh net als nieuwe president van Djibouti gekozen is om heel duidelijk en krachtig het standpunt van de Unie weer te geven. We moeten hem duidelijk maken dat we erop toezien dat dit beroemde artikel 5 zeer snel wordt toegepast.
Wij zijn op de hoogte van de arrestatie van een aantal leiders van de oppositie buiten de landsgrenzen van Djibouti, in het bijzonder in Ethiopië en Jemen. We weten dat ze aan Djibouti zijn uitgeleverd en hier gevangen zijn gezet. We kennen ook de omstandigheden waarin ze worden vastgehouden, dat er geen proces wordt gehouden en dat de gevangenen niet door advocaten mogen worden bijgestaan. We zijn op de hoogte van de zeer moeilijke en pijnlijke omstandigheden waarin de gevangenen zich bevinden. We weten dit alles en het is duidelijk dat we dit niet kunnen accepteren. We moeten de Djiboutiaanse autoriteiten duidelijk maken dat we snel actie zullen nemen, waarbij we ons baseren op de teksten die dit land zelf heeft ondertekend.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat als we te lang wachten, de situatie over een aantal maanden nog wel eens veel erger zou kunnen zijn, voor zover de situatie nog kan verslechteren. Als we kijken naar de politieke gevangenen aan wie ik zojuist refereerde, dan vraag ik me af of het dieptepunt al niet bereikt is.
Namens mijn fractie verzoek ik de Commissie en de Raad daarom onmiddellijk tot daadwerkelijke actie over te gaan zodat de Djiboutiaanse autoriteiten zo snel mogelijk op de hoogte zijn van onze bedoelingen.
Internationaal Straftribunaal

Barros Moura
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat iedereen bereid is te onderschrijven dat met de goedkeuring door de Conferentie van Rome, op 18 juli 1998, van het Statuut van het Permanente Internationaal Straftribunaal een belangrijke stap voorwaarts is gezet op het gebied van de internationale instellingen en de internationale rechtsorde inzake mensenrechten. Alvorens dit tribunaal in werking kan treden moet het statuut echter door minstens 60 landen worden geratificeerd. En afgezien van enkele lovenswaardige uitzonderingen - Senegal, Trinidad en Tobago en San Marino - hebben de lidstaten van de internationale gemeenschap het statuut tot dusver niet ondertekend, al hebben sommige landen het ratificatieproces reeds in gang gezet.
De door ons ingediende resolutie wil ervoor zorgen dat het statuut tegen eind 2000 door tenminste 60 landen is geratificeerd zodat het Internationaal Straftribunaal nog datzelfde jaar in werking kan treden. Tevens verzoeken wij de Raad deze doelstelling in de agenda van de Europese Raad van Keulen op te nemen. Juist nu het recht op humanitaire interventie volop ter discussie staat en iedereen het erover eens is dat de internationale gemeenschap over instrumenten moet beschikken om de fundamentele mensenrechten te verdedigen - met name daar waar deze op brutale en ernstige wijze worden geschonden - treedt er paradoxaal genoeg vertraging op in datgene wat we zouden kunnen beschouwen als de rechterlijke instantie die het voornoemde recht op interventie moet legitimeren. Bovendien zijn het vooral de landen die aan deze zogenaamde "humanitaire interventies" deelnemen die moeite hebben met de goedkeuring van het statuut van het Internationaal Straftribunaal. Er dient overigens op gewezen te worden dat dit statuut een onaanvaardbare uitsluitingsclausule bevat. Ik ben derhalve van mening dat wij een dringende oproep aan de landen, en meer bepaald aan de lidstaten en de grote landen, moeten richten en hen ertoe moeten aanzetten het statuut te ratificeren en expliciet de uitsluitingsclausule betreffende de oorlogsmisdaden te verwerpen zodat een bindende rechterlijke instantie in het leven kan worden geroepen die op haar beurt het recht op interventie kan legitimeren.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, de moeilijkheden die wij kennen om degenen te straffen die zich schuldig gemaakt hebben aan misdrijven als volkerenmoord, oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid in het algemeen bewijzen klaar en duidelijk dat een Internationaal Straftribunaal moet worden opgericht. Dat moet zo snel mogelijk operationeel worden en het moet deze misdrijven op doeltreffende wijze vervolgen zodat ze niet langer ongestraft blijven.
In dit opzicht is het betreurenswaardig dat geen enkele lidstaat van de Europese Unie het statuut van dit tribunaal geratificeerd heeft, vooral wanneer we bedenken dat de Europese Unie er prat op wil gaan dat zij niet alleen een pluralistische en gediversifieerde ruimte, maar ook en vooral een rechtsgemeenschap is. Uit de ratificatie van het statuut van het tribunaal, zonder uitzonderingen voor de werking ervan, zou blijken dat de Unie zich inzet voor de naleving van het recht en de verdediging van de vrijheden en het menselijk leven, en dat deze doelstellingen voor de Unie even prioritair zijn als de handelsdoeleinden.
Ik vraag de Raad en de Commissie vandaag dan ook dat de ratificatie van het statuut van het Internationaal Straftribunaal als politiek doel van de Unie gesteld wordt. Wanneer sprake is van het recht op inmenging, blijkt in deze Vergadering immers altijd dat het recht op inmenging enkel gerechtvaardigd wordt als het om militaire inmenging gaat en niet op andere gebieden.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, het doel van de resolutie van het Parlement is het belang benadrukken dat wij in het Parlement hechten aan een snelle ratificatie van het Internationaal Straftribunaal, zodat het er spoedig komt. Er is niets gebeurd, in Kosovo of elders, dat het belang ervan heeft verkleind. De liberale fractie staat unaniem achter de eis voor een dergelijk tribunaal.
Deze week heb ik in drie toespraken - de laatste die ik zal houden in het Europees Parlement - het genoegen gehad om te mogen pleiten voor vrede en vrijheid in Kosovo, voor de strijd van de EU tegen de doodstraf en voor een Internationaal Straftribunaal voor oorlogsmisdadigers. In deze drie kwesties zijn ook enkele fundamentele waarden terug te vinden die onze Unie kenmerken: vrijheid voor de onderdrukten, de rechtsstaat, democratie en medemenselijkheid.
Als student uit een land dat niet deelnam aan de oorlog, schrok ik van de haat die de oorlog had voortgebracht. Ook voor mij werd de Europese integratie het middel om de haat te overwinnen en om een nieuwe en betere orde te creëren voor een heel en geheeld Europa. In dit Parlement heb ik veel mensen ontmoet die er op dezelfde manier over denken en om die reden mijn vrienden zijn geworden.
Ik heb tijdens mijn leven veel meer verwezenlijkt zien worden dan waar ik in mijn jonge jaren over durfde te dromen. Maar er rest ons nog veel te doen. Ik wil geloven dat er altijd mensen zullen zijn die dromen over en hopen op een beter Europa en een betere wereld en die de besluitvaardigheid en de kracht hebben om hun dromen uit te laten komen.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement heeft zich vaak met de mensenrechten beziggehouden. Nu we bij het laatste actualiteitendebat van deze zittingsperiode zijn aanbeland, en we het weer over de mensenrechten hebben, vind ik het eigenlijk buitengewoon typerend dat het Internationaal Straftribunaal opnieuw op de agenda staat. Het Parlement heeft zich erg voor zo'n tribunaal ingezet door middel van de interfractiewerkgroep met de veelbetekenende naam No peace without justice . Laat één ding duidelijk zijn: deze werkgroep, die onder meer wordt geleid door mijn collega Dell'Alba, zegt heel duidelijk dat gerechtigheid een juridische legitimatie moet hebben. Die is er in de meeste gevallen ook wel, zoals nu bijvoorbeeld ook in Kosovo. Op internationaal vlak hebben we de Verenigde Naties of een organisatie als de NAVO. We hebben een juridische legitimatie op nationaal vlak, en ook op regionaal vlak kunnen we naleving van het recht afdwingen.
Maar een deelgebied waarvoor we jammer genoeg geen enkele bevoegde instantie of juridische basis hebben, zijn etnische groepen en minderheden. Dat is volgens mij ook een van de redenen waarom zo veel conflicten in de laatste 10, 15 jaar altijd weer gewapenderhand beslecht worden, in plaats van door een gerechtshof of een straftribunaal. Ik vind daarom dat we als Europese Unie fel voor deze zaak moeten vechten en zeggen: Onze lidstaten moeten het verdrag dat dit Internationaal Straftribunaal instelt, als eerste ratificeren. Andere landen, zoals San Marino, Senegal, hebben zich met veel lovenswaardige verve voor de zaak ingezet, maar onze lidstaten moeten het werk niet aan hen overlaten. Wij moeten het voorbeeld geven. Het Europees Parlement met zijn lange traditie op het vlak van de mensenrechten kan hier een belangrijke rol spelen.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, de noodzaak van de oprichting van een Internationaal Straftribunaal is nu groter dan het heel lang is geweest. Uit de ontwikkelingen van de afgelopen jaren is immers gebleken dat het veelbesproken onderwerp in het Parlement nu belangrijker is dan het lange tijd is geweest.
Er is een echt internationale organisatie nodig om deze kwesties te behandelen, zodat we kunnen optreden voor er naar militaire middelen wordt gegrepen en het probleem in kwestie op een waardige manier beslist kan worden. Het was een belangrijke stap in de goede richting toen het statuut in juli vorig jaar werd aangenomen. Het is spijtig om te zien dat nog geen enkel EU-lidstaat het heeft geratificeerd. Dat had veel sneller moeten gebeuren. Het is goed dat maar liefst 82 landen dit statuut hebben ondertekend , maar het is betreurenswaardig dat slechts drie landen het hebben geratificeerd.
Ik hoop oprecht dat we allemaal teruggaan naar onze lidstaten en ervoor zorgen dat onze respectieve regeringen dit statuut zo snel mogelijk aannemen en ratificeren. Dat moeten we voor het volgende millennium bewerkstelligd hebben.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij werkelijk genoegen dat mijn laatste speech in deze zittingsperiode over het permanent straftribunaal mag gaan. Ik dank Karl Habsburg van harte, omdat hij heeft herinnerd aan de rol van de interfractie die wij met zoveel collega's hebben gevormd. De actie "Er is geen vrede zonder gerechtigheid" van de Transnationale Radicale Partij heeft een steentje bijgedragen tot wat naar mijn smaak een van de belangrijkste boodschappen is die wij kunnen geven aan het eind van deze eeuw die de bloedigste van de geschiedenis is gebleken. Slechts drie landen hebben tot nu toe het statuut van het tribunaal geratificeerd, maar andere landen staan op het punt dat te doen. Ons land, mijnheer de Voorzitter, zal misschien eind mei tot ratificatie overgaan, en Frankrijk is ook al heel ver wat dit betreft. Het is werkelijk nodig dat er van de Raad van Keulen een sterk signaal komt opdat de Vijftien, die beslissend zijn geweest voor het welslagen van de Conferentie van Rome, een signaal sturen naar de andere landen door het statuut als eerste te ratificeren.
Het is geen toeval dat een Afrikaans land, een land uit het Caribisch gebied en San Marino als eerste tot ratificatie zijn overgegaan. Europa hinkt echt een beetje achterop en het wordt dus tijd dat het een signaal aflevert. Ik hoop dat het Parlement dit hierna in ferme bewoordingen zal zeggen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als we het over recht en veiligheid hebben, kunnen we op onze eigen stoep beginnen. Enkele weken geleden werd voor de ingang van het Parlement in Brussel een vrouw vermoord. De dader moet zo snel mogelijk gevat en berecht worden, zodat hij zijn gerechte straf niet ontloopt. Met de internationale mensenrechten is het precies eender. Wij kunnen eenvoudig niet dulden dat de mensenrechten geschonden worden. De daders moeten uitgeleverd en ter verantwoording geroepen worden. Recht en veiligheid zijn twee van de steunpilaren van ons Europa, en dat geldt ook voor andere landen die zich bij dit initiatief willen aansluiten. Wij moeten er uit alle macht voor zorgen dat onze 15 lidstaten dit straftribunaal erkennen en dat ook de rest van de wereld zich bekent tot de principes van recht en veiligheid.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het antwoord van de Commissie geven inzake de verschillende kwesties die tijdens dit debat over de mensenrechten aan bod gekomen zijn.
Met betrekking tot de doodstraf en een wereldwijd moratorium op terechtstellingen wil ik erop wijzen dat, zoals u weet, de Europese Unie op 28 april jongstleden het initiatief nam om een ontwerpresolutie over de doodstraf in de commissie mensenrechten in te dienen.
Deze resolutie werd door 30 van de 53 leden van deze commissie aangenomen en genoot de steun van 72 landen, 7 meer dan tijdens de vorige vergadering. Men wordt zich met andere woorden op internationaal vlak bewust van deze situatie. We moeten dan ook niet wanhopen, want zoals voor alle problemen die de mensheid aangaan, worden ook voor dit soort veldslagen slechts resultaten geboekt als we hier elke dag opnieuw een niet-aflatende strijd voor leveren.
Het lijdt hoe dan ook geen twijfel dat vooruitgang geboekt is in vergelijking met vroeger. Uiteraard komt de beslissing of de Algemene Raad van de Verenigde Naties al dan niet een resolutie aanneemt, de lidstaten toe. Als het van de Commissie afhing, zouden wij zo'n initiatief zeker steunen.
Over de Koerdische kwestie en de zaak-Öcalan wil ik het volgende zeggen: zoals u weet, nam de Europese Unie een verklaring aan over de aanhouding van Abdullah Öcalan en het proces dat binnenkort zal plaatsvinden. De Commissie schaart zich uiteraard volledig achter deze verklaring van de Unie.
De Commissie benadrukt in het bijzonder dat het proces openbaar moet zijn, dat het overeenkomstig de beginselen van een rechtsstaat en voor een onafhankelijke rechtbank gevoerd moet worden, dat de heer Öcalan vrij een advocaat moet kunnen kiezen en dat internationale waarnemers het proces moeten kunnen volgen. De Commissie betreurt het antwoord van de Turkse autoriteiten, die zeggen dat zij geen internationale waarnemers zullen toelaten, maar neemt nota van de verzekering dat het proces openbaar zal zijn. Wij betreuren tevens ten zeerste dat voor deze specifieke aanklachten de doodstraf geëist wordt. De Commissie zal het proces en de tijdens het proces gevolgde procedures op de voet volgen.
Inzake Maleisië is de Commissie het met u eens dat de Maleisische autoriteiten ervoor moeten zorgen dat geen misbruik gemaakt wordt van hun juridisch stelsel om politieke redenen. Aangezien de heer Anwar Ibrahim al bijna zeven maanden in de gevangenis zit en geen mogelijkheid heeft om op borg vrij te komen, is de Commissie van oordeel dat het proces gevoerd moet worden overeenkomstig de internationaal aanvaarde normen om een vonnis als rechtvaardig te kunnen beschouwen, en dat ook het door de advocaten van de verdediging aangekondigde beroep overeenkomstig deze normen behandeld moet worden.
De Commissie rekent erop dat de nodige wettelijke maatregelen genomen worden om te verduidelijken wie verantwoordelijk is voor de slechte behandeling in woord en daad van de heer Anwar Ibrahim. Hieruit blijkt tevens dat dit voorval verband houdt met het debat dat momenteel in Maleisië over de hervorming van de politie gevoerd wordt.
De Commissie blijft zich zorgen maken en vreest dat de handhaving van de beperkingen van de fundamentele mensenrechten zoals het recht om vreedzaam bijeen te komen en de vrijheid van meningsuiting en denken, tot een sfeer van instabiliteit en sociale onrust in Maleisië kan leiden.
Met betrekking tot Djibouti is de Commissie zich ervan bewust dat een aantal politieke figuren in de gevangenis van Gabodé opgesloten zit en deelt zij volledig uw bekommeringen over het lot van de politieke gevangenen. De Commissie heeft in al haar contacten met de autoriteiten van dit land haar standpunt inzake respect voor de fundamentele menselijke vrijheden en de rechtsstaat herhaald. De Commissie heeft ook nota genomen van de recente voorstellen van de regering van Djibouti om inspectiebezoeken van het Rode Kruis of eender welke andere onafhankelijke organisatie aan de gevangenissen toe te laten. Wij juichen dit standpunt van de nieuwe regering in Djibouti uiteraard toe.
Er zijn contacten gelegd met het Internationale Comité van het Rode Kruis en de lidstaten opdat een begin kan worden gemaakt met de terugkeer van de vluchtelingen en ontheemden, met inachtneming van hun rechten van herkomst.
Met betrekking tot de ratificatie van het statuut van het Internationaal Straftribunaal lijkt het mij uiteraard dat de leden hier een algemene mening verwoord hebben: hoe eerder dit Tribunaal van start gaat, des te gemakkelijker zal het zijn om problemen zoals die in de Balkan - om de meest actuele kwestie, Kosovo, te citeren - en elders ter wereld op te lossen.
Wij zijn natuurlijk ook van oordeel dat onze lidstaten in het bijzonder het goede voorbeeld moeten geven en dus snel de ratificatieprocedures in de verschillende nationale parlementen moeten bevorderen.
Ik wil u er ook op wijzen dat het Internationaal Gerechtshof voor het voormalige Joegoslavië al jarenlang financiële hulp van de Gemeenschap krijgt. De Commissie is voornemens deze steun voort te zetten, met inachtneming van de door de Raad aangenomen verordening, waarin de rechtsgrond gecreëerd wordt om activiteiten op het gebied van de mensenrechten te ontplooien en te verwezenlijken.

De Voorzitter
Ik dank u, commissaris Marín.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0487/99 van de leden Pasty e.a., namens de UPE-Fractie; -B4-0507/99 van de heer Corrie, namens de PPE-Fractie; -B4-0508/99 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over de situatie op de Comoren.

Lehideux
Mijnheer de Voorzitter, de gezamenlijke ontwerpresolutie over de Comoren begint uiteraard met de veroordeling van de staatsgreep die onlangs heeft plaatsgevonden. Dit was alweer de achttiende staatsgreep die deze eilandengroep sinds de onafhankelijkheid in 1975 heeft ondergaan. Ik wil graag een paar opmerkingen over deze gezamenlijke ontwerpresolutie maken.
In de ontwerpresolutie vraagt men zich af wie verantwoordelijk voor deze staatsgreep is en men beweert dat wellicht de afscheidingsbeweging van het eiland Anjouan, dat in grote problemen verkeerd, hiervan de oorzaak is. Het is een beetje het vraagstuk van de kip en het ei. Met andere woorden, wie is er in eerste instantie verantwoordelijk voor de gerezen problemen. Er is waarschijnlijk niet voldoende rekening gehouden met sommige in moeilijkheden verkerende bevolkingsgroepen zoals de stammen op de eilanden Anjouan en Mohéli. Door de verslechtering van hun situatie zijn waarschijnlijk ook de problemen van de Comoren als geheel toegenomen.
Mijnheer de Voorzitter, sommige collega's hier - waaronder de heer Hory die straks het woord zal voeren - kennen deze regio veel beter dan ik en zijn dus ook beter op de hoogte van de problemen die zich hier voordoen. We kunnen niet anders dan hopen dat er een oplossing gevonden wordt die leidt tot een stabielere verhouding tussen de drie eilanden. De Unie moet haar bijdrage leveren aan het vinden van een dergelijke oplossing. We hopen in ieder geval dat dankzij een dergelijke oplossing, voor zover die er komt, beter tegemoet kan worden gekomen aan de specifieke behoeften van de volkeren van ieder van deze eilanden. Ook al liggen deze eilanden niet ver uit elkaar, ze hebben toch ieder hun bijzonderheden, zoals ik zojuist al aangaf.
Mijnheer de Voorzitter, persoonlijk betreur ik het dat overweging G van deze gezamenlijke ontwerpresolutie twijfel wekt wat betreft de opmerkingen van dit Parlement over de initiatieven die door de voorzitter van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de heer Michel Rocard, zijn genomen. Persoonlijk heb ik mij achter zijn initiatieven geschaard.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, je zou bijna zeggen dat het noodlot de hand heeft in de politieke ontbinding op de Comoren. In werkelijkheid is er van een noodlot geen sprake. Als we de situatie objectief bekijken, kunnen we duidelijk drie verantwoordelijken aanwijzen.
Allereerst zijn de Comorezen zelf, of beter gezegd hun leiders, verantwoordelijk voor deze situatie. Ik weet dat dit momenteel geen populaire opvatting is. In de negentiende eeuw werden de Comoren nog de archipel van de strijdlustige sultans genoemd, omdat het Grote Comoreneiland en Anjouan door een aantal grote, zogenaamd nobele families gedomineerd werden en dat nog steeds worden. Deze families strijden al eeuwen om de macht en leggen hun privileges aan de overgrote meerderheid van de bevolking op. Het gevolg hiervan is dat er nog steeds sprake is van een immense sociale ongelijkheid, niet te rechtvaardigen economische monopolies en een ronduit middeleeuwse maatschappijstructuur. Dit is de eerste verklaring voor de instabiele situatie waarin deze eilandengroep zich bevindt.
Ten tweede is de OAE gedeeltelijk verantwoordelijk voor de huidige crisis. Ik weet dat ook dit geen populaire opvatting is, maar ik wil hier toch de nadruk op leggen. In theorie moet deze organisatie de Groot-Comorezen en de Anjouanezen na de afscheiding van Anjouan weer verzoenen.
De OAE lijkt echter alleen geïnteresseerd in het handhaven van de oude koloniale grenzen in weerwil van alles en iedereen en zelfs als het algemeen belang hier niet bij gebaat is. Het lijkt wel of de OAE aan dit dogma van het handhaven van de oude koloniale grenzen haar bestaansrecht ontleent. Deze organisatie wordt dus terecht van partijdigheid beschuldigd, omdat ze geen oor heeft voor de zeer legitieme eisen van Anjouan en Moheli.
Tenslotte is ook Frankrijk verantwoordelijk voor deze situatie. Ik zal hier niet te lang stil bij blijven staan en denk dat ik kan volstaan met het schetsen van de bizarre situatie die zich tegelijkertijd met de achttiende staatsgreep op de Comoren afspeelde. Op dat moment werd in Parijs het proces tegen de huursoldaat Bob Denard geopend. Deze man heeft in 1975, 1978, 1989 en 1995 vier staatsgrepen gepleegd in Moroni en wordt verdacht van de moord op twee Comorese staatshoofden. Vandaag vernemen we dat een voormalige Franse minister van Ontwikkelingssamenwerking op dat proces voor hem komt getuigen. Dit zegt volgens mij genoeg.
Nu duidelijk is bij wie de verantwoordelijkheid voor de huidige situatie ligt, moet de Europese Unie mijns inziens een oplossing zoeken voor het onvermogen van de Comorese kopstukken. Ze moet hiertoe een politiek initiatief nemen om de eilanden met elkaar te verzoenen. Verder moet ze aanzienlijke humanitaire steun bieden aan de bevolking van met name Anjouan. Tot slot dient ze een nieuw noodplan voor economische steun aan de Comorese staat op te stellen.
Ik wil mijn betoog afsluiten door het belang van een Europees optreden in de Comoren met behulp van een specifiek voorbeeld toe te lichten. De heer Lehideux was me al voor. Gelukkig kan ik hier tijdens mijn laatste betoog dit vraagstuk ter tafel brengen, want het gaat me bijzonder aan mijn hart. Sinds 1997 heeft de Comorese crisis een massale en geregisseerde vluchtelingenstroom op gang gebracht richting Mayotte, dat gelukkig in Franse handen is gebleven. De lokale overheid, economie en bevolking kunnen deze vluchtelingenstroom niet langer aan. De stabilisering van de Comoren is dus een noodzakelijke voorwaarde voor vrede in de gehele regio.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, het is toch met een zekere emotie dat ik mijn laatste speech in dit Parlement houd.
De Islamitische Republiek der Comoren verkeert al heel wat jaren, praktisch sedert haar onafhankelijkheid, in een situatie van ernstige institutionele en staatshuishoudelijke crisis, zoals al is gezegd door de collega's die vóór mij het woord gevoerd hebben. Het is zelfs zo dat de nationale eenheid, dat wil zeggen de eenheid van de drie eilanden waaruit deze staat is samengesteld, voortdurend wankelt.
Een paar dagen geleden is er een kaderakkoord bereikt, waartoe ook een discreet maar uiterst belangrijk werkstuk van de heer Michel Rocard een bijdrage heeft geleverd, die wij bij dezen hulde brengen. Dit akkoord vormde en vormt een goede basis om de voorwaarden te herstellen voor co-ëxistentie van de verschillende eilanden en het voortbestaan van een staat op de Comoren.
De militaire staatsgreep, die wij zeker afkeuren, is gepleegd nadat er zich ernstige incidenten hebben voorgedaan op het Grote Comoreneiland, waar personen afkomstig van het eiland Anjouan het slachtoffer van zijn geworden. Wat voorts meegespeeld heeft, is dat de burgerautoriteiten toch echt wel hebben laten blijken dat zij niet borg weten te staan voor een herenigings-en vredesproces van de Comorenstaat.
Thans geloof ik dat er twee dingen tot stand moeten worden gebracht: ten eerste moet er een constitutionele en civiele orde worden hersteld en er moet een eind komen aan de staatsgreep die, zoals collega's al zeiden, de achttiende is sedert het midden van de jaren "70; in de tweede plaats en terzelfder tijd moet het proces van nationaal akkoord worden voortgezet, en het moet onder meer gericht worden op groeperingen, ook buiten militaire kringen om, die absoluut willen dat de bevolkingsgroepen van het ene eiland de suprematie hebben over het andere.
Daarom is het belangrijk dat de politieke vertegenwoordigers van het eiland Anjouan de kans krijgen om hun bevolking te raadplegen en mee te doen aan dat akkoord dat alle anderen al hadden ondertekend voordat de staatsgreep werd gepleegd. Bovendien moet de internationale gemeenschap, ook via de Organisatie van Afrikaanse Eenheid maar met een actieve rol van de Europese Unie, borg staan voor dat akkoord en ijveren voor een programma van economische bijstand, zowel spoedhulp als langetermijnhulp, waardoor het eiland er ook economisch gezien weer bovenop kan komen. Als het allemaal lukt met dit akkoord, dan zou dat een voorbeeldfunctie kunnen vervullen ten opzichte van andere Afrikaanse landen die soortgelijke crises doormaken.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, zoals in de eerste overweging van de preambule van de resolutie staat en ook door collega Lehideux al is vermeld, is dit de achttiende staatsgreep op de Comoren in de afgelopen vierentwintig jaar. Er wordt dus gemiddeld om de zestien maanden een staatsgreep gepleegd. Dit statistische gegeven zou al voldoende zijn om te doen inzien hoe moeilijk de situatie van een gebied is dat toch zo'n goed potentieel bezit om een juiste weg naar democratie en ontwikkeling in te slaan. Men denke bijvoorbeeld aan het geval van het eiland Mauritius, dat in cultureel en geopolitiek opzicht veel overeenkomsten vertoont met de Comoren.
Daarom wordt het naar de bescheiden mening van mijzelf en van de fractie die ik vertegenwoordig, noodzakelijk dat er een duidelijke, precieze en onderling afgesproken actie van de Europese Unie komt. Persoonlijke initiatieven, acties van afzonderlijke politici of afzonderlijke landen zijn niet onbelangrijk, maar alleen een gebundelde inspanning van de Unie kan ervoor zorgen dat wat momenteel een traject vol hinderpalen en struikelblokken is, gladgestreken wordt.
En met deze woorden van hoop, mijnheer de Voorzitter, wilde ik graag via uw persoon het Bureau danken voor het werk dat men in de afgelopen vijf jaar heeft verzet. Ook dank ik de collega's, vooral degenen die hebben deelgenomen aan de vergaderingen over mensenrechten en spoedkwesties, voor het werk dat zij allen verricht hebben en waarvan ik ook nog het een en ander heb kunnen opsteken.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt de bezorgdheid van het Europees Parlement over de situatie op de Comoren ingevolge de op 30 april 1999 gepleegde staatsgreep.
Zoals u weet, heeft de Commissie onmiddellijk gereageerd, de stafchef, kolonel Azali Assoumani, duidelijk gemaakt dat de Europese Unie deze staatsgreep afkeurt en hem gewezen op de beginselen van onze samenwerking, waarvan respect voor de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat essentiële elementen zijn. De Commissie heeft de lidstaten tevens voorgesteld de in artikel 366 van de Overeenkomst van Lomé vastgelegde procedure toe te passen, zodat de samenwerking met de Comoren kan worden opgeschort.
Daarnaast bestudeert de Commissie tezamen met de lidstaten de mogelijkheid om diplomatieke stappen te zetten met het oog op de tenuitvoerlegging van het akkoord dat op 29 april 1999 onder auspiciën van de OAE op Madagascar gesloten werd. De Commissie financiert sinds 1998 een aantal programma's voor humanitaire hulp ten bedrage van 1 miljoen euro om de situatie van de bevolking van Anjouan op het gebied van voedsel en gezondheidszorg te verbeteren. Zij heeft onlangs een nieuwe programma voor een bedrag van 730.000 euro ter bevordering van de elementaire gezondheidszorg goedgekeurd, en overweegt of het, in het licht van de noden waartoe de politieke instabiliteit op de drie eilanden geleid heeft, zinvol is een bijkomend programma voor humanitaire hulp te beginnen.
Het bureau van de Commissie op de Comoren volgt de ontwikkeling van de situatie op de voet. Volgens de jongste berichten is alles rustig en heeft het leger de eerste contacten gelegd met het oog op de vorming van een overgangsregering overeenkomstig het op Madagascar gesloten akkoord.

De Voorzitter
Ik dank u, commissaris Marín.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, ik doe een beroep op het Reglement om aan te geven dat, zoals iedereen ongetwijfeld al vermoed had, de voormalige minister van Ontwikkelingssamenwerking die voor de huursoldaat Bob Denard heeft getuigd, niet de heer Jean-Pierre Cot is.

De Voorzitter
Ik dank u voor de precisering.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0457/99 van mevrouw Stenzel e.a.; -B4-0458/99-B4-0464/99 van de heer Swoboda e.a., namens de PSE-Fractie; -B4-0484/99 van de leden Frischenschlager en Eisma, namens de ELDR-Fractie; -B4-0489/77 van de leden Manisco en Marset Campos, namens de GUE/NGL-Fractie; -B4-0499/99 van de heer Chichester e.a., namens de PPE-Fractie; -B4-0500/99 van de leden Weber en Hudghton, namens de ARE-Fractie; -B4-0505/99 van de heer Voggenhuber e.a., namens de V-Fractie, over de kerncentrale van Temelin.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, over een paar dagen beslist de Tsjechische regering over de voltooiing van de kerncentrale van Temelin. Ik wil graag een passage uit het rapport van de internationale Temelin-commissie citeren: "Op dit moment heerst er een overschot aan productiecapaciteit, en de elektriciteit van de kerncentrale in Temelin kan hoogstens in de plaats komen van energie uit andere hulpbronnen. Aan elke oplossing van het project-Temelin kleven meer nadelen dan voordelen. Voltooiing kan nog grotere economische verliezen met zich meebrengen dan een bouwstop." Vanuit economisch standpunt bezien is voltooiing dus zeer problematisch, om niet te zeggen onzinnig. Desondanks proberen westerse bedrijven hier hun slag te slaan, en deinzen er niet voor terug een jonge democratische staat die, naar ik hoop, spoedig tot de Europese Unie zal behoren, in economische moeilijkheden te brengen.
" De Internationale Organisatie voor atoomenergie hanteert technische veiligheidseisen voor nucleaire installaties die zelfs landen in de derde wereld nog kunnen halen. Dat is bekend." Dit citaat komt niet van mij, maar van zeer hooggeplaatste diplomaten en wetenschappers. Ik vind dit een belediging voor de Tsjechische regering en de Tsjechische bevolking. In zijn conclusie over nucleaire veiligheid van 7 december 1998 distantieert de Raad zich van de Internationale Organisatie voor atoomenergie en heeft hij het over een hoog nucleair veiligheidsniveau, a high level of nuclear safety. Dat is heel wat anders!
Ik citeer nog een keer uit het rapport-Temelin: "Het vrijkomen van radioactief materiaal in geval van een nucleair ongeval wordt door een eenvoudige betonnen omhulling verhinderd." Eenvoudig! "De langdurige opslag van radioactief afval zal in een later stadium verzorgd worden." Wanneer en waar, als ik vragen mag? Ik bedank in ieder geval alle collega's, in de eerste plaats die van mijn eigen fractie, die vandaag instemmen met deze resolutie.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, in dit Parlement is nucleaire veiligheid altijd een bijzonder belangrijk thema geweest, aangezien wij allen weten dat een ongeval met een kerncentrale niet alleen de mensen treft die er werken of in de omgeving wonen, maar de hele Europese bevolking. Daarom moeten we de veiligheid nauwlettend in het oog houden.
Zoals mijn voorgangster al gezegd heeft, staat de Tsjechische regering de komende weken voor de beslissing of de bouw van de kerncentrale in Temelin voltooid moet worden of niet. Sinds de grens tussen de Tsjechische Republiek en mijn land open is, zijn we met deze kerncentrale van de ene verbazing in de andere gevallen. Hij had al jaren geleden klaar moeten zijn, en keer op keer heette het dat dat ook zeker zou gebeuren. En keer op keer is het dan toch weer niet gebeurd. Ik vind dat we met alle elementen rekening moeten houden en de centrale niet mogen laten voltooien met het argument dat er toch al zoveel geld is uitgegeven. Deze centrale is noch veilig, noch economisch verantwoord.
Er is nog iets waar ik op zou willen wijzen. Het is mijn fractie er niet alleen om begonnen haar bezorgdheid te uiten over de veiligheid van de Europese bevolking, de Tsjechische Republiek en de omliggende landen. Wij willen ook een helpende hand bieden bij het voltrekken van een verandering. Wij willen dat energie op een volkomen andere manier wordt opgewekt, gewonnen en bespaard, zodat we meer kunnen bereiken dan met een kerncentrale, want die leidt toch alleen maar tot verkwisting van elektriciteit.
Wij willen oplossingen aanreiken die winst opleveren voor zowel het milieu als de economie, oplossingen die duurzame energie opleveren. Dit is ook mijn laatste speech in dit Parlement, en daarom mag ik zeggen dat ik zelf een initiatief heb ondernomen. Het heet: "Bouwen met de zon in Oberösterreich en Zuid-Bohemen" . Ik roep burgemeesters, bestuurders, ingenieurs en architecten op gezamenlijk aan projecten te werken waarbij beter gebruik wordt gemaakt van de zon, die immers ons aller energiebron is. Dat zou beter zijn dan zo te bouwen dat we veel moeten stoken, waardoor we weer erg veel stroom uit kernenergie nodig hebben.

Eisma
Voorzitter, in de meeste Midden- en Oost-Europese landen is kernenergie volledig geaccepteerd om te voldoen aan de energiebehoefte. Dat weten we, maar we weten ook dat wij in West-Europa daar wat genuanceerder tegenaan kijken. Wij moeten natuurlijk constateren dat de verouderde Russische kerncentrales gewoon dicht moeten. Maar het soort kerncentrale waar we nu over spreken, in Temelin, is een moderne Russische kerncentrale, die echter wel moet worden opgewaardeerd naar de internationale veiligheidsnormen. Ik vind eigenlijk dat wij per land moeten kijken welke optie het beste is. Soms is een andere optie mogelijk dan een kerncentrale. Als er een even kostenefficiënte wijze gevonden kan worden, moet je daarvoor kiezen. Maar als blijkt dat alleen de opwaardering van die verouderde centrales de optie is, moet de Europese Unie samen met de kandidaat-lidstaat, in dit geval Tsjechië, daaraan gaan werken. Omdat er bij de economische haalbaarheid van Temelin vraagtekens zijn gezet, denk ik dat we deze keuze op dit moment nog niet kunnen maken, maar tezamen met de Tsjechische regering moeten we zoeken naar het juiste antwoord; ik hoop dat de inspanning van de Commissie in de komende tijd daarop gericht zal zijn.

Mombaur
Mijnheer de Voorzitter, elk land heeft het soevereine recht te beslissen welke primaire energiebronnen het wenst te gebruiken. Dat geldt ook voor Tsjechië. Het Europees Parlement moet er echter op wijzen dat dergelijke besluiten wel degelijk ook communautaire aspecten vertonen en dus ons allen aangaan. Een van die communautaire aspecten zijn de veiligheidsnormen van energie-installaties en van met name kerncentrales. Veiligheidsvoorschriften spelen een enorm belangrijke rol bij zowel de bouw, het bedrijf en de brandstofkringloop van kerncentrales als de afvalverwijdering. Dit zijn ook zeer belangrijke vraagstukken met het oog op de uitbreiding. Wij kunnen geen landen opnemen die lagere veiligheidsnormen hanteren dan hetgeen in West-Europa met politieke besluiten werd vastgesteld. Bovendien gaat het hierbij om de vrije energiemarkt en de toekomstige deelnemers daaraan. Voor ons zal het niet aanvaardbaar zijn dat men vrij energie kan betrekken van bedrijven die onder de gemeenschappelijke veiligheidsnormen produceren en dus op een voor ons onduldbare wijze concurrentievoordelen verwerven. Dat zijn de twee communautaire aspecten die hier in het Europees Parlement aan de orde moeten komen. Daarom is dit ook een goede resolutie. Daarom moet ook de Commissie een standpunt innemen ten aanzien van dit vraagstuk en de verslagen. Wij zijn immers de Europese publieke opinie verplicht ook hier transparantie te garanderen. Het gaat dus in feite niet eens om Tsjechië of Oostenrijk. Het gaat hier om de Europese publieke opinie. Pas als wij rekening houden met de Europese publieke opinie, kwijten wij ons van de ons, door de kiezers opgedragen taak.

Weber
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de kerncentrale van Temelin bezocht toen deze werd gebouwd. Ik kom zelf uit een land dat vier grote kerncentrales aan zijn grenzen heeft staan, met in het bijzonder die van Cattenom die op Frans grondgebied ligt. De Franse ingenieurs hebben ons er altijd van proberen te overtuigen dat de Franse centrales geheel veilig zijn. Inmiddels is wel aangetoond dat dit niet zo is. Er bestaan altijd risico's en wij Luxemburgers zijn hier niet van geporteerd.
Ik vind dat de Oostenrijkers die aan de Tsjechische grens wonen, niet mogen worden blootgesteld aan de gevaren van een kerncentrale waar het risico van een ongeluk nog groter is. Ik vind dat de Europese Unie Tsjechië moeten helpen met het opzetten van een andere energievoorzieningsmethode, een methode voor het winnen van zachte energie. De Unie moet echter geen kredieten beschikbaar stellen voor een sovjetcentrale van het type WER 1000, waarvan de risico's mijns inziens te groot zijn.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste bijdrage die Oostenrijk in de afgelopen tien jaar heeft geleverd aan de gemeenschappelijke toekomst van Europa, was het besluit van de bevolking tegen kernenergie. Toen bestempelden enkelen dit als een tegen vooruitgang gekante houding. Inmiddels is echter gebleken dat deze houding niet anders was dan het inzicht dat de met kernenergie gepaard gaande problemen - zoals veiligheid, afvalverwerking en ook het kostenvraagstuk - onoplosbaar zijn.
Het Europees Parlement heeft in de afgelopen jaren laten zien dat het een bondgenoot is van degenen die zoeken naar nieuwe wegen voor de toekomst, naar nieuwe energievormen. Het Parlement beseft dat de gevaren waarmee de kernenergie in Midden- en Oost-Europa behept is, weliswaar een totaal andere dimensie hebben, maar dat de toetredingsonderhandelingen ons wel degelijk een kans bieden. De kerncentrale van Temelin is een toetssteen voor de geloofwaardigheid van dit Parlement. De fracties zijn echter verdeeld. De invloed van de kernlobby is nog steeds ondraaglijk groot. Was het maar zo, dat een aantal van de mensen die nu een ontwerpresolutie hebben ingediend - en ik denk hier met name aan de Europese Volkspartij - ons in het verleden meer steun hadden gegeven en in hun eigen fractie pogingen hadden gedaan om hun collega's van ons gelijk te overtuigen. Dan zou dit debat van vandaag ook niet lichtjes hebben geroken naar verkiezingscampagne.
Helaas is dit Parlement nog steeds niet in staat gebleken conclusies te trekken uit zijn overtuigingen en het stoppen van kernenergie in Europa tot een van zijn grootste prioriteiten uit te roepen. Dit Parlement kan zich echter aan één taak niet onttrekken en dat is de Midden- en Oost-Europese landen alternatieven aan te bieden voor hun energiebeleid en op te houden met de gevaarlijke en onzinnige modernisering van de kerncentrales daar.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, met velen verheug ik mij over de komende toetreding van nieuwe lidstaten tot de Europese Unie, en met name van Tsjechië. Tegelijkertijd vind ik dat we een nuchtere en zelfs vaak strenge houding moeten aannemen inzake de vervulling van de afgesproken politieke en economische criteria. Het gaat immers over het goed functioneren van de uitgebreide Unie. Deze nuchtere zorgvuldigheid mag er echter niet toe leiden dat de regeling van bilaterale problemen onder de druk van of met een subtiele verwijzing naar het toetredingsproces afgedwongen worden. De kandidaat-lidstaten zijn in hun relatie met de Unie de zwakkere partij en ik hoef hier denk ik toch niemand te overtuigen van het feit dat een van de moeilijke opdrachten van de politiek is om te zorgen dat de zwakkere partij tot zijn recht komt. Als het nu gaat over de bezwaren die met name in Oostenrijk leven tegen nucleaire centrales in het algemeen en die in Temelin in het bijzonder, wil ik opmerken dat er diverse recente centrales in Centraal- en Oost-Europa bestaan, waarvan vele aanzienlijk gevaarlijker zijn dan bijvoorbeeld die in Temelin. Bovendien kunnen we opmerken dat Temelin in elk geval aan de internationaal erkende minimumeisen voldoet en dat kun je van diverse centrales daar absoluut niet zeggen. Daarom lijkt het een groot deel van mijn fractie niet opportuun om nu speciaal Tsjechië op de korrel te nemen, temeer omdat deze kwestie al in een veel breder en beter verband in het verslag-Adam behandeld is. Er is geen reden om specifiek Tsjechië eruit te halen en zeker niet Temelin. Dat onderschat de gevaren van vele andere. Begrip voor de Tsjechische regering dienen wij op te brengen, die weinig alternatieven voor energieopwekking kent. Ik moet niet denken aan de mogelijkheid van bruinkool als middel voor energieopwekking want dat heeft pas echt grote milieuschade aangericht. Wij zullen dus een positievere benadering ten opzichte van de Tsjechische regering moeten hebben.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de veiligheid van bestaande en in aanbouw zijnde kerncentrales vormt in het vooruitzicht van de toetreding een primaire doelstelling, zoals overigens al meerdere keren is onderstreept door het Parlement, door de Commissie bij de presentatie van het pakket met betrekking tot Agenda 2000, en tot slot door de Raad in de context van de nucleaire veiligheid met het oog op de toekomstige uitbreiding van onze Unie.
In het geval van de Tsjechische centrale van Temelin ziet het er helemaal niet naar uit dat wij erop kunnen vertrouwen dat daar de hoogste veiligheidsniveaus worden gehaald die de Unie van de kerncentrales van de toetredingskandidaten eist. Een en ander komt vooral omdat de autoriteiten van Tsjechië van plan zijn een beroep te doen op reactoren van het sovjettype, de VVER 100, die worden gepresenteerd als installaties van de laatste generatie, ondanks dat onderhand het bewijs is geleverd dat ze weinig betrouwbaar zijn.
Het komt ons niet voor dat deze modellen het maximum aan veiligheid bieden dat wij op dit vlak mogen eisen en verder hebben wij er ook onze twijfels over of deze reactoren wel zo efficiënt zijn qua energiebesparing, waar iedereen zo de mond vol van heeft.
Het verslag-Adam over nucleaire veiligheid, dat in maart jongstleden door onze Vergadering is aangenomen, pleitte onder meer voor een minder groot gebruik van RBMK-reactoren, maar ook van de VVER-modellen van sovjetmakelij, die de Tsjechische autoriteiten nu kennelijk willen gebruiken voor Temelin. In dit verband wijzen wij nog maar eens op de conclusies welke destijds zijn gepresenteerd door onze delegatieleidster van Alleanza Nazionale die tevens rapporteur voor advies van het verslag-Adam was, conclusies die dat verslag hebben aangevuld: ten eerste, veiligheid is een sleutelelement van de pretoetredingsstrategie; ten tweede, de internationale regelgeving inzake veiligheidssystemen moet versterkt worden; ten derde, een onafhankelijk orgaan moet toezien op toepassing van de regels.
In deze optiek nemen wij de vandaag gepresenteerde gezamenlijke resolutie aan, aangezien wij vooral oog hebben voor de milieubeschermingsmaatregelen, die overigens de enige garantie vormen voor bescherming van de gezondheid van onze burgers.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn blij met deze gezamenlijke ontwerpresolutie en zullen hier voor stemmen, alhoewel de brede instemming ons er inderdaad wel aan herinnert dat wij in een verkiezingscampagne zitten, zoals een van de vorige sprekers zojuist zei. Als buurland heeft Oostenrijk direct te maken met de geplande kerncentrale. Afgezien van hetgeen in de resolutie staat, zijn wij van mening dat de Europese Unie, bij de onderhandelingen over de uitbreiding naar het oosten, duidelijk moet maken dat toetreding zonder een radicale wijziging van het kernenergiebeleid van de kandidaat-landen onvoorstelbaar is.
Ik wijs er bijvoorbeeld op dat de reactoren in de voormalige DDR qua bouw dezelfde waren als deze en na de hereniging werden stilgelegd. Volgens ons komt financiering, respectievelijk kredietverlening voor deze reactor met middelen van de Unie, zowel economisch als ecologisch beschouwd, neer op verduistering van geld.
Interrupties
Schiet u niets anders te binnen over deze kerncentrale? Is dit thema zo belangrijk voor u? Het is echter wel goed dat men deze landen helpt bij het op poten zetten van een duurzaam energiesysteem.. Ik dank u, mijnheer de Voorzitter, en ik dank ook de heer die hier zo luidkeels uiting gaf aan zijn behoefte om morgen in de krant te komen.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. De Commissie is van oordeel dat reactoren van het Temelin-type in principe aangepast kunnen worden en dat aanvaardbare veiligheidsniveaus gehaald kunnen worden. Zoals in Agenda 2000 en de mededeling van maart 1998 gezegd wordt, bestaat het algemene doel van de Commissie met betrekking tot dit soort reactoren erin te verzekeren dat de door de desbetreffende landen geplande verbeteringen snel en doeltreffend uitgevoerd worden en bevredigende resultaten opleveren.
Wij moeten evenwel met twee zaken rekening houden. De verantwoordelijkheid voor de veiligheid van kerncentrales ligt bij de autoriteiten van de landen waar de centrales gelegen zijn. Een hoog niveau van veiligheid in kerncentrales is een prioriteit van het toetredingsproces en de Commissie is bereid met alle kandidaat-lidstaten samen te werken en hen te helpen de veiligheid van hun kerncentrales te verbeteren, door te verzekeren dat de niveaus voor de technische veiligheid en de werking van de centrales overeenstemmen met de normen die momenteel in de Unie op het gebied van veiligheid gelden. In de Tsjechische Republiek wordt in het kader van PHARE bijstand verleend aan de instanties die verantwoordelijk zijn voor de veiligheid van de kerncentrales en wordt ook hulp verleend om de veiligheid van de kerncentrale van Duckovani te verbeteren.
Wat de centrale van Temelin betreft, beschikt de Commissie over onvoldoende informatie over de huidige stand van zaken. Momenteel is in het kader van PHARE geen enkel formeel akkoord met de Tsjechische autoriteiten gesloten opdat de technische veiligheidsdiensten van de Europese Unie een alomvattende evaluatie op het gebied van de veiligheid kunnen uitvoeren. De Commissie neemt terdege nota van het standpunt dat in het door de WENRA-regulatoren gepubliceerde verslag over Temelin wordt ingenomen.
Met betrekking tot de economische aspecten van het Temelin-project steunt de Commissie de ontwikkeling van een energiestrategie waarin terdege rekening gehouden wordt met het energierendement en de diversifiëring van de energiebronnen. Deze beleidslijn wordt in het kader van PHARE in tal van projecten gesteund.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt over enkele minuten plaats.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u het mij niet kwalijk neemt als ik een onderwerp aankaart dat strikt gezien geen beroep op het Reglement is, maar betrekking heeft op gebeurtenissen die in de loop van de dag hebben plaatsgevonden en die mijns inziens enige aandacht behoeven.
Wellicht bent u op de hoogte van de aankondiging van de G8-ministers inzake een oplossing voor het Kosovo-vraagstuk. Deze bevat voorwaarden die veel meer ruimte bieden voor compromissen dan de vijf eisen die tot nu toe zo hardnekkig gehandhaafd zijn. Bovendien doet de G8 een poging de Veiligheidsraad er weer sterk bij te betrekken. De resoluties die deze week ter tafel hebben gelegen, staan, deze ontwikkelingen in aanmerking nemende, ver van de actuele gebeurtenissen af. Hierdoor geven wij de indruk dat het Parlement niet op de hoogte is van wat er gaande is.
Mijnheer de Voorzitter, procedureel gezien heb ik geen idee wat er in een situatie als deze gedaan moet worden. Ik vraag u gezien uw grote kennis van de procedures deze ontwikkeling op de een of andere manier in aanmerking te nemen. Zo laten we zien dat we betrokken zijn bij de actuele ontwikkelingen en ons niet vastpinnen op dogmatische standpunten die ons niets nieuws brengen en het einde van deze tragedie zeker niet helpen bespoedigen.

De Voorzitter
Ik ben bang dat er geen procedures zijn die ons toestaan om op dit vraagstuk terug te komen. Helaas kunnen wij niets meer doen als de situatie is veranderd voordat wij tot stemming zijn overgegaan.

Stemming (voortzetting)
Wolf
We moeten het met de rapporteur eens zijn: het onderhandelingsresultaat van de sociale partners is zo gebrekkig, dat we ons ernstig zorgen moeten maken over het democratisch tekort van de wetgeving bij het sociaal overleg.
Het non-discriminatiebeginsel is niet doorgezet, het toepassingsgebied wat betreft mensen en kwesties is ernstig beperkt en het bindend karakter laat nogal te wensen over. We mogen ons dus afvragen in hoeverre het Europees Parlement zich tegenover de betrokkenen kan opwerpen als verdediger van een minimale norm en een minimaal bindend karakter als de onderhandelingen waarbij hun belangen op het spel staan mislukken.
Dat is nog geen reden om liever niets te hebben dan het kleine beetje dat we in de wacht hebben gesleept. En er is al helemaal geen reden om hoop te geven aan die lidstaten die zelfs dit nog "te bindend" vinden. Commissie en Parlement moeten dringend de gaten dichten in de Europese sociale kaderwetgeving. Die gaten zijn er de oorzaak van dat atypische werknemers slechts een gebrekkige bescherming genieten. We moeten snel het democratisch deficit aanpakken door vooruitlopend op de volgende aanpassing van het Verdrag een interinstitutioneel akkoord af te sluiten.
Voor het overige moeten ook de Europese vakbonden dringend leren de belangen van hun vrouwelijke leden beter en krachtiger te verdedigen.

Erkenning van diploma's voor bepaaldeberoepswerkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0253/99) van mevrouw Gebhardt, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van het Europees Parlement en de Raad betreffende de invoering van een regeling voor de erkenning van diploma's betreffende beroepswerkzaamheden die binnen de werkingssfeer van de liberaliseringsrichtlijnen en van de richtlijnen houdende overgangsmaatregelen vallen en tot aanvulling van het algemene stelsel van erkenning van diploma's (3612/99 - C4-0209/99-96/0031(COD)).

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het verheugt mij dat ik u met mijn laatste toespraak van dit mandaat een goede boodschap kan geven. Bij de richtlijn voor wederzijds erkenning van beroepen in de handel, de nijverheid en de industrie is de kogel door de kerk. Wij kunnen met een gerust hart voor het resultaat stemmen dat tijdens de bemiddeling, in de onderhandelingen tussen het Parlement en de Raad, werd bewerkstelligd. Ofschoon de Raad niet heeft ingestemd met alle, tijdens de twee lezingen door het Parlement met grote meerderheid genomen besluiten, hebben wij ons hoofddoel bereikt.
Het hoofddoel was ervoor te zorgen dat een in een lidstaat verkregen diploma in alle andere lidstaten van de Europese Unie dezelfde waarde heeft. Dat hebben wij voor de toekomst kunnen verzekeren, alhoewel wij bij het aantonen van de vaardigheden wel een paar schrammen hebben opgelopen. Het belangrijkste is echter dat wij een bijdrage hebben geleverd aan het recht op vrije vestiging en vrij verkeer van de mensen die hun vak uitoefenen in de handel, de nijverheid of de industrie. De richtlijn zal geen migratiegolf op gang brengen, maar zij is wel van groot belang voor de jonge mensen. Wij gaan gebukt onder een reusachtig werkloosheidsprobleem en daarom speelt de eerlijke verdeling van het werk een grote rol.
Met de derde richtlijn inzake wederzijdse erkenning helpen wij bij een eerlijke verdeling van het voorhanden werk. Nu kunnen vooral mensen die aan het begin van hun carrière staan en niet door gezinsomstandigheden aan een bepaalde plek zijn gebonden, als het ware naar het werk toe gaan. Zij hoeven niet daar te blijven waar zij hun beroep hebben geleerd en waar misschien geen vraag is naar hun vak. Ik geloof dat wij voor de versteviging van het recht van de burgers op vrij verkeer en vrije vestiging een bittere pil op de koop kunnen toenemen. Als ik spreek over een bittere pil bedoel ik daarmee dat de migrant in het ontvangende land niet altijd vrij is bij het aantonen van zijn kennis en vaardigheden. Hij kan niet altijd kiezen tussen een proeve van bekwaamheid en een aanpassingsstage.
Als Parlement wilden wij de mensen die beroepswerkzaamheden uitoefenen in de handel, de nijverheid en de industrie onbeperkt die vrijheid geven. Wij waren, en zijn nog steeds van mening dat de persoon zelf het beste weet hoe hij zijn vaardigheden kan aantonen. Elke beperkende regelgeving is voor ons een overbodige bureaucratische hinderpaal. De Raad ziet dat anders en slechts met moeite hebben wij hem, na lange en intensieve onderhandelingen, tot een compromis kunnen bewegen. Ongetwijfeld stond de Raad onder aanzienlijke druk van de vertegenwoordigers van de nijverheidsbonden. Die zouden het liefst in het nieuwe millennium weer middeleeuwse toestanden zien opleven. Zover is het echter niet gekomen.
De onderhandelingsdelegatie van het Europees Parlement was consequent in haar houding, maar ook bereid tot compromissen. Aldus hebben wij onze gesprekspartners van de Raad kunnen behoeden voor een vrije val in het verleden. Ik denk niet dat de Raad ons de volgende keer uit dankbaarheid met meer flexibiliteit zal belonen. Ik ga er echter wel van uit dat het Parlement zijn goedkeuring zal hechten aan hetgeen wij voor de jonge mensen en hun beroepskansen hebben bereikt. Een grote meerderheid zou voor de betrokken burgers een teken zijn dat wij met de derde richtlijn voor wederzijdse erkenning snel iets voor hun toekomst willen doen.
Applaus

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, waarde collega's, ik wil allereerst de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en in het bijzonder onze collega Gebhardt feliciteren met het uitstekende werk dat ze samen hebben verricht. Ze hebben zich bovendien vasthoudend opgesteld in de bemiddelingsprocedure. De onderhandelingen met de Raad waren niet eenvoudig. Toch is er een compromis uit de bus gekomen waarin ik mijzelf redelijk kan vinden.
Op dit terrein zijn de afgelopen 30 jaar al vele vorderingen geboekt. Er zijn sectoriële en meer algemene horizontale richtlijnen opgesteld. Denk bijvoorbeeld maar aan de belangrijke richtlijnen van 1989 en 1992. Toch moet er nog veel werk worden verzet. Ik schaar mij daarom dan ook achter de voorstellen voor intrekking van de sectoriële richtlijnen. Deze richtlijnen golden immers als overbrugging en in veel gevallen zijn ze nu al langer dan noodzakelijk van kracht. Ze vormen een ernstige beperking voor het vrije verkeer van personen en de vrijheid van vestiging van de Europese burgers binnen de Unie.
Wat betreft het algemene stelsel van erkenning van diploma's vind ik ook dat de erkenning van kwalificaties verbeterd moet worden. In theorie worden diploma's in het buitenland weliswaar erkend, maar de praktijk laat op dit gebied nog veel te veel te wensen over. De Europese burgers stuiten nog al te vaak op problemen wat betreft de erkenning van hun kwalificaties. Hun wordt maar al te vaak een baan door de neus geboord omdat ze zogenaamd niet over voldoende kwalificaties zouden beschikken. Als afgevaardigde van een grensstreek bij de Frans-Belgische grens word ik maar al te vaak met dit soort problemen geconfronteerd.
Ik wil tenslotte aangeven dat dit een slechte situatie is omdat ze het Europese burgerschap onrecht aandoet. We kunnen de Europeanen er onmogelijk van overtuigen dat het Europese burgerschap bestaat als hun iedere dag weer een fundamenteel recht, het recht op werk, ontzegd wordt. Daarom, mijnheer de Voorzitter, wil ik de rapporteur opnieuw feliciteren en de bereikte vorderingen benadrukken. Ik wil echter ook aangeven dat we op dit gebied nog een lange weg te gaan hebben.

Malangré
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, voordat ik van wal steek, wil ik de rapporteur van harte bedanken voor haar werk. Ik heb daar diep respect en grote waardering voor. De rapporteur heeft gezorgd voor een uitstekende samenwerking, ook met de voorzitter van het Bemiddelingscomité, mevrouw Fontaine. Dankzij deze samenwerking en dankzij de intelligente aanpak, de vastberadenheid en het eindeloos uithoudingsvermogen van de rapporteur konden wij uiteindelijk dit resultaat bereiken. Dit is werk van de bovenste plank.
Al degenen die bij de vergaderingen aanwezig waren, hebben gemerkt hoe moeilijk het was, zelfs bij nuances, de Raad achter zich te krijgen. Daarom verdient de rapporteur een pluim voor deze geweldige prestatie. Zoals reeds werd gezegd, gaat het hier om het vrije verkeer in de Gemeenschap. Dit vrije verkeer zou een farce zijn, als men niet de mogelijkheid had om zijn beroep in het land van keuze uit te oefenen. Daarbij mag het niet om vrij verkeer voor lagere kwaliteit gaan. Veeleer zal het succes van de gemeenschappelijke markt en van de daarop werkende burgers van de Unie afhankelijk zijn van een kwalitatief hoogstaand vrij verkeer en daar draait in feite de onderhavige richtlijn om.
Men moet vaardigheden kunnen verwerven en toepassen. Na lang zoeken hebben wij de weg daartoe gevonden. Dit is geen perfecte weg, maar terecht werd gezegd dat er een aanvaardbaar compromis uit de bus is gekomen, dat een voor allen begaanbare weg opent. Daarom zal mijn fractie met genoegen dit verslag steunen en ervoor stemmen. Nogmaals dank ik de rapporteur voor haar uitstekende werk!

Marín
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie verheugt zich erover dat het bemiddelingscomité een gemeenschappelijke ontwerptekst over de erkenning van diploma's heeft goedgekeurd. Namens de Commissie wil ik in het bijzonder mevrouw Gebhardt, alsook de voorzitter en de leden van de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité danken voor alle inspanningen die zij de jongste vier maanden geleverd hebben om tot deze gemeenschappelijke tekst te komen. Mijn gelukwensen en felicitaties.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Statistieken van het goederenvervoer tussen lidstaten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0226/99) van mevrouw Lulling, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening (EG) van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3330/91 van de Raad betreffende de statistieken van het goederenverkeer tussen de lidstaten, strekkende tot beperking van de te verstrekken gegevens (3608/99 - C4-0172/99-97/0155 (COD)).

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, toen in 1993 de interne markt van kracht werd en de controles aan de grens werden afgeschaft, betekende dit dat in de BTW-aangiften niet langer de statistieken van het goederenverkeer tussen de lidstaten opgenomen werden. Tot 1993 hielden de douanediensten zich namelijk met deze aspecten bezig. Aangezien we altijd behoefte hebben aan statistieken over de intracommunautaire goederenhandel, is Intrastat opgericht en werden de bedrijven verplicht de noodzakelijke gegevens aan Intrastat te leveren, zodat deze instelling voor deze statistieken kon zorgen. Natuurlijk waren de bedrijven, en met name het MKB, niet gelukkig met deze nieuwe situatie.
In juni 1997 heeft de Commissie ons twee voorstellen voorgelegd ter vereenvoudiging van de verordening uit 1991. De Commissie beoogt hiermee de bedrijven, en met name het MKB, de administratie die met deze aangiften is gemoeid, te vereenvoudigen. Ook wil ze de kosten voor de belastingplichtigen terugdringen. Al tijdens de eerste lezing moesten we constateren dat de Raad, ofwel de lidstaten, weigerde met deze voorstellen in te stemmen, hoewel op basis van de resultaten van de eerste studie die in het kader van het SLIM-initiatief was uitgevoerd, veel zwaardere voorstellen te verwachten waren geweest.
Desondanks hadden we in eerste lezing amendementen ingediend ter vereenvoudiging van de aangifte. Er werd niet meer gevraagd naar gegevens die niet van belang waren, zoals bijvoorbeeld de wijze van vervoer en de facultatieve gegevens. We wilden zo het aantal bedrijven uit het MKB dat verplicht allerlei gedetailleerde statistische gegevens moest verschaffen, terugdringen. Ook wilden we het gebruik van de gecombineerde nomenclatuur vereenvoudigen, door voortaan uit te gaan van het beginsel van één enkele nomenclatuur voor de intracommunautaire handel en de handel met derde landen.
We hadden aangegeven dat dit slechts een stap was in de goede richting en dat de aangifte nog verder vereenvoudigd diende te worden, temeer daar de betrouwbaarheid van de statistieken van Intrastat omgekeerd evenredig is aan de kosten voor de 450.000 bedrijven die hun gegevens moeten leveren.
Voor onze amendementen die in eerste lezing met eenparigheid van stemmen waren aangenomen, kregen we, een detail daargelaten, de zegen van de Commissie. De Raad heeft ons daarentegen een gemeenschappelijk standpunt voorgelegd, waarin het aanvankelijke voorstel van de Commissie nog verder verzwakt werd. Dit voorstel was al niet erg sterk in vergelijking met de studies die in het kader van het SLIM-initiatief waren uitgevoerd. Met onze amendementen probeerden we het juist te versterken. Als we van het gemeenschappelijk standpunt zouden uitgaan, dan zouden we de aangifte voor bedrijven juist compliceren in plaats van vereenvoudigen. De Raad is zelfs al zover gegaan dat hij een gemeenschappelijk standpunt over een voorstel voor een verordening eenvoudigweg weigerde aan te nemen omdat dit voorstel betrekking had op de nomenclatuur.
We hebben echter geweigerd ons neer te leggen bij deze negatieve houding van de Raad. We hebben onze amendementen in tweede lezing gehandhaafd en zijn een bemiddelingsprocedure gestart. We hebben het volgende compromis bewerkstelligd: aangezien er geen gemeenschappelijk standpunt over de nomenclatuur bestond, hebben we een verklaring van de Raad kunnen loskrijgen waarin wordt toegezegd dat deze instelling het standpunt over de nomenclatuur zal bestuderen. Hierbij zal de Raad rekening houden met de amendementen van het Europees Parlement en de resultaten van de debatten die op dit moment in het kader van een tweede SLIM-initiatief worden gevoerd.
We hebben dit resultaat bereikt omdat ik tijdens de bemiddelingsprocedure de delegatie van de Raad heb kunnen wijzen op de beschikkingen van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën van 18 januari jongstleden. Ironisch genoeg stelde de Raad van ministers hierin dat het huidige Intrastat-stelsel te gedetailleerd was, dat dit stelsel vereenvoudigd moest worden, dat de kosten beperkt moesten worden en dat de verordeningen uit 1991 gewijzigd dienden te worden.
Toen ik dat las, kon ik mijn ogen niet geloven. De Raad heeft ons immers in juli vorig jaar een zouteloos standpunt doen toekomen over het voorstel tot wijziging van de verordening van 1991. In december 1998 hebben we onze amendementen tegen het gemeenschappelijk standpunt gehandhaafd en in januari 1999 ontdekte de Raad dat verordening 3330/91 gewijzigd moest worden, terwijl het wijzigingsvoorstel van de Commissie al sinds 2 juni 1997 ter tafel ligt en we hier met twee lezingen zaten.
Is het probleem van de Raad misschien dat de rechterhand niet weet wat de linkerhand doet? Illustreert dit voorval niet overduidelijk het slechte politieke functioneren van de Raad? Hoe is het mogelijk dat deze instelling in januari 1999 een vergaande vereenvoudiging van de verordening betreffende Intrastat eiste, terwijl hij een minder vergaande vereenvoudiging in juli 1998 had geweigerd en ons daardoor verplichtte met een bemiddelingsprocedure aan te vangen? Ik snap hier echt geen biet van! Het doet me in iedere geval genoegen dat ik in de tweede lezing voet bij stuk heb kunnen houden. Verder ben ik ingenomen met de verklaring van de Commissie waarin ze ons een verslag over het Intrastat-stelsel toezegt.
Als ik een schatting zou moeten maken van de kosten van al het werk sinds 1997, dan weet ik zeker dat ze niet in verhouding zouden staan tot de resultaten. Ten opzichte van de ambities van het eerste onderzoek dat in het kader van het SLIM-initiatief is uitgevoerd en van onze doelstelling de kosten voor de bedrijven te verminderen, zijn deze resultaten immers veel te mager. Dankzij de tegenstellingen binnen de Raad hebben we echter wel een nieuw uitgangspunt gevonden. We hopen dan ook dat met betrekking tot dit vraagstuk de toekomst er rooskleuriger uit zal zien.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, collega's, ik wil de rapporteur en de delegatie in het bemiddelingscomité feliciteren met hun zeer geslaagde werk. Op een dag als deze, de voorlaatste zittingsdag, is het heel leuk dat te kunnen zeggen. Naar mijn mening is men er bij de bemiddeling in geslaagd om een compromis te bereiken dat blijkt geeft van de functionaliteit van de medebeslissingsprocedure en de kracht van het Parlement, waarvan in dezen goed gebruik is gemaakt.
De richtlijn waarover bemiddeld is, is van belang voor kleine ondernemingen en daarmee voor de werkgelegenheid. Er zijn ongeveer 18 miljoen ondernemingen in het midden- en kleinbedrijf en bijna 17 miljoen werklozen. Deze vergelijking geeft al aan dat we alles moeten doen om juist het MKB te verlossen van bureaucratie en complexiteit. Een vermindering van het aantal gegevens dat verstrekt moet worden over statistieken met betrekking tot de handel in goederen is juist voor deze kleine en middelgrote ondernemingen van belang, omdat zij niet de middelen hebben voor het opstellen en bijhouden van ingewikkelde statistieken. Het compromis dat in de bemiddeling is goedgekeurd, verlicht de last van kleine ondernemingen, en zorgt er hopelijk voor dat kleine ondernemingen ook dit deel van hun investeringen voor betere doeleinden kunnen inzetten, zoals bevordering van de werkgelegenheid.
In de Europese Unie en de lidstaten is de rol van met name de arbeidsintensieve kleine ondernemingen beschouwd als centrale factor bij de stimulering van de werkgelegenheid. Als we kunnen doorgaan met het vereenvoudigen van de activiteiten die drempels en hindernissen vormen voor het MKB, is dat een goede zaak. De euro is immers een belangrijke factor voor het midden- en kleinbedrijf, omdat daardoor de omwisseling van valuta's op de interne markt komt te vervallen. Kleine ondernemingen hebben meestal niet de middelen en de kennis om valutaschommelingen met zekerheid bij te houden. Zodoende is de gemeenschappelijke munt een groot voordeel voor het MKB, als we de risico's in ogenschouw nemen die het tegenkomt op de interne markt.
Bij de bemiddeling had het Parlement ook de mogelijkheid om een politieke boodschap over te brengen aan de Commissie met betrekking tot een andere kwestie die in voorbereiding is; ook dit tekent de kracht van de medebeslissingsprocedure. Nu het Verdrag van Amsterdam een kleine week van kracht is en de rol van de medebeslissingsprocedure aanzienlijk groter wordt, zouden we misschien ook onszelf, het Parlement en de democratie moeten feliciteren.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik mevrouw Lulling van harte gelukwensen met haar inspanningen voor de middenstand en het bedrijfsleven. Zij heeft ingezien dat de bedrijven moeten worden bevrijd van bureaucratie, opdat zij weer tijd krijgen voor hun klanten. Dan kunnen zij ook werkgelegenheid creëren. Ik dank tevens de heer Paasilinna voor zijn steevaste steun aan dit initiatief. Hij heeft ons laten zien welke richting wij moeten uitgaan. Ik moet echter ook de Commissie van harte bedanken voor het beloofde onderzoek in het kader van het SLIM-Intrastat-initiatief. Daarin zal ook worden gekeken naar de kwaliteit en de lasten voor de economie.
Mijnheer de commissaris, dat onderzoek is voor ons in Europa erg belangrijk. Wij zeggen almaar dat de bureaucratie moet worden verminderd en de bedrijven moeten worden geholpen bij het creëren van werkgelegenheid. Hier hebben wij een echte kans om nieuwe wegen te bewandelen. Voor mij is het belangrijk dat wij niet alleen de lasten beperken, maar ook het aantal informatieplichtigen verminderen. Daarbij willen wij natuurlijk wel een aanvaardbaar niveau van informatie garanderen, met andere woorden, wij willen een goede kosten-batenrelatie. Een goede kosten-batenrelatie betekent ook efficiency. In Oostenrijk zullen wij binnenkort van het centraal bureau voor statistieken een zelfstandig en economisch bestuurd bedrijf maken. Als iemand gegevens wil, kan hij daar best wat voor betalen. Als de gegevens waarde voor hem hebben, kan hij er ook een prijs voor betalen.
Ook hebben wij grote inspanningen ondernomen om een uniforme nomenclatuur uit te werken voor de interne en externe handel. Wij hebben de posten teruggebracht van acht tot zes. Dat is mijns inziens erg belangrijk. Wij hebben overzichtelijke gegevens nodig. Het hoeft niet allemaal uitgeplozen te zijn, als de markt maar overzichtelijk wordt weergegeven.
Wij moeten ook onze lof uiten over de schrapping van vervoerstakken en leveringsvoorwaarden. Wij willen dat snel efficiënte gegevens kunnen worden verschaft. Het vergaren van gegevens moet, indien mogelijk, geautomatiseerd gebeuren. Daar waar mogelijk moet men door het bieden van stimulansen - en niet met strafdreigementen - vrijwillige gegevensverstrekking bevorderen. Verder moeten wij de modernste statistische methoden toepassen, zoals steekproeven, marktonderzoek en opiniepeiling. Dan kunnen wij mijns inziens dichter bij de burger komen, in de bedrijven begrip wekken voor onze inspanningen, op de wereldmarkt meer armslag verwerven en aldus ook meer werkgelegenheid creëren.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van het SLIM-initiatief heeft de Commissie op 30 mei 1997 twee ontwerpverordeningen ingediend ter vereenvoudiging van de basiswetgeving van het Intrastat-systeem. Bedoeling is de lasten voor de meldingsplichtigen te verlichten.
In het eerste voorstel wordt het aantal in de verklaringen te verstrekken gegevens verminderd, en in het tweede voorstel wordt de nomenclatuur die gebruikt wordt om de verhandelde producten te klasseren, vereenvoudigd.
Met betrekking tot het eerste voorstel, dat tot doel heeft het aantal ingezamelde gegevens te beperken, kon dankzij de bemiddelingsprocedure een bevredigend resultaat inzake het oorspronkelijke Commissievoorstel bereikt worden. Dit resultaat werd bereikt dankzij de gezamenlijke inspanningen van onze beide instellingen - Parlement en Commissie - en wij juichen dit toe.
De aldus bereikte gemeenschappelijke tekst is een belangrijke stap vooruit in de inspanningen om de lasten voor de ondernemingen, in het bijzonder voor de kleine en middelgrote bedrijven, te verminderen. Vanaf 1 januari 2001 hoeft met name het midden- en kleinbedrijf niet langer vijf gegevens te verstrekken, ook al behouden de lidstaten de mogelijkheid om ondernemingen van een bepaalde grootte om de gegevens "leveringsvoorwaarden" , "vervoersmodaliteit" en "statistiekstelsel" te verzoeken.
Met betrekking tot het voorstel ter vereenvoudiging van de nomenclatuur stelt de Commissie met tevredenheid vast dat alle instellingen het belang van een vereenvoudiging van de gecombineerde nomenclatuur erkennen. Dat blijkt uit het feit dat in de gezamenlijke tekst een specifieke overweging terzake is opgenomen.
De Commissie brengt tevens in herinnering dat de Raad in zijn verklaring te kennen gegeven heeft dat hij de ontwerpverordening nogmaals wenst te bespreken uit dat oogpunt.
De Commissie is kortom tevreden over deze concrete vereenvoudigingen, die de ondernemingen snel ten goede zullen komen, en zij feliciteert in het bijzonder de rapporteur, mevrouw Lulling, met haar uitstekende verslag.
Dit is echter nog maar een eerste stap. De Commissie heeft zich ertoe verbonden dat zij, overeenkomstig het standpunt van de Raad over de behoefte aan informatie in het kader van de Economische en Monetaire Unie, het SLIM/Intrastat-initiatief en de EDICOM-acties ten voordele van de bedrijven zal voortzetten.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik heb vanochtend geprotesteerd tegen het feit dat dit verslag vanavond wordt behandeld en morgen, dat wil zeggen vrijdag, in derde lezing in stemming wordt gebracht.
Ik weet dat de vrijdag een gewone werkdag zou moeten zijn voor alle leden van dit Parlement, maar helaas is het aantal afgevaardigden dat vrijdagochtend afwezig is legendarisch klein. Mag ik er even op wijzen dat ik sinds de tien jaar dat ik opnieuw lid van dit Parlement ben - ik had al van 1965 tot 1974 zitting in dit Parlement - alle vergaderingen op vrijdag heb bijgewoond. Mocht ik op 13 juni herkozen worden, dan zal ik mij even gedisciplineerd opstellen.
Aan de situatie hier kan ik helaas niets veranderen. Ik betreur het evenwel dat dit Parlement zo'n betreurenswaardig precedent schept door op een vrijdagmorgen dit verslag in derde lezing in stemming te brengen. Ik ben van mening dat we hierover op basis van een gekwalificeerde meerderheid moeten beslissen zodat we volop gebruik maken van de bevoegdheden waarover dit Parlement nu beschikt. Ik weet dat er bij deze stemming van een gewone meerderheid wordt uitgegaan, maar dat is volkomen onlogisch. Als we in tweede lezing op basis van een gekwalificeerde meerderheid beslissen, dan behoren we dat ook in derde lezing te doen. Ook met betrekking tot dergelijke zaken moet ons Reglement nog worden aangepast. Ik vind dat we verkeerd bezig zijn als we dit precedent morgen scheppen. Ik hoop dat we binnenkort deze situatie hebben aangepast. Ik weet dat het hier slechts over statistieken gaat, maar, mijnheer de Voorzitter, 450.000 bedrijven moeten samen wel meer dan 500 miljoen euro betalen om over deze gegevens te kunnen beschikken. Ik ben van mening dat dit vraagstuk even belangrijk is als zaken die in andere bemiddelingsprocedures worden behandeld.

De Voorzitter
Ik begrijp wat u bedoelt, maar het zijn niet onze regels die dit bepalen. In het Verdrag staat immers dat voor de derde lezing een gewone meerderheid vereist is. Ik voel met u mee wat betreft de vrijdag, maar volgens de parlementaire agenda is vrijdag een gewone werkdag.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat als er een volgende keer sprake is van een zeer controversiële bemiddelingsprocedure, deze ook op vrijdagochtend in stemming wordt gebracht en dat de uitslag van deze stemming 20 tegen 18 stemmen is, of iets in die richting.

De Voorzitter
Ik ben slechts een dienaar van dit Parlement. Ik volg gewoon de agenda.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Insolventie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0234/99) van de heer Malangré, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het Verdrag betreffende insolventieprocedures van 23 november 1995.

Malangré
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, met dit initiatiefverslag wil het Parlement behulpzaam zijn bij het opvullen van een gevoelige leemte in de wetgeving voor de interne markt. Gelukkig is, zoals wij weten, op grote stukken van het wetgevingsgebied "vrije interne markt van de Gemeenschap" de regelgeving ver gevorderd. Ondanks drie pogingen is men er echter nog niet in geslaagd een oplossing te vinden voor een gemeenschappelijk insolventierecht. Dat is echter onvermijdelijk de keerzijde van de succesmedaille "interne markt" . Tot onze voldoening stellen wij vast dat veel bedrijven de grote markt gebruiken om grensoverschrijdend zaken te doen en inmiddels in diverse landen van de Unie een aanzienlijk vermogen hebben verworven.
Helaas biedt bij insolventie de verwarrende juridische situatie, met momenteel nog vijftien verschillende stelsels voor faillissementsrecht, heel wat ruimte voor manipulatie. Door de ingewikkelde procedures ontstaan enorme kosten en wordt een eerlijke verdeling van het vermogen van de debiteur ten zeerste bemoeilijkt. Met nadruk willen wij erop wijzen dat ook hier de poging om via intergouvernementele overeenkomsten - met uitsluiting dus van het Parlement - een oplossing te vinden, is mislukt. Ik wil niet verhullen dat ik inhoudelijk heel veel voel voor het voorstel van de Commissie uit het begin van de jaren "80. Ik zei: inhoudelijk, want de methode van intergouvernementele overeenkomsten bevalt mij allerminst.
Dit voorstel van de Commissie is een juridische tekst van de bovenste plank. Deze is met enorme kennis van zaken opgesteld, maar niet aangenomen. Ook de daarop volgende pogingen, de overeenkomst van Istanboel of de laatste in 1995 mislukte poging, waarin andere wegen werden bewandeld, hebben ons niet dichter bij ons doel gebracht. Wij hebben echter absoluut behoefte aan een gemeenschappelijke oplossing en dringen derhalve in mijn verslag aan op een voorstel voor een richtlijn of een verordening en wel zo snel mogelijk. Dit voorstel is dringend noodzakelijk. In feite heeft men in de eerste drie pogingen reeds de noodzakelijke voorbereidende werkzaamheden daarvoor verricht. Als wij richtlijnen of verordeningen verlangen, garanderen wij zowel de inspraak van het Europees Parlement als ook een oplossing met meerderheidsbesluit. Dat is na de met deze materie opgedane ervaringen blijkbaar noodzakelijk.
In het door mij ingediende verslag staan enkele verbeteringen ten opzichte van de in 1995 gestrande overeenkomstenpoging. Wij hopen dat hier aandacht aan wordt geschonken. Dit zijn ons inziens belangrijke verbeteringen die kunnen worden overgenomen. Ik wil de commissie juridische zaken van harte bedanken voor haar intensieve medewerking. Wij hebben een hoorzitting gehouden die glasheldere resultaten heeft opgeleverd. Men vroeg una voce om een onmiddellijke oplossing voor het insolventieprobleem.
In de commissie zijn vier amendementen opgesteld. Dat waren goede amendementen die geheel in de lijn lagen van het verslag. Ik heb ze dan ook graag overgenomen en kan u nu een voorstel voorleggen waar heel de commissie juridische zaken achter staat. Ik hoop dat u het eens bent met dit verslag en daar morgen voor zult stemmen.

Oddy
Dank u, mijnheer de Voorzitter. Net als de rapporteur ben ik van mening dat dit een belangrijk verslag is en ik ben het eens met zijn suggesties. Ik betreur ook dat het verdrag niet door alle lidstaten geratificeerd is. We moeten echt een oplossing vinden voor dit ernstige probleem. Ik ben het eens met de eis van de rapporteur dat er een verordening of richtlijn inzake grensoverschrijdende insolventieprocedures moet worden opgesteld.
Ik vind echter dat we moeten zorgen voor een oplossing die recht doet aan de belangen van schuldeisers, werkgevers en werknemers. Voor werknemers moet er een regeling komen die het opgebouwde salaris veiligstelt. Voor de schuldeisers moeten we een redelijke oplossing vinden die hen van de meest gunstige afbetaling van schulden verzekert, al naar gelang de omstandigheden.
Dan wil ik nog een kwestie aansnijden die al door mijn collega de heer Falconer aan de orde is gesteld. Ik ben er zeker van dat hij me dit niet kwalijk neemt. Hij is erop gebrand een oplossing te vinden waarbij degenen die in dit verband pas later een beroepsziekte ontwikkelen, schadeloos gesteld kunnen worden.
Ook ik ben van mening dat dit verslag urgent is en dat het van vitaal belang is om op de kortst mogelijke termijn een oplossing te vinden. De urgentie van deze kwestie blijkt wel uit het feit dat ik tijdens een internationale bijeenkomst van het bankwezen in Parijs in het voorjaar van 1994 al onder druk werd gezet. Hieruit blijkt ook hoe lang deze kwestie al speelt.
Ik spreek hier namens de socialistische fractie, die het verslag zal steunen. Ik zou de rapporteur willen bedanken voor het werk dat hij verricht heeft. Ik heb het altijd als zeer aangenaam ervaren in dit Parlement met de heer Malangré samen te werken.
Applaus

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, ik kan daar beginnen waar de vorige spreker opgehouden is en mijn buitengewone waardering uitspreken voor de heer Malangré. Hij heeft hier een verslag van gemaakt dat staat als een huis zoals dat in het Nederlands heet. Ik heb een persoonlijke band met deze zaak die aan de orde is. Mijn allereerste verslag, een verandering van het Verdrag voor de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, ging over het faillissement van de Ferrovie Sant'Anna, wat toen hoogst ongebruikelijk was, een staalfirma die failliet ging. De Hoge Autoriteit, waaraan de sociale afdrachten werden gegeven bleek als allerlaatste in de rij te komen terwijl eerst de staat, vervolgens de sociale diensten, vervolgens de toeleveranciers, de banken, wie je ook maar op kon noemen, zich kwamen bedienen van wat er in het faillissement over was. Waarop ik gezegd heb, en dat was toen tegen commissaris Cristoffersen: dit kan zo niet langer want er zijn zoveel verschillende systemen van faillissementen in de Europese Unie, het wordt hoog tijd dat waar wij de mogelijkheid krijgen om Europese N.V.'s op te richten, om niet alleen het begin maar ook het eind van de Europese N.V.'s gezamenlijk te regelen.
Mijnheer de Voorzitter, in mijn allerlaatste interventie in de allerlaatste zitting die ik als lid van het Parlement zal bijwonen, komt nu nog steeds het faillissement ter sprake en dat is nog niet geregeld. Zoals de heer Malangré met name in zijn toelichting heeft geschreven en nogmaals, die is aan alle kanten voortreffelijk, staat het met zoveel woorden: het is de allerhoogste tijd dat er in Europees verband iets gedaan wordt aan het faillissement in de Gemeenschap. Want er zijn twaalf verschillende stelsels van surséance van betaling in Italië, en in Denemarken worden alle schuldeisers, ook de staat en ook de sociale zekerheid gelijk behandeld. Daar moet eenheid in komen want anders wordt elk initiatief om tot een Europese grensoverschrijdende onderneming te komen de kop ingedrukt. Ik ondersteun het verslag-Malangré, waar ik een kleine bijdrage aan heb mogen leveren door enkele amendementen in de juridische commissie, die zijn overgenomen. Ik beveel het van harte aan en mijn fractie staat daar ten volle achter.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie verheugt zich over het initiatief van het Parlement om op communautair niveau een regelgeving ter bepaling van de juridische en financiële gevolgen van faillissementen van ondernemingen die in de interne markt werkzaam zijn, goed te keuren. Momenteel beschikken wij niet over zo'n wetgeving. De gevolgen van een insolventieprocedure die in een lidstaat inzake goederen en personen in een andere lidstaat op gang gebracht wordt, hangen af van de nationale wetgevingen en de bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten.
De Gemeenschap heeft, met het oog op de goede werking van de interne markt, altijd al geprobeerd deze leemte op te vullen en daartoe werden in de jaren "80 twee soorten initiatieven gelanceerd.
Allereerst begonnen de lidstaten op grond van het vroegere artikel 220 van het EG-Verdrag onderhandelingen over een overeenkomst om de intracommunautaire gevolgen van faillissementen op horizontale wijze te regelen en om te bepalen welke rechtbank bevoegd was en welke wetgeving van toepassing was om een onderneming insolvent te verklaren. Deze onderhandelingen hebben geleid tot de sluiting van het Verdrag betreffende insolventieprocedures uit 1995, dat de basis vormt voor het debat van vandaag.
De Commissie stelde tevens twee richtlijnen inzake het faillissement van verzekeringsmaatschappijen en kredietinstellingen voor. Deze voorstellen zijn gebaseerd op het beginsel dat de autoriteiten van het land van herkomst waar deze ondernemingen de toestemming hebben te werken, bevoegd zijn.
De Commissie wenst dat beide richtlijnen zo snel mogelijk kunnen worden aangenomen. Tot op heden heeft geen van beide initiatieven succes gehad. De aanneming ervan is opgeschort.
Het Verdrag betreffende insolventieprocedures uit 1995 is, vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, nog altijd niet door alle lidstaten ondertekend en is derhalve nog niet van toepassing.
De Commissie behoudt zich het initiatiefrecht voor en onderzoekt momenteel hoe de door de lidstaten in 1995 overeengekomen tekst in het Verdrag van Amsterdam kan worden opgenomen.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik de commissaris toch even nader aan de tand moet voelen. Hij zegt: er is de conventie van 1995, die is niet door alle lidstaten ondertekend, en de Commissie denkt er nu over om een initiatief te gaan nemen. Mogen wij van de commissaris de toezegging dat de Commissie nu zelf met een eigen initiatief van hetzij een richtlijn hetzij een verordening - dat laten wij aan de Commissie over - komt, zodat wij niet langer hoeven te wachten op die aarzelende lidstaten?

De Voorzitter
Mijnheer Wijsenbeek, ik heb me zeer toegeeflijk opgesteld maar ik moet deze dialoog onderbreken. Ik wil de heer Malangré persoonlijk bedanken voor het werk dat hij in dit Parlement heeft verzet en ik wens hem veel geluk in de toekomst.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Legale interceptie van telecommunicatieverkeer
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0243/99) van de heer Schmid, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de ontwerpresolutie van de Raad over de legale interceptie van telecommunicatieverkeer in verband met nieuwe technologieën (10951/2/98 - C4-0052/99-99/0906(CNS)).

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, voordat ik overga tot de kern van de zaak, wil ik mij kort tot u, mijnheer Malangré, richten. Na twintig jaar lid te zijn geweest van dit Parlement, houdt u ermee op. U weet dat ik een persoonlijke reden heb om het woord tot u te richten. Wij zijn, zogezegd, tegenstanders, concurrenten van elkaar in de politiek: wij komen beiden uit het gebied rond Aken. U was 16 jaar burgemeester van de belangrijke Europese stad Aken en 20 jaar lid van het Europees Parlement. Ik was slechts enkele jaren burgemeester van een kleine stadje bij u in de buurt en dat stadje heeft werkelijk alles in het werk gesteld u van bedrijfsbelasting te beroven door grote bedrijven bij u weg te halen. Dat heeft echter onze vriendschap en ons gemeenschappelijk werk voor Europa nimmer mogen schaden. Namens ook talrijke andere collega's van mijn fractie wil ik u loven als een van de meest achtenswaardige, geloofwaardige leden van dit Parlement. Ik dank u voor uw werk.
Applaus
In het verslag-Schmid wordt een uiterst gevoelig thema behandeld: de moderne telecommunicatiemaatschappij op de drempel van de 21ste eeuw. Voor de mens is privacy een hoog goed. In alle democratische staten worden de burgers van rechtswege beschermd tegen willekeurige ingrepen van de overheid in hun privacy. Daarom mag de politie niet zo maar telefoongesprekken afluisteren of faxen en brieven meelezen. Daarvoor bestaat een wet, op grond waarvan iets dergelijks alleen is toegestaan in specifieke, heel beperkte gevallen en met gerechtelijke toestemming. De voorwaarden daarvoor zijn in het nationale recht geregeld en dat is ook goed zo.
De onderhavige ontwerpresolutie van de Raad over legale interceptie van telecommunicatieverkeer tornt dan ook niet aan het nationaal recht. Resoluties in het kader van de derde pijler - en dat kun je betreuren of niet, dat doet er weinig toe - hebben nu eenmaal de zojuist genoemde kenmerken. In de toekomst zullen zij weliswaar, overeenkomstig het Verdrag van Amsterdam, de nauwkeurigere naam "gemeenschappelijk standpunt" dragen, maar zij zullen ook dan geen bindende wetgeving zijn. Veeleer zullen de lidstaten afspraken maken over gemeenschappelijke handelwijzen. Zo werd bijvoorbeeld met een dergelijke resolutie in 1995 afgesproken wat men, technisch gezien, moet verstaan onder interceptie: moet alleen de inhoud van een telefoongesprek of ook het tijdstip van het gesprek en het telefoonnummer van de betrokkene worden geregistreerd?
Deze, voor telefoon en fax geldende afspraken tussen de lidstaten gaan uit van twee overwegingen. Ten eerste brengt de installatie van interceptieapparatuur voor de telefoonmaatschappij aanzienlijke kosten met zich mee. Op de interne markt moeten de lasten echter, om concurrentieverstoringen te voorkomen, vergelijkbaar zijn. Een overheid kan dus zijn telefoonmaatschappijen geen kosten opleggen die andere maatschappijen in andere landen niet hebben.
Ten tweede moet men bij verzoeken om grensoverschrijdende rechtsbijstand duidelijk maken wat met interceptie wordt bedoeld. In de onderhavige ontwerpresolutie worden de gemaakte afspraken uitgebreid tot mobiele telefoons en communicatie via Internet en daar komen wij aan een zeer gevoelig punt. Deze uitbreiding is logisch: wij beschermen immers de privacy van de mensen. Wij beschermen echter niet een bepaald technisch communicatiemiddel en daartussen moet dus een duidelijk onderscheid worden gemaakt.
Er is verzet gerezen tegen deze afspraken en tegen de geplande procedures en dat verzet is eigenlijk heel interessant en moet nauwkeurig onder de loep worden genomen. Enkele Internetfreaks maken zich namelijk zorgen. Zij denken dat men in de toekomst zijn neus zal gaan steken in de vrije communicatie en deze in gevaar zal brengen. Men kan hen echter tegenwerpen dat Internet geen voor justitie ontoegankelijke ruimte is. Juist in een democratische maatschappij mogen er geen zones zijn waarin iedereen kan doen en laten wat hij wil. Ik was rapporteur van het Parlement voor de uitwerking van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van kinderpornografie. Als u ziet wat er op Internet allemaal aan de hand is, gaat u luidkeels roepen om regelgeving, hoe moeilijk een akkoord over een dergelijke regelgeving ook moge zijn.
Bovendien hebben de providers bezwaren, omdat zij met de kosten worden opgezadeld. Wij houden met een in het verslag opgenomen amendement rekening met dit bezwaar. Afgezien daarvan is er een vast tijdsbestek voor de omzetting en dat is een zwak punt. Er bestaat ook verzet van de kant van degenen die belang hebben bij het witwassen van geld en belastingontduiking. De rapporteur van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, de heer Florio, heeft dergelijke bezwaren naar voren gebracht. Gelukkig is men openlijk met het bezwaar voor de dag gekomen dat deze resolutie over interceptie ook van toepassing zou kunnen zijn op banktransacties via Internet. Het Handelsblatt , een krant die men allesbehalve van socialistische sympathieën kan verdenken, schreef in december jongstleden: "Internet is het ideale medium voor belastingontduiking. Een firma, Privacy solutions genaamd, maakt openlijk reclame op Internet met de zin: "Uw kantoor bevindt zich in Cyberspace, geen enkele belastingambtenaar komt u op het spoor" . De burgers hebben recht op bescherming van hun privacy, maar geen recht op misdadigheid, geen recht op witwassen en evenmin recht op belastingontduiking.
Wie legale interceptie van het moderne telecommunicatieverkeer volledig van de hand wijst - zoals wij regelmatig in redevoeringen hebben gehoord - maakt zich misschien onbewust, maar wel effectief tot handlangers van misdadigers. Hoe moeilijk de omzetting van de gemeenschappelijke afspraken in voor alle rechtsorden aanvaardbare daden ook moge zijn, wij moeten absoluut beseffen dat de met de nieuwe telecommunicatiemogelijkheden geboden vrijheid altijd aanleiding zal geven tot misbruik. Daarom moet men een beroep doen op het verantwoordelijkheidsbesef van degenen die deze vrijheid kunnen gebruiken. Anderzijds moeten wij echter ook de overheid uitnodigen tot het uitwerken van intelligente oplossingen voor de manier waarop men paal en perk kan stellen aan dergelijk misbruik van vrijheden, met alle gevolgen van dien voor de samenleving en met name de fiscus. Mijn collega, de heer Schmid, heeft geprobeerd met zijn verslag daartoe een bijdrage te leveren.
Applaus

Cederschiöld
Mevrouw de Voorzitter, interceptie van telefoonverkeer is een gevoelige kwestie, omdat het de integriteit van de individuele burger aangaat. Men moet altijd blijven balanceren tussen efficiënte criminaliteitsbestrijding en de persoonlijke bescherming van de integriteit van het individu. Niemand wil een "Orwelliaanse controlestaat', maar men wil de burgers ook niet blootstellen aan veel criminaliteit. Het gaat hier slechts om het bijwerken van een bestaande resolutie over interceptie van telecommunicatieverkeer, die aangepast wordt aan de moderne technologie. Dat betekent dat het eigenlijk geen nieuwe wetgeving is. We hebben het hier over een zeer zwakke wetgeving. Zij stelt de nationale wetgeving niet buiten werking, de lidstaten voeren haar alleen door als ze dat willen en in de vorm die ze zelf kiezen.
Het is de taak van de lidstaten om de misdaad te bestrijden die binnen de landsgrenzen gepleegd wordt. Het land heeft de verantwoordelijkheid voor alle criminaliteitsbestrijding en voor de kosten die daaraan verbonden zijn. De Verenigde Staten hanteert dezelfde oplossing. De kosten die ontstaan in verband met interceptie van telecommunicatie zijn voor de staat en dienen voor de staat te zijn. Het is van belang om er met name nu op te wijzen, nu de telefoonmarkten geprivatiseerd worden. Hogere kosten zouden de situatie voor kleine Internetproviders namelijk moeilijker maken, wat ons Europese concurrentievermogen zou benadelen. Internetproviders kunnen zich immers overal op de wereld vestigen en moeten niet uit de Unie gejaagd worden door hogere kosten.
Vooruitgang binnen de geavanceerde technologie staat centraal in de ontwikkeling in Europa. De economische voorwaarden voor groei binnen de IT-sector mogen niet verslechteren. De IT-sector heeft mogelijkheden om zich uit te breiden. Dat geldt met name voor het midden- en kleinbedrijf, dat benadeeld zou worden door de kosten voor algemene opslag.
In de discussie over maatregelen tegen criminaliteit moet de persoonlijke integriteit een steeds belangrijkere factor worden, bijvoorbeeld in de vorm van een strikte registratie. Er zijn echter ook voorzorgsmaatregelen nodig om te voorkomen dat Internet een vrijplaats wordt voor criminelen.
Algemene opslag van alle informatie doet ongetwijfeld aan Orwell denken, maar als de overheid verantwoordelijk is voor de kosten, is het waarschijnlijk dat alleen absoluut noodzakelijke informatie bewaard zal worden. Er moet een gerechtelijk bevel en een specificatie van de opgevraagde informatie vereist zijn. Het zal natuurlijk slechts gebruikt worden in verband met zeer verdachte gevallen van zeer zware criminaliteit. En het mag niet mogelijk zijn om gebruik te maken van overbodige informatie. De regulering hiervan is in bijna alle landen, die het om goede redenen hebben, zeer strikt. Ik zie daarom geen reden voor het Parlement om dit tegen te houden. Wel vind ik dat het Parlement een evenwicht moet vinden met de informatiemaatschappij, maar het Internet niet, zoals de heer Schulz zei, een markt voor misdaad mag laten worden. Dus voor het bevorderen van de criminaliteitsbestrijding moedig ik dit voorstel aan.

McKenna
Het EU-FBI-telecommunicatiesysteem van toezicht is gebaseerd op twee afzonderlijke, maar onderling nauw samenhangende initiatieven en ontwikkelt zich snel. Allereerst heeft de Raad een nieuwe ontwerpresolutie opgesteld. In zijn resolutie van 1995 had de Raad gewezen op de eisen waaraan de lidstaten moesten voldoen. In zijn ontwerpresolutie over dit vraagstuk somt de Raad nog extra eisen op die betrekking hebben op de nieuwe communicatietechnologieën zoals de satelliet- en Internetcommunicatie. Daarnaast staat de Raad op het punt overeenstemming te bereiken over een nieuwe regeling die voorziet in een rechtsgrondslag om op afstand toegang te krijgen tot een grondstation voor telecommunicatiesatellieten in Italië. Een nieuwe clausule in de ontwerpovereenkomst betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken moet hierin voorzien.
Deze ontwerpovereenkomst biedt een rechtsgrondslag voor de interceptie van alle vormen van telecommunicatieverkeer binnen de Europese Unie. Deze rechtsgrondslag is nodig om het EU-FBI-telecommunicatiesysteem in werking te laten treden. Verwacht wordt dat men op de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken van 27 en 28 mei met beide maatregelen akkoord gaat.
In de tekst waarover we vandaag in dit Parlement debatteren, worden de eisen van 1995 aangevuld met gegevens over Internetgebruikers zoals IP-adressen, het elektronische adres dat is toegekend, het rekeningnummer en het e-mailadres (ENFOPOL 10951/98 REV2).
Dit is nu veranderd. Het gaat hier nu niet om de huidige formulering. Er wordt nu immers gesproken over "IP-adres" en in plaats van "rekeningnummer" heeft men het nu over "creditcardnummer en e-mailadres" .
Ik vind het ontzettend jammer dat er op een donderdagavond over een dergelijk vraagstuk wordt gedebatteerd. Vanavond is immers maar een klein aantal afgevaardigden aanwezig en morgen, vrijdag, wordt er over dit verslag gestemd. Bovendien heeft er binnen de nationale parlementen geen goed debat over deze kwestie plaatsgevonden. In het Ierse parlement is helemaal niet over dit vraagstuk gesproken en ik denk dat dit ook voor veel andere parlementen geldt.
Als in de toekomst de interceptie van communicatie op een dergelijke manier mogelijk wordt, dan kunnen we straks ook zeggen waar iemand zich bevindt, welke websites hij bekijkt, welke e-mails hij verstuurt en wat voor elektronische betalingen hij verricht. Kortom, straks kan alles over iemands privé-leven worden nagetrokken.
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement vindt dit een ernstige aantasting van de privacy. Er zijn immers onvoldoende voorzorgsmaatregelen getroffen wat betreft de bescherming van gegevens en de democratische controle. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger bracht dit punt ter sprake en toonde zich hier zeer kritisch over. Helaas is de rapporteur voor advies nu niet in ons midden want dit is een zeer belangrijk punt dat benadrukt moet worden.
Regels voor bijvoorbeeld het afluisteren van telefoongesprekken zijn op nationaal niveau vastgesteld. Per lidstaat gelden zeer specifieke regels en machtigingsprocedures. In dit voorstel wordt geen rekening gehouden met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden of met de bepaling inzake de bescherming van het privé-leven (artikel 8). Met deze zaken wordt hier geen rekening gehouden. De overheid zou zich alleen onder zeer strenge voorwaarden mogen bezighouden met de interceptie van telecommunicatieverkeer. We moeten het standpunt van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger ter harte nemen.
Een andere kwestie die ik aan de kaak wil stellen is dat er alleen schriftelijk over dit vraagstuk is gedebatteerd. Het is niet tijdens een bijeenkomst van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken aan de orde gekomen. Ik ben daarom van mening dat voor dit vraagstuk niet de juiste democratische procedures zijn gevolgd. Ook in de nationale parlementen is het niet aan de orde gekomen. Ik betreur het verder dat dit onderwerp op de agenda van donderdagavond is gezet terwijl vrijwel iedereen zich nu met de verkiezingscampagne bezighoudt. Niemand weet wat zich hier afspeelt. Dit is een ernstige schending van het recht op privacy en op vrijheid.
In de lidstaten van de Unie en in andere landen van de wereld wordt onderdrukkende wetgeving altijd gerechtvaardigd met het argument dat we hiermee de grote criminaliteit kunnen bestrijden. Een van de sprekers noemde het voorbeeld van pedofilie en dergelijke zaken op het net. Dit betekent echter niet dat het basisrecht op privacy mag worden geschonden, wat hier overigens wel wordt voorgesteld. We moeten nog veel meer over dit vraagstuk van mening wisselen, niet alleen hier in het Europees Parlement, maar ook in de nationale parlementen. Ik vraag me of waarom dit vraagstuk op dergelijke gehaaste wijze door dit Parlement behandeld moet worden, zonder dat er sprake is van een fatsoenlijke democratische controle of een behoorlijk publiek debat.

Nassauer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, reeds het vermelden van het begrip interceptie van telecommunicatieverkeer is voldoende om in bepaalde kringen pavlovreacties op te roepen van een politiestaat, van big brother. Wat de commissie juridische zaken heeft geproduceerd, is zulke ondoordachte onzin dat het hoogstens voor een eerstejaarsstudent geoorloofd zou zijn iets dergelijks in omloop te brengen. Als een tweedejaars dat zou doen, zou men dat als regelrechte boosaardigheid betitelen. De heer Schulz heeft volkomen terecht erop gewezen - en de heer Schmid zegt dat ook in zijn verslag - dat deze aanbeveling van de Raad niets wijzigt aan de juridische situatie van de lidstaten.
De wettelijke voorwaarden voor interceptie van telefoonverkeer - voor afluisteren van gesprekken en controle op Internetverbindingen - blijven ook na deze resolutie een verantwoordelijkheid van uitsluitend de nationale rechtsorden. Met deze resolutie wil men enkel de technische voorschriften onder een noemer brengen. Dat is noodzakelijk om interceptiemogelijkheden te verkrijgen bij de bestrijding van georganiseerde misdaad.
Ik zal u een voorbeeld noemen: met behulp van een virtuele bankrekening kan men bijvoorbeeld uit chantage verkregen geld innen. Een afperser opent een virtuele bankrekening en kan op die manier in het bezit komen van het geld. Zonder controle op de toegang tot Internet kan men deze man onmogelijk in de kraag grijpen. Daarom moeten deze mogelijkheden worden geboden. De Raad heeft een aanbeveling uitgevaardigd en deze is vervat in de onderhavige resolutie. Deze is absoluut nodig om de georganiseerde criminaliteit te kunnen bestrijden.
De lidstaten zullen zeer zeker alle voorwaarden handhaven die een rechtsstaat moet bieden om registratie van dergelijke gevoelige ingrepen, zoals interceptie van telefoongesprekken of controle op Internetverbindingen, te garanderen. Men moet echter daarnaast alle noodzakelijke mogelijkheden bieden om de georganiseerde misdaad het hoofd te bieden.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, ik wil dit debat niet onnodig rekken, maar mevrouw McKenna heeft twee dingen gezegd waar ik kort op moet ingaan. Ten eerste is bij de afwezigheid van de heer Schmid, die ik hier vertegenwoordig, absoluut geen kwade opzet in het spel. Zijn verslag had eigenlijk vanmorgen moeten zijn behandeld. Dat hij vanmiddag niet aanwezig kon zijn, was geen kwestie van andere politieke afspraken, maar van privé-verplichtingen waar hij absoluut niet onderuit kon. Daarom verzoek ik u hem te verontschuldigen. Ik ga ervan uit dat de kritiek van mevrouw McKenna op zijn afwezigheid uit onwetendheid is ontstaan.
Ten tweede moet ik één ding resoluut van de hand wijzen. De commissie ten principale van dit Parlement was de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Mijns inziens is er nergens ter wereld een parlement waar bij de besprekingen van mogelijke ingrepen in de grondvrijheden van de burgers - en hier gaat het om de opbouw van de juridische ruimte in Europa - de grondrechten en de mensenrechten zozeer in de gaten worden gehouden als hier in het Europees Parlement. U weet, mevrouw McKenna, dat ik niet alleen woordvoerder van mijn fractie ben voor binnenlandse zaken, maar ook ondervoorzitter van de Subcommissie mensenrechten. Als men hier zegt dat wij, de heer Nassauer, de heer Schmid of ikzelf, met ons werk er iets doorjagen dat indruist tegen de grondrechten van de burgers van de Europese Unie, moet ik dat zonder meer van de hand wijzen. Dit is eerlijk gezegd toch wel een sterk stuk en ik verzoek u dan ook vriendelijk, omdat u zulk een gewaardeerd collega bent, in de toekomst toch nog eens twee keer na te denken voordat u iets dergelijks herhaalt.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, voor een motie van orde. Ik had geen kritiek op de afwezigheid van de heer Schmid. Ik heb zijn naam niet eens genoemd. Ik sprak over de heer Florio omdat hij rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger was. Deze commissie houdt er een compleet andere mening op na dan de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken.

Marín
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Schmid met zijn uitstekende verslag over de legale interceptie van telecommunicatie feliciteren.
De Commissie is het met het Parlement eens dat dit een belangrijke kwestie is, in het bijzonder wanneer we bedenken dat de volledige telecommunicatiesector in Europa voortdurend snelle en revolutionaire veranderingen ondergaat.
Enerzijds dient rekening gehouden te worden met de terechte bekommeringen van de politiediensten. De ontwikkeling van het Internet mag het vermogen van de lidstaten om de misdaad te bestrijden en de nationale veiligheid te verzekeren, niet aantasten. Anderzijds nemen de telecommunicatiediensten, en het Internet in het bijzonder, een enorme vlucht. Informatieondernemingen dragen al voor meer dan 5 % aan het BBP van de Europese Unie bij. Ze bieden werk aan meer dan 4 miljoen mensen en ze scheppen banen in een veel hoger tempo dan welke andere sector in de Europese Unie dan ook. De Europese Unie heeft er logischerwijze dan ook alle belang bij dat zij zich op het gebied van informatie op de eerste rij kan handhaven.
Bovendien moeten wij zonder meer het vertrouwen dat de gebruikers in de telecommunicatiediensten hebben, verzekeren, zodat deze sector zich kan blijven uitbreiden. De Commissie acht het bijgevolg van fundamenteel belang dat een correct evenwicht tussen de verschillende belangen gevonden wordt. Ons inziens kan dat alleen via een open dialoog tussen politie, exploitanten en het bedrijfsleven.
Zoals zowel in het verslag van de heer Schmid als in het advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger onderstreept wordt, dienen een aantal aspecten verder bestudeerd te worden. Zo moeten bijvoorbeeld de verplichtingen van de exploitanten alsook de privacy van het telecommunicatieverkeer verduidelijkt worden.
De Commissie wil een breed debat op gang brengen over de vereiste voorwaarden en over de manier waarop deze zo rendabel mogelijk vervuld kunnen worden. De Commissie zal in het kader van zo'n debat misschien een aantal voorstellen terzake doen, waarbij de nieuwe, door het Verdrag van Amsterdam geboden mogelijkheden ten volle benut zullen worden. Alleen op die manier zullen wij de ontwikkeling van de informatiemaatschappij in goede banen kunnen leiden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 19.00 uur gesloten

