Sprawozdanie w sprawie obrad Komisji Petycji w roku 2006 (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie Carlosa José Iturgaiz Angulo w imieniu Komisji Petycji w sprawie obrad Komisji Petycji w roku parlamentarnym 2006.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Praca Komisji Petycji jest niezwykle ważnym źródłem wyczerpujących informacji na temat problemów i skarg obywateli odnośnie do kwestii europejskich.
Mimo iż działania Komisji Petycji obejmują wiele różnych obszarów politycznych, często dotyczą kwestii związanych z zagospodarowaniem terenu i ochrony środowiska. W zasadzie odnoszą się one do wszystkich państw członkowskich i obejmują dużą część społeczeństwa obywatelskiego, począwszy od pojedynczych obywateli aż po międzynarodowe organizacje pozarządowe.
Uważam, że poseł sprawozdawca słusznie podkreśla znaczenie pracy polegającej na rozpatrywaniu 1 000 lub też więcej petycji rocznie. Chciałbym zwrócić uwagę na trzy aspekty tego sprawozdania oraz podjętą rezolucję.
Pierwszy z nich dotyczy rozwoju obecnej sytuacji: wizyt, jakie Komisja składa w miejscach, gdzie występują konkretne problemy. Wizyty te mogą mieć znaczny wydźwięk medialny i bez wątpienia podwyższą status pracy Komisji. Misje te, oprócz tego, że ogólnie rzecz biorąc mają wsparcie prasowe i medialne, są źródłem bardzo szczegółowych sprawozdań, które moim zdaniem charakteryzują się wysoką jakością. Uważam, że są to ważne dokumenty traktujące o państwa działalności, które z pewnością zasługują na szerszy rozgłos. Ci, którzy w zeszłym tygodniu słuchali programów radiowych na temat działalności Komisji Petycji, zrozumieją, jak ważne jest rozpatrywanie nadchodzących petycji w obecności wszelkich niezbędnych ekspertów. Wymaga to co prawda znacznego zaangażowania czasowego i merytorycznego, ale jestem pewny, że się opłaci.
Kolejny punkt, jaki chciałbym podkreślić, od zawsze cieszył się dużą popularnością podczas tego typu debat: współistnienie lub nawet powielanie petycji i skarg, co może prowadzić do naruszeń. Zgodnie z informacjami zawartymi w sprawozdaniu w 2006 roku Komisja po raz kolejny nie przekazywała na bieżącą informacji Parlamentowi, mimo iż Parlament wyraził takie życzenie. Z pewnością przewidzieli państwo, że teraz wspomnę o naszym ostatnim porozumieniu w sprawie egzekwowania prawa wspólnotowego, znanego pod nazwą "skuteczna Europa”. Porozumienie to dotyczy zachowania przejrzystości, ustalenia priorytetów, modernizacji, lepszej współpracy z władzami krajowymi oraz wszelkich innych elementów, jakich życzyliby państwo sobie w kwestii duplikacji. Jednakże to nie wszystko. Rozpoczęliśmy już prace nad dokumentem, który będzie wyznaczał strategie. Dokument ten odniesie to wszystko do sektora ochrony środowiska, który, o ile dobrze wywnioskowałem ze sprawozdania, jest jednym z sektorów priorytetowych.
Trzecim i jednocześnie ostatnim punktem, o którym chciałbym tutaj wspomnieć, bardziej dotyczy przyszłości. Chciałbym jeszcze raz zapewnić państwa, że dążymy do optymalnej współpracy pomiędzy Komisją i Parlamentem. Taka współpraca jest korzystna dla obu stron. Systematyczna współpraca prowadzi do lepszej wymiany informacji i w rezultacie do podniesienia poziomu usług oferowanych naszym obywatelom we wszystkich sektorach. Właśnie tego chcemy, tak więc spróbujmy zagwarantować przykładność rozpatrywania petycji.
Jeszcze raz chciałbym podziękować posłowi sprawozdawcy za poruszenie tego tematu.
Carlos José Iturgaiz Angulo
sprawozdawca. - (ES) Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym podziękować komisarzowi Dimasowi za komentarze i refleksje, jak również oczywiście też wszystkim osobom, które były zaangażowane w opracowywanie tego sprawozdania, łącznie z pracownikami sekretariatu, wszystkimi posłami do PE, którzy uczestniczyli w debatach komisji, jak również tymi, którzy zgłosili poprawki mające na celu ulepszenie tego sprawozdania. Dziękuję wam wszystkim.
Panie i panowie! Przedmiotowe sprawozdanie przedkładam zgodnie z zasadą 192 regulaminu w sprawie obrad Komisji Petycji w roku parlamentarnym 2006. Sprawozdanie to jest przeglądem głównych punktów działalności Komisji Petycji w ciągu ostatniego roku. Wymienione zostały w nim osiągnięcia Komisji Petycji, ale też zwrócono uwagę na konkretne obszary, które wymagają dalszego zaangażowania, ponieważ oczywiście cały czas musimy myśleć o postępie.
Ze wszystkich komisji działających przy Parlamencie to właśnie Komisja Petycji ma najbliższy kontakt z obywatelami. Obywatele mogą zgłaszać się indywidualnie lub grupowo, zaś komisja stara się zaproponować im optymalne rozwiązania, jednocześnie zapewniając, że petycje będą rozpatrywane w sposób przejrzysty i skuteczny, i że wszyscy obywatele otrzymają wyczerpujące odpowiedzi na zgłoszone kwestie.
Prawo petycji, zapisane w artykułach 21 i 194 Traktatu WE, jest istotną cechą obywatelstwa europejskiego, gdyż umożliwia zarówno obywatelom Unii Europejskiej, jak i osobom fizycznym i prawnym, mieszkającym lub posiadającym swoją siedzibę na terenie państwa członkowskiego, zwracanie się do Parlamentu Europejskiego w sprawach, które należą do kompetencji unijnych.
W związku z tym z pewnym zadowoleniem pragnę zwrócić uwagę na to, że statystyki ponownie wskazują na stały napływ petycji. Na przykład w 2005 roku wpłynęły 1 032 petycje, zaś w roku 2006 1 016. Około jedna trzecia została uznana za niedopuszczalne. Należy przy tym zauważyć, że główne obszary zainteresowania wnioskodawców ogólnie rzecz biorąc dotyczą środowiska i swobodnego przepływu towarów, osób i kapitału.
Petycje odzwierciedlają istotny wizerunek stosowania europejskiego prawodawstwa i jego wpływ na obywateli. Za pośrednictwem petycji europejscy obywatele podkreślają wady i trudności procesu transpozycji i stosowania prawodawstwa: są oni w idealnej sytuacji, która umożliwia kontrolowanie wdrażania unijnego prawodawstwa na szczeblu krajowym.
Odsetek petycji, które są uznawane za niedopuszczalne, również świadczy o ciągłej potrzebie zwiększania świadomości publicznej i skuteczniejszych sposobów informowania europejskich obywateli o prawodawstwie UE i strategiach unijnych, jak również o ich prawie do składania petycji do Parlamentu Europejskiego.
Aby to osiągnąć, wymagany jest wspólny wysiłek Parlamentu Europejskiego oraz różnych krajowych instytucji w poszczególnych państwach członkowskich.
Mając na uwadze Komisję Europejską, chciałbym również powiedzieć, że Komisja Petycji polega na znawstwie Komisji w kwestii prowadzenia dochodzenia w sprawie ewentualnych naruszeń prawodawstwa wspólnotowego, które wychodzą na światło dzienne dzięki petycjom.
Zalecenia Komisji odgrywają zasadniczą rolę w definiowaniu najwłaściwszych odpowiedzi na problemy zgłaszane przez wnioskodawców. Niemniej jednak Komisja Petycji zachęcała i nadal też zachęca Komisję Europejską, aby unikała standardowych, czasem też raczej ogólnych odpowiedzi, opierających się na ścisłej interpretacji swoich kompetencji i informacji udostępnionych przez państwa członkowskie.
Komisja Petycji stale podkreśla znaczenie gwarancji, że przy ocenianiu petycji należy położyć większy nacisk na rzeczywiste problemy obywateli, jak również apeluje do Komisji Europejskiej o prowadzenie niezależnych kontroli, które mogłyby przyczynić się do spójniejszego podejścia do konkretnych spraw.
Pragnę również zwrócić uwagę na fakt, że w ramach dialogu z Komisją Europejską Komisja Petycji stale podkreśla istotne znaczenie roli, jaką petycje odgrywają w osiąganiu wspólnego celu, jakim jest zbliżenie Europy do jej obywateli.
Należy też wspomnieć o konstruktywnych relacjach pomiędzy Komisją Petycji i Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, które opierały się na ciągłym dialogu i wzajemnym poszanowaniu swoich kompetencji i przywilejów, oraz o dwóch przedstawionych sprawozdaniach.
Rainer Wieland
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym jeszcze raz złożyć zażalenie co do faktu, że zwłaszcza to sprawozdanie jest omawiane o tak niedogodnej porze pod względem swego rodzaju publicznego oddźwięku. W sumie chciałbym przedstawić pięć komentarzy.
Po drugie potrzebne są decyzje Komisji odnośnie procedur postępowania w przypadku naruszeń Traktatu. Panie komisarzu! Nie wystarcza przygotowanie dokumentu, w którym mówi się po prostu o własnej determinacji, co przed chwilą zostało skomentowane; ważniejsze jest wniesienie rzeczywistych ulepszeń. Do pana zadań należy usprawnienie procesu podejmowania decyzji odnośnie do procedur w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego określonym w Traktacie, które następnie powinien pan opublikować, w miarę konieczności wraz z odnośnymi decyzjami sądu lub orzeczeniami prawnymi.
Po trzecie Rada zaczyna mieć coraz bardziej polityczny charakter. Wraz z głosowaniem większością kwalifikowaną Rada jako instytucja współuczestnicząca w procesie legislacyjnym przejmuje na siebie bardziej ogólną odpowiedzialność za swoją legislację i w ten sposób też za wykonywanie swoich praw. Jeszcze raz chcielibyśmy podkreślić fakt, że w związku z tym przyjęlibyśmy z zadowoleniem większe zaangażowanie ze strony Rady w działania Komisji Petycji i na przykład mianowanie wysokiego urzędnika, którego obowiązkiem byłaby koordynacja kwestii związanych z petycjami.
Mój piąty i jednocześnie ostatni komentarz brzmi następująco: naszym celem nie jest tylko i wyłącznie krytykowanie innych. Za pośrednictwem tego sprawozdania chcemy zademonstrować obywatelom, że my jako Parlament Europejski potrzebujemy ulepszeń. Można o tym przeczytać w punktach 25 i 26. Potrzebujemy ulepszonego procesu postępowania w ramach Parlamentu Europejskiego. Potrzebne nam są odpowiednie zasoby ludzkie, odpowiedni czas udzielania odpowiedzi, sprawniejszy system przepływu pracy, bardziej przejrzyste procedury, jak również potrzebujemy ulepszonego sposobu odsiewania nieistotnych petycji i tych, które zostały uznane za niedopuszczalne, na wczesnym etapie, co umożliwiłoby nam skoncentrowanie się na tych petycjach, które są ważne i zostały uznane za dopuszczalne. Parlament wykonał w tej kwestii ważny krok naprzód, powołując komisję śledczą, tak więc jesteśmy na dobrej drodze.
Proinsias De Rossa
w imieniu grupy PSE. - Pani przewodnicząca! Nie popieram poprawki 1 do punktu 15 i dziwię się, że poseł Atkins się pod tym podpisał. Uważam, że poprawka ta podważa rolę Komisji Petycji i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, i nakłaniałbym posłów do jej odrzucenia.
Komisja Petycji odgrywa ważną rolę w zbliżaniu Unii do swoich obywateli. Rzeczywiście wielokrotnie udawało nam się zdobywać odszkodowanie i przestrzegać zasad fair play, zarówno w przypadku osób indywidualnych jak i całych społeczności. Parlament Europejski jest w coraz większym stopniu postrzegany przez obywateli jako ważna platforma, która broni ich środowiska, jakości wody pitnej i dziedzictwa archeologicznego.
Jednakże istnieją też słabe punkty, które należy uwzględnić w mechanizmach, jakimi posługuje się Komisja Petycji i Komisja Europejska przy dochodzeniu zadośćuczynienia i narzucaniu rządom i władzom lokalnym swoich decyzji w kwestii zaniedbań i w niektórych przypadkach też w kwestii zamierzonego uchylania się od wdrażania prawa europejskiego.
Można podać następujące przykłady: projekt autostrady M30 w Madrycie, któremu miałem okazję przyjrzeć się osobiście podczas wizyty złożonej w imieniu Komisji Petycji - władze nadal nie wdrażają tam ustalonych działań, które mają na celu zniwelować naruszenia prawa unijnego; podobna sprawa dotyczy lettori, nauczycieli języków obcych we Włoszech, którzy byli sfrustrowani dążeniem do bycia traktowanym fair play przez ponad 20 lat; oraz nieodpowiednie przepisy i procedury ochrony wody pitnej i dziedzictwa archeologicznego w Irlandii. Uważam że jako Komisja Petycji i Unia Europejska powinniśmy zagwarantować wnioskodawcom przynajmniej wdrożenie takich decyzji, które zostały podjęte przeciwko rządom i władzom lokalnym.
Komisarz Wallström podczas dzisiejszej debaty parlamentarnej zwrócił uwagę na fakt, że o jakości prawa świadczy sposób jego wdrożenia. Oczywiście na szczeblu europejskim istnieje wiele przepisów, które nie są właściwie wdrażanie na szczeblu krajowym, i obywatele nie będą ufać Unii Europejskiej dopóty, dopóki sytuacja ta nie ulegnie zmianie.
Marian Harkin
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym pogratulować sprawozdawcy znakomitego sprawozdania. Sama zostałam członkiem Komisji Petycji dopiero ponad rok temu i przez ten czas miałam możliwość osobiście uczestniczyć w niezwykle wartościowych działaniach, prowadzonych przez Komisję Petycji.
Jak często jako politycy słyszymy o deficycie demokracji i jak często w związku z tym jesteśmy nakłaniani do zaangażowania się w sprawy, z jakimi zmagają się obywatele? Cóż, Komisja Petycji jest konkretnym, bezpośrednim i praktycznym organem, który zajmuje się sprawami Europejczyków. Dużo prawdy jest w stwierdzeniu, że cała polityka ma charakter lokalny i mimo iż obywatele 27 państw członkowskich interesują się tematami związanymi z globalizacją, rozszerzeniem UE, emigracją, zaopatrzeniem w energię itd., najczęściej zajmują się tymi tematami, które wpływają na ich życie, rodzinę i społeczność. Tak samo, biorąc pod uwagę prawodawstwo europejskie, obywatele interesują się tym, jaki wpływ ma ono na ich życie i społeczność. W miejscach, gdzie obywatele dostrzegają przypadki niewłaściwego bądź nieuczciwego stosowania prawodawstwo europejskiego, żądają oni stosunkowo prostego, łatwego i skutecznego sposobu zajęcia się daną sytuacją.
Dlatego też obywatele liczą na pomoc ze strony Komisji Petycji. Jeżeli złożona przez nich petycja zostanie uznana za niedopuszczalną, chcą, aby została ona rozpatrzona skutecznie i we właściwym czasie, i w tej kwestii szczególnie popieram podejście posła sprawozdawcy, który w punktach 9, 10 i 12 wzywa Komisję Europejską i Komisję Petycji do przestrzegania odpowiednich terminów.
Zgadzam się z posłem sprawozdawcą również w odniesieniu do punktów 25 i 26, w których jest mowa o potrzebie wzmocnienia sekretariatu komisji i znalezienia niezbędnych środków finansowych, umożliwiających dalszy rozwój systemu oprogramowania dla e-petycji.
Według mnie Komisja Petycji stanowi znaczną część publicznego wizerunku instytucji europejskich: obywatele mają do niej dostęp i ich sprawa zostaje rozpoznana; jest też niezwykle istotnym elementem obywatelstwa unijnego. System musi być jednak skuteczny. Nieskuteczny system to najgorsza rzecz, jaka może się przydarzyć, ponieważ nie tylko obywatele uważają, że niewłaściwe stosowanie lub brak stosowania prawodawstwa unijnego negatywnie wpływa na ich życie, ale też sam system, który ma na celu wspieranie obywateli, zawodzi. Dlatego też podstawą wspierania i uzasadniania praw obywateli Unii Europejskich jest właściwie funkcjonująca Komisja Petycji, która dysponuje odpowiednimi środkami i współpracuje z Komisją i Radą.
W pełni popieram propozycję zwiększenia widoczności portalu obywateli w odniesieniu do prawa do składania petycji. Jeżeli obywatele wiedzą, że mogą złożyć petycję i oczekują słusznej odpowiedzi, udzielonej we właściwym czasie, wówczas to w naszej gestii leży wzmocnienie legislacji unijnej, jej zasadności i przejrzystości oraz wzmocnienie Unii Europejskiej.
Na koniec chciałabym powiedzieć panu komisarzowi, że musimy usprawnić pracę Komisji Petycji, co zostało też podkreślone w przedmiotowym sprawozdaniu, oraz że wspaniałe wyrażenie "łączność z obywatelami” ze zwykłej aspiracji może przekształcić się w fakt rzeczywisty.
Marcin Libicki
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Bardzo dziękuję sprawozdawcy panu Iturgaizowi i wszystkim członkom Komisji Petycji, a także sekretariatowi Komisji Petycji z Davidem Lowem na czele za wzorową pracę wykonaną w ciągu już trzech lat obecnej kadencji.
Komisja Petycji zajmowała się wszystkim, co bolało i co było ważne dla mieszkańców Unii Europejskiej: preambułą do traktatu konstytucyjnego z odniesieniem do Boga i chrześcijaństwa, bankructwem tych osób, które współpracowały z Lloydsem i z Equitable Life, katolickim radiem Cope w Barcelonie, a także planami zagospodarowania przestrzennego Walencji, akcyzą na samochody i obwodnicą doliny Rospudy w Polsce, naruszeniem dyrektyw właściwych Unii Europejskiej dotyczących Irlandii (chodziło o Tarę) i obwodnicą Orleanu we Francji, a także urzędami do spraw młodzieży w Niemczech, do których było bardzo wiele zarzutów (tak zwane Jugendamty).
Komisja Petycji, jak powiedział pan Iturgaiz, jest bardzo ważna dla obywateli Unii Europejskiej. Przybliża ona instytucje Unii Europejskiej i jest niezwykle potrzebna dla przedstawienia ich właściwego obrazu w społeczeństwach.
David Hammerstein
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Pani przewodnicząca, panie pośle Iturgaiz! Chciałbym pogratulować panu znakomitego sprawozdania.
Na początku chciałbym poprosić panią przewodniczącą o poruszenie poważnej kwestii, która budzi niepokój wszystkich członków Komisji Petycji, a mianowicie kwestii braków w sekretariacie komisji odnośnie do zasobów ludzkich. Chciałbym również, aby pani przewodnicząca przekazała tę sprawę do Biura Parlamentu Europejskiego, które odpowiada za udostępnienie wystarczającej ilości środków na potrzeby tego niezwykle ważnego zadania, jakim jest utrzymywanie płynnej komunikacji z obywatelami Unii Europejskiej.
Po drugie chciałbym wykorzystać obecność komisarza Dimas. Z uwagi na to, że wiele petycji dotyczy ochrony środowiska i też wiele z nich pochodzi z Hiszpanii, chciałbym przedyskutować sposoby skuteczniejszego rozpatrywania tych petycji.
Po pierwsze Komisja Europejska jako strażnik traktatów najwyraźniej nie spełnia swojej roli, biorąc pod uwagę to, że rozpatrywanie wielu petycji przebiega zbyt wolno. Wielokrotnie znajdujemy się w sytuacjach, w których działamy in articulo mortis: innymi słowy już przed rozpatrzeniem procedur w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest za późno na jakiekolwiek działania.
Wtedy, jak powiedział jeden z moich kolegów, musimy spojrzeć na informacje dostarczone przez wnioskodawców. W zbyt wielu przypadkach, zwłaszcza w Hiszpanii, wnioskodawcy nie otrzymali jasnej odpowiedzi na złożoną petycję, pomijając to, że nawet nie sprawdzono udostępnionych informacji; za przykład mogą posłużyć petycje w sprawie kopalni odkrywkowych lub ośrodków narciarskich organizowanych w środku obszarów Natura 2000.
Z drugiej strony Komisja Europejska podjęła natomiast wzorowe działania w sprawie innych petycji, jak na przykład w kwestii doliny Rospudy w Polsce. Niemniej jednak niepokoi nas to, że w wielu przypadkach Komisja reaguje zbyt późno, czyli już po rażącym naruszeniu praw ochrony środowiska, o czym już wspominałem. Na przykład w sprawie autostrady 501 w autonomicznej wspólnocie Madrytu Komisja rozpoczęła wdrażanie procedur w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w momencie zakończenia prac budowlanych.
Jesteśmy również zaniepokojeni stosowaniem dyrektywy w sprawie oceny wpływu na środowisko naturalne oraz dyrektywy w sprawie strategicznej oceny środowiska. Dyrektywy te są niewłaściwie stosowane w wielu krajach, zwłaszcza w Hiszpanii, gdzie na skutek podziału projektów dyrektywy wcale nie muszą być stosowane.
Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że ramowa dyrektywa wodna nadal nie została ujednolicona, i w niektórych przypadkach odnoszących się do dużych posiadłości w Hiszpanii, gdzie obowiązkowe sprawozdania zostały wydane przeciwko samemu rządowi hiszpańskiemu, Komisja Europejska odmawia podjęcia środków ostrożności.
Przewodnicząca
Dziękuje koledze Hammerstein. Jednocześnie pragnę zapewnić pana posła, że przekażę do Biura pana prośbę odnośnie do udostępnienia dodatkowych zasobów ludzkich w sekretariacie Komisji Petycji.
Willy Meyer Pleite
w imieniu grupy GUE/NGL. - (ES) Pani przewodnicząca! To prawda, że najczęściej naruszaną dyrektywą jest dyrektywa w sprawie oceny wpływu na środowisko naturalne, która ma zastosowanie do budownictwa i planistyki.
Nasz problem polega po prostu na tym, że nasze reakcje na petycje złożone przez obywateli są opóźnione i że podejmujemy działania już po tym, jak doszło do nieodwracalnych szkód.
Wzdłuż całej hiszpańskiej linii brzegowej można zauważyć niezwykle negatywne rezultaty bardzo agresywnych projektów budowlanych. Obecnie w samym środku estuarium El Ferrol powstaje zakład regazyfikacji, który ma ogromne znaczenie dla Wspólnoty, i jest częścią sieci Natura 2000, ale który nie jest poddawany ocenie wpływu na środowisko naturalne. Jest to jedyny tego typu zakład w Hiszpanii, który nie zostanie poddany ocenie wpływu na środowisko naturalne, co zwiększy brak bezpieczeństwa i będzie świadczyć o pogwałceniu dyrektyw.
Każdy z nas musi dążyć do przyspieszenia reakcji komisji na petycje, tak aby obywatele widzieli, że ich prawa nie są naruszane.
Kathy Sinnott
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Uważam, że Komisja Petycji jest jedną z najcenniejszych komisji w Parlamencie, o ile nie najcenniejszą. Za jej pośrednictwem obywatele przekazują nam informacje na temat tego, w jaki sposób przepisy poprawiane przez nas w innych komisjach wpływają bądź też nie wpływają na nich. Bez tego typu informacji zwrotnych jesteśmy skazani na pracę w próżni. Co się zaś tyczy jakości naszej pracy, w procedurze występują pewne braki: brakuje rady i stałej reprezentacji państw członkowskich. W jaki sposób możemy osiągać wyniki na rzecz obywatela w sporze z jego krajem, jeżeli kraj ten nie ma swojej reprezentacji w Komisji Petycji?
Kolejną kwestią, jaką chciałabym poruszyć, jest petycja szczególna. Irlandczycy złożyli w Komisji Petycji w sumie trzy petycje, które dotyczyły jednego z najważniejszych zabytków archeologicznych Irlandii: wzgórza Tara, siedziby arcykrólów i Świętego Patryka. W odpowiedzi na tę petycję Komisja Petycji zaapelowała o zaniechanie niszczenia miejsca zabytkowego. Komisja Europejska wniosła sprawę przeciwko władzom irlandzkim, ale mimo to, dopóki nie podjęte zostaną jakiekolwiek działania, przez ten teren będzie przebiegać autostrada, prawdopodobnie potrwa to trzy lub cztery lata, a do tej pory miejsce zostanie doszczętnie zniszczone. Irlandczycy nie przeboleją tego faktu i związanego z nim rozczarowania.
Simon Busuttil
Pani przewodnicząca! Pragnę pogratulować posłowi Iturgaiz Angulo znakomitego sprawozdania.
Jako członek Komisji Petycji z rocznym stażem również muszę przyznać, że staję się gorącym zwolennikiem tej komisji i znaczenia jej roli. Przypuszczam jednak, że wielu członków tej Izby nie przypisuje tej komisji takiej wagi, na jaką zasługuje, i sytuacja ta powinna się zmienić.
Jeżeli obywatelstwo w Unii Europejskiej można interpretować w dowolny sposób, z pewnością oznacza to, że Europejczycy mogą bronić swoich praw i walczyć o to, aby ich głosy zostały wysłuchane, bez względu na to, czy występują przeciwko przedsiębiorstwom, władzom lokalnym lub regionalnym, agencjom publicznym lub nawet przeciwko rządom krajowym. Prawo to można optymalnie wykorzystać poprzez złożenie petycji do Parlamentu Europejskiego; prawo to uchodzi za podstawowe prawo traktatowe. O ile składane skargi dotyczą praw wynikających z prawa unijnego, wnioskodawcy mogą polegać na wsparciu Europy oraz na naszym wsparciu jako europejskich przedstawicieli.
Powiedziałbym, że petycje są swego rodzaju hołdem Europie i temu, co Europa reprezentuje, ale to też chluba państw członkowskich, ponieważ to właśnie państwa członkowskie podpisały Traktat, który ustanowił prawo do składania petycji, nawet jeżeli często można to prawo stosować jako narzędzie przeciwko samym władzom państw członkowskich. Tak więc usilnie nakłaniam obywateli Unii Europejskiej do stawania w obronie swoich praw i wykorzystywania petycji jako narzędzia do obrony praw unijnych. Ci, którzy się na to zdecydują, z pewnością będą mogli cieszyć się naszym bezpośrednim wsparciem.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Pani Przewodnicząca! W 2006 r. Parlament otrzymał 1016 petycji. Podobnie jak w roku poprzednim, w przypadku około 1/3 petycji orzeczono o niedopuszczalności, gdyż wykraczały one poza zakres działalności Unii Europejskiej.
Świadczy to o dalszej potrzebie właściwego informowania obywateli na temat uprawnień Unii i instytucji. Należy tu podkreślić ogromny wkład Komisji Petycji w pracę Parlamentu Europejskiego w dziedzinie komunikacji z obywatelami, wspierania przejrzystości i odpowiedzialności w zakresie procesu decyzyjnego Unii. Na uznanie zasługuje także ścisła współpraca Komisji Petycji z Komisją Europejską i Rzecznikiem Praw Obywatelskich.
Niemniej jednak istnieje pilna potrzeba większego zaangażowania ze strony Rady, w szczególności delegowania wysokiego rangą koordynatora ds. petycji, gdyż wiele z nich dotyczy drażliwych kwestii politycznych związanych z transpozycją uregulowań wspólnotowych na grunt prawa krajowego w państwach członkowskich. Tylko skoordynowana współpraca wszystkich instytucji i przyspieszenie procedury rozpatrywania petycji mogą zaspokoić oczekiwania obywateli co do szybkiej i skutecznej reakcji na ich skargi.
Na koniec pragnę pogratulować sprawozdawcy bardzo dobrze przygotowanego dokumentu.
Marios Matsakis
Pani przewodnicząca! Również pragnę pogratulować posłowi sprawozdawcy znakomitego sprawozdania. Jednocześnie chciałbym pogratulować przewodniczącemu Komisji Petycji, jej członkom i sekretariatowi znakomitych wyników pracy.
Uważam, że Komisja Petycji, pomimo iż w jej obradach czasami uczestniczy tylko nieznaczna ilość posłów do PE, jest jedną z najważniejszych komisji, która łączy zwykłych obywateli Europy z instytucjonalnym porządkiem Unii Europejskiej. Mechanizm funkcjonowania Komisji Petycji umożliwia naszym wyborcom zbliżenie się do Unii Europejskiej i w znaczny sposób zwiększa wśród obywateli Unii odczucie, że instytucje unijne nie są anonimowymi i niewinnymi organami biurokratycznymi, że można z nich korzystać, brać je pod uwagę, prosić o wywiązanie się ze swoich obowiązków i że można kierować krytyczne uwagi do tych, którzy nie wykonują swojej pracy, tak jak powinni.
Co ważne, w sprawozdaniu jest mowa o tym, że dialog pomiędzy Komisją Petycji oraz Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich a Komisją Europejską okazuje się być niezwykle przydatny, ale za to współpraca z państwami członkowskimi i Radą pozostawia niestety wiele do życzenia, i sytuacja ta wymaga natychmiastowej poprawy.
Ewa Tomaszewska
Pani Przewodnicząca! Wkład Komisji Petycji w komunikację między Parlamentem Europejskim a obywatelami państw Unii Europejskiej jest nieoceniony i zgodny ze społecznymi oczekiwaniami. Fakt, że co roku wpływa około tysiąca petycji, około dwóch i pół tysiąca pism oraz tyleż pism wypływa oznacza, że ten konkretny kontakt z Parlamentem jest potrzebny obywatelom naszych państw i budzi nadzieję na rozwiązanie ich problemów.
Nie znaczy to oczywiście, że autorzy petycji zawsze mają rację. Zdarzają się między nimi różnice poglądów i interesów. Niemniej, zawsze fakt rozpatrywania petycji przez Komisję daje możliwość dostrzeżenia problemów nurtujących społeczeństwa, daje szansę na poprawę nie zawsze przejrzystego i jednoznacznego prawa, na wypełnienie luk prawnych i zapobieganie naruszaniu lub niewłaściwemu wdrażaniu prawa wspólnotowego.
Gratuluję Komisji efektów jej użytecznej pracy.
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! Cieszę się z uczestnictwa w tej debacie, ponieważ uważam, że praca Komisji Petycji znacznie różni się od prac innych komisji, o czym rzeczywiście świadczą inne sprawozdania. Jednocześnie chciałabym podziękować posłowi sprawozdawcy za pracę włożoną w przygotowanie sprawozdania. Jako członkowie komisji znajdujemy się rzekomo, posługując się oklepanym zwrotem, którego nie lubię, "blisko obywateli”. Uważam, że jest to bardzo ważne. Obywatele dzwonią do naszych biur, znają naszych asystentów, proszą nas o pomoc, której my im udzielamy. Wyciągamy do nich pomocną dłoń i przedkładamy ich petycje w Parlamencie. Zajmujemy się też bardzo różnymi sprawami, co wymaga od członków komisji znajomości wszystkich odnośnych dziedzin, począwszy od ochrony środowiska po usługi finansowe itp.
Komisja Petycji jest komisją, która najczęściej się spotyka i ma do czynienia z "żywym człowiekiem”; mimo iż też tego zwrotu nie lubię, odgrywa on ważną rolę w naszej dzisiejszej debacie, która odbywa się o tak późnej porze. Prawdą jest jednak, że działania Komisji Petycji są w znacznym stopniu uzależnione od odpowiedzi Komisji Europejskiej, zaś czasami jakość, a nawet ilość odpowiedzi udzielanych podczas spotkań jest, muszę przyznać, słaba; co prawda nie zawsze, ale w niektórych przypadkach odpowiedzi są udzielane zbyt późno i moglibyśmy trochę usprawnić naszą pracę. Chciałabym poprzeć wszystkie wysiłki i wzmianki, o których jest mowa w sprawozdaniu.
Uważam jednak, że to obywatele powinni zgłaszać się do Komisji Petycji działającej przy Parlamencie Europejskim. Wielu obywateli chciałoby tak robić, ale nie byłoby w stanie, tak więc mamy do czynienia z ludźmi, którzy są bardzo zdeterminowani, i oczywiście też ludźmi, których denerwuje sytuacja w ich kraju, i tacy ludzie żądają konkretnych działań.
Podam państwu przykład wysypiska odpadów w moim kraju, Co. Louth, które nazywane jest Whiteriver. Punkt ten znajduje się w porządku dziennym przyszłych spotkań, ale już sama groźba Komisji Petycji, która zajmuje się tą sprawą, spowodowała podjęcie na miejscu pozytywnych działań. Tak oto czasami wpływamy na coś bezwiednie, nie mając o tym pojęcia dopóty, dopóki do Parlamentu nie wpłynie petycja.
Chciałabym przede wszystkim wspomnieć o zeszłorocznej sprawie towarzystwa ubezpieczeniowego Equitable Life, którą można nazwać, o ile tak się państwu podoba, owocem pracy komisji. I tym razem bardzo ważne było, abyśmy nie obiecywali ludziom więcej, niż tak naprawdę mogliśmy im zaoferować. Ludzie liczyli oczywiście na pewne zadośćuczynienie z naszej strony pod względem rekompensaty poniesionych przez nich strat. Nie mogliśmy im tego zaoferować i byliśmy bezwzględni mówiąc to, ale uważam, że należało wskazać, kto ponosi odpowiedzialność, a odpowiedzialność ponosi rząd brytyjski.
Moim zdaniem istotne jest też to, abyśmy w kwestii Equitable Life nadal wywierali nacisk na podmioty, w gestii których leży odpowiedzialność, ponownie na władze brytyjskie, aby zmusić je do podjęcia działań. Znaczna część naszej pracy ma charakter polityczny, chodzi w niej o punkty nacisku i aby osiągnąć wyniki, musimy wykazać się determinacją.
Chciałam przekazać i też przekazałam moim kolegom i koleżankom z grupy PPE-DE następujące słowa: uważam, że potrzebujemy środków kontroli jakości pracy komisji, tak abyśmy mogli usprawnić naszą pracę; po zakończeniu całego procesu możemy zapytać wnioskodawców o ocenę naszej pracy. Myślę, że nie powinniśmy się tego obawiać. Na koniec chciałabym powiedzieć, gdyż mówię o tym przy każdej okazji, że koniecznie należy się zająć sprawą firmy European City Guides, i mam nadzieję, że tak się też stanie.
Stavros Dimas
komisarz. - Pani przewodnicząca! Pragnę podziękować wszystkim uczestnikom dzisiejszej bardzo interesującej debaty za ich pozytywny wkład pracy. Zgadzam się z większością osób zabierających dzisiaj głos, a zwłaszcza panią poseł McGuinness, panią poseł Tomaszewską i panem posłem Matsakisem co do tego, że Komisja Petycji jest jedną z najważniejszych komisji i że łączy Europejczyków z instytucjami unijnymi. W pełni zgadzam się na podjęcie w miarę możliwości współpracy, której celem byłaby reakcja na problemy obywateli Europy.
Chciałbym odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania: w jaki sposób można pogodzić zasadę ostrożności z potrzebą posiadania dowodów jeszcze przed zaatakowaniem państwa członkowskiego. Jestem świadomy kwestii podniesionych przez posła Hammersteina i chciałbym powiedzieć, że wszczęcie sądowego postępowania wykonawczego może jedynie zakwestionować decyzje, które zostały oficjalnie podjęte przez państwa członkowskie w przypadku pogwałcenia prawa Unii Europejskiej. Komisja nie może wszcząć postępowania sądowego na podstawie oceny zamiarów. Tak więc do momentu podjęcia oficjalnej decyzji nie ma możliwości wszczęcia postępowania sądowego.
Jeżeli zaś chodzi o przyspieszenie działania, Komisja musi respektować proceduralne wymogi Traktatu, jak również musi upewnić się, że w przypadku konieczności wszczęcia postępowania sądowego została zgromadzona słuszna argumentacja i niezbędne dowody. To może trochę potrwać. Niemniej jednak w grudniu 2006 roku Komisja, reprezentowana przez moją osobę, tak naprawdę po raz pierwszy uzyskała tymczasowe rozporządzenie z ramienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w kwestii środowiska, zawieszające we Włoszech nielegalne polowania, zanim jeszcze odbyło się przesłuchanie w ramach głównego postępowania sądowego. 18 kwietnia 2007 roku po raz pierwszy uzyskaliśmy tymczasowe rozporządzenie sądowe w odniesieniu do projektu infrastrukturalnego.
Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny, nawet jeżeli ostatnie inicjatywy Komisji, wspierane przez Parlament Europejski, jak na przykład inicjatywy dotyczące nielegalnych polowań we Włoszech, o których przed chwilą mówiłem, lub sprawa doliny Rospudy, świadczą o chęci wykorzystania tej procedury w celu ochrony środowiska naturalnego. Nie należy stosować tego jako mechanizmu rutynowego. Mechanizm ten powinno się stosować tylko w sprawach o szerokim zasięgu, gdzie podjęcie tymczasowych środków może mieć skutek pedagogiczny.
Na zakończenie chciałbym jeszcze raz podziękować posłowi sprawozdawcy za przygotowanie bardzo pouczającego sprawozdania, które mam nadzieję przyczyni się do zwiększenia przejrzystości pracy Komisji Petycji, i jeszcze raz chciałbym zagwarantować państwu pełne zaangażowanie Komisji we współpracę z państwem.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
