
Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik meen me te herinneren dat het Bureau naar aanleiding van een paar weinig gevoeglijke televisieuitzendingen besloten heeft dat het moment waarop wij de presentielijst tekenen niet meer gefilmd mag worden. Ik informeer u dat momenteel hierbuiten een Zweedse televisieploeg de leden staat te filmen. Waar dient zo'n verbod dus toe?

De Voorzitter
We hebben de journalisten verzocht af te zien van het opstellen van televisiecamera's. De dienst houdt zich met de zaak bezig, mijnheer Dell'Alba.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, de collega's in het IPE II-gebouw worden al drie dagen lang blootgesteld aan een expositie van schilderijen die men "Alles wat u altijd over piemels wilde weten" zou kunnen noemen. Meermaals per dag moeten zij aan deze "seksverzameling" voorbij en men kan de schilderijen niet eens pornografisch noemen.
(Tekenen van onrust) Men zegt dat de kunstenaars zich moeten uitleven, maar in dit geval vraag ik me waarachtig af of dit kunst is of platvloerse schunnigheid. Als het Parlement echt de geschikte plaats is om slecht verwerkte libido's tot uiting te laten komen, vind ik dat deze schilderijen dan maar in dit halfrond moeten hangen.

De Voorzitter
Beste collega, als het kunst is, is het geen pornografie en als het pornografie is, is het geen kunst!

Killilea
Mijnheer de Voorzitter, ik heb getracht terug te komen op de Notulen voordat u verderging, maar net als gisteren toen ik aan het woord was, was ik de laatste spreker voor de stemming. Het was hier een volstrekte chaos met mensen die vertrokken en binnenkwamen. Ik heb in mijn betoog een voorstel geformuleerd dat niet in de Notulen is opgenomen omdat ik niet besefte dat de ondervoorzitter om stilte had gevraagd en ik dus verderging met mijn betoog. Ik zou graag willen dat dat voorstel in de Notulen wordt opgenomen. Het gaat over de laatste twee paragrafen. Wegens het feit dat ik het amendement had ingediend op de ontwerp-resolutie in het verslag van de heer Fabra Vallés, waarin gevraagd werd om alle op het niveau van Graad A benoemde voorlichters die werkzaam zijn in de voorlichtingsbureaus van het Parlement in de nationale hoofdsteden te laten rouleren, heb ik de secretaris-generaal, de nieuwe voorzitter en de vice-voorzitter gevraagd om te onderzoeken of hogere ambtenaren eens in de vier jaar gerouleerd kunnen worden over de steden van Europa. Het is een zeer belangrijk onderdeel van mijn bijdrage maar wegens al het lawaai in het Parlement, ging daarbij alles verloren.
Ik heb nog een laatste punt. Ik meen dat de quaestoren u gevraagd hebben om de presentielijsten in de vergaderzaal te plaatsen, maar dat u dat geweigerd heeft. Misschien kunt u dit als laatste handeling, voordat uw mandaat afloopt, alsnog doen.

De Voorzitter
We zullen de kwestie waar u het over heeft, onderzoeken. De voorzitter onderzoekt dat nog, een resultaat is er nog niet. Het idee van de terugplaatsing van de lijsten is echter ook niet nieuw.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, het gaat om het Reglement in de breedste zin van het woord. Ik heb nog een verzoek, zogenaamd als kronend besluit van uw zegenrijke werkzaamheden hier. Zou u er niet voor kunnen zorgen dat er in al onze kantines een buffet komt met maaltijden uit biologische teelt? Zulke voedingsmiddelen zijn beter en gezonder. Dat zou ons allemaal goed doen en de producenten van deze voedingsmiddelen ook. Dat zou echt een goede daad zijn.

De Voorzitter
Beste collega, aangezien het bijna Kerstmis is, zet ik ook uw verzoek op het verlanglijstje. Mijnheer Cornelissen, u heeft vast ook nog een verzoek of heeft u al alles wat uw hartje begeert?

Cornelissen
Voorzitter, gisteren hebben wij twee regenboogverslagen ontvangen. Eén van de vergadering van maandag, waarvoor hulde, en één van onze vergadering in Brussel van 27 november. Dat betekent, Voorzitter, twaalf dagen na de vergadering. Bij navraag is mij gebleken dat de verslagen van de vergadering in Brussel doorgaans tenminste een week op zich laten wachten. Mijn vraag is, Voorzitter, wilt u één en ander onderzoeken en maatregelen nemen dat de regenboogverslagen van onze vergadering in Brussel even vlot verschijnen als van onze vergaderingen in Straatsburg.

De Voorzitter
Daar zullen we voor zorgen. U hebt gelijk, geachte collega.

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, over een voorgaand punt van orde. Een aantal leden heeft bezwaar gemaakt tegen televisieopnamen van het ondertekenen van de presentielijst. Ik wil alleen opmerken dat voor wat mijzelf en een aantal andere leden betreft, wij er hoegenaamd geen bezwaar tegen hebben dat er gefilmd wordt terwijl wij de lijst ondertekenen. Dit is een "open" parlement en wij hebben er geen bezwaar tegen.

Actualiteitendebat (bezwaren tegen de lijst van
onderwerpen)
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming over de bezwaren tegen de lijst van onderwerpen van het actualiteitendebat.
Na de stemming over de bezwaren betreffende punt V "Kernwapens"

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, ik kan niet anders dan diep betreuren dat een meerderheid van deze kamer niet heeft begrepen hoe belangrijk het was dat het Europees Parlement zijn stem liet horen voordat de Algemene Vergadering van de VN met een zeer grote meerderheid het besluit nam om onderhandelingen te starten over de afschaffing van kernwapens. Ik vind het een schande dat het Europees Parlement niet volwassen genoeg was om te zeggen dat wij ook een stem in het kapittel willen hebben!

Europese Raad van 13/14 december 1996 in Dublin en de situatie in Servië
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereidende werkzaamheden voor de Europese Raad op 13 en 14 december 1996 in Dublin, inclusief de situatie in Servië.

Spring
Mijnheer de Voorzitter, over twee dagen komt in Dublin de Europese Raad voor de tweede maal in de voorbije zes maanden bijeen. Dit waren natuurlijk de zes maanden van het Ierse voorzitterschap van de Raad van ministers en het was een drukke periode, met tal van gebeurtenissen. Die Ierse ministers die deel hebben uitgemaakt van de Raad, en daar hoor ik ook bij, hadden tegelijkertijd natuurlijk ook hun binnenlandse verantwoordelijkheden. En ten gevolge van die binnenlandse verantwoordelijkheden moet ik vanochtend beginnen met mij te verontschuldigen. Ten gevolge van dringende regeringszaken in Ierland, waaronder mijn assistentie bij de voorbereidingen voor de Europese Raad, moet ik deze Vergadering na mijn toespraak vanochtend jammer genoeg onmiddellijk verlaten. Mijn collega, de heer Gay Mitchell, zal het gehele debat bijwonen.
In mijn toespraak tot deze Vergadering in de maand juli heb ik de prioriteiten voor het Ierse voorzitterschap uiteengezet. Hieronder vielen de Economische en Monetaire Unie, de werkgelegenheid, de Intergouvernementele Conferentie, de veiligheid binnen de Unie en het beheer van de portefeuille buitenlandse betrekkingen van de Unie. Ook voor de Europese Raad zullen dit de belangrijkste kwesties zijn. Maar we hebben nog een andere prioriteit, namelijk een bekwaam en efficiënt beheer van de zaken van de Unie. De uiteindelijke en meest veelzeggende test van deze prioriteit zal vrijdag om 10.00 van start gaan, als de Europese Top in Dublin begint.
Gedurende het gehele Ierse voorzitterschap werd de vaart achter de ontwikkelingen op weg naar de derde fase van de Economische en Monetaire Unie erin gehouden. Ons doel is om de Europese Raad belangrijke conclusies voor te leggen inzake drie aangelegenheden - het voorgestelde stabiliteitspact, het nieuwe wisselkoersmechanisme en de euro - en om te bewerkstelligen dat deze beslissingen het vertrouwen zullen versterken dat de derde fase van de Economische en Monetaire Unie op tijd zal beginnen. Er bestaat thans consensus dat de lid-staten hetzij stabiliteits- hetzij conversieprogramma's zullen moeten indienen. De lid-staten die deelnemen aan de Economische en Monetaire Unie zullen stabiliteitsprogramma's indienen die ervoor moeten zorgen dat de lid-staten gedurende de gehele economische cyclus binnen de criteria van Maastricht inzake het overheidstekort blijven. Van de niet-deelnemers aan de Economische en Monetaire Unie wordt verwacht dat zij conversieprogramma's indienen. Dit moet leiden tot een grotere economische convergentie binnen de Unie en moet verhinderen dat wisselkoersschommelingen de economische ontwikkelingen ontwrichten. Er zijn op dit vlak grote vorderingen gemaakt maar zoals u bekend is zijn nog niet alle details geregeld.
De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën komt morgen in Dublin bijeen om zich nog eens te buigen over de mogelijkheid om het pakket af te ronden. De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën meldt dat er overeenstemming is bereikt over de belangrijkste elementen voor het nieuwe wisselkoersmechanisme, hoewel de eindafwikkeling van dit proces wacht op de oprichting van de Europese centrale bank in 1998.
Voor wat de wetgeving voor de euro betreft, zijn we tijdens het voorzitterschap al verder gevorderd dan waarom in het overschakelingsscenario waartoe in Madrid is besloten, gevraagd was. Dit is belangrijk omdat de mensen een geruststelling willen over zaken zoals de continuïteit van contracten bijvoorbeeld. De Europese Raad zal kunnen vaststellen dat dit werk zo goed als klaar is, ook al moet de goedkeuring van de huidige regelgevingen nog wachten op de oprichting van de Europese centrale bank in 1998.
Wij hebben er allemaal belang bij dat er werkgelegenheid wordt gecreëerd en dit wordt ook erkend in de prioriteit die de opeenvolgende voorzitterschappen en bijeenkomsten van de Europese Raad aan deze zaak hebben toegekend. Men erkent thans dat actie op het niveau van de Unie een aanvulling dient te zijn op de acties op nationaal niveau teneinde de onaanvaardbaar hoge werkloosheidsniveaus in alle lid-staten aan te pakken.
Op basis van een gezamenlijk door de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en van de Raad Sociale Zaken en de Commissie opgesteld verslag over de werkgelegenheid, zal de Europese Raad de doelstellingen evalueren van de strategie van Essen, het pakket herstructureringsmaatregelen dat de werkgelegenheidscheppende mogelijkheden van de Europese economie moet verhogen.
Voorts zal de Europese Raad aandacht kunnen schenken aan de ontwikkelingen inzake het vertrouwenspact over de werkgelegenheid dat voorzitter Santer heeft voorgesteld. Zoals deze Vergadering weet hebben bepaalde elementen van het pact, vooral de aspecten waarmee belangrijke extra uitgaven zijn gemoeid, geen bijval gekregen in het licht van de huidige noodzaak voor fiscale beperkingen. Er zijn evenwel een aantal elementen ontwikkeld en daar zullen wij ons tijdens de Europese Top over buigen.
Een belangrijke prioriteit van het Ierse voorzitterschap was het voorzitten van de Intergouvernementele Conferentie. In Florence heeft de Europese Raad gezegd te verwachten dat er op de bijeenkomst in Dublin deze maand beslissende vooruitgang gemaakt kon worden naar de afsluiting van de Intergouvernementele Conferentie tegen medio 1997. Daarom heeft de Europese Raad het voorzitterschap gevraagd om een plan op te stellen voor een ontwerp-verdrag. Bij de organisatie van het werk van de conferentie stond het vervullen van dit ambitieuze mandaat voorop. De conferentie is op het niveau van de ministers van Buitenlandse Zaken maandelijks bijeengekomen, en het werk van de ministers van Buitenlandse Zaken werd voorbereid door een groep vertegenwoordigers die sedert augustus ll. bijna wekelijks bijeenkwam.
Ik wil graag van deze gelegenheid gebruikmaken om nog eens mijn erkenning uit te spreken voor de zo belangrijke en constante inbreng die het Europees Parlement heeft geleverd bij het werk van de conferentie. Het ontwerp-verdrag, dat is opgesteld onder de verantwoordelijkheid van het voorzitterschap, weerspiegelt die inbreng en de ambities die het Europees Parlement bij de onderhandelingen voor Europa voor ogen heeft. Het ontwerpverdrag zal deze week in Dublin aan de Europese Raad worden voorgelegd. Het is een evenwichtige weerspiegeling van de discussies die tijdens de conferentie hebben plaatsgehad en reflecteert de noodzaak om vast te houden aan het nodige ambitieniveau voor wat betreft de doelstellingen die de Europese Raad heeft vastgelegd.
In het ontwerp dat het voorzitterschap heeft voorgelegd worden vijf grote ambities geformuleerd. Ten eerste de ontwikkeling van een Unie waarin de fundamentele mensenrechten volledig gerespecteerd worden en waarin zij kunnen leven in alle veiligheid. Daarom hebben wij voorgesteld om de Unie meer middelen ter beschikking te stellen ter bestrijding van de internationale misdaad, waaronder het terrorisme, de drugshandel en het misbruik van kinderen. Wij hebben communautaire oplossingen voorgesteld op het gebied van het vrije verkeer, het asielbeleid en het immigratiebeleid en 1 januari 2001 gesuggereerd als einddatum voor de totstandbrenging van een gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid, waarin het vrije verkeer van personen is gewaarborgd.
Voor wat de eerbiediging van de fundamentele rechten betreft, hebben wij teksten voorgesteld waarin nog eens bevestigd wordt dat de Unie is gebaseerd op de beginselen vrijheid, democratie, eerbiediging van de mensenrechten, de fundamentele vrijheden en het recht. Wij hebben voorstellen geformuleerd die de Raad in staat stellen op te treden om discriminatie te verbieden op basis van geslacht, ras, leeftijd en handicaps. Voorts hebben wij voorgesteld het Verdrag aanzienlijk te versterken teneinde de eerbiediging van het gelijkheidsbeginsel tussen mannen en vrouwen te waarborgen en hebben wij voorgesteld om in het Verdrag een qua geslacht neutrale taal te hanteren.
Ten tweede bevat het ontwerp-verdrag bepalingen om het bestaand communautair beleid te versterken inzake een aantal kwesties die van belang zijn voor de burgers in hun dagelijkse leven en hoe zij de Unie en haar instellingen percipiëren, waaronder werkgelegenheid, milieu, consumentenbescherming, transparantie en subsidiariteit.
Ten derde moet er door de Unie een coherent en efficiënt buitenlands beleid worden gevoerd in alle aspecten: het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, met inbegrip van de dimensie veiligheid en defensie, en het vermogen van de Unie om in haar extern economisch beleid op te treden versterken. Ten vierde, het bevorderen van efficiënte en doelmatige instellingen die duidelijk democratisch zijn en die diep geworteld zijn in de publieke goedkeuring. Wij hebben voorgesteld de medebeslissingsprocedure te stroomlijnen en om het Parlement in die procedure op gelijke voet te stellen. Wij hebben ons ingezet voor een uitbreiding van de medebeslissingsprocedure door te verwijzen naar goedgekeurde criteria, zoals deze door de Commissie en het Parlement zelf zijn voorgesteld. Ten vijfde hebben wij ons gebogen over de manier waarop het Verdrag aangepast dient te worden om de ontwikkeling mogelijk te maken van wat de flexibiliteit of de grotere samenwerking is gaan heten en wat zeker een van de belangrijkste thema's is van de Intergouvernementele Conferentie.
In bijna alle gevallen hebben onze voorstellen de vorm van ontwerp-verdragsteksten, waarbij de uitzonderingen worden gevormd door die gebieden waar wij het algemeen standpunt hebben aanvaard dat het de voorkeur zou genieten om in dit stadium geen ontwerp-teksten voor te leggen. Daar waar dat het geval was hebben wij het belang van de thema's benadrukt en wij hebben deze in detail behandeld en alternatieven opgesteld met het oog op het verdere werk van de conferentie.
Het ontwerp-verdrag is een document van het voorzitterschap. De afvaardigingen is niet gevraagd om dit tot in detail te onderschrijven. Het voorzitterschap is van mening dat het een goede basis vormt voor de verdere werkzaamheden die beogen om onder het Nederlandse voorzitterschap op de Europese Raad in Amsterdam overeenstemming te bereiken over een verdrag dat de Unie de mogelijkheden verschaft om de uitdagingen die voor ons liggen aan te gaan en om in te spelen op de aspiraties van de burgers. Wij voelen ons zeer aangemoedigd door de positieve reacties op ons document van het Parlement en op de ambities die het Parlement voor Europa koestert.
De veiligheid van de burger en vooral de persoonlijke veiligheid is een zaak die van vitaal belang is. Dit werd op een afschuwelijke manier duidelijk toen de verschrikkelijke feiten bekend werden die in België hebben plaatsgehad. Soms kan het nodig zijn dat de meest vreselijke dingen gebeuren om ons aan te zetten tot snelle actie. Als voorzitterschap waren wij vastbesloten om regelingen op te stellen voor een effectieve samenwerking tussen de lid-staten en voor een bredere internationale samenwerking. Deze instrumenten moeten mensenhandel verhinderen en het misbruik van kinderen helpen bestrijden. De ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken hebben snel actie genomen en men heeft spoedig overeenstemming kunnen bereiken over een aantal gemeenschappelijke optredens voor een grotere politiële en gerechtelijke samenwerking bij de bestrijding van georganiseerde pedofilie en vrouwenhandel voor seksuele uitbuiting.
Het Ierse voorzitterschap heeft grote nadruk gelegd op de bestrijding van de drugshandel en van drugsverslaving. De Europese Raad zal kunnen constateren dat er aanzienlijke vooruitgang is geboekt inzake het actieprogramma over drugs, waaronder maatregelen voor de bescherming van de buitengrenzen tegen drugssmokkel en de goedkeuring van het communautair programma tegen drugsverslaving. Ook heeft het voorzitterschap ernaar gestreefd om in de strijd tegen drugs het besef te bevorderen dat men aan een gemeenschappelijk doel werkt, zowel binnen de Europese Unie als onder haar internationale partners. Ik heb er alle vertrouwen in dat de Europese Raad in Dublin duidelijk zal aantonen dat er zeker sprake is van dat gezamenlijke streven.
Ook zal de intensivering besproken worden van de strijd tegen de georganiseerde misdaad en zal men trachten de samenwerking tussen de lid-staten in deze essentiële strijd een impuls te geven. Voorts verwacht ik dat de Europese Raad zal vragen om een snelle ratificatie door de lid-staten van het Europol-verdrag tegen uiterlijk einde 1997. Bovendien zal de gemeenschappelijke uitdaging van de strijd tegen de internationale georganiseerde misdaad, met name in verband met de drugshandel en met mensenhandel, het middelpunt vormen van de besprekingen met de geassocieerde landen van Midden- en Oost-Europa en Cyprus tijdens hun bijeenkomst met de Europese Raad op 14 december.
Voor elk voorzitterschap is een rol weggelegd inzake het beheer van de externe betrekkingen van de Unie. De externe uitdagingen en verantwoordelijkheden waarvoor de Unie zich geplaatst ziet zijn mettertijd steeds ingewikkelder en veeleisender geworden en ieder voorzitterschap staat voor de uitdaging om daarop te reageren. Ook is dit aspect het moeilijkst te plannen. Hoewel er onder ons voorzitterschap op veel gebieden actie is ondernomen, zijn er drie specifieke thema's die het middelpunt zullen vormen van de besprekingen op de Europese Raad en hierover wil ik het nu gaan hebben.
Op de bijzondere bijeenkomst van de Europese Raad in Dublin op 5 oktober is besproken hoe de Europese Raad zijn rol in en steun voor het vredesproces op een moment van verhoogde spanningen in het Midden-Oosten verder kon versterken. Intussen heeft de Unie haar inspanningen in dit opzicht aanzienlijk verhoogd. Direct na de bijeenkomst van oktober in Dublin ben ik naar de regio gereisd en van 10 tot 12 november heeft een volledige trojka een bezoek gebracht aan het gebied. Ambassadeur Moratinos is aangesteld als de speciale gezant van de Unie voor het gebied. Hij heeft een ruim mandaat om in contact te treden met de partijen en hij heeft zijn taak thans op zich genomen. Ook heeft het voorzitterschap president Arafat en premier Netanyahu ontvangen voor besprekingen over de vorderingen in het vredesproces. Deze week zullen de regeringshoofden in Dublin de gelegenheid hebben om de jongste ontwikkelingen in het gebied te bespreken en om de constructieve en belangrijke rol voor de Unie in het streven naar vrede in het Midden-Oosten te stimuleren.
Gedurende het huidige voorzitterschap kwam de internationale gemeenschap voor een nieuwe crisis te staan in het Gebied van de Grote Meren, dit keer in Oost-Zaïre. De daaruit resulterende terugkeer van honderdduizenden Ruandese vluchtelingen naar hun thuisland heeft tot een radicale verandering geleid in de aard van de crisis en in de parameters voor het inzetten van humanitaire hulp met de nodige militaire steun onder resolutie 1080 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 15 november. De Unie heeft op alle fases van de crisis gereageerd in volledige samenwerking met de VN, de Unie voor Afrikaanse Eenheid, de regionale leiders en andere leden van de internationale gemeenschap. Ook op dit moment evolueert de situatie nog steeds. De tijdelijke multinationale macht voor humanitaire doeleinden onder leiding van Canada die door de VN-resolutie is bekrachtigd, is momenteel bezig met het opzetten van haar hoofdkwartieren in Kampala in Oeganda. De landen die hieraan deelnemen hebben een gefaseerd, progressief en flexibel plan voor het inzetten van troepen uitgewerkt en goedgekeurd. Volgens dit plan zal de rol van de multinationale macht worden aangepast aan de zich veranderende omstandigheden in Oost-Zaïre en de inzet ervan zal stap voor stap gebeuren in de context van de globale doelstelling, te weten het verlenen van humanitaire hulp en de ordelijke en vrijwillige repatriëring van de vluchtelingen. De multinationale macht werkt nauw samen met de internationale humanitaire instanties onder leiding van de humanitaire coördinator van de Verenigde Naties en zorgt er daarbij voor dat zij haar rol bij haar steun aan de humanitaire instanties en hun werk in Oost-Zaïre, volledig kan vervullen.
De meest essentiële uitdaging blijft erin bestaan om ervoor te zorgen dat alle nog noodlijdenden in Oost-Zaïre zo goed en efficiënt mogelijk geholpen worden en om de vrijwillige repatriëring van de vluchtelingen op een ordelijke manier te laten verlopen. In het licht van de snelle ontwikkelingen die zich in het gebied voordoen, is het alleen maar een goede zaak dat de middelen waarmee deze hulp verstrekt wordt continu geëvalueerd worden. De Europese Unie zal ernaar streven om haar volledige taak inzake de humanitaire taken die voor ons liggen, met name via ECHO, ten uitvoer te leggen. In dat opzicht wil ik herinneren aan het gemeenschappelijke optreden betreffende de bijdrage die de Europese Unie kan leveren aan de inspanningen van de Verenigde Naties om de crisis in de regio tot een oplossing te brengen, en aan het besluit van de Raad die de WEU verzocht heeft om bepaalde aspecten van dat gemeenschappelijke optreden uit te werken en ten uitvoer te leggen.
In het gebied van de Grote Meren liggen nog meer uitdagingen te wachten. Deze omvatten onder meer de herintegratie van honderdduizenden terugkerende vluchtelingen naar Ruanda, de rehabilitatie en het bevorderen van het verzoeningsproces in dat land, de voortzetting van het proces van de democratische overgang in Zaïre, de ontwikkelingen van het vredesproces in Boeroendi en de rehabilitatie van die gebieden waaronder ook Tanzania, dat de voorbije twee jaar zulke enorme hoeveelheden vluchtelingen heeft opgevangen.
De Europese Unie zal haar rol vervullen bij deze enorme uitdagingen. In dat opzicht ben ik verheugd over het initiatief van de Commissie die de opstelling van een strategie en een uitgebreid actieplan voor EU-bijstand voor het gebied van de Grote Meren op zich heeft genomen, dat betrekking heeft op een groot aantal gebieden. Ik ben verheugd over de aanhoudende inspanningen van onze speciale gezant voor het gebied, de heer Ajelle, die namens de Europese Unie in de regio een belangrijke rol speelt. Met name moet hij de steun overbrengen die de Unie verleent aan de inspanningen die de regio zelf ontvouwt om haar problemen op te lossen.
Men is het er in verband met het gebied van de Grote Meren in ruime mate over eens dat humanitaire actie alleen de problemen niet zal oplossen. Daar is een alomvattende globale benadering voor nodig. Daarom heeft de Unie, naast de inspanningen om de onmiddellijke humanitaire nood te lenigen, ook haar steun verleend aan het spoedig doen plaatsvinden van een internationale conferentie onder auspiciën van de Verenigde Naties en van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid, die binnen een globale benadering de oorzaken die aan de crisis ten grondslag liggen, kan aanpakken. Dit is de juiste benadering om een duurzame en blijvende regeling te bewerkstelligen van de problemen waarmee het gebied van de Grote Meren al veel te lang te kampen heeft.
De Europese Raad van Dublin vindt plaats precies één jaar na de ondertekening in Parijs van de vredesovereenkomst voor Bosnië en Herzegowina. Op deze belangrijke gedenkdag is het een goede zaak dat de regerings- en staatshoofden terugblikken op het vredesproces tot op vandaag. Er is een aanzienlijke vooruitgang geboekt inzake de tenuitvoerlegging van de vredesovereenkomst, maar er liggen nog vele moeilijke uitdagingen te wachten. Op de recente bijeenkomst in Londen van de conferentie inzake de tenuitvoerlegging van de vrede is een gedetailleerd actieprogramma opgesteld dat met name gericht is op het versnellen van het proces daar waar dit te traag vorderde. De Europese Raad zal overwegen op welke manier hij nog verder aan dit proces kan bijdragen. Ook zal er de mogelijkheid zijn om de ontwikkelingen in de andere landen van de regio te bespreken, met name de verontrustende situatie in de federale republiek Joegoslavië.
De dynamiek van de betrekkingen van de Unie met de landen van Midden- en Oost-Europa en Cyprus die tot de Unie willen toetreden is de voorbije paar maanden zowel op multinationaal als op bilateraal niveau gehandhaafd en versterkt. De bijeenkomst van de Europese Raad in Dublin zal een belangrijke gelegenheid zijn om een overzicht te geven van de vorderingen inzake de voorbereidende werkzaamheden voor uitbreiding van de Commissie.
Terwijl dit debat plaatsheeft, wordt in Singapore de eerste ministersconferentie van de Wereldhandelsorganisatie voortgezet. Deze bijeenkomst is een belangrijke mijlpaal op de weg naar de steeds mondialere handel en wij hechten belang aan een positief resultaat ervan. Ook wil ik vermelden dat op 16 december in Washington een Topbijeenkomst plaatsvindt tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Naar verwacht zal op deze bijeenkomst worden bepaald welke vorderingen er zijn gemaakt bij de tenuitvoerlegging van de hoofdprioriteiten onder het actieplan van de Europese Unie en de Verenigde Staten en zal de algehele ontwikkeling van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten de nodige aandacht krijgen. Tijdens mijn toespraak in deze Vergadering in juli, heb ik gezegd dat het Ierse voorzitterschap plaatsvond in een periode waarin de Europese Unie voor grote uitdagingen stond. Die uitdagingen zijn er nog steeds. De Europese Raad vrijdag en zaterdag in Dublin zal een springplank zijn naar het tegemoetkomen aan die uitdaging.
Tot slot wil ik graag van deze gelegenheid gebruikmaken om het Europees Parlement te danken voor zijn constructieve omgang met het Ierse voorzitterschap van de Raad van ministers gedurende deze zes maanden. Het is toch zo dat onze belangrijkste twee instellingen, de Raad en het Parlement, beide bij hetzelfde proces betrokken zijn. Onze doelstelling onder het Verdrag is te zorgen voor een steeds grotere eenheid van de volken van Europa. Door onze constructieve inzet kunnen we samen verder aan dat doel werken. Mijnheer de Voorzitter, vooral u wil ik respect betonen. U heeft ervoor gezorgd dat wij onze bezigheden op een bijzonder constructieve manier hebben kunnen verrichten.
Ik heb al gezegd dat in de context van de besprekingen van de ministers van Buitenlandse Zaken tijdens de Europese Raad van Dublin, ik een uitwisseling van ideeën overwoog over de verontrustende situatie in Servië, in de federale republiek Joegoslavië. Ik weet dat het Parlement een verzoek heeft geformuleerd voor een verklaring over deze kwestie. Als antwoord kan ik u mededelen dat het voorzitterschap namens de Unie drie verklaringen over de situatie daar heeft uitgegeven, het laatst nog op 4 december, waarin wij uiting geven aan onze bezorgdheid over de ondemocratische annulering van bepaalde gemeenteraadsverkiezingen door de overheden, en waarin wij het optreden van de overheden betreuren die onafhankelijke omroepen, die eisen dat Servië de rechten eerbiedigt van de mensen om op een vreedzame wijze te protesteren en die aandringen op terughoudendheid, het zwijgen hebben opgelegd. In het licht van de ontwikkelingen in dat land heeft de Raad van Algemene Zaken op 6 december besloten om de uitbreiding van het autonome invoerstelsel naar de federale republiek Joegoslavië uit te stellen. De Raad is er vast van overtuigd dat de federale republiek Joegoslavië uiteindelijk haar plaats moet innemen in de internationale gemeenschap van landen ten behoeve van stabiliteit en welvaart in de regio, maar dat kan het land alleen als het de basisnormen van de democratie en de mensenrechten naleeft.
Ik wil vandaag graag nog eens herhalen dat de Raad van mening is dat de houding van de federale republiek Joegoslavië ten overstaan van de eerbiediging van de rechten van de mens en van minderheden en de naleving van de democratische normen, de belangrijkste factoren zijn bij het bepalen welke betrekkingen de Unie in de toekomst met dit land zal hebben.
(Levendig applaus)

Santer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, per definitie vormen de Europese Raden belangrijke momenten in het bestaan van de Europese Unie.
De Europese Raad van Dublin is in meer dan één opzicht belangrijk. Op de agenda ervan staan werkgelegenheid, de gemeenschappelijke munt en de hervorming van de Unie in het kader van de Intergouvernementele Conferentie. Dit zijn belangrijke onderwerpen waarbij vragen naar voren komen inzake onze toekomstplannen voor de Unie. De signalen die de staatshoofden en regeringsleiders bij deze gelegenheid geven, zullen dan ook van het grootste belang zijn.
De top van Dublin moet een boodschap van vertrouwen en dynamiek uitdragen. Het is namelijk tijd om de zwaarmoedigheid de rug toe te keren, want mijns inziens was het Europese toneel dit jaar hierdoor teveel gedomineerd. Bovendien is het een misplaatste zwaarmoedigheid, want de economische en fundamentele gegevens zijn uitstekend en staan in schreeuwend contrast met de geboekte vooruitgang. De Europese Raad van Dublin kan een keerpunt betekenen en kan ons rechtstreeks naar de afronding van de Intergouvernementele Conferentie en naar de definitieve invoering van de gemeenschappelijke munt leiden. Ook moet de Europese Raad de strijd tegen de werkloosheid een nieuwe impuls geven.
In Dublin zou het mogelijk moeten zijn om tot een politiek akkoord te komen over alle technische elementen die noodzakelijk zijn voor de invoering van de gemeenschappelijke munt. De Ecofin-Raad heeft de kwesties betreffende het juridische statuut van de euro en de verhoudingen tussen de ins en de pre-ins of de outs bijna geregeld. Volgens mij zal de morgen in Dublin te houden Ecofin-Raad ook tot een akkoord komen over het stabiliteitspact. In feite is er maar een enkel knelpunt: in welke mate moet er met de ernstige recessie rekening worden gehouden die een lid-staat vrij zou stellen van sancties als het tekort boven de 3 % van het bruto binnenlands produkt komt?
De Commissie heeft deze mogelijkheid opengelaten in haar voorstel, zonder deze uit te sluiten in het kader van een algeheel compromis dat onder alle omstandigheden stabiliteit en duurzaamheid garandeert. Zo dicht bij het doel moet dit compromis er komen. Het is een kans die niet mag worden gemist. Begin 1998 moet er dan nog worden besloten welke lid-staten vanaf 1 januari 1999 zullen deelnemen aan de gemeenschappelijke munt.
Ik heb er alle vertrouwen in dat een groot aantal lid-staten zal kunnen deelnemen aan de gemeenschappelijke munt. De economische vooruitzichten zijn namelijk verbeterd, de fundamentele gegevens blijven solide, het vertrouwen van de ondernemers groeit en de politieke vastberadenheid van de lid-staten is nog nooit zo duidelijk geweest. Neen, het is geen onnozel optimisme en het zijn ook niet de gewone gedragingen van de financiële wereld. Kijk naar hun reacties, kijk naar die van de markten en die van onze internationale partners! De banken en financiële instellingen bereiden zich voor. De financiële wereld maakt zich op om de voordelen en mogelijkheden van de diversificatie van de euro-markt te gebruiken. De eerste in euro's luidende financiële produkten zijn al gemaakt. De lid-staten ontvangen hun rating , hun noteringen, ten opzichte van de euro en zelfs in de lid-staten die niet door het Verdrag verplicht zijn de euro in te voeren, neemt de zakenwereld een zodanige positie in dat zij niet losgekoppeld wordt van de gemeenschappelijke munt. De Verenigde Staten, Japan, en ook de instellingen van Bretton Woods, wachten serieus op de komst van de euro op de internationale financiële markten. De euro zal daarop een belangrijke rol spelen.
Dat zijn allemaal bijkomende redenen - opgelegd door de werkelijkheid van de markten - om te hopen dat dit weekeinde het laatste technische knelpunt uit de weg kan worden geruimd. En ik wil nog een andere reden geven. De gemeenschappelijke munt is geen doel op zich: zonder de gemeenschappelijke munt zou het potentieel van de interne markt nooit volledig ontwikkeld kunnen worden en zonder een optimale werking van deze markt profiteren wij niet van alle voordelen ervan inzake groei en het scheppen van arbeidsplaatsen. Dit brengt mij tot het tweede grote onderwerp van de top van Dublin, namelijk het "vertrouwenspact voor de werkgelegenheid" .
De werkloosheid richt nog steeds enorme schade aan. Om die reden heb ik er bij de leden van de Europese Raad dan ook op aangedrongen dat de boodschap van Dublin ondubbelzinnig moet zijn, namelijk dat de strijd tegen de werkloosheid ononderbroken zal worden voortgezet. De Europese Raad van Florence heeft richtsnoeren uit mijn vertrouwenspact overgenomen en mij gevraagd om in Dublin een eerste balans op te maken. Deze balans toont talrijke punten van vooruitgang, maar eveneens veel negatieve punten.
Op macro-economisch gebied - het eerste luik van het vertrouwenspact - stel ik in alle lid-staten aanzienlijke saneringsinspanningen vast, evenals een opleving van de groei. Wat het tweede luik betreft, te weten de ontwikkeling van het potentieel van de interne markt, is er reden toe zich te verheugen over de geboekte vooruitgang. In de sector elektriciteit en telecommunicatie hebben wij actieplannen ingediend voor de informatiemaatschappij en voor de innovatie. Als grootste exporteur ter wereld beschikt de Unie over een enorm reservepotentieel en de gegevensbank van de Commissie voor toegang tot derde markten kent een enorm succes: deze gegevensbank is een maand geleden geïnstalleerd en wordt 20.000 maal per dag geraadpleegd.
Maar er kan meer worden gedaan, er moet meer worden gedaan om te profiteren van de voordelen van de interne markt. Natuurlijk blijft de werkloosheid veel te hoog, maar waar staan wij zonder de honderdduizenden arbeidsplaatsen die gecreëerd zijn dankzij de dynamiek van deze markt, die de grootste ter wereld is. Laten wij de logica tot het uiterste drijven: laten wij eindelijk het statuut van de Europese onderneming afronden, laten wij de mogelijkheden van onze biotechnologische industrieën benutten, laten wij het enorme potentieel van de dienstensector mobiliseren, laten wij de fiscale kwesties regelen en laten wij de vereenvoudiging inzake de regelgeving voortzetten. Ik ben ervan overtuigd dat wij een nieuwe doelstelling moeten vastleggen en wel een nieuwe mobiliserende doelstelling. Om die reden wil ik aan de Europese Raad van Amsterdam in juni 1997 gedetailleerde voorstellen voorleggen waarmee de interne markt kan worden voltooid, voorstellen die tezelfdertijd als de gemeenschappelijke munt ten uitvoer gelegd moeten worden, namelijk op 1 januari 1999.
Waarom zou men zich ook nog langer al de voordelen ontzeggen, inzake dynamiek en het scheppen van arbeidsplaatsen, die een interne markt kan bieden die als een echte geïntegreerde interne markt functioneert?
Wat het derde luik van het vertrouwenspact betreft - de hervorming van de werkgelegenheidssystemen - is er eveneens verbetering zichtbaar. Er zijn steeds meer initiatieven voor een grotere administratieve flexibiliteit en voor de vereenvoudiging van de regelgeving inzake werkgelegenheid. Het idee van een solidaire poging van alle actoren wordt steeds meer aanvaard. Ik ben zeer verheugd over de gemeenschappelijke bijdrage van de sociale partners, werkgevers en vakbonden aan de Europese Raad. Zij zijn nu al aan het onderhandelen over een Europees kader voor arbeidsorganisatie en flexibiliteit. Dat is een belangrijke bijdrage voor de verwezenlijking van het pact.
Tenslotte zal de Europese Raad een zestigtal modelprojecten lanceren, plaatselijke werkgelegenheidspacten, hetgeen een belangrijke concretisering is van het laatste luik van het vertrouwenspact, namelijk het structuurbeleid van de Unie in dienst stellen van de werkgelegenheid.
Al deze elementen tonen aan dat het pact geleidelijk concrete vormen aanneemt en dat de uitdaging van de werkloosheid slechts kan worden aangenomen door een veelvoud van coherente acties. Er zijn al talrijke acties op gang gekomen in de lid-staten: de actie van de Unie begint nu echt vorm aan te nemen. Ik ben er soms verbaasd over dat er zo zelden de nadruk gelegd wordt op de noodzaak van een algehele, coherente en duurzame strategie, die alleen maar op het niveau van de Unie kan slagen. Ik vraag de Europese Raad zich deze boodschap eigen te maken, om deze duidelijk uit te dragen en om op die manier alle krachten te mobiliseren in de dynamische dimensie van de Unie.
Ik hoef hier niet te overtuigen, want intellectueel is iedereen al overtuigd. Maar ik vraag wel dat men dienovereenkomstig handelt, volledig en zonder aarzelen.
Nu wil ik het graag over het derde belangrijke punt op de agenda van de Europese Raad hebben, namelijk de Intergouvernementele Conferentie. In het ontwerp-verdrag van het voorzitterschap voor de herziening van het Verdrag betreffende de Europese Unie schuilt veel verdienste. Het ontwerp-verdrag draagt door de duidelijkheid en leesbaarheid ervan, bij tot de doorzichtigheid van het debat. Door het voorleggen van nauwkeurig opgestelde teksten krijgen de onderhandelaars de mogelijkheid om zich op het essentiële te concentreren en om op concrete wijze vooruitgang te boeken. Bovendien wordt in dit document veel belang gehecht aan de burgers en wordt benadrukt dat de Unie veel dichter bij het dagelijks leven van de burgers moet staan en veel meer aandacht moet hebben voor hun zorgen. Grondrechten, anti-discriminatie, vrij verkeer, veiligheid, werkgelegenheid, sociale rechten, milieu, enz...., zoveel titels waaruit blijkt dat de burger het kernpunt van deze herziening van het Verdrag vormt. Dit geldt eveneens voor de andere onderwerpen die de Unie zichtbaarder, begrijpelijker, efficiënter en dan ook geloofwaardiger willen maken, zowel op intern als op extern vlak.
Voor de Commissie vormt deze tekst de juiste basis voor het vervolg van de onderhandelingen. Zij vindt hierin veel van haar ideeën terug, met name over moeilijke onderwerpen zoals justitie en binnenlandse zaken, het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, en de vertegenwoordiging van de Unie in derde landen. Zijn wij volledig tevreden met deze tekst? Het is nog te vroeg om deze vraag te stellen omdat de lid-staten het nog niet eens zijn over deze tekst. Hij is overigens nog niet compleet. Het voorzitterschap heeft een aantal delicate onderwerpen, met name de institutionele kwesties, in het midden gelaten. Deze strategie is ongetwijfeld te begrijpen door de stand van de onderhandelingen en de wens van de lid-staten om het moeilijkste gedeelte naar de laatste onderhandelingsfase uit te stellen. Deze strategie draagt echter ook risico's in zich.
Ik wil vandaag opnieuw mijn ongeduld uitdrukken dat ik u al in september kenbaar heb gemaakt. Er moet snel en goed worden gehandeld. De Europese Raad heeft besloten dat de Intergouvernementele Conferentie binnen 6 maanden in Amsterdam wordt afgerond. Dat is weinig tijd voor zo een zware taak als de institutionele hervorming, een van de meest delicate onderwerpen van de Intergouvernementele Conferentie. Dit moet niet alleen worden bereikt om de doelmatigheid van de Unie en de aanvaarding van de Unie door de burgers te garanderen, maar ook om onze verplichtingen ten opzichte van de kandidaat-landen te kunnen vervullen. Laten wij niet vergeten dat een van de grote doelstellingen van deze Intergouvernementele Conferentie is om de Unie voor te bereiden op deze nieuwe toetredingen, en om ervoor te zorgen dat de Unie operationeel zal blijven als zij twintig of meer lidstaten telt.
In deze context stel ik vast dat diegenen die zich tot nu toe hebben verzet tegen de ideeën van de institutionele hervorming, nu de warmste voorstanders zijn van de uitbreiding. Dat zijn nu juist de onverenigbare gedragingen. Degene die zich tegen de hervormingen opstelt, vertraagt onvermijdelijk de eerste nieuwe toetredingen. Onder Nederlands voorzitterschap moet er vaart achter worden gezet. Laten wij de onjuiste argumenten aan de kant schuiven, die - al dan niet opzettelijk - een tegenstelling creëren tussen Brussel en het behoud van de nationale soevereiniteit. Brussel, dat zijn de lid-staten verenigd in de Raad van Ministers. De nationale soevereiniteit vrijwaren wil zeggen, zichzelf de middelen geven om doeltreffend en effectief de nationale belangen te doen gelden in de globalisering, die op economisch en politiek vlak niet te beteugelen is.
Geen enkele van onze lid-staten is in staat om alleen te handelen. De Unie heeft het niet op bevredigende wijze kunnen doen met het Verdrag in zijn huidige versie en zij die denken dat dit haalbaar zal zijn door terug te komen op achterhaalde ideeën - zoals het idee van een vrijhandelszone - hebben een nogal vreemde kijk op de werkelijkheid in deze wereld. Er is geen alternatief voor een grondige hervorming van het Verdrag. De Europese Unie is niet de vijand van de nationale soevereiniteit; in tegendeel, diegenen die de nationale soevereiniteit in de wereld van vandaag en morgen willen doen gelden, kunnen dit slechts bereiken door middel van een sterke en invloedrijke Unie. Het zou te vroeg zijn om binnen de Europese Raad een diepgaande discussie te verwachten over de tekst van het voorzitterschap. Het lijkt mij echter wenselijk dat de staatshoofden en regeringsleiders heel duidelijk het tijdschema opnieuw bevestigen en vooral ook de ambities van de Intergouvernementele Conferentie. Deze boodschap is noodzakelijk om de onderhandelaars tot handelen te verplichten, als signaal van hoop voor de burgers, als bewijs van geloofwaardigheid ten opzichte van de kandidaat-landen.
Ik heb mij hier tot de drie grote onderwerpen beperkt die op de agenda van de Europese Raad van Dublin staan; over elk onderwerp heb ik wensen tot uiting gebracht die ik als realistisch beschouw gezien de belangrijke vooruitgang die dankzij het Iers voorzitterschap is geboekt.
De voorzitter van de Raad van Ministers heeft terecht gewezen op de enorme vooruitgang die Ierland heeft geboekt op het vlak van drugs en misdaad. De Taioseach en zijn team hebben uitstekend, intelligent en toegewijd werk verricht en precieze doelstellingen vastgelegd. Het succes van de volgende Europese Raad zal in grote mate toe te schrijven zijn aan de kwaliteit van het Ierse voorzitterschap. Namens de Commissie dank ik dit voorzitterschap.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Santer!
We gaan nu over tot het debat. Mevrouw Green begint voor de PSE-Fractie.

Green
Mijnheer de Voorzitter, als iemand er ooit aan heeft getwijfeld of een kleine lid-staat van de Europese Unie wel een prestatie van wereldklasse kon leveren, dan heeft het Ierse voorzitterschap die twijfels uit de wereld geholpen. Het Ierse voorzitterschap heeft gepresteerd wat velen mensen voor onmogelijk hielden: ze hebben voor de tweede Top van Dublin die dit weekeinde plaatsvindt op tijd een ontwerp-verdrag opgesteld. En niet alleen heeft het voorzitterschap een ontwerp-tekst opgesteld, maar het is een tekst die helder en overtuigend is, een tekst waarin duidelijk gepleit wordt voor een sterkere Europese integratie in een taal en stijl die toegankelijk is voor en weerklank vindt bij de volken van de Europese Unie. Mijn fractie wil het Ierse voorzitterschap graag gelukwensen met deze zeer belangrijke inspanningen.
Nu moet dit Parlement een studie en analyse gaan maken van de 140 pagina's waaruit de ontwerp-voorstellen bestaan en die vrijdag formeel aan onze regeringsleiders zullen worden voorgelegd, waarbij natuurlijk met de resultaten van deze bijeenkomst rekening gehouden moet worden. Ik wil graag duidelijk stellen dat iedere opmerking die mijn fractie vandaag maakt, beschouwd moet worden als een onmiddellijke politieke reactie op het document. Ik maak die opmerkingen zonder afbreuk te doen aan de gedetailleerde kritiek die in de komende weken zal volgen.
En nu ik de publikatie van de ontwerp-tekst heb toegejuicht, zou ik de volgende voorzitterschappen dringend willen verzoeken om in dezelfde trant, namelijk de bijzonder aantrekkelijke manier waarop deze is opgesteld, voort te gaan. Het Ierse voorzitterschap heeft duidelijk lering getrokken uit het debâcle van het openbaar debat over het Verdrag van Maastricht. Bij elke wijziging die men op het Verdrag voorstelt, staat een verantwoording in de vorm van een inleiding en wat vooral belangrijk is is dat deze is geschreven in duidelijke, eenvoudig te begrijpen taal. En weg is de stijve, hoogdravende, legalistische benadering van Maastricht. De socialisten zijn hier blij mee en juichen het toe. Het zal er zeker toe bijdragen dat het publiek beter begrijpt waarom die veranderingen nu eigenlijk noodzakelijk zijn en waarom ze worden voorgesteld.
Ook wil mijn fractie haar waardering uitspreken voor de positieve elementen in het ontwerp-voorstel. Wij vestigen met name de aandacht op het feit dat in het Verdrag een hoofdstuk wordt opgenomen over de werkgelegenheid, met als doel om in het Verdrag betreffende de Europese Unie dezelfde politieke prioriteit te verlenen aan het scheppen van werkgelegenheid als het Verdrag van Maastricht heeft gegeven aan de Economische en Monetaire Unie en aan een gemeenschappelijke munt. Natuurlijk willen wij ervoor zorgen dat deze prioriteit een echte betekenis heeft en uit meer dan vrome woorden bestaat. Eerlijk gezegd hebben we daar onze buik allang van vol. Maar wij voelen ons aangemoedigd door het feit dat het concept van het afzonderlijke hoofdstuk over de werkgelegenheid duidelijk vaste voet heeft gekregen en dat het de steun geniet van een overweldigende meerderheid.
Wij zijn ook bijzonder verheugd over de allesomvattende definitie van non-discriminatie. Dit is zoals wij het graag willen en het is een krachtige intentieverklaring dat deze Europese Unie diegenen die de politiek van de haat verkondigen niet zal dulden of tolereren. Dit Parlement heeft de campagne aangevoerd tegen de wederopstand van racisme en anti-semitisme. Het zou een uitermate krachtige eerste positieve boodschap zijn voor de wijziging van het Verdrag als de tweede Top van Dublin onmiddellijk overeenstemming zou bereiken over deze nieuwe prioriteit, die moet aantonen dat ons Europa respect heeft voor alle burgers of onderdanen, ongeacht of deze zwart of blank zijn, christen, jood of moslim. Wij hebben lering getrokken uit onze geschiedenis en wij geloven dat alle weldenkende mensen in Europa dat verlangen naar tolerantie met ons delen.
Fungerend voorzitter, ik ben er zeker van dat u van ons in deze Vergadering verwacht dat wij een evenwichtig oordeel uitspreken over de ontwerp-voorstellen, en ik zal u niet teleurstellen. Hoewel ik heel wat kritiek heb over wat er niet in het ontwerp staat, wil ik toch duidelijk stellen dat ik daarmee hoegenaamd geen afbreuk wil doen aan de grote prestatie die alleen al het opstellen van het ontwerp betekent. Wij vinden het eigenlijk heel jammer dat we moeten erkennen dat ondanks de energie die men erin gestoken heeft, het ontwerp-verdrag door de hiaten aantoont hoe groot de moeilijkheden zijn waar de Unie mee geconfronteerd wordt.
Allereerst betreurt mijn fractie het bijzonder dat er geen melding is gemaakt van enige diepgaande institutionele hervormingen, die juist zo nodig zijn om de Unie efficiënter en doelmatiger te doen werken. Wat heeft nu eigenlijk de noodzaak bepaald voor deze Intergouvernementele Conferentie? Het is niet een of andere vermeende drang om ieder land nog eens een gecompliceerd debat te laten voeren over waar Europa nu precies naar toe gaat, geen slaafse devotie voor een onbezonnen spurt naar het euro-federalisme, zoals de euro-sceptici ons graag willen doen geloven, maar eerder een absolute noodzaak om deze Unie uit te breiden met de landen van Middenen Oost-Europa, Cyprus en uiteindelijk de Baltische staten. Het is niets minder dan de essentie die ten grondslag ligt aan het leven van miljoenen van onze mensen, dat wil zeggen vrede en stabiliteit op ons continent. Als we serieus zijn dan moeten we ervoor zorgen dat onze Unie klaar is voor uitbreiding. Dat betekent dat wij ervoor moeten zorgen dat de institutionele kwesties die het besluitvormingsproces in de Unie regelen gestroomlijnd worden en klaar worden gemaakt voor een grotere Unie in de redelijk nabije toekomst.
Dat de Raad negen maanden na het begin van de Intergouvernementele Conferentie niet in staat is om een ernstige mate van consensus over deze kwestie te bereiken, is iets dat ons grote zorgen baart.
Over kwesties die van praktisch belang zijn voor onze burgers wordt nauwelijks gerept: het milieu, de openbare dienstverlening, de daadwerkelijke ontwikkeling van het Europese burgerschap en een grotere openheid en doorzichtigheid. Wij denken dat de dubbelzinnigheid die momenteel op het vlak van de democratische verantwoording over de tweede en derde pijler hangt, door de voorstellen in het ontwerp-document groter zal worden in plaats van kleiner. Niet alleen wordt het recht van de democratische controle, dat wordt uitgeoefend door verkozen parlementen in de hele wereld, in het ontwerp niet verder uitgewerkt, maar de tekst geeft de indruk dat de budgettaire rechten van het Parlement voor wat betreft de tweede pijler inzake het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid worden afgezwakt. Door de voorstellen voor een hybride regeling voor de derde pijler inzake binnenlandse zaken en justitie, worden de besluitvormingsprocedures eerder verwarder dan duidelijker en eenvoudiger.
Wij hopen dat onze regeringen in Dublin elkaar vinden en dat zij zullen streven naar een hogere ambitie voor de Europese Unie en haar toekomst.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, " Die Politik ist keine exakte Wissenschaft " . Mijn verontschuldigingen voor mijn Duits accent, maar ik zou het niet durven om Bismarck in het Engels te citeren. Als politiek een exacte wetenschap zou zijn, dan zouden de Verenigde Staten van Europa al lang werkelijkheid zijn, omdat dat het logische gevolg is van de doelstellingen die de grondleggers van de Europese Unie voor ogen hadden. Deze Verenigde Staten van Europa zouden hun burgers veiligheid en welvaart verschaffen en een heilzame maar krachtige invloed uitoefenen op het wereldtoneel. Maar jammer genoeg is politiek geen exacte wetenschap en wij zijn hier vandaag bijeen om een maatregel te bespreken die eerder praktisch is dan ideaal.
De voorstellen van het Ierse voorzitterschap onder de titel "Plan voor een ontwerp-herziening van de Verdragen" zijn de distillatie van de standpunten en meningen die naar voren zijn gekomen op een groot aantal besprekingen, debatten en seminars op politiek en ambtelijk niveau met academici, niet-gouvernementele organisaties en sociale partners. Het is een proces dat onder het Italiaanse voorzitterschap is begonnen en de laatste zes maanden aan stootkracht heeft gewonnen. En als het document een accurate weerspiegeling is van deze standpunten, dan zou het mogelijk moeten zijn om over het document een consensus te bereiken. In theorie zou niemand er tegen mogen zijn, maar ik vermoed dat er op bepaalde vlakken veel ongelijkheid is, vooral onder de derde pijler. Daarom zal het wellicht toch moeilijk zijn om een consensus te bereiken.
Het beginsel van consensus mag echter nooit overgave betekenen en ik prijs het voorzitterschap voor het feit dat het zich heeft ingespannen om daadwerkelijke vooruitgang te boeken op gebieden zoals verdragsstatus voor de strijd voor werkgelegenheid en groei, de bestrijding van de drugshandel, met een uitbreiding van de opdrachten en bevoegdheden van Europol, maatregelen voor de bestrijding van ernstige misdaden, uitbreiding van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, vereenvoudiging van de besluitvorming en doorzichtigheid, fundamentele rechten, een gezond milieu en vrijheid om te reizen.
De eerste prioriteit - de situatie van de werklozen - is ook onze eerste prioriteit. De Europese Raad moet deze kwestie in Dublin wederom aan de orde stellen. Hele gemeenschappen in onze landen worden vernietigd wegens de wijdverspreide werkloosheid. Er is een overtuigde reactie nodig. Ik vind dat Dublin ons een aparte en uitgebreide verklaring moet verstrekken over de strategie van de Europese Raad om de strijd voor groei en werkgelegenheid te versterken.
Politici kunnen grofweg verdeeld worden in pragmatici en idealisten. De pragmatici zijn diegenen die weten wat er bereikt kan worden en met de frustratie moeten zien af te rekenen als dit minder is dan dat zij graag zouden willen. Het Ierse voorzitterschap en leden van regeringen bevinden zich in het algemeen in deze categorie.
Ik twijfel er niet aan dat het Ierse voorzitterschap zich maar al te goed bewust is van het feit dat zijn ontwerpdocument uitermate zwak is voor wat betreft de veelbesproken kwestie van het veto en het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid. Ik weet dat het zich geheel kan vinden in de mening van het Parlement maar het ziet het ontwerp-document als een realistische of pragmatische erkenning van wat er in dit stadium op politiek niveau haalbaar is.
Wat is het juiste moment om een gevoelig onderwerp te bespreken - wanneer moet je er een programmapunt van maken - dat is steeds een subtiele beslissing voor de pragmatische politicus. Maar voor politici die zich de luxe kunnen permitteren om idealist te zijn - en velen van dit Parlement zitten in deze categorie - bestaan dergelijke nuances niet. Onze taak bestaat er altijd in om het onbereikbare doel na te streven, waarbij wij onze pragmatische collega's zoveel mogelijk naar dit doel meeslepen. Daarom moeten we eisen dat het vetorecht wordt opgeheven. Het veto is een versperring op onze weg naar Eenheid. Als het niet wordt afgeschaft, dan zal onze grote beweging tot stilstand komen omdat een lid-staat dan altijd kan zeggen: " tot hier en niet verder" . Als dit gebeurt dan zal Europa stagneren en uiteindelijk uiteenvallen omdat de lid-staten hun eigen individuele belangen zullen nastreven en dan niet langer een gemeenschappelijk doel hebben.
Wij komen in de buurt - als wij er al niet zijn - van een keerpunt in de geschiedenis van de Unie. Diegenen die niet geloven in de federale Unie die onze grondleggers voor ogen hadden, moeten zich afvragen of zij wel het recht hebben om deze beweging tot stilstand te brengen en uiteindelijk ineen laten storten of dat ze zelf moeten opstappen. Het is misschien toch jammer dat deze vraag niet aan bod komt in de ontwerp-tekst van het Ierse voorzitterschap; het is namelijk wel een vraag die gesteld dient te worden en, zo vind ik, hoe eerder hoe beter. Ik ben dan ook net als het Europees Parlement de mening toegedaan, dat het veto moet worden afgeschaft en snel.
Ook aan het democratisch tekort moet worden opgevuld. Wij willen een uitbreiding van de medebeslissing en een meer democratische en doelmatiger derde pijler.
Voorts hecht ik mijn goedkeuring aan het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid om een effectief gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te bewerkstelligen en vind ik dat de WEU onder de Europese pijler moet worden opgenomen. Aan diegenen die zeggen dat dit een onredelijke benadering is - en er zijn er zeker die dat vinden - wil ik graag de wijsheid citeren van een landgenoot, George Bernard Shaw: " De redelijke mens past zich aan de wereld aan: de onredelijke mens blijft proberen om de wereld aan hem aan te passen. Daarom hangt alle vooruitgang af van de onredelijke mens." Ik ben geneigd te denken dat dit Parlement met overtuiging aan de kant staat van de onredelijke mens.
Mag ik afronden met het Ierse voorzitterschap hartelijk te danken voor de hoffelijkheid die het betuigd heeft aan de fracties van dit Parlement en aan het Parlement zelf en voor het feit dat het rekening heeft gehouden met de bezorgdheden van dit Parlement. Ik wil het voorzitterschap in Dublin en in deze slotdagen alle succes toewensen.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, op het ogenblik dat de top van Dublin begint, bevindt Europa zich in een nogal paradoxale situatie. Enerzijds blijft de Europese Unie, het Europa van de Vijftien, een grote aantrekkingskracht uitoefenen op de Europese volkeren die er nog geen deel van uitmaken en die ernaar streven om toe te treden. Is het niet vreselijk symbolisch dat de vreedzame en stille demonstranten die in groten getale in de kou en in de sneeuw in Belgrado defileren, de vlag met de twaalf gouden sterren zwaaien? Zij willen de waarden van de democratie eerbiedigen, waarden die de bestaansreden van onze Unie vormen. Horen wij hun oproep en kunnen wij hierop gul ingaan?
Anderzijds hebben de Europese volkeren die lid zijn van de Unie enorm veel twijfels. Terwijl de plaag van de werkloosheid zich onophoudelijk uitbreidt en de sociale breuken in onze maatschappijen nog groter maakt, terwijl de terroristische acties bloed laten vloeien in onze steden in Frankrijk, Spanje en Noord-Ierland, terwijl de drugshandelaars, de pedofiele netwerken en de georganiseerde misdaad bij gebrek aan voldoende coördinatie door onze gerechtelijke en politiële apparaten hun moorddadige web verder weven, beginnen de burgers van het Europa van de Vijftien te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de Unie.
Europa maakt een soort van krachteloosheid door en dreigt te verzanden in te technische debatten, zoals de debatten over de beste wisselkoersen tussen de toekomstige gemeenschappelijke munt en de bestanddelen ervan, of zoals het nog geslotener debat over het toekomstige pact inzake de monetaire stabiliteit.
Onze medeburgers zijn deze twistgesprekken van de deskundigen zat, zij vermoeden dat deze eigenlijk als alibi dienen om de werkelijkheid niet onder ogen te zien, namelijk het gebrek aan solidariteit zonder welke iedere unie slechts valse schijn is. Onze medeburgers verwachten van de staatshoofden en regeringsleiders die in Dublin vergaderen, dat zij de Unie gewoonweg weer wat leven inblazen.
Meer dan ooit is het noodzakelijk de grote doelstellingen opnieuw te bevestigen, dat wil zeggen, meer welvaart, meer werkgelegenheid, een grotere veiligheid, meer aandacht voor het behoud van ons milieu en voor de waarden van vrijheid en democratie die aan de basis liggen van onze samenleving.
De Europese Raad moet, zoals het gemeenschappelijk schrijven van Kohl en Chirac opriep, de noodzakelijke middelen verschaffen voor de verwezenlijking van deze doelstellingen. Hij moet zich engageren, zoals hij ook al in het verleden heeft gedaan, toen de vooruitzichten van de interne markt en de Economische en Monetaire Unie, evenals die van de versterkte samenhang, werden uitgestippeld. Zonder deze cohesie kan er geen sprake zijn van een unie.
In feite verwachten wij van de staatshoofden en regeringsleiders, die de Europese Raad vormen, een Europese instelling met de grootste democratische legitimiteit, dat zij de vooruitzichten van een democratisch, genereus en welvarend Europa uitstippelen. Een Europa dat de interne veiligheid en de vrede in de wereld kan waarborgen, hetgeen overeenkomt met de visie van de volkeren die tot onze Unie willen toetreden. Juist omdat deze volkeren te lang beroofd zijn geweest van het fundament van ons pact en onze waarden, moeten wij deze verworvenheid behouden en versterken om hen hierin later te kunnen laten meedelen.

Spaak
Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter van de Commissie, het Iers voorzitterschap, geachte minister, heeft een topprestatie geleverd en wij moeten het hiermee van harte gelukwensen. Het heeft een tekst opgesteld die des te juister is omdat deze tekst een onbevredigende situatie weergeeft.
Er zijn maar weinig vorderingen en de behandeling van de belangrijke punten is naar latere datum uitgesteld. Ik wilde het hebben over de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en van de versterkte samenwerking. Hoe kan men erop hopen dat de Europese burgers ermee instemmen als men hen niet vertelt dat de Intergouvernementele Conferentie ertoe dient om een verdrag te redigeren dat de juridische basis moet zijn van een te bereiken doel? De doelstelling van het Verdrag van Rome was het waarborgen van de vrede door middel van een economische gemeenschap die de overwinnaars en de overwonnenen van gisteren verenigt. De Eenheidsakte verdiepte de instellingen en organiseerde de interne markt. Het Verdrag van Maastricht organiseerde, ondanks al zijn zwakheden, toch de etappes en de tenuitvoerlegging van het stelsel van de gemeenschappelijke munt. In een naar artikel B verwijzend artikel van dit Verdrag wordt gepleit voor het integraal behouden van het communautaire acquis en voor de ontwikkeling ervan.
Zouden de ministers van de vijftien lid-staten niet die bewuste consensus kunnen bereiken om erop te wijzen dat de opbouw van Europa zich op een belangrijk punt van de geschiedenis bevindt, dat de opbouw van Europa voldoet aan de verwachtingen die de publieke opinie nog koestert, door een rechtvaardige, solidaire en democratische samenleving te organiseren, en dat Europa zich in naam van deze principes moet openstellen voor de landen die om toetreding vragen, dat de noodzakelijke instrumenten om dit grote plan te verwezenlijken doeltreffende en democratische instellingen zijn?
Er kan geen gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zijn zonder een toereikende versoepeling van de unanimiteitsregel, dat wil zeggen de afschaffing van het veto. Als dit niet gebeurt zullen wij de gulste betalers blijven en krijgen de anderen het politieke voordeel van hun actie. Wat zal onder deze omstandigheden de zichtbaarheid van een of ander gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zijn?
De versterkte samenwerking, waarover u in uw tekst spreekt, geachte minister, is een van de belangrijkste kwesties van de Conferentie. De meerderheid van het Europees Parlement deelt deze mening. Het is echter belangrijk om de voorwaarden duidelijk te stellen om te voorkomen dat er dubbelzinnigheden ontstaan. Deze voorwaarden zijn - en ik wil ze citeren - het behoud van de interne en externe samenhang van de Unie, het behoud van het gehele communautaire acquis, de eerbiediging van de doelstellingen van de Unie en van haar openstelling, onder dezelfde voorwaarden, voor alle lid-staten die willen toetreden.
Ik voeg er nog een aan toe: de tenuitvoerlegging ervan kan niet aan de unanimiteit worden onderworpen. Nu rest mij nog net de tijd, geachte minister, om u te danken voor uw voortreffelijke voorzitterschap, u werd met veel problemen geconfronteerd en ik wil u veel geluk wensen met de actie die u zeker nog in de komende tijd zult ondernemen.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie, die is samengesteld uit afgevaardigden van het soort dat nauwelijks pragmatisch is te noemen, geeft haar grote bezorgdheid te kennen over de aanstaande Europese Raad in Dublin. Wij erkennen de inspanningen en het goede optreden van het Ierse voorzitterschap gedurende de voorbije zes maanden, maar wij zijn teleurgesteld over het lijvige document inzake de herziening van het Verdrag dat aan de Topbijeenkomst zal worden voorgelegd.
Het document bevat ongetwijfeld nieuwe en positieve benaderingen, zoals een grotere gerechtelijke en politiële samenwerking, de bestrijding van racisme en discriminatie, nieuwe eisen inzake de milieubescherming in de communautaire beleidsmaatregelen of de vergroting van de transparantie van de Raad bij het opstellen van wetgeving.
Maar er zijn veel tekortkomingen en punten waaraan stilzwijgend voorbij wordt gegaan. De volledige tewerkstelling komt in het voorstel niet aan bod en er wordt ook niet gerefereerd aan de middelen die nodig zijn voor de toepassing van gemeenschappelijke beleidsmaatregelen voor het creëren van werkgelegenheid. Over de bescherming van de overheidsdiensten wordt niets gezegd en zeer tot onze verwondering stelt men niet voor om in het Verdrag het protocol inzake het sociaal beleid op te nemen en wordt de consolidatie van het recht op het vrij verkeer van personen uitgesteld tot het jaar 2001, zonder te vermelden dat het wenselijk is dat de Unie toetreedt tot de Europese conventie van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Men wil vooruitgang boeken op het stuk van defensie en militaire integratie, zonder dat er gelijktijdige vorderingen gepland zijn inzake het buitenlands beleid.
Het meest verontrustende van dit alles is de blokkering op institutioneel vlak, met het risico dat de besluiten op het laatste nippertje genomen worden, zonder enige transparantie en zonder voorafgaandelijke informatie voor de burgers. De Europese publieke opinie heeft negatief op deze situatie gereageerd en die situatie wordt er niet beter op met de gezamenlijke neiging van de president van de Franse republiek en de Duitse Bondskanselier om overal zelf over te beslissen. De voorstellen worden overschaduwd door het beeld van een harde en dominante kern, die in staat is beslissingen op te leggen in plaats van de ontwikkeling van de Intergouvernementele Conferentie te stimuleren.
Betreffende de andere punten die op de agenda van Dublin staan, steunt onze fractie de strijd tegen de criminaliteit en de drugshandel, maar verwerpt zij met klem de goedkeuring van het "stabiliteitspact" , dat verdergaat dan de huidige eisen van de Economische en Monetaire Unie en het afgeleide systeem van mogelijke sancties voor de lid-staten, dat de economische en sociale situatie van de landen die met meer problemen kampen, ongetwijfeld zou verergeren.
Ook hebben wij kritiek op de bevestiging van het model en de termijnen van de gemeenschappelijke munt en wij verzoeken de Europese Raad een openbaar debat op gang te brengen waarin de verschillende standpunten aan bod komen, alsmede een dialoog over dit model van de gemeenschappelijke munt en de gevolgen ervan, met name voor de werkgelegenheid. De heer Santer zelf heeft gesproken over de verwoesting die wordt aangericht op het vlak van de werkgelegenheid. De beleidsmaatregelen inzake de werkgelegenheid zouden we kunnen definiëren met dat oude gezegde dat luidt: " nederlaag op nederlaag tot de eindoverwinning" . Momenteel bevinden we ons inzake de beleidsmaatregelen op het vlak van de werkgelegenheid in de fase van de nederlagen.
Mijnheer de Voorzitter, het kan niet zo zijn dat deze debatten zo'n elitair karakter blijven behouden, tussen directieleden van de centrale banken, of middels columns in de pers van voormalige presidenten of voormalige Commissievoorzitters. De noodzakelijke voorwaarden dienen gecreëerd te worden voor een intensieve informatieverstrekking aan de burgers en hun deelname in het institutioneel systeem.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het is advent, het is de tijd waarin de brieven aan het kerstkindje worden geschreven. Het is de juiste tijd om je het volgende tafereeltje voor te stellen: kerstavond, onder de kerstboom ligt een groot cadeau, het cadeau ziet er mooi uit, het wekt grote verwachtingen, het is zo'n groot cadeau dat er plaats in is voor al onze wensen. Dan begin je met het uitpakken en je haalt het papier ervan af, je haalt er nog meer papier vanaf. In een doos vind je de volgende doos en steeds vertwijfelder pak je het uit en het wordt steeds duidelijker dat het cadeau leeg is, er zit niks in. Het cadeau bestaat alleen maar uit veel omhulsels. Dat is een nachtmerrie voor elk kind en een soortgelijke nachtmerrie is hetgeen bij de herziening van het Verdrag van Maastricht gebeurt.
Wanneer ik de Raadsvoorstellen voor de Raad in Dublin lees, voel ik me net als het kind waar ik het over had. Deze plannen en voornemens vervullen onze wensen niet. We hebben op ons verlanglijstje geschreven: meer transparantie, meer democratie, meer rechten voor het Europees Parlement, en wat gebeurt er? Het tegendeel, want in de Dublin-documenten staat niet meer, maar minder transparantie, omdat de Raad noch meer onomstreden dan tot nu toe op zijn absolutistische heersers- en geheime kennis wil blijven tronen. Er staat niet meer, maar minder democratie in, omdat ze de rechten van de burger terugbrengen tot wensen, omdat ze het weliswaar over anti-discriminatie hebben, maar de hiërarchisering van personen verdiepen, omdat voor hun zekerheid nooit rechtszekerheid is, want waarom wordt het vrije verkeer van personen en goederen anders naar de volgende eeuw verschoven en Europol zonder controle met operationele bevoegdheden toegerust? Er staan niet meer, maar minder rechten voor het Parlement in, omdat ze de kloof tussen interne-marktdeel en tweede en derde pijler eclatant vergroten, omdat in het voorstel over het buitenlands beleid geen enkele keer het Europees Parlement wordt genoemd, maar de WEU des te vaker, en omdat in het buitenlands en het binnenlands beleid ons, het Europees Parlement, het begrotingsrecht moet worden afgenomen. In de voorstellen staat niet meer, maar minder Europa. Het cadeau is - en dat is nog veel erger - niet gewoon leeg, maar er zit onheil in. Dat is niet de schuld van het Ierse Raadsvoorzitterschap. Ik wens ons allemaal een fijn kerstfeest en hopelijk een beter nieuwjaar toe!

Saint-Pierre
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, allereerst wil ik het Iers voorzitterschap bedanken omdat het binnen zeer redelijke termijnen gevolg heeft gegeven aan het mandaat dat het tijdens de informele Europese Raad van 5 oktober heeft ontvangen en dat het een overzichtelijk en leesbaar document heeft opgesteld, waarover onderhandeld wordt. Ik maak overigens van de gelegenheid gebruik om mij te verzetten tegen het cynisme waarmee vooraanstaande vertegenwoordigers van bepaalde belangrijke regeringen hebben gereageerd toen zij heftige kritiek hebben geleverd op het document van het Iers voorzitterschap, terwijl zij evengoed verantwoordelijk zijn voor de beklagenswaardige situatie waarin de Intergouvernementele Conferentie zich bevindt.
Toch laat dit document veel te wensen over, zelfs al doet het Iers voorzitterschap moedige voorstellen inzake werkgelegenheid en milieu, en zelfs al durft het voor te stellen om de derde lezing in de medebeslissingsprocedure af te schaffen, waardoor het Europees Parlement op gelijke voet gesteld zou worden als de Raad. Uitstekend initiatief. Op institutioneel vlak is er sprake van een volledige impasse, hetgeen niet veel goeds belooft voor de voorbereiding van de uitbreiding. Geen enkel concreet voorstel inzake de uitbreiding van de meerderheidsstemming, noch inzake de uitbreiding van de medebeslissingsprocedure. Hetzelfde geldt voor de samenstelling van de Commissie en voor het gewicht van de stemmen binnen de Raad. Stevenen wij niet regelrecht op een ramp af als het grote institutionele pakket dat de Unie in staat moet stellen om doeltreffend besluiten te nemen en om na de volgende uitbreiding te functioneren, naar het einde van de onderhandelingen wordt uitgesteld, met alle risico's die een grote uitruil op het laatste moment met zich mee kan brengen?
En dan is er nog ons arme gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Geloofden de lid-staten nu oprecht dat de Unie aan geloofwaardigheid zou winnen door een ambtenaar, hoe hoog ook, te bombarderen tot het centrum van het buitenlands beleid van de Europese Unie? De voorstellen ter versterking van het statuut van de Secretaris-generaal van de Raad zijn natuurlijk onaanvaardbaar, tenzij wij zouden willen dat de externe vertegenwoordiging van de Unie op dezelfde wijze door onze partners zou worden behandeld en dat onze commissarissen en leden van de trojka ook op het niveau van een ambtenaar worden ontvangen.
Is het overigens aanvaardbaar dat er een nieuw soort veto zou worden ingevoerd, dat afhankelijk is van nationale politieke redenen op vlakken waarop een meerderheid al mogelijk is? Er worden aanzienlijk minder voorstellen gedaan inzake het buitenlands beleid. Dat staat in contrast met de duidelijke politieke wil om concrete vooruitgang te boeken op het domein van de verdediging, een wil die wij waarderen. Maar ik vraag mij wel af wat de gevolgen van een dergelijke snelle ontwikkeling van de integratie op militair en defensiegebied zouden zijn, als er niet tegelijkertijd op het vlak van het buitenlands beleid ook vooruitgang wordt geboekt.
Tot slot stel ik persoonlijk tevreden vast - en op dat punt volg ik voorzitter Santer - dat de kwestie van de versterkte samenwerking zich voortaan in de kern van het debat van de Conferentie bevindt. Dit was niet het geval toen mijn fractie in die richting de strijd aanbond, reeds ter gelegenheid van het verslag van Martin Bourlanges. Ik blijf ervan overtuigd dat de mogelijkheid van versterkte samenwerking echter voortdurend open moet blijven. Dit is ook verenigbaar met de doelstellingen van de Unie, waarbij het communautaire acquis alsmede het unieke institutionele kader wordt geëerbiedigd.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de zes maanden van het Nederlandse voorzitterschap die tot de top van Amsterdam leiden, zullen voor de Unie van kapitaal belang zijn. Het is de taak van onze regeringen om te besluiten de Unie instellingen te geven die bekwaam zijn om een uitgebreide gemeenschap te laten functioneren of, juist tegenovergesteld, Europa tot verlamming te veroordelen. En het Parlement heeft de eer om het voorzitterschap en de regeringen hierop te wijzen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hier niet over een werkloosheidsprobleem hebben dat waarschijnlijk al voor vele van uw slapeloze nachten heeft gezorgd. Ik wil het evenmin hebben over de Intergouvernementele Conferentie, noch over de uitbreiding naar het oosten toe, noch over de noodzakelijkheid van het veto - en persoonlijk ben ik overtuigd van het tegendeel -, noch over het secessierecht. Waar ik het met u over wil hebben, is het pact van de begrotingsdiscipline.
Dit pact voorziet mechanismen voor het sanctioneren van volkeren met een slecht begrotingsgedrag. Een lid-staat zoals Frankrijk riskeert een boete van 30 miljard francs. Met dit bedrag zou dit land bijvoorbeeld het loon van al zijn onderwijzers kunnen optrekken met 30.000 francs. Ik zal niet stilstaan bij de gegrondheid van dit mechanisme. Ik wil alleen maar vaststellen dat u in de afgelopen vijf jaar de Keynesiaanse tekorten met succes hebt toegepast. Men vraagt zich dan ook af waarom u verandert. Het is zeker dat u met dit pact inzake begrotingsdiscipline de Duitse neurose behandelt. Duitsland, dat de Republiek van Weimar heeft gekend, is bang voor inflatie. Maar het is niet omdat oma in de familie diabetes heeft, dat de kinderen dan absoluut geen suiker mogen. Men kan niet iedereen aan dezelfde behandeling onderwerpen als men maar één persoon wil genezen.
Met dit pact van begrotingsdiscipline waarmee u een gemeenschappelijke munt en een gemeenschappelijk begrotingsbeleid wilt invoeren, krijgen wij een situatie waarin men de economische verschillen tussen de lid-staten noch door middel van begrotingsingrepen, noch door middel van monetaire maatregelen zal kunnen compenseren. De staten beschikken dan alleen nog maar over een fiscaal instrument, waarbij de werkloosheid niet in aanmerking wordt genomen, en dat zet hen ertoe aan om concurrerende belastingverlagingen toe te passen, hetgeen Luxemburg reeds doet op het vlak van roerende inkomsten. En Duitsland bereidt zich daar op voor door het afschaffen van de vermogensbelasting en door het verlagen van het marginale belastingtarief op inkomsten.
Ik heb het reeds gezegd, ik herhaal het ook weer, ga op een lijn staan met Duitsland. Wij hebben een arrest van het Hof van Karlsruhe van juni 1995 dat zich baseert op de handelingsvrijheid van de belastingbetaler om te bepalen of deze of die belasting te hoog is. Voer de gemeenschappelijke munt in, voer een gemeenschappelijk begrotingsbeleid in, en hanteer in uw herziene Verdrag van Maastricht een plafond van verplichte heffing, zoals het Hof van Karlsruhe nu ook doet voor Duitsland. Dan zal de Intergouvernementele Conferentie tenminste nog tot iets hebben geleid.

De Voorzitter
Ik heb overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement veertien ontwerp-resoluties ontvangen: zeven ontwerp-resoluties over de Europese Raad en zeven ontwerp-resoluties over de politieke situatie in Servië.

Roubatis
Mijnheer de Voorzitter, de Europese burgers stellen met verbazing vast dat de Europese Unie niet langer aan hun verwachtingen beantwoordt. Het Verdrag van Maastricht heeft tal van vragen doen rijzen die nog steeds niet werden beantwoord. Daardoor is een vertrouwenscrisis ontstaan die onze burgers aan de Europese constructie doen twijfelen. Als we niets ondernemen om de geloofwaardigheid van en het vertrouwen in de Unie te herstellen, kunnen ernstige problemen ontstaan welke een gevaar betekenen voor de denkbeelden die aan het originele experiment van de Europese eenwording ten grondslag liggen. De Europese Raad van Florence heeft het Iers voorzitterschap opgedragen de grote lijnen voor een ontwerp-herziening van de Verdragen voor te bereiden. Hoewel niet iedereen het eens is met zijn - onvolmaakte - voorstellen, ben ik van oordeel dat het zijn mandaat onder de huidige omstandigheden tot een goed eind heeft gebracht, zodat we het voorzitterschap van harte gelukwensen met de bereikte resultaten. We mogen echter niet vergeten dat de Intergouvernementele Conferentie al halfweg is en ons vóór de Europese Raad van Amsterdam nog heel wat te doen staat. De IGC zal alleen een succes zijn, als ze de twijfels omtrent het Verdrag van Maastricht wegneemt en een nieuw Verdrag voorstelt dat aanvaardbaar is voor de Europese burgers en beantwoordt aan de verwachtingen van de Europese volken, die het eens zijn met de verdieping en verruiming van de Unie en aandringen op een Europa dat berust op democratische beginselen en de gelijke behandeling van zowel zijn burgers als zijn - grote en kleine - landen en dat bereid is de werkloosheid, de sociale uitsluiting, het racisme en de vreemdelingenhaat te bestrijden. Onze volken verwerpen evenwel een Unie van verschillende snelheden, die gebaseerd is op discriminaties en geen eerbied heeft voor de rechten van de Europese burgers. In die zin is een verruiming van het institutioneel kader van de Unie onontbeerlijk, waarbij moet worden vermeden dat de desbetreffende hervormingen ten koste gaan van de kleine lid-staten. Voorts moet de rol van het Parlement worden opgewaardeerd en moet onze instelling bij meer communautaire beleidsterreinen worden betrokken, zulks om de deelneming van de burgers aan de ontwikkelingen in de Unie te verzekeren.
Tenslotte wil ik nog wijzen op het belang van de geleidelijke versterking van het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid, dat zich ten doel moet stellen de territoriale integriteit van de lid-staten te waarborgen en de buitengrenzen van de Unie te beschermen. Het lijdt immers geen twijfel dat we onmogelijk gezamenlijk kunnen vooruitkomen, zolang de samenwerking in de context van het GBVB niet wordt versterkt en de burgers het gevoel hebben dat de Unie ze niet bijstaat als gevaar dreigt.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik wil voorzitter Santer en de waarnemend Raadsvoorzitter bedanken voor hun toespraken, maar ook voor het werk dat is geleverd om de Intergouvernementele Conferentie naar deze fase toe te brengen. Bij de beoordeling van het Ierse document moeten we rechtvaardig zijn, we kunnen niet verwachten dat het resultaat hier al voor ons ligt, maar het reflecteert op een verstandige manier over de voorgaande onderhandelingen en ik moet zeggen dat het op sommige punten die van bijzonder belang zijn voor het Europees Parlement misschien zelfs een beetje dieper ingaat dan de onderhandelingen tot nu toe hebben gedaan. Ik vind het met name heel belangrijk wat het Ierse Raadsvoorzitterschap over het thema van de medezeggenschap van het Europees Parlement heeft gezegd. In dit document staat duidelijk dat er in de toekomst nog maar drie besluitvormingsprocedures moeten komen en dat voor de wetgeving de medebesluitvormingsprocedure als algemene regeling moet gelden.
Dat er nog kwesties betreffende definitie en afbakening moeten worden opgelost in het kader van de verdere onderhandelingen is duidelijk. Maar in de misschien wel meest essentiële kwestie voor het Europees Parlement werd hier een basis gelegd waarop men tijdens het Nederlandse Raadsvoorzitterschap goed verder kan onderhandelen. Ook de noodzaak van de uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheid werd genoemd. Ik ben heel blij dat in de brieven van president Chirac en bondskanselier Kohl de gekwalificeerde meerderheid in de Raad als algemene regel werd genoemd, waarop bepaalde uitzonderingen kunnen worden vastgesteld, maar de algemene regel is de gekwalificeerde meerderheid.
Wanneer we deze als de kerngebieden voor meer democratie, transparantie en handelingsbevoegdheid beschouwen en als een voorbereiding voor de uitbreiding, dan is volgens mij bij deze combinatie een mogelijkheid ontstaan dat we op dit gebied echt een kans hebben om op de Intergouvernementele Conferentie vooruitgang te boeken. Maar wij als Parlement moeten ook zeggen dat er nog een reeks punten is waarover we echt niet tevreden kunnen zijn. Ik vind het hele gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid tot nu toe uiterst mager, ook de rol van de besluitvormingsprocedures; de constructieve onthouding is niets anders dan een alibi en lost niet de blokkademogelijkheid door een destructief land op. Bovendien de kwestie van de dubbele stemmechanismen: over het algemeen beleid wordt unaniem besloten, over de uitvoering met meerderheid van stemmen. Dat stond al in het Verdrag van Maastricht en het werkte niet. Dat wil zeggen dat we op het gebied van de besluitvormingsprocedures en het buitenlands en veiligheidsbeleid nog veel meer moeten bedenken dan in de documenten en de onderhandelingen tot nu toe tot uitdrukking komt.
We moeten echter ook zeggen dat het voor het Parlement niet acceptabel zou zijn wanneer nieuwe gebieden, bijvoorbeeld die uit de derde pijler - godzijdank uit de derde pijler - in de eerste pijler overgaan, niet helemaal op dezelfde manier door de instellingen kunnen worden behandeld, zoals de klassieke gebieden van de eerste pijler. Om deze reden moeten we een pijler 1B, of hoe hij ook mag heten, afkeuren en de volledige deelname van Commissie, Parlement en Europees Hof van Justitie aan deze kwestie eisen om de wettelijke en democratische controle hier echt bij te betrekken.
Ik vind het onuitstaanbaar dat we tot nu toe op het gebied van de begroting geen vooruitgang hebben geboekt. Het direct gekozen Europees Parlement heeft geen directe invloed op 50 % van de begroting. Als het zover komt dat men tegen alle logische regels in de gebieden van de tweede en derde pijler ook nog als verplichte uitgaven aanduidt om de beslissingsmogelijkheden van het Parlement in te perken of zelfs helemaal niet te plannen, dan moet ik tegen de lid-staten zeggen dat dit een punt is waarbij ik zou zeggen dat een Integouvernementele Conferentie die zo eindigt voor het Europees Parlement niet bevredigend is afgesloten.
Op het gebied van de werkgelegenheid, de buitenlandse handel, de integratieve werking van het consumentenbeleid en de bescherming van het milieu heeft het Ierse Raadsvoorzitterschap uitstekende voorstellen ingediend. We moeten de Top in Dublin vragen om het Nederlandse Raadsvoorzitterschap een bijzonder mandaat met betrekking tot de vereenvoudiging van de verdragen te verlenen. Het Ierse Raadsvoorzitterschap heeft een goede structurele basis gelegd voor de verdere onderhandelingen. Ik wil het daarvoor persoonlijk bedanken. Ik wil Noel Dorr bedanken die de groep gemachtigden op een uitstekende, professionele en menselijke manier heeft geleid. Ik hoop dat we op deze basis zo verder kunnen werken om zo voor de Unie het beste in de wacht te slepen.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik de fungerend voorzitter en de voorzitter van de Commissie graag danken voor hun bijdrage hier vandaag. Ik wil het voorzitterschap oprecht danken voor het uitstekende ontwerp-document voor de Intergouvernementele Conferentie. Het zal een solide en waardevolle basis zijn voor verdere besprekingen in de in Amsterdam af te sluiten Intergouvernementele Conferentie.
Op de Top in Dublin dit weekeinde moeten de belangrijkste kwesties worden aangepakt waarmee de Unie momenteel geconfronteerd wordt en moeten de richtlijnen worden vastgelegd voor het werk van de instellingen over deze zaken voor 1997. In de allereerste plaats moeten op de Top de verbintenissen om in 1999 een gemeenschappelijk munt in te voeren geherformuleerd worden en moet de aandacht worden gevestigd op de voordelen die deze munt voor de meeste Europese burgers zal inhouden.
Dit jaar hebben de tegenstanders van een gemeenschappelijke munt grote vooruitgang geboekt; zij zijn erin geslaagd om bij vele mensen ernstige verontrusting te wekken over de gevolgen van een gemeenschappelijke munt. De staats- en regeringsleiders moeten allereerst de angst sussen die bij vele mensen is ontstaan en in dit opzicht zijn de inspanningen om een stabiliteitspact te ontwikkelen welkom. Ik hoop dat een dergelijk pact diegenen zal geruststellen die zich zorgen maken over de gevolgen van een gemeenschappelijke munt voor hun baan, hun zaak of hun spaargeld. De Europese leiders moeten accepteren dat het volkomen redelijk is dat mensen zich zorgen maken over de mogelijke invloed die de afschaffing van het geld dat zij in hun zak hebben, dat vervangen wordt door een onbekende en tot dusverre niet bestaande euro, zal hebben op hun persoonlijke situatie.
Deze bezorgdheden dienen in 1997 uitgebreid aan bod te komen omdat er alleen dan een gemeenschappelijke munt zal komen als deze de steun krijgt van de mensen in al die landen wier regeringen er nu naar streven om vanaf de allereerste dag tot de euro-zone toe te treden. De regeringen mogen vooral niet de boodschap vergeten die naar voren kwam uit het debat over de ratificatie van het Verdrag van Maastricht, zijnde dat het grote publiek via de stembus uiteindelijk beslist over het tempo en de mate van Europese integratie op alle beleidsterreinen, ook het monetair beleid.
Het electoraat in bijna alle Europese landen is in steeds hogere mate begaan met de persoonlijke veiligheid en een groot deel van de misdaden waarover wij lezen wordt in verband gebracht - en dat is volgens mij terecht - met het gebruik van illegale drugs. De handel in deze drugs is multinationaal van aard, hetgeen ook geldt voor het witwassen van de grote sommen geld die met deze zaken gemoeid zijn. De reactie echter van de multinationale organisatie die in de beste positie is om dit probleem aan te pakken, namelijk de Europese Unie, is echter zo goed als onbestaande.
Het Verdrag van Maastricht verschafte de mogelijkheid om Europol op te richten, een agentschap dat inlichtingen verzamelt over de illegale drugshandel. Dit agentschap moet over de middelen kunnen beschikken om deze taak ten uitvoer te brengen. De Intergouvernementele Conferentie dient voorstellen in om de controles aan de binnengrenzen van de Unie op te heffen. Als dit gebeurt dan moet deze maatregel gepaard gaan met de verbintenis om de beschikbare middelen voor de beveiliging van de buitengrenzen tegen de activiteiten van de drugssmokkelaars op te trekken. De Unie moet haar activiteiten richten op dit soort initiatieven als zij wil reageren op de behoeften van haar burgers en op de zaken waarover deze zich zorgen maken.
De totstandkoming van een interne Europese markt heeft de belemmeringen voor het vrije verkeer van kapitaal, goederen en diensten in de gehele Unie grotendeels uit de wereld geholpen. Voor wat het vrije verkeer van personen betreft echter, is er tot dusverre weinig of geen vooruitgang geboekt bij het verwijderen van restricties aan de grenzen.

Herzog
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, minister Hervé de Charrette heeft gesproken over de middelmatigheid van het Ierse ontwerp. Ik geloof dat de minister voor zijn eigen deur moet vegen: het Frans-Duitse document blinkt niet bepaald uit door ambitie.
In het bijzonder kan iedereen vaststellen dat er absoluut niet is voldaan aan de verwachtingen van de maatschappij, met name wat de werkgelegenheid en de sociale samenhang betreft. De verklaringen van de Franse staat over het Europese sociale model en de verdediging van de openbare dienst komen over als opschepperij.
Het Iers voorzitterschap heeft in feite gedaan wat zij kon in het kader van een onmogelijk mandaat. De Intergouvernementele Conferentie slaagt er niet in om een richting te vinden, want zij onderzoekt niet alle doelstellingen van de maatschappij, zij onderzoekt niet de doelstellingen die de plaats van Europa in de wereld zouden bepalen. En deze Conferentie heeft geen zin omdat de regeringen hun machtspositie blijven innemen, zich beperken tot hun machtsprivilege en voornemens zijn om Europa verder te beheren zonder de burgers. In deze omstandigheden zijn de institutionele hervormingen teruggebracht tot eenvoudige wijzigingen van de procedures en tot aanpassing van de machtsprivileges.
De burgers terugvinden betekent een oplossing vinden voor de problemen inzake de werkgelegenheid, de veiligheid, de solidariteit. Wij hebben een onbeduidend hoofdstuk over de werkgelegenheid. Wij zullen behoefte hebben aan beleidslijnen voor een duurzame ontwikkeling en een gemeenschappelijke economische macht in de Europese Unie. De veiligheid moet gecommunautariseerd worden en ik sta ook achter hetgeen de Ierse tekst hierover zegt. Maar opdat deze communautarisering volledig tot ontplooiing komt, moeten wij de fundamentele, burgerlijke en sociale rechten naar voren brengen in deze ruimte van vrij verkeer.
En tot slot de cohesie: de Monetaire Unie die samengesteld is uit de harde kern, verdeelt de Europese volkeren. De versterkte samenwerking dreigt vanuit hetzelfde standpunt te worden ingevoerd. Wij willen Spanje en Italië in de Monetaire Unie en de versterkte samenwerking moet de samenwerking zijn van diegenen die vooruit willen komen op de weg naar vooruitgang van de maatschappij en de beschaving, zonder gehinderd te worden door de aanhangers van de meest agressieve concurrentie en van de minachting van de solidariteit.

Cohn-Bendit
Beste dames en heren, ik wil iets zeggen over het onderwerp Servië dat immers ook binnen het kader van dit debat moet worden behandeld. Volgens mij kan en moet de Europese Unie - zowel de Commissie als de Raad en het Parlement - een beslissende rol spelen bij de democratisering van Servië. We moeten de oppositie en de regering van Servië duidelijk maken dat alleen door een democratiseringsproces, dat met een verzoening zowel in de richting van Bosnië als in de richting van Kosovo moet zijn verbonden, een kans bestaat om associatie-overeenkomsten met de Europese Unie te kunnen sluiten.
We moeten de hele macht van het stralen van de Europese idee naar Belgrado brengen. Er is geen democratische toekomst voor Servië zonder een verzoening met Bosnië en Kroatië, zonder democratische civiele structuren en zonder rechten voor alle minderheden in Servië. Wanneer oppositie en regering dat begrijpen, zal er voor deze regio een toekomst zijn die niet door oorlog en haat wordt gekenmerkt, maar door samenwerking en wederzijds respect. Daarom is het belangrijk dat in Dublin duidelijke woorden worden gevonden, opdat er in deze regio, waar de oorlog zo'n stempel op heeft gedrukt, geen misverstanden kunnen ontstaan.
In deze zin hoop ik dat de Europese Raad tijdens zijn Top in Dublin iets zal verzinnen dat beter is dan alles wat ons tot nu toe als voortzetting van het Verdrag van Maastricht werd geboden.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, in dit jaar, dat mijn eenentwintigste jaar is als lid van het Europees Parlement, bespeur ik een zeer optimistische stemming. Dat is een vrij nieuw iets en ik denk dat wij dat voor een groot deel te danken hebben aan het Ierse voorzitterschap. Als er al iemand is die de filosofie verpersoonlijkt heeft van "small is beautiful " dan is dat vast en zeker het Ierse voorzitterschap.
En hier is dan de tijger van de Europese economie met een enorm groeipeil, dus is het hier nogal op zijn plaats dat terwijl de besprekingen gaande zijn over de Economische en Monetaire Unie, het Ierland is dat ons zes maanden lang geleid heeft. Er is een enorm negatieve attitude in het Verenigd Koninkrijk, het land waartoe ik met tegenzin behoor. Die attitude wordt erger, is gevaarlijk en gewoonlijk niet gebaseerd op rede. Over de Economische en Monetaire Unie hebben de pessimisten het over het verlies aan banen, zonder dat er ooit wordt uitgelegd welke banen er verloren zullen gaan. Ik denk eerder dat er banen bij zullen komen.
Wij wensen de heer Spring geluk met zijn inspanningen op het stuk van het buitenlands beleid, met het feit dat hij het hoofdstuk werkgelegenheid in het Verdrag heeft opgenomen en met het unieke open karakter van dit document, zodat heel Europa weet waar we naar toe gaan.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, na maar liefst vier weken betogingen, protestmarsen, sit-ins, studenten- en arbeidersstakingen, na vier weken van algehele mobilisatie van een land wiens pleinen en straten zijn volgelopen met mensen van alle leeftijden, rangen en standen, ziet het ernaar uit dat er een spook door heel Servië waart: het spook van het communisme, dat definitief verdwenen leek, als we althans de berichtgeving van pers en televisie in Italië mochten geloven.
Naar verluidt worden die massale betogingen alleen maar veroorzaakt door de fraude met de gemeenteraadsverkiezingen en gaat de Servische bevolking alleen maar de straten op om te eisen dat het geknoei met de verkiezingsuitslag wordt teruggedraaid. Ook onze ministers van Buitenlandse Zaken, onze staatshoofden, de leiders van de centrum- en linkse partijen gebruiken, zodra ze het over de Servische situatie hebben, een grote omhaal van woorden en uitdrukkingen, ze zoeken naar de bloemvolste beeldspraak en de meest exotische taalvormen, om maar niet dat ene woord in de mond te hoeven nemen, die ene term die de situatie voor iedereen ineens glashelder zou maken. Dat woordje kunnen ze maar niet over hun lippen krijgen, het lijkt alsof hun tong dan ineens in de knoop komt te zitten en hun speekselklieren onvoldoende produceren om de articulatie te begeleiden. Daarom zal ik iedereen maar uit de brand helpen en hopelijk word ik daar niet al te kwaad op aangekeken door wie liever blijft huichelen: het woord is communisme!
Geachte Europese afgevaardigden, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zullen we nu eindelijk maar ronduit zeggen dat de Serviërs protesteren tegen het communistisch regime, dat zij vurig hopen dat de communist Milosevic zijn biezen pakt, dat zij hopen dat de meest elementaire vrijheden die het communistisch regime zo vakkundig de kop had ingedrukt, weer in het bezit van het hele Servische volk komen? Of vindt u het niet zo netjes om uit te halen naar een ideologie die allang is afgezworen door de historische gebeurtenissen die korte metten hebben gemaakt met de utopieën van het marxisme volgens welke de hele wereld één collectief bedrijf had moeten worden?
Volgens ons van Alleanza Nazionale is het juist heel nuttig om de dingen bij hun naam te noemen: zo voorkom je verwarring en misverstanden en maak je de jongere generaties duidelijk dat het woord "vrijheid" niet te rijmen valt met het communistische gedachtengoed, vanwege het totalitaire karakter van die doctrine, vanwege haar hardnekkige onderdrukking van het individu, terwijl dat individu per definitie niet platgewalst kan worden. Als de huidige kwestie eenmaal opgehelderd is in Servië, dan wordt het belangrijk dat de Europese Unie een duidelijke en ondubbelzinnige boodschap zendt naar het communistische regime in Belgrado. Dat moet dan net zo'n duidelijke boodschap worden als het bericht dat destijds de Zuidafrikaanse apartheidsregering thuisbezorgd kreeg, of het dictatoriale regime in Chili. Iedere handelsrelatie met Servië moet afgebroken worden totdat de oppositie haar gelijk krijgt en de fundamentele democratische vrijheden hersteld zijn.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik wil voorzitter Santer danken voor zijn toespraak vandaag, alsmede de heer Mitchell en de heer Spring.
Ik heb het goede en degelijke werk van het Ierse voorzitterschap uit de eerste hand gezien en ik wil mij graag mij aansluiten bij de andere sprekers die het Ierse voorzitterschap gelukgewenst hebben - hetgeen terecht is - met het harde werk dat geresulteerd heeft in het ontwerp-verdrag dat nu voor ons ligt en dat op tijd is klaargestoomd. Het bevat vele aspecten waarin ik mij zeer zeker kan vinden. Ik weet met welke moeilijkheden de opstellers ervan kregen af te rekenen, vooral voor wat betreft het obstructionistische beleid van de huidige regering van een van de lid-staten.
Er zijn echter ook elementen in het document waarover ik mij toch wel enige zorgen maak. Ik ben heel blij met het feit dat er een hoofdstuk over de werkgelegenheid in het ontwerp is opgenomen. Wat mij echter wel bijzonder teleurstelt is dat er in dat hoofdstuk alleen gesproken wordt over een hoog werkgelegenheidsniveau; men heeft het niet over volledige werkgelegenheid en ik vind dat toch heel erg belangrijk. Het concept van volledige tewerkstelling; dat er werk of werkgelegenheidskansen beschikbaar zijn voor iedereen die wil werken moet toch de kern blijven vormen van het Europees beleid.
In haar recente verslag over de mondiale tendensen inzake werkgelegenheid zegt de Internationale Arbeidsorganisatie dat volledige tewerkstelling nog steeds een haalbare doelstelling is, dus zie ik niet in waarom die verwoording in het ontwerp-verslag niet gehanteerd wordt.
In Ierland hebben wij kunnen vaststellen welke voordelen het heeft opgeleverd om vast te houden aan de criteria van Maastricht op het stuk van onze overheidsfinanciën. Soortgelijke criteria voor het werkgelegenheidsbeleid kunnen voor Ierland en voor Europa alleen maar positief zijn. Wij moeten er voor zien te zorgen dat het hoofdstuk over de werkgelegenheid in het Verdrag echt effect heeft en vruchten afwerpt.
Ook zou ik graag weten - en misschien kan de minister ons hierbij helpen - waarom bepaalde regeringen zo huiverend stonden tegenover het opvoeren van de Europese samenwerking bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad en drugs. Beseffen zij dan niet dat dit een gevecht is dat wij alleen samen kunnen winnen? Kunnen wij het ons veroorloven om te wachten en toe te laten dat drugs en misdaad de structuur van de Europese samenleving in de vernieling helpen?
Voorts ben ik niet zo gelukkig met de schaarse verwijzingen in het document naar sociale uitsluiting en armoede. Ik heb slechts één verwijzing naar sociale uitsluiting gevonden, namelijk op pagina 46 in hoofdstuk 5. Ik erken dat er in het document een duidelijke nadruk moet worden gelegd - en dat is ook gebeurd - op de veiligheid van de burger, maar wij hebben ook een degelijk sociaal beleid op Europees niveau nodig om de ellende van het leven van alledag van vele van onze burgers te verlichten.
John Cushnahan heeft over Bismarck gesproken. Welnu, ik kan in verband hiermede een groot leider van onze tijd citeren die zegt: " We moeten niet alleen hard optreden tegen de misdaad, maar ook tegen de oorzaken van de misdaad." Laat ons dus hopen dat - zoals het naar de woorden van voorzitter Santer ook dient te zijn - Dublin in het eindontwerp, dat nu wordt doorgegeven aan het Nederlandse voorzitterschap, de volgende boodschap zal meegeven: de strijd tegen de werkloosheid, sociale uitsluiting en armoede moet worden voortgezet, en het nieuwe Verdrag moet dit als prioriteit hebben.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, zeer geachte collega's, ik uit mij alleen over het thema Servië. De rest hebben mijn collega's al gezegd. We zien momenteel hoe een gewilde gesprekspartner van alle regeringen in het Westen zich zonder gêne het recht toeëigent om verkiezingsuitslagen die hem niet aanstaan ongeldig te laten verklaren. Ook de rechters in Servië spreken recht volgens de wensen van de heer Milosevic. Dat Servië geen rechtsstaat is, wordt door deze manipulatie voor iedereen duidelijk. Het aan banden leggen van de media en het in een kwaad daglicht stellen van vreedzame demonstranten zijn verdere bewijzen voor het feit dat de communistische willekeur van deze regering overduidelijk is. Servië mag niet langer het familiebedrijf van Milosevic en Markovic blijven.
De Raad was in tegenstelling tot de VS erg aarzelend in zijn reactie. Waarom was hij bang om heel duidelijk op te komen voor democratie en grondrechten, hoewel ook onze vlaggen bij deze demonstraties te zien zijn? In Servië wreekt zich nu dat het niet - zoals alle andere nieuwe republieken - moest voldoen aan de criteria van Badinter uit 1991 om te worden erkend. Bovendien had de oplossing van de Kosovo-kwestie een voorwaarde moeten zijn en natuurlijk ook in Dayton op de agenda moeten staan. Zulke aanrekenbare verzuimen hebben fatale gevolgen. De leiding van Joegoslavië laat niet het minste spoortje van democratische hervormingen zien. De mensen in dit land voelen zich niet vrij, ze hebben het gevoel dat men hen hun grondrechten heeft ontfutseld. Tijdens mijn vorige bezoek in juni in Belgrado zeiden veel Serviërs tegen me: u zet zich in voor de rechten van de Albaniërs in Kosovo. Doet u dat. Maar wij hebben ook hulp nodig. Wie helpt ons om onze grondrechten op te eisen? De drie leiders van de coalitie van oppositiepartijen "Zajedno" waren eind oktober op mijn uitnodiging in Brussel bij de delegatie voor de betrekkingen met Zuid-Oost-Europa.
Natuurlijk zijn de politieke ideeën en uitlatingen van de heren Draskovic en Djindjic in de afgelopen jaren niets anders dan groot-Servisch en nationalistisch geweest. Karadzic genoot nog hun goedkeuring toen Milosevic hem op aandringen van het Westen liet vallen. Het bondgenootschap met de enige echt democratische politieke macht in Servië, de partij van Vesnapesic, is echter aanleiding om te hopen dat de oppositie democratische vooruitgang wil. Daarom is het onze taak, en vooral ook de taak van de gesprekspartners uit het Westen, om het ondemocratische gedrag van Milosevic te veroordelen en ons met de vreedzame oppositionele demonstranten solidair te verklaren. Het bondgenootschap van de oppositie is kwetsbaar en een ondersteuning van zijn doelen van buitenaf zou de bevolking ervan kunnen overtuigen dat een wijziging binnen de regering een stap op weg naar meer democratie zou kunnen betekenen.
We verwachten van de leiding van Servië, van regering en oppositie, een snelle oplossing van de Kosovo-kwestie, zonder welke geen vrede in de regio mogelijk is. Ook de te realiseren democratie in Bosnië is afhankelijk van de democratische verhoudingen in Belgrado.
Ik roep de Raad ertoe op om met meer nadruk en volharding deze Europese doelstellingen te realiseren en in Dublin eindelijk een voorbeeld te stellen!

Azzolini
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad van Dublin zal zich afspelen in een klimaat van hooggespannen verwachtingen rondom de toekomst van de Europese Unie.
Wij hebben zojuist van het Ierse voorzitterschap het voorstel voor het ontwerp-Verdrag van de Europese Unie ontvangen en meteen al zijn de nationale regeringen in de weer om de Top nog een extra duwtje te geven, om ervoor te zorgen dat die ontmoeting in Dublin concrete en efficiënte resultaten oplevert waarmee de opbouw van Europa vooruitgeholpen wordt.
In deze optiek zijn wij het eens met de conclusies van de Frans-Duitse Top van afgelopen maandag. In een gemeenschappelijke brief die na afloop van die ontmoeting werd uitgegeven, is nog een keer gesteld dat men vast van plan is de werkzaamheden van de Europese Raad een beslissende impuls te geven.
Feit is dat er een groot aantal belangrijke thema's op tafel liggen. Het zwaartepunt zal moeten komen te liggen op de institutionele hervormingen en op de interne en externe veiligheid. Maar dat is nog niet voldoende. De deelnemers aan de Top van Dublin moeten laten zien dat zij in staat zijn eindelijk bepaalde knopen door te hakken, zodat die maatschappelijke, politieke en economische voorwaarden gecreëerd worden die de Unie dichter bij haar burgers kunnen brengen. Velen van onze burgers kampen met het werkloosheidsprobleem en dat is dan ook een vraagstuk dat de hoogste prioriteit verdient.
Weliswaar kan en mag de uitbreiding niet gedwarsboomd worden, maar het is ook zo dat, als wij het besluitvormingsproces efficiënter maken, onze Unie dan veel dynamischer wordt en consequenter gaat functioneren.
Afgezien daarvan moet men zo spoedig mogelijk de nodige wetgevingsmaatregelen nemen om de euro uit te geven. Tevens is een regeling nodig om binnen het gebied van de ene munt de economische convergentie en de monetaire stabiliteit te garanderen, want daarmee kan de Europese Unie een consequent en alomvattend economisch beleid opbouwen.
Mijnheer de fungerend voorzitter, Dublin kan en moet het platform worden waarop de Europese architectuur van de 21ste eeuw definitief opgetrokken wordt. Het grote project van het eind van deze eeuw - de ene munt en de samenwerking tussen volkeren: de grote droom van Jean Monnet - wordt dan eindelijk bewaarheid. Maar om zover te geraken, hebben wij allemaal dat extra duwtje nodig waar ik zojuist op doelde. De Europese Unie wordt dan eindelijk definitief geconsolideerd.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, waarom Dublin als we Nüremberg al hebben gehad. Om een mooie foto te maken van 16 of 17 mensen als de Voorzitter van het Parlement erbij mag? Waarom een verslag van het voorzitterschap van een kleintje als er een brief is van twee grote, krachtige voorzitters? Waarom voortgaan met ministers, diplomatie, samenwerking als mijnheer GBVB al het werk kan afhandelen? Waarom afkortingen verkondigen als de NAVO overleeft en groeit? Waarom de oorzaken aanpakken als een gemeenschappelijke juridische ruimte en een gespierde Europol over de gevolgen waken? Waarom zoveel woorden vuil maken aan nominatieve criteria, pacten, stabiliteit, meer of minder soepele criteria en sancties als men de realiteit, het sociale, de werkloosheid, het leven dat niet in eenheidsmunten of centrale banken past de mond niet snoert? Voorzitter, waarom een minuut verspillen als 51 seconden volstaan om problemen aan te klagen, waarover urenlang zal worden beraadslaagd?

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, moeten wij, nu er een ontwerp-verdrag voor de Intergouvernementele Conferentie komt, voor de zoveelste keer vaststellen dat men heeft nagelaten om het Euratom-verdrag te herzien, in tegenstelling tot bepaalde verzekeringen over burgerschap en democratie die wij vanochtend gehoord hebben? Het Euratom-verdrag is samen met het Verdrag van Rome een van de oprichtingsverdragen van de Unie. Het verzuim om het bij te werken en het te herzien, het verzuim om mensen te beschermen tegen de gevolgen van straling in plaats van kernenergie te bevorderen, is werkelijk ontstellend.
Wij hebben vanochtend bewonderaars van Jean Monnet aan het woord gehoord - welnu, ik heb ook bewondering voor Jean Monnet. In verband met het Euratom-verdrag heeft zijn biograaf gezegd dat kernenergie volgens hem een grote toekomst wachtte en geen verleden had, en geen van beide beweringen was juist. Er zijn echter amendementen op het Euratom-verdrag ingediend voor dit proces. Zal de Raad die in Dublin bijeenkomt in verband met de Intergouvernementele Conferentie een verklaring afleggen over nucleaire veiligheid, als reactie op de grote bezorgdheid van het publiek? Ik zou met name willen weten of er overeenstemming is bereikt over wijzigingen in het Euratom-verdrag, die bepalingen behelzen voor een nauwkeurig onderzoek van de veiligheid van nucleaire installaties. In het Euratom-verdrag staat niets over het opstellen of opleggen van veiligheidsnormen voor de werking van kerninstallaties. Is er overeenstemming bereikt over bepalingen met betrekking tot kerninstallaties die invloed uitoefenen op het grondgebied van een andere lid-staat, met name voor wat betreft een eventueel cumulatief effect van risico's voor de gezondheid en het milieu van naburige bevolkingen? Zal de Raad specifiek verklaren dat bestaande kernreactoren die niet aan de normen beantwoorden, gesloten zullen worden?

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, met maar een minuut spreektijd is er helaas geen tijd over om het Ierse voorzitterschap te feliciteren, wat ik echter graag had gedaan. De intensieve pogingen van de lid-staten om te voldoen aan de criteria van Maastricht staan op het punt om te leiden tot een aanzienlijke verhoging van de werkeloosheid en tot een uitholling van de sociale normen. Deze situatie wordt nog bemoeilijkt door het feit dat de burgers absoluut ontoereikend worden geïnformeerd over de kwestie van de invoering van de Euro, omdat de informatiecampagne over de invoering van de eenheidsmunt tot nu toe opvallend eenzijdig is geweest.
Zo werden de sociale en werkgelegenheidspolitieke consequenties - bewust of onbewust - tot nu toe bijna verbloemd. De sterke effecten van de invoering van de Euro op alle levenssectoren van de Europese burger maken het bijna noodzakelijk om de bevolkingen van de lid-staten de mogelijkheid tot inspraak te geven. In die zin lijkt het democratisch-politiek gezien onontkoombaar om in de lid-staten de bevolking naar haar mening te vragen in de vorm van referenda over de invoering van de monetaire unie. Een monetaire unie die tegen de wil van de bevolking, tegen de wil van de burgers wordt opgericht, is beslist tot mislukken gedoemd!

d'Ancona
Voorzitter, toen een paar weken geleden onze minister van Buitenlandse Zaken plannen voor het Nederlandse voorzitterschap presenteerde, waren we zeer teleurgesteld. Met alle waardering voor bescheidenheid en realisme, meenden we dat het ambitie-niveau van het Nederlandse voorzitterschap wel erg gering was. Maar nu we de uitgangspunten gezien hebben voor de Top in Dublin, hebben we meer begrip voor de Nederlandse stellingname. Het is nu eenmaal zo dat hetgeen men krijgt aangereikt van de voorganger zeer bepalend is voor hetgeen men zelf in een half jaartje bereiken kan en hetgeen Nederland krijgt aangereikt is helaas pover. Dat kan men het Ierse voorzitterschap niet aanrekenen, want het is uiteindelijk de wil van alle regeringen samen die het resultaat bepaalt. Die beoordeling hangt samen met het referentiekader van het Europees Parlement. Dat zijn de verslagen Martin/Bourlanges en Dury/Maij-Weggen. Tegen dat licht kunnen we niet anders dan constateren dat er een kloof gaapt tussen dat wat het Parlement wil en wat er tot nu toe is bereikt. Dit betreft, om maar een paar relevante punten te noemen, de concretisering op het punt van werkgelegenheid en sociaal beleid. Het voldoet toch niet om alleen af te roepen dat men die zaken van belang vindt. Het gaat er langzamerhand om welke instrumenten men aanreikt, om dat belang te effectueren. De inzet voor de EMU maakt juist een extra inspanning op het terrein van de werkgelegenheid noodzakelijk. Die balans is voor ons onvermijdelijk.
En dan de derde pijler, de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Daar heeft men niet stil gezeten. Maar wat het Parlement wil, communautarisering, inspraak van het Europees Parlement, werd kennelijk niet gehoord. Men gaat door op het door ons meermalen als ondemocratisch bestempelde pad van de Intergouvernementele samenwerking, een soort tussenpijler dus die wij met de heer Brok, die daarover sprak, onacceptabel vinden, maar niet alleen op dit terrein. Ook in het algemeen schiet de ons bepleite hervorming van de besluitvorming niet echt op en noch minder de rol die wij, het Europees Parlement, in die besluitvorming zouden moeten spelen. Dat wil absoluut niet zeggen dat wij geen waardering hebben voor hetgeen het Ierse voorzitterschap door keihard te werken wel heeft bereikt. Het is buitengewoon belangrijk dat mensenrechten, gelijke behandeling een plaats schijnen te krijgen in het nieuwe Verdrag. Dat is van belang voor de invulling van het Europa van de burger en het is onze rol, Mijnheer de voorzitter, ervoor te zorgen dat het Nederlandse voorzitterschap inspiratie put uit die stappen die wel bereikt zijn en dat het de kloof verkleint tussen wat wij hier ambiëren en wat de Raad wil realiseren.

Stenzel
Geachte heren voorzitters, ik wil allereerst mijn grote achting uitspreken voor het Ierse voorzitterschap van deze conferentie en zeggen dat Oostenrijk, dat in de tweede helft van 1998 het voorzitterschap op zich zal nemen, veel kan leren van de manier waarop Ierland deze moeilijke taak volbrengt. Ik hoop dat wij even efficiënt kunnen werken als de Ierse Republiek dat heeft gedaan.
De doelstellingen van de Europese Unie zijn ambitieus. Gemeenschappelijk geld, een gemeenschappelijk buitenlands beleid, een gemeenschappelijk Huis met plaats voor meer huurders, zo goed mogelijk beveiligd tegen inbraak bij voldoende inspraak en medezeggenschap van de huurders. Dat laatste is ook dringend noodzakelijk, want de Europese Unie zal haar doelstellingen alleen kunnen realiseren wanneer de burgers met de hulp van het Europees Parlement en ook van de nationale parlementen voldoende bij de besluitvorming worden betrokken, en wel in de zin van subsidiariteit. Ik - evenals Oostenrijk in zijn geheel - ben er voorstander van dat in Dublin een verdragsprotocol over de vertaling van het subsidiariteitsbeginsel en de versterking van het Comité van de Regio's wordt aangenomen.
We steunen ook alle inspanningen ter vergroting van de veiligheid van binnenuit en van buitenaf. Juist Oostenrijk, dat een lange buitengrens van de EU moet beschermen, weet hoe belangrijk Europol en Schengen zijn en eist een gemeenschappelijk optreden op het gebied van het asiel- en immigratiebeleid.
Wezenlijk is voor ons ook dat aan de GASP vorm wordt gegeven en meerderheidsbesluiten op niet-militair gebied mogelijk worden. Juist het ontbreken van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid heeft vooral in voormalig Joegoslavië negatieve gevolgen gehad. Ik vind het daarom dringend noodzakelijk dat het Europees Parlement zijn stem verheft om de democratische oppositie in Servië te versterken. Ik steun ook het Oostenrijkse initiatief om bij de conferentie in Dublin in deze kwestie een overeenkomstige houding aan te nemen. Want alleen het veiligstellen van democratische structuren in voormalig Joegoslavië kan de kwetsbare vrede van Dayton veiligstellen.

Van Bladel
Dank aan voorzitters van Raad en Commissie. Veel van wat is gezegd, spreekt mij aan o.a. het Vertrouwenspact. Eindelijk een aanpak in het Merengebied en de hint aan het Nederlandse voorzitterschap met betrekking tot de soevereiniteit. Maar ik mis concrete maatregelen met betrekking tot veiligheid en bestrijding van het drugsbeleid. Als we het erover eens zijn dat criminaliteit, drugshandel teruggedreven moeten worden, dan verwacht ik toch wel concrete maatregelen van de Top in Dublin. Ten slotte, het verkeer in Europa is de laatste tijd lamgelegd door acties. Frankrijk, Denemarken, Griekenland. Wat gaan Commissie en Raad doen om het beginsel van vrij verkeer te garanderen. De Top in Dublin moet tonen dat de Unie zich bekommert om de dagelijkse zorgen van de burger. En vooral duidelijk achter de Servische eisen voor democratie gaan staan, zoals zo gepassioneerd bepleit door de heer Cohn Bendit en mevrouw Pack. Dank, voorzitter voor de Ierse inzet die een goede basis vormt voor een mogelijk verdrag van Amsterdam.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, hoewel de vraagstukken betreffende de institutionele macht nog niet zijn behandeld op de Intergouvernementele Conferentie, laat het ontwerp van een nieuwe verdragstekst van het Voorzitterschap zien dat men meer macht inzake zeer beslissende punten wil overbrengen van de lidstaten naar de EU. Het voorstel houdt in dat er meer gemeenschappelijk beleid komt op het gebied van politie, vluchtelingen en grenscontroles komen. Er komt meer gemeenschappelijk buitenlands beleid, en het doel van een gemeenschappelijke defensiebeleid wordt duidelijk in het ontwerp geformuleerd. Het voorstel wijzigt de lidmaatschapsvoorwaarden op een zo onaanvaardbare wijze, dat het vanzelf spreekt dat besluiten over dermate verregaande voorstellen worden genomen via nationale referenda.
Op milieugebied is het voorstel een teleurstelling. Er zijn geen vorderingen gemaakt inzake het recht van de lidstaten om strengere milieu-eisen op producten te handhaven en in te voeren.
Het voorgestelde artikel inzake openheid is een zeer geringe stap voorwaarts. Er komen geen openbare bijeenkomsten van de Raad en elke instelling mag haar regels inzake toegang tot documenten zelf opstellen. Dat is onaanvaardbaar.
Op werkgelegenheidsgebied zullen het voorgestelde comité en zijn aanbevelingen zeer weinig tegenwicht kunnen bieden tegen het keiharde convergentiebeleid, dat leidt tot de huidige groei van de werkloosheid in Europa.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, het in Dublin ingediende ontwerp-verdrag en ook het gemeenschappelijke Frans-Duitse schrijven omzeilen de echte problemen en duwen de Intergouvernementele Conferentie alleen maar in een federalistische richting die niets oplost en hetgeen de burgers ook niet willen.
Allereerst zwijgen deze teksten eens te meer angstvallig over een met het oog op de uitbreiding noodzakelijk Europa van verschillende snelheden, omdat zij vrezen de institutionele eenheid opnieuw ter discussie te stellen. Zij vermijden het onderwerp van de gemeenschappelijke munt, terwijl de kwestie van de institutionele complementen dagelijks uitgebreid in alle dagbladen wordt behandeld. Zij kaarten bepaalde onderwerpen aan inzake de veiligheid en de derde pijler, maar met het - in de huidige omstandigheden nogal perverse - doel om de controles aan de binnengrenzen volledig af te schaffen.
Maar de diverse bepalingen van deze teksten trachten vooral euthanasie op de nationale parlementen toe te passen. Euthanasie door uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheid in de Raad, waardoor de nationale parlementen van de kleinere landen hun macht verliezen. Euthanasie door de overdracht van intergouvernementele bevoegdheden naar de eerste pijler, waardoor de bevoegdheden van de nationale parlementen op zeer gevoelige vlakken aanzienlijk vermindert. En tenslotte euthanasie door bepaalde handelsakkoorden niet aan ratificatie door de nationale parlementen te onderwerpen. In ruil krijgen zij slechts een paar kruimeltjes. Ik veronderstel dat zij zich dit zullen herinneren op het moment, mijnheer de voorzitter van de Raad, waarop u hen het verdrag ter ratificatie voorlegt.

Guigou
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik eer betonen aan het Iers voorzitterschap voor het werk dat het heeft verricht binnen de Intergouvernementele Conferentie.
Dankzij de tekst die het aan de Europese Raad van Dublin voorlegt, worden de gestelde vragen, de huidige standpunten en de mogelijke opties aan de orde gesteld. Het Ierse ontwerp maakt ook bepaalde vooruitgang mogelijk op gebieden die tot dan toe nog niet waren aangeboord. Overeenkomstig de wensen van dit Parlement bevat de tekst een hoofdstuk over de werkgelegenheid en wordt de strijd tegen de sociale uitsluiting als prioriteit beschouwd. Vervolgens wordt in de tekst aangeraden om de internationale rechtspersoonlijkheid van de Unie te erkennen, zodat het Verdrag vereenvoudigd kan worden. Uit de tekst blijkt ook duidelijk de wil om de derde pijler te communautariseren. De bescherming van de grondrechten wordt opnieuw bevestigd en er wordt terecht een clausule voorzien om de schending van deze rechten te sanctioneren.
Ondanks de inspanningen van het voorzitterschap komt de Conferentie echter niet vooruit. Het voorzitterschap kan hier niet verantwoordelijk voor worden gehouden. Tot nu toe is er geen enkele krachtige politieke impuls geweest en wij moeten er ons in dit Parlement van bewust zijn dat de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie niet beantwoorden aan de inzet ervan. Dit probleem heeft voornamelijk te maken met de methode. De onderhandeling zal niet evolueren zolang de ministers van Buitenlandse Zaken zich niet persoonlijk engageren. Voor het oplossen van moeilijke kwesties en om vooruit te komen op het vlak van de onderhandelingen is er tijd nodig. Een brainstormingssessie van tweeënhalf uur zoals afgelopen vrijdag geeft een ieder slechts acht minuten spreektijd en laat geen echte discussie toe. Men zal hier tegenin brengen dat er niets afgerond kan worden vóór de Britse verkiezingen. Dat spreekt voor zich, maar de andere regeringen worden hierdoor niet weerhouden om in afwachting alvast vooruit te gaan. De waarheid is dat de Britse regering als voorwendsel dient voor de traagheid van de andere regeringen, en dat de Britse regering helemaal niets kan blokkeren omdat er niets vooruit gaat.
Ik kom nu bij de eigenlijke kwesties. Kanselier Kohl en president Chirac moesten een initiatief nemen in dit debat dat zo belangrijk is voor de toekomst van de Europese Unie. Zij hebben dit gedaan. Dat is een goede zaak. Hun gemeenschappelijk schrijven aan het Iers voorzitterschap bevat lofwaardige voornemens. De ambitie van dit Frans-Duitse schrijven is helaas niet voldoende ten opzichte van de inzet. Het schrijven bevat doelstellingen en voornemens, maar blijft zeer vaag over de institutionele middelen die noodzakelijk zijn om deze te bereiken. Verklaren dat de wil er is om vooruitgang te boeken op het vlak van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, alsook op dat van de politiële en justitiële samenwerking, is een goede zaak. Maar het is betreurenswaardig dat de hervorming van de instellingen slechts in grove lijnen wordt geschetst, en dan nog op zeer vage wijze, en dat de andere grote richtsnoeren van de Intergouvernementele Conferentie helemaal niet ter sprake komen. Ook wordt er geen enkel woord gewijd aan de werkgelegenheid en aan de uiterst belangrijke coördinatie van het economisch beleid van de lid-staten om een grotere groei te bewerkstelligen in Europa en zo een meer solide basis te creëren voor het nationale werkgelegenheidsbeleid van de lid-staten.
Het schrijven van Kohl en Chirac brengt de wil tot uitdrukking om de meerderheidsstemming en de medebeslissing uit te breiden voor het Europees Parlement. Maar er wordt niets gezegd over het toepassingsveld van deze twee hervormingen en ook over de medebeslissing voor het Europees Parlement blijft de tekst uiterst vaag.
Men legt ons het idee voor van een comité van nationale parlementen en het Europees Parlement, maar zonder de rol van dit comité ten opzichte van de COSAC te verduidelijken, evenmin als de bevoegdheden ervan. Zou dit comité invloed hebben - ons inziens een slechte zaak - op de democratische controle van de Unie of niet? Wij weten er niets van.
Kortom, dit schrijven is volgens ons niet toereikend om de Conferentie aan de vooravond van de Top van Dublin uit de impasse te halen. Ook al is het altijd positief dat de staatshoofden en regeringsleiders zich op hun niveau bezighouden met de Conferentie, zullen de verwachtingen van de burgers in Europa opnieuw worden teleurgesteld. Ik vrees dat er slechts weinig vooruitgang wordt geboekt en dat de Vijftien zich tevreden moeten stellen met de tot nu toe uitgevoerde werkzaamheden en met het verslag van het voorzitterschap.
Het Nederlands voorzitterschap zal dan ook zonder echt politiek mandaat in januari zijn werkzaamheden opnemen en momenteel is het erg moeilijk om vast te stellen hoe het de onderhandeling nieuw leven kan inblazen en vooruit kan helpen. Vanzelfsprekend is het geen ramp als de onderhandeling niet kan worden afgerond in Amsterdam. Het is beter om een paar extra weken of maanden te voorzien voor de afronding. Maar als de onderhandeling niet tijdens het Nederlands voorzitterschap van de grond komt, is er nog altijd het gevaar dat men het uiteindelijk eens wordt over een minimaal ontwerp-verdrag. En u weet wat de ernstige consequentie hiervan is. Men is inderdaad zo naïef om te geloven dat de gemeenschappelijke munt de opbouw van Europa weer kan stimuleren. Mijns inziens is dat verkeerd.
Ik denk dat als men er niet in slaagt om de kloof te dichten tussen de gemeenschappelijke munt en de twee andere grote onderwerpen, namelijk de strijd tegen de werkloosheid en de politieke vooruitgang van de Intergouvernementele Conferentie, dat als men niet kan aantonen in welke mate deze onderwerpen met elkaar in verband staan, dat als - en wij maken ons hier niets wijs - de Conferentie tot een minimaal resultaat leidt, dat als wij niet voldoende stappen zetten op weg naar de politieke integratie, dat dan het succes van de gemeenschappelijke munt zelf in gevaar dreigt te worden gebracht.
Ik wil hier herhalen hetgeen ik al telkenmale heb gezegd: als wij ons onder tijdsdruk tevreden stellen met een minimaal compromis aan het eind van deze Conferentie, omdat de onderhandeling niet van de grond is gekomen, dan ben ik van mening dat wij met de uitbreiding definitief afstevenen op een vrijhandelszone in dat Europa en dat is nu precies wat de burgers niet willen.

Martens
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van dit debat zou ik een precieze vraag willen stellen aan de voorzitter van de Europese Commissie. In het begin van deze legislatuur hebben wij een gedragscode afgesproken tussen het Europees Parlement en de Commissie. Deze is van wezenlijk belang voor een goede samenwerking. De laatste dagen is overleg gepleegd tussen de voorzitter van de Commissie en de Conferentie van voorzitters van het Europees Parlement over de financiering van het MEDA-programma. Mijn vraag is de volgende: zal de Commissie ten volle de resolutie van het Europees Parlement van 19 september 1996 over de politieke situatie in Turkije naar de geest en naar de letter van deze resolutie respecteren en toepassen?

De Giovanni
Mijnheer de Voorzitter, wij danken het Ierse voorzitterschap van harte voor de inspanningen die het zich heeft getroost in zo'n moeilijke situatie.
In dit bestek zijn al veel positieve dingen naar voren gebracht, maar wij willen in alle openheid zeggen dat het totale resultaat dat vandaag op tafel ligt nog niet tot bevrediging strekt, en dat baart ons zorgen, want de Intergouvernementele Conferentie is al bijna een jaar aan het werk. We krijgen het gevoel - zoals collega Guigou zojuist ook al zei - dat deze IGC op een minimale hervorming mikt in afwachting van de Monetaire Unie. Volgens mij zit hier nu precies de politieke crux: zal het de IGC lukken om een politieke tegenhanger op te bouwen als tegenwicht voor de Monetaire Unie?
De Europese integratie is een onomkeerbaar gegeven, doch we mogen absoluut niet afstevenen op een integratie die de monetaire soevereiniteit praktisch in handen van de Centrale Bank laat. En daar wringt nu net de schoen!
De ene munt is de grootste soevereiniteitsoverdracht die wij sedert het ontstaan van de Gemeenschap meemaken. Maar er is een reëel risico dat de soevereiniteit van de nationale overheden wordt overgeheveld naar organen die in democratisch en politiek opzicht geen verantwoording schuldig zijn. In dat geval zou de democratie in Europa verflauwen in plaats van dat ze aan kracht wint.
De vraag die wij ons dus moeten stellen is of de ontwerptekst van het Verdrag al dan niet het gevoel geeft dat er een overtuigend begin in de goede richting is gemaakt. Ons voorbehoud slaat hoofdzakelijk op het feit dat het politieke burgerschap nog veel te zwak is, ook al hebben wij natuurlijk waardering voor de voorgenomen sancties tegen de schendingen van de mensenrechten en voor de aandacht die wordt besteed aan een ruimte van veiligheid en vrijheid. Wat ons vooral zorgen baart, is dat het overleg over de instellingen nog zo achterop hinkt: de tekst heeft daar nagenoeg niets over te melden. Men zegt dat dit nog wel komt. Maar hoe, wanneer en in welke vorm?
Er is een absolute behoefte aan een nieuw institutioneel evenwicht met het oog op een nieuwe democratisering, want een hervorming van de instellingen houdt natuurlijk ook in dat men aan de weg timmert voor een Politieke Unie. Er moet een nieuw evenwicht komen tussen de instellingen van de Unie, en daarnaast moeten de wetgevingsrol en de controlefunctie van het Europees Parlement nader ingekleurd worden.
Tot slot is er de prangende kwestie van de flexibiliteit. Wij weten allemaal dat Europa zich zal ontpoppen volgens de interpretatie die men aan het begrip flexibiliteit geeft. Daar bestaan volgens mij geen twijfels over, en het is belangrijk dat het document daarvan gewag maakt. Deze kwestie is vast en zeker van beslissend belang, zoals ook wel is gebleken uit het recente Frans-Duitse document. Maar iedereen dient goed te beseffen dat, als de flexibiliteit een constitutionele flexibiliteit wordt en als dit de regel en niet de uitzondering wordt, er dan een risico ontstaat dat er een breuk komt in de daadwerkelijke opbouw van Europa.
Dit zijn de problemen die zich thans opstapelen. Dus nogmaals, ik dank het Ierse voorzitterschap voor zijn nijvere inzet, maar we blijven bezorgd over de ontwikkeling van de situatie.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de Top op vrijdag en zaterdag in Dublin valt in een voor de Europese Unie politiek en psychologisch erg moeilijke tijd. Daarom hebben we in Dublin een teken van vertrouwen nodig. De staats- en regeringsleiders moeten de burgers van de Europese Unie weer een gevoel van optimisme en vertrouwen geven en dit vooral op twee gebieden: ten eerste moet er een duidelijk signaal uitgaan van Dublin dat de Europese Unie fundamentele hervormingen wil. We hebben het meerderheidsbesluit in de Raad nodig. Dat is de voorwaarde om de politiek, economisch en moreel noodzakelijke uitbreiding van de Europese Unie te kunnen doen plaatsvinden. De brief van bondskanselier Kohl en president Chirac is daarom zeer bemoedigend. De tweede voorwaarde is dat de staats- en regeringsleiders voorbereidend al op donderdag door de ministers van Financiën een duidelijk signaal laten geven voor de invoering van een stabiele Europese munteenheid op 1 januari 1999, opdat Europa stand kan houden in de steeds mondialer wordende wereldeconomie. Als deze twee signalen er komen, dan zal de Top van Dublin een succes zijn!

Secchi
Mijnheer de Voorzitter, als de Europese Unie over een paar jaar een gemeenschappelijke munt, één monetair beleid en één supranationale Centrale Bank krijgt, zal vast en zeker de belastingpolitiek lang niet zo gecoördineerd zijn en zullen de diverse beleidsuitvoeringen waarschijnlijk sterk variëren van land tot land. Dat zal ernstige problemen met zich meebrengen: gebrek aan politiek evenwicht en gebrekkig evenwicht tussen de bevoegdheden van het monetair en het fiscaal beleid, zoals andere collega's al beklemtoond hebben; risicosituaties die het succes van de ene munt en het goede functioneren van de binnenmarkt kunnen ondermijnen; aanhoudende oneerlijke concurrentie op fiscaal gebied met negatieve gevolgen voor de goederenen dienstenstroom en het verkeer van produktiefactoren; negatieve weerslag op de werkgelegenheid, aangezien het zwaartepunt van de belastingaanslag zich dreigt te verschuiven van mobiele factoren, zoals kapitaal, naar immobiele factoren, zoals arbeid.
De recente inspanningen en nieuwe richtsnoeren van de Commissie op belastinggebied verdienen dus onze volste instemming. Ook namens mijn fractie ben ik van mening dat er bij de Raad op aangedrongen moet worden dat hij deze richtsnoeren steunt. Met name moet de Raad toezeggen dat hij expliciet steun zal verlenen aan deze hele opzet en dat hij volledige medewerking zal verlenen aan de groep van topvertegenwoordigers van de ministers van Financiën, die momenteel bezig zijn met een algeheel onderzoek naar de diverse belastingsystemen, ook in verhouding tot de rest van het communautair beleid.
Het onmiddellijke doel is het goede functioneren van de binnenmarkt te garanderen, want dat is een broodnodige voorwaarde voor het succes van de ene munt. Tevens is het de bedoeling dat de negatieve effecten van oneerlijke concurrentie op fiscaal terrein gereduceerd worden met behulp van nieuwe coördinatiemiddelen, zoals bijvoorbeeld een gedragscode. Maar afgezien daarvan lijkt de tijd onderhand rijp voor een forse kwaliteitsverbetering: het unanimiteitsbeginsel mag bij fiscale aangelegenheden best opgedoekt worden en er moeten meer gestroomlijnde besluitvormingsprocedures komen.

Maij-Weggen
Zeker in Nederland zal de aanstaande Top van Dublin vooral worden bekeken vanuit het oogpunt van de IGC en vanuit het oogpunt van de action commune inzake de handel en het gebruik van drugs. Wat de IGC betreft, wil ik graag waardering uitspreken voor de wijze waarop het Ierse voorzitterschap dit dossier heeft behandeld. Dat men nu met een eerste proeve komt van een nieuw Verdrag is denk ik toch wel een hele goede prestatie. Dat ik kritiek heb, hangt niet samen met de prestaties van het Ierse voorzitterschap, dat komt natuurlijk omdat een aantal lid-staten nog niet mee wilde op punten die Ierland misschien wel had gewild.
Het eerste onderdeel, de rechten van de burgers, is naar mijn oordeel een heel goed onderdeel. Met name het uitstekende artikel over anti-discriminatie is een goed begin ook van het Europese Jaar tegen het racisme. Mijn compliment daarvoor. Ook de voorstellen op het gebied van openheid en transparantie zijn goed. Een punt is daar niet in orde en dat is de openbaarheid in de Raad. Ik denk dat het vrijgeven van stemverklaringen en stemresultaten niet volstaat op dit vlak.
Ernstiger is het met de situatie met betrekking tot de hervorming van de instellingen. Daarvoor zijn eigenlijk heel weinig voorstellen gedaan en ik ben het volstrekt met de heer Brok eens die heeft opgemerkt dat hier de belangen van het Parlement nog helemaal niet goed worden behartigd. Zorgen hebben wij ook over de interne veiligheidspijler die weliswaar gecommunautariseerd wordt, maar die tegelijk intergouvernementeel blijft voor wat betreft de besluitvorming. Dat kan een groot gevaar met zich meebrengen. En voor wat betreft de buitenlandse politiek moet er ook nog heel wat gebeuren.
En dan de action commune over drugs. Ik wil u nadrukkelijk zeggen dat wij, christen-democraten, ook die uit Nederland, vinden dat het voorliggende stuk een goed stuk is en het is niet zo dat in heel Nederland dit stuk wordt afgebrand. In Nederland is er een toenemende twijfel over het liberale gedoogbeleid van de huidige regering met betrekking tot drugs. Ik hoop van harte dat er wel degelijk een action commune wordt afgestemd in Dublin en ik hoop ook vooral dat er een gezamenlijk Europees beleid in de strijd tegen de drugs kan worden afgesproken. Daar zitten wij allemaal op te wachten, ook in Nederland.

Valverde López
Mijnheer de Voorzitter, men stelt dezer dagen vast dat Europa ertoe gedoemd is om verder te werken aan de opbouw tussen het ingewikkelde maar ordelijke werk van de instellingen. En dat wordt met het verslag van de Raad ook aangetoond.
Maar tegelijkertijd is hier sprake van een permanente, op sensatie gerichte campagne, waarbij in de communicatiemedia alleen de mislukkingen, anekdotes en negatieve aspecten opvallen. Ik denk dat alle instellingen daartegen moeten optreden. Er dienen duidelijke boodschappen uitgezonden te worden.
De publieke opinie moet duidelijk voor ogen houden dat alle voorstellen die in de richting van integratie gaan, voorstellen zijn die vooruitgang betekenen, terwijl alle andere die alleen maar op samenwerking gericht zijn uitsluitend leiden tot inefficiëntie en tot verlamming.
Ik denk dat wij op dit vlak ook moeten reageren tegen bepaalde voorstellen die de tendens vertonen het institutioneel model te vervormen. En er dient hier met veel klem aan herinnerd te worden dat dit Parlement er zich altijd tegen zal verzetten als de Commissie haar totale en absolute bevoegdheid tot initiatief zou verliezen. Dit is een van de grondslagen van onze instellingen. Ook zou iedere vervorming van de respectieve functies van het Europees Parlement en de nationale parlementen een negatief imago oproepen.
En het derde element waarop ik wil wijzen is dat de Europese Raad, die een zeer belangrijke rol heeft, de laatste dagen - en ik zou zeggen jaren - in zekere zin de rol van de Raad tracht te verkleinen en op te heffen. Ik denk dat dit een ander negatief signaal is waartegen dit Parlement moet reageren.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, op juridisch gebied laat het Ierse Voorzitterschap duidelijke sporen na, en dat is belangrijk. De werkelijkheid is hard en bedreigend. De internationale misdaad zet voor miljarden om. Mensen worden uitgebuit en raken verslaafd aan drugs. Kinderen worden seksueel misbruikt. Vluchtelingen worden beschouwd als handelswaar. Nu de misdaad internationaal van aard geworden is en geen grenzen meer kent, moet de politiek volgen. Wij zijn verplicht om te zorgen voor de juridische instrumenten ter bestrijding van de internationale misdaad, die anders individuele mensen treft in hun dagelijks leven, op vaak zeer tragische wijze.
Wie krijgt de verantwoordelijkheid als de huidige politieke blokkeringen binnen de Europese juridische samenwerking mogen blijven bestaan en de georganiseerde misdaad nieuwe oogsten mag blijven binnenhalen? Het Ierse Voorzitterschap heeft bijzondere inspanningen geleverd op het punt van de bestrijding van de drugshandel en van de misdaad. Dat is lofwaardig. Het was verstandiger geweest als de resolutie van het Parlement net als de resolutie van de PPE een derde-pijlerrubriek had gehad en meer dan één paragraaf ter ondersteuning van deze strijd had bevat. Het is magertjes, 1 paragraaf van de 28 op juridisch gebied. Het evenwicht ontbreekt, maar dat wordt gecompenseerd doordat de inhoud van juist die paragraaf verder gaat dan de andere. Moge dat in elk geval een goed teken zijn dat de vraagstukken rond de interne veiligheid op de IGC zegevieren.
Ik betreur het dat de resolutie van het Parlement niet sterker is beïnvloed door de voorstellen van de PPE om aan te dringen op doelmatiger instrumenten ter verzekering van de veiligheid, inzagemogelijkheden en controlemogelijkheden van de Europese burgers. De verantwoordelijkheid ligt nu bij de regeringen van de lidstaten.

Verwelkoming
De Voorzitter
Alvorens kort het woord te verlenen aan de Raad en aan de Commissie, heb ik het genoegen een delegatie van het Koninkrijk Nepal te verwelkomen, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen en die geleid wordt door de heer Ram Chandra Poudel, voorzitter van de Kamer van afgevaardigden. Deze delegatie brengt ons een bezoek ter gelegenheid van de vierde interparlementaire bijeenkomst met de bevoegde delegatie van het Europees Parlement.
De betrekkingen tussen Nepal en de Europese Unie zijn uitstekend en de contacten die wij op parlementair niveau onderhouden tonen de gemeenschappelijke wil aan om in een groot aantal sectoren samen te werken. Ik hoop dat deze vierde bijeenkomst een nieuwe etappe inleidt in de noodzakelijke toenadering van de landen en volkeren die wij vertegenwoordigen, en ik wens deze delegatie veel succes met haar werkzaamheden en een uitstekend verblijf in Straatsburg.

Europese Raad van 13/14 december 1996 in
Dublin en de situatie in Servië (voortzetting)
Mitchell
Ik zal zeer kort reageren op het debat. Ten eerste wil ik de leden danken voor hun bijdragen en hun vriendelijke opmerkingen over het werk van het Ierse voorzitterschap.
Ik wil met name in verband met de Intergouvernementele Conferentie graag herhalen dat de Intergouvernementele Conferentie alleen maar datgene kan bewerkstelligen wat de 15 lid-staten vinden dat bewerkstelligd moet worden. Maar ik denk wel dat wij ambitieus moeten zijn. Jammer genoeg kunnen wij bij het opstellen van deze grondwet niet net als onze collega's uit de Verenigde Staten met een blanco document van start gaan. En wij mogen in al onze ambities niet vergeten dat wat er ook gebeurt, dit geratificeerd moet worden in de 15 lid-staten, in sommige gevallen door de nationale parlementen, in andere per referendum. Wij moeten dus rekening houden met de realiteit van de situatie. Maar zoals de opsteller van het verslag van het Ierse voorzitterschap, de heer Noel Dorr, gezegd heeft, is dit verslag uitermate realistisch en ik vind het een ambitieus verslag.
Ik ben van mening dat het in de Europese Unie om vrede en stabiliteit gaat en om de welvaart die uit die vrede en stabiliteit voortkomt door een onderlinge afhankelijkheid op te bouwen. De Intergouvernementele Conferentie stelt vast hoe we met deze onderlinge afhankelijkheid in de toekomst moeten omgaan. De samenwerking die is voortgekomen uit die onderlinge afhankelijkheid heeft de lid-staten van de Unie ongekende materiële voordelen opgeleverd. Maar als we het serieus menen met die vrede en stabiliteit in de Unie, dan moeten wij er ook voor zorgen dat datzelfde concept van toepassing is binnen de lid-staten, in de plattelandsgebieden, in de stedelijke gebieden van de Unie. Ik ben het eens met die leden die hier vandaag de kwestie aan de orde hebben gesteld van de sociale uitsluiting en de werkloosheid. Ik vind niet dat wij alles doen om de werkloosheid te bestrijden. Wij kunnen nog meer doen en ook kunnen wij een hoger peil van werkgelegenheid bereiken.
Ik wil in het bijzonder melding maken van het Ierse programma voor plaatselijke ontwikkeling. Het is het enige dat ik goed ken. Ik ben er zeker van dat er in elke lid-staat voorbeelden zijn waarvan elk van ons zou kunnen profiteren als er op Europees vlak meer zou worden samengewerkt. Maar het plan voor plaatselijke ontwikkeling in Ierland, dat wij onlangs besproken hebben op een conferentie die werd toegesproken door voorzitter Santer en de Taoiseach, de heer Bruton, om aan te tonen hoe geëngageerd wij zijn in dit domein, kijkt naar de onderliggende oorzaken van de werkloosheid door te trachten bijkomend onderwijs in te voeren - met name op het stuk van de langdurige werkloosheid.
Welke mensen worden langdurig werkloos? Dat zijn de mensen die de school verlaten zonder vaardigheden. Zij kunnen geen vak uitoefenen, geen beroep, ze kunnen niet naar de universiteit. Aanvullend onderwijs om op een gerichte manier mensen te assisteren die in gemeenschappen leven met veel langdurig werklozen, aanvullend onderwijs voor die mensen, geld voor ondernemingen in deze gebieden bestaande uit één tot vijf personen en die werkgelegenheid kunnen creëren, beheer van onroerend goed - wegens de levensomstandigheden van die mensen die vaak in hoge flatgebouwen van de plaatselijke overheid wonen - en de verbetering van het milieu: het past in elkaar als vijf vingers in een handschoen.
Als wij deze geïntegreerde benadering hanteren om de oorzaken van achterstand aan te pakken, dan kunnen wij invloed uitoefenen op de langdurige werkloosheid. Ik geloof dat dit belangrijk is, vooral voor diegenen onder ons, of wij nu socialist, christen-democraat zijn of wat onze politieke overtuiging ook is, die geloven in het aanmoedigen van ondernemingszin, maar ook in sociale gerechtigheid. Ik geloof niet dat er genoeg gesproken wordt over sociale gerechtigheid. Wij moeten het ondernemerschap aanmoedigen maar wij moeten ook een groter bewustzijn van sociale rechtvaardigheid creëren en aanmoedigen.
Waar het hier om gaat is het creëren van een grotere efficiëntie en transparantie in de Unie en waar het ook om gaat is dat wij ervoor moeten zorgen dat de Unie meer inspeelt op de bekommernissen van de burger. En hoe kun je dat beter doen dan door nauwer samen te werken op het stuk van justitie en binnenlandse zaken? De mensen maken zich zorgen over het drugsprobleem. De mensen maken zich zorgen over de misdaad. Deze zijn niet alleen een zorg voor de lid-staten. De misdaad houdt niet op bij de grenzen van de lid-staten. De bron van het drugsprobleem ligt in de landen waar de drugs in grote hoeveelheden worden gekweekt, en sommige landen produceren meer illegale drugs voor export naar onze lid-staten dan al hun legale produkten samen.
De kwestie van de werkgelegenheid baart de allergrootste zorgen. Toen ik nog een kleine jongen was - hoewel het misschien wel niet in is om het nu over de duivel te hebben - zei mijn moeder: " De duivel vindt werk voor handen die niets doen" . Is het eigenlijk wel realistisch om ons zorgen te maken over drugs en over de misdaad? Wij hebben 18 miljoen werklozen.
(Applaus) Tenzij wij iets aan dit probleem doen, zal het drugsprobleem ons altijd blijven achtervolgen.
Misdaad en werkloosheid zijn niet alleen aangelegenheden voor de lid-staten. Het is alsof je in de Verenigde Staten zou zeggen: " Wel, dit is alleen een zaak voor Californië of alleen een zaak voor New York" . Het is ook een federaal probleem. Deze kwesties zijn in eerste instantie een zorg voor de lid-staten, maar ook voor de Europese Unie is een rol weggelegd bij het aanpakken van deze problemen. Wij moeten succes zien te boeken wanneer wij ons de zorgen van de burger op het niveau van de Europese Unie ter harte nemen. Dit vormt de kern van de Intergouvernementele Conferentie.
Laat ons niet alleen naar instellingen en grondwetten kijken. Laat ons kijken naar de kwesties waarover de burgers zich zorgen maken. Daarom bent u verkozen en daarvoor ben ik verkozen. Ik zal vinden dat Dublin II een succes is als wij inzake al deze aspecten vooruitgang kunnen boeken.
(Applaus)
Santer
Mijnheer de Voorzitter, ik ben absoluut niet voornemens om het debat weer opnieuw aan te zwengelen, ook al is het halfrond nu duidelijk voller dan daarstraks, nu de voorzitter van de Raad zijn verslag heeft ingediend en de werkzaamheden van de Europese Raad te Dublin heeft uiteengezet.
Ik wil slechts twee onderwerpen aansnijden die te maken hebben met de internationale betrekkingen, die natuurlijk ook ter sprake komen in Dublin, op het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders, alsook op het niveau van de ministers van Buitenlandse Zaken.
Het eerste onderwerp waarover verscheidene sprekers het al hebben gehad, betreft Servië. De Commissie - en het is absoluut niet nodig om dit te onderstrepen - blijft uiterst bezorgd over de verslechterde situatie in Servië naar aanleiding van de nietigverklaring van het resultaat van de plaatselijke verkiezingen in verscheidene grote Servische steden. In deze context moet de Europese Unie haar druk blijven uitoefenen op de Servische autoriteiten opdat zij zich houden aan de fundamentele principes van de democratie. Een verbetering van de bilaterale betrekkingen tussen de Europese Unie en dat land lijkt uitgesloten, zolang er geen rechtvaardige en democratische oplossing voor deze kwestie is gevonden.
In deze omstandigheden spreekt het voor zich dat de Commissie aan de Raad een autonoom preferentieel invoerstelsel voor 1997 zal voorstellen voor de landen van het voormalige Joegoslavië, zonder hierin de Federale Republiek Joegoslavië in op te nemen.
Ik moet eveneens zeggen dat de Commissie zeer verontrust blijft over de afwezigheid van echte vooruitgang inzake de kwestie Kosovo. Ondanks het onlangs gesloten akkoord tussen Belgrado en de Albanese autoriteiten van Kosovo over een reïntegratie van Albanese leerlingen in het onderwijsstelsel - een overeenkomst die tot op heden nog niet is uitgevoerd - kan men geen greintje versoepeling merken in de houding van de Servische autoriteiten. Belgrado hamert voortdurend op het feit dat het om een zuiver intern probleem gaat en weigert iedere bemiddeling van internationale instellingen.
De Europese Unie heeft evenmin een positief antwoord ontvangen op haar verzoek inzake aanwezigheid in Kosovo, zoals dit dit jaar aan de Verenigde Staten werd toegestaan. Kosovo blijft echter een van de centrale kwesties en zolang er nog geen oplossing is gevonden, zal een volledige normalisatie van de bilaterale betrekkingen tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Joegoslavië niet mogelijk zijn.
Dat waren mijn opmerkingen met betrekking tot Servië.
De heer Martens heeft een andere vraag gesteld, namelijk over de resolutie van 19 september over Turkije. In dat opzicht kan ik de heer Martens een kort antwoord geven. De Commissie staat duidelijk achter de gedragscode waarover wij met het Parlement hebben onderhandeld. Persoonlijk handel ik dienovereenkomstig en de commissarissen steunen deze gedragscode eveneens.
De Commissie zal de resolutie van 19 september 1995 over Turkije naar de letter en naar de geest eerbiedigen. Ik verbind mij hiertoe voor de plenaire vergadering, voor u. Uw Parlement en de Commissie zullen zich eensgezind opstellen en ook zo handelen.

Green
Mijnheer de Voorzitter, de heer Santer heeft zojuist een zeer belangrijke verklaring afgelegd. Ik wil dat er geen enkele twijfel is over wat hij precies bedoelt omdat het van invloed zal zijn op de stemming over de begroting morgen. Ik wil dat het voor mijn fractie volkomen duidelijk is wat hij bedoelt.
Kan hij ons mededelen dat wat hij zojuist gezegd heeft expliciet betekent dat als leden van dit Parlement het niet eens zijn met plannen die de Commissie in verband met Turkije naar voren heeft gebracht, de Commissie deze plannen dan zal intrekken? "Ja" of "Neen" - dat is wat wij moeten weten.

Santer
In dat opzicht wil ik duidelijk zeggen dat, zoals ik reeds eerder heb gezegd, wij ons houden aan een gedragscode die door uw Parlement en de Commissie is opgesteld en goedgekeurd. Ik hecht hier waarde aan, evenals de gehele Commissie. Wij blijven op ons vlak van de bevoegdheid, zoals ik reeds eerder heb verklaard - en u was hier getuige van, mevrouw Green - voor de Conferentie van Voorzitters van de parlementaire fracties. Ik kan hier slechts de verbintenis herhalen die ik ten overstaan van deze Conferentie ben aangegaan.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik ben de heer Santer zeer dankbaar dat hij nog eens heeft herhaald wat hij in de Conferentie van voorzitters heeft gezegd. De heer Santer weet ongetwijfeld dat zijn collega, de heer Van den Broek, er geen enkele twijfel over heeft laten bestaan dat hij de voorstellen niet zou intrekken mocht dit Parlement het er niet mee eens zijn. Daarom hebben wij duidelijkheid nodig en daarom vraag ik de heer Santer om ons die duidelijkheid te verschaffen.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Santer nog een keer om uitleg vragen: uit uw antwoord wordt me niet echt duidelijk wat u bedoelt. Het ging erom dat het Europees Parlement in de laatste zitting heeft besloten dat er over afzonderlijke projecten wordt gediscussieerd. In uw schrijven staat dat de Commissie, wanneer we geen overeenstemming bereiken, zich ertoe verplicht om deze afzonderlijke projecten in te trekken. Nu zegt u eens gewoon: Klopt dat of niet? Ik begrijp met de beste wil van de wereld niet wat u bedoelt.

Martens
Voorzitter, ik dank de voorzitter van de Commissie die uitdrukkelijk en expliciet heeft verklaard dat de Europese Commissie de resolutie van 16 september 1996 naar de geest en de letter zal respecteren en toepassen.

Santer
Ik zal een kort antwoord geven. Als ik verklaar dat er geen enkel fundamenteel meningsverschil is tussen de Commissie en uw Parlement wat de resolutie van 19 september 1995 over Turkije betreft, dan spreekt het voor zich dat de Commissie u geen ontwerpen zal voorleggen die niet naar de geest en de letter overeenkomen met de genoemde resolutie. Het is toch op zijn minst noodzakelijk dat er een zeker vertrouwen heerst tussen uw Parlement en de voorzitter van de Commissie!

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming over de respectieve resoluties.

Stemming
Desama
Mevrouw de Voorzitter, voordat wij overgaan tot de stemming wil ik, in mijn hoedanigheid als rapporteur, enkele opmerkingen maken over bepaalde amendementen. Allereerst vraag ik de intentieverklaring tot verwerping van het gemeenschappelijk standpunt van de richtlijn te verwerpen. Ik veronderstel dat iedereen het hiermee eens is.
Vervolgens steun ik als rapporteur alleen de amendementen 1 tot en met 10, dat wil zeggen de amendementen die door de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie zijn aangenomen. Ongeacht mijn persoonlijke mening zal ik al de andere amendementen niet steunen. Wat de in de commissie aangenomen amendementen betreft, wil ik u zeggen dat er slechts drie hiervan met een grote meerderheid zijn aangenomen, namelijk de amendementen 1, 5 en 10. Ik zeg dit zodat alle collega's hiervan goed op de hoogte zijn, omdat zij nu talrijker zijn dan gisteravond tijdens het debat.
Ter afsluiting wil ik melden dat enkele amendementen niet ontvankelijk zijn in de zin van artikel 72 van het Reglement. Maar daar zij in stemming zijn gebracht, stel ik eenvoudigweg voor om op dat punt te interveniëren als een van deze amendementen zou worden aangenomen, om zo een onnodig debat te vermijden.
(De Voorzitter verklaart het gewijzigd gemeenschappelijk standpunt te zijn goedgekeurd)

Desama
Mevrouw de Voorzitter, ik zou niet willen dat het verwerpen van alle amendementen de Vergadering laat geloven dat het om een nederlaag van het Parlement of van een gedeelte van het halfrond gaat. Ik wil erop wijzen dat het gemeenschappelijk standpunt een uitstekend gemeenschappelijk standpunt is, aangezien het 80 % van de amendementen van het Parlement overneemt. Als rapporteur ben ik zelf uiterst tevreden over het resultaat. Ik wijs er overigens op dat het gemeenschappelijk standpunt in eerste lezing met een meerderheid werd goedgekeurd waarvan de Fractie van de Europese Volkspartij geen deel uitmaakte.

Mombauer
Mevrouw de Voorzitter, ik geef de rapporteur graag gelijk. De successen heeft het Parlement reeds in de eerste lezing geboekt. Dank u wel!

Papoutsis
Mevrouw de Voorzitter, ik wil wijzen op het historisch belang van deze stemming voor de verdere ontwikkeling van de Europese interne markt. Het lijdt immers geen twijfel dat de aanneming van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad betreffende de interne markt voor elektriciteit belangrijke perspectieven opent voor het communautaire energiebeleid en de Europese economie. Ik dank het Parlement dan ook voor zijn besluit, dat onze gezamenlijke - jarenlange - inspanning succesvol afrondt.
Daar de Raad 80 % van de amendementen die het Parlement in de eerste lezing heeft ingediend, in zijn gemeenschappelijk standpunt heeft overgenomen, is de richtlijn betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit ook een succes voor het Parlement. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de heer Desama nogmaals hartelijk te danken voor zijn langdurige en uiterst doordachte inspanningen om dit onderwerp vooruit te helpen, alsmede voor de wijze waarop hij tot de onderhandelingen erover heeft bijgedragen. Mijn dank gaat ook uit naar de leden van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie en alle Parlementsleden die met hun debatten de totstandkoming van dit gemeenschappelijk standpunt hebben gestimuleerd. Voorts verzeker ik het Parlement dat de Commissie bij de toepassing van de richtlijn rekening zal houden met de boodschap die de Algemene Vergadering haar gisteren heeft gezonden. We hopen dan ook dat de Raad de definitieve tekst van de richtlijn volgende week aanneemt, zodat begin volgend jaar met de tenuitvoerlegging ervan kan worden gestart.
Ik ben ervan overtuigd dat de richtlijn een kader instelt dat voor de Europese elektriciteitssector voldoende duidelijk is om in de toekomst de nodige commerciële beslissingen te nemen, en hoop dat de aanvang van deze nieuwe fase in de ontwikkeling van de Europese elektriciteitsmarkt een invloed zal hebben op onze benadering van de interne markt voor aardgas, waarover we ons de volgende maanden buigen.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde graag mijn stem met betrekking tot amendement 14 corrigeren. Ik wilde vóór stemmen en niet tegen. Ik geloof dat er bij de uiteenzetting sprake was van een zekere verwarring. Ik realiseer me dat dit geen invloed heeft op het eindresultaat van de stemming, maar ik wil toch graag dat dat de wijziging van mijn stem in de Notulen wordt opgenomen.

García Arias
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat het belang van de stemming over amendement 14 duidelijk genoeg was, aangezien onze fractie om een hoofdelijke stemming gevraagd had. Deze verstrooidheid of vergetelheid van de Spaanse afgevaardigden van de Fractie van de Europese Volkspartij met betrekking tot dit thema, dat van grote invloed was op de steenkoolsector in Spanje, betreur ik dan ook ten zeerste.

Estevan Bolea
Mevrouw de Voorzitter, u heeft bij de stemming amendement 11 gezegd en op onze stemlijst stond 14. Dat was de reden van de verwarring. Wij dachten dat het over amendement 11 ging, terwijl het ook over amendement 14 ging. Alle Spaanse leden van de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten hebben vóór amendement 14 gestemd, waarvan u zei dat het amendement 11 was, dat het amendement van mevrouw García Arias is. Kunt u dit als het kan alstublieft rechtzetten?

De Voorzitter
Er is wellicht een probleem op de stemlijst van de Fractie van de Europese Volkspartij, maar wat mij betreft was mijn aankondiging zeer duidelijk. Ik heb duidelijk aangegeven over welk amendement werd gestemd.

Sisó Cruellas
Net als de heer Galeote wilde ook ik mijn stem wijzigen omdat er iets mis was met de amendementen 11 en 14. Ik ben dus vóór amendement 14.

De Voorzitter
Als er nog andere vergissingen zijn, vraag ik u vriendelijk dit aan het voorzitterschap te melden. Dat bespaart tijd.

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Onze reserves gelden paragraaf 11, waarin wordt gesproken over het geven van operationele bevoegdheden aan Europol. Dit kan niet anders worden uitgelegd dan dat Europol als zelfstandige autoriteit zal mogen optreden in de lid-staten. Dit zou echter een ingrijpende verandering van het rechtsstelsel van ons land betekenen, en iets dat niet in de Zweedse wet is geregeld. Als deze paragraaf wordt aangenomen, kunnen wij de resolutie onmogelijk steunen, ook al vinden wij het in andere opzichten een zeer goede resolutie.

Berthu
In zijn betoog van vanmorgen over de voorbereidende werkzaamheden voor de Europese Raad te Dublin heeft de voorzitter van de Commissie te kennen gegeven dat hij verheugd is over de bepalingen in het ontwerp-verdrag en verduidelijkt dat de Commissie er vele van haar ideeën in terugvindt. De voorzitter van de Commissie heeft vastgesteld dat er een sterke Unie nodig is om de nationale soevereiniteit te verdedigen.
Maar als men de teksten in wording bekijkt, vraagt men zich af of voorzitter Santer geen antifrase heeft gebruikt en of hij in werkelijkheid niet wilde zeggen: " om de nationale soevereiniteit beter te vernietigen" .
Het ontwerp-verdrag dat in Dublin wordt voorgelegd wijst op een sterke wil om de naties te laten buigen. Men dwingt ze steeds meer in het keurslijf van eenvormige communautaire beleidslijnen met diverse multilaterale controlemogelijkheden; de verdedigingscapaciteit van de naties wordt beperkt door de uitbreiding van de stemming tot de gekwalificeerde meerderheid; er wordt systematisch afbreuk gedaan aan de bevoegdheden van de nationale parlementen; er wordt een schijncontrole ingevoerd inzake de subsidiariteit; men tracht het verdrag de allure van een grondwet te geven waarin gewag wordt gemaakt van de grondrechten van de burgers; en tot slot worden de naties beroofd van de controle over hun grondgebied door officieel af te kondigen dat men voornemens is alle controles aan de interne grenzen af te schaffen, om het nu om goederen, personen, burgers van de Unie of onderdanen van derde landen gaat.
Deze richtsnoeren zijn afschuwelijk. Als de regeringen van de lid-staten deze aannemen, tonen zij dat zij bereid zijn om afstand te doen van de eeuwenoude vrijheden van hun landen om de microscopisch kleine pressiegroepen een plezier te doen. Op deze wijze kan het Europa van de volkeren niet tot stand komen.

David
Ik zou graag in de Notulen willen laten opnemen hoezeer de EPLP het uitstekende werk van het Ierse voorzitterschap waardeert. Het zijn een drukke zes maanden geweest en het Plan voor de herziening van de Verdragen is een indrukwekkend werkdocument dat een duidelijke weergave is van de ijver van het Ierse voorzitterschap.
De resolutie van het Parlement is algemeen gezien evenwichtig en qua toon en inhoud gematigd. Vooral de Parlementsleden van de Labourpartij zijn zeer ingenomen met de nadruk die het ontwerp-verdrag legt op het scheppen van banen. Wij zouden graag zien dat de bestrijding van de werkloosheid in het nieuwe Verdrag hetzelfde belang krijgt als de EMU heeft gekregen in het Verdrag van Maastricht.
De resolutie bevatte evenwel één paragraaf waar de EPLP tegen heeft gestemd. Dat was paragraaf 11. Wij hebben tegen gestemd omdat die paragraaf ingaat tegen het gezond verstand en het lang bestaande beleid van de Labourpartij. De Labourpartij is van mening dat in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel de regering van het Verenigd Koninkrijk en het Britse parlement moeten beslissen over de beleidsmaatregelen op het stuk van immigratie, grenscontroles en asiel. De samenwerking op deze gebieden dient intergouvernementeel van aard te blijven.

Lindqvist
Het Parlement spreekt zich uit voor een sterk buitenlands en veiligheidsbeleid met een uitgehold vetorecht. Er zullen meer vraagstukken worden overgebracht van internationale samenwerking naar supranationale besluiten. Het gaat er vooral om dat vraagstukken rond douane, drugs, asiel, visum en politie van de derde pijler worden overgeheveld naar de eerste. Militaire acties en optreden in crisissituaties worden een taak van de EU, waarbij de defensie-alliantie WEU nog duidelijker de rol van defensie-beleidstak van de EU krijgt. Tegelijk met de uitgebreide "EU-grondwet" zal de monetaire unie, de EMU, van kracht worden. Besluiten over rente, het monetaire beleid, het arbeidsmarktbeleid en het regionaal beleid, en op termijn ook over het belastingbeleid en het financieel beleid zullen dan worden genomen door de centrale bank van de EU in Frankfurt. Centralisering en federalisering nemen toe. Ik heb tegen de resolutie gestemd.

Mann, Thomas
En toch is ze in beweging, de politiek. De onnodige discussies over verantwoordelijkheden tussen de Europese en de nationale overheden brachten geen millimeter vooruitgang bij de ontwikkeling van effectieve programma's ter bestrijding van de werkeloosheid. Hoe zei de voorzitter van de Commissie, de heer Santer, dat zoëven? "De Raad van Dublin moet een keerpunt zijn!"
Maatregelen van de Gemeenschap kunnen niet als doel hebben de competenties van de lid-staten in twijfel te trekken. Het werkgelegenheidspact van Jacques Santer dat duidelijk voor beweging heeft gezorgd, is zonder inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel helemaal niet denkbaar. Op elkaar afgestemde acties - samen met de regeringen en de sociale partners - moeten de krachten bundelen, arbeidsplaatsen garanderen en tegelijkertijd het sociale beschermingsniveau op peil houden, nieuwe en toekomstzekere arbeidsplaatsen creëren en werkgelegenheidssystemen opnieuw afstemmen op de uitdagingen van de mondialisering.
Dit vertrouwenspact levert de eerste resultaten op - na een reeks conferenties en "Ronde Tafels" over de werkgelegenheid, de opbouw en uitbreiding van informatienetwerken en de "Tour of Capitals" langs de hoofdsteden van de lid-staten en centra van de sociale partners.
Er is een meerwaarde door een coherente, duurzame strategie op Europees niveau. Het zou de lid-staten echter moeten lukken om voor een actief werkgelegenheidsbeleid dezelfde intensiteit aan de dag te leggen als ze bij het bereiken van de convergentiecriteria voor de Euro hebben laten zien.
Om de situatie op de arbeidsmarkt in Europa op de lange termijn te verbeteren, kan de verandering van de macroeconomische randvoorwaarden, zoals gematigde loonovereenkomsten, vermindering van het werkgeversaandeel in de diverse sociale verzekeringen en een lage rentevoet, slechts een deel vormen.
Tenminste even belangrijk zijn investeringen in ons belangrijkste kapitaal, de mensen, in hun opleiding en bijscholing en de mobilisering van de intelligentiereserves. Investeringen zijn echter ook nodig op het gebied waarop Europa gigantisch veel moet inhalen: onderzoek en ontwikkeling, om de kansen voor innovaties wezenlijk te verbeteren.
Het initiatief van de Commissie ten gunste van de acties op lokaal en regionaal niveau - van pilotprojecten tot werkgelegenheidsinitiatieven - is zo wezenlijk, omdat er geen extra gelden voor nodig zijn, maar voorhanden zijnde bedragen zo worden verdeeld dat ze in de zin van de Top van Essen effectief zijn voor de werkgelegenheid. En omdat het direct werkt.
Met deze concrete voorwaarden is een eigen kapitaal in het nieuwe EU-verdrag gerechtvaardigd en al het andere als holle frasen die valse hoop zouden wekken.
Het doel om een hoog werkgelegenheidsniveau veilig te stellen, kan worden bereikt als de lid-staten het als een kwestie van gemeenschappelijk belang in het verdrag opnemen. Met de verplichting tot regelmatige coördinatie en tot controle van de meerjarenprogramma's van de lid-staten staat de zekerheid voor de werknemers en werkneemsters dat de Europese Unie ook op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid tot handelen in staat is, niets meer in de weg.

Theonas
De staatshoofden en regeringsleiders van de lid-staten van de Unie, die de nijpende problemen van de Europese volken niet aanpakken en weigeren in te gaan op de billijke eisen van onze werknemers, komen over enkele dagen in het kasteel van Dublin bijeen om de volken van Europa achter gesloten deuren op te delen in volken van eerste, tweede en derde categorie, de werknemers voor eeuwig en altijd tot werkloosheid en sociale uitsluiting te veroordelen, de bevoegdheden van Europese uitvoerende macht in Brussel te versterken en de despotische structuren van de Unie verder uit te bouwen.
De regeringsleiders willen snel te werk gaan. Ze vrezen immers dat hun bouwwerk ten gronde wordt gericht door onze landbouwers, werknemers en kleine en middelgrote zelfstandigen, die wegblokkades opwerpen, de straat op gaan om te manifesteren of verplicht worden de rolluiken van hun zaken neer te laten en de poorten van hun bedrijven te sluiten en welke overal in Europa in opstand komen tegen de gevolgen van het Verdrag van Maastricht, het stabiliteitspact, de nieuwe convergentieprogramma's en de recente voorstellen over werkgelegenheid die nog erger gevolgen zullen hebben dan de besluiten van Essen.
Ook de resolutie van het Parlement, die aandringt op de snellere en striktere toepassing van de impopulaire en absolutistische richtsnoeren van het Verdrag van Maastricht - en daarom roomser lijkt dan de paus - toont aan dat er een diepe kloof bestaat tussen enerzijds de liberale, sociaal-democratische en andere conservatieve krachten in de Unie en anderzijds de strijdende volken van Europa, wat een te meer bewijst dat onze volken dringend de kans moeten krijgen zelf in referenda hun toekomst en die van Europa te bepalen - waarbij ze zeker zullen opteren voor een Europa dat gebaseerd is op vrede, vriendschap, democratie, de gelijke behandeling van zijn volken en de verbetering van de levensstandaard van zijn burgers en waar de mens en niet het kapitaal centraal staat.
Situatie in Servië
Hory
Nu de publieke opinie in West-Europa en ons Parlement een legitieme emotie laat zien ten opzichte van de gebeurtenissen in Servië en een gerechtvaardigde onrust wat de eventuele voortzetting ervan betreft, wil ik uitleggen waarom ik persoonlijk weiger aan deze stemming deel te nemen.
Enerzijds ben ik van mening dat de Unie - en in het bijzonder ons Parlement - vijf jaar lang een partijdige en onevenwichtige stelling heeft ingenomen in de Joegoslavische crisis. Het voortdurend afschilderen van Joegoslavië als de duivel heeft vanzelfsprekend niet geleid tot een evenwichtige en duurzame vrede voor de regio. Door duidelijk voortijdige en confligerende onafhankelijkheden aan te moedigen hebben de Europeanen het uiteenvallen van een staat begunstigd en hebben zij afgezien van hun eigen middelen om een regionale samenwerking te stimuleren die gefundeerd zou zijn op een goede verstandhouding tussen de betrokken volkeren. Wij hebben het risico genomen om Servië uit te stoten uit Europa en wij zijn deels verantwoordelijk voor de spanningen in dat land.
Anderzijds ben ik oprecht van mening dat de steun die gegeven is aan de autonomie-eisen van een gedeelte van de bevolking van Kosovo onvermijdelijk zal leiden tot een verzoek tot onafhankelijkheid van deze regio en tot een noodgedwongen wijziging van de internationale grenzen tussen Joegoslavië en Albanië. Servië beschouwt Kosovo terecht als de kern van zijn nationale geschiedenis. Wij moeten de verschillende aspecten overwegen en geen partij trekken. Op die manier vermijden we het risico de Balkan-brandhaard weer te ontsteken die afgelopen jaar met grote moeite in Bosnië is geblust.
Ik ben mij ervan bewust dat ik mij tegen het heersende standpunt uitspreek en zelfs tegen de "tijdgeest" ; ik hoop gewoonweg dat de komende gebeurtenissen in Joegoslavië niet het pessimisme rechtvaardigen dat in de afgelopen vijf jaar te sterk de kop op heeft gestoken.
Aanbeveling voor de tweede lezing Desama (A4-0380/96)
Bernardini
Opnieuw is aan onze Vergadering de elektriciteitsrichtlijn voorgelegd, of juister gezegd het gemeenschappelijk standpunt dat de Raad van Ministers op 20 juni jongstleden heeft goedgekeurd.
Al daags na deze zwakheid hebben wij het Frans-Duitse compromis veroordeeld waarop deze tekst zich baseert. Nu steun ik de ontwerp-resolutie die de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links heeft ingediend waarin om verwerping wordt verzocht. Ik weet ook dat de meerderheid van mijn collega's deze resolutie niet zal volgen.
Ik wil echter mijn collega Claude Desama, een fervent verdediger van de openbare diensten, gelukwensen. Hij heeft de liberale invloeden om een interne markt voor elektriciteit te vestigen, weten af te remmen. Jammer genoeg werd hij niet tot het einde van zijn logica gevolgd. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad berust hoofdzakelijk op het idee van de deregulering. Er is geen enkele voorzorgsmaatregel genomen om het algemeen belang te respecteren, om de energetische onafhankelijkheid te eerbiedigen.
Ik kan deze tekst dan ook niet steunen en ik durf de vijandige reacties die in mijn land al de kop opsteken, niet te voorspellen.

Caudron
Op deze woensdag 11 december om 12 uur heeft het Europees Parlement zich in tweede lezing moeten uitspreken over het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van Europese ministers over de "interne markt voor elektriciteit" , dat in juni van dit jaar is aangenomen.
Het is een belangrijk en gevoelig dossier, in het bijzonder voor de Fransen, maar ook voor al diegenen die waarde hechten aan de openbare dienstverlening en de onafhankelijkheid.
Rapporteur Claude Desama heeft veel en positief werk verricht en in de afgelopen vijf jaar is er grote vooruitgang geboekt inzake de openbare dienstverlening en de energievoorziening. Toch wil ik nu als Franse en Europese socialistische afgevaardigde zeggen dat het gemeenschappelijk standpunt van de vijftien Europese ministers en regeringen in de huidige staat niet aanvaardbaar is.
Dit standpunt laat nog teveel risico's bestaan voor de Europese energie en de openbare dienstverlening, ook al heeft het een gedeelte van de socialistische voorstellen uit eerste lezing overgenomen.
Om die reden ben en blijf ik tegen dit ministeriële standpunt gekant en om die reden heb ik ook bewust gestemd voor de verwerping van het gemeenschappelijk standpunt en vervolgens voor de amendementen die deze ministeriële tekst grondig kunnen wijzigen, de door Claude Desama ingediende amendementen. Geen enkel amendement is weerhouden. Het gemeenschappelijk standpunt zal helaas in de huidige staat worden toegepast.

García Arias
De Spaanse socialisten hebben voor het gemeenschappelijk standpunt gestemd omdat de bevoegdheden op een ordelijke manier in de elektriciteitssector geïntroduceerd worden en het beginsel van de overheidsdiensten en de territoriale samenhang gewaarborgd blijft. De Spaanse Wet op de Ordening van het Elektriciteitsstelsel beantwoordt aan deze beginselen. Iets anders is de manier waarop de nieuwe regering, die aanstuurt op een monopolie en de rechten van de consument overtreedt, deze zal interpreteren.
Er is echter een enorm verontrustend element dat wij met een amendement hebben trachten om te buigen en dat ertoe strekt om te vermijden dat de nationale steenkoolproduktie vermindert.
De woordvoerder van de Spaanse Partido Popular heeft gedurende het debat de negatieve invloed van dit wetsartikel op de Spaanse produktie ontkend. Het noemde het "fantasie" . Hij dient als antwoord te krijgen dat hij ofwel getracht heeft de gevolgen ervan te manipuleren en de waarheid heeft willen verhullen, ofwel heeft hij op een verwaande manier te koop gelopen met zijn gebrek aan kennis - wat onverantwoordelijk is - door te zeggen dat de Partido Popular hier betrokken is bij een "fantastisch project" van de interne elektriciteitsmarkt.
Overeenkomstig het verslag voor 1995 van het Spaanse Elektriciteitsnet bedraagt de jaarlijkse Spaanse elektriciteitsproduktie die gegenereerd wordt met eigen steenkool, gemeten in GW, 29 %, terwijl de produktie met ingevoerde steenkool nauwelijks 7 % vertegenwoordigt. Het gevolg hiervan is dus een verlaging van 14 %.
Het is politiek cynisme om te beweren dat zij met tegenzin een amendement hebben ingediend met als enig doel "mensen gerust te stellen die men nodeloos ongerust gemaakt heeft" , zonder een vinger uit te steken om andere afgevaardigden van hun fractie te overtuigen en om zich daarna, als erover gestemd wordt, te vergissen en tegen te stemmen.
Hetzelfde geldt voor hun argumenten inzake het steenkoolbeleid van de PSOE. Het is duidelijk een feit dat de sector zich tijdens de socialistische regering gerationaliseerd heeft, de steenkoolproduktie gehandhaafd is en de produktiviteit is opgevoerd. De personeelsaanpassingen hebben in overleg met de vakbonden plaatsgevonden, zonder traumatische maatregelen, in de lijn van andere Europese reconversies in de mijnbouw, met uitzondering van de Britse.
Niet het amendement van de socialisten heeft de angst en bezorgdheid in de Spaanse mijnbouwsector veroorzaakt. Daar hebben de verklaringen van de minister van Industrie over zijn interpretatie van het genoemde artikel van deze richtlijn voor gezorgd. De verantwoordelijkheid voor de toekomst van de Spaanse mijnbouw ligt bij de standpunten die de Spaanse Partido Popular inneemt.

Guigou
Het Europees Parlement heeft enorm veel werk verricht op het vlak van projecten voor elektriciteit. Er zijn veel besluiten genomen, op iedere etappe van de wetgevingsprocedure, dankzij de persoonlijke betrokkenheid en de volharding van de rapporteur Claude Desama.
De tekst die vandaag in tweede lezing voor ons ligt en die tijdens de vergadering van de Energie-Raad van 20 juni 1996 is afgezwakt tot een blijkbaar onaantastbaar compromis, breekt echter met het evenwicht dat het Europees Parlement had willen opleggen. Eens te meer wint de deregulering het van het algemeen belang, aan concurrentie wordt de voorkeur gegeven ten nadele van de kwaliteitsgaranties van de openbare dienstverlening en de gelijke behandeling van de gebruikers. Men wil snel liberaliseren zonder rekening te houden met de aard van deze sector, zonder echte garanties voor de openbare dienstverlening die van ons voor belang is en die een bestanddeel van onze maatschappij vormt.
Om die reden kant ik mij vandaag tegen deze tekst: ik heb voor de intentieverklaring tot verwerping gestemd omdat er duidelijk een krachtige stem moet worden uitgebracht tegen de liberale verschuiving van de Raad. Een halt toeroepen is dan ook noodzakelijk.
Dat betekent echter niet dat wij hardnekkig overgaan tot pure verwerping: integendeel, wij hebben een aantal voorstellen want vanaf het begin wilden wij de grondslag leggen voor een echte interne markt voor energie, die de investeringen op lange termijn en de energetische onafhankelijkheid zou verzekeren, die de regels op sociaal, milieu- en veiligheidsvlak zou harmoniseren en die een evaluatiecomité zou invoeren dat samengesteld is uit alle betrokken partijen en met name uit de vertegenwoordigers van de gewone gebruikers.
Na deelgenomen te hebben aan de intentieverklaring tot verwerping, die niet de vereiste meerderheid heeft behaald, was het ook belangrijk om deel te nemen aan de stemming over de amendementen. Op die manier konden wij de amendementen steunen die overeenkwamen met onze verzoeken en konden wij ons resoluut kanten tegen de amendementen die de openstelling voor de concurrentie nog verergerden.
Ons verzet tegen deze tekst moet worden begrepen als een krachtig signaal. Intussen kan er verder nagedacht worden over het samenlevingsmodel voor Europa, en het is niet van belang of dit nu in sectoriële debatten gebeurt waarmee wij ons in deze vergaderperiode bezighouden (elektriciteit, gas, post, telecommunicatie), of in de debatten over de Economische en Monetaire Unie en de Intergouvernementele Conferentie.

Péry
Elektriciteit, post, telecommunicatie: deze plenaire vergadering van december is echt beladen met dossiers die zeer gevoelig liggen in de publieke opinie.
Om deze diensten van algemeen belang te verdedigen en met name de diensten in verband met elektriciteit heeft het Europees Parlement zijn wetgevende bevoegdheden gebruikt om de door de Commissie voorgestelde richtlijn te wijzigen. Denkt u maar aan de strijd die onze socialistische rapporteur, Claude Desama, heeft gevoerd.
Wij zijn erin geslaagd de volgende zaken te integreren: het behoud van de monopolies van de distributiebedrijven, een toegang tot het net met de verplichting - voor alle producenten en distributeurs - om de openbare dienstverlening te garanderen, en de harmonisatie op het vlak van milieu en het belastingwezen als noodzakelijke voorwaarde voor de liberalisering.
Drie jaar later krijgen wij deze tekst terug, afgezwakt door onze vijftien regeringen. Ik betreur dit ten zeerste.
Dit nieuwe voorstel bevat niet meer zoveel garanties: om die reden heb ik allereerst gestemd voor het verwerpen van de richtlijn en vervolgens voor de amendementen om zo invloed uit te oefenen op het standpunt van de Raad.
De definitieve tekst, waarover ik kritisch blijf, geeft betere garanties aan de Europese burgers dan de aanvankelijke richtlijn en wel dankzij de druk van het Europees Parlement.
Ik zou willen besluiten met een oproep tot waakzaamheid inzake de Franse publieke opinie. De huidige regering heeft twee jaar om deze wet aan te nemen. Frankrijk kan, als het dit wenst, de controle behouden over zijn distributienet en tegelijkertijd de produktie geleidelijk openstellen voor concurrentie op 20 % van de markt.
De socialisten zullen het niet toelaten dat de president van de Republiek, noch de rechtse ministers, onze openbare bedrijven verkwanselen door geknoei met de werkelijkheid van de Europese richtlijn.

Wibe
Het verslag bevat vele goede voorstellen, o.a. artikel 3, lid 3 en artikel 10, lid 1. Ik vind echter dat de regionale aspecten van een gedereguleerde markt voor electriciteit onvoldoende in ogenschouw zijn genomen. Een deregulering betekent een duidelijk gevaar voor tariefsverhoging in dunbevolkte gebieden, waar zeer lange aansluitleidingen nodig zijn.
Overigens heeft de Zweedse deregulering niet zichtbaar geleid tot algemene stijging van de doelmatigheid. Wat er is gebeurd, is dat de kosten van de grote klanten daalden, terwijl de kleine verbruikers met hogere tarieven werden geconfronteerd. Zoals gewoonlijk overschat het Parlement de voordelen die een deregulering met zich meebrengt.
Aanbeveling voor de tweede lezing Herman (A4-0402/96)
Wolf
De vraag die vandaag de dag op de telecommunicatiemarkt moet worden beantwoord, is niet het openen van de markt op zich. Het gaat veeleer om het soort van democratische regulering dat noodzakelijk is opdat op dit gebied - waarin openbare gelden onscheidbaar zijn verbonden aan particuliere goederen - marktvormige mechanismen tot gemeenschappelijk voordeel kunnen functioneren. In dit perspectief moeten ook de nog openstaande vragen worden beantwoord: de Europese reguleringsinstantie mag niet eenzijdig als dereguleringsinstantie worden opgezet en net zo min mogen de bevoegde nationale instanties zich uitsluitend toeleggen op de (zeker op bepaalde punten steeds weer noodzakelijke) deregulering. Ook de vragen van de hernieuwde deregulering en van de bescherming van het resterende aanbod van publieke diensten moeten op Europees niveau worden beantwoord, of de taken van een door de consument bepaalde flexibilisatie moeten op nationaal-landelijk niveau worden opgelost. Het begrip universele dienst moet zo worden "gedynamiseerd" dat technologische sprongen en "convergenties" hem niet onderuit kunnen halen.
Wetgevingsprogramma
Cushnahan
Ik ben verheugd over de publikatie van het Commissieprogramma voor 1997. Qua retoriek is het document zeer sterk, maar de details komen jammer genoeg maar magertjes uit de verf.
Hopelijk zal dit jaarprogramma samenvallen met de afronding van de Intergouvernementele Conferentie. Daarom is het een absolute vereiste dat het Commissieprogramma het ernstige geloofwaardigheidsprobleem aan de orde stelt waarmee de Europese Unie te kampen heeft met betrekking tot de manier waarop de Europese burgers ons zien.
De Europese burgers vinden niet dat de Unie relevant is of dat deze antwoorden verschaft op hun problemen. Als wij ervoor moeten zorgen dat de nieuwe herziening van het Verdrag op een succesvolle manier geratificeerd wordt, dan moeten we onze kiezers ervan overtuigen dat wij inderdaad iets kunnen doen aan hun problemen.
De opeenvolgende opiniepeilingen hebben bevestigd dat kwesties die onder de derde pijler vallen, zoals de bestrijding van de georganiseerde misdaad en de werkloosheid, een zeer hoge prioriteit hebben waarop wij onze energie moeten concentreren.
Deze aspecten moeten een belangrijke plaats innemen in het Commissieprogramma - en niet alleen voor de schone schijn.
Ook moeten wij ervoor zorgen dat er antwoorden worden verschaft.

Theorin en Wibe
Ik wil hier een voorbehoud maken inzake één paragraaf, namelijk nr. 12. Daar wordt gesproken over de behoefte aan een "definitief" systeem voor onder andere de BTW. Ik heb daar niets op tegen, als het woord definitief maar niet wordt uitgelegd als homogeen. Ik ben absoluut tegen alle voorstellen voor een dergelijke harmonisatie. Een harmonisatie zou leiden tot een daling van het Zweedse belastingniveau, wat op zijn beurt zou leiden tot nog meer bezuinigingen in de overheidssector.
(De vergadering wordt te 12.30 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Mensenrechten in de wereld in 1995/1996
De Voorzitter
Aan de orde is het Jaarverslag (A4-0400/96) van mevrouw Lalumière namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid over de mensenrechten in de wereld in 1995/1996 en het beleid van de Unie op het gebied van de mensenrechten.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, vanmorgen hebben wij de Sacharov-prijs uitgereikt, vanmiddag hebben wij een debat over de mensenrechten. Deze dag staat volledig in het teken van de rechten van de mens en wij hebben dit ook zo gewild.
Zoals ieder jaar behandelt het Parlement een verslag over het beleid van de Europese Unie in de derde landen op het gebied van de mensenrechten. Zoals ieder jaar stellen wij weer talloze schendingen van de mensenrechten vast in veel te veel landen; afschuwwekkend, denk maar aan de gefolterde politieke gevangenen, aan die miljoenen kinderen die als slaven worden behandeld, aan de vrouwen die als inferieure wezens worden behandeld, aan de gemuilkorfde journalisten, enz., enz.
Rekening gehouden met de actualiteit en met wat volgens mij de prioriteiten in de komende jaren zijn, heb ik dit jaar mijn verslag opzettelijk gewijd aan de hervormingen die noodzakelijk zijn wil de Unie van een spontane en nogal empirische actie overgaan tot een gestructureerd, permanent en ambitieus beleid.
Al geruime tijd neemt het Europees Parlement steeds meer initiatieven om de eerbiediging van de mensenrechten in de hele wereld te verbeteren. De resoluties die wij in iedere vergaderperiode aannemen, 139 sinds januari 1995, het opnemen van mensenrechten-clausules in de meeste overeenkomsten met derde landen, de nadruk waarmee wij de Commissie en de Raad vragen om rekening te houden met de mensenrechten in hun acties en in hun beleidslijnen, dat zijn allemaal belangrijke en bemoedigende inspanningen. In talrijke landen ter wereld is de situatie echter nog verre van bevredigend en de vraag die ons vandaag wordt gesteld, luidt: hoe kan de Unie meer doen? Hiertoe moet zij overgaan tot een aantal hervormingen en de grote lijnen hiervan heb ik in het aan u voorgelegde verslag geschetst.
Een eerste reeks hervormingen is van juridische aard. De Gemeenschap, en vervolgens de Unie, hebben in feite een mensenrechtenbeleid geïmproviseerd, zonder dat de Verdragen hiervoor een degelijke rechtsgrondslag boden. In het Verdrag van Rome wordt nergens naar mensenrechten verwezen. In het Verdrag van Maastricht wordt gewag gemaakt van de mensenrechten, maar als een filosofische doelstelling. De Unie heeft echter geen precieze bevoegdheid ter zake en het feit dat zij nog geen rechtspersoonlijkheid heeft, verhindert zelfs dat de Unie zich kan aansluiten bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. In deze leemtes moet worden voorzien.
Bovendien moet de Unie een duidelijke definitie geven van wat zij onder de brede term mensenrechten verstaat, hetgeen vanzelfsprekend verder gaat dan eenvoudige humanitaire acties. Zij moet de rechtskracht van deze rechten waarover zij spreekt nader kunnen omschrijven. Zij moet garanties, controles en sancties duidelijk kunnen omschrijven, met inbegrip van - indien nodig - het beroep doen op een militair ingrijpen. Volgens de woorden van Robert Badinter dreigen de mensenrechten zonder al deze aspecten een academisch spelletje te worden.
Een tweede reeks hervormingen heeft betrekking op de gespecialiseerde administratieve diensten. De instellingen van de Unie moeten over dergelijke diensten beschikken als men de expertise en het noodzakelijke professionalisme wil verwerven om gezaghebbend te zijn op een gebied dat zo complex is als de mensenrechten.
Vandaag de dag zijn de Commissie en het Parlement afhankelijk van analyses en informatie van de nietgouvernementele organisaties en de pers. Zonder hun uitstekende werk aan de kaak te stellen, moet men erkennen dat een organisatie die zo belangrijk is als de Europese Unie, toch standpunten zou moeten kunnen innemen op basis van eigen kennis, van hoogstaande kwaliteit en door rigoureuze werkmethoden.
Maar vanzelfsprekend is de derde reeks hervormingen het interessantste. Er kan niets worden gedaan als de politieke wil er niet is. Nu moet men vaststellen dat de Unie - en hierbij denk ik vooral aan de Raad, ofschoon het Iers voorzitterschap op dat gebied volledig aan deze kritiek ontsnapt -, maar in het algemeen de Unie en in het bijzonder de Raad, niet altijd duidelijk de wil te kennen hebben gegeven om de mensenrechten te verdedigen als de Unie met een concrete situatie werd geconfronteerd.
De aarzelingen in Bosnië, Tsjetsjenië, Ruanda, Zaïre, maar ook in Turkije, China of elders, tonen dat het moeilijk is om op te treden, of het nu om preventieve of om curatieve handelingen gaat. Deze moeilijkheden zijn niet verbazingwekkend. Het buitenlands beleid is altijd de uitdrukking van de belangen van de staten geweest en het resultaat van de economische, financiële, politieke of militaire machtsverhoudingen.
Het opnemen van morele aspecten, in dit geval de mensenrechten, in een buitenlands beleid dat van nature buiten het morele is geplaatst, is geen eenvoudige zaak. Om de hinderpalen uit de weg te kunnen ruimen, heeft de Unie allereerst behoefte aan een echt gemeenschappelijk buitenlands beleid. Dat is de noodzakelijke voorwaarde voor een doeltreffend optreden.
Daarnaast dient de Unie overtuigd te worden van het vitale belang van de strijd voor de mensenrechten. Allereerst voor Europa zelf van vitaal belang. In deze fin de siècle twijfelt Europa aan zichzelf. De mensen twijfelen aan de zin van de opbouw van Europa. Men zou moeten begrijpen dat vandaag de dag de toekomst van onze beschaving en de humanistische waarden ervan op het spel staan. Natuurlijk heeft deze beschaving niet alleen maar mooie kanten gekend. Europa heeft soms afschuwelijke wreedheden veroorzaakt, maar het is ook de plaats, de smeltkroes, geweest waar een fundamenteel begrip is ontstaan: de waardigheid van elk menselijk wezen.
Sinds de Tweede Wereldoorlog vormen de mensenrechten de sokkel waarop wij Europa opbouwen. Als wij deze rechten niet met een uiterst sterke politieke wil verdedigen, dan dreigt de hele basis van de Europese constructie uiteen te vallen.

Barros Moura
Voorzitter, de rechten van de mens maken deel uit van onze Europese identiteit. Maar het is niet uitsluitend om op te komen voor ons samenlevingsmodel - wat gerechtvaardigd en onze plicht is - dat de Europese Unie de universele eerbiediging hiervan moet eisen. Opkomen voor de rechten van de mens in de wereld betekent strijden voor de waardigheid van elke mens en waarborgen dat het de volkeren, en niet de beulen en de uitbuiters zijn die de vruchten van de collectieve arbeid en inspanning plukken.
In dit kader wordt in het verslag van mevrouw Lalumière de geboekte vooruitgang vermeld bij de universele bevestiging van de mensenrechten, vooral door de actie van de Europese Unie, die onder meer clausules heeft doen opnemen inzake waarborging van de rechtenmensen in de met derde landen gesloten overeenkomsten. Dit valt niet te ontkennen, maar vastgesteld moet worden dat het moeilijk was om de morele waarden die uit hoofde van onze cultuur aan de basis van de internationale gemeenschap moeten liggen in de handels-, economische, politieke of militaire betrekkingen in te voeren.
Welnu, de Europese Unie toont zich niet altijd coherent met haar beginselen en tolereert ernstige schendingen van bepaalde partners, of zelfs op haar eigen grondgebied, zoals blijkt uit de racistische en xenofobe verschijnselen waartegen het democratische bewustzijn zich verzet.
In het verslag van mevrouw Lalumière wordt meer coherentie, meer coördinatie en een betere samenwerking tussen de diverse instellingen van de Europese Unie bij de bepaling van de doctrine en de toepassing in de praktijk van de rechten van de mens geëist. Hiervoor is tijdens de Intergouvernementele Conferentie een echt diepgaande hervorming nodig, ten einde de mensenrechten op te nemen in het Verdrag en vooral om de Europese Unie een echt Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid te geven, dat in staat is van de politieke democratie, de rechten, vrijheden en waarborgen, de sociale, economische en culturele rechten de kern te maken die elke buitenlandse actie van de Europese Unie coherent maakt.
Ik feliciteer de rapporteur met haar verslag, evenals met haar openheid ten opzichte van de voorstellen van de sociaaldemocratische en andere fracties, die haar bijdrage, die van een echte deskundige, tot gemeenschappelijk erfgoed van het Europees Parlement hebben gemaakt.
Vandaag, een dag nadat Ramos Horta en D. Ximenes Belo in Oslo de Nobelprijs voor de Vrede hebben gekregen, wil ik zeggen dat wij waakzaam moeten blijven voor een beleid van twee maten. Het strookt niet met onze beginselen om met twee maten te meten. Het strookt niet met onze beginselen om in naam van economische voordelen, of in naam van voordelen op handels- of andere gebieden, de rechten van de mens te vergeten, vooral wanneer het om zwakke volkeren gaat die strijden tegen erg machtige onderdrukkers, zoals Indonesië.
Voorzitter, laten wij op dit kruispunt van de hedendaagse geschiedenis, met de wisseling van het millenium, in het licht van de vorderingen inzake het universele, solidaire en democratische geweten, samengaand met dramatische terugvallen tot barbaarsheid, van de rechten van de mens een onderscheidend kenmerk van beschaving maken, de hoop op een waardig bestaan voor mensen en volkeren, alsook een ontwikkelingsfactor. Laten wij het jaar 2000 uitroepen tot universeel jaar van de rechten van de mens (dit door de rapporteur overgenomen voorstel komt van de sociaaldemocratische fractie) en laten wij dit jaar nu al voorbereiden in het onderwijs van onze jongeren en in het leven van alledag.

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, dit is een zeer diepzinnig verslag. Het is meer dan een opsomming van de vele ernstige schendingen van de mensenrechten in landen overal ter wereld, omdat het een serieuze bijdrage levert aan de continue ontwikkeling van onze eigen filosofie in het Europees Parlement. Ik wens de rapporteur van harte geluk met haar grondige studie. Diegenen van ons die zitting hebben in de Subcommissie voor de mensenrechten en die ten volle zijn betrokken bij de debatten over dringende en actuele onderwerpen weten maar al te goed hoe omvangrijk onze taak is. Jammer genoeg worden we bedolven onder de verslagen over misdaden die gepleegd worden door regeringen en door diegenen die namens die regeringen optreden.
Via onze debatten kunnen wij deze misdaden in de publiciteit brengen en van tijd tot tijd een positieve invloed uitoefenen op deze regeringen - wat geen eenvoudige taak is - vooral omdat als onze actie gepaard gaat met economische druk, wij dan tenminste iets kunnen bereiken. Ik citeer vaak het voorbeeld van Syrië waar wij een paar jaar geleden onze ontwikkelingshulp voor een aantal jaren hebben stopgezet. Ik ben er vrij zeker van dat de vrijlatingen van politieke gevangenen uit de Syrische gevangenissen het gevolg waren van de economische druk die wij toentertijd uitoefenden.
De vraag is hoe wij erin kunnen slagen om te vorderen met ons werk. Mevrouw Lalumière heeft twee specifieke voorstellen, één via gerechtelijke kanalen en het andere is een politieke benadering. Het is begrijpelijk dat zij daarbij steunt op haar ervaring in de Raad van Europa en het is zeer wel mogelijk dat dat het pad is dat wij moeten bewandelen en dat verder moet worden onderzocht. De politieke weg is zoals zij zelf ook zegt geplaveid met moeilijkheden maar verdient nadere overweging. Jammer genoeg zegt mijn lange ervaring mij dat de Commissie in haar optreden tegen derde landen zeer geneigd is zich in te houden, maar het doet mij genoegen te kunnen opmerken dat haar houding nog niets is vergeleken met die van de Raad van ministers, waar de lid-staten commerciële en nationale belangen op de eerste plaats laten komen en het best vinden dat mensenrechtenkwesties opzij worden geschoven, met uitzondering van de meest extreme gevallen.
Wij kunnen dus tenminste zeggen dat de mensenrechten wel een zeer belangrijke zaak zijn geworden en daarop moeten wij verder bouwen. Gelukkig hebben wij als Europees Parlement de benodigde vrijheid tot handelen en wij moeten onze rol blijven vervullen en opkomen tegen datgene wat onaanvaardbaar is.

Van Bladel
Voorzitter, dit Parlement is buiten de Unie vooral bekend om zijn inzet voor de mensenrechten. Het verslag van mevrouw Lalumière gaat over de wijze waarop het Europees Parlement de mensenrechten aan de kaak wil stellen in een op elkaar afgestemd beleid van de instellingen. Het gaat daarbij om sancties van politieke, juridische en financiële aard die curatief, maar tegelijkertijd ook preventief moeten werken. De rapporteur sluit zelfs in bepaalde situaties gewapende interventies, zij het onder mandaat van de VN, niet uit. Voorzitter, dit verslag is de uitdrukking van een ontwikkeling en opvatting die zich sinds twee wereldoorlogen in Europa hebben gevormd en oude en diepe wortels hebben. Het opkomen voor de mensenrechten is geen nieuwe koloniale arrogantie, het is eerder een pragmatische benadering met humanistische inslag, die juist en vooral gericht is op het bevorderen van internationale stabiliteit, menselijkheid, een essentieel onderdeel van een Europees buitenlands beleid in wording, een goede stap aan de vooravond van de Intergouvernementele Conferentie en van de 21ste eeuw.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Lalumière is een zeer goed verslag, mijn complimenten. In plaats van aandacht te geven aan de individuele gevallen van schendingen van mensenrechten wordt hier stelselmatig aandacht gevraagd voor de organisatie van het beleid door de Unie. Terecht stelt mevrouw Lalumière centraal hoe de Unie zo effectief mogelijk kan optreden inzake het externe mensenrechtenbeleid.
Op de dag dat Wei Jingsheng van het Parlement de Sacharov-prijs ontvangt, staan wij terecht stil bij het mensenrechtenbeleid van de Unie. Terecht stelt de Commissie in haar mededeling over het lange-termijnbeleid ten aanzien van China dat effectiviteit voorop moet staan. Maar die effectiviteit bereikt men niet door bescheidenheid. Juist door consistentie, daadkracht en transparantie bereikt de Unie de hoogste effectiviteit.
Consistentie betekent dat de mensenrechten een element van al ons internationaal optreden moeten zijn. De ministeriële vergadering van de WTO in Singapore is een zeer goede gelegenheid om het respect voor fundamentele rechten van de mens ook in multilaterale handelsafspraken op de agenda te zetten. Daarom moet in Singapore ook de sociale clausule worden aangekaart. Bovendien betekent consistentie dat het bedrijfsleven van de Unie zichzelf bij het in internationale zakendoen een gedragscode moet opleggen die vergelijkbaar is met de regels van de Unie. Ook zij dragen Europa uit. Aanwezigheid bijvoorbeeld in Nigeria is geen vrijbrief voor de schending van mensenrechten.
Daadkracht betekent hier dat wij een beleid hebben, gericht op bevordering van respect voor democratie en mensenrechten. Door preventieve diplomatie, humanitaire interventie, bevordering van persvrijheid en democratie overal ter wereld en onze niet-aflatende strijd tegen het humanitaire probleem van de landmijnen kunnen wij dit bereiken. Bovendien moet de Raad opschorting van Verdragen wegens schendingen van mensenrechten bij gekwalificeerde meerderheid kunnen stemmen. Dat is natuurlijk werk voor de IGC.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, de transparantie. Onze criteria van ons mensenrechtenbeleid en de toepassing ervan moeten eensluidend zijn. Dan pas kunnen wij van derde landen verwachten dat zij er rekening mee houden. Economische belangen mogen niet de doorslag geven.
Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde. Mag ik althans namens de liberale fractie en misschien van al mijn collega's de commissaris feliciteren met zijn verjaardag. Hij wordt net zo oud als ik en hoe oud dat is kunt u zien in het vademecum.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, we hebben vandaag de Zacharovprijs uitgereikt aan de heer Wei Jingsheng. Vorig jaar werd die prijs toegekend aan mevrouw Leyla Zana, een Koerdisch lid van het Turks parlement dat nog steeds in een Turkse gevangenis is opgesloten. Ik herinner eraan dat de Europese Unie tal van overeenkomsten met Turkije heeft gesloten en de Raad van Ministers van de Unie alles in het werk stelt om de betrekkingen met dat land te versterken, wat nogmaals is gebleken uit de begrotingsprocedure waar de amendementen van het Parlement inzake de schending van de mensenrechten in Turkije en de opschorting van de financiële steun aan dat land werden verworpen. Het gaat om een houding die kenmerkend is voor het probleem waarnaar ook wordt verwezen in het uitstekend verslag van mevrouw Lalumière, namelijk de enorme discrepantie tussen de manier waarop de Unie enerzijds haar commerciële, economische en strategische belangen vurig behartigt en anderzijds elementaire waarden op heel huichelachtige wijze verdedigt - waarbij ik denk aan nog een ander land in de regio, ex-Joegoslavië, waar de Unie alleen Servië en Milosevic - en niet het naburige Kroatië - wegens mensenrechtenschendingen veroordeelt.
Ik ben dan ook van oordeel dat we in de toekomst oprechter te werk moeten gaan en vooral stappen moeten ondernemen die ons vooruithelpen. Hoewel de resolutie van het Parlement op dit vlak niet ver genoeg gaat, verheugt het me dat ze aandringt op hervormingen die duidelijk de juiste kant op gaan, zoals de opname in een toekomstig herzien Verdrag van Maastricht van een bepaling die een rechtsgrondslag biedt voor het optreden van de Unie op het gebied van de rechten van de mens in de wereld, alsmede de nauwkeuriger omschrijving van de strategie van de Unie inzake de mensenrechten met het oog op haar externe betrekkingen.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ook wij zijn blij met het verslag. We vinden het echter betreurenswaardig dat de zo belangrijke kwesties van de mensenrechten ondergaan in een vaak absurd links-rechts-debat. De kwesties van de mensenrechten zijn volgens ons te belangrijk om als argument in een vaak vluchtige politieke discussie te worden misbruikt en zo te mogen worden gedegradeerd. De Europese geschiedenis van deze eeuw laat zien dat geen enkele politieke partij van zichzelf kan beweren in kwesties van de mensenrechten helemaal niets op haar kerfstok te hebben. We roepen daarom alle groeperingen ertoe op om samen dit probleem te bestrijden en we hopen dat de verschillende politieke groeperingen in dit Parlement niet voortdurend zoals dat in oude westerns gebruikelijk was, worden verdeeld in The Good, The Bad and The Ugly om zichzelf vervolgens in de rol van de goeden te presenteren.

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de commissaris vragen om het voorstel dat in paragraaf 69 van het verslag van mevrouw Lalumière staat aandachtig te volgen: dan kunnen we zien of datgene wat men zich zo braaf voorneemt ook eens een keer opgevolgd wordt dankzij een krachtenbundeling van de instellingen, dus het Parlement, de Commissie, de Raad en de Europese Raad. In die paragraaf wordt voorgesteld om het jaar 2000 uit te roepen tot het jaar van de mensenrechten en om een programma voor mensenrechteneducatie klaar te leggen voor de drie jaren die nog resteren vóór 2000.
Ik denk dat het verslag-Lalumière onze volledige goedkeuring verdient. Als er dan toch enige kritiek moet worden gespuid, dan moet die kritiek door 648 gedeeld worden. Het verslag is namelijk een beetje lang geworden, maar dat komt doordat ieder lid zoals gewoonlijk hardnekkig vasthield aan zijn eigen correcties.
Ik wilde u signaleren dat wij nog één moeilijkheid hebben om dit thema aan te pakken. Onze beschaving, die toch het verst vooruit is in de hele wereld, is een beschaving die in negatieve patronen redeneert. Wij definiëren namelijk de vrede als een toestand van niet-oorlog, democratie wordt gezien als een uitblijven van dictatuur, het leven betekent niet dood zijn, respect voor de mensenrechten is voor ons de mensenrechten niet schenden. Dit alles duidt op een cultuur die niet bij machte is de positieve aspecten aan te geven zonder een vijandig gegeven aan te roepen. Onze cultuur kan het niet stellen zonder negatieve vergelijkingen.
Ik denk dat er een positieve manier is om die handicap weg te werken: we kunnen verwijzen naar drie fundamentele aspecten waar ons bestaan door gekenmerkt wordt. In de eerste plaats, geen enkel menselijk wezen en geen enkele autoriteit mogen bij de wet gebieden dat iemand anders het leven wordt benomen. Als het ons lukt dat idee door te drukken, zetten we al een forse stap vooruit. In de tweede plaats, de mensheid kan absoluut niet in tweeën gedeeld worden: om godsdienstige of andere redenen kan niemand stellen dat de ene helft van de mensheid, de vrouw, minderwaardig is aan de andere helft, de man. Ten derde, de rechten van het kind: die rechten horen het kind toe, een ander mag er niet over beschikken, dus niemand, noch de ouder, noch een andere autoriteit, mogen het recht op het kindschap afnemen; die rechten mogen noch van het leven tout court afgepakt worden, noch van een leven dat de moeite waard is geleefd te worden. Als wij op die drie punten vorderingen weten te boeken, dan lukt het ons misschien om de mensenrechten in een positief licht te bezien.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, het is toch beslist een feit dat bijna alle landen ter wereld de fundamentele mensenrechten vandaag de dag klaarblijkelijk erkennen als referentiewaarde en toch worden deze rechten overal ter wereld nog steeds veelvuldig en flagrant geschonden.
De lijst met gewelddaden die de mens tegen de medemens begaat wordt alsmaar uitgebreider - zoals mevrouw Lalumière, die terzake uitzonderlijk goed op de hoogte is, ons in haar uitstekende verslag zegt. Dat is er de reden van dat onze fractie, die ervan overtuigd is dat de bescherming van de mensenrechten een absolute voorwaarde is voor het bewerkstelligen van een daadwerkelijke vrede tussen de volkeren, het eens is met de benaderingen die mevrouw Lalumière in haar verslag formuleert.
De Europese Unie, die van de verdediging van de mensenrechten het gevoelige punt van haar beleid heeft gemaakt, kan dan ook niet onverschillig blijven voor de schendingen van de waardigheid van de mens die in zovele landen plaatsvinden. Maar evenmin mag zij zich ertoe beperken om deze schendingen alleen maar aan de kaak te stellen.
De Europese Unie heeft zich geëngageerd voor de vrede en de mensenrechten en zij moet dan ook in staat zijn om de verantwoordelijkheden op zich te nemen die dit met zich meebrengt. Daarom gaan wij akkoord met de maatregelen die het verslag in deze zin voorstelt, juist om het systeem ter bescherming van de fundamentele rechten en vrijheden door de Europese Unie te verbeteren en om een preventieve diplomatie ten uitvoer te leggen ten dienste van de vrede en de mensenrechten.
Wij zouden er evenwel de voorkeur aan geven om naast de burgerlijke en politieke rechten, de economische en sociale rechten en de culturele rechten ook de rechten van nationale minderheden.
Als in de Verklaring van Kopenhagen en in het Handvest van Parijs van de CVSE; als in de kaderovereenkomst van de Raad van Europa de bescherming van nationale minderheden verdedigd wordt, dan betekent dit dat men impliciet het bestaan erkent van een aantal collectieve rechten die beschermd dienen te worden. Vandaar dat wij van mening zijn dat ook in het verslag deze rechten expliciet erkend en gewaarborgd dienen te worden, vanuit de eerbiediging natuurlijk van het feit dat de universele mensenrechten voor alles gaan.
De verdediging van de onvervreemdbare waardigheid van de mens - van ieder mens en van alle mensen die vinden dat zij samen een gemeenschap vormen - is een politiek gebod dat ons allen aangaat en dat de Europese Unie, maar ook elke lid-staat afzonderlijk, volledig op zich moet kunnen nemen als men in de geest van de grondleggers van de Unie wil handelen, en men dankzij deze trouw aan de waardigheid van de mens zijn historische verantwoordelijkheden wil nakomen.
In deze zin geeft het verslag-Lalumière de te volgen weg aan. Het gaat er gewoon om de politieke wil aan de dag te leggen om die weg te volgen.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Lalumière vermeldt in haar verslag de vele facetten van de problematiek van de mensenrechten. Zij heeft dit gedaan met haar gebruikelijke tact, maar ook met de vereiste vastberadenheid inzake de essentiële principes die op het spel staan. Over dit ernstige onderwerp hoeft men niet lang uit te weiden. Het is van belang dat men over een consequent en doeltreffend instrument beschikt, zowel op juridisch als op politiek vlak, waarmee vrijblijvend een geloofsbelijdenis kan worden gevolgd op grond waarvan opgetreden wordt in overeenstemming met de voor ons geldende vaste waarden. Dat geldt in het bijzonder voor de buitenlandse betrekkingen van de Europese Unie, een gebied waarop onze vastberadenheid wordt getest om de voor ons belangrijke beginselen te verdedigen.
In het verslag van mevrouw Lalumière wordt het scala aan instrumenten beschreven die tot nu toe min of meer met succes zijn gebruikt. Ik stel met tevredenheid vast dat zij ons in de ontwerp-wetgevingsresolutie oproept om de bestaande voorzieningen te vervolledigen met een nieuw instrument. In dit geval een gedragscode voor Europese ondernemingen die actief zijn in derde landen waardoor deze ondernemingen gebonden zijn zich niet schuldig te maken aan ernstige schendingen van de mensenrechten.
In het kader van de OESO zijn er al overeenkomstige voorstellen gedaan, maar helaas hebben zij tot op heden geen effect gesorteerd.
Het opnemen van ethische overwegingen in zakelijke transacties zou overigens een typisch Europees antwoord zijn op de problematiek van de globalisering en de mondialisering. Ik durf te wedden dat de recalcitrante landen hierdoor tweemaal zullen nadenken voordat zij de voor ons belangrijke principes en waarden min of meer straffeloos met voeten zullen treden.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, jaar na jaar, verslag na verslag, verwacht men van Europa niet alleen maar signalen, maar een duidelijk en krachtig politiek optreden opdat de mensenrechten overal ter wereld aan terrein winnen. De jaren gaan voorbij en helaas verandert er niets, en soms zien wij zelfs dat de situatie verslechtert, daar waar de hoop het grootst was.
Neem nu bijvoorbeeld het recente besluit van het Hooggerechtshof in Israël dat martelingen in de gevangenis legaliseert. Het volstaat niet dit aan de kaak te stellen. Laten wij handelen door het interimakkoord met Israël op te schorten totdat de mensenrechten geëerbiedigd worden. Hetzelfde geldt voor Turkije. Leyla Zana, die de Sacharov-prijs in 1995 heeft ontvangen, is nog altijd niet vrijgelaten, evenmin als haar collega's, voormalig afgevaardigden van Koerdische oorsprong. En Turkije stelt een anti-terroristische wet voor, een vreselijke censuur van de pers die al met droefheid vervuld is door de ongestrafte moorden op journalisten.
Laten wij ook daar de financiële steun opschorten en laat de eerbiediging van de mensenrechten een voorwaarde zijn voor onze samenwerking.
De lijst is lang en staat in het verslag van Catherine Lalumière, een funeste lijst van resoluties tegen de schendingen van de grondrechten, laatdunkende en minachtende schendingen van de internationale akkoorden.
Tot slot wil ik nogmaals de misdaden van de Colombiaanse paramilitaire groeperingen aan de kaak stellen die de burgerbevolkingen en de boeren verantwoordelijk stellen en die gisteren nog, in eenzelfde familie vier broers de dood in hebben gejaagd, dankzij de passieve medeplichtigheid van de Colombiaanse regering.
Als Europa de rest van de wereld niet vreselijk wil teleurstellen, moet het alle troeven uitspelen die het heeft - en dit zijn er veel - en ook overal waar zij erover beschikt.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, in het externe beleid van de Europese Unie nemen de mensenrechten een steeds belangrijkere plaats in. Dat blijkt uit het feit dat in samenwerkingsovereenkomsten met derde landen steeds mensenrechtenclausules worden opgenomen. Het is positief dat de mensenrechten mede hierdoor bredere erkenning hebben gekregen.
Tegelijkertijd laat de lange trieste lijst van resoluties in het verslag van mevrouw Lalumière zien wat er in talloze landen nog mis is. Soms vanwege dictatoriale regimes, soms door culturele tradities, soms door benarde sociaal-economische omstandigheden en helaas ook als gevolg van religieus fanatisme.
De mensenrechten vormen een weerbarstige problematiek waarbij ieder vooruitgangsgeloof zwaar op de proef wordt gesteld. Tussen ideaal en vaak bittere werkelijkheid, waarin de bijbelse waarheid bevestigd wordt dat de mens geneigd is tot het kwaad, bestaat een blijvend spanningsveld. Niettemin zullen wij, waar mogelijk, onvermoeid druk en invloed aan moeten wenden om situaties te verbeteren of erger te voorkomen.
Maar daarbij verwachten we niet veel van allerlei institutionele wijzigingen in de vorm van communautarisering van het buitenlands beleid of de aanstelling van een commissaris voor mensenrechten. Afwegingen die ten aanzien van de mensenrechten moeten worden gemaakt, kunnen blijkbaar niet aan de staten worden opgelegd. Dat is weer gebleken bij de recente onderhandelingen in WTO-verband en ook grootmachten als China laten zich niet tot de orde roepen. Nieuwe instellingen zullen weinig toevoegen aan de activiteiten die nu al door de Unie, de VN, de OVSE of de Raad van Europa worden ondernomen en niet te vergeten ook door Amnesty International en andere NGO's.

Truscott
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Lalumière gelukwensen met haar uitstekende verslag. Het is zeer passend dat wij dit verslag nu bespreken, op de dag dat wij de Sacharov-prijs hebben toegekend aan Wei Jingsheng. In het verslag wordt terecht de nadruk gelegd op het verband tussen democratie en mensenrechten en op de noodzaak voor een universeel concept dat de rechten van nationale minderheden, vluchtelingen, vrouwen en kinderen, en het recht op een gezond milieu omvat.
Ook ben ik blij met het verzoek om sociale minimumclausules in handelsovereenkomsten ter bescherming van de rechten van kinderen, gevangenen of andere vormen van slavenarbeid. Een dergelijke exploitatie van medemensen is naarmate het nieuwe millennium nadert duidelijk onaanvaardbaar. Ook dient de Unie niet zomaar overeenkomsten aan te gaan met landen die zich schuldig maken aan flagrante schendingen van de mensenrechten. Aan dit patroon moet een einde komen omdat het het werk van de Europese Unie en dit Parlement ondermijnt. De Europese Unie mag niet blind blijven voor dergelijke praktijken. Er moet worden vastgehouden aan minimumnormen en overeenkomsten moeten worden opgeschort als er duidelijke tekenen zijn van wijdverspreide schendingen van de mensenrechten. De douane-unie met Turkije toont aan dat overeenkomsten met regimes die hun eigen burgers mishandelen niet tot verbeteringen leiden op het stuk van de mensenrechten. Hulp van de Europese Unie moet afhankelijk worden gemaakt van het feit of degenen die die hulp ontvangen er zich daadwerkelijk voor inspannen om hun eigen gedrag te verbeteren.
Ook is het een goede zaak dat de Europese Unie toezicht houdt op de handel in wapens en druk uitoefent voor een bindende gedragscode zodat de Europese Unie in elk geval geen steun verleent aan regimes die de burgerlijke vrijheden van hun eigen mensen met voeten treden.
Hoewel het correct is dat de Europese Unie haar gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid versterkt, is Groot-Brittannië niet van mening dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid gecommunautariseerd dient te worden. Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moet intergouvernementeel blijven maar dient hervormd te worden.
Tot slot ben ik ingenomen met de oproep van mevrouw Lalumière dat er een commissaris voor de mensenrechten moet komen en dat er een centrum opgericht moet worden voor de actieve preventie van conflicten. Een dergelijke centrum had er al lang moeten zijn.
Ik hoop dat dit verslag de volledige en welverdiende steun van deze Vergadering zal krijgen.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, ook al verdient mevrouw Lalumière een woord van lof, toch voel ik het tegelijk als mijn plicht te zeggen dat er een paar ernstige tegenstrijdigheden in een paar van onze besluiten zitten. Bijvoorbeeld in overweging K, dat gaat over opkomende fanatisme en politieke en religieuze onverdraagzaamheid, wordt terecht Iran genoemd, maar dan stapt men heen over het feit dat nog in de vorige vergaderronde in een spoedresolutie over het Midden-Oosten het Europees Parlement heeft gepleit voor bemiddeling van Iran, terwijl dat land nota bene de mensenrechten constant met voeten treedt.
Naar aanleiding van de nobele inspanningen van de Europese Unie voor de mensenrechten mag evenmin gezwegen worden over een contrastsituatie die de liberale fractie, in dit Huis vertegenwoordigd, in zich bergt. Tot die fractie behoort namelijk onder andere een Italiaanse partij, de Lega, die de discriminatie tussen Italianen van het noorden en Italianen van het zuiden in het middelpunt van haar politiek credo heeft gezet. Bovendien heeft het Europese Joodse Congres er onlangs op gewezen dat de leider van de Lega, Bossi, altijd geweigerd heeft een veroordeling uit te spreken tegen racistische incidenten. Daarnaast pretendeert de Lega dat alle uit het zuiden afkomstige rechters en leerkrachten weggejaagd moeten worden uit het noorden van het land, en thans begint de Lega zelfs haar pijlen te richten op de eenheid van de katholieke kerk.
Hoe lang nog zal de liberale fractie het volhouden om zo weinig respect te tonen voor haar eigen luisterrijke herkomst? Hoe lang nog blijft zij betrekkingen onderhouden met dat racistische groepje? En waarom doet zij dat eigenlijk? Om de fractie groot te houden? Maar wat voor prijs moet daar wel niet voor betaald worden? De waardigheid en goede naam van politici als Malagodi, Einaudi en Ugo La Malfa worden op die manier door het slijk gehaald, maar helaas kunnen de betrokken daar zelf niet meer tegen in opstand komen.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik opmerken dat ik het uitstekende verslag van mevrouw Lalumière over het Europees beleid op het vlak van de mensenrechten toejuich. Passend bij haar lange staat van dienst werkt zij in dat verslag een van de fundamentele aspecten van onze identiteit uit.
Ik wil er graag twee aspecten uitlichten die ik van fundamenteel belang acht en waarover wij moeten nadenken, ook in ons werk in het Parlement en in onze betrekkingen met de overige instellingen. Het eerste aspect heeft betrekking op de bewering in paragraaf 13 in verband met de evaluatie van de ontwikkelingen op het gebied van de mensenrechten. De mensenrechten worden niet van vandaag op morgen geconsolideerd - en dat weten wij Europeanen maar al te goed. Zij evolueren en wij moeten die doctrine toepassen, dat wil zeggen dat wij de vooruitgang die zich voordoet op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten niet alleen in onze eigen landen moeten evalueren, maar ook in derde landen waarmee wij betrekkingen onderhouden. En dit idee sluit zeer goed aan bij de idee van de kritische dialoog, waarbij beide ideeën moeten worden toegepast op alle lopende programma's, zoals Phare, Tacis en Meda, alsook op andere programma's in verband met Turkije, Israël, Algerije, Wit-Rusland of Iran.
En het tweede aspect - de idee van de democratische clausule - houdt zeer nauw verband met de idee van het evolutieve karakter, dat wil zeggen dat wij de democratische clausule niet mogen opvatten als een sanctionerend element, maar juist als een element dat ertoe bijdraagt en helpt om iets tot stand te brengen dat in de geschiedenis van de mensheid een zeer zeldzaam iets is, te weten de democratie en de eerbiediging van de mensenrechten.
Ik vind dan ook dat wij deze doctrinaire vorderingen in het - en ik zeg het nog eens - uitstekende verslag van mevrouw Lalumière, verder moeten uitwerken en systematisch toe moeten passen op alle akkoorden die wij afsluiten. Dat wil zeggen dat wij de democratische clausule moeten evalueren aan de hand van het evolutieve element en de kritische dialoog die wij in ons buitenlands beleid moeten inbouwen.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Lalumière danken voor haar uitstekende verslag, dat naar ik hoop door het Parlement wordt gesteund. Ik juich het initiatief toe dat men er in dit verslag over de internationale mensenrechten goede nota van neemt dat dit begrip zowel burgerrechten als politieke, economische en sociale rechten inhoudt. Ik stel met vreugde vast dat mevrouw Lalumière mijn aanvullende voorstellen heeft aanvaard, vooral de vraag om systematische verkrachtingen te beschouwen als ernstige oorlogsmisdaden. Als gevolg daarvan moet worden geëist dat de definities van ernstige oorlogsmisdaden in aanvullend protocol nr. II van het vierde Verdrag van Genève worden aangevuld met de woorden systematische verkrachtingen.
In 1994 heb ik tegen de vorming van een douane-unie tussen de EU en Turkije gestemd. Er was niet voldaan aan de eisen van het Parlement op het gebied van de mensenrechten. Een meerderheid van de leden van het Parlement dacht dat de toestand op het gebied van de mensenrechten in Turkije door de douane-unie zou verbeteren. Net als bij vergelijkbare overeenkomsten met derde landen heeft men een clausule betreffende mensenrechten en democratie opgenomen, en daarmee dacht men een positieve ontwikkeling te kunnen bevorderen. Dat bleek helaas niet zo te zijn. De mensenrechten in Turkije zijn niet verbeterd sinds de douane-unie van kracht werd, ze zijn verslechterd.
Gisteren zijn vijf redacteuren van de grootste kranten van Turkije hier in het Parlement verschenen om te waarschuwen tegen de wetsvoorstellen die nu worden ingediend en die neerkomen op ernstige beperkingen van de vrijheid van meningsuiting. De EU heeft politieke, economische en diplomatieke instrumenten tot haar beschikking. Deze dienen actief te worden aangewend en moeten worden aangevuld met bindende maatregelen wanneer de inbreuken op de mensenrechten voortgaan. Er moeten politieke, economische en juridische mechanismen komen voor garanties, controles en sancties, want zonder die mechanismen hebben clausules met eisen inzake mensenrechten en democratie geen enkel effect.

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil de Europese Commissie van deze gelegenheid gebruik maken om deze Vergadering te danken voor haar bijdrage aan de bevordering van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in het beleid van de Europese Unie. Het is ook met grote waardering dat wij vanochtend de betrokkenheid van het Europees Parlement bij de situatie rond de mensenrechten opnieuw hebben kunnen zien uitgedrukt bij de uitreiking van de belangrijke Sacharov-prijs. De presentatie van het Jaarverslag over de mensenrechten is een van de initiatieven van het Europese Parlement, waarbij een belangrijke dialoog over mensenrechtenkwesties tussen de instellingen op gang komt. Dit jaar bespreken we het verslag ingediend door mevrouw Lalumière, een eminent rapporteur, die als vroegere secretaris-generaal van de Raad van Europa als weinig anderen gekwalificeerd is om over dit onderwerp te spreken.
Het hoeft geen betoog dat de Europese Commissie grote waarde hecht aan de eerbiediging van de mensenrechten, zowel binnen de Europese Unie als daarbuiten. De Europese Commissie heeft reeds eerder met u gesproken over de mensenrechtenclausules in overeenkomsten van de EU met derde landen. Vanaf 1992 worden deze clausules systematisch in de overeenkomsten met derde landen opgenomen, dus niet op incidentele basis, maar al onze externe akkoorden die nieuw zijn, kennen deze clausule en die vormt dan ook sindsdien een essentieel onderdeel van deze bilaterale overeenkomsten.
Mensenrechten worden door de Europese Commissie op internationaal en mondiaal niveau geregeld aan de orde gesteld. Zo hebben wij in onze mededeling van juli jl. over de relatie tussen internationale handel en arbeidsnormen een diepgaande analyse gemaakt van de mogelijkheden om deze normen aan de orde te stellen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. Het gaat hierbij meer in het bijzonder om normen met betrekking tot de afschaffing van dwangarbeid, slavernij, kinderarbeid en de bevordering van vakbondsvrijheid, alsmede het recht op collectieve arbeidsonderhandelingen en non-discriminatie bij tewerkstelling. Zoals u weet vindt juist op dit moment discussie hierover plaats tijdens de ministeriële bijeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie in Singapore en u weet, zoals vanmiddag ook werd opgemerkt tijdens dit debat, hoe omstreden deze zaken zijn, wanneer zij in verband worden gebracht met regels betreffende de internationale handel. Het verslag van mevrouw Lalumière stelt ook de invoering voor van een gedragscode voor multinationale ondernemingen uit de Europese Unie, die hen zou verplichten tot eerbiediging van alle mensenrechten. Ik moet opmerken dat een dergelijke gedragscode niet dwingend aan ondernemingen binnen de Unie opgelegd kan worden. Vanzelfsprekend zou ik het toejuichen als ondernemingen bereid zouden zijn in hun ondernemingsbeleid in derde landen rekening te houden met de mensenrechten.
Versterking van de democratie en eerbiediging van de mensenrechten hebben voor de Europese Unie hoge prioriteit, met name ook in landen die zich in een overgangsfase bevinden. Ik wijs nog eens op onze democratieprogramma's in PHARE en in TACIS voor landen in Midden- en Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie, waarbij wij een groot scala aan programma's en acties ter ondersteuning van democratische hervorming hebben ontwikkeld, alsmede tot verdere ontwikkeling van de rechtstaat, de versterking van de burgermaatschappij en de bescherming en bevordering van andere mensenrechten.
Sedert de totstandkoming van het bekende hoofdstuk B7-52 - Europees initiatief voor de bescherming van de mensenrechten - stijgen de aan dit doel toegewezen financiële middelen voortdurend. Ten behoeve van de controle en de coördinatie heeft de Commissie vanaf 1994 jaarlijkse verslagen ingediend over de belangrijkste oriëntaties die zij bij de benutting van de financiële middelen in dit kader gevolgd heeft. Die verslagen omvatten een afzonderlijk verslag voor elke afzonderlijke begrotingslijn: een verslag voor de sector mensenrechten, democratie en ontwikkeling en een algemeen verslag over alle mensenrechten-begrotingslijnen.
De Commissie deelt de bijzondere bezorgdheid van het Europees Parlement met betrekking tot kwesties als de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van media. Aangezien dit een fundamentele factor van de democratie en de burgerlijke maatschappij is die een belangrijke rol speelt bij de bescherming van de mensenrechten, en de bevordering van deze vrijheid vormt dan ook het oogmerk van concrete acties. Ik wil melding maken van de zeer druk bijgewoonde conferentie over de vrijheid van media in het voormalige Joegoslavië die onlangs door de Commissie in Brussel is georganiseerd en waarbij de Commissie opnieuw een belangrijk bedrag - in dit geval ongeveer 10 miljoen ecu voor 1997 - heeft toegezegd juist ter ondersteuning en ter bevordering van vrije media in het voormalige Joegoslavië. Ik denk dat ook de huidige ontwikkelingen, niet eens zozeer in Bosnië alswel in Belgrado, bewijzen hoe belangrijk ook dit element kan zijn ter versterking van democratie.
In deze context vraag ik mij ook af of het voorstel voor afzonderlijke speciale begrotingslijnen voor de vrije media niet wellicht een minder productieve uitwerking zou kunnen hebben aangezien hierdoor het gevaar kan ontstaan dat dit specifieke aspect op andere actieterreinen wordt beperkt of genegeerd.
In het verslag van mevrouw Lalumière wordt eveneens gewezen op het belang dat het Europees Parlement hecht aan de oprichting door de Europese Commissie van een centrum ter voorkoming van conflicten. De Commissie werkt thans aan een modelprogramma, " Netwerk voor crisispreventie" genaamd, voortgekomen uit het Rocardinitiatief, en in het kader hiervan zullen studies worden verricht, adviezen verleend en evaluaties gemaakt op het gebied van de crisispreventie. Dit netwerk dat wij zullen opzetten, zal pogen informatie over potentiële crisis en humanitaire rampen te achterhalen, die informatie te verwerken en betrouwbare analytische en beleidsgerichte verslagen over de mogelijkheden van conflictpreventie op te stellen.
In het verslag wordt aandacht gevraagd voor nauwere coördinatie tussen de Europese instellingen enerzijds en de lid-staten anderzijds. De Commissie is het volledig met het Parlement eens dat die coördinatie moet worden versterkt en wij handelen ook dienovereenkomstig.
Wij proberen zoveel mogelijk door zorgvuldige coördinatie en door toepassing op de interne procedures van nieuwe communicatievormen ten aanzien van mensenrechten de coördinatie te verbeteren. U weet dat voorzitter Santer persoonlijk de verantwoordelijkheid voor het gevoelige terrein van de mensenrechten op zich heeft genomen. En mij werd onder zijn autoriteit de verantwoordelijkheid toevertrouwd voor de thematische en horizontale aspecten hiervan.
Ter verbetering overigens van die interne coördinatie vinden er ook geregeld bijeenkomsten plaats van de directeuren-generaal in de Commissie die zich bezighouden met de externe betrekkingen. Wij hebben ook een interservice-werkgroep "Mensenrechten" waarin alle Commissiediensten die zich met de mensenrechten bezighouden, zijn vertegenwoordigd.
Voorzitter, ik sluit af. Eén van de belangrijkste gebeurtenissen voor de bevordering en bescherming van de mensenrechten in de wereld was ongetwijfeld de ondertekening van de Universele Verklaring inzake de mensenrechten op 10 december 1948. Ik heb zorgvuldig genoteerd de aandacht die de heer Imbeni gevraagd heeft voor het voorstel dat wordt gedaan om het jaar 2000 eventueel als mensenrechtenjaar te kwalificeren. Mag ik een klein amendement op dat voorstel aanbrengen en opmerken of het niet goed zou zijn om 1998, het jaar van de 50-jarige herdenking van de ondertekening van de Universele Verklaring van de mensenrechten van de VN, wellicht tot Jaar van de mensenrechten te bestempelen. Die idee had eerder bij ons post gevat en ook in overleg met de Verenigde Naties trachten wij er naar toe te werken dat 1998 het Jaar van de internationale mensenrechtenbescherming wordt. Of dat lukt zullen wij moeten afwachten, maar wij zijn daartoe in ieder geval doende.
Buiten de orde sluit ik dan graag af met mijn dank uit te spreken voor de hartelijke gelukwensen die aan mijn adres vanmiddag zijn uitgesproken ter gelegenheid van mijn verjaardag, waarbij ik de eerbiedwaardige leeftijd die ook de heer Bertens met mij deelt, heb bereikt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Bescherming van minderjarigen - Adoptie van minderjarigen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0393/96 van mevrouw Zimmerman namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger over maatregelen ter bescherming van minderjarigen in de Europese Unie; -A4-0392/96 van de heer Carlo Casini namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger over de verbetering van het recht en de samenwerking tussen de lid-staten op het gebied van de adoptie van minderjarigen.
Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, als rapporteur over de maatregelen ter bescherming van minderjarigen in de Europese Unie is het mij een bijzonder genoegen dat we dit verslag op de vijftigste verjaardag van de oprichting van de organisatie UNICEF op de agenda hebben staan. Hiermee laat dit Hoge Huis zien dat het ook de problemen, belangen en interesses van zo'n 80 miljoen mensen in de Europese Unie serieus neemt. Enkele voorbeelden van problemen die kinderen hebben, wil ik hier noemen.
Niet alle kinderen in de Unie hebben dezelfde toegang tot de onderwijssystemen. Veel kinderen leven onder de armoedegrens. In Duitsland zijn het er 2, 2 miljoen. Niet alle kinderen ontvangen dezelfde gezondheidszorg. Kinderen worden sexueel misbruikt, mishandeld en commercieel uitgebuit. Ook in de Unie zijn er veel kinderen die kinderarbeid verrichten. Minderjarige vluchtelingen wordt de toegang tot ons grondgebied vaak geweigerd. Een onrustbarend aantal kinderen is verslaafd aan drugs, alcohol, nicotine en medicijnen. Daarbij mag je niet vergeten hoeveel kinderen bovendien psychisch onder druk staan, wat echter helemaal niet te meten is. Op deze manier wordt van begin af aan een groot deel van de kinderen in hun ontwikkeling geremd. Om te helpen, moeten veel maatregelen worden genomen.
Als het allerbelangrijkste moet de ratificatie van de VN-conventie in alle lid-staten en de invoering in hun wetgeving worden beschouwd. Over de rechten die in de conventie zijn verankerd, moeten de kinderen en de volwassenen beter worden geïnformeerd, want om deze rechten in acht te kunnen nemen, moeten ze de rechten eerst kennen. Alle bestaande verdragen zijn gericht op het welzijn van de burgers. Burgers zijn per definitie eerst en vooral werknemers, werkgevers en consumenten. Kinderen zijn dan ook in eerste instantie kinderen van werkende ouders. Om kinderen een status te verlenen die in overeenstemming is met de voorwaarden van deze veranderde samenleving zijn echter niet alleen deze wettelijke wijzigingen nodig. Daarom roepen we de Raad ook op om bij de herziening van het Verdrag van Maastricht kinderen als autonome groep personen op te nemen. De rechten van het kind moeten een grondbeginsel van het Europees handelen worden. Tegelijkertijd zou in alle sectoren een op de rechten van het kind gericht beleid moeten worden ingevoerd dat bij alle rechtshandelingen en initiatieven rekening houdt met kindspecifieke aspecten. De formulering en uitvoering van het op de bescherming van de rechten van het kind gerichte beleid zou naast begrotingspolitieke overwegingen een prioriteit moeten vormen.
Aan de lid-staten verder de eis om de Europese Conventie inzake de mensenrechten uit te breiden met een aanvullend protocol dat tegemoet komt aan de behoeften van de kinderen. Voorts worden de oprichting van een voor de rechten van het kind verantwoordelijk Directoraat-Generaal of een eigen afdeling binnen de Commissie geëist, evenals de benoeming van een ombudsman voor kinderen in het Europees Parlement. Het Parlement doe ik verder het voorstel om een commissie voor de belangen van de kinderen te benoemen. Als we vandaag op de dag van het 50-jarig jubileum van de oprichting van UNICEF over dit verslag stemmen en beslissen, dan zou deze daad een toekomstige garantie vormen voor bijzondere aandacht voor de problemen van de kinderen en de activiteiten van het Europees Parlement.
Ter stimulering van de politieke deelname van kinderen roepen we de lid-staten op om op lokaal, regionaal en nationaal niveau jeugdparlementen op te richten. Voor de sociale deelname zou vooral door de benoeming van een ombudsman voor kinderen in de lid-staten moeten worden gezorgd. Ook het inrichten van SOSkindertelefoons, die er in enkele landen van de EU al zijn, zou moeten worden gesteund. Het Europese integratieproces heeft ook gevolgen voor de situatie van kinderen. Aangezien we deze nog niet kennen, ook niet bij de volwassenen, eisen we dat de Commissie zich bezighoudt met deze situatie en hierover een studie in opdracht geeft.
Het verslag eist verder psychologische bijstand en hulp voor kinderen als slachtoffers en getuigen van gewelddadigheden. Verder wordt geëist dat het strafrecht van de lid-staten bij minderjarigen de voorkeur geeft aan rehabilitatie en heropvoeding in plaats van het opleggen van een straf. Dan hebben de kinderen ook een reële kans om weer in onze samenleving te worden opgenomen. Verder roepen we de Raad ertoe op om een Europees centrum voor verdwenen kinderen op te zetten, wat mevrouw Banotti al heel lang eist. Ook minderjarige vluchtelingen uit derde landen moeten afdoende bescherming en humanitaire hulp krijgen. Er moet in dit geval geen onderscheid worden gemaakt tussen politieke en economische vluchtelingen. Van de Commissie wordt verder verwacht dat ze bij de bestrijding van kindersextoerisme en kinderpornografie alle mogelijkheden ten volle benut. Ik weet dat mevrouw Gradin zich daar heel intensief mee bezighoudt. Ze heeft dat immers ook in Stockholm op de conferentie waarbij ik ook aanwezig was, en ook hier in het Parlement duidelijk gemaakt. Parallel hieraan moeten de nationale instanties van de lid-staten optreden tegen dergelijke misdaden tegen kinderen in het buitenland door het aannemen van desbetreffende rechtsvoorschriften.
Aan alle eisen van mijn verslag ligt een essentieel feit ten grondslag: kinderen hebben op andere te beschermen groepen in de samenleving voor dat hen de toekomst behoort. Bij de vormgeving van deze toekomst moeten ze ons als gelijkgerechtigde partners terzijde kunnen staan. Daartoe moet hen een opleiding in staat stellen die toegankelijk is voor alle op het grondgebied van de Europese Unie wonende kinderen, onafhankelijk van hun sociale afkomst en hun nationaliteit. De kinderen van vandaag vormen de toekomst van morgen. Deze bouwen wij op door de waardigheid van de kinderen te respecteren en hen de kans te geven zich te ontwikkelen tot onafhankelijke personen. Het debat van vandaag betekent voor ons allemaal vooral ook dat we de verantwoordelijkheid voor de toekomst van de kinderen op ons nemen, evenals de verplichting om in de zin van de kinderen te handelen, hun advocaten te zijn en daarmee een proces van bezinning in de samenleving op gang te brengen dat in overeenstemming is met de sociale, maatschappelijke, economische en politieke veranderingen en dat de kinderen een plaats toekent die in overeenstemming is met hun behoeften. Kinderen moeten als gelijkgerechtigde partners aan dit proces kunnen deelnemen.
Ter afsluiting wil ik nog een uitspraak toevoegen die de kinderen op de Conferentie van Rio hebben gedaan: " Dit is onze toekomst en we willen mogen meepraten. We willen zo worden opgevoed dat we worden aangemoedigd om ons uit te spreken. We willen solidariteit!"

Casini, Carlo
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het is veelzeggend dat dit Parlement een debat houdt over kinderen zo vlak voor het Kerstfeest, dat het mysterie van het leven en de kindertijd herdenkt, en precies op de dag dat het vijftigjarig bestaan van UNICEF wordt gevierd.
De erkenning van de rechten van het kind is, anders dan men wellicht zou denken, een politiek feit van de eerste orde. Er is gezegd dat de manier waarop kinderen worden behandeld een weerspiegeling is van hoe de maatschappij over de mens denkt. In een volwassen maatschappij moet het beginsel van gelijkheid zonder meer toepassing vinden ook op de zwaksten, de kleinsten, de hulpbehoevenden, degenen die niet weerbaar zijn, die geen volledige onafhankelijkheid van denken en handelen hebben.
Als wij stellen dat de rechten en belangen van het kind de overhand moeten krijgen boven die van volwassenen, dan doen wij niets anders dan het solidariteitsbeginsel toepassen, volgens welke de samenleving aan haar zwakste componenten extra kracht moet geven.
Recente berichten in de pers hebben laten zien op wat voor gruwelijke wijze kinderen uitgebuit kunnen worden door volwassenen die met alle geweld hun instincten en honger naar geld en genot willen bevredigen. Wij moeten daarom heel gedecideerd "nee" zeggen tegen iedere geweldpleging waar kinderen het slachtoffer van worden, en we moeten een duidelijk "ja" zeggen tegen de rechten van kinderen, van alle kinderen, van alle rassen en kleuren, voor hun hele levensduur en ongeacht in welke omstandigheden zij zich bevinden. Een en ander komt trouwens goed van pas, want 1997 wordt het Europees jaar tegen racisme.
De moderne instelling van adoptie is het middel om een van de eerste rechten van het kind te verwezenlijken: het recht op een gezin. Indien wij zouden wijzen op het recht van volwassenen op adoptie en het belang van de volwassenen op de voorgrond zouden plaatsen, dan zouden we zonder meer de ware betekenis van moderne adoptie misvatten en zouden we zelfs in het stadium van het oude Romeinse recht terugvallen. Wat het gezin aangaat, ik realiseer me heel goed dat dit begrip vandaag de dag met pensioen is, maar men zal toch wel willen aannemen dat het voor het kind het beste is als het opgroeit onder de liefdevolle aandacht van een vader en een moeder, in een context van gegarandeerde stabiliteit en sereniteit.
Als men zich aan de zijde van het kind schaart, liggen de dingen vrij eenvoudig. Natuurlijk bestaan er gevallen waarin het voor het kind zelf beter is dat het door maar één persoon wordt geadopteerd. Trouwens, over dit specifieke thema treed ik als rapporteur op. Men denke bijvoorbeeld aan een kind dat beide ouders heeft verloren, maar een opa, een oma, of een oom heeft met wie het kan samenwonen. Men denke ook aan degene die met een vrouw trouwt, die al dan niet weduwe is en al een kind heeft: in dat geval wordt het kind van de vrouw via adoptie ook het kind van de man. Desalniettemin is het duidelijk dat de voorkeur uit moet gaan naar een gezin bestaande uit een vader en een moeder.
Hierbij dien ik te preciseren dat een andere oplossing, bijvoorbeeld wanneer het recht op adoptie van de volwassene naar voren wordt geschoven of het recht van een gemeenschap die anders is dan het hierboven geschetste gezinstype, het instituut van de adoptie helemaal op losse schroeven zou zetten en mijn verslag trouwens ook. In dat geval zou ik genoopt zijn me te distantiëren van mijn eigen verslag.
Trouwens, praktische problemen doen zich niet voor, aangezien door de sterke geboortedaling in onze landen voor ieder alleenstaand kind gemiddeld tien aanvragen voor adoptie zijn. Vandaar dat in al onze landen ook internationale adoptie in sterke opkomst is. Dit soort adoptie levert echter grotere problemen op, zowel voor de adoptieouders als op het vlak van transparantie van procedures, want er kan misbruik gepleegd worden en - wat nog belangrijker is - er kunnen problemen ontstaan die een harmonieuze groei van die kinderen in de weg staan. Internationale adoptie is hoe dan ook een materie die de Europese Unie rechtstreeks interesseert.
Resumerend: mijn verslag over adoptie stelt dat adoptie neerkomt op het geven van een gezin aan minderjarigen die geen gezin meer hebben; het stelt dat het belang van de minderjarige op de eerste plaats moet worden gezet; het vraagt dat het Verdrag van Den Haag zowel door de lid-staten als door de andere landen wordt geratificeerd; het vraagt om harmonisering van de leeftijdsverschillen voor adoptiegerechtigden; het vraagt om wederzijdse erkenning van de adopties in de lid-staten; het wijst erop dat voor een adoptiegeval de voorkeur uitgaat naar een gezin bestaande uit een vader en een moeder; adoptie door één ouder wordt toegestaan alleen wanneer dat in het belang van het kind is; internationale adoptie wordt als subsidiair gezien, aangezien men eerst en vooral moet trachten het kind in zijn eigen gezin te laten leven, waarbij de nodige middelen geleverd worden via economische samenwerking; in geval van adoptie moeten strenge regels worden nageleefd voor wat betreft de verklaring dat een kind aan zijn lot is overgelaten; particuliere adoptiecontracten moeten worden afgewezen; bemiddeling bij internationale adoptie mag alleen verricht worden door daartoe gemachtigde organisaties.
Ik hoop dat de stemming zo unaniem mogelijk wordt. De kinderen moeten een bindende factor vormen en geen tweedracht onder ons zaaien. Daarom hebben wij getracht een resultaat te verkrijgen waar zoveel mogelijk leden zich in kunnen vinden. Ik hoop dat wij in de uren die nog resteren voordat de eindstemming wordt gehouden, kunnen toewerken naar een unanieme stemming.

Seillier
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het onderwerp van de bescherming van minderjarigen in onze Europese landen heeft een juridisch aspect en een veel breder aspect dat ik in mijn advies voor de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media heb trachten uiteen te zetten.
Inzake het eerste punt, de juridische bescherming, wil ik op iets wijzen waarvan ik dacht dat het vanzelfsprekend was, maar het blijkbaar toch niet meer is. Bij het terechte zoeken naar middelen om de bedreigde kinderen juridisch te beschermen, is men geneigd om een instelling te vergeten die in Europa al eeuwenlang de essentiële taak heeft de kinderen te beschermen: namelijk het gezin. Het huwelijk - en ik laat het kerkelijk huwelijk buiten beschouwing -, het burgerlijk huwelijk dus, als verbintenis tussen man en vrouw die niet alleen maar het fysieke leven aan het kind geven, maar die zich ook voor en ten opzichte van de maatschappij verplichten, met alle verantwoordelijkheden en verantwoording die zij moeten afleggen, om de kinderen aan wie zij het leven geschonken hebben, op te voeden.
Mijns inziens is dit een instelling ter bescherming van de jeugd die wij een beetje uit het oog verliezen. En, mevrouw Zimmermann, ik vertrouw op uw woorden, wanneer u in het uitstekende punt 6 van uw toelichting zegt: " In verreweg de meeste gevallen is het in het belang van het kind zelf om verzorgd te worden door zijn ouders. Het liefhebbende gezin is de omgeving waar het kind het best met zijn rechten en plichten vertrouwd kan raken" . Juist deze 'traditionele' gezinsstructuur staat sterk onder druk. Er komen steeds meer eenoudergezinnen, soms met wisselende partners die de vader- of moederrol met meer of minder succes vervullen. De familiestructuur brokkelt verder af.
Volgens mij is dit een uitstekende analyse, maar er moeten wel logische conclusies uit worden getrokken. Zijn wij defaitistisch? Zullen wij besluiten dat het nu eenmaal helaas zo is, dat het een feit is waar wij niets aan kunnen doen? Neen, ik ben van mening dat wij tegenover de jongere generaties, en met name tijdens de adolescentie, verplicht zijn hen te helpen een echte juridische cultuur te verkrijgen. Dit moet gebeuren op alle vlakken: zowel de wijze waarop jongeren hun verantwoordelijkheden als burger kunnen uitoefenen, maar ook op het vlak van de belangrijkste handeling inzake burgerschap, namelijk de eerste sociale verbintenis tussen man en vrouw, ofwel het stichten van een gezin.
Het is nogal tegenstrijdig om enerzijds te schrikken van het verdwijnen van de sociale samenhang, om een hoog niveau van sociale bescherming te zoeken voor de werknemers van ondernemingen, en anderzijds datgene te verwaarlozen wat volgens mij de basis van de sociale samenhang vormt: de gezinssamenhang. Men kan maatregelen nemen voor de sociale zekerheid, maar men mag de gezinszekerheid niet verwaarlozen, want de privatisering en de groeiende onzekerheid van de omstandigheden waarin de meeste kinderen opgroeien, zijn volgens mij een fundamentele aanslag op hun belangrijkste rechten.

Lambrias
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is zeer te laken dat de vertegenwoordigers van de Europese volken - en de gestructureerde Europese maatschappij - hun verplichtingen jegens minderjarigen, de zwaksten in onze samenleving, slechts met veel vertraging nakomen en de felle reactie van de internationale openbare opinie die is uitgelokt door de schandelijke misdrijven jegens kinderen in één van de lid-staten hebben afgewacht om zich te buigen over de vraag of onze jongeren, die vooral nood hebben aan genegenheid en protectie, wel voldoende worden beschermd. Ik geef toe dat het afgelopen jaar tal van oproepen werden gedaan en een reeks indrukwekkende debatten en congressen werden georganiseerd die de aandacht op het probleem hebben gevestigd. Ze zullen evenwel niet tot resultaten leiden als geen institutionele maatregelen worden genomen die erop gericht zijn onmiddellijk een eind te maken aan de duistere en afschuwelijke uitbuiting van minderjarigen, waarbij zij opgemerkt dat het niet alleen gaat om seksuele exploitatie door handelaars in ongeschonden vlees maar ook om economische uitbuiting door meedogenloze werkgevers en onverschillige consumenten. De verslagen van de op dit vlak bevoegde commissies die we vandaag behandelen, bevatten een hoop suggesties en voorstellen, waarvan de belangrijkste betrekking hebben op de erkenning van de rechten van het kind, de opname van een hoofdstuk met bepalingen over kinderrechten in een toekomstig herzien Verdrag, de harmonisatie van de desbetreffende nationale wetgevingen, de nauwere samenwerking tussen de gerechtelijke autoriteiten van de lid-staten en de uitbreiding van de bevoegdheden van Europol tot materies die met kinderhandel verband houden.
Ik wil in de weinige tijd die me overblijft, nog wijzen op een aspect van het probleem dat vaak wordt vergeten, namelijk het - lucratieve - sekstoerisme, waarbij we niet alleen aandacht moeten hebben voor de minderjarige slachtoffers maar ook voor de meerderjarige daders - de toeristen die deze weerzinwekkende industrie gaande houden. Ik benadruk in dit verband dat we over de nodige middelen en instrumenten beschikken om het sekstoerisme te ontwrichten, dat een smet werpt op zowel de verre landen waar de misdrijven plaatsvinden als de beschaafde landen waar de daders vandaan komen. In een tijd dat niet alleen de economie maar ook de beschaving en haar waarden worden gemondialiseerd, moet Europa met een geïntegreerde en eerlijke aanpak op doorslaggevende wijze tot de bescherming van minderjarigen bijdragen.

Van Dijk
Minderjarigen bestaan altijd nog uit jongens en meisjes, zoals wij allemaal weten en helaas is het nog steeds zo dat zowel in de opvoeding als in de maatschappij, in het onderwijs en waar dan ook er anders wordt omgegaan met meisjes dan met jongens, en je vanaf het allereerste moment wordt ingepeperd in het bezit van welk geslacht je bent. Willen wij de stereotypes in onze samenleving doorbreken, dan zullen wij dus bij het begin moeten beginnen en moeten proberen dat te veranderen.
Ik heb hier een beetje te veel mooie woorden gehoord over de bescherming van minderjarigen en het belang van het gezin. Ik moet zeggen dat wij in de vrouwencommissie in de afgelopen jaren diverse malen gesproken hebben over het gevaar dat minderjarigen niet alleen buiten het gezin, maar ook binnen het gezin lopen. De gevallen van incest zijn vaak schokkend en ik laat mij niet uit over de vraag of ze minder schokkend zijn of schokkender dan de zaak-Dutroux, waar mijnheer Lambrias kennelijk op duidde, maar eerlijk gezegd zijn kinderen binnen het gezin niet per definitie veilig en het zou zo moeten zijn dat, als wij mannen en vrouwen in deze samenleving gelijke kansen willen geven, gelijk willen behandelen, wij ons dan zullen neer moeten leggen bij het feit dat het traditionele gezin niet zal blijven bestaan en dat vaker en vaker andere vormen van samenleving, ook tussen mannen en vrouwen overigens, en niet alleen tussen mensen van hetzelfde geslacht, maar andere vormen van samenleving zeer duurzaam kunnen zijn en ook een zeer goed milieu kunnen vormen voor de opvoeding van kinderen, van kleine kinderen en van grotere kinderen. Daar is helemaal niks mis mee en dat is zelfs naar mijn oordeel een voorwaarde om de gelijke behandeling van mannen en vrouwen werkelijk een kans te geven. De maatschappij zal daarop moeten inspelen en niet andersom. Wij kunnen niet het traditionele gezin terugverlangen omdat er hier en daar en veel te veel excessen gebeuren, maar die gebeuren dus ook in het traditionele gezin.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de eer om de overwegingen en voorstellen van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken voor te leggen over de problemen inzake internationale adoptie. Wij moeten het allereerst eens zijn over een fundamenteel principe, namelijk dat kinderen het recht hebben op een gezin en niet de ouders die het recht willen doen gelden om een kind te hebben. Ieder politiek besluit moet op dat principe gebaseerd zijn.
Het tweede principe dat op de voorgrond moet worden gesteld is dat het beter is om een kind in zijn eigen milieu te laten opgroeien. Een internationale adoptie moet slechts worden overwogen als dat principe niet kan worden omgezet in feiten. De voorwaarden voor deze adoptie moeten optimaal zijn en iedere vorm van illegale handel en elke verkoop van kinderen voor adoptie door frauduleuze toestemming, dwang of ontvoering moeten onmogelijk worden gemaakt. De strijd tegen deze criminele manipulaties vereist verscheidene maatregelen. De Europese landen en de derde landen uit welke de te adopteren kinderen komen, moeten allereerst het Verdrag van Den Haag over de samenwerking inzake internationale adoptie ratificeren en ten uitvoer leggen.
De tweede maatregel bestaat eruit dat in de nationale wetgevingen de regel wordt opgenomen op grond waarvan iedere openbare of particuliere rechtspersoon die kinderen ter adoptie aanbiedt de voorafgaande toestemming moet hebben van de nationale bemiddelingsinstantie. Derde maatregel: iedere effectieve adoptie moet gebaseerd zijn op het formele bewijs van de wettelijke verlating van het kind. Vierde maatregel: de illegale immigratie van kinderen moet worden bestreden door een zeer nauwe samenwerking tussen de ordediensten en door het systematisch gebruik van de bestaande middelen, onder andere het Schengen-informatiesysteem en Europol.
Door te strijden tegen de criminele handel en door de adoptiegezinnen te helpen het kind liefde en bescherming te geven, wordt de internationale adoptie een formidabele solidariteitsactie voor de kinderen die behoefte hebben aan een gezin.

Kinnock, Glenys
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met te verwijzen naar het Verdrag van de Verenigde Naties over de Rechten van het Kind, en de Europese Unie dringend willen verzoeken te erkennen dat dit veel meer is dan een verbintenis op papier van onze zijde, en dat het een wettelijke verplichting dient te zijn - wat het ook duidelijk is - om onze kinderen burgerlijke, politieke, sociale, culturele en economische rechten te geven. Er is geen enkel internationaal verdrag dat door zoveel landen geratificeerd is en het bevat zeer duidelijke en onmiskenbare verplichtingen die wij onder ogen moeten zien.
Maar natuurlijk is het zo dat waar wij ook kijken, wij vaststellen dat in de hele wereld kinderen worden gebruikt, misbruikt, uitgebuit en genegeerd. Vandaag publiceert Unicef haar verslag over de situatie van 's werelds kinderen, dat over kinderarbeid handelt. 9 miljoen kinderen over de hele wereld sterven ten gevolge van oorzaken die met zeer goedkope oplossingen op een eenvoudige manier uit de wereld geholpen kunnen worden, oplossingen die wij in ons deel van de wereld al een halve eeuw gebruiken.
Waar wij hier dus om vragen zijn niet alleen de goede bedoelingen, maar om de politieke wil om onze beloften aan de kinderen van Europa en van de wereld waar te maken. Wij moeten hulpmiddelen overhevelen naar onze kinderen en ook onze interesse overhevelen naar de kinderen in al onze samenlevingen, zowel de rijke als de arme.
Ook wil ik graag verwijzen naar de Conventie van Den Haag en naar het specifieke geval in mijn eigen kiesdistrict van Adam en Nathan, twee jongetjes die ontvoerd zijn door hun Tunesische vader, een ingezetene van een land dat de Conventie van Den Haag niet heeft geratificeerd. Zoals u mij onlangs meedeelde in uw antwoord op mijn vraag, hebben wij maar weinig opties als het om een land gaat dat de Conventie van Den Haag niet heeft geratificeerd. Hij heeft ze behandeld alsof ze zijn eigendom waren, hij heeft ze bedrogen en ze meegenomen naar een land en familie die ze nauwelijks begrijpen waardoor ze in een uitermate verwarrende situatie terecht zijn gekomen.
Ik zou u willen vragen, commissaris, wat er in een geval als dit gedaan kan worden. Welke invloed kunt u in een geval als dit aanwenden? Tunesië ontvangt van de Europese Unie grote sommen geld, en u zegt in uw antwoord aan mij dat er verplichtingen zijn onder de internationale wetgeving waarvan u vindt dat Tunesië deze nu moet naleven. Ik wil u vragen of deze internationale verplichtingen aan bod zullen komen in eventuele toekomstige besprekingen met Tunesië, met name de Conventie van Den Haag. En zou u mij alstublieft kunnen vertellen met welke woorden ik een moeder hoop kan geven die - in deze paar weken voor Kerstmis - overmand is door verdriet en die ernaar verlangt om haar kinderen Adam en Nathan bij haar thuis te hebben in Zuid-Wales, waar zij thuishoren?

Mosiek-Urbahn
Mijnheer de Voorzitter, beste dames en heren, de opzet van het verslagZimmermann is om een zo uniform mogelijk rechtskader te creëren. Ik sta helemaal achter de belangrijkste uitspraak van dit verslag, namelijk een betere bescherming van de minderjarigen bereiken. Maar bij een nauwkeuriger analyse van dit verslag zijn er toch nog verschillende punten waarbij een meer gedifferentieerde visie nodig is. De beste bescherming, en daar heeft mevrouw Sellier al naar verwezen, wordt geboden doordat kinderen in een intact gezin kunnen opgroeien. Dat is de kiem van onze samenleving, maar deze omstandigheid wordt in geen enkel punt van de resolutie bij dit verslag genoemd. Dat vind ik een grote tekortkoming.
De beste voorwaarde voor effectieve bescherming van minderjarigen is en blijft het gezin. De belangen van kinderen en gezinnen komen normaal gesproken - ik weet dat de realiteit vaak anders is - met elkaar overeen. Dat heeft tot gevolg dat de bescherming zich in de eerste plaats moet richten op het gezin zelf. De belangen hiervan moeten worden onderzocht. Daarbij hebben we te maken met veel maatschappelijke problemen, met toenemend egoïsme, toenemende structurele meedogenloosheid. In de grote steden zijn er stadsdelen waarin nog maar 10 % van de gezinnen kinderen hebben. Daarom is het geen wonder dat het bewustzijn voor de behoeften van de kinderen steeds verder afneemt.
Pas in tweede instantie moet men zich, als je denkt aan bescherming van minderjarigen, bezig gaan houden met de rechten. De rechten van het kind zijn vooral geformuleerd in de conventie van de VN over de rechten van het kind. Die vormt de garantie voor wettelijke minimumnormen en wordt alom geaccepteerd. 180 landen op de wereld hebben deze conventie ondertekend. Volgens mij is dat nog bij geen enkele andere conventie het geval geweest. Ze heeft waardevolle impulsen gegeven en vormt echt een mijlpaal voor de verdere ontwikkeling van de rechten van het kind, maar ze beperkt zich wel tot de verplichtingen van de staat en formuleert geen eigen rechten van kinderen. Daaraan moet dit verslag een bijdrage leveren.
De belangrijkste probleemgebieden zijn - dat is al door meerdere sprekers genoemd en hoeft zeker niet verder te worden uitgediept - problemen door de media, problemen door toenemende zedendelicten, door pedofilie, door geweld, door prostitutie, door drugsverslaving, door armoede, door kinderarbeid. We moeten opkomen voor het recht van het kind op een gezonde lichamelijke en psychische ontwikkeling. We moeten oplossingen vinden voor de zojuist genoemde problemen. De Raad Justitie en Binnenlandse Zaken heeft zich ertoe bereid verklaard en verplicht om voor een grotere samenwerking op het gebied van politie en justitie te zorgen. De in dit verband in het verslag opgesomde eisen, nog een Directoraat-Generaal, kinderparlementen en speciale commissies oprichten, zijn zeker niet schadelijk, maar het blijft de vraag: helpen ze? Betekenen ze niet meer bureaucratie, hebben ze deels niet zelfs een alibi-functie? Ik ben trots dat ik kan wijzen op concrete hulp, namelijk dat onze fractiecollega, mevrouw Banotti, zelf het initiatief heeft genomen en, zonder dat ze beschikte over desbetreffende instellingen en opvangcentra, uit zichzelf heeft geholpen om vermiste kinderen op te sporen.
In het verslag wordt gezegd dat de verankering van de rechten van het kind in het Verdrag van Maastricht noodzakelijk is. Daar zal niemand tegen zijn, maar ook hier rijst de vraag: Wat levert dat in de praktijk op? Komt het er niet op aan om heel praktische hulp te verlenen aan de kinderen? Niet in de laatste plaats hebben we een doordachte adoptiewet nodig, zoals de heer Casini die voorstelde. We hebben alle krachten en mogelijkheden nodig, die moeten worden gebundeld. We hebben inzet nodig, we hebben kracht en uithoudingsvermogen nodig om een betere bescherming van de kinderen te realiseren.

Schaffner
Mijnheer de Voorzitter, de twee rapporteurs hebben interessante voorstellen ingediend om de bescherming van het kind prioritair te stellen in het communautaire beleid en zij hebben getracht een einde te maken aan de wet van de stilte, aan het sekstoerisme, enz. Dit is nu een onderwerp dat volgens mij binnen dit halfrond een grote unanimiteit had kunnen behalen. Helaas stelt men vast dat de politiek haar intrede heeft gedaan op dit vlak. Sommigen gebruiken deze nobele zaak als het paard van Troje om hun eigen ideologie vóór het belang van de kinderen te laten gaan.
Rekening houdend met de dagelijkse realiteit van misbruik en van allerlei vormen van afwijkend gedrag waarvan kinderen en jongeren de slachtoffers zijn, moet men beseffen dat iedere poging om de seksuele praktijken van volwassen te projecteren op een dergelijk kwetsbaar terrein niet alleen provocerend is, maar de minderjarigen werkelijk aanzet tot ontucht. Ik hoop dat ons Parlement een opwelling van waardigheid krijgt, want anders verliest het iedere legitimiteit om zich boos te maken zoals het gedaan heeft in september in Brussel, naar aanleiding van de vreselijke actualiteit van deze zomer.
De stemming van mijn fractie over deze teksten zal afhangen van de amendementen die worden aangenomen. Ik ben echter verheugd over het besluit van de laatste Raad van ministers van Justitie, die de wens van enkelen onder ons voorvoelde en een gemeenschappelijke actie heeft goedgekeurd om de strijd tegen het misbruik van menselijke wezens en tegen het seksuele misbruik van kinderen te versterken en door het mandaat van de drugseenheid van Europol uit te breiden tot pedofiliezaken.
Kinderen zijn kwetsbaar, en de kinderjaren zijn per definitie vergankelijk. Schiller zei: " Leer altijd eerbied te hebben voor de dromen van kinderen" . Hoe kan een Parlement, dat zichzelf verantwoordelijk acht, het belang van de burgers - waar het de vertegenwoordiger van is - verdedigen door bepaalde amendementen op deze teksten aan te nemen? Hoe kan een ieder van ons dergelijke voorstellen rechtvaardigen tegenover de publieke opinie van zijn land, tegenover de kiezers van zijn district? Hoe kan men de kinderen nog in de ogen kijken om daarin hun dromen te ontdekken?

Thors
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden, op zichzelf zijn het zeer belangrijke vraagstukken die in het verslag aan de orde worden gesteld, en ik denk dat de grote meerderheid hier ze wil steunen. Er worden echter ook vele kwesties aan de orde gesteld die niet onder de bevoegdheid van de Unie vallen, maar onder die van de lid-staten. Dat is dus eigenlijk niet iets waar het Parlement zich mee bezig moet houden.
Bij plechtige gelegenheden vragen wij om het subsidiariteitsbeginsel, zeggen wij dat dat moet worden versterkt en dat men zich eraan moet houden. Maar als wij alle wijzigingen en alle bestaande voorstellen zonder wijzigingen aanvaarden, zijn wij niet zuiver in de leer. Daarom zal onze fractie geen van de voorliggende amendementen kunnen steunen, ook al vinden wij het in grote lijnen een goed verslag. Afgezien van onze wens om zuiver in de leer te zijn, wil ik de vraag stellen: wat vinden de volkeren van Europa van ons voorstel als wij zouden ingaan op zeer vele cultuurgebonden vraagstukken, bijvoorbeeld de vraag op welke leeftijd men het recht heeft om een kind te adopteren of de vraag hoe wij aankijken tegen het recht van homoseksuelen en alleenstaanden om kinderen te adopteren? Ik geloof dat aanbevelingen op dit gebied geen rekening houden met de culturele verscheidenheid die ook van belang is in Europa.
Verder geloof ik dat nogal wat voorstellen de belangrijkste kwesties dreigen te verhullen, namelijk dat wij de Unie moeten voorzien van instrumenten om de verschrikkelijke criminaliteit van dit moment te bestrijden en dat wij gebruik moeten maken van de instrumenten die wij reeds hebben om precies die misdaden te bestrijden die velen van u reeds hebben genoemd. Er is een nauwere politiële samenwerking binnen de Unie nodig voor het opsporen van bestaande netwerken op het gebied van kinderhandel, of het nu gaat om seksueel misbruik, kinderhandel in de vorm van adoptie of kinderhandel om aan transplantatie-organen te komen.
Ik ben verheugd dat de Raad de eerste maatregelen heeft genomen om samen een eind te maken aan deze handel. De situatie vereist dat wij maatregelen nemen in heel Europa, dat wij van de kandidaat-landen eisen dat ze deze respecteren en dat wij ook in het PHARE- en het TACIS-programma eisen dat er rekening wordt gehouden met de kinderen en met de sociale samenwerking.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het met name hebben over het verslag inzake internationale adoptie. Allereerst dient opgemerkt te worden dat het verslag van de heer Casini, wiens gevoeligheid voor deze zaken overduidelijk is gebleken, zeer gelegen komt. Er wordt in geformuleerd wanneer de handel in minderjarigen en het gebruik van minderjarigen voor onwettige doeleinden de rechtsfiguur van de internationale adoptie in gevaar brengt.
Het tweede is dat het de onontbeerlijke garanties verschaft om het gebruik van minderjarigen met strafbare doeleinden te voorkomen. Tegelijkertijd wordt de aandacht gevestigd - in de lijn van de beschermende geest die het verslag inspireert - op de sociale waarde van andere rechtsvormen om het verlaten van minderjarigen te verzachten, zoals tijdelijke opvang en voogdijschap.
Het is een verslag dat beheerst wordt door een zeer grote juridische behoedzaamheid, maar eigenlijk mis ik nog een voorzorg waarmee geen rekening is gehouden en die ik juist erg belangrijk vind, namelijk dat de internationale organisaties erover moeten waken dat kinderen bij voorkeur geadopteerd worden door gezinnen uit hun eigen geografische en culturele omgeving. Ook vind ik dat men zich dient uit te spreken over een kwestie die aanzienlijke sociale repercussies heeft, namelijk de discriminatie van homoseksuelen bij adoptie. Ik vind dit een kwestie die bijzondere aandacht verdient in een vrije en tolerante samenleving die wij toch pretenderen te zijn.
Tot slot wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om mevrouw Zimmermann te feliciteren met haar verslag, wiens open geest goed samenging met voorzichtigheid.

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, we weten allemaal dat de meest beslissende stap in het belang van de bescherming van minderjarigen de onbeperkte uitvoering van de conventie van de VN over de rechten van het kind uit 1989 zou zijn. Beide verslagen beroepen zich terecht hierop. Maar we weten anderzijds ook welk voorbehouden er zijn tegenover de conventie van de VN over de rechten van het kind, voorbehouden die worden ingegeven door individueel, collectief en zelfs van de overheid komend individualisme en egoïsme, ook van mijn eigen land. Zelfs de dit jaar aangenomen Europese overeenkomst over de rechten van het kind blijft onder de norm van de conventie van de VN. Hier valt nog een hoop te doen. Daarom juich ik het toe dat in beide verslagen voorstellen worden gedaan over datgene wat nu al kan worden gedaan.
In dit opzicht vind ik echter voor de oriëntatie van dit werk twee gezichtspunten bijzonder belangrijk. Enerzijds is dit het vermijden van elke vorm van discriminatie van nieuwe leefgemeenschappen, zoals dat onder nummer 2 van het verslag-Casini wordt geëist en waartoe ook homosexuele leefgemeenschappen behoren. Even belangrijk is het voor mijn fractie dat hier in niet mis te verstane bewoordingen wordt gepraat en dat er niet wordt gesproken over het recht van leven wanneer het gaat om de onaantastbaarheid van de menselijke waardigheid van levende personen.
Aan de kinderen kunnen we zien welke stap onze opvatting van de mensenrechten nog moet zetten, namelijk de ontwikkeling van de autonome en daarom ook egoïstische persoon naar de wederkerigheid van de relaties tussen personen.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, op deze dag die gewijd is aan de rechten van de mens, is het mijns inziens goed om het recht van de kinderen hieraan toe te voegen. De Europese Unie heeft lange tijd huiverig gestaan tegenover dit thema. Het is waar dat de rechtsbasis op dat vlak zeer broos was. Europese kinderen zijn echter onderdanen zoals de anderen en wij moeten ons bekommeren over hun welzijn, hun waardigheid, hun toekomst.
Derhalve ben ik verheugd dat het Europees Parlement het initiatief van deze twee verslagen heeft genomen en ik wil mevrouw Zimmermann en de heer Casini van harte complimenteren met de kwaliteit van hun werk. De eerste noodzaak is het harmoniseren van de wetgevingen en de toepassing van de internationale verdragen. Het is juist dat er een overvloed aan verdragen is en nu moet er een gemeenschappelijk rechtskader worden gevonden waarmee binnen de Europese Unie een universele en dynamische bescherming van de rechten van het kind kan worden uitgewerkt. Volgens mij is het Verdrag van de Verenigde Naties in dat opzicht een goede referentie. In ieder geval is het noodzakelijk om in de verdragen deze wil ter verdediging van de rechten van het kind op te nemen.
Wij zullen echter geen echte vooruitgang boeken op dat vlak als de Europese Unie haar bevoegdheden inzake onderwijs, gezondheid en gezinsbeleid niet versterkt. Want naast de problemen inzake misbruik, economische of seksuele exploitatie, moeten wij het recht op onderwijs opnieuw bevestigen. Onderwijs waardoor kinderen zich kunnen ontplooien en waardoor een echte strijd tegen ongelijkheden en het mislukken op school mogelijk is.
Anderzijds moeten wij een open gezinsbeleid bevorderen waarin de evolutie van het hedendaagse gezin in aanmerking wordt genomen, evenals een coherent en voluntaristisch sociaal beleid om doeltreffend te kunnen strijden tegen de armoede en uitsluiting, waarvan wij de negatieve gevolgen voor de jongeren kennen.
Behalve de voorgestelde remedies zou het mijns inziens goed zijn als onze maatschappijen eens nadenken over de status die zij voor hun kinderen reserveren. Zij worden meestal beschouwd als objecten van begeerte, als commerciële doelwitten in plaats van als burgers in wording, voor wie het noodzakelijk is dat wij onze waarden aan hen overdragen.

Stirbois
Mijnheer de Voorzitter, het is hoog tijd om het kind als rechtssubject te beschouwen.
De samenleving schijnt zich ervan bewust te worden dat er, ook in verschillende landen van de Europese Unie, kinderen worden misbruikt en dat er pedofiele netwerken en ook netwerken van kinderpornografie bestaan. De maatschappij wil enkele zeer interessante maatregelen nemen - zoals in dit verslag, in de paragrafen 7, 8, 9 en 10 - om kinderen te beschermen en ik ben hier verheugd over.
Men moet echter niet van het debat afwijken. Het gaat om de verdediging van de legitieme rechten van het kind en om de bescherming van het kind, niet om het aanhangen van principes die in werkelijkheid alleen maar ten doel hebben om onze zogenaamde moreel en seksueel archaïsche samenlevingen aan de kaak te stellen - het zijn trouwens altijd dezelfden die dit zeggen - omdat onze samenlevingen op het gebied van seksualiteit niet voldoende liberaal en permissief zouden zijn.
In sommige paragrafen van het verslag, onder andere in U en V, wordt het gebrek aan informatie en aan discussies over seksualiteit aan de kaak gesteld. Ik moet toegeven dat ik verbaasd ben. Ik denk dat mevrouw Zimmermann nooit televisie kijkt, nooit kranten leest en nooit een bezoek aan scholen brengt, want er wordt in alle openheid over gesproken.
In het verslag wordt de seksuele voorkeur en de vrije ontplooiing verdedigd, er wordt gepleit voor volledig dezelfde juridische statuten voor kinderen die binnen en die buiten een echtelijke relatie zijn geboren, en voor het vrije verkeer van kinderen van onderdanen van derde landen, hetgeen zeer gevaarlijk is omdat hele gezinnen zich daardoor in het land kunnen vestigen.
Ook hier ben ik weer verbaasd. Het is verbijsterend om in dit verslag de duidelijke ontbinding van het concept zelf van het gezin vast te stellen. Terwijl de ontplooiing en de bescherming van het kind - en iedereen erkent dit - de doelstellingen vormen van dit verslag, gaat het verslag volledig voorbij aan het gezinskader, dat het geprivilegieerde kader is voor de integratie, voor de ontwikkeling van het kind. Hoe kan men dan voorwenden de kinderen te beschermen, als men hun natuurlijke omgeving en hun affectieve bakens vernielt.
Deze extreem liberale dwaling staat in het verslag, mijnheer Casini, over de adoptie van minderjarigen. In het verslag wordt overwogen de lid-staten te verzoeken om de discriminaties af te schaffen waarvan homoseksuelen het slachtoffer zijn op wettelijk vlak inzake adoptie. Dat is zeer paradoxaal en absoluut niet coherent.
Is dat een manier om het gezin in de traditionele zin van het woord, namelijk een moeder, een vader en kinderen, te beschermen? Absoluut niet. Is dat een manier om het kind te beschermen tegen alle zwakheden van de maatschappij door hem de kans te ontnemen in een gezond en positief gezinsmilieu op te groeien? Absoluut niet.
Wij zijn dan ook tegen dit verslag en ik vind het zeer gevaarlijk dat de hardnekkige wil van de Gemeenschap altijd en eeuwig alles wil beheersen en wil reglementeren. Hierdoor dreigen de morele waarden in de toekomst te worden vernietigd, terwijl deze juist de stichtende waarden van onze samenlevingen zijn.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement heeft al lang erkend dat het bij de samenstelling van zijn werkzaamheden de plicht heeft rekening te houden met de bescherming van kinderen. De verslagen die vandaag worden voorgelegd tonen nog eens het al lang bestaande engagement aan dat wij hebben ten opzichte van jonge mensen. Ik wil mij graag voegen bij diegenen die de rapporteurs al hebben gefeliciteerd met hun toewijding en hun werk. Mevrouw Zimmermann wil ik graag zeggen dat het zeer interessant was vanochtend om een ontmoeting te hebben met de groep "Focus on Children " en om deel te nemen aan hun presentatie.
Het debat komt op het goede moment, niet alleen omdat Unicef 50 jaar bestaat, maar omdat het samenvalt met het debat dat wij vanochtend hebben gevoerd over het nieuwe Verdrag, dat door het Ierse voorzitterschap werd ingeleid. Zoals u weet zijn de rapporteurs met hun werk begonnen lang voor de verschrikkingen van de zaakDutroux bekend werden. Ook het Ierse voorzitterschap besefte vanaf het begin dat de bestrijding van de georganiseerde misdaad en de mensenhandel hoog op de prioriteitenlijst moest komen. In dat opzicht ben ik bijzonder ingenomen met het feit dat er in artikel K.1 van het ontwerp-verdrag expliciet verwezen wordt naar gemeenschappelijke actie van de lid-staten om de strijd aan te binden tegen mensenhandel en kindermisbruik.
Maar net als de meeste leden in de Vergadering hoop ik dat het uiteindelijke resultaat van de Intergouvernementele Conferentie op dit gebied een gedeelde bevoegdheid te zien zal geven tussen het Parlement en de Raad onder de communautaire pijler en dat er een afzonderlijke bepaling in het Verdrag zal worden opgenomen die expliciet betrekking heeft op de rechten van kinderen.
Het is thans duidelijk dat veel lid-staten de verplichtingen veronachtzamen die zij krachtens de internationale en Europese instrumenten inzake de bescherming van het kind hebben. Ik was geschokt door de berichten van de deskundigen die gesproken hebben op de onlangs gehouden openbare hoorzitting van het Parlement over de rechten van kinderen. Zij wezen op het trieste falen van vele lid-staten om in hun nationale wetgeving instructies op te nemen zoals de internationale instrumenten onder het Verdrag van de Verenigde Naties over de Rechten van het Kind, waarnaar hier vandaag al zo vaak verwezen is.
Kortom, terwijl kinderen in theorie vele rechten hebben op zowel nationaal als internationaal vlak, wordt de uitoefening van die rechten vaak waardeloos door de tekortkomingen in de nationale wetgeving en procedurewetten. Ik ben er dan ook volledig van overtuigd dat er een benadering op twee punten nodig is. Er dient actie ondernomen te worden op communautair niveau, daar waar die actie zinvol is, maar extra regelgeving, of die nu supranationaal is of op een ander niveau, betekent in de praktijk geen extra bescherming. Wat wij willen is dat wij als parlementariërs de politieke wil aan de dag leggen om de nodige verbeteringen aan te brengen in de nationale wetten.
Het spijt me dat ik zo uitwijd maat het is een zeer belangrijk en zeer gevoelig onderwerp. Ik wil hier alleen nog aan toevoegen dat het debat gedomineerd wordt door vrouwen. Het spijt me dat te moeten vast te stellen.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, verscheidene collega's hebben gesproken over het succes van de Raad van ministers van Justitie die onlangs heeft plaatsgehad en de vooruitgang die de ministers hebben geboekt inzake de onderwerpen die wij hier vandaag bespreken. Ik wil mij graag voegen bij al diegenen die beide rapporteurs hebben geprezen.
De reden waarom men deze vooruitgang heeft kunnen maken is omdat er nu eindelijk duidelijk sprake is van de politieke wil om iets te doen aan de verbetering van de rechten van kinderen binnen onze Gemeenschap, vooral na de gebeurtenissen die in augustus in België hebben plaatsgehad. Samen met vele andere collega's ben ik van mening dat wij pas echt vorderingen kunnen gaan maken als er in het Verdrag specifiek naar deze kwestie verwezen wordt. In het Verdrag van Maastricht, in het protocol, hebben we de rechten van dieren erkend en als we dat kunnen doen dan kunnen we toch zeker wel iets doen voor de kinderen in onze Gemeenschap. Ik zeg dit niet om het belang van dat protocol te bagatelliseren maar alleen maar om aan te geven dat een goed georganiseerde, goed gefinancierde lobby heel wat kan bereiken. Jammer genoeg heeft men aan de veiligstelling van de rechten van kinderen niet dezelfde financiële middelen toegekend.
Ik zou graag willen refereren aan een aantal punten in het verslag van mevrouw Zimmermann. Zij spreekt het verlangen uit om een directoraat-generaal in te stellen voor de rechten van het kind. Ik denk dat dat misschien wel iets té ambitieus is. Wij hebben zeker behoefte aan een gespecialiseerde eenheid waar de leden zich tot kunnen wenden; een soort basis binnen de structuur van het Parlement waar we terecht kunnen voor advies en hulp en die tegelijkertijd informatie kan verschaffen over de rechten van kinderen, of laten we zeggen het gebrek eraan, al naargelang het geval.
Adoptie is in al onze landen een zeer delicate zaak en in sommige van onze landen heeft het duidelijke constitutionele implicaties. Terwijl ik dus ingenomen ben met het verslag van de heer Casini, dienen we toch te erkennen dat in sommige landen constitutionele problemen bestaan met betrekking tot bepaalde punten die hij aan de orde heeft gesteld. Ook ben ik geneigd op te merken dat wij eens moeten beginnen met de tenuitvoerlegging van de vele verdragen. Er is de Conventie van Den Haag waarmee ik zelf werk en natuurlijk hebben we het VN-verdrag. Ze bestaan allemaal maar tot op heden hebben wij niet de politieke wil aan de dag gelegd om ze ten uitvoer te leggen. Ik zou graag zien dat u erkent dat het daar nu hoog tijd voor is.

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, de twee verslagen die wij vandaag behandelen, hebben een gemeenschappelijk punt: voorrang geven aan de belangen van het kind. Ik voeg er zelfs aan toe dat het hogere belang van het kind een doorslaggevende overweging moet zijn.
De verslagen Casini en Zimmermann hebben de verdienste te bestaan en stellen de problematiek inzake adoptie, de bescherming van minderjarigen en de wettelijke rechten van kinderen op de voorgrond. Sinds de gebeurtenissen die België, mijn land, diep hebben getroffen, heeft het Europees Parlement zijn verantwoordelijkheden op zich genomen. De Raad en de Commissie hebben uiteindelijk de eerste concrete handelingen gesteld voor een betere bescherming van het kind. Wij moeten tegemoetkomen aan onze ambities en aan de verwachtingen van onze burgers en het accent leggen op het prioritaire karakter dat de Raad en de Commissie aan de strijd tegen het sekstoerisme moeten geven.
De strijd tegen de mensenhandel en in het bijzonder die tegen de kinderhandel valt niet meer alleen onder de bevoegdheid van de lid-staten, maar ook onder die van de Europese Unie. Alleen een versterkte samenwerking zou een eind kunnen maken aan het schandaal van misbruik of exploitatie van kinderen. Nog maar enkele dagen geleden heeft de politie in Rome een Cambodjaan aangehouden in het bezit van valse papieren die vier kinderen bij zich had. Maar hoeveel andere kindersmokkelaars lopen er in alle vrijheid rond? Of het nu gaat om de arrestatie van een schakel van een internationaal pedofilie-netwerk of van een netwerk inzake illegale adoptie, of nog erger, inzake de handel in organen, de actualiteit toont ons dat de Europese Unie zich meer dan ooit moet inzetten op dit vlak. Europol zou ons zeker moeten helpen om deze netwerken te ontmantelen die de toekomst van onze samenlevingen gewetenloos vergiftigen.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de heer Casini gelukwensen met zijn verslag over de verbetering van de adoptiewetgeving, vooral omdat hij heel duidelijk heeft uitgelegd op welk principe adoptie is gebaseerd: adoptie wordt thans definitief gezien als een fundamentele bescherming van onbeschermde kinderen en komt dus neer op het recht van iedere minderjarige op een gezin. Dit betekent dat adoptie niet meer wordt gezien als een manier om een kind te geven aan wie er geen heeft. De huidige adoptietendens staat dus volledig aan de zijde van het kind.
Voorts heb ik alle lof voor de duidelijke manier waarop men het zogenoemde traditionele gezin aanwijst als de ideale plaats voor het geadopteerde kind, als de plek waar het kind de meest natuurlijke omstandigheden vindt en de beste voorwaarden om evenwichtig op te groeien. Uiteraard kunnen er ook in een traditioneel gezin nare dingen voorkomen, bijvoorbeeld incest en mishandeling, doch net zoals dat met andere dingen het geval is, vormen deze geen regel maar uitzondering, wat dan ook strafrechtelijk vervolgd moet worden. Omgekeerd is het zo dat adoptie van kinderen door mensen die in alternatieve gezinsmodellen leven - met name homoseksuele paren - helemaal geen bescherming biedt aan de minderjarige, en dat staat dan nog los van iedere morele beoordeling: dat soort adoptie vormt slechts een egoïstische bevestiging van het belang van twee volwassenen en dat heeft helemaal niets te maken met tolerantie of gelijkheid.
Iets anders is naar mijn gevoel adoptie door één ouder. Als namelijk de morele, economische en maatschappelijke voorwaarden aanwezig zijn - waar ook de rapporteur naar verwees - dan is adoptie door een alleenstaande ouder een betere oplossing dan dat het kind aan zijn lot wordt overgelaten of in een weeshuis moet opgroeien.
Om er echter voor te zorgen dat adoptie van minderjarigen functioneler en efficiënter verloopt, moeten vooral de wetgevingsprocedures gestroomlijnd worden en duidelijker gemaakt, zowel om binnen de lid-staten te voorkomen dat er overdreven moeilijkheden worden gecreëerd of eeuwig bureaucratisch uitstel, alsook om het systeem van internationale adoptie te regelen, waar in bepaalde gevallen een ware kinderhandel achter verborgen zit. Zoals ook in het verslag aangegeven staat, zou het in dit verband uiterst raadzaam zijn als zo spoedig mogelijk binnen iedere lid-staat een nationaal coördinatiebureau voor adoptie wordt opgericht - zoals ook al wordt gesteld in het Verdrag van Den Haag - ten eerste om het verkeer van kinderen op Europees niveau te bevorderen en ten tweede om iedere poging tot illegale kinderhandel tegen te werken. Vaak is kinderhandel niet gericht op adoptie, maar triest genoeg op sekstoerisme en andere vormen van kinderuitbuiting.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, Europa laat kinderen in de steek, wij laten kinderen in de steek. Ik bedoel daar niet mee dat andere Europese burgers en gezinnen de 120 miljoen kinderen van Europa in de steek laten - hoewel ze dat wel doen - of ze het nu hebben over kinderontvoering, kinderprostitutie of armoede, wat het ergst is voor kinderen die onvoldoende te eten hebben. Op geen enkel tijdstip wordt dit duidelijker ervaren dan met Kerstmis. Uitsluiting is een woord dat de meeste kinderen niet kennen, ze ervaren en voelen het alleen maar: uitsluiting van de familie, vrienden, gezondheidszorg, onderwijs en van de middelen om op een fatsoenlijke manier op te groeien en een produktief leven te leiden. Neen! Ik bedoel dat wij de kinderen in de steek hebben gelaten. Wij - de Europese politici - hebben door nonchalance kinderen in de steek gelaten. Ondanks al onze kerst- en nieuwjaarswensen hebben wij niet gezorgd voor een warme kribbe om de uitgesloten kinderen van Europa in op te vangen.
Ik zou graag twee gebieden noemen waarop wij hebben nagelaten op te treden. Ten eerste wordt er in de Verdragen niet over kinderen gerept en ook in het Ierse ontwerp-verdrag wordt niet voorgesteld om kinderen hun eigen status te geven. Ze zijn vluchtelingen in hun eigen land, ze worden gezien maar niet gehoord. Het wordt tijd dat wij een einde maken aan de dubbelzinnigheid van het burgerschap en dat wij op de Intergouvernementele Conferentie de volledige status bevestigen die kinderen hebben als burger.
Ten tweede, de interne Europese markt. Wij stemmen allemaal voor een snelle voltooiing ervan en dat is terecht. Een produktieve interne markt van de 21ste eeuw zal de erfenis voor onze kinderen zijn, hun banen en hun welvaart. Maar bij het totstandbrengen van die markt, bij het veiligstellen van de fundamenten, mogen we de kinderen niet uit het oog verliezen. Ik geeft u slechts één voorbeeld: vrij verkeer van werknemers - een hoeksteen van de markt - betekent ook vrij verkeer van gezinnen met alle daarmee gepaard gaande aanpassingsproblemen die kinderen in een nieuwe samenleving kunnen hebben. Het vrije verkeer van werknemers betekent ook het vrije verkeer van pedofielen over de landsgrenzen heen.
Nu is het tijd om in actie te komen. Geef kinderen hun status op de Intergouvernementele Conferentie en bescherm ze in Europa's grootste onderneming: de interne markt. Geef uw steun aan het verslag Zimmermann.

Colombo Svevo
Mijnheer de Voorzitter, een persoon die bijna doodgezwegen werd door de pers omdat hij sprak over een thema dat behoorlijk uit de mode is, namelijk het stelsel van waardenpatronen, heeft exponenten van de voornaamste godsdiensten en cultuurdragers uitgenodigd om een debat te houden over een simpele vraag: welke waarde heeft vandaag de dag het kind in cultuur en religie? Is het kind een hoogste waarde of vormt het nog steeds een instrumentele waarde? Toegegeven, het debat was een beetje geconditioneerd door het doel van de conferentie, omdat het gemakkelijk was in seksuele uitbuiting van kinderen een instrumenteel gebruik te zien en omdat het al even gemakkelijk was het kind te zien als een instrument van de volwassene voor kinderprostitutie. Het is ook nog steeds gemakkelijk om een instrumenteel gebruik van het kind te zien in gevallen van pedofilie, maar dat is toch niet meer zo voor de hand liggend als voorheen: we hebben niet allemaal dezelfde wetgeving. Nog minder voor de hand liggend is dat men kinderpornografie beschouwt als een vorm van instrumenteel gebruik van het kind, want sommigen zijn van mening dat er alleen sprake is van instrumenteel gebruik indien iemand het kind misbruikt, terwijl het bezitten van kinderpornografisch materiaal daar niet op zou duiden. Een dergelijk onderscheid is op zijn zachtst gezegd omstreden, want wie kinderpornografie bezit is in feite medeverantwoordelijk voor een misdrijf dat reeds begaan is.
Ondanks de plechtige verklaring over de erkenning van de rechten, wordt het kind soms, ook in onze huidige denkwereld, in een heel andere optiek gezien, en wel als iets dat uitgebuit moet worden, als een bron van inkomsten voor de ouders, voor het reklamewezen, de arbeidsmarkt, de georganiseerde misdaad. Het gevoel van het kind als waarde op zich ebt op die manier gemakkelijk weg. Het kind wordt gemeten met de maatstok van andermans wensen en behoeften. De verwachtingen van de volwassenen worden dan zelfs rechten die sterker zijn dan het recht van het kind.
Ik ben van mening dat adoptie werkelijk de proef op de som is om na te gaan hoezeer het recht van het kind meetelt.
De voorschriften en wetgeving die het verslag van de heer Casini bepleit, zijn op dat doel gericht, maar ik bespeur op één punt een tegenstrijdigheid, namelijk waar sprake is van het recht op adoptie. Er bestaat geen recht op adoptie! Men kan hooguit spreken van een beschikbaarheid tot adoptie. Als men alleen maar uitgaat van het recht van de personen en niet van het recht van het kind, wordt de wetgeving waar thans om gevraagd wordt, namelijk om de ouders ertoe te dwingen meer liefde en stabiliteit op te brengen, steeds minder rigoureus. Ik vraag aan de twee rapporteurs die zo ijverig voor dit thema hebben gewerkt, om het daar met elkaar over eens te worden.

Féret
Mijnheer de Voorzitter, in de loop van bijna dertig jaar medische ervaring heb ik veelvuldig de gelegenheid gehad om de gezondheidszorg en de psychologische follow-up van geadopteerde kinderen op mij te nemen, vanaf zeer jonge leeftijd totdat zij volwassen waren. Een constante waarneming bij deze kinderen is dat psychische problemen vanaf de puberteit duidelijk worden, in verschillende graden naargelang de opvangcapaciteit van de adoptiegezinnen, maar altijd met betrekking tot diepgaande culturele verschillen wanneer het gaat om kinderen uit verre landen.
De verdeeldheid tussen twee beschavingen die deze kinderen beleven, of zij uit Korea, Sri Lanka of Zaïre komen, is reëel, zelfs al hebben zij van hun land slechts een denkbeeldige visie. Mijns inziens is het belangrijk dat ons Parlement de landen van de Unie, maar ook de andere Europese landen, ertoe aanzet om adoptie van hun onderdanen te vereenvoudigen en de kinderhandel, die door een groeiend aantal landen uit de derde wereld wordt bedreven, een halt toe te roepen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, als lid van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken wil ik mijn voldoening uitspreken over het verslag van mevrouw Zimmermann over de maatregelen voor de bescherming van minderjarigen in de Europese Unie. Het is duidelijk dat de Europese samenleving zich pas zeer kort geleden bewust is geworden van de volledige omvang, van de verborgen acht negenden van de ijsberg van seksueel misbruik van kinderen, toen dit aan het licht kwam door de tragische gebeurtenissen in het Verenigd Koninkrijk en België. Kinderen worden inderdaad misbruikt. Dat weten we allemaal. Er is ook sprake van een georganiseerd misbruik van kinderen. Pedofielen gaan te werk over de nationale grenzen heen. Daarom moeten we hun activiteiten met alle middelen bestrijden.
Ik ben blij met de voorstellen in het verslag over het versterken van de wetgeving tegen seksuele uitbuiting. Ik ben blij met de voorstellen over de bestrijding van de proliferatie van sekstoerisme, maar we moeten verder gaan. We moeten gebruik maken van de instrumenten die we tot onze beschikking hebben, zoals van organisaties als Europol, voor het aanleggen van dossiers over personen die veroordeeld zijn wegens pedofilie en die informatie over de grenzen heen beschikbaar stellen. We moeten gebruik maken van de technologie die ons in staat stelt om kinderpornografie aan banden te leggen, bijvoorbeeld op Internet en ook elders.
Ook ben ik ingenomen met paragraaf 32 van het verslag waarin de lid-staten gevraagd wordt om alle verschillen in rechtspositie tussen kinderen die buiten en binnen een echtelijke relatie geboren worden, ongedaan te maken. Ik ben blij met paragraaf 36 waarin wordt aangedrongen op het vrije verkeer van kinderen die niet het staatsburgerschap van een lid-staat bezitten. We kennen allemaal voorbeelden waar kinderen uit derde landen die op schoolreis zijn geen toestemming krijgen om de grens van een lid-staat te passeren, een volkomen belachelijke en barbaarse situatie.
Tot slot wil ik nog opmerken hoezeer ik onder de indruk was van het feit dat mevrouw Stirbois erin geslaagd is om het racistische dogma van haarzelf en van haar partij tentoon te spreiden zelfs in verband met een verslag dat over kinderbescherming gaat. Haar nare, bekrompen en racistische commentaar over adoptie is moeilijk te overtreffen.

Ahlqvist
Mijnheer de Voorzitter, vandaag viert UNICEF zijn 50-jarig bestaan, en vandaag dient mevrouw Zimmermann haar verslag in over maatregelen ter bescherming van minderjarigen. Ik wil beiden gelukwensen. Het is echter belangrijk dat we niet alleen vandaag discussiëren over en wijzen op de belangen van het kind, maar dat wij dat alle dagen van het jaar doen.
Ik wil één speciaal gebied aan de orde stellen wat het opvoeden en het verzorgen van onze kinderen betreft. Kinderen hebben recht op zowel goede vrouwelijke als mannelijke voorbeelden in hun dagelijkse leven. Daarom mogen de seksuele schandalen die er zijn geweest en die wij allen verwerpen, mannen er niet van weerhouden om met kinderen te werken. Op dit moment zijn het vooral vrouwen die het recht en de plicht daartoe hebben. Wij moeten daarom de Europese mannen aansporen om actief te worden in de verzorging en opvoeding van kinderen. Onze kinderen moeten een lichamelijke, geestelijke, morele en sociale ontwikkeling hebben die het stempel van zowel mannen als vrouwen draagt.
Nu we het over mensenrechten hebben, vind ik het belangrijk te vermelden dat ik ervan uitga dat bij de eis inzake mensenrechten, onder andere bij de verschillende handelsovereenkomsten, de kinderen daar ook onder vallen. Als dat niet zo is, moeten wij dat natuurlijk in het nieuwe verdrag opnemen, zoals velen vandaag ook al hebben gezegd en benadrukt. Het VN-verdrag over de rechten van het kind moet een deel van het democratisch referentiekader worden.

Todini
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met een woord van lof voor de heer Casini. Ik ben het volkomen eens met wat hij in zijn verslag stelt, vooral het feit dat adoptie tot doel moet hebben een gezin te geven aan het kind dat er geen heeft. Het doet me deugd te zien dat in het debat van vanavond iedereen het eens is over dit principe en ik wil hopen dat dit principe in iedere lid-staat ook in de werkelijkheid wordt nagestreefd.
Hier vloeit een heel reeks overwegingen uit voort met betrekking tot adoptie door alleenstaanden. Onze aandacht moet nogmaals absoluut gericht worden op het welzijn van het kind, want dat is de belangrijkst factor, en daarbij moet ook rekening gehouden worden met de cultuur van herkomst van het geadopteerde kind en de cultuur van het ontvangende gezin.
Het welzijn van het kind kan ook bewerkstelligd worden via zogenaamde afstandsadoptie. In veel van onze landen is dat verschijnsel sterk in opkomst. Dankzij die vorm van adoptie kunnen de ergste noden van het kind, vooral in de armste landen, gelenigd worden, terwijl het kind kan blijven leven in het sociale en culturele milieu waar het vandaan komt.
Ik schakel thans over op het verslag van mevrouw Zimmermann en wel om te wijzen op een paar amendementen die onze Fractie Unie voor Europa heeft ingediend. Allereerst een mondeling amendement, dat wij morgen zullen indienen, over paragraaf 4, waarin de lid-staten wordt gevraagd om bij de herziening van het Verdrag een speciaal hoofdstuk in te lassen over kinderen, die immers een zelfstandige groep vormen. In afwachting daarvan wordt de Europese Unie opgepord om van de rechten van het kind een van de fundamentele criteria van haar optreden te maken.
Daarnaast wilde ik uw aandacht vragen voor een amendement op paragraaf 24 van het verslag-Zimmermann, waarin de lid-staten wordt gevraagd om te ijveren voor nauwere samenwerking tussen justitie, politie, zorginstanties en niet-gouvernementele organisaties, onder meer door speciale databanken op te zetten over mensen die schuldig zijn bevonden aan pedofilie. Dit om te garanderen dat alle lid-staten meteen te weten kunnen komen wie zich schuldig heeft gemaakt aan pedofilie, zodat de landen op de een of andere manier een oogje in het zeil kunnen houden.
Mevrouw Zimmermann heeft melding gemaakt van de mogelijkheid om in Europees verband een gratis SOStelefoon in te stellen. Ik wilde zeggen dat in Italië, waar mevrouw Zimmermann ook naar verwees, al tien jaar zo'n kindertelefoon werkt onder de naam "Blauwe Telefoon" . In 1997 zal deze dienst haar tienjarig bestaan vieren. Dit is een uiterst positief initiatief en het is de moeite waard dat onder de aandacht van de lid-staten te brengen, eventueel met het oog op het instellen van een gemeenschappelijke telefoondienst voor alle landen van de Unie.

Van Dijk
Voorzitter, is het juist dat mevrouw Todini gesproken heeft namens de cultuurcommissie, want ik zag dat op het scherm staan en als dat zo is, is het dan wel correct dat zij de amendementen van haar eigen fractie in die tijd verdedigt? En de tweede vraag die ik graag wil stellen: mevrouw Todini heeft de reputatie in dit Parlement in het concluderen dat iedereen het met haar eens is. Zij heeft nu geconcludeerd dat iedereen het met haar eens is dat adoptie slechts kan in traditionele gezinnen. Dan heeft zij of het debat niet helemaal bijgewoond of niet naar het debat geluisterd, maar die conclusie kan zij niet trekken, want ik heb diverse mensen hier horen zeggen dat adoptie ook zou moeten kunnen plaatsvinden door minder traditionele vormen van samenleving. Dus mevrouw Todini moet niet zo snel dingen concluderen hier.

De Voorzitter
Mevrouw van Dijk, collega Todini is tussenbeide gekomen als rapporteur voor advies van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, die zich zal buigen over het probleem waarnaar ze heeft verwezen.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, de twee verslagen waarover wij thans discussiëren, gaan over het recht van kinderen, het recht van kinderen om kind te zijn, om op te groeien en zich te ontwikkelen onder veilige omstandigheden, en het recht van kinderen op een familie. Er zijn veel kinderen die vandaag de dag opgroeien onder onveilige omstandigheden en die blootstaan aan uitbuiting. Ik denk aan vluchtelingenkinderen, aan straatkinderen en aan kinderen die seksueel worden misbruikt of die gedwongen worden om langdurig en zwaar werk te doen. Ik denk aan alle verlaten kinderen die fundamentele veiligheid missen. Voor mij spreekt het vanzelf dat de kinderen in het centrum moeten staan van al onze politieke besluiten. De kinderen van vandaag zijn de volwassenen van morgen. Fundamentele veiligheid moet het recht van elk kind zijn.
Het verslag van het geachte lid Zimmermann over de bescherming van minderjarigen benadrukt op verdienstelijke wijze dat het van belang is om te waken over de rechten van het kind. Armoede en werkloosheid dragen ertoe bij, dat het kinderen ontbreekt aan geborgenheid en dat het gevaar groter wordt dat het slecht met ze afloopt. Wij moeten hiertegen optreden met alle beschikbare middelen. Het gaat erom, armoede te bestrijden en maatregelen te nemen om de werkgelegenheid in brede zin te vergroten, maar het gaat er ook om, te wijzen op de rechten van het kind in het dagelijks beleid. Er zijn maatregelen nodig om te voorkomen dat kinderen de dupe worden en om gedupeerde kinderen te beschermen en te resocialiseren, maar er zijn ook doelmatige maatregelen nodig om misbruik van kinderen in al zijn verschillende vormen met juridische middelen tegen te gaan.
Voor de EU is in dit verband natuurlijk een belangrijke rol weggelegd. Dat is de laatste maanden het duidelijkst tot uitdrukking gekomen in de strijd tegen seksueel misbruik van kinderen. In een aide-mémoire die ik op 27 september heb gepresenteerd, worden de geldende en geplande maatregelen en initiatieven binnen de Europese Unie uiteengezet. Het document heeft gediend als uitgangspunt bij het actieprogramma dat is vastgesteld tijdens het Wereldcongres over commerciële seksuele exploitatie van kinderen, dat in augustus jl. in Stockholm is gehouden. Sindsdien heeft de Commissie verschillende voorstellen gepresenteerd. Ten eerste een mededeling over misbruik van Internet. Daarin worden o.a. maatregelen voorgesteld om te voorkomen dat Internet wordt gebruikt als netwerk voor pedofielen of als middel om kinderporno te verspreiden. Ten tweede een groenboek over de bescherming van minderjarigen en de integriteit van het individu op het gehele audiovisuele terrein. De strijd tegen seksueel misbruik en pornografie neemt hierin neemt hierin een zeer belangrijke plaats in. Ten derde een mededeling betreffende maatregelen ter bestrijding van kindersekstoerisme. De Commissie zal o.a. het initiatief nemen voor een specifieke voorlichtingscampagne op EU-niveau tegen kindersekstoerisme.
Mijnheer de Voorzitter, er is ook een aanzienlijke vooruitgang op juridische terrein geboekt. De Raad heeft tijdens zijn bijeenkomst van 29 november besloten dat alle vormen van seksueel misbruik van kinderen, kinderhandel en bezit van pornografie onwettig dienen te zijn. Voorts zijn de lid-staten overeen gekomen om de wetten en regelingen die seksueel misbruik van kinderen verbieden, exterritoriaal toe te passen. Dat is ook van belang in de strijd tegen het sekstoerisme.
De Raad heeft ook besloten het mandaat van de European Drugs Unit niet te beperken tot illegale migratie, maar ook uit te breiden tot alle mensenhandel. De EDU dient ook een register op te stellen van deskundigen in de lidstaten, ter bestrijding van de internationale misdaad. In dit register zullen ook deskundigen op het gebied van de strijd tegen het seksueel misbruik van kinderen worden opgenomen. De Raad heeft verder een besloten tot een speciaal actieprogramma om concrete samenwerkingsprojecten ter bestrijding van mensenhandel en seksueel misbruik van kinderen te steunen. Via een programma onder de naam STOP zal subsidie kunnen worden verleend voor onderzoeksprojecten, opleidingen en seminars.
In het verslag van het geachte Parlementslid Zimmermann worden ook een aantal andere aspecten aan de orde gesteld. Ik wil speciaal de nadruk vestigen op de gevaarlijke situatie waar kinderen van buiten de Europese Unie vaak in belanden. Ze beschikken niet over het zelfde netwerk als hun leeftijdgenoten in het nieuwe land, en ik deel de opvatting uit het verslag dat wij hier op EU-niveau veel kunnen doen. Het centrum voor studies betreffende racisme en vreemdelingenhaat kan een belangrijke rol spelen bij het ondersteunen van concrete integratiemaatregelen. De Commissie overweegt ook maatregelen voor te stellen om gezinshereniging te vergemakkelijken. Ik wil ook benadrukken dat ik het volledig eens ben met de rapporteur inzake de belangrijke rol die vrijwilligersorganisaties juist op het gebied van het waarborgen van de rechten van kinderen kunnen spelen. De Commissie steunt al vele jaren het werk van de vrijwilligersorganisaties, o.a. wanneer deze proberen kindermishandeling te voorkomen en tegen te gaan. Ik ben trouwens van mening dat de samenwerking met deze organisaties verder dient te worden uitgebouwd.
Onze gemeenschappeljke inspanningen moeten doorgaan. Ik ben van mijn kant van plan om volgend jaar het initiatief te nemen tot meer maatregelen om de rechten van kinderen te waarborgen, vooral wanneer het gaat om seksueel misbruik van kinderen. Het verslag van mevrouw Zimmermann zal hiervoor natuurlijk een belangrijke basis zijn.
Mijnheer de Voorzitter, dan nu over het verslag van Carlo Casini over internationale adopties. Wij zijn het er allemaal over eens dat een kind recht heeft op een gezin, in de eerste plaats op zijn biologische gezin. Pas wanneer die mogelijkheid niet meer bestaat, dient het belang van het kind te worden behartigd door middel van adoptie, en dan liefst binnen de cultuur waartoe het kind behoort. Pas als deze mogelijkheden afwezig zijn, mag een adoptie naar een andere cultuur aan de orde komen. In adoptiekwesties moeten wij altijd het belang van het kind voor ogen houden. Dat is mijn vaste overtuiging, en ik juich het toe dat het resolutievoorstel van het geachte Parlementslid Casini nu net deze overtuiging weergeeft.
Om adopties van het ene land naar het andere land mogelijk te maken, is een goede internationale samenwerking nodig. Het Verdrag van Den Haag van 1993 verschaft een goed kader voor deze samenwerking. Het regelt de contacten tussen de verantwoordelijke autoriteiten in het land van oorsprong en het land van ontvangst. Het Verdrag behandelt ook de kwestie van de erkenning van adoptiebeslissingen, maar stelt het recht en het belang van het kind centraal. Ik ben het met de Heer Cassini eens dat de goedkeuring en ratificatie van het Verdrag een belangrijke stap is ter verbetering van de bescherming bij adopties. Van de lid-staten van de EU hebben tot nu toe acht landen het Verdrag ondertekend, maar slechts één land, namelijk Spanje, heeft het geratificeerd. Een snelle goedkeuring van het Verdrag is speciaal van belang omdat veel landen waaruit adoptiekinderen afkomstig zijn, al ver gevorderd zijn met de invoering van het Verdrag. Ik hoop dat de leden van dit Parlement eraan mee werken dat dit Verdrag in onze lid-staten van kracht wordt.
Een tweede belangrijke opgave is om ervoor te zorgen dat de adoptieprocedure snel verloopt en niet wordt vertraagd door langzame en ingewikkelde administratieve procedures. Ik wil graag twee voorbeelden geven. Het betekeningsverdrag wordt nu in de Raad besproken. Als dat er al zou zijn, zouden de relevante gerechtelijke documenten in een adoptieprocedure sneller in de lid-staten kunnen worden betekend. Ten tweede hebben wij het Grotius-programma, dat de samenwerking tussen degenen die binnen het rechtssysteem met adoptiekwesties bezig zijn, kan vergemakkelijken en intensiveren. Ik ben van plan om voor te stellen dat juist adoptiekwesties een van de hoofdrichtingen van dit programma worden.
Ik wil er met nadruk op wijzen dat adopties onomkeerbaar dienen te zijn. Het geadopteerde kind moet de zelfde zekerheid krijgen als het biologische kind. Het mag nooit zo zijn dat de adoptiefouders van het geadopteerde kind afstand kunnen doen. Volwassenen kunnen scheiden, maar een ouder kan nooit scheiden van zijn kind.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag eindigen met te benadrukken dat het bij bescherming van minderjarigen, net als bij adoptie, in de grond om hetzelfde gaat: de rechten van kinderen als zelfstandige individuen. Niemand zal langer de kwesties kunnen ontkennen waar zo lang over is gezwegen. Ik denk dan aan seksueel misbruik van kinderen. Niemand kan ontkennen dat ook de rechten van kinderen een integraal onderdeel zijn van de mensenrechten. Niemand hoort nog langer te kunnen beweren dat het geen enkele rol speelt voor de samenleving van morgen hoe wij onze kinderen behandelen. Wij moeten er daarom met gemeenschappelijke inspanningen voor zorgen dat kinderen beschermd en veilig opgroeien. Gecoördineerde maatregelen op Europees niveau moeten daarbij een belangrijke rol spelen. Wij moeten alle ter beschikking staande middelen gebruiken. Wij zullen dit voor ogen houden in de Commissie bij de voortzetting van ons werk en ook bij het werk waar wij voor de Intergouvernementele Conferentie aan meedoen, om op die manier de rechten van de kinderen meer centraal te stellen dan wij wellicht tot nu toe hebben gedaan.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0367/96) van de heer Kerr, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(94)0300 - C4-0151/94-94/0203(CNS)) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lid-staten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt al lang geleden sinds wij dit verslag voor het eerst in het Parlement bespraken. Het was zelfs een van de eerste opdrachten die ik in september 1994, toen de Commissie met de herziene richtlijn kwam, als nieuw lid kreeg. Het is zeer op zijn plaats dat wij deze vandaag bespreken in de discussies volgende op de voorbereidingen voor de bijeenkomst van de Raad in Dublin. Op die bijeenkomst zal de toekomst van Europa, de Intergouvernementele Conferentie, besproken worden, en ik zou willen beweren dat de richtlijn over de verworven rechten een van de sleutelelementen is in de opbouw van het sociale Europa, een belangrijk onderdeel van de dimensie die naar ik hoop op de besprekingen in Dublin dit weekeinde bevestigd zal worden.
Dit is een richtlijn uit 1977 die de werknemers in de Europese Unie ervan trachtte te verzekeren dat de Unie begaan was met de bescherming van hun rechten ten tijde van economische veranderingen ten gevolge van fusies, overnames en privatiseringen van de openbare naar de particuliere sector. Het was een poging om hen te verzekeren dat hun arbeidsvoorwaarden en salarissen beschermd zouden zijn bij een overname. De richtlijn werd in 1977 goedgekeurd maar werd jarenlang in de rechtbanken betwist, zelfs tot aan het Hof van Justitie. Uit vele van de arresten werd duidelijk dat de richtlijn voor alle lid-staten gold en van toepassing was op bijna alle situaties betreffende overnames, fusies en de overgang van ondernemingen. Dit werd een zeer belangrijk onderdeel van het Sociale Europa.
Het is helemaal geen geheim dat een aantal lid-staten, met name het Verenigd Koninkrijk, erop uit was om deze situatie te veranderen en om de richtlijn af te zwakken, en de Commissie stond onder druk om met een herziene richtlijn te komen. Er dient hier aan herinnerd te worden dat de toenmalige Britse minister van Arbeid, Michael Portillo, aan wie de heer Flynn zeker een goede herinnering bewaart, een brief schreef aan zijn collega, de minister van Buitenlandse Zaken, waarin hij zei: " Dit is een herziene richtlijn waar wij zeer op gebrand zijn, maar we moeten daar geen ruchtbaarheid aan geven, omdat we anders de andere leden van de Europese Unie zullen alarmeren als zij merken dat wij daar zo blij mee zijn" .
De richtlijn werd in september 1994 door de Commissie dus voorgesteld en kwam in oktober 1994 voor een eerste bespreking voor het Parlement. Ik wil er in dit verband aan herinneren dat in de besprekingen die wij in de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid en uiteindelijk in het Parlement zelf voerden - en bij mijn voorbereidingen voor vanavond heb ik nog even het debat bekeken van januari ll. duidelijk het standpunt werd ingenomen dat de oorspronkelijke herziene richtlijn, met name artikel 1, lid 1, en de afzwakking volgens onze mening van het buiten de werkingssfeer van de richtlijn houden van de uitbesteding van diensten, een grote zorg waren voor de commissie en het Parlement als geheel.
Na de besprekingen in het Parlement ging commissaris Flynn terug naar de Commissie waar hij de belofte kreeg dat de Commissie schrapping hiervan zou accepteren en dat men terug zou keren naar de oorspronkelijke formulering van de richtlijn in verband met de definities van een onderneming. Wij zijn heel blij dat hij dat gedaan heeft en de instemming van de Commissie heeft gekregen.
Sindsdien hebben de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid en de Commissie juridische zaken en rechten van de burger het overige gedeelte van de richtlijn besproken en dat is het eindresultaat van het verslag dat vanavond voor ons ligt. Er is een aantal amendementen maar die zal ik in dit stadium niet in detail bespreken. Wij hebben wat problemen gehad met de amendementen over liquidatie en faillissement. In onze besprekingen met de Commissie hebben wij getracht - en wij hebben zeer goed en nauw samengewerkt met de ambtenaren van de Commissie inzake dit verslag - om de wet te verduidelijken, om de wet te harmoniseren zodat deze in heel Europa een gemeenschappelijke basis zou hebben. Wij hebben in een aantal amendementen getracht dit te behandelen. Ik weet dat sommige leden van de commissie daar op het laatste ogenblik problemen mee hadden, dus hebben wij die amendementen in de commissie ingetrokken en vanavond leggen wij u ze als een geheel voor.
Ons standpunt ten aanzien van die amendementen is echter niet onwrikbaar en ik ben bereid om er met de leden over te discussiëren voordat wij morgen over het verslag stemmen. De situatie dient dringend opgehelderd te worden, om het onderscheid tussen liquidatie en faillissement als ondernemingen in moeilijkheden zijn duidelijk te maken en dat is wat die amendementen beogen.
Ik wil het kort over het amendement over de pensioenen hebben. Ik begrijp dat de Commissie dit niet zal kunnen goedkeuren maar het is belangrijk om de kwestie van de overdracht van pensioenrechten even te vermelden. Dit thema wordt in de Europese Unie alsmaar belangrijker. Vele werknemers zien dat hun pensioenrechten worden opgebouwd. Sommigen hebben meegemaakt dat deze pensioenen in het verleden bedreigd werden ten gevolge van overnames, fusies en overgangen. Ik weet dat de Commissie van mening is dat dit een subsidiariteitskwestie is, maar hier moet de Unie de koe bij de horens vatten. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk bedragen de pensioenrechten in totaal 750 miljard ecu terwijl in heel Europa de pensioenrechten die hieraan onderhevig zijn nog vele miljarden meer bedragen. Daar moeten wij ook iets aan doen.
Ik wil afronden met eer te betuigen aan de mensen die samen met mij aan dit verslag hebben gewerkt: Stephen Hughes, voorzitter van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, die ons in Singapore vertegenwoordigt op de Wereldhandelsorganisatie, Sue Waddington van deze commissie en van de Commissie rechten van de vrouw, Christine Oddy van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en ook de Europese Commissie. Ik hoop dat wij naar aanleiding van het debat vanavond een positieve reactie zullen krijgen en er morgen over kunnen stemmen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ik wens eerst de heer Kerr geluk met zijn uitstekend verslag, waarin hij er de Commissie op wijst dat bepaalde aspecten van haar voorstel de rechten van de werknemers heel negatief zullen beïnvloeden.
Ik wil het vooral hebben over de amendementen 4 en 9 in het verslag. Het gaat om amendementen die beantwoorden aan het advies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, dat ik heb voorbereid. Ik vraag het Parlement dan ook ze met eenstemmigheid goed te keuren, en verzoek de Commissie en de Raad ze - om de volgende redenen - over te nemen. De bepaling in artikel 1 van het Commissievoorstel dat de overgang van een enkele functie van een onderneming, vestiging of onderdeel ervan op zich geen overgang vormt, is een uiterst gevaarlijk voorschrift dat kan leiden tot fictieve overdrachten welke er uitsluitend op gericht zijn de rechten van de werknemers aan te tasten. Ook de bepaling in artikel 4 van het voorstel dat de lid-staten een bevoegde rechterlijke instantie de bevoegdheid mogen verlenen om bij insolventie bestaande arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen te wijzigen of te beëindigen, teneinde het voortbestaan van de betrokken onderneming, vestiging of onderdeel ervan veilig te stellen, kan leiden tot misbruiken, met name gefingeerde faillissementen die er eveneens op afgestemd zijn de rechten van de werknemers uit te hollen.
We wensen dan ook dat de term "overgang" in de richtlijn heel duidelijk wordt omschreven, en dringen erop aan dat de Commissie in haar voorstel preciseert dat de richtlijn van toepassing is op elke vorm van overgang die gevolgen heeft voor de werknemers. Voorts vragen we dat de in het voorstel opgenomen uitzonderingsbepalingen in geval van insolventie er niet toe leiden dat arbeidsovereenkomsten zonder instemming van de werknemers of hun vertegenwoordigers ongedaan gemaakt of gewijzigd worden. In een tijd dat de werknemers bijzonder zwaar worden getroffen door het stabiliteitspact, de convergentieprogramma's en een communautair werkgelegenheidsbeleid dat erop uit is hun rechten af te schaffen, hebben we nood aan voorschriften welke die rechten niet ondermijnen maar veilig stellen - zodat we bepalingen als die in het onderhavige voorstel voor een richtlijn best kunnen missen.

Mosiek-Urbahn
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, is er nog sprake van bescherming van werknemers als weliswaar bestaande arbeidsplaatsen ten dele kunnen worden verdedigd, maar tegelijkertijd talrijke arbeidsplaatsen worden bedreigd of definitief verloren gaan? Mogen we ons ermee tevredenstellen dat iemand die werk heeft, wordt beschermd, terwijl de kansen van de werklozen op een arbeidsplaats steeds verder afnemen?
Als rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger bevind ik mij in een moeilijk parket, aangezien ik op punten die ik uitermate belangrijk vind geen steun van de meerderheid heb ontvangen.
Kort twee punten. Het eerste is de vraag: wanneer is er sprake van een overgang? De Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft ervóór gestemd dat de door de Commissie voorgestelde formulering wordt gehandhaafd, namelijk overgang van een activiteit die gepaard gaat met de overgang van een economische eenheid die haar identiteit bewaart. De Commissie sociale zaken en werkgelegenheid pleit er veeleer voor dat de definitie uit 1977 blijft gelden. Dat laatste vind ik niet acceptabel. We hebben met het oog op de casuïstische rechtspraak van het Europees Hof van Justitie een duidelijke en ondubbelzinnige formulering nodig die vooral voorkomt dat bij alleen de overgang van een activiteit - herinnert u zich de zaak Christel Schmidt - de richtlijn wordt toegepast. Het voortbestaan van deze situatie zal zwaarwegende gevolgen hebben voor de economie en het werkloosheidscijfer in de lid-staten verder doen toenemen. Ik zou willen dat de precisering die ik heb voorgesteld, zou zijn aangenomen.
Het tweede belangrijke punt betreft de insolventieprocedures. De insolventieprocedure wordt opgenomen, maar daarbij wordt een onderscheid gemaakt tussen sanerings- en liquidatieprocedures. Ook dit beschouw ik als een nadeel voor de werknemers. In plaats van te kiezen voor een sanering in het kader van een niet op ontbinding gerichte insolventieprocedure, waarbij de eventuele nog levensvatbare bedrijfsonderdelen worden voortgezet en een vergaande afbraak van werkgelegenheid wordt voorkomen, wordt veeleer gekozen voor een procedure die gericht is op liquidatie, waarbij uit ervaring is gebleken dat er meer arbeidsplaatsen verloren gaan. Daarom kan ik ter afsluiting slechts opnieuw verwijzen naar de aan het begin door mij gestelde vragen.

Waddington
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Kerr graag gelukwensen met dit verslag. Er is een enorme hoeveelheid werk in gekropen en toen wij deze aangelegenheid in januari 1996 in de Vergadering bespraken bestond de grootste zorg van het Parlement erin om de Commissie ervan te overtuigen dat de nieuwe definitie van een overgang, te weten artikel 1, lid 1, uit de voorgestelde herziening van de richtlijn moest verdwijnen, aangezien die nieuwe definitie de uitbesteding van diensten buiten de werkingssfeer van de richtlijn zou houden.
Toen ik in dat debat het woord voerde als rapporteur van de Commissie rechten van de vrouw, heb ik uitgelegd dat die herziening een negatieve invloed zou hebben voor met name vrouwelijke werknemers. Ik heb onderzoeken geciteerd die uitgevoerd waren door de Commissie gelijke kansen in het Verenigd Koninkrijk, die onderzocht had welke gevolgen de overgang van activiteiten had voor de behandeling van mannen en vrouwen. Dit onderzoek wees uit dat als de richtlijn niet zou worden toegepast op de openbare sector, vrouwelijke werknemers dan meer kans hadden dan mannen om hun baan te verliezen, dat er in hun salaris geknipt zou worden of dat hun pensioenrechten aangetast zouden worden. Ik ben dan ook bijzonder verheugd dat commissaris Flynn er mee heeft ingestemd om deze nieuwe definitie uit de herziene richtlijn te verwijderen.
Maar de Commissie rechten van de vrouw heeft nog een ander amendement ingediend dat de steun heeft gekregen van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, dat wij in het licht van de ervaring zeer belangrijk achten. Dit is amendement 15 dat bepaalt dat de lid-staten alle discriminatie moeten verbieden bij de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de richtlijn. Ik zeg opzettelijk "in het licht van de ervaring" omdat wij ons realiseren hoe kwetsbaar bepaalde groepen werknemers zijn als er een overgang plaatsvindt. Dit zijn de groepen die werk verrichten dat een relatief lage status geniet maar dat wel essentieel is, zoals schoonmaken en verzorgende beroepen. In de meeste gevallen zijn dat voornamelijk vrouwen.
Ik wil de aandacht vestigen op een recent voorbeeld dat Unison, een vakbond voor de openbare dienstverlening, mij heeft gegeven. Ten gevolge van het feit dat in Noord-Ierland momenteel nationale gezondheidsdiensten worden uitbesteed aan een particuliere onderneming, zijn meer dan 500 werknemers, voornamelijk vrouwen, in oktober dit jaar twee weken in staking gegaan, omdat de nieuwe onderneming hun salaris heeft verlaagd, een verschillend salaris heeft ingevoerd voor mannen en vrouwen hoewel zij hetzelfde werk verrichten, loonverschillen heeft ingevoerd voor werknemers in verschillende delen van Noord-Ierland en gebruik heeft gemaakt van werkzoekenden om de staking te doorbreken. Wellicht moeten deze zaken via de rechtbanken geregeld worden, omdat de onderneming mogelijk de nationale en Europese wet heeft overtreden, maar het toont wel aan dat wij een richtlijn nodig hebben om werknemers te beschermen tegen discriminatie en om hen enige zekerheid te verschaffen als er een overgang plaatsvindt.

De Voorzitter
Het debat over het verslag van de heer Kerr wordt thans onderbroken en te 21.00 uur voortgezet.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-1226/96).
Vraag nr. 1 van Arlene McCarthy (H-0911/96):
Betreft: Plaatselijke en regionale territoriale werkgelegenheidspacten
Welke maatregelen overweegt de Raad, nu de Britse eerste minister John Major en de minister van Werkgelegenheid, Gillian Shephard, hoewel het VK op de Europese Topbijeenkomsten van Essen, Madrid en Florence de werkgelegenheidsstrategie heeft onderschreven, aan voorzitter Santer en aan Commissaris Flynn schriftelijk te kennen hebben gegeven dat zij weifelend staan tegenover uitvoering van de plaatselijke en regionale territoriale werkgelegenheidspacten van de Commissie, om het VK te overtuigen dat het nuttig is deze experimentele actieprogramma's te onderschrijven en haar over te halen niet te kiezen voor afzijdigheid wat betreft de plaatselijke en regionale territoriale werkgelegenheidspacten? Betekent dit dat het VK tijdens de Top van Dublin de enige lid-staat is zonder experimenteel actieprogramma voor plaatselijke en regionale territoriale werkgelegenheidspacten?

Mitchell
Na het initiatief van de Commissie inzake plaatselijke ontwikkeling en werkgelegenheid en de conclusies van de Europese Raad van Cannes en Madrid, heeft de Europese Raad van Florence alle lid-staten uitgenodigd om, daar waar dat mogelijk was, regio's of steden uit te kiezen om kandidaat te zijn voor de deelname aan proefprojecten voor plaatselijke en territoriale werkgelegenheidspacten met de bedoeling om dergelijke pacten in de loop van 1997 ten uitvoer te leggen.
Zoals werd aangekondigd op de Europese Raad van Florence heeft het Ierse voorzitterschap in Dublin op 11 en 12 december een conferentie georganiseerd over plaatselijke werkgelegenheidsinitiatieven. Het onderwerp is ook besproken op de ministersconferentie die plaats heeft gehad in Ballyconnel op 14 en 15 november. Op deze conferentie kwam de invloed op de werkgelegenheid aan bod van de structuurfondsen, de territoriale werkgelegenheidspacten en het cohesieverslag van de Commissie. Er was een ruime consensus over de benadering die de Commissie had voorgesteld en die erin bestaat om op experimentele basis pacten op regionaal of plaatselijk niveau in te stellen. Voorts was men het erover eens dat de territoriale werkgelegenheidspacten de instellingen en tradities van verschillende lid-staten dienen te reflecteren.
Hoewel er in de lid-staten en met name in mijn eigen land vele zinvolle voorbeelden zijn van strategieën om steun te krijgen voor de plaatselijke economische ontwikkeling en voor het creëren van werkgelegenheid, is het op dit ogenblik aan de afzonderlijke lid-staten om te beoordelen of het al dan niet wenselijk is om dergelijke projecten te bevorderen.

McCarthy
Dank u, mijnheer Mitchell. Ook dank ik uw fungerend voorzitter die mij uitgenodigd heeft voor het seminar in Ballyconnel. Ik heb inderdaad geluisterd naar de punten die u gemaakt heeft maar het spijt me te moeten opmerken dat u mijn vraag niet beantwoord heeft. Ik wilde weten of wij inderdaad een opt-out hebben en of de regering van het Verenigd Koninkrijk u officieel heeft meegedeeld dat zij voor die specifieke Raad geen experimentele actieprogramma's zal indienen.
Ik wilde u vragen of het niet betekent dat plaatselijke en regionale partners hun eigen projecten bij de Commissie moeten kunnen indienen. Ik spreek als vertegenwoordiger van een regio die naar aanleiding van die Raadsvergaderingen veel tijd heeft gespendeerd aan het opstellen van een eigen werkgelegenheidspact. Nu moeten we die regio dus gaan vertellen dat dit pact niet ingediend kan worden. Bent u niet teleurgesteld dat het initiatief dat u heeft voorgesteld niet door de regering van het Verenigd Koninkrijk wordt aangemoedigd?

Mitchell
Ten eerste wil ik erop wijzen dat de Raad nooit gevraagd is om zich bezig te houden met het specifieke thema dat ter sprake komt in de vraag van de geachte afgevaardigde. Het is aan de Commissie en niet aan de Raad om de beleidsmaatregelen, wetteksten en andere besluiten die op het niveau van de Unie genomen worden, ten uitvoer te leggen.
Toevallig ben ik de minister die verantwoordelijk is voor de plaatselijke ontwikkeling in Ierland. In Ierland benaderen wij de plaatselijke ontwikkeling op een zeer progressieve wijze, gebaseerd op 12 proefprojecten. Het is een benadering die op een specifiek gebied is afgestemd en die veel wegheeft van de aanpak die de Raad momenteel hanteert voor de territoriale pacten. In de manier waarop de Raad zijn werk verricht steunt hij inderdaad zwaar op de ervaring in Ierland.
We hebben de 12 proefprojecten uitgebreid tot 38 in ieder gebied in Ierland dat een achterstand heeft. Dit is een geïntegreerde benadering waarin de onderliggende oorzaken van langdurige werkloosheid worden aangepakt: aanvullend onderwijs, aanvullende opleiding, verbeteringen voor het milieu, het ter beschikking stellen van geld voor het scheppen van banen in ondernemingen die uit één tot vijf personen bestaan. Wij schatten dat er op die manier in de regio zo'n 8000 banen gecreëerd zullen worden. Ook houden wij rekening met de woonomstandigheden. De omstandigheden waarin mensen leven zijn van invloed op de werkmogelijkheden, met name als zij in overvolle, donkere, dompige flatcomplexen wonen die beheerd worden door plaatselijke overheden. Het beheer van die complexen is een onderdeel van het plan - alles past in elkaar als vijf vingers in een handschoen.
Ik ben hierover dermate enthousiast, dat ik werkelijk geloof dat dit iets is dat voor en in elke lid-staat beschikbaar dient te zijn en, dat niet alleen, het kan worden toegepast in de 11 onderschrijvende lid-staten. Ik zou dus graag zien dat er een centrum van uitmuntendheid komt en ik zou ook zeker graag willen dat de ervaring die wij in Ierland hebben, gedeeld wordt met andere lid-staten.
Het stelt me teleur dat er niet nog meer lid-staten zijn die gebruik hebben gemaakt van initiatieven voor plaatselijke ontwikkeling, omdat er op iedere Europese Topbijeenkomst vanaf Essen melding van is gemaakt. Het is niet aan mij om andere lid-staten de les te lezen over de manier waarop zij hun werk moeten doen maar er bestaat een OESO-verslag over de plaatselijke ontwikkeling in Ierland en ik zou iedere lid-staat willen aanbevelen om het te lezen.
Het heeft wel iets weg van de beweging van de Credit Union - ik weet niet of er in alle lid-staten iets dergelijks bestaat. Er zijn in het begin misschien mensen geweest die dit van de hand trachtten te wijzen als een soort van georganiseerde instelling voor het lenen van geld, en er zijn ook mensen die de plaatselijke ontwikkeling verwerpen als gewoon het zoveelste project. Dat is niet het geval. Dit is een geïntegreerde benadering die zich richt op specifieke gebieden waar de nood het grootst is. De benadering is precies afgestemd op de behoeften van het gebied en kan naar mijn mening worden toegepast in alle gebieden van de Unie die een achterstand hebben, zowel op het platteland als in de steden. Ik beveel het OESO-verslag over de plaatselijke ontwikkeling in Ierland aan als een studie waarbij alle lid-staten baat kunnen hebben.

Murphy
Ik dank de minister voor zijn opmerkingen, maar ik zou toch nog even willen terugkomen op een aantal punten die mevrouw McCarthy ter sprake heeft gebracht. Denkt de minister dat de regering van het Verenigd Koninkrijk de enige zal zijn op de Top van Dublin die geen plaatselijke en territoriale werkgelegenheidspacten voor deze actieprogramma's voorlegt? Als dat het geval is, zou de minister dan kunnen zeggen of hij in een positie is om te trachten de Britse regering ervan te overtuigen om van idee te veranderen en om hier in 1997 wel aan mee te doen? Net als mevrouw McCarthy kan ook ik hem mededelen dat mijn regio vele voorstellen zou kunnen indienen die op een stevige basis steunen en die in aanmerking zouden kunnen komen voor deze plaatselijke en territoriale werkgelegenheidspacten, men name een project dat is opgesteld door een van de plaatselijke overheden in mijn gebied, Sandwell Council. Het project is zo goed dat het direct in aanmerking zou komen en van start zou kunnen gaan. Zou hij commentaar kunnen geven op mijn vragen en zou hij een algemene opmerking kunnen plaatsen over de bereidheid van het Verenigd Koninkrijk?

Mitchell
Het is niet aan de Raad om de lid-staten voor te schrijven wat zij moeten doen, maar ik ben zo enthousiast over de hele idee van plaatselijke ontwikkeling en werkgelegenheidspacten dat ik persoonlijk bereid zou zijn om mij op dit vlak in te zetten als pleitbezorger. Wij moeten doen wat we kunnen voor de meest benadeelde gemeenschappen binnen de Unie - of deze zich nu op het platteland of in de steden bevinden -, waarbij we van elkaars ervaringen kunnen leren en dat is in het voordeel van de Unie en van de burgers.
Ik weet niet of het Verenigd Koninkrijk de enige lid-staat zal zijn. Elk land dat in Dublin wellicht nog niet in een positie is om zich hierbij aan te sluiten, besluit wellicht op een later tijdstip om voorstellen in te dienen. Maar het is zeker zo dat ik deze kwestie aan de orde heb gesteld in gesprekken met ministers in het Verenigd Koninkrijk. Wij hebben een minister van de Britse regering uitgenodigd voor de conferentie in Dublin en als ik me goed herinner was hij op de conferentie vertegenwoordigd.

Howitt
Ik kan me voorstellen dat u een andere lid-staat niet de les wil lezen, maar wellicht wist u nog niet dat er volgende week in Dublin volgens de Europese Commissie op zijn minst 60 voorstellen voor territoriale werkgelegenheidspacten zullen worden ingediend door tenminste 12 lid-staten. De Commissie heeft een brief ontvangen van mevrouw Gillian Shephard, de Britse minister van Onderwijs, waarin staat dat GrootBrittannië deze voorstellen niet ten uitvoer zal leggen omdat deze niet meer zouden zijn dan een afspiegeling van de in het Verenigd Koninkrijk reeds bestaande werkgelegenheidspartnerschappen. Nu meen ik uit uw enthousiaste commentaar te mogen opmaken dat u het daarover niet met haar eens bent. Mag ik u vragen, zoals de Commissie mij reeds bevestigd heeft, of Groot-Brittannië onder de territoriale werkgelegenheidspacten op een later tijdstip voorstellen zal kunnen indienen, indien de Britse regering op een later tijdstip van mening verandert, of indien de Britse regering zelf verandert? Zou u dat als lid van de Raad toejuichen?

Mitchell
Mijn opvatting is dat als de Britse regering op een later tijdstip van idee zou veranderen, deze dan net als de andere regeringen kans maakt om deel te nemen aan de territoriale pacten. Persoonlijk ben ik inderdaad ook teleurgesteld omdat ik vind dat er in alle lid-staten ruimte te over is voor plaatselijke ontwikkeling. Hoewel er in de lid-staten soortgelijke programma's bestaan, is de hele benadering van het partnerschap die in het pakket van voorzitter Santer is benadrukt - waarbij men naar mijn mening sterk steunt op de ervaring in Ierland -, uniek in de zin dat het gemeenschappen in staat stelt en, belangrijker nog, van hen verlangt om hun verantwoordelijkheden op te nemen. Het is een benadering waarbij men bij de aanpak van deze problemen in de gemeenschap wordt aangemoedigd zijn verantwoordelijkheid op te nemen en waarbij de ondernemerszin wordt bevorderd omdat de gemeenschappen in staat worden gesteld om zelf deze problemen ter hand te nemen. Ik ben er werkelijk van overtuigd dat deze nieuwe benadering bij alle lid-staten in de smaak zal vallen.

De Voorzitter
Aangezien de vraagsteller niet aanwezig is, vervalt vraag nr. 2.

De Voorzitter
Vraag nr. 3 van Bernd Posselt (H-0921/96):
Betreft: Situatie in Noord-Kaukasus
Kan de Raad mededelen hoe hij de huidige politieke situatie in Tjetsjenië, Ingoesjetië en Dagestan beoordeelt en hoe de planning van de humanitaire hulp voor 1997 eruit ziet?

Mitchell
De Raad is van mening dat er aanzienlijke vooruitgang is geboekt inzake een vreedzame regeling van het conflict in Tjetsjenië. Op 25 november heeft de Raad van Algemene Zaken de overeenkomsten toegejuicht die op 23 november gesloten werden tussen de Russische premier Chernomyrdin en de leider van de Tjetsjeense interimregering Maskhadov. Ook het besluit van president Jeltsin om alle Russische troepen uit Tjetsjenië terug te trekken, dat eveneens op 23 november werd genomen, is belangrijk.
Voorts heeft de Raad nota genomen van het feit dat men voornemens is om in januari volgend jaar presidentsen parlementsverkiezingen te houden. Tegelijkertijd erkent de Raad echter dat er nog heel wat werk ligt te wachten en spreekt hij de hoop uit dat beide zijden de aangegane verbintenissen zullen blijven respecteren. Gedurende dit hele conflict heeft de Raad steeds benadrukt er rotsvast in te geloven dat politieke onderhandelingen het enige middel zijn om tot een duurzame politieke regeling in Tjetsjenië te komen. De Raad is ervan overtuigd dat de steungroep van de OVSE in Grozny een waardevolle bijdrage kan leveren aan het in stand houden van de dialoog die tussen de partijen tot stand is gekomen, waarbij de volledige eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden wordt bevorderd en de toegang voor internationale humanitaire hulp wordt gewaarborgd. De steun van beide zijden voor de rol van de OVSE is zeer welkom.
De situatie in Ingoesjetië of Dagestan is door de Raad niet besproken. Niettemin zou de Raad er in geïnteresseerd zijn dat de stabiliteit in de regio niet beïnvloed wordt door de situatie in Tjetsjenië. ECHO, het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap, heeft in 1996 meer dan 7, 4 miljoen ecu toegewezen aan internationale steun verlenende agentschappen en NGO's in Tjetsjenië en Noord-Kaukasus. In totaal is er sedert 1994 een bedrag van meer dan 33, 7 miljoen ecu betaald ter ondersteuning van humanitaire activiteiten in de regio. Bij de derde bijeenkomst van de commissie voor humanitaire hulp op 31 oktober 1996, hebben de lid-staten hun goedkeuring gehecht aan een pakket van 2, 2 miljoen ecu dat de laatste fase vertegenwoordigt van het globale plan van ECHO voor 1996. Het laatste steunpakket zal worden toegekend aan het Internationale Comité van het Rode Kruis en aan NGO's voor het verstrekken van voedsel, water en geneesmiddelen. Het globale plan beslaat een periode van vier maanden tot eind februari 1997.

Posselt
Ik dank u voor het uiterst nauwkeurige antwoord en heb naar aanleiding daarvan nog twee korte vragen. Ten eerste: zal de Raad waarnemers sturen naar de verkiezingen in Tsjetsjenië op 25 januari? Ten tweede: wat vindt de Raad van de situatie in het buurland Georgië, waar de mensenrechten weer steeds vaker in grove mate worden geschonden?

Mitchell
Voor wat Georgië betreft, geloof ik niet dat de Raad zich in het recente verleden over de situatie daar gebogen heeft, maar ik zal dit thema met mijn collega's bespreken en het aan de geachte afgevaardigde laten weten.
In verband met de waarnemers kan ik opmerken dat als de Europese Unie daar een uitnodiging voor ontvangt, zij normaliter waarnemers zendt wanneer er verkiezingen plaatsvinden. Tot op heden hebben wij geen uitnodiging ontvangen voor een waarneming tijdens de Tjetsjeense verkiezingen. Indien dat alsnog gebeurt, dan zal die uitnodiging zorgvuldig en positief beoordeeld worden.

De Voorzitter
Vraag nr. 4 van Anne McIntosh (H-0925/96):
Betreft: Afschaffing van belastingvrije verkoop
De Raad heeft gezegd zich in te willen zetten voor de afschaffing van belastingvrije verkoop. Is er tegen deze achtergrond onderzoek verricht naar de gevolgen van een dergelijke maatregel voor de werknemers in de vervoerssector, met name op lucht- en zeehavens?
Is de fungerend voorzitter niet ook van mening dat er in de reisindustrie banen op de tocht komen te staan indien de belastingvrije verkoop wordt afgeschaft?
Welke voorstellen voor tegenmaatregelen gaat de Raad doen om de negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid te compenseren?

Mitchell
Toen de Raad de richtlijn goedkeurde om vanaf 1 januari 1993 de fiscale grenzen af te schaffen, besloot hij een einde te maken aan de belastingvrije verkoop aan reizigers binnen de Gemeenschap. De Raad was van mening dat in een interne markt zonder fiscale grenzen er niet langer redenen waren voor belastingvrije verkoop aan personen die reizen binnen een dergelijke ruimte zonder grenzen. Ik wil evenwel de aandacht van de geachte afgevaardigde vestigen op het feit dat reizigers die het grondgebied van de Gemeenschap verlaten, nog wel recht hebben op een belastingvrije verkoop. De Raad was er zich van bewust dat de afschaffing van de belastingvrije verkoop voor reizigers binnen de Gemeenschap in de betrokken sectoren economische moeilijkheden kon veroorzaken en sociale repercussies kon hebben. Daarom heeft de Raad toestemming gegeven om de belastingvrije verkoop voort te zetten gedurende een overgangsperiode die op 30 juni 1999 afloopt.
Tijdens zijn bijeenkomst van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën op 11 december 1996, heeft het voorzitterschap voorgesteld om de Commissie een studie te laten verrichten naar de economische en sociale gevolgen van de beëindiging van de belastingvrije verkoop. Sommige lid-staten hebben echter geen steun aan dit voorstel verleend.

McIntosh
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Ik heb begrip voor de problemen om met deze studie van start te gaan. Voortgaande echter op mijn vraag, waarin ik u vroeg of de Raad voornemens is tegenmaatregelen te nemen indien er een negatieve invloed is op de werkgelegenheid, is het toch duidelijk dat er behoefte is aan een studie om dat punt te evalueren. Is de fungerend voorzitter het niet met mij eens dat zijn land en het mijne, dat beide eilanden zijn, aan hogere kosten blootgesteld zullen worden die niet langer gesubsidieerd zullen worden via belastingvrije verkoop? Aangezien er na 1999 geen subsidie meer zal zijn, zullen de reiskosten per bus of auto stijgen, aangezien deze niet langer gesubsidieerd kunnen worden door belastingvrije verkoop.
Kan hij ook een beoordeling geven van het effect op het toerisme in de landen van Zuid-Europa, indien dit betekent dat Ierse toeristen nu liever naar Noord-Afrika, Turkije of andere landen buiten de Unie zullen gaan, in plaats van naar Spanje, Portugal, Italië en Griekenland? Vindt hij voorts ook niet dat de afschaffing van belastingvrije verkoop het reizen duurder zal maken, waarbij de geest van het Verdrag wordt overtreden, dat ijvert voor een steeds nauwere unie van de volken van Europa?

Mitchell
Deze vraag is belangrijk voor die lid-staten die een eiland zijn. Een cijfer dat ik onlangs gelezen heb, wijst uit dat er in de gehele Unie zo'n 140.000 banen zijn die rechtstreeks of zijdelings en geheel of gedeeltelijk verband houden met deze belastingvrije verkoop. Een ander gevolg voor eilanden is dat de kosten van vluchten zouden kunnen stijgen. Zo profiteren vele luchtvaartmaatschappijen van de belastingvrije verkoop, wat hen in staat stelt om tegen lagere kosten te werken. Deze kwestie is dus van rechtstreeks belang voor een aantal lid-staten, en niet in de laatste plaats mijn eigen land.
Ik zou graag zien dat er een studie wordt verricht, voordat er beslissingen worden genomen en ik zou ook graag willen dat die studie onpartijdig is en zo spoedig mogelijk wordt uitgevoerd. Maar toen het voorzitterschap dit onlangs voorstelde, was er jammer genoeg niet voldoende steun voor. We zullen echter blijven proberen om die steun alsnog te krijgen, omdat ik vind dat er op zijn minst een studie moet worden verricht voordat er beslissingen worden genomen. Er zijn lid-staten die vinden dat in een interne markt geen plaats is voor belastingvrije verkoop. Bij alle maatregelen die wij treffen moeten wij echter rekening houden met de implicaties van die maatregelen. Ik wil graag dat er een studie wordt verricht zodat als wij een besluit nemen, de feiten en cijfers voor ons liggen.

Cushnahan
Zoals u waarschijnlijk weet heb ik in juni dit jaar gelobbyd bij uw collega's, minister Quinn en minister Michael Lowry, en heb ik erop aangedrongen dat het Ierse voorzitterschap dit op diende te nemen als een van zijn programmapunten. Ik ben bijzonder ingenomen met het initiatief van minister Quinn, ook al waren de resultaten niet succesvol. U heeft gelijk dat er volgens de schattingen direct of indirect 140.000 banen verloren zouden gaan, een omzetverlies van zo'n 4 miljard ecu. En natuurlijk is het andere cijfer een stijging van de landingsrechten en luchtvaarttarieven, wat weer een negatieve invloed zal hebben op het toerisme en een zeer negatieve invloed op de levensvatbaarheid van de regionale luchthavens. In de tijd die u nog rest zou ik graag van u vernemen of de Raad bereid zou zijn om zich te buigen over manieren waarop deze tijdslimiet vermeden kan worden en mogelijke alternatieve beleidsmaatregelen kan onderzoeken als compensatie voor de negatieve invloed op regionaal gebied en op het gebied van het toerisme. Maar eigenlijk is het toch wel zeer tegenstrijdig dat de Raad het enerzijds heeft over initiatieven om werkgelegenheid te creëren, en anderzijds een beleid voortzet waarmee zo'n 140.000 banen zullen verdwijnen.

Mitchell
Ik weet dat de geachte afgevaardigde, John Cushnahan, deze kwestie heeft aangekaart bij de ministers die hij noemde en, wegens druk van mijzelf en van andere leden van het Parlement, waaronder ook andere Ierse Parlementsleden, is deze kwestie op de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën ter sprake gebracht door de Ierse minister van Financiën als fungerend voorzitter. Ik zou zeker graag willen dat er een studie wordt uitgevoerd en wij zullen druk blijven uitoefenen opdat dit inderdaad gebeurt en de benodigde instemming in de Raad trachten te krijgen om die studie te laten uitvoeren. Ik denk dat wij praktisch moeten zijn in onze benadering van de zaken van de Unie en dat wij met de praktische implicaties van een dergelijke studie rekening moeten houden. Ik zal straks in dit Vragenuur vragen beantwoorden met betrekking tot alcohol in andere lid-staten waar de uitzonderingsregeling is verlengd en met betrekking tot de mogelijkheid om besprekingen te voeren per lid-staat die specifieke problemen heeft. Ik denk dat wij in alle besluitvormingsprocessen rekening moeten houden met de besluiten die wij treffen en om dat te kunnen doen denk ik dat er een studie verricht moet worden. Wij zullen druk blijven uitoefenen om te bewerkstelligen dat die studie wordt uitgevoerd.

Cox
Ik ben blij met de nadruk die de fungerend voorzitter legt op het verrichten van een studie. Maar daarvoor moet de Raad eerst zijn instemming geven en de minister zei dat het Ierse voorzitterschap hier enkele weken geleden om gevraagd heeft, maar zonder succes. Kan de minister mij zeggen of het al dan niet waar is dat slechts twee lid-staten positief hebben gereageerd op het initiatief? Als dat zo is dan weten we tenminste hoe zwaar de te leveren politieke strijd zal worden om te bewerkstelligen dat er een concessie wordt gedaan - wat ik het allerminste vind - om deze studie te laten uitvoeren. Op zichzelf is dat een eerste vereiste voor de kwestie waar het eigenlijk om gaat, namelijk om te vechten voor de handhaving van deze specifieke mogelijkheid van belastingvrije verkoop.

Mitchell
Ik heb hier in mijn stukken niet het aantal lid-staten dat dit initiatief al dan niet ondersteund heeft. Er was op dat tijdstip geen meerderheid voor het voorstel. Ik denk dat wij in de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën op zijn minst een gekwalificeerde meerderheid nodig hebben om het verslag te herzien en uit te voeren volgens de lijnen die ik heb voorgesteld en zo zag het er niet naar uit toen de fungerend voorzitter het voorstelde. Wij zullen evenwel blijven proberen om hierover de nodige consensus te bereiken omdat het voor een aantal lid-staten een belangrijke zaak is. Het minste dat wij kunnen doen is naar mijn mening een studie laten uitvoeren, zodat wij ons besluit kunnen baseren op feiten, zoals deze van invloed zijn op de burgers van de Unie.

De Voorzitter
Vraag nr. 5 is door de vraagsteller ingetrokken.
Vraag nr. 6 van Otto von Habsburg (H-0933/96):
Betreft: Vrij verkeer tussen de Europese Unie en de geassocieerde landen
Het is moeilijk te begrijpen dat vandaag de dag nog - met name in de betrekkingen tussen de Baltische Staten en de Europese Unie - een visumplicht van kracht is die de economische en politieke ontwikkeling van deze landen remt.
Is het niet de hoogste tijd dat hier tussen de lid-staten van de EU en de met hen geassocieerde staten de visumplicht wordt afgeschaft en aldus voor de burgers van deze landen het vrij verkeer wordt ingevoerd?
Bestaat er in dit opzicht een plan van de Raad en is deze bereid beslissende stappen in deze richting te ondernemen? Wanneer mag een duidelijk besluit in deze kwestie tegemoet worden gezien?

Mitchell
In antwoord op de vraag van de geachte afgevaardigde wil ik erop wijzen dat de Raad op 25 september 1995 een verordening heeft goedgekeurd waarbij de derde landen worden vastgesteld wier onderdanen in het bezit moeten zijn van een visum bij het passeren van de buitengrenzen van de lid-staten. Geen van de Baltische landen staat op de gemeenschappelijke lijst die bij die verordening is gevoegd.
Dat betekent niet dat de onderdanen van die landen geen visum nodig hebben om bepaalde lid-staten binnen te komen. Krachtens artikel 2, lid 1 van de verordening bepalen de lid-staten aan welke visumvereisten de nationalen van derde landen, die niet op de gemeenschappelijke lijst staan, moeten voldoen. Op die basis hebben sommige lid-staten er hun eigen redenen voor - waarover de Raad geen supervisie heeft - om te verlangen dat onderdanen van de Baltische staten over een visum beschikken wanneer ze dat land binnengaan.

von Habsburg
Fungerend voorzitter van de Raad, vindt u ook niet dat deze houding van bepaalde lid-staten geheel indruist tegen de geest van onze Unie en vooral tegen de geest van de associatie-akkoorden die wij gesloten hebben met deze Baltische staten en die zich nu voorbereiden om lid van onze Unie te worden? Is het daarom niet de taak van de Raad om alles in het werk te stellen teneinde ervoor te zorgen dat de Baltische staten spoedig worden opgenomen op de lijst van landen wier burgers andere landen van de Europese Unie zonder visum kunnen binnenkomen, wat een maatregel zou zijn die geheel past in de lijn van de Europese evolutie die wij nastreven?

Mitchell
Ik heb reeds gezegd dat krachtens de Raadsverordeningen waarnaar ik heb verwezen, de lidstaten de mogelijkheid hebben om, als zij dat noodzakelijk achten, een visum te verlangen van de onderdanen van de Baltische staten om hun grondgebied binnen te gaan. Het voorzitterschap hoopt dat de burgers van Estland, Letland en Litouwen over het gehele grondgebied van de Europese Unie vrij zullen kunnen reizen en dat zulks spoedig het geval zal zijn.
Persoonlijk ben ik het ermee eens dat de geest van de associatie-akkoorden die wij met deze landen hebben dit vrije verkeer mogelijk maakt en bepaalde lid-staten laten dat vrije verkeer ook toe.

De Voorzitter
Vraag nr. 7 van Jonas Sjöstedt (H-0934/96):
Betreft: Het Eurodac-register
Het door de Raad tijdens de vergaderperiode van oktober gegeven schriftelijke antwoord op mijn vraag inzake Eurodac (H-0815/96 ) is zeer ontwijkend voor wat betreft de inhoud van het register. Ik ben van mening dat de Raad een bepaalde mening behoort te hebben over zijn eigen voorstel voor een overeenkomst. Daarom zou ik de Raad het volgende willen vragen:
Zijn er wijzigingen aangebracht in het voorstel voor een overeenkomst die een aanpassing inhouden van de leeftijdsgrens voor personen die geregistreerd moeten worden of die inhouden dat de gegevens uit het register worden geschrapt zodra de betreffende geregistreerde persoon een verblijfsvergunning heeft gekregen in een lid-staat?

Mitchell
Het spijt me dat de geachte afgevaardigde vond dat het antwoord op zijn vorige vraag ontwijkend was. Ik kan hem verzekeren dat het juist de bedoeling was om een eerlijke en accurate beschrijving te geven van de huidige situatie met betrekking tot de kwesties die hij aan de orde heeft gesteld. Ik moet erop wijzen dat de besprekingen over het ontwerp van de Eurodac-overeenkomst in een betrekkelijk vroeg stadium verkeren en jammer genoeg betekent dit dat er geen definitieve informatie is die ik de geachte afgevaardigde kan verstrekken over de twee zaken in kwestie.
Wellicht helpt het als ik toelicht hoe de huidige stand van zaken in verband met de ontwerp-overeenkomst is. Nadat de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken had vastgesteld dat het technisch gezien haalbaar is om een geautomatiseerd systeem op te zetten voor het uitwisselen en vergelijken van vingerafdrukken van asielzoekers, heeft het Italiaanse voorzitterschap in maart 1996 een eerste ontwerp-overeenkomst voorgelegd betreffende de oprichting van Eurodac. Sedertdien heeft de Raad geen gedetailleerde besprekingen gevoerd over de ontwerp-overeenkomst, maar heeft hij op zijn zittingen in maart en in juni 1996 instructies gegeven aan de betrokken instanties om hun werk voort te zetten. Het werk wordt dus verdergezet en betreft het onderzoeken van vele gecompliceerde wettelijke en technische problemen, waaronder ook de bescherming van gegevens. De werkgroep is echter niet tot conclusies gekomen, laat staan de Raad zelf, over een bepaalde leeftijdsgrens, waarbij de vingerafdrukken die in Eurodac worden opgeslagen niet genomen zouden worden van jongeren beneden die leeftijdsgrens, noch of er gegevens uit Eurodac moeten worden geschrapt zodra de betreffende geregistreerde persoon een verblijfsvergunning heeft gekregen in een lid-staat.
Zoals ik in mijn vorige antwoord gezegd heb, zou het in dit stadium voorbarig zijn om gissingen te doen naar de waarschijnlijke resultaten van de besprekingen die aan de gang zijn.

Sjöstedt GUE/NGL)
Ik dank de Raad voor dit antwoord. Ik zou willen beweren dat er belangrijk materiaal bestaat om de vragen te bespreken: ik heb dat nu in mijn hand. Het is de ontwerp-tekst van het Eurodac-verdrag. Daarin staat een voorstel voor een leeftijdsgrens, namelijk 14 jaar, om vluchtelingenkinderen door middel van vingerafdrukken te mogen registreren.
Wat ik uit deze tekst begrijp, is dat er ook een voorstel bestaat om niet automatisch inlichtingen over vluchtelingen te schrappen wanneer deze een verblijfsvergunning krijgen. Dat zou anders wel redelijk zijn, d.w.z. dat de inlichtingen worden geschrapt als er geen reden meer bestaat de vluchteling ervan te verdenken dat deze weer toegang tot de Unie wil verkrijgen. Ik vind dit een voorbeeld van de ondemocratische gang van zaken in deze discussies over verdragen, aangezien het eerst te vroeg is om er over te discussiëren en dan weer te laat, aangezien de materie dan al helemaal is voorgekookt en er geen invloed meer op kan worden uitgeoefend. Er bestaat geen openheid, er is geen inzagemogelijkheid in de feitelijke voorstellen en er bestaan geen mogelijkheden voor de nationale parlementen om ze te bespreken, voordat men klaar is met erover te beraadslagen.
Mijn vraag is dus: zult u een voorstel doen dat inhoudt dat men de inlichtingen over vluchtelingen zal schrappen, wanneer ze een verblijfsvergunning hebben?

Mitchell
Ik denk dat er veel te zeggen is voor de geest van de vraag van de geachte afgevaardigde. Persoonlijk zie ik niet in waarom, als iemand een verblijfsvergunning heeft gekregen, deze informatie zonder tijdlimiet in het Eurodac-register bewaard moet blijven. Misschien is het wel juist om die informatie nog een poosje te bewaren, maar die periode dient gelimiteerd te zijn.
Zoals ik al heb aangegeven, zijn er nog geen conclusies bereikt over de kwestie van de minimumleeftijd waarop mensen die asiel aanvragen hun vingerafdrukken moeten laten nemen. Het is moeilijk te voorspellen wanneer de werkzaamheden binnen de gespecialiseerde instanties van de Raad zullen resulteren in een door alle afvaardigingen goedgekeurde tekst.
De kwestie wordt door een werkgroep van de Raad onderzocht. Dit onderzoek vindt natuurlijk plaats in de context van de huidige usance inzake het nemen van vingerafdrukken van asielzoekers in de lid-staten. Deze varieert van een minimumleeftijd van twaalf jaar in sommige landen tot achttien jaar in andere landen. Ik kan zeggen dat de leeftijd van veertien jaar samenvalt met de praktijk die in de meest landen gehanteerd wordt. Maar ik wil in dit stadium toch wel benadrukken dat dat alles is. Het is de algemene praktijk in de meeste landen en er is geen leeftijdsgrens vastgelegd.
Ik begrijp de algemene strekking van de vraag van de geachte afgevaardigde, waarin ik mij zeer goed kan vinden.

Lindqvist
 Het schijnt moeilijk te zijn om een concreet antwoord te krijgen. Daar kan ik wel begrip voor opbrengen, niets is immers helemaal duidelijk. Maar het is niet de eerste keer dat de vraag wordt gesteld. Ik wil graag een andere vraag stellen over het hetzelfde onderwerp: wie draagt de verantwoordelijkheid voor inlichtingen in dit register die later onjuist blijken te zijn of die er niet in zijn opgenomen zijn bij wijze van inlichtingen om misdaden enz. op te lossen? Wie heeft met andere woorden de verantwoordelijkheid voor dit register en wie neemt de verantwoordelijkheid voor het geval er onjuiste inlichtingen worden opgenomen, die daardoor individuele mensen kunnen benadelen?

Mitchell
Zoals ik in mijn antwoord op de vraag al aangaf, is de Raad nog geen gedetailleerde besprekingen begonnen over de ontwerp-overeenkomst en de Raad heeft zich dan ook nog niet over die bijzonderheid gebogen. Zoals ik al zei zijn er nog geen conclusies bereikt over het vraagstuk van de minimumleeftijd waarop asielzoekers hun vingerafdrukken moeten laten nemen en het valt moeilijk te voorspellen wanneer de werkzaamheden van de gespecialiseerde instanties van de Raad zullen resulteren in een door alle afvaardigingen goedgekeurde tekst.
De meeste van deze thema's bevinden zich nog in hun allereerste stadium en zijn nog niet zo ver dat de Raad zich er al over heeft gebogen. Maar ik kan de leden verzekeren dat de meningen en bezorgdheden die zij tot uiting hebben gebracht, in de Raad aan de orde zullen worden gesteld bij elke gelegenheid die wij als lid-staat daartoe krijgen. Het zijn aangelegenheden waarover niet alleen de leden van de Vergadering zich zorgen maken, maar de leden van de Raad evenzeer. Ik wil u graag de verzekering geven dat hoe het Eurodac-register er ook uit komt te zien, het een eerlijke, redelijke en op de medemens gerichte toepassing zal vinden.

De Voorzitter
Vraag nr. 8 van Gerard Collins (H-0937/96):
Betreft: Normen om in aanmerking te komen voor de structuurfondsen
Heeft de Raad onderzocht of het werkloosheidspercentage kan worden opgenomen in de normen voor de status van doelstelling 1 met het oog op steun uit de structuurfondsen, en zo nee, is hij bereid thans hiertoe over te gaan?

Mitchell
Bij de goedkeuring in juli 1993 van de verordeningen inzake de structuurfondsen, heeft de Raad de criteria vastgelegd die gehanteerd dienen te worden bij het bepalen van de regio's die in aanmerking komen voor de status van doelstelling 1, de meest onderontwikkelde regio's in de Unie. Deze verordeningen gelden tot 31 december 1999. Bovendien heeft de Raad het beheer van de fondsen toevertrouwd aan de Commissie en komt dientengevolge op dit vlak niet tussenbeide.
Het zou in dit stadium voorbarig zijn om te speculeren over de bijzonderheden van de regelgeving inzake de toepassing van de structuurfondsen na 1999. De Raad zal de verordening goed op tijd opnieuw bekijken, op basis van een voorstel van de Commissie en voordat het huidige pakket verordeningen afloopt.
Hoewel dit geen rechtstreeks verband houdt met de vraag van de geachte afgevaardigde, zal hij zich herinneren dat de Commissie in haar mededeling van 20 maart 1996 over de structuurfondsen en de werkgelegenheid, gericht aan de andere instellingen van de gemeenschap, waaronder ook het Parlement, haar voornemen te kennen heeft gegeven om, volledig in overeenstemming met de bestaande verordeningen die de toepassing van de structuurfondsen regelen, rekening te houden met de werkgelegenheid scheppende aspecten van de structurele beleidsmaatregelen onder alle doelstellingen.

Collins, Gerard
Ik dank de fungerend voorzitter voor de informatie die hij heeft gegeven. Ik vraag me af of hij thans vindt - rekening gehouden met het feit dat commissaris Wulf-Mathies en voorzitter Santer al verklaringen hebben afgelegd over de noodzaak om de werkloosheid en de inspanningen ter bestrijding van de werkloosheid en met name de langdurige werkloosheid in de lid-staten de hoogste prioriteit te geven - dat de Raad in dit stadium de voorzitter van de Commissie misschien om voorstellen moet vragen om te beginnen met het opstellen van de richtsnoeren die wij na 1999 nodig zullen hebben.
Wij hebben een uitermate ernstig werkloosheidsprobleem. Zelfs daar waar de fondsen op een verstandige, juiste en correcte manier zijn besteed, zijn wij er niet in geslaagd om met deze kanker in onze Gemeenschap af te rekenen. Het is nu tijd dat wij nieuwe richtsnoeren gaan opstellen die ons moeten helpen om dit probleem de wereld uit te krijgen.

Mitchell
Ik steun de onderliggende doelstelling van de vraag van de geachte afgevaardigde. Maar zoals ik de Vergadering zojuist al te kennen gaf, lopen de verordeningen die de structuurfondsen regelen einde 1999 af. Wij hebben dan ook nog meer dan drie jaar voordat er nieuwe verordeningen nodig zijn. Het zou in dit stadium voorbarig zijn om ons bezig te gaan houden met de bijzonderheden van de verordeningen die de structuurfondsen in het nieuwe millenium moeten gaan regelen.
De Raad is overeengekomen om de desbetreffende verordeningen vóór 31 december 1999 te herzien op basis van een Commissievoorstel dat naar mijn overtuiging ruim voor die datum zal worden geformuleerd. De kwestie die de geachte afgevaardigde in zijn vraag aan de orde stelt zal zonder enige twijfel van belang zijn tegen de tijd dat de nieuwe structuur van de fondsen wordt besproken.
Ik heb begrepen dat de heer Collins een verslag heeft opgesteld over de structuurfondsen dat binnenkort gepubliceerd zal worden en dat ik zeer zeker met grote belangstelling zal lezen. Een van de dingen die mij bezighoudt is dat ik de doelstelling zou willen bereiken die de geachte afgevaardigde formuleert, namelijk het benadrukken van de bestrijding van de werkloosheid in de gebieden waar de nood het hoogst is door een maximaal gebruik van de structuurfondsen. Maar door de werkloosheid op zichzelf tot een criterium te maken, is het mogelijk dat er andere gebieden te voorschijn komen die fondsen nodig hebben die wellicht niet de doelstelling bereiken die de geachte afgevaardigde in bepaalde regio's per se wel wil bereiken.

McCarthy
Ik ben blij met de verklaring van de fungerend voorzitter hierover, omdat ik, als regionaal woordvoerder van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, van mening ben dat wij ons niet alleen op de werkloosheid moeten concentreren. Ik hoop dat wij bijvoorbeeld rekening zullen kunnen houden met het BBP, omdat een laag werkloosheidspeil geen indicator is van de welstand van een gebied. In het Verenigd Koninkrijk wordt bijvoorbeeld de meeste werkgelegenheid gecreëerd, maar wij hebben ook het hoogste armoedepeil van de Europese Unie. Ik vind dat een lage werkloosheid dan ook niet betekent dat je daarom niet meer in aanmerking kunt komen voor de structuurfondsen.
Ik wil de fungerend voorzitter zeggen dat wij graag iets meer zouden willen weten over het tijdschema in verband met de opstelling van die verordeningen en wanneer we die criteria van de Raad en de Commissie te zien zullen krijgen. Het is dan wel zo dat het nog drie jaar duurt, maar drie jaar zijn snel voorbij.

Mitchell
Ik heb hier geen precies tijdschema voor me liggen maar ik zal het de geachte afgevaardigde schriftelijk mededelen.
Met betrekking tot de andere kwestie die zij aan de orde stelt over het BNP per capita, en niet het BBP per capita, kan ik u zeggen dat dit geen thema is waarover de Raad een standpunt heeft ingenomen en de redenen daarvoor zijn duidelijk. Maar de verordening voor de periode na 1999 zal te zijner tijd in de Raad besproken worden op basis van een Commissievoorstel.
Als Iers minister zou ik echter uitgaan van de vooronderstelling dat het BBP de produktie meet en niet het inkomen. Omdat het BNP rekening houdt met winst, ook winst die uit het buitenland terugkomt naar Ierland, en ook met rentebetalingen voor buitenlandse schulden, is het een betere maatstaf voor het inkomen waarover een land of regio beschikt. In Ierland bijvoorbeeld is het BNP een betere maatstaf van het inkomen dat in het land feitelijk beschikbaar is. De kloof tussen het BBP en het BNP is in Ierland hoger dan in andere lid-staten van de Europese Unie. Ierland heeft met name een forse netto afvloeiing van factorbetalingen, en daarom is het relatieve inkomen van het land in ons geval volgens de BBP-maatstaf groter dan in werkelijkheid. Dit zijn dus relatieve problemen waarmee rekening gehouden dient te worden.

De Voorzitter
Vraag nr. 9 van Pat Gallagher (H-0938/96):
Betreft: Objectief-1-regio's
Acht de Raad het, daar enkele landen die voorheen in aanmerking kwamen voor de doelstelling-1-status na 1999 geen aanspraak meer kunnen maken op maximale steun uit de structuurfondsen, noodzakelijk deze landen op te splitsen in regio's, om ervoor te zorgen dat de regio's die nog voldoen aan de normen de (na 1999 hogere) steun uit de structuurfondsen kunnen blijven aanvragen?

Mitchell
Zoals ik heb aangegeven in mijn antwoord op een vorige door de heer Collins gestelde vraag, zullen de huidige verordeningen die de toepassing regelen van de structuurfondsen die voor alle regio's gelden, ook de regio's van doelstelling 1, van kracht zijn tot 31 december 1999. De Raad zal de verordeningen ruim op tijd opnieuw onderzoeken, op basis van een voorstel van de Commissie, voordat de huidige verordeningen aflopen. Het zou in dit stadium voorbarig zijn om te speculeren over de bijzonderheden van de verordeningen die de structuurfondsen na 1999 zullen regelen. Het voorstel dat in de vraag van de geachte afgevaardigde geformuleerd wordt zal ongetwijfeld aan bod komen, zodra het debat over de nieuwe structuur van de fondsen tegen 1999 intensiever wordt.

Gallagher
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord, maar is hij het niet met mij eens dat er regio's binnen de Unie zijn, en vooral in Ierland zoals mijn kiesdistrict Connaught-Ulster en het noorden en het noordwesten van Ierland, die achterlopen op de rest van Europa op het stuk van economische groei en produktie, ongeacht of hiervoor de maatstaf van het BNP of van het BBP gehanteerd wordt? Is de fungerend voorzitter het ermee eens dat zij niet in dezelfde mate van de structuurfondsen hebben geprofiteerd als andere regio's van de Unie en zelfs andere regio's van Ierland; dat zij niet in dezelfde mate kunnen profiteren van een degelijke infrastructuur, en dat zij daarom zonder die infrastructuur niet aantrekkelijk zijn voor investeringen - hetgeen resulteert in een lagere economische groei qua produktie hetgeen op zijn beurt dan weer resulteert in minder banen en een hogere werkloosheid?
Hoewel hij verklaard heeft dat de criteria die momenteel van kracht zijn pas eind december 1999 gewijzigd zullen worden, ben ik het met de collega's eens dat drie jaar in Europese termen een zeer korte periode is. Zal de Raad overwegen om een uitgebreide studie uit te laten voeren teneinde het BNP, het BBP vast te stellen van bepaalde regio's binnen de huidige regio's van doelstelling 1 en zonodig voortbouwen op het precedent van het noorden van Schotland, dat zeer veel wegheeft van mijn gebied in het west en noordwesten van Ierland, alsook van het zuiden van Italië?

Mitchell
Ik ben het ermee eens dat er regio's binnen de gebieden van doelstelling 1 en subregio's binnen die gebieden zijn die het niet zo goed hebben gedaan als andere regio's. Het is inderdaad zo dat een gedeelte van mijn eigen kiesdistrict in Dublin, waarvan sommigen wellicht denken dat dit een begunstigde regio is, er daar één van is. In sommige gedeelten is de werkloosheid zeer hoog, misschien wel 75 %.
Ik herinner mij, en steun hierbij op mijn geheugen, dat ik in de grensgraafschappen een document heb gelanceerd waarin wordt aangetoond dat de uitkering van de regionale fondsen van de grensgraafschappen in de nabije toekomst, met name de uitkering per capita, veel hoger zal zijn dan in welke andere regio dan ook in het huidige uitgavenpatroon, waarbij rekening is gehouden met de diverse fondsen inclusief het pakket-Delors. Maar ik zeg dit niet om afbreuk te doen aan het algemene punt dat de geachte afgevaardigde gemaakt heeft. Misschien zou het uitermate nuttig zijn om een studie uit te laten voeren zoals hij voorstelt. Ik veronderstel dat het ministerie van Financiën in mijn land wel over enige gegevens dienaangaande beschikt.
De Ierse regering houdt toezicht op alle aspecten van Ierlands positie die verband houden met het in aanmerking komen voor de structuurfondsen, vooral als gevolg van een stijging van Ierlands BBP per capita als percentage van het gemiddelde van de Europese Unie. De verbetering in de situatie van Ierland is zeer welkom en is een eerbetoon aan de succesvolle tenuitvoerlegging van onze stabiliseringsmaatregelen die gedurende een aantal regeringen ten uitvoer zijn gelegd en aan het produktieve gebruik dat men gemaakt heeft van de structuurfondsen, die ons in staat hebben gesteld om onze economie te doen groeien. Maar het is nog te vroeg om precies te zeggen waar wij na 1999 naar toe zullen gaan. Natuurlijk wil ik dat heel Ierland in aanmerking komt. Ik hoop dat de criteria die men kiest, dat mogelijk zullen maken, gezien de perifere positie die Ierland inneemt.

De Voorzitter
Vraag nr. 10 van Brian Crowley (H-0939/96):
Betreft: Geheimhouding in de Raad
Kan de Raad, de hoofdprioriteit van het voorzitterschap in overweging nemende actief de overeengekomen procedure ten uitvoer te leggen om de besluitvorming in de Unie voor de burger begrijpelijk te maken, thans alle compromisvoorstellen van het voorzitterschap ten aanzien van wetsteksten die bij de Raad in behandeling zijn beschikbaar stellen aan de leden van het Europees Parlement, belanghebbenden en de burger in het algemeen?

Mitchell
Als fungerend voorzitterschap van de Raad willen we graag dat de bestaande maatregelen inzake transparantie worden gerespecteerd. De transparantie is met name bevorderd via de systematische organisatie door het voorzitterschap en de secretaris-generaal van de Raad, van aan de Raadsvergaderingen voorafgaande persbriefings. Deze briefings zijn een belangrijke gelegenheid om het publiek te informeren over relevante punten in verband met teksten, waaronder ook aspecten van compromisteksten die door het voorzitterschap wanneer dat nodig is naar voren worden gebracht. Bovendien hebben gedurende het Ierse voorzitterschap 10 open debatten plaatsgehad in de bijeenkomsten van de Raad.
Ten gevolge van de gedragscode van 2 oktober 1995, die bepaalt dat de notulen en verklaringen in de notulen van de Raad als deze wetgever optreedt, vrij toegankelijk zijn, en het besluit van de Raad van 20 december 1993 betreffende de openbare toegang tot documenten van de Raad, zal het voorzitterschap ervoor blijven zorgen dat alle aanvragen voor documenten volledige aandacht krijgen. De Raad is op dit moment bezig met een herziening van de gedragscode teneinde een zo groot mogelijke efficiëntie van dit systeem in de toekomst te verzekeren.
Bovendien wordt het thema van de transparantie door de Intergouvernementele Conferentie besproken. Krachtens de bestaande regels voor de toegang tot documenten echter, kan de Raad niet alle compromisvoorstellen ten aanzien van wetteksten die bij de Raad in behandeling zijn beschikbaar stellen aan het Europees Parlement of derden.
Betreffende de contacten tussen de Raad en het Parlement tot slot, weet de geachte afgevaardigde ongetwijfeld hoe vaak vertegenwoordigers van de Raad voor de parlementaire commissies verschijnen - tot op heden zijn er dan een veertigtal - en voorts dat het voorzitterschap de plenaire vergaderingen van het Parlement regelmatig bijwoont. Deze gelegenheden verschaffen beide partijen de mogelijkheid om constructieve debatten te voeren over thema's die van groot belang zijn en om op de hoogte te blijven van elkaars standpunten over een groot aantal onderwerpen.

Crowley
Ik wil de fungerend voorzitter graag danken voor zijn antwoord. Aangezien dit de laatste keer is dat de fungerend voorzitter in zijn huidige hoedanigheid in deze Vergadering aanwezig is, wil ik hem voordat ik mijn aanvullende vraag stel graag danken en hem gelukwensen met de zeer informatieve wijze waarop hij met dit Parlement is omgegaan en met name met zijn bereidheid om in debat te treden met de leden van dit Parlement.
Maar hoe dan ook laat uw antwoord op mijn vraag nog een heleboel te wensen over, omdat u in het begin alle desiderata opsomt - wat u graag wilt dat er gebeurt en waar volgens u de nadruk ligt voor de toekomst. Maar dan legt u er een voorwaarde in, en zegt u dat de Raad niet alle wetteksten of compromisvoorstellen beschikbaar kan stellen.
Ik wil slechts één specifiek voorbeeld noemen. Onlangs hebben we een geval gehad waarbij er een compromisvoorstel was van de Ierse Raad voorzitter van het ministerie van telecommunicatie over de deregulering en liberalisering van de postdiensten. Dit werd door Frankrijk en Duitsland verworpen. De Zweedse minister heeft dit bekend gemaakt aan het publiek, terwijl ik, als Iers lid van het Parlement, dat over deze kwestie twee verslagen heeft opgesteld, geen afschrift van dat document heb kunnen bemachtigen. Kunnen wij een garantie krijgen dat er meer samenwerking en meer openheid komt tussen het Parlement en de Raad als instanties die wetten uitvaardigen, teneinde deze problemen te ondervangen?

Mitchell
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn zeer vriendelijke compliment dat ik bijzonder waardeer.
De Raad herziet de tenuitvoerlegging van de gedragscode, terwijl op de Intergouvernementele Conferentie de gehele kwestie van de transparantie besproken wordt. Dus misschien is dit een domein waarin wij in de loop van deze twee herzieningen vooruitgang kunnen boeken.
Als het zo is dat een lid-staat documenten beschikbaar heeft gesteld, dan heeft deze dat uit eigen beweging gedaan en buiten de gedragscode om. De bestaande regels voor de toegang tot documenten kunnen naar ik heb begrepen alleen maar met eenparigheid van stemmen in de Raad gewijzigd worden. Het is niet aan het voorzitterschap of aan een bepaalde lid-staat om compromisvoorstellen op eigen houtje vrij te geven. Dit zijn de regelingen die bestaan en die volgens mij alleen veranderd kunnen worden met eenparigheid van stemmen. Compromisvoorstellen zijn in wezen onderhandelingsposities van lid-staten. Er is momenteel geen enkele bepaling dat deze openbaar gemaakt moeten worden. Er is een unanieme wijziging voor nodig om deze ter beschikking te stellen.
Wij zijn echter bezig met een herziening van de situatie en de Intergouvernementele Conferentie buigt zich over de kwestie van de transparantie. Ik sluit dus niet uit dat er in de toekomst wijzigingen komen, maar daarvoor is wel een unaniem besluit van de Raad vereist.

Ephremidis
De Raadsvoorzitter, die er blijkbaar niet in slaagt de vraag naar behoren te beantwoorden, beweert dat de deontologische code van de Raad moet worden herzien en dit probleem aan bod komt op de Intergouvernementele Conferentie, wat bewijst dat de openheid van besluitvorming in de Raad ver zoek is. Voorts zegt hij dat bepaalde onderwerpen niet openbaar kunnen worden gemaakt, waarmee de Raad voor het eerst erkent dat zijn besluitvorming niet algemeen toegankelijk is. Daar instellingen die met gesloten deuren bijeenkomen en materies verborgen houden, ons doen denken aan geheime genootschappen, wil ik de Raadsvoorzitter vragen waar de Raad het recht vandaan haalt gegevens achter te houden én of de IGC er zal in slagen de volledige transparantie in de besluitvorming van de Raad daadwerkelijk te verzekeren.

Mitchell
Eerst moet ik de geachte afgevaardigde toch even terechtwijzen. Hij heeft namelijk gezegd dat hij geen antwoord heeft gekregen op zijn vraag. Hij vond het antwoord misschien niet leuk, maar hij heeft zeer zeker wel een eerlijk en duidelijk antwoord gekregen, waarin de huidige situatie uiteengezet werd in antwoord op de vraag van de heer Crowley, met een indicatie dat er twee herzieningen plaatsvinden. Meer dan dat kan ik niet doen, en neen, ik doe geen beloftes namens het voorzitterschap. Zoals hij natuurlijk begrijpt, is dit een kwestie waarover de Raad unaniem moet beslissen en is het aan de Raad om een dergelijk besluit te nemen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, er staat een ronde van uitbreidingen voor de deur en ik wil alleen maar vragen of de Raad resp. de Republiek Ierland zou instemmen met de toetreding tot de Europese Unie van een land dat zijn wetgeving in het geheim afhandelt?

Mitchell
Als deze vraag in een rechtbank gesteld zou worden, dan zou het antwoord zijn dat het een suggestieve vraag is. In mijn land wordt wetgeving gecreëerd via een wetsvoorstel dat aan het Parlement wordt voorgelegd, vaak nadat er in het geheim uitwisselingen hebben plaatsgehad van documenten tussen ambtenaren en ministers. Het is dus niet zo ongewoon dat er in de voorbereidende fase wanneer men overweegt om een wet uit te vaardigen, de documenten nog niet openbaar worden gemaakt.
De hele zaak is echter een gevoelige aangelegenheid waarover alle lid-staten het eens moeten zijn. Een belangrijke stap in de richting van grotere doorzichtigheid was de overeenkomst van 2 oktober 1995 over de nieuwe gedragscode, die bepaalt dat de notulen en verklaringen in de notulen van de Raad als deze wetgever optreedt, vrij toegankelijk zijn. Deze code is een aanvulling op de maatregelen die de Raad al had genomen om de doorzichtigheid in zijn wetgevingsprocedures te vergroten.
Ik wil de geachte afgevaardigden er graag aan herinneren dat de Europese correspondent van The Guardian , de heer James Carvel, die de leden waarschijnlijk wel kennen, bijzondere interesse heeft op dit gebied en in zijn commentaar over de overeenkomst van deze gedragscode, Ierland heeft toegeschreven een van de lid-staten te zijn die inzake de kwestie van transparantie een vrij vooruitstrevend standpunt inneemt. Voorts zou ik willen wijzen op de systematische publikatie van de uitslagen van stemmingen die in de Raad plaatsvinden, als deze als wetgever optreedt, en het besluit van 20 december 1993 inzake de openbare toegang tot Raadsdocumenten.
Maar het is duidelijk zo dat op het stuk van transparantie alles nog niet tot aller tevredenheid is geregeld. Als dat het geval was, dan zouden we de situatie niet hoeven te herzien. Als dat het geval was, dan zou de Intergouvernementele Conferentie zich niet over deze kwestie hoeven te buigen. Bij ons streven om de hele kwestie van de transparantie in het wetgevingsproces verder te verbeteren, zal ik zeer zeker rekening houden met de bezorgdheden die de leden naar voren hebben gebracht.

De Voorzitter
Vraag nr. 11 van Luciano Vecchi (H-0943/96):
Betreft: Politieke initiatieven voor vrede in Somalië
Vijf jaar na de val van het dictatoriale bewind van Siad Barre heeft Somalië nog steeds geen nieuw staatsbestel dat het mogelijk maakt om een toekomst voor het Somalische volk op te bouwen.
De macht blijft in handen van enkele politiek-militaire facties in de verschillende landsdelen.
Is de Raad voornemens om rechtstreeks of via een of meer regeringen van landen van de Europese Unie een politiek initiatief te ontplooien om vrede te bewerkstelligen en in Somalië tot "nationale overeenstemming" te komen?

Mitchell
De Europese Unie is nog steeds uitermate bezorgd over de situatie in Somalië. Samen met andere leden van de internationale gemeenschap streeft zij ernaar de nodige voorwaarden te creëren zodat de facties in Somalië een vreedzame regeling kunnen treffen over de herstelling van een nationale regering. De Unie verleent daarom alle steun aan de inspanningen van de Verenigde Naties en de Organisatie van Afrikaanse Eenheid om de betrokken partijen aan te moedigen zich volledig in te zetten voor het regelen van hun geschillen via vreedzame onderhandelingen. Zij is van mening dat een overeenkomst die via onderhandelingen tot stand komt het beste middel is om het huidige conflict in Somalië op te lossen en om vrede, verzoening, veiligheid en een terugkeer tot het gewone leven voor het Somalische volk te bewerkstelligen.
In haar benadering handhaaft de Europese Unie een strikte neutraliteit naar de diverse facties toe, in de overtuiging dat Somalië zijn juiste plaats in de internationale gemeenschap pas zal kunnen innemen als er een regering komt die alle facties en entiteiten in ruime mate vertegenwoordigt. Niettegenstaande de aanhoudende conflicten in bepaalde delen van Somalië, zijn er tijdens de bijeenkomst van Somalische leiders die in Nairobi van 9 tot 15 oktober plaatsvond en waarbij president Moi van Kenia als gastheer optrad, nog meer positieve vorderingen gemaakt om het vredesproces te consolideren. Op die bijeenkomst hebben de leiders van drie grote facties (a) gepleit voor het voortzetten van de dialoog in Somalië voor een vredesproces en voor het behoud van de eenheid, soevereiniteit en nationale integriteit van het land; (b) afgesproken om met onmiddellijke ingang de vijandelijkheden, waaronder ook propaganda in de media, te staken; (c) afgesproken om in de hoofdstad Mogadishu vrij verkeer toe te staan; (d) beloofd om de verlening van steun aan het volk van Somalië te vergemakkelijken; (e) er bij president Moi op aangedrongen om verder te blijven bemiddelen en (f) om internationale steun gevraagd.
De Europese Unie is verheugd over de waardevolle bijdrage van president Moi, die zij ziet als een verdere stap op weg naar de consolidering van het broze vredesproces in Somalië. De Europese Unie wil het vredesproces blijven steunen, alsmede de gezamenlijke inspanningen van EU-partners, de Verenigde Naties, de Organisatie van Afrikaanse Eenheid, president Moi, de Verenigde Staten en andere leden van de internationale gemeenschap, ter ondersteuning van een succesvol resultaat.
De Europese Unie is niet van mening dat het creëren van een nieuw onderhandelingskanaal op dit moment een hulp zou zijn, hoewel de Europese Unie een speciale gezant heeft die in dit gebied actief is. Samen met haar voortdurende inspanningen ter ondersteuning van een duurzame politieke oplossing voor het huidige conflict, blijft de Europese Unie er zich voor inzetten om als belangrijkste internationale donor bij te dragen tot de verdere verzoening en wederopbouw in Somalië. De Unie heeft sedert 1993 in totaal 60 miljoen ecu aan Somalië verstrekt en heeft zich via haar tweede rehabilitatieprogramma voor Somalië verbonden tot het verstrekken van 60 miljoen dollar voor de volgende twee jaar. De Europese Unie blijft bereid om de economische ontwikkeling en het herstel in Somalië te ondersteunen, zodra de vrede en representatieve regering hersteld zijn.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor uw antwoord. Maar ondanks de belangrijke economische en financiële inspanning die is verricht voor die operatie met Somalië - een inspanning die de Unie in de afgelopen jaren heeft voortgezet en waar wij positief tegen aankijken, ook trouwens omdat het Europees Parlement eveneens een duit in het zakje heeft gedaan - geloof ik toch dat er nog een fors probleem overblijft, namelijk het grote gebrek aan politiek initiatief van de Unie ten opzichte van Somalië.
In de afgelopen dagen is in Addis Abeba een belangrijke vergadering gehouden waaraan bijna alle belangrijke partijen en groeperingen van Somalië hebben deelgenomen. Blijkens berichten die ons ter ore zijn gekomen, heeft men daar een eerste ontwerptekst opgemaakt voor een mogelijk nationaal akkoord. Ik geloof dat het vooral in deze fase belangrijk is om de laatste partijen nog over de streep te trekken, met name de aanhangers van de zoon van de voormalige generaal Aidid, om hen over te halen mee te werken aan een toekomstige territoriale indeling van Somalië. Daarom moet de Europese Unie duidelijk te kennen geven dat zij aanwezig is, zij moet de situatie nauwlettend in de gaten houden en laten zien dat ze een eigen politiek plan en een partnerschapsvoorstel voor dit land in de pijplijn heeft.
Helaas krijg ik de indruk dat het nog niet zover is. Ik hoop dat de Europese Unie en de Raad van de Unie rechtstreeks of via een of meer lid-staten een positieve rol terzake kunnen vervullen.

Mitchell
De geachte afgevaardigde stelt een kwestie aan de orde die de Raad en de lid-staten uiteraard bezighoudt. Wij willen hier niet in een situatie terechtkomen waar teveel koks de soep bederven, maar wij hebben daar wel een gezant. Wij hebben financiële hulp gegeven. Wij hebben ons ertoe verbonden om nog eens financiële hulp te verstrekken, en zodra er een representatieve regering is zullen wij de situatie opnieuw bekijken.
Zoals ik in mijn vorige antwoord al zei blijft de Europese Unie bezorgd over het feit dat de diverse facties in Somalië er nog niet in zijn geslaagd om overeenstemming te bereiken over vrede en de instelling van een nationale regering. De Europese Unie juicht de vorderingen die gemaakt zijn op de top van Nairobi toe, en zal de initiatieven van de Verenigde Naties en de Organisatie van Afrikaanse Eenheid blijven steunen. De Europese Unie is niet van mening dat het creëren van een nieuw onderhandelingskanaal op dit moment veel nut heeft. Maar zij zal de situatie in de gaten blijven houden en wij zullen op elke mogelijke manier helpen om de doelstellingen te bereiken die de geachte afgevaardigde voorstaat.

De Voorzitter
Vraag nr. 12 van Sören Wibe (H-0944/96):
Betreft: Unanimiteit in de Raad ten aanzien van alcoholkwesties
Acht de Raad punten in het alcoholbeleid, met name de invoer van alcohol in een lid-staat voor persoonlijk gebruik, kwesties waarover in de Raad met algemene stemmen een besluit moet worden genomen? Is er unanimiteit in de Raad vereist voor de wijziging van de huidige Zweedse regels ten aanzien van de invoer van alcohol voor persoonlijk gebruik in Zweden?

Mitchell
Ten eerste wil ik de geachte afgevaardigde eraan herinneren dat de huidige Zweedse wetgeving betreffende de invoer van sterke drank een afwijking is van een van de beginselen van de interne markt. Ik heb hier al aan gerefereerd in antwoord op een eerdere vraag. De Raad heeft toestemming gegeven voor deze afwijking en voor soortgelijke afwijkingen in Denemarken en Finland omdat, wegens onvoldoende harmonisatie van de accijnzen op sterke drank, het afschaffen van de controles aan de communautaire binnengrenzen die lid-staten zou kunnen benadelen wier accijnzen voor sterke drank hoger liggen dan het gemiddelde in de Gemeenschap. Om een te grote verstoring van de vigerende regelgeving te vermijden, diende de afwijkende regeling tot het minimum beperkt te blijven.
De Raad heeft tot 31 december 1996 toestemming gegeven voor overgangsmaatregelen, behalve als er een herziening zou komen. De Raad besloot dat er eenparigheid van stemmen vereist is om die datum uit te stellen. Ik wil de leden er in deze context aan herinneren dat de Commissie zeer onlangs bij de Raad een voorstel heeft ingediend om de afwijking van 31 december 1996 tot 30 juni 2002 te verlengen. De redenering achter dit voorstel was dat de Scandinavische landen budgettaire en sociale moeilijkheden zouden kunnen krijgen indien de bestaande afwijking dit jaar zou aflopen. De Raad kon hier niet mee akkoord gaan.
Tijdens zijn bijeenkomst op 2 december ll. is de Raad tot een oplossing gekomen die Zweden in staat stelt om de afwijkende regeling tot 30 juni 2000 te behouden, met een mogelijkheid om deze datum te herzien, en Denemarken en Finland kunnen hun afwijking behouden tot 31 december 2003, zonder mogelijkheid tot herziening. De Raad wil hier graag voor het einde van het jaar een beslissing over nemen. Daarom is het Parlement gevraagd om via de urgentieprocedure zijn advies te geven.

Wibe
Ik dank de vertegenwoordiger van de Raad voor zijn antwoord. De achtergrond van de vraag is enerzijds gelegen in de grote onrust in Zweden over de sociale gevolgen van meer alcoholinvoer, en anderzijds in het feit dat tijdens het referendum nadrukkelijk werd gesteld dat er unanimiteit vereist was om de invoerbepalingen te wijzigen. Van de vertegenwoordiger van de Raad begrijp ik nu dat het precies andersom is, dat wil zeggen dat er unanimiteit vereist is, willen wij de door ons verlangde uitzondering kunnen krijgen.
Ik wil toch vragen of de Raad niet van mening is dat artikel 36 van het Verdrag van toepassing is, d.w.z. het artikel waarin staat dat wanneer er sprake is van zaken die de volksgezondheid kunnen schaden, de lid-staten het recht hebben om invoerbeperkingen te stellen. Het is boven alle twijfel verheven dat direct na nicotine, alcohol de grootste bedreiging is voor de volksgezondheid. Is dan niet, naar de mening van de Raad, artikel 36 van toepassing?

Mitchell
Ik geloof niet dat paragraaf 36 hier van toepassing is. Ik denk dat deze verordeningen in verband met de gevolgen van de verkoop van alcohol voor de volksgezondheid in eerste instantie zaken zijn die de lidstaten zelf moeten aanpakken. Ik zou erop willen wijzen dat de Raad besloten heeft dat er eenparigheid van stemmen voor nodig is om de datum uit te stellen en dat hij Zweden daarbij een verdere afwijking heeft toegestaan tot 30 juni 2000, met de mogelijkheid om deze datum op een later tijdstip te herzien. Deze regeling is het resultaat van een compromis in de Raad en is voor Zweden zeer genereus.

De Voorzitter
Vraag nr. 13 van Jan Andersson (H-0945/96):
Betreft: Rechten van gehandicapten
De VN heeft een aantal standaardregels vastgesteld betreffende de levensomstandigheden van gehandicapten op een aantal maatschappelijke gebieden.
Welke strategie heeft de Raad om ervoor te zorgen dat de standaardregels van de VN in alle lid-staten van de EU ten uitvoer worden gelegd?

Mitchell
Op 2 augustus 1996 heeft de Commissie een mededeling ingediend over gelijke kansen voor gehandicapten, samen met een ontwerp-resolutie van de Raad en van de regeringsvertegenwoordigers van de lid-staten in het kader van de Raad bijeen, over gelijke kansen voor gehandicapten.
De Raad van ministers van Arbeid en van Sociale Zaken en de regeringsvertegenwoordigers van de lid-staten in het kader van de Raad bijeen, hebben tijdens hun bijeenkomst van 2 december 1996 hun instemming met deze resolutie te kennen gegeven. In deze resolutie bevestigen zij onder meer nog eens dat zij de beginselen en waarden aanhangen die ten grondslag liggen aan de standaardregels van de Verenigde Naties voor gelijke kansen voor gehandicapten. De ontwerp-resolutie zal voor einde 1996 formeel worden goedgekeurd op een bijeenkomst van de Raad.

Andersson
Ik dank de Raad voor dit antwoord. Dit gaat over de standaardregels die de VN een paar jaar geleden hebben vastgesteld, en die alle maatschappelijke gebieden betreffen, bijvoorbeeld vrijetijdsbesteding, opleiding en werkgelegenheid. Ze zijn niet opgesteld om gehandicapten voordelen te bieden, maar om deze mensen zo gelijk mogelijke levensomstandigheden te verschaffen.
De vijftien lid-staten van de EU horen tot de rijkste landen ter wereld. Het zou vanzelfsprekend voor de landen van de EU moeten zijn om de standaardregels van de VN ten uitvoer te leggen als voorbeeld voor de rest van de wereld. Daarom vraag ik mij af: heeft de Raad een strategie besproken dat erop gericht is dat de lid-staten van de EU de standaardregels van de VN werkelijk ten uitvoer leggen?

Mitchell
In de door de Raad en de regeringsvertegenwoordigers in het kader van de Raad bijeen, goed te keuren resolutie bevestigen de lid-staten dat zij zich engageren voor de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties inzake standaardregels voor gelijke kansen voor gehandicapten. Aangezien de eerste verantwoordelijkheid voor actie op dit gebied bij de lid-staten ligt, wordt in de resolutie een beroep gedaan op de lid-staten om waar nodig nationale beleidsmaatregelen te treffen, waarbij onder meer rekening wordt gehouden met de noodzaak om gehandicapten zeggenschap te geven, door de gehandicaptenproblematiek in te voeren in alle relevante sectoren waarin beleidsmaatregelen worden geformuleerd en de hindernissen die een volledige deelname in de weg staan, uit de weg worden geruimd.
Een belangrijk aspect van de ontwerp-resolutie is het beroep op de lid-staten om ernaar te streven vertegenwoordigers van gehandicapten te betrekken bij de tenuitvoerlegging en de follow-up van relevante communautaire beleidsmaatregelen en acties die ten behoeve van hen genomen worden.
In verband met de Intergouvernementele Conferentie, komt in het plan voor een ontwerp-herziening van de Verdragen dat het voorzitterschap heeft voorgesteld, bovendien brede steun tot uitdrukking - hoewel deze steun op dit moment niet unaniem is - om een algemene non-discriminatie bepaling in het Verdrag op te nemen. In de tekst van het voorzitterschap wordt voorgesteld een nieuw artikel 6a in het Verdrag betreffende de Europese Unie op te nemen dat de Raad een rechtsgrondslag zou verschaffen om maatregelen te treffen die discriminatie op specifieke gronden verbieden, en van de categorieën die in de voorgestelde tekst aan bod komen is discriminatie op grond van handicaps er een van. Het document van het voorzitterschap bevat voorts ook voorstellen tot wijziging van de interne-marktbepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie om specifiek rekening te houden met gehandicapten. In het document wordt opgemerkt dat dergelijke verwijzingen bijvoorbeeld zouden kunnen worden opgenomen in artikel 127 of artikel 100a van het Verdrag.
Men mag bij het overwegen van bepaalde Verdragswijzigingen niet vergeten dat alle Verdragswijzigingen de unanieme instemming van de lid-staten vereisen, maar het voorzitterschap staat zeer zeker welwillend tegenover de argumenten van de geachte afgevaardigde.

De Voorzitter
Vraag nr. 14 van Tommy Waidelich (H-0946/96):
Betreft: Transeuropese netwerken en toekomstige financieringsmogelijkheden
Er doen zich ernstige financieringsproblemen voor bij projecten in het kader van de transeuropese netwerken. Daarom moet zo snel mogelijk naar alternatieve financieringsmogelijkheden worden gezocht, anders dreigen de projecten grote vertraging op te lopen.
In de EU zijn verschillende manieren overwogen om de financieringsstructuur aan te vullen. Het Europees Investeringsfonds probeert zijn leningen bijvoorbeeld beter af te stemmen op de behoeften van TEN-projecten. Doch al vormt de financiering door het Europees Investeringsfonds een stap in de goede richting, toch blijven er alternatieve financieringsmogelijkheden nodig die financiering door de particuliere en de overheidssector stimuleren. Een mogelijkheid is de uitgifte van obligaties, zogenaamde "Eurobonds" , waartegen de Raad zich evenwel heeft verzet.
Hoe denkt de Raad over alternatieve financieringsmogelijkheden voor de transeuropese netwerken en waarom verzet de Raad zich tegen de mogelijkheid om "Eurobonds" uit te geven?

Mitchell
Zoals de geachte afgevaardigde weet, heeft de Gemeenschap in de financiering van de transeuropese netwerken een supplementaire rol, zoals bepaald in artikel 129c van het Verdrag. Volgens dit artikel is de Gemeenschap alleen gerechtigd om de financiële inspanningen van de lid-staten te steunen via uitvoerbaarheidsstudies, leninggaranties en rentesubsidies. Er dient in dit verband aan herinnerd te worden dat er voor de periode 1995-1999 EU-fondsen ten bedrage van 2, 4 miljard ecu voor dergelijke maatregelen zijn toegewezen.
De Raad heeft geen enkel formeel voorstel voor het uitgeven van communautaire obligaties of Eurobonds onderzocht. Gezien de huidige inspanningen van de lid-staten om het lenen door de overheid onder controle te houden, is het onwaarschijnlijk dat een stap van de Unie in de tegengestelde richting zomaar instemming zal vinden.
Zoals de geachte afgevaardigde zelf heeft opgemerkt, kan de Europese Investeringsbank via het Europees Investeringsfonds investeringen financieren. Er is vanuit deze bron al heel wat financiële steun gekomen voor prioritaire projecten inzake de transeuropese netwerken.

Waidelich
Ik dank de Raad voor dit antwoord. Het is juist dat het een kwestie is van subsidiariteit, maar het probleem vandaag de dag is dat sommige lid-staten in een dermate slechte financiële situatie verkeren, dat zij het netwerk niet kunnen financieren. Dan is de vraag: kunnen wij van de kant van de EU hierbij helpen? Wij beschikken over de aanwezige subsidies. Die vormen een klein deel van het geheel, maar ze betekenen een belangrijke stimulans. Het is mij bekend dat de kwestie door de Raad is besproken en dat ze tot het werk van de Commissie behoort. Kan de EU op een andere manier helpen?
Mijns inziens is het interessant om te proberen, het particuliere kapitaal warm te krijgen voor investeringen in deze overheidsprojecten. Dat geldt voor alles, van vervoer tot energie. Ik zou graag willen dat de Raad dit oprecht probeert bij de verdere inspanningen. Het is mogelijk dat de veertien TEN-projecten die momenteel de grootste prioriteit hebben, worden voltooid, maar er bestaat ook gevaar dat ze vertraging oplopen en dat toekomstige projecten vertraging oplopen. Met het oog op deze projecten en dit gevaar wil ik graag dat de Raad serieus verschillende financieringsmogelijkheden uitprobeert, bijvoorbeeld Europa-obligaties. Dit is vooral belangrijk met het oog op het uitbreidingsbeleid, aangezien het ons bekend is dat de kandidaat-landen een grote behoefte hebben hun infrastructuur te vernieuwen.

Mitchell
Ik ben geen expert op het stuk van de financiën voor de TENs, maar ik heb begrepen dat leningen die in de lijn liggen van het voorstel van de geachte afgevaardigde, in elk geval toch leningen zijn, en invloed zouden hebben op de totale schuldsituatie van de Unie of van de lid-staten van de Unie.
Ik wil er op wijzen dat degenen die communautaire actie op dit gebied voorstaan voor de financiering van de transeuropese netwerken, het gewoon zien als een aanvulling op de actie van de lid-staten waarbij subsidiariteit het wachtwoord is. De Raad moet de behoefte aan bijkomende middelen afwegen tegen de noodzaak voor begrotingsbeperkingen, zowel op communautair als op nationaal niveau. Bijkomende begrotingsmiddelen zullen er altijd toe bijdragen dat projecten sneller vorderen. Maar er worden al aanzienlijke middelen verleend en ik ben ervan overtuigd dat er bij de tenuitvoerlegging van de projecten aanzienlijke vooruitgang zal worden geboekt.
Sommige projecten die al in voorbereiding zijn lopen wellicht wat vertraging op, maar naar de mening van de Raad zullen de prioriteiten doorgang vinden.

De Voorzitter
Vraag nr. 15 van Konstantinos Hatzidakis (H-0956/96):
Betreft: Schending van de fundamentele mensenrechten van de in een enclave op het bezette gedeelte van Cyprus levende personen
Volgens berichten die mij ter ore zijn gekomen gaan de Turkse bezettingsautoriteiten op Cyprus voort met belemmeringen op te werpen voor de communicatie tussen de op het bezette gedeelte van Cyprus in een enclave levende personen met het vrije gebied en met het ontzeggen aan de kinderen aldaar van hun fundamenteel recht op onderwijs. Een van de voorbeelden daarvan is hun weigering het echtpaar Chatziuiannis, dat naar het vrije gebied was gegaan om een van hun acht kinderen te laten dopen, toe te staan naar hun dorp terug te keren, met als gevolg dat hun vier minderjarige kinderen thans zonder ouderlijk toezicht in het bezette gebied verblijven. Een ander voorbeeld is hun aanhoudende weigering de vervanging toe te staan van een van de drie Grieks-Cypriotische onderwijzeressen in het bezette gebied die met pensioen is gegaan. Kan de Raad met het oog op het bovenstaande meedelen welke stappen hij denkt te ondernemen opdat er een onmiddellijke oplossing voor de genoemde problemen wordt gevonden, maar tevens in het algemeen eerbiediging kan worden bereikt van de mensenrechten voor de nog maar enkele honderden Grieks-Cypriotische "opgeslotenen" in het bezette gebied?

Mitchell
De Raad heeft zich niet gebogen over het specifieke geval dat de geachte afgevaardigde in zijn vraag naar voren brengt. De Raad heeft in het verleden echter wel duidelijk gemaakt, en hij zal dat blijven doen, dat de democratische vrijheden en fundamentele mensenrechten van beide gemeenschappen op het eiland gerespecteerd dienen te worden.
De Raad is van mening dat alle nog resterende restricties inzake de fundamentele vrijheden van de GrieksCypriotische en Maronitische gemeenschappen in het noorden van Cyprus opgeheven moeten worden. Voorts vindt hij ook dat de inspanningen voor het bereiken van een alomvattende politieke regeling in Cyprus, onder auspiciën van de Verenigde Naties, dringend geïntensiveerd moeten worden en heeft hij een beroep gedaan op beide gemeenschappen om dit proces op een constructieve manier te benaderen. De Europese Unie verleent actieve steun aan de inspanningen hiertoe van de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
Ik heb inlichtingen laten inwinnen over het geval waaraan de geachte afgevaardigde refereert en ik zal het resultaat hiervan onder de aandacht van de Raad brengen.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, de fungerend voorzitter van de Raad, die afkomstig is uit een lidstaat aan het andere eind van de Unie, lijkt niet te begrijpen dat een Europarlementslid zich bezighoudt met de problemen van een Grieks-Cypriotisch echtpaar waaraan de Turkse instanties de terugkeer naar hun dorp in het bezette deel van Cyprus weigeren. Ik hoop echter dat hij inziet dat er meer op het spel staat dan alleen dat en het in wezen gaat om de problemen van een hele bevolkingsgroep, waarop we al vaak en op verschillende wijzen de aandacht hebben gevestigd.
Bij de bezetting van Cyprus door de Turken in 1974 zijn 20.000 Grieks-Cyprioten in het noordelijk deel van het eiland achtergebleven, waarvan er 22 jaar later nog 400 overblijven, wat - volgens mij - vooral te wijten is aan de inertie van de Europese Unie en de Verenigde Naties. Alle verklaringen die ze erover afleggen, blijven immers tot mooie woorden beperkt en worden niet in daden omgezet. Ik veronderstel evenwel dat de Raadsvoorzitter de verbintenissen die hij in zijn verklaringen aangaat - zoals die welke hij hier vanochtend op zich heeft genomen - wenst na te komen en in concrete beleidsvormen wil vertalen. Mijnheer de minister, wat ik in mijn vraag aan de kaak stel, is de volledige waarheid. Ik heb echter de indruk dat de bereidheid ontbreekt er concrete acties voor te ondernemen.

Mitchell
Mag ik allereerst opmerken dat ik niet zo ver van Cyprus verwijderd ben dat ik niet begrijp dat u zich zorgen zou kunnen maken over andere mensen. Ik mag de Vergadering er misschien aan herinneren dat het Ierse voorzitterschap een Iers ambassadeur heeft benoemd tot speciale gezant van de Europese Unie om te trachten te helpen bij het oplossen van de problemen waaraan de geachte afgevaardigde refereert.
Ten tweede kan de geachte afgevaardigde natuurlijk op deze manier zaken aan de orde te stellen en de Raad onder druk zetten. Maar afgezien van het afleggen van verklaringen, is een van de dingen die wij als Unie moeten doen, ervoor zorgen dat wij op politiek vlak hetzelfde gewicht in de schaal kunnen leggen als wij op economisch vlak doen. De realiteit is dat de Europese Unie zichzelf niet de middelen heeft gegeven waarmee zij dat kan doen. Het gehele gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid komt op de Intergouvernementele Conferentie onder de loep te liggen en ik hoop dat het de Europese Unie in staat zal stellen om efficiënter op te treden en haar de instrumenten zal verstrekken om als Unie op te treden in haar streven naar het oplossen van dit soort problemen.
Ook andere organisaties zijn op dit vlak actief. De Verenigde Naties bijvoorbeeld, en zij hebben tot op heden geen succes gehad. Het is een gecompliceerd en moeilijk probleem. Ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat het een probleem is dat het voorzitterschap grote zorgen heeft gebaard en de door Ierland aangestelde gezant zal ook onder het Nederlandse voorzitterschap aanblijven. Dat is al bevestigd en wij zullen blijven proberen om alles te doen wat wij kunnen teneinde het probleem op een bevredigende manier op te lossen.
Met betrekking tot het specifieke geval dat de geachte afgevaardigde noemde, deel ik u mede dat ik gezegd heb dit te zullen onderzoeken omdat ik er geen informatie over had en het in de vraag vermeld werd. Het zou zwak geweest zijn als ik voorbij zou zijn gegaan aan iets dat vermeld is.

De Voorzitter
Aangezien de vraagstellers niet aanwezig zijn, vervallen de vragen 16 en 17.
Vraag nr. 18 van Per Gahrton (H-0967/96):
Betreft: Wapenbeleid en wapenhandel
Volgens artikel 223 van het Verdrag betreffende de Europese Unie valt het wapenbeleid geheel en al onder de bevoegdheid van de lid-staten. Maar bij een verklaring tegenover de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid op 17 september 1996 in Straatsburg deelde Commissielid Bangemann mede dat de Commissie er alleen op grond van "politieke overwegingen" van afzag de wapenhandel als willekeurig welke andere interne-marktkwestie te behandelen. Hij legde er de nadruk op dat de rechtspraak van het Europese Hof van Justitie in de plaats van de bepalingen van het EU-Verdrag was getreden en eigenlijk aan de EU ook bevoegdheid op het gebied van wapenbeleid en wapenhandel had gegeven. Kan de Raad tegen deze achtergrond mededelen of hij van oordeel is dat de geldende EU-wetgeving de instellingen van de EU de bevoegdheid geeft in verband met het wapenbeleid en wapenkwesties op te treden en zo ja, in welk opzicht, in welke omvang en met welk doel? Of houdt de Raad vast aan een strikte interpretatie van artikel 223, wat betekent dat het wapenbeleid buiten het bevoegdheidsterrein van de EU-instellingen valt?

Mitchell
Zoals de geachte afgevaardigde opmerkt, wordt in artikel 223 niet bepaald dat de lid-staten bevoegd zijn, maar bevat dit artikel enkel een vrijwaringsclausule. Artikel 223, en met name artikel 223, lid 1b, bepaalt dat het Verdrag geen enkele lid-staat belet de maatregelen te treffen die hij noodzakelijk acht voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid en die betrekking hebben op de produktie van of de handel in wapens, munitie en oorlogsmateriaal.
In toepassing van lid 2 van dit artikel, heeft de Raad op 11 april 1958 met eenparigheid van stemmen de lijst vastgesteld van de produkten waarop deze bepalingen van toepassing zijn. Deze lijst is sindsdien niet meer gewijzigd. In overeenstemming met de derde paragraaf van artikel 223, kan de Raad met eenparigheid van stemmen op voorstel van de Commissie wijzigingen in deze lijst aanbrengen. De maatregelen die de lid-staten kunnen nemen mogen de mededingingsverhoudingen op de gemeenschappelijke markt niet wijzigen voor produkten die niet bestemd zijn voor specifiek militaire doeleinden - wat men dual-use goederen noemt. Er is een wetgeving van de Europese Unie van kracht voor dual-use goederen, waaronder bepalingen van zowel de Gemeenschap als het relevante gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Kwesties in verband met het wapenbeleid worden reeds behandeld en besproken door twee werkgroepen van de Raad: POLARM (de werkgroep voor het Europees wapenbeleid) en COARM (de werkgroep voor de export van conventionele wapens). Alle acties die de Raad op dit vlak onderneemt doen niets af aan de vrijwaringsclausule in artikel 223, die door een lid-staat te allen tijde kan worden ingeroepen.

Gahrton
Ik dank de vertegenwoordiger van de Raad voor zijn antwoord. Dat was echt zeer interessant. Ik heb overigens direct na zijn uitspraak waar ik hier op doel, aan Commissaris Bangemann een brief geschreven. Ik heb die in het Zweeds geschreven, en ik heb nog geen antwoord gekregen. Dit meer ter informatie; het interessante in het antwoord van de Raad is, dat het alleen zo kan worden uitgelegd dat de vertegenwoordiger van de Raad het niet eens is met de uitspraak van Commissaris Bangemann tegenover de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, waarin hij dus zei dat hij de wapenhandel precies zo zou kunnen behandelen als de andere handel, en wel onder verwijzing naar bepaalde rechtspraak van het Hof van Justitie. Als ik de vertegenwoordiger van de Raad goed begrijp, is er de laatste tijd niets gebeurd waardoor men zou kunnen afwijken van het bepaalde in artikel 223, en dat zou dan nadrukkelijk aan Commissaris Bangemann moeten worden meegedeeld.

Mitchell
Ik ben er zeker van dat de geachte afgevaardigde dat tijdens het Vragenuur aan de Commissie zal doen, maar misschien mag ik u zeggen dat bij mijn weten en volgens de informatie die ik heb ontvangen, de situatie is zoals ik uiteengezet heb. In artikel 223 wordt niet bepaald dat de lid-staten bevoegd zijn. De bepalingen ervan vormen voor de lid-staten een vrijwaringsclausule, die zij kunnen inroepen op grond van de veiligheid. Hij heeft mijn verklaring terzake juist geïnterpreteerd.

De Voorzitter
Vraag nr. 19 van Robert Evans (H-0973/96):
Betreft: Gezondheids- en veiligheidssituatie van werknemers in de bouw
Welke maatregelen neemt de Raad om te waarborgen dat in de Europese Unie de hand wordt gehouden aan richtlijn 92/57/EEG en andere wetgeving inzake gezondheid en veiligheid in de bouw?

Mitchell
De Raad hecht er het grootste belang aan dat iedere lid-staat de communautaire wetgeving volledig en accuraat opneemt in zijn eigen wetgeving en aan de effectieve toepassing van nationale wetgeving die uit de communautaire wetgeving is overgenomen. Dit standpunt wordt duidelijk uiteengezet in de resolutie van de Raad van 27 maart 1995 over de omzetting en toepassing van de communautaire sociale wetgeving.
Ik moet hier nog aan toevoegen dat het in overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag de taak van de Commissie is om ervoor te zorgen dat de communautaire wetgeving wordt toegepast in de lid-staten.

Evans
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Ik heb deze vraag geformuleerd omdat ik mij zorgen maak over een specifiek geval in mijn kiesdistrict van een man uit Hayes in Noordwest Londen, de heer Stacey, die twee jaar geleden is omgekomen op een Duits bouwterrein. Ik ben in Leibzig geweest om de bouwterreinen daar te bekijken en om te zien wat er was gebeurd. Voor mij was het duidelijk dat in dat gedeelte van het voormalige Oost-Duitsland niet de hand werd gehouden aan deze richtlijn. Ik ben er zeker van dat er in andere delen van de Europese Unie soortgelijke omstandigheden en situaties heersen.
Wat ik eigenlijk wilde vragen is welke serieuze maatregelen de Raad neemt om ervoor te zorgen dat de lid-staten toezien op de naleving van wetgeving en welke stappen hij neemt tegen lid-staten die misschien wel niet op een behoorlijke manier de hand houden aan wetgeving inzake de gezondheids- en veiligheidssituatie, zodat dit soort onnodige sterfgevallen in de toekomst kan worden voorkomen?

Mitchell
De tragische gebeurtenis in verband met de man uit het kiesdistrict van de geachte afgevaardigde betreur ik ten zeerste. Ik ben zeer zeker van mening dat de huidige wetgeving van toepassing is op dergelijke situaties.
De Raad heeft evenwel geen verantwoordelijkheid met betrekking tot de toepassing van communautaire wetgeving; dit is een aangelegenheid voor de Commissie en de geachte afgevaardigde kan hier wellicht op doorgaan via een vraag aan de Commissie.

De Voorzitter
Vraag nr. 20 van Nuala Ahern (H-0976/96):
Betreft: Verbieden van plutoniumvluchten boven het grondgebied van niet-nucleaire EU-staten
Het vervoer door de lucht van plutonium of plutonium bevattende ruwe brandstof tussen herverwerkingsinstallaties, MOX (plutonium in gemengd oxide) producerende fabrieken en kerncentrales die MOX gebruiken, heeft tot gevolg dat er plutoniumvluchten plaatsvinden boven het grondgebied van verscheidene EU-lid-staten, waaronder enkele die de nucleaire optie hebben afgewezen.
Is de Raad van mening dat iedere lid-staat het recht heeft dergelijke vluchten boven zijn grondgebied te verbieden?

Mitchell
De Raad wil de geachte afgevaardigde eraan herinneren dat het vervoer van radio-actief materiaal op internationaal niveau geregeld wordt door verordeningen van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie, het IAEA. Deze verordeningen hebben tot doel een juist beschermingsniveau voor het vervoer van alle radio-actief materiaal te verzekeren.
Een herziene vervoersverordening, die de op dit gebied toe te passen bepalingen versterkt, werd in september 1996 goedgekeurd. Deze verordeningen zijn opgenomen in de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart, de ICAO, die bindend zijn voor de contractsluitende partijen. In de context van de tenuitvoerlegging van deze instructies, zijn non-discriminatoire afwijkingen mogelijk.
Bovendien wil de Raad benadrukken dat de bepalingen van hoofdstuk 3 van het Euratom-verdrag inzake volksgezondheid en veiligheid, en de richtlijn waarin de fundamentele veiligheidsnormen zijn vastgelegd ter bescherming van de gezondheid van werknemers en het grote publiek tegen de gevaren naar aanleiding van ioniserende straling, die de bescherming van de volksgezondheid heeft vergroot door striktere limieten vast te leggen voor stralingsdoses, van toepassing zijn op het gehele grondgebied van de Europese Unie.

Ahern
Er is enige verwarring over de nieuwe richtsnoeren van de IAEA, omdat er geen rekening is gehouden met de eigen richtsnoeren en voorschriften van de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart en die organisatie zich daar grote zorgen over maakt. Ik heb deze vraag ingediend omdat de nieuwe richtsnoeren van de IAEA specifiek opgesteld schijnen te zijn om het vervoer door de lucht van MOX-brandstof te regelen en dit niet gedefinieerd is als materiaal met een lage lek- of dispersiefactor, zoals de Commissie zelf verklaard heeft.
Zal de Raad, zolang deze verwarring niet is opgehelderd en de richtsnoeren en voorschriften van de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart niet op een behoorlijke manier zijn opgenomen, niet trachten om het vervoer van dit materiaal boven het grondgebied van de lid-staten te verbieden en van organisaties, zoals British Nuclear Fuels Ltd, eisen dat zij ophouden met te beweren dat dit materiaal officieel is aangeduid als zijnde materiaal met een lage dispersiefaktor, omdat dit niet bepaald helpt en het in deze context zelfs uitermate misleidend is?
Zal hij de situatie betreffende de afzonderlijke niet-nucleaire lid-staten, boven wiens grondgebied vluchten worden uitgevoerd, ophelderen? Kunnen zij een unilateraal verbod opnemen?

Mitchell
De geachte afgevaardigde begrijpt ongetwijfeld dat ik haar met betrekking tot een gedeelte van haar vraag geen eerlijk antwoord kan geven, aangezien, zoals ik zojuist heb aangegeven, de regels die van toepassing zijn op het vervoer van splijtstoffen de zaak zijn van de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart, een instantie die losstaat van de Europese Unie en waartoe de lid-staten op een individuele basis toetreden. Ook zou ik de geachte afgevaardigde willen zeggen dat als deze aangelegenheid onder de bevoegdheid zou vallen van de Gemeenschap, de Commissie dan als hoedster van de Verdragen ervoor zou moeten zorgen dat de communautaire wetgeving wordt nageleefd.
Ik heb echter begrepen dat een lid-staat kan afwijken van de ICAO-voorschriften, hetgeen betekent dat zij vluchten boven hun grondgebied zonder toestemming van hun luchtvaartautoriteit kunnen weigeren. Ik heb begrepen dat een lid-staat zijn positie langs die lijn heeft gewijzigd. Een dergelijke afwijking is volgens mij dus mogelijk. Er zijn minimumnormen maar een lid-staat heeft de mogelijkheid om individueel verder te gaan dan die normen. Dat is een zaak die de lid-staten zelf moeten toepassen.

De Voorzitter
Aangezien de vraagsteller niet aanwezig is, vervalt vraag nr. 21.
Vraag nr. 22 van Hadar Cars (H-0983/96/rev. 1):
Betreft: Steun van de Unie voor het voormalige Joegoslavië
In zijn advies aan de Raad van 17 juli inzake de steun van de Unie aan het voormalige Joegoslavië wenste het Parlement o.a. dat de aankopen in het kader van dit project ook open moesten staan voor de landen van Midden- en Oost-Europa die tot de Unie willen toetreden.
De Raad stemde tot op zekere hoogte in met de wens van het Parlement en schiep de mogelijkheid voor de landen van Midden- en Oost-Europa om binnen zekere grenzen offertes te doen in het kader van het hulpprogramma.
Wat is er sedertdien gebeurd? Welk deel van de gevoteerde middelen is uitbetaald? Wanneer zal het gehele budget voor de wederopbouw zijn toegewezen? In hoeverre hebben de Phare-landen de mogelijkheid gekregen om offertes in te dienen en hoeveel van de binnengekomen en gegunde aanbiedingen - en voor welk bedrag - waren van deze landen afkomstig?

Mitchell
De Raad heeft een belangrijke stap gezet betreffende de steun voor de wederopbouw van het voormalige Joegoslavië door op 25 juli 1996 verordening 1628/96 goed te keuren, waarin een nieuw kader wordt opgezet voor de financiering van wederopbouwactiviteiten in die landen, naast hetgeen al mogelijk was via de bestaande Phare-verordeningen.
Zoals de geachte afgevaardigden ongetwijfeld weten, komt de idee om mensen, afkomstig uit landen waar het Phare-programma ten uitvoer wordt gelegd, in staat te stellen offertes te doen voor communautaire projecten ten behoeve van het voormalige Joegoslavië, in deze verordening tot uitdrukking. Volgens artikel 9, lid 2 van de verordening, kan de Commissie per geval afzonderlijk haar goedkeuring hechten aan de deelname van natuurlijke en rechtspersonen uit deze landen. In paragraaf 3 van dit artikel wordt nauwkeuriger geformuleerd wat bedoeld wordt met rechtspersonen van een land waar het Phare-programma ten uitvoer wordt gelegd. Krachtens de Phareverordening kon dit soort activiteit al worden uitgevoerd, namelijk in de context van het programma voor essentiële hulp, dat is opgezet na de eerste donorconferentie over Bosnië en Herzegowina in december 1995.
Voor wat betreft de andere vraag van de geachte afgevaardigde, zou de Commissie, die met het dagelijkse beheer van de verordening is belast, in een positie moeten zijn om de gevraagde informatie te verstrekken.

Cars
Ik dank u voor uw antwoord. Zoals wij allen hier in het Parlement weten, is een deel van de subsdidiegelden die voor het PHARE-programma voor de landen in Oost-Europa bestemd waren, hieraan onttrokken toen het grotere hulpprogramma voor de opbouw van Joegoslavië werd opgesteld. Dit was ook de reden voor het krachtige besluit van het Parlement, dat deze landen de mogelijkheid moesten krijgen om offertes te doen inzake de hulp aan Joegoslavië. Ik heb daarnet geen bedragen van u gehoord, mijnheer de Minister, inzake de omvang waarin de landen de mogelijkheid hiervoor hebben gekregen, en of aan hen enige contracten gegund zijn. Ik ga er echter van uit dat u, ook na de periode van het Voorzitterschap, het voor deze landen alleszins makkelijk zal maken om mee te doen aan de opbouw van Joegoslavië. Op die manier wordt een klein beetje gecompenseerd wat de landen in Oost-Europa is ontnomen toen gelden van het PHARE-programma naar Joegoslavië werden overgevoerd. Daarnaast worden ze op die manier in de gelegenheid gesteld zich te ontwikkelen.
Mijnheer de Voorzitter, ter afsluiting wil ik graag nog mijn dank en waardering uitspreken voor de wijze waarop minister Mitchell en zijn collega's tijdens het halve jaar dat Ierland voorzitter was, het werk van de Raad hebben geleid.

Mitchell
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vriendelijke slotopmerkingen. Ik weet in verband met deze specifieke kwestie dat hij een belangrijke rol heeft gespeeld in de campagne om de veranderingen die hebben plaatsgevonden, teweeg te brengen. Het is een duidelijke indicatie dat de Raad reageert op de standpunten van het Europees Parlement.
Met betrekking tot de specifieke aspecten van de kwestie die de geachte afgevaardigde aan de orde stelde, weet ik zeker dat als hij de vraag aan de Commissie richt, hij op de hoogte zal worden gebracht van de bijzonderheden van het dagelijks beheer van de verordening. Maar het is een echte vooruitgang en zeer produktief dat deze regelingen binnen Phare er gekomen zijn.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de waarnemend Raadsvoorzitter heel hartelijk bedanken voor de uitvoerige raming die hij heeft opgesteld. Ik wil hem vragen of er iets speciaals is gepland voor de regio Kosovo. We hebben immers enkele dagen geleden van de Servische minister voor buitenlandse zaken te horen gekregen dat deze regio helemaal is geïncorporeerd in het gebied van het huidige Joegoslavië en dat er daarom aan deze onderdrukte regio geen aparte status kan worden verleend. Ik zou graag willen weten of de Raad wat dat betreft speciale voorzorgsmaatregelen kan nemen.

Mitchell
Ik vrees dat mijn stukken die informatie niet bevatten, maar ik weet dat er grote ongerustheid is over deze kwestie. Ik zal deze zaak bekijken en de geachte afgevaardigde rechtstreeks informeren.

De Voorzitter
Ik wil de heer Mitchell graag danken voor de manier waarop hij de vragen heeft behandeld. Wij hebben uw aanwezigheid en de antwoorden die u zowel ten persoonlijken titel als namens de Raad gegeven heeft, zeer op prijs gesteld.
Daarmee zijn wij aan het einde gekomen van het Vragenuur. Vragen die wegens tijdsgebrek niet zijn behandeld, zullen schriftelijk beantwoord worden.
(De vergadering wordt te 19.15 uur onderbroken en te 21.00 uur hervat)

Rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen
(voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A4-0367/96) van de heer Kerr, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(94)0300 - C4-0151/94-94/0203(CNS)) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lid-staten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan.

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, er zijn vanavond weliswaar niet meer zoveel mensen hier, maar dat was te verwachten. Toch wil ik de rapporteur, Hugh Kerr, heel hartelijk danken voor dit verslag en voor de moeizame onderhandelingen. Er is volgens mij nauwelijks een onderwerp hier in het Parlement dat zo ingewikkeld is, maar ook zo belangrijk op details en met zulke verstrekkende gevolgen voor het arbeidsleven van Europa. Ik wil ook Commissaris Flynn bedanken voor zijn bereidheid om al na het eerste debat in januari en veel onderhandelingen onze opvatting over de definitie van bedrijfsovergang over te nemen. Dat is voor mijn fractie, de PSE, de doorslaggevende factor omdat daarmee een kwalitatieve verbetering van de rechten van werknemers in Europa wordt gegarandeerd. Dat is des te belangrijker omdat er momenteel van Brussel, helaas ook van de Commissie en vooral van de Raad, blijkbaar alleen maar signalen uitgaan die regelingen betreffen ter liberalisering en deregulering met als enige doel winstmaximalisatie.
Voor wat betreft het complexe onderwerp insolventie of liquidatie heb ik gehoord dat er wel al een compromis is gevonden of onderweg is. Toch wil ik u er nog eens aan herinneren dat op de hoorzitting alle experts hebben benadrukt dat op het moment van het opstarten van de procedure gewoonweg nog niet vaststaat wat het resultaat ervan zal zijn. We streven er toch allemaal naar om zoveel mogelijk bedrijven en daarmee ook zoveel mogelijk arbeidsplaatsen te behouden en daarom zijn we natuurlijk ook voor flexibele regelingen. Het is gewoon niet waar - mijn collega van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger is nu helaas niet meer aanwezig - dat door het uitsluiten van de liquidatie de ondernemingen eerder kunnen worden gered. Alle ervaringen, bijvoorbeeld in Nederland, laten een heel ander beeld zien.
Tot slot heb ik nog drie korte verzoekjes aan de Commissaris. Ten eerste zal dit zeker niet de laatste herziening van deze richtlijn zijn. Daarom vraag ik u er al in uw overwegingen rekening mee te houden of het niet mogelijk is om de MOE-landen erbij te betrekken. Dit is des te belangrijker voor ons, vooral in Duitsland maar ook in Oostenrijk, omdat steeds meer bedrijven niet binnen de EU van eigenaar veranderen, maar in handen van Poolse, Tsjechische of Hongaarse ondernemers komen. Het tweede punt is de bedrijfspensioenregeling. Daar hebben we het vanavond al over gehad. Ik vraag u ook hiervoor om niet alleen voor Groot-Brittannië maar ook voor de andere lid-staten een regeling te vinden die het behoud van de rechten garandeert. Ook dit is des te belangrijker, daar er in de meeste lid-staten wordt gekort op de algemene pensioenregeling. Daarom moet de pijler bedrijfspensioenregeling veilig worden gesteld.
Laatste punt: ik zei in mijn toespraak van januari al dat ik heb gehoord dat u een verslag aan het uitwerken bent. Wanneer is dat klaar, zodat wij ook meer feiten en gegevens ter beschikking hebben? Er staat heel veel op het spel, ook het draagvlak van Europa bij de werknemers. Ik hoop dat u, mijnheer de Commissaris, en de rapporteur, de heer Hugh Kerr, succesvolle onderhandelingen zullen voeren met de Raad.

Schiedermeier
Mijnheer de Commissaris, beste collega's, hoe moeilijk de onderhandelingen over de kwestie van de aanpassing van de wetgevingen betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij de overgang van ondernemingen en vestigingen of onderdelen daarvan verlopen, wordt duidelijk door de tijdsduur van twee jaar. In deze tijd trok de Commissie na intensieve beraadslagingen in de Commissie sociale zaken het oorspronkelijke voorstel voor een nieuwe richtlijn in en verving het door een amendement bij richtlijn 77/187/EEG. De Commissie, inclusief de Commissaris, legde daarbij een opmerkelijke flexibiliteit aan de dag. Het moeilijkste probleem vormt het evenwicht tussen de belangen van de betrokken werknemers en de belangen van de overnemende werkgever. Als de rechten van de werknemers teveel worden benadrukt, dan is de werkgever niet meer geïnteresseerd in de overname. Zo'n situatie leidt vooral bij financiële problemen van het bedrijf dat moet worden overgenomen tot insolventie en het daarop volgende verlies van werkgelegenheid.
Daar hebben de betrokken werknemers niets aan. Dus is het ook in hun belang dat voor de overnemende werkgever een bepaalde aantrekkelijkheid blijft bestaan. Dit evenwicht werd na een tweejarige strijd met een kleine bevoordeling van de rechten van de werknemers bereikt. Een verder probleem vormen de verschillende juridische uitgangspunten in de lid-staten. Daarom is voor de EVP-fractie de mogelijkheid van faillissement bij insolventies evenals het aanstellen van een curator in zo'n geval onontbeerlijk. Daarom zijn we na lang onderhandelen met de rapporteur, onze collega Kerr, overeengekomen dat hij zijn amendement 18, dat dit tot nu toe in de weg stond, nu terugtrekt. Daarom ben ik van mening dat de EVP het verslag kan goedkeuren dat mij als co-rapporteur heel veel kracht en tijd heeft gekost. Ik hoop dat daardoor na twee jaar de weg kan worden vrijgemaakt voor een zinvolle oplossing. In het belang van de betrokken werknemers en van de werkgevers moeten we voor de wijziging van deze richtlijn stemmen.
Nadat de rapporteur alleen maar zijn collega's van de PSE heeft bedankt, hoop ik dat ik hem niet beledig als ik hem als lid van de EVP aan het slot van mijn toespraak heel hartelijk bedank voor zijn inzet in de afgelopen twee jaar, hoewel hij lid is van de PSE!

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, misschien mag ik voordat zij het woord neemt, de Commissie mededelen dat, zoals mijnheer Schiedermeier al gezegd heeft, wij sedert de opening van dit debat een en ander besproken hebben en ik ermee heb ingestemd om amendement 18 voor de stemming morgen in te trekken. Misschien helpt dat de commissaris bij zijn commentaar vanavond.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, u kijkt er misschien van op, maar ik zal de rapporteur slechts danken voor het kwantitatieve deel van zijn werk, en niet voor de kwaliteit.
Onze fractie kan zich niet vinden in het merendeel van de elementen van deze nieuwe richtlijn, omdat door toedoen van deze maatregel de bedrijven ver verwijderd raken van een echte globalisering van de markt.
Als wij daadwerkelijk bereid zijn te werken voor één grote binnenmarkt, dan moeten wij de ondernemingen van de vijftien lid-staten in de gelegenheid stellen om met elkaar te overleggen, om elkaar te kopen of te verkopen. Maar de normen zoals die vandaag uit de doeken zijn gedaan, remmen dat soort versnelling van de markt juist af.
Allereerst zijn wij het niet eens met de huidige opvatting van het idee van overgang van ondernemingen. Zoals het thans wordt opgevat, zou het erop neerkomen dat de richtlijn ook kan worden toegepast op aanbesteding van diensten, en dat kan negatief uitwerken op de werkgelegenheid, de flexibiliteit van de arbeidsmarkt en het concurrentievermogen. Het is dus zaak dat het hele begrip minder ruim wordt omschreven. Maar waar wij ons vooral niet in konden vinden, is het voorschrift inzake het tijdstip van de mededelingen. Wij hebben geprobeerd dat te corrigeren door middel van een amendement, maar dit voorstel van ons is afgeketst. De rapporteur stelt namelijk dat de vertegenwoordigers van de werknemers verplicht moeten worden geraadpleegd zodra een overgang in het verschiet ligt. Dat vinden wij onrealistisch en het kan de overdracht van ondernemingen ernstig in de knel brengen.
Zoals ik zojuist al zei, heeft onze fractie een amendement ingediend om de bedrijven de kans te geven dat zij bepaalde informatie voor zich houden of die op vertrouwelijke wijze mededelen indien een andere houding schadelijk mocht blijken.
Kort gezegd, wij zijn hooguit voor garanties van de werknemer in de arbeidsbetrekking, maar zonder dat de overgang van ondernemingen al te lang van tevoren moet worden meegedeeld. Het uiteindelijke doel dient te zijn dat de bedrijven in staat worden gesteld meer met elkaar te overleggen en een echte grote markt op te zetten.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, ook ik wil collega Kerr danken omdat hij erg veel werk verzet heeft om tot een werkbaar geheel te komen. Desalniettemin blijven er toch enkele onduidelijkheden en dat is wel de reikwijdte van de richtlijn. Ik zou van de commissaris willen vernemen of onder artikel 1, zoals het nu geamendeerd is, of daar ook onder verstaan moet worden dat als een bedrijf een contract heeft met een ander bedrijf en het wil van contract veranderen, of de werknemers van het andere bedrijf dan onder deze richtlijn vallen of dat het zo is dat het alleen gaat om diensten of zaken die al binnen de bedrijfsvoering aan de orde waren en die daarna worden uitbesteed. Ik vind dat die duidelijkheid er moet komen. Ik wil duidelijkheid hebben met betrekking tot contracting out .
Een tweede zaak die ik aan de orde wil stellen, mijnheer de commissaris, is de kwestie van de pensioenen. Ik heb begrepen dat mevrouw Veil haar werk heeft afgerond en dat in haar verslag onder andere staat dat in alle situaties de rechten van de werknemers gewaarborgd dienen te zijn. Ik denk dat het niet zo kan zijn dat opgebouwde pensioenrechten en de middelen die daaraan verbonden zijn dat die niet gegarandeerd zouden worden. De heer Kerr heeft op dit punt ook al gewezen. Ik ben absoluut van oordeel dat de pensioenrechten van werknemers bij overgang van bedrijven gewaarborgd moeten zijn.
Tenslotte wil ik ingaan op collega Garosci. Hij zegt dat inspraak van werknemers niet zo goed is en dat dat de flexibilisering van de arbeidsmarkt tegenhoudt in een globaliserende economie. In mijn land zijn het vaak de werknemers geweest die bij surséance van betaling en dreigende faillissementen een zeer positieve rol hebben gespeeld om te proberen bedrijven en delen van bedrijven te redden. Het is dan ook om die reden dat wij zeker niet zullen stemmen tegen de inspraak van de werknemers.

Schörling
Dank u, mijnheer de Voorzitter. Het is noodzakelijk geworden om het voorstel van de Commissie uit 1994 op een aantal punten te wijzigen, aangezien een al te onduidelijke formulering ruimte biedt voor verschillende interpretaties en leidt tot mazen in de wetgeving en regelgeving, waardoor de rechtsbescherming en rechten van werknemers in gevaar kunnen komen bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan; wij hebben hiervan al wat voorbeelden gezien in Engeland en Ierland. Het dichten van zulke mazen in de regelgeving is zoals bekend bepaald niet gemakkelijk. Ik vind trouwens dat de Heer Kerr zijn doel zeer hoog gesteld heeft. Hij is zeer goed in zijn opzet geslaagd en wij hebben een bijzonder serieus verslag gekregen.
Onze fractie en ik willen vooral twee amendementen voor het voetlicht brengen. Ten eerste moet absoluut duidelijk zijn dat bij overgang van ondernemingen en vestigingen de pensioenrechten van de werknemers gewaarborgd zijn. Zoals hiervoor al gezegd, is het vooral belangrijk dat de groep die in de concurrentiestrijd en bij veranderingen vaak getroffen wordt, namelijk laag betaalde en in deeltijd werkende vrouwen, niet in een slechtere positie terechtkomen. In dit verband is ook het amendement over anti-discriminatoire beginselen enorm belangrijk.
Ten tweede moet ook duidelijk worden vastgelegd dat met het begrip 'overgang' in de richtlijn elke fase van overgang wordt bedoeld die de werknemers treft, zowel die van gewone ondernemingen als van openbare nutsbedrijven. Uit de richtlijn moet ook duidelijk blijken dat ze niet geldt voor zogenaamde frauduleuze of uitgelokte faillissementen, die de rechten van de werknemers kunnen aantasten.

Pronk
Voorzitter, ik wil de heer Kerr zonder omhaal van harte bedanken voor zijn verslag. Ik durf dat nu te doen. Ik geloof dat de heer Kerr enigszins moeilijk te moede moet zijn vandaag, want hij heeft zolang met dit verslag onder zijn arm gelopen dat het welhaast lijkt alsof hij zijn oudste dochter vandaag in de kerk aan haar bruidegom overhandigt. Ik had eigenlijk altijd gedacht dat hij het nog wel tot zijn tweede termijn met dit verslag zou kunnen doen, want het lag zo moeilijk, maar dat is toch niet het geval geweest. Wij zijn in staat geweest om het nu zover te laten komen. Dat geeft ook een antwoord op een aantal problemen.
Dit is werkelijk een hele moeilijke richtlijn. Zij was al moeilijk toen zij er lag, zij is moeilijker geworden doordat het Hof een aantal uitspraken heeft gedaan die heel belangrijke gevolgen hadden en of men dan die gevolgen soms weer wat te ver vindt gaan, om dat dan weer recht te trekken, dat is buitengewoon moeilijk. Wat dat betreft, had de commissie een moeilijke taak. Wij vonden aanvankelijk dat het eerste voorstel van de Commissie dat er lag toch te veel ging in de richting van datgene wat de Engelse regering wilde en niet alleen wij, ook andere leden van de Raad hadden er groot plezier in om tegen de Engelse regering te zeggen: no, no, omdat de Engelse regering ook altijd no, no zei. Dat maakte het er niet makkelijker op om deze zaak op te lossen. Vandaar dat ik zou willen vragen aan iedereen die kritiek heeft, dit was een buitengewoon moeilijke politieke akte. Het was erg moeilijk om de verschillende belangen met elkaar in balans te brengen en ik ben er erg blij mee dat met name onze twee fracties erin geslaagd zijn samen met de Commissie tot een aanvaardbare oplossing te komen. Want wat is noodzakelijk? Dat we een grote meerderheid in het Parlement vinden voor de amendementen die aanvaardbaar zijn. En ten tweede, dat de Commissie die amendementen ook kan aanvaarden. Wij zullen het definitieve oordeel horen, maar van tevoren hebben we de duidelijke indruk gekregen dat de hoofdzaak van datgene wat nu voorligt voor de Commissie aanvaardbaar is. Als dat niet het geval is, treedt natuurlijk een andere situatie op. Daar gaat het om. Dat hebben we bereikt en daarom mogen we niet alleen de heer Kerr feliciteren, maar mogen we ook de Commissie feliciteren en ook ons allemaal dat we dit tot stand hebben kunnen brengen.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, ik vind het wat jammer dat de christen-democraten hier zeggen, onze twee fracties. Ik denk dat dit een Parlement is dat door meerdere fracties wordt vertegenwoordigd en ik zou daar graag in betrokken worden.

Pronk
Ik heb inderdaad gezegd met name, maar ik moet dan zeggen dat ik inderdaad wat dat betreft ook hulde moet brengen aan mevrouw Boogerd-Quaak, dus wat dat betreft, heeft ze gelijk.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur graag danken, alsmede al diegenen die van alle zijden van deze Vergadering aan dit debat hebben bijgedragen. Het is al een hele poos geleden dat er zo'n belangrijk stuk arbeidswetgeving voor deze Vergadering is gekomen. Ik plaats het in dezelfde categorie als de Europese Ondernemingsraad. Ook wil ik graag diegenen danken die met de heer Kerr in de commissies hebben samengewerkt: mevrouw Waddington en mevrouw Mosiek-Urbahn en de heer Thomas. Voorts sluit ik mij aan bij de heer Kerr en dank ik de heer Stephen Hughes, die hier vandaag niet aanwezig kan zijn, alsmede alle collega's voor het buitengewone werk dat de voorbije twee jaar tot stand is gebracht. Ik prijs de uitmuntende kwaliteit van dit verslag.
Zoals u allen weet, heeft de Commissie in september 1994 een voorstel voor een richtlijn van de Raad goedgekeurd, met de bedoeling deze te herzien en om richtlijn 77/187 van de Raad betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, te vervangen. De herziening diende een drieledig doel: het in een nieuwe vorm gieten van en scheppen van duidelijkheid in de werkingssfeer van de huidige richtlijn en definities in het licht van de desbetreffende jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie; de mogelijkheid creëren voor een grotere flexibiliteit bij een overgang in het kader van insolventieprocedures, teneinde het voortbestaan van de betrokken ondernemingen veilig te stellen; en om de vereisten op het stuk van informatie en raadpleging met name in transnationale situaties te verbeteren en om de status van de werknemersvertegenwoordigers te verstevigen.
Met het voorstel wordt beoogd om de noodzaak om betere normen voor de bescherming van werknemers te garanderen bij een herstructurering van een onderneming, te verzoenen met de belangrijkste doelstelling die erin bestaat te voorkomen dat een onderneming gesloten moet worden, waarbij het huidige werkgelegenheidspeil gehandhaafd moet worden binnen de context van grotere flexibiliteit, grotere autonomie voor de betrokken partijen en een grotere rechtszekerheid. Het doet mij dan ook bijzonder veel genoegen dat de Vergadering deze drievoudige doelstelling in twijfel heeft getrokken en dat een groot aantal van de herziene Commissiebepalingen de volledige steun hebben gekregen van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid.
Deze omvatten onder meer de definitie van overgang in de eerste alinea van artikel 1, lid 1, de uitbreiding van de werkingssfeer van de richtlijn tot zeeschepen, niet-standaard werk en niet commerciële ondernemingen, de bepalingen betreffende transnationale overgangen, een versterking van de verworven rechten van werknemersvertegenwoordigers, de noodzaak om de gezamenlijke aansprakelijkheid vast te leggen van de vervreemder en de verkrijger, en diverse andere bepalingen.
Ik wil er evenwel geen geheim van maken dat er toch wel vrij grote, zij het niet onoverkomelijke, verschillen waren tussen de Vergadering en de Commissie voor wat betreft de omvang en de inhoud van bepaalde herziene bepalingen. Het doet mij veel genoegen u te kunnen mededelen dat na een vruchtbaar debat en langdurige besprekingen die tot in de kleinste details gingen, de Commissie bereid is om veertien van de zeventien door de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid goedgekeurde amendementen geheel of ten dele over te nemen, en dat ik de Commissie kan voorstellen om een van de zeven bij de Vergadering ingediende amendementen eveneens goed te keuren.
De cijfers spreken voor zich en de consensus vormt een belangrijk succes omdat wij er al voor een flink stuk in geslaagd zijn om het doel van de Gemeenschap te bereiken, namelijk het moderniseren van een stuk wetgeving - de richtlijn over de verworven rechten - die de kern vormt van de communautaire arbeidswetgeving en -systemen.
Ik zou de voorgestelde amendementen graag een voor een onder de loep willen nemen tegen de achtergrond van de drie hoofddoelstellingen die de Commissie voor ogen heeft. Ten eerste het in een nieuwe vorm gieten van en scheppen van duidelijkheid in de werkingssfeer van de huidige richtlijn en definities. Voor wat betreft het niet toepassen van de richtlijn op de overgang van alleen activiteiten en functies, waarvan onze twee instellingen vaststelden dat deze het grootste geschilpunt waren, zal de Commissie haar besluit van 7 februari 1996 respecteren, na de resolutie van het Parlement van 18 januari 1996. Zij zal daarom de tweede alinea van artikel 1, lid 1 schrappen en de toekomstige tekst indienen als een voorstel tot wijziging en niet tot vervanging van de huidige richtlijn 77/187. De Commissie kan dan ook de amendementen 1, titel, 2, eerste overweging en 4, tweede alinea van artikel 1, lid 1 overnemen.
Ook is de Commissie ingenomen met het beginsel van hoofdelijke en gezamenlijke aansprakelijkheid tussen de vervreemder en de verkrijger zoals wordt voorgesteld in amendement 5, tweede alinea van artikel 3, lid 1. Om de rechtszekerheid te verbeteren echter, en om nodeloze juridische geschillen te vermijden, zal die aansprakelijkheid beperkt blijven tot de verplichtingen die zijn ontstaan en vervallen voor de datum van overgang. Amendement 6, artikel 3, lid 3 kunnen wij echter niet goedkeuren. Het uitbreiden van de materiële werkingssfeer van de richtlijn tot aanvullende stelsels van sociale voorzieningen die gelden voor een bedrijf of een bedrijfstak, zou de overgang van volledig operationele ondernemingen hinderen in plaats van vergemakkelijken. Het zou ook zijn weerslag hebben op de sociale zekerheidswetten en met name op de in de lid-staten zeer uiteenlopende sociale zekerheidssystemen. De Commissie is echter van mening dat de invloed van het herstructureringsproces op de aanvullende stelsels voor sociale zekerheid nader onderzocht dient te worden en is dan ook voornemens om op dit vlak een uitgebreide studie te verrichten. Ik hoop dat de Vergadering zich daarin kan vinden.
Ook wil ik refereren aan artikel 3, lid 3, waarin de lid-staten maatregelen kunnen vaststellen om de belangen van hun werknemers ook in dit opzicht te beschermen. Er schijnt daar enige overlapping te zijn en wij zullen de hele kwestie uitgebreid bestuderen. Amendement 19, artikel 3, lid 4 bis, dat nieuw is, introduceert een noodzakelijke beschermingsclausule om frauduleuze praktijken die de werknemersbelangen schaden, uit te sluiten. Daarom kunnen wij dit amendement overnemen. Amendement 7, artikel 4, lid 3, dat de tekst van de Commissie verbetert, kan worden overgenomen. Echter acht men de term "rechtsgeldige" overbodig en heeft men deze geschrapt. Amendement 8, artikel 4, lid 4, dat de tekst van de Commissie verduidelijkt, is voor ons volkomen aanvaardbaar. Amendement 9, artikel 4, lid 5, schrapt artikel 4, lid 5 op grond van het feit dat de bevoegdheden die daarin worden verleend aan de rechterlijke instanties, met name de bevoegdheid om arbeidsovereenkomsten te wijzigen of te beëindigen, strijdig zijn met de rechtsstelsels van de meeste lid-staten. De Commissie is het daarmee eens en zal die paragraaf uit haar toekomstige voorstel schrappen, waarbij de eisen inzake informatie en overleg strenger zullen worden en de status van de werknemersvertegenwoordigers verstevigd zal worden.
Amendement 10, artikel 6, lid 1 is nieuw. Het verschaft, gezien de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie, een duidelijke omschrijving van de verplichtingen van de lid-staten om voor werknemersvertegenwoordigers te zorgen. Ook bepaalt dit amendement dat deze vertegenwoordigers onafhankelijk zijn van de werkgever. Een verduidelijking in deze zin, die in overeenstemming is met de onderhandelingsbevoegdheden die aan de vertegenwoordigingen zijn toegekend in het gewijzigde artikel 4, lid 3, zou ik toejuichen. Dienovereenkomstig zal de volgende tekst duidelijk bepalen dat de werknemersvertegenwoordigers, ongeacht of dit vakbondsvertegenwoordigers of vertegenwoordigers zijn die gekozen zijn door de werknemers binnen hun rangen, zeker kunnen zijn van de nodige onafhankelijkheid om hen in staat te stellen hun taken te verrichten.
Wij zijn het niet helemaal eens met amendement 11 - te weten artikel 6, lid 1 en 2. De Commissie is van mening dat haar voorstel duidelijker en coherenter is. De Commissie is echter wel bereid om haar tekst te wijzigen om duidelijk te maken dat de verplichtingen tot het verstrekken van informatie van de vervreemder en de verkrijger van toepassing zijn vanaf het moment dat de betrokken overgang wordt overwogen.
De Commissie keurt de geest en de doelstelling van amendement 12, artikel 6, lid 4 bis - dat ook nieuw is - goed. Daarin wordt rekening gehouden met situaties waar het besluit dat tot de overgang leidt, genomen wordt door een natuurlijke of rechtspersoon, die niet de werkgever of de moedermaatschappij is. De tekst zal daarom opnieuw worden geformuleerd, om duidelijk te maken dat wanneer beweerde inbreuken op de eisen op het vlak van informatie en overleg in overweging worden genomen, er dan geen rekening zal worden gehouden met het feit dat de natuurlijke persoon of rechtspersoon die het besluit genomen heeft dat tot de overgang geleid heeft, de relevante informatie niet aan de werkgever heeft verstrekt.
Amendement 13, artikel 6, lid 5 verwerpt de drempel van 50 werknemers, welke in het Commissievoorstel stond, en handhaaft de huidige tekst.
Amendement 3, waarin een overweging is opgenomen ter rechtvaardiging van een dergelijke stap, voert aan dat, hangende een toekomstige harmonisatie op het stuk van informatie en overleg met werknemers in nationale ondernemingen, deze kwestie moet worden behandeld via het toekomstige kaderinstrument. Ik ga akkoord met het consequente karakter van dit argument en zal de Commissie dan ook voorstellen het goed te keuren. Als de huidige tekst echter wordt gehandhaafd, dan wordt de overweging die in amendement 3 wordt voorgesteld overbodig.
Voor wat de diverse bepalingen Betreft: amendement 14 - namelijk artikel 8, kan worden overgenomen, niet ter vervanging van artikel 8 van het voorstel, maar als een afzonderlijke nieuwe bepaling zodat het volledig aansluit bij de tenuitvoerleggingsmaatregelen van mijn sociale actieprogramma 1995-1997. De tweede zin is echter overbodig in het licht van artikel 9 van het Commissievoorstel.
Ik ben zeer blij met amendement 15, artikel 8 bis, dat nieuw is, in de geest van de mededeling van de Commissie inzake racisme, vreemdelingenhaat en anti-semitisme van 13 december 1995. Het zal een belangrijke toegevoegde waarde betekenen voor de richtlijn inzake de overgang van ondernemingen.
De amendementen 16 en 17 liggen in de lijn van de amendementen 1 en 2 en dienen daarom goedgekeurd te worden.
De amendementen 20, 21, 22, 23, 24 en 25 zullen verworpen worden omdat ze ofwel onverenigbaar zijn met bepaalde amendementen die wij bereid zijn te accepteren, ofwel uitzonderingsclausules introduceren die de doelstellingen van de richtlijn in gevaar brengen.
Als ik nu even een optelling mag maken, dan kan de Commissie vijftien amendementen geheel of ten dele overnemen. Dat zijn de amendementen 1, 2, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 14, 15, 16, 17 en 19 en verwerpt zij er negen; dat is een amendement betreffende een nieuwe overweging en acht betreffende operationele bepalingen.
Behalve het nieuwe gewijzigde voorstel, ben ik voornemens om mijn collega's in de komende weken een memorandum voor te leggen over de interpretatie van de huidige richtlijn inzake overgang, teneinde werknemers, hun vertegenwoordigers, werkgevers en de Europese burger in het algemeen een leidraad te verschaffen over de correcte interpretatie en toepassing van deze zeer cruciale wetgeving.
Voordat ik afrond wil ik mevrouw Weiler nog zeggen dat ik de hele kwestie van de hervorming van de sociale zekerheidsstelsels uitermate belangrijk vind. Er is momenteel een overlegronde aan de gang in het kader van het debat over de toekomst van de sociale zekerheid en de bepalingen daarvan. In het voorjaar zal ik voor de followup hiervan een mededeling uitgeven waarin alle aspecten aan bod zullen komen die zij naar voren heeft gebracht.
Het doet mij veel genoegen dat mijnheer Schiedermeier zich kon aansluiten bij deze specifieke richtlijn. Het zegt iets over de consensus waarvan vanavond in deze Vergadering sprake is.
De heer Garosci wil ik mededelen dat ik zijn standpunt steun om de werknemers de grootst mogelijke garanties te geven. In het punt dat hij maakte over vertrouwelijkheid kan ik mij echter niet vinden. Mijn standpunt is heel eenvoudig - als er eenmaal tot een overgang besloten is dan dienen de werknemers geïnformeerd te worden.
Mevrouw Boogerd-Quaak maakte een zeer goede opmerking over de pensioenen. Ik heb daar al eerder op gereageerd. Ik moet u zeggen dat het Europees Parlement die definitie niet nodig had. Daarom hebben wij dat punt in artikel 1, lid 1 ingetrokken en zal ieder geval afzonderlijk geëvalueerd worden. In principe kan daar de uitbesteding onder vallen waarover u zich zulke zorgen maakt en de jurisprudentie zal in al deze gevallen van toepassing zijn. Ook in die zin evolueert het zeer goed.
Tot slot wil ik graag het belang onderstrepen van wat hier vandaag plaatsvindt. Het is belangrijk voor de hele toekomst van het sociaal beleid en voor de modernisering, binnen een nieuwe context van een goede flexibiliteit en verbeterde beschermingsnormen.
Ik wil de Vergadering oprecht danken voor de historische situatie waarvan hier sprake is voor wat betreft de arbeidswetgeving van de Europese Gemeenschap. Het is een daadwerkelijke stap vooruit en ik feliciteer de Vergadering met haar inspanningen.

De Voorzitter
Commissaris Flynn, ik betreur het werkelijk dat ik niet het woord tot u kan richten met uw eigen Gaëlische naam als leider van een stam. Ik heb getracht erachter te komen wat, na Taoiseach en Tanaíste , de juiste benaming voor u zou zijn, maar ik vrees dat ik daar tot dusverre niet in geslaagd ben. Ik zet mijn speurtocht voort, maar het betekent niet dat er sprake zou zijn van een gebrek aan goede wil om u hulde te brengen zoals we dat zouden moeten doen en zoals wij ook doen. Ik wil hier met alle respect nog graag iets aan toevoegen. Als iemand al twijfelde aan het belang dat u hecht aan de kwestie die zojuist besproken is, dan denk ik dat het uitgebreide antwoord dat u op elk punt gegeven heeft, geen enkele reden heeft overgelaten om voeding te geven aan deze twijfels. Het enige probleem is dat u jammer genoeg zo'n veertien minuten gesproken heeft, terwijl er maar vijf minuten zijn uitgetrokken voor de antwoorden van de Commissie. Als we zo verdergaan dan zou ik met plezier tot half twee vannacht blijven, maar ik vrees dat de tolken daar minder blij mee zullen zijn.

Kerr
Ik wil de commissaris alleen even mijn waardering te kennen geven voor zijn zeer volledige antwoord en met name voor de idee om een mededeling ter verduidelijking uit te sturen. Een dergelijke mededeling is hard nodig, vooral voor de rechtbanken, om toe te lichten waar de Commissie precies staat. Ik denk dat dit een uitstekend voorbeeld is geweest van de samenwerking tussen het Parlement en de Commissie en ik hoop dat de Raad het als zodanig zal ontvangen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Overeenkomst tot wijziging van de vierde ACS-EG-Overeenkomst
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0387/96) van de heer Wurtz, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(95)0707 - C4-0278/96-96/0023(AVC)) betreffende de sluiting van de Overeenkomst tot wijziging van de Vierde ACS-EG-Overeenkomst van Lomé ondertekend op 4 november 1995 op Mauritius.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, om in werking te kunnen treden moeten de herziene versie van Lomé IV en het bijbehorende financieel protocol door alle nationale parlementen worden geratificeerd en ook de instemming van het Europees Parlement verkrijgen.
Ons politieke optreden zal dan ook een grote reikwijdte hebben. De betekenis die wij eraan geven zal aandachtig worden gevolgd, zowel door de ACS-landen als door de geledingen van onze publieke opinies die het belang beseffen van de toekomst van de Noord-Zuid-betrekkingen voor de beschaving van de wereld van de 21ste eeuw, evenals het belang van het optreden voor de samenleving in onze eigen landen.
Deze betrekkingen maken, zoals u weet, een zeer moeilijke, ja zelfs kritieke, periode door. Een voorbeeld van deze dramatische evolutie is de situatie van de ontwikkelingshulp. Verre van de doelstelling van 0, 7 % van de geproduceerde rijkdommen in de geïndustrialiseerde landen, is deze hulp enorm gedaald en bedraagt deze nog maar nauwelijks 0, 27 %, ofwel het kleinste percentage sinds een kwart eeuw. De G7 maakt zich op dit vlak zeer ten schande. Frankrijk vermindert zijn hulp met 12 %, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk doen nog minder moeite. De Verenigde Staten slaan alle records door hun bijdrage met 28 % te verlagen binnen een jaar, en hun hulp bedraagt nog net aan 0, 1 % van hun BBP. Deze daling van de hulp is echter slechts het meest zichtbare gedeelte van de schandelijke en gevaarlijke verslechtering van de Noord-Zuid-betrekkingen.
Dat is bijzonder voelbaar in Afrika dat, volgens de Verenigde Naties, vier maal zoveel geld uitgeeft voor de schuldenlast als voor de gezondheidszorg. Mevrouw Carol Bellamy, algemeen directrice van UNICEF, heeft al onderstreept dat in ons tijdperk hoofdzakelijk in termen van rendabiliteit wordt gedacht en dat ons tijdperk geïnspireerd wordt door cynisme ten opzichte van ontwikkelingshulp.
In deze context hebben wij in de Commissie ontwikkelingssamenwerking van deze Vergadering getracht om de verworvenheden en de gebreken van Lomé IV te beoordelen. Ik kom niet terug op de gedetailleerde analyse van de wijzigingen die tijdens de laatste onderhandelingen in de Overeenkomst zijn aangebracht en die in mijn verslag staan. Ik vraag u om ook het werkdocument te raadplegen dat bij het verslag is gevoegd en waarin ik een reeks overwegingen uiteenzet over de grote verworvenheden van Lomé die volgens mij behouden moeten blijven en in de toekomst vruchten zullen voortbrengen.
Aan de andere kant wil ik hier de nadruk leggen op drie kernideeën die onze Commissie ontwikkelingssamenwerking de hare heeft gemaakt en die de ware betekenis geven aan het standpunt dat wij u aanraden in te nemen tijdens de stemming over Lomé IV.
De eerste basisgedachte is dat de resultaten van deze herziening van de Overeenkomst, en van het moeizame compromis dat de Vijftien hebben bereikt inzake het bijbehorend financieel protocol, teleurstellend zijn. Dat is de algemene opinie. Het "ja" dat wij u voorstellen tot uitdrukking te brengen moet dan ook niet worden opgevat als een goedkeuring voor Lomé IV. Het is enerzijds gericht op het ingaan op de dringende en unanieme oproep van de ACS-landen voor een snelle ratificatie van de Overeenkomst, want tevredenstellend of niet, zij hebben er behoefte aan.
Anderzijds is ons ja in de huidige ongunstige context bedoeld om niet een zekere zaak op te geven voor een onzekere en om te bevestigen dat wij waarde hechten aan de verworvenheden van Lomé, die vandaag de dag ernstig onder druk staan.
Dat brengt mij tot de tweede kerngedachte van het verslag. In het verslag wordt voorgesteld dat u de alarmklok luidt bij deze stemming. Men moet weten en laten weten dat de Vierde Overeenkomst van Lomé hoogstwaarschijnlijk de laatste zal zijn. En niemand weet wat er na het jaar 2000 komt.
Ons inziens is het dan ook dringend noodzakelijk om duidelijke eisen te stellen voor de periode na Lomé. Over de toekomst wordt immers nu beslist.
Ons ja zal dan ook een ja zijn waarbij het behoud en de versterking wordt geëist van wat men soms "de geest van Lomé" noemt, die door de huidige ultraliberale tendens aangetast en zelfs ontkend wordt.
Wat zijn deze fundamentele verworvenheden van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen, waarop wij ons willen baseren om - zoals wij zeggen - Lomé te overstijgen? Dat is de derde gedachte van ons verslag. Wij doelen hier op het stichtende principe van Lomé, namelijk het partnerschap, en geven aan dit concept een nieuwe en krachtige inhoud, die haaks staat op de verstikkende en unilaterale conditionaliteit die door de internationale financiële instellingen wordt opgelegd. Wij onderstrepen eveneens de noodzaak om aan onze partners de voorspelbaarheid van de ontwikkelingshulp te garanderen. Anders gezegd, een samenwerking die aansluit op de middellange en lange termijn om een echt antwoord te bieden op de grote prioriteiten inzake ontwikkeling.
De gewaarborgde relatie tussen de Europese Unie en de ACS-landen moet opnieuw krachtig worden bevestigd, niet alleen in de teksten, maar ook door middel van betekenisvolle handelingen; in een steeds onstabielere wereld moet de Europese Unie in de grote internationale instellingen invloed uitoefenen om een dam op te werpen tegen de mondialisering die tot uitsluiting leidt en om werk te maken van een nieuwe visie en ethiek op het gebied van gezamenlijke ontwikkeling.
Door zijn relatie met het zuidelijk halfrond duurzaam op deze beginselen te stoelen, zal Europa er tezelfdertijd toe bijdragen dat zijn partnerlanden weer hoop krijgen en dat het zelf zijn grootste bestemming terugvindt die het op dit moment jammerlijk ontbeert.

De Voorzitter
Mijnheer Wurtz, dank u voor uw inleiding.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik collega Wurtz met zijn verslag, evenals commissaris Joao de Deus Pinheiro met de sluiting van het akkoord tot wijziging van de 4de Overeenkomst van Lomé.
Aangezien het om landen gaat die speciale historische en actuele banden hebben met de landen van de Europese Unie hebben wij verantwoordelijkheden jegens hen waar wij niet onderuit kunnen en moeten wij ons om alle aspecten van hun ontwikkeling bekommeren.
Zo is de uitgebreide eis van de democratische clausule en de verruiming van de politieke dialoog gerechtvaardigd, zodat de idee van een trade-off tussen democratie en economische groei voorgoed tot het verleden behoort. In alle landen, ook in de minst ontwikkelde, is democratische eerbied voor de mensen, op zich een onaantastbare waarde, een voorwaarde voor groei in een open en veeleisende wereld als die waarin wij nu leven.
Als rapporteur van het in de Commissie externe economische betrekkingen goedgekeurde advies vind ik dat ik hier in het bijzonder moet onderstrepen dat de correcte behandeling van deze landen niet protectionistisch mag zijn. Met onze hulp, maar vooral met hun inspanningen, is het met de woorden van één van de conclusies zaak hun "concurrentievoorwaarden in een open wereldeconomie" te waarborgen. Bovendien moeten wij de verstrekte steun vergezellen van de openstelling van de markt voor belangrijke produkties uit deze landen. De openstelling kan langs beide kanten alleen maar stapsgewijs verlopen met inachtneming van aangepaste termijnen en de voorafgaande bevordering van onontbeerlijke omschakelingen (een slecht voorbeeld is wat men onlangs heeft willen doen met de inkorting van in de Uruguay-Ronde overeengekomen termijnen voor de vrije invoer van textielprodukten).
Wat de aan de ACS-landen te verlenen ontwikkelingshulp betreft, kunnen ook andere bereikte vorderingen worden toegejuicht in de overeenkomst die wij bestuderen, aangezien men in moeilijke tijden van bezuinigingen is geslaagd in een algemene toename van de financiële steun (zonder wedergade van de kant van de andere rijke landen in de wereld), alsook in efficiëntere acties met meer coherentie, betere coördinatie en striktere complementariteit tussen het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap en dat van de lid-staten.

Donnay
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Overeenkomst van Lomé is het voornaamste instrument voor ontwikkelingshulp van de Europese Unie. Lange tijd is er voorrang gegeven aan de landbouw en aan zelfvoorziening, ten nadele van de transportsector, waarvan de infrastructuur in verval aan het geraken was. Gelukkig bestaat er nu weer meer belangstelling voor het transport en deze sector is inderdaad een bepalende factor voor de ontwikkeling, vooral voor landen die ingesloten liggen of een eiland vormen.
Het zeevervoer in de buitenlandse handel heeft ook een strategische betekenis voor het concurrentievermogen van de ACS-landen. De leden van de Commissie vervoer en toerisme hebben unaniem de bepalingen inzake vervoer goedgekeurd die opgenomen zijn in de herziene versie van de Vierde Overeenkomst van Lomé.
Ik wil meer in het bijzonder drie punten benadrukken. Ten eerste is onze commissie verheugd over het feit dat dit hoofdstuk alle onderdelen van de transportsector behandelt, en vooral de infrastructuur, en dat de voorrang moet liggen op de fundamentele sectoren zoals het zee- en luchtvervoer, omdat veel ACS-landen eilanden zijn. In dat opzicht onderschrijven wij het principe dat het zeevervoer geliberaliseerd moet worden en dat de Afrikaanse rederijen op middellange termijn moeten werken in omstandigheden die vrije en eerlijke concurrentie zo dicht mogelijk benaderen.
Hiertoe is het van groot belang dat de betreffende landen genoeg tijd krijgen om zich aan de nieuwe concurrentievoorwaarden aan te passen, zodat de sector niet ontregeld raakt en de Afrikaanse ondernemingen niet vernietigd worden. Opleiding zal dan ook een zeer belangrijke plaats innemen.
Ten tweede keuren wij de wijzigingen goed die in artikel 129 van de Overeenkomst zijn aangebracht, op grond waarvan de ACS-landen steun kunnen aanvragen bij de EIB.
En tot slot wil ik wijzen op de enorme mogelijkheden van het toerisme in deze landen en op de noodzaak om deze sector die veel werkgelegenheid kan scheppen, tot bloei te brengen. De Commissie vervoer en toerisme deelt de mening van de rapporteur dat het Europees Parlement zijn instemmingsbesluit moet nemen inzake deze herziene Overeenkomst.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, onze rapporteur heeft terecht de gelegenheid van deze instemmingsprocedure aangegrepen om de alarmklok te luiden inzake de verslechtering van de ontwikkeling van Lomé. Deze Overeenkomst wordt steeds minder coherent. De Overeenkomst wordt aangetast door de anarchistische veelvoud van de vrijhandelsakoorden die deze overeenkomst ontdoen van de commerciële inhoud ervan en waarover onderhandeld is zonder zich zorgen te maken over de gevolgen voor onze ACS-partners. De overeenkomst wordt uitgehold door fraude inzake de oorsprong van de ACS-produkten, waardoor elk produkt dat door een ACS-land vervoerd wordt, kan genieten van de voordelen van de Overeenkomst. En tot slot wordt de Overeenkomst uitgehold door de twijfel bij onze zuidelijke partners inzake onze echte wil om met hen samen te werken op grond van preferentiestelsels.
De Commissie visserij grijpt deze gelegenheid ook aan om haar bezorgdheid over deze situatie tot uiting te brengen. De visserijsector is van essentieel belang voor de ontwikkeling van onze zuidelijke partners. Het is een van de elementen van stabiliteit voor de rurale bevolking.
Het advies dat onze commissie heeft goedgekeurd, onderstreept de punten die zij van belang acht. Ten eerste benadrukt de commissie het belang, met name in de visserijsector, van het beginsel van gedecentraliseerde samenwerking, zoals door de Commissie wordt voorgesteld en wenst zij dat de mogelijkheid wordt bestudeerd tot individualisering van een speciaal programma voor gedecentraliseerde samenwerking op visserijgebied. De commissie is erover verheugd dat er bij deze herziening maatregelen zijn genomen die het mogelijk maken rekening te houden met de bescherming van de plaatselijke produktie in het kader van de voedselhulp van de Unie. Het is belangrijk dat onze hulp niet concurreert met de plaatselijke, zich ontwikkelende produkties.
De Commissie visserij wijst de Commissie op haar grote bezorgdheid over de waarborg van de oorsprong van de produkten. Zij verzoekt de verantwoordelijkheid voor deze waarborg bij de diensten te leggen die de EUR 1certificaten afgeven en niet meer bij de importeurs in de Gemeenschap, zoals reeds het geval is voor de waarborg van de sanitaire kwaliteit van de produkten.
En tot slot is de Commissie visserij verontrust over het effect van het toenemend aantal vrijhandelsovereenkomsten of speciale preferentiestelsels, waarvan de bepalingen in strijd kunnen zijn met de belangen van de ACS-partners.

McGowan
Mijnheer de Voorzitter, waar het hier om gaat is de situatie van sommige van de armste volkeren ter wereld die in 70 ontwikkelingslanden leven. In een verslag van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties van dit jaar wordt de aandacht gevestigd op het volgende: de bezittingen van 's werelds 400 miljardairs zijn groter dan de som van de jaarinkomens van de landen waar 50 % van de wereldbevolking woont. In 43 landen is het gemiddeld inkomen vandaag lager dan in 1970. De armste landen waar 20 % van de wereldbevolking woont, hebben hun aandeel in de wereldhandel tussen 1960 en 1990 zien dalen van 4 % naar minder dan 1 %. Voor wat de invloed van AIDS op Afrika betreft bijvoorbeeld, zal de levensverwachting tegen het jaar 2000 volgens de verwachtingen gedaald zijn van 62 naar 47. Ieder jaar sterven circa 15 miljoen mensen, dat wil zeggen 1.700 mensen per uur, aan oorzaken waaraan de armoede ten grondslag ligt. Terwijl de ratio van het aandeel van het totale inkomen van de rijkste 20 % ten overstaan van de armste 20 % verdubbeld is van 30 op 1 naar 60 op 1, is de officiële ontwikkelingshulp in percentage van het inkomen per capita gedaald van 0, 54 % 15 jaar geleden naar 0, 27 % vandaag. Terwijl de globale ongelijkheid dus verdubbeld is, is de internationale solidariteit gehalveerd.
De heer Wurtz wijst er in zijn betoog op dat voor wat betreft het financiële pakket voor het Achtste Ontwikkelingsfonds, wij onze doelstelling om de bijdrage van de Europese Unie in reële termen te handhaven op het niveau van vijf jaar geleden, niet hebben bereikt. Daar gaat het om. Het pakket van Lomé IV - het financiële pakket - is duidelijk een absolute schande en een ongelooflijke weergave van de prioriteiten en het gebrek aan solidariteit.
Mag ik ook opmerken dat het feit dat dit verslag, dit initiatief voor het Europees Parlement gebracht wordt, terwijl we geen woord in te brengen hebben in de begroting, een herhaling is van de onzin en een herhaling van de poppenkast. Wij streven natuurlijk net als de Commissie naar veranderingen die zullen leiden tot een behoorlijke budgettering. Mag ik opmerken dat het belangrijke beginsel van partnerschap dat de kern vormt van de Overeenkomst van Lomé, een zeer ongelijkwaardig partnerschap is? Wij stellen vast dat de Europeanen op het gebied van de mensenrechten in het algemeen aannemen dat misbruiken van de mensenrechten alleen plaatsvinden in de ACS-landen en niet binnen de Europese Unie.
Desalniettemin zijn wij aan het einde van een tijdperk en wij voeren hier een waardevolle discussie. De Commissie heeft een Groenboek opgesteld. Wij hopen dat er betere voorwaarden komen voor de ontwikkelingslanden, waarbij de juiste prioriteiten worden gesteld. Ondanks dit moeten wij aanbevelen om, in het belang en naar de wens van de ACS-landen, wij met tegenzin "ja" zeggen tegen de goedkeuring van deze overeenkomst.

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, mag ik allereerst de commissaris danken voor de enorme hoeveelheid werk die hij in zeer moeilijke omstandigheden heeft verricht om tot de overeenkomst van Lomé IV te komen. Ook de heer Wurtz wil ik gelukwensen met zijn uitstekende verslag dat zo duidelijk de successen en de mislukkingen naar voren brengt van de Overeenkomst van Lomé IV tussen de Europese Unie en de ACSlanden. Hij pleit voor een positieve stem voor de herziene versie van Lomé IV en het financiële protocol, ook al heeft hij daar gezonde bedenkingen bij. Volkomen terecht wijst hij erop dat de ACS-landen willen dat alle lid-staten de overeenkomst zo spoedig mogelijk ondertekenen en ratificeren en dat deze ontwikkelingslanden vertrouwen op een spoedige inwerkingtreding van de gewijzigde overeenkomst. Tevreden of niet, ze hebben Lomé nodig en dat is een realiteit waar dit Parlement niet omheen kan.
De overeenkomst tussen de Europese Unie en de ACS-landen is tot stand gekomen op basis van een gelijkwaardig partnerschap, maar de ACS-landen krijgen steeds meer het gevoel dat het partnerschap steeds eenzijdiger wordt, waarbij de Europese Unie haar wil oplegt aan de ACS-landen wegens verlagingen van de financiële steun op zowel multinationaal als binationaal niveau. Daarom moeten wij het Groenboek van de Commissie allemaal toejuichen. In dit Groenboek wordt gezocht naar een duidelijke richting voor de toekomstige betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen. Ik hoop dat de ACS-landen een belangrijke inbreng hebben in dat document en ik weet zeker dat de regionale samenwerking een belangrijke rol zal spelen.
Wat begon als een tussentijdse herziening, mondde uit in een vrij belangrijke verandering in de manier waarop Lomé werkt. Er werden nieuwe eisen en criteria opgenomen. Natuurlijk vormen de eerbiediging van de mensenrechten, de democratische beginselen en het recht de hoeksteen van de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen; maar ik moet zeggen dat ik mij persoonlijk begin af te vragen of een goed bestuur, vrede en stabiliteit voor sommige van de meer fragiele ontwikkelingslanden niet belangrijker zijn dan een democratie die puur westers van aard is. Als wij willen dat buitenlandse investeringen en jointventurepartnerschappen in de ontwikkelingslanden de economie daar verbeteren, zal dat alleen kunnen als er sprake is van een politieke stabiliteit. Het straffen van landen zoals Zambia door het intrekken van de hulp omdat ze hun grondwet veranderd hebben, kan leiden tot de destabilisatie van een van de weinige stabiele landen op het Afrikaanse continent. De verkiezingen daar lijken toch op een vrije, eerlijke en vreedzame manier te verlopen.
Het spijt me te moeten opmerken dat ik, en ik ben al bij Lomé betrokken sedert 1978, nog nooit eerder zo'n grote ontevredenheid bij de ACS-landen over hun betrekkingen met de Europese Unie heb bespeurd. In veel gevallen moeten de ACS-landen meer doen om zichzelf te helpen. Ontwikkelingshulp is slechts ten dele een antwoord, de handel is een essentieel element.

Aldo
Mijnheer de Voorzitter, door de jaren heen, in de diverse stadia van het sluiten van de overeenkomst is al alles gezegd over de effectieve draagwijdte van de Overeenkomst van Lomé, maar ik wil toch op enkele essentiële punten wijzen waar wij ons voor Lomé van het jaar 2000 bewust van moeten zijn.
Er zij op gewezen dat de 70 ACS-landen 600 miljoen inwoners tellen en dat het laatste financieel protocol, dat op 13 miljard ecu is vastgesteld, over een periode van vijf jaar voor iedere inwoner een bedrag van 20 ecu betekent. Of dat de toenemende ongelijkheden en de marginalisering van de armste landen het resultaat is van een verpaupering die nieuwe wanverhoudingen met zich meebrengt op economisch, sociaal en milieugebied. Dat de toekomstige uitbreiding met de Midden- en Oosteuropese landen het gevaar inhoudt dat het bedrag van het EOF aanzienlijk wordt verlaagd en dat het in die omstandigheden onmogelijk is om de economie van een in moeilijkheden verkerend land aan te zwengelen. Het zou echter onrechtvaardig zijn om de Overeenkomst van Lomé de schuld te geven van de endemische armoede die bepaalde ACS-landen kenmerkt. Er wordt unaniem erkend dat de ontwikkelingshulp van de Unie op wereldvlak een ongeëvenaard model is.
De doelstellingen in de Overeenkomst van Lomé, ondanks de duidelijke ambities en de tot uitdrukking gebrachte wil, zullen alleen worden bereikt als de Unie over de juiste financiële en controlemiddelen beschikt, waarbij zij ook op institutioneel vlak over de bevoegdheden inzake het gemeenschappelijk buitenlands beleid beschikt om een betere politieke dialoog aan te gaan met de ACS-landen, zodat er een nieuwe benadering van het partnerschap kan worden gedefinieerd.
Wat de gedecentraliseerde samenwerking in titel 3 van de Overeenkomst van Lomé betreft, wens ik dat deze apostille explicieter zou zijn, met name inzake de materiële, organieke, formele en financiële bevoegdheid van de overzeese departementen, de geïntegreerde regio's van de Europese Unie die op grond van hun geografische ligging akkoorden kunnen afsluiten met de ACS-landen. En ook eis ik nogmaals met klem dat de Franse overzeese departementen in alle stadia van de onderhandelingen over overeenkomsten tussen de Unie en de ACS-landen worden betrokken vanwege hun geografische ligging, een logisch gevolg van hun integratie in de Unie en van het in aanmerking nemen van hun zeer specifieke situatie.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie Europese Radicale Alliantie gaat volledig akkoord met het standpunt van onze collega, de heer Wurtz, over de wijzigingen die in de vierde Overeenkomst van Lomé zijn aangebracht. Wat de beginselen betreft, lijken de wijzigingen met betrekking tot het institutionele kader, de commerciële en financiële regels, ons in de richting van een verbetering te gaan.
Maar wat houdt deze verbetering in als je kijkt naar de concretisering van deze beginselen, namelijk het bedrag van het achtste Europees Ontwikkelingsfonds en onze verbintenissen inzake de schuldenlast? Men moet erkennen dat zij die geloven aan hetgeen dit ontwerp-advies "een nieuwe visie en ethiek op het gebied van gezamenlijke ontwikkeling" noemt, vast en zeker teleurgesteld worden. De Europese Unie die haar aandacht elders op vestigt, op haar eigen sociale moeilijkheden, slaagt er niet in om de totale omvang van haar hulp te vergroten, en zelfs niet om deze op hetzelfde niveau te handhaven. Dat is echter uit eigenbelang en de lid-staten laten hun eigen belangen spelen in de Raad door geen duidelijke besluiten te nemen om de schuld kwijt te schelden. Als dit echter niet gebeurt komt de ontwikkeling niet op gang.
Wij hebben er inderdaad alle redenen toe om de instemming te weigeren, maar wij begrijpen de redenen: verwachtingen van onze partners, risico's op verslechtering, waardoor wij gedwongen zijn voor het advies te stemmen. Wij hopen dan maar dat er bij het nadenken over de toekomstige gebeurtenissen, dat wil zeggen Lomé 2000, er een echte bewustwording ontstaat van het volgende feit: als de Europese Unie een beschaving wil behouden die gebaseerd is op humanistische waarden, als zij zowel de vrijhandelsideologie als het teugelloze materialisme zonder principes wil weren, is haar lot meer dan ooit verbonden met dat van de ACS-landen.

De Voorzitter
Het spijt mij dat ik verplicht ben druk op u uit te oefenen omdat u uw spreektijd veruit overschreden heeft. Ik schaam mij dit te doen terwijl u slechts een minuut spreektijd heeft.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, het debat over de instemming van het Europees Parlement met de wijzigingen van de vierde Conventie van Lomé valt samen met een moment dat zeer hachelijk is voor het beleid van ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie.
Juist in deze dagen heeft men op grond van het Witboek van de Europese Commissie een debat opgestart over de toekomst van de Conventie van Lomé. Tegelijkertijd zetten de meeste geïndustrialiseerde landen de trend voort om hun inspanningen voor de armere landen langzamerhand terug te draaien.
De Conventie van Lomé is tot op heden het belangrijkste instrument van Noord-Zuid samenwerking in de wereld. De nieuwe elementen die met de herziening van 1995 zijn ingevoerd, zijn weliswaar niet gespeend van tegenstrijdigheden, maar over het geheel gezien zijn ze toch positief, ook al blijft het financiële protocol voor de vijfjarige periode 1995-1999 sterk achter bij wat wij geëist hadden.
Het gaat erom dat wij die wijzigingen vandaag aannemen, ook omdat de instemmingsprocedure het Europees Parlement geen enkele kans op amendering geeft. Het is namelijk belangrijk dat wij een sterk signaal afleveren voor de toekomst. Iedere houding om de status quo tegen elke prijs vast te houden, dient vermeden te worden. De Conventie van Lomé zal grondig gewijzigd moeten worden, en daarbij zullen de begrippen partnerschap, politieke dialoog en globale samenwerking fors uitgebouwd moeten worden.
Afgezien daarvan moet gezegd worden dat de middelen en objectieven hard aan een vernieuwingsbeurt toe zijn. Bevordering van de duurzame menselijke ontwikkeling, bevordering van de mensenrechten en van het democratisch gehalte, ontwikkeling van het plaatselijke economische middelen: dat moeten de nieuwe zwaartepunten worden.
Men dient ernaar te streven dat de impact van de globalisering op de armste landen bestuurd wordt vanuit een nieuw engagement voor gelijkheid en justitie in de wereld.
Nu al dient men de basis te leggen voor een rechtstreekse betrokkenheid van de burgermaatschappij bij het beheer van de collectieve goederen en de ontwikkelingsprocessen.
Afrika is de toekomst van Europa en Europa is de toekomst van Afrika. In de komende jaren moet reeds in de programmering en het concrete beheer van de middelen van Lomé blijken dat men consequent streeft naar een oplossing voor de grote maatschappelijke, economische en politieke problemen, welke het heden en de toekomst van de hele mensheid bedreigen, maar in de ACS-landen in alle hevigheid tot uiting komen.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst zowel de Commissie als de rapporteur bedanken voor de documenten die wij hier hebben ontvangen. In het kader van het ontwikkelingsbeleid merkt men helaas steeds opnieuw dat er wordt geklaagd over het feit dat er niet genoeg kan worden bereikt. Maar ik ben van mening dat we onze blik bij de tussentijdse herziening eens zouden moeten richten op datgene wat hier misschien al aan positieve resultaten is bereikt. Het stelt mij gerust dat we nu met artikel 366 a een degelijk instrument ter bescherming van de mensenrechten hebben. We hopen dat het dan ook in zijn geheel wordt toegepast en een manier is om de landen ertoe te brengen de mensenrechten te respecteren en wel niet alleen wanneer er voor hen financiële nadelen aan verbonden dreigen te zijn, maar dat ze het zogezegd internaliseren.
Het ontwikkelingsbeleid moeten we echter ook altijd in verband brengen met het buitenlands beleid, het economisch beleid en andere gebieden en daarom ben ik ook heel erkentelijk voor de stellingnamen van de collega's uit de commissies voor advies.
Een ander aspect dat hier bij deze tussentijdse herzieningen te zien is, is ook de vraag naar de bescherming van het milieu en juist tegen de achtergrond van de onderhandelingen van de WHO in Singapore is dat een punt waarop ik de Commissie wil feliciteren met haar onderhandelingsresultaat. Dit milieu-aspect kan echter ook niet los worden gezien van de ontwikkeling van de bevolking. We lopen hier intussen achter de stijgende cijfers aan. Aan de andere kant kunnen we vandaag pas in de nieuwste documenten van de VN lezen dat tenminste de groei van de wereldbevolking die vooral in de ontwikkelingslanden plaatsvindt, niet in die mate stijgt als men had gevreesd. Het bijwerken van Lomé zal zeker een moeilijke taak worden, maar een Duits filosoof heeft eens gezegd: " In een precaire situatie heeft men de plicht vertrouwen te hebben" , en zo moeten we deze taak aanpakken!

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb twintig bladzijden aantekeningen meegebracht - hier zijn ze - over een materie die zoals u zult begrijpen voor mij van het grootste belang is. Maar allereerst wens ik hulde te brengen aan dit Parlement, aan rapporteur Wurtz en aan de leden die het woord hebben gevoerd in dit debat met de mededeling dat ik mij aansluit bij vrijwel alle standpunten die u heeft ingenomen en vooral de bezorgdheid voor de toekomst deel die u heeft uitgesproken.
Op het gebied van ontwikkelingssamenwerking stond het Europees Parlement altijd in de eerste linie en heeft het de Commissie altijd gesteund. Het Europees Parlement wist innoverend te zijn op het gebied van de ingediende voorstellen, de gehandhaafde eisen en de geslaakte alarmkreten. En ik kan u zeggen, geachte afgevaardigden, dat dit een van de redenen was waarom de Commissie heeft besloten het Groenboek over de toekomstige betrekkingen tussen de Europese Unie en onze ACS-partners op te stellen. Het is niet langer aanvaardbaar dat de Commissie voorstellen doet en dat het debat vervolgens beperkt blijft tot een groepje belanghebbenden, zonder dat vele andere ontwikkelingsmensen kunnen meepraten en helpen om eigen basisvoorstellen te formuleren. Ik ben van mening dat de werkzaamheden voor de herziening van de Overeenkomst van Lomé hebben aangetoond dat een debat noodzakelijk is om de gelegde fundamenten te verdiepen, om de door ons nagestreefde efficiëntie te vergroten en om ervoor te zorgen dat bepaalde argumenten die zijn gebruikt in het debat over de herziening van Lomé IV, ook binnen de Europese Unie, in de toekomst niet meer kunnen worden aangevoerd.
Dit is een belangrijk moment, maar het doorslaggevende moment komt waarschijnlijk binnenkort, wanneer wij de voorstellen voor de toekomst moeten indienen. Sta mij daarom toe, geachte afgevaardigen, dat ik u in naam van de ACS-landen bedank voor de door u ontplooide inspanningen om deze samenwerking te verbeteren. En dat ik u zeg dat de Commissie, ook dit keer en telkens weer, uw voorstellen en bekommernissen ter zake heel aandachtig zal bestuderen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Kwaliteit van het water
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over twee verslagen namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, met name:
A4-0395/96 van de heer Eisma over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(94)0036 - C4-0036/94-94/0006(SYN)) betreffende de kwaliteit van het zwemwater; -A4-0394/96 van de heer Collins over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(94)0612 - C4-0199/95-95/0010(SYN)) betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water.
Eisma
Voorzitter, ik ben zo'n tweeëneenhalf jaar geleden begonnen om als rapporteur te functioneren voor deze zwemwater-richtlijn en eindelijk ben ik nu in de gelegenheid het verslag hier te presenteren. Je zou bijna van een levenswerk kunnen spreken, maar de reden daarvan is natuurlijk geweest dat we een totale herziening inmiddels in die tweeëneenhalf jaar hebben bereikt van het hele Europese waterbeleid en dat is natuurlijk de vertraging of een van de oorzaken van die vertraging waarom we nu pas aan deze richtlijn toekomen. We spreken vanavond over een richtlijn die iedere burger van Europa aangaat. Immers velen gaan op vakantie naar bestemmingen met zwemwater en velen laten de keuze daarvan zelfs volledig afhangen en die burger van Europa moet dan ook de zekerheid hebben dat de kans op ziek te worden door het zwemmen in water, water wat dan door de Commissie is goedgekeurd, uiterst klein is. Het volksgezondheidsaspect is dan ook mijn voornaamste uitgangspunt geweest bij het opstellen van mijn verslag.
Daarom ben ik het ook niet eens met het criterium van de Commissie, van mevrouw Bjerregaard, om deze richtlijn kostenneutraal te doen zijn. Immers, als de kans groot is dat mensen ziek worden van het zwemmen in water, dan is er iets mis met de normen die gehanteerd worden en dat mag best wat kosten om dat te verbeteren. Ik kom tot enkele belangrijke wijzigingen in mijn verslag. Allereerst de uitbreiding naar andere watersporters dan zwemmers. Surfers en duikers bijvoorbeeld liggen ook vaak in het water. Waarom zwemmers dan wel beschermen en andere watersporters niet. Als de Commissie dan meent dat voor deze watersporters dezelfde normen niet kunnen worden gehanteerd als voor zwemmers, wil ik wel graag weten van de Commissie op welke wijze hiervoor een oplossing gevonden kan worden en ik hoop daarom dat de commissaris hierop in een reactie uitvoerig in wil gaan.
Een zeer essentieel amendement is dat op de definitie van zwemwater. In het verleden is gebleken dat lid-staten zeer creatief met de oude definitie wisten om te springen. Ik kijk bijvoorbeeld naar het Verenigd Koninkrijk en ik kijk naar mevrouw Jackson, die niet in de zaal aanwezig is, maar wel verantwoordelijk is dat het Verenigd Koninkrijk, bijvoorbeeld een badplaats als Brighton niet heeft aangewezen als badplaats en in een zoetwatergebied, helemaal geen zwemwater hebben aangewezen. Ja, mijnheer de Voorzitter, als je dat niet doet dan gaat het wat kosten als je aan al die verplichtingen moet gaan voldoen. Ik vind het erg belangrijk dat de definitie van zwemwater duidelijker wordt gesteld dan de Commissie heeft gedaan. Hetzelfde geldt voor de definitie van het badseizoen. In het verleden is in warme streken in de Unie, een badseizoen van enkele weken aangehouden en dat is een slechte toepassing van de richtlijnen. Daarom hebben wij daarin ook verandering aangebracht.
Dat brengt mij bij de ruggegraat van deze richtlijn, de bijlage met de parameters. Aangepast aan de nieuwe wetenschappelijke inzichten kan ik het voorstel van de Commissie grotendeels steunen. Op enkele punten echter worden amendementen voorgesteld en de belangrijkste daarvan is de parameter voor faecale streptokokken. Het is niet verwonderlijk dat het voorstel van de Commissie dat immers uit 1994 dateert, eigenlijk alweer voorbijgelopen is door nieuwe wetenschappelijke inzichten en de resultaten die uit de meest recente studies naar voren zijn gekomen worden in amendement 36 verwoord. Het is een strenge norm en menig zwemwater, dat aan de oude normen voldoet, zal hiermee problemen krijgen, maar we hebben het immers toch over de volksgezondheid. In relatie wil ik hier toch nogmaals inhaken op de verklaringen van collega Jackson, die nu in de zaal zit, over de enorme kosten die zowel de zwem- als drinkwaterrichtlijnen met zich mee zullen brengen. De cijfers, mevrouw Jackson, die u hanteert, kloppen eenvoudig niet. U schat dat implementatie van de zwemwaterrichtlijn in het Verenigd Koninkrijk 4 miljard pond zou gaan kosten. Niet alleen zullen de kosten veel lager uitvallen, omdat veel maatregelen, die tot minder uitstoot leiden al in het kader van andere richtlijnen, moeten worden uitgevoerd, denk bijvoorbeeld aan de richtlijnen voor het stedelijk afvalwater en iedere PC-richtlijn, maar ook zijn er nieuwe technieken op de markt gekomen die behandeling van rioolafval veel goedkoper maken. Een goed voorbeeld daarvan is het eiland Jersey, in uw eigen land, waar rioolbehandeling met ultraviolette straling 2 miljoen pond kost tegenover de eerder geschatte kosten van 11 miljoen pond. Toch zou ik graag ook van commissaris Bjerregaard meer horen over het kostenaspect van deze richtlijn.
Tot slot, voorzitter, zou ik willen vragen aan de commissaris om uit te leggen op welke wijze deze richtlijn in de toekomst volgens haar zal moeten worden geïntegreerd in de kaderrichtlijn voor het water. Ikzelf heb daar bepaalde ideeën over zoals neergelegd in amendement 14, maar ik ben erg benieuwd naar de reactie van de Commissie daarop.

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, het andere onderdeel dat met dit thema verband houdt, gaat over het waarborgen van een hoge drinkwaterkwaliteit. Wij menen dat dit voor heel Europa een prioriteit is en daarom moesten we rekening houden met de vooruitgang die op wetenschappelijk gebied sedert de laatste richtlijn in 1980 gemaakt is en keuren wij de algemene idee voor een nieuw en verbeterd voorstel goed.
Ik moet zeggen dat de richtlijn van 1980 niet goed ten uitvoer is gelegd omdat deze veel te ingewikkeld en verwarrend was. Ten gevolge hiervan hebben wij nu nieuwe normen. Het oude mengelmoesje om op verschillende manieren metingen te doen is vervangen door parameterwaarden die de lid-staten moeten bereiken. Deze waarden zijn duidelijker en sluiten aan bij de huidige bevindingen van de wetenschap. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft veel tijd besteed aan deze richtlijn. De samenwerking tussen de lid-staten was zeer groot en de amendementen die wij hebben goedgekeurd liggen alle in de lijn van een aantal zeer belangrijke beginselen waarvan ik er hier enkele zal uiteenzetten.
Er was een enorme druk om de gezondheids- en milieunormen te verbeteren dus zijn er geen amendementen goedgekeurd die de bescherming van de volksgezondheid van de richtlijn van 1980 zouden afzwakken. Wij hebben aanbevelingen geformuleerd over het aanscherpen van sommige parameters, met name inzake lood en pesticiden. Wij hebben de periode die de lid-staten hebben om de loodparameter ten uitvoer te leggen, teruggebracht tot tien jaar, daar waar de Commissie 15 jaar voorstelt. Er zijn in dit Parlement mensen met extreme ideeën, die vijf of vier jaar willen of misschien wel gisteren, maar deze mensen hebben extreem en zullen dat ook wel blijven.
Tegelijkertijd hebben wij de eis geformuleerd naar de lid-staten toe, om binnen vijf jaar een plan op te stellen over manieren om lood uit het drinkwater te halen. Geen zinnig mens in de Europese Unie vindt dat er lood mag voorkomen in drinkwater, ook niet in minieme hoeveelheden. Voor wat de pesticiden betreft, hebben wij de totale parameter voor pesticiden opnieuw ingevoerd omdat het de beste en veiligste manier is om de volksgezondheid te beschermen tegen pesticiden die met elkaar als cocktails reageren.
Ik heb gezegd dat er druk is uitgeoefend om de volksgezondheid te verbeteren, maar belangrijker is dat die druk realistisch moet zijn. De mensen van de commissie zijn samen gaan zitten om compromissen uit te werken over een aantal zeer moeilijke en technische zaken, zoals tri- en tetrachloretheen en trihalomethanen. Ik zal hier niet in detail treden omdat het veel te laat is en de mensen ongetwijfeld andere cocktails hebben gehad op weg hierheen. Maar het punt is dat wij belangrijke maar realistische oplossingen hebben gevonden om deze parameters voor de meeste lid-staten aan te scherpen.
Ik moet benadrukken dat Finland, Zweden, de Middellandse-Zeelanden en dergelijke niet dezelfde problemen hebben als Denemarken en Duitsland. Wij moesten een middenweg vinden. Ik weet dat er mensen zijn die geen middenweg willen, maar in het belang van alle burgers van Europa en niet alleen in dat van enkele bevoorrechten, moet dat wel. Waar nodig hebben wij dus andere parameters ingevoerd, bijvoorbeeld met betrekking tot het probleem van voor het endocriene stelsel schadelijke stoffen. De normen die wij gebruikt hebben zijn gebaseerd op informatie die voor iedereen beschikbaar is en die steunen op de meest recente gezaghebbende wetenschap. De meeste parameters sluiten aan bij de aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie. Wij geloven in openheid en democratie en daarom zijn er diverse amendementen ingediend voor hogere rapporteringseisen en om ervoor te zorgen dat de consument en het Europees Parlement geïnformeerd blijven.
Uit de amendementen die wij indienen blijkt dat wij een voorstel willen dat in de lijn ligt van de huisstijl van het Parlement. Wij willen de comitologie laten vallen. Wij willen de gezondheidsparameters verscherpen. Wij willen een betere voorlichting van de consument en wij staan op het preventie- en voorzorgsbeginsel. Het is een belangrijk beginsel omdat de werkingssfeer uitgebreid is. Iedereen mag dan wel geïnteresseerd zijn in lood en pesticiden, er komen ook andere technische kwesties bij kijken. Wij hebben getracht rekening te houden met zeer uiteenlopende standpunten en er zijn enkele verhitte discussies geweest, maar in het geheel genomen ben ik blij met de samenwerking en de vooruitgang die onderling en ook met de Commissie gemaakt is. Het is in ons eigen belang omdat wij het niet bepaald mooie verleden inzake de tenuitvoerlegging van vorige drinkwaterrichtlijnen willen verbeteren.
Een laatste opmerking: er zijn mensen in het Parlement die dit verslag op een onmatige, onwaarachtige en onrealistische manier hebben geïnterpreteerd. Ze hebben gezegd dat de regering van het Verenigd Koninkrijk haar slag thuis heeft gehaald. Deze oneerlijke mensen zien blijkbaar niet in dat de regering van het Verenigd Koninkrijk gezegd heeft dat ik een of andere milieu-extremist ben. Als ik een middenweg heb gevonden tussen fanatici van tegengestelde standpunten, dan heb ik gehandeld naar de ware geest van de Europese consensus en daarom aarzel ik niet om dit verslag aan te bevelen.

Cornelissen
, voorzitter van de Commissie vervoer en toerisme . Voorzitter, goede kwaliteit van zwemwater is belangrijk voor de volksgezondheid, het milieu en het toerisme en dit voorstel betekent een stap vooruit. Een goede zaak voor het toerisme. Ik wil de rapporteur danken voor het overnemen van een aantal voorstellen van de Commissie vervoer en toerisme. Ik noem het verbreden van het begrip "zwemwater" tot "recreatiewater" in de tweede overweging. Overigens zou het consequent en duidelijker zijn als de rapporteur ook artikel 1, lid 2, dienovereenkomstig zou aanpassen. Ik ben ook erkentelijk voor het overnemen van de blauwe vlag als symbool voor uitstekende waterkwaliteit. Een symbool dat de burgers gemakkelijk zullen herkennen. Maar ik betreur dat de rapporteur niet ons voorstel heeft overgenomen om als uiterste datum voor publicatie van de waterkwaliteit 31 januari in te voeren. Waarom? De consumenten hebben er recht op tijdig te worden geïnformeerd over de kwaliteit van het zwem- en recreatiewater op de voorgenomen vakantiebestemming. Ruim 200 miljoen Europeanen kiezen voor hun zomervakantie een bestemming met recreatiewater. De meesten boeken al vroeg om nog plaats te krijgen tijdens de drukke zomermaanden. Vroeg boeken is belangrijk in het toerisme en 15 mei, zoals voorgesteld door rapporteur, is gewoon te laat. Alle door mij geraadpleegde deskundigen verzekeren me dat het mogelijk is, mevrouw de commissaris, om bij meting van de waterkwaliteit in de nazomer die informatie verwerkt te hebben op 31 januari, d.w.z. na vier maanden. Ik vind 15 mei een typisch voorbeeld van een bureaucratische benadering, los van de realiteit en daarmee een gemiste kans. Graag een duidelijk argument van de commissaris waarom de deskundigen ongelijk zouden hebben.
Ten slotte wil ik waardering uitspreken voor de inspanningen in mijn eigen land, Nederland, waar de overheid en de watersportorganisaties samen optrekken om de lozingen van de watersport op het buitenwater terug te dringen.

De Voorzitter
Willen de collega's ervoor zorgen dat de assistenten gaan zitten op de voor hen voorziene plaatsen en niet op die van de Parlementsleden.

De Coene
Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, namens de socialistische fractie zou ik de heren Eisma en Collins willen feliciteren met het degelijk werkstuk dat zij hebben afgeleverd. In mijn tussenkomst zal ik mij beperken tot de richtlijn op het zwemwater. Fractiegenoten zullen de richtlijn behandeld in het verslag van de heer Collins nader toelichten. Eindelijk is het mogelijk om de richtlijn over de kwaliteit van het zwemwater beter bij de actualiteit te doen aansluiten.
In de eerste plaats gebeurt dit door het toepassingsgebied van de richtlijn te verruimen tot alle zones waar baden niet verboden is. Voorts is het noodzakelijk dat ook water bestemd voor watersport onder de toepassing van de richtlijn valt. Niet enkel baders maar ook watersporters komen in contact met het water en dus moeten ook hier kwaliteitsnormen gelden.
In de slag om de toerist speelt de kwaliteit van het zwemwater een steeds grotere rol. En op termijn is het halen van strenge kwaliteitsnormen een economische troef. Het is daarom ook in het belang van de consument dat het zwemwater overal op identieke manier wordt gecontroleerd en dat de resultaten op een verstaanbare en uniforme manier worden bekend gemaakt.
Om allerlei manipulaties tegen te gaan vinden wij het nodig om ook nieuw geopende badzones onmiddellijk aan de bepalingen van deze richtlijn te onderwerpen. Het gaat immers niet op hier uitstel te verlenen. Het zou erop neerkomen dat de eerste jaren geëxperimenteerd mag worden met de gezondheid van de baders. De lid-staten moeten er dan ook voor zorgen dat elke badzone die zij voor het publiek openstellen voldoet aan de gestelde normen en meteen voldoet aan die normen.
Indien uit de meting blijkt dat de verontreiniging een bedreiging vormt voor de volksgezondheid dienen de lidstaten het zwemmen in die betrokken zone te verbieden. Maar aan dit verbod moet ruime weerklank worden gegeven. Het volstaat niet een verbodsbord aan het water neer te planten. De bevolking moet degelijk worden ingelicht via pers, radio en televisie.
Tenslotte is het ook noodzakelijk gebleken om de normen van de parameter faecale streptokokken te versterken, terwijl wij eveneens nieuwe parameters opnemen met name bestrijdingsmiddelen zoals pesticiden, maar ook nitraten en fosfaten. Dit alles met het oog op een afdoende bescherming van de volksgezondheid. Een overweging die zwaarder moet wegen dan welk kortzichtig toeristisch belang dan ook. Overigens willen wij dat de lid-staten bij hun rapportage aan de Commissie ook de nodige bewijsstukken overmaken. Tot op heden is op de rapporten geen enkele controle mogelijk aangezien het gaat om eenzijdige verklaringen zonder bewijsstukken en ook dat moeten wij zeer snel verbeteren. Fractiegenoten gaan straks dieper in op het verslag van de heer Collins.

Poggiolini
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw de commissaris, de richtlijn over de kwaliteit van zwemwater, die in het verre jaar 1976 werd aangenomen, is thans duidelijk achterhaald en mag dus onderhand opgelapt worden.
Helaas is gebleken dat een paar lid-staten het nogal moeilijk hadden met de implementatie van de richtlijn. Na diverse wijzigingen is dit stuk wetgeving dan ook pas in 1990 door alle lid-staten overgenomen. Een vereenvoudiging van de voorschriften is bijgevolg noodzakelijk en behoort ook tot de mogelijkheden, aangezien men sedert 1976 belangrijke vooruitgang heeft geboekt met chemisch-fysische en vooral microbiologische analyses. De Commissie is van plan om op grond van deze vooruitgang het aantal analyses te minderen en de kosten te drukken.
Wij staan dus thans voor het lastige probleem om een deugdelijk evenwicht te vinden tussen de behoefte aan vereenvoudiging van de analyses, zodat alle lid-staten ze kunnen laten verrichten, en de belangrijke noodzaak om het niveau van bescherming voor zwemmers niet via een verzwakking van de richtlijn te verlagen.
Tevens is het probleem aan de orde gesteld dat er een ruimere en duidelijke publieksvoorlichting moet komen inzake de veiligheid van zwemwater. Onder meer kan gebruik gemaakt worden van radio en televisie, zodat iedereen begrijpelijke en volledige informatie doorgespeeld krijgt.
Onze amendementen en die van andere fracties, waaraan de Europese Volkspartij haar steun heeft gegeven, strekken ertoe dit soort problemen op te lossen.
Een ander heikel punt was de gebieden op te noemen waar controles nodig zijn. De richtlijn van 1976 baseerde zich op het criterium dat de betreffende gebieden door een groot aantal zwemmers bezocht moeten worden. Met dit criterium had men een lijst van maar liefst 16.000 badplaatsen binnen de Unie opgesteld. Dat kan veel lijken, maar men gelieve te bedenken dat landen als Italië en Spanje maar liefst 8.000 kilometer kustlijn bezitten met een heel groot aantal badplaatsen, waarvan vele regelmatig worden bezocht door buitenlandse en plaatselijke toeristen.
Met de nieuwe definitie die de Commissie heeft ingevoerd van zwemwater als zijnde water waarin gezwommen mag worden en waar het zwemmen traditioneel wordt beoefend door een groot aantal badgasten, wordt het aantal te controleren gebieden verminderd. Op deze manier zouden alle gebieden waar een gemiddeld aantal badgasten komen, buiten de controles vallen.
Voor amendement 16 van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten zullen wij niet stemmen, omdat daarin voorgesteld wordt de controles en analyses tot de hele kustlijn van de Unie uit te breiden, dus duizenden kilometers, ook al worden veel gebieden helemaal niet door zwemmers bezocht. Het is de moeite waard dat daar nog een bezinning over komt van de Commissie, de Raad en het Parlement, dat eventueel in de tweede lezing een compromisoplossing kan aandragen.
Deze overwegingen vooropgezet, is de Europese Volkspartij van mening dat de onderhavige richtlijn zonder meer aangenomen mag worden.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in de context van de herziening van de communautaire wetgeving over water en overeenkomstig de conclusies van de Raad van december 1993 worden met het huidige voorstel substantiële wijzigingen op de vigerende richtlijn 80/778 gepresenteerd. Het voorstel strekt er dus toe een grotere bescherming voor de volksgezondheid te garanderen en voor de eerste keer wordt een reeks minimumeisen opgesteld voor de kwaliteit van drinkwater in de gehele Gemeenschap.
Aan de ene kant wordt terecht gesteld dat dit voorstel de huidige richtlijn wil vereenvoudigen via een bijstelling van de referentieparameters inzake het gehalte aan lood, borium, koper, enz. Aan de andere kant dient erop gewezen te worden hoe weinig aandacht men tijdens het overleg binnen de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft besteed aan een paar fundamentele en uiterst belangrijke aspecten.
Zo is het op zijn minst vreemd dat het probleem koper onvoldoende aan bod is gekomen. In het voorstel van de Commissie staat koper in de tabel van chemische parameters, welke giftige stoffen bevat als arsenicum, cyanide, kwik, lood, enz., in plaats van dat koper is opgenomen in de tabel van indicatorparameters: deze laatste dienen voor de controle en een betere hanteerbaarheid van metingen van eventuele veranderingen in de waterkwaliteit. Tussen twee haakjes, de weldadige eigenschappen van water staan duidelijk uitgelegd in het verslag dat de Wereldgezondheidsorganisatie in oktober 1996 heeft uitgebracht.
Dit gebrek aan aandacht heeft ook veel argwaan gewekt, en die argwaan is daarna eigenlijk alleen nog maar erger geworden, zoals blijkt als men de amendementen bekijkt die de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft goedgekeurd. Als voorbeeld neme men het amendement op de veertiende overweging, waarin de Commissie gevraagd wordt Europese normen uit te werken voor stoffen die bestemd zijn voor de drinkwatervoorziening. Welke nieuwe stoffen worden dat? Welke belangen steken daarachter? Bovendien wilde ik erop wijzen dat de vermindering van het maximumgehalte aan lood en navenant de vermindering van het aantal loden waterleidingen weliswaar goed te praten is als men die kwestie beziet vanuit het oogpunt van de volksgezondheid, maar men mag toch zeker niet vergeten dat het bedrag van die investeringen op zijn minst afschrikkend werkt op het merendeel van de lid-staten. Alleen al voor Italië is berekend dat daar een bedrag van 30.000 miljard lire voor nodig is: 80 % daarvan is bestemd voor het veranderen van de waterleidingen in de huizen, hetgeen in 15 jaar moet gebeuren.
Aangezien water de meest gebruikte stof is, moet het wel heel helder zijn voor de bescherming van de consument.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, de wijziging van de zwemwaterrichtlijn en de drinkwaterrichtlijn waar we nu mee bezig zijn, is het gevolg van de besluiten inzake het subsidiariteitsprincipe die op de Top in Edinburgh in 1992 werden genomen. De wijziging van beide richtlijnen roept bij velen de vraag op of dit nu het subsidiariteitsbeginsel is dat de Raad bedoelde. We moeten altijd opletten wanneer milieurichtlijnen plotseling vereenvoudigd dienen te worden, omdat vereenvoudigingen gemakkelijk tot afzwakking leiden, waartoe ook in dit geval neiging bestond. Uiteraard moeten we ons ook afvragen of we het mes op de juiste plaats zetten en of we genoeg waar voor ons geld krijgen. Als parlementariërs moeten wij ons voortdurend deze vraag stellen.
Het probleem met de drinkwater-richtlijn is immers dat het tegelijkertijd een minimumrichtlijn is en een richtlijn waarin water als handelswaar wordt beschouwd. Het zou daarom totaal onaanvaardbaar zijn om de voorgestelde grenswaarden voor bijvoorbeeld lood te schrappen, ongeacht de hoge kosten die dit voor sommige landen met zich mee zou brengen - en het is zeker dat dit veel zal kosten. Als de grenswaarden echter niet gehandhaafd worden, bieden wij de bevolking die een lager loodgehalte wenst, geen bescherming. Op dat ogenblik is er dan ook geen sprake meer van een minimumrichtlijn. Ik vind bijgevolg dat deze richtlijn wel degelijk als minimumrichtlijn gezien moet worden, maar dat we water terzelfdertijd als handelswaar moeten beschouwen.
Concreet gesproken kan de Liberale Fractie voor alle amendementen stemmen, behalve voor amendement 38 en 39, die wij met betrekking tot de drinkwaterrichtlijn weliswaar zeer goed vinden, maar die voor de zwemwaterrichtlijn te ver gaan. Wij wensen de kosten die met de drinkwaterrichtlijn gepaard zouden gaan, verder te bespreken, maar we kunnen onder geen enkel beding aanvaarden dat de grenswaarden niet gerespecteerd worden, want het is immers bewezen dat het inslikken van teveel lood gevaarlijk is voor vrouwen en kinderen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ter gelegenheid van het debat over het verslag van de heer Florenz, in oktober ll., over de mogelijkheid en de noodzaak een kaderrichtlijn over de Europese wateren op te stellen, werd al vastgesteld dat de kwaliteit van 15 tot 20 % van de Europese wateren onvoldoende is. Van de twee richtlijnen, waarvan de herziening vandaag besproken wordt, bestaat de ene al 21 jaar en de andere 16 jaar. Wij zijn van mening dat de meerderheid van de amendementen die de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft ingediend en goedgekeurd, overgenomen moet worden zodat wij ervoor kunnen zorgen dat de richtlijnen naar behoren worden toegepast.
Voor wat betreft de richtlijn over zwemwater, had tot 1990 geen enkel land de richtlijn op een correcte en aanvaardbare manier omgezet in nationale wetgeving en waren er tal van problemen in verband met de toepassing van de richtlijn. In het licht van de nieuwe mogelijkheden die de fysisch-chemische analyses vandaag te zien geven, alsook in het licht van de richtlijn inzake de voorlichting van de consument, is een herziening een absolute noodzaak.
Voorts dient met het probleem globaal te benaderen. Bij de hoorzitting in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming van een jaar of anderhalf jaar geleden, werd al vastgesteld dat men niet alleen met de kwaliteit maar ook met de hoeveelheid water rekening diende te houden.
Ook wil ik er hier aan herinneren dat nog maar onlangs in mijn eigen land, de legionairsbacterie via het water meer dan 20 doden heeft veroorzaakt en meer dan 200 zieken. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat de richtlijnen herzien worden teneinde in Europa een deugdelijke waterkwaliteit te kunnen garanderen, dat vandaag aan grote bedreigingen blootstaat.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee sterke argumenten om de richtlijn van 1980 betreffende water voor menselijke consumptie te wijzigen.
Het eerste argument betreft de wetenschappelijke kennis van de giftigheid van verontreinigende stoffen voor de gezondheid van de mens. Deze kennis heeft een grote evolutie doorgemaakt. Ten tweede vindt men nu verontreinigende stoffen in drinkwater die vijftien jaar geleden niet bestonden of die toen slechts in geringe mate aanwezig waren.
Wat is de huidige situatie van de kwaliteit van het oppervlaktewater en het grondwater? De kwaliteit neemt af. De Commissie erkent dit zelf in haar laatste verslag. Er zijn met name zeer ernstige problemen in verband met de aanwezigheid van nitraten en pesticiden, maar ook van chloorhoudende organische stoffen.
Er zijn twee soorten gedrag mogelijk. Ofwel versterkt men de richtlijn om de gezondheid zo goed mogelijk te beschermen, ofwel versoepelt men de richtlijn en past men zich aan de werkelijkheid aan, en wel in naam van het realisme. De Commissie heeft helaas deze tweede weg ingeslagen, met uitzondering van een parameter met betrekking tot lood. Voor bepaalde essentiële parameters, zoals de pesticiden, de chloorhoudende oplosmiddelen en de trihalomethanen, is er duidelijk een ontoereikend antwoord omdat het hier veelal om kankerverwekkende stoffen gaat.
Wat een bijzondere parameter betreft, of eerder een familie van parameters, de radioactiviteit, is er geen enkele grenswaarde vastgesteld. Ik vestig de aandacht van de collega's erop dat, in tegenstelling tot hetgeen in de commissie is gezegd, er in de overeenkomstige Euratom-richtlijn ook geen grenswaarde is vastgesteld voor de radioactieve elementen.
Omdat wij weten dat veel oppervlaktewateren besmet zijn door radioactiviteit, hebben wij om die reden een amendement hierop ingediend, met inbegrip natuurlijk van de andere amendementen inzake de parameters waarover ik zojuist heb gesproken.
Ik hoop dat deze voorstellen niet als scherp radicalisme worden geïnterpreteerd, maar gewoonweg als de zorg om de gezondheid van de Europese burger beter te beschermen.

Blokland
Voorzitter, ik wil het hebben over zwemwater, het verslag van de heer Eisma. De Commissie heeft in haar toelichting aangegeven welke redenen zij had om met een wijzigingsvoorstel voor de richtlijn zwemwaterkwaliteit te komen. Ongenoemd blijft het feit dat deze richtlijn na 21 jaar nog altijd heel verschillend wordt toegepast. Niet alleen is er groot verschil tussen de landen in het aanwijzen van wat zwemwater is, maar ook de handhaving van de waterkwaliteit laat te wensen over.
Daarom is het nodig dat er een duidelijke richtlijn voor zwemwaterkwaliteit komt, waarvan de interpretatie weinig ruimte laat aan de uitvoerders. Water is minder mobiel dan lucht, maar nog altijd grensoverschrijdend. Een goed stel indicatoren, voorzien van grenswaarden, is daarom onontbeerlijk. Het voorstel dat er nu ligt, is een goed uitgangspunt. De rapporteur heeft daar een aantal nutttige aanvullingen op gemaakt.
Op twee punten heb ik nog vragen. In de eerste plaats het toepassingsgebied. De Commissie wilde dit strikt beperken tot plaatsen waar gezwommen wordt. De milieucommissie heeft amendementen aangenomen om dit uit te breiden tot alle recreatiewateren. Zo'n uitbreiding heeft grote consequenties. Er zullen veel meer wateren moeten worden bemonsterd en over een veel langere periode. Hoe staat de Commissie tegenover uitbreiding van het toepassingsgebied?
Ook hoor ik graag van de Commissie hoe zij de relatie ziet tussen de zwemwaterrichtlijn en de toekomstige kaderrichtlijn waterkwaliteit. Hoe beoordeelt de Commissie in dit verband amendement 14?

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, in dit geval neem ik direct het woord en wil ik u zeggen dat ik het voornamelijk over het verslag van de heer Collins betreffende drinkwater wil hebben.
Er zijn reeds een aantal zaken gezegd en ik wil mij meer in het bijzonder richten tot de Commissie. Ik ben namelijk verbaasd dat de Commissie een grenswaarde durft voor te stellen die volgens mij volledig onrealistisch is, dat wil zeggen bijzonder laag - 10 ìg lood per liter water - maar die toegepast moet worden binnen een termijn van vijftien jaar. Als er echt een probleem is voor de volksgezondheid, zie ik niet in waarom er vijftien jaar moet worden gewacht om dit te regelen. Het ontbreekt dit voorstel aan coherentie.
Coherentie betekent volgens mij dat wij voorstellen het beter te doen, dat wil zeggen dat wij het loodgehalte in drinkwater verlagen. Momenteel bedraagt de grenswaarde 50 ìg per liter, dus dat wij deze waarde verlagen tot 25 ìg per liter binnen vijf jaar. Ik ben van mening dat dat al een vooruitgang is. En na afloop van die vijf jaar zullen wij de richtlijn herzien. Waarom wij de richtlijn over vijf jaar zouden reviseren? Gewoonweg omdat wij vandaag de dag nog geen resultaten hebben van toxicologische studies over het loodgehalte in het bloed. Het interesseert mij dan ook om te weten of de Europese Commissie dit soort studies wil uitvoeren.
Ik zou ook willen weten of zij vastbesloten is om studies uit te voeren over de gevolgen van het gebruik van plastic voor de waterleidingen. Vandaag de dag vragen sommigen zich af wat de gevolgen zijn van het gebruik van plastic op het vlak van de endocrinologie. Ook op dat vlak ontbreekt het ons aan wetenschappelijke kennis. Misschien kunnen wij hopen binnen vijf jaar over deze kennis te beschikken als de Europese Commissie er zich voor inzet.
En tot slot wil ik preciseren dat het bijzonder belangrijk is om de monsterneming en de controlemethoden voor de loodconcentratie te harmoniseren; de controlemethoden voor de loodconcentratie in water zijn op dit moment nog niet geharmoniseerd. Dit geldt eveneens voor de monsternemingsmethoden die van land tot land verschillen, hetgeen het vaststellen van een grenswaarde bijzonder moeilijk maakt.
Ik verbaas mij ook over het nieuwe standpunt van de Commissie inzake koper. In feite ontbreken de elementen voor een dergelijke verharding van de Commissie wat koper betreft.
Het is dan ook gepast om deze problemen inzake koper of lood in drinkwater terdege te relativeren. Wij weten allen dat de WHO-norm van 10 ìg per liter een norm is die toepasselijk is op zuigelingen. Wij weten echter ook dat de inwoners van de landen van de Europese Unie al decennialang geen kraanwater meer gebruiken voor zuigelingen. Alle jonge moeders weten dat ze mineraalwater moeten gebruiken voor de flesjes van hun baby's. Het is dan ook niet noodzakelijk om een WHO-norm toe te passen op de gehele bevolking als deze norm enkel bestemd is voor zuigelingen.
Dat zijn de vragen die ik aan mevrouw de commissaris wilde stellen.

Jensen, Kirsten
Mijnheer de Voorzitter, drinkwater moet zuiver zijn, het is niet voldoende dat het gezond is, want dan gaan we misschien beoordelen wat een mens kan verdragen vooraleer hij ziek wordt. Drinkwater moet dus zuiver zijn en dat is ook het uitgangspunt van de huidige richtlijn terzake, die echter door vele landen jarenlang is verwaarloosd. Zowel in de industrie als bij de regeringen die treuzelen met de omzetting, heerst ontevredenheid over de huidige richtlijn. Het is immers zo dat zelfs goedgekeurde stoffen in het drinkwater kunnen terechtkomen, zelfs in het water dat uit grondwater wordt gehaald. De kwaliteit van water wordt nog meer aangetast wanneer het door loden leidingen getransporteerd wordt, omdat de regeringen wegens besparingen nagelaten hebben ze te vervangen. Het drinkwater is in haast alle lid-staten verontreinigd. Met een verlaging van de grenswaarden kunnen de lid-staten de richtlijn weliswaar beter naleven, maar beschermen we de gezondheid van de mens en het milieu niet. Bescherming is er alleen met strenge grenswaarden.
Zoals de Commissie weet, heeft het Parlement de zuiverheidscriteria in de huidige drinkwaterrichtlijn met succes verdedigd bij de Commissie en de Raad van ministers voor landbouw, die nieuwe pesticiden wilde goedkeuren hoewel ze zeer goed wisten dat ze in het drinkwater terecht konden komen. De voorzitter van de Milieucommissie kreeg de steun van het Hof van Justitie en een recente goedkeuring moest worden ingetrokken. De Wereldgezondheidsorganisatie, WGO, kan een referentiekader bieden met dien verstande dat de WGO geen amokorganisatie is die uiterst strenge eisen op gebied van gezondheid stelt. Wanneer echter de WGO zelf van oordeel is dat tetrachloretheen en trichloreteen kankerverwekkend zijn, moeten wij besluiten dat ze niet in drinkwater mogen voorkomen. Het is goed mogelijk dat ons drinkwater deze gevaarlijke chloorverbindingen al bevat, maar dan is het onze eigen schuld en moeten we er iets aan doen. De grenswaarden die de Commissie voorstelt, zijn te hoog.
Een hoog beschermingsniveau en het voorzichtigheidsbeginsel moeten als uitgangspunt dienen voor de milieuregels in de Unie, ook wanneer het minimumnormen betreft en hier gaat het immers om een minimumrichtlijn. Ik kan goed begrijpen dat de rapporteur op een bepaald ogenblik geneigd was om artikel 100 A als rechtsgrondslag te nemen naar aanleiding van het voorstel dat de Commissie een standpunt moet innemen wanneer de lid-staten een betere milieubescherming wensen in te voeren. Het is deze vorm van voorwaardelijke milieugarantie waarvan de burgerlijke Deense regering in het midden van jaren tachtig het bestaan ontkende, maar die we zeker gekregen hebben. Gelukkig zijn we het eens geworden dat het hier om een milieurichtlijn en minimumnormen gaat. In dit verband is niet alleen de rechtsgrondslag van belang. Ook de uitwerking van de richtlijn telt mee. Dit heeft de rapporteur beklemtoond. Het is van het allergrootste belang dat de Commissie deze gedachtengang kan volgen. De totale maximumwaarde voor pesticiden moeten opnieuw ingevoerd worden. De maximumwaarde geeft aan dat het drinkwater geen pesticiden mag bevatten. In Denemarken vinden wij helaas de pesticiden die we zoeken. De totale maximumwaarde garandeert dat de totale verontreiniging geplafonneerd is. Wij weten te weinig over het samenspel tussen de stoffen en hun afbraakwerking. Hier moeten we ons aan het voorzichtigheidsbeginsel houden.

Cabrol
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in een van onze richtlijnen waren de minimumeisen voor de kwaliteit van water voor menselijke consumptie al voor de eerste maal vastgelegd.
De Europese Commissie heeft een voorstel ingediend om de richtlijn te wijzigen teneinde de gezondheid van de consument beter te beschermen. Dit voorstel behandelen wij momenteel.
Er zijn twee essentiële acties gepland voor de verbetering van de kwaliteit van het water: een verlaging van het loodgehalte en een verlaging van het gehalte aan pesticiden.
In de korte tijd die mij is toebedeeld, wil ik het alleen hebben over de pesticiden. Een unieke waarde van 0, 1 ìg per liter voor iedere stof, wat ook de stoffen in kwestie zijn, komt niet overeen met de normen van de Wereldgezondheidsorganisatie. Met meer reden omdat de norm van 0, 5 ìg per liter voor de cumulatie van alle stoffen absoluut niet gefundeerd is op het vlak van de volksgezondheid en bovendien niet toepasbaar.
Gezien de diversiteit van de organische pesticiden: insecticiden, herbiciden, fungiciden, nematociden, acariciden en algiciden, is het eerder van belang om, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie doet, een specifieke waarde voor iedere stof te hanteren, waarbij een waarde van 0, 1 ìg per liter wordt vastgesteld als alarmdrempel of als parametrische waarde voor de kwaliteit van het water voor elk soort pesticide.
Derhalve vraag ik onze Vergadering om de amendementen 104 en 105 goed te keuren die ik in naam van de Fractie Unie voor Europa heb ingediend. Deze amendementen geven in feite gewicht aan de echte wetenschappelijke gegevens en vermijden normen die anders nogal arbitrair zouden lijken.

Breyer
Het laten verwateren van de richtlijn door de Commissie richt zich direct tegen de wil van de consumenten die in niet mis te verstane bewoordingen strengere normen voor de bescherming van het drinkwater eisen. We hebben, zoals reeds werd gezegd, een grote bescherming nodig, vooral een hoge preventiewaarde. De taak van de Commissie is het om deze preventiewaarde te garanderen; ze mag niet toestaan dat ons belangrijkste levensmiddel een gifcocktail wordt. Daarom roep ik de Commissaris er nogmaals uitdrukkelijk toe op om zich ervoor uit te spreken dat in het gemeenschappelijk standpunt de hoeveelheidsparameters stevig worden verankerd. Want als de hoeveelheidsparameters niet stevig worden verankerd, dan maken we nu juist deze uiterst gevaarlijke gifcocktail in ons belangrijkste levensmiddel mogelijk. Volgens mij moet het Europees Parlement hier ook een duidelijk signaal geven. We zijn er niet voor dat het voorstel van de Commissie milieubeheer om de parameter voor de kankerverwekkende triholamethanen zelfs ten opzichte van het voorstel van de Commissie tot 110 microgram per liter te verdubbelen, wordt aangenomen.
In de Duitse drinkwaterverordening staat voor deze kankerverwekkende stoffen in totaal een grenswaarde van 10 microgram. Volgens mij is het toch onze bedoeling om een hoge mate van bescherming tegen deze stoffen te creëren. We moeten de Commissie ertoe oproepen om ook voor endocrine stoffen een bindend voorstel te doen. We hebben het bewijs dat de aanwezigheid van deze stoffen kan worden aangetoond en dat deze stoffen gevaarlijk zijn. Ik wil tot slot nogmaals verklaren hoe belangrijk het voor ons is dat ons amendement om een parameter voor radio-activiteit in het water vast te stellen, wordt aangenomen. Volgens mij zijn parameters altijd ook een politieke beslissing en deze politieke beslissing moeten we vandaag nemen.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, in artikel 1 van het voorstel van de Commissie voor een nieuwe drinkwaterrichtlijn staat onder andere dat de richtlijn bedoeld is om ervoor te kunnen zorgen dat het water gezond is. Het Parlement stelt voor om het woord "en zuiver" toe te voegen. Maar wat bedoelen wij met de woorden gezond en zuiver? Hebben we het over het toxicologisch aspect, met andere woorden het wetenschappelijk aanvaardbare, of streven we naar iets dat ecologisch duurzaam is? Ik neem het voorzichtigheidsbeginsel au serieux en bedoel het tweede. Voor mij is zuiver water niet-verontreinigd water. De Commissie bedoelt duidelijk iets anders en heeft de normen van de WGO overgenomen, maar terwijl de WGO een organisatie is die haar activiteiten wereldwijd ontplooit, vooral in armste landen ter wereld, moet de ambitie van de Unie aanzienlijk hoger liggen.
Dit geldt in het bijzonder voor de grenswaarden voor de stoffen TRI en PER. Hier heeft men de bestaande waarden verhoogd, dus afgezwakt, naar 40 respectievelijk 70 ìg/l. De Commissie slaat hiermee het advies van haar eigen wetenschappelijk comité in de wind. Het comité heeft gezegd dat TRI waarschijnlijk kankerverwekkend is, wat naar verluidt ook door het Onderzoekcentrum voor kanker van de WGO werd bevestigd.
Er is ook nog een ernstig juridisch probleem hangende. De rechtsgrondslag is terecht artikel 130 S, maar terzelfdertijd staat in artikel 13 van het voorstel dat het onmogelijk is de invoer van water of levensmiddelen die water bevatten, te verbieden, indien zij aan de minimumnormen voldoen. Hoe is dit te rijmen met de rechtsgrondslag van de richtlijn, de de mogelijkheid biedt om strengere nationale normen te handhaven? Dit misbaksel dient uit de richtlijn verwijderd te worden.
Om af te ronden wil ik nog iets positiefs zeggen. In de Deense pers heb ik tot mijn tevredenheid kunnen lezen dat de commissaris voor milieu bereid is de totale maixmumwaarde opnieuw in te voeren. Ik hoop dat dit nieuws vanavond bevestigd wordt.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de Voorzitter, het belang van de richtlijnen die wij hier gezamenlijk behandelen is buitengewoon groot, vooral de richtlijn over de drinkwaterkwaliteit. De zo universele behoefte aan water of het effect dat water heeft op de mens, de invloed ervan niet alleen op zijn gezondheid, maar ook op zijn cultuur en zijn welzijn, is bekend. Daarom is het economisch effect van iedere herziening van de richtlijn enorm groot en daarom denk ik ook dat wij allereerst de Commissie geluk moeten wensen met haar initiatief, evenals de heer Collins met de vastberadenheid die hij aan de dag heeft gelegd tijdens het onderzoek van de richtlijn, en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, die haar naam eer aan heeft gedaan en deze richtlijn uitsluitend heeft besproken aan de hand van criteria die verband houden met de volksgezondheid en de consumentenbescherming, en de economische aspecten op de tweede plaats heeft laten komen.
Ik wil twee korte opmerkingen maken. Ten eerste een opmerking over koper. Wij vinden dat het koper niet rechtvaardig behandeld is; wij vinden dat het logisch geweest zou zijn als koper was opgenomen in de lijst van stoffen die niet in overmatige hoeveelheden mogen voorkomen, en niet in de lijst van chemische parameters. Daarom begrijpen wij niet waarom de rapporteur in deze zin zo star is; hij heeft in verband met koper geen zuiver wetenschappelijke en gezondheidscriteria gehanteerd, terwijl koper naar onze mening in bescheiden hoeveelheden onschadelijk is en een uitstekend materiaal is voor waterleidingen. Ten tweede een opmerking over lood. Het is ongetwijfeld zo dat wij zo streng geweest zijn als ons geweten ons oplegde, zonder rekening te houden met de economische invloed van lood. Toch moet het Parlement erover waken dat het te zijner tijd economische steun verstrekt aan de landen bij het vervangen van hun loden leidingen waarbij deze steun zelfs structureel benaderd dient te worden.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, beste dames en heren, lood is niet geschikt om te drinken. Lood is een gif dat door de mens, wanneer hij het eenmaal binnen heeft gekregen, niet meer kan worden uitgescheiden. Lood leidt tot ernstige schade aan de gezondheid van de mens, uiterst dramatisch bij kinderen, bij zwangere vrouwen. Daarom is het vanzelfsprekend dat de WHO haar richtwaarde voor lood in drinkwater heeft verlaagd van 50 microgram naar 10 microgram. Dat betekent nog steeds niet dat hier geen kleine, al is het dan ook een heel kleine onzekerheidsfactor blijft bestaan. Heel zeker betekent dat echter dat alle landen moeten proberen om zo snel mogelijk dit cijfer te bereiken.
De WHO, dat hebben we vandaag al gehoord, heeft niet bepaald de naam op te komen voor de allerstrengste richtwaarden. De richtwaarden van de WHO zijn veeleer minimumwaarden en geen maximumwaarden. Het is dus absoluut noodzakelijk om loden waterleidingen en loden kranen te vervangen, wil men zich aan de waarde van 10 microgram lood houden, wil men deze minimumwaarde bereiken. Dat zal geld gaan kosten, heel veel geld. We worden er op het gebied van het milieu en de volksgezondheid steeds weer mee geconfronteerd dat zonden uit het verleden nu moeten worden gecorrigeerd en rechtgezet. Niemand wilde in het verleden een ander kwaad doen door lood te gebruiken. Vandaag de dag weten we hoe gevaarlijk lood is, nu is er geen excuus meer als we niets ondernemen. De Commissie stelt een overgangsperiode van vijftien jaar voor, de rapporteur die helaas niet aanwezig is, tien jaar. Ik zou het fijn vinden als de lid-staten dit zo snel zouden kunnen doen. In elk geval moeten en zullen ze de kans krijgen om noodzakelijke investeringen te doen.
Europa is waarachtig fascinerend door zijn grote verscheidenheid. De Denen denken geen kosten te maken, zij hebben blijkbaar geen loden waterleidingen. De Fransen denken zeer hoge kosten te maken. De richtlijn zal de individuele huiseigenaren niet ertoe verplichten hun loden waterleidingen te vervangen, maar wat heeft de sanering van het verdeelsysteem dan voor zin als vervolgens door de waterleiding in huis wel weer lood in het drinkwater komt? Een logische taak voor de lid-staten zou het zijn om saneringsprogramma's op te stellen, financiële en belastingvoordelen te bieden en ook de huiseigenaren die willen saneren, financiële steun te geven. Natuurlijk moet de Unie hierbij helpen en een plan uitwerken om financiële steun te kunnen geven. Ook de burgers kunnen zich verzetten. Ik denk dat wanneer burgers in de toekomst een woning niet alleen meer beoordelen naar grootte, ligging en prijs, maar ook vragen hoe het er staat met het water, dat dan de markt zich daar snel op zal instellen en een woning met een loden waterleiding gewoon een veel lagere marktwaarde zal krijgen dan een woning met goed, fris water. Water is leven en als we morgen een goede drinkwaterrichtlijn aannemen, hebben we ons deel daaraan bijgedragen.

De Voorzitter
Ik dank u wel, mevrouw Flemming. Dit was uw eerste spreekbeurt in de plenaire vergadering en ik wil u daarmee feliciteren.

Florio
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, zoals al is gezegd door de collega's die vóór mij het woord hebben gevoerd, kijkt onze fractie zonder meer positief aan tegen de beginselen die tot bron van inspiratie hebben gediend voor het voorstel tot wijziging van de drinkwaterrichtlijn. De collega's die vóór mij hebben gesproken, hadden ook een paar kritische kanttekeningen over het voorstel, en om deze reden hebben wij een aantal amendementen ingediend.
Ik ga niet de wetenschappelijke kant van de kwestie belichten, want dat is ook al door mijn collega's gedaan: met name is gesproken over de nieuwe plaats van koper in het kader van de richtlijn. Wat ik hier wilde doen, is erop wijzen dat deze richtlijn een heel sterk economisch effect zal hebben en dat onze fractie het voorstel heeft geopperd om de uiterlijke termijn voor aanpassing met vijf jaar te verlengen en om tegelijkertijd een systeem van stimuleringsacties op te zetten, ter beloning van degenen die zich het eerst aanpassen aan de nieuwe voorschriften en de nieuwe parameters van de richtlijn.
Wij geloven dat dit een intelligente manier is om deze zware economische lasten niet te snel op de schouders van de Europese belastingbetalers te laden. In heel Europa zullen deze kosten een aanslag plegen van circa 100 miljard ecu op de begrotingen van alle belastingbetalers.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen dat het Europees Parlement zich vandaag voor een welkome revolutie uitspreekt, die te maken heeft met de levenskwaliteit, in dit geval de kwaliteit van het drinkwater. Ik onderstreep het initiatief van de Commissie en wil het verslag van de rapporteur, voorzitter Kenneth Collins, toejuichen. Het is waar dat deze felicitaties een parlementaire tik zijn geworden. Maar toch wil ik dit verslag toejuichen, omdat ik denk dat collega Kenneth Collins een rechtvaardig standpunt heeft bevorderd voor de toename van de kwaliteitsnormen voor water en omdat zijn verslag een juiste aanpak in deze zin weerspiegelt, ook al ben ik het in een concreet geval niet met hem eens.
In de Portugese context hebben wij het recente en trieste geval van aluminium in het water in een ziekenhuis van Evora gehad. In Engelang is er in 1988 een soortgelijke toestand geweest in Cornwall. Herhaaldelijk zijn er teveel nitraten en pesticiden in het water. De situaties die het belang van deze richtlijn rechtvaardigen en versterken zijn legio.
Ik wil enkele heel duidelijke punten aansnijden. In de eerste plaats, indien met deze richtlijn de bestrijding van lood in het water wordt beoogd, is het zaak op te helderen welke de alternatieve materialen zijn en met name welke studies ter zake er bestaan. Welke gevolgen heeft PVC? Wat gaan we vervangen? Wat gaan we gebruiken?
In de tweede plaats, de kosten. Deze richtlijn is goed voor een communautair begrotingsjaar. Het is dan ook noodzakelijk de toekenning van gemeenschapsgeld, uit de structuurfondsen en ander, voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn mogelijk te maken.
In de derde plaats, staan wij achter een verdere beperking bij het gebruik van pesticiden. Intensieve landbouw en het gebruik van pesticiden zijn schadelijk voor de bodem, verslechteren de ondergrondse rijkdommen, verontreinigen het water en brengen in wezen een steeds schaarser wordend goed in gevaar.
Tot slot pleiten wij voor koper voor de overgang van chemische parameters naar indicatorparameters met een limiet van 2 mg/liter, oftewel 2.000 microgram/liter, zodat de vaste parameters uit de richtlijn van 1980 worden verlaagd. Het voorgestelde kader is beperkt genoeg en volgens mij is het verstandiger koper op te nemen in de indicatorparameters dan in de chemische parameters, net zoals arsenium en andere stoffen.

Florenz
Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf: water is de voorwaarde voor ons bestaan. Dat geldt voor de mens, de dieren en voor het ecosysteem. Daarom hebben we een volgorde nodig, namelijk de voorzorg, de voorkoming, de bestrijding aan de bron en het principe dat de vervuiler betaalt, allemaal parameters die we in de Mededeling van de Commissie als toevoegingen erbij hebben geschreven. U, mevrouw de Commissaris, wordt ertoe opgeroepen in de toekomst deze parameters, namelijk kwaliteitsparameters en emissieparameters, in Europa keihard te handhaven. De reactie van Doeke Eisma dat enkele collega's hier uitzonderingsclausules willen voor het geval dat het na de invoering van een regeling te duur wordt, laat immers heel precies zien dat daar de zwakke plekken van het Europees waterbeleid zitten. Eerst de rivieren vervuilen en ze dan met techniek zuiveren is beslist de verkeerde weg.
Staat u mij toe nog iets te zeggen over het zwemwater en daarbij richt ik me heel kritisch tot mijn groene vrienden, met name tot die uit Duitsland. Zij beginnen het kind met het badwater weg te gooien. Wie denkt dat men in de miljoenen zwemwateren in Europa parameters voor de drinkwaterkwaliteit kan toepassen, speelt onze gezamenlijke milieuvijanden in de kaart! Als u 0, 1 microgram pesticiden in beschermde drinkwaterwinningsgebieden wilt bereiken - dat willen wij ook heel nadrukkelijk en de verzamelparameter natuurlijk ook - dan kunt u dat niet voor zwemwater opstellen, u kunt het niet eens controleren, u kunt het niet toetsen, u kunt helemaal niets, u laat alleen maar zien dat u op dit gebied geen realiteitszin meer hebt!
Ik wil nog eens herhalen dat de kwestie van de kosten natuurlijk belangrijk is, maar alstublieft, de kwestie van de kosten mag geen reden tot stoppen zijn! Ik ben ervan geschrokken dat daarover vandaag hier door enkele collega's serieus wordt gediscussieerd. Ik sta achter 0, 1, ik sta achter 0, 5, ik sta achter gezond water. We hebben de zuiverheid van het water nodig en het voorzorgprincipe en het minimaliseringsgebod moeten worden vertaald in beleid. Als we dat bereiken, zijn we op de goede weg!

Marinucci
Mijnheer de Voorzitter, in richtlijn 778/80 over drinkwater werd voor de eerste keer een reeks eisen gesteld aan de kwaliteit van drinkwater en dit werd verplicht gesteld voor alle landen van de Gemeenschap. Men kan dan ook terecht beweren dat deze richtlijn aan de oorsprong heeft gestaan van de algehele verbetering van de waterkwaliteit die Europa in de afgelopen tien jaar heeft meegemaakt.
Maar alles wordt ouder, zo ook richtlijnen. In 1993 heeft de Europese Raad van Brussel de Commissie gevraagd om een radicale herziening van de wetgeving rondom drinkwater te starten. Het huidige voorstel is echter maar één element van het proces van vereenvoudiging, consolidering en modernisering van de communautaire wetgeving rondom water, zoals de Commissie ook zelf toegeeft. Het voorstel heeft niet de bedoeling de watervoorraad te beschermen, men wil alleen borg staan voor de kwaliteit van het water dat de consument geleverd wordt. Het is geen toeval dat een van de belangrijke aspecten van de nieuwe richtlijn is dat de maximale loodconcentratie van 50 microgram per liter wordt teruggebracht tot 10 microgram - overigens voor een redelijk lange tijdsduur - omdat dit element giftig is.
Hetzelfde kan niet gezegd worden van koper. Daarvan is juist wetenschappelijk aangetoond dat het onschadelijk is. Koper schijnt zelfs in kleine doses noodzakelijk te zijn voor de menselijke gezondheid.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft ook gesproken over de financiering van de vervanging van waterleidingen en over het niet geringe probleem van de situatie van de wateraansluitingen op de huishoudens. Het zou echter wenselijk zijn dat de Commissie ons aantoont dat de vervanging van loden of koperen leidingen met plastic leidingen in ieder geval beter is voor de menselijke gezondheid. Wij wachten op demonstratie daarvan in het Parlement!

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag terugkomen op het kostenplaatje. Ik vind het zeer belangrijk op te merken dat de Europese Commissie over geen van beide richtlijnen een overzicht van de kosten heeft opgesteld. Toen de vertegenwoordiger van de Commissie gevraagd werd wat de zwemwaterrichtlijn zou kosten, zei hij dat de kosten daarvan te verwaarlozen waren, aangezien de richtlijn bovenop die van 1976 zou komen, en daar waren de hoogste kosten mee gemoeid. Dat is niet waar. Het is niet waar op basis van cijfers van de Britse regering; het is niet waar op basis van cijfers afkomstig van diegenen die in het Verenigd Koninkrijk voor het water zorgen. Het is een grove nalatigheid van de Commissie dat zij geen enkel financieel overzicht heeft opgesteld over de drinkwaterrichtlijn waarover wij al zoveel gehoord hebben.
Ik weet dat je kunt zeggen: " Ze zegt dit alleen maar omdat ze wil weten wat de kosten zijn zodat ze tegen de richtlijn in kan gaan" . Dat is niet het geval. Ik wil weten wat de kosten zijn omdat ik vind dat wij, namens de mensen van Europa, in staat dienen te zijn om met open ogen wetten te maken en dat wij moeten weten wat dit waarschijnlijk gaat kosten.
Mijnheer Collins heeft de schittering van de eerlijkheid laten zien door te stellen dat, teneinde het hoofd te kunnen bieden aan de prijs van het probleem "lood in water" , er een nieuwe doelstelling 7 moet komen binnen de structuurfondsen. Ik zou graag weten wat de commissaris daarvan vindt.
Over de zwemwaterrichtlijn wil ik opmerken dat er hier mensen in de zaal zijn die uit Torbay in Devon komen. Zij zijn, of waren misschien, liberalen. Het is zeker zo dat de Liberale Fractie niet namens hen spreekt. Zij vertegenwoordigen een deel van mijn land dat als land in totaal zo'n 3 miljoen pond geheel of gedeeltelijk spendeert aan het verbeteren van zwemwater zodat het voldoet aan de norm van de richtlijn van 1976. Bovendien zal volgens de ramingen de tenuitvoerlegging van de Commissievoorstellen inzake zwemwater tussen de 1, 6 en 4 miljard pond kosten. Daar bovenop wil mijnheer Eisma, die een liberaal is, de zwemwaterrichtlijn uitbreiden tot alle wateren die gebruikt worden voor watersport en als recreatiewater. Wat is recreatiewater? Als het water om te zeilen is - en ik denk dat het dat wel moet zijn - hoe verzoent u dat dan met het feit dat wij een jachtrace rond Groot-Brittannië hebben? Als die race rond Groot-Brittannië gaat, dan zouden naar ik aanneem alle wateren rond Groot-Brittannië binnen de werkingssfeer van die zwemwaterrichtlijn vallen.
Mijnheer Eisma zegt dat de cijfers die ik genoemd heb niet accuraat zijn. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat een Nederlandse liberale backbencher van het Europees Parlement commentaar geeft op cijfers die de overheid van een andere lid-staat heeft opgesteld. Ik wijs dat van de hand. Ik vind het belangrijk dat dit Parlement eerlijk is met de mensen van Europa over de kosten van wat wij hen aanbevelen. Wij zijn niet eerlijk en dienen dat wél te zijn.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, beste collega's, aangezien we het net zo uitgebreid over kosten hebben gehad, wil ik graag beginnen met een punt dat ik eigenlijk aan het eind wilde bespreken, namelijk het loodgehalte in drinkwater. We weten hoe slecht lood in het water is voor de gezondheid van aanstaande moeders, van kleine kinderen, en dan hebben we het over kosten! Ik vind dat de kosten voor een sanering van de leidingen tegenover de kosten voor de behandeling van zieken moeten worden gezet. Juist in een tijd waarin de kosten voor de gezondheidszorg in alle landen toenemen, moeten we nadenken over wat we kunnen doen om de gezondheid van de Europese burgers op peil te houden. We willen niet aan de ene kant wat kosten besparen en aan de andere kant een kostenexplosie in de gezondheidszorg toestaan.
De rapporteur wil ik bedanken voor zijn werk aan deze richtlijn en ik wil hem bij deze gelegenheid ook bedanken dat ik aan zijn pogingen om de Europese milieusituatie te verbeteren al een aantal jaren mocht meewerken voordat ik lid werd van dit Parlement. Ik vind dat water zuiver en helder moet zijn; het is ons belangrijkste levensmiddel. Het is de basis voor alles wat we koken en eten en ik denk dat schadelijke stoffen in principe kunnen worden geëlimineerd; dat geldt zowel voor de schadelijke stoffen die we allang kennen, zoals nitraten, pesticiden, chemicaliën en organische chloorverbindingen, als voor de stoffen waarvan we de schadelijke werking nu pas langzaamaan vaststellen. Ik hoop van harte dat we van de Commissie spoedig een studie daarover zullen ontvangen evenals voorstellen over de manier waarop schadelijke stoffen die de inwendige organen aantasten uit het drinkwater kunnen worden verwijderd.
Ik denk dat een uitspraak van een vooraanstaande Europese natuurkundige dat water de spiegel van onze toekomst is, de lijfspreuk voor ons werk kan zijn en dat de bijdrage van het Parlement door Commissie en Raad moet worden overgenomen om ervoor te zorgen dat deze spiegel helder blijft!

Myller
Mijnheer de Voorzitter, na lang wachten worden de waterrichtlijnen dan eindelijk door het Parlement behandeld. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het herzien van deze richtlijnen is voor die landen die al jarenlang wetenschappelijk verantwoorde procedures toepassen. Als deze nieuwe richtlijnen niet worden aanvaard worden we bijna twintig jaar teruggeworpen. Dit is onmogelijk aan de burgers uit te leggen. Als het gaat om de kwaliteit van het water moet de Unie, net als bij andere kwesties die rechtstreeks van invloed zijn op de gezondheid van de burgers, ambitieuze doelen stellen. De lid-staten moeten zich inzetten voor het goedkeuren en invoeren van zo hoog mogelijke normen.
Als er maar hard genoeg gewerkt wordt, komen er ook wel resultaten. In Finland bestond bijvoorbeeld het probleem van een te hoog trihalomethaangehalte in drinkwater. Momenteel is de situatie na vele inspanningen geheel onder controle en zijn de waarden gedaald tot onder het gemiddelde in de EU-landen. Het is mogelijk om de bescherming van het water vanuit milieu-oogpunt ook te bereiken met behulp van de komende kaderrichtlijn inzake de kwaliteit van het water. Ik hoop dat het Parlement in deze kwestie erin zal slagen de Raad aan te sporen tot meer activiteit dan bij deze richtlijn is ontplooid.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, ik moet mijn antwoord in twee delen opslitsen, omdat er een aantal amendementen zijn ingediend waarop ik verplicht ben te reageren. Ik zal eerst het voorstel over het zwemwater becommentariëren. Om te beginnen wil ik de Milieucommissie en de Commissie vervoer en toerisme danken voor hun werk, vooral de rapporteurs Doeke Eisma en Petrus Cornelissen.
Het feit dat richtlijn 76/160 betreffende de kwaliteit van zwemwater een van de oudste wetgevingsdocumenten is, zoals hier vanavond ook is opgemerkt, heeft de laatste jaren heel wat discussie doen ontstaan, voornamelijk omdat ze niet werd aangepast aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang. Dankzij deze vooruitgang is het nu gemakkelijker om verontreinigingsindicatoren te definiëren om de aanwezigheid van ziekteverwekkende stoffen te kunnen voorspellen. Bovendien is zwemrecreatie en dus de kwaliteit van het zwemwater, een belangrijk aspect van het toerisme. In de toeristische industrie moeten overal in de Europese Unie dezelfde criteria gelden, zodat de vakantiegangers op een vergelijkbare basis hun keuze kunnen maken. Uit de amendementen blijkt dat de commissies hier ook aandacht aan besteed hebben.
De belangrijkste doelstelling van dit voorstel is de vereenvoudiging en verbetering van de huidige richtlijn, zowel ten behoeve van de burgers als van de nationale autoriteiten. Voor de burgers door te garanderen dat de normen hoog genoeg zijn en overeenstemmen met de meest recente wetenschappelijke bevindingen en door ervoor te zorgen de richtlijn transparanter te maken en de burgers regelmatig volledige informatie te geven over de kwaliteit van het zwemwater in hun eigen land en natuurlijk ook op hun vakantiebestemmingen. Voor de autoriteiten door het aantal te controleren parameters te beperken en door hen de mogelijheid te bieden om gevallen waar de kwaliteit tijdelijk niet aan de normen voldoet, op te sporen en te verbeteren.
Op een groot aantal gebieden kan de Commissie instemmen met de ingediende amendementen. De amendementen 4, 9, 10, 11, 12 en 14 die de heer Eisma meer bepaald naar voren heeft geschoven, 18, 21, 23, 24, 26, 28, 31, 33, 34, 35 en 36, die ook onderstreept werden, 37 en 40 kunnen wij volledig of in principe overnemen. De amendementen 6, 17, 22, 27 en 29 moeten enigszins anders geformuleerd worden en kunnen daarom slechts gedeeltelijk worden aanvaard. De amendementen 1, 2, 3, 5, 7, 8, 13, 15, 16, 19, 20, 25, 30, 32, 38 en 39 kan de Commissie daarentegen niet goedkeuren. Op dit ogenblik van het debat is het natuurlijk niet mogelijk elke verwerping afzonderlijk toe te lichten. Ik zal echter toch een aantal van de verworpen amendementen van commentaar voorzien. Dat we de amendementen 2, 3 en 8 niet kunnen aanvaarden, is te wijten aan het feit dat ze de klemtoon van de richtlijn verleggen van milieu en gezondheid naar toerisme. Het tweede deel van amendement 6 en het vierde deel van amendement 22 kunnen we niet overnemen omdat ze zouden leiden tot een overvloed aan symbolen en bij de burgers verwarring scheppen tussen een nieuw symbool en het reeds gekende symbool van de blauwe vlag. Overigens sluit ik mij aan bij de lofwoorden over de blauwe vlag die ik van verschillende sprekers tijdens het debat heb gehoord.
De Commissie neemt nota van het gemotiveerde verzoek om de kwaliteit van recreatieve watergebieden te garanderen. Dit betekent echter niet dat het voldoende is om het toepassingsgebied van de zwemwaterrichtlijn tot recreatiewaters uit te breiden. Daarom kunnen wij de amendementen 1, 5 en 15 niet goedkeuren. We hebben echter nota genomen van het probleem en we zullen nagaan in hoeverre maatregelen voor recreatiewaters uitvoerbaar zijn.
Tenslotte is er amendement 14 dat de integratie beoogt van de zwemwaterrichtlijn in een kaderrichtlijn voor het waterbeleid. Dit kunnen we in principe overnemen. Wij zijn het volledig eens met het opzet van dit amendement, namelijk dat de richtlijn hierdoor niet afgezwakt mag worden, maar op dit ogenblik zijn wij nog niet van plan om de zwemwaterrichtlijn in de toekomstige kaderrichtlijn te integreren. De wens om een kaderrichtlijn voor het waterbeleid op te stellen werd geuit in de zomer van 1996 na raadpleging van de betrokken partijen over de mogelijkheid om alle waterwetgeving in een samenhangend beleid te integreren. Zo is de Commissie tot het besluit gekomen dat de zwemwaterrichtlijn bijdraagt tot de integratie van het gezondheids-, milieu- en in dit geval toerismebeleid. Wij vinden het dan ook beter dat de zwemwaterrichtlijn een duidelijke, eigen identiteit heeft. Hoewel de zwemwaterrichtlijn als dusdanig geen deel zal uitmaken van een kaderrichtlijn inzake water, zal ze toch nauw met de kaderrichtlijn gecoördineerd worden doordat de waterbeheersplannen die onder de kaderrichtlijn opgesteld zullen worden, ook zwemwater en de bijhorende bepalingen zullen omvatten
Er is ook uitvoerig gedebatteerd over de wetenschappelijke basis van bepaalde parameters zoals faecale streptokokken en enterovirussen. Recente wetenschappelijke onderzoeken hebben aangetoond dat het voorstel van de Commissie om faecale streptokokken als meest geschikte indicator voor faecale verontreiniging te beschouwen, het juiste is. Anderzijds hebben deze onderzoeken ook aangetoond dat een strengere norm noodzakelijk is voor een aanvaardbaar gezondheidsrisico. Uit een onderzoek dat de WGO momenteel naar de kwaliteit van recreatieve watergebieden verricht, blijken dezelfde resultaten. Daarom kan de Commissie amendement 36 van het Parlement goedkeuren.
Ik zou nog veel meer commentaar op het voorstel kunnen geven, maar ik zal het hierbij laten en dank u voor uw aandacht. Ik hoop dat ik de belangrijkste punten van het debat besproken heb en ik ga nu over naar het voorstel inzake drinkwater en de herziening van de drinkwaterrichtlijn.
Ik dank de rapporteurs, vooral de heer Ken Collins, maar ook de assistenten die aan dit voorstel gewerkt hebben. Ik dank hen voor hun inzet en ook voor hun aandacht voor de vele details die aan dit voorstel te pas zijn gekomen. Dit voorstel heeft verstrekkende en belangrijke politieke gevolgen, maar is tevens zeer technisch. Het voornaamste doel ervan is de bestaande richtlijn te vereenvoudigen, te actualiseren en te verbeteren zowel voor de burgers als voor de nationale autoriteiten. Voor de burgers door ervoor te zorgen dat de normen hoog genoeg zijn en overstemmen met de meest recente wetenschappelijke bevindingen en door de richtlijn transparanter te maken waardoor de autoriteiten verplicht worden de publieke opinie regelmatig in te lichten over de kwaliteit van het drinkwater waarvan zij hen voorzien. Voor de autoriteiten door het aantal te controleren parameters te beperken en door hen de mogelijkheid te geven om te reageren in situaties waar het drinkwater tijdelijk niet aan de normen voldoet.
De Commissie heeft hard gewerkt om te komen tot een naar mijn mening goed en degelijk gefundeerd voorstel, dat de tekorten van de bestaande richtlijn opvangt en terzelfdertijd het hoge beschermingsniveau in de meeste gevallen behoudt.
Van de 124 amendementen kunnen wij er 22 volledig, 13 principieel, 1 gedeeltelijk en 89 helemaal niet overnemen. Bij de behandeling van de amendementen heeft de Commissie zoals bij de uitwerking van het oorspronkelijke voorstel nauwkeurig gelet op overeenstemming met de onlangs aangenomen mededeling over de tenuitvoerlegging van de communautaire milieuwetgeving waarin geëist wordt dat alleen voorstellen die haalbaar en uitvoerbaar zijn, aangenomen worden. Als hoedster van de Verdragen moet de Commissie ervoor zorgen dat richtlijnen op een rechtvaardige en uniforme manier ten uitvoer worden gelegd. Wegens de tekorten van de huidige richtlijn met betrekking tot de handhaving gaat de Commissie bijzonder nauwkeurig te werk opdat de herziene richtlijn correct kan worden uitgevoerd.
De Commissie kan zonder voorbehoud haar goedkeuring hechten aan de amendementen 1, 3, 4, 5, 16, 18, 20, 25, 28-33, 36, 38, 40 en 42 die betrekking hebben op de hier gestelde vragen over de totale maximumwaarde, alsook aan de amendementen 48, 49, 50 en 64. Ze verbeteren de tekst door toevoeging van aanvullende achtergrondinformatie of redelijke en logische eisen, ze nemen het risico voor verkeerde interpretatie weg, zorgen voor een grotere transparantie en sommigen voor een hoger beschermingsniveau. 13 amendementen kan de Commissie principieel goedkeuren, met name de amendementen 6, 10, 17, 19, 26, 39, 41, 44, 45, 47, 58, 65 en 77. Wat de THM-concentraties betreft, is de Commissie dus bereid de amendementen 41 en 45 over te nemen, wat een aanzienlijke verscherping van de normen tot gevolg heeft. Het nieuwe amendement 121 beoogt nog strengere normen. Ik begrijp de achtergrond van dit amendement, maar kan er nu niet onmiddellijk op ingaan. Ik beloof dat ik het nader zal onderzoeken.
Amendement 7 kan de Commissie gedeeltelijk overnemen. De overige amendementen kan de Commissie niet goedkeuren, maar ik zal ze hier niet allemaal opsommen. Uit de vorige opsommingen is duidelijk om welke amendementen het gaat. Ik zal enkele amendementen bespreken en toelichten waarom de Commissie ze niet kan overnemen. Ik ben ook bereid ons standpunt over de andere amendementen toe te lichten mocht iemand mij op dit late uur daarom verzoeken. Algemeen verwerpt de Commissie de amendementen die naar haar mening niet of moeilijk uitvoerbaar zijn. Zoals ik eerder zei was het de bedoeling de bestaande tekorten van de richtlijn weg te werken en hieronder vielen vooral de maatregelen die in de praktijk onuitvoerbaar waren. Daarom verwerpen wij de amendementen 8 en 9, die de bescherming van de waterwingebieden tegen pesticiden en nitraten willen waarborgen. Zelfs met de beste wil van de wereld is het onmogelijk een dergelijke bescherming te waarborgen. De goedkeuring van dergelijke amendementen maakt een volledige en correcte tenuitvoerlegging van de richtlijn zo goed als onmogelijk. De amendementen 22, 23 en 24 beogen de schrapping van de procedure waarmee een lid-staat zijn voornemen om strengere of aanvullende normen in te voeren bekend moet maken. Ik moet toegeven dat het aanlokkelijk klinkt om deze procedure te laten vallen. De Commissie is echter van mening dat ze deze amendementen niet in eerste lezing kan goedkeuren, maar ze sluit niet uit dat dit bij de tweede lezing wel het geval kan zijn. Ik kan niet genoeg herhalen dat de bekendmakingsprocedure niet tot doel heeft om de invoering van aanvullende en strengere normen te verhinderen, maar wel om te voorkomen dat dergelijke normen als handelsbarrières gebruikt worden en zodoende de werking van de interne markt storen.
De amendementen 12 en 34 beogen de invoering van een nieuwe overweging en een nieuw artikel met bepalingen over materialen waarmee water in contact komt. De Commissie is het eens met de sprekers die dit onderwerp hebben aangehaald dat het gebruikt materiaal voor waterleidingen van zeer groot belang is voor de kwaliteit van drinkwater dat uit onze kranen komt. Dit onderwerp hoort echter in de eerste plaats onder richtlijn 89/106 thuis, de zogenaamde bouwmaterialenrichtlijn. Wij moeten de samenhang tussen beide richtlijnen later nog eens nauwkeurig bepalen. Wat de comitologie betreft, stelt de Commissie procedure II voor. Met amendement 37 zou er helemaal geen comité meer aan te pas komen. Bij de uitwerking van het voorstel heeft de Commissie er steeds nauwlettend op toegezien dat elke wijziging van bijlage I met de parameters en parameterwaarden, de hele wetgevingsprocedure moet doorlopen en dus ook aan het Parlement moet worden voorgelegd. De aanpassing van bijlage II betreffende de controle en van bijlage III betreffende de meetmethodes moet daarentegen via het comité gebeuren. De Commissie is van mening dat dit de meest efficiënte manier is om uitgesproken technische kwesties te behandelen.
Ik heb nog enkele opmerkingen over de amendementen 43, 51 en 46 en enkele andere. Tenzij de rapporteurs aandringen om mijn commentaar op deze amendementen vandaag nog te horen, zou ik het debat nu willen afronden en u danken voor de positieve reactie op het voorstel en voor de vele amendementen.

De Voorzitter
We danken de commissaris voor haar tussenkomst waarin ze uitvoerig is ingegaan op de problemen die haar werden voorgelegd. Ik wijs er evenwel op dat ze 18 minuten aan het woord was. Ik zeg dit omdat het Bureau en het secretariaat van het Parlement nog steeds 5 minuten voor de tussenkomsten van de Commissie voorzien, hoewel ik al herhaaldelijk heb benadrukt dat haar interventies gemiddeld 10 minuten in beslag nemen. Zolang daar geen verandering in komt, kunnen we ons niet aan de agenda en de regeling van de werkzaamheden houden.

Eisma
Mijnheer de Voorzitter, ik ben heel tevreden met de antwoorden van de Commissie en dan komt de ambtenaar van ondersteuning. Ik heb een vraag. De commissaris zegt: amendement 3, de verbreding van zwemwater tot de andere waterrecreanten, kan ik niet accepteren, maar ik wil er wel wat mee doen. Kan de commissaris ook zeggen op welke termijn zij ons in kennis kan stellen op welke wijze zij de andere waterrecreanten, surfers en dergelijke, en of men daarvoor ook regels wil introduceren? Graag daar een nadere specificatie op.
Mevrouw Jackson, collega backbencher , vraagt zich af hoe ik het aandurf om haar berekeningen over de hoogte van de kosten aan te vechten. Nu daar heb ik mijn argumenten voor gegeven die ik niet zal herhalen. Maar mevrouw Jackson ik vraag u in alle collegialiteit of u zich gaat verdiepen in mijn argumenten en op basis daarvan met mij verder wil discussiëren.

De Voorzitter
Ik wil de leden verzoeken alleen tussenbeide te komen om vragen aan de Commissie te stellen. Commentaar op collega's die niet in de vergaderzaal aanwezig zijn, is thans uit den boze.

Eisma
Ik heb gezegd tegen collega, backbencher , mevrouw Jackson, waarom wil zij mij niet geloven als ik haar berekening aanval over de kosten die deze richtlijnen met zich mee brengen. Ik heb mijn argumenten gegeven, Voorzitter, en die zal ik niet herhalen, maar ik vraag collega Jackson in alle collegialiteit zich te verdiepen in deze argumenten en op basis daarvan met mij te discussiëren.

Cornelissen
Voorzitter, ik ben natuurlijk gevoelig voor de charmante waardering van de commissaris aan het adres van rapporteur Eisma en mijzelf. Maar dat laat onverlet dat ik als parlementariër graag antwoord krijg op die ene vraag die ik gesteld heb. Welke zijn de concrete bezwaren van de commissaris tegen invoering van 31 januari als uiterste datum voor publicatie van de waterkwaliteit in het belang van de consument en het toerisme? Is de commissaris bereid ons alsnog, eventueel schriftelijk, gelet op het late uur, haar bezwaren daar tegen uiteen te zetten?

Kokkola
Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat het twaalf minuten vóór middernacht is en mijn verslag nog steeds niet aan de orde is. Ik moet het verslag over de wetlands eerst inleiden, waarop nog een beraadslaging volgt met de collega's die zich voor het debat hebben ingeschreven. De behandeling van de andere onderwerpen mag niet ten koste gaan van mijn verslag, dat een belangrijk onderwerp betreft. Ik ben dan ook van oordeel dat de spreektijd onrechtvaardig is verdeeld.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde u alleen vragen of u ons kunt vertellen waar mevrouw Jackson is. Ik kan niet geloven dat ze niet de hoffelijkheid heeft gehad om te blijven luisteren naar het antwoord van de commissaris. Ze is hier binnengekomen en zonder enige positieve voorstellen naar voren te brengen heeft ze een uiteenzetting gehouden waarbij ze de oppositiepartij van haar eigen land aanviel, terwijl zij heeft niet eens de hoffelijkheid heeft gehad om te blijven luisteren naar het antwoord van de commissaris. Dit dient onderzocht te worden.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik 18 minuten nodig heb, maar wegens het grote aantal amendementen waarop het Parlement een reactie wil, kan ik het onmogelijk korter doen. Op de veel gestelde vraag om de publicatiedatum van de waterkwaliteit naar voren te schuiven, wil ik nu alleen antwoorden dat dit niet mogelijk is zolang de samenwerking met de lid-staten niet veranderd is. Dit jaar bevatte het door ons voorgelegde rapport over de waterkwaliteit vervelende fouten omdat wij de inlichtingen zo laat kregen dat elke wijziging onmogelijk was. Daarom hebben wij een procedure vastgelegd, die van in het begin zeer strikt was, maar die soms aanleiding kan geven tot verkeerde informatie. Ik wil dit antwoord uitgebreid op papier zetten, want natuurlijk willen wij graag dat de cijfers zo snel mogelijk klaar zijn, maar met de huidige procedure is dat onmogelijk.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.

Behoud van de wetlands
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0238/96) van mevrouw Kokkola, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement (COM(95)0189 - C4-0224/95) over het verstandig gebruik en behoud van wetlands.

Kokkola
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur dat ik wegens omstandigheden buiten mijn wil nog op dit late uur tussenbeide moet komen - waarbij ik in de eerste plaats denk aan de tolken die hierdoor verplicht worden langer te werken dan in hun dienstregeling is voorzien.
Voorzitter, commissaris, dames en heren, de mededeling van de Commissie over het verstandig gebruik en behoud van de wetlands moet worden gezien als de aanzet van het desbetreffende communautair beleid, dat hopelijk zal uitmonden in de wetgevende maatregelen die nodig zijn om de resterende wetlands te redden.
Ik wijs erop dat wetlands heel waardevolle ecosystemen zijn, wat onder meer blijkt uit het feit dat er een internationale conventie werd over gesloten, met name de Overeenkomst van Ramsar, waarbij de Unie uiteraard niet de enige verdragsluitende partij is. Ik merk ook op dat het eerste actieprogramma van de Unie ten gunste van het milieu de grondslag vormt voor communautaire initiatieven voor het behoud van de wetlands, en maak van de gelegenheid gebruik om bondig uiteen te zetten waarom de wetlands van uitzonderlijk belang zijn voor mens en milieu.
De wetlands behoren tot de meest produktieve ecosystemen ter wereld. Ze omvatten een grote verscheidenheid aan natuurlijke habitats, regelen de watervoorziening, houden overstromingen tegen, remmen de erosie van de kusten en houden vervuilende en toxische stoffen en nutriënten vast. Uit recente studies blijkt dat ze ook de koolstofdioxide uit de lucht vasthouden en zodoende tot de vermindering van het broeikaseffect bijdragen. Voorts stimuleren ze in hoge mate de rijkdom van de zeeën, waarvan de aantasting nadelige gevolgen heeft voor de visserij. Deze - en tal van andere - vaststellingen bewijzen dat de reeds bestaande communautaire instrumenten ter bevordering van het verstandig gebruik en behoud van de wetlands meer dan noodzakelijk zijn en verdere acties ervoor op Unieniveau dienen te worden ondernomen, waarbij ik denk aan:
de totstandbrenging van het netwerk "Natura 2000" , -de nakoming van de verbintenissen die de Unie in de context van internationale overeenkomsten is aangegaan, -de integratie van het beleid voor het verstandig gebruik en behoud van de wetlands in de andere communautaire beleidsvormen en acties.Voorzitter, commissaris, daar lange tijd onvoldoende wetenschappelijke gegevens betreffende de wetlands beschikbaar waren, waren we tot voor kort van oordeel dat deze ecosystemen nadelig zijn voor de menselijke gezondheid en het milieu. De resultaten van recent onderzoek tonen evenwel aan dat het essentieel is de wetlands te vrijwaren. Ik dring dan ook aan op de volgende maatregelen.
Ten eerste, daar de huidige communautaire beleidsvormen niet volstaan om de degradatie van de wetlands af te remmen, moet een bijzonder stelsel ter bescherming ervan worden ingesteld, waarvoor de Unie de nodige begrotingsmiddelen moet voorzien. Ten tweede, de wetlands van internationaal belang die voldoen aan de in de Overeenkomst van Ramsar vastgelegde criteria moeten automatisch in het netwerk "Natura 2000" worden opgenomen. Ten derde, de Commissie moet ten spoedigste alle Europese wetlands registreren en in kaart brengen, wat een fundamentele voorwaarde is voor het verstandig gebruik van en het toezicht op de wetlands en zal bijdragen tot zowel onze kennis van die ecosystemen - en het belang ervan als natuurlijk en cultureel erfgoed - als de bewustmaking van het publiek over de betekenis en waarde ervan.
Ten vierde, er moet een gegevensbank worden opgericht in het kader waarvan gegevens betreffende de wetlands worden verzameld en uitgewisseld. Ten vijfde, de opleidingsprogramma's terzake moeten worden versterkt, zodat de burgers - die met hun activiteiten de evolutie van de wetlands beïnvloeden - die gebieden op de juiste wijze benaderen. Ten zesde, de Unie moet een geïntegreerd programma voor het beheer en de efficiënte aanwending van de wateren op gang brengen, en moet met alle landen die met haar geassocieerd zijn, samenwerken om de wetlands te beschermen, waarbij tevens de rol van de niet-gouvernementele organisaties die tot het behoud van de wetlands bijdragen, moet worden versterkt.
Voorzitter, commissaris, ik hoop dat de - wezenlijke - aspecten van het probleem waarop ik in mijn tussenkomst heb gewezen, volstaan om het Parlement ervan te overtuigen dat het dit verslag absoluut moet goedkeuren, waarbij ik tot slot nog benadruk dat het voor de Unie niet te laat is om passende stappen te ondernemen voor het verstandig gebruik en behoud van de wetlands - de ondiepe en naar rietland ogende moerassen en vennen met stilstaand of stromend water - die van elementaire betekenis zijn voor de verzekering van het ecologisch evenwicht.

des Places
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte collega's, iedereen weet, al was het maar omdat men ze minstens eenmaal in het leven doorkruist heeft, dat er in geheel Europa wetlands bestaan en dat deze gelukkig niet op elkaar lijken. Ook weet iedereen dat deze wetlands een ziel, een menselijkheid en een cultuur hebben en vanzelfsprekend een belang op economisch, ecologisch, wetenschappelijk en milieugebied. Kortom, zij hebben een geschiedenis, met inbegrip van een politieke geschiedenis, en voor alle staten maken zij deel uit van ons nationale grondgebied en van ons erfgoed. De verantwoordelijkheid voor het gebruik en het behoud van de wetlands komt uitsluitend toe aan de bezitters en gebruikers. De wetlands dienen dan ook beschermd te worden, niet alleen in het algemeen belang van de staten, maar ook in het kader van de bijzondere belangen van degenen die ze onderhouden en er in leven.
Geen enkele tekst, geen enkele wetgeving, geen enkele richtlijn, geen enkele wet die a fortiori arbitrair zou zijn, zullen de mannen en vrouwen vervangen die met hun hart, hoofd en handen dit uitzonderlijke gebied hebben bewerkt.
Alleen overleg tussen verschillende partners is een waarborg voor doeltreffendheid, een waarborg die des te doeltreffender is daar de doelstellingen van afzonderlijke personen verschillend zijn. Het belang voor de landbouw, de visteelt, de bosbouw, voor de jacht, de eerbiediging van de hoedanigheid, de toeristische troeven, zijn belangrijkere criteria dan die men in enkele richtlijnen of overeenkomsten vindt zoals in Ramsar, Habitat, Natura 2000 enz., die veel te bindend zijn.
De instrumenten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, zelfs verbeterd met een bijzondere wetlandstatus, zullen toch maar gelegenheidsmaatregelen blijven die moeilijk uit te leggen en te beheren zijn en wellicht ook niet duurzaam zullen zijn.
Dan is er nog de bijzondere wetlandstatus waarover de rapporteur zojuist heeft gesproken. Aangezien het om uitzonderlijke ruimten gaat die verstandig beheerd moeten worden, moeten er specifieke financieringen worden voorzien die aan deze situatie zijn aangepast en die meer dan een onvervulde vrome wens moeten zijn. Deze maatregelen moeten de gebruikers aanzetten tot een beter beheer.
Om die reden zullen wij dan ook overeenkomstig de strekking van deze resolutie stemmen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, onze commissie heeft vastgesteld dat belangrijke activiteiten op het gebied van visserij en de schelpdierenteelt in talrijke gebieden rechtstreeks te maken hebben met het behoud van goed beheerde wetlands in Europa. Het voorkomen van de desertificatie ervan is dan ook van prioritair belang.
De toekomst van de wetlands hangt af van de aanwezigheid van de mens die ze heeft bewerkt. Als er geen mensen meer zijn om de wetlands te laten leven, ze te onderhouden en het water te beheren, zullen er over een generatie geen wetlands meer zijn in Europa. Vandaar dat het dringend noodzakelijk is om voor deze duidelijk te identificeren gebieden, die de administratieve grenzen veelal overschrijden, een bijzonder stelsel in te voeren, naar analogie van het stelsel dat de leegloop van de berggebieden heeft voorkomen.
Er moeten dan ook een bijzonder stelsel en een bijzonder financieel instrument in het leven worden geroepen waarmee de activiteiten rendabel kunnen blijven, ondanks de extra kosten die deze ecologisch gevoelige en kwetsbare gebieden met zich meebrengen.
Derhalve heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming de meeste van onze voorstellen overgenomen en ik dank haar hiervoor. Een bijzonder beleid, aangepast aan de diversiteit van de wetlands; een duurzaam beleid, waarin de compensaties in evenwicht zijn met de verplichtingen; een afzonderlijke rubriek "wetlands" in het kader van het PESCA-programma; de inlassing in de programma's PHARE en TACIS van een "wetlands" -onderdeel; en tot slot het beheer van de wetlands in Europa samen met die van Afrika, waarmee zij ecologische banden hebben, zoals de Paritaire Vergadering Europese Unie-ACS te Windhoek heeft voorgesteld.
Onze commissie heeft echter in het bijzonder de nadruk gelegd op de noodzaak om, voorafgaand aan de vaststelling van instrumenten voor het beheer en behoud van de wetlands, de beheerders van het terrein zelf te verenigen: vakbonden en verenigingen van tuinders, vissers, viskwekers, schelpdierkwekers, landbouwers, landeigenaars, jagers en andere gebruikers van de wetlands.
Het onlangs opgerichte contactcomité voor Europese beheerders van wetlands zal een bijzonder competente gesprekspartner zijn en zoals onze commissie unaniem aanbeveelt zal de consultatie van dit comité al spoedig onmisbaar blijken.
Onze commissie heeft ook onderstreept dat het noodzakelijk is om lering te trekken uit de positieve ervaringen die met name in Groot-Brittannië en Frankrijk zijn opgedaan, in de landbouw- en milieuprogramma's van het OGAF-type, die absoluut moeten worden voortgezet en waarvoor de noodzakelijke financiële middelen moeten worden vrijgemaakt. Anders zullen de huidige exploitanten vertrekken en de jongeren zullen zich hier niet vestigen.
Het huidige onderzoek onder leiding van het Directoraat Studies van het Europees Parlement, met name op basis van de ervaring inzake het moerasgebied in Poitou, zou een belangrijke bijdrage kunnen leveren voor het zoeken naar een duurzame oplossing voor de instandhouding van de wetlands in Europa, die een natuurlijk en menselijk erfgoed vormen dat noodzakelijkerwijs moet worden behouden. Dat moet voor ons een prioriteit zijn en wij moeten snel handelen.

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, na uiteraard eerst de rapporteur te feliciteren met haar uitstekend werk, wil ik namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten toch allereerst wijzen op de dramatische achteruitgang of verdwijning van wetlands in de Europese kustgebieden en dat de enige manier om dit zeer kwetsbare gemeenschappelijke erfgoed te beschermen, communautaire samenwerking en solidariteit is. Dat wil zeggen dat er dringend een plan opgesteld moet worden voor een duurzame en geïntegreerde ontwikkeling van onze kusten, zoals in het Vijfde Actieprogramma betreffende dit thema werd aangekondigd en beloofd.
CORINE was indertijd geweldig efficiënt in het verstrekken van synthetische gegevens met analoge criteria voor de geselecteerde wetlands en om op die manier een precieze diagnose te stellen van de situatie ervan. En hoewel de tekst van de Commissie adequaat en noodzakelijk is omdat het voor het behoud van deze kwetsbare ecosystemen een vereiste is dat de kustgebieden geëvalueerd en beheerd worden op een manier waarbij rekening wordt gehouden met de onderlinge afhankelijkheid van de wetlands, zoals de trekvogels duidelijk aantonen, is deze toch ontoereikend.
De ernstige veranderingen ten gevolge van zowel fysische als chemische veranderingen, polders, droogleggingen, droogte, toerisme - wat jammer dat de heer Cornelissen niet aanwezig is - lozingen, watervervuiling, enz, ten gevolge van een slecht opgevatte ontwikkeling, en ik zou zelfs durven zeggen in strijd met het Verdrag betreffende de Europese Unie, leiden tot de vernietiging van deze prachtige wetlands, en oefenen dientengevolge een verwoestende invloed uit op onze trekvogels, omdat de wetlands voor deze vogels gebieden zijn waar zij zich voortplanten, waar zij overwinteren en waar zij rusten.
Laten we voorkomen dat de mens nog een zo'n verschrikkelijke verwoesting kan aanrichten zodat we niet nog eens die dramatische stille lente hoeven mee te maken, die jaren geleden zo treffend beschreven werd door Raquel Carson en laten we daarom alstublieft nu eindelijk eens het Vijfde Actieprogramma ten uitvoer leggen.

Eisma
Allereerst, bedankt college Kokkola voor dit prima verslag. Wij weten het allemaal, de meeste wetlands zijn verloren gegaan en wat er over is, wordt bedreigd met aantasting en vernietiging en dat terwijl wetlands een bijzonder grote waarde hebben in het ecosysteem. De Europese Commissie stelt terecht dat er een eind moet komen aan het verdwijnen van de wetlands, maar helaas verzuimt de Commissie om hiervoor extra fondsen ter beschikking te stellen. Mij is dan ook niet duidelijk hoe de Commissie en de lid-staten zonder die extra fondsen het behoud en de bescherming van de wetlands denken te realiseren. Het gebrek aan specifieke fondsen zal zich helaas vertalen in gebrek aan actie.
De eis die de Commissie nu stelt om wetlands te restaureren of nieuwe tot stand te brengen, lijkt mij weinig effectief. Geen enkele kunstmatige vervanging kan een volwaardig alternatief zijn voor de huidige natuurlijke wetlands. Helaas worden wetlands nog niet gezien als een onlosmakelijk onderdeel van een stroomgebied of een kustzone. Wil men de wetlands behouden, dan is dat volgens mij alleen mogelijk wanneer dat streven wordt geïntegreerd in andere beleidsterreinen. Speciale aandacht zou in dit verband moeten gaan naar landbouw, visserij, transport en regionaal beleid. Momenteel laat die integratie veel te wensen over. Het ontbreekt aan coherente wetgeving op dit gebied. Ik nodig de Commissie dan ook uit om het niet bij deze mededeling te laten maar zo spoedig mogelijk de daad bij het woord te voegen en een wetgevingsvoorstel in te dienen die het behoud van wetlands in Europa moet garanderen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, wij willen de rapporteur, mevrouw Kokkola, graag danken voor het werk dat zij heeft verricht, alsmede alle andere collega's. In haar verslag noemt mevrouw Kokkola diverse overeenkomsten die de Europese Gemeenschap heeft gesloten - Bonn, Bern, Brazilië, enz. en de noodzaak om deze overeenkomsten na te komen. Ook vermeldt zij de verschillende richtlijnen die te maken hebben met de bescherming van de natuurgebieden, van de wetlands, zoals richtlijn 79/409/EEG over het behoud van wilde vogels of de richtlijn "Habitats 43" .
Ik denk dat als wij datgene wat wij ondertekenen en datgene wat wij goedkeuren, zouden nakomen, de wetlands dan wellicht een betere bescherming zouden genieten. Maar soms is het de Europese Unie zelf die tegenstrijdig handelt.
Vorige week heeft een delegatie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming een bezoek gebracht aan Griekenland en hebben wij een interview gehad met niet-gouvernementele milieuorganisaties. De belangrijkste bezorgdheid die tot uiting kwam had betrekking op een grandioos project in Griekenland dat gefinancierd wordt met middelen van de Europese Unie: de omlegging van de rivier de Aqueloos. Het is een debat dat in Griekenland plaatsvindt waarbij sommige mensen voor en anderen tegen zijn, omdat zij vinden dat er water moet zijn in de vallei van Tesalia en dat de landbouwmiddelen daar geëxploiteerd dienen te worden.
Maar er bestaat geen enkele twijfel over dat als deze omlegging inderdaad doorgaat, dit dan een uitermate ernstig effect zal hebben op de delta van de rivieren de Severino en de Aqueloos. Betekent dit dan dat alleen Griekenland de richtlijnen en overeenkomsten die ondertekend worden, schendt met middelen van de Europese Unie? Neen. Spanje eveneens. In Spanje hebben de wetlands ernstige schade geleden, zoals de moerassen van Santoña of de riviermond van de Eo - de grens tussen Galicië en Asturië, dicht in de buurt van waar ik woon. Ook hier was sprake van communautaire middelen.
Daarom is het in ons streven om de achteruitgang van de wetlands te voorkomen van fundamenteel belang dat de Europese Unie een zeer degelijke controle uitvoert over de middelen die zij aan de diverse landen verstrekt, om te vermijden dat deze gebruikt worden voor precies het tegengestelde doel dan waarvoor ze bedoeld zijn.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Kokkola graag gelukwensen met haar verslag en te kennen geven dat ik het met enthousiasme steun. Tegelijkertijd wil ik er graag op wijzen dat wij dringend in actie moeten komen voor het behoud van onze wetlands en ik wil dat illustreren aan de hand van enkele opmerkingen over de moerassen aan de rand van de Thames in mijn kiesdistrict in het Verenigd Koninkrijk. De West Canvey, Bowers, Pitsea, Fobbing en Mucking Marshes vormen samen een uitgebreid, onderling verbonden wetlandgebied met een totale oppervlakte van meer dan duizend hectare. In dat gebied wonen grote populaties vogels die daar overwinteren, waaronder zo'n 300 tot 400 zwartstaartgrutto's, en het is een habitat voor zeldzame planten zoals de "least lettuce " , een van de twee enige plaatsen in het Verenigd Koninkrijk. Zeldzame insekten leven in de talrijke brakke sloten en kreken, die qua belangrijkheid in het hele land alleen vergelijkbaar zijn met Somerset Levels. Maar in vijftig jaar is meer dan de helft van deze zeldzame wetlands verloren gegaan. De landbouw heeft de uiterwaarden verwoest terwijl de niet aflatende verhoging van het zeewaterpeil de bij eb droogvallende habitats vernietigt.
Nabijgelegen stortterreinen kunnen nu een economische bijdrage leveren aan het beheer van de wetlands, maar terreinen die al lang niet meer in gebruik zijn zoals Westwick in Canvey blijven een litteken vormen op het milieu, terwijl loog uit de bodem en pesticiden afkomstig van de landbouw een altijd aanwezige bedreiging zijn voor de kwaliteit van het water.
De laatste vijftien jaar hebben onze plaatselijke overheden getracht om de achteruitgang een halt toe te roepen, maar ze hebben niet de middelen om nog meer te doen. Misschien omdat het publiek niet veel weet over wetlands en deze daarom weinig steun krijgen, is de officiële status als gebied van bijzonder wetenschappelijk belang nooit formeel toegekend.
Wij stellen hier vanavond dat een dergelijk gebied internationale en nationale bescherming moet krijgen. Initiatieven zoals Thurrock, Basildon en Castle Point Councils, die samenwerken bij de bescherming van land, waarvan een groot gedeelte slechts een stroomgebied heeft, moedigen wij aan.
In onze voorstellen voor de structuurfondsen, waaronder ook de PESCA-status die mijn gebied al geniet, trachten wij Europese fondsen te krijgen voor de bescherming en uitbreiding van de wetlands. Terwijl 10.000 kinderen per jaar een educatief bezoek brengen aan het Wat Tyler Country Park in Pitsea Marsh, zoeken wij naar nieuwe manieren om meer publiek aan te trekken, zonder de milieubescherming in gevaar te brengen.
Wetlands zoals deze vormen werkelijk een gebied dat door de tijd is vergeten. Het zijn woeste habitats, die eeuwenlang niet veranderd zijn en daardoor letterlijk onvervangbaar. Vanavond geven wij blijk van ons vaste voornemen om voor altijd een einde te maken aan de verdwijning en achteruitgang van de wetlands.

Virgin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst meedelen dat ik zeer verheugd ben over het uitstekende verslag van mevrouw Kokkola. Ik wil mij graag op een bepaald aspect van de wetlands concentreren. Deze hebben immers o.a. het vermogen om nutriënten tegen te houden, waardoor ze onze zeeën kunnen beschermen tegen eutrofiëring. In de Oostzee is dit een groot probleem. Eutrofiëring kan een bedreiging zijn voor de voortplanting van diersoorten. In sommige programma's voor milieubescherming in de landbouw, op grond van verordening 2078/92, zijn stimulerende maatregelen opgenomen om wetlands aan te leggen, maar die hebben enkel betrekking op het areaal dat voor dat doel wordt gereserveerd. Ik vind dat deze bijdrage moet worden aangevuld met subsidie voor de investeringen die nodig zijn voor het scheppen van goede wetlands, die stikstof kunnen vasthouden. Wij moeten de regelgeving daarom wijzigen; dat zou een goede bijdrage aan het milieu zijn. Ik hoop dat de Commissie de noodzakelijke wijzigingen van Verordening?/verordening 2078/92 voorstelt. Als positief punt zou dat bovendien gunstige gevolgen voor de werkgelegenheid kunnen hebben.
Investeringen in wetlands, die voor alles stikstof en fosfor zullen vasthouden, zouden referentie-objecten kunnen zijn voor overeenkomstige inspanningen in Polen en de Baltische landen, bijvoorbeeld via het PHARE-programma. Dat zou een beslissende bijdrage kunnen zijn aan de verbetering van het milieu in de Oostzee. Ik stel daarom voor dat Commissaris Ritt Bjerregaard en Commissaris Franz Fischler een vruchtbare samenwerking aangaan om de milieutoestand te verbeteren en om de invloed van de landbouw op het milieu tegen te gaan.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, Europa moet in actie komen ter bescherming van de wetlands. Het is tijd voor een nieuwe houding van de Europese Unie en de lid-staten. Ik ben daarom blij met de mededeling van de Commissie en met dit verslag.
In mijn land heeft de Koninklijke Vereniging voor de Vogelbescherming een lijst opgesteld waarop 354 wetlands staan waar de hoeveelheid water die aan die wetlands onttrokken wordt hun hele toekomst bedreigt. Daaronder bevinden zich meer dan 100 rivieren en 200 belangrijke wetlands. Voorts zijn er nog 130 andere plaatsen, waarvoor de toekomstplannen een bedreiging vormen. In de Somerset Levels and Moors in mijn kiesdistrict bevinden zich sommige van de mooiste wetlands van het hele land. Een van de plaatsen die bedreigd worden zijn Berrow Dune en de rivier de Yeo. Wij moeten in actie komen om hun toekomst veilig te stellen. Als eerste stap moeten wij de North Somerset Levels and Moors kwalificeren als een voor het milieu kwetsbaar gebied.
De bron van die bedreiging is duidelijk: de landbouw- en watersector onttrekken enorme hoeveelheden water aan onze rivieren en wetlands. Ik heb begrip voor hun behoefte aan een gegarandeerde watertoevoer. Maar wij moeten maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat ze dit water onttrekken op een manier die verantwoord en vol te houden is.
Er is dringend behoefte aan twee essentiële wijzigingen. De regeringen moeten geleidelijk aan heffingen invoeren voor het water dat aan onze rivieren wordt onttrokken. Dat zou de waterbedrijven spoedig aanzetten tot een meer verantwoorde houding. Ook moeten wij eisen dat er rekening wordt gehouden met de beschikbare hoeveelheid water bij het toekennen van vergunningen om huizen te bouwen of industrieën op te zetten. Op ons hele continent bestaan ambitieuze plannen voor de bescherming van bedreigd wild. Als wij echter geen actie nemen om onze wetlands te beschermen, dan maken we geen enkele kans om onze eigen doelstellingen te bereiken. Het is tijd dat we onze berusting laten voor wat ze is en in actie komen.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Milieucommissie en in het bijzonder de rapporteur, mevrouw Kokkola, voor het uitstekende werk dat zij met betrekking tot de mededeling van de Commissie heeft geleverd. Ik dank ook de overige commissies van het Parlement voor de samenwerking en de sprekers voor hun inbreng hier vanavond. Het behoud van wetlands stelt ons voor een grote uitdaging. Enerzijds zijn we ons sinds geruime tijd bewust van de ecologische, economische en recreatieve betekenis van deze gebieden. Er zijn reeds op verschillende nievaus maatregelen voor het behoud van deze gebieden getroffen. Zoals onder andere mevrouw Kokkola zei werd de Ramsar-conventie reeds in 1971 aangenomen. Anderzijds - en dat was het centrale thema vandaag - hebben we gezien hoe vele wetlands geleidelijk verdwenen of gekrompen zijn. De goede voornemens worden dus niet omgezet in daden. Meer dan de helft van de wetlands in de EU zijn de laatste tijd verdwenen of aangetast, niet alleen door urbanisatie of door ondoordacht gebruik maar ook door inbreuken op het milieu. Hun belangrijke rol voor de biodiversiteit is overduidelijk en hetzelfde geldt voor hun economische en sociale functie. Ook zonder herhaling van de catastrofale overstromingen waarmee verschillende lid-staten in 1995 te kampen hadden, weten we dat wetlands een grote regulerende rol vervullen. Het is ook niet nodig dat de visbestanden verder dalen om ons te doen inzien dat wetlands een belangrijke functie als broedplaats hebben.
De centrale vraag is wat we kunnen doen om deze evolutie te doen keren. De Commissie noemt in haar mededeling enkele van de belangrijkste maatregelen die genomen kunnen worden om het behoud van de wetlands en de biologische rijkdom te garanderen. De algemene doelstellingen van de Gemeenschap voor deze gebieden zijn eenvoudig en tegelijk ambitieus. Wij wensen te voorkomen dat er nog meer wetlands verloren gaan of aangetast worden en terzelfdertijd willen wij ervoor zorgen dat ze verstandig gebruikt worden. De Commissie heeft tevreden vastgesteld dat het Parlement deze doelstellingen in zijn ontwerp-resolutie steunt. Het beleid inzake wetlands moet in de andere beleidssectoren geïntegreerd worden. Een aantal sprekers hebben hier vanavond het verband met het visserijbeleid en het landbouwbeleid onderstreept alsook de noodzaak om deze gebieden met elkaar te verbinden door het gebruik van meerdere instrumenten. Wat de wetgevingsdocumenten betreft, hechten wij belang aan de tenuitvoerlegging van de vogel- en habitatrichtlijnen. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om erop te wijzen dat er nog veel moet gebeuren vooraleer deze in de lid-staten tenuitvoer zullen zijn gelegd. Wij rekenen er ook op dat de richtlijn inzake de waterkwaliteit en de zopas aangenomen voorstellen over milieubeoordeling van plannen en programma's erdoor komen. Deze drie aanvullende elementen in de EUwetgeving zullen de basis vormen voor de verwezenlijking van de doelstellingen die wij voor het behoud van de wetlands bepaald hebben.
De Commissie zal ook een evaluatie maken van de plannen en programma's die via de structuurfondsen gefinancierd worden. Op basis van deze ervaring zullen we de wijziging van de structuurfondsenregeling die vóór 1999 rond moet zijn, actief helpen voorbereiden. Het is noodzakelijk dat er meer rekening wordt gehouden met het milieu in het algemeen en met de wilde dieren en planten in het bijzonder. Het behoud van de wetlands is een experiment dat moet aantonen of onze inspanningen om het milieu in het landbouw-, visserij en vervoersbeleid te integreren, succesvol zullen zijn.
Tenslotte wil ik nog vermelden dat ik het bijzonder op prijs stel dat deze ontwerp-resolutie het resultaat is van de samenwerking tussen vier parlementaire commissies. Ik zie dit als een duidelijke aanmoediging om het milieu in de andere beleidsgebieden te integreren.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 10.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 00.25 uur gesloten)

