Technische voorschriften en administratieve procedures voor het commercieel vervoer per vliegtuig (EU-OPS) / Gebruik van veiligheidssystemen voor kinderen (OPS 1.730) (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag - B6-0169/2008) van Eva Lichtenberger, namens de Commissie vervoer en toerisme, aan de Commissie, over technische voorschriften en administratieve procedures voor het commercieel vervoer per vliegtuig (EU-OPS)/gebruik van veiligheidssystemen voor kinderen (OPS 1.730).
Eva Lichtenberger
rapporteur. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het debat van vandaag vindt zijn oorsprong in een televisieprogramma van de Duitse zender WDR, waarin te zien was dat de veiligheidsgordels in vliegtuigen voor baby's en kleine kinderen niet altijd veilig zijn. Uit crashtests is gebleken dat deze gordels, die door de meeste Europese luchtvaartmaatschappijen worden gebruikt, kinderen juist in gevaar kunnen brengen en ernstige verwondingen kunnen veroorzaken.
Ik vond het belangrijk ervoor te zorgen dat dit veiligheidsprobleem zou worden opgelost, zeker nu we ons over de EU-OPS buigen, de technische veiligheidsvoorschriften die op korte termijn van kracht zullen worden. Daarom heb ik mijn collega's van de Commissie vervoer en toerisme het desbetreffende programma op video laten zien. Ik persoonlijk vind het van cruciaal belang dat er serieus wordt gekeken naar de uitgevoerde crashtests, die hebben aangetoond dat deze gordels een kind niet beschermen bij een afgebroken start of bij een snelle landing, en dat er onmiddellijk een oplossing voor wordt gezocht. Dat lijkt me zeer dringend nodig.
In hun huidige vorm staan de voorgestelde regels deze gordels nog steeds toe en wordt er geen rekening gehouden met het feit dat er voor kinderen in auto's veel strengere veiligheidsvoorschriften gelden, in de meeste Europese landen tenminste. Hoewel noodlandingen en afgebroken starts gelukkig maar zeer zelden voorkomen (waar we bijzonder dankbaar voor zijn en wat ook te danken is aan technische voorschriften), kunnen we niet toestaan dat baby's en kleine kinderen aan een dergelijk risico worden blootgesteld. Na het zien van deze crashtest zal iedereen ervan overtuigd zijn dat we dat niet kunnen toestaan.
Mijn collega's van de Vervoerscommissie hebben de kwestie samen met mij bestudeerd en ik ben ze uiterst dankbaar dat zij er ook serieus mee om zijn gegaan. We willen een goede oplossing vinden voor dit probleem. Een aantal veiligheidsdeskundigen heeft aangevoerd dat er geen enkel geval bekend is waarin dit soort gordels gevaarlijk zou zijn gebleken. Helaas is daar een macabere reden voor aan te wijzen.
Als baby's of kinderen geen eigen stoel hebben, worden ze niet meegenomen in de statistieken. De werkelijke feiten zijn al jaren bekend. Het Duitse ministerie van Verkeer heeft hier de aandacht op gevestigd en aangegeven dat ze het veiligheidsniveau niet wilde terugschroeven. De bond van Duitse luchtvaartmaatschappijen heeft de genoemde risico's echter afgedaan als populisme. Ik moet eerlijk zeggen dat dit een ronduit cynisch standpunt is.
Deze kwestie roept een aantal vragen op. Welke autoriteit heeft goedkeuring verleend aan deze lusgordel, deze extra gordel voor kleine kinderen? Op grond waarvan en volgens welke technische normen is dat gebeurd? Ik weet dat er goedkeuring is gehecht aan uitbreidingsgordels voor zwaarlijvige mensen, maar bij mijn weten is er geen goedkeuring verleend aan de extra gordel voor kinderen. "Lap holding” wordt door sommige luchtvaartmaatschappijen als alternatief aangeboden, maar dat is een zeer oude methode. Die werd al toegepast in de jaren twintig, toen vliegtuigen nog met een snelheid van rond de 65 km/uur opstegen. Zo lang kunnen en mogen we niet wachten.
Ik denk niet dat we deze beslissing aan de lidstaten kunnen overlaten, omdat de concurrentie in de luchtvaartsector keihard is en de druk van die concurrentie ertoe zou kunnen leiden dat we uiteindelijk niet het beste veiligheidssysteem krijgen. We hebben een Europese oplossing nodig. Mijn vraag aan u: wanneer zal die oplossing er zijn? Is er een kans dat het dit jaar nog lukt? En is er een kans dat we een bevredigende oplossing vinden voor de overgangsperiode?
Afsluitend wil ik nog zeggen dat er miljoenen zijn gestoken in "liquid on planes”, zonder dat daar enig serieus debat over heeft plaatsgevonden. In dit geval moeten we in de veiligheid van kinderen investeren. Dat is noodzakelijk.
(Applaus)
Antonio Tajani
vicevoorzitter van de Commissie. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Lichtenberger, ik geef u antwoord in het Italiaans, omdat ik weet dat u mijn moedertaal beheerst. Ik doe het met plezier.
Dank u dat u deze zeer actuele kwestie, die betrekking heeft op de veiligheid van onze burgers, onder de aandacht heeft gebracht. In de vergadering met de Vervoerscommissie heb ik gezegd dat de bescherming van de gezondheid van onze burgers een prioriteit is, net als de rechten van onze burgers, en in het bijzonder die van burgers die niet in staat zijn hun eigen belangen te behartigen en dus van ons afhankelijk zijn voor de bescherming van hun veiligheid, een taak die we zo goed mogelijk proberen uit te voeren.
De door u aangekaarte kwestie is een wezenlijk probleem. Er zijn twijfels in overvloed en het Europees Agentschap voor de Veiligheid van de Luchtvaart is zelf ook op de hoogte van een aantal geruchtmakende onderzoeken waaruit blijkt dat er problemen bestaan met veiligheidssystemen voor kinderen. Aangezien het Agentschap over tegenstrijdige en onvolledige informatie beschikte, heeft het in 2007 een onderzoek ingesteld om een betrouwbaarder wetenschappelijk antwoord te krijgen.
De huidige bepalingen - Verordening (EEG) Nr. 3922/1991, die het gebruik van veiligheidssystemen voor kinderen vereist - laten de lidstaten vrij in hun keuze. Door deze kwestie ter sprake te brengen, vraagt u de Europese Unie de lidstaten een ondubbelzinnig antwoord te geven, namelijk: "Pas op, het systeem dat jullie gebruiken werkt niet en garandeert de veiligheid van kinderen niet”.
De wetenschappelijke beoordeling zal over een paar maanden, in oktober 2008, zijn afgerond. Zodra we een duidelijk antwoord hebben ontvangen op de veiligheidsvraag - met andere woorden, wat het Europees Agentschap voor de Veiligheid van de Luchtvaart wetenschappelijk gezien als de veiligste methode beschouwt om te garanderen dat kinderen veilig kunnen reizen in het vliegtuig met zo min mogelijk risico - zal het mijn taak zijn onmiddellijk maatregelen voor te stellen die nodig zijn om de veiligheidssystemen voor kinderen te verbeteren. Ik weet wel dat de voorgestelde oplossing om veiligheidsstoelen te gebruiken, vergelijkbaar met die in auto's, één van de opties is die het Agentschap momenteel bestudeert.
Voordat ik echter een antwoord geef en voordat ik actie onderneem - wat ik zeker zal doen, omdat het terecht is dat we ons zorgen maken over de veiligheid van onze jongste burgers - wacht ik op het wetenschappelijk onderbouwde antwoord van het Europees Agentschap voor de Veiligheid van de Luchtvaart, dat tot nu toe altijd heeft aangetoond goed werk te verrichten en zich strikt te houden aan wetenschappelijke criteria. Wat de planning betreft - u vroeg me immers om precieze data - herhaal ik daarom dat het onderzoek van het Agentschap in oktober van dit jaar zal worden afgerond. Zodra ik een respons heb ontvangen van de EASA, zal ik de parlementaire commissie inlichten en zal ik rechtstreeks de lidstaten benaderen om hen aanwijzingen te geven over de beste methode om kinderen te beschermen en hun veiligheid te waarborgen.
Georg Jarzembowski
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, we zijn het er allemaal over eens dat kinderen tijdens vluchten beter beschermd moeten worden. De commissie was het er zeker mee eens, anders was de vraag ook niet in de commissie behandeld. Ik ben de Commissie dankbaar dat zij al enige tijd geleden begonnen was met de voorbereidende werkzaamheden. Daarom kunnen we vandaag aansluiten bij een debat dat al was voorbereid door de Commissie.
Er zijn drie vragen waar de commissaris wellicht straks antwoord op kan geven. Hij zei dat de technische gegevens in oktober beschikbaar zullen zijn. Mijn vraag is wanneer de Commissie conclusies zal trekken uit die gegevens, tijdens deze periode of daarna?
Er zijn drie eenvoudige vragen. De eerste vraag is wat het beste technische systeem is om kinderen te beschermen. De tweede vraag, die komt nadat de eerste is beantwoord, is of de Europese Unie zou moeten werken aan een wettelijke grondslag, of zou moeten beginnen met het uitvaardigen van aanbevelingen. De vraag is dus eigenlijk of er bindende Europese wetgeving moet komen. De vraag is vervolgens of dat haalbaar is binnen deze zittingsperiode, of dat we moeten beginnen met aanbevelingen en daarna doorgaan met wetgeving. De derde, netelige vraag, die in de mondelinge vraag niet wordt gesteld, maar die wij en u wel moeten beantwoorden, is: wie gaat dit betalen? Over die vraag moet uitsluitsel komen.
Laten we eens aannemen, zoals mevrouw Lichtenberger voorstelde, dat de regels ieder klein kind verplichten in een kinderzitje te zitten. Als dat het geval zou zijn, zou het kind een stoel van een volwassene in beslag nemen, en dat roept de vraag op of we de ouders moeten verplichten de extra stoel voor hun kleine kinderen te betalen, of dat we de veiligheidskosten moeten neerleggen bij de gemeenschap, zodat alle andere passagiers, die geen kinderen bij zich hebben, moeten bijdragen aan de kosten van de kinderstoel? Daarom moeten we ook antwoord geven op de vraag wie de kosten van de veiligheidsbescherming op zich gaat nemen - er vanuit gaand dat we vliegtuigen van de uitrusting willen voorzien om kinderen te beschermen.
Ulrich Stockmann
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, als het risico bestaat dat er mensenlevens in gevaar zijn, moet de politiek snel en preventief ingrijpen. Dat is de enige mogelijkheid. Uiteraard geldt dat ook voor kinderen onder de twee jaar in vliegtuigen.
In de eerste plaats wil ik mevrouw Lichtenberger hartelijk bedanken dat zij ons de videobeelden heeft getoond van de crashtests met lusgordels. Ook wil ik de commissaris bedanken voor zijn standpunt, dat grotendeels overeenkomt met de richting van onze vraag, hoewel er nog een paar punten opgehelderd moeten worden.
De nieuwe voorschriften voor het vervoer per vliegtuig van kleine kinderen worden eind volgende week van kracht. De lidstaten zullen dan de keuze hebben tussen kinderzitjes en lusgordels. Zoals we echter hebben gezien, kunnen lusgordels levensgevaarlijk zijn. Mijn eerste vraag is: wanneer zal de Commissie uiterlijk een voorstel presenteren dat het verplicht stelt in vliegtuigen uitsluitend gebruik te maken van kinderzitjes? Die vraag gaat in dezelfde richting als die van de heer Jarzembowski. Mijn volgende vraag is: wat is momenteel de implementatiestrategie van de Commissie? Gaat ze een verordening voorleggen of is ze van plan op een andere manier de uitkomsten van het onderzoek te implementeren? De derde vraag: als we delen van de benodigde EU-OPS-verordening blijven aannemen volgens de nieuwe comitologieprocedure, hoe kunnen we er dan zeker van zijn dat we nog in deze zittingsperiode een verordening over veilige kinderzitjes krijgen en kunnen bewerken?
Eva Lichtenberger
Mevrouw de Voorzitter, ik heb de mogelijkheid benut om op het antwoord van de commissaris te reageren en nog een aantal vragen te stellen.
Het is van cruciaal belang de strategie tijdig tenuitvoer te leggen en ik zou ook heel graag zien dat er een tijdelijke oplossing komt. De reden daarvoor is dat de huidige EU-OPS-vereisten worden geïnterpreteerd als zouden alle luchtvaartmaatschappijen die al kinderzitjes aanbieden weer moeten overschakelen op het gebruik van lusgordels. Daar moet duidelijkheid over komen. Zo worden de vereisten nu geïnterpreteerd. Dat weet ik omdat ik navraag heb gedaan en mensen heb gevraagd luchtvaartmaatschappijen op te bellen om informatie te vragen over hun veiligheidssystemen voor kinderen. Dat is de informatie die ik heb gekregen. Dat is belangrijk. Er moet duidelijkheid over komen, dat lijkt me heel belangrijk.
Mijn tweede punt is dat er kinderzitjes op de markt zijn die in traditionele vliegtuigstoelen passen en dat er ook redelijk betaalbare airbags voor bijrijders verkrijgbaar zijn, die overal in passen en die mogelijk ook ingezet kunnen worden. Het is een feit dat een kind in zo'n geval een volledige stoel in beslag neemt. Maar ik kan u vertellen dat moeders óók moeten betalen als ze hun kind op schoot houden - en ik kan u de facturen laten zien: er wordt zestig procent of meer van de prijs van een volwassene gerekend, afhankelijk van de maatschappij.
Ik wil dat de maatschappijen die al een beter systeem gebruiken, daarmee door kunnen gaan. Ik wil graag van de commissaris weten of dat het geval is of niet.
Reinhard Rack
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik vraag het woord niet opnieuw omdat ik vandaag nog niet genoeg gesproken heb, maar omdat ik vind dat we met een belangrijk onderwerp te maken hebben, waarover de Parlementsleden relevante vragen hebben gesteld. Wij verwachten van de Commissie dat zij ons zo snel mogelijk een antwoord geeft en vervolgens passende actie onderneemt.
Ik wil het over de kosten hebben. Ik ga er in principe vanuit, hoewel ik niet weet of mijn fractie mij daarin helemaal steunt, dat veiligheid een staatsaangelegenheid is en derhalve moet worden bepaald en gefinancierd op staatsniveau. We hebben momenteel een groot aantal veiligheidsgordels voor vliegtuigen die niet worden gebruikt en die ook niet voor iemand in het bijzonder zijn bestemd. In het belang van de veiligheid van onze jongste burgers - de commissaris noemde dit ook al met name - dienen we dan ook absoluut te besluiten om snel actie te ondernemen en de financiering daarbij geen obstakel te laten zijn.
Michael Cramer
(DE) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, u hebt geen antwoord gegeven op de doorslaggevende vraag. Wat doet u in de tussentijd? Er is een positieve oplossing voorhanden. Wat doet u als een kind in de tussentijd dodelijk wordt verwond en u mede verantwoordelijk bent omdat u nog geen actie heeft genomen? Hoe gaat u daar mee om? U dient zichzelf deze vragen te stellen, net als wij dat doen.
Wat de kosten aangaat is er een soortgelijke parallel te trekken. Als het gaat om de rechten van mensen met een handicap in het vliegverkeer, worden de kosten verdeeld over iedereen, wat ook heel normaal is. Kinderen krijgen, kinderen op de wereld zetten en kinderen opvoeden is niet alleen een privé-aangelegenheid, maar een publieke taak, een taak van de staat. Iedereen moet die taak op zich nemen en ook financieren. Voor mij is dat in ieder geval vanzelfsprekend. Als kinderen onder de veertien jaar gratis met de trein mogen reizen, betalen de andere passagiers ook mee aan die kosten.
Zeker in de branche van het vliegverkeer, waar nu geen brandstofbelasting meer wordt geheven - en dat scheelt veertien miljard euro per jaar - moet het toch mogelijk zijn een paar euro bij elkaar te leggen om kinderen de beste bescherming te geven die ze voor de toekomst nodig hebben.
Antonio Tajani
vicevoorzitter van de Commissie. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, ik zou heel graag willen antwoorden dat ik een toverstaf bezit en al onze problemen vanavond nog kan oplossen. Helaas kan ik niet met mijn toverstaf zwaaien, omdat ik er geen bezit. In plaats daarvan denk ik dat we deze zaken op zeer verantwoorde wijze moeten aanpakken, zonder te zeggen dat ze morgen opgelost zullen zijn omdat we onmiddellijk een oplossing hebben gevonden.
Als er geen wetenschappelijke zekerheid bestaat over wat de beste systemen zijn om de veiligheid van kinderen te waarborgen, kunnen we hier vanavond niets doen, niet in de laatste plaats omdat in de geldende verordening is vastgelegd dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor het nemen van beslissingen. Degene die al gebruikmaken van kinderzitjes kunnen dat uiteraard blijven doen als zij dat als het beste systeem beschouwen. Zoals gezegd zal ik actie ondernemen zodra ik over duidelijkere feiten beschik - over een met bewijzen gestaafd wetenschappelijk antwoord dat mij in staat stelt actie te ondernemen. Het zou oppervlakkig zijn als ik zou zeggen: "Goed, ik heb besloten dat kinderzitjes beter zijn dan veiligheidsgordels”. Geen enkel persoon is in de positie om zoiets te zeggen, tenzij hij wetenschappelijke tests heeft uitgevoerd die fysiek bewijs hebben opgeleverd dat aantoont dat het ene systeem beter is dan het andere.
Dat lijkt me geen goede gang van zaken. Ik denk juist dat we antwoorden moeten geven zodra de oplossing is gevonden. Naar mijn mening zal er geen wetgevende oplossing worden bereikt voor het einde van de huidige zittingsperiode. Ik geloof echter wel dat de Commissie het aanpassen van de bestaande verordening prioriteit kan geven en kan proberen maatregelen in te voeren om de amendementen in overeenstemming te brengen met de verordening en ze in alle lidstaten verplicht te maken. Let wel: dat zal tijd kosten, en we zullen er mogelijk niet in slagen ze te aanvaarden voor het einde van de zittingsperiode. Laat ik nogmaals zeggen dat ik bepaalde beloftes heb gedaan tijdens mijn hoorzitting. Het lijkt me echter geen haalbaar en eerlijk antwoord als ik zou beloven dat er tientallen wetgevende maatregelen tot wet zullen worden verheven. Beloftes moeten uitsluitend worden gedaan, aangekondigd en nagekomen als ze haalbaar zijn.
Wat mijn belofte inzake de veiligheid van kinderen aangaat: geloof het of niet, ik ben zelf ook vader en, geloof het of niet, het probleem van de jongsten behoort tot mijn grootste punten van zorg. Het spreekt voor zich dat ik niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor alles wat er in de wereld gebeurt. Integendeel, ik denk dat er in korte tijd een zorgvuldig onderzoek moet worden uitgevoerd - de conclusies zullen in oktober bekend worden en dan zal ik een antwoord krijgen - en zodra ik het antwoord heb ontvangen, zal ik al het nodige doen om de veiligheid van kindpassagiers zo goed mogelijk te beschermen.
In de huidige situatie, zoals overeengekomen door de lidstaten, maken de luchtvaartmaatschappijen gebruik van alle noodzakelijke systemen, of dat nu kinderzitjes of veiligheidsgordels zijn. Als we eenmaal over onwrikbaar, aantoonbaar wetenschappelijk bewijs beschikken, kunnen we met antwoorden komen. Anders zijn die antwoorden niet meer dan meningen en in dit Parlement heeft iedereen - ook al zijn er maar een paar leden aanwezig - een andere mening over de wetenschap. Aangezien voor zover mij bekend niemand van ons deskundig is op dit gebied en wetenschappelijk onderbouwde antwoorden kan geven, denk ik dat we de resultaten moeten afwachten. Die zullen over twee maanden beschikbaar zijn, dankzij het werk van het Luchtvaartagentschap, en dan kunnen we actie ondernemen om de veiligheid van kinderen te beschermen - en dat is voor mij een prioriteit. Ik zeg het nogmaals: de veiligheid van alle burgers is voor mij een prioriteit, en zeker die van onze zwakste burgers. Daarom zal ik trachten ervoor te zorgen dat de specifieke maatregelen ter bescherming van de veiligheid zo spoedig mogelijk worden aangenomen in overeenstemming met het tijdschema voor wetgevingsmaatregelen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Richard Seeber  
Ik ben bijzonder verheugd dat de richtlijn inzake strategische milieueffectrapportage is aangenomen. Als al in de beginfase van een project, bij de ontwikkeling ervan, wordt onderzocht wat de milieueffecten zijn, kunnen ongewenste effecten direct worden voorkomen en hoeven ze niet in een later stadium te worden beperkt of bestreden.
In de toekomst zal dankzij de SMER-procedure bij projectbeslissingen nog meer rekening gehouden kunnen worden houden met milieubescherming en gezondheid. Bij duurzame ontwikkeling dienen van het begin tot het einde niet alleen economische en sociale aspecten, maar ook milieueffecten te worden meegenomen in de planning.
