Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Smith
Mijnheer de Voorzitter, betreffende punt 10 op pagina 16 van de Notulen. De heer Novo heeft de kwestie ter sprake gebracht over het gebruik van de loopbrug over de Belliardstraat om een demonstratie te filmen. De Voorzitter had gezegd schriftelijk te zullen antwoorden. Het was een legitieme vraag en wij hebben er allemaal recht op om het antwoord te vernemen. Als de gebouwen van het Parlement gebruikt moeten worden door allerlei rare snuiters, dan hebben wij er allemaal recht op om dat te weten.

De Voorzitter
Mijnheer Smith, ik denk dat de woorden van de Voorzitter wellicht niet goed zijn weergegeven in de Notulen. De Voorzitter heeft gevraagd om van de heer Novo schriftelijke informatie over deze kwestie te mogen ontvangen. Uiteraard kon de Voorzitter niet op datzelfde moment antwoorden en omdat hij zelf niet op de hoogte was van de feiten, heeft hij de heer Novo gevraagd om zijn opmerkingen op papier te zetten zodat hij een en ander kon natrekken en hij de heer Novo zo spoedig mogelijk antwoord zou kunnen geven.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Vergaderrooster
De Voorzitter
De Conferentie van voorzitters heeft in haar vergadering van 13 juni besloten om voor de vergaderperiodes van 1997 het volgende rooster voor te stellen:
13 tot en met 17 januari - 29 en 30 januari - 17 tot en met 21 februari - 10 tot en met 14 maart - 7 tot en met 11 april - 23 en 24 april - 12 tot en met 16 mei - 28 en 29 mei - 9 tot en met 13 juni - 25 en 26 juni - 14 tot en met 18 juli - 8 tot en met 12 september - 24 en 25 september - 6 tot en met 10 oktober - 20 tot en met 24 oktober - 5 en 6 november - 17 tot en met 21 november - 3 en 4 december - 15 tot en met 19 december.De termijn voor de indiening van amendementen op deze data is vastgesteld op woensdag 3 juli 1996 te 17.00 uur.
De stemming vindt woensdag 17 juli 1996 te 12.00 uur plaats.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, bedoelt u inderdaad dat de termijn voor het indienen van amendementen woensdag 3 juli is? Dat zou nu werkelijk onredelijk zijn omdat wij er dan niet eerst fatsoenlijk over kunnen debatteren in de fractievergaderingen. U moet de fracties in de gelegenheid stellen om bijeen te komen in de week voorafgaande aan de vergaderperiode van juli II, zodat de fracties kunnen besluiten hoe zij zullen stemmen. Dit is niet het privilege van vier of vijf mensen die in een rokerige kamer - of wat voor andere kamer dan ook - zitten. De fracties moeten bijeenkomen. Ik verzoek u dringend de termijn voor het indienen van amendementen nog eens te bekijken, zodat de fractievergaderingen, die normaliter alleen plaatsvinden op woensdagmiddag en donderdagochtend, gewoon allemaal doorgang kunnen vinden en zodat de leden van deze Vergadering iets te zeggen hebben over hoe en waar zij vergaderen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Tomlinson. De Voorzitter heeft genoemde termijn juist vastgesteld zodat de fracties erover kunnen debatteren. Ik zal uw opmerkingen in elk geval kenbaar maken bij de Voorzitter. Aanstaande donderdag is er weer een Conferentie van voorzitters en dan kunnen de fractievoorzitters zich over deze datum uitspreken en deze eventueel wijzigen.

Urgentverklaring
De Voorzitter
Het woord is aan de heer Santini om de mening van de voor het fonds bevoegde Landbouwcommissie kenbaar te maken.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, bij afwezigheid van de voorzitter van de landbouwcommissie, de heer Jacob, zal ik in zijn plaats vertellen hoe de commissie hierover denkt: zij heeft besloten niet in te gaan op het verzoek om urgentverklaring van deze kwestie.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om urgentverklaring)

Müller
Mijnheer de Voorzitter, ik bezweer het Parlement het verzoek tot urgentverklaring in te willigen. Wij blijven met onze spoedhulp voor Bosnië-Herzegowina volkomen in gebreke. Wij hebben twee weken geleden het gebied bezocht en hebben er met onze collega's kunnen vaststellen dat de spoedhulp ten bedrage van 92 miljoen ecu niet kan worden uitgevoerd omdat daarvoor de rechtsgrondslag ontbreekt. Ik verzoek u het debat over de rechtsgrondslag niet te voeren op de rug van de mensen in Bosnië-Herzegowina, die dat geld dringend nodig hebben. Als wij het verzoek tot urgentverklaring niet inwilligen, zal het nog langer duren voor dat geld door de administratieve procedure geraakt. Ik verzoek u uitdrukkelijk met dit verzoek tot urgentverklaring in te stemmen.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, het probleem van de financiering zullen wij morgenmiddag behandelen. Ik hoop dan ook dat op donderdag daarover zal worden gestemd want de Begrotingscommissie heeft gisteravond met eenparigheid van stemmen dit verslag goedgekeurd. Derhalve zie ik niet in hoe een urgentverklaring, voor het verslag over het Reglement, de zaken kan veranderen.
Wij wensen dat de voorziene duur wordt gerespecteerd, dat wil zeggen dat er donderdag gestemd zal worden over het verslag van de Begrotingscommissie en dat te zijner tijd het verslag over het Reglement aan de orde komt.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, in verband met de alarmerende situatie in Bosnië had men zoals bekend al in januari van dit jaar bij tripartiet overleg tussen het Parlement, de Raad en de Commissie overeenstemming bereikt over de richtlijnen voor de desbetreffende begroting. Het grootste deel van de gereserveerde gelden wordt gebruikt om goederen aan te schaffen voor de wederopbouw van BosniëHerzegovina. Met andere woorden: dank zij het besluit van het Parlement om al in januari de uitbetaling goed te keuren, is de EU-hulp al een realiteit in de regio en stroomt zij nog steeds binnen. Daarom hoeven de wettelijke formaliteiten rond deze hulp niet als een urgente zaak te worden behandeld.
Ten tweede, mijnheer de Voorzitter, heeft het de Commissie en de Raad zes maanden gekost vóór zij het Parlement zijn standpunt over de wettelijke kwestie vroegen. Als het Parlement nu één maand neemt, kan dat nauwelijks als absurd traag gezien worden.
Ten derde, mijnheer de Voorzitter, hebben wij in het Europees Parlement trouwens bezwaren tegen de door de Raad voorgestelde procedure. De Raad heeft al bij de vergadering in Luxemburg op 10 juni van dit jaar een besluit genomen over de verordening. De Raad heeft toen ook veranderingen aangebracht in de voorstellen van de Commissie. Nu wordt het Parlement geraadpleegd in een kwestie waarin de Raad al een standpunt heeft ingenomen. Ik wil niet uitsluiten dat het Parlement zal verzoeken om een behandeling met de Raad na in juli zijn mening te hebben gegeven. Onder alle omstandigheden, mijnheer de Voorzitter, moeten wij vandaag het voorstel van de Raad inzake een urgentverklaring van deze zaak afwijzen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Cars. Wij hebben een betoog vóór en naar een betoog tegen kunnen luisteren, alsmede naar de heer Cars die heeft gesproken namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid.
Wij zullen nu stemmen over het verzoek om urgentverklaring.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om urgentverklaring)

Jaarverslag van het EMI - Wisselkoersschommelingen en interne markt -
Wisselkoersbetrekkingen - Algemene richtsnoeren van het economisch beleid
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag (A4-0180/96) van de heer Gasoliba i Böhm, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het jaarverslag 1995 van het Europees Monetair Instituut (C4-0228/96); -het verslag (A4-0181/96) van de heer von Wogau, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0503 - C4-0011/96) betreffende de gevolgen van de wisselkoersschommelingen voor de interne markt; -het verslag (A4-0186/96) van de heer von Wogau, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het interimverslag van de Commissie aan de Europese Raad (CSE(95)2108 - C40308/96) over de wisselkoersbetrekkingen tussen deelnemende en niet-deelnemende landen in de derde fase van de Economische en Monetaire Unie; -mondelinge vraag (B4-0561/96) van de heer Cassidy, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, aan de Raad, over de aanbeveling betreffende de algemene richtsnoeren van het economisch beleid; -mondelinge vraag (B4-0567/96) van de heer Hughes, namens Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, aan de Commissie, over de algemene economische richtsnoeren.
Lamfalussy
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zal het kort houden. Ik geef geen samenvatting van het verslag van het Europees Monetair Instituut, maar ik wil drie punten uit dit verslag belichten die nogal belangrijk zijn.
Mijn eerste opmerking gaat over de werkzaamheden die het Europees Monetair Instituut sinds eind vorig jaar heeft uitgevoerd. Ik ben blij dat ik u kan mededelen dat onze werkzaamheden volgens schema zijn verlopen. Met andere woorden, wij hebben ons tot nu kunnen houden aan de gestelde termijnen voor de uitwerking van de structuur van de toekomstige centrale bank en ik kan bevestigen dat er geen achterstand is opgelopen. Dientengevolge zijn wij er dan ook van overtuigd dat deze Europese centrale bank het beleid van de eenheidsmunt werkelijk begin 1999 kan opstarten. Dat is mijn eerste opmerking.
Mijn tweede opmerking betreft de analyse van de economische situatie die wij in dit verslag hebben opgenomen. Sinds het uitbrengen van het verslag hebben zich geen grote veranderingen voorgedaan in de economische situatie. Vanzelfsprekend hebben wij allen te maken met de huidige economische ontwikkeling en de vraag die in onze hoofden rondspookt, zowel van het individu als van iedereen gezamenlijk, is te weten of er in de loop van het jaar een heropleving zal komen. Naar mijn mening zal de economie zich waarschijnlijk in de loop van de tweede helft van dit jaar herstellen. Ik moet echter mijn reserves tot uitdrukking brengen inzake de omvang van dit herstel. Ook al is het moeilijk om momenteel de omvang van het herstel te voorspellen, toch wordt een herstel steeds waarschijnlijker.
Mijn derde opmerking betreft het convergentieproces waaraan in ons verslag bijzondere aandacht is besteed. Wat de convergentie inzake inflatie, de rentetarieven en de stabilisatie van de wisselkoersen betreft, ben ik blij dat ik u kan bevestigen dat er verdere vooruitgang is geboekt en dat wij zeker in de goede richting gaan. Over de begrotingssituatie blijft ongerustheid bestaan zoals wij dit ook bij het opstellen van ons verslag hebben vermeld. Het is overigens een stimulans om vast te stellen dat de analyses die in de diverse landen zijn uitgevoerd en de voornemens van de regeringen op begrotingsvlak op hetzelfde uitkomen. Ik ben van mening dat elke lid-staat zich ten volle bewust is van de problemen waaraan wij het hoofd moeten bieden, Maastricht of geen Maastricht. Deze overeenstemming van meningen, van de analyse en van de wil om deze problemen op te lossen is absoluut van cruciaal belang en dit is volgens mij ook de voorwaarde voor het welslagen van het beleid dat de regeringen ten uitvoer leggen. Aan het eind van het jaar, nadat wij van de budgettaire voorspellingen voor het volgend jaar kennis hebben genomen, zullen wij een duidelijker beeld hebben.
Mijnheer de Voorzitter, dat waren mijn opmerkingen ter aanvulling op ons jaarverslag.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het tweede jaarverslag van het Europees Monetair Instituut bevat een diepgaande analyse van de economische ontwikkelingen in de Europese Unie in het proces van de economische en monetaire convergentie en een gedetailleerde uiteenzetting van de voorbereidende werkzaamheden voor de derde fase van de economische en monetaire unie, waaronder het verslag over het proces voor de overgang naar de gemeenschappelijke munt, wat de grondslag vormt voor het akkoord van de Europese Raad van Madrid van december vorig jaar, het akkoord over de aansluiting van het systeem Target of het voorbereidende werk van de monetaire beleidsinstrumenten.
Over dit proces, waarin het Europees Monetair Instituut een cruciale rol speelt, bestaan zelfs vandaag nog te veel vraagtekens met betrekking tot het eindresultaat. Ondanks de stelligheid waarmee de regeringen van de lid-staten zes maanden geleden tijdens de Europese Raad van Madrid hun verbintenis bevestigden om de economische en monetaire unie en de euro tot stand te brengen, trekken diverse verklaringen op politiek, economisch en financieel vlak in twijfel of deze doelstellingen wel volledig haalbaar zijn.
Zoals de heer Lamfalussy al aangaf, loopt het proces van de economische convergentie over drie grootheden: inflatie, rentevoet en stabilisatie van de wisselkoersen -, en bovendien is er in een aantal landen sprake van een gesaneerde en concurrentiële economie, zoals de evolutie van de handelsbalans van de Unie aantoont. Maar het is wel zo dat het economische herstel, waarvan de Europese Commissie enkele maanden geleden zei dat dit een krachtig herstel zou zijn, zich niet heeft voorgedaan. Er is sprake van een zekere onzekerheid, van economische flauwte - in het eerste trimester van dit jaar zelfs van een lichte recessie - die alleen verklaard kan worden door de bestaande onzekerheid op het vlak van de consumptie, te wijten aan de hoge werkloosheid, en op het vlak van de investeringen ten gevolge van de noodzakelijke besnoeiingen op de begroting, hetgeen ertoe leidt dat het economisch herstel nog steeds op zich laat wachten.
Maar zoals ook in het verslag van het Europees Monetair Instituut te lezen is, is het overduidelijk dat de overheidstekorten en de overheidsschuld een flink stuk omlaag moeten en daarom bestaat volgens mij de enige mogelijkheid erin dat de communautaire instellingen en met name de Raad zeer duidelijk en resoluut te kennen geven dat de totstandkoming van de economische en monetaire unie, zoals ook bepaald is in het Verdrag betreffende de Europese Unie, onomkeerbaar is. En daarom moeten de economische subjecten de nodige en ook voldoende garanties krijgen om de economische activiteit weer op gang te kunnen brengen waarin investeringen een sleutelrol spelen, zowel voor het economisch herstel, als om op middellange termijn de garantie te kunnen geven voor een voor de Europese economie goed concurrentieniveau.
In deze context wordt er in het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van het Europees Parlement op aangedrongen dat de rol en de capaciteit van het Europees Monetair Instituut benadrukt moeten worden, met name als men bedenkt dat 1996 een beslissend jaar wordt voor de economische en monetaire unie, daar het EMI overeenkomstig artikel 109 F van het Verdrag, het juridische, organisatorische en logistieke kader moet uitwerken, zodat het Europees Systeem voor de Centrale Banken in de laatste fase van de totstandkoming van de economische en monetaire unie zijn taken kan vervullen. Bij de ontwikkelingen die zijn waargenomen in het Instituut is ons inziens sprake van te grote terughoudendheid en teveel meningsverschillen. De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van het Europees Parlement is voor een resolutere houding. Het Instituut moet actiever optreden bij de coördinatie van het monetair beleid van de lid-staten en soepele en werkbare betrekkingen totstandbrengen met de internationale financiële instellingen en instanties - met name het Europees Monetair Fonds - en vindt dat het Instituut vastberaden moet zijn inzake de toepassing van de artikelen 104 en 104A van het Verdrag, die het verlenen van voorschotten in rekening-courant en bevoorrechte toegang tot de financiële instellingen verbieden, waarvan - zij het op kleine schaal - sprake is geweest. Dit dient absoluut vermeden te worden.
Ook moeten de interne controle-instrumenten worden aangepast aan nieuwe en efficiënte procedures die nieuwe verstoringen voorkomen, zoals het geval was met afgeleide financiële produkten. En tot slot moet het Instituut actiever optreden op het operationele vlak, waarbij rekening wordt gehouden met het aan het Instituut opgelegde doelstellingen en het tijdschema, wat een essentieel onderdeel vormt - en wij zouden het graag wat actiever zien - in het proces ter voorbereiding van de economische en monetaire unie en de Europese gemeenschappelijke munt.

Pérez Royo
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag dat ik voor het Parlement mag inleiden gaat over de wisselkoersschommelingen die zich in 1992, 1993 en zelfs 1995 hebben voorgedaan en die, zoals bekend, belangrijke gevolgen hebben gehad voor het functioneren van het Europese wisselkoerssysteem alsook voor de interne markt zelf, hetgeen in de eerste plaats heeft geleid tot een verandering van de concurrentiepositie ten gunste van de munten die in waarde daalden.
Op de tweede plaats dient erop gewezen te worden dat ten gevolge van deze schommelingen of van deze monetaire turbulenties, in 1992 twee munten uit het Europees monetair systeem moesten stappen. Het Europees monetair systeem zelf werd in 1993 gewijzigd waarbij de fluctuatiemarge verruimd werd. Maar vooral moet de aandacht worden gevestigd op het feit dat de interne markt verstoord werd door de bestaande onzekerheid op de markten als gevolg van de schommelingen.
Waar het in ons verslag vooral om gaat is niet zozeer dat wij een balans willen opmaken van wie de winnaars en wie de verliezers zijn ten gevolge van de wisselkoersschommelingen, maar vooral om lering te trekken uit het verleden om daarmee in de toekomst rekening te houden en vooral om een systeem te vinden voor de verhouding tussen de euro en de munten die tijdelijk buiten het systeem blijven.
Voor wat betreft de oorzaken van de schommelingen dienen wij ons vooral te concentreren op de ontoereikende coördinatie van de economische beleidsmaatregelen in de diverse lid-staten, waar het economisch beleid in de jaren voor 1992 grote verschillen te zien gaf op het stuk van inflatie, begrotingstekort en rentevoeten. Dit panorama stond recht tegenover de stabiliteit van de nominale koersen die zich geleidelijk aan verwijderden van de reële rentevoeten en aldus het corrigerend optreden van de markten bepaalden, dat bovendien nog werd aangewakkerd door het gebrek aan flexibiliteit van het op dat moment van kracht zijnde Europees monetair systeem.
Voor wat de gevolgen betreft zijn wij het eens met het verslag van de Commissie, te weten dat deze niet zo opvallend waren op macro-economisch niveau, dat wil zeggen noch wat betreft de omvang van de buitenlandse handel van de desbetreffende landen, noch voor wat de stijging van het marktaandeel betreft. Al met al hebben de effecten zich doen gevoelen op sectorieel niveau, waar de winstmarges van de ondernemingen uit landen wier munt wordt opgewaardeerd, kleiner worden.
Wij zijn er in elk geval van overtuigd dat het belangrijkste nadelige effect werd geproduceerd door de pogingen om de interne markt soepel en adequaat te doen functioneren, vooral als men bedenkt dat de schommelingen van de Europese munten op wereldniveau gepaard gingen met schommelingen van de yen en de dollar, hetgeen heeft aangetoond hoe belangrijk het is om te kunnen rekenen op een gemeenschappelijke Europese munt, de euro, die op wereldniveau autonoom kan functioneren als reservemunt en een tegenwicht kan vormen voor schommelingen van andere munten.
Ik zou vervolgens de aandacht willen vestigen op het feit dat de laatste jaren - tijdens de tweede fase van de Monetaire Unie, waarin wij ons nu dus bevinden - de beleidsmaatregelen van de vijftien wel beter worden gecoördineerd. Ze hebben vorderingen te zien hebben gegeven in de convergentie, gesteund door het gedrag van de markten die er blijkbaar vertrouwen in hebben dat het tijdschema van de economische en monetaire unie inderdaad zal worden gerespecteerd.
Sedert 1993 heeft het Europees monetair systeem naar behoren gefunctioneerd. Ondanks de verruiming van de marges bewogen de munten binnen het EMS zich binnen kleinere marges, die ongeveer gelijk waren aan de nauwe fluctuatiemarges die golden voor de zomer van 1993. Deze week nog hebben wij kunnen vaststellen dat het verschil tussen de sterkste en de zwakste munt, het verschil eigenlijk van de pariteiten, minder is dan 2 %, en dit is al sedert enkele maanden zo.
In verband hiermee wordt in het verslag een uitdrukkelijke oproep gedaan om in het Europees systeem die munten op te nemen die daar momenteel geen deel van uitmaken, en dan zowel de munten van de landen die het systeem in 1993 verlieten, als die van de nieuwe tot de Unie toegetreden landen, maar die - met uitzondering van Oostenrijk - niet in het EMS geïntegreerd zijn. En in deze zin moeten wij de geruchten - want op dit moment is het nog niets meer dan dat - dat de lire binnenkort weer in het EMS zal worden opgenomen evenals de Finse mark, als goed nieuws beschouwen.
Met het oog op de toekomst moet worden benadrukt hoe belangrijk het is de coördinatiemechanismen van de economische beleidsmaatregelen in de Europese Unie te versterken en dient de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën geleidelijk aan moeten worden tot een soort economische regering van de Unie.
Tot slot wil ik graag nog enkele korte beschouwingen naar voren brengen over het systeem van de betrekkingen tussen de landen die wel en degene die geen deel uitmaken van het EMS: tussen de euro en de munten die niet in het systeem zijn opgenomen. Dat is een onderwerp dat tot een ander verslag behoort waarover binnenkort gedebatteerd zal worden en ik zal dan ook zeer snel zijn. Met betrekking tot deze kwestie is er een ruime consensus over de noodzaak dat er een systeem moet komen dat de euro als spil heeft. De munten die tijdelijk buiten de monetaire unie blijven zouden dan binnen een marge van een bepaalde maximumgrootte zweven, waarbij dit systeem wordt aangevuld met inflation targeting waartoe door de Europese Centrale Bank samen met de banken van de landen die geen deel uitmaken van het systeem, wordt besloten.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, op 1 januari 1999 begint met de oprichting van de Europese centrale bank de derde fase van de Europese economische en monetaire unie. Mogelijk zullen daaraan niet alle lid-staten meedoen, sommige omdat ze niet willen, andere omdat ze niet kunnen. Dat betekent dat de monetaire unie de facto tegen verschillende snelheden zal worden gerealiseerd. De vraag rijst dan ook of dat wel verenigbaar is met de Verdragen van Rome.
Voor Denemarken en Groot-Brittannië voorzien de desbetreffende protocollen bij het Verdrag uitdrukkelijk in de mogelijkheid van respectievelijk een opting in en een opting out . Men mag ervan uitgaan dat een van die landen, of misschien wel beide, van die mogelijkheid gebruik zal maken. Het Verdrag zelf voorziet hier reeds in de mogelijkheid van een Europa met twee snelheden. Andere landen zullen aanvankelijk buiten de monetaire unie blijven omdat ze nog niet aan de stabiliteitscriteria voldoen.
Ik herinner eraan dat alle lid-staten die criteria hebben goedgekeurd en dat de nationale parlementen ze nadien zonder enige uitzondering hebben geratificeerd. Wij moeten aan die criteria vasthouden zoals ze in het Verdrag zijn opgenomen. Wij mogen ze niet versoepelen. Voor toetreding tot de monetaire unie mogen echter ook geen nieuwe voorwaarden worden gesteld.
Het beste zou natuurlijk zijn dat alle lid-staten van de Europese Unie op hetzelfde ogenblik tot de monetaire unie kunnen toetreden. Dat zou echter noodzakelijkerwijs ten koste van de stabiliteit gaan. Het Verdrag van Maastricht stelt evenwel duidelijke prioriteiten: de stabiliteit van de gemeenschappelijke Europese munt is belangrijker dan haar gelijktijdige invoering in alle lid-staten van de Europese Unie.
Brengt een monetaire unie met verschillende snelheden echter het functioneren van de Europese interne markt, een van onze grote verwezenlijkingen, niet in gevaar? Ik verwijs daarbij naar onze ervaringen met de wisselkoersproblemen van de voorbije jaren. De concurrerende devaluaties hebben sedert 1993 vele banen in de Europese Unie in gevaar gebracht en doen verloren gaan. Als wij er niet in slagen de wisselkoers tussen de Euro en de andere munten van de Unie stabiel te houden, blijft het gevaar bestaan dat de Europese interne markt uiteenvalt, ook na de start van de monetaire unie, met andere woorden ook na 1 januari 1999.
Met welke instrumenten kunnen wij dat trachten te voorkomen? Voorwaarde voor de wisselkoersstabiliteit is dat alle lid-staten van de Europese Unie een geloofwaardig en krachtig financieel, economisch en monetair beleid voeren. Daarnaast moet echter ook het huidige wisselkoerssysteem in gewijzigde vorm worden voortgezet. Bij de vormgeving van dat nieuwe wisselkoerssysteem met de Euro als ankermunt moeten wij echter rekening houden met de ervaringen die wij met het EMS hebben opgedaan. Het nieuwe systeem moet eenvoudiger, transparanter en flexibeler zijn.
Flexibiliteit is een sleutelbegrip. Het nieuwe wisselkoerssysteem moet flexibeler zijn dan het bestaande. De nodige aanpassingen van de wisselkoersen tussen de Euro en de andere munten moeten zich aan de reële koersverhoudingen oriënteren en dienen tijdig plaats te vinden. Een essentiële tekortkoming van het "oude" EMS was dat het recht om de procedure voor de aanpassing van de wisselkoersen op gang te brengen in handen van de betrokken lid-staten was. Om politieke redenen aarzelden de lid-staten telkens opnieuw om de procedure op gang te brengen, zodat de aanpassingen uiteindelijk in chaotische omstandigheden gebeurden. Die moeilijkheden moeten wij met het nieuwe wisselkoerssysteem vermijden. Daarom ondersteunen wij ook het voorstel om de voorzitter van de Europese centrale bank het recht toe te kennen het aanpassingsmechanisme in gang te zetten. Voorts moeten in het systeem vrij brede fluctuatiemarges worden afgesproken.
De lid-staten die dat wensen kunnen dan naar smallere marges met de Euro overgaan naarmate ze op het gebied van de stabiliteit vooruitgang boeken. Interventies ten behoeve van munteenheden die in problemen verkeren moeten automatisch plaatsvinden wanneer een munt de fluctuatiemarges bereikt, waarbij ook interventies binnen de marges mogelijk moeten zijn. Die interventies moeten echter geschieden op basis van fundamentele economische gegevens. De omvang ervan mag ook geen afbreuk doen aan de nagestreefde doelstelling van de prijsstabiliteit.
Dat nieuwe monetaire systeem kan volgens mij ook functioneren als Groot-Brittannië er niet aan deelneemt. Ook aan het huidige wisselkoerssysteem heeft Groot-Brittannië slechts gedurende korte tijd meegedaan. De langdurige afzijdigheid van Groot-Brittannië heeft geen grote nadelen opgeleverd, maar zijn korte deelname heeft de doeltreffendheid van het systeem ook niet merkbaar verbeterd. Wij moeten echter ook rekening houden met het feit dat het wisselkoersbeleid volgens het Verdrag een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang is. Groot-Brittannië heeft dan ook de plicht de koers van het pond tegenover de Euro stabiel te houden. Of dat binnen of buiten het wisselkoerssysteem gebeurt is minder belangrijk. Indien Groot-Brittannië ooit tot het wisselkoerssysteem toetreedt, moet de toetredingskoers van het pond echter, in tegenstelling tot vorige keer, in overeenstemming met de andere lid-staten van de Europese Unie worden vastgesteld.
Tot besluit nog een woord over het stabiliteitsbeleid na de toetreding tot de monetaire unie. De totale schuld van de overheid is in Europa nog steeds te groot. Dat gaat ten koste van het concurrentievermogen en van de jongere generatie. Daarom verwachten wij dat de Commissie ons duidelijke voorstellen voorlegt om de begrotingsdiscipline ook na de start van de monetaire unie te kunnen waarborgen. Het moet ook duidelijk de bedoeling zijn dat uiteindelijk alle lid-staten van de Europese Unie ook lid van de monetaire unie worden.
Het jaar 1999 wordt het grote moment voor de centrale banken. De grote dag voor de Europese burgers komt pas in 2002, wanneer de muntstukken en bankbiljetten van de nieuwe munt worden ingevoerd. Als alle landen van de Unie hun convergentiebeleid consequent voortzetten, ben ik ervan overtuigd dat op die tweede, voor de burgers belangrijkste datum van de invoering van de Europese muntstukken en bankbiljetten, een grote meerderheid van de lid-staten erbij zal kunnen zijn.

Cassidy
Mijnheer de Voorzitter, het is vanochtend hoegenaamd mijn taak niet om antwoord te geven op commentaar dat sprekers voor mij geleverd hebben. Maar toch zou ik tussen haakjes en naar aanleiding van wat mijn collega, de heer von Wogau, zojuist gezegd heeft, wel willen opmerken dat de betrekkingen van het Verenigd Koninkrijk met het Europees Monetair Systeem en de wisselkoersen natuurlijk een marktkwestie zijn en geen regeringskwestie. Maar dat is iets waar wij het de komende maanden ongetwijfeld nog eindeloos over zullen hebben.
Ik voer vanochtend het woord in de hoedanigheid van rapporteur over het economisch jaarverslag en een deel van de verantwoordelijkheden die daartoe behoren is een verslag over de globale economische richtsnoeren.
Allereerst zou ik de Commissie willen zeggen - en ik beloof de Commissie dat dit de laatste kritiek is die ik op haar zal geven -, dat het in de toekomst uitermate nuttig zou zijn als de Commissie kans zou zien om haar economisch jaarverslag en de globale economische richtsnoeren tijdig te verstrekken zodat de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid ook nog wat tijd hebben, omdat deze twee projecten onder de gezamenlijke verantwoordelijkheid van deze twee commissies vallen. Het zou in de jaren die voor ons liggen nuttig zijn als wij de globale economische richtsnoeren wat vroeger zouden kunnen hebben, omdat het deze keer het probleem was dat wij overijlde gevolgtrekkingen moesten maken wegens de deadline van 21 en 22 juni voor de bijeenkomst in Florence. Dit betekende dat wij in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid niet echt de tijd hadden om een verslag op te stellen waarover in de commissie beraadslaagd was, om amendementen in de commissie goed te keuren en om deze Vergadering vervolgens een verslag voor te leggen dat goed was uitgewerkt en de consensus in de commissie weergaf, net zoals dat het geval was met de drie voorgaande verslagen.
Het compromis waarover wij later vandaag zullen stemmen is daardoor in diverse opzichten onbevredigend, maar bij een compromis is dat nu eenmaal onvermijdelijk. Per definitie zijn compromissen niet voor iedereen bevredigend en tot op zekere hoogte is de gezamenlijke resolutie in orde, hoewel wij er wel een aantal amendementen op zullen indienen. Een daarvan strekt ertoe om de Commissie uit de vuurlijn van kritiek te halen, omdat het u niet zal zijn ontgaan dat onze resolutie ietwat kritisch is ten opzichte van zowel de Commissie als de Raad. Maar wij vinden dat het in dit stadium te laat is om kritiek te leveren op de Commissie.
Ook zullen wij amendementen indienen over zaken die wij uitgesproken belangrijk vinden en die in onze vraag aan de Raad vervat zijn, omdat er momenteel in de eindresolutie niet gerefereerd wordt aan het feit dat de lidstaten een onderzoek moeten instellen naar de praktijkervaringen in de lid-staten en, tussen haakjes, in de Verenigde Staten, om na te gaan via welke beleidsmaatregelen de beste resultaten worden bereikt met het oog op een snelle vermindering van de werkloosheid. Dit is iets wat de gehele commissie bijzonder belangrijk vond in de resolutie over het economisch jaarverslag en het is een belangrijk verzuim dat het niet in de resolutie staat die dit debat moet besluiten. Ik hoop dat de Vergadering het erover eens zal zijn om dit punt op te nemen en dat de Vergadering het ook eens zal zijn over de toevoeging dat de lid-staten een klimaat tot stand moeten brengen waarin werkgevers worden gestimuleerd om personeel in dienst te nemen. Het is niet mijn taak om vooruit te lopen op hetgeen de sprekers namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid daar wellicht over zullen zeggen, maar het is duidelijk onaanvaardbaar dat er in onze samenleving zo'n 18 miljoen werklozen zijn en 50 miljoen armen.
En dan kom ik nu tot de essentie van waar het in dit debat vanochtend eigenlijk om draait, namelijk dat dit de kans is voor het Europees Parlement om zijn standpunten naar voren te brengen voor de Europese Raad, die einde deze week in Florence bijeenkomt. U zult in onze resolutie iets vinden dat erop neerkomt dat onze Voorzitter deze resolutie moet meenemen naar Florence.
Het andere belangrijke punt is paragraaf 11 van onze resolutie waarin een beroep wordt gedaan op het Ierse voorzitterschap om deze Vergadering zeer snel verslag uit te brengen over welke maatregelen de lid-staten zullen nemen met betrekking tot de globale economische richtsnoeren. Ik weet niet of er hier een vertegenwoordiger van het Ierse voorzitterschap aanwezig is, maar mocht dat niet zo zijn, dan is de vertegenwoordiger van het Italiaanse voorzitterschap wel zo vriendelijk om die boodschap door te geven alsmede een kopie van onze resolutie.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij bereiden ons hier voor op een belangrijke beslissing. Het ziet ernaar uit dat het Parlement de door de Raad voorgestelde algemene richtsnoeren voor het economisch beleid als onrealistisch en niet adequaat met een ruime meerderheid zal verwerpen. Dat is uiterst belangrijk. Belangrijk is ook dat wij dat met een ruime meerderheid doen. Ik ben het er met de heer Cassidy over eens dat het zo inderdaad niet langer kan. Wij kunnen niet langer instemmen met een economische ontwikkeling waarin het aandeel van de werkgelegenheid in het economisch proces almaar kleiner wordt. Ik zou met hem echter graag nader ingaan op de vraag wat het betekent tot het creëren van werkgelegenheid te stimuleren. Ik meen dat wij daartoe vooral de ondernemingen moeten stimuleren die ondertussen voor het grootste deel meer verdienen met muntspeculatie dan met echte economische activiteiten. Hier moeten wij bijsturen.
Eveneens ter attentie van de heer Cassidy merk ik op dat wij hier als Parlement al vaak hebben vastgesteld dat wij moeten afstappen van de oppervlakkige strategie die erin bestaat "te doen alsof alles in orde is en er geen structurele problemen zijn die dringend moeten worden opgelost" .
Als Parlement hebben wij een aantal vragen gesteld waarop de Commissie slechts zeer aarzelend is ingegaan en waarvan de Raad helemaal geen nota heeft genomen. Als Parlement hebben wij daarom de plicht dit hier te verwerpen. Dat is niet alleen een kwestie van parlementair fatsoen maar, ten aanzien van de massale werkloosheid en armoede, die tot het grote schandaal van de Europese Unie zijn uitgegroeid, een van de grote opdrachten van het Parlement. Ik neem aan dat wij ons met een grote meerderheid van die opdracht zullen kwijten.
De Commissie sociale zaken en werkgelegenheid heeft de Commissie een aantal bijkomende vragen gesteld. Ook dat is aan de snelle afwikkeling van de procedure toe te schrijven en wijst niet op fundamentele onenigheid met de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. Dat wil niet zeggen dat de huidige situatie volgens ons vooral de schuld van de Commissie is. De schuld ligt veeleer bij de Raad en de lid-staten. Ook de Commissie zou echter meer kunnen doen. Wij vragen daarom aan de Commissie met welke initiatieven ze de onontbeerlijke ommekeer in het economisch beleid tot stand wil brengen. Wij verzoeken ze werk te maken van de prioriteit van de doeltreffende bestrijding van de massale werkloosheid. Een nieuwe reeks ronkende verklaringen kunnen wij de Europese burgers niet aandoen. Wij vragen in het bijzonder dat de Commissie ook nieuwe initiatieven neemt om de markt een duidelijk signaal te geven en de economie doelgericht te stimuleren. Wij vragen dat het al herhaaldelijk aangekondigde Europees werkgelegenheidspact wordt voorgesteld. Wij vragen of de Commissie bereid is in de meerjarenprogramma's van de lid-staten voor een beter evenwicht tussen het belasting- en werkgelegenheidsbeleid te zorgen. Wij vragen hoe de Commissie gemeenschappelijke sociaal-economische indicatoren ontwikkelt en toepast op basis waarvan dan een grondig debat over de coördinatie van het economisch beleid kan plaatsvinden dat zich niet langer uitsluitend aan de monetaristische visie op de staatsschuld oriënteert. Voorts vragen wij een sterkere coördinatie van het economisch en werkgelegenheidsbeleid.
Wij moeten hier vandaag een uiterst belangrijke beslissing nemen. Het gaat om het punt waarop de Europese Gemeenschap voor elk individu in deze Gemeenschap belangrijk wordt. Het gaat erom dat eindelijk duidelijk moet worden dat onze Gemeenschap de ontwikkeling van de echte welvaart voor ogen heeft en ons geen bekrompen monetaristische visie op het stabiliteitsbeleid, een door technocraten bepaalde en verabsoluteerde uiterste datum en een strategie voor de invoering van de monetaire unie op de rug van miljoenen armen en werklozen wil opdringen.
Ik hoop dat wij met een grote meerderheid zullen beslissen dat het zo niet verder kan. Bovendien hoop ik dat dit een eerste aansporing is om daadwerkelijk een en ander te veranderen. Jammer genoeg heeft dit Parlement nog niet de macht dat af te dwingen. De regeringen zouden echter eindelijk moeten reageren, want anders zullen de problemen voor zichzelf nieuwe regeringen zoeken.

Macciotta
Mijnheer de Voorzitter, tijdens zijn vergadering in Luxemburg heeft de Raad in een commentaar op de huidige strategie voor economisch beleid benadrukt dat de belangrijkste economische indicatoren weliswaar goed zijn, maar dat de resultaten die de Gemeenschap over de gehele linie geboekt heeft nog niet bevredigend zijn. Dit betekent niet dat die strategie dan maar op losse schroeven moet worden gezet. Het is gewoon wat moeilijker geworden vooruitgang te boeken, omdat de economische bedrijvigheid in de afgelopen twaalf maanden is teruggelopen, maar de huidige strategie zal toch voortgezet en nog nader versterkt moeten worden. De Raad verwacht dat mettertijd duidelijker uit de verf zal komen welke positieve effecten de lid-staten zullen sorteren met hun acties naar aanleiding van de algemene richtsnoeren, naarmate de economische omstandigheden beter worden. De Raad geeft wederom te kennen dat er absoluut gestreefd moet worden naar een sanering van de begrotingssituatie en dat de inflatie onder de duim gehouden dient te worden, zoals in het Verdrag staat. De Raad wijst er ook op hoe belangrijk het is een stabiel macro-economisch politiek kader op te zetten om van daaruit de groei aan te blazen en de werkloosheid terug te dringen.
De Raad wijst unaniem op de noodzaak uitvoering te geven aan het huidige pakket beleidslijnen waar ook de andere instellingen van de Gemeenschap, de Commissie en het Europees Monetair Instituut, achter staan. Via een versterking van het saneringsproces, waar dus momenteel aan gewerkt wordt, kan er een macroeconomisch kader geïnstalleerd worden om daarmee de economische groei te stimuleren en arbeidsplaatsen te creëren. Natuurlijk wordt er vooral van uitgegaan dat men verdere vooruitgang zal boeken bij het terugdringen van het overheidstekort, bij het in praktijk brengen van een stabiliteitsgericht monetair beleid en het bevorderen van een inkomensontwikkeling die te rijmen valt met het streven naar prijsstabiliteit en produktiviteitsverhoging.
Als zulk een ambitieuze doelstelling bewaarheid wordt, lukt het op de middellange, zo niet korte, termijn een macro-economische context op te zetten die ook verlichting kan brengen in het werkloosheidsprobleem van de Gemeenschap, namelijk via een terugdringing van de rentelasten.
Wat de structurele interventies aangaat, de algemene richtsnoeren bieden ons een handzaam pakket politieke aanbevelingen welke onder verantwoordelijkheid van iedere lid-staat moeten worden uitgevoerd met het doel de bestaande starre verhoudingen op de arbeidsmarkt weg te saneren. Hierbij valt te denken aan de hervorming van het sociale zekerheidsstelsel, in die zin dat er meer efficiëntie moet komen alsook een gelijkere behandeling voor de verschillende generaties. Te denken valt ook aan de onderwijsstelsels en de noodzaak tot verbetering van de beroepsopleidingen, met prioritaire behandeling van de behoefte aan banen van minder geschoolden, jongeren en vrouwen. Daarnaast moeten de indirecte arbeidskosten inkrimpen, men zal moeten bezien in hoeverre regionale en intersectorale mobiliteit bevorderd kan worden, en er dient een herijking te komen van de arbeidstijd en de arbeidsorganisatie. De verruiming van de werkgelegenheid verdient onze topprioriteit en de Raad is bezig na te gaan wat in de diverse lid-staten de meest succesvolle ervaringen op dit vlak zijn. De bedoeling is dat op den duur de banenplannen van de lid-staten aangeslepen worden. Dit wordt dan ook een van de kernkwesties van het jaarverslag inzake werkgelegenheid van de Europese Raad in Dublin, en uiteraard zal het Italiaanse voorzitterschap - zoals de heer Cassidy zonet vroeg - het Ierse voorzitterschap zijn verzoeken doen toekomen. Ik kan u verzekeren dat de convergentieprogramma's in het middelpunt van het multilaterale toezicht van de Raad staan. Deze programma's hebben tot doel de nodige convergentie tot stand te brengen voor deelname aan het grote monetaire gebied. De programma's zijn ook belangrijk in die zin dat gestreefd wordt naar een duurzame groei die niet de inflatie aanwakkert.
Het Verdrag reikt reeds een nuttige reeks economische richtsnoeren, convergentieprogramma's en procedures voor te grote financieringstekorten aan, om de landen tot daadwerkelijke coördinatie te dwingen. Dit alles moet verder worden verbeterd door de overgang naar de derde fase van de Europese Monetaire Unie. De algemene richtsnoeren voor economisch beleid alsmede de procedures voor terugdringing van te grote tekorten worden natuurlijk in de context van de Monetaire Unie stringenter.
Voor wat de doelstelling van de overheidsfinanciën betreft, in het afgelopen jaar is er al enige vooruitgang geboekt. De procedure van te grote tekorten is een probaat middel om de lid-staten aan te moedigen in hun inspanningen tot consolidering. Het idee van anticyclisch beleid, zoals de heer Cassidy dat gebezigd heeft, is moeilijk toe te passen in een context van open economie. Wel staat vast dat de fundamentele doelstellingen van het economisch beleid waar artikel 2 van het Verdrag om vraagt - met name een stabiele en milieuvriendelijke groei die de inflatie niet aanwakkert maar wel een hoog werkgelegenheidsniveau garandeert - alleen binnen bereik komen als er een echte, nauwe onderlinge coördinatie tussen de lid-staten komt. Om de groei en dus ook de werkgelegenheid op te trekken, is er behoefte aan maatregelen voor een betere functionering van markten, diensten en produkten. In zijn schema van algemene richtsnoeren voor economisch beleid van de Gemeenschap en de lid-staten merkt de Raad inzake de verbetering van de marktfunctionering op dat de afzonderlijke staten al lang de sleutel tot de oplossing in handen hebben. De Raad geeft zich er echter wel rekenschap van dat de nationale acties kracht bijgezet kan worden door middel van communautaire richtlijnen.
De groeiende werkloosheid is het voornaamste knelpunt voor Europa. Dat probleem zit ingeklemd tussen twee tegengestelde eisen: de noodzaak dat er orde op zaken wordt gesteld in de economie en het produktiewezen, en aan de andere kant de noodzaak dat de voornaamste sociale verworvenheden in bescherming genomen worden, want die vormen als het ware het keurmerk van Europa's culturele traditie en zijn in de loop der geschiedenis stukje bij beetje opgebouwd. In verband hiermee moet de ruimte die open staat voor een buitensporige rol van de financiële rendementen versmald worden en dienen de middelen geconcentreerd te worden op produktieve bestedingen. Aangezien op geen enkele manier getornd mag worden aan de sociale rechten van de werknemer, zou men snel maatregelen moeten nemen ter bevordering van innovaties, om op die manier de concurrentiepositie van de Gemeenschap op te hijsen. Het Groenboek van de Commissie over innovatie vormt een heel nuttige bijdrage voor het debat over de concurrentiepositie en verdient een geconcentreerde bezinning, zodat een en ander op nationaal en op communautair niveau toepassing kan vinden. De Raad zal met grote interesse deelnemen aan de volgende bezinningsronde om tot concrete acties te komen.
In de vergadering van 3 juni heeft de Raad van Ministers van Economische Zaken en Financiën een paar belangrijke stappen vooruit gezet voor het economisch en monetair beleid waar wij vandaag over spreken. Ik wilde heel kort de voornaamste punten daarvan naar voren halen. De Europese Raad van Florence over de voorbereiding van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie zal opnieuw verklaren dat het zijn bedoeling is nog voor het eind van het jaar de technische voorbereiding af te ronden op het juridisch kader dat voor de euro tot stand gebracht moet worden. De Raad heeft geconcludeerd dat het nuttig zou zijn gelijk daarmee opgaand de problemen rondom de begrotingsdiscipline en gelijke wisselkoersen te bestuderen. Hij heeft ook beklemtoond dat de lid-staten, onafhankelijk van het feit of zij al dan niet met de euro meedoen, allen veel baat hebben bij een goed functioneren van de Economische en Monetaire Unie en bij een mechanisme van gelijke wisselkoersen dat kan dienen als aanknopingspunt voor een gezond economisch beleid.
Volgens de Raad zal het meedoen aan het nieuwe systeem van gelijke wisselkoersen facultatief blijven. Wel valt te voorspellen dat de lid-staten die in aanmerking komen voor een uitzondering meedoen aan het mechanisme van gelijke wisselkoersen. De Raad heeft gesuggereerd dat het nieuwe systeem, net zoals de voorgaande systemen, tot stand wordt gebracht door een resolutie van de Europese Raad en in werking gaat treden na een akkoord tussen de Europese Centrale Bank en de centrale banken van de lid-staten die niet tot de euro-zone zullen behoren. De Raad heeft zich uitgesproken voor een asymmetrisch systeem waarin de euro als spilkoers gaat fungeren. Het nieuwe systeem zou zodanig uitgedacht worden dat de lid-staten in aanmerking komen voor verschillende convergentiegradaties.
Voor wat tot slot de begrotingsdiscipline in de derde fase aangaat, de Raad heeft alle lid-staten aangespoord om op de middellange termijn te mikken op een begrotingssituatie die praktisch gelijk scoort of met een batig saldo kan afsluiten. Dan kunnen namelijk de automatische stabilisatoren gedurende de gehele economische cyclus hun werk doen. De Raad heeft last but not least voorgesteld de procedure voor te grote overheidstekorten, waar artikel 104 naar verwijst, te versterken. Men vindt dat er strakke tijdschema's moeten worden gesteld, en een uitgangspunt is daarbij dat, indien een lid-staat blijft kampen met een te groot financieringstekort, de Raad dan sancties zal opleggen die van te voren worden afgesproken en naar rato zullen zijn.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie is blij dat het Europees Parlement besloten heeft om de Economische en Monetaire Unie tot het hoofdthema van deze vergadering te verheffen.
Aan de vooravond van de Europese Raad te Florence is de Commissie van mening dat het inderdaad belangrijk is om de samenhang van de momenteel gevolgde aanpak opnieuw duidelijk te bevestigen. Enerzijds berust deze aanpak op het voortzetten van een stabiel en gezond macro-economisch beleid dat het mogelijk maakt om een gecoördineerde en gerichte actie tegen de werkloosheid tot stand te brengen en anderzijds en gelijktijdig op het naleven van het voorziene tijdschema om de voorbereidende werkzaamheden voor de derde fase te voltooien.
Allereerst de sanering van het macro-economische kader. Er is geen alternatief voor het door de Commissie aanbevolen beleid inzake het terugdringen van de overheidstekorten. Dat is een conditio sine qua non voor het scheppen van arbeidsplaatsen. Dit jaar bevat de aanbeveling van de Commissie twee revolutionaire elementen: ten eerste een duurzame expansie van de policy mix . De Commissie heeft zich erop toegelegd om de algemene economische richtsnoeren aan te laten sluiten op artikel 105, lid 1 van het Verdrag. Het aanbevolen macro-economische beleid moet bijdragen tot een verwezenlijking van de doelstellingen van de Europese Unie zoals deze in artikel 2 van het Verdrag zijn gestipuleerd, dat wil zeggen groei, werkgelegenheid en stabiliteit. De werkloosheid zal niet kunnen afnemen zonder groei op middellange termijn die sterk en duurzaam is en die gesteund wordt door uitbreidingsinvesteringen. Voor de Commissie moet de begrotingssanering ook geloofwaardig zijn, maar als men verder kijkt dan het kwantitatieve aspect van het terugdringen van de overheidstekorten, legt de aanbeveling van de Commissie de nadruk op de noodzaak "om de overheidsuitgaven om te buigen naar productieve activiteiten via investeringen in de infrastructuur en de menselijke hulpbronnen en een actief werkgelegenheidsbeleid" .
De begrotingsconsolidatie moet eveneens sociaal evenwichtig zijn met een behoorlijke loonontwikkeling. Het gaat er niet om de belastingdruk te laten stijgen, maar meer om een rem te zetten op de uitgaven. Tegelijkertijd moeten de belastingstelsels worden hervormd zodat de druk op arbeid kan worden verlaagd. Dit beleid biedt dan ook de mogelijkheid om de policy mix op duurzame wijze uit te breiden en zo worden gunstige monetaire voorwaarden geschapen voor het handhaven van lage rentetarieven.
Ten tweede is een betere koppeling nodig van de structurele maatregelen ten gunste van de werkgelegenheid. Met het vertrouwenspact voor de werkgelegenheid beschikt de Commissie over de middelen om het Witboek van 1993 over groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid ten uitvoer te leggen, alsmede de conclusies ter zake van de Europese Raad te Essen. Het vertrouwenspact bestaat er in feite uit om een gezamenlijke aanpak te lanceren waarbij de overheid en de sociale partners zijn betrokken en waarbij hun respectievelijke verbintenissen in een algemene en gecoördineerde strategie worden vastgelegd.
U ziet dat de Commissie, overeenkomstig haar aanbeveling, werkloosheid tot een kwestie van algemeen belang verheft. Maar de algemene economische richtsnoeren zijn ook een nuttig en noodzakelijk instrument voor de overgang naar de Economische en Monetaire Unie. De algemene richtsnoeren moeten nauwgezet worden toegepast. Het Verdrag wijst er in artikel 103 op dat de lid-staten hun economisch beleid moeten coördineren als een kwestie van algemeen belang. Om die reden wil de Commissie nu de nationale convergentieprogramma's bijstellen. Deze programma's moeten duidelijk tonen hoe de uit hoofde van de convergentie genomen maatregelen de algemene doelstelling, namelijk die van een toenemende groei en een betere werkgelegenheidssituatie, nastreven. Voor een betere coördinatie van het economisch beleid op communautair vlak zou er een steviger politiek engagement moeten zijn inzake de nationale programma's. Derhalve vraagt de Commissie deze programma's te laten bekrachtigen door de Raad.
Ook al vormen de algemene economische richtsnoeren een doeltreffend en coherent instrument voor de totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie, toch wordt de overgang naar de derde fase eveneens beïnvloed door de monetaire stabiliteit in de gehele Unie.
De verslagen van de heer Pérez Royo en de heer Von Wogau vormen een belangrijke bijdrage voor de werkzaamheden van de Commissie inzake de monetaire stabiliteit en de noodzaak om Europa niet in tweeën te hakken bij de overgang naar de euro.
Wat de gevolgen van de koersschommelingen betreft, stelt de Commissie met tevredenheid vast dat uw rapporteur de analyses bevestigt die zij aan de Europese Raad van Madrid had voorgelegd. De koersschommelingen zijn nadelig voor de interne markt, maar de interne markt mag niet op losse schroeven worden gezet door eventuele protectionistische maatregelen.
Tot slot zal de Commissie, overeenkomstig uw verzoek, voortdurend waakzaam blijven en haar analyses inzake de gevolgen van de koersschommelingen bijwerken door middel van een regelmatige follow-up van de economische indicatoren. Zoals uw rapporteur aanbeveelt ligt de oplossing in een grotere convergentie, met name inzake de overheidstekorten, en in de invoering van de euro.
Om de betrekkingen tussen de ins en pre-ins te regelen, werkt de Commissie overeenkomstig het mandaat van de Europese Raad van Madrid, samen met het Europees Monetair Instituut, actief aan de invoering van een nieuw monetair systeem tussen de lid-staten die deelnemen aan de euro en de lid-staten die niet vanaf het begin deelnemen. Het verslag van voorzitter Von Wogau levert een nuttige bijdrage aan de werkzaamheden inzake dit onderwerp die sinds Verona tijdens de Ecofin-Raad worden voortgezet en ik stel vast dat deze werkzaamheden in grote mate overeenstemmen.
De Commissie is van mening dat dit nieuwe systeem tegelijkertijd een garantie moet zijn voor monetaire stabiliteit in de Unie in de overgangsfase, maar ook een opstap naar de euro voor de pre-ins . Allereerst zal dit systeem een gegarandeerde monetaire stabiliteit bieden. Er kan geen duurzame monetaire stabiliteit zijn zonder convergentie. Dat is waarom het wisselkoersmechanisme gepaard zal gaan met strengere convergentiemaatregelen. Om echter volledig geloofwaardig te zijn, zal dit nieuwe systeem ook voldoende flexibel moeten zijn om de verschillende convergentieniveaus tussen de landen te integreren. Rond het anker dat de euro zal vormen, zal het nieuwe mechanisme een ruime bandbreedte hebben, met verplichte interventiemarges en kredietfaciliteiten. De werking van het systeem vereist de grootst mogelijke deelname van de lid-staten. Deze deelname zal overigens in hun belang zijn daar alle lid-staten zo spoedig mogelijk tot de Economische en Monetaire Unie willen toetreden.
Vervolgens zal het nieuwe systeem de toegangspoort zijn tot de euro. De deelnemingsvoorwaarden zullen morgen dezelfde zijn voor de pre-ins als vandaag voor de ins . Deze integratie van de pre-ins moet zo spoedig mogelijk gebeuren. Uw rapporteur deelt deze wil wanneer hij de Commissie vraagt om nieuwe instrumenten in te stellen ter versterking van de convergentie en verkorting van de integratietermijn. Met het oog hierop overweegt de Commissie middelen om de huidige vorm van de convergentieprograma's te verbeteren. Zij hebben hun doeltreffendheid al bewezen en zouden ook de spil van het systeem moeten blijven.
Tot slot wil ik duidelijk opnieuw de samenhang en de aanpak van de Commissie bevestigen. Alleen het voortzetten van een gezond en stabiel macro-economisch beleid zal het vertrouwen kunnen herstellen en de groei stimuleren. Tijdens de laatste Ecofin-Raad hebben de lid-staten de algemene economische richtsnoeren unaniem goedgekeurd. Het is van wezenlijk belang om de dynamiek van dit beleid te handhaven en te behouden door tegelijkertijd de structurele beleidslijnen te ontwikkelen die noodzakelijk zijn voor de bevordering van de werkgelegenheid in Europa. Alle voorbereidende werkzaamheden voor de aanvang van de derde fase moeten minstens een jaar voor het besluit van overgang afgerond zijn. De Europese Raad zal dan de modaliteiten moeten vaststellen van het nieuwe monetaire systeem, maar eveneens van het stabiliteitspact en van het juridisch statuut van de euro.
De totstandbrenging van de Economische en Monetaire Unie is een globaal project en zal binnen het tijdschema en onder de voorwaarden die door het Verdrag zijn voorzien tot een goed einde worden gebracht.

Donnelly, Alan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Raad en de Commissie graag danken voor hun betogen van vanochtend. Ik zal mij bepalen tot de globale economische richtsnoeren. De richtsnoeren die de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën onlangs heeft goedgekeurd verwerpt de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten resoluut en wij zijn zeer ongelukkig met de manier waarop de Commissie de economische vooruitzichten voor de Europese Unie benadert.
Laat ons eerst eens kijken naar de economische fundamenten waarvan de Commissie beweert dat deze gunstig zijn. De werkloosheid is nog nooit zo hoog geweest. Er zijn in de Europese Unie tenminste 50 miljoen mensen die sociaal zijn uitgesloten of in armoede leven. De interne vraag in de Europese Unie is laag door de aantasting van de sociale bescherming en de werkgelegenheid. De reële lonen stagneren. Het vertrouwen van de zakenwereld is afgelopen maand wederom voor de zeventiende maand achter elkaar gedaald en het vertrouwen van de consument is ver te zoeken. De overheidsinvesterigen zijn de laatste tien jaar van 3, 5 % van het BNP gedaald naar 2, 5 %.
Als de Commissie en de Raad beweren dat dit gunstige economische fundamenten zijn, dan zou ik wel eens graag de statistieken onder ogen krijgen waarop zij zich baseren. Europa bevindt zich duidelijk in een crisis en de Commissie en de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën moeten met gecoördineerde maatregelen komen om Europa uit die crisis proberen te halen. De groei die dit jaar 1, 5 % bereikt, zal naar ik aanneem einde dit jaar waarschijnlijk nog lager liggen. Volgend jaar is er misschien een groeivoet van 2 of 2, 5 %. Dat is totaal ontoereikend.
Wij hebben daarom een zeer kritisch verslag opgesteld over deze richtsnoeren. Ik wil vooral refereren aan de richtsnoeren zoals deze zijn goedgekeurd door de Raad. De heer De Silguy heeft het niet gehad over de wijze waarop de Raad de richtsnoeren heeft gewijzigd en ik zou graag zien dat de Raad en mijnheer De Silguy specifiek de wijzigingen behandelen die de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën aan die richtsnoeren heeft aangebracht. Ik hoop dat de Raad heel goed luistert. Er zijn tien gevallen waar de Raad punten heeft geschrapt uit de richtsnoeren van de Commissie, waarmee het Parlement al niet gelukkig was.
Waarom heeft de Raad de verwijzing geschrapt naar een beter stelsel van economische beleidslijnen dat gunstiger was voor de groei? De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën heeft dit geschrapt. Ik wil graag weten waarom. De verwijzing naar het advies van het Europees Parlement over het economisch jaarverslag is door de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën geschrapt. Waarom gebeurde dat? Een duurzame détente in het macro-economisch beleid is van essentieel belang om de activiteit weer op gang te brengen; om op middellange termijn de groei in de werkgelegenheid te versterken. Ook die verwijzing heeft de Raad in de tekst van de Commissie geschrapt. Wat was daar de reden van? Het monetair beleid kan in de geest van artikel 105 van het Verdrag aanzienlijk bijdragen tot de verwezenlijking van de communautaire doelstellingen zoals deze zijn vastgelegd in artikel 2 van het Verdrag. Die verwijzing werd geschrapt. Waarom deed de Raad dat? De Raad moet dit aan de Vergadering mededelen en moet uitleggen waarom hij die wijzigingen heeft aangebracht.
In de tekst van de Commissie werd gerefereerd aan de sociale partners en aan de bestaande dialoog. De Raad heeft de verwijzing geschrapt naar een efficiënte coördinatie tussen de diverse betrokken actoren en tussen landen, omdat dit van essentieel belang is om de coherentie van deze beleidsmaatregelen te verzekeren. Die verwijzing werd geschrapt en wij willen weten waarom. De Raad heeft de verwijzing geschrapt naar het feit dat maatregelen die gericht zijn op het verbeteren van de convergentie, samengaan met de bevordering van groei en werkgelegenheid op middellange termijn. Waarom heeft de Raad dat uit de globale economische richtsnoeren geschrapt? Met betrekking tot de transeuropese netwerken is de verklaring die voorgesteld wordt in de Commissietekst, namelijk dat actie moet worden ondernomen om de laatste hinderpalen weg te nemen voor de verwezenlijking van de projecten van de transeuropese netwerken, in de tekst van de Raad geschrapt.
De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën legt een enorme arrogantie aan de dag als hij meent dat hij de groei en werkgelegenheid in de Europese Unie gewoon kan negeren. Wij waren in deze Vergadering bijzonder ongelukkig met de tekst van de Commissie, maar er werd tenminste enige moeite gedaan om te verwijzen naar de noodzaak om de werkloosheid omlaag te brengen en om iets te doen aan het verschrikkelijke groeipeil. De tekst van de Raad is voor deze Vergadering totaal onaanvaardbaar. Als de Raad naar paragraaf 10 van de resolutie kijkt waarover wij vandaag rond de middag zullen stemmen, dan zal hij zien dat wij erop staan dat de zaken die uit de Commissietekst geschrapt werden, er in Florence weer in komen en dat dat de tekst is waaraan de Raad dan zijn goedkeuring moet hechten.
Tenzij dat gebeurt, waarschuw ik de Raad dat - ongeacht of het nu gebeurt onder het Italiaanse voorzitterschap dat zijn voorzitterschap in juli beëindigt of wanneer mijnheer Spring of mijnheer Bruton het programma van het Ierse voorzitterschap voorlegt - het Parlement de conclusies van Florence zonder meer zal verwerpen, tenzij de Raad een duidelijke verbintenis laat zien om de werkloosheid omlaag te brengen, om ervoor te zorgen dat er weer groei in Europa komt en garandeert dat het project van de economische en monetaire unie kan verdergaan op een manier die iets betekent voor de burgers en dat dit niet iets is dat wordt nagestreefd door de centrale banken.
(Applaus van de linkerzijde)

Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik zou zowel de heer Lamfalussy als de heer de Silguy willen danken voor de toelichting van hun verslag.
Concreet nu, met betrekking tot het Europees Monetair Instituut moet ik zeggen dat dit verslag, net zoals het vorige, terecht en met aandrang probeert de thema's te behandelen die verband houden met de voorbereiding van de derde fase, en we stellen met genoegen vast dat aanzienlijke vooruitgang is geboekt.
Bij hoofdstuk 1, dat verwijst naar de ontwikkeling van de economie, heb ik enkele opmerkingen die we later eens uitvoeriger zouden moeten kunnen bespreken. Hoe dan ook meen ik dat in dit verslag zou moeten worden aangedrongen op de duurzaamheid van de economische vooruitgang, en ik denk dat dit iets is wat onafgebroken benadrukt moet worden. Het feit dat een bepaald land bevredigende convergentiecijfers kan voorleggen en plots een ineenstorting te zien geeft, is iets wat niet zal bijdragen tot een goede totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie.
Ook in het verslag van het Instituut is enig optimisme te bespeuren. Ik zou willen reageren op de opmerkingen die we eerder te horen kregen, namelijk dat het toch logisch is dat deze analyses bepaalde optimistische elementen bevatten. De boodschappen die uitgaan van de instellingen van de Europese Unie mogen immers niet doordrongen zijn van een pessimistische geest en van catastrofale ramingen. Tussen dit en het feit dat we ongefundeerde ramingen en analyses maken, bestaat echter een groot verschil. Hoe dan ook zal men moeten vaststellen dat de economische perspectieven, zoals deze geanalyseerd worden, niet al te ver van de realiteit af staan. Deze optimistische toon bestaat weliswaar, maar de essentie van de zaak blijft waar. En dit geldt zowel voor het Europees Monetair Instituut als voor de Commissie.
Met betrekking tot de analyse van de Raad en de wijzigingen aan de economische vooruitzichten, moet ook ik zeggen dat ik deze als volkomen onbegrijpelijk beschouw. Tenzij ECOFIN besloten heeft de zaken louter technisch aan te pakken en zich niet in te laten met politieke perspectieven en analyses. Als ECOFIN dit gedaan heeft - wat volgens mij verkeerd is - zijn deze weglatingen te rechtvaardigen, maar dan ontwikkelt het tot een technisch orgaan en niet tot het politiek orgaan dat het moet zijn.
De interne markt wordt in de analyse van het Europees Monetair Instituut gezien als de motor voor de ontwikkeling, dit in tegenstelling tot '94 toen het de uitvoer was die de economische groei zou stimuleren. Uiteraard is de interne markt een zaak van concurrentievermogen, maar het grote probleem waarmee het concurrentievermogen in het Verenigd Europa kampt, is dat de levensstandaard en de reacties van onze samenleving op een peil gekomen zijn dat ons in de problemen brengt met onze concurrenten die niet diezelfde criteria hanteren. Dit moeten we evenwel op een logische en productieve manier aanpakken, maar mag ons niet tot conclusies brengen, zoals deze die we gehoord hebben, over het opgeven van het monetair beleid. Er bestaat momenteel overigens geen alternatief voor het strikte monetair beleid. Het is immers onmogelijk een ander beleid te volgen, en het aanpakken van verschijnselen van structurele aard met maatregelen die aangewezen zijn voor cyclische bewegingen, is verkeerd omdat het meer kwaad dan goed doet.
We gaan over naar de werkloosheid. Het feit dat we deze toeschrijven aan iets onafhankelijks en iets dat niet uit andere verschijnselen voortvloeit, is een heel grote vergissing. De werkloosheid is niet zomaar uit de lucht komen vallen. Ze is het gevolg van andere verschijnselen, en meer bepaald structurele. We moeten proberen deze structurele verschijnselen te verbeteren, maar dat lukt niet met de anticyclische maatregelen waar hier voortdurend naar verwezen wordt. Ik herhaal nogmaals dat anticyclische maatregelen in dergelijke gevallen op lange termijn precies het tegenovergestelde effect hebben.
Met betrekking tot de convergentie en de relatie tussen de landen die al dan niet aan de laatste fase van de Unie meedoen, zou ik willen zeggen dat het Verdrag gelukkig juist toegepast begint te worden en dat de analyse van de parameters een zekere flexibiliteit vertoont. Waarom is dit zo belangrijk? Omdat het veel essentiëler is de datum van begin 1999 te behouden in plaats van te mislukken omwille van enkele heel kleine percentages.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou hier willen vermelden dat bij de analyses en de criteria van diegenen die willen toetreden tot de Unie en in de eerste fase erbuiten blijven, ook rekening gehouden moet worden met zaken die betrekking hebben op uitzonderlijke feiten. Staat u me toe het geval van mijn land aan te halen, dat juist omdat het van de Europese Unie geen politieke steun krijgt bij een eventuele oorlogsdreiging, nu genoodzaakt is een bewapeningsprogramma van 10 mld. ECU uit te voeren, waardoor alle inspanningen teniet gedaan worden die het de afgelopen jaren geleverd heeft om te kunnen komen tot convergentie en te kunnen toetreden tot het Europees Monetair Stelsel en de Economische en Monetaire Unie. Dit is een kwestie die we eens met veel meer ernst zullen moeten gaan behandelen dan nu het geval is.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde allereerst de drie rapporteurs, met name de heer Gasòliba, feliciteren voor de verslagen die zojuist zijn ingeleid. Zoals onze fractie ook al liet blijken in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, kijkt zij met grote aandacht naar het jaarverslag 1995 van het Europees Monetair Instituut. Dit is een belangrijk document dat een volledige stand van zaken opmaakt inzake de voorbereiding van de Economische en Monetaire Unie. In het volgende semester zullen de details van het algehele kader gedefinieerd moeten worden met het oog op de derde fase en op het takenpakket dat het Europees stelsel van de centrale banken toebedeeld krijgt. Zoals de heer Lamfalussy al heeft gezegd, is het proces van economische integratie op de goede weg, maar het economisch herstel waar iedereen om zit te springen, is nog niet van de grond gekomen en de werkloosheid blijft het grote probleem in Europa.
Het verslag van het EMI geeft duidelijk aan dat, wil men iets aan die situatie doen, flink het mes gezet moet worden in financieringstekorten en staatsschuld. Het EMI moet met name ingrijpen bij die lid-staten waar dit soort problemen zo sterk leven dat ze die landen een volledige toegang tot het grote monetaire stelsel ontzeggen. Er moet dus gewoon met meer bereidwillige aandacht gekeken worden naar die lid-staten die weliswaar nog niet aan de eisen van Maastricht voldoen, maar waarvan het er wel naar uitziet dat zij op den duur mee kunnen doen aan het ene monetaire stelsel.
Zoals commissaris de Silguy heeft gezegd, moet het in Maastricht uitgestippelde kader voor het EMI gebruikt worden om een meer actieve rol te bewerkstelligen van coördinatie van het monetair beleid van de lid-staten. Bovendien is het een goed idee om van tevoren te bezien welke vorm van coëxistentie mogelijk is, aangezien sommige landen wel mee zullen doen aan de ene munt en andere landen niet, met alle gevolgen van dien qua concurrentieverstoring en schommelingen van de wisselkoersen.
Tot slot wilde ik ook nog een praktisch aspect aan de orde stellen dat ten volle aanspraak mag maken op onze aandacht, namelijk het op de markt brengen van de nieuwe munt euro en de verspreiding ervan in de lid-staten. Het zal niet zo meevallen om de Europese burgers uit te leggen hoe die ene munt werkt. Daarvoor zal men heel goed de medewerking kunnen gebruiken van die marktsegmenten waar de burger de euro fysiek tegen zal komen. Ik denk aan de detailhandel in al diens vormen. Een voorlichtingscampagne voor de ondernemers zal hiervoor broodnodig zijn, vooral de ondernemers van het MKB, alsook hun collega's die in de verkoop zitten. In die sectoren zal de consument immers kennis maken met de ene munt en via deze zal hij misschien meer begrip krijgen voor het economisch stelsel van de Unie. Het begrip voor en acceptatie van de ene munt door het publiek wordt tegelijkertijd een aanvaarding van het verenigd Europa.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over de globale economische richtsnoeren. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is van mening dat de kern van het economisch beleid van de Unie qua geloofwaardigheid een leemte bevat die het vertrouwen van het publiek in de hele onderneming ondermijnt. Er is een leemte tussen wat men wil bereiken en de totstandkoming ervan, tussen retoriek en inhoud, tussen de economische richtsnoeren en de tenuitvoerlegging ervan. De leemte komt het duidelijkst tot uiting in de 18 miljoen mensen die geen werk hebben en de 50 miljoen mensen die het slachtoffer zijn van sociale uitsluiting en armoede. Het is een zeer droevig record.
Het verslag van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën aan Florence over wat ik zou willen kenmerken als de niet-tenuitvoerlegging van de richtsnoeren van 1995, in het kielzog van de niettenuitvoerlegging van de richtsnoeren van 1994, is een ritualistisch, nietszeggend en passief document ten overstaan van dit absurde feitenrecord. Het is geen wonder dat zoveel burgers in het dagelijkse leven vraagtekens zetten bij het vermogen van Europa om er iets van terecht te brengen, omdat zij weten dat actie meer betekent dan woorden.
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij wil er alles voor doen om de economische en monetaire unie tot stand te brengen overeenkomstig de criteria en het tijdschema van het Verdrag, maar er blijft ruimte voor een debat over een echt beleid.
In de tijd die mij is toegewezen zal ik de Raad een aantal vragen stellen. Vanuit institutioneel oogpunt herhaal ik de vraag: waarom heeft de Raad niet verwezen naar het advies van het Parlement, zelfs niet bij de inleiding tot zijn aanbevelingen?
Inzake het beleid wil ik de Raad vragen om vandaag te reageren op de kwestie van het inflatiebeleid. Volgens onze eigen analyses bereikte de inflatie een historisch laagtepunt. Hoe komt het dat de Raad aanbeveelt om nog betere resultaten te behalen? Is de Raad er niet net als de Bank voor Internationale Betalingen bang voor - zoals deze onlangs te kennen heeft gegeven - dat er een gevaar is voor deflatie als wij de doelstelling van prijsstabiliteit zwaarder laten doorwegen dan zinvol is. Wat is daarin het standpunt van de Raad?
Ten slotte, voor wat betreft het macro-economische beleid dat naar groei, werkgelegenheid en convergentie moet leiden, heeft de Commissie terecht gerefereerd aan artikel 105, lid 1 en ik citeer even: " Het ESCB ondersteunt het algemene economische beleid in de Europese Unie, ook dat wat betrekking heeft op een hoog niveau van werkgelegenheid" . Nu moet de Raad uitleggen wat er de politieke reden van is dat hij deze mogelijkheid voor een goede begeleidende maatregel op een schandalige manier genegeerd heeft, omdat hij tegen die 18 miljoen mensen eigenlijk zegt: wij maken ons eerlijk gezegd niet druk om de juiste mix, wij zijn monetaristen en wij doen het op onze manier. Als het zo zit, dan is dat een politieke vergissing voor de Raad én voor Europa.
(Applaus uit het midden en van links)

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, met het scenario voor de invoering van de eenheidsmunt wordt de oprichting van het Europa met meerdere snelheden gepland. Onze fractie uit haar grote ongerustheid over de gevolgen die vooral de minder sterke landen zullen voelen, maar ook de miljoenen werkenden en werklozen in de Unie. Wij wijzen in het bijzonder op de wezenlijke afschaffing van elke vorm van nationale autonomie bij de uitvoering van het monetair en wisselkoersbeleid, dat afgestaan wordt aan instellingen die geen enkele politieke en democratische bestaansreden hebben, zoals het Europees Stelsel van Centrale Banken.
De landen buiten de eenheidsmunt zullen nog verder achterop blijven in vergelijking met de landen van de EMU, de afwijkingen zullen nog verder toenemen, niet alleen in nominale maar ook in reële cijfers. Dit zal leiden tot een nog strenger, onpopulair beleid in naam van het halen van de normen van Maastricht, wat toch een utopie zal blijven. De landen die uit de boot vallen, zullen ernstige problemen inzake financiële middelen kennen, omdat het kapitaal, ondanks het feit dat het in eerste instantie winstgevend is, naar de landen van de harde kern zal vloeien, wat uiteraard een negatieve invloed zal hebben op de geldvoorraden, op het ontwikkelingspeil en op de levensstandaard van de werknemers in die landen.
De afschaffing van de ECU zal nieuwe problemen met zich brengen voor de communautaire begroting en voor de financiële relaties tussen de Europese Unie en die landen. De risicopremies, alsook het gebruik van de nieuwe munt naast de nationale munten tijdens de overgangsperiode als verplichte munten in omloop, zullen bijkomende problemen opleveren voor de landen die niet deelnemen aan de eenheidsmunt, en die bijgevolg in hun economieën met andere omstandigheden en negatieve gevolgen te maken zullen moeten krijgen.
De beslissing tot de verdere uitbreiding van de Europese Unie houdt het gevaar in dat de lasten van deze procedure, en bijgevolg de kosten van de uitbreiding, afgewenteld zullen worden op de landen die niet deelnemen. Mijnheer de Voorzitter, wij hopen dat de bevolking in de landen van de Europese Unie dergelijke keuzes niet zal goedkeuren, dat zij zich zal verzetten tegen dit perspectief, dat ze zal eisen dat tijdens de goedkeuringsprocedure van de nieuwe Verdragen in de Lid-staten referenda georganiseerd zullen worden, en dat zij zal weigeren de eenzijdige democratie der bankiers in te slaan.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, het gemeenschappelijke element in de verslagen van deze ochtend is, dat in alle verslagen de wens naar voren komt om onverminderd en tegen elke prijs vast te houden aan het tijdschema en de criteria van de EMU. Het is echter duidelijk dat we het deze eeuw niet meer zullen meemaken dat alle lid-staten meedoen aan de gemeenschappelijke valuta. Bovendien is het nog maar de vraag of de EMU eigenlijk wel verwezenlijkt gaat worden.
De EMU zal in ieder geval de Unie verdelen en met de uitbreiding naar het oosten zal er een unie van minstens drie snelheden ontstaan. De EMU is immers de voortzetting van de interne markt. Het is interessant en tekenend dat zelfs commissaris Mario Monti nu twijfels heeft geuit of de interne markt wel heeft voldaan aan de verwachtingen in macro-economisch opzicht. Vooral op de werkloosheid heeft de interne markt niet echt een positieve invloed gehad. Bovendien heeft de commissaris deze verklaring vlak voor de top van Florence gedaan. We moeten ons serieus afvragen of dezelfde teleurstelling wacht met betrekking tot de EMU, aangezien de interne markt en de EMU bijzonder nauw verwante voortbrengselen zijn van dezelfde gedachtengang.
De Groenen zijn unaniem van mening dat er een gezond economisch beleid gevoerd moet worden, waarbij de publieke sector economisch gezien in evenwicht is en de begrotingsreserves niet op te grote schaal mogen worden gebruikt voor het afbetalen van de rente op overheidsschulden. Op dit moment wordt het Europese of Noordse maatschappelijke model echter bedreigd, omdat men veel te snel, zeg maar gerust met alle geweld, probeert de EMU-criteria te halen. Om deze reden moet het tijdschema eenvoudig worden uitgesteld.
De andere reden waarom dit moet gebeuren is dat op die manier de lid-staten van de EU hun economieën beter op elkaar kunnen afstemmen. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat de economieën van de EU-landen de laatste tijd zelfs uit elkaar zijn gegroeid.
Als nu eens als feitelijke voorwaarde voor verwezenlijking van de EMU werd overeengekomen dat de werkloosheid daadwerkelijk werd gehalveerd voordat de EMU kon worden ingevoerd. Dit is immers een doelstelling van veel lid-staten die lijden onder de werkloosheid, maar ook van de Europese Unie. Overwogen moet worden om het economisch en monetair beleid tot op zekere hoogte minder streng te maken. Volgens sommige schattingen kan een procent meer inflatie bijdragen aan het creëren van 2 miljoen banen.
Op de eerste plaats stellen de Groenen echter voor om over te gaan tot een fundamentele vernieuwing van het belastingstelsel. De Commissie heeft recentelijk een interessant document gepubliceerd over de belastingheffing in de Europese Unie. De centrale gedachte van het document is dat op communautair niveau de belastingheffing zonder meer als geheel onder de loep genomen moet worden en niet slechts een soort belasting tegelijk, omdat de lid-staten op de markt al een groot deel van hun soevereiniteit op het gebied van het belastingbeleid hebben verloren, waarvoor de politici zich trouwens diep moeten schamen. Op communautair niveau is nog geen enkele oplossing gevonden voor de belastingheffing, en ik zou de Raad willen vragen of hij zich bewust is van het enorme conflict dat bestaat tussen het streven om snel over te gaan tot de EMU en de onmacht van de Europese Unie om een onderwerp aan te pakken dat zo breed van invloed is op de economie en de werkgelegenheid als het belastingstelsel.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik te kennen geven dat wij het compromis steunen en dat wij ons aansluiten bij de vragen die de heer Cox gesteld heeft en bij de kritiek die de heer Donnelly tot uiting heeft gebracht over de globale economische richtsnoeren.
De compromis-resolutie spreekt zich uit tegen de verschrikkelijke mistroostigheid van de 18 miljoen mensen die tot werkloosheid zijn gedoemd en van de 50 miljoen armen. Er komt hierbij zo'n kolossaal verlies aan waardigheid kijken dat het absoluut niet getolereerd mag worden. En de vele angsten die onze burgers hebben, mogen wij al evenmin tolereren. Degenen die een baan hebben zijn bang omdat zij die baan kunnen verliezen. Dan zijn er mensen die het gebrek aan sociale bescherming vrezen; dat hebben wij gezien aan de onrust in Duitsland en Frankrijk. Er is een gebrek aan vertrouwen van de consument. De groei is al gering en neemt nog verder af, terwijl de overheidsinvesteringen dalen. Dit alles vraagt om actie en toch schijnen de Raad en de Commissie niet te luisteren naar het Europees Parlement dat toch de democratische grondslag is van alle instellingen. Maar zij moeten wel naar ons luisteren. De investeringen moeten omhoog, de consumptie moet omhoog, de rentevoeten moeten omlaag, arbeidsintensieve groei omhoog en het vertrouwen van de consument moet toenemen.
Terwijl er momenteel wel meer winst wordt gemaakt, betekent dat niet automatisch dat de werkloosheid daalt of dat de lonen stijgen. Ik las zopas nog in The Guardian dat British Steel een winst heeft gemaakt van een miljard pond. Ook British Telecom maakte onlangs geweldige winsten. Dit heeft niet tot hogere lonen of een noemenswaardige stijging van de werkgelegenheid geleid.
Ook moeten wij oppassen voor wishful thinking in sommige economische voorspellingen die wij van de andere instanties van de Gemeenschap te zien kregen. Zo vaak is het gebeurd dat de economische voorspellingen later naar beneden herzien moesten worden. Dit creëert nog meer wantrouwen bij onze burgers; het verslechtert het vertrouwen en heeft een negatief effect op de consument.
Voor wat de Economische en Monetaire Unie betreft schijnen momenteel maar weinig lid-staten te verwachten dat zij aan de criteria kunnen voldoen. Ik vermeld ze even: Luxemburg, Ierland, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk. Denemarken en het Verenigd Koninkrijk hebben een opt-out ; dus in feite zijn er dat twee. Ik had het voorrecht deel uit te maken van de EMAC-delegatie naar Dublin, waar de Ierse minister van Financiën een uitstekende toespraak hield. Hij wees erop dat ondanks de sterke groei in Ierland zij de werkloosheid niet hebben kunnen verminderen. Het is dus mogelijk om aan de convergentiecriteria te voldoen en toch nog steeds met het basisprobleem van de werkloosheid te zitten. In Ierland is dat in sterke mate het geval. Het moet worden bezien als een op zichzelf staand iets, bijna los van al deze andere zaken.
Het is zeer duidelijk dat Frankrijk en Duitsland problemen zullen hebben om aan de criteria te voldoen en Italië nog meer, maar dit land laat zich hier zelfverzekerd over uit en België heeft problemen met één specifiek aspect, maar de Benelux-landen zullen zeker niet toetreden en België erbuiten laten. Contant wordt er op de datum gehamerd alsof het allemaal staat te gebeuren en toch is er een sfeer van slaapwandelen, heb ik de indruk, en van wishful thinking . Als je namelijk de criteria bekijkt, dan zullen daar waarschijnlijk maar heel weinig landen aan voldoen en de flexibiliteit waarvan sprake is lijkt niet groot genoeg te zijn - voor mij in elk geval niet - om de Economische en Monetaire Unie op 1 januari 1999 een feit te doen zijn.
Ik wil graag mijn steun te kennen geven voor paragraaf 6 van de ontwerp-resolutie en de nadruk op levenslange opleiding en het scheppen van nieuwe banen in nieuwe sectoren. Mijn spreektijd loopt af maar het debat dat onlangs in het Verenigd Koninkrijk gehouden is over het verlaten van de Europese Unie is zo'n schande en zo slecht voor het vertrouwen van de consument, dat ik vind dat ik daar ook gewag van moet maken.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer von Wogau dient een goed doel. De Interne Markt van de Europese Unie is immers geholpen met een monetair stelsel dat beoogt fluctuaties tussen de wisselkoersen van de Europese munteenheden te voorkomen. Met de rapporteur zijn wij van mening dat een Europees Monetair Stelsel "nieuwe stijl" daarvoor een goed hulpmiddel is. Terecht staat in de ontwerp-resolutie dat de basis voor monetaire stabiliteit wordt gelegd door een geloofwaardig economisch en budgettair beleid van de lid-staten. Stabiliteit wordt niet bewerkstelligd door de EMU of door een wisselkoersmechanisme.
Ik deel de verwachting, die de rapporteur uitspreekt in de toelichting, dat relatief weinig lid-staten van de Europese Unie in 1999 zullen participeren in de derde fase van de EMU. Veel lid-staten voldoen thans niet aan de toetredingscriteria. Daaronder zijn Frankrijk, Duitsland en Nederland. Op korte termijn lijkt daar weinig verandering in te komen. In paniek nemen sommige politici hun toevlucht tot pleidooien voor versoepeling van de criteria. Daarmee ondergraven ze de betrouwbaarheid van de Euro en leggen ze een monetaire tijdbom onder een nieuw wisselkoersmechanisme.
Intussen vraag ik me wel af wat voor zin het heeft om een muntunie te vormen van drie, hooguit vier lid-staten. De voordelen zullen dan nauwelijks opwegen tegen de kosten die de vorming van de EMU vergt. Een belangrijk praktisch bezwaar tegen een vroegtijdige vorming van een Monetaire Unie is dat deze een drempel opwerpt voor een snelle toetreding van Midden- en Oosteuropese landen. Het is beter om op een niet-geforceerde manier afstemming te realiseren van het economisch en monetair beleid van de huidige en toekomstige lidstaten van de Unie. Lid-staten dienen vooral zélf te werken aan waardevastheid en wisselkoersstabiliteit. Op die manier wordt de werking van de Interne Markt verbeterd en werpen we voor de toetreding van Midden- en Oosteuropese landen geen nodeloze drempels op.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag van de Commissie versterkt de overtuiging van hen die menen dat een stapsgewijze totstandbrenging van de monetaire unie volgens het vastgestelde tijdschema voor de gehele Unie en verschillende lid-staten negatieve gevolgen zal hebben. Het uiteenvallen van de Unie in een Europa met twee snelheden is voorgeprogrammeerd. Zelfs als die situatie slechts van voorbijgaande aard zou zijn, is dat in strijd met het streven naar economische en sociale harmonisatie. De voorwaarden voor een deelname van alle lid-staten aan de Euro zullen alleen kunnen worden vervuld als men de niet-deelnemende landen massale steun verleent ten laste van de door bezuinigingsmaatregelen verzwakte begrotingen van de landen die de criteria wel vervullen.
De door eenzijdige devaluaties veroorzaakte concurrentiedistorsies die op dit ogenblik de externe economische betrekkingen van een aantal lid-staten bemoeilijken, kunnen niet worden weggenomen als de landen met een zwakke munt buiten de monetaire unie blijven. Daarom vind ik het uiterst belangrijk dat wij zo snel mogelijk interventiemechanismen uitwerken om de speculatieve druk te neutraliseren.
In elk geval is dit verslag zeer vaag en algemeen en zegt het niets over het tijdstip waarop de algemene richtsnoeren voor de toekomstige wisselkoersverhoudingen tussen de deelnemende en de nog niet deelnemende landen zullen worden voorgesteld. Dit bevestigt nogmaals wat de burgers van vele landen vrezen, namelijk dat wegens de slechte economische situatie slechts weinige landen aan de stabiliteitscriteria zullen kunnen voldoen en dat de belangrijke kwestie van de stabilisatie van de wisselkoersen van de landen die aan de monetaire unie meedoen en de andere hooguit aan een eerste vluchtig onderzoek is onderworpen. Bovendien zullen de exportbedrijven en het toerisme van de landen met een sterke munt in dit duale Europa als gevolg van de op convergentie gerichte bezuinigingsmaatregelen grote nadelen blijven ondervinden.

van Velzen, W.G.
Voorzitter, minstens 18 miljoen werklozen in de statistieken, minstens 9 miljoen buiten de statistieken gehouden, de economische richtsnoeren zouden van deze werkelijkheid uit moeten gaan en op die problemen een antwoord moeten geven. Dat doen ze echter niet. Wederom is er sprake van eenzijdige, zeer monetairistische financiële adviezen met verwaarlozing van een actief structureel werkgelegenheidsbeleid waarvoor het Witboek-Delors en de Raad van Essen de basis legden.
Monetaire stabiliteit schept vertrouwen, maar monetaire rust, monetaire stabiliteit temidden van sociale onrust, mijnheer de voorzitter, bestaat niet. Het moment waarop we deze discussie voeren, is zeer belangrijk en vraagt om evenwichtiger richtsnoeren dan nu voor ons liggen.
In de eerste plaats moeten eind van dit jaar in Dublin de Essen-afspraken worden geconcretiseerd en minder vrijblijvend worden gemaakt door instrumenten en indicatoren.
In de tweede plaats moeten in Florence binnenkort de regeringsleiders richting geven aan een gezamenlijk Europees en actief werkgelegenheidsbeleid. De EMU bewijst dat coördinatie op Europees niveau, die lid-staten bindt, zijn vruchten afwerpt. In Florence moet dat ook gaan gelden voor de werkgelegenheid.
Een derde punt: op dit moment doet de Europese Commissie verwoede pogingen om in een vertrouwenspact de sociale partners afspraken te laten maken over een Europees werkgelegenheidsbeleid. Zo'n vertrouwenspact kan echter alleen dan functioneren als men in de brede economische richtsnoeren het eenzijdig geloof in de EMU verlaat en de basis legt voor afspraken van sociale partners, bijvoorbeeld om leer- en werkplaatsen te scheppen voor de miljoenen werkloze jongeren onder de 25.
Ten slotte, de onderhandelingen over de IGC gaan op dit moment over de vraag hoe evenwicht gecreëerd kan worden in het Verdrag tussen monetaire en structurele werkgelegenheidspolitiek. De verschuiving van lasten op arbeid naar energie en milieu, kan alleen Europees geschieden en de concurrentie tussen lid-staten vraagt om een gezamenlijk beleid. De brede economische richtlijnen zouden voor zo'n beleid de basis moeten leggen. Ik zie het niet. In het evenwichtig economische beleid waarvoor het Europees Parlement regelmatig heeft gepleit, past ook erkenning voor het economisch belang van het Europees sociaal model. Dit model is niet primair een kostenpost, maar vooral een krachtige stimulans van werkgelegenheid. Het handhaaft immers de koopkracht en de vraag, en creëert daarmee stabiliteit. Datzelfde geldt ook voor behoorlijke lonen die ook nog eens een keer een stimulans kunnen vormen voor voortgezette training en scholing.
Kortom, het economisch beleid inperken tot één markt en één munt is vragen om economische onmacht voor de Europese Unie en een voortdurende massa werkloosheid. Om die redenen, mijnheer de voorzitter, dienen deze economische richtsnoeren door Raad en Europese Commissie te worden bijgesteld en, wat mij betreft, te worden afgewezen.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik wil allereerst iets opmerken in verband met de algemene politieke richtsnoeren. Na wat er door de heer Donnelly is gezegd, zou ik het volgende willen ophelderen. Wij staan volledig achter de benadering van de Commissie die trouwens in hoge mate gebaseerd is op de gemeenschappelijke standpunten waarover binnen dit Parlement een consensus is bereikt.
Ofschoon wij ons ten zeerste bewust zijn van de financiële verplichtingen die de bewegingsvrijheid van de regeringen beknotten, betreurt onze fractie de wijzigingen die door de Raad zijn aangebracht op de voorstellen van de Commissie. Vandaar dat wij, in tegenstelling tot de socialistische fractie, bij het uitspreken van onze afkeuring de Commissie en de Raad niet over één kam scheren.
Wat het verslag-von Wogau betreft: de aanpassingen van de valutawisselkoersen van landen die tot dezelfde gemeenschappelijke markt behoren zijn altijd een kwestie van gemeenschappelijk belang geweest. Wat wil dat zeggen? Dat wil zeggen dat de staten op dit vlak niet meer kunnen doen wat zij willen. Deze bepaling is nu van toepassing en dat zal zij morgen nog altijd zijn; deze bepaling wordt letterlijk vermeld in het Verdrag van Rome en werd niet gewijzigd door het Verdrag van Maastricht en ik geloof niet dat zij door de toekomstige intergouvernementele conferentie gewijzigd zal worden.
Dat is logisch. Waarom? Omdat een aanpassing van de wisselkoersen die verder gaat dan een eenvoudig herstel van de koopkrachtpariteit concurrentievervalsend werkt met alle fnuikende gevolgen voor de werking van de interne markt van dien.
Nu hebben twee lid-staten weliswaar een opting out uit de Monetaire Unie weten te bedingen na alle moeizame onderhandelingen die hebben plaatsgevonden en ondanks het feit dat zulks totaal indruist tegen de verdragen, maar dat neemt niet weg dat zij dan ook maar meteen vrijgepleit zouden zijn van de verplichting tot gemeenschappelijk handelen in alles wat verband houdt met de herschikking van de wisselkoersen. En als men dan beweert dat men zich niet zal voegen naar een toekomstige gemeenschappelijke discipline met betrekking tot het valutabeleid ten opzichte van de euro, een discipline die volgens de democratische regels en overeenkomstig de verdragen tot stand zal komen, is dat onaanvaardbaar.
Als het nieuwe Europese monetaire stelsel met voldoende souplesse wordt uitgedacht, zoals onze rapporteur zo overtuigend beweert, zou Groot-Brittannië er geen ernstige bezwaren tegen moeten hebben om er deel van uit te maken. Het is dus verkeerd om dit land voortaan de kans te geven om naar eigen goeddunken te handelen, want daar is dat land nu al te sterk toe geneigd. Dat is dus de reden waarom wij, juist op dit punt, de mening van bepaalde collega's niet delen en waarom er een amendement is ingediend ter bevestiging van de voornaamste beginselen die altijd aan de basis hebben gelegen van de Europese eenwording.
Nog een laatste opmerking, mijnheer de Voorzitter, in verband met de "ins" en "outs" en de "pre-ins" en "ins" , om het helemaal in het nieuwe jargon uit te drukken. Het is duidelijk dat dat solidariteit vergt, dat hebben wij meerdere malen vastberaden gezegd. Maar deze solidariteit mag niet zover gaan, zoals bepaalde amendementen lijken te laten doorschemeren, dat zij de onafhankelijkheid van de Centrale Bank aan banden leggen en deze, met ingang van heden, voorwaarden opleggen of bakens uitzetten voor haar beleid ten aanzien van de rentevoeten.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, deze drie verslagen zwengelen een cruciaal debat aan aangezien het hier tegelijkertijd om de Economische en de Monetaire Unie gaat, over de invloed van de monetaire schommelingen op de interne markt en over het jaarlijks verslag van het Europees Monetair Instituut.
De ontwerp-resolutie vormt een belangrijke bijdrage aan de opbouw van het monetaire Europa. Het mechanisme dat het Europees Parlement heeft voorgesteld sluit nauw aan op het resultaat van de overwegingen van de Raad, dat uit de bus is gekomen tijdens de informele Ecofin-Raad te Verona en vervolgens tijdens de Top in Florence.
Het wisselkoersmechanisme is in feite onontbeerlijk om valutaschommelingen van de niet deelnemende landen te voorkomen en de interne markt te beschermen. In de resolutie wordt opnieuw terecht opgemerkt dat wij het boven alles moeten hebben van de convergentie-inspanningen en een goed economisch beleid in de lid-staten, maar dat er tevens steunvoorzieningen vereist zijn voor de bedreigde muntsoorten.
Toch heeft onze fractie een voorbehoud bij lid 4. Wij zijn inderdaad van mening dat de stabiliteit van de reële wisselkoersen beslist noodzakelijk is om oneigenlijke concurrentievoordelen te vermijden. De nominale stabiliteit vormt echter een sterke factor voor het doen teruglopen van de inflatie, is bevorderlijk voor de convergentie en sluit volledig aan bij het beginsel van het Europees monetair stelsel.
Teneinde valutaschommelingen in de toekomst te voorkomen, leggen wij opnieuw, net als in de resolutie, de nadruk op de noodzaak van een grotere convergentie en een versterking van het macro-economisch toezicht binnen de Unie. Het verslag is ook gekant tegen eventuele bijsturingsmaatregelen die tegen de regels van de interne markt indruisen en stelt specifieke steunmaatregelen voor het midden- en kleinbedrijf voor.
Nu we het toch over de bestrijding van monetaire schommelingen hebben, wil ik u eraan herinneren dat de Franse minister van Financiën zijn collega's van de Unie onlangs drie voorstellen heeft voorgelegd om buitensporige koersschommelingen te voorkomen. Deze voorstellen betreffen de bijstelling van de overschrijvingen uit hoofde van de structuurfondsen in functie van de ontwikkeling van de reële wisselkoersen, de invoering van een macro-economische voorwaarde die gekoppeld dient te worden aan de overschrijvingen uit hoofde van de structuurfondsen, in de trant van hetgeen binnen het Cohesiefonds bestaat, en de consolidering van de procedure van de algemene economische richtsnoeren.
Ter bestrijding van monetaire schommelingen stelt de tekst van de resolutie de juiste oplossing voor: een versterking van de macro-economische en de begrotingsdiscipline van de lid-staten om de convergentie van de economieën van de Unie te versterken en om te voorkomen dat er onevenwichten ontstaan die aanleiding kunnen geven tot financiële instabiliteit.
Na de inwerkingtreding van de derde fase van de EMU zal een gelijkaardige kwestie aan de orde zijn ten aanzien van de valuta van landen die nog geen deel uitmaken van de Monetaire Unie. De Raad van zijn kant heeft in dit opzicht reeds vooruitgang geboekt door, met uitzondering van het Verenigd Koninkrijk en Zweden, een voorstel voor een wisselkoersmechanisme goed te keuren dat gebaseerd is op het EMS. De technische voorwaarden zullen worden vastgelegd op de Top van Dublin, en daarmee zal dan worden tegemoetgekomen aan de zorg die in de ontwerp-resolutie tot uitdrukking is gebracht.
Onze fractie stelt zich daarentegen zeer terughoudend op ten aanzien van het voorstel om een heffing in te stellen op speculatieve transacties. Want hoe gaan wij een speculatieve transactie van een dekkingsoperatie onderscheiden? Hoe doeltreffend zal dit zijn in een wereld met een vrij kapitaalverkeer waarin transacties jegens de Europese deviezen op de financiële markten van Amerika en Azië kunnen worden verricht? Met andere woorden, waarom zouden wij Europa benadelen ten opzichte van de rest van de wereld, juist op een moment dat het beteugelen van de werkloosheid de grootste uitdaging voor de Unie vormt? Onder dit voorbehoud, mijnheer de Voorzitter, zal onze fractie elk van deze verslagen steunen.

De Voorzitter
Ik heb overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement zeven ontwerp-resoluties ontvangen.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, collega's, de invoering van de eenheidsmunt gaat met grote uitdagingen gepaard en de ervaring die tot nu toe is opgedaan bevat een aantal belangrijke lessen voor de wisselkoers als arrangement tussen de EMU-kernlanden. Wellicht ten overvloede wil ik nogmaals benadrukken dat ieder arrangement dat een beperking van de onderlinge wisselkoersen weet te bewerkstelligen beter is dan geen arrangement. De aanbevelingen van de collega's Gasóliba I Böhm en von Wogau dienen dan ook te worden opgevolgd maar, collega's, Voorzitter en Raad, los van het grote belang van de EMU waarvan mijn fractie denkt dat het werkgelegenheid zal scheppen, mogen wij de ogen niet sluiten voor de grote werkloosheid. Vele collega's hebben het al genoemd, 18 miljoen mensen zonder werk en nog vele vormen van verborgen werkloosheid. Wij kunnen niet achterover leunen en sinds ik in dit Parlement zit, hebben wij over dit punt een debat. Wij hebben een uitstekend verslag over werkgelegenheid, groei en concurrentievermogen, waar we nu al twee jaar over praten en dat niet wordt uitgevoerd. Het is met name de Raad die niet voldoende voortgang maakt met de aanbevelingen op het gebied van educatie en training, op het gebied van flexibilisering van de arbeidsmarkt, nieuwe werktijden, werktijdverkorting en vooral ook ten aanzien van de mogelijkheden die de fiscaliteit biedt: verschuiving van lasten op arbeid naar andere doelen.
Voorzitter, ik heb ook begrepen dat in het vertrouwenspact van de heer Santer, waar de heer Santer mee naar de Top van Florence gaat, de voorbeelden van de 17 domeinen waar werkgelegenheid geschapen zou kunnen worden, vooral in de regio's en in de steden zijn geschrapt, en ik zou van de Raad willen weten waarom al deze concrete voorbeelden, waaraan door het Parlement en de Commissie zo hard gewerkt wordt uiteindelijk niet in uitvoering komen.

Svensson
Mijnheer de Voorzitter, ondanks steeds grotere twijfel en kritiek blijft de leiding van de Unie halsstarrig vasthouden aan één dogmatische theorie en de invoering daarvan - een theorie die ieder raakvlak met de werkelijkheid mist. Wat zijn de gevolgen die wij allen kunnen zien? Dat zijn: onvermogen om een constructief conjunctuurbeleid te voeren, verwoesting van belangrijke infrastructuren in de samenleving, machteloosheid en cynisme tegenover de massale werkloosheid en de sociale crisis, capitulatie voor de ontwrichtende invloed van het speculatieve financieringskapitaal, en nu ten slotte ook het gevaar van een splitsing van de Unie.
Wat is de conclusie? De conclusie is dat het tijd wordt om een verouderde, dogmatische manier van denken op te geven en te kiezen voor een moderner, flexibeler en meer op de realiteit gerichte vorm van monetaire samenwerking en economisch beleid.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wat een spraakverwarringen en wat een ideeën sinds de goedkeuring van het Verdrag van Maastricht.
In 1992 werd ons beloofd dat alle leden van de Unie ten laatste op 1 januari 1999 zouden overschakelen op de gemeenschappelijke munt, onder voorbehoud van marginale afwijkingen. Wij stelden toen, dat dat een irrealistische visie was en wij verzochten in plaats daarvan om een hervorming van het Europees monetair stelsel, opdat het goed zou kunnen gaan functioneren. Heden worden de verantwoordelijken voor het project van de gemeenschappelijke munt ertoe gedwongen om op het laatste nippertje een vernieuwd monetair systeem op te hoesten om te vermijden dat de Unie in twee of meerdere groepen uiteenvalt. Bovendien worden zij verplicht de beker uit te drinken. Na van de daken te hebben geschreeuwd dat het EMS voorgoed dood en begraven was, worden zij ertoe verplicht dit uit zijn as te doen herrijzen. Na te hebben verkondigd dat de interne markt niet kon functioneren zonder gemeenschappelijke munt, worden zij er heden toe gedwongen om het tegendeel toe te geven.
Toch kan de huidige ontwikkeling, die weliswaar over het geheel genomen de goede kant opgaat, niet onze volle tevredenheid wegdragen, en daar zijn twee redenen voor. In de eerste plaats zal het vernieuwde EMS slechts van tijdelijke aard zijn, aangezien in theorie wordt vastgehouden aan het streven naar een gemeenschappelijke munt voor iedereen alsook, voor het moment, aan het convergentiebeleid. Welnu, dit beleid komt op ons bijna even onverstandig over als dat van de gelijktijdige overschakeling van alle leden. In feite gaat het uit van de stelling dat het binnen afzienbare tijd mogelijk zal zijn om in alle staten hetzelfde economisch beleid toe te passen, wat betekent dat de problemen, en dus ook onze samenlevingen, onder één noemer zullen worden geplaatst.
Dit alles komt op ons niet serieus over!
Als deze bureaucratische convergentie op al te strenge wijze op uiteenlopende maatschappijen wordt toegepast, kan dat wel eens negatieve gevolgen hebben of anders destabiliserend op het systeem werken.
Een tweede reden voor bedenkingen is dat het nieuwe systeem dat men aan het uitdenken is, nooit globaal is uitgedacht en evenmin democratisch is aanvaard door de nationale parlementen, in weerwil van het bestaan van de eerste contouren die we her en der in het Verdrag aantreffen. Maar het lijkt me moeilijk om disciplines op te leggen zonder dat die aanvaard zijn. Een dergelijke koerswijziging mag niet ongemerkt worden doorgevoerd. Vandaar dat wij het debat op een gegeven moment moeten heropenen volgens de vereiste vorm.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de directeur of mijnheer de president - ik weet het niet - van het Monetair Instituut, geachte commissaris, het verslag van Professor Pérez Royo - die het trouwens oneens is met onze collega Milton Friedman, de specialist op het gebied van monetaire vraagstukken, die deze gemeenschappelijke munt als zelfdoding omschrijft - het verslag van de heer Gasoliba en het verslag van de heer von Wogau doen ons wederom stilstaan bij het "theologische" en "teleologische" probleem van de gemeenschappelijke munt.
Allereerst het theologische probleem. Is God goedertieren? Is geld goedertieren? De Franse aardbeienproducenten zijn geneigd om te beweren dat de gemeenschappelijke munt goedertieren is gezien de devaluatie van de Spaanse peseta. Maar het ziet ernaar uit dat de Spaanse peseta en de Italiaanse lire, waar de Franse rundveehouders zoveel oog voor hebben, waarschijnlijk niet zullen meedoen aan de gemeenschappelijke munt, anders gezegd: de voordelen zijn enigszins bedrieglijk. Zelfs als de Vijftien meedoen aan de gemeenschappelijke munt, dan nog zal de dollar er niet aan meedoen noch de ondergewaardeerde muntsoorten van Zuid-Oost-Azië of de Marokkaanse munt, enz. De eenheidsmunt zal wellicht worden aangepast aan de Europese interne markt, maar het blijkt dat de interne markt steeds minder Europees wordt en steeds mondialer, wat overigens veroorzaakt wordt door het vrijhandelsbeleid van de Europese Commissie.
Een ander veel ernstiger probleem is dat geld niet meer dan een transportmiddel is dat de informatie over de economische situatie vervoert. Geld is de weerspiegeling van een economie, het is niet gelijk aan de economie, het is de slagschaduw van de economie. Het is het verhaal van Plato en de grot, het is de betekenaar en niet het betekende. Maar als men vijftien verschillende economieën dezelfde officiële monetaire schaduw wil opdringen, verplicht men deze vijftien economieën om achter hun officiële schaduw aan te gaan rennen. Welnu, als u achter uw schaduw probeert aan te hollen, zo leert de ervaring, raakt u op een zeker moment uitgeput en na verloop van tijd sterft u dan. In economisch jargon heet zoiets werkloosheid, bezuinigingen, recessie en betogers, zelfs in Duitsland.
Dat stelt ons voor het probleem van de oogmerken, van de teleologie. Een gemeenschappelijke munt, goed, maar waarvoor? Wat is het doel? Vandaar het teleologisch probleem. Wat is het uiteindelijk doel van Europa? Streeft het naar een gemeenschappelijke munt, één enkele Centrale Bank, één interne markt of naar welvaart, democratie en bloei? Mijnheer Lamfalussy, neemt u mij niet kwalijk, maar over democratie gesproken, in de artikels 107 tot 109 wordt gewag gemaakt van de directeur van de Europese Centrale Bank die "van niemand orders ontvangt" , en dat heeft meer weg van een oligarchie dan van een democratie. Dus zelfs als we ergens een parlementaire controle inlassen, zal dat ons niet ver brengen.
En als het einddoel welvaart is, welnu, beste collega Pérez Royo, de situatie van de landbouwers in Andalusië, Finland, en Frankrijk doet eerder denken aan een uitspraak van Jaurès: " Geld is het bloed der armen." Hoezeer en hoe goed hebben wij de ervaring uit de geschiedenis vergeten. Er heeft in Europa en de rest van de wereld al een gemeenschappelijke munt bestaan - de gouden munt. Die heeft de deflatie niet kunnen verijdelen. De grote Amerikaanse depressie is trouwens ontstaan in een periode met een vaste koers gekoppeld aan de gouden munt.
Ik weet, mijnheer de Silguy, dat ik u niet zal kunnen overtuigen, aangezien het een godsdienstig probleem is. Wij zullen tenminste stelling innemen ten opzichte van de catastrofes die dat met zich meebrengt. De markt, de wet van de markt, dat levert besmette meelsoorten.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wie wil dat de monetaire unie er komt, moet de werkloosheid in de Europese Unie bestrijden. Dat hebben zowel het Europees Monetair Instituut als de Commissie in het economisch jaarverslag telkens opnieuw onderstreept. Volgens mij is het echter onvoldoende dat wij voortdoen zoals wij nu bezig zijn. Wij hebben sterkere structuurpolitieke impulsen nodig. Daarom moeten de economische richtsnoeren inderdaad worden geheroriënteerd zoals het Europees Parlement dat vandaag wil. Dat is des te belangrijker daar wij meer optimisme en vertrouwen in de uitvoering van het project van de monetaire unie nodig hebben. Hoewel de werkzaamheden, zoals ook het Monetair Instituut vaststelt, gelukkig volgens plan verlopen, mag dit project niet door de ongeloofwaardigheid van de andere beleidsfactoren in het gedrang worden gebracht. Ik hoop dat het Europees Monetair Instituut het tijdschema verder blijft respecteren en dat de heer Lamfalussy ons kan garanderen dat het Monetair Instituut er in de herfst van dit jaar bij de controle van de convergentie voor zorgt dat wij weten of een meerderheid van de lid-staten de convergentiecriteria vervult en dat dus duidelijkheid wordt geschapen over de interpretatie en beoordelingsmarges en over de noodzaak van deelname aan een Europees wisselkoersmechanisme.
Het Europees Parlement heeft reeds in een vroeg stadium gezegd dat de munten van de landen die niet aan de Europese monetaire unie deelnemen door middel van een wisselkoersmechanisme aan de Euro moeten worden gekoppeld. Gelukkig zijn de monetaire instellingen en de Commissie en de Raad ondertussen tot dezelfde conclusie als het Europees Parlement gekomen.
Hoe moet dat mechanisme eruit zien? Wij hebben volgens mij een Europees systeem van solidariteit en stabiliteit nodig. Enerzijds moeten wij immers de munten die van de monetair unie geen deel uitmaken tegen speculatieve aanvallen beschermen, anderzijds moeten wij voorkomen dat de interne markt uiteenvalt. Vooral echter moeten de andere munten daarbij op onze steun en solidariteit kunnen rekenen om zo snel mogelijk tot de monetaire unie te kunnen toetreden. Zoals de laatste jaren is gebleken hebben wisselkoersturbulenties niet alleen een nadelige invloed op de economische groei, maar ook op de werkgelegenheid. Daarom is de totstandbrenging van een dergelijk wisselkoersmechanisme belangrijk om het project op geloofwaardige wijze te kunnen voortzetten.
Ik vind het zeer belangrijk dat het Europees Monetair Instituut die wisselkoersschommelingen verder onderzoekt en vooral de micro-economische effecten ervan nagaat. Die kunnen ons een veel duidelijker inzicht geven in wat in het bijzonder in 1995 in de verschillende sectoren en subsectoren is gebeurd en in de wijze waarop het vertrouwen van de economische actoren ook daardoor wordt aangetast. Tenslotte zijn op dit ogenblik niet de loonkosten doorslaggevend, maar wel de wisselkoersschommelingen en de transacties om zich daartegen te beschermen die immers de concurrentie op de interne markt vervalsen doordat de loonkosten per eenheid in de landen met een harde munt stijgen. De tijd is dan ook gekomen om een mechanisme uit te werken dat ervoor zorgt dat de munten die niet meteen aan de monetaire unie deelnemen later kunnen toetreden en dat de interne markt niet uiteenvalt. Dat mechanisme moet ervoor zorgen dat de Europese monetaire unie een verdere stap wordt naar de verdieping van de Unie en derhalve ook een zekere internationalisering van de markt.

Rusanen
Mijnheer de Voorzitter, de werkloosheid is momenteel in heel Europa een probleem. Alle lid-staten van de Europese Unie zoeken naar oplossingen hiervoor. Werkloosheid hoeft echter geen beletsel te zijn voor toetreding tot de EMU, want de EMU zorgt behalve voor een verbetering van het concurrentievermogen ook voor een vergroting van de vraag, wat een positieve invloed heeft op de werkgelegenheid. De EMU vermindert al te grote conjunctuurschommelingen, verlaagt de rente in vooral de kleine Europese landen en stimuleert de handel op de interne markt. Er is geen sluipweg om werkgelegenheid te bereiken en de werkgelegenheid wordt ook niet bevorderd met behulp van korte-termijnmaatregelen.
De economische en monetaire unie is de logische voortzetting van de interne markt, want alleen door middel van samenwerking en afstemming van het monetaire en economische beleid kan ten volle worden geprofiteerd van de voordelen die de interne markt biedt. Het is waar dat er onzekerheid heerst met betrekking tot het in het verdrag van Maastricht overeengekomen tijdschema voor invoering van de derde fase van de monetaire unie, wat veroorzaakt wordt door de economische problemen. Maar het uitstellen van de derde fase, alleen al het besluit tot uitstel, vertraagt het herstel van de Europese economie, houdt de rentestand hoog en veroorzaakt grote economische instabiliteit. Met behulp van de EMU-criteria en het voldoen aan die criteria kan juist stabiliteit worden gecreëerd. De invloed die door middel van het economisch beleid kan worden uitgeoefend op de wisselkoersen en de rentestand wordt minder, wat de voordelen van het niet toetreden tot de derde fase reduceert.
Het monetaire beleid na de derde fase van de EMU is een gemeenschappelijke zorg van alle EU-landen. Zowel binnen de monetaire unie als in de daarbuiten blijvende groep landen moet prijsstabilisatie een centrale doelstelling zijn. Het stelsel moet tevens de nog niet toegetreden landen helpen om later wel tot de EMU te kunnen toetreden, en het stelsel mag evenmin het functioneren van de interne markt belemmeren of de Europese centrale bank hinderen bij haar monetaire beleid. Om de steun voor de EMU te bevorderen, is het belangrijk dat de Commissie dit jaar al de spelregels vaststelt voor het wisselkoersregime in de buiten de EMU blijvende landen. Ik hoop dat de commissaris dit ter harte zal nemen en zo snel mogelijk maatregelen hiertoe zal nemen.
De standpunten van de rapporteurs inzake de huidige toestand van de EMU en de overschakeling naar de voorbereidende fase van de gezamenlijke munt zijn realistisch. Maar nog belangrijker dan het vastleggen van schommelende wisselkoersen in een Europees wisselkoersstelsel vind ik dat wordt voldaan aan de convergentiecriteria, omdat dat de geloofwaardigheid van het economisch beleid vergroot en betere mogelijkheden biedt voor het bewerkstelligen van zowel een stabiele monetaire economie als een stabiele economie in het algemeen.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, in april 1996 heeft het Europees Monetair Instituut zijn jaarverslag over 1995 gepubliceerd. Dit uitstekende document bevat een gedeelte waarin de economische en financiële omstandigheden in de Europese Unie gedetailleerd uiteengezet worden met inbegrip van de situatie zoals deze bestaat in de diverse lid-staten voor wat betreft de convergentiecriteria van Maastricht die nodig zijn voor een succesvolle tenuitvoerlegging van de Economische en Monetaire Unie.
Onze fractie wil herinneren aan de noodzaak dat uiteindelijk alle munten van de Europese Unie deel moeten uitmaken van het wisselkoersmechanisme als wij tenminste het correcte functioneren van de interne markt willen garanderen en de overgang naar de Economische en Monetaire Unie willen verzekeren. Het verslag van de heer Böhm, dat wij in het algemeen gesproken steunen, is verheugd over het verslag van het Europees Monetair Instituut en maakt gebruik van de hoofdbeginselen ervan, zijnde de noodzaak om het Verdrag te volgen in alle institutionele fases naar de overgang tot de derde fase van de Economische en Monetaire Unie; het verder nadenken over de wisselkoersbetrekkingen tussen de toekomstige Euro-zones en andere delen van de Unie; en blijven streven naar aanpassing van de overheidsschuld.
Onze fractie is van mening dat het verslag van het Instituut, net als de resolutie van de rapporteur, in de goede richting gaat, met één kleine uitzondering. In een van de overwegingen stelt de ontwerp-resolutie vast dat er enkele tegenstrijdigheden zijn tussen de verklaringen van het Europees Monetair Instituut en de Europese Commissie over de economische schommelingen die in 1995 zo duidelijk waren. De term is een beetje sterk en wij denken dat er een consensus is en dat de prognoses van de twee alleen verschillen in het respectieve belang dat wordt gehecht aan het rentepeil in 1994 en aan de monetaire schommelingen het eerste kwartaal van 1995, alsook aan de invloed daarvan op het vertrouwen van marktdeelnemers. In grote trekken is onze fractie verheugd over het verslag van de heer Perez Royo, dat de nadruk legt op de inspanningen op het vlak van convergentie en begrotingsdiscipline, die op zichzelf in staat zijn om monetaire schommelingen te voorkomen.
Wij menen dat het systeem van monetaire samenwerking niet alleen tot de bevoegdheid van de Commissie en het Europees Monetair Instituut behoren, maar ook tot die van respectievelijk de Raad, het Europees Monetair Instituut en de Commissie. Tegelijkertijd mag men niet vergeten dat de mogelijkheid van kleinere fluctuatiemarges niet de enige toevlucht van de betrokken lid-staten mag zijn en dat er ook een multilateraal kader ter beschikking moet staan van de ministers van Financiën, van de Europese centrale banken en van de centrale banken van landen die nog niet in het systeem zitten.

Kestelijn-Sierens
Voorzitter, collega's, namens mijn fractie wil ik specifiek iets zeggen over het verslag Pérez Royo. De liberale fractie stemt in met de grote lijnen van dit verslag, maar we nemen aanstoot aan paragraaf 4 waarin de rapporteur stelt dat een belasting op valutaspeculaties een bijdrage kan leveren om de wisselkoersen berekenbaar te houden. Onze fundamentele bezwaren zijn tweeërlei.
Ten eerste kan men zich vragen stellen omtrent de doeltreffendheid van zo'n belasting en ten tweede is het überhaupt niet wenselijk. Waarom kunnen we zo'n belasting niet invoeren? Omdat je die niet kan beperken tot valutamarktoperaties anders wijken de speculanten gewoon uit naar andere financiële transacties zoals afgeleide financiële produkten. Ten tweede omdat met de invoering ervan in Europa de kapitaalstromen zich eenvoudigweg verplaatsen naar landen als bijvoorbeeld Singapore en Hongkong: met andere woorden om ze te kunnen invoeren moet je ze uitbreiden tot alle financiële transacties en tot alle landen van de wereld. Zelfs indien wij er zouden in slagen om een valutaspeculatiebelasting in te voeren, dan nog is het zo dat ze in wezen niet wenselijk is. Ten eerste leidt zulk een taks tot minder liquide financiële markten, wat op zich kan zorgen voor grotere muntschommelingen. Ten tweede maakt ze ook kapitaal duurder. De belasting maakt geen onderscheid tussen echte speculaties en investeringen. Zowel handelskrediet als indekkingsoperaties die slaan op directe investeringen worden erdoor getroffen, en investeringen afremmen, collega's, kan toch onmogelijk onze bedoeling zijn. Ik vind het erg te moeten vaststellen dat het idee om valutamarktoperaties te belasten telkens weer ongeargumenteerd gelanceerd worden. Daarom zal ik ook samen met mijn liberale collega's tegen de bewuste paragraaf stemmen.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, nog een standpunt, nog een minuut. Om nog een keer duidelijk te maken dat de weg die men consensueel wil helemaal niet consensueel is. Hetgeen in Maastricht is besloten over de EMU en de eenheidsmunt is geen onaantastbaar acquis. Ook al omdat de realiteit heeft aangetoond dat de destijds uitgestippelde weg niet haalbaar is.
Een standpunt en een minuut om te herinneren aan werkloosheid en sociale degradatie en het aandeel dat de nominatieve criteria hierin hebben, die een beleid hebben doen opleggen terwijl tegelijk duidelijk werd dat deze criteria niet haalbaar zijn.
Maar op de totale inflexibiliteit met betrekking tot doelstellingen en willekeurige termijnen volgt wellicht een even laxistische en willekeurige flexibiliteit bij de interpretatie van de artikelen van het Verdrag om dat haalbaar te maken wat de naleving van de eerder gestelde en inflexibel toegepaste voorwaarden onmogelijk maakt.
Een standpunt en een minuut om er vooral op te wijzen dat het probleem ligt bij de daling van de vraag, de bevordering van investeringen, de noodzaak om speculatieve transacties te belasten en produktieve en werkgelegenheidsscheppende acties te bevorderen. De noodzaak van een ander economisch beleid, waarin de munt dienst doet als instrument en de verbetering van de sociale voorwaarden het doel is.

Belleré
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, geachte vertegenwoordigers van Commissie en Raad, sedert september 1992 hebben we verschillende devaluaties van nationale munten meegemaakt. Een van de munten die het meest onder vuur zijn genomen was de Italiaanse lire: ten opzichte van de Duitse mark heeft de lire zelfs een derde van haar waarde moeten inleveren, waardoor ze uit het Europees Monetair Stelsel moest treden. Vandaag de dag wordt er in Italië nergens anders over gepraat als dat op korte termijn de lire terug moet komen in het EMS.
Maar door deze prioriteitsstelling wordt naar mijn gevoel uit het oog verloren wat het eerste streven van de Italiaanse regering moet zijn, namelijk het terugdringen van het financieringstekort en dus een stabiel en rationeel fiscaal beleid waarmee de inflatie onder bedwang wordt gehouden, want die is in Italië nog behoorlijk hoog.
Ik ben dus wel een tikkeltje bezorgd, ook omdat ik mij kan vinden in de strekking van het verslag van de heer Fernando Pérez Royo: de devaluatie van de lire is te wijten aan speculaties en politieke wisselvalligheden. Nu hebben we een heel snel herstel van de lire op de Duitse mark meegemaakt, en juist omdat dat zo snel is gegaan, vind ik het allemaal nogal dubieus. Wat we hier nodig hebben, is transparantie! Een beleid van transparantie is heel nuttig, en ik geloof dan ook niet dat deze plotselinge revaluatie van de lire te wijten is aan het feit dat de markt nu ineens vertrouwen heeft in de stabiliteit van een regering die pas sinds twee maanden in het zadel zit. Ik vraag dus dat men eens serieus nagaat door welke factoren dit soort financiële schommelingen in beweging worden gezet, want dergelijke schommelingen komen zo met de regelmaat van de klok dat je op zijn minst lont gaat ruiken. Om nog even bij Italië te blijven: in een bepaalde periode hoefde in dat land maar een bericht uit te lekken dat deze of gene rechtbank een gerechtelijk onderzoek zou beginnen tegen een bepaald persoon om de lire omlaag te doen tuimelen. Steevast was dan de Italiaanse werkende bevolking het kind van de rekening, omdat hun koopkracht achteruitliep.
Ter afsluiting, mijnheer de Voorzitter, wilde ik pleiten voor gemeenschappelijke intenties, een gemeenschappelijk macro-economisch beleid, zodat men iets kan doen aan de economische en monetaire problemen die momenteel een paar lid-staten in hun greep houden, maar die morgen misschien wel andere landen treffen.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, ik juich het jaarverslag over 1995 van het Europees Monetair Instituut toe en wens voorts niet alleen de rapporteur van het Parlement, de heer Gasóliba i Böhm geluk te wensen, maar ook de voorzitter van het Europees Monetair Instituut, de heer Alexandre Lamfalussy, die onlangs heeft aangekondigd dat hij in 1997 met pensioen zal gaan. Dit betekent echter niet dat de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten akkoord gaat met alles wat in het verslag over 1995 uiteengezet is en trouwens ook niet met het commentaar van de rapporteur daarop. Op veel vlakken geeft het verslag een vage voorstelling van ideeën waaraan in het economisch jaarverslag van de Commissie, waarover het Parlement zich reeds heeft uitgesproken, grote ruchtbaarheid is gegeven.
Er komen echter enkele verschillen tussen deze twee momentopnames naar voren. Eigenaardig genoeg maakt de Economische en Monetaire Unie zelden gewag van het feit dat het wankele vertrouwen van de consument en de bedrijven een belangrijke factor is die bijdraagt tot de huidige en recente economische flauwte. Daardoor laat men achterwege om de nadruk te vestigen op de noodzaak voor actieve maatregelen, waaronder het oordeelkundig gebruik van het monetair beleid om het herstel van het vertrouwen van de consument en de bedrijven op te wekken. Anderzijds gaat het verslag van het Europees Monetair Instituut lichtvaardig heen over de starheid van de arbeidsmarkt en lijkt het de simplistische benadering te volgen dat flexibiliteit van de arbeidsmarkt gelijk staat met lagere lonen en slechtere arbeidsvoorwaarden voor de werknemers, in plaats van hun mobiliteit te bevorderen via opleiding, scholing en investeringen. Zo ook werd de twijfelachtige opmerking dat de percentages van de overheidsuitgaven veel te hoog waren, door de heer Lamfalussy slechts weifelend aangebracht, toen hij onlangs onder vuur werd genomen in de Subcommissie monetaire zaken van het Parlement.
Tot slot wordt in het verslag van het Europees Monetair Instituut nagelaten een beschuldigende vinger op te steken naar de starre monetaire beleidsmaatregelen die bepaalde nationale monetaire overheden aan de dag leggen en waarvan het effect in de reële economie zo schadelijk is geweest. In het verslag van het Parlement zijn amendementen opgenomen van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten die bepaalde van deze zonden door verzuim en door werken onderstrepen. Eveneens spreek ik mijn voldoening uit over het feit dat de toekomstige verslagen van het Europees Monetair Instituut gedetailleerdere analyses en evaluaties zullen bevatten van het effect van de wisselkoersschommelingen op de economie.
Ten tweede heeft de heer Lamfalussy beloofd dat hij en zijn opvolger bereid zijn om halfjaarlijkse verslagen uit te geven over het werk ter voorbereiding voor de Economische en Monetaire Unie van het Europees Monetair Instituut. Hierdoor zal het werk van het Europees Monetair Instituut doorzichtiger worden en dat zal voor ons allemaal een goede zaak zijn.
Mijnheer de Voorzitter, over een punt van orde. Elk betoog waarvan ik hier vanochtend getuige ben geweest is op de een af andere manier uitgelopen door uw incompetentie als voorzitter. Het is helemaal niet voldoende om de mensen ertoe aan te manen hun betogen in te korten. U zit de Vergadering voor namens het Parlement om de mensen de mond te snoeren als zij hun spreektijd overschrijden, omdat zij zo de democratische rechten van anderen schenden om in dit Parlement het woord te voeren. Wilt u alstublieft wakker worden en daar iets aan doen?

Peijs
Voorzitter, als iedereen zich aan de afspraken houdt, niet alleen in dit Parlement maar ook in de hele Economische en Monetaire Unie dan zullen wij die hebben in 1999. Niet alleen Europees gezinde politici geloven erin, maar ook de financiële markten blijken er al rekening mee te houden, getuige de convergentie van de lange termijnrente tussen Frankrijk en Duitsland. Nu de burger nog. Dat vertrouwen bij de burger zullen wij moeten verdienen met daden zoals respect voor de criteria en een adequate communicatie met die burger van nu tot 2002.
Mijn fractie gelooft in de munt. Laat dat duidelijk zijn. Er blijven op dit moment echter wel een aantal vragen liggen die ik graag aan de voorzitter van het Europees Monetair Instituut, de heer Lamfalussy, zou willen stellen. In het Verdrag is opgenomen dat uiterlijk voor de derde fase, uiterlijk dus voor 1 januari 1999 de centrale banken zich moeten hebben losgemaakt van de besluitvorming in regering en parlement. Tegelijkertijd zullen de instellingen van de ESCB, de Europese Centrale Bank en de centrale banken geen instructies meer mogen ontvangen. In de pers wordt dit vaak aangeduid als het zogenaamde zesde convergentiecriterium. Het merendeel van de nationale centrale banken voldoet nog niet aan de voorwaarden van autonomie. Er zijn te weinig vorderingen. Met name Finland, Griekenland, Ierland, Italië, Portugal en Zweden scoren slecht. Maar zelfs als een bank formeel autonoom wordt verklaard kan het nog geruime tijd duren voordat er zich een traditie heeft ontwikkeld van zelfstandige besluitvorming.
De onafhankelijkheid van de toekomstige Europese Centrale Bank is de basis waarop de voorzitter van de Europese Centrale Bank een reputatie van geloofwaardigheid kan bouwen. De Fransen zijn gisteren met een voorstel gekomen dat mogelijk zou kunnen uitwerken als de politieke tegenhanger van de centrale bank of juist zou gaan in de richting van een economische regering, zoals de heer Pérez Royo dat deze morgen beschreef.
Ik zou de heer Lamfalussy dan ook twee vragen willen stellen. Hoe denkt hij over de vorderingen van de centrale banken in de richting van onafhankelijkheid in het algemeen? En ziet hij het Franse voorstel als een inperking van de onafhankelijkheid van de Centrale Bank in het bijzonder? Ging de inperking van de onafhankelijkheid van de Centrale Bank ook uit van het zogenaamde stabiliteitpact van minister Waigel en van vergelijkbare voorstellen?
Verder een vraag over de blauwdruk die het EMI zou maken over de wijze van het toekomstig functioneren van de Europese Centrale Bank. Volgens het Verdrag moet deze blauwdruk eind dit jaar klaar zijn en steeds vaker wordt vernomen dat de Europese Centrale Bank waarschijnlijk een beleid zal gaan voeren van beheersing van de geldhoeveelheid. Dat was het systeem dat de Duitse centrale bank, de Bundesbank , hanteerde. Naar verluidt heeft die bank dat slechts in tien van de twintig jaar met succes gedaan. Wat is het argument om dit systeem van de Duitse bank over te nemen?
Een derde en laatste vraag: hoe schat de heer Lamfalussy de waarde van de toekomstige Euro ten opzichte van de Aziatische munten? De achtergrond van mijn vraag is de overtuiging dat in sommige gedeelten van de markt de Europese munten zijn overgewaardeerd ten opzichte van de Aziatische munten of omgekeerd. En wellicht dat een deel van onze werkloosheid daaruit voortkomt.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, gelukkig leven wij in een Gemeenschap waar het oorlogstuig dezer dagen eerder van economische dan van militaire aard is. Het is belangrijk dat wij de mogelijkheid aangrijpen om onze economieën op elkaar af te stemmen zodat wij toekomstige conflicten kunnen vermijden. Het lijkt wat op het verschil tussen kernfusie en kernsplitsing. Wij weten allemaal dat kernsplitsing een gevaarlijk proces is en zo is ook splitsing voor onze economieën zeer gevaarlijk. Maar als wij erin zouden slagen om het economisch equivalent van kernfusie te bereiken en onze economieën te doen fuseren, dan zouden de voordelen enorm zijn, zoals wij allemaal weten, en wij zouden dan heel wat meer economische energie produceren via een groei van de handel op ons continent en ook heel wat meer banen, wat nu net zo belangrijk is.
Ik maak deel uit van een traditie van een partij in Groot-Brittannië die altijd heeft geloofd in de volledige deelname van het Verenigd Koninkrijk aan de Economische en Monetaire Unie. Een van de eminente leden van mijn partij, de heer Roy Jenkins, indertijd voorzitter van de Commissie, was een van de belangrijkste voorstanders van het samengaan van munten. Ik ben er trots op dat ik tot die traditie behoor, dat ik kan ageren tegen het huidige regeringsbeleid en tegen de sfeer in mijn land.
De heer von Wogau heeft gezegd dat het wellicht beter zou zijn als het Verenigd Koninkrijk niet tot een gemeenschappelijke munt zou toetreden. Ik ben zo vrij daar anders over te denken. Ik pleit er in mijn land zeer sterk voor om juist wel tot een gemeenschappelijke munt toe te treden. Het is belangrijk voor ons, ongeacht het belang ervan voor de Europese Unie als geheel. Wij hebben op die Zwarte Woensdag in september 1992 meegemaakt hoe enorm de schade kan zijn die grote muntdevaluaties kunnen aanrichten.
In zijn verslag heeft de heer Pérez Royo het over de groei in het Italiaanse concurrentievermogen via korte termijn-devaluatie. Men kan ook kijken naar de groei van het concurrentievermogen in het Verenigd Koninkrijk en de schade die het heeft aangericht aan de Franse en Belgische economie. Ik ben het niet met hem eens dat wij een belasting moeten hebben op valutaspeculaties maar dit soort bewegingen moet wij wel echt zien te voorkomen.
En ter afronding, tegen mijn land zeg ik dat het logische gevolg van een opt-out van de gemeenschappelijke munt een lock-out is van de interne markt. Het is niet mogelijk dat landen samenleven in een interne markt met partners die zich het recht voorbehouden om zich over te geven aan concurrentiële devaluaties om op korte termijn voordeel te halen op hun buren. Als wij in een unie leven dan is het een unie waar solidariteit in dit soort zaken moet overheersen.

Speciale
Mijnheer de Voorzitter, dit debat duidt er naar onze mening op dat de economische richtsnoeren en vooral de politieke acties die tot nu toe zijn ondernomen, niet opgewassen blijken tegen de realiteit. Die realiteit is namelijk dat wij in een fase van economische vertraging zitten en met een onaanvaardbaar werkloosheidspeil geconfronteerd worden. Als dus in zo'n situatie de binnenmarkt niet versterkt wordt, als er geen nieuw investeringsklimaat komt, als men er niet voor zorgt dat er een doelmatig en actief arbeidsbeleid op tafel komt, dan kan deze vertraging een nieuwe fase van recessie inluiden en als zo'n situatie dan aan zou houden, komt de geloofwaardigheid van de voor ons liggende tijdschema's sterk in het nauw. Dit is een politiek probleem, geen technisch probleem. Hoe dichter wij bij de derde fase, bij de ene munt, komen - een fase waar wij absoluut aan vast moeten houden - des te duidelijker blijkt dat de Economische en Monetaire Unie maar half wordt uitgevoerd. Met name de Economische Unie is niet verder vooruit gekomen. Er bestaat vandaag de dag nog niet eens een economische regering in de notedop, van coördinatie tussen de lid-staten is geen sprake, die bestaat hooguit op papier, de grote richtsnoeren worden niet naar de praktijk toe vertaald, terwijl dat juist allemaal aspecten zijn die nader versterkt moeten worden, met natuurlijk als absolute prioriteit de strijd tegen de werkloosheid, zoals naar voren is gekomen tijdens de recente Driepartijenconferentie in Italië. Dat zijn de zaken waar het allemaal om draait!
Wij moeten duidelijk voor ogen houden dat bezuinigingen weliswaar broodnodig zijn, maar het is niet de bedoeling dat ze de ontwikkeling afknijpen. Hier zit de crux, maar naar mijn gevoel wordt dat niet ten volle ingezien, zoals blijkt uit besprekingen en documenten van de communautaire instellingen. Daarom vind ik het verkeerd de criteria van Maastricht nog verder te willen aanscherpen, zoals hier en daar gesuggereerd wordt. Het gaat er nu juist om dat men artikel 104C nog eens een keer aandachtig overleest, want daarin staat onder meer dat de overheidsinvesteringen gezuiverd moeten worden van de tekorten: daar wringt nu juist de schoen. Ik weet dat het moeilijk is overheidstekorten glad te strijken als er veel aan overheidsinvesteringen wordt gedaan, ik weet dat het moeilijk is de belastingdruk op arbeid te verminderen, zoals commissaris de Silguy zei, maar dat is nodig en daarom moet er coördinatie tussen de lid-staten komen.
Bovendien wilde ik er nog aan herinneren, zoals de voorzitter van de Commissie Santer terecht stelde in een recente verklaring, dat de Structuurfondsen volledig gebruikt moeten worden. Die fondsen zijn goed voor 170 miljoen ecu, ze zijn bestemd voor investeringen en werkgelegenheid. De Commissie en de Raad moeten zich daar meer op concentreren.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de economische richtsnoeren die nu worden behandeld, dragen het stempel van de voorbereidingen op de EMU en van het tragische feit dat het Europese model een toestand heeft geschapen met 18 miljoen werklozen en 50 miljoen maatschappelijk buitengeslotenen.
Het is duidelijk dat de nieuwe banen en de branches met toekomst niet van de grond komen in de huidige Unie. Ik ben ervan overtuigd dat de gezamenlijke inspanning voor economische stabiliteit en een gemeenschappelijke munt de belangrijkste bijdrage is die de EU kan leveren om betere omstandigheden te scheppen voor ons totale concurrentievermogen, voor groei en daardoor voor nieuwe banen.
Ook voor landen die vooralsnog niet gekwalificeerd zijn voor de EMU, heeft het proces al geleid tot een goede en in veel opzichten noodzakelijke omschakeling van hun economie. Want de tijd is hopelijk voorbij dat begrotingen maar konden expanderen en politici hun populariteit konden kopen door een onverantwoorde schuldoverheveling naar volgende generaties.
Een groot deel van de structurele herziening moet echter nog plaats vinden, en de uitvoering daarvan berust bijna uitsluitend bij de lid-staten. Het is de verantwoordelijkheid van de ECOFIN-leden en de ministers van de Top van Florence om te zorgen voor veranderingen in de respectieve nationale stelsels op het gebied van belastingen, sociale zekerheid, arbeidsmarkt en onderwijs, en er niet alleen over te praten. Het is zaak voor de Unie, en vooral voor ons in het Parlement, om ons te richten op dereguleringen en niet op nieuwe kostbare regelingen die de ontwikkeling tegenhouden.
Ik wil de nadruk leggen op de inhoud van de richtsnoeren, namelijk dat er behoefte bestaat om de uitgaven te verlagen, en dat belastingverhogingen geen bruikbare aanpak zijn, vooral met het oog op ons concurrentievermogen. Daarom een krachtig nee tegen hogere belastingen, Europese belastingen en vooral tegen de voorgestelde Tobin-belasting.
Snelle en eenvoudige oplossingen om de werkloosheid op te lossen bestaan niet. Maar wij zouden iets kunnen leren van de ervaringen van andere landen, liever dan te blijven hangen in inhoudsloze politieke formuleringen over vage gedachten inzake een werkgelegenheidsunie die volkomen zonder resultaat is gebleken, in ieder geval zoals ze in mijn land is uitgevoerd.
De oude structurele problemen in Europa mogen niet worden vergeten. Verzuimen van jaren moeten in een kort tijdsbestek worden goedgemaakt als wij onze welvaart willen behouden. En wij hebben het Witboek, de conclusies van Essen, deze richtsnoeren, dat wil zeggen dat de conclusies en de doelstellingen er liggen en dat de richting wordt aangegeven. Nu wil ik graag minder redevoeringen horen en meer concrete bewijzen zien dat het de leiders van de EU werkelijk ernst is met de doelstelling om de werkloosheid met de helft te verminderen.

Berès
De aanbevelingen over de algemene economische richtsnoeren van de Commissie aan de Raad zijn voor ons een bron van bezorgdheid. Zij lijken inderdaad overgedetermineerd te zijn door een strikt monetaire benadering, waar werkgelegenheid en groei slechts als saldi worden beschouwd.
Met een dergelijke benadering lopen wij ons hoofd tegen de muur. Kijk eens naar wat er in Duitsland gebeurt, maar ook in België of in Frankrijk. Er komt geen gemeenschappelijke munt zonder de instemming van de publieke opinie: het gaat niet om de munt zelf, de munt is drager van een belangrijke politieke dimensie, de munt is een element van het Europees burgerschap.
Bovendien laat de ervaring ons zien dat buitensporige afslankingen in een onderneming op lange termijn in feite contraproductief zijn want hierdoor wordt de sociale samenhang vernietigd terwijl iedereen het erover eens is dat dat een essentieel element is van het concurrentievermogen. Deze realiteit geldt eveneens op macroeconomisch vlak. Welnu, men houdt niet terdege rekening met de juiste waarde hiervan en ik vraag mij derhalve dan ook af wat commissaris de Silguy bedoelt met de door hem aanbevolen "behoorlijke" loonontwikkeling.
De heer Lamfalussy heeft ons in zijn inleidend betoog gezegd dat wij bereid zouden moeten zijn om de ernstige problemen waarmee wij worden geconfronteerd, aan te pakken. Dat is dan ook de reden waarom wij de economische richtsnoeren die de Raad en de Commissie hebben voorgesteld niet aannemen. De Raad moet namelijk de veertien grote infrastructuurprojecten die Jacques Delors heeft ingediend en waarom dit Parlement onophoudelijk heeft gevraagd, aanvaarden en financieren. Het structuurbeleid moet inzake werkgelegenheid duidelijk gericht zijn op verkorting van de arbeidstijd. Naast een monetaire orthodoxie is het eenvoudig bevestigen van een beleid inzake investeringen in infrastructuur en menselijke hulpbronnen niet voldoende. Er moet duidelijk worden gezegd hoe en met welke middelen.
Een opmerking over het verslag van onze collega Pérez Royo. Het voorstel voor een belasting op valutaspeculatie is essentieel voor het systeem dat wij willen invoeren. Op de volgende G7 moet Europa op dit vlak ook het voortouw nemen.
Kortom, wij zijn voorstander van de monetaire stabiliteit, maar het is onze politieke verantwoordelijkheid om de omstandigheden aan de kaak te stellen waaronder de Commissie en de Raad ons vragen deze doelstelling na te streven. De economische richtsnoeren van de Commissie zijn onaanvaardbaar. Nog verergerd door de Ecofin-Raad vertolken zij het afstand doen van onze uitvoerende macht ten opzichte van de monetaire autoriteit en leveren zij argumenten aan de tegenstanders van de gemeenschappelijke munt.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, welke boodschap hebben de Europeeërs voor de bijna achttien miljoen werklozen? Kunnen wij, in plaats van alleen maar ronkende verklaringen af te leggen, ook concrete problemen oplossen? Nieuwe werkgelegenheid op het gebied van de milieuzorg, de sociale dienstverlening en de informatie- en communicatietechnieken zijn onvoldoende. Gebakkelei over bevoegdheden brengt ons geen stap vooruit. Alleen met een combinatie van maatregelen op Europees niveau en op dat van de lid-staten kunnen wij echte resultaten boeken.
Het door de heer Santer voorgestelde vertrouwenspact voor de werkgelegenheid doet geen afbreuk aan de gerechtvaardigde subsidiariteit. Een hoofdstuk over de werkgelegenheid in het nieuwe EU-Verdrag creëert op zichzelf geen nieuwe werkgelegenheid, maar legt wel de basis voor een actief werkgelegenheidsbeleid. De Commissie moet de maatregelen van de lid-staten aanvullen maar mag zich niet in hun plaats stellen.
Het gaat dus niet om nieuwe, vele miljoenen kostende programma's, maar veeleer om de bundeling van door iedereen goedgekeurde middelen, zoals de structuurfondsen, om hun doeltreffendheid te verhogen. De Raad van Essen heeft met de vaststelling van vijf actieterreinen een eerste concrete stap gezet. De Raad van Madrid heeft dan beslist dat de verschillen tussen de regio's moeten verkleinen, ook om de langdurige werkloosheid te bestrijden. Onderzoek en ontwikkeling moeten krachtig worden bevorderd. Dat geldt ook voor het middenen kleinbedrijf, dat in Europa voor het grootste deel van de opleidingsplaatsen en banen zorgt. Wij hebben nood aan flexibele werktijden, meer investeringen in opleiding en bijscholing, opleiding tijdens de gehele duur van het leven en een stabiliteitsbeleid. Wij moeten vasthouden aan de convergentiecriteria en aan de derde fase van de economische en monetaire unie. Als harde munt zal de Euro tot een opleving van de investeringen en tot het creëren van nieuwe werkgelegenheid in Europa bijdragen.
De sociale markteconomie is en blijft het meest succesrijke geestelijke exportprodukt van Europa. De twee aspecten moeten echter met elkaar in overeenstemming zijn: het economische aspect vergt een verbetering van het concurrentievermogen en het sociale aspect mag in geen geval op non-actief worden gesteld. Wij hebben in Europa geen confrontatie- maar een consensusmodel. In dat klimaat passen de prijzenswaardige bondgenootschappen voor arbeid en de aandacht voor de belangen van de sociale partners.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met de aandacht van de Vergadering te vestigen op het Witboek van Delors, dat voor een blauwdruk moest zorgen om tegen het jaar 2000, 15 miljoen Europese burgers weer aan een baan te helpen. Een ambitieuze taak, dat zeker, maar wel iets dat wij naar mijn mening nog steeds zouden moeten nastreven. Tegelijkertijd is er in het Verdrag van Maastricht een tijdschema vastgelegd voor de monetaire unie en daar moeten wij ons aan houden. Tot voor kort wezen de groeiverwachtingen van zowel de Commissie als de OESO erop dat het nog steeds mogelijk was om die taak, te weten tegen het jaar 2000 miljoenen mensen weer aan het werk krijgen, tot een goed einde te brengen.
Wat mij zorgen baart is het feit dat die groeicijfers herzien zijn en de invloed die dit waarschijnlijk op de banen zal hebben. Ik ben bang dat die banen er niet zullen komen met die herziene cijfers die zo laag liggen. Wat wij nu echt nodig hebben zijn de maatregelen die uiteengezet zijn in de resolutie die binnenkort voor dit Parlement komt, zodat die banen ook gecreëerd worden. Op zichzelf zal een bescheiden groei er niet voor zorgen dat die banen er komen. Duidelijk is dat de verlaging van het aantal mensen dat inkomstenbelasting betaalt wegens de gestegen werkloosheid en het gestegen aantal mensen dat afhankelijk is van sociale uitkeringen, het bereiken van de doelstellingen inzake de overheidsschuld en het overheidstekort van de lidstaten in de Europese Unie, ernstig zal bemoeilijken. Ik vestig de aandacht van de leden vooral op de situatie in Duitsland. Alleen door de mensen weer aan het werk te krijgen, door de mensen belastingen te doen betalen, door de uitgaven op het stuk van de sociale zekerheid in hun geheel omlaag te brengen, zullen wij er pas in slagen om aan de criteria op het vlak van de overheidsschuld en het overheidstekort te voldoen en komen de banen en de gemeenschappelijke munt er vanzelf.
Wij weten dat groei op zichzelf geen banen creëert, maar zonder groei zullen die banen er zeker niet komen. Mijnheer Santer is naar ons gekomen met een pakket vertrouwenwekkende maatregelen dat op dit moment door velen beschouwd wordt als misbruik van vertrouwen. Wat wij nodig hebben zijn de maatregelen die uiteengezet zijn in onze resolutie, zodat er een reële groei komt en reële banen en dat zijn de dingen die wij in Europa zo verschrikkelijk hard nodig hebben.

García-Margallo y Marfil
Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig geluisterd naar de betogen van alle sprekers en vooral het betoog van commissaris de Silguy vond ik interessant. Ik ben het met de commissaris eens dat de invoering van de gemeenschappelijke munt niet mag leiden tot een breuk tussen de rijke en de arme landen van de Europese Unie, maar ik stel met droefenis vast dat deze verklaring niet erg coherent is - en ook niet in overeenstemming - met het voornemen dat de Franse regering te kennen heeft gegeven en dat de commissaris gedeeltelijk heeft overgenomen om in elk geval de mogelijkheid te onderzoeken om de communautaire subsidies in een gedevalueerde munt te betalen, en - wat erger is - de structuurfondsen afhankelijk te maken van de sanering van de overheidsfinanciën.
Afgezien van het feit dat deze twee maatregelen, en vooral de laatste, niet wettig zijn - ze passen niet in de filosofie van het Verdrag -, zijn ze ook duidelijk in strijd met de eerste verklaring. Het zou namelijk betekenen dat behalve dat de landen worden uitgesloten van de harde kern - wat op zich al een sanctie is - men daar nog nieuwe sancties aan zou toevoegen. Immers, de moeilijkheden van de in de eerste fase niet toetredende landen om toegang te krijgen tot de gemeenschappelijke markt nemen daardoor nog toe, en uiteindelijk betekent dit dat het verschil dan nog groter wordt en de breuk veroorzaakt wordt die de commissaris juist wil vermijden.
De Spaanse afvaardiging is het eens met een wisselkoersmechanisme dat de convergentie van de niettoetredende landen bevordert en bescherming biedt tegen druk van buitenaf aan de munten die niet in het systeem worden opgenomen. Maar sancties die de convergentie bemoeilijken en de toegang tot de gemeenschappelijke munt in de weg staan van de landen die in een eerste fase buiten het systeem blijven, kunnen en zullen wij ook niet steunen.

Metten
Voorzitter, economische groei is geen panacee voor alle problemen van de Europese Unie, maar voldoende groei is wel een absolute noodzaak om de twee belangrijkste doelstellingen van dit moment, werkgelegenheid en Economische Monetaire Unie te realiseren.
Het eerste wat we mogen verwachten van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, is dat het een route aangeeft om op korte termijn voldoende groei te realiseren. Het is dan ook ronduit verbijsterend dat noch de versie van de Commissie, noch die van de ECOFIN dat doet. Sterker nog, als de aanbevelingen in hun huidige versie strikt en gecoördineerd zouden worden nageleefd, dan wordt de al stagnerende groei nog verder afgeremd. Het voornaamste probleem lijkt te zijn dat Commissie en Raad leven in een eendimensionale aanbod-economische wereld waarin het begrip vraag tot een totaal taboe is verklaard. De effecten van de aanbevelingen in de globale richtsnoeren op de effectieve vraag, worden dan ook niet in ogenschouw genomen. De convergentieprogramma's van de lid-staten worden nog herzien en wat het cumulatieve effect van al de aan de neergaande economische ontwikkelingen aangepaste programma's zal zijn, weten we dus op z'n vroegst aan het eind van het jaar. Kennelijk is het besef dat 90 % van het bruto-nationaal produkt van de Unie binnen de Unie zelf wordt verdiend en slechts 10 % met externe handel, nog niet bij iedereen doorgedrongen. Als Commissie en Raad een aantal vraagdempende maatregelen aan alle lid-staten aanbevelen, waar moet de groei-impuls dan vandaan komen, die werkgelegenheid en de EMU moeten helpen realiseren? Van de 10 % van het Unie-BNP die we met export naar buiten de EU verdienen, in een context van strikt monetaire beleid, gericht op nog lagere inflatie, terwijl de BIB al voor deflatie waarschuwt? Door de flexibiliteit die in de EMUcriteria zitten te negeren, en alle lid-staten een onnodig extreem bezuinigingsprogramma op te leggen tegen de conjunctuur in? En door de lonen in alle lid-staten te matigen, zodat de binnenlandse koopkracht, en daarmee de binnen-Europese exportmogelijkheden nauwelijks meer groeien?
Voorzitter, als wij in onze gezamenlijke resolutie uitspreken dat de benadering van de Commissie en Raad onrealistisch en inadequaat is, dan hebben wij ons nog veel te vriendelijk uitgedrukt. Ze is gevaarlijk voor de Unie en dient daarom te worden afgewezen.

Rönnholm
Mijnheer de Voorzitter, we spreken hier over de voorzetting van ons gemeenschappelijke project, namelijk één Europese munt. Het vertrouwen van de Europese burgers in het nut van de EMU is een voorwaarde voor de verdere invoering ervan. De grote lid-staten spelen in dit opzicht een cruciale rol. Een goed voorbeeld van het hiervoor genoemde is de rentestand. Om er bijvoorbeeld voor te zorgen dat de rentestanden in Finland omlaag gaan, moet eerst de rente van de referentiemunt lager worden, ondanks dat Finland de laagste inflatie van Europa heeft.
In Finland wordt gediscussieerd over de toetreding tot het Europese wisselkoersmechanisme. Voordat toetreding aan de orde is, wil men zich er in Finland echter eerst van vergewissen dat de referentiemunt, de Duitse mark, niet wordt gebruikt om de nationale belangen van Duitsland na te streven, zoals dat gebeurde in het begin van de jaren '90, toen de Duitse centrale bank een onrealistisch hoog renteniveau in stand hield om te voorkomen dat er van de politieke verkiezingscampagnes inflatoire invloeden uitgingen op de waarde van de Duitse mark. Dit leidde toen tot de ineenstorting van het wisselkoersmechanisme, waardoor de zwakkeren getroffen werden in de vorm van een nog hogere werkloosheid.
In de discussie over de EMU wordt gesproken over onvermijdelijke bezuinigingen in de overheidssector. Met het oog op de voortgang van de EMU is het echter van belang dat dit niet verkeerd wordt begrepen. Onder publieke bezuinigingen moet niet worden verstaan dat iedereen bezuinigt. Integendeel. Vooral de particulieren die wel geld hebben, moeten investeren en ook consumeren. Dit stimuleert de publieke sector om een economisch evenwicht te vinden en zorgt voor meer werk, meer belastinginkomsten en verlaagt de kosten die de werkloosheid met zich meebrengt.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, mijnheer de Voorzitter van het Europees Monetair Instituut, geachte collega's, ik zou mijn aandacht willen toespitsen op een van de vele punten die we hier bespreken, met name een punt dat nogal belangrijk is en waar het succes van de eenheidsmunt misschien wel van afhangt. Het betreft meer bepaald de relaties tussen de landen binnen en buiten de eerste groep die de eenheidsmunt toepast.
We bespreken hier een uitstekend verslag en we moeten de heer von Wogau feliciteren voor de ruime geest waarmee hij te werk gegaan is. In deze discussie blijven echter nog enkele punten onduidelijk, en ik zou deze even willen opsommen.
Ten eerste zullen de landen die niet tot de eerste groep behoren, te maken krijgen met een verslechtering van de voorwaarden uit het Verdrag, omdat er in ruime mate sprake is van het stabiliteitsakkoord dat ook als het Waigel-akkoord gekend is. Het Waigel-akkoord houdt een verslechtering in en heeft geen zin als het tussen leden van de eerste groep overeengekomen wordt. Wat telt is dat het een verslechtering inhoudt en dat het de zaken veel moeilijker zal maken voor de groep landen die volgen.
Kortom, ik meen echter dat het belangrijkste wat ons in deze kwestie moet bezighouden, de positie is van de Europese Centrale Bank, die de munten van de landen die niet deelnemen zal steunen wanneer ze risico lopen, maar dit enkel, zoals ons gezegd werd, voor zover de stabiliteit van de Euro niet in het gedrang komt. En dat is natuurlijk heel terecht. Niemand zou immers de stabiliteit van de Euro in zijn beginfase in gevaar willen brengen en ze opofferen aan de stabiliteit van de munten die voorlopig niet meedoen. Er is echter geen reden dat het zo ver komt, want elke interventie van de Centrale Bank ter ondersteuning van een munt kan "gesteriliseerd" worden. Het is een kwestie van een rechtvaardige verdeling van de rentekosten, van de rentewijziging die hiervoor nodig is, om de economie van de lid-staten die niet meedoen niet overdreven te belasten. Ik zou de Commissie en het Europees Monetair Instituut dan ook willen vragen hiermee rekening te houden.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, drie dagen voor de Top van Florence heeft het Europees Parlement zich moeten uitspreken over de economische situatie van de Unie en over de economische en sociale vooruitzichten. Wij hadden hiervoor alleen het middel van mondelinge vragen en in dit kader heb ik dan ook in twee minuten - ja, inderdaad, welgeteld twee minuten - mijn ontevredenheid tot uitdrukking mogen brengen over de te liberale orthodoxie van de Commissie en de Raad. Een streng begrotingsbeleid, bestrijding van de inflatie, flexibiliteit van het werk, en steeds meer concurrentie, zijn niet de echte en goede methoden om Europa uit haar huidige diepe crisis te halen. Ik wil op deze crisis wijzen want het gaat om 18 miljoen werklozen, 50 miljoen armen, een te zwakke binnenlandse vraag, een gebrek aan vertrouwen, steeds lagere investeringen en te hoge rentetarieven. Deze methoden zijn duidelijk mislukt.
Voor de Franse socialisten moet de economische groei daarentegen worden bevorderd door een verlaging van de rentetarieven, door de strijd tegen een praktisch onbestaande inflatie te staken, door de winsten om te buigen in investeringen zodat er arbeidsplaatsen worden geschapen, door een herstelbeleid ten uitvoer te leggen op basis van het Witboek van Jacques Delors en door het verkorten van de arbeidstijd om een betere verdeling te krijgen voor de burgers. En tot slot moet de intergouvernementele conferentie een sociale en vooral politieke dimensie aan Europa geven.
Het economische Europa, dat weldra een gemeenschappelijke munt zal hebben, dient waarlijk politiek te worden bestuurd door een regering. Dit is ongetwijfeld een thema voor een ander debat, maar het ontbreken van een politiek Europa is vast en zeker debet aan de huidige slechte economische en sociale resultaten in de Unie, slechte resultaten die de Unie in de publieke opinie alleen maar zwartmaken.

Lamfalussy
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb aandachtig naar uw betogen geluisterd. Ik heb veel geleerd. Vanzelfsprekend kan ik niet op elke aan mij gestelde vraag antwoorden. Ik wil echter in het kort iets zeggen over het EMS-II en de werkloosheid, twee thema's die in bijna alle betogen aan bod zijn gekomen.
Wat EMS-II betreft wil ik bevestigen wat de heer de Silguy reeds heeft gezegd: het gaat hier niet om een enkel doel, maar om een tweeledig doel. Enerzijds moet er voor gezorgd worden dat de interne markt behoorlijk kan functioneren. Anderzijds moet de weg afgebakend worden voor diegenen die voorlopig niet deelnemen, zodat zij aansluiting kunnen vinden bij de eerste ploeg. Iedereen kampt met dezelfde vraag. Waarom hopen dat het EMS-II dit tweeledige doel kan bereiken, terwijl zelf het eerste EMS in 1992-1993 een ernstige crisis heeft doorgemaakt?
Mijn antwoord is eenvoudig: ja, wij hebben hoop en hier hebben wij een aantal redenen voor. De eerste reden: laten wij de crises van 1992-1993 niet verwarren met de ineenstorting van het EMS. Het EMS is niet ineengestort, het heeft wel lelijke klappen ondergaan. Maar zij die in het EMS zijn gebleven hebben duidelijk minder koersschommelingen gekend dan degenen die niet in het EMS zaten. Mijn tweede opmerking: wij kunnen lessen trekken uit de opgedane ervaring en het project dat momenteel wordt bestudeerd, en dat voor het eind van dit jaar gerijpt zal zijn, beantwoordt op ieder vlak aan de gebreken van het EMS in 1992-1993. Mijn derde opmerking: het convergentieproces verloopt oneindig veel beter dan tijdens de crises van 19921993. Mijn vierde opmerking: er wordt altijd gesproken over de gevaren van asymmetrische schokken. We hebben er inderdaad een gehad, namelijk de Duitse hereniging. Dat zijn geen terugkerende fenomenen, althans, dat hoop ik.
Bovendien schuilde het gevaar in het verleden niet zozeer in de asymmetrische aard van de schokken, maar eerder in de asymmetrische aard van de reacties, met name de politieke reacties. Denkt u maar aan de ongecontroleerde reacties op de schokken voorafgaand aan de oliecrisis in de jaren zeventig.
Vanwege al deze redenen heb ik er vertrouwen in dat het EMS-II behoorlijk zal kunnen functioneren. Ik benadruk echter een fundamenteel punt, namelijk dat het EMS-II slechts een overgangsfase is of een tijdelijke oplossing biedt en dat de definitieve oplossing voor de monetaire instabiliteit in de Monetaire Unie ligt. Derhalve kan het EMS-II de Monetaire Unie ook niet vervangen.
Tot slot wil ik het nog kort hebben over de werkloosheid. In al mijn betogen is altijd naar voren gekomen dat het zoeken naar een oplossing voor de werkloosheid van kapitaal belang is. Ik heb mijn bezorgdheid inzake de werkloosheid nooit onder stoelen of banken gestoken en zal dit ook nooit doen. Maar ik wil u wel waarschuwen tegen de verleiding, die ik hier en daar op systematische wijze heb vastgesteld, om een verband te leggen tussen de voorbereidende werkzaamheden voor de Monetaire Unie, ja zelfs de Monetaire Unie op zich, en de stijging van de werkloosheid.
Ook al bestaat deze verleiding, ben ik van mening dat u hierdoor wordt misleid, want deze verleiding komt niet overeen met de historische werkelijkheid. De stijging van de werkloosheid, die een sterke ontwikkeling volgt, is in de jaren 1970 in Europa begonnen, tijdens de oliecrisis. Aan het eind van de jaren zeventig is de stijging in omvang toegenomen en aan het begin van de jaren tachtig is deze nog versneld. Dat wil zeggen op een tijdstip waarop nog geen sprake was van een Monetaire Unie. En het zou nog een hele tijd duren voordat er de onderhandelingen van Maastricht waren. Mijns inziens moeten wij dit probleem dan ook analyseren zoals het zich voordoet, in zijn volle omvang, en mogen wij geen verband leggen dat te makkelijk is en dat te makkelijk kan worden uitgebuit.

De Voorzitter
De heer Cox heeft het woord gevraagd, maar aangezien thans de stemmingen op de agenda staan, wilde ik hem vragen het heel kort te houden en alleen iets te zeggen over Reglementskwesties. Ik moet namelijk nog het woord geven aan de heer Macciotta namens de Raad en de heer de Silguy namens de Commissie.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, u bent mij al voor geweest; ik wilde namelijk een vraag stellen over de orde. Ik ben blij dat de heer Lamfalussy zijn slotopmerkingen heeft gemaakt maar ik moet er wel op aandringen dat de Vergadering ook de andere instellingen te horen krijgt. Wij hebben directe vragen gesteld en voordat wij gaan stemmen dienen wij daarop een direct antwoord te krijgen.

Macciotta
Mijnheer de Voorzitter, het is niet zo gemakkelijk te antwoorden op alle afzonderlijke op- en aanmerkingen. Ik zal me dus maar concentreren op een paar algemene beschouwingen. Dat worden dan allereerst beschouwingen van institutionele aard. Het staat buiten kijf dat in de relatie tussen de verschillende Europese instellingen thans nog een objectieve moeilijkheid overeind blijft, die de nodige spanningen kan teweegbrengen en op termijn de integratie in de weg staat: ik doel op het gebrek aan communicatie, dat dreigt te ontaarden in een gebrek aan participatie en democratie. Men zal toch moeten zoeken naar een of andere manier om het Europees Parlement, maar eigenlijk ook de nationale parlementen, te betrekken bij de besluitvormingsprocessen van de Europese Gemeenschap. Dit is geen kwestie van stilistische concessie, maar van reële noodzaak, en het is in ieders belang daarop te reageren met de geijkte institutionele wijzigingen, welke overigens ook al binnen het aandachtsveld van de Intergouvernementele Conferentie liggen.
Afgezien hiervan wilde ik een paar inhoudelijke overwegingen ten beste geven. Mede dankzij de totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie zullen de noodzakelijke voorwaarden gecreëerd worden om de economische en maatschappelijke ontwikkeling van Europa een nieuwe impuls te geven. De Unie wordt hierdoor competitiever dan de andere grote regio's van economische samenwerking in de wereld en daarom zal mede door die Economische en Monetaire Unie een plaatsje ingeruimd worden voor banenschepping. Om deze gang naar de EMU op besluitvaardige en geloofwaardige wijze te kunnen maken, is het niet meer dan logisch dat als prioritair doel wordt gesteld een geleidelijke afbouw van de werkloosheid. In dit verband wilde ik tegen de heer Martinez zeggen dat het geen zin heeft als een land niet meedoet aan de stabiliteit der wisselkoersen, zoals Italië al aan den lijve heeft ondervonden. Het is niet zo dat Italië een beleid van concurrerende devaluatie heeft bedreven. Wel is het land in 1992 en tussen 1994 en 1995 in een plotselinge instabiliteit gekieperd waar het thans maar met grote moeite uit overeindkrabbelt. Hoe dan ook, op zich is een stabiel macro-economisch kader niet voldoende om nieuwe werkkansen te scheppen. Wil men het werkloosheidspeil naar een aanvaardbaar niveau terugdringen, dan moeten er op groter schaal structurele interventies gepleegd worden, om een betere functionering van de markt te krijgen, met name van de arbeidsmarkt. Maar daarbij dient wel beseft te worden dat van bepaalde banden en objectieven gewoon niets op af te dingen valt. Dat geldt in de eerste plaats voor het model van sociale bescherming dat, zoals ik straks al zei, het keurmerk van Europa is. Uiteraard moet dat in bescherming genomen worden, maar gezien de gewijzigde samenstelling van de Europese bevolking qua leeftijdsklasse en beroepsopleiding, is dit model wel aan een reparatiebeurt toe. Het moet doelmatiger worden en een eerlijker verdeelsleutel krijgen.
In de tweede plaats moet er meer geïnvesteerd worden in menselijk kapitaal, want dat is de voornaamste rijkdom van ons continent. Daarvoor moeten de onderwijssystemen versterkt en verbeterd worden, alsmede de beroepsopleiding. In de derde plaats zijn er specifieke maatregelen nodig ten behoeve van de minder bedeelde categorieën, dus jongeren, vrouwen, langdurige werklozen. Die moeten geholpen worden bij het, al dan niet opnieuw, insteken op de arbeidsmarkt.
Werkgelegenheid is een prioriteit voor de Europese Unie. De Europese Raad van Florence van het komende weekeinde zal zich voornamelijk op dat probleem concentreren. Getracht zal worden de strategie van de strijd tegen de werkloosheid, waarvan de grote lijnen al in de vorige Europese Raden zijn uitgestippeld, te beginnen bij die van Essen, concreter en doelmatiger te maken. De Driepartijenconferentie, die in de afgelopen week door het Italiaanse voorzitterschap in Rome is gehouden, heeft getoond dat onder de verschillende maatschappelijke geledingen consensus bestaat inzake de grote lijnen van die strategie. Die consensus moet nu een groter draagvlak krijgen, want anders krijg je geen doortastende werkloosheidsbestrijding van de grond. Uitbreiding van die consensus via samenspraak en overleg ligt eveneens aan de grondslag van het vertrouwenspact voor de arbeid dat de heer Santer heeft gelanceerd.
Wij zijn ervan overtuigd dat het de Europese Raad van Florence zal lukken een nieuwe impuls te geven aan de strategie van werkloosheidsbestrijding, en wij geloven ook dat, als die strategie vastberaden wordt uitgevoerd, dit snel zal voeren tot concrete resultaten. Een macro-economisch beleid gericht op een stabiele anti-inflatoire groei staat niet haaks op het doel van verhoging van de werkgelegenheid, maar is juist een onontbeerlijk uitgangspunt om dat doel te bereiken. Daarom moet men tevens in alle lid-staten zoeken naar een geschikt fiscaal beleid om de belastingdruk op het inkomen uit werk te verminderen. Dit is een wens die ook in de loop van deze bespreking te beluisteren viel. Overigens is dit heus niet in tegenspraak met wat in de resolutie van de Raad wordt geëist, namelijk om vooralsnog de algehele belastingdruk niet te verminderen. Het gaat hier immers om een doelgerichte herverdeling van de belastingdruk.
Wij hebben ons een moeilijk doel gesteld dat een collectieve inspanning op alle niveaus vergt, maar wij komen er hoe dan ook niet onderuit. De toekomst van de Europese Unie staat of valt met het bereiken van dat doel!

De Voorzitter
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad. Thans krijgt het woord commissaris de Silguy, die namens de Commissie zal spreken.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, ik vlei mij niet met de gedachte in enkele minuten te kunnen antwoorden op de gestelde vragen. Ik wil echter wel twee opmerkingen maken, een over de munt en een over de werkloosheid.
Over de gemeenschappelijke munt wil ik zeggen: " Laten wij alle twijfels en misverstanden uit de weg ruimen" . De euro zal op 1 januari 1999 het licht zien, daarover bestaat geen twijfel. Het debat heeft sinds enkele weken, ja enkele maanden, overigens een andere wending genomen in de Europese opinie. Vandaag de dag gaat het niet meer om de vraag of de euro goed of slecht is, en of de euro wel of niet wordt ingevoerd. Nu gaat het erom te weten hoe wij ons erop moeten voorbereiden om er allen zoveel mogelijk voordeel bij te hebben.
Ter voorbereiding op de euro moeten de convergentiecriteria natuurlijk worden nageleefd - wij hebben het hier hedenmorgen uitvoerig over gehad. Ook moet er een tweede Europees Monetair Systeem worden ingesteld. Wat dat aangaat verwijs ik naar hetgeen de voorzitter van het Europees Monetair Instituut zojuist heeft gezegd en wil ik de heer García antwoorden dat de Commissie nooit heeft gezegd dat zij de structuurfondsen zal gebruiken voor het naleven van de macro-economische criteria. De Commissie heeft alleen gezegd dat zij zou ingaan op een positief verzoek van verscheidene lid-staten om een studie hierover te maken, en dat is heel wat anders.
Om zich voor te bereiden moet er eveneens - en dit is volgens mij van essentieel belang - een stabiliteitspact worden opgesteld. Het is namelijk zinloos om op de grote dag klaar te zijn als wij voor het overige niet bekwaam zijn om gedragslijnen vast te stellen, om lijnen voor "een goed beheer" vast te stellen voor de hele periode van de Monetaire Unie. Ik voeg eraan toe dat er derhalve een geloofwaardig beleid moet worden gevoerd dat ook sociaal aanvaardbaar is. Deze twee punten zijn bijzonder belangrijk.
Ter voorbereiding op de euro moeten wij ook een juridische regeling uitwerken. Het betreffende voorstel van de Commissie zal spoedig aan u worden voorgelegd. Dit punt is van essentieel belang om de juridische zekerheid te waarborgen waarom de economische actoren, de ondernemingen en de markten in het algemeen ons verzoeken.
En tot slot - en hierbij beantwoord ik veel van de vragen die vanmorgen zijn gesteld -, moeten wij in nauwe samenwerking met uw Vergadering ook de publieke opinie overtuigen van de noodzaak van de euro. Wij moeten het publiek eveneens psychologisch voorbereiden op de verandering en het publiek geruststellen inzake deze overgang. Zoals u ziet wacht ons nog een grote taak tot aan de invoering van de euro. Deze taak is echter ook inspirerend aangezien het nu om de voorbereiding gaat en niet alleen meer om de twijfels en vragen.
Mijn tweede opmerking gaat over de werkgelegenheid. De werkgelegenheid moet al onze energie mobiliseren. Omdat werkgelegenheid de prioriteit van ons beleid is, moet werkgelegenheid ook onze belangrijkste zorg zijn. Op het moment dat de Commissie haar algemene economische richtsnoeren heeft voorgelegd, heb ik u erop gewezen dat deze op een drieledige basis steunen: groei, stabiliteit en werkgelegenheid. Deze drie elementen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en moeten dit ook blijven. Om die reden ben ik verbaasd over de kritiek op de voorstellen van de Commissie inzake de algemene economische richtsnoeren, want deze kritiek zet mij ertoe aan om te denken dat inflatie en tekorten het alternatief zijn, maar naar mijn weten hebben noch inflatie, noch overheidstekorten ooit voor werkgelegenheid gezorgd. Ik zou zelfs zeggen dat als tekorten banen scheppen, dat Europa vandaag de dag dan waarschijnlijk een overschot aan arbeidsplaatsen zou hebben.
Ook wat de euro betreft, moeten er een aantal misverstanden uit de weg worden geruimd. De euro betekent minder werkloosheid, gewoonweg omdat de euro de sanering van de overheidsfinanciën veronderstelt en ik wijs u erop dat er momenteel 40 tot 50 % van de besparingen van de huishoudens dienen voor het financieren van onze overheidstekorten. Dit geld zou beter worden gebruikt voor investeringen en het steunen van de consumptie, waardoor weer arbeidsplaatsen geschapen zouden worden. De euro betekent echter ook het eind van de monetaire schommelingen en ik moet zeggen dat ik eveneens de bezorgdheid deel die vanmorgen zo duidelijk tot uiting is gebracht. Ik wijs u erop dat de koersschommelingen in 1995 Europa 0, 5 % groei hebben gekost en anderhalf miljoen arbeidsplaatsen. Ook in dat opzicht zal de euro een positieve invloed hebben op onze werkloosheidsproblemen.
Ik ben mij ervan bewust dat ook al is de euro een noodzakelijke voorwaarde, dat de euro nog niet voldoende is, en dat deze voorwaarde moet worden aangevuld. Daarin schuilt ook het belang van het structuurbeleid dat moet worden gevoerd. Dit structuurbeleid is echter vóór alles de taak en verantwoordelijkheid van de lid-staten. Europa moet hier echter wel de drijfveer zijn. De voorstellen van voorzitter Santer gaan in die richting en zullen in Florence worden besproken.
Ik wil nog snel drie punten benadrukken die volgens mij van belang zijn en die een antwoord geven op de vragen die deze morgen zijn gesteld. Een van de voorstellen van het Santer-pact is het gebruiken van het potentieel van de interne markt, hetgeen met name gebeurt via de versterking van het concurrentievermogen van onze kleine en middelgrote ondernemingen. Ook is er het voorstel voor een versterking van de grote infrastructuurprojecten en harerzijds benadrukt de Commissie de noodzaak om de transeuropese netwerken tot stand te brengen want het is ontoelaatbaar dat, vier jaar na de besluiten van Essen, de voorhanden zijnde middelen hiervoor nog niet zijn vrijgemaakt. Tot slot wordt de noodzaak vermeld om de werkgelegenheidstelsels te hervormen. Ook al is dit hoofdzakelijk de plicht van de lid-staten, dan kan Europa ook daar weer een nuttige drijfveer zijn.
Onze actie is dan ook coherent, globaal en gefundeerd, en een vastberaden steun zal de voorwaarde zijn voor de terugkeer van het vertrouwen en dus ook de terugkeer van de groei.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 12.00 uur plaats.

Stemming
Desama
Mevrouw de Voorzitter, aangezien de Vergadering amendement 1 heeft verworpen - zoals men overigens kon verwachten -, wil ik mij tot al mijn collega's in de plenaire vergadering richten en hen vragen om dan toch tenminste amendement 5 te steunen dat de Fractie Unie voor Europa heeft ingediend. Ondanks alles zullen wij dan toch een zekere wil van het Parlement tot uitdrukking kunnen brengen om de richting te volgen die de heer Macartney wenst.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, als rapporteur wil ik opmerken hoe teleurgesteld ik ben met de stemming over amendement 1 en ik denk dat deze Vergadering reden heeft om zich daarover te schamen. Maar laat ons dan tenminste amendement 5 goedkeuren, waarin het woord "aanzienlijk" wordt toegevoegd. Het heeft dan wel geen rechtskracht, maar laat ons het er tenminste in zetten. Ik steun dus amendement 5 hoewel het veel zwakker is en deze Vergadering heeft zich zojuist echt belachelijk gemaakt.
(De Voorzitter verklaart het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt te zijn goedgekeurd)

Cornelissen
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een opmerking over de volgorde van stemming. Het lijkt mij logisch de twee amendementen van de Commissie vervoer en toerisme, 59 en 60, in stemming te brengen vóór 64 en 65, gelet op de inhoud en gelet op het feit dat ze naar de opvatting van de Commissie vervoer en toerisme verdergaand zijn.
Mevrouw de Voorzitter, mag ik alle collega's die vinden dat er een oplossing voor de files moet worden gevonden, vragen nog eens goed naar deze amendementen 59 en 60 te kijken.

Desama
Mevrouw de Voorzitter, de amendementen van de Commissie vervoer en toerisme gaan beslist niet verder dan de andere, want zij gaan zelfs uit van de aanvankelijke tekst van de Commissie.
(Bij opeenvolgende stemmingen neemt het Parlement de twee wetgevingsresoluties aan)

Gasòliba i Böhm
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde de leden van de commissie juist bedanken voor hun steun tijdens de opstelling van dit verslag en in het bijzonder voor de verrijking die de debatten in de commissie mij hebben gebracht.
Ik ben van mening dat er gelijktijdig voor het verslag en het amendement gestemd kan worden, aangezien er geen andere amendementen zijn, maar ik wil de volgende technische opmerking toevoegen. In de commissie hebben wij een amendement van mevrouw Randzio-Plath aanvaard over punt 10, maar wij hebben per ongeluk het tweede gedeelte - over de rol van het Europees Monetair Instituut - buiten beschouwing gelaten.
Er moet dus gezamenlijk over het verslag en het amendement worden gestemd, maar niet over het tweede gedeelte van het amendement.
In het Spaans luidt dit ongeveer als volgt:
" onderstreept de noodzaak van een evenwichtige combinatie van beleidsmaatregelen met de monetaire autoriteiten" .
Het is derhalve niet noodzakelijk om over het tweede gedeelte te stemmen.

Thyssen
Voorzitter, ik vind dat wij doorgaans voortreffelijk bediend worden door onze vertaaldiensten, maar ik zou toch vragen dat de Nederlandse versie van het verslag van collega Gasòliba nog eens geverifieerd wordt. Daar komen met name vier vertaalfouten in voor en dat gaat telkens op dezelfde verkeerde wortel terug. Fiscal policy dat wordt vertaald door fiscaal beleid in plaats van door begrotingsbeleid. Fiscal consolidation dat wordt tot driemaal toe foutief vertaald als fiscale consolidatie. Het is een fout die niet de eerste keer voorkomt, Voorzitter, dus ik wil vragen om niet alleen dit verslag daarop te controleren maar de vertaaldienst in het algemeen erop te wijzen, zodat zij weten dat fiscal in het Engels naar twee verschillende dingen vertaald kan worden in het Nederlands.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Thyssen. Wij zullen dit niet alleen corrigeren, maar wij zullen er ook voor zorgen dat deze fouten niet opnieuw worden gemaakt.
(Aangezien geen enkel lid bezwaar heeft tegen het indienen van het mondeling amendement, brengt de Voorzitter dit in stemming)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Ahern
Dit is een uitstekend verslag waarin wordt voorgesteld om echt iets concreets te doen aan de hand van het plan voor energie-efficiëntie dat, door de CO2 -emissies te helpen verlagen, meteen ook de klimaatverandering aanpakt.
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement steunt alle amendementen die de rapporteur heeft ingediend en ik ben het met de heer Macartney eens dat het schandelijk is wanneer dit Parlement geen directe en concrete actie kan nemen over een simpele en duidelijke zaak als energiebesparing.
Verslag-Linkohr
Holm
Ik kan er niet achter staan dat de EU een heleboel geld besteedt aan wetenschappelijk onderzoek dat niet in overeenstemming is met de voorstellen van de Groene Fractie. Dat betreft bijvoorbeeld het onderzoek op het gebied van de vliegtuigindustrie, waar uit de tekst blijkt dat het vliegverkeer de volgende 15 jaar zal verdubbelen. Vliegtuigen zijn geen milieuvriendelijk vervoermiddel. Er moeten daarentegen grotere bedragen besteed worden aan onderzoek binnen de HST-industrie. Deze zijn wel in het voorstel opgenomen, maar ik wil deze bedragen beduidend verhogen.
Er zijn echter ook veel gebieden en doelstellingen waar ik achter sta en desbetreffende amendementen steun ik dan ook, o.a. de verlaging van de subsidie voor de veiligheid van kernsplijting met 10 miljoen ecu. De ervaring wijst helaas uit dat deze gelden gebruikt worden om met kernenergie door te gaan, en o.a. in de OostEuropese landen de schijn wekken dat kernenergie veilig is. Kernenergie is niet veilig en wij moeten in plaats daarvan gelden investeren in duurzame energiebronnen, om zo van kernenergie af te komen.
Ik stem tegen de amendementen 50 en 51, aangezien deze amendementen de geldstroom voor Euratom niet stopzetten. De amendementen 55 tot 57 steun ik, aangezien de Euratomgelden daarin gaan naar subsidie voor duurzame energiebronnen.

Malerba
Met de kans die zich thans voordoet in de vorm van de herfinanciering van het Vierde Kaderprogramma heeft commissaris Cresson ervoor gezorgd dat het politieke oogmerk van het Europees onderzoek, namelijk integratie en cohesie, nieuwe doeleinden onder zich krijgt, te weten:
opvijzelen van de internationale concurrentiepositie van het Europese bedrijfsleven; - leesbaarheid van de onderzoeksthema's voor de Europese burgers; - federatie van nationale en communautaire inspanningen.De drie thema's waaraan rapporteur Linkohr heeft vastgehouden zijn zonder meer goed. Maar afgezien van de afzonderlijke thema's en prioriteiten die een ieder erop nahoudt, geloof ik dat het Parlement van deze - overigens te korte - bespreking zou moeten profiteren om de Commissie een vroegtijdig signaal te zenden omtrent de toekomstige opzet van het Vijfde Kaderprogramma. Wat mijzelf betreft, ik wilde suggereren dat men dan een verdere stap vooruit zal moeten maken door een percentage van de begroting uit te trekken voor technologische hoogvliegers, de zogeheten challenge led projects .
De kenmerken van een challenge led project zijn:
de risico's die aan zo'n project verbonden zijn, liggen zo hoog dat er op nationaal niveau geen sprake is van uitvoerbaarheid; - het project kan aanleiding geven tot een multidisciplinaire dynamiek en internationale samenwerking (en Europa heeft er op dit vlak belang bij met één stem te spreken); - het project vormt een reële technologische uitdaging en als er successen worden geboekt, dan zijn de economische of maatschappelijke voordelen niet mis (zogeheten breakthrough ).Een challenge led project is geen project van integratie van bestaande technologieën. Voorbeelden van technologische uitdagingen zijn, maar dit zijn dus maar voorbeelden:
de magnetisch zwevende trein of de supergeleidende elektrische kabel; - de superefficiënte batterij (alle technieken van vernieuwbare energiebronnen kampen met batterijbeperkingen); - entstoffen ter voorkoming van ziektes; dit kan een ruïnering voor de grote farmaceutische bedrijven zijn, maar er moeten wel forse investeringen op tafel komen.Hier in dit Parlement en in de Commissie zou men onverwijld moeten beginnen na te denken over de belangrijkste technologische uitdagingen. Door de thema's of het thema te kiezen, zou men in het bestek van het Vijfde Kaderprogramma een speciaal Europees budget daarvoor moeten vrijmaken dat tegen de situatie is opgewassen en garanties biedt voor haalbaarheid en Europese profilering van het specifieke programma. De Commissie moet zich niet laten meeslepen door gemakzucht en alleen maar dat doen waar ze voor is uitgerust en waar ze goed in is... Als wij gelijke tred willen houden met de innovatie, dan moeten wij bereid zijn om voortdurend nieuwe ideeën naar voren te schuiven.
Intussen heten wij de task forces van harte welkom!

Vaz da Silva
De financiële versterking van het vierde kaderprogramma op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling dat in 1994 van start is gegaan, is van levensbelang voor het concurrentievermogen van Europa op voorwaarde dat de acties worden geëvalueerd.
Ik wijs er echter op dat het O&O-gebied bijzonder gevoelig ligt voor landen als Portugal.
Door het begrip task force in te voeren, dat overigens interessant is op principieel vlak, verstoort de Commissie enigszins het evenwicht dat was bereikt met de definitie van het vierde kaderprogramma. Door te wedden op grote projecten voor toegepast onderzoek loopt zij het risico een aanslag te plegen op de samenhang, doordat het de minder ontwikkelde landen onmogelijk wordt gemaakt de door hun gewenste en voor het welzijn van de Unie noodzakelijke actieve rol te spelen.
Het is noodzakelijk dat alle lid-staten een stem in het kapittel hebben bij de definitie van de toekomstige task forces, maar het is evenzeer belangrijk dat men rekening blijft houden met de al vastgestelde prioriteiten van het vierde programma.
Ik stem in met het voorstel van de rapporteur om prioriteiten te concentreren en met de nadruk die wordt gelegd op fundamentele gebieden als daar zijn educatieve multimedia en watervoorraden.
Educatieve multimedia is het perfecte paard van Troje voor de bevestiging van de Europese identiteit en de Europese Unie moet dit als zodanig behandelen en daaruit de voor de hand liggende conclusies trekken.
De invoering van het nieuwe onderzoekgebied over mijnen krijgt mijn volledige instemming. Ik ken het probleem goed, aangezien zij in zustergebieden van Portugal - Angola en Mozambique - een plaag vormen die ontelbare levens blijven eisen onder de jongste generaties van deze Portugeessprekende landen, die de toekomst van onze samenleving zoveel te bieden hebben.
Ik steun de amendementen inzake prioriteit aan multimedia, maar onderstreep dat alleen de door de cultuurcommissie voorgestelde begrotingsuitbreiding deze operationeel kan maken. Ik steun alle wijzigingen die betrekking hebben op de concentratie van prioriteiten, het amendement inzake mijnen en het amendement waarin wordt aangespoord tot betere en permanente betrekkingen tussen de diensten.

Wolf
Voor ons, groenen, is een centraal element van elk op de toekomst gericht economisch beleid de doeltreffende bevordering van het onderzoek. Daarbij mogen wij ons niet door cyclische bezuinigingsdrang van de wijs laten brengen maar moeten wij eerder anticyclisch de basis voor toekomstige ontwikkelingen en vooruitgang leggen wanneer de conjunctuurcyclus aangeeft dat de ingevoerde innovaties geen effect meer sorteren.
Daarom vinden wij het zeer jammer dat de voorgestelde verhoging van de middelen voor het vierde kaderprogramma inzake onderzoek - dat wij zullen ondersteunen telkens als wij daartoe de gelegenheid hebben - eens te meer onlosmakelijk verbonden is met voor ons onaanvaardbare keuzen die de toekomst belasten en blokkeren in plaats van nieuwe perspectieven te openen. Ik denk dan aan de middelen voor Euratom, voor het fusie-onderzoek en voor de ruimtevaart, die pas over vijftig jaar eventueel iets kunnen opleveren, maar ook aan de eenzijdige aandacht voor de onderzoeksactiviteit van de grote bedrijven en de onverantwoorde toespitsing op het biotechnologisch onderzoek zonder dat men de risico's daarvan beheerst.
Wij vinden dat jammer en vragen dat het Parlement voor desbetreffende besluiten in de toekomst een procedure vindt die het ons en ook anderen mogelijk maakt onze inhoudelijke kritiek op passende wijze te formuleren zonder daarom het gehele EU-beleid op het gebied van het onderzoek te moeten afwijzen.
Verslag-Sindal
Le Rachinel
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, dit verslag beoogt hoofdzakelijk het zeevervoer soepeler en aantrekkelijker te maken. Het is inderdaad van belang om aan deze transportmodus een ruimere plaats toe te bedelen zodat de andere transportmodi kunnen worden ontlast.
Tijdens de behandeling van dit verslag kwamen echter verschillende problemen en gebreken aan het licht, in het bijzonder op het vlak van de milieubescherming en de veiligheidsnormen. Voor het korte-afstandsvervoer over zee zijn de vaartuigen inderdaad bijzonder klein en verouderd.
Het gaat er momenteel om deze realiteit in aanmerking te nemen zodat het korte-afstandszeevervoer een transportmodus wordt die milieuvriendelijk is en geen gevaren oplevert.

Howitt
Mevrouw de Voorzitter, ik wil bij de becommentariëring van het verslag-Sindal vooral mijn grote voldoening te kennen geven over de plannen om 30 tot 40 % van het handelsvolume tussen GrootBrittannië en Spanje dat over de weg vervoerd wordt, over te hevelen naar het kustvervoer. Het is een goede zaak voor het milieu; onze wegen worden verlost van 0, 6 miljoen ton goederen en het zal zes keer zo efficiënt zijn inzake energiegebruik en verlaging van CO2 -emissies.
Ik wil er bij de Commissie vooral voor pleiten om ervoor te zorgen dat de haven van Tilbury in mijn kiesdistrict een centrale plaats zal innemen in deze nieuwe toegenomen handelsactiviteiten. Het is een haven die dichtbij Londen ligt en dichtbij de grote vervoernetwerken van het zuidoosten van Engeland naar de rest van het Verenigd Koninkrijk. Het heeft een ongeëvenaarde reeks flexibele faciliteiten. Onlangs heeft de haven een snelle, dagelijkse containerservice naar Rotterdam aangekondigd. Het heeft de mogelijkheden om van dit toegenomen handelsverkeer te profiteren en ik verzoek de Commissie ervoor te willen zorgen dat dit ook inderdaad gebeurt.

Langenhagen
Na maanden intensief werk ligt het verslag van de heer Sindal ons Parlement ter goedkeuring voor. Ondanks enige kritiek wil ik de heer Sindal namens mijn fractie met zijn verslag feliciteren.
De intensivering van de kustvaart kan positieve gevolgen hebben voor de economie en de werkgelegenheid in de kustregio's van de Europese Unie, vooral in de meest benadeelde daarvan.
De onontbeerlijke modernisering van de vloten zal de Europese scheepsbouw nieuwe impulsen geven en aldus in de kustregio's werkgelegenheid in stand houden of zelfs creëren.-Voorts kan ook het overslagvolume toenemen, wat zowel de kleine en middelgrote als de grote zeehavens ten goede zal komen.-Ten slotte komt de intensivering van de kustvaart vooral de kleine en middelgrote ondernemingen in de sector van het zeevervoer ten goede. Bij het vrachtvervoer zijn vooral kleine scheepvaartmaatschappijen betrokken en bovendien is een groot deel van de bemanningen aan boord van onder EU-vlaggen varende schepen in de kustvaart actief.Het verslag van de heer Sindal erkent dat de intensivering van de kustvaart een krachtige modernisering van de vloot, de havens en hun verbindingen met hun achterland vergt. Daarnaast pleit het verslag voor een in het algemeen prijzenswaardige vrije concurrentie maar ook tegen het verlenen van zowel directe als indirecte steun.
Althans voor mijn collega's die in de Commissie regionaal beleid actief aan het advies over het verslag van de heer Sindal hebben meegewerkt, is dat min of meer in strijd met de reële situatie in vele kustregio's.
Daarom had de Commissie vervoer en toerisme zich intensiever moeten bezighouden met de voorstellen die daarover destijds met de ruime instemming van de Fractie van de Europese Volkspartij en met de steun van de sociaal-democraten zijn aangenomen.
Ik zou de aanwezige leden dan ook de volgende drie vragen willen stellen. Kunnen de welvarende en benadeelde kustregio's of de grote en kleine havens met gelijke kansen tegen elkaar concurreren?
Kunnen de budgettaire mogelijkheden voor de onontbeerlijke modernisering op het niveau van de lid-staten of regionale en lokale besturen, bij voorbeeld van regio's van doelstelling 1, werkelijk met die van de welvarender regio's worden vergeleken?
Heeft men er rekening mee gehouden dat de kustvaart, zoals blijkt uit de studies ter voorbereiding van het document over de ruimtelijke ordening "Europa 2000 +" , voor de regionale planning en ruimtelijke ordening in de Atlantische Boog en in het Middellandse-Zeegebied belangrijke ontwikkelingsperspectieven biedt. Met die verschillen en uiteenlopende startvoorwaarden op ruimtelijk gebied moet voortaan in het kader van het vervoersbeleid meer rekening worden gehouden. De economische en sociale cohesie is immers een van de basisdoelstellingen van de Europese Unie die in het kader van alle communautaire beleidsvormen moet worden nagestreefd en over de betekenis waarvan ook bij de fracties van dit Parlement een ruime consensus bestaat.
Ten slotte nog iets over twee andere dingen die het coherente Europees vervoersbeleid, dat de meeste fracties vragen, in de hand hadden gewerkt.
Het zou de "veiligheid op zee" en de bescherming van de ecologisch belangrijke levens- en economische ruimte van de kustgebieden hebben bevorderd als men op dat terrein op specifieke onderzoeks- en opleidingsmaatregelen had aangedrongen. Nieuwe en veilige scheepstypes, het gebruik daarvan, maar ook de logistieke ondersteuning vanwege de havens op het gebied van de navigatie vergen hier begeleidende maatregelen.-Ten slotte is het in het licht van de huidige bemiddelingsprocedure over de "transeuropese vervoersnetwerken" merkwaardig dat in de ontwerp-resolutie niet nogmaals wordt aangedrongen op de door het Parlement gevraagde opname van de kustvaart in de TEN-richtsnoeren.
Theonas
De zeevaart, en de kustvaart in het bijzonder, is geruime tijd verstoken gebleven van de aandacht die hij eigenlijk had moeten krijgen van de Europese Unie en de Lid-staten, vooral onder druk van de grote monopoliebelangen die in de eerste plaats zijn geïnteresseerd in de ontwikkeling van het wegvervoer.
De ontwikkeling van de kustvaart via de verbetering van de infrastructuur en de havens, hun aansluiting op de andere transportwijzen met het oog op vlot gecombineerd vervoer over zee en land, de vernieuwing van de vloot en het behoud van een hoog veiligheidspeil zouden evenwel moeten leiden tot de valorisatie van de belangrijke vergelijkende voordelen van zeevervoer, tot een daling van de transportkosten en een toename van de over zee vervoerde vracht en het aantal passagiers, en vooral tot een beperking van de vervuiling veroorzaakt door het wegvervoer.
Het voortdurend toenemende vrachtvolume dat zich heel snel ontwikkelt ten gevolge van de interne markt en de akkoorden van de Wereldhandelsorganisatie, dwingt ons tot een andere aanpak van het vervoer, waarbij de prioriteit uitgaat naar de kust- en zeevaart die veel efficiënter zijn en terzelfdertijd ook veel minder energie verbruiken per vervoerde ton per kilometer.
De bevordering van het zeevervoer en van de kustvaart in het bijzonder zal een enorm gunstige invloed hebben op de meer afgelegen kust- en eilandgebieden in de Europese Unie, en meer bepaald op gebieden zoals Griekenland die gekenmerkt worden door duizenden eilanden en kilometer kustlijn; vandaag de dag lijden deze onder het gebrek aan infrastructuur en regelmatige verbindingen, onder de onmogelijkheid om productieve activiteiten te ontwikkelen en bevoorraad te worden omdat de kosten voor het vervoer van producten gestaag toegenomen zijn.
Tegelijkertijd zullen de ontwikkeling van deze vervoertak, de vernieuwing van de vloot en de naleving van de strengste veiligheidsnormen voor de werknemers, de passagiers en de vracht, de gevolgen verzachten van de crisis in de communautaire scheepsbouw en scheepsreparatie, in het bijzonder in de minder ontwikkelde afgelegen landen zoals Griekenland.
Er dient in het bijzonder vermeld te worden dat het absoluut noodzakelijk is de sociale rechten van de zeelui te vrijwaren en uit te breiden, de veiligheids- en gezondheidsnormen, de bezoldigingen en de arbeidsvoorwaarden te verbeteren, hun leven tegen ongevallen te beschermen en hun rechten inzake sociale zekerheid en pensioen veilig te stellen.
De ruimste ontwikkeling van de kustvaart vergt een concrete nationale planning in het kader van een wereldwijde organisatie op het vlak van nationaal vervoer, de aanleg van de nodige infrastructuur, een mechanisme van economische stimuli en tegenmaatregelen, en het nemen van administratieve en regelgevende maatregelen, die samen het geschikte klimaat zouden moeten scheppen om investeringen om te buigen in de richting van de kustvaart.
Jammer genoeg kan een dergelijk beleid niet gerealiseerd worden omdat de Unie niet terugkomt op en geen nieuw onderzoek verricht naar haar huidige richtlijn - die afgeschaft moet worden - inzake de vrijmaking van de cabotage, die de ontwikkeling van de kustvaart niet alleen niet versterkt, maar ook gevaren inhoudt voor een verslechtering van de bestaande dienstverlening en voor het ontstaan van nieuwe problemen, in het bijzonder voor de eilandgebieden en verder afgelegen gebieden in de Unie.
De ontwikkeling van de nationale planningen moet ook een ruimere Europese planning mogelijk maken voor de ontwikkeling van de kustvaart en de valorisatie ervan ten gunste van de ontwikkeling, de bescherming en de stijging van de werkgelegenheid in de sector, voor de ontwikkeling van de eiland- en kustgebieden, en voor de bescherming van het leefmilieu.

Van Dijk
De Groenen hebben voor de resolutie van het verslag-Sindal gestemd. Kustvaart is immers een vorm van vervoer die ten opzichte van het wegvervoer en vervoer door de lucht zeer weinig energie gebruikt en daarmee minder schadelijk is voor het milieu. Met de geografische gesteldheid van Europa, met haar vele kusten zou deze vorm van vervoer veel meer gebruikt kunnen en moeten worden. Daarom blijft het onbegrijpelijk dat de kustvaart geen onderdeel uitmaakt van de TEN's en wat ons betreft moet dat snel veranderen.
In overweging A en paragraaf 6 heeft mijn fractie gewezen op de ietwat merkwaardige vergelijking van rail- en wegtransport. Die zijn immers helemaal niet in gelijke mate ontwikkeld en ondersteund.
Het gevaar zou kunnen bestaan dat de slechte arbeidsvoorwaarden in de kustvaart worden aangegrepen om de arbeidsvoorwaarden in het vervoer over land verder onder druk te zetten. Daarom wil ik nog eens het belang van paragraaf 19 onderstrepen.
Tot slot, mijn fractie heeft onmogelijk het amendement van mijnheer Wijsenbeek kunnen ondersteunen. Het zou immers het debat over de maten en gewichten heropenen.
Amendement 2 hebben wij van harte gesteund. Het is een goed voorbeeld van de combinatie van kustvaart en binnenvaart.
Verslag-Gasòliba i Böhm
Holm
Ik ben het eens met de in het verslag opgenomen kritiek dat het jaarverslag vrij laat is, en ik vind net als de heer Gasòliba i Böhm dat er voortdurend door het Europees Monetair Instituut deelverslagen dienen te worden gezonden naar o.a. het Europees Parlement. De reden hiervoor is dat dit een van de belangrijkste kwesties binnen de EU is en alle burgers van de Unie aangaat.
Ik mis in het jaarverslag een grondige analyse van de wijze waarop het nagestreefde beleid het leven van de burgers zal beïnvloeden, o.a. inzake de coördinatie van het monetair beleid van de lid-staten, de consolidatie van de begrotingen en de hele omschakeling naar de EMU. In het jaarverslag dient men ook de gebruikelijke economische termen achterwege te laten en het verslag in plaats daarvan voor de burgers makkelijk leesbaar te maken, door op eenvoudige wijze te verklaren waar men mee bezig is en hoe dat het leven van de gewone man beïnvloedt.
Ik ben tegen de invoering van de gemeenschappelijke munt, gezien alle negatieve gevolgen die deze zal hebben. Mijn doel, een ecologisch houdbare samenleving, is niet te verenigen met de EMU.
Onder verwijzing naar het bovenstaande stem ik bij de eindstemming tegen het verslag.

Kirsten Jensen, Blak en Sindal
De Deense sociaal-democraten kunnen op grond van het nationale compromis en de Overeenkomst van Edinburgh natuurlijk niet instemmen met de punten in het verslag die strijdig zijn met de vier Deense uitzonderingen.
Verslag-Pérez Royo
Holm
Ik stem volledig tegen het verslag van de heer Pérez Royo, aangezien er zeer veel passages in staan die ik niet kan steunen. Vooral gaat het dan om de hierin gehuldigde gedachte dat er een gemeenschappelijke munt moet komen en dat het nodig is om voortgang te boeken in het convergentieproces.
Daarentegen steun ik de gedachte aan een belasting op valutatransacties, aangezien speculaties daardoor aanzienlijk zullen afnemen. Deze belasting dient zowel door de lid-staten van de EU als door andere landen buiten de EU te worden ingevoerd. Deze belasting moet echter niet worden gezien als een schakel in de invoering van de gemeenschappelijke munt, maar moet enkel worden ingevoerd om speculaties tegen te gaan.
Het volstrekt kritiekloos toejuichen van de EMU, van de convergentie-eisen en van het tijdschema voor die convergentie-eisen is voor mij volkomen onbegrijpelijk. Ik ben er niet tegen dat de staatshuishoudingen van de lid-staten worden geordend, maar de bezuinigingen die thans het gevolg zijn van het convergentiebeleid behoren tot nadenken te stemmen. In plaats van alleen maar te kijken naar de traditionele economische doelstellingen, zou men zijn blik moeten richten op het nieuwe economische beleid, waarin de ecologisch houdbare samenleving het doel is. Deze doelstelling is niet te verenigen met het EMU-project, dat dan ook dient te worden gestopt.

Kirsten Jensen, Blak en Sindal
De Deense sociaal-democraten kunnen op grond van het nationale compromis en de Overeenkomst van Edinburgh natuurlijk niet instemmen met de punten in het verslag die strijdig zijn met de vier Deense uitzonderingen.

Lindholm, Schörling
Ondanks enige goede voorstellen, bijvoorbeeld de belasting op de valutatransacties, stemmen wij tegen het verslag, aangezien wij tegen het hele EMU-project zijn.

Wibe
Het verslag houdt vele goede voorstellen in, bijvoorbeeld onder punt 4, waar gesteld wordt dat een belasting op valutaspeculaties een bijdrage kan leveren aan de stabilisatie van de wisselkoersen. Toch kies ik ervoor om mij van stemming te onthouden, aangezien het verslag op zeer veel plaatsen de voltooiing van de Monetaire Unie aanbeveelt en de oprichting van een nieuw wisselkoersmechanisme.
Ik ben van mening dat een nieuwe wisselkoerssamenwerking uitnodigt tot speculaties en zou kunnen leiden tot dezelfde economische ramp als in 1992. Ik ben ook van mening dat de invoering van de Monetaire Unie terwijl de Unie 20 miljoen werklozen heeft, een economisch gokspel is, dat zal kunnen leiden tot ernstige sociale en economische reacties. Daarom kies ik ervoor om mij van stemming te onthouden.
Verslag-von Wogau
Schörling
Mevrouw de Voorzitter, het is vreemd dat in verschillende verbanden - ook in de verslagen die hier vandaag besproken zijn en in het verslag van de heer von Wogau - gesproken wordt van een brede consensus met betrekking tot de EMU en haar hoofdbeginselen, o.a. het valutamechanisme, in verband met de invoering van de gemeenschappelijke munt. Maar het moet toch iedereen bekend zijn dat er buiten de instellingen van de EU grote twijfel bestaat inzake de kwaliteiten van de EMU, het tijdschema en de convergentiecriteria. Deze kritiek treft men aan bij politici, economen, en in de bank- en vakbondswereld. Demonstraties in België, Frankrijk en Duitsland maken maar al te duidelijk wat voor sociale onrust de convergentiecriteria bij de burgers oproepen.
Vanzelfsprekend moeten alle landen naar een gezond economisch beleid streven. Dat houdt echter een gezonde ontwikkeling in; niet een voortdurende groei, die weer bijdraagt aan de groeiende milieuschuld. Dat houdt voorts een rechtvaardige verdeling in van de gemeenschappelijke hulpbronnen en een beleid dat sociale uitstoting en werkloosheid verhindert. Maar met de EMU heeft de EU de basis gelegd voor een economisch beleid dat prijsstabiliteit en begrotingsevenwicht vooropstelt en waarvoor de prijs sociale afbraak kan zijn en het verdwijnen van nog veel meer arbeidsplaatsen.
Uit democratisch oogpunt is de Europese Centrale Bank onaanvaardbaar. In het verslag van de heer von Wogau wordt gesproken over het afleggen van verantwoording, maar de waarheid is dat het helemaal niet mogelijk is om verantwoording te eisen van de besluitvormers. De zes leden van het bestuur van de Europese Centrale Bank kunnen gedurende de acht jaar waarvoor ze gekozen zijn, niet afgezet worden. De EMU zal worden bestuurd door deskundigen die onbereikbaar zullen zijn voor beleidsmatige sturing.
De Economische en Monetaire Unie staat derhalve voor te veel onopgeloste problemen en dreigt politiek een doel op zich te worden, ver verwijderd van iedere werkelijkheid en van de economische realiteit.

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Aangezien de gedachte van een economische en monetaire unie in de grond van de zaak federalistisch is, en strijdig met ons geloof in de totstandbrenging van een Europa van de democratieën, onthouden wij ons van stemming over dit verslag. Het financieel beleid laten regelen door ambtenaren van de Europese Centrale Bank is in strijd met onze opvatting dat de richting van het economisch beleid dient te worden bepaald door de burgers, via door hen gekozen vertegenwoordigers.
Voor het overige dient er nota van te worden genomen dat Zweden tijdens de onderhandelingen over zijn lidmaatschap eenzijdig heeft verklaard dat wij zelf zullen besluiten of we met de EMU mee zullen doen of niet. De juridische waarde van deze verklaring is twijfelachtig, maar de beleidsmatige inschatting is dat de beslissing over het lidmaatschap van de EMU wordt genomen door het Zweedse volk. Deze kwestie is wat Zweden betreft nog geenszins beslist.

Holm
Als tegenstander van het hele EMU-project stem ik tegen het verslag van de heer von Wogau. Er zijn weliswaar amendementen die goed zijn en die ik steun, maar die wegen niet op tegen alle minder goede passages die dan nog overblijven.
Ik ben ertegen dat men in de huidige situatie wisselkoersmechanismen voor de gemeenschappelijke munt zou vaststellen. Het moet de eigen verantwoordelijkheid van ieder land zelf zijn om een eigen financieel beleid te kunnen voeren, dat rekening houdt met precies die omstandigheden die zich in dat land voordoen en met de eigen ondernemingsstructuur. Dat wordt onmogelijk bij deelname aan de EMU. Vanzelfsprekend is het wenselijk dat de wisselkoersschommelingen zo klein mogelijk zijn. Dat geldt echter niet alleen tussen de lid-staten van de EU, maar ook voor de landen die niet bij de EU horen, wat er veel meer zijn.
Het verslag eist steeds maar weer dat de convergentie-eisen worden gerealiseerd. Als men denkt aan de grote bezuinigingen die veel lid-staten van de EU nu doorvoeren of zullen doorvoeren, zou dit tot nadenken moeten stemmen. In plaats van de sociale zekerheid verder te ontwikkelen, leidt het beleid van de EMU ertoe dat land na land zijn sociale verzekeringsstelsel opdoekt. Dat is geen beleid dat ik kan steunen.

Lindholm
Aangezien ik tegen het gehele EMU-project ben, stem ik tegen het verslag van de heer von Wogau.

Poisson
Ik heb de debatten hedenmorgen aandachtig gevolgd. Op geen enkel moment werd er gesproken over de vrees die bij de burgers van de lid-staten ten opzichte van de gemeenschappelijke munt heerst.
Onze politieke leiders, de Commissie van Brussel, houden een geleerde dubbelzinnigheid in stand tussen de eenheidsmunt en de gemeenschappelijke munt. Vanzelfsprekend is het voor de Europese volkeren moeilijk een onderscheid te maken. Als men het in Frankrijk bijvoorbeeld over de Europese munt, of zelfs over de eenheidsmunt, heeft, denken de Fransen dat het om de gemeenschappelijke munt gaat en lijken zij akkoord te gaan. Als men hen echter duidelijk de inzet uitlegt, verwerpen zij de munt. Als zij er zich van bewust worden dat de euro de nationale munt zal verdringen, zijn zij tegen en zij hebben gelijk. Waarom?
De Europese volkeren hebben een affectieve, morele en praktische diepe gehechtheid ten opzichte van hun munt. Als men deze volkeren van een zo fundamenteel herkenningsteken, zoals de nationale munt, berooft dan worden zij op moreel vlak onzeker. Zoals generaal De Gaulle reeds zei, verbindt de munt de burger aan de natie.
Ik heb tegen het verslag-von Wogau gestemd omdat ik, in mijn hoedanigheid als overtuigd Europeaan, van mening ben dat de opbouw van Europa niet op een grove leugen gestoeld mag zijn.

Voggenhuber
Sedert Maastricht groeit bij de mensen in Europa het vermoeden dat het Europese bouwwerk steeds meer door eenzijdige economische belangen wordt beheerst. Wie in slechte tijden voor de geloofwaardigheid van de EU zijn vertrouwen in de controlerende en corrigerende macht van het Europees Parlement heeft gesteld wordt al vele maanden diep teleurgesteld. Het wordt steeds duidelijker dat de convergentiecriteria van de monetaire unie het instrument van de sociale afbraak in de lidstaten zijn. De verplichting om die criteria op zeer korte tijd te vervullen heeft de recessie in de hand gewerkt en de werkloosheid sterk doen stijgen.
De mensen in de Europese Unie hopen tevergeefs dat de instellingen van de Europese Unie die uit sociaal oogpunt al lang niet meer te rechtvaardigen criteria herzien. De heer Santer spoorde enkele dagen geleden de lid-staten nogmaals aan tot verantwoordelijkheidszin en een actief werkgelegenheidsbeleid, maar verzweeg daarbij in al zijn cynisme dat juist de convergentiecriteria van de monetaire unie de daartoe benodigde politieke manoeuvreerruimte hebben weggenomen.
Die tegenstrijdigheid wordt nog versterkt door het ontbreken van elk sociaal initiatief op Europees niveau. Ten aanzien van het huidige beleid, dat de sociale vrede in Europa ernstig op de proef stelt, moet het Europees Parlement vastberaden opkomen voor de totstandbrenging van een sociale en ecologische Unie en tegen een beleid van brutaal economisch liberalisme.

De Voorzitter
Hiermee zijn de stemmingen ten einde.
(De vergadering wordt te 13.12 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Visserij
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende vier verslagen namens de Commissie visserij:
A4-0189/96 van mevrouw Péry, over de crisis van de visserijsector in de Europese Gemeenschap, -A4-0133/96 van de heer Arias Cañete, over de visserijproblemen in de NAFO-zone, -A4-0172/96 van de heer Arias Cañete, over instandhoudings- en controlemaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren (COM(96)0117 - C4-0299/96-95/0252(CNS)), -A4-0169/96 van de heer Niels Kofoed, over technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden in de Oostzee, de Belten en de Oresund (COM(95)0670 - C4-0033/96-95/0338(CNS)).
Péry
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij zullen nu een debat houden over de crisis in de visserijsector in de Europese Unie. Deze economische, sociale en ecologische crisis treft alle schakels van de keten. De afgelopen paar jaar hebben wij maatregelen genomen om de toegestane vangsthoeveelheden te beperken, een efficiëntere controle in te voeren en de vloten te verkleinen, en daarnaast hebben wij de structurele en sociale begeleidende maatregelen geïntensiveerd. Maar hoewel de visvangsten afnemen, zijn in mijn land bijvoorbeeld veel vissoorten onderworpen aan de wetten van de wereldmarkt. In bepaalde regio's in Europa is de prijs van verse vis met gemiddeld 25 % gedaald.
Het blauwe Europa is een kwetsbaar communautair beleid, want het is niet af. De kustgebieden vragen zich verontrust af wat er op hen afkomt. Vandaar dat het mij onontbeerlijk leek om dit verslag te beginnen met een oproep aan de Commissie en de Raad om duidelijke perspectieven te bieden en blijk te geven van bereidheid om de landen van de Unie een maritieme toekomst te bieden. Geachte commissaris, door een samenloop van omstandigheden hebben wij pas enkele dagen na het ter perse gaan van dit verslag en dus na ons studiebezoek aan Quimper kennis kunnen nemen van uw verslag. Onze commissie heeft uw voorstel voor het vierde meerjarenoriëntatieplan dus nog niet kunnen bespreken. Wij hadden natuurlijk een scherpzinnige boodschap verwacht, maar toch ook een vertrouwenwekkende boodschap. Welnu, het feitelijke oogmerk om in vijf jaar gemiddeld 40 % minder vangstmogelijkheden te bieden, zal zoals u heel goed weet niet alleen betekenen dat er veel te veel schepen moeten worden afgedankt, maar ook dat er een gewisse dood boven het hoofd hangt van verscheidene vissershavens die reeds zwaar in de schulden zitten ten gevolge van moderniseringsmaatregelen. Dat is een zeer harde klap voor de sociaal-economische bedrijvigheid in alle schakels van de produktieketen.
Ik ben ervan doordrongen dat wij vandaag blijk dienen te geven van waakzaamheid en vastberadenheid, maar ook van verbeeldingskracht en politieke welwillendheid ten opzichte van een aantal nieuwe voorstellen die de sector weer vertrouwen kunnen inboezemen. Ik zal mij ertoe beperken een overzicht te geven van de sleutelelementen met betrekking tot de bestanden, de markt en de structurele beleidsmaatregelen.
Met betrekking tot de bestanden zullen er nog offers moeten worden gebracht, dat weten wij. Maar laten wij dan wel zorgen voor striktere technische maatregelen die echt uitzicht bieden op een vernieuwing van de bestanden. Wij hebben het reeds gehad over vierkante mazen, over de selectievere benutting van vistuigen en de bescherming van gebieden met veel jonge vis. Wij stellen biologische rustperiodes voor in het geval dat een bepaalde soort sterker bedreigd wordt. Maar de Commissie visserij spreekt ook van financiële compensatie.
De Commissie zegt mij vervolgens dat de structuur van het gemeenschappelijk visserijbeleid een dergelijke financiering niet voorziet, behalve dan in uiterst uitzonderlijke gevallen. "Geen inkomenssteun" , zegt u. Ik meen niet dat ik mij te buiten ga aan demagogische betogen. Ik verhul de problemen niet, maar ik weiger te aanvaarden dat de offers slechts van één kant moeten komen. Als er vergoedingen bestaan voor het vernietigen van schepen, moet er ook geld gevonden kunnen worden voor het redden van de bestanden.
Deze technische maatregelen kunnen alleen een optimaal rendement opleveren als zij gestoeld zijn op constant en steeds diepgaander wetenschappelijk onderzoek, en gepaard gaan met een veel ingrijpendere controle. En dat houdt dan weer niet alleen in dat de rechtstreeks betrokken beroepsgroepen zich sterker bewust moeten worden van hun verantwoordelijkheden, maar ook dat er nieuwe controlemiddelen moeten worden gecreëerd.
Geachte commissaris, ik weet dat ik er niet goed aan doe als ik met ideeën kom die niet financieel "neutraal" zijn. Maar zo kunnen wij toetsen of de Unie en de lid-staten over de reële politieke bereidheid beschikken om een concurrentiële visserijsector te laten voortbestaan in Europa.
En ten aanzien van de markten wil ik erop wijzen dat de Europese interne markt met zware tekorten kampt, zowel op het gebied van de consumptie als van de aanvoer van produkten voor de verwerkende industrie. Een vrije markt, een markt die openstaat voor de wereldmarkt is van meet af aan het oogmerk van het gemeenschappelijk visserijbeleid geweest, en nu heeft de crisis de markten, bij verkopen per opbod, en de distributieketen getroffen. De gehele sector dient te zorgen voor verbeteringen in de systemen voor het vergaren en uitwisselen van gegevens. Een modernisering van de sector is in de wereld van vandaag de dag van cruciaal belang. Het lijkt ons eveneens van groot belang dat de producenten nauwer betrokken raken bij de distributieketen en dat de kwaliteit en herkomst van de verschillende produkten optimaal tot hun recht komen.
Ik meen evenwel, geachte commissaris, dat het toekomstige blauwe Europa van 2002 geen genoegen mag nemen met een dermate zwakke marktbenadering. Ik geloof oprecht dat er een veel bindender communautair kader tot stand moet worden gebracht - met verplichte ophoudprijzen en beter nageleefde referentieprijzen - en dat wij zelfs voorzieningen moeten treffen - met het oog op een eventuele ernstige crisis en een ineenstorting van de marktprijzen - voor een financieel instrument ter ondersteuning van de producentenorganisaties voor verse vis. Ik weet dat u mij zult zeggen dat ook dit weer "een vorm van inkomenssteun betekent!" Mijn weerwoord zal zijn dat ik voor bepaalde ingrepen ben als de markt zijn rol niet langer naar behoren kan vervullen, zeker gezien het feit dat slechts 2 % van de visserijbegroting voor prijsondersteuning bestemd is.
Maar goed, gelet op de tijd kan ik niet uitgebreid ingaan op het derde aspect, dat van de structurele beleidsvormen. Nu is dit echt een aspect van het gemeenschappelijk visserijbeleid waarvoor de lid-staten en de Unie forse middelen hebben uitgetrokken - en dat is maar goed ook - in het kader van het financiële instrument FIOV en het programma PESCA, maar wij zouden graag zien dat dit alles wordt omgezet in een soort "LEADER VAN DE ZEE" . Wij staan ook achter hetgeen u ondernomen hebt voor de vervroegde uittreding en hopen dat de lid-staten zich aan de spelregels zullen houden, zeker gezien het feit dat de Unie deze vervroegde pensioenen reeds voor 50 % financiert. Het mag niet zo zijn dat dit sociale luik in stilte kan worden beheerd, het bestaat nu eenmaal en moet op efficiënte wijze op peil worden gehouden.
Geachte commissaris, ik heb mijn spreektijd reeds overschreden. Ter afsluiting wil ik alleen nog zeggen dat wij doortastend en waakzaam zullen zijn. Er is moed voor nodig, maar wij zullen het nog vaker over het oriëntatieplan hebben. Het kan voor mij niet door de beugel - en dit niet alleen als het gaat om de produktie maar met het oog op de hele keten - en wij moeten dus zorgen voor vindingrijkere maatregelen die absoluut meer financiële ruggesteun krijgen.

Arias Cañete
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, waarde afgevaardigden, allereerst wil ik graag het initiatiefverslag van het Parlement inleiden over de situatie van de communautaire vloot die in de NAFO-zone vist en, binnen deze context, over de betrekkingen die Canada en de Europese Unie op het vlak van de visserij onderhouden.
Het is bekend dat onze betrekkingen met Canada op het gebied van de visserij vanaf de oprichting van de NAFO in 1978, momenten van grote spanning hebben gekend. Deze betrekkingen werden vooral vanaf 1984 gekenmerkt door regelmatige confrontaties over de visserijrechten in de wateren van het noordelijk deel van de Atlantische Oceaan, waarvan een van de meest duidelijke voorbeelden, zoals professor Mallou al aangaf, het feit was dat Canada in de zone 3N0 een "nul-TAC" voor kabeljauw voor de jaren 1995 en 1996 heeft weten vast te stellen, zonder dat degelijke wetenschappelijke gegevens deze TAC rechtvaardigen.
Het meest recente conflict tussen de Europese Unie en Canada op visserijgebied - en misschien wel het conflict dat internationaal gezien het meeste opzien baarde - was de zogenaamde "heilbotoorlog" . De feiten zijn bij iedereen bekend, maar misschien is dit wel het juiste moment - nu er wat afstand kan worden genomen - om dieper in te gaan op de motieven die tot het conflict aanleiding gaven. Enerzijds dient gerefereerd te worden aan de bijeenkomst van de visserijcommissie van de NAFO, die plaatshad in februari 1995, toen men overging tot de verdeling van een TAC van 27.000 ton heilbot, waarbij de Europese Unie een quotum kreeg opgelegd van 3.400 ton tegenover een quotum voor Canada van 16.300 ton. Deze Vergadering heeft in een resolutie de houding van de communautaire afvaardiging wel betreurd omdat er voor het eerst een TAC werd vastgesteld dat lager lag dan de aanbevelingen van de wetenschappelijke raad van de NAFO, die een TAC adviseerde van maximaal 40.000 ton.
Anderzijds dient echter rekening te worden gehouden met het feit dat het Canadese parlement in 1994 eenzijdig een wet heeft goedgekeurd inzake de bescherming van de kustvisserij, waarbij het gezag van de Canadese kustvaartautoriteiten tot buiten de 200-mijlszone werd uitgebreid en op die wet zou Canada zich later beroepen voor ongerechtvaardigde inbeslagnames.
Uit de hierboven uiteengezette feiten kunnen wij een aantal zaken afleiden. Ten eerste, commissaris, - en zo wordt door dit Parlement ook aan de kaak gesteld - dat er wellicht toch wel een te lage vertegenwoordiging van de Europese Unie is in deze organisatie, zowel in de wetenschappelijke raad - waarvan de samenstelling zeer onevenwichtig is omdat het aantal vertegenwoordigers van Canada veel groter is dan dat van de overige verdragsluitende partijen -, als in de visserijcommissie van de NAFO waar zich net als in andere internationale visserijorganisaties, het probleem stelt van de zwakke positie van de Europese Unie, die slechts één stem heeft ondanks het feit dat zij zoveel landen vertegenwoordigt.
Op de tweede plaats is het Parlement van mening dat er geen sprake is van een daadwerkelijk communautair beleid voor wetenschappelijk onderzoek in de NAFO en dat er gevallen zijn geweest waarbij "nul-TAC's" werden goedgekeurd zonder wetenschappelijke onderbouwing en zonder dat de Europese Unie kon reageren.
Ten derde is de Canadese wetgeving, volgens welke het mogelijk is om buiten de territoriale wateren van het land controles uit te voeren en schepen in beslag te nemen, volgens ons nog steeds van kracht, ondanks het feit dat na de gebeurtenissen die plaatsvonden na de inbeslagname van de Estai , het internationale programma voor wederzijdse inspectie van de NAFO, waarin de verplichtingen zijn vastgelegd die de verdragsluitende partijen op het stuk van inspectie en toezicht hebben, aanzienlijk en met een grote aanslag op de begroting werd gewijzigd.
Ondanks het feit dat er een aantal strijdpunten zijn, vindt het Parlement dat de belangrijkste doelstelling die zowel de Unie als Canada moeten nastreven, bestaat in het voorkomen van toekomstige confrontaties en dat zij gebruik moeten maken van de bilaterale overeenkomst van april 1995 om een nieuwe fase in te luiden van wederzijds begrip en samenwerking. Maar wij vinden wel dat er enkele moeilijk te overwinnen hinderpalen zijn. Ten eerste is daar de handhaving van de eenzijdige Canadese wetgeving; ten tweede het feit dat de bilaterale overeenkomst, waarover in 1992 onderhandelingen zijn gevoerd en die dit Parlement met vele bedenkingen steunde, omdat het vond dat er een inspanning moest worden geleverd om de wensen van de diverse partijen beter op elkaar af te stemmen, door Canada nog steeds niet is geratificeerd. Gezien het feit dat men momenteel bezig is met een globaal actieplan, vormt dit een ernstige hinderpaal, zoals in de Raad ook is gebleken. En dat Canada zijn vijandige houding nu heeft afgezwakt met een maatregel die beperkt blijft tot het openstellen van havens, is naar ons gevoel niet voldoende om een globaal kader tot stand te brengen voor normale betrekkingen.
Wij vinden dat de Gemeenschap een inspanning moet doen om deze betrekkingen te verbeteren, zonder echter ook maar een ogenblik uit het oog te verliezen dat de bescherming van de communautaire visserijmogelijkheden een belangrijke plaats inneemt in het communautaire optreden en dat de internationale betrekkingen tot stand moeten worden gebracht op basis van gelijkheid, samenwerking en solidariteit.
Wij zijn de mening toegedaan dat het op 4 augustus 1995 in New York goedgekeurde akkoord betreffende de instandhouding en het beheer van overlappende visbestanden een interessant kader kan bieden om de situatie te verbeteren, op voorwaarde dat dit op een intelligente en evenwichtige wijze gebeurt. Wij vertrouwen op het vermogen van de commissaris om deze ontwikkeling te bewerkstelligen, alsmede om ervoor te zorgen dat dit akkoord wordt geratificeerd waarbij stabiele visserijbetrekkingen met Canada kunnen worden onderhouden, zodat het soort voorvallen die in het verleden hebben plaatsgehad voorgoed tot de geschiedenis gaan behoren en wij als vriendschappelijke landen kunnen samenwerken in een rationele en normale handelssfeer.
En dan heb ik nu de eer om namens de Commissie visserij het verslag in te leiden over de instandhoudingsmaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren, dat in onze commissie unaniem is goedgekeurd. Daarin komt naar voren dat het voorstel van de Commissie tot doel heeft de geldende maatregelen in één juridische tekst te bundelen en de verheldering beoogt van de bepalingen uit de thans van kracht zijnde verordening die ingevolge herhaalde wijzigingen aan duidelijkheid heeft ingeboet.
Men is dus voornemens om de maatregelen die door de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren op 8 november 1994 en 3 november 1995 in Hobart zijn goedgekeurd, op te nemen in het rechtsstelsel van de Gemeenschap.
Kortom worden in het voorstel van de Commissie verbintenissen in een communautair besluit opgenomen die de Gemeenschap reeds is aangegaan naar aanleiding van de aansluiting van de Gemeenschap bij het Verdrag over de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren krachtens het besluit van de Raad van 1981.
Onze commissie keurt het voorstel van de Commissie unaniem goed, maar maakt daarbij wel een aantal kanttekeningen. Ten eerste en voor de zoveelste maal betreuren wij het dat het Parlement door de Raad is geraadpleegd via een brief van 4 december 1995, dat wil zeggen zeven maanden nadat bepaalde in het voorstel opgenomen bepalingen voor alle verdragsluitende partijen in werking moesten treden, hetgeen weer eens duidelijk aantoont dat dit een absoluut steriele procedure is en waaruit blijkt dat men op harmonische wijze moet blijven samenwerken om de bestaande procedures te verbeteren zodat het Parlement tijdig advies kan uitbrengen alvorens de bepalingen rechtsgeldig in werking treden.
De Commissie visserij formuleert met het oog op de toekomst dan ook een amendement dat stelt dat de Commissie het Parlement van tevoren op de hoogte brengt van de wijzigingen die zij voornemens is in de onderhavige verordening aan te brengen, alsmede van de maatregelen om de aanbevelingen van de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren over te nemen.
In de tweede plaats is de Commissie visserij van mening dat men het kwetsbare ecologische evenwicht in het Antarctisch gebied zo goed mogelijk in stand moet houden, dat tot op heden een nog in geringe mate geëxploiteerd gebied is. Indien de begroting die mogelijkheden biedt, zouden wij graag willen dat er een verslag wordt opgesteld over de gevolgen van vangsten voor de mariene soorten en vogelsoorten in het betrokken gebied, en voorts een jaarverslag over de evaluatie van de visserijactiviteiten in de Antarctische wateren en over versterkte controlemaatregelen.
En zoals ik eerder al zei, keurt de Commissie visserij met deze opmerkingen het voorstel van de Commissie unaniem goed.

Kofoed
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Visserijcommissie voor de Oostzee is opgericht met de bedoeling een instelling te scheppen waarin de Oostzee-landen gemeenschappelijk de verantwoordelijkheid konden dragen voor het beheer van de visbestanden in deze wateren. De bepalingen moesten gebaseerd zijn op de raadgevingen van biologen en ook de biologen van de landen zelf namen deel aan de werkzaamheden in de commissie. Deze samenwerking verliep uitstekend, ondanks bepaalde problemen onder het communistisch regime van de Baltische staten en Polen. Het instandhoudingsbeleid is gebaseerd op de gebruikelijke principes: beoordeling van de vangsten, de toestand van de jongen en het toekennen van quota's aan de verschillende landen. Daarnaast zijn er natuurlijk nog andere technische maatregelen zoals de grootte van de mazen en dergelijke.
Het verslag waarover wij vandaag een standpunt moeten innemen, is een goedkeuring of een verwerping van het besluit dat vorig jaar werd genomen en geldig is voor 1996. In het verslag bekritiseert de Visserijcommissie het late tijdstip waarop het Parlement geraadpleegd wordt. Ik hoop dat de commissaris in de toekomst zal proberen om ervoor te zorgen dat wij deze besluiten iets vroeger krijgen. Het ware ook een goed idee dat de Commissie een aantal leden van de Visserijcommissie als waarnemers zou uitnodigen bij de voorbereidende onderhandelingen die in september in Warschau starten. Het is natuurlijk niet de taak van het Europees Parlement om als beheerder op te treden, maar als raadgever lijkt ons geen slecht idee, omdat het Parlement dan beter gewapend is om de juiste beslissing te nemen op gebied van regelgeving.
Mijn verslag bevat een aantal voorstellen voor de toekomstige onderhandelingen in de Visserijcommissie voor de Oostzee. De amendementen die ik heb ingediend zijn op de toekomst gericht. Zij beogen onder andere de invoering van nieuwe instandhoudingsmaatregelen. Ik stel daarom voor het motorvermogen van vissersschepen die op kabeljauw en zalm vissen tot maximum 400 PK te beperken. De reden waarom ik dit amendement nu indien is om de Commissie erop attent te maken dat Polen, de Baltische Staten en Rusland op dit ogenblik bezig zijn met de modernisatie van hun vissersvloten. Als ze hun vloot uitbreiden met grote vissersschepen die superefficiënt zijn, dan kunnen we de visbestanden in de Oostzee niet in stand houden. Ik heb dit voorstel ook gedaan omdat het tot nu toe gevoerde beleid in de Oostzee niet tot een toename van de visbestanden heeft geleid. Het kabeljauwbestand bijvoorbeeld is nog altijd lager dan in 1984.
Dan wil ik ook nog een opmerking maken over het quotasysteem. Het brengt een hele hoop controlemaatregelen met zich mee, legt de vissers aan banden en criminaliseert de visserij in zekere zin. Het is bovendien onmogelijk juiste cijfers te geven van de vis die niet gevangen werd en die niet meetelt voor de quota's, waardoor we geen flauw idee hebben van het aantal. De quotamodellen die de biologen voor de toekomst voorstellen, zullen bijgevolg ook niet de juiste zijn. Daarom stel ik voor, mijnheer de Voorzitter, het motorvermogen van de schepen te beperken en indien men met quota's wil werken, deze alleen voor een bepaalde periode en in bepaalde hoeveelheden te verdelen onder de grote schepen en alle andere schepen van minder dan 400 PK zonder quotasysteem te laten vissen.Ik denk dat ik de commissaris kan beloven dat de visbestanden niet zullen dalen, maar integendeel zullen toenemen. Op die manier zullen weer en wind bepalen wanneer er gevist mag worden in tegenstelling tot de huidige situatie waarin de grote vissersschepen in elk soort weertype vissen en de vis in deze gebieden zodoende nooit rust krijgt.
Een bijkomend voorstel, mevrouw de Commissaris, zou kunnen zijn dat men bepaalde visgebieden in de paaitijd beschermt en de visserij in deze periode verbiedt. Een jager jaagt tijdens de broedtijd ook niet op wild. Men zou hetzelfde principe in de visserij moeten invoeren.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat er een debat komt over de manier waarop dit instrument gebruikt kan worden. Ik ben geen voorstander van een quotasysteem, omdat het de vissers criminaliseert, ook al is het met de goede bedoeling om de visbestanden in stand te houden. Ik vind dan ook niet dat ons visserijbeleid gebaseerd mag zijn op het machiavellistische principe dat het doel de middelen heiligt. Dat we van mensen criminelen maken, mag geen middel zijn.
Ik dank de Commissie en de leden van de Visserijcommissie voor de samenwerking.

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, dit debat van vandaag is werkelijk belangrijk, onder meer omdat men met betrekking tot drie verschillende onderwerpen het gevoel had en kennelijk ook het concrete bewijs dat de Commissie visserij van het Europees Parlement een eigen voorstel bezit. De commissie heeft namelijk precieze documenten uitgewerkt en is al sedert enige tijd in staat om ook met de nodige kennis van zaken de voorstellen voor hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid te bestuderen.
Mijnheer de Voorzitter, de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid is nodig en wij zijn er sterk van overtuigd dat de gepresenteerde documenten een stap in die richting markeren. Wij willen een hervorming die rekening houdt met nieuwe milieuomstandigheden, een hervorming die zich ook zorgen maakt over het behoud van de werkgelegenheid van de visserijsector en die tevens denkt aan de consumentenbelangen. De socialistische fractie zal hier donderdag officieel een eigen document presenteren en wij profiteren van deze gelegenheid om de vertegenwoordigers van de Commissie uit te nodigen voor dit initiatief van ons dat, nogmaals, voor donderdag hier in Straatsburg staat gepland.
Het verslag van mevrouw Pery is een goed staaltje werk, het is de neerslag van een aantal ervaringen die de ondervoorzitter in deze sector heeft opgedaan. Het verslag bevat onder andere een paar innovatieve elementen. In de eerste plaats moet de visserijsector, zoals ik zojuist al zei, rekening houden met nieuwe milieuomstandigheden, maar zij moet eveneens een goede plaats op de markt weten te veroveren. Vandaar dat er een hechte integratie moet komen tussen het produktiewezen en de markt. Dat kan bereikt worden door technologische innovatie, door een goede verwerkingscapaciteit van steeds grotere partijen vis, die van herkomst moeten zijn en de vissers een deugdelijk prijs moeten kunnen bieden, en ook door de vissersbonden een functie van steunpunt te geven. Bovendien zal de gevestigde structuur van viseigendom opnieuw ter sprake gebracht moeten worden.
Wat dit betreft, wij zijn voor een vorm van participatie van de vissers aan visgronden. Wij zijn dus ook voor plaatselijke ervaringen rondom gezamenlijk eigendom van visgronden, want dat kan een aanknopingspunt vormen en in die zin gaan wij ook akkoord met een geïntegreerd beheer van visgronden door medeëigenaars en plaatselijke instellingen. Ook vinden wij een betrokkenheid van de plaatselijke overheden van pas komen. Wij zijn er natuurlijk van overtuigd dat het visserijbeleid gemeenschappelijk moet worden gevoerd, maar ook de regio's en plaatselijke overheden moeten hierbij betrokken worden, vanwege de fundamentele rol die zij te vervullen hebben, onder meer met het oog op een gezamenlijk beheer van de kustvisserij.
Dit is dan tegelijkertijd een manier om overbevissing tegen te gaan, zoals zich dat in de laatste jaren voordoet. In dit opzicht vinden wij het programmeringsdocument belangrijk en zodra wij de kans krijgen het in de officiële vergadercircuits te bespreken, zullen wij daar zonder meer over in detail treden. Vooralsnog doen wij ons beklag erover dat wij als Parlementsleden nog niet bij de zaak betrokken zijn.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, dat hier vanmiddag een uitgebreid debat over de visserij plaatsvindt, illustreert volgens mij het grote belang van het toekomstige Europese visserijbeleid. De verslagen die wij vandaag bespreken hebben betrekking op de wateren van de Baltische Zee en de Atlantische Oceaan tot Antarctica. De crisis in de visserij is dus een wereldwijd probleem. Wij beschouwen de problemen van de visserij en de oplossingen ervan dan ook terecht op mondiaal niveau. Uit de wijze waarop wij met onze visbestanden omgaan kunnen wij opmaken of wij wereldwijde voedselbronnen op duurzame wijze kunnen gebruiken. Dat is de boodschap die instellingen zoals de FAO van de Verenigde Naties ons toesturen. Dat is ook de onmiskenbare boodschap van milieuorganisaties zoals het Wereldnatuurfonds, die ondertussen met enkele van de grootste multinationale voedingsmiddelenconcerns samenwerken.
De lid-staten en de visserij-industrie moeten met de visie van die grote organisaties rekening houden. De zeeën worden overbevist. Onze wateren kunnen die intensieve bevissing niet langer dragen. De enige oplossing is minder vissersvaartuigen en minder visserijactiviteit. Ook mevrouw Pery pleit daar uitdrukkelijk voor. De visserijsector zal de huidige crisis nooit te boven komen als men de vloten van de Europese Unie op basis van een realistische berekening niet in evenwicht brengt met de beschikbare voedselreserves in de EU-wateren en elders.
Herstructureringen moeten door sociaal-economische maatregelen worden begeleid. Wij kunnen niet alle vissers werkgelegenheid op zee aanbieden, maar mogen hen ook niet laten vallen. Wij moeten voor hen in de visindustrie of elders alternatieven vinden. Inmiddels heeft ook een team van communautaire experts onder leiding van de Deense wetenschapper Hans Larsen de visbestanden geëvalueerd en eveneens op hun kritieke situatie gewezen.
Mevrouw Bonino, u heeft de moed opgebracht een voorstel voor te leggen dat op een wetenschappelijke aanbeveling steunt. Dat voorstel houdt in de visserijactiviteit met 40 % te beperken, zoals het Parlement reeds in 1990 heeft gevraagd. De ministers van visserij hebben sedert 1990 wel ingestemd met een beperking met 20, 25 of zelfs 0 % naargelang de soort, en van 1992 tot 1996 wordt de vangst nogmaals beperkt, maar aan 40 % komen wij niet.
Wij vragen een geloofwaardige en probleemgerichte discussie en willen dat de ministers het wetenschappelijk rapport en de voorstellen van mevrouw Bonino als uitgangspunt nemen. Het Parlement heeft het initiatief genomen om zich vandaag met de visserij bezig te houden. Wij hebben daarvan gebruik gemaakt om voorstellen te doen om het gemeenschappelijk visserijbeleid te versterken. Het is nu aan de lid-staten om de noodzakelijke maatregelen voor de redding van de visserij in Europa te nemen.

Girão Pereira
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mevrouw de Commissaris, dit Parlement buigt zich terecht over zowel de algemene crisis van de visserij als de crisis in de NAFO-zone, die een vereenvoudiging van de eerste is. Dit zijn problemen die moeten worden aangepakt met de politieke wil van de Europese Unie en de duidelijke samenwerking van de lid-staten. Bepaalde landen van de Europese Unie hebben de neiging de visserijsector niet naar waarde te schatten binnen de Europese economie. Het is evenwel van belang erop te wijzen dat deze activiteit in de perifere zeelanden belangrijk is voor de economie en de werkgelegenheid.
Laten wij het voorbeeld de NAFO bekijken. Mijn land vist sinds de vijftiende eeuw in deze zone, vooral op kabeljauw, en hier ligt de historische reden waarom Portugal vandaag de dag de grootste markt ter wereld is voor deze soort. De toetreding van Portugal tot het gemeenschappelijk visserijbeleid en de crisis van de NAFO hebben in vier jaar tijd de beperking van de vloot met 70 % van de vaartuigen en ongeveer 12.000 directe en indirecte werklozen ten gevolge gehad.
Ik kan meedelen dat de Portugese reders van plan zijn hun activiteit op verantwoordelijke wijze voort te zetten, ten einde de bestanden in stand te houden. Zij zijn het dan ook eens met strengere controle, ook door de Europese Unie. Het is echter niet duidelijk waarom deze controle niet even intens wordt uitgeoefend op alle andere vaartuigen van de niet-communautaire landen die het verdrag hebben ondertekend.
Een ander aspect dat speciale aandacht vereist, is het wetenschappelijk onderzoek dat een permanente analyse verricht naar de visbestanden en de evolutie van de stocks . Wij begrijpen niet waarom de Europese Unie in Canada het wetenschappelijk onderzoek van dermate belangrijke zones als 2J, 3K, 3L en 3NO uit handen heeft gegeven, aangezien bekend is dat de belangen van de twee partijen tegenstrijdig zijn. Ook in de communautaire wateren moet dit onderzoek worden uitgevoerd, rekening houdend met de informatie van vissers en producenten. Zie het voorbeeld van de sardine. Wanneer de commissaris hier aankondigt dat het noodzakelijk is de vangsten met 40 % te verminderen, dit uiteraard op grond van de haar meegedeelde gegevens - mogelijk door mijn land -, dan beweren de vissers dat dit besluit ongegrond is, omdat de bestanden nog steeds goed zijn, maar zich alleen naar andere zones hebben verplaatst. Zo ontstaan conflicten die de geloofwaardigheid van de instellingen en de Unie zelf aantasten.
Zoals expliciet wordt gesteld in de in behandeling zijnde stukken, moeten de overeenkomsten met derde landen onveranderd op de steun en de versterking van de Europese Unie kunnen rekenen, gezien hun belang voor de bevoorrading en de bescherming van de produktie. Wij zijn echter van mening dat telkens wanneer samenwerkingsovereenkomsten met derde landen worden gesloten - waarin naast de financiële bijdragen van de Gemeenschap visserijprodukten worden vrijgesteld van douanerechten - onderhandeld moet worden over visquota voor de communautaire producenten voor een bedrag dat overeenstemt met de niet-geïnde douanerechten. Ik prijs de kwaliteit van de in debat zijnde teksten en geloof dat zij een degelijk uitgangspunt vormen om de visserijproblemen aan te pakken.

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, toen het verslag van de Commissie over de crisis in de visserijsector in 1994 gepubliceerd werd, zoals mevrouw Pery ons daar in haar verslag zo goed aan herinnert, ging het hoofdzakelijk over de prijzen. Sindsdien is de crisis in de visserijsector nog veel groter geworden wegens het biologische aspect van de uitputting van visbestanden en het mislukken van het beheerssysteem van het gemeenschappelijk visserijbeleid om de problemen aan te pakken en om binnen de sector doelmatig te werken.
Welke oplossingen zijn er eigenlijk gekomen? Allereerst moeten wij het gemeenschappelijk visserijbeleid zoals het er momenteel uitziet aan de kant zetten. Ik ben er niet voor om het weer te nationaliseren. Dat zou een bijzonder slecht idee zijn, maar wij moeten wel af van het beleid zoals dat er nu uitziet. Wij moeten ervoor zorgen dat er iets wordt gedaan aan die constante spanningen tussen wetenschappelijke gegevens, de visserijindustrie, de lid-staten en de Commissie. De enige manier om dat te doen is om de macht naar beneden te halen, om de visbestanden te beheren rondom de maritieme gebieden en niet vanuit de landen die rond deze gebieden liggen of vanuit een stad in het binnenland van België die het centrale beheer over het hele systeem voert. Zo werkt het niet.
Intussen moeten wij iets doen aan het quota-hoppen. Hoewel wij al vele besprekingen met de commissaris hebben gevoerd en hoewel ik blij ben met haar constructieve opmerkingen, moeten wij zien dat er schot komt in deze zaak. Binnen het huidige juridische kader krijgen wij geen zinnige oplossing. Wij moeten bekijken of het Verdrag afwijkingsmogelijkheden toestaat om het probleem op te lossen.
Voor wat de inkrimpingen met 40 % betreft die wij momenteel bespreken, is er geen enkele kans dat dit er op een fatsoenlijke manier door komt en ik vind de manier waarop de Raad deze zaak behandelt laakbaar omdat hij niet tegelijk met positieve alternatieven voor de sector komt, als deel van de oplossing.
Met betrekking tot Canada ben ik zeer blij dat wij het verslag in de Commissie visserij uiteindelijk minder tegen Canada hebben gericht dan eigenlijk gebeurd zou zijn. Nu hebben wij tenminste toegang tot de havens in Canada. Wij moeten ervoor zorgen dat het actieplan tussen Canada en de Europese Unie ondertekend wordt en de bezwaarprocedure moet aanzienlijk worden verbeterd. Ook ben ik blij met de amendementen van de heer Kindermann daarop.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een aantal opmerkingen maken over het verslag inzake de crisis in de visserijsector. Terwijl wij aan dit verslag bezig waren - en hier wil ik mevrouw Pery mededelen dat wij haar inspanningen bijzonder waarderen -, heeft de Commissie haar voorstel geformuleerd over de herstructurering van de vloot in de periode 1997-2002. Het is zeker zo dat de visserijsector onder een crisis gebukt gaat die het gevolg is van te weinig middelen, waaraan onder meer de liberalisering van de handel, de verslechtering van de invoerbescherming of de groter wordende problemen inzake de toegang tot andere visplaatsen debet zijn. Desalniettemin zijn wij van mening dat de voorstellen die de Commissie geformuleerd heeft moeilijk te accepteren zijn.
De problemen die de visserij treffen, kunnen niet uitsluitend worden opgelost door het ontmantelen van de communautaire vloten. Om een hele reeks problemen die in het verslag-Pery naar mijn mening goed worden uitgelegd, kan men gewoon niet heen. Zo heeft de sociale benadering van het gemeenschappelijk visserijbeleid zich de laatste tijd gunstig ontwikkeld, maar deze staat niet in verhouding tot de omvang van de aanpassing die de Commissie in het MOP IV heeft voorgesteld.
Eveneens in verband met het verslag-Pery, en met veel twijfels mijnerzijds, wil ik de volgende bedenkingen formuleren: misschien heeft men wel gezocht naar een toenadering tot de instrumenten en mechanismen op het vlak van de prijzen en markten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, maar wellicht lenen deze zich niet automatisch voor alle problemen. Een prijs- en marktbeleid, rekening gehouden met het vermogen tot zelfvoorziening van de Gemeenschap en met het huidige peil van de invoerbescherming, zorgt voor complicaties en het zou ongewenste effecten kunnen hebben voor de instandhouding van de visbestanden. En wat betreft het thema van het initiatief PESCA: dat heeft maar weinig resultaat opgeleverd. Het probleem is dat als men het schema van de LEADER-programma's wil toepassen, de toegang dan wellicht veel restrictiever is voor wat de mogelijkheden betreft die daarin aan bod komen. Ik zeg dit ook met enorme twijfels mijnerzijds.
Met het verslag van de heer Arias Cañete zijn wij het volledig eens. Ik wil alleen de nadruk leggen op de zwakte - dikwijls van de Europese Unie door de verschillende standpunten die de diverse lid-staten innemen - en de heer Kofoed zeggen dat wij heel goed begrijpen wat hij gezegd heeft over de quota en dat wij het daarmee eens zijn.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, de vier verslagen die vandaag besproken worden hebben betrekking op de visserij in zeer verschillende delen van de wereld: de Antarctische wateren, de Oostzee, oostelijk Canada en Europa. Dit toont de grote reikwijdte en invloed aan van de communautaire vloten. De rode draad die door al deze verslagen heen loopt is het effect dat de te grote viscapaciteit op de Europese visserij heeft.
Het verslag-Pery over de crisis in de visserijsector wijst er geheel terecht op dat er meerdere problemen zijn die de industrie treffen, maar het belangrijkst is ongetwijfeld het feit dat er teveel schepen zijn die jacht maken op te weinig vis. Dit is waarschijnlijk de belangrijkste kwestie waar de Europese Unie dit jaar mee geconfronteerd wordt bij de voorbereiding van het vierde meerjarenoriëntatieprogramma teneinde het aantal schepen omlaag te brengen. Politiek gezien is dit vast en zeker het grootste twistpunt. Iedereen is het erover eens dat een groot deel van de visbestanden van de Europese Unie overbevist zijn. De meest efficiënte maatregel die de Europese Unie kan treffen om dit probleem op te lossen is het verkleinen van haar vloot. Als dit niet gebeurt en als het niet zeer snel gebeurt, dan kan de crisis in de sector alleen nog maar escaleren. Degenen die hier het meest door getroffen zouden worden zijn de kleine booteigenaren, degenen met een smalle economische basis en zeer weinig politieke invloed, maar die tegelijk ook voor de meeste werkgelegenheid zorgen.
In de besluiten over hoe de vloot gereduceerd moet worden, moet niet alleen rekening worden gehouden met de situatie van de visbestanden waarop de vloot vist maar ook met andere effecten van de vloot. Zo zijn er bijvoorbeeld bepaalde vistuigen die een grotere bijvangst hebben dan andere of ernstigere schade aanrichten aan de zeebodem. De milieu-effecten van vistuigen zijn een zeer belangrijke factor. In termen van gegenereerde werkgelegenheid dient de voorkeur uit te gaan naar schepen die de meeste banen verschaffen in verhouding tot de hoeveelheid vis die zij vangen.
Kortom, de verkleining van de vloot is hard nodig en moet vastberaden worden uitgevoerd. De Fractie De Groenen in het Europees Parlement heeft over deze kwestie in de commissie amendementen ingediend, maar deze werden niet goedgekeurd, zodat wij ze in de plenaire vergadering opnieuw hebben ingediend. Ik hoop dat ze er dit keer wel doorkomen. Want tenzij er onmiddellijk een daadkrachtig programma ten uitvoer wordt gelegd, zou het volgende verslag over de sector wel eens de necrologie ervan kunnen zijn. Ik was blij te vernemen dat mevrouw Pery de inspanningen van de Commissie krachtig zal steunen. Dus hoop ik dat zij ons amendement nu zal steunen.
De kwestie inzake de Oostzee betreft de goedkeuring van een gesloten seizoen voor zalm. Terwijl de zalmbestanden in de Oostzee gedecimeerd zijn door de vernietiging van de habitat en overbevissing - met inbegrip van het gebruik van lange drijfnetten - wordt in het recente verslag-Lassen over de viscapaciteit in de Europese Unie de volledige stopzetting van de visserij aanbevolen, dus is een stopzetting van maar één seizoen totaal ontoereikend.
In de wateren ten oosten van Canada wordt al honderden jaren gevist door schepen uit Spanje, Frankrijk en Engeland. Dit waren ooit een van de grootste viswateren ter wereld, wat waarschijnlijk de reden is waarom de vissers zo ver van huis gingen vissen onder zulke moeilijke omstandigheden. Maar in de jaren '80 was de Europese Unie gedwongen om - door de grote afmetingen van de Europese vloten - unilaterale quota voor verschillende bestanden op te eisen. Dat is een ongehoord gedrag in een multilaterale overeenkomst om de visactiviteit te reguleren. Deze eenzijdige quota hebben bijgedragen tot het verdwijnen van bepaalde vissoorten in oostelijk Canada; en ik zeg "hebben bijgedragen tot" omdat de verantwoordelijkheid niet alleen bij de Europese Unie ligt. Canada heeft aangetoond dat het zijn eigen visbestanden van de aardbodem kan doen verdwijnen zonder dat het land daar enige hulp bij nodig heeft. Maar in dit geval hebben de Europese vloten er wel bij geholpen.
In de Antarctische wateren heeft de Europese Unie geen echte visbelangen, tenminste op papier niet. Maar toch zijn er daar Europese schepen aan het vissen die onder een andere vlag varen en onder joint ventures zijn opgericht. Dus reikt de lange arm van de overcapaciteit van de Europese Unie zelfs helemaal tot in de Antarctische wateren.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Pery graag gelukwensen met het feit dat zij het onderwerp zo uitvoerig behandelt en de zaken met zeer veel tact aan de orde stelt, maar niets dat zij op haar tactvolle manier zegt kan de draagwijdte van de crisis verbergen - niet alleen de crisis in de visbestanden en het beheer maar ook de crisis in het vertrouwen van onze vissers over heel Europa. Dit is voor de commissaris een echte uitdaging en een echt probleem. Ik denk dat wij moeten zoeken naar manieren om bruggen te slaan. Ik feliciteer mevrouw Pery. Ook zou ik mij graag willen aansluiten bij de punten die de heer Baldarelli, mevrouw Langenhagen, mijnheer Girao Pereira en mijnheer Teverson gemaakt hebben. Wij staan hier met zijn allen voor een gemeenschappelijk probleem. Maar wij moeten een oplossing vinden zodat wij tegen onze vissers kunnen zeggen: dit is een oplossing en die wordt u niet opgelegd door Brussel maar is in uw eigen belang. Ik denk dat het erom draait om te vragen: " hoe zou u zelf het probleem aanpakken" en niet om het te hebben over de vlootverlaging van 40 % die men wil opleggen, waar iedereen dan Brussel de schuld van kan geven. En op dat punt is het gedecentraliseerd beheer dat door diverse sprekers is voorgesteld, absoluut van fundamenteel belang. Momenteel zijn de vissers, en vooral de Schotse vissers, doodsbenauwd dat de buitenlanders op de een of andere manier zullen komen en dat ze hun vis zullen afpakken, om vervolgens weer te vertrekken terwijl er voor hen zelf niets meer over is. Maar wat u ook zegt, het dringt heus wel tot ze door dat zij niet echt de eigenaars zijn van de visgronden die buiten hun kust liggen.
De weg vooruit is dan ook - en ik ben daar net als vele andere collega's in de Commissie visserij van overtuigd - een gedecentraliseerd beheerssysteem zodat de vissers in elke specifieke zee, of dat nu de Baltische Zee, de Noordzee, de Adriatische Zee of welke zee dan ook is, wier inkomen op het spel staat en wier nakomelingen ervan zullen profiteren als zij de zaken instandhouden, opkomen voor hun verantwoordelijkheid.
Tegelijkertijd zijn er zaken die in heel Europa op een gelijke basis moeten gebeuren. Zo is een van de klachten dat inspecteurs bijvoorbeeld de regels niet in heel Europa op dezelfde manier toepassen. Wij moeten daar iets aan doen om ervoor te zorgen dat dezelfde norm, dezelfde ellende - als er dan iets ellendigs moet worden opgelegd - aan iedereen wordt opgelegd. Dan denk ik dat de mensen enige rechtvaardigheid in het systeem zouden gaan zien en zouden wij alle andere nijpende kwesties aan kunnen pakken - zoals het quota-hoppen, enz. waarop ik nu wegens tijdgebrek niet in kan gaan - om ervoor te zorgen dat wij een gemeenschappelijk visserijbeleid hebben dat duurzaam is en dat steun zal krijgen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Péry complimenteren met haar grondige en treffende analyse van de oorzaken van de uiterst ernstige crisis die de hele visserijsector in de Gemeenschap op dit moment doormaakt. In de mededeling van de Commissie die aan de basis van dit verslag ligt, is helaas geen enkel voorstel te vinden dat het hoofd weet te bieden aan een crisis van dergelijke omvang. Zij bevat aanbevelingen die eerder verzachtend dan vindingrijk zijn, die het er eerder bij laten zitten dan dat zij uiting geven aan een bereidheid tot ingrijpen. Dit beleid lijkt ingegeven te zijn door de fatalistische veronderstelling dat de communautaire visserijvloot, die toch uit hoofde van het gemeenschappelijk visserijbeleid zou moeten worden begeleid en ondersteund, gedoemd is te verdwijnen.
Welnu, de Europese vissers verwachten andere taal. Als verkozene uit een maritieme regio in het westen van Frankrijk kan ik u zeggen dat zij van ons een boodschap van hoop verwachten waaruit doorklinkt dat het beroep dat zij gekozen hebben niet veroordeeld is, dat het een crisis doormaakt maar dat zij er prat op kunnen gaan dat het blijft bestaan en dat hun kinderen het kunnen blijven uitoefenen. Ik stel voor dat u deze boodschap uitdraagt aan alle gemeenschappen in heel Europa die afhankelijk zijn van de visserij, en wel door in te stemmen met de amendementen die ik namens mijn fractie heb ingediend.
Ten eerste zijn alle maatregelen die een beperking van onze vloot beogen, voortgevloeid uit een vrijwel volslagen openstelling van de communautaire markt voor invoer uit derde landen, waarvan u weet dat de vangstmethodes veelal indruisen tegen ons gewettigde streven om de visbestanden te behouden. Dit komt niet aan de orde in de tekst van de Commissie, terwijl het juist broodnodig is dat de zeevissers weer vertrouwen krijgen in de offers die zij gevraagd worden te doen om de rijkdommen in stand te houden - en daarvoor is het nodig dat er een Europees beschermingskader wordt ingevoerd met het oog op de invoer uit derde landen.
Is het dan ook niet nodig dat de marktondersteuningsmaatregelen worden vervangen door een ingrijpender beleid, dat bijvoorbeeld inhoudt dat er een verplichte compenserende heffing wordt geïnd bij de invoer van communautaire soorten, ten belope van het verschil tussen de feitelijke invoerprijs en de geldende richtprijs, die kan worden benut voor de ontwikkeling van de visserijsector in de ontwikkelingslanden?
Tot slot lijkt het mij eveneens van groot belang dat wij de beroepsgroep nauwer betrekken bij het beheer van het visbestand, door haar de verantwoordelijkheid in handen te geven voor het beheer van specifieke visserijhulpbronnen, op historische basis, in het kader van gedecentraliseerde regionale conferenties.

Le Rachinel
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw Péry maakt een nauwgezette analyse op van de oorzaken van de crisis in de visserijsector en tracht oplossingen aan te reiken, die helaas niet afdoende zijn om de teloorgang van de Franse en communautaire visserij tot een halt te brengen.
De diagnose klopt, maar de remedies zijn vrij zwak voor een patiënt die zwaar ziek is. De vaststelling klopt, zeker wanneer er zaken aan de kaak gesteld worden als de deregulering van de wereldmarkt zonder veiligheidsnet, de ernstige scheeftrekkingen ten gevolge van oneigenlijke concurrentie of de wereldwijde neerwaartse druk op de prijzen. De oplossingen zijn echter niet opgewassen tegen de uitdaging waarmee zij geconfronteerd worden. Mevrouw Bonino, de Europese commissaris voor visserij, is voornemens om 40 % van de communautaire visserijvloot te schrappen, honderden schepen op de schroothoop te doen belanden en duizenden vissers met pensioen te sturen. Kortom, om onze visserijvloot te ontmantelen en ruim baan te geven aan de aasgieren die de GATT-akkoorden alleen in hun eigen voordeel gebruiken.
Men zegt ons, terecht of onterecht, dat er een overschot aan vistuig is, dat de visbestanden ontstellend schaars worden, dat de jonge soorten onvoldoende bescherming genieten, dat de vervuiling van het mariene milieu zorgwekkend is en, tot slot, dat er misbruik wordt gemaakt van bepaalde motoren of visserijpraktijken. Maar tegelijkertijd acht mevrouw Péry het onontbeerlijk dat de visserijvloot wordt gemoderniseerd, met schepen die gebruik maken van nog selectievere visserijuitrusting, en wil zij daarnaast een ontmanteling van de tarieven en de douanerechten. De tegenstelling is flagrant.
Net zo goed in het gemeenschappelijk landbouwbeleid als in andere getroffen bedrijfstakken wil men de ware oorzaken van de ramp niet onder ogen zien en ze zeker niet te lijf gaan. Anderen hebben de moed niet, maar wij durven te zeggen dat de nefaste verheerlijking van de vrijhandel en de mondialisering van de handel die de GATT en het Europa van Maastricht beogen, onze vloot overleveren aan de genade van derde landen die geen enkele regel respecteren en hun vis voor dumpingprijzen verkopen en daarbij onze producentenorganisaties in het gedrang brengen.
De afgelopen tien jaar is onze afhankelijkheid van invoer met 30 % toegenomen en de verwerkende industrie vrijwel volledig afhankelijk gemaakt van ingevoerde vis.
Ik wijs er met klem op - want net als mijn collega Souchet ben ik een maritiem afgevaardigde uit het westen van Frankrijk - dat er nu duidelijke prioriteiten moeten worden gesteld voor de hele keten. Om wat voor prioriteiten gaat het dan? Om de bevoorrechting van de kustvisserij van ambachtelijke aard, om de toepassing van minimumprijzen voor ingevoerde produkten, om de compensatie van inkomensverliezen van vissers in geval van dalende prijzen, om het versterken van de controles, met name ten aanzien van schepen uit derde landen die de communautaire wateren bevissen. Wij drukken verder ook de wens uit dat de gesubsidieerde leningen worden verlengd en de schuldenlast van de vissers wordt verminderd, de havengelden worden verlaagd en het gemeenschappelijk douanetarief wordt gewijzigd, omdat dat op zich niet borg staat voor de naleving van het beginsel van de communautaire preferentie, dat de kwaliteit weer verworven wordt aan de hand van een etiketteringsbeleid, een beleid dat gericht is op de valorisatie van verse vis en, tot slot, het verbeteren van de relaties tussen onderzoek, beroep en opleiding.
De Franse visserij heeft nog wel degelijk toekomst, maar het zal niet het vierde meerjarenoriëntatieplan zijn dat de 16.500 Franse vissers weer vertrouwen geeft. Voor hen is het nodig dat zij gehoord, gesteund en verdedigd worden. Dat is de keuze die wij hebben bepaald in onze fractie die, laten wij dat niet vergeten, voorgezeten wordt door de zoon van een zeevisser die op zee is gestorven.

Kindermann
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Bonino, dames en heren, ik zal het alleen over het verslag van de heer Arias Cañete over de visserijproblemen in de NAFO-zone hebben. Dat verslag getuigt van een sterk engagement en een grote openheid, maar toch heeft mijn fractie er wat problemen mee. De reden daarvan is niet dat de heer Arias Cañete op verschillende plaatsen openlijk kritiek levert op Canada. Die kritiek is ook volgens ons grotendeels gerechtvaardigd. Het verslag concentreert zich echter al te zeer op de maximalisering van de vangstmogelijkheden en laat een aantal belangrijke aspecten buiten beschouwing die in een dergelijk initiatiefverslag aan bod hadden moeten komen. Ik denk hier in de eerste plaats aan de controleregelingen. In plaats van het in het bilateraal visserijakkoord van 16 april 1995 tussen de Europese Unie en Canada overeengekomen controlemechanisme als discriminerend en buitensporig duur af te doen, had het verslag veeleer de voor de toekomst positieve aspecten daarvan moeten belichten.
De nieuwe inspectieregeling is weliswaar duur, maar blijkt te functioneren en heeft vooral de gemoederen bedaard. Sedertdien zijn veel minder overtredingen vastgesteld en is dus veel conflictstof tussen de verdragsluitende partijen opgeruimd.
De vraag is ook of andere regelingen, zoals die in het verslag worden gevraagd, doeltreffender zouden zijn en of die niet veeleer tot minder strenge controles zouden leiden. Ik ben ervan overtuigd dat de doeltreffendste controle op de vangsten of het gebruikte tuig nog steeds de controle ter plaatse is. Satellietbewaking kan die controle ter plaatse niet vervangen maar kan alleen als aanvulling worden gebruikt om te bepalen waar de vaartuigen zich bevinden. Zo staat het ook in de controleregeling van de NAFO. De relatief hoge kostprijs van de controlemaatregelen is de tol die wij betalen voor het slinken van de visreserves en voor wat wij in het verleden niet hebben gedaan. Voor ons is het huidige NAFO-controlesysteem in elk geval beter voor de instandhouding van de visbestanden en het voortbestaan van de visserij.
Een ander belangrijk aspect waaraan het verslag voorbijgaat is de beslissingsprocedure in de NAFOvisserijcommissie. Kenners zijn het erover eens dat de belangrijkste reden voor de slechte toestand van de visbestanden in de NAFO-zone ligt in het feit dat de NAFO-besluiten inzake instandhoudings- en beheersmaatregelen niet bindend zijn. Doordat bezwaar kan worden aangetekend kan elke maatregel worden omzeild en kan elke partij die met de haar toegewezen vangstquota geen genoegen neemt zichzelf hogere vangstquota gunnen. Volgens mijn fractie is het voor de verdere vooruitgang op het gebied van het visserijbeheer in de NAFO-zone dan ook uiterst belangrijk dat die bezwaarprocedure niet meer wordt toegepast. Anders heeft zelfs de inwilliging van andere eisen weinig zin. Welk nut heeft de in het verslag geëiste evenwichtiger samenstelling van de wetenschappelijke NAFO-Raad of een voor de Europese Unie gunstiger verdeling van de stemmen in de NAFO, als de partij die het heeft moeten afleggen tegen bepaalde beheersmaatregelen bezwaar kan aantekenen en aldus het volgende conflict kan uitlokken?
De door mijn fractie geformuleerde eis strookt weliswaar niet met de op dit ogenblik internationaal aanvaarde beginselen maar zou toch goed passen in een verslag dat in verschillende opzichten met die beginselen overhoop ligt. Men hoeft daarvoor slechts te kijken naar de voorstellen over de manier van stemmen in internationale organisaties. Overigens is die eis ook niet volledig misplaatst, daar het VN-Verdrag betreffende de instandhouding en het beheer van overlappende bestanden en sterk migrerende soorten de kuststaten en de op volle zee vissende landen bij de vaststelling van instandhoudings- en beheersmaatregelen uitdrukkelijk tot samenwerking verplicht.
Mijn fractie heeft een aantal amendementen ingediend waarin onze eisen zijn opgenomen. Alleen als die amendementen worden aangenomen kunnen wij het verslag goedkeuren. Daarom verzoek ik ook de heer Arias Cañete onze amendementen te aanvaarden.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, hoewel sommige leden van deze Vergadering wellicht zullen vinden dat er in het verslag van de heer Arias Cañete al teveel kritiek wordt geleverd op Canada, zou ik zelf - nadat ik de betrekkingen die dit land met de Europese Unie onderhoudt en de thema's met betrekking tot de visserij van zeer nabij gevolgd heb - mijn voldoening te kennen willen geven over de evenwichtigheid die de rapporteur in zijn verslag heeft weten te bewerkstelligen, waarbij hij zich niet heeft laten leiden door de momenten van spanning die de Gemeenschap ten gevolge van de houding van Canada heeft doorgemaakt. Nu gaat het erom naar de toekomst te kijken.
Ik denk dat het de zoveelste blijk is van de bereidheid en van het vermogen van de Europese Unie om in dialoog te treden, hoewel ik toch ook nog wel eens wil opmerken dat, te oordelen naar de laatste berichten, Canada zelf niet zo'n positieve houding aan de dag legt. Het is inderdaad zo dat de Canadezen zich bereid hebben getoond om hun havens open te stellen voor de communautaire vloot, maar dan alleen in bepaalde gevallen. Daarbij hebben zij duidelijk laten voelen dat het hier gaat om een edelmoedige tegemoetkoming hunnerzijds en zij hebben dat eenzijdig gedaan; wij vrezen dan ook dat die beslissing op elk willekeurig ogenblik herroepen kan worden.
Indien Canada werkelijk toegang zou willen geven tot zijn havens, dan zou het land de bilaterale overeenkomst, waarvan een van de hoofdpunten nu juist is dat de communautaire vloot gewoon toegang heeft tot de Canadese havens, allang ondertekend hebben. Maar Canada heeft nog steeds grote bedenkingen voor wat de ratificatie van deze overeenkomst betreft.
Maar anderzijds en naar ik heb begrepen, heeft Canada, tijdens de laatste onderhandelingsronde tussen dit land en de Europese Unie, volgehouden dat het land er alle recht op heeft om het absolute en exclusieve beheer te voeren over bepaalde stocks in internationale wateren, bijvoorbeeld kabeljauw, hetgeen het zoveelste teken is van het voornemen van het land om buiten de 200-mijlszone op te treden, hetgeen in strijd is met het Internationaal Zeerecht.
Ik wil de Commissie dan ook nogmaals vragen om onze visserijrechten te beschermen, omdat de Europese Unie even soeverein is als Canada, en om de communautaire belangen te verdedigen overeenkomstig het gewicht dat de Europese Unie in de wereld heeft en dat veel groter is dan de resultaten de laatste tijd te zien hebben gegeven.
Voor wat betreft het verslag van mevrouw Pery over de crisis in de visserijsector, verdient mevrouw Pery onze dank voor de inspanningen die zij heeft geleverd om de standpunten met elkaar in overeenstemming te brengen. Ik zou de Commissie in verband met het onderwerp van de markten toch willen verzoeken om in haar nieuwe ontwerp-verordening met een daadwerkelijke hervorming te komen die is aangepast aan de uitdagingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Dit keer dient het een diepgaande hervorming te zijn met criteria die niet discriminerend zijn, zonder overdreven bureaucratie voor een sector die moet kunnen rekenen op mechanismen welke in staat zijn snel te reageren en die kunnen garanderen dat de visserijprodukten op de markt kunnen blijven.
Voor wat betreft de sociale maatregelen waarover mevrouw Pery het had en die in de visserijsector zo schitteren door hun afwezigheid: ik denk dat dit er een goed bewijs van is dat er iets niet functioneert. Er is in de volgende begroting slechts 50.000 ecu uitgetrokken voor deze maatregelen, tegenover bijvoorbeeld 3.000.000 ecu voor waarnemers in de NAFO-zone. Naar mijn gevoel is er iets in deze sector dat niet goed werkt.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met degenen die hier vandaag een verslag hebben ingeleid, geluk te wensen. Wegens tijdgebrek zal ik mij bepalen tot het verslag-Pery. De huidige crisis die de visserijsector van de Gemeenschap treft, ondermijnt de moraal in een sector die in de perifere kustgebieden in deze Gemeenschap de meeste werkgelegenheid genereert en daar behoort ook mijn land Ierland toe.
Het zou ongetwijfeld als een groot schandaal voor de Gemeenschap worden gezien als, na de controle te hebben gekregen over aanzienlijke delen van de meest produktieve visgebieden in de wereld, wij niet in staat zouden blijken om de visgronden te beheren op een manier die coherent en praktisch is - en dit laatste is nog belangrijker - ten voordele van de consument en producent in de Unie. Er zijn zaken die voor ons gevolgen hebben en waarin men beslissingen op korte termijn zou kunnen nemen. Wat hebben we aan de invoer van zalm uit Noorwegen gedaan? Wij hebben minimum invoerprijzen vastgesteld. Dat werkte niet. En de hoeveelheidsbeperkingen dan? En de lage kosten van kabeljauwinvoer? Op dat vlak heeft de Commissie niets gedaan.
Ik geloof dat het Parlement een belangrijke rol kan spelen om het vertrouwen te helpen herstellen in een industrie waar de moraal op een dieptepunt is. Wij moeten de nadruk leggen op een positievere toekomst. Belastingen en quota en niet het BRT of het laadvermogen hebben het aan wal brengen van de diverse soorten door de jaren heen gereguleerd. Het gaat hier natuurlijk om technische instandhoudingsmaatregelen. Tot dusverre zijn ons nog geen specifieke maatregelen voorgesteld. Maar intussen wordt het verslag-Lassen op een indirecte manier aan ons voorgelegd en daarin wordt voorgesteld om de vloot met 40 % in te krimpen. Ik zou ten overstaan van de commissaris willen aanvoeren dat dat het antwoord niet is. Belastingen en quota zijn het antwoord. Wij zijn niet in staat om onze schepen veiliger te maken. Het is een aanklacht die gericht is tegen de lid-staten en de Commissie dat wij er niet in geslaagd zijn om onze schepen veiliger te maken. Als wij het BRT vergroten dan krijgen wij geen toestemming hoewel wij het laadvermogen helemaal niet vergroten en ook niet meer vis aan wal brengen. Ik vind dit nogal zinloos.
Er is een crisis en de Commissie doet daar nog een schepje bovenop wegens de veterinaire kosten die later, na een korte derogatieperiode, ingevoerd worden. Wat doet commissaris Bonino daaraan? En wat doen wij aan vervroegde uittreding? Het is al te vreselijk om te moeten denken aan wat er te gebeuren staat als de vloot drastisch wordt ingekrompen.
Tot slot heb ik het gevoel dat ikzelf en mijn collega's namens de industrie in Ierland spreken, maar mevrouw McKenna niet. Wij zijn niet bereid om de pijn te delen. Wij hebben in de loop van de jaren al veel te veel pijn gedeeld. Wij hebben in Ierland al een veel te hoge prijs betaald. Wij willen ervoor zorgen dat de Ierse vissers een eerlijke behandeling krijgen in de jaren die voor ons liggen.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, collega's, gezien de stijgende vraag is het niet verbazingwekkend dat het beheer van de visbestanden steeds meer prioriteit krijgt in het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Maar het is noodzakelijk dat wij ons ervan bewust worden dat het probleem van een evenwichtig beheer van de bestanden niet alleen voor de Europese Unie geldt, maar voor de hele wereld. Het is in dit verband trouwens belangrijk erop te wijzen dat een deel van onze huidige problemen te wijten is aan naïviteit van de Commissie bij de onderhandelingen met derde landen.
Sinds enkele jaren gaan wij immers akkoord met een beperking van onze visquota, terwijl de quota van deze andere landen toenemen. Welnu, dat is onaanvaardbaar, want de regels moeten voor iedereen gelijk zijn. Aangezien de Commissie toezeggingen heeft gedaan bij internationale onderhandelingen, wendt zij zich nu tot een drakonisch beheer van onze wateren en stelt zij beperkingen van de visserij-inspanning voor die tot 40 % gaan, zoals het geval is voor sardines voor de Portugese kust.
Mevrouw de commissaris, heeft de Commissie toevallig al de economische en sociale gevolgen van een beperking met vrijwel de helft van de visserij overwogen - een sector die in Portugal meer dan 15.000 banen vertegenwoordigt? Indien het probleem van de bestanden zo ernstig is, waarom treedt de Commissie dan nu pas op? Wie heeft deze gegevens aan de Commissie verstrekt? Welke alternatieven biedt de Commissie aan de vissers, industriëlen, werknemers en hun gezinnen die in Portugal van de visserij leven?
In het verslag van collega Nicole Péry, die ik feliciteer met haar grondigheid, worden de hoofdproblemen van het gemeenschappelijk visserijbeleid evenwichtig behandeld, zo lijkt mij. Daarom kan zij op mijn steun rekenen, ook al omdat hierin bepaalde amendementen zijn opgenomen die ik heb voorgesteld en die de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft goedgekeurd. Daartoe behoren de internationale onderhandelingen, de bevordering van interprofessionele akkoorden en de mogelijkheid dat de opslagpremie onder bepaalde omstandigheden aan de industrie wordt uitbetaald.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, mevrouw de commissaris, wij pleiten al lang voor de noodzaak de visbestanden te beschermen door alle technologische en sociale maatregelen te treffen en waarneming en controle uit te oefenen: allemaal essentiële punten voor een echte aanpassing van de visserij-inspanning.
Deze strategie, die wellicht noodzakelijk is, was echter weinig transparant en meegeleefd geweest, noch heeft iedereen deze strategie toegepast. Ten eerste omdat besluiten vaak genomen worden op grond van soms ontoereikende of onevenwichtige wetenschappelijke studies zonder rekening te houden met lokale omstandigheden. Ook omdat dergelijke besluiten de geschikte en noodzakelijke tussenkomst van de visserijorganisaties over het hoofd zien, zoals zij evenmin rekening houden met een preferentieel handelsbeleid van de communautaire visserijsector. Al deze en andere feiten leiden tot een gerechtvaardigd en veralgemeend klimaat van wantrouwen en ongeloof onder de vissers en reders in onze lid-staten. Bovendien - zoals blijkt uit de statistieken en de recente verklaringen van de commissaris - zijn er weinig landen (zoals Portugal) die de voorbije jaren gehoorzaam en plichtsbewust beperkingsprogramma's hebben uitgevoerd en zelfs verder zijn gegaan, en zijn er andere landen (jammer genoeg de meeste) die dit niet in dezelfde mate hebben gedaan.
In deze context van crisis in de visserijsector mag niets van dit alles over het hoofd worden gezien. Noch door de Commissie, noch door de lid-staten, noch door de regering van mijn land. Zo is, naast de inspanning om de bestanden in stand te houden, ook meer transparantie en een paritaire deelname in de besluitvormingsprocedures onontbeerlijk - in het geval van de NAFO -, er dient nogmaals te worden gewezen op het totale onbegrip voor de voorstellen tot verlaging van de TAC's die niet wetenschappelijk gefundeerd zijn - het geval van kabeljauw, alweer in NAFO-zones. En wij kondigen nu al onze tegenstand aan tegen eventuele verlagingsvoorstellen die percentueel gelijk zijn voor alle landen en soorten - het geval van sardine en andere soorten - zonder rekening te houden met de tot nu toe door de verschillende landen doorgevoerde verlagingen, noch met recente feiten die de visserij in Portugal al op de helling hebben gezet, waarvan het akkoord met Marokko en de weerslag daarvan op de conservenindustrie en de visserij met netten een voorbeeld is.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, het streven naar een moderne vloot met een grote vangstcapaciteit kan gemakkelijk op gespannen voet komen te staan met de instandhouding van een duurzaam visbestand. Zeer terecht pleit het verslag-Pery dan ook voor verscherping van de controle op de naleving van de quota, de bescherming van de paaizones en het herstel van het vertrouwen tussen de zeebiologen en de vissers.
Wat dat laatste betreft is het een probleem dat steeds minder geld voor onderzoek naar visbestanden beschikbaar wordt gesteld. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van de gegevens en schaadt het vertrouwen bij de vissers. Voldoende middelen voor goed onderzoek zijn daarom onontbeerlijk. Ook de enorme fluctuaties in de jaarlijkse TAC's zijn zeer schadelijk. De flexibiliteit die inmiddels in de quotaregeling is aangebracht door de invoering van een rekeningcourant-systeem is een stap in de goede richting. De weg naar een meerjarenplanning dient door de Commissie met voortvarendheid te worden vervolgd.
Weinig enthousiasme heb ik voor het pleidooi tot verhoging van de communautaire prijssteun. Op korte termijn kan dat de inkomensverliezen beperken, maar op de langere termijn is de sector er meer bij gebaat wanneer de produktorganisaties zelf maatregelen nemen om de markt te ordenen.
Tenslotte nog de importen uit derde landen. Voor de visverwerkende industrie zijn deze van groot belang. Door de quotaverlagingen kan de Europese vloot onmogelijk aan de vraag van de industrie voldoen. Maar om oneerlijke concurrentie met de Europese vissers te voorkomen dient er scherper op te worden toegezien dat de produkten van buiten de Unie aan de communautaire richtlijnen van kwaliteit en hygiëne voldoen. Hiervoor heeft de Europese visserijsector forse investeringen moeten doen.

Crampton
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het voornamelijk hebben over het verslag van mevrouw Pery, waarvoor mijn gelukwensen en mijn steun. Ik vrees dat ik het een ander ga zeggen dat ook door andere sprekers al genoemd is.
Wij hebben hier de standpunten van de Commissie visserij over de aanhoudende crisis in de visserijsector. De eigenlijke crisis bestaat al vele jaren en zal ook nog vele jaren blijven duren, tenzij wij met een radicale aanpak komen. Het komt erop neer dat het in vele delen van de wateren van de Europese Unie nog zo zal worden dat het voor de vissers nog nauwelijks de moeite waard is om de zee op te gaan. Dat heeft natuurlijk immense gevolgen en niet alleen voor de vissers maar voor al diegenen die aan de kust bij de visserij betrokken zijn en ook voor de consument.
Wij moeten dit probleem zeer grote aandacht geven. Het is een probleem dat nog een extra dimensie krijgt door het gebrek aan politieke wil, door veel te veel nationalisme, en ik zou durven voorstellen om naar de beleidsmaatregelen kijken van de Noren en de IJslanders en hoe zij hun problemen aanpakken. De grondreden is natuurlijk simpel: teveel schepen die op te weinig vis jacht maken. Je kunt dit op twee manieren aanpakken en beide punten moeten ook aangepakt worden. Voor het eerste probleem - namelijk dat er teveel schepen zijn - is natuurlijk een degelijk plan voor het uit bedrijf nemen van schepen nodig. Enkele landen hebben een ontmantelingsplan in praktijk gebracht: mijn land heeft dit niet ernstig genomen en moet zijn vloot nu met 40 % inkrimpen. Dat is geen aanvaardbare oplossing voor de vissers en voor de mensen die van de visserij afhankelijk zijn.
De andere kant van het probleem is dat er te weinig vis is. Nu is er heel wat dat wij op dat vlak kunnen doen en veel dat de Commissie en de regeringen van de diverse lid-staten kunnen doen. In veel gevallen wordt er al onderzoek gedaan. Mevrouw Pery somt tal van zaken op die men zou kunnen doen: verbetering van het vistuig dat men gebruikt, jonge vissen in staat stellen om te ontsnappen; het aanmoedigen van het gebruik van vierkante mazen in de netten. Er zijn vele technische verbeteringen uitgeprobeerd die ook blijken te werken. Grote gebieden dienen natuurlijk een gedeelte van het jaar te worden gesloten voor de visvangst en in sommige gevallen zelfs permanent of bijna permanent, zodat de bestanden kunnen aangroeien en jonge vis volwassen kan worden. Wij hebben dus instandhoudingsgebieden nodig. Op de een of andere manier moeten wij ervoor zorgen dat er een beleid komt waarbij er niet meer zo veel vis wordt weggegooid. Ik weet niet hoe het er in andere gebieden aan toe gaat, maar in de Noordzee wordt soms 50 % en meer van de vangst van een schip weggedaan omdat de vis te klein is, niet te verhandelen is of wat dan ook. Er kunnen dus voor beide problemen een hele reeks maatregelen worden getroffen.
Ik moet er tot slot op aandringen dat wij een zeer streng evaluatie- en inspectiesysteem nodig hebben en ik en vele vissers met wie ik heb gesproken zouden er de voorkeur aan geven indien dat door de Europese Unie beheerd werd.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Pery danken voor haar verslag en opmerken dat ik het met haar eens ben dat het visserijbeleid maar een halfbakken beleid is. In tegenstelling tot het gemeenschappelijk landbouwbeleid heeft het beleid niet het respect of het vertrouwen van de consument noch van de producent.
In de visserij schijnt het beleid altijd te gaan om het verlagen van de vangsten. De Europese Unie is slechts voor 50 % zelfvoorzienend, de visbestanden lopen terug en toch blijven de prijzen alsmaar dalen. Wij maken ons meer zorgen om de goedkope aanvoer voor de verwerkende industrie dan om het inkomen van de vissers, wier belangen wij geacht worden te verdedigen. Dit beleid doet het imago van de Unie geen goed, noch bij haar eigen producenten nog in het buitenland. In het gemeenschappelijk visserijbeleid gaat het blijkbaar altijd om beheersing maar de voordelen schijnen er nooit te komen. De lid-staten zijn niet bereid om de volledige verantwoordelijkheid over te laten aan de Europese Unie voor een totaalbeleid, maar wel om de Europese Unie te allen tijde de schuld te geven voor de negatieve factoren.
Er is één ding aan de Commissievoorstellen waarbij ik vragen heb - waarom al die nadruk op het tonnage als wij een quotabeleid hebben dat werkt? Waarom moet er zoveel nadruk worden gelegd op het tonnage als de quota worden nageleefd? De quota kunnen gecontroleerd worden: met een goed computersysteem, een goed satellietsysteem en goede invoercontroles kunnen wij de hoeveelheid vis reguleren die in zee gevangen wordt en op de markt wordt gebracht, op voorwaarde dat wij echt van plan zijn om dat te doen. Als wij het ernstig menen met het toezicht op de vis die aan wal wordt gebracht en als de lid-staten meewerken, dan kan de verlaging van de tonnages op vrijwillige basis met compensaties geschieden. Als wij een beleid hadden voor de handhaving van fatsoenlijke prijzen, dan zouden de lagere quota in de gebieden die van de visserij leven veel acceptabeler zijn. Bepaalde handelsbeperkingen zijn aanvaardbaar met het oog op de zo duidelijke sociale problemen. Als er een kostbare en geringe bron is, waarom exploiteren we die dan en geven we het produkt weg voor prijzen die ver beneden de reële waarde liggen?
Ik ben het met Allan Macartney eens waar hij zegt dat het beleid een grondige herziening moet ondergaan en dat de benadeelde gebieden meer controle moeten krijgen over zowel de exploitatie als het op de markt brengen van de produkten die in hun nabijheid liggen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over het verslag-Kofoed inzake de visbestanden in de Oostzee. Het verslag is een reactie op een verordening van de Raad over zalm, die inhoudt dat men het vissen in de zomer nog verder beperkt om vooral de wilde zalm te beschermen. Het zijn goede maatregelen, zelfs al zijn ze niet toereikend als men denkt aan de crisissituatie die er voor de wilde zalm in de Oostzee bestaat.
In verband met dit verslag heeft de rapporteur echter ook twee amendementen ingediend met betrekking tot de kabeljauwvisserij in de Oostzee. Deze amendementen bevatten het voorstel om het huidige quotasysteem te vervangen door regels voor het motorvermogen van vissersschepen. Ik geloof niet dat dat een erg goed of weldoordacht idee is. Het probleem met het huidige systeem is dat sommige landen zich aan de quota houden, terwijl andere landen dat niet op dezelfde manier doen. Er is dus een betere controle nodig. Een ander probleem vormt het prijspeil van de kabeljauw die in de Oostzee wordt gevangen.
Ik ben van mening dat een omschakeling naar het motorvermogen er nu juist toe zal leiden dat het nog moeilijker wordt om te controleren hoeveel vis er eigenlijk in de Oostzee wordt gevangen. Daarnaast zou het moeilijker worden om de visserij aan te passen aan de werkelijke bestanden. Ik zal daarom niet voor het verslag over het motorvermogen stemmen.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de aanwezigheid van de commissaris. Het zal een plezierige afwisseling zijn om haar standpunten te vernemen in plaats van ze te lezen in de Financial Times en de overige kranten.
Vissen in de Gemeenschap is momenteel een zeer onzekere en politieke zaak. Wij hebben teveel vissers die achter te weinig vis aan zitten. Iedereen is het daar over eens. Ik denk dat het symptomatisch is voor een vrije concurrentie, die nog verergerd wordt door de toenemende efficiëntie van onze vissersschepen en vooral van de vistuigen. Toen ik op school zat vertelde men ons dat het Verenigd Koninkrijk één brok steenkool was omgeven door een zee die krioelde van de vissen. Er is nog maar heel weinig steenkool over in het Verenigd Koninkrijk en als wij het vistuig blijven gebruik dat we nu gebruiken dan zal er nog maar heel weinig vis over zijn ook. De Unie moet deze situatie een halt toeroepen.
De visserijsector in Europa verkeert in een crisis en dat geldt vooral voor het Verenigd Koninkrijk waar de visserijvloot de op twee na grootste is van de Europese Unie. De regering predikt wederom de deugden van deregulering. Wij hebben de laatste weken gezien wat de gevolgen zijn van deregulering in de landbouwsector. Wij willen niet de slechte ervaringen van BSE overdragen naar de visserijsector door alles te dereguleren en te geloven dat dat de weg vooruit is. In een poging om het aantal schepen te verlagen door de leer van de laisser faire -economie, heeft de regering van het Verenigd Koninkrijk de zieke visserij-industrie in GrootBrittannië overgeleverd aan de marktmechanismen. Dit leidt niet tot het bevorderen of het instandhouden van visbestanden of tot de zekerheid van een baan voor de plaatselijke vissers, of tot het levensonderhoud en het gedijen van plaatselijke gemeenschappen. Het is dan ook geen wonder dat de plaatselijke gemeenschappen die volledig afhankelijk zijn van de visserij voor hun levensonderhoud achterdochtig zijn jegens de regering van het Verenigd Koninkrijk en anderen. Diezelfde regering begon pas in 1984 schepen uit de vaart te nemen en bood subsidies aan in ruil voor een visvergunning. En nu is het land woedend over het quota-hoppen. En diezelfde regering die zo woedend is over het quota-hoppen is de regering die op dit moment, om de populariteit van haar eigen partij op te vijzelen, haar xenofobie tentoonspreidt en begonnen is met het blokkeren van de Europese instellingen.
Er moet actie worden genomen met het quota-hoppen maar wij moeten ons losmaken van de nationalistische gevoelens er omheen. Er is een oplossing voor het probleem van het quota-hoppen. De lid-staten zouden wat aan de erkenning en de vergunningen moeten doen om te zorgen voor enige controle van de quota-hoppers.
Het essentiële probleem blijft echter dat de visbestanden gevaarlijk klein worden; iedere dag zijn er Europese vissers die hun werk moeten opgeven; duurzame instandhouding dient bevorderd en opgelegd te worden. Hierbij kan een verlaging van de gehele vlootcapaciteit van de Europese Unie helpen. De drie meerjaren oriëntatieprogramma's zijn er geen van alle in geslaagd om de lid-staten hun visserijvloten te doen reduceren. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk zal het niet mogelijk zijn om tegemoet te komen aan de vereisten inzake de vlootverlaging van 1996. Wij moeten dit probleem aanpakken. Wij moeten naar voren komen met degelijke methodes voor de instandhouding en degelijke methodes voor toezicht.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, allereerst wil ik graag mijn voldoening te kennen geven over het gezamenlijk debat dat hier momenteel plaatsvindt over de vier verslagen van de Commissie visserij. Van deze vier verslagen hebben er twee betrekking op de instandhouding van de visbestanden - een kwestie waarover wij ons in de Europese Unie zorgen maken - en zulks in twee gebieden: te weten de Baltische zone en de Antarctische wateren. De Antarctische wateren zijn een gebied waar de communautaire vloot niet aanwezig is en naar mijn mening dienen specifieke en experimentele campagnes daar gehandhaafd te worden, omdat het ecologisch evenwicht zulks vereist.
In het verslag-Pery komt de complexe problematiek aan de orde waarmee de visserijsector momenteel geconfronteerd wordt. Ik ben zo vrij om nog eens de nadruk te leggen op de grote behoefte aan begeleidende en structurele sociaal-economische maatregelen, omdat de visserij zoals bekend is gevestigd in regio's die zeer afhankelijk zijn van deze sector. Ook wil ik mijn voldoening uitspreken over het feit dat in het verslag het belang wordt onderstreept van traditionele en nieuwe soorten visserijovereenkomsten met derde landen.
Het belangrijke verslag van de heer Arias over de NAFO tot slot, toont aan dat er in dit gebied nog belangrijke stappen gezet moeten worden om de visserij in evenwicht te brengen en om daar op voet van gelijkheid aan deel te nemen waarvan ik er enkele zal noemen. Er dient dringend een stemprocedure gevonden te worden die past bij het gewicht dat de Europese Unie heeft; de samenstelling van de wetenschappelijke raad moet worden aangepast; er moet meer geld worden uitgetrokken voor communautaire investeringen op het stuk van onderzoek; onze visserijmogelijkheden op de visplaatsen dienen beter beschermd te worden; de controlesystemen moeten goedkoper worden; het verzoek om concrete gebaren van de Canadese autoriteiten - zoals afschaffing van de discriminerende wetgeving voor de Europese Unie en ratificatie van de bilaterale overeenkomst van 1992 - en de volledige en definitieve opheffing van het verbod op toegang voor de communautaire vloot tot de Canadese havens. Als de betrekkingen tussen de Europese Unie en Canada in het algemeen, en de betrekkingen op het vlak van de visserij in het bijzonder, beter moeten worden, dan zijn dit maatregelen waar men niet omheen kan.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, ik twijfel er geen moment aan, en ik weet zeker dat dit ook geldt voor mijn collega's en voor de commissaris, dat er momenteel in de visserijsector een vertrouwenscrisis heerst. Er zijn in de visserijsector in mijn land mensen die graag zouden zien dat het gemeenschappelijk visserijbeleid aan de kant wordt gezet. Voor het gemak vergeten ze maar even hoe het was voordat het gemeenschappelijk visserijbeleid in 1983 geïntroduceerd werd en dat er op dat moment tal van internationale overeenkomsten waren. Gelukkig hebben wij nu wel een beleid, maar wij beseffen allemaal dat het aangepast moet worden omdat het niet fatsoenlijk werkt.
De verlaging van 40 % die nu wordt voorgesteld kan een voorstel zijn dat niet goed begrepen wordt. Ook begrijpen de mensen niet dat er alsmaar minder vis in de zee is. Maar ik denk dat wij moeten samenwerken met de visserij-industrie en dat wij ervoor moeten zorgen dat men de volledige omvang van het probleem inziet. Ik ben verheugd over het feit dat de commissaris vele havens in de Gemeenschap bezocht heeft om daar met de vissers zelf te praten. Ze heeft gezorgd voor een beter profiel van haar zelf en van de Gemeenschap en dat is een goede zaak.
Ik hoop dat we de kwestie van de quota-hoppers kunnen bekijken en dit op een degelijke manier kunnen aanpakken. Ik denk niet dat quota en de interne markt met elkaar verenigbaar zijn. Ook dat is iets dat wij moeten bekijken. Als wij vertrouwen moeten krijgen in de industrie kunnen wij niet toestaan dat er quota worden toegewezen aan één land die dan worden gevangen door een ander land. Dat is de belangrijkste kwestie waar wij iets aan moeten doen.
Er zijn heel wat problemen waarvoor wij een oplossing moeten vinden en ik hoop dat wij kunnen samenwerken met de commissaris om de juiste boodschappen te doen overkomen.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de heer Kofoed geeft in zijn verslag op verdienstelijke wijze een uiteenzetting over de toestand van de zalm in de Oostzee. Die is voor wat de wilde zalm betreft alarmerend. Het gevaar bestaat dat het volledige zalmbestand wordt uitgeroeid. Van alle zalm in de Oostzee is nog maar 5 tot 10 procent wilde zalm.
Tot wilde zalm worden bepaalde zalmbestanden gerekend, die afkomstig zijn uit bepaalde rivieren en daar ook weer gaan paaien en in staat zijn om zich in die rivieren te vermeerderen. In Finland bevinden zich dergelijke zalmbestanden nog maar in twee rivieren, de Tornionjoki en de Simojoki.
Voor het behoud van de wilde zalmbestanden zijn bijzondere maatregelen vereist. De belangrijkste daarvan zijn vangstbeperkingen die zowel gelden voor de zee als voor de paaigronden, verder is het voor het behoud van het genenreservoir van de wilde zalm noodzakelijk om vis uit te zetten. Zeer positief is dat dit weinig bekende feit, de noodzaak van het uitzetten van vis, in het verslag-Kofoed aan bod komt.
Ook moet worden ingezien dat het vangen van halfvolgroeide wilde zalm op zee een grote verspilling is, vaak gaat het om vis die maar een paar kilo weegt. De prijs van de zalm blijft zo heel laag vergeleken bij wat een sportvisser die op zalm vist, betaalt in de plaats waar hij vist.
Een visbestand waar goed voor wordt gezorgd is van groot belang voor het toerisme in Fins Lapland. De verbetering van de Tornionjoki als zalmrivier is zowel goed regionaal beleid als goed milieubeleid. Om deze redenen moeten er voor de wilde zalm beschermende vangstbeperkingen komen en moet er zalm worden uitgezet om het voortbestaan van de zalmbestanden te verzekeren. Het lijkt me dat we hier in dit huis op de goede weg zijn.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mij bepalen tot de visserij in de NAFO-zone en wil het met name hebben over een van de communautaire vloten waar het ontmantelingsproces de laatste jaren ingrijpender is geweest. Ik doel hier op de kabeljauwvloot. Ik dank de Commissie visserij en vooral de heer Arias dat zij mijn amendementen met betrekking tot de kabeljauwvloot in dit verslag hebben goedgekeurd. Immers, de visserijmogelijkheden van de communautaire vloot in de zone 3NO - te weten in de wateren van de neus van de Great Banks van Newfoundland, die tot de internationale wateren behoren - zijn momenteel nihil omdat daar nu een nul-TAC geldt.
Wij herinneren eraan dat de Visserijcommissie van de NAFO in de zone 3NO in 1994 een TAC heeft vastgesteld van 6.000 ton kabeljauw. Daarvan was 2.213 ton voor de Europese Unie. Begin 1994 echter vroeg Canada om een bijeenkomst in Brussel en op deze bijeenkomst, die in februari plaatsvond, werd er een nulTAC vastgesteld dat ook voor 1995 en 1996 is toegepast, zonder dat nieuwe wetenschappelijke gegevens de wijziging van de TAC voor dit gebied onderbouwden.
Commissaris, u bent zeer goed op de hoogte van de crisis die deze sector doormaakt, waar in sommige gevallen de vloot 10 maanden niet is uitgevaren. Ik verzoek u om met de vastberadenheid die u eigen is - en die voor de communautaire visserij en ook voor andere domeinen zulke goede vruchten heeft afgeworpen - om samen met de Commissie de wijziging van deze TAC, die niet gebaseerd is op wetenschappelijke argumenten, aan te vechten. 93 % van de banken van Newfoundland ligt in wateren die tot de exclusieve zone van Canada behoren en de communautaire vloot dient niet te betalen voor fouten in het Canadese beheer van deze banken die in de internationale wateren liggen. En bovendien kunnen wij de eeuwige visserijstrategie van Canada niet blijven toestaan: het land verbergt zijn economische en commerciële belangen achter milieuargumenten terwijl het tegelijkertijd zijn eigen rijkdommen vernietigt en uitput.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, de tijd heeft ons gelijk gegeven. En niet alleen de tijd, maar ook de betogen waarnaar wij vandaag tijdens dit debat luisteren, als wij ze vergelijken met die van een tijd geleden. Ook de wetenschappelijke en juridische analyses hebben overduidelijk aangetoond dat in de heilbotoorlog het gelijk volledig bij de Europese Unie en bij Spanje lag. Zoals de commissaris indertijd zeer terecht gezegd heeft, ging het om een kaping en Canada schond daarbij het internationaal recht. De voorwendselen die een zo plunderachtig minister als deze aanwendt, zogenaamd ter verdediging van het milieu, slaan werkelijk nergens op.
Maar laat ons naar de feiten kijken. Immers, de feiten die tot dat gebeuren aanleiding hebben gegeven, gelden tot op heden. Canada wil de communautaire vloot weg hebben van de internationale visplaatsen, die niet van Canada zijn. Een ander feit is dat Canada deze overeenkomst niet heeft geratificeerd; het land handhaaft wetten die voor de Europese Unie onaanvaardbaar zijn en betwist de toegang tot de Canadese havens voor de communautaire vloot. Door deze feiten wordt een zekere spanning in stand gehouden. Het gedrag van Canada is bepaald niet te goeder trouw en daarom handhaaft het land een vijandige houding.
Wij moeten laten zien - al is het maar één keer - dat de Europese Unie op een gecoördineerde manier optreedt via de Commissie. Wij moeten laten zien dat er een institutionele eenheid is en coherentie. Als de Commissie - als collegiaal orgaan - het in haar werkprogramma heeft over de betrekkingen met Canada op het stuk van de geïndustrialiseerde landen en met Canada een overeenkomst opstelt op het vlak van competentie en onderzoek en ontwikkeling, waar Canada belang bij heeft, dan moeten wij natuurlijk weigeren om deze overeenkomsten los te zien van het visserijgeschil.
Commissaris, richt u zich tot de andere commissarissen die bevoegd zijn op het vlak van onderzoek en ontwikkeling, van het mededingingsbeleid en van de betrekkingen met de geïndustrialiseerde landen en laat iedere overeenkomst afhangen van het feit of Canada daadwerkelijk goede betrekkingen onderhoudt op het stuk van de visserij. Wij mogen de visserij niet los van dit alles zien. Er dient hier sprake te zijn van coherentie en eenheid.
Wij hebben het over het conflict over de heilbot, dat begon met een slecht besluit bij de verdeling van de quota van de desbetreffende TAC. En de Spaanse traditie zette helemaal geen zoden aan de dijk, ook al viste het land al vanaf de zestiende eeuw in deze visplaatsen. Daarom moet het mij van het hart dat het een zeer overhaast besluit was van onze Spaanse minister om een quotum voor rode zeebaars te accepteren dat de vangsten van Spanje in het jaar daarvoor tot 20 % reduceert. Daarom is dit bijzonder verbazend en ik vind dat hier onuitstaanbare besluiten geaccepteerd worden.
Ik rond af met te zeggen dat het andere besluit waarbij onze minister de andere wang toekeerde, te maken heeft met de beslissingen van een Britse regering van "gekke hominidae over gekke mammalia" .

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Pery graag gelukwensen met haar verslag. Ze heeft gelijk. Er heerst een crisis in de visserij-industrie van Europa. De vissers die ik in Devon vertegenwoordig zijn daar zeer ongelukkig mee. Ze zijn niet blij over het quota-hoppen door onder een andere vlag te gaan varen. Ik ben blij met de initiatieven van de commissaris om ideeën naar voren te brengen waarmee zij wil trachten dit probleem op te lossen.
Velen zijn zich bewust van het feit dat men er met het quotasysteem niet in slaagt om visbestanden in stand te houden, ze te beheren en te regenereren en niet in de laatste plaats wegens het hoge percentage vis dat teruggegooid moet worden in zee en niet geschikt is voor conservering, voor het optrekken van de inkomens van de vissers of voor de consument thuis. Het antwoord zou moeten bestaan in betere instandhoudingsmaatregelen, misschien een beleid waarbij vissers een bepaald aantal dagen op zee mogen blijven en dat door alle vissers in de gehele Gemeenschap nageleefd kan worden, en geen voorstellen meer voor het ontmantelen van schepen, zeker niet als onze vissers niet geloven dat er eerlijk gespeeld wordt bij de tenuitvoerlegging van de ontmantelingsmaatregelen.
Wegens de grote hoeveelheid vis die wordt afgedankt geloven de vissers dat er meer vis in zee is dan de wetenschappers beweren. De wetenschappelijke adviseurs worden gewantrouwd. Er heerst grote bezorgdheid over industrieel vissen voor vismeel, waarbij onvolgroeide vis uit zee wordt gehaald, hetgeen de mogelijkheden voor het regenereren van vis aantast. Ik vraag me af wat de commissaris te zeggen heeft over dit specifieke aspect van de industrie.
Voor wat de verlaging met 40 % van de vlootcapaciteit betreft vertrouw ik erop dat dit een aanvankelijke uitspraak is om onze aandacht te trekken. Wij willen vooral een eerlijke en gelijkmatige tenuitvoerlegging van alle maatregelen waar u het over eens wordt.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, allereerst wens ik het verslag van mevrouw Péry te prijzen. Vervolgens wens ik met betrekking tot het door de heer Arías Cañete opgestelde verslag op initiatief van de visserijcommissie twee of drie ideeën uit te werken.
In de eerste plaats denk ik dat dit verslag een referentieverslag zal worden dat de door de Unie gevolgde koers in het kader van de NAFO zal kenmerken, daar ben ik van overtuigd. Wij willen een loyale en vriendschappelijke bilaterale relatie met Canada met eerbiediging van het internationaal recht, en vandaar hebben wij het gedrag van de Canadese autoriteiten terecht veroordeeld, aangezien dit was ingegeven door interne politieke problemen en niet wetenschappelijk gefundeerd was. Zoals de rapporteur pleiten wij ervoor dat het aantal stemmen binnen de NAFO rekening houdt met het aantal landen dat de Unie vertegenwoordigt, dat het Wetenschappelijk Comité het laatste woord heeft bij de vaststelling van toegestane vangsten, dat de Canadese autoriteiten de bilaterale overeenkomst ratificeren en de toegang van communautaire vaartuigen in de Canadese havens toestaan.
Maar met uw goeddunken snij ik in dit debat en met betrekking tot een discussie die hier is gevoerd over het POP IV-programma en over het debat dat in mijn land gaande is, twee kwesties aan. Ten eerste, de industriële visserij op volle zee heeft heden ten dage te maken met een toegenomen ecologisch bewustzijn inzake milieubescherming en verantwoordelijk beheer van de visbestanden, dat is opgekomen met de toetreding van Spanje en Portugal tot de Europese Unie, maar dat niet mag noch moet worden verborgen wanneer over visserij, vaartuigen en vangsten wordt gediscussieerd en dat zeker geen anti-Europese betogen rechtvaardigt.
Ten tweede, in de Europese Unie en in Portugal is het sociaal en politiek gewicht van de visserij veel groter dan het economische gewicht daarvan, en dit om traditionele, historische en culturele redenen. Niemand mag dit vergeten, met name wanneer wij beraadslagen over het meerjaarlijks oriëntatieprogramma voor 1997-2002, wanneer wij beraadslagen over de crisis in de sector of wanneer wij de toekomst van de sector na 2002 uitstippelen. Het is nu de taak van de Commissie om het wantrouwen achter zich te laten en de mensen voor zich te winnen. Want zoals er geen visserij is zonder vis, is er ook geen visserij zonder vissersvaartuigen of vissers.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, als een vertegenwoordiger van Ierland wil ik te kennen geven dat ik totaal gekant ben tegen de voorstellen van de Commissie waarvan wij weten dat deze tot doel hebben om de Europese visserijvloot de komende zes jaar met 40 % in te krimpen.
De gemeenschappen die zich met de visserij bezighouden zijn door hun aard gevestigd in de meest perifere gebieden van Europa. In deze gebieden zijn de enige lokale hulpbronnen die ten volle benut kunnen worden de vissen in onze wateren. Het huidige beleid echter beperkt de mate waarin deze hulpbronnen geëxploiteerd kunnen worden. Wij zijn het er allemaal over eens dat de visserij-activiteiten beperkt moeten worden overeenkomstig de krimpende hulpbronnen, maar de Commissievoorstellen zijn niet eerlijk en ze zijn tegenstrijdig. Ze houden geen rekening met de omvang van de schepen die in de wateren van de Europese Unie werkzaam zijn, noch hoe oud deze zijn, en het is gewoonweg bespottelijk om te suggereren dat voor een schip van tien meter precies dezelfde restricties moeten gelden als voor een schip van zeventig meter.
Op dit punt doe ik een beroep op de commissaris om zich te concentreren op de vloten die een onhoudbare druk uitoefenen op de belangrijkste visbestanden. Specifieke aandacht moet uitgaan naar de behoeften van de kleine, geïsoleerde kustgemeenschappen die volkomen afhankelijk zijn van de visserij. Ik ben het met Mevrouw Pery eens waar zij zegt dat de gemeenschappen in heel Europa die zich aan de visserij wijden weinig vertrouwen hebben in het visserijbeleid. Om dit vertrouwen weer op te bouwen moet er met zeer harde hand worden opgetreden tegen illegale visactiviteiten. Het doet mij genoegen te zeggen dat het Ierse voorzitterschap voornemens is om dit de komende zes maanden tot een prioriteit te maken.
Het is niet voldoende om alleen maar minimumprijzen voor de invoer te bepalen of met plannen te komen voor financiële compensatie: er zijn meer maatregelen nodig. Ik ben dan ook blij met de oproep van de rapporteur voor een beter beheer van de hulpbronnen, voor het stabiliseren van de inkomens, voor maatregelen ter compensatie van inkomensderving en voor het creëren van LEADER-programma's voor de zee.

d'Aboville
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Péry maakt een analyse op van de diverse factoren die aan de grondslag liggen van de crisis die de visserijsector langdurige schade toebrengt. In haar verslag onderstreept mevrouw Péry de noodzaak van het stellen van prioriteiten - van politieke prioriteiten - om de sector hernieuwd vertrouwen in te boezemen, want laten wij duidelijk zijn, de vissers hebben alle vertrouwen verloren.
Wat voor boodschap krijgen zij van de Commissie? Altijd weer dezelfde boodschap. Er wordt teveel gevist: breng schepen naar de schroothoop. Natuurlijk worden bepaalde soorten overbevist. Natuurlijk wordt er te jonge vis gevangen. Natuurlijk is het alleen maar de plicht van de Commissie om de alarmklok te luiden.
Maar, geachte commissaris, de vissers zijn niet gek. Zij beseffen terdege dat het voortbestaan van hun vak afhangt van een verantwoord beheer van de bestanden. Het is alleen zo dat zij wel verplicht worden om harder te werken en meer te produceren omdat zij met die ineengestorte prijzen geen andere keuze hebben als zij willen overleven. En het is vaak gekkenwerk, met bemanningen die 320 tot 340 dagen per jaar op zee zitten, aan boord van verouderde vaartuigen die niet onderhouden kunnen worden omdat men onvoldoende tijd en middelen heeft, bezeten van één ding: meer vis binnenhalen om niet over de kop te gaan.
In tegenstelling tot wat wel simplistisch wordt gedacht, leidt een dalende prijs tot een hoger tonnage vangst omdat de vissers hun exploitatierekening in evenwicht moeten brengen. Het zijn niet alleen schepen die naar de schroothoop moeten worden verwezen, het gaat vooral om deze vicieuze cirkel. De crisis die de visserijsector verstoort, is natuurlijk een marktcrisis. De gemeenschappelijke marktordening is vooral bedoeld om de concurrentieverhoudingen tussen de communautaire producenten te regelen en oneerlijke concurrentie uit derde landen te voorkomen. Nu worden de prijzen getorpedeerd, zowel van buitenaf als binnen de Gemeenschap. Van buitenaf worden zij getorpedeerd, en over de gehele linie, met behulp van symbolische sanitaire inspecties; en ook binnen de Gemeenschap, omdat de concurrentie oneerlijk verloopt en vervalst wordt door monetaire en sociale discrepanties, die nog eens in de hand gewerkt worden door de Commissie die weigert om maatregelen te treffen die de marktordening zo broodnodig heeft.
Wanneer gaat men inzien dat de nu beschikbare bestanden toereikend zijn om het bestaande vistuig te doen renderen, op voorwaarde dat er zekere maatregelen worden getroffen om bindende prijsstabilisatiemechanismen in te stellen teneinde te voorkomen dat overbevissing als toevlucht wordt aangegrepen? Wanneer zal men zich ertoe kunnen zetten om de producentenorganisaties verplichte minimumprijzen op te leggen, die pas zin hebben als iedereen zich aan dezelfde regels houdt? Ik weet dat dat zweemt naar een ontkenning van de dogma's van het sacrosancte liberalisme! Maar per slot van rekening is dat de werkelijkheid die wij onder ogen moeten zien, die ons laat zien dat de prijzen die de producenten ontvangen weliswaar in vier jaar met 25 % zijn gedaald, maar dat de prijs die de consument betaalt in dezelfde periode alleen maar gestegen is! Men maakt de klant geen koning, maar maakt hem eerder de dupe van wat er gebeurt.
Nu doet de Commissie een voorstel voor een vierde oriëntatieplan voor de visserij. Uit hoofde van het lovenswaardige streven naar bescherming van de bestanden beoogt dit plan verdere drastische beknottingen van de vloot. Als er niet een prijsaanpassingsmechanisme wordt gekoppeld aan wat mevrouw Péry voorstelt voor de rol van de producentenorganisaties, dan zal het niet zo zijn dat het vertrouwen van de vissers wordt hersteld, maar dan kunnen wij ervan uitgaan dat zij er niet achter staan en dat ze woedend zijn. Zo krijgen wij de ene crisis na de andere totdat - en daar is de Commissie op uit - het geheel wegvallen van alle patiënten de dokter de triomfantelijke uitspraak ontlokt dat hij de ziekte heeft weten uit te roeien.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, geachte Parlementsleden, ik dank u allen voor dit debat en in de eerste plaats dank ik de rapporteurs voor de vier verslagen waar wij over spreken, ook al heeft dit debat zich geleidelijk uitgebreid tot allerlei andere aspecten die te maken hebben met het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het lag trouwens wel voor de hand dat dit zou gebeuren.
Ik wil mijn betoog in twee delen opsplitsen: het eerste deel betreft het antwoord van de Commissie over de vier thema's die op de agenda staan, dus het verslag-Pery, de twee verslagen van de heer Arias Cañete en het verslag-Kofoed; het tweede deel wordt gevormd door een mogelijk antwoord op meer algemene vraagstukken die veel leden hier ter sprake hebben gebracht.
Allereerst dus mijn dank aan mevrouw Pery voor haar verslag over de crisis in de visserijsector. Het is altijd nuttig te luisteren naar andere ideeën, naar andere mogelijkheden voor oplossingen. De visserij is immers een sector waar niemand de ambitie mag koesteren dat hij de waarheid in pacht heeft, die hij dan bij de eerste de beste gelegenheid tevoorschijn kan toveren. In ieder geval komt het me voor dat deze bijdrage aan het debat vooral kostbaar is met het oog op de rapportage die binnen de Raad zal plaatsvinden. U stelt, mevrouw Pery, een serie problemen aan de orde waar ik me in kan vinden, maar als wij bij de kwestie van de markt komen - waar velen van u trouwens over gesproken hebt - dan voel ik me verplicht dit Parlement eraan te herinneren dat de beroepsorganisaties een uitzondering vormen met betrekking tot de vrije markt, zoals u heel goed weet. Aangezien er dus sprake is van een uitzondering op de basisregels, kun je niet verplicht gaan stellen dat ieder lid wordt van een beroepsorganisatie. Nog onmogelijker is het naar mijn gevoel om een ophoudprijs verplicht te stellen voor degenen die niet tot een beroepsorganisatie behoren. Ik vrees dus dat wij moeten zien hoe ingewikkeld dit voorstel ten opzichte van de markt ligt en daarom zal de themadag die speciaal over de marktproblematiek georganiseerd wordt door Parlement en Commissie in samenwerking met de visserijindustrie, nuttig zijn om op de nodige ideeën te komen. Die themadag zal in oktober plaatsvinden, ik geloof dat er zelfs al een precieze datum is afgesproken. Iedereen constateert dat de markt problemen geeft, maar soms zijn de voorgestelde oplossingen niet haalbaar of gaan ze zelfs averechtse effecten sorteren. Een voorbeeldje: als wij een te hoge ophoudprijs hanteren, of als die prijs gewoon te hoog gehouden wordt, lopen wij dan soms niet het risico dat we de consumenten gaan stimuleren om importvis te kopen, aangezien die objectief gezien minder duur is? Ik haal dit voorbeeld aan, omdat ik geloof dat dergelijke averechtse effecten zich heel goed voor kunnen doen en ik zou niet willen dat gebeurt. Daarom neem ik vandaag nog geen standpunt in over allerlei ideeën. Dus nogmaals, die themadag die samen met de visserijsector wordt georganiseerd, zal ons wellicht een handje helpen om rekening te houden met alle factoren waar wij aan gebonden zijn. Dan zullen wij misschien ook beter inzien dat wij moeilijk ooit zo sterk zullen worden om de gemeenschappelijke marktordening of de GATT te wijzigen. Wij kunnen natuurlijk best die illusie koesteren, maar ikzelf acht dat niet haalbaar, niet omdat ik niet strijdvaardig genoeg ben, maar gewoon omdat het machtsoverwicht in dit geval te evident is.
Wat de maatregelen voor behoud van de visbestanden betreft, de Commissie kan zich vinden in veel van de principes die de rapporteur verwoord heeft. Maar op het vlak van de financiële hulp, komt het voorstel van het verslag er hoofdzakelijk op neer dat degene die uit het beroep moet treden praktisch voor een permanente vergoeding in aanmerking komt. Daar verzet de Commissie zich met hand en tand tegen. Wel heeft de Commissie haar best gedaan - en ik geloof met enige resultaten - om elementen van sociaal beleid in het gemeenschappelijk visserijbeleid in te lassen. Die elementen zijn door bepaalde lid-staten fors tegengewerkt, zoals mevrouw Pery zelf ook wel zal weten, en met andere facultatieve elementen stemden veel lid-staten wel in, maar nu ze de kans hebben die uit te voeren, laten ze die toch liever links liggen.
In ieder geval geloof ik dat dit debat en de hierop volgende debatten ons zullen helpen bij het zetten van een stap die wij hoe dan ook moeten overwegen en die de Commissie in ieder geval moet zetten, namelijk bij de hervorming of wijziging of bij het verlopen in het jaar 2000 van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het is dus mede om die reden dat ik de geachte rapporteur van harte dank voor haar werk.
Dan stap ik nu over op twee andere verslagen, die over de NAFO-zone en de Antarctische wateren. De Commissie schaart zich vierkant achter het verslag over de NAFO-zone, maar ik wilde in dit verband wel twee opmerkingen kwijt. Zoals ik al herhaalde malen in dit Huis heb gezegd, is het betreffende conflict - dat vooral een politiek doel had, namelijk de communautaire vloot uit de internationale wateren zetten - voorlopig opgelost met de communautaire vloot die in NAFO-kader opereert. Dat is volgens mij toch op zijn minst een positief gegeven. Het globale pakket dat vervolgens multilateraal is gemaakt voor wat betreft alle controlemaatregelen, enzovoort, is naar mijn inzicht ook een heel positief element. Ik weet net als u dat de huidige relaties tussen de Europese Unie, of liever gezegd de Europese Commissie, en Canada ietwat verbeterd lijken, maar ze zijn nog lang niet bevredigend, integendeel! Volgens mij moeten wij ons dus gewoon vastbijten in deze zaak, want de situatie moet uiteindelijk meer in balans getrokken worden. We moeten erop wijzen dat er weliswaar enige verbetering is, maar dat we nog mijlenver verwijderd zijn van een evenwichtige en bevredigende situatie.
Een derde element waar ik echter helemaal niet zo over te spreken ben, is dat van de stemprocedure in het NAFO-kader. Ik geloof in de Europese Unie en in haar collectief belang, maar dat is niet de enige reden waarom ik vind dat het beter is met één gezaghebbende stem te spreken dan met zes verschillende stemmen en een babylonische spraakverwarring te riskeren. Ik zeg dit niet alleen om politieke redenen, maar ook omdat ik geloof dat als je een gemeenschappelijk visserijbeleid erop na wilt houden, dit impliceert dat je met één stem moet spreken, anders is er geen sprake van gemeenschappelijk beleid. Juist in zo'n gevoelige sector als die van de visserij ben ik bang voor uiteenlopende standpunten van de diverse lid-staten, want ik ben er helemaal niet zo zeker van dat wij wel altijd dezelfde richting uit koersen. Ik meen me zelfs te herinneren dat we soms bitter weinig saamhorigheid aan de dag hebben gelegd, zodra we de kans schoon zagen.
Voor wat uw andere verslag betreft, mijnheer Arias, u weet best dat er vandaag de dag niet in Antarctische wateren door vissersboten van de Gemeenschap wordt gevist. Wij kunnen dus helemaal geen rapport uitbrengen over de bijvangst, omdat de Gemeenschap geen eigen vissersvaartuigen heeft die in dat gebied opereren. De Gemeenschap is sedert 1982 contractpartner van de Commissie voor het behoud van de biologische bestanden in de Antarctische wateren, en ik geloof dat zij daarom blijft bij de vier wijzigingen die u voorstelt. Ik heb u al gezegd dat ik om redenen die ik reeds vermeld heb, amendement 1 en amendement 3 niet kan aanvaarden, evenmin als het amendement inzake het wetenschappelijke observatieprogramma, dat in het begin van de negentiger jaren werd opgestart. Wat de Commissie echter wel kan toezeggen, is dat zij de gegevens zo snel mogelijk zal doorzenden. Wij zouden zelfs ook de mogelijkheid kunnen bestuderen om de gegevens te groeperen, maar natuurlijk worden dat gegevens die door anderen worden ingezameld.
Het laatste verslag is dat van de heer Kofoed. De Commissie zal het Parlement op de hoogte houden van de maatregelen die worden genomen voor bescherming van wilde zalm in de Oostzee. De Commissie zal het Parlement op de hoogte houden van de vooruitgang die wordt geboekt door de verschillende werkgroepen die zich met dit probleem bezighouden. Zij kan echter niet akkoord gaan met de voorgestelde wijzigingen, omdat de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee bezig is een beperkte visvangst voor kabeljauw te plannen, dus naast de TAC die is ingesteld en die overigens een van de mijlpalen van het gemeenschappelijk visserijbeleid is.
Voor wat de overlegprocedure met het Parlement aangaat, waar de heer Kofoed naar verwees, de Commissie is ten volle bereid het Parlement in te lichten over de besluiten die worden genomen door de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee in haar verschillende vergaderingen. Zodra de Commissie de officiële stukken binnenheeft, zal zij het Parlement inlichten. Deze verbintenis neemt de Commissie zonder meer op zich. Doch de heer Kofoed weet best dat het Parlement zich alleen kan uitspreken over een officieel voorstel tot verordening van de Raad, dat natuurlijk door de Raad moet zijn ingediend. Het voorstel daartoe wordt door de Commissie bij de Raad pas ingediend na de termijn van 90 dagen die geldt voor het aantekenen van eventuele bezwaren, zoals vastgesteld is door de Conventie van de Oostzee.
Voor zover dus het procedurele aspect en de procedurele vereenvoudiging. Mij dunkt dat ik qua voorlichting precieze toezeggingen heb gedaan namens de Commissie.
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden, nu ik bij het eind van deze korte, technische overwegingen over de vier verslagen ben aanbeland, wilde ik nog graag iets zeggen over een paar problemen van meer algemene aard die in dit Huis ter sprake zijn gebracht, met name voor wat het voorstel van de Commissie over het MOP IV betreft. Allereerst wilde ik erop wijzen dat voorzitter Arias Cañete mij gevraagd had om op 29 mei aanwezig te zijn bij de vergadering van de commissie, hetgeen ik niet kon, omdat uitgerekend op die dag de Commissie het MOP IV besproken en goedgekeurd heeft. Helaas lukt het me nog niet om tegelijkertijd op twee plaatsen te zijn. De Commissie zal wel op 26 juni 's middags, op uitnodiging van de voorzitter, meedoen aan de vergadering van de visserijcommissie, op wier agenda dus de elementen van MOP IV zullen prijken.
Ik wilde nu op drie dingen wijzen. In de eerste plaats hebben we natuurlijk het ene misverstand na het andere en misschien is er ook een slechte voorlichting. Het spijt me bijvoorbeeld dat de heer Malone hier niet meer zit. Ik weet niet waar hij heeft gelezen dat er geen rekening is gehouden met de structuur van de vissersvloot. Dat is niet waar en het staat ook nergens zo geschreven. Het tegenovergestelde is juist het geval! Zoals u allen weet, is er een algemeen voorstel tot vermindering van sterftegevallen onder bepaalde visbestanden. Het gaat niet om een algemene vermindering met 40 procent van de Europese vloot, dat is pertinent niet waar. Het plan voorziet in een vermindering van de sterfte onder die vissoorten die er het slechtst aan toe zijn, en dit kan gebeuren door de vloot in te krimpen en/of door de visserijactiviteiten te beheren.
Dit algemene besluit zal geflankeerd worden door 13 nationale plannen die de Commissie met de dertien lidstaten zal moeten bespreken. De landen zijn dus verplicht tot een bepaalde objectiefstelling, er moeten bepaalde resultaten bereikt worden, maar hoe dat bereikt moet worden, kan gebeuren door de capaciteit te verminderen en/of door de visserijactiviteiten te reduceren.
Dit objectief om de sterfte van bepaalde soorten met 40 procent te reduceren, slaat op die visbestanden die volgens deskundigen in een wanhopige toestand verkeren. Ditmaal hebben wij twee comités deskundigen geraadpleegd: het traditionele comité plus de groep-Larsen. Iedere lid-staat is praktisch vertegenwoordigd in deze comités, de besluiten worden daar met unanimiteit genomen en ik vind zelf dat ik na overleg met twee comités deskundigen toch wel iemand mag geloven. Ik kan toch zeker niet nog eens een derde, vierde of vijfde comité deskundigen uitvinden! Natuurlijk vind je ergens in de wereld altijd wel een of andere expert die het niet eens is met de resultaten van zijn collega's deskundigen, maar vroeg of laat zullen er toch op basis van bepaalde gegevens spijkers met koppen geslagen moeten worden.
Er zijn bovendien visbestanden die er minder ernstig aan toe zijn en dus in aanmerking komen voor kleinere sterftereducties. Bepaalde vissoorten hebben nu nog geen reductie nodig, maar de Commissie stelt voor dat in die gevallen de visvangst niet vanwege de verbeterde technieken wordt opgevoerd. Voor die soorten komt er dus een reductie in zes jaar tijds van 12 procent, dat is 2 procent per jaar, om namelijk te voorkomen dat er meer gevangen wordt dankzij de technische vooruitgang. Wij zijn hard bezig een net van relaties op te zetten met de vissers. Alvorens POV IV te presenteren hebben wij achtendertig regionale conferenties met de visserijsector gehouden. Dat hoort u goed: achtendertig. Ons voorstel is dus echt niet op een schone ochtend pardoes uit de hemel komen vallen! Ons voorstel en diverse andere kwesties zijn in maar liefst achtendertig regionale conferenties beluisterd en beklopt. Natuurlijk kun je hier tegenin brengen dat nog niet voldoende is. Vijftig conferenties zou uiteraard meer zijn, maar op een gegeven moment is achtendertig toch ook al een hele toer. Wij hebben thans vergaderingen opgestart tussen deskundigen en vissers, om beide partijen rondom één tafel te krijgen, want een van de bezwaren is altijd dat de vissers niet geloven in wat de deskundigen beweren. Maar nogmaals, tien comités deskundigen kun je natuurlijk niet in het leven roepen.
De kleine ambachtelijke visserij, waar de meeste kansen voor werkgelegenheid zit, is van dit programma uitgesloten. De kleine ambachtelijke visserij maakt geen deel uit van dit programma, juist omdat de Commissie zichzelf niet als een soort superlarsen beschouwt, zij denkt niet dat ze alleen maar biologische problemen heeft, maar vindt dat ze ook de verantwoordelijkheid heeft om maatschappelijk te werk te gaan, om rekening te houden met de maatschappelijke weerslag. De ambachtelijke visserij, dus dat deel van de visserijsector die de meeste banen te bieden heeft, maakt geen deel uit van dit inkrimpingsplan. Maar over dit alles zullen wij, geachte collega's, nogmaals praten, uiteraard op de 26ste.
Voor wat de gallineta betreft, op deze vissoort, die viel onder de vrije visvangst, is nooit door de Spaanse vloot gevist. De Spaanse vloot begon schorpioenvis - gallineta in het Spaans - te vangen in november en december 1995, niet eerder. Als ik een voorstel voor TAC en quota moet doen, dan moet ik ook een periode in aanmerking nemen. Welnu, net als voor de NAFO, hebben we de periode van vijf jaar gekozen. U zult het met mij eens zijn, geachte afgevaardigde, dat, wanneer een vloot sinds twee maanden een bepaalde visvangst bedrijft, je dan niet dezelfde quota kunt hanteren als voor de vloot van een andere lid-staat die al jaren op die vissoort vangt. Met een klein beetje redelijkheid lukt het ons allemaal om een stukje verantwoorder te handelen.
Een laatste element. Natuurlijk vind ik het helemaal niet leuk om voorstellen te doen over inkrimping van visserijactiviteiten. Ik zou veel liever een sector in mijn portefeuille hebben die de wind in de zeilen heeft. Dat klinkt misschien banaal, maar zo simpel zit dat. U moet dus maar van mij aannemen dat de voorgestelde maatregelen het minste zijn dat gedaan kan worden om de sector enige toekomst in het vooruitzicht te stellen. De regeringen zullen de taak krijgen een besluit te nemen. Zij kunnen desgewenst zelfs het voorstel van de Commissie unaniem afwijzen. Maar dan moet in verband met de democratische transparantie ieder wel zijn eigen verantwoordelijkheid op zich nemen. Het is waar dat wij een boodschap van vertrouwen moeten zenden naar de visserijsector, maar, geachte Parlementsleden, probeer dan wel het verschil te onderkennen tussen een boodschap van vertrouwen en een boodschap van illusie! Er is hoop voor de visserijsector, mits deze aan een paar voorwaarden beantwoordt: zij moet zich moderniseren, zij moet veranderen, zij moet bepaalde uitdagingen aankunnen, onder meer de globalisering van de markt en de technologische vooruitgang. Wij moeten allemaal zo verantwoord zijn om daar openlijk mee voor de dag te komen, want er is één essentieel ding dat geen van ons lukt, noch u, noch de vissers: de vermenigvuldiging van vis. Heus hoor, dat lukt niet. En als er geen vis meer is, is er geen visserijsector meer waar u zich zo graag over wilt ontfermen, maar, geloof me, ik ook.

Cunha
Ik bedank de commissaris voor de gegevens die zij ons heeft verstrekt, maar ik heb een vraag gesteld die niet is beantwoord. Mijn vraag was: wie heeft de Commissie de informatie verleend die aan de basis ligt van het voorstel om de sardinevisserij in Portugal met 40 % te verminderen?

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek mevrouw Bonino om de tekst van mijn betoog er nog eens op na te lezen, omdat ik het op geen enkel ogenblik over haar gehad heb - die haar plicht als commissaris ongetwijfeld heeft vervuld. Ik had het over onze minister; de Spaanse minister. En ik heb kritiek geleverd op het feit dat zij bij het begin van de onderhandelingen akkoord is gegaan met een verlaging van de quota van 20 % van de rode zeebaars.
Ik heb gezegd dat dit duidelijk een vergissing was van de minister, maar ik doelde hier absoluut niet op de commissaris.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris graag vragen of zij bereid is dieper in te gaan op de veiligheidsfactor, die zo vreselijk belangrijk is. Veiligheid zou voor de Commissie, de Raad en het Parlement bovenaan de lijst moeten staan. De situatie in Ierland is uitermate ernstig. Als de vissers hun schepen veiliger willen maken, dan belet men hen dat te doen omdat de Ierse overheden en de Commissie menen dat zij de capaciteit vergroten. Maar dat is helemaal niet waar. Ze maken hun schepen veiliger. Het is niet zo dat ze de capaciteit van hun schepen vergroten. Ze verhogen het laadvermogen van hun schepen niet. Misschien vergroten ze het tonnage maar er is geen verband tussen de twee en commissaris Bonino zou hier ernstig rekening mee moeten houden en zij moet er voor proberen te zorgen dat de schepen veiliger worden. Onze vloot veroudert en daarmee moeten wij rekening houden.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik voer in het Europees Parlement niet graag het woord over onderwerpen die met het nationaal beleid te maken hebben, maar nu een Spaans socialistisch afgevaardigde het opneemt tegen een minister, denk ik dat ik moet uitleggen hoe het probleem precies in elkaar zit.
Het gaat hier niet om een vergissing van onze minister. Feit is dat de Spaanse vloot onder de socialistische regering jarenlang vergunningen heeft gevraagd aan het Spaanse Ministerie van Landbouw en Visserij om in de NAFO-zone op rode zeebaars te mogen vissen. De vorige - socialistische - minister heeft dat herhaaldelijk geweigerd. Nu dat er een TAC en een aantal quota zijn vastgesteld, die gebaseerd zijn op historische rechten, is het probleem dat wij helaas geen historische rechten hadden voor deze vloot. Dat was het probleem, mevrouw Izquierdo Rojo. En het probleem is niet veroorzaakt door onze minister maar door de socialistische regering.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, zoals gebruikelijk wekt het debat over de visserij heel wat belangstelling.
Ik verzoek u om verontschuldigingen, want er zijn veel vragen gesteld waar ik geen specifiek antwoord op heb gegeven, maar wij zien elkaar op de 26e terug. Ten aanzien van het verslag dat wetenschappelijke gegevens over sardines bevat, kan ik u zeggen dat die gegevens reeds tweemaal besproken zijn in de Internationale Raad voor het Onderzoek van de Zee, de organisatie die de meest vooraanstaande wetenschappers in haar gelederen telt, met inbegrip van wetenschappers uit Portugal. Ik heb hier reeds uiteengezet wat de situatie was op het vlak van de sardinevangst, met name die in de Portugese wateren van vorig jaar. Het probleem is dus niet nieuw.
Met betrekking tot de vraagtekens die u plaatst bij de veiligheid is er in het POP 4 terecht ruimte gemaakt voor faciliteiten ter verbetering van de veiligheid op zee, onder de voorwaarde dat deze verenigbaar zijn met het noodzakelijke behoud van de bestanden. Overeenkomstig artikel 10 van verordening 36/99 blijft de modernisering van de visserijvloot, en dan met name omwille van de hygiëne en de arbeidsveiligheid of omwille van de overschakeling op selectief vistuig, een prioriteit van de structurele programma's. En die modernisatie mag er niet toe leiden dat wij uit de koers geraken van herziening van de vlootcapaciteit. In dat verband kan dat dus, zelfs in het kader van het vierde meerjarige oriëntatieprogramma.
Ik hoop hiermede een antwoord te hebben gegeven op deze vraag. Ik kom niet terug op de nationale problematiek, behalve misschien door te bevestigen dat er nu voor het eerst een soort totaal toegestane vangst voor deze vorm van visserij wordt ingesteld. Ik voeg hieraan toe dat de Commissie en de lid-staten zich na rijp beraad redelijk hebben opgesteld en goed beseft hebben wie er al dan niet een historisch recht had. Ik wil het hele debat niet wederom op gang brengen, maar gewoon verduidelijken wat het standpunt van de Commissie is geweest.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming over de vier verslagen vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Uitoefening van het beroep van advocaat
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0146/96) van mevrouw Fontaine, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad (COM(94)0572 - C4-0125/95-94/0299(COD)) ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lid-staat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven.

Fontaine
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb de eer om onze Vergadering, in naam van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger van het Europees Parlement, een verslag voor te leggen aangaande de vrije vestiging van advocaten. Het is een dossier dat zonder overdrijving netelig mag worden genoemd, want het heeft in de afgelopen maanden velerlei aanleiding gegeven tot verhitte debatten, om niet te zeggen vurige polemieken, binnen de kring van betrokkenen.
Vandaag is het gelukkig tijd voor kalmte en derhalve zal ik in een rustiger vaarwater trachten antwoord te geven op een aantal wezenlijke vragen die sommigen zich, op een zeker moment, geheel terecht hebben gesteld.
En in de eerste plaats: waarom een communautaire richtlijn speciaal voor advocaten, terwijl het eerbiedigen van de subsidiariteit, vanzelfsprekend, een cruciaal begrip blijft? Welnu, simpelweg omdat het Verdrag ons heeft gemachtigd om de vrijheid van vestiging daadwerkelijk te garanderen voor alle gereglementeerde beroepen binnen de landen van de Unie. Maar ook omdat, sinds vier jaar, de gehele betrokken beroepsgroep - met uitzondering van Luxemburg dat, zoals u weet, in zeer hoge mate is geconfronteerd met de vrije uitoefening van het beroep door niet-onderdanen - zijn zinnen heeft gezet op deze richtlijn.
Wij hebben dan ook gevraagd naar het waarom daarvan en ik hoor nog hoe onze collega Jean-Pierre Cot de voorzitter van de Raad van de balies van de Europese Gemeenschap om uitleg vroeg. En ook omdat de ervaring ons heeft geleerd dat de algemene richtlijn, die wij in 1989 hebben goedgekeurd en die sinds 1991 in voege is getreden, over het beroep van advocaat gaat, over de lacunes, de grenzen en de tekortkomingen daarvan. Zo is de proeve van bekwaamheid om de balie van een ander land dan het land van herkomst te vervoegen zeer vaak gebruikt als een doeltreffende protectionistische afgrendeling.
Op die manier stuiten advocaten ook altijd op verzet als zij hun beroep permanent en onder hun oorspronkelijke titel willen uitoefenen buiten het beperkte en tijdelijke kader van het verrichten van een dienst. En terwijl zij hun vrije vestiging, als gevolg hiervan, in zekere mate gedwarsboomd zien, kijken de advocaten van de Unie machteloos toe hoe hun eigen land overwoekerd wordt door grote multidisciplinaire advocatenpraktijken van Amerikaanse of Japanse oorsprong die de hinderpalen omzeilen en de Europese juridische markt komen aftappen.
De Europese Commissie heeft deze oproep gehoord. Zij heeft een ontwerp-richtlijn voorbereid die ons in maart 1995 is voorgelegd. Deze ontwerp-richtlijn vormde - en zoals wij weten onder zeer moeilijke omstandigheden - het eerste basismateriaal om mee te werken, op basis waarvan wij hebben getracht om wat ik de kwadratuur van de cirkel zou noemen, op te lossen. Wat wil dit zeggen? Wel, net zo goed als de roep om een richtlijn, zoals ik reeds zei, bijna unaniem klonk binnen de beroepsgroep, zo liepen de standpunten over de inhoud van deze richtlijn zeldzaam sterk uiteen. Zo wilden sommigen dat de proeve van bekwaamheid om toe te treden tot de balie van ontvangst gehandhaafd zou worden en dat de permanente uitoefening van het beroep onder de oorspronkelijke titel zou worden toegestaan. Anderen daarentegen wilden dat de proeve van bekwaamheid opgeheven zou worden en dat de uitoefening van het beroep onder de oorspronkelijke titel na een bepaalde tijdspanne zou worden verboden.
Als wij deze onmogelijke opdracht - en natuurlijk wil ik niet vooruitlopen op de manier waarop onze plenaire Vergadering morgenochtend zal stemmen - met succes hebben afgerond, en als wij erin geslaagd zijn het onverzoenlijke te verzoenen en een grote meerderheid achter de grote lijnen van een consensus te krijgen, dan moet ik zeggen dat wij dat danken aan de grote verantwoordelijkheidszin die door ieder lid van onze Commissie juridische zaken en rechten van de burger aan de dag is gelegd. Wij hebben ons door twee imperatieven laten leiden: door zeer aandachtig te luisteren naar de beroepsgroep en door ons te houden aan de letter en de geest van het Verdrag, dat door de recente jurisprudentie van het Gebhard-arrest werd opgehelderd. En daarnaast zal ik natuurlijk melding maken van de gemeenschappelijke politieke bereidheid om tot resultaten te komen.
Ik wil u zeggen, geachte collega's, dat ik deze samenwerking enorm op prijs heb gesteld. Het was voor niemand van ons makkelijk, niet voor de Duitse collega's, niet voor de Britse collega's, noch voor de Spaanse collega's of voor uw rapporteur, zeker omdat zij behoort tot één van de, laat ons zeggen, meest terughoudende nationaliteiten in casu. Ook voor u was het niet makkelijk, aangezien er slechts sprake kon zijn van wederzijdse concessies en iedereen voor zich wist dat tegen het einde van de rit niemand over de gehele linie tevreden zou kunnen zijn.
Ik zou tevens mijn erkentelijkheid willen betuigen aan commissaris Monti die met zijn grote gevoel voor politiek heeft ingestemd met de noodzakelijke veranderingen die wij hem voorstelden.
Geachte commissaris Monti, u heeft ons met veel oplettendheid en politiek inzicht vergezeld op een weg die toch bezaaid was met valkuilen. Als rapporteur wil ik u daarvoor bedanken.
Het compromis dat wij hebben goedgekeurd is, en dat geloof ik heel oprecht, zeer evenwichtig. Het toetreden tot de balie van ontvangst wordt versoepeld door de afschaffing van de proeve van bekwaamheid. De autoriteit van het land van ontvangst zal evenwel kunnen controleren of de advocaat zijn beroep daadwerkelijk en serieus gedurende de vereiste periode heeft uitgeoefend. De permanente beroepsuitoefening onder de oorspronkelijke titel is verworven, doch de onderdaan van de Gemeenschap die weigert tot de balie van ontvangst toe te treden en ervoor kiest om zijn beroep enkel onder de oorspronkelijke titel uit te oefenen, zal aan dezelfde beroepsen gedragsregels onderworpen zijn als zijn confrater van de balie van ontvangst. Nu we het hier toch over hebben: ik zou het op prijs stellen wanneer commissaris Monti deze belangrijke garantie uitdrukkelijk voor ons formuleert. Tot slot is de uitoefening van het beroep van advocaat in groepsverband georganiseerd, maar wij hebben erop toegezien dat de advocaten beschermd worden tegen iedere vorm van ongecontroleerde praktijken die voortvloeien uit andere beroepen.
Als onze plenaire Vergadering morgen, en dat is mijn wens, dit compromis goedkeurt, dan hoop ik van ganser harte dat dat ertoe zal bijdragen dat de vrees voor en de zweem naar protectionisme, die hier en daar nog zouden kunnen bestaan, voor eens en voor altijd worden weggenomen. Want het is hard nodig dat de Europese advocaten zich organiseren en zich aanpassen aan de onherroepelijke wereldwijde verbreiding van commerciële uitwisseling. Het is noodzakelijk dat de advocaten van de Unie de nieuwe vrijheid, die hun door de richtlijn wordt geboden, benutten en organische banden smeden tussen hun praktijken, zodat zij Europese groepspraktijken kunnen vormen die de concurrentie van de grote extra-communautaire kantoren aankunnen.
Tot slot is het noodzakelijk dat zij een Europees partnerschap opbouwen zodat zij in staat zijn nog hoogwaardigere diensten te verrichten en de uitdagingen aan te gaan die dit bijzonder nobele beroep - het vormt immers een voortreffelijk symbool van onze Europese democratie - de komende jaren het hoofd zal moeten bieden.

Rothley
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik mevrouw Fontaine hartelijk willen danken voor de ijver en zorgvuldigheid waarmee zij dit verslag heeft opgesteld en voor haar bereidheid tot samenwerking die uiteindelijk tot dit uitstekende resultaat heeft geleid. Ter attentie van de heer Monti merk ik op dat wij het ons echt niet gemakkelijk hebben gemaakt en dat wij volgens mij tot een voortreffelijk resultaat zijn gekomen. De advocaten hebben deze richtlijn nodig. Ik hoop dat de Commissie in deze aangelegenheid spoedig een standpunt zal innemen en dat ze de voorstellen van het Parlement zal overnemen.
In de Europese advocatuur is eindelijk beweging gekomen. De interne markt heeft een aantal grensoverschrijdende economische activiteiten met zich meegebracht: oprichting van ondernemingen, fusies, filialen en samenwerkingsverbanden. Bovendien neemt de grensoverschrijdende activiteit niet alleen op economisch gebied toe. De advocaten hebben zich al te lang als een onderdeel van de justitie van hun eigen land beschouwd en niet als adviseurs op wie men ook aan de overzijde van de grens een beroep kan doen.
Ik zou de CCBE, de Europese organisatie van advocaten, uitdrukkelijk willen danken. Die organisatie heeft sterk bijgedragen tot de nieuwe visie op het advocatenberoep en spant zich al meer dan tien jaar in voor een vereenvoudiging van de vestiging van advocaten in andere lid-staten. Zonder de volharding van die organisatie en haar interessante voorstellen voor het voorstel voor een richtlijn dat wij vandaag bespreken, zouden wij nog lang niet zover staan als nu.
In het midden van de jaren 1970 heeft het Europees Hof van Justitie in het fundamentele arrest in de zaakReyners beslist dat voor de uitoefening van het beroep van advocaat de vrijheid van dienstverrichting en vestiging geldt. Twintig jaar later komen wij er eindelijk toe dit voorschrift van het fundamentele Gemeenschapsrecht, althans met betrekking tot het vestigingsrecht, in de praktijk om te zetten.
Na de dienstenrichtlijn van 1977 en na de richtlijn van 1988 betreffende de wederzijdse erkenning van diploma's, waarvan de concrete resultaten, zoals de Commissie heeft vastgesteld, geen voldoening schenken, ligt nu eindelijk een voorstel voor een richtlijn voor om de vestiging van advocaten te vergemakkelijken. Wij hebben deze richtlijn nodig. In de eerste plaats bepaalt ze uitdrukkelijk dat de advocaat zich onder zijn oorspronkelijke beroepstitel permanent in een andere lid-staat mag vestigen om er zijn beroep uit te oefenen, ook volgens het recht van de lid-staat van ontvangst. Die verduidelijking is nodig omdat dat recht, ondanks het arrest van het Europees Hof van Justitie in de zaak-Gebhard van 30 november 1995, nog steeds wordt betwist. Ik herinner daarom aan de ongetwijfeld belangrijkste zin in dit arrest: het lidmaatschap van een beroepsorde kan niet als een constitutief element van de vestiging worden beschouwd.
In de tweede plaats moet de integratie van de advocaat die in de balie van de staat van ontvangst wenst te worden opgenomen, worden vergemakkelijkt. Hij wordt niet langer onderworpen aan de proeve van bekwaamheid waarvan sprake in de richtlijn over de wederzijdse erkenning van diploma's, maar moet zijn bekwaamheid door drie jaar daadwerkelijke en ononderbroken werkzaamheid kunnen aantonen. Ik wijs er op dat die regeling aansluit bij de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie. Dat heeft in 1981, toen de richtlijn over de wederzijdse erkenning van hoger-onderwijsdiploma's nog maar pas werd toegepast, in de zaakVlassopoulou een belangrijk arrest geveld. Dat verplicht de lid-staten ertoe rekening te houden met de bewijzen van bekwaamheid die de advocaat in zijn land van oorsprong voor de uitoefening van hetzelfde beroep heeft gekregen. Als de kennis en bekwaamheid van de advocaat niet overeenstemmen met de vakkennis die van hem in het land van ontvangst wordt verwacht, kan het land van ontvangst eisen dat hij die op een andere wijze, bij voorbeeld door beroepservaring, heeft verworven. Volgens dat arrest heeft de advocaat dus het recht zijn bekwaamheid te bewijzen door een succesrijke beroepservaring aan te tonen.
Met betrekking tot de integratie in de balie van ontvangst vormt de zaak-Vlassopoulou de basis van de regeling die de Commissie juridische zaken en rechten van de burger nu voorstelt. Die regeling, die de Commissie juridische zaken en rechten van de burger met een ruime meerderheid voorstelt, is evenwichtig en liberaal. Ze getuigt ook van dapperheid en van een Europese ingesteldheid die op dit ogenblik vaak ontbreekt. Als ik zeg dat het voorstel van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger van dapperheid getuigt, wil ik mevrouw Fontaine niet alleen danken voor haar vlijt en nauwgezetheid, maar ook voor haar moed.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geloof dat deze richtlijn, die wij hier vandaag in eerste lezing behandelen, inderdaad uiterst belangrijk is. In de Europese Unie bestaan nog steeds enkele beroepen waarvoor de vrijheid van vestiging en de vrijheid van dienstverrichting, waarin het Verdrag nochtans voorziet, nog steeds niet gelden. Een daarvan is het beroep van advocaat, waarvan men de uitoefening wegens de verschillen tussen de rechtsstelsels heeft beperkt.
Ik ben dan ook zeer ingenomen met dit voorstel voor een richtlijn, dat dit probleem regelt en de advocaten op het gebied van de uitoefening van hun beroep dezelfde rechten als alle andere Europese burgers in Europa toekent. Dit is een belangrijke vooruitgang. Men had deze regeling eigenlijk al lang moeten treffen. Dat is ongetwijfeld ook de reden waarom de grote meerderheid van de advocaten wenst dat de richtlijn spoedig Europees recht wordt. Het is echter volkomen normaal - wat kan men van advocaten anders verwachten - dat men het niet eens is over de vraag wat in de richtlijn moet worden opgenomen en hoe de problemen moeten worden opgelost. Bij de advocaten heerst onenigheid over de vraag "hoe" , maar niet over de vraag "of" deze kwestie moet worden geregeld. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger moest dus - morgen zal het Parlement dat moeten doen - een oplossing vinden voor het probleem van het "hoe" . In de Commissie juridische zaken en rechten van de burger hebben wij volgens mij, vooral dank zij de inzet en de compromisbereidheid van alle betrokkenen, vooral van mevrouw Fontaine, een degelijk compromis kunnen uitwerken.
In wezen waren er twee knelpunten. Het eerste was de vraag of een proeve van bekwaamheid moest worden gehandhaafd. Wij zeggen dat een proef in principe niet nodig is als een advocaat in het land waar hij zich vestigt en zijn beroep uitoefent een voldoende praktijkervaring kan aantonen. Dat is een dappere beslissing die ingaat tegen de visie van een bepaalde meerderheid, zowel bij de advocaten als bij de regeringen, die in de verdere wetgevingsprocedure ook naar hun mening wordt gevraagd.
Een tweede punt was het probleem van de verplichte integratie. De Commissie had voorgesteld dat de advocaat na het verstrijken van een bepaalde termijn moest kunnen beslissen volwaardig lid van de plaatselijke balie te worden of naar huis terug te keren. De Commissie juridische zaken heeft dan besloten van het beginsel van de verplichte integratie af te stappen. Wij waren het er immers over eens dat die verplichte integratie niet strookt met het proportionaliteitsbeginsel. Het heeft geen zin een advocaat gedurende een bepaalde periode toe te staan in een vreemd land te werken en hem dan, alleen omdat de termijn is verstreken, te zeggen dat hij dat niet langer mag doen tenzij hij formeel het lidmaatschap van de balie aanvraagt. Ook op dat belangrijke punt stelt de Commissie juridische zaken het Parlement voor een beslissing te nemen.
Samen met mijn fractie ben ik ervan overtuigd dat wij met dit verslag een voorstel voorleggen waarover ook de Raad een compromis moet kunnen bereiken en dat ook, na alles wat wij van de advocaten in geheel Europa hebben vernomen, ruime instemming kan vinden. Daarom roep ik de Raad ertoe op deze belangrijke beslissing voor de advocaten niet door besluiteloosheid te blokkeren. Ik verzoek de Raad werk te maken van deze wetgeving zoals wij die morgen hopelijk met een overweldigende meerderheid zullen aannemen en een gemeenschappelijk standpunt te bepalen dat met dit voorstel overeenstemt.
Na onze gesprekken met de Commissie ga ik ervan uit dat die in principe met de in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger ingediende amendementen kan instemmen, ook al heeft ze dat nog niet officieel gezegd. De Commissie zal dat echter zeker in de komende dagen of tijdens de vergadering van vandaag of morgen nog doen.
Alles bij elkaar genomen ondersteunt de Fractie van de Europese Volkspartij dit verslag zoals het door de Commissie juridische zaken en rechten van de burger is gewijzigd. Met de voorgestelde wijzigingen komen wij tot een ruim compromis tussen de nationale belangen, de belangen van de advocaten en de visies van de verschillende fracties.

Florio
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie en waarde collega's, de Fractie Unie voor Europa die ik vertegenwoordig staat achter de strekking van dit voorstel dat gunstig is onthaald in onze commissie. Ik wilde dus gaarne deze gelegenheid te baat nemen om mevrouw Fontaine te danken voor het deugdelijke werk dat zij heeft verricht en ook wilde ik me aansluiten bij de woorden van dank die mevrouw Fontaine tot commissaris Monti heeft gericht voor de serieuze en nuttige medewerking die hij de juridische commissie geboden heeft bij de voorbereiding van dit belangrijke voorstel.
Persoonlijk geloof ik dat het bereikte compromis, dat overigens in grote lijnen overeenkomt met het standpunt van de Europese organisatie van advocaten, van dien aard is dat het de groei van het advocatenberoep in de hand zal werken en ook zal daardoor de advocatuur een betere veerkracht krijgen tegen de beduchte concurrentie van buiten de Unie, zoals mevrouw Fontaine al stelde.
De spreker voor mij heeft gewezen op de innovatieve elementen van het voorstel van het Parlement vergeleken met dat van de Commissie. Hoofdzakelijk komt dit erop neer dat de proeve van bekwaamheid wordt afgeschaft, omdat men hiermee eigenlijk het protectionisme dat de deur was uitgezet via het raam weer wilde binnensmokkelen. Ook wordt het beginsel afgeschaft dat men verplicht moet behoren tot de orde van advocaten van de ontvangende lid-staat.
Als deze richtlijn wordt goedgekeurd volgens de opzet waarin de Commissie die heeft uitgedacht, dan heeft de advocatuur daar alleen maar baat bij, zoals ik zojuist al zei. Ter besluit zou ik vanaf deze banken graag een wens willen uiten. Ik heb namelijk nagetrokken dat momenteel van de vijftien communautaire landen er maar twee, waaronder mijn land, de mogelijkheid uitsluiten dat het beroep van advocaat wordt uitgeoefend in de vorm van een vennootschap. Mijn wens is dat de interne wetgeving van deze twee landen dit verbod weghalen, want naar mijn mening is dat een obstakel voor de modernisering van het beroep.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij enorm veel plezier onze rapporteur in die rol te zien want wij hebben onlangs in een bemiddeling samen enkele voorvallen gekend. Nu mag ik hem echter openlijk een beetje tegenspreken.
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft gesproken over een quadratuur van de cirkel en een aanvaardbaar compromis, waar iedereen blij en tevreden mee zou moeten kunnen zijn, omdat het uiteindelijk voor iedereen de vrijheid van vestiging toelaat. Voor de liberalen is dat toch niet genoeg, want wij gaan ervan uit dat er geen enkele reden is om voor advocaten een andere regeling op te stellen dan in het algemeen voor de vrijheid van vestiging voor wat voor beroepsgroep dan ook in de Europese Unie.
Waarom mogen dokters, die nota bene over leven en dood gaan, wel van de ene lid- staat naar de andere en daar zich over patiënten ontfermen, en zouden advocaten dat niet mogen? Dat ontgaat mij ten enenmale. Maar, mijnheer de voorzitter, het is natuurlijk als altijd: beroepsgroepen proberen zich te beschermen tegen buitenstaanders en proberen protectionisme te bedrijven. Helaas moeten we constateren dat enkele restanten van dat protectionisme toch in deze richtlijn nog zijn overgebleven, namelijk het onderzoek van of er een equivalentie is, ik bedoel een Cassis de Dijon , als we het nu hebben over wederzijds vertrouwen. Er is gebleven dat er een limitatieve vestiging is van mensen onder eigen titel en wij zijn voor gelijke behandeling van eenieder in de Unie in haar geheel.
Mijnheer de voorzitter, we hebben daartoe enkele amendementen ingediend en geven die in welwillende overweging aan de rapporteur en de vergadering mee.

De Voorzitter
Het debat wordt onderbroken en wordt na de avondonderbreking hervat.
Aan de orde is het Vragenuur.

Vragenuur (Commissie)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Commissie (B4-0566/96).

De Voorzitter
Vraag nr. 40 van Mark Killilea (H-0435/96):
Betreft: Beëindiging van het HELIOS-programma van de EU
Kan de Commissie bevestigen dat het HELIOS-programma van de EU ten behoeve van gehandicapten aan het einde van dit jaar wordt beëindigd?
Kan zij bevestigen dat het personeel van het HELIOS-bureau in Brussel al te horen heeft gekregen dat zij aan het einde van het jaar kunnen vertrekken?
Kan zij ook bevestigen dat zij niet voornemens is het programma met nog eens vier jaar te verlengen, en dat er ook geen vergelijkbaar programma in de plaats van HELIOS zal komen?
Is de Commissie, gezien het feit dat het HELIOS-programma in de nabije toekomst geen vervolg zal krijgen, voornemens officieel en uitgebreid met gehandicaptenorganisaties te overleggen over hun wensen met betrekking tot een vervolgprogramma? Waarom heeft er over deze voorstellen geen overleg plaatsgevonden?
Het gehandicaptenprogramma is het eerste programma dat door de Commissie wordt opgegeven in verband met de problemen met artikel 235. Is dit een aanwijzing dat gehandicapten laag op de prioriteitenlijst van de Commissie staan?

Flynn
De Commissie heeft jarenlang actief gewerkt aan de bevordering van betere leef- en werkomstandigheden voor gehandicapten. Zoals duidelijk is aangegeven in haar Witboek over de toekomst van het sociaal beleid en in het huidige sociale actieplan wil de Commissie de bijdrage van de Gemeenschap op dit vlak blijven versterken. De mogelijkheden van de structuurfondsen ter ondersteuning van gehandicapten zijn reeds uitgebreid.
Naast het werkgelegenheidsinitiatief HORIZON, worden er ook aanzienlijke hulpmiddelen uitgetrokken voor gehandicapten via de voornaamste programma's van de structuurfondsen. De structuurfondsen en op een heel bijzondere manier het Europees Sociaal Fonds zijn op Gemeenschapsniveau dan ook duidelijk de belangrijkste financiële instrumenten om de situatie van gehandicapten te verbeteren en de Commissie wil hier graag op verder bouwen.
Voor wat Helios betreft, is in het besluit van de Raad op 25 februari 1993 tot instelling van het Helios IIprogramma bepaald dat het programma zou worden uitgevoerd in de periode van 1 januari 1993 tot en met 31 december 1996. En daarom zullen de contracten met externe deskundigen die de Commissie bijstaan bij de tenuitvoerlegging van het programma op hetzelfde tijdstip eindigen als het programma zelf. Het uiteindelijke evaluatieverslag over de tenuitvoerlegging en de resultaten van Helios II zullen pas medio 1997 beschikbaar zijn en het zou dan ook voorbarig zijn om nu al een vervolgprogramma van het Helios-type voor te stellen.
Maar intussen houdt de Commissie wel degelijk rekening met de opgedane ervaringen en de lering die men heeft getrokken uit Helios II, in de context van een herziening van haar algehele strategie op dit vlak. Hoewel het uiteindelijke evaluatieverslag pas medio volgend jaar beschikbaar zal zijn zoals ik reeds aangaf, is het nu al wel mogelijk om de globale strategie uit te stippelen om zowel voor continuïteit alsook voor versterkte actie te kunnen zorgen. De Commissie erkent dat het Europees Parlement, de niet-gouvernementele organisaties en, wat nog belangrijker is, de gehandicapten zelf hoge verwachtingen koesteren dat de inspanningen terzake worden voortgezet. De Commissie zal dan ook in de nabije toekomst een mededeling uitgeven waarin de krachtlijnen van haar strategie uiteengezet worden.
De Commissie is zich met betrekking tot het overleg met gehandicaptenorganisaties zeer wel bewust van de waarde van de mededelingen, praktijken en ervaringen die binnen het Helios-programma door zowel de NGO's als de Europese netwerken die zich bezighouden met kwesties die met gehandicapten te maken hebben, ontwikkeld werden. De Commissie is voornemens haar banden met deze organisaties te consolideren en verder uit te werken in een gemeenschappelijk streven om de ontwikkeling van betere beleidsmaatregelen te bevorderen en om betere praktijken in de gehele Europese Gemeenschap toe te passen. In deze context mag de Vergadering erop rekenen dat de toekomstige strategie en eventuele nieuwe initiatieven besproken zullen worden met de gehandicaptenorganisaties en met name met het Europees Gehandicaptenforum.

Killilea
Ik dank de commissaris voor zijn antwoord. Ik wil hem graag complimenteren met het prachtige werk dat hij sedert zijn ambtsaanvaarding verricht heeft om gehandicapten te helpen en ook met de recente verklaring in Mayo betreffende de middelen die de nationale regeringen kunnen en zouden moeten uittrekken voor gehandicapten.
Ik heb nog enkele punten. Is het niet wat vreemd dat het Helios-programma eerst afgerond moet worden alvorens men een evaluatie gaat maken? Had die evaluatie niet kunnen samenvallen met de beëindiging van het Helios-programma? Dan zou het Helios-programma misschien in een andere vorm maar met de nadruk op dezelfde strategie onder een nieuwe naam kunnen worden toegepast in het programma dat de Commissie in de zeer nabije toekomst zal aankondigen, zoals de commissaris ons mededeelde. Ik zou het volgende willen voorstellen. Het is bij de toewijzing van structuurfondsen en van andere belangrijke programma's van essentieel belang dat de hoeveelheid geld die beschikbaar is voor lichamelijk gehandicapten wordt vastgesteld.
(De Voorzitter verzoekt de spreker dringend om af te ronden) Het spijt me, mijnheer de Voorzitter, maar ik ben er zeker van dat u, in tegenstelling tot de Raad, wel enkele momenten kunt uittrekken voor de gehandicapten en minder bedeelden in onze samenleving.

Flynn
Ik dank de geachte afgevaardigde voor de belangstelling die hij voor deze zaak aan de dag legt. Ik kan hem verzekeren dat ik die belangstelling deel. De geachte afgevaardigde weet dat het programma einde december afloopt. De volledige evaluatie vindt enkele maanden daarna plaats. Het is natuurlijk niet mogelijk om te gaan evalueren alvorens het programma volledig is beëindigd. Ik wil de heer Killilea echter wel zeggen dat er van het Helios II-programma een tussentijdse evaluatie is opgemaakt door onafhankelijke deskundigen. Zij hebben de vinger op een aantal problemen gelegd. En daarom denk ik dat het veel beter is om de volgende keer een programma te hebben dat daadwerkelijk toepassingsgericht is waarbij deze evaluatie en de verdere details in de uiteindelijke evaluatie ten volle worden benut.
Voor wat de financiën betreft, was het met het Helios II-programma de bedoeling om de uitwisseling van ideeën tegelijkertijd over de gehele Unie te cofinancieren waardoor het dus heel goed aansluit bij het Europees Sociaal Fonds dat vernieuwende actiemaatregelen binnen de lid-staten cofinanciert. Ik tracht een betere samenhang tot stand te brengen tussen de cofinanciering van internationale netwerken en de cofinanciering van initiatieven afkomstig van de lid-staten. Zoals u weet is er in het voorontwerp van begroting onder rubriek B 34102 voor 1997 6 miljoen ecu uitgetrokken. Dat is een voorstel voor het voorontwerp van begroting. Het is door de Commissie als geheel goedgekeurd maar dat verbindt de begrotingsautoriteit niet. De begrotingsbevoegdheid voor niet verplichte uitgaven ligt bij het Parlement dat in dat opzicht zelf kan beslissen.

Titley
Nu ik de commissaris heb horen spreken, ben ik nog meer in verwarring dan ik daarvoor al was. Zou de commissaris enkele simpele vragen kunnen beantwoorden? Komt er in de toekomst een vergelijkbaar programma? Zijn de gehandicapten voor de Commissie een prioriteit? Krijgt het Helios IIprogramma een vervolg? Ik krijg de indruk dat wanneer Helios II afloopt, de Commissie dan gaat nadenken over wat zij in de toekomst zou kunnen doen in de hoop dat de kwestie vanzelf zal verdwijnen. Komt er een vervolg? Is het voor de Commissie een prioriteit? Zullen er in de toekomst vergelijkbare programma's komen?

Flynn
Ik wil niet dat er over deze kwestie verwarring heerst. De kwestie van invaliditeit en wat er gedaan kan worden om gehandicapten te helpen staat hoog op de prioriteitenlijst van de Commissie. Laat dat voor iedereen volkomen duidelijk zijn.
Wij zijn zeer zeker voornemens om een ander programma op te zetten. Afspraken en overleg met de gehandicapten zelf zullen worden voortgezet. Wij willen niet met het volgende programma beginnen voordat wij de evaluatie van het vorige hebben afgerond. En daarom trekken wij wat tijd uit om te bekijken wat de beste weg vooruit is en om een optimale synergie te bewerkstelligen. Het is de hoogste prioriteit en omdat dat zo is willen wij niet zomaar verdergaan met hetgeen er tot dusverre gedaan is, omdat er in het tussentijdse verslag een aantal onduidelijkheden zijn vastgesteld.

Crowley
Ook ik zou de commissaris willen danken voor zijn werk op het gebied van de gehandicaptenzorg en met name mijn voldoening uitspreken over zijn verbintenis om de NGO's die in deze sector werkzaam zijn, hierbij te betrekken, vooral het Europees Gehandicaptenforum.
De commissaris heeft gezegd dat deze kwestie voor de Commissie een hoge prioriteit heeft. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat dat waar is. Heeft de commissaris in zijn besprekingen met het Italiaanse voorzitterschap en met het aantredende Ierse voorzitterschap van hen toezeggingen gekregen dat het ook voor de Raad een prioriteit zal zijn?
Ten tweede, is het mogelijk om de hinderpalen uit de weg te ruimen die opgeworpen zijn door het feit dat de lid-staten zich beroepen op artikel 235, vooral voor programma's die rechtstreeks verband houden met het wegnemen van armoedefuiken waarin gehandicapten terecht zijn gekomen wegens het gebrek aan werk op nationaal niveau? Zo niet, wat zijn dan de voorstellen van de Raad - met name van het aantredende voorzitterschap indien er al voorstellen zijn - met betrekking tot de tenuitvoerlegging van een nieuw artikel om ervoor te zorgen dat deze sociale actieprogramma's kunnen worden uitgevoerd?

Flynn
Ten eerste wil ik bevestigen dat er mij noch van het Italiaanse noch van het aantredende Ierse voorzitterschap iets ter ore is gekomen dat erop wijst dat gehandicapten en wat er voor hen gedaan kan worden lager op de prioriteitenlijst zou komen te staan. Integendeel, ik heb altijd alleen maar zeer positieve opmerkingen gehoord over wat er verricht kan worden.
Zoals de geachte afgevaardigde al zei, zijn er nog steeds de problemen in verband met artikel 235, en ik moet zeggen dat artikel 235 de enige mogelijke rechtsgrondslag is voor de acties die worden uitgevoerd onder het huidige Helios-programma. De Vergadering is zeer goed op de hoogte van het probleem dat wij met sommige sociale programma's hebben voor wat het gebruik van artikel 235 betreft. Er dient hier opgemerkt te worden dat de juridische dienst van de Raad het beginsel bevestigd heeft dat artikel 235 gebruikt moet worden om de doelstellingen van het Verdrag te bereiken, daar waar een specifieke rechtsgrondslag ontbreekt. Ook wijs ik erop dat de Commissie juridische zaken en rechten van de burger van het Europees Parlement een soortgelijke aanbeveling heeft gedaan toen wij over het programma voor ouderen spraken en dat er geen ander geschikt juridisch alternatief was. Ik was er dus geheel van overtuigd dat artikel 235 zich heel goed leent voor deze situatie. U kunt er zeker van zijn dat alles in het werk zal worden gesteld om deze zaak onder het Ierse voorzitterschap zoveel mogelijk te bevorderen.

De Voorzitter
Vraag nr. 41 van Ivar Virgin (H-0412/96):
Betreft: Afzien van kernenergie in de EU om veiligheidsredenen
Zijn alle kernreactoren in de EU voorzien van drukontlastingsfiltersystemen die ervoor zorgen dat zelfs een groot ongeluk zonder gevaar voor het publiek kan worden opgevangen?
Is er aanleiding om enige reactor binnen de EU te sluiten omdat niet aan de veiligheidseisen wordt voldaan?
Zijn er aanwijzigingen op veiligheidsgebied die voor de Commissie aanleiding zijn te overwegen om de sluiting van een reactor in enig land aan te bevelen?

Bjerregaard
Er zijn verschillende soorten veiligheidsmaatregelen, -systemen en -procedures nodig om de gevolgen van een ernstig ongeluk bij insluiting van de reactor volgens het reactortype en de nationale wetgeving terzake te beperken. Dergelijke maatregelen zijn voorzien in alle kerncentrales van de Unie waar een risico van overbelasting bij insluiting zou kunnen bestaan. De nationale nucleaire veiligheidsinstanties staan garant voor de naleving van de veiligheidsnormen die in het betreffende land gelden. Alle lid-staten die kerncentrales hebben, beschikken tevens over onafhankelijke, competente nucleaire veiligheidsinstanties, die de toelating voor ingebruikneming geven en indien nodig de sluiting van de centrale bevelen. Op dit ogenblik is de Commissie dan ook niet van plan om de sluiting van kerncentrales in de Unie aan te bevelen.

Virgin
Ik dank u voor uw antwoord. De achtergrond van deze vraag is, dat in verband met de zeer intensieve openbare discussie die in Zweden plaatsvond in het begin van de jaren tachtig, na het ongeluk bij Harrisburg, besloten werd om over te gaan tot de investeringen op veiligheidsgebied die ik in mijn vraag noemde, namelijk drukontlastingsfiltersystemen.
Aangezien dit vraagstuk ontegenzeggelijk méér dan nationaal belang heeft, zou ik het een goed idee vinden dat de Commissie in deze kwesties actief is. Ik zou daarom willen vragen of de Commissie haar actieve steun geeft aan de plannen om dit type veiligheidsinvesteringen in te voeren in andere landen. Ik denk dat het Zweedse publiek juist door deze veiligheidsinvesteringen vertrouwen heeft in de kernenergie, wat het niet, of nauwelijks zou hebben gehad als deze investeringen niet waren gedaan.

Bjerregaard
Ik ben het met u eens mijnheer Virgin, dat het belangrijk is om het vertrouwen van de bevolking in de nucleaire ontwikkeling te behouden. Het lijdt geen twijfel dat de veiligheidsmaatregelen hierbij een zeer grote rol spelen. Daarom steunt de Commissie de veiligheidsmaatregelen van de lid-staten. Het is immers zo dat de Commissie volgens het EURATOM-verdrag geen bevoegdheid heeft om gemeenschappelijke veiligheidsnormen in te voeren, maar met de verschillende resoluties die intussen zijn goedgekeurd, is de mogelijkheid geschapen voor een wederzijdse erkenning van de verschillende nationale normen. Dit betekent dat er op verschillende gebieden een soort formalisering van een gemeenschappelijk standpunt inzake de belangrijkste veiligheidsproblemen heeft plaatsgevonden.

De Voorzitter
Vraag nr. 42 van Anita Pollack (H-0448/96):
Betreft: Potentiële handelsoorlog Italië/USA
Hoe reageert de Commissie op het dreigement van de USA op 28 juli de invoer van alle visprodukten uit Italië stop te zetten als Italië geen einde maakt aan iedere illegale visvangst met drijfnetten?

Brittan, Sir Leon
Op 28 maart 1996, na een uitspraak van de Amerikaanse rechtbank voor Internationale Handel, hebben de Verenigde Staten vastgesteld dat Italië in de internationale wateren op grote schaal met drijfnetten viste. Ten gevolge hiervan is het mogelijk dat er tegen Italië sancties genomen zullen worden. Krachtens het tijdschema van de binnenlandse procedures van de Verenigde Staten, kunnen de Verenigde Staten en Italië gedurende dertig dagen overleg plegen en die gaan in op 28 maart, waarbij men dan nog 90 dagen heeft om tot een vergelijk te komen. Als er geen vergelijk komt, dan kunnen de Verenigde Staten binnen 45 dagen met sancties komen, waardoor de procedure loopt tot begin september.
De Commissie heeft een diplomatieke démarche naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken van de Verenigde Staten gezonden, waarin staat dat de Gemeenschap de Amerikaanse bezorgdheid deelt over het feit dat zeezoogdieren die in drijfnetten gevangen worden, sterven of ernstig gewond raken, of dat nu op grote schaal gebeurt of niet, maar waarin de tegenkanting van de Gemeenschap wordt herhaald tegen de toepassing van de jurisdictie van de Verenigde Staten buiten het grondgebied van het land. Ook benadrukt de Gemeenschap dat dergelijke unilaterale handelssancties in strijd zijn met de grondbeginselen van de Wereldhandelsorganisatie en de verplichtingen die de Verenigde Staten binnen die organisatie hebben. De Gemeenschap behoudt zich binnen de structuur van de Wereldhandelsorganisatie haar rechten voor mochten dergelijke sancties door de Verenigde Staten worden ingevoerd.

Pollack
Ik dank de commissaris voor zijn nogal voorspelbare antwoord. Ik vraag me af of de commissaris voor dit onderwerp naar het Parlement gekomen zou zijn indien wij de vraag niet eerst gesteld hadden. Er zijn hier produkten bij betrokken ter waarde van zo'n 1 miljard dollar, waaronder juwelen, parfums alsook visprodukten. Wij moeten echt weten wat de implicaties zijn voor de multilaterale handelsovereenkomsten.
Denkt de Commissie dat het nuttig zou zijn om te proberen Italië te overtuigen dat het land moet stoppen met het gebruik van illegale drijfnetten? Wij hebben communautaire regels die de lengte van de drijfnetten beperken tot maximaal 2, 5 kilometer. Realiseert de Commissie zich dat de Italiaanse zwaardvisvloot netten gebruikt die wel 20 kilometer lang zijn? Wetenschappelijke studies wijzen uit dat minder dan een vijfde van de soorten waarop vangst gemaakt wordt en die in deze netten gevangen worden, ook inderdaad gebruikt wordt terwijl de rest vaak dood wordt teruggeworpen. Wat gaat de Commissie doen om Italië ervan te overtuigen dat het land een einde moet maken aan deze zeer jammerlijke gang van zaken?

Brittan, Sir Leon
De Commissie heeft een inbreukprocedure gestart tegen Italië zoals bepaald is in artikel 169 van het Verdrag. De kwestie zal spoedig weer aan de orde komen met de Italiaanse autoriteiten. Ik hoop dat we zeer snel tot een bevredigend resultaat zullen komen. Als dat niet zo is, dan zal de Commissie deze zaak op de gewone manier voor het Hof van Justitie brengen.

Imaz San Miguel
Zoals mevrouw Pollack al opmerkte, bestaat er op dit moment een zeker risico voor de communautaire vismarkt omdat de hoeveelheden die naar aanleiding van het invoerverbod op de Amerikaanse markt op het spel staan, meer dan 100 miljard peseta's bedragen. Ook moet rekening worden gehouden met het feit dat dezelfde organisatie die het thema voor de Amerikaanse Internationale Handelsrechtbank heeft gebracht, ook de activiteiten onderzoekt van de communautaire visserijvloten die met drijfnetten werken die door andere lid-staten in de Atlantische Oceaan gebruikt worden. Moet de Commissie deze zaak dan ook niet ernstig nemen en beseffen dat de oplossing voor deze mogelijke sancties - die de communautaire visserijmarkt ernstig kunnen verstoren - het achterwege laten van deze vistuigen is die door het illegale gebruik ervan de gehele communautaire visserijmarkt ernstig kunnen benadelen?

Brittan, Sir Leon
De situatie is dat als de kwestie niet wordt opgelost, de Verenigde Staten dan volgens de Amerikaanse wetgeving sancties kunnen en ook zullen treffen tegen visprodukten uit de betrokken lid-staat, te weten Italië. Wij vinden dat dit niet te billijken is wegens de redenen die ik uiteengezet heb en behouden ons het recht voor om stappen te nemen in de Wereldhandelsorganisatie om iets aan die situatie te doen, mocht deze zich voordoen, hoewel dat nog niet is gebeurd. Ik hoop dat het ook niet zal gebeuren omdat wij ook van mening zijn dat de feiten die hebben plaatsgevonden in strijd zijn met de communautaire wetgeving en precies daarom zijn wij tegen Italië een inbreukprocedure begonnen.
Ik deel de bezorgdheid over de overtreding van de wet en ik hoop dan ook van harte dat Italië de kwestie oplost, hetgeen dan direct voldoende zou zijn om de procedure stop te zetten en om sancties van de Verenigde Staten te vermijden.

De Voorzitter
Vraag nr. 43 van Wolfgang Nußbaumer (H-0446/96):
Betreft: Normen en certificatievoorschriften
Welke invloed op de concurrentie heeft het grote aantal normen en certificatievoorschriften in de Europese Unie volgens de Commissie en welke maatregelen denkt zij met betrekking hiertoe te nemen?
Hoe garandeert de Commissie de communautaire conformiteit van een norm die niet aan de "fundamentele eisen" van de richtlijnen voldoet, maar waarvan de vindplaats in het Publikatieblad bekend is gemaakt?

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, normen hebben in eerste instantie een particulier karakter. Ik bedoel daarmee dat ze door de normalisatie-instituten worden vastgesteld en in de regel niet bindend zijn. Als ze door de Commissie worden bekrachtigd en in veiligheidsvoorschriften worden opgenomen kunnen ze echter ook een bindend karakter krijgen. Dat is echter slechts uitzonderlijk het geval.
Uiteraard is ook het naast elkaar bestaan van verschillende particuliere normen nadelig. Daarom hebben wij de drie normalisatie-instituten CEN, CENELEX en ETSI opgericht, waarvan het werkvolume aanzienlijk is toegenomen. Aanvankelijk verliep de opstelling van die Europese normen ter vervanging van een groot aantal nationale normen zeer langzaam. Elke norm moet uiteindelijk ook technisch worden voorbereid. Nu werken die instituten echter zeer doeltreffend. Op dit ogenblik worden elk jaar meer dan duizend Europese normen vastgesteld, meer dan vier per werkdag. Gelet op de soms ingewikkelde technische voorbereiding is dat een aanzienlijk aantal. Dat aantal is echter ook niet te groot. Die normen vervangen immers tal van nationale normen. Ook de samenwerking met de nationale normalisatie-instituten verloopt voortreffelijk. Het CE-kenmerk, dat geen kwaliteitsnorm is maar alleen betekent dat een produkt aan de Europese normen voldoet, wordt steeds meer aanvaard en heeft ook invloed op de certificeringsprocedures, die op hun beurt tegemoetkomen aan de eisen van de interne markt.
In principe zijn de door de instituten vastgestelde normen technisch onberispelijk. Die onberispelijkheid wordt ook gewaarborgd door het feit dat onafhankelijke experts van buiten de instituten die normen controleren. Als een norm uitzonderlijk toch niet volledig aan de gestelde eisen beantwoordt, wordt hij door de Commissie na vaststelling van zijn gebreken en met behoud van de geldende raadplegingsprocedure ingetrokken.

Nußbaumer
Mijnheer Bangemann, ik dank u voor uw antwoord op mijn vraag. Ik hoor echter voortdurend dat vele kleine en middelgrote ondernemingen ervoor terugschrikken hun innovaties te octrooieren wegens de grote procedureel-technische en vooral financiële hinderpalen die zij daarvoor bij de bevoegde autoriteiten moeten overwinnen. Hoe kan de Commissie de lid-staten ertoe aanzetten hun bestuurstechnische barrières te verlagen om ervoor te zorgen dat de Europese ondernemingen vooral tegenover de Amerikaanse en Japanse ondernemingen geen concurrentienadelen ondervinden en om ze vooral tot de ontwikkeling van nieuwe procédés en produktinnovaties te stimuleren?

Bangemann
In de eerste plaats moet men normen en octrooien uit elkaar houden. De toepassing van de normen is voor kleine en middelgrote ondernemingen uiteraard een groot voordeel omdat ze daarmee bij aanbestedingen gedeeltelijk de nadelen kunnen compenseren die ze als kleine ondernemingen ondervinden. Om de toepassing van normen bij de kleine en middelgrote ondernemingen beter bekend te maken en te vergemakkelijken werken wij zeer nauw samen met een organisatie die de kleine en middelgrote ondernemingen zelf hebben opgericht en die ervoor zorgt dat de normen bekend zijn en bij de produktie in acht worden genomen. Ik meen dat steeds meer kleine en middelgrote ondernemingen op die manier normen gaan toepassen.
Iets heel anders zijn de octrooien. Ik weet niet of het hier niet gewoon om een lapsus linguae ging, want octrooien hebben met normen niets te maken. Uiteraard moet een octrooi volgens bepaalde procedures worden erkend. Dat gebeurt op nationaal niveau of via het Europees Octrooibureau, dat steeds meer de plaats van de nationale octrooibureaus inneemt. De tarieven liggen soms vrij hoog, wat in het geval van het Europees Octrooibureau, waarop wij enige invloed hebben, toe te schrijven is aan het feit dat de bijdragen zijn enige inkomstenbron zijn. Het Europees Parlement vindt het zelf zeer belangrijk dat zulke instanties en bureaus met eigen inkomsten worden gefinancierd. Die financiële last kunnen wij uiteraard niet verminderen.

Meier
Mijnheer Bangemann, in hoever trachten de Europese normalisatie-instituten met de internationale instituten samen te werken? Wij weten immers dat 40 % of meer van de Europese normen reeds als internationale normen is erkend. Moeten wij, naast de drie normalisatie-instituten, ook niet kijken naar het wereldwijde normalisatie-netwerk, bij voorbeeld op het gebied van de telecommunicatie?

Bangemann
De heer Meier heeft volkomen gelijk. Wat hij zegt is logisch. Ideaal zouden wereldwijd geldende normen zijn. Op vele terreinen bestaat reeds een mondiale markt. U verwees terecht naar de telecommunicatie. Daarom spannen wij ons met de Europese normalisatie-instituten altijd in om van die normen wereldwijd geldende normen te maken. Om daartoe te komen zijn er in de praktijk twee mogelijkheden. Een eerste is dat wij meewerken met de reeds bestaande internationale normalisatie-instituten. Op dat punt zijn wij actiever dan wie ook. Zo is de Europese Unie goed voor bijna 80 % van het werk en trouwens ook van het geld dat voor de vaststelling van die internationale normen nodig is. Dat wij daarin een zo groot aandeel hebben hield ikzelf eerst ook niet voor mogelijk. Tijdens een vergadering met onze Amerikaanse vrienden, die er zich steeds over beklaagd hebben dat wij onze Europese normen als een soort protectionistisch middel willen gebruiken, hebben wij echter eens nagegaan wie in de internationale normalisatie-instituten actief is. Het grootste deel van het werk wordt daar door Europeanen verricht.
Er is nog een tweede doeltreffende methode, namelijk als een norm op de markt de facto de bovenhand haalt. Het beste voorbeeld daarvan is GSM, de technische norm voor mobiele telefonie. Als een dergelijke norm het de facto op een markt heeft gehaald, heeft dat ook effect op de wereldmarkt. Wij hopen dat vele van onze normen op het nieuwe terrein van de telecommunicatie het ook wereldwijd zullen halen.

De Voorzitter
Vraag nr. 44 is ingetrokken.

De Voorzitter
Vraag nr. 45 van Allan Macartney (H-0336/96):
Betreft: Beleid en criteria van de Commissie ten aanzien van de noodzakelijke aanwezigheid van naar het buitenland uitgezonden personeel in de landen waar NGO's werkzaam zijn
Veel NGO's werken via plaatselijke organisaties in de ontwikkelingslanden, want zij beseffen dat zij zo kunnen profiteren van de in deze landen bestaande ervaringen en vaardigheden. In het verleden heeft de Commissie deze benadering ondersteund en de Europese NGO's op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking gestimuleerd tot samenwerking met lokale partners. Op de gebieden voedselhulp, rehabilitatie en ontwikkeling op langere termijn heeft de Commissie herhaaldelijk het belang benadrukt van initiatieven van de eigen bevolking van de ontwikkelingslanden. Bij andere gelegenheden hebben de diensten van de Commissie echter aanvragen van Europese NGO's op het gebied ontwikkelingssamenwerking afgewezen om de reden dat deze organisaties niet in voldoende mate vertegenwoordigd zijn door uitgezonden personeel uit het land van oorsprong van de NGO.
Welke criteria legt de Commissie aan om te beoordelen dat het voor een NGO noodzakelijk is te beschikken over uitgezonden personeel in het land waar zij actief is?
Welke voordelen heeft het voor de Commissie en de NGO-programma's om uitgezonden Europese medewerkers in te zetten in plaats van het personeel van plaatselijke organisaties?
Is de Commissie het - in het licht van haar discussies over de verbanden tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling op langere termijn - er met mij over eens dat er duidelijke voordelen aan verbonden zijn om lokale organisaties te versterken door met hen samen te werken?

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt de opinie van de heer Macartney volkomen dat het belangrijk is de plaatselijke organisaties te versterken en hun rol te valoriseren, ten einde met name de verbinding tussen noodsituaties, wederopbouw en ontwikkeling te waarborgen. Het belang van dit aspect werd speciaal benadrukt in de recente mededeling van de Commissie aan de Raad en aan het Parlement over deze materie. Over het algemeen houdt de Commissie zoveel mogelijk rekening met de noodzaak de lokale partners te versterken en hen te laten deelnemen aan de uitvoering van de diverse financiële instrumenten.
In dit verband moeten niet-gouvernementele organisaties zoveel mogelijk een beroep doen op lokale hulpkrachten, zoals overigens staat te lezen in de algemene cofinancieringsvoorwaarden voor de uitvoering van structurele ontwikkelingsprojecten. Het staat buiten kijf dat deze aanpak moet worden aangepast op grond van de specifieke doelstellingen van de diverse begrotingsrubrieken en de omstandigheden in loco.
Bij de beoordeling van de behoefte aan uitgezonden personeel voor een specifiek project houdt de Commissie rekening met de doelstelling van het betrokken project, de logistieke en technische capaciteiten van het land in verhouding tot de geplande actie, de ervaring en de financiële beheerscapaciteit van de begunstigden. Zo is het dat in noodsituaties en/of tijdens de wederopbouwfase in landen die pas een ernstige crisis hebben meegemaakt en waar de politieke, economische en sociale structuur diepgaand is verstoord, het noodzakelijk kan zijn terug te vallen op een grotere aanwezigheid van buitenlandse krachten dan bijvoorbeeld in een normale ontwikkelingsfase. Het beroep op dit buitenlands personeel gaat gewoonlijk gepaard met de opleiding van het plaatselijk personeel, zodat de levensvatbaarheid van het project op middellange of lange termijn wordt gewaarborgd na het vertrek van het uitgezonden personeel.

Mcartney
Ik weet niet of ik nu gerustgesteld ben door het antwoord van de commissaris of niet. Ik had de indruk dat hij alles zei wat ik wilde horen. Maar ik zou toch willen weten of ik goed begrepen heb dat de commissaris zei dat hij er de voorkeur aan zou geven, onder overigens gelijke omstandigheden, om te vertrouwen op het plaatselijke personeel in de NGO's, in plaats van dat Europeanen tot op zekere hoogte optreden als oppassers, want zo bedoelt men dat toch? De reden dat ik dit vraag is omdat na vele jaren van dekolonisering, sommige landen nog steeds de indruk hebben dat de mentaliteit van de Europese Unie in essentie niet veranderd is. Ik hoop dat ik het bij het verkeerde eind heb en misschien kan de commissaris bevestigen dat ik mij vergis.

Pinheiro
Ik verzeker u dat uw bezorgdheden terecht zijn maar uw vermoedens onjuist. In 1995 vielen slechts 7 van de 67 projecten die wij financierden onder de begrotingslijnen die voornamelijk betrekking hebben op rehabilitatie en crisisbeheer in de categorie waarnaar u in uw vraag verwees, waar versterking van Europees personeel vereist was. Reden hiervoor was dat de administratie één grote bende was en het was echt niet mogelijk om bepaalde essentiële projecten uit te voeren zonder dat we voor enige expertise van onze kant zorgden. Maar het beginsel is dat tenzij er een plaatselijke partner is - en wij proberen altijd om in het project de belangrijkste te zijn - wij de Europese niet-gouvernementele organisaties gewoon niet financieren. Dit is een zeer krachtig beginsel. U zult vaststellen dat dit in het verslag dat wij aan de Raad en het Parlement begin volgend jaar zullen voorleggen, als een van de voornaamste doelstellingen naar voren komt. Dit was een belangrijke vraag en ik dank u daarvoor.

De Voorzitter
Vraag nr. 46 van Marianne Eriksson (H-0461/96):
Betreft: Beleid inzake ontwikkelingssteun
Een steeds kleiner deel van de ontwikkelingshulp van de EU is bestemd voor de armste landen, waartoe met name de ACS-landen ten zuiden van de Sahara behoren. De harde prioriteit die de EU verleent aan ontwikkelingshulp aan Oost-Europa en het Middellandse-Zeegebied gaat ten koste van de allerarmste landen.
Hoe kijkt de Commissie tegen dit probleem aan?
Is de Commissie voornemens te streven naar verandering van deze situatie, en zo ja, hoe?

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, de ontwikkelingshulp van de Europese Unie voor de Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara bestaat zoals bekend uit kredieten uit de begroting van de Unie en uit het Europees ontwikkelingsfonds dat momenteel, zoals eveneens bekend is, tegen de wil van de Commissie nog geen deel uitmaakt van de Gemeenschapsbegroting, omdat de Raad dit weigert. De in het kader van het Europees Ontwikkelingsfonds toegekende vergunningen blijven toenemen. In het VIde Fonds bedroegen zij 7, 5 miljard ecu, in het VIIde Fonds zijn zij opgelopen tot 10, 9 miljard en in het VIIIste Europees Ontwikkelingsfonds tot 12, 8 miljard ecu. Dat betekent dat wij van het vorige naar het huidige Europees Ontwikkelingsfonds een toename van bijna 20 % hebben gehad. Het aandeel van het Europees Ontwikkelingsfonds in het totaal van de buitenlandse hulp van de Gemeenschap is sinds 1991 stabiel en bedraagt ongeveer 45 % van de totale buitenlandse hulp van de Unie. Dit is belangrijk, des te meer daar van de 48 minst ontwikkelde landen die de Verenigde Naties hebben geïdentificeerd, er 40 deel uitmaken van de ACS-landen en zij dus gefinancierd worden door de buitenlandse hulp van het Europees Ontwikkelingsfonds.
Wat de begroting van de Unie betreft, is het aan de ACS-landen toegekende belang, en meer in het bijzonder aan de armste landen, in het kader van het ontwikkelingshulpbeleid evenmin gedaald in de loop van de laatste jaren. De Europese Raad van Cannes heeft immers een verdeling van de kredieten tussen de verschillende geografische groepen vastgesteld, de landen uit Midden- en Oost-Europa, het Middellandse-Zeegebied, de ACS-landen, Azië, Latijns-Amerika, de voormalige Sovjet-Unie en het voormalige Joegoslavië. Deze verdeling blijft gelden tot 1999 en niets doet veronderstellen dat de situatie zal veranderen ten koste van de voor de ACSlanden bestemde kredieten. De hulp van de Europese Unie aan de landen uit Midden- en Oost-Europa is inderdaad belangrijk en is continu gestegen sinds 1990. Ook in het kader van het nieuwe Euro-mediterrane partnerschap zullen de kredieten voor het Middellandse-Zeegebied aanzienlijk stijgen. Maar ik wil erop wijzen dat dit niet is gebeurd ten koste van de ACS-landen. Ik heb tot nu toe over aantallen gesproken, maar wens te onderstrepen dat omgezet in dollar, de gewoonlijk gebruikte munt voor ontwikkelingssamenwerking, de sprong van het zevende naar het achtste EOF bijna 50 % bedraagt. En indien uitgedrukt in plaatselijke munteenheden, dat is voor de koopkracht ter plaatse, dan ligt die veel hoger dan 50 %. Met andere woorden, geachte afgevaardigden, ik kan vrij zeker zeggen dat het aantal projecten dat de Europese Unie in het kader van het achtste Europees Ontwikkelingsfonds kan financieren waarschijnlijk met 50 % zal stijgen in vergelijking met het zevende Europees Ontwikkelingsfonds.

Eriksson
Graag wil ik u danken voor uw antwoord. Het antwoord luidde zoals ik had verwacht, kan ik wel zeggen. De aanleiding dat ik deze vraag heb gesteld, is o.a. dat de Zweedse regering nu heeft besloten om te bezuinigen op het ontwikkelingsbeleid in Zweden, en dit o.a. rechtvaardigt met te verwijzen naar de ontwikkelingsprogramma's van de EU.
In verband hiermee heb ik de ontwikkelingssteun van de EU bestudeerd. Hoewel ik het eens kan zijn met de Commissaris dat er in contant geld niet zulke grote veranderingen zijn, kan men zien dat de Europese Unie zich nu bezighoudt met hulp bij rampen, wat ook ten koste gaat ontwikkelingsprojecten voor de lange termijn. Daarom ben ik toch van mening dat mijn vraag nog niet is beantwoord. Is mijn interpretatie de juiste, deelt de Commissie deze interpretatie en zo ja, hoe denkt de Commissie de situatie van de twintig armste landen te gaan verbeteren?

Pinheiro
De totale overheidsuitgaven die de internationale gemeenschap besteedt aan ontwikkelingshulp is het laatste decennium gedaald, niet omdat de Europese Unie en haar lid-staten die steun verlaagd hebben - integendeel, wij hebben juist meer steun gegeven - maar omdat sommige van de belangrijkste donorlanden, namelijk de Verenigde Staten, hun bijdrage drastisch hebben verlaagd en ook omdat de Japanners, die een van de hoogste bijdragen verstrekten op het gebied van ontwikkelingshulp, besloten hebben om na de aardbeving van Kobe deze bijdragen terug te schroeven.
Het tweede aspect dat ik graag wil onderstrepen is dat de multilaterale benadering bepaalde bilaterale benaderingen niet vervangt. In dat opzicht heb ik de lid-staten dringend verzocht om onze inspanningen te coördineren, om naar manieren te zoeken om samen te werken en om de bilaterale inspanning die in vele landen en plaatsen om uiteenlopende reden van cruciaal belang geweest is, niet te laten verslappen. Vooral de Scandinavische landen hebben laten zien hoe bijzonder goed er kan worden samengewerkt, vooral in de ACS-landen en via sommige van de beste NGO's die in de ACS-landen werkzaam zijn. Daarom hoop ik dat Zweden, dat een van de belangrijkste landen is die dit beleid volgen, in de toekomst op dezelfde manier te werk zal gaan.
Een tweede aspect betreft de armste landen. De Commissie heeft besloten dat de fondsen die voorlopig gereserveerd zijn voor de volgende vijf jaar, ruimte laten voor een grotere stijging voor de armste landen - de armste van de arme landen. Daarom hebben wij een systeem uitgewerkt dat betekent dat alle landen die tot deze groep van armste landen behoren een verhoging zullen ontvangen van de EOF-middelen van tenminste 25 %. Hoogstwaarschijnlijk zullen zij in de komende vijf jaar 50 % meer krijgen voor wat de financiële enveloppe van het EOF betreft. Waarom hebben wij dit gedaan? Onder andere omdat de fondsen van het EOF in twee tranches worden uitgegeven. In beginsel zullen de armste landen er minder goed voor kunnen zorgen dat dat geld goed besteed wordt en dat zij er daarom baat bij zullen hebben om wat extra geld te ontvangen bij de verdeling van de tweede tranche. Door de balans aanvankelijk te laten doorslaan ten gunste van de armste landen hebben wij ervoor gezorgd dat de uiteindelijke balans aan het einde van het volgende EOF in stand gehouden wordt.
Vandaag de dag is niet alleen de hoeveelheid middelen die beschikbaar is van essentieel belang, maar ook de coördinatie. Daarom spant de Commissie er zich nu zeer intensief voor in om te coördineren met de lidstaten en de andere internationale donorinstanties, namelijk de Wereldbank, die, zoals wij weten, een van de grootste donors is, en ook met de agentschappen van de Verenigde Naties, zoals UNCTAD, UNIDO, UNICEF, FAO en andere. Wij hebben met opzet voor dit beleid gekozen en het werpt reeds vruchten af. In september zal ik hierop terug kunnen komen na een seminarie dat wij met de Wereldbank houden om verslag uit te brengen over de gemeenschappelijke actie die wij gaan nemen om de beschikbare geldmiddelen ter ondersteuning van de ACS-landen optimaal te benutten.

De Voorzitter
Vraag nr. 47 van Graham Watson (H-0317/96):
Betreft: Monopolie van Microsoft
Is het de Commissie bekend dat Microsoft zijn monopolistische positie op de software-markt voor computers uitbuit ten nadele van Europese leveranciers en gebruikers? Met ongeveer 80 % van de markt voor dit soort software in handen bekleedt Microsoft een ongeëvenaard dominerende positie in deze sector. Volgens het tijdschrift "Personal Computer World" verkoopt de computersoftware-gigant zijn pakket "Microsoft Office" aan Amerikaanse leveranciers voor slechts 80 dollar, maar aan de concurrentie uit het Verenigd Koninkrijk en vermoedelijk andere Europese landen voor 140 dollar, bijna tweemaal zoveel als in Amerika voor precies hetzelfde pakket. De grote vraag onder de consumenten naar "Microsoft Office" , dat de tekstverwerker "WORD" en de spreadsheet "EXCEL" omvat, beperkt het concurrentievermogen van de Britse en dus Europese leveranciers en verlegt de handel naar de Verenigde Staten. Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om een einde te maken aan deze schaamteloze woekerpraktijken, die duidelijk indruisen tegen de geest van de GATT-onderhandelingen?

Van Miert
De Commissie deelt de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde over het gedrag van ondernemingen die een dominerende positie innemen en wij maken ons vooral zorgen over die gevallen waarin het misbruik door een dominerende onderneming het concurrentievermogen van haar Europese klanten kan aantasten. De mate waarin Microsoft , dat blijkbaar een dominante leverancier is, verschillende prijzen kan berekenen aan verschillende klanten, alsmede andere aspecten van hun licentiecontracten met computerfabrikanten worden momenteel met de directie van Microsoft besproken.

Watson
Ik dank de commissaris voor zijn informatie dat deze kwestie momenteel besproken wordt, omdat ik dit een schaamteloze woekerpraktijk vind die duidelijk indruist tegen de geest van de GATTonderhandelingen. Indien de beweringen in het tijdschrift "Personal Computer World " waar zijn en in elk geval wordt daar op een zeer dappere manier melding van gemaakt - gezien het risico dat zij lopen om reclameinkomsten te verliezen -, maar als ze waar zijn dan mag men veronderstellen dat deze praktijk wijdverbreider is dan gezond is. Het is zeer wel mogelijk dat dit niet het enige voorbeeld is van woekerpraktijken door deze onderneming. Ik denk niet dat er een manier is waarop wij kunnen voorkomen dat iets wat een zeer goed produkt is, de norm is voor kantoorsoftware in Europa. Alle pogingen van Europa om alternatieven voor dit produkt te promoten, zullen waarschijnlijk gewoon geldverspilling zijn omdat het een zeer goed produkt is dat zeer veel succes heeft bij de consument. Maar druk, negatieve publiciteit en wellicht financiële sancties voor woekerpraktijken zullen waarschijnlijk meer succes hebben. Indien u de Vergadering zou kunnen verzekeren dat er actie ondernomen zou kunnen worden indien men vaststelt dat dit waar is, zou dat door ons in dank worden afgenomen.

Van Miert
Zoals ik al zei bespreken wij deze kwestie met de directie van Microsoft . Alvorens conclusies te kunnen trekken moet men zich ten eerste wel goed realiseren dat de informatie die wij hebben over de prijzen vertrouwelijk is. Maar anderzijds hebben wij al vastgesteld dat er verschillende prijzen voor licenties worden betaald, die zeer uiteenlopen. Het is niet goed om nu al conclusies te trekken. De situatie is zeer uiteenlopend en moet nader onderzocht worden.
Anderzijds mogen we niet vergeten - en wederom zonder overhaaste conclusies te trekken - dat er verschillende prijzen zijn voor verschillende diensten. Het is niet voldoende om alleen maar twee bedragen te vergelijken. Dat wil ik toch wel even benadrukken. Ik verzoek u dan ook te willen aanvaarden dat ik vandaag niet specifieker zijn kan. Maar ik bevestig inderdaad dat de Commissie dit met de nodige vertrouwelijkheid bespreekt en dat zij vastberaden is om erachter te komen wat er nu precies aan de hand is.

De Voorzitter
Vraag nr. 48 van Pat Gallagher (H-0390/96):
Betreft: Aanbestedingsprocedures voor vergunningen voor mobiele telefonie
Kan de Commissie naar aanleiding van de verlening van een tweede vergunning voor mobiele telefonie in Ierland de juistheid bevestigen van de verklaring van de Ierse minister van Vervoer, Energie en Communicaties in de Daily Eireann van 22 november 1995 dat de Commissie betrokken is bij het verlenen van de tweede GSM-vergunning, met inbegrip van de volgende opmerking van de minister: Een bedrag van £ 15 miljoen werd bij het voor de vergunning verschuldigde bedrag gevoegd in verband met het feit dat ook Eircell £ 10 miljoen zou betalen. Dit leidde tot goedkeuring vooraf door de Commissie, voor de selectieprocedure.
Wat is haar mening ten aanzien van de inhoud van brieven die door het Ierse Ministerie van Vervoer, Energie en Communicaties in juni en op 5 juli 1995 zijn gezonden naar de gegadigden voor de tweede GSM-vergunningsprocedure, dat de EU en het desbetreffende ministerie het "inschrijvingsgeld" voor de nieuwe exploitant hadden vastgesteld op £ 15 miljoen?

Van Miert
Om te begrijpen hoe de Commissie betrokken is bij de Ierse aanbestedingsprocedure, moet ik eraan herinneren dat de Commissie een formele procedure heeft geopend betreffende het behoud van het GSM-monopolie in Ierland in mei 1994. Op 8 maart 1995 bevestigde minister Lowry dat al het voorbereidende werk voor het openstellen van de GSM-markt voor vrije concurrentie was afgerond. Middels een schrijven van 27 april 1995 vestigt de Commissie de aandacht van de minister op het feit dat bepaalde voorwaarden in de openbare aanbesteding wellicht discriminerend zouden kunnen lijken.
De belangrijkste kwestie was de som die de inschrijvers moesten betalen voor het recht op de vergunning onder clausule 19. Men legde uit dat een dergelijke optie resulterend in een bedrag dat alleen wordt opgelegd aan de tweede exploitant, de mededinging aanzienlijk kan verstoren en de uitbreiding kan bevorderen van de huidige dominerende positie van het eerste telecommunicatiebedrijf. Tegelijkertijd werd door de Commissie benadrukt dat het uit de documentatie over de concurrentie die de Ierse autoriteiten hadden ingediend, niet helemaal duidelijk was of Telecom Eireann dat reeds zijn eigen GSM-diensten had aangeboden, hetzelfde bedrag zou moeten betalen als de nieuwe concurrent.
In het schrijven van de Commissie werd ook vermeld dat een dergelijke aanvankelijke betaling zou leiden tot hogere tarieven om het betaalde geld te recupereren en aldus de mobiele telefoondienst duurder zou maken en de toegang van de consument tot de markt zou beperken, hetgeen in strijd is met de doelstelling van aanbeveling 87/378 van de Raad. Naar aanleiding van dit schrijven hebben de vertegenwoordigers van de Ierse regering tijdens een bilaterale bijeenkomst in Brussel voorgesteld om de aanvankelijke betaling te beperken en om Telecom Eireann een gelijkaardige betaling op te leggen. De Commissie was van mening dat indien een dergelijke benadering gevolgd zou worden, samen met bijkomende maatregelen zoals het recht om een eigen infrastructuur op te zetten, er dan geen redenen waren voor verdere actie onder artikel 90, lid 1 en artikel 86 ongeacht het aan de tweede exploitant opgelegde "inschrijvingsgeld" .
De rol van de Commissie bestaat niet in het kiezen van een bepaalde benadering, maar om ervoor te zorgen dat de benadering die gekozen wordt in overeenstemming is met de bepalingen van het Verdrag. Tijdens deze bilaterale besprekingen werd de inschrijvingsprocedure opgeschort tot de officiële bevestiging van de Commissie op 14 juli 1995. Na die datum was de Commissie bij geen enkele daaropvolgende fase van de selectieprocedure betrokken.
De Commissie is niet geconsulteerd over de brieven van juni en 5 juli 1995 die de geachte afgevaardigde in zijn vraag genoemd heeft.

Gallagher
Ik dank de commissaris voor zijn gedetailleerde antwoord. Ik wil hem graag mededelen dat men zich in Ierland zorgen maakt over het verlenen van een tweede vergunning voor mobiele telefoon. Dit is in onze telecommunicatiestrategie een sleutelelement. Er heerste verwarring over de rol van de Commissie en het doet mij genoegen dat de commissaris vanmiddag nadere informatie heeft verstrekt over de correspondentie van de Ierse autoriteiten die verklaarden dat de Commissie verantwoordelijk was voor de vertraging die het proces heeft opgelopen.
Ik wil de commissaris graag vragen of het gebruikelijk is dat de Commissie betrokken wordt bij het maximeren van inschrijvingsgelden, zoals de Ierse autoriteiten deden overkomen. Het antwoord van vanavond is belangrijk in het licht van de politieke en mediaspeculatie in Ierland van de voorbije paar maanden. Kan de commissaris bevestigen of de Commissie op enige wijze betrokken zou kunnen zijn bij de vertraging die dit proces oploopt?

Van Miert
Welnu, laat ik u er allereerst aan herinneren dat het niet ons beleid is om te trachten de regeringen ervan te overtuigen om een nieuwe exploitant inschrijvingsgeld op te leggen. Maar als een regering dat doet - hetgeen niet alleen het geval was in Ierland, maar ook in België, Italië en Spanje - dan vraagt de Commissie de autoriteiten natuurlijk om eerlijk te zijn en om hetzelfde bedrag op te leggen aan de eerste exploitant, die gewoonlijk reeds op de markt aanwezig is. Maar dat is slechts de tweede keuze omdat de consument uiteindelijk de rekening moet betalen.
En ik zeg nog eens dat als de regering voor een andere benadering kiest, het dan wel een eerlijke moet zijn. Naar aanleiding van onze opmerkingen was de Ierse regering bereid om het bedrag te beperken. Dat was een poging - om het zo te zeggen - om de rekening die de consument moet betalen te verlagen, omdat het onze eerste zorg is om concurrentie te hebben en als we concurrentie hebben kunnen we de consument het beste dienen en hebben we de meest aantrekkelijke tarieven.

De Voorzitter
Vraag nr. 49 van Anne Van Lancker (H-0392/96):
Betreft: Toepassing van de richtsnoeren voor werkgelegenheidssteun
Op 12 december 1995 publiceerde het Publikatieblad de richtsnoeren betreffende de werkgelegenheidssteun . Deze voorzien in een aantal uitzonderingen op de concurrentieregels en de regels met betrekking tot de staatssteun aan ondernemingen ten voordele van bepaalde groepen van werknemers en moeilijk plaatsbare werklozen. Kan de Commissie meedelen in welke mate lid-staten (en regio's) van deze mogelijkheden hebben gebruik gemaakt en maatregelen hebben aangekondigd of genomen ter ondersteuning van de werkgelegenheid van bepaalde groepen werknemers? Over welke lid-staten gaat het? Komen bedrijven uit de sector van de sociale economie (o.a. deze sectoren die beschreven worden in de mededeling van de Commissie betreffende de lokale initiatieven ) en beschutte werkplaatsen in aanmerking? Overweegt de Commissie een initiatief om de verschillende overheden te stimuleren om van deze maatregelen gebruik te maken?

Van Miert
De Commissie heeft getracht de doorzichtigheid van het beleid ter zake wat bij te schaven en om de verschillende nationale en andere autoriteiten, die eventueel overgaan tot het geven van overheidssteun in het beleid ter ondersteuning van de tewerkstelling, om te trachten de regels en de praktijk zo goed mogelijk te omschrijven. Er zijn natuurlijk verschillende praktijken, verschillende instrumenten die worden gebruikt. De richtsnoeren waarnaar het parlementslid heeft verwezen hebben alleszins de bedoeling om duidelijker te maken wat algemene maatregelen zijn die niet onder de regels inzake overheidshulp vallen of wanneer ze er wel onder vallen, wanneer dat geen probleem stelt vanuit het oogpunt van de Commissie, bijvoorbeeld steunmaatregelen ten behoeve van bepaalde categorieën werklozen die moeilijk terug aan de bak komen: langdurige werklozen, jongere werklozen, vrouwen, en dies meer, dus dat stelt geen probleem.
Vandaag overigens heeft de Commissie de zaken nog wat verder geïnterpreteerd, en u weet dat recent ook een paar gevallen zijn geweest waar de Commissie dat via de praktijk heeft gedaan, ik denk ondermeer aan het beleid dat in Frankrijk wordt gevoerd ten behoeve van steden met heel verpauperde gebieden, waar men dan extra steunmaatregelen kan verlenen, en waar wij dat beschouwen als zijnde niet in strijd met de overheidshulpmaatregelen of overheidshulpregels omdat het effect daarvan vooral lokaal is en dus niet kan beschouwd worden als een distorsie van de concurrentie.
Overigens zijn er tegen de achtergrond van die richtsnoeren twee regeringen die ons maatregelen hebben aangemeld, dat was ook de vraag die door het parlementslid werd gesteld, in Zweden, maar dat waren al maatregelen van vroeger, daar discuteren we met de autoriteiten over enkele aanpassingen ter zake om ze volledig in lijn te brengen met de spelregels en in Spanje, waar wij gemeend hebben dat er geen enkele reden bestond om ook maar enig bezwaar te maken.
Trouwens, voor het overige kan ik het parlementslid meedelen dat wanneer het om louter lokale initiatieven gaat, is er natuurlijk geen probleem, want ook daar kan men dat niet beschouwen als hebbende een effect dat de concurrentie grensoverschrijdend verstoort. Dat zijn allemaal zaken die perfect kunnen gebeuren. Wat niet mag zijn maatregelen die precies tot doel hebben om de concurrentieverhoudingen met buurlanden in het bijzonder wel te verstoren, of om bepaalde sectoren via maatregelen waarvan men zegt dat ze voor de tewerkstelling zijn maar dat ze eigenlijk ook bedoeld zijn om een voordeel te verschaffen aan de eigen industrie in een gegeven sector. Daar moet de Commissie dan wel tegen reageren. Voor de rest weet u hoe zeer de Commissie begaan is met de problematiek van de tewerkstelling, u kent het Witboek, u kent de initiatieven van voorzitter Santer en van de Commissie. Ik denk dat de Commissie niet kan verdacht worden op dat vlak niet militant te zijn als ik het zo mag zeggen maar we moeten natuurlijk proberen om de zaken een beetje in evenwicht te houden en te vermijden dat de concurrentievervalsingen via zulke maatregelen plaats grijpen.

Van Lancker
Ik zou de commissaris willen danken voor zijn omstandig antwoord. Het bewijst alvast voor mij, mijnheer de commissaris, dat zelfs in het toepassen van concurrentieregels eigenlijk toch nog altijd sociale principes kunnen gehandhaafd blijven. Dat doet mij veel plezier. Ik denk dat veel te weinig mensen dit weten. Ik zou de commissaris nog bijkomend willen vragen of ik daar dan ook uit mag besluiten dat sociale clausules in het kader van openbare aanbestedingen, indien die geen prerogatief stellen voor één of andere firma, maar wel een bepaalde sociale groep die het moeilijk heeft op de arbeidsmarkt, tracht een arbeidskans te geven, of ik mag daaruit besluiten dat dit ook toegelaten is?

Van Miert
Ik zou mij hier niet direct willen over uitspreken, want ik heb het gevoel dat dat eerder op het terrein ligt van een collega omdat het eerder met de binnenmarkt heeft te maken. Het is duidelijk dat overheden ten behoeve van speciale categorieën waarvan men weet dat ze moeilijkheden hebben op de arbeidsmarkt om erop te geraken en om erop te blijven, dat het geen enkel probleem is om daar steunmaatregelen te voorzien. Ook ten aanzien van instellingen die zich daarmee bezighouden bijvoorbeeld. Wanneer het natuurlijk om zaken gaat die in de concurrentiële sfeer komen en grensoverschrijdend zijn dan moet je natuurlijk uitzoeken waar precies de limiet ligt.
Wij proberen zo ver te gaan als enigszins mogelijk in de interpretatie van toegelaten overheidhulp ten behoeve van de tewerkstelling als het er maar niet om gaat dat de regeringen of autoriteiten elkaar vliegen gaan afvangen op die manier. Voor de rest hopen wij maar één ding dat is dat inderdaad in het licht van het Witboek dat wij geleidelijk aan de kost van de arbeid kunnen verlagen zodanig niet wat de mensen zelf krijgen maar de extra-kosten die ermee gepaard gaan om te proberen op die wijze de arbeid als het ware minder te penaliseren dan vandaag het geval is.

De Voorzitter
Vraag nr. 50 van Jörn Svensson (H-0460/96):
Betreft: Concurrentiebepalingen
In Scandinavië beschikt de onderneming Danisco over het monopolie op de suikermarkt. Het bedrijf heeft onlangs besloten een winstgevende suikerfabriek op het Zweedse eiland Gotland te sluiten. De onderneming schept belemmeringen voor een nieuwe belangstellende die de fabriek wil overnemen. De vigerende wetgeving maakt dit niet onmogelijk.
Is de Commissie voornemens initiatieven te nemen om de toepassing van de concurrentievoorschriften aan te scherpen zodat dergelijke omstandigheden zich niet meer kunnen voordoen?

Van Miert
Aangezien de kwestie die de geachte afgevaardigde ter sprake brengt niet onder de aandacht van de Commissie is gebracht met inroeping van de concurrentieregels van de Europese Unie en omdat de Commissie niet over alle relevante informatie beschikt, is zij niet in een positie om commentaar te leveren als men de zaak op zichzelf beschouwt.
In beginsel zou de Commissie, op basis van de concurrentievoorschriften, geen verzet aantekenen tegen transacties waarbij een onderneming, zelfs als deze op een nationale markt een dominerende positie inneemt, om redenen van een herstructurering die gericht is op het rationaliseren van de produktie, de produktie van de ene produktie-eenheid naar een andere verhuist binnen deze markt. Dat gebeurt iedere dag. Maar wanneer een onderneming in een dominerende positie is en die positie misbruikt, bijvoorbeeld door zich zodanig te gedragen dat andere concurrenten van die markt tegen elke prijs worden geweerd en door andere ondernemingen te kopen en die vervolgens te sluiten om potentiële concurrentie te verhinderen, dan kan er natuurlijk wel een probleem zijn. Maar in dit geval hebben wij geen specifieke klachten of informatie van welke aard dan ook ontvangen. Daarom kan ik niet specifieker zijn.

Svensson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissaris graag danken voor zijn antwoord, al was het een beetje vaag van aard. Wij zullen wellicht nog terugkomen op deze kwestie en dan zal ik proberen om met meer concrete inlichtingen te komen over dit geval op zich.
Waar het hier in de eerste plaats over gaat, is een feitelijk monopolie. Er wordt geen andere suiker verkocht in Scandinavië dan van deze onderneming. Dat is op zich zelf al een situatie die tot ingrijpen dient te leiden. Ten tweede verhindert deze onderneming het starten van een alternatieve onderneming op het eiland Gotland, dat van belang is in het regionaal beleid, en waar de suikerindustrie een grote rol speelt.
Een korte vervolgvraag: hoe staat de Commissie tegenover een aangescherpte Zweedse wetgeving die het monopolistische optreden op het gebied van de suikerindustrie zoals in het onderhavige geval onmogelijk zou maken?

Van Miert
Aangezien Zweden nog maar kort geleden is toegetreden tot de Europese Unie, moeten sommige problemen die zich kunnen voordoen en monopoliesituaties die bestaan, voorlopig getolereerd worden. Ik zou de nationale overheden die bevoegd zijn voor mededinging willen verzoeken om indien dat nodig is zelf al in te grijpen. Maar als het erom gaat dat een dominerende onderneming of een onderneming die een monopolie heeft, misbruik maakt van zijn positie, dan moet dat worden uitgezocht. U moet daarvoor met bewijzen komen. Als u zegt dat de onderneming in kwestie de andere concurrent er van tracht te weerhouden om die onderneming te kopen en dat hij die onderneming wil sluiten om concurrentie te voorkomen en als u daar dan bewijzen voor heeft, dan kunt u dit naar de Commissie zenden of de concurrent kan een klacht indienen. Daarom hebben we nu juist mededingingsregels en een mededingingsautoriteit die zoals u weet, de Commissie is. Zolang wij geen klacht hebben ontvangen en zolang er een bewijzen zijn zal de geachte afgevaardigde begrijpen dat de Gemeenschap geen reden heeft om op te treden.

De Voorzitter
Vraag nr. 51 van Mikko Rönnholm (H-0493/96):
Betreft: Ondernemingsconcentratie in Finland
Finland verkeert op dit moment wat het mededingingsbeleid betreft in een merkwaardige situatie: banken verzekeringsactiviteiten en detailhandelszaken zijn in de jaren '90 in steeds minder handen geconcentreerd. In 1991 bedroeg het marktaandeel van de twee grootste banken in totaal zo'n 55 %, terwijl dat in 1995 bijna 80 % was. Het dienovereenkomstige cijfer voor de detailhandel bedroeg in 1985 ca. 60 % en in 1995 al bijna 90 %. Concentratievorming, in het bijzonder na de toetreding van Finland tot de EU, wekt verbazing bij de burgers, omdat als gevolg daarvan de kosten stijgen en het dienstverleningsniveau daalt. Acht de Commissie de huidige mededingingssituatie in Finland in strijd met het mededigingsbeleid van de Unie, en zo ja wat heeft zij gedaan of denkt zij te doen om de situatie te verbeteren en om te voorkomen dat in Finland een verkeerd beeld ontstaat van de gevolgen van de toetreding tot de Unie?

Van Miert
Het is niet verrassend dat wanneer landen toetreden tot een grote gemeenschappelijke markt zoals de Europese Unie, er zich dan ook bewegingen voordoen qua concentratie, fusies en overnames. Dat hoort er nu eenmaal bij en dat gebeurt in Europa elke dag. Maar natuurlijk en ook gelukkig zijn er spelregels. Sedert 1989 hebben wij de fusieverordening. In de meeste gevallen heeft de Commissie het exclusieve recht om de fusies en de overnames door te lichten. Overigens hebben wij sinds 1988 meer dan 400 grote fusies en overnames moeten doorlichten. Iedereen is het erover eens dat dit een zeer succesvol beleid is geweest en in sommige gevallen moesten wij voorwaarden stellen voor dergelijke fusies en overnames. In Finland was er de fusie van Kymmene met Repola. Wij hebben daar een aantal voorwaarden aan gesteld. In sommige gevallen is de Commissie zelfs verder gegaan en heeft zij het licht op rood gezet en dus geen toestemming gegeven voor de fusie of overname.
Dat zijn nu eenmaal de spelregels. De basisregel is dat het verkrijgen van een dominerende positie door fusie of overname niet is toegestaan. Dit is een reële garantie tegen fusies die te groot zijn en zeer zeker tegen het creëren van dominerende posities door middel van fusies of overnames.
Ook moet ik u mededelen dat wij nu een ander instrument hebben, namelijk artikel 86. Niemand mag een vermanende vinger opsteken naar een bedrijf dat een dominerende positie verwerft door zijn eigen kracht en niet door een fusie of overname. Maar als zo'n onderneming die positie misbruikt dan kan de Commissie optreden en mogelijk zware boetes opleggen, wat ook al eens is gebeurd trouwens. Wij hebben nu eenmaal regels en als er gevallen bestaan waarvan de Commissie op de hoogte zou moeten zijn of waar concurrenten menen over argumenten te beschikken, dan moeten zij een klacht indienen bij de Commissie. Niet dat ik om extra werk verlegen zit. Vorig jaar nam het aantal gevallen met een derde toe, waarvan meer dan 30 % van het aantal gevallen op het vlak van de mededinging lag, en dit was slechts ten dele het gevolg van de uitbreiding van de Europese Unie.

Rönnholm
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik in mijn vraag al uiteenzette, lijkt het probleem vooral ernstig in bepaalde sectoren, omdat de betreffende concentratie heeft plaatsgevonden na de toetreding tot de Unie. Daarom zou ik de commissaris willen vragen om zelf nog eens het belang van mededinging te benadrukken en om in te gaan op de kwestie van de detailhandel, waar sprake was van een aankoop tegen een prijs die aanmerkelijk hoger lag dan de marktprijs, wat er volgens mij op wijst dat het hier gaat om een handeling die belemmerend werkt voor de mededinging en niet om een geval van rationalisering of herstructurering.

Van Miert
Laat mij u één ding zeggen. Ten eerste wil de Commissie, zoals u waarschijnlijk al weet, de drempels verlagen voor de tenuitvoerlegging van de fusieverordening, omdat wij alleen bevoegd zijn met betrekking tot grote fusies, dat betekent ter waarde van meer dan 5 miljard ecu voor de betrokken ondernemingen, hetgeen toch werkelijk een heleboel geld is. Wij willen die drempel verlagen naar 2 miljard ecu, waardoor de Commissie al meer mogelijkheden zou krijgen om dat soort fusies te bekijken.
Dit zou best wel eens het geval kunnen zijn voor Finland. Er is de zogeheten Nederlandse clausule - artikel 22 van de fusieverordening - die de nationale autoriteiten in staat stelt om een zaak voor de Commissie te brengen zelfs als het cijfer onder de drempel ligt. De regering kan dus een zaak naar ons sturen en de Commissie zal dit nauwkeurig onderzoeken en indien nodig een besluit treffen. Een nationale regering heeft dus al de mogelijkheid om een dergelijke stap te zetten. Hoewel deze clausule zelden gebruikt wordt, is het heel goed mogelijk, als ik goed geïnformeerd ben, dat deze heel spoedig in Finland gebruikt zal worden. Ik kan niet specifieker zijn maar voorzover ik weet staan de Finse overheden nogal gunstig tegenover een dergelijke samenwerking.

De Voorzitter
Vraag nr. 56 van Felipe Camisón Asensio (H-0422/96):
Betreft: Tabaksteelt in de EU
Kan de Commissie mededelen welke perspectieven zij ziet voor de tabaksteelt in de EU in het algemeen en in Spanje in het bijzonder?

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kan het geachte lid mededelen dat de Commissie, zoals de basisverordening van de Raad inzake tabak bepaalt, weldra een voorstel zal voorleggen over de regeling voor tabak die vanaf de oogst 1998 van toepassing zal zijn. Daarbij zal ook de hervorming van de tabakssector van 1992 worden geëvalueerd. Die evaluatie is nog niet beëindigd en daarom kan ik daarover jammer genoeg nog geen bijzonderheden geven.
Wat Spanje betreft, wil ik er evenwel op wijzen dat daar, zoals in andere benadeelde regio's van de Europese Unie, de tabaksteelt voor vele kleine boeren zowat de enige inkomstenbron is.

Camisón Asensio
Commissaris, uw antwoord was niet erg concreet. Desalniettemin dank ik u voor uw informatie over de tabaksteelt in het algemeen, en meer concreet de tabaksteelt in Spanje. Ik had gehoopt dat deze parlementaire procedure geleid zou hebben tot het concretiseren van een leidraad voor de toekomst, een richtsnoer voor een heleboel boerenfamilies uit het zonnige deel van Europa - Griekenland, Italië, Spanje, Portugal en, om nog concreter te zijn, voor het Iberisch schiereiland, met name Extremadura en concreet gesproken het noorden van de provincie Cáceres - waar ik de situatie zeer goed ken.
U weet commissaris, dat deze gezinnen zich zorgen maken om de toekomst, omdat het hier gaat om een uitermate sociale teelt die in die regio's veel arbeidsplaatsen creëert en ondersteunt. En wat men nooit zou mogen doen - en ik denk dat de commissaris zich daar heel goed van bewust is - is overgaan tot een drastische stopzetting van deze teelt zonder eerst voor een alternatieve teelt gezorgd te hebben, waarvan de kenmerken gelijkaardig zijn voor wat het sociaal-economische gewicht betreft. Ik denk dat we hiermee rekening moet houden in de vooruitzichten voor 1998 die de commissaris ons geschetst heeft.

Fischler
Mijnheer Camisón Asensio, daar u de spelregels van dit Parlement zeer goed kent, weet u ook dat over de door u aangestipte problemen hier in het Parlement zeker nog een debat zal kunnen plaatsvinden wanneer de Commissie haar verslag heeft opgesteld. Ik besef zeer goed het grote belang dat de tabaksteelt op dit ogenblik voor vele kleine boeren in de Europese Unie heeft. Volgens onze schatting gaat het in de hele Unie om ongeveer 400.000 banen.

De Voorzitter
Vraag nr. 57 van Ulf Holm (H-0428/96):
Betreft: Steun aan tabakstelers
Elk jaar ontvangen de tabakstelers van de Unie ongeveer 1 miljard ecu. Tegelijkertijd veroorzaakt roken ziekten en menselijk lijden. De medische verzorging van rokers kost de lid-staten elk jaar ontelbare miljarden. Zowel in de programma's van de gezondheidsdiensten van de Unie als van de lid-staten ijvert men voor een vermindering van het roken als een manier om kanker en andere ziekten tegen te gaan.
Mijn vraag aan de Commissie luidt als volgt: overweegt de Commissie de steun aan tabakstelers in de toekomst te verminderen teneinde meer harmonie met de doelstellingen op het vlak van de volksgezondheid te bewerkstelligen? Overweegt de Commissie maatregelen om tabakstelers te helpen over te schakelen op de produktie van andere produkten die aan meer elementaire menselijke behoeften tegemoetkomen?

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hier wordt de kwestie om zo te zeggen van de andere kant bekeken. Men zegt dat de steun aan de tabaksteelt het tabaksgebruik doet toenemen en dat daardoor een bijkomend gezondheidsrisico ontstaat. Als u echter de situatie op de internationale tabaksmarkt bekijkt, zult u zien dat, als de Europese Unie de steun aan de tabakstelers zou stopzetten, alleen de invoer van tabak en de werkloosheid zouden toenemen. Waarschijnlijk zou daardoor noch minder noch meer worden gerookt. Wij ondersteunen ook niet de prijs van sigaretten of sigaren of andere tabakswaren, maar trachten de tabakstelers in Europa met hun teeltmethodes en structuur alleen maar in staat te stellen gelijke tred te houden met de tabaksprijzen op de wereldmarkt.

Holm
Dank voor uw antwoord, mijnheer Fischler. Met het oog op de schade die tabak veroorzaakt en de gezondheidsprogramma's van zowel de Unie als van de afzonderlijke lid-staten, is het van het grootste belang om het roken te verminderen. Hier ligt natuurlijk een tegenstrijdig belang, en daarom heb ik mijn tweede vraag gesteld, namelijk in hoeverre de Commissie voorstellen heeft hoe men de productie kan omschakelen van tabaksteelt naar de teelt van een product dat menselijker en gezonder is.
Het antwoord op die vraag is voor mij het belangrijkste, vooral nu uit de vraag die u eerder beantwoordde, blijkt dat er zeer veel kleine boeren zijn die zich met tabaksteelt bezig houden. Op welke manier wil de Commissie dit probleem oplossen en een nieuw gewas vinden dat deze boeren kunnen verbouwen?

Fischler
Mijnheer Holm, ik wil er nogmaals op wijzen dat men, ook als men die kleine boeren de mogelijkheid biedt om op andere teelten over te schakelen, niet mag verwachten dat in Europa minder zal worden gerookt. Dat zijn twee totaal verschillende zaken die wij niet door elkaar mogen halen.
Ik vind het echter nog te vroeg om daarover nu een diepgaand debat te voeren. In het verslag dat wij weldra zullen voorleggen, zullen wij zeker ook ingaan op de vraag wat er zou gebeuren als wij de steun aan de tabakstelers zouden stopzetten. Zo zult u de gevolgen zelf kunnen beoordelen. Enkele afgevaardigden hebben er, zoals de heer Camisón Asensio, op gewezen dat het belangrijk is die steun te handhaven om de werkgelegenheid in de tabaksteelt te vrijwaren. Daarover kunnen wij debatteren.

Provan
Commissaris, ik moet zeggen dat ik geneigd ben de lijn te volgen van de heer Holm en ik ben blij dat hij de vraag heeft ingediend, omdat velen van ons in deze Vergadering zich juist zorgen maken om de inconsequentie van de Gemeenschapsuitgaven. De laatste keer dat ik deze kwestie bekeek, stelde ik vast dat 80 % van de waarde van het produkt in feite bestaat in de subsidie die de Gemeenschap aan de tabakstelers verstrekt - 80 % - en dat heeft niet veel zin. Het jaarlijkse bedrag dat sommige tabakstelers krijgen ligt hoger dan de waarde van de grond waarop de tabak verbouwd wordt. Dus ook hier is sprake van een enorm inconsequente houding van de Commissie in wat zij tracht te bereiken.
Ik ben voorstander van een alternatieve produktie, maar sommige van deze telers werken toch echt zeer kleinschalig. Wij moeten proberen te zorgen voor meer consequentie voor wat de Gemeenschapsuitgaven betreft en ik zou dan ook willen suggereren om de betaling los te koppelen van het produkt.

Fischler
Mijnheer Provan, ik heb veel sympathie voor uw standpunt, maar u mag niet vergeten dat u zoëven ook heeft aangetoond dat de tabaksteelt in de Europese Unie zonder steun niet rendabel kan zijn. Men moet dus weten wat men wil. Zonder steun verdwijnt de tabaksteelt, maar als men de tabaksteelt kansen wil bieden, kan dat alleen door de producenten te ondersteunen.
Over de vraag of de tabakstelers op dit ogenblik op de best mogelijke manier worden ondersteund kan men discussiëren. Ook die vraag zal in mijn verslag aan de orde komen. Ik zou daarom liever niet op dat algemene debat vooruitlopen.

Hardstaff
Ik wil erop wijzen dat subsidies voor de tabaksteelt niet alleen naar de armste leden van de Europese Unie gaan, maar ook naar landen zoals Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk, waar het inkomen per hoofd van de bevolking tot de hoogste binnen de Unie behoort. Het is zeker zo dat wij geen subsidies dienen te verstrekken aan rijke landen voor de produktie van een produkt dat, zoals u zojuist zei, zeer onrendabel is, als daar absoluut geen economische reden voor bestaat. Wij zouden daar volledig mee moeten kappen en via de structuurfondsen die landen helpen, die echte economische problemen hebben en ze helpen bij de ontwikkeling van alternatieve gewassen.

Fischler
Mevrouw Hardstaff, met de beste wil van de wereld kan ik het niet eens zijn met uw opmerking dat er alleen arme landen met arme boeren en rijke landen met rijke boeren zijn. Jammer genoeg zijn er als gevolg van de structuren, zelfs in het Verenigd Koninkrijk, het land met de beste structuren van de Europese Unie, boeren met inkomensproblemen. Uit het feit dat er in Groot-Brittannië vele rijke boeren zijn, kan ik jammer genoeg niet afleiden dat de boeren die daar problemen hebben geen steun nodig hebben. Op die basis kunnen wij daarover niet debatteren.

De Voorzitter
Vraag nr. 58 van Gerard Collins (H-0427/96):
Betreft: Noodhulp voor schapenhouders in de Nyre Valley
Is de Commissie op de hoogte gebracht van de ongewone sneeuwstormen in de Nyre Valley in het district Waterford, Ierland, van maart j.l., die grote verliezen aan schapen tot gevolg hadden en heeft de Ierse regering de Commissie verzocht om noodhulp aan de schapenhouders in de Nyre Valley ter beschikking te stellen?
Zal de Commissie thans met voorstellen komen om het grote aantal schapenhouders te helpen die wegens de abnormale weersomstandigheden grote verliezen hebben geleden?

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Collins, de Commissie is op de hoogte van de in de vraag vermelde problemen als gevolg van de sneeuwstorm en het slechte weer in de Nyre-vallei in Ierland. Ik kan u echter meedelen dat de Ierse autoriteiten bij de Commissie geen steun hebben gevraagd. De reden daarvan is eenvoudig. U weet immers dat voor hulp bij rampen en rampenpreventie niet de Gemeenschap, maar de lid-staten bevoegd zijn. Steun- of spoedmaatregelen bij dergelijke rampen als gevolg van het slechte weer kunnen dan ook alleen op nationaal niveau worden genomen.

De Voorzitter
Aangezien de vraagsteller niet aanwezig is, vervalt vraag nr. 59.
Vraag nr. 60 van Christine Crawley (H-0453/96):
Betreft: Verlies van arbeidsplaatsen in de agrarische industrie
Kan de Commissie mededelen hoeveel arbeidsplaatsen naar haar mening in de EU verloren zijn gegaan of worden bedreigd in de met de landbouw samenhangende industrieën als gevolg van de BSE-crisis en de hieruit voortvloeiende uitvoerverboden? Welke mechanismen voor het volgen van de invloed op de werkgelegenheid heeft de Commissie ingesteld en welke steun denkt de Commissie beschikbaar te stellen voor die personen en industrieën die door de BSE-crisis zijn getroffen?

Fischler
Mevrouw Crawley, de Commissie beschikt niet over nauwkeurige gegevens over het aantal banen dat als gevolg van de BSE-crisis in de verwerkende industrie, de slachtbedrijven of de veehandel verloren zijn gegaan of dreigen te verdwijnen. Wij beschikken niet over die informatie. Ik kan u echter wel zeggen dat de Commissie zeer goed beseft dat hier problemen rijzen en dat ze zich natuurlijk heeft beraden over de vraag hoe men dat probleem zoveel mogelijk kan opvangen.
Een van de belangrijkste maatregelen op korte termijn die wij in dat verband hebben genomen is zeker de interventie. Als wij de op dit ogenblik geringe afzet op de markt daardoor ietwat kunnen compenseren en de markt sneller kunnen normaliseren, is dat het beste wat wij kunnen doen voor hen die in die sector werkzaam zijn.
Voorts moeten wij volgens mij vooral op langere termijn vertrouwenwekkende maatregelen trachten te nemen om de rundvleesconsumptie te bevorderen. De Commissie zoekt mee naar middelen waarmee wij de acute problemen kunnen oplossen en aldus het vertrouwen kunnen herstellen.
Daartoe behoren ook de maatregelen - ook die hebben grote gevolgen voor de werkgelegenheid - die wij met betrekking tot de dieren van meer dan dertig maanden hebben afgesproken en die Groot-Brittannië ondertussen ten uitvoer heeft gelegd. Hetzelfde geldt voor de maatregelen waarover wij het nog eens moeten worden en waarmee wij de uitroeiing van de gekke-koeienziekte willen bespoedigen. Ik meen dat al die maatregelen samen in de huidige moeilijke situatie toch enige verlichting kunnen brengen.

Crawley
Ik dank de commissaris voor zijn antwoord. Behalve de maatregelen die de commissaris genoemd heeft zoals op het vlak van interventie en het opbouwen van vertrouwen en gezien de afmetingen die de BSE-crisis heeft aangenomen, vind ik het teleurstellend dat de Commissie nog niet naar cijfers heeft gevraagd en geen toezicht houdt op de situatie qua banen. Het is de verantwoordelijkheid van de Commissie om in de Europese Unie een jaarverslag op te stellen en daarom vind ik het zo belangrijk dat de Commissie ook inderdaad met een programma komt voor toezicht op de banen en sectoren die in deze crisis gevaar lopen. In mijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement, weet ik uit anecdotes dat in de Europese Unie duizenden banen gevaar lopen ten gevolge van de BSE-crisis, niet alleen in mijn eigen kiesdistrict, maar in veel landen van de Europese Unie buiten het Verenigd Koninkrijk. Ik geloof dus dat het belangrijk is dat de Commissie deze zaak zeer ernstig opneemt. Ik zou willen vragen welke stappen de Commissie voornemens is te zetten om de lid-staten naar cijfers te vragen betreffende de banen die op de tocht staan en over het aantal banen dat reeds verdwenen is naar aanleiding van de BSE-crisis.

Fischler
Mevrouw Crawley, ik wijs erop dat er ook programma's zijn die doorlopend worden uitgevoerd. Zo kan men structuurmiddelen in de 5B-gebieden of in het kader van 5A-maatregelen gebruiken om bij voorbeeld de omschakeling van de rendering -industrie in Groot-Brittannië te ondersteunen of investeringen te bevorderen. Bovendien kan ook in het kader van doelstellingen 3 en 4 concrete hulp worden geboden. Met statistische gegevens alleen kunnen wij nog steeds niemand helpen. Als u het echter belangrijk vindt over concrete cijfers betreffende de werkgelegenheid in de sector te kunnen beschikken, zal ik uw verzoek met genoegen voorleggen aan de heer Flynn, die daarvoor bevoegd is. Men zou een enquête kunnen houden of daarover bij de Britse autoriteiten informatie kunnen opvragen.

Smith
De vraag van mevrouw Crawley ging over de mensen in de aanverwante industrieën, de mensen die hun baan zijn kwijtgeraakt ten gevolge van het uitvoerverbod, die werken in het wegvervoer, de slachthuizen, de vleesverwerkende sector. Ik heb het Schotse ministerie gevraagd of er programma's zijn die wij kunnen gebruiken om die mensen te helpen, bijvoorbeeld Doelstelling 5(a) of Doelstelling 5(b). De graaf van Lindsay zegt me dat de hinderpalen om de structuurfondsen te gebruiken onoverkomelijk zijn. Er zijn nauwkeurige juridische verplichtingen voor deze maatregelen en we kunnen die bepalingen niet opzij zetten. Maar Doelstelling 5(a) heeft betrekking op subsidies voor het op de markt brengen en verwerken van landbouwprodukten. Als mensen bepaalde landbouwprodukten niet op de markt kunnen brengen of verwerken, kunnen wij dan de fondsen van Doelstelling 5(a) niet gebruiken om ze te helpen bij dit specifieke probleem waarvan momenteel sprake is?

Fischler
Ik meen dat men duidelijk moet weten om welke bedragen het hier gaat. Als u meent dat interventie minder kost, wil ik er u toch op wijzen dat wij in de gehele Unie al 150.000 ton in interventie hebben genomen. Het in interventie nemen van 100.000 ton kost 240 miljoen ecu. Dat betekent dat wij alleen al voor deze maatregelen 360 miljoen ecu hebben uitgegeven. Zo maken wij het mogelijk dat de dieren onmiddellijk worden geslacht, wat uiteindelijk ten goede komt aan de werkgelegenheid in de slachthuizen. Als de dieren vervolgens in diepvriesinstallaties worden opgeslagen, verschaft dat ook daar een aantal mensen werk. Als u weet dat op dit ogenblik in het kader van de regeling voor de dieren van meer dan dertig maanden elke week zowat 25.000 dieren extra worden geslacht, kunt u zich een beeld vormen van het effect daarvan op de werkgelegenheid.
Daarom meen ik dat die grote maatregelen eigenlijk de belangrijkste bijdrage tot de werkgelegenheid leveren. Voorts wijs ik u erop dat het omzetvolume in Groot-Brittannië duidelijk hoger ligt dan in vele andere lid-staten. De prijzen zijn weliswaar ongunstig voor de Britse boeren, maar de omzet van de slachthuizen is groter dan in vele andere lid-staten. Het probleem van de werkgelegenheid mag men zeker niet uitsluitend tot GrootBrittannië beperken.

McCarthy
Ik wil het graag nog even hebben over Doelstelling 5(a) en met name over begrotingslijn 886. Ik heb begrepen dat het Verenigd Koninkrijk in de periode 1994-1999 een bedrag ter beschikking is gesteld van 226, 487 miljoen ecu voor het op de markt brengen en verwerken van zijn produkten. Maar ik heb ook begrepen dat het Verenigd Koninkrijk hier slechts 51 miljoen van wil hebben en 175, 304 miljoen dus niet opneemt. Ik vind dat een enorme hoeveelheid geld die heel goed geïnvesteerd zou kunnen worden in de Britse economie om die mensen in de industrie te helpen.
Als u een aanvraag zou ontvangen van de Britse regering om die 175 miljoen ecu toch te verstrekken teneinde de crisis op te lossen en de arbeiders in de industrie te helpen, zou u dan bereid zijn om dat verzoek positief te benaderen en zou u bereid zijn om dat geld vrij te maken voor het Verenigd Koninkrijk?

Fischler
Uw cijfers stemmen volkomen overeen met die welke ik heb gegeven. De Commissie is uiteraard bereid maatregelen te nemen in het kader van de richtlijnen die daarvoor in aanmerking komen, maar de bevoegde regering moet dat vragen.

De Voorzitter
Zoals blijkt uit de voetnoot, heeft de commissaris gevraagd of wij vraag nr. 94 van mevrouw Crepaz kunnen behandelen over primaire levensmiddelen en consumentenbescherming.
Vraag nr. 94 van Irene Crepaz (H-0465/96/rev. 1):
Betreft: Primaire levensmiddelen en consumentenbescherming
Voor welke eindprodukten heeft de opheffing van het uitvoerverbod voor gelatine, talg en rundersperma direct en indirect gevolgen?
Welke maatregelen zijn getroffen ter voorlichting en bescherming van de consument (certificaat, etikettering, voorlichtingscampagne)?
Wat is het standpunt van de Commissie ten aanzien van de uitlating in verband met de BSE-problematiek dat de producenten van primaire levensmiddelen voor deze aansprakelijk dienen te zijn?

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Crepaz, dames en heren, tot de produkten die onder het besluit 96/362 vallen, behoren naast rundersperma ook produkten waarin gelatine en talg zijn verwerkt en die in het Verenigd Koninkrijk volgens de strenge bepalingen van het voormelde besluit zijn geproduceerd. Volgens dat besluit moet het ruw materiaal voor de vervaardiging van die produkten afkomstig zijn van runderen van minder dan dertig maanden die niet met BSE zijn besmet en daarvan ook niet worden verdacht.
Bovendien mag alleen weefsel worden gebruikt uit ruw materiaal waarin nooit ziekteverwekkers zijn aangetoond. Het ruw materiaal moet onder controle van een dierenarts en volgens de in de bijlage bij het besluit vastgestelde procédés worden verwerkt. Volgens de bevindingen van een onafhankelijk laboratorium garanderen die procédés dat eventueel nog in het uitgangsmateriaal aanwezige ziekteverwekkers worden geïnactiveerd. De in die bijlage opgesomde produkten moeten onder vermelding van de producent en het produktieprocédé worden geëtiketteerd of op een andere manier worden gekenmerkt en moeten vergezeld gaan van een door een officieel erkend dierenarts opgesteld attest waaruit blijkt dat het geschikt is voor consumptie.
De samenstelling van de eindprodukten kan de consument opmaken uit de lijst van ingrediënten, die overeenkomstig richtlijn 79/112 over de etikettering van voedingsmiddelen op het etiket moet staan. De Commissie zal de kwestie van de uitbreiding van de voorschriften inzake produktaansprakelijkheid tot de producenten van primaire levensmiddelen in het kader van de voorbereiding van een Groenboek over het levensmiddelenrecht in overweging nemen.

Crepaz
Mijnheer Fischler, ik dank u voor uw uitvoerig antwoord en heb alleen nog een korte vraag. De gezondheid van de consument moet voor ons de grootste prioriteit hebben. Wat de eindprodukten betreft, weten wij dat gelatine bij voorbeeld ook in taartgarneringsgelei en in zoete beertjes zit, die vooral kinderen graag lusten. Kunt u mij met de hand op het hart verzekeren dat die geen ziekteverwekkers bevatten en de gezondheid van de consument dus volstrekt niet in gevaar brengen? Kunt u mij met betrekking tot rundersperma met een gerust gemoed verzekeren dat via dat sperma geen enkele ziekte kan worden overgedragen?

Fischler
Mevrouw Crepaz, wat uw laatste vraag over rundersperma betreft, kan ik u zeggen dat wij ons besluit hebben genomen op basis van de verklaring van de deskundigen van het Veterinair Comité dat rundersperma geen enkel gevaar oplevert. Met betrekking tot gelatine en talg is de situatie als volgt. In de eerste plaats hebben wij de wetenschap gevraagd een procédé te omschrijven dat waarborgt dat eventuele BSE-verwekkers worden geïnactiveerd, met andere woorden worden gedood.
In de tweede plaats hebben wij ervoor gezorgd dat elke producent van gelatine en talg in Groot-Brittannië daarvoor een vergunning van de Britse regering nodig heeft. In de derde plaats hebben wij ervoor gezorgd dat voor de produktie van gelatine en talg uitsluitend de materialen mogen worden gebruikt die ik daarstraks heb vermeld. Alleen die weefsels mogen worden gebruikt.
In de vierde plaats moet de Britse regering de Commissie onmiddellijk verwittigen als ze een bedrijf een vergunning geeft. In de vijfde plaats voert de Commissie een controle-inspectie in Groot-Brittannië uit, waarbij ze ook alle ander lid-staten uitnodigt. Pas als dat alles in orde is, beslist de Commissie formeel dat het Britse bedrijf opnieuw gelatine of talg op de markt mag brengen. Ook dan moet elke levering nog vergezeld zijn van een certificaat van de officieel erkende dierenarts waarin wordt bevestigd dat bij de produktie alle voorschriften zijn nageleefd en waarin ook de frequentie moet worden vermeld van de controles die de dierenarts in het bedrijf heeft uitgevoerd. Concreet wil dat zeggen dat voor de toekomst een concept is uitgewerkt. De Britse regering en de Britse industrie moeten hun procédés nu zo snel mogelijk aanpassen om aan de voorwaarden voor een veilige produktie te voldoen zodat die controles kunnen worden uitgevoerd. Op dit ogenblik kan niemand zeggen wanneer opnieuw gelatine zal worden uitgevoerd.

De Voorzitter
Vraag nr. 61 van Roy Perry (H-0474/96):
Betreft: BSE
Er is een hemelsbreed verschil tussen het grote aantal gevallen van BSE in het Verenigd Koninkrijk en de vastgestelde gevallen van BSE in de overige lid-staten. Dit wordt gedeeltelijk toegeschreven aan het feit dat in het Verenigd Koninkrijk een grotere waakzaamheid aan de dag wordt gelegd en dat de ziekte er beter is doorgrond. BSE is nog niet lang een ziekte waarvan aangifte moet worden gedaan. Het is duidelijk dat deze ziekte in de andere lid-staten tot dusver minder aandacht heeft gekregen dan in het Verenigd Koninkrijk.
Is de Commissie van mening dat de BSE-statistieken van de diverse lid-staten betrouwbaar en onderling vergelijkbaar zijn? Heeft zij een mechanisme ingevoerd waardoor de ontwikkelingen in verband met BSE in de gehele Unie op de voet kunnen worden gevolgd en het aantal gevallen officieel kan worden vastgesteld?

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Perry, volgens de huidige stand van de kennis is de waarschijnlijke oorzaak van de BSE-epidemie dat men dieren heeft gevoerd met vlees- en beendermeel uit materiaal waarin ook karkassen van door scrapie aangetaste schapen waren verwerkt. Het in vergelijking met de andere lid-staten ongewoon hoge aantal BSE-gevallen in het Verenigd Koninkrijk kan aan verschillende factoren worden toegeschreven. Een risicobeoordeling van die factoren heeft uitgewezen dat men de omstandigheden waarin een dergelijke epidemie kan uitbreken - een groot aantal gevallen van scrapie, de verandering van de procédés voor de verwerking van de karkassen en een hoog gehalte aan vlees- en beendermeel in veevoeder - in die mate alleen in het Verenigd Koninkrijk vindt.
Met het besluit 90/130/EEG in de richtlijn 89/894 van de Raad werd in de gehele Gemeenschap de verplichting opgelegd elk geval van BSE aan te geven. Het besluit 94/474/EG van de Commissie bepaalt dat dieren waarbij in het kader van het onderzoek van slachtdieren klinische symptomen van BSE worden vastgesteld, in beslag moeten worden genomen en dat de hersenen van die dieren op BSE moeten worden onderzocht.
De Commissie heeft voor de experts van de lid-staten bijscholing over de opsporing van BSE georganiseerd om ervoor te zorgen dat alle lid-staten over voldoende mensen beschikken die de ziekte kunnen vaststellen. Het Wetenschappelijk Veterinair Comité heeft onderzocht of de epidemie door middel van steekproeven onder controle kan worden gehouden. Het is tot de conclusie gekomen dat die werkwijze de opsporing van eventuele BSE-gevallen in de lid-staten nauwelijks zou vergemakkelijken.

Perry
Ik dank de commissaris voor zijn antwoord, maar ik moet zeggen dat de landbouwers in mijn kiesdistrict zeggen grote twijfels te hebben over de betrouwbaarheid van de statistieken in andere landen van de Europese Unie, die zeer laag zijn vergeleken met die van het Verenigd Koninkrijk. Er zijn pas dit weekeinde verslagen gekomen van het Nederlandse Instituut voor Wetenschap en Gezondheid en de Universiteit van Tübingen, die ernstige twijfels werpen op de cijfers afkomstig uit andere landen. Tussen 1985 en 1989 exporteerde het Verenigd Koninkrijk 57.000 stuks vee naar landen in de Europese Unie. Als dit vee in Groot-Brittannië was gebleven, dan zouden er, volgens de ramingen van deze wetenschappers, zo'n 1.600 gevallen van BSE zijn aangegeven. In werkelijkheid is slechts van 30 gevallen melding gemaakt en ik herhaal mijn vraag: heeft de Commissie überhaupt een systeem om toezicht te houden op de statistieken uit andere landen en om te beoordelen of deze betrouwbaar zijn? Heeft de commissaris commentaar op de verslagen die wij nu van Europese wetenschappelijke stichtingen krijgen?

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie legt de wetenschappers voortdurend de binnenkomende cijfers ter beoordeling van het verloop van de verspreiding van de ziekte voor. Ook het BSE-subcomité van het Wetenschappelijk Veterinair Comité zal zich daarover regelmatig beraden. Dat tot op heden 99 % van de gevallen in Groot-Brittannië en slechts 1 % van de gevallen in de rest van de wereld is vastgesteld komt niet doordat de aangifteplicht in de andere landen minder zorgvuldig wordt nageleefd. De meldplicht geldt in alle landen en wij mogen aannemen dat de lid-staten hun verantwoordelijkheid op zich nemen.
Bovendien is het voor de toekomst zeer belangrijk - hoewel daarvoor nog veel onderzoek nodig is - dat wij niet pas weten dat een dier is besmet wanneer het de symptomen van BSE vertoont, maar dat wij de ziekte ook door tests kunnen aanwijzen. Daarom heb ik de zogenaamde Weissmann-groep verzocht onderzoeksprojecten voor te stellen, opdat wij zo snel mogelijk over die mogelijkheid kunnen beschikken. Dat zou de aanpak van de ziekte sterk vergemakkelijken.

De Voorzitter
Daarmee zijn wij aan het einde gekomen van het Vragenuur. Vragen die wegens tijdgebrek niet zijn behandeld, zullen schriftelijk beantwoord worden.
(De vergadering wordt te 19.27 uur onderbroken en te 21.00 uur hervat)

Uitoefening van het beroep van advocaat (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van de beraadslaging over het verslag (A4-0146/96) van mevrouw Fontaine, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad (COM(94)0572 - C4-0125/95-94/0299(COD)) ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lid-staat dan in die waar de beroepskwalificatie is verworven.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, de richtlijn waarover wij hier debatteren komt aan twee doelstellingen tegemoet. Enerzijds de vrijheid tot vestiging ten uitvoer brengen voor advocaten binnen de Unie door middel van een specifieke richtlijn, en anderzijds het bevorderen van het optreden van deskundigen op het vlak van het recht bij grensoverschrijdende commerciële transacties, waarbij, en dit brengt de ontwikkeling van de interne markt natuurlijk met zich mee, het internationaal recht, het communautair recht en het nationaal recht zelf steeds meer met elkaar verweven zijn.
Beide doelstellingen hoeven helemaal niet met elkaar in strijd te zijn maar ook niet per se samen te vallen, zoals deze richtlijn heeft aangetoond. En inderdaad zijn bepaalde in deze richtlijn geformuleerde voorzorgen, en die opgevat kunnen worden als een garantie voor deskundig advies bij grensoverschrijdende transacties, ook een belemmering voor de vrijheid tot vestiging, zoals de beperking van de periode van de beroepsuitoefening en het behoud in de richtlijn van proeven van bekwaamheid.
Als deze beperkingen zouden worden toegepast, dan zouden daardoor voor de uitoefening van het beroep van advocaat door diegenen die afkomstig zijn uit een bepaalde lid-staat andere voorwaarden ontstaan dan in de lid-staat van ontvangst. En dit tast het recht op vestiging dat voortvloeit uit het beginsel van gelijke voorwaarden, natuurlijk aan.
Maar het is zeker niet allemaal negatief. De richtlijn heeft positieve aspecten die ik heel graag erken, zoals: de bevredigende oplossing van de kwestie van de beroeps- en gedragsregels; de mogelijkheid om het beroep van advocaat in groepsverband uit te oefenen en het feit dat de richtlijn binnen dit juridische kader een stap vooruit betekent omdat de vrijheid van vestiging voor advocaten wordt vergroot. Maar zelfs dan nog verbeteren de amendementen die de rapporteur heeft voorgesteld, en die het resultaat zijn van naar zij zegt het compromis - de richtlijn aanzienlijk, vooral de amendementen waarmee men het recht wil garanderen op de handhaving op het grondgebied van de Gemeenschap van meer dan één vestiging, de amendementen die gericht zijn op een grotere bescherming van de consument; de amendementen waarmee men de onafhankelijkheid van de betrokken beroepsbeoefenaars en de uitoefening van het werk voor andermans rekening wil garanderen.
Tot slot wil ik nog opmerken dat men veel verder had moeten gaan bij de liberalisering en daarom alle tijdelijke beperkingen had moeten opheffen, ook de vereiste van een regelmatige beroepsactiviteit gedurende drie jaar, wat ik nog het minst erge vind. Naar mijn mening blijven in deze beperkingen bepaalde kenmerken aanwezig van corporatisme waarin ik mij niet kan vinden, ook al is er een verantwoorde inspanning gedaan om een compromis te vinden dat ik namens mijn fractie uiteraard steun.

Saint-Pierre
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik sta erop om allereerst mevrouw Fontaine geluk te wensen met het scherpzinnige en bijzonder doelmatige werk dat zij heeft verricht in verband met de ontwerp-richtlijn "advocaten" , tweede lichting.
Als dit inderdaad een aanvulling is op de voorloper uit 1977, die zich beperkte tot het liberaliseren van het verrichten van diensten, dan heeft het er sterk naar uitgezien dat dit project zou verzanden in het moeras van de nationale voorkeur. De verschillende betrokkenen in dit geheel, of het nu gaat om de Europese Commissie, de Raad van de balies van de Europese Gemeenschap of de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, hebben al snel ingezien dat hun onderlinge verstandhouding bepalend zou zijn voor het welslagen van dit codificatievoorstel. De barensweeën van de richtlijnen "apothekers" en "tandartsen" , die respectievelijk 16 jaar en 17 jaar in beslag hebben genomen, hebben aangetoond hoe het niet moet.
De Fractie Europese Radicale Alliantie prijst zichzelf gelukkig met de uitslag van de stemming van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger die de ontwerp-richtlijn van 21 oktober 1994 versoepelt. Wij stellen ons tevreden met de vervanging van de bekwaamheidsproeve door een rechtvaardige en integere beoordelingsprocedure van de beroepsbekwaamheid van de migrerende advocaat. Wij zijn verheugd over de bereikte consensus die ernaar streeft de belangen van advocaten te beschermen in de veronderstelling dat zij hun beroep in groepsverband uitoefenen. Wij zijn tevreden over de mogelijkheid voor de migrerende advocaat om zijn beroep uit te oefenen onder de beroepstitel van de lid-staat van ontvangst, na zijn beroepsactiviteit gedurende tenminste drie jaar doelmatig en regelmatig te hebben uitgeoefend.
Aan de andere kant kunnen wij het wellicht, let wel, ik zeg wellicht, hebben over de onbeperkte uitoefening onder de oorspronkelijke beroepstitel van het beroep door de migrerende advocaat. Wellicht kunnen wij het ook hebben over de erkenning door de Commissie juridische zaken en rechten van de burger van een gemengd statuut van vrij gevestigde dienstverleners.
De Fractie Europese Radicale Alliantie kan niet anders dan met dit verslag, dat het resultaat is van een consensus, instemmen, ook al zou zij een wat soepelere assimilatie van communautair naar nationaal vlak wensen. Het gaat hier om het belang van het beroep van advocaat en bovenal om het belang van de Europese gedaagde.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de bijzonderheden van het Angelsaksische recht, de onderverdeling van de beroepsbezigheden van een advocaat in die van "solicitors" en "barristers" , alsook de bijzonderheden van het Germaanse en Romeinse recht waaronder het merendeel van de overige juridische systemen van de Gemeenschap valt, hebben er veel te vaak toe geleid dat de vrije uitoefening van het beroep van advocaat op het grondgebied van een andere lid-staat iedere vorm van wederzijdse erkenning ontbeerde.
In het verslag van mevrouw Fontaine zijn de belangen van de hele beroepsgroep van advocaten in het geding. Het gaat er met name om dat er geen beperking in de tijd mag gelden voor het recht van een advocaat om onder zijn oorspronkelijke beroepstitel in een andere lid-staat werkzaamheden te verrichten.
Het Front National en de Fractie Europees Rechts wenst vast te houden aan het oorspronkelijk standpunt van de Franse balie. Die heeft zich uitgesproken voor een automatische integratie en voor het aannemen van de titel van de balie van ontvangst na een bepaalde termijn van beroepsuitoefening in dit land van ontvangst. Zoals veel Franse advocaten en veel advocaten uit andere landen, hebben wij onze bedenkingen als het gaat om het ongebreideld verduurzamen van de oorspronkelijke beroepstitel. Net als de Franse balie hebben wij ons gekant tegen het ontbreken van controles en een reële afbakening van de beroepsbezigheid van de migrerende advocaat in het land van ontvangst.
Tevens zouden wij de belangen van de gedaagde willen beschermen en wij vragen om een waarachtige reciprociteit, een werkelijke reciprociteit tussen de advocaten die, bijvoorbeeld, in Frankrijk ingeschreven zijn en de migrerende advocaten. Met name de fiscale verplichtingen en de openbare dienstverlening hoeven niet louter op de advocaten van het land van ontvangst te wegen.
De Franse balie had zich tegen de eerste versie van dit verslag gekant, daar zij het nadelig voor haar beroep oordeelde. Mevrouw Fontaine en haar collega's van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger hebben uiteindelijk een compromis opgesteld. Wij brengen hulde aan het zeer aanzienlijke werk van de rapporteur, maar wij zijn niet ten volle tevreden met het standpunt dat zij, ondanks alles en met heel veel volharding, gepaard heeft doen gaan met een aantal verzoeknummers.
Om die reden houden wij ons standpunt ten aanzien van het verslag en de richtlijn in beraad.

Cot
Mijnheer de Voorzitter, de richtlijn inzake de uitoefening van het beroep van advocaat is een goed voorbeeld van een vruchtbare samenwerking tussen de Commissie, het Parlement en het betrokken beroep met het oog op de opstelling van een evenwichtige tekst die daadwerkelijk borg staat voor de vrije vestiging met behoud van bepaalde onontbeerlijke garanties.
Na de invoering algemene richtlijn inzake diploma's achtten de Europese balies, met uitzondering van de Luxemburgse balie die zich van meet af aan afzijdig heeft gehouden, een specifieke richtlijn noodzakelijk om de richtlijn van 1988 volledig in werking te kunnen laten treden en niet om de draagwijdte ervan te beperken zoals de heer Wijsenbeek schijnt te denken, als ik hem goed begrepen heb.
Het beroep, verenigd in de Raad van de balies van Europa, heeft vele jaren hard gewerkt aan dit project. De CCBE heeft voldoende vooruitgang geboekt om de Commissie ertoe te overtuigen een ontwerp-richtlijn voor te leggen, doch onvoldoende om deze zeer grote noodzakelijke consensus voor de goedkeuring van de tekst bijeen te krijgen. Wij hebben het ongetwijfeld aan het gezag, het geduld en de volharding van mevrouw Fontaine te danken dat het beroep en het Parlement de laatste hindernissen hebben kunnen nemen en het eens zijn geworden over de tekst die ons is voorgelegd.
Ik heb twee opmerkingen bij deze tekst. Allereerst heeft de discussie natuurlijk gedraaid om de laatste hinderpalen: de proeven van bekwaamheid, de uitoefening van het beroep onder de oorspronkelijke beroepstitel. Maar door deze discussie mogen wij de andere wezenlijke bepalingen van de tekst niet vergeten. Ik denk in het bijzonder aan de bepaling in verband met de uitoefening van het beroep van advocaat in groepsverband, waardoor onze balies eindelijk de kans krijgen om met gelijke wapens het hoofd te bieden aan de grote Angelsaksische of Japanse kabinetten die nimmer richtlijnen nodig hebben gehad om de juridische markt in Europa af te romen door in te spelen op onze eigen verdeeldheid.
Mijn tweede opmerking betreft de specifieke kwestie van de uitoefening van het beroep onder de oorspronkelijke titel, een voor de Franse balie - er werd daarnet al naar verwezen - uiterst gevoelig vraagstuk. Ik ben van mening dat de voorgestelde tekst van dien aard is dat hij de gemoederen tot bedaren zal brengen. Hij onderwerpt de advocaat die zijn beroep uitoefent onder de oorspronkelijke beroepstitel duidelijk aan de regels, de deontologie en de discipline van de balie van ontvangst.
Tot slot beantwoordt amendement 35, dat een nuttige precisering op de bestaande integratieregeling inhoudt, aan de verwachtingen van talrijke balies, waaronder de balie van Parijs in het bijzonder, te kennen hebben gegeven. Nu is het aan de Raad om het werk met de hulp van de heer Monti te voltooien. Is het utopisch om te hopen dat er in dat opzicht een zekere voortvarendheid aan de dag wordt gelegd? Want deze tekst sleept nogal lang aan, niet sinds 17 of 18 jaar, maar sedert een jaar of tien. Welnu, in casu zou het ongetwijfeld nuttig zijn om de bereikte consensus rond het verslag-Fontaine zo spoedig mogelijk in een vaste vorm te gieten.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, wij staan vandaag voor een ingreep die, om het met de woorden van Robert Schumann te zeggen, te maken heeft met de consolidering van de opbouw van Europa. Deze ingreep draagt zoals zovele andere het bijzondere merkteken van de mannen en vrouwen die erin geslaagd zijn nationale vooroordelen en angsten te overwinnen met het oog op een Europese visie van Europa, zoals degene waarvan Carl J. Friedrich melding maakt in zijn boek "Europa, Das Entstehen einer Nation " .
Binnen die groep mensen, commissaris, valt niet alleen uw naam op - en ik sluit mij hier dan ook graag aan bij de woorden van lof die sprekers voor mij reeds hebben geuit - maar ook die van de rapporteur, Nicole Fontaine, een Franse en Europese advocate, wier inspanningen onlosmakelijk verbonden zullen blijven met deze richtlijn. Ook zou ik graag zien dat in de Notulen melding wordt gemaakt van het werk van een andere advocaat, een Europeaan en een Duitser dit keer, de heer Hans Weil, die in zijn functie van voorzitter van de CCBE, het professionele forum van de Unie, het debat heeft opgeluisterd met zijn intellectuele integriteit en zijn dappere rechtlijnigheid.
De stemming van morgen is dan ook in die zin van uitzonderlijk belang omdat deze de toekomst van de advocatuur in Europa vorm zal geven. Maar daarnaast is de stemming ook in meer algemene zin belangrijk omdat het onderwerp van het debat uitstijgt boven het strikt professionele en zich uitbreidt tot de Europese samenleving in haar geheel, namelijk tot de burgers die deze Vergadering vertegenwoordigt. Immers, als advocaten zijn wij de "pleitbezorgers van het Recht" , volgens de rake definitie die Alfonso X, koning van Spanje en Europeaan gebruikte in "Las Partidas " .
Tijdens het debat in de commissie over deze richtlijn zijn inderdaad de meest verborgen nationale angsten en de donkerste vormen van wantrouwen aan de oppervlakte gekomen bij degenen die opgeroepen waren voor dit gemeenschappelijke project van sociale, culturele en politieke integratie, verankerd in het Recht.
Tegenover deze standpunten die al te vaak krenterig en kortzichtig van aard waren, heeft de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, met de rapporteur aan het hoofd, in haar amendementen een oplossing voorgesteld die integrerend werkt en die tegelijk voorzichtig en gedurfd is, zoals de heer Rothley zeer terecht opmerkte. Ik twijfel er niet aan dat deze oplossing een overweldigende steun zal krijgen van de Vergadering. Niemand mag er namelijk aan twijfelen dat het Recht de fundering moet zijn van de opbouw van Europa. Ofwel bestaat Europa als rechtsstaat ofwel houdt Europa op te bestaan, en met dit laatste bedoel ik dat het er op achteruit zal gaan om zich te storten in wat het in wezen altijd is geweest: een grote markt, een grote bazaar, een sjacherplaats, die beheerst wordt door almachtige economische overwegingen.
Ofwel bestaat Europa als rechtsstaat ofwel houdt het op te bestaan. Deze verbintenis kan alleen vorm krijgen als de beroepsmensen van de juridische techniek, en met name de advocaten, zich bewust zijn van hun sociale functie en in staat blijken om boven de specifieke eigenheid van de verschillende nationale rechtssystemen uit te stijgen, om Europa op te bouwen op de gemeenschappelijke verworvenheden van de algemene rechtsbeginselen, die gedistilleerd werden uit onze juridische geschiedenis om te worden vastgelegd in de oprichtingsteksten van de Unie.
Want als de advocaten niet in staat zij om het algemene voorrang te geven op het specifieke, als zij het onderscheid niet kunnen maken tussen wat ons samenbrengt en wat ons scheidt, is het dan realistisch een dergelijke houding te verwachten van mensen die niet gespecialiseerd zijn in het recht, dat toch de integratietechniek bij uitstek is? Advocaten moeten in staat zijn te aanvaarden dat het accepteren van een zaak in laatste instantie afhangt van de deontologische verplichting om niet te interveniëren in een rechtszaak en om geen advies te verstrekken indien men niet over de nodige kennis beschikt. Deze regel is dan ook van toepassing op bijvoorbeeld een Spaans advocaat die niet mag interveniëren in een zaak waarop het Duits successierecht van toepassing is, zoals hij zich ook dient te onthouden in beschikkingen in verband met de testamentaire statuten van Catalonië, hoewel hij dit laatste met zijn advocatentitel normaal gezien wel zou mogen. Men mag niet vergeten dat datgene wat hem belet om in dergelijke gevallen op te treden de verantwoordelijkheid is die hem door de deontologie wordt opgelegd, in verband met het ontbreken van technische kennis.
Ik ga nu afronden. Ik heb het al gehad over de sociale functie van de advocatuur. De advocatuur staat voor de spannende uitdaging om het onvermijdelijke bedrijfstechnische aspect van de uitoefening van het beroep te verzoenen met de sociale functie ervan. De uiteindelijke bestaansreden van de advocatuur, los van alle andere beschouwingen, is immers de bescherming van de burger, de bescherming van de fundamentele rechten en van de openbare vrijheden, een geestelijk erfgoed dat de basis vormt van onze Europese beschaving.
De opbouw van een vrije en veilige ruimte is ongetwijfeld een gemeenschappelijke taak die ons allen aanbelangt. Maar voor de advocaten is hier een bijzondere rol weggelegd. Als pleitbezorgers van het recht moeten zij duidelijk en beslist hun stem verheffen opdat de Europese Unie in onze verwarde wereld een referentiepunt en een aansporing zou worden ter verdediging van de Wet en van de Gerechtigheid, ter verdediging van Europa.

Pelttari
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van een welhaast unaniem verzoek van de orde van advocaten heeft de Commissie een voorstel gedaan voor de onderhavige richtlijn.
De sinds 1988 van kracht zijnde richtlijn voor deze sector betreffende erkenning van diploma's is zwak en onvoldoende gebleken, want het grootste deel van de lid-staten van de EU heeft gekozen voor een alternatief, waarvoor de richtlijn de mogelijkheid biedt. Men heeft ervoor gekozen een verplichte proeve van bekwaamheid in te voeren, die in de praktijk een belemmering vormt voor het vrije verkeer van deze beroepsgroep.
Het valt te betreuren dat de Commissie ongeacht de geldende regelgeving en de ervaringen in de praktijk van het Europees Hof van Justitie geen nieuw voorstel heeft gedaan inzake deze richtlijn of in ieder geval een voorstel dat in de praktijk het vrije verkeer van advocaten mogelijk zou maken. Tot dit vrije verkeer reken ik niet alleen de vrije beroepsuitoefening, maar ook een daadwerkelijke vrijheid bij het aanbieden van diensten. De Commissie heeft echter gekozen voor een speciale sectormatige richtlijn en handhaaft het principe van de beperkende proeve van bekwaamheid.
De Commissie juridische zaken dient vandaag 27 amendementen in, die een wezenlijke wijziging inhouden van het voorstel van de Commissie. Het doel van deze amendementen is het verbreden van de mogelijkheden van advocaten in de lid-staten om zich te vestigen in een andere lid-staat. De commissie stelt voor om het uitoefenen van het beroep van advocaat in alle lid-staten mogelijk te maken, waarbij de advocaat zijn in eigen land verkregen oorspronkelijke beroepstitel kan blijven hanteren.
In onze fractie heest onzekerheid over de vraag of het door de Commissie juridische zaken ingediende alternatief in principe wel consistent en consequent is. Daarom hebben we amendementen ingediend om eraan te herinneren dat elke advocaat het recht heeft zich ergens anders te vestigen dan in de lid-staat waar hij zijn beroepstitel heeft verkregen, en dat hij in de betreffende lid-staat zijn beroep kan uitoefenen volgens de aan te passen regels. Kan de Commissie nader ingaan op haar standpunt inzake de door de Commissie juridische zaken en onze fractie ingediende amendementen? Tot slot wil ik mevrouw Fontaine feliciteren met haar uitstekende verslag.

Schreiner
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats dank ik mevrouw Fontaine van harte voor haar voortreffelijk verslag. Ik wil kort enkele opmerkingen maken. Met dit verslag bevinden wij ons in een spanningsveld. Juridische adviseurs, waartoe ook de advocaten behoren, baseren zich zoals vele anderen - economische adviseurs, notarissen en dergelijke - uiteraard op hun nationaal rechtsstelsel. De jongste jaren moeten de beoefenaars van die beroepen, waartoe ook ik behoor, als gevolg van de toenemende vraag in de Europese Unie, steeds meer ook over de grenzen gaan kijken. Daardoor worden zij ook steeds vaker met andere rechtsstelsels geconfronteerd.
Ik pleit ervoor dat, zoals ook in het verslag wordt gevraagd, die beroepscategorie niet wordt afgesloten en dat de toegang tot het beroep niet kunstmatig wordt afgeschermd. Het gaat echter ook om de rechtszekerheid van de burgers in onze landen. Men moet dan ook een regeling vinden die in beide opzichten voldoening schenkt. Enerzijds moet de vrije toegang tot het beroep in alle landen van de Europese Unie gewaarborgd zijn, maar anderzijds moeten de advocaten de andere rechtsstelsels ook goed genoeg kennen om hun cliënten en de ondernemingen zo goed mogelijk te kunnen adviseren.
Ik ben ingenomen met het voorstel van de Commissie om de beroepstitel van de advocaten in geheel Europa duidelijk te omschrijven. Ik vind dat ook het debat over de vraag of advocaten zich mogen verenigen en hun beroep in een kapitaal- of persoonsvennootschap mogen uitoefenen zeer nuttig is, omdat dit voor die beroepsgroep een uiterst belangrijke vraag wordt.
Ik meen dat men de advocaten niet alleen in hun functie van advocaat mag beschouwen, maar dat men ze ook als economisch adviseurs moet zien. Dat wordt in de toekomst beslist nodig. Als deze richtlijnen en de discussie daarover die perspectieven openen, is dit verslag beslist een goed uitgangspunt voor een vruchtbaar debat.

Oddy
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Fontaine en de collega's van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger graag danken voor hun weldoordachte en intelligente discussie over dit thema. Dit is een belangrijk element in de vrijheid van dienstverlening en de voltooiing van de interne markt. Het geeft ruimte voor erkenning van het feit dat advocaten onder hun binnenlandse titel in het buitenland hun praktijk kunnen uitoefenen. Het is vooral belangrijk voor advocaten in Engeland en Wales omdat de Engelse wetgeving een internationale handelswetgeving is. Het is vooral belangrijk op het vlak van scheepvaartcontracten, zoals bevrachtingsovereenkomsten, handelscontracten, verzekeringen, herverzekeringen, bankcontracten en de herfinanciering van schulden, waarbij de contracten vaak onder het Engels recht worden afgesloten, zelfs al zijn geen van beide partijen van Engelse origine.
Ik zou graag op één taalkundig probleem willen wijzen. In de amendementen 25 en 35 zou "public interest " moeten staan en niet "public order " zoals vertaald is.
Ter afronding: dit is de gebruikelijke ingehouden en erudiete bekwaamheid die wij van mevrouw Fontaine verwachten en gewoonlijk ook krijgen.

Anastassopoulos
Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat we vandaag onderzoeken vormt een compromis. En meer bepaald een compromis dat verschillende benaderingen omvat en waarin wordt gepoogd, oplossingen aan te reiken voor het belangrijke probleem van de uitoefening van het beroep van advocaat in een andere Lid-staat dan in die waaruit de advocaten afkomstig zijn.
Ik meen echter, mijnheer de Voorzitter, dat het niet zozeer van belang is dat dit compromis, dat verwelkomd werd door de overgrote meerderheid van de leden van de Juridische Commissie van het Europees Parlement en ook door de grote meerderheid van de Raden van Bestuur van de Advocatenverenigingen van de Vijftien, na moeizame en lange inspanningen tot een goed einde gebracht is.
Volgens mij is de kwaliteit van het compromis veel belangrijker, waarvoor mevrouw Nicole Fontaine terecht de felicitaties van ieder van ons verdient. Want dit compromis, dat in haar verslag verwoord wordt, is zeker een compromis in de goede richting. Het is een compromis dat werkelijk inhoud geeft aan de vrijheid van vestiging. Het is een compromis dat de Unie en Europa een stap verder helpt.
Wanneer we bepalingen afschaffen die in wezen het protectionisme bestendigden en onze eigen ernst op de helling plaatsten - want hoe zouden we anders kunnen verklaren waarom we examens opleggen aan professionals die al jaren hun beroep uitoefenen? - ben ik van oordeel dat we er allen van moeten uitgaan dat het compromis van mevrouw Fontaine een zeer positief element is. Het is logisch dat velen bij een dergelijke kwestie bezwaren en voorbehoud maakten. Ook wij in Griekenland hadden er nogal wat problemen mee. Ik vermeld als voorbeeld gewoon even het probleem van de advocatenverenigingen die in Griekenland op een bijzondere wijze opgericht worden, met elementen die in andere Europese landen niet bestaan. Uiteraard moest iedereen die problemen te boven komen en de bezwaren laten vallen die de oplossingen die mevrouw Fontaine vandaag voorstelt, niet zouden vergemakkelijken.
Ik heb de eerste fase van dit grootse en belangrijke werk dat tot het huidige resultaat geleid heeft, van heel nabij gevolgd, en ik meen dat de rapporteur en de Juridische Commissie, en vanaf morgen, ook geheel het Europees Parlement, zich zullen kunnen verheugen over deze nieuwe weg die ingeslagen werd.

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag de rapporteur, mevrouw Fontaine, gelukwensen met dit verslag over het voorstel voor een richtlijn over de uitoefening van het beroep van advocaat. Ik denk dat deze vrijheid tot uitoefening van het beroep van advocaat op het gehele grondgebied van de Europese Unie een stap is in de richting van de politieke integratie van de Unie en van de garantie van de democratische rechten van al haar burgers.
De bepaling over de toegang tot de beroepstitel in de lid-staat van ontvangst, waarmee een automatische toetreding tot de advocatuur verhinderd wordt en volgens welke het vereist is dat het beroep gedurende een bepaalde periode in de lid-staat van ontvangst wordt uitgeoefend, moeten wij interpreteren als een positieve stap en als een stap die op dit moment het functioneren ervan mogelijk zal maken en op den duur kan deze wellicht worden aangepast aan de nieuwe omstandigheden. De moeilijkheden waarvan momenteel sprake is zijn misschien alleen maar overgangsmoeilijkheden die nu eenmaal horen bij een aanpassingsperiode en die de weg vergemakkelijken naar een correct functioneren van het systeem in de toekomst.
Anderzijds wil ik mijn voldoening te kennen geven over het amendement op artikel 1, omdat daarin de naam "advocaat" in alle officiële talen van de Spaanse staat is vastgelegd en het is goed dat deze erkenning van alle officiële talen juist hier naar voren komt, in een tekst waar over de advocatuur wordt gesproken, omdat de advocaten altijd al de belangrijkste verdedigers zijn van de rechten van de mensen en van de collectieve rechten van de volken.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst mevrouw Fontaine geluk willen wensen met haar uitmuntende verslag en haar willen bedanken voor het begrip dat zij in de loop van haar werkzaamheden aan de dag heeft gelegd voor het specifieke geval van Luxemburg.
Momenteel telt de Luxemburgse balie 620 advocaten, waarvan 27 % niet-Luxemburgs is. Dat toont duidelijk aan dat het vrij verkeer van advocaten een realiteit is in Luxemburg. Overigens werken Luxemburgse en nietLuxemburgse advocaten vreedzaam en in alle collegialiteit samen en heeft de consument van het recht, de burger, alle vertrouwen in de advocaten die bij de Luxemburgse balie staan ingeschreven, ongeacht hun nationaliteit, omdat hij de zekerheid heeft - gezien het feit dat al deze advocaten een specifieke opleiding hebben genoten die steunt op het Luxemburgs recht dat verschilt van het Franse, Belgische, Duitse recht, enz. dat hij goed wordt verdedigd, door advocaten die hun vak verstaan en het Luxemburgse recht alsook de specifieke jurisprudentie van dit land beheersen.
Stel dat wij nu de nieuwe richtlijn gaan toepassen, wat kan er dan gebeuren? Allereerst zal de rechtsconsument niet meer weten waaraan hij zich moet houden. Want is de advocaat van zijn keuze nu wel of niet op de hoogte van het Luxemburgse recht? Met het latente risico om slecht verdedigd te worden voor de rechtbank, wat de selectie van een advocaat op grond van zijn nationaliteit met zich mee zal brengen, een praktijk die momenteel in Luxemburg niet wordt gebezigd. Dus in plaats van het vrije verkeer van advocaten te bevorderen, kan de nieuwe richtlijn dit juist belemmeren.
Vervolgens zal er ook discriminatie ontstaan tussen de Luxemburgse en de communautaire advocaten die aanvullende colleges in Luxemburgs recht hebben gelopen en hun collega's die zonder procedure en zonder voorafgaande kennis zijn toegelaten.
Teneinde de consumenten van het Luxemburgs recht te beschermen, om het vrije verkeer niet in het geding te brengen en om de belangen van advocaten van allerhande nationaliteiten die bij de balie van Luxemburg zijn ingeschreven te verdedigen, heb ik twee amendementen ingediend, één daarvan betreft de verplichte kennis van het recht van het land van ontvangst en het andere houdt verband met de kennis van de talen die in de rechtszaal van het land van ontvangst worden gebezigd. Bij voorbaat mijn dank aan al diegenen die deze amendementen willen steunen.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur graag gelukwensen, vooral met de compromistekst die zij heeft opgesteld, waarin ik mij bijzonder goed kan vinden. Er was een belangrijk punt waar ik al in de commissie op gewezen heb en dat jammer genoeg niet is overgenomen door de diensten: namelijk dat in artikel 10, lid 3 de juiste Engelse vertaling zou luiden "public interest " en niet "public order " . Zoals de collega's zullen weten - met name diegenen die voetbalwedstrijden en andere sportevenementen volgen, waar de openbare wanorde aan de orde van de dag is - is het belangrijk dat de tekst in alle talen correct is. Ik zou graag de verzekering krijgen dat de diensten dit willen aannemen en dat in artikel 10, lid 3 "public interest " zal komen te staan en niet "public order " .

De Voorzitter
Dit probleem is al opgelost door de bevoegde diensten.

Linzer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Monti, dames en heren, ook ik wil de rapporteur, mevrouw Fontaine, feliciteren en haar danken voor het vele werk dat zij bij de opstelling van dit voortreffelijke verslag heeft verricht. Ook ik stem in met de opzet van dit verslag, namelijk de bevordering van de vrije vestiging van de advocaten door middel van deze aanvullende richtlijn, temeer daar de algemene richtlijn het probleem van de permanente uitoefening van het beroep onder de oorspronkelijke beroepstitel niet regelt en de in richtlijn 89/48 voorgeschreven proeven van bekwaamheid de eigenlijke hinderpaal voor de vrije vestiging van de advocaten is gebleken.
Ik vraag mij evenwel af of de in het verslag van mevrouw Fontaine voor die problemen voorgestelde oplossingen ook de goedkeuring van de betrokken beroepscategorie wegdragen en of ze in het algemeen aan de behoeften van de rechtzoekenden beantwoorden. Mevrouw Fontaine, u heeft zich door het communautaire principe van het wederzijds vertrouwen tussen de lid-staten laten leiden en heeft een toch wel zeer verregaand voorstel geformuleerd. Door uw voortreffelijk werk is u erin geslaagd het standpunt van het Europees Parlement grotendeels met dat van de advocaten in overeenstemming te brengen.
De amendementen op de artikelen 2 en 5 van het Commissievoorstel over de uitoefening van het beroep en de oorspronkelijke beroepstitel komen volledig tegemoet aan een dringende wens van de advocaten. Het grote knelpunt in deze richtlijn is echter de regeling in artikel 10 om de tot nu toe vereiste proeve van bekwaamheid af te zwakken. Die regeling gaat volgens ons te ver. Ik vind dat de automatische volledige integratie zonder formele criteria na drie jaar daadwerkelijke en regelmatige werkzaamheid in het land van ontvangst te ver gaat. Overeenkomstig het voorstel van de CCBE stel ik voor de proeve van bekwaamheid door een interview te vervangen. Volgens mij is dat een aanvaardbaar compromis, dat vooral ook met de kleinere lid-staten rekening houdt.

Monti
Namens de Commissie wil ik de rapporteur, mevrouw Fontaine, feliciteren omdat zij zich op zo lovenswaardige wijze gekweten heeft van de hachelijke taak om een uitgebalanceerd akkoord op papier te zetten over zulk een controversieel en complex thema. De rapporteur heeft bij deze taakstelling een reële bekommernis voor het algemeen belang van de Europese Unie aan de dag gelegd. Ook de juridische commissie verdient een pluim voor het evenwichtige standpunt dat zij in de wacht heeft gesleept over de kernonderdelen van het probleem: om dat doel te bereiken heeft de commissie het gered de 94 amendementen die oorspronkelijk waren ingediend terug te voeren tot 27. Daarnaast wil ik ook nog dankzeggen voor de vriendelijke woorden die tot de Commissie zijn gericht.
De Commissie kan akkoord gaan met de voornaamste amendementen en ook met de meeste van de minder belangrijke amendementen. De Commissie neemt dus zowel amendement 10 over, die de limiet van vijf jaar schrapt die aanvankelijk was gesteld voor het uitoefenen van het advocatenberoep onder de oorspronkelijke beroepskwalificatie, als amendement 24, dat voorziet in vrijstelling van de proeve van bekwaamheid ingeval de betrokkene gedurende drie jaar op het rechtsgebied van de ontvangende lid-staat werkzaam is geweest.
In de optiek van de Commissie doen er zich alleen problemen voor bij vier amendementen, die weliswaar een ondergeschikt belang bekleden in de algehele opzet van het voorstel, maar toch beginselkwesties aan de orde stellen. Ik heb het over amendement 7 voor het deel betreffende de toevoeging van de Nederlandse procureurs; amendement 9 over de uitsluiting van advocaten die ambtenaar op een ministerie zijn; amendement 12 over het vragen om een verklaring van eerbaarheid; amendement 21 over het feit dat de ontvangende lid-staat de beroepsbeoefenaar moet vrijstellen van de plicht tot inschrijving bij een fonds voor sociale zekerheid.
Wat betreft de acht amendementen die zijn ingediend na de stemming van de juridische commissie: de amendementen 28, 34 en 35 kunnen ermee door, maar de amendementen 29 en 33 gooien roet in het eten, omdat ze precies tegen het verslag van de juridische commissie inroeien.
Om elk misverstand uit de weg te gaan, zal ik thans een paar preciseringen geven over de beroeps- en deontologische regels, daarbij gehoor gevend aan een speciaal verzoek van mevrouw Fontaine. De advocaat die zijn beroep onder zijn oorspronkelijke beroepstitel uitoefent is verplicht de deontologische en beroepsregels van de ontvangende lid-staat in acht te nemen, en dat is een fundamenteel element van de ontwerp-richtlijn. Die regels omvatten onder meer voorschriften inzake interdisciplinariteit, onverenigbaarheid en onvermogen, waarvan de bedoeling is dat ze de onafhankelijkheid van het advocatenberoep waarborgen. De toepassing van die regels hoort te geschieden onder eerbiediging van de bepalingen van het Verdrag, van de rechtspraak van het Hof van Justitie en van de huidige richtlijn. Een paar voorbeelden van beroeps- en deontologische regels zijn: het verbod in bepaalde lid-staten om op het grondgebied van eenzelfde lid-staat twee praktijken te hebben; bepaalde beperkingen inzake de uitoefening van het advocatenberoep samen met andere beroepen; verbod tot uitoefening van bepaalde activiteiten die de onafhankelijkheid van de advocaat zouden kunnen schaden; het beroepsgeheim.
Ik sluit af, mijnheer de Voorzitter, met twee heel korte overpeinzingen. Als commissaris voor de binnenmarkt kijk ik niet alleen welwillend, maar zelfs met enthousiasme naar de vooruitgang die deze richtlijn heeft geboekt. Een binnenmarkt voor de advocaten creëren is niet alleen belangrijk voor het beroep zelf, wat op zich al heel relevant is, maar het is ook belangrijk voor de hele binnenmarkt, dus buiten de beroepsgroep om. De advocaten zijn de dragers van het recht en als zodanig vormen zij het kloppende hart van de juridische steden van Europa. Hun vrije vestiging zal de institutionele en culturele grondvesten van de ene markt versterken door een heuse ruimte van de Europese juridische beschaving te maken.
Ten slotte wil ik nogmaals mijn hulde brengen aan de hele juridische commissie voor haar constructieve werk en vooral voor het volhardende en creatieve werk van mevrouw Fontaine.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, woensdag, te 12.00 uur plaats.

Persoonlijke satellietcommunicatiediensten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0179/96) van de heer Hoppenstedt, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad (COM(95)0529 - C4-0517/95-95/0274(COD)) betreffende een maatregel op het niveau van de Unie inzake persoonlijke satellietcommunicatiediensten in de Europese Unie.

Hoppenstedt
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Bangemann, dames en heren, toen Ronald Reagan in het begin van de jaren 1980 zijn strategisch defensie-initiatief Star Wars lanceerde dacht iedereen dat dit science-fiction was. Het ging om een netwerk van satellieten dat in real-time onze gehele planeet zou bewaken om vijandelijke raketten te herkennen en zo mogelijk met laserstralen af te weren. Hoewel dat plan nu voorgoed tussen de motteballen van de geschiedenis ligt, was het toch de aanzet voor het aanvankelijk gesubsidieerde onderzoek op het gebied van de satelliettechnologie. Zo hebben de Amerikanen hun huidige voorsprong op het gebied van de satelliettechnologie verworven. De belangrijkste vormen van praktische aanwending van satellieten zijn de telecommunicatie en radio en televisie, die wij intensief gebruiken.
De meeste telecommunicatie- of radio- en televisiesatellieten die wij op dit ogenblik gebruiken zijn geostationaire satellieten op 36.000 km hoogte en hebben uiteraard een grondstation nodig, wat vrij onhandig en hinderlijk is. Daarom zijn de nieuwe technologieën gericht op het gebruik van satellieten die op een veel kleinere afstand in een baan om de aarde draaien: sommige op een hoogte van 10.355 km, andere zelfs op een afstand van 700 tot 1400 km. Dat zijn de zogenaamde LEO's, waarover wij het vandaag hebben.
Ik vind dat de Europeanen de voorbije jaren te weinig aandacht aan de ontwikkeling en de toepassing van die nieuwe technologieën hebben besteed. Toonaangevend zijn op dat gebied de Amerikaanse ondernemingen die in Amerika een machtiging kunnen krijgen maar wereldwijd willen opereren. De Europeanen hebben nagelaten Europese ondernemingen aan de ontwikkelingen op dat terrein te laten deelnemen. Op dit gebied zijn wij maar meelopers zonder goed te weten wie de leiding heeft of waarheen wij willen gaan.
Daarom is het uiterst belangrijk dat de Europese industrie eindelijk wakker wordt en meewerkt aan de ontwikkeling van satellieten en vooral aan de structuur, om ook op het gebied van de werkgelegenheid nog mee te kunnen.
Wij kunnen niet telkens opnieuw Witboeken over de werkgelegenheid opstellen om goed te maken wat wij op dat gebied hebben nagelaten. De Commissie heeft terecht opgemerkt dat ze de lid-staten van de Europese Unie moet stimuleren. Wij moeten ze telkens opnieuw aansporen en ze duidelijk maken dat zich op het gebied van de satelliettechnologie beloftevolle markten ontwikkelen. De Commissie heeft dat voortreffelijk gedaan. Jammer genoeg hebben de lid-staten van de Europese Unie vorig jaar op de ITU-conferentie in Genève alweer zitten slapen en toegestaan dat Bill Gates met zijn nieuwe firma in alle landen alle frequenties heeft gereserveerd om met een systeem van 840 satellieten gegevens te kunnen overdragen. Dat wil zeggen dat hier in concurrentie met de terrestrische frequenties iets kan ontstaan waaraan wij, Europeanen, niet mee gestalte kunnen geven. Om die 844 satellieten in een baan om de aarde te brengen zijn ook ettelijke raketten nodig. Dat kost geld en schept waarde, maar misschien kunnen wij alweer niet meedoen.
De Commissie vraagt in dit verslag bij het verlenen van machtigingen en bij grensoverschrijdende onderhandelingen met derde landen te worden betrokken. De lid-staten, die ons in dit debat eigenlijk minder interesseren, maar waarmee ik als rapporteur ook rekening houdt om tot een werkbaar resultaat te komen, zijn bevoegd voor de toekenning van de frequenties en zijn dus ook bij de zaak betrokken. Daarom hebben wij als Parlement voorgesteld dat, als men het niet eens kan worden over de toekenning van frequenties of tijdens grensoverschrijdende onderhandelingen, de Commissie ter zake over een mandaat beschikt.
Ik hoop dat de Raad onze pragmatische eis ook als dusdanig begrijpt en niet als zwakheid van het Europees Parlement ïnterpreteert. Ik ben er zeker van dat de Commissie bij de besprekingen met de Raad op haar rechten zal staan om aldus een voor de Europese ondernemingen gunstig resultaat te bereiken.
Ik ben er ook van overtuigd dat de Commissie op het mandaat van de Europese ondernemingen en landen zal blijven aandringen. Kort geleden hebben de Amerikanen op de WTO-conferentie immers getracht het gehele satellietsysteem uit de overeenkomst over de telecommunicatie te lichten. Wat zij in het schild voeren is niet duidelijk. Wij moeten op onze hoede zijn. Ik ben er zeker van dat de Commissie ook hier de vinger op de wonde zal leggen.

Malerba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wilde een paar opmerkingen maken die ik binnen de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie al heb gemaakt, die ook in mijn verslag staan en als het ware een logisch voortvloeisel zijn van wat zojuist de rapporteur ten principale, de heer Hoppenstedt, heeft gezegd.
Er zit een belangrijk verschil tussen telefoondiensten per satelliet en multimediadiensten per satelliet. In het eerste geval is er sprake van draagbare terminals, die als voornaamste functie hebben planetaire roaming , dus de mogelijkheid om de hele wereld met één telefoonterminal af te struinen. De technologie is daar klaar voor, internationale consortia zijn al gevormd, waar ook Europese bedrijven aan meedoen, de proefprogramma's zijn startklaar. Wat echter de sector van de multimediagerichte satellietdiensten aangaat, bij Teledasic - die van Bill Gates, voor de duidelijkheid - zit men nog midden in de technologische ontwikkeling, vooral in verband met de commutatie aan boord van de satelliet. Momenteel is in die sector een interessante technologische wedloop aan de gang tussen de VS en Europa. Bovendien is nog niet duidelijk hoe die diensten inhoudelijk worden ingevuld en wie de exploitanten worden. Daarom heb ik gesuggereerd om in het voorstel voor een besluit van de Commissie een duidelijker onderscheid te maken tussen de aanpak van de eerste groep en de aanpak van de tweede groep diensten.
Wat de satelliettelefoondiensten betreft, aangezien er een gering aantal potentiële exploitanten zijn, aangezien er in Europa betrekkelijk weinig interesse is voor deze dienstverlening vergeleken met de cellulaire telefoon, de GSM, waarvan de Europese landen wel goed voorzien zijn, valt moeilijk goed te praten dat de Commissie met alle geweld een nieuwe selectieprocedure op wil zetten. Zoiets zou alleen maar de inwerkingtreding van de nieuwe diensten ophouden. Anderzijds is het zo dat de aanwezigheid van meerdere operators al een garantie is voor mededinging.
Wel ben ik het met de rapporteur eens dat de procedures voor het toekennen van vergunningen moeten worden geharmoniseerd, maar de rol van de Commissie mag volgens mij niet buiten dat segment treden.
Zoals de heer Bangemann zich wel zal herinneren, heb ik me andere keren al in dit Huis uitgesproken voor een Europese Federal Communication Commission . Ik ben dus voor een reglementerende rol van de Europese Unie, maar ik denk niet dat met dit dossier een selectierol van de Commissie goed te praten valt.
Omgekeerd suggereer ik door middel van amendement 11 om de verkenning, bevordering en reglementaire interesse voor multimediacommunicatiediensten per satelliet, de andere groep dus, te verhogen. In deze sector speelt zich de toekomst van de informatiemaatschappij, en voor Europa wordt het belangrijk dat zij niet onbeslagen ten ijs komt.
Concluderend, er is een substantiële convergentie van meningen met de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en met de rapporteur, de heer Hoppenstedt, die ik bij dezen complimenteer voor zijn uitstekende verslag.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, zoals de heer Hoppenstedt het ons, zoals wij dat van hem gewend zijn, zeer duidelijk en talentvol heeft uitgelegd, buigen wij ons vanavond over een voorstel voor een beschikking die verband houdt met een communautaire actie inzake persoonlijke satellietcommunicatiediensten. Vandaag de dag bestaat er inderdaad een netwerk van satellieten dat in realtime de gehele planeet bestrijkt. We zouden kunnen zeggen dat dit het buitenechtelijke kind is van het "Star Wars" -project van president Reagan. Dit netwerk maakt persoonlijke communicatiesystemen per satelliet mogelijk die iets zullen bieden dat kan worden vergeleken met een vorm van de cellulaire telefonie die de hele wereld bestrijkt, maar natuurlijk tegen veel hogere kosten, en die dan ook zal worden gebruikt in dunbevolkte gebieden die niet door cellulaire netwerken worden gedekt.
De investeringen die dienen te worden gedaan om dit te verwezenlijken zijn enorm en bieden dus interessante perspectieven voor de Europese ruimtevaartsector. Overigens mogen we niet uit het oog verliezen dat dit project naast de telefonie ook nog andere domeinen bestrijkt, met name de multimedia-communicatie.
Voor een dossier en een project van een dergelijke omvang zal een gecoördineerde aanpak op wereldniveau noodzakelijk zijn en zonder enige twijfel op Europees niveau onontbeerlijk zijn. En in het kader hiervan streeft de Commissie naar de goedkeuring van een uniforme communautaire procedure voor de selectie van en verstrekking van vergunningen aan exploitanten. Ook al heb ik begrip voor de drijfveren van de Commissie, wil ik vanavond toch zeggen dat ik, over het geheel genomen, niet kan instemmen met het voorstel voor een beschikking dat zij formuleert, en dat sluit dan volledig aan bij het standpunt van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. Afgezien van het probleem van de soevereiniteit van de lid-staten, die in het voorstel van de Commissie bijna geheel en al uit het gezicht verdwenen is, zijn er andere overwegingen die ons dwarszitten. Het opleggen van een selectie vinden wij eigenlijk maar een futiliteit, gelet op het geringe aantal potentiële concurrenten op wereldniveau, die het natuurlijk met elkaar eens zullen moeten worden over het delen van het beschikbare spectrum.
Bovendien lijkt het voorstel geen rekening te houden met de bepalingen van de ontwerp-richtlijn "machtigingen" inzake harmonisatie en de mogelijkheid om bij één enkele overheidsinstelling een vergunning te verkrijgen die geldig is in de hele Gemeenschap. Ook al tornt deze richtlijn niet aan de individuele vergunningen, dan nog had zij kunnen worden beschouwd als iets waarover de Commissie dieper had kunnen doordenken. En, net als de rapporteur, waardeer ik het dat de Commissie een inspanning heeft gedaan om snel een geharmoniseerde communautaire aanpak te vinden voor dit vraagstuk.
Tot slot spreken wij de wens uit dat, vooraleer er tot internationale onderhandelingen wordt overgegaan, er een communautaire samenwerking op gang komt die een gemeenschappelijk standpunt kan opleveren dat de Commissie vervolgens kan gaan verdedigen bij de internationale samenwerkingsverbanden.

Giansily
Mijnheer de voorzitter, geachte collega's, het uitstekende verslag van onze collega Hoppenstedt maakt de inventaris op van een informatie-infrastructuur waarvan men op zijn zachtst kan stellen dat die werkelijk wereldwijd is. De strategische implicaties van de systemen en diensten in kwestie zijn aanzienlijk, en zeer belangrijk voor de Europese markt en de Europese industrie, vooral met het oog op de gevolgen, op wereldniveau, van de technologieoverdracht van de militaire sector naar de burgerlijke sector, met name in de Verenigde Staten.
Op internationaal niveau heeft de kwestie van persoonlijke satellietcommunicatiediensten en -systemen onlangs een nieuwe wending genomen toen de Verenigde Staten, in het kader van de multilaterale onderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie inzake telecommunicatie, besloten een onverzettelijkere houding aan te nemen met het risico dat deze sector buiten het bereik van een eventuele overeenkomst wordt gehouden en voor het moment bestaat er geen enkele zekerheid dat satellietsystemen zullen figureren in de definitieve verbintenis die de Verenigde Staten na afloop van de onderhandelingen zullen aangaan. Bovendien zal het bestaan van een mechanisme voor het toekennen van ruimtesegmenten in de Verenigde Staten ertoe leiden dat van oorsprong buitenlandse systemen gediscrimineerd worden.
Een groot aantal lid-staten heeft zich sterk verzet tegen het oorspronkelijke ontwerp van de Commissie, voornamelijk uit hoofde van institutionele overwegingen, aangezien er uitvoeringsbepalingen in zijn opgenomen die met name verband houden met de bevoegdheden die aan de Commissie zijn toegekend, die moeilijk aanvaardbaar zijn en waarvan het hoogst twijfelachtig is of ze stroken met het Verdrag.
In het licht van de nieuwe situatie, die door de stand van de onderhandelingen bij de Wereldhandelsorganisatie is ontstaan, lijkt het van belang om, binnen de Raad, op korte termijn een harmonisatie na te streven van de standpunten die bij de voorbereidingen op de onderhandelingen worden ingenomen, en zich te beroepen op de mechanismen die in de ontwerp-richtlijn "machtigingen" vervat zijn met betrekking tot de aspecten die verband houden met de harmonisatie van de machtigingsvoorwaarden en de reikwijdte van aardsegmentvergunningen.
De amendementen waaraan de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie, met name op initiatief van onze collega Malerba, hun goedkeuring hebben gehecht dragen in dit opzicht aanzienlijke verbeteringen aan, door, onder andere, de schrapping van de twijfelachtige selectieprocedure, onder auspiciën de Commissie, van ruimtesegmentexploitanten. Het opnemen van het regelgevend kader inzake het aardsegment van persoonlijke satellietcommunicatiediensten in de geharmoniseerde beschikking aangaande vergunningen en machtigingen gaat eveneens de goede kant op.
Voor de Fractie Unie voor Europa dragen de amendementen op het internationale luik eveneens bij tot een verbetering van het ontwerp, met uitzondering van de mogelijkheid om de Commissie namens de lid-staten een onderhandelingsmandaat voor de frequenties te verlenen binnen de Internationale Telecommunicatie-Unie. Een dergelijke overdracht van bevoegdheden lijkt ons niet juist en bovendien onverenigbaar met de huidige statuten van deze internationale organisatie.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik feliciteer de heer Hoppenstedt met zijn verslag, maar maak van deze gelegenheid ook gebruik om mijn Ceterum censeo te formuleren: wanneer legt de Commissie ons eindelijk een kaderrichtlijn voor aan de hand waarvan wij de fundamentele randvoorwaarden en maatschappijpolitieke uitgangspunten van de liberalisatie van de telecommunicatiesector kunnen bespreken? Wanneer wordt het gemeenschappelijke kader voor de algemene en individuele vergunningen, dat de Commissie reeds heeft voorgelegd, aan de wetgevingsprocedure onderworpen?
Ik wil voorts nog een aantal vragen stellen die misschien wel naïef klinken maar die volgens mij toch de essentie van de zaak betreffen. In de eerste plaats wil ik het hebben over de harmonisatie van de selectie, zoals die hier in de verslagen en door de sprekers is behandeld. Ik heb de indruk dat de Commissie tussen persoonlijke satellietcommunicatiesystemen en breedbandmultimediadiensten bewust geen duidelijk onderscheid maakt om zichzelf een instrument te verschaffen waarmee ze eventueel ook op dat tweede terrein een selectie kan maken. Als men denkt aan wat met satelliettelevisie is gebeurd en aan de sleutelrol welke die in het succes van de privé-televisiezenders heeft gespeeld, is dat niet eens zo dwaas.
In de tweede plaats heeft men het over een markt en zegt men ons dat op die markt op dit ogenblik in de gehele wereld drie aanbieders actief zijn. Welnu, ik kan niet nalaten u eraan te herinneren dat de grote John Locke, de grondlegger van het moderne liberale gedachtengoed, op de vraag wat een markt is ooit heeft geantwoord: Being but two, they could not agree . Als hier iemand gelooft dat, als er drie geweest waren, er mogelijkheden zouden zijn geweest om relaties voor de uitwisseling van gelijkwaardige dingen tot stand te brengen, dan trakteer ik.

Bangemann
In de eerste plaats dank ik het Parlement en vooral de heer Hoppenstedt voor de snelle behandeling van ons voorstel. Ondanks de verschillende standpunten die tijdens het debat tegenover ons voorstel zijn ingenomen, kan niemand ontkennen dat wij, als wij niet onverwijld iets doen, niets zullen bereiken. In dat geval zullen wij niet tot de oplossing komen die het Parlement wenst, niet tot die welke de Commissie voorstaat en ook niet tot een compromis tussen beide. Zoals de heer Hoppenstedt terecht heeft opgemerkt blijven onze concurrenten, vooral in de Verenigde Staten, niet bij de pakken zitten. Ze hebben bij de ITU een gedeeltelijk succes geboekt. Ze nodigen nu al Europese bedrijven uit om aan het project deel te nemen. Zoals de heer Hoppenstedt echter terecht heeft opgemerkt zullen de Europese ondernemingen wellicht niet mee kunnen beslissen.
De markt kan men omschrijven zoals men wil. Als er slechts een enkele marktspeler is, heeft men geen markt maar een monopolie. Met betrekking tot de satellietcommunicatie, ongeacht waarvoor die wordt gebruikt, is het probleem dat er weliswaar geen openbare monopolies meer zullen bestaan zoals dat in de lid-staten tot nu toe het geval was, maar wel een privé-monopolie. Het Parlement heeft er ons telkens opnieuw voor gewaarschuwd dat deregulering wel openbare monopolies doorbreekt, maar ook particuliere monopolies kan doen ontstaan.
Ik begrijp eerlijk gezegd de toon niet goed die dit debat heeft beheerst. Aan de ene kant mogen wij de ogen niet sluiten voor wat er gebeurt, maar moeten wij toch aannemen dat de kans klein is dat onze concurrenten hun voorsprong in een echte monopoliepositie omzetten. Aan de andere kant echter doet men onze voorstellen af als een misschien wel begrijpelijke, maar in feite onaanvaardbare poging van de Commissie om nieuwe bevoegdheden te krijgen.
Dat is echter volstrekt niet onze bedoeling. De selectieprocedure, waarover hier herhaaldelijk is gesproken, moet zeker de regel niet zijn. Die procedure kan wellicht de uitzondering zijn. Daarvan gaan wij zelfs uit. De argumenten waarmee men het amendement hier heeft verdedigd, houden volgens ons dan ook geen steek.
Het Parlement heeft tijdens dit debat terecht opgemerkt dat de persoonlijke satellietcommunicatiediensten onder de algemene machtigingenrichtlijn vallen die weldra zal worden aangenomen. Die richtlijn beoogt echter geen harmonisatie - ook individuele machtigingen zorgen daar niet voor - en voorziet bovendien ook niet in een tijdige coördinatie van de besluiten van de verschillende landen. Daar komt het echter op aan.
Ik heb de grootste waardering voor wat de heer Hoppenstedt op dit terrein reeds heeft gedaan voor ik hier voor de Commissie de verantwoording op mij heb genomen. Ik moet echter in alle openheid zeggen - ook de heer Hoppenstedt weet dat wij het op dat punt niet eens zijn - dat de Raad zeer goed tot een compromis kan komen dat overeenstemt met wat het Parlement in zijn amendementen voorstelt. Wij kunnen dat alleen maar hopen. Vanop dat standpunt het debat met de Raad aanvatten lijkt mij echter tactisch en strategisch onhandig te zijn. Daarom zijn wij tegen zulke nationale vergunningen die men alleen maar moet coördineren. Dat zal niet tijdig gebeuren en dus zal dat systeem niet werken. Mijnheer Caudron, bovendien is het ietwat zonderling dat alle lid-staten afzonderlijke vergunningen voor satellieten moeten afgeven. Ik heb de grootste achting voor Luxemburg, maar kan mij niet goed voorstellen dat Luxemburg een afzonderlijke vergunning afgeeft voor een of meerdere satellieten die voor persoonlijke satellietcommunicatie in de Unie moeten dienen. Ik kan mij nogal goed aanpassen, maar daarmee heb ik toch wat problemen. Dat moet u begrijpen.
Wij zijn het er met het Parlement over eens dat op dit gebied iets moet gebeuren. Ik weet echter niet zeker of de Raad op basis van wat het Parlement hier voorstelt in actie zal komen. Ik zie ook niet in waarom een onderscheid moet worden gemaakt tussen de systemen die de aan de mobilofonie toegewezen frequenties gebruiken en de breedbandmultimediasystemen, die overigens ook hogere frequenties gebruiken. Voor de regelgeving zijn beide zeker vergelijkbaar. De verschillende toepassing rechtvaardigt dat onderscheid volgens mij niet. Ik zou het zo willen zeggen: tijdens dit debat had ik het gevoel dat ik met de Raad debatteerde. Of dat een compliment is, moet het Parlement zelf beoordelen.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, commissaris Bangemann.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, woensdag, te 12.00 uur plaats.

Motorvoertuigen op twee en drie wielen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0199/96), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (C4-0149/96-00/0470(COD)) met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende bepaalde onderdelen of eigenschappen van motorvoertuigen op twee of drie wielen (Rapporteur: de heer Barton).

Barton
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik graag alle mensen en organisaties danken die hebben bijgedragen tot de totstandkoming van het compromispakket over de toekomst van de motorvoertuigen op twee en drie wielen dat voor het Parlement ligt. Ik prijs vooral die motorrijders die rechtstreeks gelobbyd hebben bij hun afgevaardigden in alle lid-staten en op zeer verantwoordelijke wijze hebben gepleit voor maatregelen om de veiligheid te verhogen, de vervuiling te verminderen en de zeer reële problemen aan te pakken die gecreëerd worden door een onverantwoordelijke minderheid van motorrijders die motorfietsen berijden met bijzonder lawaaierige uitlaatsystemen.
De Europese Unie als geheel dient lering te trekken uit het baanbrekende werk dat het Europees Parlement verricht heeft; dat een goede wetgeving alleen dan mogelijk is als er een constructieve dialoog is met de burgers op wie deze rechtstreeks betrekking heeft. Deze oefening werd in dit geval mogelijk gemaakt dankzij het werk van de nationale en internationale organisaties van de rechten van motorrijders, gecoördineerd door de Federatie van Europese Motorrijders, ofwel de FEM. Ik wil vooral hulde brengen aan de secretaris-generaal van deze federatie, de heer Simon Millward. Dit proces is een klassiek voorbeeld van de manier om de burger in contact te brengen met het functioneren van Europa.
De Raad moet deze ondersteunende houding nu ernstig opnemen, in tegenstelling tot wat hij bij de eerste lezing deed. Het is gewoon niet acceptabel dat de Raad praktische voorstellen zoals het voorstel dat de handel in illegale, lawaaierige uitlaatsystemen onwettig zou verklaren - negeert. Dit zijn de systemen die de meeste overlast veroorzaken en het motorrijden in het algemeen een slechte reputatie bezorgen. En zo kunnen wij ook niet toestaan dat fabrikanten voor vervangingsonderdelen zoals banden, specifieke merken eisen. De klant moet in de gelegenheid worden gesteld om een keuze te maken uit een reeks geschikte vervangingsonderdelen zolang deze voldoen aan de desbetreffende technische en veiligheidsspecificaties.
Zo kan een fabrikant als BMW niet eisen dat bijvoorbeeld alleen Pirelli-banden ter vervanging kunnen worden aangebracht, terwijl bijvoorbeeld Dunlop of andere fabrikanten zeer geschikte en soms nog betere banden maken.
In het pakket van het Parlement wordt de eis geformuleerd dat, alvorens het eens te worden over het volgende stadium inzake de beperking van geluid en emissie, er eerst gezamenlijk onderzoek met organisaties van motorrijders en fabrikanten dient plaats te vinden om te kunnen zorgen voor realistische en praktische voorstellen. Als het standpunt van de Raad in verband met het zelf kunnen uitvoeren van onderhoud niet was gewijzigd, dan had dat de motorrijders ontmoedigd om het onderhoud dat ten behoeve van een zo laag mogelijke vervuiling regelmatig nodig is, te laten uitvoeren. Het zou toch ironisch zijn als dergelijke voorstellen per definitie de toekomst in gevaar moeten brengen van motorvoertuigen op twee en drie wielen.
Ik dring er bij het Parlement op aan om alle amendementen goed te keuren die de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft ingediend, met uitzondering van amendement 3, dat hopelijk vervangen zal worden door een ander compromis-amendement, namelijk amendement 20. Jammer genoeg lijkt het onvermijdelijk dat de Raad onze amendementen niet onmiddellijk zal overnemen. Maar toch is er één boodschap die de Raad te harte moet nemen: als de Europese Unie zich moet bezighouden met de bezorgdheden van alledag van haar burgers over het motorrijden, of over welk onderwerp dan ook, dan kan dat alleen in dialoog met de mensen op wie dit rechtstreeks betrekking heeft. Het Parlement heeft hier een zeer zinvolle dialoog over gehad en is er niet zo blij mee dat de ministeriële ambtenaren hierover in het geheim bijeenkomen. Er staat hier een zeer belangrijk democratisch beginsel op het spel.

Metten
Voorzitter, we zouden een interessante discussie kunnen houden aansluitend op wat de heer Barton gezegd heeft over wie nu eigenlijk de people concerned zijn bij deze richtlijn. Dat is wat mij betreft nu eigenlijk de kern van wat ik zal zeggen. Voor wie het motorlawaai van de andere kant wil bekijken, namelijk van de kant van de niet-motorrijders, die vooral met een aantal negatieve aspecten van motorrijden geconfronteerd worden, is dit een zeer moeizame discussie geweest. Want, als er één belangengroep de vertegenwoordigers van berijders van zware motoren zich zeer goed laat horen, heeft het Parlement moeite zich niet heel erg naar die ene kant te laten hangen.
Gezien de omstandigheid dat vertegenwoordigers van de niet-gebruikers zich geheel niet hebben laten horen, vind ik dat we het er nog redelijk vanaf hebben gebracht als Parlement. De uitlaatgassennormen worden verscherpt en de mogelijkheden tot opvoeren van motoren worden drastisch beperkt. Ten aanzien van het lawaai dat motoren produceren zijn echter de grootste concessies gedaan ten opzichte van bijvoorbeeld een in Nederland en Duitsland reeds van kracht zijnde vrijwillige richtlijn van 1978. Wat het Parlement nu voorstelt, is een versoepeling, zowel wat geluidsniveau betreft, als wat de meetmethode betreft. Persoonlijk vind ik dat een geheel verkeerd signaal, zowel aan de gebruikers als aan de industrie. Alle motorfietsen die in Nederland en Duitsland verkocht worden voldoen reeds aan deze strenge normen, die bovendien nog met een strengere meetmethode gemeten wordt. Het belangrijkste argument van de motorlobby, dat deze strengere normen het einde van de luchtgekoelde motoren betekent, is aantoonbaar onjuist, als je naar de in Nederland en Duitsland verkochte modellen kijkt. Het lijkt erop dat het eigenlijke argument is, dat minder lawaai motorvermogen kan kosten. Dat versterkt bij mij het vermoeden dat de lobby waarmee wij te maken hebben gehad er vooral een van liefhebbers van superbikes is geweest. De Raad heeft echter ook boter op zijn hoofd. Het werkelijke probleem bij motoren is het opvoeren en het gebruik van illegale systemen. Compromisvoorstellen van de kant van hen die het probleem van motorlawaai serieus nemen, en dat zijn gelukkig ook de rapporteur en vele motorrijders, die vooral stappen vragen op het terrein van de volstrekt te kort schietende naleving van bestaande lawaailimieten werden tot nu toe afgewezen.
Voorzitter, ik hoop dat de onderhandelingen die we ongetwijfeld zullen moeten gaan voeren met Raad en Commissie, dat die ertoe zullen leiden, dat met name op het terrein van het lawaai en van de naleving van illegale systemen, bevredigende oplossingen worden gevonden.

Larive
Voorzitter, ik zou zeggen op naar de conciliatie. Nu de Raad geweigerd heeft onze amendementen uit eerste lezing over te nemen, het gemeenschappelijk standpunt, denk ik dat het Parlement moet laten zien dat het ons ernst is en moeten we morgen de nodige 314 stemmen vergaren, op grond van feiten benadruk ik, en niet op grond van onderhandelingstactiek, zoals de Raad lijkt te doen en daar verwed ik een mooie Europese motorfiets onder, commissaris Bangemann, waar we dan samen op klimmen.
De Raad speelt een vreemd spelletje. Enerzijds 80 decibel en een na de eerste lezing uit de Europese hoed getoverde hoogste waarde van vier metingen, in plaats van de gemiddelde waarde, en dit leidt in de praktijk tot 78 decibel. Ontroerend milieuvriendelijk, of niet? Nee dus. Want, anderzijds, en Metten zei het al, weigert de Raad de illegale uitlaatsystemen aan te pakken en weet hij dat het in feite om schone schijn gaat. Immers de huidige regels worden al niet eens nageleefd, en de politie, zoals in Amsterdam, zit met de handen in het haar. Pure verscherping levert dus niets op. Ik vraag aan commissaris Bangemann of het voorgestelde meetsysteem niet te maken zou kunnen hebben met Duitse druk die er met de technische handigheid een belangrijk concurrentievoordeel voor BMW uit zou slaan. We hebben normen nodig die realistisch zijn en die draagvlak bij het publiek hebben. Dus 82 met controle en sancties, met een absoluut verbod op produktie en verkoop van illegale uitlaten, want dat is de kern van het probleem en niet een x aantal decibellen.
Antimanipulatie, dat heeft alleen nut deze maatregelen om categorie-hopping - dit woord bestaat niet, maar het bestaat nu - omdat tegen te gaan. Opvoeren van een brommer tot kleine motor, en van een kleine motor tot een grote. Dat begrijpt de Raad. Maar dan vliegt de Raad wel uit de bocht, want merk en identificatietekens, ook voor zwaardere motoren, leidt alleen maar tot meer bureaucratie. Ook die scheurbouten leveren enorme kostenverhoging op voor die Europese burger die er al lol in heeft zijn eigen machine te onderhouden.
Ten slotte, voorzitter, een oproep aan de motorrijder zelf. 82 decibel, gemiddelde meetwaarde ja, maar wees nu streng voor uzelf en voor elkaar. Stootleden die het verpesten voor iedereen en zich niet aan de regels houden. Maak samen met de politie effectieve actie tegen overtreders mogelijk. Werk structureel samen met de politie. Dan hoeven we niet in 2001, zoals het goede amendement 20 vraagt, de normen aan te passen, anders wel, en de bal ligt, en ik kijk omhoog naar de tribune, in uw kamp in feite.

Van Dijk
Voorzitter, de Raad heeft naar mijn mening op vele punten toegegeven aan het Parlement. Het Parlement lijkt wel in de ban van het motorrijdersgeluk, dus mogen de motorrijders als het aan dit Parlement ligt vooral veel herrie blijven maken en ook nog eens een dosis vervuilen. Ik vind dat, eerlijk gezegd, een buitengewoon trieste zaak.
Want zoals de heer Metten al gezegd heeft staat tegenover het geluk van de motorrijder, wat kennelijk vooral bestaat uit herrie, stank en vieze handen, de onmacht van mensen die kennelijk volgens dit Parlement gewoon moeten accepteren dat vrije jongens en meisjes hun rust komen verstoren. Ik zou zowel de rapporteur als de commissaris als alle ministers van Raden eens willen uitnodigen om bij ons op de rivierdijken te komen luisteren waar vanaf de Hemelvaartsdag de hele zomer die mensen die daar aan die rustige dijk wonen, lastig gevallen worden door honderden motoren die in groepen over de rivierdijken herrie komen schoppen en die daardoor in hun rust voor goed verstoord worden. Ik begrijp niet dat wij dat geluk niet hoeven te beschermen en dat wij wel het geluk van de motorrijders moeten beschermen. Moeten zij dan binnen blijven en deuren en ramen sluiten. Ik vind dat echt onbegrijpelijk. Ik vind dat zelfs een schandaal.
De mogelijkheden van de technische vooruitgang die doorgaans toch zo vreselijk centraal staan in dit Parlement als het gaat om milieubeleid die worden hier gewoon onbenut gelaten. Het is toch de rapporteur die op de huid gezeten wordt door de motorrijderslobby die natuurlijk daar zelf toe behoort, die nog steeds niet tevreden is. Barton probeert elke strengere regulering te torpederen. En in overgrote meerderheid blijft mijn fractie zich ook in tweede lezing verzetten tegen iedere toegeeflijkheid aangaande de uitstoot van schadelijke stoffen en herrie. Ik vind het werkelijk onbegrijpelijk wat hier gebeurt en ik kan alleen maar de Raad veel sterkte toewensen en hun slappe knieën weer wensen dat zij die rechthouden bij de volgende ronde.

Barton
Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde. Er is hier gezegd dat ik deel zou uitmaken van de motorrijderslobby. Als verkozen lid voor alle burgers van mijn kiesdistrict neem ik er bijzondere aanstoot aan beschouwd te worden als deel uitmakend van de motorrijderslobby. Ik zal met de motorrijderslobby aan tafel gaan zitten, zoals ik dat met alle verantwoordelijke lobbies zal doen, maar ik vind het werkelijk afschuwelijk dat men beweert dat ik er deel van zou uitmaken. Dat is gewoon niet waar.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement kan tevreden zijn. Bijna alle amendementen uit de eerste lezing heeft de Raad in zijn gemeenschappelijk standpunt overgenomen. Op het punt van de toegestane geluidsniveaus werd niet toegegeven aan een curieuze wens van het Parlement. Terecht, mijns inziens, want de oorspronkelijk door de Commissie voorgestelde geluidsnormen waren al opgenomen in de tweede fase van de richtlijn uit 1987.
Dit Huis maakt zichzelf volstrekt ongeloofwaardig wanneer het nu de geluidslimieten versoepelt. Amendement 11 is een klap in het gezicht van de innoverende motorfietsfabrikant die uit vrije keus zich erop toegelegd heeft om in 1995 aan strengere normen te voldoen. Een dergelijke vorm van onbehoorlijk bestuur is onacceptabel.
De motorlobby hanteert het argument dat niet de normen aangescherpt moeten worden, maar het toezicht. Het probleem zit 'm in de handhaving. Daarom moet de nadruk gelegd worden op het tegengaan van het opvoeren van bromfietsen en motoren, onder andere door de verkoop van opvoersets te verbieden. Zo de motorlobby.
Voorzitter, we zullen het ene moeten doen en het andere niet nalaten. Motorrijders die teveel lawaai produceren, vergallen niet alleen het plezier van recreanten, ze verknallen het ook voor collega-motorrijders die wèl sociaal en milieubewust gedrag tonen. De anti-opvoermaatregelen zijn pure noodzaak. Maar ook de strengere geluidslimieten. Het gaat immers niet aan geluidsnormen uit 1987 tot na 2006 te laten gelden, zoals in amendement 3 wordt voorgesteld. Wie denkt dat dit iets heeft uit te staan met het creëren van een zo gunstig mogelijke uitgangspositie voor de conciliatieprocedure, heeft het mis. In de onderhandelingssituatie is het van groot belang dat de tegenspeler je serieus neemt. En daar ziet het nu bepaald niet naar uit.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral wil ik mijn lof uitspreken voor alle mensen, ook die in Denemarken, die actief aan dit voorstel hebben meegewerkt. Er is duchtig gelobbyd door de motorrijders, zowel door de leden van de befaamde groepen als door de stille kantoorbediende die op zondag rijdt. Zij hebben ertoe bijgedragen het Europees Parlement te overtuigen dat de positieve kant van het buitenleven van de motorrijders onze steun verdient. Uiteraard kunnen er situaties zijn waarin het lawaai van motorfietsen storend is, maar hier gaat het er niet om in hoeverre men al dan niet gevoelig is voor lawaai. Ik ben het daarom niet eens met De Groenen, maar die worden wellicht te veel beïnvloed door de fietsers. Het gaat er hier om dat de technische deskundigen van de Commissie alweer vrij onredelijke voorschriften hebben opgesteld zonder hun gezond verstand te gebruiken en zonder rekening te houden met de realiteit zoals ze is. De geluidsnormen moeten aan de reële situatie worden aangepast. In feite zijn er slechts weinigen die het verschil kunnen horen of het geluidsniveau meer of minder dan 82 decibel bedraagt. De Commissie zou er beter voor zorgen dat de Europese fabrikanten van motorfietsen niet met oneerlijke concurrentie te kampen hebben. De werkloosheid is immers ondanks alles een van de grootste problemen in Europa en het kan dus niet zinvol zijn dat wij het behoud van onze eigen arbeidsplaatsen in Europa in gevaar brengen door onredelijke eisen op te stellen.
Ik ben blij dat de heer Barton zoveel werk heeft gemaakt van deze zaak. Er zijn vele creatieve pogingen gedaan om de Commissie van de kern van de zaak te overtuigen. Mijnheer Bangemann is zelfs met de heer Barton een tochtje op de motorfiets gaan maken om na te gaan of de argumenten van het Parlement juist waren. Motorrijders zijn mensen die van het buitenleven en van levenskwaliteit houden. Laat ons er in Godsnaam mee ophouden dit te saboteren met idiote grenswaarden die niemand kan meten. En tenslotte nog iets voor De Groenen: wat heeft u toch een dappere poging gedaan om de fietsers een beetje te verdedigen. Nu ben ik zelf een actieve fietser en daarom vind ik dat u dergelijke dingen beter achterwege laat, want het enige wat u hiermee bereikt, is dat men zijn fiets verkoopt en een motorfiets aanschaft.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, dit is een merkwaardige avond. Tijdens het vorige debat heb ik argumenten gehoord die ik normaal gesproken alleen in de Raad hoor en vanavond hoor ik mijzelf terug. Wat ik ongeveer twee jaar geleden heb gezegd heb ik vandaag door vrijwel alle sprekers op de heer Black na horen herhalen. Mijnheer Black, met de heer Barton heb ik nog niet op de motorfiets gezeten, maar wel met mevrouw Larive, wat toch wel aangenamer was dan met de heer Barton. Ik ben echter bereid ook met de heer Barton eens een motorritje te maken.
Tot de heer Barton wil ik het volgende zeggen: ik begrijp dat iemand die een bijzondere band heeft met een bepaalde bevolkingsgroep of met een deel van zijn kiezers het standpunt van die groep vertolkt. Dat is niet meer dan normaal. Een afgevaardigde moet dat doen. Ik kan echter niet aanvaarden dat men daarin overdrijft. De heer Barton heeft vandaag gedaan alsof hij het volk en de heer Bangemann ik weet niet wat vertegenwoordigt. Ik vertegenwoordig hier in geen geval de industrie. Ik heb hier eigenlijk veeleer de taak van mevrouw Bjerregaard op mij genomen. Ik heb er altijd voor geijverd dat voor motorvoertuigen op twee of drie wielen dezelfde normen gelden als die welke het Parlement voor personenwagens, lichte bedrijfsvoertuigen en vrachtwagens hanteert. Ik ben het zelden met de heer Metten eens, maar vanavond is zijn betoog mij werkelijk bevallen. Zijn woorden hadden uit mijn mond kunnen komen. Ik kan hem dan ook alleen maar feliciteren.
Vanavond heeft Engeland met 4-1 van Nederland gewonnen. Grappig is dat na de heer Barton vier Nederlanders het woord hebben gevoerd en aldus die nederlaag hebben gecompenseerd.
Wat kunnen wij nu nog doen? Nu de Raad een reeks amendementen van het Parlement heeft overgenomen vind ik dat wij deze procedure eindelijk moeten afronden. Het dossier is ondertussen 657 bladzijden dik. Ik vraag u dan ook begrip voor het feit dat ik niet kan instemmen met de amendementen die nog verdere verbeteringen willen aanbrengen in wat de Raad reeds heeft aanvaard. Het Parlement kan eigenlijk nog alleen maar instemmen met wat de Raad al heeft aanvaard. Dat is aanzienlijk meer dan wat de pleitbezorgers van de motorfiets oorspronkelijk mochten verwachten. Lobbywerk mag en iedereen moet voor zijn belangen opkomen, maar er zijn niet alleen motorrijders. Er zijn ook mensen die last van hen hebben. Mevrouw van Dijk heeft daarop nogmaals gewezen. Mij hoeven ze overigens niet te vragen het geluidsniveau te komen meten. Vraag dat maar aan de heer Barton en een aantal andere afgevaardigden. Ik bedoel daarmee niet dat ik een dergelijke uitnodiging van uwentwege als een bedreiging aanvoel. U kunt mij zonder probleem uitnodigen, maar niet om naar het lawaai van motorfietsen te komen luisteren. Dat vind ik niet nodig. Ik heb van bij het begin gezegd dat wij het best doen wat u op andere terreinen ook doet.
Ik ben echter bereid over te nemen wat het Parlement tot nu toe heeft uitgewerkt. In die zin doe ook ik mee aan het democratisch proces. Ook al kan ik sommige voorstellen niet aanvaarden, toch ben ik bereid mij daarbij neer te leggen. Ik stel dus voor dat wij negen van de twintig overblijvende amendementen aanvaarden. Dat zijn de amendementen 6 en 7 en 13 tot 19. Die laatste hebben alle betrekking op de meting van het geluidsniveau en strekken ertoe terug te keren naar de oorspronkelijke tekst van het Commissievoorstel. In het gemeenschappelijk standpunt wordt de meetmethode verscherpt, wat inderdaad strengere grenswaarden oplevert. De nieuwe maatregelen tegen de geluidshinder worden overigens reeds in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie aanzienlijk verscherpt doordat wij de optionele grenswaarden verplicht maken.
Ons voorstel houdt ongeveer het midden tussen de strengere eisen van de Raad en de veel minder strenge voorstellen van het Parlement. De overige elf amendementen kunnen wij niet aanvaarden, en wel om de volgende redenen. De amendementen 1, 4 en 5 stroken niet met het verbod op het in het verkeer brengen van inrichtingen die niet aan de bepalingen van de richtlijn voldoen. Dat hebben wij in artikel 15 van de kaderrichtlijn al klaar en duidelijk gezegd. Amendement 2 kunnen wij niet aanvaarden omdat aanhangwagens volstrekt niet onder de toepassing van de richtlijn vallen. Amendement 3 betreft de verdaging van de datum van inwerkingtreding van de grenswaarden. Als men alles tot 2006 wil uitstellen, kunnen wij evengoed alles laten zoals het is. Mevrouw van Dijk, in dat geval kan men evengoed voorstellen alles tot 2026 uit te stellen. Dat zou alweer wat anders zijn.
Ook het amendement dat daarover gisteren is ingediend kunnen wij niet aanvaarden. Ook dat amendement zou immers voor grote vertraging zorgen. De amendementen 8 tot 11 strekken ertoe een aantal bepalingen tegen ingrepen door onbevoegden te schrappen. Mijnheer Barton, het gaat hier niet om knutselaars of jongeren die een motorfiets kopen waarvan zij het vermogen door allerlei ingrepen trachten te verhogen. Dat kunnen wij begrijpen. Met deze amendementen wil u echter vanaf een bepaalde cilinderinhoud - dus bij zware motoren - alle illegale wijzigingen toestaan. U schudt het hoofd? Dat kunnen wij werkelijk niet aanvaarden. Daarom kunnen wij deze bepalingen, die er alleen toe strekken de risico's van het "opfokken" zoveel mogelijk te beperken, in deze samenhang niet aanvaarden. Ik merk terloops op dat deze amendementen betrekking hebben op de oorspronkelijke versie van de Commissie waarop noch de Raad in zijn gemeenschappelijk standpunt noch het Europees Parlement in eerste lezing kritiek hebben geleverd. Louter formeel hangen die amendementen dus in de lucht. Ze hebben immers geen betrekking op iets wat de Commissie heeft voorgesteld of wat de Raad in zijn gemeenschappelijk standpunt heeft bepaald.
Amendement 12 over het geluidsniveau kunnen wij niet aanvaarden. De bepalingen, die reeds aanzienlijk zijn teruggeschroefd doordat ze nog slechts een facultatief karakter hebben, worden in dit amendement nogmaals verzwakt. Mevrouw Larive verbaast zich over de Raad. Welnu, ikzelf verbaas mij niet over de Raad, maar over het Parlement. Op alle andere terreinen levert u op ons kritiek. Wij hebben vandaag het auto-olie-programma en de daaruit voortvloeiende emissiewaarden voor auto's goedgekeurd, een gezamenlijk voorstel van mevrouw Bjerregaard, de heer Papoutsis en mijzelf. Ik ben ervan overtuigd dat de heer Barton ons zwaar zal bekritiseren. Hij zal ons zeker vragen waarom wij in vredesnaam zulke lage grenswaarden bepalen. Daar ben ik zeker van.
Hoofdstuk 7, punt 4, bevat de volgende commentaar: " L'inclusion du point 4" . Mijnheer Barton, dit is in het Frans, ik vraag daarvoor uw begrip. Frankrijk heeft vanavond echter ook gewonnen...
Het opnemen van punt 4, " Voorschriften voor de identificatie van onderdelen" , in punt 3 impliceert dat de voorschriften voor de identificatie alleen van toepassing zullen zijn op bromfietsen en lichte motorfietsen. De middelzware en zware motorfietsen zullen dan volledig uitgesloten worden van het toepassingsveld van de maatregelen tegen het opvoeren.
(DE) Stelt u zich dat maar eens voor. Aan de ene kant motorrijders, aan de andere kant keurige mensen: ergens moet het Parlement toch consequent blijven. U moet uw visie trouw blijven. Ik vind het jammer dat het voor industrie bevoegde lid van de Commissie u dat moet zeggen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Wildklemmen en pelzen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0151/96) van de heer Pimenta, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(95)0737 - C4-0105/96-95/0357(SYN)) tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3254/91 van de Raad houdende een verbod op het gebruik van de wildklem in de Gemeenschap en op het binnenbrengen in de Gemeenschap van pelzen en produkten die vervaardigd zijn van bepaalde in het wild levende diersoorten uit landen waar gebruik wordt gemaakt van de wildklem of andere vangmethoden die niet stroken met de internationale normen voor humane vangst met behulp van vallen .

Pimenta
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het debat van vandaag gaat over het voorwerp dat ik in mijn hand hou: een wildklem. Vraag maar eens of iemand hier zijn hand of zijn been erin wil zetten en of die persoon wil weten wat een echt wrede en onmenselijke vangmethode is. Daarover zijn wij hier vandaag aan het beraadslagen, mijnheer de Voorzitter. Maar waar wij vandaag ook over beraadslagen, is de grove schending van het Gemeenschapsrecht door de Commissie, evenals over de GATT en de kwestie van de inheemse volkeren in Canada en de Verenigde Staten van Amerika.
Laten wij beginnen met de grove schending van het Gemeenschapsrecht. Wij hebben een nog steeds geldende verordening, die dateert uit 1991. Deze verordening had in 1995 in werking moeten treden, maar dat is op verzoek van de Commissie met een jaar uitgesteld overeenkomstig de bepalingen van de verordening om deze beter ten uitvoer te leggen. Maar het is zo dat de verordening op 1 januari 1996 in werking had moeten treden. Wat er is gebeurd, is dat de Commissie via een persmededeling en een door twee ambtenaren van de Commissie ondertekende brief heeft besloten dat de verordening van 1991 niet in werking zou treden.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben geen jurist, maar men heeft mij geleerd dat om een wet te herroepen, om een wet te veranderen een rechtshandeling van dezelfde juridische waarde nodig is. Dat wil zeggen, om een verordening te annuleren of te veranderen had de Commissie in de loop van 1995 overeenkomstig de wettelijke procedures een voorstel moeten indienen. Dat heeft zij niet gedaan. Zij heeft blijk gegeven van laksheid en onbekwaamheid indien zij deze verordening wenste te veranderen. 1 januari 1996 was te laat. Het Parlement heeft via een stemming in de commissie juridische zaken en een brief van Voorzitter Hänsch de procedure ingeleid die de Commissie voor het Hof zal brengen voor niet-naleving van het Gemeenschapsrecht, voor niettoepassing van de verordening van 1991. Het is heel belangrijk dat de waardigheid van dit Parlement en de democratische legitimiteit terugkeert met de eerbiediging van de wetten.
In de tweede plaats beraadslagen wij over de GATT. Dit Parlement is op een dwaalspoor gebracht en ik ben één van degenen die in de val zijn gelopen. Om de ratificatie van de GATT te bekomen - dit Parlement kon immers soeverein beslissen om de akkoorden al dan niet te ratificeren - heeft de vice-voorzitter van de Commissie, Leon Brittan, in Brussel ten overstaan van deze plenaire vergadering gezegd - dat staat in de Notulen - dat de ratificatie van de GATT geen Europese milieu- of sociale wetgeving in gevaar zou brengen. En vervolgens, na zes maanden, komen de diensten van dezelfde commissaris Brittan zeggen dat de verordening van 1991 in de prullenmand moet worden gegooid omwille van de GATT. Hoeveel talen spreekt vice-voorzitter Brittan? Welk vertrouwen mogen wij hebben in de man die vice-voorzitter van de Commissie is? Hij heeft gekregen wat hij wou in het Europees Parlement, hij heeft de waarheid geweld aangedaan en had niet eens de moed om voor dit Parlement te verschijnen - en ook nu weer is het de met milieuzaken belaste commissaris die hem vertegenwoordigt -, omdat hij niet de moed heeft de afgevaardigden in dit Parlement te woord te staan en toe te geven dat hij heeft gelogen.
Punt nummer drie betreft de inheemse volkeren. Er is veel demagogie geweest over deze kwestie, want het is een ernstig probleem dat op een ernstige manier moet worden behandeld. Ik heb de cijfers hier, mijnheer de Voorzitter. De officiële cijfers van de Canadese volkstelling. Er zijn slechts 1045 inboorlingen die full-time beroepsjager zijn. En die vandaag de dag volgens de cijfers van de Jagersvereniging vijf dollar krijgen voor elke dollar zij verdienen met pelzen. Wie geld verdient met de bonthandel zijn niet de inboorlingen, mijnheer de Voorzitter. Wie daar geld mee verdient zijn de pelzenmaatschappijen. Wij hebben de getallen hier voor ons liggen. De inheemse bevolking, dat zijn de genoemde duizend en nog wat voltijds jagers, heeft een jaarlijks inkomen dat niet meer dan 7.000 dollar bedraagt, hetgeen gemakkelijk kan worden gecompenseerd door regionale ontwikkelingshulpmaatregelen en individuele hulp. Wij in de Europese Unie doen meer dan dat voor onze landbouwers in berggebieden of moeilijke zones. Maar, mijnheer de Voorzitter, aangezien ik de ernst van bepaalde situaties erken, heb ik in mijn verslag amendementen van andere collega's opgenomen, die ik aanvaard, en stel ik het volgende voor: in de praktijk, is er weer een jaar, dit jaar 1996. Vanaf dan geven wij hen het recht de onderhandelingen bij te wonen, zodat zij gehoord worden met een consultatief statuut. Tot slot geven wij hen het belangrijkste recht van allemaal, dat is zelfs als Canada niet tot een akkoord wil komen met de Europese Unie, geven wij hen de mogelijkheid dat zij ons rechtstreeks om een akkoord vragen via de autoriteiten van Ottawa. Met andere woorden wij zetten de deur open voor directe onderhandelingen.
Ik besluit, mijnheer de Voorzitter, met het onderwerp dat ons hier heeft gebracht. Wreedheid. Het is onmenselijk, het is wreed, het is onmogelijk toe te staan dat deze vangmethode, waardoor dieren uren- en dagenlang lijden, blijft bestaan, nog afgezien van andere overwegingen. Er zijn manieren om te doden of te jagen die minder wreed en meer humaan zijn. Aan het einde van deze eeuw kunnen wij, als beschaafd volk, niet goedvinden dat deze situatie voortduurt.

Pollack
Mijnheer de Voorzitter, de reden dat dit verslag van de heer Pimenta hier vandaag voor ons ligt is dat de Commissie is teruggekrabbeld voor wat betreft de wetgeving die door het Parlement was aangenomen en door de Raad was goedgekeurd. Er is hier toch werkelijk sprake van een ernstig probleem, namelijk een gebrek aan democratie, en democratie is iets dat wij moeten blijven nastreven.
Toen de verordening van 1991 werd goedgekeurd, werd overeengekomen dat de invoer van bont in de Europese Unie uit landen die deze barbaarse en wrede wildklem niet verboden hadden, in 1995 zou worden stopgezet. Het debat over deze kwestie vond al plaats in 1990; de intensieve lobby kon worden weerstaan en wij wonnen de discussie. Het is wel wat oneerlijk dat commissaris Bjerregaard hier vanavond het mikpunt moet zijn van alle kritiek in plaats van Sir Leon Brittan. Maar natuurlijk is dit jammer genoeg de prijs van de zogenaamde collectieve schuld. Het spijt me dus voor commissaris Bjerregaard. Maar de hele Commissie besloot een ontsnappingsmogelijkheid in te bouwen en wachtte op een sprookje. Ze hoopte namelijk dat een internationale commissie in Genève met een humane wildklem zou komen en zij verschafte daarbij een uitweg aan de belangrijkste landen die jacht maken op pelsdieren. De Commissie heeft de termijn dus met een jaar verlengd, namelijk tot 1996. Zo'n humane wildklem bestaat niet en zal er ook niet komen. De onmogelijke droom werd dus niet bewaarheid en tegen het einde van vorig jaar begon de Commissie zenuwachtig te worden ten overstaan van de dreigementen van Canada om de Europese Unie voor de Wereldhandelsorganisatie te brengen op grond van de GATT.
Er is een oplossing voor de landen die jacht maken op pelsdieren met behulp van vallen en dat is om deze wildklem te verbieden en om een of meer van de verschillende methodes te gebruiken die voorhanden zijn. Maar waar het natuurlijk om draait is dat de Canadese regering een enorme hoeveelheid geld binnenrijft van een industrie die er is voor de rijken om bontjassen te kunnen dragen. De argumenten van de Canadese regering berusten op drijfzand.
Iemand met ook maar een greintje ruggegraat zou die bedreiging hebben kunnen weerstaan. Het is overduidelijk dat de juristen meer dan genoeg GATT-clausules hebben die ze voor hun argumenten kunnen gebruiken: artikel 20 is er zo een die me te binnen schiet. Maar in haar oneindige en arrogante wijsheid besloot de Commissie dat een virtuele en listige bedreiging van een buitenlandse regering die er alle belang bij had om een pak geld te verdienen aan hun uitgebuite inheemse jagers, belangrijker was dan democratie, belangrijker dan de eigen, naar behoren bekrachtigde wetten van de Europese Unie, belangrijker dan de belangen van 350 miljoen mensen en consumenten en belangrijker dan het welzijn van de dieren.
Men zou over deze trieste geschiedenis uren kunnen doorgaan. Er zijn feiten en cijfers waarover tot een stuk in de nacht gediscussieerd zou kunnen worden, maar de essentie is dat de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming er woedend over zijn dat de Commissie het democratische proces van de Europese Unie op deze manier in de wind slaat. Wij nemen dat niet. Er is totaal geen plaats voor het pathetische en zwakke nieuwe voorstel van de Commissie, dat ook nog eens veel te laat komt en de Commissie weet dat. Wij steunen het uitstekende verslag van de heer Pimenta volledig. Wij weten dat het gebaseerd is op feiten waarnaar zeer zorgvuldig onderzoek is verricht. Er is slechts één manier om vooruit te komen op het vlak van de democratie, het welzijn van dieren en een Europa van de burgers, en dat is de tenuitvoerlegging van de oorspronkelijke verordening en het invoerverbod van bont afkomstig uit landen die de wildklem blijven gebruiken.

Schnellhardt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de eindeloze geschiedenis van de zogenaamde wildklemmenverordening, deel 5, sleept al vele jaren aan. Hoe komt dat? Was het misschien van meetaf aan verkeerd via wetgevende maatregelen indirect invloed te willen uitoefenen op een handelwijze waarmee wij het terecht niet eens zijn? De feiten schijnen dat te bevestigen. Sedert 1991 is bepaald dat de verordening op 1 januari 1996 van kracht moest worden. Die tijdspanne had voldoende moeten zijn om de nodige uitvoeringsbepalingen uit te werken. In 1991 was ik nog geen lid van het Europees Parlement, maar toch wil ik herinneren aan wat men toen beoogde. Men wilde bereiken dat voor de dieren minder pijnlijke vangmethodes werden toegepast. Vooral wilde men het gebruik van wildklemmen verbieden. De verordening heeft dat prijzenswaardig doel echter niet bereikt. Dat heeft verschillende redenen. Die redenen, waarvan ik er al een heb genoemd, moeten zo spoedig mogelijk worden geanalyseerd.
Zo kwam men voor het dilemma te staan: op het einde van het jaar waren er nog geen uitvoeringsbepalingen. De verordening kon daardoor niet worden toegepast. De Commissie heeft dan een nieuw voorstel voorgelegd. Ik vind dat wij dat voorstel om verschillende redenen niet kunnen aanvaarden. De termijnen en de doelstellingen zijn zeer onduidelijk. Volgens dit voorstel voor een verordening kunnen de onderhandelingen eindeloos worden gerekt, wat volgens mij niet in ons belang kan zijn.
Zo gemakkelijk als in deze verordening wordt voorgesteld kan men het zich niet maken. Ik feliciteer dan ook de heer Pimenta, die volkomen terecht voor een andere aanpak heeft gekozen. Met die aanpak kunnen wij instemmen, ook al zijn wij het - dat wil ik niet verhelen - op een aantal punten niet met hem eens.
Bekijken wij de situatie van de inheemse volkeren. Dat probleem beperkt zich vrijwel uitsluitend tot Canada. De heer Pimenta heeft het onder meer over 1.045 personen en een gering inkomen. Wij moeten echter ook bedenken dat in de gebieden waar die volkeren bedrijvig zijn geen diersoorten leven die met uitsterven zijn bedreigd. Natuur- en milieubescherming zijn daar geen probleem. Die volkeren doen grote inspanningen om hun leefgebied in stand te houden en van de "industriële vooruitgang" te vrijwaren.
Dat is nu het eigenaardige van onze aanpak. Een bevolkingsgroep die zich met overtuiging voor de bescherming van de dieren en het milieu inzet - wat wij toejuichen - lijdt onder onze bemoeienissen en dreigt daardoor zelfs haar bestaansmiddelen te verliezen. Het is dan ook onze plicht met de inheemse volkeren en hun levensomstandigheden rekening te houden. In de richtlijn gebeurt dat slechts gedeeltelijk. Wij hebben amendementen ingediend om ze te verbeteren. Wellicht zal ook het Parlement die aannemen.
In tegenstelling tot de rapporteur menen wij echter niet dat ook de uitvoeringsbepalingen in de richtlijn moeten worden opgenomen. Dat is de taak van de Commissie. Die moet haar plicht doen. Daarmee kunnen wij dus niet instemmen. Dat betekent echter niet dat wij met de inhoud van die teksten niet akkoord kunnen gaan. In feite hoeft de Commissie ze maar over te schrijven. Als wij die bepalingen in de richtlijn zelf opnemen, moet het Parlement zich echter ook met elke wijziging ervan bezighouden. Daarvoor hebben wij geen tijd. Daarmee moeten wij rekening houden. Dit is de taak van de uitvoerende macht en dus van de Commissie.
Als wij met dat alles rekening houden, zijn wij wellicht op de goede weg. De werkgroep is nog steeds tevergeefs op zoek naar deze toch zo imaginaire normen. Waar ligt de grens tussen inhumane en humane vangmethodes? Dat moet de werkgroep eindelijk eens uitmaken!

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte collega's, het is belangrijk te komen tot de definitie van een internationale regeling om een kaderakkoord te bereiken over de vangst van wilde dieren met wildklemmen of niet wrede vangstmethoden. Het gebruik van welke soort val dan ook, of die nu bedoeld is om een dier te doden of te vangen, zou in ieder geval gereglementeerd moeten worden op grond van standaardvoorschriften die worden afgesproken door de landen van de Unie samen met derde landen en autochtone bevolkingen, met deelname van deskundige trappers, experts op het gebied van wilde dieren en dierenartsen.
De besprekingen die thans aan de gang zijn ter bepaling van standaardvoorschriften voor meer humane vangstmethodes zijn al een heel eind op weg en vormen een eerste stap naar een internationaal akkoord dat onder andere teruggrijpt op wetenschappelijke kennis en streeft naar een betere dierenbescherming. Daarom zal het een zinnige gedachte zijn om, ook al wordt op 31 december dit jaar geen definitief akkoord in de wacht gesleept, de tot op dat moment geboekte vooruitgang te evalueren en niet over te gaan tot een drastisch verbod op de invoer van pelzen van wilde dieren die met wildklemmen zijn gevangen.
Anderzijds mag men er niet aan voorbijgaan dat een belangrijk aspect van de leefwijze van bepaalde inheemse bevolkingen, zoals bijvoorbeeld de Inuit-bevolking, om ecologische, culturele en historische redenen gebaseerd is op de jacht en visserij, die nog steeds een voorname bron van inkomsten vormen. Aan de ene kant is het dus onontbeerlijk om te komen tot de definitie van een kaderakkoord over de voorschriften inzake het vangen van wild met niet wrede methodes, aan de andere kant moeten deze voorschriften ook ervoor kunnen zorgen dat de belangen van de autochtone bevolking in bescherming worden genomen.
Voorts moet de inwerkingtreding van de verordening ervoor zorgen dat de landen die pelzen van wilde dieren produceren ook de kans krijgen om zich te schikken naar die regels. Men dient te garanderen dat de vangstmethodes met vallen die door die landen worden gebruikt voor op de lijst vermelde wildsoorten, tegemoet kunnen komen aan de standaardvoorschriften. Als de verordening dus onmiddellijk of te vroeg in werking zou treden, dan worden alle inspanningen die tot nu toe zijn gedaan in de richting van niet wrede vangstgewoonten en -methoden in de bodem geslagen; vooral zou dan de internationale handel uit het lood geslagen worden en komen 200 duizend mensen die in de bontverwerkingsindustrie in de Unie werken, op de tocht te staan. Zo'n risico kunnen wij niet nemen en dat kan ook best voorkomen worden door een redelijke termijn te kiezen voor de inwerkingtreding van de verordening. Laten we niet vergeten dat de strijd tegen de werkloosheid een prioriteit is, niet alleen voor de afzonderlijke lid-staten, maar voor de Unie in haar geheel.
Nog een laatste kanttekening: over belangrijke thema's als het onderhavige zou het nuttig zijn als de Commissie op tijd ruggespraak pleegt met het Parlement, en niet op het laatste moment, zoals in dit geval is gebeurd.

Eisma
Voorzitter, ik hoef het allemaal niet meer te herhalen. In 1991 hebben de Europese Milieuministers besloten tot een verbod op invoer van bont afkomstig uit landen waar die wildklemmen nog steeds worden gebruikt. Het zou op 1 januari 1996 ingaan. Een jaar eerder was de wildklem al verboden in de landen van de Europese Unie. Maar wie schetst onze verbazing toen eind 1995, eind vorig jaar, de Commissie voorstelde het importverbod voor onbepaalde tijd uit te stellen. De Commissie is gezwicht voor de bonthandel en het dreigement van de Verenigde Staten en Canada dat zij het invoerverbod op grond van de WTO-regels zouden aanvechten. Handelsbelangen zijn voor de Commissie blijkbaar belangrijker dan democratisch genomen beslissingen om het leed van dieren terug te dringen. Laat nu het Europees Parlement niet dezelfde fout begaan.
Commissaris Bjerregaard verloor eind 1995 van commissaris Brittan. Ik vind dat commissaris Bjerregaard zich daar wel voor moet schamen dat het zover is gekomen. Het Europees Parlement zal dit Commissiebesluit moeten corrigeren. Ik moet het alleen maar de heer Pimenta nazeggen dat als eenmaal een wetgeving is voorgesteld, kan dat nooit resulteren in geen wetgeving. Want dat geeft precedenten waardoor de geloofwaardigheid van de Commissie én de communautaire besluitvorming worden aangetast. Dat is voor ons onaanvaardbaar. Wij weten allemaal dat die wildklem betekent dat dieren bewust een langzame dood moeten sterven. De pels blijft van goede kwaliteit daardoor en dat levert de beste prijs.
Wildklemmen zijn uiterst wrede instrumenten en moeten dan ook verboden worden. Meer humane vangstmethodes moeten mogelijk zijn, maar wij moeten ons niet laten chanteren als Parlement door vertragingsmethoden en technieken om tot deze humane vangstmethode te besluiten.
In de hele discussie wordt het belang van de wildklemmen voor inheemsen bewust overdreven. De Commissie wil, wat betreft het invoerverbod, zonder meer een uitzondering maken voor inheemse volken. Een dergelijke uitzondering voor inheemse volken betekent een uitholling van de richtlijn. Ik ben het helemaal eens met de regeling die de heer Pimenta voorstelt.
Wij kunnen het verslag van collega Pimenta van harte ondersteunen. Het is een genuanceerd verslag, maar wij willen nu wel eens boter bij de vis. Eén van de daden die de Commissie nu zal moeten doen is die lijst publiceren. Een lijst van landen die de wildklem niet gebruiken. Dat zou binnen een maand moeten gebeuren anders wordt de Commissie voor het Hof gedaagd door het Europees Parlement. Mijn vraag aan de Commissie is: zal de Commissie binnenkort ook die lijst publiceren?

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, als wij het erover eens zijn dat wildklemmen een wrede en onmenselijke methode zijn om dieren te vangen en af te maken, en de Europese Unie het gebruik ervan op haar grondgebied heeft verboden, dan is het verwonderlijk dat men de invoer uit derde landen accepteert van pelzen afkomstig van dieren die met deze wildklemmen gevangen worden.
Het feit dat verordening nr. 3254 herhaaldelijk is uitgesteld, zet vraagtekens bij de politieke wil om het communautair recht na te leven, terwijl juist de Commissie op dit vlak het voorbeeld zou moeten geven aan de diverse lid-staten. De Commissie weet dat de besprekingen tussen Canada, de Verenigde Staten, de Europese Unie en Rusland over het vastleggen van acceptabele "humane" drempels eindeloos lang kunnen duren, het is immers erg moeilijk om deze drempels vast te stellen. Het voorstel van de heer Pimenta bevat de nodige toepassingsbepalingen; het houdt in bepaalde amendementen rekening met de sociale en economische repercussies die de toepassing van de verordening voor inheemse jagers zou hebben en herinnert aan de verantwoordelijkheid van de landen om de levens- en werkomstandigheden van inheemse jagers te verbeteren. Bepaald is dat het invoerverbod wordt opgeschort zodra er overeenstemming wordt bereikt over een geloofwaardige norm waarbij ook een redelijke toepassingsperiode in acht wordt genomen.
Commissaris, wij weten allemaal dat het zeer moeilijk is om zonder duidelijke normen en concrete termijnen het communautair recht te doen naleven. Dat zien we met de stoffen die de ozonlaag aantasten, we zien het in de CO2 -niveaus en ook met deze verordening. En het dient te worden toegepast als men wil dat de communautaire instellingen gerespecteerd worden en geloofwaardig zijn.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk is dit al te gek. Deze verordening is al vijf jaar geleden door de Raad aangenomen, maar de Commissie blijft bij de pakken zitten en vaardigt geen uitvoeringsbepalingen uit. Misschien maakt dat nog school. Een lobby, deze keer de bontindustrie uit Canada, Amerika en Rusland, oefent zware druk uit en dus gebeurt er niets. Zo kunnen wij ons eigenlijk veel moeite besparen. Ik vind dit ongehoord. Wat ik nog krasser vind is dat het verslag, de amendementen en de voorstellen van de heer Pimenta, die werkelijk voortreffelijk zijn en die wij ten volle zullen ondersteunen, op geen enkele sympathie van uwentwege mogen rekenen. Waar moet dat eigenlijk heen? Als u de helft van ons werk toch niet ernstig neemt, kunnen wij de boel de helft van de week beter sluiten. Wat moeten wij van dat alles denken?
Ik zeg u nog iets. Volgend jaar gaat het om humane vangmethodes. Er moeten humane vallen worden ontwikkeld. Wat een onzin! Humane vallen bestaan niet. Ook als men de klem min of meer capitonneert, sterft het gevangen dier een afschuwelijke dood. Ook selectieve vallen bestaan niet. Dieren kunnen niet lezen. Opschriften als "Lieve lynx, jij mag niet in deze val trappen" hebben dus geen zin. Selectieve vallen bestaan niet. Ook beschermde soorten worden daarmee gevangen. Dat is pure dierenmishandeling. Als men dan toch dieren moet vangen, moet men ze schieten. Alle andere methodes zijn dierenmishandeling. Ik begrijp ook volstrekt niet waarom wij de bontlobby moeten steunen, waarom mensen op dieren jagen en waarom wij het milieu zo verknoeien nu bijna alle pelsdieren zijn uitgestorven. Waarom moeten sommigen in vredesnaam bont dragen? Dat is toch niet nodig. Wij moeten anders leren omgaan met wat de natuur ons schenkt. Dat betekent beslist niet dat wij ook nog het bont van de laatste dieren moeten dragen.
Als men zoveel over heeft voor de mensen - ik hoor voortdurend dat men medelijden heeft met de arme inheemse volkeren - vind ik dat eerlijk gezegd huichelarij. Wij importeren zonder enige schaamte uit het gebied van die volkeren uranium, dat op hun heilige plaatsen wordt gewonnen. In de gebieden van die volkeren worden alle bossen gerooid zodat hun leefgebied wordt vernietigd. Wij voeren het hout in. Dat zijn de feiten. Ik zou u willen vragen of u onze verordeningen eindelijk ernstig zult nemen dan wel of er ook in de toekomst niets zal gebeuren.

Barthet-Mayer
Mijn fractie wil allereerst het werk van de heer Carlos Pimenta verwelkomen die deze bijzonder complexe kwestie heeft behandeld met zijn kenmerkende vasthoudendheid. In dit dossier vinden wij alle elementen van een psychologisch drama terug en wij zetten ze nog eens op een rijtje: strijd tegen het zinloze lijden van dieren, waarborg van het overleven van inheemse Noordpoolvolkeren en van het voortbestaan van hun traditionele leven, druk van de commerciële lobby's en van de regeringen die deze argumenten zonder scrupules gebruiken, en tot slot een interinstitutioneel conflict tussen het Parlement en de Commissie die liever het Parlement misleidt dan dat zij zich kant tegen bepaalde partners van haar binnen de Wereldhandelsorganisatie. Wat de meeste van deze punten betreft kunnen wij het eens zijn met de voorstellen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming.
Allereerst wil ik zeggen dat de nadruk moet liggen op de onderhandelingen, zodat er adequate normen voor de jacht met wildklemmen kunnen worden vastgesteld. Er is al veel te veel tijd verloren gegaan. Door het verbod zo snel mogelijk van kracht te laten worden verhogen wij de kansen op een snel resultaat. Zelfs al kan het nogal absurd, ja zelfs schizofreen, lijken, u zult zien waarom de datum van januari 1996 moet worden vastgehouden.
Het is in feite ondenkbaar dat het Parlement aanvaardt om zo voor een voldongen feit te worden geplaatst. Het gaat hier om een principekwestie. De termijnen voor de procedure binnen het Parlement ter voorbereiding van de tweede lezing en ter afsluiting van deze wetgevende procedure zullen een bijkomende termijn geven ten behoeve van de onderhandelaars binnen de Internationale Organisatie voor Standaardisering. Ik wil echter ook de nadruk leggen op het feit dat er rekening moet worden gehouden met de belangen van de autochtone bevolkingsgroepen wier voortbestaan afhankelijk is van de jacht. Hun manier van leven mag niet worden bedreigd vanwege het feit dat de Commissie en hun regeringen onbekwaam zijn om te onderhandelen.
Wat dat punt betreft zijn wij van mening, dat ook al bevat de argumentatie van de heer Carlos Pimenta overtuigende elementen, dat het toch wenselijk is om de Europese Commissie te volgen. Mijn fractie zal derhalve de amendementen van de Commissie goedkeuren, met uitzondering van amendement 24.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, in het debat over de kwestie van de onmenselijke wildklemmen zitten we met twee moeilijk verzoenbare belangen: het economisch voortbestaan van een groep jagers, die op korte termijn geen andere bestaansbron hebben en het welzijn van het dier. Van het begin af hebben mevrouw Sandbæk en ik ons op het standpunt gesteld dat de inheemse jagers niet van hun bestaansbasis beroofd mogen worden. Ik ben blij dat in de amendementen vanuit de milieucommissie nu expliciet aandacht is gevraagd voor deze bedreigde groep mensen.
Ook wij weten dat de groep echt inheemse jagers relatief klein is en tenauwernood in eigen levensonderhoud kan voorzien. Dat mag echter geen motief zijn om te zeggen dat die jagers daar maar helemaal geen pelzen meer mogen verkopen vanwege de vangmethode. Overgangsmaatregelen passen wij in Europa in allerlei situaties toe. Ik zie niet in waarom dat voor vangmethodes niet zou kunnen. Ook hier gaat het om een groep mensen die hun brood ermee moeten verdienen.
Het hele politieke getouwtrek rondom dit stuk Europese wetgeving zal hopelijk een versnelde invoering van veiliger vangmethoden tot gevolg hebben. Dat de wrede klemmen moeten worden afgeschaft, staat ook voor ons buiten kijf.
Het verslag-Pimenta is naar mijn mening een goed compromis tussen de verschillende zienswijzen. Wat ik nog graag van de commissaris hoor is hoe het is gesteld met de procedure die de Europese Commissie heeft ingesteld tegen Nederland omdat Nederland zich aan de wet hield en per 1 januari de verordening van kracht heeft verklaard.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten de heer Pimenta dankbaar zijn dat hij het huiswerk van de Commissie heeft gemaakt. Aan het einde van deze eeuw moeten de bescherming van de dieren tegen mishandeling en de strijd tegen het langdurig pijnigen van hulpeloze wezens voor onze samenleving even belangrijk zijn als de bescherming van de consument. Het gaat hier om een soort omgekeerde consumentenbescherming. Wij moeten de consumenten ertegen beschermen zich met modieus bewerkte pelzen van zoogdieren te kleden. De afstamming van de mens rechtvaardigt in geen geval de toepassing van wrede vangmethodes. Het is meer dan verbazend dat de Verenigde Staten en Canada nog steeds weigeren te erkennen dat wildklemmen inhumaan zijn. De regionale ontwikkeling en het welzijn van de betrokken bevolkingen kan toch niet uitsluitend afhangen van het gebruik van wildklemmen, die niet eens een traditionele vangmethode zijn.
Voorts moet men uitdrukkelijk erkennen dat de daling van de verkoop van pelzen en huiden sedert enkele jaren vooral het gevolg is van een veranderd consumentengedrag. Het Europees Parlement kan een positief signaal uitzenden door de voorstellen van de rapporteur aan te nemen.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik in de vorige discussie over deze kwestie al te kennen gaf, was ik de ongelukkige rapporteur van het eerste verslag over de wildklem. Dat was in 1990. Bij de voorbereiding van mijn verslag heb ik zeer veel onderzoek gedaan; ik heb mijn taak uitermate ernstig genomen. Zoals mevrouw Pollack al zei was ik het mikpunt van de meest felle lobby waarvan in dit Parlement ooit sprake is geweest.
Het doet mij zeer veel genoegen dat mijnheer Schnellhardt namens mijn fractie gezegd heeft dat wij het verslag van de heer Pimenta zullen steunen. Maar ik wou dat ik het ook eens kon zijn met hetgeen collega Schnellhardt gezegd heeft, namelijk dat het aan de Commissie moet worden overgelaten om het werk voort te zetten. Ik denk niet dat de Commissie gedaan heeft - en in het verleden evenmin - waarom het Parlement al in 1990 gevraagd had.
Mijnheer Pimenta bespreekt de kwestie die voor mij persoonlijk, bij mijn werk voor het verslag, het pijnlijkst was: de grote begaanheid met de inheemse gemeenschap in Canada. Ik heb die mensen ontmoet. Ik ben mee op jacht gegaan en heb precies gezien wat er daar gebeurt. Als gevolg van hetgeen ik heb gezien, heb ik opzettelijk voorgesteld dat er meer tijd zou worden uitgetrokken voor het ontwikkelen van een alternatieve vangstmethode, teneinde zo weinig mogelijk problemen te creëren voor de inheemse gemeenschap in Canada. Maar helaas heeft het een hele poos geduurd voordat er iets aan die zaak gebeurde. Duidelijk was dat toen ik in 1990 in Canada was, er op dat moment nog niets aan was gedaan.
Wat er gebeurd is denk ik, is dat de Commissie zich gewoon gedeisd heeft gehouden hopende dat het allemaal vanzelf zou overgaan; dat het een storm was in een glas water, dat niemand het al te ernstig zou opnemen en dat er niets aan gedaan zou hoeven worden. Maar de laatste paar jaar is de houding op vele vlakken radicaal veranderd, met name op het stuk van het welzijn van dieren. Niemand had er ook maar een moment aan gedacht dat men dit ooit serieus zou nemen. Maar de laatste paar jaar zijn we het gaan beschouwen als een morele kwestie en ik denk dat wij dat moeten blijven doen.
Met veel genoegen steun ik het verslag van mijnheer Pimenta.
En tot slot, als ik in Canada zou wonen met de kou en de wind die ze daar hebben - en ik heb daar in de jaren '60 meer dan een jaar gewoond - dan zou ik ook een bontjas dragen. Waarschijnlijk zou het een van die lange bontachtige gevallen zijn die indertijd heel goedkoop en praktisch waren. Maar de markt voor bont is nu volledig ingestort. Eigenlijk zijn het alleen de rijken die in de zuidelijke warme landen wonen die die jassen kopen. Dus vraag ik mezelf af of het echt nodig is dat wij over een politieke kwestie als deze zo'n toestand maken. Maar de val die mijnheer Pimenta laat zien, bewijst dat dit een zeer gemeen dingetje is. Wij zouden nu zo langzamerhand echt wel een alternatief mogen hebben.

Ripa de Meana
Mijnheer de Voorzitter, bang geworden door de dreigementen van de Canadese en Amerikaanse regering om stappen te ondernemen bij de Wereldhandelsorganisatie, heeft de Europese Commissie in juli 1994 toegestaan dat de inwerkingtreding van de verordening met een jaar werd opgeschort. Zoals volkomen voorspelbaar was, heeft dit uitstel niet de gewenste resultaten opgeleverd: men heeft niet zitten zoeken naar niet wrede wildklemmen. Toen de laatste termijn ook verstreken is, heeft de Commissie zich maar het recht toegeëigend om de verplichte inwerkingtreding van de verordening met ingang van 1 januari 1996 geheel onwettig op te schorten. De bedoeling was alleen maar dat de Amerikanen en Canadezen nogmaals een kans werd gegund om standaardvoorschriften te ontwikkelen inzake de zogeheten humane wildklemmen.
Trouwens, deze taak is door de Amerikanen zelf sedert 1987 toevertrouwd aan de ISO, de Internationale Standaardiseringsorganisatie. Tot nu toe zijn resultaten uitgebleven, en wel om twee redenen: het lukt gewoon niet om niet wrede wildklemmen te maken, en voorts is het onderzoek niet zozeer georiënteerd op het uitvinden van onwaarschijnlijke, pijnloze wildklemmen alswel op het alsnog legitimeren van de wildklemmen die bij Canadese en Amerikaanse trappers in gebruik zijn.
Het wordt hoog tijd dat het Europees Parlement gespierde taal gaat bezigen en wijst op de absolute urgentie om de algemene beginselen te respecteren van verordening 3254/1991 waaraan ik aan het begin van dit decennium als commissaris samen met het Europees Parlement heb gewerkt. Van uitstel komt afstel, als dit zo doorgaat, is het toch wel duidelijk dat men de verordening definitief op een dood spoor wil zetten.
Overtuigd van deze gang van zaken, maken de Europese Groenen zich op - zoals mevrouw Bloch von Blottniz zojuist al zei - om steun te verlenen aan de wijzigingen op de tekst van de Commissie die door Carlos Pimenta zijn ingediend. Het is de bedoeling van deze wijzigingen, met name de amendementen 19, 20, 21, 22, 23 en 28, om de onaanvaardbare ontsnappingsclausules te corrigeren die de ontwerp-verordening 3254 van de Commissie zou toestaan, waarmee alleen maar gegarandeerd zou worden dat de import in de Unie van pelzen van dieren die gevangen zijn met wildklemmen door kan gaan.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, het is niet de eerste keer dat ik de gelegenheid krijg om deze zaak met het Parlement te bespreken. Verschillende sprekers hebben de evolutie ervan geschetst en daarom zal ik mij vanavond beperken tot de formele antwoorden die naar aanleiding van het debat van vandaag gegeven kunnen worden. Eerst en vooral wil ik de rapporteur, de heer Pimenta, danken voor zijn verslag over het zeer controversiële onderwerp van de wildklemmen.
Ik weet dat het Parlement en de Commissie op dit vlak grotendeels dezelfde doelstellingen nastreven. We zijn het echter niet eens over de manier waarop. Zoals blijkt uit het verslag van de heer Pimenta, is het Parlement voorstander van de uitvaardiging van een handelsverbod, gevolgd door onderhandelingen over de voorwaarden voor de opheffing ervan. Zoals u weet, deelt de Commissie sinds haar laatste besluit dit standpunt niet en in dit verband hebben wij in de groep van vier - dit is een groep waarvan ook de Verenigde Staten, Canada en Rusland deel uitmaken - reeds onderhandeld om tot een resultaat te komen voor we verdere stappen overwegen. Op grond van dit fundamentele meningsverschil zal het Parlement niet verwonderd zijn dat de Commissie de ingediende amendementen niet kan aanvaarden.
Daarnaast vroeg de heer Eisma mij naar een reactie op het schrijven dat het Parlement op 13 mei aan de Commissie stuurde. De Commissie heeft nog geen standpunt ingenomen met betrekking tot het verzoek van de Voorzitter van het Parlement om een lijst op te stellen van landen die het gebruik van wildklemmen verbieden. Uiteraard zal de Commissie op dit verzoek reageren binnen de termijn die ze hiervoor ter beschikking heeft.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, woensdag, te 12.00 uur plaats.

Gemeenschappelijke ordening van de markten in de sector van het rundvlees
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0203/96) van de heer Jacob, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0242 - C4-0291/96-96/0148(CNS)) tot vaststelling van extra betalingen in 1996 bovenop de premiebedragen die zijn vastgesteld in artikel 4b, lid 6, en artikel 4d, lid 7, van verordening (EEG) nr. 805/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees, en tot wijziging van artikel 4i, lid 4, van die verordening.

Jacob
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft voor dit verslag inderdaad met eenparigheid van stemmen de urgentverklaring aangenomen omdat het onderwerp dringend, complex en uiterst delicaat is voor alle vleesproducenten alsook voor alle Europese consumenten.
Allereerst wil ik zeggen dat ik dit verslag indien namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en wel als voorzitter van deze commissie.
Het door de Commissie ingediende voorstel is mijns inziens in principe evenwichtig. Het voorstel wijdt namelijk een gedeelte aan de gespecialiseerde veehouders, dat wil zeggen aan de producenten van zoogkoeien en jonge runderen en een ander gedeelte aan het nationale luik. Dit maakt dat iedere lid-staat zich kan aanpassen en kan reageren naargelang de bijzonderheden en specifieke kenmerken van het land.
Ik heb amendementen ingediend die niet door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zijn overgenomen, maar ik dien deze nogmaals in, maar nu ten persoonlijke titel, bij de plenaire vergadering. Deze amendementen beogen een verhoging met 50 ecu van de hulp aan de gespecialiseerde producenten. Wat in dit debat mijns inziens van essentieel belang is, is dat de landbouwers en de gespecialiseerde veehouders, dat wil zeggen diegenen in Schotland, Ierland, Italië, Portugal en Frankrijk die van de rundvleesproduktie leven en geen andere produktie hebben, en wier lot van deze produktie afhangt, gesteund worden. Dit in tegenstelling tot de producenten die eveneens door de crisis worden getroffen maar waarbij vlees een nevenprodukt vormt. Ik vind het belangrijk dat deze gespecialiseerde producenten worden gesteund, zij waarvan de dieren nog nooit van hun leven een gram meel hebben gezien, - nooit - omdat de dieren met gras gevoederd worden en dit soort producenten bestaat nog op het Europese grondgebied. Juist deze producenten moeten worden ondersteund en derhalve heb ik voorgesteld om de compensatie voor zoogkoeien en voor jonge runderen met 50 ecu te verhogen.
Ik doe dit eveneens om een politiek signaal uit te zenden, omdat ik inzake dit onderwerp alleen maar ten antwoord krijg: " de financiële ruimte is te krap en daarom moet men beknotten en zo breed mogelijk verdelen" . Ik ben echter wel enigszins gechoqueerd door degenen die deze redenering hanteren. Laten wij niet vergeten dat het altijd dezelfden zijn die van tijd tot tijd zeer energiek reageren opdat men het gemeenschappelijk landbouwbeleid er niet bij betrekt en verklaren dat zij tegen de hernationalisering zijn. En vandaag de dag zijn het dezelfden die alle amendementen verwerpen die erop gericht zijn de gespecialiseerde producenten te steunen om verdelingen onder de lid-staten te hebben. Ik ben van mening dat als er een categorie veehouders is die gesteund moet worden, dat het die van de traditionele veehouders is. Natuurlijk zijn de anderen ook door de crisis getroffen en hier moet rekening mee worden gehouden. Maar laten wij niet diegenen vergeten die momenteel bijna 2000 Franse frank per dier verliezen en die zich in een van de moeilijkste situaties bevinden omdat zij geen systeem hebben om de schulden op te vangen, zij hebben weinig investeringen, weinig sociale lasten, geringe inkomens, gemiddeld 50.000 Franse frank voor de producenten van rundvlees. De gevolgen van de crisis zijn voor hen dan ook dramatisch.
Derhalve moet men verder gaan dan het bedrag dat door de Commissie is voorzien. Dit bedrag is niet voldoende en ik denk, geachte commissaris, dat uw zich hiervan nu ook bewust bent. Rekening gehouden met de omvang van de crisis moet men veel verder gaan dan het bedrag dat voorzien is voor de bijstand aan deze producenten. Zij hebben namelijk een taak die veel verder gaat dan alleen vleesproducent te zijn. Zij hebben een zeer belangrijke taak inzake de ruimtelijke ordening en het beheer van de ruimte van onze regio's.
Derhalve heb ik deze amendementen ingediend, samen met een ander amendement waarop ik wil terugkomen door het amendement te steunen dat mijn collega José Happart heeft ingediend inzake een veelvuldiger gebruik van proteïnen van plantaardige oorsprong. Ik sta volledig achter dit amendement. Volgens mij is het van essentieel belang. Maar dat wil zeggen dat er over een bepaald aantal zaken opnieuw onderhandeld moet worden. De akkoorden die tijdens de GATT tot stand zijn gekomen over de plantaardige proteïnen moeten opnieuw ter discussie worden gesteld. Zij functioneren namelijk niet meer! Ook moeten wij de verzekering hebben dat er geen meel gebruikt wordt voor het geïmporteerde vlees, omdat de huidige situatie het gebruik van proteïnen in de hand zal werken - en dat is nu al te merken -, ten gunste van derde landen, want wij hebben een groot tekort op het vlak van de produktie van proteïnen.
Om af te sluiten, geachte commissaris, mijns inziens is het belangrijk om de gespecialiseerde producenten te steunen en derhalve houd ik ook, ten persoonlijk titel, vast aan mijn amendementen, zelfs al worden zij niet gesteund door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Anderzijds is het volgens mij ook belangrijk om de produktiecapaciteit in de Europese Unie te verhogen, omdat - rekening gehouden met de omvang van de crisis - de gesloten GATT-akkoorden niet als zodanig aanvaard kunnen worden. Deze sector moet volledig opgewaardeerd worden.

Fantuzzi
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, ik ben een ietwat andere mening toegedaan dan voorzitter Jacob, wiens mening ik hoe dan ook respecteer. Het is weliswaar terecht dat de Commissie lof wordt toegezwaaid omdat zij zo snel heeft gereageerd met deze maatregel ter ondersteuning van de producenten die door de BSE-crisis getroffen zijn, maar inhoudelijk gezien brengt deze concrete maatregel toch wel een forse dosis onrechtvaardigheid met zich mee.
De Raad had weliswaar gezegd dat op korte termijn alle producenten van rundvlees steun verdienen, maar met het idee om maar liefst 534 op de 650 miljoen ecu uit te trekken voor een extra premie voor mannelijke runderen en voor zoogkoeien, geeft de Commissie naar mijn mening uiteindelijk alleen maar een voorkeursbehandeling aan een deel van de Europese producenten, en wel uitgerekend aan degenen die al het grootste deel van de hulp die wordt verstrekt in het kader van de gemeenschappelijke marktordening van rundvlees opsnoepen. Natuurlijk moest er snel gereageerd worden en natuurlijk moesten de uitgaven in een heel krappe tijd gedaan worden, maar dat neemt niet weg dat je toch even goed kunt nadenken. Kunt u niet even, mijnheer de commissaris, een blik werpen op de tabel die op bladzijde 49 staat van het eerste deel van het prijspakket voor dit jaar? Dan zult u zien dat een klein aantal landen veel meer premies krijgt dan zij aan rundvee bezitten, terwijl voor het gros van de landen de balans in negatieve zin overslaat.
Nu kun je natuurlijk oeverloos gaan discussiëren, collega Jacob, of er gespecialiseerde producenten zijn, wie dat precies zijn en wie dan voorrang geniet. Wat ik echter wil voorkomen, is dat met de maatregelen van hedenavond die producenten voorgetrokken worden die vooral gespecialiseerd zijn in het incasseren van premies.
Ik vind dat iedereen in aanmerking moet komen voor gelijke kansen. Ik geloof dan ook dat dit probleem goeddeels opgelost kan worden met de amendementen van het Parlement, althans die van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling; daarin wordt namelijk voorgesteld het bedrag bestemd voor flexibel gebruik, dat dus ter beschikking van de landen zelf komt te staan, te verhogen van 116 tot 424 miljoen ecu.
Weliswaar zou een groter bedrag wellicht meer boter bij de vis brengen, maar we moeten nu eenmaal met beide benen op de grond blijven. Ook moet men er heel strikt op toezien dat overheidshulp een uitzondering blijft en geen regel wordt. Is het, mijnheer de commissaris, niet de moeite waard om hier een aantal consequenties uit te trekken en ook eens een begin te maken met een herziening van de gemeenschappelijke marktordening van rundvlees? En is nu onderhand niet het moment aangebroken, na de berichten die wij gehoord hebben, om tot andere maatregelen over te stappen, aangezien het rooiplan enige vooruitgang lijkt te boeken?
Mijnheer de commissaris, u hebt het lef gehad om moeilijke knopen door te hakken waardoor u zichzelf hebt blootgesteld en waardoor er waarschijnlijk over twee dagen in Florence ook hevige spanningen ontstaan in het Europese institutionele evenwicht. Ik geloof, mijnheer de commissaris, dat een wederzijds begrip en een gemeenschappelijke visie van intenties en middelen tussen het Europees Parlement en de Commissie heel belangrijk zijn, ook in de maatregelen van vanavond. U zou dus hedenavond het signaal moeten geven dat u consideratie hebt voor het werk van onze commissie. Onze fractie, de socialistische, rekent daar althans op!

Funk
Mijnheer de Voorzitter, sedert de lente van 1996, toen de Britse minister van volksgezondheid bekendmaakte dat in het Verenigd Koninkrijk nieuwe gevallen van Creutzfeldt-Jacob waren vastgesteld, is de rundvleesconsumptie opnieuw drastisch gedaald. Niet alleen in Groot-Brittannië, maar vrijwel overal in de Europese Unie is de rundvleesmarkt ingestort, ook in lid-staten waar BSE niet voorkomt. Ook de Commissie heeft gelukkig een aantal maatregelen genomen, onder meer het opkopen van rundvlees, en heeft, ter bescherming van de consument, een uitvoerverbod uitgevaardigd.
Om de grote inkomensverliezen bij de rundvleesproducenten enigszins te compenseren heeft de Commissie een spoedprogramma in uitzicht gesteld. Om begrotingstechnische redenen moet de steun in het kader van dat programma zo spoedig mogelijk, namelijk voor oktober 1996, uitbetaald zijn. Wij danken de Commissie voor deze voorstellen. De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft dit document onderzocht en een aantal principes geformuleerd. Daarover moet de plenaire vergadering zich nu uitspreken.
De commissie vraagt voor zoogkoeien en mannelijke runderen een eenvormige premie. De extra premie moet 10 ecu per dier bedragen. Ik moet echter toegeven dat ook de melkveehouders inkomensverlies lijden. De prijs van slachtkoeien en mestkalveren is evenzeer gedaald als die van mestdieren. De Commissie geeft bovendien zelf toe dat het moeilijk zal zijn om voor alle dieren die recht geven op de premie, die premie ook daadwerkelijk uit te betalen. Dat zal bij voorbeeld het geval zijn wanneer in plaats van de dierpremie de premie voor het voedergewassenareaal is gevraagd of wanneer de bovengrens van 2, 5 grootvee-eenheden per ha niet is gerespecteerd. Die bedrijven zullen vrijwel alle uit de boot vallen omdat ze op dit ogenblik niet premiegerechtigd zijn.
Mijnheer Fischler, daarom heeft de commissie besloten de lid-staten een hoger bedrag als tot op heden ter beschikking te stellen om daarmee de schade te compenseren die op geen andere wijze kan worden vergoed. Ook voor de lid-staten zal het niet gemakkelijk zijn dat geld op zo korte tijd te verdelen om de inkomensverliezen van de boeren enigszins te compenseren. Wij moeten de lid-staten echter zoveel mogelijk ruimte laten om de getroffen boeren de gelden tijdig ter beschikking te kunnen stellen. Wij moeten goed beseffen dat die premies slechts een druppel op een hete plaat zijn. Toch moeten wij er werk van maken. Ik zou u erkentelijk zijn als wij daarin zouden slagen.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, naar mijn mening is het terecht dat de ontwerp-verordening van de Raad de vorm van een noodmaatregel aanneemt, want we stevenen regelrecht op een crisissituatie af, niet alleen in economisch opzicht, maar ook vanwege de politieke en institutionele implicaties. Toch komt het me voor dat haastige spoed zelden goed is, want deze maatregel zorgt niet voor een sanering van knelsituaties, maar dreigt nog meer het accent te leggen op het gebrek aan evenwicht en op de kloof tussen landen die in verband met het premiestelsel voor veefokkers al met volle teugen profiteren van de communautaire middelen en landen die met een historische achterstand worstelen.
In de tabel, waar collega Fantuzzi zojuist naar refereerde en die is gevoegd bij het prijspakket waar ik rapporteur van was, hebben wij in de laatste vergadering gestemd voor een situatie die op zijn zachtst gezegd zorgwekkend is. Er zijn landen die bedragen innen die vele malen hoger liggen dan hun produktie. Bovenaan de lijst prijkt Luxemburg met 227 %, daarna komen Ierland met 147 % en Frankrijk met 123 %. Hekkesluiter is - dat kan niet missen - Italië, dat slechts 29, 6 % heeft gekregen, terwijl het met zijn 2.200.000 stuks vee de grootste producent van Europa is. Nu is het echt niet mijn bedoeling om hier een discussie open te wrikken om nationalistische eisen op tafel te leggen, maar wel wilde ik Commissie en Raad uitnodigen om te voorkomen dat een chronisch ondergebruik van communautaire middelen de onvermijdelijke regel voor noodacties wordt.
De verdeling tussen de drie interventiemodaliteiten - zoogdieren, mannelijke mestrunderen en nationaal fonds - vinden wij volkomen onder de maat. Daarmee krijgt slechts 30 % van de Italiaanse veefokkers toegang tot premieverstrekking. Voorgesteld wordt derhalve om de middelen zoveel mogelijk te loodsen naar het nationale fonds en daarbij de interventie los te koppelen van het premiestelsel. Maar dat is niet genoeg. Ook moeten de lid-staten de kans krijgen om nationale hulp te verstrekken ter compensatie van inkomensderving ook bij vee dat niet in aanmerking komt voor premies. Tot besluit, mijnheer de commissaris, zijn de middelen, 650 miljoen ecu, absoluut beneden de maat. Alleen al in Italië wordt gesproken van een geschatte 250 miljoen ecu, dus vraag ik me af, niet geheel gespeend van ironie: nemen die andere veertien landen genoegen met de resterende 400 miljoen ecu?

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie om 650 miljoen ecu ter beschikking te stellen om de gevolgen van de BSE-crisis op te vangen, is in onze ogen volkomen gerechtvaardigd. Het is niet de schuld van de individuele boeren geweest, de crisis waarin ze nu op het ogenblik verkeren. Het is het gevolg van het falen van de overheden. En als overheden gefaald hebben, dan is het ook aan overheden om de problemen weer op te lossen.
Wij vragen ons af of die 650 miljoen ecu voldoende zal zijn. Maar ik veronderstel dat het op dit ogenblik niet mogelijk is om nog meer ter beschikking te stellen. Het voorstel van de Commissie als zodanig, daar hebben wij grote bezwaren tegen. Het bevoordeelt in onze ogen op onrechtvaardige wijze de extensieve veeteelten. Wat de BSE-crisis betreft, alle rundsvleesproducenten zijn erdoor getroffen, niet alleen de extensieve veehouders, maar ook de intensieve veehouders. Het lijkt ons daarom toe dat er maatregelen getroffen moeten worden die evenwichtig over beide sectoren kunnen worden verdeeld.
De amendementen die nu door de landbouwcommissie zijn overgenomen, gaan wat ons betreft de goede richting uit. Er is altijd nog wat extra's voor de extensieve veehouderij, maar het is voor de nationale regeringen beter mogelijk om ook de intensieve veehouders te ondersteunen. Dit geeft de lid-staten de mogelijkheid om naar eigen inzicht vooral die sectoren te ondersteunen die het meest zijn getroffen. Wij vinden het ook belangrijk dat het geen renationalisering van de landbouwpolitiek is, zoals de heer Jacob suggereerde. Dat hoeft niet. De Commissie zal erop moeten toezien dat de concurrentieverhoudingen goed in het oog worden gehouden, maar het is in de eerste plaats aan de lid-staten om hier het voortouw te nemen.

des Places
Geachte commissaris, de runderteelt in de Europese Unie is nog nooit door zo'n ernstige crisis getroffen. Er wordt gevreesd dat bij deze uitzonderlijke ernst van de crisis ook nog eens een uitzonderlijk lange duur komt. En inderdaad, er waren maar enkele dagen en maar enkele niet te rechtvaardigen besluiten of gebrek aan besluiten voor nodig om het vertrouwen van de consument te verliezen. Er zullen ongetwijfeld maanden, ja zelfs jaren, overheen gaan en er zullen degelijke garanties voor de follow-up van de kwaliteit gedaan moeten worden voordat het vertrouwen weer is hersteld.
Wij kunnen er geen geheim van maken dat er bij deze uitzonderlijke crisis nog een structureel probleem komt. Namelijk de aanpassing van het aanbod aan de vraag waarvoor oplossingen moeten worden gevonden in een economische tak van de volledig gedestabiliseerde keten. De veehouders zijn de gegijzelden in deze situatie en zij weten niet meer wat zij moeten doen. Zij hebben te kampen met grote afzetmoeilijkheden en met extreem lage prijzen, maar zij moeten wel hun lasten dragen. Tegelijkertijd wordt hen gevraagd om grote investeringen te doen om in te spelen op de milieu-eisen, met name wat de strijd tegen de vervuiling door nitraten betreft.
De kosten voor het opzetten van milieuvriendelijke systemen voor de opslag en de behandeling van afvalwater lijken zeer hoog te zijn op het moment waarop bepaalde veehouders zich afvragen of zij hun activiteit wel kunnen voortzetten in de huidige economische situatie of dat zij genoodzaakt zijn om hun bedrijf te sluiten.
Aangezien de Europese Unie niet duidelijk heeft aangeduid hoe zij de conjuncturele of structurele crises in de rundvleessector wil regelen, is het mijns inziens verstandig om een pauze in te lassen voor de tenuitvoerlegging van alle maatregelen die grote investeringen in deze sector impliceren. Het zou niet logisch zijn om de veehouders te vragen om nu te investeren in voorzieningen die in de toekomst onnuttig zullen zijn, maar waarvoor zij wel de jaarlijkse bijdragen moeten blijven betalen. Als wij de invoering van een nieuwe Europees beleid voor de rundvleessector niet willen belemmeren, moeten wij vanaf heden, middenin de crisis, de veehouders het bewijs geven dat de Europese Unie hun zorgen inzake de toekomst begrijpt en dat de Unie hen niet verplicht om voorzieningen te treffen die later onnuttig of onaangepast kunnen blijken.
Tot slot wil ik uw aandacht vestigen op een gevolg van de gewijzigde samenstelling van de voedingsmiddelen. Als proteïnen van dierlijke oorsprong namelijk vervangen worden door plantaardige eiwitten en volgens mij zijn de redenen hiervoor gerechtvaardigd, dan is het noodzakelijk om het akkoord inzake de eiwithoudende gewassen te herzien dat wij in het kader van de GATT-akkoorden hebben gesloten, want de Europese Unie beschikt momenteel maar over een kleine voorraad en de voorziening zal steeds meer afnemen. Om die reden steunen wij het door Christian Jacob ingenomen standpunt.

Happart
Geachte commissaris, het minste dat men kan zeggen, is dat deze zaak niet onverwachts uit de lucht is komen vallen. Men kon dit verwachten. De laksheid van de afgelopen jaren moest ernstige gevolgen hebben. Om het vertrouwen van de burgers en de consumenten te herstellen moet men nu de keten van het besmette vleesmeel weer volledig nagaan, moeten de bedrijven geïdentificeerd worden waar dit besmette meel gebruikt is als voedermiddel voor de runderen, moeten de mogelijk besmette runderen geïdentificeerd worden, evenals de besmette runderen en deze moeten worden geslacht, de hersenen, het merg, het lymfvocht moeten worden geanalyseerd en vervolgens moeten de karkassen van de besmette of mogelijk besmette dieren worden verbrand of diep begraven.
De kosten voor de analyse van de te vernietigen karkassen zouden vanzelfsprekend volledig gedragen moeten worden door de producenten van dat soort voedermiddel voor de runderen, evenals het inkomensverlies in de gehele vleesketen. Zij die valsgespeeld hebben, moeten betalen en ik weeg mijn woorden hier af. Het is onaanvaardbaar, het is crimineel om te bedenken dat vleesmeel, dat niet geschikt is voor binnenlandse consumptie in het Verenigd Koninkrijk, geëxporteerd kan worden voor buitenlandse consumptie.
Als de richtlijnen inzake de etikettering van voedingsmiddelen, waarbij het oorsprongsgebied wordt aangeduid waar het vlees vandaan komt en waar het geslacht is, overal waren opgelegd, zou de consument met kennis van zaken kunnen overwegen of hij het produkt wel of niet zou kopen. Het zou bijvoorbeeld voldoende zijn om het vlees van Britse oorsprong te etiketteren met "Engels rundvlees" en de consumenten - of het nu om particuliere huishoudens of om bijvoorbeeld restaurants gaat - zouden precies weten wat zij kopen.
De gekke-koeienziekte heeft in ieder geval aangetoond hoe kwetsbaar de Europese Unie is, alsmede de reflex tot hernationalisering, de mislukking van het Europees beleid of liever gezegd het ontbreken ervan.
Geachte commissaris, ik heb de volgende vraag: ten laste van welk budget komen de administratieve kosten die veroorzaakt worden door de toekenning van deze enkele tientallen ecu per dier als schadevergoeding?

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik de commissaris danken voor het feit dat hij zo snel met een voorstel is gekomen. Ik juich de idee toe om een gedeelte van het door de afzonderlijke lid-staten te verdelen pakket opzij te zetten om tegemoet te kunnen komen aan de behoeften van landbouwers die acute financiële problemen hebben. Een crisis van de huidige afmetingen in de rundvleessector is echter nooit eerder voorgekomen en veel ernstiger dan wie dan ook in het verleden heeft meegemaakt. De verliezen voor de veehouders zijn kolossaal. Geschat wordt dat in Ierland alleen al de verliezen tot dusverre - sedert 20 maart - in de buurt liggen van de 250 miljoen Ierse pond. En de prijsdaling is nog niet afgelopen.
Volgens mij zal die stabiliteit er pas komen wanneer er beslissende, radicale en geheroriënteerde uitroeiingsmaatregelen komen waarvan de consument vaststelt dat deze resultaten opleveren. Er zal verlies worden geleden zolang wij er niet in slagen om het vertrouwen van de consument te herstellen via een totale en volledige uitroeiing. Het is duidelijk dat de omvang van dit pakket totaal ontoereikend is om tegemoet te komen aan de reële verliezen die de landbouwers hebben geleden. Er is een pakket nodig dat vele malen groter is om de landbouwers alleen nog maar te compenseren voor de verliezen die zij tot dusverre geleden hebben.
Ik stel dan ook voor om het fonds aanzienlijk op te trekken. Het pakket zou als eerste stap verhoogd moeten worden tot 1 miljard ecu. Voorts moet de situatie continu in het oog worden gehouden. De 116 miljoen ecu - waarvan 9, 5 miljoen ecu voor mijn land, Ierland - die aan de lid-staten worden uitgedeeld om tegemoet te komen aan gevallen van acute financiële nood zijn ook onvoldoende. Wat het uiteindelijke bedrag ook is, wij moeten ervoor zorgen dat dit geld ook gebruikt wordt om de producenten te steunen van vaarzen die onder het huidige systeem geen enkele vorm van premie of compensatie ontvangen. Zij hebben nog grotere verliezen geleden dan de producenten van mannelijke runderen. Dit dient erkend te worden en dient te worden opgenomen in het pakket dat voor ons ligt.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, graag spreek ik mijn erkentelijkheid uit over het feit dat de Commissie besloten heeft een compensatiepakket van 650 miljoen ecu beschikbaar te stellen voor die landbouwers die grote financiële verliezen hebben geleden en dat nog steeds doen ten gevolge van BSE. De ineenstorting van de markt voor rundvlees is ongetwijfeld de grootste ramp die de Europese landbouw ooit heeft getroffen en indirect ook de werkgelegenheid in de landbouw- en voedingssector.
Wetenschappers verschillen van mening over de invloed van BSE op de volksgezondheid, als er al enige invloed is. De consument maakt zich natuurlijk zorgen en is ook in verwarring. En in dit proces verkeren de Europese landbouwers - de mensen op wie wij rekenen voor de produktie van onze voedingsmiddelen - in ernstige financiële moeilijkheden die zo erg zijn dat velen van hen, zelfs met compensatie, gedwongen zullen zijn om te stoppen. Met betrekking tot het voorgestelde compensatiepakket zou ik de commissaris willen zeggen dat er snel en efficiënt moet worden uitbetaald. We hoeven de commissaris er niet aan te herinneren dat de rundvleessector al in financiële moeilijkheden verkeerde nog voordat er sprake was van BSE. De problemen met de exportvergoedingen en de aanverwante moeilijkheden van de zich ontwikkelende markten van derde landen hadden een negatieve invloed op de rendabiliteit van de hele Europese rundvleessector.
In ons streven om alle getroffen landbouwers te compenseren en met name de landbouwers die de meeste schade hebben opgelopen, moeten wij een overbureaucratisch systeem trachten te vermijden. Dit zou er immers alleen maar toe leiden dat de betaling van de compensatie trager geschiedt. Ik denk dat we de bestaande structuren van de speciale rundvleespremie en de subsidies voor zoogkoeien moeten gebruiken, die beide onderdeel zijn van het overeengekomen kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, als een middel om de verdeling te bepalen tussen de lid-staten van de bijkomende fondsen, terwijl de afzonderlijke regeringen tegelijkertijd de kans krijgen om te beslissen hoe het pakket in elke sector het beste kan worden verdeeld. Ook geloof ik dat naast stierkalveren ook vaarzen in aanmerking moeten komen voor compensatie en dit als maatregel op korte termijn met als doel de wederopbouw van het dierenbestand dat ten gevolge van de ineenstorting van de markt ernstig is geslonken.
Ik geloof niet dat het compensatiepakket van 650 miljoen ecu voldoende is, maar het is een begin. Wij moeten ervoor zorgen dat het systeem onmiddellijk ten uitvoer kan worden gelegd.
Mijn concluderende opmerking is: zorg dat dit geld snel in het systeem komt; laat ons alles doen om het vertrouwen van de consument in rundvlees te herstellen als een voedselprodukt van goede kwaliteit want dat is het ook, en steun op elke mogelijke wijze de ontwikkeling van de markt van derde landen, omdat deze een rendabele afzetmarkt vormen voor Europees rundvlees.

Billingham
Mijnheer de Voorzitter, ik zou hier vanavond graag een wat ruimer beeld schetsen. Een week geleden heb ik vier werknemers mee naar Brussel gebracht die wilden aantonen dat zij recht hadden op schadeloosstelling. Het waren werknemers van Midland Meatpackers , een van de vele slachthuizen in mijn kiesdistrict die op een vreselijke manier door de BSE-crisis zijn getroffen. Zij vertegenwoordigden honderden werknemers die hun baan al verloren hebben of deze dreigen te verliezen. Ze kwamen naar Brussel op zoek naar gerechtigheid. Zij komen uit de sector die het hardst door de crisis is getroffen omdat hun vaardigheden nergens anders kunnen worden ingezet. Dus beschouwen ze zichzelf als mensen zonder toekomst. Zij zijn alles kwijt. In twee dagen hebben zij vele van de invloedrijke mensen en groepen binnen het Parlement ontmoet. U bent ook zo vriendelijk geweest om wat tijd voor ze uit te trekken. Deze werknemers zijn opgemonterd naar Northamptonshire teruggekeerd, aangemoedigd door de steun die van alle kanten kwam. Commissaris, in de notulen staat dat u gezegd heeft dat degenen die het ernstigst door de crisis zijn getroffen als eerste een compensatie moeten krijgen. Maar mooie woorden kosten niets en dat bemoedigende gevoel zal vlug wegebben. Ik wil u vanavond graag aan uw woorden herinneren. Ik wil u herinneren aan de verbintenis in het Verdrag over het GLB, welke aan de werknemers in de landbouwsector de middelen belooft om een betaalde baan te vinden. Ik wil u eraan herinneren dat er geld beschikbaar is onder Doelstelling 5(a) en 5(b) en onder Doelstelling 4 om een schadeloosstelling voor deze werknemers te vinden. Dus heb ik voor u vijf vragen, commissaris.
Ten eerste, bent u het ermee eens dat deze werknemers recht hebben op een vergoeding en keurt u dit goed? Ten tweede, bent u het ermee eens dat de fondsen voor dat doel gebruikt moeten en kunnen worden? Ten derde, bent u het ermee eens dat hoewel het Verenigd Koninkrijk een opt-out heeft met betrekking tot Doelstelling 5(a), het land aangemoedigd kan en ook moet worden om die optie weer op te nemen en het geld dienovereenkomstig te gebruiken? Ten vierde, zult u de belofte geven dat alle middelen zullen worden toegewezen op basis van behoefte, niet alleen aan de landbouwers en eigenaren van slachthuizen, maar aan iedereen die door deze vreselijke ramp zo zwaar is getroffen? En tot slot, zal de Commissie er bij het Verenigd Koninkrijk op aandringen om het rampenfonds dat het land tot zijn beschikking heeft, te gebruiken ter compensatie van het aantal verloren banen?
Als u deze beloftes kunt geven, commissaris, dan zult u hebben aangetoond dat de Europese Unie inderdaad een instelling is die het welzijn voor ogen heeft van al haar burgers, ongeacht invloed, status of politieke voorkeur, en als zodanig zult u als instelling lof ontvangen.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij graag voegen bij alle sprekers die hun bezorgdheid tot uiting hebben gebracht over diegenen die deel uitmaken van de schakel die na de landbouwbedrijven komt en die door de crisis zijn getroffen. Een districtsraad in mijn kiesdistrict, Shropshire, heeft een verslag opgesteld. Ik geloof dat het het eerste verslag in zijn soort is dat de lokale invloed bekijkt van de BSE-crisis op de economie. Het schetst een zeer zorgwekkend beeld. We weten al dat er op zijn minst 700 banen verloren zijn gegaan in de vleesverwerkende sector, het wegvervoer en de markten. Ook weten we dat er naar schatting 100 miljoen pond uit onze plaatselijke economie is gehaald, hetgeen nog een verder domino-effect zal hebben.
Ook weten we dat deze impact het ergst gevoeld wordt in onze kleine marktstadjes die al een kwetsbare plattelandseconomie hebben en daarom komen zij al in aanmerking voor Doelstelling 5(b). Dit is een klap waar zij niet overheen komen. We moeten ons concentreren op de manier waarop wij deze mensen kunnen helpen. We moeten naar de Doelstellingen 5(a) en 5(b) kijken. Misschien moeten we wel denken aan iets dergelijks als RECHAR of aan een RESIDER-programma voor de landbouw, maar er is actie nodig en wel heel snel.
Commissaris, ik heb hier een exemplaar voor u. Ik zal het u geven voordat u vanavond vertrekt. Volgens de berichtgeving van de BBC van vanavond is er tijdens de Commissievergadering hier een formule uitgewerkt om het verbod voor het Britse rundvlees te beëindigen. Ik zou u zeer dankbaar zijn als u ons vanavond eens precies zou vertellen hoe die formule eruitziet zodat we onze kiezers dienovereenkomstig kunnen informeren.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, er is schade opgelopen. Geachte commissaris, de schade is enorm groot, het is een ramp op dierlijk en gezondheidsvlak. Men had deze catastrofe kunnen behandelen door middel van een eenvoudig principe, het principe van de verantwoordelijkheden, de verantwoordelijkheden van de Britse producenten in Doncaster, in Yorkshire; de verantwoordelijkheid van de Britse regering; die van de Franse importeurs. U heeft het principe van solidariteit gekozen. Goed, de verantwoordelijkheden worden gemeenschappelijk gedragen.
En dan had de totale schade moeten worden vergoed. Neen, u besluit voor een bedrag van 650 miljoen ecu voor 81 miljoen runderen. Dat is in feite 8 ecu per rund. In de tekst wordt dat op 10 ecu gebracht. Men weigert de 50 ecu die de heer Jacob voorstelt, hetgeen toch al weinig was; men weigert een bijkomende premie voor de extensieve veeteelt.
Met andere woorden, onder het mom van solidariteit heeft u ons geen verantwoordelijkheid gegeven en nu laat u de solidariteit vallen in naam van de hebzucht, de middelmatigheid of de boekhouding. Bovendien is er geen preventie - de heer Happart heeft het hier reeds over gehad -, zijn er geen nieuwe mogelijkheden om opnieuw te onderhandelen over de eiwit- of oliehoudende gewassen.
Geachte commissaris, ik moet zeggen dat deze geschiedenis slecht begint. Ik richt mij niet tot u persoonlijk, maar tot de Commissie en tot allen die u voorgegaan zijn en die een zeer grote verantwoordelijkheid hebben gehad. Op het moment dat deze verantwoordelijkheden opgenomen moesten worden, welnu, dan zijn er de teksten, die in feite tamelijk onbelangrijk zijn. Stel u zelf eens in de plaats van de veehouders. Ik begrijp dat zij hun twijfels hebben over de Europese integratie en over de bescherming die deze integratie hen kan bieden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats dank ik het Parlement van harte dat het dit belangrijke onderwerp met spoed heeft willen behandelen. Voorts dank ik ook de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en vooral de heer Jacob, die dit verslag zeer snel hebben voorgelegd.
In de eerste plaats wil ik erop wijzen dat de rundvleesproducenten sedert 20 maart overal in de Europese Unie in een zware crisis zijn terechtgekomen en dat zij het zeer moeilijk hebben. De Commissie heeft inmiddels een reeks maatregelen genomen. In de eerste plaats is al 150.000 ton vlees in interventie genomen en zal in juni opnieuw 30.000 ton worden opgekocht. Wij hebben alle beschikbare marktinstrumenten - van verhoging van de uitvoerrestituties tot particuliere opslag - gebruikt om het probleem tenminste te verlichten.
Ik besef evenwel evengoed als u dat dit alles nog onvoldoende is. Wij moeten nog een stap verder gaan en bijkomende inkomenssteun verlenen. Iedereen is het erover eens - dat is ook tijdens dit debat gebleken - dat de producenten snel en op een zo weinig mogelijk bureaucratische wijze moeten worden geholpen. Dat betekent echter ook dat wij die inkomenssteun in het kader van de begroting 1996 moeten verlenen. Daar het EOGFL-jaar op 15 oktober verstrijkt, moeten wij ervoor zorgen dat wij onze maatregelen tegen die datum ten uitvoer hebben gelegd. Daarom hebben wij eerst getracht de te verwachten inkomensverliezen van de rundvleesproducenten voor dit jaar te schatten en onze marge op de begroting 1996 te bepalen. Op basis daarvan hebben wij dit bedrag van 650 miljoen ecu vastgesteld. Zoals ik het Parlement reeds in juni heb meegedeeld werd voor ondersteuningsmaatregelen in verband met BSE 200 miljoen ecu extra uitgetrokken. Daarmee zijn echter alle mogelijkheden uitgeput waarover wij op basis van de geraamde marge voor dit jaar beschikken. Meer dan 650 miljoen ecu kunnen wij dus niet ter beschikking stellen.
De volgende kwestie is die van de verdeling van die 650 miljoen ecu. Het eerste voorstel van de Commissie van 20 mei bestond erin alleen extra premies uit te keren aan de producenten die vorig jaar premies voor zoogkoeien en mannelijke runderen hebben gekregen. Beheerstechnisch is dat een zeer eenvoudige regeling, maar uiteraard heeft ze ook nadelen. De lid-staten wilden meer flexibiliteit en wensten rekening te houden met problemen die in het voorstel te weinig aan bod kwamen.
Wij hebben dan ongeveer 20 % van die 650 miljoen, namelijk 116 miljoen, flexibel en op grond van andere criteria tussen de lid-staten verdeeld. Dat biedt de mogelijkheid dat geld ook toe te wijzen aan producenten die op dit ogenblik geen of slechts weinig premies krijgen.
Met haar amendementen stelt de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling nu voor een groter deel van die 650 miljoen voor verdeling door de lid-staten en dus een kleiner deel voor de verhoging van de runderpremies beschikbaar te stellen.
Dat zou echter ernstige problemen doen rijzen, in het bijzonder voor de samenhang van de maatregelen, en zou vooral ook het hoofddoel van de maatregelen in gevaar brengen, namelijk die premies snel, met andere woorden voor 15 oktober, aan de boeren uit te betalen.
Ik heb het hier in het bijzonder over de amendementen 1, 5, 6, 7, 8, 9 en 13. De totstandbrenging van de nodige nieuwe beheers- en controlesystemen zou bovendien veel tijd in beslag nemen, problemen doen rijzen en daardoor een tijdige verdeling van de middelen kunnen beletten. De Commissie heeft echter wel begrip voor de wens van het Parlement om voor meer flexibiliteit te zorgen. Wij zullen daarvoor bij de Raad pleiten, voor zover de voormelde belangrijkste doelstellingen daardoor niet in gevaar komen.
Met betrekking tot het verzoek aan de Commissie om ervoor te zorgen dat in diervoeder uitsluitend plantaardige eiwitten worden gebruikt en te voorkomen dat aan dieren nog dierlijke eiwitten worden gevoerd, moet ik erop wijzen dat de teelt van eiwithoudende gewassen in de Europese Unie reeds krachtig wordt bevorderd. Voorts wil ik ook onderstrepen dat het verbod om vlees- of beendermeel aan herkauwers te voeren al lang bestaat en dat wij dat verbod uiteraard zullen handhaven.
Bovendien geloven wij dat wij met de verdere intensivering in de veehouderij voorzichtig moeten zijn, vooral in het licht van de te verwachten ontwikkeling van de consumptie in de Europese Unie. Wat ten slotte de mogelijkheid van nationale steun betreft, herinner ik u eraan dat zulke maatregelen reeds tijdens de vorige rundvleescrisis in 1990/1991 zijn genomen. Door nationale steun toe te kennen, kunnen de lid-staten hun specifieke problemen aanpakken waarvoor de communautaire middelen niet volstaan.
Wat de steun aan de werknemers in de verwerkende industrie betreft, herinner ik u eraan dat ik tijdens het Vragenuur al uitvoerig op die kwestie ben ingegaan. Over het besluit dat de Commissie vanavond in verband met het door de Britse regering voorgestelde zogenaamde kaderprogramma neemt, zal de heer Santer het hier morgen in zijn uiteenzetting nog uitvoerig hebben.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 24.00 uur gesloten)

