Πανηγυρική συνεδρίαση - Εσθονία 
Πρόεδρος
Κυρίες και κύριοι, σήμερα είναι μια θαυμάσια ημέρα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και ο λόγος είναι ότι καλωσορίζουμε εδώ έναν από τους πρώην συναδέλφους μας στο Σώμα, που είναι τώρα πρόεδρος της Δημοκρατίας της Εσθονίας: τον πρώην συνάδελφό μας κ. Hendrik Ilves! Σας καλωσορίζουμε θερμά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο!
(Ζωηρά και παρατεταμένα χειροκροτήματα)
Κυρίες και κύριοι, όταν ζούμε μια τέτοια ώρα, είναι καλό να μην κοιτάμε μόνο το παρόν, αλλά και να θυμόμαστε πόσο μεγάλος και μακρύς ήταν ο δρόμος που διανύσαμε μέχρι να αποκτήσουμε έναν συνάδελφο μαζί με άλλους συναδέλφους από την Εσθονία -και από τη Λετονία και τη Λιθουανία, εάν περιοριστούμε καταρχάς μόνο στις χώρες της Βαλτικής- που είναι εκλεγμένα μέλη κοινοβουλίων και οι χώρες τους, ελεύθερες χώρες όπου για δεκαετίες υπήρχε ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς, εκπροσωπούνται εδώ από τότε που η Εσθονία κέρδισε την ελευθερία της.
Ο συνάδελφος αυτός εξελέγη πρόεδρος της χώρας του με δημοκρατική απόφαση του λαού. Είναι μια προσωπικότητα της Εσθονίας που είναι δεμένη περισσότερο από κάθε άλλη με το μέλλον της Ευρώπης και, φυσικά, με το παρόν της. Πρώτα ηγήθηκε, ως υπουργός Εξωτερικών της χώρας του, των διαπραγματεύσεων για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και στη συνέχεια ήταν για ένα χρόνο παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, από το 2003 μέχρι τις άμεσες εκλογές το 2004, και τέλος ήταν βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μέχρι την εκλογή του ως Προέδρου της Δημοκρατίας της Εσθονίας τον Σεπτέμβριο του 2006. Ο πρόεδρος Hendrik Ilves ανέλαβε τα καθήκοντα του προέδρου της Εσθονίας στις 9 Οκτωβρίου 2006.
Πρόεδρε Ilves, σας καλωσορίζω με μεγάλη χαρά εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που εορτάζει αύριο τα 50ά του γενέθλια. " επίσκεψή σας αποτελεί, τρόπον τινά, την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να απευθυνθείτε τώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σας καλωσορίζουμε θερμά για άλλη μία φορά!
(Χειροκροτήματα)
Toomas Hendrik Ilves
Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Εσθονίας. - (ET) Φίλοι μου, επιτρέψτε μου να σας ευχηθώ αρχικά χρόνια πολλά. Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι, συνάδελφοι με την ακριβέστερη έννοια της λέξης, φίλοι που μου λείψατε τον προηγούμενο ενάμισι χρόνο. Καθώς κοιτάζω και σας βλέπω όλους εδώ, από εδώ κάτω φαίνεται να είσαστε πολύ περισσότεροι από όσο φαίνεται από τη θέση 131 όπου καθόμουν.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο φοβεροί είσαστε ως Κοινοβούλιο της Ευρώπης. Γνωρίζω ότι αναγκάστηκα να φύγω από εδώ πριν να το συνειδητοποιήσω, όμως επιτρέψτε μου να συνεχίσω τώρα στον νέο μου ρόλο του προέδρου της χώρας μου.
Σήμερα που η Εσθονία αρχίζει την πέμπτη της χρονιά ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είμαστε πια "νέα μέλη" που μαθαίνουν τη διαδικασία. Πιστεύω πραγματικά πως τώρα ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουμε τον όρο "νέα κράτη μέλη" ως έναν αναχρονισμό που στερείται νοήματος.
(Χειροκροτήματα)
Σήμερα δεν υπάρχουν νέα ή παλαιά μέλη. Υπάρχουν μόνο μέλη. Ο όρος "νέα κράτη μέλη" δεν σημαίνει σήμερα ούτε καν "φτωχότερα κράτη μέλη", γιατί αρκετοί από εμάς κάλυψαν την απόσταση που τους χώριζε από τα "παλαιά κράτη μέλη".
Σήμερα έχουμε στην Ένωση συνασπισμούς συμφερόντων, κομματικών θέσεων, που σχηματίζονται με βάση διάφορες παραμέτρους -μικρά ή μεγάλα κράτη μέλη, βιομηχανικά ή εμπορικά έθνη κλπ, όμως η βάση δεν είναι ο χρόνος ή η διάρκεια που είναι κανείς μέλος.
Σήμερα θέλω εδώ να κοιτάξω δέκα χρόνια μπροστά στο μέλλον όταν όλοι μας θα είμαστε παλαιά ή παλαιότερα μέλη, σε μια εποχή που θα απέχει έναν αιώνα από τον πρώτο φοβερό ευρωπαϊκό εμφύλιο πόλεμο του 20ού αιώνα. Λέμε ότι η Ένωσή μας είναι μια αντίδραση στον δεύτερο ευρωπαϊκό εμφύλιο πόλεμο, ένας τρόπος για να οργανώσουμε έτσι την ήπειρό μας ώστε να μην επαναληφθεί η φρίκη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Δεν πρέπει, ωστόσο, να λησμονούμε ότι το ένα τρίτο, και ίσως ακόμα παραπάνω, θα μπορούσε κανείς να πει, από τα σημερινά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιουργήθηκαν ως ανεξάρτητες πολιτικές οντότητες μέσα από τα ερείπια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. " Φινλανδία, η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία (μετά από 140 χρόνια ανυπαρξίας), η πρώην Τσεχοσλοβακία μαζί με την Ουγγαρία και την Αυστρία όπως τις ξέρουμε σήμερα, εμφανίστηκαν όλες τον 20ό αιώνα με την κατάρρευση αυτοκρατοριών, των διεθνών αυτών υπερδυνάμεων, και αναδύθηκαν νέα κράτη βασισμένα στον αυτοπροσδιορισμό.
Θίγω το θέμα αυτό διότι η χώρα μου, όπως τόσο πολλά από τα σημερινά μας μέλη, ξεκίνησε αποτινάζοντας τον ζυγό της αναγκαστικής συμμετοχής σε μεγάλες, δεσποτικές ή μη δημοκρατικές υπερεθνικές οντότητες -γνωστές και ως αυτοκρατορίες.
" Εσθονία κατάφερε μάλιστα, όπως πολλές άλλες χώρες, να δημιουργηθεί δύο φορές. Σήμερα, όμως, έχουμε ενωθεί όλοι για να δημιουργήσουμε τη δική μας νέα υπερεθνική οντότητα - και μια νέα ταυτότητα, την Ευρωπαϊκή μας Ένωση.
Αυτό δεν το κάναμε επειδή είχαμε κατακτηθεί ή βρισκόμασταν υπό κατοχή, αλλά επειδή είμαστε ελεύθεροι να το κάνουμε, και επειδή πιστεύουμε ότι αυτό πρέπει να κάνουμε. Συνιστά και αυτό άσκηση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού μας.
Θίγω το θέμα αυτό γιατί σε δέκα χρόνια η Εσθονία θα έχει για πρώτη φορά το προνόμιο και την ευθύνη της Προεδρίας και ελπίζω ότι, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, δεν θα αντιμετωπίζουμε πια τα θέματα για τα οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο θέλω σήμερα να μιλήσω για πράγματα που θα είναι σημαντικά μετά από τουλάχιστον δέκα χρόνια.
Τέλος, θίγω τα θέματα αυτά γιατί οι εκλογικοί μας κύκλοι και οι κύκλοι των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε δεν είναι συγχρονισμένοι: αντιμετωπίζουμε καλά τα προβλήματα που ταιριάζουν στους τετραετείς ή πενταετείς μας κύκλους.
Ωστόσο, οι προκλήσεις και οι πιέσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την ενέργεια ως το περιβάλλον, από την ανταγωνιστικότητα ως τη διεύρυνση, από την κοινή εξωτερική πολιτική ως τη μετανάστευση, είναι όλες στρατηγικά ζητήματα που απαιτούν δράση με θάρρος και τόλμη για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από δύο ή τρεις εκλογικές περιόδους.
Κυρίες και κύριοι, δεν μπορούμε βέβαια να προβλέψουμε το μέλλον, μπορούμε όμως να διακρίνουμε γενικά ορισμένες τάσεις και κινδύνους. Έχει γίνει αρκετή συζήτηση για δύο από αυτούς, για τη διττή απειλή που αντιμετωπίζουμε: την θέρμανση του πλανήτη και τη μείωση των αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων. Ωστόσο, τα δύο αυτά θέματα απασχολούν ολόκληρο τον κόσμο, η δε επίλυσή τους είναι βέβαια αδύνατη χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει όμως να ασχοληθεί με αυτήν ολόκληρος ο πλανήτης.
Ταυτόχρονα, όμως, η Ένωση βρίσκεται μπροστά σε σοβαρές προκλήσεις διαφόρων ειδών. Εάν δεν μπορέσουμε να τις αντιμετωπίσουμε, τότε μπορεί, ίσως σε μια δεκαετία, οπωσδήποτε όμως μετά από 25 χρόνια, να χάσουμε μέρος της σχετικής ευημερίας και επιτυχίας που απολαύουμε σήμερα. Αυτές οι προκλήσεις και οι πιέσεις είναι όλες συνδεδεμένες με την ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πού βρίσκονται οι ανταγωνιστές μας; Βρίσκονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή κάπου στον κόσμο έξω από αυτήν; " απάντηση είναι σαφώς "και τα δύο": στην αγορά βρισκόμαστε σε ανταγωνισμό τόσο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αν εξετάσουμε, όμως, τις μακροπρόθεσμες τάσεις της παγκοσμιοποίησης, θα πρέπει να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη για τον Ζαν Μονέ και τον Ζακ Ντελόρ που δημιούργησαν την εσωτερική αγορά σε μια περίοδο όπου το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης δεν ήταν ακόμα αντιληπτό.
" εσωτερική αγορά είναι αυτό που δίνει στα επιμέρους ευρωπαϊκά έθνη τη δυνατότητα να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητά τους στον παγκόσμιο στίβο. Το άνοιγμα μέσα στην Ευρώπη, το άνοιγμα στην ανταγωνιστική πίεση μέσα στην Ευρώπη ήταν η κινητήρια δύναμη για την ανταγωνιστικότητά μας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ο σημερινός τρόπος σκέψης στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μας επιτρέπει πάντα να αισθανθούμε αισιοδοξία, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η υποτονική εφαρμογή της ατζέντας της Λισαβόνας, του δικού μας καλοπροαίρετου προγράμματος για την ανάπτυξη της καινοτομίας και της ανταγωνιστικότητας.
(Χειροκροτήματα)
Ο δεύτερος είναι ο εντεινόμενος προστατευτισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι μόνο απέναντι στον έξω κόσμο αλλά και εντός των ίδιων μας των συνόρων.
Επιτρέψτε μου να αναφερθώ διαδοχικά σε αυτά τα δύο θέματα. Όταν η πατρίδα μου μόλις είχε βγει από μία πεντηκονταετία υποανάπτυξης εξαιτίας του σοβιετικού καθεστώτος, έβλεπα με απελπισία πόσος χρόνος θα χρειαζόταν για τη δημιουργία της υποδομής που ήταν αναγκαία σε ολόκληρη την Εσθονία.
Σε ορισμένους, όμως, τομείς όπως η τεχνολογία της πληροφορίας, η Εσθονία κατάφερε να ξεκινήσει με ίσους όρους ανταγωνισμού. Οι επενδύσεις τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα στην τεχνολογία της πληροφορίας επέτρεψαν στη χώρα να φθάσει σε επίπεδο ανώτερο του κοινοτικού μέσου όρου, και στο τέλος της δεκαετίας του 1990 η κατάσταση ως προς τις υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και τις υπηρεσίες ορισμένων τομέων όπως ο τραπεζικός είχαν φθάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο όσο λίγες άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
" έμφαση που έδωσε η χώρα μου στην ανάπτυξη της τεχνολογίας της πληροφορίας απέδωσε και μας έδωσε τη δυνατότητα να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας. Όμως, δεν αρκεί μόνο αυτό. Γενικότερα, η Εσθονία, όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη, αφήνει σε άλλους την επιστημονική καινοτομία και την ανάπτυξη.
Ας είμαστε ειλικρινείς: οι καινοτομίες έρχονται πρωτίστως από τις "ΠΑ, που εξαρτώνται από τη διαρροή εγκεφάλων, των λαμπρότερων και των καλύτερων, από την Ευρώπη, αλλά και από την Ινδία και την Κίνα, προκειμένου να διατηρήσουν το υψηλό επίπεδο της ανταγωνιστικότητάς τους. Πρέπει να αρχίσουμε επιτέλους να αντιμετωπίζουμε σοβαρά το ζήτημα αυτό.
Είμαστε ενάντιοι στη μετανάστευση, όλο και πιο λίγα από τα παιδιά μας επιλέγουν να σπουδάσουν μαθηματικά, φυσικές επιστήμες και μηχανολογία, και εμείς επιλέγουμε οι ίδιοι να μην έχουμε ανταγωνισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε έναν από τους πιο ανταγωνιστικούς παράγοντες της παγκόσμιας οικονομίας: τις υπηρεσίες.
Ο ανταγωνισμός ή η απουσία του στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιπτώσεις και στην ασφάλεια. Δεδομένης της σημασίας της ενέργειας, είναι κατανοητό ότι πολλές χώρες στην ΕΕ θέλουν να προστατεύσουν τις επιχειρήσεις τους από τον ανταγωνισμό και αντιτίθενται στην ελευθέρωση της αγοράς ενέργειας.
" αντίδραση αυτή είναι κατανοητή. Σήμερα, όμως, η μεγαλύτερη πηγή ενέργειας της Ευρώπης είναι μια χώρα που έχει αυτοανακηρυχθεί "ενεργειακή υπερδύναμη" και δηλώνει στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της ότι η ενέργεια είναι ένα μέσο της εξωτερικής πολιτικής.
Είναι σαφές ότι αν θέλουμε να αποφύγουμε να ασκηθεί στα κράτη μέλη μια πολιτική του "διαίρει και βασίλευε" ή να γίνονται ελιγμοί για την επίτευξη καλύτερων συμφωνιών για το φυσικό αέριο σαν αυτούς που ήδη είδαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε δεν μπορούμε να αποφύγουμε στο μέλλον μια κοινή ενεργειακή πολιτική, η οποία θα είναι απαραίτητη.
(Χειροκροτήματα)
Με έναν Επίτροπο Ενέργειας που θα έχει την διαπραγματευτική δύναμη του Επιτρόπου Εμπορίου.
Όμως, για να αναπτύξουμε μια κοινή ενεργειακή πολιτική με τον ίδιο τρόπο με το κοινό εμπορικό μας καθεστώς, απαιτείται επίσης αυτό που αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση της εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή μια ελευθερωμένη εσωτερική αγορά.
Πού βρισκόμαστε, λοιπόν, καθώς κοιτάζουμε προς το μέλλον; Οι Κορεάτες και οι Ιάπωνες έχουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά διαδικτυακής διείσδυσης από τους περισσότερους Ευρωπαίους με πολύ φθηνότερα τέλη ευρυζωνικής μετάδοσης. " Ασία και οι "ΠΑ παράγουν (ή στην περίπτωση των "ΠΑ εκπαιδεύουν και ενοικιάζουν από άλλους) πολύ περισσότερους μηχανικούς και φυσικούς επιστήμονες.
Αυτά δεν προοιωνίζουν τίποτα καλό και θα οδηγήσουν σε βαθμιαία πτώση της Ευρώπης και της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Εκτός, φυσικά, και αν κάνουμε κάτι.
Για την Εσθονία, το πρώτο βήμα είναι η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη, και θα ήθελα να ευχαριστήσω την πορτογαλική Προεδρία για το εξαίρετο έργο της για να λυθεί αυτό το θέμα. Εάν δεν επεκταθεί η λήψη αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία, θα καταλήξουμε σε παράλυση, χωρίς πρόεδρο ή υπουργό Εξωτερικών απλά θα υπολειπόμαστε ως προς τη δύναμη.
Στην πολιτική γειτονίας βλέπουμε ένα παράδειγμα της ανικανότητας της Ευρώπης να επιτύχει αυτά που μπορεί. Ένα έγγραφο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων τελειώνει ως εξής - παραθέτω: "Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλοί στην Ευρώπη, η πολιτική γειτονίας της Ρωσίας είναι πιο ανεπτυγμένη, πιο συντονισμένη και εφαρμόζεται καλύτερα από εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. " Ρωσία διαθέτει περισσότερους πολιτικούς, οικονομικούς, ακόμα και στρατιωτικούς πόρους για να ασκήσει επιρροή στη γειτονιά της από ό,τι η Ευρωπαϊκή Ένωση". Τέλος της παράθεσης.
Αυτό δεν λέει τίποτα καλό για την περίφημη "ήπια δύναμή" μας. Ωστόσο, η πολιτική γειτονίας μας συνδέεται με ένα θεμελιώδες μακροπρόθεσμο ερώτημα: πώς θα είναι η κατάσταση μετά από δέκα χρόνια; " ερώτηση αυτή έχει δύο πτυχές: πόσο μεγάλη θα είναι η ΕΕ σε δέκα χρόνια και πώς θα είναι το περιβάλλον γύρω από εμάς;
Πόσο μεγάλη θα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση το 2018; Δεν ξέρουμε, όμως εμείς θα το αποφασίσουμε. Ασφαλώς, δεν θα είναι τόσο μεγάλη όσο θα ήθελαν ορισμένοι από εμάς, οπωσδήποτε όμως θα είναι μεγαλύτερη από σήμερα. Στα ανατολικά και στα νότια της ΕΕ βρίσκονται χώρες που ασφαλώς ποτέ δεν θα γίνουν μέλη της.
Νομίζω ότι ένα από τα βασικά μας μελήματα πρέπει να είναι να μην είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των γειτόνων της ως προς την οικονομική ευρωστία και την πολιτική ελευθερία ώστε να αντιμετωπίσουμε ένα μεγάλο κύμα παράνομης μετανάστευσης ή πολιτικών προσφύγων.
Ως εκ τούτου, φαίνεται πως δεν μάθαμε τίποτα ούτε καν από τη δική μας εξαίρετη πείρα, δηλαδή από την προηγούμενη διεύρυνση. Σχεδιάζουμε να αυξήσουμε την υποστήριξή μας προς τα έξω χωρίς να την συνδέουμε με την προϋπόθεση των μεταρρυθμίσεων. Μέσω των τραπεζών ανάπτυξης ενισχύουμε την ανάπτυξη χωρών των οποίων οι εμπορικές πολιτικές είναι εντελώς ανταγωνιστικές προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κάτι άλλο που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι το δικό μας πρότυπο δεν είναι σήμερα το μόνο. Ο ίδιος ο Francis Fukuyama παραδέχεται τώρα ότι το εγελιανό όνειρο της άτεγκτης πορείας της ιστορίας προς τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν στέκει. Τι ωφελούν οι απαιτήσεις για την καταπολέμηση της απάτης στα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, όταν κρατικά επενδυτικά ταμεία προσφέρουν καλύτερες συμφωνίες που δεν συνδέονται με όρους;
Κάναμε λάθος όταν νομίζαμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς ιδεολογίες. Αντίθετα, η άνοδος του αυταρχικού καπιταλισμού ως εναλλακτικής στις δημοκρατικές οικονομίες της αγοράς είναι πιθανώς η πιο πρόσφατη ιδεολογική, διανοητική και ηθική μάχη που αντιμετωπίζουμε.
(Χειροκροτήματα)
Ασφαλώς, είναι ανάγκη να επανεξετάσουμε τις πολιτικές μας, όμως αυτό δεν φτάνει. Χρειαζόμαστε περισσότερο θάρρος, χρειαζόμαστε ένα όραμα. Πρέπει να καταλάβουμε πού θα βρισκόμαστε εμείς και ο κόσμος σε 20 ή 25 χρόνια, όταν ακόμα και η σημερινή, πανίσχυρη οικονομικά Γερμανία θα έχει επισκιαστεί από την Ινδία και την Κίνα.
Ως εκ τούτου, για να προετοιμαστούμε για μια εικοσιπενταετία, πρέπει να αρχίσουμε τον προγραμματισμό από σήμερα. Ελπίζω ότι στις επόμενες εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο ανταγωνισμός των κομμάτων δεν θα έχει ως βάση τη διατήρηση του σημερινού καθεστώτος, αλλά τα οράματά τους για το μέλλον.
Κυρίες και κύριοι, η δημοκρατία υπάρχει για τους πολίτες της, βασίζεται στη βούληση των πολιτών της και χρειάζεται την έγκρισή τους. Για τον σκοπό αυτόν δημιουργήσαμε θεσμούς, που η νέα συνθήκη θα πρέπει να αναπτύξει περαιτέρω όταν τεθεί σε ισχύ.
Δεν πρέπει, όμως, να μεταβιβάζουμε την ευθύνη μας σε θεσμικά όργανα. " δημιουργία μιας εξωτερικής υπηρεσίας ή η επέκταση του πεδίου εφαρμογής της ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία δεν θα βοηθήσουν πολύ αν δεν αποκτήσουμε μια βαθύτερη κατανόηση των ευρωπαϊκών συμφερόντων.
Το να έχουμε κοινούς προξενικούς υπαλλήλους είναι μια εξορθολογιστική γραφειοκρατική μεταρρύθμιση. Το να γίνει δυσκολότερη η χρήση του βέτο είναι αυτό καθαυτό ένα ευπρόσδεκτο βήμα για την Ευρώπη, θα παραμείνει όμως ένα μικρό βήμα αν τα κράτη μέλη πιστέψουν ότι δεν λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντά τους.
Πρέπει να επιστρέψουμε στην πιο θεμελιώδη αντίληψη που έκανε επιτυχημένη την Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι δηλαδή τα εθνικά συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα όταν υποχωρούμε όλοι λίγο προκειμένου να επιτύχει η Ένωση ως σύνολο. Δεν εννοώ την παροχή χρημάτων ή τη δωροδοκία δύστροπων μελών που δείχνουν απροθυμία να ευθυγραμμιστούν με μια πολιτική. Εννοώ τη θέση μας στον κόσμο χωριστά, ως εθνικά κράτη, και μαζί, ως Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όταν μιλάμε για μια ισχυρή Ευρώπη, πρέπει να συνειδητοποιούμε την αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε από την πολιτική στις χώρες μας: η πατρίδα μας είναι δυνατή στη διεθνή σκηνή, ή και στην Ευρώπη, όταν είμαστε δυνατοί στη χώρα μας. Οι κυβερνήσεις που διαθέτουν ισχυρή υποστήριξη μπορούν να δείξουν αποφασιστικότητα στη διεθνή σκηνή.
Είμαι βέβαιος ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να δημιουργήσουμε μια πιο ισχυρή αίσθηση της ιδιότητας του Ευρωπαίου στους ψηφοφόρους μας, πρέπει να ξεπεράσουμε ακόμα και τις προτάσεις της Επιτροπής που προβλέπουν να περνούν οι πανεπιστημιακοί φοιτητές ένα έτος σε πανεπιστήμιο άλλου κράτους μέλους. Πρέπει να το ενθαρρύνουμε αυτό ενεργά στις πατρίδες μας, προκειμένου να μπορούν να γνωριστούν όχι μόνο οι αξιωματούχοι μας, αλλά και οι πολίτες μας.
Αυτό σημαίνει, φυσικά, ότι πρέπει να αναβαθμίσουμε το επίπεδο γλωσσικών γνώσεων. Σε δέκα χρόνια πρέπει να μπορούμε να έχουμε μια Ένωση όπου κάθε φοιτητής πανεπιστημίου γνωρίζει τη γλώσσα ενός άλλου κράτους μέλους, και δεν εννοώ την αγγλική, γιατί η αγγλική έχει τέτοια παγκόσμια κυριαρχία στην επιστήμη και το εμπόριο, τη διασκέδαση και το Διαδίκτυο, ώστε δεν θεωρείται πια ξένη γλώσσα. Εννοώ, για παράδειγμα, Πορτογάλους που θα μιλούν πολωνικά, Εσθονούς που θα μιλούν ισπανικά και Σουηδούς που θα μιλούν σλοβένικα.
Πρέπει επίσης να σκεφτούμε περισσότερο σχετικά με τις περιφέρειες. Εδώ το Κοινοβούλιο έχει δείξει ότι μπορεί να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο από ό,τι είχαμε ποτέ φανταστεί. Είμαι περήφανος γιατί μια πρωτοβουλία με την οποία είχα σχέση, η στρατηγική για τη Βαλτική, είναι μία από τις πρώτες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στην πραγματικότητα γεννήθηκε εδώ, ακριβώς εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και όχι στο Συμβούλιο ή στην Επιτροπή, και σήμερα η πρωτοβουλία αυτή θα γίνει ένα κοινοτικό πρόγραμμα.
(Χειροκροτήματα)
Το Κοινοβούλιο είναι βασικά ο σύνδεσμος μεταξύ των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των πολιτών της που κάνει την Ένωση να λειτουργεί, γιατί μόνο εδώ μπορείτε να βρείτε, αγαπητοί συνάδελφοι, την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ των συμφερόντων των ψηφοφόρων σας και των συμφερόντων της Ένωσης. Κανένα άλλο θεσμικό όργανο δεν μπορεί να το κάνει αυτό, και μάλιστα τόσο καλά όσο εσείς.
Αξιότιμα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για τους πολίτες της Ευρώπης, για μια Ευρώπη των ευρωπαίων πολιτών, είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ήρθαμε και πώς φθάσαμε εδώ.
Σε αυτήν την Αίθουσα κάποιος συνάδελφος απευθύνθηκε κάποτε σε εμένα όσο κάποιος άλλος συνάδελφος μιλούσε για τις μαζικές απελάσεις στην πατρίδα του ρωτώντας: "Μα γιατί δεν μπορείτε να ξεχάσετε το παρελθόν και να σκεφτείτε το μέλλον;".
Όλοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε την ιστορία της Ευρώπης, και έτσι μερικές φορές είναι ίσως δυσάρεστο να ακούμε ότι η Ευρώπη που γνωρίζουμε είναι τελικά μόνο ένα τμήμα της Ευρώπης, όπως έδειξε τόσο πειστικά ο μεγάλος ιστορικός της Ευρώπης Norman Davies.
Ωστόσο, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση εμπερικλείει την ιστορία ολόκληρης της Ευρώπης, με όλες της τις δόξες και τα δεινά. Σήμερα είμαστε οι κληρονόμοι τόσο των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων του Bismarck, όσο και του καθεστώτος του Salazar, της πρώτης συνταγματικής δημοκρατίας του κόσμου και της καταστολής από βίαιες εσωτερικές υπηρεσίες ασφαλείας. Αυτή είναι η Ευρώπη μας.
Το γεγονός, όμως, ότι η πρώτη συνταγματική δημοκρατία ιδρύθηκε στην Πολωνία και ότι η καταστολή εκ μέρους των υπηρεσιών ασφαλείας γινόταν κυριολεκτικά πάνω από το τείχος του Wirtschaftswunder είναι πράγματα για τα οποία γνωρίζουμε πολύ λιγότερα από αυτά που θα έπρεπε.
Κυρίες και κύριοι, είναι καθήκον μας να γνωρίζουμε την Ευρώπη μας. Ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους του 20ού αιώνα, ο Salvador de Madariaga, εξόριστος του καθεστώτος Φράνκο, το έθεσε ως εξής: "Αυτή η Ευρώπη πρέπει να γεννηθεί. Και θα γεννηθεί όταν οι Ισπανοί θα λένε "η Σάρτρ μας", οι Άγγλοι θα λένε "η Κρακοβία μας", οι Ιταλοί θα λένε "η Κοπεγχάγη μας" και οι Γερμανοί θα λένε "η Bruges μας"... Τότε η Ευρώπη θα είναι ζωντανή, γιατί τότε το πνεύμα που οδηγεί την Ευρώπη θα έχει προφέρει τις λέξεις της δημιουργίας: "γενηθήτω Ευρώπη". Αυτά είπε ο Salazar de Madariaga.
Για να φθάσουμε όμως στο μέλλον του Madariaga, πρέπει να μάθουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, να γνωρίζουμε ο ένας το παρελθόν του άλλου, γιατί μόνο τότε θα μπορέσουμε να δομήσουμε μαζί ένα μέλλον. Είναι και αυτό ένα από τα καθήκοντά μας για την επόμενη δεκαετία.
Κυρίες και κύριοι, σήμερα προσπάθησα να σκιαγραφήσω ορισμένες από τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον. " Ευρώπη απέχει ακόμα πολύ από την ολοκλήρωση και έχουμε ακόμα πάρα πολλά να κάνουμε. Στην πατρίδα μου, την Εσθονία, όταν πρέπει να εκπληρώσουμε ένα μεγάλο καθήκον ή να φέρουμε σε πέρας ένα σοβαρό εγχείρημα, λέμε: είθε να βρούμε τη δύναμη να το κάνουμε.
Είθε να βρούμε όλοι αυτήν τη δύναμη!
Σας ευχαριστώ.
(Οι βουλευτές, όρθιοι, χειροκροτούν)
Πρόεδρος
Κυρίες και κύριοι, με το να σηκωθείτε από τις θέσεις σας και να χειροκροτήσετε με τόσο ενθουσιασμό, ευχαριστήσατε τον πρόεδρο της Εσθονίας για την εξαιρετικά ευχάριστη, και φιλική για εμάς ως Κοινοβούλιο, κυρίως όμως μελλοντοστραφή ομιλία του.
Πρόεδρε Ilves, μιλήσατε για κάτι που είναι ο πυρήνας της Ευρώπης, δηλαδή για την αμοιβαία κατανόηση και για το να γνωρίζουμε πώς σκεφτόμαστε. Όταν γνωρίζουμε πώς σκεφτόμαστε, γνωρίζουμε και πώς μπορούμε τελικά να ενεργήσουμε από κοινού.
Όταν μιλήσατε για την ανταλλαγή νέων, θυμήθηκα -και πιστεύω, κυρίες και κύριοι, ότι μπορούμε να είμαστε περήφανοι γι' αυτό- ότι όταν επρόκειτο να εγκριθούν οι δημοσιονομικές προοπτικές και κάποιοι ήθελαν να περικοπούν οι πόροι για την ανταλλαγή νέων, το πρόγραμμα Erasmus και τη διά βίου μάθηση, εμείς υψώσαμε τη φωνή μας και είπαμε: οι δημοσιονομικές προοπτικές θα έχουν αποτελέσματα μόνο αν αυξήσουμε αντί να μειώσουμε τα κονδύλια για τη συνάντηση μεταξύ των νέων προκειμένου να δημιουργηθεί κατανόηση και μια αίσθηση κοινότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
(Χειροκροτήματα)
Επιτρέψτε μου να πω τελειώνοντας - και το κάνω αυτό με κάποια συγκίνηση: όταν ο πρόεδρος της Εσθονίας μας θυμίζει την ιστορία μας, πρέπει να πούμε ότι η ιστορία της ηπείρου μας, της Ευρώπης, υπήρξε πολλές φορές στο παρελθόν καλή, υπήρχαν όμως και πολλές εποχές όπου συνέβησαν τραγωδίες. Αυτό που κάνουμε σήμερα εδώ, και εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι μια απάντηση στην ιστορική μας πείρα.
Το γεγονός ότι μας το μεταβιβάζετε αυτό κάνει τη σημερινή ημέρα μια μεγάλη ημέρα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπορούμε να βαδίσουμε τον δρόμο που οδηγεί στο μέλλον μόνον εάν εξετάσουμε την ιστορία μας, αν διδαχτούμε από τις συνέπειές της και μετά ενεργήσουμε μαζί με βάση την αμοιβαία κατανόηση και το πνεύμα συνύπαρξης, όπως είπατε, πρόεδρε Ilves, για χάρη μιας κοινής Ευρώπης.
Ευχαριστώ πολύ, πρόεδρε Ilves!
(Χειροκροτήματα)
