Pakiet socjalny (pierwsza część) (debata) 
Przewodniczący
Kolejny punkt to oświadczenia Komisji i Rady w sprawie pakietu socjalnego (część pierwsza).
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie wiceprzewodniczący, panie i panowie! Dwa miesiące temu Komisja przyjęła odnowioną agendę społeczną. Ma ona na celu pomóc Unii w rozwiązaniu problemów społecznych, z którymi Europie przyjdzie się zmierzyć w XXI wieku. Zawiera ambitny i spójny zestaw środków w dziedzinie polityki społecznej, umożliwiający Europejczykom skorzystanie z możliwości, które stoją przed nimi otworem.
Jak już wcześniej powiedziano, odnowiona agenda społeczna była omawiana przez ministrów pracy i spraw socjalnych na nieformalnym posiedzeniu Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Spraw Konsumenckich, które odbyło się na początku lipca w Chantilly.
Miałem przyjemność otrzymać sprawozdanie świadczące o bardzo pozytywnym przyjęciu odnowionej agendy społecznej przez państwa członkowskie i z zainteresowaniem oczekuję wniosków, które powinny wpłynąć do Rady do końca bieżącego roku. Miałem już okazję przedstawić ten pakiet Konferencji Przewodniczących oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Nadszedł również właściwy czas na dogłębną debatę tu - w Parlamencie. Jestem przekonany, że dzisiejsza wymiana poglądów pomoże nam osiągnąć porozumienie w kwestii odpowiedzi na pytanie, jaką społeczną Europę pragniemy budować dla obywateli europejskich.
Chciałbym przypomnieć państwu dotychczasowe wydarzenia. Omawiany złożony pakiet to wynik dwuletnich wspólnych wysiłków. Komisja współpracowała ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym z przedstawicielami pracowników i pracodawców, społeczeństwa obywatelskiego, państw członkowskich oraz organów regionalnych i lokalnych. Pakiet stanowi spójną całość, uwydatniając powiązania z innymi obszarami takimi jak edukacja, zdrowie, środowisko, społeczeństwo informacyjne i gospodarka, oraz wyraźnie wskazując, że gospodarcze i społeczne cele to dwie strony jednego medalu i oba aspekty wymagają ścisłej współpracy na korzyść obywateli. Jest to pakiet ambitny, w którego ramach usiłuje się zaproponować praktyczne rozwiązania w odpowiedzi na obawy obywateli oraz poprawić ich warunki życia. Jest to również pakiet bardzo złożony - największy spośród wszystkich przyjętych przez Komisję za jednym zamachem - zawiera 18 inicjatyw oraz sprawozdanie. Ponadto omawianych jest 20 kolejnych, które dotyczą bardzo wielu tematów.
Dzisiaj przypatrujemy się dwóm środkom: wnioskowanej dyrektywie na rzecz zwalczania dyskryminacji oraz zmienionej dyrektywie w sprawie europejskich rad zakładowych. Przede wszystkim chciałbym jednak powiedzieć kilka słów o podstawowych zasadach tego pakietu.
U podstaw odnowionej agendy społecznej leżą trzy główne zasady: możliwości, dostęp i solidarność. My Europejczycy doceniamy wartość jednostek i chcemy im zapewnić równe szanse w zdobywaniu potencjału. Wiąże się to z usunięciem przeszkód, które ludzie zmuszeni są pokonywać, jak również ze stworzeniem warunków umożliwiających wszystkim skorzystanie z oferowanych możliwości, z jednoczesnym poszanowaniem różnorodności europejskiej i unikając dysharmonii.
Wiara Europejczyków w równość daje podstawy do wspólnej wiary w solidarność społeczną: solidarność między pokoleniami, między tymi na szczycie a tymi z nizin, między zamożnymi i biedniejszymi państwami członkowskimi oraz z naszymi sąsiadami i przyjaciółmi z innych zakątków świata, ponieważ solidarność to nieodłączny element warunkujący funkcjonowanie Wspólnoty Europejskiej i nasze stosunki z innymi krajami na świecie.
Panie i panowie! Jak państwu wiadomo, aktualny zakres ochrony prawnej przed dyskryminacją różni się w UE zależnie od przyczyn tej dyskryminacji. Dyskryminacja jednak nie ogranicza się do jednego obszaru. Dlatego właśnie zaproponowaliśmy w ramach pakietu dyrektywę horyzontalną, która zakazuje dyskryminacji ze względu na wiek, orientację seksualną, religię i niepełnosprawność w innych obszarach niż zatrudnienie. Dyrektywa horyzontalna zapewni państwom członkowskim, podmiotom gospodarczym oraz obywatelom przejrzystość i pewność prawną na najwyższym poziomie.
Projekt ten to odpowiedź na powtarzające się wezwania ze strony Parlamentu, spełniający polityczne zobowiązanie Komisji, które przyjęła podejmując urząd. Jest to elastyczny instrument, u którego podstaw leżą zasady przyjęte już przez państwa członkowskie oraz uwzględnione w obowiązujących przepisach.
Chciałbym podkreślić, że taki sam sposób zwalczania wszystkich przyczyn dyskryminacji nie jest równoważny z koniecznością stosowania jednolitych reguł we wszystkich obszarach. Na przykład w sektorach ubezpieczeń i bankowości będzie można stosować różne podejścia na podstawie wieku lub niepełnosprawności. Różnice takie będą musiały być jednak uzasadnione przekonywującymi argumentami i wiarygodnymi danymi statystycznymi. Starsze osoby nadal będą mogły korzystać z preferencyjnych stawek w transporcie publicznym i wydarzeniach kulturalnych, jak również nadal będzie można zabraniać dostępu do niektórych towarów w celu ochrony zdrowia ludzi, czego przykładem może być sprzedaż alkoholu nieletnim.
Dyrektywa obejmuje swym zakresem wszystkie towary i usługi oraz odnosi się zarówno do podmiotów gospodarczych, jak i osób prywatnych, ale tylko w zakresie dotyczącym handlowych dostaw towarów i świadczenia usług.
Dyrektywa będzie również proporcjonalna pod względem obciążenia, które nakłada zgodnie z pojęciem proporcjonalności uwzględnionym w obu obowiązujących dyrektywach zakazujących dyskryminacji oraz w Konwencji NZ o prawach osób niepełnosprawnych, podpisanej przez państwa członkowskie i Wspólnotę Europejską.
W projekcie dyrektywy zakazuje się dyskryminacji, przestrzegając jednocześnie innych praw podstawowych i swobód, w tym ochrony życia prywatnego i rodzinnego oraz czynności podejmowanych w tym kontekście, jak również wolności wyznania oraz zrzeszania się.
Innym problemem, na który chciałbym zwrócić uwagę, jest dyskryminacja Romów - wielokrotnie potępiana przez Komisję jako niezgodna z zasadami UE. Pakiet zawiera deklarację o naszym odnowionym zobowiązaniu do zapewnienia równych szans i walki z dyskryminacją, jak również dokument roboczy służb Komisji dotyczący instrumentów i polityki Wspólnoty na rzecz integracji Romów.
Jest on odpowiedzią na wniosek Rady Europejskiej z grudnia 2007 r., zalecający Komisji przegląd europejskiej polityki oraz instrumentów i przedstawienie Radzie sprawozdania z poczynionych postępów.
Zgodnie z dokumentem roboczym służb Komisji wprowadzono konieczne instrumenty legislacyjne, finansowe i koordynujące, ale jeszcze nie w wystarczającym zakresie. Odnowiona agenda społeczna obejmuje kilka inicjatyw ukierunkowanych na poprawę zdolności Unii do skuteczniejszego reagowania na zmiany. Jesteśmy przekonani, że europejski dialog społeczny oraz europejskie rady zakładowe mają do odegrania szczególną rolę w tym kontekście. Dyrektywa o europejskich radach zakładowych domaga się od jakiegoś czasu aktualizacji.
W chwili obecnej istnieje 820 europejskich rad zakładowych, które reprezentują 15 milionów pracowników. Ostatnie przypadki dowodzą jednak, że rady te niedostatecznie wywiązują się ze swoich obowiązków i często zdarza się, że pracownikom nie przekazuje się wystarczających informacji ani nie konsultuje się z nimi spraw dotyczących restrukturyzacji przedsiębiorstwa. Celem inicjatywy jest zatem wzmocnienie roli dialogu społecznego w przedsiębiorstwach na szczeblu ponadnarodowym.
Jest to projekt wyważony, który powinien zapewnić, że przedstawiciele pracowników będą odpowiednio informowani z wyprzedzeniem o decyzjach związanych z okolicznościami dotyczącymi pracowników, jak również będą prowadzone z nimi konsultacje w tych sprawach, natomiast przedsiębiorstwom powinien zapewnić możliwość dostosowania się do globalizacji.
Komisja oczywiście wolałaby przyznać pierwszeństwo rozwiązaniu, które uprzednio zostałoby omówione z przedstawicielami pracowników i pracodawców, ale fakt, że nie zdołaliśmy ich przekonać, by w czerwcu tego roku zasiedli do rozmów, zmusił Komisję do przedstawienia projektu z własnej inicjatywy.
Mimo to doceniamy wspólne pismo, które przedstawiciele pracowników i pracodawców wystosowali w sierpniu do Rady i Parlamentu. Doceniamy wysiłki, które obie strony podjęły w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie tej złożonej kwestii i bardzo się cieszę, że zdecydowały się one przyjąć projekt Komisji za podstawę dalszych prac. W istocie mam nadzieję, że Parlament uwzględni praktyczne propozycje przedstawicieli pracowników i pracodawców podczas ich pierwszego czytania. Wierzę, że szybko znajdziemy rozwiązanie. Komisja będzie próbowała to maksymalnie ułatwić, w miarę jej możliwości.
Teraz muszę powiedzieć kilka słów o skutkach globalizacji. Restrukturyzacja przedsiębiorstwa bywa czasami nieunikniona, ale jej skutki dla pracowników i ich rodzin mogą być bardzo bolesne. Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji jest pomoc w takich sytuacjach. Fundusz pomógł dotychczas 7 250 pracownikom w znalezieniu nowej pracy. Możemy się z tego cieszyć, ale koniecznie należy zapewnić, by Fundusz był dostępny dla wszystkich, którzy mogą z niego korzystać.
Sprawozdanie załączone do pakietu agendy społecznej zawiera informację, że z dostępnych rocznie 500 milionów euro, w 2007 r. wykorzystano zaledwie 4%. Dlatego należy się zastanowić, jak poprawić wyniki działalności Funduszu.
W kwestii dotyczącej mobilności siły roboczej chciałbym powiedzieć, że dyrektywa z 1996 r. dotycząca delegowania pracowników wspiera swobodny przepływ usług i zapewnia także ochronę przed wykorzystywaniem pracowników, gwarantując im przestrzeganie podstawowych praw w państwach członkowskich, do których są delegowani. W wyniku ostatnich orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości zrodziło się szereg pytań. Reakcje na nie są całkiem uzasadnione i musimy wspólnie znaleźć odpowiedzi na te pytania. Zwołuję forum w celu przedyskutowania tej kwestii na 9 października, kiedy to przedmiotowy złożony problem będzie omawiany z organami politycznymi, przedstawicielami pracowników i pracodawców instytucji europejskich oraz z ekspertami w dziedzinach prawa i ekonomii.
Komisja oczywiście nadal będzie słuchała wszystkich uwag, lecz jak na razie nie widzimy konieczności zmieniania dyrektywy. W każdym przypadku powinniśmy jednak zapewnić, by podstawowe wolności przewidziane w Traktacie nie pozostawały w sprzeczności z podstawowymi prawami obywateli.
Panie i panowie! Omawiana nowa agenda społeczna jest przypieczętowaniem zobowiązania Unii Europejskiej do promowania silnego i rzeczywistego wymiaru społecznego Europy - społecznej Europy, która spełni oczekiwania naszych obywateli. Oczywiście nie jest to możliwe bez uwzględnienia wymiaru edukacyjnego, który jest niezmiernie ważny. W tym kontekście chciałbym wymienić trzy dokumenty:
1. zalecenia Rady w sprawie mobilności młodych wolontariuszy w Europie;
2. komunikat zatytułowany "Rozwijanie kompetencji na miarę XXI wieku: plan europejskiej współpracy w zakresie szkół”;
3. Zieloną księgę pt. "Migracja i mobilność: wyzwania i szanse dla wspólnotowych systemów edukacyjnych”.
Naszym wspólnym pragnieniem jest umacnianie i poszerzanie społecznego wymiaru Europy. 18 środków zawartych w pakiecie to pierwszy krok w naszych dążeniach do tego celu. Wiem, że mogę na państwu polegać, gdyż z racji pełnionej funkcji reprezentują państwo głos ludu i dokładnie oraz ostrożnie rozpatrzą te propozycje i dokumenty polityczne. Ma to zasadnicze znaczenie dla ich przyszłości.
Xavier Bertrand
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Zebraliśmy się tu, by rozmawiać o społecznej Europie, i bardzo się cieszę, że mogę się wypowiedzieć na ten temat dzisiaj w tym miejscu - przed Parlamentem Europejskim, który odgrywa rolę podstawowego gracza w instytucjonalnej strukturze Europy, ważnego partnera, z którym francuska prezydencja pragnie prowadzić możliwie najściślejszą współpracę.
Powiedziałem to już wcześniej i teraz powtórzę: 2008 rok ma być rokiem ponownego zasilenia społecznej Europy. Wierzę, że chcieliby tego doświadczyć wszyscy europejscy gracze. Czerwcowy szczyt w Luksemburgu i posiedzenie w Chantilly to milowe kroki na tej drodze. Naciskaliśmy na francuską prezydencję, by uporała się ze sprawą odnowienia europejskiej agendy społecznej, o której właśnie mówił pan komisarz Špidla. Jest to kluczowe zagadnienie, wymagające od nas określenia społecznej wizji Europy i przełożenia tej wizji na konkretne działania. Dyskusje w Chantilly, w których Parlament brał udział za pośrednictwem przewodniczącego państwa komisji - pana Anderssona, pozwoliły nam potwierdzić szereg wspólnych dla nas wartości, które dokładnie określają europejskie ambicje w obszarze polityki społecznej. Wartości te to dialog społeczny, solidarność międzypokoleniowa, działania ukierunkowane na zwalczanie ubóstwa i dyskryminacji, równość płci, ochrona socjalna, mobilność zawodowa oraz znaczenie usług świadczonych w interesie ogólnym w zapewnieniu społecznej spójności i odpowiedzialności w sektorze przedsiębiorczości i przemysłu. Obserwowane z Pekinu, Waszyngtonu, Kapsztadu lub nawet z Brisbane, wartości te nadają oryginalność europejskiemu modelowi społecznemu.
Posiedzenie w Chantilly było dla nas okazją, by przypomnieć światu o podstawowym znaczeniu tych wartości w europejskiej strategii rozwoju, czyli w strategii lizbońskiej. Ujmując inaczej, w Chantilly przypomnieliśmy, że te wspólne wartości stanowią siłę Europy w naszym zglobalizowanym świecie.
Czemu? Ponieważ gospodarkę opartą na wiedzy, gospodarkę innowacji, można budować jedynie na podstawie silnej koncentracji wokół rozwijania kapitału ludzkiego i uczenia się przez całe życie. Ponieważ cała gospodarka traci na wyeliminowaniu ze świata pracy całych kategorii ludności na długi okres, gdyż osoby te nie mogą wtedy przyczyniać się do tworzenia dobrobytu oraz nie mają dostępu do towarów i usług. Ponieważ pracownicy mający dobre warunki zatrudnienia i opiekę społeczną, tłumiące mocne uderzenia, których dostarcza życie, również są bardziej wydajni.
Postęp gospodarczy nie oznacza poświęcenia postępu społecznego, a wręcz jest od tego daleki. Nie jestem osamotniony w opinii, że postęp w obu tych obszarach uzupełnia się. Postęp gospodarczy bez postępu społecznego straci wcześniej czy później na sile. Europa musi więc prowadzić działania na obu frontach: postęp gospodarczy - jak najbardziej, ale wraz z postępem społecznym.
Potwierdzając zbiorowo takie przekonanie, doszliśmy również do innego wniosku: konieczna jest zmiana europejskiego modelu społecznego w celu dostosowania go do globalizacji, zmian klimatycznych, demograficznych oraz do coraz większej różnorodności w europejskim społeczeństwie. Musimy zatem dostosować nasze rynki pracy i wprowadzić model elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego ("flexicurity”), czyli nowe zabezpieczenia i elastyczność zarówno dla siły roboczej, jak i pracodawców.
A wszystko się zmienia. Początkowo termin "flexicurity” wzbudzał u ludzi strach i popłoch. Teraz jednak uchodzi za europejski ideał, do którego wszyscy dążą, w tym także partnerzy społeczni. Słowo to stało się powszechne i zaczęto go powszechnie używać, co świadczy o faktycznych zmianach w nastawieniu.
To, czym musimy się jeszcze zająć, chcąc dokonać postępu w obszarze modelu społecznego, to gwarancja społecznej spójności ze środkami służącymi zwalczaniu nowych form ubóstwa, zwłaszcza kiedy dotyczą one dzieci. Już czas połączyć siły, by lepiej przygotować nasze społeczeństwa na tę demograficzną zmianę, wzmocnienie, międzypokoleniową solidarność, jak również zapewnić im dostęp do wysokiej jakości usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym.
Ten proces dostosowania przebiega już od kilku lat. Dzięki inicjatywom Komisji, Rady Ministrów, Parlamentu Europejskiego i partnerów społecznych dokonujemy postępu w obszarze konkretnych inicjatyw, podejmowanych w odpowiedzi na popularne w Europie niepokoje. Jak zapewnić swobodny przepływ pracowników w Europie, chroniąc jednocześnie ich praw w obszarze zatrudnienia? Jak poprawić zarządzanie procesami restrukturyzacji, angażując w to siłę roboczą z całej Europy? Jak zapewnić ludziom pracę, dzięki której będą odgrywali rolę w społeczeństwie, i jak skuteczniej zapobiegać dyskryminacji?
Będziemy kontynuować te starania przez cały okres prezydencji francuskiej. Szczególnie - i mówię to z całą szczerością - mając na uwadze nadchodzące wybory należy liczyć się z tym, że druga połowa 2008 roku będzie dla nas ostatnią okazją, by zabezpieczyć wyniki pracy tej kadencji w wielu sprawach. Wszyscy zostaniemy niebawem poddani ocenie przez naszych europejskich obywateli przy urnach wyborczych.
Obywatele Europy oczekują rezultatów w omawianym obszarze. Dowodzą tego reakcje na ostatnie orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jest to obszar, w którym Parlament Europejski może nam pomóc. Może nam pomóc również w wielu innych obszarach, o których w skrócie wspomnę.
Po pierwsze to zmiana dyrektywy o europejskich radach zakładowych, o której przed chwilą mówił komisarz Vladimír Špidla. Jest to podstawowe przedsięwzięcie na rzecz wzmocnienia społecznego dialogu w Europie. Dyrektywa w obecnym brzmieniu ma zastosowanie do maksymalnie 14 milionów pracowników i 820 pracodawców. Zmiana dyrektywy pozwoli zwiększyć te liczby.
W Chantilly zebraliśmy przedstawicieli Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych i Konfederacji Europejskiego Biznesu (Business Europe), aby wysłuchać ich opinii w sprawie zmienionej wersji tekstu, przedstawionej przez Komisję. Byli zadowoleni z propozycji stanowiącej podstawę prac i wyrazili gotowość do podjęcia negocjacji w celu wyeliminowania punktów spornych. Aktualnie finalizują szereg wspólnych propozycji, które w odpowiednim czasie przedstawią.
Jeżeli to się ziści i partnerzy społeczni opracują wspólne propozycje dotyczące zmiany dyrektywy, to z pewnością pomoże to nam w naszych pracach, w pracach Parlamentu Europejskiego i Rady. Dlaczego więc nie mielibyśmy dojść możliwie najszybciej do porozumienia przy pierwszym czytaniu? Jeżeli jest to w ogóle możliwe, to do końca tego roku?
W kwestii dotyczącej drugiego podstawowego przedmiotu naszych prac muszę oczywiście wspomnieć o wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie ochrony przed dyskryminacją poza miejscem pracy, przyjętym również przez Komisję dnia 2 lipca. Był on szeroko omawiany w Chantilly, natomiast od początku lipca prezydencja zapoczątkowała rozmowy nad tym tekstem. Sprawa będzie konsultowana z Parlamentem, lecz muszę zaznaczyć, że w swoim wniosku, obejmującym cztery przyczyny dyskryminacji, Komisja uwzględniła rezolucję, którą Parlament przyjął wiosną tego roku w sprawie sprawozdania Elizabeth Lynne.
Trzecią sprawą, której również poświęcono dużo uwagi, były usługi socjalne świadczone w interesie ogólnym. Mówią o tym wszystkie państwa członkowskie. Mówią o tym samym, nawet jeżeli nie mówią dokładnie tego samego. Przyjęcie protokołu do traktatu lizbońskiego i ocena pakietu Altmark daje nam jednak okazję, by zastanowić się nad wkładem tych usług do spójności społecznej w Europie, nad potrzebą zapewnienia ich wysokiej jakości oraz nad znaczeniem objęcia ich mocno ugruntowanymi ramami prawnymi. Mamy nadzieję, że prace nad mapą drogową będziemy prowadzili razem z Komisją oraz z każdym, kto będzie chciał mieć w nie swój wkład. Ukierunkowane one będą na ustalenie liczby pośrednich celów, które umożliwią postęp w tej bardzo ważnej sprawie.
W następnej kolejności są oczywiście dyrektywy w sprawie pracy tymczasowej oraz czasu pracy. W obu sprawach piłkę rozgrywa obecnie Parlament Europejski przy drugim czytaniu. Musimy próbować uniknąć koncyliacji. Miliony tymczasowych pracowników w Europie czekają na wejście w życie dyrektywy w sprawie pracy tymczasowej, a niektóre państwa członkowskie są naciskane, by rozwiązać problem na żądanie. Mogę zatem jedynie zachęcać Parlament, by informował nas z należytą uwagą, co się dzieje z czynnikami przeciwważącymi, których mam pełną świadomość. W tym przypadku jednak ludzie także mają wobec nas oczekiwania i zwrócone są na nas wszystkie oczy.
Pamiętam także o sprawie mobilności, o potrzebie osiągnięcia porozumienia w sprawie rozporządzenia wykonawczego dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczeń społecznych.
Dla osiągnięcia konkretnych wyników, francuska prezydencja potrzebuje wsparcia Parlamentu Europejskiego w tych różnych sprawach. Pozwolę sobie powtórzyć coś, o czym państwo dobrze wiedzą - na wyniki te z niepokojem oczekują obywatele Europy, którzy mają nadzieję, że będziemy kontynuowali naszą europejską wizję społeczną z korzyścią dla ich codziennego życia, dzięki czemu Europa lepiej wpisze się w codzienną egzystencję. Wiemy, że dzisiaj potrzebujemy więcej Europy, a nie mniej. Dobrze wiemy, że potrzebujemy też dzisiaj więcej Europy społecznej. Panie i panowie! Dobrze znamy również wyzwania, którym musimy sprostać.
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Zwracam się do panów przewodniczącego, urzędującego przewodniczącego Rady, przewodniczącego Komisji, komisarza Špidla oraz do państwa, panie i panowie! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów przywiązuje ogromną wagę do sprawiedliwości społecznej. Wspieranie europejskich modeli społecznych to jeden z naszych priorytetów w coraz bardziej zglobalizowanym świecie. Dlatego właśnie, tak samo jak przewodniczący grupy PPE, popieram wniosek Komisji w sprawie nowego pakietu socjalnego. Tekst ten dostarcza odpowiedzi na niektóre pytania o podstawowym znaczeniu dla naszych społeczeństw, dotyczące takich zagadnień jak zmiany demograficzne, globalizacji i ograniczenie ubóstwa.
W opinii mojej grupy Komisja powinna posunąć się dalej i podjąć konkretniejsze środki. Ograniczenie ubóstwa, pozyskanie do sfery zatrudnienia grup ludności wykluczonych z rynku pracy, promowanie mobilności pracowników oraz poprawa w obszarze kształcenia i szkolenia - to są obszary wymagające określonego programu, konkretnych środków i dużego zaangażowania ze strony Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.
Zmiany demograficzne to duże wyzwanie dla naszych gospodarek. Pracownicy, którzy przekroczyli wiek emerytalny, kobiety, ludzie młodzi, a przede wszystkim osoby niepełnosprawne - ogólnie ujmując, każda osoba wykluczona przez długi okres z rynku pracy musi otrzymać nową szansę. Musimy pomóc tym ludziom w znalezieniu zatrudnienia lub w powrocie do pracy. Dlatego domagamy się konkretnych środków promujących uczenie się przez całe życie.
Osoby pracujące nadal doświadczają braku równości. Bardzo nas niepokoi ciągła przepaść między mężczyznami i kobietami. Jest to coś, co nie powinno mieć miejsca w Europie 2008 roku. Tak samo zachodzi konieczność zapewnienia odpowiednich udogodnień, które pomogą ludziom łączyć życie zawodowe z rodzinnym. Wzywamy zatem Komisję i Radę do podjęcia konkretnych środków w tym obszarze. Moja grupa jest przeciwna wszelkim formom dyskryminacji. Pochwalamy więc zdeklarowany przez Komisję zamiar wyeliminowania luk występujących w odpowiednim prawodawstwie. W szczególności należy wzmóc działania ukierunkowane na zwalczanie dyskryminacji osób niepełnosprawnych.
Panie i panowie! Uważamy, że najefektywniejszym instrumentem, którym dysponujemy w celu podtrzymania modeli społecznych w dobie globalizacji jest wzrost gospodarczy. Jesteśmy jednak przekonani, że realizacja celów strategii lizbońskiej wymaga od nas promowania przedsiębiorczości i przemysłu, ponieważ przedsiębiorstwo jest podstawowym stymulatorem tworzenia miejsc pracy. Musimy poprawić wizerunek przedsiębiorcy w Europie oraz zachęcać młodych ludzi do zakładania własnych przedsiębiorstw. Musimy także stworzyć konkurencyjne środowisko dla naszych przedsiębiorstw, szczególnie wspierając małe i średnie przedsiębiorstwa, w których powstaje najwięcej miejsc pracy.
Mając to na uwadze, zachęcamy wszystkie podmioty z przedmiotowego obszaru do podejmowania większych wysiłków na rzecz modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity) w Europie. Koncepcja dowiodła swej wartości w krajach, które ją przyjęły. Umożliwia ona przedsiębiorstwom elastyczność, której potrzebują dla zapewnienia sobie konkurencyjności na arenie międzynarodowej, chroniąc jednocześnie pracowników. Popieram zamiar Komisji dotyczący promowania dialogu społecznego. Uważamy, że partnerstwo oparte na zaufaniu w obrębie przedsiębiorstw to klucz do ich sukcesów na rynku.
Panie i panowie! Zgodnie z obowiązującymi traktatami, sprawy socjalne pozostają zasadniczo w kompetencjach państw członkowskich. To można i trzeba zmienić, lecz do tego czasu musimy przestrzegać zasady pomocniczości. Nie mamy wyboru. Nie powstrzymuje to Komisji od wykonywania ocen skutków, potępiania braku równości i prób oceny społecznych konsekwencji wnioskowanego nowego prawodawstwa. W rzeczywistości nalegam, by to robiła. Stoimy przed poważnymi wyzwaniami społecznymi i socjalnymi: musimy zreformować nasze gospodarki i dostosować je tak, by zwiększyć ich konkurencyjność, a wtedy mniej osób będzie doświadczało wykluczenia. Postęp społeczny jest niemożliwy bez wzrostu gospodarczego, natomiast gospodarka nie może być konkurencyjna bez postępu społecznego. Grupa PPE-DE jest zdeterminowana jak nigdy dotąd, by dążyć do realizacji tych celów.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Słuchając poprzednich wypowiedzi panów komisarza Špidla, urzędującego przewodniczącego Rady - pana Bertranda i pańskiej, panie Daul, można odnieść wrażenie, że wszystko jest w porządku. Robią panowie ładne postępy, natomiast 2008 rok pozostanie w pamięci jako rok ponownego wprowadzenia europejskiego modelu społecznego.
To wszystko brzmi bardzo ładnie, lecz rzeczywistość przedstawia się gorzej. Dokładnie tak, faktyczny obraz sytuacji jest nieco inny. W rzeczywistości jest to obraz rażącego braku równości w Unii Europejskiej. Podczas, gdy zyski coraz bardziej rosną, zarobki stoją w miejscu. Luka dochodowa przeobraziła się w przepaść. Utrata siły nabywczej dotykająca zwykłych ludzi w Unii Europejskiej, w połączeniu z drastycznym wzrostem cen energii, to prawdziwy program wyniszczający. Jest to problem, który musimy rozwiązać w ramach europejskiego modelu społecznego, nie tylko za pomocą pięknych słówek. Panie komisarzu Špidla! Podejmuje pan działania w dobrym kierunku i popieramy je.
Panie i panowie! Powinniśmy się szczegółowo zająć naszymi opiniami na temat różnych propozycji. Dlatego mogę wyrazić kilka podstawowych uwag dotyczących naszych oczekiwań wobec europejskiego modelu społecznego. Jeżeli obywatele któregokolwiek państwa Unii Europejskiej odczuwali piętnaście lat temu z jakiegoś powodu dyskomfort, wyczuwając zagrożenie dla jakiejś ugruntowanej normy obowiązującej w danym państwie, to naprawy sytuacji oczekiwali od Europy; odczuwali potrzebę naprawienia sytuacji na szczeblu europejskim, ponieważ ludzie wtedy wierzyli, że ujęte w europejskich ramach przepisy mogą zapewnić ochronę wykraczającą poza granice państw.
Proszę spróbować dzisiaj, piętnaście lat później, powiedzieć komukolwiek, że zaradzimy sytuacji na szczeblu europejskim. Wywołałoby to strach wśród pracowników, gdyż w ich przekonaniu Europa w obecnym kształcie nie może już zapewnić im ochrony socjalnej.
Jeżeli zechcieliby państwo poświęcić czas na analizę irlandzkiego referendum i wyborcze postępowanie młodych ludzi, to przekonaliby się państwo, że zdaniem tych ludzi Europa to wspaniały pomysł. Kiedy jednak przyglądają się jej obecnej organizacji i formie, nie są pod wrażeniem ani tej organizacji, ani nastawienia. Zważywszy, że zaczynamy kampanię wyborczą, jedyne słuszne pytanie, jakie należy sobie zadać, dotyczy przesłanek takiego optymizmu, który panował piętnaście lat temu w odniesieniu do przyszłości polityki społecznej w Europie, jak również powodów obecnego pesymizmu. Jako socjaliści musimy odpowiedzieć, że Europą rządzi prawica. Panie ministrze! Wygłosił pan piękne socjalistyczne przemówienie; to, co pan powiedział, było cudowne. Jaki jednak kierunek przyjmie pański rząd na posiedzeniu Rady poświęconemu dyrektywie w sprawie czasu pracy?
(Oklaski)
Pańska partia rządząca przynależy do Europejskiej Partii Ludowej, natomiast z szeregów jej partii członkowskich wywodzi się przeważająca większość szefów rządów w Unii Europejskiej. W Komisji stanowią oni bezwzględną większość komisarzy, włącznie z przewodniczącym Komisji. Europejska Partia Ludowa jest największą grupą w tej Izbie, ale słuchając pana, można odnieść wrażenie, że nie ma pan nic wspólnego z zahamowanym rozwojem społecznym w Europie. Europą rządzi prawica i zmierza ona w niewłaściwym kierunku, czemu trzeba zaradzić w wyborach europejskich.
(Oklaski)
Będą mieli państwo dobrą okazję, by skierować nas z powrotem na właściwe tory, kiedy przyjdzie czas wdrożenia środków, które przedstawił nam pan w zarysie. Powiedział pan, że europejski model społeczny jest jednym z naszych priorytetów. Dla naszej grupy jest z pewnością! Co czują ludzie poważnie zagrożeni w Unii Europejskiej? Niekontrolowane rynki finansowe, niekontrolowane fundusze hedgingowe i przedsiębiorstwa objęte inwestycjami kapitałowymi "private-equity”, które kupują jakąś spółkę lub inną firmę, nabywają za bezcen jej majątek, po czym wyrzucają jej pracowników na ulicę - tak po prostu, by jak najbardziej zwiększyć zyski inwestora.
Mój czcigodny kolega - Paul Nyrup Rasmussen przedstawił w naszym imieniu bardzo dobre sprawozdanie. Potrzebujemy większości kwalifikowanej w głosowaniu nad tą sprawą, aby Komisja mogła zapoczątkować inicjatywę na rzecz uregulowania kwestii funduszy hedgingowych i przedsiębiorstw objętych inwestycjami kapitałowymi "private-equity”. Kto odmawia wsparcia takiej inicjatywy? Wy - Europejska Partia Ludowa, której przedstawiciele przeciwstawiają się temu przedsięwzięciu w ramach Komisji Gospodarczej i Monetarnej.
Dlatego właśnie musimy bardzo wyraźnie wyartykułować, że walka o europejski model społeczny jest także walką o podstawowe zasady. Pan Bertrand prawidłowo przypisał powodzenie Unii Europejskiej postępowi gospodarczemu i społecznemu jednocześnie. Była to zawsze podstawowa dewiza w Europie - nawiasem mówiąc, również dla Chrześcijańskich Demokratów. Przez dziesiątki lat istniały dwie strony medalu, do czasu, kiedy nurt neoliberalny zaczął nam wmawiać na początku lat dziewięćdziesiątych, że receptą na przyspieszenie wzrostu gospodarczego są niższe zarobki, dłuższy czas pracy i mniejsze prawo głosu w sprawach zarządzania przedsiębiorstwem. Przez dziesiątki lat były oczywiście osoby, nadal stanowiące liczną grupę, nawet w Komisji, przywiązujące większą wagę do wyścigów konnych aniżeli do europejskiego modelu społecznego, natomiast tu odpowiadają za rynek wewnętrzny. Osoby, które mówiły i mówią nam, że zarobki w Europie są zbyt wysokie. Za przykład może posłużyć tu pan Trichet, który te słowa powtarza na każdej konferencji prasowej. Być może mają na myśli położenie członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego, a nie zwykłych pracowników w Europie.
Dlatego musimy zapewnić ogólną zmianę kierunku politycznego, zmianę w kierunku faktycznego przywrócenia europejskiego modelu społecznego na miejsce, które ma na myśli pan Bertrand. Tak aby każdy gospodarczy postęp Unii Europejskiej wpływał również korzystnie na życie wszystkich obywateli Unii Europejskiej.
Ma pan oczywiście rację, mówiąc, że możliwość konkurowania UE w świecie, bez względu na to, czy mamy na myśli Pekin, czy Brisbane, uwarunkowana jest rozwojem rynku wewnętrznego. Chcemy tego; chcemy wydajnego rynku wewnętrznego. Chcemy efektywnego i konkurencyjnego kontynentu europejskiego. Pragnienie nasze podyktowane jest jednak chęcią zapewnienia dobrobytu wszystkim, a nie tylko inwestorom w dużych grupach korporacyjnych, dużych spółkach akcyjnych i dużych bankach.
Możemy debatować nad tym bez końca, lecz obywatele nigdy nie będą się identyfikowali z Europą wyznającą doktrynę polegającą na przyznawaniu europejskich nagród osobom, które na konferencjach prasowych przechwalają się wynikami ich przedsiębiorstw lub dorobili się w Europie miliardów, od których nie płacą w Europie podatków z uwagi na europejski, a nie krajowy charakter ich zysków i wynikające stąd zwolnienie z opodatkowania na szczeblu krajowym. Nie będą się identyfikowali tak długo, jak długo będziemy nadal wkładali wysiłki w utrzymanie tego stanu rzeczy i utrzymanie zysków naszych udziałowców - tak długo, jak długo będzie to rzeczywistością europejskiego modelu społecznego.
Chcemy jednak konsolidacji europejskiego ideału i działań na rzecz dalszej integracji. Dlatego szanowni państwo, proszę pozwolić, że przypomnę, iż europejski model społeczny ocenia się na podstawie jego owoców. To samo dotyczy pana, panie Bertrand, w Radzie, oraz pana, panie Daul, w Parlamencie.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Omawiany pakiet socjalny to mile widziany krok naprzód w budowaniu wspólnoty europejskiej, która dba o swoich obywateli.
Osoby oddające głosy przeciwko europejskiej konstytucji i traktatowi lizbońskiemu przekazują wyraźną informację. Informację, która mówi, że nie przyznają Unii Europejskiej nowych uprawnień tylko dlatego, że to my ich chcemy. Nasi obywatele chcą wiedzieć, jakiego rodzaju Unię Europejską budujemy.
Pakiet ten jest obszerny i kontrowersyjny, w związku z czym musimy mieć pewność, że ludziom znane są korzyści, jakie on wniesie w ich życie.
Jak powiedział pan komisarz Špidla, wiele aspektów zasługuje na uznanie, zarówno w dyrektywie o europejskich radach zakładowych, jak i oczywiście we wniosku dotyczącym praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej, o które moja grupa tak bardzo zabiegała.
Dzisiaj jednak chciałbym się skoncentrować na dwóch konkretnych środkach uwzględnionych w tym pakiecie. Pierwszy to zmiana Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, pomagającego znaleźć zatrudnienie osobom, które straciły pracę. Obecnie przedsiębiorstwo może złożyć wniosek w przypadku zagrożenia obejmującego tysiąc stanowisk. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy popiera propozycję obniżenia tego progu i uproszczenia procedur wnioskowania nie dlatego, że Unia Europejska powinna planować zatrudnienie w Europie - w tej roli najlepiej spełnia się rynek wewnętrzny, ani nie z powodu przekonania, że UE powinna zapewnić zasiłki dla bezrobotnych, gdyż to pozostaje w gestii państw członkowskich. Popieramy tę propozycję, ponieważ u jej podstaw leży solidna liberalna podstawa, mówiąca, że zatrudnienie to najlepsze źródło dobrobytu.
Przy powoli zatrzymującym się wzroście i recesji, która już dotknęła niektóre państwa członkowskie, polityka ta pomoże zapobiec serii przypadków nagłej utraty pracy, od której zależy dobrobyt.
Po drugie, dyrektywa w sprawie zwalczania dyskryminacji: moja grupa walczyła o nią od początku kadencji tej Komisji.
Definicja dyskryminacji obejmie teraz główne spektrum mniejszości - osoby starsze, homoseksualistów, osoby niepełnosprawne, ludzi wszystkich wyznań i osoby niewierzące, jak również będzie miała zastosowanie do klientów i konsumentów oraz pracowników.
To także jest środek o charakterze liberalnym, który przyniesie praktyczne korzyści w postaci świadomości, że można pracować i żyć w świecie wolnym od tyranii podszytej uprzedzeniami.
Projekt dyrektywy powinien mieć szerszy zakres niż w chwili obecnej. Nadal występują w nim luki, nadal stwarza możliwości dyskryminacji, którymi należy się zająć. Czemu? Na przykład, panie komisarzu, czy to słuszne postępowanie, by zakazywać dyskryminacji w miejscu pracy, ale zezwalać państwom członkowskim na używanie dyskryminujących podręczników w klasach szkolnych?
Europa eliminuje jednak powoli bariery w postaci dyskryminacji.
Moją grupę cieszy zobowiązanie Komisji i Rady do kontynuowania tego procesu, tak samo jak nalegamy na pełne zaangażowanie tej Izby w sformułowanie środków, które ten proces uzupełnią.
W lutym pan Barroso przedstawił nam duży pakiet środków ukierunkowanych na walkę ze zmianami klimatycznymi. Dzisiejsze wnioski Komisji dotyczące polityki społecznej pokazują krytykom Europy, że dba ona o spójność wspólnotową, natomiast liberalna polityka gospodarcza nie może zagrażać progresywnej polityce, której celem jest zdrowe środowisko i solidarne społeczeństwo.
Pan Schulz opłakuje przewagę centroprawicowych rządów w Unii Europejskiej, lecz żyjemy w demokracji i obywatele sami wybierają swoje rządy. Są wyraźnie nieprzekonani do tego, co oferują im socjaliści.
Jan Tadeusz Masiel
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Grupa Unia na rzecz Europy Narodów z radością przyjmuje nowy pakiet socjalny dla Unii Europejskiej. Wymiar socjalny Europy jest tą naszą charakterystyką, która najbardziej wyróżnia nas wśród innych potęg światowych, takich jak Stany Zjednoczone czy Chiny. To w dużej mierze właśnie wokół wartości socjalnych budowała się na Zachodzie Europa XX wieku. Model socjalny stał się cennym modelem dla nowych państw członkowskich w 2004 i 2007 roku po przystąpieniu do Unii Europejskiej, bowiem w wielu z nich, po odzyskaniu niepodległości politycznej i gospodarczej pod koniec lat 80, próbował odradzać się kapitalizm w swoim najgorszym wydaniu, gwałcący prawa pracowników i nieszanujący godności ludzkiej.
W XXI wieku wszyscy stoimy w obliczu globalizacji, która może być szansą, ale także i zagrożeniem dla ludzkości. To właśnie z Brukseli powinien popłynąć silny sygnał do państw członkowskich zachęcający do zachowania i zwiększania zdobyczy socjalnych, które służą wszystkim mieszkańcom Unii Europejskiej.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Z ogromnym zadowoleniem przyjmuję dzisiejszą poranną wypowiedź pana ministra i mam nadzieję, że w dużym stopniu znajdzie ona odzwierciedlenie w pracach Rady, chociaż na podstawie dotychczasowych dowodów nie możemy mieć zbytniego zaufania, że tak właśnie się stanie.
Wielu z nas nadal dostrzega znaki zapytania w obszarze ochrony przez nas społecznych aspektów w obliczu dominującej pozycji rynku. Pakiet ten zachęca nas do uwzględnienia skutków ostatnich orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. No cóż, wielu z nas faktycznie uwzględniało i uwzględnia je, niezmiernie martwiąc się z powodu nieustannych próśb, byśmy uzasadniali środki raczej w kategoriach braków zakłóceń na rynku i wysokiej jakości usług za sprawą tych środków, a nie w kategoriach praw pracowników itd. Ma to swoje odzwierciedlenie w pakiecie socjalnym, w którym skłaniamy się, by dostrzec fakt ubóstwa panującego wśród osób aktywnych zawodowo oraz zwiększającą się przepaść między bogatymi a biednymi. Chociaż z zadowoleniem przyjmujemy wyrażony w pakiecie Komisji zamiar walki z ubóstwem, to należy zadać sobie pytanie, jakie konkretne działania zamierzamy podjąć.
Popieramy oczywiście horyzontalną dyrektywę w sprawie równości. Jest ona tym, o co walczyliśmy w tej kadencji Parlamentu. Jest ważna z najprzeróżniejszych powodów, zwłaszcza mając na uwadze, że faktycznie oferuje możliwość pełnego uczestnictwa w społeczeństwie.
Z zadowoleniem przyjmujemy także wiele propozycji dotyczących Romów. Cieszy nas zaangażowanie Komisji i w miejsce zakorzenionych uprzedzeń i fanatyzmu chcielibyśmy pozytywnej reakcji ze strony wszystkich państw członkowskich. Istotnym elementem programu podnoszenia kwalifikacji są szkolenia poświęcone równości szans, prowadzone zwłaszcza dla osób formułujących politykę w danych obszarach.
Cieszy nas istnienie (przynajmniej) wniosków dotyczących europejskich rad zakładowych, chociaż mamy wiele krytycznych uwag do treści tych wniosków. W kwestii dotyczącej aspektu mobilności w pakiecie, obecnie musimy się również przyjrzeć skutkom mobilności w kategoriach społecznych: co się przydarza osobom, zwłaszcza tym nieaktywnym gospodarczo, kiedy się przeprowadzają i zostają wykreślone z systemów opieki zdrowotnej państw członkowskich? Co przydarza się osobom, które się starzeją, a przeprowadziły się do innego państwa członkowskiego, i co przyniesie im przyszłość?
Z zadowoleniem przyjmujemy również wniosek dotyczący nowych umiejętności w nowych miejscach pracy i wierzymy, że faktycznie zostanie on przyłączony do programu w sprawie zmian klimatycznych, który powinien również uwzględniać nowe umiejętności w starych miejscach pracy, ponieważ większość siły roboczej jest obecnie na etapie formalnej edukacji, nadając w ten sposób kluczowe znaczenie procesowi uczenia się przez całe życie. Musimy zadać sobie pytanie, w jaki sposób zamierzamy zyskać umiejętności, których potrzebujemy do zrealizowania naszych celów w obszarze zmian klimatycznych.
Gabriele Zimmer
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący! Moją uwagę zwróciły trzy punkty z tej dyskusji. Pierwszy to wyrażone przez Ministra Spraw Wewnętrznych - pana Bertranda życzenie, aby 2008 rok uczynić rokiem ponownego wprowadzenia europejskiego modelu społecznego. Kolejny to słowa wypowiedziane przez pana komisarza Špidla, który uznał, że pakiet socjalny spełnił społeczne oczekiwania w Unii Europejskiej, natomiast trzeci punkt to oświadczenie pana Schulza, który powiedział, że Europą rządzi prawica.
Uważam, że wszystkie trzy oświadczenia wymagają krytycznej analizy. Po pierwsze, jak przedstawiciel francuskiej prezydencji może deklarować cel, jakim jest uczynienie roku 2008 rokiem powrotu do modelu społecznego, jeżeli francuski rząd nawet nie nawiązał do polityki społecznej w priorytetach swojej prezydencji? Moim zdaniem, pakiet socjalny dalece odbiega od oczekiwań ludzi, gdyż po prostu w żaden sposób nie próbuje wyeliminować podziałów społecznych w Europie i nie uwzględnia żadnych działań na rzecz zatrzymania procesu tworzenia się tych podziałów czy nawet utrzymania aktualnego stanu rzeczy. Proces będzie trwał nadal, pomimo pakietu socjalnego.
Panie Schulz! Szczęśliwym trafem, na koniec mogę dać panu posmakować pańskiego własnego leku. Rozwój ten zakorzenił się w latach dziewięćdziesiątych, kiedy socjaliści byli u władzy. Powinniśmy spodziewać się usłyszeć od pana, że w ślad za Lizboną, w 2010 roku ruszy nowa budowa - budowa nowej strategii, gruntownie skoncentrowanej na ochronie europejskiego modelu społecznego, ponownie zmieniającej kolejność naszych priorytetów.
Jeśli chodzi o pakiet socjalny, to nie spełnia on oczekiwań. Najwyższy czas zdać sobie sprawę, że znaleźliśmy się w sytuacji, kiedy spadkowi liczby odpowiednich miejsc pracy towarzyszy coraz większa liczba miejsc pracy, z których ludzie nie mogą się utrzymać. Musimy przestać używać zwykłych liczb dla sfery zatrudnienia jako kryterium dla Unii Europejskiej i musimy skoncentrować się na miejscach pracy zapewniających godziwe wynagrodzenie.
Omawiany pakiet socjalny nie zawiera żadnej zapowiedzi włączenia klauzuli o postępie społecznym do wszystkich traktatów europejskich, jeżeli zachodziłaby taka potrzeba. Nie udziela także odpowiedzi na pytanie, czy dyrektywa o europejskich radach zakładowych przyzna podmiotom odgrywającym ważną rolę w ustalaniu praw socjalnych w Unii Europejskiej więcej instrumentów i uprawnień. We wniosku przywołuje się jedynie istniejący stan rzeczy i podtrzymuje się aktualny kierunek, nic nie dodając.
Odrzucamy ten pakiet, gdyż prezentuje zbyt abstrakcyjne i niewłaściwie ukierunkowane podejście. W kolejnych częściach tej debaty członkowie mojej grupy będą wyrażali uwagi na temat poszczególnych elementów wniosku.
Derek Roland Clark
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Traktat lizboński został odrzucony w usankcjonowanym referendum irlandzkim, a zatem potrzebny jest obszerny program, by odwrócić uwagę. I stąd ten nowy pakiet. No cóż, w rzeczywistości nie jest on nowy. Są to wcześniejsze propozycje, przedstawione w nowej formie. Niemniej jednak, jest obszerny. Obejmuje prawodawstwo UE, dialog społeczny, współpracę, finansowanie, partnerstwo, dialog, komunikację... i to tylko na jednej stronie.
Proszę pozwolić, że skoncentruję się na finansowaniu. Funduszy dostarczy dobrze prosperująca gospodarka, lecz sami obarczyliście się euro, w którego przypadku próbuje się pokryć stopą procentową Europejskiego Banku Centralnego takie zróżnicowane gospodarki. Ktoś powiedział, że dla wszystkich jeden rozmiar. W rzeczywistości jest to jeden rozmiar, który na nikogo nie pasuje.
Bank of England w Wielkiej Brytanii nie może dopasować tego do wszystkich naszych regionów. W istocie, w weekendowej prasie zwrócono uwagę na większy niż kiedykolwiek gospodarczy rozdział północy od południa.
UE jest protekcjonistyczna. Boją się państwo globalizacji. Nie walczcie z nią, nie zwalczajcie jej, lecz do niej przystąpcie. Przystąpcie do światowego rynku coraz liczniejszej populacji. Zachęcajcie do przedsiębiorczości, przecinając czerwoną wstęgę. Zatrzymajcie wieczny potok dyrektyw i rozporządzeń, które tylko utrudniają działalność gospodarczą. Zaakceptujcie resztę świata na równych warunkach, a nastąpi wzrost gospodarki europejskiej, przynosząc jednocześnie najwspanialszy pakiet socjalny: lepsze i liczniejsze miejsca pracy.
Podsumowując, mówi się, że to francuska prezydencja powinna rozruszać to ryzykowne przedsięwzięcie, lecz czy to uczyni? Według EurActiv z 3 lipca, zarówno Komisja, jak i prezydencja francuska zadeklarowały politykę społeczną jako priorytet 2008 roku. Z Deutsche Welle z 2 lipca dowiadujemy się jednak, że francuski prezydent - Nicolas Sarkozy wyjaśnił, iż polityka społeczna nie będzie najwyższym priorytetem. W centrum zainteresowania znajdą się takie kwestie jak imigracja, zmiany klimatyczne i energia.
Którym oświadczeniom zatem państwo wierzą? Osobiście uważam, że Francuzi będą postępowali jak zawsze, dbając jedynie o swoje interesy. Tego im gratuluję. Chciałbym, żeby mój rząd postępował tak samo.
Carl Lang
(FR) Panie przewodniczący, panie ministrze, panie i panowie! To normalne, że w tej Izbie bez przerwy rozprawiamy o polityce społecznej. Niestety, europejski model społeczny to obecnie tylko fikcja, ponieważ rzeczywistość w mojej rodzimej Francji, a w szczególności w moim regionie - Nord-Pas-de-Calais, jest taka, że doświadczamy pogorszenia się sytuacji społecznej, utraty nadziei, społecznego niebezpieczeństwa i gorszych warunków pracy, masowego bezrobocia oraz sytuacji, która jest szczególnie niepokojąca, czyli spadku wskaźnika urodzeń.
Nasze opinie nadal opierają się na społecznym modelu z lat sześćdziesiątych, czyli takim, który zakłada pełne zatrudnienie i liczną siłę roboczą. Przez ostatnie trzydzieści lat doświadczyliśmy jednak masowego bezrobocia i dużego spadku wskaźnika urodzeń, przechodząc od wyżu demograficznego do wyżu starych ludzi, co pociągnęło za sobą kryzys w finansowaniu naszych emerytur.
Musimy porzucić przekonanie o naszej powinności, jaką jest obrona europejskiego modelu społecznego za wszelką cenę i przygotować się na jego reorganizację. Nasza analiza ekonomiczna i historyczna wskazuje, że można to zrobić na dwa sposoby: po pierwsze potrzebujemy polityki parorodzinnej, która przywróci wskaźnik urodzeń, gdyż w innym wypadku nie będziemy w stanie finansować naszych systemów emerytalnych w kolejnych dekadach, a po drugie potrzebujemy polityki ukierunkowanej na ponowne pobudzenie jednolitego rynku i powrót ludzi do pracy.
Aby pobudzić jednolity rynek UE musimy go ponownie uprzemysłowić. Niestety, jeżeli będziemy się upierali przy naszej niemalże fanatycznej wierze w wolny handel i niekontrolowany liberalizm, nie będziemy mogli zrobić tego, co jest konieczne w celu zapewnienia konkurencyjności naszych przedsiębiorstw na naszym własnym rynku wewnętrznym.
Dlatego nasze dalsze wysiłki oraz cel, jakim jest poprawa warunków socjalnych, należy koniecznie oprzeć na tej idei krajowych i wspólnotowych preferencji oraz krajowej i wspólnotowej ochrony.
Thomas Mann
(DE) Panie przewodniczący! Strategia lizbońska na rzecz wzrostu i zatrudnienia przyczyniła się do stworzenia lepszych i liczniejszych miejsc pracy - to sukces kwestionowany przez tych, którym ciężko pogodzić się z warunkami w zmieniającej się Europie, z outsourcingiem, racjonalizacją i przejęciami. Nikt, kto stale czuje się zbyteczny z osobistego punktu widzenia, nie może odnieść się do rozkwitu eksportu europejskiej gospodarki. W ramach środków przeciwdziałania takiej niepewności potrzebujemy spójnej nowej strategii socjalnej. Przedstawiony pakiet jest jednak zbyt złożony, aby można go było wdrożyć do 2009 roku. To ujmuje wiarygodności podejściu zasadniczo godnemu pochwały.
Panie komisarzu Špidla! Naszym celem nie jest podejmowanie działań dla własnej przyjemności. Mają one służyć zapewnieniu stabilności. Naszym celem nie może być również czysta kampania wyborcza, którą pan Schulz właśnie się rozkoszował, lecz widzę, że już opuścił Izbę. Ponosimy współodpowiedzialność za zapewnienie, by ludzie nie byli traktowani marginalnie oraz nie przenosili się do podobnych sfer społecznych czy do świata fantazji. Wysiłki te mają swój początek w szkołach, gdzie koniecznie należy ostro zredukować alarmująco wysoką liczbę uczniów porzucających naukę, by zapobiec dalszemu powiększaniu się przepaści między osobami posiadającymi kwalifikacje a niewykwalifikowanymi. W tym celu musimy dawać motywację do nauki. Talenty i umiejętności należy koniecznie pielęgnować od najmłodszych lat - zawsze jest to opłacalna inwestycja. Nasza strategia na rzecz uczenia się przez całe życie zaowocuje w ten sposób europejską wartością dodaną, powszechnym tworzeniem dobrobytu, którego brakuje zdaniem pana Schulza. Taki sam będzie efekt naszych programów edukacyjnych - Socratesa, Leonardo i Erasmusa, które należy pilnie dopasować do sfery zatrudnienia. W tym celu musimy starać się współpracować z małymi i średnimi przedsiębiorstwami. To one dostarczają najwięcej miejsc pracy i oferują miejsca szkoleniowe. Muszą one jednak także ciężko pracować, by uniknąć zatrzymania inwestycji w ustawiczne kształcenie i szkolenie, gdyż w innym przypadku nasze innowacje nie przyniosą rezultatów.
Nadal w sposób karygodny lekceważy się jeden z zasobów, a mianowicie starszych pracowników. Najwyższy czas udostępnić naszej gospodarce ich pokaźne zasoby doświadczeń, kreatywność i prężność. Nadal błąkają się oni bez celu w ogonie demograficznej ligi w sferze zatrudnienia.
I na koniec trzeba wzmocnić spójność naszego społeczeństwa. Na przykład w dyrektywie o europejskich radach zakładowych potrzebujemy rozsądnego kompromisu między pracodawcami a pracownikami. W ramach Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych powinniśmy uczynić możliwie wszystko, aby przyczynić się do realizacji tego celu. Potrzebujemy także równowagi między regionami i dlatego zapewniamy Europejski Fundusz Społeczny, Fundusz Regionalny oraz Fundusz Dostosowania do Globalizacji. Nadal jednak przypisujemy krańcowo decydujące znaczenie jednej kwestii, a mianowicie wyeliminowaniu dyskryminacji. My, posłowie z grupy PPE, odrzucamy dyrektywę horyzontalną. Zaostrzyłaby ona prawną niepewność, z którą już mamy do czynienia, ograniczając jeszcze bardziej kreatywne działania na szczeblu krajowym. Jeżeli agenda społeczna w jej całokształcie ma być nadal realizowana, to zasadniczą odpowiedzialność należy pozostawić w gestii państw członkowskich. Koordynacja i komunikacja na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym jest efektywniejsza i czas już zacząć przyjmować najlepsze praktyki, a nie tylko je zauważać czy analizować. Wtedy pojawi się odpowiednia szansa na realizację społecznych i gospodarczych zmian, których chcemy i potrzebujemy, jak również na wprowadzenie w życie europejskiego modelu społecznego.
Harlem Désir
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Agenda ta pojawia się u schyłku dnia i jest to marna odpowiedź na niepewną sytuację, brak równości oraz skutki aktualnej recesji nękającej siłę roboczą i naszych obywateli w Europie.
W sytuacji, w której blisko 70 milionów ludzi żyje w ubóstwie, nawet jeżeli wskaźniki bezrobocia spadają, wątpliwe są warunki życia i pracy oraz rośnie liczba nietypowych form zatrudnienia, potrzebujemy naprawdę solidnej podstawy socjalnej, Europy zapewniającej nam ochronę. Jest to jeden z elementów pozostających w centrum zainteresowania francuskiej prezydencji UE. I jak pan powiedział, panie ministrze, rok 2008 miał być rokiem powrotu, rokiem ponownego pobudzenia Europy społecznej. Niestety, państwa rząd nie uwzględnił wymiaru społecznego wśród czterech priorytetów prezydencji. Mając na uwadze, że zbliżamy się ku końcowi kadencji Komisji Europejskiej, mamy propozycje, z których pewne, i trzeba to powiedzieć, przynajmniej odzwierciedlają to, o co wnioskował Parlament Europejski, a w szczególności nasza grupa; dotyczą one: odpowiedniej dyrektywy ukierunkowanej na zwalczanie dyskryminacji we wszystkich obszarach, a nie tylko w odniesieniu do niepełnosprawności, ostatecznego wzmożenia działań na rzecz wzmocnienia i zweryfikowania dyrektywy w sprawie europejskich rad zakładowych, jak również środków mających zapewnić prawidłowe przestrzeganie w państwach członkowskich obowiązujących zasad i przepisów prawnych dotyczących takich samych wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet.
Przyjrzyjmy się jednak słabym stronom i lukom nowej agendy społecznej! Wymienię w szczególności dwie z nich. Jedna to odpowiedź na ostatnie orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Laval, Rüffert i Viking, osłabiające naszą odporność na socjalny dumping w Unii Europejskiej. Uważamy, że nie wystarcza zawarte w komunikacie oświadczenie Komisji, że zapewni ona przejrzystość prawną i wytyczne dotyczące wykładni tej dyrektywy. Trzeba zwrócić należytą uwagę na fakt - i odbyliśmy parlamentarne spotkania wyjaśniające organizowane przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - że właściwie dyrektywa jest wadliwa, natomiast prawo unijne, przez zmianę dyrektywy w sprawie delegowania pracowników, musi jasno określać, iż unijne swobody gospodarcze i swoboda przedsiębiorczości nie mogą stać na drodze podstawowych praw pracowników, prawa do rokowań zbiorowych, praw do wynagrodzeń czy prawa do strajków w obronie interesów pracowniczych, jeżeli zachodzi taka potrzeba.
Chcemy więc, by w agendzie uwzględniono zmianę tej dyrektywy, jak również opowiadamy się za klauzulą o ochronie socjalnej, która zagwarantuje, że w przyszłości nie można będzie stosować ze szkodą dla praw pracowników żadnej dyrektywy, polityki Unii czy zasady przewidzianej Traktatem; aby w przypadku, gdy standard praw pracowniczych w jednym państwie jest wyższy niż w innym, nie było nigdy możliwości obniżenia tego wyższego standardu przez odwołanie się do zasady obowiązującej w państwie pochodzenia, co zauważyliśmy w pierwszej wersji dyrektywy usługowej - tzw. dyrektywy Bolkesteina.
Po drugie, pan Bertrand mówi nam, że dla powodzenia naszego modelu socjalnego należy popierać usługi świadczone w interesie ogólnym, jak i działania realizowane w takim interesie. Nie przedstawiono nam jednak wniosku, który dotyczyłby dyrektywy w sprawie usług socjalnych świadczonych w gospodarczym interesie ogólnym. Nie możemy prawidłowo chronić usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym i wdrożyć art. 14 traktatu lizbońskiego, który przewiduje podstawę prawną dla zlecania i finansowania takich usług, jeżeli Rada nie skieruje wniosku do Komisji, a Komisja nie skorzysta ze swojego prawa do inicjatywy, abyśmy mogli przynajmniej rozmawiać o ramach prawnych, które chroniłyby działalność w obszarze usług publicznych, gwarantowałyby niezależność władz lokalnych w obszarze usług świadczonych przez nie na szczeblu lokalnym, oraz które dawałyby nam pewność, że przyszłe orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości nie będą zagrażały tej podstawowej cesze europejskiego modelu społecznego, aby obywatele nie czuli, tak jak powiedział pan Schulz, że Europa działa przeciwko ich społecznemu modelowi, lecz przeciwnie - aby czuli, że Komisja i pozostałe instytucje europejskie podejmują działania, by ich chronić.
Bernard Lehideux
(FR) Panie przewodniczący! Komisja dokonała sprytnego manewru w obszarze stosunków publicznych, przedstawiając swój "pakiet” tekstów, które bardzo się różnią pod względem charakteru i jakości, ale ostatecznie skorzystała ze swego prawa do inicjatywy w bardzo ważnych sprawach. Zmierza ona we właściwym kierunku i powinniśmy temu przyklasnąć.
Zatem z powrotem rozgrywamy piłkę, a przede wszystkim rozgrywa ją Rada. Każdy wie, że Parlament będzie nieco nieustępliwy i będzie usiłował opracować innowacyjne teksty, które odzwierciedlą potrzeby europejskich obywateli. Czy to samo dotyczy Rady? To prawdopodobnie wątpliwe, jak wszyscy wiemy. Panie ministrze, mam nadzieję, że pana posłuchają.
Górnolotne rozmowy, które skutkują jedynie wieloznacznymi i niewiążącymi tekstami, poważnie podważają wiarygodność naszej pracy. Proszę pozwolić nam przytoczyć trzy przykłady spośród wielu innych.
Przez długi czas byłem jednym z tych, którzy domagali się ogólnej dyrektywy przeciwko wszelkim formom dyskryminacji. W tym przypadku powinniśmy przyjąć jako podstawę sprawozdanie posłanki Lynne z maja 2008 r., które jest dużo bardziej ambitne aniżeli wniosek Komisji.
Drugi przykład to rady zakładowe. Powinniśmy zadbać, by tekst wyjaśniał ich międzynarodowe uprawnienia i obowiązki. W przypadku restrukturyzacji koncernów działających w więcej niż jednym państwie członkowskim UE coraz większe znaczenie mają konsultacje z partnerami społecznymi. Powinniśmy upewnić się, czy restrukturyzację poprzedzają konsultacje z siłą roboczą oraz czy rady zakładowe mogą wyrażać swoje opinie w sprawach, które bywają wysoce techniczne.
Trzeci przykład to usługi socjalne świadczone w interesie ogólnym. Zmarnowaliśmy tu zbyt wiele czasu. Działacze z tej dziedziny są zakłopotani. Występuje tu ogromna niepewność prawna, ze szkodą dla jakości usług o zasadniczym znaczeniu dla spójności naszych społeczeństw. I oto jesteśmy tu, by zmarnować kolejny rok. To nieodpowiedzialne.
Dla mnie to dowód na to, że prace Komisji, które wydają się obejmować szeroki zakres obszarów działalności, są niewystarczające, gdyż Komisja świadomie lekceważy niektóre zasadnicze punkty.
Na koniec nalegam, by pakiet socjalny był tylko jednym krokiem na długiej drodze. Jestem przekonany, że metoda otwartej koordynacji osiągnęła w niektórych obszarach punkt kulminacyjny. Musimy dążyć nie tylko do większej współpracy, ale też do większej harmonizacji, kiedy tylko zachodzi taka możliwość.
Ryszard Czarnecki
Panie Przewodniczący! Przedstawiciel Rady apelował: "Więcej Europy socjalnej!” Odpowiem Panu Ministrowi: więcej zdrowego rozsądku! To lepsze. Unia Europejska może oczywiście wiele proponować, ale podkreślajmy, że polityka społeczna to obszar suwerennej decyzji poszczególnych krajów członkowskich. Reasumując: mniej retoryki, a więcej konkretów!
Unia Europejska proponuje aż 19 interesujących inicjatyw, z czego tylko 3 są propozycjami legislacyjnymi. Być może najważniejsza z nich, ta o transgranicznych usługach medycznych, dzisiaj nie będzie dyskutowana. Bardzo tego żałuję i szkoda, że na tę debatę będziemy musieli czekać, aż francuski minister zdrowia pojawi się na naszym posiedzeniu. Kończąc, warto podkreślić, że kraje członkowskie Unii Europejskiej przeznaczają aż 27% PKB na politykę społeczną, a USA 15%. Tylko pytanie, czy te środki są dobrze wydatkowane.
Elisabeth Schroedter
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie ministrze, panie i panowie! Wygląda na to, że zwycięstwo przeciwników wspólnej Europy w irlandzkim głosowaniu na "nie” miało na celu potrząsnąć apatyczną Komisją. Faktem jest, że przez długi okres Komisja dystansowała się od interesów obywateli Unii, realizując swą neoliberalną politykę. Zapotrzebowanie na odpowiedzialniejszą społecznie Europę długo utrzymywało się w porządku dziennym.
To bardzo kłopotliwe przyglądać się, jak na koniec tej kadencji piętrzą się zaniedbania z poprzednich lat. Uważam również, że sprzedawanie nam całej sprawy pod wyszukanym określeniem nowej agendy społecznej to zuchwałość. Sprawy omawiane w lipcu powinny zostać rozpatrzone już dawno temu. Kiedy analizujemy ich istotę, to wydaje się, że Komisja nie wyciągnęła jeszcze żadnych wniosków. Z dwoma wyjątkami, dzisiejsze propozycje nie mówią nic o solidarności, równych szansach, równowadze społecznej czy publicznym zaangażowaniu. Wręcz przeciwnie, w dużym stopniu są one produktem podstawowej postawy neoliberalnej.
Komisja wzywa do większej mobilności zawodowej, ale jednocześnie szuka orzeczeń Trybunału, które ograniczają ochronę pracowników delegowanych. W ramach refleksji wyraża stanowisko, że powinniśmy rozwiązać ten problem na forum. Pracownicy jednak potrzebują ochrony, a nie forum. Czy naprawdę państwo wierzą, że pomogą ludziom, którzy codziennie pozbawiani są swoich wynagrodzeń, informując ich o konieczności oczekiwania na rozwiązanie ich problemów na jakimś forum? Ponadto panie komisarzu, zmieniona dyrektywa w sprawie rady zakładowej, spóźniona o dziewięć lat, nie realizuje pańskich obietnic. Parlament będzie musiał nanieść wiele poprawek do tego projektu. Nie zawiera ona na przykład żadnych zapisów, które dotyczyłyby sankcji.
Przejdźmy jednak do tematu solidarności. Dyrektywa zdrowotna ignoruje krytykę, otwierając drzwi usługom zdrowotnym bardziej opartym o rynek, podkopując tym samym zasadę solidarności w systemach opieki państw członkowskich. Zagraża solidarności, zamiast ją wspierać. Pakiet ten zawiera niewiele elementów, które w rzeczywistości odzwierciedlają pożądanie przez ludzi postępowej europejskiej polityki społecznej. Jedno, co chciałbym podkreślić, to nowa dyrektywa przeciwko dyskryminacji poza miejscem pracy. Instrument ten był zapowiedziany jednak w 2004 r., natomiast fakt ostatecznego przedstawienia go przez Komisję wynika z nacisków parlamentarnych. Oczywiste jest, że większość w Parlamencie poprze także tę dyrektywę. Ponadto będzie ona jednak wymagała poprawek w wielu miejscach, zwłaszcza w kwestii praw osób niepełnosprawnych.
Nazwa "pakiet socjalny” w ujęciu całościowym stanowi niejaką deformację. Uważam, że zapiski Komisji w sprawie polityki społecznej są niedorzeczne.
Dimitrios Papadimoulis
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady! Pańska polityka ukierunkowana na fundamentalizm rynkowy niebezpiecznie zwiększyła w ostatnich latach nierówności i zniszczyła dobrobyt.
Pakiet, który nam państwo przedstawili, używając do tego tak pięknych słów, jest niczym innym, jak zwykłym pustosłowiem. Spośród 19 wniosków zaledwie 3 mają charakter legislacyjny, natomiast jeden z nich - dotyczący transgranicznej opieki zdrowotnej - wprowadza ukradkiem dyrektywę Bolkesteina, przyjmując stanowisko neoliberalne.
Podczas gdy wypowiadają państwo te piękne słowa będące pustosłowiem, rząd pana Sarkozy'ego odgrywa w Radzie kluczową rolę, forsując godną ubolewania dyrektywę w sprawie czasu pracy. To znacząca regresja społeczna.
Zamiast robić dobre wrażenie pięknymi słowami i zwracać uwagę na europejskie wybory, które prezentują się dość kłopotliwie w obliczu irlandzkiego "nie”, radziłbym przedstawić konkretne środki i przydzielić zasoby z budżetu Wspólnoty.
Mam także słowo do pana Schulza, jeżeli zechciałby mnie wysłuchać. To prawda, że prawicowe rządy w dużym stopniu przyczyniły się do zburzenia europejskiego modelu społecznego. W niektórych państwach, tak samo jak w pańskim, panie Schulz, czy w Niderlandach lub Austrii, zniszczenia europejskiego modelu społecznego dokonały one wespół z socjalistycznymi demokratami.
Hanne Dahl
(DA) Panie przewodniczący! Mój dzisiejszy czas na zabranie głosu chciałabym wykorzystać, by skoncentrować się na programie polityki zdrowotnej. Bieżący wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie stosowania praw pacjenta w transgranicznej opiece zdrowotnej został znacznie udoskonalony w stosunku do jego pierwotnego brzmienia. Niestety, nie dokonano jednak żadnych zmian w związku z podstawowymi przyczynami w odniesieniu do kwestii podlegających rynkowi wewnętrznemu. Poszanowanie wolnego rynku zawsze wygrywa z szacunkiem dla ludzi.
Nie ulega wątpliwości, że w przypadku gdy zapadamy na poważną chorobę chcielibyśmy poddać się jak najlepszemu leczeniu i możliwie najszybciej. Niestety, dyrektywa tego w żaden sposób nie zapewnia. Zapewnia możliwie jak najlepsze leczenie najzdrowszym pacjentom z najzdrowszych państw członkowskich UE. Zachodzi więc duże ryzyko podziału pacjentów na grupę A i B. Pacjenci z największymi środkami finansowymi będą mieli szansę na możliwie najlepsze leczenie w innych państwach, podczas gdy takiej możliwości nie będą mieli pacjenci pozbawieni funduszy lub uprawnień.
Dyrektywa zapewnia prawo do leczenia w innym państwie po takich samych kosztach jak w rodzimym państwie pacjenta. To również stwarza ryzyko pojawienia się państw A i B. Koszt takiego samego leczenia będzie naturalnie inny w poszczególnych państwach członkowskich. Obecna dyrektywa umożliwia ustalanie wyniku na podstawie warunków rynkowych, lecz to jest bardzo ryzykowne podejście. Przegranymi w przypadku reakcji ze strony rynku będą zawsze ci, którzy nie mogą poradzić sobie z panującymi na rynku warunkami.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Moim zdaniem europejska reakcja na stałe uderzenia podwyżek cen i coraz większe ubóstwo jest bardzo spóźniona, ale satysfakcjonujący jest fakt, że projekt nowego pakietu socjalnego dla UE zaczyna skłaniać się w odpowiednim kierunku. Z zadowoleniem należy przyjąć na przykład zamiar ułatwienia dostępu do opieki zdrowotnej w innych państwach europejskich. Praktyka jednak dowodzi, że na przykład urlopowicze są dzisiaj zbyt często karygodnie skazywani na przedstawianie rachunków od lekarzy, za które otrzymują tylko częściowo zwrot po powrocie do kraju, jeżeli w ogóle go otrzymują. I odwrotnie - poszczególne państwa członkowskie są sobie winne miliony euro, natomiast same oświadczenia intencji nie wystarczają w takich przypadkach.
Nie wystarcza również bicie w bęben, by spowodować na przykład równowagę między rodziną a życiem zawodowym. Aby więcej ludzi mogło pozwolić sobie na dzieci trzeba przeciwdziałać dumpingowi zarobków i dumpingowi socjalnemu - to zadanie, które jest bardzo zaniedbywane, że tak powiem. To parodia, że z jednej strony UE deklaruje, iż zamówienia publiczne muszą być ogłaszane w formie przetargów, natomiast Europejski Trybunał Sprawiedliwości unieważnia następnie klauzulę zobowiązującą wybranych oferentów do płatności w kwocie przynajmniej równej obowiązkowym zarobkom minimalnym na podstawie braku zgodności z dyrektywami w sprawie usług na rynku wewnętrznym i delegowania pracowników. W ten sposób UE pokazała swe prawdziwe oblicze czysto gospodarczej wspólnoty, która traktuje na odczepnego społecznie pokrzywdzonych, oferując im grosze i puste słowa.
Puste slogany już nie uspokajają obywateli UE, ani nie łagodzą skutków malejącego wskaźnika urodzeń i szerzącego się ubóstwa. Być może na papierze można uwiecznić to, czego chcemy, ale ludzie są bez wątpienia zmęczeni obietnicami bez pokrycia.
Philip Bushill-Matthews
Panie przewodniczący! Proszę pozwolić, że na początku podziękuję panu Martinowi Schulzowi za przypomnienie nam wszystkim, iż centroprawica stanowi największą grupę w tym Parlamencie, z centroprawicy wywodzi się najwięcej komisarzy, oraz że w rzeczywistości centroprawica sprawuje najwięcej rządów w państwach członkowskich UE. Ja z kolei chciałbym mu przypomnieć, że taki stan rzeczy ma swoją przyczynę, a jest nią decyzja obywateli. Obywatele tak zdecydowali, ponieważ dostrzegli coraz większą przepaść między retoryką lewicy a rzeczywistością i odrzucili ją. Jako dobry demokrata przypomniałbym panu również, że ludzie mają oczywiście zawsze rację.
Wracając do pakietu socjalnego, to ogólnie popieramy przemyślane uwagi pana komisarza i jego inicjatywę w odniesieniu do odnowionej agendy społecznej, zwłaszcza motyw, który przypomina nam wszystkim o trosce UE o ludzi, o zapewnienie im liczniejszych i lepszych możliwości, a w szczególności o przygotowanie ich do sprostania wyzwaniu w postaci zmian i nadania im w tym celu uprawnień.
Chciałbym skomentować krótko trzy punkty ze wspaniałego wystąpienia mojego kolegi - posła Josepha Daula. Jeden dotyczy ważnej roli państw członkowskich w przestrzeganiu zasady pomocniczości. Wiele państw członkowskich stosuje różne podejścia, ale wszystkie powinny wziąć sobie do serca motywy i kierunek przedstawione w zarysie przez pana posła Daula.
Drugi dotyczy znaczenia miejsc pracy. Harlem Désir bardzo właściwie wypowiadał się o prawach pracowników. Szanujemy znaczenie praw pracowników, ale moja grupa polityczna uwydatniłaby jeszcze prawa osób pozostających aktualnie bez pracy i odizolowanych od rynku pracy z różnych powodów, pragnących znaleźć zatrudnienie. Są one coraz ważniejsze, zwłaszcza w tych trudnych czasach ogólnego zaostrzenia kryteriów przyznawania kredytów, kiedy bezrobocie może wzrosnąć, zanim nastąpi poprawa w tej sferze. Musimy zatem upewnić się, czy nasze wszystkie działania pomagają w tworzeniu miejsc pracy i podejmowaniu tej pracy przez większą liczbę osób.
Trzeci punkt dotyczy małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), o których pan poseł Daul również wspomina. We wczorajszym wydaniu Financial Times przeczytałem o porozumieniu, które w zawarto w Wielkiej Brytanii w odniesieniu do pracowników tymczasowych, natomiast MŚP poinformowały, że nikt nigdy nie konsultował się z nimi w tej sprawie. Chciałbym tu zwrócić uwagę nie na postępowanie Wielkiej Brytanii, lecz na prawdziwy problem - i tu zwracam się do pana komisarza - problem faktycznego zaangażowania MŚP w proces konsultacji, gdyż MŚP reprezentują nie tylko największą liczbę pracodawców, ale również najwięcej pracowników. Problem referendów w sprawie traktatu lizbońskiego uświadomił nam, że nie można niczego narzucać odgórnie, gdyż nie przynosi to skutków - trzeba się połączyć z ludźmi, a większość ludzi pracuje w sektorze MŚP.
Na koniec chciałbym się odnieść do europejskich rad zakładowych, o których mówił pan komisarz i pan urzędujący przewodniczący Rady, oraz w których temacie jestem sprawozdawcą - moja grupa polityczna z pewnością uzna rzeczywistość i mile przyjęte porozumienie z partnerami politycznymi. Mnie osobiście nie podoba się za bardzo to porozumienie, ale absolutnie przyjmuję ten fakt do wiadomości i uważam, że powinniśmy uznać je w Parlamencie za podstawę naszych prac, tak samo jak porozumienie w sprawie czasu pracy i pracowników tymczasowych; chcielibyśmy działać szybko, by zapewnić faktyczny postęp społeczny, a nie tylko wygłaszać ładne przemówienia polityczne z myślą o kolejnych wyborach.
Magda Kósáné Kovács
(HU) Panie przewodniczący! Dziękuję. Wstępna zapowiedź pakietu socjalnego przez Komisję napełniła nadzieją partie socjalistyczno-demokratyczne oraz obywateli, którzy czują się odpowiedzialni za rozwiązanie problemów społecznych. Nagromadzone długi i szereg postawionych właśnie pytań dały nam niemalże zaskakujący obraz miernego postępu, jakiego dokonaliśmy pomimo naszych wysiłków, jak również uzmysłowiły nam ogrom nierozwiązanych problemów. To fakt, że wzrost gospodarczy w ciągu ostatnich lat nie zlikwidował przepaści między bogatymi a biednymi, a w rzeczywistości powiększył ją. Współzawodnictwo w obszarze ubóstwa przyjęło jednak nowy wymiar. W każdym kraju są biedni ludzie, natomiast ubóstwo w poszczególnych państwach członkowskich różni się pod względem ilości i jakości, a przecież wiemy, że tak samo boli. Sporządzono jednak projekty wielu spośród osiemnastu dokumentów i innych dokumentów uwzględnionych w społecznej mapie drogowej, natomiast utożsamianie się europejskich obywateli z Unią można wzmocnić jedynie na podstawie czegoś, co jest konkretne i oczywiste oraz oferuje możliwość powszechnego postępu, a nie wzajemnego napięcia między rywalizującymi ze sobą postaciami ubóstwa.
Cieszę się, że po wielu wnioskach Rady i Parlamentu Europejskiego Komisja przygotowała ocenę sytuacji Romów oraz praktyk odnoszących się do tej społeczności. Niestety, nie nakreśla ona jednak ram długoterminowej polityki w stosunku do Romów. Inna sprawa to, czy dokument ten wystarczająco nawołuje do podjęcia konkretnych działań, czy daje nadzieję na dokładną ocenę lub na podjęcie działań przez państwa członkowskie i stosowanie pożądanych praktyk. W moim odczuciu brakuje prawidłowego rozwiązania.
Cieszy nas również dyrektywa przeciwko dyskryminacji. Opinie Parlamentu i Komisji na temat uregulowania zakazu dyskryminacji w kompleksowej dyrektywie były podzielone i zgodnie z socjalistyczno-liberalnym punktem widzenia nie sklasyfikowaliśmy ostatecznie grup, które są dyskryminowane. Możemy oczekiwać, że dyrektywa umożliwi całościową ochronę osób i grup, które są na różne sposoby zagrożone. Istnieje na to ogromne zapotrzebowanie, ponieważ osoby podżegające do nienawiści, rasiści oraz osoby chcące się jedynie przysłużyć mogą również znaleźć zwolenników wśród rywalizującej biedoty. Wyborcy mają zawsze rację, lecz może ich zwodzić populizm. Dziękuję.
Gérard Deprez
(FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Jako członek i przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich chciałbym ograniczyć się do wniosku dotyczącego dyrektywy przeciwko dyskryminacji.
Panie komisarzu! Przede wszystkim gratuluję panu, że ostatecznie nakłonił pan Komisję do przyjęcia wniosku dotyczącego dyrektywy, która dąży do przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na religię, wiarę, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną. Jak panu wiadomo, do niedawna niepokoiliśmy się i wcale tego nie ukrywaliśmy, że mogą się państwo ograniczyć do mini-dyrektywy traktującej jedynie o dyskryminacji ze względu na wiek i niepełnosprawność.
Nie będą państwo zdziwieni, jeżeli powiem, że moim zdaniem to godne pożałowania, by tak podstawową sprawę jedynie "konsultować” z Parlamentem, lecz zdecydowanie odnoszę wrażenie, że Prezydencja przychyla się wszelkim wnioskom czy sugestiom, które może kierować Parlament. Panie komisarzu! Powinniśmy niezwłocznie przystąpić do pracy, a osobiście dostrzegam w tekście trzy aspekty, które należałoby spróbować poprawić.
Po pierwsze, musimy być dokładniejsi w kwestii liczby pojęć lub wytyczenia granic między nimi. Mam na myśli obszar "obiektywnie uzasadnionych” różnic w traktowaniu. Nic do nich oczywiście nie mam, lecz nie można pozwolić, by te obiektywnie uzasadnione różnice w taktowaniu bezpośrednio lub pośrednio przeobrażały się w dyskryminację. A to może nastąpić bardzo szybko.
Po drugie, dyrektywy nie można pozbawiać jej istoty przez zbyt pochopne włączenie takich pojęć jak bezpieczeństwo publiczne czy publiczny porządek, co moim zdaniem ma aktualnie miejsce w jednym z dużych państw na południu Unii Europejskiej, którego nazwy nie należy przytaczać.
Po trzecie, musimy podjąć bardziej wytężone wysiłki w kwestii sankcji. Panie komisarzu! Artykuł 14, który stanowi, że "państwa członkowskie ustanawiają przepisy w sprawie sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy”, nie zapewnia zbytniego postępu z naszej strony.
Ujmując krótko, ufam, że przedmiotowa dyrektywa, będąca skarbnicą tak wielu oczekiwań, nie przeobrazi się w rzeczywistości w obszerną mini-dyrektywę - obszerną pod względem zasad, lecz maleńką, jeśli chodzi o szczegóły.
Wojciech Roszkowski
Panie Przewodniczący! Wzrost gospodarczy powinien służyć poprawie położenia materialnego społeczeństw. Jeśli jednak postawimy na pierwszym miejscu wygodę i bezpieczeństwo społeczne, możemy zapomnieć o tym, że społeczny model gospodarki oznacza w praktyce biurokratyzację. Jeśli zapomnimy przy tym także, że najpewniejszą podstawą polityki społecznej jest wzrost gospodarczy, możemy zagubić się w pięknie brzmiących sloganach, które nie będą miały związku z rzeczywistością, a mogą ponadto, tak jak zapisy o niedyskryminacji, gwałcić zasady subsydialności i zdrowego rozsądku.
Jak wyjść z tego błędnego koła? Odnowiona agenda społeczna daje tylko częściową odpowiedź na to wyzwanie. Zbyt wiele jest tam mowy o prawach i przywilejach, a za mało o tym, że nie można ich zaspokoić bez dobrze zorganizowanego wysiłku i odpowiedzialności za efekt ekonomiczny na każdym szczeblu. Od każdego wedle jego możliwości, a każdemu wedle jego potrzeb. To jest utopia, która musi wytworzyć deficyt dóbr i usług odpowiedniej jakości.
Tatjana Ždanoka
Panie przewodniczący! W ślad za moimi kolegami, chciałabym wypowiedzieć się na temat walki z dyskryminacją. Przede wszystkim chcę podziękować Komisji za odwagę, jaką się wykazała, przyjmując horyzontalne podejście w projekcie dyrektywy w sprawie ochrony przed dyskryminacją poza miejscem pracy. Musimy mieć na uwadze, że niektóre państwa członkowskie blokują przyjęcie tego koniecznego dokumentu.
Istnieje jednak obszar, w którym Parlament Europejski może wprowadzić udoskonalenia. Nie rozumiem rezygnacji z dostawy towarów i świadczenia usług przez osoby prywatne. Obowiązująca dyrektywa rasowa nie przewiduje takiej rezygnacji. Niestety, projekt ten nie uwzględnia odpowiednio problemu wielorakiej dyskryminacji, zatem wyrażam nadzieję, że jeszcze dopracujemy tę dyrektywę.
Jacky Hénin
(FR) Panie przewodniczący! Po 51 latach działalności instytucje europejskie dopiero teraz odkrywają wymiar społeczny. Jest to tylko względne odkrycie, gdyż spraw społecznych zdecydowanie nie uwzględniono wśród priorytetów prezydencji francuskiej; to niepokojące dla instytucji będących tak blisko świata biznesu, mieszających ogólne interesy ludzi w Unii Europejskiej z prywatnymi interesami rynków pieniężnych. Jest to odkrycie w nieunikniony sposób ponaglone irlandzkim, holenderskim i francuskim głosowaniem na "nie” oraz wieloma ruchami społecznymi na rzecz wyższych zarobków w Unii Europejskiej.
To prawda, że Komisja i większość zasiadających w tej Izbie czują się w obowiązku uznać, iż Unię zamieszkują nie tylko udziałowcy i konsumenci, ale także siła robocza, której praca tworzy dobrobyt Europy.
W związku z tym, Komisja czuje się zobowiązana odkopać i odkurzyć dyrektywę w sprawie europejskich rad zakładowych: inicjatywa była szlachetna, lecz jej istota jest marna. Europejskie rady zakładowe należy urzeczywistnić na autentycznym forum na rzecz demokracji społecznej, dając pracownikom uprawnienia do działania, potrzebne im w celu wpływania na strategiczne wybory ich pracodawców.
To prawda, że Europa potrzebuje prawdziwej demokracji społecznej, by zapobiegać złym ruchom, takim jak zwiększenie czasu pracy do prawie 70 godzin tygodniowo.
A zatem ze względu na pracowników, pozwólcie nam działać szybciej, dużo szybciej.
Nils Lundgren
(SV) Panie przewodniczący! Na tym posiedzeniu będziemy debatowali nad odnowioną agendą społeczną, milenijnymi celami i wieloma innymi sprawami. Za kilka godzin będziemy głosowali nad programami kulturalnymi, etykietowaniem produktów organicznych oraz nad wymogami dotyczącymi harmonizacji opodatkowania, nad wszystkimi sprawami, w które Unia nie powinna się angażować.
Taka koncentracja władzy politycznej oznacza zwiększający się dystans między rządzącymi a rządzonymi. Obywatele są coraz bardziej oburzeni. Grupa wpływowa zmuszona jest do podejmowania coraz ostrzejszych środków, by ignorować wolę ludzi. Lepiej byłoby sporządzić sprawozdanie na temat naszego wyobrażenia o pomocniczości, po czym odbyć nad tym szczegółową debatę. Powinniśmy to uczynić zanim spróbujemy centralnie uregulować postępowanie partnerów społecznych w 27 różnych państwach.
W moim kraju panuje ogromna złość, spowodowana faktem, że UE i jej sędziowie mogą korzystać z wolności w zakresie kontroli nad tworzeniem systemu rynku pracy innego niż ten, który był wypracowywany przez ostatnie 70 lat w atmosferze jedności narodowej.
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Proponowana dyrektywa w sprawie wdrożenia zasady równego traktowania, zakazująca wszelkich rodzajów dyskryminacji poza miejscem pracy, to zbyteczny przepis, nad którym w ogóle nie powinniśmy dyskutować. Chciałabym zaznaczyć, że dyskryminacji zakazują już trzy dyrektywy UE, Karta Podstawowych Praw i Wolności NZ, Karta praw podstawowych UE oraz Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. Sprawę równego traktowania regulują także traktat z Amsterdamu i strategia lizbońska.
Chciałabym także podkreślić, że dyrektywa stawia dwa bardzo niebezpieczne wymogi. Wymaga pozytywnej dyskryminacji oraz zasady przeniesienia ciężaru dowodu z oskarżyciela na oskarżonego. Jest to sprzeczne z europejską tradycją prawną i może skutkować niesprawiedliwością oraz nowymi krzywdami.
Panie i panowie! Jestem przekonana, że Unia Europejska nadal jest obszarem demokratycznym i cywilizowanym, gdzie ludzie z prawdziwymi możliwościami cieszą się uznaniem, a słabszym podaje się pomocną dłoń. Jednak ludzkie zdolności, czy te wrodzone czy nabyte wskutek gruntownej edukacji, to indywidualne i różne cechy poszczególnych osób, a zatem ich nierówność jest logiczna. Jeżeli spróbujemy wyeliminować tego rodzaju nierówności w drodze regulacji, to w arogancki sposób zignorujemy różnorodność kulturową, ingerując tym samym w naturalny rozwój społeczeństwa, a co najgorsze - przedłożymy równość nad wolność wyboru. Dlatego dyrektywa w sprawie równego traktowania w ogólne nie powinna powstać.
Juan Andrés Naranjo Escobar
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Przedmiotowy pakiet socjalny będzie w stanie zaowocować i przynieść efekty, jeżeli my będziemy w stanie zgodzić się w sprawie głównych elementów podstawowych inicjatyw. Oczywiste jest, że bezrobocie to największa ze wszystkich chorób społecznych i należy z nią walczyć. To coś, co najbardziej destabilizuje społeczeństwo i daje początek wszelkiemu innemu, mniejszemu złu. Dlatego najlepsza polityka społeczna to taka, która pomaga tworzyć miejsca pracy.
Musimy porzucić sztuczne dylematy w kwestii solidarności i konkurencyjności z uwagi na brak sprzeczności. Jednak w celu formułowania zdrowej i skutecznej polityki społecznej oraz wytępienia ubóstwa potrzebujemy wzrostu i stabilności. Dlatego nasz model społeczny musi akceptować nową rzeczywistość. Globalizacja również niesie ze sobą możliwości: zwyciężają ci, którzy się do niej dostosowują, natomiast ci, którzy tego nie czynią, są przegranymi.
Europy nie dotknął klasyczny kryzys wzrostu ani problemy cykliczne, lecz gruntowne zmiany; dobrobyt przyszłych pokoleń zależy od naszych mądrych dzisiejszych decyzji. Europę dotknęły już takie problemy jak starzejące się społeczeństwo i niż demograficzny; to nie zagrożenie, to rzeczywistość i przymykanie oczu na te fakty nic tu nie pomoże.
Jak możemy zareagować na liczne skutki takiej tendencji? Dysponujemy bardzo niewieloma rozwiązaniami. Na przykład nie mamy narzędzi czy bodźców umożliwiających elastyczne i planowane przechodzenie na emeryturę, pozwalających pracować osobom powyżej średniego wieku, w którym zazwyczaj opuszcza się rynek pracy. Osiągnięcie jednolitego poziomu ochrony przeciwko dyskryminacji i wykluczeniu ma zasadnicze znaczenie, ale obszerne prawodawstwo europejskie nie zapewnia wykorzenienia tej dyskryminacji; dlatego pracę nad wykorzenieniem tych złych praktyk społecznych należy zaczynać już w szkole.
Zaniechanie nauki szkolnej i jej przedwczesne kończenie to dramat naszych czasów i być może przyszła tragedia. Sporo podróżujemy po tym terenie i powinniśmy się na nim skoncentrować, skoncentrować się na wartości dodanej, którą może wnieść Unia Europejska, by położyć kres tej sytuacji.
Panie i panowie! Krótko ujmując, nie musimy rezygnować z naszego modelu społecznego, lecz powinniśmy go odnowić, nadając mu większą elastyczność, więcej mobilności i zabezpieczeń, aby nie pomijać tych najsłabszych.
Stephen Hughes
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu komisarzowi Špidla za to, że w ogóle mamy pakiet socjalny, ponieważ nie ma on łatwego zadania w Komisji pana Barosso, co wielokrotnie już powtarzałem.
Sam pakiet w rzeczywistości obrazuje napięcia wewnątrz Komisji pana Barroso, jakie powstają między zwolennikami popierającymi neoliberalną agendę bez względu na wszystko z jednej strony, a tymi, którzy dostrzegają pilną potrzebę urzeczywistnienia Europy dla swoich obywateli, z drugiej strony.
Gdy przyjdzie zmierzyć się ze skutkami globalizacji, zmian demograficznych, zmian klimatycznych i innych globalnych zmian nasi obywatele muszą być przekonani, że Europa to element rozwiązania, a nie problemu.
Jeżeli takie są właśnie nasze zadania, to przykro mi to mówić, ale ten pakiet nie może im sprostać. To bardzo skromny pakiet, zbyt mały i spóźniony. Nawet jego dobre elementy psuje fakt ich skromnego uwzględnienia. Dobrym przykładem jest horyzontalna dyrektywa ukierunkowana na zwalczanie dyskryminacji. Jest to pakiet, ale wszyscy wiemy, jak zaciekle pan przewodniczący Barroso sprzeciwiał się jego włączeniu, aż do 11-ej godziny.
Kolejnym przykładem jest wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie europejskich rad zakładowych. Jej zawartość jest skrajnie słaba w porównaniu ze wcześniejszym komunikatem Komisji, skierowanym do partnerów społecznych. Uważam, że nadszedł czas, by neoliberalne siły w Komisji oraz ich zwolennicy przebudzili się i uznali rzeczywistość, która nas otacza. Wiele milionów naszych obywateli żyje w strachu, ubóstwie i wykluczeniu, a podczas kadencji pana Barroso grupa ta była coraz liczniejsza.
Ujmując ogólnie, postrzegam to jako spóźnioną ze strony pana Barosso próbę przekonania lewicy o jego społecznej uczciwości i należnemu mu wsparciu na rzecz powołania go na stanowisko przewodniczącego Komisji na druga kadencję.
Nie dam się jednak ogłupić, tak samo jak nie da się ogłupić wielu moich kolegów. Jak już powiedziałem, to zbyt mało i dużo za późno - dużo za późno, by w rzeczywistości bezpiecznie przeforsować nieliczne i bezwartościowe elementy przed przyszłorocznymi wyborami.
Przewodniczący Barroso obraża nie tylko inteligencję lewicy w tej Izbie, lecz także inteligencję milionów obywateli, którzy zasługują na lepszy los.
Ona Juknevičien
Panie przewodniczący! W sprawozdaniu na temat Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, które Komisja sporządziła w pierwszym roku, napisano, że pomocy udzielono ponad 13 000 osobom zwolnionym z pracy w ośmiu państwach członkowskich. Rozdzielono 3,7% dostępnych funduszy. Jest to oczywiście bardzo mała wartość.
Komisja proponuje uprościć procedury, szeroko promować program, rozpowszechniać najlepsze praktyki oraz wydłużyć czas udzielania pomocy. Popieram te środki. Fundusz stworzono w celu pokazania solidarności z osobami zwalnianymi z pracy w przedsiębiorstwach, które upadają wskutek globalizacji. Dlatego najważniejsze jest, by fundusze te docierały do osób najbardziej potrzebujących pomocy. Nie można ich rozprowadzać wśród pośredników, instruktorów czy wydawców broszur. W ciągu roku dostrzeżemy faktyczne wyniki. Tu nie chodzi o rozprowadzone kwoty, tylko o liczbę zwolnionych pracowników, którzy znajdują nowe zatrudnienie.
Wzywam Komisję i państwa członkowskie do ustanowienia właściwych kryteriów i poziomów odniesienia w celu dokonania oceny osiągniętych wyników. Musimy zapewnić efektywne wykorzystanie europejskiego budżetu.
Ewa Tomaszewska
Panie Przewodniczący! Chciałabym wyrazić zadowolenie, że odnowiona agenda społeczna zawiera w pakiecie dalszych działań dyrektywę dotyczącą usprawnienia funkcjonowania Europejskich Rad Zakładowych.
Niedawno debatowaliśmy nad problemami, jakie rodzi nieprecyzyjność zapisów dyrektywy, której celem było zapewnienie pracownikom prawa do informacji i konsultacji. Niezwykle istotna jest też dyrektywa dotycząca pracy tymczasowej i zwalczania ubóstwa zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Z nadzieją przyjmuję nacisk, jaki położono na sytuację młodzieży, jej dostęp do edukacji i zdrowia, zapobieganie jej wykluczeniu. Mobilność zawodowa przyszłych pracowników jest ich życiową szansą, ale też szansą dla gospodarki. Podkreślenie ochrony praw pacjenta jest istotną kwestią w dbałości o ochronę zdrowia społeczeństw. Jednakże ważnym jej uzupełnieniem będzie przygotowywana Zielona Księga pracowników sektora opieki zdrowotnej, na którą oczekujemy.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Tak zwany pakiet socjalny to jedynie iluzje o powadze nierówności społecznych dotykających około 80 milionów ludzi żyjących w ubóstwie, w tym rosnących milionów słabo wynagradzanych pracowników z niepewną pracą i milionów bezrobotnych, podczas gdy ekonomiczne i finansowe grupy cieszą się skandalicznymi zyskami i przemieszczają się do innych krajów.
Prawdziwe przyczyny takiej sytuacji przeoczono - wnioskowana dyrektywa przyczyniłaby się do utrzymania neoliberalnej polityki, wnioski dotyczące czasu pracy pogorszyłyby elastyczność zatrudnienia, atakując sektory usług użyteczności publicznej i produkcji o strategicznym znaczeniu dla rozwoju.
Dlatego wzywamy do stworzenia prawdziwego pakietu socjalnego, który odrzucałby nową wnioskowaną dyrektywę w sprawie czasu pracy, promowałby skrócenie dnia pracy bez utraty zarobków, unieważniłby pakt stabilności i liberalną strategię lizbońską, zmieniłby kryteria Europejskiego Banku Centralnego i jego fałszywą niezależność, zapewniłby alternatywę w postaci paktu na rzecz zatrudnienia i postępu społecznego, promowałby inwestycje i wsparcie dla bardzo małych i małych przedsiębiorstw oraz usług użyteczności publicznej, jak również szanowałby godność ludzi pracy.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady! Starożytni Grecy mówili, że wartość rzeczom nadają ludzie. W ten sposób, jeżeli obywatele przejęliby odpowiedzialność za wdrożenie przedstawionego nam dzisiaj pakietu, jeżeli mogliby dokonać harmonizacji starych środków i propozycji z nowymi, to nie byliby w rzeczywistości wykorzystywani jako zasoby, lecz staliby się aktywnymi podmiotami, wywodzącymi się z szeregów pracodawców, pracowników, bezrobotnych, podmiotów zaangażowanych w działalność małych i dużych przedsiębiorstw, z przedstawicieli płci męskiej i żeńskiej oraz młodych i starszych ludzi. Nie będzie dyskryminacji w UE, w której przestrzega się zasad demokracji i pomocniczości, nie będzie szowinistycznego gadulstwa na temat podziału kompetencji czy powiązań z prawicowym lub lewicowym skrzydłem, czego można było doświadczyć w tej Izbie. Obok mnie siedzi mój kolega - poseł Őry, który mówi mi, że w jego kraju socjalistyczny rząd prowadzi walkę ze świadczeniami socjalnymi.
Dlatego nie możemy przypisywać wszystkiego globalnemu kryzysowi; musimy postrzegać rzeczywistość pozytywnie. Musimy zmierzyć się z naszym własnym demograficznym kryzysem w możliwie najlepszy sposób. Pamiętajmy o starych zobowiązaniach, o decyzjach z Barcelony dotyczących harmonizacji życia rodzinnego i zawodowego, o Europejskim Przymierzu Rodzin, Europejskim Pakcie na rzecz Młodzieży, o wspólnej polityce imigracyjnej oraz zwiększeniu mobilności w obszarze kształcenia i szkolenia na rzecz mobilności zawodowej. Koniecznie należy szanować różnorodność, tradycje i język migrujących pracowników. Trzeba sprzeciwiać się dyskryminacji społecznej oraz chronić praw słabszych i tych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji oraz dzieci, ponieważ to Unia Europejska jest orędownikiem tych praw. Trzeba walczyć z ubóstwem, a zatem 2010 rok powinniśmy poświęcić na tę walkę. Musimy wzmocnić społeczną i terytorialną spójność naszych regionów za sprawą dialogu, dobrej woli i przejrzystości w stosowaniu mechanizmów finansowych.
Alejandro Cercas
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie ministrze! Chciałbym podzielić zdanie moich kolegów, którzy postrzegają przedmiotową agendę w kategoriach postępu, chociaż jest skromny i daleko odbiegający od naszych dzisiejszych potrzeb w Europie. Dlatego panie komisarzu przykro mi to mówić, ale był pan w błędzie, mówiąc przed chwilą, że agenda ta rozwiewa publiczne obawy. Opinia publiczna jest zaniepokojona i ma powody do codziennych obaw, obserwując Unię Europejską, która nie rozwiązuje podstawowych problemów.
Tytuł agendy jest bardzo górnolotny - agenda na XXI wiek. Niestety, ma jedną cechę, która już została skrytykowana: jest to wewnętrzne zobowiązanie do sprzeczności w Europie, do sprzeczności między tym, którzy chcieliby więcej Europy, a tymi, którzy woleliby jej mniej; jest to zatem las pustej retoryki i pustynia, jeśli chodzi o konkrety. Europejska lewica podsumowała zaledwie trzy dyrektywy i to dość krytycznie.
Czy to są ambicje Europy na XXI wiek? Nie, panie komisarzu. Debatowanie nad problemami społecznymi to nie tylko nasze ambicje. Nie tylko Europa, ale cała Unia Europejska potrzebuje odpowiedzi, które bardzo ciężko znaleźć, ponieważ według agendy należy ich szukać na szczeblu krajowym. Niektóre odpowiedzi można znaleźć na szczeblu krajowym, ale innych trzeba poszukać na poziomie Unii Europejskiej; budowa wewnętrznego rynku powinna przebiegać ręka w rękę z przepisami, które nadają temu rynkowi ludzkiego oblicza, zapobiegają dumpingowi socjalnemu i wdrażają wszystkie kompetencje przewidziane traktatami.
Dobrze jest debatować nad problemami, lecz lepiej byłoby je rozwiązywać, a nie stwarzać nowe za sprawą chociażby takich środków jak dyrektywa w sprawie czasu pracy.
Panie komisarzu! Europa potrzebuje silniejszych inicjatyw; Europa potrzebuje dużo ambitniejszej agendy, która zbliżyłaby tę Europę do społeczeństwa. Mam nadzieję, że przy okazji kolejnych wyborów Europejczycy chcący innej polityki nadadzą europejskim politykom nowe, bardziej społeczne oblicze - i nie jest to tylko czysta retoryka.
Sophia in 't Veld
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję długo oczekiwaną propozycję ukończenia pakietu przeciwko dyskryminacji, oznaczającą dla nas możliwość ostatecznego zakończenia hierarchizacji praw. Wraz z tym działaniem następuje koniec Unii Europejskiej, w której niektórzy Europejczycy są równiejsi od innych.
Całkowicie zgadzam się z mądrymi słowami Gérarda Depreza, że dyrektywa wymaga znacznych poprawek. Zawiera ona zbyt wiele klauzul o charakterze ewakuacyjnym, co grozi kodyfikacją istniejących praktyk dyskryminacyjnych, nie zapewniając ich wyeliminowania. Prawo rodzinne i porządek publiczny podlegają kompetencjom krajowym, ale w praktyce kompetencje te są wykorzystywane - lub nadużywane - jako pretekst do dyskryminacji, głównie skierowanej przeciwko homoseksualistom. To wstyd, że Komisja wydaje się z tym godzić.
Wolność religii to prawo podstawowe, którego będę zażarcie broniła, jednak jest to prawo indywidualne: nie jest to prawo zbiorowe dla określonych grup, upoważniające je do dyskryminacji czy niestosowania prawa.
Na koniec chciałabym dodać, że wydaje się, iż jak na ironię pakiet ten zapewnia wyższy poziom ochrony przeciwko dyskryminacji ze wszystkich względów, lecz z wykluczeniem dyskryminacji ze względu na płeć. Trzeba będzie wyeliminować lukę między dyrektywą w sprawie dyskryminacji ze względu na płeć a przedmiotową dyrektywą.
Kyriacos Triantaphyllides
Panie przewodniczący! Debata nad pakietem socjalnym wymaga od nas zdecydowania, ponieważ zasadniczo nie zgadzamy się z jego treścią, nie wspominając już o upływie czasu, wzbudzającym podejrzenia o ukryty porządek obrad.
Pakiet pojawił się w czasie wzmożonej reakcji i powszechnego niezadowolenia ze społecznego oblicza Europy. Nie tylko my o tym mówimy; żadne inne dane, jak tylko dane UE tworzą przygnębiający obraz przyszłości: taki jest nieustannie pogarszający się nastrój obywateli europejskich, zwłaszcza młodych ludzi.
Być może pakiet ma na celu przywrócić zaufanie obywateli przed wyborami europejskimi.
My jako lewica nie możemy zaakceptować treści pakietu, ponieważ jego przepisy prawne umacniają liberalizację rynku, tak jak w przypadku wnioskowanej dyrektywy w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej, która została oparta na poprzednich wnioskach Bolkesteina.
Wniosek Komisji dotyczący transgranicznej opieki zdrowotnej prowadzi jednocześnie do podziału klasowego w sektorze zdrowia: bogatym i wykształconym umożliwia się wybór opieki zdrowotnej tam, gdzie leży to w ich najlepszym interesie.
Bardziej uspołeczniona Europa potrzebuje szerszej filozofii, a nie zapowiedzi środków, które jedynie powierzchownie dotykają problemów oraz pozostają w wąskich ramach dzisiejszego charakteru UE.
Anja Weisgerber
(DE) Panie przewodniczący! Europa to coś więcej niż wspólny rynek. Europa to nie tylko podmiot gospodarczy, lecz także społeczność funkcjonująca na podstawie wspólnych wartości. Rozumiem Unię Europejską jako odpowiedź na globalizację. W zglobalizowanym świecie niektóre ramy społeczne na szczeblu europejskim zapewniają zasadniczą ochronę. Jest to pogląd kryjący się za europejskim modelem społecznym oraz pogląd, który popieram.
Z drugiej strony jednak musimy czynić postępy w obszarze konkurencji międzynarodowej. W strategii lizbońskiej podkreślamy nasz cel, jakim jest rozwój Unii w światowych najbardziej konkurencyjnych i opartych na wiedzy ramach gospodarczych. Aby zrealizować ten cel musimy najbardziej skoncentrować się na małych i średnich przedsiębiorstwach, ponieważ to one stanowią filar rozwoju gospodarczego.
Musimy również pogodzić się z uzasadnionym pytaniem, w jaki sposób nasze przepisy wpływają na te przedsiębiorstwa. Dobrym przykładem jest polityka skierowana przeciwko dyskryminacji. Jestem bezsprzecznie przeciwna dyskryminacji, lecz w mojej opinii, jak również w opinii 261 posłów do Parlamentu Europejskiego, kompleksowa dyrektywa ramowa nie jest właściwym rozwiązaniem; zwłaszcza nie jest właściwym rozwiązaniem, jeśli chodzi o ochronę ofiar. Powinniśmy osiągnąć coś wręcz przeciwnego, gdyż wykazujemy skłonność do marginalizowania tych osób. Państwa członkowskie i obywatele europejscy stanęli w obliczu ogromnej niepewności prawnej. Obecnie mają miejsce liczne postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom wynikającym z Traktatu, wobec 14 państw członkowskich z tytułu niewdrożenia czterech obowiązujących dyrektyw. Pierwsze, co powinniśmy uczynić, to wdrożyć obowiązujące prawodawstwo, a potem możemy formułować nowe przepisy. Nowa dyrektywa przeciwko dyskryminacji nie zapewni nam przejrzystości, którą obiecywał pan komisarz Špidla.
W związku z nowymi przepisami rodzi się wiele pytań. Na przykład, kto może powoływać się na prawo do wolności od dyskryminacji ze względu na religię lub ideologię? Czy to prawo dotyczy także scjentologów lub członków prawicowych grup ekstremistycznych? Czy każda, nawet najmniejsza restauracja musi posiadać teraz podjazd dla wózków, by zapewnić łatwy dostęp? Projekt dyrektywy może przewidywać zwolnienie z nieproporcjonalnych środków, lecz jak te środki należy określić - na podstawie prawa krajowego czy orzeczeń Trybunału? Nieprecyzyjne i bezkształtne instrumenty, takie jak ramowa dyrektywa, są niepraktyczne, a co ważniejsze - nie pomagają ofiarom. Nie taki jest zamysł europejskiego modelu społecznego. W tej formie to nie zda egzaminu.
Anne Van Lancker
(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie ministrze! Byłam kiedyś sprawozdawcą planu działań społecznych, przedstawionego nam przez panią poseł Diamantopoulou i ukończonego w ramach poprzedniej prezydencji francuskiej pod nadzorem pani Aubry. Panie i panowie! Niepokoi mnie systematyczny rozpad europejskich ambicji społecznych. Uważam, że ma to wyraźne podłoże polityczne. Godny uwagi jest fakt, jak Komisja zawsze podkreśla konieczność pozostawienia polityki społecznej kompetencjom krajowym. Panie komisarzu! Pakiet socjalny zawiera bardzo ciekawe dokumenty robocze i oświadczenia, lecz tylko cztery inicjatywy prawodawcze. To jednak mile widziany, chociaż niewątpliwie bardzo skąpy wynik! Jakby ochrona praw socjalnych i tworzenie społecznych reguł gry nie należało już do obowiązków Europy składającej się z 27 państw członkowskich.
Wraz z PPE i organizacjami społecznymi oczekujemy, że w przedmiotowym pakiecie socjalnym uwzględnione zostanie dodatkowo bardziej zdecydowane prawodawstwo chroniące praw socjalnych w przypadku delegowania, lepsze prawodawstwo na rzecz wyeliminowania różnic w zarobkach mężczyzn i kobiet, ramowe prawo ukierunkowane na ochronę usług socjalnych oraz wiążących zobowiązań w walce z ubóstwem. Potrzebujemy prawdziwego paktu socjalnego, ze spójną wizją i poważnym zobowiązaniem do utrzymania społecznego charakteru Europy, abyśmy mogli przynajmniej pokazać obywatelom, że Europa to coś więcej niż rynek. Panie Bertrand! Mam nadzieję, że na dzień dzisiejszy możemy liczyć na wsparcie prezydencji francuskiej w tej walce.
Elizabeth Lynne
Panie przewodniczący! Latami prowadziłam wraz z innymi kampanię na rzecz kompleksowego prawodawstwa przeciw dyskryminacji w celu zakazania dyskryminacji niepełnosprawnych i starszych osób w dostępie do towarów i usług. Wiem, że sfera zatrudnienia została już uwzględniona we wszystkich jej aspektach, lecz przez lata obiecywano nam działania, po czym nic się nie działo.
Dzisiaj możemy powiedzieć, że jesteśmy na krawędzi wprowadzenia tego prawodawstwa, które obejmuje nie tylko dyskryminację ze względu na wiek i niepełnosprawność, ale także ze względu na orientację seksualną i religię, do czego wzywałam w moim sprawozdaniu. Chciałabym podziękować Komisji za przyspieszenie sprawy, a szczególne podziękowania składam komisarzowi Špidla za jego wytrwałość. Wiemy, że proponowane prawodawstwo nie jest idealne i będziemy chcieli jego poprawek. Wolałabym również, by zostało ono poddane procedurze współdecyzji. Mówiąc to jednak cieszę się, że mogę tu być i stwierdzić, iż po długim oczekiwaniu znaleźliśmy się na drodze do zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE.
Georgios Toussas
Panie przewodniczący! Tak zwany "pakiet socjalny” przedstawiony przez Komisję jest nieudaną próbą rozładowania oburzenia pracowników niepopularną polityką Komisji. Nie powstrzymuje on coraz większej fali wątpliwości, jakie się rodzą wokół niego oraz struktury UE, czemu dało wyraz wypowiedziane głośno przez Irlandczyków "nie”.
Klasa pracująca i ludzie ubodzy czują się, jakby się znaleźli na linii ognia z powodu długotrwałego, ostrego i skierowanego przeciwko nim ataku ze strony UE, którego celem jest zwiększenie rentowności jej własnych karteli.
Klasa pracująca i ludzie ubodzy muszą znaleźć sobie miejsce w obliczu usamodzielnienia się i prywatyzacji publicznych organów i służb o strategicznym znaczeniu, całkowitego rozbicia układów zbiorowych, osłabienia układów zbiorowych pracy, wdrażania na szeroką skalę modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity), tymczasowych elastycznych form zatrudnienia oraz rozszerzenia dyrektywy Bolkesteina na sektor ochrony zdrowia.
Rada zdecydowała o podziale czasu pracy na segmenty aktywne i nieaktywne. Zobowiązuje to pracowników do 65-77 godzin pracy tygodniowo. Wprowadzenie pojęcia pracy ciężkiej i niezdrowej skutkuje nieprzydatnością setek tysięcy greckich robotników.
Według oficjalnych danych statystycznych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy - Panie przewodniczący! Proszę o cierpliwość przez kilka chwil, ponieważ informacja, którą zamierzam przekazać jest bardzo ważna. Chcę zaznaczyć, że według oficjalnych danych co 4,5 sekundy ulega wypadkowi jakiś pracownik, natomiast co 3,5 minuty jakiś pracownik traci życie. Każdego roku ma miejsce 7 milionów wypadków...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Manfred Weber
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie ministrze, panie i panowie! Proszę pozwolić, że zacznę od omówienia dwóch punktów debaty. Po pierwsze, Europą nie rządzi prawica, tylko liberalna centroprawica. Muszę zaznaczyć, że w moim kraju mieliśmy rząd socjalistycznych demokratów i po zakończeniu jego kadencji bezrobotnych było pięć milionów ludzi. Dzisiaj mamy trzy miliony bezrobotnych, a zatem dwa miliony wróciły do pracy. To jest prawdziwa polityka społeczna, to jest postęp społeczny.
Po drugie, jako poseł do tej Izby osobiście czuję złość, kiedy sami wypowiadamy się tak źle o naszym ideale europejskim. Europa to na dzień dzisiejszy projekt o charakterze społecznym. Kiedy myślę, że jednolity rynek tworzy miliony miejsc pracy oraz zapewnia ludziom dobrobyt i daje perspektywy na przyszłość, że nasza polityka spójności i Europejski Fundusz Społeczny dostarczają nam miliardów, by urzeczywistniać solidarność na skalę europejską, to zachęcam wszystkich, by pomimo naszych wszystkich problemów powstrzymali się od oczerniania naszego własnego projektu.
Chciałbym poświęcić szczególną uwagę sprawie dyskryminacji, ponieważ to nią właśnie zajmujemy się w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Każdy odrzuca dyskryminację. Zatruwa ona nasze społeczeństwo, natomiast Europa musi służyć przykładem w walce z dyskryminacją. Mam nadzieję, że pogląd mój podzielają wszyscy w tej Izbie.
Można jednak spytać o kilka spraw. Po pierwsze, czy dyrektywa jest środkiem proporcjonalnym? Sprawa obciążenia małych przedsiębiorstw była już omawiana.
Po drugie, co z wdrożeniem obecnych przepisów prawnych? Pisemnej oceny już dokonano, ale jakie jest stanowisko w odniesieniu do stosowania obowiązujących dyrektyw? Pytanie to należy sobie zadać przed opracowaniem jakichkolwiek nowych dyrektyw.
Po trzecie, czy rzeczywiście w prawodawstwie europejskim występują luki? Czy Europa ponosi wyłączną odpowiedzialność za politykę społeczną? Demokracja panuje we wszystkich państwach członkowskich UE i struktury wszystkich tych państw opierają się na praworządności. Musimy zatem zadać sobie pytanie, czy rzeczywiście Europa musi być milsza, bardziej życzliwa i przekonywująca w sferze polityki społecznej. Czy nie możemy chociaż raz zdać się na funkcjonowanie zasady pomocniczości i na państwa członkowskie, które powinny poradzić sobie z ich zadaniami w tych podstawowych obszarach działalności?
Andrzej Jan Szejna
Panie Przewodniczący! Projekt Europy socjalnej jest wspaniałym celem, dla osiągnięcia którego już wiele uczyniono. Jednakże istniejące nierówności i nowe wyzwania globalne stwarzają ryzyko permanentnych podziałów socjalnych w naszych społeczeństwach, na różnych płaszczyznach: pomiędzy dziećmi z rodzin bogatych oraz tymi z rodzin biednych, pomiędzy dobrze wykształconymi i tymi słabiej, pomiędzy kobietami i mężczyznami, imigrantami i Europejczykami od pokoleń, osobami o różnych orientacjach seksualnych, w różnym wieku czy stanie zdrowia. Mógłbym tak długo wymieniać. Walka z nierównościami w miejscu pracy oraz poza nim to nasze fundamentalne zadanie. Unia Europejska i państwa członkowskie muszą odpowiadać na rzeczywiste potrzeby, stwarzać rzeczywiste możliwości i nowe nadzieje w interesie wszystkich Europejczyków.
Nowy pakiet inicjatyw Komisji w zakresie europejskiego modelu społecznego stanowi zdecydowanie zbyt długo oczekiwane i niepełne uzupełnienie podejmowanych na poziomie krajowym działań w walce o polepszenie poziomu życia obywateli, wzmocnienie ich praw i przeciwdziałanie dyskryminacji. Liczę, że dzięki nowej dyrektywie dotyczącej równego traktowania, o którą jako grupa socjalistyczna od dawna zabiegaliśmy, będziemy mogli mówić, że rzeczywiście walczymy ze wszystkimi formami dyskryminacji. Pozytywnym elementem pakietu socjalnego jest rewizja dyrektywy dotyczącej Europejskich Rad Zakładowych, która obecnie spełnia swoją rolę instrumentu dialogu społecznego. Nadal mamy do czynienia z niepełną ochroną pracowników przy dramatycznych procesach restrukturyzacji wymuszanych przez globalizację. Legislacja dotycząca polityki społecznej ma również ogromne znaczenie dla politycznego obudzenia Europy i Europejczyków i przywrócenia wiary we wspólny projekt, szczególnie w obliczu kryzysu instytucjonalnego i zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego.
Jean Marie Beaupuy   -
(FR) Panie przewodniczący, panie ministrze, panie komisarzu! Do tej pory dźwięczą mi w uszach długie i pełne życia debaty, które odbywaliśmy nad Europejskim Funduszem Dostosowania do Globalizacji. Nasz droga koleżanka - pani poseł Bachelot, z którą prowadziłem prace nad tym funduszem wraz z posłem Cottigny, przekonała nas do podjęcia skrajnie ważnych decyzji. I co widzimy dzisiaj? W 2007 r. rozprowadzono zaledwie 4% pomocy przeznaczonej w budżecie na ten fundusz europejski.
Panie komisarzu! Zaznaczał pan już, zarówno w wypowiedziach ustnych, jak i pisemnych, że planuje pan zmienić kryteria. Czy ta zmiana kryteriów jest odpowiednia, by rozwiązać dane problemy? Nie, nie jest! W obliczu niewykorzystania 96% tej pomocy musimy zadać podstawowe pytanie: czy właściwy jest nasz cel, jakim jest przyjęcie tej decyzji w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji? Jak pan powiedział, stoimy w obliczu demograficznych wyzwań, jak również w obliczu wielu wyzwań gospodarczych, mając na uwadze realność globalizacji i zmian technologicznych.
Panie komisarzu! Nalegam, by w sprawie przedmiotowego Funduszu Dostosowania do Globalizacji nie tylko zmieniał pan kryteria, lecz także przyjrzał się prawdziwemu celowi naszej tu bytności.
Peter Liese
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nie mogę ukryć mojego rozczarowania oświadczeniami Rady i Komisji. Wiele słów wypowiedziano o europejskim modelu społecznym, natomiast niektóre wnioski Komisji były moim zdaniem nietrafione - członkowie mojej grupy poczynili kilka uwag na temat dyrektywy przeciwko dyskryminacji. Kiedy jednak przychodzi do szczegółów prawodawstwa mającego chronić pracowników, Rada i Komisja tchórzą.
Urzędujący przewodniczący Rady nawiązał jednak do zawartego w czerwcu kompromisu w sprawie pośrednictwa i pracy tymczasowej, lecz w jakiś niewiadomy sposób - przypuszczam, że wskutek wymuszenia - Rada i Komisja zdołały przyjąć dyrektywę w sprawie czasu pracy. Musze przyznać, że tego, co Rada przyjęła w czerwcu, w żaden sposób nie można uznać za wspaniały rozdział w historii europejskiego modelu społecznego. Zanim zasiadłem w Parlamencie byłem lekarzem w szpitalu i wiem, że wielu lekarzy i pracowników pobierających stałą pensję było początkowo zadowolonych z orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości mówiącego, iż czas spędzony na pozostawaniu w pogotowiu wlicza się do czasu pracy. Wiem jednak też o problemach z wdrażaniem tego orzeczenia, oraz że czas spędzony na pozostawaniu w pogotowiu trzeba ważyć na podstawie kosztów i częstotliwości wezwań. Rada jednak uczyniła coś praktycznie przeciwnego do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, lekceważąc nawet poprawki zawarte we wniosku Komisji, co spowodowało, że niektóre aspekty poprzedniego stanowiska prawnego są nie do przyjęcia.
Potrzebujemy kompromisu i Parlament ten wskazał sposób na jego osiągnięcie w pierwszym czytaniu, przedstawiając takie propozycje jak zastosowanie ilorazu. Kiedy jednak lekarz pozostaje na przykład w pogotowiu w szpitalu, gdzie w każdej chwili może pojawić się pacjent z zagrożeniem życia, to czasu takiego nie można uznać za czas odpoczynku, co umożliwiałby kompromis proponowany przez Radę. To kolejny obszar wymagający dalszych poprawek, gdyż w innym przypadku cała debata nad europejskim modelem społecznym będzie bezcelowa.
Evangelia Tzampazi
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Aktualne uwarunkowania gospodarcze i społeczne wymagają społecznego wzmocnienia Europy. Podczas gdy 16% dzisiejszej ludności w Europie stoi w kolejkach po darmowe posiłki, dyskryminacja jest nadal wyraźna i szeroko rozpowszechniona.
Polityka gospodarcza powoduje wzrost bezrobocia i niepewności oraz coraz większy kryzys zaufania ze strony obywateli, kosztem Europy i jej perspektyw. W tym kontekście odnowiona agenda społeczna stanowi krok naprzód w dziedzinie prawodawstwa w obszarze spraw społecznych po długim okresie zastoju.
Prawnie wiążące są jednak zaledwie trzy z "ratunkowych” środków, natomiast reszta to zalecenia i komunikaty o charakterze pozalegislacyjnym. Dochodzimy zatem do wniosku, że nowy pakiet socjalny będzie miał ograniczony wpływ na życie europejskich obywateli.
Intencje są dobre, czego dowodem jest nowy projekt dyrektywy przeciwko dyskryminacji. To ważny sukces Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, ponieważ popierała ona wniosek dotyczący dyrektywy horyzontalnej w celu położenia kresu hierarchicznemu systemowi wspólnotowej ochrony przed dyskryminacją. Wydaje się jednak, że nowej agendzie społecznej brakuje celów i przejrzystości, przy czym nie brakuje jej poważnych wad.
Dlatego zachodzi konieczność wprowadzenia wyraźnych środków politycznych, zatrzymania szybko zaostrzających się nierówności społecznych oraz poprawy warunków życia i pracy.
Viktória Mohácsi
(HU) Panie przewodniczący! Pan komisarz pięknie podsumował swoje oczekiwania w przemówieniu, które wygłosił, lecz udostępnione nam dokumenty tego nie odzwierciedlają. Jest tu drobny problem semantyczny: dyskryminacji nie można nazywać rozszerzeniem możliwości. Przez cztery lata mówiłam tylko o segregacji dzieci Romów. Oprócz tego, połowę naszych dzieci, kilka milionów dzieci Romów sklasyfikowano jako niepełnosprawne. Czy to nie jest dyskryminacja? Pomijanie tematu segregacji przy tworzeniu dyrektywy horyzontalnej to niewybaczalne przestępstwo. W prace powinien być zaangażowany także komisarz Barrot, tak samo jak nie powinno się pomijać żądań Parlamentu! W co najmniej czterech rezolucjach domagamy się pakietu na rzecz integracji Romów, który obejmowałby prawodawstwo i budżet, jak również grupy do koordynowania prac komisji w interesie skutecznego wdrożenia przyszłych programów. Komisarz Špidla nie może rozwiązać tej sprawy samodzielnie. Dziękuję państwu.
Iva Zanicchi
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Przedstawiony właśnie dokument w sprawie pakietu socjalnego to duże wyzwanie dla europejskiego rozwoju w kontekście strategii lizbońskiej, którą decydenci europejscy przyjęli jako wytyczną dla opłacalnego i niepowstrzymanego procesu, ukierunkowanego na integrację, modernizację oraz rozwój naszego wspólnego domu.
Pakiet obejmuje środki w obszarach zatrudnienia, spraw socjalnych, edukacji, młodzieży, zdrowia, społeczeństwa informacyjnego oraz spraw gospodarczych, wszystkie podstawowe aspekty, które bezpośrednio wpływają na codzienne życie każdego z nas - obywateli europejskich, oraz które trzeba w związku z tym poddać dokładnemu, skoordynowanemu i przede wszystkim przejrzystemu badaniu.
Jako członek Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych chciałabym podkreślić znaczenie i potrzebę tego wniosku, który dotyczy wymienionych przed chwilą obszarów, będąc jednocześnie złożoną próbą uchwycenia, zbadania i rozwiązania takich kwestii jak zmiany demograficzne, globalizacja oraz znaczenie czynnika ludzkiego.
Cieszę się, że Komisja ma zamiar zmienić dyrektywy 92/85 i 96/39 pod kątem urlopu macierzyńskiego, gdyż jest to ruch w kierunku poprawy jakości życia rodzinnego kobiet, które opiekując się rodziną, muszą jednocześnie zmagać się codziennie z życiem zawodowym.
Chciałabym usłyszeć odpowiedź Komisji na kilka pytań w związku z walką z ubóstwem - i nie mówię tu o ubóstwie trzeciego świata, lecz o ubóstwie panującym we Wspólnocie - o problemie, który narasta z każdym rokiem, dotykając każdego jednego członka Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym chciałabym zapytać, jaką konkretną metodologię zastosuje Komisja w celu rozwiązania problemu, który, jak już powiedziałam, z każdym rokiem systematycznie dotyka europejskie gospodarki, w wyniku czego bezpośrednio wpływa na standard życia milionów obywateli europejskich?
Po drugie chciałabym wiedzieć - i jako kobieta czuję się bezpośrednio zaangażowana w tę sprawę - jakie Komisja zamierza podjąć działania przeciwko dyskryminacji kobiet mającej nadal miejsce w społeczeństwie, nawet w 2008 roku, zwłaszcza w dziedzinie zatrudnienia, a konkretnie w obszarze zarobków? Jakie konkretne środki można wprowadzić, by wyeliminować ten brak równowagi?
Podsumowując, chciałabym podziękować panu komisarzowi Špidla za pracę, jaką włożył w opracowanie projektu tego dokumentu. Chciałabym podziękować przedstawicielom Rady i ponownie chciałabym podkreślić znaczenie tego pakietu socjalnego w kontekście odnowionej agendy społecznej.
Jan Cremers
(NL) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie ministrze, panie komisarzu! Wniosek w sprawie europejskich rad zakładowych zawarty w społecznej agendzie Komisji jest tak samo mile widziany jak wnioski w dziedzinie zwalczania dyskryminacji i transgranicznej opieki zdrowotnej. Komisja także sprzeciwia się zmianie dyrektywy w sprawie delegowania. Dyrektywy, która znalazła się pod obstrzałem po niektórych bardzo kontrowersyjnych wyrokach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Chciałbym poruszyć krótko oba tematy.
Przede wszystkim chcę powiedzieć o konieczności podawania do wiadomości praw europejskich pracowników i umożliwienia konsultacji w tym obszarze. Wszyscy wiemy, o jaki problem chodzi. Brakuje wystarczających regulacji w odniesieniu do zbyt małej zgodności (tylko jedno na trzy zainteresowane przedsiębiorstwa ma europejską radę zakładową) oraz prawa do informacji i doradztwa. Brakuje również instrumentów. Bardzo żałuję, że Komisja nie zaproponowała polityki kar na wypadek braku zgodności. Uważam także, że przepisy uzupełniające nie odpowiadają zamierzonym celom i uzgodnieniom poczynionym na podstawie dobrych wzorców, takim jak to dotyczące kilku regularnych spotkań w roku, które można łatwo połączyć z niezbędnym szkoleniem i wsparciem. Jedno spotkanie w roku to nic więcej jak symboliczna polityka, natomiast konsultacje społeczne w przedsiębiorstwie mają dużo większe znaczenie.
Po drugie chcę poruszyć temat dyrektywy w sprawie delegowania. Wydawało się, że pierwsze ograniczenie ze strony Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do obowiązujących warunków pracy w państwie członkowskim zapoczątkuje zmianę polityki w prawie europejskim, ale zabrakło wsparcia europejskiego legislatora. Po sprawie luksemburskiej nadmierna skłonność Komisji do eliminowania zasad zawartych w dyrektywie stała się jasna. W ten sposób dyrektywa, która miała chronić pracowników przed wykorzystywaniem i nieuczciwą konkurencją w świadczeniu usług w wymiarze transgranicznym, za sprawą Trybunału Sprawiedliwości i Komisji stała się zagrożeniem dla obowiązujących w państwach członkowskich warunków pracy. Komisja musi ponownie przyjąć odpowiedzialność legislacyjną w tym obszarze i zapewnić, by państwa członkowskie nadal mogły w przyszłości stosować te ogólnie obowiązujące przepisy prawa o zatrudnieniu i układach zbiorowych pracy.
Evelyne Gebhardt
(DE) Panie przewodniczący! Mam tylko listę pytań, które chcę zadać. Dlaczego tak mało i tak późno? Dlaczego we wrześniu bieżącego roku zdeklarowaliśmy, że 2008 rok jest rokiem społecznej Europy, ale nie uwzględniliśmy opieki społecznej wśród priorytetów prezydencji Rady? Dlaczego prawica tak długo walczyła z socjalnymi prawami w dyrektywie usługowej, jeżeli stawia się dzisiaj w roli wiernych orędowników społecznej sprawiedliwości? Dlaczego moja komisja głosowała w lipcu przeciwko sprawozdaniu posła Hamona i za przyjęciem sprawozdania pani poseł Handzlik, dokładnie odwrotnie do tego, co zostało tu dzisiaj powiedziane? Dlaczego to wszystko miało miejsce?
Proszę uczciwie powiedzieć, co państwo w rzeczywistości robią poza przekazywaniem opinii publicznej sprzecznych wiadomości? Po prostu muszę zadać to pytanie; to naprawdę ważne. Dlaczego realizują państwo taką politykę? Tylko i wyłącznie dlatego, że wasza prawica przyjęła złą filozofię. Zakładacie, że ludzie są po to, by służyć gospodarce. My socjaliści mamy całkowicie odmienne zdanie, bowiem uważamy, że to gospodarka ma służyć ludziom, a naszym obowiązkiem jest formułować politykę odpowiednio do tego założenia.
Gabriela Creţu
(RO) Miałam nadzieję, że wnioski te przyczynią się do zmniejszenia przepaści społecznych między europejskimi obywatelami. Niestety, pakiet jedynie stawia nas w obliczu kolejnej przepaści - przepaści między dobrymi zamiarami a instrumentami do ich realizacji.
Taka sytuacja ma także miejsce w przypadku, gdy państwo członkowskie musi podjąć działania, których wymaga od niego regulacja na szczeblu europejskim.
Jako przykład podam dyskryminację kobiet na rynku pracy pod względem zarobków. Istnieje prawodawstwo w tej dziedzinie, wielokrotnie powtarzane zobowiązania, ale jak dotychczas od ośmiu lat nie ma żadnej poprawy. Nawet zakładając, że pracodawcy zrozumieli gospodarcze zalety właściwych płac i swoje prawne zobowiązania, trudności są nie do pokonania. Brakuje systemu niedyskryminacyjnej oceny pracy, który uwzględniałby wspólne kryterium na potrzeby porównania różnych działań. Bez niego zasada równych wynagrodzeń za pracę o równej wartości pozostaje złudzeniem, tak samo jak zmniejszenie przepaści w przemyśle.
Wadliwe są systemy klasyfikacji stanowisk pracy, jeżeli w ogóle istnieją. Mamy już orzeczenia Trybunału potwierdzające, że przyjmując za podstawę pracę fizyczną lekceważy się różne zdolności wymagane do pracy, tworząc tym samym sytuacje dyskryminacji.
Metodę otwartej koordynacji charakteryzują godne pochwały cele społeczne, ale wykaz wspólnych wskaźników nie obejmuje nawet wskaźników do pomiaru tych celów.
Wniosek jest smutny: brak zainteresowania sprawami płci jest równoważny brakowi politycznej woli do wdrożenia skutecznych wspólnych regulacji na rynku pracy.
Donata Gottardi
(IT) Panie przewodniczący, panie ministrze, panie komisarzu, panie i panowie! Oprócz analiz i badań, włącznie z tymi dotyczącymi prawidłowej transpozycji dyrektyw przeciwko dyskryminacji, podstawowymi elementami są nadal efektywność i innowacje.
Jak to możliwe, by opracować projekt nowej, tak zwanej dyrektywy horyzontalnej, która na chwilę obecną jest niczym innym, jak rozszerzeniem ochrony w różnych obszarach poza miejscem pracy, natomiast kwestia pozytywnych działań jest nadal postrzegana w kategoriach ochrony środków niezakazanych, a nie poszukiwania nowych środków?
Można zauważyć niewielką, lecz zbyt nieśmiałą, oznakę postępu w wezwaniu do odnowy ogólnego zobowiązania w tej dziedzinie, kończącego się wezwaniem do lepszego stosowania instrumentów przeznaczonych dla Romów, będącym przywołaniem czegoś, czego nie udało nam się osiągnąć. Czy zajmujemy się wyłącznie pisaniem retoryki? W tym przypadku obawiam się, że tak! Na przykład wydaje się, że kierowanie pytań do Komisji i uwydatnianie przypadków dyskryminacji czy niewydolności krajowego lub lokalnego ustawodawstwa jest na tym etapie bezcelowe.
Zbyt często, a w rzeczywistości prawie zawsze, odpowiedź dotyczy jedynie obowiązującego europejskiego prawodawstwa o charakterze ochronnym: słowotok, brak postępu, cisza! Debatujemy jednak o podstawowej sprawie, jaką jest równe traktowanie i mam tu na myśli pracowników delegowanych za granicę.
Być może nowa agenda społeczna jest dobrym rozwiązaniem, ale pakiet proponowanych tematów bardziej przypomina układankę z kart, które są nadal w rozsypce na koniec kadencji Parlamentu kończącej serię środków ukierunkowanych na prawdziwie innowacyjny projekt. Panie ministrze! Skoro już mówimy o dyskryminacji i stereotypach, to proszę podziękować swojemu Prezydentowi za ograniczenie.
Richard Falbr
(CS) Panie przewodniczący! Ponieważ słowa "zbyt mało i za późno” padały już wielokrotnie przy ocenie pakietu socjalnego, pozwolę sobie na wyrażenie mojej własnej oceny: góra urodziła mysz. Moje pytanie brzmi: "co państwo robili przez cztery lata?” Przedstawiali państwo wnioski niemożliwe do przyjęcia ze społecznego punktu widzenia, których punktem kulminacyjnym jest dyrektywa w sprawie czasu pracy, tak bardzo zachwalana przez Radę i Komisję. W związku z tym nie ma innego wyjścia, jak traktować wnioskowany pakiet socjalny, pomimo jego niektórych pozytywnych aspektów, jako propagandę, której celem jest umieszczenie nad nazwą Komisji Europejskiej etykiety z napisem "społeczna”. Większości propozycji nie trzeba w ogóle omawiać, gdyż nie są niczym innym jak tylko słomianym zapałem. To nic trudnego głosić poglądy, że wspólny rynek jest dla ludzi, a nie ludzie dla niego, natomiast w przypadku konieczności ustanowienia wiążących przepisów w sprawie postępowania przedsiębiorstw na rynku konieczne jest również ustanowienie minimalnych reguł w odniesieniu do położenia pracowników w UE, minimalnych zarobków na podstawie średnich zarobków we wszystkich państwach członkowskich, takiego samego traktowania i wynagradzania osób pracujących w innym państwie członkowskim niż to, z którego pochodzą. Wystarczy zadeklarować, że Unia Europejska nadal przestrzega konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy odnoszących się do maksymalnego czasu pracy, swobody w zakładaniu związków zawodowych oraz prawa do rokowań zbiorowych.
Państwa członkowskie nadal będą ze sobą wesoło konkurowały pod względem najniższych podatków i zarobków oraz najmniejszej przejrzystości w obszarze położenia związków zawodowych, natomiast otwarta metoda koordynacji to tylko kolejny nieskuteczny sposób rozwiązania czegoś, czego nikt nie chce robić. Krytykantom prezydencji francuskiej chciałbym powiedzieć: "poczekajcie na prezydencję czeską. Nawet sobie jej nie wyobrażacie.” Kilka tygodni temu prezydent zawetował ustawę zakazującą dyskryminacji, ponieważ uznał ją za zbyteczną.
Karin Jöns
(DE) Panie przewodniczący! Muszę powiedzieć, że omawiana agenda społeczna nie budzi u mnie żadnych emocji. Nie rozwiązuje ona stanowczo ani jednego problemu. Z pewnością nie może to być poważna próba zreformowania europejskich rad zakładowych, gdyż nie przewiduje większej liczby spotkań ani sankcji na wypadek uchybień. Tak samo nie do przyjęcia jest brak dobrych chęci do zreformowania dyrektywy w sprawie delegowania pracowników.
Panie komisarzu! Brak w agendzie społecznej jasnego stanowiska w sprawie godzin pracy to kolejny dowód, że Komisja nie sprzeciwia się 65-godzinnemu tygodniowi pracy. Nie ma to już nic wspólnego z europejskim modelem społecznym, do którego dąży moja grupa, oraz który my - socjaliści usiłujemy stworzyć.
Mogę również powiedzieć Radzie, że nie do przyjęcia jest sposób, w jaki stawia zarządy i organizacje pracy - delikatnie mówiąc - pod presją europejskich rad zakładowych.
Moja grupa nie będzie brała udziału w tej grze pozorów. Jeżeli europejska siła robocza nie zamierza całkowicie odwrócić się plecami do Unii Europejskiej, musimy zapewnić jej lepszą ochronę przed skutkami globalizacji i niezwłocznie zacząć torować jej drogę do transgranicznych układów zbiorowych w obszarze zarobków.
Monica Maria Iacob-Ridzi
(RO) Chciałabym omówić niektóre pomysły dotyczące pakietu legislacyjnego w europejskiej agendzie społecznej.
Jestem pełna uznania dla inicjatyw Komisji Europejskiej w tej dziedzinie oraz tych przedstawionych w komunikacie zatytułowanym "Rozwijanie kompetencji na miarę XXI wieku: plan europejskiej współpracy w zakresie szkół.”
W uzupełnieniu do tych inicjatyw chciałabym zaproponować Komisji Europejskiej zapoczątkowanie projektu pilotażowego na rzecz utworzenia europejskich stypendiów dla dzieci z regionów o niekorzystnym położeniu gospodarczym i geograficznym.
Ubóstwo na szczeblu europejskim dotyka 19 milionów dzieci i młodych ludzi, natomiast 6 milionów rezygnuje co roku z nauki w szkole średniej. Na przykład według badań Eurobarotmetru, młodzi ludzie ze środowisk wiejskich oraz z obszarów górskich lub regionów odizolowanych w Rumunii mają 5% szans na kontynuację nauki w szkolnictwie wyższym. Odsetek ten bardzo odbiega od celu Unii Europejskiej, który zakłada dostęp do wyższego wykształcenia dla 85% młodych ludzi.
Państwom członkowskim brakuje środków finansowych koniecznych do samodzielnego rozwiązania tej niepokojącej sytuacji. Dlatego Unia Europejska powinna walczyć o wsparcie dla możliwości i dostępu wszystkich młodych ludzi do kształcenia za pomocą wszelkich możliwych środków, takich jak prawodawstwo, fundusze, polityka europejska.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Lider grupy ALDE - pan Watson mówi, że praca jest największym dobrem społecznym. Niestety, zbyt wiele milionów ludzi w Europie pracuje za kwoty niższe od tych, które otrzymywaliby, pobierając zasiłek z opieki społecznej. Ubodzy i słabo wynagradzani umierają młodziej, częściej zapadają na choroby fizyczne i psychiczne, częściej są hospitalizowani, częściej trafiają do zakładów karnych, są wykluczeni z pełnego uczestnictwa w życiu społecznym, wypierają się całkowicie życia kulturalnego, obywatelskiego, społecznego, odmawiając sobie wręcz bezpieczeństwa, natomiast ich dzieci są w dużym stopniu skazane na tak samo okrutny cykl życia w nędzy - chyba że my, jako politycy, zaczniemy realizować zintegrowaną i współzależną politykę społeczną i gospodarczą. Ludzi trzeba traktować jak obywateli, a nie jak jednostki gospodarcze.
Czy agenda realizuje ten cel? Niestety, nie. Nie można odmówić jej pozytywnych elementów, takich jak na przykład horyzontalna dyrektywa w sprawie dyskryminacji. Nie zaprzeczam też, że komisarz Špidla zaciekle walczył o zatwierdzenie tego pakietu w niesprzyjającym mu środowisku. Będziemy z nim współpracować nad udoskonaleniami. Komisja i Rada mają dziewięć miesięcy na udowodnienie swych szczerych zamiarów urzeczywistnienia społecznej Europy. Potem obywatele wydadzą werdykt.
Mieczysław Edmund Janowski
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Poruszamy dziś bardzo ważne sprawy, które dotyczą kwestii zatrudnienia, spraw społecznych, ochrony zdrowia. To wszystko ma swój wymiar odnoszący się do rodziny, podstawowej komórki społecznej. Odnosi się to także do osób niepełnosprawnych, emerytów i rencistów. Dotyczy to również bardzo bolesnego problemu bezrobocia. Właściwe ustawienie relacji między płacą a pracą oraz godziwe zabezpieczenie socjalne nie jest czyjąś łaską. To nasz obowiązek w trosce o przyszłość Europy. Nakłady na politykę społeczną realizowane przez państwa członkowskie winny być lepiej ukierunkowane, podobnie jak europejski fundusz społeczny.
Dziś nasz kontynent starzeje się i to bardzo szybko. Czy jednak widzimy mankamenty europejskiej polityki wobec rodziny? Jak odnosimy się do płacy rodzinnej? Gdzie jest nasza solidarność w ubóstwie? Właśnie, solidarność. Stawiam te pytania w tym czasie, gdy obchodzimy 28. rocznicę powstania tego ruchu i związku zawodowego, który przyczynił się do wielkich zmian w Europie.
Maria Petre
(RO) Cieszę się, że omawiamy dzisiaj sprawę ponownego uruchomienia pakietu socjalnego.
Europie jest potrzebny postęp społeczny, całej Europie - zarówno jej starym członkom, jak i nowym. Zjednoczona Europa stoi przed takimi samymi wyzwaniami: starzenie się ludności, utrata miejsc pracy w związku z globalizacją, ubóstwo wśród dzieci.
Panie komisarzu Špidla! Popieram pańskie podejście do sprawy solidarności między pokoleniami. Potrzebujemy nowego bodźca w tej kwestii. Tak samo jednak popieram odrodzenie pomysłu solidarności między regionami, ponieważ na tym właśnie szczeblu możemy najdokładniej zmierzyć stopień spójności społecznej czy jej brak.
Jan Andersson
(SV) Panie przewodniczący! Przepraszam za spóźnienie. Wczoraj późnym wieczorem miałem spotkanie w Szwecji i dopiero tu dotarłem. Nie wiem, co było już omawiane, ale proszę pozwolić, że na początek oznajmię, iż naturalnie popieramy pakiet socjalny. Naszym zdaniem jest on trochę spóźniony i można go było uruchomić wcześniej, ale przynajmniej się go doczekaliśmy. Oczywiste jest, że ambicje Parlamentu Europejskiego przerastają nieco ambicje samego pakietu, lecz chciałbym jednak podkreślić trzy pozytywne elementy, nad którymi możemy popracować.
Osobiście wiele pracuję nad orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i ich konsekwencjami. Popieram bardziej otwarte stanowisko, do którego dążymy w Komisji, takie jak forum, które ma zostać zorganizowane. Mam nadzieję, że odniesie sukces.
Kolejną pozytywną kwestią jest Konwencja MOP, która ma także związek z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nakłaniającymi państwa członkowskie do jej podpisania.
Po trzecie wymienię program integracji społecznej, który zostanie przedstawiony w październiku, jak również walkę z ubóstwem, wykluczeniem itd. Mam nadzieję, że będziemy mogli współpracować nad tymi zagadnieniami i nasza praca zostanie uwieńczona sukcesem. Są one niezmiernie ważne.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Jeżeli ma się rynek na szczeblu Europejskim, taki jak nasz jednolity rynek europejski, potrzebne są oczywiście wspólne przepisy w celu zapewnienia uczciwego i efektywnego funkcjonowania tego rynku, również w dziedzinie społecznej. To dlatego ustanawiamy normy dotyczące zatrudnienia oraz przepisy chroniące praw pracowników - dyrektywę w sprawie czasu pracy, prawodawstwo dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, dyrektywę w sprawie urlopów rodzicielskich lub ze względów rodzinnych, prowadząc także działalność informacyjną i konsultacyjną dla pracowników.
Jak dotąd Brytyjska Partia Konserwatywna - a widzę, że niejeden członek tej partii jest aktualnie obecny w tej Izbie, by uczestniczyć w dyskusji - w razie ewentualnego dojścia do władzy w Wielkiej Brytanii chce całkowitego wycofania się Wielkiej Brytanii z rozdziału Traktatu dotyczącego sfery społecznej. Czy sądzą, że reszta Unii Europejskiej zgodzi się, by jedno państwo członkowskie wycofało się ze zobowiązań, które wspólnie opracowaliśmy na szczeblu europejskim w celu uregulowania naszego rynku? Czy rzeczywiście uważają, że taki rodzaj nieuczciwej konkurencji, przez obniżenie standardów w obszarze zdrowia i bezpieczeństwa oraz osłabienie praw pracowników byłby możliwy do przyjęcia? Oczywiście, że nie byłby! Brytyjscy konserwatyści to recepta na klęskę Wielkiej Brytanii i Europy.
Xavier Bertrand
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Toczymy pasjonującą debatę, ale debata o społecznej Europie oraz sam fakt, że taka ma miejsce to dowód na porozumienie. Nasza debata dowodzi również, jak ciężko jest w obecnych czasach oddzielić sprawy społeczne na szczeblu wspólnotowym od debat politycznych na szczeblu krajowym. W jakiś sposób świadczy ona także o postępie, jakiego dokonujemy w obszarze integracji europejskiej.
Niektórzy kierowali oskarżenia pod adresem prezydencji. Nie będę szczegółowo rozwodził się nad tymi oskarżeniami. Nie jestem tu, by się spierać tak jak państwo. Jestem tu, by przyspieszyć postęp w obszarze społecznej Europy.
Czy społeczna Europa jest priorytetem dla francuskiej prezydencji? Padło takie pytanie. Odpowiedź brzmi: oczywiście, że tak. I jak państwu dobrze wiadomo, w tej sferze należy nas wszystkich oceniać nie na podstawie naszych początkowych aspiracji czy wstępnych ambicji, ale według faktycznych osiągnięć. Teraz wiemy, że jest większe prawdopodobieństwo realizacji tych założeń i osiągnięcia pozytywnych skutków, pozytywnych dla społecznej Europy. Jestem zdecydowanym zwolennikiem pragmatyzmu.
Jak powiedział prezydent Nikolas Sarkozy w swoim przemówieniu do Parlamentu, w tych różnych obszarach jak rady zakładowe i praca tymczasowa jesteśmy na etapie finalizowania pierwszej sprawy, natomiast druga jest w rękach Parlamentu, o czym już wspominałem. Powtarzam jeszcze raz, że wkrótce będziemy musieli zatrzymać się i zastanowić. Nie będę rozwodził się nad pytaniami, czy konserwatywny rząd może być bardziej "społeczny” od innego. Mogę tylko powiedzieć, że osobiście sprawuję we Francji urząd Ministra ds. Stosunków Zawodowych i Solidarności. Jeżeli chcą państwo dzielić się dobrobytem, to muszą go najpierw stworzyć. A jak go państwo tworzą? Poprzez pracę. Tak właśnie tworzy się dobrobyt. Nie chcę również wracać do przeszłości, kiedy w 1993 roku przedstawiono dyrektywę w sprawie czasu pracy, natomiast socjalistyczny rząd Francji i socjalistyczna minister - pani Aubry sprzeciwili się jej, rezygnując z jej przyjęcia. Co my dzisiaj robimy w sprawie tej słynnej dyrektywy? Przypatrzmy się temu w rozsądny sposób: poprawia ona obecną sytuację czy też nie, jeżeli znajdujemy się w prawdziwie niejasnej sytuacji po 48 godzinach? Powiedzmy sobie uczciwie, że wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę. Ważne jednak, by powiedzieć, że chociaż dyrektywa nie musi koniecznie uwzględniać wstępnego założenia z 1993 roku, ostatecznie nieprzyjętego, to obecnie zapewnia ona ramy i daje dodatkowe gwarancje właściwe dla dzisiejszej sytuacji, a nie dnia wczorajszego. Czy wolno nam tak mówić? Oczywiście, że tak, ponieważ jestem przekonany, iż publiczna i polityczna debata powinny być pouczające. Albo nadal będą miały miejsce odstępstwa i będą odpowiednio regulowane, ponieważ wiemy z dotychczasowego orzecznictwa, że czas dyspozycyjności to ważna sprawa, albo możemy zastosować pragmatyczne podejście, przyjmując pogląd, iż dyrektywa stanowi postęp oraz zgadzając się na zmianę, która rozwiąże pewne kwestie i poprawi położenie, nawet jeżeli dzisiejszy wynik w sposób widoczny nie każdego zadowoli, z czego zdaję sobie sprawę.
Kolejna sprawa to orzeczenia Trybunału. Daleki jestem od ich oceniania. Musimy jednak przyjrzeć się dzisiejszej sytuacji w świetle orzeczeń Trybunału. Jakie jest nowe położenie z punktu widzenia prawa? Musimy również wysłuchać opinii państw bezpośrednio zaangażowanych. Rozmawiałem na ten temat z moimi odpowiednikami. W sprawie tej muszą się wypowiedzieć także partnerzy społeczni, niekoniecznie oddzielnie. Byłoby dużo lepiej rozmawiać wspólnie, ponieważ umożliwiłoby to wyciągnięcie odpowiednich wniosków. Prezydencja nie będzie czyniła żadnych założeń przed debatą w tym obszarze. Czy dyrektywę należy zmienić? Słyszałem to pytanie wielokrotnie i to nie tylko w tej Izbie. Uważam, że odpowiedź na nie powinna pojawić się niekoniecznie na początku debaty, lecz po jej zakończeniu. W innym przypadku byłoby to równoważne z wcześniejszymi założeniami, a tego nie chcę czynić.
W kwestii dotyczącej usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym wydaje mi się, że wszystkie państwa członkowskie chcą zachować organizację przekazywania usług świadczonych w interesie ogólnym, charakterystyczną dla każdego pojedynczego państwa. Spróbujmy się zmierzyć z różnicą zdań na temat tego, co powinno zostać zrealizowane na szczeblu wspólnotowym. Niektórzy uważają, że jedyną odpowiedzią jest zasada pomocniczości, natomiast w opinii innych należałoby ustanowić wspólnotowe ramy prawne. Oczywiste jest, że decyzja w tej sprawie nie zapadnie szybko. Nasza wspólna z Komisją propozycja dotycząca mapy drogowej to próba zapewnienia prawidłowego rozwiązania tych problemów, zgodnie z harmonogramem czasowym Unii.
Poruszano wiele aktualnych tematów. Przy okazji tematu dyskryminacji Prezydencja obiecała przedstawić nową dyrektywę. Jak państwu wiadomo, jej finalizacja wymaga jednomyślności państw członkowskich.
Wielokrotnie słyszałem przytaczane słowo "dostępność”. To najlepsze określenie, gdyż skuteczność uwarunkowana jest dostępnością. Musimy sobie to teraz wyjaśnić. Czy społeczna Europa może dokonać postępu, czy też nie? Według mnie może i musimy dążyć do społecznej Europy. Nie najlepiej nam się wiedzie w 2008 roku? Owszem, zgadzam się. Czy jest za późno? Z pewnością nie jest! Nigdy nie jest za późno. Czy chcemy postępu? Oczywiście, że tak. Należy jednak zadać sobie pytanie, czy chcemy dążyć do społecznej Europy wspólnie? Panie i panowie! To jest właśnie moment, w którym musimy zatrzymać się i zastanowić!
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! Uważam, że głębia i emocje towarzyszące naszej debacie wyraźnie dowiodły ponownego marszowego kroku społecznej Europy. W debacie poruszono całą serię szczegółowych problemów i sądzę, że nie ma potrzeby indywidualnie reagować na każdy z nich, ponieważ przyszłe dyskusje dostarczą okazji do rozwinięcia argumentów i znalezienia odpowiedniej równowagi. Do niektórych kwestii chciałbym jednak odnieść się bardziej ogólnie.
Przede wszystkim agenda, która z uwagi na swoją wszechstronność rozpatruje agendę społeczną i politykę społeczną w kategoriach manifestacji złożonego podejścia do polityki oraz konsekwencji złożonego podejścia do całego szeregu obszarów polityki. Jest to wyraźnie koncepcja dominująca, która w żaden sposób nie pomniejsza znaczenia polityki społecznej, uwzględniająca szereg niewątpliwie interesujących oraz technicznych aspektów, lecz mimo to wyraźnie marginalna.
Agenda ta musi stawiać politykę społeczną na piedestale polityki europejskiej. Oczywiście pojawia się pytanie, czy agenda nie jest po prostu czysto technicznym zagraniem w interesie politycznym, lecz moim zdaniem pytanie to należy zlekceważyć. Nie jest, ponieważ podejście do niej wypracowano przed laty. Uwzględniona jest także w wielu dokumentach Komisji Europejskiej, które również były omawiane przez Parlament. Nie ma związku z żadnym ważnym wydarzeniem, takim jak na przykład irlandzkie referendum.
Agenda ta dowodzi między innymi zdecydowania Komisji w opracowywaniu projektu tej agendy przez zastosowanie procedury z próbą wykorzystania wszystkich instrumentów dostępnych Komisji Europejskiej na szczeblu europejskim, prawodawstwa, otwartej metody koordynacji i wszystkich innych metod. Dlatego obejmuje ona nie tylko wnioski legislacyjne, ale oczywiście także proponowane komunikaty i wnioski dotyczące innych dokumentów.
Chciałbym podkreślić, że agenda jest realna, gdyż mieści się w możliwościach, na które Komisja Europejska może mieć wpływ. Inne wnioski będą niewątpliwie poddane debacie w Parlamencie i na pewno przy wielu okazjach będą zmieniane, ale mimo to są realnymi propozycjami, nad którymi można dyskutować. Uważam, że powinienem się również odnieść do opinii, którą częściowo wyrażono w debacie, a mówiącej, iż propozycje w dziedzinie opieki zdrowotnej to w pewnym sensie awaryjne drzwi do dyrektywy Bolkesteina. Nie nieprawda. Wnioski te nie są ukierunkowane na bezpłatne świadczenie usług, ale mają ułatwić Europejczykom dostęp do opieki zdrowotnej. Propozycje te niewątpliwie obejmują całą serię bardzo delikatnych aspektów i oczywiście będą szczegółowo omawiane, ale jednak ich podstawowym zamierzeniem i skutkiem jest poprawa opieki zdrowotnej dla obywateli europejskich.
Innym wątkiem, który chciałbym podkreślić jest pomysł walki z ubóstwem. Jest on wyraźnie sformułowany, natomiast w wyniku debaty pojawiło się pytanie: "jakimi metodami?” Agenda nie zakłada istnienia tylko jednej skutecznej metody walki z ubóstwem, lecz zawiera zamysł "zaatakowania” ubóstwa z różnych stron. Obejmuje próbę ograniczenia przypadków przedwczesnego kończenia nauki. W ramach walki z ubóstwem traktuje także o zapewnieniu dostępu do ustawicznego kształcenia. Walce z ubóstwem służy również wyraźnie sformułowany zamiar uwydatnienia w systemach emerytalnych takich aspektów jak sprawiedliwość i efektywność socjalna. Sprawa dyskryminacji oraz dyrektywy przeciwko dyskryminacji to także sposoby walki z ubóstwem, gdyż otwierają dostęp dla osób niepełnosprawnych, zapobiegając dyskryminacji osób, które zestarzały się pracując, zapobiegając w ten sposób także ubóstwu.
Pojawiła się również kwestia równych szans dla mężczyzn i kobiet. Chciałbym powiedzieć, że równych szans dla mężczyzn i kobiet dotyczą inne dyrektywy i dlatego nie było aż takiej potrzeby wyraźnego uwzględniania równości mężczyzn i kobiet w dyrektywie wnioskowanej.
Przedmiotem debaty były też konwencje MOP. Chciałbym wyraźnie zaznaczyć, że agenda ta niewątpliwie pokazuje mocne zaangażowanie Komisji i Europy w sprawę godnej pracy na szczeblu światowym. Tak samo jak dyrektywa wdrażająca porozumienie między pracownikami a pracodawcami w sektorze morskim, wskazuje wyraźnie sposób postrzegania przez Europę różnych konwencji MOP. We wszystkich dokumentach europejskie państwa członkowskie są zachęcane do możliwie najszybszego ratyfikowania całego zbioru.
Panie i panowie! Debata była szczegółowa i chwilami trudna. W mojej opinii jest to debata dowodząca znaczenia europejskiej polityki społecznej.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się podczas następnej sesji miesięcznej na terytorium Europy.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Petru Filip  
na piśmie. - (RO) Panie przewodniczący! Po konwencjonalnych oświadczeniach, według których 2008 rok ma być rokiem ponownej inauguracji Europy społecznej, tak zwany pakiet socjalny stanowi zestaw inicjatyw prawodawczych, których konwergencja pozostaje w chwili obecnej na etapie zamiarów. Może nadszedł dla nas czas, by bardziej stanowczo i staranniej podejść do spraw, które mają większy niż kiedykolwiek wpływ na obywateli.
W tych okolicznościach musimy zapoczątkować misję zapewnienia wszystkim obywatelom Wspólnoty niedyskryminujących warunków życia i pracy. Po pierwsze, w tym kontekście ponowne podjęcie rozmów w sprawie minimalnych zarobków we Wspólnocie jest nie tylko stosowne, ale wręcz konieczne. Po drugie, to samo dotyczy zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich UE jednolitych warunków w odniesieniu do wspólnotowego rynku pracy. W dzisiejszych czasach to niedopuszczalne, by stosunek poszczególnych rządów UE do europejskich obywateli różnił się zależnie od ich kraju pochodzenia.
W tym samym kontekście znacząca wydaje się inicjatywa Komisji ukierunkowana na lepszą widzialność oraz poprawę metod pracy w ramach strategii UE dotyczącej integracji społecznej i ochrony socjalnej, jak również na skonsolidowanie wzajemnego oddziaływania tej strategii i innych obszarów polityki. Ochoczo przyjąłem wniosek Komisji dotyczący horyzontalnej dyrektywy w sprawie zwalczania dyskryminacji w dziedzinach innych niż zatrudnienie.
Lívia Járóka  
na piśmie. - (HU) Jednym z najważniejszych rezultatów polityki Komisji Europejskiej w ramach odnowionej agendy społecznej musi być przywrócenie odpowiednich praw europejskim Romom jako obywatelom europejskim oraz zatrzymanie ich społecznego wykluczenia. Cieszę się, że sprawa ta znajduje poparcie w przedmiotowym dokumencie.
W obszarach wymienionych w agendzie Romowie znajdują się w znacznie gorszej sytuacji niż większość społeczeństwa w obszarach edukacji, zatrudnienia, warunków życia, dyskryminacji i zdrowia.
Przydatnym narzędziem w walce z bezrobociem mogłyby być programy uczenia się przez całe życie, dzięki którym Romowie mogliby nabywać odpowiednie kwalifikacje umożliwiające im zatrudnienie lub działalność na własny rachunek.
Narzędzia służące walce z dyskryminacją trzeba urzeczywistnić w postaci praw krajowych, by dyskryminowane osoby mogły zwracać się do sądów, a krajowe władze i organy zajmujące się równością szans mogły nakładać sankcje za naruszenia.
W obszarze ograniczenia wykluczenia społecznego Romów skuteczniejsze powinny być fundusze strukturalne, ale by to osiągnąć należy przyznać romskim organizacjom pozarządowym przynajmniej prawo do rozmów w procesie doboru, planowania, wdrażania i oceny projektów finansowanych z tych funduszy, jak również zapewnić programy potrzebne romskim organizacjom pozarządowym do przygotowywania odpowiednich ofert.
Mamy nadzieję, że Agenda Polityki Społecznej będzie w stanie udzielić właściwych odpowiedzi na te pytania. Jestem przekonana o dużym znaczeniu możliwości omówienia tych tematów na szeroką skalę na konferencji w Rzymie dnia 16 września i mam nadzieję, że w porządku dziennym Rady Europejskiej znajdzie się sprawa społecznego wykluczenia Romów, uwzględniona zarówno oddzielnie, jak i w ramach agendy społecznej.
Sirpa Pietikäinen  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pakiet socjalny Komisji to długo oczekiwana reforma na rzecz urzeczywistnienia społecznego wymiaru Unii Europejskiej. Tak jak wielu moich kolegów chciałabym jednak, by Komisja przyjęła nieco wyraźniejsze i ambitniejsze stanowisko w sprawie swoich wniosków i reform. W mojej opinii pakiet był szczególnie wybrakowany pod względem ochrony podstawowych usług użyteczności publicznej.
Pakiet zawiera jednak wiele dobrych propozycji. Chciałabym szczególnie podziękować Komisji, że po długich rozważaniach zdecydowała o opracowaniu horyzontalnej dyrektywy przeciwko dyskryminacji, uwzględniającej wszystkie powody tej dyskryminacji. Obywatele doświadczający dyskryminacji w różnych formach i z różnych powodów nie powinni doświadczać także nierównego traktowania. Horyzontalne podejście to jedyny realny sposób zagwarantowania wszystkim równego tratowania. Ponadto niezmiernie mile widziana jest propozycja dotycząca wzmocnienia roli europejskich rad zakładowych.
Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie praw pacjentów w obszarze transgranicznej opieki zdrowotnej, stosunkowo mniej nagłośniony, będzie miał namacalny wpływ na codzienne życie wielu Europejczyków. W obliczu otwartych granic europejskich i zwiększonych możliwości szczególnie ważne jest, by wyjaśnić w sektorze opieki zdrowotnej, kto odpowiada za zdrowie pacjentów i jaki jest zakres tej odpowiedzialności. Wniosek Komisji dotyczący przedmiotowej dyrektywy to pożądane wyjaśnienie reguł w wymiarze paneuropejskim.
Pomimo słabych stron, pakiet jest zdecydowanie krokiem we właściwym kierunku i mam nadzieję, że Komisja będzie kontynuowała wysiłki, by poprawić samopoczucie Europejczyków w obszarze zabezpieczeń społecznych w nadchodzących latach. W związku z tym chciałabym nakłonić Komisję, aby uwzględniła w swoich planach projekt dyrektywy w sprawie przedłużenia urlopu macierzyńskiego z 14 do 18 tygodni. Dobrze by było, gdyby dyrektywa weszła w życie możliwie najszybciej. Chciałabym jednak, by Komisja w swoim wniosku skoncentrowała się na urlopie rodzicielskim, zapewniając tym samym większe prawa i możliwości obojgu rodzicom, umożliwiające pozostawanie w domu po narodzeniu dziecka.
Katrin Saks  
na piśmie. - (ET) Martin Schultz ma bez wątpienia rację, mówiąc, że pakiet socjalny mógłby być bardziej zdecydowany. Komisja powinna była opracować pakiet wcześniej, byśmy mogli zająć się tą istotną sprawą nie w obliczu zbliżających się wyborów, ale również wtedy, kiedy był czas na ostrożne wyważenie wszystkich niuansów pakietu, który niewątpliwie jest bardzo ważny.
Chciałabym zwrócić między innymi uwagę na komunikat Komisji w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Chociaż zapewniono z niego pomoc kilku tysiącom osób na przykład w Niemczech, Francji, Portugalii i Finlandii, to według badań z 2007 roku nie wykorzystano całkiem sporej części tego funduszu.
W sierpniu pracownicy przemysłu odzieżowego na Litwie otrzymali rekompensatę z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. To dobry znak, że nowe państwa członkowskie mogą także z powodzeniem ubiegać się o pomoc potrzebną w związku ze zmianami, jakie niesie ze sobą globalizacja.
Niebawem Komisja zbada kryteria, na których podstawie podejmowane są decyzje o przyznaniu pomocy. Chciałabym podkreślić, że w małych krajach takich jak Estonia wiele przedsiębiorstw zmuszonych było zwolnić z pracy setki ludzi z powodu globalizacji. Uproszczenie procedury wnioskowania o pomoc z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji niewątpliwie uprości także przyznanie pomocy tym osobom.
Silvia-Adriana Ţicău  
na piśmie. - (RO) W traktacie lizbońskim potwierdzono fakt, że Unia powinna polegać na społecznej gospodarce rynkowej, zapewniającej swoim obywatelom przyzwoite warunki życia i pracy, dostęp do edukacji oraz usług zdrowotnych i zabezpieczenia socjalnego.
Ludność Unii starzeje się. Podczas gdy w 2007 r. obywatele powyżej 65 roku życia stanowili 17% ludności Unii, w 2030 roku odsetek ten osiągnie wartość 24,6%.
Według najnowszych statystyk Eurostatu, od 2015 roku liczba zgonów przewyższy liczbę urodzeń, skutkując spadkiem liczby obywateli europejskich z 521 milionów w 2015 roku do 506 milionów w roku 2060.
W tych okolicznościach podstawowym czynnikiem warunkującym wzrost ludności w Unii powinna pozostać migracja. Jak dotąd fale migracji różnie dotykają poszczególne państwa członkowskie. Podczas gdy w latach 1985-2007 w Irlandii odnotowano wzrost ludności o 21,8%, to w tym samym okresie liczba ludności w Bułgarii zmalała o 14,4%.
Jakich rozwiązań dostarcza pakiet socjalny w związku z tymi wyzwaniami? Obywatele Unii czekają na stanowcze działania ukierunkowane na stworzenie dobrze wynagradzanych miejsc pracy, zapewnienie dostępu do edukacji na odpowiednim poziomie, usług opieki zdrowotnej i zabezpieczeń socjalnych.
Pakiet socjalny to polisa ubezpieczeniowa Unii na przyszłość i ma zasadnicze znaczenie dla jej rozwoju w perspektywie długoterminowej.
Bernard Wojciechowski  
na piśmie. -Reforma europejskiego modelu społecznego jest niewątpliwie konieczna, zwłaszcza że w wielu większych państwach członkowskich nadal funkcjonują przedawnione systemy opieki społecznej. Wszelkie rozmowy o europejskim modelu społecznym wydają się być krokiem w niewłaściwym kierunku.
Żaden z dokumentów opublikowanych przez Komisję w ramach społecznej agendy czy polityki społecznej nie może przyczynić się do faktycznego wzrostu gospodarczego lub stworzenia miejsc pracy. Przy amerykańskim kryzysie ekonomicznym, który szybko daje się odczuć na wybrzeżach naszego kontynentu, nasze rządy powinny zareagować tak, by obywatele możliwie najmniej odczuli skutki recesji. Biurokracja UE nie zatrzyma kryzysu ekonomicznego ani recesji. Państwa członkowskie powinny skoncentrować się na liberalizacji ich gospodarek, obniżeniu podatków i stóp procentowych oraz ograniczeniu biurokracji, zwłaszcza w odniesieniu do małych przedsiębiorstw.
Scentralizowana interwencja w ekonomię nigdy się nie udawała. Zaproponowane przez Komisję środki uwzględniające podejście "z góry na dół” (top-down) mogą nie tylko nie pomóc naszym obywatelom bronić się przed bezrobociem, ale w rzeczywistości mogą utrudnić wzrost zatrudnienia i gospodarczy.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godzinie 11.40 w czasie głosowania i wznowione w południe)
Dimitar Stoyanov
(BG) Panie przewodniczący! Chciałbym poinformować Parlament, że z naruszeniem Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, dnia 30 lipca zostałem aresztowany i pobity przez policję oraz grożono mi poderżnięciem gardła.
To wstyd, że Parlament nadal nie zabrał głosu w sprawie tego przestępstwa, którego padłem ofiarą. Chciałbym zapytać kolegów zebranych na tej Sali, czy czekają aż moje poderżnięte gardło stanie się faktem? Czekacie aż groźby zostaną urzeczywistnione, a ja zamordowany? Posłowi do Parlamentu Europejskiego wyrządzono okrutną krzywdę, a Wy milczycie. Dziękuję.
Przewodniczący
Panie pośle Stoyanov! Dziękuję za poinformowanie nas o tym fakcie. Przekażemy tę sprawę odpowiedniemu organowi w ramach instytucji.
