1. Irak - w szczególności kara śmierci (w tym przypadek Tarika Aziza) oraz ataki na wspólnoty chrześcijańskie
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata dotycząca sześciu projektów rezolucji w sprawie Iraku, w szczególności kary śmierci (w tym przypadku Tarika Aziza) oraz ataków na wspólnoty chrześcijańskie.
Bastiaan Belder
autor - (NL) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! 12 listopada niemiecka gazeta opublikowała artykuł pod tytułem: "Ofiary śmiertelne prześladowań irackich chrześcijan”. Na zdjęciu towarzyszącym artykułowi pokazano chrześcijańską rodzinę szukającą schronienia w kościele w stolicy kraju, Bagdadzie. Rodzina schroniła się w swoim kościele po tym, jak islamscy terroryści rozpoczęli zdecydowany atak na domy chrześcijan. A zatem odrażająca masakra z 31 października podczas nabożeństwa w syriackiej katedrze katolickiej z pewnością nie była odosobnionym przypadkiem. Mniejszość chrześcijańska w Mezopotamii od lat narażona jest na jawne prześladowania na tle religijnym. Taka jest smutna rzeczywistość w Iraku. Dowodem jest masowy exodus irackich chrześcijan. Od 2003 roku ich liczba w Iraku spadła z 850 tysięcy do 350 tysięcy, przy czym 115 tysięcy spośród nich przesiedlono wewnętrznie. Czego mogą od Europy oczekiwać ci odważni "intruzi” - mówię to w cudzysłowie, ponieważ ich miejsce jest w Iraku. Jest to przecież mniejszość chrześcijańska, której korzenie historyczne w Iraku sięgają pierwszego wieku naszej ery i obejmują najstarsze na świecie kościoły i klasztory. Apeluję o trzy konkretne europejskie akcje pomocy dla irackich chrześcijan. Przede wszystkim o pomoc dla irackich chrześcijan, którzy uciekli do Kurdystanu, by zacząć nowe życie. Dajmy im przyszłość w ich własnym kraju. To samo dotyczy mniejszości chrześcijańskiej na równinie Niniwy. Pomoc europejska na szkolenia zawodowe, miejsca pracy dla młodych ludzi i pożyczki na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Po drugie, instytucje europejskie powinny nakłaniać rząd iracki - a jest to sprawa bardzo pilna - do usunięcia z dokumentów tożsamości informacji o wyznaniu posiadacza, ponieważ znacznie podniosłoby to poziom osobistego bezpieczeństwa mniejszości religijnych, szczególnie chrześcijan. W dodatku funkcjonująca praktyka deklarowania wyznania przez posiadacza dokumentu tożsamości skutkuje obecnie, między innymi, dyskryminacją na rynku pracy oraz przechodzeniem ludzi na inne wyznanie. Po trzecie, na szczeblu parlamentarnym, chciałbym prosić naszą delegację do spraw stosunków z Irakiem, by pokazała pięciu chrześcijańskim członkom irackiego parlamentu naszą wolę wsparcia ich słowem i czynem w tym niebezpiecznym okresie. Mimo to - tu zwracam się do Pani Przewodniczącej i Pana Komisarza - jestem, oczywiście, przychylny wszelkim parlamentarnym kontaktom między Europą a Irakiem, mającym na celu wspieranie tej młodej demokracji, i bardzo mi miło, że mój kolega, pan poseł Mauro, niebawem przedstawi Komisji Spraw Zagranicznych sprawozdanie dotyczące Unii Europejskiej i Iraku. To bardzo ważne. Wreszcie, liczę na to, że Rada i Komisja - Rada nie jest w tej chwili reprezentowana przez nikogo, ale to nieistotne - będą kontynuować energiczne wysiłki w celu przekonania władz irackich, by uczyniły co ich mocy żeby zapewnić przynajmniej podstawowe przetrwanie chrześcijańskich wspólnot i kościołów w historycznej krainie Mezopotamii.
Véronique De Keyser
Pani przewodnicząca! Od wojny irackiej kraj ten pogrąża się w przemocy, zamiast wyzwolenia spod władzy dyktatora wojskowego. Spektakl z powieszeniem Saddama Husajna w żadnym stopniu nie przyczynił się do zmniejszenia przemocy. Przeciwnie, wzmógł napięcia w tym kraju.
Wiedzą państwo, że Unia Europejska bez ustanku przeciwstawia się karze śmierci. Sądzimy, że zniesieniem kary śmierci w Europie przyczyniliśmy się do zrobienia kroku naprzód w postępie ludzkości. Dlatego uważamy za haniebne, że Tarik Aziz, który współpracował z Saddamem Husajnem, i dwóch jego asystentów, mogą zostać powieszeni. Nie chodzi o samą osobę Tarika Aziza, który, jak dobrze wiadomo, rzeczywiście był postacią godną uwagi, która niestety uczestniczyła w systemie totalitarnym. Niemniej jednak uważam - i jest to moja osobista opinia - że, szczególnie w ostatnim momencie, dołożył dużych starań, by spróbować otworzyć swój kraj.
Ale nie przypadek Tarika Aziza jest ważny. Nie możemy dopuścić, aby pokazanie jutro na ekranach naszych telewizorów powieszenia Tarika Aziza stało się symbolem wyzwolenia Iraku. Dlatego wzywam koleżanki i kolegów do głosowania za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, która zawiera także rozdział dotyczący prześladowania chrześcijan w Iraku, z którego treścią się zgadzam.
Anneli Jäätteenmäki
autorka - Pani Przewodnicząca! Kara śmierci łamie prawo do życia proklamowane w Powszechnej deklaracji praw człowieka. To ostateczne zaprzeczenie praw człowieka.
Niemniej jednak w 2009 roku w 18 państwach wykonywano wyroki śmierci. W Iraku wykonano egzekucje ponad 120 osób, a w Iranie aż 388 egzekucji. W krajach stosujących karę śmierci, w tym w Stanach Zjednoczonych i Chinach, a możemy wyliczać dalej, twierdzi się, że egzekucji dokonuje się na tych osobach w imię sprawiedliwości. Kara śmierci nie ma nic wspólnego ze sprawiedliwością.
Unia Europejska jest bardzo zaangażowana w działania na rzecz zniesienia wszędzie kary śmierci i stara się osiągnąć powszechną akceptację tej zasady. Przedmiotowa rezolucja stanowi ważne przypomnienie faktu, że trzeba nadal przeciwstawiać się karze śmierci. Wzywamy rząd Iraku do rezygnacji ze stosowania kary śmierci.
Peter van Dalen
Pani Przewodnicząca! Ciemne chmury islamskiego ekstremizmu zbierają się nad całym światem, a zwłaszcza nad Bliskim Wschodem. W Pakistanie Asia Bibi powiedziała, że pomimo jej ułaskawienia dla ekstremistów nadal jest zagrożeniem. Niestety, będzie musiała wyemigrować do innego kraju. Chrześcijanie w Iraku także podjęli już masową ucieczkę. Stają się systematycznymi ofiarami ekstremistów. W Iraku w bardzo brutalny sposób wypędza się wspólnotę wyznaniową, która zamieszkuje tam znacznie dłużej niż ekstremiści. Dlatego chrześcijanie zasługują na nasze wsparcie. Trzeba im pozwolić pozostać razem, aby mogli praktykować swoją wiarę. Z tego względu wzywam Komisję, by nadała tej sprawie najwyższy priorytet. Umiarkowane grupy w Iraku bardzo potrzebują silnego wsparcia europejskiego. W ten sposób być może będziemy mogli skutecznie zapobiec zamknięciu i zablokowaniu na zawsze drzwi kościołów w Iraku przez islamskich ekstremistów.
Frieda Brepoels
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Grupa Zielonych / Wolnego Przymierza Europejskiego w pełni popiera dwa punkty rezolucji. Po pierwsze, należy kontynuować walkę przeciwko karze śmierci, jak również nasze apele o unieważnienie wyroków śmierci wydanych na Tarika Aziza i dwóch byłych funkcjonariuszy. Po drugie, każdy mieszkaniec Iraku musi mieć prawo praktykowania swojej wiary w kraju i potępiamy jakikolwiek atak na to prawo. Jesteśmy usatysfakcjonowani zapisami w tych dwóch punktach, ale moja grupa jest mniej zadowolona z tego, czego brakuje w tej rezolucji. Wydaje się, że Parlament Europejski odmawia podjęcia dyskusji o wielu przypadkach łamania praw człowieka w Iraku, za które my, jako państwa członkowskie UE, częściowo odpowiadamy. Zagraniczne oddziały wojskowe pozwoliły irackim siłom bezpieczeństwa na niewłaściwe traktowanie więźniów, a nawet ich torturowanie i zabijanie. W marcu tego roku Wielka Brytania została o to oskarżona przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Ostatnie odkrycia Wikileaks potwierdziły, że dochodziło do takich praktyk, które są nie do przyjęcia. Z tych powodów chcielibyśmy wyraźnego potępienia tych praktyk dokonywanych zarówno przez wojska amerykańskie, jak i europejskie. W rezolucji należałoby także odnieść się do wezwania pani Navi Pillay, wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka, o dokładne zbadanie oskarżeń, z jednej strony o bezprawne porwania, a z drugiej strony - o znęcanie się nad więźniami i mordowanie więźniów w Iraku. Należałoby rozszerzyć rozpoczęte niedawno przez Wielką Brytanię śledztwo w tej sprawie, a państwa członkowskie, które wysłały swoje siły na to terytorium, muszą pociągnąć swoich obywateli do odpowiedzialności za niewłaściwie postępowanie. Komisja i Rada także powinny na to nalegać; niemożliwe jest dalsze milczenie.
Miguel Portas
Pani Przewodnicząca! Myślę, że wszyscy się zgodzimy, iż próba egzekucji Tarika Aziza, premiera Iraku w czasie reżimu Saddama Husajna, jest oczywistą tragifarsą. Człowiek ten odbywa już w więzieniu wyrok dożywocia. Nie sprzeciwiamy się temu, ale nie uważam, że nie możemy dyskutować na temat próby egzekucji i potępiać ją, nie wspominając jednocześnie o ponad 900 wyrokach śmierci, które już wykonała iracka Rada Prezydencka. Naszym obowiązkiem jest jednakowe traktowanie tych, którzy są dobrze znani, jak i tych, których znamy mniej. Oczywiście, zgadzamy się także na potępienie terroryzmu islamskiego przeciwko wspólnotom chrześcijańskim, ale nie możemy milczeć o tych 30 tysiącach osób, które więzi się w Iraku bez oskarżenia ze względu na okupację wojskową, ani nie możemy zignorować tego, jakie wywołało to konflikty i problemy w społeczeństwie irackim. Problem z tą rezolucją polega na tym, że jest ona tak wybiórcza. Dlatego moja grupa ma własną rezolucję.
Constance Le Grip
Pani Przewodnicząca! W trakcie debaty w sprawie sytuacji w Iraku, w sprawie wyroku śmierci dla Tarika Aziza i w sprawie sytuacji chrześcijan w Iraku, chciałam przypomnieć o zdecydowanym sprzeciwie mojej grupy, Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), wobec kary śmierci.
Przede wszystkim chciałbym jednak także wyrazić oburzenie mojej grupy gwałtownym pogorszeniem sytuacji chrześcijan zamieszkałych w Iraku oraz nasze oburzenie dotyczące ostatnich śmiertelnych ataków na wspólnoty chrześcijańskie w Iraku, a konkretnie tchórzliwego wzięcia zakładników w syriackiej katedrze w Bagdadzie w dniu 31 października, skutkiem którego 58 osób poniosło śmierć. Chcemy także, oczywiście, wyrazić naszą solidarność z ofiarami i ich rodzinami.
Przy okazji tej debaty chcielibyśmy uroczyście i z powagą wezwać władze irackie, by zrobiły wszystko dla zapewnienia bezpieczeństwa i integralności chrześcijan w Iraku, ochrony miejsc kultu w Iraku, zagwarantowania wolności wyznania irackim chrześcijanom, a także wszystkim innym wspólnotom wyznaniowym i mniejszościom religijnym, jak również do działań służących ograniczeniu przemocy między grupami etnicznymi. Stawką jest tu naprawdę pokój, zgoda narodowa w tym kraju i obrona naszych wartości wolności i tolerancji.
Mario Mauro
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Kara śmierci dla Tarika Aziza i dramat prześladowanych chrześcijan to tematy, które prawdopodobnie należałoby logicznie rozdzielić. A jednak być może to dobrze, że omawiamy je razem, ponieważ w tej rezolucji chcemy właśnie powiedzieć, że domagamy się sprawiedliwości w Iraku i sprawiedliwości dla Iraku.
Chcemy sprawiedliwości w Iraku, ponieważ chrześcijanie, którzy stali się ofiarami fundamentalistycznych celów wielu grup walczących o władzę, są z pewnością niewinni. Chcemy sprawiedliwości dla Iraku, ponieważ trwający obecnie proces przywracania stabilności i demokracji w tym państwie nie powinien zostać naznaczony zabiciem człowieka, który może i jest winny, ale z pewnością nie zasługuje na skazanie na śmierć.
Sądzę zatem, że instrument, jakim jest rezolucja, może przynieść jeszcze bardziej praktyczne skutki, jeśli także przeniesiemy te poglądy i kwestie do treści porozumienia między UE a Irakiem. Porozumienie to może w sferze praktycznej oznaczać, że nakładamy warunki przyjęcia porozumień gospodarczych, obejmujące poszanowanie praw człowieka i irackich chrześcijan.
Ana Gomes
(PT) Pani Przewodnicząca! Irak i Irakijczycy odziedziczyli i wycierpieli cały katalog okropności ze strony dyktatora Saddama Husajna. Następnie, od 2003 roku, pod zagraniczną okupacją wojskową padają ofiarami okropnych naruszeń praw człowieka, włącznie z aresztowaniami, uprowadzeniami i zabójstwami bez wyroku sądu. Szczególnie istotne jest stwierdzenie prezydenta Talabaniego, że jako socjalista i humanista odmówiłby podpisania nakazu egzekucji Tarika Aziza. Uważam, że kluczowe jest, byśmy stwierdzili w Parlamencie, że sprzeciwiamy się karze śmierci bez względu na to kim jest dana osoba i jakiego jest wyznania, i że nie staramy się o uchylenie kary śmierci, którą orzeczono wobec Tarika Aziza, tylko dlatego, że jest chrześcijaninem. Oczywiście wraz ze wszystkimi moimi koleżankami i kolegami zdecydowanie potępiam ataki przeciwko wspólnocie chrześcijan w Iraku - wspólnocie, która tworzy część tradycji kulturowej Iraku i którą Irakijczycy bardziej niż ktokolwiek cenią, wiedzą także, jak ją chronić. Nie możemy jednak zapomnieć, że największej przemocy ze strony terrorystów i sekt w Iraku, doznają w istocie muzułmanie, niezależnie od tego czy są wyznania szyickiego, sunnickiego, czy też innego. Ważniejsze niż kiedykolwiek jest to, by Unia Europejska zaangażowała się w nasze stosunki z Irakiem i omówiła tę kwestię z naszymi kolegami z parlamentu irackiego, a szczególnie konieczność zniesienia kary śmierci.
Marietje Schaake
w imieniu grupy ALDE - Pani Przewodnicząca! W Iraku kara śmierci została zawieszona po inwazji w 2003 roku, której przewodziły Stany Zjednoczone, ale przywrócono ją w sierpniu 2004 roku. Od tej pory setki ludzi skazano na karę śmierci i wiele tych wyroków wykonano.
Postawienie sprawców naruszeń praw człowieka przed wymiarem sprawiedliwości jest kluczowe dla stabilnej przyszłości każdego kraju, i dotyczy to także Iraku. Politycy i byli politycy nie powinni stanowić wyjątku, ponieważ ponoszą ostateczną, a często bezpośrednią odpowiedzialność za takie naruszenia. Dobrze wiadomo, że pod rządami Saddama Husajna, Tarika Aziza i im podobnych naruszenia praw człowieka w Iraku przybierały poważne rozmiary. Uczciwe postępowania sądowe i należyte procesy są nieodzowne dla zapewnienia pojednania i podjęcia konstruktywnych kroków na rzecz lepszej przyszłości.
Unia Europejska jest wspólnotą wartości i wyjątkowym miejscem na ziemi, szczególnie jeśli idzie o stosowanie kary śmierci, którą całkowicie znieśliśmy. W stosunkach z innymi krajami, czy to ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Iranem czy Irakiem, wzywamy, by w formie kary nie odmawiały ludziom ostatecznego prawa - prawa do życia.
Prezydent Jalal Talabani stwierdził, że nie podpisze nakazu egzekucji Tarika Aziza, a my przyjmujemy ten sygnał z zadowoleniem. Postawa taka powinna stanowić element społeczeństwa opartego na rządach prawa, w których szanuje się prawa człowieka wszystkich obywateli, a UE jest gotowa pomóc rządowi irackiemu postępować w tym kierunku i zapewnić sprawiedliwą odpowiedzialność sprawców przestępstw przeciwko prawom człowieka.
Stabilność Iraku jest delikatna i łatwo mogą ją naruszyć zatwierdzone przez państwo egzekucje. Podpisanie i ratyfikacja Drugiego protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych i Protokołu nr 13 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności pomogłyby utrwalić stanowiska Iraku wobec łamania praw człowieka. Byłoby to ponadto pożądanym krokiem w kierunku włączenia Iraku do wspólnoty międzynarodowej.
Marie-Christine Vergiat
Pani Przewodnicząca! Moja grupa, Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordycka Zielona Lewica, nie uczestniczyła we wspólnej rezolucji na ten temat, ani w rezolucji w sprawie Tybetu. Popołudniowe posiedzenia czwartkowe w tym Parlamencie przybierają coraz bardziej surrealistyczny obrót zarówno ze względu na obserwowane tutaj pustki, jak i na podejmowane tematy i sposób zajmowania się nimi. Niektórzy tu ciągle patrzą na ten czy inny kraj lub na to czy inne zagadnienie z perspektywy sprzecznej z uniwersalistyczną i niepodzielną koncepcją praw człowieka, opisaną w międzynarodowych dokumentach, za którymi się rzekomo opowiadamy.
Ten sposób postrzegania i postępowania szkodzi wiarygodności Unii Europejskiej w tej dziedzinie i ułatwia zadanie tym, którzy twierdzą, że Europejczycy mają zachodnie spojrzenie na prawa człowieka i znów starają się narzucić swój model innym.
Panie i Panowie! Przyłączam się do państwa potępienia dla kary śmierci, w tym wobec Tarika Aziza, oraz dla licznych egzekucji w Iraku, które stosowane są również w stosunku do kobiet i dzieci. Chciałabym, abyśmy w ten sam sposób potępili sytuację, w której tysiące osób jest zatrzymanych bez powodu, bez procesu, i poddanych torturom. Chciałbym także, żebyśmy potępili nadużywanie władzy przez wojska irackie i okupacyjne, a także wykorzystywanie dzieci jako żołnierzy, jak również - zwłaszcza dzisiaj, w Międzynarodowym Dniu Eliminacji Przemocy wobec Kobiet - potępili przemoc, której ofiarą padają kobiety w Iraku w związku z tym konfliktem. Chciałbym też, abyśmy potępili to, w jaki sposób Stany Zjednoczone opuściły obóz Ashraf, nie troszcząc się o setki osób, które tam mieszkały.
Pani Przewodnicząca! Z tych wszystkich powodów grupa GUE/NGL wstrzyma się od głosu w sprawie tej rezolucji, podobnie jak wobec rezolucji dotyczącej Tybetu.
Franz Obermayr
(DE) Pani Przewodnicząca! 10 listopada pięć osób zginęło w ataku bombowym przeciwko chrześcijanom, a zaledwie kilka dni wcześniej doszło do ataku na katolicką katedrę. Sto osób wzięto jako zakładników, w wyniku czego 40 zmarło. W ostatnich latach 900 tysięcy chrześcijan uciekło z Iraku. Wydarzenia te dają smutny obraz sytuacji chrześcijan w Iraku i na całym Bliskim Wschodzie. To nie są odosobnione przypadki, ale raczej globalny trend, pojawiający się na granicach Europy, jak również w Egipcie, a także niekiedy w Turcji. UE powinna być w stanie wywierać wystarczającą presję, by przeciwdziałać dyskryminacji chrześcijan. Wystarczy tylko pomyśleć o północnej części Cypru, gdzie od czasu tureckiej okupacji zniszczono około 150 kościołów i przekształcono je w meczety i tam został tylko jeden kościół, w którym ludność chrześcijańska może odprawiać jedną mszę rocznie. Pamiętajmy, że nie mówię o Iraku, ale o wyspie na Morzu Śródziemnym na krańcu Europy.
Sądzę, że zasadne byłoby wprowadzenie stałego systemu monitorowania prześladowań chrześcijan. Powinny za tym pójść konkretne działania, na przykład konsekwentne włączanie klauzul dotyczących zakazu prześladowania chrześcijan do międzynarodowych porozumień handlowych z UE. Nie możemy dopuszczać do sytuacji, w której chcąc robić interesy jesteśmy skłonni przymknąć oko na prześladowania chrześcijan.
Chciałbym zakończyć kilkoma słowami na temat byłego ministra spraw zagranicznych, pana Aziza. Nawet byli członkowie reżimu Saddama Husajna mają prawo do sprawiedliwego procesu. Nie powinno być egzekucji o charakterze zemsty. Nawet byli ministrowie zasługują na sprawiedliwy proces. Nie można tego zaakceptować, szczególnie w młodym kraju, który ma ambicje stać się krajem demokratycznym. Z tego powodu wzywam UE do podjęcia właściwych kroków i do jasnego sposobu postępowania.
Esther de Lange
(NL) Pani Przewodnicząca! W bezpiecznym środowisku Unii Europejskiej kwestię wyznania i uczęszczania do kościoła postrzegamy jako sprawę prywatną. Jednakże w Iraku otwarte głoszenie chrześcijańskiej wiary stało się nieomal znakiem niebywałej odwagi. Dziś słusznie potępiliśmy przerażający atak z niedzieli 31 października, ale w międzyczasie doszło do nowych ataków, w których znowu zginęli ludzie. W ubiegły poniedziałek dwaj bracia zginęli w mieście Mosul. Mój kolega, pan poseł Belder, podał państwu dane liczbowe dotyczące stale zmniejszającej się grupy pozostających w Iraku irackich chrześcijan, z których przynajmniej 100 tysięcy przesiedlono w obrębie ich własnego kraju. Z pewnością wydaje się to być ukierunkowana strategia kilku grup, służąca pozbyciu się tej grupy ludności. Panie Komisarzu! Jako UE nie możemy pozwolić sobie na to, by stać z założonymi rękami i przyglądać się. Oczywiście, przede wszystkim Unia powinna, wystąpić do władz irackich, których pozycja jest niestety nadal słaba, i wesprzeć je w podejmowanych działaniach. Chciałabym jednak pójść o krok dalej i rzeczywiście, tak jak powiedział pan poseł Mauro, włączyć jako priorytet do omawianych teraz porozumień o partnerstwie z Irakiem bezpieczne środowisko życia dla irackich chrześcijan w Iraku. Jako wiceprzewodnicząca delegacji do spraw stosunków z Irakiem będę dalej monitorowała sytuację i chciałabym dowiedzieć się, co Komisja o tym sądzi.
Mitro Repo
(FI) Pani Przewodnicząca! To wstrząsająca i niemożliwa do tolerowania sytuacja, kiedy znów wielu niewinnych ludzi musi cierpieć w Iraku ze względu na swoje przekonania religijne.
Ataki przeciwko wspólnotom wyznaniowym zawsze są niewybaczalne, gdziekolwiek mają miejsce. Prawo grup wyznaniowych do gromadzenia się i do praktyk religijnych musi być bezwarunkowe. Unia Europejska nie zajmuje się tylko chrześcijanami. Wolność wyznania i sumienia trzeba stosować w stosunku do każdego tak samo. Ochrona tego uniwersalnego prawa człowieka jest także najlepszą istniejącą gwarancją zapobiegania konfliktom zanim się rozpoczną i możliwości ich rozwiązywania.
Przedmiotowa rezolucja jest w mojej opinii komunikatem, że Parlament Europejski mocno wspiera Irakijczyków, nakłaniając ich do przeciwdziałania przemocy i terroryzmowi oraz do stanowczej walki o demokrację i uniwersalną godność człowieka.
Tunne Kelam
Pani Przewodnicząca! W przeciągu miesiąca grupy ekstremistyczne zamordowały w Iraku ponad 50 chrześcijan.
Zagwarantowanie bezpieczeństwa, sprawiedliwości i równego traktowania wszystkich wspólnot wyznaniowych to szczególne zadanie nowego rządu irackiego. Jedynie w ten sposób władze w Bagdadzie mogą zyskać szacunek i zdobyć zaufanie, nie tylko wewnątrz kraju, ale także w stosunkach z UE.
Sytuacja jest alarmująca w wielu krajach Bliskiego Wschodu, w których tradycyjne mniejszości chrześcijańskie zmuszane są do ucieczki. Większość irackich Asyryjczyków to teraz przesiedleńcy wewnętrzni. Uważam za niezwykle ważne, aby prowadząc naszą wspólną politykę zagraniczną pani baronessa Ashton stale zwracała uwagę na problem wolności wyznania i aby przyszłe traktaty z krajami trzecimi zawierały klauzulę o poszanowaniu wolności wyznania.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Pani Przewodnicząca! W ciągu ostatniego roku wspólnota chrześcijańska w Iraku doświadczyła eskalacji przemocy religijnej i prześladowań. Chrześcijanie uciekają z Iraku, przerażeni bombardowaniami i masakrami. Chociaż potępiam straszliwe ataki terrorystyczne, to prawdę mówiąc chciałbym powiedzieć, że inwazja Stanów Zjednoczonych pogorszyła sytuację w tym względzie, a zatem zadaniem Stanów Zjednoczonych jest poprawa tej sytuacji. Ogólnie rzecz biorąc, podziały religijne i narodowościowe i wzajemna nienawiść w Iraku osiągnęły takie poziom, że ten kraj znajduje się w poważnym niebezpieczeństwie. Świat demokratyczny oczekuje od rządu irackiego możliwie jak najszybszego zniesienia kary śmierci. Z zadowoleniem przyjmuję decyzję prezydenta Iraku o niepodpisaniu nakazu egzekucji Tarika Aziza, ale będziemy się uważnie przyglądać, jak zachowa się w tej sprawie iracki parlament.
Bernd Posselt
(DE) Pani Przewodnicząca! To skandal, że po dwóch tysiącach lat obecności wspólnot chrześcijańskich na obszarze geograficznym znanym obecnie jako Irak społecznościom tym grozi zniknięcie, szczególnie jeżeli weźmie się pod uwagę interwencje krajów zachodnich w ostatnich latach oraz to, że do tych wydarzeń dochodzi podczas sprawowania władzy przez rząd demokratyczny, cieszący się poparciem Unii Europejskiej. Nie możemy tego tolerować. Pomijając ogólne zagadnienia wolności religijnej, uważam to za ogromny skandal i cieszę się, że kilku chrześcijańskich biskupów z Iraku ma się pojawić w grudniu w Strasburgu, żeby szczegółowo poinformować nas o sytuacji ich wspólnot wyznaniowych.
Musimy jasno powiedzieć, że nie wystarczy sporadyczny konwencjonalny gest, ale że ponosimy w tym zakresie faktyczną odpowiedzialność. Osiemdziesiąt procent Europejczyków to chrześcijanie. Oczywiście jesteśmy zwolennikami ogólnej wolności religijnej, ale któż, jeżeli nie my, zadba o interesy tych ludzi? Ludzie ci przetrwali w swoim kraju nawet haniebne rządy Saddama Husajna, ale samo ich istnienie jest obecnie zagrożone.
Właśnie dlatego Parlament Europejski musi skupić swoje działania na rzecz praw człowieka w tym zakresie. Chciałbym wezwać panią baronessę Ashton, aby uczyniła to samo, a także aby regularnie informowała nas o sytuacji tych chrześcijan.
Bogusław Sonik
(PL) Pani Przewodnicząca! Chrześcijanie są mordowani ciągle i zawsze, dzisiaj w Iraku, Nigerii, Egipcie, Afganistanie, wczoraj w Sudanie, Indiach i Indonezji, a jutro, jeśli nie są zabijani, jeśli nie są ofiarami pogromów, przemocy, gwałtów i agresji, muszą żyć jak pariasi, maskując swoją wiarę nawet tam, gdzie ich korzenie kulturowe, polityczne i ekonomiczne są o wiele starsze niż pojawienie się islamu na ich rodzinnej ziemi. Mimo apeli zachodnich intelektualistów muzułmańskich nic się nie robi w ich krajach, by zapewnić im bezpieczeństwo. Ich jedyną winą jest to, że wyznają tę samą religię co Europejczycy i Amerykanie.
W 2010 roku fundamentalizm muzułmański na naszych oczach unicestwia arabskich wyznawców Chrystusa. Żadna wspólnota ludzka nie zasługuje na taki los. Warto powiedzieć, że nie istnieje żaden kraj wywodzący się z kręgu kultury chrześcijańskiej, gdzie muzułmanie byliby traktowani równie źle, jak chrześcijanie żyjący na ziemi muzułmańskiej. Ten Parlament winien opracować sprawozdanie o sytuacji chrześcijan w krajach muzułmańskich, a instytucje europejskie winny sprawę prześladowania stawiać na porządku obrad z tymi państwami.
Carl Schlyter
(SV) Pani Przewodnicząca! Nie ma nic bardziej nielogicznego niż kara śmierci - zabijanie kogoś by pokazać, że zabijanie jest złe. Mieszkańcy Iraku przeżyli niewiarygodny ucisk. Najpierw dyktator, Saddam Husajn, maltretował i gnębił ludzi mających odmienne od niego opinie i krytyków swoich rządów. Teraz ludzie ci podlegają władzy mocarstwa okupacyjnego, które jest bardziej zainteresowane budowaniem potęgi opartej na broni niż demokracją. W dalszym ciągu maltretuje się i gnębi tych, którzy krytykują okupantów.
Teraz nadal gnębi się i uciska chrześcijan. W Iraku trzeba położyć kres maltretowaniom i uciskowi. Jest to naszym obowiązkiem. Można to, co się dzieje nazwać czystkami etnicznymi. Właśnie o tym tutaj rozmawiamy. Z Iraku wypędza się ludzi. Musimy więc zatroszczyć się o to, byśmy nie zmuszali ich do opuszczania UE. To nasz obowiązek. Nie możemy odsyłać Irakijczyków z powrotem, skazując ich na pewne cierpienie i ucisk.
Konrad Szymański
(PL) Pani Przewodnicząca! Zapewne intencje irackiego rządu są jak najlepsze, ale wszyscy musimy robić więcej, aby obronić wspólnotę chrześcijańską w tym kraju. Ta wspólnota jest dzisiaj dyskryminowana, atakowana, w końcu mordowana tylko w jednym celu: aby ją ostatecznie wyeliminować z tej ziemi, na której mieszka prawie dwa tysiące lat.
Unia Europejska powinna bardziej odważnie występować w tej sprawie, nie zważając na autocenzurę politycznej poprawności, która jest widoczna nawet w tekście rezolucji, którą za chwilę przyjmiemy. Obrona chrześcijan irackich wymaga dzisiaj oczywiście opieki nad przesiedleńcami, przyjmowania ich w naszych krajach, zmian ustrojowych w Iraku. Ale na pewno - i to jest mój apel do Komisji, do Catherine Ashton - to na pewno musi być linia przewodnia, główna linia przewodnia naszej dyplomacji na świecie. Wolność religijna, w szczególności wspólnot chrześcijańskich, powinna być "flagowym okrętem” europejskiej dyplomacji.
Catherine Soullie
(FR) Pani Przewodnicząca! Chrześcijanie to niewątpliwie jedna z najbardziej prześladowanych grup wyznaniowych na świecie. Na Bliskim Wschodzie niektóre grupy ekstremistyczne uznają ich za - cytuję: "uzasadnione cele” - a celem ostatecznym jest po prostu opuszczenie przez nich tego regionu - regionu, który był świadkiem narodzin chrześcijaństwa i gdzie ich historyczna obecność jest niezbędna dla zapewnienia pewnego rodzaju równowagi. Wydarzenia w bagdadzkiej katedrze to jedynie kulminacja wydarzeń, którym zdecydowanie zbyt długo biernie się przyglądaliśmy.
Unia Europejska, jako instytucja globalna i partner biznesowy dla wielu krajów tego regionu, musi w zdecydowany sposób wyrazić swoje oburzenie tą sytuacją. Nie można tolerować jakiejkolwiek dyskryminacji. Demokracja zwycięży w tym regionie jedynie wtedy, gdy będzie się przestrzegać najbardziej podstawowych praw człowieka, na przykład wolności wyznania.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Ten Parlament musi głośno i wyraźnie zaprotestować przeciwko atakom na mniejszości chrześcijańskie w Iraku. To kolejny rozdział długiej, trwającej od dwóch tysięcy lat historii dyskryminacji i męczeństwa. To niewiarygodne, że nadal toczy się ona teraz, w trzecim tysiącleciu.
Zgadzam się, że konieczne jest popieranie umiarkowanych grup irackich i chrześcijan, którzy uciekli do Kurdystanu, a także że konieczne jest usunięcia odniesień do przynależności religijnej z dokumentów tożsamości. Chciałbym jednak dzisiaj wyrazić potępienie w kwestii, którą uważam za najbardziej absurdalny aspekt tej smutnej sprawy. Symbolem wiary chrześcijańskiej jest krzyż, pojawiający się jako symbol śmierci, ale będący w rzeczywistości symbolem wolności, ponieważ dla chrześcijan śmierć Chrystusa na krzyżu uwolniła ludzkość od grzechu i wyzwoliła z ciemności. To naprawdę niewiarygodne, że niektórzy ludzie nie mogą swobodnie oddawać czci symbolowi wolności, ponieważ morduje się ich kiedy wychodzą z kościoła, jedynie za to, że byli w środku.
Janusz Lewandowski
komisarz - Pani Przewodnicząca! Komisja Europejska podziela wyrażane przez ten Parlament głębokie zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka w Iraku - tak jednoznacznie i jasno wyrażone przez szanownych posłów -. Na poniedziałkowym posiedzeniu Rada do Spraw Zagranicznych kategorycznie potępiła niedawne ataki terrorystyczne, zwłaszcza te skierowane wobec miejsc gromadzenia się cywilów, w tym chrześcijańskich i muzułmańskich miejsc kultu.
Rada, przyjmując konkluzje przedłożone przez wysoką przedstawiciel / panią wiceprzewodniczącą Ashton, podkreśliła również, że nowy rząd iracki będzie musiał zaangażować się w dążenie do pojednania narodowego. Oznacza to, że powinien on reprezentować interesy i potrzeby wszystkich Irakijczyków, bez względu na ich wyznanie i pochodzenie etniczne. Najważniejszym priorytetem musi być ochrona i wspieranie praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. W prowadzonym przez siebie dialogu z Irakiem Unia Europejska często wyraża swoje obawy dotyczące praw człowieka, dotyczące nie tylko wolności religii czy wyznania, ale także kary śmierci.
Dziesięć dni temu, w reakcji na podjętą przez iracki Wysoki Trybunał decyzję skazującą na śmierć pięciu przedstawicieli poprzednich władz, w tym Tarika Aziza, UE wystosowała pilny i bezpośredni apel do władz irackich. UE przypomniała o swoim zdecydowanym sprzeciwie wobec stosowania w jakichkolwiek okolicznościach kary śmierci, dążąc w pierwszym rzędzie do globalnego moratorium na wykonywanie tej kary. Prawa człowieka odgrywają pierwszorzędną rolę w porozumieniach o partnerstwie i współpracy, które mamy nadzieję niedługo zawrzeć z Irakiem. To bezpośrednia odpowiedź pani poseł de Lange.
Od 2003 roku istotna część współpracy z Irakiem koncentrowała się na wzmocnieniu rządów prawa oraz wspieraniu praw człowieka i wolności podstawowych, na przykład za pośrednictwem EUJUST LEX i pomocy wspólnotowej. Znaczne środki przeznaczono również na zapewnienie ochrony i pomocy najbardziej narażonym Irakijczykom. Z oczywistych względów wielu z nich to osoby przesiedlone, mieszkające obecnie w obszarach o dużym zagęszczeniu ludności należącej do mniejszości. Nasze działania sięgały od wspierania świadomości i egzekwowania praw człowieka wśród grup narażonych po odbudowę szkół w przywołanych już w dyskusji obszarach, na przykład w Niniwie, gdzie mieszka duża społeczność chrześcijan.
Ponadto pomoc humanitarna nadal dociera do osób najbardziej narażonych w Iraku i poza nim. Pomoc UE nie może być przeznaczona bezpośrednio dla konkretnych wspólnot etnicznych i religijnych, ale powinna i może pomóc najbardziej narażonym Irakijczykom, bez względu na ich miejsce zamieszkania.
Nie lekceważymy wyzwań stojących przed rządem Iraku. Niełatwym zadaniem jest wykorzenienie ekstremistów, dążących do stworzenia napięć o podłożu religijnym poprzez akty barbarzyństwa. Bezpieczeństwo, rozwój i przestrzeganie praw człowieka są ze sobą ściśle powiązane. UE jest nadal zaangażowana na rzecz udzielania możliwie jak najlepszej pomocy Irakowi, aby zagwarantować postęp we wszystkich trzech dziedzinach. Obywatele Iraku na to zasługują.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się wkrótce.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Monica Luisa Macovei
na piśmie - Wraz z moimi koleżankami i kolegami w tym Parlamencie potępiam następujące obecnie morderstwa, egzekucje i naruszenia praw człowieka, do których dochodzi w Iraku. Sytuacja irackiej mniejszości chrześcijańskiej to kwestia życia i śmierci: 31 października 2010 r. w bezlitosnej masakrze w kościele Najświętszej Marii Panny zamordowano 50 irackich chrześcijan. Według ocen organizacji Human Rights Watch od 2003 roku z kraju musiała uciec prawie połowa chrześcijańskiej ludności Iraku, setki tysięcy osób. Musimy nadal walczyć o zachowanie ich życia i wolności. Musimy bronić praw mniejszości i nadal sprzeciwiać się morderstwom, przemocy, segregacji i wszelkiej dyskryminacji opierającej się na przesłankach etnicznych lub przekonaniach religijnych. Wzywam Komisję i Radę do pilnego zajęcia się kwestią bezpieczeństwa chrześcijan w Iraku, w chwili, gdy UE nadal dąży do zacieśnienia współpracy z irackim rządem.
