Zwalczanie przemocy wobec kobiet (debata)
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku obrad jest debata w sprawie:
pytania ustnego skierowanego do Rady przez panią poseł Evę-Britt Svensson w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, dotyczącego Międzynarodowego Dnia Eliminacji Przemocy wobec Kobiet - B7-0220/2009),
pytania ustnego skierowanego do Komisji przez panią poseł Evę-Britt Svensson w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, dotyczącego Międzynarodowego Dnia Eliminacji Przemocy wobec Kobiet - B7-0220/2009).
Pragnę przypomnieć, że obchodzimy dzisiaj Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet i z tego względu możliwość prowadzenia tej debaty jest dla nas szczególnie ważna.
Eva-Britt Svensson
Pani przewodnicząca! Dziś jest 25 listopada i obchodzimy dziesiątą rocznicę ustanowienia przez ONZ Międzynarodowego Dnia Eliminacji Przemocy wobec Kobiet. Przez całe moje dorosłe życie byłam politycznie zaangażowana w działalność organizacji kobiecych i sieci walczących z przemocą wobec kobiet. Sądzę, że w pracy tej użyłam wszystkich możliwych słów, by opisać sytuację. Myślę, że użyłam bardzo wielu słów - robiliśmy to razem, prowadząc tę walkę. W moim odczuciu nadszedł czas, by doświadczyć konkretnych działań.
Jest to rodzaj przemocy, która ograbia kobiety z ich praw człowieka. Oddziałuje na ich codzienne życie i je determinuje. To rodzaj przemocy, która rozstrzyga o życiu oraz sytuacji kobiet i młodych dziewcząt.
Na nas wszystkich spoczywa obowiązek przerwania muru milczenia, a także, w Parlamencie i poza nim, współpracy przy użyciu wszystkich sił, by położyć kres tej przemocy. Chodzi tu o przemoc w ramach zażyłych związków, molestowanie seksualne, znęcanie się fizyczne i psychiczne, gwałty, morderstwa, handel ludźmi w celu świadczenia usług seksualnych oraz okaleczanie żeńskich narządów płciowych. Podczas wojen i konfliktów zbrojnych, podczas odbudowy pokonfliktowej, kobiety narażone są na przemoc w większym stopniu.
Zdaniem niektórych przemoc w ramach zażyłych stosunków jest sprawą prywatną, sprawą rodzinną. Nieprawda. Jest to problem strukturalny i społeczny. Społeczeństwo musi wziąć na siebie odpowiedzialność za wyeliminowanie tej przemocy.
Jest to problem strukturalny, występujący na szeroką skalę, z którym mamy do czynienia we wszystkich regionach, krajach i na wszystkich kontynentach. Położenie kresu wszelkim formom przemocy ze względu na płeć to zasadniczy element społeczeństwa opartego na równouprawnieniu. Przemoc mężczyzn wobec kobiet jest moim zdaniem jasnym dowodem nierównego podziału uprawnień między mężczyznami a kobietami. Jednocześnie zarazem przyczynia się ona utrzymania takiego podziału. Działania w kierunku eliminacji przemocy mężczyzn wobec kobiet i dzieci muszą opierać się na zrozumieniu, że chodzi tu o siłę, kontrolę, poglądy na temat płci i seksualności oraz dominującą strukturę społeczną, w której mężczyzn uważa się za dominujących nad kobietami. Przemoc mężczyzn wobec kobiet to wyraźny dowód na nierówny podział uprawnień kobiet i mężczyzn.
To problem z zakresu zdrowia publicznego. To problem społeczny, który - pomijając osobiste cierpienia - generuje wysokie koszty społeczne. Jednak ponad wszystko, to problem równouprawnienia. Dlatego musimy rozwiązać problem przemocy wobec kobiet z punktu widzenia równouprawnienia. Oznacza to również, że UE może podejmować działania i o ich podjęcie apelujemy - ja oraz moi koledzy z Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia.
W UE mamy program Daphne, który zapewnia pewne środki na finansowanie inicjatyw skierowanych na zwalczanie przemocy wobec kobiet. To pożyteczne i potrzebne, ale daleko niewystarczające. Dlatego parlamentarna Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji i Rady z zapytaniem, czy planują one zobowiązać państwa członkowskie do opracowania krajowych planów zwalczania przemocy wobec kobiet. Czy Komisja zamierza przedstawić projekt wytycznych dla wprowadzenia bardziej spójnej strategii europejskiej i czy Rada ten projekt poprze? Obecne zapisy traktatu zawierają obowiązek działania na rzecz równouprawnienia.
Kiedy Komisja zamierza zorganizować Europejski Rok Walki z Przemocą wobec Kobiet? Parlament wzywa do tej inicjatywy nieprzerwanie od 1997 roku. Najwyższy czas tym się zająć!
Åsa Torstensson
Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Szanowna pani poseł, przewodnicząca Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, podniosła istotny i niecierpiący zwłoki problem. Na samym wstępie pragnę jasno zaznaczyć, że w cywilizowanym społeczeństwie nie ma miejsca na przemoc wobec kobiet.
W bieżącym roku obchodzimy dziesiątą rocznicę uchwalenia przez Organizację Narodów Zjednoczonych rezolucji ustanawiającej 25 listopada Międzynarodowym Dniem Eliminacji Przemocy wobec Kobiet. Myślimy dzisiaj o niezliczonych kobietach i dziewczynkach, które cierpią z powodu przemocy w strefach objętych działaniami wojennymi i konfliktami zbrojnymi. Jesteśmy świadomi cierpień, jakich doznają kobiety na całym świecie, kobiety, które są gwałcone, maltretowane, wykorzystywane seksualnie czy molestowane lub będące ofiarami tradycyjnych krzywdzących praktyk. Wyrażamy swoją solidarność z ofiarami małżeństw zawieranych pod przymusem i przemocy związanej z naruszeniem czci, poczynając od okaleczania żeńskich narządów płciowych, a skończywszy na zabójstwie. Jesteśmy świadomi przerażających rozmiarów, jakie na co dzień osiąga przemoc wobec kobiet w Europie.
Przemoc wobec kobiet to problem, który wiąże się z wieloma różnymi sferami polityki. Zostało to jasno sformułowane w projekcie rezolucji w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet, nad którą będą państwo jutro głosować. Przemoc wobec kobiet to nie tylko przestępstwo i niesprawiedliwość wobec kobiet, to również problem mężczyzn sprawców i kwestia równouprawnienia. Najlepszą strategią zwalczania tej przemocy jest holistyczne podejście i działanie w oparciu o szeroką definicję przemocy wobec kobiet.
W całej swojej pracy na rzecz równouprawnienia Rada kieruje się zasadą włączania równości płci. Zgodnie z art. 2 i 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Rada ma wspierać równouprawnienie mężczyzn i kobiet we wszystkich sferach działalności.
Rada wielokrotnie i w wielu różnych kontekstach podnosiła problem przemocy wobec kobiet. Chciałabym zacząć od czegoś pozytywnego. Jednym z najbardziej udanych przykładów włączania kwestii równości płci w UE jest sprawa kobiet w konfliktach zbrojnych, gdzie zaczynamy dostrzegać bardziej kompleksową politykę zwalczania przemocy wobec kobiet.
Oczywiście możliwości Rady, jeśli chodzi o podjęcie działań w tej sferze ograniczają do uprawnień nadanych jej na mocy traktatu, a państwa członkowskie odpowiadają za sprawy wchodzące w zakres ich kompetencji, szczególnie za kwestie związane z wymiarem sprawiedliwości i sprawy wewnętrznymi, a także dotyczące opieki zdrowotnej.
Państwa członkowskie mogą opracowywać własne plany zwalczania przemocy wobec kobiet, ale mogą również korzystać ze współpracy. Działania podejmuje się jednak również na szczeblu europejskim. Wyeliminowanie przemocy opartej na nierówności płci i handlu ludźmi stanowi jeden z sześciu priorytetów ustalonych w Planie działania Komisji na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010. Pod tym tytułem Komisja popiera sporządzanie przez państwa członkowskie porównywalnych statystyk zwiększających świadomość, wymianę dobrych praktyk oraz współpracę w dziedzinie badań naukowych. Czekamy teraz na nowy plan Komisji na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2011-2015.
Program sztokholmski, który ma zostać przyjęty w przyszłym miesiącu, zawiera ramy zwalczania wielu problemów przemocy wobec kobiet, o których wypowiadał się Parlament Europejski. Oczekujemy przyjęcia tego programu, a następnie jego wdrożenia.
Tymczasem wiele już się dzieje w tej kwestii na szczeblu UE, szczególnie jeśli chodzi o zwiększanie świadomości, zbieranie informacji i wymianę dobrych praktyk. Niektórzy z państwa byli obecni w Sztokholmie na ostatniej, zorganizowanej przez prezydencję konferencji, która była poświęcona właśnie strategii zwalczania przemocy mężczyzn wobec kobiet i która dała uczestnikom możliwość wymiany doświadczeń i omówienia przyszłej polityki.
Ważną rolę odegrała tu również decyzja z 2007 roku o przyjęciu programu Daphne III, tak istotna w kwestii zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet. Cieszy mnie, że program Daphne wpłynął i nadal wpływa na nasze społeczeństwo.
W rezolucji całkiem słusznie podkreślają państwo brak usystematyzowanej metody gromadzenia porównywalnych danych na temat różnych rodzajów przemocy wobec kobiet. Rada jest również świadoma, że gromadzenie dokładnych i porównywalnych danych jest ważne dla lepszego zrozumienia problemu przemocy wobec kobiet na szczeblu europejskim. Mam nadzieję, że Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, powołany wspólnie przez Radę i Parlament Europejski, wniesie istotny wkład w tej kwestii. Sama Rada podjęła już konkretne środki, by poprawić dostęp do danych statystycznych dotyczących przemocy wobec kobiet. Rada działa w ramach pekińskiej Platformy Działania i przyjęła specjalne wskaźniki w trzech istotnych obszarach: 1) przemoc domowa wobec kobiet, 2) molestowanie seksualne w miejscu pracy, oraz 3) kobiety a konflikty zbrojne. Poczyniliśmy pewne postępy, ale oczywiście dużo pozostaje jeszcze do zrobienia.
Wiele najbardziej narażonych na zagrożenia kobiet na świecie żyje w krajach rozwijających się. Rada, która jest tego świadoma, przyjęła szereg konkluzji w sprawie równości płci oraz równouprawnienia kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju, w których podkreślamy znaczenie zwalczania wszystkich form przemocy ze względu na płeć, w tym tak szkodliwych praktyk i obyczajów jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych. Nie powinniśmy jednak na tym poprzestawać. Okaleczanie żeńskich narządów płciowych, tzw. zbrodnie na tle honorowym oraz przymusowe małżeństwa również mają miejsce w UE.
Parlament Europejski zawsze stał w pierwszym szeregu, jeśli chodzi o nawoływanie do podejmowania środków przeciwko szkodliwym tradycyjnym praktykom. Zgadzając się z tym stanowiskiem, Rada, w konkluzjach w sprawie sytuacji dziewczynek, przyjętych w ubiegłym roku, potwierdziła swoje zaangażowanie w kwestię ochrony osób najbardziej narażonych na zagrożenia. W konkluzjach tych Rada podkreśliła, że, cytuję: "eliminacja wszystkich form przemocy wobec dziewczynek, w tym handlu ludźmi i szkodliwych praktyk jest kluczowa dla równouprawnienia dziewcząt i kobiet oraz osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn w społeczeństwie”.
Jak szanowna pani poseł podkreśliła we wstępie do swojego pytania, przemoc wobec kobiet negatywnie wpływa na ich możliwość udziału w życiu społecznym, politycznym i gospodarczym. Kobietom, które w wyniku przemocy są wykluczone z aktywności społecznej, w tym zatrudnienia, grozi marginalizacja i ubóstwo.
Nawiązuję tu do holistycznego podejścia, o którym wspomniałam na początku i strukturalnego charakteru przemocy, co zostało podkreślone w pytaniu do Rady. Problem przemocy wobec kobiet stanowi problem natury bardziej ogólnej - braku równości. Szersza kampania mająca na celu promowanie równouprawnienia kobiet pomaga walczyć z przemocą. Kobiety, które mają swobodę wykorzystywania całego swojego potencjału, są mniej podatne na przemoc niż kobiety, którym się tego zabrania. Rada wyjaśniała również wielokrotnie, że konieczne jest złagodzenie ubóstwa kobiet. Najlepszą drogą do zerwania z ubóstwem jest często zatrudnienie. Należy w większym stopniu ułatwiać kobietom udział w rynku pracy. Kryzys gospodarczy i społeczny skutkują gorszym położeniem kobiet. Spodziewamy się, że na posiedzeniu w dniu 30 listopada 2009 r. Rada przyjmie szereg konkluzji w sprawie równości płci: zwiększenie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia - przyczynek do strategii lizbońskiej na okres po roku 2010. Celem jest nadanie priorytetowego znaczenia kwestiom równości płci i specjalnym środkom rzecz równości płci w przyszłych strategiach.
To, że obchodzimy dziesiątą rocznicę uchwalenia rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych ustanawiającej Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet oznacza, że znane nam są rozmiary problemu. Cieszymy się zarazem ze współpracy państw na rzecz wyeliminowania tego problemu. Ogromna część naszej pracy mającej na celu zwalczanie przemocy wobec kobiet tutaj w Europie odbywa się w wymiarze międzynarodowym.
Komisja Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Statusu Kobiet na następnym posiedzeniu w marcu 2010 roku dokona przeglądu 15 lat działania platformy pekińskiej. Prezydencja szwedzka przygotowała już sprawozdanie z postępu, jaki dokonał się w Unii Europejskiej oraz zadań, które przed nami pozostały. Spodziewamy się, że 30 listopada Komisja przyjmie szereg konkluzji w tej sprawie. Pekińska Platforma Działania kreśli nam strukturę i długoterminową agendę międzynarodowej polityki równouprawnienia. Rada jest aktywnie zaangażowana w te prace, z których istotna część poświęcona jest zwalczaniu przemocy wobec kobiet.
Problem przemocy wobec kobiet nie zna granic między narodami. Musimy z nim walczyć na szczeblu międzynarodowym zarówno w Europie, jak i poza nią. Musimy rozszerzyć walkę z przemocą ze względu na płeć w ramach naszych misji międzynarodowych i nie wolno nam przymykać oczu na przemoc domową, skierowaną przeciwko naszym własnym obywatelom.
Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Powtórzę to, co powiedziałam na początku: przemoc wobec kobiet nie może mieć miejsca w cywilizowanym społeczeństwie. Jestem wdzięczna Parlamentowi za podjęcie tego tematu w dniu dzisiejszym. Macie pełne poparcie Rady, obecnej prezydencji oraz wszystkich, którzy bronią tego, w co wierzą i bronią zasad sprawiedliwości, równości i solidarności.
Karel De Gucht
Pani przewodnicząca! Z okazji Międzynarodowego Dnia Eliminacji Przemocy wobec Kobiet Komisja chciałaby po raz kolejny zaznaczyć swoje silne polityczne zaangażowanie w walkę z przemocą wobec kobiet. Zaangażowanie to znalazło odzwierciedlenie w komunikacie na temat programu sztokholmskiego, który wśród swoich priorytetów obejmuje potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na prawa dziecka i ochronę osób szczególnie zagrożonych, na przykład kobiet będących ofiarami przemocy oraz osób starszych.
W planie działania na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 Komisja Europejska zobowiązała się do dalszego wspierania walki z przemocą seksualną oraz przemocą związaną z handlem ludźmi. Zwalczanie przemocy wobec kobiet stanowić będzie również istotny nadrzędny cel nowej strategii, która nastąpi po planie działania i która jest w trakcie opracowywania.
Niezwykle istotne jednak jest również finansowanie praktycznych działań u podstaw. Komisja zrobiła już bardzo wiele w kierunku wspierania walki z przemocą w Europie, realizując program Daphne. Jej stanowisko w kwestii zapobiegania przemocy i wspierania ofiar trzeba teraz wzmocnić bardziej konkretnymi działaniami.
Po pierwsze, w kontekście programu Daphne III Komisja określiła środki dla wdrożenia bardziej spójnej strategii UE na rzecz zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet. Dzięki rocznemu budżetowi w wysokości około 17 milionów euro w 2009 roku Komisja skierowała pomoc bezpośrednio do zagrożonych grup. Fundusze te stanowiły dodatkowe finansowanie obok pomocy, którą zapewniły programy krajowe.
Jako element prac w ramach programu Daphne III na rok 2010 planuje się powołać grupę ekspercką. Jej zadaniem będzie pomoc w określaniu środków na szczeblu Wspólnoty oraz zachęcanie do wypracowania przez państwa członkowskie wspólnego podejścia.
Komisja rozpocznie również prace nad ważnym studium wykonalności, które oceni ewentualną możliwość i konieczność harmonizacji prawodawstwa dotyczącego przemocy seksualnej i przemocy wobec dzieci na szczeblu UE. Wyniki tego studium zostaną przedstawione jesienią 2010 roku. Komisja zamierza zgromadzić przedstawicieli rządów państw członkowskich, instytucji wspólnotowych, grup politycznych, organizacji społeczeństwa obywatelskiego, organizacji międzynarodowych itd., z zamiarem opracowania bardziej przejrzystej polityki wspólnotowej.
Ponadto wymiana najlepszych praktyk, standardów i modeli interwencji była już przedmiotem dyskusji zorganizowanych w grudniu 2007 roku pod auspicjami Europejskiej sieci zapobiegania przestępczości.
Wreszcie, należy podkreślić, że skrajne formy przemocy wobec kobiet muszą być zwalczane przy pomocy najbardziej surowych instrumentów. Dlatego w marcu Komisja zaproponowała zmianę przepisów europejskiego prawa karnego w zakresie handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci, dotykających w szczególności najbardziej zagrożone przemocą kobiety i dziewczęta.
Jeśli chodzi o wniosek w sprawie zorganizowania europejskiego dnia walki z przemocą wobec kobiet, to po przeprowadzeniu dogłębnej analizy Komisja stwierdziła, że przed opracowaniem ogólnej strategii walki z przemocą, podjęcie takiej inicjatywy byłoby przedwczesne.
Pragnę przekazać głos mojej koleżance, pani Benicie Ferrero-Waldner.
Benita Ferrero-Waldner
Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Jak państwu wiadomo, zawsze, oczywiście sama będąc kobietą, angażowałam się w zwalczanie przemocy wobec kobiet, a także ogólnie w kwestię równouprawnienia kobiet, nie tylko w ostatnich pięciu latach kadencji, jako komisarz ds. stosunków zewnętrznych, ale również wcześniej, jako minister. Dlatego w tym miejscu chciałabym dodać kilka słów.
Co się tyczy świata zewnętrznego, to oprócz konkretnych interwencji w krajach rozwijających się, o których moi koledzy powiedzą nieco później, walka z przemocą wobec kobiet stała się ważnym punktem centralnym w unijnej polityce przestrzegania praw człowieka i działanie to umocniły specjalne wytyczne przyjęte w grudniu 2008 roku.
Realizacja tych wytycznych jest szczególnie widoczna w państwach trzecich, gdzie Unia Europejska jest obecna. W około 90 krajach trzeciego świata ambasady państw członkowskich UE i delegacje Komisji Europejskiej stworzyły swoje własne plany działania, których celem jest realizacja tych wytycznych i ustalenie pełnej listy inicjatyw, jakie mają zostać podjęte w latach 2009-2010.
Systematycznie głosimy jasne przesłanie w tej kwestii: kulturowy relatywizm czy tradycja nie mogą usprawiedliwiać naruszania praw kobiet.
W kontekście tego dialogu zaproponujemy również pomoc w formie współpracy z naszej strony, aby m.in. wdrożyć zalecenia specjalnego sprawozdawcy ds. przemocy wobec kobiet, wzmocnić krajowe instytucje odpowiedzialne za sprawy równości płci lub popierać zmiany prawodawstwa w kwestii dyskryminacji kobiet.
Temat ,,Kobiety, pokój i bezpieczeństwo”, o którym mówią rezolucje 1325 i 1820 Komisji Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, skupił na sobie całą naszą uwagę. Co więcej, w grudniu 2008 roku również Unia Europejska przyjęła ogólne podejście do wdrożenia tych rezolucji.
Stanowi to moim zdaniem podstawę wspólnych zasad, zarówno dla operacji dotyczących europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, jak i interwencji z wykorzystaniem instrumentów wspólnotowych. Działania te powinny umożliwić nam efektywniejszą integrację "żeńskiego” wymiaru w całym cyklu konfliktu, poczynając od zapobiegania kryzysom, zarządzania nimi i ich rozwiązywania, po umocnienie pokoju i długofalową odbudowę.
Osobiście starałam się o poparcie 40 kobiet przywódców z całego świata, by dać nowy bodziec wdrażaniu rezolucji 1325, proponując, jak państwu wiadomo, zorganizowanie konferencji ministerialnej 10 lat po jej historycznym przyjęciu. Pomysł ten poparł Sekretarz Generalny ONZ - Ban Ki-moon, z czego jestem ogromnie dumna. Co jest być może nawet bardziej niezwykłe to fakt, że w trakcie przygotowań do tej konferencji na szczeblu ministrów, szereg państw oraz organizacji międzynarodowych takich jak Unia Afrykańska zdecydowało się wzmocnić wysiłki w celu promowania rezolucji 1325, szczególnie poprzez opracowywanie krajowych planów działania.
Pani przewodnicząca! Na koniec pragnę poczynić osobistą uwagę. Wysoko cenię możliwości, jakie wewnętrzna i zagraniczna polityka UE zapewniła w kwestii walki z przemocą wobec kobiet i cieszę się z poparcia, jakie ta polityka otrzymała. Jestem szczęśliwa widząc, że działania, które w przeszłości często polegały na osobistym zaangażowaniu, przekształcają się we wspólne dążenie.
Barbara Matera
w imieniu grupy PPE. - (IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Eliminacja przemocy wobec kobiet to bardzo ważny temat, który wymaga większego wysiłku i zaangażowania ze strony nas wszystkich: instytucji europejskich, państw członkowskich i społeczeństwa obywatelskiego.
Przemoc wobec kobiet to nie tylko łamanie praw człowieka, ale również przyczyna poważnych osobistych i społecznych konsekwencji, których nie można ignorować. Jest to zatem temat, którym należy się zająć na różnych płaszczyznach.
Na gruncie kulturowym musimy walczyć z założeniem, że są okoliczności, w których przemoc można uzasadnić względami kulturowymi, religijnymi lub społecznymi. Musimy organizować kampanie informacyjne i uświadamiające, docierające również do młodych ludzi, w związku z czym należy je przeprowadzać w szkołach. Organizacja Roku Europejskiego, do której wielokrotnie wzywał Parlament Europejski, mogłaby znacząco wpłynąć na formułowanie bardziej spójnej i skutecznej polityki w Europie i poza nią.
Na gruncie politycznym ważne jest nadanie temu tematowi priorytetowego znaczenia w programach krajowych, europejskich i międzynarodowych. Dlatego uważam, że właściwe byłoby zbudowanie silniejszych powiązań - już prawie kończę - między Unią Europejską a Organizacją Narodów Zjednoczonych, byśmy wspólnie działali w tym samym kierunku. Doskonałym tego przykładem było wystąpienie Zastępcy Sekretarza Generalnego ONZ - Asha-Rose Migiro w Parlamencie Europejskim. Dlatego życzę nam wszystkim, by nasza współpraca rosła w siłę.
Britta Thomsen
Panie przewodniczący, szanowni państwo! Dziś, 25 listopada, kobiety i mężczyźni na całym świecie obchodzą oenzetowski Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet.
Przemoc wobec kobiet jest poważnym problemem społecznym, którego nie można sprowadzić wyłącznie do kwestii kobiet. Bardziej chodzi tutaj o naruszanie praw człowieka, prawa do życia i prawa do bezpieczeństwa. ONZ szacuje, że siedem na dziesięć kobiet doświadczy w swoim życiu przemocy ze strony mężczyzn. W istocie przemoc mężczyzn jest przyczyną większej ilości zgonów kobiet niż malaria, wypadki drogowe, terroryzm i wojny razem. Nie możemy pozostać biernymi obserwatorami. UE powinna podjąć działania TERAZ. Komisja powinna przedłożyć, tak szybko, jak to możliwe, plan unijnej polityki na rzecz walki ze wszystkimi formami przemocy wobec kobiet.
Jeśli przyjrzymy się inicjatywom podejmowanym przez różne państwa członkowskie, to wyraźnie widać, że niektóre z państw traktują ten problem bardziej poważnie niż inne. Hiszpania, która obejmie prezydencję Rady 1 stycznia, postawiła sobie zwalczanie przemocy wobec kobiet za jeden z głównych celów swojej prezydencji. Hiszpania jest jedynym państwem członkowskim UE, które powołało do życia ośrodek badający przemoc, który corocznie sporządza sprawozdanie w sprawie przemocy ze względu na płeć i na bieżąco aktualizuje strategię zwalczania takiej przemocy. Wspierajmy przyszłą inicjatywę prezydencji hiszpańskiej w sprawie powołania unijnego ośrodka badającego przemoc dla dobra kobiet europejskich.
Antonyia Parvanova
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Rozważając uchwalenie rezolucji w tej sprawie, powinniśmy zastanowić się, czy zrobiliśmy wystarczająco dużo nie tylko ze względu na Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet. W dzisiejszej Europie co czwarta kobieta pada ofiarą przemocy, przemocy domowej, gwałtu, wykorzystywania seksualnego lub okaleczania żeńskich narządów płciowych.
Jednym z najstraszliwszych przykładów przemocy ze względu na płeć jest stosowanie gwałtu jako broni w działaniach wojennych, co ma miejsce w Kongu. Pora opracować wszechstronną strategię UE prowadzącą do konkretnego planu działania, ukierunkowanego na walkę ze wszystkimi formami przemocy wobec kobiet, w tym na handel kobietami.
Pani komisarz! Pragnę panią poinformować, że przy okazji rezolucji w sprawie programu sztokholmskiego głosowaliśmy dzisiaj nad poprawką, która wymaga dyrektywy, nad europejskim planem działania na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet, zapewniającym zapobieganie przemocy, ochronę ofiar i ściganie sprawców.
Mam nadzieję, że tym razem nasi koledzy, pani, a także Rada, nie będą powoływać się na zasadę pomocniczości i że wkrótce ujrzymy dyrektywę i plan działania. Kwestię tę przekazaliśmy również prezydencji hiszpańskiej, która ją bardzo popiera. Mam nadzieję, że będzie to nasz wspólny priorytet.
Raül Romeva i Rueda
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Bez wątpienia należy stworzyć jasne podstawy prawne walki z wszelkimi formami przemocy wobec kobiet.
Ja także wzywam Radę i Komisję do podjęcia decyzji o całkowitym uwspólnotowieniu polityki europejskiej. Żadne z państw członkowskich UE nie osiągnie sukcesu, działając w pojedynkę. Zero tolerancji dla wszystkich form przemocy wobec kobiet musi stać się priorytetem wszystkich instytucji europejskich.
Żądanie Parlamentu skierowane do Rady i Komisji w sprawie bardziej celowego i spójnego planu polityki UE w obszarze walki z wszystkimi formami przemocy wobec kobiet stanowi krok w dobrym kierunku, podobnie jak stworzenie ośrodka badającego przemoc, o którym już wspomniano.
Ponadto pragnę przypomnieć Komisji i Radzie o tym, że wnioskowałem o zakwalifikowanie przemocy wobec kobiet do kategorii naruszania praw człowieka ze względu na płeć na szczeblu międzynarodowym, szczególnie w kontekście dwustronnych umów o stowarzyszeniu i międzynarodowych umów handlowych, zarówno tych już obowiązujących, jak i pozostających w fazie negocjacji, o czym wspominam również w sprawozdaniu na temat zabójstw kobiet. Pragnę również zapytać panią komisarz, czy mogłaby być trochę bardziej konkretna w tym temacie.
Na zakończenie pragnę powitać zasiadających na trybunie honorowej naszych przyjaciół z kongijskiego Stowarzyszenia na Rzecz Pokoju i Sprawiedliwości. Kwiaty, które nam wręczyli, mają nam każdego dnia przypominać, że jest to wspólna walka, że wspólnie musimy walczyć i solidaryzować się z cierpiącymi i walczącymi w tej sprawie.
Marina Yannakoudakis
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Przemoc wobec kobiet, szczególnie w środowisku domowym, jest kwestią wymagającą debaty i pragnę pogratulować przewodniczącej Komisji FEMM, że wysunęła ten temat na pierwszy plan.
Musimy jednak spojrzeć na tę sprawę nie tylko z punktu widzenia płci. To nie tylko kwestia równouprawnienia. W rzeczywistości to także nie tylko kwestia praw człowieka, ale przede wszystkim kwestia prawa karnego. I skoro jest to problem z zakresu prawa karnego, leży on w gestii suwerennego państwa i to właśnie ono powinno się nim zająć.
Według Rady Europy, co czwarta kobieta doświadczy w swoim życiu przemocy domowej. UE może wykazać na tym polu aktywność, zabezpieczając środki na edukację i podnoszenie świadomości oraz rozpoczynając debatę na temat przemocy nie tylko wobec kobiet, ale i wobec mężczyzn: według brytyjskiego Home Office, przemocy domowej doświadczy również co szósty mężczyzna.
Odwiedziłam ostatnio Elevate, schronisko dla kobiet w Londynie, by porozmawiać z ofiarami przemocy domowej. Kobiety te pochodzą ze wszystkich grup społeczno-ekonomicznych. Nie ma stereotypu. Przemoc dotyka ofiarę, jej rodzinę i dzieci. Jej skutki pozostają na długo i rujnują życie. Droga ku odbudowie takiego życia jest długa i wymaga wsparcia. Projekt Elevate oferuje ofiarom schronienie i pomaga im w odbudowywaniu wiary w siebie oraz umiejętności funkcjonowania w społeczeństwie. Takie projekty wymagają wsparcia, także wsparcia finansowego.
UE może wykazać aktywność, burząc niektóre tabu na temat przemocy wobec kobiet - i mężczyzn. Jest to obszar, którego my, jako społeczeństwo, nie możemy dłużej ignorować.
Laurence J.A.J. Stassen
(NL) Pani poseł Svensson zadała ustne pytanie w sprawie przemocy wobec kobiet i przedłożyła projekt rezolucji, w którym dowodzi, że przemoc wobec kobiet jest problemem strukturalnym i powszechnym w całej Europie oraz że powoduje ją brak równouprawnienia mężczyzn i kobiet.
Jakkolwiek duńska Partia Wolności nie może włączyć się do akcji zwalczania tego problem na szczeblu europejskim, to jednak popieramy te propozycje i wzywamy państwa członkowskie do podjęcia zintegrowanych działań na szczeblu lokalnym. Partia Wolności potępia w najwyższym stopniu wszelką przemoc wobec kobiet. W Europie spotykamy się jednak z wieloma przejawami przemocy wobec kobiet muzułmańskich, szczególnie w środowisku domowym. Dlatego musimy również rozpatrywać przypadki przemocy domowej, przestępstw w imię honoru oraz okaleczeń żeńskich narządów płciowych, wywodzących się z muzułmańskiego postrzegania roli mężczyzny i kobiety.
Chociaż Partia Wolności uważa wszystkie rodzaje przemocy wobec kobiet za niemożliwe do zaakceptowania, to pragniemy zwrócić państwa uwagę na tę konkretną formę przemocy. Pragnę podkreślić raz jeszcze: tego absolutnie nie można akceptować. Dlatego moja partia pragnie wezwać państwa członkowskie do zwalczania tych form przemocy i podjęcia konkretnych działań w celu zbadania przemocy wobec kobiet związanej z religią muzułmańską.
Edit Bauer
(HU) Pani minister, pani komisarz i panie komisarzu! Ja również pragnę przypomnieć słowa pani minister: w cywilizowanych społeczeństwach nie ma miejsca na przemoc. Obchodzimy dziesiątą rocznicę przyjętej przez ONZ rezolucji w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet. Kiedy słuchałam państwa wystąpień oraz wystąpień szanownych kolegów posłów, zastanawiałam się, czy za 10 lub 20 lat nasi następcy też będą w tej Izbie mówić, że w cywilizowanych społeczeństwach nie ma miejsca na przemoc. To prawda, że czas nie jest naszym sprzymierzeńcem, ponieważ jesteśmy świadkami rosnącej w naszych społeczeństwach agresji. Nie bez wpływu na jej wzrost jest działanie mediów, ale wzrost agresji spowodowany jest również panującym kryzysem. Psychologowie twierdzą, że agresja jest dużo bardziej powszechna w czasach kryzysu. Przemoc wobec kobiet stanowi bez wątpienia problem, jednak mamy również do czynienia z przypadkami, o czym często mówią koledzy posłowie, że ofiarą przemocy padają mężczyźni. Niestety, statystyki nadal wykazują, że 95 % ofiar przemocy stanowią kobiety. W przypadku handlu ludźmi, 80 % ofiar to również kobiety. Naprawdę uważam, że nadszedł czas, by europejskie instytucje zajęły się tym problemem na szerszą skalę.
Iratxe García Pérez
(ES) Panie przewodniczący! Dziś, kiedy miliony ludzi i miliony kobiet na świecie głośno sprzeciwia się przemocy ze względu na płeć, nie możemy przymykać oczu na tę plagę potwierdzającą stosunki oparte na uprawnieniach, które w całej historii były nierówne. Nie może być uzasadnienia, argumentacji i miejsca na zrozumienie. Niektóre kobiety są zabijane tylko dlatego, że są kobietami.
Stojąc w obliczu tych faktów, mamy obowiązek wykorzystać wszelkie dostępne środki, by wyeliminować przemoc ze względu na płeć oraz by przy pomocy odważnych i stanowczych środków prawnych uczynić krok w kierunku stworzenia społeczeństwa opartego w większym stopniu na równouprawnieniu. Obowiązek ten spoczywa na nas wszystkich, instytucjach europejskich, państwach członkowskich i organizacjach.
Kraje takie jak Hiszpania podjęły jasne zobowiązania w tej kwestii. Przepisy zwalczania przemocy ze względu na płeć są koniecznym i niezbędnym instrumentem. Powinny one zatem posłużyć jako przykład dla reszty Europy. Wspomnę tu również o nauczaniu na temat równości, zwalczaniu stereotypów i pomocy prawnej dla ofiar. Myślę, że moglibyśmy odnieść się do wielu innych koniecznych obszarów polityki w tej sferze. Obejmująca urząd prezydencja hiszpańska wymieniła walkę z przemocą ze względu na płeć jako jeden ze swoich priorytetów. Uważam, że to bardzo ważne i mam nadzieję, że Izba będzie silnie popierać każdą inicjatywę w tym zakresie.
Musimy podjąć wspólny wysiłek i wspólnie działać. Tylko wtedy będziemy zdolni wspierać miliony kobiet ofiar, które nie mogą czekać ani chwili dłużej.
Corina Creţu
(RO) Jak już podkreślono w tej Izbie, przemoc wobec kobiet jest rzeczywiście niezwykle poważnym problemem, któremu nie zawsze poświęcamy wystarczająco dużo uwagi. Problem ten osiągnął alarmujący poziom w krajach rozwijających się, szczególnie w krajach spustoszonych przez wojny i konflikty. Gwałt i przemoc seksualna wobec dziewcząt, kobiet i dzieci osiągnęły rozmiary epidemii w krajach rozdartych przez wojny, szczególnie w Kongo, Somalii, Burundi i Liberii. Niestety, ogromna liczba aktów przemocy nie dotyczy wyłącznie krajów będących w konflikcie. Przemoc ma również na dużą skalę miejsce nawet w najspokojniejszych i najbardziej demokratycznych krajach świata.
Mamy obowiązek skoncentrować uwagę i wysiłki na karaniu winnych naruszania praw człowieka, podejmując jednocześnie dążenia w kierunku poprawy bezpieczeństwa kobiet i zapewnienia odpowiedniej pomocy ofiarom agresji seksualnej, poczynając od pomocy medycznej do reintegracji tych kobiet z ich rodzinami i społeczeństwem.
Na zakończenie chciałabym przypomnieć państwu o wydarzeniach, które z inicjatywy komisji rozwoju miały miejsce w związku z obchodami Międzynarodowego Dnia Eliminacji Przemocy wobec Kobiet, a także podziękować panu komisarzowi Karelowi De Guchtowi za udział w tych wydarzeniach i okazane zainteresowanie, jak również pani komisarz Ferrero-Waldner za jej udział w debacie.
Silvia Costa
(IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Pragnę zadedykować ten Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet pamięci Anny Politkovskiej, dziennikarki i kobiety, która za swoje umiłowanie prawdy zapłaciła życiem, afrykańskim kobietom w krajach objętych konfliktem, a także licznym formom cierpienia doświadczanym przez kobiety w Europie, które często pozostają niezauważone.
Przykłady te uzupełniają zniekształcone i konsumpcjonistyczne obrazy, jaki media często nadają wizerunkowi kobiety, pomagając w tworzeniu kultury, w której kobiety są gnębione i poniżane. Ta forma przemocy jest również groźna i Europa powinna głośno przeciwko niej protestować i interweniować.
Musimy w pilnym trybie stworzyć spójny europejski system gromadzenia danych statystycznych - o czym wielokrotnie mówiono - ze szczególnym ukierunkowaniem na nieletnich, handel ludźmi, przemoc fizyczną i seksualną oraz kobiety z grup szczególnie zagrożonych, takie jak imigrantki. Chcemy jednak widzieć również konkretne efekty płynące z realizacji wytycznych Unii Europejskiej dotyczących kobiet żyjących w krajach objętych konfliktem zbrojnym, o czym pani komisarz również wcześniej wspomniała, chociażby w formie m.in. finansowego popierania projektów organizowanych często przez małe stowarzyszenia, krajowe organizacje pozarządowe, w tym również w krajach, które zainteresowane są reintegracją i wspieraniem kobiet będących ofiarami przemocy.
Jesteśmy świadomi, że traktat lizboński i program sztokholmski oferują nam dziś nową możliwość zapewnienia tych prewencyjnych działań we Wspólnocie.
Musimy jednak ujawnić również inny aspekt przemocy: środowisko, w którym przemoc ma miejsce. Przemoc związana z alkoholem i narkotykami nabiera coraz większych rozmiarów wśród młodych ludzi i osób niepełnoletnich i być może nie poświęcamy jej wystarczająco dużo uwagi, rozprawiając o przemocy wobec kobiet.
Joanna Senyszyn
Panie Przewodniczący! Miliony kobiet są bite, molestowane, kupowane, sprzedawane, gwałcone i zabijane tylko dlatego, że są kobietami. Więcej kobiet ginie z powodu skierowanej przeciwko nim agresji niż umiera na raka. Musimy uświadomić opinii publicznej, że w nowoczesnym, demokratycznym społeczeństwie nie ma miejsca na przemoc wobec kobiet. Zacznijmy od edukacji klasy politycznej i uwolnienia polityki od wpływów tych religii, które sankcjonują dominację mężczyzn. To konieczny warunek rzeczywistego równouprawnienia i likwidacji przemocy.
W moim kraju podporządkowana klerowi konserwatywna prawica odmawia kobietom pełni praw człowieka. Promowana jest patriarchalna rodzina, a kobiecie proponuje się model 3k - kuchnia, kołyska i kościół. Kobiety nie mają prawa do aborcji, planuje się odebranie im prawa do zapłodnienia in vitro. Matka Polka niosąca dzielnie swój krzyż w postaci bijącego męża, to jeden z absurdów, któremu trzeba się przeciwstawić społecznie i prawnie.
Serdecznie zapraszam na konferencję na temat zwalczania przemocy wobec kobiet organizowaną 10 grudnia w Parlamencie Europejskim z inicjatywy Polskiego Centrum Praw Kobiet.
Pascale Gruny
(FR) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Codziennie, jedna na pięć kobiet pada ofiarą przemocy. Przemoc wobec kobiet jest niedopuszczalna niezależnie od formy, jaką przybiera. Wiele kobiet i dziewcząt w Europie nadal jednak żyje w mroku przemocy lub wyzysku.
Liczby są alarmujące. Przemoc wobec kobiet przybiera różne formy i ma miejsce wszędzie: przemoc rodzinna w domu, przemoc seksualna, molestowanie seksualne w pracy, gwałt, również w ramach bliskich związków, a poza Europą, przemoc stosowana jako taktyka wojenna.
W Europie przemoc domowa jest główną przyczyną zgonów i kalectwa wśród kobiet w wieku od 16 do 44 lat. W chwili, gdy rozmawiamy na te niezmiernie poważne tematy, kobiety padają ofiarą napaści. Jednak nie wystarczy o tym tylko mówić. Nadszedł czas, by zacząć działać.
Unia Europejska ma obowiązek chronić obywateli najbardziej narażonych na zagrożenia. Zwalczanie przemocy wobec kobiet jest walką w obronie podstawowych praw człowieka i program Daphne, który popiera działania skierowane na zwalczanie wszystkich form przemocy, to za mało.
Przy opracowywaniu spójnych planów europejskich należy uwzględnić nowe instrumenty. Popieram inicjatywę zorganizowania Roku Europejskiego na rzecz walki z przemocą wobec kobiet, do czego nasza instytucja wzywa od ponad dziesięciu lat.
Licia Ronzulli
(IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Pragnę po raz kolejny powrócić do tego, co na temat przemocy ze względów kulturowych i religijnych mówiły już panie poseł Matera i Stassen. Pragnę wykorzystać tę minutę, by opowiedzieć państwu o zdarzeniu, jakie spotkało mnie, kiedy pracowałam jako wolontariuszka podczas jednej z misji.
To historia kobiety, historia Karin, historia kobiety, która nie chciała nosić burki. By ją ukarać, mąż oblał ją kwasem. Zrobił to nocą, zrobił to, kiedy spała. Teraz Karin nosi burkę nie dlatego, że chce ją nosić, ale żeby ukryć ślady tego strasznego napadu.
Mam nadzieję, że dzisiejszy dzień nie pozostanie tylko kolejną datą w kalendarzu, ale że pomoże wszystkim kobietom, które codziennie doświadczają przemocy, i że nasze słowa znajdą odzwierciedlenie w konkretnych działaniach i czynach.
Marc Tarabella
(FR) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Wiele kobiet w Europie i na świecie każdego dnia walczy, by położyć kres stosowanej wobec nich przemocy, ale nie mogą one i nie powinny walczyć samotnie, ponieważ akty przemocy wobec kobiet, w większości popełniane przez mężczyzn, stanowią równocześnie akty przemocy wobec całej ludzkości.
To naturalne, że mężczyźni również powinni zaangażować się w tę walkę. Dlatego biorę udział w kampanii Białej Wstążki. Stworzona pierwotnie przez mężczyzn dla mężczyzn, kampania ta rozpoczęła się w Kanadzie około dwadzieścia lat temu. Pewnego dnia grupa mężczyzn uznała, że ich obowiązkiem jest apelować do innych mężczyzn, by publiczne protestowali przeciwko przemocy wymierzonej przeciwko kobietom. Biała wstążka to symbol, symbolem jest również goździk, który przypomina o walce kobiet kongijskich przeciwko cierpieniom, których doświadczają każdego dnia - kobiety te były tutaj dosłownie przed chwilą.
Dlatego wzywam kolegów posłów, by przyłączyli się do naszej walki przeciwko przemocy wobec kobiet, ponieważ obok przemocy fizycznej, istnieje przemoc psychiczna i często, jak państwu wiadomo, słowa mogą ranić bardziej niż ciosy.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) Przemoc wobec kobiet przybiera różne formy w zależności od sytuacji gospodarczej, kulturalnej i politycznej społeczeństwa, poczynając od znęcania psychicznego i fizycznego w rodzinie, po zmuszanie do zawarcia małżeństwa w młodym wieku i inne akty przemocy. Wszystkie formy przemocy wobec kobiet stanowią naruszenie praw człowieka, którego nie można akceptować i zagrażają równouprawnieniu. Ten rodzaj przemocy jest powszechny na szeroką skalę. Przynosi więcej ofiar niż rak i pozostawia głębokie blizny w psychikach ludzi i strukturze społeczeństwa. Dlatego powinniśmy zintensyfikować wysiłki w kierunku zwalczenia tego problemu.
Również dane ONZ wskazują, że akty przemocy nie tylko wciąż mają miejsce, ale ich liczba rośnie. Niestety, w wielu przypadkach nie są one zgłaszane lub są zwyczajnie ignorowane. W Rumunii wspieram prowadzoną przez Fundusz Ludnościowy ONZ i Ośrodek Informacji ONZ kampanię pod hasłem "Women in Shadows” ("Kobiety w mroku”). Jej celem jest obudzenie publicznej świadomości poważnego charakteru tego problemu.
Gesine Meissner
(DE) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Przemoc wobec kobiet jest potwornym naruszaniem praw człowieka niezależnie od formy, jaką przyjmuje - zmuszanie do zawarcia małżeństwa, bicie czy gwałt. Wyrażenie "zabójstwo honorowe” uważam za szczególnie odrażające, ponieważ nie ma ono nic wspólnego z honorem. Zabójstwa w imię honoru są ohydnym przestępstwem i musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by z nimi walczyć.
Wkrótce podpisany zostanie traktat lizboński i w związku z tym szczególnego znaczenia nabierze Karta praw podstawowych stanowiąca załącznik do traktatu. Dlatego my w Unii Europejskiej zobowiązani jesteśmy robić wszystko na rzecz walki z tą przemocą.
Mówiono już o tym, że gwałt może być wykorzystywany jako broń wojenna. Odnoszono się do Kongo, gdzie te straszliwe akty od lat mają miejsce i gdzie ofiarami gwałcicieli padają nawet dzieci i stare kobiety. Prowadzimy tam na miejscu kilka programów, a pani poseł Ferrero-Waldner mówiła o spotkaniach z kobietami zasiadającymi w rządach na całym świecie. To najwyraźniej za mało. Problem ten nie dotyczy tylko kobiet. Problem ten dotyczy każdego człowieka na ziemi. My w Unii Europejskiej musimy zrobić wszystko, by naprawić sytuację.
Małgorzata Handzlik
Panie Przewodniczący! W ostatnich latach mnożą się inicjatywy podejmujące działania na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet. Niestety zjawisko to cały czas istnieje w Europie niezależnie od wieku kobiet, ich wykształcenia, czy pozycji społecznej. Musimy więc cały czas podkreślać - przemoc wobec kobiet nie jest ani czymś naturalnym, ani nieuniknionym. Przemoc wobec kobiet na każdym miejscu na ziemi jest po prostu przestępstwem oraz naruszeniem prawa do życia, godności osobistej, bezpieczeństwa oraz nietykalności fizycznej i psychicznej. Mówienie o przemocy to nie tylko przedstawianie kobiety jako ofiary, to przede wszystkim konieczność potępiania samego aktu i jego sprawcy, który nie powinien pozostawać bezkarny. Potrzebujemy długofalowej edukacji kobiet i mężczyzn, która obali stereotypy i wszystkim będzie uświadamiać potrzebę walki z tym zjawiskiem.
Ilda Figueiredo
(PT) Mam nadzieję, że obchodzony dzisiaj Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet zapoczątkuje obalenie muru milczenia i obojętności, który nadal istnieje w naszym społeczeństwie w kwestii tej prawdziwej plagi, jaka dotyka miliony kobiet w Unii Europejskiej i na całym świecie.
Przemoc wobec kobiet stanowi naruszenie praw człowieka i uniemożliwia kobietom udział w życiu społecznym i politycznym, w życiu publicznym i zawodowym, uniemożliwiając im korzystanie w pełni z praw obywatelskich. Jakkolwiek, jak już tu mówiono, przemoc przybiera różne formy w zależności od kultury i tradycji, to kryzysy gospodarcze i społeczne zachodzące w kapitalizmie dodatkowo osłabiają pozycję kobiet, pogłębiając ich wyzysk i prowadząc do ubóstwa i marginalizacji, co z kolei zachęca do handlu kobietami i prostytucji.
Dlatego zasadnicze znaczenie ma skonsolidowanie środków finansowych i polityk ukierunkowanych rzeczywiście na promowanie roli kobiet w społeczeństwie oraz promowanie równouprawnienia, a także wdrażanie realnych planów zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet, równolegle z eliminowaniem dyskryminacji, która ciągle ma miejsce, oraz otaczaniem ofiar ochroną.
Nicole Kiil-Nielsen
(FR) Panie przewodniczący! XXI wiek w Europie charakteryzuje się mnożeniem przepisów z zakresu bezpieczeństwa obejmujących inwigilację, represjonowanie, aresztowania i więzienie.
Nastąpiła eksplozja budżetów przeznaczonych na te działania. Przemoc wobec kobiet jednak nie maleje. Okazuje się, że w 2008 roku we Francji 156 kobiet zmarło w wyniku ran zadanych im przez mężów, a prawie co dziesiąta kobieta pada ofiarą przemocy małżeńskiej. Środki bezpieczeństwa takie jak nadzór wideo czy dane biometryczne nie zaspokajają rzeczywistych potrzeb kobiet w zakresie bezpieczeństwa.
Przemoc ta dotyka wszystkich kobiet we wszystkich krajach, niezależnie od narodowości, pochodzenia społecznego czy wyznania. Związana jest z dyskryminacją płciową. Seksizm, podobnie jak rasizm, polega na odmówieniu przyznania drugiej osobie równego statusu.
Jak możemy walczyć z seksizmem? To, czego potrzebujemy, to silna polityczna wola informowania, zapobiegania i chronienia, polityczna wola zlikwidowania wszystkich form dyskryminacji, z których rodzi się przemoc. Czy bezpieczeństwo ponad połowy obywateli europejskich, innymi słowy kobiet obywateli, nie jest warte poważnego politycznego zaangażowania?
Åsa Torstensson
Panie przewodniczący, pani poseł Svensson, szanowni posłowie! Dziękuję za tę ważną debatę. Przemoc mężczyzn wobec kobiet ma wiele oblicz i przyjmuje wiele form, ale wrażliwość i ból zawsze są takie same, niezależnie od tego, kogo dotykają.
Dobrze, że Komisja podejmuje tak wiele inicjatyw w tym temacie i mam nadzieję, że współpraca europejska stanowić będzie instrument dla zwalczania przemocy i umacniania równości i że będziemy działać w sposób strategiczny. Do tej inicjatywy i działalności nawoływało wielu posłów tego Parlamentu.
Pragnę podkreślić, że przemoc wobec kobiet jest priorytetem prezydencji szwedzkiej: 1. W ramach programu sztokholmskiego, który zostanie przyjęty w przyszłym miesiącu, zwiększą się możliwości rozwiązania problemów kobiet narażonych na przemoc, o których mówił Parlament.
2. 9 listopada prezydencja zorganizowała konferencję, na której państwa członkowskie i przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego mieli możliwość wymiany doświadczeń i informacji w kwestii zwalczania przemocy wobec kobiet. Jesienią prezydencja zorganizowała również konferencję w Brukseli poświęconą ofiarom handlu ludźmi, której celem było wskazanie konieczności podjęcia działań dla ochrony ofiar oraz skoncentrowania się na współpracy z krajami pochodzenia ofiar handlu ludźmi.
Pragnę wyrazić moje podziękowanie za tę niezwykle istotną debatę. Droga jest długa i wiele na niej przeszkód, ale musi nam przyświecać wizja eliminacji przemocy wobec kobiet.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Mam tylko kilka uwag podsumowujących, ale zanim do nich przejdę, pragnę podziękować wszystkim posłom, którzy wzięli udział w tej niezwykle ważnej debacie. To jedna z najbardziej brutalnych form naruszania praw człowieka, bardzo powszechna nie tylko w krajach rozwijających się. Mówi się wiele o Kongu, ale powinniśmy również powiedzieć o innych krajach rozwijających się, jak na przykład Pakistan. Wczoraj w nocy, po posiedzeniu Parlamentu oglądałem telewizję, gdzie na kanale 24/24 nadawany był program o znęcaniu się nad kobietami w Pakistanie. To było straszne, po prostu straszne. Ale taka jest też prawda. Jedna z posłanek przytoczyła przykład kobiety, która nie chciała nosić burki.
To oczywiste, że konflikt wojenny nasila i pogłębia maltretowanie kobiet, że przemoc seksualną wykorzystuje się jako broń wojenną, że w którymś momencie widzimy, jak tkanka społeczna i jedność tradycji społecznych są rujnowane, niszczone, jak znikają zasady etyki, i że w efekcie prowadzi to do sytuacji, w której nie tylko rebelianci i żołnierze, ale również zwykli obywatele dopuszczają się tego rodzaju potwornych aktów na kobietach i dzieciach.
Kilku posłów pytało, czy istnieje możliwość przyjęcia europejskiej dyrektywy w sprawie przemocy wobec kobiet, która zapewniłaby zapobieganie przemocy, ochronę ofiar i ściganie sprawców. Niestety, nie sądzę, aby istniały do tego podstawy prawne. Traktat lizboński daje podstawy prawne dla podjęcia pewnych działań...
(FR) ...szczególnie, jeśli chodzi o handel ludźmi, seksualne wykorzystywanie dzieci i dziecięcą pornografię. Traktat lizboński zawiera jasne odniesienie do tej kwestii, jednak sama Deklaracja Praw Człowieka nie stanowi podstawy prawnej do przyjęcia dyrektywy.
Nadal jednak uważam, że Komisja powinna badać różne sposoby rozwiązania tego problemu, szczególnie poprzez programy ukierunkowane nie tylko na kraje rozwijające się, ale również na niektóre zagrożone grupy w naszych własnych państwach członkowskich, ponieważ również tutaj, w Unii Europejskiej, która powinna służyć światu za przykład ochrony praw człowieka i praw kobiet, te problemy wciąż mają miejsce.
Mogą państwo zaufać Komisji - zarówno obecnej, jak i przyszłej - że będzie kontynuować i realizować te działania z prostej przyczyny, ponieważ wierzymy, że jest to konieczne. Nie ulega wątpliwości, co sugerował jeden z posłów, że państwa członkowskie, Komisja i Unia Europejska powinny podjąć tę inicjatywę. Uważam, że problem ten musimy mieć na uwadze na wszystkich szczeblach i na wszystkich płaszczyznach odpowiedzialności.
Przewodnicząca
Otrzymałam projekt rezolucji złożony zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro, w czwartek, 26 listopada 2009 roku.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Vilija Blinkevičiūt 
Popieram rezolucję i wzywam Komisję do ustanowienia Roku Eliminacji Przemocy wobec Kobiet. Uważam, że dzięki temu państwa członkowskie przyśpieszą działania zmierzające do poprawy krajowych przepisów dotyczących zwalczania przemocy wobec kobiet, szczególnie w odniesieniu do domowej przemocy wobec kobiet, a także skutecznie wdrożą krajowe programy działania na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet. Państwa członkowskie muszą stworzyć jeden system dla zmniejszenia przemocy wobec kobiet, łączący prewencję, ochronę i środki pomocowe. Dlatego bardzo ważne jest, by sprawa ta stanowiła jeden z priorytetów, kiedy nowa Komisja rozpocznie pracę i kiedy Hiszpania obejmie prezydencję Rady.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet. Przemoc wobec kobiet istnieje wszędzie i we wszystkich klasach społecznych, wśród bogatych i biednych, wykształconych i niewykształconych, mobilnych społecznie i znajdujących się na marginesie, ale powszechna i strukturalna ślepota na ten problem trwa niezmiennie. Rezolucja wzywa do podjęcia ukierunkowanego i spójnego planu polityki UE dla zwalczania przemocy wobec kobiet, zgodnie z planem działania Komisji na rzecz równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Należy poprawić krajowe przepisy i polityki, poprzez opracowywanie obszernych krajowych planów działania w celu zapobiegania, ochrony i ścigania. W ubiegłym roku w Irlandii do schronisk przyjęto 1 947 kobiet i 3 269 dzieci. Od 1996 roku ponad 120 kobiet zostało zabitych, z czego znaczna część przez partnera lub byłego partnera. Badania UE wskazują, że co piąta kobieta doświadczyła przemocy z rąk swojego męskiego partnera oraz że 25 % wszystkich przestępstw z użyciem przemocy zgłoszonych w Europie to napady mężczyzn na ich żony lub partnerki. Przemoc domowa ma na celu kontrolowanie i destrukcję ludzkiego umysłu. Informacje o planowanych przez rząd irlandzki cięciach, nawet o 30 %, na niektórych służbach w pełni ilustrują brak prawdziwego zaangażowania w prewencję, ochronę i ściganie.
Louis Grech  
na piśmie. - Jedna na pięć kobiet w Europie była ofiarą przemocy. Na Malcie, od stycznia do października 2009 roku zgłoszono 467 przypadków przemocy domowej, ale liczba ta prawdopodobnie nie jest w pełni reprezentatywna dla problemu na Malcie. Podobnie dane statystyczne w innych państwach członkowskich są mylące. Dzieje się tak, ponieważ kobiety często obawiają się, że zostaną źle zrozumiane przez władze lub organy wymiaru sprawiedliwości. W rezolucji podkreślono, że przemoc to nie tylko przestępstwo kryminalne, ale również problem dyskryminacji i braku równouprawnienia - sfery leżącej w kompetencjach UE. W projekcie słusznie zwrócono uwagę na konieczność ścigania sprawców. Ważne, by nie było luk prawnych umożliwiających sprawcom uniknięcie kary. Uwagę należy jednak skoncentrować również na resocjalizacji agresywnych partnerów, by zapobiec kolejnym aktom przemocy w przyszłości. Niektóre z państw członkowskich nie mają odpowiednio wykształconych kadr, by zapewnić właściwe wsparcie, pomoc i doradztwo ofiarom. Ofiarom nie wystarcza budowa schronisk. Te kobiety wymagają pomocy ze strony rządu, by ponownie wejść na rynek pracy i dzięki temu całkowicie uniezależnić się finansowo od swoich prześladowców. Należy przyspieszyć wprowadzanie programów edukacyjnych dla ofiar, by umożliwić im pełną reintegrację ze społeczeństwem, natomiast UE powinna wykorzystać swoje uprawnienia, by całkowicie zlikwidować te rażące nierówności.
Zita Gurmai  
na piśmie. - Przemoc wobec kobiet stanowi poważny problem na świecie. Kobiety - i dzieci - to najbardziej podatne na zagrożenia grupy w społeczeństwie, te, które najczęściej stają w obliczu przemocy. Na przykład szacuje się, że w Europie 20-25 % kobiet pada ofiarą przemocy fizycznej w czasie dorosłego życia, a 10 % kobiet musi znosić przemoc seksualną. Jeśli chodzi o przemoc domową, 98 % to przemoc mężczyzn wobec kobiet, i dlatego musimy ją traktować jako przemoc uwarunkowaną względami płci. Mówiąc o przemocy, nie mówimy tylko o przemocy fizycznej: i dlatego powyższe statystyki mogą być dużo gorsze.
Uważam, że nie możemy akceptować tych statystyk i rzeczywistości, która godzi szczególnie w kobiety. Europejscy Socjaliści od dawna wzywają do podjęcia skutecznych środków ochrony i wprowadzenia dobrych programów. Program Daphne stanowi dobry początek, ale dużo więcej należy zrobić na szczeblu państw członkowskich UE. Uważam, że to bardzo ważne, iż prezydencja hiszpańska zdecydowała się ustanowić walkę z przemocą zadaniem priorytetowym. Żadnego problemu społecznego nie można całkowicie rozwiązać w ciągu zaledwie sześciu miesięcy. Dlatego zrobię wszystko, by zapewnić kontynuację przez prezydencję belgijską i węgierską prac rozpoczętych przez prezydencję hiszpańską.
Lívia Járóka  
na piśmie. - Przymusowa sterylizacja jest jedną z najpoważniejszych form przemocy wobec kobiet i jest to niedopuszczalne naruszenie praw człowieka. W wielu państwach członkowskich kobiety romskie były poddawane przymusowej sterylizacji w celu obniżenia ich "wysokiego, niezdrowego” wskaźnika narodzin. Mimo zgłoszenia wielu przypadków i werdyktów sądowych rozstrzygających na korzyść ofiar, odpowiednie odszkodowania i oficjalne przeprosiny w wielu sprawach wciąż nie miały miejsca. Chciałabym tu poprzeć przeprosiny wyrażone przez premiera Jana Fischera, a także ostatni projekt Republiki Czeskiej nakładający na Ministerstwo Zdrowia obowiązek podjęcia do 31 grudnia 2009 r. szeregu środków dla zapewnienia, aby taka przemoc nie miała więcej miejsca. Mam nadzieję, że inne kraje, takie jak Słowacja, dołączą do inicjatywy czeskiej i wprowadzą mechanizm zapewniający odpowiednie odszkodowania dla kobiet, którym bez ich zgody odebrano możliwość rodzenia dzieci. Konieczne jest, by państwa członkowskie bezzwłocznie zbadały ekstremalne naruszanie praw człowieka w stosunku do kobiet romskich, ukarały sprawców i zapewniły identyfikację wszystkich ofiar oraz zapewniły im odszkodowania. Wspólnym celem krajów europejskich jest ochrona zdrowia i fizycznej integralności wszystkich kobiet na kontynencie.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska  
na piśmie. - Pośród powszechnej kampanii za przestrzeganiem praw człowieka wydaje się, że problem przemocy wobec kobiet, w tym przemocy domowej jest za mało nagłośniony. W akcji kampanijnej ONZ przeciw przemocy wobec kobiet na świecie w 2008 ujawniono, że kobiety w wieku od 15-44 roku życia są bardziej narażone na ryzyko gwałtu i przemocy domowej niż na ryzyko zachorowania na raka, bycia ofiarą wypadku samochodowego, wojny czy malarii. Od 40 % do 50 % kobiet w samej Unii zgłosiło różne formy molestowania seksualnego w miejscu pracy. Szacuje się, że od 500 tysięcy do 2 milionów ludzi rocznie, w większości kobiet i dzieci staje się ofiarami handlu ludźmi i zostaje zmuszonych do prostytucji, przymusowej pracy i niewolnictwa lub niewoli. Dlatego z zadowoleniem odnoszę się do faktu, iż ten problem został przedstawiony w rezolucji, która została przygotowana prze Komisję FEMM. Ważne jest zharmonizowane podejście do walki z przemocą wobec kobiet, co w rezultacie ma podnieść skuteczność takich działań. Istotna jest także odpowiednia pomoc kobietom, osobom, które już stały się ofiarami przemocy. Jednakże, nie mniej znacząca jest również świadomość społeczna, że przemoc domowa nie może być niewygodnym problemem zamkniętym w czterech ścianach.
Anna Záborská  
25 listopada to nie tylko Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet, ale również dzień, w którym świat chrześcijański wspomina św. Katarzynę z Aleksandrii, która na początku IV wieku została uwięziona i stała się ofiarą przemocy, męczennicą przekonań i wolności słowa. Niektórzy wyolbrzymiają problem przemocy w taki sposób, iż czasami można odnieść wrażenie, że my kobiety nie mamy żadnych innych problemów. Jestem głęboko przekonana, że przez zdecydowaną większość czasu kobiety częściej trapią się niedostatkiem, problemami zdrowotnymi, wykształceniem, oceną ich pracy dla rodziny i innymi życiowymi sprawami.
Niemniej jednak musimy przyznać, że przemoc również stanowi problem. Jest to problem niegodny cywilizowanego społeczeństwa, problem, który godzi w ludzką godność. Wydaje mi się jednak, że w Parlamencie Europejskim istnieje przemoc poprawna politycznie oraz przemoc politycznie niepoprawna, co może stanowić jedyny powód, dla którego mój projekt poprawki potępiający przymusową sterylizację kobiet i przeprowadzanie aborcji pod przymusem nie przeszedł w Komisji FEMM.
Zbigniew Ziobro  
na piśmie. - Jest rzeczą zawstydzającą, że nadal w Europie występuje tak wiele przypadków przemocy wobec kobiet. Szczególne zaniepokojenie musi budzić fakt, że znaczna część przypadków przemocy nie jest zgłaszana policji, tym bardziej, że dotyczy to przypadków tak ciężkich przestępstw, jak przestępstwo zgwałcenia. Żadna strategia zwalczania przemocy wobec kobiet nie może odnieść skutku, jeżeli pokrzywdzone nie będą zgłaszać faktu przemocy odpowiednim organom. Prawo musi zapewniać w tym zakresie zdecydowaną reakcję, tak aby ofiary odzyskały poczucie sprawiedliwości, a jednocześnie zarówno one, jak i całe społeczeństwo, były chronione przed podobnymi przypadkami w przyszłości. Zaniepokojenie musi budzić fakt, że w kilku krajach Unii, w tym w Polsce, kary orzekane za przestępstwa o charakterze seksualnym są bardzo niskie, a na dodatek ich wykonanie jest często warunkowo zawieszane. Tytułem przykładu można wskazać, że 40 % orzekanych w Polsce kar za przestępstwo zgwałcenia, to kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Wymierzanie tak łagodnych kar stanowi w istocie policzek wymierzany pokrzywdzonym ze strony sądów, które lekceważąco podchodzą do wyrządzonej im krzywdy. Poważne traktowanie zjawiska przemocy wobec kobiet musi oznaczać konieczność surowego traktowania sprawców tej przemocy, tak aby zapewnić sprawiedliwą odpłatę za wyrządzone zło i jednocześnie zabezpieczyć społeczeństwo na przyszłość.
