Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, na me de afgelopen vierentwintig uur het hoofd te hebben gebroken over hoe ik moet stemmen over Irak was ik nogal onthutst toen ik zag dat mijn stem over amendement 12 onjuist was weergegeven. Ik had tegen amendement 12 gestemd, niet voor. Zou dit nog kunnen worden rechtgezet?

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, het klopt weliswaar dat, zoals de heren Habsburg-Lothringen en Posselt gisteren gezegd hebben, er geen debat heeft plaatsgevonden over de criminaliteit in Brussel, maar toch zou ik de leden erop willen wijzen dat Voorzitter Gil-Robles ons in zijn brief zegt: " Ik kan u ervan verzekeren dat ik uw bezorgdheid wel degelijk deel en ik mij er bij de Belgische autoriteiten voor zal inzetten een bevredigende oplossing te vinden met betrekking tot de veiligheid van de leden en het personeel van het Europees Parlement.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, zoals aangegeven in de notulen van gisteren heb ik de fungerend voorzitter verzocht te laten weten of de heer Titley, door mij in zijn persoonlijke aanval te belasteren en mijn geestelijke gezondheid in twijfel te trekken, gehandeld heeft in strijd met de regels van dit Huis. Ik verzoek u hier uitspraak over te doen. Hoewel u misschien zijn mening deelt neem ik aan dat u, als goed beschermer van de regels van dit Huis, kunt aangeven of ik krachtens artikel 108 het woord mag voeren voor een persoonlijk feit.

De Voorzitter
Mijnheer Kerr, of de heer Titley inderdaad uw geestelijke gezondheid in twijfel heeft getrokken hangt af van uw interpretatie. Op basis van de notulen kan zijn opmerking ook op een andere manier worden uitgelegd.

Macartney
 Mijnheer de Voorzitter, volgens de notulen zou ik hebben verzocht te bevestigen dat het Parlement de mogelijkheid heeft zijn mening te geven bij wijziging van de bepalingen. Ik denk dat er bij het editen wat mis is gegaan, want wat ik in werkelijkheid heb gezegd is dat de wijzigingen in de regels - want ik geloof dat het om wijzigingen gaat - ter bevestiging aan het Huis moeten worden voorgelegd alvorens ze in werking te laten treden. Dat is heel wat anders.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, verwijzend naar de opmerking van de heer Kerr, het volgende. Alles wat ik heb gezegd is dat ik ervan overtuigd was dat de zorg in het Verenigd Koninkrijk niet meer werkt. Er is een gezegde dat luidt: wie de schoen past, trekke hem aan!

De Voorzitter
Mijnheer Kerr, wilt u een persoonlijke verklaring afleggen?

Kerr
Dank u, mijnheer de Voorzitter, voor die gelegenheid. Het is in zekere zin natuurlijk allemaal gezonde politieke scherts. Ik zou als antwoord het volgende willen opmerken. Het feit dat ik gisteren, samen met zes collega's van de Britse Labourfractie en de onafhankelijke Labourleden, tegen het bombarderen van Bagdad heb gestemd, terwijl de heer Titley met 43 andere leden van de Britse Labourfractie voor het bombardement heeft gestemd, geeft al aan dat het met mijn geestelijke vermogens wellicht beter is gesteld dan met die van hem.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp dat er wat verwarring is ontstaan nadat ik bij de laatste stemming mijn aanwezigheid niet kenbaar heb gemaakt. Mijn reden hiervoor was heel simpel. Ik maak bij de hoofdelijke stemming mijn aanwezigheid niet kenbaar uit solidariteit met u en alle andere collega's die hier gewoonlijk van maandag tot en met vrijdag komen.

De Voorzitter
Hoe dan ook, op vrijdag valt er met uw stem geen prijs te winnen. De hoofdelijke stemming geldt op vrijdagen niet.

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, er zijn deze week opnieuw bij verschillende gelegenheden mobiele telefoons afgegaan in de Vergaderzaal; dit leverde vooral tijdens het bezoek van de president van Portugal een pijnlijke situatie op. Zouden er geen briefjes op de glazen deuren kunnen worden geplakt die de leden erop wijzen dat ze hun telefoons moeten uitschakelen voordat ze de Vergaderzaal binnengaan? Het is iets wat men heel snel vergeet, en met mijn voorstel kunnen dit soort pijnlijke situaties in de toekomst wellicht worden vermeden.

De Voorzitter
Dat is een uitstekend idee.

Wibe
De rapporteur heeft zijn werk goed gedaan. Wat dit betreft heb ik niets aan te merken, maar ik vind dat dit soort verslagen niet door het Parlement moet worden behandeld. De parlementsleden hebben geen verstand van (in casu) conjunctuurstatistiek, en dit is hoe dan ook een kwestie die verwezen moet worden naar een autoriteit en niet naar een parlement. Ik denk niet dat er een ander parlement ter wereld is dat zich met dit soort detailkwesties bezighoudt.
Verslag-Thors (A4-0028/98)
Lindholm
Er bestaan vele problemen rond het snel toenemende gebruik van elektronische betaalmiddelen. De technische ontwikkeling op dit gebied gaat zeer snel, en de wetgeving kan het tempo niet bijbenen. Dat geldt bijvoorbeeld voor bepalingen over de aansprakelijkheid in het geval van verlies van de kaart en voor de toenemende detailhandel op Internet. Mensen kunnen echter hun kaart in andere landen dan de 15 EU-landen kwijtraken, en de verkoop via Internet is evenmin beperkt tot de EU-landen. Voor een goede consumentenbescherming zijn internationale regels nodig.
Verslag-Crowley (A4-0033/98)
Lindholm
De wetgeving van de EG en de EU moet worden verbeterd. Het is echter de vraag of SLIM de juiste methode is om dit te bereiken.
Afgezien van het onnodig ingewikkeld taalgebruik, het falen op het gebied van politieke oplossingen voor problemen, en slechte compromissen, die verschillende interpretaties van de wetgeving mogelijk maken, kan men SLIM vanuit de volgende gezichtspunten kritisch beoordelen:
Vereenvoudiging als zodanig mag geen doel op zich worden, als ze inhoudt dat de rechtszekerheid op het spel wordt gezet en gecompliceerde vraagstukken ongenuanceerd worden bekeken.
Het is ons bekend wat de werkelijke gebreken in de communautaire wetgeving zijn, namelijk:
gebrek aan codificatie, -in het oneindige verwijzen naar andere richtlijnen, verordeningen overeenkomsten en allerlei bepalingen; wanneer de inhoud van de verwijzingen bovendien niet altijd bijzonder goed wordt kortgesloten met de inhoud van de teksten waarnaar wordt verwezen, leidt dat ook tot problemen bij de toepassing en interpretatie, nog afgezien van de gebruikersonvriendelijkheid.-een onbehoorlijk gebruik van bijlagen, waarin wezenlijke onderdelen van de gebieden in kwestie worden geregeld, maar waarvan de inhoud vaak vastgesteld wordt door commissies van deskundigen op wier werk eigenlijk niemand controle lijkt uit te oefenen en waarvoor niemand verantwoordelijk lijkt te zijn (denk aan BSE).SLIM daarentegen is op zichzelf al een technocratenclub: een groep "deskundigen" , vijf van de kant van nationale overheden en vijf van de zijde van "vertegenwoordigers van gebruikers van richtlijnen" (wie dat zijn wordt niet vermeld!) kleedt een richtlijn uit. Het resultaat daarvan zou dan snel en pijnloos door het Parlement en de Raad "gesluisd" moeten worden.
Feitelijk is het mij en mijn collega's niet gelukt om iets anders te vinden dat eventueel via het SLIM-model zou moeten worden vereenvoudigd, dan de richtlijn over verpakkingen en verpakkingsafval. Wellicht is er nog meer te vinden, maar wat werkelijk nodig is, is een verbetering van de normale wetgeving in plaats van nieuwe speciale procedures.

Stelsel van eigen middelen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0041/98) van de heer Bardong, namens de Commissie begrotingscontrole, over het voorstel voor een verordening (EG, Euratom) van de Raad tot wijziging van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad houdende toepassing van besluit 94/728/EG, EURATOM betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen (COM(97)0343 - C4-0395/97-97/0188(CNS)).

Bardong
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zoals u weet wordt de Europese Unie niet via kredieten of Europese belastingen gefinancierd maar wel door de zogeheten eigen middelen, voornamelijk douanerechten en heffingen, een gedeelte van de BTW en een zeker percentage van het BNP. Het gemeenschappelijk douanetarief wordt vastgesteld door de Europese Gemeenschap, het invorderen van de douanerechten daarentegen gebeurt door de lidstaten respectievelijk hun douanediensten. De lidstaten dienen op basis van hun wettelijke en bestuursrechteljke bepalingen de nodige maatregelen te treffen ter waarborging van het vaststellen, boekhoudkundig registreren, innen en beschikbaar stellen van deze eigen middelen. Voor hun administratieve werkzaamheden krijgen zij 10 % van de douanerechten, die eigenlijk de Gemeenschap toekomen, weer terug.
Mede dankzij de jaarverslagen van de Rekenkamer is het allang bekend, dat het invorderen duidelijke tekortkomingen vertoont. Ook de enquêtecommisie over de transitfraude heeft ernstige overtredingen en misbruik van de douanevervoersprocedure aan het licht gebracht, waar nog niet op afdoende wijze een einde aan is gemaakt. In het kader van SEM 2000 heeft de Europese Raad van Madrid een strenger optreden voorzien bij het innen van de eigen middelen en de Commissie dient nu een voorstel voor een verordening in tot wijziging van de basisverordening 55/89 over het stelsel van eigen middelen, om zo aan dit doel te beantwoorden.
Daarin gaat het vooral om twee wijzigingen. In de eerste plaats: tot op heden is in de verordening inzake de eigen middelen het geval niet geregeld waarbij door een vergissing van de douaneautoriteiten de vaststelling van de eigen middelen onmogelijk geworden is of het bedrag van de rechten niet binnen de gestelde termijn aan de heffingsplichtige wordt medegedeeld. De lidstaten moeten aansprakelijk zijn voor hun vergissingen en vanaf een bepaald volume dienen deze dan ook opgegeven te worden. Dergelijke bedragen kunnen onder bepaalde voorwaarden dan ook van de lidstaten opgeëist worden.
In de tweede plaats: het nietig verklaren van verschuldigde bedragen gebeurt in de lidstaten volgens volkomen verschillende voorschriften. De mate waarin de lidstaten bereid zijn mededelingen te doen over dergelijke nietigverklaringen verschilt sterk. De Rekenkamer heeft dat in 1995 vastgesteld. De lidstaten hoeven immers de bedragen, die door overmacht of om redenen waarvoor zij zich niet hoeven te verantwoorden oninbaar geworden zijn, niet aan de Commisssie beschikbaar te stellen. De Commissie dient echter in staat te zijn de zorgvuldigheid van de lidstaten te beoordelen en eventueel sommen op te eisen.
Wij zijn nu absoluut van mening dat de Commisssie hier nog wat strenger zou kunnen optreden overeenkomstig onze eigen besluiten, bijvoorbeeld dat tot kwijting van de Commissie voor het begrotingsjaar 1995 en in overeenstemming met het advies van de Rekenkamer bij dit wijzigingsvoorstel. Deze voorgestelde wijzigingsverordening vormt juist nog geen bijdrage tot de alom verwachte en als noodzakelijk beschouwde hervorming van de financiële regelgeving. Zij is slechts een behoorlijk vertraagde aanvulling op de nu bestaande financiële regelgeving. Wat de hervorming van de financiële regelgeving betreft blijft de Commissie zich over de hele linie gedekt houden.
In een aantal lidstaten worden ondertussen de frontlijnen opgebouwd voor de zogenaamde nettobetalersdiscussie. Verscheidene lidstaten klagen erover dat zij meer aan de Gemeenschapsbegroting betalen dan zij eruit kunnen krijgen. De Commissie doet echter helemaal niets om in het openbaar de onjuiste indruk recht te zetten dat individuele lidstaten net zoveel eruit kunnen krijgen als zij betalen. Veel Gemeenschapsgeld gaat nu eenmaal naar derde landen of valt niet duidelijk als bestemd voor een bepaalde lidstaat in te delen. Daarom gaan de nettobetalersberekeningen vaak van de verkeerde uitgangspunten uit. De douanerechten mogen al helemaal niet meegerekend worden in de nettobetalersberekeningen, deze zijn nu eenmaal geen betaling door het land waar zij geïnd worden, hoogstens een betaling door de eindconsument die de prijs dan eventueel in een heel ander land betaalt.
De Commissie heeft tot op heden tegenover het Parlement en de Raad geweigerd eigen berekeningen of beoordelingen van de nettobetalerspositie openbaar te maken. Hierdoor is zij medeschuldig aan de huidige scheeftrekking van de discussie over de financiële regelgeving. Het wordt de hoogste tijd het grote publiek hierover beter te informeren.

Wemheuer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, dit verslag van de heer Bardong is alweer een voorbeeld van een verslag waarvan de titel zo afschrikwekkend klinkt, dat niemand het zal lezen. Het wordt op een bijzonder aantrekkelijke dag op een bijzonder aantrekkelijk moment voorgelegd, en niemand zal er nota van nemen, temeer daar wij het allemaal eens zijn en wij de voorstellen van de heer Bardong wel op alle punten zullen volgen; en iedereen zal zeggen: wat is daar gebeurd? Gebeurt er überhaupt wel iets, en waarom praten ze daarover?
De heer Bardong heeft het fundamentele probleem wel degelijk behandeld. Het gaat om de eigen middelen van de Unie, hoe men er mee omgaat, de correcte inning en het doorgeven ervan aan de Europese Unie. Zelfs al zijn het de lidstaten die de eigen middelen innen, toch blijft het ons geld en niet het hunne. Hier kan men niet vaak genoeg op wijzen en de heer Bardong heeft hierbij ook de achtergrond geschetst.
Over dit verslag werd er in de commissie een kleine maar interessante discussie gevoerd - en specifiek daarop zou ik willen ingaan. Het debat vond eigenlijk niet tussen de leden onderling, maar tussen de leden en de Commissie plaats. Het ging er namelijk om of er een bepaalde drempelwaarde gehanteerd diende te worden. De Commissie ging van 50.000 ecu uit en wij van 10.000, zoals voorgesteld door de heer Bardong. Het argument luidde toen, dat onder de drempelwaarde van 50.0000 in principe hetzelfde begrepen zou zijn als onder de van kleingeestigheid getuigende drempelwaarde van 10.000 ecu.
Verder dient u ook te bedenken dat dit toch allemaal veel te ingewikkeld is. Het beheer is te duur. Dat is geen kosten-batenverhouding meer, en we moeten toch ook eens bepalen wanneer we ophouden met controleren; de controle wordt te duur.
Nu, daar valt over te discussiëren, beheer moet efficiënt zijn en ook de kosten-batenverhouding dient bij het beheer een grote rol te spelen. Daar staan wij achter. Maar op die manier zenden we ook signalen uit; we zeggen daarmee namelijk: ach, wat onder deze drempel ligt is de moeite niet waard. Wij controleren alleen in die gevallen waarin de controle financieel de moeite loont.
Wij zien daarbij over het hoofd dat bepaalde regels die wij hebben niet alleen ingesteld zijn omdat zij lonend en rendabel zijn, maar omdat men er andere dingen mee wil bereiken. Douanerechten zijn er niet alleen om geld in het laatje te brengen - dan zouden wij deze tot het oneindige moeten verhogen - douanerechten vormen ook bepaalde reguleringsmechanismen. Wij beschermen onszelf, wij beschermen gedeeltelijk onze industrie, wij beschermen tegelijkertijd onze normen en wanneer wij onze douanerechten verlagen verbinden wij daar bepaalde voorwaarden aan. Dat is een kwestie van beleid, en niet van boekhouding. Zo is het dan ook van belang welke normen wij hanteren bij de controle op het naleven van deze voorschriften, zoals die bijvoorbeeld hun uitdrukking vinden in de douanerechten.
Het is immers niet alleen een kwestie van of iets de moeite loont, maar of wij het signaal uitzenden: we menen het allemaal niet zo serieus; het is ons te ingewikkeld om dat allemaal te gaan controleren. Dat is veel teveel moeite. Ach, als het maar om een bepaald bedrag gaat - zand erover, we nemen dat niet zo nauw. Dat kost meer dan het oplevert. Immers - 10.000 ecu, 50.000 ecu -, wat is dat nu helemaal?
Zijn dan alle autoriteiten, en ook alle belastingdiensten van onze Gemeenschap zo toegeeflijk bij een bedrag van 10.000 ecu, wanneer het om de belastingen van een werknemer gaat? Van 50.000 ecu kunnen hele gezinnen een jaar lang leven, en van 10.000 ecu - wie betaalt er nu al 10.000 ecu belasting per jaar? Wat zou er gebeuren wanneer iemand zou zeggen: "ik betaal geen belastingen" ? Het is teveel moeite om dat na te gaan. Dat kost toch meer dan het opbrengt.
Dat zou overtuigend werken, misschien kunnen we het ook eens zo zien - ik weet dat het geen faire vergelijking is - en dan tot een ander oordeel komen.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de eigen middelen van de Gemeenschap bestaan uit een percentage van het BNP, een percentage van de BTW en de douanerechten. Het meest voor uitleg vatbaar hiervan zijn de douanerechten, omdat de Gemeenschap geen eigen controlemechanisme heeft en volledig op de nationale controlemechanismen moet vertrouwen.
Ik ben het in zoverre met het standpunt van rapporteur Bardong eens dat het naar mijn mening niet gerechtvaardigd is om deze douanerechten tot de door de landen te betalen nettopercentages te rekenen. Nederland ontvangt bijvoorbeeld een aanzienlijke hoeveelheid douanerechten door het transitovervoer, voegt dit toe aan zijn nettopercentage en zegt dan dat het de Europese Unie geld betaalt, hoewel het feitelijk geld van de Europese Unie is, dat het alleen voor rekening van de Europese Unie int. Zodoende vervalsen deze douanerechten, die een voor velerlei uitleg vatbare vorm van inning zijn, ook de nettobetalingssituatie.
Eigenlijk zou het radicaal en uit het oogpunt van deze kwestie het beste zijn als de douanerechten helemaal niet voor rekening van de Europese Unie geïnd zouden worden, maar dat de landen ze zelf zouden mogen houden. Een even groot bedrag zou door de Europese Unie dan als percentage van het BNP geïnd worden. Op deze manier zou er in de landen een levendige belangstelling ontstaan om al deze douanerechten te innen, omdat ze alles zelf zouden krijgen. Op deze manier kan er ook geen misbruik voorkomen waar het gaat om de vraag of men de douanerechten voor rekening van de Europese Unie int of niet. Dat zou het probleem oplossen, maar het zou een zeer radicale oplossing zijn.
De lidstaten profiteren er niet van dat ze geen douanerechten innen volgens de communautaire wetgeving. Met het oog op het algemene nut is het echter gegrond om regels op te stellen die ervoor zorgen dat de lidstaten voor fraude moeten boeten. Door af te schrijven in de boekhouding zouden de lidstaten kunnen proberen hun eigen verantwoordelijkheid voor fouten uit de weg te gaan. Daarom kunnen deze afschrijvingsrechten niet vrij en alleen maar een zaak van de lidstaten zelf zijn. Het is zeer gerechtvaardigd dat door de groei van de beheerskosten kleine afschrijvingen niet onderzocht worden en dat men geen kleine fraudebedragen probeert te innen. Belangrijk is dat er aandacht besteed wordt aan grote zaken die wel de moeite waard zijn.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, een van de onderdelen van de uitvoering van SEM 2000 is het verbeteren van het financiële beheer van de eigen middelen van de EU. In dit verslag van de heer Bardong over de eigen middelen van de EU, voor de inning waarvan de lidstaten verantwoordelijk zijn, wordt gesteld dat de lidstaten verplicht zijn om een grotere verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de noodzakelijke boekhouding, invordering enzovoort van de middelen, teneinde zeker te stellen dat het systeem functioneert.
Het stelsel kent echter enige zeer zwakke plekken, waarop onder andere de Tijdelijke Enquêtecommissie van van het Europees Parlement inzake fraude en misstanden in het douanevervoer heeft gewezen.
Het voorstel van de Commissie dat de lidstaten financieel aansprakelijk worden voor ernstige administratieve fouten is logisch en verheugend. Niet alles is immers de fout van de EU, al is dat wel vaak het geval.
Dit verslag met zijn technische karakter zal niet alle problemen kunnen oplossen, maar het is een eerste, eenvoudige stap in de juiste richting. Het is belangrijk vast te stellen dat dit voorstel enerzijds een poging van de Commissie is de wetgeving te versterken, maar er anderzijds ook toe bijdraagt dat de wetgeving ingewikkelder wordt, wat minder prettig is. De Fractie De Groenen zal het verslag in zijn geheel steunen. Persoonlijk ben ik van mening dat de bijdrage van collega Seppänen over een totale hervorming interessant is en dat de Commissie deze in de toekomst nader dient te bestuderen.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de in het verslag van de heer Bardong opgenomen amendementen op het Commissievoorstel ter aanscherping van de voorschriften betreffende het beheer van de eigen middelen zijn het bewijs van de belangstelling, die het Europees Parlement heeft voor het stelsel van eigen middelen en van de waarde die het hecht aan het transparante beheer van deze eigen middelen.
Met betrekking tot de ingediende amendementen neemt de Commissie het volgende standpunt in: die amendementen die gericht zijn op een redactionele vereenvoudiging of op een meer transparante en beter passende procedure, worden aanvaard. Dat geldt in de eerste plaats voor dat gedeelte van amendement 1 dat gericht is op het preciseren van die gevallen, waarin de lidstaten voor vergissingen, die een verlies aan eigen middelen tot gevolg hebben, financieel ter verantwoording dienen te worden geroepen; in de tweede plaats voor het gedeelte van amendement 2 dat beoogt duidelijkheid te verschaffen met betrekking tot de voorwaarden waaronder sommen als oninbaar gelden respectievelijk als oninbaar beschouwd worden; in de derde plaats voor het gedeelte van amendement 4 dat bepaalt dat nietigverklaarde sommen, die door de Commissie niet aanvaard worden, geboekt dienen te worden. Ook zal de Commissie de procedure voor de door haar goedgekeurde nietigverklaringen wijzigen. De toestemming zal in een dergelijk geval niet meer stilzwijgend gebeuren maar dient de lidstaat schriftelijk te worden medegedeeld.
Aan de andere kant kan de Commissie het Europees Parlement bij bepaalde amendementen respectievelijk delen daarvan niet volgen. Dat geldt met name voor het amendement dat de drempelwaarde van 10.000 ecu voor het melden van nietigverklaringen wil handhaven, alsmede voor amendement 3. Mocht dat laatste aangenomen worden, dan zouden voor de Commissie de administratieve kosten geweldig toenemen. Het optrekken van dit bedrag tot 50.000 ecu, zoals voorgesteld, zou er anderzijds toe leiden dat ongeveer 69 % minder gevallen onderzocht hoeven te worden, terwijl nog steeds 90 % van de op het spel staande inkomsten afgedekt blijft. Mevrouw Wemheuer, ik moet u hier nog bij zeggen, dat dit echter niet betekent, dat gevallen onder de 50.000 ecu überhaupt niet meer gecontroleerd worden. Het spreekt vanzelf dat deze in het kader van de normale controle net zo goed gecontroleerd worden. Alleen dienen zij niet onder deze specifieke procedure te vallen.
Ook het verlagen van de drempelwaarde voor die gevallen waarin de nationale diensten financieel ter verantwoording worden geroepen, zou teveel administratieve kosten met zich meebrengen en kan derhalve ook niet aanvaard worden. Het gaat hierbij om een gedeelte van amendement 1. Amendement 5 lijkt de Commissie overbodig, daar het Parlement de gevraagde informatie over de nietigverklaringen reeds ontvangt via het vierjaarlijks verslag, dus in het verslag 1993-1996, en met betrekking tot het afgelopen jaar via het volgende verslag, dat volgens het geldende ritme in het jaar 2000 zal verschijnen. De gegevens over de fraudegevallen zijn echter nu al in het jaarverslag opgenomen en voorzien.
De Commissie begrijpt en is het volledig eens met de wens van het Parlement om ook de eigen middelen van de Gemeenschap aan heel diepgaande controle te onderwerpen. Zij vraagt echter ook om begrip voor het feit dat ze hierbij een redelijke kosten-batenverhouding wil hanteren. Tenslotte spreekt de Commissie nogmaals haar dank uit aan de heer Bardong voor zijn verslag.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
We aan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Wibe
Ik kan dit verslag niet steunen. De rapporteur wijst de grens van de Commissie van 2.000 ecu af en wil in plaats daarvan de inofficiële grens van 10 ecu behouden. Dat zal er volgens mij toe leiden dat de nationale autoriteiten een absurde hoeveelheid kruimelzaken (zonder economisch belang) zullen moeten behandelen. De kosten van deze toename van de bureaucratie wegen geenszins op tegen de inkomsten. De Unie moet zich niet kleinzielig tegenover de nationale autoriteiten opstellen.

Ontwikkelingsfinanciering
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0050/98) van de heer Wynn, namens de Commissie begrotingscontrole, over het ontwerp voor een Financieel Reglement van toepassing op samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de Vierde ACS-EEG-Overeenkomst, gewijzigd bij het Akkoord van 4 november 1995 (COM(96)0676 - C4-0101/97-96/0307(CNS)).

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, dit is een van die vrijdagmorgenverslagen zonder amendementen; het is zonder strubbelingen door de commissie gekomen en ik neem aan dat het niemand uit zijn slaap zal houden.
Het is interessant dat ik bij de heer Falconer weerklank vind. Ik heb namelijk zojuist de stemming van gisteren bekeken. Sommige dingen veranderen wel degelijk; zo zie ik dat hij voor kernenergie gestemd heeft! Dit verheugt me ten zeerste, Alex. Ik vind het een heel goede zaak dat je eindelijk bekeerd bent.
Waar het in dit verslag op neerkomt is dat het Parlement op een bepaald moment niets anders kan doen dan aangeven dat de maat vol is (" Je kunt me wat!" in meer alledaags taalgebruik); tot hier en niet verder. We zijn niet langer van plan om alleen voor de vorm legitimiteit te verlenen aan iets waar we zelf part noch deel aan hebben. Laten we ophouden met doen alsof; laten we ons niet langer voor de gek houden door te geloven dat ons advies over dit Financieel Reglement er ook maar iets toe zou doen, want daar is geen sprake van.
Het achtste EOF, samen met onze reactie erop in dit verslag, kan niet als op zichzelf staand worden beschouwd. Je moet weten wat er aan voorafgegaan is. De voorgeschiedenis komt er simpelweg op neer dat het Parlement altijd heeft geijverd voor budgettering van de EOF's. Dit is altijd onze benadering geweest. Als we kijken naar wat er in het verleden is gebeurd, en naar het scenario dat ons tot onze huidige positie heeft geleid, zien we dat we uitgaan van artikel 199 van het Verdrag, waarin het volgende wordt gezegd: " Alle inkomsten en uitgaven van de Gemeenschap (...) dienen in de begroting te worden opgenomen" . Ons uitgangspunt is daarom dat het EOF gebudgetteerd moet worden en dat het Parlement inspraak in deze zaak dient te krijgen. Ik moet de Commissie nageven dat ze ons daar in ieder geval in steunt. Sterker nog, in 1989, toen ik hier voor het eerst kwam, gaf de Commissie duidelijk aan dat het achtste EOF volgens haar gebudgetteerd diende te worden, en ze ijverde ook voor dit standpunt in Amsterdam. Onze kritiek is daarom niet gericht op de Commissie maar op de Raad, die altijd tegen opname van de EOF's in de begroting is geweest. De voorstellen die hiertoe in Amsterdam aan de Raad waren voorgelegd, werden genegeerd.
Toen het Parlement over het zevende EOF werd geraadpleegd, spraken we onze mening uit dat ook dit EOF, gezien artikel 199 van het Verdrag, gebudgetteerd diende te worden en stelden ons advies daarom enigszins uit. Vanwege deze vertraging nam de Raad de verordening vervolgens aan zonder ons advies. Het Parlement nam deze kwestie hoog op en legde haar voor aan het Hof van Justitie, in de overtuiging dat de Raad dit nooit had mogen doen. Onze verwachting was dan ook dat het Hof zich in ons voordeel zou uitspreken. Het bleek er echter van af te hangen of het EOF wel of niet als een communautaire uitgave kon worden beschouwd. Volgens het Hof waren de EOF's geen communautaire uitgaven, maar financiële steun die in het kader van de Overeenkomst van Lomé werd gegeven. Met andere woorden, de Commissie handelde als een soort onderaannemer die de gelden beheerde die door de lidstaten volgens de Overeenkomst van Lomé waren betaald. Zoals iemand indertijd zei: " Verwacht nooit dat het Hof bij een conflict met het Parlement oordeelt ten nadele van de Raad" . De rechters worden natuurlijk door de Raad benoemd en, nog belangrijker, herbenoemd. Hoewel we dachten een steekhoudend argument te hebben, waren we dan ook niet verrast dat de uitspraak van het Hof in ons nadeel uitpakte.
Als we het de komende maand of daaromtrent over de kwijting 1996 gaan hebben, zal blijken dat de gelden voor het zesde en zevende EOF momenteel al voor de financiering van het achtste EOF worden aangewend. Hoewel er nog geen financieel reglement voor het achtste EOF bestaat maakt de Commissie nu al gebruik van het zesde en zevende EOF, zonder rechtsgrondslag. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat wij met deze praktijken niets te maken hebben. Maar het is niet moeilijk om de oorzaak te achterhalen. Bij de behandeling van de kwijting 1994 en onze weigering in 1994 kwijting te verlenen met betrekking tot het EOF, verklaarde de Rekenkamer dat het juridisch kader van het EOF rechtstreeks verantwoordelijk was voor veel van de tekortkomingen op het gebied van gezond financieel beheer.
We zitten nu met een probleem dat er niet om liegt. Als we echter kijken naar de verklaring van de Commissie in de toelichting, lezen we het volgende: " De Raad zal zich met gekwalificeerde meerderheid uitspreken na het advies van de Europese Investeringsbank en de Rekenkamer over dit ontwerp te hebben ontvangen" . Om ons advies wordt niet gevraagd. Goed, in dat geval geven we het ook niet!

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag bij de heer Wynn onder de aandacht willen brengen dat ik heb deelgenomen aan de stemming over amendement 3 inzake de Top van Kyoto. Dit is het amendement dat door de Fractie De Groenen was ingediend, en door ervoor te stemmen gaf je aan te geloven dat kernenergie niet als een veilige energiebron kan worden beschouwd. Ik heb samen met de meerderheid van de leden van de Labourfractie en mijn socialistische collega's voor dit amendement gestemd. De heer Wynn behoorde bij die gelegenheid helaas tot de minderheid.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Falconer erop willen wijzen dat hij in de notulen genoemd wordt bij de personen die van plan waren tegen amendement 3 te stemmen.

Wemheuer
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, collega Terence Wynn heeft het nodige gezegd, en hij kan dat veel beter zeggen dan ik het zou kunnen. Er zal ook nog wel het een en ander over gezegd worden. Het gaat hier om een lange geschiedenis. Op een bepaald element van deze lange en treurige geschiedenis zouden wij graag terug willen komen. Namens mijn fractie wil ik Terence Wynn eens in het openbaar voor zijn werkzaamheden bedanken, want alleen dat wat in het openbaar gezegd wordt beklijft en geraakt niet volledig in vergetelheid.
Terence heeft zich gedurende een lange periode en met grote betrokkenheid ingezet voor dit vraagstuk en daar gaat hij ook mee door. Terence Wynn heeft het vooroordeel weerlegd dat begrotingsdeskundigen mensen zijn die zich alleen met getallen bezig houden en verder nergens mee. Hij is met dit vraagstuk altijd op een dergelijke manier omgegaan dat hij weliswaar altijd een betrokken begrotingsman was maar ook een man, die zich persoonlijk inzette voor het ontwikkelingsbeleid en die er zeer goed in slaagde beide te verenigen. Dat merk je aan zijn manier van praten, aan zijn verslag en aan zijn betrokkenheid. Ik weet dat de beste manier om hem onze steun te tonen is zijn verslag eenparig aan te nemen en hem ook in de toekomst te blijven ondersteunen. Maar dit wil ik toch eenmaal ten overstaan van dit Parlement duidelijk gezegd hebben, eenvoudigweg mijn persoonlijke dank, Terence Wynn. Alstublieft, ga zo voort! Mensen, die begrotings- en inhoudelijke aspecten op een dergelijke overtuigende wijze kunnen samenbrengen, kunnen wij goed gebruiken!
Indien andere leden van het Parlement eens zouden zien dat wij ons niet alleen met getallen bezighouden en met pietluttige boekhouderij, maar dat daarachter ook altijd een politiek aspect schuilgaat en dat wij dat zelfs regelmatig met hartstocht en gevoel naar voren brengen, dan zou misschien ons werk en ook dat van het Parlement meer waardering krijgen dan over het algemeen het geval is.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat ik de heer Wynn niet in verlegenheid breng als ik nog meer loftuitingen aan zijn adres overbreng.
Het is leuk om hem te zien blozen.
De commissie staat geheel achter de heer Wynn met betrekking tot het standpunt dat hij al die jaren heeft verdedigd. Het oordeel van het Hof van Justitie dat ons advies niet noodzakelijk is, wekt bevreemding. Als we echter terugkijken naar de isoglucose-affaire, zien we dat er geen wetgeving mag worden aangenomen zonder dat het advies van het Parlement is gehoord. In de onderhavige zaak stelt de heer Wynn voor dat het Parlement helemaal geen advies uitbrengt.
Hoe is deze rare situatie tussen het Parlement en de lidstaten ontstaan? Volgens mij liggen er twee nogal eenvoudige zaken aan ten grondslag. Ten eerste zijn de donorlanden nogal gevoelig voor tekenen van dankbaarheid voor het feit dat hun nationale bijdrage op een bepaalde plek in de wereld verlichting biedt. Misschien dat dit argument verdwijnt wanneer straks de frank, het pond, de peseta, de lire en alle andere munteenheden worden vervangen door de euro. Het is een kwestie van afwachten.
Ten tweede, en dit is een interessant punt, hebben de ambtenaren in de verschillende lidstaten hun ministers ervan overtuigd dat nationale hulp aan ontwikkelingslanden een hoger rendement biedt dan hulp die via de Europese Unie wordt verstrekt.
Dit is mijns inziens onjuist, maar dat de ambtenaren het beweren is logisch want het gaat tenslotte om hun eigen werkgelegenheid. Deze twee tamelijk voor de hand liggende verschijnselen vormen de werkelijke aanleiding voor het ingewikkelde juridische geschil tussen de lidstaten en de Raad. Het is hoog tijd dat het Hof van Justitie dit in de gaten krijgt en oordeelt dat geld dat namens de lidstaten gezamenlijk wordt beheerd als onderdeel van de begroting van de Europese Unie moet worden beschouwd en dus in die begroting moet worden opgenomen.
Ik steun samen met mijn gehele fractie het verslag van de heer Wynn. Het zou me verbazen als er iemand in dit Huis tegen zou stemmen.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik zal de heer Kellet-Bowman niet tegenspreken. Het debat dat wij vandaag wijden aan de behandeling van het ontwerp voor een financieel reglement voor het achtste EOF is volkomen surrealistisch: ik begrijp en deel de ergernis van de rapporteur die zonder eromheen te draaien aan ons Europees Parlement voorstelt te weigeren een advies uit te brengen. Meneer Wynn heeft gelijk en we zitten onze tijd te verdoen.
Toen ik ongeveer tien jaar geleden zelf de opsteller van een verslag over het EOF was, koesterde ik nog de hoop dat het EOF in de algemene begroting van de Europese Gemeenschap zou worden opgenomen. Tevergeefs! En wat is er veranderd sinds die lang vervlogen tijden? Niets. De situatie is niet verder verbeterd, ze is zelfs verslechterd.
Het Europees Parlement heeft zich altijd terecht voorstander getoond van de budgettering van het EOF die conform de geest van de Verdragen blijkt te zijn, in het bijzonder op grond van artikel 199 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap en de regels betreffende de universaliteit en de eenheid van de begroting. Het Parlement werd hierbij aangemoedigd door de Europese Commissie, maar de Raad heeft om tegenstrijdige redenen altijd hardnekkig de minste vooruitgang in dezen verhinderd. Zo zouden sommige landen vrezen dat de budgettering van het EOF de financiering van dit fonds in gevaar zou brengen, terwijl andere landen bang zouden zijn dat hun bijdrage zou worden verhoogd. Het Hof van Justitie heeft zelf geconcludeerd dat de uitgaven van het EOF geen communautaire uitgaven zijn en dat de raadpleging van het Europees Parlement vrijwillig was.
Onder deze omstandigheden kan de Raad, zoals hij dat bij het zevende EOF gedaan heeft, verordeningen blijven aannemen zonder het advies van het Parlement. Voor het Europees Parlement is deze strijd vergelijkbaar met het gevecht van Don Quichot tegen de windmolens.
Waarom zou het Europees Parlement zich dan in godsnaam lenen voor deze institutionele maskerade? Moet het ermee akkoord gaan uitsluitend voor de vorm een onnodig advies uit te brengen en de Raad een garantie en een valse legitimiteit te verlenen met betrekking tot financieringen waarvoor het geen enkele eigen begrotingsbevoegdheid heeft?
We moeten er in ieder geval voor zorgen niet roomser te zijn dan de paus. Laten we dus samen met de heer Wynn de volledige verantwoordelijkheid voor het beheer van de uitgaven van het EOF overlaten aan de Raad, waarbij we de impasse die door deze nieuwe budgettaire ongerijmdheid is gecreëerd ten zeerste betreuren.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de heer Wynn dat het Europees Parlement zich zal uitspreken over het voorstel van de Commissie voor een financieel reglement voor het Europees Ontwikkelingsfonds met betrekking tot de ontwikkelingssamenwerking met de ACS-landen, is een logisch gevolg van de huidige absurde situatie. De Fractie De Groenen steunt vanzelfsprekend het voorstel van de heer Wynn.
Dit financieel reglement zal worden aangenomen, al of niet op advies van het Europees Parlement, dat is heel duidelijk. Het Europees Ontwikkelingsfonds ligt buiten de begrotingsbevoegdheid van het Parlement, maar desalniettemin wordt er van ons verwacht dat wij decharge verlenen en onze mening geven over een eventuele wetgeving met betrekking tot de begroting. Deze gang van zaken is absurd.De enige reden voor deze absurde situatie bij de verordening is de poging deze "story" een democratisch alibi te verschaffen. Het Europees Parlement moet er niet aan mee werken een democratisch alibi te zijn. Daarentegen mag er geen twijfel over bestaan dat de Fractie De Groenen sterk betrokken is bij de ontwikkelingssamenwerking met de ACS-landen en deze steunt.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, in zijn verslag neemt collega Wynn een bijzonder ongebruikelijk standpunt in. De Raad vraagt het Parlement om advies, maar als het aan hem ligt weigert het Parlement dat uit te brengen. De redenering daarbij is: " Wij willen het Europees Ontwikkelingsfonds integreren in de communautaire begroting. Met een mager adviesje over de financiële reglementen nemen we geen genoegen" !
Met deze opstelling toont het Parlement zich een slecht verliezer. In het Europees Verdrag is niets geregeld over opneming van het Europees Ontwikkelingsfonds in de communautaire begroting. Ook met het Verdrag van Amsterdam is daar geen verandering in gekomen. Het Hof van Justitie heeft het Parlement ten aanzien van het karakter van de uitgaven volledig in het ongelijk gesteld. Het gaat volgens het Hof niet om communautaire uitgaven. De Raad is dus zelfs niet verplicht om het Parlement inzake de financiële reglementen van het Europees Ontwikkelingsfonds om advies te vragen.
Het weigeren om een advies uit te brengen doet me denken aan een nukkig kind dat z'n zin niet krijgt en daarom alles wat het wel ontvangt, boos opzij schuift. Door te weigeren oefent het Parlement ook geen politieke druk uit, anders zou ik er nog enig begrip voor op kunnen brengen. Als Raad zou ik maar niet wakker liggen van zo'n opstelling. "Jullie willen geen advies uitbrengen? Ook goed, dan regelen we het wel zonder jullie" .
Mijn kritiek op het verslag is niet alleen procedureel, maar ook inhoudelijk van aard. Het is op zich waar dat het Parlement al jaren pleit voor opname van de EOF-uitgaven in de begroting. Maar daar zijn nogal wat argumenten tegen in te brengen. Zo moeten we goed beseffen dat het in de Conventie van Lomé gaat om contractuele verplichtingen van de lidstaten ten opzichte van de Lomé-landen. De lidstaten vervullen dan ook een belangrijke functie bij de uitvoering van deze overeenkomst, die intergouvernementeel van karakter is.
Daarop lettend is er veel voor te zeggen om de financiering niet via de communautaire begroting te laten verlopen. Natuurlijk is coördinatie tussen de Gemeenschap en de lidstaten noodzakelijk. Maar die noodzaak blijft ook aanwezig als het EOF in de begroting van de Unie wordt opgenomen.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben afgelopen week al een paar maal de gelegenheid gehad om naar aanleiding van verslagen over toerisme met name duidelijk te maken hoe belangrijk het voor het Parlement is zijn taak te vervullen als hoeder van de belangen van de belastingbetalers in de Europese Unie. Wij hebben ook kunnen vaststellen dat wij deze belangen krachtig en vastberaden dienen te behartigen.
Wij zien hier - en onze rapporteur heeft dat aan het einde van zijn toelichting ook reeds vermeld - hoe de Commissie zich opstelt met betrekking tot onze wens nauwer betrokken te worden bij het ontwikkelingsbeleid, ik citeer: " De Raad zal zich met gekwalificeerde meerderheid uitspreken na het advies van de Europese Investeringsbank en van de Rekenkamer over dit ontwerp te hebben ontvangen."
In theorie is het ontwikkelingsbeleid, daar het niet in de Europese begroting voorkomt, de op drie na grootste begrotingspost, de op drie na grootste uitgavenpost, die opgebracht dient te worden door de Europese belastingbetaler. Tegelijkertijd worden wij ermee geconfronteerd dat de Raad - en in dit kader blijkbaar ook de Commissie - er geen prijs op stellen behoorlijk gecontroleerd te worden door de instelling die uiteindelijk bevoegd is voor de controle op de uitvoering van het Europees beleid.
Ik geloof, collega van Dam, dat wij er geen moeite mee hebben om, ook in het openbaar, onze rapporteur qua conclusies te volgen. Zoals collega Pasty gezegd heeft moeten wij onze tijd niet langer verspillen aan zaken, waar men ons blijkbaar niet bij wil hebben. Wel, hier zitten de belastingbetalers en aan hen moeten wij heel duidelijk zeggen: de heren van de Raad - en waarschijnlijk ook die van de Commissie, dat begrijp ik uit dit stuk - zijn pas bereid zich te laten controleren wanneer wij, gesteund door het votum van onze kiezers, hen daartoe dwingen. En eerder niet.
Misschien dienen wij ons ook door deze gedachte te laten leiden bij volgende verslagen inzake controle op Europees beleid, waarover wij binnenkort in dit Huis besluit moeten nemen. Wij moeten ons niet door zoetgevooisde klanken - waar ook ik blijkbaar voor zwichtte toen ik rapporteur was voor de kwijting voor het jaar 1995, en ik, in tegenstelling tot collega Wynn, kwijting voorstelde - om de tuin laten leiden, maar ons heel strikt houden aan het van de kiezers afkomstige mandaat.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats moet ik zeggen dat ik niet akkoord ga met de heer Wynn. Ik ben het niet met hem eens op het enige punt waarover wij vandaag van mening kunnen verschillen: de vraag of dit debat ons al dan niet zal vervelen. Ik ben van mening dat dit niet het geval zal zijn, want ook al gaan wij allen akkoord, dat wil daarom nog niet zeggen dat het debat überhaupt oninteressant is. Een bewijs daarvan is de vaststelling dat, ondanks het feit dat er geen amendementen zijn ingediend en dat wij het allen met elkaar eens zijn, een blik op de sprekerslijst volstaat om ons er rekenschap van te geven dat niet alleen leden van alle fracties maar ook verschillende leden van eenzelfde fractie het woord voeren. Mijns inziens, mijnheer Wynn, is dat een duidelijk teken dat wij allen van mening zijn dat de onderhavige kwestie een bijzonder belangrijke plaats inneemt. Ik zou zelfs durven stellen dat ze tot de meest fundamentele onderwerpen dient te worden gerekend, daar het de begroting betreft, en de begroting is tenslotte het uitganspunt voor de verwezenlijking van alle beleidslijnen van de Unie.
Welnu, in dit opzicht staan wij voor een uitzondering - zoals u zeer juist hebt opgemerkt -, want ofschoon wij in de begroting van alle beleidsterreinen mogen ingrijpen, hebben wij geen inspraak op het vlak van de begrotingsprocedure, terwijl ons standpunt wel in acht wordt genomen bij de goedkeuring of verwerping van de uitvoering van de begroting. Ik geloof dat het Parlement een te belangrijke positie inneemt om zich met deze rol te verzoenen.
Anderzijds mogen we de draagwijdte van deze kwestie niet onderschatten. Wij zijn er ons wel degelijk van bewust dat met het zesde en zevende EOF meer dan 18 miljard ecu gemoeid is. Dat is een indrukwekkend bedrag en het Parlement moet duidelijk te kennen geven dat het niet bereid is de taak die voor ons is weggelegd op zich te nemen. Ik vind wel dat we klaar en duidelijk moeten stellen dat we niet gekant zijn tegen de ontwikkelingssamenwerking op zich. Dat spreekt voor zich. Ook verzetten wij ons niet tegen de werkzaamheden van de Commissie; daar is ons verzet niet op gericht. Ik herhaal nog maar eens dat wij binnen het begrotingskader van de Unie een stevigere basis voor het ontwikkelingsbeleid eisen.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, ook ik sluit mij aan bij de vrijwel unanieme felicitaties aan het adres van onze goede collega en vriend, de heer Wynn, en van de Commissie begrotingscontrole voor het werk dat zij hebben verricht. Ik feliciteer hen ook met hun voorstel - dat wij volgens mij moeten aannemen - over het ontwerp voor een Financieel Reglement voor het achtste Europees Ontwikkelingsfonds geen advies uit te brengen.
Ik houd mij met grote overtuiging bezig met de ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie. Volgens mij is dit een positieve en nuttige provocatie en een blijk van politieke en institutionele verantwoordelijkheidszin van het Europees Parlement. Wij bevinden ons op dit ogenblik in een voor de buitenwereld moeilijk te verklaren situatie. Die situatie is, zowel uit logisch als politiek oogpunt, ook onhoudbaar. Ik heb het natuurlijk over de kenmerken van het Europees Ontwikkelingsfonds en het feit dat het niet op de begroting is ingeschreven. De inschrijving van het EOF op de begroting was zowat het enige dat het Europees Parlement in verband met ontwikkelingssamenwerking aan de Intergouvernementele Conferentie had gevraagd. Men heeft daarover echter niet eens gesproken. Dat toont aan dat de raadpleging van het Europees Parlement vaak louter facultatief is. Wat de uitvoeringsmaatregelen en meer bepaald de onderhandelingen over de Overeenkomst van Lomé betreft, kan het Europees Parlement alleen maar politieke invloed uitoefenen: het kan een advies uitbrengen, maar dat is nooit bindend. Vaak kan het Parlement de formulering van belangrijke elementen van de Overeenkomst en derhalve ook het beheer daarvan niet beïnvloeden.
Ik wijs er bijvoorbeeld op dat in de thans voorgestelde verordening, waarover wij geen advies zullen geven, voor het Parlement geen enkele rol is weggelegd, ook niet bij het verlenen van kwijting voor de begroting, ook al heeft die betrekking op het groeiende gedeelte van de middelen van het Europees Ontwikkelingsfonds dat door de Europese Investeringsbank wordt beheerd.
Wie zijn het die het Parlement verzoeken geen advies uit te brengen? Dat zijn uiteraard degenen die het ontwikkelingsbeleid en de institutionele en bestuurlijke orthodoxie van de communautaire instellingen een zeer warm hart toedragen. Het gaat dus meer om een politiek dan om een juridisch probleem. Het signaal dat wij uitzenden is dus vooral belangrijk voor het debat over de vraag wat ons na 2000, met andere woorden na de vierde Overeenkomst van Lomé, te doen staat. Het is duidelijk dat wij met een probleem worden geconfronteerd. Hoewel de Overeenkomst van Lomé nog altijd een buitengewoon belangrijk en uniek instrument is, heeft het feit dat het Europees Parlement inzake de controle en de vaststelling van de beheersinstrumenten niet ten volle zijn rol heeft kunnen spelen de betekenis en het effect ervan zeker beperkt.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ook ik mijn dank uitspreken aan collega Wynn vooral wat betreft zijn conclusie, dat wij hier nu eindelijk eens een signaal moeten geven. Het opnemen van het Europees Ontwikkelingsfonds in de begroting vormt een permanent gespreksthema voor de Commissie ontwikkelingssamenwerking, en wij weten ook dat wat dat betreft de Commissie aan onze kant staat. Collega Vecchi heeft zojuist al de teleurstelling verwoord over het feit dat men in de onderhandelingen van Amsterdam niet verder gegaan is.
Maar stap voor stap komen wij misschien toch wat verder, want onlangs heeft de Duitse Bundestag, en dit zonder onderscheid naar partijen, geconstateerd, dat men de richting in zou moet gaan van het in de begroting opnemen van het Europees Ontwikkelingsfonds en dit vooral met het oog op doeltreffende controle.
Ik begin het langzamerhand toch enigszins grappig te vinden, dat nu precies die instellingen die opname in de begroting tegenhouden, klagen dat het vooral zou gaan om een gebrek aan controle, terwijl ze zelf niet zo zorgvuldig toezien op het gebruik van het Europees Ontwikkelingsfonds als wij dat eigenlijk wensen. Op die manier wordt naar mijn mening deze kritiek ook enigszins ontkracht, want een meer doeltreffende controle dan die, die wij vanuit het Parlement te bieden hebben via de Commissie begrotingscontrole en die het hele gebied beslaat en zich niet beperkt tot die gedeelten, die ieder op zich onder een nationale begroting vallen, een betere controle dan die dus valt nauwelijks te verzinnen. Daarom begrijp ik ook niet, dat de Raad en onze regeringen geen beter gebruik maken van dit instrument.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft in zijn advies verder vastgesteld, dat het ingediende ontwerp geen verbetering oplevert qua controle en deze in grote mate onbevredigend is. Daarop werd hier al de nadruk gelegd. Ik kan dat alleen nog maar eens duidelijk herhalen.

Von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik wil vooral ingaan op wat mevrouw Wemheuer nadrukkelijk in haar knappe redevoering tegen de heer Wynn heeft gezegd, namelijk dat er aan de begroting ook menselijke aspecten zitten. Ik neem af en toe als emigrant uit de politieke commissie deel aan vergaderingen van de Commissie begrotingscontrole, zij het veel te weinig, omdat onze commissies altijd op hetzelfde moment bijeenkomen, hetgeen ik zeer betreur. Ik kan alleen zeggen dat ik in de Commissie begrotingscontrole heb ervaren wat de waarde van dat werk is en dat het een menselijk element bevat.
Toch wil ik mevrouw Wemheuer op één punt tegenspreken. Zij heeft gezegd dat deze vrijdag niets voorstelt. Nee, mevrouw Wemheuer, kijkt u maar eens om u heen, dan ziet u dat de kwaliteit in ieder geval aanwezig is. Dat er nog lege plekken zijn, is niet interessant.
Ik ben er blij om dat wij eindelijk besluiten hier een signaal af te geven. Als je de straat op gaat en met de mensen praat, zie je een groeiende scepsis tegen wat onze Gemeenschap, onze Unie met het geld van de belastingbetalers doet. Ik deel die scepsis, want waarom zou men zich tegen onze controle verzetten, als men niets te verbergen heeft? Dat moet ook eens tegen de Raad worden gezegd. Ik dank de heer Bösch die deze kwestie al eens eerder heeft aangesneden. In die zin zou ik willen zeggen: deze afwijzing is een duidelijk signaal dat wij geven aan de heren ginds in de Raad, en een beleid dat juist is, waarbij wij evenwel moeten zien dat het algemeen bekend wordt. Er bestaat volstrekt geen twijfel over, dit is een signaal dat het beheer van het fonds niet functioneert zoals zou moeten. Bovendien moeten wij deze eenzijdige besluiten van de Raad in geen geval een twijfelachtige democratische legitimatie verstrekken, want de Raad is het meest ondemocratische element in onze Gemeenschap.
(Applaus)
Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren afgevaardigden, bij het financieel reglement voor het achtste Europese Ontwikkelingsfonds gaat het om een document waarin de uitvoeringsbepalingen, dat wil dus zeggen de financiële regels, het middelenbeheer, de uitvoeringsmaatregelen, de uitvoerende organen, de controle en de rekening en verantwoording in de vorm van een interne overeenkomst tussen de Commissie en de lidstaten worden vastgelegd.
Het financieel reglement wordt door de Raad, zoals u weet en zoals hier ook is aangevoerd, met een gekwalificeerde meerderheid bij de inwerkingtreding van de overeenkomst aangenomen. Conform de interne overeenkomst brengen de Europese Investeringsbank en de Rekenkamer een vrijblijvend advies uit over het ontwerp van de door de Commissie uitgewerkte tekst. Daarentegen is het advies van het Parlement facultatief - omdat het EOF, zoals hier al meerdere malen is onderstreept, geen deel uitmaakt van de begroting - en al voor het ontwerp voor het financieel reglement van het zevende EOF ingewonnen.
De Commissie begrijpt zonder meer dat het Parlement zeer ontevreden is over het feit dat het EOF nog steeds niet in de begroting is opgenomen. De Commissie heeft in het verleden hiervoor ook uit zichzelf al initiatieven ontplooid. Desondanks betreurt zij het door de Commissie begrotingscontrole gesteunde voorstel van de heer Wynn, inhoudende dat het Parlement zal weigeren een advies uit te brengen over het door de Commissie voorgelegde ontwerp voor een financieel reglement van het achtste EOF. Dat neemt echter niet weg dat ik persoonlijk niet ook mijn bewondering voor de heer Wynn tot uiting zou willen brengen.

Voorzitter
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Lindqvist
Het Europese Ontwikkelingsfonds moet opgenomen worden in de gewone EUbegroting waarover het Parlement ook controle uitoefent en waarop het invloed heeft. Ik heb voor het verslag gestemd, maar er zijn constructievere inspanningen nodig dan enkel de weigering zich uit te spreken over de EOF-wetgeving.

Communautaire graanhandel
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0021/98) van de heer Giansily, namens de Commissie begrotingscontrole, over het speciale verslag nr. 5/97 van de Rekenkamer over het beheer van de communautaire graanhandel waarbij sprake is van uitvoerrestituties, bijzondere invoerregelingen en regionale steunregelingen, vergezeld van de antwoorden van de Commissie (C4-0351/97)

Theato
Mijnheer de Voorzitter, collega Giansily heeft mij, omdat hij om geldige redenen niet aanwezig kan zijn, verzocht om de tekst die hij als rapporteur heeft opgesteld aan u kenbaar te maken. Ik dank het Parlement dat het deze regeling accepteert; ik vertegenwoordig de rapporteur hierbij als voorzitter van de commissie.
Het speciaal verslag van de Rekenkamer over het beheer van de graanhandel van de Gemeenschap met inachtneming van de uitvoerrestituties, bijzondere invoer- en regionale steunregelingen was de laatste jaren onderwerp van talrijke beraadslagingen, waarbij de drie hoofdonderdelen van het verslag in het middelpunt stonden. Dat is op de eerste plaats de graanhandel van de Gemeenschap, waarvoor in de gehele Unie uitvoerrestituties worden toegekend - een gebied waarop de controles van de Rekenkamer meerdere problemen aan het licht hebben gebracht die afbreuk doen aan de werking van de regeling.
Het eerste probleem, dat zowel door de Rekenkamer als de Commissie naar voren wordt gebracht, betreft de kwaliteit van de gegevens die aan de Commissie worden verstrekt. Gebleken is namelijk dat sommige betaalorganen de voor de export van graanproducten volgens afzonderlijke GN-codes gerestitueerde bedragen niet apart registreren. Dit heeft er vermoedelijk toe bijgedragen dat er een voor een behoorlijk functioneren van het systeem ongunstige status quo is ontstaan. Want er kon worden vastgesteld dat de globale verwerkingscoëfficiënten 24 jaar lang ongewijzigd waren gebleven, voordat ze in 1991 tot 1, 37 % werden verlaagd.
Volgens de Commissie begrotingscontrole heeft het niet aanpassen van de coëfficiënten welhaast zeker tot aanzienlijke meerkosten geleid, en daarom moet er in de toekomst voor gezorgd worden dat deze coëfficiënten regelmatig tegen het licht worden gehouden. Een dergelijk probleem werd ook vastgesteld bij de uitvoerrestituties voor mout. De desbetreffende uitvoering van de toepasselijke verordening in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk was 18 jaar lang weinig bevredigend. De Commissie begrotingscontrole roept de Commissie daarom op om de vanwege het niet controleren van de herkomst van de moutexporten ten onrechte betaalde bedragen weer in te trekken en de regeling die de exportrestituties voor mengvoer vastlegt aan te scherpen.
Wat de kwaliteit van de fysieke controles van de graanexporten betreft, ontbreekt het duidelijk aan een gecoördineerd toezicht op de multinationale ondernemingen door de bevoegde nationale autoriteiten. De Commissie wordt opgeroepen zo snel mogelijk maatregelen te treffen om de bekritiseerde gebreken op te heffen en het Parlement in te lichten over de behaalde resultaten.
Op de tweede plaats heeft het speciale verslag van de Rekenkamer betrekking op de bijzondere regelingen voor de invoer van maïs en sorghum naar Spanje en Portugal. Ik herinner eraan dat er na de toetreding tot de Gemeenschap van Spanje en Portugal tussen de Gemeenschap en de Verenigde Staten een overeenkomst is gesloten om een jaarlijkse import van twee miljoen ton maïs en 300.000 ton sorghum naar Spanje en van 500.000 ton maïs naar Portugal te garanderen. De Spaanse autoriteiten - aldus de rapporteur - zouden de behoorlijke uitvoering van de regeling bemoeilijken door de Commissie onnauwkeurige importgegevens te verstrekken, en dat ook nog eens te laat, terwijl Portugal direct maïs op de wereldmarkt kocht en tegen interventieprijzen op de Portugese markt verkocht. Deze praktijken hebben tot aanzienlijke meerkosten voor de begroting van de Gemeenschap geleid. De Commissie begrotingscontrole eist dat er bij de uitvoering van de regeling in de toekomst voor wordt gezorgd dat er voor de begroting van de Europese Unie geen meerkosten ontstaan.
Het derde aspect van het verslag behelst de graanleveranties op grond van het POSEIMA-programma. Dit geldt in eerste instantie voor Madeira en de Azoren. De desbetreffende opmerkingen van de Rekenkamer hebben tal van functionele gebreken en zwakke plekken blootgelegd, die een snelle doorlichting van dit programma zouden rechtvaardigen. In deze onverkwikkelijke aangelegenheid moet bovendien worden opgemerkt - de heer Engwirda, lid van de Rekenkamer, heeft daar in een brief aan mij als voorzitter van de Commissie begrotingscontrole met nadruk op gewezen - dat het weer intrekken van de te veel betaalde bedragen niet mogelijk is, omdat de door de importeurs ten onrechte behaalde winsten te wijten zijn aan een fout van de Commissie.
Daarom wordt een hervorming van het POSEIMA-programma geëist op basis van de opmerkingen van de Rekenkamer, waarbij natuurlijk rekening moet worden gehouden met de noodzakelijke specifieke verdeling tussen de eilanden.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, ik ga twijfelen aan mijn eigen geestelijke vermogens - aangezien dit onderwerp vanmorgen ter sprake kwam - als ik geboeid kan raken door een document met de volgende titel: "Speciaal verslag 5/97 van de Rekenkamer over het beheer van de communautaire graanhandel waarbij sprake is van uitvoerrestituties, speciale invoerregelingen en regionale steunregelingen, vergezeld van de antwoorden van de Commissie" . Desalniettemin is het een van die verslagen die de moeite van het lezen waard zijn. Het is kernachtig en zakelijk geformuleerd. Ik sluit me bij mevrouw Theato aan in de opvatting dat de Rekenkamer de problemen die zich op dit terrein voordoen uitstekend heeft belicht.
Toch is dit verslag niet zo goed als eerdere speciale verslagen over hetzelfde onderwerp. Een verslag dat de algemene aandacht trok betrof de situatie waarin we een extra bedrag van 11 miljard ECU uitvoerrestituties gaven voor uitvoer vanuit Duitsland, en met graan beladen schepen in Duitse havens hun lading losten, hetzelfde graan weer insloegen en weer afvoerden om vervolgens het geld op te strijken. Dit verslag bracht de volslagen absurditeit van het systeem aan het licht. Toch zijn de gebreken nog altijd niet weggewerkt. In het onderhavige geval hebben we het over een totaalbedrag aan uitvoerrestituties van 11 miljard ECU, met betrekking tot de periode van 1991 tot en met 1994. Dit is meer dan er werd uitgegeven aan alle programma's voor opleidingen, sociaal beleid, onderzoek en ontwikkeling en armoedebestrijding bij elkaar. De regeling waar al dat geld in werd gestoken vertoonde een aantal fouten en onwenselijke handelwijzen.
Er zijn twee punten die ik in het bijzonder wil benadrukken. Ten eerste, het POSEIMA-programma met fondsen voor de Azoren. Als je het verslag leest is het volkomen onvoorstelbaar dat die fondsen op die manier konden worden besteed. Er kwamen allerlei gebreken en tekortkomingen aan het licht die een grondige herziening zouden rechtvaardigen. Ik ben ervan overtuigd dat de Commissie het daar mee eens is. Men kan het dus alleen maar eens zijn met de bevinding van de Rekenkamer dat in het huidige systeem de steunbedragen worden bepaald door factoren die in geen enkel verband staan met de specifieke vereisten van het POSEIMA-programma. Het is volstrekt onvoorstelbaar dat we deze bedragen op die manier en onder die omstandigheden hebben kunnen uitgeven.
Ik wil nu wat uitgebreider ingaan op het terrein van de comitologie, een onderwerp waarin ik bijzonder ben geïnteresseerd. Dat bedrag van 11 miljard ECU werd tot overmaat van ramp beheerd door een comité van beheer waarover het Parlement geen controle of toezicht kan uitoefenen en waarover slechts zeer gebrekkige informatie beschikbaar is. Toen de graanprijs op de wereldmarkt in het recente verleden tot recordhoogte steeg, besloot het beheerscomité de uitbetaling van uitvoerrestituties te staken. Een prima besluit, maar ons is nooit om advies gevraagd omtrent de juistheid van deze beslissing. Het gaat dan ook maar om een paar miljard ECU!
Gedurende de paar maanden dat de uitvoerrestituties werden gestaakt zou met het betreffende geld de plattelandsontwikkeling kunnen worden betaald waar commissaris Fischler zich zo voor inspant, en hadden onze uitgaven in het GLB opnieuw kunnen worden gerangschikt. Vervolgens werden de restituties weer hervat, opnieuw zonder het Parlement te raadplegen. Geen raadpleging, geen informatie; we werden gewoon voor een voldongen feit geplaatst. Ik geloof niet dat dit de manier is waarop het Parlement met het landbouwbeleid dient om te gaan, maar ik weet dat ik aan het uitweiden ben. De commissaris vraagt zich misschien af wat dit met het verslag te maken heeft. Het heeft er heel veel mee te maken. Het gaat over de manier waarop de beheerscomités werken.
Ik vind het lachwekkend dat het Parlement volgens onze landbouwcommissie niet kan toezien op de werkzaamheden van de beheerscomités. Als dat inderdaad zo is, wordt hiermee aangetoond dat het huidige systeem tekort schiet. Er zijn 79 beheerscomités voor de landbouw; dat is in ieder geval het aantal dat werd opgegeven toen ik de begroting deed. Deze comités hebben alleen al in 1994 4679 besluiten genomen. Dat is een hele hoop wetgeving en een hoop geld.
Het verslag roept om meer transparantie en dat is precies wat ook wij zouden moeten eisen. Ik weet zeker dat de commissaris die benadering zou steunen. We moeten onze handelswijze veranderen. We moeten het geld voor de landbouw op een andere manier gaan uitgeven, we moeten het weghalen uit de sfeer van uitvoerrestituties en uit de comitologiestructuur waar deze enorme bedragen in omgaan. We hebben een veel transparanter systeem nodig, met minder mazen en andere gebreken.
Ik ben oprecht van mening dat het volgende speciale verslag heel wat beter dient te zijn dan de vorige. Commissaris Fischler heeft uiteraard het een en ander te vertellen over de manier waarop dat kan worden bewerkstelligd. Hij weet zich verzekerd van de steun van het Parlement in zijn pogingen deze verbeteringen te realiseren, omdat ze absoluut noodzakelijk zijn.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik ben iemand die het landbouwbeleid van de Gemeenschap normaal gesproken steunt. Het is dus met enige tegenzin dat ik moet toegeven dat ik het op sommige punten eens ben met Terry Wynn, vooral als het gaat om de complexiteit van het beleid, die de fraude zo duidelijk in de hand heeft gewerkt.
Dit is mijns inziens waar het bij de hervormingsvoorstellen onder andere om gaat. De steun kan daarmee meer gericht worden verstrekt en komt rechtstreeks bij de landbouwers terecht; bovendien wordt het systeem minder fraudegevoelig en blijft er minder aan de strijkstok hangen bij tussenpersonen en handelaars in een aantal van deze regio's, die er, in vergelijking met de landbouwers om wie het uiteindelijk gaat, zeer bedreven zijn in een aanzienlijk deel van de fondsen op te strijken. Door rechtstreekse hulp kunnen veel van de problemen die we hebben gesignaleerd worden voorkomen.
Voor wat betreft het POSEIMA-programma kunnen we alleen maar toegeven dat dit wel de ingewikkeldste, minst directe en meest inefficiënte manier is die je kunt bedenken om hulp te bieden aan eilandregio's en plattelandsgebieden. Ten eerste bestaat er geen enkele garantie dat het geld inderdaad bij de mensen terechtkomt die het nodig hebben en voor wie het ook is bedoeld. Ten tweede komt ook hier een groot deel van het geld terecht bij tussenpersonen en kan er op grote schaal worden gefraudeerd.
Mijn enige vraag over het verslag Giansily betreft paragraaf 5, waar het gaat om de invoer van producten zonder aanvullende kosten voor de Europese begroting en zonder de Europese markten te verstoren. Het ligt voor de hand dat niemand ooit aan dat voorschrift zal kunnen voldoen zolang deze producten op de wereldmarkt goedkoper zijn dan binnen de Europese Unie en zolang we met onze overschotten blijven zitten. De graanproducten van buiten de Unie zijn in dat geval gewoon goedkoper.
Het enige punt waarop ik enigszins met Terry Wynn van mening verschil betreft het hele vraagstuk van uitvoerrestituties. Ik kan hem op dat punt niet helemaal volgen. Het gaat hier namelijk om een automatisch mechanisme, en als we binnen de Gemeenschap een beleid voeren dat erop is gericht onze overschotten uit de Gemeenschap te verwijderen en ze te verkopen op markten waar de prijzen lager liggen, dan ligt het voor de hand dat er, gezien de maandelijkse of zelfs dagelijkse schommelingen op de markt, een richtlijn wordt opgesteld om die overschotten te kunnen uitvoeren. We moeten een flexibel systeem gaan toepassen met variabele subsidies. In het andere geval, als de prijzen op de wereldmarkt hoger liggen dan in de Europese Unie, wat momenteel gelukkig het geval is, kunnen we ons op die manier extra kosten besparen en het geld binnen de begroting houden om het voor wat anders te gebruiken. Mijns inziens blijft dit systeem noodzakelijk zolang we met overschotten blijven zitten.
Ik ben het ermee eens dat we niet snel genoeg op een vereenvoudigd systeem kunnen overgaan om de betreffende regio's te helpen, net als in het geval van de structuurfondsen is gebeurd. We hebben de regels zo ingewikkeld gemaakt dat de regio's waar ze voor bedoeld zijn er volgens mij weinig meer aan hebben. Bovendien werkt zo'n ingewikkeld systeem het misbruik van de fondsen alleen maar in de hand, zoals hier al is opgemerkt, een verschijnsel dat we naar ik hoop zullen kunnen uitbannen.

Mulder (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, het is jammer dat de heer Giansily hier niet aanwezig kan zijn. Anders had ik hem mijn complimenten gemaakt, maar ik wil wel mijn complimenten maken aan de heer Fischler, die - neem ik aan - speciaal voor dit verslag zijn vrijdagmorgen heeft vrijgemaakt om dit aan te horen.
Ik ben ook een aanhanger van het gemeenschappelijk landbouwbeleid maar ik ben er sterk van overtuigd dat als er regels zijn, die goed moeten worden uitgevoerd. Ik denk dat het Parlement op dit vlak een bijzondere rol heeft en het is eigenlijk het enige Parlement dat dit kan doen.
Het meest verrassende van dit verslag is, dat, terwijl alles in de wereld verandert, terwijl alles op het gebied van landbouwpolitiek door de jaren heen is veranderd, er een aantal dingen constant zijn gebleven. Voor meel dat gemaakt wordt uit graan, is de coëfficiënt 24 jaar niet aangepast, en voor mout dat vervaardigd is uit gerst, is de coëfficiënt 18 jaar niet aangepast! Hoe kan dat? Hoe kan een comité dat daarover beslist en hoe kunnen de vertegenwoordigers van de lidstaten waaruit het is samengesteld, zo lang hun eigen voordelen daaruit berekenen? Wat voor consequenties trekt de Commissie daar uit?
Een van de bijzondere dingen uit het rapport van de Rekenkamer vond ik ook dat er duidelijk gezegd wordt dat geen enkele lidstaat het vermogen heeft om de nodige fysieke controles uit te oefenen op uitvoerrestituties. Dat lijkt mij een uiterst ernstige constatering. Miljarden ecu's worden daaraan uitgegeven en dan is er de constatering van de Rekenkamer, dat geen enkele lidstaat in staat is om dat te controleren. Wat doet de Commissie met dat gegeven?
Laatste punt, bij de toetreding van Spanje en Portugal zijn speciale regelingen geschapen. Ik neem aan om de transitie te vergemakkelijken. Het is nu gebleken dat die regelingen sterk nadelig zijn voor de Europese begroting. Ik vraag mij af of zij voordelig zijn voor Spanje en Portugal. Zou dat nog eens bekeken kunnen worden?
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, welke maatregelen gaat de Commissie nemen op grond van deze conclusies? Wat zal de terugvordering zijn van de ten onrechte uitbetaalde bedragen? We zullen één dezer dagen weer de kwijting voor de begroting van 1993 behandelen. Dit hier gaat tot en met het jaar 1994, als ik het goed begrijp. In hoeverre rekent de Commissie de lidstaten hun fouten aan? Wordt er gebruik gemaakt van de extra tarieven die op aandringen van het Parlement zijn ingesteld? Bijvoorbeeld 25 procent, als het zoveel jaren al gebeurd is. Is de Commissie van plan om dat te gaan doen? En nogmaals, wat is de noodzaak van de speciale regelingen voor Spanje en Portugal wanneer die, als ik het goed begrepen heb, geen enkel goed doel dienen, althans niet de afgelopen tien jaren?

Novo
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, bepaalde punten uit het verslag van collega Giansily zijn naar onze mening onevenwichtig.
Inderdaad hebben Portugal en Spanje de mogelijkheid om bepaalde hoeveelheden maïs vanuit de wereldmarkt in te voeren. Bij het uitleggen van het waarom van deze situatie zijn er evenwel bepaalde overwegingen gemaakt die nadien niet evenveel gewicht in de schaal hebben gelegd of op een juiste manier vertaald zijn in het verslag. Zo komt het feit dat een van deze twee lidstaten verouderde en onjuiste gegevens voorlegt helemaal niet in het verslag aan de orde. Anderzijds evenwel eist men dat de andere lidstaat het invoerrecht op een dusdanige manier gebruikt dat er geen extra kosten voor de communautaire begroting zijn en dat de communautaire productie er niet onder lijdt. Maar zo'n eis is niet gerechtvaardigd, omdat het hier een recht betreft dat speciaal gecreëerd is om de verwerkingsbedrijven van deze lidstaat te steunen.Deze eis van het verslag is des te meer ongegrond omdat ze gesteld wordt op een tijdstip waarop al bekend is dat de Portugese regering besloten heeft om de directe invoer, waarop ze toch nog recht heeft, te vervangen door overheidsopdrachten.
Er zijn zeer belangrijke uitspraken gedaan over de levering van graan in het kader van het POSEIMA-programma. Zoals we al vaak gezegd hebben, en niet alleen voor granen, bevestigt het verslag van de Rekenkamer dat de voordelen van de steunmaatregelen voor de eindgebruiker niet duidelijk zijn (omdat niet duidelijk omschreven is wie of wat de gebruiker is), dat het niet gemakkelijk is om aan de hand van de rekeningen van de importerende bedrijven vast te stellen in welke mate de voordelen ten goede komen aan de eindgebruikers, en als laatste dat het door de regionale instanties ingevoerde controlesysteem te wensen overlaat. We wachten op de maatregelen die de regionale instanties zullen treffen om deze situatie te veranderen, de steunmaatregelen transparant te maken en de steuntoewijzing aan de begunstigden controleerbaar.
Het verslag behandelt tevens het feit dat de afstanden tussen de verschillende eilanden en het ontbreken van geschikte havenfaciliteiten zwaar wegen op de vervoerskosten en voegt hier nog aan toe - en terecht - dat de omvang van de hulp afhankelijk moet zijn van de specifieke vereisten van het POSEI-programma, die rekening houden met de moeilijkheden van de regio's en niet met de schommelingen van de mondiale graanprijzen (als die dalen, daalt ook het niveau van de steunverlening, terwijl de regio's nog steeds met dezelfde moeilijkheden kampen).
In deze context steunen wij natuurlijk het verzoek om het POSEIMA-programma inzake de levering van graan te hervormen en pleiten wij ervoor dat bij het vaststellen van de invoersubsidie voor graan duidelijk moet worden aangeven hoe hoog de kosten voor de interinsulaire distributie zijn. Deze hervorming moet gepaard gaan met aanvullende financiële middelen.
Alleen op deze manier kunnen we vormgeven aan de formele erkenning van de status van ultraperifere regio, zoals opgenomen in het Verdrag van Amsterdam.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, er staan verscheidene interessante en opzienbarende opmerkingen in het speciale verslag van de Rekenkamer. Een ervan luidt, zoals meerdere sprekers al hebben vermeld, dat de basisverwerkingscoëfficiënten de laatste 24 jaar niet zijn gewijzigd. Hoe is dat mogelijk? Het antwoord van de Commissie laat deze vraag onbeantwoord en duidt op een ernstig verzuim van de kant van de Commissie. Dit verzuim heeft zonder enige twijfel geleid tot aanzienlijke meerkosten voor de EU door de jaren heen, een zeer betreurenswaardig feit.
Gedurende het tijdvak 1991-1994 stegen de uitvoerrestituties voor graan tot 11 miljard ecu, dus een aanzienlijk bedrag. De controles van de Rekenkamer gaven meerdere ernstige gebreken te zien, waardoor het systeem niet bevredigend functioneert. Hetzelfde geldt op het terrein van de graanexport. Deze gebreken - het kan soms zelfs om zuivere fraude binnen de sector gaan - worden zo gestimuleerd dat deze uitvoerrestituties ten onrechte worden uitgekeerd, wat op zijn beurt weer leidt tot grotere meerkosten voor de EU. De Commissie moet hier zeer serieus iets aan doen.
Gebrekkige controlesystemen komen ook op andere terreinen voor, bijvoorbeeld bij het bekritiseerde POSEIMA-programma. Wat de moutsector betreft, waarvan de Rekenkamer de gebrekkige toepassing van de regels in Frankrijk en Groot-Brittannië aankaart, steunt de Fractie De Groenen de eisen van de rapporteur dat de Commissie de onterecht uitbetaalde bedragen moet terugvorderen. Bovendien lijkt het mij een voorwaarde dat de Commissie de regels wijzigt zodat wordt voorkomen dat in de toekomst dezelfde problemen ontstaan.
Tenslotte wil ik mijn Zweedse collega's erop wijzen dat er een fout in het verslag staat, en wel in paragraaf 1, waar in de Zweedse versie staat dat het Parlement het ongewijzigd blijven van de basisverwerkingscoëfficiënten betreurt ; daar moet eigenlijk staan dat het Parlement dat diep betreurt, wat een verdere aanscherping van de tekst is.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van Rekenkamer analyseert verschillende aspecten van de inen uitvoer van granen. Het gaat hier in het bijzonder om de toepassing van het mechanisme van uitvoerrestituties met betrekking tot het administratieve beheer en fraude.
De Europese landbouwproducenten leggen terecht de nadruk op de problemen die de bijzondere invoerregelingen voor maïs en sorghum in Spanje en Portugal veroorzaken. Deze regelingen, die tot stand zijn gekomen tijdens de toetreding van deze landen tot de Europese Unie, zijn nog altijd van kracht en zijn zelfs geconsolideerd in het kader van de GATTovereenkomsten. Het gaat bij deze maatregel jaarlijks om 2 miljoen ton maïs en 300.000 ton sorghum voor Spanje en 500.000 ton maïs voor Portugal, voornamelijk afkomstig uit de Verenigde Staten.
Zoals de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ons heeft laten weten, moet worden voorkomen dat deze invoer de communautaire markt ernstig verstoort. Dit laatste kan gebeuren wanneer producten niet geheel volgens de regels in de handel worden gebracht. Onlangs heeft men bijvoorbeeld kunnen constateren dat op deze wijze geïmporteerde maïs door Portugal tegen een lagere prijs werd verkocht dan communautaire maïs. Deze verstoring van het evenwicht ligt aan de basis van een differentiatie van kostprijzen binnen de verwerkingsindustrie voor landbouwproducten en kan dus leiden tot de verplaatsing van sommige verwerkingsbedrijven. Deze nulquota's, die samenhangen met de toetreding van Spanje en Portugal, maar waarvan de Commissie geaccepteerd heeft dat ze geïnstitutionaliseerd werden in het kader van de GATT, zijn niet alleen gunstig voor de Verenigde Staten en nadelig voor de Europese producenten, maar veroorzaken bovendien ernstige verstoringen, daar ze de concurrentieregels van de interne markt aan hun laars lappen.
Ik zou tenslotte een ander daadwerkelijk probleem onder de aandacht willen brengen, namelijk dat van de moeilijkheden die sommige handelaren ondervinden bij de uitvoer van graanproducten. Tegenstrijdig genoeg heeft de Commissie de afgelopen jaren Europese belastingen op de uitvoer van graanproducten geheven, terwijl we landbouwers hebben verplicht om, in ruil voor subsidies, het land braak te laten liggen. Dit jaar, aan het begin van het verkoopseizoen, heeft de Commissie in slechts zeer bescheiden mate exportovereenkomsten verleend. Sindsdien is de markt ingezakt en gaat de Europese Unie marktaandeel verliezen vanwege de volumebeperking van de restituties.
Deze logica, mijnheer de Voorzitter en mijnheer de commissaris, begrijpen noch de landbouwers noch de ondernemers en ik moet zeggen dat ik haar zelf ook nauwelijks kan volgen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, voor de belastingbetalende burger van de EU moet veel van wat er in dit verslag staat heel moeilijk te verteren zijn. Alleen al het feit dat bij astronomische restitutiebedragen, zoals 11 miljard ecu van 1991 tot 1994, de kwaliteit van de verstrekte gegevens te wensen overlaat, is een vaststelling die men eigenlijk niet zozeer een probleem, als wel een schandaal moet noemen.
De problematiek van het gemeenschappelijk landbouwbeleid met al zijn tekortkomingen en zijn vatbaarheid voor allerlei dingen die niet door de beugel kunnen wordt weer eens duidelijk. Het is choquerend dat er sprake is van meerkosten van 9, 3 miljoen ecu, die zijn ontstaan doordat Portugal op grote schaal maïs op de wereldmarkt inkoopt en vervolgens op de Portugese markt voor de interventieprijs verkoopt, waardoor de geïmporteerde maïs aanzienlijk goedkoper is dan de in de Gemeenschap geproduceerde. Choquerend is ook dat de voor de hoogte van de uitvoerrestituties doorslaggevende verwerkingscoëfficiënten in de periode van 1967 tot 1991 ongewijzigd zijn gebleven alsook het feit dat er uitvoerrestituties voor graan worden betaald ofschoon de lidstaten niet in staat zijn fysieke controles uit te voeren. Dit is in tegenspraak met de toepasselijke verordeningen en voorstellen van de Europese Unie.
Door dit verslag wordt eens te meer duidelijk hoe noodzakelijk het is om het gemeenschappelijk landbouwbeleid in ecologische en renationaliserende zin te hervormen, en vooral om deze flagrante misstanden uit de weg te ruimen.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, het is ontegenzeggelijk zo dat er in de EU misbruik heeft plaatsgevonden van graansubsidie. Dat is een van de grove misstanden van het landbouwbeleid zonder de gevallen van misbruik in de vleeshandel te vergeten. Het is bijvoorbeeld ongelofelijk dat men graan van de vrije markt en gesubsidieerd graan in dezelfde opslagruimten heeft kunnen opslaan.
Net als het verslag van de heer Giansily vestig ik de aandacht op het Spaanse en Portugese maïscontingent. Het is duidelijk dat importmaïs in ieder geval in Portugal met een aanzienlijke winst wordt vermengd met Europees maïs. Deze misstand blijft niet bestaan, maar wordt aangepakt bij de onderhandelingen in het kader van Agenda 2000. Klaarblijkelijk wordt daar geprobeerd de mogelijkheid van misbruik weg te nemen door het verbouwen van maïs in de Europese Unie lucratiever te maken.
Nu er sprake is van stagnatie of regelrechte achteruitgang van de Europese landbouw om de uitbreiding te kunnen bekostigen, gaat men bij de onderhandelingen in het kader van Agenda 2000 het probleem veroorzaakt door het maïscontingent op rekening van de Finse melkproducenten schrijven. Dat gaat niet. Het misbruik van anderen mag men onze boeren niet laten betalen, commissaris Fischler.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, in het vijfde speciale verslag van de Europese Rekenkamer uit 1997 gaat het met name om drie problemen. In de eerste plaats om de graanhandel en wel in het bijzonder om de kwestie van de verstrekte uitvoerrestituties, in de tweede plaats om de invoer van maïs en sorghum naar Spanje en Portugal en in de derde plaats om graanleveranties in het kader van het POSEIMA-programma.
De Commissie is verheugd over het verslag van de Rekenkamer en over de ontwerpresolutie van de rapporteur, waarover u vandaag zult stemmen. Hoewel de Commissie het niet op alle punten eens is met de Rekenkamer, is het verslag in ieder geval een uiterst waardevol hulpmiddel bij ons streven om het beheer van de graanmarkt beter te regelen en niet op de laatste plaats ook om de controles te verbeteren.
Het Parlement uit mijns inziens terecht kritiek op het feit dat de vaste coëfficiënt voor de aanpassing van de uitvoerrestituties voor verwerkingsproducten 24 jaar lang niet is gewijzigd. De Commissie hecht er echter ook waarde aan vast te stellen dat zij gedurende die periode meerdere keren een wijziging verlangd en voorgesteld heeft, maar dat zulks keer op keer door de lidstaten werd afgewezen. Pas toen wij in 1991 de coëfficiënten hadden aangepast, is het iets beter geworden. In ieder geval kan men ter verdediging van de Europese Unie aanvoeren dat onze coëfficiënten strikter zijn dan die van onze voornaamste handelspartners en concurrenten.
Op het gebied van de uitvoerrestituties van mout en mengvoerproducten heeft de Rekenkamer op enige verschillen en moeilijkheden bij de interpretatie van de verordeningen gewezen. Naar de mening van de Commissie zijn de bepalingen echter tamelijk eenduidig. De problemen die er in twee lidstaten met betrekking tot de oorsprong van uitgevoerde mout zijn geweest, zijn inmiddels opgelost. Zoals de Commissie in haar antwoord op het speciale verslag aangeeft, worden in het kader van de rekeningsvereveningsprocedure de financiële consequenties getrokken die op grond van de gebrekkige controle op de uitvoerrestitutie-aanvragen noodzakelijk zijn.
De moeilijkheden bij de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur voor mengvoerproducten worden momenteel door de diensten van de Commissie onderzocht. Wij denken dat er snel een bevredigende oplossing zou kunnen worden gevonden. De constateringen van de Rekenkamer met betrekking tot de fysieke controles op uitgevoerd graan komen in grote mate overeen met die van de Commissie. Ik ben blij het Parlement vandaag te kunnen meedelen dat het comité voor handelsmechanismen momenteel werkt aan een consolidering van de basisverordening inzake de restitutie, dat wil zeggen verordening 3665/87.
Daarbij moeten, zoals voorgesteld door de Rekenkamer, de bepalingen betreffende het toekennen van uitvoerrestituties aanzienlijk worden aangescherpt. De uitvoeraangifte moet voortaan daar worden gedaan, waar de goederen in werkelijkheid worden geladen. Voor de controle op de exporten van internationale ondernemingen heeft de Commissie mijns inziens de lidstaten reeds hele duidelijke aanwijzingen gegeven. Maar we zullen deze zaak blijven volgen.
Tot slot wil ik er nog op wijzen dat de meeste van deze bepalingen, zodra wij het hele pakket voorstellen voor de hervorming van de graansector hebben voorgelegd, eigenlijk achterhaald zullen zijn geworden, omdat wij dan de facto voor de uitvoer van graan nauwelijks nog een beroep hoeven te doen op uitvoerrestituties.
De Rekenkamer heeft evenwel ook kritiek op de bijzondere regeling voor de directe verkoop van maïs op de wereldmarkt voor de invoer naar Portugal. Het feit dat een deel van die importen door het Portugese interventiebureau zijn afgehandeld, is het resultaat van een compromis dat in december 1993 in de Raad is gesloten. Ik steek niet onder stoelen of banken dat de Commissie zich er vanaf het begin van bewust was dat deze regeling distorsies met zich mee zou brengen. Daarom en vanwege de opmerkingen van de Rekenkamer is deze regeling in 1997 ook niet meer verlengd.
De regelingen voor de leveringen van graan aan de ultraperifere regio's in het kader van het POSEIMA-programma zijn van nature moeilijk uitvoerbaar. Maar de Commissie vindt ze desondanks noodzakelijk. Zij heeft met belangstelling kennis genomen van de opmerkingen en aanbevelingen van de Rekenkamer ten aanzien van het subsidieprogramma met betrekking tot het leveren van graan aan de Azoren en Madeira. Zij stelt zich ten doel het programma verder te ontwikkelen en aanzienlijk beter af te stemmen op de behoeften van deze concrete regio's. Zij streeft ernaar om binnen de door de verordeningen van de Raad gestelde grenzen vooruitgang op dit vlak te boeken.
De in paragraaf 7 van de resolutie genoemde overeenkomst van september 1996 tussen Parlement en Commissie over de comitologieprocedure wordt door de Commissie natuurlijk gerespecteerd, ofschoon de beheerscomités soms met hele korte termijnen werken. Maar de agenda's en de notulen van alle comitévergaderingen worden automatisch aan het Parlement toegestuurd en in de tussentijd kunnen de notulen bovendien ook van Internet worden afgehaald, zodat deze toegankelijk zijn voor een breed publiek.
Tot slot deel ik u mee dat het door u gevraagde verslag over de gevolgtrekkingen naar aanleiding van de constateringen van de Rekenkamer binnenkort aan het Parlement zal worden toegestuurd, zodat het nog kan worden betrokken bij de kwijtingsbesluiten van het Parlement met betrekking tot de afsluiting van de rekening. Staat u mij tot slot toe op te merken dat dit speciale verslag en uw beraadslagingen mijns inziens een goed voorbeeld ervan zijn hoe de instellingen van de Gemeenschap, te weten de Rekenkamer, het Parlement en de Commissie, kunnen samenwerken teneinde de uitvoering van verschillende EU-beleidsterreinen aanzienlijk te verbeteren.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Vóór de stemming over amendement 6

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gestemd, maar iemand heeft mijn kaart weggenomen. Ik heb er niet naar gekeken en ik heb geen idee waar mijn kaart is gebleven. Mijn collega kan dat bevestigen. Ik zit hier altijd. Ik heb meegestemd.

De Voorzitter
Mevrouw Mann, allereerst dien ik u er nogmaals aan te herinneren dat de stemmingen van vrijdag gratis zijn. Er is bijgevolg geen enkele reden tot ongerustheid.
Ten tweede kan ik u verzekeren dat de diensten van de Vergadering er nota van zullen nemen dat u aan de stemming hebt deelgenomen, en ten derde zou ik de uitslag van uw stem willen kennen. Mag ik u dan ook vragen hoe u gestemd hebt? Voor? Hartelijk dank.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil op de eerste plaats opmerken dat mij ooit hetzelfde is overkomen als wat mevrouw Mann nu overkomt, namelijk dat op vrijdag de kaart werd ontvreemd. Op de tweede plaats wil ik, reagerend op uw opmerking, zeggen dat mevrouw Mann hier echt niet voor het geld zit.

De Voorzitter.
Mijnheer Posselt, wij die hier in deze Vergadering bijeen zijn, weten dat u het slachtoffer bent geweest van diefstal, aangezien u ons daar verschillende keren op hebt gewezen. Wij hopen dan ook dat u weer in het bezit van uw stemkaart bent, want ik zie dat u zich opmaakt om te gaan stemmen. U kunt nu maar beter voorzichtig zijn en goed op uw stemkaart letten, want zij zal nu wel een bijzondere waarde voor u hebben.

McGowan
Mijnheer de Voorzitter, het gaat heel specifiek om wat u hebt gezegd, want u bent al de tweede ondervoorzitter vanmorgen die naar het nieuwe systeem verwijst. De heer Martin heeft gezegd dat de hoofdelijke stemming van vrijdag niet meetelt en u heeft zelf ook een onderscheid gemaakt. Ik verzoek u er bij de Voorzitter en de ondervoorzitters nadrukkelijk op te wijzen dat deze stemmingen wel degelijk meetellen; dat ze zelfs erg belangrijk zijn.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer McGowan, maar als u naar mij hebt geluisterd, zult u gehoord hebben dat ik niet heb gezegd dat deze stemmingen niet tellen. Integendeel, en u weet dat ik op vrijdag steeds aanwezig ben, hetgeen bewijst dat ik ze naar waarde schat.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, mijn bedenking gaat in dezelfde richting. Ik wilde u zeggen dat wij allen hier precies begrepen hebben wat u bedoelt, maar boven op de tribune zit een groep Europeanen, van betrekkelijk jonge leeftijd trouwens, die het, als u het mij vraagt, op prijs zouden stellen dat u zich nader verklaart.

De Voorzitter
Waarde collega's, er dient inderdaad op gewezen te worden dat de stemmingen op vrijdag precies dezelfde waarde hebben als de stemmingen die op eender welke andere dag van de week plaatsvinden. Wij danken de heer Fabra dan ook voor zijn verzoek tot specificering en doen dit met het grootste genoegen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Wibe
De rapporteur haalt een groot deel van de kritiek aan die de Rekenkamer heeft op het beheer in bovenvermelde zaak. Volgens mij had men echter ook de kritiek op de Spaanse autoriteiten kunnen aanhalen (inzake de trage rapportage over de import van maïs en sorghum) en op het beheerscomité (inzake het gebrek aan informatie over de zaak). Ik geef echter grif toe dat dit slechts een marginale aanmerking is en geen belangrijke kritiek.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, we hebben nu unaniem een verslag aangenomen waarop geen amendementen zijn ingediend. We hebben zeven minuten nodig gehad om over dit akkevietje - let wel, niet qua inhoud, maar qua aantal amendementen - te stemmen. Het moet mij van het hart dat de manier waarop wij deze week hebben moeten stemmen, met voortdurend onderbrekingen in verband met moties van orde, onuitstaanbaar is geweest. Ik heb me daar met opzet niet in gemengd, om niet nog meer vertraging te veroorzaken. Maar ik dring er - ook namens de commissievoorzitters, die er verantwoordelijk voor zijn dat deze resoluties op tijd door de plenaire vergadering worden aangenomen - met klem op aan dat er in het Bureau zo snel mogelijk, en wel vóór de volgende plenaire vergadering, een acceptabele oplossing wordt gevonden om een einde te maken aan die onuitstaanbare vertragingen tijdens de stemmingen.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag de opmerking willen herhalen die ik gisteravond heb gemaakt. De stemmingen, zoals u juist in herinnering hebt gebracht, hebben dezelfde waarde op vrijdag als op donderdag. Ik had gisteravond opgemerkt dat de bel die tot stemming oproept het niet deed. Vanochtend is hetzelfde voorgevallen. De situatie wordt nog verergerd door het feit dat de stemmingen vrijdagochtend buitengewoon vaak onderbroken werden.
Ik zou u willen verzoeken, mijnheer de Voorzitter, te zorgen dat de bel die de leden oproept te gaan stemmen het weer doet, anders zouden de stemmingen wel eens ernstig verstoord kunnen worden. Het zou toch wel erg betreurenswaardig zijn als het enige gerinkel dat we op het moment van stemming zouden horen, uit de mobiele telefoons afkomstig zou zijn.

De Voorzitter
Allereerst zou ik mevrouw Theato willen zeggen dat de vrijdagmorgen in de regel gelukkig rustig en ontspannen verloopt. Daarom kunnen we voor de stemmingen soms zelfs iets meer tijd uittrekken, juist omdat de vrijdagen, zoals ik reeds gezegd heb, rustige dagen zijn, gekenmerkt door een sfeer van ongedwongenheid en eensgezindheid. Terzelfdertijd zou ik u willen vragen de heer Giansily onze gelukwensen over te brengen voor het gunstige onthaal van zijn verslag, dat door de Vergadering met algemene stemmen is aangenomen.

Deelname van Polen en Slowakije aan de communautaire programma's op het gebied vanberoepsopleiding, jeugd en onderwijs
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0057/98) van mevrouw Leperre-Verrier, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, over:
I.het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het standpunt van de Gemeenschap in de Associatieraad inzake de deelname van Polen aan de communautaire programma's op het gebied van beroepsopleiding, jeugd en onderwijs (COM(97)0422 - C4-0628/97-97/0224(CNS)), II.het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het standpunt van de Gemeenschap in de Associatieraad inzake de deelname van Slowakije aan de communautaire programma's op het gebied van beroepsopleiding, jeugd en onderwijs (COM(97)0422 - C4-0629/97-97/0225(CNS)).
Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de LMOE zijn inmiddels goed betrokken bij het programma op het gebied van onderwijs en jeugd. Het voorstel dat de Commissie vandaag aan ons voorlegt is hier een prachtig voorbeeld van en het doet ons genoegen dat Polen en Slowakije zich aansluiten bij de groep landen die deelneemt aan de programma's SOCRATES, LEONARDO en JEUGD VOOR EUROPA.
Vorig jaar hebben we het groene licht gegeven aan de deelname van Hongarije, de Republiek Tsjechië en Roemenië. Deze landen hebben al vanaf het begin van het begrotingsjaar 1997 gebruik kunnen maken van deze programma's. Vandaag is het dus de beurt aan Polen en Slowakije.
Ik zou even kort de ontstaansgeschiedenis van dit besluit willen toelichten. Na de ondertekening van de aanvullende protocollen met een aantal Midden- en Oost-Europese landen in de loop van 1996, hebben de associatieraden zich gebogen over de vraag hoe deze landen aan de communautaire programma's konden deelnemen. Ze hebben besloten om van de keten "onderwijs-jongeren-opleiding" de eerste schakel van een reeks acties te maken. Andere overeenkomsten op het gebied van cultuur, milieu of gezondheid zouden later in deze reeks opgenomen moeten worden.
Dit beleid, uitgestippeld op de Top van Dublin, was met name bedoeld om de kandidaat-landen vertrouwd te maken met de diverse beleidsterreinen en procedures van de Unie. We kunnen met voldoening vaststellen dat voorrang is verleend aan de samenwerking op het gebied van onderwijs en jongeren. Zij vormen nu eenmaal essentiële elementen voor de toenadering tussen de volkeren en voor de vorming van het Europees burgerschap. De uitwisselingen op dit gebied bestaan overigens al meerdere jaren. De drie programma's in kwestie hebben reeds projecten gesteund waaraan de landen van Midden- en OostEuropa konden deelnemen. Daarnaast is met het programma TEMPUS, dat in 1990 in het kader van PHARE en TACIS is opgezet, de basis gelegd voor een universitaire samenwerking.
Het moge duidelijk zijn dat deze ontwikkeling versterkt is door de aanneming van Agenda 2000 en de besluiten die zijn genomen op de Top van Luxemburg. Deze besluiten brengen de procedures ter voorbereiding van de toetreding in een operationele fase. In dit opzicht wil ik erop wijzen dat er sprake is van synergie en niet van tegenstrijdigheid tussen de acties die worden aanbevolen door Agenda 2000 enerzijds en deze procedure, die door de associatieraden is geïnitieerd, anderzijds. De keuze van de betrokken landen komt geheel overeen met de door het Parlement kenbaar gemaakte wens geen onderscheid te maken tussen de kandidaat-landen. Zo konden onlangs Roemenië en nu Slowakije zich tot de deelnemende landen rekenen, hoewel zij niet behoren tot de kopgroep.
Krachtens deze overeenkomst kunnen Polen en Slowakije deelnemen aan alle projecten die onder deze drie programma's vallen. Deze twee landen zullen overigens zelf betrokken worden bij het toezicht op hun deelname aan deze programma's. Ze zullen worden uitgenodigd voor de coördinatiebijeenkomsten. Zij moeten er evenwel rekening mee houden dat ze nationale structuren en mechanismen moeten aanbrengen die noodzakelijk zijn voor hun deelname.
Wat de financiering betreft is het bedrag dat de Unie betaalt als aanvulling op de bijdrage van deze landen ingeschreven op de begroting van 1997. Deze uitgave moet voor 31 maart worden vastgelegd. Dit verklaart de noodzaak van dit debat. Polen heeft daarnaast de mogelijkheid gekregen om tot een maximum van 10 % gebruik te maken van zijn PHARE-kredieten. Slowakije betaalt 50 % van de kosten van zijn deelname uit zijn nationale begroting. De resterende 50 % moet gedekt worden door diezelfde PHARE-kredieten. Opgemerkt zij dat de financiële bijdrage van de betrokken landen de subsidies en hulp aan de deelnemers van de projecten moet dekken en dat het totaalbedrag aan subsidies en financiële steun de betaalde financiële bijdrage niet mag overschrijden.
Het gaat hier dus, waarde collega's, om een overeenkomst tussen partners en niet om een contract voor bijstand. Dit is zeer belangrijk want de Midden- en Oost-Europese landen hebben soms het gevoel dat ze in hun verhouding met de Europese Unie aan het handje moeten worden meegenomen, dat is tenminste wat uit de evaluatie van het TEMPUS-programma naar voren komt. Het was dus goed dat we vandaag dit struikelblok hebben vermeden. Hoewel er dus geen grote problemen zijn die de deelname van Polen en Slowakije aan deze programma's in de weg staan, en hoewel dit een wezenlijke politieke stap vooruit is, zoals we hebben onderstreept, zijn er nog wel enkele punten van kritiek.
De programma's LEONARDO, SOCRATES en JEUGD VOOR EUROPA zijn na afronding van de medebeslissingsprocedure in de loop van 1995 van start gegaan. De termijn van deze programma's zit er nu bijna op en dus is het tijd ze te evalueren. We moeten ons ervan bewust zijn dat deze drie programma's samenvallen met andere programma's die de Europese Unie op het gebied van beroepsopleiding, jeugd en onderwijs ontplooit. Dankzij artikel 126 van het Verdrag van Maastricht heeft de Europese Unie bevoegdheden op dit gebied gekregen en hoewel deze bevoegdheden beperkt zijn, laten ze toch een zekere actiebereidheid zien. Zo kan men stellen dat de situatie van de jongeren en hun toetreding tot het beroepsleven een van de belangrijkste aandachtspunten van de Europese Unie is geworden. Wij betreuren het derhalve dat er voor de deelnemende landen geen begeleidende maatregelen zijn getroffen.
Het probleem van de middelen zou ik trouwens eveneens onder de aandacht willen brengen. Het budget voor het SOCRATES-programma is weliswaar substantieel verhoogd dankzij de vasthoudendheid en efficiënte werkwijze van onze collega Doris Pack - ik zou haar hiermee nogmaals willen feliciteren - maar de programma's op het gebied van jeugd en onderwijs creëren nu een reële behoefte. Het zou jammer zijn als niet aan deze behoefte werd voldaan.
In de tweede plaats zouden we ons moeten afvragen wat de behoeften van de Midden- en Oost-Europese landen op het gebied van beroepsopleiding en onderwijs zijn. Zowel Polen als Slowakije ontkomen niet aan de noodzaak hun onderwijssysteem aan te passen, niet alleen ten opzichte van de Europese Unie, maar ook in het kader van de globalisering en de ontwikkeling van nieuwe technieken waarmee we vandaag de dag te maken hebben.
Deze drie programma's kunnen antwoorden geven en niet te onderschatten bijdrage leveren. Het uiteenlopende karakter van deze projecten verplicht ze echter niet deze doeleinden te behalen. Welnu, de uitbreidingsprocedure, die logischerwijs gezorgd heeft voor het principe van vrij verkeer en voor wederzijdse erkenning van diploma's, gaat uit van daadwerkelijke vooruitgang op educatief gebied. De Commissie benadrukt dit overigens zelf in de adviezen die zij gegeven heeft met betrekking tot de verzoeken tot toetreding van deze twee landen.
Met betrekking tot Polen benadrukt de Commissie de enorme vooruitgang die dit land heeft geboekt op het gebied van onderwijs. Het is echter duidelijk dat het land zich nog heel wat moeite moet getroosten. We moeten niet vergeten dat Polen 16 % van zijn begroting, dat wil zeggen 6, 2 % van zijn BBP, besteedt aan onderwijs. Daarnaast heeft Polen zich ten doel gesteld het aantal jongeren in het middelbaar en universitair onderwijs flink te verhogen, zodat 20 % van de leeftijdsgroep tussen de 20 en 24 jaar zijn studie kan voortzetten in het hoger onderwijs.
Slowakije ontwikkelt een minder offensieve strategie en besteedt slechts 3, 2 % van zijn begroting aan onderwijs, wat neerkomt op ongeveer 1, 5 % van zijn BBP. Ook in dit land is het noodzakelijk dat het aantal leerlingen en studenten toeneemt. Verder moet het land nog veel werk verzetten om de minderheden dezelfde toegangsmogelijkheden voor onderwijs te bieden. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de Hongaarse minderheid.
Ik heb aangeraden een speciale stuurcommissie in het leven te roepen om te kunnen evalueren hoe we deze landen, via hun deelname aan onze programma's voor onderwijs en opleiding, kunnen helpen bij de modernisering van hun onderwijssysteem. Ik weet dat de Commissie niet positief staat tegenover een dergelijke maatregel. Ik moet echter toegeven, mijnheer de commissaris, dat de antwoorden die ik heb ontvangen met betrekking tot de oprichting van deze evaluatiestructuur mij niet geheel hebben kunnen overtuigen. Ik moet zeggen dat ik dat betreur. In het kader van het uitbreidingsproces moeten er nog heel wat hindernissen genomen worden. SOCRATES, LEONARDO, JEUGD VOOR EUROPA vormen hiertoe zeker een opmaat, maar de echte bruggen moeten nog worden geslagen.

Heinisch
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, als wij besluiten om Polen en de Slowaakse Republiek op te nemen in de jongeren en onderwijsprogramma's van de Europese Unie, is dat een belangrijke stap. Maar het is ook een logisch dwingende stap op de weg die wij met het besluit om de Europese Unie naar Oost-Europa toe uit te breiden, hebben ingeslagen. Waarom? Het doel dat wij met de openstelling van onze Gemeenschap voor de staten van het voormalige Oostblok voor ogen hebben, is een politiek stabiel en vreedzaam Europa. Dat doel hopen wij te bereiken door de toekomstige lidstaten te steunen bij het vestigen van democratische structuren en door hun economische positie te versterken. Maar hoe kunnen wij dat bereiken? Alleen door van elkaar te leren, door ervaringen, kennis, ideeën en gedachten uit te wisselen, door met elkaar vertrouwd te raken. Hoe meer EU-burgers bij dit proces van samengroeiing betrokken zijn, des te succesvoller zal het zijn. En hoe jonger de deelnemers aan dit proces zijn, des te vaster kan in hun harten een gevoel van saamhorigheid verankerd worden en des te meer zal de toekomstige Gemeenschap bestand zijn tegen breuken.
De programma's LEONARDO, SOCRATES en JEUGD VOOR EUROPA willen de basis leggen voor een dergelijke ontwikkeling. Zij helpen over taalgrenzen heen, bevorderen de overdracht van onderwijs en de uitwisseling van studenten, werkenden en jongeren in Europa. Ze zijn erop gericht om jongeren zowel in oude als in toekomstige lidstaten het belang van de bescherming van democratische waarden bij te brengen.
Van de groep landen die door hun toetreding de uitbreiding naar het oosten zullen inluiden, maakt de Slowaakse Republiek geen deel uit. De beoordeling dat de democratische cultuur in dit land eerst nog verder moet gedijen, heeft ertoe geleid dat haar toetreding tot de Gemeenschap nog op zich laat wachten. Maar de beoordeling dat de Slowaakse bevolking open staat voor de democratische verdere ontwikkeling van haar politieke systeem, heeft ertoe geleid dat wij willen dat de mensen in de Slowaakse Republiek aan onze programma's deelnemen.
Vorig jaar juli heeft het Europees Parlement besloten om Tsjechië, Hongarije en Roemenië op te nemen in de programma's. De Slowaakse Republiek en Polen moesten wachten, omdat wij eerst moesten zien of de middelen voor SOCRATES zouden worden uitgebreid. Wij hebben dat gedaan gekregen en ik verheug me dat na Hongarije, Tsjechië en Roemenië nu ook de Slowaakse Republiek en Polen in onze programma's worden opgenomen. Mijn dank, mevrouw Leperre-Verrier, voor uw gewaardeerde bijdrage.

Van Bladel
Voorzitter, het betrekken van Polen en Slowakije bij een gemeenschappelijke actie op het gebied van beroepsopleiding, jongeren en onderwijs, zoals voorgesteld in het verslag van collega Leperre-Verrier is een goede zaak. Het is weer een klein stapje op de historische weg die eind maart met de Europa-Conferentie definitief wordt ingeslagen om de landen in Centraal- en Oost-Europa tot volledige partners te maken.
In de praktijk is dit bovendien een zinvolle methode om de kandidaat-landen vertrouwd te maken met de diverse beleidsterreinen en procedures binnen de Unie. De keuze voor onderwijs, opleiding en jeugd is een goede keuze om mee te beginnen en ervaring op te doen en de rol van commissaris Van den Broek in deze keuze valt te prijzen, omdat nu eenmaal wie de jeugd heeft ook de toekomst heeft.
Een goede basis voor de toekomstige samenwerking met deze landen ligt ook in de gedeelde financiële ondersteuning van de programma's in kwestie alsmede het PHARE-programma. Ik kan daarom tevreden zijn over het feit dat het totaalbedrag aan subsidies en andere financiële steun niet meer zal bedragen dan de betaalde financiële bijdrage. Dat houdt de zaken overzichtelijk, roept geen overdreven verwachtingen op en is bovendien controleerbaar. Maar het is duidelijk dat de inhoud van dit initiatief de financiële beperkingen mijns inziens wat het belang van het initiatief betreft verre overschrijdt.
Polen en Slowakije zullen trouwens evenals andere landen in Midden- en Oost-Europa problemen hebben met de aanpassing van hun onderwijssystemen, niet alleen met betrekking tot de Unie, maar ook in het kader van de nieuwe informatietechnologieën. Daar hebben de lidstaten zelf trouwens ook nog dikwijls een barrière te nemen.
Als lid van de commissie buitenlandse zaken heb ik mijn waardering voor dit initiatief tot uiting willen brengen omdat het in de aanpak van de programma's, zoals beschreven door de rapporteur gaat om een bijdrage tot toenadering tussen de lidstaten en de landen in Midden- en Oost-Europa. Dat is een politiek strategisch doel waarbij stabiliteit en vrede in Europa gediend zijn. Dat is toch uiteindelijk de zin van ons werk hier.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dit een van de belangrijkste taken van het Europees Parlement, dat wil zeggen het verbeteren van de samenwerking tussen beroepsgroepen, jeugdigen, landen en volken. Dit is dus een goede zaak. Het talenonderwijs is een onderdeel van dit proces. Het is van belang dat er rekening wordt gehouden met de talen die op het ogenblik in de EU worden gesproken, maar tegelijkertijd moet men er ook op letten dat de dialoog uitgebreid wordt met de Midden-en Oost-Europese talen en dat die dezelfde mogelijkheden krijgen zich te ontwikkelen als de huidige EU-talen.
Ik vind dat zowel Polen als Slowakije vanaf het begin meer invloed moeten hebben op en betrokken moeten worden bij het opstellen van de programma's. Dat is van belang nu het hier feitelijk om een overeenkomst gaat tussen de EU en deze landen, die inhoudt dat deze overeenkomsten voor ongeveer een even groot deel worden gefinancierd door deze beide landen als door de EU. Wij moeten dit zien in het kader van het partnerschap tussen de Commissie, Slowakije en Polen.
De programma's waar het hier om gaat zijn vooral LEONARDO, SOCRATES, JEUGD VOOR EUROPA, TEMPUS en PHARE. Deze moeten worden uitgevoerd, ongeacht hoe het met de onderhandelingen gaat, dat wil zeggen hoe langzaam of snel die verlopen.
Ik heb echter nog een belangrijke aanvulling, namelijk dat het volgens mij heel duidelijk moet zijn dat de programma's zich niet alleen richten op een eenzijdige EU-aanpassing aan de EU-instellingen, aan onze zienswijze, ons opleidingsniveau en onze opleidingsvoorwaarden, maar dat het een veelzijdige, wederzijdse uitwisseling is tussen de EU en de landen die nu het lidmaatschap hebben aangevraagd. Pas dan worden dit goede programma's. De EU moet zich derhalve niet opstellen als een soort grote broer, maar moet er de hele tijd op letten dat dit een dialoog is tussen zelfstandige landen, die een overeenkomst gesloten hebben. Onder deze voorwaarden zal het een goede zaak zijn, en de ELDR-fractie steunt dit verslag dan ook.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, gemeenschappelijke programma's op het gebied van onderwijs en beroepsopleiding zijn van het grootste belang. Daarom juich ik dit verslag inzake Polen en Slowakije toe. Wil men bijdragen tot meer grensoverschrijdende uitwisseling tussen jongeren en wil men ertoe bijdragen dat jongeren meer te weten komen over andere culturen, tradities en landen, dan vormen deze programma's een goede start. De Fractie De Groenen zal dit verslag dan ook steunen.
Persoonlijk heb ik echter twee aanmerkingen. Ten eerste vind ik niet dat het programma JEUGD VOOR EUROPA deel moet uitmaken van deze overeenkomsten. Dat is namelijk geen onderwijs- of beroepsopleidingsprogramma, maar eerder een eenzijdige propaganda-organisatie. Dat is het geval in Zweden. Ik vind daarom niet dat het deel moet uitmaken van de overeenkomst.
Ten tweede vind ik dat de EU uit een oogpunt van solidariteit het merendeel van de kosten uit hoofde van deze overeenkomsten moet dragen, omdat de situatie in ons deel van Europa zeer goed is in vergelijking met de situatie in Polen en Slowakije, waar aan veel zaken gebrek is. Als wij het ernstig menen met steun aan Midden- en Oost-Europa, moeten wij ook het overgrote deel van de kosten op dit politiek zo belangrijke gebied dragen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, wij stemmen in met dit verslag, hoewel ik het niet nodig vind om op alle zinvolle maatregelen die betrekking hebben op onze oosterburen, automatisch het etiketje "Oost-Europese uitbreiding" te plakken. Ik vind het belangrijk erop te wijzen dat het om een overeenkomst tussen partners gaat en niet om een verdrag inzake het verstrekken van subsidies. Ik weet uit eigen ervaring dat vooral het buurland van Oostenrijk, de Slowaakse Republiek, zich heel node subsidie-ontvanger wil voelen.
Het verheugt me oprecht dat de rapporteur in haar toelichting ook ingaat op de zeer zorgwekkende toestand van de kinderen in die landen. Met name de kinderen zijn daar een uiterst bedreigde bevolkingsgroep. Het Unicef-verslag dat vorig jaar in het Europees Parlement is besproken, heeft dat op zeer indringende wijze aangetoond. SOCRATES en JEUGD VOOR EUROPA moeten daarom heel bewust worden gericht op het verbeteren van de levenskansen en levenskwaliteit van kinderen.
De intensievere samenwerking tussen de onderwijsinstellingen en de verbetering van de onderwijssystemen zal er zeker toe bijdragen dat het enorme intellectuele en pedagogische potentieel van Polen en de Slowaakse Republiek uiteindelijk ook ten goede komt aan de burgers van de Europese Unie.

Elchlepp
Mijnheer de Voorzitter, ook ik dank mevrouw Leperre-Verrier voor haar uitstekende verslag. Mijn fractie is blij met dit verslag en steunt het geleidelijk openstellen van de programma's voor de landen van Midden- en OostEuropa vóór de toetreding van die landen. Het biedt vooral de jongeren nog meer echte kansen om nieuwe ervaringen op te doen, maar ook om ervaringen op het gebied van onderwijs en beroep uit te wisselen en een innovatieve dialoog op gang te brengen, want die landen hebben ons ook wat te bieden.
Daarom dient het principe "Leer de taal van je buren!" niet alleen te gelden ten opzichte van de West-Europese landen, maar ook ten opzichte van die in Oost-Europa. Dit geld is goed besteed: de overdracht van kennis en ervaring vindt nergens effectiever plaats dan door persoonlijke ervaring en verblijf in het andere land. En ik hoop ten zeerste dat door persoonlijke ontmoetingen vooroordelen die tegenwoordig helaas weer in zwang komen of net als in vroeger tijd gekoesterd worden, verdwijnen. Ik zou me voor kunnen stellen dat de pedagogische samenwerking op een gegeven moment tot gezamenlijke leermiddelen leidt, misschien zelfs tot een gezamenlijk Europees geschiedenisboek.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil me graag aansluiten bij degenen die ook mevrouw Leperre-Verrier bedanken voor haar verslag en het werk dat zij hier heeft verricht. Men moet er immers op wijzen dat dit verslag in een grotere context staat. Het is allemaal begonnen met een verslag van de heer Posselt, die destijds heeft gezegd dat deze verslagen moeten worden uitgebreid tot alle landen van Midden- en Oost-Europa. Dat is ook iets wat zeer vermeldenswaardig en zeer belangrijk is. Men moet zich voorstellen in wat voor verschrikkelijk korte tijd deze landen, die vele jaren gebukt zijn gegaan onder een communistisch juk, een inhaalrace moeten uitvoeren, en dat doen ze op een grandioze en inspirerende wijze.
Een van de grote filosofen van onze eeuw, de Dalai Lama, werd eens de vraag gesteld hoe hij uit de voeten kon met een situatie waarin er op de wereld nog altijd zoveel verwoesting en vernietiging was - vooral ook in zijn eigen land; hij antwoordde toen dat men daar op dat moment niets aan kon doen. Alle toehoorders waren verbaasd, want de Dalai Lama geldt als een positief iemand. Vervolgens keek hij op en zei: " Ja, maar er is één mogelijkheid, men moet namelijk de jeugd zien te winnen, want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst." Hetzelfde geldt ook voor dit verslag. Dit verslag is gericht op de jeugd, in dit geval op de jeugd van Polen en de Slowaakse Republiek en zoals vorig jaar op de jeugd van Roemenië, Hongarije en Tsjechië. Als men in die landen de jeugd wint, heeft zij ook de Europese toekomst, die wij haar toewensen.
Het is onze taak om deze jeugd onze Europese opvattingen over normen en waarden, waaraan wij 50 jaar vrede, een enorme welvaart en een grootse tijd te danken hebben, voor te houden en voor te stellen, zodat zij die uit vrije wil kan accepteren. Daar levert dit verslag een bijdrage aan.

Piha
Mijnheer de Voorzitter, ik wil ook mevrouw Leperre-Verrier bedanken voor het goede werk bij het opstellen van dit evenwichtige verslag. De Europese beroepsopleidings- en jeugdprogramma's zijn zeer belangrijke kanalen om de Europese integratie op het niveau van de burgers te verdiepen en de kloof tussen het voormalige Oost- en West-Europa te verkleinen. De ervaringen die de afzonderlijke burgers, studenten en onderzoekers opdoen in de multiculturele onderwijsinstellingen in heel Europa zijn veel waardevoller dan de door de Commissie verspreide veelkleurige brochures over het project genaamd het Europa van de burgers.
Het is belangrijk te onderstrepen dat de problemen van de samenwerking op het gebied van het onderwijs tussen de huidige Unie en de kandidaat-landen niet worden opgelost door alleen maar de financiële steun te verhogen. Hoewel bijvoorbeeld de steun van het SOCRATES-programma voor de volgende subsidieperiode is verhoogd, is het geld bij lange na niet genoeg voor zelfs maar de behoeften van de programma's binnen de huidige Unie. Het grootste probleem hebben dus de kandidaatlanden zelf. Die moeten zelf hun onderwijssystemen en onderwijsinstellingen moderniseren en aanpassen, zodat de landen het niveau van de uitwisselingsprogramma's kunnen garanderen waarbij het gaat om de inhoud van het onderwijs alsmede de bestuurskwesties en de externe kaders.
De praktijk heeft uitgewezen dat in veel voormalige Oost-Europese landen de mogelijkheden van buitenlandse studenten om te studeren nog zeer beperkt zijn. Als praktisch voorbeeld kan ik helaas de universiteit van Tartu in Estland noemen, waar studerende Finnen al gerechtelijke stappen hebben ondernomen tegen het universiteitsbestuur omdat midden in de collegeperiode de collegegelden fors werden verhoogd.
Het financieren van buitenlandse studenten valt niet onder de uitwisselingsprogramma's. Het integreren van dit beginsel is belangrijk voor de landen die zich voorbereiden op het lidmaatschap van de Europese Unie. De uitwisselingsprogramma's zijn gebaseerd op wederkerigheid, die op haar beurt natuurlijk niet gebaseerd mag zijn op de besluiten van lokale rechtbanken. Er valt dus nog heel wat te verbeteren.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, Karl Habsburg-Lothringen was zo vriendelijk te memoreren dat ik als het ware de grootvader van dit verslag ben. Dat komt omdat ik destijds de eer had de aanvullende protocollen bij het associatieverdrag hier in het Parlement te presenteren. Ik denk dat het verslag waarover wij vandaag stemmen, een belangrijke stap vooruit is. Op de eerste plaats gaat het in op de culturele en taalkundige pluriformiteit van het huidige Europa en de toekomstige EU. Daarom ben ik heel dankbaar dat ook de regionale en minderheidstalen alsook de Slavische talen en het Hongaars in dit verslag de aandacht krijgen die ze verdienen.
Op de tweede plaats ben ik blij dat dit verslag een stap op weg naar meer partnerschap is. Men heeft zich een zekere arrogante paternalistische houding ten opzichte van de kandidaat-landen in Midden- en Oost-Europa aangemeten en met name de amendementen die vandaag zijn ingediend getuigen van een zeer partnerschappelijke geest. Wij zien hier gewoon al de toekomstige lidstaten. In dit verband wil ik de heer Lukas tegenspreken, want ik ben van mening dat hij zich in zijn land energiek zou moeten inzetten voor uitbreiding naar Oost-Europa.
Op de derde plaats wil ik erop wijzen dat wij met dit verslag aandacht schenken aan twee landen die voor ons bijzonder belangrijk zijn: Polen met zijn rijke geschiedenis en cultuur en Slowakije met zijn rijke geschiedenis en cultuur, die ook beide landen heel innig verbindt. Met name Slowakije loopt gevaar geïsoleerd te raken. Ik heb gesproken met de voorzitter van de Slowaakse conferentie van rectores magnifici, professor Stern, die bang is dat wegens de politiek in zijn land, die door ons terecht wordt bekritiseerd, het volk geïsoleerd raakt, dat de onderwijsinstellingen geïsoleerd raken, dat de studenten, jonge wetenschappers, vaklieden geïsoleerd raken. Dat moeten wij tegengaan! We zouden een financieel zwaartepunt in Slowakije moeten leggen, want geen ander geassocieerd land heeft onze hulp zo hard nodig als Slowakije, dat in hart en nieren een Midden-Europees land is. Vandaar dat ik dit verslag en de gekozen zwaartepunten Polen en Slowakije toejuich.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Fischler, dames en heren, onderzoek, infrastructuur en onderwijs zijn de fundamenten voor een succesvolle ecologische en sociale markteconomie, voor een positieve ontwikkeling en werkgelegenheid. Daarom begroet ik deze programma's. Wij, de leden van de delegatie voor de uitbreiding naar Oost-Europa, hebben immers de laatste week in Straatsburg heel intensief met commissaris Van den Broek gediscussieerd en duidelijk gemaakt dat wij het belang van deze Europa-Overeenkomsten voor de toenadering van de landen van Midden- en OostEuropa bijzonder toejuichen.
Dit geldt natuurlijk heel sterk voor de samenwerking op onderwijsgebied. Ik wil, net als mijn voorganger, de heer Posselt, benadrukken dat dit vanuit het oogpunt van integratie van bijzonder groot belang is, namelijk vanaf het moment waarop de politieke situatie in dat land toetreding mogelijk maakt. Vandaag om 16.00 uur loopt, zoals bekend, de kandidaatstellingstermijn voor het presidentschap af en op 5 maart wordt waarschijnlijk de nieuwe president gekozen. Interessant is dat president Kovác aangekondigd heeft dat hij het door het constitutionele hof afgedwongen volksreferendum nog wil laten houden. We zien dus momenteel een zeer interessante ontwikkeling in Slowakije. Juist daarom moeten wij er alles aan doen om een waardevolle bijdrage aan deze toenadering te leveren.
Daartoe kunnen natuurlijke vele aanpassingen vooraf worden gedaan. De onmiddellijke integratie in de programma's van de Gemeenschap moet ook uitdrukking zijn van een versterkte toenaderingsstrategie. De associatieverdragen met de landen die willen toetreden, moeten worden geïntensiveerd, met name met Slowakije. Dat wij daarbij een begin maken met samenwerking op jeugd- en onderwijsgebied, is niet alleen toe te juichen maar ook weloverwogen. Ik ben het met de rapporteur eens: een gemeenschappelijke toekomst in een gemeenschappelijk Europees Huis kan alleen in gemeenschap met de jeugd worden opgebouwd.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst hartelijk dank aan de rapporteur, mevrouw Leperre-Verrier, en hartelijk dank ook aan het adres van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media voor haar coöperatieve opstelling en zeer snelle werkwijze in dezen.
Aan de vooravond van de toetredingsonderhandelingen is zowel bij de regeringen en de bevolking van de Midden- en OostEuropese landen als in de lidstaten meer sensibiliteit en openheid voor deze kwestie te bespeuren. Zoals kortelings uit de Luxemburgse conclusies bleek, is de Midden- en Oost-Europese staten met de deelneming aan deze programma's de mogelijkheid geboden zich vertrouwd te maken met de beleidsterreinen en -instrumenten van de Gemeenschap, en dat niet alleen op politiek en administratief niveau, maar ook aan de veel genoemde basis. Vele studenten, leraren, jongeren, professoren en vrijeberoepsbeoefenaars zullen zo in staat worden gesteld via netwerken contact op te nemen met hun collega's in de lidstaten. Een dergelijke uitwisseling is werkelijk uiterst belangrijk voor het verstevigen van de democratie, wat met name in het geval van de Slowaakse Republiek van bijzondere betekenis is.
De concrete inlossing van de lang geleden gedane belofte aan deze programma's te mogen deelnemen staat bij de regeringen en de toekomstige projectbevorderaars zelf hoog in het vaandel. Bovendien zal deelneming aan programma's van de Gemeenschap in het algemeen, en op het gebied van het algemeen en beroepsonderwijs in het bijzonder, een wezenlijke bijdrage leveren aan de opbouw van instellingen in de kandidaat-landen. De Midden- en Oost-Europese landen kennen een hoge prioriteit toe aan het deelnemen aan deze programma's en trekken op hun onderwijsbegrotingen in dienovereenkomstige mate middelen uit en stellen die ter beschikking. Ook in de versterkte toenaderingsstrategieën wordt het belang van het openstellen van deze programma's van de Gemeenschap extra onderstreept. Het Europees Parlement heeft de aanzet gegeven tot het openstellen van deze programma's voor deze landen, nog vóór de Europese Raad er in 1993 toe zou besluiten. Het heeft ook ingestemd met het sluiten van aanvullende protocollen bij de Europaovereenkomsten.
Nu wordt het Parlement opgeroepen de besluiten van de associatieraad snel goed te keuren en op die manier de selectie van de eerste projecten waaraan partners uit beide kandidaat-landen meewerken mogelijk te maken.
Wat het laatste amendement betreft, zou ik willen opmerken dat wij er zonder meer mee instemmen dat een follow-up met betrekking tot de deelneming aan deze programma's noodzakelijk is. Maar die moet zich wel aan de bestaande structuren houden, vooral ook omdat wij alleen op die manier kunnen garanderen, dat we coherent blijven en dat we alle Midden- en Oost-Europese staten gelijk behandelen.
Ik wil de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media nogmaals bedanken voor haar werk, haar flexibiliteit en in het bijzonder voor het feit dat het zo snel tot de eerste lezing van dit verslag is gekomen en dat dit ook zo probleemloos is gegaan.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, ik wil de zaak niet ophouden, maar ik heb bij het nogmaals lezen van de amendementen 3 en 8, die voor beide landen identiek zijn, vastgesteld dat er een foutje in is geslopen. Er staat dat sommige van deze talen al de status van officiële taal binnen de EU genieten, zoals Sloweens in Karinthië en Stiermarken en in Italië. Maar dat is helaas niet helemaal juist. Ik zou u mondeling willen verzoeken dat te vervangen door "ook de status van een officieel erkende regionale taal binnen de EU genieten, zoals bijvoorbeeld Sloweens in Oostenrijk en Italië" . Niet "Karinthië en Stiermarken" dus, maar "Oostenrijk" . De Sloveense minderheid is in Karinthië immers wel, maar in Stiermarken niet erkend. De formulering "officieel erkende regionale taal" is correct, " officiële taal" niet.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Posselt.
Waarde collega's, wij zouden graag de mening van mevrouw Leperre-Verrier kennen. Kan zij ons haar standpunt ten aanzien van het mondelinge ontwerpamendement uiteenzetten?

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde zeggen dat ik het geheel eens ben met het voorstel dat zojuist gedaan is, uiteraard in de vorm van een mondeling amendement aangezien de termijn voor het indienen van amendementen is verstreken.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren met betrekking tot dit mondeling amendement? Nee.
(Door middel van opeenvolgende stemmingen neemt het Parlement de twee wetgevingsresoluties aan)

Ahlqvist en Theorin
Wij vinden de boodschap van dit verslag zeer positief. Wij betreuren echter dat de Raad onvoldoende middelen reserveert.

De Voorzitter
Waarde collega's, mag ik zo vrij zijn u erop te wijzen dat het Parlement de agenda heeft afgehandeld. Tevens zou ik de diensten van de Vergadering, de zaalwachters, de tolken en de personeelsleden van de restaurants willen danken voor hun medewerking, niet uit beleefdheid maar omdat ze het dubbel en dwars verdienen. Als afscheid, waarde collega's, geef ik u de volgende overweging mee: ik ben er zeker van dat u, indien u ondanks het vele werk even de tijd hebt kunnen nemen om een wandelingetje te maken door deze prachtige stad, die ons zo gastvrij onthaalt, de eerste geuren van de ietwat vroegtijdige lente, symbool van nieuwe levenskracht, hebt kunnen opsnuiven, en de vele honderden knoppen hebt kunnen aanschouwen die op het punt staan uit hun voegen te barsten. Het is mijn diepste wens, waarde collega's, dat het de enige uitbarstingen zijn die we de komende weken zullen zien. Ik hoop namelijk van harte dat de reis van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties vruchten afwerpt, dat de rationaliteit de overhand krijgt op de irrationaliteit en dat de drang naar harmonie sterker is dan de confrontatie. Met andere woorden: dat de vrede het wint van de oorlog.
Waarde collega's, ik wens u een goede reis en laten we hopen dat bij onze volgende ontmoeting de komende maand de vertegenwoordigers van de meest noordelijk gelegen contreien ons het heuglijke nieuws brengen dat de dooi is ingetreden, en dat wij ondertussen allen getuigen zijn geweest van het ontluiken van vele duizenden blaadjes in vrede en eensgezindheid.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 11.35 uur gesloten)

