Roczna strategia polityczna na rok 2009 r. (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem jest oświadczenie Komisji w sprawie rocznej strategii politycznej na 2009 r.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Cieszę się bardzo, że mogę przedstawić roczną strategię polityczną Komisji na rok 2009, która wymienia główne priorytety przewidziane przez Komisję na przyszły rok.
Jak Państwo wiedzą, celem rocznej strategii politycznej jest zapoczątkowanie dialogu z innymi instytucjami a w szczególności z Parlamentem Europejskim, w sprawie priorytetów na przyszły rok. Dialog ten ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia odpowiedniego przygotowania programu prac Komisji na 2009 rok.
2009 rok to rok szczególny, bardzo ważny rok przemian, który będzie, w co ufam, rokiem wejścia w życia nowego traktatu europejskiego - traktatu lizbońskiego. Rok 2009 będzie mieć również wielką wagę symboliczną, ponieważ będziemy mogli świętować dwudziestolecie marszu wolności, który rozpoczął się upadkiem Muru Berlińskiego. Jest to więc bardzo ważna okazja, aby upamiętnić wolność i ponowne zjednoczenie Europy.
Będzie to również rok wyborów nowego Parlamentu Europejskiego i nowej Komisji, tak więc przez pierwszych sześć miesięcy 2009 r. będziemy prowadzić przygotowania do europejskich wyborów. Dzięki sprawnemu wprowadzeniu w życie traktatu lizbońskiego Unia Europejska będzie przygotowana na to, by sprostać wyzwaniom przyszłości. Mam nadzieję i oczekuję, że ujrzymy ostatnie fazy przygotowania najbardziej ambitnego na świecie systemu mającego stanowić odpowiedź na zmiany klimatyczne i służyć propagowaniu bezpieczeństwa energetycznego. Szczególnie istotne jest, abyśmy dokonali tego najpóźniej w pierwszej połowie 2009 r., aby Unia Europejska była przygotowana na to, by wziąć decydujący udział w światowych negocjacjach podczas konferencji kopenhaskiej pod koniec tego roku.
Po pierwsze jednak chciałbym powiedzieć coś o roku 2008. Biorąc pod uwagę zbliżające się zmiany instytucjonalne, a zwłaszcza koniec kadencji, Komisja czyniła wszelkie wysiłki, aby zagwarantować, że nowe projekty ustawodawcze zawarte w programie roboczym na 2008 r. zostaną zaplanowane do przyjęcia przez Kolegium przed końcem 2008 r. W programie roboczym przewidziano 35 inicjatyw ustawodawczych. Będziemy intensywnie pracować nad tym, aby ograniczyć te, które będą napływać w ostatnich miesiącach tego roku - na przykład dyrektywę ramową w sprawie praw umownych konsumentów, rewizję dyrektywy w sprawie opodatkowania produktów energetycznych oraz dyrektyw w sprawie warunków wjazdu i pobytu pracowników sezonowych i stażystów. Aby to umożliwić, dołożymy też wszelkich starań, aby zapewnić, że projekty te przedstawiane będą zgodnie z przewidzianym harmonogramem.
Mam nadzieję, że Parlament będzie w stanie wydać przed końcem obecnej kadencji swoje opinie z pierwszego czytania, dotyczące wszystkich projektów będących rezultatem programu prac Komisji.
Chciałbym podkreślić, że jeśli chodzi o Komisję, to jesteśmy na dobrej drodze do tego, aby przedstawić wszystkie zapowiedziane przez nas inicjatywy strategiczne, i w związku z tym do powtórzenia rekordowego odsetka wdrożonych projektów w wysokości 96%, jaki osiągnęliśmy w 2007 r. Jest to najwyższy taki odsetek w całej historii prac Komisji.
W 2009 r. Komisja będzie realizować swoje ambicje - będzie starała się dostarczyć Europie wyniki wiążące się z bezpośrednimi korzyściami dla obywateli. Będziemy skupiać się na zakończeniu wszystkich rozpoczętych od początku naszej kadencji prac i czynić wszelkie wysiłki na rzecz osiągnięcia określonych w 2005 r. celów strategicznych i odpowiednio wczesnej odpowiedzi na wyzwania. Będzie to oczywiście wymagać ścisłej współpracy między Parlamentem a Komisją.
Wejście w życie traktatu reformującego oznaczać będzie dla Komisji również konieczność przedstawienia pewnej liczby projektów mających nadać moc jej przepisom. Zwracam tu uwagę na te projekty, które będą promować większą demokrację dla obywateli Europy oraz ich szerszy udział, np. poprzez inicjatywy obywatelskie. Oczekujemy, że w najbliższych tygodniach będziemy omawiać z Parlamentem najlepsze sposoby działania na rzecz dopracowania tych projektów w pierwszych miesiącach przyszłego roku.
Główne priorytety polityczne, jakie przewiduje Komisja na przyszły rok, stworzono w oparciu o pięć filarów. Po pierwsze, promowanie zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy pozostaną centralnym elementem naszej agendy oraz odnowionej strategii lizbońskiej. Będziemy też kontynuować wdrażanie strategii na rzecz innowacji, pogłębianie Europejskiego Obszaru Badawczego i działania w następstwie rewizji jednolitego rynku. W tym kontekście liczę na przyjęcie dziś w drugim czytaniu projektu Europejskiego Instytutu Technologii - jednej z naszych flagowych inicjatyw. Chciałbym pogratulować tej Izbie wspaniałej pracy nad realizacją tego zadania.
Główny wysiłek skierowany zostanie na promowanie przemian w kierunku gospodarki o niskim poziomie emisji, oszczędnie wykorzystującej zasoby. Spotkanie w Kopenhadze będzie wielkim zgromadzeniem, w trakcie którego zostanie zawarte globalne porozumienie w sprawie zmian klimatu na okres po 2012 r. Europa musi dobrze się przygotować i utrzymywać swoją rolę pioniera w zapobieganiu zmianom klimatu. Należy kontynuować prace nad dostosowaniami do skutków zmian klimatu.
W erze globalizacji powinniśmy starać się urzeczywistnić wspólną politykę imigracyjną. Prace w tym obszarze prowadzone będą w oparciu o komunikat w sprawie imigracji, który zostanie przedstawiony w czerwcu 2008 r. Skupimy również naszą uwagę na wypracowaniu polityki w tych dziedzinach, którymi obywatele są bezpośrednio zainteresowani, takich jak wspólna przestrzeń sprawiedliwości, kształtowanie europejskiego sposobu reagowania na zagrożenia chemiczne, biologiczne i radiologiczne, strategii zdrowotnej Unii Europejskiej oraz bardziej zdecydowane egzekwowanie przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności i produktów.
Zrewidowana i unowocześniona agenda społeczna stanowić będzie również wytyczne dla naszych działań w ramach ogólnego podejścia, mającego umożliwić Europejczykom wykorzystanie swojego potencjału i czerpanie korzyści z globalizacji. Obejmie ona kwestie mobilności, integracji, edukacji i niedyskryminacji. Kluczowymi pojęciami tej agendy społecznej będą dostęp, szanse i solidarność.
Wreszcie, będziemy też realizować cel w postaci umacniania roli Europy jako partnera globalnego. Negocjacje w sprawie rozszerzenia będą trwać, a proces stabilizacji i stowarzyszenia na Bałkanach Zachodnich będzie dalej się rozwijać. Będziemy realizować politykę sąsiedztwa i inicjować partnerstwa operacyjne z krajami Afryki w ramach wspólnej strategii Unia Europejska-Afryka.
Dzięki wejściu w życie traktatu lizbońskiego Europa będzie lepiej postrzegana na forum międzynarodowym. Aby zapewnić wejście tych nowych ram w życie, Komisja będzie musiała współpracować przy tworzeniu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. To wszystko przewidujemy na rok 2009, oczywiście, jeżeli dotrzymane zostaną wszystkie harmonogramy, na co mamy nadzieję.
Rok 2009 będzie również ważny z punktu widzenia przygotowań do finansowania polityki UE w przyszłości. Wyniki przebiegających obecnie konsultacji w sprawie rewizji budżetu pomogą nam przygotować podstawy dla kolejnych wieloletnich ram finansowych, jakie zaproponuje następna Komisja.
Podobnie jak w poprzednich latach, roczna strategia polityczna APS zawiera projekt priorytetów w zakresie komunikacji na 2009 r. Wobec zbliżających się wyborów europejskich, Komisja będzie starała się maksymalnie zintensyfikować prace prowadzone w partnerstwie z innymi instytucjami oraz zapoczątkować debatę nad europejską polityką. Roczna strategia polityczna stanowi jedynie początek procesu, w wyniku którego przyjęty zostanie w październiku program legislacyjny i roboczy Komisji.
Komisja oczekuje systematycznego dialogu z Parlamentem w sprawie priorytetów na 2009 r. Rozumiem, że Parlament zamierza przyjąć rezolucję plenarną w sprawie programu legislacyjnego i roboczego Komisji we wrześniu, na kilka tygodni przed przyjęciem programu roboczego na 2009 r. Ta rezolucja plenarna uchwalona zostanie na podstawie sprawozdania podsumowującego wyniki naszego dialogu. Powinno ono dostarczyć nam w pełni uzasadnionych i posiadających poparcie polityczne wskazówek dotyczących tego, na jakich celach, zdaniem Parlamentu, Komisja powinna skoncentrować swoją uwagę i działania w 2009 r., odpowiednio wcześnie, aby sporządzić program prac, skupiający się na europejskiej wartości dodanej i w pełni uwzględniający zasady pomocniczości i proporcjonalności.
Dlatego też moje przesłanie dla państwa brzmi: cieszę się, że będę miał możliwość pracować z wami nad tym tak bardzo ważnym programem na 2009 r. Pracujmy nad tym, aby utrzymać tempo działań w 2009 roku, tak aby Europa dalej przynosiła naszym obywatelom wymierne rezultaty.
(Oklaski)
Hartmut Nassauer
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Komisja przygotowuje swój program legislacyjny na podstawie strategicznych priorytetów, takich jak dobrobyt, solidarność, wolność, bezpieczeństwo i silniejsza pozycja Europy na świecie w sposób należyty i z naszym poparciem. Stąd też wynikają jej priorytety na 2009 r., takie jak zrównoważony wzrost, miejsca pracy w erze globalizacji oraz obszar gospodarczy efektywnie wykorzystujący zasoby przy niskiej emisji CO2. Takie są wspólne wyznaczniki dla prac legislacyjnych w 2009 r. i chciałbym zapewnić pana, panie przewodniczący Komisji, o zdecydowanym poparciu grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów.
Gdybym teraz chciał przedstawić jakiekolwiek uwagi o charakterze krytycznym, to w tłumaczeniu zostałyby one niewłaściwie zrozumiane. Przede wszystkim chciałbym pana zachęcić. Do czego? Po pierwsze, przyszły rok to rok nowego traktatu. Po drugie, to rok wyborów, w którym obywatele wiele nam powiedzą. We wprowadzeniu powiedział pan, o co chodzi w nowym traktacie: gdyby proces ratyfikacji na szczeblu krajowym został zakończony, to traktat lizboński mógłby wejść w życie jeszcze w 2009 r.
Panie przewodniczący Komisji, dlaczego tak powściągliwie? Dlaczego nie zostało powiedziane: Komisja będzie popierać nowy traktat ze wszystkich sił i z takim zaangażowaniem, z jakim już strzeże obowiązujących traktatów? Panie przewodniczący Komisji, niech pan wciągnie banderę na maszt! Niech pan prowadzi!
Drugi punkt: w przyszłym roku obywatele zostaną wezwani do głosowania. Nie interesuje ich przy tym każdy szczegół ustawodawstwa, a jedynie ogólne osiągnięcia, obrany kierunek. W tym aspekcie mógłby pan zapewnić sobie rzeczywistą aprobatę obywateli poprzez zapowiedź ograniczenia biurokracji. Dlatego też, niech pan pokaże nową kulturę pomocniczości! Nie starajmy się analizować dorobku wspólnotowego przed końcem 2009 r., lecz wyślijmy sygnał przed przyszłorocznymi wyborami. Również w tej kwestii może pan liczyć na nasze poparcie.

Hannes Swoboda
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie Nassauer! Nasz przewodniczący Komisji nie jest taki słaby; zniósł już bardzo wiele krytycznych opinii. Gdy słucham pana wystąpień i udzielanych przez pana wywiadów, wierzę jednak, panie przewodniczący Komisji, że naszym wspólnym celem jest umacnianie pozycji Europy społecznej i ekologicznej w zglobalizowanym świecie.
Wiecie, że aspekty społeczne są szczególnie bliskie naszym sercom, a także, że byliśmy szczególnie zainteresowani na przykład wyrokiem wydanym przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Lavala. Mamy nadzieję, że my w Parlamencie oraz wy w Komisji - możemy pracować nad tym, aby sukcesy w sferze społecznej, jakie osiągnęliśmy z pewnymi trudnościami, nie zostały ponownie zaprzepaszczone przez fikcyjną konkurencję ilościową. Opowiadamy się za konkurencją jakościową w Europie, konkurencją, której motorem ma być oczywiście Europa - Europa, która troszczy się o środowisko naturalne. Dla nas, socjaldemokratów, zasadnicze znaczenie ma jednak element społeczny.
Jeśli chodzi o ochronę środowiska, to chciałbym podziękować Komisji za jej dalekowzroczne projekty. Podobnie jak wy, deklarujemy wiarę w zrównoważony rozwój naszego kontynentu; uważamy, że zrównoważony rozwój dotyczy również Europy jako bazy przemysłowej, która musi przyjąć i zastosować cele ekologiczne, w odniesieniu do których muszą istnieć zobowiązania i zachęty. Musimy razem pracować nad zagwarantowaniem, że przemysł i gospodarka będą w przyszłości pełnić zasadniczą rolę w produkcji na naszym kontynencie - w interesie miejsc pracy - ponieważ cele ekologiczne doskonale współgrają z ideą Europy jako bazy przemysłowej. Także to zadanie musimy realizować wspólnie.
Możemy je jednak wypełnić tylko wówczas, gdy przekonamy innych partnerów - Stany Zjednoczone, Chiny i Indie - do przyjęcia takich samych celów ekologicznych. Ponadto możemy tego dokonać tylko wtedy, jeżeli dotrzemy też do naszych sąsiadów i stworzymy we współpracy z nimi wspólną politykę. Wiecie, że nie jesteśmy do końca zadowoleni z wielu opracowanych strategii.
Na przykład, jeśli chodzi o Bałkany, proponowaliśmy ostatnio, aby oprócz procesu lizbońskiego uruchomić we współpracy z prezydencją słoweńską działania, nazywane procesem lublańskim. Posłuży on do propagowania rozwoju gospodarczego i społecznego w tym regionie, ponieważ nienawiść i bieżące konflikty mogą zostać zażegnane jedynie dzięki stabilnemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu Bałkanów.
Co się zaś tyczy Unii Śródziemnomorskiej, o której teraz mówią wszyscy, nawet ministrowie spraw zagranicznych, oczekujemy wyraźnego stanowiska Komisji w tej sprawie. Panie przewodniczący Komisji, napomknął już pan o tym, ale musi pan stale podkreślać, że nie myślimy o żadnej unii, która nie obejmowałaby całej Unii Europejskiej. Musi to być taka wspólnota, która nie będzie wprowadzać linii podziału w Unii Europejskiej, lecz łączyć Unię Europejską z państwami śródziemnomorskimi.
W podobny sposób należałoby zapoczątkować debatę w sprawie regionu Morza Czarnego. Tu również oczekujemy na inicjatywy Komisji, ponieważ dotyczy to nie tylko naszych sąsiadów z południa, ale także tych ze wschodu. W najbliższym czasie także tutaj nie możemy zaoferować członkostwa. Nie jest to możliwe. Możemy jednak zaproponować bliższą współpracę z tymi krajami. Oczekujemy w tym kontekście od Komisji dalszych inicjatyw i większej ich liczby, niż w istniejących dokumentach.
Panie przewodniczący Komisji, mówił pan, że jest to też rok wyborów. Jest to rok wyborów i, mam nadzieję, także rok wejścia w życie traktatu reformującego. Nie oczekujemy od Komisji ingerencji w polityczne dyskusje tego roku wyborczego, ale oczekujemy od niej jasnej wizji tego, jak Europa ma w przyszłości funkcjonować jako Europa ekologiczna i społeczna. Oczekujemy, że Komisja pokaże, że potrafi przemawiać stanowczym głosem - również w dialogu z naszymi partnerami. Interesy naszych obywateli obronimy tylko wtedy, gdy do Stanów Zjednoczonych czy Chin będziemy przemawiać stanowczym głosem.
W roku wyborów chcemy silnej Komisji, która posiada wizję Europy jutra!
Diana Wallis
w imieniu grupy ALDE . - Panie przewodniczący! Myślę, że powinnam złożyć w imieniu mojej grupy wyrazy uznania dla strategii politycznej, jaką przedstawił przewodniczący Barosso dla przyszłego roku, który, jak sam powiedział, będzie ważny i pełen wyzwań. Komisja opracowała strategię, która jest dobra pod względem politycznym, finansowym i zarządzania i uniknęła tego, co w moim kraju określa się mianem 'end-of-term-itis' (dosł. "choroba końca kadencji”).
Musimy oczywiście skupić się w pewnym stopniu na słabych stronach, ale po wysłuchaniu pana Nassauera nazwałabym je raczej różnicami w położeniu akcentu, jeśli mogę tak powiedzieć, niż słabościami. Oczywiście mamy do czynienia z problemem wypełnienia przerwy w sprawowaniu mandatu. Patrząc na obszar rynku wewnętrznego, sprawy takie jak patent europejski, mobilność pacjenta oraz projekt europejskiego prawa dla firm prywatnych będą obowiązywać przekrojowo. Przewodniczący Barosso wspomniał zapewne o jednej lub dwóch z nich, lecz musimy się upewnić, że będą one rozpatrywane w trakcie następnego mandatu, ponieważ stanowią podstawowe części rynku wewnętrznego. W tej kwestii oczekiwałabym raczej, że usłyszę więcej na temat pojawiającej się kwestii potrzeby tego, co nazywam bezpieczeństwem finansowym naszych obywateli w świecie, w którym, jak wiemy, dochodzi obecnie do zaburzeń finansowych i gdzie ludzie nie są pewni przyszłości.
Jest to oczywiście również rok wdrażania traktatu. Tak więc podczas gdy możemy z zadowoleniem przyjąć, co też sama czynię, fakt, że dokument skupia się na kwestii wdrażania - a uważam, że idea przyszłej współpracy z państwami członkowskimi w celu zagwarantowania powszechnego wdrożenia prawa w znacznie bardziej skoordynowany sposób jest wspaniała - to wolałbym ujrzeć w tym dokumencie coś na temat tego aktu prawnego, co miałoby kluczowe znaczenie dla obywateli - inicjatywę obywatelską. Przewodniczący Barosso ubiegł mnie jednak wspominając o tym dziś rano - to niewątpliwie dobry znak. Jest to jednak najważniejsze i musimy upewnić się, że Komisja prezentuje prawodawstwo po to, aby nad nim pracować. Być może należy też poświęcić nieco uwagi stosunkom z parlamentami krajowymi.
Następnie, krótko o stosunkach zewnętrznych: czy moglibyśmy zastosować przekrojowe podejście do stosunków zewnętrznych, energetyki i zmiany klimatu - do tych wszystkich spraw? Wiemy, że Komisja je omawia. Posiadają one wysoki priorytet, i to w odniesieniu nie tylko do jakichś odległych obszarów, jak Arktyka, ale też do innych części świata.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - (GA) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji! Wyrażam pełne poparcie dla przedstawionego przez Komisję Europejską przyszłorocznego programu prac politycznych. Program ma na celu rozwój Europy w dziedzinach gospodarki i polityki. Program prac politycznych promuje Europę i stawia na pierwszym planie interesy Europejczyków. Wyrażam zdecydowane poparcie dla pierwszej polityki w tym programie - wspierania zatrudnienia i rozwoju w Unii Europejskiej.
W miarę, jak zbliża się rok ratyfikacji traktatu, my, którzy popieramy ratyfikację tego traktatu przez Irlandię drogą referendum, kształtujemy punkt widzenia, że Europa musi stać się bardziej skuteczna, że zasadnicze znaczenie ma to, abyśmy dostrzegli, że traktatów przyjętych dla sześciu, dziesięciu, czy piętnastu krajów nie można już stosować w Unii Europejskiej liczącej 27 państw. W szczególności chcielibyśmy podkreślić konieczność szerszego wprowadzania innowacji, badań i technologii w celu stworzenia nowej, dynamicznej gospodarki dla Europy w XXI wieku.
W szczególności jestem urzeczony tym, że przewodniczący Komisji i inni komisarze nie wrzucili wszystkiego do worka z napisem: "roczna strategia polityczna 2009”. Tak łatwo byłoby powiedzieć, że zamierzamy zrobić tak wiele rzeczy. Zamiast tego Komisja skupiła się na najważniejszych obszarach, takich jak zmiany klimatu, jak to już wspominano, oraz na zagadnieniu Europy jako partnera i gracza w skali globalnej - zwłaszcza, jeśli spojrzymy na zagrożenia i niebezpieczeństwa na całym świecie, z jakimi mamy dziś do czynienia - nie tylko na Bliskim Wschodzie, Bałkanach Zachodnich, w Afryce, ale nawet w Ameryce Południowej, gdzie w zeszłym tygodniu mogliśmy zaobserwować, jak szybko mogą pojawić się napięcia. Najbardziej potrzebna jest siła stabilizująca, którą na światowej scenie może stać się właśnie Unia Europejska.
W końcu, Unia Europejska musi w całej rozciągłości kontynuować działania niezbędne dla zwalczania przemytu narkotyków, handlu ludźmi i, w szczególności, braku poszanowania dla życia pojedynczych ludzi. Zapewniam pana, że my oraz moja partia Fianna Fáil w Irlandii będziemy intensywnie działać, aby zagwarantować ratyfikację traktatu, który umożliwi przyszły rozwój Europy.
Eva Lichtenberger
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! W odniesieniu do strategii rocznej mamy do wyboru dwie ścieżki. Pierwsza to maksymalna przejrzystość i spójność pomiędzy deklaracjami a działaniem finansowym. Byłoby to właściwe szczególnie w roku wyborów, ponieważ oczywiście obiecujemy - cytuję - "postawić obywatela na pierwszym miejscu”. Obywatele mają prawo do klarownego obrazu.
Komisja wybrała jednak niestety zamiast tego drugą ścieżkę - taką, by pozostać na poziomie możliwie najbardziej ogólnych sformułowań i zdusić sprzeciw. Już sam kontekst jest interesujący. Mamy oczekiwać, że zostanie wdrożony traktat lizboński. Jesteśmy w roku wyborów i w roku, w którym Europa zobowiązała się również bardzo szeroko na forum międzynarodowym do ochrony klimatu. Niestety, jak dotychczas za słowami podążyły tylko bardzo nieliczne działania i nie znalazło to również dostatecznie wyraźnego potwierdzenia w strategii.
Jeżeli w odniesieniu do środków praktycznych pozostaniemy równie chwiejni, jak na przykład w przypadku emisji z samochodów, to narazimy na szwank wiarygodność Europy. A na to na dłuższą metę nie możemy sobie pozwolić na arenie międzynarodowej w debatach z naszymi partnerami na temat ochrony klimatu. Jest to negatywny przykład ustępowania wielkim grupom lobbystycznym, podobnie jak w przypadku systemu handlu emisjami w ruchu lotniczym, gdzie również działaliśmy zbyt chwiejnie i nie dość energicznie, przez co nie udało nam się wprowadzić środków niezbędnych dla ograniczenia, poprzez wymaganą wydajność, szkód, jakie powoduje w klimacie transport lotniczy.
Występuje również konflikt pomiędzy ambitnymi celami i rzeczywistym finansowaniem badań. Gdy z jednej strony mówimy o nowych źródłach energii, a z drugiej o przeznaczaniu lwiej części wydatków na badania dotyczące energii jądrowej, to konflikt taki nie może zostać rozwiązany, ani też nie można potem oczekiwać jakichkolwiek zrównoważonych rozwiązań, ponieważ brak jest możliwości inwestowania w prawidłowo uzgodniony sposób.
Myślę, że w strategii tej brakuje wyraźnego zobowiązania do wdrożenia prawa wspólnotowego w państwach członkowskich. Jest tam dalece za mało mechanizmów i za mało szacunku dla prawa. W rzeczywistości ma miejsce odwrotne zjawisko - opracowujemy nowe plany jeszcze przed wdrożeniem starych. W tym kontekście odsyłam państwa do planu działań w dziedzinie energetyki.
Jeżeli obywatele są dla nas tak ważni, jak to pan słusznie podkreśla, to między innymi ich żale, podobnie jak nowa szansa na referendum, muszą stanowić główny przedmiot naszej uwagi w tej Izbie.
Helmuth Markov
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Wciąż mamy praktyczny program prac na 2009 r., do którego możemy zgłaszać uwagi. Oczywiste jest jednak, że nie możemy oczekiwać żadnych większych zmian w strategii politycznej Komisji na nadchodzący rok.
W programie tym czytamy: Komisja pragnie usprawnić realizację swoich zadań z zakresu komunikacji, propagować ideę Europy i zwiększyć świadomość obywateli na temat traktatu lizbońskiego. Czy referendum w sprawie traktatu reformującego nie będzie właściwą drogą do zaangażowania obywateli w ten proces? Czy naprawdę wierzycie, że liczba głosujących wzrośnie, gdy będziecie tylko opowiadać o tym, jak to cudownie funkcjonuje bieżąca polityka i że w związku z tym musimy po prostu kontynuować realizację istniejących koncepcji?
W praktyce wielu ludzi doświadcza gorszego poziomu opieki społecznej, stagnacji poziomów wynagrodzeń, znaczącego ograniczenia praw wynikających z zatrudnienia, wzrostu cen podstawowych usług: lokalnego transportu publicznego, opieki zdrowotnej, dostaw wody i energii elektrycznej, edukacji i opieki nad dziećmi - wszystko to w czasie, gdy rosną zyski wielkich przedsiębiorstw, a same te przedsiębiorstwa grożą zmianą lokalizacji. Komisja mówi o tym, jak ważne dla zdolności do uzyskania zatrudnienia jest uczenie się przez całe życie, jak ważna jest elastyczność rynku w połączeniu z bezpieczeństwem społecznym (tzw. flexicurity). A ja zawsze zachodzę w głowę, gdzie też było bezpieczeństwo, gdy Komisja przedstawiała projekty ustawodawcze.
Komisja pisze o potrzebie wzmocnienia konkurencyjności i mówi ponownie zwłaszcza o tych, którzy już i tak są silni i którzy mają zostać zwolnieni z podatków - czyli, innymi słowy, z odpowiedzialności społecznej. Mówicie o podatkach jako o obciążeniu administracyjnym. Jeśli jednak pragniemy mieć standardy społeczne, ekologiczne i ochrony konsumentów, to również one muszą zostać uzgodnione i wdrożone! W waszej strategii nigdzie nie mogę odnaleźć pomysłu, że prawdopodobnie cała koncepcja strategii lizbońskiej - koncepcja liberalizacji i prywatyzacji, w wielu przypadkach zwyczajnie nie działa na korzyść większości ludzi, a szczególnie w przypadku sektora usług użyteczności publicznej.
W odniesieniu do dziedzin polityki zagranicznej i handlu zagranicznego podkreśla się ważną rolę, jaką pełni Europa, jeśli chodzi o pokój, bezpieczeństwo i stabilność i opowiada o priorytetach multilateralizmu i partnerstwa. Wasz dokument stwierdza, że runda rozwoju z Doha pozostaje głównym priorytetem. Nie ma w nim jednak niczego, co pokazywałoby, w jaki sposób UE zamierza przyczynić się do sukcesu rundy rozwoju. Zamiast tego kładzie się w nim nacisk na znane już regionalne i dwustronne porozumienia w sprawie wolnego handlu, które z tego powodu nie prowadzą do większego postępu, ponieważ zwyczajnie nie spełniają wymogów państw rozwijających się i wschodzących gospodarek.
Ponadto, strategia handlu zagranicznego "Global Europe” jest zwyczajnie strategią na rzecz promowania handlu zagranicznego dla europejskich konglomeratów, które nie troszczą się zbytnio o regionalny i zrównoważony rozwój gospodarczy, społeczny i ekologiczny w krajach partnerskich. Nie ma w nim ani słowa o małych i średnich przedsiębiorstwach, a wy dziwicie się, dlaczego takie państwa jak Chiny odzyskują pozycję, stosując działania dumpingowe. Owszem, chcieliście nawet dalej likwidować w większości nieodpowiednie instrumenty antydumpingowe!
Komisja mówi o poprawie zdolności do zarządzania operacyjnego i zarządzania konfliktami w krajach trzecich. Po tym, co już powiedziałem, pytam: czy nie bardziej sensowne byłoby zwalczanie społecznych i na pewno gospodarczych przyczyn kryzysów i konfliktów?
Zmieńcie swoją strategię, abyśmy mogli uzyskać poparcie obywateli dla Unii Europejskiej!
Godfrey Bloom
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Uwielbiam przychodzić tu, do tej fabryki rozporządzeń. To wspaniała rozrywka. Właśnie przejrzałem nagłówki w rocznej strategii politycznej Komisji. Zaczyna się ona od "wzrostu i miejsc pracy”. Uczciwie mówiąc, to miejsce byłoby znacznie bardziej odpowiednie do rozmów o wzroście i miejscach pracy, gdyby minimalny udział posłów w tej Izbie, którzy w ogóle mieli do czynienia z handlem, był choć nieco wyższy niż 1%.
Jestem biznesmenem i mogę zrozumieć takie terminy jak wzrost i miejsca pracy. Niestety, im więcej regulujecie i im więcej prawa tworzycie, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo, że wytworzycie wzrost czy miejsca pracy. Oto, dlaczego wzrost PKB w Europie jest rzeczywiście fatalny, a w reszcie świata zwiększa się - np. w Chinach, czy na subkontynencie indyjskim. Bije nas nawet Ameryka Północna. Sugerowałbym więc, że jeżeli pragniemy wzrostu i miejsc pracy, to musimy rozwiązać ludziom ręce i pozwolić im działać, bez ingerencji z tego miejsca.
Zrównoważona Europa? Tak, to fascynujące, czyż nie? Mówimy o globalnym wpływie i podobnych bzdurach, pomimo faktu, że w rzeczywistości temperatura na świecie nie wzrosła od 10 lat - nauka wyrzucana jest za drzwi. Jeżeli ktokolwiek będzie chciał dobrze przyjrzeć się nauce globalnej, globalnemu ociepleniu i zmianie klimatu, to zobaczy, że w rzeczywistości ci najlepiej poinformowani, niezależni politycznie naukowcy uważają, że w rzeczywistości nasza planeta do 2050 r. stanie się raczej chłodniejsza, niż cieplejsza. Ale to nie pasuje do naszej księgi, nieprawdaż? Dlatego, że uwielbiamy nakładać podatki i lubimy regulować.
Przyjrzyjmy się teraz kontrolowanej migracji. No tak, ojej... Jako Anglik mogę wam powiedzieć: kontrolowana migracja, tak? W zeszłym roku na naszą maleńką, zatłoczoną wyspę przybył milion osób. Proszę, proszę, proszę, niech tym miejscu, chociaż przez chwilę, ktoś pomyśli o rzeczywistości!
Frank Vanhecke
(NL) Moim zdaniem, sprawy mają się fatalnie już na samym początku wprowadzenia do rocznej strategii politycznej Komisji na 2009 r. Mówię o jednym z głównych przedstawionych tu pomysłów i cytuję: "postawić obywatela na pierwszym miejscu”. Jak to się mówi, jest to dolewanie oliwy do ognia. W ogóle, w żadnym miejscu Komisja Europejska nie stawia obywateli Europy na pierwszym miejscu, nigdzie też nie okazuje im szacunku.

Czym jest Komisja Europejska? Gdy już wszystko jest powiedziane i zrobione, to staje się ona czymś niewiele więcej, niż instytucją złożoną z urzędników z klucza politycznego, o skrajnie ograniczonych uprawnieniach demokratycznych, należących do niewielkiego kręgu europejskich mandarynów, którym wydaje się, że wiedzą lepiej od obywateli i wierzą, że będzie najlepiej, jeśli, w domniemanym interesie publicznym, sami będą decydować o wszystkim, nawet ponad głowami obywateli, których, jak twierdzą, szanują.
Taki jest deficyt demokracji, o którym mówią wszyscy, ale z którym nikt nic nie robi. Gdyby obywatele istotnie byli najważniejsi, Komisja nalegałaby na konsultacje z nimi, zwłaszcza w najważniejszych bieżących sprawach. Kiedy obywatelom będzie wolno wypowiedzieć się na temat nowej, zakamuflowanej Konstytucji Europejskiej? Obywatele Holandii i Francji niedawno wyrazili w jej sprawie opinię, ale jest oczywiste, że Komisja Europejska nie stawia ich na pierwszym miejscu.
Kiedy obywatelom Europy będzie wolno wypowiedzieć się na temat katastrofalnej polityki imigracyjnej, jaką europejscy mandaryni powiesili im u szyi? Kiedy obywatele ci będą mogli podejmować decyzje w swoim imieniu i cieszyć się poważaniem dla wypowiedzianych przez siebie opinii o sprawach tak bardzo istotnych, jak wejście do Unii Europejskiej Turcji, kraju islamskiego i w wielu aspektach - w istocie niemal wszystkich - kraju nieeuropejskiego? Jedynym przypadkiem, w którym Unia Europejska stawia obywateli na pierwszym miejscu, to płacenie podatków na europejskich mandarynów oraz polityki, jakie te uprzywilejowane osoby aplikują im na siłę i bez ich zgody. Ponieważ tak jest, miejmy przynajmniej odwagę powiedzieć, że Europa nigdy nie będzie podmiotem demokratycznym.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Panie przewodniczący! Działania zewnętrzne w 2009 r. powinny być naznaczone przez dwa fakty o zasadniczym znaczeniu: po pierwsze, wejście w życie nowego traktatu, który z jednej strony ustanawia nowe ramy instytucjonalne, dzięki którym, panie przewodniczący Komisji, Parlament zamierza pełnić należną mu rolę, a z drugiej Służbę Działań Zewnętrznych, która naszym zdaniem powinna mieć siedzibę przy Komisji i nie może zostać wchłonięta przez Radę.
Poza tym, przedstawione przez Komisję priorytety są właściwe: rozszerzenie, stosunki z Rosją w oparciu o poszanowanie praw człowieka i bezpieczeństwo dostaw energii; polityka stabilizacji i stowarzyszenia na Bałkanach i sprawa Kosowa; polityka sąsiedztwa, wraz z procesem barcelońskim i Unią Śródziemnomorską, które zostaną przedstawione przez prezydencję francuską.
Jest tam też mowa o sytuacji w Azji Środkowej, w tym o konfliktach w Iranie, Iraku, Afganistanie i Pakistanie. Panie przewodniczący, stosunki z Chinami, Indiami i krajami Azji słusznie umieszczonymi w projekcie Komisji, będą się rozwijać, podobnie jak sytuacja na Bliskim Wschodzie, w odniesieniu do której Parlament Europejski bezwarunkowo udzielił poparcia dla projektu Komisji w trakcie konferencji paryskiej.
Dodatkowo, mowa jest o partnerstwie strategicznym z krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, a także o stosunkach z Ameryką Łacińską, w odniesieniu do których mamy nadzieję, że na szczycie w Limie zostaną na czas wypracowane wnioski, niezbędne do zawarcia porozumienia o stowarzyszeniu z Mercosur, Wspólnotą Andyjską i Ameryką Środkową.
Panie przewodniczący Komisji, potrzebujemy poważnych, skutecznych i możliwych do przeprowadzenia działań zewnętrznych Unii Europejskiej, która w organizacjach międzynarodowych musi przemawiać jednogłośnie. Nie możemy sobie pozwolić na to, by być Międzynarodowym Czerwonym Krzyżem, którego przeznaczeniem jest ponoszenie kosztów wielkich kryzysów współczesności. Unia Europejska musi zaistnieć na scenie międzynarodowej jako partner globalny, stosownie do swojej potęgi gospodarczej, handlowej, finansowej i przemysłowej. Panie przewodniczący Komisji, ma pan nasze poparcie dla tego programu.
Catherine Guy-Quint
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! W końcu jesteśmy bliscy uruchomienia procedury priorytetów politycznych na 2009 r. Jest to ważny krok, ponieważ czekają nas liczne zmiany, jak nowa kadencja Parlamentu czy ustanowienie traktatu. Wyznacza on też nowy sposób udzielania odpowiedzi przez Parlament na roczną strategię polityczną Komisji, ponieważ zadecydowaliśmy, że wypowiadać się będą grupy polityczne, a nie Komisja Budżetowa.

Polityczne wybory Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim są jasne i zostały już ogłoszone: opowiadają się oni za społeczną Europą. Chcą Europy, której priorytetem będzie walka ze zmianami klimatu i która będzie wspierać wspólne działania zewnętrzne. Kiedy widzę, że Komisja pragnie zwiększenia wkładu UE w bezpieczeństwo i stabilność na scenie międzynarodowej, to wówczas stawiam pytanie: skąd weźmiemy na to pieniądze? Jak zamierzamy zrealizować to pobożne życzenie? Jeżeli będziemy dalej podążać tą samą drogą, to Rada, jak co roku, zepchnie nas na stanowisko nie do utrzymania: konieczność wyboru, który obszar świata poświęcić.
Czwartym priorytetem są dla nas obywatele. Komisja mówi, że obywateli należy w 2009 r. postawić na pierwszym miejscu. Najwyższy czas, ponieważ nasz polityczny projekt nie może dalej być tak odległy od ludzi. Dlatego też należy polepszyć wszystkie wymiany, informacje i komunikację, ale gdzie są na to środki? Jedno jest jasne: brakuje środków budżetowych! Kwestia dostępnych rezerw już była omawiana. My w Komisji Budżetowej nie wiemy, jak mamy sfinansować te priorytety. Nie chcemy poświęcać starych priorytetów na rzecz realizacji nowych. Co macie zamiar robić? Istnieje paląca potrzeba wydobycia Europy z budżetowego i administracyjnego zamętu. Świat polityczny zmienia się bardzo szybko, a my w Europie przedstawiamy pomysły, lecz nigdy nie byliśmy w stanie uchwalić środków niezbędnych dla ich pragmatycznego wdrożenia, oczywiście w odniesieniu do politycznych oczekiwań Parlamentu, a także naszych obywateli.
Adina-Ioana Vălean
Panie przewodniczący! Przed końcem tego roku Komisja przedstawi dwa sprawozdania w sprawie swobodnego przepływu - jedno z nich dotyczyć będzie swobodnego przepływu pracowników. Sądzę, że Komisja prawdopodobnie zaleci państwom członkowskim zniesienie środków przejściowych stosowanych wobec pracowników przybywających z nowych państw członkowskich. Drugie dotyczyć będzie wdrażania dyrektywy w sprawie swobodnego przepływu obywateli - wiele państw członkowskich może w związku z tym zostać odesłanych do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Wszelkie obawy, które doprowadziły do wprowadzenia w 2004 r. środków przejściowych, zaczynają się rozwiewać. Nie ma już żadnych przyczyn w postaci bezpieczeństwa gospodarczego, ani też demograficznych, dla utrzymywania ograniczeń w zatrudnieniu przez następne pięć lat. Z drugiej strony, europejski wolny rynek pracy potrzebny jest Europie, która ma być przykładem, partnerem i światowym liderem. Regulujemy dostęp do rynku pracy dla obywateli krajów trzecich. Jest to działanie dość uczciwe i bardzo pożądane. Ale posprzątajmy najpierw nasze podwórko. Wypracujmy spójną wspólną politykę w zakresie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii.
Jeżeli mamy prawdziwie honorować swobody podstawowe zawarte w traktatach i jeżeli mamy podchodzić poważnie do realizacji strategii lizbońskiej, to czas zakończyć dyskusje i zacząć działać.
Dodam na koniec, że od początku Komisja miała zielone światło, by zajmować się prawami podstawowymi obywateli. Miałam nadzieję, że ujrzę w planie na przyszły rok jakieś konkrety dotyczące tych kwestii.
Jan Tadeusz Masiel
Panie Przewodniczący! Rok 2009 to rok zwiększonych perspektyw dla Europy, które zapewni przyjęty Traktat Lizboński. To również rok nadziei na głębsze zjednoczenie Europy w wyniku nowych wyborów do Parlamentu Europejskiego.
Jak wspomniał pan Barroso, będziemy obchodzić 20. rocznicę upadku muru berlińskiego. Przypomnę przy okazji, że upadł on w Warszawie. Będzie to również 5. rocznica akcesji byłych państw komunistycznych do Unii Europejskiej. Nie zawsze odbywała się ona w sposób solidarny: polski rolnik musi nadal konkurować na nierównych zasadach z rolnikiem starej Unii.
Mimo to wierzę, że rok 2009 zatrze różnice między naszymi krajami, przynajmniej na poziomie psychologicznym i zwiększy poczucie jedności i siłę oddziaływania Unii Europejskiej.
Jens-Peter Bonde
Panie przewodniczący! Skorzystam z mojego wystąpienia, aby przedstawić propozycję sposobu postępowania z programami rocznymi. Dotychczas wybierani posłowie parlamentów krajowych oraz Parlamentu Europejskiego nie mieli prawa głosu. Program roczny powstaje z inicjatywy członków Komisji, którzy nie podlegają wyborowi i jest przez nich przyjmowany. Państwa członkowskie koordynują swoje priorytety poprzez programy robocze zmieniających się prezydencji. Dyskutujemy nad jednymi i drugimi. Nie zmieniamy jednak nic. Nie reprezentujemy naszych wyborców w tak ważnym obszarze, jak formułowanie agendy.
Zamiast tego powinniśmy nalegać na opracowanie wspólnego programu roboczego na przyszły rok dla wszystkich instytucji. Komisja mogłaby sporządzić szczegółowy projekt z załącznikami dotyczącymi wszystkich projektów aktów prawnych, jakie zamierza przedstawić, w tym ich podstawę prawną. Wówczas parlamenty krajowe powinny przeanalizować go w komisjach sektorowych, w ramach przygotowania do pierwszego czytania. Następnie powinny uczynić to ich komisje do spraw europejskich, a potem zgromadzenia plenarne.
Parlamenty krajowe powinny spotkać się w ramach COSAC, aby formalnie przyjąć program roboczy. W Parlamencie powinny odbywać się oddzielne czytania, dzięki czemu Unia Europejska podlegałaby rządom oddolnym, zamiast odgórnych. Procesem rządzenia kierowaliby wybrani przedstawiciele naszych narodów, a nie pracownicy służby cywilnej i lobbyści, działający przy drzwiach zamkniętych.
Po przyjęciu programu, parlamenty krajowe mogłyby rozpocząć czytanie konkretnych projektów "pomocniczości i proporcjonalności” i decydować o podstawie prawnej. Następnie instytucje europejskie przejęłyby prace i wszystkie akty prawne mogłyby zostać przegłosowane - zarówno w Radzie, z poparciem 75% państw członkowskich, jak i w Parlamencie Europejskim, zwykłą większością. Europa byłaby wówczas demokracją, a nie mieszaniną pomysłów Machiavellego i Mussoliniego, w oparciu o które działamy dziś.
Luca Romagnoli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przewidziane w strategii lizbońskiej główne działania dotyczące wzrostu i miejsc pracy zaplanowane na 2009 r. można zasadniczo poprzeć. Oczywiście, są punkty dotyczące jednolitego rynku i konkurencji, które popieram. Są też wartościowe punkty w rozdziale dotyczącym zrównoważonej Europy.
Niestety wspólną politykę wizową należy całkowicie odrzucić, ponieważ moim zdaniem, oprócz tego, że jest ona antypaństwowa, to dziedzina ta znajduje się poza kompetencjami tego Parlamentu i jest niezgodna z naszymi intencjami. Stanowczo sprzeciwiam się też rozszerzeniu UE o Chorwację i Turcję, jak również fragmentowi dotyczącemu Kosowa, w odniesieniu do którego miałem już okazję skrytykować łamanie prawa międzynarodowego, do którego doszło w związku z uznaniem jego niezależności od suwerennego państwa. Z tej przyczyny będę głosować przeciw strategii politycznej.
László Surján
(HU) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Popieraliśmy strategię polityczną Komisji w nadziei, że zostanie ona również wprowadzona w życie. Istnieje przy tym jedna możliwa przeszkoda: ograniczenia fiskalne. Mogą one utrudnić nowe przedsięwzięcia. Gotowość państw członkowskich do udziału spadła poniżej 1%, przez co środki na realizację nowych pomysłów będzie trzeba czerpać niemal wyłącznie z redystrybucji istniejących zasobów. Nie róbmy tego jednak bez bliższego przyjrzenia się realizowanym obecnie programom. Sprawdźmy, gdzie lepiej, a gdzie gorzej wykorzystamy pieniądze. Nie pozwólmy grupom lobbystycznym decydować w naszym imieniu.
W ramach reformy Parlamentu rozwija się nowy rodzaj współpracy pomiędzy komisjami specjalistycznymi a Komisją Budżetową. Jedną z jej cech jest to, że racjonalny charakter i użyteczność wydatków na poszczególne programy mogą zostać ujawnione ze znacznie większą liczbą szczegółów. Chociaż decyzja ta może być bolesna, to mądrzejsze jest doprowadzenie do końca niektórych programów lub nieuruchamianie ich, zamiast przeznaczania na nie niewystarczających funduszy. Skąpe inwestowanie to bezsensowne marnotrawienie pieniędzy. Komisja, Rada i Parlament muszą działać zgodnie, aby zapewnić, że uruchamiane będą tylko programy bazujące na odpowiednich środkach i przynoszące konkretne wyniki. Parlament spogląda na tegoroczną strategię polityczną z gotowością do tego rodzaju zgodnego działania. Dziękuję za uwagę.
Véronique De Keyser
(FR) Panie przewodniczący! Komunikat Komisji mówił wiele na temat spraw zagranicznych, lecz wciąż odczuwam głód informacji. Pozycja 4 jest oczywiście niedostatecznie finansowana. Niestety, za Palestynę i Kosowo będziemy musieli zapłacić dużo więcej. To jest jednak spostrzeżenie, a nie strategia.
Chciałabym wiedzieć, na przykład, jakie warunki polityczne są niezbędne, aby pomoc była skuteczna - nie tylko widoczna, ale skuteczna. Jak możemy wykorzystać instrumenty finansowe, aby uczynić z Europy pokojową potęgę, której nie można lekceważyć, która oferuje model demokratyczny, a nie tylko ciągnie pieniądze? Jak mamy zamiar korzystać z warunkowości?
Na żadne z tych pytań, chociaż są one najważniejsze, nie staramy się udzielić odpowiedzi. Jednym, lecz nie jedynym przykładem jest to, że nigdy wcześniej nie płaciliśmy Palestynie tyle pieniędzy, a tymczasem ludzie w strefie Gazy są w najgorszym położeniu od 1967 r. Równocześnie nasila się przemoc na Bliskim Wschodzie, gdzie po prostu stale odbudowujemy to, co zostało zniszczone.
Jaką możemy wyciągnąć z tego naukę? Dopóki istnieje doskonała spójność pomiędzy europejską polityką zagraniczną a jej instrumentami finansowymi, przy czym te drugie mają służyć tej pierwszej, a nie odwrotnie, Europa nigdy nie będzie takim globalnym graczem, jakim chciałaby być - w tym względzie uważam, że komunikatowi Komisji brak jest ambicji.
Ingeborg Gräßle
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Zakładam, że dziś po raz ostatni rozmawiamy o strategii politycznej w taki sposób, ponieważ traktat lizboński przewiduje nową formułę. Plan już mamy, przynajmniej w tej Izbie, i już oczekuję na tę nową formułę, ponieważ oznacza to, że w tej ważnej debacie będziemy mogli wykorzystać uprawnienia Rady.
Dlatego też pozwalam sobie po raz ostatni przedstawić kilka uwag z punktu widzenia kontroli budżetowej oraz kilka dodatkowych sugestii w duchu wypowiedzi posła Nassauera. Toczymy obecnie szerokie dyskusje z Komisją w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnoty. Komisja zapowiedziała znaczące wysiłki w tym kierunku. Chcielibyśmy wiedzieć, czy te znaczące wysiłki - za które jesteśmy wdzięczni i których też potrzebujemy - mają szansę znaleźć się w programie rocznym. Praca, jaką przyrzekliście wykonać, również by na to zasługiwała.
Potrzebujemy nowych metod odzyskiwania bezprawnie wypłaconych środków oraz lepszej współpracy pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi. Wszystko to zostało ujęte w imponującym programie Komisji przewodniczącego Barosso. Dlatego też radzilibyśmy, aby również to uwzględnić w programie rocznym Komisji. Myślę, że zasługuje na to, a także że upewnilibyśmy się, że uważacie, że jest to równie ważne, jak to teraz mówicie.
Alain Hutchinson
(FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie komisarzu! Jeśli chodzi o pozycję Unii Europejskiej w świecie, Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim podziela gotowość Komisji do kontynuowania prac rozpoczętych w 2006 r. w celu zwiększenia skuteczności metody współpracy. Przypominam w tym kontekście, że w bardzo wielu obszarach analiza dotyczy tego, czy jest to kwestia samej definicji rozwoju, spójności pomiędzy różnymi politykami UE, koordynacji pomiędzy jednostkami finansującymi, czy komplementarnego charakteru działań.
Jeśli chodzi o porozumienia w sprawie partnerstwa gospodarczego, to chciałbym przypomnieć, że my, europejscy socjaliści, uważamy że mają one znaczenie nadrzędne dla rozwoju, lub inaczej, z punktu widzenia związanej z nimi perspektywy znaczącej poprawy warunków życia w krajach AKP. Najważniejsze jest, aby strategia Komisji na 2009 r. stwierdzała to bardzo wyraźnie. Wydaje się, że teraz nie jest to do końca prawda.
Ponadto wszyscy wiemy, że do sfinansowania działań towarzyszących, mających na celu zrównoważenie negatywnych skutków porozumień w sprawie partnerstwa dla - nie potrzebuję tego przypominać - najbiedniejszych krajów świata, potrzebne będą dodatkowe środki. Trzeba mieć nadzieję, że Komisja wskaże, skąd będą pochodzić te środki.
Żałujemy też, że dokument Komisji nie zawiera żadnych szczegółowych propozycji dotyczących realizacji Milenijnych Celów Rozwoju do 2015 r. Czy wynika to z braku ambicji w stosunku do tego obszaru, czy z tego, że w 2009 r. nastąpi radykalna zmiana w paradygmacie europejskiej polityki rozwoju?
W załączniku do notatki Komisji jest też mowa o realizacji pierwszego planu działań w ramach wspólnej strategii Afryka/UE. Bardzo nas to wszystko cieszy, a szczególnie fakt, że Komisja powinna naprawdę zrobić wszystko, co w jej mocy, aby pierwsze działania w ramach nowej strategii spełniły uzasadnione oczekiwania milionów mężczyzn i kobiet z Afryki, na których powodzenie tej strategii będzie mieć bezpośredni wpływ.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Jako koordynator do spraw polityki regionalnej Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, wiążę z 2009 r. duże nadzieje. Dlaczego? Dlatego, że realizacja tych nowych programów we wszystkich regionach i państwach członkowskich trwa od 2007 r. I co się okazuje? Po pierwsze mogę mówić o nowej spójności, a pieniądze są wydawane w większym niż wcześniej stopniu na regiony i miasta, na strategię lizbońską, na wzrost i miejsca pracy. Okazuje się również, że lepiej radzimy sobie w dziedzinie innowacji, podczas gdy inwestycje w badania i innowacje wzrosły ponad dwukrotnie.
Oczywiście, w zeszłym tygodniu w Lublanie komisarze Hübner i Potočnik ogłosili w tym kontekście bardzo korzystne dane. Możemy więc mówić o cichej rewolucji, jeśli chodzi o wykorzystanie tych środków - to jest coś, co należy upublicznić. Stwarza to szansę znaczącej poprawy komunikacji - komunikacji z obywatelami w 2009 r., który jest także rokiem wyborów. Umożliwiają to tysiące projektów wdrażanych w różnych dziedzinach gospodarki i ekologii. Brak wyboru właśnie tej polityki regionalnej, nowej polityki spójności, jako głównego źródła kontaktów z obywatelami będzie dla Unii straconą szansą.
Göran Färm
(SV) Panie przewodniczący! Jako szwedzki poseł wywodzący się z ruchu związków zawodowych, chciałbym zacząć od potwierdzenia tego, co powiedział Hannes Swoboda: jeżeli mamy uniknąć tego, że orzeczenie w sprawie Lavala zwróci się przeciw traktatowi, Komisja musi wyraźnie powiedzieć, że wolny rynek usług nie stanowi zagrożenia dla prawa ruchu związków zawodowych w zakresie podejmowania działań przeciw społecznemu dumpingowi. Chciałem tylko na to wskazać, ponieważ w tym kontekście jest to istotna kwestia.
Jeśli chodzi o strategię polityczną na 2009 r., oczywiste jest, że musimy zacząć poważną dyskusję nad średnioterminową rewizją długoterminowego planu budżetowego. Jednakże uważam, że w odniesieniu do niektórych obszarów nie możemy czekać - musimy zacząć zmianę priorytetów już teraz, w odniesieniu do budżetu na 2009 r.
Myślę w szczególności o dwóch obszarach. Pierwszy z nich to klimat. Jako sprawozdawca w sprawie budżetu w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii myślę, że nie wystarczy uznanie, że klimat stanowi polityczny priorytet. Fakt ten musi również mieć skutek w odniesieniu do priorytetów budżetowych. Musimy wykazać, że jesteśmy naprawdę przygotowani, aby Europa wnosiła swój rzeczywisty wkład, nawet, jeżeli będzie to kosztować. Może to oznaczać interweniowanie w konkretnych sytuacjach dotyczących nowoczesnej energetyki i technologii środowiskowej. Może to oznaczać zmianę sposobu wykorzystania funduszy strukturalnych lub Siódmego Programu Ramowego, ale w tym zakresie należy zrobić bardzo wiele.
Drugim obszarem, o którym chciałem wspomnieć, są Bałkany Zachodnie, a zwłaszcza Kosowo. Wobec nowej sytuacji musimy po prostu opracować długoterminową strategię naszej pracy na Bałkanach Zachodnich. Nierozsądne jest projektowanie tak sztywnego budżetu, w ramach którego najbardziej ograniczone rezerwy budżetowe posiadamy w obszarach, w których potrzebujemy największych rezerw.
Lutz Goepel
(DE) Panie przewodniczący! Komisja planuje skuteczne wprowadzenie na rok 2009 kontroli zdrowotnych w sektorze rolnym. Jako autor sprawozdania z inicjatywy własnej zakładam, że po jutrzejszym głosowaniu Komisja będzie mieć znacznie lepszą wiedzę na temat stanowiska Parlamentu w tej sprawie i oczekuję, że stanowisko to zostanie uwzględnione w projekcie ustawodawczym, który, jak oczekujemy, zostanie ukończony w maju.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Komisja czyni szczególne wysiłki na rzecz propagowania koncepcji jakości w produkcji rolnej, w szczególności poprzez potwierdzenie tego, co określamy mianem zielonej księgi 2009. Jesteśmy zdania, że wartość dodana w postaci norm wysokiej jakości stanie się zyskującym na znaczeniu punktem wyjścia dla naszych rolników, nawet w odniesieniu do rosnącej konkurencji ze strony towarów importowanych.
Zauważyłem też, że Komisja będzie występować z nowymi projektami w zakresie bezpieczeństwa żywności, dobrostanu i zdrowia zwierząt, wraz z nadzorem i lepszymi przepisami. Apeluję do Komisji o rozsądek. Nie można nakładać kolejnych przepisów na naszych rolników, jeżeli towary wwożone z państw trzecich nie będą równocześnie tym przepisom podlegać.
Panie przewodniczący, w 2009 r. Komisja zamierza przedłożyć całą masę projektów w sprawie zmniejszenia obciążeń administracyjnych, które nic nie zmienią, jeśli chodzi o wielkość popytu na obowiązujące przepisy lub specyfikacje polityczne. Mam wielką nadzieję, że będzie to dotyczyć naszych rolników, szczególnie w odniesieniu do zasad zgodności krzyżowej.
Uważam, że w rocznej strategii politycznej brakuje ważnego punktu. Chodzi o sprawę dostaw żywności. Komisja często posługiwała się tym terminem, ale nasi obywatele muszą uzyskać bezpieczne zobowiązanie w odniesieniu do sposobu zapewnienia ciągłości dostaw.
Carmen Fraga Estévez
(ES) Panie przewodniczący! Jako koordynator Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów w Komisji Rybołówstwa, chciałabym przedstawić następujące uwagi w sprawie Wspólnej Polityki Rybołówstwa.
Po pierwsze, w odniesieniu do kluczowych działań na 2009 r., oraz tych, o których mowa w punkcie 2 załącznika w sprawie zrównoważonego rozwoju, należy zauważyć, że polityka rybołówstwa stanowi część zintegrowanej polityki morskiej, z czym nasza grupa się nie zgadza. To prawda, że niektóre aspekty WPR - wspólnej polityki rybołówstwa - stanowią część polityki morskiej, podobnie jak niektóre aspekty np. polityki transportu, ale nie oznacza to ich przypisania czy wtłoczenia w tę pozycję.
Po drugie, w odniesieniu do zmian alokacji środków finansowych, a w szczególności do pozycji 2, "Ochrona i zarządzanie zasobami naturalnymi”, nie zgadzamy się, aby 6 mln. euro niezbędnych do sfinansowania działań przygotowawczych dla polityki morskiej zostało zabrane z już i tak skromnego budżetu WPR, zwłaszcza, że o tej porze roku budżetowego nie możemy jeszcze wiedzieć, jaką kwotę pozostających do dyspozycji funduszy będzie można udostępnić dla innych celów.
John Bowis
Panie przewodniczący! Chciałbym złożyć Komisji dwie obietnice Parlamentu dotyczące zmian. Jedna dotyczy tego, że będziemy współpracować z nią nad możliwie szybkim stworzeniem realistycznego pakietu dotyczącego zmian klimatu. Druga jest taka, że pracujemy nad możliwie szybkim powołaniem nowego komisarza ds. zdrowia. Mówiąc to, proszę pana wiceprzewodniczącego o przekazanie naszych najlepszych życzeń dla pana Kyprianou oraz podziękowań za wszystko, co osiągnął w spędzonym z nami czasie.
Po trzecie, chcę powiedzieć, że w tym kontekście mowa o zdrowiu ma szczególnie powierzchowny wydźwięk. To prawda, że chodzi o sprzęt medyczny i inne środki. Chciałbym jednak ujrzeć inne instrumenty, takie jak wytyczne w zakresie transgranicznego zapewniania zdrowia, ponieważ jeśli szybko ich nie przygotujemy, to sądy zaczną za nas tworzyć politykę w tym obszarze, a jest to zadanie nasze, jako polityków. Proszę więc o zapewnienie, że sprawa ta zostanie załatwiona równie szybko, jak bardzo potrzebny i, jak wiem, wkrótce oczekiwany projekt, który będzie dotyczyć zdrowia psychicznego.
Maria Martens
(NL) Mówię teraz jako koordynator grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów w Komisji Rozwoju. Chciałabym wyrazić uznanie dla Komisji w związku z jej zamiarem przedstawienia szerokich celów strategicznych, takich jak dobrobyt, solidarność i bezpieczeństwo, które na dłuższą metę staną się głównymi przedmiotami jej działań. Uważam jednak za godne ubolewania, że tak mało uwagi poświęca się współpracy w zakresie rozwoju i walki z ubóstwem. Przecież są to również bardzo ważne aspekty silnej, zamożnej Europy.
W 2007 r. po raz pierwszy w historii zainicjowaliśmy wspólną strategię UE/Afryka - jest to niewątpliwie kamień milowy. Realizacja ośmiu tematycznych partnerstw wciąż jeszcze musi nabrać rozmachu. Oczekujemy namacalnych postępów w tej dziedzinie.
Na koniec, pragnę poruszyć jeszcze jedną sprawę. Europejscy komisarze coraz częściej angażują się w kampanie polityczne szczebla krajowego. Zaczęło się od komisarza ds. rozwoju i pomocy humanitarnej. Martwi mnie próżnia w kierownictwie najważniejszych dla Europy obszarów politycznych, która jest tego skutkiem. Kieruję wobec tego pytanie do Komisji, czy jest ona gotowa na to, by przygotować przepisy, które zapewnią, że po wyborach urząd komisarza europejskiego będzie sprawowany bez przerw na udział w kampaniach wyborczych szczebla krajowego.
Jacek Saryusz-Wolski   -
Panie przewodniczący! Chciałbym zwrócić pana uwagę na fakt, że dokument w sprawie rocznej strategii politycznej w dramatyczny sposób milczy na temat jednej z najbardziej palących z punktu widzenia przyszłości Europy spraw - zewnętrznej polityki bezpieczeństwa energetycznego. Nasza Izba przyjęła przytłaczającą większością głosów sprawozdanie, w którym dostrzega się pilną potrzebę sformułowania polityki bezpieczeństwa dostaw energii. Od tego czasu sytuacja uległa pogorszeniu i mamy do czynienia ze wzrostem zależności, połączonym z brakiem postępów w zakresie osłabienia tej zależności. Na przykład projekt Nabucco - sztandarowy projekt UE na rzecz dywersyfikacji, uznany w 2007 r. przez Radę Europejską za jeden z najważniejszych z punktu widzenia interesów Europy - jest zdaniem niektórych poważnie zagrożony, o ile już nie poniósł klęski.
Europa potrzebuje wspólnej polityki bezpieczeństwa energetycznego już teraz. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w strategii politycznej Komisji na 2009 r. Bardzo żałuję, że tak się nie stało. Cała ta strategia nie może być krótkowzroczna.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Omawiamy priorytety na 2009 r.: priorytety są wiarygodne, jeżeli potrafimy pokazać, czy do wcześniejszych priorytetów podchodziliśmy poważnie i skutecznie, tak aby obywatele mogli to rozumieć. Dlatego też chciałbym poprosić państwa, nawet w roku 2009, roku wyborów, o podsumowanie, które z priorytetów ostatnich lat miały praktyczny charakter i zostały zrealizowane oraz o zaangażowanie obywateli w budowę strategii komunikowania się w tej sprawie.
Po drugie, stałe priorytety to: ograniczenie biurokracji, budowa zaufania wśród obywateli i wśród małych i średnich przedsiębiorstw. Żal mi regulacji poświęconej małym przedsiębiorstwom. Proszę, zbudujmy zaufanie, aby również zwiększyć liczbę wyborców, biorących udział w wyborach do PE w 2009 r. To również musi stać się politycznym priorytetem.
(Oklaski)
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Oświadczenie to przyjmuję z zadowoleniem. Chciałabym jednak zwrócić uwagę w szczególności - i chciałabym usłyszeć jakąś odpowiedź - w odniesieniu do strony 18 oraz jednego z kluczowych działań dotyczących "szerokiego świata”: "Jeśli to właściwe, wdrożenie porozumienia w sprawie rozwoju z Doha”.
Owszem, moje obawy dotyczą tego, że ma miejsce wyścig do porozumienia i że straty związane z nim wystąpią jedynie po stronie rolnictwa, a dla Europy nie będzie żadnych zysków, jeśli chodzi o dostęp do rynków czy usług innych niż rolne. Chciałabym uzyskać na ten temat trochę informacji, ponieważ uważam, że w tej sprawie jesteśmy utrzymywani w niewiedzy. Obywatele z mojego okręgu wyborczego przez cały weekend kołatali do moich drzwi, wyrażając zaniepokojenie 70% obniżką ceł na wołowinę i produkty mleczarskie, która zdziesiątkuje rolnictwo i pogrąży wspólną politykę rolną, którą nasza Izba tak ceni.
Sprawa ta stanowi element debaty nad traktatem lizbońskim w Irlandii. Życzyłabym sobie, aby tak nie było, lecz proszę o kilka uwag od pani wiceprzewodniczącej Komisji, abym mogła zapewnić moich wyborców, że nie zostaną przehandlowani.
Luís Queiró
(PT) Panie przewodniczący! Wszystkie znaki wskazują na to, że rok 2009 będzie rokiem szans. Jednym z najbardziej pozytywnych efektów znalezienia drogi wyjścia z politycznego impasu jest szansa, że będziemy mogli skierować nasze wysiłki na inne zagadnienia, dzięki czemu będziemy mogli w większym stopniu skupić się na konkretnych rozwiązaniach.
Przez kilka lat omawialiśmy kwestie globalizacji, zmiany klimatu, niedostatecznego bezpieczeństwa na granicach i braku stabilności w sąsiednich państwach. Dziesiątki lat myśleliśmy o wyzwaniu, jakim jest pojawienie się nowych gospodarek oraz o nowej roli Afryki w świecie. Teoretyczne rozważania nad głównymi wyzwaniami i właściwymi sposobami reagowania są istotne, ale ponieważ zachodzą zmiany, Europa nie może już dłużej być tylko obserwatorem, nawet obserwatorem interaktywnym. Europa musi pełnić aktywną rolę, być czynnikiem reformy i katalizatorem rozwoju
Różne priorytety, na jakie wskazała Komisja Europejska, proszę pani wiceprzewodniczącej, obejmują komunikację. Nie ma lepszej polityki komunikacji, niż potwierdzenie osiągniętych wyników. Należy postrzegać, odczuwać i uznawać to, że Europa jest ważna i istotna dla swoich obywateli. Jest to sposób na uzyskanie ich zaufania - zaufania obywateli - i dostarczenia im tego, co mamy obowiązek dostarczyć.
Katalin Lévai
(HU) Panie przewodniczący! Chciałabym zwrócić uwagę na dwie sprawy. Pierwsza dotyczy nowych form współpracy; z jednej strony chcielibyśmy wzmocnić współpracę między państwami członkowskimi a Unią Europejską, a z drugiej poprawić współpracę pomiędzy Parlamentem, Radą i Komisją. W tym kontekście musimy przedstawić pozytywne przykłady, stanowiące odzwierciedlenie rzeczywistych wyników.
Inną ważną sprawą w tym kontekście jest sprawa o kluczowym dla europejskich socjalistów znaczeniu, czyli sprawa społecznej Europy - inaczej, zagwarantowanie opieki społecznej, solidarności i bezpieczeństwa, o których mówimy po prostu "społeczna Europa” oraz możliwie najszybsze osiągnięcie celów lizbońskich. Chciałabym tu zwrócić uwagę na to, że w programie niewiele uwagi poświęcono sytuacji kobiet, chociaż w większości państw członkowskich to właśnie bezpieczeństwo społeczne kobiet jest ograniczone, a stosowanie form zatrudnienia, które nie zapewniają bezpieczeństwa, staje się coraz bardziej powszechne. Chciałabym więc, aby tym dwóm obszarom poświęcono w 2009 r. szczególną uwagę. Dziękuję bardzo.
Zuzana Roithová
(CS) Chciałabym wziąć udział w tej dyskusji i wskazać, że w kontekście wszystkich działań należałoby bardziej wyraźnie określić przestrzeń dla małych i średnich przedsiębiorstw, które stanowią szkielet dla stabilności zatrudnienia w Europie. Dużo jeszcze pozostaje do zrobienia, zwłaszcza w parlamentach nowych państw członkowskich, w których koncepcja "flexicurity”, - elastycznego rynku pracy-, wciąż musi zostać wprowadzona w życie, aby firmy mogły lepiej odpowiadać na nowe wyzwania i oferować większą liczbę nowych miejsc pracy.
Ponadto naszym mottem powinno być udzielenie pierwszeństwa tym małym, ale w trakcie przygotowywania przez Komisję poszczególnych dyrektyw i rozporządzeń brakuje analizy ich wpływu na małe przedsiębiorstwa. Z drugiej strony, nie brakuje analiz wpływu przygotowywanych przez firmy ponadnarodowe. Z zadowoleniem przyjmuję projektowaną ustawę o drobnej przedsiębiorczości i ufam, że dzięki niej wyjdziemy poza fazę pomysłów, tak abyśmy w roku europejskich wyborów mogli powiedzieć obywatelom, że zrealizowaliśmy nasz cel w postaci bardziej skutecznego i bezpiecznego obszaru gospodarczego.
DanutBudreikait
- (LT) W 2009 r. zmieni się skład zarówno Parlamentu, jak i Komisji. Niemniej ciągłość pracy zostanie utrzymana. Chciałabym podkreślić donośne znaczenie wspólnej polityki energetycznej. Od 2006 r. omawiamy kwestię wspólnej polityki energetycznej UE, a Parlament przedstawił zarys wymiaru zewnętrznej polityki energetycznej.
Polityka ta ma obecnie olbrzymie znaczenie wobec naszych wysiłków w zakresie pozyskiwania gazu z różnych źródeł, a ponieważ jest to główny temat różnych dyskusji, takich jak np. na temat nowych źródeł energii, Arktyki itp., będzie on istotny także w przyszłości. Unii Europejska nie powinna zajmować ostatniego miejsca przy odkrywaniu i wykorzystywaniu nowych źródeł energii, a tak zwykle jest.
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. -Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować wszystkim posłom za ich udział w debacie. Myślę, że wraz z rezolucją, którą państwo przyjmiecie, jak również dialogiem z komisjami i odpowiednimi komisarzami, będzie to bardzo dobry wkład polityczny do programu prac na przyszły rok. Właśnie o to zawsze zabiegałam - o bardziej polityczne podejście do rocznej strategii politycznej.
Chciałabym omówić kilka spraw, o których tutaj wspomniano, a które, jak myślę, są bardzo ważne.
Po pierwsze, w sprawie traktatu lizbońskiego: jak państwo wiedzą, Komisja jest w pełni przekonana do traktatu lizbońskiego; my jesteśmy w pełni przekonani do jego wdrożenia i przygotowujemy się - nie oczekujemy, ale przygotowujemy się na jego wdrażanie już od początku przyszłego roku. Omawiamy na przykład: kwestię inicjatywy obywatelskiej, o której wspomniało kilku mówców; realizację nowych postanowień dotyczących współpracy z parlamentami krajowymi; przystąpienie do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a także służbę działań zewnętrznych, aby wspomnieć tylko o kilku sprawach, które wymagają dobrego przygotowania bez oczekiwania. To jest rodzaj równowagi, jaki chcemy osiągnąć. Mam nadzieję, że nie ma wątpliwości co do naszego przekonania do traktatu lizbońskiego.
Angażujemy się również - i jest to bardzo ważne - w działania w zakresie komunikacji i informacji, dotyczące tego nowego Traktatu, ponieważ niezależnie od metod ratyfikacji, posiadamy demokratyczny obowiązek utrzymywania kontaktów z obywatelami, poprzez ich informowanie, słuchanie oraz udzielanie wyjaśnień dotyczących tego, co robimy, jak też treści nowego Traktatu.
Jeśli chodzi o agendę polityczną i równowagę pomiędzy agendami społeczną i gospodarczą, o których mówiło kilku przedmówców, uważam, że jest to bardzo ważna debata, a postawione w niej pytania są dokładnie takie, jakie powinny stać się przedmiotem dialogu z komisjami. Oczywiście, w poszczególnych frakcjach Izby istnieją różne priorytety i różnice w kładzeniu nacisku. Myślę, że należy to uwzględnić w oczekiwanej rezolucji. Wyniki znajdą się jesienią w programie ustawodawczym i roboczym. Oto na czym należy w tej debacie politycznej skupić większość naszej uwagi.
Chciałabym również powiedzieć kilka słów w związku z pytaniem postawionym przez pana posła Bonde. Obawiam się, że nie rozumiem, o czym pan poseł mówi, ponieważ od jakiegoś czasu przekazujemy parlamentom krajowym nasze dokumenty i projekty. To bardzo dobra praktyka. Spotkała się ona z bardzo dobrym przyjęciem ze strony parlamentów krajowych Dzięki niej nauczyliśmy się wiele. Przyczyniła się ona także do lepszego rozumienia tego, co dzieje się na szczeblu europejskim w instytucjach europejskich na szczeblu krajowym. Jest ona również korzystna z punktu widzenia tego, co wiąże się z nowym Traktatem. Dodatkowo wszczęliśmy dialog z parlamentami krajowymi w sprawie rocznej strategii politycznej i naszego programu prac. Poproszono nas, abyśmy je odwiedzili i odpowiedzieli na pytania posłów do parlamentów krajowych, dotyczące naszych planów i programu prac. Myślę, że było to dla nas bardzo pomocne: wyciągnęliśmy ważne wnioski, a parlamenty krajowe uzyskały możliwość lepszego rozeznania sytuacji i wyjaśnienia tego, co dzieje się na szczeblu europejskim. Dlatego też mam nadzieję, że będzie to dla nas dobre doświadczenie. Zaproszenie do udziału parlamentów krajowych to nie lobbing - jest to raczej kształtowanie europejskiej agendy. Powiedziałabym, że to oznacza więcej demokracji.
Na koniec, kwestia finansowania: dyskusja w tej sprawie odbędzie się oddzielnie, ponieważ jest to część problemu. Posiadamy już ramy finansowe do 2013 r. i wszyscy mamy do czynienia ze związanymi z tym ograniczeniami. Po 2009 r. nie będziemy dysponować dodatkowymi zasobami ludzkimi, a więc bezpiecznie będzie powiedzieć wam, abyście nie zajmowali się zbyt wieloma nowymi sprawami, ponieważ nie wystarczy nam pracowników potrzebnych do zajmowania się nimi. Musimy zdać sobie sprawę, że tę debatę na temat ram finansowych prowadzimy oddzielnie.
Chcę również powiedzieć posłance Gräßle, że Komisja ostatnio przyjęła w obszarze funduszy strukturalnych bardzo ambitny plan działań na rzecz zagwarantowania uczciwego wydatkowania pieniędzy. Komisja zamierza we współpracy z państwami członkowskimi, które, jak państwo wiecie, wydatkują pieniądze w terenie, przeprowadzić wszelkie działania kontrolne, niezbędne dla zagwarantowania, że każde wydane euro będzie dobrą inwestycją. Będziemy regularnie przesyłać sprawozdania w tej sprawie do Komisji Kontroli Budżetowej. Taki jest nasz cel w odniesieniu do wydawanych przez nas pieniędzy.
Na koniec powiem, że możemy wspólnie skupić się na priorytetach dotyczących komunikacji, ponieważ w 2009 roku ważna będzie również energiczna debata przed wyborami 2009 r. Jak państwo wiedzą, priorytety dotyczące komunikacji na rok 2009 będą skupiać się na traktacie lizbońskim. W pierwszym rozdziale rocznej strategii politycznej jest mowa o ustawie o drobnej przedsiębiorczości (ang. Small Business Act). Stanowi ona część strategii lizbońskiej oraz prowadzonej przez nas rewizji strategii lizbońskiej. Myślę, że są one naprawdę bardzo ważne.
Sprawimy, że traktat lizboński przyniesie wyniki. Będziemy reformować budżet, skupimy się na wzroście i miejscach pracy, zajmiemy się energetyką i zmianami klimatu. Wpłynie to na kształt wielu naszych priorytetów z zakresu komunikacji. Mamy nadzieję, że debata w sprawie tej europejskiej polityki będzie ożywiona.
Na koniec, chciałabym zwrócić państwa uwagę na projekt zawarcia międzyinstytucjonalnego porozumienia w sprawie komunikacji. Mamy nadzieję, że stworzy to znacznie lepsze ramy dla naszej współpracy w tej dziedzinie. Dziękuję więc państwu za tą debatę. Wszystko to będzie mieć kontynuację - także wspomniane przez was szczegóły, które, jak sądzę, stanowią raczej element dialogu między komisjami i komisarzami.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się po następnym posiedzeniu.
Oświadczenia pisemne (Art. 142)
Małgorzata Handzlik  
na piśmie. - Z dużą uwagą przeanalizowałam roczną strategię Komisji na 2009 rok. Ze względu na fakt, iż szczególnie bliskie są mi problemy związane z małymi i średnimi przedsiębiorstwami oraz gospodarczy kontekst integracji, pozwolę sobie na odniesienie się do kilku istotnych punktów zawartych w strategii.
W Europie potrzebujemy nowego sposobu myślenia o sektorze MŚP. Musimy przywrócić mu priorytetowe znaczenie i otworzyć należne mu możliwości rozwoju. Z dużym zadowoleniem przeczytałam w omawianym dokumencie, że Komisja nadal stawia sobie za priorytetowe zadanie usuwanie niepotrzebnych, hamujących rozwój barier dla MŚP. Ważne jest także zobowiązanie do kontynuowania prac nad Europejska Kartą Małego Biznesu, dzięki której, mam nadzieję, nauczymy się myśleć najpierw pod kątem interesu tych najmniejszych i dopiero wtedy wpisywać je w kontekst globalny.
Bardzo istotne jest promowanie i wspieranie strategii innowacji, docenianie wagi i potrzeby współpracy między środowiskami naukowymi a biznesowymi. Równie ważna jest część mówiąca o priorytetowej roli obywateli w Unii, traktowanych jako konsumentów. Zdecydowanie należy poprawić informowanie i komunikowanie się ze społeczeństwem. W kontaktach z wyborcami zauważam powszechny brak wiedzy na temat funkcjonowania Unii i tego, jakie korzyści z niej mają wszyscy obywatele. Ważne jest przekazywanie obywatelom jasnych komunikatów na tematy im bliskie, Unia Europejska musi stać się bliska, przyjazna i zrozumiała dla naszych obywateli, czy są to przedsiębiorcy, konsumenci, czy jedni i drudzy.
