Tura pytań do Rady
Przewodniczący
Następnym punktem jest tura pytań (B6-0138/2007).
Zgłoszono następujące pytania do Rady:
Dotyczy: Podejścia globalnego do imigracji
W świetle wniosków Rady ds. Ogólnych, sformułowanych podczas posiedzenia w Luksemburgu w dniach 17 i 18 czerwca 2007 roku w sprawie rozszerzenia i konsolidacji globalnego podejścia do imigracji, a także problemów związanych z wdrażaniem metod stałej współpracy międzyrządowej w tej dziedzinie, jakie metody przewiduje Rada, mając na względzie potrzebę opracowania skuteczniejszej polityki unijnej, a w szczególności zwiększenia realnej mocy decyzyjnej Komisji lub Agencji Frontex w takich sprawach, jak opracowywanie pilotażowych projektów stowarzyszonych?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. Instytucje UE wdrażają szereg środków, przedstawionych we wnioskach Rady z dnia 18 czerwca 2007 roku w granicach swoich kompetencji, udzielonych im na mocy traktatu, we współpracy z państwami członkowskimi, a także, w stosownych przypadkach, z zainteresowanymi krajami trzecimi.
Odpowiedzialność za kontrolę i obserwację granic zewnętrznych ponoszą państwa członkowskie. Jednakże w interesie wszystkich państw członkowskich należących do strefy Schengen, nie tylko tych, które mają granice zewnętrzne, leży zapewnienie skutecznej kontroli tych granic; dlatego podjęto pewne kroki, aby promować solidarność i współpracę pomiędzy państwami członkowskimi w tym zakresie.
Utworzenie Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, znanej powszechnie jako Frontex, na mocy Rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004, było ważnym krokiem w propagowaniu tej solidarności.
W ten sam sposób kompetencje agencji Frontex rozszerzono, przyjmując 12 czerwca bieżącego roku wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiającego mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy, a także opracowując, w roku 2007, centralny rejestr dostępnego wyposażenia technicznego - znany jako "toolbox” - prowadzony przez państwa członkowskie z możliwością udostępnienia go innym państwom członkowskim.
Wspólne operacje i projekty pilotażowe są uruchamiane za zgodą zainteresowanych państw członkowskich. Zespoły szybkiej interwencji na granicy są tworzone na wniosek jednego lub więcej państw członkowskich. Frontex koordynuje realizację tych działań.
Na chwilę obecną nie ma planów rozszerzenia zakresu kompetencji w zakresie podejmowania decyzji przez Komisję lub przez Frontex w tym kontekście. Co więcej, zatwierdzenie decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007 - 2013 w ramach programu ogólnego "Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” to kolejny ważny krok ku promowaniu solidarności, który zapewni nowe sposoby rozszerzania pomocy finansowej na te państwa członkowskie, które stosują się do postanowień układu z Schengen na swoich granicach zewnętrznych.
Manuel Medina Ortega
Panie urzędujący przewodniczący! Dziękuję panu bardzo za przekazane mi informacje. Zdaję sobie sprawę z konstytucyjnych ograniczeń rozwoju tych środków współpracy, a także z niechęci wielu państw członkowskich do przyjmowania na siebie większych zobowiązań, zawsze jednak istnieje ryzyko, że fakty nie potwierdzą słów Unii Europejskiej, szczególnie, jeśli chodzi o funkcjonowanie mechanizmu Frontex. Ponieważ współpraca ma charakter ściśle międzyrządowy i dobrowolny, słowa Unii Europejskiej często pozostają jedynie słowami, co oznacza, że program zostaje uruchomiony, a następnie przerwany, albo dlatego, że rządy nie dostarczyły zasobów materialnych, albo też zaoferowały je, a następnie wycofały się z obietnic, co sprawia, że po raz kolejny tłumaczymy opinii publicznej, ku jej wielkiemu niezadowoleniu, że finansowanie zostało wstrzymane natychmiast lub na krótko po uruchomieniu projektu.
Mam nadzieję, że prezydencja będzie zachęcać do utworzenia systemu, dzięki któremu działania nabiorą bardziej trwałego charakteru.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Rozumiem pańskie obawy. W każdym razie, musimy jednak myśleć pozytywnie o postępach, jakie udało się poczynić. Biorąc pod uwagę, jak długą przebyliśmy drogę i skąd zaczynaliśmy, utworzenie agencji Frontex jest moim zdaniem sukcesem i krokiem w kierunku współpracy wewnątrz Unii Europejskiej w kwestiach związanych z zarządzaniem granicami zewnętrznymi.
Możemy, jak to zostało powiedziane, rozwijać potencjał i kompetencje agencji Frontex, jeśli zechcą tego państwa członkowskie. Istnieje pojęcie, które ma tu moim zdaniem zastosowanie, nie w kontekście współpracy międzyrządowej, ale w kontekście fundamentalnym, pojęcie, na którym opiera się nasza Unia - tym pojęciem jest solidarność.
Także i tutaj musimy polegać na solidarności, solidarności z państwami członkowskimi, które w każdej chwili mogą jej potrzebować. To pojęcie - którego nie da się niczym zastąpić - odnosi się nie tyle do stosunków między rządami, ile do unii.
Hubert Pirker
Panie urzędujący przewodniczący! Chciałbym wyrazić się jaśniej. Idea agencji Frontex jest wspaniała, ale jej wdrażanie kuleje. Jedną z przyczyn jest tu fakt, że państwa członkowskie nie dostarczają nam obiecanego personelu i sprzętu. Pan Frattini stwierdził, że zobowiązania wypełniono zaledwie w 10%. Chciałbym dowiedzieć się od pana- i niech dowie się także Parlament - jaka jest liczba personelu i jaki sprzęt techniczny, obiecany przez państwa członkowskie, dostarczono jak dotąd, a czego nadal brakuje, i jakie działania zostaną podjęte, aby zapewnić wypełnienie przez państwa członkowskie ich obietnic, co pozwoliłoby agencji Frontex na regularne funkcjonowanie.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady - (PT) W pełni rozumiem pytanie szanownego pana posła. Musimy pamiętać o zobowiązaniach, jakie poczyniliśmy odnośnie agencji Frontex, zarówno pod względem sprzętu, jaki i funduszy oraz personelu, i musimy dotrzymać tych zobowiązań; chciałbym przy tym zauważyć, że prezydencja nie omieszkała zwrócić uwagi na te aspekty.
Skoro nie wypełniamy naszych zobowiązań, musimy jak najszybciej naprawić ten błąd. To jedyny sposób, aby agencji Frontex mogła skutecznie pełnić przypisaną jej rolę i korzystać z przyznanych jej kompetencji.
Paul Rübig
Chciałbym usłyszeć, czy wzięto pod uwagę zaangażowanie małych i średnich przedsiębiorstw - w końcu mają one znaczący wkład w tworzenie miejsc pracy w Europie. Chciałbym także wiedzieć, w jakim zakresie - podobnie jak w Stanach Zjednoczonych - zatrudnienie kobiet przyczyniło się do realizacji agendy lizbońskiej. Czy Rada wdrożyła znaczące środki ostrożności, aby odpowiednio zintegrować ze sobą pracowników?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Chciałbym powiedzieć, że jeśli chodzi o zarządzanie agencją Frontex i bardziej ogólną kwestię imigracji, podstawowe cele prezydencji portugalskiej to bardziej skuteczna walka z nielegalną imigracją oraz lepsza adaptacja, integracja i jakość życia dla tych, którzy dla nas pracują i przyczyniają się legalnie do naszego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Prezydencja portugalska podejmuje w tym celu szereg inicjatyw. Będziemy pamiętać o wartościach, które mają charakter fundamentalny i kluczowy w tym obszarze dla naszych stosunków z krajami trzecimi. Imigracja zawsze będzie dla prezydencji i Rady ważnym elementem dialogu z krajami trzecimi.
Przewodniczący

Dotyczy: Aktualizacji przepisów prawa pracy pod kątem równości płci
Jakie różnice w traktowaniu mężczyzn i kobiet zidentyfikowała Rada w zakresie pracy zarobkowej?
Jak wygląda rozkład geograficzny tych różnic w poszczególnych państwach członkowskich?
Co zrobi Rada, w kontekście dyskusji na temat aktualizacji prawa pracy, aby walczyć z dyskryminacją i zapewnić kobietom i mężczyznom równoprawny dostęp do dobrych miejsc pracy, cechujących się elastycznością i bezpieczeństwem?
Czy możliwe jest uzgodnienie klauzul chroniących macierzyństwo oraz umożliwiających pogodzenie pracy i życia rodzinnego w sektorze prywatnym?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jeśli chodzi o różnice w traktowaniu mężczyzn i kobiet pod względem pracy zarobkowej, zatwierdzono już podstawowe przepisy prawne, włącznie z szeregiem dyrektyw, zapewniających im równe traktowanie w zakresie pensji, dostępu do stanowisk, przeszkolenia zawodowego, awansu i warunków pracy.
Ponadto, Komisja i Eurostat ponoszą odpowiedzialność za monitorowanie sytuacji w tym zakresie w różnych częściach Unii Europejskiej. Bez wątpienia, aby sformułować zasady polityki, potrzebujemy danych wysokiej jakości, obejmujących obszar całej Unii Europejskiej. W tym miejscu z ogromną przyjemnością chciałbym przypomnieć, że Rada i Parlament doszły ostatnio do porozumienia w sprawie utworzenia Europejskiego Instytutu ds. Równości Płci, który będzie zajmował się właśnie tą dziedziną.
W kwestii aktualizacji przepisów pracy, Rada może podejmować działania wyłącznie na podstawie wniosków legislacyjnych Komisji. Tym niemniej, Rada stosuje też bardziej otwarte metody koordynacji w ramach europejskiej strategii zatrudnienia. W tym obszarze polityki, skupiamy się obecnie na wydanym niedawno komunikacie Komisji w sprawie modelu "flexicurity”, który jednoznacznie określa równość płci jako jedną z potencjalnych zasad wspólnych, podlegających uzgodnieniu na szczeblu unijnym.
Jesteśmy także zadowoleni z faktu, że wiosną 2007 r. Rada Europejska zgodziła się na utworzenie sojuszu na rzecz rodzin jako platformy wymiany opinii i wiedzy na temat dobrej praktyki i zasad polityki rodzinnej.
Jeśli chodzi o kwestię wprowadzenia klauzul chroniących macierzyństwo oraz umożliwiających pogodzenie pracy i życia rodzinnego w sektorze prywatnym, miło mi wspomnieć o istotnych dyrektywach, które zostały już wdrożone w dziedzinie urlopu macierzyńskiego oraz ochrony macierzyństwa i noworodków w miejscu pracy.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu Rady za przypomnienie kroków, jakie podjęto, aby chronić równość. Moje pytanie dotyczy elementów dyskryminacji w ustawodawstwie niektórych państw członkowskich. Na przykład, dla matek ustala się niższe progi emerytalne; czy Komisja Europejska, która stawia te państwa członkowskie przed Trybunałem Europejskim, potępi dziś ten fakt? A może Rada wypowie się na korzyść tak oczywistej dyskryminacji?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Uważne zapoznanie się z programami prezydencji niemieckiej, słoweńskiej i portugalskiej wskazuje, że kwestie społeczne, a zwłaszcza kwestie związane z równością płci i ochroną rodziny, zajmują bardzo wysokie miejsce na naszej liście spraw do załatwienia.
We współpracy z Komisją, a także indywidualnie, w ramach naszego obszaru odpowiedzialności, będziemy oczywiście prezentować środki potencjalnie bardziej korzystne, które odzwierciedlają nasze stanowisko w kwestiach społecznych. Kwestie te mają kluczowe znaczenie dla nowoczesnej wspólnoty w rodzaju UE, uwzględniając odpowiednio kompetencje UE i państw członkowskich.
Zapewniam szanowną panią poseł, że sprawy socjalne, zwłaszcza te związane z ochroną rodziny, mają wartość priorytetową dla wszystkich prezydencji, a w tym przypadku dla prezydencji portugalskiej. Mam nadzieję, że do grudnia zdołamy uniknąć rozczarowania pani w tym zakresie.
DanutBudreikait
(LT) Już w roku 1975 Unia Europejska przyjęła ustawodawstwo zakazujące dyskryminacji w zakresie płac, wymagające, aby mężczyźni i kobiety otrzymywali równe pensje za tę samą pracę. Minęło już 30 lat, a ustawodawstwo to nadal nie zostało wdrożone. Chciałabym prosić Radę o przedstawienie jej opinii. Czy państwa członkowskie mogą wybierać, które dokumenty będą wdrażane, a które nie? Jak wygląda sytuacja w Portugalii?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Ponownie chciałbym przypomnieć, co należy do obszaru kompetencji UE, czyli polityka i ustawodawstwo, a co leży w gestii państw członkowskich - trzeba wziąć to pod uwagę - i chcę powiedzieć, że równość płci to dla Portugalii kwestia o fundamentalnym znaczeniu.
Muszę też powiedzieć, że w UE, a w tym konkretnym przypadku, w nowym zreformowanym traktacie - co odzwierciedlał już traktat konstytucyjny - równość jest podstawowym i fundamentalnym aspektem integracji europejskiej oraz częścią dorobku tych fundamentalnych zasad, które z pewnością zawsze będą pozostawały w centrum naszych zainteresowań.
Przewodniczący

Dotyczy: Palestyny
Jakie jest bieżące stanowisko Rady w kwestii bezpośredniej komunikacji z wybranymi przedstawicielami narodu palestyńskiego, zajmującymi stanowiska administracyjne w Gazie?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Chciałbym przypomnieć wysokiej izbie, że Rada, w swoich wnioskach z dnia 23 i 24 lipca 2007 r., podkreśliła swoje pełne wsparcie dla prezydenta Abbasa oraz dla rządu, na czele którego stoi premier Fajjad.
Rada potwierdziła swoje stanowisko w kwestii wydarzeń w Gazie: jedynym sposobem, aby zrealizować cele narodowe Palestyny przy pomocy pokojowych, legalnych i demokratycznych środków jest porozumienie i jedność narodowa na bazie programu pokojowego, opracowanego przez prezydenta Abbasa.
Rada oznajmiła także, że UE jest przeciwna jakiemukolwiek podziałowi terytorium Palestyny i potwierdziła gotowość UE do współpracy ze wszystkimi partiami palestyńskimi, których polityka i działania odzwierciedlają zasady kwartetu.
UE ponownie nawiązała stosunki z instytucjami władz palestyńskich. Uruchomiliśmy bezpośrednie wsparcie finansowe i techniczne dla rządu palestyńskiego. W swoich wnioskach z dnia 23 i 24 lipca 2007 roku, Rada ponownie zapewniła, że dąży do wspierania procesu tworzenia instytucji i gospodarki przyszłego państwa palestyńskiego i podkreśliła konieczność pełnowymiarowego rozwoju gospodarki na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich, między innymi poprzez promowanie współpracy z palestyńskim sektorem prywatnym.
Rada potwierdziła, że wspiera palestyńską policję obywatelską, uruchamiając ponownie misję EUPOL COPPS. Komisja wezwała także Izrael do stworzenia odpowiednich warunków dla realizacji takiej misji.
Chris Davies
Polityka Unii Europejskiej od czasów wyborów Palestynie polegała na odmowie negocjacji z wybranymi przedstawicielami, związanymi z Hamasem. Zawsze, gdy Hamas robił choćby najmniejszy krok, który można było interpretować jako skierowany w naszą stronę, zatrzaskiwaliśmy mu drzwi przed nosem.
Z rozmów z niektórymi kolegami pana urzędującego przewodniczącego wiem, że niektórzy członkowie rządu są zdania, że polityka ta poniosła druzgoczącą klęskę. W tym przypadku jednak jego rola polega na reprezentowaniu Rady i obronie spraw beznadziejnych. Czy mógłby pan powiedzieć wysokiej izbie, w jaki sposób według Rady polityka ta odniosła sukces?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Chciałbym zauważyć, że pokojowy kwartet bliskowschodni spotkał się ostatnio w Lizbonie. Jesteśmy przekonani i wierzymy, że uda nam się opracować w ramach kwartetu, a także w ramach Unii Europejskiej, środki, które pozwolą poprowadzić do przodu proces pokojowy na Bliskim Wschodzie. Sytuacja w tym obszarze pozostaje bez zmian od wielu lat, i mamy świadomość, że jest to sytuacja złożona i trudna, której nie da się naprawić z dnia na dzień.
Jesteśmy jednak zdania, że istniejące obecnie warunki polityczne mogą umożliwić nam pozytywne działanie. Prezydencja portugalska będzie do tego dążyć, podobnie jak Rada Unii Europejskiej.
Musimy uchwycić odpowiedni moment i wykorzystać nadarzającą się możliwość. Musimy wykorzystać istniejący kontekst polityczny i wykorzystać jak najlepiej wolę rozwiązania tego problemu, która, naszym zdaniem, zaistniała obecnie w związku z procesem pokojowym na Bliskim Wschodzie. Musimy zachować realizm, a zarazem pewność siebie, i nie możemy się poddawać.
David Martin
Pozwolę sobie sparafrazować bardzo dobre pytanie pana posła Daviesa. Czy Rada uważa, że możemy dokonać postępów na Bliskim Wschodzie, pomijając Hamas w negocjacjach? Jeśli Hamas nie będzie brał udziału w rozmowach, kwartet może spotykać się do woli, ale nie wypracuje żadnego rozwiązania. Czy Rada akceptuje fakt, że pewnego dnia będzie musiała stanąć twarzą w twarz z Hamasem, aby rozwiązać tę sytuację?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak pan wie, Rada uzgodniła zasady oraz kierunek polityki dla procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, który ma zamiar realizować; Rada wierzy w te zasady i kierunek, który kształtuje jej działania polityczne, i ma zamiar się go trzymać.
Przewodniczący
Z powodu nieobecności autora rezygnujemy z pytania nr 4.
Dotyczy: Pomocy dla handlu
Prezydencji fińskiej i niemieckiej należy pogratulować, że uczyniły pomoc dla handlu swoim priorytetem.
Jakie kroki ma zamiar podjąć prezydencja portugalska, aby zapewnić dalszą realizację pomocy handlowej ze strony Komisji, a w szczególności państw członkowskich, tak, aby osiągnąć cel w postaci pomocy na poziomie 1 miliarda euro rocznie do roku 2010? Czy prezydencja uzyskała, lub czy ma zamiar uzyskać jasność co do zobowiązań finansowych poszczególnych państw ukierunkowanych na osiągnięcie poziomu docelowego 1 miliarda euro rocznie?
W jaki sposób prezydencja portugalska ma zamiar zapewnić świadczenie przez państwa członkowskie oraz przez Komisję odpowiedniego wsparcia dla tych aspektów pomocy handlowej, które zostały zidentyfikowane przez zespół zadaniowy WTO do spraw pomocy w roku 2006, w rodzaju dostosowania handlowego oraz infrastruktury handlowej, a które nie mieszczą się w definicji pomocy związanej z handlem, a tym samym nie są objęte docelowym poziomem 2 miliardów euro?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Prezydencja portugalska jest zdeterminowana kontynuować prace, podjęte z powodzeniem przez prezydencję fińską i francuską, oraz wdrażać wnioski w zakresie pomocy dla handlu, zatwierdzone przez Radę w dniu 15 maja 2007 roku, w szczególności w zakresie finalizacji pomocy UE dla strategii handlowej, tak, aby nadążyć z jej uwzględnieniem w kolejnej ocenie globalnej handlu, którą WTO ma przeprowadzić w listopadzie 2007 roku.
Jednym z celów prezydencji jest osiągnięcie porozumienia w sprawie pomocy UE dla strategii handlowej podczas październikowego spotkania Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, w tym opracowanie konkretnych kroków, które mają doprowadzić do realizacji celu 2 miliardów euro na pomoc związaną z handlem do roku 2010, a w szczególności - do realizacji celu w postaci 1 miliarda euro od państw członkowskich na zaspokojenie potrzeb krajów rozwijających się.
Prezydencja jest przekonana, że cel ten zostanie osiągnięty. Strategia ma także przyczynić się do realizacji ogólnego programu pomocy dla handlu oraz do zdefiniowania odpowiednich działań.
Dlatego też dnia 5 lipca 2007 r. prezydencja portugalska sporządziła projekt pomocy UE dla strategii handlowej, który jest obecnie przedmiotem debaty odpowiednich instytucji Rady. Projekt strategii należy postrzegać jako konsekwencję zaleceń przedstawionych w roku 2006 przez zespół zadaniowy WTO do spraw pomocy dla handlu.
David Martin
Odpowiedź pana urzędującego przewodniczącego niezwykle podniosła mnie na duchu i życzę mu wszystkiego najlepszego przed październikowym spotkaniem. Mam nadzieję, że uda mu się osiągnąć sukces.
Jeśli tak się stanie, to czy pan przewodniczący rozważa możliwość opublikowania z końcem roku danych dotyczących wkładu poszczególnych państw członkowskich w pomoc dla handlu? Wiemy, że kwota 1 miliarda euro od Komisji jest bardzo przejrzysta, a zasady jej wydatkowania nie budzą wątpliwości. Nie jest jednak jasne, skąd ma pochodzić wkład w wysokości 1 miliarda od państw członkowskich, gdzie jest on realizowany i od kogo otrzymywany. Czy Komisja rozważa możliwość opublikowania tych danych w listopadzie lub w grudniu?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Dziękuję szanownemu posłowi za słowa zachęty i otuchy. Prezydencja i Rada podejmą właściwe działania w tym zakresie zgodnie ze stosownymi praktykami, warunkami i przepisami prawnymi.
Przewodniczący

Dotyczy: Polityki wymiaru północnego
Prezydencja portugalska Rady oświadczyła, że jej celem będzie promowanie współpracy UE z państwami obszaru śródziemnomorskiego. Ponieważ w UE istnieje także wymiar północny, w jaki sposób prezydencja Rady ma zamiar promować równolegle wymiar północny UE i jego wdrażanie?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Wdrażamy politykę wymiaru północnego od początku tego roku na podstawie dwóch dokumentów, przyjętych podczas szczytu w sprawie wymiaru północnego w Helsinkach w listopadzie 2006 r.
Dokument ramowy polityki oraz oświadczenie polityczne, przyjęte w Helsinkach, to punkt zwrotny dla wymiaru północnego, pod warunkiem, że w rezultacie powstanie wspólna polityka partnerów wymiaru północnego, to znaczy UE, Rosji, Norwegii i Islandii. Wspólne przyjęcie nowej polityki jest celem kluczowym i obejmuje pełne uczestnictwo Rosji we wszystkich strukturach i działaniach wymiaru północnego.
Inni kluczowi uczestnicy i aktorzy wymiaru północnego, w szczególności cztery Regionalne Rady Północy oraz międzynarodowe instytucje finansowe, także będą zaangażowane w proces. Wymiar północny stał się obecnie trwałą platformą dla dyskusji w sprawach dotyczących obszaru północnego.
Prezydencja portugalska będzie niewątpliwie realizować dalsze działania w tym zakresie. Na koniec września - początek października planowane jest spotkanie grupy sterującej w Reykjaviku. Celem grupy sterującej jest zachowanie ciągłości działań pomiędzy spotkaniami ministrów i spotkaniami urzędników wyższego szczebla. Spotkanie urzędników wyższego szczebla odbędzie się w trakcie prezydencji portugalskiej, 21 listopada w Rosji.
Jako państwo śródziemnomorskie, Portugalia chciałaby zaangażować się w bardziej ożywioną i rozszerzoną debatę polityczną z naszymi partnerami z południowych wybrzeży Morza Śródziemnego w kontekście Euromed. Państwa UE i Euromed mają wspólne interesy i stoją przed podobnymi wyzwaniami.
W naszym własnym interesie leży rozszerzenie współpracy UE z tymi państwami, zwłaszcza w zakresie kontroli przepływów migracyjnych i rozwoju społecznego. Zarazem będziemy nadal dążyć do wdrażania nowej polityki wymiaru północnego. Podobnie, jak w przypadku Euromed, bardzo wiele można osiągnąć dzięki praktycznej współpracy, bazującej na dobrym sąsiedztwie, partnerstwie równości, współodpowiedzialności i przejrzystości.
Esko Seppänen
(FI) Panie przewodniczący, urzędujący panie przewodniczący Rady, rola Rosji w rozwoju wymiaru północnego ma charakter kluczowy. Stosunki Unii Europejskiej z Rosją są tu bardzo ważne. Czy prezydencja ma zamiar tej jesieni promować negocjacje z Rosją w zakresie umowy o partnerstwie i współpracy?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak wiadomo, podczas swej prezydencji Portugalia ma zorganizować szczyt z udziałem Rosji, który odbędzie się w Mafrze, niedaleko od naszej stolicy, Lizbony. Mamy nadzieję, że podczas tego szczytu uda się omówić wszelkie sprawy związane ze współpracą oraz relacjami pomiędzy UE i Rosją, dotyczące obszarów gospodarki, nauki i kultury, a także sprawy związane bezpośrednio ze swobodnym przemieszczaniem się osób na terytorium Europy.
Uważamy, że ważnym celem strategicznym jest nawiązanie korzystnych dla obu stron stosunków z Rosją na bazie wspólnych zasad i wartości.
Przewodniczący

Dotyczy: Agencji Frontex
Jakie są doświadczenia Rady z ostatnich kilku miesięcy w zakresie agencji Frontex, i jaka jest jej opinia na Dotyczy przekształcenia agencji w prawdziwą europejską służbę graniczną na wzór niemieckiej policji granicznej?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, znana jako Frontex, utworzona na mocy Rozporządzenia (WE) nr 2007/2004, o którym wspominałem już wcześniej, ma poprawić zintegrowane zarządzanie na granicach zewnętrznych UE.
Rola i funkcje agencji Frontex zostały określone w Rozporządzeniu, które uwzględnia fakt, że państwa członkowskie zachowują odpowiedzialność za kontrolę i obserwację granic zewnętrznych. Kompetencje agencji Frontex zostały ostatnio rozszerzone dzięki przyjęciu w dniu 12 czerwca 2007 roku wniosku w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiającego mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy.
Rada Europejska, w swoich wnioskach z czerwca 2007 roku, przychylnie odniosła się do porozumienia osiągniętego w sprawie zespołów szybkiej interwencji oraz utworzenia europejskiej sieci patrolowej i scentralizowanego narzędzia "toolbox” w postaci sprzętu technicznego, który ma być udostępniany przez i na rzecz państw członkowskich.
Na chwilę obecną nie istnieją inne propozycje poprawek do rozporządzenia w sprawie agencji Frontex. Program haski, umacniający wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość, wzywa Komisję do zaprezentowania Radzie oceny działań agencji do końca roku 2007. Ocena ta powinna obejmować analizę funkcji agencji i wskazywać, czy powinna ona przyjmować inne obowiązki związane z zarządzaniem granicami.
Bernd Posselt
(DE) Chodziło mi w mniejszym stopniu o rozporządzenie, a w większym - o wizję. W roku 1998 przedstawiłem wysokiej izbie sprawozdanie w sprawie rozszerzenia i bezpieczeństwa wewnętrznego, w którym zaproponowałem utworzenie europejskiej służby granicznej. Koncepcję tę omawiano podczas szczytu w Tampere, podobnie, jak koncepcję utworzenia kolegium policji. Utworzenie agencji Frontex miało być pierwszym krokiem w tym kierunku. Czy prezydencja Rady podziela wizję dalszego rozwoju agencji Frontex oraz grup bojowych i przekształcenie ich w prawdziwą europejską służbę graniczną w celu wspólnej ochrony naszych granic zewnętrznych?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Sądzę, że agencja Frontex rozwinie i rozszerzy zakres swoich obowiązków stosownie do potrzeb, a także, oczywiście, stosownie do woli państw członkowskich.
Przewodniczący

Dotyczy: Poprawy współpracy policyjnej
Jakie są intencje prezydencji portugalskiej, jeśli chodzi o postępowanie w sprawie dwóch istotnych wniosków Komisji, których celem jest poprawa bezpieczeństwa obywateli UE i ich ochrony przed przestępstwami i terroryzmem, czyli COM(2005) 0317 - wersja ostateczna - w sprawie poprawy współpracy policyjnej pomiędzy państwami członkowskimi na granicach wewnętrznych oraz - wersja ostateczna - w sprawie wymiany informacji zgodnie z zasadą dostępności?
Nie wszystkie elementy tych dwóch wniosków znalazły się w decyzji w sprawie konwencji z Prüm, a zatem, czy prezydencja zgodzi się ze stwierdzeniem, że niezdolność państw członkowskich do ich uzgodnienia to nie najlepszy sygnał, wskazujący, że sprawa transgranicznej ochrony porządku publicznego nie jest traktowana jako ważna i pilna?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Prezydencja zgadza się, że poprawa współpracy transgranicznej dla celów ochrony porządku publicznego to nie tylko kwestia istotna i pilna, ale także wyzwanie.
Projekt decyzji Rady w sprawie poprawy współpracy transgranicznej, w szczególności w obszarze walki z terroryzmem i przestępczością transgraniczną - znanej jako decyzja w sprawie konwencji z Prüm - uzgodniona przez Radę w kontekście politycznym w lipcu 2007 roku, to duży krok naprzód we wdrażaniu zasady dostępności i umacniania transgranicznej współpracy policyjnej, w szczególności poprzez wspólne działania oraz udzielanie pomocy w przypadku wydarzeń masowych, klęsk żywiołowych i poważnych wypadków.
Prezydencja jest zdania, że decyzja w sprawie konwencji z Prüm powinna zostać wdrożona jak najszybciej, aby zapewnić możliwość osiągnięcia realnych rezultatów. Dlatego prezydencja ma zamiar skupić wysiłki w nadchodzących miesiącach na działaniach związanych z projektem decyzji Rady, wdrażającej decyzję w sprawie konwencji z Prüm
Prezydencja zgadza się z szanownym posłem, że nie wszystkie punkty dwóch wniosków Komisji - jednego w sprawie poprawy współpracy policyjnej, a drugiego w sprawie zasady dostępności - zostały uwzględnione w decyzji w sprawie konwencji z Prüm. Jednakże znacząca część wniosku Komisji w sprawie współpracy policyjnej została ujęta w decyzji w sprawie konwencji z Prüm, a prezydencja nie ma powodów, aby sądzić, że ponowne otwarcie debaty w pozostałych kwestiach przyniosłoby skutek inny od osiągniętego w kwietniu 2006 roku.
Podczas, gdy propozycja Komisji w sprawie zasady dostępności określa zasady ogólne i obejmuje sześć rodzajów danych, decyzja w sprawie konwencji z Prüm dotyczy wyłącznie danych DNA, odcisków palców oraz danych rejestracyjnych pojazdów. Prezydencja jest zdania, że etapowe wdrażanie zasady dostępności jest najbardziej realistyczne i praktyczne, a także daje duże szanse osiągnięcia praktycznych wyników krótkoterminowych w zakresie bieżącej współpracy policji i poprawy ochrony obywateli UE.
Prezydencja jest zdania, że te wyniki praktyczne będą silnym sygnałem co do wagi, jaką przywiązuje się do współpracy transgranicznej, wskazując, że kwestia ta uznawana jest za pilną, i udowodnią, że praktyczna współpraca jest możliwa i jest wdrażana, choćby tylko częściowo. Nie oznacza to, że nie będziemy dalej dążyć do jeszcze ściślejszej współpracy w zakresie ochrony porządku publicznego, w szczególności przy pomocy elementów zawartych we wnioskach Komisji.
Mamy jednak nadzieję, że działania te będą bazowały na osiągniętych dotąd wynikach, jak również na rezultatach wdrażania decyzji w sprawie konwencji z Prüm.
Sarah Ludford
Panie przewodniczący! Czy wobec tego Rada może potwierdzić, że jej debaty na temat zasady dostępności i współpracy policyjnej zostały zawieszone? Uznaliście państwo, że konwencja z Prüm jest celem mniej ambitnym, i dlatego zawieszono prace nad tymi zasadami? Dlaczego Rada może zatwierdzać legislację naruszającą prywatność ludzi, a nie może zabrać się za podstawy współpracy policji? Jedną z przyczyn jest oczywiście brak ram ogólnych ochrony danych. Prezydencja niemiecka obiecała nam, że taki instrument zostanie w tym roku przyjęty. Czy prezydencja portugalska dąży aktywnie do realizacji tego celu, i jakie są główne przeszkody? Rada i państwa członkowskie muszą zająć się praktyczną współpracą policji w ramach solidnej struktury ochrony danych.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Prezydencja portugalska działa w tym obszarze w sposób ambitny, ale też realistyczny. Rozważając podjęte lub proponowane środki uwzględniamy zawsze założenia wyjściowe oraz przyjęty cel, a jeśli chodzi o współpracę policyjną, jestem zdania, że poczyniliśmy duże postępy w stosunku do punktu wyjścia. Być może nie są to postępy tak duże, jak chciałoby tego wielu z nas, ale wiele zostało zrobione i jest robione, o ile taka jest wola państw członkowskich.
Dlatego prezydencja portugalska będzie wspierać, rozwijać i wdrażać uzgodnione środku, co w naszym pojęciu jest dowodem pozytywnych postępów w porównaniu z wcześniejszą sytuacją.
Przewodniczący

Dotyczy: Ekumenicznego charakteru patriarchatu Konstantynopola
Szereg zdarzeń wskazuje, że władze tureckie próbują podważyć ekumeniczny charakter patriarchatu Konstantynopola. Na przykład, minister spraw zagranicznych jednoznacznie wykluczył możliwość uznania przez rząd turecki ekumenicznego charakteru patriarchatu Konstantynopola. Co więcej, przedstawicielom Turcji zakazano udziału w przyjęciu wydanym przez patriarchat Konstantynopola, ponieważ w zaproszeniu określono patriarchę mianem ekumenicznego. Co więcej, zgodnie z nową krajową strategią bezpieczeństwa Turcji, "wszelkie próby wykraczania poza obecny status patriarchatu muszą być powstrzymywane”, i wreszcie, 26 czerwca 2007 roku, turecki Sąd Najwyższy orzekł, że patriarchat Konstantynopola nie jest ekumeniczny, a patriarcha jest głową greckiego kościoła prawosławnego w Stambule.
Czy Rada jest zdania, że stanowisko władz tureckich wobec patriarchatu Konstantynopola jest zgodne z kopenhaskimi kryteriami politycznymi oraz ze zobowiązaniami Turcji w ramach procesu przedakcesyjnego? Jakie oświadczenia zostaną bezzwłocznie skierowane przez Radę do władz tureckich?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Rada wielokrotnie podkreślała, jak wielką wagę przywiązuje do kwestii wolności religijnej w Turcji. Mniejszości i wspólnoty religijne nadal borykają się z trudnościami w zakresie zyskania osobowości prawnej, praw majątkowych, szkolnictwa, zarządzania wewnętrznego i szkolenia, praw pobytu i zezwoleń na pracę, co dotyczy zarówno duchowieństwa tureckiego, jak i innego niż tureckie, a dodatkowo duchowni innych narodowości mają trudności z uzyskaniem przywództwa w swych wspólnotach religijnych.
Szczególne problemy patriarchatu prawosławnego, w szczególności zaś korzystanie z tytułu patriarchy ekumenicznego, należy również rozważać w tym kontekście. Sytuacja ta nie powinna mieć wpływu na prawa gwarantowane przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka. Wolność religijna to obszar fundamentalny, w którym niezbędny jest pilnie dalszy rozwój; wymaga ona także konkretnych działań ukierunkowanych na przyjęcie i wdrożenie odpowiedniego ustawodawstwa, zgodnego z europejską Konwencją o ochronie praw człowieka oraz z prawem precedensowym Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Mówiąc dokładniej, jednym z priorytetów krótkoterminowych w stosunkach pomiędzy Unią Europejską i Turcją jest przyjęcie ustawodawstwa zgodnego z istotnymi normami europejskimi oraz reakcja na trudności, z jakimi borykają się mniejszości i społeczności religijne inne niż muzułmańska. Należy także rozwijać zasadę tolerancji społecznej.
W tym kontekście, mogę zapewnić szanownego pana posła, że kwestia wolności religijnej będzie nadal ściśle monitorowana w ramach negocjacji dotyczących rozszerzenia w kontekście rozdziału 23 Wymiar sprawiedliwości i prawa podstawowe, a także w ramach ciągłego procesu reform w Turcji, i będzie ona poruszana na wszystkich szczeblach, gdy tylko będzie to konieczne. Tak było podczas ostatniego spotkania trojki ministerialnej pomiędzy Unią Europejską i Turcją, które odbyło się w Ankarze 4 czerwca.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Panie przewodniczący, urzędujący panie przewodniczący Rady, przez ostatnie dwie minuty swojej przemowy potwierdził pan istnienie problemu, który opisałem w pytaniu, ale nie zajął pan jednoznacznego stanowiska.
Dnia 22 sierpnia komisarz Rehn, przemawiając w imieniu Komisji, powiedział, że patriarcha i patriarchat muszą mieć swobodę używania kościelnego tytułu "ekumeniczny” i dodał, że Turcja musi zapewnić społecznościom innym niż muzułmańskie możliwość uzyskiwania statusu prawnego.
Czy Rada podziela to jednoznaczne stanowisko, przyjęte przez Komisję? Jeśli tak, dlaczego nie mówi pan tego wprost? Jeśli nie, z jakich przyczyn? Kto jest przyczyną pańskiej powściągliwości?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie pośle Papadimoulis! Sądzę, że jeśli chodzi o kwestię praw człowieka w naszych stosunkach z Turcją, prezydencja i Rada wyraziły się jednoznacznie, stawiając twarde żądania zarówno dziś, jak i w przeszłości; tak samo będzie na przyszłość. Dlatego sądzę, że wyrażanie wątpliwości, zastrzeżeń oraz sceptycyzmu w tej kwestii można uznać za niestosowne.
Będziemy podtrzymywać nasze stanowisko w rozmowach z Turcją, a w szczególności podczas negocjacji dotyczących przystąpienia Turcji do UE.
Bernd Posselt
(DE) Omawialiśmy tę kwestię wielokrotnie przed rozpoczęciem tury pytań, i chciałbym zapytać, kiedy zostanie przyjęte tureckie ustawodawstwo dotyczące religii. Zapewniano nas o tym ponad rok temu i jak dotąd, nic się nie wydarzyło. To bardzo istotna kwestia nie tylko dla negocjacji akcesyjnych tego kraju, ale także dla jego zgodności z kopenhaskimi kryteriami politycznymi. Państwo nie ma prawa ingerować w sprawy wewnętrzne kościoła i arbitralnie pozbawiać go statusu prawnego.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak szanowny pan poseł wie, istnieją roczne oceny procesu akcesyjnego Turcji do UE. Oceny te lub podsumowanie procesu mają miejsce w drugiej połowie każdego roku i obejmują analizę oraz debatę nad wszystkimi tymi zagadnieniami na podstawie sprawozdań Komisji.
Tak samo będzie w tym roku w czasie prezydencji portugalskiej i będzie to dobra okazja, a co więcej - stosowna okazja, do debaty nad tymi sprawami, które zostaną omówione przez Komisję.
Przewodniczący
Z powodu nieobecności autora rezygnujemy z pytania nr 10.
Dotyczy: Wyniku szczytu UE-Brazylia.
Czy Rada mogłaby ocenić szczyt UE-Brazylia, który odbył się 4 lipca 2007 roku, a w szczególności jego wymiar gospodarczy oraz kwestię stosunków handlowych?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak państwo wiedzą, szczyt UE-Brazylia odbył się w Lizbonie 4 lipca, a jego celem było uruchomienie dwustronnego partnerstwa strategicznego dla poprawy współpracy pomiędzy stronami w licznych obszarach wspólnego interesu.
Przyjęto wspólną deklarację, obejmującą różnorodne obszary, w których nasze stosunki dwustronne wymagają umocnienia, i uzgodniono, że partnerstwo z Brazylią powinno mieć charakter operacyjny i perspektywiczny. UE i Brazylia opracowały wspólnie plan działania, zawierający praktyczne, wspólne, skoordynowane wnioski w sprawach, które przyczynią się do opracowania wspólnego programu.
Wywiązała się ciekawa debata na temat stosunków dwustronnych pomiędzy Unią Europejską i Brazylią, kwestii regionalnych, w szczególności rozwoju Europy i Ameryki Łacińskiej, ale dyskutowano także na tematy ogólnoświatowe w rodzaju dauhańskiego programu rozwoju, skutecznego multilateralizmu, zmian klimatu, walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, a także spraw energetycznych.
Jeśli chodzi o stosunki handlowe, jakkolwiek szczyt w Lizbonie nie był miejscem odpowiednim do prowadzenia negocjacji technicznych, doszło do interesującej wymiany informacji. Komisarz ds. handlu, Peter Mandelson, powtórzył, że osiągnięcie pozytywnych wyników w dauhańskiej rundzie rozwoju było i pozostaje priorytetem dla UE.
Mimo niezadowalających wyników ostatniego spotkania grupy G4 w Poczdamie, rozmowy kontynuowano w Genewie, i nikt nie chce stracić szansy na realizację ambitnego, zrównoważonego i szeroko zakrojonego porozumienia.
Brazylia była zdania, że stanowiska stron nie są oddalone od siebie aż tak bardzo. Dalsza debata i ściślejsza współpraca mogłyby pozwolić na osiągnięcie porozumienia. Obie strony stwierdziły, że osiągnięcie porozumienia w sprawie dauhańskiej rundy rozwoju przyczyniłoby się do porozumienia pomiędzy UE i Mercosurem.
W kwestii zmian klimatycznych, obie strony odnosiły się do międzynarodowej konferencji w sprawie biopaliw, zorganizowanej w dniach 5 i 6 lipca w Brukseli, uznając ją za krok we właściwym kierunku, który pomoże obalić zarzuty, dotyczące szkodliwości wykorzystania biopaliw.
W tym kontekście, przewodniczący Komisji, José Manuel Barroso, wymienił trzy kluczowe obszary: opracowanie wspólnych norm technicznych funkcjonowania zrównoważonego międzynarodowego rynku biopaliw, biopaliw jako narzędzia redukcji gazów cieplarnianych oraz osiągnięcia bezpieczeństwa żywnościowego.
Prezydent Lula nawiązał w debacie o zmianach klimatycznych do ograniczenia zanieczyszczeń, stwierdzając, że całościowa polityka energetyczna, realizowana w Brazylii od ponad 20 lat, okazała się bardziej przyjazna środowisku i rozsądna, niż nowe technologie silników UE. Co więcej, odrzucił zarzuty dotyczące zagrożenia lasów amazońskich i zasobów żywności.
Mairead McGuinness
Dziękuję bardzo za wyczerpujące przedstawienie omówionych kwestii. Bez wątpienia rolnictwo było jednym z nich, ale chciałabym spytać, czy poruszono kontrowersyjny temat transportu wołowiny z Brazylii do Unii Europejskiej, a także kwestię zastrzeżeń co do standardów w tym zakresie, a także, czy strony wypracowały wspólne stanowisko w kwestii rundy dauhańskiej WTO? Czy kwestia podwójnych standardów - wyższych w Unii Europejskiej, w porównaniu z innymi krajami, a w tym przypadku, w szczególności z Brazylią - została podniesiona w ramach rozmów?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Szczyt, jak już wspominałem, był inicjatywą prezydencji portugalskiej; był to pierwszy szczyt zorganizowany z udziałem Brazylii, i mamy nadzieję, że doprowadzi on do nawiązania stosunków strategicznych z tym krajem.
Była to pierwsza taka inicjatywa. Jej celem było wyodrębnienie obszarów i sektorów, w których chcielibyśmy nawiązać bliższe stosunki z Brazylią. Poruszano sprawy gospodarcze, z pewnością jednak rozumieją państwo, że poruszano je w kontekście bardziej ogólnym i strategicznym, skupiając się przede wszystkim na kwestiach związanych z zakresem rozmów negocjacyjnych w ramach rundy dauhańskiej.
Dlatego też bardziej szczegółowe pytania padną na szczeblu bardziej technicznym i bardziej stosownym. Tymczasem ogólne kwestie handlowe i zastrzeżenia zarówno ze strony UE, jak i Brazylii w związku z nimi, były poruszane z ogromną otwartością i szczerością, a każda ze stron wyrażała swoje opinie oraz nadzieję, że uda się zakończyć dauhański proces negocjacyjny sukcesem.
Jim Allister
Rozumiem, że odpowiedź na pytanie pani McGuinness należy uznać za przeczącą; że nie zadaliście sobie państwo trudu wywarcia presji na władze brazylijskie w kwestii pożałowania godnych standardów zdrowotnych w związku z eksportem wołowiny oraz całkowitego braku możliwości identyfikacji brazylijskich stad bydła.
Rolnicy i konsumenci w całej Europie będą ogromnie rozczarowani, że mając taką okazję nie wywarliście państwo nacisku, aby rozwiązano ten tak istotny problem.
Kiedy wreszcie ta Rada zrozumie, jakie implikacje zdrowotne ma ona dla obywateli Europy i zacznie wywierać nacisk na Brazylię, aby zapewniła możliwość identyfikacji swojego żywego inwentarza?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Sądzę, że uruchomienie tej inicjatywy przez prezydencję portugalską stworzyło warunki dla otwartej i szczerej debaty z Brazylią na temat wszystkich kwestii, które mogłyby zakłócić nasze stosunki dwustronne, ale także na temat spraw, które mogą pozwolić na rozwijanie i umacnianie tych stosunków.
Jestem także zdania, że w kwestiach, w których UE i Brazylia mogą zajmować odmienne stanowiska, szczyt i inicjatywa prezydencji portugalskiej to niezwykle użyteczne narzędzie, które pozwoli rozpocząć i rozszerzyć szczerą debatę w kwestiach, w których może występować pewna rozbieżność pomiędzy stronami.
Przewodniczący

Dotyczy: Pomocy UE dla Estonii w zakresie umów dotyczących rybołówstwa z Rosją na jeziorze Peipsi
Rada bez wątpienia zdaje sobie sprawę z faktu, że na obszarze 126 kilometrów granica pomiędzy UE i Rosją biegnie wzdłuż jeziora Peipsi. Umowy dwustronne pomiędzy Estonią i Rosją regulowały kwestie ochrony wrażliwego ekosystemu i zasobów ryb w Peipsi. Coraz więcej wskazuje jednak na zagrożenie zasobów rybnych, ponieważ Rosja lekceważy przyjęte porozumienia.
W szczególności, okrężnice duńskie są wykorzystywane przez stronę rosyjską niemal przez cały rok, a nie w ustalonym bardzo ograniczonym okresie. Rynki rosyjskie niejednokrotnie dostarczają niezbitych dowodów, że podejmowane przez Rosjan kroki oficjalne są niewystarczające, aby ochronić kilka gatunków zagrożonych ryb w jeziorze Peipsi.
Strona rosyjska opóźnia negocjacje zaplanowane na jesień 2007 roku pod różnymi pretekstami.
Jakie działania Rada ma zamiar podjąć, aby wspomóc państwo członkowskie, Estonię, w negocjacjach, prowadzonych zasadniczo przez UE i Rosję w sprawie kontyngentów i zarządzania nimi w przyszłości?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) W odpowiedzi na pytanie szanownej pani poseł, dotyczące negocjacji pomiędzy UE i Rosją w sprawie kontyngentów i zarządzania nimi w przyszłości, Rada chciałaby podkreślić, że jakkolwiek wspólna polityka rybołówstwa obejmuje ochronę, zarządzanie i wykorzystywanie żywych zasobów wodnych, rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 roku w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów połowowych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa definiuje "żywe zasoby wodne” jako "dostępne morskie gatunki wodne, włączając gatunki wypływające i spływające do morza w celu składania ikry podczas ich przebywania w wodzie morskiej;”
Co więcej, w dniu 28 lipca 2006 roku Wspólnota Europejska i rząd Federacji Rosyjskiej zawarły porozumienie dwustronne w sprawie współpracy w zakresie rybołówstwa oraz ochrony żywych zasobów morskich Morza Bałtyckiego. Porozumienie ma zostać podpisane oraz wejść w życie w najbliższej przyszłości, gdy tylko Federacja Rosyjska zakończy procedury krajowe niezbędne do jego podpisania.
Porozumienie obejmuje wszystkie wody Morza Bałtyckiego oraz jego cieśniny, nie obejmuje natomiast wód śródlądowych. Bez względu na zasięg geograficzny porozumienia, artykuł 13 stanowi, że Strony mogą uzgodnić rozszerzenie współpracy w ramach zarządzania gatunkami anadromicznymi i katadromicznymi, wyłącza jednak gatunki, które cały swój cykl życia spędzają w wodach śródlądowych.
Tym samym, zgodnie z prawem wspólnotowym, Rada może jedynie zalecić, aby szanowna pani poseł skierowała swoje pytanie do Komisji Europejskiej, aby sprawa została podniesiona w kontekście porozumienia dwustronnego pomiędzy Wspólnotą Europejską i rządem Federacji Rosyjskiej, gdy tylko porozumienie to wejdzie w życie.
Marianne Mikko
(ET) Nie mogę uznać tej odpowiedzi jako całkowicie zadowalającej w odniesieniu do jeziora Peipsi: to trzecie co do wielkości jezioro w Unii Europejskie i jedyne objęte działalnością zawodowych rybaków. To nie wewnętrzne jezioro estońskie, ale jezioro graniczne, położone na granicy z państwem trzecim, w tym wypadku Rosją. Gdy w grę wchodzi ostrożne eksploatowanie zasobów ryb, Estonia, państwo członkowskie Unii Europejskiej, robi wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić przetrwanie zasobów żyjących w jeziorze Peipsi. Tego samego nie można jednak powiedzieć o Rosji.
Dlatego chciałabym, aby urzędujący pan przewodniczący wypowiedział się, w jaki sposób Rada proponuje wpłynąć na Rosję, aby chroniła zasoby rybne jeziora Peipsi tak, jak robi to Estonia? Jakiego rodzaju odpowiedzialność weźmie pan dziś na siebie jako przewodniczący Unii Europejskiej? Wspomniał pan o Komisji, ale odpowiedź, której mi pan udzielił, dotyczyła raczej wód morskich. Peipsi to jezioro graniczne o specyficznym charakterze, a nie jezioro wewnętrzne.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Szanowna pani poseł podtrzymuje swoje pytanie, a ja muszę niestety odpowiedzieć, że podtrzymuję swoją odpowiedź. Zalecałbym, jak to uczyniłem pod koniec mojej poprzedniej wypowiedzi, aby szanowna pani poseł zwróciła się z tym pytaniem do Komisji Europejskiej.
Przewodniczący

Dotyczy: Stosunków UE- Bośnia
Czy Rada może wydać oświadczenie, w którym przedstawiłaby aktualną ocenę bieżących stosunków pomiędzy UE i Bośnią?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Sytuacja polityczna w Bośni i Hercegowinie jest obecnie bardzo delikatna.
Werdykt Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie wytoczonej pod koniec lutego przez Bośnię i Hercegowinę przeciwko Serbii i Czarnogórze w związku z zastosowaniem konwencji zakazującej ludobójstwa, wydobył na światło dzienne antagonizmy, które, jak się wydawało, zostały do pewnego stopnia złagodzone po utworzeniu Rady Ministrów dnia 9 lutego.
UE poinformowała władze Bośni, iż obawia się, że pogorszenie klimatu politycznego w kraju, nawrót retoryki nacjonalistycznej i brak woli politycznej osiągnięcia porozumienia zagrażają procesowi reform. Bośnia i Hercegowina musi funkcjonować skutecznie jako jednolity obszar gospodarczy i administracyjny, aby zapewnić rozwój swoim obywatelom oraz podążać drogą ku członkostwu w UE.
Jeśli chodzi o stosunki z UE oraz proces stabilizacji i stowarzyszenia rozmowy techniczne w sprawie porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu zakończono w grudniu, a wszystkie państwa członkowskie w pełni poparły wynik negocjacji technicznych w tej sprawie dnia 3 maja. Zakończenie rozmów w sprawie porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu jest wstrzymywane przez brak postępów w zakresie zreformowania policji.
Powołany niedawno wysoki przedstawiciel/ specjalny przedstawiciel UE, Miroslav Lajčak, który objął stanowisko z początkiem lipca, określił swoje wstępne i bezpośrednie priorytety zgodnie z zaleceniami komitetu sterującego Rady Wdrażania Pokoju oraz Rady Unii Europejskiej, a są to stworzenie konstruktywnego klimatu politycznego oraz odbudowa sił policyjnych. W tym kontekście, wysoki przedstawiciel/ przedstawiciel specjalny UE jest pewien, że postępy zostaną poczynione do końca miesiąca.
Brian Crowley
Chciałbym podziękować urzędującemu panu przewodniczącemu za jego odpowiedź. Zamiast omawiać szczegółowo wszystkie kwestie, chciałbym skupić się na zagadnieniu reformy policyjnej, które jest obecnie problemem najbardziej palącym. Czy Rada ma jakiekolwiek wnioski w związku z utworzeniem zespołu mediatorów, który ma doprowadzić do porozumienia różnych grup tradycyjnych w Bośni i Hercegowinie w sprawie wspólnych standardów lub kodeksu funkcjonowania sił policyjnych? Udało się to już w obszarze ochrony granic, ale nie w kwestii policji.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Dziękuję za zadanie pytania, za sugestię i opinię. Oczywiście z niecierpliwością i wielkim zainteresowaniem czekamy na wnioski nowego przedstawiciela specjalnego w sprawie reformy policyjnej w Bośni i Hercegowinie w ramach współpracy policyjnej. Jeśli będą one miały postać punktu zgłoszonego przez przedstawiciela specjalnego Radzie, a także rozwiązania lub sugestii ze strony wysokiego przedstawiciela - który zajmuje się bezpośrednio tą sprawą, słusznie określoną przez pana mianem fundamentalnej dla stabilizacji Bośni i Hercegowiny - jeśli otrzymamy taki wniosek, Rada naturalnie go rozpatrzy.
Sądzimy, że wszelkie sugestie, środki i propozycje, które mogłyby okazać się pomocne w osiągnięciu ostatecznego i podstawowego celu, jakim jest stabilizacja i rozwój Bośni i Hercegowiny, muszą być brane pod uwagę.
Przewodniczący
Pytania nr 14, 15 i 16 zostały wycofane.
Przewodniczący
Z powodu nieobecności autora rezygnujemy z pytania nr 17.
Dotyczy: Europejskiego Trybunału Obrachunkowego
Traktat z Maastricht z roku 1992 wprowadził znaczące zmiany w ramach instytucjonalnych UE, powołując Europejski Trybunał Obrachunkowy (artykuł 7 Traktatu). Ustanawiając Trybunał Obrachunkowy jedną ze swych podstawowych instytucji, Unia wskazała, jak wielką wagę przywiązuje do przejrzystości oraz potrzeby poprawy jakości swojej pracy.
Traktat ustanawiający konstytucję europejskątakże zmienił strukturę instytucjonalną, wykluczając z niej Trybunał Obrachunkowy, który przeszedł do kategorii "innych instytucji i ciał doradczych” w Tytule IV, Rozdziale II Traktatu.
Trwające prace nad nowym traktatem nie obejmują planów modyfikacji "ram instytucjonalnych”, co powoduje pogorszenie statusu zewnętrznego rewidenta instytucji europejskich. Zważywszy, że Unia powinna pracować nad poprawą swojej wiarygodności w stosunku do obywateli, czy Rada może wyjaśnić decyzję dotyczącą obniżenia statusu Trybunału Obrachunkowego?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Na to pytanie udzielona zostanie zapewne najkrótsza odpowiedź w trakcie tej sesji, ponieważ w rzeczywistości do zakresu obowiązków Rady nie należy komentowanie prac konferencji międzyrządowej w sprawie reformy traktatowej, które, jak wiemy, rozpoczęły się 23 lipca 2007 roku.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Panie Przewodniczący! Właśnie wydaje mi się, że jak najbardziej jest to kwestia, którą porusza Rada, tym bardziej, że w tej chwili mówimy o nowym traktacie, który ma zrewolucjonizować nową Unię Europejską, a umieszczenie Trybunału Obrachunkowego w sekcji "inne instytucje i ciała doradcze” jest ewidentną degradacją tejże instytucji w sensie postrzegania jej przez obywateli.
Funkcja kontrolna Trybunału Obrachunkowego nie polega tylko na monitorowaniu wydatków i sprawdzaniu, czy nasze wspólne pieniądze - pieniądze publiczne Unii Europejskiej - zostały wydane we właściwy sposób, ale stoi on na straży dyscypliny budżetowej całej Unii Europejskiej, w tym Rady, Parlamentu i Komisji Europejskiej. Jego rekomendacje i opinie pomagają nam wszystkim w pracy. Silna pozycja Trybunału Obrachunkowego musi być jasna i czytelna dla wszystkich obywateli Unii, gdyż jest on także instytucją utwierdzającą zaufanie obywateli do całej Unii Europejskiej.
Jeżeli sądzi Pan, że to nie jest pytanie do Rady, to w takim razie chciałabym uzyskać odpowiedź, do kogo jest to pytanie, bo to w gestii Rady - i prac, które w tej chwili są prowadzone - jest również i kwestia umieszczenia Trybunału Obrachunkowego w odpowiednim miejscu, a moim zdaniem odpowiednie miejsce jest tam, gdzie wszystkie najważniejsze instytucje Unii Europejskiej (mowa o nowym traktacie, który w tej chwili przygotowujemy).
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Naturalnie uwzględniam przedstawione zastrzeżenia i komentarze, jednakże znalazłem się tu jako przedstawiciel Rady. Rada jako taka nie jest uprawniona do komentowania kwestii konferencji międzyrządowej, w ramach której państwa członkowskie zasiadają wokół stołu, aby omawiać kwestie należące ściśle do ich kompetencji jako państw członkowskich, to znaczy, niezależnych, suwerennych państw, działających całkowicie niezależnie jako państwa członkowskie. Dlatego komentowanie tej kwestii nie leży w kompetencjach Rady. Konferencja międzyrządowa dysponuje jednak własnymi instytucjami, strukturami i przewodnictwem, a skoro takie jest państwa życzenie, wszelkie sugestie, uwagi krytyczne i porady w związku z pracami konferencji międzyrządowej zostaną należycie uwzględnione. Jednakże Rada Unii Europejskiej jako taka, nie jest, jak już stwierdziłem, uprawniona do komentowania prac konferencji międzyrządowej z uwagi na jej charakter prawny.
Przewodniczący
Z powodu nieobecności autorów rezygnujemy z pytań nr 19 i 20.
Dotyczy: Granic pomiędzy państwami członkowskimi należącymi do układu z Schengen i państwami, które do niego nie należą
Biorąc pod uwagę oświadczenia zarówno premiera Irlandii, Bertiego Aherna, jak i premiera Wielkiej Brytanii, Gordona Browna, który oświadczył, że oba kraje muszą zakończyć demarkację granic pomiędzy państwami członkowskimi należącymi i nie należącymi do układu z Schengen, a także priorytety prezydencji portugalskiej w związku z Schengen, czy Rada może określić, w jaki sposób ma zamiar ograniczyć kontrolę graniczną i umacniać współpracę pomiędzy państwami członkowskimi ze strefy Schengen i spoza niej do końca okresu prezydencji?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Podczas zebrań w dniu 12 i 13 czerwca 2007 roku, Rada poprosiła prezydencję portugalską o stosowanie się do harmonogramu wizyt oceniających System Informacyjny Schengen w celu przyjęcia do listopada 2007 roku decyzji, o których mowa w artykule 3(2) traktatu akcesyjnego w odniesieniu do tych państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w roku 2004, i które otrzymały do końca grudnia 2007 roku czas na zniesienie wewnętrznej kontroli granicznej na granicach lądowych i morskich, a najpóźniej do marca 2008 roku - na granicach powietrznych, bezzwłocznie po spełnieniu wszystkich warunków. W odniesieniu do Irlandii i Wielkiej Brytanii, artykuł 4 protokołu 2 traktatu z Amsterdamu, wcielającego dorobek Schengen w zakres Unii Europejskiej stanowi, że Irlandia oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które nie są związane postanowieniami dorobku Schengen, mają możliwość udziału w niektórych lub wszystkich postanowieniach dorobku Schengen. Te państwa członkowskie nie prosiły dotąd o zastosowanie przepisów dorobku Schengen w związku ze zniesieniem kontroli granicznej na granicach wewnętrznych. Ponieważ ani Irlandia, ani Wielka Brytania nie wystąpiły z takim wnioskiem, prezydencja Rady nie może zrobić zbyt wiele w tej sprawie.
Marian Harkin
Dziękuję za odpowiedź. Ze strony premiera Wielkiej Brytanii, Gordona Browna, jak i premiera Irlandii, Bertiego Aherna, pojawiały się oświadczenia, że oba kraje powinny zakończyć demarkację granic pomiędzy państwami ze strefy Schengen i spoza niej. Jednakże w swojej odpowiedzi stwierdził pan, że żadne z tych państw nie złożyło formalnego wniosku w tej sprawie. Czy pojawiły się jakiekolwiek wnioski lub próby nieformalne ze strony Wielkiej Brytanii lub Irlandii w tym zakresie, i czy w miarę możliwości może pan określić, w jaki sposób możliwe byłoby zastosowanie części dorobku Schengen, a nie całości?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Nie mogę dodać tu nic więcej, niż powiedziałem w pierwszym wystąpieniu. Oczywiście, układ z Schengen zawiera postanowienia i artykuły dotyczące zastosowania i zakresu zastosowania układu, i musimy stosować się do tych postanowień.
Przewodniczący

Dotyczy: Utworzenia podkomisji ds. praw człowieka przez UE i Izrael
W listopadzie 2005 roku podkomisja ds. dialogu politycznego i współpracy UE i Izraela powołała grupę roboczą ds. praw człowieka UE-Izrael.
Czy Rada rozważy możliwość podniesienia statusu grupy roboczej ds. praw człowieka UE-Izrael do rangi podkomisji ds. praw człowieka, która spotykałaby się bardziej regularnie, niż grupa robocza (która do lutego 2007 roku spotkała się zaledwie dwukrotnie), a która mogłaby prowadzić regularne i systematyczne konsultacje ze społeczeństwem obywatelskim w Izraelu, na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich i w UE w celu oceny sytuacji w zakresie praw człowieka w Izraelu i na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady (PT). Grupa robocza ds. praw człowieka UE-Izrael, powołana podczas spotkania podkomisji ds. dialogu politycznego i współpracy UE-Izrael dnia 21 listopada 2005 roku, to platforma, która umożliwia regularną, systematyczną i pogłębioną analizę, a także debatę obu stron na temat praw człowieka, zgodnie z życzeniami szanownego posła oraz samej Rady.
Ponadto, prawa człowieka to wątek, który powraca na wszystkich szczeblach kontaktów politycznych pomiędzy UE i Izraelem. Organizacje społeczeństwa obywatelskiego, o których mowa w pytaniu szanownego posła, już dziś mają swój wkład w tę wymianę poglądów.
Proinsias De Rossa
Prawdę mówiąc, to żadna odpowiedź. Pytałem, czy grupę roboczą, która spotkała się zaledwie dwukrotnie od roku 2005, można przekształcić w podkomisję ds. praw człowieka.
Po 40 latach okupacji terytoriów palestyńskich nie ulega wątpliwości, że dochodzi do uporczywego łamania praw człowieka Palestyńczyków w wyniku okupacji terytoriów palestyńskich przez Izrael.
Proszę, aby Rada określiła swoje stanowisko w sprawie podwyższenia statusu grupy roboczej ds. praw człowieka poprzez przekształcenia jej w podkomisję, która spotykałaby się regularnie i wywierała presję na władze izraelskie, aby przestrzegały one praw człowieka, czego oczekujemy od wszystkich cywilizowanych społeczeństw i demokracji.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Chciałbym poinformować szanownego posła, jak już powiedziałem, że szacunek dla praw człowieka i ich ochrona to stale poruszane wątki w dialogu pomiędzy UE i krajami trzecimi.
Jest to jeden z obszarów zainteresowań Rady oraz stały punkt, na którym koncentrują się kolejne prezydencje Rady, co ma zastosowanie także do prezydencji portugalskiej. Portugalia jest szczególnie uczulona na poszanowanie dla praw człowieka ze względu na swoją historię. Wczoraj miałem okazję przypomnieć jednemu z szanownych posłów Parlamentu Europejskiego, że ze względu na fakt, iż w Portugalii do roku 1974 panowały rządy dyktatury, jesteśmy szczególnie uczuleni na wszystko, co wiąże się z demokracją, rządami prawa i prawami człowieka. Kwestie te są szczególnie drogie naszym sercom, i dlatego pojawiają się w naszym dialogu z krajami trzecimi, także z Izraelem; będziemy zawsze uwzględniać je w regularnych rozmowach, prowadzonych z władzami izraelskimi.
Przewodniczący

Dotyczy: Sytuacji w Zimbabwe
Sytuacja polityczna i gospodarcza w Zimbabwe przybrała, jak się dowiadujemy, "wymiar zagrożenia życia”. Policja aresztowała ponad 1 300 właścicieli i kierowników sklepów, którzy odmówili obniżenia o połowę cen produktów, co zlecił rząd prezydenta Mugabe. Obniżenie o połowę cen spowodowało panikę i wykupywanie towarów w sklepach dużych sieci. Artykuły pierwszej potrzeby, takie, jak cukier, olej i chleb są obecnie dostępne wyłącznie na czarnym rynku. Stacje paliw nie mają towaru. Według naocznych świadków, wiele sklepów zostało splądrowanych przez zwolenników partii rządowej. Poziom inflacji - najwyższy na świecie - jest wynikiem niekończących się dodruków pieniędzy, które rząd przeznacza na wypłaty dla urzędników, policjantów i żołnierzy. Według partii opozycyjnej MDC, rząd próbuje, na dziewięć miesięcy przed terminem wyborów, zapewnić sobie przychylność najuboższych wyborców. Przedstawiciele partii rządzącej Zanu-PF odrzucili podobno prośbę prezydenta RPA Mbekiego o wyjazd do Pretorii.
Jakie jest stanowisko Rady? Czy wezwie rząd do przyjęcia większej odpowiedzialności za zaistniały kryzys?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Rada ściśle monitoruje krytyczną sytuację polityczną i gospodarczą w Zimbabwe. Rada omawiała tę kwestię podczas spotkania 23 kwietnia 2007 roku i uzyskała więcej informacji na ten temat w trakcie spotkania w dniu 22 lipca, a więc bardzo niedawno.
Strategia Rady polega na informowaniu opinii publicznej od chwili wprowadzenia restrykcyjnych środków. W roku 2002, Rada zdecydowała się na wprowadzenie restrykcji przeciwko przywódcom Zimbabwe, oświadczając, że dopóki łamane są prawa człowieka, Rada będzie uważała za konieczne utrzymanie restrykcyjnych środków przeciwko rządowi Zimbabwe oraz przeciwko wszystkim, którzy są odpowiedzialni za ten stan rzeczy, jak również za naruszenie prawa do wyrażania swoich poglądów, stowarzyszania się i pokojowego zrzeszania się. Ponadto, Rada oświadczyła, że środki takie zostaną wycofane wyłącznie w przypadku stworzenia odpowiednich warunków dla zagwarantowania poszanowania dla praw człowieka, zasad demokracji i rządów prawa.
W odpowiedzi na niedawne akty przemocy i pogwałcenia praw człowieka, w dniu 23 kwietnia Rada zdecydowała o rozszerzeniu zakazu udzielania wiz. Od chwili wprowadzenia środków restrykcyjnych, Rada próbowała zaangażować w działania afrykańskie instytucje wielostronne. Rada wielokrotnie uwzględniała kwestię Zimbabwe w porządku obrad wszystkich spotkań ministerialnych z SADC od chwili wprowadzenia tych środków. UE podniosła też kwestię Zimbabwe w rozmowach z Komisją ds. Praw Człowieka ONZ.
Rada pochwaliła w szczególności inicjatywę SADC oraz mandat udzielony prezydentowi Mbeki, upoważniający go do mediacji pomiędzy opozycją i rządem, a także powołanie pana Kikwete na stanowisko przewodniczącego SADC. Rada ma nadzieję, że pierwsze rezultaty tych inicjatyw afrykańskich będą niebawem widoczne; w stosownym przypadku skoryguje odpowiednio swoje stanowisko.
Johan Van Hecke
(NL) Panie przewodniczący! Sytuacja w Zimbabwe stopniowo staje się beznadziejna - a to łagodnie powiedziane. Niestety, społeczność międzynarodowa, w tym UE, bezradnie stoi z boku.
Chciałbym skierować do Rady krótkie pytanie dodatkowe, jako, że prezydencja portugalska organizuje w Lizbonie szczyt UE-Afryka 8 i 9 grudnia. Nie było to możliwe w ostatnich latach ze względu na niemożność uzgodnienia, czy prezydent Mugabe powinien zostać zaproszony, czy też nie. Moje pytanie jest bardzo konkretne i oczekuję równie konkretnej odpowiedzi: czy prezydencja ma zamiar zaprosić prezydenta Mugabe do Lizbony w grudniu? Po drugie, w jaki sposób Rada ma nadzieję omówić sytuację w Zimbabwe podczas szczytu?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak już mówiłem, UE monitoruje ściśle sytuację w Zimbabwe i podjęła kroki, które uznała w tej sytuacji za najodpowiedniejsze. Rada Europejska zawsze dawała do zrozumienia we wnioskach ze swych spotkań, że globalny, całościowy i szczegółowy dialog z Afryką ma znaczenie strategiczne dla Unii Europejskiej.
Ten mandat, udzielony nam przez Radę Europejską, który odzwierciedla nasze zainteresowanie i zaangażowanie w dialog globalny, który musimy prowadzić z krajami afrykańskimi, ponieważ wiele trzeba ustalić, ale też w wielu kwestiach należy współpracować z Afryką. Mając na uwadze ten cel i z takim zamiarem prezydencja portugalska chce przeprowadzić drugi szczyt UE-Afryka w Lizbonie w grudniu. Jesteśmy przekonani, że organizacja szczytu leży w naszym interesie oraz w interesie innych państw członkowskich, w interesie UE, a także Afryki.
Musimy omówić z Afryką kwestie imigracji, gospodarki, handlu, energii, klimatu, a także - oczywiście - kwestie praw człowieka i dobrego zarządzania, tematy, które omawiamy już dziś, a które były też przedmiotem debaty podczas pierwszego szczytu w Kairze w roku 2000, podczas poprzedniej prezydencji portugalskiej.
Taki cel określiliśmy dla naszej prezydencji i w tym celu będziemy nadal pracować w ścisłej współpracy z naszymi partnerami, zarówno w ramach UE, jak i w Afryce.
Przewodniczący

Dotyczy: Gazociągu Północnoeuropejskiego
Podczas prezydencji niemieckiej w UE, przedstawiciel tego kraju stwierdził, że Nord Stream to projekt firm prywatnych, na który UE nie ma wpływu.
Dnia 15 lipca 2007 roku, w wywiadzie udzielonym telewizji litewskiej, minister spraw zagranicznych Niemiec, Frank Walter Steinmeier, oświadczył, że Nord Stream nie jest projektem niemieckim i rosyjskim, ale ogólnoeuropejskim. UE sprzeciwiłaby się projektowi, gdyby zagrażał on interesom energetycznym i ekologicznym Litwy.
Jaka jest opinia prezydencji portugalskiej w tej sprawie? Czy Nord Stream to projekt prywatny, czy też unijny? Jakie jest jego miejsce we wspólnej polityce energetycznej UE w przyszłości?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) W związku z kwestiami podniesionymi przez szanowną panią poseł oraz w związku z pierwszym pytaniem, Rada chce podkreślić, że nie komentuje informacji pojawiających się w mediach.
Po drugie, odpowiadając na drugie pytanie, Rada chciałaby przypomnieć szanownej pani poseł, że projekt "Nord Stream” to projekt prywatny, realizowany przez "Nord Stream AG” jako wspólne przedsięwzięcie. Ponadto, jak stwierdziła Rada w swej odpowiedzi na pytanie ustne zadane przez Nilsa Lundgrena w kwestii rosyjsko-niemieckiego gazociągu na Morzu Bałtyckim, utworzenie gazociągu przez Rosję i Niemcy na Morzu Bałtyckim uznano za projekt będący przedmiotem europejskiego zainteresowania w decyzji nr 1364/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat tego oświadczenia, Rada odsyła szanowną panią poseł do odpowiedzi na to pytanie.
Co do trzeciego pytania, Rada chciałaby zauważyć, że budowa nowego gazociągu na północy Europy wzdłuż tej trasy jest zgodna z celem polityki energetycznej Unii Europejskiej, jakim jest poprawa bezpieczeństwa energetycznego Wspólnoty. Skuteczna dywersyfikacja źródeł energii i szlaków transportu została wymieniona we wspólnotowym planie działania Rady Europejskiej z marca 2007 roku jako jeden ze sposobów poprawy bezpieczeństwa energetycznego. Dorobek wspólnoty będzie zawsze miał zastosowanie w całości, gdy to konieczne, w tym także w odpowiednim ustawodawstwie wspólnotowym dotyczącym ochrony środowiska, do tych części gazociągu, które znajdują się na terytorium państw członkowskich UE.
DanutBudreikait
(LT) Trudno mi zrozumieć, czy jest to projekt prywatny, czy też unijny. Gazociąg przebiega przez Morze Bałtyckie, z którym graniczą nie dwa, ale szereg państw. Istnieje poważne niebezpieczeństwo poruszenia składowisk broni spoczywających na dnie. Projekt nie został jeszcze uruchomiony, ale Rosja i Niemcy już zmieniły trasę przebiegu gazociągu.
Chciałabym powiedzieć, że trudno zrozumieć, do kogo należy obecnie ten projekt. Czy jest to projekt prywatny, czy unijny? Gazociąg przebiega przez Morze Bałtyckie, z którym graniczą nie dwa, ale szereg państw. Istnieje poważne niebezpieczeństwo poruszenia składowisk broni spoczywających na dnie. Projekt nie został jeszcze uruchomiony, ale Rosja i Niemcy już zmieniły trasę przebiegu gazociągu, ponieważ odkryto duże składowiska broni z czasów drugiej wojny światowej w pobliżu wybrzeży Danii, Finlandii, Estonii i Szwecji. Czy może to być projekt wyłącznie prywatny, jeśli stwarza nie tylko problem w zakresie dostawy energii - czyli dostawy gazu - dla pobliskich krajów, ale także problem ekologiczny związany z Morzem Bałtyckim?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Niewiele mogę dodać do odpowiedzi na to pytanie ponad to, co powiedziałem w pierwszej odpowiedzi, powtarzając nasze zobowiązanie, zgodnie z którym dorobek Wspólnoty będzie miał zastosowanie tam, gdzie to konieczne, w każdym razie do wszelkich kwestii ochrony środowiska. Dlatego mam nadzieję, że nasza odpowiedź uśmierzy wątpliwości i obawy, wyrażone przez szanowną panią poseł.
Przewodniczący

Dotyczy: Mordechaja Vanunu, skazanego na sześć miesięcy więzienia
Dnia 2 lipca 2007 roku, Mordechaj Vanunu - były technik jądrowy i pacyfista od 20 lat - został skazany przez sąd magistracki w Jerozolimie na sześć miesięcy więzienia przez (według władz izraelskich) naruszenie warunków polecenia administracyjnego, ograniczającego jego swobodę wypowiedzi i swobodę poruszania się.
Vanunu został uprowadzony w Rzymie i przewieziony do Izraela, gdzie został uwięziony i oskarżony o zdradę za wypowiedź dla tygodnika Sunday Times w sprawie programu broni jądrowej Izraela. Sądzono go przy drzwiach zamkniętych i skazano na 18 lat pozbawienia wolności, z czego 11 ma spędzić w odosobnieniu. Od chwili wypuszczenia na wolność w roku 2004, nałożono na niego istotne restrykcje (zgodnie z wymienionym wyżej poleceniem): w szczególności, zabroniono mu kontaktować się z osobami spoza Izraela oraz z ambasadami i konsulatami, posiadać telefon komórkowy, dostęp do Internetu, a także opuszczać Izrael.
Jakie działania ma zamiar podjąć Rada w stosunku do władz izraelskich w odpowiedzi na takie naruszenie fundamentalnego prawa do wolności wypowiedzi i swobody poruszania się?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Zgodnie z naszymi odpowiedziami na pytania,, i, Rada śledzi z zainteresowaniem przypadek Mordechaja Vanunu, a zwłaszcza jego sytuację od chwili wypuszczenia go na wolność w roku 2004, o czym wspomniała szanowna pani poseł.
Przewodniczący

Dotyczy: Postępy w sprawie dyrektywy o warunkach pracy pracowników tymczasowych
Jakie są wyniki wstępnych konsultacji, podjętych przez prezydencję portugalską w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie projektu dyrektywy o warunkach pracy pracowników tymczasowych?
Czy urzędujący przewodniczący spodziewa się poddania poprawionego wniosku pod głosowanie Rady w trakcie trwania tej prezydencji, i jaki określił harmonogram nieformalnych i formalnych negocjacji w związku z tym?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Chciałbym poinformować, że w wyniku wstępnych konsultacji z państwami członkowskimi, prezydencja portugalska postanowiła otworzyć ponownie debatę na temat wniosku w sprawie dyrektywy o warunkach pracy pracowników tymczasowych, którą uważa za istotny element debaty o modelu "flexicurity”.
Ponieważ dokumenty nie były analizowane przez Radę od roku 2004, należy uwzględnić dotychczasowe osiągnięcia i zastanowić się nad dalszym kierunkiem działania. Prezydencja podejmie niebawem kroki w tym celu.
Richard Howitt
Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu za jego ciepłe słowa. Model "flexicurity” to dobra zasada, co powtarzamy zarówno w Parlamencie, jak i w instytucjach europejskich. Wielu twierdzi jednak, że postulat elastyczności spełniono w wysokim stopniu, ale gdzie jest bezpieczeństwo? Dyrektywa o warunkach pracy pracowników tymczasowych to prawdziwa próba dla aspektu bezpieczeństwa. Ciekaw jestem, jakie czynniki zdaniem urzędującego pana przewodniczącego blokują dalsze działania w Europejskiej Radzie Ministrów. Choć prezydencja dąży do tego celu, na ile możemy być pewni, że Rada zdoła osiągnąć porozumienie w trakcie prezydencji naszych portugalskich kolegów?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Dziękuję szanownemu panu posłowi za to pytanie. Jak wskazywałem, prezydencja portugalska chce pracować nad tą kwestią i posuwać ją naprzód. Zawsze twierdziliśmy, że sukces prezydencji zależy w pierwszym rzędzie od samej prezydencji, ale musi też polegać na zaangażowaniu, współpracy i dobrej woli wszystkich państw członkowskich. To jeden z problemów, których nie moglibyśmy zapewne skutecznie rozwiązać, nie mając po swojej stronie wszystkich państw członkowskich.
Będziemy zadowoleni, jeśli w trakcie prezydencji portugalskiej uda nam się poczynić znaczące postępy, nawet, jeśli nie dojdziemy do pełnego porozumienia. Będziemy pracować w tym celu z nadzieją, jak już powiedziałem, że nasi partnerzy zaakceptują nasze sugestie i wnioski, przyjmując zarazem realistyczne podejście do tej kwestii, ponieważ, jak wiemy, jest to złożona debata i złożone zagadnienie, na co wskazuje dotychczasowa historia tej dyrektywy.
Jeśli chodzi o model "flexicurity”, mogę zapewnić państwa, że dla Portugalii i dla prezydencji portugalskiej "flexicurity” oznacza elastyczność, ale także bezpieczeństwo, ponieważ w naszym mniemaniu pojęcia te idą ze sobą w parze. Dziękuję bardzo.
Przewodniczący
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Tym samym tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 7.00 i wznowione o 9.00)
