De belangen van Europa: succes boeken in het tijdperk van globalisering (debat)  
De Voorzitter
Dames en heren, het doet mij genoegen te zien dat in elk geval twee van de fractievoorzitters hier aanwezig zijn. Ik had een van hen zojuist bijna over het hoofd gezien, maar nu zie ik hem met grote passen snel naar zijn plaats lopen.
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de belangen van Europa: succes boeken in het tijdperk van globalisering.
Manuel Lobo Antunes
fungerend voorzitter van de Raad. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, dames en heren, de globalisering is niet alleen maar een verschijnsel dat moet worden bekeken in het kader van zijn economische gevolgen en technologische consequenties. Voor u, dames en heren, voor de leden van de Raad van de Europese Unie en in feite voor ons allen is de globalisering in wezen een politieke kwestie. Ze zorgt ervoor dat mensen hun baan verliezen, regio's in crisis geraken, economische sectoren verdwijnen en dat er nieuwe dreigingen op het gebied van veiligheid en milieu ontstaan, maar de globalisering zorgt ook voor nieuwe werkgelegenheid, nieuwe productiesectoren en lagere prijzen voor een breed scala van producten, waardoor een betere besteding van financiële middelen en groei van de handel in goederen en diensten mogelijk worden.
De globalisering voedt een ongekende uitwisseling van ideeën en contacten tussen mensen. De vooruitzichten op zowel economische als culturele verrijking zijn enorm, maar de risico's van verschillende vormen van nieuwe mondiale evenwichtsverstoring zijn ook enorm. Wij staan voor de uitdaging deze nieuwe en in toenemende mate veranderlijke wederzijdse afhankelijkheid vorm te geven in een steeds kleiner wordende wereld. Bovenal is het accepteren en reguleren van de globalisering een centrale kwestie voor onze democratieën en voor het concept zelf van effectieve democratie: zullen we in staat zijn de politieke controle over de fundamentele keuzemogelijkheden in het economisch bestuur en zo veel andere aspecten van ons leven in de handen van onze mensen en onze gekozen vertegenwoordigers te houden?
Ik geloof vast dat wij Europeanen op diverse cruciale terreinen alleen effectief kunnen optreden als we in staat zijn nieuwe collectieve politieke oplossingen te bieden voor de ernstigste problemen van onze tijd, zoals economische groei en het creëren van werkgelegenheid, milieubescherming, energie, migratie en het gevecht tegen het terrorisme.
De Europese Unie is bezig met het aanpassen van haar interne beleidslijnen om zich te verzekeren van een goede concurrentiepositie en van eerlijke en duurzame ontwikkeling. Het versterken van de sociale cohesie en het respect voor het milieu moet als richtsnoer voor de economische hervormingen dienen. Investeringen in onderzoek, vernieuwing en onderwijs moeten de drijvende kracht zijn achter groei en werkgelegenheid. We zijn echter niet alleen en het zou onverantwoordelijk zijn ons naar binnen te richten in de overtuiging dat eigenbelang effectief is. Deze nieuwe wereld kent geen effectieve muren of vestingen. We moeten samenwerken met andere landen en regio's om resultaten te behalen die voor iedereen gunstig zijn.
Stabiliteit, vrijheid, veiligheid en welvaart zullen alleen consistent en blijvend zijn als ze worden gedeeld. Dat is de roeping van Europa. We moeten de globalisering leiden en vormen naar onze principes en onze waarden, naar buiten kijkend met een universalistische houding, zoals we hebben gedaan op de beste momenten van onze gezamenlijke geschiedenis.
Door samen te werken hebben de EU en haar lidstaten laten zien dat ze gemeenschappelijke problemen en gemeenschappelijke uitdagingen kunnen aanpakken door hun ervaring van vijftig jaar integratie aan te wenden. Het nieuwe Verdrag van Lissabon zorgt voor effectiever en transparanter institutionele omstandigheden waaronder de EU haar rol in de wereld kan spelen. De uitdaging ligt in het behouden en versterken van wat we in die tijd hebben bereikt en in het vinden van manieren om onze belangen te verdedigen en onze gemeenschappelijke waarden buiten onze grenzen te verbreiden.
De vernieuwde Lissabonstrategie zorgt voor een kader waarbinnen Europa deze uitdaging kan aangaan. Het lanceren van een nieuwe bestuurscyclus geeft ons de gelegenheid na te denken over het pad dat we willen volgen. De mededeling van de Commissie waarover vandaag wordt gediscussieerd, is een uitstekende gelegenheid voor het debat en leverde de basis voor de discussie tussen de staats- en regeringshoofden bij de informele ontmoeting in Lissabon op 19 oktober. Ons werk in de Raad is op dit stuk gebaseerd en streeft naar het vaststellen van een pakket teksten om bij te dragen aan de voorbereiding van de volgende cyclus van de Lissabonstrategie.
De Raad Economische en Financiële Zaken van deze week heeft nu conclusies aangenomen, de Raad Concurrentievermogen van 22 november zal ook enige teksten goedkeuren en de Raad Werkgelegenheid van 5 en 6 december is van plan conclusies aan te nemen over de toekomst van de Europese werkgelegenheidsstrategie in de context van de nieuwe cyclus van de Lissabonstrategie. Ook andere Raadsformaties hebben zich uitgesproken over kwesties die van belang zijn voor de voorbereiding van de nieuwe cyclus. Ik kan bevestigen dat we het in wezen eens zijn met de Commissie: de vernieuwde Lissabonstrategie moet het aangewezen kader blijven voor Europa's antwoord op de grote uitdagingen waarvoor we staan, in het bijzonder de uitdaging van de globalisering. Europa boekt belangrijke vooruitgang. De gestelde doelen op de vier prioriteitsgebieden, werkgelegenheid, kennis en vernieuwing, het zakelijk klimaat en energie en klimaatverandering, die in 2006 zijn uitgekozen, zijn nog altijd van toepassing.
De hoofdlijnen van de nieuwe cyclus moeten de stabiliteit bewaren die nodig is om de resultaten te consolideren. Tegelijkertijd is het belangrijk aanpassingen en verbeteringen aan te brengen, zodat het potentieel van de vernieuwde Lissabonstrategie ten volle kan worden gerealiseerd. Nu we gebruik kunnen maken van de impuls die wordt gegenereerd door de reeds geboekte vooruitgang, dienen we prioriteit te geven aan het versnellen van het tempo van de hervormingen om onze economieën te versterken.
De EU heeft mondiale verantwoordelijkheden en moet beter voorbereid zijn op de confrontatie met de globalisering door middel van een strategische, samenhangende en vastberaden aanpak op mondiaal niveau. Intussen moeten we ons stevig blijven inzetten voor het invoeren van maatregelen op nationaal niveau, die ons in staat stellen doelgerichter om te gaan met de problemen die voortkomen uit de verandering van de bevolkingssamenstelling, de kwaliteit van de overheidsfinanciën en hun duurzaamheid op de lange termijn, veranderingen, de arbeidsmarkt, sociale cohesie, de interne markt, het concurrentievermogen, onderzoek en vernieuwing, energie en klimaatverandering en onderwijs en opleiding.
Tegelijkertijd kan het Lissabonprogramma van de Gemeenschap een belangrijke rol in de nieuwe cyclus spelen door het bieden van effectievere garanties van de noodzakelijke coherentie van de hervormingen. De eigen positie van Parlement en Raad moet kracht worden bijgezet en de uitwisseling van goede praktijken tussen de lidstaten moet worden ontwikkeld. Migratie dient een fundamentele rol te spelen in de context van globalisering door te helpen het groeipotentieel te vergroten en aanpassing te vergemakkelijken. Volgens een recent verslag over de gevolgen van deze situatie voor de mobiliteit van arbeidskrachten dat deze week aan de Raad is aangeboden, wordt de bevolkingsgroei van de EU in toenemende mate ondersteund door migratiestromen, en de doorslaggevende manier waarop deze stromen helpen bij het versterken van de flexibiliteit die nodig is om crises het hoofd te bieden en bij het compenseren van de geringe intraregionale mobiliteit verdient onze aandacht.
In deze geglobaliseerde context moet de externe dimensie van de Lissabonstrategie worden versterkt en ontwikkeld door de politieke en economische doelen en sociale en milieunormen van de EU buiten haar grenzen te verbreiden. Zoals u weet, was dit het aspect dat tussen de staats- en regeringshoofden werd besproken tijdens de informele ontmoeting in Lissabon, waar we in het bijzonder onderwerpen hebben uitgediept die betrekking hadden op de instabiliteit van de financiële markt en de klimaatverandering. Dit boeiende en stimulerende debat, waaraan ook de Voorzitter van dit Huis deelnam, heeft ons geloof in de toekomst versterkt.
Zoals de Portugese premier, de heer José Sócrates, hier al heeft betoogd, heeft Europa de plicht het globaliseringsproces leiding te geven en verkeert zij in de positie om dat te doen door gebruik te maken van de nieuwe kansen die zijn geschapen, ook op het gebied van ideeën en culturele uitwisseling. Door het versterken van de banden tussen volkeren en de wederzijdse afhankelijkheid van naties levert de EU een onmisbare bijdrage aan de vrede en de mondiale stabiliteit. Europa heeft de politieke en institutionele omstandigheden om op een consequente manier te reageren op de uitdagingen van de globalisering op het gebied van economie, maatschappij en milieu en kan daarom het globaliseringsproces beïnvloeden. We hebben sterkere strategische samenwerking met onze partners nodig om een nieuwe wereldwijde agenda te ontwikkelen die de wederzijdse opening van markten, verbeterde normen op het gebied van milieu, maatschappij, financiën en intellectuele eigendom, en de noodzaak tot ondersteuning van de institutionele capaciteit van ontwikkelingslanden combineert.
Zoals de Portugese premier ook aankondigde aan het eind van de informele ontmoeting in Lissabon, zal tijdens de Europese top op 13 en 14 december een EU-verklaring over de globalisering worden aangenomen. Dit zal voor onze burgers en voor de wereld een duidelijk teken zijn van de vastberadenheid en de toewijding van de Europese leiders om het vermogen van de EU te stimuleren om de globaliseringsagenda te beïnvloeden en de goede antwoorden te vinden.
De uitdagingen die voor ons liggen, zijn zowel lastig als interessant en het Portugese voorzitterschap zal ze blijven aangaan. Wij rekenen op de steun van het Europees Parlement, zoals we altijd hebben gedaan, voor het bevorderen en ontwikkelen van maatregelen op EU- en nationaal niveau waarover mondiale overeenstemming bestaat en die Europa de mogelijkheid geven haar verantwoordelijkheden in mondiale context op zich te nemen en toekomstige uitdagingen succesvol het hoofd te bieden.
Soms hebben we de neiging te vergeten wat Europa in deze geglobaliseerde wereld voor heel veel mensen betekent. De beelden van immigranten die op onze stranden zijn aangespoeld, zijn een wrede herinnering aan die werkelijkheid en aan de privileges die wij hier in Europa genieten - Europa is een bastion van hoop geworden, van hoop dat het mogelijk is een model te vormen dat vrijheid, economische groei, sociale rechtvaardigheid en milieubescherming combineert op basis van partnerschap, samenwerking en gedeelde verantwoordelijkheid.
Er staat meer op het spel dan alleen ons succes als Europeanen. "Een sterkere Unie voor een betere wereld” is het motto van ons voorzitterschap, zoals u weet, en wij geloven oprecht dat Europa een cruciale rol moet spelen bij het bouwen van een rechtvaardiger en evenwichtiger wereld.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, staatssecretaris van Europese Zaken die het voorzitterschap van de Raad vertegenwoordigt, dames en heren, globalisering is het centrale thema voor deze generatie Europeanen. Het raakt de levens van al onze burgers op de een of andere manier, dus het is gepast dat het nu boven aan de Europese agenda staat.
Zoals u weet, ben ik er persoonlijk van overtuigd dat de Europese agenda van de 21e eeuw grotendeels rond het thema van de globalisering moet worden georganiseerd, uiteraard met handhaving van de waarden en beginselen die het Europese project altijd hebben gevormd. Globalisering moet echter ook worden gezien als een kans voor Europa om haar belangen in deze wereld van toenemende wederzijdse afhankelijkheid te verdedigen. Daarom neem ik met veel genoegen deel aan het debat dat het Europees Parlement over dit onderwerp organiseert.
Zoals de staatssecretaris daareven heeft gezegd, heeft het stuk van de Commissie over het Europees belang dat vorige maand in ontwerpversie ontstond, tijdens de informele Europese Raad in Lissabon tot een uitstekend debat geleid. Ik voelde me vooral aangemoedigd door de stimulerende consensus die werd bereikt rond onze ideeën over de vraag hoe we op de globalisering moeten reageren. Ik zou ook het Portugese voorzitterschap willen bedanken voor zijn trouwe steun aan deze wereldwijde Europese agenda en aan de noodzaak de Lissabonstrategie een dimensie te geven die een antwoord heeft op de uitdagingen van de globalisering.
Ook steunen wij het idee van een verklaring over de globalisering op de Europese top van december. Dat zou een uitstekende manier zijn om deze consensus te consolideren; een consensus die ook hier in het Europees Parlement moet worden bevorderd door het opstellen van een gezamenlijke ontwerpresolutie over zo'n belangrijke kwestie.
De Europese Unie is eigenlijk al bezig met het ontwikkelen van een geleidelijk en waarlijk Europees antwoord op de globalisering, dat Europeanen aanmoedigt dit fenomeen ten volle te benutten. Dit antwoord houdt echter wel rekening met de gerechtvaardigde zorgen van degenen die met verandering te maken krijgen, want we mogen niet vergeten dat de globalisering voor sommige mensen ongunstige gevolgen kan hebben en dat we ook voor hen een antwoord moeten hebben.
Ik geloof dat het in het Europese belang is de goede balans te vinden, maar het kan in geen geval een vreesachtig of defaitistisch antwoord worden; het moet gebaseerd zijn op zelfvertrouwen. Er doet zich de laatste maanden zelfs een nieuw belang voor: de turbulentie op de financiële markten heeft aan het licht gebracht hoe de gezondheid van de Europese economie aan mondiale ontwikkelingen gekoppeld is, terwijl extreme klimaatomstandigheden duidelijk hebben gemaakt hoe ernstig de potentiële gevolgen van de klimaatverandering zijn en hoe een antwoord op dit probleem steeds dringender wordt. Elke dag zien we dat banen in Europa, energie in Europa, de gezondheid van onze mensen en de kwaliteit van leven in heel Europa allemaal worden beïnvloed door een mondiale dimensie.
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben ervan overtuigd dat ons vertrekpunt er een is van vertrouwen. We bezitten de ervaring van de grootste economie en de grootste exporteur ter wereld. We hebben de weg bereid voor innovatieve manieren om nieuwe problemen aan te pakken - neem alleen al de handel in emissierechten. En we beschikken over een aantal duidelijke basisregels die ons goed van pas komen.
Ten eerste hebben we een verantwoordelijkheid om onze burgers te beschermen zonder dat we ons protectionistisch opstellen. We moeten doelen stellen in ons beleid, opdat anderen dezelfde weg inslaan als wij en zich open opstellen. In plaats van deuren te sluiten, zorgen we er beter voor dat anderen hun deuren openzetten. Voor Europa als grootste exporteur ter wereld zou protectionisme een doctrine zijn die haar doel voorbijstreeft.
Ten tweede stellen we ons open op, maar zijn we niet naïef. Dit betekent dat we anderen pas laten meeliften als zij bepaalde belangrijke beginselen eerbiedigen. Dat was de geest achter onze recente voorstellen om ervoor te zorgen dat de regels met betrekking tot energie-investering worden toegepast op bedrijven in derde landen.
Ten derde is er veel te winnen bij een op regels gebaseerd systeem, en de Europese Unie verkeert door haar ervaring in een unieke positie om een goede basis voor regelgeving op wereldschaal te verschaffen - een concrete weg om globalisering vorm te geven. Laten we eerlijk zijn: voor een open economie hebben we wat regels nodig. Markten kunnen zonder regels niet functioneren, en in de Europese Unie hebben we meer dan wie dan ook de ervaring om verschillende regels te combineren, om verschillende nationale ervaringen samen te voegen. Daarom geloof ik werkelijk dat we beter dan enig andere entiteit in de wereld toegerust zijn om globalisering vorm te geven, niet op te leggen, maar ons model voor deze globaliseringsfase die we nu ingaan, voor te stellen.
We hebben ook enkele instrumenten om de globalisering met vertrouwen tegemoet te treden. Dat de euro een stabiele kracht in het internationale financiële stelsel vormt, is duidelijker dan ooit. Het vermogen om wetgeving van de Europese Unie te gebruiken voor het opstellen van bindende doelen voor broeikasgassen en hernieuwbare energiebronnen geeft ons ook een ongekende geloofwaardigheid; daarnaast bezitten we een beproefde hefboom voor hervorming in Europa in de vorm van een vernieuwde strategie van Lissabon.
Bij de nieuwe stimulans van de Lissabonstrategie in 2005 probeerden we deze op een aantal manieren bij te stellen. We versterkten de eigen inbreng en de verantwoordingsplicht met behulp van een gedefinieerd partnerschap tussen de lidstaten en de Commissie. We maakten duidelijk welk werk er moet worden gedaan door ons te richten op de aanbevelingen voor specifieke landen. Iedere lidstaat heeft nu een eigen nationaal hervormingsprogramma en iedere lidstaat aanvaardt dat er een gezamenlijke inspanning is om met deze hervormingen door te gaan. We hebben ook opnieuw aandacht geschonken aan de financiële instrumenten van de Unie op het terrein van groei en banen.
De resultaten beginnen nu vruchten af te werpen. Ondanks de huidige zorgen zijn er betere resultaten: in de afgelopen twee jaar zijn er bijna 6,5 miljoen extra banen in de Europese Unie van 27 lidstaten gecreëerd; Naar verwachting komen er 8 miljoen banen bij in de periode 2007-2009. De hervormingen van Lissabon zijn ongetwijfeld gestimuleerd door het groeipotentieel van de Europese economie.
Maar voor zelfgenoegzaamheid is geen plaats: de taak is nog lang niet volbracht. De lidstaten en de Unie moeten onverminderd doorgaan met hervormingen. Dit is de beste manier om onze economieën meer veerkracht te geven in het licht van een onzeker economisch vooruitzicht.
De vier prioriteitsgebieden die in 2006 waren overeengekomen, boden het juiste kader voor Lissabon: onderzoek en innovatie; een beter bedrijfsklimaat (het bestrijden van bureaucratie en het stimuleren van betere voorwaarden voor investeringen); grotere inzetbaarheid, en de grote vraagstukken van energie en klimaatverandering. Deze terreinen en de afbakening daarvan hebben de strategie een veel sterkere aandacht bezorgd. Natuurlijk zijn deze terreinen onderling nauw met elkaar verbonden. We zullen nooit een koolstofarme kenniseconomie kennen zonder een hooggeschoolde beroepsbevolking of zonder meer onderzoek en omvangrijkere innovatie.
Dus zou ik graag dit punt met betrekking tot onderzoek en innovatie willen benadrukken. Ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om het Europees Parlement te bedanken voor zijn steun aan de wensen van de Commissie ter zake van de kennisdriehoek onderzoek, onderwijs en innovatie. Ik wil u bedanken en uw aandacht vragen voor de behoefte aan samenwerking om het Galileoproject als groot Europees project te behouden, en ik wil u ook bedanken voor uw steun aan het EIT-project.
We maken vorderingen met de behoefte aan een Europese ruimte voor kennis. Eigenlijk was een van de noviteiten in ons document nu juist de presentatie van het denkbeeld van een vijfde vrijheid - vrij verkeer van kennis in de Europese Unie.
We zullen ook nooit een nieuwe dynamiek doen ontstaan zonder het juiste klimaat voor onze MKB's. Er zijn 23 miljoen MKB's in Europa. Daarom geloof ik dat al deze gebieden samen een heilzame cirkel kunnen creëren die al onze doelen tegelijkertijd vooruithelpen.
Bij de voorbereiding van de start van de volgende driejarencyclus, moeten we de strategie herzien in het licht van de ervaringen uit het verleden en de nieuwe omstandigheden. Er is een grotere aandacht nodig voor de sociale dimensie. Meer investering in onderwijs en opleiding voor alle leeftijden is het beste wapen tegen ongelijkheid en sociale uitsluiting en, zoals ik al eerder heb gezegd, niet iedereen is gebaat bij globalisering. Als we ons willen verzekeren van de steun van de burgers van de Europese Unie voor onze agenda, dienen we bijtijds aandacht te besteden aan de bezorgdheid over de sociale dimensie. Daarom heeft de Commissie bijvoorbeeld de instelling van een fonds voor aanpassing aan de globalisering voorgesteld, juist omdat we vanaf het begin de behoefte aan het geven van een concrete respons op deze terreinen hebben onderkend.
Ik voel mij bijzonder gesteund door de overeenkomst van de sociale partners op het vlak van flexizekerheidsbeginselen die door de Commissie voor de zomer werden voorgesteld. We kregen op de Europese informele Raad in Lissabon bijzonder goed nieuws over die overeenkomst tussen de Europese sociale partners. Ik hoop dat de Europese Raad in december zijn steun aan deze beginselen geeft. Dat verschaft een zeer goede basis voor elke lidstaat om tot een beter evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid in hun arbeidsmarkten te komen.
Robuuste uitvoering van markante hervormingen, sterkere nadruk op beroepsvaardigheden en onderwijs, concrete stappen om Europa te veranderen in een koolstofarme economie: dit zijn naar ons oordeel de prioriteiten voor de volgende cyclus.
De geïntegreerde richtsnoeren verschaffen een belangrijk instrument voor coördinatie, een gezamenlijk kader voor uiteenlopende lidstaten die hun eigen nationale hervormingsagenda nastreven. Analyse en feedback van lidstaten laten zien dat de richtsnoeren functioneel zijn. Zij zijn het fundament voor het Lissabonprogramma van de Gemeenschap. Hoewel er een behoefte is om ze te actualiseren, zegt mijn gevoel dat het betere de vijand is van het goede.
We moeten er ook meer voor zorgen dat de vorderingen van de Lissabonstrategie in alle lidstaten gelijke pas houden: een lager hervormingstempo in een lidstaat heeft duidelijke domino-effecten in de andere lidstaten. We hebben ook behoefte aan meer betrokkenheid van parlementen, sociale partners, lokale en regionale autoriteiten.
De betrokkenheid van dit Huis bij de Lissabonstrategie is vooral cruciaal geweest bij het laten voortduren van het momentum. Samen met vicevoorzitter Verheugen en met de hele Commissie verheug ik mij op de verdieping van ons gezamenlijk werk als we aan de nieuwe cyclus van Lissabon gaan beginnen.
De koppeling tussen globalisering en Lissabon verschaft ons een uitstekende gelegenheid om te laten zien dat de Europese economische agenda vandaag de dag geen vrijblijvende keuze is: het is de sleutel voor een succesvolle toekomst voor Europa. Economische hervorming, een mondiale visie, een koolstofarme economie: dit zijn de nauw met elkaar verbonden doelen die naast elkaar moeten worden nagestreefd, en alleen de Europese Unie kan de omvang en de coherentie verschaffen die Europa zo hard nodig heeft. Alleen samen kunnen we datgene nastreven wat we in ons document "het Europees belang” hebben genoemd.
Laat ik tot slot stellen dat ik werkelijk geloof dat het niet alleen gaat om het Europees belang. Ik geloof werkelijk dat in de eeuw van globalisering de wereld ook behoefte heeft aan een geëngageerd Europa dat onze belangen beschermt en verdedigt maar ook onze waarden, de waarden van vrijheid en solidariteit, in deze eeuw van globalisering hoog houdt.
(Applaus)
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, beste Hans-Gert; fungerend voorzitter van de Raad, Manuel Lobo Antunes; mijnheer de Commissievoorzitter, José Manuel Barroso, in de ogen van onze medeburgers is globalisering geen abstract begrip. Globalisering is een realiteit die in het dagelijks leven gevolgen heeft voor gewone Europeanen en zij verwachten van hun regeringen en instellingen antwoorden op de problemen die die realiteit met zich meebrengt.
Onze medeburgers verwachten in dit opzicht heel wat van de Europese Unie. Ze rekenen erop dat ze beschermd worden en veiligheid krijgen: fysiek beschermd tegen terroristische dreigingen, maar ook beschermd tegen de grillen van de financiële markten. Ze rekenen echter ook op ons om hun voedselvoorziening en voedselzekerheid te waarborgen; toch heeft afgelopen zomer een sterke stijging van de kosten van graanproducten de prijzen voor de consument omhoog gejaagd. De Europese consument moet worden gerustgesteld dat betaalbare importproducten in ieder opzicht veilig blijven. Dit is een bijzonder actuele kwestie: nu de feestdagen naderen, moeten we ouders en grootouders gerust kunnen stellen dat het kinderspeelgoed dat ze voor onder de kerstboom kopen, de gezondheid van de kinderen niet in gevaar brengt.
De globalisering moet niet alleen aan de welvaart bijdragen, ze moet ook eerlijk zijn en aan morele regels onderworpen, bijvoorbeeld om de uitbuiting van kinderen te verbieden. De globalisering kan niet ten koste van de zwaksten gaan: ze moet een instrument zijn om ongelijkheid te bestrijden - niet alleen binnen afzonderlijke landen, maar ook tussen landen. De globalisering dient gericht te zijn op het vergroten van de koopkracht van de armsten in de samenleving. Wij hebben ons altijd voorstanders van de vrije handel betoond, maar die handel moet aan strikte regels gebonden zijn. De openheid van de Europese Unie tegenover de rest van de wereld is een drijvende kracht in de wereldeconomie en veel bedrijven willen zich graag in Europa vestigen. Zij zullen onze regels moeten aanvaarden en zich aan onze normen houden voor de bescherming van gezondheid, milieu en consument.
In een periode van vijftig jaar is de Europese Unie erin geslaagd een functionerende interne markt te scheppen, waarin harmonisering van de wetgeving van de lidstaten altijd de regel is geweest. De Europese Unie dient een rol te spelen door haar kennis van zaken te exporteren en de normen voor productie en kwaliteitscontrole van haar partners te helpen verhogen. We zijn al bezig dat met een aantal van hen te doen. Het succes van de eerste vergadering van de Trans-Atlantische Economische Raad, afgelopen vrijdag in Washington, is een goed teken en we moeten nu onze pogingen verdubbelen om Brazilië, China en India aan hun verantwoordelijkheden te herinneren. Ten aanzien van Afrika zijn we wat toegeeflijker.
Om de externe uitdagingen het hoofd te bieden, dienen we in de eerste plaats onze eigen interne markt te versterken door meer in onderzoek en ontwikkeling te investeren en in de tweede plaats te zorgen voor een betere coördinatie van onderzoek en vernieuwing tussen de lidstaten. De globalisering biedt nieuwe kansen, maar vereist ook aanpassing, bijvoorbeeld waar het gaat om onderwijs en opleiding gedurende het hele werkende leven van mensen.
Mijn fractie is verheugd over de nieuwe initiatieven voor groei en werkgelegenheid onder de Lissabonstrategie en eveneens over de door de Commissie voorgestelde Small Business Act, omdat het MKB van groot belang blijft als motor van de stabiliteit en het creëren van banen in Europa.
Dames en heren, op ons als politici wordt steeds meer een beroep gedaan om in te gaan op de uitdaging van de energieproblemen. Totdat zij een gemeenschappelijk beleid voor energiezekerheid en milieuveiligheid heeft, zal de Europese Unie kwetsbaar blijven. Nu de prijs van een vat olie op bijna honderd dollar ligt, wordt het Europa waarin wij leven met een crisis geconfronteerd. We hebben een Europees energiebeleid nodig dat ons zekerheid van toevoer en duurzame groei in deze sector garandeert. We moeten een grondig onderzoek naar hernieuwbare energiebronnen opzetten en het energieleveringspotentieel van civiele kernenergie verkennen.
De gehele discussie over deze vraagstukken dient transparant te zijn, zodat we het bewustzijn van mensen vergroten en hun steun voor wat wij ondernemen, veiligstellen. Uiteindelijk willen we schonere, efficiëntere en veiligere energie voor Europa. Europa moet duidelijk zijn over zijn belangen, niet alleen waar het gaat om handel en de wereldeconomie, maar ook waar het gaat om cultuur, taal en traditie. Door toe te werken naar het bereiken van gezamenlijke oplossingen voor de uitdagingen van de globalisering, stellen we onszelf in staat de legitieme belangen van onze medeburgers te beschermen zonder protectionistisch te zijn.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de titel van dit debat weerspiegelt het feit dat het Europees Parlement met de Raad en de Commissie zal discussiëren over de rol die Europa - de Europese instellingen en de EU-lidstaten - wil spelen bij het omgaan met de kansen en risico's van de globalisering. We moeten daarom duidelijk maken - en dat zal het debat van vandaag zeker doen - dat de gevolgen van de globalisering op verschillende manieren te zien zijn en met uiteenlopende, met elkaar concurrerende methoden kunnen worden aangepakt.
De onderhandelingen over de resolutie die vandaag moet worden aangenomen, hebben laten zien dat er een diepgaand verschil is, op veel terreinen een gapende kloof, tussen de opvattingen aan de rechterzijde van dit Huis en wat wij in de Socialistische Fractie willen. Wat wij in dit debat zeggen, zal daarom bepalend zijn voor de randvoorwaarden die we toepassen wanneer we de rol inschatten die de instellingen dienen te spelen, in het bijzonder de Commissie. Ik heb heel goed naar u geluisterd, mijnheer de Commissievoorzitter, en naar de heer Daul; ik zou zeggen dat er overeenkomsten zijn, maar er zijn ook opvallende verschillen.
Iedereen die zich kandidaat stelt voor het ambt van voorzitter van de Commissie, nu of in de toekomst, zal door onze fractie worden gemeten aan de hand van bepaalde maatstaven, in het bijzonder op het gebied van zijn of haar opvatting van de rol van de Commissie in de geglobaliseerde economie. Macro-economische beleidscoördinatie, om het jargon te hanteren, of wat we ook algemeen economisch en fiscaal beleid zouden kunnen noemen, dient te worden geleid door de beginselen van het sociale beleid. Economische vooruitgang in Europa moet tot grotere sociale stabiliteit leiden. De EU dient ervoor te zorgen dat wereldwijde economische vooruitgang tot meer gelijkheid van rechten en kansen in de wereld leidt. Ook dat is sociaal beleid. Menselijk welzijn in binnen- en buitenland is onze algemene maatstaf.
Economische vooruitgang is de voorwaarde voor sociale zekerheid en niet andersom, zoals we in een paar toespraken in dit Huis hebben horen suggereren. Het idee dat minder sociale zekerheid in Europa de bron van economische vooruitgang zou zijn, is een absolute misvatting. Iedereen die gelooft dat de EU kan worden gebruikt om verworvenheden op het gebied van sociaal beleid als het ware achter het rookgordijn van de globalisering uit te hollen, vergist zich. Gedereguleerde markten die tot maximale winsten en lagere sociale normen leiden, zijn misschien het ideaal dat de rechterzijde van dit Huis voor ogen staat. Het is niet ons ideaal. Wat wij willen zeggen is dat het geheim van Europa's succes berust op sociale vooruitgang en economische vooruitgang, wat twee kanten van dezelfde medaille zijn. Wat ons betreft, is er in dat opzicht niets veranderd.
(Applaus)
Dat was een interessante uitroep van de heer Daul. Voor degenen die het niet hebben gehoord, hij zei: "De economie eerst!” Nee! Economische groei en sociaal welzijn moeten hand in hand gaan - dat is het cruciale punt, en het laat zien waar de fout van de rechtse politiek in Europa zit. Laten we over één ding duidelijk zijn: de overweldigende meerderheid van de regeringen in de Raad zijn centrumrechtse regeringen en de Commissie is, uiteraard, geen eldorado van het socialisme. U, mijnheer Barroso, bent een politicus van centrumrechts, evenals de meeste van uw commissarissen. Daarom houden wij de activiteiten van de Commissie nauwlettend in de gaten, om de geloofwaardigheid van uw uitspraken te kunnen peilen.
Natuurlijk hebben we onderzoek, vernieuwing en onderwijs nodig, en natuurlijk is het nodig dat de interne markt zich ontwikkelt op een manier die het milieu beschermt en de hulpbronnen van de maatschappij stabiliseert. Absoluut! Maar het is ook nodig dat de Commissie de geschikte voorstellen voor richtlijnen presenteert. Vervolgens zullen we de passende wetgevingsinitiatieven nodig hebben om het proces te consolideren. Er zijn een paar goede punten en die steunen wij, maar er zijn er ook heel wat die we grondig moeten onderzoeken.
We hebben ook doeltreffend bestuur nodig. Ik weet niet of dat beter Lissabonbestuur moet worden genoemd, zoals het in de kopjes van EU-documenten heet. Ik weet niet of de gewone man of vrouw op straat begrijpt wat wij daarmee bedoelen. En wanneer u het over het vereenvoudigen van het bestuur heeft en de voormalige premier van Beieren aantrekt om die campagne te leiden, dan kan ik alleen maar zeggen: veel geluk!
Er is één ding dat we zeer zeker nodig hebben - op dit punt zijn wij het helemaal met u eens, mijnheer de Commissievoorzitter - en dat is een aantal regels om het wildwestkapitalisme te beteugelen dat op de financiële markten overheerst en, ja, dat complete nationale economieën bedreigt. Laten we dus in Europa beginnen met deze regels. Laat ik er geen twijfel over laten bestaan wat er nodig is: wij verwachten dat de internationale financiële kapitalisten onder toezicht worden geplaatst, dat hun operaties transparant zijn en uiteraard dat hun macht wordt beknot. Uw nastreven van deze doelen zal onze steun krijgen. Dat is een van de sleutels tot sociale vooruitgang in Europa.
Om af te ronden, mijnheer de Voorzitter - Hans-Gert -, dames en heren, zou ik willen zeggen dat de kwestie die wij vandaag bespreken, namelijk hoe wij ons moeten opstellen om de uitdaging van de globalisering aan te gaan en welke invloed Europa (en dan bedoel ik het Europa van de instellingen: u in de Commissie en wij in het Parlement) feitelijk kan uitoefenen bij het nastreven van deze ambitieuze doelen, ook de maatstaf is waarmee de kiezers ons zullen beoordelen. Als wij ons blijven beperken tot algemene debatten waar we precies beschrijven wat we willen, maar die geen vervolg krijgen in de vorm van concrete wetgevingsmaatregelen hier en in de lidstaten, dan zal de hele exercitie zinloos zijn. Daarom verwachten wij dat wat wij hier beschrijven, ook zal worden weerspiegeld in onze gezamenlijke resolutie en zal worden omgezet in stevig beleid.
(Applaus van links)
De Voorzitter
Mijnheer Schulz, het feit dat u de gelegenheid hebt gekregen uw spreektijd aanzienlijk te overschrijden, had niets te maken met de manier waarop u de Voorzitter aansprak. De extra tijd die u hebt genomen, zal uiteindelijk van de spreektijd van uw fractie worden afgetrokken.
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we hebben zojuist de taal van het verleden gehoord:
... die Rede der Vergangenheit!
(EN) Anderen weten beter dan wij dat we al in een mondiale maatschappij leven. India, China en Brazilië hebben met succes de stroom aan kansen aangegrepen, terwijl een al te groot deel van Europa zich angstig opstelt.
Toen president Sarkozy ons gisteren toesprak, had hij het over "verschillende mogelijke toekomstscenario's voor het Europa van morgen”, en stelde daarmee ons beleid inzake concurrentie, energie en uitbreiding ter discussie.
De blikken van de heer Barroso tijdens een groot deel van die toespraak vertelden ons meer dan al zijn woorden van vanochtend. Als Europa op zijn handen zit omdat nationale leiders, die bezwaren van burgers aanhalen, twisten over de agenda van de EU, zullen wij de kans missen om de globalisering vorm te geven volgens Europa's collectieve belangen.
Het zijn niet de burgers, maar de lidstaten die we moeten overtuigen. Onderzoek na onderzoek heeft laten zien dat de meeste burgers niet de nationale regering maar de Europese Unie als de meest aangewezen instantie zien om de globalisering in goede banen te leiden.
Kijk hoe de globalisering als een aardbeving het Europese staatsbestel doet schudden. Geconfronteerd met mondiale uitdagingen trekken sommige rechtsgeoriënteerden zich terug, van conservatisme naar nationalisme, of van christendemocratie naar christenautocratie. De kloof van globalisering loopt precies door de EVP.
Aan de linkerzijde houden Kurt Beck en zijn vrienden veel noodzakelijke hervormingen tegen. Franz Müntefering zag dat en daarom stemde hij met zijn voeten. En toch zien de idealisten de noodzaak tot hervorming. Zij hebben het opgetekend in het nieuwe Europese socialistische partijprogramma en, heel toepasselijk, in Oporto aangenomen.
De scheidslijn in onze politieke overtuigingen over economisch beleid ligt niet langer tussen links en rechts, maar tussen hen die op mondiale uitdagingen reageren door de brug op te halen en hen die, samen met de liberaaldemocraten, voorstander zijn van een open samenleving.
Mijnheer Barroso, uw Commissie wordt door de meerderheid in dit Huis gesteund voor uw aanpak van de globalisering. Maar het is geen meerderheid die gebaseerd is op één politieke familie. Het kan zelfs Europa's politieke families doen uiteenvallen en opnieuw doen vormen.
Globalisering zal steeds meer vorm gaan geven aan ons beleid. Niet globalisering die in deze mededeling in een tamelijk enge economische betekenis is gedefinieerd - hoewel een stabiele euro en effectieve concurrentieregels en marktregulering in ons aller belang zijn - maar in haar bredere, meer holistische betekenis met inbegrip van onderwerpen als de groei van de wereldbevolking en migratie; klimaatverandering en energiezekerheid; en internationaal georganiseerde misdaad die met terrorisme in verband wordt gebracht.
Is dat niet de bevestiging die we nodig hebben om "op internationale schaal op te treden”, waartoe dit document aanspoort, om onze "kritische massa” aan te wenden zodat "Europeanen in staat worden gesteld globalisering vorm te geven”, zoals de mededeling van de Commissie vraagt?
Als dat zo is, mijnheer Barroso, waar zijn dan uw beleidslijnen? Uw tijdschema? Uw brede aanpak? Ons werd actie beloofd: in plaats daarvan kregen we een papier gepresenteerd dat rijk is aan retoriek, maar betrekkelijk arm aan voorstellen. Dit kan niet het laatste woord zijn van Europa's repliek op globalisering. Ik wacht op uw heroverweging van de interne markt, om te zien hoe u groei en banen op een lastig terrein wilt stimuleren, en op het beleid inzake legale migratie in de hoop dat dit beleid ingaat op de zorgen van de landen van herkomst.
Mijn collega's en ik wachten op dringende actie met betrekking tot het terugdringen van het energiegebruik en de strijd tegen grensoverschrijdende misdaad. We geloven ook dat sociale gezondheid en economische vitaliteit allebei belangrijk zijn. Als we een wereldmarkt gaan creëren, hebben we een nieuw mondiaal sociaal contract nodig dat de rivaliserende vragen van flexibiliteit en rechtvaardigheid met elkaar verzoent, omdat zoals Martin Luther King ons leerde, onrechtvaardigheid, om het even waar, een bedreiging is van rechtvaardigheid waar dan ook.
Dus moet de Unie agenda's samenbrengen: die van Lissabon met zijn aandacht voor concurrentievermogen, die van Cardiff met haar aandacht voor de sociale rechten en die van Göteborg met haar aandacht voor het milieu.
De wereld heeft behoefte aan een sterke, verenigde Unie voor de bestrijding van onrechtvaardigheid, conflicten en armoede waar dan ook, omdat we een van de weinige spelers zijn die mondiale vraagstukken kunnen aanpakken. Als wij niet het voortouw nemen, doet niemand het.
Dat betekent dat we stoppen met de hypocrisie van handelstarieven en dat we vormgeven aan een eerlijke deal voor ontwikkelingslanden in Doha; dat we een contract over koolstofemissies in Bali sluiten en onze gezamenlijke invloed aanwenden om Amerika aan boord te krijgen; en dat we bouwen aan een internationale aanpak van de financiële markten waarbij we de aandacht richten op samenwerking inzake regulering, een convergentie van normen en gelijkwaardigheid van voorschriften.
Billijke oplossingen voor iedereen voor deze uitdagingen vinden, vraagt om meer, niet om minder globalisering. Want we leven in een onderling verbonden wereld, een wereld die solidariteit evenzeer op mondiaal niveau eist als tussen de Europese burgers onderling.
En we moeten, evenals Victor Hugo, uitkijken naar de dag waarop de enige slagvelden die van markten zijn die open staan voor de zakelijke wereld en van de menselijke geest die openstaat voor ideeën.
Mirosław Mariusz Piotrowski
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de globalisering is een verschijnsel dat in veel opzichten niet kan worden teruggedraaid. De individuele EU-landen dienen dit niet alleen te begrijpen, ze moeten ook op een praktische manier met deze veranderingen omgaan. De acties van de EU kunnen echter geen inbreuk maken op de economische belangen van soevereine staten, bijvoorbeeld door ongerechtvaardigde beperkingen op te leggen aan de kooldioxide-uitstoot, wat de economieën van landen als Polen ernstige schade zal toebrengen.
Aan de andere kant dienen deze politieke stappen niet te leiden tot het verlies van de nationale identiteit. Terwijl landen in Azië zich succesvol aan de nieuwe situatie aanpassen en hun economieën snel groeien, delibereren wij in het Europees Parlement over zulke gewichtige kwesties als achteruitkijkspiegels op land- en bosbouwtractoren, het belang van circussen in de Europese Unie en dergelijke zaken.
De EU voegt voortdurend nieuwe regels toe, waardoor effectieve concurrentie steeds moeilijker wordt, en lijkt blind te zijn voor de werkelijkheid, die blijkt uit de toespraken van vandaag door de socialistische afgevaardigde. Ik hoop dat het debat van vandaag zal bijdragen aan het veranderen van de manier waarop wij in Europees perspectief over de globalisering denken.
Jean Lambert
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat we in deze speciale mededeling een absoluut tekort aan verbeeldingskracht hebben gezien, gegeven de ernst van de situatie waar we voor staan.
We hebben hier geen echte definitie van globalisering. Doorgaans wordt een verband gelegd met de economische kant, daar wil ik over spreken.
Dit document stelt dat wij voor een derde industriële revolutie staan. Ik vind dat we enkele lessen uit de vorige industriële revoluties moeten trekken. Er is niet volledig rekening gehouden met de ecologische kosten; er is niet volledig rekening gehouden met de sociale kosten. De veronderstelling is dat lage kosten van grondstoffen blijven bestaan, vaak over de rug van de armste landen van de wereld; dat we handel kunnen drijven in landen waar we open markten afdwingen als een sociale infrastructuur en een goede overheidssector ontbreken; dat we op onze hoede moeten zijn voor de verleiding van wederkerigheid als dit niet onder gelijken is. Er zijn ook voorbeelden waarbij we de rol van de markten bij het bereiken van sociale doelen hebben overschat. Daarnaast zijn er vraagstukken met betrekking tot economische consolidatie, vooral als deze is gebaseerd op een schuldeconomie en op speculatie in plaats van op realiteit en dus hoogst gevaarlijk zijn voor economische stabiliteit.
De nieuwe context die we onder ogen zien, gaat niet alleen over klimaatverandering. Die gaat over peak oil en wat dat betekent voor de kansen van ontwikkelingslanden; die gaat over het behalen van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling.
Het is waar dat we handel, de sociale dimensie en de ecologische dimensie weer in evenwicht moeten brengen De WTO geeft prioriteit aan handel boven productiemethoden, over al het andere dat ons het recht verschaft om te zeggen dat we problemen hebben met de manier waarop goederen worden geproduceerd omdat deze niet aan onze normen voldoen. We kiezen ervoor dat niet in de voorschriften op te nemen.
Als we naar de groei kijken, praten we nog steeds alsof het om de kwantiteit gaat, in plaats van om de kwaliteit en om datgene wat daadwerkelijk toeneemt binnen onze samenlevingen. De conferentie van de Commissie hierover komende week juich ik toe, maar dit zijn werkzaamheden die al jaren plaats zouden moeten vinden.
Wat gaan we doen met onze landbouwsector? Met onze toeristensectoren? Met zoveel andere kwesties in het zicht van klimaatverandering? Wij zijn het er niet mee eens dat we niet naar onze richtsnoeren hoeven te kijken en ze te herzien. Wij vinden dat we dat wel moeten doen.
Praten we over opleiding en onderwijs, vraagt de duurzame ontwikkelingsstrategie nu dat we ernaar kijken binnen de context van klimaatverandering en ecologische vooruitgang. Ik heb geen werkelijk, serieus verband daarmee horen leggen. Daarover bestaat helemaal geen Europese strategie.
Als we praten over een koolstofarme economie, hoe spelen we dat dan klaar? In dit document vinden we niets dat ons bijster veel vertrouwen inzake deze vraagstukken inboezemt.
En we moeten opnieuw naar de sociale kant kijken. Er bestaat nog steeds een kloof tussen de inkomsten van mannen en van vrouwen. We hebben nog steeds behoefte aan een leefbaar loon, en flexizekerheid moet rekening houden met financiële zekerheid voor particulieren.
We moeten nog Lissabon en Göteborg integreren. Dat is de uitdaging. Dit document onderkent dit niet en ik ben er niet van overtuigd dat het Parlement dit wel doet.
Jiří Maštálka
namens de GUE/NGL-Fractie. - (CS) Dames en heren, allereerst zou ik mijn teleurstelling willen uitspreken over de definitieve versie van de ontwerpresolutie. Ik ben teleurgesteld op twee fronten. Ten eerste is het jammer dat het lange tijd onmogelijk was tot overeenstemming te komen en dat een meerderheid pas op het laatste moment en onder tijdsdruk is bereikt; hiervoor hebben we, naar mijn mening, de prijs betaald van excessieve concessies inzake fundamentele vragen. Ten tweede ben ik teleurgesteld omdat de resolutie geen weerspiegeling is van de Europese belangen, zoals het in de titel van het stuk heet, en - wat meer ter zake doet - niet eens de belangen van de meerderheid van de Europese burgers weerspiegelt.
Deze dubbele teleurstelling komt voort uit mijn analyse van de gezamenlijke ontwerpresolutie, die op geen enkele manier de negatieve invloeden van de globalisering erkent en burgers zelfs niet meer biedt dan een aanpak om met de globalisering te leren leven, ongeveer zoals ze met overstromingen zouden leren leven. Naar mijn mening is het onmogelijk hetzij globalisering hetzij overstromingen leuk te vinden, laat staan ermee te leren leven. De normale aanpak is dat je probeert deze processen te beïnvloeden om hun negatieve uitwerking te voorkomen. Er staat echter niets van dien aard in de resolutie: ze biedt zelfs geen model voor duurzame mondiale ontwikkeling.
Onze fractie heeft zich bij haar ontwerpresolutie in het bijzonder op de volgende feiten gericht:
- het gevecht tegen de armoede, aangezien de statistieken laten zien dat circa tachtig miljoen mensen in de Europese Unie een beschikbaar inkomen hebben van minder dan zestig procent van het nationaal equivalent mediaan inkomen;
- we hebben de behoefte aan doeltreffender middelen om de burgerrechten veilig te stellen, beklemtoond - bijvoorbeeld toegang tot goed en goed betaald werk en sociale minimumnormen;
- met betrekking tot de Lissabonstrategie hebben wij benadrukt dat een nieuwe geïntegreerde strategie voor duurzaamheid en solidariteit nodig is om de huidige Lissabonstrategie te vervangen en voor een doeltreffend implementatiewerktuig te zorgen.
Gisteren zijn een paar fracties het eens geworden over een gezamenlijke resolutie en hebben zij het voorstel van onze fractie daarbij compleet genegeerd. Door dit te doen hebben zij duidelijk laten zien dat ze meer belang aan economische kwesties hechten dan aan sociale rechten en rechtvaardigheid. Om bovengenoemde redenen zal onze fractie de resolutie niet steunen.
Godfrey Bloom
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, gisteren genoten we van een geweldig knappe toespraak van de Franse president. Ik luisterde aandachtig naar dit welbespraakte mannetje. Vierkant stond hij voor de vrije handel. Maar als andere landen voor protectionisme waren, dan was hij dat natuurlijk ook. Vierkant stond hij voor democratie: de mensen hadden er recht op dat hun standpunten werden gehoord, maar vervolgens naar het schijnt, genegeerd, zoals de mensen in Frankrijk en Nederland zijn genegeerd. Als het hem uitkomt, is hij allereerst een Europeaan, maar door en door een Fransman, of eerst een Fransman, maar door en door een Europeaan. Oké, met een beetje Hongaarse goulash op de koop toe.
We hebben een Europese landmacht, vloot en luchtmacht nodig om onze vreedzame Europese waarden wijd en zijd te verspreiden, want we moeten nooit meer oorlog voeren. We moeten vertrouwen op onze democratische instellingen, maar niet te veel, zo schijnt het. De Fransen krijgen niet nog een referendum, omdat dit zou kunnen leiden tot een Brits referendum, en natuurlijk weten we allemaal dat de Britten de nieuwe grondwet - oh, sorry - het "verdrag” afwijzen.
We moeten, zo suggereerde hij, onszelf beter onderzoeken en duidelijk maken dat er meer moederschap is, niet alleen voor vrouwen maar ook voor mannen; meer appeltaart, vooral voor de armen, of ze dat willen of niet. Om een gezegde te aan te halen, een oud Engels gezegde - ik houd ervan de beste tolken ter wereld uit te proberen - het was allemaal lariekoek!
Dimitar Stoyanov   -
(BG) Allereerst zou ik de Commissie en de Raad eraan willen herinneren dat de globalisering geen proces is dat op zichzelf bestaat, dat Europa een belangrijke factor is in de wereldpolitiek en dat het beleid dat Europa voert, zal bepalen of de globalisering zich ontwikkelt.
En dit is precies wat ik niet begreep uit de strategie van de Commissie. Is de Commissie bereid een beleid te voeren dat de globalisering zal ontwikkelen of dat dit proces zal vertragen? Bovendien zou ik uw aandacht willen vestigen op het feit dat de interne markt op zich geen garantie is voor het succes van Europa in het ontwikkelingsproces van de globalisering.
De Raad heeft verklaard dat hij concurrentievermogen heel belangrijk vindt, maar op het moment zijn er nieuwe economieën in de Europese Unie die fragiel zijn en wie het zelfs op de interne markt aan concurrentievermogen ontbreekt.
De Commissie stelt op haar beurt dat zij het ontwikkelen van de Lissabonstrategie beschouwt als wat voor haar het belangrijkst is met het oog op het implementeren van haar plannen vanuit globaliseringsperspectief.
In het bijzonder voor Bulgarije verwacht ik dat de Lissabonstrategie zal tekort zal schieten, omdat mijn land, zoals we herhaaldelijk hebben gezegd, niet klaar was toen het bij de Europese Unie kwam. Dus hoe kunnen we de belangen van de Europese burgers beschermen, als we niet bepaalde vormen van protectionisme gebruiken?
De open maatschappij waar Graham Watson het over heeft, is eenvoudigweg verraderlijk voor de zwakkere economieën in de EU. Als we wereldwijde solidariteit op de eerste plaats stellen in plaats van solidariteit binnen de Gemeenschap, waarom hebben we de Gemeenschap dan überhaupt nodig?
In deze context zou een toekomstige ontwikkeling van de globalisering met zwakke economieën die een groot handelstekort hebben en zelfs op de interne markt niet concurrerend zijn, doorgaan met deze economieën onder druk te zetten tot aan het punt van instorten en zouden deze economieën, die nu vechten om te kunnen deelnemen aan een normale manier van ontwikkeling, instorten als kaartenhuizen.
Jana Bobošíková
(CS) (Het begin van de toespraak is onhoorbaar) ... een inspanning te leveren om ervoor te zorgen dat Europa een zo sterk mogelijke speler op de wereldmarkt is. Om dit te bereiken moeten de wereldhandelsonderhandelingen echter tot een einde worden gebracht, moeten de subsidies aan Europese boeren worden verlaagd en de douanevergoedingen van de VS worden verminderd. Het is ook noodzakelijk binnen de WTO steviger op te treden tegen China en systematisch gebruik te maken van maatregelen tegen dumping. Als we de globalisering succesvol willen aanpakken, moeten we korte metten maken met de last van excessieve regelgeving die kleine en middelgrote ondernemingen hindert. Dit is wat de Commissie van Barroso had beloofd, maar toen liep ze vast aan het begin van de rit.
De Unie zou ook sterker worden als Turkije en Oekraïne lid werden en als ze een echt economisch partnerschap met Rusland had. Het migratiebeleid is ongezond. In plaats van een eindstation voor arme mensen zou Europa een eindstation moeten worden voor de hoogopgeleide mensen die tegenwoordig naar China en de VS vertrekken. Als we de uitdagingen van de globalisering echt willen aanpakken, is het belangrijkste dat we de Unie in staat stellen op het internationale toneel met één stem te spreken; anders zal ze niet serieus worden genomen. Ik hoop dat de staatshoofden in december tot dezelfde conclusie zullen komen.
Staat u mij toe een paar slotopmerkingen te maken. Mijn collega de heer Schulz had het over wildwestkapitalisme dat huishoudt op de financiële markten. Dit is retoriek uit de hoogtijdagen van het communisme, toen financiële kapitalisten "Wall Streetboeven” werden genoemd. We weten allemaal wat deze houding de economieën van het Oostblok uiteindelijk heeft opgeleverd.
Timothy Kirkhope
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de voorzitters van de Raad en de Commissie voor hun verklaringen over dit fundamentele vraagstuk met betrekking tot de toekomst van Europa.
Voor overleving en voorspoed dient Europa de uitdagingen van globalisering het hoofd te bieden. We moeten deze uitdagingen aandurven en niet slechts kijken naar de bedreigingen, maar ook naar de kansen. Het uitvoeren van de agenda van Lissabon is belangrijk voor Europa's toekomstige voorspoed. We moeten ervoor zorgen dat we uiteindelijk bij de wereldhandelsbesprekingen tot een overeenkomst komen. We moeten het gemeenschappelijk landbouwbeleid hervormen en voor een billijke verdeling zorgen, zowel voor onze eigen boeren als ook voor de boeren in de ontwikkelingslanden. We moeten verder werken aan en meer vaart zetten achter de dereguleringsagenda en belemmeringen voor handel en industrie wegnemen om te kunnen concurreren met China en India. Ook dienen we werkelijk onze steun te geven aan kanselier Merkels inspanningen om een transatlantische gemeenschappelijke markt in het leven te roepen.
Ik ben blij met de recente verklaring van de voorzitter van de Commissie over globalisering waarin hij stelt dat er geen twijfel bestaat over het bestaansrecht van de EU in de 21e eeuw: Europa klaarstomen voor een geglobaliseerde wereld. Daarvoor, zo zei hij, moeten we investeren in mensen, in groei, in banen, in energiezekerheid, in bestrijding van klimaatverandering en in het behartigen van consumentenbelangen. Hij ging verder door te stellen dat protectionisme Europa niet welvarender maakt; protectionisme zou onze burgers niet beschermen, maar hen armer maken. Dit is een cruciale verklaring waarop alle Europese regeringen acht moeten slaan.
Natuurlijk worden bij financiële diensten en boekhouden de Europese normen al snel wereldnormen. Daar ben ik trots op. De weg naar voren in Europa is een radicale hervorming van het Europese sociale model, meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt en meer activiteiten met betrekking tot deregulering en lastenvermindering van het bedrijfsleven.
Natuurlijk moeten we ook vooroplopen bij de aanpak van klimaatverandering en ik ben blij met het besluit van het Parlement om daaronder ook de uitstoot van de luchtvaart en de handel in emissierechten te begrijpen, een ander signaal van onze bereidheid om de wereldgemeenschap voor te gaan.
Bij de strijd tegen armoede moeten we ervoor zorgen dat de programma's van de EU geloofwaardig, economisch verantwoord en doelgericht zijn. We moeten de handelsmogelijkheden voor de ontwikkelingslanden vergroten en een werkelijk verschil voor Afrika betekenen.
We zouden trots op onze prestaties moeten zijn, maar er liggen voor ons nog veel kansen om aan te grijpen.
Robert Goebbels
(FR) Mijnheer de Voorzitter, bij het onderhandelen over de ontwerpresolutie over de uitdaging van de globalisering zag ik heel duidelijk hoe wijd de kloof tussen links en rechts in dit Huis is. Mijn collega's van PPE en ALDE wilden kritiek oefenen op de miljoenen gewone mensen die - terwijl ze banen zien verdwijnen door verhuizing van bedrijven, fusies en overnames, of terwijl ze hun minuscule inkomens vergelijken met de royale bonussen die worden uitgestort over hoge zakenlieden (die overigens hoog opgeven van de deugd der loonmatiging) - twijfelen aan de voordelen van de globalisering.
Naar mijn mening is de globalisering een noodzakelijk proces, vooral omdat ze de armste landen toegang tot de internationale markten geeft en ze zo in staat stelt de levensstandaard van hun volkeren te verhogen. Maar laten we ons niet laten bedotten door reclameslogans! De perfecte markt, zo geliefd bij de liberalen, is een illusie. Concurrentie is noodzakelijk, maar nooit gratis.
Neem bijvoorbeeld de energiemarkt, waar negentig procent van de hulpbronnen van de wereld door soevereine staten wordt beheerd. Een kartel domineert de oliemarkt. Een ander kartel maakt zich op om de gasmarkt binnen te halen. Het prijsbepalingsbeleid is niet transparant en is op slechts veertig procent van de wereldhandel van toepassing. Een derde van de uiteindelijke prijs gaat naar een lange keten van intermediaire speculanten die geen enkele economische bijdrage leveren. Wanneer deze speculanten en hun "speciale ondernemingen” in de goot belanden, pompen centrale banken miljarden in het financiële stelsel om wijdverbreide instabiliteit tegen te gaan, maar het effect komt neer op borg staan voor speculatie.
Een paar directeuren zullen misschien een zachte landing kunnen maken dankzij hun gouden handdrukken, maar miljoenen consumenten zitten uiteindelijk diep in de schulden en zien zich gedwongen hun huis te verkopen. In zes maanden tijd hebben bijna een half miljoen Amerikanen persoonlijk faillissement moeten aanvragen. Intussen neemt de Europese economie een afwachtende houding aan. De Commissie heeft haar economische voorspellingen weliswaar bijgesteld, maar in plaats van met beleidsvoorstellen te komen stelt ze zich tevreden met het produceren van vertrouwde mantra's. Ja, we hebben inderdaad meer groei en het scheppen van meer banen nodig, aangedreven door betere coördinatie en meer onderzoek en ontwikkeling, en ja, we moeten inderdaad nieuwe maatschappelijke realiteiten onder ogen zien.
Maar waar zijn de budgetten daarvoor? Waar zijn de middelen? De heer Barroso wil de geïntegreerde richtsnoeren niet verbeteren. De rechtervleugel weigert over economische coördinatie te praten. De heer Sarkozy stoot eenheden hooggestemde gebakken lucht uit, maar in een half uur gebruikt hij niet één keer het woord "sociaal”. Toch bevestigen alle opiniepeilingen dat mensen meer nadruk op sociale kwesties gelegd willen zien: ze willen zich veiliger voelen, ze willen dat hun koopkracht verbetert en ze willen betere openbare diensten.
De burgemeesters van tien Europese hoofdsteden hebben onlangs een verklaring ondertekend ter verdediging van voor iedereen toegankelijke openbare diensten. Maar wat doet de Commissie? Ze verschuilt zich achter een armzalig protocolletje bij het toekomstige verdrag dat alleen inzake niet-economische diensten subsidiariteit garandeert - zodat ze de openbare diensten waar de gewone Europeaan om roept, des te beter kan afbreken. Mijn fractie zal deze uitvlucht van de Commissie niet accepteren. We zijn van plan ons bij de burgemeesters, het Comité van de Regio's, het Economisch en Sociaal Comité en de vakbonden aan te sluiten in een politieke strijd voor een Europa met een sterkere sociale dimensie, waarin openbare diensten prioriteit hebben.
(Applaus)
Margarita Starkevičiūt
(LT) Veel EU-burgers maken zich zorgen over de veranderingen in hun leefomgeving als gevolg van de globalisering en het is onze plicht als politici voor het antwoord te zorgen. Het Parlement moedigt de lidstaten heel vaak aan een gemeenschappelijk beleid te formuleren, maar ik zou erop willen wijzen dat we bij onszelf moeten beginnen. Het voorbereiden van deze resolutie was zwaar werk en het was niet gemakkelijk de meningen van alle commissies te combineren tot één algemene mening. Daarom zou ik willen voorstellen dat we vaker proberen de meningen van de verschillende commissies en verschillende resoluties tot een algemene mening te combineren, zodat we de EU-burgers een gecoördineerd antwoord kunnen geven over wat we eigenlijk gaan doen.
Een andere heel belangrijke kwestie is onze rol als mondiale speler. Ik zou erop willen wijzen dat onze rol in de wereld een actieve dient te zijn. Op dit moment is de Europese Unie de grootste unie, dankzij uitbreiding, dankzij de nieuwe kansen. Het kan niet anders of wij zullen de grootste rol moeten spelen, ongeacht onze bereidheid of aarzeling om die op ons te nemen. Niettemin wordt de indruk gewekt dat we weifelen, alsof we wachten tot iemand anders met de oplossing komt. Onze buitenlandse politiek door middel van de externe dimensie van de Lissabonstrategie dient actief te zijn.
Inzake het binnenlands beleid zou ik het belang willen onderstrepen van het herzien van onze prioriteiten. Volgens het recentste onderzoek is de reden waarom de Europese Unie achterloopt op het gebied van groei in productiviteit niet het gebrek aan computers of hightech apparatuur. De reden is dat we managementproblemen hebben. We maken geen optimaal gebruik van de interne markt en slagen er niet in positieve omstandigheden te creëren voor goederenverkeer en de uitbreiding van de financiële markt. Nog één vraag: klopt het dat de voornaamste prioriteit van de EU voor de toekomst het ontwikkelen van technologieën zou zijn? Is er een mogelijkheid dat voedselproductie de voornaamste prioriteit zal worden, iets waar experts ons voor waarschuwen?
Kortom, we moeten een nieuwe houding ten opzichte van onze economische markt ontwikkelen en prioriteit geven aan de uitbreiding van de interne markt. Inzake het sociale beleid, dat hier veelvuldig te berde is gebracht: ja, ik ben het ermee eens dat dit een van de belangrijkste punten op onze agenda dient te zijn, maar het moet ook actief zijn. We moeten de neiging bepaalde mensen te steunen achter ons laten; onze rol dient te zijn dat we kansen voor hen creëren om in hun onderhoud te voorzien. Mensen moeten niet in de positie van klaploper worden geduwd; ze moeten actieve marktdeelnemers zijn. Daarom zou het verstandig zijn te investeren in de sociale sferen die in de toekomst zouden helpen bij het vergaren van intellectueel kapitaal en die voor een toename van de productiviteit zouden zorgen.
Om af te ronden zou ik het belang willen beklemtonen van het vergroten van de coördinatie tussen de EU-instellingen. Deze resolutie en het debat van vandaag zijn voorbeelden van goede coördinatie. Ik hoop dat we in de toekomst gelegenheid zullen hebben om deze vraagstukken niet alleen in de avondsessies, maar ook overdag te bespreken.
Seán Ó Neachtain
(GA) Mijnheer de Voorzitter, het is in het belang van de EU een sterk en eerlijk internationaal handelssysteem te hebben onder auspiciën van de Wereldhandelsorganisatie. Het is derhalve niet aanvaardbaar dat de Dohagesprekken uitsluitend draaien om meer concessies van de EU inzake landbouw, die tenslotte maar vijf procent van de wereldhandel vertegenwoordigt. Hoe zit het met de andere 95 procent? Gaat het hier soms om overgave?
Naar mijn mening is commissaris Mandelson te veel bereid concessies te doen waar het om de EU-landbouw gaat. Op dit moment pleit hij voor een importtariefverlaging van 46 procent in de landbouwsector. Maar zoals president Sarkozy hier gisteren in het Parlement zei, we moeten onze binnenlandse voedselbronnen in stand houden. Amerika bijvoorbeeld heeft tot dusver op het gebied van landbouw geen duimbreed toegegeven. De recent gepubliceerde landbouwwet van de VS is hiervoor voldoende bewijs.
We moeten stappen naar voren zetten in de wereldhandelsgesprekken op het gebied van industrie, handel en diensten. Het gemiddelde tarief dat in de EU van kracht is, ligt op vier procent, terwijl het vergelijkbare tarief in Azië en Zuid-Amerika dertig procent bedraagt. Zodra de Indiase en Chinese markten in de software- en telecommunicatiesectoren geopend zijn, zal er een kans zijn om door concurrentie aangedreven vooruitgang tot stand te brengen. Daarenboven dient vereenvoudiging niet alleen voor de douaneprocedures te gelden, maar ook voor toekomstige handelsovereenkomsten.
Pierre Jonckheer
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, naar mijn mening ontbreekt er iets belangrijks aan het stuk dat voor ons ligt en was het ook afwezig in de toespraak van de heer Barroso. Het ontbrekende element is eigenlijk de analyse van de voorstellen die men doet over het functioneren van de internationale financiële markten, over het bestaan van internationale belastingparadijzen, over de strijd tegen de internationale financiële misdaad en over de internationale belastingen - over kapitaalstromen in de eigenlijke zin des woords.
Ik geloof dat het internationale debat hier even op de realiteit moet worden geattendeerd. Noch in de stukken, noch in de woorden van de voorzitter van de Commissie tref ik enig ook maar een beetje doortastend beleidsinitiatief aan over onderwerpen die tenslotte buitengewoon ernstig zijn en ik kan niet nalaten het verband te leggen met de klimaatverandering en het komende debat in Bali, waar de financiële dimensie van cruciaal belang zal zijn, in het bijzonder om de kwetsbaarste landen te helpen het tweede Kyotoprotocol te ondertekenen.
We weten allemaal dat dit zeer grote bedragen aan publiek geld zal vereisen. Waar zullen die vandaan komen? Ik realiseer me dat het bijzonder lastig is deze kwesties bovenaan internationale agenda's te krijgen, maar ik geloof dat we ons eigen internationale beleid schaden als we daar niet in slagen of als we het weigeren te doen.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op de wereldwijde strijd over normen, in het bijzonder milieu- en sociale normen, en meer specifiek over milieunormen.
Het stuk van de Commissie is heel algemeen, zoals de heer Watson zegt, en ik deel die mening. U zegt op bladzijde 6: "Er is zich als gevolg van bilaterale gesprekken met derde landen een nieuwe internationale benadering aan het vormen die zich richt op samenwerking in de regelgeving, convergentie van normen en gelijkwaardigheid van regels.” Welnu, mijnheer de vicevoorzitter, ik zou graag precies willen weten wat dat betekent voor het behoud van de Europese milieunormen. Wat betekent het voor de ontwikkeling van die normen en wat zijn de praktische gevolgen waar het gaat om het internationaal uitdragen ervan, zoals de heer Barroso voor ogen staat?
Mijn bezorgdheid wordt nog groter als ik krantenberichten lees over de onderhandelingen die op dit moment tussen de Europese Unie en Zuid-Korea worden gehouden, waarin wordt gesuggereerd dat onze opstelling zwakker is dan die van de VS als het gaat om het handhaven van normen, in elk geval van sociale normen.
U bent ons op deze vragen gedetailleerde antwoorden verschuldigd.
Sahra Wagenknecht
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, globalisering is geen natuurlijk proces, ook al houden sommigen er misschien van het op die manier te brengen. Globalisering is zelf een product van politiek. Het is een politieke creatie die voortkomt uit elke maatregel die wordt genomen om het internationale kapitaalverkeer te dereguleren en te liberaliseren. De politieke creatie ervan gaat door, elke keer dat een ontwikkelingsland net zo lang wordt gechanteerd tot het zijn kapitaalmarkt opent en buitenlandse overnamen toestaat. Globalisering is een creatie van de geïndustrialiseerde landen en niet in de laatste plaats van de Europese Unie.
Waar de term "globalisering” eigenlijk voor staat, is lang niet zozeer de internationalisering van de economie, als wel de macht van vastgoedbezitters, banken en conglomeraten, die nu buiten het bereik van landelijke wetgevers zijn, om hun geld overal te kunnen inzetten waar het de grootste winst oplevert, ongeacht de maatschappelijke gevolgen. Die macht stelt hen natuurlijk ook in staat landen tegen elkaar uit te spelen als potentiële zakenlocaties en ze daardoor te dwingen omstandigheden te scheppen die steeds gunstiger zijn voor het maximaliseren van de winst.
Dit is precies de verborgen agenda die schuilgaat achter de doelstelling van concurrentievermogen, namelijk de behoefte het mes te zetten in de belastingheffing voor bedrijven, socialezekerheidsstelsels te vernietigen en over te gaan tot brute loondumping - met andere woorden, de zoektocht naar steeds tomelozer kapitalisme. Dit betekent uiteraard dat niet iedereen een verliezer is in het globaliseringsspel; er zijn ook een paar zeer opgezwollen winnaars. Niet de minsten hiervan zijn de Europese conglomeraten die zich in de loop van dit globaliseringsproces tot mondiale spelers hebben ontwikkeld en wier winstvoorspellingen de laatste jaren nauwelijks beter hadden gekund. De grote meerderheid profiteert echter niet van deze ontwikkeling. Integendeel, de wet van de jungle die in het onbeteugelde kapitalisme geldt, stelt de rijken in staat de armen te onderdrukken en te exploiteren.
De resolutie die voorligt, praat deze stand van zaken goed en onze fractie zal haar niet steunen. In plaats daarvan zullen wij doorgaan met vechten voor een andere economische orde in Europa, voor een economische orde waarin mensen meer zijn dan kostenplaatjes en waarin landen meer zijn dan alleen maar zakenlocaties.
Witold Tomczak
(PL) Mijnheer de Voorzitter, we moeten onderscheid maken tussen twee realiteiten: het verschijnsel van de globalisering en het beleid van het globalisme.
De globalisering komt voor uit de ontwikkeling van nieuwe technologieën op terreinen zoals vervoer, communicatie en het verzamelen en verwerken van gegevens. De globalisering biedt nieuwe kansen, maar creëert ook nieuwe dreigingen. Hoe we er gebruik van maken, is aan ons.
Het globalisme daarentegen is een beleid dat gericht is op het creëren van supranationale wereldmacht. Het is gericht tegen vrijheid voor volkeren en naties en streeft ernaar een kleine groep van degenen met het meeste kapitaal en een wereldwijde infrastructuur, een zo goede positie te bezorgen dat zij hun eigen egoïstische belangen kunnen realiseren binnen het kader van een wereldwijd land; het streeft niet naar wat goed is voor volkeren en naties. In wezen is het een totalitair beleid. Het keert zich tegen pacifistische idealen en lokt oorlogsdreiging uit.
Europa wordt geconfronteerd met de verleiding de rechten van haar eigen naties te ondermijnen teneinde de rol te vergroten die haar kosmopolitische elites spelen bij het regeren van de wereld. Toegeven aan deze verleiding zou gelijkstaan aan het uitwissen van de eeuwenoude erfenis van Europese naties, die berust op respect voor de mensenrechten en voor de rechten van menselijke samenlevingen.
In het tijdperk van de globalisering zou het succes van Europa bestaan in respect voor de mensenrechten, voor de rechten van families en naties, dat tot uitdrukking komt in de ontwikkeling van instellingen die respect voor hun verworvenheden garanderen. Het succes van Europa zal zijn andere volkeren en naties in de wereld te laten zien hoe wij een situatie van vrijheid en waardigheid voor de burger scheppen. Het zou een ramp voor Europa zijn de weg van het totalitaire globalistische beleid in te slaan.
Jean-Claude Martinez
(FR) Mijnheer de Voorzitter, collega's: de globalisering, internationalisering, of "planetisering” zoals de jezuïet Teilhard de Chardin zou zeggen, is duidelijk van blijvende aard, en wat we nu zien is de tweede golf van de globalisering, die meer omvat dan die van de jaren 1990 omdat ze zich uitstrekt over financiën, de economie, taal, migratiestromen en ideologie, met één dominant model: de markt.
De negatieve gevolgen van deze globalisering zijn al even duidelijk: in het zuidelijk halfrond, waar de hulpbronnen worden uitgeput, in India en China, waar mensen, land, bossen, zeeën en rivieren de gevolgen ondervinden en de mensenrechten gevaar lopen. Hier in het noorden zien we de gevolgen in de vorm van het verhuizen van bedrijven, verlies van banen en financiële destabilisering van onze sociale stelsels, en van het gevaar - nu onze bevolking ouder wordt en we geconfronteerd worden met de kosten van de zorg voor hoogbejaarden - dat Europa in een geriatrisch Rwanda zal veranderen, met alle gevolgen van dien als het gaat om gebrek aan respect voor mensenlevens en schending van mensenrechten.
We worden geconfronteerd met deze realiteiten, staan oog in oog met het overduidelijke, en wat is ons antwoord? Het lijkt op een mengsel van toverspreuken, minimalisme en abracadabra. De toverspreuken horen we bijvoorbeeld in onze debatten en resoluties van dit moment. Onze politieke "bezweringen” bestaan uit verwijzingen naar de Lissabonstrategie en een economie met meer concurrentievermogen. Het doet denken aan Chroesjtsjov bij de VN in de jaren zestig, die zijn best deed het kapitalistische systeem bij te benen. Het is Harry Potters antwoord op de globalisering.
Dan is er het minimalisme. Het Globaliseringsfonds is het volmaakte voorbeeld: een klein zakje met financiële snoepjes. We hebben geen greep op wat er gebeurt, dus we slaan de blik ten hemel en proberen het met de vertrouwde abracadabra. In de naam van de Vader, Adam Smith; de Zoon, David Ricardo; en de Heilige Geest van de Markt; voor het grote mondiale altaar van de vrijhandelsideologie brengen we het offer van het verlagen en vervolgens elimineren van de douanerechten.
Complete abracadabra! En toch was Europa's grootste uitvinding, het product van haar genialiteit van 2500 jaar geleden, het logisch denken: de rede! Wat de rede ons vandaag vertelt is dat vrije handel noodzakelijk is, maar dat het even noodzakelijk is onze sociale en culturele rijkdommen te beschermen. We moeten dus een manier vinden om vrije handel met menselijke zekerheid te verzoenen.
We hebben zelfs de mogelijkheid om dat te doen, dankzij een nieuwe vorm van douanetechnologie. Ik heb het over de technologie van aftrekbare douanerechten: onder dit systeem moeten douanerechten uiteraard door de exporteur worden betaald, maar deze betaling levert de exporteur een evenredig bedrag aan douanekrediet op dat kan worden afgetrokken van de kosten van aankopen in het importerende land. Deze nieuwe generatie van variabele, verhaalbare, onderhandelbare douanerechten, aan kortingen onderhevig, zal ons in staat stellen het maar al te vertrouwde probleem op te lossen van het verstoorde economische, sociale en milieu-evenwicht in de internationale handel tussen noord en zuid.
Jim Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, voor een toenemend aantal van onze kiezers betekent globalisering troosteloosheid als de ene fabriek na de andere naar het oosten vertrekt.
Precies twee weken geleden kondigde Seagate Technology in mijn kiesdistrict Limavady aan te gaan sluiten met een verlies van 960 arbeidsplaatsen, en deed daarmee die kleine stad duizelen. Het is niet alleen de verlokking van goedkope arbeid, maar onze verlammende last aan regels voor de Europese industrie die verwoestend werkt op de fabricage.
President Sarkozy had gelijk toen hij ons gisteren vertelde dat de EU het recht heeft zichzelf tegen dergelijke verwoestingen te beschermen; Ik wou dat de EU dit deed. Twee rechtstreekse stappen zouden daarbij helpen: een verlaging van de drempel voor het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering. Een verlies van duizend banen in Parijs is slecht, maar in een kleine stad als Limavady is het fataal. De drempel voor kleinere economieën moet dus lager worden gelegd. Ten tweede dient de EU haar verbod op staatssteun los te laten, zodat kwesties als een bescheiden vrijstelling van belasting onze fabricage vlottend kan houden Ik nodig de Commissie uit op deze twee specifieke punten positief te reageren.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, iedereen die luistert naar de toespraken hier, in het bijzonder die van mevrouw Wagenknecht en de heer Schulz, begrijpt dat zij het over een tijd hadden die al lang voorbij is - gelukkig maar. Dit waren uitspraken uit de socialistische rommelberging en ze helpen ons niet verder met globaliseringsvraagstukken.
Iedereen in deze Kamer weet dat economische vrijheid, toegenomen welvaart en het sociale model met elkaar te verenigen zijn. Europa is de beste illustratie van dit feit. Zoals we de euro hebben geïntroduceerd als internationaal fitnessprogramma voor de interne markt, zo hebben we nu de Lissabonstrategie, ondanks alle bedenkingen en problemen waarvan ze misschien vergezeld gaat, als fitnessprogramma om ons in vorm te krijgen voor wereldwijde concurrentie. We hebben helemaal geen reden om ons te verstoppen voor de globalisering. De manier waarop er hier over wordt gepraat, is volstrekt onrealistisch.
Globalisering is de drijvende kracht achter democratie en welvaart voor onderontwikkelde landen. Het is zeker onwaar dat er alleen maar een schaduwkant is, zoals de voorbeelden in de laatste paar toespraken impliceerden. In feite profiteren alle landen van de globalisering: de ontwikkelingslanden, de recent geïndustrialiseerde landen en zelfs die ontwikkelingslanden met een al te extravagant regeringsapparaat dat de belastingbetalers niet langer kunnen opbrengen. We kunnen de klok niet terugdraaien en Europa is het model voor de rest van de wereld. Ik vraag me af waarom we dat verzwijgen. Waarom hebben we het alleen maar over de slechte dingen?
Natuurlijk kunnen we het hebben over de wildwestpraktijken op de financiële markten. Ja, we hebben internationale coördinatie nodig. We hebben internationale beperking en toezicht nodig. Maar wie heeft er, afgezien van de heer Goebbels, het feit genoemd dat er ook mankementen in het systeem zitten die we nog niet onder controle hebben? In Japan is de regel dat de hoogste manager van een bedrijf niet meer mag verdienen dan twintig keer het salaris van de gemiddelde werknemer. Wat voor rechtvaardiging is er om managers in Europa en de Verenigde Staten toe te staan duizend maal meer te verdienen dan de werknemers van hun bedrijven? Over deze dingen kunnen we het hebben, maar dat betekent nog niet dat we de globalisering in het algemeen kunnen demoniseren, want globalisering biedt nieuwe kansen en combineert vrijheid met welvaart.
Anne Van Lancker
(NL) Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het is goed dat de Commissie aandacht besteedt aan de externe dimensie als nieuw element in de Lissabonstrategie, maar laat ons vooral toch niet vergeten dat globalisering ook gevolgen heeft voor ons eigen intern Europees beleid.
Het is waar dat de Lissabonstrategie bijgedragen heeft tot economische groei en arbeidsplaatsen, maar het is ook waar dat niet iedereen daarvan heeft geprofiteerd. Globalisering heeft in Europa de ongelijkheid en de kloof tussen geschoolden en ongeschoolden sterk doen toenemen.
Ik ben dan ook blij dat de Commissie en de Raad Werkgelegenheid in de toekomst meer aandacht willen besteden aan de sociale dimensie, want nog te veel mensen - laag geschoolden, mensen met een handicap, oudere werknemers, migranten - hebben geen toegang tot een degelijke opleiding en goede kansen op een baan. Zes miljoen jongeren verlaten de school zonder diploma, 72 miljoen mensen leven in de marge van de samenleving in armoede en Europa heeft zelfs 14 miljoen werkende armen.
Economische welvaart, beste collega's, moet iedereen ten goede komen. Daarom wil ik drie punten extra in de schijnwerper zetten.
Ten eerste: het is duidelijk dat in de nieuwe generatie beleidsinstrumenten voor Lissabon een veel sterkere focus moet komen op sociale insluiting, gelijke kansen, strijd tegen armoede en goede sociale bescherming. De sociale dimensie moet opnieuw zijn plaats krijgen in de geïntegreerde richtsnoeren.
Ten tweede: er moet meer nadruk komen op het nakomen van de toezeggingen van de lidstaten op het gebied van werkgelegenheid en opleiding. Kwaliteitsvol werk is geen automatisch gevolg van economische groei, daarvoor hebben we een duidelijk engagement van de lidstaten nodig.
Ten derde: er moet veel meer gewerkt worden in partnerschap. Een goede strategie voor groei, banen en sociale insluiting veronderstelt ook dat de nationale parlementen, lokale en regionale besturen, sociale partners en maatschappelijke organisaties hun inbreng hebben.
Daarom vindt mijn fractie dat het geen business as usual kan zijn voor de volgende generatie Lissaboninstrumenten. Er zijn redenen te over, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, om het Lissabonpakket op cruciale punten bij te werken.
Bernard Lehideux
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit steeds terugkerende debat over de voor en nadelen van globalisering heeft ongeveer evenveel zin als een discussie over de voor en nadelen van de winter op eerste kerstdag.
De enige echte vraag voor ons is hoe de Europese Unie kan proberen dit onontkoombare verschijnsel voor haar volkeren ten goede te keren. Wat de burgers van Europa verwachten, zijn doeltreffende hervormingen om de werkgelegenheid op te stuwen en om hen te steunen in tijden van verandering.
Het volgen van de Lissabonstrategie lijkt tot dusver nogal op Wachten op Godot. We horen er voortdurend over praten, we snakken ernaar dat ze in het echt opduikt, maar we komen haar nooit feitelijk tegen. Zij die de sleutel hebben tot het welslagen van de Lissabonstrategie, namelijk de lidstaten, moeten de middelen opbrengen om de doelen te halen die ze zich hebben gesteld. Wij verwachten dat zij met initiatieven komen en bovendien met een complete en objectieve evaluatie van hun resultaten.
Het is niet mijn bedoeling een uitsluitend somber beeld te schilderen. Er zijn een paar bemoedigende tekenen, zoals het Aanpassingsfonds, dat functioneert, ook al moet zijn doeltreffendheid nog worden beoordeeld. Het is ook veelzeggend dat, voor de eerste keer in Europa, de sociale partners het eens zijn in hun analyse van de uitdagingen waarvoor we staan op de arbeidsmarkten. Ze zijn ook overeengekomen de lidstaten te vragen flexizekerheidsbeleid te implementeren, dat de tweelingelementen flexibiliteit en zekerheid combineert, voor zowel werknemers als werkgevers.
Ik zal afsluiten, mijnheer Barroso, met het dringende verzoek aan u de sociale dimensie van de Lissabonstrategie niet op te offeren omdat u denkt dat die ons minder concurrerend maakt. Gewone mensen verwachten dat Europa aandacht heeft voor hun zorgen en bedrijven verwachten dat Europa een beleid implementeert dat wijdverbreide sociale dumping zal tegengaan.
Wojciech Roszkowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het stuk van de Commissie bevat veel woorden over de plaats van de Europese Unie in het globaliseringsproces, maar geeft het specifieke antwoorden op de vragen die we onszelf stellen? Ik betwijfel dat nogal.
Het stuk geeft de indruk dat goede EU-regelgeving groei in de EU en welvaart voor haar burgers zal garanderen. Groei en welvaart hangen echter af van de inspanningen van de burgers, die efficiënter en productiever moeten zijn dan tevoren en ook efficiënter en productiever moeten zijn dan burgers in andere landen.
Goede regelgeving is niet genoeg om toekomstige economische groei in de Europese Unie te waarborgen. Het is niet genoeg als we de economische niveaus van de oude en de nieuwe lidstaten, die sneller groeien dan het EU-gemiddelde, gelijktrekken. De gevolgen van economische migratie van landen met lage arbeidskosten naar landen met hoge arbeidskosten zijn niet voldoende.
Toekomstige economische groei in de EU zal afhangen van haar concurrentievermogen, maar in plaats daarvan praat het stuk van de Commissie uitvoerig over het beschermen van sociale verworvenheden. Dat is allemaal goed en wel, maar die verworvenheden zijn niet de oorzaak van groei, ze zijn het gevolg ervan. Terwijl we deze sociale verworvenheden beschermen, moeten we niet vergeten dat groei voortkomt uit vernieuwing, verbeterde organisatorische efficiëntie, grotere productiviteit en concurrentievermogen.
Jill Evans
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de Commissie en de Raad voor hun verklaringen. Ik ben het ermee eens dat de EU hier potentieel een zeer positieve rol kan vervullen. Maar tot op heden heeft economische globalisering geleid tot een versnelde vervuiling van het milieu, slechte arbeidsvoorwaarden en een groeiend gebrek aan sociaal evenwicht.
Op lokaal niveau is er onzekerheid voor de laagstbetaalden ontstaan en, nog erger, verlies van banen in fabrieken en diensten. Ik zag dat eerder dit jaar met eigen ogen in mijn eigen gemeenschap in Wales, waar ik woon, bij de sluiting van de Burberry-fabriek. Dat betekende het verlies van honderden banen in een buitengewoon arm gebied, een convergentiegebied.
Bedrijven vinden het gemakkelijker om dikwijls te verkassen, ze zoeken de goedkoopste arbeidskrachten en maken zich niet druk over de gevolgen van hun handelingen, ondanks vrijwillige sociale verantwoordelijkheidsovereenkomsten die, zoals bij Burberry, op papier prachtig zijn, maar in de praktijk bitter weinig voorstellen.
De gevolgen zijn voor lokale gemeenschappen desastreus. Die lokale gemeenschappen vormen, we hebben het al gehoord, de sleutel tot banen en groei, het beoogde doel van de agenda van Lissabon. Dit leidt allemaal tot teleurstelling over de politiek en bewijst dat de markt sterker is dan democratie.
De EU kan ervoor zorgen dat arbeidsomstandigheden en sociale normen over de hele wereld verbeteren en zij kan daarbij de kosten van klimaatverandering in de marktprijs opnemen om ecologische dumping te voorkomen. Door de gevolgen van globalisering is de sociale protectie zelfs belangrijker voor arbeiders en gemeenschappen.
Ik ben het ermee eens dat we kleine bedrijven steunen en zorgen voor duurzame banen, hoog gekwalificeerde banen en ik hoop van harte dat het voorstel voor wetgeving voor kleine bedrijven een bijdrage zal vormen om dit op de lange termijn te bereiken.
Ilda Figueiredo
(PT) Mevrouw de Voorzitter, in dit debat is het goed te benadrukken dat het succes van de Europese Unie afhankelijk is van hoe zij reageert als het gaat om solidariteit en economische en sociale cohesie. Wanneer de Europese Unie blijft lijden aan een hoog armoedepeil dat 17 procent van de bevolking treft, oftewel zo'n tachtig miljoen mensen in de EU-27, wanneer de onzekerheid over werkgelegenheid stijgt en het percentage arme werknemers toeneemt, dan moet onze fundamentele prioriteit zijn van het neoliberale beleid af te stappen en prioriteit te geven aan werkgelegenheid met rechten, fatsoenlijke salarissen, meer sociale bescherming en goede openbare diensten voor al wat productieve investering door micro- en kleine ondernemingen ondersteunt en een eerlijker verdeling van de geproduceerde rijkdom, teneinde werkelijke convergentie tussen de lidstaten te bevorderen, ontwikkeling en sociale vooruitgang te begunstigen en een samenwerkingsbeleid met de landen van de derde wereld te implementeren.
Patrick Louis
(FR) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, onze medeburgers - die ook werknemers zijn, consumenten en belastingbetalers - zien heel duidelijk dat de Europese Unie in haar huidige samenstelling niet zozeer een bolwerk tegen de excessen van de financiële globalisering is, als wel een halte onderweg naar die excessen.
Er wordt ons nu al twintig jaar een schitterende toekomst beloofd, met dank aan de euro en het ontmantelen van de grenzen; dat was bijvoorbeeld het lokkertje dat ze gebruikten om onze steun voor het Verdrag van Maastricht te krijgen in 1992. Ondanks alles is onze productiebasis echter bezig in te pakken en weg te wezen, met achterlating van miljoenen werklozen, grote lappen industriële woestenij en een verlaten platteland.
Als we president Sarkozy in dit Huis horen pleiten voor een missie om Europa te beschermen, zouden we bijna gaan denken dat hij de Verdragen van Maastricht en Lissabon nooit heeft geaccepteerd. Het is echt prachtig te horen hoe hij zich sterk maakt als generaal De Gaulle en verklaart dat hij zich in de WTO zal verzetten tegen alle onderhandelingen die ons nationaal belang waarschijnlijk zullen schaden. Daarbij lijkt hij even te zijn vergeten dat Frankrijk geen vetorecht bezit en dat de enige die onderhandelt een commissaris uit Brussel is die het mandaat dat hij van de lidstaten heeft gekregen, consequent negeert.
Soortgelijke illusies bleken duidelijk toen hij - wederom geheel gerechtvaardigd - de deflatie-obsessie van de onafhankelijke Europese Centrale Bank in Frankfurt aanviel. Maar wie moeten we geloven: de man die voor de tv-camera's de Franse soevereiniteit staat te proclameren of de man die onze nationale soevereiniteit afschaft in een Europees verdrag? De werkelijkheid is dat het Verdrag van Lissabon de logica van de bestaande Verdragen bevestigt, die ons verhinderen de koers van de euro te sturen, onze markten te beschermen en voor onszelf op te komen in mondiale handelsonderhandelingen.
Ja, het Verdrag noemt de bescherming van burgers als een doelstelling, maar dat is niet meer dan een beleidsverklaring zonder wettelijke kracht erachter. Het is veelzeggend dat het Verdrag de bevoegdheden en onafhankelijkheid van zowel de Commissie als de ECB vergroot, met hun vrijhandelsdenken. Zowel protocol nr. 6 als artikelen 3 en 4 van het EG-Verdrag versterken hun dogmatische opvatting van tomeloze concurrentie, zonder te letten op nationale belangen, niet beteugeld door grenzen en achteloos met democratie.
Wij geloven dat het volk van Frankrijk en het volk van Europa iets anders willen. Laten we dus echte vrije handel in ere herstellen, in de vorm van uitwisseling tussen naties die ze verrijkt, zonder ze te beroven van hetzij hun verdedigingsmiddelen, hetzij hun identiteit.
Udo Bullmann
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de Commissie is van plan de komende drie jaar voorstellen te presenteren voor een nieuwe afstemming van economische, sociale en milieubeleidslijnen in de Europese Unie. Dat is een goede zaak, want zoals we allemaal weten, ligt er nog niets op tafel. Het stuk van oktober, dat de basis is van onze huidige discussie, is een kort document. Hoewel ik en passant moet opmerken dat het altijd goed is korte documenten te presenteren, is dit ook een oppervlakkig document, een dun document, waaruit we niets kunnen opmaken over de richting die deze reis geacht wordt te krijgen.
De Commissie moet ons helpen door een tegenstrijdigheid op te lossen. Als we het debat van vandaag opvatten als de voorpagina, de inleiding, dan hebben we het hier over enorme uitdagingen: de globalisering, de klimaatverandering, het vraagstuk van de internationale financiële markten - de formidabele uitdagingen waar we in elk van de lidstaten mee worden geconfronteerd. Maar als we de discussie dan verder volgen naar de sfeer van de praktische gevolgen, krijgen we te horen dat het niet nodig is de praktische beleidsrichtsnoeren te veranderen. Dat is onbegrijpelijk. Het is totaal onbegrijpelijk, omdat het natuurlijk de vraag oproept naar de werkelijke aard van dit globaliseringsdebat. Is het een excuus om geen actie te ondernemen op het gebied van de praktische uitvoering van ons sociale, milieu- en economische beleid, of is het echt een kans om het reële beeld te zien en antwoorden te geven op de dringende vragen en behoeften van de mensen in de landen van de Europese Unie?
Laat ik nog een paar vragen aan de orde stellen. Als onze toekomst inderdaad in een milieubeschermende geïndustrialiseerde samenleving ligt, waarom is het dan zo moeilijk in de Commissie, met de Commissie en zelfs in dit Huis te praten over het passende investeringsbeleid dat nodig is als we dat doel willen bereiken? Waarom kunnen we het niet hebben over de programma's voor het opknappen van gebouwen, de moderne voertuigen en vervoerssystemen die we nodig hebben om dat doel te bereiken? Waarom is het bijna taboe over een fatsoenlijk investeringsbeleid te discussiëren? En waarom komen deze dingen niet in het programma van de Commissie voor? Waarom staan ze ook niet in het werkprogramma van Lissabon? Ik hoop wel dat er nog veranderingen zullen worden aangebracht.
Wanneer we het hebben over de kennisdriehoek - de noodzaak van onderwijs, onderzoek en vernieuwing -, waarom kunnen we dan het Europees pact voor de jeugd niet tot een praktisch instrument maken en alle jonge mensen in Europa een opleiding van hoge kwaliteit garanderen, zodat ze hun gespecialiseerde kennis en intelligentie kunnen gebruiken in de inspanning om de geïndustrialiseerde maatschappij een nieuwe structuur te geven? Dit zijn de praktische uitdagingen waarop we willen reageren.
Marco Cappato
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat er ook in dit debat sprekers zijn geweest die economische vrijheid een plaats hebben gegeven als tegendeel van het garanderen en beschermen van sociale rechten en de strijd tegen de armoede.
Die tegenstelling tussen economische vrijheid en sociale rechten smaakt naar de vorige eeuw en is niet langer gangbaar in de politiek van ons Europa. Wij hebben ongetwijfeld de plicht ervoor te zorgen dat de regels ten volle worden toegepast op het gebied van economische vrijheid jegens monopolies, de transparantie van financiële markten en de garantie dat de kosten van milieuvervuiling worden betaald. Dat is zonder twijfel fundamenteel! Vanuit het oogpunt van sociale rechten echter is datgene wat ons nu belet de armsten in onze landen te helpen de oude socialezekerheidsstelsels, gericht op bedrijven en georganiseerd werk, die niets doen voor werklozen en diegenen die buiten sociale garanties en sociale bescherming blijven vallen.
In mijn land, Italië, hebben we een systeem dat mensen min of meer dwingt met pensioen te gaan wanneer ze 58 of 59 zijn, terwijl tegelijkertijd maar twintig procent van de werklozen enige sociale bescherming geniet. Dat is het probleem waarmee de armsten worden geconfronteerd: niet de globalisering of economische vrijheid, maar het feit dat de socialezekerheidsmechanismen oud zijn, achterhaald en uit de tijd. Die mechanismen moeten opnieuw worden doordacht en dat is waar de Lissabonstrategie en de Commissie kunnen helpen.
Ryszard Czarnecki
(PL) Mevrouw de Voorzitter, ik wil niet dezelfde oude banale verklaringen herhalen over de voordelen van de globalisering. Het zou in het Europees Parlement ook waardevol zijn een kritische opinie inzake het globalisme te presenteren.
Voor mij is de beste illustratie bij ons debat de stem van de Canadese filosoof John Ralston Saul. Ik draag zijn woorden op aan het koor dat de lof van de globalisering zingt en dat vandaag in het Europees Parlement hetzelfde lied zingt. Het globalisme is een ideologie die veel elementen ontleent aan typisch westerse religie. Globalisme is het geloof in een enkele idee dat alternatieve gezichtspunten uitsluit. Het is gebaseerd op de overtuiging van de heerschappij van de economie over andere levensterreinen en op de zekerheid dat alle economische theorieën, behalve het liberalisme, hebben gefaald en dat er geen andere weg is.
Deze overtuiging komt voort uit het feit dat het liberalisme mondiale krachten in beweging heeft gezet die het liberalisme steunen als de goede weg voorwaarts en andere benaderingen incorrect laten lijken. Het globalisme is echter misleid in zijn geloof dat de economie de motor van de beschaving is. De laatste twintig of dertig jaar hebben we geleerd alles in termen van economie te bekijken. Zelfs Marx ging niet zo ver. Hij zei dat economie belangrijk is, maar ging niet zo ver te zeggen dat alles moet worden bekeken door het prisma van de winst.
Kyriacos Triantaphyllides
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het onderwerp dat de Commissie vandaag presenteert, is vol tegenstrijdigheden. Staat u mij toe twee punten te benadrukken.
Ten eerste: de Commissie beklemtoont dat de vergroting van het aanpassingsvermogen aan de globalisering moet worden geïntensiveerd om de levensvatbaarheid van de levensstandaard van onze burgers te garanderen. Dat is niet de situatie die we op dit moment hebben, gezien het mislukken van de Lissabonstrategie. In feite verergert dit beleid van intensievere concurrentie de ongelijkheden in rijkdom en productievermogen; de Europese Commissie is de enige die vergroting van de welvaart of uitbanning van ongelijke ontwikkeling tussen de lidstaten ziet.
Ten tweede: het document leert ons dat de Commissie naar een sociaal Europa toe werkt - een idee waar we heel veel over hebben gehoord, maar waar we zelf nooit bewijs van hebben gezien. Ik zal een eenvoudig voorbeeld noemen: sinds 2002 is de prijs van voertuigenbrandstoffen in de lidstaten met 35 tot 50 procent gestegen. Dit treft, samen met veel andere dingen, de portemonnee van mensen met een laag inkomen, en geen van de sociaaleconomische strategieën van de Commissie lijkt een oplossing te bieden.
Daniel Caspary
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ons Europese doel van succes boeken in het tijdperk van globalisering kan worden bereikt als we het erop wagen. Onze discussie in het publieke forum concentreert zich maar al te vaak op de negatieve gevolgen van de globalisering. We bespreken ze elke keer dat bedrijven banen moeten schrappen of zich in het buitenland vestigen, maar we zeggen veel te weinig over alle goede dingen die uit de globalisering voortkomen.
Neem bijvoorbeeld mijn kiesdistrict - de regio waar ik vandaan kom. Niet minder dan 74 procent van de industriële productie van mijn kiesdistrict wordt nu geëxporteerd. We plukken duidelijk vruchten van de globalisering. In de regio waar ik vandaan kom, worden helaas ook werknemers ontslagen door bedrijven die niet langer winstgevend zijn, maar veel meer mensen kunnen worden aangenomen door andere bedrijven die van de globalisering profiteren, bedrijven die zich hebben aangepast, en onze werkloosheidscijfers dalen sterk. Helaas hebben we het te weinig over die kant van de medaille.
De Europese Unie heeft een belangrijke rol te spelen bij het vormgeven van de globalisering. 480 miljoen Europeanen moeten samen opkomen voor hun belangen en waarden. We hebben al de meest open economie ter wereld, maar we hebben wereldwijde toegang tot de markt nodig. We moeten meer waarde hechten aan wederkerigheid. Non-tarifaire belemmeringen en andere obstakels voor de handel zijn onaanvaardbaar. We moeten onszelf kunnen verdedigen tegen oneerlijke handelspraktijken. Voor dat doel hebben we instrumenten ter verdediging van de handel nodig en een commissaris die noch ongeloofwaardig is, noch druipt van de arrogantie wanneer hij de Europese Unie in de wereld vertegenwoordigt, maar die ferm opkomt voor onze handelsbelangen in een geest van samenwerking en wederzijds vertrouwen. We moeten intellectuele eigendom doeltreffender beschermen, we moeten meer aandringen op wereldwijde regels en normen, we moeten de WTO versterken en we moeten trans-Atlantisch partnerschap beoefenen.
Als wij en de Commissie deze taken uitvoeren, zullen we werkelijk in staat zijn het globaliseringsproces te gebruiken en te vormen om ervoor te zorgen dat de mensen in het algemeen hun leven in vrijheid en welvaart kunnen blijven leiden.
Edite Estrela
(PT) Succes boeken in het tijdperk van globalisering is de grote uitdaging waarmee de Europese Unie wordt geconfronteerd. De vraag is: hoe valt concurrentievermogen te verzoenen met sociale cohesie, of anders gezegd, globalisering met regulering?
De Lissabonstrategie geeft het antwoord en het Verdrag van Lissabon zal het nemen van besluiten gemakkelijker maken, maar het welslagen zal er bovenal van afhangen of Europa de globalisering als een kans ziet in plaats van als een dreiging. We moeten begrijpen wat er met China en India gebeurt. China heeft Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië ingehaald in de ranglijst van de meest geïndustrialiseerde landen, de Verenigde Staten ingehaald als voornaamste exporteur van technologische producten en enorme financiële reserves opgebouwd.
Wat India betreft: weinig mensen zijn bekend met de naam "Tata”. Maar in 2006 had de dochtermaatschappij van Tata die auto's produceert, een hogere beurswaarde dan General Motors, terwijl niemand van de Mittalgroep had gehoord totdat ze een vijandig overnamebod deed tegen Arcelor en paniek zaaide in Parijs, Brussel en Luxemburg.
De andere kant van het Aziatische wonder moet echter niet worden vergeten. Dit is een verhaal van leed dat voortkomt uit de medeplichtigheid van de regering in Peking met westerse multinationals die hun fabrieken hebben verhuisd om te profiteren van goedkope arbeidskrachten en de afwezigheid van een welvaartsstaat.
Het is intussen in Azië dat de strijd tegen de opwarming van de aarde gewonnen of verloren zal worden. Europa moet zich stevig opstellen en moet wederkerigheid in de internationale handel eisen zonder systematisch een protectionistisch beleid te voeren. Het is waar dat de Chinese concurrentie oneerlijk is door lage lonen, gebrek aan politieke en vakbondsrechten, vervalsing en de te goedkope munt. Allemaal waar. Maar het is ook waar dat er achthonderd miljoen Chinezen en zevenhonderd miljoen Indiërs zijn die graag een fatsoenlijk minimumloon willen en graag meer sociale rechtvaardigheid willen eisen. Dit zijn uitdagingen voor een sterker Europa en een betere wereld.
Sarah Ludford
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ook ik ben van mening dat onze reactie op globalisering niet moet zijn gebaseerd op vrees, maar op een aanvoelen van kansen in combinatie met intelligente aanpassing.
Of zoals de resolutie zegt: de EU als wereldspeler is een van de grootste begunstigden van een open wereldeconomie. We beseffen dat niet altijd door het volume van de Europese antiglobaliseringsretoriek. Ik ben het eens met de heer Czarnecki dat het liberalisme zich over de wereld heeft verspreid, Maar anders dan hij ben ik daar wel blij mee.
De EU kan haar doelstelling alleen bereiken door zich actief en verenigd op het wereldtoneel op te stellen, en dit geldt vooral op het terrein van migratie. Ik ben dankbaar dat de paragraaf die ik voor de Fractie ALDE schreef vrijwel ongeschonden in de uiteindelijke resolutie is opgenomen. Ik vind werkelijk dat migratie het verdient als prioriteit op de agenda van de EU te staan, op één lijn met klimaatverandering en energie. We voelen de druk van buiten; we voelen de sociale spanningen en zeker ook het racisme binnen de EU. Maar er is nog altijd geen allesomvattend EU-beleid met betrekking tot legale en illegale immigratie, en met betrekking tot integratie.
Laten we tot slot ook denken aan het potentieel van mondiale communicatie en vooral aan het internet om de mensenrechten te bevorderen. Misschien is het niet zo onafwendbaar als we ooit dachten - als u bijvoorbeeld kijkt naar de censuur die China met succes in de praktijk uitoefent - maar toch vormen globalisering, internet en andere mondiale communicatiemiddelen op den duur zeer machtige krachten ten goede. Ook dat maakt deel uit van globalisering.
Jan Tadeusz Masiel
(PL) Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's in de Raad en de Commissie, net zoals in het leven van de mens de kindertijd wordt gevolgd door een periode van adolescentie, lijkt de globalisering een natuurlijk stadium in de ontwikkeling van de mensheid en haar volgende uitdaging.
In dit moeilijke debat over deze voortdurend veranderende en weinig vertrouwde kwestie zou ik willen zeggen dat, paradoxaal genoeg, alle voorgaande sprekers van zowel de linker- als de rechterzijde van dit Huis in aanzienlijke mate gelijk hadden.
Wat het belangrijkste is, is het feit dat het echt noodzakelijk is goede richtsnoeren en regels te creëren voor een rechtvaardige verdeling van de voordelen van de globalisering. Aangezien uit de definitie van globalisering al blijkt dat het om een wijdverbreid fenomeen gaat, is het niet genoeg dat alleen de Europese Unie dergelijke instellingen en regels heeft - ze moeten door de hele wereld worden geaccepteerd. De heer Barroso had helemaal gelijk toen hij zei dat de Europese Unie de wereld een evenwichtig en rechtvaardig model voor de globalisering dient voor te stellen.
Georgios Toussas
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, het onderwerp van de discussie van vandaag berust op een misvatting. Succes boeken in het tijdperk van globalisering is geen garantie voor de Europese belangen noch voor de welvaart van de werknemers in de EU-landen, maar alleen voor de belangen van het kapitaal. In de context van de globalisering richt de nieuwe orde die wordt gecreëerd door zakelijke belangen en multinationale bedrijven op Gemeenschaps- en internationaal niveau zich op het vermenigvuldigen van de winsten van het kapitaal door middel van intensievere exploitatie van de werknemers.
De uitspraken van de heer Sarkozy van gisteren over de globalisering bevestigen dat de EU op groot kapitaal steunt. Ze onderstrepen de hevigheid van de intra-imperialistische conflicten en de bedoeling de EU als stormram te gebruiken tegen andere grote imperialistische centra en in het bijzonder tegen de verworvenheden en terechte aanspraken van werknemers. De gemeenschappelijke noemer van al deze pogingen is een keiharde aanval op werknemers. Lagere lonen, langere werktijden, aanpassing aan de behoeften van het kapitaal, een stijgende pensioenleeftijd, flexizekerheid en het herstructureren van arbeidsrelaties vormen het hart van de Lissabonstrategie.
Daarom vinden wij dat de harde werkelijkheid die wordt ervaren door miljoenen werknemers, niet kan worden beoordeeld in termen van globalisering. Noch wordt iemand overtuigd door de argumenten over milieubescherming die de Commissie en de Raad naar voren brengen.
Robert Sturdy
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het is erg lastig voor commissaris Verheugen om te luisteren naar alles wat er in dit Parlement wordt gezegd, maar er zijn natuurlijk enkele zeer schrijnende punten te berde gebracht en ik hoop dat hij daarmee rekening houdt.
Ik luisterde naar wat voorzitter Barroso had te vertellen. Ik vond dat hij een goed punt had waar ik volledig in geloof, namelijk dat globalisering hier in het voordeel van de Europese Unie is. De heer Toussas sprak zojuist erg nonchalant over de werkende klasse, maar als we geen globalisering hebben, als we geen industrie en bedrijven in de Europese Unie hebben, zijn er geen banen voor mensen. Waar ik mij aanzienlijke zorgen over maak, is datgene wat de heer Sarkozy gisteren zei. Krijgen we het oude Frankrijk, een protectionistisch Frankrijk, of krijgen we een Frankrijk dat een nieuwe generatie in de armen sluit? Het herinnerde mij aan die keer dat de Chinezen de verklaring gingen tekenen om zich aan te sluiten bij de WTO in de Verenigde Staten. President Clinton had het klaargespeeld om ze zeker tien jaar van het tekenen af te houden. Toen president Bush tekende, zeiden zijn adviseurs al terugkijkend: "Mijn God, China heeft het getekend! Wat hebben we gedaan?” Wat zij in werkelijkheid hadden gedaan, was dat ze enkele geweldige kansen voor ons in het spel brachten.
We moeten China en India als kansen zien. We moeten niet de bruggen ophalen, de kantelen bemannen en de deuren sluiten, want Europa heeft hier een geweldige kans die moeten we pakken. De heer Caspary bracht terecht de werkgelegenheid in zijn kiesdistrict ter sprake. Ik weet dat erg moeilijk om werkgelegenheid te behouden, maar als we onszelf niet toestaan een deel van de wereldmarkt te worden, dan komen we nergens. Ik geloof dat er een reusachtige kans voor ons ligt als we dit kunnen aanvaarden. We moeten kijken naar zaken als vrije handelsovereenkomsten. Marokko heeft op dit moment een vrijhandelsovereenkomst met de Verenigde Staten gesloten. Laten we daar naar kijken.
Tot slot vraag ik de Commissie om de handel en industrie in staat te stellen door te gaan met datgene wat zij worden verondersteld te doen. Wees voorzichtig met het opstellen van wetgeving die Europese kansen teloor laat gaan.
Pervenche Berès
(FR) Mevrouw de Voorzitter, voorzitters van de Commissie en de Raad, we hebben de heer Barroso zojuist horen vertellen dat de Europese Unie een unieke gunstige positie inneemt om te zorgen voor een goede basis voor regulering op mondiaal niveau. Hij heeft gelijk. Maar als dat is wat we willen doen, dan moeten we ook ons eigen huis op orde brengen. Onder de instrumenten die in de Unie beschikbaar zijn om deze uitdagingen aan te gaan, vallen wat we noemen de "richtsnoeren” inzake economisch beleid en inzake werkgelegenheid. Ik vrees vandaag dat de Commissie deze noodzakelijke richtsnoeren onder het tapijt van de globalisering probeert te vegen. Maar ze zijn nuttig en we moeten ze herzien.
Dat is in de eerste plaats nodig omdat de staats- en regeringshoofden in de Europese Raad van afgelopen maart de best mogelijke strategie hebben gekozen om de Europese Unie in staat te stellen een antwoord te vinden op de globalisering en de uitdagingen van energievoorziening en klimaatverandering. Als we bij het volgen van die strategie niet alle middelen gebruiken die ons in de Europese Unie ter beschikking staan, inclusief de richtsnoeren - en misschien wel juist de richtsnoeren - zullen we nergens komen en alleen maar teleurstelling veroorzaken over het vermogen van de Unie om op de globalisering te reageren.
Bovendien is het nodig omdat commissaris Almunia zelf heeft erkend dat de kwesties van de wisselkoersen, olieprijzen en het reële effect van de subprime-leningencrisis op de EU-economie gevolgen zullen hebben voor de verwachte economische groei van de Unie. Hij heeft de verwachtingen naar beneden bijgesteld: van 2,9 naar 2,4 procent voor de Unie als geheel en van 2,6 naar 2,2 procent voor het eurogebied.
Het is ook nodig omdat we moeten reageren op de ambities van de mensen in Europa en wat Nicolas Sarkozy ook mag denken, het sociale Europa is een heel reëel vraagstuk waar je iets mee zult moeten als je wilt voorkomen dat de burgers van Europa in de zeer nabije toekomst niets meer met je te maken willen hebben.
De laatste reden waarom dit nodig is, werd vandaag door commissaris Almunia aangegeven, toen hij toegaf dat de groei van Europa in het heersende internationale klimaat in de eerste plaats, zo niet helemaal, zal worden aangedreven door de interne consumptie.
Is het voorstelbaar dat tegen deze achtergrond van alomvattende verandering de richtsnoeren de enige constante zijn? Is het voorstelbaar dat er geen verandering zou zijn in het enige instrument dat de Unie heeft om het economische en sociale beleid van haar lidstaten op een doeltreffende manier te sturen?
Ik zou de vertegenwoordiger van de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie willen vragen tegen de heer Barroso te zeggen dat hij de richtsnoeren moet veranderen; dat hij rekening moet houden met de nieuwe context, zodat de Unie zichzelf intern kan toerusten met de best beschikbare instrumenten om de uitdagingen van de globalisering kordaat het hoofd te bieden.
Wolf Klinz
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, degenen die hun toewijding aan een betere wereld verkondigen, geven zonder scrupules de globalisering de schuld van de problemen in hun eigen economieën. Daarom roepen ze op tot minder vrije markt, meer regulering en meer regeringsinterventie. Toch biedt de globalisering het echte vooruitzicht op een win-winsituatie, omdat ze de opkomende economieën en de langzame starters in de wereldeconomie in staat stelt hun achterstand in te halen en ons de kans te geven nieuwe markten te ontwikkelen voor producten, faciliteiten en diensten van de beste kwaliteit.
Willen we deze kansen echter aangrijpen, dan moeten we ons huiswerk doen en dat betekent een verdubbeling van onze inspanningen op het gebied van opleiding, verder onderwijs - in het bijzonder voor jonge werklozen - en een leven lang leren, waarbij we nog creatiever moeten worden in de manieren waarop we ketens en processen van toegevoegde waarde van onze economie vormgeven en waarbij we nog meer vrije markt moeten aanmoedigen. Ongehinderde globalisering leidt tot meer open markten en meer concurrentie, waar alle consumenten van profiteren.
Laten we de verleiding weerstaan onze economie af te schermen. Zo'n zet zou al snel in puur protectionisme ontaarden. Laten we in plaats daarvan de inherente kracht koesteren van onze economie om zichzelf te blijven vernieuwen. Laten we investeren in de technologieën van de toekomst en de toekomst zal aan ons zijn.
Ewa Tomaszewska
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de economie hoort er te zijn voor de mensen en niet andersom. Natuurlijke verschillen in het tempo van kapitaal- en arbeidsbewegingen in het tijdperk van de globalisering leiden tot een neerwaartse spiraal in de arbeidsvoorwaarden. Het productieproces verhuist naar gebieden met steeds lagere salarissen en steeds gevaarlijker arbeidsomstandigheden. Dit leidt tot verlies van banen voor werknemers in regio's met betere arbeidsvoorwaarden en tot een verlies in koopkracht van werknemers, wat de vraag naar consumptiegoederen drukt.
Als de Europese Unie succes wil boeken in het tijdperk van globalisering, moet ze doeltreffende instrumenten vinden om sociale dumping te bestrijden en Europa's sociale dimensie te handhaven en te beschermen.
Piia-Noora Kauppi
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat de Commissie een zeer waardevolle bijdrage levert aan het globaliseringsdebat.
Globalisering is volgens mij niet een bedreiging, maar een kans. Europa verkeert in een goede positie de uitdaging aan te gaan. We hebben hoog ontwikkelde infrastructuren, onderwijsstelsels, technologieën, kapitaalmarkten en er zijn levendige binnenlandse markten aan het ontstaan.
Europa's kracht ligt zeer nadrukkelijk in een interne markt die een springplank is voor onze bedrijven die wereldwijd opereren. In heel Europa vinden zakelijke innovaties plaats. Hun verspreiding, die welvaart aan Europa brengt, moet niet gebukt gaan onder bureaucratie. Ik kijk hiervoor speciaal naar commissaris Verheugen. De vermindering van de bureaucratie in Europa is een belangrijk vraagstuk voor globalisering en het concurrentievermogen van Europa. We moeten in het bijzonder naar de MKB's kijken. Zij moeten het middelpunt vormen van de aandacht van de Commissie. Er is al veel bereikt, maar bijvoorbeeld de belastingbarrières belemmeren nog steeds de zakenwereld in Europa.
Een krachtig bedrijfsleven kan niet bestaan zonder een arbeidspotentieel, hetgeen al zeer spoedig een schaarse bron in Europa dreigt te worden. Europa's demografie vereist immigratie. Andere gebieden op de wereld liggen hier ver op ons voor, hetgeen te zien is in hun economische prestaties. Dit is een lastig vraagstuk dat een afweging van alle belangen vereist, niet in de laatste plaats die van werkgevers. Het is natuurlijk een vraagstuk van de EU, omdat concurrentievermogen het niet kan stellen zonder een mobiel arbeidspotentieel. Plannen zoals de "blauwe kaart” worden voor dit doel verwelkomd.
Een ander element dat vrijelijk maar stabiel moet kunnen bewegen, is kapitaal. Financiële stabiliteit is een absolute voorwaarde voor een concurrerend en economisch veilig Europa. Financiële markten zijn globaal een van de sterkste sectoren van Europa, een van onze nieuwe succesvolle bedrijfstakken. Innovatie dankzij marktgerichte wetgeving, wat hier niet hetzelfde is als laisser faire - is essentieel en zorgt ervoor dat de sector gemakkelijker in heel Europa functioneert.
Zowel buiten als binnen haar grenzen moet Europa zich opstellen als een sterke mondiale speler. We hebben eenheid nodig van de lidstaten van de Europese Unie, en de Commissie kan ook bijdragen aan de totstandbrenging van die eenheid.
Jan Andersson
- (SV) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, fungerend voorzitter van de Raad, ik zou liever naar de kansen dan naar de problemen van de globalisering willen kijken, maar dat hangt ervan af hoe we in Europa handelen. Ik ben het ermee eens dat we moeten investeren in onderzoek en ontwikkelingen, dat we meer langetermijninvesteringen in een goed milieu moeten doen en dat we moeten investeren in mensen en een leven lang leren, maar wat de Commissie vergeet - en dat is de fout in het stuk van de Commissie - is dat we bezig zijn de sociale dimensie te negeren.
De huidige ontwikkelingen in Europa wijzen in de richting van goede groei en meer banen, maar ook van meer uitsluiting, grotere kloven en meer onzekere banen - meer banen, niet in de laatste plaats in Duitsland, waarvan je jezelf niet kunt onderhouden, zodat je een uitkering nodig hebt om je loon aan te vullen. We moeten groei en werkgelegenheid koppelen aan een sociale dimensie die de kloven tussen mensen en regio's in Europa verkleint. Dit onderwerp werd besproken bij het debat in Guimarães waaraan ik deelnam tijdens de ontmoeting van ministers van Werkgelegenheid en Sociale zaken.
Het Portugese voorzitterschap probeert de kwestie van de geïntegreerde richtsnoeren verder te brengen en ze te veranderen, zodat de verbinding met het sociale aspect veel duidelijker en geïntegreerder wordt.
De Commissie wil dit echter niet doen. De Commissie wil de richtsnoeren niet veranderen. De richtsnoeren moeten worden veranderd. In onze resolutie hebben we er overeenstemming over bereikt dat we nieuwe richstnoeren willen hebben die de sociale dimensie integreren en uiteraard ook ingaan op de kwesties van veiligheid in verandering en "flexizekerheid”. De Commissie dient dit ook in overweging te nemen, zodat we een sterker verband krijgen tussen vraagstukken van groei en de sociale dimensie.
We moeten de Lissabonstrategie ook inbedden. Op dit moment is ze niet ingebed op nationaal, regionaal of lokaal niveau. Er zijn veel mensen die zich niet van de Lissabonstrategie bewust zijn. We moeten haar integreren en ervoor zorgen dat de sociale partners en de civiele samenleving er ook aan gaan werken dat deze kwesties - de sociale dimensie, groei en werkgelegenheid - als belangrijk worden gezien en worden geïntegreerd.
Samuli Pohjamo
(FI) Mevrouw de Voorzitter, ik wil een noordelijk perspectief in dit debat brengen. Een jaar of twee geleden werkte ik in een organisatie voor regionale ontwikkeling dicht bij de poolcirkel en de Russische grens. Voor die afgelegen regio was de globalisering zowel een bedreiging als een kans. We begonnen met ontwikkelingswerk en vertrouwden op onze eigen sterke kanten, terwijl we gebruik maakten van de globalisering. Bedrijven, de publieke sector, het onderwijssysteem en de universiteiten bundelden hun krachten om een productieve vernieuwingsomgeving te bouwen. De vaardighedenbasis werd versterkt door te netwerken met wereldwijde vaardighedennetwerken in de geest van de Lissabonstrategie. Tegelijkertijd werden er projecten voor hernieuwbare energie gelanceerd. De resultaten zijn bemoedigend. Een specifiek voorbeeld is de snelle groei van het internationale toerisme in het gebied. Ik geloof dat deze regio elders in Europa als een bruikbaar voorbeeld zou kunnen dienen en de EU zou dit soort werk veel gemakkelijker moeten maken.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Voorzitter, Europa is groot geworden door de interne markt, de opening van de interne markt en de opening van de wereldmarkt, de globalisering. Dit heeft ons niet alleen welvaart gebracht, maar ook een stabiele democratie. We moeten dan ook oppassen - en dan heb ik het vooral over de handelsaspecten - voor een te defensieve strategie, met vooral aandacht voor de defensieve handelsinstrumenten.
Voorzitter, de concurrentiepositie van Europa is meer gediend door een open oog voor de wereld en daarom vind ik het belangrijk dat meer prioriteit wordt gegeven aan het openen van economische markten in derde landen, en dan doel vooral op de opkomende industrielanden, India, Brazilië en China, want het enorme groeipotentieel van die markten is een kans voor Europese bedrijven en een kans voor de Europese economie. Die opkomende industrielanden zullen dus op hun beurt hun markt moeten openstellen voor onze bedrijven, ook op het gebied van diensten, en ter wille van de reciprociteit vraag ik de Commissie om vooral bij deze landen de druk bij de onderhandelingen op te voeren.
Wij waren met een delegatie van de Commissie internationale handel in Singapore en hebben daar gezien dat Amerikaanse bedrijven veel betere toegang krijgen dan Europese bedrijven, Voorzitter, en dat mogen we dat niet laten gebeuren. Daarom is een offensieve aanpak nodig. Wij zijn immers de grootste economie van de wereld. Als wij de krachten goed bundelen, moeten wij onze macht ook kunnen gebruiken om die markten te openen. Dan bedoel ik het afschaffen van importheffingen en non-tarifaire handelsbelemmeringen, Voorzitter, en ook in het kader van de strategie inzake markttoegang is het belangrijk om de prioriteit bij die opkomende markten te leggen.
Katerina Batzeli
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, fungerend voorzitter, Europa is gevraagd zijn burgers een andere kant van de globalisering te laten zien. Niet de kant van de ongebreidelde concurrentie, maar de kant van sociale solidariteit, herverdeling, diversificatie en culturele waarden.
In deze interne dialoog en ook in alle openheid van de EU naar de rest van de wereld door middel van economisch, sociaal en milieubeleid en het beleid op het gebied van veiligheid, levensvatbare ontwikkeling en immigratie moet de Europese Commissie het culturele ethos van de EU bevorderen en versterken. In haar jaarlijkse wetgevingswerk, in de Lissabonstrategie en ook in het proces van het versterken van het post-hervormings-Verdrag moet de Commissie de volgende terreinen in de culturele sector direct stimuleren.
Ten eerste moet de Commissie de culturele industrieën versterken die zijn gebaseerd op vernieuwende diensten van hoge kwaliteit en die de Europese economie significante mogelijkheden voor productie en vernieuwing bieden. Deze sector is van aanzienlijk belang voor de interculturele dialoog.
Ten tweede moet zij de "kennisdriehoek” van onderzoek, onderwijs en vernieuwing versterken. Helaas staan hier nog geen wetgevingsmaatregelen achter, al zou het een van de doelen van de EU moeten zijn.
Vernieuwing op het gebied van cultuur zou geen luxe voor een paar multinationale bedrijven moeten zijn, maar een horizontaal beleid voor het MKB.
Mevrouw de Voorzitter, de Europese Commissie en de Raad moeten duidelijke beslissingen nemen over hun posities om de uitdagingen van de globalisering aan te gaan. Dat moeten ze doen in een open dialoog, om te beginnen met de nationale parlementen. De globalisering kan als een deel van de Europese geschiedenis worden gepresenteerd, als ze kan worden doordrenkt van het ethos van de Europese cultuur.
Sharon Bowles
(EN) Mevrouw de Voorzitter, globalisering krijgt van alles de schuld, van bevolkingsexplosie tot klimaatverandering of uitbuiting. Maar dit zijn slechts producten van de mensheid; zo werkt wedijver. Darwin noemde dit natuurlijke selectie.
Europese burgers zijn bevreesd. We moeten ze voorlichten, dat is waar, maar niet door te stellen dat we een beleid op EU-niveau nodig hebben om de uitdaging van een wereldeconomie te kunnen aangaan. Dat beangstigt mij, het suggereert dat we geen beleid hebben.
De EU heeft een unieke macht op supranationaal niveau om dingen vorm te geven en excessen te weerstaan. De Financial Times schreef in juli dat Brussel de regelgevende hoofdstad van de wereld is en van Washington tot Tokyo niet kan worden genegeerd. Dus, als wij dat zijn, laten we daar dan gebruik van maken, en wel oordeelkundig. Wat is het doel van een agenda inzake concurrentievermogen als deze niet is gericht op het handhaven van onze positie in de wereld? Wat is het doel van een interne markt als we er niet in slagen die op een behoorlijke wijze volkomen te krijgen? Stop met zwakke excuses. De EU gaat onvoorwaardelijk de uitdagingen aan. We hoeven er alleen maar verder mee te gaan voordat de natuurlijke selectie ons inhaalt.
Cristobal Montoro Romero
(ES) Mevrouw de Voorzitter, vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie, globalisering is goed voor Europa; Europa moet globalisering aanmoedigen.
Wij zijn getuigen van een tot dusver langzaam, maar onomkeerbaar verdwijnen van grenzen in de wereld, een proces dat erin is geslaagd in minder dan twintig jaar meer dan vierhonderd miljoen mensen uit de armoede te verheffen; in 2007 zal voor het eerst China het land, de regio in de wereld zijn die het meest aan de groei van de wereldeconomie zal bijdragen - China, dames en heren, en niet de Europese Unie!
Dit betekent in het kort dat globalisering een uitdaging is, maar ook een prachtige kans. Het is een uitdaging in die zin dat het openen van de economie meer groei, meer welvaart en meer werkgelegenheid betekent, en dit is iets wat we aan Europese burgers moeten uitleggen. Wat mij weer zorgen baart, is het horen van het woord "beschermen” in deze Kamer.
Protectionisme is een ontkenning van de globalisering en een ontkenning van de Europese Unie. Het beschermen van burgers is niet nodig als zij de hoofdrolspelers zijn van hun eigen economische groei en hun eigen welzijn. We moeten die vaardigheid aan de mensen teruggeven en we moeten daarom ook in de Europese Unie een exercitie in zelfkritiek houden.
De reden hiervan is dat wij in de Europese Unie niet doen wat we moeten doen wanneer onze groei onvoldoende is, wanneer wij ook ons aandeel hebben in de verantwoordelijkheid voor de crisis op de financiële markten van de wereld en, om kort te gaan, wanneer wij thuis, op onze eigen stoep, niet alles doen wat we moeten doen om economische groei bij middelgrote en kleine bedrijven te stimuleren en meer werkgelegenheid te scheppen, want we hebben veel meer werkgelegenheid nodig dan het proces van het openen van de economie zal kunnen bieden.
De Lissabonagenda is eigenlijk een mijlpaal: het voltooien van de interne markt, het op orde brengen van de openbare financiën, hervorming, het moderniseren van onze arbeidsmarkt, ons inzetten voor hervorming op milieugebied en hernieuwbare energie en, om kort te gaan, het openen van Europa betekenen in feite meer sociale cohesie in Europa.
Enrique Barón Crespo
(ES) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, dames en heren, ik denk dat het heel toepasselijk is dat het debat over de globalisering heeft plaatsgevonden onder het Portugese voorzitterschap, omdat Portugal een land is waarvan de vlag op de kaart staat, omdat de Portugezen voorop liepen toen wij Europeanen met de globalisering begonnen, en omdat globalisering geen plaag is die over ons komt. De Europeanen zijn tijdens de renaissance met het globaliseringsproces begonnen, toen wij minder ontwikkeld waren dan de Chinezen en de Indiërs, en zo worden we in de rest van de wereld gezien.
Nu, met het Verdrag van Lissabon, zullen we ook pioniers zijn in wat ik de "postimperiale globalisering” zou willen noemen. We gaan geen nieuwe continenten veroveren; wat we doen is een reactie geven waarin we, uit eigen beweging, de waarden die de staten en volkeren delen, samenbrengen en wij kunnen een voorbeeld zijn van het type globalisering dat het hardst nodig is, namelijk politieke en sociale globalisering.
Hier hebben we gesproken over stormachtige, ongebreidelde financiële globalisering, ondanks het feit dat we bijvoorbeeld een Europeaan aan het hoofd van het Internationaal Monetair Fonds hebben. Wij zijn het belangrijkste blok in de WTO en we hebben een specifieke verantwoordelijkheid. Wat missen we dan? Wat we missen, is precies het vermogen in een geglobaliseerde wereld antwoorden te vinden die hiermee overeenstemmen. In het bijzonder zijn er twee zeer belangrijke, uitdagende aspecten waarmee we heel actief aan de slag moeten gaan: niet alleen op het gebied van handel en technologische ontwikkeling, maar ook van de universele verdediging van mensenrechten, in het bijzonder werknemersrechten - waarvoor de Internationale Arbeidsorganisatie er is - en van de onderhandelingen en beleidslijnen die nodig zijn om de klimaatverandering aan te pakken.
In elk geval, mevrouw de Voorzitter, en hiermee zal ik afronden, geloof ik dat wij Europeanen geen recht hebben om pessimistisch te zijn over de globalisering. Wij hebben het gewild en moeten nu met creatieve antwoorden komen.
Jerzy Buzek
(PL) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter, het is evident dat wij niet alle problemen van de globalisering zullen kunnen oplossen met één verklaring en één maatregel om de Lissabonstrategie te bevorderen. Maar de verklaring van de Raad en de Commissie is goed, omdat ze de aandacht vestigt op het feit dat globalisering geen vloek is en geen bedreiging hoeft te zijn, sterker nog, dat ze iets positiefs zou kunnen zijn voor de burgers van Europa, en dat het de burgers en hun activiteiten zijn die de voornaamste leidraad van de daden van de EU dienen te zijn.
Ik ben voorstander van vier terreinen van activiteit. Allereerst de kennisdriehoek, in het bijzonder vernieuwing, en ik begrijp dat het hier essentieel is snel te handelen om in elk geval het Europees Technologisch Instituut te lanceren.
Ten tweede het zakenklimaat, en dit betekent een geheel open en vrije interne markt zonder monopolies, met open concurrentie, minder regulering en minder bureaucratie - iets waar de vicevoorzitter van de Commissie, Günter Verheugen, zo dapper voor vecht.
Ten derde de arbeidskrachten, een terrein dat de problemen omvat van de migratie en in de eerste plaats het tegengaan van de brain drain; dat betekent beter onderwijs, aantrekkelijke investeringen en een sociale dimensie aan de EU die is gegrondvest op de prestaties van de economie.
Ten vierde en laatste, energie en de klimaatverandering; dat betekent een gemeenschappelijk energiebeleid, wat naar mijn mening iets is waar we ons allemaal bewust van zijn, en uitstootverminderingen. Er is echter geen sprake van dat een vermindering van broeikasgassen in de Europese Unie alleen het klimaat van de wereld kan redden. Om deze reden hebben we een EU nodig die politiek sterk staat, want alleen een sterke EU kan de Verenigde Staten, China en India beïnvloeden in de richting van het voldoen aan klimaatbeschermingsrichtsnoeren.
Wat een vermindering van uitstoot in de EU betreft - ja, daar ben ik voorstander van, maar ik ben ook voorstander van een EU die politiek sterk staat en dat betekent volledige ratificering van het Europees Verdrag op de kortst mogelijke termijn.
Gary Titley
(EN) Mevrouw de Voorzitter, hopelijk, en dat zeg ik met nadruk, betekent het Verdrag van Lissabon de afsluiting van een hoofdstuk in de geschiedenis van de Europese Unie, het hoofdstuk van de groei van de EU, de consolidatie en vrede en stabiliteit op het continent, de ontmanteling van handels- en economische barrières tussen de lidstaten, en de institutionele ontwikkeling die nodig was om deze dingen te bereiken. Nu is het echter tijd dat we aan een nieuw hoofdstuk beginnen, een hoofdstuk met de blik naar buiten gericht, waarbij de uitdagingen van de globalisering worden aangepakt.
We hebben een mondiaal Europa nodig dat een volledig nieuwe agenda voor globalisering opstelt, gebaseerd op de beginselen van openheid, billijkheid en het belang van samenwerking tussen de lidstaten. We weten wat de uitdagingen zijn - ze zijn in dit debat uitgebreid verkend. Klimaatverandering en migratie zijn in mijn ogen de twee grootste, maar we moeten de groei en banen ook fors handhaven. We hebben een moderne effectieve sociale agenda nodig. We moeten optreden tegen terrorisme en misdaad, de veiligheid aan onze grenzen bevorderen en de armoede aanpakken. En zoals mevrouw Bowles zei, we hebben hiervoor beleidslijnen. Maar laten we eerlijk zijn: de vooruitgang is traag, onregelmatig en niet altijd erg effectief geweest.
Als we werkelijk een oplossing zoeken voor globalisering, hebben we een radicale en grondige aanpassing nodig, niet alleen in ons beleid maar in ons hele denken binnen de Europese Unie. We moeten onze aandacht nu eenvoudig richten op actie en prestatie. We moeten ervoor zorgen dat lidstaten hun beloften nakomen omdat we een EU-kader hebben. Wat we niet hebben, zijn 27 lidstaten die allemaal doen wat ze zeggen dat ze gaan doen. Onze aandacht moet nu gericht zijn op het nakomen van beloften en het waarmaken van al het potentieel dat de EU bezit.
Alexander Radwan
(DE) Mevrouw de Voorzitter, de globalisering samenvatten in twee minuten - daar gaan we dan! Mijn eerste verzoek is dat we in onze discussies iets eerlijker omgaan met het onderwerp van de globalisering. Mijn geboortestreek, Beieren, verdient de helft van haar BBP aan export. Veel mensen zijn kritisch over globalisering, maar als we ze zouden vragen of ze het ermee eens waren dat hun plaatselijke bedrijven de wereldmarkt niet meer zouden mogen bedienen, zouden ze nee zeggen.
En als we ons tot de publieke tribune zouden wenden en vragen of er iemand bereid was de mogelijkheid op te geven concurrerend geprijsde producten te kopen - of het nu om elektrische apparaten, textiel of andere goederen gaat - dan zouden er ook geen vrijwilligers zijn. Iedereen weet dat import uit lagelonenlanden de oorzaak is van de lage inflatiecijfers van de laatste jaren. Het is alleen maar netjes als we dat toegeven, zelfs als we geregeld over de globalisering spreken in termen van bedreiging.
Europa moet het globaliseringsproces vormgeven, want zowel onze fabrikanten als onze consumenten profiteren ervan. Dat is bijvoorbeeld het doel van het uitbannen van bureaucratie, een belangrijke doelstelling voor zowel commissaris Verheugen als Europa. Ik wil niet suggereren dat dit een taak is voor de Commissie alleen; ik heb het ook over het Parlement en de Raad. We hebben het nu over de globalisering, maar straks gaan we ons bezighouden met het goedkeuren van de Bodembeschermingsrichtlijn en het creëren van meer bureaucratie. Kortom, onze daden in Europa moeten rigoureus consequent zijn, en het is onze missie Europa te vormen.
Wanneer we over de subprime-hypotheekcrisis in de Verenigde Staten nadenken, moeten we ons realiseren dat internationale financiële markten met elkaar verweven zijn en dat wij Europeanen moeten helpen zorgen dat er iets gebeurt. Hoe gaan we om met kredietbeoordelingsbureaus en hoe gaan we om met hedgefondsen? Jammer genoeg heeft commissaris McCreevy, die voor deze zaken verantwoordelijk is, nog niet het voortouw genomen in de beweging om de Amerikanen en andere markten in te tomen, en dus loopt Europa achteraan.
Niettemin ben ik er vast van overtuigd dat Europa goed op de globalisering is voorbereid. We profiteren ervan en dat moeten we aan het publiek uitleggen, en we moeten aandringen op minimumnormen - ook al zouden dat geen Europese normen zijn - en dan zijn we voorbereid en in staat het globaliseringsspel te winnen. Of de globalisering plaatsvindt, wordt niet in Brussel of Straatsburg bepaald.
Magda Kósáné Kovács
(HU) Dank u, mevrouw de Voorzitter. Ik spreek als vertegenwoordiger van een regio die na de oorlog haar lot niet kon kiezen. Er lag prikkeldraad tussen ons land en het deel van Europa dat meer geluk had, maar zelfs dat kon de onverwachte gevolgen van de globalisering niet tegenhouden.
In 2000 zijn we begonnen onszelf met concurrentie en solidariteit vertrouwd te maken in de strategie voor werk en werknemers en in de Lissabonstrategie. Sindsdien is de balans vele malen doorgeslagen ten gunste van kapitaalherstel en moest worden gevreesd dat het menselijke gezicht van de strategie onzichtbaar begon te worden.
Concurrentievermogen en werk zijn onomstotelijk en historisch onafscheidelijke concepten en we beginnen ons te realiseren dat bevredigend werk alleen maar deel is van een bevredigend leven. Een bevredigend leven omvat ook basiszekerheid, een bijdrage aan een gezond leven en ontwikkeling, niet gediscrimineerd worden en aanvaardbare leefomstandigheden.
Maar Europa zou zichzelf niet alleen moeten zien als verdediger van waarden, maar ook als vormgever van de dromen van generaties, die een kans creëert voor Europese burgers en voor degenen die uit derde landen komen en dingen willen maken. En het is precies om deze reden dat solidariteit meer moet zijn dan alleen maar een loze kreet; ze zou de kans moeten zijn voor mensen die dingen kunnen maken, of ze in staat moeten stellen dat te doen.
Dames en heren, de arbeidsmarkt en het kapitaal dat opbrengst wil zien is genadeloos selectief, en nieuwe arbeidskrachten vereisen een investering tegen een prijs die hoger is dan die waarvoor kapitaal, dat altijd makkelijker beweegt, arbeid kan kopen. Het Europa dat voor zijn waarden staat, kan niet accepteren dat mensen aan het begin van hun loopbaan, ouderen, zij die door armoede geïsoleerd zijn, zij die gedwongen worden nieuwe vaardigheden te leren, en de zigeuners, die de last van vele soorten nadelen dragen, geen werk hebben. Met name opdat de last van het nadeel niet zwaar op de schouders van komende generaties rust, houden de aan ons bestede Gemeenschapsfondsen hen niet alleen binnen het kader van een bevredigend leven, maar maken ze het ook mogelijk dat wordt doorgegaan met het verbeteren van de vooruitzichten van het Europese concurrentievermogen. Dank u, mevrouw de Voorzitter.
Georgios Papastamkos
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, de conclusie die vanzelfsprekend uit het debat volgt, is dat het projecteren van het Europese model op het "megascherm” van de wereld zowel risico's als kansen met zich meebrengt.
Als regel wordt de globalisering door Europese burgers als een extern verschijnsel beschouwd: er is geen evidente Europese tussenkomst wat betreft regelgeving of politiek. Het komt derhalve op het Europese actieplan aan te laten zien dat er wel degelijk een zichtbaar, meetbaar Europees belang wordt verdedigd, en tegelijkertijd wereldwijd begrip te bevorderen.
Wat betreft de externe commerciële agenda van de Unie: naar mijn mening zou de prioriteit onder andere moeten gaan naar het zorgen voor voorwaarden voor wederkerigheid van markttoegang en concurrentie op voet van gelijkheid, zoals de Franse president, de heer Sarkozy, gisteren in dit Huis met nadruk heeft gesteld.
Het strikte Europese regelgevingskader voor milieubescherming en bescherming van de gezondheid van consumenten en werknemers is een duidelijke indicatie van de politieke en institutionele volwassenheid van de Unie. Wil dit echter geen blijvend concurrentienadeel voor de Unie zijn, dan moet het door andere belangrijke internationale spelers met vergelijkbare maatregelen worden beantwoord.
De wisselwerking tussen de interne en externe aspecten van de Lissabonstrategie zal het Europese model in de mondiale bestuursarena helpen uitdragen. Het botst echter met een lagere graad van strengheid in regelgeving en van wettelijk bindende volledigheid in zowel de WTO als andere internationale organisaties. Er wordt een beroep op de Unie gedaan om een leidende en constructieve rol te spelen op een gestegen niveau van internationale samenwerking. Er wordt een beroep op haar gedaan om voorrang te geven aan het aangaan van bindende verplichtingen en de goedkeuring van internationale normen in het belang van stijgende convergentie in de regelgeving.
Stephen Hughes
(EN) Mevrouw de Voorzitter, dit is een zeer breed debat geweest en aan het slot zou ik graag de aandacht terug willen brengen op het sociaal beleid als productieve factor.
De introductie van het integreerde pakket richtsnoeren werd verondersteld te leiden tot een evenwichtige realisatie van de economische, sociale en duurzame elementen van het proces van Lissabon, maar in de praktijk, wanneer het aankomt op de richtsnoeren ten aanzien van werkgelegenheid, was er geen sprake van integratie maar van subordinatie. De richtsnoeren met betrekking tot werkgelegenheid zijn vrijwel onzichtbaar geworden. Ze verbergen de zeer brede verscheidenheid bij de uitvoering door de lidstaten als het gaat om de reeks indicatoren en doelen die ze worden geacht te behalen in het kader van de werkgelegenheidstrategie inzake jeugdwerkloosheid, integratie van oudere werknemers - een reeks van factoren. In sommige lidstaten zijn de uitgaven voor maatregelen gericht op een leven lang leren en de actieve arbeidsmarkt de afgelopen vijf jaar feitelijk gedaald, let wel, niet gestegen maar gedaald. Dat is desastreus voor het proces van Lissabon als geheel.
De werkgelegenheidsstrategie moet daarom meer zichtbaar worden gemaakt in de volgende Lissaboncyclus. Een ander punt is dat de gezamenlijke resolutie die we hier vandaag bespreken op verschillende plaatsen de nadruk legt op de behoefte aan het leveren van behoorlijk werk en de aandacht richt op de verbetering van de kwaliteit van het werk. Die aandacht is niet gebaat bij het feit dat de Commissie zich concentreert op het denkbeeld van werkzekerheid in tegenstelling tot baanzekerheid, hetgeen wordt herhaald in zowel in het groenboek over arbeidsrecht als in de mededeling over flexizekerheid. In de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken hebben we bij ons werk aan flexizekerheid duidelijk gemaakt dat zowel werkzekerheid als van baanzekerheid belangrijk is.
Wat een snel veranderende flexibele onderneming nodig heeft - een onderneming die haar productielijn elke zes maanden en haar IT-configuratie elke vier maanden verandert - zijn soepele, vakbekwame, loyale en toegewijde werknemers, niet een onregelmatige en gefragmenteerde arbeidsmarkt. Dus doen we ons best om goede beginselen met betrekking tot flexizekerheid op te stellen, maar zij moeten vervolgens leiden tot een wijziging van de richtsnoeren. Voorzitter Barroso zei eerder al dat het betere de vijand is van het goede. Welnu, het moet eerst goed worden.
Philip Bushill-Matthews
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik complimenteer de Commissie met het uitstekende document. Ik wil graag nog een viertal punten aanstippen.
De eerste gaat over de kenniseconomie. Ik vind de wijze waarop dit in document is verwoord, over de vrije uitwisseling van ideeën en onderzoekers die misschien kan worden gezien als de "vijfde vrijheid” van de EU, prachtig en ik zou het graag verder willen zien uitgewerkt.
In reactie op wat de heer Hughes zojuist zei, denk ik dat dit punt werkelijk weerspiegelt waar we zijn in het debat in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, namelijk dat we afscheid nemen van het denkbeeld van slechts simpele baanbescherming naar bescherming van werkgelegenheid door het bevorderen van de inzetbaarheid en door het vergroten van vakbekwaamheid; zo kan succes voor Europa in de eeuw van globalisering succes voor de individuen - succes voor de mensen - betekenen, iets waar de EU zich veel meer mee bezig zou moeten houden.
Het tweede punt betreft de MKB's. Er is een verwijzing naar een hele reeks nieuwe voorstellen voor het eind van 2008. Ik juich dat toe, maar er is een "maar”: laten we onze aandacht niet verschuiven naar nieuwe voorstellen voor een overeenkomst van morgen voordat we eerst onze aandacht richten op het uitvoeren van bestaande verplichtingen tot actie van vandaag. Ik vraag aandacht vooral van de heer Verhagen voor deze 25 procent vermindering door vereenvoudiging van bestaande EU-regelgeving. Laten we alstublieft eens kijken naar een werkelijke toepassing over de hele linie, vroeger of later, aangezien dit vooral ten bate komt van het MKB. Ik wil in dit verband een totale herziening van de Richtlijn over werktijden steunen, waarbij veel meer lateraal denken van ons allemaal wordt vereist - ik bedoel van ieder van ons, inclusief de Parlementsleden.
Ten derde de interne markt: een externe dimensie toevoegen is heel goed, maar laten eerst de interne dimensie eens aanpakken, onze eigen interne markt completeren voordat we grote ambities naar buiten toe ontwikkelen. Ik zeg tegen de heer Schulz, maar ook tegen de heer Hughes dat ik het volstrekt ermee eens ben dat dit niet alleen gaat over onze economische vooruitgang, maar ook omdat dit zal leiden tot sociale vooruitgang.
Tot slot een meer persoonlijk punt, het enige in dit document waar ik werkelijk over struikel is de allereerste regel van de voorpagina, waarin staat "Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's.” Ik geef toe dat het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's bestaan - hoewel het mij niet duidelijk is waarom - maar verhef ze alstublieft niet tot hetzelfde niveau als de twee medebeslissingsinstellingen.
Miroslav Mikolášik
(SK) Het verschijnsel van de globalisering wordt steeds duidelijker merkbaar. In een dergelijke situatie moet de Europese Unie vrij snel reageren en bepalen of Europa's concurrentievermogen niet alleen gelijk is gebleven, maar of het ook is gegroeid; of de Lissabonstrategie, het instrument dat wordt geacht hiervoor te zorgen, in staat is oplossingen te bieden op de terreinen van vernieuwing, energie, migratie, onderwijs en demografie in het bijzonder. Al deze dingen moeten de groei en het vermogen banen te creëren vergemakkelijken.
Er doemen nieuwe uitdagingen op in verband met het milieu, zoals de CO2-uitstoot, het gebruik van pesticiden, zorgen over voorraden en bronnen van schoon water, de bescherming van bodem en landbouw. Last but not least zijn er ook uitdagingen waar het gaat om gezondheid en epidemieën, evenals het gevecht tegen obesitas, hart- en vaatziekten en het steeds vaker voorkomen van alle typen kanker.
Dames en heren, de globalisering zorgt voor nog meer uitdagingen op het gebied van veiligheid en migratie, en er is een toenemend gevaar in verband met misdaad en terrorisme. Zeer binnenkort zullen we getuigen zijn van de val van de laatste resten van het IJzeren Gordijn en het verdeelde Europa, wanneer er negen nieuwe lidstaten bij het Schengengebied komen. We moeten al het mogelijke doen om dit gemeenschappelijke terrein alomvattend te beschermen, zodat illegale migranten, die de veiligheidssituatie in de lidstaten doen verslechteren, er niet in kunnen. Aan de andere kant pleit ik voor een verantwoordelijke benadering op het gebied van werkvergunningen voor legale migranten: we moeten er goed over nadenken en we moeten gekwalificeerde werknemers kiezen voor de sectoren die ze het hardst nodig hebben.
Ik geloof ook dat de oudere lidstaten van de Europese Unie - en ik zou graag willen dat de Commissie dit goed in aanmerking neemt - de onzinnige beperkingen zullen afschaffen met betrekking tot het in dienst nemen van burgers van de nieuwe lidstaten. In de situatie van vandaag is dit een onbegrijpelijk anachronisme.
Tokia Saïfi
(FR) Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie kan niet toestaan dat zij een slachtoffer van de globalisering wordt of haar mensen de indruk geven dat ze meegezogen worden in iets waar ze geen invloed op hebben. De vraag is nu dus niet of globalisering goed of slecht is; de vraag is of wij bereid zijn ons eigen gewicht in de strijd te gooien en de globalisering te reguleren. Om die uitdaging het hoofd te bieden moet de Europese Unie concurrentievermogen verzoenen met economische en sociale cohesie. Het versterken van multilaterale regels is een deel van het proces.
In een open economisch systeem is de beste manier om ervoor te zorgen dat de rechten van consumenten en burgers worden gerespecteerd, het in acht nemen van de concurrentieregels en tot stand brengen van een eerlijke en rechtvaardige markt die milieu- en sociale normen weerspiegelt. Daarom is het, totdat we een internationaal erkende serie regels hebben, van cruciaal belang dat we onze bestaande handelsverdedigingsinstrumenten handhaven en niet afzwakken, want dat zijn onze enige doeltreffende wapens tegen dumping. En ja, het is mogelijk dat Europa zijn burgers beschermt zonder protectionistisch te zijn. Europa moet ook in die sectoren investeren die in de toekomst zijn economische macht zullen bepalen, namelijk onderzoek, vernieuwing en de ontwikkeling van schone technologieën.
Bovendien moet Europa, om diegenen te steunen die de meeste moeite hebben om van de globalisering te profiteren, zijn regelingen verbeteren om solidariteit in de praktijk te brengen, bijvoorbeeld door middel van het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering en flexizekerheid. Als het erom gaat de internationale concurrentie de baas te worden, is het in Europa's belang op aanpassing te anticiperen en hervormingen te entameren. De Europese Unie bezit alle noodzakelijke vermogens en hulpmiddelen om de uitdaging aan te gaan.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Mevrouw de Voorzitter, succes boeken in de globalisering is van vitaal belang voor de Europese welvaart: het is de producent van zijn materiële inhoud. Nu de driejarige cyclus voor de Lissabonstrategie zijn einde nadert, moeten we onze aandacht specifiek op de externe dimensie richten. Ik wil in het bijzonder drie elementen benadrukken.
Ten eerste: energie en de voldoende voorziening daarvan doet de positie van samenlevingen stijgen en dalen in de mondiale concurrerende omgeving. De situatie in Europa lijkt niet gelukkig te zijn. De daling van zelfvoorziening op energiegebied is een serieuze uitdaging voor de EU. Op dit moment importeren we al de helft van onze energie van buiten de EU en er wordt een groei van de afhankelijkheid van import voorspeld. Naast het leveren van een serieuze inspanning om de energiezelfvoorziening te laten groeien hebben we een sterk buitenlands beleid inzake energie nodig, een gezamenlijke stem, solidariteit en importzekerheid.
De tweede centrale kwestie is de klimaatverandering, een wereldwijd verschijnsel dat een wereldwijd negatief effect heeft op het milieu, de economie en de maatschappij, en dat om wereldwijde oplossingen vraagt. Eenzijdige acties vervormen de concurrentie en veroorzaken koolstoflekkage. De volgende aspecten worden prominent waar het om de globalisering gaat: de onvermijdelijkheid van een mondiaal emissiehandelsstelsel, de verplichte vastlegging daarop voor alle geïndustrialiseerde landen en groeiende economieën en het slechten van de barrières voor markttoegang van schone technologie.
Ten derde dient de EU zich altijd het geniale van Schuman te blijven herinneren, namelijk dat we er in ons succesverhaal voor zouden zorgen dat de economie gemeenschappelijke doelen dient, het nut van de mensheid, vrede en stabiliteit. Onze culturele traditie verplicht ons te streven naar een menselijker wereld, die mensenrechten respecteert. Alleen dan kan de globalisering in het belang van iedereen zijn. Alleen dan kunnen we voorkomen dat de wereld uit onze handen glipt.
Panayiotis Demetriou
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, fungerend voorzitter van de Raad, Europese burgers lijken over het algemeen het historische verschijnsel van de globalisering met scepsis te bezien - velen van hen zelfs met vrees en een geheel negatieve houding. Dit komt door de revolutie die plaatsvindt in de mondiale economie en de sociale structuur van Europa. Vooroordelen, vrees en bovenal passiviteit en werkeloos toezien bij de ontwikkelingen zijn echter geen manier om de nieuwe orde op het wereldtoneel tegemoet te treden. De situatie kan niet worden teruggedraaid. Globalisering is een blijvende zaak, of wij dat nu leuk vinden of niet. Het grote wereldwijde dorp is in aanbouw, zoals voorzitter Barroso zei.
De EU moet Europese belangen beschermen. Daarom moet ze op een systematische, geplande, collectieve en dynamische manier betrokken raken bij het globaliseringsproces, teneinde goede functioneringsregels te ontwikkelen in het nieuwe wereldsysteem. De EU moet voorwaarts bewegen; ze moet zich het welzijn van zowel Europese burgers, uiteraard, als wereldburgers ten doel stellen. Als gemenebest van principes en waarden moet de EU haar op de mens gerichte karakter centraal stellen en dit internationaal verbreiden. Ze moet economische concurrentie omvormen tot echte rivaliteit om het bevorderen van vrijheid, democratie, het legaliteitsbeginsel, sociale rechtvaardigheid, respect voor de mensenrechten, bescherming van het milieu en vreedzame coëxistentie van naties en individuen. Dat is de rol die de EU in het globaliseringsproces kan en moet spelen.
Marianne Thyssen
(NL) Voorzitter, collega's, dit debat komt niets te vroeg. De globalisering is een feit. Elke generatie heeft haar uitdaging, wordt wel eens gezegd. Welnu, die van ons bestaat erin de best mogelijke reactie te geven op de nieuwe omstandigheden die de globalisering met zich meebrengt.
Die beste reactie bestaat er natuurlijk niet in de globalisering tegen te houden - sommigen vertellen dat nog altijd aan de mensen. Dat kunnen we niet en dat willen we niet. Het zou overigens bijzonder contraproductief zijn voor Europa, dat meer dan wie ook afhankelijk is van de rest van de wereld op het gebied van grondstof, energie, afzetmarkt en zelfs, ten gevolge van de vergrijzing, arbeidskrachten.
Ons antwoord moet er wel in bestaan de globalisering goed te begeleiden en haar meer vorm te geven. Dat veronderstelt afspraken en normen maken op mondiaal vlak. Als Europa zijn wij goed getraind in intracommunautaire afspraken. Laten we deze ervaring nu gebruiken om meer leiding te geven op internationaal niveau.
Dat moeten we doen, Voorzitter, met de nodige zelfzekerheid en geïnspireerd door de waarden die ons intern optreden ook inspireren, de waarden die we zo mooi geformuleerd hebben in het Hervormingsverdrag en in het Handvest van de grondrechten.
Dames en heren, dat we gisteren konden vaststellen dat het werk- en wetgevingsprogramma van de Commissie voor 2008 gefocust is op de wil om beter met de globalisering om te gaan, is een goed teken, is een teken dat het menens is. Dat globalisering ook een thema was op de informele top van Lissabon, geeft aan dat de Lissabonstrategie een nieuwe externe dimensie behoeft.
Als fractiecoördinator voor de Lissabonstrategie wil ik onderstrepen dat deze strategie ons op gang getrokken heeft. Met vallen en opstaan zijn we nu stilaan successen aan het boeken. De eerste driejarencyclus na de tussentijdse evaluatie loopt af en wellicht is een nieuwe bijsturing nodig. Ik zou ervoor willen pleiten, Voorzitter, dat we dan niet zozeer focussen op streefcijfers en percentages en statistieken, maar dat we echt gaan focussen op de doelstellingen: innovatie, goed ondernemingsklimaat, concurrentievermogen, groei en meer en betere banen.
Uiteindelijk moeten we streven naar ons ultieme doel, dat we hopelijk allen samen delen: goede kansen op een degelijke levenskwaliteit voor zo veel mogelijk mensen.
Zuzana Roithová
(CS) Europa's vermogen in het verleden om met de moderne tijd om te gaan verdient bewondering, maar wanneer het over globalisering gaat, weten we niet zeker hoe we een adequate strategie moeten vinden die Europa in staat zou stellen een sleutelrol te spelen. De eerste stap in deze zoektocht is het begrip dat het de Lissabonstrategie aan een externe dimensie ontbreekt en dat ze deel zal moeten worden van een complexere economische en sociale strategie. Die strategie zou het conflict tussen de zeer gereguleerde Europese economie en de geliberaliseerde mondiale handel goed moeten definiëren en ons een instrument moeten geven om dit conflict, dat Europa veel minder concurrerend maakt, zo klein mogelijk te maken.
De twee redenen die regulering binnen een gemeenschappelijk economisch gebied rechtvaardigen, zijn eerlijke concurrentie en een hoog niveau van consumentenbescherming. Deze worden allebei echter steeds meer uitgehold door stromen goedkope goederen uit derde landen en vervalste producten. We staan voor angstaanjagende taken, zoals controles op de gigantische hoeveelheid geïmporteerde goederen die niet aan de Europese veiligheidsnormen voldoen.
Het centrale punt van onze complexe strategie moet het bevorderen van de convergentie van reguleringsmechanismen zijn, met andere woorden het scheppen van mondiale regels en normen; niet alleen technische, maar ook milieu-, sociale en veiligheidsregels en -normen. Eén manier om dit proces te bevorderen is voortdurend aandringen op respect voor de mensenrechten in derde landen. Vrijheid van meningsuiting zal de burgers van deze landen in staat stellen hogere normen voor leven en werken te eisen en zodoende vanaf de andere kant bijdragen aan convergentie.
Ons nieuwe energiebeleid voorziet in een goed antwoord op de uitdaging van de globalisering en geeft het goede voorbeeld. We moeten echter ook andere beleidslijnen herzien, die vervolgens deel zullen worden van een passende en complexe strategie voor beheersing van de globalisering. Relicten zoals het landbouwbeleid moeten we afschaffen.
Als we een belangrijke speler op het internationale toneel willen blijven, moeten we niet alleen reageren: we moeten actief samenwerken aan het instellen van wereldwijde convergentieregels, zowel binnen als buiten de EU. Europa moet een beetje veranderen. Zo niet, dan staat ons het lot van de gekookte kikker te wachten: het water zal heel geleidelijk aan de kook komen en dan is het te laat om uit de pan te springen.
Hans-Peter Martin
(DE) Mevrouw de Voorzitter, een van de voorgaande sprekers, Alexander Radwan, heeft gezegd dat Europa goed is voorbereid op de globalisering, maar de moderne variant van de globalisering is al achttien jaar onder ons. Intussen zijn wij bezig recht van de globaliseringsval - praten over vroeger, de terugdraaiing van de massale welvaart en de aanval op de democratie - in de Europese val te glijden, een product van de politieke zondeval dat wij er destijds in Nice niet in zijn geslaagd een fatsoenlijk verdrag tot stand te brengen, omdat overhaaste uitbreiding belangrijker werd gevonden dan diepergaande eenheid.
Als gevolg daarvan bestaat de kern van de problemen van vandaag uit bureaucratie, verspilling van miljarden euro's en ja, vergissingen in de politieke rekrutering van de elites van Europa. Sterker nog, u zelf, commissaris Verheugen, bent daar een voorbeeld van. De verachtelijke persoonlijke aanvallen op u zijn begonnen toen u probeerde de bureaucratie onder controle te krijgen. Nu zit er een nieuwe man en ze zijn al aan de poten van zijn stoel aan het zagen. We zullen zien hoe veel vorderingen hij maakt met de bureaucratie.
Op deze manier komen we er niet. Als we deze misstanden niet kunnen verhelpen, zal de Unie in de greep van de politieke verlamming blijven en zullen de uitdagingen van de globalisering ons eronder krijgen.
Manuel Lobo Antunes
fungerend voorzitter van de Raad. - (PT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, dames en heren, dit is inderdaad een lang en vol debat geweest, en van alle debatten waaraan ik hier namens het voorzitterschap heb deelgenomen, had dit de langste lijst van deelnemers en afgevaardigden die hun mening gaven. Dit is duidelijk een zeer actueel vraagstuk van groot belang, maar laat er geen illusies over zijn dat het ook moeilijk en controversieel is en dat het een grote variëteit aan meningen, analyses en opmerkingen heeft voortgebracht. Ik neem echter aan dat er een gemeenschappelijke conclusie is, namelijk dat de globalisering een blijvend iets is dat zich zal ontwikkelen en zich op nieuwe manieren zal manifesteren.
Er is geen weg terug, er zijn geen schreden waarop we terug kunnen keren, we kunnen de geschiedenis niet terugdraaien. De globalisering zelf is het resultaat van onze mars naar de toekomst. Wat wij moeten doen, wat we moeten analyseren en wat we moeten beslissen, draait natuurlijk om de vraag hoe we het meest van de globalisering profiteren en er het grootste voordeel uit halen, terwijl we alle bekende risico's die ermee samenhangen, verminderen of uitbannen, en altijd in gedachten houden - voor mij een heel belangrijk punt - dat globalisering in dienst hoort te staan van de mensheid en de burgers en niet andersom. Het zijn niet de mensheid, de burgers of de mensen die in dienst van de globalisering horen te staan.
Er is ook weinig twijfel aan dat wij in Europa, om ten volle te kunnen benutten wat de globalisering te bieden heeft, onze ondernemingen, of ze nu groot zijn of klein en middelgroot, moeten voorzien van instrumenten en beleid die hen in staat stellen de uitdagingen van de economische globalisering aan te gaan. We moeten kwalificaties verhogen en Europese burgers opleiden en we moeten ook ons sociale model hervormen. Het is geen kwestie van het verminderen of verzwakken van dat model, eigenlijk integendeel. We moeten het versterken en aanpassen, zodat het de uitdagingen en bedreigingen die de globalisering meebrengt, met succes het hoofd kan bieden. Op milieugebied moet worden erkend dat de Europese Unie zich heeft aangetoond op het gebied van milieubescherming en dat zij als geen ander regionaal blok ter wereld heeft bewezen in staat te zijn de leiding te nemen en de weg naar de toekomst te wijzen. De onderhandelingen die in december op Bali zullen beginnen, zullen dit duidelijk demonstreren.
Tot slot moet ik ook verwijzen naar de "externe dimensie” van de Lissabonstrategie, die zo nauw met de globalisering verbonden is. Het idee is anderen die dit pad, deze moeilijkheden en deze uitdagingen van de globalisering delen, uit te nodigen economische, sociale en milieuwaarden en -beginselen met ons te delen en uiteraard heel duidelijk te maken dat globalisering alleen voor iedereen succesvol zal zijn als we het feitelijk eens kunnen worden over een sociale, economische en milieuwereld die werkelijk gereguleerd is voor en ten dienste staat van iedereen. Dit aspect is fundamenteel. Laten we niet naïef zijn, dames en heren. Wij geloven dat we met een solide beleid, solide beginselen en solide waarden werkelijk kunnen bereiken wat voor ons een fundamentele doelstelling is: globalisering ten dienste van de mensheid.
Günter Verheugen
vicevoorzitter van de Commissie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de mededeling van de Commissie over de Europese belangen die als basis voor het debat van vandaag heeft gediend, is niet meer dan een soort discussiestuk. Het is niet het Lissabonplan voor de komende drie jaar. Het is een document dat bedoeld is om de discussie in de Europese Raad en het Europees Parlement te stimuleren, zodat de Commissie de resultaten van die discussie kan gebruiken voor haar voorstellen voor de volgende Lissaboncyclus. Deze voorstellen zullen pas in december worden gedaan. Ze liggen nog niet op tafel en die geachte afgevaardigden die kritiek op de Commissie hadden omdat ze geen tastbare voorstellen heeft gepresenteerd, leden dus aan een misvatting.
Dat was niet waar het debat van vandaag over ging. Het doel van de Commissie was erachter te komen wat u, de vertegenwoordigers van de Europese kiezers, onder de aandacht van de Commissie wilt brengen voor de formulering van het Lissabonplan. Het doet mij genoegen te zeggen dat ik instemmend kan reageren op veel van wat hier is gezegd.
De richtsnoeren zullen het centrale instrument van het nieuwe Lissabonpakket blijven. Zoals de heer Barroso duidelijk heeft gemaakt: het instrument heeft gewerkt en we zullen het instrument als zodanig niet veranderen, maar het zal natuurlijk zo worden geformuleerd dat het ons in staat stelt rekening te houden met de ervaringen van de afgelopen drie jaar en meer gewicht toe te kennen aan de kwesties die tijdens die periode naar voren zijn gekomen.
Laat me een paar voorbeelden noemen. We zullen meer nadruk moeten leggen op de verbanden tussen concurrentievermogen, energie en het milieu. Er zijn in het debat van vandaag verscheidene verzoeken met die strekking gedaan. Dat is volkomen correct. Het is tijd om op te houden met het apart beschouwen van verschillende soorten beleid. We hebben een geheel geïntegreerde aanpak nodig. We moeten meer waarde hechten aan de formulering van stevige voorstellen die ontwikkeld zijn om ervoor te zorgen dat wereldwijde concurrentie, wat zeker is wat we willen, plaatsvindt op een gelijkmatig speelveld met dezelfde regels voor iedereen. We moeten meer aandacht wijden aan het vinden van manieren waarop sociaal beleid structurele verandering kan ondersteunen. In het debat van vandaag leek er een door de partijen gedeelde mening te zijn dat dit de echte grote kwestie is, en die mening is inderdaad gerechtvaardigd.
Over dat onderwerp wil ik graag iets zeggen. Ik geloof dat het verkeerd is investeringen in de sociale stabiliteit en sociale zekerheid te zien als niets meer dan het uitdelen van liefdadigheid. Integendeel, het zijn ook investeringen in economisch potentieel, want er kan toch geen twijfel aan bestaan dat Europa's economisch potentieel afhangt van een zeer gemotiveerde en zeer efficiënte beroepsbevolking, en de reden dat wij dit pluspunt bezitten is dat we hoge beloningsniveaus en een hoog niveau van sociale zekerheid hebben.
Het is niet zo dat economische groei en sociaal welzijn elkaar uitsluiten. In feite, zoals verschillende sprekers vandaag hebben gezegd, vullen ze elkaar aan en voeden ze elkaar. Ik beschouw dat als een belangrijke overweging. Ik moet er ook op wijzen dat, al is het maar omdat meer en meer regio's en sectoren onder een tekort aan opgeleide en bekwame arbeidskrachten lijden, het vraagstuk van de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt veel krachtiger moet worden aangepakt dan tot zover gebeurt. Dus ik geloof dat wij in veel van deze zaken op dezelfde golflengte zitten.
Laat ik toevoegen dat de Commissie de mening deelt dat de turbulentie die we recent op de financiële markten hebben meegemaakt, roept om internationaal en multilateraal optreden. We kunnen de dingen niet gewoon op hun beloop laten, want wat we hier hebben is, zoals al is gezegd, een ingebouwd structureel defect in het internationale financiële systeem. Het gaat niet over menselijke vergissingen van de managers die nu op non-actief worden gesteld met afvloeiingspakketten ter waarde van honderd tot tweehonderd miljoen dollar; nee, het is het gevolg van een structureel defect.
Ik zou nog drie korte opmerkingen willen maken over het principedebat dat hier vandaag over het onderwerp van de globalisering heeft plaatsgevonden. Ten eerste: het is zo moeilijk een gezamenlijk Europees beleid te smeden op basis van dit debat, omdat er geen overeenstemming bestaat over wat het Europees belang eigenlijk is. Sterker nog, in ons dagelijks werk worden we voortdurend geconfronteerd met een caleidoscopische definitie van de belangen van Europa. Afhankelijk van de situatie op een bepaald moment kan Europa's belang liggen in lage supermarktprijzen in de ene lidstaat of in een hoog niveau van industriële werkgelegenheid in een andere, en dit is een conflict van doelstellingen dat niet eenvoudig valt op te lossen. Europa's belang kan liggen in een hoog niveau van werkgelegenheid in de staalindustrie van Luik, om een zeer actueel voorbeeld te noemen, of in hoge milieunormen in de Europese emissiehandel. We worden voortdurend met deze conflicten geconfronteerd en er is geen uniforme lijn die 27 lidstaten kunnen volgen om hun gezamenlijke Europese belang te bepalen.
Ten tweede kunnen we niet de houding aannemen dat globalisering prima was zo lang het betekende dat de arme landen van het zuiden werden gedomineerd door de rijke landen van het noorden; dat het goed was zo lang die omstandigheden van toepassing waren, maar slecht is als de landen van het zuiden onze concurrenten worden. Dat is geen manier om te reageren. Noch is het aanvaardbaar met eisen omtrent hoge milieu- en sociale normen in de ontwikkelingsregio's te komen terwijl we weigeren ons eigen beleid te veranderen.
Wat ik vandaag in Europa hoor, is dat China en India hun milieu- en sociale normen moeten veranderen. Dat moeten ze ook, uiteraard, maar de Chinezen en Indiërs beschouwen dergelijke eisen als puur Europees protectionisme, aangezien wij welvarend zijn geworden met behulp van lage sociale normen en lage milieunormen, en nu vertellen we anderen dat wij willen houden wat we hebben, maar dat zij niet hetzelfde kunnen krijgen.
Een dergelijk beleid, dames en heren, is gedoemd te mislukken, dat kan ik u verzekeren. De enige levensvatbare benadering is dat wij deze zich ontwikkelende landen laten zien dat er een andere manier is, dat het mogelijk is de uitdaging op milieu- en sociaal gebied in een economische kans te veranderen. Vandaar de term "industriële milieuzorg”.
Ik geloof dat we het op dat punt in hoge mate eens zijn en tegen die achtergrond gaat de Commissie nu hard werken om haar voorstellen voor de volgende Lissaboncyclus te presenteren. Die zullen dan worden behandeld tijdens de voorjaarsvergadering van de Raad in maart, wat het Europees Parlement ruime gelegenheid geeft om zijn mening over de specifieke initiatieven en voorstellen te laten horen, voordat volgend jaar maart de definitieve beslissing wordt genomen.
(Applaus)
De Voorzitter
Dank u voor de samenvatting, commissaris.
Ik heb zeven ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(Ingekort overeenkomstig artikel 142 van het Reglement)
Edit Herczog  
schriftelijk. - (HU) Mijnheer de Voorzitter, Raad, Commissie, dames en heren, de consequentie van het ontwikkelen van de globalisering is dat meer en meer landen democratisch worden en overstappen naar de vrije wereldhandel. Als zodanig toont dit het succes aan van een halve eeuw Europees beleid voor vrede en democratie. Aan de andere kant is het feit dat sommige landen soms door het gebruik van illegale instrumenten in de internationale handel in het voordeel raken een teken dat de omschakeling naar grondwettigheid geleidelijk gaat en niet direct volmaakt is. Juist om deze reden zou Europa's doel de bevordering en versterking van democratie moeten blijven.
Hoe succesvol we zullen zijn in de wereldwijde concurrentie die hieruit ontstaat, hangt van ons af. Als schrijver van het verslag van het Parlement over de globalisering weet ik dat we de uitdagingen onderkend hebben; het is tijd om in actie te komen.
We moeten nadenken over het feit dat de welvaart die we vandaag genieten, er ook nog moet zijn voor onze kleinkinderen en wel op zo'n manier dat de andere volkeren van de wereld zich intussen op deze manier kunnen ontwikkelen. Zullen ze energie hebben? Zullen ze een bewoonbaar milieu hebben? Dat is waar het Europese energiebeleid en het bouwen van een "koolstofarme” economie over gaan.
We moeten ervoor zorgen dat alle personen in Europa, ongeacht hun afkomst en situatie, en alle bedrijven, ongeacht hun grootte en statutaire zetel, al hun talenten en hun beste vermogens kunnen ontwikkelen. Dat is waar gelijke kansen, het bouwen aan een op kennis gegrondveste samenleving, vernieuwingsbeleid en het nieuwe Europese MKB-beleid om draaien.
We moeten omschakelen naar het digitale tijdperk; om dat te bereiken, moeten we zorgen dat alle gebieden en alle mensen worden opgenomen in de e-samenleving.
Kortom, we hebben alle instrumenten in handen; we hoeven het alleen maar te doen. Laten we aan het werk gaan!
Janusz Lewandowski  
schriftelijk. - (PL) De globalisering is een niet te stuiten proces, maar het succes van de Europese Unie in deze globalisering is geen vanzelfsprekende conclusie. Waarachtig is de Lissabonstrategie, geïmplementeerd zoals tot dusver is gebeurd, geen recept voor succes. Sterker nog, het is maar een papieren strategie en zelfs in het stadium halverwege, in 2005, was het duidelijk dat de voornaamste doelstelling, namelijk de wedloop tegen de VS op het gebied van concurrentievermogen en vernieuwing, niet was gehaald.
In de tussentijd hebben zich andere uitdagingen voorgedaan in de vorm van het economisch offensief uit China, India en andere Aziatische landen. Tot dusver heeft de veelheid aan verstandige doelstellingen het feit verborgen dat er geen politieke moed is om structurele hervormingen op landelijk niveau te ondernemen; dat is het niveau waarop over de mogelijkheid van een vernieuwend en dynamisch Europa wordt beslist. Door dit gebrek aan moed is de Europese Unie op zoek naar surrogaatoplossingen. Bijvoorbeeld door haar hoop te vestigen op een radicale verandering in de Gemeenschapsbegroting die neerkomt op het vergroten van de overheidsuitgaven aan onderzoek en ontwikkeling. Dit is niet genoeg, als het niet hand in hand gaat met het vermogen risico's te nemen, gepaard aan steun voor vernieuwende bedrijven vanuit de private financiële sector.
Een oplossing in de vorm van het Europees Instituut voor Technologie illustreert de neiging tot institutionele oplossingen, terwijl het fonds voor aanpassing aan de globalisering de mate van overdreven Europese bezorgdheid laat zien. Het gepaste antwoord op de uitdaging van de globalisering is volledige liberalisering van de markt en moedige hervorming van het Europese sociale model.
Joseph Muscat  
Om in deze eeuw van globalisering te slagen, dient de Europese Unie een beleid ten aanzien van directe buitenlandse investeringen voor Europa te ontwikkelen.
We hebben beleid nodig voor:
Inkomende directe investeringen, dat wil zeggen directe buitenlandse investeringen in de Europese Unie afkomstig van elders in de wereld;
Uitgaande directe buitenlandse investeringen, dat wil zeggen directe investeringen elders in de wereld afkomstig van de Europese Unie; en
Interne directe buitenlandse investeringen, dat wil zeggen directe investeringen in enige lidstaat van de Europese Unie afkomstig van enige andere lidstaat van de Europese Unie.
Weliswaar beschikken we over elementen van een dergelijk beleid, zoals het zevende kaderprogramma dat voorwaarden schept om investeringen in onderzoek en ontwikkeling aan te trekken, maar dat is slechts een deel, zij het een belangrijk deel van het verhaal.
Feiten en cijfers tonen het reusachtige belang aan van directe buitenlandse investeringen in de wereldeconomie van vandaag, of van Europa's directe investeringspositie met betrekking tot de rest van de wereld.
Deze feiten laten zien dat als we een werkelijk succes van de doelstellingen van Lissabon willen maken, we een totaal DBI-beleid voor Europa nodig hebben om de maximale voordelen van DBI voor onze mensen te behalen.
Alexander Stubb  
schriftelijk. - (EN) Tegenwoordig vinden Europeanen het helemaal niet vreemd om met een rugzak in Zuid-Amerika rond te trekken, online met vrienden in Afrika te chatten en cd's in de VS te bestellen. Globalisering maakt de wereld kleiner. Vooral de jonge generaties beschouwen Europa als de achtertuin en de wereld als slechts hun woonplaats.
Toch heeft het begrip globalisering nog een negatieve klank. Een gebruikelijke angst is dat door de globalisering landen met lage arbeidskosten Europa van banen zullen beroven.
De EU moet een belangrijke rol spelen bij het veranderen van deze attitudes. Dat doet ze door te bewijzen dat de lidstaten gezamenlijk sterk genoeg zijn om niet alleen de globalisering te overleven, maar er zelfs winst uit te behalen. Zoals in de verklaring staat, is Europa de grootste exporteur van goederen en diensten ter wereld en de op een na grootste bestemming van directe buitenlandse investeringen. Als we spreken over werkgelegenheid: in 2006 werden in totaal 3,5 miljoen nieuwe banen geschapen!
Natuurlijk zijn er dingen voor verbetering vatbaar: Europa's innovatiebeleid zou een stimulans moeten krijgen, er is reglementering van de wereldmarkt nodig en het tegengaan van klimaatverandering behoort niet alleen het probleem van Europa te zijn. Toch, alles bij elkaar genomen, twijfel ik er niet aan dat de EU de toets voor globalisering met vlag en wimpel zou doorstaan.
