

De Voorzitter.
   - Dames en heren, aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad in Brussel op 15 en 16 december, met inbegrip van de ontwikkelingsstrategie.
Hiervoor heet ik de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, van harte welkom. Helaas is er nog geen vertegenwoordiger van de Raad aanwezig. Vermoedelijk is men nog bezig met de uitwerking van het nieuwe Britse voorstel. 
Graham Watson (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord voor een motie van orde om het voorzitterschap in de gelegenheid te stellen een verzoek te doen tot uitstel van dit debat tot vanmiddag. Naar ik heb begrepen, wilde de fungerend voorzitter, de minister van Europese Zaken, vanmorgen met ons spreken over de voorbereidingen voor het voorzitterschap, maar het fungerend voorzitterschap was niet van plan om zijn begrotingsvoorstellen voor deze middag prijs te geven. We hebben tot ons grote genoegen hier kunnen debatteren met een van de meest toegewijde en intelligente ministers van Europese Zaken die ooit in dit Parlement zijn verschenen, maar om hier nu te gaan schaduwboksen als we niet weten hoe de voorstellen eruit zien, lijkt mij absoluut ridicuul en een complete tijdsverspilling.
Het fungerend voorzitterschap is niet aanwezig om dit verzoek te kunnen doen, alhoewel ik hoop dat het straks alsnog komt. Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u er bij het fungerend voorzitterschap op aan dringt dat het een behoorlijk debat met ons voert en uiteenzet welk begrotingsvoorstel aan de Raad zal worden voorgelegd. 
De Voorzitter.
   - Dank u, mijnheer Watson. U hebt het over schaduwboksen, maar op dit moment zijn we eerder in het luchtledige aan het boksen, aangezien de vertegenwoordiger van de Raad er nog niet is. Ik heb begrepen dat er verkeersproblemen zijn, maar hij is onderweg en zal zo hier zijn.
Wat betreft uw verzoek aan de Raad om in zijn toespraak in te gaan op het nieuwe voorstel - dat kennelijk pas vanmiddag bekend zal worden gemaakt - kan ik u zeggen dat ik het Britse voorzitterschap gisteren, tijdens de lunch ter afsluiting van het voorzitterschap, hetzelfde heb gevraagd. Ik heb duidelijk gemaakt dat het Parlement het toch wel vreemd zou vinden als het een debat moest houden zonder het nieuwe voorstel, dat vandaag dus bekend wordt gemaakt, daarbij te kunnen betrekken. Dat zou immers een louter formeel debat zijn.
Garanties zijn mij niet gegeven, maar er leek toch wel zoveel begrip voor mijn verzoek te bestaan dat we naar ik aanneem in ieder geval een voorproefje zullen krijgen van wat het voorzitterschap later vandaag naar buiten zal brengen. Gebeurt dat niet, dan heeft het Parlement in mijn ogen zeker alle reden zich ondergewaardeerd te voelen.
Verder lijkt het me niet nodig de vergadering nu te onderbreken, mijnheer Watson. De minister kan immers ieder moment hier zijn. Laten we hopen dat de Britse vertegenwoordigers zich in hun toespraak zullen laten leiden door gezond verstand en gevoel voor humor, zaken waar de Britten zelf zo trots op zijn, en dat ze ons kunnen zeggen wat er later gaat gebeuren. 
José Manuel Barroso
   , Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik hoef u er niet van te overtuigen dat de Europese Raad van morgen een cruciale etappe voor Europa is.
In Hampton Court hebben we vastgesteld met welke onmiddellijke uitdagingen wij zijn geconfronteerd. Nu moeten wij onszelf de middelen geven om deze uitdagingen aan te gaan, en daar komen de financiële vooruitzichten om de hoek kijken. Ik kom zodadelijk terug op deze vooruitzichten, maar eerst wil ik kort iets zeggen over andere belangrijke onderwerpen die tijdens de Europese Raad aan de orde zullen komen.
In Hampton Court hebben we gesproken over de wijze waarop Europa zich kan voorbereiden op de mondialisering. Wij hebben afgesproken onze activiteiten op diverse terreinen een nieuw elan te geven, met name als het gaat om onderzoek, universiteiten, demografie, energie, immigratie, veiligheid en buitenlandse betrekkingen. Ik zal aan de Europese Raad verslag uitbrengen over het werk dat op stapel is gezet na de informele top. In dit verband wil ik uw aandacht vragen voor een aantal cruciale vraagstukken.
Gisteren heeft de Commissie de laatste hand gelegd aan de herziene strategie voor duurzame ontwikkeling. Doel is om het ambitieniveau van deze strategie te verhogen door toe te zien op een efficiëntere tenuitvoerlegging ervan. De belangrijkste elementen daarvan zijn: erop toezien dat het communautaire beleid geheel en al stoelt op de beginselen van duurzame ontwikkeling; bindende afspraken maken over de verwezenlijking van de doelstellingen, waarbij onze instellingen regelmatig bijeenkomen om een tussentijdse balans op te maken en de praktijken van de lidstaten te beoordelen; een stelselmatigere raadpleging van de voornaamste betrokkenen bij duurzame ontwikkeling, van niet alleen de instellingen maar ook het bedrijfsleven - dat forse inspanningen moet leveren -, en uiteraard de regionale en lokale overheden.
De Commissie zal nauw samenwerken met het Parlement en de Raad om deze belangrijke etappe zo goed mogelijk voor te bereiden. U kunt rekenen op mijn persoonlijke inzet en op die van het College. In dit verband is het succes van de conferentie van Montreal zeer goed nieuws. Hieruit blijkt dat het initiatief van de Europese Commissie en de Europese Unie om de klimaatverandering op de politieke agenda te plaatsen, zin heeft gehad.
Dan ga ik nu over tot het vraagstuk van de groei en de werkgelegenheid in het kader van de nieuwe Strategie van Lissabon. De Commissie constateert dat de hernieuwde strategie voor groei en werkgelegenheid nu goed op gang is gekomen. De nationale programma’s laten zien dat het nieuwe bestuurssysteem van de Strategie van Lissabon geleidelijk ingang vindt binnen de lidstaten.
Zelf wil ik graag de volgende punten benadrukken. De economische problemen die we tijdens de informele top in kaart hebben gebracht, hangen vanzelfsprekend nauw samen met de problemen die de lidstaten vaststellen in hun nationale programma’s. De Commissie zal in haar verslag van januari haar volledige verantwoordelijkheid nemen door op heldere doch constructieve wijze uit te leggen wat de zwakke en sterke punten van deze nationale programma’s zijn. Tevens zal de Commissie goede ideeën en goede praktijken eruit lichten die voor iedereen bruikbaar zijn.
Een ander belangrijk en uiterst actueel vraagstuk is immigratie. De Commissie is vastberaden om verder te gaan met het ontwikkelen van een horizontale benadering van het migratievraagstuk. Bij deze benadering wordt immigratie beschouwd vanuit de optiek van welvaart, solidariteit en veiligheid in de Europese Unie. Dit geschiedt in nauwe samenwerking met de betrokken derde landen. Dat is ook het idee achter de mededeling over een actieprogramma met betrekking tot legale immigratie, waarover het College zich volgende week zal buigen.
De Commissie schaart zich tevens achter de allesomvattende strategie voor de strijd tegen terrorisme, die het resultaat zou moeten zijn van de Europese Raad van morgen. De onlangs door de Commissie voorgestelde instrumenten voor gegevensuitwisseling, interoperabiliteit van gegevensbanken of de bescherming van kritieke infrastructuren zouden zo spoedig mogelijk moeten worden goedgekeurd en toegepast. Wij hebben deze instrumenten hard nodig om effectiever te kunnen optreden. Dat is wederom een van de terreinen waarop Europa een duidelijke toegevoegde waarde heeft, gezien de bijdrage die Europa kan leveren aan het optreden op nationaal niveau.
Tot slot ben ik erg blij dat de drie instellingen het eens zijn geworden over het initiatief van de Commissie betreffende de Europese consensus voor ontwikkeling. Zoals u weet zal deze eveneens - naar wij hopen - deel uitmaken van de conclusies van de Europese Raad. Met deze Europese consensus voor ontwikkeling worden, voor de eerste keer in vijftig jaar van samenwerking, gemeenschappelijke waarden, beginselen, doelstellingen en middelen vastgesteld om de armoede uit de wereld te helpen.
Met de goedkeuring van de resolutie van het Europees Parlement over de EU-verklaring inzake het ontwikkelingsbeleid, groeit deze consensus uit tot een heuse Europese tripartiete verklaring over ontwikkeling. Vandaag wordt een pact gesloten tot bevordering van de ontwikkeling. Nu moeten we de beloften van meer geld waar maken en zorgen dat het geld daar terecht komt waar het hoort. De Commissie zal de lidstaten met klem verzoeken hun beloften na te komen. Deze beloften hebben we niet alleen elkaar gedaan, maar ook in de Verenigde Naties. Eens te meer kunnen we er als Europeanen trots op zijn dat wij dit vraagstuk op de internationale agenda hebben geplaatst, maar nu moeten we deze ambitie en deze toezeggingen ook waar maken.
Dan ga ik nu over tot de van deze Europese Raad: de financiële vooruitzichten. 
Zoals u weet, schakel ik over naar het Engels als ik over financiële onderwerpen praat! Ik heb dat de afgelopen maand steeds gedaan, en dus ik ga nu verder in het Engels.
We weten allemaal wat er deze week op het spel staat. Dit is de kans voor Europa om zijn burgers te laten zien dat het harde noten kan kraken, dat het aan hun verwachtingen kan voldoen en dat het zijn waarden trouw zal blijven. De Commissie heeft haar ideeën uiteengezet; het Parlement heeft hetzelfde gedaan, en nu is het wachten op de Raad. Verder uitstel zou vertraging betekenen in de uitvoering van ons beleid. En ook hier geldt: van uitstel komt afstel. Ik weet dat er andere technische opties zijn om de uitgavenprogramma’s door te laten lopen, maar laten we eerlijk zijn: dat zijn alleen tijdelijke maatregelen. Het Europa van nu heeft behoefte aan meer zekerheid en een grotere ambitie voor zijn nieuwe prioriteiten.
De Commissie neemt haar taak ter harte. Om de onderhandelingen weer vlot te trekken heb ik in oktober vijf voorstellen gedaan. Die hebben ertoe bijgedragen dat het overleg weer op gang werd gebracht. Afgelopen maandag heb ik premier Blair en andere nationale leiders, alsmede de Voorzitter van dit Parlement, een aantal beginselen en twaalf specifieke voorstellen voorgelegd die het mogelijk moeten maken om deze week tot een akkoord over de financiële vooruitzichten te komen, tot een ambitieus en eerlijk akkoord. Ik ben blij met de steun die ik in dit Parlement en onder de lidstaten voor het standpunt van de Commissie heb gekregen. Ik wil vandaag aangeven waar de Europese Raad zijn aandacht de komende dagen op moet vestigen.
We hebben een ambitieus Europa nodig. Tijdens de top in Hampton Court is duidelijk geworden hoe groot de uitdagingen zijn waar we voor staan, en welke rol de Europese Unie moet spelen om die aan te gaan. Maar wij moeten consequent zijn. Nu er doelstellingen zijn geformuleerd, moeten de lidstaten de middelen verschaffen die noodzakelijk zijn om die doelstellingen te bereiken. Om de uitbreiding te ondersteunen moeten we investeren; om hervormingen en modernisering te ondersteunen moeten we investeren; om de handel verder te liberaliseren moeten we investeren. Ambitie krijgt geen gestalte met communiqués en grote en hoogdravende woorden. Ambitie vereist actie, en actie vereist middelen en instrumenten.
De geloofwaardigheid van Europa wordt ernstig aangetast als sommigen niet de daad bij het woord voegen. Een moderne begroting betekent dat de realiteit van een groter Europa wordt onderkend, en dat dus steun wordt gegeven aan groei, via een op concurrentievermogen gericht cohesiebeleid. De begroting moet de Europeanen helpen zich aan te passen aan de globalisering, aan de immigratie en de veiligheidsbedreiging. Daarmee moet worden voorkomen dat recente hervormingen, zoals de verschuiving naar plattelandsontwikkeling binnen de landbouw, weer worden teruggedraaid, en dat de wezenlijke taak van het herwinnen van het vertrouwen van onze burgers wordt ondermijnd. Rubriek 3b van de financiële vooruitzichten is geen optioneel extra; zij is van essentieel belang voor het werk van de Unie.
Een krappe begroting heeft nog een ander direct gevolg. Daardoor wordt het nog belangrijker om elke euro zo efficiënt mogelijk te gebruiken, en zeven jaar is een lange tijd. We mogen verstandige aanpassingen in de toekomst niet dwarsbomen. Inhakend op onze oorspronkelijke voorstellen legde het Parlement in zijn resolutie voorzichtig de klemtoon op flexibiliteit: bij een veel lagere begroting is deze onontbeerlijk. De Europese Raad moet ruimte laten voor een discussie over deze onderwerpen in het Parlement en de Raad, de twee takken van de begrotingsautoriteit.
Het flexibiliteitsbeginsel moet worden opgenomen in de herzieningsclausule. Ik zei in juni dat dit van essentieel belang is om een akkoord te bereiken, en ik ben daar nog steeds van overtuigd. We hebben behoefte aan een alomvattende, ambitieuze en open herzieningsclausule. Uiteraard moet er over elke wijziging unanimiteit bestaan, maar het is essentieel dat deze Commissie en dit Parlement de gelegenheid krijgen om een echt debat, een debat zonder enig taboe, op gang te brengen over de toekomst van de uitgaven en middelen van de Europese Unie.
De begroting moet ook eerlijk zijn: eerlijk in de uitgaven maar ook eerlijk in de bijdragen. Ik denk dat we in dit opzicht al aardig wat bereikt hebben, en werkelijk erkend wordt dat de uitbreiding gevolgen heeft voor de begroting. We moeten nu de volgende stap zetten en ervoor zorgen dat de met de uitbreiding gepaard gaande lasten eerlijk worden verdeeld. Dit betekent meer beweging van Britse zijde ten aanzien van hun korting. Dat zal cruciaal zijn voor het bereiken van een akkoord. Die verandering moet in verband worden gebracht met de uitbreiding, en aangezien de uitbreiding blijvend is moet ook die verandering blijvend zijn. Hier moet het Verenigd Koninkrijk hetzelfde doen als in 1988 en 1999 toen het akkoord ging met een verandering van zijn korting.
Een aspect van de voorstellen van vorige week dat betrekking heeft op de Commissie, is het invoeren van parallelle regels: een reeks voor het Europa van de Vijftien en een reeks voor de rest. Dit zou zeer ongelukkig uitpakken. Een cohesiebeleid met twee snelheden, met een reeks regels voor concurrentievermogen en een reeks regels voor financiële overdrachten, is niet de juiste manier om een concurrerend of samenhangend Europa op te bouwen. We moeten zorgen voor de onderlinge samenhang van onze instrumenten. Als er al sprake is van enige differentiatie - en in sommige gevallen is die nodig - dan moet die steunen op objectieve criteria, op de relatieve ontwikkeling van de betrokken lidstaten of regio’s, en niet op een onderscheid tussen oude en nieuwe lidstaten. Wij willen geen Europese Unie opbouwen van oude en nieuwe leden, maar een Unie van alle leden, van leden met precies dezelfde waardigheid, en dit is een zeer belangrijk punt.
Uitzonderingen en bijzondere regelingen ondermijnen niet alleen de samenhang, maar leveren ook nieuwe risico’s op voor het financieel beheer. Zoals u weet nemen wij onze verantwoordingsplicht ten opzichte van dit Parlement en het grote publiek zeer serieus. We weten wel degelijk dat de begrotingen in de lidstaten onder druk staan. De Commissie heeft haar uiterste best gedaan om een pakket eenvoudige en begrijpelijke maatregelen op te stellen, die een goede controle mogelijk maken. Samen met het herzien Financieel Reglement beogen deze de programma’s gebruiksvriendelijker en efficiënter te maken, dus ik betreur het dat de beginselen ‘waar voor zijn geld’ en ‘goed financieel beheer’ het slachtoffer lijken te worden van de wens om tot een akkoord te komen. De voorstellen voor het beheer van het cohesiebeleid en de vrijwillige modulatie moeten worden herzien.
Goed beheer kan ook worden ondermijnd als bij kostenbesparing de gemakkelijkste weg wordt gekozen en beheerskosten het doelwit worden. Men is gewoon ongeloofwaardig als men ineens een eind wil maken aan het proces dat er juist voor moet zorgen dat onze instellingen de laatste uitbreiding kunnen bijbenen, en men is nog ongeloofwaardiger als men helemaal niets opneemt voor Bulgarije en Roemenië.
Ik moet u eerlijk zeggen dat ik heel goed weet hoe gemakkelijk en populair - ik zou haast zeggen: demagogisch - het is om in de beheerskosten te snijden als er kostenbesparingen nodig zijn. Met de volgende financiële vooruitzichten moeten we echter zorgen voor opname van Bulgarije en Roemenië in alle instellingen: in de Commissie, in het Parlement en in alle andere. Ik moet hierbij vermelden dat we daar nu niet de middelen voor hebben. Als u Bulgarije en Roemenie er dus bij wilt hebben, dan moeten we daar middelen voor opnemen in onze begroting.
Ik weet dat u veel van mijn vandaag naar voren gebrachte zorgen deelt. Ik weet dit, omdat veel van die zorgen ook tot uitdrukking komen in uw eigen resolutie en uw eigen opmerkingen. Ik juich het standpunt van het Parlement toe. Daarin staan gezonde principes en creatieve oplossingen, die een akkoord en echte resultaten alleen maar dichter bij kunnen brengen. Ik ben vastbesloten om de Europese Raad met alle mogelijke middelen bij te staan om deze week tot een akkoord te komen.
Ik doe een dringend beroep op het voorzitterschap, dat een speciale verantwoordelijkheid draagt, en op de lidstaten: toont u de moed en vastberadenheid om tot een akkoord te komen dat aansluit bij onze ambities. Ik hoop vurig dat ik, wanneer ik de volgende week de Conferentie van voorzitters zal toespreken, samen met u de route zal moeten uitstippelen naar een interinstitutioneel akkoord, naar een akkoord dat Europa met echt vertrouwen het volgende decennium zal binnenloodsen. Dat moet echter wel met vertrouwen en ambitie geschieden. Ikzelf, u in dit Parlement en, naar ik hoop, alle aanwezigen hier vandaag zullen het bekrompen, nationalistische idee van een mini-Europa altijd verwerpen.
Douglas Alexander,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil me allereerst bij de geachte afgevaardigden verontschuldigen voor de kleine vertraging waarmee ik hier vanmorgen vanaf de luchthaven ben aangekomen. Ik wil het Parlement ook verzekeren dat ik zeer aandachtig heb geluisterd naar de verklaring die de voorzitter van de Commissie zojuist heeft afgelegd, en ik zie uit naar de bijdragen van de geachte afgevaardigden aan dit belangrijke debat, dat gezien de aanstaande Europese Raad op het juiste moment komt.
De Europese Raad van deze week in Brussel vindt plaats aan het einde van een tumultueus jaar voor de Europese Unie. Dit was het jaar waarin de kiezers in Frankrijk en Nederland het ontwerp van het grondwettelijk verdrag verwierpen, het jaar waarin steeds duidelijker werd dat Europa de realiteit van een geglobaliseerde economie onder ogen moet zien, en het jaar - het meest tragische feit - waarin het terrorisme opnieuw toesloeg in de straten en treinen van een Europese hoofdstad. Maar Europa heeft hierop gereageerd. We zijn beter gaan inzien wat ons gezamenlijke antwoord op de globalisering moet zijn. We hebben laten zien dat we - zoals de heer Schulz ook ruiterlijk heeft toegegeven in vorige debatten in dit Parlement - uiterst vastberaden zijn als het gaat om terrorisme. Daardoor is de kracht van onze solidariteit, van onze democratische waarden en onze gemeenschappelijke vastbeslotenheid om deze waarden te doen zegevieren, nog eens duidelijk tot uiting gekomen. We hebben de rol en verantwoordelijkheid van Europa op het wereldtoneel doen gelden: in New York, in Montreal vorige week, in de Gazastrook of ook in Atjeh, Indonesië.
Het Verenigd Koninkrijk is er echt trots op dat het in de afgelopen zes maanden het voorzitterschap van de Raad mocht bekleden. Ik wil bij deze gelegenheid graag de leden van dit Parlement bedanken voor hun samenwerking bij deze veeleisende, maar gemeenschappelijke agenda.
De voornaamste taak die de Europese Raad deze week wacht, is het bereiken van een - even noodzakelijk als passend - akkoord over de financiële vooruitzichten van de Europese Unie voor 2007-2013, waar de meeste opmerkingen van de voorzitter van de Commissie vanochtend al over gingen. Dit was van meet af aan een van de grootste uitdagingen voor ons voorzitterschap. Na het uitblijven van een politiek akkoord in juni hebben we geluisterd naar de oproepen van degenen - vooral in de nieuwe lidstaten - die erop wezen hoe belangrijk het was dat de Europese Raad dit jaar nog overeenstemming zou bereiken, en we hebben hier lang en hard naar toegewerkt.
De voorstellen die we vorige week maandag hebben gedaan - en die eerst onderwerp van gesprek zijn geweest tijdens de informele conclave van de ministers van Buitenlandse Zaken van afgelopen week en daarna kort aan de orde werden gesteld tijdens de Raad Algemene Zaken van deze week - zijn een uitdaging voor de lidstaten - dat geef ik toe -, en dat geldt ook voor de aangepaste voorstellen die we later vandaag zullen presenteren. Die aangepaste voorstellen zullen echter ook realistisch zijn, gezien de begrotingscontext waarbinnen de meeste lidstaten momenteel op nationaal vlak opereren. Ik zal er geen doekjes om winden: de onderhandelingsmarge is gering. Uitgaande van het uitvoerige overleg dat wij gedurende de afgelopen week met de andere lidstaten hebben gevoerd, onder meer op het niveau van de regeringsleiders - toen enkele van hen naar Londen zijn gekomen en er tevens diverse bilaterale contacten buiten Londen hebben plaatsgevonden - blijven we ervan overtuigd dat deze voorstellen de beste en eigenlijk enige basis vormen om een akkoord in de Raad te bewerkstelligen en daarna een discussie te voeren met het Parlement. Ze zijn een belangrijke en noodzakelijke stap in de richting van een moderne, hervormde begroting, van een begroting die is afgestemd op de doelstellingen van de eenentwintigste eeuw, waarover onze premier zo fraai heeft gesproken in het Europees Parlement aan de vooravond van het Britse voorzitterschap.
Wij stellen voor om alle uitgaven van de Gemeenschap in 2008 en 2009 te herzien. Daarmee krijgen wij de kans om de mondiale en interne uitdagingen waar de Unie voor staat, in kaart te brengen, en om vast te stellen waar en hoe het optreden en de uitgaven van de Gemeenschap de meeste toegevoegde waarde creëren voor de nationale en regionale inspanningen, en hoe de voor die uitgaven benodigde middelen het eerlijkst kunnen worden gevonden. Het zal voor ons allen - voor dit Parlement, de Raad, de Commissie maar ook de Europese burgers -een uitstekende gelegenheid zijn om te bezien hoe we het beste vooruitgang kunnen boeken.
We moeten ons niet te zeer laten afleiden door alle discussies in de pers en de media, maar goed in het oog houden dat we te maken hebben met een aanzienlijk prijskaartje, met een begroting waarin een fundamentele verschuiving van de uitgaven naar de nieuwe lidstaten wordt verankerd: 260 miljard euro aan ontvangsten voor de nieuwe lidstaten in de komende zeven jaar, oftewel 2500 euro voor elke man, vrouw en kind.
De economische dynamiek van die nieuwe lidstaten is nu al een waarachtige bron van inspiratie voor ons allen. De nieuwe flexibiliteitsmogelijkheden die we hebben voorgesteld voor de structuur- en cohesiefondsen, moeten ervoor zorgen dat een groter deel van de voor de nieuwe lidstaten bestemde kredieten kan worden besteed, en dat elke euro die door de lidstaten, hun regio’s en hun steden wordt uitgegeven, meer effect heeft. Dit zal leiden tot meer verbeteringen in infrastructuur en vaardigheden, en de Unie heeft deze collectief nodig om de economische uitdaging op wereldschaal te kunnen aangaan en om te kunnen zorgen voor de sociale rechtvaardigheid waar al onze volkeren terecht om vragen.
De toekomstige financiering staat in het middelpunt van de Europese Raad van deze week, maar het is niet het enige onderwerp dat aan de orde zal komen. Daarom wil ik kort ingaan op de andere punten die deze week door onze regeringsleiders besproken zullen worden. Het eerste punt betreft de follow-up van de informele bijeenkomst van de regeringsleiders in Hampton Court van oktober jongstleden. Tijdens die top werd afgesproken om meer concrete vooruitgang te boeken op een aantal hoofdterreinen. Ik noem de bevordering van onderzoek en ontwikkeling via de oprichting van een Europese Onderzoeksraad, de verbetering van onze universiteiten en van hun banden met het bedrijfsleven, en de bewerkstelliging van meer concurrentie op de energiemarkt. Ook noem ik het onderzoek van de vraag hoe migratie onze economie kan stimuleren, hoe we het instrument van meer en betere kinderopvang kunnen inzetten om een eerlijker balans tussen werk en gezinsleven te bewerkstellingen, hoe we werknemers kunnen bij- en omscholen als antwoord op de globalisering, en hoe we de plaats van Europa in de wereld en onze collectieve veiligheid kunnen versterken.
Voorzitter Barroso en Hoge Vertegenwoordiger Solana zullen de regeringsleiders verslag uitbrengen over de vorderingen die zijn gemaakt en over de volgende stappen. Ik wil mijn waardering uitspreken voor het werk dat zij tot nu toe hebben verricht en voor hun medewerking bij de behandeling van dit en talloze andere dossiers tijdens het voorzitterschap. 
Het tweede punt betreft de kwestie van de economische hervorming. Wij blijven samenwerken met de Commissie bij de tenuitvoerlegging van de werkgelegenheids- en groeiagenda voor Europa. Dit heeft de afgelopen maanden vruchten afgeworpen. Zo werd het startsein gegeven voor de nationale hervormingsprogramma’s in het kader van Lissabon, waarmee voor elke lidstaat een toekomstgerichte hervormingsagenda wordt vastgesteld. De top zal deze voortgang toejuichen, evenals de belangrijke stappen die zijn gezet op het gebied van betere regelgeving. Daarbij gaat het ook om vereenvoudiging van de Europese wetgeving, ten behoeve van zowel de burgers als het Europese bedrijfsleven, en om de verduidelijking van de gezamenlijke verantwoordelijkheid die de Raad, de Commissie en het Parlement dragen voor de vermindering van onnodige administratieve rompslomp.
Ten derde zullen we een Europese antiterrorismestrategie aannemen. Daarmee wordt een helder en coherent kader geschapen voor de activiteiten van de Europese Unie op het gebied van terrorismebestrijding en worden concrete actiedoelstellingen geformuleerd. De strategie houdt een verbetering in van de activiteiten die de Europese Unie onderneemt om te voorkomen dat iemand de weg van het terrorisme inslaat. We zullen een actieplan aannemen om radicalisering van en rekrutering door terroristische organisaties aan te pakken. Ook zal daarmee een bijdrage worden geleverd tot een betere bescherming van de burgers en de infrastructuur van de Europese Unie. We zullen een programma opzetten om kritieke infrastructuur in heel Europa te beschermen tegen terroristische aanslagen. Daarmee zullen de inspanningen worden verbeterd die de Europese Unie onderneemt om terroristen en hun netwerken te dwarsbomen, met name via de bestrijding van de financiering van terroristen. Dankzij een betere crisisbeheersing en -coördinatie zal deze strategie bijdragen aan een betere respons van de Europese Unie op terroristische aanslagen. De Raad hoopt dat we het eens zullen worden over de regelgeving betreffende gegevensbewaring, een terrein waarop we de afgelopen dagen en maanden zeer nauw en efficiënt hebben samengewerkt met dit Parlement.
Voorts zal tijdens de top een allesomvattende aanpak voor migratie worden vastgesteld. Deze aanpak zal niet alleen rekening houden met de lering die wij hebben getrokken uit de gebeurtenissen van de afgelopen maanden, maar ook geïnspireerd zijn door de discussies die we hier in de voltallige vergadering in oktober hebben gevoerd. Ofschoon in deze aanpak de problemen in Afrika en het Middellandse Zeegebied centraal staan, richten wij ons hierin ook op de belangrijke en noodzakelijke samenwerking met andere regio’s die we moeten bevorderen. In de aanpak wordt aangegeven welke prioritaire maatregelen de Unie moet treffen. Daaronder valt ook meer steun aan de landen van herkomst en transit, teneinde migratie in betere banen te leiden en illegale immigratie te bestrijden.
Ten vijfde wil ik nader ingaan op het reguliere verslag aan de Raad over het Europees veiligheids- en defensiebeleid. In het verslag zal het onderscheid tot uiting komen dat onze Europese missies ter plekke al maken, met inbegrip van de twee laatste missies: naar Atjeh - onze eerste missie in Azië - en naar de grenspost Rafah in de Gazastrook, waar de Unie concreet blijk geeft van haar langdurige inzet voor de levens en vrijheden van het Palestijnse volk.
De Europese Raad zal naar verwachting ook een overkoepelende verklaring aannemen over dat deel van de wereld - het Midden-Oosten. Hierin zal nogmaals worden bevestigd dat wij ons willen inzetten voor een veilig, welvarend en vredig Midden-Oosten, en dat wij de politieke, sociale en economische hervormingen in die regio willen ondersteunen. In de verklaring zal worden weergegeven welke resultaten de Europese Unie gedurende ons voorzitterschap heeft bereikt: ten eerste de Euromed-top in november - toen de agenda werd vastgesteld voor de toekomstige betrekkingen met onze buren in het zuidelijke Middellandse Zeegebied -, de ondersteuning van de terugtrekking uit Gaza, de opbouw van een institutionele en veiligheidscapaciteit voor de Palestijnen, het opstarten van de missie van de Europese Unie voor grensbijstand in Rafah en een grotere betrokkenheid van de Europese Unie bij Irak. In de verklaring zal tevens worden ingegaan op de uitdagingen waarmee wij in die regio geconfronteerd blijven: het streven naar vrede tussen Israël en zijn buren, de politieke processen in Irak en Libanon, het nucleaire programma van Iran - een onderwerp dat we hier in het Parlement hebben besproken - en het stopzetten van de steun aan groepen die geweld gebruiken.
En passant wil ik opmerken dat het voorzitterschap de opmerkingen die de Iraanse president Ahmadinejad kennelijk over Israël heeft gemaakt - namelijk dat Israël ‘van de kaart moet worden geveegd’, dat de holocaust nooit heeft plaatsgevonden en dat Israël naar Europa moet worden verplaatst - op ondubbelzinnige wijze heeft veroordeeld. Deze opmerkingen zijn volstrekt onaanvaardbaar, en we veroordelen ze zonder enig voorbehoud. Dergelijke opmerkingen horen niet thuis in een beschaafd politiek debat.
Tot slot zullen de staatshoofden en regeringsleiders ook een alomvattende, globale strategie voor Afrika aannemen, waarin het zal gaan om vrede en veiligheid, bestuur, regionale integratie, handel en ontwikkelingshulp. Deze strategie zal de betrekkingen van de Unie met Afrika heroriënteren en heel het continent doen bestrijken. Dit zal een passend einde zijn van een jaar waarin het Afrikaans continent in het middelpunt kwam te staan van de belangstelling van zowel de Europese Unie als heel de wereld, van een jaar waarin de bevolking in heel Europa massaal aandrong op verandering en uitbanning van armoede.
De Europese consensus over ontwikkeling is het tweede thema van het debat van vandaag. Wij moeten - terecht - terugkomen op het ontwikkelingsvraagstuk, aangezien het einde van dit jaar, en het einde van dit voorzitterschap nadert. In de loop van dit jaar heeft de Europese Unie - nu al de grootste donor van ontwikkelingshulp ter wereld - opnieuw laten zien dat zij op dit terrein een voortrekkersrol speelt. De Europese Unie heeft de toon gezet voor de Millennium-toetsingstop, toen - in juni jongstleden - de ministers voor internationale ontwikkeling het besluit namen om de hulpverlening te verhogen, een besluit dat vervolgens werd bekrachtigd door de Ecofinraad. Zoals uit de consensus over ontwikkeling blijkt, is er geen enkele reden om op onze lauweren te rusten: we moeten het geld niet alleen besteden, maar ook goed besteden.
In deze tripartiete verklaring worden de doelstellingen en principes genoemd waardoor de Europese Unie zich bij haar inspanningen op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking moet laten leiden. Het eerste deel is een politieke verklaring, waarin wordt ingegaan op de gemeenschappelijke doelstellingen, principes en methoden voor ontwikkelingssamenwerking op het niveau van de lidstaten en op dat van de Gemeenschap. De Raad en de Commissie hebben op 22 november overeenstemming bereikt, na uitgebreide besprekingen tussen alle betrokken instellingen van de Europese Unie en na overleg met andere belangrijke betrokken partijen, waaronder het Europees maatschappelijke middenveld. We hopen dat het Parlement hier vandaag mee zal instemmen, zodat het een echt gezamenlijke, tripartiete verklaring wordt.
Het voorzitterschap wil in het bijzonder de rapporteur, de heer Wijkman, bedanken voor de prijzenswaardige inspanningen die hij heeft ondernomen om ervoor te zorgen dat het Parlement een inhoudelijke en constructieve bijdrage zou leveren aan deze belangrijke tekst. Een akkoord hierover zou de Europese Unie voor het eerst een gemeenschappelijke aanpak geven op ontwikkelingsgebied, en die aanpak zal een leidraad zijn voor het optreden van de Gemeenschap en van alle vijfentwintig lidstaten. In de consensus wordt op evenwichtige wijze de klemtoon gelegd op uitbanning van armoede, teneinde de millenniumontwikkelingsdoelstellingen te kunnen verwezenlijken, op ‘ownership’ van het partnerland, opdat een effectievere hulp kan worden gegarandeerd, en op convergerende beleidsvormen voor ontwikkelingsbevordering. Dit akkoord is bijzonder belangrijk gezien het feit dat de Europese Unie nu al goed is voor meer dan de helft van de mondiale hulp en vastbesloten is dit aandeel op te trekken tot tweederde in 2015, op basis van de toezeggingen die nu zijn gedaan.
In de consensus wordt ook een aangepast communautair ontwikkelingsbeleid uiteengezet. Daarbij wordt de rol van de Commissie verduidelijkt en aangegeven waar toegevoegde waarde wordt gecreëerd. De consensus garandeert dat we prioriteit geven aan de armste landen en bij alle andere voor de ontwikkelingslanden belangrijke beleidsmaatregelen rekening houden met de ontwikkelingsdoelstellingen. De consensus is een belangrijke politieke verklaring waar alle partijen aan gebonden zijn. Ik hoop dat zij uw steun zal krijgen.
Ik geef toe dat dit een belangrijke, maar ook lastige Europese Raad zal worden, maar als die flexibel en met visie wordt benaderd, kunnen we aanzienlijke vooruitgang boeken bij enkele van de belangrijkste dossiers van de Unie en voorbereidingen treffen voor de werkzaamheden van onze Oostenrijkse en Finse collega’s het komend jaar. Ik zal met grote belangstelling luisteren naar uw opmerkingen, en verzeker u dat ze zullen worden doorgegeven voordat - eind deze week - de belangrijke besprekingen in Brussel worden gehouden.
De Voorzitter.
   - Mijnheer de minister, u weet, naar ik aanneem, dat deze voltallige vergadering bedoeld was om de Europese Raad van komend weekend voor te bereiden. Ik betreur het dat u de kans voorbij hebt laten gaan om het Parlement te informeren over het voorstel dat u zeer binnenkort bekend zult maken.
Gisteren heb ik uw minister die verantwoordelijk is voor de betrekkingen met het Parlement hierom gevraagd, en ik vind het hoogst betreurenswaardig dat dit verzoek niet is ingewilligd. Daardoor heeft dit debat zonder meer aan belang ingeboet.
Ik betreur het dat ik geen gevolg heb gegeven aan het voorstel dat u, mijnheer Watson, aan het begin van de vergadering hebt gedaan. 
Hans-Gert Poettering,
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, we zien dat deze ruimte fraai versierd is. Dat is niet om het Brits Voorzitterschap geluk te wensen met wat het tot nu toe bereikt heeft, maar eenvoudigweg omdat we zo meteen de winnaars van de Sacharovprijs, de mensen die zich op zulk een voorbeeldige wijze voor de mensenrechten hebben ingezet, welkom gaan heten. Mijnheer de voorzitter van de Raad, u bent net iets te laat gearriveerd. Ik wil daar geen kwaad van spreken - het toont alleen maar aan dat u ook maar een mens bent. Het is echter wel symbolisch, omdat u op die manier laat zien dat de Raad in politiek opzicht, als het erom gaat Europa verder te helpen, doorgaans te laat komt. Daarom hopen wij dat de Raad morgen iets vroeger opstaat, zodat we goede resultaten kunnen boeken voor Europa.
De Voorzitter van het Europees Parlement heeft zojuist, onder luid applaus, gezegd dat het een goede zaak zou zijn geweest als wij geïnformeerd waren over hetgeen nu gaande is. Mijnheer de Voorzitter van de Raad, u wilt uw voorstellen voor de financiële vooruitzichten pas om 12.00 uur presenteren. Vermoedelijk doet u dat omdat u de uitkomst van dit debat nog in uw uiteindelijke voorstel wil laten doorklinken. Ik hoop dat dit ook inderdaad zal gebeuren.
De PPE-DE-Fractie wil dat er bij de financiële vooruitzichten resultaten worden bereikt. Maar die resultaten moeten wel aanvaardbaar zijn - dat is voor ons van doorslaggevend belang. Wij willen dus aanvaardbare resultaten, omdat Europa na de tegenslagen die het op een aantal gebieden heeft ondervonden, behoefte heeft aan succes. Ik moet namelijk eerlijk zeggen, mijnheer de fungerend voorzitter, dat we tot nu toe geen resultaten hebben geboekt. U zei dat de voorzitter van de Europese Raad, de heer Blair, en prachtige rede heeft afgestoken. Dat is inderdaad zo, en veel leden van mijn fractie - misschien wel meer dan van de fractie waartoe de heer Blair zelf behoort - hebben luid geapplaudisseerd. Uiteraard is stijl belangrijk, en ik zal beslist niet betwisten dat het Brits voorzitterschap - of het nu gaat om de minister van Binnenlandse Zaken, om andere ministers, of ook om de eigenlijke voorzitter van de Europese Raad, de premier zelf - goed is in communicatie. De samenspraak met het Parlement is steeds goed verlopen, maar met stijl alleen kom je er niet. Als de politieke inhoud uiteindelijk niet strookt met de stijl, dan voldoet die inhoud niet, en is het onze taak daar kritiek op te leveren. We hopen daarom dat u overmorgen in Brussel resultaten zult boeken.
De Britse premier, de voorzitter van de Europese Raad, heeft gezegd dat we meer aan onderzoek moeten doen. Dat is inderdaad waar. Maar als ik de voorstellen van het Brits voorzitterschap bekijk, zie ik dat die achterblijven bij die van Jean-Claude Juncker. Is het Britse optreden dan wel consistent?
Doodslaggevend is voor ons - en wij zijn daar heel blij mee - dat we nu vertegenwoordigers uit acht Midden-Europese landen hebben: de landen die op 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden. Wat wij willen weten is of het voorstel dat u als Raad gaat voorleggen - als het inderdaad zover komt - uiting geeft aan de solidariteit en de verbondenheid onder de Europeanen. Als het voorstel van de Raad niet van solidariteit getuigt, zullen wij gedwongen zijn dat voorstel af te wijzen. Voor ons is de solidariteit van de Europeanen, het gevoel dat we tot een gemeenschap behoren, van het allergrootste belang. Er mag geen onderscheid worden gemaakt tussen eerste- en tweederangs Europeanen.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, het is ons bekend dat u op 12 december een brief aan het Brits voorzitterschap hebt gericht. Wij staan achter hetgeen u in die brief stelt. Mijnheer de fungerend voorzitter, de korting van de Britten is achterhaald. Die korting moet dus geleidelijk aan worden afgebouwd, en uiteindelijk helemaal worden afgeschaft. Ook wij begrijpen dat deze korting samenhangt met het landbouwbeleid. Daarom zijn wij voor de opname van een herziening, opdat de hele begroting van de Europese Unie in 2008-2009 opnieuw kan worden beoordeeld. Eén ding mag echter beslist niet gebeuren, namelijk dat de Midden-Europeanen, de landen die het meest behoefte hebben aan onze solidariteit, uiteindelijk de rekening voor de Britse gaan betalen. Dat is niet in hun belang, en al evenmin in het onze. Wij zullen zo’n regeling dan ook niet aanvaarden.
Verder eisen we dat de rechten van het Europees Parlement als wetgever serieus worden genomen. We hebben nu bijvoorbeeld te horen gekregen dat men de Hongaren geld voor woningbouw heeft beloofd. Dan moeten we u er echter op wijzen dat hiermee de rechten van het Europees Parlement in het geding komen. Om dat geld aan Hongarije te kunnen toewijzen, zal het Parlement immers wetgeving moeten uitvaardigen. U dient het Europees Parlement en onze hervormingsdoelstellingen ernstig te nemen. Wij willen dat onze rechten worden geëerbiedigd, of het nu om het binnenlands of het buitenlands beleid gaat, en we zullen niet toestaan dat de Raad die naast zich neer legt.
Wij steunen uw standpunt met betrekking tot Iran. We moeten niet alleen Ahmadinejad een duidelijk signaal geven, maar ook Israël, namelijk dat we het bestaansrecht van Israël erkennen. Wie dat niet doet, richt zich namelijk in wezen ook tegen de Palestijnen en tegen het recht van dit volk om een waardig bestaan te leiden. Wie Israël het bestaansrecht ontzegt, spreekt zich ook uit tegen een Palestijnse staat. Die zal er dan immers nooit komen. Verheft u uw stem dus tegen Iran en Ahmadinejad, en spreekt u uit voor vrede in het Midden-Oosten. Op dit punt kunt u op onze steun rekenen.
Martin Schulz,
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is tijd dat we met het Brits Voorzitterschap tot een vergelijk komen. Het is tijd dat we overeenstemming bereiken over het beleid van de Raad. “We hebben behoefte aan een sterke, slagvaardige Europese Unie, en ik ben bereid daarvoor te vechten”: dat is wat de heer Barroso gezegd heeft in zijn brief aan de Raad, in de brief dus, waarnaar u, mijnheer Poettering, zojuist heeft verwezen.
Ik heb onlangs nog een interessant telefoongesprek met de heer Barroso gevoerd. Hij had een interview gegeven aan een Zuid-Duitse krant, en wat hij daarin zei, beviel mij. Ik heb hem daarom opgebeld en gezegd: “Dat was een goed interview - daar ben ik blij om”. En toen heeft hij mij - ik zal daar eerlijk in zijn - fiks van repliek gediend. Hij zei: “Als jij kritiek op mij hebt, dan zorg je ervoor dat het in de krant komt; ben je het met mij eens, dan bel je me op. Prijs mij dan ook eens in het openbaar!”. En dat doe ik bij deze, mijnheer de voorzitter van de Commissie.
Dat is de juiste houding, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Vecht! U kunt bij uw aanpak rekenen op de steun van de overweldigende meerderheid van dit Parlement, die zich verzet tegen de aanpak van de Raad. De aanpak van de Raad zal Europa niet verder helpen. Integendeel: die tast de solidariteit van Europa aan en gaat ten koste van de cohesie. Het Europees Parlement zal daar niet aan meewerken.
Ik wil graag een opmerking maken over iets dat de heer Alexander hier heeft gezegd. Hij verwees naar wat de voorzitter van de Raad zes maanden eerder gezegd had. Dat klopt: wij hebben allemaal gehoord wat de voorzitter van de Raad hier gezegd heeft. Hij heeft ook een andere, heel belangrijke uitspraak gedaan, maar daarnaar heeft de heer Alexander in zijn uitspraak niet verwezen. Daarom doe ik het nu. De voorzitter van de Raad heeft het volgende gezegd: “ Er doet zich een crisis voor binnen de Europese instellingen, en die crisis kon ontstaan omdat Europa een sterk leiderschap ontbeert”. Ik heb de indruk, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat de situatie nu, vijf en een halve maand later, nog steeds dezelfde is. Ik wil u daarom graag uitleggen welke indruk mijn fractie heeft. Van elk voorzitterschap van de Raad - en dus niet alleen van het Brits voorzitterschap - krijgen we telkens weer dezelfde boodschap te horen: praat niet te hard over Europa en maak er niet teveel reclame voor - dat hebben onze volkeren niet graag. Ja natuurlijk: als de staatshoofden en regeringsleiders voortdurend kwaad spreken over Europa, dan moeten ze niet verbaasd opkijken als de volkeren van Europa denken dat diezelfde staatshoofden en regeringsleiders gelijk hebben.
U klaagt over de Raad, maar u hebt aan deze toestand zelf meegewerkt. Daar hebben wij genoeg van! Daarom zeggen we duidelijk: dat kan zo niet langer. Het is niet waar dat alle Europese instellingen een crisis doormaken. Het Europees Parlement doet zijn werk en neemt beslissingen, ook al zijn die misschien niet altijd juist. Toch hebben we - om een voorbeeld te noemen - een paar dagen geleden in het kader van het chemicaliënbeleid een heel goed compromis bereikt. Het Europees Parlement heeft daar gehandeld. De Commissie doet haar werk - beslist niet altijd zoals het zou moeten, maar ze doet iets; ze is actief. De enige instelling in Europa die er maar niet in slaagt om overeenstemming te bereiken, is de Raad van staatshoofden en regeringsleiders. Die Raad is intussen zo uitgebreid geworden dat hij niet eens een gemeenschappelijke agenda kan opstellen zonder bang te moeten zijn voor een veto. Als Europa in een crisis verkeert, dan geldt dat vooral voor de Europese Raad. Ik hoop dat we dit weekend iets anders te zien zullen krijgen.
Vijftig of zestig jaar geleden was ook niet iedereen in Europa een enthousiast voorstander van het Europees project. Ik ben vlak bij de Duits-Belgisch-Nederlandse grens geboren. Toen Spaak - of de Nederlandse premier of de Luxemburgse regeringsleider - daar zestig jaar geleden naar toe ging om te zeggen dat de Duitsers meer Marshallhulp zouden krijgen, omdat dit land weer moest worden opgebouwd en we een Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal moesten opzetten, kwam er heus geen luid applaus van alle Luxemburgers, Belgen, Nederlanders en Fransen - dat weiger ik te geloven. Er waren er zelfs die zeiden: “Wat? Die Duitsers zijn het land binnengevallen; ze hebben ons land vernield en miljoenen mensen omgebracht, en nu moeten zij nog meer geld krijgen ook?” De toenmalige regeringsleiders antwoordden daarop: “Wie vrede voor Europa wil, moet integratie nastreven: dat is de weg die we moeten volgen. Die weg volgen wij, omdat we daarin geloven”. Daarom beschouwen we die mensen nu als grote staatslieden en noemen we onze gebouwen naar hen. Inderdaad: Europa is af en toe door grote staatslieden bestuurd. Ik heb nu echter de indruk dat kooplieden het in Europa voor het zeggen hebben, en het lijkt wel of die er alleen maar op uit zijn precies te berekenen hoeveel ze aan dit project kunnen terugverdienen.
Daarom is de top van dit weekend zo’n belangrijke top. Het gaat er nu niet alleen om nieuwe wiskunde in Europa te verkopen. Ik heb namelijk begrepen dat er een soort nieuwe wiskunde is bedacht: een geringere stijging wordt daarbij als een daling gezien. Zo werkt het echter niet. Een verhoging van de Britse korting is niet hetzelfde als een vermindering van die korting. Zo zul je zeker niet tot overeenstemming geraken. Men moet nu juist proberen om Europa’s werkelijke behoeften in een financieel kader op te nemen.
Eén opmerking over dat financieel kader: collega Walter geeft altijd een schitterende analyse van hetgeen voorgesteld wordt. Volgens de voorstellen van het Europees Parlement - het verslag-Böge - krijgt het landbouwbeleid in de financiële vooruitzichten voor de eerstvolgende zeven jaar 40 procent van de middelen toebedeeld. In het Britse voorstel spreekt men van 44 procent! We lopen met onze voorstellen dus steeds vooruit op hetgeen men in de Raad bespreekt. Als het om moderne politiek gaat, spreekt dit boekdelen.
En dan zal ik nu - omdat het Brits Voorzitterschap mij persoonlijk aan het hart gaat, omdat mijn Labour-collega’s ook mijn vrienden zijn, en ik de heer Alexander graag mag - iets doen wat ik anders niet snel zou doen: Engels spreken. 
Om elk mogelijk misverstand te voorkomen ga ik nu verder in het Engels. Een halfjaar geleden, mijnheer Alexander, applaudisseerden we allemaal toen de fungerend voorzitter van de Raad zijn visie uiteenzette op de hervormingen. Hij noemde omvangrijke investeringen in onderzoek, onderwijs en de hightech toekomst van onze Unie. U heeft dit vandaag herhaald. Bij het voorbereiden van mijn opmerkingen vandaag herinnerde ik mij wat ik op school had geleerd over het Verenigd Koninkrijk: 10 april 1912 was de datum van de tewaterlating van een andere hightech toekomst voor Europa. De menigte applaudisseerde enthousiast, net zoals vijf maanden geleden, toen Tony Blair hier sprak. Zij applaudisseerden enthousiast toen het symbool van die hightech toekomst wegvoer uit Southampton. Dat symbool was uiteraard de .
Vandaag bevinden wij ons op . De kapitein is niet Edward John Smith, maar Anthony Charles Lynton Blair. Onze kapitein heeft een enorm voordeel ten opzichte van de arme mijnheer Smith: de ijsberg doemt recht voor hem op, maar hij heeft nog de tijd om die te omzeilen. Om die ijsberg te omzeilen, mijnheer Alexander, moet u koers zetten in de richting van het verslag-Böge.
Om absolute duidelijkheid te verschaffen geef ik u de coördinaten van onze ijsberg: Böge, en zeker niet 1,03 procent. Dat is het middelpunt van de ijsberg. Zet koers in die richting, en en zijn bemanning zullen vergaan. Kies een andere route, en doe dat snel.
Ik hoop van ganser harte dat kapitein Blair de ijsberg eind deze week heeft kunnen omzeilen en het Britse voorzitterschap naar een veilige haven en een zekere financiële toekomst voor de Europese Unie heeft kunnen loodsen. Mijnheer Alexander, dat is wat ik wil. Dan zult u een geslaagd Brits voorzitterschap zijn. Zo niet, dan zullen we met ons allen falen in Europa.
De Voorzitter.
   - Dank u, mijnheer Schulz. De diensten van het Parlement zullen nauwkeurig nagaan wat de coördinaten waren van de ijsberg die de tot zinken heeft gebracht, zodat we zeker weten dat het inderdaad om één/nul/drie ging. 
Graham Watson,
   - Mijnheer de Voorzitter, vandaag twee jaar geleden werd een brief geschreven aan voorzitter Prodi. Die brief was getekend door één staatshoofd - president Chirac - en vijf premiers: Balkenende, Blair, Persson, Schröder en Schüssel, waarvan er vier, helaas, nog in functie zijn. Die met giftige pennen getekende brief is de oorzaak van onze problemen van nu. In die brief werd namelijk opgeroepen tot een plafond voor de EU-uitgaven van 1 procent van het bruto nationaal inkomen.
Tegelijkertijd vroegen datzelfde staatshoofd en diezelfde regeringsleiders om Europese beleidsvormen, zonder evenwel bereid te zijn die te financieren. Ze zijn leiders van lidstaten die in het buitenland aandringen op de Unie, maar thuis het debat uit de weg gaan; leiders die wel de doelen maar niet de middelen willen. Termen als ‘onaanvaardbaar’ komen zelden over de zeer gematigde lippen van de Commissievoorzitter, die naar men zegt een van de beste vrienden van de heer Blair is, maar de Commissie en het Parlement moeten één lijn trekken en een begroting verwerpen die de zorgen van de boekhouders belangrijker vindt dan de bredere blik van de bestuurders. Ik zie uit naar de brief van de heer Barroso aan het fungerend voorzitterschap over de Raad van deze week.
De Liberalen en Democraten in dit Parlement hebben liever geen akkoord dan een slecht akkoord. De Liberalen en Democraten zullen de langetermijnbelangen van Europa niet op het spel zetten. We zullen niet meedoen aan het creëren van een eerste- en tweederangs Europa.
Wat hebben de nieuwe lidstaten aangetroffen in hun prachtige nieuwe wereld? Een Franse president die hun zegt de mond te houden, een Duitse premier die hun het recht op een eigen belastingbeleid ontzegt, en een Brits voorzitterschap dat de spelregels van de solidariteit verandert. We verwachten van het voorzitterschap een begroting die slagvaardigheid op lange termijn en gemeenschappelijke belangen boven individuele voldoening en persoonlijk gewin plaatst. Het lijkt erop dat we een voorstel krijgen dat de prioriteiten van de Unie verlamt en niemand tevreden stelt.
Mijnheer de fungerend voorzitter, 1,03 procent van het bruto nationaal inkomen is niet genoeg voor ons nieuwe beleid of voor de uitbreiding. Het Parlement zag dat in toen het de toekomstige financiële behoeften op 1,08 procent van het BNI raamde, en dat was een voorzichtige raming. Wat te zeggen over geld voor uitdagingen, zoals veiligheid? En wat over de ambities van de agenda van Lissabon? Vijf jaar geleden zeiden we dat we de uitgaven voor onderzoek tot 2010 wilden optrekken tot 3 procent van het BBP. Ze zijn alleen maar verder gedaald: tot nog geen 2 procent afgelopen jaar, tegen 2,5 procent in de VS en ruim 3 procent in Japan.
Dit is niet alleen maar een begroting voor morgen. Het is een kader waaraan wij tot 2013 gebonden zijn. Het is een begroting die moet zorgen voor concurrentievermogen en banen voor onze jongeren. Het is een begroting die de door Europa gewenste sociale solidariteit moet financieren. Het Parlement moet elk akkoord in de Raad verwerpen dat onze Unie bedot.
Het voorzitterschap streeft naar een bredere Raadsagenda. Ik wens u succes. Mijn fractie hoopt dat u zich nog eens kritisch zult buigen over de zogeheten oorlog tegen het terrorisme. Als lidstaten van de EU medeplichtig zijn aan oorlogsvoering met gebruikmaking van verarmd uranium en witte fosfor, aan gevangenhouding zonder enige vorm van proces en marteling; als lidstaten van de EU de ogen sluiten voor een maatregel die de vrijheid van miljoenen mensen beperkt in landen waarmee we strategische partnerschappen onderhouden, dan verlagen zij onze Unie. Twee dagen geleden riep de Raad Algemene Zaken op tot een alomvattende aanpak voor terrorismebestrijding die de mensenrechten eerbiedigt. De Liberalen en Democraten willen dat de Raad opnieuw verklaart dat de Europese Unie de rechtsstaat en de bescherming van mensenrechten en fundamentele vrijheden eerbiedigt, en zij willen dat de Raad dat ook meent.
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik heb vanochtend iets geleerd: zelfs op een koude decemberochtend kan in een zaal een meistemming ontstaan. Plots zie ik een sfeer ontstaan van opstand tegen de Raad, tegen de regeringen. Ik vind dat buitengewoon interessant.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Alexander, u had het over de eloquentie van de heer Blair. Zelf zou ik willen zeggen dat de leegte van het Engelse voorzitterschap eloquent is! Die spreekt boekdelen, en als het beleid dat u ons voorstelt echt overeenstemt met de wijze waarop u dit Parlement en de Europese instellingen voor uw karretje spant wanneer het u uitkomt - ik heb het over het gegevensbewaring, die u niet door uw parlement kunt laten goedkeuren omdat u via ons moet -, als dat uw idee van Europa is, kan ik u één ding zeggen: niet alleen u zult falen - of het Engelse voorzitterschap faalt kan me niet schelen - maar ook Europa zal falen, en dat is gevaarlijk.
Wat de financiële vooruitzichten betreft: wanneer u het hebt over hervormingsvoorstellen en uw streven naar landbouwhervorming, snijdt u in werkelijkheid in de middelen voor de ontwikkeling van plattelandsgebieden. U wilt de meest moderne aspecten van onze begroting de nek omdraaien!
Wacht even met applaudisseren! Ik ben bang dat wat ik nu ga zeggen op minder applaus kan rekenen.
U zei iets buitengewoons: we moeten modern zijn - ik krijg zodadelijk minder handen op elkaar... - maar wat stelt u ons voor? Kernenergie! Dat is een energie uit het verleden, uit de jaren zestig! Blijf niet vastzitten in de jaren zestig! Modern zijn is iets anders, dat is waterstof. U hebt er niets van begrepen, en dat is juist zo gevaarlijk. Wanneer een voorzitterschap er niets van begrepen heeft, doet het maar wat. 
 Dan schakel ik nu weer over op het Duits, zodat mijn collega’s Poettering en Schulz me ook kunnen verstaan. Eén ding is beslist waar: u moet uw regeringen precies hetzelfde vertellen als wat u vandaag tegen het voorzitterschap gezegd hebt. Het probleem wordt immers voor een deel veroorzaakt door het feit dat al die gierige regeringen precies doen wat de Raad wil. De heer Watson heeft daar reeds op gewezen. Vertel de heer Steinbrück dat het zo niet langer kan. Ik heb dat de groenen ook al gezegd, toen ze in de regering zaten. Zeg het nu dan ook tegen iedereen! Het is een schandaal wat deze minister van Financiën wil. Ik wil mevrouw Grossetête dan ook het volgende vertellen: 
 Zegt u ook maar tegen de heer Chirac dat het verdedigen van het Franse landbouwbeleid in zijn huidige vorm een schandaal is dat ons niet verder helpt. 
 Het voorzitterschap is overigens niet als enige verantwoordelijk voor wat er nu gebeurt. Het is medeverantwoordelijk, omdat dit voorzitterschap net zo slecht en belabberd is als de in de Raad vertegenwoordigde regeringen. Die zijn geen haar beter. De regeringen die in de Raad vertegenwoordigd zijn, maken dus ook deel uit van het probleem. Niet hier, maar buiten, vormen ze samen een soort kunstwerk dat men Raad noemt, maar dan wel een hoogst merkwaardig kunstwerk.
Ik wil over twee punten die me hier van belang lijken, graag nog iets zeggen. We hebben het zojuist over Iran gehad. De heer Poettering heeft gelijk. Wat er in Iran door de president van het land wordt gezegd, gaat ons allen aan. Als we aan maatregelen denken, dan weet ik er één. De president is nu eenmaal gekozen, of we dat leuk vinden of niet. De enige maatregel die werkelijk iets uithaalt - en ik hoop dat we die in overweging willen nemen - is Iran uitsluiten van het wereldkampioenschap voetbal, als dat mogelijk is. Dat zal in Iran tot een discussie leiden, en een heel heftige ook. Hier brood en spelen, en daar kan men ongestraft zomaar van alles zeggen. Ik vind dat niet juist. Zulke discussies zouden de mensen in Iran duidelijk maken wat hun leiders nu aan het doen zijn - Iran van de rest van de wereld isoleren. Als een land zich afsluit, moeten wij dat vaststellen en ondubbelzinnig duidelijk maken. Het voorzitterschap zou dit idee eens kunnen bespreken. En dan kom ik nu op het laatste punt, terrorismebestrijding. 
De strijd tegen het terrorisme mag niet neerkomen op een strijd tegen de democratie. Begrijpt u dat? Die mag niet neerkomen op een strijd tegen de democratie. Na wat we gehoord hebben over de gebeurtenissen waarbij de CIA hier in Europa betrokken is, kan ik u zeggen dat dit geen bestrijding van terrorisme is; dit is het scheppen van voorwaarden voor fanatisme. We moeten het verkeerde gevecht tegen het terrorisme stoppen. Als u terroristen wilt bestrijden, keer dan alstublieft weer terug tot de rechtsstaat, en dan zult u ons, de groenen, aan uw zijde vinden.
Francis Wurtz
   , Mijnheer de Voorzitter, in juni van dit jaar werd de heer Blair door het Parlement warm onthaald. Zes maanden later besluiten de voorzitters van de fracties zijn begrotingsvoorstellen unaniem te verwerpen - hetgeen zeer uitzonderlijk is - wegens, ik citeer, “een gebrek aan solidariteit”.
De voorzitter van de Commissie heeft zich zojuist in dezelfde trant uitgelaten, en ons hele debat laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Deze ommezwaai zou het scheidende voorzitterschap aan het denken moeten zetten.
Zijn achteloosheid tegenover zijn partners in het algemeen, en tegenover de nieuwe lidstaten in het bijzonder, heeft ditmaal de grens van het toelaatbare overschreden. Hoe durft men de nieuwe lidstaten, die de communautaire fondsen het hardst nodig hebben, de rekening te presenteren voor de politieke en budgettaire twisten in eigen land, en tegelijkertijd een pleidooi houden voor uitbreiding?
Enerzijds zouden de nieuwe lidstaten, vergeleken met het compromis van juni, veertien miljard euro minder krijgen - ofschoon dat bedrag ook al aan de magere kant was - en anderzijds zou Groot-Brittannië, op grond van de fameuze korting, in het genot komen van twaalf miljard euro extra besparingen, vergeleken met hetgeen zes maanden eerder was overeengekomen. Dat is een die ons duur kan komen te staan.
Om te kunnen beoordelen hoe oprecht het zogenaamde streven van het fungerende voorzitterschap was om het GLB te hervormen en rechtvaardiger te maken, verwijs ik naar een citaat uit de van 7 december jongstleden: “Toen de Commissie tijdens de laatste hervorming van het GLB voorstelde een plafond vast te stellen voor de grootte van de landbouwbedrijven die in aanmerking komen voor steun, werd het initiatief geblokkeerd door Groot-Brittannië omdat dit land minder kleine landbouwbedrijven telt dan de overige lidstaten”. De hoogdravende Europese principes van het huidige voorzitterschap gelden blijkbaar niet zodra er zwaarwegende binnenlandse belangen op het spel staan.
Zo liet Jack Straw blijken op de nieuwe lidstaten neer te zien door de bedragen die in het kader van de financiële vooruitzichten aan deze landen worden toegekend, doodleuk te vergelijken met twee Marshallplannen, terwijl Groot-Brittannië, de vijfde economische mogendheid ter wereld, volgens cijfers van uw eigen minister van Buitenlandse Zaken tussen nu 2000 en 2013 maar liefst één Marshallplan aan kredieten opstrijkt. Dat is geen Europa meer, dat is de jackpot!
Laten we niet terugkeren naar de donkere dagen van het . Met de brief waarin de zes landen die de grootste nettobetalers zijn, twee jaar geleden aankondigden de toekomstige begrotingen te willen beperken tot één procent van het bruto nationaal product, is deze doodlopende weg helaas weer opengesteld. De heer Blair heeft geen seconde geaarzeld en vol gas gegeven. Laten we een einde maken aan deze dollemansrit voor het te laat is.
We zitten midden in een periode van bezinning over waar het heen moet met Europa. Het lijkt me dat het moment daar is om te kiezen tussen economische eenwording via de markt en politieke eenwording, tussen ongebreidelde concurrentie en solidariteit, tussen capitulatie en ambitie. We zullen gauw genoeg zien wie Europa echt een warm hart toedraagt! 
Nigel Farage,
   - Mijnheer de Voorzitter, als u ging zitten en bewust het kerstfeest vanuit de hel zou proberen te organiseren, dan zou u het er niet beter vanaf kunnen brengen dan het Britse voorzitterschap het afgelopen halfjaar. Ik weet zeker, mijnheer Alexander, dat u een zeer bekwaam steuntje in de rug hebt gekregen van het volkomen nutteloze en onbetrouwbare ministerie van Buitenlandse Zaken dat achter u zit, maar misschien begint het u vanochtend, als groot eurofiel, te dagen hoe het VK er in werkelijkheid voorstaat binnen de Europese Unie.
We zijn tot nu toe nog nooit zo geïsoleerd en vervreemd geweest van onze Europese buren, en hebben die nog nooit zo’n hekel aan ons gehad als vandaag, als vanochtend hier in dit Parlement. Ik heb trouwens het vermoeden dat mijnheer Blair u daarom juist hiernaartoe heeft gestuurd: om het vuile werk voor hem op te knappen. Omdat hij ons in juni beloofd heeft - of niet soms? - dat hij zo vaak mogelijk verslag zou komen uitbrengen aan het Europees Parlement. Wel, hij heeft niet het lef gehad om hier vandaag te verschijnen. Misschien was hij bang uitgescholden te worden; wie zal het zeggen. Misschien is hij ook boos omdat mijnheer Barroso hem heeft vergeleken met de Sheriff van Nottingham. Ik weet dat veel nieuwe lidstaten denken dat mijnheer Blair zich gedraagt als Ebenezer Scrooge. Nou, dat is niet echt terecht, omdat de Britten nog steeds 30 miljoen Britse ponden per dag betalen aan een organisatie waarvan de rekeningen nu al elf jaar op rij niet zijn goedgekeurd, en we leveren ons aandeel in de nieuwe metro van Warschau, de riolering in Boedapest en God weet hoeveel hectare Franse landbouwgrond.
Maar de geest van Kerstmis die voor mijnheer Blair opdoemt, is het schrikbeeld van mislukking. Hij wil niet de geschiedenis ingaan als de man die een voorzitterschap van zes maanden afsloot zonder een akkoord, en daarom zal er een akkoord komen ook. De Britse korting zal verder worden uitgekleed. En de enige echte winnaar hierbij is mijnheer Barroso! En me dunkt mijnheer Barroso, u kunt wel een paar successen gebruiken, toch? Op 20 oktober deed u vijf voorstellen aan mijnheer Blair om de onderhandelingen weer vlot te trekken, en het Britse voorzitterschap heeft die ongewijzigd overgenomen, waarmee het dus ook akkoord ging met de complete evaluatie van de EU-begroting in 2008, waarbij de volledige Britse korting opnieuw ter discussie zal komen te staan. Er zal dus een akkoord komen de komende dagen, maar dat zal de zaak niet oplossen.
Ik heb een voorstel dat goed uitpakt voor iedereen.
Ja, echt! Waarom zouden we het Britse voorzitterschap niet met zes maanden verlengen? Nog eens zes maanden Buitenlandse Zaken, mijnheer Blair en mijnheer Alexander, zes maanden meer van dit alles, en het zal voor iedereen duidelijk zijn dat het Verenigd Koninkrijk een vierkante schroef is in een rond Europees gat. Een over de hele wereld actieve handelsnatie, die zeer trots is op haar recente geschiedenis, hoort niet bij en past niet in deze club. En vanuit uw gezichtspunt kunnen we de zon niet in het water zien schijnen, toch? We houden u altijd op. We houden u altijd tegen. Dump ons! Schop ons eruit! Verdrijf ons! Dan kunt u verdergaan met uw projecten, en kunnen wij naar huis om ons eigen land te runnen. Het is niet alleen een kwestie van ‘wij willen ons geld terug’ – wij willen ons land terug!
Cristiana Muscardini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij betreuren het ten zeerste dat wij pas aan het eind van het Britse voorzitterschap kennis nemen van het voorstel over het financieel kader van de Unie, en het spijt ons ook dat het nieuwe voorstel vandaag niet in dit Parlement is gepresenteerd. Hieruit blijkt wel hoe weinig consideratie men voor het Parlement heeft. Voor ons zijn er wel woorden maar geen daden.
Wij weten allemaal dat er voor de herlancering van Europa politieke en economische maatregelen nodig zijn die kunnen rekenen op voldoende begrotingsmiddelen. Europa staat vandaag de dag immers onder druk: door de internationale situatie is het mondialiseringsproces geleid en niet ondergaan, en er zitten ernstige hiaten in de regels die de enige garantie vormen voor een eerlijke handel en mededinging.
Daarom hoopten wij de vorige maanden al dat er een rustiger en grondiger debat zou komen binnen de Raad en alle Europese instellingen. Maar het voorstel komt aan de late kant; het is minder goed dan het Luxemburgse voorstel en de mogelijkheid om nieuw elan te geven aan het ontwikkelings- en sociaal beleid - waarmee het probleem van ruim veertig miljoen armen en meer dan twintig miljoen werklozen aangepakt moet worden - raakt hiermee nog verder verwijderd.
Het Britse voorstel houdt ook geen rekening met de geografische diversiteit van de lidstaten en het snoeit in in de structuurfondsen die van vitaal belang zijn voor het zuiden en oosten van Europa. Het voorstel is ook niet ambitieus genoeg en het bagatelliseert de rol van Europa in de wereld.
Mijnheer de minister, u had het over terrorisme. Juist met het oog daarop moeten de maatregelen op het vlak van terreurbestrijding en -bewaking versterkt worden, en moet daarnaast de levenskwaliteit binnen en buiten de Unie worden verbeterd. Om dat te bereiken is er echter politieke wil nodig, en ook geld. Met alleen uitingen van goede bedoelingen komen wij er niet.
Het feit dat voorzitter Barroso en de verschillende regeringsleiders hun afkeuring van het Britse voorstel niet onder stoelen of banken hebben gestoken, ondanks het feit dat de besprekingen doorgaan, maakt duidelijk dat dit voorstel waarschijnlijk aan het eind van het semester is gepresenteerd omdat het Verenigd Koninkrijk niet van plan is het lang aanslepende probleem van de Britse bijdrage daadwerkelijk aan te pakken.
Een goed akkoord houdt voor een aantal landen in dat zij afstand weten te doen van bepaalde, soms forse voorkeursbehandelingen die deze landen op een bepaald historisch moment van de Gemeenschap en onder specifieke omstandigheden werden toegekend, en die toen ook gerechtvaardigd konden worden.
Juist omdat er geen nieuw Verdrag is, heeft de Unie een extreme behoefte aan een financieel evenwicht dat niemand te kort doet en de aanzet geeft tot een nieuw economisch beleid. 
Ashley Mote (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik krijg bijna medelijden met de heer Alexander, maar ik zal de verleiding weerstaan. Afgelopen weekend publiceerde de in Londen de komende toespraak van de heer Blair in Brussel, die onder meer de volgende passage bevat: ‘Hier snuift u de zoete lucht op van de unieke Belgische corruptievariant, die deze lucht royaal heeft verspreid over de rest van Europa’. Vervolgens gaf het artikel ons een voorproefje van wat hij tegen de heer Chirac zou kunnen gaan zeggen als ze elkaar weer zien: ‘ Jacques, de trotse handhaver van het meest immorele, door de staat gesubsidieerde beleid in de geschiedenis van de mensheid - het 27 miljard Britse ponden per jaar kostende gemeenschappelijk landbouwbeleid’, dat geld van Britse belastingbetalers overhevelt naar ‘toch al goed gevulde Franse landeigenaren, waardoor de voedselprijzen in Europa worden opgestuwd en armoede in Afrika wordt veroorzaakt’.
Het echte probleem van de heer Blair is dat hij geen van beide kan zeggen. Hij moet achter de Europese Unie staan, of in elk geval net doen alsof. Hij weet echter dat de meerderheid thuis dit Parlement en alles waar het voor staat, verafschuwt, en dat die meerderheid ook wil dat we eruit stappen. Hij weet dat het Britse voorzitterschap een ramp is geworden. Wij steunen uw project niet.
De duiven van de heer Heath uit de jaren zeventig zijn thuisgekomen om genoegzaam neer te strijken in het VK. De heer Heath heeft gelogen dat het gedrukt staat om ons over te halen EU-lid te worden. Zijn bedrog heeft de opeenvolgende Britse regeringen opgezadeld met de gevolgen, en stukje bij beetje is ons duidelijk geworden wat de EU in werkelijkheid is. We weten nu dat deze keizer geen kleren heeft. Dit is geen parlementaire democratie. Dat is ook nooit de bedoeling geweest. In de EU wordt de dienst uitgemaakt door geheime commissies en anonieme, intimiderende bureaucraten, en worden er rookgordijnen gelegd rondom de verantwoordingsplicht. Dit is de nieuwe sovjet, en het is geen wonder dat Italië nu Rusland erbij wil hebben. De heer Poetin zou zich hier prima thuis voelen.
Het is opmerkelijk hoeveel mensen sinds mijn komst hier vorig jaar, tegenover mij hebben toegegeven dat we nooit EU-lid hadden moeten worden en dat we er bij de eerste de beste gelegenheid uit moeten stappen. Laten we dat dan ook maar doen! 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ook mij bekruipt bijna het gevoel dat ik iets moet doen om de heer Alexander hier uit te helpen, maar aangezien ik advocaat ben, denk ik niet dat er genoeg geld in de EU-begroting zal zitten om mijn honorarium te betalen. Het spijt me echt voor hem, maar hij is hier omdat hij een poging moet doen het Parlement ervan te overtuigen dat het voorzitterschap de zaken in de hand heeft. Jammer genoeg is in het afgelopen halfjaar duidelijk geworden dat dit voorzitterschap helaas niet in staat is gebleken om zelfs maar vat te krijgen op de gebeurtenissen, laat staan dat het zijn standpunt daarover heeft weten te bepalen. Hij is de boodschapper van een voorzitterschap dat geen ideeën meer heeft, op zijn tandvlees loopt en weldra ook geen tijd meer heeft.
Zoals wij hier vandaag te horen krijgen, erkennen helaas alle krachten uit het politieke spectrum dat het Britse voorzitterschap niet heeft bereikt wat het naar eigen zeggen zou bereiken. Het begon met hooggespannen verwachtingen en veel poeha van de premier. Het vroeg dit Parlement beoordeeld te worden op de resultaten die het gedurende de zes maanden zou bereiken. In juni waarschuwde ik het Parlement dat er vaak een behoorlijke kloof gaapt tussen de retoriek van de premier en de realiteit. Iedereen die de premier dit voorzitterschap heeft zien voorzitten, zal mijn waarschuwing zeker begrijpen. In tegenstelling tot de minister wil ik me nu richten op de steeds verwoedere pogingen die de heer Blair onderneemt om een akkoord te bereiken over de financiële vooruitzichten en de toekomstige EU-begroting.
In de afgelopen weken heeft hij ons buiten adem gebracht met zijn diplomatieke inspanningen. Flexibiliteit en visie zijn prima, mijnheer Alexander, maar de premier is er met zijn optreden alleen in geslaagd zich de vijandigheid van de landen in Midden- en Oost-Europa op de hals te halen - die dachten dat hij hun vriend was -, terwijl hij anderzijds nog geen spoortje van een compromis over de hervorming van het GLB heeft bereikt in het overleg met de regeringsleiders. Bovendien - en dit is cruciaal - heeft hij zijn belofte aan het Britse volk gebroken om de begrotingskorting ongemoeid te laten, een belofte die hij misschien beter niet had kunnen doen. In juni zei hij dat de korting zou blijven, en nu onderhandelt hij die weg zonder enige toezegging over fundamentele hervormingen, welke hij eerder vitaal noemde.
Hij moet niet vreemd opkijken als het publiek in het Verenigd Koninkrijk vijandig zal reageren. Hij heeft de Britten misleid; en ze zien het live op de buis. Ze zullen meer gaan betalen omdat de premier hen en het land in de steek heeft gelaten. Ik las in het weekend - en ik hoop dat de fungerend voorzitter hierop zal reageren - dat het Britse ministerie van Financiën geen cent heeft begroot voor een eventuele verlaging van de begrotingskorting, wat inhoudt dat de Britse belastingbetalers uiteindelijk wel eens meer zouden kunnen gaan betalen.
We zullen de laatste begrotingsvoorstellen die het voorzitterschap naar verwachting vandaag zal doen, nauwgezet bestuderen. Ik vind het jammer dat we die vanochtend niet in het Parlement hebben mogen horen, maar we zullen ze deels beoordelen aan de hand van het bedrag dat de Britse belastingbetalers moeten gaan betalen vanwege de falende aanpak van hun regering, en aan de hand van het antwoord op de vraag of er aanwijzingen zijn dat aan de premier degelijke en concrete toezeggingen zijn gedaan over fundamentele hervormingen in Europa. Wat ons betreft, en ongeacht onze politieke opvattingen, moeten er ingrijpende en progressieve hervormingen komen. De voortekenen onder dit voorzitterschap zijn niet gunstig geweest. 
Bárbara Dührkop Dührkop (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik betreur het dat de fungerend voorzitter van de Raad hier is gekomen om niets te zeggen, maar staat u mij toen om de volgende opmerkingen te maken en vragen te stellen, in de hoop dat wij enige opheldering krijgen van de Raad.
In de eerste plaats staat in de inleiding van het voorstel van de Raad van 5 december dat de financiële vooruitzichten moeten voorzien in de nodige financiële middelen om de binnen- en buitenlandse uitdagingen van de EU aan te gaan. Gelooft u werkelijk dat de uitdagingen waar de Unie voor staat met steeds minder middelen kunnen worden aangepakt?
In de tweede plaats bent u - hoewel niet als enige - met goede maar ook met demagogische argumenten van leer getrokken tegen het GLB, maar , blijft u binnen het GLB snoeien in het voor plattelandsontwikkeling bestemde deel: het meest moderne, redelijke en best verdedigbare deel van de landbouwuitgaven.
In de derde plaats bejubelden wij allen de Britse premier toen hij in dit Parlement zei dat hij een moderne begroting voor Europa wilde, en wij hoopten dat dat ook een toename zou omvatten van de kredieten gericht op een Europa van uitmuntendheid. Zal die hoop ijdel blijken te zijn? Zal het eerste voorstel, dat een bezuiniging van 40 procent inhield met betrekking tot de Commissie, veranderen?
In de vierde plaats het lelijke eendje van de gemeenschapsbegroting: de externe maatregelen. Alle ministers van Buitenlandse Zaken hebben hun mond vol van beloftes met betrekking tot de ontwikkelingslanden of tot het verlichten van de gevolgen van natuurrampen en andere rampen, zoals honger. Maar daarna wordt gewoon weer overal het mes in gezet, zoals dat altijd gaat. Dat betekent geven aan de een wat wij van de ander afpakken.
In de vijfde plaats heeft u toegestaan dat er in juni jongstleden geen akkoord werd bereikt omdat de financiële vooruitzichten te genereus waren. Blijft u luisteren naar het deel van uw collega’s dat wat betreft de Europese begroting gelooft in hoe minder hoe beter? Helaas prijzen veel landen zich gelukkig omdat de Europese begroting ieder jaar minder wordt; voor sommigen was dit zelfs het enige positieve punt van uw eerste voorstel. Zal het idee om te proberen de Europese opbouw tegen te houden onder het motto het winnen in de Raad? Laat het duidelijk zijn dat wij in het Parlement verder willen werken aan de opbouw van Europa. Wij denken niet dat wij te ver zijn gegaan en dat het vanaf nu beter is dat ieder land zijn eigen zaakjes maar opknapt. Dit is het grote struikelblok tussen de Raad en het Parlement. Het zal niet gaan om enkele miljoenen euro’s meer of minder. Wij gaan beoordelen waar de financiële vooruitzichten die de Europese Raad aan ons kan voorleggen ons zullen brengen.
In de zesde plaats zagen wij dat de enige voorstellen die u wilde doen met betrekking tot de controversiële kwestie omtrent de inkomsten van de Unie, of de eigen middelen, broddelwerkjes waren om uw partners in het steekspel over de gemeenschapsbegroting tevreden te stellen. Wilt u dat wij teruggaan naar de nationale bijdragen?
Tot slot heeft het Parlement bij een aanval op het systeem van eigen middelen van de Unie volgens de Verdragen alleen recht op protest. Maar u moet zich wel heel goed realiseren dat het bestaan van de financiële vooruitzichten wel afhankelijk is van het Parlement. Vergeet dat niet en wees er maar niet zo zeker van dat wij alles doen wat de Raad van ons vraagt. 
Bronisław Geremek (ALDE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag over de financiële vooruitzichten is zo dramatisch omdat er niet alleen geld op het spel staat. Op het spel staan in de eerste plaats een klimaat van vertrouwen en in de tweede plaats de toekomst van Europa.
Ik noem het klimaat van vertrouwen omdat uit de uitkomst van dit debat moet blijken of de gedane beloften en de erkenning door de Britse premier van het feit dat zwakkere landen steun verdienen, van enige betekenis zijn. Anderzijds zou ook kunnen blijken dat het werkelijke doel een heel ander is, namelijk dat de enige prioriteit van de EU volstrekt anders is, waarmee het grondbeginsel van het Europees beleid zou worden geschonden. Dat brengt ons bij een tweede probleem. De vraag is of wij een Europa willen dat niet alleen is uitgebreid, maar ook verenigd, wat een zekere mate aan politieke solidariteit vergt.
Op dit moment liggen de voorstellen van de Commissie, de voorstellen van het Parlement en het verslag-Böge ter tafel. Deze ademen alle de Europese geest en geven blijk van inzicht in de toekomstige behoeften van Europa. Toch ligt ook het recente Britse voorstel voor ons, dat een voorbeeld is van het nationale egoïsme van de grote rijke landen.
We zijn ons er allen van bewust dat Europa eeuwenlang een hoge prijs heeft betaald voor dergelijk egoïsme. Er kan geen compromis bestaan tussen egoïsme en nationaal bewustzijn. Daarom moeten we afwachten en hopen dat de Britten met een heel nieuw voorstel zullen komen. Alleen door een dergelijk voorstel kan de crisis worden opgelost.
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, voor het eerst in elf jaar heeft een fungerend voorzitter van de Raad afgezien van zijn spreekrecht na de eerste discussieronde. Zo snel kan een voorzitterschap zijn glans verliezen. Zijn huichelachtige optredens op het Europese podium werden niet gepruimd door het publiek. Zijn grote beloften mondden uit in het schervengericht dat het Brits voorzitterschap van de Raad nu ten deel valt. Het begon met trompetgeschal en eindigde met de doodsklok aan het graf van een pauper. Een half jaar geleden beloofde u de burgers leiderschap om hun vertrouwen te herwinnen. Ik heb werkelijk met u te doen: Tony Blair mocht de grote show opvoeren, u mag de troep opruimen. Het verbaast mij niet dat u er geen woord aan vuil wilt maken.
U beloofde leiderschap, maar vertoonde nationaal egoïsme, met Europa als een bazaar van nationale belangen, een Europa bestuurd door regeringen. U wilde het vertrouwen van de burgers terugwinnen, maar in deze zes maanden is door toedoen van uw beleid volgens alle opiniepeilingen het vertrouwen dramatisch gedaald bij de mensen in alle landen.
De financiële vooruitzichten: u verklaarde dat u in Europese solidariteit gelooft, maar in financiële zin splijt u de Europese Unie in tweeën, waarmee u een tweeklassen-Europa creëert. U laat de solidariteit tussen de lidstaten los. U kondigde grote hervormingen aan en u laat uw instemming met de financiële vooruitzichten afhangen van een landbouwhervorming. Maar nu draait u met uw bezuinigingen de enige hervorming de nek om die tot nog toe is gelukt. U wilde de weg bereiden voor een sociaal Europa, maar de uitkomst van Hampton Court was dat er in Europa eigenlijk geen sociaal model bestaat. Dat zijn de jammerlijke uitkomsten van uw voorzitterschap.
Interne veiligheid zou een van de prioriteiten worden van uw voorzitterschap, maar het werd een fiasco. Uw eigen minister van Binnenlandse Zaken speelde het klaar om als eerste vertegenwoordiger van een democratische regering het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens als achterhaald te omschrijven. Met name de kwestie van het verbod op marteling stelt het Brits voorzitterschap in een merkwaardig daglicht. Wellicht verklaart dit ook waarom dit voorzitterschap de burgers in de steek heeft gelaten met betrekking tot de fundamenteelste van alle grondrechten, namelijk de rechten met betrekking tot het vermoedelijke misdrijf van ontvoeren en over de grens brengen van mensen, en het volstrekte onvermogen van de Britse regering om hier iets aan te doen.
Mij rest nog één vraag aan het Britse voorzitterschap: wanneer stopt u ermee om naar Europa te reizen, en wanneer begint u in Europa te leven? 

Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
Mijnheer de Voorzitter, er schort heel wat aan de voorstellen voor de financiële vooruitzichten van het Britse voorzitterschap. De voorzitter van mijn fractie, de heer Wurtz, en anderen hebben vanochtend al aangegeven waar de problemen zitten. Probleem is onder andere dat de kredieten voor plattelandsontwikkeling, cohesie ten behoeve van de nieuwe lidstaten, cultuur, jeugd, volksgezondheid en consumentenbescherming verlaagd zijn ten opzichte van eerdere voorstellen.
Ik wil echter een lans breken voor meer middelen op een ander terrein: het EU-programma ter ondersteuning van het vredesproces in Noord-Ierland. Dat geld is nodig om voortzetting te garanderen van het waardevolle werk dat verricht wordt op het gebied van vredestichting, bestrijding van discriminatie en bevordering van nationale verzoening. De kansen op vrede in Ierland mogen absoluut niet verloren gaan, en dat betekent dat de Britse regering ook een verantwoordelijkheid heeft als het gaat om politieke vooruitgang in Ierland in 2006. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ). -
   Mijnheer de Voorzitter, het Verenigd Koninkrijk ging aan het begin van zijn voorzitterschap van de Raad uit van de mogelijkheid dat deze gebureaucratiseerde en inefficiënte organisatie de eerste stap zou doen op de weg naar grote hervormingen, en dat de stem van de minder ontwikkelde lidstaten niet minder hoorbaar zou zijn dan die van de grote lidstaten.
Zes maanden geleden zei de Britse premier in dit Parlement dat we het nationaal egoïsme moeten loslaten als we Europa willen omvormen tot een politiek geloofwaardig en economisch concurrerend continent, op de grondslag van solidariteit. Nu, aan het einde van het Brits voorzitterschap, is duidelijk dat dit niets meer was dan briljante retoriek. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat de EU in de nabije toekomst een moderne en ontwikkelingsgerichte meerjarenbegroting krijgt. En het is al even onwaarschijnlijk dat er enige verandering komt in de wijze waarop er beslissingen worden genomen over zaken die de 25 lidstaten aangaan. De EU zal blijven worden geregeerd via ondoorzichtige onderhandelingen door de machtige lidstaten, waarbij van de zwakke lidstaten wordt verwacht dat zij hun mond houden en jaknikken. De nieuwe lidstaten die ´als gunst´ tot de EU mochten toetreden, al moeten zij het volle pond bijdragen, worden er verder van beschuldigd ondankbaar te zijn, of hun wordt te verstaan gegeven - om de Britse ambassadeur in Warschau te citeren - dat ´het leven hard is en vol valkuilen´. Een dergelijke EU, daar kunnen wij niet mee instemmen.
Roberts Zīle (UEN ).
   - Zes maanden geleden heetten velen in dit Parlement, en ook in de nieuwe lidstaten, met hoop en sympathie het nieuwe, dynamische Britse voorzitterschap en zijn leider welkom. We hoorden over een visie op het concurrentievermogen van Europa in de wereld en over het gelijkmaken van de sociaal-economische omstandigheden in Europa. In Luxemburg stelden veel nieuwe lidstaten voor om hun kredietaanvragen te verminderen, indien de grotere landen geen compromis wisten te sluiten. Helaas vormde dit de basis voor het Britse voorstel voor de financiële vooruitzichten, waarmee de begroting werd verlaagd, en de ´Britse korting´ een klein beetje werd verlaagd. Dit debat gaat niet over de wegen die niet zijn gebouwd of de banen die niet zijn gecreëerd in het nieuwe Europa. Dit debat gaat over het feit dat u onze burgers heeft laten zien dat het solidariteitsbeginsel slechts bestaat uit mooie woorden. We hadden graag gezien dat onze mensen in 2013 een beetje meer zouden leven als ´eerste klas´-Europeanen. De burgers in Letland, in mijn land, willen niet alleen goedkope arbeidskrachten zijn voor jullie arbeidsmarkt en een goedkope toeristische bestemming voor jullie goedkope luchtvaartmaatschappijen. Dank u wel. 
Jean-Marie Le Pen (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad van Brussel, die gewijd is aan begrotings- en belastingvraagstukken, is van het allergrootste belang.
Albion, belichaamd door de socialist Tony Blair, presenteerde zijn voorstel voor de financiële vooruitzichten 2007-2013 amper tien dagen voor de Europese Raad, zodat zijn partners geen tegenvoorstellen konden indienen. De Britten, gewiekste strategen als ze zijn, zijn zelfs zo ver gegaan dat ze hun vrienden - de Oostbloklanden - tegen de haren in streken, en hun vijanden - Frankrijk en Duitsland -ontzagen, vrijwel zonder te tornen aan hun begrotingskorting. Ze hoeven alleen maar te doen alsof ze bereid zijn water bij de wijn te doen om het groene licht te krijgen van de Raad, die niet gauw op deze kwestie zal terugkomen wanneer we eenmaal een Oostenrijks voorzitterschap hebben.
De grote verliezer in dit scenario is Frankrijk, dat de Britse cheque naar alle waarschijnlijkheid zal blijven financieren en zijn bijdrage aan de communautaire begroting zal zien oplopen vanwege de uitbreiding, terwijl het zelf minder krijgt als gevolg van de dalende GLB-subsidies.
Ander gespreksonderwerp is het verlaagde BTW-tarief voor arbeidsintensieve diensten. Het is te gek voor woorden dat belastingheffing op activiteiten die de werking van de interne markt geenszins in de weg staan, zoals de horeca of de renovatie van woningen, op Europees niveau wordt besproken en unanimiteit vereist. De heer Chirac had zich moeten bedenken dat de fiscale soevereiniteit niet meer bestond toen hij de restauranthouders beloften deed die hij niet kon nakomen.
Hoe het ook zij, Frankrijk zal nog jarenlang vastzitten aan de in Brussel genomen besluiten, die de dramatische schuldenlast van ons land nog iets verder zullen opdrijven. 
Gerardo Galeote Quecedo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, bijna twintig jaar geleden, toen wij met de Europese Akte onze grenzen openstelden om een Europese economische ruimte te creëren, besloten wij om een aantal financiële mechanismen in werking te stellen en daarmee de minder ontwikkelde landen te helpen bij de aanpassing van hun economische structuren aan de vrije concurrentie. Sedertdien is cohesie een belangrijke pijler van Europa, en de consolidering daarvan vond plaats met de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten in 1992 en 1999.
De resultaten van dit beleid waren opmerkelijk. Zoals minister Straw enkele dagen geleden al erkende, tijdens de presentatie van het voorstel van het Britse voorzitterschap, zijn de handelsstromen van de meest ontwikkelde lidstaten dienovereenkomstig toegenomen, waaruit zonder meer blijkt dat het EU-begrotingstekort van de nettobetalers wordt gecompenseerd door hun batige handelssaldo.
Het is dan ook duidelijk dat het cohesiebeleid - dat ongetwijfeld het meest efficiënte beleid van de Unie is - gunstig is voor alle landen van de Europese Unie, en het mogelijk maakt om in relatief korte tijd een reële convergentie van de minst bevoordeelde gebieden te bewerkstelligen.
Mijnheer de minister, het Britse voorzitterschap breekt met het cohesieprincipe, hetgeen betekent dat de financiële kosten van de uitbreiding in de schoenen worden geschoven van de minder ontwikkelde landen van de Europese Unie, ofschoon de rijkste landen het meest profiteren van de uitbreiding. Daarom moet de Raad er goed van doordrongen zijn dat het voorstel van het Brits voorzitterschap, zoals dat er tot nu toe uitziet, niet van de voorgeschreven parlementaire steun verzekerd is, mede gezien hetgeen in dit Europees Parlement is goedgekeurd. Als de Raad het toch goedkeurt, zal ik uiteraard alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat het Parlement er zijn veto over uitspreekt. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, op veel punten hebben wij goed samengewerkt met het Brits voorzitterschap. Het probleem is dat u deze samenwerking in een kwaad daglicht stelt als u geen fatsoenlijke en realistische begroting tot stand weet te brengen. Dat zijn uw eigen woorden: realistische begroting. Er zijn twee punten die ik heel kort wil aansnijden.
U komt zelf uit een regio die - niet in de laatste plaats dankzij Europese subsidies - erin geslaagd is om zich te ontwikkelen van een agrarische streek tot een topregio voor onderzoek en ontwikkeling. Waarom wilt u dit nu andere regio´s onthouden door zwaar te bezuinigen op deze moderne middelen voor plattelandsontwikkeling en onderzoek, of door te weigeren de noodzakelijke voorwaarden daarvoor te scheppen in de uitgebreide Unie?
Dit brengt mij bij het vraagstuk van de uitbreiding. Net als u ben ik van mening dat wij met Turkije dienen te onderhandelen, en dat het goed zou zijn om een groot Europa mét Turkije tot stand te brengen. Denkt u dat het realistisch is om een uitbreidingsstrategie te volgen met een dergelijke begroting en dergelijke financiële vooruitzichten? Denkt u dat het realistisch is om ook de landen van de Balkan bij die uitbreiding te betrekken? Dat is niet geloofwaardig, en de burgers zullen het niet accepteren.
Daarom vind ik uw voorstel onbegrijpelijk. Per slot van rekening bent u niet in staat om uw eigen doelstellingen, de doelstellingen waar zowel u als de heer Blair achter stonden, te verwezenlijken. Daarom kan ik u alleen maar dringend vragen om van gedachten te veranderen en terug te komen met een begrotingsvoorstel dat realistisch is, in de ware zin van het woord, maar tegelijkertijd enigszins tegemoet komt aan de hoop en wensen van de Europeanen. Wat u tot nog toe heeft gepresenteerd, is noch aanvaardbaar voor het Parlement, noch voor de burgers van Europa!
Karin Riis-Jørgensen (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens de Europese Raad van donderdag en vrijdag hebt u, mijnheer Alexander en mijnheer Blair, het lot van Europa in handen. Wij verwachten dat u met een evenwichtig resultaat komt. Wij hier in het Parlement hebben gezorgd voor echte resultaten, zowel bij REACH als bij gegevensbewaring - waarover wij vandaag stemmen - en aldus aangetoond dat de EU niet alleen handelt als er topontmoetingen plaatsvinden. Zes maanden geleden presenteerde uw voorzitterschap een zeer visionair programma, waarin de nadruk lag op toekomstige investeringen in onderzoek en ontwikkeling. Dat was een fantastische , die bij de Parlementsleden veel enthousiasme wekte. Maar wat is van de beloftes terechtgekomen? Ik hoop dat mijnheer Blair vandaag om twaalf uur uit Sherwood Forest komt als een echte - en niet als een valse - Robin Hood, die steelt van de rijken en geeft aan de armen.
Met het nieuwe voorstel moet ook de Britse korting worden aangepakt. Wij moeten de nodige solidariteit met de nieuwe lidstaten tonen. Dat verdienen ze. Het is ook in het belang van de heer Blair om duidelijk afstand te nemen van de stem uit het verleden, van de stem van mevrouw Thatcher. Als de heer Blair zich niet houdt aan zijn beloften van deze zomer, zal het voorzitterschap een mislukking zijn. De heer Blair moet absoluut leiderschap tonen, zodat het onderhand bezoedelde imago van de EU kan worden opgepoetst. De heer Blair moet tonen dat hij in de toekomst durft te investeren. Wij zeggen ja tegen onderzoek en ontwikkeling, maar nee tegen kortingen en steun aan de bedrijfstakken van het verleden. Daarom doe ik een beroep op het Britse voorzitterschap. Zorgt u voor een verstandige en evenwichtige oplossing, zodat we het geloof in Europa kunnen herstellen. De bal ligt bij u.
Luisa Morgantini (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vind deze situatie nogal gênant, want zowel ikzelf als de collega’s van de andere fracties die in de Commissie ontwikkelingssamenwerking zitten, hadden gehoopt dat er voor dit debat belangrijkere gespreksstof zou zijn, en dat niet enkel een document zou worden aangekondigd dat wij hebben opgesteld, en dat overigens heel positief is. Ook hadden wij gehoopt dat er een evaluatie zou komen, omdat er uiteindelijk heel veel positieve elementen zitten in de Europese consensus over het ontwikkelingsbeleid, ofschoon het door de bezuinigingen wel moeilijk wordt deze visie op het ontwikkelingsbeleid uit te voeren.
Het Europees Parlement was, aanvankelijk met de Commissie en daarna ook met de Raad, betrokken bij het onderzoek en de besprekingen. Ook hebben wij deelgenomen aan verschillende seminars. In dit hele proces heeft het Parlement veel gedaan en ook veel verworven, ook al wordt in dit document bijvoorbeeld niet de noodzaak van democratisering van de internationale financiële instellingen overwogen. Evenmin komt in het document een beoordeling voor van de redenen waarom de economische gelijkheid niet toeneemt, in tegenstelling tot de economische ongelijkheid die juist wel groeit, samen met onze verantwoordelijkheid voor, bijvoorbeeld, de gevolgen van door ons geproduceerde wapens.
Het lijdt geen twijfel dat het proces van herdefiniëring van het ontwikkelingsbeleid, van de financiële instrumenten en het kader van de economische overeenkomsten van de Unie een uitdaging voor de toekomst vormt. In die zin speelt het handelsaspect ook in ons document nog een overheersende rol.
Ik wil hier verder nog aan toevoegen dat er in dit document weliswaar veel positieve dingen staan, maar er wel nog het een en ander aan ontbreekt. Daarvoor zou echter een ander debat nodig zijn. Ik zou werkelijk graag zien dat het voorzitterschap en de Commissie adequaat reageerden op wat wij momenteel voor het ontwikkelingsbeleid doen. 
Roberta Angelilli (UEN ).
   - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ten langen leste heeft Tony Blair ervoor gekozen de rol van de Sheriff van Nottingham op zich te nemen: een drastische bezuinigingsoperatie en een radicale verdediging van de voorkeursbehandeling van zijn land.
Als niet op het laatste moment veranderingen worden aangebracht, zal het Londense voorstel de bezegeling vormen van een eclatante mislukking. In feite staan wij voor een heel diepe crisis. De heer Blair heeft er eenvoudigweg voor gekozen om het conflict op de spits te drijven, zodat Europa’s zwakheid duidelijk naar voren komt en de tegenstrijdigheden aangescherpt worden. Hij heeft er eenvoudigweg voor gezorgd dat de schijnwerpers werden gericht op de problemen van een door egoïsme verscheurd Europa, van een Europa dat geen vinger uitsteekt om de uitbreiding te steunen, niet in staat is de uitdagingen van het derde millennium werkelijk aan te pakken en zich op te werpen als een unitaire politieke entiteit op het internationale toneel.
Italië heeft als van de Europese Unie altijd zijn aandeel geleverd. Het land is altijd bereid geweest om offers te brengen door vooruit te kijken. Twintig jaar lang heeft Italië als nettobetaler 25 procent van de Britse bijdrage voor rekening genomen. Nu staan wij echter voor een tweesprong: wij kunnen niet als enigen opdraaien voor de kosten van de uitbreiding; dit keer kunnen wij niet de enigen zijn die een stap terug moeten doen. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, punctualiteit is een deugd van koningen. Groot-Brittannië is een koninkrijk, maar zijn ministers zijn niet punctueel. In feite is deze metafoor van toepassing op vele niveaus. De EU wacht op fatsoenlijke voorstellen uit Londen, maar Londen loopt achter op schema, net als de heer Alexander hier vandaag te laat was.
Eerder zei de heer Cohn-Bendit dat er vandaag in dit Parlement de sfeer van een lenterevolutie hangt. Ik vind dat de sfeer echter meer doet denken aan de winter, aan een winter zoals de soldaten die in de Tweede Wereldoorlog bij Stalingrad vochten, die hebben meegemaakt. De betrekkingen tussen de Commissie en de Raad, en ook tussen de afzonderlijke lidstaten, zijn ijzig te noemen.
Het is jammer dat aan het begin van de eenentwintigste eeuw, een tijd waarin films geleidelijk aan in 3D worden uitgebracht, het Parlement vijftig jaar teruggaat, naar het tijdperk van de zwart-witfilm. In de film waarnaar we zitten te kijken, speelt de heer Barroso, als voorvechter van de Europese solidariteit, de hoofdrol als de goede sheriff, en speelt premier Blair de slechterik. En helaas lopen alleen Amerikaanse westerns goed af.
De film van het Brits voorzitterschap is echter een griezelfilm met een rampzalig einde. Zorba de Griek zal niet verschijnen en zeggen ‘wat een prachtige ramp’, want dit is een afschuwelijke ramp, dames en heren.
Kerstmis staat voor de deur, dames en heren. Honderd jaar geleden schetste een landgenoot van de heer Blair, Charles Dickens, een portret van de huidige Britse premier in . De held van dit verhaal, een vrek van het zuiverste water, onderging een transformatie. Ik hoop dat die andere vrek, premier Blair namelijk, hetzelfde overkomt. 
Armando Dionisi (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, voorzitter Barroso, dames en heren, de volgende Europese Raad wordt een fundamentele etappe in het moeilijke proces van opbouw van de Unie. Als er een akkoord wordt gesloten over de financiële vooruitzichten, kunnen wij de zekerheid in het politieke optreden en vertrouwen in het integratieproces herstellen. Als het daarentegen op een mislukking uitdraait, dreigt er een ernstige politieke crisis. Er moet dus absoluut een akkoord uit de bus komen, maar dat betekent niet dat elk compromis acceptabel is.
In zijn eerste toespraak als fungerend voorzitter in dit Parlement had Blair beloofd zich in te zetten voor het herstel van Europa. Hij stelde daarbij grote begrotingsinnovaties in het vooruitzicht. Vandaag moeten wij tot onze spijt constateren dat het Britse voorstel zeer bescheiden en ondermaats is. Het voorstel van de heer Junker om de uitgaven terug te draaien tot 871 miljard euro was al een moeilijk verteerbaar compromis, maar het voorstel dat we nu hebben, met een verdere vermindering tot 846 miljard en forse bezuinigingen op het cohesiebeleid voor de nieuwe lidstaten en de plattelandsontwikkeling, is helemaal onaanvaardbaar.
Bovendien wil ik opmerken dat de bijdrage die van Italië gevraagd wordt hoger is dan die van Frankrijk en Engeland. Daar worden de arme regio’s van de oude landen de dupe van, terwijl de voorkeursbehandeling van de landen die een begrotingsvermindering voorstaan, vrijwel intact blijft.
Een dergelijke oplossing staat haaks op alle goede woorden van het Britse voorzitterschap. Dit kan het Parlement niet accepteren. Er is maar één manier om het probleem van de nationale begrotingskrapte te omzeilen: ons Europa moet nieuw leven worden ingeblazen en er moet een ambitieus akkoord komen waarin concurrentie en cohesie, solidariteit en innovatie hand in hand gaan.
Ik sluit mijn betoog af door een man van de toekomst te citeren: Alcide De Gasperi, die wij gisteren herdacht hebben. De Gasperi zei: om Europa te verenigen moet afgerekend worden met een hele wereld van voorrechten, een wereld van kleinzieligheid en rancune. Wij moeten spreken, schrijven en aandringen, en onze aandacht mag geen enkel moment verslappen want Europa moet op de agenda blijven staan. 
Dariusz Rosati (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, in juni stak het Verenigd Koninkrijk een stokje voor de financiële vooruitzichten, zoals die waren voorgesteld door het Luxemburgse voorzitterschap. Premier Blair vertelde ons dat de EU een ander soort begroting nodig had, een begroting met minder kredieten voor de traditionele doelen, zoals het landbouwbeleid. In plaats daarvan zou er meer geld moeten komen voor ondersteuning van moderne doelen, zoals de ontwikkeling van arme regio´s en van de nieuwe lidstaten. Met zijn woorden gaf hij ons de hoop dat de EU het tijdperk van nationaal egoïsme achter zich zou laten en echte vooruitgang zou boeken bij de modernisering.
Vervolgens verstreken er vijf maanden zonder dat er iets gebeurde. Helaas moet ik zeggen dat het voorstel dat ons na deze periode van vijf maanden bereikte, uiterst teleurstellend is. Het Verenigd Koninkrijk is niet in staat gebleken zijn partners ervan te overtuigen het gemeenschappelijke landbouwbeleid te hervormen. Evenmin slaagde het erin om een verdere verhoging van de Britse voor te zijn. Al met al komt het erop neer dat alle voorgestelde verminderingen op de begroting oneerlijk zijn, omdat de nieuwe lidstaten hierdoor het meest worden geraakt. Gebleken is dat een kwart van de bezuinigingen die het Brits voorzitterschap heeft voorgesteld, slechts één land raken: Polen. Het gaat daarbij om een bedrag van 6 miljoen euro.
Ik zou de heer Alexander willen vragen of hij het waarschijnlijk acht dat de Poolse minister-president terugkeert naar zijn land om het Poolse volk te vertellen dat hij van plan is om in te stemmen met dit voorstel. Dat te verwachten, zou volstrekt onrealistisch zijn. Het voorstel van het Brits voorzitterschap vertoont gebrek aan verbeeldingskracht en gaat uit van een visie op Europa die dit Parlement onaanvaardbaar vindt. Het Europees Parlement kan zich niet scharen achter een dergelijke visie.
Geachte heer Alexander, nooit eerder in de geschiedenis van Europa zijn de beginselen van solidariteit en samenhang zo in gevaar geweest. En nooit eerder zijn Europese landen zo blijven steken in het verdedigen van hun eigen zelfzuchtige kortetermijnplannen. Ik verzoek u om het Brits voorzitterschap te vertellen dat wij verwachten dat het geen genoegen neemt met deze situatie en dat het in staat blijkt om een compromis tot stand te brengen op grond van de fundamentele beginselen van de Europese Unie. 
Enrico Letta (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat is belangrijk omdat hierin het ongenoegen wordt verwoord dat in Europa heerst vanwege een Europese top die zodanig is opgezet dat het vast en zeker een mislukking wordt. Als het daarop uitdraait, zal het in de eerste jaren van de programmering, dus vanaf 2007, onmogelijk zijn de middelen doelmatig te gebruiken. Dat zal dan een enorme schade veroorzaken.
Toch verdient het de voorkeur een dergelijk risico te lopen, want het is altijd nog beter dan dat het project van een sterk en solidair Europa definitief onderuit wordt gehaald en het minimale Europa van 1 procent wordt doorgedrukt. Het Europa van 1 procent is namelijk een slecht akkoord dat het Europees Parlement niet kan accepteren. Nog erger is dat dit slechte akkoord er komt zonder een forse vermindering van de Britse korting.
Om te groeien moet Europa concurrerend zijn, en om concurrerend te zijn moet er cohesie zijn. Met een begroting die de uitgaven beknot en een plafond van 1 procent vaststelt, met een begroting die alleen de verworven rechten garandeert en niet investeert in groei en evenmin in concurrentie of cohesie, mijnheer de Voorzitter, verraadt Europa zichzelf. Dat is een Europa dat wij niet willen, een Europa waarin wij ons niet herkennen. Wij zullen van alles doen om ervoor te zorgen dat het Parlement een eventueel akkoord over dit minimale Europa afwijst, want dat is niet het Europa dat het Parlement voor ogen staat. 
Margie Sudre (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Alexander, de Europese burger verdient beter dan het kat- en muisspelletje dat momenteel gaande is tussen het voorzitterschap van de Unie en zijn vierentwintig partners aan de vooravond van een Europese Raad die cruciaal is voor de toekomst van Europa.
De voorstellen voor de financiële vooruitzichten 2007-2013, die in de afgelopen dagen door het Britse voorzitterschap zijn gepresenteerd, zijn onaanvaardbaar, en wel om twee redenen. Ze gaan ten koste van de nieuwe lidstaten, richten een nieuwe muur op tussen oude en nieuwe lidstaten, en beogen de Britse korting te behouden die geen bestaansrecht meer heeft. Bovendien gaat achter de voorstellen ten aanzien van de landbouwuitgaven een verkapt dreigement schuil, dat we niet kunnen toestaan binnen onze Unie. Als in 2008 het gemeenschappelijk landbouwbeleid niet hervormd is, houdt Groot-Brittannië vast aan zijn huidige bijdrage.
Geen enkel onderwerp mag taboe zijn in onze democratie, of het nu gaat om het totale kredietvolume van de Europese begroting of om de verdeling van de uitgaven, de regionale steun, het GLB, de steun aan onderzoek en innovatie, of willekeurig welk ander communautair beleidsterrein. Alles kan worden besproken en nagetrokken, en overal kan in het belang van ons allen een compromis worden gesloten. Dat is iets wat we allemaal begrijpen.
Maar wat we niet kunnen accepteren, is dat een land voordelen behoudt die absoluut niet meer passen bij de huidige economische en politieke context, temeer daar ze ten koste gaan van de landen die steun nodig hebben om de handicaps van vijftig jaar communisme te boven te komen. Wij kunnen evenmin accepteren dat klakkeloos voorbij wordt gegaan aan de forse inspanningen die de Europese Unie nu al levert op landbouwgebied, met name bij de WTO-onderhandelingen. Europa heeft zijn plicht op dit punt al gedaan en wacht nu tot andere landbouwmogendheden, waaronder de Verenigde Staten, vergelijkbare inspanningen leveren voordat het zijn hervormingen eventueel voortzet.
De Britse premier, de heer Blair, heeft in dit Parlement plechtig verklaard tijdens zijn voorzitterschap te willen handelen in het belang van Europa, waaraan de belangen van de lidstaten ondergeschikt zijn, en zijn steentje te willen bijdragen aan de Europese eenwording. Wij verwachten van hem dat hij eindelijk de daad bij het woord voegt om het applaus te verdienen dat veel van mijn collega’s hem in juni van dit jaar wellicht iets te snel hebben gegeven. 
Gary Titley (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn verontschuldigingen aanbieden aan het voorzitterschap. Toen het een akkoord bereikte over het openen van onderhandelingen met Kroatië, dacht ik eerlijk gezegd dat er een tamelijk dubieuze deal was gesloten, teneinde de bezwaren van Oostenrijk tegen Turkije weg te kunnen nemen. Ik zat ernaast. We weten nu dat Kroatië zeer nauw heeft samengewerkt met Den Haag en informatie heeft gegeven die heeft geleid tot de uiterst significante en belangrijke aanhouding van generaal Gotovina, en ik feliciteer het voorzitterschap met dit resultaat.
Als het niet als een al te grote schok voor de heer Alexander komt, zou ik het voorzitterschap ook willen feliciteren vanwege zijn samenwerking met het Parlement, die tot enorme vooruitgang heeft geleid bij een aantal zeer lastige dossiers, waaronder REACH, het zich al jaren voortslepende Eurovignet-verhaal, en hopelijk ook gegevensbewaring. Ik begrijp tevens dat het voorzitterschap grote vorderingen maakt, of probeert te maken, bij het introduceren van transparantie in de Raad, en ik hoop dat de heer Alexander ons kan vertellen welke vooruitgang hij op dat terrein heeft geboekt.
Desalniettemin is er nog steeds een gebrek aan transparantie in de Raad, dus ik vraag me af of hij even een tipje van de sluier kan oplichten door een paar vragen te beantwoorden. Welke nettobetalers zijn, afgezien van het VK, bereid om meer te betalen om het begrotingsprobleem op te lossen? Welke netto-ontvangers zijn bereid om minder te ontvangen om het begrotingsprobleem op te lossen? Welke netto-ontvangers uit het oude Europa zijn bereid om minder te ontvangen om blijk te geven van hun solidariteit met het nieuwe Europa?
Hoeveel landen in de Raad zijn voorstander van uitgavenprogramma’s zolang ze daar zelf maar niet voor hoeven te betalen? Welke van de landen die het meest profiteren van het GLB bepleiten verdere hervormingen? Welke GLB-begunstigden zijn, evenals de regering van het VK, bereid om de informatie over waar het geld heen gaat, openbaar te maken? Hiermee bedoel ik informatie waaruit blijkt dat de voordelen niet ten goede komen aan boeren, maar aan multinationals in de levensmiddelenindustrie en grootgrondbezitters. Welke ministers van Financiën zijn bereid jaarlijks een verklaring te ondertekenen waarin zij instaan voor de rekeningen, wat een eind zou maken aan het jaarlijks terugkerende verhaal van het Parlement dat geen handtekening kan zetten onder de rekeningen omdat lidstaten verzuimen die te controleren? Welke lidstaten komen naar de vergadering van de Raad met de vraag wat zij voor Europa kunnen doen, in plaats van wat Europa voor hen kan doen? 
Jacek Emil Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de EU heeft een begroting nodig, maar niet tot elke prijs. Het voorstel van de Commissie was het maximaal haalbare en in overeenstemming met de toezeggingen van de Raad van Edinburgh van 1992. Herinnert u zich nog de 1,27 procent van het BNI van Edinburgh?
De hogere begroting van het Europees Parlement is realistisch, aangezien daarmee cruciale terreinen van de EU-prioriteiten worden beschermd. Ons Parlement wil de weg vrijmaken voor de dynamiek van de nieuwe lidstaten en die benutten ten behoeve van de economie van de gehele Unie. We moeten hen niet, zoals in het vernederende Britse voorstel gebeurt, achterstellen en wegzetten als een soort tweederangs lid.
Het Luxemburgse voorstel was al zuinig en op de grens van het aanvaardbare. Het Britse voorstel is over de rode lijn heen gegaan voor wat betreft de totale hoogte van de vastleggingen en de onaanvaardbare verlaging van de fondsen voor de armste lidstaten. Geen akkoord is nog altijd beter dan een akkoord dat in strijd is met het beginsel van de Europese integratie zelf. De begroting gaat niet alleen over cijfers; zij gaat ook over beginselen en beleidskeuzen. Een verlaging van de begroting terwijl onze Unie groter is en nieuwe taken heeft, druist in tegen de logica en het gezond verstand. Dat komt neer op de amputatie van het EU-beleid, stukje bij beetje: echte salamitactiek.
De begroting gaat over de solidariteit, de samenhang en het concurrentievermogen van een groter geworden Unie, en niet over liefdadigheid. We willen geen liefdadigheid. We zijn geen bedelaars. We willen ons geld terug. Maar zelfs wanneer men er met boekhoudersogen naar kijkt, druist het voorstel in tegen eerlijke bedrijfspraktijken. De nieuwe lidstaten hebben hun markten opengesteld en zich ertoe verbonden strenge en kostbare EU-normen toe te passen. Op basis van politieke beloften mocht worden uitgegaan van dienovereenkomstige overdrachten van 4 procent van het BNI. Het nu beperken van die steun komt neer op contractbreuk. Ons Parlement moet zelfrespect tonen en de afbraak van de EU, in naam van de onmogelijke en destructieve doctrine van ‘meer Europa voor minder geld’, voorkomen. De grondslag van die doctrine wordt gevormd door het begrotingsvoorstel van 1 procent, de beroemde ‘Brief van Zes’: het voorstel dat, om met voorzitter Barroso te spreken, leidt tot ‘een mini-Europa’. De 1 procent-filosofie betekent de van de Unie en leidt de Unie in een val van .
Als er - zoals nu - sprake is van een leiderschapscrisis, dan moet het Europees Parlement samen met de Europese Commissie het voortouw en de verantwoordelijkheid nemen, en een veto uitspreken tegen het voorstel van de Raad, als er in het Luxemburgse voorstel een ondergrens is vastgesteld.
De beste wensen en vrolijk kerstfeest voor het vertrekkende Britse voorzitterschap.
Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de structuur van het debat, waarbij de Raad van donderdag wordt vermengd met de Europese consensus over ontwikkeling, leidt tot grote verwarring. Het misverstand verklaart ongetwijfeld waarom de heer Durão Barroso over het laatste niets heeft gezegd, hoewel de heer Alexander er wel over heeft gesproken. Ook ik wil daar namens de socialistische fractie over spreken.
Met betrekking tot de Europese consensus over ontwikkeling overheerst een gevoel van grote tevredenheid, hoewel er ook bezorgdheid bestaat. Tevredenheid vanwege het proces dat gevolgd werd bij de uitwerking van de verklaring; tevredenheid vanwege het initiatief dat de Commissie en commissaris Louis Michel hebben genomen om een document te produceren dat het document uit 2000 moet vervangen, en ook tevredenheid vanwege de duidelijke betrokkenheid die het Britse voorzitterschap en minister Hilary Benn bij deze operatie hebben getoond.
De flexibiliteit van de Commissie en de Raad bij de totstandkoming van de slottekst is opmerkelijk. Even opmerkelijk is echter het doorzettingsvermogen waarvan het voorzitterschap blijk heeft gegeven toen het de andere vierentwintig regeringen - waarvan sommige aanvankelijk zeer weerspannig waren - ervan moest overtuigen in te stemmen met het compromis dat vorm begon te krijgen.
Een veelzeggende verandering was de wil van de Commissie en de Raad om het Parlement te betrekken bij de ondertekening en, daarvoor, bij het proces dat heeft geleid tot de opstelling van de verklaring over het ontwikkelingsbeleid van de Unie in de komende jaren.
Onze deelname via Anders Wijkman, die gevolgd werd door alle fracties van de commissie ontwikkeling, is efficiënt geweest. Daarbij was het essentieel dat wij vastberaden een eensgezind optraden. Daar is het ook aan te danken dat onze belangrijkste standpunten in de verklaring zijn opgenomen.
Omdat deze verklaring een politiek kader biedt, zou zij een verbetering moeten zijn van de compromissen die op voorstel van de Raad ontwikkelingssamenwerking enkele maanden geleden zijn aangenomen. Daarmee wordt voorzien in een drastische toename van de inspanningen van de Unie en haar lidstaten om de onderontwikkeling, en de gevolgen van onderontwikkeling voor de volken die eronder gebukt gaan, te overwinnen. Wij handelen tenminste in overeenstemming met de bepalingen van de Europese Grondwet waarin de verantwoordelijkheden van de Unie op het gebied van de solidariteit met het Zuiden als bijzondere prioriteit worden aangemerkt.
Wij zouden over samenhang kunnen spreken, als er geen andere, grotere gebreken aan samenhang bestonden, die een bron zijn van de bezorgdheid waar ik al eerder over sprak. De financiële vooruitzichten van het Britse voorzitterschap getuigen van een verbijsterend staaltje schizofrenie en zijn onverenigbaar met de begrotingsverplichtingen die de Raad in Leeds is aangegaan, en met de acties die zijn vastgelegd in de verklaring waarover wij vandaag debatteren.
Wij vrezen dan ook dat al onze verwachtingen weer worden beschaamd. Daarom wil ik vanuit mijn fractie ook duidelijk maken dat wij een dergelijk vooruitzicht niet zullen aanvaarden en ervoor zullen zorgen dat de hoop die hier vandaag is gewekt, niet ijdel blijkt te zijn bij de goedkeuring van de beschikbare middelen voor de komende jaren.
Ik wil iedereen vandaag gelukwensen, maar ik kondig u nu al aan dat wij in verzet zullen komen als blijkt dat ons morgen met de ene hand wordt ontnomen wat ons vandaag met de andere werd gegeven. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik moet de fungerend voorzitter zeggen dat het Verenigd Koninkrijk de voornaamste oorzaak is van het mislukken van de Top van Luxemburg. Dat de staats- en regeringsleiders afstand hebben gedaan van hun verantwoordelijkheid voor Europa als geheel, en vrijwel dagelijkse pogingen doen tot renationalisatie en het opsplitsen van het beleid van de Europese Unie in intern beleid en Europees beleid, is natuurlijk niet alleen uw probleem. Maar u provoceert voortdurend en u schuwt ook chantage niet.
U bent vandaag hier - Tony Blair is opnieuw afwezig. Ik weet ineens weer waarom ik hem op 12 oktober als vermist heb opgegeven. U bent hier - en het voorstel voor de top komt na het debat. Een paar dagen geleden vertelde u dat u volgend jaar alles zou afwijzen als wij niet zouden instemmen met uw voorstellen. Dat is chantage. Wat heeft u de afgelopen zes maanden gedaan om deze volstrekt onsolidaire en onverantwoordelijke opvatting van de politieke rol van de Raad te bestrijden?
Er is meer voor nodig om het voorzitterschap van de Raad tot een succes te maken dan twee keer retorisch vuurwerk van Tony Blair. Daaruit blijkt veeleer eens te meer welke kloof er gaapt tussen redevoeringen en realiteit, tussen doelen en daden, tussen taken en bevoegdheden, tussen wat er is aangekondigd en wat er werkelijk is bereikt, tussen de verbaal opgenomen handschoen en de verplichtingen zoals die zijn neergelegd in de Verdragen, evenals de morele en politieke verplichtingen. Ik kan uw mentaliteit niet volgen. Hoe vertelt u de burgers dat u het concurrentievermogen wilt verminderen, dat u minder geld wilt uitgeven aan interne en externe veiligheid, dat u in 2007 minder geld op tafel legt dan we voor de begroting 2006 waren overeengekomen, dat u de rol van Europa in de wereld wilt verzwakken? Hoe arroganter u zich opstelt tegenover de burgers van Europa en hun Parlement, hoe zelfbewuster en vastberadener wij worden, en hoe kwader de burgers worden.
Onderhandelen is alleen mogelijk op basis van wederzijds respect. Daarbij dienen gezamenlijke regels en doelstellingen in acht te worden genomen, op basis van gelijkwaardigheid. Wij zijn geen instrumenten van afzonderlijke nationale belangen van de regeringen, maar wij staan aan de kant van Europa als gemeenschap, van een effectief en daadkrachtig Europa dat is verenigd in solidariteit. Wij zullen niet toestaan dat de toekomst van Europa wordt bepaald door het welslagen of falen van een voorzitterschap van de Raad of van de Raad zelf. Wij parlementen dienen de verantwoordelijkheid van het leiderschap op ons te nemen, omdat u een vacuüm achterlaat.
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als iemand een titel wilde plakken op de mening die bepaalde lidstaten in de Raad huldigen, zou die volgens mij kunnen luiden: “ Hoe krijg ik meer Europa met minder geld”. Dat is volgens mij gewoon onmogelijk. De discussie in de Raad en de voorstellen van het Brits voorzitterschap staan dan ook bol van tegenstrijdigheden.
Er is in deze discussie een groot verschil tussen enerzijds de woorden en ambities en anderzijds het feit dat wij de communautaire begroting slechts 2,5 procent geven van de overheidsuitgaven van de vijfentwintig lidstaten.
Bovendien leggen veel lidstaten in deze discussie de nadruk op het bedrag dat zij aan de communautaire begroting geven. Daarbij vergeten zij - de netto-ontvangers - kennelijk wat zij ontvangen via de interne markt, en via de structuurfondsen, aangezien een groot deel van de begroting van de structuurfondsen op verschillende manieren terugkeert naar deze lidstaten. Deze manieren zijn bekend en ik hoef ze niet uitvoering uit de doeken te doen.
Ook heeft men het over de boeren. Ik wil het Brits voorzitterschap een voorstel doen: als het gemeenschappelijk landbouwbeleid ooit herzien moet worden, en als wij het gemeenschappelijk landbouwbeleid ook een sociale inhoud willen geven, laten wij dan beginnen met de herenboeren. Het grootste deel van de subsidies komt namelijk in hun zakken terecht en niet in die van de arme boeren in het Zuiden.
Afin, als coördinator van de PPE-DE-Fractie voor het cohesiebeleid wil ik zeggen dat het Parlement zijn mening heeft gegeven. Wij geven steun aan een geloofwaardige begroting voor cohesie, voor een efficiënt beheerd cohesiebeleid zonder twee snelheden. Het Parlement zal niet zwijgen. Het zal niet instemmen met ongeacht welk akkoord van de Raad, met ongeacht welke beslissing de volgende week genomen wordt. Wij zullen tot het bittere einde blijven strijden voor het cohesiebeleid, mijnheer de voorzitter, en al onze rechten uitoefenen.
József Szájer (PPE-DE ).
   - Zes maanden geleden vestigde ik de aandacht op het feit dat de noodzakelijke veranderingen in de Europese Unie dienen te beginnen met het uitbannen van de aloude, oneerlijke discriminatie van de nieuwe lidstaten, die nog steeds evident is. We werden teleurgesteld. Het jaar loopt ten einde en wij zijn er niet in geslaagd vooruitgang te boeken bij het oplossen van de crisis in Europa. Sterker nog, we zijn zelfs de verkeerde kant, de tegenovergestelde richting, uitgegaan. Collega Schulz, de ijsberg ligt niet voor ons, maar achter ons. We hebben deze al een keer met succes kunnen omzeilen. Het probleem is dat we ons achteruit bewegen. Het is overduidelijk dat ook dit tot een wisse schipbreuk zal leiden. Het moet gezegd dat het begrotingsvoorstel niet geschikt is als fundament van de reusachtige, historische onderneming: de hereniging van Europa. Dit voorstel vermindert de crisis in Europa niet, maar versterkt deze. Het verenigt de lidstaten van de Europese Unie niet, maar verdeelt ze. Het helpt de nieuwe lidstaten niet, maar vernedert ze. Het maakt Europa niet meer, maar juist minder concurrerend.
Dit is een voorstel voor een begroting die ons afremt en verdeelt. Een paar jaar geleden aanvaardden de nieuwe lidstaten de overgangsnadelen en –differentiaties in Kopenhagen, in de hoop dat zij konden deelnemen aan een zevenjarig financieel plan, met volledige rechten, zonder differentiatie. Nu zien we echter dat de oude lidstaten hun oude, onopgeloste problemen willen oplossen ten nadele van de nieuwe lidstaten. Dit is onaanvaardbaar, vernederend en ontoelaatbaar. Dit is Europa onwaardig. De regeringen dienen hun aanpak te wijzigen. Zij moeten het Europees Parlement volgen! Ondanks hun uiteenlopende belangen werd dit Parlement het in het voorjaar eens over de begroting. En dit terwijl het 700 leden telt, en er slechts 25 regeringen zijn. 
Anders Wijkman (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb maar weinig tijd en daarom zal ik mij toespitsen op het akkoord dat is bereikt over het hulpbeleid van de EU, onder het thema “European consensus”. Ik ben zeer positief over dit akkoord en over het proces dat daartoe geleid heeft, wat ik niet kan zeggen van de discussie over de begroting en het gebrek aan leiderschap in dit verband. De dit najaar gevoerde dialoog tussen de Commissie, de Raad en het Parlement was zowel positief als constructief. Ik dank de heren Barroso en Alexander voor hun positieve commentaren van vandaag in deze zaal, en ik wil graag een woord van dank richten tot commissaris Michel en minister Benn voor de mijns inziens zeer opbouwende samenwerking.
De EU in haar geheel is - zoals vandaag al naar voren is gebracht - de grootste verlener van ontwikkelingshulp in de wereld. Tot nu toe waren de effectiviteit en kwaliteit van die hulp echter niet in overeenstemming met de omvang. Er is geen goede coördinatie, noch tussen de lidstaten onderling, noch ten opzichte van de Commissie. Dat leidt tot hoge transactiekosten, dubbel werk en grote problemen voor veel van de landen waarmee wij samenwerken. Het nieuwe ontwikkelingsbeleid, waarvan één deel zich nu bezighoudt met het werk van de EU en één deel met het specifieke werk van de Commissie, zal grote verbeteringen op dit gebied met zich meebrengen.
Een betere coördinatie van donoren, meer coherentie en meer effectiviteit zijn dus de hoekstenen van dit beleid. Verder is overeengekomen dat de specifieke rol van de Commissie in de ontwikkelingssamenwerking moet worden gedefinieerd, hetgeen volgens mij van zeer grote betekenis zal zijn.
Wat de substantiële kwesties betreft, heeft armoedebestrijding nog steeds hoge prioriteit. We schenken ook meer aandacht aan kwesties zoals democratie en mensenrechten, het belang van een duurzaam gebruik van de natuurlijke hulpbronnen, de rol van de vrouw in het ontwikkelingswerk, enzovoort. Tot slot wil in mijn collega’s uit de Commissie ontwikkelingssamenwerking bedanken voor de zeer goede samenwerking.
Douglas Alexander,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik geniet altijd van deze debatten. Als het debat van vanochtend de maatstaf is, zal ik ze missen! Of u het Britse voorzitterschap zult missen, is al met al misschien een ander verhaal, gezien het commentaar dat ik het afgelopen anderhalf uur gehoord heb!
Ik kan niet afzonderlijk ingaan op elk punt of elke beschuldiging waar ik de afgelopen uren mee geconfronteerd werd, maar ik zal proberen antwoord te geven op een aantal specifieke punten die door de geachte afgevaardigden onder mijn aandacht werden gebracht.
De heer Poettering begon het debat met wat ik een tamelijk ongepaste aanval zou willen noemen, namelijk dat ik, en het voorzitterschap, te laat zouden zijn opgestaan. Als men half vijf ’s ochtends te laat vindt, dan bied ik het Parlement mijn onvoorwaardelijke excuses aan! Maar nu serieus, in de afgelopen 24 uur heb ik niet alleen - wat in de lijn der verwachting ligt - een ontmoeting gehad met onze premier, onze minister van Financiën en onze minister van Buitenlandse Zaken om onze aangepaste voorstellen op te stellen, maar ook met de hoofden van de missies van elke van de overige vierentwintig lidstaten van de Europese Unie, in Londen. Dus ik wil best wel praten over tot hoe laat we werken en hoe vroeg we opstaan om voor dit weekend het akkoord te kunnen bewerkstelligen dat volgens ons noodzakelijk is voor de toekomst van Europa.
Voor wat betreft het punt dat u aanroerde, mijnheer de Voorzitter, kan ik u verzekeren dat er geen sprake was, en ook niet is, van onbeleefdheid wat het tijdstip betreft waarop het Europese voorzitterschap de aangepaste voorstellen later vandaag ter bespreking wilde voorleggen - zeker niet gezien het tijdstip van dit belangrijke debat.
Ten eerste zijn het geen volledig nieuwe voorstellen, maar gewoon aangepaste voorstellen. In mijn inleiding ben ik al ingegaan op de grote lijnen daarvan. Ten tweede is de beschuldiging ontkracht dat onze premier op de een of andere manier niet beschikbaar zou zijn om toe te zien op het tweede onderhandelingsniveau. Onze premier zal morgen naar Straatsburg komen om verder te praten met de Conferentie van voorzitters. Ten derde zou ik, ondanks de kritiek die in dit debat aan het adres van het Britse voorzitterschap is geuit, met alle respect willen zeggen dat, zoals de heer Titley zo ruiterlijk heeft toegegeven, kritiek op de samenwerking van het voorzitterschap met dit Parlement nou juist niet van de leden van dit Parlement zou moeten komen. Mijn bezoek van vandaag is slechts één van de ruim tachtig bezoeken van Britse ministers tijdens het Britse voorzitterschap.
De heer Schulz was dapper genoeg om in dit Parlement te laten merken dat we vrienden zijn, dus laat mij zijn reputatie verder op het spel zetten door te zeggen dat ik hem ook mag en bewonder. Ik wil de openhartigheid waarmee hij zich rechtstreeks tot mij richtte, ook naar hem toe betuigen. Mijnheer Schulz, u vroeg zich af of een geringere stijging nog wel een stijging was, en sprak over wat u ‘de nieuwe wiskunde’ noemde. Ik wil met betrekking tot zowel de Commissievoorstellen als die van het Luxemburgse voorzitterschap duidelijk maken dat een ongefundeerd aanbod gelijkstaat aan helemaal geen aanbod. We hebben een akkoord nodig dat op steun kan rekenen, niet alleen van degenen die het geld uitgeven, maar ook van degenen die het geld bijdragen.
Wat de betreft ben ik het ermee eens dat overeenstemming bereiken tussen vijfentwintig lidstaten van deze Unie een ‘titanische’ uitdaging is, maar ik denk dat het resultaat eerder een akkoord zal zijn dan een tragedie. Over een paar dagen zullen we het weten.
Als de heer Watson zegt dat geen akkoord nog altijd beter is dan een slecht akkoord, ben ik het wat dat betreft helemaal met hem eens. Hoewel ik bewondering heb voor zijn eruditie, deed zijn visie op hoe een begroting moet werken bij mij de gedachte opwellen dat dat wellicht de reden is waarom de liberalen sinds 1929 niet meer aan de macht zijn geweest in het Verenigd Koninkrijk.
De heer Cohn-Bendit had het over een resultaatvacuüm tijdens het Britse voorzitterschap. Misschien ging hij bewust voorbij aan de ontwikkelingsagenda, waarover enkele afgevaardigden vandaag in dit debat hebben gesproken. Gezien het feit dat hij het milieu een warm hart toedraagt, ben ik ook verbaasd dat hij onvoldoende waardering toont voor het werk van Margaret Beckett namens de Europese Unie, die zich hardnekkig is blijven inzetten voor een akkoord tijdens de in mijn ogen uiterst belangrijke conferentie over klimaatverandering vorige week in Montreal.
De heer Farage begon zijn toespraak met een beschuldiging aan het adres van de medewerkers van Buitenlandse Zaken die achter me zitten, die bekwaam maar tegelijkertijd ‘onbetrouwbaar’ zouden zijn. Ik stond op het punt om voor hen in de bres te springen en deze beschuldiging te weerleggen, toen een van hen mij vroeg om te zeggen dat dat klopt als een bus! In de bijdrage van de heer Farage kwamen de geesten van Kerstmis voorbij, en liep Robin Hood de Sheriff van Nottingham tegen het lijf. Genoeg hierover, het vriendelijkste dat ik nog kan zeggen over deze bijzondere toespraak, is dat die meer weg had van een sprookje dan van een overtuigend verhaal.
Voor de heer Kirkhope, die, wellicht uit gebrek aan respect voor het voorzitterschap, het Parlement nu heeft verlaten - ik vraag me af of hij naar bed terug is gegaan, in plaats van opgestaan - was dit mogelijk een van de laatste optredens in dit Parlement als lid van de EVP. Het was een soort zwanenzang, voordat hij tot nieuwe irrelevantie wordt veroordeeld door de nieuwe leider van de conservatieve partij! Hij suggereerde dat het voorzitterschap zijn honorarium niet zou kunnen betalen, als hij ons zou vertegenwoordigen. Ik weet niet hoe hoog de tarieven zijn die de huidige leider van de conservatieve partij in het Europees Parlement doorberekent, maar afgaande op zijn toespraak van vanochtend heb ik goede hoop dat die niet al te hoog zijn!
De heer Voggenhuber liet zijn schroom varen en beschuldigde ons ervan dat we in dit stadium van ons voorzitterschap omgeven zijn door puinhopen. Vervolgens ging hij verder met zijn aanval door te suggereren dat de voorstellen van ons voorzitterschap zijn ingegeven door nationaal egoïsme. Dit is een ernstige beschuldiging, die volgens mij een ernstige reactie verdient. Ik twijfel er geen seconde aan dat het in eigen land - als het Britse voorzitterschap niet aan de verleiding zou hebben weerstaan om het eigenbelang na te streven - voor het Verenigd Koninkrijk en de Britse regering veel gemakkelijker zou zijn geweest om te blijven aandringen op onmiddellijke en ingrijpende veranderingen, bijvoorbeeld in het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de begroting van de Europese Unie in algemene zin.
We hebben het onszelf veel moeilijker gemaakt door te stellen dat - ondanks het feit dat wij meer fundamentele veranderingen in de Unie blijven wensen - duidelijk moet worden erkend dat het hoogst noodzakelijk is middelen te vinden voor de financiering van de uitbreidingskosten. Dat verklaart de basis van de aanvankelijke voorstellen van vorige week en de aangepaste voorstellen die we later vandaag zullen indienen.
Mevrouw de Brún sprak over de noodzaak om verder te werken aan het vredesproces in Noord-Ierland, en op dat specifieke punt heb ik zeer aandachtig naar haar geluisterd, in verband met de voorstellen die wij op onze beurt zullen doen.
Tot slot wil ik kort ingaan op het onderwerp ‘transparantie’ dat door de heer Titley werd aangesneden. Mij werd verzocht de geachte afgevaardigden te informeren over de vorderingen die daarbij tijdens het voorzitterschap zijn gemaakt. Ik kan het Parlement verzekeren dat we voortdurend pogen de transparantie van de Raad te verbeteren, niet in de laatste plaats vanwege het gewicht van de standpunten die hierover in dit Parlement naar voren zijn gebracht. Afgelopen maand hebben we een document met opties op tafel gelegd. Inmiddels zijn er zowel in het Coreper I als het Coreper II voorstellen besproken, en we blijven hopen dat de Raad deze maand conclusies zal aannemen over het belangrijke onderwerp ‘ transparantie’.
De meeste afgevaardigden hebben in hun interventies echter gesproken over de belangrijke kwestie van de toekomstige financiering. Mogen degenen die vandaag kritiek hebben op onze voorstellen, pas op de plaats maken, al is het maar voor even, en nadenken over wat wij allen, maar de nieuwe lidstaten in het bijzonder - de lidstaten waarover sommige afgevaardigden spraken - te verliezen hebben. Ik wil - en daarbij spreek ik dan heel even meer als minister van het Verenigd Koninkrijk dan als vertegenwoordiger van het voorzitterschap - onderstrepen dat we ons eerlijk deel van de begroting willen betalen, maar ook niet dan dat. In juni werd ons gevraagd een nettobijdrage van nog eens minimaal 20 miljard euro te leveren, bovenop de 50 miljard euro die we nu al gaan betalen, of, anders gezegd, een nettobijdrage die ongeveer een derde hoger is dan die van Frankrijk, als percentage van het bruto nationaal inkomen.
Ik wil hier dan ook geen enkel misverstand over laten bestaan: dat was toen niet eerlijk, en het is nu niet eerlijk. We gingen er toen niet mee akkoord, en we gaan er deze week, en inderdaad ook volgend jaar, niet mee akkoord. In plaats daarvan willen we, voor het eerst in de dertig jaar dat we lid zijn van deze Europese Unie - dertig jaar waarin we altijd nettobetaler aan de Unie zijn geweest, en nadat we jarenlang veel meer hebben betaald dan landen met een vergelijkbaar welvaartsniveau - een bijdrage leveren die ruwweg gelijk is aan die van landen van ongeveer dezelfde omvang, zoals Frankrijk en Italië. Naar onze mening is dat transparant en volkomen gerechtvaardigd.
Anderen hebben in dit belangrijke debat even de andere grote gebeurtenis van deze week aangestipt: de ministeriële conferentie van de WTO, die momenteel in Hongkong plaatsvindt. Een op de wereld gericht Europa is ook een Europa dat zijn verantwoordelijkheden om de armoede in de wereld aan te pakken serieus neemt, en ik spreek nogmaals mijn grote waardering uit voor de afgevaardigden die dit vanochtend onder onze aandacht hebben gebracht.
Eerder dit jaar heeft de Unie besloten om de ontwikkelingshulp tot 2010 te verdubbelen. Daarom moet zij het voortouw nemen en ervoor zorgen dat de lopende WTO-handelsronde op waarachtig ambitieuze wijze wordt afgesloten. We kunnen een eerlijker wereldhandelsstelsel opzetten, een stelsel dat honderden miljoenen mensen in staat zou stellen aan armoede te ontkomen. Dit is geen , waarbij er één winnaar is en één verliezer. Een eerlijker wereldhandelsstelsel kan ook een stimulans zijn voor de hervormingen de nodig zijn in Europa, als het zijn concurrentievermogen wil verbeteren en zijn beloften van sociale rechtvaardigheid wil inlossen. Of dat nu in Hongkong gebeurt of in de komende maanden of jaren, deze ronde moet een resultaat opleveren dat zowel goed is voor de armen in de wereld als voor de werkgelegenheid in Europa.
Ik wil mijn bijdrage aan het debat van vandaag evenwel afsluiten met een terugblik naar juli, toen we het voorzitterschap overnamen. Enkele afgevaardigden refereerden aan de toespraak die onze premier toen hield. We mogen niet vergeten in welke context die toespraak plaatsvond, vlak na de dubbele verwerping van de Europese Grondwet in Frankrijk en Nederland.
Er is veel gepraat over de exacte betekenis van die twee referenda. Als er al iets verkeerd was aan de ontwerp-Grondwet zelf, wat was dat dan? Wat wilden de burgers van Europa ons duidelijk maken? Hoe moet volgens hen de Europese Unie bestuurd worden? Ik ben het eens met de commentator die zei dat wat we in juni zagen, niet zozeer de verwerping van de tekst was, maar van de context. Er leven in Frankrijk en Nederland geen diepgewortelde bezwaren tegen deze of gene bepaling van de ontwerp-Grondwet. Wat we steeds in gedachten moeten houden, nu en tijdens de Europese Raad, is dat deze Europese burgers zich vóór alles afvragen wat de Europese Unie hun oplevert. Ze zijn er eigenlijk niet zo zeker van of de EU voor hen wel toegevoegde waarde heeft. Ze weten niet genoeg over de besluiten die de EU neemt, en ze hebben er geen vertrouwen in dat de Europese politici de juiste koers varen. De mensen zijn onzeker over de krachten die de veranderingen in de wereld teweeg brengen, over de economische uitdagingen waar Europa voor staat en wat die voor hen en voor hun gezinnen kunnen betekenen. Wie kan hun dit kwalijk nemen in een tijd waarin een op de tien Europese burgers geen werk heeft, en waarin een op de twintig langdurig werkloos is?
Degenen die diep in sociale rechtvaardigheid geloven, hebben de plicht zich af te vragen hoe de Europese Unie deel kan uitmaken van een oplossing voor die uitdaging. Het antwoord op de legitieme bezorgdheid van de mensen over de veranderingen moet, naar mijn mening, niet gezocht worden in een naar binnen gekeerde houding. Men mag zich niet opsluiten in een beleid dat wordt gedicteerd door angst en zelfs economisch protectionisme. Die weg biedt geen oplossing en mijns inziens ook geen hoop. Als we de uitdagingen van de wereld van nu met succes willen aangaan, moeten we een optimistische en vastberaden, naar buiten gerichte houding aannemen en een op de wereld gericht Europa worden. Dat zal de komende dagen onze bron van inspiratie zijn.
Ik garandeer u dat ik op mijn beurt de opmerkingen die mij tijdens het debat van vanochtend ter ore zijn gekomen, zal terugkoppelen naar onze premier en de andere leden van onze regering, vóórdat de premier morgen naar Straatsburg komt. Ik garandeer u dat we in de kritieke dagen en uren die voor ons liggen onze uiterste best zullen doen.
José Manuel Barroso,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil hier in mijn slottoespraak drie punten aansnijden.
In de eerste plaats zal ik nader ingaan op een uitermate belangrijke kwestie, namelijk het probleem van de ontwikkeling, waarbij ik bijzondere aandacht zal besteden aan het akkoord dat naar verwacht in de Europese Raad zal worden bereikt over het beleid van de Europese Unie voor ontwikkeling en ontwikkelingssteun. Daarna zal ik de conclusies van dit debat bespreken en ten slotte zal ik mij rechtstreeks tot het Britse voorzitterschap richten.
Met betrekking tot het ontwikkelingsprobleem zou ik een uitspraak van de heer Martínez Martínez willen rechtzetten. In mijn openingstoespraak heb ik duidelijk gezegd dat ik bijzonder trots ben op de bijdrage van de Commissie aan de totstandkoming van de huidige consensus tussen Commissie, Parlement en Raad over het ontwikkelingsbeleid. Ik ben zelfs nog verder gegaan en heb benadrukt dat de Commissie zich terdege van haar taak zal kwijten. Zij zal nagaan of de lidstaten hun verplichtingen inzake ontwikkelingssteun nakomen en het publiek in kennis stellen van haar bevindingen.
Daarom wil ik hier nadrukkelijk verklaren dat wij ons verplichten tot een ambitieus beleid voor ontwikkelingssteun, dat de Commissie verantwoordelijk is voor de tenuitvoerlegging van dit beleid en wij onze samenwerking met het Parlement en de Raad wensen voort te zetten, zodat de Europese Unie op wereldvlak een voortrekkersrol kan blijven spelen bij de hulpverlening aan de landen die onze solidariteit het hardst nodig hebben. 
 Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de soms felle bewoordingen van de sprekers tijdens deze zitting verraden een diepe bezorgdheid, die tot uiting komt nu een voor de Unie zeer belangrijke dag aanbreekt.
Er is bezorgdheid over een gebrek aan ambitie, dat de vereiste modernisering van onze economieën dwarsboomt. 
De Voorzitter.
   - Collega's, ik zou u om stilte willen verzoeken. Ons debat is nog niet voorbij. 
José Manuel Barroso,
   - Mijnheer de Voorzitter, met alle respect, maar dit gebeurt vrijwel iedere keer als ik een debat samenvat! Ik zie liever leden van het Parlement binnenkomen dan naar buiten gaan als ik spreek, maar misschien mag ik een suggestie doen. Is het geen goed idee om voor de toekomst een ander systeem te bedenken, opdat verstoring van het debat dat direct aan de stemming voorafgaat kan worden voorkomen? 
 Ik ga door, maar ik denk dat het belangrijk is hier aandacht aan te besteden. Dit is namelijk ook een kwestie van wederzijds respect tussen de instellingen. Neemt u mij niet kwalijk, maar zoals ik eerder al zei, heeft de voorzitter van een andere instelling, als hij het woord voert in dit Parlement, het recht dat er in stilte naar hem geluisterd wordt.
Ja meneer Schulz, u heeft gelijk, niet alleen dat er in stilte geluisterd wordt, maar ook dat er aandachtig geluisterd wordt, net zo aandachtig als ik naar u heb geluisterd, geachte afgevaardigden.
Dames en heren, ik heb tijdens het debat van hedenochtend gemerkt dat er binnen dit Parlement ernstige bezorgdheid bestaat, en ik weet zeker dat de heer Alexander zijn regering en het voorzitterschap deelgenoot zal maken van deze bezorgdheid, die door vrijwel alle fracties wordt gedeeld. Er is bezorgdheid over een gebrek aan ambitie, dat de vereiste modernisering van onze economieën dwarsboomt, bezorgdheid over het gevaar van een Europa met twee snelheden, van een verdeeld Europa, bezorgdheid over het vermogen van de Unie om de strijd te winnen met betrekking tot de mondialisering, en dus met betrekking tot werkgelegenheid en het welzijn van de Europese burger. Zoals u weet wordt deze bezorgdheid door mijzelf en de Commissie gedeeld, en ik zal haar heel duidelijk overbrengen aan de Europese Raad van morgen.
Maar de teerling is nog niet geworpen, en we zullen te zijner tijd de balans moeten opmaken. Morgen moeten we slechts één doel voor ogen hebben: een akkoord bereiken, niet zomaar een akkoord natuurlijk, maar een akkoord dat echte vooruitzichten biedt, niet alleen financiële vooruitzichten maar ook politieke vooruitzichten voor de eenwording van Europa. Er moet een akkoord worden gevonden dat de weg effent voor constructieve onderhandelingen met uw Parlement en voor het sluiten van een goed interinstitutioneel akkoord. Wij hebben immers - en dit hoef ik nauwelijks meer te herhalen - het groene licht van de drie instellingen nodig. Kortom, er moet een akkoord worden gevonden dat uiting geeft aan onze verantwoordelijkheid jegens de burger en jegens Europa, en dat voor alle mensen reden is te geloven in dit Europa, dat de meeste nog altijd een warm hart toedragen. 
 Ik wil nu graag spreken over het Brits voorzitterschap met het respect, de vriendschap en de openhartigheid die het verdient.
Allereerst zou ik u willen feliciteren met wat u in dit debat bereikt hebt: de heer Schulz zulk goed Engels doen spreken is werkelijk een hele prestatie van het Britse voorzitterschap.
Ik hoop echter niet dat dit het hoogtepunt van het Britse voorzitterschap zal blijken te zijn…
en dat er morgen en in de periode daarna belangrijke successen geboekt worden in de Raad. We hopen werkelijk op meer.
Hoe valt dat te verwezenlijken? Dat is het probleem. Deert het het Britse voorzitterschap niet dat de overweldigende meerderheid van dit Parlement en de meeste, relevante fracties uw voorstel unaniem afwijzen?
Telt de mening van dit Parlement en van de rechtstreeks door onze burgers gekozen Parlementsleden niet, of bijna niet voor het voorzitterschap van de Raad? Ik mag toch hopen dat de uitkomst van dit debat van invloed zal zijn op uw laatste compromisvoorstel aan de Raad. En geeft het het Britse Voorzitterschap niet te denken dat de meest fervente voorstanders van uw voorstel in dit Parlement de mensen met een beperkte, nationalistische, behoudzuchtige kijk op Europa zijn?
Is het niet vreemd dat er zo’n grote tegenspraak is tussen de toekomstgerichte, moderne, open, competitieve kijk op Europa die de heer Blair verwoordt, en het gebrek aan ambitie dat uit het voorstel van de het Britse voorzitterschap spreekt als het om de financiële onderbouwing gaat?
Daarom zeg ik het voorzitterschap van de Raad met alle respect, vriendschap en openhartigheid dat we moeten voorkomen dat er een kloof ontstaat tussen enerzijds de beleidsdoelen op het gebied van energie, veiligheid, immigratie, onderzoek en wetenschappelijk onderwijs, die het voorzitterschap onderschrijft (en zo goed heeft verwoord op Hampton Court) en anderzijds het proces dat de daarvoor nodige financiële middelen op moet leveren.
We moeten de moed hebben dit aan alle burgers van Europa uit te leggen, en natuurlijk ook aan de Britse burgers. Als we een groter Europa willen, moeten we daarin ook investeren. Als we een modern, hervormingsgezind, competitief Europa willen, dienen we daarin te investeren. Als we Europa willen openen voor de wereldhandel, moeten we daarin investeren. Ik moet u eerlijke zeggen dat ik me hier zorgen over maak.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u had het over de wereldhandelsconferentie. Ik ben ervan overtuigd dat, als men in de Europese Raad geen goed compromis weet te bereiken, onze doelstellingen voor de onderhandelingen op wereldniveau daarvan de weerslag zullen ondervinden. Waarom? Laten we eerlijk zijn: in de Europese Unie wordt verschillend gedacht over de wereldhandelsconferentie. Sommigen - degenen die wat meer vertrouwen in de wereldhandel hebben - neigen ertoe een positieve houding in te nemen, anderen staan er eerder gereserveerd of zelfs afwijzend tegenover. Sommige minder ontwikkelde delen van Europa en de landen met structuurproblemen zullen een open wereldhandelsconferentie met een ambitieuze agenda niet steunen als er in onvoldoende mate in hun sociale en economische ontwikkeling geïnvesteerd wordt.
Ik verwacht strategisch denken van het Britse voorzitterschap, de lidstaten en de Raad. Men moet de zaak niet alleen bekijken vanuit de optiek van een boekhouder, maar ook vanuit een politieke invalshoek. Men dient zich af te vragen of we zonder compromis, of met een slecht compromis over de begroting niet een aantal van onze wezenlijke strategische doelstellingen ondergraven, zoals de wereldhandelsconferentie, een open Europa en een uitgebreid Europa. Je hoort nu al mensen zeggen dat het bij een dergelijk laag ambitieniveau van de financiële vooruitzichten aan een basis voor verdere uitbreiding van de Europese Unie ontbreekt.
Vandaar dat ons gespreksonderwerp van morgen van erg groot belang is. Het gaat niet alleen om de financiële vooruitzichten. Het gaat over de begroting en tegelijk over meer dan dat: over de voorstelling die we van Europa hebben. Staan wij een ambitieus, open en hervormingsgezind Europa voor? Een uitgebreid Europa of een mini-Europa, een Europa dat niet de doelen verwezenlijkt die zijn burgers voor ogen staan?
Wat de Britse korting betreft, wil ik graag duidelijk stellen dat we het Britse standpunt begrijpen. De heer. Blair heeft de korting “een geval apart” genoemd. Desalniettemin heeft hij aangegeven dat er in algemene zin over de korting te praten valt, als ook een hervorming van de begroting bespreekbaar blijkt. Daarom lijkt het mij ook zo belangrijk om inhoudelijk over de toekomst van onze begroting te discussiëren - zonder taboes, met oog voor alle aspecten, voor de uitgaven en de inkomsten. Met de opmerkingen hier en de voorstellen van een aantal lidstaten wordt niet getornd aan het principe van de korting; de mate waarin de korting groeit, is het probleem. Dient de Britse korting met 60 procent te stijgen, op kosten van de armste Europese lidstaten? Het lijkt me van niet, dat is niet eerlijk.
Het is mijn plicht en de plicht van de Commissie op te komen voor het algemeen belang van Europa en vooral voor de belangen van de lidstaten die pas kort geleden tot onze Unie zijn toegetreden. Die verwachten een blijk van solidariteit van de Europese Unie. Als de nieuwe lidstaten geen tekenen van solidariteit krijgen van de Europese instellingen, zou de gedachte bij hen post kunnen vatten dat de Europese Unie waar ze lid van zijn geworden, iets anders is dan de solidaire Europese Unie waar wij dagelijks onze krachten aan wijden.
Volgens mij is een compromis mogelijk. Het is niet makkelijk, maar wel mogelijk. Ik wil graag nog eenmaal de minimumvoorwaarden opsommen waar een compromis in mijn ogen aan moet voldoen om ook genade te vinden bij de Commissie en het Parlement, dat hier immers ook iets over te zeggen heeft. Ten eerste moet het uitgavenniveau worden verhoogd. Ten tweede moeten de nieuwe lidstaten eerlijker worden behandeld als het om solidariteit gaat. Zij moeten de kans krijgen aan te tonen dat ze in staat zijn het geld zorgvuldig te besteden. Men mag er niet gelijk van uitgaan dat ze niet in staat zijn in hun eigen ontwikkeling te investeren. Ten derde moet de Britse korting worden aangepast, opdat aan de vereisten van de uitbreiding tegemoet wordt gekomen: meer vraagt de Commissie niet en dat lijkt ons alleszins redelijk. Uit de vele contacten die we met alle lidstaten gehad hebben, blijkt ook dat hier zeker draagvlak voor is. Ten vierde moet een echte evaluatieclausule worden opgenomen, die het Commissie, Parlement en Raad mogelijk maakt om zich tijdig over de begroting te buigen. Het is waar dat er problemen met de begroting zijn, maar daar moeten we ons niet door laten verlammen. We kunnen de begroting voor de komende zeven jaar goedkeuren en tegelijk de tijd nemen om nog eens goed naar de ontvangsten en uitgaven te kijken. We moeten een stevig debat voeren over onze verwachtingen ten aanzien van de Europese instellingen, over de manier waarop wij het begrip concurrentievermogen en het begrip solidariteit invullen. Dat moet dan wel een echte evaluatieclausule zijn en niet slechts een beetje cosmetica, zodat we in Europa een echt debat krijgen over de instrumenten waarmee we onze doelen willen bereiken.
Ten slotte nog dit: de Raad doet er goed aan, zo niet alle, dan toch een paar van de uitstekende suggesties over te nemen die het Parlement ten aanzien van de flexibiliteit gedaan heeft, zoals het fonds voor aanpassing aan de globalisering (GAF) - een flexibiliteitsinstrument bij uitstek - en andere goede suggesties van het Parlement voor het nieuw interinstitutioneel akkoord. Wij kunnen er niet omheen bij de behandeling van de begroting rekening te houden met de suggesties die met zoveel verantwoordelijkheidsgevoel tijdens de parlementaire beraadslagingen zijn gedaan.
Als aan deze voorwaarden wordt voldaan en er duidelijk beweging komt op de punten die ik zo-even genoemd heb, denk ik dat het noodzakelijke compromis er kan komen. Ik weet dat dit lastig is en veel staatsmanschap vergt van de Raad, en van alle daarbij aanwezige staatshoofden en regeringsleiders.
Ik vind een compromis belangrijk. Het is mijn plicht en de plicht van de Commissie om het algemeen belang van de Europese Unie te verdedigen. Ik kan u verzekeren dat we ons morgen en overmorgen in de Europese Raad hard zullen maken voor een Europa met ambitie, een Europa dat werk maakt van solidariteit. Zonder solidariteit is er immers geen Unie.

De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mijnheer Barroso. Ik was juist bezig de winnaars en winnaressen van de Sacharovprijs te verwelkomen, maar het applaus voor de heer Barroso was zo overweldigend dat ik meteen naar de vergaderzaal ben gerend om te kijken wat er aan de hand was, want het is niet gebruikelijk dat hier zo luid en langdurig geapplaudisseerd wordt voor de heer Barroso.
U weet dat - als het programma niet gewijzigd wordt - de heer Blair, de fungerend voorzitter van de Raad, morgen naar Straatsburg zal komen voor een ontmoeting met de Conferentie van voorzitters om een toelichting te geven op het voorstel aan de Raad, dat de minister die het Britse voorzitterschap hier vertegenwoordigt niet kon of niet wilde toelichten.
De fracties hebben duidelijke taal gesproken, en dat geldt ook voor u, mijnheer Barroso. Ik wil alleen een waarschuwing laten horen: we mogen de betekenis van woorden niet onderschatten. Wat onaanvaardbaar is, mag ook niet aanvaard worden. Als vandaag iets onaanvaardbaar wordt genoemd, mag dat morgen niet aanvaard worden. Dan zou namelijk al het applaus wel eens kunnen veranderen in boegeroep.
Zo dun kan de grens tussen aanvaardbaar en onaanvaardbaar niet zijn. Daarmee is het debat gesloten, en ik zou iedereen die eraan heeft deelgenomen willen bedanken.
Richard Corbett (PSE ).
   - Op het voorzitterschap rust de ondankbare taak om in de Raad overeenstemming te bereiken over de financiële vooruitzichten. Daarvoor moet het de zes landen die de EU-uitgaven tot 1 procent van het BBP wilden beperken op één lijn brengen met de landen die een veel ruimere begroting bepleiten. Het voorzitterschap krijgt te maken met de heer Chirac, die van geen enkele wijziging in de landbouwuitgaven wil weten, waarvan zijn land veelmeer profiteert dan de meeste andere landen. Het krijgt ook te maken met de verwachtingen van de nieuwe lidstaten, en met die van de gevestigde lidstaten die hun privileges willen bestendigen - zoals Spanje, dat erop staat een grotere netto-ontvanger te blijven dan de veel armere Midden-Europese landen, en Luxemburg, dat per hoofd van de bevolking zowel de rijkste lidstaat als de grootste netto-ontvanger is. Het wordt ook geconfronteerd met al degenen die een - voor hen! - kostenneutrale manier van ontvangstenverhoging willen bereiken door in de Britse korting te snijden, terwijl zelfs mét die korting de nettobijdrage van Groot-Brittannië een stuk hoger is dan die van Frankrijk en Italië.
Ik wens het voorzitterschap daarom veel geluk in het streven naar een akkoord dat de Raad als basis kan dienen voor de definitieve onderhandelingen met het Parlement. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   - Uit de voorbereiding van deze Raad blijkt dat de Europese Unie in ernstige moeilijkheden verkeert en in een crisis verzeild is geraakt door de steeds meer neoliberale beleidslijnen, die de belangen van de grote economische en financiële groepen in de machtigste landen dienen.
De solidariteit van de rijkste landen brokkelt steeds verder af. Het beginsel van economische en sociale samenhang dat in het Verdrag is verankerd, wordt met voeten getreden, en voor de laatste uitbreidingsronde zijn geen nieuwe financiële middelen vrijgemaakt. De situatie zal er beslist ook niet beter op worden, aangezien het Britse voorzitterschap voorstelt om nog meer te snoeien in de middelen die voor de nieuwe lidstaten en cohesielanden zoals Portugal worden uitgetrokken.
De enorme malaise waarin de Europese Unie verkeert, komt tot uiting in de begrotingscrisis, en wordt nog versterkt door enerzijds de monetaire beleidsacties van de Europese Centrale Bank en anderzijds het Stabiliteits- en Groeipact. De bezuinigingen op de communautaire begroting zullen het probleem alleen maar verergeren.
Desondanks worden er pogingen ondernomen om bepaalde prioriteiten uit de - reeds verworpen - zogeheten Europese Grondwet in ere te herstellen. Het gaat daarbij onder meer om de militarisering van de Europese Unie, de zogenaamde interne veiligheid, de immigratiecontrole en het concurrentiebeleid. Dit betekent dat er financiële middelen zullen worden uitgetrokken om te voorzien in de behoeften van de uit economisch oogpunt meest ontwikkelde landen en de aldaar aanwezige economische en financiële groepen, ten koste van de sociale behoeften, het milieu, de cohesie en de ontwikkelingssteun. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   - Het financieel kader voor 2007-2013 vormt de ‘hoofdschotel’ van de Europese Raad. Er staat echter nog meer op het ‘menu’, namelijk de liberalisering van de diensten en de zogeheten ‘strijd tegen het terrorisme’.
Nadat het Britse voorzitterschap voorrang had gegeven aan de belangen van de economisch meest ontwikkelde landen van de Europese Unie, met zijn voorstel om de lat nog lager te leggen en de bestaande contradicties te negeren, groeide de druk om zo spoedig mogelijk een akkoord te bereiken.
UNICE (de Europese werkgeversorganisatie) heeft gezegd dat er inderdaad een akkoord is bereikt. Zij waarschuwt dat de Europese Unie het gevaar loopt haar ‘geloofwaardigheid’ te verliezen, maar tegelijkertijd presenteert zij haar verlanglijstje: een akkoord over de financiële vooruitzichten, met de vermelding dat het akkoord moet ‘bijdragen aan de verwezenlijking van de agenda van Lissabon’; een snelle totstandkoming van de interne dienstenmarkt (het is veelzeggend dat UNICE de beoogde liberalisering van de diensten rechtvaardigt met het argument dat het hierbij gaat om een ‘essentieel element van de strategie van Lissabon’ en ‘een vereiste van de Verdragen’, zoals naar haar zeggen ook blijkt uit de uitspraken van het Europese Hof van Justitie - en ons dan probeert te ‘verkopen’ dat de zogeheten Europese Grondwet met dit alles niets te maken heeft...); en de liberalisering van de wereldhandel in het kader van de Wereldhandelsorganisatie.
Ziehier de Europese Unie zonder masker! 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   - Het verdriet mij als een trotse, Schotse Europeaan dat Groot-Brittannië in zijn voorzitterschap Schotland zo slecht vertegenwoordigd heeft. Alles wat ik tijdens dit debat gehoord heb, sterkt mij in de mening dat wij vrienden en invloed hebben verloren door de obstinate houding van Groot-Brittannië in de begrotingskwestie. De voorstellen die vandaag gedaan zijn, doen Schotland tekort en ze doen Europa tekort. Ik twijfel er niet aan dat ze bij andere lidstaten op volstrekte afwijzing zullen stuiten. Elf van die staten zijn kleiner dan Schotland en ik ben er vaster dan ooit van overtuigd dat er niets gaat boven onafhankelijkheid binnen Europa. 
De Voorzitter.
   - Dan wil ik nu de delegatie van het Midden-Amerikaanse parlement verwelkomen, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen.
De delegatie staat onder leiding van de heer Julio Palacios, die ik wil gelukwensen met zijn verkiezing tot voorzitter van dat parlement. Die instelling is in het leven geroepen in het kader van de akkoorden van Esquipulas, waarmee een einde is gekomen aan een lange periode van burgeroorlogen in verschillende Midden-Amerikaanse landen. Mijn gelukwensen, mijnheer de voorzitter. 
De Voorzitter.
   - We gaan nu over tot de stemming.

Alexander Nuno Alvaro (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, waarschijnlijk is dit het verkeerde tijdstip om nog gedetailleerd in te gaan op de inhoud van dit voorstel. Toch wil ik graag zeggen dat ik honderden e-mails - geen doorgekopieerde brieven, maar individuele mails - en 58 000 geverifieerde handtekeningen van mensen uit heel Europa heb ontvangen, waarmee zij uiting geven aan hun ernstige bezorgdheid. Dat zijn dus de veel geciteerde burgers die zo hunkeren naar gegevensbewaring!
De Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heeft deze bezwaren serieus genomen en door middel van amendementen een goede balans weten te bewerkstelligen tussen vrijheid en veiligheid. De ontstane tijdsdruk vormt echter geen rechtvaardiging voor de wijze waarop sommigen deze zaak er door proberen te drukken. Als dit project belangrijk is voor de burgers van Europa, en niet alleen is bedoeld om het Britse voorzitterschap van de Raad een plezier te doen, dan dienen we omzichtig te werk te gaan. Zo niet, dan voeden we het vooroordeel dat de Raad alleen maar tegen het Parlement hoeft te roepen ´springen´, en dat wij dan vragen ´hoe hoog?`. Onder hoge druk kan er veel worden bereikt. Onder hoge druk brengt de natuur in de loop van miljoenen jaren de schitterendste diamanten voort. Maar als je een citroen onder hoge druk zet, dan blijft er in een mum van tijd niets anders over dan sap en pulp.
Het hangt van onszelf af of dit Parlement een diamant of een citroen is. Steun alstublieft met mij de amendementen van uw commissie, zodat het Parlement een diamant blijft.

Alexander Nuno Alvaro (ALDE ),
   . - Zoals u zult begrijpen, ben ik niet blij met de uitslag van de stemming. Ik kan niet langer mijn naam handhaven onder het verslag en trek deze dan ook terug.
De Voorzitter.
   - Hiermee is de stemming beëindigd. 
De Voorzitter.
   - Dames en heren, ik ben verheugd namens u, namens ons allen, de twee laureaten van de Sacharov-prijs 2005 en de vertegenwoordigster van de derde laureaat, in het Europees Parlement welkom te mogen heten. 
Ondanks alle inspanningen die tot het laatste moment zijn gedaan, hebben de “Dames in het Wit” helaas geen toestemming gekregen om Cuba te verlaten en hier vandaag bij ons aanwezig te zijn. 
Ik ben ervan overtuigd namens het gehele Europees Parlement te mogen spreken als ik zeg dat wij deze opstelling van de Cubaanse autoriteiten betreuren en afwijzen. 
Tijdens deze officiële gelegenheid zou ik willen spreken over de “Dames in het Wit” en onze redenen voor het toekennen van deze prijs aan hen. 
Het is helaas niet de eerste keer dat dit gebeurt. Nelson Mandela, noch Aung San Suu Kyi, Leyla Zana, en Wei Jingshen waren in de gelegenheid hiernaartoe te komen om hun prijs in ontvangst te nemen. Hun vertegenwoordigers kwamen in hun plaats.
Als zij daartoe de gelegenheid kregen - en enkelen onder hen hebben die nog niet gekregen, omdat ze gevangen zitten - zijn ze hier naar het Parlement gekomen, en wij zijn dan speciaal bijeengekomen om naar hen te luisteren. Zo is het gegaan met Nelson Mandela maar ook, meer recentelijk, met Leyla Zana. 
We zullen daarom op alle mogelijke manieren druk blijven uitoefenen op de Cubaanse autoriteiten opdat zij hen zullen toestaan te komen. Wanneer ze komen, zullen we, net als bij eerdere gelegenheden, een plechtige vergadering beleggen, zodat ze ons Parlement kunnen toespreken. We zullen alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat dit zo spoedig mogelijk gebeurt.
De laureaten van dit jaar hebben allen gemeen dat ze strijd voeren voor de menselijke waardigheid en de vrijheid. Het zijn waardige opvolgers van de Sovjetacademicus naar wie de prijs van het Europees Parlement is vernoemd.
Op verschillende wijzen staan zij alledrie symbool voor de strijd voor de mensenrechten in de wereld.
De strijd tegen regimes waarin degenen die de regering durven te bekritiseren, worden opgesloten. 
De strijd tegen onmenselijke wetten. 
De strijd tegen degenen die het recht op informatie ontkennen en tegen terroristen die de toegang tot informatie willen blokkeren.
Het Europees Parlement heeft met zijn resoluties en initiatieven de laureaten van dit jaar gesteund. Wij kennen hen goed. 
Wij hebben hun werk gevolgd; wij hebben hun strijd gevolgd.
Hun aanwezigheid hier is de verdiende afsluiting van de inspanningen die we met onze resoluties gezamenlijk hebben ondernomen. 
Het is een strijd voor een democratischer en rechtvaardiger wereld.
Laat mij hier, in dit hooggeachte Parlement, erop wijzen dat veel Europeanen denken dat het recht op eerbiediging van de mensenrechten een natuurlijk recht is, een recht van alle burgers, en dat dit nooit anders is geweest. 
Integendeel, dat is niet altijd het geval geweest. In grote delen van de wereld is dat helaas nog steeds niet het geval. 
Voor het merendeel van de wereldbevolking is het een onbereikbare droom. Daarom hebben wij, Europeanen, de bijzondere plicht om de mensenrechten in de wereld te verdedigen en bevorderen.
Ik wil graag kort iets zeggen over beide laureaten. De "Dames in het Wit" zijn vertegenwoordigd door mevrouw Blanca Reyes, zelf "Dame in het Wit", totdat er gelukkig een einde aan die status kwam toen haar man werd vrijgelaten. Ik heb destijds het genoegen gehad hem direct na zijn vrijlating namens u te ontvangen in dit Parlement.
Deze vrouwen houden sinds maart 2003 iedere week in Havana een vreedzaam protest om uiting te geven aan hun solidariteit met vrienden en familie in gevangenschap. Zij nemen voor een belangrijk gedeelte het stokje over van de "Moeders van de Plaza de Mayo", aan wie wij ook een prijs hebben toegekend.
De enige misdaad die de meeste van deze gevangenen op hun geweten hebben, is dat zij als gewone burgers, als onafhankelijke journalisten of als vreedzame dissidenten, in het openbaar oppositie tegen de regering hebben gevoerd. Velen van hen zijn tijdens hun gevangenschap ernstig ziek geworden onder omstandigheden die mevrouw Reyes ons zonder twijfel nog zal schetsen.
Wij hebben in april 2004 om de vrijlating van deze gevangenen gevraagd. Helaas is daar nog lang geen sprake van, met uitzondering van een aantal individuele gevallen.
Uit de ervaring van veel Europese landen blijkt dat het niet mogelijk is de voorwaarden voor een vreedzame overgang naar de democratie te scheppen door dissidenten op te sluiten. Integendeel.
Laten we hopen dat men in Cuba bij de overgang naar de democratie goed gebruik zal weten te maken van de ervaring van een aantal Europese landen. 
Mevrouw Hauwa Ibrahim:
U heeft uw talent als advocaat aangewend om de rechtsstaat te bevorderen. U vertelde mij vanochtend dat uw kracht ligt besloten in de eerbiediging van de rechtstaat. Wij bewonderen uw doorzettingsvermogen.
In het uitgestrekte Nigeria verdedigt u burgers die bedreigd worden met wrede en onmenselijke straffen, straffen die in twaalf deelstaten van uw land volgens de sharia-wetgeving worden uitgevoerd. 
U vecht voor het recht van deze mensen op een eerlijke rechtszaak, in overeenstemming met de rechtsstaat. 
Weest u er alstublieft van overtuigd dat wij aangedaan en verontwaardigd waren toen wij de processen volgden tegen de van overspel beschuldigde Amina Lawal en Safya Hussaini. U heeft ervoor gezorgd dat het recht zegevierde. Daarmee eiste u respect voor de grondwet en de internationale verdragen die Nigeria ondertekend heeft. 
Het is onvoorstelbaar dat een van overspel beschuldigde vrouw nog steeds gestenigd kan worden. 
Het is onvoorstelbaar dat een van overspel beschuldigde vrouw gestenigd kan worden, zoals dat vroeger in de bijbel werd beschreven. Wij kunnen de verminking van jonge overtreders niet door de vingers zien. Het Parlement heeft zich tijdens vele gelegenheden krachtig uitgesproken tegen deze onmenselijke straffen en tegen de doodstraf.
Mevrouw Ibrahim, wij staan achter u als het gaat om het veroordelen van deze wreedheid, en dat doen wij volledig. 
Wij bewonderen uw persoonlijke inzet. U zet zich met volle overtuiging in voor het recht op onderwijs voor de armen, en voor met name vrouwen, want armoede raakt hen het meest. U bent een voorbeeld voor alle Nigerianen die armoede en onwetendheid achter zich willen laten.
Wij ontvangen vandaag ook Robert Ménard, secretaris-generaal van "Verslaggevers zonder Grenzen". Wij kennen hem in dit Parlement goed en met hem alle verslaggevers. 
Deze beroepsmensen zijn van levensbelang voor de vrijheid van informatie. Zij openen onze ogen voor een wrede wereld. Er kan geen sprake zijn van democratie zonder pluralistische informatie. Informatie is de grondstof en de belangrijkste brandstof voor een democratisch systeem. Democratie is niet levensvatbaar zonder informatie. 
Wij betonen eer aan hen die iedere dag, in alle delen van de wereld, strijden voor de verwezenlijking van dit principe;
aan hen die zo vaak het slachtoffer worden omdat zij hun werk met passie doen.
Helaas worden zij te vaak het slachtoffer omdat zij hun werk met passie doen.
Een aantal dagen geleden werd Robert Ménard verboden om de top over de informatiemaatschappij in Tunesië bij te wonen. De Tunesische autoriteiten waren ongetwijfeld bang voor wat hij zou gaan zeggen. 
Het getuigt van grote tegenstrijdigheid dat dit juist gebeurt op het moment dat wij spreken over het recht op vrije toegang tot informatie voor iedereen. 
Ik zou u er graag aan willen herinneren dat in 2005, een jaar dat op zijn einde loopt, 58 journalisten hun leven hebben verloren. Elke week, om de zeven dagen, is een journalist gestorven terwijl hij zijn werk deed. In 2004 bedroeg dat aantal 53. Het aantal stijgt helaas. Ik wil hen allen en al hun gevangengenomen of verdwenen collega's eer bewijzen.
Dit Parlement heeft actie ondernomen om hen te ondersteunen en zal dat blijven doen.
Dictaturen houden niet eeuwig stand. Sommigen houden het lang vol, te lang, maar ze houden niet eeuwig stand. 
Ook terroristen zullen ons met hun meedogenloze acties niet het recht op informatie - de essentiële grondslag voor ons democratische bestaan - kunnen onthouden. 
Tenslotte zou ik, alvorens het woord te geven aan onze laureaten en hun vertegenwoordigers, het gedachtegoed van Voltaire en Brecht willen combineren, van twee door vele jaren van elkaar gescheiden intellectuelen. De een zorgde voor licht; de ander leed in stilte. Zowel Voltaire als Brecht gebruikte eenzelfde uitdrukking. Ik ben er niet zeker van wie de meeste eer toekomt. Zij spraken deze woorden in verschillende tijdperken, op verschillende plaatsen en onder verschillende omstandigheden. 
Ik zou willen benadrukken dat de een voor licht zorgde en dat de andere zich staand hield in het duister. Beide spraken de woorden dat vrijheid van meningsuiting het enige recht is dat vrijheid en tirannie van elkaar scheiden. Dit niet accepteren betekent de mens aan de schandpaal nagelen.
Wij feliciteren de laureaten met de moed die zij hebben betoond. 
Voltaire en Brecht kijken met ons mee.
Ik dank u hartelijk.
Mevrouw Blanca Reyes, het woord is aan u. 
Blanca Reyes,
   - Mijnheer Borrell, Voorzitter van het Europees Parlement, dames en heren, geachte deelnemers, mijnheer Ménard, doctor Ibrahim, beste Europese vrienden en Cubaanse broeders en zusters overal ter wereld, de eer om te worden onderscheiden met de Sacharovprijs 2005, die wij delen met onze zuster, doctor Ibrahim, en de dappere, solidaire Journalisten zonder Grenzen, heeft ons - de Dames in het Wit - en de 75 gewetensgevangenen die in Cuba zijn opgepakt in de Zwarte Lente van 2003, zeer diep geroerd.
In de eerste plaats zou ik de delegatie van solidaire vriendinnen van de in ballingschap - en ik bedoel in ballingschap -, die op de bezoekerstribune zitten en ons begeleiden, graag begroeten.
Ik ben zelf een ‘dame’ in ballingschap, aangezien de echte , zoals u weet, hier vandaag helaas niet kunnen zijn. Wij hadden nooit gedacht dat onze spontaan tot stand gekomen groepering, die wordt gedreven door pijn en onrechtvaardigheid en geen politieke kleur, partij- of groepsstructuur heeft, deze prestigieuze erkenning zou krijgen. Deze prijs impliceert voor ons een nog grotere betrokkenheid bij onze zaak en bij u; het is een drijfveer om de onschuld van onze geliefden met nog meer moed te verdedigen en om hun onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating te eisen.
De Cubaanse regering heeft nogmaals bewezen dat zij de mensenrechten van de bevolking van ons land systematisch en dagelijks schendt door aan vijf vreedzame en weerloze vrouwen geen uitreisvergunning te verlenen voor het bijwonen van deze prijsuitreiking, ondanks het feit dat alle vereiste - en meestal nutteloze en onbegrijpelijke - bureaucratische procedures waren afgehandeld, en dit Parlement en Europese regeringen en persoonlijkheden zich hiervoor hebben ingezet.
Dat weerhoudt noch de , die hier vandaag in Straatsburg aanwezig zijn, noch de 75 gevangenen, die sinds maart 2003 zijn veroordeeld, en honderden gewetensgevangenen en politieke gevangenen in Cuba. De hele wereld zal vandaag juist naar uw stemmen en naar ons aller antwoord luisteren.
Wij nemen de prijs nu niet in ontvangst. Net zoals Andrej Sacharov, de eminente wetenschapper en onbaatzuchtige strijder voor de vrijheid van denken, de voorbeeldige Aung San Suu Kyi, de moeders van het Plaza de Mayo en alle andere prijswinnaars in voorgaande jaren, zullen wij verder gaan met onze onvermoeibare pogingen om de sociale rechtvaardigheid, de democratie en de verzoening te laten zegevieren. Wij zouden ons samen met u willen aansluiten bij onze landgenoot Oswaldo Payá Sardiñas, die in 2002 met deze prijs werd onderscheiden.
Wij nodigen u uit om ons te komen bezoeken in ons vaderland Cuba, om daar in de nabije toekomst een uitreikingceremonie van de Prijs voor de Vrijheid van Denken bij te wonen.
Wij zullen u ontvangen in onze bescheiden huizen en dan kunnen wij u persoonlijk - niet slechts vijf vrouwen maar veel meer - vertellen over de zware omstandigheden, de slechte behandeling, de intimidaties en de repressie waar onze gevangenen en onze gezinnen onder te lijden hebben.
Alvorens af te sluiten wilde ik uit de vele steunbetuigingen en felicitaties die wij hebben ontvangen vanwege hun speciale betekenis, nog de woorden aanhalen van de Tsjechische ex-president Václav Havel: “Geachte Dames in het Wit, van harte gefeliciteerd met de prijs die het Europees Parlement u heeft toegekend. U verdient deze onderscheiding vanwege uw vastberaden opstelling. Ik ben ervan overtuigd dat deze prijs voor u en uw dappere echtgenoten een inspiratie zal vormen, net zoals de belangstelling van de vrije wereld voor mij een inspiratie was in de donkerste tijden van mijn gevangenschap. Václav Havel”.
Tot slot - en ik hoop dat u dit niet opvat als een belediging of als onbeleefd of ongemanierd - wil ik u laten weten dat de mij hebben verzocht om niet deel te nemen aan de ceremoniële lunch die u in aansluiting hierop aanbiedt. Dit lege-stoelbeleid is enkel bedoeld als symbolische daad, als protest tegen de Cubaanse dictatuur en als een aanklacht ten overstaan van de hele wereld, vanwege de afwezigheid van de eigenlijke winnaressen van deze prijs.
Ik hoop dat u ons verontschuldigt en begrip hebt voor deze luide afwezigheid. Wij willen u nogmaals danken voor uw erkenning aan ons - echtgenotes, moeders, dochters, zusters en tantes, vertegenwoordigers van het Cubaanse volk -, en wij willen graag herhalen dat wij ervan overtuigd zijn dat niets onmogelijk is als het maar wordt ingegeven door redelijkheid, verzoening en liefde. Alle stemmen zijn verenigd in verscheidenheid voor het recht op de vrijheid van denken.
Getekend: Laura Poyán, echtgenote van Héctor Maceda; Miriam Leyva, echtgenote van Óscar Espinosa Chepe; Berta Soler, echtgenote van Ángel Moya; Loida Valdés, echtgenote van Alfredo Felipe Fuentes; Julia Núñez, echtgenote van Adolfo Fernández Saíz.
Havanna, 14 december 2005.
Hauwa Ibrahim.
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte fractievoorzitters, geachte leden van dit mooie Parlement, beste vrienden van Advocaten zonder Grenzen in Frankrijk, geachte personeelsleden van het Parlement (vooral de mensen van het Protocol, die mij sinds mijn komst wegwijs gemaakt hebben, evenals Ursula Bausch en mijn gids), geachte vertegenwoordigers van de pers, dames en heren, ik dank u voor het warme welkom dat u ons allen sinds onze aankomst op maandag hebt bereid.
We begonnen met de Commissie buitenlandse zaken, die ons in de gelegenheid stelde ons tot alle fracties te richten, waar we zeer dankbaar voor zijn. Zo konden we uitleggen wat voor werk we doen en antwoord geven op de vraag wat de Europese Unie en het Europees Parlement voor ons kunnen doen. Na afloop van deze ceremonie, of op enig ander tijdstip, zullen wij graag met de relevante commissies en denktanks van gedachten wisselen over elk gewenst aspect van de lokale projecten in ons land.
Een aantal commissies en fracties heb ik verteld over de strategie die we gevolgd hebben bij de verdediging van de vrouw die krachtens de islamitische religieuze sharia-wetgeving in Nigeria ter dood veroordeeld was, en daar wil ik het nu ook over hebben. Daarna zal ik proberen mijn drie minuten durende toespraak voor te lezen, zoals mij geadviseerd was.
Maar eerst dus iets over onze strategie. Onze strategie was gericht op het doorgronden van de dynamiek van de sharia. We wilden de dynamiek van de mullahs, de religieuze leiders, begrijpen. We probeerden de dynamiek van de cultuur en het waardenstelsel van de mensen te begrijpen, maar bovenal probeerden we de dynamiek te begrijpen van de maatschappij waarin wij ons bewegen. We beten ons erin vast en lieten niet meer los. De pers stelde ons vragen als “Gaat het om de islam tegen het Westen, is het misschien een botsing van culturen?” Dat weten we niet. Wat we wel wisten, was dat er een vrouw ter dood veroordeeld was door steniging en dat we het instrument van de wet zouden gebruiken om haar vrij te krijgen. Dat is wat we wisten.
We hadden oog voor details om ons heen, maar gingen flexibel om met het beeld dat de maatschappij van onze actie had. We handelden lokaal, maar dachten mondiaal.
We kregen hulp van Advocaten zonder Grenzen uit Canada en Frankrijk, en elke keer dat we naar de rechtbank gingen, hadden we een plan. Voor de zekerheid hadden we ook een plan B. De media, die enorm veel aandacht aan de zaak besteedden, vertelden we niet wat die van ons wilden horen - we vertelden hun wat wij vonden dat ze moesten weten. We waren ons bewust van de stemming in de openbaarheid, van de verdachtmakingen en bedreigingen, maar we lieten ons niet afleiden.
Vandaag wil ik onze veiligheidsstrategie met u delen. Natuurlijk werden we vaak bedreigd en moesten we op onze hoede blijven om niet het leven erbij in te schieten. We reden niet in dezelfde auto naar het gerechtsgebouw. De ene keer namen we de door de autoriteiten beschikbaar gestelde auto, dan weer onze eigen, of we gingen met het openbaar vervoer. We gingen nooit twee keer in dezelfde auto, omdat we wisten dat we gevolgd werden. We trokken nooit twee keer dezelfde kleren aan. We volgden als het enigszins kon nooit twee keer dezelfde route. Maar nog belangrijker dan dat alles was de noodzaak de confrontatie met de fundamentalisten aan te gaan. We gingen de confrontatie met de extremisten aan en ik zal u daar een klein voorbeeld van geven.
Ik werd geïnterviewd door een BBC-verslaggever, die afkomstig was uit Londen, maar me in de plaatselijke taal, Hausa, interviewde. Hij vroeg me of er iets over steniging in de Koran stond. Ik antwoordde gewoon dat dat volgens mij niet zo was. Dat was regelmatig op de radio te horen en de mullahs besloten mij via de radio te antwoorden. Ze noemden me anti-sharia en anti-islam. Dat betekende dat ik me aan blasfemie had schuldig gemaakt en gestenigd mocht worden. Natuurlijk was ik bang, maar toch belde ik de verslaggever en zei hem dat ik de mullahs wilde ontmoeten. Hij zei dat dat een erg gevaarlijk plan was, gezien de uitspraken die ze voor de radio gedaan hadden. Het programma was niet alleen in Nigeria uitgezonden, waar meer dan 70 miljoen mensen Hausa verstaan, maar ook elders aan de westkust van Afrika, waar op een aantal plaatsen Hausa gesproken wordt. Hausa is de tweede taal in Afrika, na het Swahili. Hij vond het erg gevaarlijk wat ik van plan was, maar ik zei hem dat ik toch wilde gaan. Hij zei dat hij geen verantwoordelijkheid voor me zou nemen, maar me wel wilde introduceren. Hij was zo vriendelijk dat ook te doen, waarop de mullahs besloten mij in een moskee te ontmoeten.
Het was een gigantische moskee, groter dan deze zaal, zij het minder mooi. Er waren acht mullahs. Ze zaten aan het eind van de zaal en in het midden van de zaal stond er een stoel. Toen ik binnenkwam, gebaarden ze me op die stoel te gaan zitten, maar dat deed ik niet. Ik liep op hen af. Terwijl ik hen naderde, besloot ik me te bukken en op de vloer te gaan zitten. Toen ik ging zitten, zeiden ze dat ik niet op de vloer kon zitten en de stoel moest nemen. En ik zei tegen hen: “Hoe kan ik, uw dochter, op een stoel zitten, als u, mijn vaders, ook op een stoel zit?”
Ze vroegen me of mijn naam Hauwa Ibrahim was. Ik bevestigde dat, zonder hen aan te kijken, omdat dat in strijd met hun gebruiken is. Ze vroegen mij of ik de advocaat was. Ook dat bevestigde ik. “Maar ik ben een lichtzinnige, een domme advocaat. Ik wist niet wat ik deed. Ik ben naar u gekomen om wijsheid te vinden. Ik ben gekomen om enige kennis te vergaren. Ik wil doen wat goed is voor de maatschappij, maar ik weet niet hoe en ik vraag u mij daarbij te leiden.”
U moet weten dat dit onderdeel van mijn strategie was. Zo trok ik hun aandacht. Ze luisterden naar wat ik zei en ze deden meer dan dat. Ze zeiden: “We zullen u niet openlijk steunen, maar u ook niet openlijk aanvallen.”
En dat was alles wat ik nodig had, niets meer. We moesten veilig zijn, gehoor bij hen vinden, hen meekrijgen, hen uit de tent lokken.
Dit maakt allemaal deel uit van de strategie. Bij geen van negentig rechtzaken waarbij ik betrokken was, was de strategie hetzelfde. Zoals u weet, vraag ik geen geld voor de rechtzaken. Dat komt omdat ik een groot voorrecht genoten heb – goed onderwijs. En daar ligt mijn passie. Hoe groot mijn deel van deze prijs ook moge zijn, het gaat naar onderwijs. Naar aanleiding van deze Sacharovprijs heb ik een fonds opgericht dat ten goede komt aan onderwijs, omdat dat volgens mij de weg is die naar vooruitgang leidt.
Ik wil nu graag mijn drie-minuten-toespraak voorlezen.
Het vervult me met deemoed als ik zie met wat voor illustere groep mensen ik samen deze prestigieuze Sacharovprijs 2005 ontvang. Het doet met verdriet dat de Vrouwen in het Wit niet aanwezig zijn. Ik deel de gevoelens van het Parlement en onderschrijf de woorden van de Voorzitter.
Ik ben er trots op om in verband gebracht te worden met Verslaggevers zonder Grenzen. Dit is een geschenk, een bemoedigende boodschap aan de mensen zonder stem, zonder macht, aan de analfabeten en de vrouwen. Het is niet alleen een erkenning van de vrouwen en kinderen in het noorden van Nigeria, voor wie ik gewerkt heb, maar van iedereen wiens stem in de maatschappij niet gehoord wordt.
Deze prijs laat al die miljoenen weten dat het Europees Parlement hen niet alleen hoort, maar ook steunt, hun moed inspreekt en eer bewijst. Het maakt nederig als je beseft dat de meeste van ons zich in dienst stellen van het algemeen welzijn, van een universele eerbied voor de menselijke waardigheid en van algemeen geldende mensen- en burgerrechten. Helaas zijn sommige van de bepalingen in het nieuwe sharia-wetstelsel in mijn vaderland Nigeria in strijd met een aantal van die algemene mensenrechten, vooral met de gelijkheid voor de wet. Hoe ver de wetenschap ook voortgeschreden is, in 2005 kan een vrouw nog steeds gestenigd worden omdat ze een buitenechtelijk kind gekregen heeft.
Daarmee komen de rechtszekerheid en de onafhankelijkheid van de rechtspraak in het geding, evenals de mensenrechten, de scheiding van kerk en staat en strikte normen voor de bewijslast. De nieuwe wet is verantwoordelijk voor honderden doden. De negentig slachtoffers van het sharia-stelsel die ik mede verdedigd heb, ontbreekt het aan invloed en aan een stem. Ze zijn analfabeet en arm. Het nieuwe sharia-stelsel in Nigeria moet worden hervormd en daarvoor hebben we uw stem nodig. De hervorming moet er komen.
We proberen de hervormingen van onderop te bewerkstelligen. We hebben een plan voor de lange, de middellange en de korte termijn. Onze aanpak is flexibel, toegesneden op de plaatselijke cultuur en haar waardenstelsel. Dat vergt naast organisatie- en analytisch vermogen ook creativiteit. We moeten strategisch denken, ons optreden afstemmen met donoren en politici, we moeten coalities vormen en alternatieven aandragen voor het beslechten van conflicten. We zullen de mensen handvaten geven om vragen te stellen en een grotere mate van politieke vrijheid en participatie stimuleren.
We zullen de mensen doordringen van de essentie van het recht, die niets te maken heeft met machtsuitoefening in naam van de wet of een persoon. Om dat idee levend te houden zullen we onverdroten voortbouwen op de strijd van onze heldinnen, zoals de vrouw naar wie dit gebouw is vernoemd: Louise Weiss. We kunnen het ons niet permitteren op onze lauweren te rusten, we moeten doorgaan op de weg van de modernisering, met behulp van de advocatuur en van verder strekkende middelen.
Als ik dit schitterende gebouw weer verlaat, zal dat met grotere zelfachting zijn, met een verder dragende stem. Het Europees Parlement, een van ’s werelds voornaamste instituten, staat achter me. Maar bovenal geldt dat het lot van de armen, de mensen zonder stem, voor wie ik vandaag vrijspraak heb gekregen, onder de aandacht komt, zodat anderen zich hun lot aantrekken en hen steunen. Vandaag hebt u de roep om medemenselijkheid versterkt. Ik keer terug naar Nigeria met een diep gevoelde opdracht en zal het mijne doen om de toekomst van de kwetsbaren en rechtelozen een andere wending te geven.
Ik keer terug om vaardigheden te delen met mijn landgenoten en medestanders over de hele wereld, en ik doe dat met bescheidenheid, met in mij het vuur van de vrijheid en de gerechtigheid, dat geen onderscheid maakt naar ras, huidskleur, geslacht, politieke overtuiging en geen privileges kent.
Mijn diepst gekoesterde hoop is dat door een doeltreffende toepassing van het recht de mensen die zich in dienst stellen van waarheid en rechtvaardigheid en zij die zich inzetten voor een betere maatschappij, erin slagen de harten van de mensen en de heersende mentaliteit te veranderen en zo het soort wereld dichterbij te brengen waar wij allemaal naar streven.
Ik heb mijn weg gekozen, de weg van gelijke rechtsbescherming voor allen, een weg die leidt naar gerechtigheid, die mensen bemoedigt en in beweging brengt, een weg die je volgt om goed te doen. Bij u allen in het Europees Parlement en bij alle andere aanhangers van een humane wereld vond ik de bezieling om die weg te vervolgen.
Wat een gedenkwaardige dag, wat een grote eer en wat voor geweldige vrienden!
Ik dank u zeer.
Robert Ménard,
   - Dames en heren, ik wil u om te beginnen uiteraard bedanken voor de Sacharovprijs die u ons, onze ploeg - waarvan hier een deel aanwezig is - hebt toegekend. Ik zal u ook meteen vertellen waarom die prijs voor ons zo belangrijk is.
Sta mij toe één naam te noemen, die van Jean-Marie Cavada, een vriend. Ik weet hoeveel hij heeft gedaan om ervoor te zorgen dat Verslaggevers zonder Grenzen deze prijs kreeg. Bedankt, Jean-Marie.
Ik wil behalve een aantal aangename, ook een aantal onaangename opmerkingen maken. Ik begin met de aangename opmerkingen; de onaangename bewaar ik voor het eind.
Dames en heren politici, ik wil u allereerst gelukwensen met het feit dat u erkent dat verslaggevers bepaalde kwaliteiten hebben, en dat u ze daarom een prijs als deze toekent. Het gaat om dezelfde verslaggevers die u steeds maar voor de voeten lopen en op wie u niet zelden terecht kritiek levert. U hebt dan ook in feite gelijk: verslaggevers doen hun werk niet erg goed - verre van dat. Door de toekenning van de Sacharovprijs aan Verslaggevers zonder Grenzen erkent u echter dat verslaggevers ondanks alles voor de democratie onontbeerlijk zijn, net zoals gekozen volksvertegenwoordigers dat zijn.
U zegt met die prijstoekenning ook - staat u mij toe dat hier te herhalen, ook als u zich hier maar al te zeer bewust van bent - dat er niet alleen een boulevardpers bestaat. Er bestaat ook een soort journalistiek dat ons elke dag weer blootstelt aan risico’s. Dat soort risico’s zien we in Irak. Daar zijn 74 collega’s omgekomen – tweemaal zoveel als in twintig jaar oorlog in Vietnam. Ik heb het dan ook over de vijf Irakese verslaggevers onder de 120 verslaggevers die door het Amerikaanse leger worden vastgehouden, en waarover we niets weten: we weten niet waarom ze worden vastgehouden, waarvan men hen beschuldigt, of hoe we hen kunnen verdedigen. U brengt deze mensen via ons hulde. Ik geloof dat ze het verdienen. Opnieuw: zelfs als men door het gedrag van de pers soms - en geheel terecht - geïrriteerd wordt.
Staat u mij toe dat ik nog een naam noem, en ik geloof dat u deze naam onlangs wel gehoord zult hebben – de naam van de laatste journalist die is vermoord. U begrijpt over wie ik het heb: Gebran Tuéni. Ik ben niet de enige hier die Gebran Tuéni heeft gekend: een belangrijke Libanese politicus. Hij is nu al het veertiende slachtoffer van de gerichte aanslagen die de afgelopen maanden in dit land zijn gepleegd. We moeten aan de zijde van de Libanezen, van de democratische Libanezen staan. U beseft dat men via hem de democratie en de onafhankelijkheid van Libanon probeert te schaden. Samen met u breng ik hulde aan de nagedachtenis van Gebran Tuéni.
En dan nu een aantal mogelijk ietwat kritischer opmerkingen. Het feit dat de prijs ook aan de is toegekend stelt me in de gelegenheid iets over deze zaken te zeggen.
Mensen kunnen zich nog steeds op zulk een inconsistente wijze opwinden. Ik erger me daar enorm aan. Ik vind het een schandaal dat er op Cuba 24 verslaggevers worden vastgehouden, net zoals ik het een schandaal vind dat het Amerikaanse leger - zoals ik zojuist al heb gezegd - zonder enige rechtvaardiging verslaggevers vasthoudt in Irak. Waarom kunnen de mensen dat niet begrijpen? Het gaat niet aan om bij deze zaken een keuze te maken. Men moet het ene geval net zo scherp veroordelen als het andere.
Wat Cuba betreft: ik vind de houding van een aantal mensen beslist schokkend. Als een journalist zonder grenzen - ik heb dat gisteren nog aan mijn vrienden uitgelegd - kritiek levert op de dictatuur in Birma, Noord-Korea of Laos, dan komt niemand ons vertellen dat we overdrijven, dat zulke kritiek niet juist is en dat de zaken veel gecompliceerder liggen. Maar je hoeft maar te zeggen dat er ook op Cuba een dictatuur aan de macht is, en je ontvangt tonnen beledigende brieven van mensen die deze dictatuur de hand boven het hoofd houden.
Ik heb het hier niet over de vraag of het Amerikaanse embargo al dan niet moet worden gehandhaafd. Dat is mijn probleem niet. Waar het mij om gaat is dat er 300 gewetensgevangenen op Cuba zijn, terwijl deze mensen alleen maar democratie hebben geëist en het leiderschap van Castro aanvechten. Dat is alles. En dat is onaanvaardbaar, welke politieke opvattingen men ook huldigt.
Ik vind het schokkend dat er mensen zijn die bereid zijn om hier bij de minste of geringste aantasting van hun vrijheden de straat op te gaan, maar er toch geen been in zien allerhande exotisch uitschot toe te juichen omdat die zo exotisch zouden zijn!
Iemand anders die ik graag wil noemen, mijnheer de Voorzitter, is Florence Aubenas, en dat is omdat dit Parlement zich voor haar op zulk een voorbeeldige wijze heeft ingezet. Ik ben, zoals u zult zien, niet mild met mijn kritiek, maar u heeft voor Florence Aubenas beslist heel veel gedaan. Ik ben een aantal keer hierheen gekomen om voor haar zaak te pleiten. Fransen, Belgen, Italianen en Duitsers, werkelijk iedereen heeft meegewerkt. Voor anderen is dat echter onrechtvaardig. Er zijn nog meer gevallen als dat van Florence Aubenas, maar deze mensen werken niet voor de grote Westerse media; ze komen niet uit het Westen. En in zulke gevallen is het niet gemakkelijk dit Parlement tot handelen aan te zetten of de pers - soms met inbegrip van onszelf - te mobiliseren. Dan is het alsof we met twee maten meten, alsof het ene leven meer waard is dan het andere. Alsof sommige vrijheden voor ons een betekenis hebben en andere niet. Daar moet beslist een einde aan komen.
We komen niet geloofwaardig over als we tegen de mensen zeggen: “Wij zijn democraten die zich inzetten voor de democratie”, als blijkt dat we ons duizend maal actiever inzetten voor eigen mensen dan voor anderen. Dan raken we elke geloofwaardigheid kwijt, ook als we het hebben over de mensenrechten. Dat wilde ik u zeggen, omdat ik dit elke dag weer zie.
Ik moet u ook vertellen dat u moet afrekenen met dat bezwaarde geweten tegenover de derde wereld, met het idee dat u daar Westerse waarden opdringt. U hoeft geen boetekleed te dragen en steeds maar weer excuses te maken voor mensen die geen excuses hebben. De waarden van de democratie die u hier verdedigt, zijn universele waarden. Ze zijn overal geldig, van Cuba tot Nigeria. Laten we ophouden te geloven dat we steeds maar weer naar het verleden moeten verwijzen, met verjaardagen en eindeloze herdenkingen. Dat gebeurt al genoeg. Laten we ons met het heden bezighouden. Ik heb geen slecht geweten over wat vroeger is gebeurd. Ik heb een slecht geweten over wat nu gebeurt en waar ik niets aan doe.
En dan wil ik graag - als u mij toestaat - nog iets zeggen over een ander onderwerp: onze eigen intolerantie. Het is heel gemakkelijk de ideeën te verdedigen van mensen die net als wij denken. Het is heel gemakkelijk zich in te zetten voor mensen die op ons lijken. Maar dat is niet wat er met democratie bedoeld wordt. Democratie is dat je je inzet voor het recht op meningsuiting van anderen, met inbegrip van degenen die morgen eventueel een gevaar zijn voor onze democratieën. Dat is de paradox en het probleem waar u en ik mee geconfronteerd worden. Bij Verslaggevers zonder Grenzen vertel ik vrienden vaak - en nu zie ik Dany voor me - dat we soms naar landen gaan en daar mensen verdedigen waarvan we weten dat het schorem is. Ik zeg dan tegen mezelf: als die daar ooit aan de macht komt, ben ik weg. Op hetzelfde moment besef ik dat ik daar moet zijn. Het verschil tussen bepaalde mensen die alleen maar praten over democratie en degenen die werkelijke democratisch denken - wat hier gebeurt - is dat men deze dingen kan zeggen, dat men kan opkomen voor mensen die geen bescherming genieten van rechtsregels, ook als diezelfde mensen morgen een gevaar opleveren voor ons. Die paradox is onze zwakheid en tegelijk onze kracht.
En dan wil ik graag nog drie andere punten aanstippen. Het is beslist niet zo dat alle aanslagen op de persvrijheid in dezelfde categorie vallen. Laten we dus niet langer zeggen: “Kijk, ik weet niet hoe dat vroeger ging, maar de arrestatie van een Zwitser die gewetensbezwaar maakt - toen dienstweigering op deze grond nog bestond - en 30 jaar Goelag in de USSR is eigenlijk hetzelfde”. Neen, dat is het niet. We moeten tegen deze dingen verzet aantekenen, maar deze gevallen zijn niet vergelijkbaar.
Laten we niet doen alsof we niet in een democratie leven, of ons zo gedragen dat we bij anderen die indruk wekken. Wij leven in een democratie. De helft van de landen op deze wereld moet het zonder een dergelijke democratie stellen. Om nu te zeggen dat de concentratie van de media in onze landen op hetzelfde neerkomt als de arrestatie van verslaggevers in China of Birma, is een onsmakelijke belediging voor al degenen die in China zijn vastgezet.
Een dergelijke gelijkstelling is voor hen een belediging. Ik kan in dit Parlement alles zeggen wat ik wil, ook als dat over u gaat. Dat is in de helft van de landen op deze wereld niet mogelijk. Laten we dus niet alles door elkaar gooien. Jazeker, er gebeuren hier dingen die niet juist zijn. Het is inderdaad zo dat er op het gebied van de informatie dingen gebeuren die niet kloppen. We moeten daar beslist over nadenken. Net als u ben ook ik regelmatig verontwaardigd over de houding van mijn collega’s of over hetgeen ik zelf als journalist doe. Maar we mogen niet doen alsof het hier om hetzelfde gaat. We mogen de situatie in een land waar aanslagen op de persvrijheid een uitzondering vormen, niet gelijk stellen aan een situatie waarin zulke aanslagen de regel zijn. Dat is gewoon niet hetzelfde, God nog aan toe!
We vragen u niet om steeds te beamen wat wij zeggen. Ik geloof niet dat u dat steeds met overtuiging zou kunnen doen. Wij verslaggevers zijn in zekere zin onverantwoordelijk, aangezien we uitsluitend de vrijheid van meningsuiting verdedigen. U bent verplicht ook met andere zaken rekening te houden: met de economische belangen van uw land en die van Europa, met militaire en diplomatieke belangen. Ik hoop - of liever: ik weet - dat u zich daarvan bewust bent. Daarom vraag ik u ook niet om te zeggen dat het beleid van Europa en dit Parlement uitsluitend wordt geïnspireerd door de mensenrechten. Dat zou ook onwaar zijn, gelukkig maar. Ik vraag u alleen om uw beloften na te komen als u iets heeft gezegd of beloofd. Want dat doet u niet altijd.
Mijnheer de Voorzitter, er is zojuist over Tunesië gesproken. Met dat land hebben we nota bene een associatieovereenkomst!
U zult me vertellen dat het probleem niet bij het Parlement ligt, maar bij de instellingen. Waarom langer wachten met het toepassen van de associatieovereenkomst? Die bevat de nodige clausules – u hoeft er maar over te stemmen. Het is het Parlement dat in dit geval gezichtsverlies lijdt.
We hebben het nu niet over de mensenrechten, maar als we daarover praten, dan moeten we ons aan onze woorden en beloften houden. U weet dat men op u moet kunnen rekenen. U bent geweldig - ik heb u dat hier gisteren ook al verteld, mijnheer de Voorzitter - als u stemt over verslagen en resoluties. U mag beslist niet denken dat die stemmingen geen zin hebben. Voor anderen zijn die heel belangrijk. Voor al deze mensen verricht u nuttig werk. Ga daarmee voort, maar zet ook door en wees consistent. Het hart op de tong! Dat is alles wat ik van u verlang. We hebben genoeg van poëtische uitwijdingen. We hebben vaak genoeg van emotie trillende stemmen gehoord. Wat we graag willen horen zijn mensen die zeggen: “Dat is wat ik kan doen. Ik kan niet meer doen, maar ik zal me er met hart en ziel voor inzetten. Daar kun je op rekenen”.
Tot slot wil ik nog één ding zeggen. Net als anderen heb ook ik geloofd dat je de wereld radicaal kunt veranderen. Ik ben daar nu, net als vele anderen, minder zeker van. Dat kan - daar heeft u gelijk in - geruststellen, maar het kan ook beangstigen. We kunnen echter geen genoegen nemen met de wereld zoals ze is, mijnheer de Voorzitter. Telkens wanneer ik de krant open, keert mijn maag van walging om. Ik heb een kleindochtertje van vier en zij zal wanneer ze opgroeit duizend maal meer kansen hebben dan meisjes van dezelfde leeftijd in negentig landen die ik u zo kan noemen. Dat is onrechtvaardig en onaanvaardbaar. Weet u wat er zo goed is aan de mensenrechten? Dat het ergens te leidt. Ik probeer niet mij zieltje te redden. Ik geloof in God noch duivel. Ik geloof wel dat we steeds actief moeten zijn om elke dag weer het leven voor iedereen aangenamer te maken. En daar hebben we u voor nodig.



Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het is de ironie van het lot dat het Parlement direct na de stemming over de “bewakingsrichtlijn” de Sacharovprijs voor openheid en mensenrechten uitreikt. Op dezelfde dag dat wij muren optrekken om de vrijheid van onze burgers te beperken, geven wij prijzen aan degenen die deze muren in de wereld om ons heen afbreken. Deze richtlijn moet ons volgens de spindoctors bevrijden van terreur en de georganiseerde misdaad, maar in werkelijkheid bevrijdt hij ons vooral van het ideaal van de democratie.
Het goede van de democratie is dat je kunt communiceren met wie je wilt en wanneer je wilt, zonder daarover ongerust te hoeven zijn. De voorstanders van de richtlijn beweren dat bewaking noodzakelijk is voor de bestrijding van de zwaarste misdrijven, maar ze hebben het mis. Deze richtlijn heeft in de praktijk betrekking op alle misdrijven van het Europees aanhoudingsbevel, dat wil zeggen dat ook het illegaal delen van bestanden kan worden vervolgd. Daarom jubelen de grote mediabedrijven over deze nieuwe richtlijn, want daarmee hoeven ze hun technologie niet te vervangen door modernere technologie die de consumenten geld zou besparen, maar kunnen ze de oude technologie behouden.
Volgens de richtlijn moeten gegevens tussen de 6 en 24 maanden worden bewaard. In de praktijk bestaat 80 procent van de e-mails uit spam. Dit is een waardeloze richtlijn, die ertoe leidt dat spam wordt bewaard, wat niet bepaald de meest effectieve manier is om de georganiseerde misdaad te bestrijden. Deze richtlijn kost geld en haalt middelen weg voor effectievere maatregelen. Bovendien kunnen beroepscriminelen gemakkelijk voorkomen dat ze in dit net verstrikt raken.
In de Verenigde Staten wordt informatie door de politie “snelgevroren”. Dat is veel eenvoudiger en treft alleen de mensen die concreet van een misdrijf verdacht worden. Waar was je op 17 maart? Welke mensen heb je ontmoet? Naast wie zat je? Zat je naast een bekende misdadiger? Hoe bewijs je dat je geen contact had? Hoe weet je dat de personen naar wie je regelmatig mails stuurt geen grootschalige bestandendelers zijn waar de politie op jaagt? Hoe bewijs je dat er geen copyright rustte op het materiaal dat je verstuurde? Ben je je bewust van de duistere zijden van degenen met wie je communiceert?
De rechtsstaat zal ook in de toekomst blijven bestaan en mensen zullen meestal niet onschuldig worden veroordeeld, maar misschien wordt de verdenking jegens hen pas opgeheven na vernederende verhoren en huiszoekingen. De groenen hebben tegen deze richtlijn gestemd. 
Luca Romagnoli (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik stem tegen de richtlijn over gegevensbewaring, in eerste instantie omdat het gaat om een bemoeizieke richtlijn die technisch niet toepasbaar is.
De enige bedreiging voor de veiligheid is de bedreiging van het recht op privacy van de burgers. Deze richtlijn geldt namelijk niet voor verdachten, aangeklaagden, mensen met een strafblad, maar houdt in dat iedereen zonder onderscheid des persoons wordt gecontroleerd en afgeluisterd. Met deze richtlijn wil men een vreselijke discriminatie institutionaliseren, die ten koste gaat van de overgrote meerderheid van de burgers, eerlijke en vreedzame mensen, die wij juist in bescherming moeten nemen tegen een dergelijk misbruik.
Wij mogen niet toestaan dat er in Europa een gecontroleerd systeem van doorlopende en willekeurige spionage komt, dat nota bene ook nog zinloos en duur is. Wij mogen de schending van het recht op privacy niet institutionaliseren. Daarom heb ik “nee” gestemd. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   - Ik kon niet voor dit verslag stemmen omdat ik van mening ben dat de Europese Unie de verzameling van persoonsgegevens van iedere burger eenvoudigweg niet mag dulden. Databanken kunnen worden gebruikt voor niet alleen het controleren van bepaalde groepen mensen, maar ook voor het opsporen van personen met politiek of anderszins ongewenste meningen.
Ieder totalitair regime in de geschiedenis is begonnen met het verzamelen van persoonsgegevens van al zijn burgers. Ikzelf ben opgegroeid onder een totalitair regime dat veertig jaar heeft geheerst. De communistische machthebbers verzamelden mijn persoonsgegevens en informatie over mijn telefoongesprekken.
De bestaande technologie voor gegevensoverdracht is nog steeds niet veilig genoeg en kan daarom gemakkelijk voor andere doelen worden misbruikt dan de nuttige doelen waarvoor zij is bestemd, zoals de bestrijding van terrorisme, misdaad en witwaspraktijken. Ik zou nooit aan de burgers kunnen uitleggen waarom ik voor een dergelijk voorstel zou stemmen. 
Tomáš Zatloukal (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, collega’s, ik besef terdege hoe belangrijk de zojuist aangenomen richtlijn betreffende bewaring van gegevens is. Vanuit veiligheidsoogpunt is dit mijns inziens een cruciale stap in de strijd tegen het terrorisme en andere zware misdaden. Als een van de ondertekenaars van amendement 41 ben ik echter gekant tegen de mogelijkheid dat lidstaten uiteenlopende vergoedingen bieden voor het bewaren van gegevens, aangezien op die manier de vrije-marktregels in het gedrang komen. 
Maria Carlshamre (ALDE ),
   Ik heb vandaag vóór het amendement van de groenen gestemd om de voorgestelde richtlijn betreffende bewaring van gegevens te verwerpen. Ik vind dat het voorstel de persoonlijke sfeer veel te veel aantast, en ineffectief is. Het zal immers niet leiden tot een betere bestrijding van het terrorisme, en is er bovendien met een angstaanjagende snelheid doorheen gejaagd, op een wijze die weinig goeds belooft voor de toekomst.
Ik heb daarom ook bij de eindstemming tegen het voorstel gestemd. 
Richard Corbett (PSE ),
   - Ik ben blij met het voorstel van Parlement en Raad. Daarmee is het juiste evenwicht gevonden tussen toegang van de politie en de gerechtelijke autoriteiten tot gegevens over elektronische communicatie enerzijds en privacybescherming anderzijds. De goedkeuring van het voorstel door zowel een meerderheid in het rechtstreeks gekozen Parlement als door een gekwalificeerde meerderheid van de lidstaten in de Raad bewijst dat het verenigbaar is met een breed scala aan opvattingen.
Redelijkerwijs verschaft het voorstel politie en gerechtelijke autoriteiten bij onderzoek naar ernstige misdrijven onder bepaalde voorwaarden toegang tot gegevens over elektronische communicatie uit het verleden, let wel: gegevens over beller en gebelde, niet over de inhoud van hun gesprekken.
Dat neemt niet weg dat ik geschokt ben over de tactiek van sommige tegenstanders van het voorstel. Ik heb protestbrieven en e-mails gekregen van mensen die vrezen dat de overheid in staat zal zijn hun telefoongesprekken af te luisteren en hun e-mails te lezen! Hoe komen ze daar bij? Dat kregen ze te horen van mensen die beter zouden moeten weten, onder wie sommigen uit dit Parlement, die er geen been in zien het publiek doelbewust te misleiden om hun politieke doelen te bereiken. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan is principieel van mening dat een voor de burgers zo belangrijk besluit niet met een gekwalificeerde meerderheid mag worden genomen. In plaats daarvan zou de procedure rechtstreeks onder de nationale parlementen moeten vallen en zouden de besluiten op intergouvernementeel niveau moeten worden genomen, met unanieme instemming van de Raad, in overeenstemming met de politiële en strafrechtelijke samenwerking.
Wij vinden bovendien dat het voorstel veel te ver gaat, in verhouding tot de te verwachten opbrengst. De lidstaten moeten de onderlinge uitwisseling van informatie vergemakkelijken om het terrorisme en de georganiseerde misdaad effectiever te bestrijden. Een dergelijke samenwerking vereist echter geen harmonisatie op EU-niveau voor het bewaren van deze enorme hoeveelheid gegevens.
Het voorstel roept ook aanzienlijke bezwaren op met betrekking tot de burgerlijke vrijheden en rechten, wanneer burgers in het algemeen onder verdenking staan. Junilistan wil niet meewerken aan de oprichting van een gecontroleerde Europese samenleving. Als een lidstaat verplichte bewaring van gegevens wil invoeren, moet die lidstaat dat pas doen na een fatsoenlijk nationaal debat en een besluit in het nationale parlement. Het binnensmokkelen van dergelijke ingrijpende wetgeving is vanuit democratisch oogpunt gezien hoogst misplaatst.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . - Wij betreuren het dat het voorstel tot verwerping van deze richtlijn betreffende de bewaring van elektronische gegevens, dat onze steun genoot, in dit Parlement geen meerderheid heeft gevonden.
Er zij op gewezen dat dit Parlement al eerder een soortgelijk voorstel heeft verworpen. Om dat voorstel aan te nemen was een besluit met eenparigheid van stemmen in de Raad vereist, maar dat kwam er niet. Het heeft welgeteld drie maanden geduurd voordat het voorstel voor een richtlijn dat wij voor ons hebben liggen, en dat door de Commissie is ingediend op initiatief van het Verenigd Koninkrijk, door een meerderheid van dit Parlement en een gekwalificeerde meerderheid van de Raad is aangenomen. Het Britse voorzitterschap heeft verklaard dat deze richtlijn zo spoedig mogelijk in werking moet treden.
Wij vinden ook dit voorstel weer onaanvaardbaar, aangezien het deel uitmaakt van de huidige veiligheidsdrang die een regelrechte aanslag betekent op de rechten, vrijheden en waarborgen van de burgers, onder voorwendsel van de zogeheten ‘strijd tegen het terrorisme’.
Doel is om een illegale activiteit te ‘legaliseren’. Met deze richtlijn wordt getracht om het vergaren en opslaan van gegevens (telefoonverkeer, e-mail, internet, enzovoorts) te verruimen gedurende een periode van twee jaar, met mogelijkheid tot verlenging, teneinde overtredingen te ‘voorkomen’. De toevoeging van de flexibiliteitsclausule zet het licht op groen voor een haast ongediscrimineerde opslag van elektronische informatie.
Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd. 
Jean Lambert (Verts/ALE ),
   - Ik heb tegen het voorstel betreffende gegevensbewaring gestemd.
Het Europees Parlement is gebruikt om nationale parlementen te passeren die vergelijkbare voorstellen hebben afgewezen. Ons Parlement heeft door de procedure die voor deze richtlijn gevolgd is, bepaalde rechten uit handen gegeven. Ik hoop dat deze opstelling als waarschuwing en niet als precedent dient, als we dossiers op dit beleidsterrein nog eens behandelen via de medebeslissingsprocedure, de beloning die we van de Raad kregen voor onze “verantwoordelijke” opstelling, wil zeggen: ons vermogen het met de Raad eens te zijn.
Vandaag hebben we het geraamte voor een politiestaat geconstrueerd. Mij is niet duidelijk in hoeverre dit onze veiligheid vergroot en ons beschermt tegen de misdaad.
Deze richtlijn heeft niet langer misdaadpreventie tot doel en daarom hanteren we een op inlichtingen gebaseerde benadering, die het voor zijn effectiviteit moet hebben van vertrouwen en steun van het publiek. Grootscheepse bewaking ondermijnt dat vertrouwen. Er zijn alternatieven voor zulke bewakingsmaatregelen en daar hadden we voor moeten kiezen. 
Jörg Leichtfried (PSE ),
   Ik hecht grote waarde aan proportionaliteit en belangenafweging tussen veiligheid en grondvrijheden van de burgers, en dat wordt door de onderhavige richtlijn niet gewaarborgd. Met name het bewaren van gegevens wordt als een belangrijk instrument voor de met wetshandhaving belaste instanties beschouwd bij de strijd tegen het terrorisme. Op telefoongebied bestaat er met de huidige rechtsgrondslag - via een gerechtelijk bevel - nu al de mogelijkheid om de gegevens op te vragen die telefoonmaatschappijen voor factureringsdoeleinden bewaren. Daarnaast is er ook nog geen overeenstemming bereikt over c.q. heeft men zich niet vastgelegd op de kosten die aan de bewaring verbonden zijn, waardoor er absoluut geen zicht is op de gevolgen die dit voor de industrie en de consumenten met zich meebrengt.
Ook ik ben van mening dat telecommunicatiegegevens een zeer belangrijke rol kunnen spelen bij het oplossen van strafzaken en bij de strijd tegen het internationale terrorisme. Op dit vlak beschikken wij echter al over een zeer vergaande vrijheid van handelen die - in tegenstelling tot de voorgestelde richtlijn - heel goed verenigbaar is met de eerbiediging van de grondrechten van alle burgers. 
Cecilia Malmström (ALDE ),
   Goede wetten worden niet ingevoerd onder tijdsdruk en met een gebrekkige grondslag. Ik sta zeer kritisch tegenover de procedure die is gevolg voor het voorstel tot een besluit over de bewaring van gegevens van elektronische communicatiediensten. Het is moeilijk om een standpunt over deze kwestie te bepalen. Dat vereist nadenken en een grondige kennis van zaken, zowel wat betreft het privacyaspect als de technische consequenties en de werkelijke kosten voor de telecommunicatiebedrijven, en dus voor de consumenten.
Zo’n voorbereiding zijn wij aan de burgers van Europa verplicht. Elektronische communicatiegegevens kunnen ongetwijfeld waardevol zijn voor diverse strafrechtelijke onderzoeken. Dat betekent echter niet dat we het groene licht moeten geven voor een grootschalige bewaring van gegevens. Elektronische communicatiegegevens moeten kunnen worden gebruikt, maar alleen in verband met zeer grove en welomschreven misdaden, en na een rechterlijk besluit. Een harmonisatie van de bepalingen in de EU is wenselijk, maar moet veel restrictiever zijn dan de harmonisatie die met het onderhavige besluit wordt nagestreefd. Het voorstel tot wijziging van de richtlijn, dat werd goedgekeurd door de Commissie burgerlijke vrijheden, was een stap in de goede richting. Tijdens de stemming werd dit voorstel echter verworpen, ten gunste van voorstellen die te ver gaan. Daarom heb ik besloten tegen de ontwerprichtlijn te stemmen. Ik had graag een besluit gezien met kortere bewaringstijden en een betere bescherming van de privacy, een besluit waarmee een uitzondering wordt gemaakt voor e-mail en gebruik van elektronische communicatiegegevens alleen is toegestaan bij bepaalde ernstige en welomschreven misdrijven. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . - Op de onder Brits voorzitterschap doorgedrukte richtlijn over dataopslag zaten weinigen in Europa te wachten. Met het oog op terrorisme- en misdaadbestrijding worden telefoon- en internetgegevens van burgers en bedrijven straks jarenlang opgeslagen. Deze regelrechte aantasting van de privacy creëert grote rechtsonzekerheid. Wie heeft toegang tot deze gegevens? Wie maakt er gebruik van? Dat wordt slecht geregeld.
Het is niet uitgesloten dat telecombedrijven de data voor commerciële doeleinden gebruiken. Daarentegen is het allerminst zeker dat de verplichte gegevensopslag helpt bij de opsporing van terroristen en criminelen. Terwijl de richtlijn voor heel Europa geldt, wordt de definitie van 'zware misdaad' aan de lidstaten overgelaten. Het is onduidelijk wie gaat betalen voor de gigantische databases die hiervoor nodig zijn.
De richtlijn is niet alleen overbodig maar is ook nog eens overhaast door de Raad en het Parlement geloodst. Daarbij heeft men de rapporteur domweg buiten spel gezet. Alle garanties die binnen de Commissie vrijheidsrechten waren ingebouwd zijn door de ministerraad overboord gegooid.
Eens temeer blijkt hoe slecht onze democratische instituties bewapend zijn tegen dit soort demagogie waarmee regeringen inspelen op de angsten die onder de bevolking leven. Onder het mom van terrorisme wordt het Fort Europa steeds meer een politiestaat. 
Gay Mitchell (PPE-DE ),
   - Ik weet niet waarom er zo’n haast gemaakt werd met dit voorstel. “ Deze extreem versnelde wetgevingsprocedure heeft er o.a. als gevolg van de termijnen voor vertaling toe geleid dat er te weinig tijd voor overleg was en er soms vertalingen ontbraken. Ook ontbreekt het aan een evaluatie van de technische consequenties en onderzoek naar de gevolgen voor de interne markt. De procedure die is gevolgd bij het overleg over het bewaren van gegevens wordt hopelijk niet de regel, vooral gelet op de maatregelen en initiatieven die gericht zijn op "betere regelgeving" op Europees vlak.”: zo staat het letterlijk in het verslag aan het Parlement.
- Een kaderbesluit over deze zaak ligt nog steeds bij de Raad.
- Er bestaat twijfel of voor dit voorstel wel de juiste rechtsgrondslag is gekozen. 
Andreas Mölzer (NI ),
   De angst voor het terrorisme mag niet langer misbruikt worden om de grondrechten en de fundamentele vrijheden stap voor stap uit te hollen, ten gunste van een totalitaire, controlerende staat. Sinds de aanslagen van 11 september is er een tendens waarneembaar om niet alleen krachtiger op te treden tegen mensen die dingen aan het licht brengen - dat wil zeggen journalisten - maar ook tegen ongewenste of non-conformistische krachten. De recente “Cicero-affaire” is een sprekend voorbeeld van de huidige censuur en van de beperkingen die aan de persvrijheid worden opgelegd. Het lijkt erop alsof de politie steeds maar weer nieuwe bevoegdheden krijgt om misdrijven op te lossen. Zo wordt er op dit moment in Duitsland gediscussieerd over de vraag of wetshandhavingsinstanties toegang moeten krijgen tot gegevens over tolgelden.
In het meest optimale geval worden echter slechts uitsluitend de kleine vissen gevangen, omdat criminele organisaties en terroristische netwerken zich meestal succesvol aan een strafrechtelijke vervolging weten te onttrekken. Omdat die laatste organisaties hun acties jaren van tevoren plannen, kunnen terroristische acties eenvoudigweg niet voorkomen worden door gegevens te bewaren. Die verplichte opslag leidt eerder tot een langdurige subsidiëring van netwerkhardware en tot niet te rechtvaardigen inbreuken op de privé-sfeer. Daarnaast worden beroepsgroepen met een geheimhoudingsplicht, zoals artsen, journalisten en juristen, belemmerd bij het uitoefenen van hun beroep.
Hoewel de gevolgen en de kosten van de voorgestelde richtlijn moeilijk in te schatten zijn, mogen de burgers nooit en te nimmer zonder enige bescherming aan deze enorme beperking van hun grondrechten overgeleverd worden. Die burgers moeten in ieder geval door middel van afschrikwekkende sancties tegen eventueel misbruik beschermd worden. Als dat niet gebeurt, rest ons binnenkort alleen nog maar een internetgebruik dat op Chinese leest is geschoeid. 
Claude Moraes (PSE ),
   - Als ik me niet vergis, slaagden de sociaal-democratische afgevaardigden van het Europees Parlement er na de stemming over het verslag Alvaro in om sterkere garanties voor de bescherming van communicatiegegevens en een nauwkeurigere omschrijving van de bestuurs- en strafrechtelijke maatregelen tegen misbruik van de opgeslagen data los te krijgen. Als vertegenwoordiger van Londen, de stad met een van de hoogste aantallen internetproviders in de EU, vind ik die garanties belangrijk. 
Bill Newton Dunn (ALDE ),
   Ik steun het standpunt van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, maar heb tegen de resolutie als geheel gestemd.
Haastige wetgeving is doorgaans slechte wetgeving. Deze is er door het Britse voorzitterschap van de Raad doorgedrukt. Het is zeer betreurenswaardig dat twee grote fracties in het Europees Parlement de ontwerpwetgeving in een enkele lezing hebben aangenomen, in plaats van die aan een grondig onderzoek te onderwerpen.
De richtlijn heeft vele tekortkomingen. De omschrijving van “ernstige misdrijven” is onnauwkeurig, zodat elk van de vijfentwintig nationale regeringen daar haar eigen invulling aan kan geven.
Het kostenaspect is onduidelijk. De klanten - de nationale regeringen - moeten betalen, niet de individuele burger.
Het is ondoordacht om e-mail in de richtlijn op te nemen. De sector is nooit formeel geraadpleegd. Hotmail en Yahoo vallen niet onder de richtlijn. Bij de aanslagen van 2004 in Madrid, verstuurden de terroristen geen e-mails. Wel zette een van hen een tekstje op Yahoo. Zijn medeplichtigen logden in en lazen het.
Er wordt zoveel ‘spam’ verstuurd. Waarom willen de regeringen dat nou in stand houden?
De tekst geeft de vijfentwintig regeringen teveel speelruimte om naar eigen goeddunken te handelen. Hij laat de invulling van de details aan hen over, terwijl die niet meer door de nationale parlementen geamendeerd kunnen worden.
Dit is ondermaatse wetgeving. Ik ben er trots op die in zijn huidige vorm verworpen te hebben. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . - Alvorens tot de bespreking van het verslag over te gaan, wil ik benadrukken dat wij ons gelukkig mogen prijzen dat deze kwestie een breed debat op gang heeft gebracht. Mijns inziens is dit een teken dat Europa alert is en voorbereid op de mogelijke risico’s die een excessieve veiligheidsdrang inhoudt voor de individuele vrijheden.
In het verslag dat wij hebben aangenomen, vind ik geen enkele aanwijzing tot een overdreven hang naar veiligheid, noch tot een veronachtzaming van de fundamentele beginselen van eerbiediging en bescherming van de rechten, vrijheden en waarborgen van de burgers. Uit het verslag blijkt veeleer dat wij het nodig achten om de middelen voor misdaadbestrijding te verhogen, met name gelet op de ernst van sommige misdrijven - te beginnen met terrorisme - en het gebruik van nieuwe technologieën bij dergelijke criminele praktijken.
Uit zowel het debat als het verslag komt een zorgpunt naar voren dat mijns inziens extra benadrukt moet worden. Om te waarborgen dat de verruiming van de bevoegdheden die in dit verslag wordt bepleit, het gewenste effect sorteert, moet de tenuitvoerlegging van de regelgeving beter worden gecontroleerd. Het Parlement moet de toepassing van deze richtlijn op de voet volgen. De tekst die wij hier vandaag aannemen is bedoeld om de burgers te beschermen tegen criminelen en mag niet voor andere doeleinden worden gebruikt. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   - Niemand zal weigeren om een maatregel die voor de strijd tegen terrorisme van nut kan zijn, in overweging te nemen, maar de gegevensbewaring zoals deze hier is voorgesteld, kan niet aan het gewenste doel tegemoet komen. Erger nog, ik denk dat vrijheden erdoor in het gedrang komen en dat het bedrijfsleven en de burgers worden opgezadeld met kosten, zonder dat ook maar één burger daardoor een grotere veiligheid krijgt. Dit is een voorstel met mankementen, en het Parlement heeft ons vandaag een slechte dienst bewezen door het aan te nemen. 
Thomas Ulmer (PPE-DE ),
   Na zorgvuldig gewetensonderzoek heb ik mijn steun aan het verslag gegeven,
- in de hoop dat de gegevens door officiële instanties uitsluitend op basis van onze voorschriften worden gebruikt;
- in de wetenschap dat niet alle lidstaten het beginsel van het gerechtelijk bevel kennen;
- in de wetenschap dat het Parlement de scherpe kantjes van het voorstel van de Raad en de Commissie grotendeels heeft verwijderd;
- in de overtuiging dat de burgerrechten door het Parlement adequaat beschermd zullen worden.
Over twee jaar zal ik om een statistisch overzicht verzoeken van de mate waarin de instanties toegang tot de opgeslagen gegevens hebben gevraagd. 
Ioannis Varvitsiotis (PPE-DE ),
   Ik heb tegen de ontwerprichtlijn betreffende gegevensbewaring gestemd. Ondanks het feit namelijk dat, dankzij de inspanningen van een aantal leden van dit Parlement, verbeteringen zijn aangebracht in het oorspronkelijke voorstel van het Brits voorzitterschap, blijf ik de mening toegedaan dat deze maatregelen in de praktijk inefficiënt zullen blijken te zijn. Daarmee wordt bovendien een scheur veroorzaakt in de persoonlijke vrijheden, met alle pijnlijke gevolgen van dien.
Ik laat mij altijd leiden door de gedenkwaardige zin die Benjamin Franklin, voormalige Amerikaans president, in 1759, uitsprak: “
Anders Wijkman (PPE-DE ),
   Goede wetten worden niet ingevoerd onder tijdsdruk en met een gebrekkige grondslag. Ik sta zeer kritisch tegenover de procedure die werd gevolgd voor het voorstel tot een besluit over de bewaring van gegevens van elektronische communicatiediensten. Het is moeilijk om een standpunt over deze kwestie te bepalen. Dat vereist nadenken en een grondige kennis van zaken. Zo’n voorbereiding zijn wij aan de burgers van Europa verplicht.
Gegevens over telefoongesprekken kunnen ongetwijfeld waardevol zijn voor diverse strafrechtelijke onderzoeken. Dat betekent echter niet dat we het groene licht moeten geven voor een grootschalige bewaring van gegevens. Elektronische communicatiegegevens moeten kunnen worden gebruikt, maar alleen in verband met zeer grove en welomschreven misdaden, en na een rechterlijk besluit. Een harmonisatie van de bepalingen in de EU is wenselijk, maar moet veel restrictiever zijn dan de met het onderhavige besluit nagestreefde harmonisatie. Bovendien moeten de telecommunicatiebedrijven naar alle waarschijnlijkheid worden gecompenseerd voor hun kosten.
Het voorstel tot wijziging van de richtlijn dat is goedgekeurd door de Commissie burgerlijke vrijheden was een stap in de goede richting. Bij de stemming werd dit voorstel echter verworpen, ten gunste van een voorstel dat identiek was aan het voorstel waarover de regeringen een akkoord hebben bereikt. Daarom heb ik besloten tegen de ontwerprichtlijn te stemmen. Ik had graag een besluit gezien met kortere bewaringstijden en met een uitzondering voor e-mail, een besluit waarbij gebruik van elektronische communicatiegegevens alleen is toegestaan bij bepaalde ernstige en welomschreven misdrijven. 


De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over het verondersteld gebruik van Europese landen door de CIA voor het vervoer en de illegale vasthouding van gevangenen.
Douglas Alexander,
   - Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen vier weken is er veel gesproken en geschreven over het gebruik dat de Verenigde Staten gemaakt zouden hebben van luchtruim, vlíegvelden en grondgebied in Europa ten behoeve van de wereldwijde oorlog tegen het terrorisme. Daarom ben ik blij dat we er vanmiddag een debat aan wijden. Dat stelt dit Parlement in staat om een van de fundamentele vragen te bespreken waar de Europese regeringen en instellingen in de eenentwintigste eeuw voor gesteld zijn: het gewenste evenwicht tussen veiligheid en vrijheid in een wereld die gekenmerkt wordt door een terrorisme dat grote aantallen slachtoffers eist.
Ik hoop dat dit debat enig licht zal werpen op kernvragen als: hoe pakken we de ongehoorde dreiging aan die voor ons allen van het internationaal terrorisme uitgaat, en hoe kunnen we er tegelijkertijd voor zorgen dat het internationale recht wordt gerespecteerd? Elke dag weer staan de lidstaten voor zware beslissingen om het evenwicht tussen veiligheid en vrijheid in stand te houden, beslissingen waar zij zich ook op laten aanspreken. Ik hoop verder dat het debat zal getuigen van respect voor het woord van andere regeringen, van de meerwaarde die een op feiten gebaseerde discussie heeft en van gevoel voor verhoudingen. Daarmee levert het Parlement dan een belangrijke en geloofwaardige bijdrage aan de meer algemene vraag hoe we tegelijk onze veiligheid en onze vrijheid kunnen waarborgen.
Zoals u zult weten, worden de VS in Europese en internationale media ervan beschuldigd in Europa over detentiefaciliteiten te beschikken en luchtmaterieel te gebruiken om terrorismeverdachten van het ene land naar het andere te verplaatsen en bij hun ondervraging martelings- en mishandelingspraktijken te kunnen toepassen. Deze berichten maakten tijdens de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 21 november een discussie tussen de ministers van Buitenlandse Zaken in de Europese Unie los. Naar aanleiding daarvan verzocht het voorzitterschap namens zijn Europese partners in een op 29 november gedateerde brief aan minister Condoleezza Rice om een reactie van de regering van de Verenigde Staten op deze beschuldigingen.
Op 5 december, voorafgaand aan haar bezoek aan Europa, legde de Amerikaanse minister een gedetailleerde verklaring af. Het voorzitterschap heeft dit antwoord doorgezonden aan zijn EU-collega’s en vandaag heb ik een afschrift ervan overhandigd aan Voorzitter Borrell Fontelles.
Sommige EU-collega’s waren vorige week in Brussel in de gelegenheid de kwestie met minister Rice te bespreken. Het Verenigd Koninkrijk heeft zijn tevredenheid over de verklaring van de VS tot uitdrukking gebracht. Naar ik heb begrepen, hebben ook een aantal andere Europese collega’s publiekelijk op de verklaring van minister Rice gereageerd. De Raad juicht de gedetailleerde verklaring van de Amerikaanse minister toe, aangezien alle Europese landen de vastberadenheid van de Verenigde Staten delen om onschuldige burgers tegen de dreiging van het terrorisme te beschermen en daarbij de internationale verdragsregels in acht te nemen.
We dienen ons goed te realiseren aan welke gevaren onze burgers door de moderne terrorist worden blootgesteld. Europa heeft al vele jaren met terrorisme te maken gehad. Ik hoef hier niet de namen van de organisaties en personen in kwestie te noemen, maar geen van ons was ooit geconfronteerd met het soort gevaren waaraan Al Qu’aida en zijn aanhangers ons - nu en op lange termijn - blootstellen.
Het moderne aan dit terrorisme zijn de vele slachtoffers die het telkens maakt. Dat bleek in New York, Washington, Istanboel, Madrid en onlangs in Londen en tal van andere steden overal ter wereld. U zult zich nog wel herinneren dat Straatsburg nog maar een paar jaar geleden zelf doelwit van een - verijdelde - aanval was. Vandaag de dag staan we bloot aan zelfmoordaanslagen van fanatici op onschuldige burgers, met gebruik van moderne technologie, die tot nu toe nog aan staten voorbehouden was, maar nu via internet voor iedereen toegankelijk zijn. Dat is het beeld voor de nabije toekomst. Onze burgers moeten daartegen beschermd worden en het is nadrukkelijk aan onze regeringen om die bescherming te bieden. Op hen rust een verantwoordelijkheid die hen dwingt tot moeilijke keuzes, tot concrete stappen en de bereidheid deze keuzes en stappen uit te leggen en te verdedigen.
De in 2003 aangenomen Europese veiligheidsstrategie benadrukt dat transnationaal terrorisme en de proliferatie van massavernietigingswapens een gevaar vormen waarvoor we de ogen niet kunnen sluiten. Tegelijkertijd is het van het grootste belang dat bij het zoeken naar een gepast antwoord op deze nieuwe uitdagingen ieders mensen- en burgerrechten gerespecteerd worden.
Marteling is het trefwoord in deze problematiek. Martelen is weerzinwekkend en het verbod erop is absoluut. De Britse regering veroordeelt het zonder meer, net als alle andere Europese regeringen. We passen het nooit toe, we zetten er nooit toe aan en we staan het niet stilzwijgend toe - we veroordelen het ten zeerste en we spannen ons samen met anderen in om het uit te bannen.
Uit de verklaring die minister Rice op 5 december heeft afgelegd, blijkt dat de regering van de Verenigde Staten zich voegt naar het VN-verdrag tegen foltering en zich houdt aan haar eigen grondwet en wetten, alsmede aan de verdragen die zij heeft ondertekend. De minister voegt daaraan toe dat fysieke of geestelijke marteling uitdrukkelijk is verboden, dat de Verenigde Staten geen opdracht geeft tot foltering van gedetineerden en die evenmin door de vingers ziet. Verder stelt ze dat de VS foltering en het samenspannen tot het plegen ervan bij wet hebben verboden, waar het zich ook ter wereld voordoet.
De Raad verwelkomt deze verklaring. Het is juist dat het woord van een andere soevereine regering, zeker als die zich zo duidelijk over een belangrijke kwestie uitlaat, wordt gerespecteerd binnen de meer algemene discussie over het evenwicht tussen veiligheid en vrijheid. Heeft minister Rice niet zelf op 5 september gezegd dat discussie in en tussen democratieën een natuurlijke en gezonde zaak is? Daar heeft ze gelijk in, en dit Parlement kan een bijdrage aan die discussie leveren, en heeft dat ook gedaan.
Ik begrijp dat de secretaris-generaal van de Raad van Europa, in het licht van de aantijgingen, de leden van die internationale organisatie om uitleg heeft gevraagd over de manier waarop zij een effectieve uitvoering van de bepalingen van het Europese verdrag tot bescherming van de rechten van de mens denken te kunnen waarborgen. Ik ben ervan overtuigd dat de lidstaten samen willen werken met de Raad van Europa. Zaakkundige gedachtewisselingen over kwesties als deze zijn belangrijk en komen ten goede aan onze burgers, die van hun regeringen en overheidsorganen verwachten dat zij het voortouw nemen.
Ik kijk uit naar wat u en commissaris Frattini over dit belangrijke onderwerp te zeggen hebben. 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats beschouwt de Europese Commissie het als haar morele, institutionele en politieke plicht om altijd in de bres te springen voor de eerbiediging en bescherming van eenieders grondrechten, zonder dat daar ook maar enige uitzondering op gemaakt kan worden. Martelingen en onmenselijke behandelingen staan in schril contrast met de normen en waarden waarop de Europese Unie zich sedert haar oprichting heeft gebaseerd.
In de tweede plaats wil ik opnieuw zeggen dat een gemeenschappelijk optreden en een nauwe samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika van cruciaal en strategisch belang zijn voor de strijd tegen het terrorisme. Alle democratische landen van Europa, de Verenigde Staten en de andere internationale partners moeten tezamen hun gemeenschappelijke waarden verdedigen tegen wat de voornaamste dreiging van deze eeuw is: het internationaal terrorisme.
Zoals minister Alexander zojuist al zei, juich ik de officiële verklaring van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Condoleezza Rice, toe. Zij zegt dat de Verenigde Staten geen martelingen dulden en die zelfs afstraffen, zowel op Amerikaans grondgebied als daarbuiten, waar ook ter wereld. U zult begrijpen dat een dergelijke verklaring niet zomaar wordt afgelegd en de Verenigde Staten tot een bepaalde gedragswijze verplicht. Inmiddels is in de Verenigde Staten een openbaar debat opgestart in het congres, in de senaat en in de vrije Amerikaanse pers. Dat is ook een bewijs van het hoge democratisch gehalte in Amerika en daar moeten wij zeker bij stilstaan. Wij moeten dat goed in het oog houden, want ook Europa doet mee aan het internationale debat over dit grote vraagstuk.
In de derde plaats moet worden nagegaan in hoeverre de beschuldigingen die uit journalistieke bronnen komen, op waarheid berusten. Indien die beschuldigingen bewezen worden, kunnen er ernstige politieke consequenties uit voortvloeien, want dan is er sprake van een ernstige schending van het Verdrag. Maar daarvoor moeten dus wel de nodige bewijzen worden aangevoerd. Zonder bewijsvoering kan volgens de regels van de rechtsstaat geen enkele beschuldiging gegrond worden geacht. Dus zolang het bewijs niet geleverd is, heb ikzelf de plicht af te gaan op wat mij verklaard wordt, en daarom accepteer ik de ontkenning die ik gekregen heb van alle regeringen die ik tot nu toe geraadpleegd heb. Maar ik zeg wel duidelijk “tot nu toe”. Dit doet niets af aan onze gemeenschappelijke hang naar waarheid, maar het maakt wel duidelijk - zoals ik eergisterenavond al in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heb gezegd - dat ik niet kan twijfelen aan de geloofwaardigheid van de legitieme en democratische regeringen van de landen van de Europese Unie en de kandidaat-lidstaten zolang ik geen tegenbewijzen heb.
Bovendien kan ik er niet van uitgaan dat er “verdachte” Europese landen bestaan: dat woord gebruik ik tussen aanhalingstekens en ik richt me nu met name tot mijn Poolse en Roemeense vrienden. Wij hebben de plicht om in de hele Europese Unie na te gaan of er misbruik is gepleegd en of er gemarteld is. Men mag dit of dat land niet zomaar als doelwit kiezen en in de beklaagdenbank zetten. Als er gemarteld is, als er sprake is van onmenselijke behandelingen, hebben wij de plicht dat na te trekken op het hele grondgebied van de Europese Unie.
Een paar Europese landen hebben, zoals u weet, een nationaal onderzoek opgestart. Dat initiatief is van een paar regeringen gekomen, bijvoorbeeld de Portugese en de Poolse, en van gerechtelijke autoriteiten in lidstaten als de mijne, Italië, alsook in Spanje, Duitsland en andere landen. Deze gerechtelijke autoriteiten zijn verwikkeld in onderzoeken waarbij ze gebruik maken van bevoegdheden die de magistratuur eigen is. Uiteraard wachten wij met respect de conclusies van deze gerechtelijke onderzoeken af, zonder enige mogelijkheid tot interferentie.
Gisterenavond heb ik een ontmoeting gehad met de secretaris-generaal van de Raad van Europa. Ik heb toen bevestigd dat de Commissie en ik persoonlijk steun zullen verlenen aan het onderzoek dat hij overeenkomstig artikel 52 van het Europese Verdrag inzake de bescherming van de rechten van de mens heeft opgestart met betrekking tot alle zesenveertig lidstaten van de Raad van Europa. Ik heb de heer Davis er ook van verzekerd dat de Commissie volledige steun geeft aan het tweede onderzoek dat parallel daarmee is opgezet door de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa. De heer Marty, die daar rapporteur van is, verdient publiekelijk waardering voor zijn activiteiten. Zoals u waarschijnlijk al weet, zal de secretaris-generaal het onderzoek op 21 februari 2006 afronden en de heer Marty zal uiterlijk in januari 2006 een eerste rapport over zijn onderzoek aan de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa presenteren.
Via de commissarissen Barrot en Ferrero-Waldner heb ik gevraagd dat de gegevens van Eurocontrol over de vluchtplannen boven Europees grondgebied, alsook alle nuttige elementen die door het Europees centrum voor satellietdetectie vergaard worden, ter beschikking komen van de Raad van Europa met het oog op diens onderzoek.
Er zijn momenteel geen elementen die de beschuldigingen bevestigen, maar wij moeten onze nauwe samenwerking met de Raad van Europa en met dit Parlement voortzetten om de waarheid op te sporen. Ikzelf zal dat zeker doen. Het is niet aan mij uit te maken welke werkmethode het Parlement het beste kan kiezen voor deze gemeenschappelijke taak. Ik zeg alleen maar dat voor een dergelijk onderzoek bepaalde onderzoeks-, ondervragings- en inspectiebevoegdheden nodig zijn. Uiteraard moet uw Parlement zelf besluiten of dergelijke bevoegdheden al dan niet ter beschikking staan, zoals de juridische dienst van het Parlement lijkt aan te geven.
In ieder geval komt volgens mij het zoeken naar de waarheid er niet alleen op neer dat eventuele misstanden worden opgespoord en dat daaruit de nodige consequenties worden getrokken. Wij moeten ons tevens losmaken van negatieve vooroordelen en verdachtmakingen, omdat onze internationale strijd tegen het terrorisme anders uitgehold dreigt te worden.
Ik rond af. Als er twijfels dan wel bewijzen zijn dat er in Europa sprake is van misstanden en martelingen, zullen wij in ieder geval zwakker staan tegenover de terroristen en hun antidemocratische propaganda. Daarom moeten wij absoluut de waarheid naar boven halen, en dat moeten wij doen als loyale vrienden en bondgenoten van de Verenigde Staten, maar ook met behoud van onze gemeenschappelijke normen en waarden. 
Hans-Gert Poettering,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, staat u mij toe om twee inleidende opmerkingen te maken. Allereerst beschouwt de PPE-DE-Fractie de Verenigde Staten van Amerika als een partner en vriend. Dit debat en de discussie over deze kwestie zijn niet bedoeld om anti-Amerikaanse sentimenten te uiten, maar om tot de kern van de zaak door te dringen en om daar op basis van onze principes een oordeel over te geven.
Ten tweede is de strijd tegen het terrorisme een van de grootste uitdagingen van de moderne tijd. Terroristen willen ons angst en schrik aanjagen; zij willen ons bang maken. Ons antwoord daarop is dat wij ons niet bang zullen laten maken! Wij zullen de strijd met het terrorisme met al onze kracht en vastberadenheid voeren!
Met terroristen mogen geen compromissen worden gesloten. Er is echter ook geen plaats voor compromissen over onze waarden en normen, de mensenrechten en de eerbiediging van de rechtsstaat. Onze waardengemeenschap mag niet ten prooi vallen aan juridisch en politiek opportunisme. Wij moeten altijd blijven vasthouden aan de beginselen waarop ons gemeenschappelijk waardenstelsel is gebaseerd. Door deze beginselen onderscheiden wij ons immers van terroristen. De terroristen zullen de strijd uiteindelijk winnen als wij ons tot hun methoden verlagen en dus het recht met voeten treden. De strijd tegen het terrorisme moet met de beschikbare rechtsmiddelen worden gevoerd, waarbij onze beginselen over de menswaardigheid en de mensenrechten altijd geëerbiedigd worden.
Dat betekent dat als een persoon van terrorisme wordt verdacht, het bewijs daarvoor uitsluitend via een juridische procedure geleverd kan worden, op basis van de beginselen van de rechtsstaat. Ontvoeringen en deportaties, onrechtmatige vrijheidsberoving en martelingen mogen wij nooit accepteren, en met ‘wij’ bedoel ik het Europees Parlement, de Europese Unie en de lidstaten van de Europese Unie en de Raad van Europa - geen land ter wereld mag dergelijke praktijken accepteren!
De rapporteur van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, de Zwitserse parlementariër Dick Marty, zei gisteren - en dit is een citaat uit een grote Duitse krant - dat op basis van de hem bekende informatie de indruk steeds sterker wordt dat burgers onrechtmatig naar Europese landen zijn vervoerd en dat zij daar voor enige tijd zijn gedetineerd. De heer Marty verwoordde dat als volgt: . Wanneer de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken zegt dat de VS martelingen nooit zullen accepteren, vinden wij dat een goede zaak. Dat bewijst echter niet dat er geen ontvoeringen van mensen hebben plaatsgevonden en daarom willen wij opheldering en meer transparantie in deze zaak. Het enige dat voor ons telt, is dat de waarheid boven water komt.
Dat is het standpunt dat wij overigens altijd al hebben ingenomen. Zelfs nog vóór de uitspraak van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten hebben wij voortdurend kritiek op Guantánamo geuit. Wat het Europees Parlement betreft, kan ik daar maar één ding over zeggen: wij mogen er trots op zijn dat wij de mensenrechten ook in Guantanámo hebben verdedigd en dat het Amerikaanse Hooggerechtshof als het ware tot dezelfde conclusie is gekomen.
Wij moeten absoluut weten wat er nu precies gebeurd is, maar los van alle kritiek op de geheime diensten kunnen wij er niet omheen dat wij deze diensten nodig hebben! Wij hebben ook de Amerikaanse geheime diensten nodig - inclusief de CIA - omdat wij weten dat die instanties ons kunnen ondersteunen. Als er bijvoorbeeld, zoals nu het geval is, een Duitse vrouw in Irak ontvoerd wordt, hebben wij de ondersteuning van onze geheime diensten nodig. Ik wil echter heel duidelijk en met alle kracht zeggen dat ook de geheime diensten binnen de grenzen van de wet en het recht moeten opereren. De menselijke waardigheid en de mensenrechten zijn ons hoogste goed. Als die waarden en rechten geschonden worden, moeten wij onze stem laten horen. Wanneer het onduidelijk is of er inderdaad van schendingen van mensenrechten sprake is, moeten wij een onderzoek instellen. Daarom is onze fractie voorstander van een nauwe samenwerking met de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa. Met het oog op de bescherming van de menselijke waardigheid en van de mensenrechten zijn wij - als het nodig is om die duidelijkheid te creëren - ook voorstander van het instellen van een tijdelijke Parlementaire commissie.
Martin Schulz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben het met de heer Poettering eens dat we de kwestie moeten onderzoeken en niet bij voorbaat mogen oordelen. Het gaat in principe om de vraag of organen van de Europese Unie of van haar lidstaten actief dan wel passief betrokken zijn geweest bij het inrichten van illegale gevangenissen en of daar verhoormethoden zijn toegepast die als marteling moeten worden aangemerkt.
Beide - zowel illegale gevangenissen als het gebruik van marteling als middel van verhoor - zouden een schending inhouden van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en van het Verdrag tegen foltering, dat alle lidstaten en kandidaat-lidstaten van de Europese Unie hebben geratificeerd.
Ik ben het volledig met de heer Frattini eens dat het niet de taak van het Europees Parlement is om een specifieke lidstaat of kandidaat-lidstaat aan een onderzoek te onderwerpen. Het gaat erom dat we ons een beeld vormen van de situatie in Europa als geheel. De beste plek daarvoor is het Europees Parlement.
Indien we dit onderzoek instellen, kan dat uiteraard niet losstaan van de ervaringen uit het verleden. We hebben inlichtingendiensten nodig, daarin hebt u gelijk, mijnheer Poettering. Sterker nog: het gebruik van moderne opsporingsmethoden is meer dan ooit nodig. Het is absoluut nodig dat we infiltreren in organisaties die erop uit zijn ons waardesysteem te ondermijnen en te ontwrichten, die er niet voor terugdeinzen waarden en levens hoe dan ook te vernietigen. Dat weet iedereen. Dat deze organisaties niet alleen met behulp van de verkeerspolitie kunnen worden bestreden, weet ook iedereen. Dat inlichtingendiensten waarachtig niet transparant opereren, weet ook iedereen. Daarom worden ze ook geheime diensten genoemd. Dat het soms nodig is dat ze in het geheim opereren, weet ook iedereen. Dat de Verenigde Staten en de huidige Amerikaanse regering het met het internationaal recht niet altijd zo nauw nemen, weet echter ook iedereen!
In mijn ogen is het besluit tot de oorlog in Irak genomen buiten het internationaal recht om. Het besluit tot deze oorlog was rampzalig en de oorlog zelf is rampzalig. Dat men dan geen al te groot vertrouwen heeft in de inlichtingendienst van een land waarvan de regering al op het randje van de legaliteit handelt of op zijn minst die indruk wekt, is natuurlijk logisch.
Men kan echter vertrouwenwekkende maatregelen nemen, bijvoorbeeld door de feiten open en bloot op tafel te leggen en te vertellen, wie wanneer waar naartoe is gevlogen en om welke reden. Op welke wijze is iemand gevangen genomen? Wat was de rechtsgrondslag en wat was de aanleiding voor zijn gevangenneming? Waar is hij naartoe gebracht en op welke wijze is hij ondervraagd? Als uit de antwoorden blijkt dat alles zich binnen wettelijke kaders heeft afgespeeld, is er niets aan de hand. Als we echter - wat hopelijk niet het geval is - op grond van de antwoorden moeten constateren dat organen van de Europese Unie of van de lidstaten actief dan wel passief hebben meegewerkt aan het onwettig arresteren van mensen, aan het exploiteren van illegale gevangenissen en aan marteling, dan moeten er sancties volgen.
We willen dus niemand al bij voorbaat veroordelen, maar alleen de vragen opsommen waarop we een helder antwoord verwachten. Mijnheer Poettering, we zullen niet eventueel maar, om precies te zijn, vandaag in de Conferentie van voorzitters een verzoek indienen tot het instellen van een tijdelijke commissie die deze kwestie moet onderzoeken. Ik ga ervan uit dat de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten en alle andere fracties dit verzoek steunen. 
Sarah Ludford,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de onderzoeker van de Raad van Europa, Dick Marty, zegt dat de beweringen met betrekking tot illegale buitengewone uitleveringen geloofwaardig zijn. Mocht hij tot de conclusie komen dat ze kloppen, dan moeten wij ons afvragen in welke mate de regeringen van de EU-landen medeplichtig zijn. Zij dreunen allemaal ontkenningen op, maar daar nemen diegenen die het probleem aan het licht gebracht hebben geen genoegen mee, en het heeft evenmin de oproep tot een parlementair of gerechtelijk onderzoek in een reeks Europese landen verhinderd. Geen wonder dat de VS zich ergeren aan de pogingen van de Europese regeringen om de verantwoordelijkheid te ontlopen, en de fungerend voorzitter van de Raad zei tot mijn genoegen dat men deze verantwoordelijkheid moet nemen. Minister van Buitenlandse Zaken Rice heeft vorige week nadrukkelijk gezegd dat de VS de soevereiniteit van de andere landen heeft gerespecteerd. Dit betekent: ‘niet dwarsliggen jongens, we hebben allemaal boter op het hoofd’.
Een denkbaar scenario is dat de Europese regeringen in de onmiddellijke nasleep van 9/11 begrijpelijkerwijze de VS wilden bijstaan om de daders van deze afschuwelijke misdaden op te sporen en dat zij daarvoor de hulp en de faciliteiten van hun inlichtingendiensten ter beschikking van hun Amerikaanse bondgenoot hebben gesteld. Met het verstrijken van de jaren zijn ze echter steeds dieper weggezakt in het moeras van de illegaliteit. Wij moeten orde op zaken stellen en met een schone lei beginnen op basis van reëel respect voor de rechtsstaat, want alleen zo zullen wij onze burgers ervan kunnen overtuigen dat wij onze principes niet te grabbel gooien.
Het probleem is dat wij ons in de wereld van Alice in Wonderland kunnen wanen. De fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd dat wij de verklaringen van minister Rice van vorige week moeten aanvaarden. Maar als de VS foltering zowel in eigen land als daarbuiten verwerpen, waarom verzetten zij zich dan tegen het amendement-McCain? Waarom wringt de regering Bush zich dan in zoveel bochten om de definitie van foltering aan te passen, opdat het aan een bord vastbinden en onder water houden van gevangenen, het langdurig ketenen en het kunstmatig opwekken van hypothermie hier niet onder zouden vallen? De verklaring van minister Rice heeft meer vragen opgeroepen dan ze beantwoord.
Ik ben blij dat mijnheer Frattini heeft gezegd dat het onze plicht is een onderzoek uit te voeren. Het doet mij tevens genoegen dat hij aangeboden heeft om de Raad van Europa te helpen. Dit Parlement moet immers vermijden dat we het onderzoek van Dick Marty nog eens overdoen. We moeten echter wel een middel vinden om alle touwtjes aan elkaar te knopen, namelijk een tijdelijke commissie. Dan kunnen we de geleverde bewijzen toetsen aan de hand van artikel 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
Ik verheug mij over de uitspraak van mijnheer Frattini dat het achterhalen van de waarheid onze strijd tegen het terrorisme zal versterken door onze waarden hoog te houden. Ik ben het eens met mijnheer Poettering - en dat gebeurt niet zo vaak - dat dit geen anti-Amerikaans project is. Een handje toesteken om Amerika en Europa te redden van het rampzalige beleid van de regering Bush is een pro-Amerikaanse onderneming. 
De Voorzitter.
   - Wat bent u ondeugend, mevrouw Ludford!
Kathalijne Maria Buitenweg,
   . - Voorzitter, minister Alexander zegt te geloven in . Het probleem is dat we juist niet over heel veel informatie beschikken. U bent helemaal tevreden met de antwoorden van Condoleezza Rice en misschien wilt u ons meedelen waarom zij u zo goed heeft weten te overtuigen. Nu begrijp ik wel dat u geen diplomatieke rel wil, maar wat is nu uw strategie om aan waarheidsvinding te doen? Daarover zou ik graag worden geïnformeerd.
De Verenigde Staten zeggen geen mensen te martelen, maar tegelijk werd al gezegd: mensen bijna laten verdrinken, dat kan je toch niet echt martelen noemen? Collega Ludford heeft het in verband hiermee ook al gehad over het amendement-McCain. We kunnen ons toch niet serieus laten afschepen met een soort Amerikaanse woordspelletjes? Dat moeten we dan ook niet doen.
Terreurverdachten die soms pas na maanden vrijkomen, zeggen vaak wel degelijk zwaar mishandeld te zijn geweest. Misschien zijn ze niet goed geïnformeerd, dat kan natuurlijk. Maar hoe dan ook, daar gaat het niet eens alleen om. Martelen of niet, het is sowieso illegaal om mensen vast te houden zonder gerechtelijke procedure.
Dat zien we natuurlijk op Guantanamo Bay, maar het zou toch al te gek zijn, als ook in Europa mensen vastgehouden worden zonder procedure. Als dat zo is, als mensen hier in cellen zitten, als het zo is dat mensen ook illegaal vervoerd worden, ook via Europees grondgebied, zonder juridische procedures, dan worden de kernwaarden van de Europese Unie bedreigd en is de vraag wat wij daaraan gaan doen. Het is onze plicht om dan een onderzoek te beginnen.
Nu had de heer Frattini het erover hoe het allemaal zit met die juridische procedures, maar dat zoeken we dan nog wel uit. De kernwaarden van Europa kunnen bedreigd zijn en als dit het geval is, moeten wij reageren. Wij kunnen nu alvast beginnen met een tijdelijke commissie, dat hebben we gezien bij Echelon, dat werkte prima. We kunnen later nog altijd kijken of we die kunnen omzetten in een parlementaire onderzoekscommissie. Collega's van ons zijn al bezig hier handtekeningen voor te verzamelen, maar we hebben gezien, ook bij de Echelon-commissie, dat zelfs zo'n tijdelijke commissie een dynamiek op gang brengt voor waarheidsvinding. Een openbaar debat waardoor mensen zich uitspreken, waardoor ook de publieke opinie zich erin gaat mengen en waardoor ook politici verplicht zijn om iets verder te gaan dan alleen maar te zeggen: we hebben alle vertrouwen, om de blauwe ogen van een minister van Amerika. 
Giusto Catania,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil minister Alexander ervan in kennis stellen dat wij het vandaag niet hebben over terreurbestrijding, maar over honderden vluchten in heel Europa, over kidnappings en folteringen die de CIA begaat tegen Europese burgers of vluchtelingen, over martelingen in Europese gevangenissen.
Dit alles blijkt al uit een paar elementen van het onderzoek van de Raad van Europa. Terecht vraagt commissaris Frattini ons om deze zaak nader uit te diepen, omdat er bewijzen op tafel moeten komen.
Er is een symbolische zaak die al deze elementen in zich heeft en aantoont dat er al bewijzen zijn: de zaak rondom Abu Omar. Hij is in het centrum van Milaan door agenten van de CIA ontvoerd en overgebracht naar een Amerikaanse basis in Italië waar hij twaalf uur lang werd gefolterd. Daarna is hij overgebracht naar Egypte waar hij meer dan een jaar lang gevangen is gehouden en gefolterd. Uiteindelijk is hij uit de gevangenis ontslagen met het bevel niets te zeggen over het geweld dat hij heeft ondergaan. Dat verbod heeft hij overtreden en tweeëntwintig dagen later is hij verdwenen. Sedertdien weet men niets meer van hem.
Dit is allemaal bewezen want de CIA-agenten die de ontvoering hebben georganiseerd, hebben de nodige sporen achtergelaten: afgeluisterde mobiele telefoongesprekken, telefoontjes naar huis, telefoontjes naar het hoofdkwartier van de CIA, betalingen in hotels met kredietkaarten en zelfs gegevens die in een computer zijn achtergelaten over de route van een auto.
Ik denk dat al deze elementen nader uitgezocht moeten worden. Er zijn tweeëntwintig bevelen tot inhechtenisneming tegen CIA-agenten, en wij wachten er nog steeds op dat de Italiaanse regering de verzoeken tot uitwijzing indient.
Het is duidelijk dat de Italiaanse autoriteiten op de hoogte waren van de zaak-Abu Omar, en het is ook duidelijk dat heel veel Europese regeringen op de hoogte zijn van deze feiten. Niet voor niets staat geschreven in de overeenkomst die in januari 2003 in Athene is gesloten tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, dat het gebruik van doorgangshavens voor het vervoer van buitenlandse misdadigers versterkt moet worden.
Ik geloof dat wij de waarheid moeten opsporen. Wij moeten nagaan of er sprake is van martelingen en gevangenschap. Wij moeten de vluchten en overplaatsingen controleren. Er moet een onderzoekscommissie komen die duidelijkheid kan scheppen in al deze elementen. Wij hebben een plicht tot informatie: dat is in het belang van Europa. Wij kunnen immers niet mensenrechten prediken om vervolgens schendingen en misstanden te gedogen. 
Johannes Blokland,
   . - Voorzitter, als het waar is dat de Amerikanen op Europees grondgebied terreurverdachten vasthouden en martelen, dan is het onderlinge vertrouwen ernstig geschaad. Het staat mij echter tegen dat sommigen hier gretig met zware maatregelen zwaaien. Amerika is voor elk land van de Europese Unie nog steeds de grootste bondgenoot en bewezen is er nog niets.
De regering Bush schiet wel tekort wat transparantie over het detentiesysteem betreft. Gevangenen kunnen jaren worden vastgehouden zonder tussenkomst van de rechter. Ook de wijze van ondervragen blijft onduidelijk. Ik roep de Verenigde Staten dan ook op om de regels van de rechtsstaat te eerbiedigen. Senator McCain diende terecht een amendement in om de spelregels van verhoren scherper te omschrijven. Het zou president Bush sieren om hier niet zijn veto tegen te stellen. De strijd tegen terreur is keihard, maar het recht zoals we dat in de Europese Unie en de Verenigde Staten kennen, moet wel gehandhaafd worden. Samen met de VS zal de EU een weg moeten zoeken waarin het onderlinge vertrouwen bevestigd wordt. 
Romano Maria La Russa,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de berichten die in een paar kranten stonden zijn uitermate serieus. Mocht dus datgene wat tot nu toe slechts op veronderstellingen of fantasieën gebaseerd is, bevestigd worden, dan is het ook wat mij betreft noodzakelijk dat het Parlement een bijdrage levert aan de opheldering van de zaak. Ook vind ik het absoluut noodzakelijk dat er sprake is van volledige transparantie in de betrekkingen tussen de Europese Unie en alle niet-lidstaten. Anderzijds geloof ik dat wij vandaag onze tijd beter kunnen spenderen door over concrete feiten te spreken.
Ik wil niet te ver teruggaan in de tijd, maar het zou me een plezier doen als hier iemand opstond om mij te vertellen of de Verenigde Staten destijds de soevereiniteit van de Europese lidstaten hebben geschonden, toen zij duizenden en duizenden van hun soldaten opofferden om Europa te redden. Mijn collega’s van links herinneren mij daar steevast aan. Maar hoe zit het dan precies: zijn de Verenigde Staten nu een bevriend volk of niet? Het kan natuurlijk niet zo zijn dat de Verenigde Staten onze vriendjes zijn als ons dat zo uitkomt en geen vriendjes als het ons niet uitkomt. Ik kan maar niet vatten dat zelfs bepaalde personen die institutionele functies bekleden en derhalve objectieve standpunten zouden moeten huldigen en destabiliserende opmerkingen vermijden, veroordelingen durven te uiten als ze niet eens bewijzen hebben en als nota bene de betrokken landen zelf elke onwettigheid ontkennen.
Niemand wil de cruciale rol van het Parlement als bewaker van de mensenrechten en als beschermer van de individuele vrijheden en afzonderlijke volkeren ontkennen. Dit vooropgezet, mag niemand processen voeren en oordelen uiten op grond van veronderstellingen en verdachtmakingen die alleen maar uit krantenartikelen komen.
Maar ik ben er wel voor dat er een werkgroep wordt opgericht die deze zaak uitzoekt en daarbij gebruik maakt van de informatie van de Raad van Europa, die volgens het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens de enige instelling is die eventuele schendingen van de mensenrechten in de lidstaten moet opsporen. Ik wil voorkomen dat dit gedrag, deze aversie tegen een land dat bevriend is met Europa, voortvloeit uit een pervers gedachtegoed, zoals op te maken valt uit de toespraken van sommige leden die zeker niet tot mijn fractie behoren.
Afrondend heb ik het gevoel dat er in dit Parlement en vooral in bepaalde commissies een nauwelijks verholen en wijdverbreide anti-Amerikaanse stemming heerst. Een paar fracties lijken doordrenkt van anti-Amerikaanse sentimenten en diepgewortelde anti-Westerse sentimenten, wat natuurlijk duidt op oude sovjetsympathieën die nooit ingesluimerd zijn.
De Voorzitter.
   - Zo te horen hebben we zowaar een paar Amerikanen in ons midden!
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, de reactie van commissaris Frattini op het nieuws dat de CIA in het geheim terreurverdachten zou transporteren en ondervragen in Europa, was snel, energiek en krachtig. Als de Europese Unie met evenveel energie, kracht en snelheid zou optreden tegen het terrorisme zelf als tegen de vermeende CIA-vluchten, zouden we alleszins op de goede weg zitten.
Natuurlijk klopt het dat de strijd tegen het terrorisme gevoerd moet worden in het kader van de rechtsstaat, maar de Europese Unie heeft een geloofwaardigheidsprobleem. Wij zijn altijd wel bereid om een minuut stilte in acht te nemen voor de slachtoffers van terreuraanslagen als die van Madrid en Londen en zelfs die van 11 september in New York en Washington. Maar als het erop aankomt om maatregelen te treffen en acties te ondernemen die zulke terreuraanslagen in de toekomst moeten helpen te voorkomen, dan geven we verstek. Dan zijn we in de eerste plaats geïnteresseerd in het vrijwaren van de rechten van de terreurverdachten. Die selectieve verontwaardiging in het Europees Parlement is dus misplaatst.
Mocht de Europese Unie maar één concreet succes in de strijd tegen het terrorisme kunnen voorleggen, zou de reeks verdachtmakingen tegen de Verenigde Staten misschien nog aanvaardbaar zijn, maar dit is niet het geval. Misschien moeten we eens ophouden met lesjes in moraal te geven, nu bijvoorbeeld blijkt dat de Raad naar aanleiding van de Palestijnse parlementsverkiezingen officiële contacten zal leggen met organisaties als Hamas en Hezbollah. Hamas dat nota bene op de EU-lijst van terroristische organisaties prijkt!
Het wordt dringend tijd dat deze hypocrisie stopt en het juridisch kader waarin de strijd tegen het terrorisme moet worden gevoerd, wordt aangepast aan de noden van vandaag. 
Barbara Kudrycka (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, de bescherming van de fundamentele vrijheden en grondrechten en de eerbiediging van internationale verplichtingen en verdragen behoren tot de prioriteiten van de leden van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken. Dit zijn uiterst belangrijke waarden, waardoor alle burgers van de democratische lidstaten van de EU in veiligheid en harmonie kunnen leven en werken. We dienen het terrorisme doeltreffend te bestrijden en daarmee het leven van de burgers te beschermen, maar deze strijd dient wel te worden gevoerd in overeenstemming met de bindende internationale verdragen. Tevens dienen wij te waarborgen dat het recht op waardigheid van alle menselijke wezens wordt geëerbiedigd, zelfs als het om terroristen gaat.
Op 11 september 2001 verklaarden terroristen de oorlog aan onze beschaving en aan het onderliggende joods-christelijk gedachtegoed. Amerika nam de handschoen op door de terroristische organisaties te belemmeren in hun dodelijke plannen. We mogen niet vergeten dat de strijd tegen terroristische fanatici geen kortstondige episode is, maar iets wat tientallen jaren zal doorgaan. Na de aanslagen in Madrid en Londen sloot Europa zich aan bij de strijd door voorstellen te doen tot acties die doeltreffend zouden zijn in de strijd tegen het terrorisme, maar die tevens eerbied voor grondrechten en menselijke vrijheden zouden borgen. Daarmee bedoel ik ook de rechten en vrijheden van terroristen. In dat licht bezien had er in geen enkele lidstaat gemarteld mogen worden, en mag dit ook nu niet gebeuren. Daarom zullen wij stemmen voor de instelling van een tijdelijke commissie die de vermeende overbrenging, vasthouding en zelfs marteling in lidstaten van de EU moet onderzoeken. Tegelijkertijd echter is van cruciaal belang dat het werk van deze commissie de anti-Amerikaanse sentimenten in Europa niet aanwakkert en dat haar conclusies en bevindingen niet slechts ter kennisgeving mogen worden aangenomen.
Ik hoop dat het werk van de commissie ons in staat zal stellen het broodnodige evenwicht te bewerkstelligen tussen twee waarden die van eminent belang zijn voor iedere burger van de Europese Unie. Ik doel op de bescherming van het recht op leven en van het leven zelf, met behulp van doeltreffende maatregelen ter waarborging van onze veiligheid, en op de bescherming van de grondrechten. Onder deze laatste vallen het recht op wettelijke vertegenwoordiging van verdachten van misdrijven zoals terrorisme en het recht op een eerlijk proces. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we hebben vandaag in het Parlement een richtlijn aangenomen die van groot belang is voor de strijd tegen het terrorisme. Dankzij de goede samenwerking met het Britse voorzitterschap en de afgevaardigden in de parlementaire commissie, onder wie in het bijzonder onze coördinator, mevrouw Roure, heeft het merendeel van de sociaal-democraten zijn steun gegeven aan deze wet, die een belangrijk instrument is in de strijd tegen het terrorisme. Met dezelfde vastberadenheid keren wij ons echter tegen iedere vorm van marteling.
Het verbaast mij echter - en ik zeg dit zowel tegen minister Alexander en commissaris Frattini als tegen de aanstaande fungerend voorzitter van de Raad, de heer Schüssel - dat een paar summiere mededelingen van mevrouw Rice volstaan om te geloven dat er door de Amerikanen niet wordt gemarteld. Ik wil daarvoor tastbare bewijzen hebben. U hebt immers allemaal van Guantánamo Bay gehoord en van senator McCain, die toch niet gek is maar een gefundeerde campagne voert tegen martelingen waarbij met name de Verenigde Staten zijn betrokken. Daarom is het belangrijk dat het Parlement de zaak tot op de bodem uitzoekt. We moeten onbevooroordeeld en zonder de Amerikanen bij voorbaat te veroordelen, maar ook zonder onze ogen voor de feiten te sluiten, onderzoeken of dergelijke maatregelen ook op Europese bodem hebben plaatsgevonden, van deportatie tot foltering.
We willen de waarheid en niets dan de waarheid. Daarom hebben we die tijdelijke commissie ook nodig.
Mijn laatste opmerking gaat over de relatie met de Verenigde Staten. Op dit punt sluit ik me aan bij de vorige spreekster. Wanneer we strijden tegen marteling, dan strijden we voor het Amerika dat zich net als wij tegen marteling verzet. Ik denk dat de meerderheid van de Amerikanen dat doet. Zij worden in ieder geval vertegenwoordigd door iemand als senator McCain. Het is een gezamenlijke strijd van Europa en de Verenigde Staten tegen het terrorisme, maar ook tegen het martelen! 
Jean-Marie Cavada (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de fracties moeten besluiten deze aantijgingen te onderzoeken, nu iedereen ervan overtuigd is dat er iets ernstig mis is.
De Commissie burgerlijke vrijheden zal zich over deze materie buigen zodra ze van de fracties de nodige informatie heeft ontvangen. Ik ben ervan overtuigd dat het hier om vier cruciale punten gaat.
We zullen om te beginnen de kwestie van de onrechtmatige uitleveringen moeten onderzoeken. Maken de Verenigde Staten zich hieraan schuldig als het gaat om mensen die van terrorisme verdacht worden? Kan een dergelijk praktijk als legaal worden beschouwd, als blijkt dat dit binnen het grondgebied van de Europese Unie gebeurt? We moeten voor dit soort gevallen kijken naar artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 2, 3, 6 en 8 van de Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, de bepalingen van de Overeenkomst tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie inzake justitiële samenwerking in strafzaken, alsook de op deze materie betrekking hebbende bilaterale overeenkomsten. Bij het bestuderen van deze kwestie zullen we moeten kijken naar de problemen die samenhangen met illegale arrestaties en de behandeling van gevangenen.
In de tweede plaats zullen we moeten vaststellen of deze praktijken zich sinds 1 januari 2002 op communautair grondgebied hebben afgespeeld. Zij er vluchten georganiseerd voor het vervoer van personen die van terrorisme worden verdacht. Waar zijn deze mensen vastgezet? Wat was hun status? Om op al deze vragen een antwoord te kunnen geven beschikt de Commissie burgerlijke vrijheden uit hoofde van de bijlage bij artikel 6 van het Reglement - het artikel waarin de bevoegdheden van de commissie zijn vastgelegd - over een rechtsgrond om het waarschuwingssysteem in werking te stellen indien er een risico bestaat dat de grondrechten geschonden zijn of zullen worden. De commissie kan dus aan het werk als de fracties haar daartoe in de gelegenheid stellen. Ze kan haar werk dan uitvoeren volgens de richtsnoeren van de Raad van Europa of samenwerken met de tijdelijke commissie die zal worden opgericht. Ik wil u in ieder geval verzoeken niet te dralen. 
Cem Özdemir (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sinds de verschrikkelijke beelden uit Abu Ghraib, zo niet daarvoor, is ook in de Verenigde Staten een discussie ontbrand over de vraag wat in de legitieme strijd tegen het terrorisme geoorloofd is en wat niet. Namens mijn fractie wil ik nog eens nadrukkelijk herhalen wat door verschillende andere fracties al is gezegd. Wij juichen het toe dat senator McCain en andere afgevaardigden in het Amerikaanse congres zich voor een verbod op foltering inzetten. Foltering is on-Amerikaans. Foltering is echter ook on-Europees en daarom is de vraag gerechtvaardigd, waarom een land als Zwitserland in zeven gevallen heeft geweigerd zijn luchtruim voor militaire toestellen open te stellen. Kennelijk was dat omdat men vermoedde dat er sprake was van illegale gevangenentransporten. Hoe zit het met de andere landen? Welke geheime inlichtingen hebben zij? Waarom heeft tot nu toe alleen het Deense ministerie van Buitenlandse Zaken de nodige consequenties getrokken door operaties in het Deense luchtruim te verbieden die in strijd zijn met de internationale verdragen? Waar blijven de andere Europese landen?
Wij hebben een voorbeeldfunctie voor andere landen in de wereld die geen democratie kennen en waar de mensenrechten in gevaar zijn. Wij moeten het goede voorbeeld geven, en wel te allen tijde!
Sylvia-Yvonne Kaufmann (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, gisteren heeft de onderzoeker van de Raad van Europa, de heer Marty, verklaard dat het vermoeden wordt bevestigd dat de CIA veelvuldig gebruik heeft gemaakt van het luchtruim en het grondgebied van Europese landen om gevangenen voor verhoor naar geheime plaatsen over te brengen. Dat sterkt mij in de overtuiging dat het Parlement onmiddellijk een commissie moet instellen die alle beschuldigingen onderzoekt.
Er zijn openlijk zeer zware beschuldigingen geuit tegen de Verenigde Staten en tegen lidstaten van de Europese Unie. Het gaat om ontvoering en marteling van mensen. Commissaris, u vroeg om bewijzen. In dat verband wil ik u vragen of alleen al het geval van de Duitse staatsburger Khaled el-Masri geen boekdelen spreekt. De Amerikaanse regering noch de betrokken Europese regeringen hebben tot nu toe adequaat gereageerd. Volledige opheldering is noodzakelijk, zowel in het belang van de burgers als in het belang van de geloofwaardigheid van de Unie waar het gaat om haar internationale inzet voor de eerbiediging van de mensenrechten. In de Europese Unie mogen geen gebieden zijn die buiten de wet staan!
Als vertegenwoordigers van de burgers van de Europese Unie is het onze plicht duistere zaken aan het licht te brengen. Het gaat immers om niets minder dan de eerbiediging van de meest fundamentele waarden waarop de Europee Unie is gebaseerd. Het verbod op foltering geldt op het gebied van de mensenrechten als een minimumstandaard waaraan ieder land zich strikt dient te houden. Het verbod op foltering is dwingend internationaal recht en een van de fundamentele waarden van de Europese Unie. Indien de regering van een lidstaat er actief aan heeft meegewerkt, of ook maar heeft toegestaan dat Amerika in het kader van de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme mensen ontvoerde om hen op geheime plekken te martelen, dan heeft die regering de elementaire consensus geschonden waarop de Europese Unie en het lidmaatschap van de Europese Unie zijn gebaseerd. Juist dat moet minutieus worden onderzocht.
Mario Borghezio (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de afgelopen dagen hebben in Ceuta en Melilla een paar leden van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken persoonlijk kunnen constateren wat voor aangename methoden de Guardia Civil hanteert aan wie de huidige Spaanse regering de delicate taak heeft toevertrouwd om illegalen tegen te houden. De Parlementsleden hebben bovendien de briljante uitvinding van het “dubbelnetsysteem” kunnen bewonderen waarin die illegalen worden behandeld op de manier die wij vernomen hebben.
In feite heeft dit niet zoveel beroering gewekt, want de echte opschudding waarvan in deze dagen sprake is kwam van berichten uit de pers, waarvan ik als eerste vind dat deze door een commissie nagetrokken moeten worden. Condoleezza Rice zegt dat de Europese regeringen ook hun verantwoordelijkheid op zich moeten nemen en dat Amerika heeft gehandeld met al dan niet openlijke toestemming van de betrokken regeringen.
Wat de Europese politici betreft, die mogen onderhand hun hypocriete houding van zich af schudden en zich losmaken van de overtuiging dat de strijd tegen het terrorisme vooral via -middelen moet geschieden. Vóór alles moeten wij ons afvragen hoe wij het konden gedogen dat het asielrecht werd misbruikt door al die vluchtelingen, die in onze Europese steden trainings- en ondersteuningscentra voor terroristen hebben opgericht. 
Eoin Ryan (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik steun de samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten in de strijd tegen het terrorisme. Het terrorisme vormt een grote bedreiging voor ons allen en voor al onze burgers en moet in de komende jaren worden bestreden.
Ik ben pro-Amerikaans, maar dat betekent niet dat ik geen vragen zal stellen aan de regering van de VS in verband met het vermoedelijke gebruik van Europese landen door de CIA voor het vervoer, de illegale opsluiting en/of het folteren van gevangenen. We mogen niet vergeten dat dit verhaal afkomstig is uit de Verenigde Staten, waar een diep onbehagen leeft over wat er aan de hand kan zijn. We mogen evenmin vergeten dat Amerika, net als alle EU-landen, internationale verdragen ter bescherming van de mensenrechten en tegen foltering hebben ondertekend. De bepalingen van deze verdragen moeten geëerbiedigd worden en kunnen niet zomaar terzijde geschoven worden als ze ons niet goed uitkomen.
De Europese Unie speelt een voortrekkersrol bij de bescherming en de naleving van de mensenrechten van al haar burgers. Het zou verkeerd zijn indien wij in Europa de ogen zouden sluiten voor wat er gebeurt. Ik zou zelfs durven zeggen dat het zou indruisen tegen onze openbare taak, indien wij geen vragen stellen over dit ernstige onderwerp. De regering van de VS moet serieuze verduidelijkingen geven bij de aan de orde gestelde punten. Wij hebben het recht om vragen te stellen aan en antwoorden te eisen van de autoriteiten in de VS.
Ik ben de beweringen beu, dat als je vragen hebt bij het Amerikaanse beleid, je plots geen vriend van Amerika meer bent. Dat is gewoon niet waar. Als vrienden moet je vragen kunnen stellen. Ik citeer één van de beroemdste Amerikanen, Thomas Jefferson, die ooit heeft gezegd: ‘Ik heb een meningsverschil over politiek, godsdienst of filosofie nooit als een reden beschouwd om een vriendschap te beëindigen’. Ons debat over dit onderwerp vandaag betekent, voor mij althans, niet dat ik de bedoeling zou hebben om mijn vriendschap met de VS te beëindigen en ik hoop dat anderen dit evenmin van plan zijn.
Er staan ernstige mensenrechtenkwesties op het spel. Dat is de realiteit en dit is een kwestie die, terecht overigens, niet vanzelf zal verdwijnen. We hebben recht op antwoorden en de regering van de VS moet met ons allen samenwerken om er voor te zorgen dat er voldoende duidelijkheid komt in verband met de vermelde punten en dat mensenrechten en de menswaardigheid niet overboord worden gegooid in deze strijd. Het is essentieel dat Europa zijn overtuigingen blijft verdedigen en wij zijn overtuigde voorstanders van de mensenrechten. Tegelijkertijd geloven wij uiteraard ook dat terrorisme op alle mogelijke manieren bestreden moet worden. Wij kunnen zaken waarin wij geloven en die wij belangrijk achten niet in de doofpot stoppen, want in deze strijd is het essentieel dat het Parlement zich hiertegen verzet. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij zijn voor een commissie, maar tegen anti-Amerikaanse hysterie. Dat is in een notendop ons standpunt ten aanzien van de benoeming van een parlementair orgaan om onderzoek te verrichten naar de berichten in de media over CIA-gevangenissen in Europa. Deze zaak dient te worden opgehelderd, maar ik wil ervoor waarschuwen dit te gebruiken als een handig wapen in de strijd tegen die smerige Amerikanen. Het is goed om op te komen voor de rechten van de mens, maar we moeten het kind niet met het badwater weggooien. We dienen de zaken binnen proportie te houden en onderscheid te maken tussen regimes die hun bestaan grondvesten op brute schendingen van mensenrechten en landen waar de mensenrechten incidenteel met voeten worden getreden.
Commissaris Frattini is een heel aardige man, zij het wellicht een tikje overijverig, en ik zou hem graag geloven als hij ons vertelt dat dit soort gevangenissen in Europa nooit hebben bestaan. Maar ik ben bang dat we ook naar iemand anders moeten luisteren aangaande deze kwestie. Ik doel op de chef van de CIA, die de berichten dat er geheime gevangenissen op ons continent zouden staan, niet heeft bestreden.
Wij zijn voorstander van de benoeming van een commissie. We willen echter niet dat deze een platform wordt voor anti-Amerikaanse retoriek. Een van de voornaamste redenen hiervoor is dat Amerika verschillende gezichten heeft. Zoals ik gisteren al zei, moeten we de mensenrechten verdedigen en niet met twee maten meten. Tegelijkertijd echter mogen universele waarden niet als wapens worden gebruikt in onze politieke schermutselingen. Dit moeten we goed voor ogen houden als we een commissie benoemen. 
Carlos Coelho (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, daar waar het gaat om de bescherming van de mensenrechten, moeten wij duidelijke taal spreken: ofwel is er sprake van schending van deze rechten, ofwel niet. Folteringen zijn folteringen of ze nu plaatsvinden in Irak, Afghanistan, China of het Chili van Pinochet. Ook folteringen die plaatsvinden in een democratisch land, met de stilzwijgende instemming van een gekozen regering, blijven folteringen; zij zijn een schande voor het desbetreffende land en de desbetreffende regering.
In de eerste plaats moeten wij elke actie die een schending van de mensenrechten inhoudt met klem veroordelen, ongeacht of het gaat om vernederingen, illegale arrestaties of het vasthouden van gevangenen zonder justitiële bescherming. Daarom complimenteer ik de heer Frattini met zijn duidelijke standpunt terzake. De Europese Unie, die thans werkt aan de versterking van haar ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, kan zich niet veroorloven dat op haar grondgebied dergelijke schendingen plaatsvinden of mogelijk worden gemaakt.
In dit debat is gesproken over de verklaringen van Condoleezza Rice, die geen twijfel laten bestaan. Het probleem is dat wij blijven zitten met het ongemakkelijke gevoel dat over deze kwestie twee verschillende betogen worden gevoerd. Het is alsof er binnen de regering-Bush twee stromingen zijn, die van Rice en die van Cheney.
De berichtte vorige week dat er afdoende bewijzen voor handen zijn waaruit zou blijken dat Amerikaanse verhoorders zich schuldig hebben gemaakt aan foltering, en NGO’s zoals , de en hebben de aandacht gevestigd op een reeks ernstige en zorgwekkende situaties.
De Verenigde Staten zijn niet gebaat met de instandhouding van Guantanamo, met de weigering van Donald Rumsfeld om toestemming te verlenen voor een humanitaire VN-missie, met de twijfels van het hoofd van de CIA, Peter Goss, toen hem onlangs in een interview werd gevraagd of vernederende behandeling gelijkstaat met foltering, noch met het dreigement van president Bush om het amendement-McCain en het daarmee beoogde verbod op wrede, onmenselijke en vernederende behandeling van gevangenen te blokkeren.
Ik feliciteer het Verenigd Koninkrijk met de recente beslissing van de juridisch bevoegde Hogerhuisleden om bewijzen verkregen na foltering rechtsongeldig te verklaren. In het Europa van de waarden en de vrijheden willen wij de feiten kennen en als er iets mis gaat, willen wij voorkomen dat dit opnieuw gebeurt. In het democratische Europa veroordelen wij niemand a priori, zonder bewijzen. Daarom moet de Europese Unie alles doen wat in haar macht ligt om samen te werken met de Raad van Europa en het lopende onderzoek. Dat is de beste manier om te waarborgen dat de waarheid aan het licht komt en dat onze waarden de overhand zullen hebben. 
Martine Roure (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het onderzoek van de Raad van Europa naar het bestaan van geheime detentiecentra van de Verenigde Staten in Europa is de afgelopen vijf weken niet vooruit gekomen. Volgens de Zwitserse rapporteur Dick Marty wijst alle beschikbare informatie erop dat aan de aantijgingen geloof mag worden gehecht. Hij is er echter niet in een geslaagd precieze antwoorden op zijn vragen te krijgen. Als vertegenwoordigers van de Europese burgers moeten wij daarom een onderzoek eisen, opdat in elk geval zorgvuldig wordt vastgesteld welke feiten als schendingen van de mensenrechten zouden kunnen worden beschouwd.
Als de informatie die ons bereikt waar is, dan zijn er op het grondgebied van de Europese Unie ernstige misdaden gepleegd. Laten wij duidelijk zijn als het om foltering gaat. De CIA bevestigt dat er gebruik wordt gemaakt van slaapdeprivatie, blootstelling aan koude en verstikking - als dat geen foltering is, wat dan wel? Als blijkt dat er inderdaad centra bestaan, dan zullen we strenge sancties tegen de verantwoordelijken eisen. Als deze geruchten daarentegen ongegrond blijken te zijn, dan nog zijn we het onze geloofwaardigheid verplicht om elke twijfel weg te nemen. Al onze lidstaten maken zich zorgen; dat mogen we niet vergeten.
De Unie kan met haar Handvest van de Grondrechten een model zijn - we zeggen dat allemaal regelmatig. Laat ons daarom niet aanvaarden dat de mensenrechten op het grondgebied van de Europese Unie geschonden worden. 
Bronisław Geremek (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat het zeer belangrijk is dat een tijdelijke commissie in het leven wordt geroepen, niet alleen om te bevestigen dat de Europese Unie grote waarde hecht aan de naleving van de mensenrechten, maar ook om de waarheid boven water te halen over deze zaak. Het verheugt me dat de heren Alexander en Frattini het standpunt van de Europese Unie tot uitdrukking hebben gebracht, maar ik moet tevens zeggen dat het me verbaasd heeft dat commissaris Frattini en de vertegenwoordigers van de Europese Commissie klakkeloos de geruchten herhalen dat er zich in twee Oost-Europese landen - Polen en Roemenië - detentiecentra zouden bevinden van de Amerikaanse geheime diensten.
Voor zover ik weet, dames en heren, is er sinds 1989 in Polen nooit een Amerikaans of ander detentiekamp geweest waar gevangenen illegaal werden vastgehouden. Als dat wel het geval zou zijn, zou ik graag willen dat dat uitkwam. In het tegenovergestelde geval echter zou ik graag zien dat de smet die door onbewezen geruchten wordt geworpen op mijn land op een gegeven ogenblik in de toekomst werd weggewist. Ik wil dat de tijdelijke commissie aan het werk gaat om de waarheid boven water te halen over deze zaak, en ik zie met vertrouwen de dag tegemoet waarop zij de waarheid zal vertellen en mijn collega’s die zullen horen.
Elmar Brok (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dit is een buitengewoon belangrijke en fundamentele kwestie. Allereerst moeten we uiteraard vaststellen dat, ondanks al onze kritiek, de strijd tegen het terrorisme van enorm belang is, en dat Europa en Amerika bij deze strijd nauw moeten samenwerken. De strijd tegen het terrorisme kan mijns inziens echter alleen worden gewonnen als hij op basis van de rechtsstaat en de mensenrechten wordt gevoerd. We moeten bepalen of aan deze voorwaarden al dan niet is voldaan. Daarom is het dringend noodzakelijk dat er bewijzen op tafel komen. Om te voorkomen dat er vraagtekens worden geplaatst bij de geloofwaardigheid van de gehele westerse wereld, is het belangrijk dat fouten - als daarvan sprake is geweest - snel openbaar worden gemaakt en er niet wordt geprobeerd tijd te rekken. Anders zullen we namelijk maandenlang blijven kampen met een geloofwaardigheidsprobleem, net zoals het geval was na de presentatie van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, in de aanloop naar de oorlog in Irak, en in andere gevallen. De geloofwaardigheid van de gehele westerse wereld is hier in het geding, en daarom moeten we zeer snel, gezamenlijk en op een verantwoordelijke wijze optreden, want anders raken we onze mogelijkheden om op te treden kwijt.
Ik vind het goed dat de Raad en de Commissie - zoals commissaris Frattini duidelijk uiteen heeft gezet in de twee commissies die deze kwestie hebben behandeld - in samenwerking met en op speciaal verzoek van de Raad van Europa proberen hierover opheldering te krijgen, waarop de tijdelijke commissie vervolgens zal kunnen voortbouwen, wanneer deze - zoals ik verwacht - wordt ingesteld.
Ondanks alle problemen waarmee we te kampen hebben, moeten we inzien dat dit geen scheidslijnen zijn tussen Europa en Amerika, maar dat we hierover zowel in Europa als in Amerika debatteren, en dat we daarbij een bondgenoot hebben, namelijk de Amerikaanse senaat, die op voorstel van senator McCain met 98 stemmen besloten heeft dat foltering geen instrument mag zijn in de strijd tegen het terrorisme. Daaruit blijkt ook de vitaliteit van die andere grote democratie aan de overkant van de Atlantische Oceaan. Dat moeten we als uitgangspunt nemen: wat de democraten en de aanhangers van de rechtsstaat in Europa en Amerika gemeen hebben is niet alleen dat zij in staat zijn het terrorisme te bestrijden, maar ook dat zij in staat zijn deze strijd onder geloofwaardige voorwaarden en met eerbiediging van de rechtsstaat te voeren.
Jan Marinus Wiersma (PSE ).
   - Voorzitter, wij nemen de zaak die wij vandaag bespreken natuurlijk uitermate serieus. Het gaat om mogelijke misstanden die het hart van onze democratie en onze opvattingen over mensenrechten raken. De verklaringen die we tot nu toe van Amerikaanse zijde hebben gekregen, zijn niet voldoende. Er zitten een hoop gaten in het verhaal. Ik wil er niet op ingaan, maar de uitleg van de minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice roept juist vragen op en daarop willen wij een antwoord.
Onze bezorgdheid wordt ook veroorzaakt - dat speelt bij mij toch een belangrijke rol en daar is hier in de zaal al eerder aan gerefereerd - door de houding van de Amerikanen in de strijd tegen het internationale terrorisme. In Guantanamo Bay houden de Verenigde Staten sinds begin 2002 honderden mensen gevangen zonder enige vorm van proces of onafhankelijk toezicht. Amerikaanse politici hebben regelmatig gesproken over de noodzaak in de strijd tegen het terrorisme ook onconventionele methodes te gebruiken. De VS hanteren hierbij af en toe hun eigen regels.
De Amerikaanse regering verzekert weliswaar dat er niet wordt gemarteld en dat alle mensenrechten worden geëerbiedigd, maar nog steeds neemt de regering een weifelende houding aan ten aanzien van de voorstellen van senator McCain om de antimartelwetgeving te verbeteren en ook buiten de VS volledig van toepassing te verklaren.
De Europese Unie heeft de plicht om de letter en de geest van de verdragen te waarborgen en onze waarden te bewaken. De informatie die op dit ogenblik in deze kwestie beschikbaar is, volstaat niet om te concluderen dat er niets aan de hand is, maar het Europees Parlement heeft ook zijn eigen verantwoordelijkheid. Het gaat om de mogelijke betrokkenheid van lidstaten en toekomstige lidstaten van de Europese Unie bij de zaken in kwestie. Het gaat mogelijk ook om de relaties van de Europese Unie met de Verenigde Staten. Het Parlement heeft als rechtstreeks verkozen instelling de plicht om te onderzoeken of de beschuldigingen waar zijn.
De eerste indrukken van de rapporteur van de Raad van Europa, Dick Marty, versterken onze overtuiging dat een eigen onderzoek geenszins overbodig is. We moeten dan ook met spoed de stap zetten om met een eigen onderzoek van start te gaan, teneinde eventueel in samenwerking en overleg met de Raad van Europa te proberen echt antwoorden te vinden op de vragen die wij nog altijd hebben, waarbij allereerst en zo snel mogelijk een tijdelijke commissie moeten worden opgericht en later indien nodig een echte onderzoekscommissie. 
Annemie Neyts-Uyttebroeck (ALDE ).
   - Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, de aantijgingen waarmee wij worden geconfronteerd, zijn buitengewoon ernstig. Indien ze worden bevestigd, betreft het overduidelijk schendingen van de beginselen opgesomd in artikel 6 van het Verdrag: vrijheid, democratie, bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat.
Sinds de jongste wijziging van het Verdrag biedt artikel 7 de mogelijkheid om tegen een lidstaat wegens ernstige schendingen van deze beginselen op te treden. Dergelijk optreden kan tot en met de schorsing van bepaalde rechten van die lidstaat leiden, met inbegrip van zijn stemrecht. Precies om die reden moet met de grootste omzichtigheid worden gehandeld. Mij persoonlijk gaat het te ver, als ik mij nu al zou verplichten tot de inwerkingstelling van het mechanisme van artikel 7.
Vanzelfsprekend ben ook ik ten zeerste verontwaardigd over de vermoedelijke gedragingen van de CIA en maakt het mij ten zeerste bezorgd dat lidstaten deze gedragingen eventueel hebben gedoogd, maar op grond van verontwaardiging alleen stelt men geen sanctiemechanisme in werking.
Artikel 7 biedt ons voor het eerst in de geschiedenis van de Europese Unie de mogelijkheid om sanctionerend tegen misdragingen van lidstaten op te treden. Het mechanisme hiervoor mag slechts in werking worden gesteld, wanneer men voldoende en afdoende elementen heeft verzameld. Ik vertrouw erop dat dit Parlement en zijn Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en Commissie buitenlandse zaken dit met de allergrootste zorgvuldigheid zullen doen. 
Józef Pinior (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, het spreekt vanzelf dat terrorisme doeltreffend moet worden bestreden en dat deze strijd daarom in sommige opzichten ook meedogenloos dient te worden gevoerd. Inlichtingenactiviteiten, speciale eenheden en, in veel gevallen, operaties die balanceren op het randje van wat wettig is, spelen een sleutelrol in de strijd tegen het terrorisme. Tegelijkertijd echter wordt de strijd tegen de terreur juist gevoerd ter verdediging van de liberale en democratische grondwaarden. Een van de pijlers onder deze waarden is onder meer het , met andere woorden: het recht op persoonlijke onschendbaarheid, het verbod op vasthouding van iemand in een gevangenis zonder aanhoudingsbevel en het verbod op het gebruik van geweld, teneinde verklaringen af te dwingen tijdens verhoren, wat gelijkstaat aan een absoluut verbod op martelen.
De CIA-centra opereren zowel buiten het bereik van de Verdragen van Genève als van het Amerikaanse civiele en militaire rechtssysteem. Dezelfde autoriteiten voeren onderzoeken uit, verrichten arrestaties, houden mensen maandenlang vast, verhoren ze nietsontziend en besluiten, in sommige gevallen, hen te laten gaan. Het niveau van controle over de activiteiten van de veiligheidsdiensten is een van de voornaamste indicatoren van de kwaliteit van de democratie op dit nieuwe globale terrein.
In Europa doet zich een gevaarlijke trend voor. Ik had het al over het feit dat de Europese Unie wordt behandeld als een economische club die de ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt als enig doel heeft. De Europese Unie is echter meer, namelijk ook een politieke gemeenschap. Het lidmaatschap van deze gemeenschap vereist een handtekening onder het Verdrag betreffende de Europese Unie, dat de bescherming van de rechten van de mens en de grondvrijheden borgt.
Ik spreek deze woorden exact vierentwintig jaar nadat in mijn vaderland, Polen, de staat van beleg werd uitgeroepen. Een van de kenmerken van die periode was het feit dat mensen die van vakbondsactiviteiten werden verdacht, maandenlang in detentiecentra werden vastgehouden zonder te zijn veroordeeld.
Ik voer vandaag het woord namens alle burgers van de Europese Unie die van mening zijn dat de rechten van de mens en de politieke en burgerlijke vrijheden de grote reden van bestaan zijn van de Gemeenschap. Wij hebben recht op de waarheid. De Europese instellingen dienen deze zaak grondig te onderzoeken en te waarborgen dat de regeringen van de lidstaten zich schikken naar het Verdrag betreffende de Europese Unie op het grondgebied van de EU. 
Stavros Lambrinidis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij weten met zekerheid dat: a) de VS zich in het verleden schuldig hebben gemaakt aan illegale foltering en onmenselijke behandeling van gevangenen, zoals in Abu Ghraib; b) de president van de VS gedreigd heeft met een veto als de senaat van de VS het amendement, waarmee foltering van gevangenen buiten de VS-grenzen wordt verboden, aanneemt - mijnheer Alexander, waarom hebt dat niet genoemd, in plaats van braaf te applaudisseren voor de verklaringen van mevrouw Rice? - en c) het Amerikaanse congres - tot zijn eer - vaak onderzoek instelt naar dergelijke klachten.
Wij weten niet met zekerheid of: a) de VS of Europese landen geheime gevangenissen hebben of hadden; b) de VS Europese of niet-Europese burgers hebben ontvoerd van Europees grondgebied en ze naar elders hebben overgebracht om ze te ondervragen en eventueel ook te folteren, en c) Europese regeringen of autoriteiten dergelijke illegale activiteiten hebben geduld of daaraan hebben deelgenomen.
De vraag is dus: wat gaat het Europees Parlement doen? Gaat het ook zelf een onderzoek instellen, of zal het wachten op andermans onderzoek? Als wij niet onmiddellijk optreden, zullen de gekozen vertegenwoordigers van onze volkeren niet veel meer kunnen doen dan letten op de onthullingen in de internationale pers en commentaar leveren op de gebeurtenissen.
Daarom geef ik steun aan de onmiddellijke instelling van een Parlementaire commissie. Wij moeten ons, mijnheer de Voorzitter, echter niet beperken tot de kwestie van de gevangenissen, maar ook aandacht besteden aan een meer algemeen vraagstuk, aan het vraagstuk dat aan de wortel ligt van alle hedendaagse narigheid: de relatie tussen de strijd tegen het terrorisme en de bescherming van de grondrechten van de burgers. Helaas slaat de balans tussen deze twee - ook na de verklaringen van de heer Alexander - op ondoordachte, onelegante en zelfs illegale wijze door naar het eerste, ten koste van het tweede, met alle gevaren van dien. 
Giovanni Claudio Fava (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, anders dan de jonge en ijverige minister Alexander, is dit Parlement helemaal niet ingenomen met de verklaringen van Condoleezza Rice, noch met wat zij heeft gezegd, noch met wat zij heeft verzwegen. Dit heeft niets te maken met anti-Amerikaanse sentimenten. Wij willen alleen maar zeggen dat het evenwicht tussen veiligheid en vrijheid, tussen mensenrechten en terreurbestrijding, verbroken is ten koste van de rechten.
Dit Parlement neemt geen genoegen meer met plechtige verklaringen van de betrokken regeringen. De geschiedenis zit vol met al even plechtige leugens van diezelfde regeringen. Wat dat betreft hoeven we alleen maar te denken aan de kwestie rondom de chemische wapenen in Irak.
De Commissie zegt dat er op dit ogenblik geen bewijzen zijn. Maar dan moeten wij het wel eens worden over wat men verstaat onder bewijzen: de publieke bekentenis van een eerste minister die zich voor de televisiecamera’s presenteert om te zeggen: “ja, het is waar, in mijn land waren er geheime gevangenissen die beheerd werden door de Amerikaanse geheime diensten en waarin gemarteld werd”? Ik geloof niet dat wij dat soort bewijzen kunnen verwachten.
Mijnheer de Voorzitter, wij vinden dat de verklaringen van Condoleezza Rice - die beweert dat zij veel mensenlevens in Europa heeft gered dankzij preventieve acties van de CIA - meer dan een schuldbekentenis zijn.
Ik wil er ook aan herinneren dat wij enkel als het om regeringen gaat, aandringen op keiharde bewijzen, maar als het om burgers gaat, het niet altijd zo nauw nemen. Die burgers worden dan ook al gauw veranderd in terreurverdachten zonder dat hun de nodige juridische garanties worden geboden.
Wij hebben vele goede redenen om te vragen om de instelling van een onderzoekscommissie. De bedoeling daarvan is niet om een bepaalde beschuldiging te schragen maar om de waarheid te achterhalen. Wij waarderen de ferme woorden van commissaris Frattini en wij zijn het eens met de ruggensteun die hij geeft aan het onderzoek van de Raad van Europa. De verantwoordelijkheid voor politieke waakzaamheid en de taak om de waarheid te achterhalen kunnen wij echter aan geen enkel ander institutioneel orgaan overlaten: dat is onze taak en onze verantwoordelijkheid. 
Lilli Gruber (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in elk van onze landen zijn tijdens het verzet en de koude oorlog mensen door marteling om het leven gebracht, omdat zij het kostbaarste goed dat wij bezitten, de vrijheid, beschermden.
Ook uit dit soort offers is Europa geboren, het Europa dat zich baseert op een nauwkeurig omschreven gedachte: de naleving van de wet als eerste voorwaarde voor vrijheid en democratie, zonder “mits” of “maar”. Het alternatief is niet tussen het leven of de dood van een of meer personen, maar tussen de beschaving van de democratie of de barbarij van de willekeur.
Ons continent kan terugkijken op duizenden jaren van ervaring op het gebied van folteringen, en het weet dat folterpraktijken bedrieglijke informatie opleveren, omdat deze onder afpersing wordt verkregen. Maar vooral weet ons continent dat het gedachtegoed van de beschaving niet wordt beschermd met folteringen maar er onherroepelijk door wordt verknoeid.
Wie beweert dat ook maar één aanslag in Europa of elders in de wereld dankzij foltering kon worden verijdeld, bedrijft niet alleen een lage vorm van chantage maar beledigt tegelijkertijd onze vrijheid en intelligentie.
Vandaag hebben wij de plicht om volledige opheldering te verschaffen over de beschuldigingen van ontvoering en mishandeling van vermeende terroristen door de CIA en van clandestiene overplaatsingen naar andere landen, met medeplichtigheid van enkele Europese regeringen.
Het optreden van de rechtbank van Milaan in de zaak van de verdwijning van imam Abu Omar, waarvoor 22 agenten van de CIA verdacht worden, en de initiatieven van de Raad van Europa zijn een concrete uiting van de rechtsstaat. Wie niets te verbergen heeft, heeft ook niets te vrezen.
Wij als Parlement moeten een bijdrage leveren door een commissie te vormen. Het doet er niet toe of dit een tijdelijk of een ad-hoc onderzoek wordt. Die commissie moet ervoor zorgen dat de waarheid wordt achterhaald. Ons Parlement vraagt ook om een ander Amerika, een Amerika dat niet geconditioneerd wordt door fanatisme en door de economische belangen van de regering van George W. Bush. 
Douglas Alexander,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik ben van oordeel dat dit een waardevol debat is geweest, en ik dank alle afgevaardigden voor de uiteenlopende bijdragen die we vanmiddag hebben mogen beluisteren. Zoals ik al in mijn inleiding tot deze discussie heb gezegd, zijn de veiligheid en de vrijheid van al onze burgers erg belangrijke thema’s, misschien zelfs de belangrijkste thema’s waarmee onze regeringen op dit ogenblik geconfronteerd zijn. Ik heb ook gezegd dat in de democratieën en hun instellingen de problemen moeten worden besproken die ontstaan bij de verdediging van deze principes in onze moderne wereld, dat wij de ongekende dreiging van het moderne terrorisme en het langdurige karakter van deze dreiging absoluut moeten erkennen, en dat wij hoe dan ook de rechtsstaat moeten eerbiedigen in onze werkwijze. Ik heb erop gewezen hoe belangrijk het is in te zien dat regeringen soms concrete maatregelen moeten treffen om zich van hun hoofdtaak, het waarbogen van de veiligheid van hun bevolking, te kunnen kwijten. Zij moeten daarbij de beloften van andere soevereine regeringen, inclusief van onze bondgenoten, respecteren, en de Europese regeringen en instellingen moeten het goede voorbeeld geven door een geïnformeerd debat te organiseren.
In het algemeen denk ik dat we deze doelstellingen hebben bereikt in de gesprekken en discussies van vanmiddag over deze dreiging. De beelden van de terroristische aanslagen op pendeltreinen en metrostellen in Madrid en Londen, op gebedshuizen, diplomatieke gebouwen en banken in Istanbul, op hotels in Jordanië, op woonwijken in Saoedie-Arabië en op restaurants en bars in Bali - en de lijst wordt steeds langer - zijn geen computeranimatie. Zij vormen een werkelijkheid waarmee wij leven. Zij vormen de nieuwe en angstaanjagende werkelijkheid van onze moderne wereld. De moderne terrorist neemt geen genoegen met conventionele aanslagen. Indien mogelijk zal hij chemische en biologische wapens aanschaffen en gebruiken om zijn doel te bereiken.
In verband met de eerbiediging van de rechtsstaat had ik het in mijn inleiding over foltering - een thema dat centraal stond in onze discussie. Ik herhaal nogmaals het standpunt van de regering van het VK. Foltering is absoluut verboden. Net als alle Europese regeringen veroordeelt ook de Britse regering elke vorm van foltering. We zullen dit nooit gebruiken om enig doel te bereiken, ook niet om informatie los te krijgen. Wij zullen nooit anderen aanzetten tot gebruik van foltering, noch zullen wij de toepassing daarvan door anderen ooit vergoelijken of anderszins steunen. Wij veroordelen dit ten stelligste. Samen met onze internationale partners hebben wij hard gewerkt om deze weerzinwekkende praktijk uit te roeien.
In verband met de acties die de regeringen binnen de rechtsstaat kunnen ondernemen om aan deze dreiging het hoofd te bieden, doet het mij genoegen te kunnen vermelden dat de Europese Unie onder Brits voorzitterschap een nieuwe strategie voor terreurbestrijding heeft aangenomen. Deze biedt de lidstaten een duidelijker kader voor hun nationale en Europese werkzaamheden, en zorgt voor een goed evenwicht tussen het recht van de burgers op leven en het recht op vrijheid. Dit zijn geen holle frasen. De recente uitlevering aan het Verenigd Koninkrijk van iemand die Italië was opgepakt, en in het VK terecht moet staan wegens beschuldigingen in verband met de terreuraanslagen van juli in Londen, zou niet zo snel hebben kunnen plaats vinden zonder het Europese arrestatiebevel. Dit is een praktisch voorbeeld van justitiële samenwerking en gezamenlijke bestrijding van terrorisme in de Europese Unie.
Met betrekking tot het respect voor soevereine regeringen wil ik de geachte afgevaardigden nog eens herinneren aan de woorden van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken van 5 december 2005. Zij zei, en ik citeer nogmaals omwille van de volledigheid: “De Verenigde Staten hebben de soevereiniteit van andere landen gerespecteerd en zullen dat ook blijven doen. De Verenigde Staten hebben noch in het verleden noch in het heden gevangenen van het ene land naar het andere vervoerd met het oog op ondervraging via folterpraktijken. De Verenigde Staten maken geen gebruik van het luchtruim of de luchthavens van enig ander land om een gevangene te vervoeren naar een land waar hij of zij gefolterd zal worden. De Verenigde Staten hebben niemand naar een land gebracht, noch zullen ze iemand naar een land brengen wanneer we denken dat hij gefolterd zal worden. Indien nodig, vragen de Verenigde Staten om de toezegging dat een vervoerde persoon niet gefolterd zal worden”.
Uiteraard heeft een aantal afgevaardigden gewezen op de reactie van de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie op de aantijgingen die de afgelopen maanden ruime aandacht kregen in de media. Staat u mij toe even af te wijken van mijn taak als fungerend voorzitter van de Europese Unie en uit te leggen hoe de regering van het VK deze zeer ernstige aantijgingen benadert. Wij hebben de kwestie van uitlevering aan de VS via het Verenigd Koninkrijk uitvoerig onderzocht en sinds 11 september 2001 of daarvoor, tijdens de ambtstermijn van de regering Bush, hebben wij geen enkel verzoek kunnen achterhalen van de Verenigde Staten voor uitlevering via het grondgebied of het luchtruim van het Verenigd Koninkrijk, noch zijn wij op de hoogte van dergelijke gevallen.
Verder werd gezegd dat wij onze burgers meer houvast moeten bieden via een geïnformeerde discussie. Wat dat betreft is het goed de Raad van Europa toe te staan een feitelijk onderzoek in te stellen naar de manier waarop de ledenlanden zorgen voor een effectieve tenuitvoerlegging van de bepalingen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, dat vaak werd vermeld in het debat van vanmiddag.
In het debat van vandaag werden - vaak met enorme overtuigingskracht - talloze punten aan de orde gesteld waaraan de Raad van Europa aandacht kan schenken in het toekomstige verslag. Ik kan dit Parlement verzekeren dat het Verenigd Koninkrijk alvast alle vragen van de Raad zal beantwoorden. Ik hoop en ik reken er op dat de andere lidstaten dit ook zullen doen. 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geloof dat uit het debat van hedenmiddag een mening naar voren komt waar ruime consensus over bestaat en waar ik mijzelf ook in kan vinden: met terroristen kunnen wij geen compromissen sluiten, maar er kan evenmin sprake zijn van compromissen als het gaat om de bescherming van de grondrechten. Er moet duidelijkheid worden geschapen, en de hele waarheid moet aan het licht komen. Daar kunnen wij dan blij mee zijn of niet, maar de waarheid moet achterhaald worden, en dan moeten wij dat ook zo accepteren. Verder dienen wij, zoals de heer Schulz terecht opmerkte, echter te voorkomen dat er overhaaste conclusies worden getrokken.
Ik wend me nu met name tot de heer Geremek naar wiens betoog ik aandachtig geluisterd heb. In mijn inleiding heb ik over uw land, Polen, precies gezegd wat u wenst. Ik heb met respect kennis genomen van de plechtige ontkenning van de Poolse regeringsautoriteiten, en ik heb ook verklaard dat men niet mag spreken van verdachte of beschuldigde Europese landen. De waarheid moet immers op het hele Europees grondgebied worden nagezocht, in alle Europese landen en alle kandidaat-lidstaten. Ik heb duidelijk uitgesloten dat het zoeken naar de waarheid enkel Polen en/of Roemenie aangaat. De waarheid moet overal nagegaan worden!
Een deel van het debat over de essentiële waarden van Europa ging over het recht op veiligheid van de burgers. Ik geloof dat het Europees Parlement hierover al meermaals gezegd heeft dat de internationale samenwerking met de Verenigde Staten onontbeerlijk is als wij succes willen boeken bij de terreurbestrijding. Ook werd gezegd dat de Europese Unie en alle democratische landen de plicht hebben om eenieders waardigheid te respecteren.
Vandaag hebt u met grote meerderheid voor een belangrijke maatregel gestemd, een maatregel die nuttig is voor de strijd tegen het terrorisme en een evenwicht oplevert tussen veiligheid en vrijheid. Dit is een goed voorbeeld, dat ons allemaal zou moeten inspireren. Dit is een voorbeeld van evenwicht tussen bestrijding van terrorisme en bescherming van de persoonlijke grondrechten.
Als Europeanen hebben wij met de Verenigde Staten samengewerkt om het terrorisme aan te pakken, en wij zullen daarmee doorgaan. Het spijt mij dan ook te moeten zeggen, dames en heren, dat het in 2003 ondertekende verdrag inzake uitlevering van terreurverdachten wel door de Verenigde Staten geratificeerd is maar niet door de lidstaten van de Europese Unie. U zult begrijpen hoe belangrijk het is dat wij vandaag de dag beschikken over een duidelijk verdrag inzake uitlevering, een verdrag met krachtige regels, waaronder natuurlijk ook een verbod op onmenselijke behandeling. Helaas blijkt hieruit dat ook wij, Europeanen, bepaalde dingen wat sneller moeten afhandelen.
Tot slot geloof ik dat de zoektocht naar de waarheid geïnterpreteerd kan worden als een actie die niet gericht is tegen de Verenigde Staten maar - zoals iemand heeft gezegd - als een waarheidsoperatie die op ons allen een versterkend effect kan hebben. Wij kunnen er allemaal sterker door worden, ongeacht de uitkomst van deze operatie, want of wij ontdekken iets, of wij ontdekken dat iets niet gebeurd is.
In ieder geval kan de waarheid ons sterker maken. In de Amerikaanse grondwet, in het Verdrag betreffende de Europese Unie, in het Handvest van Nice, in het Europese Verdrag inzake de bescherming van de rechten van de mens, in al die documenten - en ik heb opzettelijk de Amerikaanse grondwet het eerst genoemd - is het beginsel van de mensenrechten van fundamentele en absolute aard. Ik vraag me dan ook af waarom wij niet ook op dit vlak de handen ineen kunnen slaan en ervoor kunnen zorgen dat die plechtige beginselen worden toegepast. Ik zal mij daar persoonlijk voor inzetten. 
De Voorzitter.
   - Ter afsluiting van dit debat zijn er zes ontwerpresoluties(1) ingediend, overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 10.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de gecombineerde behandeling van
- het verslag (A6-0342/2005) van Geoffrey Van Orden, namens de Commissie buitenlandse zaken, over de stand van de voorbereidingen op het EU-lidmaatschap van Bulgarije (2005/2204(INI)), en
- het verslag van Pierre Moscovici (A6-0344/2005), namens de Commissie buitenlandse zaken, over de stand van de voorbereidingen op het EU-lidmaatschap van Roemenië (2005/2205(INI)).
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, het is slechts zes weken geleden dat wij in dit Parlement voor het laatst hebben gesproken over de vooruitgang van Bulgarije op de weg naar toetreding tot de Europese Unie. Sindsdien heb ik Bulgarije opnieuw bezocht, net als de Voorzitter van dit Parlement overigens. Wij hebben de president en de eerste minister van Bulgarije en ook vele ministers ontmoet. Ik heb een bezoek gebracht aan een kindertehuis in een zwaar door overstromingen getroffen gebied en aan een met EU-geld gesubsidieerde fabriek. Ik heb gesprekken gevoerd met de minister van Buitenlandse Zaken, met de minister van Binnenlandse Zaken, met de voorzitter van het Hooggerechtshof en met politiecommissarissen, waaronder de hoofden van de nationale organisatie voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Verder heb ik de voorzitters van belangrijke parlementscommissies en vertegenwoordigers van alle politieke partijen ontmoet. Zij leken geen van allen enige illusie te koesteren ten aanzien van het werk dat ze nog voor de boeg hebben, noch ten aanzien van de dringendheid waarmee zij de gebieden moeten aanpakken die door de Commissie en het Parlement nog steeds als zeer problematisch worden omschreven. Velen onder hen maken zich echter ook steeds meer zorgen, omdat de toetreding van Bulgarije verstrikt raakt in de meer algemene controverse over de toekomstige uitbreiding van de EU en over de EU-begroting.
Mijnheer de Voorzitter, normaal spreek ik in dit debat namens mijn huidige fractie, maar ik hoop dat u mij toestaat even twee persoonlijke opmerkingen over deze kwesties te maken.
Ten eerste zijn velen onder ons teleurgesteld over het feit dat wij, na de verwerping van de Grondwet, niet de gelegenheid te baat hebben genomen om een ruime en open discussie op te zetten over de aard en de koers van de EU. Dan waren wij veel beter in staat geweest om rekening te houden met de reële wensen van onze burgers en de EU aan te passen aan de behoeften van de eenentwintigste eeuw.
Ten tweede is - zoals mijnheer Barroso vanochtend heeft opgemerkt - de begroting behept met een structureel probleem. Alleen weet ik niet zeker of wij het er over eens zijn wat dat probleem precies is. Volgens mij is dit te wijten aan het feit dat ongeveer 40 procent van de begroting aan het gemeenschappelijk landbouwbeleid wordt besteed. Daarnaast is er het feit dat het Verenigd Koninkrijk, ondanks de korting, gedurende twintig jaar elk jaar een nettobijdrage aan de EU-begroting heeft geleverd. Onze bijdrage is het dubbele van die van Frankrijk, dat een vergelijkbare economie heeft.
Dan ga ik nu weer door in mijn hoedanigheid als rapporteur. Toetredingslanden zoals Bulgarije mogen in geen geval benadeeld worden door deze meer algemene problemen. De bezorgdheid over de toekomstige uitbreiding heeft hier niets mee te maken en mag het tijdstip van toetreding niet in het gedrang brengen. We mogen niet vergeten dat Bulgarije noch Roemenië deel uitmaken van toekomstige uitbreidingsronden. Integendeel, zij maken deel uit van de vorige uitbreiding. Hun toetreding staat reeds vast. Zelfs hun begrotingsmaatregelen voor de eerste twee jaar na toetreding liggen reeds vast. De commissaris zal dit ongetwijfeld kunnen bevestigen.
De financiële bepalingen voor Bulgarije voor 2007 tot 2009 zijn vastgelegd in Titel III van het Toetredingsverdrag, dat op 25 april van dit jaar werd ondertekend. Daarin staat welke bedragen Bulgarije in verschillende vormen zal betalen aan de EU-begroting, alsook de bedragen die het land zal ontvangen uit hoofde van de cohesiefondsen, de bijstand voor nucleaire ontmanteling, de overgangsfaciliteit, de Schengenfaciliteit, de betalingen voor de landbouw en andere structurele acties.
Welke zijn dan - afgezien van de negatieve houding ten aanzien van uitbreiding in het algemeen, die in sommige landen de kop heeft opgestoken - de belangrijkste hinderpalen die Bulgarije in de komende maanden moet overwinnen?
Ten eerste moeten alle lidstaten het toetredingsverdrag ratificeren. Tot nog toe hebben slechts zeven lidstaten dit gedaan, en het Parlement dringt er bij de overige 18 lidstaten op aan zo snel mogelijk te ratificeren.
Ten tweede is er het precieze tijdstip van de toetreding. Het Parlement steunt het gemeenschappelijke doel om Bulgarije op 1 januari 2007 te laten toetreden tot de EU, op voorwaarde dat een aantal zorgwekkende problemen worden aangepakt. Zonder dit vaste doel valt immers een belangrijke stimulans voor de Bulgaarse autoriteiten om een extra inspanning te leveren weg. En zij doen extra hun best. Ik kan u melden dat het Bulgaarse parlement de afgelopen maand nog zes belangrijke wetten heeft uitgevaardigd. Ik heb ook vernomen dat de essentiële grondwettelijke wijzigingen die wij hadden gevraagd, nog dit jaar aan het nationale parlement zullen worden voorgelegd.
De hervorming van de wetgeving is weliswaar belangrijk, maar ik kan niet genoeg blijven hameren op de nood aan tastbare en concrete resultaten. We moeten bewijzen krijgen van de wijzigingen, vooral met betrekking tot vitale gebieden als justitie, politie, de strijd tegen de georganiseerde misdaad en corruptie. In mijn verslag namens het Parlement heb ik vooral dit gebied in de verf gezet, maar er zijn natuurlijk ook nog andere problemen, zoals het kinderwelzijn en de steun aan en de integratie van de Romagemeenschappen.
Ik verzoek het Parlement mijn verslag aan te nemen. In de Commissie buitenlandse zaken heeft het reeds de grootst mogelijke steun gekregen. Ik betreur alleen dat de GUE/NGL-Fractie enkele amendementen die in de commissie verworpen waren, opnieuw heeft ingediend. Met uitzondering van mijn eigen amendement 16, zou ik u willen verzoeken alle andere amendementen te verwerpen.
Ik wil de Bulgaarse autoriteiten op het hart drukken de nood aan resultaten in het kader van de hervorming serieus te nemen. Deze wijzigingen hebben trouwens op zich een gunstig effect en zijn niet alleen maar een voorwaarde voor EU-lidmaatschap. Ik verzoek de Commissie het Parlement tijdig en volledig te betrekken bij elke overweging in verband met het gebruik van de vrijwaringsclausule.
1 januari 2007 is een haalbare datum voor de toetreding van Bulgarije tot de Europese Unie. 
Pierre Moscovici (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, commissaris, om te beginnen wil ik mij aansluiten bij de heer Van Orden ten aanzien van een zeer belangrijk punt: de financiële kant van de zaak. Hoewel ik niet helemaal dezelfde denkwijze volg als hij - wat hem niet zal verbazen -, deel ik zijn bezorgdheid ten aanzien van de financiële vooruitzichten. Daarmee kunnen wij de uitbreiding met de tien nieuwe lidstaten niet doen welslagen, en evenmin de volgende uitbreiding onder de juiste omstandigheden voorbereiden.
Ik wil vervolgens wijzen op de strekking van mijn verslag, namelijk dat de toetreding van Roemenië in 2007 zo goed mogelijk voorbereid dient te worden. Ook ik denk namelijk dat zowel Roemenië als Bulgarije op 1 januari 2007 kunnen toetreden. Het door mij ingediend verslag wil een nuttig en doeltreffend instrument zijn voor de komende maanden. Het verslag van de Commissie, dat de heer Rehn op 25 oktober heeft voorgelegd, was in dat opzicht eveneens voorbeeldig, en ik wil de Commissie opnieuw bedanken voor haar werk. Het verslag dat ik aan het Parlement voorleg, is in wezen geschreven vanuit dezelfde optiek als dat van de Commissie.
Ik wil nogmaals bevestigen dat er vriendschappelijke banden zijn tussen het Parlement en Roemenië en wij willen blijven ijveren voor het gemeenschappelijke doel, te weten uitbreiding tot zevenentwintig landen, na de val van het communisme en de grote bevrijdingsbeweging in Oost-Europa. Tegelijkertijd moeten wij echter duidelijk maken dat onze eisen serieus genomen moeten worden en dat onze criteria onwankelbaar zijn. Daarom moet het Parlement niet alleen oog hebben voor de vooruitgang die Roemenië heeft geboekt op de weg naar toetreding - die naar mijn mening als katalysator heeft gewerkt voor vele veranderingen en hervormingen - maar ook eisen stellen, waakzaam zijn en de praktische tenuitvoerlegging van die hervormingen volgen.
Mijn verslag gaat bovendien in op de problemen waaraan Roemenië het hoofd moet bieden, met name op het gebied van justitie en binnenlandse zaken - transparantie van het rechtssysteem, corruptiebestrijding, georganiseerde misdaad, grenscontroles, bestuurlijke capaciteit, erkenning of bescherming van de Hongaarse minderheid, waar ik nog op terugkom, - maar ook op het gebied van het milieu en de toepassing van de wetgeving. We weten dat de Roemeense regering zich moet concentreren op een groot aantal eisen en onderwerpen.
Ik wil hieraan toevoegen dat we nog steeds een beroep kunnen doen op de vrijwaringsclausule. Die vrijwaringsclausule is evenwel geen speeltje, maar een specifieke en concrete bepaling, en een garantie voor een grondige toetredingsprocedure. Toch moet deze clausule niet gezien worden als een bedreiging of een sanctie, maar veeleer als een mechanisme dat Bulgarije en Roemenië de tijd geeft die ze nodig hebben om zich voor te bereiden op hun integratie in de interne markt. Ook zorgt deze clausule ervoor dat de toetreding onder de best mogelijke omstandigheden plaatsvindt, zowel voor de bestaande als de nieuwe lidstaten.
Dat is de strekking van mijn verslag, die in grote lijnen overeenkomt met die van de heer Van Orden. Ik denk dat het Parlement morgen duidelijk kan maken dat het een nieuwe stap wil zetten in de richting van toetreding op 1 januari 2007.
Ik wil nu kort ingaan op de amendementen die zijn opgesteld en besproken in de Commissie buitenlandse zaken. Ook hier zaten wij dicht in de buurt van een consensus, en mijn verslag is dan ook met een grote meerderheid goedgekeurd door de Commissie buitenlandse zaken. Naar mijn mening zijn er echter nog drie of vier netelige kwesties waarover we morgen moeten debatteren, en ik wil graag mijn mening hierover geven; dat is de rol van de rapporteur.
In de eerste plaats gaat het om de vraag of de dossiers van Bulgarije en Roemenië samen behandeld moeten worden. Ook al zijn ze in de praktijk met elkaar verbonden, moeten ze toch op hun eigen merites worden beoordeeld. Ik heb een amendement ondertekend dat de heer Lagendijk namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft ingediend, en waarmee wordt voorgesteld in paragraaf 3 van de twee verslagen - dat van de heer Van Orden en van mij - de strijd tegen corruptie en de transparantie van het rechtssysteem specifiek te noemen.
Een tweede, zeer netelige en zeer belangrijke kwestie is die van de adopties. Mevrouw Nicholson, die zoals bekend voorstander is van de wet die in Roemenië is aangenomen, heeft hierover een amendement ingediend. Naar mijn mening moeten we bij de beslechting van geschillen die voortvloeien uit het moratorium, misschien meer de nadruk leggen op het belang van het kind en op het rechtskader van de VN dan op het Roemeense recht. Als rapporteur ben ik op de hoogte van enkele van die kwesties. De heer Wiersma en de heer Lagendijk hebben verschillende amendementen ingediend. Ik hoop dat we een of meerdere hiervan zullen aannemen, of een compromis tussen hen zullen bereiken.
Dan is er nog de kwestie van de minderheden. In mijn verslag had ik het begrip zelfbestuur geïntroduceerd. Tijdens de debatten in de Commissie buitenlandse zaken bleek dat volgens velen de minderheden weliswaar moeten worden gerespecteerd maar de Roemeense regering niet mag worden voorgeschreven met welke methode, procedure, of in welke praktische vorm die grotere autonomie verwezenlijkt moet worden. We mogen ons daar niet in mengen en geen conflicten veroorzaken door onhandige formuleringen. Ook voor dit punt hebben de heer Wiersma en mevrouw Nicholson wederom meerdere voorstellen gedaan. Of het nu gaat om een verdergaande decentralisatie of een culturele autonomie, ik hoop dat het Parlement ook in dit opzicht de rechten van de minderheden kan bevestigen, met name van de Hongaarse minderheid, maar tegelijkertijd soepel blijft.
Tot slot hebben we de afgelopen week overeenstemming bereikt over het feit dat in dit verslag geen melding gemaakt dient te worden van de geruchten over de geheime activiteiten van de CIA. Ik vind nog steeds dat dit tussenverslag niet de plaats is om onze zeer grote bezorgdheid ten aanzien van dit onderwerp tot uitdrukking te brengen. Dit verslag moet ingaan op de toetreding, en enkel en alleen de toetreding.
Ik wil allen die aan deze toetredingen hebben gewerkt, bedanken voor hun steun aan dit verslag. Het verheugt me dat dit dankzij hun oordeelkundige toevoegingen kon worden verbeterd. Ik denk dat we morgenochtend tijdens de stemming nog meer kunnen bereiken, en ik hoop dat we dan weer een stap kunnen zetten op de weg naar toetreding van Roemenië op 1 januari 2007. 

Olli Rehn,
   . - Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen opnieuw in dit Parlement het woord te mogen voeren over de voorbereidingen van Bulgarije en Roemenië met het oog op de toetreding tot de Unie.
Er is heel wat gebeurd in het afgelopen jaar. Eind 2004 zijn de onderhandelingen afgerond en heeft het Parlement ingestemd met de toetreding van Bulgarije en Roemenië. Vervolgens werd in april het toetredingsverdrag ondertekend. Op dit ogenblik vindt de ratificatie van het toetredingsverdrag plaats in de lidstaten. De Commissie en, naar ik meen ook de andere instellingen, zoals het Parlement, moeten zich nu vooral toeleggen op het aanmoedigen en ondersteunen van Bulgarije en Roemenië, opdat zij alle noodzakelijke voorbereidingen treffen om de toetreding succesvol te kunnen afronden. Beide landen mogen tijd noch moeite sparen om de binnenlandse uitdagingen, die hen nog wachten, het hoofd te bieden.
Ik verheug mij over de actieve rol van het Europees Parlement en de Commissie buitenlandse zaken, en ik ben voldaan over de verslagen van de heren Moscovici en Van Orden, waarin zij de sterke en de zwakke punten in de vooruitgang van beide landen tot dusverre op een rijtje zetten.
Zoals blijkt uit de alomvattende voortgangsverslagen van de Commissie, die ik op 25 oktober aan u heb voorgesteld, komen onze beoordelingen grotendeels overeen: zowel Bulgarije als Roemenië voldoen aan de politieke criteria. Tegelijkertijd moeten zij extra inspanningen leveren, met name om de rechtsstaat te versterken, het overheidsbestuur en het rechtsstelsel te verbeteren, de corruptie te bestrijden en om kwetsbare groepen effectief te beschermen. Verder moeten beide landen hun structurele economische hervormingen verder zetten om ook volledig aan de economische criteria voor lidmaatschap te kunnen voldoen.
Met betrekking tot het acquis van de EU hebben zowel Bulgarije als Roemenië verdere vooruitgang geboekt bij het aannemen en uitvoeren van de EU-wetgeving. Er zijn nog dertien maanden voor de geplande toetreding op 1 januari 2007, maar nu al zijn ze erin geslaagd om een groot deel van het acquis over te nemen. Toch laten de voorbereidingen op bepaalde gebieden nog steeds zeer veel te wensen over, en algemeen gezien moet er meer aandacht worden besteed aan de effectieve tenuitvoerlegging en handhaving van de wetgeving.
Beide landen kunnen dus nog lang niet op hun lauweren rusten. Bulgarije en Roemenië hebben nog heel wat werk voor de boeg. Het is belangrijk dat wij als Parlement, lidstaten en Commissie, hen er samen blijven aan herinneren dat zij zich moeten blijven inzetten voor deze belangrijke en noodzakelijke interne werkzaamheden. Op 7 november heb ik een brief gestuurd naar de ministers van Buitenlandse Zaken Kalfin en Ungureanu. Daarin heb ik er bij Bulgarije en Roemenië op aangedrongen dat zij onmiddellijk en doortastend optreden om de leemten en de tekortkomingen in hun voorbereidingen weg te werken.
Met betrekking tot de resterende problemen in verband met de voorbereidingen van Bulgarije en Roemenië zal de Commissie de situatie op de voet blijven volgen en beide landen intensief blijven ondersteunen tot de toetreding. In dit verband verheug ik mij over de hulp en de inzet van het Parlement.
Tijdens het volgende debat over dit onderwerp zullen wij een verslag bespreken over de maatregelen die Bulgarije en Roemenië hebben genomen om het hoofd te bieden aan de belangrijkste, nog overblijvende tekortkomingen die in het alomvattende voortgangsverslag van oktober worden vermeld. Het is de bedoeling dat de Commissie dit verslag in mei 2006 voorlegt aan het Parlement en aan de Raad. Op dat ogenblik kan de Commissie de Raad aanbevelen de toetreding uit te stellen tot 1 januari 2008, mocht er een ernstig risico bestaan dat één van beide landen duidelijk niet klaar is om op 1 januari 2007 voor een aantal belangrijke gebieden aan de vereisten voor lidmaatschap te voldoen.
Zoals voorzitter Barroso beloofd heeft, en in het licht van onze discussies in april over de toepassing van een uitgebreide instemmingsprocedure, zal de Commissie een regelmatige dialoog met het Europees Parlement onderhouden en luisteren naar de mening van het Parlement over de eventuele toepassing van de uitstelclausule. De Commissie zal aandachtig deze mening bestuderen vooraleer ze enige aanbeveling formuleert, en aldus het Europees Parlement volledig betrekken bij een eventuele beslissing over uitstel van de toetreding. Ik ben bereid om in de lente, bijvoorbeeld in april, naar de Commissie buitenlandse zaken te komen om de situatie in Bulgarije en Roemenië op dat ogenblik te bespreken.
Tot slot wil ik het Europees Parlement bedanken voor de zijn constructieve en evenwichtige benadering van de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie, zoals deze tot uiting komt in de krachtige en sterke verslagen van de heren Moscovici en Van Orden. De Commissie is altijd erg blij dat het Parlement zich zo inzet voor het toetredingsproces en het nauwlettend toezicht op de ontwikkelingen in Bulgarije en Roemenië. Ik vertrouw er op dat wij de vijfde uitbreidingsronde succesvol zullen kunnen afronden. 
Douglas Alexander,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen mijn hartelijk dank uitspreken voor het werk dat de rapporteurs, de heren Van Orden en Moscovici, voor deze dossiers hebben verricht, en zeggen dat het mij een genoegen is na commissaris Rehn te mogen spreken, die toegewijd en effectief heeft gewerkt aan de toetreding van Bulgarije en Roemenië.
Ik ben erg blij met het debat van vandaag. Dit vindt plaats op een belangrijk moment in het toetredingsproces van Bulgarije en Roemenië. Uit eerdere debatten met de leden van het Parlement heb ik kunnen opmaken dat het Parlement nauw betrokken is bij en diepgaande belangstelling heeft voor de voorbereiding op de toetreding van beide landen, en voor uitbreidingsaangelegenheden in het algemeen. Ik verheug me op een stimulerend en gedachterijk debat deze middag.
De Europese Raad van december 2004 is tot de conclusie gekomen dat Bulgarije en Roemenië vanaf januari 2007 in staat zullen zijn alle verplichtingen van het lidmaatschap na te komen, mits beide landen zich blijven inzetten voor de nodige hervormingen en voor de implementatie van de uit het acquis voortvloeiende verplichtingen. De Europese Raad van juni 2005 heeft deze conclusie herhaald en zijn vreugde uitgesproken over de ondertekening van het toetredingsverdrag met Bulgarije en Roemenië op 25 april jongstleden in Luxemburg. Zoals de Raad opmerkte, markeerde deze een volgende belangrijke stap op de weg naar toetreding, een stap die resoluut werd gesteund door het Parlement, dat met zijn stemming goedkeuring hechtte aan het ondertekenen van het verdrag.
Het is niet zo moeilijk te begrijpen waarom het Europees Parlement en de Raad de aspiraties van Bulgarije en Roemenië voor toetreding hebben gesteund. Het perspectief van lidmaatschap van de Europese Unie heeft al als een belangrijke hefboom gewerkt bij de hervormingen. Sinds het moment waarop Bulgarije en Roemenië de weg naar toetreding zijn ingeslagen, hebben beide landen vergaande politieke en economische hervormingen doorgevoerd. De levensomstandigheden en de economische mogelijkheden zijn verbeterd. Binnen een tijdsbestek van slechts zestien jaar zijn twee dictaturen vervangen door democratieën, en het is mij een genoegen dat te kunnen zeggen. Dat zijn substantiële resultaten, gemeten naar welke maatstaf dan ook, en we dienen onze erkenning uit te spreken jegens degenen die dat met veel werk hebben bereikt.
De weg is nu bereid voor een volledig lidmaatschap, iets dat ons dichter bij het overbruggen van de kunstmatige tweedeling in Europa na de Tweede Wereldoorlog zal brengen. Dit zal bijdragen aan een stabieler, veiliger en sterker Europa.
Het et toetredingsproces van Bulgarije, noch dat van Roemenië is voltooid. Zoals commissaris Rehn heeft benadrukt - en ook eerder al heeft benadrukt, in juli - is het inderdaad voor het welslagen van de uitbreiding van cruciaal belang dat elk nieuw land dat toetreedt tot de Unie, goed genoeg is voorbereid om te kunnen voldoen aan de verplichtingen die het lidmaatschap stelt. De commissaris heeft in zijn publieke verklaring van oktober heel duidelijk gemaakt dat het besluit over wanneer Bulgarije en Roemenië zullen toetreden, nog niet is gevallen.
Het is in ons aller belang dat Bulgarije en Roemenië klaar zijn om toe te treden tot de Europese Unie op 1 januari 2007, zoals al is gesuggereerd in de loop van het debat. Dat doel ligt binnen bereik als beide landen gedurende de korte periode die ons nog rest, het tempo van de hervormingen opvoeren. De uitgebreide voortgangsverslagen geven een duidelijk beeld van de terreinen waar beide landen zich nu op moeten concentreren.
Het verslag over Bulgarije laat zien dat het land voldoet aan de politieke criteria voor lidmaatschap, maar zijn inspanningen moet voortzetten om de resterende tekortkomingen te verhelpen. Daarbij gaat het onder meer om het nemen van afdoende maatregelen ter hervorming van het justitiële apparaat en het intensiveren van de strijd tegen georganiseerde misdaad en corruptie, ook op hoog niveau. Het nastreven van hervormingen van het overheidsbestuur dient ook prioriteit te krijgen. Op het terrein van de mensenrechten en de bescherming van minderheden is een grotere inspanning vereist om mensenhandel tegen te gaan - een onderwerp waarover het Parlement meerdere malen duidelijk zijn mening heeft uitgesproken -, om de leefomstandigheden van kinderen en verstandelijk gehandicapten te verbeteren en de integratie van de Roma in het algemeen te bevorderen.
De Commissie is bovendien van mening dat Bulgarije in staat moet worden geacht te voldoen aan de economische criteria voor toetreding, mits het land de huidige koers van hervormingen blijft volgen en een oplossing vindt voor het huidige tekort op de lopende rekening. Daartoe dient het te streven naar een behoedzaam fiscaal beleid, naar verbetering van het ondernemingsklimaat en snellere hervorming van de arbeidsmarkt.
Met betrekking tot het overnemen en implementeren van het meldt het verslag dat Bulgarije in het bijzonder voortgang heeft geboekt op het terrein van de mededinging, de cultuur en het mediabeleid. De ontwikkelingen op een aantal andere terreinen zijn echter onvoldoende. In het algemeen zal Bulgarije de inspanningen moeten vergroten om de voorbereidingen te voltooien en voldoende bestuurlijke en gerechtelijke capaciteit te ontwikkelen om de regels van de Unie volledig te kunnen invoeren en handhaven. Ik heb hiervoor al enige bijzonder urgente tekortkomingen bij de invoering genoemd, te weten de effectieve bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad. Andere punten van zorg zijn de invoering van de eisen en procedures van de Europese Unie voor de buitengrenzen, politiesamenwerking en een effectieve handhaving van de intellectuele eigendomsrechten, teneinde piraterij en in het algemeen namaak tegen te gaan. De zwakke handhaving van de regels voor motorvoertuigenverzekering blijven ook een bron van zorg, evenals de tekortkomingen op het terrein van de landbouw, het dierenwelzijn, de dierengezondheidszorg en de voedselveiligheid.
Met betrekking tot Roemenië oordeelt de Commissie dat het land voldoet aan de voorwaarden voor lidmaatschap, maar dat verdere inspanningen nodig zijn om nog bestaande tekortkomingen te verhelpen. Roemenië moet afdoende stappen nemen om het juridische systeem te hervormen en de strijd tegen corruptie aanzienlijk intensiveren, ook op hoog niveau. Het land moet bovendien het overheidsbestuur hervormen en extra inspanningen leveren om de leefomstandigheden van gehandicapten en geestelijk gehandicapten te verbeteren, een onderwerp waarbij het Parlement, naar mij bekend is, erg betrokken is.
Ik ben het eens met het oordeel van de Commissie dat Roemenië in staat moet worden geacht te voldoen aan de economische criteria voor toetreding, mits het land de inspanningen continueert en intensiveert, met name door extra aandacht te schenken aan de handelsbalans, het loonbeleid in de overheidssector en de belastinggrondslag. Roemenië heeft verdere voortgang geboekt bij de aanpassing aan het acquis en de invoering daarvan, met name op het terrein van het vrij verkeer van personen, de telecommunicatie en de consumentenbescherming.
Desalniettemin blijven er tekortkomingen op andere terreinen. In het algemeen geldt voor Roemenië, net als voor Bulgarije, dat het land meer inspanningen moet leveren om de voorbereidingen voor toetreding af te ronden en een voldoende bestuurlijke en justitiële capaciteit te ontwikkelen om de regels van de Europese Unie volledig te kunnen invoeren en handhaven. Roemenië moet de corruptie bestrijden, ook op hoog niveau. Net als Bulgarije moet Roemenië de zorgen wegnemen met betrekking tot het invoeren van de vereisten en procedures voor de buitengrenzen van de Europese Unie, en zorgen voor effectieve vervolging van inbreuken op intellectuele eigendom. Ook op het terrein van de landbouw, de voedselveiligheid en de milieubescherming bestaan ernstige tekortkomingen, waar snel afdoende maatregelen voor moeten worden genomen.
De eerste maanden van 2006 zijn voor Roemenië een periode van cruciaal belang in het toetredingsproces. Roemenië heeft substantiële vooruitgang geboekt om dit stadium te bereiken. Ik wil dat hier in het Parlement vandaag heel duidelijk stellen. Niettemin zal het met hernieuwde kracht moeten werken aan de tekortkomingen.
Bulgarije moet in de eerste maanden van het nieuwe jaar eveneens alle inspanningen richten op het aanpakken van de tekortkomingen. Het verslag van de Commissie kan daarbij dienen als een effectieve reisgids, waarin de belangrijkste zwakke punten duidelijk worden aangegeven, en die Bulgarije op weg kan helpen. Bulgarije heeft ook substantiële vooruitgang geboekt om dit stadium te bereiken. De finish is in zicht en Bulgarije zal de finish passeren, mits het de inspanningen intensiveert en de bestaande tekortkomingen aanpakt. Dat vereist veel inzet, maar het zal de moeite waard blijken te zijn.
De Europese Unie zal voortgaan met het verlenen van hulp en ondersteuning aan zowel Bulgarije als Roemenië bij hun pogingen om die laatste stappen op weg naar toetreding te zetten. Ik hoop dat zowel Roemenië als Bulgarije in 2007 zullen kunnen toetreden. Die toetreding zal beide landen, en mijns inziens ook de Europese Unie als geheel, werkelijk tot voordeel zijn. Zoals Tony Blair in juni in het Parlement zei, is uitbreiding een mogelijkheid van historisch belang voor het verwezenlijken van een grotere en sterkere Europese Unie. Ik hoop dat rond deze tijd volgend jaar Roemenië en Bulgarije beide nog maar luttele weken verwijderd zijn van een volwaardig lidmaatschap van de Europese Unie.
Francisco José Millán Mon,
   - Mijnheer de Voorzitter, anderhalve maand geleden nog hebben wij in dit Parlement over de toetreding van Roemenië tot de Europese Unie gesproken. Het ging toen om het verslag van commissaris Rehn. Vandaag spreken wij weer over dit onderwerp, maar nu naar aanleiding van het verslag dat dit Parlement morgen zal aannemen en dat naar ik hoop brede steun zal krijgen.
Er bestaat een fundamentele overeenkomst tussen beide verslagen. In Roemenië is veel belangrijke vooruitgang geboekt, maar er zijn verschillende terreinen waarop aanzienlijk meer moet gebeuren. Dat weten we allemaal en daar is vandaag ook al over gesproken. De twee verslagen stemmen met elkaar ook overeen op een fundamenteel punt: het is erg belangrijk dat vooruitgang wordt geboekt op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, vooral als het gaat om de implementatie van de hervormingen van het justitiële apparaat, om betere grenscontroles en de strijd tegen corruptie. Vooral dat laatste punt is essentieel, en het Parlement wil graag resultaten zien op dit terrein.
Er is een andere belangrijke overeenkomst tussen het Commissieverslag en het verslag Moscovici: dit zijn beslissende tijden. Zoals de commissaris al zei, zal de Commissie in het voorjaar een verslag opstellen over de mate van voorbereiding van Roemenië en haar mening geven over de mogelijke activering van een mechanisme waarmee de effectieve toetreding met een jaar kan worden vertraagd. Dit Parlement zal dan ook zijn mening geven over deze kwestie, zoals ook staat in de tekst die wij morgen in stemming brengen. Wij willen nauw worden betrokken bij deze kwestie.
De resultaten op het gebied van justitie en binnenlandse zaken en de strijd tegen corruptie zullen van groot belang zijn in de evaluatie van dit voorjaar. De Roemeense regering moet daarom haar uiterste best blijven doen op deze en andere terreinen. Het succes dat werd geboekt bij het concurrentiebeleid, dat eerst een belangrijk punt van zorg was, moet een voorbeeld zijn en als stimulans dienen voor het werk dat nog voor de boeg is.
Mijnheer de Voorzitter, het is waar dat de toetreding van Roemenië en Bulgarije niet de dupe mag worden van het nieuwe klimaat van crisis en vermoeidheid onder de burgers, dat aan het licht is gekomen met het fiasco rond het Grondwettelijk Verdrag. Wij moeten echter realistisch blijven: dat klimaat bestaat, en men kan moeilijk voorkomen dat dit een uitwerking heeft op de leden van dit Parlement, die dicht bij de burgers staan en die de vorderingen bij de voorbereiding van beide landen op de voet zullen volgen.
Kortom, Roemenië heeft een historische afspraak met de Europese Unie voor 1 januari 2007. Zoals ook in het verslag staat, willen wij als Parlement graag dat deze afspraak doorgaat, maar tegelijkertijd wijzen wij erop dat dit in de eerste plaats afhangt van de Roemeense autoriteiten, die hun verplichtingen moeten nakomen. Wij steunen hun pogingen om op tijd hun doel te bereiken, maar nogmaals: dat is de taak van de Roemeense autoriteiten. 
Alexandra Dobolyi,
   . - Graag wil ik beide rapporteurs met hun werk complimenteren. Een van de redenen daarvoor is dat ik als Hongaars afgevaardigde de inspanningen van deze twee landen en de beoordeling door het Parlement en de Commissie op de voet heb gevolgd, en wel sinds de dag dat ik lid werd. Het doet mij plezier te kunnen zeggen dat beide verslagen, na overname van een gering aantal amendementen, de huidige situatie in beide landen evenwichtig en nauwkeurig weergeven. Ik wil de kanttekeningen van de vorige sprekers en de kritiek die is gegeven door de Raad en de Commissie niet herhalen, omdat, zoals ik in oktober al opmerkte, bij het debat over het voortgangsverslag van de Commissie ook de waarnemers van de twee landen aanwezig zijn, opdat zij uit eerste hand verslag kunnen uitbrengen aan hun beleidsmakers, zowel over de onvolkomenheden als over de beslissingen die het Parlement wenselijk acht. Vanmorgen hebben wij een debat gevoerd over de voorbereidingen van de Europese Raad van aanstaande weekeinde, en toen werd zonder meer duidelijk dat alle fracties groot belang hechten aan solidariteit in heel Europa, omdat dit de enige manier is waarop wij ons concurrentievermogen kunnen behouden. Zoals beide rapporteurs ook hebben opgemerkt, dient het belang van solidariteit nog nadrukkelijker te worden onderstreept in het geval van deze twee landen.
Als Hongaarse kan ik er niet omheen iets te zeggen over de situatie van de in Roemenië woonachtige Hongaren. Ik verwacht van de Roemeense regering dat zij, zoals beloofd, de wet inzake minderheden, zoals die in het regeerakkoord is neergelegd, zo spoedig mogelijk aanneemt. Ofschoon ik weet dat alle hier aanwezige afgevaardigden terdege doordrongen zijn van het belang van culturele autonomie, wil ik hier toch nogmaals de klemtoon op leggen, aangezien deze de basis vormt van bovengenoemde wet. Deze wet kan, indien hij wordt aangenomen en geëerbiedigd, waarborgen dat de minderheid en de meerderheid in Roemenië langdurig harmonieus samenleven. 
Alexander Lambsdorff,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de ALDE-Fractie waardeert de vooruitgang die Bulgarije en Roemenië hebben geboekt bij hun inspanningen voor toenadering tot de Europese Unie. Wij blijven beide landen bij deze inspanningen steunen, maar zullen ook zeer nauwlettend in de gaten houden hoe zij hun verantwoordelijkheden als kandidaat-lidstaten nakomen. Beide landen moeten - zoals mijn fractie constant heeft benadrukt - op grond van hun eigen prestaties en onafhankelijk van elkaar beoordeeld worden.
Het volgende voortgangsverslag van de Commissie over beide landen zal in het voorjaar aan ons worden voorgelegd. Een en ander zal, zoals de heer Mon al zei, plaatsvinden in een veranderd klimaat, want de Unie verkeert momenteel in een constitutionele crisis. Het debat daarover zal medio 2006 worden gevoerd.
Het is daarom des te belangrijker dat de twee landen zich, nu de finish in zicht is, inspannen om zo effectief en krachtig mogelijk op te treden, want de Europese Unie heeft behoefte aan dergelijke lidstaten. Het gaat daarbij ook om de absorptiecapaciteit van de Unie zelf, en dus om de toekomst van het uitbreidingsbeleid. Het debat in de Raad over Macedonië is overigens tekenend voor dit veranderde klimaat.
Staat u mij toe om speciaal enkele woorden aan Bulgarije te wijden. Er is een evenwichtig verslag aan ons voorgelegd door de heer Van Orden, waarin de inspanningen van de Bulgaarse regering worden geprezen. Er wordt gewezen op de economische dynamiek - met gemiddelde groeipercentages oplopend tot 4 procent - maar ook duidelijk gemaakt op welke punten Bulgarije nog vooruitgang moet zien te boeken. Een belangrijk paragraaf in het verslag van de Commissie buitenlandse zaken is die waarin hooggeplaatste Bulgaarse ambtenaren worden uitgenodigd zich publiekelijk te distantiëren van alle vormen van corruptie en steun te verlenen aan regelingen voor verplichte openbaarmaking van hun financiën en inkomen. Dit zou leiden tot meer transparantie en het vertrouwen in hen vergroten.
De ALDE-Fractie wil graag dat Roemenië en Bulgarije in 2007 lidstaten van de EU worden. Overigens ben ik van mening dat wij dit debat in Brussel en niet in Straatsburg hadden moeten voeren. 
Milan Horáček,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we waarderen het werk dat door beide landen is verzet. Toch maken we ons zorgen over de diverse punten van kritiek die in het verslag van de Commissie staan. We hebben amendementen ingediend op het verslag-Van Orden met betrekking tot het milieu en de mensenrechten, maar helaas zijn die verworpen. Wat de termijn voor de sluiting van de Kozloduy-kerncentrale betreft, wil ik u, commissaris Rehn, vragen wat de Commissie vindt van paragraaf 29, waarin om meer flexibiliteit wordt verzocht bij de stillegging van de eenheden 3 en 4. Aan welke alternatieve energiebronnen denkt u? Ons Parlement is betrokken bij de besprekingen over de eventuele inroeping van de vrijwaringsclausules. We zullen ons kritisch opstellen tegenover de toetreding en ons besluit laten afhangen van de stand van zaken bij de hervorming van het rechtsstelsel, de strijd tegen corruptie, de bescherming van kinderen en de integratie van de Roma. 
Erik Meijer,
   . - Voorzitter, hoewel over de toelating van Roemenië en Bulgarije al is gestemd, kan de teleurstellende toestand in die landen een jaar vertraging opleveren. Mijn fractie heeft op dit punt een aantal amendementen ingediend, onder meer amendement 7, over de ook dit jaar voortgezette afpersing door politie en douane van EU-burgers van Turkse afkomst op doorreis door Bulgarije.
Maar ook ontwikkelingen binnen de Europese Unie zelf belemmeren verdere uitbreiding. Frankrijk dreigt met een veto tegen onderhandelingen met Macedonië, een land dat verwacht om in nauwe samenwerking met Kroatië gelijktijdig binnen te komen. De eventuele goedkeuring van de dienstenrichtlijn van ex-commissaris Bolkenstein maakt economische verschillen tussen de lidstaten tot een concurrentiefactor. Dat nodigt de publieke opinie in de huidige lidstaten uit om zich tegen verdere uitbreidingen te keren.
De kiezers in Nederland en Frankrijk, die de voorgestelde grondwet afwezen, keren zich tegen het neoliberale beleid dat hun voorzieningen afbreekt en hun bestaanszekerheid wegneemt. Er zijn nu, in en buiten regeringen, krachten actief die dit ten onrechte uitleggen als een afkeer van betalingen uit de regionale fondsen aan landen met een lage levensstandaard. Als we verdere uitbreiding willen, moeten we ervoor zorgen dat die problemen tijdig worden opgelost. 
Mirosław Mariusz Piotrowski,
   . - Mijnheer de Voorzitter, het Poolse volk staat bijzonder sympathiek tegenover de ambities van Bulgarije en Roemenië en heeft deze landen altijd gesteund in hun streven naar Europese integratie, niet alleen vanwege hun geografische nabijheid, maar ook omdat wij niet lang geleden een moeilijke geschiedenis deelden. Wij blijven de vorderingen van politieke en economische hervormingen in beide landen nauwlettend volgen en hopen ten zeerste dat deze zullen slagen.
Niettemin wil ik opmerken dat ik grote twijfels heb of de wens van beide landen om zich aan te sluiten bij de Europese Unie in vervulling zal gaan. In het voorstel van het Brits voorzitterschap voor de financiële vooruitzichten 2007-2013 wordt geen geld uitgetrokken voor de kosten van een nieuwe uitbreiding. Anders dan de EU-politici eerder verklaarden, zal de Unie niet in staat zijn haar eerder gedane beloften in te lossen. Dit betekent ook dat er absoluut niet genoeg EU-middelen zijn om gunstige voorwaarden te scheppen voor de ontwikkeling van Bulgarije en Roemenië, zowel voor als na toetreding tot de EU, een bewijs te meer dat het solidariteitsbeginsel van de EU al sinds jaar en dag alleen op papier bestaat. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij.
Bij menige gelegenheid heb ik openlijk mijn steun betuigd aan de toetreding van Roemenie. Het spijt mij echter te moeten constateren dat er nog geen enkele vooruitgang is geboekt met de kwestie rondom internationale adopties. Die kwestie is blijven steken bij het moratorium van 2001, ondanks herhaaldelijke aanbevelingen van dit Parlement en de verklaringen van goede wil van de regering in Boekarest. In het bijzonder heeft de Roemeense president op 14 januari 2005 de Italiaanse pers verzekerd dat alle nog hangende problemen van internationale adoptie een voor een in behandeling zouden worden genomen door een commissie van internationale deskundigen. Maar op dit moment zijn voor zover ik weet noch de betrokken families noch de Europese Unie op de hoogte gebracht van de procedures en de conclusies van die werkgroep.
De Europese Commissie, tot wie ik me toen gewend heb, heeft geen enkele opheldering kunnen geven. Ook ben ik teleurgesteld over de antwoorden die ik van commissaris Rehn op mijn vragen heb gekregen. Daarin neemt hij het op voor de huidige Roemeense wet, waaraan niemand overigens tornt, maar hij doet verder geen enkele toezegging om de problemen, die dateren van voordat die wet van kracht werd, op te lossen. En het Parlement had daar toch uitdrukkelijk om gevraagd.
Ook van de zijde van de Roemeense regering, met wie ik meerdere malen contact heb gezocht via de Roemeense ambassadeur in Brussel, heb ik geen enkele nuttige informatie en geen enkele medewerking gekregen. Daarvan heb ik de waarnemers vandaag in kennis willen stellen door middel van een brief. Ik hoop dat zij deze oproep van mij serieus in aanmerking nemen. Europa staat altijd open voor de kandidaat-lidstaten en menselijke probleemgevallen in de hele wereld. Voor één keer verdient Europa misschien wat meer dankbaarheid, nu wij zien dat een verzoek dat in feite zo simpel is, geweigerd wordt. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, Roemenië en Bulgarije behoren tot de twaalf landen die we na de val van de Muur en het prikkeldraad hebben uitgenodigd lid te worden van de EU. Zij behoren tot die groep - daaraan mogen we in onze huidige overwegingen niet voorbijgaan - en daarom vormen zij één pakket.
Het verdrag is ondertekend, maar in elk van de verdragen met deze landen zijn vrijwaringsclausules opgenomen. Daarom is het buitengewoon belangrijk dat we letten op de wijze waarop het tijdschema wordt nageleefd, en de wijze waarop het verslag van de Commissie volgend voorjaar wordt gepresenteerd. Op basis van de beoordeling in dit verslag en van onze eigen conclusies dienen we dan te besluiten of deze vrijwaringsclausules, die neerkomen op een jaar uitstel, ook echt moeten worden ingeroepen. Dit kan voor beide landen of voor geen van beide landen gebeuren, maar ook voor één van beide landen. Dit is nog een volstrekt onuitgemaakte zaak, maar we moeten wel oppassen dat bij onze burgers niet de indruk wordt gewekt dat het om een automatisme gaat, met andere woorden, dat als je eenmaal begint met onderhandelingen, je ook automatisch op het gewenste tijdstip toetreedt. Het is dan ook noodzakelijk dat er hervormingen worden gerealiseerd op de terreinen die de commissaris in zijn laatste verslag en in zijn brief - van ik meen 9 november - aan de regeringen van beide landen heeft genoemd en waarnaar ook de voorzitter van de Raad vandaag heeft verwezen, namelijk corruptie, georganiseerde misdaad, grensbeveiliging, voedselveiligheid binnen de Europese interne markt, de gevolgen voor de interne markt zelf, de rechtsstaat en ontwikkeling van het overheidsbestuur en het rechtsstelsel. We zijn de Commissie en de heren Moscovici en Van Orden dank verschuldigd voor de verslagen die zij vandaag hebben gepresenteerd. Daarin wordt duidelijk gemaakt dat het niet voldoende is deze zaken alleen in wetgeving vast te leggen. Nu moeten we de nodige druk uitoefenen en de noodzakelijke ondersteuning bieden om ervoor te zorgen dat deze landen aan de criteria kunnen voldoen. Toetreding is echter alleen mogelijk als zij daadwerkelijk aan deze criteria voldoen, en het is helemaal aan hen om de noodzakelijke stappen te zetten. 
Jan Marinus Wiersma (PSE ).
   - Voorzitter, onze fractie, de PSE-Fractie, is altijd een consequent voorstander van de uitbreiding van de Europese Unie met de landen in Midden- en Oost-Europa geweest. De toetreding van Bulgarije en Roemenië is de voltooiing van de vijfde uitbreidingsronde, die een definitief einde aan de decennialange opdeling van Europa maakt.
Wij willen dat de toetreding van Bulgarije en Roemenië net als die van tien nieuwe lidstaten vorig jaar een succes wordt voor de bevolking van deze beide landen, maar ook voor de Europese Unie. Mijn fractie heeft er vertrouwen in dat beide landen in staat zijn om vóór de definitieve toetreding alle noodzakelijke maatregelen te treffen en tot uitvoering te brengen.
De voortgangsverslagen van de Europese Commissie geven aan wat nog moet gebeuren. De punten van bezorgdheid en kritiek zijn vooral een handleiding voor de regering en het parlement van de beide landen om in de resterende tijd de nodige maatregelen te treffen.
We gaan ervan uit dat beide landen al het mogelijke in het werk zullen stellen en actie zullen ondernemen om de doelstellingen voor lidmaatschap van de Europese Unie in januari 2007 te halen. De strijd tegen corruptie en georganiseerde misdaad verdienen extra aandacht, alsmede de versterking van de rechterlijke macht. Ook het belang van de positie van de Roma in beide landen wordt in de verslagen van het Europees Parlement benadrukt.
We hebben afgelopen april onze formele zegen aan de toetreding van Roemenië en Bulgarije gegeven. Op dat moment, 20 maanden vóór de voorziene datum van toetreding, deden wij dat in het volle bewustzijn dat in beide landen op belangrijke punten nog aanzienlijke vooruitgang geboekt zou moeten worden. Het opnemen van een veiligheidsclausule die het mogelijk maakt om de datum van toetreding met een jaar te verschuiven, was hierbij belangrijk, alsmede de toezegging van Commissie en Raad het Europees Parlement volledig bij de beslissing over de eventuele toepassing van deze veiligheidsclausules te betrekken.
Wij zien reden voor een gematigd optimisme dat beide landen in staat zullen zijn bij de volgende beoordeling aan de gestelde eisen te voldoen. In het voorjaar van 2006 zullen wij ons daarover uitspreken.
Een laatste punt geldt natuurlijk onze eigen gereedheid voor deze uitbreiding. Morgen en overmorgen wordt in de Europese Raad gesproken over de meerjarenbegroting van de Europese Unie voor na 2006. Deze kwestie is vanmorgen al uitgebreid besproken. Ik wil nogmaals benadrukken dat wij de verantwoordelijkheid delen van de toetreding van Roemenië en Bulgarije een succes te maken en ik roep daarom ook de regeringsleiders op - vooral voor beide debatten morgen - deze uitbreiding als een van de uitgangspunten bij hun besluitvorming te nemen. 
Luciana Sbarbati (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, twee maanden na het laatste verslag van de Commissie en de Raad over de voortgang die Roemenië heeft geboekt met de voorbereiding op het lidmaatschap van de Europese Unie, zijn wij wederom hier bijeen om een balans op te maken.
Wij moeten toegeven dat er vooruitgang is geboekt, maar daarnaast valt niet te ontkennen dat het land aan andere voorwaarden moet voldoen om in januari 2007 te kunnen toetreden. Die voorwaarden staan in het toetredingsverdrag, maar zoals blijkt uit het verslag van Moscovici, schiet het land tot op heden daar erg tekort in.
Het gaat bijvoorbeeld om de vrijheid van meningsuiting, om justitie, bestrijding van corruptie, antidiscriminatiemaatregelen, bescherming van kinderen en personen met geestelijke gezondheidsproblemen, buitensporig gebruik van geweld door de politie, beheer van nucleair en ander afval, voedselveiligheid en milieubescherming, alsook de uitvoering van een wet die voorziet in teruggave van onroerend goed. En dan hebben we het nog niet eens over het probleem van de internationale adopties. Op dit vlak wil ik absoluut benadrukken wat een collega al gezegd heeft. Dit probleem vindt zelfs geen oplossing in het kader van de nieuwe wet, want die heeft geen enkel juridisch effect met terugwerkende kracht maar blokkeert in feite gezinnen die al bezig waren met een adoptieproces op het moment van inwerkingtreding van het moratorium.
Mijnheer de Voorzitter, dit is een kwestie van mensenrechten. Een kind geen gezin gunnen, een kind dat al kennis heeft gemaakt met zijn mogelijke adoptieouders, een kind dat al omhelsd is door zijn ouders, dat zijn ouders al heeft leren kennen en liefhebben: dat is op geen enkele manier te rechtvaardigen. Het belang van het kind moet hoe dan ook voorop staan.
Daarom hebben wij gevraagd dat het speciaal daarvoor ingesteld comité alle kwesties en alle situaties onder de loep neemt, maar tot nu toe hebben wij geen enkel antwoord gekregen.
Bovendien hebben wij in onze commissie samen met de heer Podestà een amendement ingediend, dat daarna ook is goedgekeurd. Vandaag zijn er nog wat amendementen ingediend door de groenen en de socialistische fractie. Als liberalen geven wij daar onze steun aan. Wij willen namelijk dat deze situatie door de Roemeense autoriteiten wordt erkend en opgelost.
Wij geloven verder dat de waarnemers, die sinds 26 september in het Parlement aanwezig zijn, een strategische bijdrage kunnen leveren aan de regering en haar kunnen helpen de aangegane verplichtingen na te komen, ook via uitwisseling van ervaringen met de collega’s van andere landen.
Elly de Groen-Kouwenhoven (Verts/ALE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, de Verts/ALE-Fractie heeft een amendement ingediend op paragraaf 19 van het verslag over Bulgarije. Hoewel de rapporteur de praktische maatregelen toejuicht die zijn genomen ter verbetering van de integratie, verkeren belangrijke hervormingen op het gebied van discriminatiebestrijding nog in een pril stadium. Ons amendement benadrukt dat feit.
Op andere terreinen verslechtert de situatie. De kinderhandel is verdubbeld. Het goede nieuws is evenwel dat 86 Bulgaarse instellingen onlangs gerechtelijke procedures zijn begonnen tegen de heer Siderov, de leider van de neonazistische partij Ataka. Hij zal voor het gerecht worden gedaagd voor zijn haatzaaiende toespraken tegen de Roma, de joden en de Turken. Dat initiatief verdient onze steun.
Als de leden van het Europees Parlement echter niet voorzichtig zijn in hun woordkeuze, bestaat het gevaar dat hun woorden door partijen als Ataka worden misbruikt. Het gebruik van het woord ‘aanpassing’ door de heer Van Orden, heeft hem populair gemaakt in de kringen rond Ataka. Ik wil u de krant van Ataka laten zien met een foto van de heer Van Orden en een artikel. Ik vind dit een trieste dag voor het Parlement. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   - Vanaf 1 januari 2007 zullen Bulgarije en Roemenië lid zijn van de Europese Unie. Sommige voorwaarden in de toetredingsverdragen zijn gunstig voor deze landen, andere, bezien in het licht van de eerste pijler, zijn ronduit discriminerend. Dat weten wij, leden uit de nieuwe lidstaten, maar al te goed uit eigen ervaring. Ik noem bijvoorbeeld het vrije verkeer van personen als een ideaal waar de toetredingsbepalingen zelfs niet bij in de buurt komen.
De pogingen van de regering van de VS om legerbases in de Balkan op te zetten of over te nemen, verontrusten mij enigszins, evenals haar continue pogingen om Amerikaanse burgers te onttrekken aan het gezag van het Internationale Strafhof in Den Haag. Bij de onderhandelingen hierover zouden de belangen van de EU, met inbegrip van de nieuwe lidstaten, toch duidelijk prioritair moeten zijn. De verslagen zwijgen op dit punt. Ik denk bovendien dat het tijd is onderhandelingen op te starten over het zekerstellen van de energiebevoorrading. Dat geldt in het bijzonder voor het gebied dat voor zijn elektriciteit afhankelijk is van de energiecentrale in Kozloduy, waarvan enkele blokken worden stilgelegd, zoals mijnheer Horáček net aangaf.
Ik vraag u opnieuw, geachte collega’s, de nieuwe lidstaten te helpen volwaardig lid te worden van de Europese Unie. Deze landen hebben te kampen met reusachtige problemen die onder andere voortvloeien uit de nietsontziende, externe druk om te privatiseren. Laten wij niet toestaan dat zij ook na 1 januari 2007 moeten ploeteren. Wij moeten ons realiseren dat wij een precedent scheppen voor de onderhandelingen met de andere Balkanlanden, dus laten wij ze op een verantwoorde manier verwelkomen.
Bastiaan Belder (IND/DEM ).
   - Voorzitter, de Bulgaarse douanebeambten houden nog altijd een slechte reputatie hoog: het financieel lichter maken van reizigers. Deze laatsten anticiperen zelfs al op het gedrag van de eersten. Zo maakt een officieel schrijven van de Nederlandse regering van slechts anderhalve week geleden melding van het feit dat veel grenspassanten een klein bedrag voor de Bulgaarse douanebeambten in hun paspoort stoppen. Als de Bulgaarse media deze corruptiepraktijk aan de grens eindelijk eens visueel zouden vastleggen, zou dat zeker helpen, meent een ingewijde. Wellicht een tip die de Commissaris aan zijn Bulgaarse gesprekspartner kan doorgeven.
Bestrijding van corruptie wordt trouwens even hoog in het vaandel gevoerd door de Roemeense autoriteiten. Zorgwekkend is evenwel het spanningsveld dat lijkt te bestaan tussen de wens om aan de strijd tegen corruptie publiciteit te geven, zowel ten aanzien van de EU als van de bevolking, en de terughoudendheid die bij rechtszaken gewoon dient te worden betracht. Deelt de Commissaris deze constatering van lidstaat Nederland en zo ja, welke concrete actie overweegt hij ten aanzien van de Roemeense autoriteiten? Ik hoor hier in het debat namelijk spreken over bestrijding van corruptie en versterking van het rechtswezen, maar daar is toch wel sprake van een spanningsveld. Dat weet de Commissaris heel goed uit zijn Roemeense praktijk. Kortom, het ontluikende Roemeense rechtswezen mag toch niet worden geofferd op het altaar van de EU-integratie, want dan missen we de boot.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, nog een korte kanttekening bij de bescherming van intellectuele eigendom. Daar spreken we in dit huis doorgaans China op aan. Terecht dringt rapporteur Moscovici daar eveneens bij Boekarest op aan, want de Roemeense winkels met namaakartikelen zijn wijd en zijd bekend. Kortom Boekarest wordt verzocht op te treden. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat Roemenië op het juiste spoor is voor toetreding op 1 januari 2007. De nieuwe regering moet echter doorgaan met de hervorming van het rechtssysteem, de persvrijheid blijven bewaken, het proces van teruggave van eigendommen voortzetten, minderheden en kinderen beschermen, en de georganiseerde misdaad bestrijden. Er moet in het bijzonder aandacht worden besteed aan de hervorming van het openbaar bestuur en de bestrijding van corruptie. Met name moet de belofte worden nagekomen om gerechtelijke procedures te openen tegen functionarissen op hoog niveau die worden verdacht van ernstige misdrijven.
De levensomstandigheden van gehandicapten en geestelijk gehandicapten is ook zorgwekkend. Belangrijk zijn eveneens de grenscontrole in Roemenië en het innen van invoerrechten - na het beslechten van het conflict over het Slangeneiland in de Zwarte Zee -, de verbetering van de voedselveiligheid, de bestrijding van milieuvervuiling en de bescherming van intellectuele eigendomsrechten. Daar staat tegenover dat Roemenië onlangs op uitstekende wijze heeft gereageerd op de uitbraak van vogelgriep. Roemenië blijft voldoen aan het criterium van een functionerende markteconomie, al blijven er zorgen bestaan over overheidssteun en faillissementswetgeving.
Tot slot wil ik het tragische probleem van de internationale adopties aan de orde stellen, dat hoopvol gestemde ouders in de Europese Unie, de Verenigde Staten en Israël treft. Ik vraag de Roemeense overheid dringend de afronding van deze adoptiekwestie in overweging. Ik denk daarbij in het bijzonder aan de 1 100 onderhanden gevallen van wezen en in de steek gelaten kinderen, waarvoor zorgzame buitenlandse gezinnen een adoptieverzoek hadden ingediend voordat het embargo in januari 2005 van kracht werd. Dat embargo is voor een goed deel tot stand gekomen op verzoek van de Europese Unie, die een einde wenste te maken aan een voorheen chaotisch, en in sommige gevallen corrupt systeem. Het VN-verdrag inzake de rechten van het kind verbiedt internationale adoptie niet. Het geeft slechts aan dat het een allerlaatste blijvende oplossing is. De Roemeense regering zou de huidige harteloze positie die zij inneemt, ernstig in overweging moeten nemen. 
Robert Evans (PSE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, ik heb Roemenië voor het eerst bezocht tijdens een skireis in de periode van kerst en oud en nieuw in 1989. De Roemeense vlaggen hadden toen in het midden een gat, waar het symbool eruit was geknipt. Zestien jaar later ligt hier voor ons het verslag van de heer Moscovici, dat verbazingwekkende resultaten en geweldige vooruitgang laat zien.
Ik spreek nu als iemand die sinds 1994 lid is van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Roemenië, die Roemenië vele malen heeft bezocht en de grote vooruitgang heeft gezien, met name op het gebied van de vrijheid van meningsuiting, de rechtspraak, de minderheden en de kinderen. Waar wij over praten is hereniging van de volkeren van Europa, van volkeren met een gemeenschappelijke cultuur, een gemeenschappelijk erfgoed, een gemeenschappelijke geschiedenis en een grote taalverwantschap. Roemenië is in alle opzichten Europees. De naam van het land spreekt wat dat betreft voor zich. Ik verheug me op de dag dat we Roemeense afgevaardigden kunnen verwelkomen als gekozen leden van dit Europees Parlement.
Paavo Väyrynen (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de voorbereidingen van Bulgarije en Roemenië op het EU-lidmaatschap lijken naar wens te verlopen. In beide landen is men weliswaar op problemen gestoten, maar die kunnen worden overwonnen. Benadrukt moet worden dat elk van beide landen voor zijn lidmaatschap moet worden beoordeeld op zijn eigen prestaties. Hopelijk kunnen beide landen begin 2007 tot de Unie toetreden.
De Unie is zowel in politiek als in institutioneel opzicht bereid Bulgarije en Roemenië als lid op te nemen. Wat volgende uitbreidingen betreft is de situatie daarentegen onduidelijk. Dit blijkt ook uit het feit dat er in de Commissie buitenlandse zaken geen overeenstemming is bereikt over het verslag over de uitbreidingsstrategie.
De toekomstige uitbreiding en de herziening van de Verdragen moeten samen worden behandeld. Velen willen de toekomstige uitbreiding beperken, en zijn van mening dat de bij referendum afgewezen Grondwet snel van kracht moet worden. Tot deze strategie horen debatten over het vermogen van de Unie om meer leden toe te laten en alternatieven voor volledig lidmaatschap. Deze weg is onrealistisch en leidt tot een dood spoor.
De toekomst moet op twee feiten worden opgebouwd. Ten eerste is het duidelijk dat de Unie zich sterk blijft uitbreiden en ten tweede is de Grondwet definitief verworpen. Het is daarom verstandig een nieuwe Grondwet op te stellen die geschikter is voor een zich uitbreidende Unie en die voor de burgers van de lidstaten aanvaardbaar is. De zich uitbreidende Unie kan niet erg compact zijn en daarom hebben wij meer systemen voor nauwere samenwerking nodig. Met de uitbreiding moet de Unie dus intern differentiëren. 
Joost Lagendijk (Verts/ALE ).
   - Voorzitter, collega's, ik wil vandaag een oproep doen tot zorgvuldigheid, een oproep aan onszelf om onze eigen criteria en procedures serieus te nemen.
Ik zeg dat vooral tegen de collega's die nu, op dit moment, al weten dat Roemenië het volgend jaar niet zal halen, die vonden of vinden dat Europa in het verleden te snel is gegaan met de uitbreiding en nu vinden dat we wat strenger moeten zijn, en dat wat Roemenië ook doet, het nooit goed genoeg zal zijn.
Ik zeg het ook tegen de collega's die nu al weten dat Roemenië sowieso zal slagen, los van het feit of het werkelijk aan de voorwaarden die gesteld zijn, zal voldoen. Er is alle reden voor het Parlement om kritisch te blijven tot het laatste moment, met name op terreinen die zo gevoelig en moeilijk zijn als de hervorming van de justitie en de bestrijding van de corruptie. Die vormen niet alleen in Roemenië het grootste probleem, maar in alle kandidaat-lidstaten.
De vragen van zes maanden geleden zijn nu nog steeds cruciaal: lukt het nu met de zeer daadkrachtige minister van Justitie werkelijk om de hervorming van het justitiële apparaat door te voeren? Komen er nieuwe mensen met nieuwe inzichten op belangrijke posten? Lukt het werkelijk om corruptie tot op het hoogste niveau te bestrijden? Dat zijn vragen waarop wij niet nu een antwoord moeten geven. Onze taak nu, collega's, is om scherp, helder en duidelijk te zijn, om duidelijk te maken wat wij vinden dat in Roemenië moet gebeuren. In mei 2006 is het moment gekomen om te oordelen. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   -Mijnheer de Voorzitter, deze verslagen brengen de wens van de meerderheid van het Parlement tot uitdrukking om Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2007 te laten toetreden tot de Europese Unie. In de verslagen staan echter op tal van punten gedetailleerde argumenten voor de stelling dat beide landen totaal ongeschikt zijn om toe te treden op basis van de eigen criteria van de EU.
In deze verslagen wordt de nadruk gelegd op, om maar een paar zaken te noemen, het niveau van de corruptie, het woekeren van georganiseerde misdaad, en de noodzaak van hervorming van de juridische en economische systemen. Het is onwaarschijnlijk dat deze landen in staat zullen zijn zich te transformeren tot de toonbeelden van deugd die ze zouden moeten zijn om over een jaar te kunnen toetreden.
We weten echter allemaal dat het helaas helemaal niet uitmaakt wat de situatie in die landen is. Het maakt niet uit hoeveel corruptie er is en hoe omvangrijk de georganiseerde misdaad is. We zullen hen ondanks alles verwelkomen. Hun lidmaatschap is een radertje in het grote plan voor het stichten van de Verenigde Staten van Europa, en alle andere argumenten worden aan die ambitie ondergeschikt gemaakt. 
Kinga Gál (PPE-DE ).
   - In weerwil van alle beschuldigingen die zijn geuit in de Roemeense pers en op vele persconferenties, ben ik niet tegen de toetreding van Roemenië en keer ik me niet tegen de belangen van Roemenië. Echter, en dat zeg ik met diep respect voor de bevolking van Roemenië, ik weet dat toetreding een succes moet zijn voor iedere Roemeense burger. Dit is hun enige kans om de enorm belangrijke modernisatie niet te missen, en de Europese Unie biedt die kans, misschien de allerlaatste kans voor het Roemeense volk. Die kans dient echter naar mijn overtuiging ook de Hongaarse gemeenschap in Roemenië te worden geboden. Hieraan is al een uitgebreide politieke show gewijd, maar in feite is nog maar een gering aantal essentiële zaken opgelost.
Een voorbeeld. De Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement heeft bij stemming besloten dat op deze gemeenschap de Europese beginselen, zoals het subsidiariteitsbeginsel en het beginsel van zelfbestuur, van toepassing dienen te zijn, maar de Roemeense premier heeft de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie gevraagd om het beginsel van zelfbestuur in de tekst te vervangen door ‘culturele autonomie’. Intussen kwamen op de achtergrond de twee grote coalitiepartijen, de liberalen en de democraten, in Boekarest overeen om de kern van culturele autonomie te schrappen uit het wetsontwerp inzake minderheden, waarmee de minderheidsgemeenschap iedere vorm van zelfbestuur wordt ontnomen.
Zij verwijderen uit het nogal onevenwichtige ontwerp van de wet inzake minderheden zonder enige vorm van dialoog de kern, terwijl deze wet juist om die reden was opgesteld. Dit is nog een voorbeeld van de politieke show die Roemenië opvoert. Ze zeggen het ene tegen Europa en doen thuis iets heel anders. Kan het zijn dat ze op andere terreinen eveneens een dergelijke show opvoeren, bijvoorbeeld ten aanzien van het Roma-vraagstuk, milieubescherming, teruggave van goederen, corruptie? Houdt u alstublieft, met mij, vast aan onze fundamentele Europese beginselen, aan onze resolutie van april, en laten we punt 26 van het verslag-Moscovici niet amenderen. Het verslag waar wij voor hebben gestemd is goed zoals het nu is, en de heer Moscovici verdient hiervoor onze complimenten. Als wij niet eisen dat deze fundamentele beginselen worden ingevoerd, dan zal niemand anders dat in onze plaats doen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is een feit dat Roemenië en Bulgarije belangrijke vooruitgang hebben gemaakt bij het overnemen en toepassen van het communautair acquis, dankzij de consequente steun die de Europese Unie de uitbreidingstrategie geeft.
Wij juichen allen de veranderingen en hervormingen op politiek, economisch en sociaal gebied toe. Bulgarije en Roemenië bevinden zich nu in een cruciale fase, en er zijn inderdaad nog grote tekortkomingen. Ook milieubescherming, controle op de buitengrenzen, bestrijding van de georganiseerde misdaad, veilige kernenergie en veilig voedsel zijn vraagstukken die de Europese burgers zorgen baren en voor hen belangrijk zijn.
Nu de uitbreidingsstrategie zich in een legitimatiecrisis bevindt, moet de Europese Unie ervoor zorgen dat men bij de besluiten blijft die ten aanzien van de twee landen zijn genomen. In de operationele fase van die besluiten mag van kortingen geen sprake zijn. Dat zou verkeerd zijn, niet alleen voor de twee landen maar ook voor de Europese Unie.
De Europese Commissie moet van haar kant hulp bieden in het kader van de pretoetredingsstrategie en de bestaande programma’s voor overdracht van knowhow. 
Tot slot zou ik, mijnheer de Voorzitter, twee specifieke punten willen noemen, die de Europese burgers bezighouden en vooral voor hen belangrijk zijn. Ten eerste is Bulgarije verplicht om de bepalingen en regelingen van het toetredingsverdrag met betrekking tot de veiligheid van de kerncentrale van Kozloduy na te leven. Ten tweede stelt zich voor Roemenië een reuze humanitair probleem in verband met kinderadoptie. Ik hoop dat de Roemeense autoriteiten het internationaal recht en de Roemeense wet zullen respecteren en een oplossing zullen vinden voor dit humanitair probleem dat de betrokken ouders in Europa sterk bezig houdt. 
Anna Ibrisagic (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat de spelregels voor de toetredingsprocedure helder zijn, en dat zijn ze volgens mij ook. Het lijdt geen enkele twijfel dat zowel Roemenië als Bulgarije begrijpen wat van hen geëist wordt. Tijdens mijn reizen naar deze twee landen en tijdens mijn gesprekken met de mensen daar heb ik dit zelf gezien. Iedereen daar weet dat wij bezorgd zijn over de gebieden waar nog verbeteringen nodig zijn. Iedereen weet heel goed dat wij hen observeren en elke stap in de ontwikkeling volgen, maar niemand van degenen met wie ik gepraat heb, van regeringsvertegenwoordigers tot de mensen in de cafés, is er even sterk van overtuigd dat we ze werkelijk al in 2007 als lidstaten willen zien, ook al zeggen we dat en ook al staat dat in onze resoluties en verslagen. Hoe komt dat?
Blijkbaar zenden wij heel duidelijke signalen uit als het gaat om problemen, moeilijkheden en eisen, dus over negatieve zaken, maar als het gaat om aanmoediging, waardering en vooral om de oprechtheid van onze verwelkoming, zijn die signalen minder duidelijk. Wat ik bedoel, is dat het goed is dat wij nauwgezet de hervormingen volgen die worden uitgevoerd, en dat Roemenië en Bulgarije aan de eisen voor het lidmaatschap voldoen. Gezien de herhaalde verwijzingen in dit Parlement naar beschermingsclausules, uitstel van toetreding, absorptievermogen en naar de discussie over de buitengrenzen van de EU, vrees ik dat het signaal dat wij niet alleen Roemenië en Bulgarije maar de hele wereld geven, inhoudt dat Europa is veranderd in een koudere en meer in zichzelf gekeerde plek.
Dat is niet mijn Europa, dat is niet het Europa waarvoor ik strijd en werk en dat ik verdedig. Ik vind dat alle hervormingen die Roemenië en Bulgarije de laatste tijd hebben doorgevoerd, bewijzen dat deze landen zich inspannen en dat ze hun lidmaatschap hoge prioriteit geven. De toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de EU is een sterke katalysator en een veiligheidsfactor in de hele regio. Ik ben ervan overtuigd dat het deze landen met onze hulp zal lukken om in januari als lidstaten toe te treden. Ik ben er ook van overtuigd dat dat niet mogelijk is zonder onze hulp en onze steun en zonder een positief perspectief.
Libor Rouček (PSE ).
   - Ook ik wil er in mijn interventie bij de autoriteiten van Bulgarije en Roemenië op aandringen de invoering van de voor toetreding tot de Europese Unie noodzakelijke aanpassingen en voorbereidingen te versnellen. In de verslagen van onze collega’s Van Orden en Moscovici wordt uitstekend beschreven welke zwakke punten aandacht behoeven, zoals het functioneren van de rechterlijke macht, de strijd tegen corruptie en de integratie van minderheden, met inbegrip van de Roma. De eerbiediging van deze en andere hier reeds genoemde voorwaarden is volgens mij om twee redenen van cruciaal belang.
Ten eerste omdat Bulgarije en Roemenië alleen op deze manier per 1 januari 2007 volwaardig lid kunnen worden van de Europese Unie. Ten tweede, en dat is in mijn ogen niet minder belangrijk, omdat Bulgarije en Roemenië op deze manier een voorbeeldrol kunnen blijven vervullen ten aanzien van de buurlanden, zoals Macedonië en Servië-Montenegro. Zowel Bulgarije als Roemenië hebben in de jaren negentig, toen de Balkanoorlog woedde, een buitengewoon positieve en stabiliserende rol gespeeld. Ik ben ervan overtuigd dat zo’n positieve rol ook in de toekomst voor deze landen is weggelegd, en dat zij niet alleen de buurlanden een voorbeeld zullen stellen maar ook sommige kleingeestige politici uit vooral de oude lidstaten die het hoofd laten hangen en elke zin van de Europese uitbreiding in twijfel beginnen te trekken. 
Giorgos Dimitrakopoulos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik ben het eens met al degenen in deze zaal die zeiden dat pas met de toetreding van Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2007 de vijfde toetredingsronde wordt voltooid. Het is belangrijk dat niet uit het oog te verliezen.
Bulgarije en Roemenië hebben beiden gedurende de toetredingsprocedure heel wat bereikt. Natuurlijk zijn er nog onopgeloste problemen, maar uit hetgeen ze bereikt hebben blijkt dat beide landen de politieke wil hebben om geheel te voldoen aan de verplichtingen die zij jegens de Europese Unie op zich hebben genomen en van plan zijn volledig en actief deel te nemen aan de Europese familie.
Wat Bulgarije betreft heb ik twee opmerkingen. De eerste opmerking gaat over de kerncentrale van Kozloduy. Mijns inziens moet Bulgarije de verbintenis die het is aangegaan bij de ondertekening van het toetredingsverdrag nakomen en de reactoren 3 en 4 sluiten. Tegelijkertijd ben ik evenwel van mening dat Bulgarije hulp nodig heeft om het energietekort dat daardoor zal ontstaan, aan te vullen. Soortgelijke hulp zal, naar ik heb vernomen, ook Slowakije worden gegeven, opdat het kan voldoen aan zijn verplichtingen op het gebied van kernenergie.
Mijn tweede opmerking gaat over de strategische positie van Bulgarije aan de buitengrens van de Europese Unie. Juist omdat wij met Bulgarije nieuwe grenzen krijgen, is het mijns inziens zeer belangrijk dat de controle wordt gecoördineerd met het oog op de bestrijding en preventie van de georganiseerde misdaad.
Tot slot ben ook ik, wat Roemenië betreft, van mening dat het uitermate belangrijke adoptieprobleem in de juiste dimensie moet worden aangepakt. 
Camiel Eurlings (PPE-DE ).
   - Voorzitter, de uitbreiding heeft de Europese Unie, ook de oude landen van de Unie, veel gebracht en we moeten ons keren tegen populisten die net doen alsof uitbreiding voor ons slecht is geweest. Ook Roemenië en Bulgarije, daar ben ik van overtuigd, zullen de Unie verrijken. De toetreding van deze landen zal niet alleen voor henzelf goed zijn, zij zal ook iets toevoegen aan de Unie. Vrienden, als ik dit zeg, betekent dit niet dat wij niet scherp moeten zijn op de criteria, op de waarden van de Unie.
Op dat gebied is er gewoon nog veel werk. Volgens een lijst van Transparency International van vorige maand staat Bulgarije nummer 55 op de lijst van corrupte landen en Roemenië op nummer 85, samen met landen als Mongolië en de Dominicaanse Republiek. Met name zorgen baart het feit dat ook op het hoogste niveau corruptie bestaat.
De grenscontroles en alles wat daar moet gebeuren, dat is ook nog een gat, en ook de rechten van minderheden.
Bulgarije en Roemenië hebben veel gedaan, maar er moet nog veel gebeuren, voordat echt aan de criteria is voldaan. Wij werden in het Parlement eerst gedwongen heel vroeg te beslissen, twintig maanden voor de toetreding, maar de echte beslissing van het Parlement over de vraag wanneer deze landen erbij kunnen, zal pas vallen op het moment dat we de laatste informatie hebben, namelijk in april en mei volgend jaar, waarschijnlijk in mei. Ik vind dat we daarin fair moeten zijn, dat we de feiten moeten laten spreken, dat we nu de druk moeten opvoeren en dat Roemenië en Bulgarije alsnog alles op alles moeten zetten om ook in de praktijk echte resultaten op het gebied van corruptie te boeken.
Ik zou het een fantastisch teken vinden als we zien dat hoge vertegenwoordigers uit de ambtenarij en oude vertegenwoordigers uit de politiek gewoon berecht worden voor hun corruptie. Dat lijkt mij een prachtig signaal. Daarvan zullen we onze beslissing moeten laten afhangen, fair maar objectief en ook trouw aan onze waarden.
Ik vertrouw erop, de Commissaris kennende, dat hij ook op die manier zal opereren, dat, als het resultaat goed genoeg is, de landen in kwestie er in 2007 bij kunnen, maar dat, als nog een gat gaapt, de Commissie zal voorstellen de toetreding met een jaar uit te stellen.
De criteria handhaven is goed om de steun voor de uitbreiding te behouden, het is goed voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie en, Voorzitter, , het is heel erg goed voor de inwoners van Roemenië en Bulgarije zelf die ons niveau van vrijheid en democratie verdienen. 
Árpád Duka-Zólyomi (PPE-DE ).
   - De regering van Roemenië werkt systematisch om te voldoen aan de voorwaarden die door de Europese Unie en het Europees Parlement worden gesteld. Er moet echter nog een groot aantal zaken worden opgelost op talloze terreinen. In de ontwerpresolutie die in het verslag is opgenomen, worden tekortkomingen kritisch, maar eerlijk aan de orde gesteld. Ik wil uw aandacht vestigen op de volgende belangrijke amendementen die in de Commissie buitenlandse zaken zijn goedgekeurd.
De situatie rond het wetsontwerp inzake minderheden, dat in het regeerakkoord van de Roemeense regering is opgenomen, is onzeker. De vertragingstactiek van de Roemeense regeringspartijen is onaanvaardbaar, en daarom is het noodzakelijk om Boekarest een scherpe waarschuwing te geven. Nog een belangrijk onderwerp is het oprichten van een universiteit voor burgers uit etnische minderheden, waar in hun moedertaal wordt lesgegeven. Dit is met name van belang omdat de situatie van de ruim anderhalf miljoen leden van de Hongaarse gemeenschap in Roemenië wat dat betreft onbevredigend is. Ik benadruk dat de invoering van het beginsel van subsidiariteit en zelfbestuur, evenals het vestigen van bepaalde vormen van autonomie het aangewezen middel zijn om minderheden te beschermen en hun rechtszekerheid te borgen.
Dames en heren, laten wij paragraaf 26 niet amenderen! Het ontwerpverslag maakt gewag van teruggave van onroerend goed, maar de kwestie van de teruggave van onroerend goed van de kerk is nog niet geregeld. Op het terrein van de milieubescherming heeft Roemenië hervormingen en veel nieuwe wetgeving nodig. In dit verband wil ik nogmaals een opmerking van kritiek maken over het exploitatieplan van de goudmijn van Rosia Montana. Deze kwestie dient te worden opgelost, met inachtneming van de mening van de bevoegde burgerorganisaties en de gedupeerde landen, zoals Slowakije en Hongarije. Ten slotte is het uiterst belangrijk om met kracht duidelijk te maken dat de vrijwaringsclausules kunnen worden toegepast.
Als wordt voldaan aan de lijst van voorwaarden, betekent dat tegelijk tenuitvoerlegging van de criteria van Kopenhagen. Net als alle kandidaat-lidstaten tot dusver kan Roemenië alleen op basis van concrete resultaten de voor toetreding benodigde vergunning verwerven. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij dat ik aan dit debat mag deelnemen, vooral ook omdat ik een stem wil geven aan al die kinderen, jonge volwassenen met een handicap en al degenen die in ontoereikende overheidsinstellingen leven in Roemenië, waar ik onlangs op bezoek was.
Voor ik dat doe, wil ik echter een paar woorden wijden aan de besprekingen die worden gevoerd over de begroting van de EU na 2007. Het voorstel van het Britse voorzitterschap houdt onvoldoende rekening met de toetreding van Roemenië en Bulgarije, en we kunnen alleen maar hopen dat tijdens de besprekingen verandering zal worden gebracht in die situatie. Echter, ongeacht de uitkomst daarvan rust op de EU de plicht om bij Roemenië aan te blijven dringen op hervorming van de door de overheid beheerde inrichtingen. In het voortgangsverslag van de uitbreidingscommissie is dat gedetailleerd aangegeven.
Het is geen toeval dat bijna het enige terrein waarop substantiële hervormingen zijn doorgevoerd, dat van de bescherming van kinderen is. Dit is tot op zekere hoogte te danken aan de betrokkenheid van het Europees Parlement. Er bestaan plannen voor hervorming van de sector van gehandicapte volwassenen, al zijn er nog geen substantiële initiatieven ontplooid. Ook hier reageert men dus op de interesse die we hiervoor recentelijk vanuit de EU hebben getoond.
In de sector van de geestelijke gezondheidszorg, waar de meest erbarmelijke omstandigheden voorkomen, zijn er evenwel geen wezenlijke hervormingsplannen. Dit terrein is grotendeels door de Europese Unie genegeerd, en wij zullen dit aan moeten pakken.
Ik wil graag, net als een aantal van mijn collega’s, iets zeggen over de internationale adoptie van kinderen. Ik deel de bezorgdheid van mijn collega’s. We moeten de Roemeense overheid om opheldering vragen over deze kinderen. Ze zullen ons garanties moeten geven dat het in het belang van de kinderen is dat zij in Roemenië blijven, en wij moeten zeker weten dat zij toereikend worden opgevangen.
Ik begrijp de ongerustheid van adoptieouders, maar heb ook begrip voor de redenen achter het embargo op internationale adoptie. De belangen van de kinderen moeten voorrang krijgen boven al het andere. In sommige gevallen kan dat betekenen dat adopties moeten plaatsvinden. Mensenrechtenlobbyisten die ik heb gesproken, geven aan dat veel van de hervormingen in Roemenië tot de categorie ‘papieren tijgers’ moeten worden gerekend, en dat de theorie niet altijd wordt omgezet in werkelijke vooruitgang aan de basis.
Ik hoop dat dat niet het geval is, en ik prijs Roemenië voor wat er is verbeterd, maar er zal nog veel moeten gebeuren. Nog te veel mensen leven onder onacceptabele omstandigheden in inrichtingen in Roemenië. Wij vormen voor hen de beste hoop op verbetering. 
Stefano Zappalà (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik voer het woord in plaats van collega Podestà, voorzitter van de delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Roemenië. Mijn toespraak zal dus met name gaan over de situatie in dat land.
Wij zijn het eens met de fundamentele punten die in het verslag-Moscovici worden toegelicht. De opmerkelijke vooruitgang die Roemenië heeft geboekt wordt ook duidelijk vermeld in het voortgangsverslag dat commissaris Rehn tijdens de vorige vergaderperiode heeft gepresenteerd. Op 22 en 23 november jongstleden is de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Roemenië bijeengekomen voor een bespreking van de huidige, reële stand van zaken bij de vorderingen van deze kandidaat-lidstaat. Aan deze ontmoeting hebben eveneens vice-voorzitter Frattini, commissaris Rehn, de Roemeense waarnemers in het Europees Parlement en de vertegenwoordiger van de Roemeense regering deelgenomen.
Naar aanleiding van al deze verslagen, die getuigen van de grote inzet van Roemenië, willen wij erop wijzen dat het noodzakelijk is de inspanningen van het land te rugsteunen, zodat het land zich in januari 2007 bij ons kan aansluiten. Er zijn ontegenzeggelijk forse verbeteringen tot stand gebracht op het vlak van de vrijheid, de communicatie, de media, het onderwijs en de mensenrechten van de etnische minderheden in het land, waarbij wij ook de belangrijke economische resultaten die zijn geboekt niet uit het oog mogen verliezen.
De situatie waarin de huidige Roemeense markt zich bevindt, is niet anders dan die van Spanje, Portugal, Griekenland en de tien landen van de vijfde uitbreidingsronde twaalf maanden voor hun toetreding.
In het besef dat er belangrijke sectoren van verbetering zijn - zoals justitie, strijd tegen corruptie op hoog niveau en teruggave van geconfisqueerde bezittingen - heeft de Roemeense regering begin december een actieplan gelanceerd met een onherroepelijk tijdschema om de met de Europese Unie afgesproken voorwaarden te kunnen nakomen. Met de controlesystemen en de reorganisatie van de instellingen die voor deze sectoren verantwoordelijk zijn, is reeds in april jongstleden een begin gemaakt. Thans moeten zij de nodige tijd krijgen om hun activiteiten daadwerkelijk op gang te brengen.
Onopgelost is daarentegen het ernstige probleem van de kinderen die al in contact zijn met hun potentiële adoptiefamilie maar thans onder de nieuwe regeling vallen, waarin internationale adopties verboden worden. In dit verband zullen wij steun verlenen aan amendement 38 op paragraaf 14 van het verslag-Moscovici. Wij hopen daarbij dat de Roemeense regering onmiddellijk de nodige besluiten neemt om dit probleem uit de weg te ruimen.
In ieder geval wil ik mijn beste wensen overbrengen aan de collega’s van Roemenië en Bulgarije, en ik hoop dat zij vanaf 1 januari 2007 als volwaardige leden naast ons in dit Parlement zullen zitten. 
Douglas Alexander,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik verheug me over het goed geïnformeerde en stimulerende debat dat vanmiddag heeft plaatsgevonden over een voor de Europese Unie dermate belangrijke kwestie. Uit de interventies is eens te meer naar voren gekomen welke waarde aan de uitbreiding dient te worden gehecht, en welke voordelen daarmee gepaard gaan, niet alleen voor de kandidaat-lidstaten maar ook voor de huidige lidstaten.
Evenals in ons vorige debat hebben de geachte afgevaardigden met hun opmerkingen en vragen de kern van de zaak geraakt. Met betrekking tot de toetreding van Roemenië en Bulgarije, en het uitbreidingsbeleid in bredere zin, hebt u enkele interessante vraagstukken aan de orde gesteld die onze nadere aandacht verdienen.
Met het oog op de beschikbare tijd, zal ik me in mijn slotopmerkingen beperken tot enkele van de rechtstreeks genoemde zaken.
De heer Tannock en de heer Belder noemden de kwestie van corruptie en uitten met name hun bezorgdheid over grensbewakers en grensbeveiliging. De aanpak van corruptie is voor beide landen ongetwijfeld een aanzienlijke uitdaging en met name Bulgarije zal een extra impuls moeten geven aan de bestrijding van de georganiseerde misdaad. De nieuwe regeringen hebben laten zien dat hun er veel aan is gelegen om die problemen echt aan te pakken, en er is al wat vooruitgang geboekt, maar nog lang niet voldoende. Dat dit hier vandaag met zoveel woorden wordt gezegd, is terecht.
Voorbeelden van vooruitgang in Roemenië zijn: de aanstelling van een nieuw hoofd van de afdeling corruptiebestrijding van het openbaar ministerie; de vervanging van elf openbare aanklagers wegens incompetentie, en het aanhangig maken van 22 gevallen van corruptie door voormalige en zittende senatoren en afgevaardigden. Verder hebben de grenspolitie en douane op diverse posten een groot aantal hogere grensbewakings- en douanebeambten ontslagen wegens incompetentie en corruptie. Dat neemt niet weg dat er op dit gebied, bij veel belangrijke onderdelen, nog veel te doen is.
De heer Beglitis en de heer Tannock zijn verder ingegaan op het vraagstuk van de internationale adoptie, een punt dat later in het debat ook is genoemd door mevrouw McGuinness. Corruptie bij internationale adoptie is duidelijk een probleem geweest. Recentelijk zijn maatregelen getroffen om kinderen te beschermen - zoals we van sommigen onder u hebben vernomen -, verbetering te brengen in de thuissituatie van het kind en in gezinsvoorzieningen, en om het aantal kinderen in instellingen terug te brengen, met inachtneming van het Verdrag inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties en de normen van de Europese Unie.
Wat betreft de specifieke vraag waarom de Roemeense regering de adopties tegenhoudt die al zijn geregeld, bijvoorbeeld naar de Verenigde Staten, kan ik u zeggen dat een aantal van de zogenaamde onderhanden gevallen, waarop in de loop van dit debat is ingegaan, betrekking heeft op verzoeken die zijn gedaan in de periode van het moratorium op internationale adoptie tussen 2001 en 2004. De Roemeense autoriteiten hebben in juni 2005 een deskundigengroep in het leven geroepen die de dossiers van de betrokken kinderen doorneemt om per geval een oplossing te vinden binnen de huidige wetgeving.
Mevrouw McGuinness, mevrouw Sbarbati en mevrouw De Groen-Kouwenhoven hebben ook kinderen in algemene zin genoemd en de vraag gesteld wat er gedaan wordt om de behandeling van kinderen in beide landen te verbeteren. We maken ons zeker zorgen over de toestand van de kinderen in instellingen, want voor beide landen geldt dat de omstandigheden waarin zij verkeren over het algemeen ontoereikend zijn. Er is meer nodig om daar wat aan te doen, maar de recente maatregelen van beide regeringen zijn bemoedigend. Zo heeft de Bulgaarse regering sinds begin 2005 zes regionale bureaus van de overheidsinstelling voor kinderbescherming opgezet om verbetering te brengen in de situatie. Er is ook een begin gemaakt met de uitvoering van een nieuw actieplan om oude staatskindertehuizen te sluiten.
In het geval van Roemenië is de regering hard bezig om kinderen uit de tehuizen te halen en ze bij pleegouders of familie onder te brengen. Ze heeft bijna alle 85 grote, ouderwetse kindertehuizen gesloten en vervangen door moderne alternatieve vormen van kinderbescherming. Sinds 2000 heeft het land het aantal kinderen in tehuizen teruggebracht van 37 000 tot 32 000 nu.
De heer Piotrowski zei - met betrekking tot een heel andere kwestie, die hier echter wel aan de orde is, zeker gezien het moment waarop dit debat plaatsvindt - van oordeel te zijn dat de voorstellen van het voorzitterschap voor de financiële vooruitzichten 2007-2013 geen ruimte laten voor Roemenië en Bulgarije en niet voldoen aan de solidariteitsbeginselen. Met geen van beide verwijten ben ik het eens.
Wat Roemenië en Bulgarije betreft stroken onze voorstellen volledig met de bedragen die in de toetredingsovereenkomsten zijn vastgelegd. Daarmee wordt voorzien in een historische verschuiving van de uitgaven naar de nieuwe lidstaten en kandidaat-lidstaten, en wordt hun meer flexibiliteit geboden bij een zo doelmatig mogelijke besteding van de Europese fondsen. Die historische verschuiving in de financiering - die onder meer mogelijk wordt dankzij aanzienlijke kortingen op de middelen voor het Verenigd Koninkrijk - laat zien waarom onze voorstellen alleszins voldoen aan het solidariteitsbeginsel, dat hij in zijn opmerkingen sterk benadrukte.
Het heeft geen zin om enerzijds steeds weer het woord 'solidariteit' in de mond te nemen en anderzijds de lastige opgave te ontwijken om op zoek te gaan naar punten van overeenkomst, waarmee zowel de nettobetalers als de netto-ontvangers de komende uren en dagen nader tot elkaar kunnen komen.
Ik ontken niet dat Bulgarije en Roemenië beide op de goede weg zijn om op 1 januari 2007 toe te treden tot de Europese Unie, maar er moet nog meer werk worden verzet. De Commissie zal, onder de bekwame leiding van de heer Rehn, de voortgang nauwgezet blijven volgen en volgend jaar april of mei met een vervolgverslag komen. Dat verslag zal als uitgangspunt dienen voor een eventuele beslissing over de vraag of de zogenaamde vrijwaringsclausule moet worden geactiveerd. Om uitstel voor te zijn, doen Roemenië en Bulgarije er verstandig aan om in de belangrijke eerste maanden van het komende jaar vaart te maken met hun hervormingen en met name corruptie aan te pakken, een kwestie die in ons debat van vanmiddag een prominente plaats heeft ingenomen.
Voor de uitvoering van die hervormingen rest hun nog maar weinig tijd, maar toetreding in 2007 is desondanks nog altijd mogelijk. Voorwaarde daarvoor is dat zij voldoen aan de belangrijke verplichtingen die zojuist zijn genoemd.
Olli Rehn,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil allereerst de leden bedanken voor het zakelijke en informatieve debat en hun afgewogen woorden. Het is ook goed dat in de interventies werd onderstreept dat het nu gaat om het afsluiten van de laatste ofwel vijfde uitbreidingsronde. Deze vult de historische omwenteling aan die met het vallen van de Muur van Berlijn, meer dan vijftien jaar geleden, in gang werd gezet.
Ik ben van mening dat de Commissie en het Europees Parlement alsmede het Britse voorzitterschap, uitgaande van de belangrijke toespraak van minister Alexander, de voorbereidingen van Bulgarije en Roemenië op het lidmaatschap grotendeels op dezelfde wijze bekijken en daarbij dezelfde zaken benadrukken. Vooral de hervorming van het rechtssysteem is absoluut noodzakelijk. Zij is noodzakelijk voor de rechtsbescherming van de burgers in Bulgarije en Roemenië; zij is noodzakelijk vanuit het oogpunt van de economische dynamiek en de buitenlandse investeringen, en zij is ook noodzakelijk voor de tenuitvoerlegging van de communautaire regelgeving in deze landen.
Wij hebben de verantwoordelijkheid om objectief en eerlijk te beoordelen of deze landen klaar zijn om in 2007 tot de Unie toe te treden. Hetzelfde geldt ook voor de overheidshervorming, en met name voor de bestrijding van corruptie en criminaliteit, alsmede voor het opheffen van de problemen op het gebied van de landbouw en de voedselveiligheid.
De komende maanden zijn voor beide landen van cruciaal belang. Beide hebben de mogelijkheid om in 2007 toe te treden, mits zij alles op alles zetten om aan de criteria te voldoen en de uitdaging heel serieus nemen. Ik vertrouw erop dat hierover geen onduidelijkheid bestaat, maar voor alle zekerheid herhaal ik mijn boodschap. Cruciaal is nu niet een of ander charmeoffensief in de hoofdsteden van de EU-landen, maar doelgerichte, praktische maatregelen voor de hervorming van het rechtssysteem en het overheidsbestuur, en zeer vastberaden maatregelen tegen corruptie en criminaliteit.
Ik wil in het voorjaar niet in een situatie terechtkomen waarin ik namens de Commissie moet voorstellen de vrijwaringsclausules te activeren, maar het moet gezegd worden dat deze niet voor niets in de toetredingsverdragen zijn opgenomen. Deze mogelijkheid moet in Bulgarije en Roemenië serieus worden genomen. Beide landen moeten al het mogelijke moet doen om zich klaar te maken voor lidmaatschap, opdat zij beide in 2007 tot de Unie kunnen toetreden. Wij zullen heel objectief en op basis van de feiten beoordelen in hoeverre deze landen klaar zijn.
De Commissie steunt de hervormingen in Bulgarije en Roemenië, volgt de ontwikkelingen op de voet en legt het Parlement en de Raad te zijner tijd een beoordeling over deze vooruitgang voor. Onderstreept moet worden dat wij een regelmatige dialoog nodig hebben,- zoals onder anderen de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, de heer Brok, heeft gezegd. Ik stel voor dat wij in de loop van het voorjaar hierop terug komen, wanneer wij een duidelijker beeld hebben van de vooruitgang die Bulgarije en Roemenië hebben geboekt en weten of zij klaar zijn om begin 2007 lid te worden. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag plaats.
Gábor Harangozó (PSE ).
   - Ik wil uw aandacht vragen voor het deel van het verslag van de heer Moscovici waarin wordt gewezen op het belang van de bescherming van de rechten van de Hongaarse minderheid, de grootste in Roemenië. Meer in het bijzonder wil ik uw aandacht vragen voor paragraaf 26 van zijn verslag.
Ik begrijp dat geprobeerd is om de verwijzingen naar de beginselen van subsidiariteit en zelfbestuur uit deze paragraaf te schrappen. Mijns inziens zijn die beginselen fundamenteel voor de Europese Unie en dienen zij derhalve te worden gehandhaafd.
De Roemeense politieke leiding heeft menige belofte gedaan om de rechten van de Hongaarse minderheid te waarborgen. Het is tijd dat Roemenië nu eens echt de politieke wil toont om die beloften concrete invulling te geven. Als er niets mis is met de rechten van de Hongaarse minderheid, kun je je afvragen waarom de Roemeense leiders delen van paragraaf 26 zouden willen schrappen.
Ik ben er stellig van overtuigd dat het Europees Parlement de politieke plicht heeft om ervoor te zorgen dat alle aspecten, ook die van de bescherming van minderheden, een gepaste behandeling krijgen in het kader van de beoordeling of Roemenië klaar is voor toetreding tot de Europese Unie. Naar mijn oordeel zijn minderheidskwesties minstens even belangrijk als economische kwesties. 
Véronique Mathieu (PPE-DE ).
   - In het voorjaar van 2006 zal de Europese Commissie haar definitieve advies voorleggen aan de Raad over de toetreding van Bulgarije en Roemenië in januari 2007. De toetreding van deze landen hangt af van de mate waarin zij in staat zijn de verplichtingen na te komen die zij zijn aangegaan met het toetredingsverdrag. Als zij daar niet in slagen, kan een beroep worden gedaan op de vrijwaringsclausules die de toetreding uitstellen tot 2008.
Hoewel de verslagen over de stand van de voorbereidingen van Roemenië en Bulgarije onderstrepen hoe veel vooruitgang is geboekt, met name op het gebied van de markteconomie, is het duidelijk dat met name Roemenië het tempo van de hervormingen moet opvoeren om het overheids- en rechtssysteem te versterken, de corruptie te bestrijden, de Roma te integreren en de grenscontroles te bevorderen. Ook bij de toepassing van het op het gebied van de landbouw, de overheidsopdrachten en het milieu is er sprake van zorgwekkende achterstand.
Deze uitbreiding plaatst de Europese Unie voor een dubbele uitdaging: we mogen de Roemeense en Bulgaarse burgers, die grote verwachtingen hebben van deze toetreding, niet teleurstellen, maar wij moeten tegelijkertijd onze burgers - nu de Europese Unie een grote politieke en begrotingscrisis doormaakt - duidelijk maken dat deze toetreding, waartegen zich een grote meerderheid van de publieke opinie verzet, een goede zaak is. 
De Voorzitter.
   - Ik deel u mee dat een delegatie uit Oostenrijk, onder leiding van de heer Hubert Gorbach, vice-kanselier van de Bondsrepubliek Oostenrijk, op de officiële tribune heeft plaatsgenomen. Deze delegatie zal deelnemen aan een aantal politieke vergaderingen die zullen plaatsvinden met het oog op het Oostenrijkse voorzitterschap, dat op 1 januari 2006 van start gaat. 

De Voorzitter.
   - Aan de orde is het vragenuur (B6-0343/2005).
We behandelen een reeks vragen aan de Raad.
De vragen 2 tot en met 8 worden niet behandeld, aangezien ze een onderwerp betreffen dat reeds op de agenda van de vergadering van vanmiddag stond.
In zijn toespraak van 26 oktober ll. voor het Europees Parlement, in de aanloop naar de eerstvolgende informele bijeenkomst van de Raad, heeft de voorzitter van de Raad gezegd dat hij hoopt dat er voor de Richtlijn arbeidstijd een vergelijk gevonden kan worden onder het Britse voorzitterschap. Wat heeft Groot-Brittannië als voorzitter eigenlijk gedaan om die doelstelling te verwezenlijken, en welke vooruitgang is er gemaakt? 
Douglas Alexander,
   - Ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat we streven naar overeenstemming over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn inzake de wijziging van de arbeidstijdenrichtlijn. Na uitgebreid overleg, zowel bilateraal als in de werkgroepen van de Raad, is op enkele belangrijke punten vooruitgang geboekt. Vorige week nog zijn zeer positieve besprekingen gevoerd in de Raad werkgelegenheid. We weten nu veel beter op welke punten een akkoord mogelijk is. Helaas is algehele overeenstemming nu nog niet mogelijk geweest, doordat de arbeidsmarkt verschilt per lidstaat en de nieuwe bepalingen complex van aard zijn.
Het behoeft geen betoog dat iedere oplossing de juiste balans zal moeten bieden tussen enerzijds de doelstelling van veiligheid en gezondheid op de werkplek en anderzijds de beoogde bescherming en bevordering van Europa's concurrentievermogen in het kader van de mondialisering. 
Elizabeth Lynne (ALDE ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter, dank u voor dat antwoord. Ik begrijp dat, zoals u zei, geen overeenstemming is bereikt. Het wordt nu wel heel duidelijk dat veel lidstaten proberen af te komen van de individuele opt-out, die u juist wilt behouden, net als ik. Ze proberen manieren te vinden om de opt-out te omzeilen, door zelfstandigen van buiten in te zetten, of door meerdere contracten te hanteren, dat wil zeggen twee of drie contracten per werknemer. Zo komt het hele idee achter de arbeidstijdenrichtlijn nogal absurd over.
Ik zou het op prijs stellen als u ons kon zeggen of de socialistische fractie, inclusief de Labour-afgevaardigden, ons nu steunt in ons streven naar behoud van de individuele opt-out. 
Douglas Alexander,
   - Ik weet zeker dat afgevaardigden met zo veel ervaring als mevrouw Lynne beseffen dat het niet mijn verantwoordelijkheid is om in dit geval antwoord te geven namens individuele leden van dit Parlement of van een fractie van dit Parlement. Het is wel mijn verantwoordelijkheid om namens het voorzitterschap te antwoorden. Zij heeft echter gelijk wanneer zij zegt dat een van de belangrijkste nog op te lossen kwesties de vraag is hoe de richtlijn moet worden toegepast: per contract of per medewerker.
Deze verwarring is ontstaan toen werd ontdekt dat, zoals zij heeft opgemerkt, sommige lidstaten de limieten van de arbeidstijdenrichtlijn per contract toepassen. Door meer dan één contract te hanteren, kan veel langer dan 48 uur worden gewerkt. We moeten ons nu beraden op een oplossing hiervoor en daarbij zien gebruik te maken van de aanzienlijke vooruitgang die is geboekt tijdens ons voorzitterschap, inclusief donderdag jongstleden. 
Alejandro Cercas (PSE ).
   - Mijnheer de minister, ik begrijp de bezorgdheid van het Britse voorzitterschap over meervoudige contracten niet. Het zou zeer prijzenswaardig zijn als u tegen de was, maar met een richtlijn waarin een voorkomt zoals u die verdedigt, is het irrelevant of wordt uitgegaan van het contract of de werknemer, aangezien iedereen in staat zal zijn om meer dan 48 uur te draaien.
Ik denk dat dit een tactische manoeuvre is, een manoeuvre die de Raad heeft verdeeld, u alleen maar tijd doet verliezen en ons niet dichter bij een eindoplossing brengt.
U zou de resoluties van dit Parlement beter moeten lezen. Het Parlement heeft wel een flexibele en veilige manier gevonden.
Verzint u alstublieft geen nieuwe problemen, maar slaat u de hand aan de ploeg om de belangrijke problemen op te lossen. 
Douglas Alexander,
   - Met alle respect, maar het is niet het Brits voorzitterschap dat antwoorden op de arbeidstijdenrichtlijn heeft verzonnen. Ik wil de geachte afgevaardigde verzekeren dat wij ons zullen blijven inzetten voor een Europese oplossing waarin enerzijds rekening wordt gehouden met nationale arbeidspraktijken en anderzijds gezorgd wordt voor adequate bescherming van de werknemers en bevordering van de Europese concurrentiekracht, overeenkomstig de Europese doelstellingen voor werkgelegenheid en groei. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   - Ik wil het voorzitterschap feliciteren, evenals trouwens de andere landen binnen de Raad die inzien dat het belangrijk is de opt-out te behouden. Ik weet dat dit een lastige kwestie is die wij allemaal graag op de een of andere manier opgelost willen zien.
De "dubbele deal" van de opt-out is weliswaar potentieel aanwezig, maar als we de kwestie van de aanwezigheidsdiensten in aanmerking nemen en bedenken dat een dubbele deal onmogelijk is, is het dan niet tenminste nog altijd verstandig dat u en/of het Oostenrijkse voorzitterschap de kwestie van de aanwezigheidsdiensten apart proberen op te lossen? 
Douglas Alexander,
   - Ik dank de geachte afgevaardigde ervoor dat hij snel naar het Parlement is gekomen om zijn vraag te stellen. Ik kan hem zeggen dat wij heel dicht in de buurt zijn gekomen van een akkoord waarmee de doelstellingen die ik vorige week beschreef, konden worden bereikt. Daarom ben ik voorzichtig optimistisch over onze kansen om, te zijner tijd, een uitweg te vinden voor de kwestie die hij zojuist noemde.
De voorstellen die wij vorige week met het oog op dat overleg hebben gepresenteerd, zijn een serieuze poging om tegemoet te komen aan een aantal praktische bezwaren tegen de opt-out, en waren onder andere gebaseerd op uitgebreid overleg met de lidstaten. Ongetwijfeld zal er nu een nieuwe gelegenheid zijn voor overleg binnen de Raad om te zien of we nu eindelijk de lang gezochte consensus kunnen bereiken. 
De Voorzitter.
Kan de Raad in het licht van de oliecrisis en de hoge kostprijs van het wegvervoer, zeggen welke specifieke korte- of langetermijnmaatregelen hij zal nemen om de ontwikkeling van het elektrisch aangedreven treinvervoer te bevorderen, met name in de afgelegen gebieden van het Europese platteland? 
Douglas Alexander,
   Ik hoop dat ik de geachte afgevaardigde, die zich inmiddels bij ons heeft gevoegd, niet teleurstel met het antwoord dat ik haar kan geven, maar de Raad heeft op dit punt geen voorstellen van de Commissie ontvangen en heeft zich er dan ook niet over gebogen. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, ik dank de minister voor zijn antwoord. Ik wilde echter vragen of in de toekomstige plannen ook maatregelen zullen voorkomen voor ontwikkeling, voor het scheppen van banen of de mobiliteit, die wij in 2006 zullen vieren. Eigenlijk had men daarvoor voorbereidingen moeten treffen in 2005. 
Douglas Alexander,
   . - Ik vrees dat ik hetzelfde moet zeggen als zojuist, namelijk dat de Raad hiervoor geen voorstellen heeft ontvangen van de Commissie. Als u vindt dat deze kwestie beter rechtstreeks aan het voorzitterschap kan worden voorgelegd dan aan de Commissie, zou ik met alle respect willen suggereren uw vraag voor te leggen aan onze opvolgers, het Oostenrijkse voorzitterschap. 
De Voorzitter.
   - Vraag nr. 10 komt te vervallen, aangezien de indienster van de vraag afwezig is.
Wat is de zienswijze van de Raad op de toestand in Macedonië, en hoe zien de eerstvolgende stappen in het toenaderingsproces van Macedonië tot de Europese Unie eruit? 
Douglas Alexander,
   - Op 9 november presenteerde de Commissie haar advies over de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en de door dit land ingediende aanvraag tot lidmaatschap van de Europese Unie. Daarin beval de Commissie aan het land de status van kandidaat-lidstaat toe te kennen.
Waarschijnlijk beoordeelt de Europese Raad dit advies volgende week en zal hij het standpunt van de Europese Unie bepalen. In haar advies wijst de Commissie op de belangrijke vooruitgang die is geboekt door de VJRM. Nog geen vijf jaar geleden werd de stabiliteit van het land bedreigd door een intern conflict. Gelukkig heeft de VJRM inmiddels maatregelen in gang gezet met het oog op EU-lidmaatschap.
In het advies van de Commissie wordt er tevens op gewezen dat de VJRM nu een functionerende democratie en stabiele instellingen heeft, die het land in algemene zin maken tot een rechtsstaat. Er zijn belangrijke stappen gezet op weg naar een functionerende markteconomie, en de VJRM is waarschijnlijk op middellange termijn in staat om de meeste van de met het lidmaatschap samenhangende verplichtingen op zich nemen, mits het land zich terdege inzet voor de aanpassing aan het acquis communautaire.
Er zijn wel al aanzienlijke vorderingen geboekt, maar het is duidelijk dat er nog veel gebieden zijn waarop meer en harder gewerkt moet worden. Daarmee bedoel ik de voortzetting van de effectieve uitvoering van het Kaderakkoord van Ohrid, de versterking van de overheidsadministratie en -instellingen, de verbetering van de rechtsstaat, onder meer middels de resolute bestrijding van misdaad en corruptie, en de ontwikkeling van de economie.
In dit stadium beveelt de Raad de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië aan om zich te blijven concentreren op hervormingen, en alle maatregelen te nemen die in het kader van het nieuwe Europese partnerschap zijn aangegeven. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil u aanvullend vragen wat de Europese Unie concreet doet om de jeugdwerkloosheid en de uitzichtloosheid van de jeugd in Macedonië aan te pakken, en of er plannen zijn om op grotere schaal economische hulp aan het land te bieden. Want alleen vooruitzichten op toetreding, die ook nog eens zeer vaag zijn, zullen het land niet verder helpen. Hoe is het daarnaast gesteld met de mobiliteit van jongeren, in het bijzonder wat betreft hun mogelijkheden om te studeren of een opleiding te volgen in de Europese Unie? 
Douglas Alexander,
   - In de loop van ons voorzitterschap heb ik de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië zelf bezocht en rechtstreeks overleg gepleegd met de vice-premier van dat land. Bij die gelegenheid heb ik het met haar gehad over haar zeer ambitieuze plannen voor doorlopende economische hervorming. Ik ben van mening dat het soort economische hervormingen waarover ik het in mijn eerste antwoord had, de best denkbare basis zijn voor het aanpakken van de door de geachte afgevaardigde genoemde jeugdwerkloosheid.
Wat betreft de specifieke financiële bijdrage van de Europese Unie aan dat land voor het jaar 2005, kan ik u zeggen dat Europa 34,5 miljoen euro zal verstrekken ter ondersteuning van de in het kader van het toenaderingsproces te nemen hervormingsmaatregelen, en nog eens 2,8 miljoen euro voor grensoverschrijdende samenwerking. Tussen 1992 en 2004 is door de Europese Unie ongeveer 736 miljoen euro aan het land verstrekt. 
De Voorzitter.
   - Vraag nr. 12 is ingetrokken door de auteur en wordt daarom niet behandeld.
De Raad heeft laten weten dat hij graag ziet dat de overheid het voortouw neemt bij zuinig energiegebruik. Vindt de Raad ook niet dat de maandelijkse trek van het Europees Parlement tussen Brussel en Straatsburg een voorbeeld is van energieverkwisting door de overheidssector en welke stappen denkt de Raad te nemen om hier iets aan te doen, gegeven het feit dat alleen de Raad de bevoegdheid heeft om te besluiten waar het Parlement zijn vergaderingen houdt? 
Douglas Alexander,
   - Zoals de geachte afgevaardigde weet, bepaalt artikel 289 van het EG-Verdrag dat de zetel van de instellingen van de Gemeenschap door de regeringen van de lidstaten in onderling overleg wordt vastgesteld. Verder staat in Protocol (8) bij het EG-Verdrag dat: "De zetel van het Europees Parlement zich in Straatsburg bevindt, waar de twaalf maandelijkse vergaderperiodes en de begrotingszittingen worden gehouden".
De Raad heeft de kwestie van energie-efficiëntie en de maandelijkse trek van het Europese Parlement tussen Brussel en Straatsburg niet besproken. 
Fiona Hall (ALDE ). -
   Is deze belangrijke kwestie niet een soort lakmoesproef voor het aanpassingsvermogen van de Unie? Energie-efficiëntie stond in het Europa van een halve eeuw geleden nog niet op de agenda, maar nu wel, en daarover zijn Raad en Parlement het eens.
Het publiek heeft er recht op dat wij met elkaar meedenken. Het is, zoals u zegt, in het Verdrag bepaald, maar het is aan de regering van de lidstaten om daarin wijzigingen aan te brengen. Mijn vraag is derhalve of de Raad ermee instemt om de bespreking van één enkele zetel voor het Parlement mee te nemen in het komende post-Grondwetdebat over Plan D? 
Douglas Alexander,
   - Laat ik allereerst zeggen dat de geachte afgevaardigde met haar vraag de indruk wekt in de veronderstelling te verkeren dat de procedure voor het wijzigen van het Verdrag snel en eenvoudig is. We hoeven evenwel slechts stil te staan - in deze periode van bezinning - bij het lot dat de ontwerp-Grondwet ten deel is gevallen onder de kiezers in Frankrijk en Nederland om de juistheid van die veronderstelling enigszins in twijfel te trekken.
Ik neem de kwestie van energie-efficiëntie zeker serieus en de Europese Unie heeft diverse - lovenswaardige - maatregelen genomen om die te bevorderen. Maar nogmaals, als de geachte afgevaardigde veel gelegen is aan deze kwestie, zou ik haar in overweging willen geven - gelet op het zeer zware programma dat ons de komende dagen wacht in verband met de toekomstige financiering - deze kwestie voor te leggen aan onze opvolgers. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Het gaat hier niet slechts om energie-efficiëntie maar ook om financiële efficiëntie. De driehonderd miljoen euro die jaarlijks wordt uitgegeven om het Parlement hier naar toe te brengen voor plenaire vergaderingen, komt voor de financiële vooruitzichten neer op twee miljard euro. U zei dat wijzigingen in deze opzet moeten worden goedgekeurd. Aangezien het besluit over de eigen middelen waarschijnlijk op nationaal niveau moet worden goedgekeurd, is het dan niet mogelijk om enkele extra bepalingen op te nemen die de Europese belastingbetaler een geweldig bedrag besparen. 
Douglas Alexander,
   - Dit is niet de eerste keer dat een lid van het Europees Parlement deze kwestie aan de orde stelt. Mogelijk ben ik, nu ik in de loop van het voorzitterschap de taak van minister van Europa op me heb genomen en uit eerste hand heb kunnen zien welke obstakels alle leden van het Parlement dienen te overwinnen om de reis tussen Brussel en Straatsburg maandelijks te ondernemen, meer doordrongen van het belang ervan voor de leden van het Parlement.
Met alle respect moet ik echter zeggen dat ik er, gelet op het feit dat het Parlement vanochtend duidelijk maakte overeenstemming over de toekomstige financiering dringend noodzakelijk te achten, niet geheel van overtuigd ben dat het juist nu aankaarten van deze kwestie bij onze collega's uit Parijs zal worden gezien als de meest opbouwende bijdrage die het Britse voorzitterschap kan leveren tot de totstandkoming van een akkoord over de toekomstige financiering. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, kunt u bevestigen dat het Europees Parlement krachtens het Verdrag slechts één zetel heeft? Het is namelijk onjuist om te beweren dat het er twee zijn. Die enige zetel is Straatsburg. We zouden de extra plenaire vergaderingen in Brussel eenvoudig kunnen afschaffen en op die manier enorm veel energie besparen. De rest van de weken zouden we dan thuis kunnen blijven en het overgebleven werk op vrijdag hier in Straatsburg kunnen afhandelen. 
Douglas Alexander,
   - Ik wil me niet mengen in wat nu een interparlementair debat over de relatieve voordelen van Brussel en Straatsburg lijkt te zijn. Mag ik volstaan met de opmerking dat ik, wat betreft de rechtsgrond voor de zetel van het Parlement, niets toe te voegen heb aan mijn vorige antwoord. 
De Voorzitter.
Is de Raad niet van mening dat het feit dat het Britse sociale stelsel bijna 30% (van het BBP) minder omvangrijk is dan de Franse en Duitse stelsels, een verklaring vormt voor de bevindingen in de "Human Poverty Index 2004" van de VN (die betrekking heeft op bijvoorbeeld gezondheid, onderwijs, levenstandaard en sociale uitsluiting) dat het Verenigd Koninkrijk een slechter figuur slaat dan haar partners op het vasteland en voor het feit dat armoede onder kinderen in het VK 51% groter is als in Duitsland en meer dan twee maal zo groot als in Frankrijk?
Is de Raad van mening dat de ontwikkeling van het Europees sociaal model het best gediend is door het volgen van de Britse aanpak, die ervoor heeft gezorgd dat sinds het aantreden van de Labour Party in 1997 de ongelijkheid is toegenomen, terwijl die in Frankrijk, Duitsland en Italië is afgenomen?
Is de Raad niet van mening dat de Lissabonstrategie het best verwezenlijkt kan worden door concentratie op sociale bescherming en cohesie, gezien het feit dat de Noordse landen ondanks een hoog niveau van sociale bescherming hoger dan andere EU-lidstaten op de "Global Competitiveness Index" staan? 
Douglas Alexander,
   . - Het is niet aan de Raad om uitspraken te doen over de plaats van de lidstaten op de ranglijst van ‘’ van de VN.
Het gezamenlijke verslag van de Raad en de Commissie over sociale bescherming en sociale insluiting bevat nuttige informatie over beleidsmaatregelen ter bestrijding van de armoede in de lidstaten. Er bestaat niet een enkel Europees sociaal model. Hoewel alle lidstaten een gemeenschappelijke en specifiek Europese inzet voor sociale rechtvaardigheid en zeker ook voor solidariteit gemeen hebben, pakken de verschillende lidstaten in onze Unie de welzijns- en sociale problemen heel verschillend aan. Het is goed dat de verschillende modellen een afspiegeling vormen van de heel verschillende tradities en praktijken in de afzonderlijke lidstaten.
Afgelopen oktober hebben de staatshoofden en regeringsleiders in Hampton Court afgesproken dat er, hoewel de sociale stelsels een zaak zijn van de afzonderlijke lidstaten, in Europa economische hervormingen en maatschappelijke modernisering nodig zijn om haar waarden veilig te stellen en optimaal in te spelen op de uitdagingen en mogelijkheden van de globalisering en de demografische verandering. Deze afspraak bouwt voort op de resultaten van het tussentijdse verslag over de Lissabonstrategie dat is vastgesteld tijdens de Europese Raad van maart, waarin banen en groei tot nieuwe beleidsprioriteiten zijn aangewezen. De Lentetop van de Europese Raad heeft nog eens uitdrukkelijk bevestigd dat versterking van de sociale cohesie een kerndoelstelling van de Unie blijft en dat modernisering van de sociale bescherming en bevordering van sociale insluiting topprioriteiten van haar beleid zijn. 
Mary Lou McDonald (GUE/NGL ).
   - Het is met dit onderwerp denk ik net als met moederschap en appeltaart: iedereen in de Europese Unie - de lidstaten en alle politieke groeperingen - belijdt althans met de mond zich te zullen inzetten voor maatschappelijke solidariteit, sociale rechtvaardigheid en sociale cohesie. Ik wil de Raad er echter op wijzen dat vooral in de loop van dit voorzitterschap de geloofwaardigheid van deze retoriek ernstig is ondermijnd.
Ik geloof niet dat de mensen in de lidstaten er vertrouwen in hebben dat wij bereid zijn om datgene wat wij beloven te zullen doen, ook financieel mogelijk te maken. Mag ik u misschien vragen om uw reactie op een aantal zaken: in de eerste plaats op de begroting en de financiële vooruitzichten - u hebt ongetwijfeld uw ideeën over de manier waarop dit allemaal zal worden gefinancierd - en in de tweede plaats op maatregelen zoals de dienstenrichtlijn ...
Douglas Alexander,
   . - Ik zal trachten althans het eerste deel van de vraag van de geachte afgevaardigde te beantwoorden.
In de eerste plaats heeft zij het over solidariteit. Dat is voor ons inderdaad een heel belangrijk onderwerp, net als sociale rechtvaardigheid, niet alleen binnen de lidstaten of de Europese Unie, maar ook ver buiten de grenzen van de Europese Unie. Ik ben er dan ook buitengewoon trots op dat de Europese ministers van Ontwikkelingssamenwerking in de afgelopen maanden een toezegging hebben gedaan, gevolgd door een besluit dat werd gesteund door de Europese ministers van Financiën, om de Europese overzeese ontwikkelingshulp (ODA) te verdubbelen van 40 miljard tot 80 miljard dollar. Ik verontschuldig mij dan ook absoluut niet en ik blijf erbij dat ieder lid van dit Parlement buitengewoon trots zou moeten zijn op de manier waarop wij onze plicht tegenover de armsten in de wereld vervullen.
Wat de specifieke vraag van de geachte afgevaardigde in verband met de dienstenrichtlijn betreft, het Britse voorzitterschap wordt er vaak van beschuldigd dat de manier waarop het Verenigd Koninkrijk deze Unie benadert, elementen bevat die tegen de grondbeginselen van de Europese Unie indruisen. Ik geloof in de voltooiing van de gemeenschappelijke markt en ik ben stellig van mening dat, gezien de oorspronkelijke voorwaarden van het Verdrag van Rome, de dienstenrichtlijn aan de voltooiing van die gemeenschappelijke markt bijdraagt. Wij moeten echter ook erkennen dat tegenover de markt de sociale financiering moet staan die deze Unie daar in het verleden altijd voor heeft uitgetrokken. Wat het tweede punt van de komende financiële vooruitzichten betreft, hoop ik dan ook van harte dat wij op basis van het standpunt zoals dat vanmiddag door het Britse voorzitterschap is verwoord - het tweede onderhandelingspakket - tot overeenstemming kunnen komen.
Het gaat om aanzienlijke bedragen, die het fundament zullen vormen waarop niet alleen de nieuwe toetredingslanden, maar ook alle andere landen hun economieën kunnen versterken en kunnen bijdragen aan de verwezenlijking van de solidariteit en de sociale rechtvaardigheid waarover in dit Parlement zo vaak is gesproken. 
Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ).
   Welk sociaal model men kiest, is van zeer grote invloed op de gelijkheid. Recente studies die ik heb gelezen, laten zien dat het maatschappelijke model met een algemeen welvaartssysteem, relatief hoge belastingen en dergelijke, het model is dat het beste is voor de gelijkheid. Mijn vraag luidt: is de Raad het ermee eens is dat dit model van belang is voor de gelijkheid en dat het gekoppeld is aan de gemeenschappelijke en publiek gefinancierde welvaartsstaat? 
Douglas Alexander,
   . - Aan het beleid dat wij voor onze welvaartsstaten moeten nastreven, zit ook een belangrijk genderaspect, maar zoals ik in mijn inleidende opmerkingen over deze vraag al zei, hebben wij hier in Europa te maken met heel verschillende sociale modellen. Ik maak mij grote zorgen over het feit dat 20 miljoen Europese burgers zonder werk zitten. Het behoud van het Europees sociaal model, waarop zo vaak wordt aangedrongen, biedt voor die 20 miljoen burgers weinig soelaas. Om juist die mensen meer kansen te bieden, moeten wij de praktische maatregelen nemen waarmee wij de economische hervormingen kunnen realiseren, die tot de daarvoor benodigde welvaart zullen leiden. Wij kunnen immers niet om het basisgegeven heen dat de zekerste manier om armoede te bestrijden is door mensen een baan te bieden. Dat is een van mijn diepste politieke overtuigingen. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   - Mag ik nog eens zeggen dat ik heel blij ben u te horen zeggen dat er geen sprake is van een enkel Europees sociaal model. Ik ben het daar hartgrondig mee eens, maar kunt u hier ten overstaan van mij en mijn collega’s aangeven of u dat alleen maar zegt namens het voorzitterschap, of spreekt namens de hele Raad? 
Douglas Alexander,
   . - Ik vertolk zowel de geest als het resultaat van de discussie in Hampton Court waarover ik eerder sprak. De aanwezigen daar waren zich duidelijk bewust van zowel de uitdagingen waarvoor Europa zich in het licht van de globalisering gesteld ziet als het feit dat de lidstaten hun eigen koers hebben bepaald voor de wijze waarop zij op die uitdagingen reageren. 
De Voorzitter.
Het ratificatieproces van de Europese grondwet, waarvan artikel 167 voorziet in een speciaal statuut voor de ultraperifere regio's voor wat betreft overheidssubsidies, heeft vertraging opgelopen. Heeft de Raad plannen voor overgangsmaatregelen ter waarborging van de bijzondere behandeling van deze regio's op grond van hun afstand tot de territoriale kerngebieden van de interne markt en andere nadelige factoren waarmee deze regio's te kampen hebben? 
Douglas Alexander,
   . - Iedere wijziging van de Verdragen waarop de Unie is gebaseerd, kan pas in werking treden als zij door alle lidstaten is geratificeerd. Krachtens het huidige Verdrag kan de Raad echter al specifieke maatregelen treffen ten behoeve van de ultraperifere gebieden. Hieronder valt ook gemeenschappelijk beleid. De richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen, die momenteel worden herzien, voorzien al in bijzondere bepalingen voor de ultraperifere gebieden. 
Manuel Medina Ortega (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik zou de fungerend voorzitter van de Raad graag willen bedanken voor zijn opmerking over de geplande nieuwe richtsnoeren met betrekking tot overheidsubsidies voor ultraperifere regio’s. Echter, verdragen die zijn ondertekend maar niet geratificeerd hebben bepaalde juridische consequenties uit hoofde van het internationaal recht. In de regio waar ik vandaan kom, de Canarische Eilanden, is de Europese grondwet met 90 % van de stemmen goedgekeurd.
Op dit moment heeft meer dan de helft van de Europese bevolking ingestemd met de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag en ik heb de indruk dat die instemming vanuit het oogpunt van het Europese recht niet irrelevant is. 
Douglas Alexander,
   . - Ik blijf bij het antwoord dat ik zojuist heb gegeven als het gaat om de Europese wetgeving. Wat de specifieke situatie van de Canarische eilanden betreft, moet het Parlement echter bedenken dat volgens de huidige voorstellen de NUTS-2 regio van de Canarische eilanden voor de periode 2007-2013 een extra bedrag van 100 miljoen euro zal ontvangen. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijn vraag aan de voorzitter van de Raad is de volgende: hoe denkt men dit te verwezenlijken in onze ultraperifere regio's, die zich zowel in het zuiden als in het noorden bevinden, zonder dat er enige begrotingsruimte is voor al deze maatregelen? 
Douglas Alexander,
   . - Ik hoop dat wij erin slagen dat begrotingskader vast te stellen. De eerste belangrijke stap is het bereiken van een akkoord door de Europese Raad over de toekomstige financiële vooruitzichten en ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat wij de komende uren en dagen ons uiterste best zullen doen. 
De Voorzitter.
Kan de Raad zijn visie geven op de recente onlusten in Frankrijk en zeggen of hieruit lessen kunnen worden getrokken met betrekking tot verdergaande integratie en gelijke behandeling in de hele EU?
Kan de Raad bijvoorbeeld zijn visie geven op het verspreiden van beste praktijken inzake integratiebeleid met gebruikmaking van instrumenten als de open coördinatiemethode, en is hij van mening dat er behoefte is aan nieuwe EU-voorstellen? 
Douglas Alexander,
   - Het is niet aan de Raad om commentaar te leveren op de specifieke, recente gebeurtenissen in Frankrijk. De lidstaten zijn en blijven de eerste verantwoordelijke voor de goedkeuring en uitvoering van het nationale integratiebeleid, maar dat neemt niet weg dat de Raad ze daarin probeert bij te staan, in het bijzonder door het bevorderen van de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken.
Het programma van Den Haag voor de bevordering van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de Europese Unie, dat in november 2004 door de Europese Raad is goedgekeurd, doet een beroep op de lidstaten, de Raad en de Europese Commissie om de structurele uitwisseling van ervaringen en informatie op het vlak van integratie te stimuleren, en biedt daarbij ondersteuning in de vorm van een gemakkelijk toegankelijke website op het internet.
In december besloten de ministers dat de samenwerking op het vlak van de integratie moest worden uitgebreid, in het bijzonder via het netwerk van nationale contactpunten voor integratie. Dit besluit lag in het verlengde van de mededeling van de Commissie: Een gemeenschappelijke agenda voor de integratie van inwoners uit derde landen in de Europese Unie.
Dit integratienetwerk, dat in 2003 werd opgericht en wordt gesteund door de Commissie, heeft een belangrijke rol gespeeld bij de uitwisseling van informatie en beste praktijken en is van groot nut gebleken bij het opstellen van het ‘Handboek inzake integratie voor beleidsmakers en uitvoerders’ dat de Commissie in 2004 heeft gepubliceerd. De publicatie van een uitgebreide versie van dit handboek staat gepland voor volgend jaar. 
Claude Moraes (PSE ).
   - Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad willen vragen het goede werk van het VK voorzitterschap voort te zetten en te blijven streven naar de best mogelijke modellen van diversiteit, naar de uitwisseling van beste praktijken en naar integratie. Dat is betekenisvol werk waar wij de komende maanden mee door moeten gaan. Het is een punt van grote zorg voor de lidstaten, en vooral voor de steden in de Europese Unie.
Gelet op het feit dat dit uw laatste vragenuur is, wil ik deze gelegenheid aangrijpen om u iets te zeggen dat ik ook uit de mond van vele collega’s heb gehoord, namelijk dat u altijd open stond voor kritiek en dat u en uw team van medewerkers zich de reputatie hebben verworven van goede luisteraars die de vragen van de parlementsleden altijd nauwgezet beantwoordden. 
Douglas Alexander,
   . - Ik ben bijna met stomheid geslagen dat ik, ook al is het dan tijdens mijn laatste uurtjes hier voor het Parlement, in plaats van de gebruikelijke kritiek deze lof krijg toegezwaaid.
Laat ik dan op mijn beurt de geachte afgevaardigde complimenteren en zeggen dat ik op de hoogte ben van de grote reputatie die hij in het Verenigd Koninkrijk heeft opgebouwd vanwege zijn jarenlange inspanningen voor meer diversiteit. Ik was dan ook nauwelijks verbaasd toen ik vandaag de door hem ingediende vraag onder ogen kreeg. Ik kan hem absoluut geruststellen: wij zullen ons uiterste best blijven doen om ervoor te zorgen dat de beste praktijken op de door mij omschreven wijze worden gedeeld, zodat er zowel tijdens het resterende deel van het Britse voorzitterschap als in de daaropvolgende jaren op het vlak van de diversiteit efficiënt kan worden samengewerkt. 
De Voorzitter.
Over de Doha-ronde van de WTO-onderhandelingen is veel gedebatteerd, waarbij het meestal ging over de concessies die alle partners vooral met betrekking tot de EU-landbouwmarkt moeten doen om deze onderhandelingsronde met succes af te kunnen sluiten. Mijns inziens worden we niet goed voorgelicht over de voordelen die een akkoord voor de EU-lidstaten en hun burgers zal opleveren.
Kan de Raad zijn weloverwogen mening geven over de specifieke voordelen van een akkoord in het kader van de Doha-onderhandelingsronde voor de EU-economie en de EU-burgers en over de gevolgen van het uitblijven van zo'n akkoord? 
Douglas Alexander,
   . - De Raad heeft herhaaldelijk gewezen op de mogelijke voordelen van een akkoord dat tot doel heeft de resultaten van de WTO-onderhandelingen in het kader van de Doha- onderhandelingsagenda, vergaand te wijzigen.
De Raad is voorstander van nieuwe, brede, multilaterale onderhandelingen die het mogelijk maken substantiële vooruitgang te boeken bij de liberalisering van de wereldhandel, hetgeen zal leiden tot een voortzetting van de mondiale economische groei, tot meer werkgelegenheid, welvaart en duurzame ontwikkeling en zal inspelen op de zorgen van het maatschappelijke middenveld. De Raad heeft vastgesteld dat de uitdagingen die het gevolg zijn van economische en technologische veranderingen en de oprukkende globalisering het best kunnen worden opgevangen door bijkomende multilaterale wijzigingen van de handelsregels in te voeren. Volgens de Raad zijn deze multilaterale wijzigingen de beste manier om betekenisvolle en evenwichtige resultaten te behalen die alle leden van de WTO tot voordeel strekken.
In een aantal studies is geprobeerd de voordelen voor de Europese Unie te becijferen. Volgens een veel aangehaald onderzoek van de Wereldbank uit 2005 bijvoorbeeld, zou de potentiële winst van een volledige liberalisering van de wereldhandel voor de EU-25 plus de EVA landen in 2015 circa USD 65 miljard bedragen.
De Raad is niet expliciet ingegaan op de gevolgen ´indien een deal uitblijft´. De rimpelvorming strekt, bij een mislukte ronde, veel verder dan alleen de handel. Het zou multilaterale samenwerking in een negatief daglicht plaatsen. Een goed handelsakkoord is anderzijds een belangrijk instrument bij de bestrijding van armoede en het bevorderen van mondiale veiligheid op de lange termijn, onderwerpen die tijdens ons voorzitterschap absolute speerpunten waren. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   - Aangezien het bijna Kerstmis is, zou ik de fungerend voorzitter van de Raad willen bedanken voor de plezierige en geestige manier waarop hij op onze vragen is ingegaan. Een lach kan meestal geen kwaad in dit Parlement en gelachen hebben wij vanavond, dankzij u. Mijn complimenten! Hadden de omroepers die op vliegvelden de laatste passagiers manen aan boord te gaan, maar zo’n twinkeling in hun stem!
Zou u, met betrekking tot de WTO, kunnen ingaan op het verschil tussen vrije handel en eerlijke handel? Er is een wereld van verschil. Wij moeten eerlijk zijn over wat wij nastreven. Als u het heeft over voordelen, moeten wij weten hoe die voordelen worden verdeeld. Wie wint erbij? Want niet iedereen wint evenveel. 
Douglas Alexander,
   . - Ik word bijna verlegen onder al deze complimenten. En een nieuwe toekomst lacht mij plots toe. Als de Europese Raad dit weekend geen overeenstemming weet te bereiken, zal u in het vervolg mijn zoetgevooisd stemgeluid op het vliegveld van Brussel kunnen beluisteren bij de aankondiging van vluchten naar Dublin en Edinburgh. Ik hoop van harte dat dit niet de uitkomst wordt van de bijeenkomst dit weekend. Ik weet niet helemaal zeker of ik altijd bewust grappig was, maar ik zal het compliment opvatten zoals het werd bedoeld, in kerstsfeer.
Dan nu het serieuze, inhoudelijke punt dat de geachte afgevaardigde aankaartte. Ik kan u verzekeren dat dit iets is waar wij in de loop van ons voorzitterschap veel aandacht aan hebben besteed. Zo heeft er een buitengewone vergadering van de Raad Algemene Zaken plaatsgevonden om het mandaat van de commissaris voor handel, Peter Mandelson, nader in te vullen. Veelzeggend is ook het feit dat op dit moment maar liefst 3 leden van de regering die momenteel het voorzitterschap bekleed, in Hong Kong aanwezig zijn, namelijk Margaret Beckett, Hilary Benn en Alan Johnson. Zij doen daar hun uiterste best om ons standpunt - het streven naar een evenwichtig en ambitieus resultaat ter afsluiting van de ronde - voor het voetlicht te brengen.
Daarmee komen wij echter precies uit bij de vraag van de geachte afgevaardigde: wat is een evenwichtig en ambitieus resultaat voor de onderhandelingen in Hong Kong en dus voor de Doha-onderhandelingsronde in zijn algemeenheid?
Ik heb altijd duidelijk gesteld dat er geen tegenspraak is, en ook geen tegenspraak behoort te zijn tussen een agenda pro werkgelegenheid in de Europese Unie en een agenda pro armen in de wereld. Het volstaat te kijken naar de potentiële voordelen voor de ontwikkelingswereld van een succesvolle afsluiting van de vergadering in Hong Kong en de Doha-ronde. Dat betekent dat, in het belang van alle partijen, alles in het werk moet worden gesteld om te bewijzen dat globalisering kan werken, niet alleen voor een minderheid van de wereldbevolking maar, indien gekoppeld aan het juiste overheidsbeleid, voor zowel de armste mensen als de rijke mensen van deze wereld. 
De Voorzitter.
De kwaliteit van de kinder- en gehandicaptenzorg in Roemenië is ongetwijfeld een mensenrechtenkwestie en de Unie heeft de verplichting om het welzijn van deze toekomstige EU-burgers te garanderen. Ondanks de vooruitgang die op dit gebied is geboekt - en die ik toejuich - moet er nog veel gedaan worden. In het algemene voortgangsverslag over Roemenië van 2005 wordt de nieuwe wetgeving inzake de rechten van het kind en adoptie, die in januari 2005 van kracht werd, toegejuicht. Desalniettemin vermeldt het verslag ook dat psychiatrische patiënten in Roemenië drie jaar na de invoering van de wet inzake de geestelijke gezondheid en bescherming van personen met psychologische stoornissen nog steeds te lijden hebben onder overbevolkte inrichtingen, slechte behandeling en geweld.
Wat denkt de Raad van deze situatie, met name in het licht van het feit dat deze wet voor psychiatrische patiënten dateert van vóór de recente in werking getreden wet inzake de kinderbescherming? 
Douglas Alexander,
   . - De Raad is zich bewust van de belangstelling die het Parlement al sinds jaar en dag voor dit onderwerp toont, en heeft al herhaaldelijk de kans gekregen in te gaan op door het Parlement gestelde vragen op dit punt. Dit onderwerp is ook ruimschoots aan bod gekomen tijdens het zojuist afgesloten debat over de mogelijke toetreding van Bulgarije en Roemenië.
Het Parlement heeft voortdurend gewezen op het grote belang dat het toekent aan de zorg voor kinderen, gehandicapten en geestelijk gehandicapten in Roemenië. De Unie heeft gedurende het gehele toetredingsproces van Roemenië steeds onomwonden gesteld dat Roemenië, als toekomstig lid van de Europese Unie, moet voldoen aan de hoge normen die op dit gebied gelden. De uitgangspunten van de Unie zijn nogmaals expliciet gemaakt tijdens de laatste Associatieraad EU – Roemenië op 14 juni 2005.
Het bijzonder complete voortgangsverslag over Roemenië van de Commissie uit 2005, waar de geachte afgevaardigde naar verwijst, wordt momenteel door de Raad bestudeerd. Het algemene standpunt van de Raad in deze, blijft echter helder. Deze beleidsterreinen zijn prioritair en eventuele tekortkomingen moeten zo snel mogelijk worden weggewerkt. Er is reeds vooruitgang geboekt maar de uitvoering moet beter en er dienen genoeg middelen en personeel te worden vrijgemaakt. Dit geldt voor alle gebieden van de zorg maar buitengewoon belangrijk is toch de situatie van gehandicapten en geestelijk gehandicapten.
De Raad zal toekomstige ontwikkelingen op de voet volgen en evalueren en deze punten rechtstreeks blijven opnemen met Roemenië. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   - Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Het EU-voortgangs- en stuurprogramma van het wijst op de totale afwezigheid in Roemenië van betrouwbare, breed opgezette gegevensbanken over geestelijk gehandicapten, iets wat de gebrekkige overheidssteun voor deze mensen deels verklaart. Ik maak uit het antwoord van de minister op dat steun op dit gebied een onmiddellijke prioriteit is binnen het kader van het toezicht dat de EU uitoefent op de zaken in Roemenië die geestelijk gehandicapte personen aanbelangen.
Bij wijze van kerstboodschap wens ik de minister het beste toe, en ik zou hem willen vragen of hij, als hij die baan op het vliegveld krijgt, meteen iets kan doen aan de rechtstreekse vluchten naar Straatsburg. 
Douglas Alexander,
   . - Wat uw laatste opmerking betreft kan ik u zeggen dat ik daar nu nog warmer voor loop dan in het begin van het VK-voorzitterschap. Als ik die baan op het vliegveld van Brussel niet krijg, kan ik het vliegveld van Frankfurt misschien nog proberen. Daar moet ik vaak naar uitwijken, gelet op de lengte van de vragen die mij hier in dit Parlement te beurt vallen.
Uw inhoudelijke punt komt overigens rechtstreeks aan bod in het voortgangsverslag van de Commissie waarnaar ik heb verwezen. Roemenië is begonnen met de sluiting van grote huisvestingskazernes voor gehandicapten en vervangt deze door alternatieve, locale diensten in kleinschaliger wooneenheden. Bovendien start de overheid een voorlichtingscampagne om de rechten van gehandicapten onder het voetlicht te brengen. Ik hoop dat ik hiermee ben ingegaan op de opmerkingen van de geachte afgevaardigde. Dat neemt niet weg dat er, zoals hij ook stelt, nog veel werk aan de winkel is. Maar ik moet zeggen dat het nieuwe beleid hoopgevend is.
De psychiatrische hulpverlening vereist meer onmiddellijke aandacht: de patiënten wonen in erbarmelijke omstandigheden en de financiële armslag is, zoals gezegd, beperkt. De wet inzake geestelijke gezondheid en bescherming van personen met psychische stoornissen uit 2002 is nog altijd niet uitgevoerd. De regering heeft wel een begin gemaakt, en wij willen daar meer vaart achter zetten. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   - Dit is een zeer serieuze aangelegenheid. Ik ben onlangs in Roemenië geweest en heb toen een aantal van deze inrichtingen bezocht. De omstandigheden zijn abominabel, alleen al vanuit het oogpunt van gezondheid en veiligheid. Ik vraag u om te doen wat u kunt, in uw laatste dagen in deze functie, om te bewerkstelligen dat deze kwestie een hogere prioriteit krijgt in het toetredingsproces. 
Douglas Alexander,
   - Uw opmerkingen van vandaag in mijn richting zullen worden doorgespeeld naar de Europese Commissie, gelet op de rol die de Commissie als permanente toezichthoudster op dit toetredingsproces vervult, en gezien de kracht van de gevoelens die hier vanavond worden vertolkt. 
De Voorzitter.
Bij de Verordening (EG) nr. 27/2005 van de Raad van 22 december 2004(1) over de omvang van de visvangst in - onder meer - de Oostzee worden de beginselen vastgesteld voor de toedeling van vangstquota, alsmede de beschermingsperioden. Deze quota en perioden zijn bindend gedurende één kalenderjaar, hetgeen betekent dat de quota elk jaar het onderwerp van onderhandelingen vormen.
Kan de Raad mij, gezien het ontbreken van concrete gegevens over het verloop van de onderhandelingen hierover binnen de Raad en gelet op het feit dat de termijn voor definitieve beslissingen naderbij komt, informatie verstrekken over de vorderingen die in dit overleg gemaakt zijn? Zou hij met name informatie kunnen verstrekken over de wijzigingen in de vangstquota voor 2006 in vergelijking met die van het lopende jaar? 
Douglas Alexander,
   - De Europese Gemeenschap en Rusland hebben in september overeenstemming bereikt over de vangstquota voor de Oostzee voor 2006, op basis van het wetenschappelijk advies dat de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee heeft uitgebracht in mei.
De relevante details worden uiteengezet in het voorstel van de Commissie tot overneming van deze quota in de communautaire wetgeving. Dit voorstel moet worden aangenomen tijdens de Raad landbouw en visserij van 20 en 21 december 2005. 
Zdzisław Kazimierz Chmielewski (PPE-DE ). -
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Alexander graag danken voor zijn antwoord, al had ik graag gezien dat hij helderder was geweest met betrekking tot de kern van mijn vraag. Hoe zit het namelijk met de regels voor het delen van quota en verbodsperioden? Het is hoog tijd dat in de jaarlijkse onderhandelingen op dit terrein objectieve en overtuigende bevindingen als uitgangspunt worden genomen. Ik geloof niet dat het advies waarnaar de heer Alexander verwijst, aan deze criteria voldoet. Zoals we allemaal weten, is de reikwijdte van het onderzoek naar de visstand in de Baltische Zee tot dusver beperkt doordat het aantal vistellingen onvoldoende is. Derhalve is er in feite een gebrek aan consensus over de methodologische basis voor beoordelingen van de biomassa. Als de heer Alexander moe wordt van luchthavens, dan wil ik hem graag uitnodigen naar het Baltisch gebied. Het zou ons een grote eer zijn hem daar te mogen verwelkomen. 
Douglas Alexander,
   - De Raad zal op 20 en 21 december bij elkaar komen om afspraken te maken over de visvangst in de EU-wateren volgend jaar. Ik heb de geachte afgevaardigde verwezen naar de relevante details die uiteengezet zijn in de voorstellen van de Commissie, en om hem behulpzaam te zijn raad ik hem aan document COM(2005)0598 te lezen, waarin de relevante details uiteengezet worden aangaande de voorstellen van de Commissie om deze quota in de communautaire wetgeving op te nemen.
Het kan ook behulpzaam zijn voor de geachte afgevaardigde om te weten dat er twee afzonderlijke verordeningen komen, een voor het Noordoost-Atlantisch gebied en een andere, speciaal voor de Oostzee, die denk ik zijn grootste belangstelling zal hebben. 
De Voorzitter.
Kinderen zijn Europese burgers en hebben evenals volwassenen het recht gevrijwaard te worden van geweld. Indien dit ondanks alles gebeurt, moet er wetgeving bestaan waardoor kinderen worden beschermd. De wetgeving die tuchtiging van kinderen in de landen van de EU verbiedt, vordert echter maar traag. In 17 lidstaten van de EU is er geen wet die kinderen beschermt tegen tuchtiging.
Welke maatregelen worden er in de EU genomen opdat kinderen in de hele EU aanspraak hebben op dezelfde rechten? 
Douglas Alexander,
   - Er ligt op dit moment geen voorstel bij de Raad voor een Europees verbod op tuchtiging van kinderen in de lidstaten van de Europese Unie. De Raad heeft geen informatie, en acht het ook niet gepast om opmerkingen te maken over de binnenlandse wetgeving in de lidstaten op dit gebied. 
Ewa Hedkvist Petersen (PSE ).
   Dank u voor dit zeer beknopte antwoord. Zoals u weet, hebben wij in de EU een waardengemeenschap. Ik vraag me af of het denkbaar is dat de EU-landen, onder aanvoering van de Raad - precies als ze hebben gedaan met de sociale situatie in Frankrijk - hun praktijken veranderen, zodat kinderen in onze democratische Europese landen niet worden blootgesteld aan geweld in de huiselijke kring en op school. 
Douglas Alexander,
   - Ik herhaal dat de Raad het niet gepast acht om uitspraken te doen over de binnenlandse wetgeving in de lidstaten, en ik wil zonder meer stellen dat de toepassing van lichamelijke straffen in de lidstaten en de rechten van kinderen niet onder de bevoegdheid van de Europese Unie vallen, hetgeen verklaart waarom mijn antwoord zo kort is. 
Barbara Kudrycka (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, helaas moet ik zeggen dat ik het antwoord van de heer Alexander niet al te overtuigend vind. De Raad heeft erg weinig gedaan om de lidstaten van de EU aan te moedigen het Verdrag van Den Haag inzake ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen te ratificeren, waarin dergelijke zaken worden geregeld. We weten allemaal dat slechts zes lidstaten dit Verdrag hebben geratificeerd. De andere lidstaten hebben dat nog niet gedaan, hetgeen betekent dat dergelijke vormen van straf nog steeds kunnen worden gebruikt. Ik zou graag willen weten welke actie de Raad hierin heeft ondernomen. 
Douglas Alexander,
   - Ik wijs erop, als antwoord op deze vraag, dat dit geen zaak voor het voorzitterschap is. Verdragen worden door de lidstaten individueel ondertekend, en niet collectief.
Ik wil echter tegenspreken dat er geen actie is ondernomen op het gebied van kinderwelzijn in het algemeen. In de afgelopen jaren hebben de Europese instellingen, in samenwerking met de lidstaten, belangrijke vooruitgang geboekt op het terrein van de rechten van kinderen. Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2000) erkent expliciet dat de rechten van kinderen van fundamenteel belang zijn voor de Europese waarden. Artikel 24 van het Handvest is gebaseerd op het Verdrag inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties (1989), dat door alle lidstaten van de Europese Unie is geratificeerd. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ook ik ben niet tevreden met het antwoord van de fungerend voorzitter van de Raad. Want ook al heeft het voorzitterschap van de Raad dit thema niet tot prioriteit voor dit voorzitterschap gemaakt, toch vind ik - evenals waarschijnlijk iedereen hier in het Parlement - dat we in de Europese Unie in een waardengemeenschap leven en dat juist geweld tegen kinderen, waartoe ook tuchtiging behoort, werkelijk een inbreuk is op de rechten van kinderen. Ik verzoek dan ook met klem om maatregelen op dit terrein in de toekomst, met de steun van alle lidstaten. 
Douglas Alexander,
   - Niemand ontkent dat er een waardengemeenschap kan zijn. Waar het voor mijn gevoel tussen mij en de geachte afgevaardigde om draait, is de vraag of er een rechtsgrondslag voor de Raad bestaat om actie te ondernemen op dit gebied. In die zin wil ik eenvoudigweg nog eens herhalen wat ik al eerder zei, namelijk dat ik van oordeel ben dat dit geen zaak voor het voorzitterschap is. De verdragen zijn door lidstaten individueel ondertekend, en niet collectief. 
De Voorzitter.
   - Vraag nr. 21 komt te vervallen, aangezien de vraagsteller afwezig is.
Wanneer komt er een einde aan de periode van reflectie na de resultaten van de referenda in Nederland en Frankrijk?
Is de Raad thans bereid voorstellen voor hervorming te behandelen die ook in het Grondwettelijk Verdrag van de EU zijn opgenomen? 
Douglas Alexander,
   - Gezien het feit dat de periode van reflectie zich zal uitstrekken tot voorbij het Britse voorzitterschap, lijkt het op een of andere manier passend dat de laatste vraag die ik in dit Parlement zal beantwoorden als vertegenwoordiger van het Britse voorzitterschap, vooruitloopt op wat in de komende maanden een belangrijk onderwerp zal gaan worden.
Misschien mag ik deze gelegenheid te baat nemen, mevrouw de Voorzitter - aangezien u heeft aangegeven dat dit de laatste vraag is die beantwoord zal worden - om alle medewerkers van het secretariaat van de Raad te bedanken voor het harde werk bij het opstellen van de ontwerpantwoorden op de vragen die de geachte afgevaardigden in de loop van ons voorzitterschap aan ons gesteld hebben. Een beetje als een schrijver van een boek in zijn voorwoord, wil ik eerbiedig zeggen dat alle fouten geheel aan mij te wijten waren, en ik weet zeker dat de getoonde feitelijke accuratesse de weerspiegeling is van de grote expertise van het secretariaat van de Raad.
Dan beantwoord ik nu de vraag van de geachte afgevaardigde. Zoals hij weet, waren de staatshoofden en regeringsleiders op 17 juni het met elkaar eens dat er een periode van reflectie nodig was om een brede discussie te kunnen laten plaatsvinden in elke afzonderlijke lidstaat. Ideeën voor de hervorming van het Grondwettelijk Verdrag - en dat heb ik in de loop van ons voorzitterschap zeker ervaren - kunnen voor de ene lidstaat heel zinnig zijn, maar voor een andere lidstaat controversieel. Daarom heeft het Britse voorzitterschap bewust ingezet op een meer algemeen debat over de toekomst van Europa. Er is afgesproken dat wij in de eerste helft van 2006, tijdens de voorjaarsraad onder Oostenrijks voorzitterschap, hierop terug zullen komen om de nationale debatten aan een algemene beoordeling te onderwerpen en het eens te worden over hoe we verder moeten gaan. 
Chris Davies (ALDE ). -
   Als u mij toestaat, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de vertegenwoordigers van het voorzitterschap te bedanken voor alle hulp en medewerking die zij de afgelopen maanden aan mijn collega’s hebben gegeven.
Mag ik in het bijzonder de fungerend voorzitter bedanken. Ik heb de afgelopen weken erg genoten van deze uitwisseling, al leek het soms dat deze plaatsvonden in een matig bezochte openbare bibliotheek.
Ik ben blij dat ik de gelegenheid krijg om terug te komen op een onderwerp dat al vaak aan de orde is geweest. Iedere regeringsleider heeft publiekelijk steun uitgesproken voor het principe dat de bijeenkomsten van de Raad openbaar zouden moeten zijn wanneer er over wetgeving wordt gesproken. Als de mooie woorden en goede bedoelingen van de fungerend voorzitter stevige resultaten hadden opgeleverd, dan had de Raad er nu al voor gezorgd dat er veranderingen onderweg waren van zijn Reglement van orde. In plaats daarvan krijgen we de mededeling dat de Raad de werking van deze maatregelen tijdens toekomstige voorzitterschappen tegen het licht zal houden en zal gaan bestuderen hoe er meer openheid en transparantie gecreëerd kan worden. Daaronder valt ook de mogelijkheid van een wijziging van het Reglement van orde.
Kan het voorzitterschap uitleggen waar de inhoud is in dit voorstel? 
Douglas Alexander,
   - Laat ik proberen de vraag van de geachte afgevaardigde rechtstreeks te beantwoorden. Ten eerste herinneren we ons allebei ongetwijfeld nog de woorden die onze minister-president in dit Parlement heeft uitgesproken bij de aanvang van het Britse voorzitterschap. Deze zijn de inspiratiebron voor mijn benadering van dit punt betreffende de transparantie in de Raad. Op basis hiervan heb ik eerst geprobeerd om tot overeenstemming te komen met mijn collega’s binnen het Verenigd Koninkrijk, en vervolgens hebben wij dat proces, in de loop van ons voorzitterschap, uitgebreid naar andere landen.
Het voorzitterschap heeft in november 2005 een gepresenteerd over het verbeteren van de transparantie in de Raad. De voorstellen zijn besproken door de groep-Antici en door zowel Coreper I als Coreper II, en we mikken nu op overeenstemming over de conclusies van de Raad op 20 december. De geachte afgevaardigde zal nog even geduld moeten hebben voor we, hoop ik, het soort overeenstemming kunnen krijgen dat hem de voldoening zal schenken die hij vanavond wil bereiken. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Over het meer algemene pakket van het Grondwettelijk Verdrag in zijn geheel: accepteert de fungerend voorzitter van de Raad dat de Europese Raad juist heeft gehandeld, gelet op het feit dat een meerderheid van de lidstaten dit Grondwettelijk Verdrag feitelijk geratificeerd heeft? De Raad heeft juist gehandeld door de tekst niet dood te verklaren, maar een periode van reflectie in te lassen - die overigens tot nu toe veel meer over de context gaat dan over de tekst. Is hij het ermee eens dat we te zijner tijd, wanneer we eenmaal in een nieuwe context zijn aangeland, weer terug zullen moeten keren naar de tekst en de vraag wat we daarmee aanmoeten, als het niet in 2006 is, dan toch zeker in 2007? 
Douglas Alexander,
   - Ik ben het met de geachte afgevaardigde eens, en heb begrip voor hetgeen hij zei. De Britse regering heeft zelfs, voordat zij het voorzitterschap van de Europese Unie op zich nam, al gepleit voor een periode van reflectie. We hadden niet het gevoel dat het gepast was voor een regering om met een unilaterale verklaring te komen over de status van het ontwerp van Grondwettelijk Verdrag, gezien het feit dat het Grondwettelijk Verdrag van alle leden van de Europese Unie was.
Het klopt inderdaad dat er, nog voor de beslissende stemmingen in Frankrijk en Nederland, in Spanje al een referendum had plaatsgevonden waarin het ontwerp van Grondwettelijk Verdrag was goedgekeurd en dat een groot aantal landen het ontwerp van Grondwettelijk Verdrag vervolgens door middel van een parlementaire procedure heeft geratificeerd. Daarom houd ik vast aan het standpunt dat voor het eerst werd verwoord kort voor het begin van het Britse voorzitterschap. Tijdens ons voorzitterschap hebben we vastgehouden aan dat standpunt.
In de loop van ons voorzitterschap heeft onze minister-president duidelijk gemaakt dat hij persoonlijk van oordeel is dat we eerst onze politieke ideeën op orde moeten krijgen, voordat we naar de institutionele kwestie kunnen terugkeren. Maar ook hebben we duidelijk gemaakt dat volgens ons praktische, verstandige hervormingen nodig zijn om de Unie van Vijfentwintig effectiever te laten functioneren dan met de huidige Verdragsregels mogelijk is. 
Den Dover (PPE-DE ).
   - Ik wil me aansluiten bij de andere collega’s uit het Verenigd Koninkrijk en u bedanken voor uw inspanningen in de afgelopen zes maanden. Tevens wil ik, met betrekking tot de Grondwet, zeggen dat het ons zeer heeft verheugd dat Nederland en Frankrijk allebei ‘nee’ gestemd hebben en dat we - tot uw verrassing - niet om een referendum in het Verenigd Koninkrijk zullen vragen als enig onderdeel van de Grondwet in de toekomst opnieuw aan de orde zal worden gesteld. 
Douglas Alexander,
   - Ik ben mij zeer bewust van mijn verantwoordelijkheid om u, zeker bij de laatste vraag, te antwoorden namens het voorzitterschap, en me niet te laten meeslepen in wat een fascinerend debat zou zijn met een politieke opponent uit mijn eigen land over de huidige opstelling van zijn partij, niet alleen met betrekking tot waar die partij staat in dit Parlement, maar ook met betrekking tot hun standpunt inzake het ontwerp van Grondwettelijk Verdrag.
Wat ik zojuist gehoord heb, is duidelijk in tegenspraak met op z’n minst een aantal beweringen van andere conservatieve collega’s over de praktische en verstandige veranderingen waarover ik het net had. Ik heb echter sterk het gevoel dat er voor de moderne Conservatieve Partij veel meer op het spel staat als het gaat om haar standpunt ten aanzien van Europa dan het antwoord dat we nu net gehoord hebben. 
Gary Titley (PSE ).
   - Ik vraag me af of de minister iets zou willen zeggen over de mogelijkheid dat afgevaardigden van de Britse Conservatieve Partij in dezelfde bankjes komen te zitten als mevrouw Mussolini? 
Douglas Alexander,
   - Als ik het nog net red in verband met de tijd, laat ik dan slechts het volgende zeggen. Kenneth Clarke is een serieus iemand in het Verenigd Koninkrijk en geen onbekende hier in het Parlement. Hij heeft de moderne Conservatieve Partij onder de nieuwe leider beschreven als een partij die ideeën op zich af ziet komen die - en ik citeer - angstaanjagend zijn in hun extremisme. Hij heeft gezegd dat de moderne Conservatieve Partij extremistischer is dan de Conservatieve Partij onder William Hague of zelfs onder Duncan Smith.
Het is aan de geachte afgevaardigden in de bankjes van de conservatieven om te beslissen of ze zichzelf nog verder willen marginaliseren, niet alleen in het Verenigd Koninkrijk, maar ook binnen de Europese Unie.
Ik heb vandaag in dit Parlement al een van de Britse conservatieve afgevaardigden royaal geprezen, omdat hij in zijn rol als rapporteur over de toetreding van een of meerdere van de potentiële kandidaat-lidstaten van de Europese Unie belangrijk werk heeft verricht namens dit Parlement. De marginalisatie van wat eens een vooraanstaande politieke partij was - zoals haar nieuwe leider dat kennelijk voor zich ziet - zou een verzwakking van niet alleen de Conservatieve Partij, maar ook van de behartiging van de Britse nationale belangen betekenen. Maar uiteindelijk zal het niet bij deze ene verkeerde beoordeling blijven. Ik ben bang dat dit de eerste is van vele verkeerde beoordelingen die de nieuwe leider van de Conservatieve Partij zal maken. 
De Voorzitter.
   - Vraag nr. 23 wordt niet behandeld, omdat het een onderwerp betreft dat reeds op de agenda van de vergadering van vanmiddag stond.
Aangezien de voor het vragenuur gereserveerde tijd verstreken is, zullen de vragen nrs. 24 tot en met 54 schriftelijk worden beantwoord (zie voor niet behandelde vragen de bijlage "vragenuur").
Staat u me toe met een persoonlijke opmerking af te sluiten. Mijnheer Alexander, u hebt vandaag gemerkt dat dit Parlement niet alleen kritiek heeft op uw werk, maar daarvoor ook veel waardering heeft. Ik wens u veel succes in uw verdere carrière. Prettige feestdagen, en hartelijk dank voor de samenwerking.
Het vragenuur is gesloten.

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0338/2005) van Andreas Schwab, namens de Commissie interne markt en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming door de Raad van de richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad betreffende machines en tot wijziging van Richtlijn 95/16/EG [5786/2/2005 - C6-0267/2005 - 2001/0004(COD)]. 
Andreas Schwab (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, voordat ik overga op de machinerichtlijn zelf, wil ik allereerst iedereen die bij dit proces betrokken is, met name de schaduwrapporteurs van de verschillende fracties, zeer hartelijk danken. U was tot vele compromissen bereid, waarvoor ik u zeer dankbaar ben. Tevens wil ik een woord van dank uitspreken tot de verantwoordelijke commissaris, die vandaag persoonlijk hier aanwezig is, voor het feit dat hij bij vele details die voor het Parlement bijzonder van belang waren, bereid was compromissen te sluiten. Dat maakt het voor de Parlementsleden aanzienlijk eenvoudiger om in te stemmen met de licht gewijzigde versie van het gemeenschappelijk standpunt.
Ik zou vijf punten willen bespreken die naar onze mening van bijzondere betekenis zijn. Het doel van deze richtlijn, die niet zonder meer voor iedereen begrijpelijk is, zoals we met enige zelfkritiek moeten vaststellen, was om een duidelijker onderscheid met andere richtlijnen te maken. Daarbij is nu echter een probleem ontstaan met de trekkerrichtlijn. Trekkers vielen vroeger niet tevens onder de machinerichtlijn. Nu vallen ze zowel onder de trekker- als de machinerichtlijn. Dat betekent voor de fabrikanten een zware dubbele belasting, en dat hadden wij graag willen voorkomen. Verder is er natuurlijk ook nog de trekkerstoelrichtlijn die, zoals u in Duitse kranten heeft kunnen lezen, mijnheer Verheugen, niet alleen in Duitsland als een onwaarschijnlijk bureaucratisch gedrocht wordt beschouwd. Derhalve ben ik u zeer dankbaar dat wij er, zij het niet zo snel als wij allemaal zouden wensen, gezamenlijk aan werken om een oplossing te vinden waarbij machines slechts onder één richtlijn vallen. Met andere woorden waarbij de trekkerrichtlijn uitsluitend voor trekkers geldt en de machinerichtlijn uitsluitend voor alle overige machines.
Nu moeten wij erop toezien dat wij deze doelstelling zo spoedig mogelijk realiseren. Ik zou uiteraard graag willen dat de trekkerrichtlijn wordt herzien en dat daarin alle risico’s worden opgenomen die nu nog niet gedekt zijn, en wel binnen een termijn van achttien maanden die de lidstaten nodig hebben voor de omzetting van de machinerichtlijn. Ik ben mij ervan bewust dat dergelijke wensen niet altijd onmiddellijk gehonoreerd kunnen worden, maar toch zou ik als doelstelling achttien maanden willen nemen; de uiterste termijn voor de omzetting.
Er zijn uiteraard meerdere punten waarop ik als rapporteur graag meer vooruitgang had gezien. Dat geldt bijvoorbeeld voor het uitsluiten van ongevaarlijke soorten machines zoals horloges. Ik heb mijn voorstel daaromtrent echter uiteindelijk ingetrokken vanwege de ernstige bedenkingen van met name de Commissie ten aanzien van veiligheidslacunes die als gevolg daarvan zouden kunnen ontstaan.
Overigens heeft het Parlement inzake de vertrouwelijkheid van bedrijfsgeheimen aanzienlijke vooruitgang geboekt ten opzichte van het oorspronkelijke gemeenschappelijk standpunt en dat geldt mijns inziens eveneens voor de sloop van machines. Uiteraard weten wij allemaal dat duurzame productie enorm belangrijk is voor Europa, ook met het oog op het halen van de Lissabon-doelstellingen. Desalniettemin hebben wij er ongetwijfeld juist aan gedaan de verantwoordelijkheid voor de sloop van machines niet volledig bij de fabrikanten te leggen, aangezien zij werkelijk niet van tevoren kunnen weten hoe dit proces daadwerkelijk in zijn werk gaat. Bovendien betreft het hier vaak kleine en middelgrote ondernemingen. Tevens ben ik van mening dat wij op het gebied van certificering, met name certificering door een derde partij, nog een lange weg te gaan hebben samen, aangezien het standpunt ten aanzien van de CE-markering dat in het gemeenschappelijk standpunt is ingenomen, voor ons als afgevaardigden absoluut onaanvaardbaar was. Ook al waren er voor het opstellen van dit gemeenschappelijk standpunt vele vergaderingen nodig, volgens ons is het onvoldoende dat de Raad zich beperkt tot de grootste gemene deler en compromisformuleringen opstelt die zodanig geformuleerd zijn dat niemand, geen burger of middenstander, ze kan begrijpen.
Uiteraard zijn wij ons bewust van de problemen die er waren, bijvoorbeeld in verband met de vertaling. Desalniettemin moeten wij ernaar streven om ontwerpwetsteksten te produceren die voor iedere burger begrijpelijk zijn – en dat heeft de heer Verheugen zichzelf persoonlijk ten doel gesteld.
Ik ben blij dat wij ten aanzien van de CE-markering een kleine stap voorwaarts hebben gezet. Wat mij betreft gaan we daar weliswaar nog niet ver genoeg in, maar u heeft in uw werkprogramma 2006 uitdrukkelijk de nieuwe aanpak inzake de CE-markering opgenomen, en daarom wil ik daar nu niet over klagen. Ik ben van mening dat het nu tijd is om voor een bredere en harmonischere aanpak te kiezen en ervoor te zorgen dat de regels op het gebied van de CE-markering binnen alle sectoren hetzelfde zijn. Dat zou niet alleen van voordeel zijn, maar mijns inziens tevens een betere regelgeving betekenen. Tegelijkertijd moeten wij bij het vastleggen van deze wetgeving nog eens goed nagaan wat het doel van de CE-markering binnen de Europese Unie is, welke kwaliteits- en veiligheidsnormen wij daaraan verbinden en wie tot taak heeft deze normen te controleren. Ik denk namelijk dat wij de lidstaten met betrekking tot het markttoezicht nog het een en ander moeten toelichten en daarover moeten discussiëren. Het mag niet zo zijn dat de Europese Unie de verantwoordelijkheid draagt als er problemen ontstaan, terwijl de lidstaten hun verantwoordelijkheden niet volledig nakomen ten aanzien van de tijd die ze aan toezicht spenderen.
Al met al wil ik nogmaals een woord van dank uitspreken. Mijns inziens hebben wij aanzienlijke vooruitgang geboekt naar een betere wetgeving en vermindering van de bureaucratie, hetgeen niet wegneemt dat ons nog veel te doen staat. Ik reken er in dit geval op dat de Commissie voortvarend werkt aan nieuwe voorstellen, met name op het gebied van trekkers, zodat wij dichter bij ons doel van betere regelgeving komen. 
Günther Verheugen,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Schwab, en de schaduwrapporteurs danken voor hun toewijding en hun constructieve samenwerking. Zonder hen zou er nooit overeenstemming in deze tweede lezing zijn bereikt.
De huidige situatie zou treffend kunnen worden samengevat met het bekende spreekwoord “geduld is een schone zaak”. De herziening van de machinerichtlijn kent een lange geschiedenis. Deze ontstond oorspronkelijk als een aanbeveling van de zogenaamde Molitor-groep, een voorloper van het initiatief voor “betere regelgeving” van de huidige Commissie.
Toen de Commissie begin 2001 na lange onderhandelingen met alle betrokkenen het voorstel voor een richtlijn presenteerde, had niemand verwacht dat het vijf jaar en 43 bijeenkomsten van de werkgroep van de Raad – waarmee alle records werden gebroken – zou duren om deze herziening af te ronden, om nog maar te zwijgen van het werk dat het Europees Parlement erin gestoken heeft. De onderhandelingen duurden zo lang, omdat de sector waarvoor deze richtlijn geldt, de machinebouwsector, enorm omvangrijk en complex is en een zeer gevarieerd scala aan producten omvat, waaronder machines, mechanische apparatuur en de daartoe behorende componenten. Het is echter ook een sector die van cruciaal belang is voor de economie van de Europese Unie, een van de sterkste sectoren in de industrie. De machinebouwsector in de Europese Unie produceerde in 2004 goederen ter waarde van 402 miljard euro en verschafte werk aan ruim 2,6 miljoen ingenieurs, technici en andere werknemers, van wie het merendeel hoogopgeleid. De productie binnen de machinebouw overtreft verre die van Japan en de VS. De Europese Unie is wereldwijd de grootste exporteur van machines en mechanische apparatuur met een waarde van 150 miljard euro, vóór de VS en Japan met 67 miljard euro. Daaruit blijkt dat dit een sector is die terecht als een juweel van de Europese industrie bestempeld kan worden en derhalve bijzondere aandacht verdient.
Met de aanbeveling om de tekst van het gemeenschappelijk standpunt te wijzigen, staan wij nu op het punt het wetgevingsproces voor de herziening van de machinerichtlijn af te sluiten. Ik ben blij u te kunnen mededelen dat de Commissie het resultaat van het compromis tussen Parlement en Raad volledig kan aanvaarden. Dit resultaat is inderdaad een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de nu geldende Machinerichtlijn 98/37/EG en vormt een goed voorbeeld van een betere regelgeving, zoals de heer Schwab reeds heeft opgemerkt.
Het toepassingsgebied is nu duidelijker afgebakend en onduidelijkheden zijn opgelost, hetgeen de rechtszekerheid verhoogt. De richtlijn is voorheen op verschillende wijzen geïnterpreteerd, maar dat houdt nu op. Het onderscheid met andere richtlijnen, zoals de liftrichtlijn en de laagspanningsrichtlijn, is nu aanzienlijk duidelijker. Ook de tenuitvoerlegging van de richtlijn, evenals het markttoezicht en de controle van de instituten die door de lidstaten belast zijn met de certificering, waarvan de Commissie op de hoogte is gesteld, zijn als gevolg van de wijzigingen door het Parlement in de eerste lezing efficiënter geworden.
Fabrikanten van bepaalde soorten machines waarmee het toepassingsgebied van de richtlijn is uitgebreid, zullen nu ook van de interne markt profiteren. Gebruikers en werknemers zullen profiteren van de verbetering van de gezondheids- en consumentenbescherming die voortvloeit uit de ervaringen met de huidige richtlijn.
Met betrekking tot het zeer omstreden vraagstuk hoe andere markeringen ten opzichte van de CE-markering staan, wil ik opmerken dat dit – zoals in de volgende verklaring van de Commissie wordt toegelicht – in het kader van de herziening van de “nieuwe aanpak” wordt uitgelegd. Ik zal nogmaals de formele verklaring van de Commissie voorlezen: 
 "In het kader van de herziening van de nieuwe aanpak zal de Commissie, onverminderd de inachtneming van de communautaire regelgeving, de voorwaarden verduidelijken voor het aanbrengen van andere – nationale, Europese en particuliere – markeringen in verband met de CE-markering." 
 Wat betreft de eveneens zeer omstreden trekkerproblematiek wil ik u erop wijzen dat de Commissie onverminderd achter de principes staat die in beide verklaringen zijn opgenomen en die ik eveneens nogmaals wil citeren.
De eerste verklaring luidt als volgt: 
 "De Raad en de Commissie verklaren dat Richtlijn 2003/37/EG betreffende de typegoedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers en aanhangwagens, verwisselbare getrokken machines, systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan, moet worden gewijzigd teneinde alle gezondheidsaspecten en aspecten betreffende de veiligheid van landbouw- en bosbouwtrekkers in eenzelfde harmonisatierichtlijn te beschouwen en alle relevante risico's van de machinerichtlijn te behandelen. Bij de wijziging van Richtlijn 2003/37/EG dient ook de machinerichtlijn te worden gewijzigd; met name de zinsnede "voor de risico's" in artikel 1, lid 2, onder e), eerste streepje, dient te worden geschrapt."
De tweede verklaring is als volgt: "De Commissie erkent de noodzaak nadere vereisten op te nemen in de richtlijnen betreffende landbouw- of bosbouwtrekkers voor risico's die nog niet door deze richtlijnen worden bestreken. Met het oog hierop buigt de Commissie zich over gepaste maatregelen waarin verwijzingen zijn opgenomen naar de VN-regelingen, CN- en ISO-normen en OESO-regelgeving." 
 Ik hoop dat hiermee alle nog openstaande vragen naar ieders tevredenheid zijn beantwoord. Ik wil nogmaals mijn dank uitspreken voor de werkelijk goede en constructieve samenwerking, en dank u voor uw aandacht. 
Malcolm Harbour,
   . Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn collega, de heer Schwab, feliciteren met de opstelling van deze buitengewoon ingewikkelde aanbeveling. Een extra complicerende factor was dat hij het werk heeft moeten overnemen van onze vorige rapporteur en collega, de heer Wieland. Ik ben zeer ingenomen met wat de commissaris heeft gezegd en met het akkoord dat we hebben bereikt om bevestiging door de Raad bij tweede lezing te verzekeren.
Ik wil een paar punten aan de orde stellen. Zoals de commissaris zei, is de weg naar een definitief akkoord over deze zeer ingewikkelde tekst lang en soms hobbelig geweest. Met het oog op de toekomst en in het licht van zijn vastberaden inzet voor een betere regelgevingsagenda dienen we de uitvoering en doeltreffendheid van deze richtlijn van zeer nabij te volgen. Ik ben beducht voor buitensporig hoge uitvoeringskosten en we moeten daarom zeker weten dat zijn diensten daar alert op zijn. Ook moeten we duplicering door nationale regelgeving voorkomen. Ik heb met voldoening kennis genomen van zijn woorden over verschillende markeringen, maar we moeten de kosten die gepaard gaan met de naleving van de regelgeving zorgvuldig in de gaten houden.
In dit verband wil ik twee andere punten ter sprake brengen. Ik ben verheugd dat de Raad heeft erkend dat er haast moet worden gemaakt met het vraagstuk inzake trekkers. Het is immers schandalig dat er voor deze zeer belangrijke sector nog steeds geen geharmoniseerde typegoedkeuringsprocedure is. De lidstaten zouden zich moeten schamen over hun getreuzel.
Ik wil de aandacht van de commissaris vestigen op een andere belangrijke categorie, die van mobiele machines, die door deze richtlijn voor een deel wordt benadeeld. Ik heb onlangs een conferentie bijgewoond van fabrikanten van bouwmaterieel. Ze vertelden me dat volgens hun ramingen 70 procent van hun kosten voor onderzoek en ontwikkeling wordt opgeslorpt door naleving van de regelgeving. Hoe kunnen we een concurrerende Europese economie runnen als we een grote bedrijfstak met dergelijke nalevingskosten opzadelen? Ik denk dat deze machinerichtlijn wel eens voor problemen zou kunnen zorgen en het is aan de commissaris om daar wat aan te doen. Ik wil hem zo spoedig mogelijk in contact brengen met een delegatie van fabrikanten van bouwmaterieel, zodat hij zich ook over hun problemen kan buigen. 
Barbara Weiler,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, een debat van anderhalf jaar in de Raad, dat is ongetwijfeld bijzonder lang. Het is uiteraard echter niets vergeleken met de levensduur van machines. Ik heb zelf twintig jaar in de machinebouw gewerkt en daarom weet ik hoe belangrijk deze richtlijn is, onder meer voor de consistentie van de wetgeving. Na de aanvankelijke scepsis van vele gebruikers, zijn alle twijfels volgens mij nu min of meer weggenomen. De eerste brieven zijn binnengekomen waarin mensen hun goedkeuring tot uitdrukking brengen en aangezien wij ons willen richten op de gebruikers en de publieke opinie niet willen negeren, is deze goedkeuring voor ons zeer van belang.
Deze richtlijn is echter niet alleen belangrijk voor de gebruikers, maar ook voor miljoenen consumenten, aangezien daarin wettelijke voorschriften zijn opgenomen die van enorme betekenis zijn voor hun gezondheid en veiligheid. Zoals de commissaris reeds opmerkte, was deze herziening onder meer noodzakelijk, omdat eerdere richtlijnen niet ver genoeg gingen, maar ook omdat de noodzakelijke rechtszekerheid verbetering behoefde en het toepassingsgebied nauwkeuriger moest worden vastgelegd. Bovendien moest het vrije verkeer van goederen worden veilig gesteld onder een gegarandeerde naleving van hoge veiligheidsnormen en een goede gezondheidsbescherming voor de consumenten. Dat zou met name ook het belangrijkste doel van het Europese industriebeleid moeten zijn.
Ik wil de leden van het Parlement en met name de Commissie en de Raad danken voor de uitstekende samenwerking. Desalniettemin waren de sociaal-democraten genoodzaakt een aantal belangrijke aspecten te laten meewegen, hetgeen in de meeste discussierondes betekende dat wij dichter bij de Raad stonden. Wij willen bijvoorbeeld dat de Commissie richtlijnen ontwikkelt om de lidstaten te helpen hun capaciteiten te verhogen. Dat zou een effectief markttoezicht mogelijk maken op de uniforme toepassing van de richtlijn.
De sociaal-democraten waren echter ook van mening dat het vertrouwelijke karakter en de bedrijfsgeheimen niet ten koste van persoonlijke veiligheid en gezondheid mochten gaan. Wij wilden tevens een lastenverlichting voor het MKB – hetgeen wij nu hebben bereikt – zonder de richtlijn aan te tasten of extra kosten te veroorzaken. Het was voor ons eveneens belangrijk dat bij de herziening van deze richtlijn de normen voor gehandicapte mensen die gebruikmaken van liften niet nadelig werden beïnvloed. Al deze doelstellingen hebben wij bereikt. Wij waren er geen voorstanders van om trekkers voor de land- en bosbouw uit de richtlijn te halen, maar wij aanvaarden de verklaring van de commissaris. Wij hadden liever gezien dat u een datum had genoemd, namelijk 2008, maar aangezien wij dan allemaal nog leden van dit Parlement zullen zijn, zullen wij erop toezien dat de nodige stappen worden ondernomen.
Wij willen niet dat de kleine apparaten uit de richtlijn worden gehaald, mijnheer Schwab, omdat het nu eenmaal niet alleen om horloges gaat, maar ook om relatief gevaarlijke brandblussers en vergelijkbare kleine apparaten. Toch hebben wij mijns inziens een goed compromis gesloten dat de sociaal-democraten zullen ondersteunen. Deze week zou ik bij wijze van uitzondering graag eens lof aan de Britten willen toezwaaien – het is immers niet vanzelfsprekend dat dit wordt gedaan – daar onze samenwerking met het Britse voorzitterschap op dit gebied bijzonder goed is verlopen. 
Janelly Fourtou,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de voorliggende richtlijn over machines is – u zei het al – een herziening van een richtlijn uit 1998. Het gaat om een in hoge mate technisch onderwerp, maar de richtlijn zal een grote weerslag hebben op de Europese machinebouw en de Europese economie als geheel. Ik zou nog eens willen wijzen op de cijfers die de heer Verheugen al noemde, en die eigenlijk nog beter zijn dan de cijfers die ikzelf had. Ik ben dus zo vrij u er nogmaals op te wijzen dat de jaaromzet in deze sector 402 miljard euro beloopt, waarvan de uitvoer naar derde landen 113 miljard euro op jaarbasis vertegenwoordigt.
De eerste lezing was de afspiegeling van een redelijk compromis, bereikt na jarenlang debatteren. Ik herinner me dat alleen al het overeenkomen van definities van "machine" en "deelmachine" in de vorige wetgevingsperiode heel wat voeten in de aarde had. Bij de tweede lezing van deze richtlijn heb ikzelf me vooral toegelegd op de bepalingen betreffende de CE-markering, omdat ik de formulering juridisch onvoldoende eenduidig achtte.
Ik ben de Raad erkentelijk voor het aanvaarden van mijn amendement. Omdat dit onderwerp evenwel nog verder verdient te worden uitgediept ben ik verheugd dat de Commissie daar werk van maakt. Ik wil de rapporteur graag feliciteren met de manier waarop hij de onderhandelingen heeft geleid. We hebben aanzienlijk verder kunnen komen in de richting van een gemeenschappelijk standpunt, dankzij een informele trialoog waarbij de rapporteur de voorzitter van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, de schaduwrapporteurs, de vertegenwoordigers van de Europese Commissie, en die van de Raad bij zich om de tafel had verzameld.
We zijn tot een consensus gekomen waar iedereen in de sector op wachtte. Op enkele punten moet nog helderheid worden verschaft, met name over trekkers, maar ik blijf optimistisch en ik hoop dat de problemen zullen worden opgelost door deze richtlijn daadwerkelijk toe te passen. De Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie zal dan ook voor het compromis stemmen. 
Christoph Konrad (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, wij hebben zojuist gehoord hoe belangrijk de machinebouw is voor de Europese economie. Dat geldt voor de gehele Europese Unie, maar met name voor Duitsland, mijn vaderland. Het is in dit verband derhalve goed om een interessant aspect te onderstrepen, namelijk dat de richtlijn onder andere tot stand is gekomen naar aanleiding van geluiden uit de industrie, die zich er zeer voor heeft ingespannen deze richtlijn op tafel te brengen, met de slogan “één product, één regelgeving voor de interne markt”. Het staat buiten kijf dat dit een positieve ontwikkeling is, aangezien een van de voordelen van deze wetgeving is dat één soort machine, in dezelfde uitvoering, overal binnen de interne markt kan worden ingezet. Aanvullende tests in de lidstaten van de Europese Unie zouden uiteraard overbodig zijn.
Naar aanleiding van deze tweede lezing en met het oog op het debat over de dienstenrichtlijn wil ik de volgende opmerking maken. Als wij deze benadering altijd als uitgangspunt zouden nemen bij onze onderhandelingen over de dienstenrichtlijn, dan zouden wij bij die kwestie ongetwijfeld eveneens vooruitgang boeken. Ik wil in dit verband niet nalaten erop te wijzen dat met name de Europese machinebouw voornamelijk afhankelijk is van de dienstenrichtlijn, aangezien door de verkoop van machines niet alleen producten maar ook diensten worden verkocht.
Over dit onderwerp wil ik nog een tweede politieke opmerking maken. Tijdens het debat van vandaag is er nogmaals op gewezen dat de weg naar deze richtlijn bijzonder lang was, vijf jaar om precies te zijn. Dit proces heeft zich voornamelijk in een Europese Unie van vijftien lidstaten afgespeeld. Zoals wij allemaal weten bestaat de Unie op dit moment uit 25 lidstaten. In het licht daarvan en met name in het licht van de geplande vermindering van regels moet aangetekend worden dat het in de toekomst waarschijnlijk nog veel langer zal duren om overeenkomst over dergelijke regels te bereiken en daar moeten zowel de industrie als de politieke organen die verantwoordelijk zijn voor dergelijke kwesties zich van bewust zijn. Het principe “minder is soms meer”geldt ook hier. Ik zou daarom nogmaals willen benadrukken hoezeer ik deze richtlijn toejuich. 
Evelyne Gebhardt (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil mij aansluiten bij de voorgaande sprekers en de heer Schwab danken voor zijn uitstekende werk. Tevens wil ik echter mevrouw Weiler en mevrouw De Vits danken, die zich met zoveel toewijding hebben ingezet namens mijn fractie en er daarmee voor hebben gezorgd dat er enige vooruitgang is geboekt tijdens hun samenwerking met de heer Schwab.
De sleutelwoorden gezondheid, veiligheid en consumentenbescherming zijn reeds gevallen. Deze voorwaarden vormen de basis voor de kwaliteitskenmerken die ervoor zorgen dat producten als machines een toppositie innemen en die ertoe leiden dat onze fabrikanten wereldwijd de markt kunnen veroveren. Dat is een goede zaak.
In dit verband kan ik mevrouw Weiler alleen maar gelijk geven: een consistente wetgeving is op dit gebied van doorslaggevend belang. Een consistente wetgeving betekent dat de machinefabrikanten exact weten welke regels ze moeten naleven en welke regelingen er daadwerkelijk zijn, dat ze niet in het ongewisse blijven. Dat leidt er wederom toe dat wij binnen deze sector een goed functionerende markt kunnen hebben.
Een consistente wetgeving betekent echter ook dat wij moeten voorkomen dat er meerdere verschillende richtlijnen voor één product gelden. Een consistente wetgeving wil zeggen dat er eindelijk eens stappen worden ondernomen – met name met betrekking tot de trekkerrichtlijn – om een uniforme regeling op te stellen. Het is voor de fabrikanten niet goed als zij tussen twee verschillende regelingen moeten balanceren en het is derhalve uitermate betreurenswaardig dat het ons niet is gelukt om instemming te krijgen voor ons voorstel dat deze kwestie uiterlijk in 2008 eindelijk opgelost moet zijn. Dat is werkelijk een schande. Ik kan mij herinneren dat er in de eerste lezing, toen wij dit onderwerp met de Europese Commissie en de Raad hebben besproken, werd gezegd dat wij alles de komende zes maanden opgelost zouden hebben. Dat is nu anderhalf jaar geleden. Hetzelfde werd tijdens het debat over deze kwestie aan het begin van dit jaar opnieuw gezegd, namelijk dat alles binnen de komende zes maanden opgelost zou worden.
Ik wil alle betrokkenen derhalve verzoeken ervoor te zorgen dat er inderdaad zo spoedig mogelijk een einde aan dit probleem komt. Wij mogen immers ook de machinefabrikanten niet in onzekerheid laten. 
Mia De Vits (PSE ). –
   Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, de machinerichtlijn waarover wij ons moeten uitspreken, is voor mij veel meer dan alleen maar een technische internemarktrichtlijn. Zij vormt het bewijs dat wij in de Europese Unie sociale regelgeving kunnen maken, ook al steken we haar graag in een economisch kleedje. Het eindresultaat van de onderhandelingen laat zien dat het Europees Parlement wel degelijk het verschil kan maken en ik zou rapporteur Schwab en mevrouw Weiler willen danken voor de manier waarop zij dit dossier afgehandeld hebben.
Het is dankzij het Parlement dat misleiding van consumenten en te veel administratieve lasten voor onze bedrijven als gevolg van andere dan CE-markeringen, vanaf nu niet meer zullen kunnen. Het Parlement zorgde er voorts voor dat echte controle op de gevaarlijkste machines mogelijk wordt en dat dit geen formaliteit zal zijn, maar het is nu aan de lidstaten om van deze richtlijn werkelijk iets te maken, er een ambitieus werkinstrument van te maken. Daarom moeten alle lidstaten werk gaan maken van de effectieve marktcontrole, want zonder deze marktcontrole blijft deze richtlijn een papieren tijger, zoals met de vorige richtlijn het geval was.
De Europese Commissie, mijnheer de commissaris, moet mijns inziens het engagement van de lidstaten nauwgezet controleren, nagaan of zij deze marktcontrole uitvoeren en desnoods in de toekomst ook een initiatief nemen, als zou blijken dat zij hun beloften niet nakomen, en dit zowel in het belang van werknemers, consumenten als producenten. Voor ons is het werk op dit ogenblik af en ik denk dat wij deze richtlijn morgen dan ook zullen kunnen goedkeuren. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 10.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0341/2005) van Elspeth Attwooll, namens de Commissie visserij, over vrouwennetwerken: visserij, landbouw en diversificatie [2004/2263(INI)]. 
Elspeth Attwooll (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, sprekers in een debat brengen vaak een soort van eerbetoon aan de rapporteur. Dat varieert van een zuinig dankjewel voor heel hard zwoegen tot felicitaties voor de opstelling van een uitmuntend verslag. Als ik in die situatie was geweest, had ik eerlijk gezegd geen felicitaties over mijn lippen gekregen, want het verslag bevat mijns inziens een aantal duidelijke tekortkomingen. Dat wil overigens niet zeggen dat er geen waardevolle punten in staan of dingen waar ik het wezenlijk mee oneens ben. Verder ben ik erg ingenomen met de interesse die sommige collega's hebben getoond.
Ik heb twee bezwaren. Om te beginnen staat er nogal wat redundantie in de tekst. Er zijn gevallen waarin het gebruik van herhaling doeltreffend kan zijn, maar ik geloof niet dat daarvan sprake is bij dit verslag. Het tweede bezwaar betreft het aantal vraagstukken dat aan bod komt. Ik vind weliswaar dat het Europees Parlement serieus aandacht moet besteden aan alle aspecten van het leven van vrouwen in de visserijsector en zich moet inspannen om hun problemen aan te pakken, maar de oorspronkelijke bedoeling van dit verslag was dat we ons zouden concentreren op de rol van vrouwennetwerken en de bijdrage die deze kunnen leveren aan de sociaal-economische structuur van gemeenschappen die van de visserij afhankelijk zijn. We hebben melding gemaakt van twee voorbeelden waarbij parallellen te trekken zijn met vrouwen in landbouwgemeenschappen en van de mogelijkheid van een gezamenlijke aanpak ten behoeve van hen. Die insteek is uit het zicht geraakt en dat betreur ik, omdat vrouwennetwerken van cruciaal belang zijn om de andere doelstellingen in het verslag te verwezenlijken.
Mijn eigen boodschap aan de Commissie en de Raad is kort en duidelijk. Ik zou graag willen dat zij de totstandkoming en ontwikkeling van vrouwennetwerken, zowel op binnenlands als op pan-Europees niveau, stimuleren en ondersteunen. Daarnaast zou ik graag willen dat zij hun activiteiten voor de diversifiëring van plaatselijke economieën alsmede hun bijdragen aan de ontwikkeling van het gemeenschappelijk visserijbeleid en de totstandbrenging van een gecoördineerde aanpak van vraagstukken van gemeenschappelijk belang stimuleren en ondersteunen.
Stimulering en ondersteuning betekent echter meer dan enkel een paar vriendelijke woorden; er moet worden gezorgd voor actieve hulp bij het verkrijgen van toegang tot financiële middelen en specifieke maatregelen die alle bestaande sociale en administratieve belemmeringen voor de volledige participatie van vrouwen op alle gebieden in de visserijsector opheffen.
Commissaris, hartelijk dank dat u geluisterd hebt. Ik dank u ook in de verwachting dat er concrete maatregelen zullen volgen. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik de rapporteur met haar verslag. Ik verwelkom het initiatief van het Europees Parlement en deel de betrokkenheid van de rapporteur op het gebied van gelijke kansen in de visserijsector. Ik ben het ook met haar eens dat de participatie van vrouwennetwerken in deze context van groot belang is.
In de volgende programmeringsperiode, de periode 2007-2013, zal de Commissie veel aandacht besteden aan het bevorderen van de rol van vrouwen in de visserijsector. In het voorstel tot oprichting van een Europees Visserijfonds (EVF) komt tot uiting dat de Commissie zich duidelijk inzet voor gelijke kansen. Het toekomstige fonds is zelfs nog specifieker over de rol van vrouwen in de visserijsector dan het huidige Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij. In de verschillende totstandkomingsstadia van het fonds wordt de integratie van het genderperspectief bevorderd. We zullen de lidstaten verzoeken activiteiten te stimuleren die de rol van vrouwen in de visserijsector vergroten. In het onderhavige verslag wordt er bij de Commissie op aangedrongen zich te beraden over concrete maatregelen om de verdere ontwikkeling van reeds bestaande netwerken actief te stimuleren en om ze te creëren waar ze nog onbestaand zijn.
Tot mijn voldoening kan ik u mededelen dat het voorstel tot oprichting van een Europees Visserijfonds voorziet in specifieke maatregelen met het oog op netwerken en de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken tussen organisaties die opkomen voor gelijke kansen tussen mannen en vrouwen.
Met het oog op de volgende programmeringsperiode stelt de Commissie voor om de acties inzake netwerken en de uitwisseling van ervaringen tussen organisaties ter bevordering van gelijke kansen te integreren in de operationele programma's van de lidstaten, een en ander met het oog op de vervanging van onze vroegere aanpak, die voorzag in de publicatie van uitnodigingen voor het indienen van voorstellen voor innovatieve acties die rechtstreeks door de Commissie worden beheerd. Wij geloven dat deze aanpak meer toegevoegde waarde zal bieden dan de financiering van kleinschalige projecten, waarvan sprake was in het kader van de regeling voor innovatieve acties.
Er heeft in 2005 een evaluatie achteraf plaatsgevonden van transnationale projecten voor innovatieve acties. Een van de voornaamste bevindingen van die evaluatie was dat de projecten in het kader van operationele programma's meer opleverden dan de projecten voor innovatieve acties. Voorts bleek dat de communautaire toegevoegde waarde van de innovatieve acties en van de uitwisseling van ervaringen en goede praktijken tamelijk beperkt was.
In uw verslag verzoekt u de Commissie werk te maken van meer beroepsopleiding en onderwijs welke speciaal gericht zijn op de activiteiten van in de visserijsector werkzame vrouwen. Tot mijn voldoening kan ik u mededelen dat de nieuwe prioriteit van het Europees Visserijfonds – de duurzame ontwikkeling van visserijgebieden – zal voorzien in een wezenlijke bijdrage op dit terrein.
Er kan steun worden verleend aan de diversifiëring van activiteiten en de bevordering van arbeidsmogelijkheden voor vissers buiten de sector. Er zijn maatregelen in aantocht ter bevordering en verbetering van beroepsvaardigheden, het aanpassingsvermogen van werknemers en de toegang tot werkgelegenheid – met name ten faveure van vrouwen. De maatregelen voor de diversifiëring van economische activiteiten en voor beroepsopleiding en onderwijs zullen heel goed uitpakken voor vrouwen in vissersgemeenschappen.
Voorts deelt de Commissie uw bezorgdheid over de moeite die het kost om jongeren te werven in de visserijsector. De sector kampt bij jongeren met een slecht imago en dus moeten er maatregelen worden genomen om het werk in deze sector voor hen aantrekkelijker te maken. In het kader van het Europees Visserijfonds wordt gedacht aan extra stimulansen die jongeren moeten aanzetten de visserij in te gaan. Deze komen bovenop de maatregelen die op stapel staan uit hoofde van het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij. Het gaat hierbij om maatregelen op het gebied van onderwijs, met inbegrip van opleiding inzake veiligheid en gezondheid, en voor de verbetering van beroepsvaardigheden. Er zal in het kader van het EVF eveneens beperkte bijstand worden verleend aan jonge vissers die het beroep van visser aanvatten. Verder zullen er meer mogelijkheden worden geschapen voor de deelname van vrouwen aan het besluitvormingsproces.
De nieuwe prioriteit "duurzame ontwikkeling van visserijgebieden" wordt van onderaf aangepakt. De plaatselijke actoren, waaronder vrouwenorganisaties, zullen de motor zijn achter het ontwerp en de uitvoering van de strategieën voor plaatselijke ontwikkeling. Deze nieuwe benadering biedt vrouwen op plaatselijk niveau een nieuwe kans om bij de besluitvorming betrokken te raken en te verzekeren dat er met hun specifieke zorgen rekening wordt gehouden in deze strategieën. Voorts wordt er met het oog op de vaststelling van de nationale strategische plannen gewerkt aan een uitgebreid partnerschap met alle relevante betrokkenen, waaronder vertegenwoordigers van vrouwen. Vrouwenorganisaties moeten hun bijdrage leveren aan de analyse van trends in de visserijsector en de ontwikkeling van een strategie voor de duurzame ontwikkeling ervan.
Vrouwen en hun vertegenwoordigers worden ook aangemoedigd om zitting te nemen in de regionale adviesraden (RAR), die de hoeksteen vormen van de "governance"-pijler van het gemeenschappelijk visserijbeleid, dat in 2002 is hervormd. Vrouwenorganisaties hebben bijvoorbeeld al een zetel in de regionale adviesraad voor de Noordzee, de eerste RAR die werd opgericht als gevolg van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Vrouwen zijn eveneens vertegenwoordigd in de regionale adviesraad voor de noordwestelijke wateren.
Tot slot kan ik u tot mijn voldoening mededelen dat na de conferentie over de rol van vrouwen in de visserij, die in januari 2003 is gehouden, de Commissie thans bezig is met het plannen van een conferentie over gelijke kansen in 2006. Op deze conferentie wordt de situatie van vrouwen in de visserijsector tegen het licht gehouden en zal men zich beraden over hoe deze situatie te verbeteren is en welke vooruitgang er geboekt kan worden. Ik hoop dat op deze conferentie ook de standpunten van het Parlement tot uiting zullen komen.
Bij wijze van afronding wil ik onderstrepen dat de Commissie vastbesloten is om werk te maken van gelijke kansen in ons beleid. Maar om gelijke kansen werkelijkheid te laten worden, moeten de beleidsmakers op alle niveaus hun verantwoordelijkheid nemen: zowel de Commissie als de beleidsmakers op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau. Uw inzet om dit doel te bereiken zal bijdragen aan de bestendiging en bevordering van het belang dat op alle niveaus aan gelijke kansen wordt gehecht. 
Teresa Riera Madurell (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en ik sluit mij aan bij de rapporteur en de commissaris: de rol van vrouwen in de visserij moet meer erkenning krijgen.
Hoewel maar 3 procent van de vissers vrouw is, nemen vrouwen wel actief deel aan alle andere met visserij samenhangende activiteiten. Door hun onzichtbaarheid blijven veel vrouwen die werkzaam zijn in de sector verstoken van sociale en economische rechten.
Daarom roepen we de Commissie op om samen met de lidstaten de nodige maatregelen te nemen om de rechten van deze vrouwen ten volle te waarborgen.
Ook wij vinden dat vrouwen onder dezelfde voorwaarden als mannen toegang moeten hebben tot beroepsopleidingen, financiering en kredieten. Daarnaast dienen ze nauwer betrokken te zijn bij het besluitvormingsproces. In die zin zou een aanbeveling van de Commissie aan de betreffende instanties, waarin zij opgeroepen worden de nodige maatregelen te nemen, heel positief zijn.
En uiteraard moeten vrouwenorganisaties en -netwerken ondersteund worden. Daarom juichen wij toe dat de Commissie vastbesloten is de bestaande organisaties en netwerken - evenals de oprichting van nieuwe - actief te blijven steunen, want dit zijn onontbeerlijke instrumenten voor de uitwisseling van informatie en voor goede praktijken.
Dames en heren, voor ik afrond moet ik nog in het bijzonder de schelpdierenvissers vermelden, veelal vrouwen van boven de vijftig die te kampen hebben met gezondheidsproblemen die rechtstreeks toe te schrijven zijn aan hun werk, en die in veel gevallen geen recht hebben op werkloosheidsuitkering, medische bijstand of veilige werkomstandigheden.
We mogen niet toestaan dat deze groepen zo weinig bescherming genieten. Als lid van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid roep ik op tot een grotere erkenning van het werk dat vrouwen in de sector verrichten. Evenzo moeten we onverwijld oplossingen vinden voor de problemen die voortvloeien uit dat werk. 
Carmen Fraga Estévez,
   . - Mijnheer de Voorzitter, in dit Parlement vertegenwoordig ik een van de Europese regio’s waar zeer veel vrouwen werkzaam zijn in de visserij, zelfs in de visvangst, zoals bijvoorbeeld in de schelpdierenvisserij. Ik ben mevrouw Attwooll dan ook dankbaar voor haar verslag, dat een buitengewone formule aanreikt om de rol van de vrouw in de maatschappij op te waarderen en vrouwen meer mogelijkheden te bieden om hun opleiding, specialisme en vooruitzichten te verbeteren.
Ik kan met trots zeggen dat de visserijautoriteiten in mijn regio de afgelopen jaren bijzondere aandacht hebben besteed aan de rol van vrouwen, door de vorming van verenigingen aan te moedigen – daar zelfs met klem toe op te roepen – en de integratie van die verenigingen in bestaande netwerken onvoorwaardelijk te steunen. Daarnaast zijn fora en internationale conferenties georganiseerd om netwerken te versterken en nieuwe op te richten, waarin vrouwen uit heel Europa hun kennis en ervaringen kunnen uitwisselen.
Het resultaat is spectaculair, de vrouwen zijn zich met name bewust geworden van het economische en sociale belang van hun werk. Waar ze hun rol aanvankelijk zagen als een traditionele bijdrage aan het gezinsinkomen, eisen ze nu waarop ze, als werkneemsters, recht hebben: betere salarissen, sociale voorzieningen en opleiding.
Het verslag van mevrouw Attwooll geeft een waarheidsgetrouw beeld van de rol die vrouwennetwerken vervullen en kunnen vervullen en roept de nationale regeringen en de Commissie op deze netwerken in de toekomst nog meer te steunen. Om al die redenen steunt onze fractie de inhoud van dit verslag en we hopen dat de voltallige vergadering van het Parlement hetzelfde zal doen. 
María Isabel Salinas García,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mij als schaduwrapporteur van dit verslag aansluiten bij de woorden van de rapporteur, mevrouw Attwooll.
Wie dit verslag leest weet dat vrouwennetwerken velerlei taken vervullen in visserijgebieden en dat ze in de toekomst een nog grotere rol kunnen spelen. De uitermate belangrijke activiteiten van vrouwen in de sector moeten zichtbaarder worden, opdat zij de gepaste erkenning en vergoeding ontvangen voor hun werk, dat ze – zoals al is gezegd – vaak gratis en soms zonder sociale bescherming verrichten. We hebben nog een lange weg te gaan.
Het verslag noemt ook de inspanningen van de Commissie, met name de conferentie over de rol van vrouwen in de visserij, in 2003. We zien uit naar de conferentie die voor 2006 op het programma staat.
Maar we zijn er nog lang niet. Daarom stel ik met genoegen vast dat de commissaris voor een andere benadering kiest, hetgeen erg hard nodig is voor vrouwen in de visserij.
Ik geloof dat de Commissie deze netwerken moet steunen via vier typen maatregelen, zoals het verslag ook aangeeft: informatie, financiering, representativiteit en opleiding.
Er moet een uitvoeriger verslag komen. Ik ben het eens met de rapporteur dat dit verslag over vrouwennetwerken niet bepaald indrukwekkend is. Er moet een meeromvattend verslag worden opgesteld dat de situatie van de huidige netwerken getrouw weergeeft, om in een later stadium de evolutie van die netwerken op de voet te kunnen volgen.
Financiering is nodig, want deze netwerken spelen op economisch, sociaal en zelfs milieuvlak een rol van algemeen belang en kunnen dat in de toekomst in een nog betere en belangrijker mate doen, en daar horen gepaste financiële middelen tegenover te staan.
Ook scholing, waarover de commissaris sprak, is noodzakelijk. De Commissie is zich bewust van het belang van het werk dat vrouwen in de visserij verrichten en moet nu onderwijs en opleiding van jonge mensen bevorderen, zodat deze het werk in de toekomst kunnen overnemen.
Zoals al is aangetoond, zijn er situaties die tot voorbeeld dienen, zoals die van de schelpdierenvissers. Daarom denk ik dat we organisaties van vrouwen rondom de netwerken moeten steunen, zodat zij hun levensomstandigheden duurzaam kunnen verbeteren.
Ik wil aankondigen dat ook mijn fractie het verslag van mevrouw Attwooll zal steunen. 
Albert Jan Maat (PPE-DE ). –
   Voorzitter, ook ik wil mijn collega Attwooll heel hartelijk danken voor haar werk, haar verslag en de wijze waarop zij de vrouwennetwerken in Europa op de kaart heeft gezet. Ik wil ook de commissaris danken. Het is niet de eerste keer dat hij laat blijken dat hij een groot sociaal gevoel ten aanzien van de visserijsector heeft. Ik wil hem ook bedanken voor de wijze waarop hij actief werk van de betrokkenheid van alle maatschappelijke geledingen binnen de visserij wil maken.
Waarom is dat zo belangrijk? Er zijn drie punten waarom het essentieel is dat de visserij breder op de kaart komt dan alleen met economische factoren. Als ik kijk naar een crisis in mijn eigen regio, de garnalencrisis, en naar de rol die VinVis daarin gespeeld heeft, dan stel ik vast dat het vrouwennetwerk tot een oplossing heeft bijgedragen en moet ik gewoon constateren dat het een hele goede zaak is dat de maatschappelijke verbreding binnen de visserij er komt.
Ik ben ook erg blij dat dit netwerk inmiddels zijn plaats binnen de regionale adviesraad voor de Noordzee heeft gekregen. Maar het is met name van belang op het terrein van scholing, op het terrein van de sociale positie, op het terrein van de economische impact van de visserij. Als ik kijk naar de hoge brandstofprijs en een aantal andere zaken, die wel degelijk sociale gevolgen binnen de visserij hebben, dan beschouw ik het als een goede zaak dat het vrouwennetwerk, VinVis, maar ook andere organisaties, hun plek krijgen.
Wat dat betreft was ik ook zeer ingenomen met de hoorzitting die de rapporteur in juli met een groot aantal vrouwenorganisaties heeft georganiseerd en ik denk dat het goed zou zijn als dit soort activiteiten ook in de toekomst door het Parlement en ook door de Commissie wordt georganiseerd.
Nogmaals, Voorzitter, dank aan de rapporteur voor dit verslag en ik hoop dat de commissaris ook verdere uitvoering aan de aanbevelingen zal geven. Zijn antwoord op dit punt schept redelijk positieve verwachtingen met betrekking tot een dergelijke aanpak en ik hoop dat wij er als politici met elkaar ook voor zullen zorgen dat alle maatschappelijke geledingen binnen de visserij de plek krijgen die ze binnen de sector verdienen. 
Stavros Arnaoutakis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wilde de rapporteur gelukwensen en bedanken voor het uitstekende werk dat zij met haar verslag heeft verricht.
Het is iedereen bekend dat de vrouwen die in de kustvisserij werken, in een benadeelde positie verkeren. Wat zij in deze sector doen, wordt immers beschouwd als een bijbaantje en niet als een beroep. Hun werk wordt niet erkend, noch juridisch, noch sociaal. Daarom moeten wij de sociale en economische rechten van de vrouwen in alle visserijsectoren verzekeren en deze ondersteunen. Ik denk aan gelijke lonen, pensioenrechten, sociale zekerheid en toegang tot gezondheidszorg.
Wij moeten steun geven aan de inspanningen die worden ondernomen in het kader van beleidsvormen ter ondersteuning van initiatieven voor de totstandkoming van vrouwennetwerken in heel de Europese Unie en met name in de afgelegen insulaire gebieden. De ontwikkeling van deze netwerken mag niet enkel afhankelijk zijn van vrijwilligerswerk of losse activiteiten. Deze netwerken moeten geïnstitutionaliseerd worden opdat zij een sterkere rol kunnen gaan speken in de gebieden waarin zij zich ontwikkelen, opdat zij gehoord kunnen worden in de overheidsinstanties in hun gebieden en advies kunnen uitbrengen.
Geachte collega’s, mijns inziens zijn wij in de visserijsector nog ver achter als het gaat om de volledige toepassing van het beginsel van gelijke behandeling en gelijke kansen. Het moment is gekomen om een moedig besluit te nemen en de bijdrage van deze vrouwen aan de ontwikkeling van de visserij en het economische leven in het algemeen te erkennen. Wij mogen de vrouwennetwerken niet alleen met sympathie en begrip bejegenen. Laten wij ervoor zorgen dat deze een belangrijk instrument worden, een instrument dat kan bijdragen aan het visserijbeleid, aan duurzame ontwikkeling en milieubescherming, aan de ecosystemen en de mens. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, alle vorige sprekers hebben erkend hoe noodzakelijk het is de visserijactiviteiten te handhaven met niet alleen economische en sociale maar ik zou haast zeggen ook culturele maatregelen.
Het lijdt geen twijfel dat de traditionele rol van de vrouwen in de visserij en de diverse moderne vormen van participatie van vrouwen aan de arbeidsmarkt in visserijgebieden sedert de conferentie van de Commissie in 2003 en sedert de totstandkoming van de eerste netwerken van deze aparte groep van werknemers, aanzienlijk zijn versterkt.
Wij moeten de Commissie visserij, en met name de overdreven bescheiden mevrouw Attwool, natuurlijk gelukwensen met dit initiatief en met de opstelling van dit verslag. Als schaduwrapporteur voor mijn fractie in de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid wil ik de rapporteur van harte bedanken voor het feit dat zij de meeste door mijn commissie gemaakte opmerkingen heeft overgenomen. Daarom rest ons niets anders dan te hopen dat de Commissie tijdens de nieuwe conferentie van 2006 zal bijdragen aan de voltooiing van een pan-Europees netwerk van in de visserij actief zijnde vrouwen.
Niet alleen het Europees Visserijfonds maar ook de structuurfondsen en programma’s, zoals Femme en Leader, kunnen een instrument worden voor het ondernemen van specifieke activiteiten, naast de ontwikkeling van beroepsopleiding, beroepsvaardigheden en aanpasbaarheid, naast programma’s voor onderzoek naar de gevolgen van de herstructurering in de visserij- en landbouwindustrie, productie-innovatie en de bevordering van een consumptiepatroon dat milieugevoelig is en de biodiversiteit eerbiedigt. Het zal van deze activiteiten afhangen of de jonge mannen en vrouwen in de visserijgebieden zullen blijven, of zij daar de tradities en eeuwenlang toegepaste praktijken in stand zullen houden, die indien gekoppeld aan de nieuwe technologie zeer waardevol zijn en toegevoegde waarde kunnen creëren voor de Europese Unie. Toegevoegde waarde zou echter ook worden gecreëerd met de handhaving van hetgeen in Richtlijn 86/613 van de Raad is opgenomen, en met de uitbreiding daarvan tot de visserijsector, waar ik u, mijnheer de commissaris, dan ook om vraag. De toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op zelfstandigen, ook in de landbouw, en de bescherming van het moederschap zijn belangrijke sectoren, en het op te richten Genderinstituut zal hier een belangrijke rol kunnen vervullen via het verrichten van speciaal onderzoek. 
Dorette Corbey (PSE ). –
   Voorzitter, allereerst mijn oprechte dank aan Margaret Attwooll, zij heeft heel goed verwoord wat de rol en betekenis van vrouwen in de visserij is en kan zijn. Het werk van vrouwen is vaak onzichtbaar en het verslag van collega Attwooll draagt ertoe bij dat het in ieder geval in de schijnwerpers komt te staan.
De visserij is een zware sector: lange werktijden en zwaar en helaas ook gevaarlijk werk. Meer vrouwen op de schepen kan een stimulans zijn voor verbetering van de arbeidsomstandigheden daar. Werk dat voor vrouwen te zwaar of te gevaarlijk is, is voor mannen ook niet goed. In veel sectoren is gebleken dat vanaf het moment dat vrouwen binnenkwamen, de arbeidsomstandigheden verbeterden. Meer betrokkenheid van vrouwen bij de veiligheid op schepen is essentieel om daadwerkelijk stappen vooruit te zetten.
Van vrouwen en vrouwennetwerken mogen we ook aandacht voor duurzaamheid verwachten. Duurzame visserij is essentieel om toekomstige generaties van vis te voorzien. Duurzame vangstmethodes met minimale bijvangsten en een goede controle zijn essentieel. Deze maand worden de quota's vastgesteld en het is erg belangrijk om daarbij de wetenschappelijke adviezen serieus te nemen, anders vissen de komende generaties achter het net en daar zijn vrouwen vaak gevoelig voor.
Het is misschien tijd om met een nieuw beleid te komen, om een paar jaar te experimenteren met visreservaten, om visreservaten op de kaart te zetten, om visstanden de gelegenheid te geven zich te herstellen. De maritieme strategie die nu wordt voorbereidt, is een geschikte gelegenheid om de discussie hierover te voeren. Ik roep iedereen op om in alle landen juist vrouwen bij die discussie te betrekken.
Vrouwen zijn ook vaak de handelaars en kopers van vis. Duurzame visserij maakt alleen kans als de consument hier volop bij betrokken wordt. Keurmerken om kwaliteit en duurzaamheid te garanderen zijn een noodzakelijke stap. Het is goed om vrouwen hier zoveel mogelijk bij te betrekken. Kortom, net als collega Attwooll verwacht ik veel van vrouwen. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur nogmaals voor haar verslag. Ik wil ook dank betuigen aan de sprekers voor hun bijdragen, voor de betrokken wijze waarop zij zijn opgekomen voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen in de visserijsector, en voor hun voorstellen aan de Commissie.
Staat u mij toe om inzake vrouwennetwerken nog eens te herhalen dat het Europees Visserijfonds gericht is op de ondersteuning van netwerken en de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken tussen organisaties die gelijke kansen bevorderen. Ook zal het Europees Visserijfonds beantwoorden aan de noden van de visserijsector op maatschappelijk en onderwijsgebied, waarbij het accent vooral op de situatie van vrouwen zal liggen.
Vrouwennetwerken in de visserijsector profiteren nu reeds van communautaire financiering uit hoofde van programma's als Equal. Deze financiering zal zeker omhooggaan als het Europees Visserijfonds in werking treedt. De nadruk die in het fonds op jonge vissers wordt gelegd, zal ook een stimulans betekenen voor gelijke kansen.
Een mijlpaal inzake governance bij de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid was de oprichting van de regionale adviesraden. Ik kan enkel de hoop uitspreken dat vrouwenorganisaties hun plaats in de regionale adviesraden zullen innemen, zoals zij reeds hebben gedaan in twee van de drie bestaande regionale adviesraden. De deelname aan dergelijke raden schept op verschillende niveaus voordelen op het gebied van gelijke kansen.
Wat de kwestie inzake schelpdierenvissers betreft, wil ik erop wijzen dat zij in het kader van het Spaanse operationele programma steun ontvangen uit het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij. Ik ga ervan uit dat ook de Spaanse autoriteiten een verzoek om soortgelijke financiering kunnen indienen uit hoofde van het Europees Visserijfonds. Ik vertrouw erop dat de Commissie de desbetreffende activiteiten kan blijven ondersteunen. In feite kan dit soort zaken zonder meer gesteund blijven worden.
In overleg met de commissaris die voor gelijke kansen verantwoordelijk is, zal ik mijn uiterste best blijven doen om de lidstaten te doordringen van het belang dat moet worden gehecht aan de bevordering van gelijke kansen in de visserijsector. Zoals ik al zei, zal er in vervolg op de conferentie van 2003 een nieuwe conferentie worden gehouden in 2006. Op deze conferentie wordt de situatie van vrouwen in de visserijsector tegen het licht gehouden, waarna men zich zal beraden over nieuwe initiatieven in dit verband. Ik zie uit naar de constructieve bijdragen van het Parlement aan deze conferentie. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 10.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0340/2005) van Catherine Stihler, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende communautaire financieringsmaatregelen voor de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk visserijbeleid en op het gebied van het zeerecht [COM(2005)0117 - C6-0131/2005 - 2005/0045(CNS)]. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur bedanken voor haar verslag over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende communautaire financieringsmaatregelen voor de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk visserijbeleid en op het gebied van het zeerecht. De financiering die op basis van deze verordening wordt voorgesteld, zal een essentieel onderdeel vormen van het pakket inzake de financiële vooruitzichten voor de visserij in de periode 2007-2013. Deze verordening vormt de wettelijke basis voor het merendeel van de overige uitgaven voor de continuering van het visserijbeleid, naast de uitgaven die via het Europees Visserijfonds worden besteed. Verder voorziet de verordening op basis van het oorspronkelijke voorstel van de Commissie in uitgaven ter waarde van meer dan 2,5 miljard euro in de zeven jaar van de periode 2007-2013.
Het voorstel beoogt een transparanter en eenvoudiger kader te scheppen voor de uitvoering van financiële interventies door de Gemeenschap teneinde de doelmatigheid van financiële interventies te verbeteren op het gebied van controle en handhaving, gegevensverzameling en wetenschappelijk advies, een beter bestuur van het gemeenschappelijk visserijbeleid, en de internationale betrekkingen en het zeerecht.
Dan nu over naar de ontwerpamendementen in het onderhavige verslag. De Commissie kan amendement 1 aanvaarden en zij zal binnen haar bevoegdheden al het mogelijke doen om de visserijhulpbronnen in de wateren van derde landen duurzaam te maken.
In principe is de Commissie het eens met de boodschap van amendement 2, maar niet met de vorm. Het ontwerpamendement zou tot gevolg kunnen hebben dat de werkingssfeer wordt ingeperkt van wat bedoeld is als een algemene paragraaf over het belangrijke aspect betreffende de controlecapaciteiten van derde landen. Daarnaast heeft de Commissie zich voorgenomen zich te concentreren op de ontwikkeling van gemeenschappelijke doelstellingen met derde landen, in plaats van ze gedetailleerde maatregelen te dicteren om de doelen te bereiken. Verschillende landen hebben immers verschillende behoeften.
De amendementen 3 tot en met 8 moeten we zien in samenhang met amendement 17, omdat er doelen in worden geciteerd uit de conclusies van de Raad van 19 juli 2004 over partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied. Deze verordening met haar wettelijke bepalingen is evenwel niet de juiste plaats voor politieke verklaringen. De Commissie is derhalve van mening dat een verwijzing naar deze conclusies in de overwegingen van de voorgestelde verordening, zoals die wordt geopperd met amendement 17, de beste manier is om deze aspecten te integreren en daarom aanvaard de Commissie amendement 17. Het gevolg is dat de inhoud van de amendementen 3 tot en met 8 door deze overweging zullen worden bestreken.
Het Natura 2000-netwerk valt onder het communautaire milieubeleid. De Commissie kan amendement 9 niet accepteren in een verordening die uitsluitend het gemeenschappelijk visserijbeleid aangaat. Niettemin waarborgt de Commissie de coherentie tussen het gemeenschappelijk visserijbeleid en de milieudoelstellingen.
Om dezelfde redenen kan de Commissie amendement 10 niet aanvaarden. In het kader van de partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied die ter sprake kwamen in voornoemde conclusies van de Raad, is coherentie nodig tussen de doelen van het GVB en die van andere communautaire beleidsterreinen milieudoelstellingen bijvoorbeeld.
De Commissie waardeert de onverminderde steun van de Commissie visserij voor de regionale adviesraden. In ontwerpamendement 11 komt duidelijk de wens van deze commissie tot uiting om de taken van de regionale adviesraden te vergemakkelijken door middel van niet nader genoemde financiering. De Commissie is bereid zich te buigen over financieringsmogelijkheden voor de periode na de voorgeschreven vijf jaar, maar een toezegging kan zij in dit stadium niet doen, omdat zulks niet strookt met de bestaande verordening ter oprichting van de regionale adviesraden. Het verzoek kan evenwel worden heroverwogen als het functioneren van de regionale adviesraden drie jaar na hun oprichting wordt geëvalueerd.
Ten aanzien van de kosten voor het inwinnen van wetenschappelijk advies kan ik u mededelen dat de Commissie onafhankelijke en gereputeerde instellingen betaalt voor het verstrekken van wetenschappelijk advies. RAR's zijn welkom om bij de Commissie de eventuele noodzaak van wetenschappelijk advies te komen toelichten. De Commissie behoudt zich echter het recht voor om per geval een besluit te nemen wat betreft de rechtvaardiging van een dergelijk verzoek. De Commissie zal leiding geven aan het proces voor de inwinning van dergelijk advies.
In principe is de Commissie het eens met de boodschap van amendement 12, maar niet met de vorm. Het ontwerpamendement zou tot gevolg kunnen hebben dat de werkingssfeer wordt ingeperkt van wat bedoeld is als een algemene paragraaf over de doelstellingen van de partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied. Een gunstige kosten-batenverhouding is slechts één van de beginselen die vermeld staan in de conclusies van de Raad van 19 juli 2004 betreffende partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied. Dit beginsel dient niet zodanig te worden onderstreept dat de andere beginselen en doelstellingen van de Raad ondergesneeuwd raken.
Amendement 13 is voor de Commissie moeilijk te aanvaarden. De meeste aspecten in het amendement worden bestreken door de conclusies van de Raad inzake partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied of door het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen.
De Commissie is het eens met de boodschap van amendement 14, maar niet met de vorm. In principe is de Commissie het ermee eens dat zij overzichten en globale data op verzoek of voor specifieke behoeften openbaar maakt, maar het is op dit moment niet gepland om deze data te verstrekken in de vorm van een periodiek document of verslag.
Amendement 15 kan de Commissie niet aanvaarden, omdat partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied in essentie een commerciële basis hebben. Bij het derde land berusten de verantwoordelijkheid en bevoegdheid voor de gehele of gedeeltelijke besteding van de middelen uit hoofde van de overeenkomst ter ondersteuning van het nationaal visserijbeleid voor de doeleinden die in het kader van een gezamenlijke aanpak met de Gemeenschap zijn overeengekomen. De partijen zullen de resultaten van dit beleid gezamenlijk evalueren. In deze context mag de Commissie echter niet zonder toestemming van het derde land financiële audits en controles ter plaatse uitvoeren.
Om soortgelijke redenen kan de Commissie amendement  16 niet aanvaarden. Iedere partnerschapsovereenkomst op visserijgebied omvat bepalingen over de uitkering van bedragen en over het gebruik van het deel daarvan dat voor het visserijbeleid van het derde land is uitgetrokken. Op basis van indicatoren en benchmarks zullen de partijen de resultaten van dit beleid gezamenlijk evalueren en zo nodig wijzigingen aanbrengen. De bevoegdheden met betrekking tot de nationale begroting en financiële administratie berusten evenwel bij het derde land.
Zoals gezegd kan de Commissie amendement 17 aanvaarden.
Wat amendement 18 betreft, is de Commissie ermee ingenomen dat het Parlement zich uitspreekt voor het optrekken van de begroting voor het gemeenschappelijk visserijbeleid in het kader van de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013. De ontwerpverordening kan per definitie enkel worden aangenomen zodra de financiële vooruitzichten zijn goedgekeurd, wat hopelijk zal gebeuren. Het voorstel in dit amendement voor de toevoeging van een overweging is dus waarschijnlijk overbodig geworden.
De Commissie is het eens met de boodschap van amendement 19, maar niet met de vorm. Krachtens het RAR-besluit wordt de kleinschalige visserij als onderdeel van de visserijsector reeds door RAR-leden vertegenwoordigd. De Commissie promoot dus al een volwaardig lidmaatschap van deze vertegenwoordigers in de RAR's. 
Catherine Stihler (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou alle collega's willen bedanken voor hun steun aan mijn verslag, dat een aantal bestaande regelingen vervangt voor de financiering van het visserijbeleid in aanvulling op de toegekende gelden uit het Europees Visserijfonds. Dit past in het kader van het algemene streven om de regelgeving te verbeteren en de wetgeving te vereenvoudigen. Het voorstel bevat doelstellingen voor uitgaven, voorschriften inzake de subsidiabiliteit van uitgaven, het niveau van de bijdrage van de Commissie en controlemaatregelen. Het bestrijkt met name de volgende gebieden: controle en handhaving, het verzamelen van gegevens, wetenschappelijke adviezen, bestuur van het GVB en internationale betrekkingen. Het totale budget voor 2007-2013 bedraagt 2 625 miljoen euro, hoewel de feitelijke bedragen, zoals de commissaris ook al zei, afhankelijk zijn van de onderhandelingen over de EU-begroting.
Wat controle en handhaving betreft, gaat het erom de controle van de visserijactiviteiten te verbeteren om activiteiten die nadelig zijn voor de instandhouding van de visserijhulpbronnen in en buiten de communautaire wateren tegen te gaan. Daartoe moet de Gemeenschap financiële steun verlenen aan de lidstaten om te werken aan de zwakke punten van hun visserijcontroleprogramma's. Voorts moet steun worden verleend voor de coördinatie van de controlemaatregelen waarbij de nadruk moet liggen op de medewerking van het Communautair Bureau voor visserijcontrole.
Op het gebied van het verzamelen van gegevens en wetenschappelijke advisering gaat het om het verzamelen en het beheer van de gegevens die nodig zijn om de toestand van de visserijhulpbronnen en de activiteiten van de visserijsector in en buiten de communautaire wateren te kunnen evalueren. Daartoe kan de Gemeenschap aan de lidstaten financiële steun verlenen voor de samenstelling van meerjarenreeksen van geaggregeerde met wetenschappelijke methoden verkregen gegevens die biologische, milieu- en economische informatie omvatten.
Wat bestuur betreft, wordt ernaar gestreefd om de belanghebbenden in alle stadia tot en met de tenuitvoerlegging bij de beleidsontwikkeling te betrekken.
Op het gebied van internationale betrekkingen en zeerecht moet de Gemeenschap financiële steun verlenen voor de sluiting van visserijovereenkomsten met derde landen, inclusief partnerschapsovereenkomsten, en voor deelneming aan de werkzaamheden van internationale organisaties die zich bezighouden met visserij of met het zeerecht. Aan dit gebied is het leeuwendeel van het budget toegewezen, te weten 1 592,5 miljoen euro, waarvan 1 522,5 miljoen euro naar de visserijovereenkomsten gaat. Daarnaast zijn middelen toegewezen voor technische en administratieve bijstand, inclusief personeelskosten.
Hoewel de door de Commissie toegekende middelen in de commissie zijn verhoogd, vrezen de leden dat de toegewezen middelen niet volstaan voor de uitvoering van alle taken. Er zijn immers nieuwe taken bijgekomen door de uitbreiding en er moeten gegevens over de nieuwe zeeën worden verzameld. Zo bestaan er voor de Zwarte Zee momenteel nauwelijks gegevens.
Gezien de onzekerheid over de financiering - niet in de laatste plaats omdat we nog in afwachting zijn van de nieuwe EU-begroting - moeten wij ons afvragen of meer middelen beschikbaar kunnen worden gesteld en zo ja, hoe deze moeten worden toegewezen. Indien niet meer middelen beschikbaar zijn, rijst de vraag of de middelen in het voorstel passend zijn uitgesplitst.
De oprichting van RAR's is van vitaal belang en een hoogst welkome ontwikkeling. Zij zullen een sleutelrol spelen bij het beheer van het GVB. We moeten echter borg staan voor afdoende steun ten behoeve van de RAR-gebieden. Het is weinig waarschijnlijk dat de RAR's na de aanloopfase voldoende eigen middelen kunnen genereren, temeer omdat de exploitatiekosten na de aanloopfase zeker nog zullen toenemen. De RAR's en hun werkgroepen (de RAR voor de Noordzee telt er al vier) zullen immers geleidelijk aan meer nieuwe projecten opzetten en uitvoeren ter ondersteuning van de beheersadviezen aan de Commissie. Zelfs in de aanloopfase wordt de financiële steun van de Commissie aan de RAR's jaar na jaar aanzienlijk verminderd, omdat wordt verwacht dat de RAR's geleidelijk aan zelfstandig kunnen functioneren. Bovendien beschikken de secretariaten van de RAR's slechts over beperkte mogelijkheden om alternatieve onafhankelijke financieringsbronnen, met name in de lidstaten, te zoeken.
Het is niet echt wenselijk (noch gerechtvaardigd) om de kostenlast af te wentelen op de belanghebbenden (leden van de algemene vergadering en het uitvoerend comité), temeer omdat individuele belanghebbenden (zoals NGO's) tegelijk in verschillende RAR's vertegenwoordigd zijn, hetgeen aanzienlijke kosten met zich brengt. Wij moeten erop aandringen dat de financiering van de RAR's na de aanloopperiode van vijf jaar wordt voortgezet.
De financiële steun voor het verzamelen van gegevens over de impact van de visserijactiviteit op het milieu is in de context van een ecosysteemaanpak van groot belang. Gezien het feit dat bijna 60 procent van het budget naar internationale visserijovereenkomsten gaat, is het alleen maar wenselijk dat er wordt gezorgd voor een gunstige kosten-batenverhouding en een rechtvaardige ontwikkeling in dit verband.
De uitgaven in het kader van deze overeenkomsten mogen voor communautaire financiering in aanmerking komen indien zij in overeenstemming zijn met het bedrag dat in een beoordelingsverslag over de betrokken overeenkomst voor een gunstige kosten-batenverhouding wordt aanbevolen. Het is tevens belangrijk de controlecapaciteit van derde landen te ontwikkelen om een duurzaam toezicht op de visserijactiviteiten te waarborgen.
Indien in de indicatieve toewijzing van de Commissie moet worden gesnoeid, moeten middelen worden gevonden bij de internationale betrekkingen, die het grootste deel van het budget opslokken.
Ik dank mijn collega's voor hun steun en dring er bij hen op aan dit verslag morgen te steunen. Ik wens iedereen een gelukkig kerstfeest. 
Carmen Fraga Estévez,
   Mijnheer de Voorzitter, hoewel deze discussie voorbarig is, omdat de financiële vooruitzichten nog niet zijn goedgekeurd, ben ik van mening dat we het verslag van mevrouw Stihler uit voorzorg moeten goedkeuren. Ik heb wel enkele opmerkingen, waarvan er een aantal aansluiten bij die van de commissaris.
Allereerst zijn wij het niet eens met de stelling van de rapporteur dat, in het geval van een vermindering van de in het voorstel van de Commissie voorziene kredieten, die middelen zonder enige rechtvaardiging moeten worden onttrokken aan de post voor visserijovereenkomsten. Overigens lijkt de rapporteur te vergeten dat het grootste deel van die middelen op dit moment niet wordt aangewend voor de zakelijke kant van die overeenkomsten, maar voor de financiering van ontwikkelingshulp.
Bovendien is het steeds terugkerende cliché om financiering van visserijovereenkomsten te verbinden aan voorafgaande kosten-batenanalyses op dit moment niet erg praktisch. Ten eerste is de vaststelling van de en studies die voor ieder protocol door de Commissie worden uitgevoerd, dat de overeenkomsten de Europese Unie meer baten dan kosten opleveren. Bovendien moet er, gezien de nieuwe aard van de partnerschapsovereenkomsten, rekening worden gehouden met andere parameters, die in een pure kosten-batenanalyse niet kwantificeerbaar zijn.
Ten tweede zijn wij er ook tegen dat maatregelen van het netwerk Natura 2000 gefinancierd worden met middelen van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Wat dat betreft verwijs ik naar wat er door dit Parlement is gezegd in het verslag-Böge over de financiële vooruitzichten.
En tenslotte, wat betreft de regionale visserijraden geloof ik dat het zeker op dit moment niet gerechtvaardigd is om de in de communautaire wetgeving voorziene financieringsperiode te verlengen, met name omdat de meeste RAR’s nog niet operationeel zijn; nog niet de helft van het geplande aantal RAR’s is daadwerkelijk opgericht. Logischerwijze zouden de RAR’s een instrument moeten zijn dat zich, als het inderdaad zo nuttig blijkt als we hopen, uiteindelijk zelf kan bedruipen. Het mag zeker geen nieuwe last worden voor de belastingbetaler, zeker niet op een beleidsterrein dat immer over te weinig financiële middelen beschikt. 
Rosa Miguélez Ramos,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil eigenlijk aanhaken bij de laatste zin van mevrouw Fraga. Ik begrijp niet waarom juist het communautaire beleidsterrein met de minste middelen overspoeld wordt met allerhande verzoeken. Hoewel ik de rapporteur oprecht dankbaar ben voor haar werk – en dat weet ze – heb ik dan ook een aantal opmerkingen, of liever gezegd aanmerkingen, bij de tekst die in de commissie is goedgekeurd en waarover we morgen gaan stemmen.
Ik doel op amendementen 6, 9, 11, 12 en 13, waarbij ik kort zal stilstaan. In het licht van de verordening en de positieve invloed die internationale overeenkomsten hebben op de werkgelegenheid in de regio’s van de Gemeenschap, begrijp ik het standpunt van de Commissie. Behoud van de werkgelegenheid is een concrete doelstelling die niemand in twijfel trekt. Maar ons – zoals mevrouw Stihler doet – dat doel stellen zonder daarbij de Gemeenschap expliciet te noemen, kan leiden tot misvattingen. Ik vind het een lovenswaardig streven, maar een dergelijke doelstelling gaat het boekje van het GVB te buiten en is in mijn ogen weinig realistisch.
In amendement 9 wordt verwezen naar het verzamelen van gegevens voor Natura 2000, hetgeen naar mijn mening gefinancierd dient te worden – en dat heb ik altijd al gezegd – met middelen die bestemd zijn voor milieubeleid en niet met GVB-middelen. Iedereen die zich bezighoudt met het GVB weet dat ons beleidsterrein de rekening betaalt van verplichtingen die op andere communautaire beleidsterreinen worden aangegaan, zoals blijkt uit het groeiende economische gewicht van ontwikkelingssamenwerking in de visserijovereenkomsten.
Bij amendement 12, waarin mevrouw Stihler een gunstige kosten-batenverhouding noemt als bepalende factor in partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied vraag ik me verder af wat ze precies bedoelt: een kosten-batenverhouding die gunstig is voor het derde land? Bovendien betwijfel ik, mevrouw Stihler, of met dat criterium de tenuitvoerlegging van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid waarover ik het net had en waarnaar u ook zelf verwijst, wel mogelijk is. Ik weet echt niet of u zich, als rapporteur, voldoende heeft beraden op dat criterium van een gunstige kosten-batenverhouding, dat ik maar moeilijk te begrijpen vind.
Ik steun de twee amendementen van de heer Guerreiro, evenals amendement 17 van mevrouw Stihler. 
Elspeth Attwooll,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil bij dezen mijn oprechte en welgemeende felicitaties overbrengen aan de rapporteur en ik wil haar bedanken voor haar steun aan de amendementen van de ALDE, die voornamelijk betrekking hadden op de internationale visserijovereenkomsten. Teleurgesteld ben ik daarentegen over de reactie van de commissaris op onze amendementen.
Wij ontkennen geenszins het belang van deze overeenkomsten, maar we vinden dat de besteding van middelen, die door de Europese belastingbetalers worden opgebracht, nauwkeurig in kaart moet worden gebracht, ongeacht of die middelen voor doelgerichte bijstand of in verband met visserijrechten worden ingezet. Zo is met name amendement 16 zeer zorgvuldig opgebouwd om alle internationale wettelijke klippen in dit verband te omzeilen.
We hebben het over partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied waarbij beide partijen verplichtingen hebben. Als we niet beschikken over de benodigde informatie, als we geen inzicht hebben in de situatie, hoe kunnen we dan besluiten of we de overeenkomst moeten verlengen als de tijd daar is? Er heersen in sommige wateren van derde landen zorgwekkende toestanden. Vorige week nog publiceerde de Environmental Justice Foundation een rapport over illegale visserij in Guinee, waarbij lijnen te trekken zijn naar de Europese Unie. Er staat in dat rapport een veelzeggend overzicht volgens hetwelk Guinee jaarlijks meer dan 34 000 ton vis ter waarde van naar schatting 110 miljoen dollar kwijtraakt aan illegale visserij. Naast de EU-vloot zijn meer vloten hierin verwikkeld, maar dat doet aan zijn betrokkenheid niets af.
Uit dit voorbeeld blijkt mijns inziens hoe belangrijk het is dat zorgvuldigheid wordt betracht bij communautaire visserijovereenkomsten. De Unie moet helpen het bestuur voor de wateren van derde landen te verbeteren. Daarnaast is het voor alle betrokkenen hoognodig dat er stappen worden ondernomen om de kwaliteit van het toezicht en de handhaving te verbeteren. Verschillende amendementen in dit verslag zouden de Unie helpen een stap voorwaarts te zetten naar meer verantwoorde visserijovereenkomsten.
Tot slot verwelkomt de ALDE-Fractie amendement 11, waarin wordt voorgesteld de exploitatiekosten van de regionale adviesraden ook na de aanloopfase van vijf jaar te financieren. Zij vormen, zoals de commissaris zei, de hoeksteen van het bestuur van het herziene gemeenschappelijke visserijbeleid. 
Pedro Guerreiro,
   – Ik wil graag de aandacht vestigen op hetgeen tijdens de discussies in de commissie al is opgemerkt, en dat is dat de middelen zoals die in het voorstel van de Commissie worden genoemd, niet zullen voldoen om de in de verordening vastgelegde doelstellingen te verwezenlijken. Ik heb het dan over de financiering van de toezichts- en uitvoeringsmaatregelen, de maatregelen voor het behoud van visstand, het vergaren van gegevens en het verbeteren van het wetenschappelijk advies, governance, internationale betrekkingen en het zeerecht.
Dit is binnen het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid een heel belangrijk instrument; we zouden er dus meer financiële middelen voor moeten vrijmaken. De EU is immers uitgebreid en we zijn bij het vaststellen van onze doelstellingen ambitieuzer geweest. Dat is echter niet wat we hier zien. Het voorstel van het Brits voorzitterschap maakt deel uit van een hele reeks kortingen op de communautaire begroting voor 2007-2013. Wij hebben daarom een amendement ingediend waarin we stellen dat de totale toewijzing voor de visserij – zeker als het om dit voorstel voor een verordening gaat – beslist onvoldoende is als we een antwoord willen formuleren op de economische en sociale crisis in deze sector. Bovendien zijn er als gevolg van de in 2002 doorgevoerde herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid nieuwe behoeften ontstaan. We stellen daarom voor voldoende middelen te reserveren voor de visserijsector.
Verder vinden wij het van cruciaal belang dat de vissers betrokken worden bij het opstellen en ten uitvoer leggen van alle onderdelen van het gemeenschappelijk visserijbeleid. We hebben derhalve een voorstel ingediend om steun te geven voor het opzetten en bevorderen van verenigingen voor vissers die kleinschalige kustvisserij bedrijven. Verreweg de meeste vissers vallen in die categorie. Het is de bedoeling dat deze vissers betrokken worden bij het besluitvormingsproces van de regionale adviesraden.
Tot slot wil ik er graag op wijzen dat ook deze verordening uitgaat van het idee dat het beperken van de visvangst in de Europese Unie de enige manier is om de visstand te behouden. Er wordt geen rekening gehouden met het feit dat er ook andere factoren meespelen.
Wij geloven dat de prioritaire doelstelling gelegen moet zijn in het bevorderen van de modernisering en duurzame ontwikkeling van deze sector. We zullen met betrekking tot de visstand een evenwicht moeten zoeken, om zo de aanvoer van vis te verzekeren, banen te behouden en de werk- en levensomstandigheden van de vissers te verbeteren. 
Derek Roland Clark,
   . Mijnheer de Voorzitter, het gemeenschappelijk visserijbeleid schaadt het VK veel meer dan menig andere lidstaat. Een Britse minister verklaarde eind jaren veertig dat de economie van het Verenigd Koninkrijk nog jarenlang veilig zou blijven doordat we, zoals hij zei, leven op een eiland van steenkool, omgeven door vis. De steenkool is er nog wel, en die kunnen we delven als we dat nog zouden willen, maar de vis is bijna verdwenen door de ramp die het gemeenschappelijk visserijbeleid heet.
Door dit onzalige beleid, dat is opgezet voor het behoud van visbestanden, zijn sommige soorten op de rand van uitsterven gebracht. De meest uitgeputte visbestanden bevinden zich onder andere in de Noordzee en de "Irish Box", tot 1973 het exclusieve domein van Britse vissers, die toentertijd zelf pasten op de visgronden en rijke oogsten binnenhaalden. Vervolgens traden wij toe tot de gemeenschappelijke markt met zijn GVB en nu zijn deze zeeën veranderd in een mariene woestijn in wording, als ze dat niet al zijn.
Ik heb gehoord dat het GVB eerlijk delen voor iedereen betekent. Als dat zo is, waarom heeft Groot-Brittannië dan lagere quota's voor de wateren rond onze kusten dan sommige andere landen verder weg? En wie heeft er nu voordeel van dat onze wateren worden leeggevist? Er zijn te veel boten die te weinig vis binnenhalen, zo wordt er geroepen. Dat is juist. Onder de banier van het GVB varen reusachtige vissersvloten uit andere landen onze wateren binnen die voor hen vroeger verboden terrein waren, en plunderen onze visgronden. Fabrieksschepen op zoek naar meststoffen zuigen enorme hoeveelheden organismen op van de zeebodem en vernietigen daardoor de basis van de voedselketen.
Hoe kan een weldenkend mens een quotaregeling zoals die van het GVB ontwerpen die ertoe leidt dat te veel gevangen vis overboord moet worden gezet? Wist u dat de gevangen vis al dood is als die wordt teruggegooid? Wist u dat bij bepaalde soorten het jaarlijks gewicht van nodeloos teruggeworpen vis bijna even hoog is als de vis die legaal aan land wordt gebracht? Vergelijk dat eens met Noorwegen en IJsland, landen die weigerden tot de EU toe te treden: hun visbestanden blijven ruimschoots op peil omdat zij die zelf beheren en het teruggooien van vis verbieden. Intussen is de Britse vissersvloot gekrompen tot minder dan eenvierde van zijn voormalige omvang.
De ondergang van de visserij-industrie leidt tot werkloosheid onder vissers, die zijn aangewezen op een uitkering. Vissershavens kwijnen weg, dus worden er structuurfondsen in gepompt. Het sociaal en economisch weefsel rond de havens wordt zwakker, terwijl de EU beweert dat zij dit probleem juist aanpakt.
Als u denkt dat dit louter een Brits probleem is, heeft u het mis. De visserij-industrie is een factor in het BBP van het VK waaraan de bijdragen aan de EU-begroting zijn gekoppeld. De vernietiging van een natuurlijke hulpbron die van onschatbare waarde is, heeft dus nog een andere consequentie. Alweer een kerstgans die minder gouden eieren legt! 
Duarte Freitas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, het zijn moeilijke tijden voor Europa. De economische crisis houdt aan en de Europese Unie moet daar bij het beheer en de verdeling van haar begroting rekening mee houden. Om een degelijke, intelligente en duurzame strategie ten uitvoer te kunnen leggen hebben we behoefte aan instrumenten die ons in staat stellen de nodige actie te ondernemen – overeenkomstig hetgeen we volgens mij allemaal willen.
Dit voorstel voor een verordening legt een kader van maatregelen vast voor de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het is bedoeld als aanvulling op het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende het Europees Visserijfonds – het fonds waarover we een aantal maanden geleden een debat hebben gevoerd in dit Parlement. Ik heb destijds met betrekking tot dat fonds gezegd dat het van groot belang is dat de middelen die we voor deze verordeningen reserveren aansluiten bij de reële behoeften van een geïntegreerde visserijsector in een uitgebreid Europa. We mogen niet vergeten dat de sector nu met nieuwe uitdagingen te maken zal krijgen.
Ik ben weliswaar blij dat de Commissie pogingen onderneemt om de financiële akkoorden uit hoofde van het gemeenschappelijk visserijbeleid duidelijker en consistenter te maken, maar ik moet wel kwijt dat er een discrepantie bestaat tussen de doelstellingen die men beweert te willen verwezenlijken en de middelen die daarvoor opzij worden gezet. Na de uitbreiding moeten onze doelstellingen uit de aard der zaak ambitieuzer en meer verreikend zijn en het is dus ongerijmd om dit financiële instrument met 6,3 procent te korten.
Ik wil er in dit verband graag op wijzen dat 60 procent van de begroting van 2,625 miljard euro bestemd is voor internationale visserijovereenkomsten. Partnerschapsovereenkomsten nemen op de begroting een belangrijk plaats in en zijn dus van cruciaal belang. De conclusies van de recente Landbouw- en Visserijraden met betrekking tot het gemeenschappelijk visserijbeleid sluiten aan bij door de Europese Unie onderhouden internationale betrekkingen en die consistentie wordt in dit verslag gehandhaafd. Dat is volgens mij heel belangrijk.
Tot slot wijs ik erop dat de instelling van regionale adviesraden binnen het kader van het nieuwe gemeenschappelijke visserijbeleid een heel belangrijk element vertegenwoordigt. Het is dus cruciaal dat we ervoor zorgen dat er niet alleen voldoende middelen beschikbaar zijn om deze raden op te zetten, maar ook om ze te laten functioneren. Daarom zal de Commissie duidelijker moeten aangeven in hoeverre er financiering komt voor alles wat met deze raden samenhangt. 
Jacky Henin (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de visserij is – evenals de landbouw – geen economische sector als alle andere. De visserij draagt bij tot een betere kwaliteit van leven op Europees niveau en aan de bescherming van de kust en het milieu. De kleinschalige visserij draagt zelfs vaak bij aan de versterking van de toeristische activiteit.
Er dient benadrukt te worden dat de visserijgemeenschap een belangrijke rol speelt. Het beroep dat de vissers met hartstocht beoefenen is veeleisend, zwaar en gevaarlijk, en hun inkomen is aan tal van onzekerheden onderhevig. Dikwijls hebben zij zich in de schulden moeten steken, zijn zij het slachtoffer van de voortdurende stijging van de dieselprijzen en leven zij en hun gezinnen in de angst niet meer rond te zullen kunnen komen en hun werk te zullen verliezen.
Sinds het gemeenschappelijk visserijbeleid is ingevoerd, heeft het hen niet geholpen zich van hun angsten te bevrijden. In tegendeel: het heeft bijgedragen tot de verdwijning van de activiteit van duizenden kleine vissers en de sociale onzekerheid van de zeevissers, zonder overtuigende resultaten te boeken als het gaat om het behoud van de hulpbronnen. Erger nog: dit beleid heeft dikwijls de indruk gewekt onderworpen te zijn aan de wet van de lobby’s, die er meer belang aan hechten hun media-imago te cultiveren en subsidies na te jagen dan zich serieus in te zetten voor de bescherming van het milieu.
Daarom, mijnheer de commissaris, hebben de vissers er de buik vol van almaar te worden bestempeld als misdadigers op zee, door een Europese Commissie die zich juist veel te toegeeflijk opstelt jegens de echte zeerovers, te weten degenen die onder goedkope vlag varen. Mijnheer de commissaris, in tegenstelling tot de vooroordelen van uw areopagus van wetenschappers, is er niemand die meer belang hecht aan het behoud van de visserijhulpbronnen dan de zeevissers. Het gaat om hun broodwinning, hun erfgoed en de toekomst van hun kinderen. Ze hebben schoon genoeg van de situatie waarin bij het vaststellen van de vangstgebieden quota voor minimummaten en vangstdagen worden gehanteerd, die maar al te vaak worden vastgesteld zonder degelijke wetenschappelijke basis en die door landen op allerlei manieren onder elkaar worden verhandeld. De Commissie moet ophouden vissers van sommige nationaliteiten voor te trekken ten koste van anderen. Iedereen moet binnen Europa op gelijk voet worden behandeld.
U presenteert weliswaar een aantal verbeteringen op dit vlak, in de vorm van de formele doelstelling alle belanghebbenden erbij te betrekken, maar toch wil ik uw tekst, met permissie, omschrijven als vaag en weifelmoedig. We kunnen de visserij en de visserijhulpbronnen niet redden zonder de vissers en hun beroeps- en vakbondsorganisaties. De vissers moeten, via hun vertegenwoordigers, werkelijk betrokken worden bij alle hen betreffende besluiten. Daarnaast moet de Unie de lidstaten bijstaan in het beschermen van hun territoriale wateren tegen de illegale visserij. Ik denk daarbij met name aan de territoriale wateren in de perifere regio’s van de Unie.
Voorzover er daadwerkelijk een probleem is met de financiering van een rechtvaardig, duurzaam en onverschrokken Europees visserijbeleid moeten we niet vergeten dat een van de bedreigingen voor de hulpbronnen is toe te schrijven aan de vervuiling door het zeevervoer. Deze vervuiling is te wijten aan het systeem van de goedkope vlaggen. Als we dus degenen die verantwoordelijk zijn voor deze permanente milieuramp in staat van beschuldiging kunnen stellen, zullen we in staat zijn tot een werkelijk ambitieus beleid. 

Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat in het kader van dit instrument de financiering in feite hoger uitvalt. Die verhoging vloeit voort uit een aantal factoren: uitbreiding, nieuwe technologieën, meer gegevens, de nieuwe controlebureaus en de oprichting van de regionale adviesraden. Nogmaals, wat de regionale adviesraden betreft, is de Commissie bereid de financiering daarvan te overwegen tijdens de evaluatie van hun functioneren na drie jaar.
Wat de omvang van de fondsen betreft, zou de Commissie er bepaald niet rouwig om zijn als er meer fondsen beschikbaar gesteld zouden worden. Het is echter realistisch om te hopen op een stijging van 150 procent voor controle en handhaving, een stijging van 160 procent voor het verzamelen van gegevens en wetenschappelijke advisering, een stijging van 110 procent voor bestuur en een stijging van 120 procent voor internationale betrekkingen. Als alles goed is, zal er sprake zijn van een algehele stijging van 130 procent als de financiële periode 2000-2006 wordt afgezet tegen die van 2007-2013.
Mocht er sprake zijn van een daling, dan kunnen we die tot op zekere hoogte opvangen, zodat we niet hoeven te snoeien in een specifiek begrotingsonderdeel. Bij drastische besnoeiingen zal de schade lineair over alle begrotingsonderdelen worden gespreid. Naar we hopen zullen we aan het einde van de week weten hoe de zaken ervoor staan. Een aantal indicaties duiden erop dat de bezuinigingen bij de financiële vooruitzichten op visserijgebied in verhouding meevallen, met name ten aanzien van het tweede instrument. Ik hoop dat dat zo blijft.
Ter zake van de internationale overeenkomsten is de Commissie van mening dat er op evenwichtige wijze recht wordt gedaan aan de belangen van intern en extern beleid, internationale overeenkomsten en behoud alsmede controle en bestuur. Op dit punt hecht ik eraan te onderstrepen dat de toewijzingen voor de verschillende gebieden uitsluitend indicatief zijn en gebaseerd op de huidige prognoses. Bijstellingen voor elk programma zullen bij de jaarlijkse begrotingsprocedure in ieder geval op jaarbasis worden ingediend en goedgekeurd.
Dan zou ik nu willen ingaan op de opmerking van mevrouw Attwooll over amendement 16. Aangezien het gaat om commerciële betrekkingen, vloeien de gelden vaak rechtstreeks als financiële middelen naar de staatsbegroting. We zijn echter van plan onze dialoog met de ontwikkelingsdiensten van de Commissie te optimaliseren om zo de doelmatigheid van deze gelden te verhogen voor de algemene ontwikkelingsdoelstellingen van de betreffende landen, met name binnen de visserijsector.
Wat de partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied betreft, wil ik onderstrepen dat in elke overeenkomst bepalingen zijn vervat inzake de uitbetaling van middelen uit hoofde van die overeenkomst en de inzet van het financiële deel dat voor het visserijbeleid van het derde land is bestemd. Zoals ik al zei, zullen beide partijen op basis van indicatoren en benchmarks de resultaten van dit beleid gezamenlijk evalueren en waar nodig aanpassingen verrichten.
Voorts kan ik het niet eens zijn met de opmerkingen van de heer Clark. Dat de visbestanden zo laag zijn, komt niet door het gemeenschappelijk visserijbeleid, maar door jarenlange overbevissing. Met de maatregelen uit hoofde van dat beleid wordt beoogd evenwicht te bereiken tussen de beschikbaarheid van de bestanden en de vloten die de bestanden bevissen.
Met betrekking tot de belangen van de kustvisserij en kleinschalige visserij kan ik tot slot mededelen dat deze beter worden behartigd onder het Europees Visserijfonds, waarvan ik hoop dat het begin 2006 zal worden goedgekeurd. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 10.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van
het verslag (A6-0339/2005) van Paulo Casaca, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een beschikking van de Raad tot wijziging van Beschikking 2004/465/EG inzake een financiële bijdrage van de Gemeenschap aan de visserijcontroleprogramma's van de lidstaten (COM(2005)0328 - C6-0273/2005 - 2005/0136(CNS)) en
de mondelinge vraag (O-0111/2005) van Philippe Morillon, namens de Commissie visserij, aan de Commissie: Sancties van de EU in de visserijsector (B6-0344/2005) 
Paulo Casaca (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wetenschappers, onderzoekers en NGO’s op milieugebied zijn het er geleidelijk aan over eens geworden dat er voor duurzame visserij aan twee voorwaarden moet zijn voldaan: er moet een langdurige en stabiele relatie bestaan tussen de vissers en hun werkomgeving, en er dient op de visserij als economische activiteit toezicht te worden uitgeoefend, met sancties voor praktijken die de visserij schade toebrengen.
Er bestaat een heel goed onderzoek naar het functioneren van een samenwerkingsverband van vissers in Cangas, in de Spaanse regio Galicië. De onderzoekster, Dora Jesus, constateerde dat - toen die bewuste vissersgemeenschap exclusieve rechten kreeg over het gebied, ofwel toen zij de met de natuurlijke hulpbronnen samenhangende rechten en plichten overnam en zelf het toezicht daarop ging uitoefenen,  inclusief het opleggen van sancties -, zij erin slaagde de eendenmosselenpopulatie te herstellen en voor deze soort economische en ecologische duurzaamheid te bereiken in het door het samenwerkingsverband bestreken gebied.
De Europese Unie heeft helaas voor een ander type beleid gekozen, met enorme variaties in de visrechten. De toewijzing van de visrechten valt onder de exclusieve bevoegdheden van de Unie – met betrekking tot een aantal soorten worden deze rechten zelfs voor vrijwel het gehele Europese zeegebied vastgelegd. De controle – met de daarbij behorende sancties – wordt echter overgelaten aan de lidstaten. Tussen de toewijzing van rechten en het toezicht daarop bestaat dus een enorme kloof.
De Commissie stelt nu voor de middelen en de steunpercentages voor bijstand aan de lidstaten ten behoeve van investeringen in het toezicht op de visserij terug te brengen tot 32 miljoen euro voor 2006 – een erg laag bedrag als je bedenkt welke verantwoordelijkheden sommige regio’s en lidstaten op dit gebied hebben. Daar komt bij dat de Gemeenschap geen assistentie verleent bij het toezicht op het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik wil er in dit verband daarom graag op wijzen dat een land als Portugal, dat maar 2 procent van de bevolking van Europa herbergt, rechten kan doen gelden op meer dan 50 procent van het totale oppervlak van de Europese Exclusieve Economische Zones. De EEZ rond de Azoren alleen al is groter dan die van welke andere lidstaat dan ook, terwijl er in deze regio maar 250 000 mensen wonen.
Een en ander heeft tot gevolg gehad dat in de wateren rond de Azoren sinds 1 augustus 2004, de datum waarop de toegang tot deze wateren is geliberaliseerd, maar eenmaal een controle is uitgevoerd, en dat terwijl het VMS tientallen van buiten komende vaartuigen in deze EEZ heeft waargenomen – soms wel twintig tegelijk. Dat staat in scherp contrast met de talloze controles waaraan de plaatselijke vloot aan de wal is onderworpen door zowel de regionale als de nationale en communautaire autoriteiten.
Er is geen VMV-controlesysteem en het VMS-systeem functioneert maar heel gebrekkig. In één van de armste en meest afgelegen gebieden van Europa bestaat dus geen doeltreffende bescherming – of het nu gaat om niet geregistreerde vaartuigen of wettelijk geregistreerde vaartuigen. Dat het systeem zo ongelooflijk slecht functioneert heeft te maken met het grote aantal uitzonderingen dat met betrekking tot fundamentele aspecten ervan is toegekend. En het klassieke systeem voor het toezicht op volle zee was hoe dan ook niet erg efficiënt.
Afgelopen week heeft de socialistische fractie van het Europees Parlement in Ponta Delgada een bijeenkomst georganiseerd over maritiem beleid en de Europese strategie voor de zee. Men heeft ons daar verteld dat er in de wateren rond de Azoren bij een recent onderzoek 150 verschillende soorten koraal zijn geteld. Veel van deze koraalsoorten komen alleen in deze regio voor en sommige kunnen duizenden jaren oud worden. Er zijn dichte “wouden” van zwart koraal, die hier en daar een hoogte van meer dan twee meter bereiken. Welke waarde deze koralen en andere diepzeeorganismen voor ons erfgoed vertegenwoordigen is nog niet precies bekend; zeker is wel dat ze een enorm biotechnologisch potentieel inhouden. Het gebruik van bodemtrawls en geankerde kieuwnetten is in deze regio verboden, maar of dit verbod doeltreffend is geweest is niet gemakkelijk vast te stellen. De Gemeenschap heeft immers – vrijwel – niets gedaan om toezicht uit te oefenen op deze Europese oceaanschatten en ze naar behoren te beschermen.
De aankondiging dat de Europese Commissie een voorstel zou doen met betrekking tot een strategie voor de zee heeft bij ons allemaal de hoop en verwachting gewekt dat er iets aan deze toestand zou worden gedaan. We hebben tot onze teleurstelling echter moeten vaststellen dat er in dit voorstel in het geheel geen communautaire financiering is voorzien. Dit voorstel volgt dus dezelfde benadering als voorheen: iedereen in Europa kan profiteren van de maritieme hulpbronnen, terwijl de verantwoordelijk voor de bescherming van deze hulpbronnen uitsluitend ligt bij de mensen die in de betrokken regio wonen.
Wat de veiligheid op zee en de bescherming van het milieu betreft: er speelt zich op de Azoren nu helaas een heus drama af. Een onder een goedkope vlag varend containerschip is op een rif gelopen dat in het Natura 2000-netwerk genoemd wordt als gebied van communautair belang. In een aantal van de containers op dit schip zijn gevaarlijke chemicaliën opgeslagen. Er is wetgeving uitgevaardigd, we hebben de ervaring met de en de , er is een Europees Agentschap voor maritieme veiligheid opgezet – en toch blijkt dat we nog steeds geen Europees antwoord kunnen formuleren op rampen zoals die met dit containerschip of de problemen die voortvloeien uit overbevissing.
Wij geloven daarom dat het hoog tijd is om een heuse Europese kustwacht op te zetten. Het toezicht op de visserij kan dan worden gecombineerd met andere soorten maritieme controleoperaties, waaronder de controle in de gebieden die nu zijn opengesteld voor alle Europese vaartuigen. We hebben behoefte aan een modern, doeltreffend en geharmoniseerd systeem voor controle en het opleggen van sancties. De liberalisering van de toegang tot de viswateren is niet aanvaardbaar als niet eerst aan deze voorwaarden is voldaan, omdat een dergelijk openstelling anders alleen maar zal leiden tot een snelle verloedering van het Europese natuurlijke maritieme erfgoed. 
Elspeth Attwooll (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, de kwestie van de sancties heeft enige urgentie. Gelijke spelregels zijn van wezenlijk belang om vissers vertrouwen te laten krijgen in de rechtvaardigheid van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Zonder dat vertrouwen wordt het veel moeilijker om weloverwogen en doeltreffende beheersinstrumenten in te voeren.
Het meest recente verslag van de Commissie over gedragingen die een ernstige inbreuk vormen op de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid toont eens te meer aan hoe ongelijk de concurrentievoorwaarden zijn. In 2003 was er in de lidstaten sprake van een bandbreedte waarbij het vervolgingspercentage bij overtredingen tussen de 24 en 100 procent lag. Ook de gemiddelde boetes voor gelijke overtredingen liepen tussen de lidstaten aanzienlijk uiteen: van 451 tot 9 000 euro bijvoorbeeld voor het aan boord hebben van verboden vistuig; van 375 tot 8 379 euro voor ongeoorloofd vissen en van 98 tot 132 056 euro voor vervalsing van gegevens.
In mijn eigen verslag over overtredingen, dat ik drie jaar geleden heb opgesteld, werd de Commissie opgeroepen om de mogelijkheid te bestuderen een uniform systeem voor minimumboetes in de gehele Europese Unie in te voeren waardoor het vertrouwen van de vissers in het fundamentele beginsel van gelijke behandeling kan toenemen. Dat brengt objectieve criteria met zich mee voor classificatie en waardering, alsmede voor inbreuken en straffen. Ik aanvaard dat we streven naar overeengekomen minimumboetes. Daarnaast moet er enige ruimte zijn bij het afstemmen van de straf op de waarde van de vangst en recidive moet zwaarder worden bestraft dan een eerste vergrijp. Ik vind echter wel dat er meer uniformiteit moet komen in zowel het niveau van de straffen als het soort straffen en procedures die daarmee in verband staan.
De leden van de Commissie visserij zouden graag willen dat de commissaris opheldering verschaft over de verklaring in eerste instantie die behelsde dat 86 procent van alle overtredingen worden bestraft met administratieve maatregelen en 14 procent met strafrechtelijke sancties. We zouden graag het standpunt van de Commissie willen vernemen inzake de kwesties die wij aan de orde hebben gesteld. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur en de Commissie visserij bedanken voor het verslag over het voorstel van de Commissie. Ik ben ingenomen met het gunstige oordeel van de commissie over de onderhavige regeling die bedoeld is om de controlecapaciteiten van de lidstaten te verbeteren. Voorts ben ik verheugd over haar volledige steun om deze met nog een jaar te verlengen. Ik constateer dat de commissie instemt met de financiering, in het kader van de communautaire begroting, van administratieve regelingen met het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek met het oog op de ontwikkeling van nieuwe technologieën op controlegebied alsmede met de financiering van studies op controlegerelateerde gebieden die in opdracht van de Commissie worden verricht.
De commissie heeft nochtans zeven amendementen op het voorstel ingediend die tot mijn spijt, en met name om formele redenen, heel moeilijk te accepteren zijn. Ik zou graag een en ander willen toelichten.
In amendement 2 wordt voorgesteld een wijziging aan te brengen in de tijdslimiet voor de indiening van de nationale programma's. We willen vasthouden aan de huidige datum van 31 januari want als er vroeg in het jaar verzoeken worden ingediend, kan de Commissie in het eerste semester overgaan tot de goedkeuring van een besluit voor de toekenning van de financiële bijdrage en dat biedt weer voordelen op planningsgebied voor de nationale besturen. Voorts dient te worden opgemerkt dat de nationale besturen al volledig op de hoogte zijn van deze tijdslimiet.
Ten aanzien van amendement 3 en de bijbehorende amendementen 1 en 6 is de Commissie het eens met de Commissie visserij dat de desbetreffende uitgaven onder een andere begrotingsrubriek moeten worden gedekt. Dit kan geschieden aan de hand van een budgettaire regeling. Het is echter niet mogelijk deze twee nieuwe acties te financieren als de wettekst er niet in voorziet. De Commissie is van mening dat dit voorstel de geëigende wettekst is voor de invoering ervan en dus kunnen deze amendementen niet worden aanvaard.
In amendement 4 verzoekt de Commissie visserij de Commissie om criteria vast te stellen voor de toekenning van subsidies indien de financiële middelen ontoereikend blijken. Het beleid van de Commissie is dat zij enkel subsidies toekent als de noodzaak van investering is aangetoond, te weten via het nationaal verslag inzake controlewerkzaamheden, ongeacht het totale verzochte bedrag. De vaststelling van criteria zal leiden tot rigiditeit bij de selectie van projecten en zou het risico met zich mee kunnen brengen dat subsidies worden verstrekt voor projecten die niet van algemeen belang zijn. Dit amendement kan derhalve niet worden aanvaard.
Amendement 5 heeft betrekking op het steunpercentage voor de duurste onderdelen, dat wil zeggen vaartuigen en vliegtuigen die worden ingezet voor inspectie en bewaking. Het optrekken van het steunpercentage tot niet meer dan 75 procent van de in aanmerking komende uitgaven zal ten koste gaan van kredieten voor andere maatregelen. De Commissie geeft, als algemene regel, de voorkeur aan een steunpercentage van niet meer dan 50 procent voor alle investeringstypen. Dientengevolge kan zij dit amendement niet aanvaarden.
Tot slot kan de Commissie amendement 7 niet aanvaarden, omdat de meeste projecten aan het einde van 2006 nog niet zijn afgerond. Dit houdt in dat een verslag over de toepassing van de beschikking weinig nut zal hebben. Ik herinner eraan dat de Commissie niet later dan 30 juni 2008 een verslag inzake deze beschikking zal indienen bij het Europees Parlement.
Met betrekking tot de mondelinge vraag van de heer Morillon aan de Commissie verklaar ik het volmondig eens te zijn met het standpunt dat ook in de visserijsector sancties evenredig moeten zijn aan de ernst van de vergrijpen. Voorts dienen zij op doeltreffende wijze verdere inbreuken van soortgelijke aard te ontmoedigen. Bovendien mag er bij sancties geen onderscheid worden gemaakt tussen onderdanen van lidstaten en niet-onderdanen. We kunnen niet verwachten dat de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid worden nageleefd als er geen gelijk speelveld in de gehele Europese Unie wordt gecreëerd voor alle vissers.
Teneinde de transparantie en de toepassing van adequate en afschrikwekkende sancties te bevorderen jegens hen die ernstige overtredingen begaan, zal de Commissie een jaarlijkse mededeling uitbrengen over ernstige schendingen van de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
De Commissie heeft tot nu toe vier van deze mededelingen gepubliceerd. In haar toelichting op de tabellen die als bijlagen aan de mededelingen zijn gehecht, onderstreept de Commissie de noodzaak bestaande ongelijkheden in de sancties die over de gehele Gemeenschap worden opgelegd, weg te werken.
Wat dezelfde mededelingen betreft, heeft de Commissie verklaard voorkeur te hechten aan de toepassing van administratieve procedures en sancties wanneer beleidsvoorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid worden geschonden, omdat die in korte tijd worden opgelegd en doeltreffender zijn. De Commissie is van mening dat een sanctie, zoals een schorsing van de vergunning, die door een bestuurlijk orgaan wordt uitgevaardigd en onmiddellijk in werking treedt, onder voorbehoud van een mogelijke rechterlijke toetsing, een doelmatigere afschrikkingsmaatregel is. De keuze tussen administratieve maatregelen of strafvervolging berust evenwel bij de desbetreffende lidstaat.
In overeenstemming met artikel 25, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad, de basisverordening inzake het GVB, is de Commissie voornemens te zijner tijd een voorstel in te dienen dat ertoe strekt de sancties voor ernstige inbreuken op communautair niveau te harmoniseren. 
Duarte Freitas,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, om duurzame visserij mogelijk te maken is het van belang dat er op deze activiteit controle wordt uitgeoefend. Het herstel van bepaalde bedreigde vissoortpopulaties is alleen mogelijk als we de lidstaten steun blijven verlenen, en wel zodanig dat zij hun verplichtingen op het gebied van toezicht, controle en inspectie van de visserij in de gebieden onder hun jurisdictie naar behoren kunnen nakomen.
De strategische discussie van 2001 – toen controlestrategieën tot de belangrijkste aspecten van het Groenboek behoorden – heeft geleid tot de oprichting van het Communautair Bureau voor visserijcontrole in april 2005. Dat zou volgens mij het begin van een nieuw tijdperk kunnen inluiden. Dit bureau organiseert en coördineert de controle- en inspectieactiviteiten van de lidstaten, maar het laat de verplichtingen en bevoegdheden van de lidstaten intact.
We wachten intussen nog steeds op een beslissing over de financiële vooruitzichten en het nieuwe communautaire kader voor 2007-2013. Het is dus niet bekend welke middelen beschikbaar zullen zijn en daarom dient Beschikking 465/2004 te worden verlengd.
Ik wil mijn landgenoot, de heer Casaca, graag gelukwensen met zijn uitstekende werk als rapporteur over dit onderwerp. In tegenstelling tot wat u zojuist gezegd heeft, mijnheer de commissaris, geloof ik dat de amendementen op de oorspronkelijke tekst wel zinvol zijn. De tekst wordt zo evenwichtiger en sluit zo beter aan bij hetgeen we beogen te bereiken. Ik sta dus geheel achter dit document, maar ik wil er toch – opnieuw – op wijzen dat het voor de lidstaten financieel gezien heel moeilijk zal blijven om al de verlangde maatregelen uit te voeren.
De mededeling van de Commissie van 2003 en de berichten over niet-naleving van het gemeenschappelijk visserijbeleid tonen aan dat er nog veel gedaan moet worden. Om te garanderen dat de lidstaten hun verplichtingen uit hoofde van de in het gemeenschappelijk visserijbeleid vastgelegde regels naleven, dient de Commissie alle controle- en inspectieactiviteiten te blijven steunen. 
Heinz Kindermann,
   Mijnheer de Voorzitter, er kan geen twijfel over bestaan dat Beschikking 2004/465/EG inzake een financiële bijdrage van de Gemeenschap aan de visserijcontroleprogramma’s van de lidstaten ertoe heeft bijgedragen dat de controlestructuren en de uitrusting met controlemiddelen in de afzonderlijke lidstaten zijn verbeterd en dat de informatiestroom effectiever is geworden. Tegelijkertijd hebben de EU-inspecteurs daardoor meer bevoegdheden gekregen op het gebied van bewaking en controle. Controleprogramma’s worden altijd en overal door mensen die gecontroleerd moeten worden, als storend en vaak als discriminerend ervaren. Helaas wijst de praktijk echter uit dat controle van de visserijactiviteiten binnen het kader van het visserijbeleid noodzakelijk is. Het succes van een rechtskader hangt af van de doeltreffendheid en eenvoudigheid van de controle op de naleving van de regels die erin worden vastgesteld. De maatregelen die in het kader van deze controleprogramma’s worden uitgevoerd, kosten uiteraard geld en daarvoor moeten derhalve de noodzakelijke financiële middelen ter beschikking worden gesteld.
Wij ondersteunen derhalve het voorstel van de rapporteur om de geldigheid van Beschikking 2004/465/EG met een jaar te verlengen. Dan zou de financiële bijdrage van de Gemeenschap aan de visserijcontroleprogramma’s van de lidstaten tot tenminste eind 2006 veiliggesteld zijn, ook al zou de begroting er anders uit gaan zien.
Wij zijn het eens met het oordeel van de rapporteur ten aanzien van de door de Commissie aangegeven wijzigingen in het voorstel voor een beschikking en wij willen hem daarvoor danken. 
Brian Crowley,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil de auteur van de mondelinge vraag bedanken alsmede mevrouw Attwooll voor de indiening ervan, temeer daar zij door haar aanwezigheid hier het kerstfeest van haar fractie mist. Dat is nog eens toewijding!
Het vraagstuk inzake administratieve maatregelen of strafvervolging is van eminent belang. Het is duidelijk dat niemand in dit Huis een schending van de regels of voorschriften zou tolereren. Het is gepast dat wij dit debat houden in combinatie met het verslag-Casaca. Controlemaatregelen op visserijgebied en de desbetreffende vereisten kunnen niet alleen leiden tot een ecologisch en economisch duurzame visserij, maar ook tot zekerheid voor vele visserijgezinnen, zodat ze hun leven waar zij zo aan hechten, kunnen voortzetten.
Als we echter de effecten op de visbestanden en de nieuwe regels en voorschriften betreffende de visserij-inspanningen en al het andere buiten beschouwing laten, is er nog een bureaucratische laag die rechtstreeks van invloed is op het vermogen van vissers om in hun levensonderhoud te voorzien.
Commissaris, u hebt herhaaldelijk gezegd de voorkeur te geven aan administratieve maatregelen boven strafvervolging. Daarnaast gaat het om het bieden van zekerheid over een bepaalde vorm van uniformiteit. Dus geen harmonisatie maar uniforme sancties en straffen die in alle lidstaten van toepassing zijn. Mevrouw Attwooll maakte in haar betoog gewag van een aantal verschillen. Ik wil u een aantal cijfers geven van het meest recente verslag dat we van de Commissie hebben ontvangen over strafbare feiten in de visserij.
Er waren 1 785 overtredingen in Spanje, waarvan 1 641 met administratieve maatregelen werden afgedaan. Er waren 1 579 overtredingen in Portugal, waarvan er drie strafrechtelijk werden afgedaan. Van in totaal 26 overtredingen in mijn land, Ierland, werden er 20 strafrechtelijk afgedaan. De gemiddelde boete in Portugal bedroeg 491 euro; de gemiddelde boete in Spanje bedroeg 2 126 euro. De gemiddelde boete in Ierland bedroeg 11 978 euro, en onder de nieuwe ontwerpwetgeving die volgend jaar in werking moet treden, zal die stijgen naar 220 000 euro.
Het is duidelijk dat er een zekere mate van rechtvaardigheid en billijkheid moet zijn bij het opleggen van boetes en straffen. Uiteindelijk is het aan de lidstaten om wetgeving in te voeren waarin de ideeën die aan de visserijverordeningen en -richtlijnen ten grondslag liggen, worden omgezet. Voorts moet er sprake zijn van billijkheid en evenredigheid binnen het sanctieregime en moet er voorrang worden gegeven aan administratieve maatregelen boven strafvervolging.
De laatste tijd wordt er in bepaalde kringen over gesproken dat de Commissie maatregelen zou overwegen jegens Ierland omdat dit land zou verzuimen de nieuwe wetgeving te implementeren die momenteel in behandeling is in het nationaal Iers parlement. De situatie is zo, commissaris, dat ambtenaren van uw eigen bureau een bijeenkomst hebben gehouden met vertegenwoordigers van het visserijcomité in het Iers parlement en een ontmoeting hebben gehad met leden van de Commissie visserij van het Europees Parlement om overleg te voeren over administratieve maatregelen en strafvervolging. Ik hoop dat de geruchten over zogeheten financiële sancties jegens Ierland niet op waarheid blijken te berusten.
Ik hoop dat u vanavond ons vertrouwen kunt wekken met de vigerende wetgeving in Malta, waar een licht vergrijp wordt gestraft met een lichte - uitsluitend administratieve - sanctie. Voor een zwaarder vergrijp staan zwaardere administratieve sancties. Voor nog zwaardere vergrijpen geldt een strafrechtelijke sanctie. Een recidivist moet worden onderworpen aan de strengst mogelijke strafrechtelijke sancties.
Van billijkheid of rechtvaardigheid is echter geen sprake als een bewust incorrecte registratie in het logboek in het ene land leidt tot een boete van slechts 96 euro en in het andere land tot beslag op het vaartuig en inbeslagneming van vistuig en vangsten. Er moet sprake zijn van evenredigheid. 
James Hugh Allister (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de voorgeschiedenis van deze mondelinge vraag voor het Huis intrigeert mij enigszins. Sinds 1999 houden de landen die de voorschriften naleven, zich aan Verordening (EG) nr. 1447/1999 van de Raad, die evenredige, doeltreffende en afschrikkende sancties voorschrijft in geval van gedragingen die een ernstige inbreuk vormen op de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Het wekt geen verbazing te constateren dat het Verenigd Koninkrijk uit de bus komt als het braafste jongetje van de klas als het gaat om de naleving van de eisen die de Commissie stelt, terwijl een aantal van de landen die zo hoog opgeven van hun toewijding aan het Europees project – zoals Spanje en Duitsland – worden geschaard onder de landen die het meest in gebreke blijven. De nieuwste gegevens over ernstige inbreuken op het GVB zijn – zoals we hebben gehoord – door de Commissie in 2003 gepubliceerd. Uit die cijfers blijkt dat de gemiddelde boete in het Verenigd Koninkrijk bijna 78 000 euro bedroeg, en dát bij een gemiddelde van slechts 4 500 euro op EU-niveau. Voor een ernstige inbreuk als het vervalsen van gegevens bedroeg de gemiddelde boete in het VK 132 000 euro, terwijl in Duitsland een flutboete van 98 euro werd opgelegd – overigens nog altijd 98 euro meer dan in Ierland, dat volgens de officiële cijfers van de Commissie geen boetes in 2003 had gemeld, maar achteraf wel toegaf dat er 103 ernstige inbreuken waren gepleegd! Ik weet niet hoe de vorige spreker aan zijn gegevens komt, maar ze maken beslist geen deel uit van de cijfers die de Commissie bekend heeft gemaakt. Het is niet zonder betekenis dat deze mondelinge vraag pas wordt gesteld, op instigatie van Ierse EP-leden en anderen, als een rood aangelopen regering in Dublin voorstellen bekendmaakt voor straffen om deze kwestie aan te pakken.
Ik zal me nader verklaren. Ik zie de waarde in van billijke en evenredige sancties in de gehele EU, maar ik ben allerminst onder de indruk van de ophef, omdat niemand zich ook maar iets van de situatie aantrok zolang de bulk van de strafmaatregelen op de hoofden van de Britse vissers terechtkwam. Nu een van de landen die het kalmpjes aandeden, wordt gevraagd stappen te ondernemen, wordt er opeens geroepen om billijkheid, rechtvaardigheid en een gelijk speelveld.
De dispariteit waarvan de afgelopen jaren sprake is geweest, brengt een praktisch nadeel met zich mee voor de landen die zich wel aan de regels houden. Neem bijvoorbeeld de situatie in de Ierse Zee, waar de meeste vissers uit mijn land, Noord-Ierland moeten concurreren met vissers uit de Ierse Republiek, waarbij de Noord-Ierse vissers zijn blootgesteld aan de draconische straffen die het VK oplegt. Het is zelfs zo dat vissers uit Ulster in afwachting zijn van een rechtszaak voor het Crown Court in Liverpool, terwijl hun zuiderburen jarenlang de regels naar het schijnt straffeloos konden omzeilen. Bedenk maar eens wat dit betekent voor de concurrentie. Telkens als een Noord-Ierse visser de zee opgaat moet hij het risico incalculeren van een meedogenloze sanctie als hij een ernstige inbreuk pleegt op het GVB. Volgens de cijfers van de Commissie hoeven de vissers uit de Republiek Ierland zich daar totaal geen zorgen over te maken. Tot nu toe lijkt het er niet op dat de regering van dit land zich iets heeft aangetrokken van ernstige inbreuken.
We moeten absoluut toe naar een gelijke behandeling, maar laten we ons wel bewust zijn van de schade die geleden is door hen die zich jarenlang aan de regels hebben gehouden om keiharde sancties te vermijden. Commissaris, hoe kan deze historische misstand worden rechtgezet? U zei vanavond dat u een groot voorstander bent van administratieve maatregelen. Als dat zo is, wilt u dan nu in het openbaar het Verenigd Koninkrijk een hart onder de riem steken en dit land ertoe aanzetten zijn huidige vervolgingsbeleid te staken? Dat zou uitermate dienstig zijn. 
James Nicholson (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met deze kans om deel te nemen aan het debat, omdat ik van mening ben dat ons hiermee de kans wordt geboden de problematische verschillen aan de orde te stellen waarvan sprake is bij de sancties die in de afzonderlijke lidstaten van de Europese Unie aan de vissersvloten worden opgelegd. We hebben geconstateerd dat de lidstaten zich bedienen van verschillende boetes en controlemaatregelen; door tijdgebrek zal ik daar niet verder op ingaan.
In het Verenigd Koninkrijk zijn draconische maatregelen ingesteld. Er worden nu ook draconische maatregelen voorgesteld in de Republiek Ierland. Zoals de vorige spreker zei, heeft de Britse regering, zoals te doen gebruikelijk, zich van meet af aan perfect aan de regels gehouden, terwijl de overige landen achteraan bleven hobbelen. Niks nieuws onder de zon wat dat betreft, en deze situatie mag dus geen verbazing wekken. Onze vissers en landbouwers en vele andere bedrijfstakken hadden ernstig te lijden onder deze gang van zaken; de situatie in andere landen was daarmee nauwelijks te vergelijken.
Deze door de lidstaten ten uitvoer gelegde Europese richtlijn is uitgemond in grote verschillen tussen de lidstaten onderling, wat leidt tot een onaanvaardbare en onwerkbare situatie. Net als de vorige spreker ben ik afkomstig uit Noord-Ierland. Een vloot van geringe omvang die vist in Box 7A van de Ierse Zee, is onderworpen aan draconische voorschriften die door de Britse regering zijn opgelegd. De vissers zullen nu ook worden geconfronteerd met de draconische voorschriften die door de Republiek Ierland zullen worden ingevoerd. Soms vissen zij in de wateren aldaar, waar een grote onderlinge solidariteit heerst tussen de vissers. Daar schieten ze echter weinig mee op als ze, zoals de vorige spreker zei, voor de rechter staan.
Dit is het soort richtlijn dat in de lidstaten zoveel weerzin opwekt tegen de Europese Unie, omdat er van een gelijk speelveld geen sprake is. Daar maakte u gewag van: een gelijk speelveld, maar dat bestaat niet. Evenredigheid en gelijke behandeling is wat we nodig hebben. Ik ben me ervan bewust dat er geen gemakkelijke oplossingen zijn. Dat weet u zelf ook; u hebt immers zelf onlangs een bezoek aan Noord-Ierland afgelegd. Ik heb daar begrip voor, maar ik ben van mening dat de Commissie de situatie omtrent sancties in de visserijsector dringend moet herzien. Laat ik me nader verklaren. We hebben behoefte aan sancties en controlemaatregelen - daar is geen twijfel aan en we bepleiten ook niets anders - maar we moeten wel realistisch zijn. Ze moeten uitvoerbaar zijn en de huidige, onaanvaardbare voorstellen zijn dat niet. Volgende week begeeft de visserij-industrie zich naar Brussel om zich te buigen over haar toekomst en lot op het gebied van belastingen en quota's. Met dit probleemtype hoeven ze zich niet bezig te houden.
Staat u mij toe af te sluiten met een laatste punt ter overdenking en met één vraag aan de Commissie. Met het uitwisselen van beledigingen in dit Huis of uitspraken over wat deze of gene lidstaat allemaal doet, schieten we niets op. Op den duur zullen alle lidstaten elkaars standpunt moeten eerbiedigen. U zei dat u voornemens bent sancties te harmoniseren. Wanneer bent u van plan de betreffende voorstellen op tafel te leggen? 
Paulo Casaca (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb met belangstelling naar uw betoog geluisterd, en ik wil u – met alle respect – vragen of u opheldering kunt verschaffen over uw nogal tweeslachtige standpunt met betrekking tot de amendementen 2 en 6. De Commissie heeft die amendementen steeds ondubbelzinnig gesteund, zowel in de visserijcommissie als via e-mail. Op basis van deze expliciete steun hebben we samen begrotingsamendementen opgesteld met de bedoeling om nu juist de twee genoemde amendementen – 2 en 6 – aan te passen. En nu vertelt u ons dat de Commissie niet steunt wat zij steeds gezegd heeft te steunen.
Het kan niet anders of er is met betrekking tot deze materie verwarring opgetreden. Daarom zou ik het heel prettig vinden als u nu opheldering verschafte, mijnheer de commissaris. Anders denk ik dat het in het vervolg heel moeilijk zal worden om met de Commissie samen te werken. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, inzake het punt dat de heer Casaca aan de orde stelde, wil ik allereerst verklaren dat de Commissie ter voorbereiding op de toekenning van subsidies de verzoeken bestudeert die door de lidstaten zijn ingediend. Zij kijkt daarbij naar de behoeften en effectiviteitsaspecten van de lidstaten, zoals die voornamelijk naar voren komen in het nationale programma en het eerdere verslag over controleactiviteiten dat elke lidstaat bij de Commissie moet indienen. Er wordt prioriteit gehecht aan kostenbesparende investeringen met inachtneming van het algemeen belang, dat gediend is bij de verwezenlijking van een hoog controleniveau in de gehele Gemeenschap. De prioriteiten kunnen door de jaren heen dus verschuiven en voor elke lidstaat weer anders zijn.
Ik ben het volledig eens met de heer Kindermann dat controle en handhaving de hoekstenen zijn van een doeltreffend gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik ben vastbesloten de controle- en handhavingsactiviteiten te blijven verbeteren. De oprichting van het Controlebureau dit jaar is ongetwijfeld een grote stap voorwaarts op dit terrein.
In antwoord op de punten die mevrouw Attwooll, de heer Crowley en andere sprekers aansneden met betrekking tot sancties wil ik zeggen dat de trend zoals die blijkt uit de gepubliceerde gegevens in de mededeling laat zien dat het totale aantal ernstige inbreuken van jaar tot jaar erg verschilt – van 4 180 in 2000 tot 9 502 in 2003. Valt hieruit op te maken dat het aantal ernstige inbreuken toeneemt of worden er meer ernstige inbreuken opgespoord? Dat is moeilijk om vast te stellen.
Een vermeldenswaardige verbetering op het gebied van afschrikking is het feit dat het gemiddelde opgelegde boetebedrag gestegen is van 1 757 euro in 2002 naar 4 664 euro in 2003 – een toename in één jaar van 165 procent. Echter, het feit dat de opgelegde boetes in 2003 slechts 0,004 procent bedroegen van de waarde van de lossingen in 2002 doet ons vermoeden zij die de regels aan hun laars lappen, zich niet door deze boetes laten afschrikken. Dit is een vaststelling van algemene aard; de verschillende subsectoren waaraan en de overtredingen waarvoor deze boetes zijn opgelegd zullen nader onderzocht moeten worden.
Enkele conclusies uit de voorgaande mededelingen zijn om te beginnen dat er sprake is van aanzienlijke verschillen tussen de gemiddelde opgelegde sancties – een aantal afgevaardigden wees hier vanavond al op – en dat de straffen te laag zijn om de overtreders van de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid voldoende af te schrikken.
Aangaande de vraag wat de beste optie is: administratieve maatregelen of strafvervolging, stipuleert artikel 25 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 in ieder geval dat wanneer de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet zijn nageleefd, de lidstaten erop toezien dat tegen de verantwoordelijke personen passende maatregelen worden getroffen.
Lidstaten kunnen bij inbreuken overgaan tot administratieve maatregelen of strafvervolging, mits de maatregelen doeltreffend zijn en evenredig aan de ernst van de overtredingen. De Commissie is niet bevoegd zich te mengen in de keuze van het instrument door afzonderlijke lidstaten. Daarmee zou zij zich begeven op het gevoelige terrein van de staatssoevereiniteit.
Dit gezegd hebbende, herhaal ik dat de Commissie van mening is dat administratieve procedures – leidende tot administratieve maatregelen – de voorkeur verdienen, omdat ze in korte tijd door een bestuurlijk orgaan kunnen worden opgelegd. Zo worden slepende strafrechtelijke procedures vermeden waarin eerst de aansprakelijkheid moet worden vastgesteld voordat sancties kunnen worden opgelegd. Voorts zijn administratieve procedures minder geldverslindend dan gerechtelijke procedures. Ze kunnen in korte tijd worden opgelegd en zijn effectiever gebleken dan zware strafrechtelijke sancties. Het opleggen van een administratieve maatregel, zoals de schorsing van een vergunning, kan bijvoorbeeld een doeltreffende manier zijn om naleving te bevorderen, omdat deze maatregel snel kan worden opgelegd. Ik betreur het dat de meeste lidstaten dit instrument niet vaker toepassen.
Een administratieve maatregel of strafvervolging dient in verhouding te staan tot de ernst van het vergrijp. Verzachtende of verzwarende omstandigheden zijn: een negatief effect van de inbreuk op visbestanden of een vissoort, eerder gedrag van de overtreders, recidive en de geraamde economische voordelen die de overtreding oplevert.
De Commissie heeft een raadplegingsprocedure in gang gezet inzake kwaliteitsverbetering van de verzamelde en gerapporteerde gegevens en de analyse van deze gegevens, teneinde de situatie tussen de lidstaten te vergelijken. Daarnaast is de Commissie voornemens een voorstel in te dienen bij de Raad voor een reeks van sancties die in geval van ernstige inbreuken moeten worden opgelegd ingevolge artikel 25, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad. Deze reeks dient bij te dragen aan een verhoging van het sanctieniveau en het scheppen van gelijkere concurrentievoorwaarden. Het voorstel dient door de Commissie in het tweede halfjaar van 2007 te worden ingediend.
Zoals ik al zei, zijn de verschillen groot. Hoe het ook zij, onze voorkeur gaat uit naar administratieve maatregelen, omdat die sneller zijn op te leggen en doeltreffender zijn.
In antwoord op een specifieke vraag die is gesteld, kan ik zeggen dat ons voorstel voor de harmonisatie van sancties in geval van ernstige inbreuken in 2007 wordt uitgebracht. We hopen dat daarmee een gelijker speelveld wordt gecreëerd en tegelijkertijd het vraagstuk van evenredigheid wordt behandeld.
Over het punt dat de heer Casaca aan de orde stelde betreffende de amendementen 2 en 6 bied ik mijn excuses aan. Volgens de informatie waarover ik beschik, vonden deze amendementen geen steun in de commissie. Ik ga uitzoeken hoe dit precies zit en zal hem daar morgen vóór de stemming over aanspreken. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 10.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0385/2005) van Philippe Morillon, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het Protocol tot vaststelling, voor de periode van 18 januari 2005 tot en met 17 januari 2011, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek der Seychellen inzake de visserij voor de kust van de Seychellen (COM(2005)0421 - C6-0321/2005 - 2005/0173(CNS)). 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, alvorens het standpunt van de Commissie toe te lichten inzake dit dossier, wil ik mijn dank betuigen aan de Commissie visserij en met name aan haar voorzitter en rapporteur, de heer Morillon, voor zijn werk, dat hij binnen krappe deadlines tot een uitstekend einde heeft weten te brengen.
Zoals u allen weet, heeft de afwikkeling van dit voorstel vertraging opgelopen door de procedures van de Commissie. De Commissie onderneemt stappen om dergelijke vertragingen in de toekomst te voorkomen. Er wordt intern besproken hoe we het best kunnen voorkomen dat er vertragingen optreden die uitmonden in zeer krappe termijnen waarin het Europees Parlement zijn werk moet doen. Ik hoop dat ik de Commissie visserij weldra op de hoogte kan stellen van mogelijke oplossingen die dit probleem in de toekomst moeten voorkomen. Hoe dan ook wil ik mijn excuses aanbieden aan de rapporteur voor de zeer krappe termijnen waarin hij moest werken en ik ben vastbesloten om met hem persoonlijk te bespreken hoe we oplossingen kunnen vinden voor de modus operandi in de toekomst.
Ten aanzien van dit dossier wil ik vermelden dat wij de autoriteiten van de Seychellen in een vroeg stadium op de hoogte hebben gesteld van de vertraging in de goedkeuringsprocedure. Zij hebben hiervoor veel begrip getoond.
Zoals de geachte afgevaardigden weten, onderhoudt de Gemeenschap langdurige betrekkingen op vissergebied met de Seychellen. De eerste visserijovereenkomst met dit land, die dateert van 1985, is in financieel opzicht een van de belangrijkste tonijnovereenkomsten en vormt tevens de basis voor het netwerk van tonijnovereenkomsten in de Indische Oceaan.
Dit nieuwe protocol is de eerste visserijovereenkomst waarin de nieuwe partnerschapsbenadering volledig tot uiting komt. Beide partijen hebben zich verbonden tot een politieke dialoog inzake visserijvraagstukken en in het bijzonder het sectoraal visserijbeleid van de regering van de Seychellen. Meer dan eenderde van de financiële bijdrage is uitgetrokken voor de ondersteuning van het visserijbeleid van dit land.
Met het oog hierop heeft de Commissie in het gemengd comité met de autoriteiten van de Seychellen twee bijeenkomsten gehouden, in juli en september 2005, met als doel de politieke dialoog in gang te zetten inzake de vaststelling van een meerjarig sectoraal programma ter bevordering van de ontwikkeling van een verantwoorde visserij voor de kust van de Seychellen. De werkzaamheden in dit verband hebben betrekking op de vaststelling van jaarlijkse en meerjarendoelstellingen, de verlening van een deel van de financiële tegenprestatie alsmede doelstellingen die verwezenlijkt en criteria en procedures die nageleefd moeten worden teneinde de voorwaarden te scheppen voor een evaluatie van de jaarlijkse resultaten die zijn verkregen overeenkomstig artikel 7 van het protocol. Hierin komt het vaste voornemen van beide partijen tot uiting om te komen tot een verantwoorde visserij in de wateren van de Seychellen.
Het nieuwe protocol bestrijkt een periode van zes jaar: de periode van 18 januari 2005 tot en met 17 januari 2011. Het biedt visserijmogelijkheden aan veertig vaartuigen voor de tonijnvisserij met de zegen en 12 vaartuigen voor de tonijnvisserij met de drijvende beug en voorziet in een financiële tegenprestatie van 4 125 000 euro per jaar. Het protocol is voor de partijen van wederzijds belang.
Dan nu naar de amendementen. Wat amendement 1 betreft, delen wij de zorgen van het Parlement volledig en spreken wij onze waardering uit voor de snelle afwikkeling van de procedure binnen de krappe termijnen die er voor stonden. Zoals ik al zei, heeft de Commissie in een vroeg stadium de autoriteiten van de Seychellen op de hoogte gesteld van de vertraging. Zij hebben veel begrip getoond voor de situatie en gingen ermee akkoord dat de financiële tegenprestatie voor het eerste jaar van de overeenkomst op een later tijdstip wordt uitbetaald.
Zoals ik eerder al zei, is de vertraagde indiening hoofdzakelijk te wijten aan de aard van de onderhandelingen en aan de duur van de interne procedures. Met het oog hierop en gezien mijn vaste voornemen een oplossing hiervoor te vinden, vraag ik de rapporteur om begrip voor de verwerping van dit amendement.
Zoals geschetst in artikel 7 van het protocol is het aan de kuststaat om in overleg met de Gemeenschap te besluiten op welke wijze de financiële bijdrage wordt aangewend ter ondersteuning van zijn visserijbeleid. Het valt dientengevolge onder de verantwoordelijkheid van de autoriteiten van de Seychellen om de hoofdprioriteiten vast te stellen van hun visserijbeleid, dat ten uitvoer gelegd moet worden met behulp van het protocol inzake de visserij. Ik kan dit amendement daarom niet aanvaarden.
De Commissie is het geheel eens met de strekking van amendement 3 en 5. De Commissie heeft evenwel reeds ingestemd met de indiening van dergelijk informatie overeenkomstig de heersende interinstitutionele regelingen en in het bijzonder het kaderakkoord tussen de Commissie en het Europees Parlement. De Commissie vindt derhalve dat deze amendementen niet echt nodig zijn, als mijn informatie juist is.
De Commissie kan amendement 4 niet aanvaarden. Ik roep de communautaire basisbepalingen in herinnering over het mandaat van de Commissie om namens de Gemeenschap onderhandelingen te voeren. De Raad heeft de Commissie toestemming gegeven onderhandelingen te voeren uitmondend in visserijregelingen tussen de Gemeenschap en de Seychellen. Tegen deze achtergrond is het niet nodig om voor de periodieke vernieuwing telkens te voorzien in een nieuw mandaat. Daar is geen behoefte aan, omdat het huidige mandaat van toepassing is op de doelstellingen van deze onderhandelingen.
Wat amendement 6 betreft, kan ik u onder verwijzing naar artikel 7 van het protocol mededelen dat het nieuwe protocol geen gerichte maatregelen bevat maar steun voor het visserijbeleid van de Seychellen die een duurzame en verantwoordelijke visserij in de wateren van de Seychellen bevordert. Wij zijn het er volkomen mee eens dat wij het Europees Parlement op de hoogte dienen te houden van de verschillende aspecten in verband met de tenuitvoerlegging van het protocol. De Commissie heeft evenwel reeds ingestemd met de indiening van dergelijke informatie in overeenstemming met de heersende interinstitutionele regelingen. Op grond daarvan oordeelt de Commissie dat dit amendement niet echt nodig is. 
Elspeth Attwooll (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris, u hebt de inhoud van de partnerschapsovereenkomst reeds toegelicht en daarbij tevens verklaard dat dit protocol zo niet de eerste dan toch een van de eerste visserijovereenkomsten is waarover de Commissie heeft onderhandeld in het licht van de nieuwe filosofie achter de partnerschapsovereenkomsten, waarover de Raad in juli 2004 overeenstemming heeft bereikt. Ik ben er zeker van dat generaal Morillon met voldoening zal kennis nemen van uw voornemen een oplossing te vinden voor het tijdsprobleem. Voorts verzoekt de Commissie visserij u te overwegen onze amendementen alsnog te aanvaarden.
Het definitieve voorstel werd bij ons ingediend op 18 oktober van dit jaar, veertien dagen na de deadline voor de eerste betaling. Het is goed dat u contact hebt opgenomen met functionarissen van de Seychellen en dat zij veel begrip hebben getoond, maar ook hier weer geschiedde een en ander pas negen maanden nadat de overeenkomst in werking moest treden. Wij erkennen de problematiek van de onderhandelingen over een nieuwe type overeenkomst; niettegenstaande vinden wij van de Commissie visserij dat we beter op de hoogte moeten worden gehouden van de ontwikkelingen. Ook willen we een zekere inbreng hebben in het soort overeenkomst dat wordt gesloten - vandaar de nadruk op de aanwending van de financiële tegenprestatie voor de ontwikkeling van de bevolking van kuststreken die van de visserij leeft.
Ik kom nog even terug op het punt dat ik eerder deze avond aansneed, namelijk dat de beide partijen van partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied behalve rechten ook plichten hebben. De Commissie visserij vindt dat zij moet weten wat er gaande is en daarom willen wij dat de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag indient over de toepassing van de overeenkomst en de omstandigheden waarin deze ten uitvoer werd gelegd en waarin eveneens een kosten-batenanalyse is gemaakt. Hoe kunnen wij zonder deze informatie een weloverwogen standpunt indienen over de verdiensten van de nieuwe overeenkomst?
Commissaris, ik zou het bijzonder op prijs stellen als u zou inzien wat de Commissie visserij met haar amendementen beoogt. Het Parlement wil meer betrokkenheid. Wij tornen niet aan het onderhandelingsmandaat van de Commissie maar willen enkel een reële bijdrage leveren aan de besluitvorming. Het geld van de Europese belastingbetalers staat op het spel. We zijn er weliswaar van overtuigd dat de Commissie haar uiterste best doet om ervoor te zorgen dat het geld goed wordt besteed, maar wij zijn wel een tak van de begrotingsautoriteit. We willen er zeker van zijn dat we toezicht en controle kunnen uitoefenen, die deel uitmaken van ons mandaat.
Ik ben er zeker van dat de leden van de Commissie visserij, en generaal Morillon in het bijzonder, u uiterst dankbaar zouden zijn als u, commissaris, onze amendementen opnieuw in overweging zou nemen. 
Carmen Fraga Estévez,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de commissaris bedanken voor zijn woorden. De overeenkomst met de Seychellen toont duidelijk aan dat de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid, in weerwil van bepaalde kritische stemmen, springlevend zijn en dat deze protocollen nog steeds van fundamenteel belang zijn voor het concurrentievermogen en de werkgelegenheid in de sector. Tegelijkertijd richt het gemeenschappelijk visserijbeleid zich ook steeds vaker op het bevorderen van een verantwoordelijker visvangst in niet-communautaire wateren.
De geplande activiteit van veertig zegenvisserij- en twaalf beugvisserijvaartuigen in de regio levert de Seychellen, zoals al is gezegd, meer dan vier miljoen euro per jaar op, waarvan 36 procent zal gaan naar ondersteuning van de eigen visserij.
Als we daar alle bijdragen bij optellen die de reders betalen in de vorm van voorschotten op vergunningen, heffingen, belastingen, bevoorrading en salarissen voor plaatselijke zeelieden, loopt dat bedrag – zoals, mevrouw Attwooll, blijkt uit het evaluatieverslag van de Commissie – op tot 17 à 20 miljoen euro, omdat Victoria bovendien, als thuishaven van de volledige tonijnvloot in de Indische Oceaan, een grote bron van rijkdom is voor de Seychellen.
Daarom, mijnheer de commissaris, denk ik dat het moment daar is om van de Commissie een betere behandeling van de reders te eisen, door eindelijk overeenkomsten met een regionaal karakter te sluiten. Dit soort overeenkomsten kan voorkomen dat bepaalde aspecten die verbonden zijn aan alle protocollen van de regio, in dit geval de Indische Oceaan, uitmonden in onnodige overlappingen, zoals de verplichting in ieder land een scheepsagent te hebben, of in iedere kuststaat zeelieden plus één waarnemer per protocol aan te monsteren, terwijl alle landen, bijvoorbeeld via een toerbeurtsysteem, hetzelfde effect kunnen hebben zonder absurde en willekeurige prijsstijgingen voor de reders.
De Commissie zelf erkent al een tijd dat dit soort overeenkomsten nodig zijn voor vloten die in een en dezelfde zone actief zijn. Daarom roep ik de Commissie op om zich samen met de Europese reders van tonijnvisserijvaartuigen in te spannen om op dit vlak substantiële vooruitgang te boeken. 
Rosa Miguélez Ramos,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ga maar heel kort in op dit verslag, want het is al veel te laat. Ik wil de commissaris bedanken voor zijn woorden; ik ben het grotendeels met hem eens. Iedereen in dit Parlement weet dat ik een van de leden ben die zich verheugen over iedere nieuwe visserijovereenkomst die wordt ondertekend.
De overeenkomst EG/Seychellen inzake visserij is de belangrijkste tonijnvisserijovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en een derde land, en is – en ik geloof dat een aantal leden dat al hebben gezegd – de hoeksteen van de activiteiten en de aanwezigheid van de communautaire vloot in de Indische Oceaan. Daarnaast is deze belangrijke overeenkomst ook economisch en geostrategisch van grote betekenis, want alle communautaire schepen die in de regio opereren doen de Seychellen, en in concreto de haven van Victoria aan, zowel voor het lossen en dokken als voor de bevoorrading.
Maar, mijnheer de commissaris, dat ik blij ben met de ondertekening van deze overeenkomst betekent niet dat ik geen kritiek heb op de trage afwikkeling van de procedure en de opgelopen vertragingen. De eerste betaling – en ook dat is geloof ik al gezegd – van de financiële tegenprestatie had in september moeten plaatsvinden, maar toen was het Europees Parlement nog niet eens formeel geraadpleegd. Onze interne procedure moet onder de loep worden genomen, om te bepalen wat de zwakke punten zijn en die te verbeteren, want het houdt geen steek dat onze vloot bij de gratie van het derde land actief is. Dit soort vertragingen doen afbreuk aan de geloofwaardigheid van de Europese Unie in de ogen van andere mogendheden, zoals in dit geval Japan, die veel vlotter hun verplichtingen nakomen. 
Derek Roland Clark,
   . Mijnheer de Voorzitter, de Rekenkamer heeft onlangs verklaard dat 90 procent van de activiteiten die de EU onderneemt, fraudegevoelig is. Laten we in dit verband eens kijken naar de toekenning van visserijrechten aan de Europese vissersvloten in de kustwateren van de Seychellen. Er zit een tekortkoming in dergelijke overeenkomsten waarvan bekend is dat die door vlooteigenaars wordt misbruikt. Eerst wordt een boot volgevist en daarna een technisch mankement opgegeven. Vervolgens mogen ze die vissersboot vervangen door een andere en daarvoor dezelfde vergunning gebruiken. Zo kunnen ze twee vissersvaartuigen volvissen voor de prijs van één. Het blijft echter niet bij één keer, ze doen het steeds weer opnieuw, met dezelfde vergunning, en ze blijven technische mankementen opgeven die er niet zijn – en wij ons maar afvragen hoe het komt dat de visbestanden zo uitgeput raken!
Deel twee van deze zwendel bestaat uit het opgeven van een "nulvangst", zodat er geen sprake is van EU-bijdragen aan het land in kwestie en daar acuut problemen ontstaan. Volgens mensen uit verschillende Afrikaanse landen weet iedereen van de massale fraude die in het kader van dit soort EU-overeenkomsten in hun wateren wordt gepleegd.
Daar komt nu de nieuwe overeenkomst met de Seychellen bij, in vervolg op de overeenkomsten met Martinique, Madagascar en de Kaapverdische Eilanden. Overeenkomsten waar dit Huis het afgelopen jaar zijn goedkeuring aan heeft gehecht, maar waar het zich voor moet schamen, als ik zo vrij mag zijn. Plaatselijke vissers worden verdrongen door moderne, grote EU-vaartuigen en er worden prijzen gehanteerd waar de lokale vissers niet tegenop kunnen concurreren. Zo wordt een aanzienlijk deel van de economie van een derdewereldland verwoest, en dat allemaal omdat de EU-vloten hun eigen zeeën roekeloos hebben leeggeplunderd en zich nu naar andere visgronden begeven.
Ik heb begrepen dat commissaris Borg het niet eens was met mijn eerdere betoog. Hij zei dat het probleem overbevissing is, maar dat was nu precies wat ik duidelijk probeerde te maken. Het zal niet lang duren voordat ook de nieuwe viswateren voor de kust van deze eilanden zijn leeggevist. De vissersboten uit de EU zullen dan verder trekken, een zwaar beschadigde economie achterlatend, met werkloze vissers en uitgeputte visbestanden, zodat er geen behoorlijke basis is voor de plaatselijke vissers om opnieuw te beginnen.
En de EU maar zeggen dat zij de derde wereld wil helpen! 
Struan Stevenson (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik moet bekennen dat ik het woord neem in dit debat met een gevoel van boosheid, niet alleen omdat het inmiddels vijf over half twaalf is en vele afgevaardigden hun kerstfeest hebben gemist, maar ook omdat we hier debatteren over een onderwerp dat normaal gesproken een routinezaak zou moeten zijn: de achtste vernieuwing van de visserijovereenkomst tussen de EU en de Seychellen.
Andere sprekers wezen er al op dat deze overeenkomst op 18 januari 2005 in werking moest treden. Vissersboten van de EU zijn al sinds januari 2005 ononderbroken aan het vissen in de wateren van de Seychellen, terwijl de regering van dat land nog geen euro heeft ontvangen, zoals we hebben vernomen. We vangen hun vis zonder er een cent voor te betalen.
We moeten bedenken dat de Seychellen tot de landen behoort die getroffen zijn door de tsunami op 26 december vorig jaar. Zoals bekend zijn de visserijgemeenschappen het zwaarst getroffen door die ramp. Wij in de Europese Unie verergeren het probleem door de Europese vissersvloot in hun wateren te laten vissen, terwijl we er, nu een jaar later, nog geen cent voor hebben betaald.
Hoe is het mogelijk dat dit protocol pas medio oktober 2005 bij het Europees Parlement werd ingediend, tien maanden na aanvang van de overeenkomst en twee weken nadat de eerste betaling verricht had moeten worden? Ingevolge deze overeenkomst dient volgende maand de tweede betaling plaats te vinden en toch zijn we hier om tien over half twaalf nog steeds aan het debatteren over de tekst van het protocol en al onze amendementen die door de commissaris zijn verworpen. Wat zitten we hier eigenlijk te doen? Zijn we hier alleen om als marionetten te buigen voor het voorstel van de Commissie terwijl er niet de geringste blijk is van nederigheid en inkeer over de vertraging of dat men zich iets gelegen laat liggen aan de amendementen van de Commissie visserij?
De Raad dringt er bij het Parlement op aan zijn standpunt zo spoedig mogelijk bekend te maken. Beide partijen hebben op 23 september 2004 een nieuw protocol geparafeerd, en toch heeft de Raad het Parlement niet eerder geraadpleegd dan op 14 oktober 2005, meer dan een jaar later. Ik ben me welbewust van de interne procedurele problemen en ik besef heel goed dat de protocollen in 21 verschillende talen moeten worden vertaald, maar die problemen bestaan al langer dan vandaag. Er moeten stappen worden ondernomen om te verzekeren dat dit proces wordt bespoedigd. Deze situatie is onaanvaardbaar. Dat we zonder betaling vissen in de wateren van de Seychellen of welk ander land dan ook is een flagrante onrechtvaardigheid. We moeten voorkomen dat dit ooit nog een keer gebeurt. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zal het hebben over de vier amendementen die zijn ingediend. Ik herhaal dat de eventuele aanvaarding van amendement 1, dat betrekking heeft op een overweging, geen meerwaarde zou bieden. Ik ben voornemens dit te bespreken met de voorzitter van de Commissie visserij en met deze commissie zelf en hoop ervoor te zorgen dat de situatie, hopelijk voor eens en voor altijd, wordt opgelost. Het is de bedoeling dat de Commissie visserij voldoende tijd krijgt om de benodigde evaluatie te maken en op grond daarvan een advies te verstrekken over de voorgestelde overeenkomsten.
Ten aanzien van amendement 2 verklaar ik dat het, zoals geschetst in artikel 7 van het protocol, aan de kuststaat is om in overleg met de Gemeenschap te besluiten op welke wijze de financiële bijdrage wordt aangewend ter ondersteuning van zijn visserijbeleid. Het valt dientengevolge onder de verantwoordelijkheid van de autoriteiten van de Seychellen om de hoofdprioriteiten vast te stellen van hun visserijbeleid, dat ten uitvoer gelegd moet worden met behulp van het protocol inzake de visserij. De strekking van amendement 2 druist derhalve in tegen een dergelijk recht dat wordt uitgeoefend door het derde land waarmee over zulke overeenkomsten wordt onderhandeld. We proberen echter wel om binnen de parameters van de bereikte overeenstemming invloed uit te oefenen en informatie in te winnen inzake de aanwending van de middelen. Als het gaat om de ontwikkeling van de bevolking van kuststreken die van de visserij leeft, hetgeen een topprioriteit zou moeten zijn, proberen we zeker invloed op de betreffende landen uit te oefenen.
Ten aanzien van amendement 3 kan ik u mededelen dat wij het er volkomen mee eens zijn dat wij het Europees Parlement op de hoogte dienen te houden van de verschillende aspecten in verband met de tenuitvoerlegging van het protocol. De Commissie heeft evenwel reeds ingestemd met de indiening van dergelijke informatie in overeenstemming met de heersende interinstitutionele regelingen. Ik zal echter onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om de communicatie en het overlegproces met het Europees Parlement te verbeteren. Ik kan echter niet beloven het amendement te aanvaarden voordat de gevolgen hiervan zijn beoordeeld voor de beschikbare hulpbronnen binnen mijn DG, waarbij het ook gaat om toegenomen verantwoordelijkheden zonder een toename van het personeel. Deze taak was een probleem – we hebben het over zo'n dertig overeenkomsten – en ik moet eerst beoordelen wat de gevolgen zijn voordat ik iets kan toezeggen. Ik zal zeker proberen oplossingen te bedenken die het proces optimaliseren en die we dan hopelijk bij toekomstige overeenkomsten kunnen aanwenden. Zodra we dat bij één overeenkomst hebben gedaan, zullen deze als standaardprocedure bij alle overeenkomsten worden gebruikt. Ik onderstreep dat ik zeker moet weten dat als we toezeggingen doen, we die ook echt kunnen waarmaken.
Het probleem heeft te maken met de duur van de interne procedures, de raadpleging in een vroeg stadium van de lidstaten en het vertaalwerk, dat aanzienlijk is toegenomen – de heer Stevenson zei het al. We hopen op korte termijn het probleem aan te pakken, waarover ik in januari in gesprek zal gaan met generaal Morillon, zodat we kunnen werken aan een oplossing die naar ik hoop acceptabel zal zijn voor de Commissie visserij. Er moet voorkomen worden dat dit soort problemen zich blijven voordoen, want ze zijn niet alleen beschamend voor de Commissie, maar ze laten het Europees Parlement te weinig tijd om zijn rechtmatige taken uit te oefenen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 10.00 uur plaats. 

