Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 28 januari 1999 werd onderbroken, te zijn hervat.

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Ik deel u mede dat ik naar aanleiding van het overlijden van Koning Hoessein namens het Europees Parlement zowel naar het Koninklijk Paleis te Amman als naar de voorzitter van het Jordaanse Parlement een condoléancetelegram heb gestuurd.

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van donderdag 28 januari 1999 zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een beroep doen op het Reglement. Ik heb u verleden week een schrijven doen toekomen waarin ik uw aandacht vroeg voor een aan u gerichte brief van voorzitter Santer van de Commissie, gedateerd 28 oktober j.l. Hoewel aan u gericht, diende die brief in feite als antwoord op een brief van mij. Ik heb de heer Santer op 28 oktober geschreven en diens antwoord werd op 7 januari ontvangen.
Ik vraag hier het woord niet vanwege de inhoud van die brief, maar om te informeren of het de normale gang van zaken is dat de Commissie brieven van Parlementsleden op deze wijze beantwoordt, en of een termijn van tien weken voor een antwoord wel acceptabel is. Ik zou hier misschien aan toe moeten voegen dat die correspondentie zaken betrof die zeer aan de orde waren gedurende de laatste vergaderperiode. Ik wil u graag om een uitspraak verzoeken over het gedrag van de Commissie in deze zaak.

De Voorzitter
Mijnheer Chichester, u zult met mij beseffen dat dit een vraag is die alleen de Commissie zelf kan beantwoorden, met name wat de termijn van tien weken betreft. Misschien zou u deze vraag op de reguliere wijze aan de Commissie kunnen stellen. Maar ik zal de kwestie in ieder geval te berde brengen wanneer ik de heer Santer ontmoet, wat tegenwoordig zeer vaak het geval is.

Malangré
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen ontbreekt mijn naam op de presentielijst. Aangezien echter uit de lijsten van de hoofdelijke stemmingen blijkt dat ik wel degelijk aanwezig was zou ik u van harte willen verzoeken dit recht te zetten.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Malangré. Wij zullen dit controleren.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, op de lijst staat dat ik voor amendement 6 op het verslag van de heer Garot heb gestemd. Ik weet niet of het mijn schuld was, maar ik wilde in ieder geval tegen dit bijzonder belangrijke amendement stemmen.

De Voorzitter
Wij zullen dit rectificeren.

García Arias
Mijnheer de Voorzitter, ik was de laatste dag van de plenaire vergadering aanwezig. Ik geef toe dat ik niet heb getekend, maar wij hadden die dag zo lang gestemd dat ik vermoeid de zaal verliet en vergat te tekenen. Ik verzoek u er nota van te nemen dat ik aanwezig was.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw García Arias. Daar zal nota van worden genomen.
De notulen worden goedgekeurd

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Spencer.

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag in het kort als persoonlijk feit mijn spijt aan de Vergadering willen betuigen. De bekendste conservatieve premier uit de Britse geschiedenis zou ooit eens parlementariërs de raad hebben gegeven om zichzelf nooit te verontschuldigen of ergens uitleg van te geven, maar ik ga die wijze woorden van Benjamin Disraeli hier maar voor de helft in acht nemen. De manier waarop ik mijn privé-leven in de openbaarheid heb gebracht kan alleen maar als buitengewoon stupide gekenmerkt worden. Ik heb de Engelse wet overtreden, ik ben terecht en op correcte wijze door de Britse douane onder handen genomen, en ik heb voor mijn gedrag betaald. Hoewel ik vind dat mijn persoonlijke levensstijl in liefde is geworteld en dat ook zal blijven, begrijp ik dat sommige collega's daar wel degelijk aanstoot aan kunnen nemen. Daarom wil ik hier mijn persoonlijke verontschuldiging aanbieden, aan een ieder die zich naar aanleiding van mijn gedrag gegriefd voelt en aan ieder lid van dit Parlement.
Ik ben erg gehecht aan dit Huis en aan deze Vergadering die ik sinds haar democratische totstandkoming in 1979 heb meegemaakt. Ook was ik hier tijdens de bespreking van de motie van afkeuring, toen wij dus al volwassen waren geworden. Ik geloof in dit Parlement, ik geloof in de Europese Unie, en toekomstige geschiedschrijvers zullen inzien dat de Europese gedachte hier leeft. Daarom wil ik duidelijk maken aan diegenen die denken te kunnen profiteren van mijn stommiteit en mijn overmoed om de Unie en dit Parlement in een kwaad daglicht te stellen, dat de fout bij mij, en bij niemand anders ligt.
Ik bied hierbij het Parlement mijn verontschuldigingen aan.
Applaus

De Voorzitter
Ik wil de heer Spencer bedanken voor de mededeling die hij zojuist heeft gedaan. Hij heeft de Vergadering met waardigheid, ja, met moed toegesproken. Voor wat uiteindelijk een persoonlijke zaak betreft hebben hij en zijn gezin een hoge prijs betaald. Als Parlementsleden moeten wij de scheidslijn tussen privé-zaken en openbare of politieke zaken altijd in acht blijven nemen.
Applaus
De Vergadering heeft haar gevoelens over deze kwestie uitgesproken en krachtens artikel 108 van het Reglement is verder debat niet noodzakelijk.
Applaus

Samenstelling van het Parlement
De Voorzitter
De Spaanse autoriteiten hebben mij laten weten dat mevrouw Díez de Rivera Icaza met ingang van 4 februari 1999 vervangen is door de heer Carlos María Bru Purón. Ik kan de heer Bru op dit moment nog niet verwelkomen, daar hij - evenals ik - te maken heeft gehad met minder goede verbindingen en met een vliegtuig uit Parijs is aangekomen dat meer dan twee uur vertraging had. Ik zou u echter willen laten weten hoe zeer ik de ontslagneming van mevrouw Díez de Rivera Icaza, en nog veel meer de redenen die haar tot dat besluit hebben genoopt, betreur. Wij weten welke die redenen zijn en wij betreuren die.
Applaus

Roth-Behrendt
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor uw woorden en zou u dankbaar zijn als u mevrouw Díez de Rivera Icaza een telegram zou kunnen sturen.
Applaus

De Voorzitter
Dat zal ik zeker doen. Ik zal haar laten weten dat heel het Parlement achter uw woorden staat.

García Arias
Mijnheer de Voorzitter, u heeft ons medegedeeld dat onze collega en vriendin Carmen Díez de Rivera ontslag heeft genomen als lid van het Parlement. Wij weten allemaal wat daarvoor de redenen zijn. Als lid van de Spaanse socialistische delegatie, waarvan Carmen deel uitmaakte, wens ik hier namens de hele delegatie het woord te nemen en te benadrukken wat een enorm verlies voor ons het wegvallen van haar hardnekkige strijd voor het milieu en ook voor de Europees opbouw betekent. Ik zou deze herinnering die haar collega's en vrienden haar toewijden, graag in de notulen willen zien opgenomen.
Applaus

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, ik wens mij aan te sluiten bij de woorden van mevrouw García Arias, want zij heeft niet alleen de gevoelens van de Spaanse socialisten vertolkt, maar die van alle afgevaardigden, of zij nu Spanjaard zijn of niet.
Wij brengen allen hulde aan het werk van onze collega en vriendin. Wij weten dat zij om gezondheidsredenen ontslag neemt en wij hopen dat zij weer beter wordt en weer samen met ons kan komen werken.
In ieder geval leeft zij heel sterk in onze gedachten, ook omdat wij weten hoe belangrijk het werk was dat zij verricht heeft. Bovendien heeft zij dat werk op een wijze gedaan die blijk gaf van veel vriendschap en hartelijkheid in de richting van alle afgevaardigden, ongeacht hun fractie.

Valverde López
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik zeggen dat wij het ook zeer betreuren dat Carmen Díez de Rivera niet verder met ons kan blijven werken.
Wij hebben heel wat uren samengewerkt en in vriendschap doorgebracht. Wij kennen maar al te goed haar persoonlijke waardigheid, haar consequentheid en de solidariteit die zo kenmerkend waren voor haar werkstijl. Wij betreuren dan ook ten zeerste deze situatie en Carmen zal voortdurend in onze gedachten blijven.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, voor het geval men zou denken dat alleen de Spaanse leden van deze Vergadering bewondering voor mevrouw Díez de Rivera Icaza koesteren, wil ik, als een van haar vriendinnen in deze fractie, onze bezorgdheid over haar gezondheid uitspreken en onze diepe spijt betuigen over het feit dat zij gedurende een tijd niet in ons midden zal zijn. Wij hopen van ganser harte dat zij hier terug mag keren. Zij is in heel Europa een geliefd persoon. Mijn land kent zij heel goed, en het zal voor velen zeer verdrietig zijn te horen dat zij ziek is en niet in staat om haar werk voor dit Parlement voort te zetten.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, namens de Spaanse socialistische delegatie wil ik bedanken voor de woorden van erkentelijkheid die hier door verschillende leden van het Parlement, die niet allen tot de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten behoren, zijn geuit. Ik zal haar natuurlijk persoonlijk de samenvatting van dit debat overbrengen. Dit debat weerspiegelt, denk ik, de genegenheid die wij allen voor Carmen Díez de Rivera koesteren, en met Alonso Puerta hopen wij dat zij snel beter wordt.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, ik ben hier het langst van alle leden, en vanaf het begin dat mevrouw Díez de Rivera Icaza hier arriveerde heeft er een hechte vriendschap tussen ons bestaan. Ik bewonder haar in elk opzicht, als vriendin, als politica en als trouw lid van deze Vergadering. Ik wil dan ook verzoeken dat wat ik hier heb gezegd toegevoegd wordt aan het eerbetoon dat haar al eerder ten deel is gevallen.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het genoegen gehad van 1984 tot 1989 in de milieucommissie met haar te mogen samenwerken, dat was in de tijd van Beate Weber. Carmen was altijd bijzonder strijdvaardig, maar nooit fanatiek, ze was al die jaren altijd vrolijk. We hebben het altijd heel goed met elkaar kunnen vinden. Ik zou haar namens onze hele fractie beterschap willen wensen!

De Voorzitter
Wij zullen dit unanieme gevoel overbrengen aan mevrouw Díez de Rivera Icaza.

Bewakingssysteem voor de uitstoot van CO2 enandere broeikasgassen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0052/99), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt (EG) 50/1998, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de beschikking van de Raad tot wijziging van beschikking 93/389/EEG inzake een bewakingssysteem voor de uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen in de Gemeenschap (C4-0542/98-96/0192(SYN)) (Rapporteur: de heer Fitzsimons).
Het woord is aan de heer Hyland als plaatsvervangend rapporteur.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik een verontschuldiging willen uitspreken namens mijn collega, de heer Fitzsimons, die hier onmogelijk aanwezig kan zijn en mij gevraagd heeft dit verslag in zijn plaats in te leiden. In 1993 werd een besluit aangenomen betreffende het instellen van een bewakingssysteem voor de uitstoot van antropogeen CO2 en andere broeikasgassen in de Europese Unie. Het heeft altijd al zinvol geleken om als onderdeel van een algemene, coherente strategie voor terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen en verhoging van het energierendement, de beschikking te krijgen over een dergelijk systeem van monitoring van broeikasgassen.
Dit bewakingssysteem heeft een tweeledige functie. Ten eerste dient het als evaluatie van de vooruitgang die geboekt wordt om de uitstoot van CO2-gassen in de Europese Unie tegen het jaar 2002 te stabiliseren op het peil van 1990; ten tweede dient het als controle op de naleving van de verplichtingen die de Europese Gemeenschap op zich heeft genomen onder het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering dat in 1994 in werking is getreden. Het in december 1997 goedgekeurde Protocol van Kyoto heeft de grondslag gelegd en bindende doelstellingen en tijdschema's ingevoerd waar de landen van bijlage 1 zich aan moeten houden om hun uitstoot van broeikasgassen terug te dringen.
Tijdens de milieuconferentie COP IV verleden jaar november in Buenos Aires is er wederom een zekere mate van vooruitgang geboekt. Voor het eerst kwamen de partijen overeen om een gemeenschappelijk actieplan vast te stellen. Een van de belangrijkste onderdelen van dit plan bestaat uit een opsomming van de verplichtingen en de tijdschema's inzake een reeks kernpunten die de doelstellingen van Kyoto moeten helpen verwezenlijken.
Vooral tegenwoordig is er grote behoefte aan een bewakingsmechanisme. Veel ramingen lijken aan te geven dat de uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen in belangrijke mate zal toenemen. Bovendien heeft de Gemeenschap het Protocol van Kyoto ondertekend en zich zodoende ertoe verplicht om tussen 2008 en 2012 een vermindering van 8 % in de emissies van kooldioxide en een aantal andere gassen te bewerkstelligen, hetgeen neerkomt op 5, 2 % voor de ondertekenaars van het Protocol van Kyoto als geheel.
De zaak ligt vrij eenvoudig. Wij hebben een betrouwbaar en efficient systeem nodig voor het meten van, en de controle op, onze emissies. Deze ontwerpaanbeveling is het resultaat van de beschouwingen die het Parlement en de Raad gewijd hebben aan het actualiseringsvoorstel van de Commissie uit 1996. De eerste lezing van dit voorstel vond plaats in september 1997.
Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad werd in oktober 1998 door het Parlement ontvangen. Maar zoals u weet zijn het voorstel en het verslag uit 1996/97 grotendeels achterhaald door de goedkeuring van het Protocol van Kyoto.
Het gemeenschappelijk standpunt is zeer effectief gebleken voor de actualisering van het controlemechanisme met het oog op een aanpassing hiervan aan de eisen van het Protocol van Kyoto. Ook zijn er verschillende amendementen in verwerkt die door het Parlement waren voorgesteld. Hierbij moet echter opgemerkt worden dat de rapporteur weliswaar globaal gesproken tevreden is met deze aspecten van het gemeenschappelijk standpunt, maar dat hij toch enige amendementen van het Parlement wederom ter tafel heeft gebracht, omdat die naar zijn mening de tekst nog meer kracht kunnen bijzetten. Er zijn tevens een paar andere amendementen toegevoegd om meer samenhang tot stand te brengen voor de nieuwe onderdelen die in het gemeenschappelijke standpunt zijn ingevoerd als gevolg van de aanneming van het Protocol van Kyoto.
De meeste amendementen spreken voor zichzelf, maar de heer Fitzsimons wil graag de aandacht vestigen op twee compromisamendementen die hij de Vergadering heeft voorgelegd. Een van die amendementen is het resultaat van een compromis dat tussen de heer Fitzsimons en mevrouw Pollack gesloten is: hierdoor krijgt de tekst meer kracht en een en ander is ook in overeenstemming met de twee voorwaarden die gesteld zijn in het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en het Protocol van Kyoto. Het tweede amendement is een compromis tussen de rapporteur, de heer Fitzsimons, en de Commissie. Het betreft een voortgangsevaluatie en vestigt er de aandacht op dat recente door de lidstaten verschafte gegevens uitblijven dan wel onvolledig zijn. Als er geen sancties gepland worden, dan is de door de heer Fitzsimons en de Commissie opgestelde compromistekst inzake artikel 6 de beste manier om voort te gaan. De heer Fitzsimons hoopt dat de leden hun steun voor deze compromisamendementen zullen uitspreken.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, zonder een bruikbaar bewakingssysteem is het natuurlijk zinloos afspraken te maken over de uitstoot van CO2. Wat we afspreken moeten we ook kunnen controleren, anders kunnen we er maar op los onderhandelen en van alles beloven: zonder bewakingssysteem heeft dat geen basis. Daarom moeten we zo snel mogelijk aan de slag en een waterdicht bewakingssysteem voor de Europese Unie creëren.
De Commissie heeft het voorstel op 4 september 1996 ingediend. We praten er dus al bijna drie jaar over. Ik vind dat bijzonder onfortuinlijk, vooral ook gezien de recente ontwikkelingen. Het is de hoogste tijd dat we werkelijk iets concreets doen voor de bescherming van het klimaat. Daarom is het mijn hartenwens dat we nu iedere vertraging vermijden, we moeten deze richtlijn zo snel mogelijk kunnen omzetten. Ik heb echter wel mijn twijfels over sommige punten, vooral omdat een aantal aspecten van de internationale onderhandelingen over de verlaging van de uitstoot van CO2 vanwege de recente ontwikkelingen nog niet konden worden behandeld. Intussen praten we niet alleen maar over de vraag of we de uitstoot van CO2 kunnen verlagen en met hoeveel procent. Dat is intussen onomstreden. Nu gaan de onderhandelingen bovendien over de vraag of emissierechten ook verhandelbaar zijn, en in welk kader. Daarnaar wordt hier nog niet gekeken en daarom moeten we deze wetgeving nog aanpassen. Daarvoor moeten we natuurlijk een geschikt raamwerk vinden waarin de democratische rechten van het Parlement niet in het gedrang komen. Daarom valt er best te praten over de vraag of de wijziging door de Raad van artikel 8 zo ingrijpend is dat wij op grond van artikel 62 van ons Reglement moeten overwegen of het werkelijk zinvol is de behandeling voort te zetten.
Ik vind dat we deze zaak eindelijk moeten afsluiten, zodat we tenminste over de middelen beschikken om de volgende stap te zetten, om dan een bewakingssysteem te creëren. Daarom wil ik de weg van artikel 62 niet bewandelen. Gezien het verloop van de discussie over CO2 en gezien de democratische controle door het Parlement wil ik in dit Huis twee vragen stellen, mevrouw de commissaris. Ik hoop dat u ze ook in dit bestek kunt beantwoorden.
De eerste vraag gaat over de rol van het comité. In artikel 8 is een speciaal raadgevend comité gepland, waardoor de verantwoording voor de verdere ontwikkeling uitsluitend op de schouders van de Commissie komt te liggen, zelfs als ons amendement wordt aangenomen. Mijn eerste vraag luidt: kan de Commissie ons verzekeren dat het Parlement op tijd, van tevoren en in alle uitvoerigheid op de hoogte wordt gebracht van de afspraken die in dit comité worden gemaakt over de verdere ontwikkelingen?
Ten tweede: kan de Commissie ons verzekeren dat ze een aanpassing van deze richtlijn zal voorstellen om rekening te houden met de noodzaak om de bewakingssystemen snel aan te passen aan de veranderingen? Zal ze in die nieuwe versie met name rekening houden met de flexibele mechanismen voor de handel in emissierechten?

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Lange heeft er net al op gewezen dat we natuurlijk bewijzen moeten leveren als we met streefcijfers komen. De uitstoot mag niet hoger zijn dan in 1990, als wij het broeikaseffect tenminste willen bestrijden. Natuurlijk zijn kooldioxide, CO2 dus, en andere broeikasgassen de oorzaak voor de opwarming van de aarde, zoals de deskundigen dat noemen. Hoewel, als we even uit het raam kijken, krijgen we toch eigenlijk niet de indruk dat het warmer wordt, het wordt eerder kouder! Maar u weet gewoon dat de seizoenen heel andere ontwikkelingen hebben en waarschijnlijk blijft het ons niet bespaard dat er een algemene opwarming van de aarde komt. Vandaar dat wereldwijd geëist wordt dat ieder continent zijn bijdrage levert.
Ik kan alleen maar zeggen dat dit voorstel voor een beschikking samen met het gemeenschappelijk standpunt volledig rekening houdt met alle wensen van onze fractie. Een aantal amendementen van het Parlement zijn in de tekst verwerkt. Nu zijn er weer nieuwe amendementen ingediend. Ik zou commissaris Bjerregaard willen vragen of ze de amendementen van onze commissie kan steunen. Dat is belangrijk voor ons, omdat we geloven dat ze de tekst nauwkeuriger maken.
Toch wil ik er nog eens op wijzen dat wij met dit systeem wellicht nu een betrouwbare basis krijgen om verdere wetgeving op te stellen. Zonder dit overzicht tasten we namelijk helemaal in het duister. Pas als de meet- en bewakingssystemen worden toegepast, kunnen wij betrouwbare gegevens krijgen over wat er aan de hand is.
Sinds de eerste lezing in het Europees Parlement zijn in internationaal verband een aantal belangrijke beslissingen genomen, en daar speelt het gemeenschappelijk standpunt ook al op in. Onder andere wordt het Europees waarnemingscentrum voor het broeikaseffect aangepast aan de vereisten van het Protocol van Kyoto. Daarom is dit wetsontwerp een belangrijk instrument voor de uitvoering van ons beleid ter bescherming van het klimaat. Ik geloof werkelijk dat Europa in dit opzicht een grote voorsprong heeft op andere continenten. Dat geldt ook voor de rapporteringseisen en de verplichtingen in het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering. Daarin staat namelijk dat wij bij de rapportering alle gegevens moeten overnemen. De resultaten kunnen pas getoetst worden als we die gegevens hebben.
Ik moet werkelijk zeggen dat tot zover de samenwerking tussen Parlement, Raad en Commissie een succes is gebleken. Ik hoop dat we deze hele zaak zo snel mogelijk kunnen afronden. Er mag geen verdere vertraging ontstaan, want het is belangrijk dat Europa het goede voorbeeld geeft.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, de heer Fitzimons heeft goed werk verricht in zijn verslag. Het bewaken van de CO2-emissies is voor het nakomen van de afspraken die in het Kyoto-protocol zijn gemaakt van groot belang. Deze bewaking heeft twee doelstellingen, te weten evaluatie van de vooruitgang van de terugdringing van de broeikasgassen en het voldoen aan de aangegane verplichtingen in het kader van het VN-raamverdrag over klimaatverandering.
Ik onderschrijf het voorstel van de Europese Commissie om de uitstootbewaking uit te breiden tot na het jaar 2000. Ook het meenemen van antropogene emissies en reducties in het bewakingssysteem is een zinvolle aanvulling. Het zal echter zeer moeilijk blijven om de broeikasgassen te monitoren. Als je bedenkt van hoeveel factoren de uitstoot en concentratie afhankelijk is, begint het je te duizelen. Dit systeem voor de bewaking van CO2-emissie blijft dus slechts een eerste aanzet. Daar moeten wij ons verder geen illusies over maken.
De amendementen van de milieucommissie kan ik van harte onderschrijven.

Kronberger
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw de commissaris, de discussie over de verlaging van de uitstoot van broeikasgassen lijkt op een gebed zonder einde. Iedereen heeft het erover, iedereen is ervan overtuigd dat het moet gebeuren, maar met de concrete toepassing ziet het er tamelijk beroerd uit. De twee verslagen zijn echter wel stappen in de juiste richting. We moeten in ieder geval eens goed bedenken waar het allemaal om gaat. Op de hele planeet wordt iedere dag precies zoveel CO2 de lucht in geblazen als vóór de industriële revolutie in 3000 jaar tijds is geproduceerd. Als we die hoeveelheid voor een heel jaar berekenen, komt het erop neer dat we per jaar evenveel CO2 uitstoten als in de afgelopen miljoen jaren is geproduceerd. Wat de natuur dus in een miljoen jaar tot stand brengt, maken wij in één jaar weer ongedaan. Dat is wetenschappelijk aangetoond.
Hoe lang de dampkring van de aarde dat nog uithoudt of, anders gezegd, wat voor gevolgen dat op de lange termijn zal hebben, kan niemand precies voorspellen. Het is echter zonneklaar dat we nu al met de gebakken peren zitten. We moeten beslist zo snel mogelijk tot die verlaagde emissiecijfers komen. Daarom zijn de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming op het verslag-Hautala ook zo enorm belangrijk. Technisch gesproken is het geen enkel probleem de maatregelen twee of zelfs vier jaar eerder uit te voeren.
Maar al te vaak wordt voorgesteld om de Kyoto-doelstellingen te bereiken door van olie en kolen op aardgas over te schakelen. Maar dat is slechts een schijnoplossing. Bij de directe verbranding van aardgas ontstaat weliswaar minder CO2 dan bij olie of kolen, maar tijdens de winning vervliegen grote hoeveelheden methaan. Bovendien is er enorm veel energie nodig om het gas uit Siberië of Algerije naar Europa te halen. De vroegere minister van buitenlandse zaken van Rusland, Edward Sjevardnadze, thans president van Georgië, heeft ooit toegegeven dat tot 50 % van het gewonnen methaan in de dampkring terechtkomt. Dit zijn overwegingen die we ook mee moeten nemen om tot een correcte totaalberekening van broeikasgassen te komen.
Heel belangrijk zijn verder de amendementen 2, 3 en 4 op het verslag Fitzsimons, waarin wordt voorgesteld de woorden "voor zover mogelijk" te schrappen. Juist die lidstaten die geen bijzonder belang schijnen te hechten aan terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen, zouden van deze drie woorden kunnen profiteren om niet volledig aan hun verplichtingen te voldoen.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw de commissaris, ik heb op zich niet veel toe te voegen aan de woorden van de vorige sprekers. Ik zou de heer Fitzsimons willen feliciteren met zijn verslag, vooral omdat hij een aantal punten in alle duidelijkheid en helderheid heeft genoemd en een aantal vage passages uit de tekst heeft verwijderd. Ik hoop dat de heer Hyland dit door zal geven.
Er is al gezegd dat we zonder metingen eigenlijk niet precies vast kunnen stellen waar en hoe de verlaging van de uitstoot eerst plaats moet vinden en hoe we kunnen controleren of de doelstellingen ook werkelijk bereikt zijn. Ik wil daar nog een kwestie aan toevoegen. Als we de procedure op tijd kunnen afsluiten betekent dat ook dat kandidaat-landen voor toetreding tot de Unie deze wetgeving al tijdens hun voorbereiding over moeten nemen. Daarom zou het zinvol zijn als die landen hun strategie nu al beter gaan aanpassen aan de strategie van de Europese Unie. Dan meten ze namelijk op dezelfde manier als de huidige lidstaten en kunnen hun voorschriften bij toetreding naadloos worden opgenomen in de Europese strategie voor verlaging van CO2-emissies met het oog op de doelstellingen van Kyoto. Dit is een zaak waar ik veel belang aan hecht.
Bovendien ben ik ervan overtuigd dat al die flexibele instrumenten waar we nu over praten, ons nergens toe dienen als we niet de beschikking krijgen over nauwkeurige meetmethodes, zowel in de Europese Unie als in de rest van de wereld. In dit verband wil ik eraan herinneren dat het flexibelste instrument dat in de VS voor het milieu en uiteindelijk ook voor de industrie met het meeste succes wordt ingezet, nameljik de verlaging van de uitstoot van CO2 door de industrie, alleen maar zoveel zoden aan de dijk heeft gezet omdat er ook sancties konden worden opgelegd voor het geval men niet op tijd voldoet aan de aangegane verplichtingen. Ik vraag me af of we in de Europese Unie niet over iets dergelijks zouden moeten nadenken, vooral ook gezien het feit dat de lidstaten hun eigen emissiegegevens en reductiemaatregelen niet altijd op tijd aan de Commissie meedelen. Daardoor loopt de Commissie weer een achterstand op bij het rapporteren aan het Parlement, terwijl dan niet duidelijk is wat daar de reden voor is. Ik denk dat het voor ons allemaal heel belangrijk zou zijn om van het begin af aan bij te houden hoe er wordt gemeten, welke verplichtingen de lidstaten allemaal aangaan en wat er gedaan moet worden om al die activiteiten te coördineren. Pas dan kunnen we ons doel, het doel van Kyoto, bereiken.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik de milieucommissie alsook de heer Hyland, die namens rapporteur Fitzsimons het woord heeft gevoerd, voor het werk en de aandacht die zij aan dit voorstel hebben besteed. Wij weten allemaal hoe belangrijk het is dat wij na de bekrachtiging van het protocol van Kyoto de beschikking krijgen over een duidelijk en efficiënt bewakingssysteem voor CO2 en andere broeikasgassen. Het één is onlosmakelijk met het andere verbonden.
Om ervoor te zorgen dat onze maatregelen daadwerkelijk beperkend werken op de klimaatverandering, is het zeer belangrijk dat wij de verplichtingen van Kyoto naleven. Ik moet echter toegeven dat het onderhavige voorstel voor wijziging van beschikking 389/93 inzake een bewakingssysteem niet alle elementen van het protocol van Kyoto in acht neemt. Verschillende sprekers hebben hier dan ook op gewezen. Zo bevat het voorstel bijvoorbeeld geen bepalingen over het toezicht op de mechanismen. Daar zijn echter redenen voor. Ten eerste mag men niet vergeten dat de Commissie dit voorstel voor het eerst in september 1996 aan de Raad heeft voorgelegd, dus lang voordat de bijeenkomst in Kyoto plaatsvond; zoals de heer Lange terecht opmerkte, is er sindsdien heel wat veranderd.
Ten tweede - en dat is misschien nog belangrijker - zijn de beginselen, regels en richtsnoeren voor deze mechanismen op internationaal niveau nog steeds niet vastgesteld. Volgens het actieplan van Buenos Aires dient dit uiterlijk op de zesde klimaatconferentie over twee jaar te gebeuren. De Commissie heeft op dit vlak een duidelijk standpunt ingenomen. Zodra we weten hoe de flexibele mechanismen werken, zullen wij een nieuw voorstel voor een bewakingssysteem indienen, waarbij met alle belangrijke aspecten van het protocol rekening gehouden zal worden. De Commissie zal op dit terrein actief blijven.
Met betrekking tot de amendementen kan ik u meedelen dat wij ze allemaal steunen. De heer Lange stelde mij een paar specifieke vragen. Ten eerste vroeg hij naar nieuwe voorstellen. Ik kan u bevestigen dat die er aankomen en ik verwacht dat ik in de loop van het voorjaar een nieuwe mededeling zal klaar hebben. Dit heb ik trouwens reeds op de vergadering in Brussel meegedeeld. Het contact met het Parlement is en blijft uiteraard zeer belangrijk. Dat is gebleken bij de resultaten die wij in Kyoto en Buenos Aires bereikt hebben. In Brussel opperde ik reeds dat wij de samenwerking met het Parlement verder moeten verbeteren, ook met het oog op de komende klimaatonderhandelingen. Ik kan u in elk geval verzekeren dat ik ervoor zal zorgen dat het Parlement actief bij de onderhandelingen betrokken wordt.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Bjerregaard.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Vermindering van het zwavelgehalte van bepaaldevloeibare brandstoffen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0002/99), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 61/98, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van de Raad betreffende de vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen en tot wijziging van richtlijn 93/12/EEG (10577/98 - C4-0564/98-97/0105(SYN)) (Rapporteur: mevrouw Hautala).

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega's, het gaat er in deze aanbeveling om dat de emissies die de lucht verzuren, tot het minimum moeten worden beperkt. De Unie heeft een strategie om verzuring tegen te gaan en deze aanbeveling heeft betrekking op de wetgeving waarmee het zwavelgehalte van vloeibare stookolie wordt beperkt. Zoals we weten, daalt zwavel op de aarde neer, verzuurt de bodem en verstoort de natuur. Zwavel tast ook gebouwen aan. Deze stof heeft dus zeer verschillende negatieve effecten.
Als we het gemeenschappelijk standpunt van de Raad nader bekijken, kunnen we constateren dat het Europees Parlement de Raad op bepaalde punten eigenlijk al heeft overtuigd van de billijkheid van zijn eigen opvattingen. De Raad heeft gehandeld zoals we hadden gehoopt: de Raad en de Commissie hebben bijvoorbeeld samen besloten ook het zwavelgehalte van stookolie die op schepen wordt gebruikt, te verminderen. Dit moet beslist als een goede stap worden beschouwd. De Raad heeft in principe ook het standpunt van het Parlement goedgekeurd, namelijk dat het zwavelgehalte van gasolie sterker ingeperkt moet worden dan oorspronkelijk de bedoeling was. Ook dit is een punt dat ons tot tevredenheid stemt. Het probleem blijft echter dat het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, dat een eensgezind compromis is, een vermindering van het zwavelgehalte van gasolie pas mogelijk maakt vanaf het jaar 2008, en dat kan nu niet als erg radicaal worden bestempeld. Er is wel sprake van zeer lange overgangsperioden, als we op dit moment beperkingen gaan voorschrijven die pas in het jaar 2008 in mogen gaan. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming stelt daarom een soort compromis voor om deze strengere zwavelbeperking voor gasolie al in het jaar 2004 in te laten gaan.
Een zeer belangrijke vraag is vervolgens hoe het zwavelgehalte van zware stookolie kan worden beperkt. Uit het gemeenschappelijk standpunt blijkt dat er nog een meningsverschil bestaat tussen de Raad en de milieucommissie, in die zin dat de Raad het zwavelgehalte van zware stookolie pas vanaf het jaar 2003 wil beperken. De milieucommissie stelt nu voor dat ook hier een verstandig compromis gesloten wordt, zodat de verandering al in 2001 in kan gaan.
In dit verslag staat verder iets waar men misschien niet altijd aan denkt: Finland, Zweden en Oostenrijk kregen bij hun toetreding tot de Unie het recht gedurende vier jaar vast te houden aan hun strengere milieubepalingen. Deze overgangsperiode van vier jaar is eind vorig jaar afgelopen. Het was oorspronkelijk de bedoeling van het voorstel om te garanderen dat men overal in de Unie net zo'n strenge beperking voor het zwavelgehalte in gasolie zou invoeren als in Oostenrijk het geval is. Momenteel zijn de lidstaten nog niet zo ver. Ze hebben niet de moed gehad zo ver door te tasten als Oostenrijk heeft gedaan. Vandaar dat de Raad van mening is dat we pas in het jaar 2008 op het niveau van Oostenrijk kunnen komen. Zoals ik al zei, is dit wel een vrij lange overgangsperiode. We moeten er echter ook voor oppassen dat we niet in het andere uiterste vervallen, dat namelijk Oostenrijk van zijn strengere grenswaarden af moet zien. Daarom hebben wij het zo geregeld dat artikel 130 S de rechtsgrondslag voor het voorstel vormt; dit is dus een soort minimumregeling waardoor Oostenrijk in staat wordt gesteld zijn eigen strengere grenswaarden vast te houden. Kortom, wat dit betreft is een slecht vooruitzicht niet bewaarheid geworden.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, de rapporteur, mevrouw Hautala, en ikzelf hebben al met de Raad in de clinch gelegen over het auto-olieprogramma, we zijn dus wel het een en ander gewend. Ook in dit geval hebben we moeten vechten voor de verlaging van het zwavelgehalte van brandstoffen en we dachten al half dat onze knokpartij nog een tweede ronde beschoren zou worden. Intussen is echter gebleken dat dit vrijwel overbodig is geworden. Dat is ook goed zo, want het probleem van de verzuring is natuurlijk vooral voor de noordelijke lidstaten van existentieel belang. Daarom zijn we heel blij dat de Raad op bijna alle wensen van het Parlement is ingegaan en er dus uiteindelijk een goed wetsontwerp op tafel ligt. Ik moet daarbij telkens aan een oude Duitse schlager denken, "Wunder gibt es immer wieder" . Ik moet zeggen dat de Raad hier nu eens heeft bewezen dat dat werkelijk waar is en dat de ministers gewoon akkoord kunnen gaan met voorstellen zoals die van het Parlement komen, natuurlijk mits een en ander goed toegelicht is.
Ik wil met name op één punt nader ingaan, en wel de behandeling in de tekst van gasolie voor de zeescheepvaart. We willen op internationaal niveau en in verschillende fora onderhandelen over de maximale verlaging van het zwavelgehalte van de brandstof voor schepen, want daardoor kunnen de emissies intussen veel sterker worden verlaagd dan bij elektriciteitscentrales op het vasteland.
Dit houdt in zekere zin natuurlijk ook verband met het auto-olieprogramma. Als we aan de ene kant eisen dat de brandstof voor auto's een relatief laag zwavelgehalte heeft, is het natuurlijk mogelijk dat de raffinaderijen op het idee komen om de rest, de rotzooi dus, aan de reders door te verkopen. Daarom moeten we consequent blijven en dus ook hier dezelfde of vergelijkbare bepalingen voorschrijven. Daarom ben ik er heel tevreden over dat ook bunkerolie in de richtlijn ter sprake komt en ik ben ook een voorstander van internationale regelingen.
Ik heb slechts één bescheiden verzoek, en wel over amendement 1 van de milieucommissie, dat gaat over het zwavelgehalte van zware stookolie. Dat is eigenlijk het enige punt dat in deze richtlijn ontbreekt; afgezien daarvan zijn al mijn wensen in vervulling gegaan. In het amendement wordt voorgesteld de datum van inwerkingtreding met twee jaar te vervroegen, van 2003 tot 2001. Dat is echt niet immoreel, eigenlijk keren we daardoor alleen maar terug naar uw eigen voorstel, mevrouw de commissaris. Daarom doe ik een dringend beroep op u: als u ook dit amendement nog kunt overnemen, zijn werkelijk al mijn wensen in vervulling gegaan.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik denk dat iedereen het eens is over de doelstellingen die in verband met verzuring bereikt moeten worden. Wij zijn ons allemaal terdege bewust van de problemen die dat oplevert en we kunnen tevreden zijn met het gemeenschappelijk standpunt, waarin de meeste amendementen zijn overgenomen die het Europees Parlement in eerste lezing had aangenomen. Voor wat betreft zware stookolie tornen sommigen aan de datum die de Raad heeft aangehouden, 1 januari 2003. Ikzelf ben van mening dat die datum misschien toch wel verstandig is, want we kunnen wel allerlei doelstellingen op milieugebied nastreven, maar we zullen toch rekening moeten houden met de problemen waar sommige landen mee kampen, problemen die voor Noord- en Zuid-Europa niet altijd dezelfde zijn.
Op het vlak van gasolie voorziet de Raad in twee etappes voor vermindering van het zwavelgehalte. Ik ben altijd te vinden voor een vooruitgang per etappe, in plaats van dat men soms, zelfs dwingende doelstellingen gaat vastleggen in één enkele etappe. De Raad heeft een eerste datum vastgelegd, het jaar 2000 - en dat is bij wijze van spreken morgen al - om het zwavelgehalte tot 0, 20 % te beperken. De tweede termijn om die grenswaarde voor zwavel tot 0, 10 % terug te brengen, is voor het jaar 2008 vastgesteld. Ook staat de Raad uitzonderingen toe, maar slechts voor een duur van 5 jaar vanaf 2008, met de afspraak dat die uitzonderingsperiode niet nog eens verlengd kan worden.
We kunnen, denk ik, tevreden zijn dat de Raad de kwestie van bunkerolie niet in het gemeenschappelijk standpunt heeft opgenomen, want het gaat daarbij slechts om 2 % van de totale zwaveluitstoot. Toch denk ik dat het heel belangrijk is om uiterst waakzaam te blijven ten opzichte van bijzonder kwetsbare gebieden die bescherming behoeven, met name de Noordzee en de Oostzee. In dit geval is het zinvol om op te treden in het kader van de MARPOL-overeenkomst. Ik denk dat het belangrijk is dat nog eens te zeggen en uiterst waakzaam te blijven. We moeten er dus op aandringen dat bepaalde gebieden die bijzonder gevoelig zijn voor zwaveluitstoot afkomstig van bunkerolie, zoals de gebieden die ik zojuist noemde, tot bijzonder beschermd gebied worden uitgeroepen.
Tenslotte ben ik van mening dat het heel goed is dat er geen rekening wordt gehouden met luchtvaartkerosine, want deze brandstof draagt slechts voor 0, 2 % bij aan de zwaveluitstoot. Dat is dus gewoon geen prioriteit.
Ik rond af. Er is moeizaam onderhandeld binnen de Raad over dit gemeenschappelijk standpunt, en ik denk dat we daar rekening mee moeten houden. In het algemeen gaat het voorstel inhoudelijk in de richting die wij bij de eerste lezing wensten. Het gemeenschappelijk standpunt lijkt mij evenwichtig, want de datum van inwerkingtreding voor de grenswaarde van zwavel in zware stookolie kan hierdoor tot 2003 uitgesteld worden, terwijl de uitzonderingen die zullen worden toegestaan in een strenger kader worden geplaatst. Met het oog hierop weigert de Fractie van de Europese Volkspartij om systematisch dwars te gaan liggen. Zij zal dan ook tegen de drie ingediende amendementen stemmen.
Feit is namelijk dat als het Europees Parlement in tweede lezing ook maar één amendement aanneemt, dan moet daarvoor eenparigheid van stemmen of een gekwalificeerde meerderheid in de Raad komen, al naar gelang de Commissie dat amendement goedkeurt of niet, en zoiets wordt in feite onmogelijk wanneer je kijkt naar de verschillen die er bestaan tussen de noordelijke en de zuidelijke landen. Daarbij moeten we ook bedenken dat de ruwe olie uit de Perzische Golf veel meer zwavel bevat.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, een voortvarende aanpak van verzurende emissies is noodzakelijk om de menselijke gezondheid, planten en gevoelige ecosystemen, alsmede gebouwen te beschermen. Het voor ons liggende voorstel is slechts een deel van deze aanpak. De meest effectieve bestrijding van de verzuring is de aanpak van de grote stookinstallaties, omdat deze verantwoordelijk zijn voor 63 % van de emissies van SO2 in de Europese Unie. Desondanks zijn wij ingenomen met het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over de terugdringing van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen. Door de goede voorstellen van mevrouw Hautala ziet het gemeenschappelijk standpunt er veel beter uit dan het oorspronkelijke Commissievoorstel. Met de enkele aanpassingen die de rapporteur in tweede lezing voorstelt kan ik ook van harte instemmen. De mogelijkheden om aan de verschillende eisen te voldoen bieden voldoende perspectief. De ruwe olie van Noorwegen, Libië en Rusland bevat minder dan 0, 5 % zwavel en er bestaan goede technieken voor ontzwaveling van de hoogzwavelige ruwe olie uit het Midden-Oosten. Een ander punt is dat de zware stookolie die stookinstallaties en cementfabrieken gebruiken ook minder zwavel zou moeten bevatten.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik de milieucommissie en vooral de rapporteur, mevrouw Hautala, voor het waardevolle werk en het onderhavige voorstel. Ik dank mevrouw Hautala en de heer Lange ook voor hun opmerkingen over de bereikte resultaten.
Het voorstel streeft ernaar de totale uitstoot van zwaveldioxide met ongeveer 1 miljoen ton terug te brengen. Zoals u weet, vereist de strategie ter bestrijding van verzuring een vermindering van drie ton. De gemiddelde kosten bedragen 700 euro per ton, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de voordelen die eraan verbonden zijn voor de volksgezondheid en die geschat worden op ongeveer 4000 euro per ton. Deze cijfers, die dus weergeven hoeveel de vermindering kost en hoeveel ze opbrengt, tonen aan hoe belangrijk dit voorstel is.
In het gemeenschappelijk standpunt zijn de meeste van de 27 amendementen die het Parlement in eerste lezing had aangenomen, reeds verwerkt. Gepoogd is het kritieke evenwicht te vinden tussen de vereiste specificaties voor het zwavelgehalte van brandstoffen om schadelijke gevolgen tegen te gaan, en de haalbaarheid voor de Europese industrie. Daarom steunt de Commissie het gemeenschappelijk standpunt in haar mededeling aan het Europees Parlement. Ik zal nu commentaar leveren op de drie nieuwe amendementen.
De heer Lange en mevrouw Hautala hebben een vraag gesteld in verband met amendement 1, waarin de termijn voor toepassing van het nieuwe maximumgehalte van 1 % zwavel in zware stookolie van 2003 naar 2001 wordt vervroegd. Zoals de heer Lange ook opmerkte, had de Commissie oorspronkelijk het jaar 2000 voorgesteld. In onze mededeling hebben wij dan ook onze spijt betuigd dat deze termijn waartoe de Raad had beslist, uitgesteld was. De Commissie is van oordeel dat de Raad zich opnieuw over dit probleem moet buigen. Dit betekent dus dat de Commissie amendement 1 kan aanvaarden. Als ik de heer Lange hiermee gelukkig kan maken, dan is dat mooi meegenomen. Zoals ik echter al eerder zei, heeft men in het gemeenschappelijk standpunt reeds gezocht naar een zeer zorgvuldig evenwicht, waardoor we uiteindelijk misschien toch zullen moeten aanvaarden dat de Raad bij zijn standpunt blijft, maar wij zullen het in elk geval proberen.
De Commissie kan de amendementen 2 en 3 niet aanvaarden. Amendement 2 bepleit een ander maximumgehalte voor zwavel in zware stookolie wanneer van het normale maximumgehalte van 1 % wordt afgeweken. De Commissie zal de derogatieaanvragen individueel beoordelen op basis van de criteria die in de richtlijn zijn vastgesteld. Het precieze maximumgehalte is bijgevolg niet zo belangrijk. De Raad heeft in het gemeenschappelijk standpunt strengere voorwaarden opgenomen voor het toestaan van uitzonderingen door het begrip "kritische belasting" in te voeren. Ik denk dat we deze beslissing kunnen toejuichen.
Amendement 3 beoogt een versnelde invoering van het maximumgehalte van 0, 1 % zwavel in gasolie: 2004 in plaats van 2008. De Commissie uitte in haar mededeling over het gemeenschappelijk standpunt haar tevredenheid over de verscherping van de eisen voor het zwavelgehalte in gasolie vanaf 2008. De Commissie had deze strengere grenswaarde niet zelf voorgesteld, omdat het niet overal in Europa rendabel is. Een vervroegde inwerkingtreding voor heel Europa is dan ook niet verdedigbaar. Daarom wil ik onderstrepen, zoals mevrouw Hautala overigens ook al heeft gedaan, dat we het hier over minimumnormen hebben. Dit was tevens een belangrijk aspect in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie en het betekent dat de lidstaten over de mogelijkheid beschikken om reeds voor 2008 een strengere grenswaarde in te voeren.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het hierbij laten. Het voorstel zal, zoals het er nu uitziet, reeds vanaf volgend jaar een verbetering voor het milieu betekenen. Dit is een goede start voor de concrete tenuitvoerlegging van de strategie ter bestrijding van verzuring. Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor uw tijd en uw aandacht.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Bjerregaard.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Overbrenging van bepaalde soorten afvalstoffennaar een aantal niet OESO-landen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0001/99), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een verordening van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften en procedures voor de overbrenging van bepaalde soorten afvalstoffen naar een aantal niet OESO-landen (5474/98 - C4-0538/98-95/0029(SYN)) (Rapporteur: de heer Virgin).
Het woord is aan mevrouw Jackson als plaatsvervangend rapporteur.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, zoals de opmerkzame toehoorders onder u gemerkt zullen hebben, ben ik niet de heer Virgin. Helaas is de heer Virgin ergens tussen Zweden en hier in de sneeuw blijven steken. Het is mogelijk dat hij het tot Brussel heeft gehaald en op dit ogenblik zelfs met poolhonden door de besneeuwde velden op weg hiernaartoe is. In ieder geval spijt het me voor u dat ik niet de heer Virgin ben, en dat u het met mij zult moeten doen wat betreft de inleiding van dit verslag.
Het komt daarom zo ongelukkig uit omdat dit een belangrijk verslag is, waaraan de heer Virgin al sinds enkele jaren heel hard heeft gewerkt. Persoonlijk heb ik slechts enkele opmerkingen met betrekking tot het verslag, en één zeer belangrijke vraag voor de commissaris; een vraag die zij, naar ik hoop, zal kunnen beantwoorden.
De amendementen zien er buitengewoon technisch uit, en dat zijn ze in feite ook. Mede in verband hiermee geeft de heer Virgin namens zijn commissie in overweging dat de door de Raad voorgestelde nieuwe bijlage C geschrapt kan worden, aangezien de vermelde afvalstoffen die voor de export verboden zijn, reeds op de afvallijsten van het Verdrag van Bazel staan: als men nog zo'n lijst gaat opnemen, zou dit de toch al gecompliceerde regelgeving alleen nog maar ingewikkelder maken. Ik zou de commissaris erkentelijk zijn als zij bij het doornemen van het verslag op elk amendement even afzonderlijk commentaar wil leveren en tevens wil vermelden of de Commissie ermee akkoord gaat.
Het algemene punt waarop ik hier de aandacht wil vestigen is al door een aantal leden van het Europees Parlement, in het bijzonder door leden uit het Verenigd Koninkrijk, naar voren gebracht. Veel mensen in mijn land, en mogelijk ook in andere landen, zijn bang dat het netto-effect van deze regelgeving zal zijn dat het veel moeilijker wordt om gebruikte kleding van het soort dat door liefdadigheids instellingen ingezameld wordt, uit te voeren naar landen die niet geantwoord hebben op de vragenlijst van de Commissie inzake de aanvaardbaarheid van uitvoer van afvalstoffen. Dit klinkt misschien ingewikkeld, maar dat hoeft niet zo te zijn. De moeilijkheid is dat sommige landen, die misschien niet netjes zijn opgevoed of zo, eenvoudig niet hebben gereageerd op de vragenlijst die de Commissie hun heeft toegestuurd. Onder de leden van het Europees Parlement groeit dan ook het vermoeden dat het als gevolg hiervan buitengewoon moeilijk wordt om gebruikte kleding naar die landen te blijven uitvoeren.
Het probleem, zoals we dat zo ongeveer achter de schermen opgevangen hebben tijdens het debat over het verslag van de heer Virgin, komt op het volgende neer: tweedehands kleren, zoals die ingezameld worden door organisaties die met kerkbesturen, Oxfam of waarmee ook verbonden zijn, houden op als afval gekenmerkt te worden zodra ze gesorteerd zijn, en gesorteerde tweedehands kleding valt volstrekt buiten het toepassingsbereik van deze richtlijn. Derhalve zouden liefdadigheidsinstellingen en andere instanties die dit soort oude kleren uitvoeren geen enkele moeilijkheid op dit gebied ondervinden.
Nu heb ik vanmiddag met het Bureau voor internationale recyclage gesproken, waar mij het volgende werd verteld: ?Ja, dat hebben wij ook begrepen, maar toch is er geen wettelijke zekerheid op dit punt" . De vraag die ik nu aan de commissaris ga stellen kan zij misschien niet onmiddellijk beantwoorden, maar wellicht kan zij ons later te kennen geven wat haar standpunt precies is in deze zaak. Deze vraag luidt als volgt: is het juist om te stellen dat er absoluut niets uit deze verordening voortvloeit waardoor liefdadigheidsinstellingen uit onze landen ervan weerhouden worden om, zonder enige bureaucratische rompslomp, tweedehands kleding naar landen uit te voeren - hoofdzakelijk naar Afrika, neem ik aan - die op dit ogenblik dat soort kleding importeren? Als dit het geval is, kunnen we er dan voor zorgen dat er wettelijke zekerheid op dit punt komt? En als die wettelijke zekerheid noodzakelijk is, houdt dat dan in dat we als gevolg daarvan de nodige aanpassingen in deze verordening moeten aanbrengen?
Het spijt me dat ik zo op dit punt hamer: voor de rest is dit een nogal technische verordening, maar dit specifieke punt kunnen de mensen best begrijpen en daar maakt men zich dan ook zorgen over. Ik zou de commissaris bijzonder dankbaar zijn als ze antwoord op deze vraag kan geven.

Kokkola
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de economische activiteiten van de ontwikkelde landen gaan helaas gepaard met grote gevaren voor zowel het milieu als de volksgezondheid. Een van de onvermijdelijke gevolgen van deze activiteiten is de productie van afvalstoffen.
Door de verwerking en opslag van giftige en niet-giftige afvalstoffen ontstaan enorme problemen in alle landen. De overbrenging van afvalstoffen van het land van productie naar andere landen, met het doel ze daar te verwerken of definitief op te slaan, is een ?oplossing" die grote risico's met zich meebrengt voor zowel het milieu als de gezondheid van de Europese burgers. Daarom moeten daarvoor strenge regels en procedures worden vastgesteld.
De Europese Unie is zich bewust van deze noodzaak en heeft daarom een reeks maatregelen en regels voor de overbrenging van afvalstoffen voorgesteld. Een van deze voorstellen heeft zijn beslag gevonden in de onderhavige verordening inzake de vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften en procedures voor de overbrenging van bepaalde soorten afvalstoffen naar een aantal niet OESO-landen. In de onderhavige verordening worden grenswaarden vastgesteld en wordt rekening gehouden met de wil van de betrokken landen, zonder dat dezen echter voor dilemma's worden geplaatst.
Het lijdt geen twijfel dat goedkope arbeidskrachten, lage milieunormen en liberale importregelingen de export van afvalstoffen naar deze landen in de hand werken. De milieuorganisaties hebben derhalve een voorlichtingscampagne op poten gezet in zowel de ontwikkelde landen als de landen waarnaar het afval om economische redenen wordt overgebracht. Export van afvalstoffen is echter geen handelsvraagstuk.
Wij zijn het met de meeste punten uit het verslag van de heer Virgin eens, alhoewel het ons spijt dat hijzelf vandaag niet aanwezig is om zijn verslag toe te lichten. Wij zijn alleen tegen amendement 2. Volgens ons moet de controleprocedure waarvan in artikel 15 van de verordening EEG/259/93 sprake is, in artikel 2 blijven staan. Vereenvoudiging van de procedure zou namelijk enorme risico's met zich meebrengen.
Een ander belangrijk vraagstuk is mijns inziens het toezicht op de toepassing van deze verordening. De Europese Unie moet voorzien in strenge straffen voor de lidstaten die deze verordening overtreden en hoe dan ook procedures invoeren ter bestrijding van de helaas veel voorkomende illegale overbrenging.
Mijn laatste opmerking gaat over de toevoeging van een nieuwe bijlage V aan verordening EEG/259/93. Mijns inziens zal met de samenvoeging van de afvalstoffenlijsten van het Verdrag van Basel de toepassing van de wetgeving worden vereenvoudigd. Ik wil de rapporteur, de heer Virgin, ondanks zijn afwezigheid voor zijn verslag danken.

Striby
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik wilde u er enkel op wijzen dat zich op de tribune een delegatie bevindt van de Regionale Raad voor de Elzas en van de Algemene Raad van Haut-Rhin, die hiernaartoe gebracht werd door haar voorzitter, de heer Constant Goerg.

De Voorzitter
Dank u wel. Wij heten hen natuurlijk welkom.

Taubira-Delannon
Mijnheer de Voorzitter, het vraagstuk van de overbrenging van afvalstoffen naar landen die geen lid zijn van de OESO houdt verband met verschillende soorten problematieken die nogal gevoelig liggen en allemaal zo hun kosten hebben: de problematiek van de gezondheidszorg, dus van ons vermogen om mee te helpen aan de bescherming van de kwetsbaarste bevolkingsgroepen, met name kinderen, en diegenen die men in die landen vaak straatkinderen noemt; de problematiek van het risico van milieudumping, waardoor sommige landen, en dan met name de zogenaamde ontwikkelingslanden, gedegradeerd worden tot stortplaatsen, omdat die landen daar vaak gedwongen worden om allerlei vormen van handel te bedrijven, om toch vooral maar inkomsten te verwerven die noodzakelijk zijn voor de financiering van hun behoeften, met name op het vlak van openbare voorzieningen; en tenslotte de problematiek van de soevereiniteit, van de begrenzing van mogelijkheden om voor bepaalde activiteiten te kiezen.
Met andere woorden, we moeten een evenwicht zien te vinden: aan de ene kant moeten we een strenge houding betrachten en ervoor zorgen dat het niveau voor overbrenging van die afvalstoffen zo hoog mogelijk wordt, en aan de andere kant moeten wij ook de nodige souplesse aan de dag leggen, zodat die landen de kans krijgen om eventueel gebruik te maken van recyclingsmogelijkheden, dus om industriële of semi-industriële activiteiten op te starten, wat dan ook een bron van inkomsten kan worden voor die landen.
Wanneer we kijken naar het principe van het opmaken van lijsten, met name de rode en de groene lijst, dan valt meteen op dat die industriemogelijkheden hoofdzakelijk betrekking hebben op producten van de groene lijst. Op zich dient men vast te houden aan het principe dat het gevarenniveau verband moet houden met het product en niet met het feit dat sommige landen moeilijk tot een antwoord komen. Wij weten heel goed dat er discrepanties zitten tussen de diverse landen voor wat betreft hun administratieve en technische controle op de import, opslag en verwerking van die afvalstoffen. Die landen moeten gewoon steun krijgen van ons, maar het gaat er vooral om dat het transparantiebeginsel wordt gehandhaafd en dat degenen die afvalstoffen produceren een grotere verantwoordelijkheid moeten krijgen. Tenslotte komt het misschien ook wel van pas dat wij ons gaan bezinnen over het volume aan afvalstoffen dat geproduceerd wordt, met andere woorden, over de risico's waarmee wij ons gemeenschappelijk erfgoed opzadelen door onze grote consumptiedrift, over de rechten die wij ons zomaar toeëigenen wat dit erfgoed betreft.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, hoewel de heer Virgin niet aanwezig is, wil ik hem toch danken voor zijn verslag en tevens wil ik een woord van dank uitspreken aan de leden voor hun actieve inzet. Zoals mevrouw Jackson opmerkte, is door weersomstandigheden vandaag het een en ander in de war gekomen en moeten wij het maar zonder de heer Virgin stellen.
Het voorstel voor een verordening gaat over de overbrenging van afval dat op de groene lijst staat naar bepaalde niet-OESO-landen om daar recycling te ondergaan. Afval van de groene lijst is afval dat zonder risico voor het milieu overgebracht kan worden. Afvalstoffen die op de groene lijst staan en voor recycling bestemd zijn, worden als gewone handelsgoederen binnen de OESO en de EU verhandeld. Ik wijs er voor alle duidelijkheid nog eens op dat export van gevaarlijk afval naar niet-OESO-landen volgens de EU-wetgeving verboden is.
In 1994 vroeg de Commissie aan alle niet-OESO-landen welke controleprocedures zij eventueel wensten toe te passen voor de overbrenging van groen afval. Het voorstel voor een verordening betreft alleen de landen die geantwoord hebben dat zij helemaal geen afval van de groene lijst wilden ontvangen of bepaalde soorten afval van de groene lijst niet wilden hebben, alsook landen die op de rondvraag van de Commissie niet gereageerd hebben. Mevrouw Jackson wil graag ons standpunt kennen over de acht ingediende amendementen en ik zal dit nu toelichten.
De Commissie kan zes van de acht amendementen aanvaarden, vijf in hun geheel en één met een kleine wijziging. Van de overige twee kan de Commissie er één gedeeltelijk aanvaarden en één helemaal niet. Amendement 1 verplicht de Commissie ertoe om de onder de verordening vallende landen regelmatig informatie te verstrekken over wijzigingen in de bijlagen A en B. De Commissie kan dit aanvaarden en zal er uiteraard voor zorgen dat dit gebeurt. Volgens amendement 2 zou de overbrenging van afval van de groene lijst naar landen die niet op onze rondvraag hebben geantwoord, kunnen gebeuren volgens de procedure die is voorzien voor afval van de oranje lijst, waarbij een stilzwijgend akkoord van het betrokken land voldoende is. Het verheugt mij dat het Parlement dit soort export niet langer wil verbieden, zoals in eerste lezing het geval was, want dat zou strijdig zijn met de WHO-regels. Het voorstel om de procedure van de oranje lijst toe te passen, waarbij een stilzwijgend akkoord alleen voldoende is, gaat echter de andere richting uit. De controleprocedures, die het Parlement vandaag eist, zouden dergelijk transporten dus toelaten als het land in kwestie binnen de 30 dagen niet geantwoord heeft. Zwijgen komt dus neer op ja zeggen.
In juli 1997 klonk in dit Huis en nu citeer ik: " ... het is onaanvaardbaar dat de Commissie zich het recht toe-eigent om het zwijgen van een land in haar eigen voordeel te interpreteren" . De Commissie is het met deze uitspraak eens en vindt het beter bij gebrek aan reactie van een bepaald land een procedure te volgen die gebaseerd is op een expliciet schriftelijk akkoord. Op die manier kunnen we er vóór de overbrenging zeker van zijn dat het land van bestemming op de hoogte is van de betreffende afvalimport. Ik zou het waarderen dat deze opmerking ad notam wordt genomen. De Commissie geeft dus nog altijd de voorkeur aan de procedure van de rode lijst, waarbij de overbrenging slechts kan plaatsvinden na een schriftelijk akkoord. Op die manier wordt zowel met de belangen van de exporteur als met die van de importeur op transparante wijze rekening gehouden. In zijn gemeenschappelijk standpunt vroeg de Raad om toepassing van de procedure in artikel 15 van verordening nr. 259/93 van de Raad, die een schriftelijk akkoord maar ook een langere termijn vereist. De Commissie is van mening dat de rode-lijstprocedure de oplossing biedt die het beste evenwicht vormt tussen het voorstel van het Parlement en dat van de Raad. Daarom kan de Commissie amendement 2 niet aanvaarden.
Dan zijn er de amendementen 3, 5 en 8 over afval dat volgens artikel 39 van de Vierde Overeenkomst van Lomé niet naar ACS-landen mag worden uitgevoerd. Dit zijn nuttige amendementen, aangezien overweging 9 in de preambule duidelijk genoeg is en een extra bijlage met een extra afvallijst alleen maar verwarring zou scheppen. De Commissie kan deze drie amendementen dus steunen. Ook amendement 4 kan de Commissie aanvaarden, omdat de formulering overeenkomt met de formulering van artikel 17, lid 3 van verordening nr. 259/93 van de Raad.
Tenslotte kan de Commissie instemmen met de wijziging van de termijn voor periodieke evaluatie zoals in amendement 6 wordt voorgesteld, maar zij kan zich niet vinden in de eis van raadpleging van het Parlement in dit verband. Volgens de Commissie hoort de verordening namelijk thuis in het gemeenschappelijk handelsbeleid en artikel 113 is de enige rechtsgrondslag. De Commissie kan akkoord gaan met amendement 7, op voorwaarde dat uitdrukkelijk melding wordt gemaakt van verordening nr. 2048/98 van de Commissie en verordening nr. 120/97 van de Raad. Deze verordening van de Commissie dateert van 6 november 1998 en bevat een wijziging van bijlage V bij de verordening van de Raad.
Nu kom ik op het zeer belangrijke probleem betreffende de uitvoer van tweedehands kledij. Mevrouw Jackson bracht dit probleem ter sprake en ikzelf heb het reeds op verschillende bijeenkomsten naar voren gebracht. Bepaalde welzijnsorganisaties hebben zich zorgen gemaakt over de interpretatie van het voorstel dat wij hier vandaag behandelen. Ik weet dat er op de januarivergadering van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming drie amendementen zijn ingediend, maar dat ze wegens procedurekwesties niet verder behandeld zijn. In dit verband zijn er een aantal misverstanden gerezen. Uit verschillende hoeken is nadere uitleg gevraagd en er is nogal wat deining en bezorgdheid ontstaan. Zoals mevrouw Jackson heeft gezegd, bestond de vrees dat de uitvoer van tweedehands kleding verhinderd zou worden. Daarom wil ik het standpunt van de Commissie toelichten. De Commissie is van mening dat tweedehands kledingstukken die gesorteerd, gereinigd en hersteld zijn alvorens ze worden uitgevoerd, niet als afval beschouwd kunnen worden, maar als goederen. Aangezien het voorstel voor een verordening alleen op afval betrekking heeft, zal deze verordening niet voor tweedehands kleding gelden. Ik hoop dat we er met het debat van vandaag in slagen alle vrees bij de welzijnsorganisaties weg te nemen. Ik denk dat mijn woorden hen enorm zullen geruststellen.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, is de commissaris het ermee eens, gezien hetgeen zij zojuist heeft gezegd, dat zij hier in feite een amendement op de tekst moet indienen om duidelijk te maken dat de verordening niet van toepassing is op tweedehands kleding die gesorteerd en gedesinfecteerd is?

Bjerregaard
Mevrouw Jackson, wij vinden een amendement overbodig, omdat de tekst volgens ons duidelijk genoeg is. Ik ben het wel met u eens dat wij naar aanleiding van de vele misverstanden die er geweest zijn, een formule moeten zien te vinden, om te garanderen dat de welzijnsorganisaties weten welke regels er gelden. Wij zullen proberen een efficiënte oplossing voor dit probleem te zoeken.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Bjerregaard.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Storten van afvalstoffen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0028/99), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en milieubescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van de Raad betreffende het storten van afvalstoffen (6919/98 - C4-0539/98-97/0085(SYN)) (Rapporteur: mevrouw Jackson).

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat er ergens iemand is die kennis neemt van het feit dat mevrouw Bjerregaard en ik, evenals andere leden, onze avond hier doorbrengen met het doen van zeer onspectaculaire dingen zoals het bespreken van vuilstortplaatsen en de uitvoer van tweedehands slobbertruien.
De richtlijn inzake stortplaatsen is een van de belangrijkste milieurichtlijnen die het Europees Parlement in de laatste jaren behandeld heeft. Het luidt het begin in van een belangrijke verschuiving in de praktijk van het afvalstoffenbeheer in de Europa Unie. Voor de burger betekent dit het einde van een tijdperk waarin veel mensen in veel landen nauwelijks aandacht hoefden te besteden aan hetgeen er met hun afval gebeurde. Zeven landen storten momenteel meer dan de helft van het stedelijk afval dat zij produceren. Dit zijn Oostenrijk, Finland, Griekenland, Ierland, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk. Vooral voor deze landen betekent deze richtlijn het einde van wat men de wegwerpmaatschappij zou kunnen noemen. Ook wordt met de richtlijn een intensieve periode van vernieuwing op het gebied van herstructurering van het afvalstoffenbeheer ingeluid en, bovenal, van andere manieren van afvalverwijdering, die op rekening van de belastingbetaler komen. Ik vertegenwoordig een deel van het zuidwesten van Engeland en uit een recent onderzoek dat ik heb verricht bij plaatselijke overheden aldaar is mij gebleken dat de meeste overheden heel druk bezig zijn met het bedenken van systemen voor reclycage, hergebruik en nuttige toepassing van afvalstoffen, maar niemand is erin geslaagd ook maar in de buurt te komen van de eisen die de richtlijn in de volgende vijf tot tien jaar gaat stellen.
De richtlijn heeft drie kernpunten. Ten eerste wil men pogingen bevorderen om van vuilstorten af te komen en over te gaan op alternatieve methoden die meer milieuvriendelijk geacht worden. Ik gebruik opzettelijk de woorden ?geacht worden" , omdat ik persoonlijk weinig fiducie heb in de hiërarchie van alternatieven voor afvalstoffenbeheer.
In de tweede plaats vraagt de richtlijn dat er normen worden ingevoerd voor een correct stortplaatsbeheer dat voor de hele Europese Unie moet gelden. Ten derde moet de richtlijn ervoor zorgen dat het vervoer van afvalstoffen buiten de landsgrenzen - het zogeheten afvaltoerisme - zoveel mogelijk wordt ontmoedigd. Met het oog hierop moet men zoveel mogelijk de ongelijkheden wegwerken die in de 15 lidstaten heersen op het vlak van kosten en bedrijfsvoering voor het storten van afval, want juist door die ongelijk situatie gebeurt het dat afval zonder verdere plichtplegingen naar de goedkoopste kuil wordt gestuurd.
De milieucommissie heeft weliswaar haar tevredenheid uitgesproken over de door de Raad geamendeerde richtlijn, maar wilde toch aandringen op nog een aantal amendementen, die ik vanavond wil bepleiten, aangezien nu de tweede lezing van de richtlijn in het kader van de samenwerkingsprocedure arriveert, waarna de richtlijn helaas uit ons gezichtsveld zal verdwijnen.
Laten wij allereerst kijken naar het tijdschema voor tenuitvoerlegging. Op z'n langst zullen we tot het jaar 2020 moeten wachten voordat de lidstaten die voor meer dan 80 % van stortplaatsen afhankelijk zijn, dat wil zeggen Griekenland, Ierland, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, verplicht worden gesteld om de hoeveelheid afval dat op de stortplaats terechtkomt, terug te brengen tot 35 % van wat in 1995 in totaal gestort werd. Dat is een enorme omschakeling, maar we kijken hier wel zeer ver in de toekomst. Laat dit even tot u doordringen: we kijken hier vooruit naar een tijdstip dat vier parlementsmandaten verderop ligt. Daarom hebben wij, leden van het Europees Parlement, deze periode van uitstel met twee jaar verkort en het streefdoel op 25 % gesteld. Wat wij hiermee willen zeggen, is dat deze richtlijn, maximaal gesproken, inhoudt dat het stortingspercentage voor alle lidstaten van de Europese Unie op zijn laatst in 2018 maar 25 % mag bedragen van het totaal dat in 1995 is gestort.
Verkijkt u zich hier overigens niet op! Deze richtlijn sluit de keuzemogelijkheid van stortplaatsen geenszins uit. Het storten van afvalstoffen zal nog steeds een zeer belangrijke optie blijven, maar wel minder dan nu het geval is. De doelstellingen zullen zeer moeilijk te verwezenlijken zijn en wij zijn van mening dat de voorgestelde maximumhoeveelheden en tijdschema's die in deze richtlijn staan vermeld, zoals zo vaak gebeurt in dit Huis, meer een uiting van hoop dan van ervaring zijn. Met het oog hierop hebben wij twee amendementen op artikel 5, lid 2 ingediend. Het eerste moet de zekerheid scheppen dat het Parlement de volgende twintig jaar bij het controleproces betrokken wordt, om te zien hoeveel vooruitgang er ten aanzien van de richtlijn wordt geboekt. Amendement 10 op artikel 5 moet voorkomen dat de richtlijn een soort Titanic van de regelgeving wordt, die regelrecht afstoomt op de ijsberg der niet-naleving. Aangezien het tijdschema voor naleving uit drie fasen bestaat, zal het duidelijk zijn dat wij continu moeten controleren of de voorschriften overal in de Europese Unie voldoende worden nageleefd. Als dit laatste niet het geval is, moeten wij praktische maatregelen treffen om te zorgen dat we de bescherming ook werkelijk tot het hoge niveau optrekken dat met de richtlijn nagestreefd wordt. In het verleden heeft de Commissie vaak geaarzeld om akkoord te gaan met het door ons gewenste, nogal uitgebreide mechanisme waarmee vanuit de lidstaten verslag aan de Commissie zelf en aan het Europees Parlement uitgebracht zou moeten worden. Wij zijn van mening dat dit systeem van verslag uitbrengen onze beste hoop is om erop toe te zien dat de richtlijn in kwestie niet, om de zojuist gehanteerde beeldspraak enigszins aan te passen, bij de andere richtlijnen op de stortplaats der niet-naleving terechtkomt.
Onze amendementen 14 en 16 geven de bezorgdheid weer die er in onze commissie bestaat ten aanzien van het feit dat er twee belangrijke achterdeurtjes in de richtlijn zitten. Allereerst zouden bestaande stortplaatsen die onder een bepaalde afmeting blijven en zich op eilanden bevinden totaal vrijgesteld worden van aanzienlijke delen van de richtlijn. Wij zijn van mening dat zulke stortplaatsen niet in bedrijf zouden mogen blijven als er geen sprake is van volledig openbare toegang tot het register waarin genoteerd staat welke materialen er gestort worden. Ten tweede houden wij vast aan de eis dat elke bestaande stortplaats die geen vergunning heeft krachtens de kaderrichtlijn inzake afvalstoffen, gesloten moet worden. Het is een slecht teken dat zulke stortplaatsen nog steeds in bedrijf zijn. Het lokaliseren van stortplaatsen is buitengewoon controversieel. Het behoort natuurlijk niet tot onze verantwoordelijkheid om ons te mengen in plaatselijke zaken van ruimtelijke ordening, maar onze commissie is het er wel over eens dat wij in de bijlage een richtsnoer moeten opnemen voor de minimumafstand die tussen nieuwe stortplaatsen en woongebieden wenselijk is.
Als rapporteur word ik verwacht om dit verslag namens mijn commissie in te leiden, alhoewel ik sommige amendementen van de commissie persoonlijk niet steun, met name de weigering om een tijdslimiet te stellen aan de aansprakelijkheid voor schade die door het storten van afval veroorzaakt wordt. Ik zou de Commissie dankbaar zijn als zij commentaar kan leveren op amendement 15 en de uitvoerbaarheid daarvan.
Tot slot wil ik deze richtlijn aan de Vergadering aanbevelen. Zodra zij is goedgekeurd gaat het echte werk pas beginnen, vooral wat mijn eigen land betreft. Als de doelstellingen van de richtlijn eenmaal zijn aangenomen, moeten wij systemen voor recycling en composteren in het leven roepen die daadwerkelijk functioneren en ook producten afleveren met behoorlijke afzetmogelijkheden. Ik hoop werkelijk dat wij vóór het eind van het jaar een richtlijn inzake composteren krijgen. Wij moeten de hoeveelheid afval die wij produceren verminderen. Wij moeten een duidelijke beoordeling geven van de rol die in vuilverbrandingsovens opgewekte energie kan spelen voor het verwerken van afvalstoffen die van de stortplaats weggehouden moeten worden. Ook moeten wij, als wij besluiten die kant op te gaan, de nodige maatregelen nemen om zulke verbrandingsovens te laten bouwen, in het volle besef dat wij daarbij de huidige publieke opinie op onze hand moeten zien te krijgen.
Vanavond en morgen bij de stemming geven wij de dirigeerstok door aan de nationale parlementsleden en vooral aan de gemeenteraadsleden van de verschillende landen waar wij vandaan komen, van wie sommigen misschien vanavond op de publieke tribune zitten. Ik kan mij geen richtlijn bedenken die een betere illustratie vormt van het partnerschap dat er tussen wetgevers op Europees, nationaal en plaatselijk niveau moet bestaan.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Jackson feliciteren met het werk dat zij gedaan heeft. Ik wil haar geruststellen met de constatering dat de meeste mensen in het milieu geïnteresseerd zijn. Het probleem is echter dat diezelfde mensen niets willen weten van de extra kosten die verbonden zijn aan de verbeteringen welke wij allen verwezenlijkt willen zien. Ik ben jarenlang gemeenteraadslid geweest en ik had niet gedacht dat het zo lang zou duren voordat de verschillende lidstaten actie op dit gebied zouden ondernemen. Het is verbazingwekkend dat er zo weinig vooruitgang is geboekt. Aangezien ik een land vertegenwoordig dat geboekt staat als een van de schuldigen met betrekking tot het storten van afvalstoffen, heb ik dit verslag zeer nauwkeurig bestudeerd.
Wat mij het meest teleurstelt is de houding van de Raad zelf ten opzichte van deze regelgeving. De lidstaten hebben de belangen van het bedrijfsleven en hun eigen zorg over kostenplaatjes boven de belangen van de burgers gesteld. Vooral moet ik in dit verband opmerken dat de Raad verzuimd heeft om afspraken te maken over minimumafstanden tussen woongebieden en stortplaatsen met al dan niet gevaarlijke afvalstoffen. Zeker in het gedeelte van Dublin waar ik vandaan kom is dit een zeer omstreden zaak.
In plaats daarvan houdt de Raad vast aan een vage belofte om deze zaak in overweging te nemen als de locaties van toekomstige stortplaatsen gekozen zijn. Ook ben ik tegen het standpunt van de Raad dat lidstaten er acht jaar in plaats van de door de Vergadering voorgestelde vijf jaar over kunnen doen om ervoor te zorgen dat bestaande stortplaatsen aan de voorwaarden van deze richtlijn voldoen. Ik ben verheugd over de steun van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming voor het beginsel dat de vervuiler betaalt, en ook over het voorstel voor een belasting op afvalstoffen die naar een stortplaats gaan.
Ik vind het nogal ironisch dat Ierland dit gemeenschappelijk standpunt heeft gesteund. In een recente beleidsnota heeft de Ierse regering zich ertoe verbonden om minder afvalstoffen te storten en een meer duurzame manier van afvalverwijdering te bevorderen. Zoals al eerder vermeld is, hangt Ierland voor een zeer groot gedeelte af van het storten van afval; alleen in Griekenland is dit in nog grotere mate het geval, dacht ik. Wij moeten ons dus afvragen hoe serieus de Ierse regering eigenlijk de aanpak van dit probleem neemt als zij door blijft gaan de zeer verwaterde amendementen van de Raad te steunen. Laten we hopen dat de hier vandaag aanwezige commissaris in de bres zal springen voor de consumenten en de burgers, die immers de hele kwestie van afvalverwijdering en stortplaatsen op een zo milieuvriendelijk mogelijke manier aangepakt willen zien.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte dames en heren, ik zal met het grootste genoegen voor het verslag van mevrouw Jackson stemmen, want ik ben ervan overtuigd dat dit werkelijk een grote stap in de juiste richting is voor de milieubescherming in heel Europa. Ook in Oostenrijk zullen we een aantal bepalingen moeten aanscherpen, maar ik wil niet verzwijgen dat er in Oostenrijk al bepalingen bestaan die niet overal in Europa haalbaar zouden zijn. Dat lijkt mij een belangrijk feit. Ik heb in ieder geval geprobeerd daar in de commissie door mijn stemgedrag heel duidelijk op te wijzen.
Ik zou dit gaarne aan de hand van één enkel voorbeeld willen verduidelijken. In artikel 6, indeling van afval in categorieën, wordt bepaald dat op stortplaatsen voor niet-gevaarlijk afval bepaalde gevaarlijke vaste stoffen mogen worden gestort die niet chemisch reactief zijn. Dit afval wordt als gevaarlijk beschouwd vanwege de gevaren die kunnen ontstaan als het verkeerd wordt behandeld, maar er zijn geen risico's aan verbonden als dit afval op dezelfde stortplaats terechtkomt als ander niet-reactief afval. Bij dit afval is het gevaar van percolaatvorming gering. Dit afval mag in Oostenrijk alleen maar worden gestort als wetenschappelijk bewezen is dat het op de stortplaats ongevaarlijk is. We hebben ook een concept ontwikkeld voor de manier waarop dit bewijs kan worden geleverd. Meestal gaat het hierbij om verglaasd of in vaste vorm gebracht gevaarlijk afval.
Dat lijkt me natuurlijk een heel belangrijke zaak, en daarover zullen we in de toekomst moeten nadenken. Desondanks is deze richtlijn voor Europa een grote stap in de juiste richting, en daarom zal ik er met plezier voorstemmen.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik mevrouw Jackson gelukwensen met haar verslag. Ik ben haar daar dankbaar voor. Ik wilde echter graag een aantal overwegingen naar voren brengen. Als ik naar dit debat luister, krijg ik de indruk dat ik in een andere wereld terecht ben gekomen. Ik kom uit een land - en mevrouw Jackson noemde dit al - dat meer dan ieder ander land voor het wegwerken van zijn afval afhankelijk is van afvalstortplaatsen.
Ik ga ten eerste akkoord met het voorstel dat zegt: eerst preventie, dan hergebruik, dan recycling, dan verbranding en tot slot storten. Mevrouw de commissaris, in mijn land, wordt er zo goed als geen preventie bedreven. Ook van hergebruik is nauwelijks sprake. Recycling is nog niet verder gekomen dan goede bedoelingen en wat de verbranding betreft, daarvoor krijgen wij allerlei goede raad, zelfs van de Commissie. De Commissie raadt ons aan ons afval te verbranden. Is de Commissie dan zo vóór verbranding? Ik heb daar grote twijfels over. Ik zie namelijk wat er in vele grote steden gebeurt, in Brussel en andere Belgische steden en de laatste tijd ook in Lille, in Frankrijk. Daar verzet men zich tegen verbranding, omdat verbranding grote problemen veroorzaakt voor zowel het milieu als de volksgezondheid. Daarom wil ik een beter antwoord op dit vraagstuk en als het enigszins kan wil ik dit antwoord graag van u, voordat ik voor verbranding als oplossing stem.
Mijn tweede opmerking betreft de belasting. Ik ga volledig akkoord met het belasten van afval dat op stortplaatsen terecht komt. Dat is mijns inziens volkomen terecht. Wie beslist echter over deze belasting en over de hoogte hiervan? Wie int die belasting en wat wordt met de belastingopbrengst gedaan? Hier is immers sprake van een periode van niet minder dan dertig jaar! In mijn land heeft de plaatselijke overheid geen bevoegdheid voor het opleggen van belastingen en daarom is deze, overigens volkomen terechte oplossing tenminste in mijn land uitgesloten.
Mijn derde opmerking betreft de aansprakelijkheid van de voor de stortplaats bevoegde instantie. Mevrouw Jackson zegt terecht dat er een limiet moet worden vastgesteld. Ik weet echter niet of ik het helemaal eens kan zijn met haar voorstel. Als een instantie dertig jaar lang na sluiting van een stortplaats aansprakelijk blijft en gedwongen is tot schadeloosstelling, kan dit niet anders dan een overheidsinstantie zijn, alleen al vanwege dit tijdsbestek. Of het nu een centrale, gedecentraliseerde, zelfstandige of niet zelfstandige instantie is, het doet er niet toe, het moet in ieder geval een overheidsinstantie zijn. Elke andere oplossing is uitgesloten en laten wij wat dat betreft duidelijk zijn. Hoe kan ik na dertig jaar nog een aansprakelijke particulier opsporen? Misschien bestaat zijn onderneming dan allang niet meer!
Dan wil ik nog een slotopmerking maken. Wij hebben ook in het verleden al over dergelijke zaken gesproken. De toepassing van deze wetgeving zal op grote problemen stuiten in bepaalde gebieden, zoals kleine eilanden en moeilijk bereikbare berggebieden. De overbrenging van afval naar andere gebieden tegen niet al te hoge kosten is onmogelijk. Daarom moeten wij voor deze gebieden, ik zeg geen afwijkingen van de voorschriften, maar wel een soort subsidie vaststellen, opdat deze gebieden hun afval op een gezonde en milieuvriendelijk manier kunnen verwijderen.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over de stuwkracht die van dit verslag uitgaat, omdat hier namelijk getracht wordt strenge regels door te drukken inzake de exploitatie van stortplaatsen op het grondgebied van de Europese Unie.
De essentie van het verslag ligt in de tenuitvoerlegging van de volgende basisvoorzieningen: procedures waaraan moet worden voldaan voordat een vergunning voor exploitatie van stortplaatsen wordt verstrekt; controleprocedures gedurende de werking en sluiting van stortplaatsen; de technische voorwaarden waaraan de stortplaatsen en aanverwante faciliteiten dienen te voldoen; de indeling van bepaalde categorieën van afval die op stortplaatsen over de hele Europese Unie gestort kunnen worden en het traceren van doelstellingen om de hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval dat op stortplaatsen wordt gedeponeerd, terug te dringen.
Zowel het communautaire als het Ierse afvalstoffenbeleid moet gebaseerd worden op een hiërarchie van opties, waarvan preventie de meest en storten de minst wenselijke is. Het is echter een grimmig feit dat, wat mijn eigen land betreft, meer dan 90 % van het stedelijk afval op stortplaatsen terechtkomt, terwijl ieder jaar op het vasteland van Europa vier miljoen ton aan afvalstoffen wordt geproduceerd.
In de toekomst kan en mag de afvalverwijdering in Ierland er niet meer op neerkomen dat de plaatselijke overheden in alle hoeken van het land naarstig naar stortplaatsen zoeken. Ik juich dan ook het initiatief toe dat mijn regering heeft genomen door een onderzoek te gelasten naar het mogelijk gebruik van nieuwe, alternatieve vormen van afvalstoffenbeheer en - verwijdering. De regering doet er goed aan onverschrokken te streven naar nieuwe manieren om huis-, industrie-, handels-en landbouwafval te verwijderen.
Slechts 8 % van het stedelijk afval in Ierland wordt gerecycled en dat is echt veel te weinig. Wij moeten aandacht schenken aan alle vernieuwingsopties voor het reduceren van afval, zodat er een proces op middellange of lange termijn in gang gezet kan worden om het gebruik van toekomstige stortplaatsen een halt toe te roepen. Op zich zou dit een gedurfde doelstelling zijn. De regering is op dit ogenblik bezig met de voorbereiding van een nationaal ontwikkelingsplan, waarin onze sociale en economische investeringsprioriteiten voor de periode 2000-2006 uitgestippeld worden. Ik heb er het volste vertrouwen in dat, als dit plan voorstellen zou bevatten om het afvalprobleem op een nieuwe manier aan te pakken, de Europese Commissie bereid is bij de volgende ronde van de communautaire structuurfondsen financiële steun te verlenen aan alternatieve methoden van afvalverwijdering. De Europese Commissie en het Europees Parlement wensen uiteraard dat alle lidstaten gebruik maken van de nieuwe schonere technieken die op dit ogenblik op de markt komen om het probleem van het afvalstoffenbeheer aan te kunnen pakken.
De tenuitvoerlegging van de Wet afvalstoffenbeheer van 1995 is ook een stap in de goede richting. Krachtens deze wet zijn plaatselijke overheden verplicht om plannen voor afvalstoffenbeheer of individueel of gezamenlijk voor te bereiden, maar ik ben van mening dat er bovendien sprake moet zijn van uitvoerig openbaar overleg tijdens de ontwerpfase van zulke plannen. Tot slot wijs ik erop dat de consensus en massale deelname van zowel de bevolking in het algemeen als de plaatselijke gemeenschappen belangrijke voorwaarden zijn voor de invoering van deze moderne technieken.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie willen verzoeken om verduidelijking van artikel 14. De overheden in sommige landen, waaronder het mijne, zijn reeds plannen aan het maken om binnen de komende twee jaar een aantal stortplaatsen te sluiten. Een van de belangrijke aspecten van deze regelgeving ligt in de nazorg. Ik zou graag antwoord op de volgende vraag hebben: gesteld dat deze stortplaatsen dichtgaan voordat de voorgestelde richtlijn is omgezet in nationaal recht, zijn die stortplaatsen dan vrijgesteld van deze richtlijn, in het bijzonder wat betreft de nazorg? Dit is een belangrijk vraagstuk. De sluiting van sommige stortplaatsen brengt aanzienlijke problemen met zich mee; het is derhalve van essentieel belang dat deze ook binnen de richtlijn vallen. Het lijkt mij dat hier enige verwarring over bestaat.
Een van de belangrijkste aspecten van dit verslag waar ik op wil ingaan, is die hele kwestie van de afstand tussen stortplaatsen en woongebieden. Wij zijn zeer teleurgesteld over de reactie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming en van de leden van die commissie, die er per slot van rekening voor zijn om de volksgezondheid te beschermen. Die reactie houdt in dat het richtsnoer dat in de tekst is opgenomen slechts een voorgesteld richtsnoer is. Dat kan echt niet door de beugel. Het is net alsof we zeggen dat onze wettelijke bepalingen eigenlijk alleen maar door ons worden voorgesteld, en dat de mensen daarna kunnen doen wat ze zelf willen.
Recente studies, bijvoorbeeld een belangrijk artikel dat verleden jaar in The Lancet is verschenen, toont aan dat kinderen die binnen drie kilometer van een stortplaats met vergiftigde afvalstoffen wonen - en dat geldt potentieel voor elke stortplaats - meer kans maken op geboorteafwijkingen dan kinderen die elders geboren worden. In dat onderzoek werd ook gesteld dat bewoners die binnen drie kilometer van een stortplaats wonen een significant groter risico lopen op aangeboren afwijkingen en dat systematische medische controle vereist is voor stedelijke stortplaatsen en andere bronnen van vervuiling.
Het is buitengewoon belangrijk dat deze zaak preventief wordt aangepakt. Het is duidelijk dat het enorm riskant is dat woongebieden zich in de nabijheid van stortplaatsen bevinden. Daarom is het essentieel dat plaatselijke overheden en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten door deze wettelijke regeling verplicht worden om zich aan een minimumafstand te houden. We weten dat er gevallen zijn geweest van giftige afvalstoffen die in bepaalde lidstaten, waaronder de mijne, gestort zijn op plaatsen die niet voor toxisch afval uitgerust waren. Plaatselijke overheden in mijn land zijn schuldig bevonden aan het onwettig storten van giftige afvalstoffen, zoals kwik, op stortplaatsen die niet voor giftige afvalstoffen bestemd zijn. Er dreigt dus een gigantische tijdbom af te gaan: allereerst als stortplaatsen die niet onder de richtlijn vallen gesloten worden voordat de richtlijn van kracht wordt, en, ten tweede, als geen actie ondernomen wordt om ervoor te zorgen dat elke stortplaats zich buiten een bepaalde straal ten opzichte van een woongebied bevindt. Het kan niet door de beugel dat er dergelijke risico's met de volksgezondheid genomen worden. We hopen dan ook dat er morgen een hoofdelijke stemming over dit aspect van het verslag gehouden wordt. Het is van het allergrootste belang dat kiezers in de lidstaten weten hoe hoog de bescherming van de gezondheid van burgers van de Europese Unie door de leden van deze Vergadering wordt opgenomen. Studies hebben aangetoond dat met name zuigelingen - de meest kwetsbare leden van onze samenleving - risico's lopen. Daarnaast zitten er nog andere zeer verontrustende kanten aan deze wetgeving. Stortplaatsen die alleen geschikt zijn voor niet-giftige afvalstoffen krijgen via een achterdeurtje in de wettelijke regeling de gelegenheid om ook giftige afvalstoffen op te nemen, zolang daar maar een geldige reden voor wordt opgegeven.
Hoewel de richtlijn een verbetering is op het voorstel van de Commissie dat wij in 1996 hebben verworpen, gaat zij lang niet ver genoeg in de bescherming van het milieu en de volksgezondheid. Ik zou derhalve graag een verduidelijking van artikel 14 van de Commissie krijgen. De richtlijn moet het verplicht stellen dat stortplaatsen buiten een bepaalde afstand van woongebieden gesitueerd worden.

Posada
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats moet ik de rapporteur, mevrouw Jackson, gelukwensen met haar uitstekende verslag en mijn steun uitspreken voor de amendementen die door de milieucommissie al in het verslag zijn opgenomen. Ik ga volledig akkoord met de prioriteit.
Vervuiling is een oude Europese zorg en in Galicië, in Spanje, hebben wij een volgens ons nog niet opgelost probleem van afvalverwijdering. Het heeft te maken met de verbranding van stedelijk afval, waarvoor in Vila Boa een installatie gepland is. De keuze voor de lokalisatie van het project vinden wij ongelukkig, omdat:
ten eerste de installatie in een kustgebied moet komen, de brede Galicische riviermondingen, die wereldfaam genieten vanwege hun rijke visbestanden en hun aantrekkingskracht op toeristen; -ten tweede is de installatie gepland in een zeer dichtbevolkte gemeente, Vila Boa, en ook vlak bij Pontevedra, dat al ernstig vervuild is door een cellulosefabriek. Bovendien zal er een rivier vanuit een wonderschoon en vruchtbaar dal verlegd moeten worden voor de aanleg van een spoorlijn en zal een gedeelte van de historische Portugese pelgrimsweg naar Santiago verwoest worden. De plaatselijke bevolking heeft hiertegen herhaaldelijk gedemonstreerd - waarbij het aantal van 30.000 demonstranten gehaald werd - en men heeft bezwaar aangetekend bij de milieucommissie in Brussel om duidelijk te maken dat men deze installatie niet wil.Het is de taak van de Commissie controle uit te oefenen op deze installaties voor verwijdering en verwerking van afvalstoffen. Aangezien de bouw van deze installatie mogelijk wordt gemaakt met aanzienlijke economische steun van Europa - het gaat hier om 78 miljoen euro -, moet er controle worden uitgeoefend op de lokalisering, de bouw en de werking van de installatie. De Commissie is derhalve verplicht te informeren en te toetsen of deze investeringen, die volgens de regels gepland en uitgevoerd moeten worden, op rendabele wijze worden gebruikt.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, voor de verwerking van afval zijn verschillende mogelijkheden beschikbaar. De oplossing van het afvalprobleem moet gezocht worden in preventie, hergebruik en recyclage. Het Europese afvalbeleid moet er steeds meer op gericht zijn dat er zo min mogelijk afval gestort wordt. Ik ben het daarom eens met de rapporteur, mevrouw Jackson, als zij storten de allerlaatste optie uit het lijstje van mogelijkheden om afval te verwerken noemt.
Helaas zijn in het verleden, we spreken dan over de periode 1991 tot 1996, pogingen om tot een regeling voor afvalstort te komen mislukt. Gelukkig is er daarna veel in positieve zin veranderd. Het Commissievoorstel is een aanzienlijke verbetering ten opzichte van een afgekeurd gemeenschappelijk standpunt van 1995. Het is niet meer zo dat 50 % van het grondgebied van de Europese Unie uitgesloten is van de richtlijn.
Biologisch afbreekbaar afval moet zoveel mogelijk verwerkt worden tot compost en biogas, ten koste van het storten of verbranden. Door een goed systeem van gescheiden inzameling moet de 25 %-norm voor het storten van dergelijke afval nog verder verlaagd kunnen worden.
Het voorstel van de rapporteur betreffende heffingen op stortafval krijgt mijn instemming. Het moet hier gaan om de reële kosten van exploitatie, zodat de belastingbetaler daarvoor niet hoeft op te draaien. Wat dit betreft, kunnen wij ons zorgen maken over de doorgaande afvaltransporten naar goedkopere afvalstortplaatsen en verbrandingsovens. In Spanje bijvoorbeeld is er een zeer grote stortplaats die pas gesloten wordt als deze helemaal vol is, terwijl dit nog enkele tientallen jaren zal duren.
Wat de bescherming en nazorg van afvalstortplaatsen betreft zijn er natuurlijk veel onzekerheden. De risico's van verspreiding, zoals bodem- en watervervuiling, blijven, zeker op de lange termijn, erg groot. Mijn wens is dat er door de lidstaten op een goede manier uitvoering wordt geven aan deze richtlijn, met dien verstande dat er echt voorrang wordt gegeven aan afvalpreventie, hergebruik en recycling.

Eisma
Voorzitter, wij vinden het ook als liberalen belangrijk dat er een strategie komt in het afvalbeheer met betrekking tot het storten van afval, wat de allerlaatste optie moet zijn. Door het vrijkomen van de schadelijke stoffen in de bodem en het grondwater wordt zowel het milieu als de volksgezondheid te veel belast. Daarom vinden wij deze richtlijn van groot belang.
Wij vinden het onverantwoord om nog langer te wachten op een adequate wetgeving. Wij vinden daarom dat het gemeenschappelijk standpunt moet worden goedgekeurd, uiteraard wel met een aantal aanscherpingen door middel van amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming.
Ik vind in dit verband de amendementen over biologisch afbreekbaar afval cruciaal. Terecht stelt de rapporteur dat het veel milieuvriendelijker is om uit biologisch afbreekbaar afval compost en biogas te vervaardigen dan het te storten of te verbranden. Hierin zou ik haar graag steunen.
Wat het amendement over de minimale afstand van stortplaatsen voor stedelijk afval betreft, ben ik echter van mening dat de rapporteur te voorzichtig is door alleen maar een richtsnoer aan te geven. Ik ben het er niet mee eens dat dit een zaak van subsidiariteit is. Wij geven in dit geval de voorkeur aan de amendementen van de groene fractie, die een minimale afstand van een halve kilometer in het geval van stedelijk afval en twee kilometer voor gevaarlijk afval willen vastleggen en daarmee het voorzorgsprincipe laten prevaleren boven de subsidiariteit.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, aangezien ik uit een land kom waar 99 % van het afval wordt gestort, ben ik er bijzonder op gebrand om enige opmerkingen te maken met betrekking tot deze buitengewoon belangrijke richtlijn.
In deze richtlijn wordt een periode van 20 jaar vastgesteld waarin de landen die meer dan 80 % van hun afval storten de gelegenheid krijgen om zich aan te passen. Maar kleine landen zoals Ierland hebben eenvoudig geen twintig jaar om dit te doen! Wij zullen dit probleem heel wat sneller moeten aanpakken. Vooral moeten wij een begin maken met de buitengewoon gevoelige kwestie van de afvalverbranding, die, geloof ik, in de meeste landen op plaatselijke problemen stuit zodra dit thema aan de orde komt.
Vele jaren geleden werd mij eens gevraagd wat naar mijn mening de vijf belangrijkste milieukwesties van onze tijd waren. Mijn antwoord luidde: nummer één afval, nummer twee afval, nummer drie afval, nummer vier afval, en nummer vijf afval. Het blijft misschien een van de meest onoplosbare problemen waarmee een ieder van ons geconfronteerd wordt.
Het moet mij ook van het hart dat ik graag een richtlijn gezien had die wat doortastender was op het gebied van beveiliging van overtollige stortplaatsen, omdat de tegenstand die er tegen stortplaatsen bestaat, maar ook tegen verbranding, vaak rechtstreeks te maken heeft met het feit dat mensen die in de nabijheid van zulke stortplaatsen wonen vrezen dat deze plaatsen slecht onderhouden en beveiligd worden. Ten slotte moeten wij ook de kwestie van het sorteren van afvalstoffen voor recyclingsdoeleinden serieus nemen, en vanzelfsprekend ook de recycling van verwerkte afvalstoffen.
Ik feliciteer de rapporteur met het verslag. Wij hebben voor een groot gedeelte aanspraak gemaakt op het leiderschap van de Commissie om van het afvalprobleem in mijn land een politieke issue te maken. Het doet mij dan ook een groot genoegen dit verslag te kunnen steunen.

Valverde López
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat deze richtlijn voorbeeldwerking heeft, daar zij zich rechtstreeks tot de burgers richt en het dagelijkse leven raakt. Zij dient ook tot voorbeeld, omdat men zo kan zien dat de communautaire voorschriften die de instellingen op centraal niveau goedkeuren vervolgens door de lagere overheid moeten worden uitgevoerd. Derhalve richten wij ons voornamelijk tot de regionale en plaatselijke autoriteiten.
Er zijn drie belangrijke boodschappen verbonden aan deze richtlijn, die weliswaar hier worden herhaald, maar toch permanent in herinnering moeten worden geroepen: storten moet het laatste redmiddel zijn, alle stortplaatsen moeten veilig zijn en gecontroleerd worden en alle kosten moeten gedekt zijn. Het lijkt zo eenvoudig deze drie vereisten te verwoorden, maar het zal niet zo makkelijk zijn eraan te beantwoorden.
Hoewel de regio's voortdurend vragen om toepassing van het subsidiariteitsprincipe en voldoende autonomie om de juiste wetgeving toe te passen, moeten wij een beroep doen op degenen die de verantwoordelijkheid hebben deze wetgeving na te leven. Deze wetgeving is erg belangrijk, maar toch zijn er duizenden en nog eens duizenden ongecontroleerde stortplaatsen. Ik zou nog verder willen gaan door te zeggen dat er in kleine dorpen zelfs officiële stortplaatsen zijn in droge rivierbeddingen en dat er elke dag afvalstoffen worden verbrand. Tegenwoordig is dat laatste een volledig ondenkbare praktijk, maar toch is het de realiteit.
Ik denk dat dit een heel duidelijke en positieve boodschap van het Europees Parlement is en ik geloof dat wij de rapporteur moeten gelukwensen met het bereiken van dit globale resultaat. Natuurlijk moet ook de Europese Commissie die jarenlang dit voorstel heeft verdedigd, niettegenstaande de vele problemen die het zelfs tot in de Raad heeft ontmoet, gefeliciteerd worden.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Jackson feliciteren met de aanzienlijke hoeveelheid werk die zij voor dit verslag heeft moeten verzetten. Als Liberaal-Democraat ben ik altijd vóór maatregelen die ons milieu beschermen en verbeteren, en dat is precies waar het in de richtlijn van de Commissie en in dit verslag voor een groot gedeelte om gaat.
Ik ben echter wel van mening dat goede regelgeving realistisch moet zijn.Vandaar dat het mij verbaast dat de rapporteur, die nota bene uit het zuidwesten van Engeland komt, denkt dat de amendementen 11 en 17 praktisch uitvoerbaar zijn. In het eerste amendement wordt de periode die aan de lidstaten wordt toegestaan om het bereiken van doelstellingen uit te stellen, gereduceerd van vier naar twee jaar. In het tweede amendement wordt het tijdschema voor naleving met drie jaar teruggebracht van acht naar vijf jaar. Het is zelfs zo dat amendement 17 tot een zodanig snelle invoering van nieuwe verwijderingsmiddelen kan leiden dat dit ten koste van de duurzaamheid gaat.
In het zuidwesten van Engeland storten wij meer dan 85 % van ons afval. Maar wij zitten tevens in een stroomversnelling wat betreft het milieubewustzijn, hetgeen tot veel composteren leidt en tot een aanzienlijk aantal stortplaatsen met speciale faciliteiten voor de productie van biogas. Ikzelf heb vanmorgen nog een rapport helpen lanceren, ?De vergroening van Somerset" getiteld, waarin wij verslag doen over wat Liberaal-Democratische plaatselijke overheden zoal op dit gebied hebben gedaan. Wij zijn echt trots op hetgeen wij in dit verband hebben gepresteerd. De vooruitgang met deze richtlijn is gelukkig groot, maar desondanks zal ik tegen de amendementen 11 en 18 stemmen omdat ze naar mijn smaak onuitvoerbaar zijn en tevens omdat ze demoraliserend werken op het bedrijfsleven en de kosten voor stortplaatsexploitanten en plaatselijke overheden sterk opjagen.
Tot slot wilde ik nog opmerken dat ik er zeker vóór ben om door middel van wettelijke regelingen veranderingen te forceren, te ontlokken dan wel te bespoedigen, maar noten kun je op veel manieren kraken, en het gebruik van een moker is slechts één van die manieren. Ik heb het gevoel dat bij deze twee amendementen sprake is van een mokeraanpak.

Ephremidis
Mevrouw de Voorzitter, de richtlijn van de Raad is goed, maar beter zijn de amendementen uit de aanbeveling van mevrouw Jackson.
Wij zullen de bestaande situatie wel wat kunnen bijsturen, maar ik vrees - ofschoon ik natuurlijk geen waarzegger ben - dat de situatie in de toekomst niet echt veel beter zal worden. Hier wordt gesproken over maatregelen voor een periode van dertig jaar. Deze maatregelen komen echter wel ter elfder ure. Het afval, dat uiteindelijk gestort of verbrand moet worden, vermenigvuldigt zich immers met een tempo dat de Raad, de Commissie en ook wij hier met onze maatregelen absoluut niet kunnen bijbenen. Wij lopen zelfs het risico samen met het vuil op de stortplaats terecht te komen, omdat wij gewoon veel te traag reageren.
Ik heb horen spreken over preventie. Wat houdt preventie eigenlijk in? Wie produceert dit afval? Wie is verantwoordelijk voor de massaproductie van afval? Zijn dat de mensen? Zijn dat de burgers? Waarom hadden wij vroeger niet een dergelijke monsterachtige afvalproductie? Dit zijn natuurlijk retorische vragen. Dit afval komt immers van bepaalde industrieën, van bepaalde concerns die alleen maar aan hun winst denken en er lustig op los produceren en ?marketen" zonder zich ook maar iets aan te trekken van het afval dat zij veroorzaken.
Daarom moet preventie bij de bron beginnen. Men moet die gevaarlijke afvalberg eerst een kopje kleiner maken. Dan moet men preventie beoefenen door op de overblijvende hoeveelheid afval goede, alternatieve bewerkingsmethoden toe te passen. Als dan tot slot nog afval overblijft, waarvoor geen andere oplossing bestaat dan de stortplaats, moet men weer preventief optreden door de schadelijkheid hiervan voor de gezondheid en het milieu zo gering mogelijk te maken. Over dergelijke maatregelen heb ik echter met geen woord horen reppen en daarom ben ik ongerust.
De aarzelende houding van de Raad en de Commissie is mijns inziens in eerste instantie toe te schrijven aan een gebrek aan bereidheid om de hoofdverantwoordelijken voor de enorme afvalproblemen op het matje te roepen. Raapt u eindelijk eens de noodzakelijke moed bijeen! Dan zult u het Parlement aan uw zijde aantreffen. Dan zult u zich gesteund weten door de publieke opinie. Er is immers in heel de Europese Unie niet een regio waar de burgers niet met de overheid in de clinch gaan vanwege de een of andere afvalstortplaats. Er is bovendien geen enkele regio waar geen belangen op het spel staan. In alle regio's zijn er mensen die juist dergelijke vuilstortplaatsen en verbrandingsinstallaties willen, omdat die winst, smeergeld en vergoedingen opleveren. Ook hier hebben de lobby's een dikke vinger in de pap. Waarom bevrijdt u zich niet van deze lobbynachtmerrie en pakt u dit probleem nu eens resoluut bij de horens? Hiervan is immers het leven van onze samenleving afhankelijk!

Crowley
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag het voorbeeld van mijn collega's volgen en mijn tevredenheid over het verslag van mevrouw Jackson uitspreken. In onze opmars naar een nieuw millennium worden we met nieuwe problemen geconfronteerd, die te maken hebben met de groeiende welvaart en de daarmee gepaard gaande grotere economische groei. Een van die problemen is hoe wij van ons afval afkomen. Jarenlang is storten beschouwd als de eenvoudigste en goedkoopste optie. Maar uit hier reeds aangehaalde studies die verricht zijn op het vlak van de volksgezondheid, met name de gezondheid van kinderen en zuigelingen, blijkt dat er een dringend behoefte bestaat om acties te ondernemen teneinde iets aan dit probleem te doen.
Ik ben ingenomen met het verslag van mevrouw Jackson. Over het algemeen gesproken toont het een evenwichtige aanpak met betrekking tot het onderhavige probleem. In het bijzonder wordt in dit verslag benadrukt dat er behoefte is aan een grotere toepassing van regels, om er op die manier voor te zorgen dat alle lidstaten op hetzelfde moment actie kunnen ondernemen. Maar tevens wordt de aandacht gevestigd op het feit dat sommige lidstaten al verder zijn dan anderen in dit opzicht, en ik geloof dat we ons zeker ook moeten concentreren op de nieuwe mogelijkheden en technieken die ter beschikking staan. Het gebruik van bepaalde soorten afval voor duurzame energie, het recyclen van afval en de mogelijkheid van verbranding zijn inmiddels al genoemd. De gevaren die in het verleden aan afvalverbranding verbonden waren zijn over het algemeen overwonnen dankzij de technische vooruitgang. Ook zijn bepaalde gevaren uitgeschakeld doordat stortplaatsen volgens nieuwe ideeën ontworpen zijn.
Ik zou graag de aandacht van de leden willen richten op amendement 7, waarin wij richtsnoeren aanreiken dankzij welke niet-gevaarlijke afvalstoffen en inert afval buiten het kader van deze richtlijn kunnen blijven. We moeten er echter voor waken dat, als dit amendement wordt goedgekeurd, het niet een carte blanche wordt voor diegenen die misbruik willen maken van de richtlijn. De richtlijn is er namelijk alleen om lidstaten een handje te helpen die op dit gebied een achterstand hebben, of die hun achterstand met betrekking tot de nieuwe technieken niet snel genoeg kunnen wegwerken.
Het doet me genoegen te zien dat de Ierse regering een begin heeft gemaakt met het bestuderen van de extra mogelijkheden die er zijn. Misschien kan er, op grond van de hervormingsvoorstellen in Agenda 2000 voor structuur- en cohesiefondsen, een gelegenheid gevonden worden om extra geld los te krijgen, niet alleen voor ontwikkeling en onderzoek naar de vraag hoe de nieuwe technieken het best aangepast kunnen worden, maar ook voor samenwerkingsprogramma's tussen de plaatselijke overheden en de lidstaten op plaatselijk en communautair niveau, om te trachten tot een oplossing te komen voor een aantal van deze problemen en knelpunten.
Als laatste punt wil ik nog opmerken dat er geen eenvoudige oplossing bestaat voor alle problemen die ons groeiende afvaloverschot met zich meebrengt. Er is niet één antworod hierop. Wel is er een rijk scala van keuzemogelijkheden die het probleem helpen verlichten. Verder kan afval door verschillende bewerkingen voor nuttig gebruik aangewend worden. Als wij niet bereid zijn met elkaar samen te werken en lering te trekken uit de beste werkwijzen die er op dit ogenblik bestaan, blijft er weinig hoop over dat wij deze moeilijkheden op zullen lossen. Ik beveel dit verslag voor het grootste gedeelte aan de Vergadering aan, en ik kan u zeggen dat het in zijn algemene strekking door mijn fractie zal worden gesteund.

Tamino
(IT ) Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil me aansluiten bij de collega's die kritiek hebben geuit op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad dat geen rekening schijnt te houden met de behoeften van de burgers en de eisen betreffende het milieu. Met name wil ik duidelijk stellen dat bij het afvalbeleid gekozen moet worden voor preventie, hergebruik en recycling. Verbranden en storten, beide schadelijk voor de gezondheid en het milieu, zouden uitzondering en geen regel moeten zijn. Het is van groot belang dat organisch, biologisch afbreekbaar materiaal op zo kort mogelijke termijn niet meer naar stortplaatsen of verbrandingsovens gaat; de productie van compost of biogas moet de prioriteit krijgen. Ik hoop dan ook dat de Commissie ons zo spoedig mogelijk de ontwerprichtlijn inzake compostering zal voorleggen.
Hier komt nog bij dat wanneer we zorgen voor een goede gescheiden inzameling van materialen die weer hergebruikt en gerecycled kunnen worden, en er dus compost wordt gemaakt, dan nog slechts inert afval overblijft dat veel gemakkelijker te hanteren is. Op deze wijze kan verbranding vermeden worden, hetgeen immers weer as oplevert dat naar de stortplaats moet.
Ik sluit af met te zeggen dat het uiteraard belangrijk is de amendementen van de milieucommissie van het Europees Parlement aan te nemen, maar het is allereerst noodzakelijk een verplichte, minimale veiligheidsafstand van woonwijken vast te stellen.

Matikainen-Kallström
Mevrouw de Voorzitter, mijn hartelijke dank aan de rapporteur voor haar genuanceerde behandeling van de richtlijn. In de amendementen is ruimschoots rekening gehouden met zaken die in de afvalstoffenrichtlijn moeten worden opgenomen. Ik wil in het bijzonder de amendementen 6 en 7 onder de aandacht brengen, waarin het gebruik van niet-gevaarlijke afvalstoffen wordt benadrukt. Een niet-gevaarlijke afvalstof wordt omschreven als een stof waarin geen fysische, chemische of biologische veranderingen van betekenis plaatsvinden. Dit zijn onder andere afvalstoffen of bijproducten die ontstaan bij delving of raffinage in de mijnbouw. Als bijproducten worden beschouwd afgravingsmassa, gedolven bijsteen en zuiveringszand die in het mijnbouwgebied of elders worden opgeslagen en die verder geraffineerd kunnen worden of in de mijnbouw opnieuw worden gebruikt, bijvoorbeeld als opvulling van de bij de mijnbouw ontstane lege ruimtes om zo de veiligheid te vergroten.
Het principe van duurzaam gebruik is uitermate belangrijk. Dat zouden we allemaal moeten weten. We moeten zo mogelijk elke stof benutten. Het is niet redelijk dat een stof die in de bodem niet wordt afgebroken en die verder nog bruikbaar is, als afvalstof wordt beschouwd. Dat vraagt om extra maatregelen! Mevrouw Jackson heeft dit goed begrepen en heeft hier in haar aanbeveling rekening mee gehouden. Ik wil tot slot de Commissie vragen waarom ze niet al in haar eigen voorstel een onderscheid heeft gemaakt tussen ongevaarlijk niet-afbreekbaar hardsteen en afbreekbare materialen.

Bjerregaard
Mevrouw de Voorzitter, het verheugt mij dat het Europees Parlement de stortplaatsen op de agenda van vandaag heeft gezet, omdat we ondertussen al ver gevorderd zijn met dit voorstel betreffende het storten van afval. Ook als we horen wat er vandaag tijdens dit debat gezegd wordt en bij het lezen van het verslag kan vastgesteld worden dat we op goede weg zijn. Ik heb het ontwerpverslag, dat de milieucommissie heeft goedgekeurd, met grote belangstelling gelezen. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de commissie te danken en meer in het bijzonder mevrouw Jackson, voor het vele werk dat zij aan dit verslag besteed hebben. Vandaag is meermaals gewezen op het belang van dit verslag, zowel voor de consumenten als voor de Europese burgers in het algemeen. Ik ben het hiermee eens, maar zal er verder niet op ingaan. Ik zal me concentreren op de amendementen, enerzijds omdat dit nu eenmaal de manier is om over een voorstel te debatteren en anderzijds omdat het belangrijke en nuttige amendementen zijn die ervoor zorgen dat het gemeenschappelijk standpunt van de Raad consequenter en de procedures transparanter worden.
Algemeen gesproken kan ik u meedelen dat de Commissie 12 van de 19 amendementen, die de milieucommissie heeft goedgekeurd, kan overnemen. Ik ben het volkomen eens met amendement 1 dat een overweging toevoegt over de prioriteit die de Gemeenschap aan het afvalstoffenbeleid moet verlenen. De Commissie kan ook amendement 4 aanvaarden, waarin gepreciseerd wordt dat de aangerekende prijs voor het storten van afvalstoffen de kosten voor de financiële zekerheid moet dekken. Dezelfde wijziging staat in amendement 12, waar de Commissie zich eveneens in kan vinden. Ook amendement 3, waarin gesteld wordt dat met afvalheffingen de doelstellingen van de richtlijn beter kunnen worden bereikt, kunnen wij aanvaarden, voor zover verwezen wordt naar initiatieven op intergouvernementeel niveau.
De Commissie kan daarentegen niet beloven dat zij een nieuw voorstel zal doen ter bevordering van het gebruik van economische instrumenten in de vorm van een heffing op afvalstoffen die voor storting bestemd zijn, zoals in amendement 13 wordt voorgesteld. In amendement 2 wordt gepleit voor een nieuwe richtlijn inzake compostering, waar vooral de heer Eisma op aandrong. Ik ben het met het Parlement eens dat compostering van biologisch afbreekbaar afval een milieuvriendelijke oplossing is voor dit soort afval. De Commissie is reeds begonnen met de voorbereidingen om tot een voorstel betreffende compostering te komen. Ik kan echter niet instemmen met de manier waarop deze eis in het amendement naar voren wordt gebracht en dat is de reden waarom ik het amendement verwerp, maar uiteraard gaan wij verder met de werkzaamheden die op dit gebied reeds opgestart zijn.
Het verheugt mij te zien dat het Europees Parlement het eens is met de Commissie en de Raad om het storten van biologisch afbreekbaar stedelijk afval terug te dringen. Ik ben blij dat het Parlement in amendement 8 oppert om terug te keren naar de hoeveelheid van 25 gewichtsprocent, die de Commissie oorspronkelijk had voorgesteld. Het gemeenschappelijk standpunt geeft de lidstaten de kans om de vermindering op vrij lange termijn te verwezenlijken. Mevrouw Jackson wilde ons standpunt over amendement 11 kennen: ik kan het steunen, omdat hierin voorgesteld wordt dat lidstaten die vandaag de dag meer dan 80 % van hun afval storten, niet meer dan twee jaar extra mogen krijgen om de doelstellingen te bereiken.
Het is echter wel van belang dat de verminderingspercentages voor biologisch afbreekbaar afval in artikel 5 behouden blijven en juridisch bindend zijn. Alleen op die manier kunnen wij waarborgen dat de lidstaten optimale mogelijkheden krijgen om alternatieve procedures voor de verwerking van biologisch afbreekbaar afval te plannen, te starten en ten uitvoer te brengen. Daarom kan de Commissie de amendementen 9 en 10 niet accepteren.
Ik onderstreep dat de Commissie slechts de uitzonderingen kan aanvaarden die in het gemeenschappelijk standpunt vermeld zijn. Dit zijn er al heel wat, misschien zelfs al teveel, en ze stonden niet in het voorstel van de Commissie. We mogen deze lijst dus niet langer maken. Ik heb vooral bedenkingen bij de amendementen 6 en 7, waarover de heer Crowley het had. Deze amendementen hebben betrekking op het gebruik van niet-gevaarlijk afval voor terrein- en bouwwerkzaamheden en vragen om een uitzondering voor het storten van niet-gevaarlijk afval dat afkomstig is van de mijnbouw. De Commissie kan deze amendementen niet overnemen. Wij kunnen immers niet instaan voor goede milieubescherming als niet-gevaarlijk afval gestort mag worden zonder inachtneming van de bepalingen van de richtlijn.
In amendement 15, waar vooral mevrouw Jackson bij stilstond, wordt nader beschreven aan welke verplichtingen de exploitanten moeten voldoen in de periode na sluiting van de stortplaats. Ik onderschrijf de bedoeling van dit amendement, maar de formulering van de laatste zin, betreffende de aansprakelijkheid voor schade, is niet geheel duidelijk. De Commissie kan het amendement in principe dus aanvaarden, mits de laatste zin zo geïnterpreteerd wordt dat deze aansprakelijkheid na sluiting en tijdens de nazorg geen invloed heeft op eventuele nationale wetten inzake aansprakelijkheid van afvalproducenten.
Illegale stortplaatsen vormen een ernstig probleem voor de Gemeenschap. Dit blijkt duidelijk uit de vele klachten en verzoekschriften die de Commissie ontvangt. Net zoals het Parlement en de diverse sprekers zijn wij van oordeel dat er iets aan deze situatie gedaan moet worden. De Commissie aanvaardt daarom amendement 16, waarin aangedrongen wordt op sluiting van stortplaatsen waarvoor geen vergunning is verleend.
Amendement 19 kan de Commissie niet aanvaarden. Het is de taak van het technisch comité, dat in artikel 16 van het voorstel van de Commissie genoemd wordt, om de specificaties van de bijlagen vast te stellen. De bijlagen dienen als één geheel te worden beschouwd. De Commissie kan niet borg staan voor de noodzakelijke milieubescherming als bepaalde parameters in dit stadium gewijzigd worden. Wel is de Commissie het eens met de wijziging in bijlage I, die in amendement 18 wordt beschreven en waarmee de eis inzake een minimumafstand tot de stortplaatsen opnieuw wordt ingevoerd. Het gaat hier evenwel niet om een juridisch bindende minimumafstand, zoals in amendement 3 van de Commissie het geval was. Zowel mevrouw Malone als mevrouw McKenna hebben hierop gewezen.
In dit amendement is alleen sprake van een richtsnoer voor de minimumafstand tot recreatieve gebieden, waterwegen, watermassa's en andere landbouw- of woongebieden. Zoals u weet kon de Raad niet akkoord gaan met een bindende minimumafstand zoals geformuleerd in het voorstel van de Commissie en in amendement 20. Ik hoop dat de Raad het wel eens zal zijn met deze zachtere aanpak om een minimumafstand voor stortplaatsen te garanderen. Daarom verkies ik op dit ogenblik amendement 18 boven amendement 20, maar dat is in de eerste plaats omdat ik denk dat we zo een grotere kans hebben om het voorstel er bij de Raad door te krijgen.
Tenslotte kan ik nog meedelen dat de Commissie amendement 17 betreffende de termijn voor bestaande stortplaatsen, amendement 14 over de controle op stortplaatsen die niet onder de richtlijn vallen en amendement 5 betreffende de definitie van vloeibaar afval kan aanvaarden. Mevrouw McKenna stelde een vraag in verband met artikel 14, waarin gesteld wordt dat alle stortplaatsen die in gebruik zijn aan de eisen van de richtlijn moeten voldoen. Stortplaatsen die gesloten worden vóór de omzetting van de richtlijn in de nationale wetgeving, hoeven dus niet te voldoen aan de eisen van de richtlijn. Met andere woorden, deze richtlijn biedt ons niet de mogelijkheid om deze situatie te veranderen. Ik hoop dan ook dat de lidstaten verantwoord te werk zullen gaan, maar ik herinner eraan dat de bestaande stortplaatsen uiteraard artikel 4 van onze kaderrichtlijn inzake afval moeten naleven. Deze richtlijn schrijft voor dat stortplaatsen vandaag de dag een vergunning moeten hebben en dat het storten van afval geen schadelijke gevolgen voor mens en milieu mag hebben.
Ik hoop dus dat het Parlement deze tekst, die een hoog milieubeschermingsniveau garandeert, zal aannemen. Vele van de amendementen gaan in de goede richting en verscherpen de milieu-eisen in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Ik ben dan ook blij met de steun die we op die manier van het Parlement gekregen hebben. Ik zal mijn uiterste best doen om deze milieurichtlijn betreffende het storten van afval zo snel mogelijk te doen goedkeuren.

Eisma
Voorzitter, ik heb nauwgezet geluisterd naar de mening van de Commissie met betrekking tot alle amendementen, maar ik heb het standpunt van de Commissie met betrekking tot amendement 19 gemist.

De Voorzitter
Mevrouw de commissaris, kunt u die vraag nog beantwoorden? Het gaat om amendement 19.

Bjerregaard
Ja, mijnheer Eisma, ik denk dat ik dit amendement vernoemd heb, want het betreft het amendement over het technisch comité, dat ik niet kan aanvaarden.

Watson
Mag ik de commissaris vragen of zij nog eens duidelijk kan zeggen of amendement 11 aanvaard wordt? Dit was mij niet geheel duidelijk.

Bjerregaard
Ja, mevrouw de Voorzitter, ook dit amendement heb ik vernoemd. Wij aanvaarden amendement 11.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
De vergadering wordt om 19.35 uur gesloten

