In- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Johannes Blokland, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen - C6-0439/2006 -.
Stavros Dimas
lid van de Commissie. - (EL) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zou eerst het Europees Parlement willen bedanken en feliciteren, in het bijzonder de rapporteur, de heer Blokland, de schaduwrapporteurs en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, en ook mevrouw Mann en de Commissie industrie, onderzoek en energie voor hun uitstekende verslagen en de standpunten die in eerste lezing naar voren zijn gebracht.
In de afgelopen dertig jaar hebben het beleid en de wetgeving van de Europese Unie voor de bescherming van de volksgezondheid en het milieu voor een significante vooruitgang gezorgd in het verminderen van de gevaren van chemische stoffen, niet alleen in de Europese Unie, maar wereldwijd. De Europese Unie is constant een belangrijke partner geweest bij internationale verdragen, waaronder het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel. Verordening (EG) nr. 304/2003 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen strekte tot implementatie van het Verdrag van Rotterdam in de Gemeenschap. Op veel punten stopt de verordening niet bij de bepalingen van het Verdrag van Rotterdam, maar gaat verder door een hoger niveau van bescherming te bieden aan landen die gevaarlijke chemische stoffen invoeren.
Op 10 januari 2006 wees het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen een arrest waarbij Verordening (EG) nr. 304/2003 werd ingetrokken omdat er een dubbele rechtsgrondslag had moeten zijn, namelijk de artikelen 133 en 175, lid 1, van het Verdrag. Naar aanleiding daarvan beoogt dit voorstel de vaststelling van een nieuwe verordening met de eerder genoemde dubbele rechtsgrondslag. Tegelijkertijd heeft de Commissie, op basis van haar verslag over de ervaringen die tot nu toe bij het implementeren van de relevante procedures zijn opgedaan, enkele technische wijzigingen aangebracht in de bepalingen van de verordening. Dit verslag werd tegelijk met dit voorstel voorgelegd aan het Europees Parlement en de Raad. De belangrijkste voorstellen van de Commissie voor wijzigingen in de verordening zijn als volgt:
Ten eerste worden er bepaalde uitzonderingen voorgesteld op de fundamentele eis van uitdrukkelijke toestemming in importerende landen vóór de uitvoer. Deze uitzonderingen worden alleen geïmplementeerd in gevallen waarin ondanks redelijke inspanningen van de Commissie en de nationale instantie die door het uitvoerende land is aangewezen, er geen reactie is op het verzoek en mits aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Deze uitzonderingen zijn bedoeld om een zekere mate van flexibiliteit te creëren en tegelijk een hoog niveau van bescherming in stand te houden, een niveau dat inderdaad hoger is dan dat van het Verdrag van Rotterdam.
Ten tweede wordt een uitzondering voorgesteld op de eis van uitdrukkelijke toestemming in gevallen waarin chemische stoffen worden uitgevoerd naar OESO-landen, als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan.
Ten derde worden de regels betreffende de periode van geldigheid van de uitdrukkelijke toestemming verhelderd. Daarnaast worden de uitdrukkelijke toestemmingen op gezette tijden herzien, net als bij gevallen waar alternatief bewijs is geaccepteerd.
Ten vierde worden er procedures en middelen vastgesteld om de douaneautoriteiten toegang tot informatie te verschaffen, want in de meeste lidstaten vervullen deze instanties een belangrijke rol bij het zorgdragen voor naleving van de verordening, vooral als het gaat om de controle op de uitvoer.
Mevrouw de Voorzitter, ik zou mijn tevredenheid willen uiten over de inspanningen die we allemaal hebben gedaan om overeenstemming te bereiken over deze verordening in eerste lezing. De Europese Commissie kan het compromispakket van amendementen accepteren om overeenstemming in eerste lezing te bereiken.
Johannes Blokland
rapporteur. - (NL) Voorzitter, het is met genoegen dat ik als rapporteur voor de import en export van chemische stoffen hier kan zeggen dat we een goed resultaat hebben bereikt in eerste lezing. Eenieder die hieraan meegewerkt heeft, wil ik daarvoor bedanken. Ik denk dan in het bijzonder aan het secretariaat van de Milieucommissie en de schaduwrapporteurs en hun medewerkers die mij voortreffelijk terzijde stonden. De goede samenwerking met de Raad, met name met het Portugees voorzitterschap, en de Europese Commissie heb ik zeer gewaardeerd.
Het was een technisch gecompliceerd voorstel, waarbij soms de discussie hoog opliep over de vraag wat nu het beste was voor het milieu. Mijns inziens is het belangrijkste wat we bereikt hebben, dat door middel van deze nieuwe verordening ethisch verantwoord wordt omgegaan met de handel in gevaarlijke chemische stoffen.
Hierbij hebben we vooral uit willen gaan van het principe dat ook wel bekendstaat als de gulden regel: "wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”. Hoewel dit al een oud principe is, wat we in de bijbel, maar ook in andere religies tegenkomen, heeft dit onderdeel tot de nodige discussies geleid.
In het oorspronkelijke voorstel van de Commissie stond namelijk een wel érg ruime regeling voor het met stilzwijgende toestemming laten doorgaan van exporten van gevaarlijke chemische stoffen. Dit werd voorgesteld, terwijl het met name voor ontwikkelingslanden van belang is dat volledig duidelijk is wat er geïmporteerd wordt. We spreken hier tenslotte over stoffen die in de Europese Unie verboden of streng beperkt zijn. Ik ben van mening dat we er in het bereikte akkoord goed zijn uitgekomen. Dit betekent dat de bescherming en de bewustwording van ontwikkelingslanden gewaarborgd blijft als het gaat om gevaarlijke stoffen.
Voorzitter, met deze nieuwe verordening wordt het mondiale Verdrag van Rotterdam, dat in 1998 getekend, maar vanaf 2004 officieel van kracht is, op een goede wijze geïmplementeerd. Ik kan daarom ook iedereen van harte aanbevelen om morgen vóór het met de Raad bereikte akkoord te stemmen.
Ten slotte, Voorzitter, wil ik er nog wel voor pleiten dat door de Raad en de Commissie het maximale gedaan wordt om de stoffenlijst van het Verdrag van Rotterdam uit te breiden. Op dit moment staan er zo'n veertig stoffen op de lijst van dat verdrag. Er staan wel zeker 200 stoffen op de nominatie om beoordeeld en eventueel toegevoegd te worden aan die lijst. Ter bescherming van met name de ontwikkelingslanden moet er met de andere stoffen voortvarend aan de slag worden gegaan.
Erika Mann
rapporteur voor advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, ik wil vooral mijn dank betuigen aan de rapporteur en de Commissie, en natuurlijk ook aan de Raad. Er ligt een goed verslag op tafel. Voor ons van de Commissie industrie, onderzoek en energie was het vooral van belang om een praktische verordening te produceren waarmee de internationale in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen op een zinvolle en logische manier wordt geregeld en die zo begrijpelijk is dat de invoerende landen onze bedoeling snappen. Dat was namelijk het grootste probleem. We hadden er immers een paar aardige dingen en een paar gevaarlijke dingen in gezet, maar niemand begreep waar het precies om ging bij alles wat we nog ter aanvulling van de internationale lijst hebben toegevoegd.
Het voorliggende voorstel is een goede verordening, die hopelijk ook internationaal kan worden begrepen en correct kan worden toegepast. Dingen die niet worden begrepen zijn weinig zinvol. Hoe gevaarlijk het ook is, als iets niet wordt begrepen, werkt het nu eenmaal niet.
De Commissie industrie, onderzoek en energie is tevreden, en ik wil de rapporteur, de heer Blokland, graag nog eens uitdrukkelijk bedanken. Dankzij het feit dat hij zo hardnekkig en doordacht heeft onderhandeld, hebben we een goed compromis kunnen bereiken. Daarom wil ik vragen dat we de lijst niet meteen weer gaan aanvullen, maar nu eerst wat er op staat in de praktijk gaan testen, zodat we een stuk wetgeving hebben dat echt werkt.
Frieda Brepoels
namens de PPE-DE-Fractie. - (NL) Voorzitter, commissaris, beste collega's, de voorliggende verordening betreft zoals u weet een zeer technisch dossier. Vandaar dat er oorspronkelijk ook geen debat was voorzien, maar nu we toch de mogelijkheid hebben om ons standpunt te vertolken, wil ik namens de PPE-DE-Fractie ook kort iets kwijt.
Ik ben ook heel blij dat we na enkele informele gesprekken met de Raad en de Commissie tot een akkoord zijn gekomen in eerste lezing. Dit was inderdaad alleen maar mogelijk dankzij de inzet en de openheid van onze rapporteur die bereid was naar alle partijen te luisteren. Ik dank natuurlijk ook de Commissie en de Raad voor hun inbreng.
Nu, de bestaande verordening die de import en export van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen regelt, heeft inderdaad naast de dubbele rechtsbasis - artikel 133 en artikel 175, lid 1 -, en enkele technische wijzigingen, vooral aandacht - zoals de rapporteur ook al gezegd heeft - voor de gewijzigde procedure voor de expliciete toestemming, die geregeld wordt in artikel 13. Met name rond dat punt heeft de discussie zich vooral toegespitst tijdens de informele gesprekken.
Ik ben ervan overtuigd dat er in sommige gevallen een grotere flexibiliteit is aangewezen om niet alleen de exportbelangen van Europese bedrijven veilig te stellen, maar tevens de hoogste bescherming van milieu en volksgezondheid te garanderen voor alle betrokken partijen. Zo zullen inderdaad bepaalde gevaarlijke chemicaliën nog geëxporteerd kunnen worden zonder expliciete toestemming of instemming, maar onder heel strikte voorwaarden.
Ik denk dat de formulering in het akkoord ervoor zorgt dat een veilige export van stoffen gegarandeerd en zelfs versterkt is. Dit laatste werd inderdaad bereikt door de schrapping van een deel van de originele tekst van de Commissie. Als schaduwrapporteur van de PPE-DE ben ik er dan ook van overtuigd dat we samen met de Raad en de Commissie een goed, evenwichtig en haalbaar compromis hebben bereikt. Ik hoop dat de collega's het morgen ook allemaal goedkeuren.
Gyula Hegyi
namens de PSE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, allereerst zou ik het verslag willen toejuichen en natuurlijk juich ik de implementatie van het Verdrag van Rotterdam toe, dat een belangrijk internationaal verdrag is over het verbod op verscheidene gevaarlijke chemische stoffen.
Het onderwerp is mij niet onbekend. Ik heb gewerkt als schaduwrapporteur van de PSE-Fractie voor de restrictie van verscheidene chemische stoffen, waaronder het verbod op PFOS en het exportverbod op kwik en nu werken mijn collega's en ik aan het aan banden leggen van ammoniumnitraat en andere stoffen. Er is een goede samenwerking geweest betreffende deze zaken met mijn collega, de heer Blokland.
We moeten begrijpen dat een verbod op Europees niveau soms niet voldoet. DDT en lindaan zijn bijvoorbeeld al jaren verboden in de EU, maar hun aanwezigheid kan nog steeds worden aangetoond in het bloed van onze burgers. Volgend op een Europees verbod op bepaalde chemische stoffen, gebeurt het vaak dat verscheidene multinationale bedrijven de verboden chemische producten produceren en verkopen in landen buiten de EU, vooral in derdewereldlanden. Vervolgens komen de verboden chemische stoffen gemakkelijk terug in geïmporteerde producten en ze zijn ook aanwezig in milieuvervuilende stoffen in oceanen, zeeën, rivieren en de lucht. Het exportverbod op kwik, dat volledig door dit Huis ondersteund wordt, toonde ons de juiste reactie. Hetzelfde is ook nodig voor andere gevaarlijke chemische stoffen.
Ik benadruk het belang van internationale chemische verdragen, het Verdrag van Rotterdam, het Verdrag van Stockholm en de SAICM, omdat alleen deze instrumenten kunnen leiden tot een internationale oplossing voor de problemen die chemische stoffen veroorzaken.
Marios Matsakis
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Blokland ook feliciteren met een uitstekend verslag en voor de bewonderenswaardig vaardige manier waarop hij alle procedurele zaken die bij dit belangrijke verslag horen, heeft aangepakt. Daarnaast wil ik hem bedanken voor het respect en de aandacht die hij heeft gegeven aan alle schaduwrapporteurs. Het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen, samen met de gezamenlijke compromisamendementen van vrijwel alle parlementaire fracties, zal zorgen voor adequate en hoognodige regels die zeer waarschijnlijk de volksgezondheid en het milieu op hoog niveau zullen beschermen. De ernstige problemen die worden veroorzaakt door gewetenloze internationale handelaren in giftige substanties zijn bekend en gevreesd en het is zeer te hopen dat de implementatie van het voorstel van de Commissie ertoe zal bijdragen om ontwikkelingslanden te helpen om serieuze gevaren voor de gezondheid van hun burgers en voor ons milieu te voorkomen.
Afgezien van de essentie van dit stuk wetgeving, is het ook opmerkenswaardig dat het in zekere zin het nut aantoont van de beslissing van het Hof van Justitie betreffende de actie van de Commissie tegen de Raad en het Europees Parlement. Tegelijkertijd roept het vragen op waarom zulke acties überhaupt nodig waren en waarom de drie belangrijkste instellingen van de EU geen minnelijke schikking konden treffen zonder dat het gerecht daarbij betrokken moest worden. Dit heeft onvermijdelijk tot vertraging geleid, het was duur en kan een bepaalde mate van interinstitutionele vijandigheid hebben veroorzaakt, hetgeen niet nodig was. Het is hoe dan ook gebeurd en we moeten het nu achter ons laten, hoewel het ons misschien wel noodzaakt om in de toekomst wellicht wijzere beslissingen te nemen en gerechtelijke stappen zoveel mogelijk te voorkomen.
Carl Schlyter
namens de Verts/ALE-Fractie. - (SV) Mevrouw de Voorzitter, ik dank Johannes Blokland voor de goede samenwerking tijdens dit hele proces. Het is tien jaar geleden dat het Verdrag van Rotterdam ondertekend werd en er werd toen gezegd dat er voor de uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen voorafgaande schriftelijke toestemming moest worden verlangd. Het gaat immers niet om willekeurige chemische stoffen. De lijst van chemische stoffen bevat de gevaarlijkste stoffen ter wereld die door de mens worden gebruikt. Het heeft dus tien jaar aangesleept. Een van de redenen is dat de vorige Commissie vasthield aan het standpunt dat het alleen een handelskwestie was. Het is aan Stavros Dimas te danken dat er een betere rechtsgrondslag is gekomen en we vooruitgang kunnen boeken.
De onderhandelingen met de Raad zijn evenmin gemakkelijk geweest. Ik was gechoqueerd toen het voorzitterschap van mening was dat dodelijke chemische stoffen die in de praktijk binnen de EU verboden zijn, over lange perioden zonder voorafgaande schriftelijke toestemming konden worden geëxporteerd. De Raad wilde immers voorkomen dat de Europese industrie hierdoor aan concurrentievermogen zou inboeten. Het echte concurrentienadeel voor onze industrie zou echter zijn dat ze gedwongen wordt risico's te nemen op het vlak van gezondheid, milieu en internationale wetgeving om te overleven. Het is absurd te beweren dat wij de internationale verdragen moeten schenden, alleen maar omdat anderen de regels en normen niet respecteren. Dan kun je evengoed stellen dat de EU illegaal drugs moet exporteren, want anders doet de maffia het wel.
Het verheugt mij dat we het eindelijk eens geworden zijn en dat het achterpoortje in de wetgeving voor niet-goedgekeurde export eindelijk dicht is. We beschikken nu over een wetgeving die niet alleen de chemische stoffen uit de verdragen omvat, maar ook van toepassing is op andere chemische stoffen die in de EU streng gereglementeerd zijn. De bevoegde autoriteiten moeten deze stoffen voortaan vanuit gezondheids- en milieustandpunt beoordelen alvorens ze uitgevoerd mogen worden. Het is positief dat de toegelaten duur voor uitzonderingen teruggebracht is van 36 naar 12 maanden. Het is eveneens positief dat ook producten die chemische stoffen bevatten, onder de regels vallen. Wij hebben nu eindelijk een aanvaardbare wetgeving die een verbetering vormt op het voorstel van de Commissie, maar die nog beter had kunnen zijn indien volksgezondheid en milieu de prioriteit hadden gekregen boven de belangen van de industrie, want dat is het enige duurzame economisch model.
Hiltrud Breyer
. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de heer Blokland bedanken. Ik ben blij dat het Europees Parlement het roer nog heeft kunnen omgooien en dat het deze grote maas in de wetgeving heeft gedicht. We weten dat in ontwikkelingslanden jaarlijks meer dan 1,5 miljoen mensen vergiftigingen oplopen en bijna 30 000 mensen hieraan sterven. Het zou rampzalig zijn geweest als het voorstel van de Commissie van kracht was geworden, want dit zou betekend hebben dat gevaarlijke chemische stoffen zonder toestemming van het invoerende land uitgevoerd zouden mogen worden, indien er binnen negentig dagen geen reactie is gekomen.
We zouden blijk geven van een zeer discutabele interpretatie van de milieu- en gezondheidswetgeving als we enerzijds met de nieuwe regeling voor de toelating van pesticiden meer veiligheid in het leven roepen, en anderzijds bij de uitvoer precies het tegenovergestelde doen. De EU moet niet alleen voor de eigen huisdeur zorgen voor een hoog niveau van bescherming, maar ook elders in de wereld. Deze volstrekt absurde versoepeling van de uitvoerregels zou de EU ongeloofwaardig hebben gemaakt.
De uitvoer van chemische stoffen en pesticiden moet echter ook transparanter worden. Op dat punt moeten we meer inzicht krijgen in de hoeveelheden die de lidstaten van de EU uitvoeren. Het gaat tenslotte om het verkeer van stoffen die aan restricties en verboden onderhevig zijn, en in de lidstaten eisen we daarom op dit punt maximale transparantie. Daarom hebben we ook meer informatie nodig over de hoeveelheden en over de vraag uit welke lidstaten de betreffende stoffen afkomstig zijn.
Avril Doyle
(EN) Mevrouw de Voorzitter, omdat deze procedure nieuw voor ons is - en als ik zo rondkijk hebben alle andere aanwezigen al gesproken -, betekent dit ik zelf vijf minuten kan krijgen? Ik neem aan dat ik tenminste twee minuten kan krijgen, wat de tijd was die ons is ontnomen om de catch the eye-procedure mogelijk te maken. Het gaat om een zaak die verheldering behoeft.
Ik sta hier om collega's te ondersteunen bij deze belangrijke verordening, die aan haar tweede ronde door de commissies en dit Huis bezig is omdat een hof van justitie twaalf maanden geleden oordeelde dat zij oorspronkelijk een dubbele rechtsgrondslag had moeten hebben.
Het voornaamste punt waarover ik wil spreken volgens de catch the eye-procedure is mijn algemene bezorgdheid over rechtsgrondslagen en de problemen die we hier gekregen hebben, niet alleen met dit, maar ook met andere stukken wetgeving. Zowel op commissieniveau als in de plenaire vergadering wordt er een hoop tijd besteed aan het bespreken van wijzigingen in relatie tot de enkele versus de dubbele rechtsgrondslag en van de uiteenlopende meningen daarover.
Ik denk dat het tijd is dat dit Parlement de balans opmaakt van de precieze procedures die we hebben - verschillende rechtsgrondslagen -, omdat ons vaak dubbele rechtsgrondslagen worden voorgesteld, of deze worden voorgesteld bij de Raad en dan bij ons terugkomen voordat een gemeenschappelijk standpunt wordt bereikt vanwege wat ik slordig wetgeven zou willen noemen, omdat hoe groter de EU wordt - nu al 27 lidstaten en groeiend, wat ik verwelkom - hoe moeilijker het wordt om onze wetgeving op orde te houden. We moeten echt bekijken wat we op dit gebied doen. Het is dus interessant dat hier het omgekeerde het geval is. Het Hof van Justitie heeft in feite gezegd dat we een dubbele rechtsgrondslag nodig hebben op dit specifieke gebied in plaats van de enkele rechtsgrondslag; het zou normaal het leven een stuk gemakkelijker maken, als we ons tot een enkele rechtsgrondslag konden beperken, omdat dubbele rechtsgrondslagen vaak neerkwamen op juristerij.
Ik vraag mij af of de commissaris aan zou kunnen geven wat precies het beroep bij het Hof van Justitie was in relatie tot de enkele rechtsgrondslag, wie het instelde en of hij ons meer informatie kan geven waarom het Hof van Justitie zelf koos, zo u wilt, voor een dubbele rechtsgrondslag. Ze hebben ons de tijd gegeven om de procedure nogmaals te doorlopen en ze hebben de geldigheid van de verordening in stand gehouden totdat we die als het ware opnieuw aannemen en ik ben erg blij dat het ernaar uitziet dat we het dankzij alle samenwerking in eerste lezing eens zullen worden. De mening van de commissaris hierover en over het hele verhaal van de rechtsgrondslag die ons hier ten tweede male samenbrengt, zou zeer welkom zijn.
De Voorzitter
Ik heb u extra tijd gegeven net als anderen, omdat de vijf minuten duidelijk niet buitensporig waren omdat er niet veel leden aanwezig zijn, maar dat is alleen voor deze keer.
Stavros Dimas
Mevrouw de Voorzitter, ik zou alle sprekers willen bedanken voor hun positieve opmerkingen.
Ik bevestig en deel volledig het verlangen van het Parlement om een hoger niveau van bescherming voor de volksgezondheid en het milieu te bereiken, vooral in die landen die niet de vereiste infrastructuur of capaciteit hebben om gevaarlijke chemische stoffen correct te behandelen.
Ik ben het ook volledig eens met de visie dat de Europese Gemeenschap een leidende rol moet spelen in het opzetten van een juridisch kader voor de Gemeenschap om te zorgen voor een hoog niveau van bescherming. Op veel punten beperkt de verordening zich niet tot de bepalingen van het Verdrag van Rotterdam, maar stelt zij uitvoerende voorwaarden vast die een hoog niveau van bescherming bieden voor alle landen ter wereld, niet alleen voor de leden van het Verdrag.
Ik ben ervan overtuigd dat dit andere landen zal aanmoedigen om dit voorbeeld te volgen en zich bij het Verdrag aan te sluiten. De Commissie zal zich elke inspanning getroosten om het Verdrag van Rotterdam te ondersteunen en om mogelijk te maken dat deze doelen worden gehaald.
Naar aanleiding van de hier geuite bezorgdheid over arsenicum en kwik wil de Commissie benadrukken dat er, wanneer metallisch arsenicum binnen de Gemeenschap wordt verboden of wordt onderworpen aan een strenge beperking in overeenstemming met artikel 22, lid 3, van Verordening (EG) nr. 304/2003, een voorstel zal worden ingediend voor de toepassing van de relevante bijlage. Daarnaast benadrukt de Commissie dat er in de Raad en in het Parlement wordt gewerkt aan het voorstel om de uitvoer van kwik te verbieden naar landen buiten de Gemeenschap. Dit verbod zou, zolang het van kracht is, verder gaan dan de eis van toestemming die wordt opgelegd door het Verdrag van Rotterdam en door de communautaire verordening die het Verdrag ten uitvoer legt.
Ik wil nogmaals de rapporteur en de schaduwrapporteurs bedanken voor hun inspanningen en hun uitstekende werk, in het bijzonder de heer Blokland. De Commissie is bijzonder tevreden met het resultaat van de onderhandelingen en acht alle voorgestelde compromisamendementen aanvaardbaar.
Wat betreft de dubbele rechtsgrondslag zou het in feite veel gemakkelijker en eenvoudiger zijn geweest als we een enkele rechtsgrondslag hadden gehad, maar we kennen allemaal het probleem dat zich zo vaak voordoet: het gaat hier, als ik me goed herinner om artikel 133 met artikel 175, terwijl we in de meeste gevallen artikel 95 met artikel 175 hebben. Wanneer we een rechtsgrondslag voorstellen, vertrouwen we altijd op de opinie van onze Juridische dienst. Hier ging het, zoals ik al heb gezegd, om handel en milieu en dit was de reden voor de beslissing van het Europees Hof van Justitie ten faveure van de dubbele rechtsgrondslag.
Johannes Blokland
rapporteur. - (NL) Voorzitter, door mevrouw Doyle en de heer Matsakis is het probleem van de rechtsgrondslag ter sprake gebracht en commissaris Dimas, die ik ook hartelijk wil danken voor zijn antwoord, is daar ook al een beetje op ingegaan.
Het probleem was indertijd, toen ik rapporteur was, dat ik het Raadsvoorzitterschap op bezoek kreeg en het Raadsvoorzitterschap zei: "We hebben in de Raad unaniem grote problemen met de rechtsgrondslag "handel”; wij willen er op advies van onze Juridische dienst "milieu” van maken”.
Het Europees Parlement heeft de Juridische dienst van het Parlement geraadpleegd, en ook onze Juridische dienst was er absoluut van overtuigd dat de rechtsgrondslag niet "handel” mocht zijn, maar "milieu” moest worden. Op grond daarvan zijn we toen - vrijwel in unanimiteit, in ieder geval in de Raad - tot deze conclusie gekomen.
Het zou inderdaad beter zijn geweest als we dit probleem vervolgens niet aan het Hof hadden voorgelegd, maar met de commissaris, met het Raadsvoorzitterschap en met het Parlement om de tafel waren gaan zitten om dit probleem politiek op te lossen. Wat is er nu gebeurd? Ja, gelukkig is de verordening van kracht geworden. Het heeft gewerkt; de Raad had er haast mee, het Parlement had er haast mee. Maar er is een hele discussie geweest, en die heeft er uiteindelijk toe geleid dat iedereen ongelijk heeft gekregen: de Commissie, de Raad én het Parlement.
Het Hof heeft een soort Salomonsoordeel geveld en heeft gezegd: dubbele rechtsgrondslag, terwijl Raad en Parlement ervan uitgingen dat dat niet zou kunnen, dat dat onmogelijk was. In zo'n situatie zit je dan met het punt dat we allemaal ongelijk krijgen, dat het jaren vertraging kost. Gelukkig niet ten nadele van de ontwikkelingslanden, want het werk is gewoon doorgegaan.
Maar goed, we hebben ons hiermee een tijd lang kunnen bezighouden. Ik denk dat we in het vervolg met elkaar deze problemen moeten voorkomen. Toen commissaris Dimas zijn kennismakingsgesprek met de Milieucommissie van het Parlement had, hebben we dit probleem ook bij hem aangekaart.
We hebben het probleem in de drie hoorzittingen ook aangekaart bij commissaris Verheugen en bij de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso. We hebben daar toen toch stellig de indruk gekregen dat het niet zozeer een beslissing van de Europese Commissie was om naar het Hof te stappen, maar van de Juridische dienst. Ik denk dat het voortaan niet meer aan de juristen, maar aan de politici moet worden overgelaten om dit probleem op te lossen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Daciana Octavia Sârbu  
schriftelijk. - (RO) Het voorstel voor een verordening betreffende de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen is een verbetering in het gebruik van chemische stoffen omdat de gezondheid van de bevolking en het milieu beter worden beschermd. Het doel van de verordening is om de gezamenlijke verantwoordelijkheid van exporteurs en importeurs aan te moedigen en om hen te ondersteunen in hun samenwerking om te zorgen voor controle op het internationale verkeer van gevaarlijke chemische stoffen. De nieuwe verordening wijzigt de definitie van exporteur zodat deze ook personen omvat die dergelijke gevaarlijke chemische stoffen uit de EU uitvoeren, maar niet in de EU gevestigd zijn. Op deze manier zorgt de verordening voor een effectieve controle op en supervisie van de stroom van gevaarlijke chemische stoffen.
De procedure van voorafgaande geïnformeerde toestemming (PIC) waarbij voor bepaalde chemische stoffen de uitdrukkelijke machtiging van het invoerende land is vereist, helpt handelende landen ook om betere informatie te krijgen betreffende de gevaarlijke chemische stoffen die verboden zijn wegens gevaar voor het milieu en de volksgezondheid en die de invoerende landen in transit kunnen passeren. De PIC-procedure is niettemin geen vervanging voor effectieve en bestendige grenscontroles, en de lidstaten moeten samenwerken om te zorgen voor het effectieve beheer van het verkeer van deze gevaarlijke materialen op hun grondgebied.
Richard Seeber
schriftelijk. - (DE) Met de nieuwe verordening over de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden worden zinvolle technische wijzigingen ingevoerd. In het verleden liep de internationale uitwisseling van informatie dikwijls spaak op administratieve belemmeringen. De oorzaak daarvan was in de eerste plaats de "uitdrukkelijke toestemming” van het invoerende land, die vereist was voordat de goederen konden worden verscheept. Het is onomstreden dat een dergelijke toestemming met name bij bepaalde gevaarlijke chemische stoffen absoluut noodzakelijk is en ook gehandhaafd moet blijven.
Tenslotte is het subsidiariteitsbeginsel een hoeksteen van de Unie. De lidstaten moeten ook in de toekomst zelf kunnen bepalen welke gevaarlijke goederen hun grenzen mogen passeren.
Een zekere mate van flexibiliteit moet blijven bestaan, in de zin van het vrije verkeer van goederen. Door iets meer speelruimte kan ook gemakkelijker worden voorkomen dat exporteurs die minder goed worden gecontroleerd de voorkeur geven aan landen met onvoldoende ontwikkelde invoercontrolesystemen. Het huidige compromis houdt rekening met deze overwegingen en garandeert dat zowel de verantwoorde omgang met gevaarlijke chemische stoffen alsook de speelruimte die nodig is voor de internationale goederenhandel, behouden blijft.
