Plechtige vergadering - Ingrid Betancourt
De Voorzitter
Dames en heren, fungerend voorzitter van de Raad, geachte commissaris, met groot genoegen en bewondering wil ik Ingrid Betancourt vandaag welkom heten in het Europees Parlement. Van harte welkom mevrouw Betancourt!
(Applaus)
Het feit dat u hier vandaag bij ons bent, toont aan dat moedige mensen de hoop nooit opgeven in hun strijd voor vrijheid en menselijke waardigheid. Na uw vrijlating op 2 juni 2008 had ik de eer u namens het Europees Parlement te schrijven en u weer welkom te heten, in uw herwonnen vrijheid. Nu is het moment aangebroken waarop u bij ons te gast bent.
U bent zes jaar, vier maanden en negen dagen gevangen houden. Alleen u weet wat u hebt moeten doorstaan tijdens deze periode van 2 321 dagen, maar u bent een symbool geworden van vrijheid in de wereld en een symbool van menselijk verzet tegen verdrukking en ontzegging van de fundamentele mensenrechten. U bent bovendien voor ons allemaal een voorbeeld geworden van waardigheid en moed. Uw kinderen stonden u in dit alles terzijde. Ik zal nooit vergeten hoe ik jaren geleden door uw beide kinderen - uw dochter en uw zoon - werd opgezocht toen ik nog een andere functie bekleedde en hoe zij het voor u opnamen. Dat was de liefde van kinderen voor hun moeder. U kunt trots zijn op uw kinderen!
(Applaus)
Terrorisme zoals gepleegd door uw gijzelnemers, is een directe aanslag op onze waarden, onze vrijheid, onze menselijke waardigheid en onze democratie.
Mevrouw Betancourt, uw voorbeeld geeft opnieuw duidelijk aan dat democratieën nooit mogen zwichten voor terrorisme. Het is een politieke en morele plicht om ervoor te zorgen dat de rechtsstaat altijd wordt verdedigd.
Tijdens uw gevangenschap hebben veel leden van het Europees Parlement zich onvermoeibaar ingezet voor uw vrijlating en ik weet dat vele afgevaardigden van de verscheidene Ingrid Betancourt-commissies hier vandaag aanwezig zijn - actieve voorvechters van uw zaak, mensen die zich inspannen voor de vrijheid van alle gijzelaars in Colombia. Ik wil iedereen die zich voor Ingrid Betancourt heeft ingezet en vandaag in het Europees Parlement aanwezig is, van harte welkom heten.
(Applaus)
Dames en heren, we moeten ons onophoudelijk blijven inzetten voor de vrijlating van al diegenen die nog steeds van hun vrijheid zijn beroofd. Dat is nog een reden voor uw bezoek van vandaag. U zei zelf het volgende: 'Voor een slachtoffer van terrorisme is het grootste gevaar te worden vergeten. Toen ik in de jungle zat, had ik een gezicht en een naam. Ik vraag u nu hetzelfde te doen voor hen die zijn achtergebleven.' Dat waren uw woorden, en dat zijn ze nog steeds. Wij roepen hiertoe op in naam van het gehele Europese Parlement.
Dit jaar vieren we het 60-jarig jubileum van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die op 10 december 1948 werd aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Deze verklaring vormde de eerste internationale, formele verplichting om de waardigheid van elk individu en de gelijkheid van alle mensen te beschermen, ongeacht huidskleur, godsdienst of afkomst. Artikel 3 van de verklaring luidt als volgt: 'Een ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.'
Vele mensen zijn van hun vrijheid beroofd omdat zij het opnamen voor de mensenrechten. Tijdens de conferentie onder het motto "The defenders take the floor”, die deze week in het Europees Parlement wordt georganiseerd, hebben we talrijke getuigenissen gehoord van mensen die het slachtoffer zijn geworden van onderdrukking, willekeurige arrestatie of verbanning omdat zij zich inzetten voor fundamentele rechten en vrijheden. We zijn bovendien in de gelegenheid gesteld om uitvoerig te bespreken hoe we deze mensen beter kunnen beschermen en hun werk kunnen ondersteunen.
Mevrouw Betancourt, we zijn allen zeer vereerd en verheugd om u te vragen nu het Europees Parlement toe te spreken.
Ingrid Betancourt
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is een bijzonder emotionele gebeurtenis voor mij om hier vandaag in uw midden te zijn, precies op de dag dat de Verenigde Naties en de Europese Unie met elkaar het zestigjarig bestaan van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens herdenken.
Natuurlijk moet ik mij wel realiseren wat een bijzonder toeval dit is. Nog maar drie maanden geleden heb ik vanuit het diepst van het Amazonewoud uw werkzaamheden gadegeslagen, en op dat moment was het mijn grootste wens dat ook anderen hier namens ons zouden komen spreken, terwijl wij nog steeds gebukt gingen onder de waanzin van sommigen en de nalatigheid van anderen.
Het is echt een wonder, daar ben ik van overtuigd, dat ik in staat ben deze momenten met u te delen. Ik ben hier vol bewondering naartoe gekomen, naar een Parlement dat ik voortdurend benijd. Net als alle Latijns-Amerikanen droom ik ervan dat uw voorbeeld aanstekelijk werkt en dat ook onze volkeren zich zullen verenigen, zodat wij op een dag in een Latijns-Amerikaans parlement, naar het voorbeeld van uw Parlement, bijeen kunnen komen en door middel van dialoog en respect de sleutel zullen vinden tot een grootse en genereuze gemeenschappelijke toekomst voor ons continent.
Ik weet maar al te goed hoe vaak u al deze moeilijke jaren aan mij hebt gedacht. Ik herinner me precies uw betrokkenheid, aan de zijde van onze families, in een tijd waarin de wereld geen belangstelling meer had voor het lot van de Colombiaanse gijzelaars en waarin het taboe was om over ons te praten.
Ik luisterde in de jungle vaak naar de radio, die een vergadering uitzond die hier plaatsvond. Ik had geen beelden, maar ik had wel de stemmen van de journalisten die verslag deden van de vergadering. Het was hiervandaan, vanuit deze zaal, door u, door uw weigering om te berusten en door de afkeuring die uit uw stilzwijgen sprak, dat ik voor het eerst hulp kreeg. Dankzij u begreep ik, meer dan vijf jaar geleden, dat wij niet langer alleen waren.
Dat ik al die jaren hoop heb gehouden, dat ik me aan het leven heb kunnen vastklampen, dat ik mijn kruis dag na dag heb kunnen dragen, dat komt omdat ik wist dat ik in uw harten bestond. Ik hield mezelf voor dat ze mij weliswaar fysiek konden laten verdwijnen, maar dat mijn naam en mijn gezicht altijd in uw gedachten zouden voortleven.
Daarom wilde ik, vanaf het eerste moment dat ik weer voet zette in de vrije wereld, beslist naar u toe komen, naar deze plek die naar mijn gevoel ook mijn thuis is. Ik moest u vertellen dat niets van wat u hebt gezegd of gedaan, vergeefs is geweest. Dat ik nog leef, dat ik mijn levensvreugde heb hervonden, dat dank ik aan u. U moet weten dat uw woorden mij bevrijd hebben, lang voordat er daadwerkelijk hulp arriveerde.
Ik dank u daarvoor!
(Applaus)
Ik dank u allen. Dank u dat u uw hart hebt opengesteld voor deze tragedie die zich zo ver van u vandaan afspeelde. Toen ik nadacht over de oprichting van een statuut voor slachtoffers van terrorisme en met de VN sprak over de noodzaak om de families van de slachtoffers ruimte te bieden om zich te uiten, dacht ik aan het voorbeeld dat u ons gaf. Ik weet dat u mijn familie, mijn moeder, mijn kinderen hebt ontvangen en dat u naar hen hebt geluisterd. Toen ik daar in de jungle achter kwam, maakte dat voor mij echt het verschil. Dankzij uw ruimhartigheid is het Europees Parlement een platform geworden dat de wereld inzicht bood in de omvang van de barbaarsheid waaronder wij leden en waaronder drieduizend van mijn medegevangenen nog steeds lijden.
De woorden die hier zijn gesproken, en waaraan ik en mijn lotgenoten onze bevrijding hebben te danken, maakten ingrijpen noodzakelijk, op een manier waarbij het leven van alle gijzelaars, en ook dat van alle guerrillastrijders, die onze kidnappers waren, gespaard zou blijven. Het feit dat er geen geweld werd gebruikt, was het resultaat van uw overtuigingskracht en betrokkenheid. Dat is een specifiek, duidelijk en concreet resultaat van uw optreden.
(Applaus)
Ik zou hier ook graag hulde willen brengen aan de talloze mensenrechtenactivisten, aan de talloze freedom fighters die zich over de hele wereld hebben ingezet om ons vrij te krijgen, en om ook heel veel andere mensen wereldwijd vrij te krijgen. Ik zie hier de gele T-shirts van de Internationale Federatie van Ingrid Betancourt Comités (FICIB).
(Applaus)
(ES) Ik wil de FICIB vanaf deze plaats bedanken voor de strijd voor alle gijzelaars in Colombia. Jullie waren de eersten die deze deuren hebben geopend. Dankzij jullie hebben vijftien van mijn medegijzelaars en ikzelf de vrijheid hervonden. We moeten blijven strijden en blijven vechten voor de vrijheid van hen die zijn achtergebleven, en ik weet dat ik op jullie kan rekenen.
(Applaus)
(FR) Er waren veel freedom fighters, veel vrijheidsstrijders. De FICIB was er, uiteraard, en daarnaast waren er nog heel veel andere comités overal ter wereld: comités in Parijs, comités in Italië, in Nederland, heel veel, in Griekenland, in Duitsland, in Ierland, in Denemarken, in Zweden, overal. Wij hadden overal vrienden: in Canada, in de Verenigde Staten, overal in Latijns-Amerika, maar hier is alles begonnen. Dank u!
(Applaus)
Ruim zes jaar lang hebben deze vrijheidsstrijders iedere dag acties georganiseerd om ervoor te zorgen dat onze tragedie niet in de vergetelheid raakte. Wij zijn vrij, dat wil zeggen sommigen van ons, maar niet allemaal. Hun strijd gaat door.
Meer dan ooit hebben wij behoefte aan uw steun voor hen, uw open deur, uw bereidwilligheid en uw tijd. Maar bovenal hebben wij behoefte aan uw woord. Want ziet u, het enige wapen waarin wij zouden moeten geloven, is de kracht van het woord.
(ES) En ik wil iets zeggen over dat buitengewone instrument dat het woord is, omdat ik vandaag met veel pijn in mijn hart denk aan een vrouw die haar woorden als wapen gebruikte en die werd bestreden met geweld en vuurwapens.
Olga Marina Vergara, een Colombiaanse vrouw, stierf op 22 september, vermoord, samen met haar kleinzoon, haar zoon en andere familieleden. Ze was een mensenrechtenactiviste. Ze was een vrouw die zich uitsprak, die het woord gebruikte om anderen te verdedigen.
Vandaag denk ik aan haar, en vanaf deze plek, vanuit dit gewijde gebouw, vraag ik de autoriteiten van mijn land, van Colombia, al het nodige te doen om de schuldigen te vinden en die schuldigen in een eerlijk proces te berechten, zodat ze kunnen worden gestraft voor de schandelijke misdaden die ze hebben gepleegd.
(Applaus)
(FR) Woorden zijn ontzettend belangrijk, zoals u weet. Woorden zijn het meest doeltreffende middel om haat en geweld te bestrijden. Ik weet zeker dat u zich vaak gefrustreerd hebt gevoeld, omdat u niet in staat was te 'doen', wanneer 'spreken' in rook leek op te gaan. Ik denk dat het u wel eens is overkomen - mij overkwam het in ieder geval toen ik lid was van het Colombiaanse parlement - dat u bijvoorbeeld betreurde dat u geen deel uitmaakte van de regering, van de uitvoerende macht, waar de besluiten worden genomen, waar de cheques worden uitgeschreven en waar de dingen gebeuren. In een materialistische wereld, waarin datgene wat je niet ziet, niet bestaat, is dit een frustratie waar wij allemaal voor moeten oppassen.
Het Parlement echter is de tempel van het woord, van het woord dat vrij maakt. Hier beginnen alle belangrijke bewustwordingsprocessen van een samenleving. Hier worden de dingen die echt belangrijk zijn voor onze volkeren uitgedacht en uitgesproken. Dat de uitvoerende macht uiteindelijk actie onderneemt, dat komt omdat - al veel eerder - iemand hier, een van u, opgestaan is en gesproken heeft. U weet net zo goed als ik dat telkens als een van u hier in het Parlement spreekt, het kwaad weer een stapje terug doet.
Woorden hebben echt invloed op de realiteit. Sartre voelde dit al vanaf zijn jeugd. Françoise Dolto heeft dit prachtig uitgedrukt, toen ze zei dat mensen wezens van het woord waren, en dat woorden kunnen verzorgen, genezen en nieuw leven laten ontstaan, maar ook ziek kunnen maken en doden. Want de woorden die wij uitspreken, brengen de kracht van onze innerlijke emoties over.
Ik wil u iets heel persoonlijks vertellen, waarmee ik u een blik in mijn privéleven gun: tot mijn verbazing kwam ik erachter dat mijn dochter zich tijdens mijn afwezigheid overeind hield dankzij een overvloed aan woorden die ik had geuit zonder echt na te denken over de loop die onze levens zouden nemen. Ik kon mij toen niet voorstellen hoeveel hoop en kracht zij uit deze woorden zou putten, toen ik ver van haar vandaan was, in gevangenschap. Zij herinnert zich in het bijzonder een brief - waarvan ik niet meer wist dat ik die geschreven had - die ik haar voor haar vijftiende verjaardag had gestuurd. Ze vertelde me dat ze deze brief iedere verjaardag opnieuw las, ...
(Applaus)
... en dat ze er ieder jaar, omdat ze weer iets was veranderd, telkens iets nieuws in ontdekte, dat aansloot op de ontwikkeling die ze doormaakte...
(Applaus)
Artsen hebben daar een term voor, namelijk posttraumatische stressstoornis. Ik moet ermee leren omgaan. Zo is het nu eenmaal. Het spijt me.
Ik zei dus dat zij iedere keer iets nieuws in deze brieven ontdekte dat aansloot op haar ontwikkeling en op wat ze doormaakte. Mijn hemel, als ik dat geweten had! Dan zou ik ervoor gezorgd hebben dat ik veel meer liefde en veiligheid op haar pad had gebracht.
Vandaag denk ik aan ons, aan u en mij. Als wij precies konden inschatten wat de impact van onze woorden is, dan zouden wij misschien moediger, onverschrokkener en veeleisender zijn in onze discussies over hoe wij het lijden kunnen verlichten van degenen die onze inzet zo hard nodig hebben. Slachtoffers van despotische regimes weten dat wat hier vandaag gezegd wordt, de zwaarte van hun lijden verwoordt en hun strijd betekenis geeft. U hebt hun namen en omstandigheden steeds in de herinnering teruggeroepen. U hebt voorkomen dat hun onderdrukkers zich konden verschuilen achter het feit dat hun misdaden in de vergetelheid waren geraakt. U hebt niet toegestaan dat zij de gruwelijkheden die ze hun slachtoffers aandeden, aan een bepaalde doctrine, ideologie of religie konden ophangen.
Toen ik gevangen zat, heb ik Raúl Reyes, de woordvoerder van de FARC, meermalen namens mij horen spreken. Ik hoorde hem op de radio zeggen: "Ingrid zegt dit” of "Ingrid zegt dat”. Ik was zeer verontwaardigd toen ik merkte dat ik door mijn ontvoering niet alleen de zeggenschap over mijn lot was kwijtgeraakt, maar dat de guerrillastrijders zich nu ook mijn stem toe-eigenden.
In de wetenschap dat ik mijn stem hervonden heb, richt ik mij tot u, om u te zeggen hoezeer de wereld er behoefte aan heeft dat Europa zich uitspreekt. In een wereld waarin angst steeds meer om zich heen grijpt en waarin wij door onze vrees voor morgen geneigd zijn ons af te sluiten, moeten wij ons juist openstellen, moeten wij mensen grootmoedig de hand reiken en een begin maken om de wereld te veranderen.
De consumptiemaatschappij waarin wij leven maakt ons niet gelukkig. Het percentage zelfmoorden, de mate waarin drugs worden gebruikt en geweld in de samenleving zijn slechts enkele symptomen van een wereldwijde malaise die zich als een olievlek uitbreidt. De opwarming van de aarde en de natuurrampen die daar het gevolg van zijn, moeten ons er bewust van maken dat de Aarde ziek is van ons gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel en van ons egoïsme.
(Applaus)
Wat is het verband tussen dit fenomeen en het lijden van de slachtoffers van wreedheden over de hele wereld? Ik denk dat er sprake is van een diepgaand verband. Toen ik gevangen zat, had ik natuurlijk uitgebreid de kans het sociale gedrag van mijn ontvoerders te bestuderen. De guerrillastrijders die mij bewaakten, waren niet ouder dan mijn eigen kinderen. De jongsten waren 11, 12 of 13 jaar, en de oudsten hooguit 20, 25. De meesten van hen - ik schat zo'n 95 procent - werkten als plukkers van cocabladeren, vlak voordat ze door de FARC werden gerekruteerd. Ze worden "raspachines” genoemd. Van zonsopgang tot zonsondergang zijn ze bezig om van cocabladeren cocapasta te maken, die uiteindelijk als basis wordt gebruikt voor cocaïne.
Het zijn jonge boeren die in vaak heel afgelegen gebieden wonen, maar die, dankzij satelliettelevisie, heel goed op de hoogte zijn van wat zich in de wereld afspeelt. Net als onze kinderen worden ze overspoeld door informatie en net als onze kinderen dromen ze van iPods, Playstations en dvd's. Deze consumptiewereld waarnaar zij hunkeren, is voor hen echter volkomen onbereikbaar. Bovendien kunnen ze met hun werk op de drugsplantages, hoewel het beter betaald wordt dan het werk van traditionele boeren in Colombia, maar amper in hun eerste levensbehoeften voorzien.
Ze raken gefrustreerd, zijn niet in staat in de behoeften van een gezin te voorzien, worden achternagezeten door de politie - uiteraard, omdat ze illegaal bezig zijn -, zijn vaak het slachtoffer van de corruptie en het incidentele geweld van een gewetenloze ambtenaar, en staan altijd bloot aan allerlei vormen van misbruik, oplichting en louche zaakjes van de criminelen die over het gebied heersen. Dit is het rijk van de criminelen, van de drugshandel, van de maffia. Uiteindelijk verdrinken ze hun verdriet en de drie peso's die ze verdienen in de provisorische barretjes waar ze hun toevlucht zoeken.
Als de guerrillastrijders dan komen rekruteren, denken deze jongeren dat ze de oplossing voor hun problemen hebben gevonden: ze krijgen levenslang kost, inwoning en kleding. Ze hebben het gevoel dat ze carrière kunnen maken, want ze kunnen in rang opklimmen binnen de militaire organisatie van de guerrilla. Ze dragen ook een geweer aan hun schouder, waarmee ze eerbied afdwingen in de streek, dat wil zeggen bij hun familie en vrienden. In gebieden waar armoede heerst, is het daarom een vorm van maatschappelijk succes om guerrillastrijder te zijn.
Ze zijn echter wel alles kwijtgeraakt. Ze zijn hun vrijheid kwijtgeraakt. Ze kunnen nooit meer weg bij de FARC en ze kunnen hun familie nooit meer zien. Zonder het zich te realiseren - maar ik heb dat wel degelijk gezien - worden ze de slaven van een organisatie die hen nooit meer vrijlaat; ze zijn kanonnenvlees in een onzinnige oorlog.
Deze jongeren - zo'n 15 000 in getal -, die het gros van de FARC-troepen vormen, zouden zich nooit op de plek bevinden waar ze nu zijn, als onze maatschappij hun reële vooruitzichten op succes had geboden. Ze zouden daar nooit zijn, als de waarden van onze maatschappij niet zo ingrijpend veranderd waren en als bezitsdrang niet zo'n belangrijk onderdeel van onze levensbehoeften was geworden.
(Applaus)
Onze samenleving bevindt zich in een proces dat massa's guerrillastrijders in Colombia, fanatiekelingen in Irak, terroristen in Afghanistan en extremisten in Irak voortbrengt. Onze samenleving trapt mensen op hun ziel en spuugt ze uit als afval: de immigranten die wij niet willen, de werklozen die zo'n last vormen, de drugsverslaafden, dwarsliggers, kindsoldaten, de armen, de zieken, iedereen voor wie geen plaats is in onze wereld.
Daarom moeten wij bij onszelf te rade gaan. Hebben wij het recht om voort te bouwen aan een samenleving waarin de meerderheid buitengesloten wordt? Is het voor ons wel acceptabel dat wij ons uitsluitend om ons eigen geluk bekommeren, als dit zo veel anderen ongeluk bezorgt? En als het voedsel dat wij met tonnen tegelijk weggooien, nu eens opnieuw zou worden verdeeld in landen onder degenen die honger lijden? En als wij nu eens naar verstandigere consumptiemodellen zouden zoeken, zodat anderen ook toegang krijgen tot de weldaden van de moderniteit? Kunnen wij in de toekomst een andere beschaving ontwikkelen, waarin communicatie een einde maakt aan conflicten, aan gewapende conflicten, en waarin de technologische vooruitgang ons in staat stelt om tijd en ruimte anders te organiseren, zodat alle mensen op aarde een eigen plek vinden, simpelweg omdat zij wereldburgers zijn?
Ik ben ervan overtuigd dat wij onze gewoonten en gebruiken moeten veranderen, als wij de mensenrechten willen verdedigen. Wij moeten ons bewust zijn van de druk die onze levensstijl uitoefent op degenen die hier geen toegang toe hebben. Wij kunnen de kraan van onrechtvaardigheid niet laten stromen en verwachten dat de emmer nooit zal overlopen.
(Applaus)
Wij zijn allemaal mensen, met dezelfde wensen en behoeften. Wij zouden om te beginnen moeten erkennen dat anderen - de mensen die wij onder de brug zien, de mensen naar wie wij niet eens willen kijken omdat ze ons in de weg staan - het recht hebben om hetzelfde te willen als wat wij willen.
(Applaus)
Dan is er nog ons hart. Wij zijn allemaal in staat tot het beste, maar onder groepsdruk zijn wij ook allemaal in staat tot het slechtste. Ik ben er niet zeker van of wij ons kunnen wapenen tegen ons eigen vermogen tot wreedheid. Toen ik de mensen observeerde die mij vasthielden, vroeg ik mij altijd af of ik net zo zou kunnen handelen als zij. Het was duidelijk dat de meesten van hen onder grote druk stonden, het soort druk dat van de eisen van de groep uitgaat.
Wat kan ons daartegen beschermen? Wat kan ons behoeden voor het schenden van mensenrechten, allereerst in ons innerlijk - als wij het accepteren, onze ogen ervoor sluiten en het goedpraten - en vervolgens in de wereld? Hoe kunnen wij ons daartegen wapenen? Ons beste schild zullen wij altijd in onze geestelijke levenshouding en onze principes vinden. Om de strijd aan te gaan moeten wij echter woorden gebruiken; het woord is het zwaard bij uitstek.
Daarom blijf ik erop hameren dat de dialoog absoluut noodzakelijk is, als wij een einde aan de oorlog in de wereld willen maken. Of het nu gaat om de oorlog in mijn land, de Colombiaanse oorlog, of om de oorlog die zich afspeelt in Darfur, Zimbabwe, de Democratische Republiek Congo of Somalië, de oplossing zal overal altijd hetzelfde zijn. Wij moeten praten; het is van essentieel belang dat wij het recht van anderen om gehoord te worden erkennen; niet omdat ze gelijk of ongelijk hebben, niet omdat ze goed of slecht zijn, maar omdat wij door te praten mensenlevens kunnen redden.
(Applaus)
Ik wil u deelgenoot maken van de zekerheid waarvan ik vervuld ben. Niets is sterker dan woorden. Wij moeten woorden over de wereld uitstrooien, om het hart van mensen te raken en gedrag te veranderen. Als wij putten uit de rijkdom van onze ziel, kunnen wij namens iedereen spreken. Met de woorden die uit het diepst van ons wezen komen, zullen wij vrede sluiten. Met woorden zullen wij ieders vrijheid beschermen; door middel van woorden zullen wij aan een nieuwe beschaving gaan bouwen, een beschaving van Liefde.
(Applaus)
Staat u mij toe dat ik met u over Liefde spreek. Zoals u weet heb ik mij sinds mijn vrijlating voortdurend beziggehouden met het lot van mijn onfortuinlijke broeders en zusters, van degenen die op dit moment als beesten aan bomen zijn vastgeketend en die ik in de jungle heb achtergelaten. Ik wil u meenemen naar wij zij zich bevinden.
(Applaus)
Het spijt mij, ik schaam me zo.
(Applaus)
Volg me naar waar zij zijn, onder een bladerdak van enorme bomen die de blauwe lucht aan het zicht onttrekken, ...
(Applaus)
... verstikt door een vegetatie die zich als een bankschroef om hen heen klemt, ondergedompeld in een onafgebroken gezoem van ondefinieerbare insecten die hun zelfs het recht ontnemen om in stilte te rusten, belaagd door allerlei soorten monsters die hen lastigvallen ...
Het spijt me, het lukt me niet. Het spijt me echt.
(Applaus)
... belaagd door allerlei soorten monsters die hen aanhoudend lastigvallen, zodat hun lichaam verteerd wordt door pijn.
Het is mogelijk dat zij op dit moment naar ons luisteren en dat ze, met hun oor aan de radio geklemd, wachten op deze woorden, onze woorden, om hen eraan te herinneren dat ze nog leven. Voor hun beulen zijn zij niet meer dan een object, koopwaar; minder nog dan vee. In het dagelijks leven zijn ze voor hun ontvoerders, voor de guerrillastrijders, een lastig karweitje; ze leveren op korte termijn niets op en vormen een makkelijk doelwit voor hun irritaties.
Ik zou graag tegenover u hun namen een voor een willen opnoemen. Gunt u mij alstublieft een paar minuten als eerbetoon aan hen, want als zij de oproep horen die wij hier aan hen doen, dan zal hun hart, als antwoord daarop, iets sneller gaan kloppen, vanuit het diepst van de jungle waar zij levend begraven zijn. En dan zullen wij er voor even in geslaagd zijn hen te bevrijden van de zware vernedering van hun ketens.
ALAN JARA, SIGISFREDO LOPEZ, OSCAR TULIO LIZCANO, LUIS MENDIETA, HARVEY DELGADO, LUIS MORENO, LUIS BELTRAN, ROBINSON SALCEDO, LUIS ARTURO ARCIA, LIBIO MARTINEZ, PABLO MONCAYO, EDGAR DUARTE, WILLIAM DONATO, CESAR LASSO, LUIS ERAZO, JOSE LIBARDO FORERO, JULIO BUITRAGO, ENRIQUE MURILLO, WILSON ROJAS, ELKIN HERNANDEZ, ALVARO MORENO, LUIS PENA, CARLOS DUARTE, JORGE TRUJILLO, GUILLERMO SOLORZANO, JORGE ROMERO, GIOVANNI DOMINGUEZ.
Ik denk ook aan deze bijzondere vrouw, AUNG SAN SUU KYI, die haar leven opoffert voor het recht van haar volk op vrijheid en die in hongerstaking is gegaan om gehoord te worden. Zij heeft meer dan ooit behoefte aan onze woorden om er moed uit te putten.
(Applaus)
Natuurlijk draag ik in mijn hart ook het kruis van een andere landgenoot mee, van Guilad Shalit, die in juni 2006 gegijzeld werd. Net als mijn familie heeft geleden, lijden ook zijn familieleden; ze kloppen overal om hulp aan en bewegen hemel en aarde om hem vrij te krijgen. Zijn persoonlijke lot wordt gekoppeld aan politieke belangen die niets met hem te maken hebben en waarop hij geen vat heeft.
GUILAD SHALIT, AUNG SAN SUU KYI, LUIS MENDIETA, ALAN JARA, JORGE TRUJILLO, FORERO, ...
Deze namen die hier binnen deze muren klinken, dragen de last van het kwaad. Zij moeten weten dat ieder van ons zich een gevangene zal voelen, zolang zij niet vrijgelaten zijn.
Ik hoop van harte dat het applaus dat hier in dit Parlement opklinkt, er - over de afstand die ons van hen scheidt - in slaagt om onze liefde, al onze kracht en al onze energie aan hen over te brengen. Mogen zij weten dat wij ons volledig voor hen inzetten. Mogen zij er zeker van zijn dat wij nooit zullen zwijgen en dat wij onze acties nooit, nooit zullen opgeven, totdat ze allemaal vrij zijn!
Dank u.
(Staand applaus)
De Voorzitter
Ingrid Betancourt, u hebt uw hart gedeeld met ons, de vrij gekozen leden van het Europees Parlement en - dames en heren, ik denk dat ik dit namens u allen mag zeggen - we hebben nog nooit zo'n hartroerende toespraak in dit Parlement meegemaakt als we zojuist hebben gehoord.
Mevrouw Betancourt, u hebt ons een boodschap van solidariteit meegegeven en de wens uitgesproken dat uw ervaring - het leed dat u hebt moeten doorstaan en de vrijheid die u nu hebt - ertoe zal leiden dat ook al diegenen die nu nog door terroristen gevangen worden gehouden, dezelfde vrijheid zullen krijgen die u nu hebt. Dat is het grootste teken van solidariteit dat u aan alle gevangenen wereldwijd kunt geven, en we danken u hiervoor vanuit de grond van ons hart.
(Applaus)
Mevrouw Betancourt, uw vreedzame strijd voor vrijheid, voor democratie, voor mensenrechten en voor de waardigheid van elk individu, is een aanmoediging voor ons allen, de vrij gekozen leden van het Europees Parlement, om niet te verslappen, maar de strijd met vreedzame middelen en grote vastberadenheid voort te zetten. U hebt ons aangespoord om de dialoog aan te gaan, u geeft aan dat woorden het belangrijkste zijn in het leven. Woorden waren het begin van de menselijke communicatie. U roept ons op om op deze weg verder te gaan.
Mevrouw Betancourt, ik wil tot slot nog het volgende zeggen: wij hebben deze indrukwekkende zitting met u mogen meemaken, een tijd van diepe menselijke emotie, waarin wij tegelijkertijd zijn opgeroepen om in actie te komen - een oproep aan ons, die gekozen zijn om in actie te komen. Nu u uw vrijheid en een nieuw leven hebt teruggekregen, hopen wij dat u vrede zult vinden in uw vaderland, Frankrijk - een belangrijk land in de Europese Unie, dat dit halfjaar voorzitter is van de Europese Unie. Wij wensen u toe dat u het geluk zult vinden dat u zoekt. Maar bovenal wensen wij u de liefde toe waarvan u gesproken hebt. Merci, Ingrid Betancourt!
(Applaus)
(De vergadering wordt om 15.55 uur geopend)
