Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, er was gisteren veel rumoer door de manier waarop uw collega de leiding van de vergadering heeft waargenomen. Zelf was ik ook, dat moet ik eerlijk toegeven, bij het protest betrokken, zodat ik het verloop van de vergadering niet helemaal heb kunnen volgen. Daarom wens ik u mee te delen dat ik bij de stemming over het verslag-Cornelissen bij het 1ste deel van overweging O bij vergissing voor gestemd heb. Ik wilde echter tegen stemmen. Gelieve dit recht te zetten.

Janssen van Raay
Mijnheer de Voorzitter, bij mijn interventie, dit is voor de notulen, over ASEM gisteren heb ik vermeld en aan de heer Henderson gevraagd een vraag voor mij aan de Raad te beantwoorden, maar de datum van het einde van de Tweede Wereldoorlog is natuurlijk 15 augustus. Niet 15 mei maar 15 augustus. Dat had ik graag als correcte datum genotuleerd gezien.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gisteren een motie van orde ingediend, te vinden op bladzijde 16 van de engelse tekst van de notulen. Ik had twee opmerkingen. Hier staat geschreven dat ik de Voorzitter had gevraagd om een interpretatie van het besluit van de quaestoren. Maar ik had gevraagd om een herinterpretatie en dat staat ook in het volledig verslag.
Mijn tweede opmerking was een voorstel om de stemmen die werden geregistreerd tijdens wat je het tumult of rumoer in de zaal zou kunnen noemen, niet mee te laten tellen. Op bladzijde 15 van de Engelse tekst van de notulen is duidelijk te lezen dat er 30 stemmen minder waren voor de paragrafen 5 en 28 van amendement Nr. 4, en dat is in strijd met het algemene verloop van het debat. Het lijkt erop dat sommige mensen met wat anders bezig waren, dan wel het verloop van de stemming niet konden horen.

Poggiolini
Mijnheer de Voorzitter, in het volledig verslag van de vergadering van dinsdagavond, dat ik zojuist pas heb ontvangen, staat ook de spreekbeurt die ik tijdens het debat over de mondelinge vraag over de ziekte van Alzheimer heb gehouden. Aan het begin van mijn spreekbeurt laakte ik het feit dat de vraagstukken inzake volksgezondheid altijd tijdens de nachtvergadering worden behandeld. Deze opmerking komt echter niet in het volledig verslag voor en ik vraag mij af waarom. Dit is toch een volledig verslag! Heeft iemand het recht de opmerkingen van een afgevaardigde te censureren?
Wat verder de notulen van gisteren betreft, verwacht ik van het Bureau uitleg over het voorval van gisteren. Waarom heeft de Voorzitter een afgevaardigde die zich had gemeld voor een motie van orde, het woord geweigerd? Ik vind dit een zeer ernstige zaak en de onrust die daardoor is ontstaan, is volkomen gerechtvaardigd. Wij willen graag een officiële verklaring hierover.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, voor we overgaan tot de agenda van vandaag, kan ik het Parlement meedelen dat Denemarken opnieuw een sociaal-democratische regering heeft.
(Applaus van de PSE-Fractie)

De Voorzitter
Goed. Dank u, mijnheer Sindal.
Het woord is nu aan de heer Gutiérrez Díaz.

Gutiérrez Díaz
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen, in de paragraaf met betrekking tot het vragenuur, staat dat vraag 2 is ingetrokken en dat dit is gebeurd door de heer Carnero González. Het is echter niet deze vraag, maar vraag 3 die door de heer Carnero González is ingediend. Hij was aanwezig en heeft zijn vraag gesteld. Ik verzoek u dan ook deze paragraaf van de notulen te wijzigen.

De Voorzitter
De notulen zullen worden aangepast.
(De notulen worden goedgekeurd)

Actieprogramma  "Europees vrijwilligerswerk voor jongeren
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0077/98) namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het communautaire actieprogramma "Europees vrijwilligerswerk voor jongeren" (C4-0007/98-96/0318(COD)) (Rapporteur: mevrouw Fontaine).

Fontaine
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, tijdens de Conferentie van staatshoofden en regeringsleiders in Korfoe in juni 1994, kreeg de Commissie een taak toebedeeld: het mobiliseren van onze burgers voor Europa.
Met name sinds het verslag-Adonnino wordt er geregeld de intentie uitgesproken om de burgers een concreter beeld te geven van Europa. Deze taak sluit daar volledig bij aan. Alle educatieve programma's die door de Commissie in het leven zijn geroepen, of het nu gaat om SOCRATES, JEUGD VOOR EUROPA, LEONARDO, of nu de Europese vrijwilligersdienst, komen uit dit idee voort.
Waarde collega's, hoewel wij nu in tweede lezing zijn en iedereen goed op de hoogte is van dit onderwerp, zal ik toch kort het bijzondere karakter van het programma met betrekking tot de Europese vrijwilligersdienst in uw geheugen opfrissen. Ik zou overigens bij deze gelegenheid opnieuw de Commissie willen feliciteren, in het bijzonder commissaris Cresson, met het werk dat ze hiertoe verzet heeft.
Het bijzondere karakter van het programma kan als volgt worden omschreven: jonge Europeanen tussen 18 en 29 jaar krijgen de mogelijkheid mee te doen aan sociale programma's, projecten ter bescherming van het milieu, culturele projecten en projecten ter bescherming van de democratie. De programma's en projecten worden uitgevoerd in een van de lidstaten of buiten de Unie.
Ik zou u eraan willen herinneren dat het hier gaat om een vrijwillige verbintenis die de jongeren moet helpen kwaliteiten te ontwikkelen die ze in hun latere leven nodig hebben; kwaliteiten die hun autonomie moeten vergroten en hun gezichtsveld moeten verruimen buiten de persoonlijke omgeving waaraan ze zo gewend zijn. Het is heel interessant te kunnen constateren dat na afloop van de experimentele fase van de Europese vrijwilligersdienst veel jongeren, dankzij deze dienst, hetzij hun studie weer hebben opgepakt, hetzij een baan hebben gevonden, hetzij besloten hebben in het gastland te blijven. We hebben immers willen achterhalen wat er met deze jongeren gebeurd was na afloop van het programma, om zo de effectiviteit ervan te kunnen beoordelen.
Welnu, waarde collega's, onze zorg en ons doel is deze onderneming te laten slagen. Hiertoe zijn een aantal elementen van groot belang. In de eerste plaats zijn we van mening dat een voorbereiding op het gebied van taal en cultuur nodig is, al was het maar om de jongere die besluit deze periode van gemiddeld zes maanden, of hooguit een jaar, door te brengen bij de Europese vrijwilligersdienst extra te motiveren.
We hebben gezegd dat aangepaste introductieprojecten nodig waren. Als ik het goed begrijp, mevrouw de commissaris, heeft de experimentele fase in dit opzicht enigszins te wensen overgelaten. We hebben opgemerkt dat dit Europese project een vervolg moet krijgen, en we zijn zeer verheugd te mogen constateren dat de Raad alle desbetreffende amendementen die wij in eerste lezing hebben aangenomen, heeft overgenomen.
Maar we hebben om dezelfde reden ook gezegd dat de Europese vrijwilligersdienst ook in kwalitatief opzicht zijn doelen moet bereiken. Het ging ons hierbij om drie aandachtspunten die helaas niet door de Raad zijn overgenomen.
In de eerste plaats de begroting. Als we een aantal jongeren willen bereiken dat groot genoeg is om een bepaalde dynamiek op gang te krijgen, moeten er toereikende middelen ter beschikking worden gesteld. Wat stelt de Raad voor? 35 miljoen ecu gespreid over twee jaar. Dit is een onbeduidend bedrag waarmee in twee jaar hooguit 5000 jongeren zouden kunnen worden bereikt, als we rekening houden met het minimumbedrag dat gereserveerd moet worden voor informatiecampagnes en ondersteunende maatregelen. Wij stellen 80 miljoen ecu voor, zodat het aantal jongeren dat bereikt wordt verdrievoudigd kan worden en iedere lidstaat aan het einde van deze eerste periode over een redelijk significante steekproef kan beschikken. Op deze wijze kan de impact van het programma geëvalueerd worden en kan vervolgens, maar dat spreekt voor zich, worden bekeken hoe het zich zou moeten ontwikkelen.
Verder hebben we lang stilgestaan bij de positie van de vrijwilliger. We hadden graag gezien dat de lidstaten een coördinerende rol speelden inzake de sociale zekerheid en de fiscale voorschriften. Ik ben van mening dat er sprake is van een misverstand wanneer de Raad hiertegen het argument van subsidiariteit opwerpt. We ondernemen een nieuwe poging met ons amendement, om de Raad ervan te doordringen dat onze geloofwaardigheid hier in het geding is bij de jongeren aan wie we dit spannende avontuur bij de Europese vrijwilligersdienst voorleggen.
Tenslotte koesterden we de hoop dat de nationale burgerdiensten en de Europese vrijwilligersdienst beter op elkaar zouden kunnen worden afgestemd. Ook op dit punt moeten we tot overeenstemming komen. Zeker, we respecteren volkomen dat de Commissie de militaire dienst van ieder van onze landen niet wil laten vervangen door de Europese vrijwilligersdienst. Zouden de lidstaten echter gebruik willen maken van de structuren van de Europese vrijwilligersdienst in het kader van de nationale burgerdiensten, dan moeten ze daartoe in de gelegenheid worden gesteld. Ook in dit geval zal het subsidiariteitsbeginsel niet geschonden worden, aangezien de lidstaat zelf uit vrije keuze handelt.
Waarde collega's, de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media heeft er bewust voor gekozen haar amendementen in tweede lezing in het licht van deze drie belangrijke vraagstukken te bekijken. Ze heeft er nog een vierde aan toegevoegd, namelijk dat van informatievoorziening voor het Europees Parlement tijdens de gehele duur van het programma.
Wij hopen, mijnheer de Voorzitter, dat we door de Raad gehoord zullen worden. We danken de Commissie voor haar steun en we hopen dat de Europese vrijwilligersdienst, door rekening te houden met de legitieme verwachtingen van zowel ons als de jongeren zelf, op korte termijn zijn meest actieve fase kan ingaan en zo kan zorgen voor de optimale kansen en hoop die wij aan de Europese jongeren willen meegeven.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe eerst de rapporteur, mevrouw Fontaine, van harte geluk te wensen met haar uitstekende verslag. Zij krijgt onze volledige steun daarvoor.
Wij bespreken momenteel een programma dat reeds tijdens de experimentele fase van de afgelopen maanden enorme belangstelling en verwachtingen heeft gewekt bij duizenden jongeren, verenigingen en plaatselijke gemeenschappen in heel Europa.
Terwijl in de afgelopen maanden de regeringen van enkele lidstaten het been nog stijf hielden in de Raad en weigerden voldoende financiële middelen voor het programma beschikbaar te stellen, klopten reeds duizenden jongeren bij hen aan om inlichtingen. Vervuld van enthousiasme wilden zij zich onmiddellijk kandidaat stellen voor vrijwilligerswerk in een ander Europees land.
Het Europees Parlement en de Commissie hebben lang naar dit programma uitgekeken. Zonder de voorstellen en zonder de steun van de verenigingen in de Europese vrijwilligerssector was een dergelijk programma echter waarschijnlijk nooit mogelijk geweest en had men ook nooit een proefactie kunnen organiseren.
Als dit programma de juiste structuur en voldoende financiën krijgt, zal dit een referentiepunt bij uitstek zijn voor het Europees burgerschap. De jongeren zullen gaan beseffen dat zij allen behoren tot een gemeenschappelijk Europees huis. Met dit programma kunnen de mobiliteit en de opleiding van duizenden Europese jongeren worden bevorderd en hun energie en vernuft worden gebruikt voor het verwezenlijken van projecten van algemeen belang. Ik denk hierbij met name aan projecten op het gebied van de sociale solidariteit, de milieubescherming en het cultureel erfgoed. Het Europees vrijwilligerswerk brengt de jongeren in aanraking met nieuwe situaties. Daardoor wordt hun begripsvermogen en hun arbeidzaamheid
Tijdens de eerste lezing heeft het Europees Parlement weliswaar enkele wijzigingen aangebracht in het voorstel van de Commissie, maar ook duidelijk gemaakt dat het instemt met de algemene aanpak.
Alhoewel de Raad zijn instemming heeft betuigd met een aantal amendementen, heeft hij geweigerd onze belangrijkste suggesties over te nemen.
Daarom hebben wij terecht besloten in de tweede lezing onze aandacht toe te spitsen op de amendementen voor de drie belangrijke vraagstukken waar momenteel een conflict met de Raad over bestaat.
Zoals de rapporteur reeds opmerkte, gaat het in eerste instantie om de status van de Europese vrijwilligers. Tot nu toe koos de Raad helaas voor het niet-kiezen. De Europese burgers moeten echter wel weten dat bepaalde regeringen niet van plan zijn het beginsel inzake vrij verkeer van burgers in de Unie concreet toe te passen. Als de vrijwilligers geen duidelijke juridische status krijgen, zal het voor hen heel moeilijk zijn hun rechten hard te maken. Bovendien ontstaat dan het risico dat zich onhoudbare situaties gaan voordoen. In denk bijvoorbeeld aan zaken zoals belastingen. Het Parlement wil derhalve dat er zo spoedig mogelijk een specifiek voorstel hiervoor wordt gedaan.
Ten tweede moet uitdrukkelijk de mogelijkheid worden geboden tot een band, een samenwerking tussen het Europese vrijwilligerswerk en de nationale burgerdiensten. Indien mogelijk moeten de activiteiten van deze twee instanties elkander aanvullen. Natuurlijk is hiervoor de goede wil van de betrokken landen vereist, maar iedereen beseft wel dat het opzetten van een stelsel "Europees vrijwilligerswerk" waarin de Europese en de nationale dimensies elkaar aanvullen, enorme mogelijkheden in zich bergt.
Wat tot slot de begroting voor het programma betreft, hebben enkele regeringen in de Raad een regelrechte kruistocht gevoerd tegen de financiering van dit programma. Zij waren niet bereid de voor een goede werking noodzakelijke middelen beschikbaar te stellen. Weer eens is gebleken dat voor bepaalde regeringen de jongeren nauwelijks meetellen. Wat voor een zin heeft het immers een limiet van 35 miljoen ecu voor twee jaar vast te stellen, als wij reeds een bedrag van 25 miljoen ecu op de begroting voor 1998 hebben staan?
Daarom geven wij onze steun aan de door de commissie cultuur ingediende amendementen. Daarin wordt het standpunt weergegeven waarmee het Parlement waarschijnlijk de bemiddeling zal beginnen.
Desalniettemin hopen wij dat de Raad niet de euvele moed zal hebben om het Europees vrijwilligerswerk te saboteren. De Europese burgers en met name de Europese jongeren zullen hem erop aankijken.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank Nicole Fontaine voor het werk dat ze zowel als rapporteur als als actief pleitbezorgster voor de samenwerking tussen Europese jongeren heeft verricht. Het actieprogramma is een uitstekend voorbeeld van een praktisch project in het kader van de totstandbrenging van een Europa voor de burgers.
Het zou nuttig zijn te overwegen hoe we de verschillende jongerenprogramma's van de Unie in betekenis en omvang kunnen doen toenemen. Een alternatief vormt het coördineren van de jongerenprogramma's die voor de periode 2000-2006 zijn gepland. Hiermee kunnen aanzienlijke schaalvoordelen bereikt worden. Veel programma's eindigen eind 1999. Men kan het beste zo snel mogelijk over coördinatie gaan praten.
De bedoeling van het programma voor vrijwilligerswerk voor jongeren moet zijn de Europese jongeren via samenwerking tussen de burgers bij elkaar te brengen. Het programma mag niet fungeren als een onderdeel van de nationale programma's ter bevordering van de werkgelegenheid onder jongeren, maar moet slechts de kennis en vaardigheden die in het bedrijfsleven nodig zijn vergroten.
Omdat vrijwilligerswerkprojecten zich in het grensgebied tussen het onderwijs en het bedrijfsleven bevinden, stuit een grootschalige verwezenlijking ervan in verscheidene EU-landen op problemen bij de belastingheffing en de sociale zekerheid. Door deze problemen moet het Europees Parlement de gemeenschappelijke financiering van de programma's ondersteunen. De financiering ten bedrage van 35 miljoen ecu volgens het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is onvoldoende om het goede functioneren van de programma's te garanderen.
Het idee om de programma's voor vrijwilligerswerk voor jongeren en de nationale burgerdiensten te combineren is op zich interessant, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat het kans van slagen heeft, vooral in de EU-landen met dienstplicht. In ieder geval voor Finland is het samenvoegen van de twee factoren alleen al vanwege de houding ten opzichte van de defensie en vanwege historische oorzaken in de praktijk onmogelijk en ook niet echt wenselijk.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, mevrouw Fontaine, van harte gelukwensen met haar verslag. Ook wil ik de commissaris, mevrouw Cresson, bedanken voor haar inzet. Het Europees Parlement en de Commissie bundelen hun krachten in het belang van de jongeren, van de Europese jongeren die het momenteel niet gemakkelijk hebben. Zij lijden onder een identiteitscrisis en daarom komt dit programma als geroepen. Ik wil echter ook de Raad bedanken voor zijn instemming met de verhoging van de leeftijdsgrens. Nu komen jongeren in aanmerking tussen 18 en 29 jaar en dat biedt ons de mogelijkheid op talrijke gebieden werkzaam te zijn. Dit is voor de jongeren zeer belangrijk. Hun belangstelling gaat namelijk naar allerlei soorten activiteiten uit op bijvoorbeeld sociaal, ecologisch of cultureel gebied.
Wij moeten de jongeren de gelegenheid bieden actief te worden op gebieden van algemeen humanitair belang. Zij willen van hun ervaringen leren en willen dat hetgeen zij geleerd hebben in de samenleving wordt erkend als beroepservaring. Dit programma is dus bestemd voor jongeren - met uitzondering van de jongeren die reeds deelnemen aan het SOCRATESprogramma - en met name voor werkloze en ongeschoolde jongeren. Het doel van het programma is deze jongeren te laten deelnemen aan activiteiten die betrekking hebben op het Europese burgerschap en de Europese opbouw.
Mijn fractie heeft grote belangstelling voor dit programma en geeft haar steun hieraan. Evenals onze collega's zijn ook wij van mening dat de financiële middelen moeten worden opgetrokken tot 80 miljoen ecu. Ook de Commissie moet zich daarvoor inzetten. Zij had immers enige tijd geleden reeds voorgesteld de begroting te verhogen tot 60 miljoen ecu. De omvang van de financiële middelen is voor ons van groot belang omdat zonder toereikende middelen geen goede coördinatie mogelijk zal zijn.
Tevens zijn wij van mening dat de lidstaten de noodzakelijke maatregelen moeten treffen om de activiteiten van het Europese vrijwilligerswerk en die van de bestaande nationale burgerdiensten op elkander af te stemmen. Zij moeten de jonge Europese vrijwilligers toegang geven tot de nationale infrastructuur en actief bijdragen aan een goede coördinatie van het nationale en het grensoverschrijdende vrijwilligerswerk.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het actieprogramma "Europees vrijwilligerswerk voor jongeren" heeft al in de voorfase veel positieve belangstelling en grote verwachtingen gewekt waar nu aan voldaan moet worden. Mevrouw Fontaine concentreert zich in haar verslag op een uitstekende manier op wezenlijke misstanden die de Raad nu moet rechtzetten als hij een goed werkend en doeltreffend programma wil. We kunnen het ons echt niet veroorloven de Europese jongeren teleur te stellen door met een lang verwacht programma te komen dat ondanks zijn juiste doelstelling in de praktijk niet werkt. Ik wil de Raad verzoeken de belangrijkste eisen van de rapporteur en de cultuurcommissie serieus te nemen. Zij vormen werkelijk de belangrijkste voorwaarden voor een goed functionerend jongerenprogramma.
De eerste voorwaarde voor de doeltreffendheid van het programma is natuurlijk een budget dat groot genoeg is. Natuurlijk kan worden gezegd dat er altijd te weinig geld is om aan de behoeften te voldoen, maar we eisen niet het onmogelijke als we vasthouden aan de eis van 80 miljoen ecu. Met een kleiner budget kan er eenvoudig niet eens op een bevredigende manier aan de belangrijkste doelstellingen van het programma worden voldaan.
De tweede voorwaarde heeft betrekking op de sociale positie, de sociale zekerheid, de arbeidsrechtelijke positie, de belastingvrijstelling voor de onkostenvergoedingen enzovoort van de jongeren die aan het programma deelnemen. De positie van de jongeren moet dus op een duidelijke en eenvormige manier worden georganiseerd, anders vormt ze een belemmering voor deelname aan het programma.
Vrijwilligerswerk is echter maar een aanvullend deel van het Europese jongerenbeleid. Ik ben ervan overtuigd dat we echt een allesomvattend kaderprogramma voor het jongerenbeleid nodig hebben waaronder dan de verschillende goede initiatieven gecoördineerd kunnen fungeren. Daarom is het belangrijk ook de evaluatie van de ervaringen in het vrijwilligerswerk zo goed te organiseren dat ze van nut is voor de toekomstige activiteiten in het kader van het jongerenprogramma.
De kennis van jongerenorganisaties moet ook benut worden bij de ontwikkeling van het hele Europese jongerenbeleid. Maar bovenal moeten we in staat zijn de waardering voor op jongeren gerichte activiteiten in de Europese Unie te vergroten, zodat dit ook in het budget tot uiting komt, want als ze goed functioneren geven deze programma's werkelijke Europese meerwaarde en vergroten ze het begrip onder de burgers en de steun voor de hele Europese integratie.

Sierra González
De vaststelling van een communautair actieprogramma "Europees vrijwilligerswerk voor jongeren" is nodig en moet door ons verwelkomd worden als een heel nuttig initiatief. Het is dan ook ontzettend jammer dat de Raad in eerste lezing slechts 18 van de 40 door het Parlement ingediende amendementen heeft overgenomen.
In de ingediende amendementen die niet zijn goedgekeurd, gaat het erom dat het programma doelmatiger en toegankelijker wordt, zoals bijvoorbeeld de amendementen die nogmaals door de rapporteur worden ingediend ter opvoering van de financiële middelen die zijn toegewezen voor de eerste fase van het programma, alsook het amendement waarin belastingvrijstelling voor de onkostenvergoedingen voor huisvesting, levensonderhoud en vervoer, alsmede sociale zekerheid wordt voorgesteld. Met deze amendementen wordt uitsluitend beoogd de positie van jongeren die vrijwilligerswerk doen te verbeteren, en niet hun te ontraden dit werk te doen.
Tevens zou een betere verenigbaarheid van de nationale burgerdiensten met de Europese vrijwilligersdienst wenselijk zijn, met name omdat gewetensbezwaarden de garantie moeten hebben dat zij in heel Europa bevredigende sociale werkzaamheden kunnen verrichten met een specifieke rechtspositie; hebben zij deze garantie niet, dan kan geen goede keuze gemaakt worden tussen vrijwilligerswerk en militaire dienst, terwijl het er juist om gaat dat deze keuze wel gemaakt kan worden.
Er zijn landen waar het heel lastig is te kiezen voor de ene of de andere mogelijkheid. Er zijn ook jongeren die vervangende dienst willen doen en die worden ontmoedigd dat te doen. De mobiliteit van jongeren moet worden bevorderd en jongeren moeten worden gestimuleerd in hun streven naar solidariteit, steeds met het grootste respect voor het subsidiariteitsbeginsel.
Daarom feliciteren wij mevrouw Fontaine met haar uitstekende werk en steunen wij de amendementen, want deze bevorderen de solidariteit van Europese jongeren en dragen bij aan de opbouw van Europa in het algemeen.

Ripa di Meana
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn de onvermoeibaar werkende mevrouw Fontaine en de commissie cultuur dankbaar voor dit uitstekende verslag, dat werkelijk in ijltempo is opgesteld. De groenen staan achter dit programma en gaan ermee akkoord dat de aandacht van het Parlement wordt toegespitst op enkele hoofdamendementen en met name op de amendementen die de inhoud van dit uiterst belangrijke programma betreffen. Ik zal ze kort noemen: de sociale status van de deelnemers en de aansluiting van het Europees vrijwilligerswerk op de activiteiten van de nationale burgerdiensten.
Natuurlijk is het Europees vrijwilligerswerk ook bestemd voor jonge vrouwen. Bij de voorlichting over het programma in de verschillende landen moet men zich wenden tot beide geslachten en hun aandacht vestigen op de mogelijkheden die zij met deelneming aan het programma krijgen voor het opdoen van ervaringen op velerlei gebied, zoals milieubescherming en cultureel erfgoed, die voor ons prioritair zijn.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, het vrijwilligerswerk krijgt allengs een geheel eigen functie. Alhoewel het niet de bedoeling is dat het vrijwilligerswerk in concurrentie treedt met de overheidsactiviteiten, kan het een belangrijke bijdrage leveren aan de verbetering van de onderlinge verstandhouding tussen de mensen. Het actieplan "Europees vrijwilligerswerk" is een belangrijke stap vooruit voor de communautaire instellingen. De jongeren kunnen hiermee nuttige ervaringen opdoen die hen zullen helpen bij de integratie in de samenleving en de beroepswereld. Wij hopen dat met deze initiatieven, die gebaseerd zijn op hechtere samenwerking tussen de lidstaten, de jongeren velerlei ervaringen zullen opdoen, omdat zij hiermee niet alleen specifieke kennis en vakkundigheid kunnen verwerven, maar ook kunnen leren hoe zij als verantwoorde burgers moeten fungeren. Daardoor zal ook hun belangstelling voor het Europa van de burgers kunnen worden versterkt. Dit alles zal echter verloren moeite zijn, indien hieraan geen juridisch kader wordt gegeven dat zowel in het land van herkomst als in het gastland wordt erkend. Dan zal de vrijwilliger zekerheid hebben voor zaken zoals verblijfsvergunningen, sociale zekerheid en belastingen.
Wij geven onze steun aan de opnieuw ingediende amendementen van mevrouw Fontaine. Er is werkelijk dringend behoefte aan een Europese status voor de jonge vrijwilliger en aan een coördinatie van de belastingstelsels en de stelsels inzake sociale zekerheid. Verder zijn wij van mening dat de begroting van het programma opgetrokken moet worden van 35 tot 80 miljoen ecu voor de eerste twee jaar van het programma. Anders lopen wij het risico dat door gebrek aan financiële middelen het project op niets uitloopt.
Tot slot moet de rol van het Europees Parlement bij de informatie worden versterkt. Het Parlement moet het recht op beroep hebben tijdens heel de geldigheidsduur van het programma en met name tijdens de evaluatiefase. De kloof tussen de instellingen en de burgers wordt steeds dieper en daarom is het noodzakelijk de bestaande wetgevende instrumenten overal te gebruiken waar dit maar mogelijk is en dus te werken met ruime interpretaties waarmee de deelneming aan de politieke en institutionele besluitvorming kan worden bevorderd.

Morgan
Mijnheer de Voorzitter, Europees vrijwilligerswerk vormt een onderdeel van de integratie van jongeren in het grotere proces van de integratie van Europa. Het betrekken van de jeugd is essentieel, want in hun handen ligt het welslagen van de EU in de toekomst.
Hoewel het op het eerste gezicht vrij simpel lijkt om jongeren voor een jaar of minder uit te wisselen voor vrijwilligerswerk, zijn er in de praktijk grote praktische moeilijkheden aan verbonden, zoals is gebleken tijdens het proefprogramma. Het opstellen van een lijst van projecten en deze op passende wijze te verdelen over de vrijwilligers, is op zichzelf al een heel werk. Er moeten voorzieningen getroffen worden voor het geval er iets mis gaat terwijl de jongere ver van huis is. De vrijwilligers moeten taalkundig, psychologisch en sociaal worden voorbereid; er moet worden voorkomen dat misbruik van hen wordt gemaakt en dat zij betaalde banen van de plaatselijke bevolking wegnemen. Dat moet allemaal worden geregeld.
Maar aan het eind van dit alles, hebben de vrijwilligers veel nuttige ervaring opgedaan. Zij hebben wellicht een andere Europese taal beter leren spreken, zij hebben kennis gemaakt met een andere cultuur en nieuwe contacten gelegd. Wanneer zij terugkeren naar huis, zullen zij tegenover veel dingen anders staan, en wij hopen dat zij hun nieuwe ervaringen met een andere cultuur willen delen met anderen. En het allerbelangrijkste: de vrijwilligers zullen meer zelfvertrouwen en ervaring hebben opgedaan om na hun terugkomst een werkkring te zoeken. Zo wordt er althans iets gedaan aan de ramp van de jongerenwerkloosheid.
Maar we hebben nog een aantal problemen te regelen, en ik denk hierbij vooral aan de financiering. Om het programma een succes te laten worden, hebben wij een minimumomvang nodig. Dat bespaart administratiekosten en levert een groter aantal deelnemers op. Daarom staat het Parlement erop dat voor dit programma 18 miljoen ecu wordt uitgetrokken.
Aan het actieprogramma voor Europees vrijwilligerswerk is nog niet veel bekendheid gegeven, en dat is misschien wel goed ook. Het laatste wat wij zouden wensen is bij de jeugd van Europa verwachtingen te wekken en die dan weer teniet te doen omdat er geen geld is. De cultuurcommissie strijdt daarom voor meer kredieten tijdens de bemiddelingsprocedure, zodat voorzien kan worden in de toenemende vraag naar dit uitstekende programma.
Ik eindig met mijn dank te betuigen aan mevrouw Fontaine en mevrouw Cresson voor hun niet-aflatend enthousiasme voor dit programma.

Heinisch
Mijnheer de Voorzitter, uitwisselingsprogramma's zijn heel doeltreffend om jongeren te doen beseffen hoe verrijkend de kennismaking met andere culturen zijn kan, op persoonlijk en ook op politiek vlak. In dit programma wordt bovendien de nadruk gelegd op de ontwikkeling van sociale vaardigheden bij jongeren. Daarom dank ik u, mevrouw Cresson, voor dit initiatief.
Dit programma kan rekenen op een buitengewone interesse bij de jeugd. Zo zijn er voor de 2.100 beschikbare plaatsen in de hele EU in Duitsland alleen al 10.000 aanvragen. Het is opvallend dat van de 223 Duitse deelnemers 90 % vrouwen zijn. Een ding moet in ieder geval duidelijk zijn: er moet een infrastructuur komen waarmee deze enorme interesse van jongeren kan worden opgevangen. Dat is vooralsnog niet het geval. In sommige landen bestaat zo'n infrastructuur nauwelijks. In landen als Duitsland is die er wel, zoals bijvoorbeeld bij de organisatie van de nationale burgerdienst. Maar de verantwoordelijke instanties van de belangrijkste sociale diensten zijn heel zuinig geweest met hun medewerking, zodat het Europees vrijwilligerswerk geen gebruik kon maken van de bestaande infrastructuur.
De ervaring leert ons dat het Europees vrijwilligerswerk enkel een volledig succes kan worden als dat gebeurt binnen een realistisch financieel kader. De infrastructuur moet verder ontwikkeld en beter benut worden. Coördinatie tussen vrijwilligerswerk en nationale burgerdienst is daarom absoluut noodzakelijk.
Door nogmaals te eisen dat het programma over de periode 1998-1999 gefinancierd wordt met 80 miljoen ecu houdt het Parlement rekening met deze overweging. Ik bedank mevrouw Fontaine voor haar enorme inzet. Maar slechts als het Parlement erin slaagt deze eisen door te drukken, zal het Europees vrijwilligerswerk op lange termijn de bijdrage tot de Europese eenmaking kunnen leveren die we ervan verwachten.

Todini
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens is sedert de Top van Florence in 1996, toen voor het eerst werd gesproken over het Europees vrijwilligerswerk, aanzienlijke vooruitgang geboekt. Daarom zijn wij mevrouw Fontaine en commissaris Cresson, die in duo aan dit vraagstuk hebben gewerkt, dank verschuldigd. Hun werk heeft reeds belangrijke vruchten afgeworpen. Desalniettemin is dit programma nog steeds met tekortkomingen behept, zoals ook mevrouw Fontaine zelf en de collega's die vóór mij het woord hebben gevoerd, reeds opmerkten.
De Fractie Unie voor Europa geeft, zoals mevrouw Baldi reeds zei, haar steun aan de door mevrouw Fontaine ingediende amendementen. Deze betreffen, kort samengevat, de vaststelling van een Europees statuut voor jonge vrijwilligers; de coördinatie van de belasting- en sociale zekerheidsstelsels, hetgeen mijns inziens zeer belangrijk is; de integratie van burgerdiensten en vrijwilligerswerk, daar waar iets dergelijks wenselijk wordt geacht en tot slot de verhoging van het kredietvolume voor het programma. Vooral dit laatste is van doorslaggevend belang. Mijn collega's zeiden het al: 35 miljoen ecu voor twee jaar is eigenlijk een belachelijk bedrag voor een dergelijk programma. Wij afgevaardigden, maar ook anderen, verkondigen immers voortdurend dat wij de jongeren aandacht moeten schenken, in hen moeten geloven en moeten geloven in de cultuurprogramma's. Dit vraagstuk is dan ook eigenlijk een prachtig voorbeeld van de kloof die woorden en daden vaak van elkander scheidt.
Als wij de financiële middelen voor dit programma verhogen, kunnen wij misschien ook de kritiek ontzenuwen waar de culturele programma's regelmatig het doelwit van zijn. Men beweert immers dat de culturele programma's - waaronder ook het SOCRATES-programma valt dat in zekere zin de tegenhanger is van dit programma - elitair zijn. Dit programma is echter bestemd voor ongediplomeerde jongeren, voor werkloze jongeren en dus voor sociaal uitgesloten jongeren. Daarom kan men mijns inziens ons verzoek niet weigeren. Men moet het programma in staat stellen tot goede informatie en goede opleidingsmogelijkheden. Dan kan men misschien ook het beeld dat men in de buitenwereld van het Europees Parlement en de communautaire instellingen heeft, bijschaven.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, al is het idee van grensoverschrijdend Europees vrijwilligerswerk zeer lovenswaardig - en ik zou de rapporteur willen zeggen dat ik haar werk zeer waardeer - toch valt te vrezen dat met name door het gebrek aan financiële middelen het beoogde, in het verslag omschreven doel niet zal worden bereikt.
Ik bevind mij nu in de vreemde situatie waarbij ik voor mijn interventie verschillende onderwerpen had opgeschreven die alle door de vorige sprekers behandeld werden. Er is zo'n grote eensgezindheid dat ik mij misschien beter concentreer op wat nog niet aan bod is gekomen, want zelden was er in dit Parlement zo'n unanimiteit en zo'n positieve instelling.
Het enige dat ik daar misschien aan toe zou willen voegen is het voorstel dat voor de selectiecriteria een objectiveerbaar systeem moet worden ontwikkeld, zodat bij de overvloed aan inschrijvingen in de verschillende landen iedere jongere dezelfde kansen heeft, ongeacht het land waar hij zich aanmeldt. Het zou niet mogen dat jongeren worden voorgetrokken die al werken in bestaande organisaties waar zij zich kunnen voorbereiden op de selectiecriteria.
Algemeen kan gezegd worden dat - als men de woorden van de Amerikaanse president ernstig opvat - Amerika zich voorbereidt op een explosieve groei van het onderwijs, wat betekent dat wij - als de hier voorgestelde programma's niet voldoende financiële steun krijgen - over tien jaar ver achter zullen blijven bij de VS. Daarom steunen we dit voorstel en vragen we iedereen hetzelfde te doen.

Ahlqvist
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Fontaine graag bedanken voor haar uitstekende stuk werk. Dat wij niet meer bereikt hebben ligt werkelijk niet aan haar. Dat ligt aan de weifelende houding van de Raad, zoals wij tijdens eerdere bijdragen aan de discussie hebben gehoord.
Lang voor de Top van Cannes werd al gezegd dat een van de absolute prioriteiten van de EU is goede voorwaarden te scheppen voor meer werkgelegenheid. Maar wat gebeurt er? Iedere keer als de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media van het Europees Parlement en ook DG X en DG XXII van de Commissie met innovatieve voorstellen komen voor de sectoren cultuur en onderwijs, die tot de meest dynamische gebieden van het toekomstige bedrijfsleven behoren, dan schudden de heren van de Raad hun hoofd en zeggen ze: " ja, dat is allemaal heel mooi, maar geld krijgen jullie niet."
Daarom stel ik de volgende vraag: hoe stelt de Raad zich voor werkgelegenheid te scheppen zonder hierin te investeren? Hoe denkt u onze gemeenschappelijke toekomst te vormen als u consequent de wezenlijke factoren onderschat? Wanneer zult u in de Raad begrijpen dat het van levensbelang is om in cultuur en onderwijs te investeren?
Ik wil niet vergeten commissaris Cresson nog te bedanken voor haar grote steun in dezen.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, het debat dreigt vervelend te worden, maar ik ga uit van het beginsel dat wanneer je iets maar vaak en duidelijk genoeg zegt, de boodschap uiteindelijk wel overkomt. Het is duidelijk dat iedereen in het Parlement, en ik neem aan ook de Commissie en de Raad, het eens zijn met de gebruikelijke kreet dat wij het Europa van de toekomst wensen te bouwen, een Europa voor de jeugd. Aan ons is de taak om dat cliché om te zetten in praktijk.
Iemand zei eens tegen mij dat indien je te weten wilt komen waar iemands prioriteiten werkelijk liggen, je dan naar de strookjes in zijn chequeboek moet kijken; dan zie je pas waar hij echt in gelooft. Als we naar de cheque-strookjes van de Europese Unie kijken, zien we dat 40 % van onze uitgaven naar de landbouw gaat en minder dan 5 % naar de bevolking. En je hebt geen nullen genoeg om achter de komma te zetten van het bedrag dat uiteindelijk aan jongeren wordt besteed, terwijl zij toch 40 % van de Europese bevolking uitmaken. Hier moeten wij dus realistisch zijn, want de financiering is doorslaggevend voor wat dan ook.
In Groot-Brittannië zeggen wij: " Je moet je geld stoppen waar je mond is" . We horen mooie woorden van het voorzitterschap, mooie woorden van de Raad, maar wij zien geen geld. Wij willen geld zien. In het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordig ik Portsmouth, thuishaven van de Koninklijke Marine. Nog een spreekwoord in mijn land zegt: " Bederf een schip niet voor een duit teer" . En dat dreigt hier te gebeuren. Ik herinner de commissaris en de Raad eraan dat het Parlement zijn vasthoudendheid heeft bewezen tijdens het overleg over het SOCRATES programma. Vanmorgen zien wij dat alle partijen in het Parlement het hier eens zijn. Ik ben er zeker van dat wij dezelfde standvastigheid zullen betonen wanneer deze aangelegenheid - naar mijn stellige verwachting - in de bemiddelingsprocedure komt. Het geld moet er komen; wij moeten een behoorlijke financiering hebben. Ik ben het eens met hetgeen mevrouw Fontaine gezegd heeft over aandacht voor details. Als wij dat goed geregeld hebben, zullen wij een programma hebben waarover wij luidkeels kunnen jubelen. Nu is het nauwelijks wat gemompel waard.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ten aanzien van de politieke omwentelingen, de grotere doorzichtigheid die de euro met zich mee zal brengen, de uitbreiding van de EU, de toenemende multiculturele trend, de grotere mobiliteit en het feit dat men elkaar steeds meer gaat zien als minderheid kan de politiek het beste uitpakken met nog meer Europees gerichte scholing en mobiliteit. Er is nood aan transculturele studies binnen en buiten de school alsook aan langduriger dienst- en studiemogelijkheden in het buitenland. Er moeten daarom meer uitwisselingsmogelijkheden komen voor de jeugd en de bijbehorende infrastructuur moet worden verbeterd.
Waarde collega's, ik ben er trots op dat dit Parlement deze initiatieven genomen heeft. Het was niet de Raad, noch de Commissie. Integendeel, ze hebben enkel de voorstellen van dit Parlement, die vijf jaar geleden door Alexander Lange en mijzelf werden ingediend, overgenomen. Ik ben heel trots dat het ons toen gelukt is om zowel de Raad als de Commissie aan onze kant te krijgen.
Er is weliswaar nog steeds geen echte basis voor gelegd. Ik sta achter alles wat Nicole Fontaine gezegd heeft. Maar op één thema zou ik graag dieper ingaan. We hebben een bijzonder statuut nodig voor deze belangrijke dienst. Een en ander moet absoluut geregeld worden, anders is het vrijwilligerswerk voor de meeste jongeren ondoenlijk: er moet een gepaste regeling komen inzake verblijfsvergunning, werkvergunning, sociale zekerheid, fiscale uitzonderingsregels en het geldig blijven van nationale toelagen en uitkeringen. Als dat niet gebeurt, is deze dienst voor vele jongeren te veel gevraagd.
Na de volbrenging van deze vrijwilligersdienst voor jongeren moet een certificaat worden toegekend, dames en heren. De maatschappij moet er echter ook toe komen om bij de beloning van dit vrijwilligerswerk ten behoeve van de maatschappij vooral rekening te houden met de juiste instelling en niet te kijken naar hoe snel iemand iets gepresteerd heeft of hoe snel hij gestudeerd heeft, maar wel of hij iets gedaan heeft voor de samenleving. We kunnen een voorbeeld nemen aan de VS: wie een vrijwilligersdienst op zijn actief heeft, krijgt daar altijd de voorkeur op wie dat niet heeft. Laat dat een voorbeeld zijn, daar zullen we de vruchten van plukken.

Vaz da Silva
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, om te beginnen complimenteer ik de rapporteur met haar voorbeeldige verslag. In weinig woorden, die echter trefzeker zijn, doet Nicole Fontaine gedurfde en pragmatische voorstellen.
Ik wil uitsluitend enkele evidente dingen naar voren brengen. Evidente dingen zijn echter in de politiek dikwijls het moeilijkst geaccepteerd te krijgen. U kent het bekende gezegde: een goed begin is het halve werk. Het lijkt mij dan ook van groot belang om van meet af aan vier voorwaarden voor het Europese vrijwilligerswerk voor jongeren te creëren teneinde het welslagen van het programma te waarborgen.
Ten eerste, een programma dat bedoeld is voor de jeugd, dient erop gericht te zijn zo spoedig mogelijk binnen het bereik van alle jongeren te komen, zonder enige uitzondering. Daarom moet het actieprogramma ruime kredieten krijgen. 35 miljoen ecu is vlees noch vis; het bedrag is de moeite niet waard.
Ten tweede, het welslagen van een programma hangt af van de manier waarop het in het begin aanslaat. Daarom moeten van meet af aan - en niet beetje bij beetje - alle voorwaarden geschapen worden om het een succes te laten worden. Dat kan alleen door middel van onmiddellijke overeenstemming tussen de lidstaten om een gemeenschappelijk statuut inzake sociale zekerheid en belastingvrijstelling voor onkostenvergoedingen te creëren, en wel nu meteen en niet over twee jaar wanneer de ervaring op een mislukking zal zijn uitgelopen.
Ten derde, een programma kan niet los van overige projecten van de Europese Unie en de lidstaten tot stand komen. Het actieprogramma voor vrijwilligerswerk moet erop gericht zijn het effect van andere, verwante programma's op synergetische wijze te versterken. Er moet dan ook uitzicht gecreëerd worden op integratie met nationale burgerdiensten in de lidstaten, op fusie met het programma Jeugd voor Europa en op samenhang met nieuwe programma's, zoals de invoering van een Europees statuut voor de beroepsopleiding, dat momenteel onderwerp van debat vormt in het Parlement.
Tot besluit wil ik met klem wijzen op het belang van scholing in talen en van steun aan de jongeren die hun vrijwilligersdienst hebben voltooid. Daarmee kunnen zij de ervaring die zij hebben opgedaan, continueren in hun eigen dagelijkse leven; dit zijn kernpunten van het programma, waarmee het valt of staat.
Er valt te denken aan de invoering van een Europese vrijwilligerskaart die de vrijwilligers een blijvend speciaal statuut verleent; daardoor zou een netwerk - ik zou zelfs willen zeggen: een maffia - van Europese burgers tot stand komen die bereid zijn de bruggen te slaan waaraan Europa behoefte heeft.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dankzij het Europees Parlement kunnen de jonge burgers van de Europese Unie nu tijdens hun vorming profiteren van de nieuwe ervaring die wordt geboden door de Europese vrijwilligersdienst. Mevrouw Fontaine, we zijn u veel dank verschuldigd. Ik zou u willen feliciteren met uw verslag en uw steun. Veel dank is ook verschuldigd aan mevrouw Pack, mevrouw Morgan en vele anderen.
Geachte afgevaardigden, u kent de aspiraties van de burger en u kent de feitelijke situatie in de verschillende lidstaten. Uw steun en hulp blijven dus onmisbaar bij het ontwikkelen en promoten van de Europese vrijwilligersdienst. Het concept van de Europese vrijwilligersdienst, dat door het Europees Parlement al heel lang wordt gesteund en aangemoedigd, is nu een feit dat door alle lidstaten wordt geaccepteerd. In het begin ging dat nogal moeizaam. Iedere keer dat er een nieuw idee naar voren werd geschoven, reageerde men terughoudend. Maar nu kan gezegd worden dat men unaniem achter het concept staat en dat iedereen er zeer tevreden mee is.
Dankzij de experimentele fase hebben de jongeren in Europa, de publieke opinie en de instellingen zich met dit nieuwe concept vertrouwd kunnen maken en zijn ze er nu voorstander van. De ene lidstaat staat overigens positiever tegenover dit concept dan de andere. Dit komt doordat de informatievoorziening per lidstaat varieert. In sommige landen vindt deze informatie gretig aftrek bij de pers; in andere lidstaten is de pers terughoudender. Anderzijds gaan niet alle organisaties die zich met de uitvoer van het programma bezighouden even effectief te werk. Ik streef naar een zekere homogeniteit op dit gebied, en probeer deze te creëren door het belang van dit project en dit concept onder de aandacht van de ministers van Jongerenzaken te brengen.
Dankzij de experimentele fase zijn we nu beter in staat de vrijwilligersdienst op te zetten en deze dienst voor het grote publiek te ontsluiten. In dit opzicht zou ik iedereen die waardevolle bijdrage op deze verschillende terreinen heeft geleverd, en met name de heer Vecchi, willen bedanken.
De Commissie heeft met tevredenheid kunnen constateren dat het Europees Parlement haar algemene analyse van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad deelt. De Commissie heeft de amendementen bestudeerd die door de bevoegde parlementaire commissie over zijn genomen. Het doet mij deugd u te kunnen informeren dat we in de geamendeerde tekst die, met het oog op de uiteindelijke aanneming van het voorstel voor een besluit, aan de Raad zal worden voorgelegd, rekening kunnen houden met een aantal van uw verlangens. Ik denk hierbij aan een aantal heel specifieke punten.
In de eerste plaats de obstakels die de mobiliteit van jonge vrijwilligers in de weg staan. De experimentele fase heeft aangetoond dat de uitvoering van de projecten van de Europese vrijwilligersdienst niet wordt vertraagd door gebrek aan belangstelling onder de jongeren of gebrek aan potentiële projecten, maar in veel gevallen door gebrek aan maatregelen en voorzieningen binnen de lidstaten. Deze verhinderen de jongeren om voldoende beschermd deel te nemen aan bestaande projecten. Het mag niet zo zijn dat het voor een jonge werkloze moeilijker is deel te nemen aan een activiteit van de Europese vrijwilligersdienst. Iedereen weet immers dat een jonge werkloze, die iedere twee weken moet stempelen op het arbeidsbureau, zich uiteraard niet op hetzelfde moment in een ander land van de Unie kan bevinden. Waarom moet het voor bepaalde jongeren moeilijker zijn sociale zekerheid te verkrijgen? Het probleem dat jonge vrijwilligers in hun mobiliteit worden gehinderd, is dus een reëel probleem.
De experimentele fase heeft de lidstaten echter mogelijkheden geboden hier oplossingen voor te vinden, ook al was het maar op kleine schaal. Daarom moeten er lessen uit deze ervaring getrokken worden, zodat oplossingen op grotere schaal in het kader van een nieuw programma gevonden kunnen worden. Ik heb overigens tijdens de Raadsvergadering Jongeren in Luxemburg op 28 oktober jongstleden de aandacht van de verantwoordelijke ministers kunnen vestigen op deze zaak. Ik heb hen tevens medegedeeld dat ik hoopte dat ze de resterende problemen zouden verhelpen, waarbij ik overigens wel erkende dat deze vraagstukken in eerste instantie vallen onder de interne aangelegenheden van de afzonderlijke lidstaten.
De Commissie kan de amendementen 1 en 5 niet zonder meer accepteren. Zij dient de bevoegdheden van de lidstaten te respecteren. Dit geldt met name voor de invoering van een Europese status voor de jonge vrijwilliger. De Commissie kan echter wel de uitgangspunten van amendement 1 accepteren, maar zal de formulering ervan wijzigen.
Wat betreft de relatie met de nationale burgerdiensten, die voor een aantal van u reeds aan de orde is geweest met betrekking tot de uitbreiding van deze diensten door de verschillende lidstaten, heeft de Commissie, afgaande op het advies van haar Juridische Dienst, niet het gedeelte van amendementen 2 en 4 kunnen aannemen waarin expliciet over deze relatie wordt gesproken. Ik zou willen benadrukken dat de Raad in artikel 7, lid 1, van zijn gemeenschappelijk standpunt de essentie van de amendementen van het Europees Parlement overneemt.
Met betrekking tot de samenstelling van het programmacomité kan de Commissie, conform de comitologie, amendement 7 accepteren.
Naast de amendementen die om juridische redenen zijn verworpen, konden ook de amendementen 5, 7, 8, 9 en 10, opnieuw op strikt juridische gronden, niet door de Commissie worden aangenomen.
Ik ben nu aangekomen bij een belangrijk onderwerp: de begroting. U kunt zich natuurlijk voorstellen dat ik ten aanzien van de begroting voor de twee jaar van het programma zeer gevoelig ben voor amendement 3. De Commissie handhaaft echter het bedrag van 60 miljoen ecu. Dit bedrag is het minimumbedrag dat, gezien de ervaringen van de experimentele fase, nodig is om een kritische massa en de doeleinden van het programma te bereiken.
De laatste strijd moet nog gestreden worden, maar ik blijf vol vertrouwen want het idee van de Europese vrijwilligersdienst an sich wordt nu door alle lidstaten geheel geaccepteerd. De ontwikkeling van een gemeenschappelijk project dat bijdraagt aan de vorming van Europa is zowel het doel van de Gemeenschap als dat van de afzonderlijke lidstaten. Hierbij moeten we uitgaan van de basis en een beroep doen op het persoonlijk initiatief van jongeren, ongeacht hun sociale of culturele achtergrond en ongeacht hun opleiding.
De Commissie hoopt dat dit programma zo dicht mogelijk bij het voorstel zal blijven en dat op korte termijn een definitieve beslissing kan worden genomen, zodat het programma snel en doeltreffend kan worden uitgevoerd, ten gunste van de jongeren die er het meest baat bij hebben.
De aanneming van dit nieuwe programma vormt slechts één fase in het geheel. Ik zal binnenkort opnieuw in uw midden zijn om de vooruitzichten voor een geïntegreerd jeugdprogramma na het jaar 2000 met u door te nemen. Ik wil hierbij benadrukken dat ik goed naar uw ideeën en suggesties geluisterd heb.
Ik zou nog iets willen zeggen met betrekking tot de kwestie van het certificaat dat, als ik me niet vergis, zojuist door mevrouw Pack naar voren is gebracht. Er wordt nu inderdaad na afloop van de vrijwilligersdienst een document verstrekt, waarin de verantwoordelijke personen van het gastland opmerkingen noteren over het gedrag van de jongere, de mate waarin hij aan de verwachtingen heeft voldaan en de manier waarop hij zich tijdens de vrijwilligersdienst heeft ontwikkeld.
Ik weet dat u regelmatig de "News Letter" leest die iedere twee maanden uitkomt. Het blad, dat uit vier of soms meer bladzijden bestaat, geeft een aantal precieze en concrete voorbeelden. Ik moet zeggen dat het heel sober is vergeleken met andere publicaties van de Commissie, maar dit is bewust zo. Het blad wordt op grote schaal verspreid en geeft een heel concreet beeld van de vrijwilligersdienst. Ik zou u willen vragen de verspreiding van dit blad in uw lidstaten te steunen, zodat de lezers voor dit idee ontvankelijk worden gemaakt, want niets is zo sprekend als voorbeelden. Ik stel hier een aantal voorbeelden uit de verschillende lidstaten tot uw beschikking, in een eenvoudige getypte uitgave. Ze laten zien hoe de jongeren hun vrijwilligersdienst zijn begonnen en op welke manieren ze van deze periode hebben kunnen profiteren. U zult zien dat het om zeer uiteenlopende voorbeelden gaat die onze verwachtingen soms overtreffen. Sommige vrijwilligers hebben de wens uitgedrukt in het gastland te willen blijven; sommigen hebben er een baan gevonden. Anderen hebben er hun eigen bedrijfje opgezet met behulp van de ontvangstfaciliteit. Weer anderen zijn naar hun eigen land teruggekeerd, waar ze hun omgeving hebben laten delen in de ervaring die ze in het gastland hebben opgedaan. Het programma heeft hen in staat gesteld nieuwe initiatieven, nieuwe activiteiten, ja zelfs beroepsmatige activiteiten te ontwikkelen.
Het resultaat in kwalitatieve zin, niet in kwantitatieve zin, want we zijn nog niet zover om dit te kunnen beoordelen, is ontzettend belangrijk. Tot nu toe is er slechts 2 % uitval, dat wil zeggen jongeren die niet blijven of die zich niet goed kunnen aanpassen en het programma vroegtijdig beëindigen.
Het resultaat is dus kwalitatief gezien van groot belang, ook al heeft de ervaring zich op kleine schaal afgespeeld. We wilden overigens op kleine schaal beginnen zodat we goed werk konden afleveren. We hadden trouwens ook niet de middelen om het anders te doen. Dit resultaat is bemoedigend voor iedereen die met mij de mening is toegedaan dat Europa moet worden opgebouwd vanaf de basis, de cultuur, het onderwijs en de uitwisselingen tussen de burgers. Deze aanpak biedt dus een beter rendement dan de grote programma's waaraan veel geld wordt uitgegeven zonder dat ze daadwerkelijk worden gewaardeerd. Vaak worden deze programma's als een verplicht en zelfsprekend iets beschouwd en weet men niet dat het geld afkomstig is van de Europese Unie. Ik denk dat we naast deze pretentieuze en grote programma's hier iets kunnen bieden dat buitengewoon interessant en veelbelovend is.
Ik zal daarom mijn uiterste best doen bij de Raad en dank u nogmaals voor uw steun en uw hulp. Ik heb mogen constateren dat het Parlement gevoelig is voor hetgeen jongeren vandaag de dag meemaken, voor hun moeilijkheden. Dit is niet meer dan normaal. U vertegenwoordigt inderdaad de bevolking, de burgers van de lidstaten. U maakt zich terecht drukker over wat hen dagelijks bezighoudt, zoals de daadwerkelijke opbouw van Europa, dan over grote redevoeringen en kolossale programma's met faraonische budgetten. Het komt zeer geregeld voor dat jongeren die in moeilijkheden zijn geraakt - het gaat hier immers niet alleen om de bovenlaag - en in contact komen met andere jongeren met andere problemen, uiteindelijk begrijpen dat ze, door hun eigen omgeving te verlaten, iets leren en dat ze hun horizon verbreden.
Ik kan constateren dat deze ervaring, die ik altijd al belangrijk heb gevonden, nog waardevoller is dan ik mij in het begin had kunnen indenken. Dit bemoedigt ons om samen deze strijd voort te zetten opdat wij de Raad ervan mogen overtuigen dat hij ons de middelen geeft om het project te doen slagen. Ik dank u nogmaals voor uw steun.

De Voorzitter
Mijnheer Morris, hebt u een motie van orde?

Morris
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde graag een vraag stellen. Mag ik rechtstreeks een vraag stellen aan de Commissie, en zo mogelijk ook aan de rapporteur? Is er in de lidstaten enig onderzoek verricht naar de mogelijkheid dat Europees vrijwilligerswerk voor jongeren een alternatief biedt voor de jonge mannen en vrouwen die ernstige gewetensbezwaren hebben tegen de militaire dienst? Ik denk dat veel jonge mensen in de Gemeenschap deze gelegenheid zeer zouden verwelkomen.

De Voorzitter
Mijnheer Morris, deze kwestie is al aan de orde geweest in het debat en is beantwoord.
Niettemin, als mevrouw Cresson nogmaals wil antwoorden, is het woord aan haar.

Cresson
Mijnheer de afgevaardigde, ik zal u heel kort antwoorden aangezien dit al vanaf het begin een onderwerp van discussie is geweest.
De Commissie kan, mag en wenst geen advies uit te brengen over de vraag of de militaire dienstplicht al dan niet noodzakelijk is.
Gewetensbezwaarden vallen onder het militaire gezag. Waarom zijn het gewetensbezwaarden? Om duizend hele goede redenen: we willen niet in dienst want oorlog "is niet goed" . Persoonlijk ben ik van mening dat oorlog slechts in een enkel geval te rechtvaardigen is, namelijk bij de verdediging van het nationale grondgebied. Dus, ook al is het gewetensbezwaar een morele houding die ik als zodanig respecteer, ik deel niet de mening van hen die zeggen: " Ik wil niet leren hoe ik met wapens moet omgaan om mijn land te verdedigen" . In de tweede plaats valt het gewetensbezwaar onder het militaire gezag van de lidstaat. De lidstaat bepaalt of een jongere al dan niet als gewetensbezwaarde wordt aangemerkt.
De gewetensbezwaarden voeren een burgerdienst uit, die overigens langer duurt dan de militaire dienstplicht. Een voorbeeld van burgerdienst in Frankrijk is het onderhoud van de bossen, gedurende een periode van achttien maanden. Daarna worden de gewetensbezwaarden ontslagen van de burgerplicht. Het mag duidelijk zijn dat in de landen waar de dienstplicht bestaat, deze plicht voor alle jongeren moet gelden. Als een jongere geen dienstplicht wil doen, kan hij een afwijking krijgen en wordt hem een alternatieve plicht opgelegd: burgerdienst. Maar zijn motivatie is niet vergelijkbaar met die van jongeren die kiezen voor de Europese vrijwilligersdienst en naar andere landen gaan om daar sociale activiteiten te ontplooien. Deze jongeren leren een andere cultuur en een andere manier van leven kennen en kunnen daar hun persoonlijk voordeel uit halen, terwijl ze zich inzetten voor een algemene zaak.
Deze filosofie heeft dus niets te maken met die van een gewetensbezwaarde. We moeten de kwestie van de gewetensbezwaarden daarom vanaf nu aan de militaire autoriteiten overlaten, en ons niet bemoeien met de manier waarop de lidstaten met hun militaire dienstplicht omgaan. Dat is de mening van de Commissie.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Cresson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Steunmaatregelen voor een mediterrane partner
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0055/98) van de heer Colajanni, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 1488/96 van de Raad (MEDA) wat betreft de procedure voor de aanneming van passende maatregelen ingeval een essentieel element voor de voortzetting van steunmaatregelen voor een mediterrane partner ontbreekt (COM(97)0516 - C4-0635/97-97/0298(CNS)).

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, geachte vertegenwoordigers van de Commissie, waarde collega's, mijn verslag is kort en daarom zal ook mijn inleiding navenant moeten zijn. Ik hoef hier trouwens niet lang over uit te wijden. De tekst lijkt mij duidelijk. Hierin wordt een voor het Europees Parlement in politiek en institutioneel opzicht, heel gevoelig probleem behandeld dat rechtstreeks betrekking heeft op de rol en de functie van het Europees Parlement en op het evenwicht tussen de instellingen op die gebieden waar de structuur, op grond waarvan de instellingen werken, aan veranderingen onderhevig is en waar de ontwikkelingen dus deze of gene richting uit kunnen gaan. Dit vraagstuk duikt trouwens niet alleen in de door mij behandelde problematiek op, maar ook in andere gevallen waar het Parlement, de Raad en de Commissie mee geconfronteerd zijn. Ik noem bijvoorbeeld het treffen van sancties door de Raad tegen een derde land, het nakomen van de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, het opschorten van overeenkomsten of verordeningen tot instelling van een embargo. In deze dagen bespreekt het Parlement een soortgelijk probleem, namelijk de ontwikkeling van de betrekkingen met de Midden- en Oost-Europese landen. Al deze vraagstukken zijn van groot belang voor de rol van het Europees Parlement en voor het evenwicht tussen de instellingen, zeer zeker in deze beslissende fase voor de ontwikkeling en het toekomstig aangezicht van de Europese Unie.
In het onderhavige geval gaat het om artikel 3 van de MEDA-verordening. Daarin staat dat het programma is gebaseerd op naleving van de democratische beginselen van de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Het tweede is een essentieel onderdeel van het eerste en bij schending daarvan moeten geijkte maatregelen worden genomen. In het voorstel voor de verordening staan bepalingen uit hoofde waarvan deze maatregelen kunnen worden genomen.
Dergelijke besluiten vormen in politiek opzicht een van de meest ingewikkelde en kwellende aangelegenheden. Daarom duurt de discussie daarover ook reeds maandenlang voort. Ik wil u kort eraan herinneren dat het Europees Parlement reeds een verslag heeft ingediend over een eerder voorstel van de Commissie. In dit verslag van de heer Barón Crespo had het Parlement wijzigingsvoorstellen gedaan die echter niet aanvaardbaar bleken te zijn. Daarom werd alles uitgesteld tot na het einde van de Intergouvernementele Conferentie. Nu hebben wij een nieuw Commissievoorstel dat is ingediend overeenkomstig artikel 16 van de MEDA-verordening. Daarin staat dat, bij het ontbreken van een essentieel element voor de voortzetting van de hulp aan de partner, met gekwalificeerde meerderheid besloten kan worden over de geijkte maatregelen. Wij zijn hier verheugd over. In de oorspronkelijke tekst was geen sprake van gekwalificeerde meerderheid, maar van unanimiteit. Dit is voor ons een belangrijke stap vooruit in het voorstel van de Commissie. Desalniettemin blijft men in het voorstel de rol van het Parlement negeren. Het Parlement heeft noch het recht het initiatief te nemen tot de procedure, noch wordt het betrokken bij de procedure als dusdanig.
Ik heb nu een heel eenvoudig voorstel gedaan. Ik heb de tekst van de Commissie genomen en daaraan toegevoegd dat de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, op voorstel van de Commissie of op basis van een door het Europees Parlement geformuleerde aanbeveling, goedgekeurd overeenkomstig artikel J.7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in ieder geval na raadpleging van het Europees Parlement, een besluit over passende maatregelen kan nemen.
Mijns inziens wordt met deze formulering niet getornd aan de bevoegdheden van de Raad en wordt het Parlement de mogelijkheid geboden betrokken te zijn bij een materie van algemeen politieke aard. Het oordeel over de eventueel noodzakelijke maatregelen is immers een politiek oordeel. Daarbij moeten talrijke aspecten van de situatie in een bepaald land worden onderzocht. De context waarin men zich daarbij moet verplaatsen is, zoals ik reeds zei, een van de moeilijkste en meest ingewikkelde in de wereld.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats neem ik het woord om vanuit de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten onze steun te betuigen met het verslag van de heer Colajanni. En ik spreek niet alleen namens de socialistische fractie, maar ook, zoals de heer Colajanni al in herinnering heeft gebracht, als persoon die heel rechtstreeks bij dit verslag betrokken is geweest, want ik heb de eer gehad rapporteur te zijn voor het verslag over de MEDAverordening. Destijds heb ik - overigens zonder succes - formuleringen voorgesteld waarmee ons beleid een meer communautair karakter zou kunnen krijgen.
Ook prijs ik mij vandaag gelukkig met het feit dat de Commissie na de Intergouvernementele Conferentie een stap vooruit heeft gezet en dat we van eenparigheid van stemmen zijn overgestapt op gekwalificeerde meerderheid bij de besluitvorming over een zo belangrijk onderwerp - dat onderdeel is van onze politieke totaalfilosofie - als het ondersteunen van consolidatie van de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, dat op het ogenblik een grote plaats inneemt is in onze toenemende verantwoordelijkheid op het gebied van de buitenlandse politiek. Een bewijs daarvoor is dat wij gisteren, in deze zelfde vergaderzaal, een debat hebben gevoerd over uitbreiding van de Unie met landen uit Centraal- en Oost-Europa; een opportuun debat, want omstreeks deze tijd gaat in Londen de Europese Conferentie van start en juist dat criterium van eerbiediging van de mensenrechten, het Kopenhagen-criterium genaamd, is in het Verdrag van Amsterdam vastgelegd als een van de elementen die deel uitmaken van het gezicht van de Europese Unie.
De stap die de Commissie heeft gezet, is dan ook positief, maar niet voldoende. Ik verwijs nogmaals naar het debat dat we gisteren hebben gevoerd, want met betrekking tot het proces van uitbreiding hebben de Raad en de Commissie elkaar gisteren plechtig beloofd - in brieven van de voorzitters van beide instellingen - dat het Parlement geraadpleegd zal worden en dat het in de loop van het proces aanbevelingen zal kunnen formuleren. Ik denk dat een logisch gevolg van een en ander is - want wij zijn erg vasthoudend en wij zijn altijd bereid voor onze principes de strijd aan te gaan - dat de Commissie en de Raad op dit punt zouden moeten aanvaarden wat ze gisteren formeel in deze Vergadering hebben aanvaard, namelijk dat het Parlement het recht en de plicht heeft zijn mening te geven over onderwerpen als deze. Bovendien (dat moeten we goed voor ogen houden en een bewijs ervoor zijn de ervaringen die onze delegaties op dit ogenblik hebben met de Maghreb, met de Masjrak, met Israël en met de Palestijnse Autoriteit) vervult het Parlement een belangrijke rol bij het op gang brengen van de dialoog in het mediterrane kader. Het is dan ook terecht als die rol, die we in de Middellandse-Zeelanden hebben, door onze eigen instellingen wordt erkend, en zeker op een moment waarop het MEDA-programma groot succes boekt zodanig dat, ondanks veel problemen, voor alle voor de afgelopen twee jaar vastgestelde bedragen betalingsverplichtingen zijn aangegaan.

Lambrias
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Volkspartij stemt in met het verslag van de heer Colajanni. Hierin wordt aangedrongen op twee fundamentele beginselen en op verbetering van de verordening voor het MEDAprogramma.
Ten eerste is MEDA een ambitieus programma dat van vitaal belang is voor de komende 21ste eeuw. Dit programma moet bijdragen aan de versteviging van de democratie en de rechtsstaat in de landen rondom de Middellandse Zee, waar de wortels van de Europese beschaving liggen. Daarom kan men nooit dulden dat in landen die met de Europese Unie samenwerken de mensenrechten en de fundamentele vrijheden worden geschonden. Een schending van dergelijke rechten betekent immers dat men de democratie aan zijn laars lapt.
Ten tweede kan enkel een instantie als het Europees Parlement - de enige democratisch gekozen, supranationale instelling waarin de opvattingen van alle Europese burgers gehoord kunnen worden - een juist, onbaatzuchtig en objectief oordeel vellen over het al of niet eerbiedigen van deze absolute voorwaarden voor de samenwerking met een bepaald land.
Daarmee wordt absoluut niet getornd aan de bevoegdheden van de Commissie. De Commissie moet wel degelijk de ontwikkelingen op de voet volgen en zodra zich daarin haperingen voordoen, voorstellen doen voor maatregelen. Evenmin wordt de beslissende rol van de Raad bij de oplegging van sancties in twijfel getrokken. Met het verslag wordt echter een voorstel gedaan tot opneming van twee belangrijke parameters in de werking van MEDA. Ten eerste wordt gezegd dat de uiteindelijke besluiten met gekwalificeerde meerderheid dienen te worden genomen om te voorkomen dat een lidstaat met een bepaald beleid uit hoofde van specifieke belangen de uitoefening van een gemeenschappelijk beleid onmogelijk maakt. Ten tweede moet het Europees Parlement niet alleen om advies gevraagd worden voordat een besluit wordt genomen, maar moet het ook de mogelijkheid hebben aanbevelingen te doen voor het nemen van bepaalde maatregelen. Daarom vraagt de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid u het desbetreffende amendement van de heer Colajanni, waarmee een tekortkoming in het Commissievoorstel wordt goedgemaakt, met algemene stemmen aan te nemen. Dit zal een aanzienlijke versterking betekenen van het gemeenschappelijk buitenlands beleid.

Van Bladel
Voorzitter, de blokkade van MEDA-fondsen heeft al veel te lang geduurd. De resultaten ervan zijn tegengesteld aan wat is bedoeld en helaas is de serieuze uitwerking van het Barcelona-proces in zijn geheel hierdoor ondermijnd. Het verslag-Colajanni komt eigenlijk veel te laat, maar beter te laat dan nooit. Ik moet collega Colajanni feliciteren met de wijze waarop hij naar mijn idee op zeer intelligente wijze invulling heeft gegeven aan de mogelijkheden die het Verdrag biedt. Hij heeft met zijn voorstel niet alleen de rol van het Parlement vergroot, als het gaat om het nemen van passende maatregelen in geval de mediterrane partner zich niet aan de afspraken rond mensenrechten houdt; hij heeft alle instellingen in hun waarde gelaten, maar hij heeft tevens een grote dienst bewezen aan de mediterrane partners en daarmee de praktische invulling van het Barcelona-proces weer mogelijk gemaakt. Ik hoop dat zijn voorstel door Raad en Commissie wordt overgenomen en dat het Parlement dit vanmiddag volledig accepteert.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ga akkoord met hetgeen de vorige sprekers hebben gezegd en ook ik wil wijzen op het belang van het amendement dat de heer Colajanni heeft ingediend op het voorstel van de Commissie.
Met dit amendement wordt niet alleen een poging gedaan het evenwicht tussen de drie instellingen te herstellen ten gunste van de enige, echt democratische, rechtstreeks door de burgers gekozen instelling, maar ook een inhoudelijke wijziging voorgesteld. Deze wijziging betreft MEDA en vraagstukken die van fundamenteel belang zijn voor de betrekkingen van de Europese Unie met derde landen. Dit amendement is dus een bijdrage aan het buitenlands beleid of is, liever gezegd, zelf een stuk buitenlands beleid. Het gaat hierbij ook om besteding van financiële middelen, van geld waarvoor de Europese belastingbetaler heeft moeten zwoegen. Daarom heeft het Europees Parlement het recht en de plicht betrokken te zijn bij deze procedure.
Alleen had ik dit amendement graag wat scherper gezien. Mijns inziens moeten de Raad en de Commissie verplicht worden tot raadpleging van het Europees Parlement. Dit advies mag geen dode letter zijn, want u weet wat er normaal gebeurt: het Europees Parlement geeft zijn mening en daarna doet de Raad in samenwerking met de Commissie toch wat hem het beste uitkomt.
Mijn tweede opmerking gaat over de gekwalificeerde meerderheid. Ik ga akkoord met hetgeen daarover werd gezegd. De medaille heeft echter ook een keerzijde. Laten wij zeggen dat vanwege de schending van de mensenrechten MEDA voor een bepaald land wordt opgeschort. Moet dan, om MEDA opnieuw in werking te laten treden, een besluit worden genomen met gekwalificeerde meerderheid of is dan eenparigheid van stemmen nodig? Men mag deze zaak niet om opportunistische redenen van het juiste spoor afleiden. Ofschoon het niet hardop wordt gezegd, weten wij immers allen welk land zich achter deze bepaling verbergt: Turkije, de enige mediterrane partner waarom touwtrekkerij in MEDA plaatsvindt.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het voorstel van collega Colajanni zeer helder en duidelijk is en het heeft ook de volledige steun van de groene fractie. Wij denken dat de enige manier om dat fonds op een goede manier te beheren, alsook om een passende procedure te hebben erin bestaat dat de Raad effectief moet beslissen met een gekwalificeerde meerderheid, dat het Parlement moet geraadpleegd worden en ook dat het Parlement de kans moet krijgen om een aanbeveling te formuleren in functie van artikel J.7 van het Verdrag van de Europese Unie en uiteraard dat de Commissie het voorstelrecht heeft dat zij altijd kan gebruiken. Dus die drie elementen zijn voor ons volkomen perfect. Alleen is de realiteit dat er op het niveau van de Raad niet eens eensgezindheid was over het feit of hier wel kon gestemd worden met een gekwalificeerde meerderheid. Ik denk dat het belangrijk is dat het Parlement hier duidelijk laat horen dat onze voorkeur daarnaar gaat, omdat je anders altijd in een situatie gemanoeuvreerd kunt worden dat één enkel land om welke reden dan ook - opportunistische of fundamentele of grote politieke bezwaren - het hele proces kan blokkeren en dat is een slechte aangelegenheid.
Ten tweede wou ik deze bespreking toch aangrijpen om een beetje aan de alarmbel te trekken in verband met het verloop van het Barcelona-proces. Wat dat betreft is uiteraard correct wat collega Van Bladel heeft gezegd dat het op financieel vlak vastgelopen is, maar daarnaast moeten we zeggen, en dat is nog veel erger, dat de hele politieke betekenis van het Barcelonaproces sterk aan belang heeft ingeboet omwille van het feit van het vastlopen van het vredesproces, want het was altijd ook gezien meer in de lijn van het vredesproces, maar ook door gebrek aan politieke input op het ministerieel niveau. Sinds de Verklaring van Barcelona is er eigenlijk geen doorslaggevende politieke input meer geweest op ministerieel niveau en is de trieste vaststelling dat men uiteindelijk verder hoppelt langs de bestaande bilaterale kanalen terwijl de regionale dimensie, die de extra toevoeging was die men gewild heeft, dat die absoluut niet uit de verf komt. Ik denk dus ook dat we als Parlement daarover klaar stelling moeten nemen.

González Triviño
Mijnheer de Voorzitter, collega's, leden van de commissie, het verslag waarover vandaag in deze plenaire vergadering gedebatteerd en gestemd wordt, is van groot belang, omdat het wellicht de voltooiing is van een verordening die een bijdrage moet leveren aan de ambitieuze doelstelling van bevordering van de democratische vrijheden in het Middellandse-Zeegebied en toenadering van de volkeren van Noord-Afrika en het Midden-Oosten tot de Europese Unie.
Voordat ik verder ga, wil ik naar voren brengen dat onze fractie het eens is met het verslag van de heer Colajanni, alsook met het amendement inzake de tekst van de Commissie; dat amendement moet ervoor zorgen, dat de mening van het Europees Parlement wordt gehoord als dit forum van oordeel is dat er een essentieel element voor de voortzetting van steunmaatregelen voor een mediterrane partner ontbreekt.
Het MEDA-programma, dat voor deze periode van vijf jaar bijna 3.500 miljoen ecu heeft gekregen, is tot nu toe het meest ambitieuze initiatief dat door de Europese Unie is genomen ter bevordering van de veiligheid en politieke stabiliteit in het Middellandse-Zeegebied. Wil dit initiatief het gewenste effect sorteren, dan is het absoluut noodzakelijk dat de samenwerking van de Europese Unie met de landen van het MEDA-programma zich voltrekt op basis van volstrekte eerbiediging van de democratische vrijheden en de mensenrechten.
Vandaag de dag zijn de landen van de Europese Unie van Noord-Afrika en het Midden-Oosten gescheiden door iets meer dan alleen het water van de Middellandse Zee. Er is een enorme politieke, culturele, sociale en economische kloof tussen de samenlevingen aan de ene en de andere kant van de Mare nostrum .
Het is uiteraard niet nodig te komen tot uniforme culturen en sociale tradities, maar het is wel belangrijk en absoluut nodig ervoor te zorgen dat eerbiediging van de democratische vrijheden en de mensenrechten een algemeen geldende regel wordt in alle landen die nauwe betrekkingen met de Europese Unie willen aangaan.
De gespannen politieke situatie in Algerije of in de door Israël bezette gebieden - om maar niet te spreken van de spanningen in de Egeïsche Zee - toont duidelijk genoeg de noodzaak aan landen te stimuleren een groter respect voor de vrijheden te ontwikkelen.
Bij het opstellen van de MEDA-verordening is in artikel 16 niet vastgelegd wat de definitieve procedure zou moeten zijn voor het nemen van maatregelen ingeval een essentieel element voor een mediterrane partner ontbreekt. Deze opschorting was een illustratie van hoe delicaat en netelig deze kwestie voor de lidstaten van de Europese Unie is. Als gevolg van onder andere deze vertraging is het MEDA-programma maar langzaam op gang gekomen. De gewekte verwachtingen werden teleurgesteld door de traagheid waarmee het programma van start is gegaan, mede als gevolg van blokkades door sommige lidstaten, waarvan ik de namen nu maar liever even niet noem.
Het is wenselijk dat met de goedkeuring van dit verslag een nieuwe impuls wordt gegeven aan de uitvoering van het programma, alsook dat de doelstelling wordt verwezenlijkt van een Middellandse-Zeegebied zonder conflicten, waarbij de Middellandse-Zeelanden harmonieuze onderlinge betrekkingen onderhouden.
Aan het eind van mijn interventie wil ik de heer Colajanni lof toezwaaien.

Viola
Mijnheer de Voorzitter, de fractie van de Europese Volkspartij is natuurlijk voldaan over de wijziging die de Commissie voorstelt voor de MEDA-verordening. Wij kunnen echter niet nalaten met nadruk te wijzen op het recht van het Parlement om een eigen aanbeveling of advies uit te brengen overeenkomstig artikel J.7 van het Verdrag.
Slechts indien de Raad de mogelijkheid heeft een besluit te nemen met gekwalificeerde meerderheid en slechts indien het Parlement de mogelijkheid heeft zijn mening te geven over de niet-eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen en vrijheden, kan men een serieus debat beginnen over bijvoorbeeld een land als Syrië. Het feit dat dit land ondanks zijn allesbehalve democratische politieke bestel Europese economische steun krijgt, kan worden gezien als instemming daarmee, hetgeen niet zeer opportuun is.
De euromediterrane dialoog zal echt niet ten dode opgeschreven zijn als een land vanwege de niet-nakoming van de te Barcelona vastgestelde regels wordt uitgesloten. Deze dialoog overleeft immers, zonder noemenswaardige problemen, ook de vaak weinig gefundeerde uitsluiting van andere kandidaatlanden. De dialoog zal pas gedoemd zijn te sterven als dit Parlement en de andere instellingen de niet-naleving van de fundamentele democratische rechten door de vingers gaan zien en erover zwijgen.
Het debat van vandaag over het MEDA-programma sluit aan bij de problematiek van de MED-programma's. Ik wil dan ook van deze gelegenheid gebruik maken om duidelijk te maken dat, in tegenstelling tot hetgeen de Commissie wil doen geloven, het Parlement via zijn Commissie begrotingscontrole echt niet de ontdooiing van de MED-programma's in de weg staat. Integendeel, het Parlement wil dat de gedecentraliseerde samenwerkingsdialoog met de zuidelijke landen van het Middellandse-Zeebekken zo spoedig mogelijk wordt hervat. Daarvoor eist het Parlement echter de volledige medewerking van de Commissie. Gelukkig is dit proces reeds op gang gekomen en tijdens een recente hoorzitting heeft de Commissie ons talrijke gegevens verschaft.
Tot slot hoop ik dat de met de voorbereidende interministeriële conferentie die in juni aanstaande in Palermo zal worden gehouden en met het euromediterraan forum dat waarschijnlijk binnenkort het daglicht mag aanschouwen, nieuw elan kan worden gegeven aan het euromediterraan beleid. Dit beleid heeft weliswaar een veelbelovende start gemaakt, maar de glans wordt minder en de politieke intensiteit laat na, waarbij ik het nog niet eens heb over het hoofdprobleem, te weten het geblokkeerde vredesproces tussen Israël en Palestina.

Burtone
Mijnheer de Voorzitter, vandaag hebben wij de gelegenheid een aantal bepalingen inzake de eerbiediging van onze sociale en democratische principes die in de MEDA-verordening hun beslag hebben gevonden, op hun waarde te toetsen. Voor de landen die de democratische beginselen en de beginselen van de rechtsstaat niet respecteren, zijn in de verordening specifieke toepassingsmodaliteiten opgenomen. Deze kunnen zelfs leiden tot opschorting van de samenwerking. Wij kunnen niet volstaan met te zeggen dat de schendingen van de mensenrechten en de democratische principes in bepaalde landen van het Middellandse-Zeebekken ons zorgen baren. Daar is de situatie te dramatisch voor. De mundialisering heeft enorme veranderingen teweeggebracht op de markt. Vraag en aanbod komen gemakkelijker met elkaar in contact. Er zijn nieuwe economische grenzen ontstaan door het gebruik van informatica en nieuwe technologieën. Daardoor loopt men echter wel het risico dat in de ontwikkelingslanden de economische belangen alles gaan overheersen en de sociale rechten en burgerlijke vrijheden steeds meer worden beknot.
Het Europees Parlement herhaalt niet alleen dat het de plicht heeft zich in te zetten voor de democratische rechten en vrijheden, maar wenst ook duidelijk te maken dat het rechtstreeks betrokken wenst te worden bij de sanctieprocedure die bij niet-naleving van de democratische rechten en vrijheden door bepaalde Middellandse-Zeelanden van toepassing zal zijn. Zowel in de eerste als in de tweede lezing hebben wij met klem hierop gewezen. Daarom geef ik mijn volledige steun aan de amendementen van de heer Colajanni. Daarin staat dat het Europees Parlement het recht moet krijgen het initiatief te nemen tot de sanctieprocedure en betrokken te worden bij de procedure zelf.
Dan wilde ik nog een laatste opmerking maken. Voor het opstarten van het MEDA-programma is steun van de Europese Unie aan Zuid-Europa een voorwaarde. Een volledige ontwikkeling van de gemeenschappen in het mediterrane Europa kan de hefboom zijn voor een echt partnerschapsbeleid met de derde landen. Daarom moet, ik herhaal, de noodzakelijke infrastructuur voor de oprichting van nieuwe bedrijven worden gecreëerd. Men moet met name zorgen voor nieuwe werkgelegenheid om de economische en sociale gevolgen voor de zuidelijke gebieden van de Europese Unie op te vangen. Deze zijn namelijk de grootste hinderpaal voor de toch al moeilijke uitvoering van het MEDA-programma.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor een verordening waar het verslag van de heer Colajanni over gaat, is bedoeld om de MEDA-verordening, die nauwelijks twee jaar geleden in werking is getreden, aan te vullen. Deze aanvullende verordening gaat over de wijze waarop de MEDA-verordening op de mensenrechten moet worden toegepast. Aan deze kwestie hechten zowel de Commissie als het Parlement groot belang. Volgens de MEDA-verordening moet de Commissie voorstellen doen inzake de besluitvormingsprocedure voor het nemen van maatregelen in geval van inbreuk op de mensenrechten of andere fundamentele rechten. Het onderhavige verslag gaat dus over deze besluitvormingsprocedure.
Het partnerschap tussen de EU en de Middellandse-Zeelanden werd in november 1995 gestart tijdens de Top van Barcelona, waar de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU-lidstaten en van de twaalf zuidelijke Middellandse-Zeelanden elkaar ontmoetten. Het partnerschap berust vooral op de strategische betekenis van het Middellandse-Zeegebied. Het weerspiegelt ook de wederzijdse afhankelijkheid die de EU en de Middellandse-Zeelanden al zeer lang in politiek, economisch, sociaal en cultureel opzicht verbindt. Onze betrekkingen berusten derhalve op partnerschap, in plaats van zoals vroeger op hulp en afhankelijkheid.
Na de Conferentie van Barcelona heeft het Parlement zoals bekend de voorstellen van de Commissie inzake de MEDAverordening goedgekeurd. Het voorstel werd hierna op 1 juli 1996 door de Raad aangenomen. Het partnerschap kreeg daarmee een financieel instrument dat goed was toegesneden op de nieuwe doelstellingen en beginselen van de samenwerking.
Het doel van de MEDA-verordening is een aanvulling te geven op de maatregelen die partijen zelf nemen om het concurrentievermogen, de welvaart en de stabiliteit te vergroten. Werkelijke welvaart en stabiliteit kunnen enkel worden bereikt als democratische beginselen, rechtszekerheid, mensenrechten en fundamentele vrijheden volledig worden gerespecteerd. De verordening stelt overduidelijk vast dat eerbied voor deze fundamentele beginselen aan het MEDAprogramma ten grondslag moet liggen. De verordening bevat echter nog geen concrete bepalingen over de maatregelen die genomen kunnen worden als deze fundamentele beginselen niet geëerbiedigd worden.
De Commissie heeft voorgesteld dat besluiten met een gekwalificeerde meerderheid zullen kunnen worden genomen, en dat is ook door de Raad goedgekeurd. De bedoeling hiervan is op krachtige wijze uit te dragen dat Europa, als dat nodig is, niet zal aarzelen maatregelen te nemen ter bescherming van de mensenrechten en andere fundamentele beginselen. Door het invoeren van besluitvorming bij meerderheid wordt ook gegarandeerd dat de noodzakelijke besluiten snel en doelmatig kunnen worden genomen. Op die manier wordt de geloofwaardigheid van de Unie groter. De rapporteur stelt voor dat deze maatregelen ook op initiatief van een aanbeveling van het Europees Parlement kunnen worden genomen. Bovendien stelt hij voor dat onder alle omstandigheden het Parlement geraadpleegd moet worden voordat tot maatregelen wordt overgegaan.
De Commissie kan de amendementen van de rapporteur helaas niet goedkeuren. De MEDA-verordening brengt niet met zich mee dat het Europees Parlement moet worden geraadpleegd. Artikel J.7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie gaat over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Dat kan dus niet, zoals de rapporteur voorstelt, op de MEDAverordening worden toegepast. Daarentegen kan het Parlement altijd, op basis van artikel 138 B van het Verdrag van Rome, de Commissie uitnodigen met voorstellen op dit gebied te komen. Op grond hiervan hoop ik dan ook dat het Parlement het oorspronkelijke voorstel van de Commissie zal steunen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om vandaag 12.00 uur plaats.

Justitiële samenwerking in strafzaken
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0058/98) van de heer Bontempi, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de justitiële samenwerking in strafzaken in de Europese Unie.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, met het verslag dat vandaag aan de voltallige vergadering wordt voorgelegd, proberen wij op stelselmatige wijze het hoofd te bieden aan de reeds geruime tijd bestaande problemen en tekortkomingen op het gebied van de justitiële samenwerking bij de internationale bestrijding van de georganiseerde misdaad.
De justitiële samenwerking is, ik zou haast zeggen, de assepoester van de samenwerking, de zwakste en meest achtergebleven vorm daarvan. Zelfs de politiële samenwerking is, ondanks de nog talrijke onopgeloste problemen, veel verder gevorderd dan de justitiële samenwerking. De situatie is iedereen bekend en daarom hebben wij met dit verslag in eerste instantie geprobeerd de verschillende meningen op een rijtje te zetten en aan de hand van feiten aan te tonen waarom men op dit gebied zo ver achter is en wat er gedaan moet worden om de situatie radicaal te verbeteren.
Het is vandaag de dag niet gemakkelijk de burgers op geloofwaardige wijze uit te leggen waarom voor het overmaken van enorme sommen geld van de ene geldmarkt naar de andere slechts twee minuten nodig zijn - waarbij het niet zelden gaat om de witgewassen opbrengst van verschillende misdrijven - en waarom voor een gesprek tussen twee rechters uit twee verschillende landen van de Europese Unie maanden en maanden werk nodig is. Deze situatie moet anders worden. Daarom doen wij met ons verslag een voorstel voor een operationele oplossing van dit probleem. Daarbij moet ik echter van meet af aan duidelijk maken dat het Europees Parlement zich niet beperkt tot het verkondigen van principes. Wij leggen niet alleen de vinger op de zere plek. Wij geven ook een weg, een concrete weg aan waarlangs een doel op korte termijn en een doel op middellange en lange termijn kunnen worden bereikt. Het doel op korte termijn houdt in dat de mogelijkheid moet worden gegeven tot optreden op korte termijn of zelfs tot onmiddellijk optreden, hetgeen natuurlijk een zekere politieke wil bij de regeringen en de nationale parlementen veronderstelt.
Voor de noodzakelijke maatregelen op middellange en lange termijn hebben wij onder andere in het Verdrag van Amsterdam, dat ter zake een aanzienlijke stap vooruit is, enkele interessante aanknopingspunten. Ik zal ze kort noemen: gemeenschappelijke minimumvoorschriften voor een bepaald aantal strafbare feiten, zoals georganiseerde misdaad, terrorisme, drugs, enzovoort; aanzienlijke verbetering van de ratificatieprocedure en de inwerkingtreding van de overeenkomsten; versterkte samenwerking. Helaas moeten wij vaststellen dat er tussen de democratische controle door het Parlement enerzijds en de rol van het Hof van Justitie anderzijds nauwelijks raakvlakken bestaan Wij zijn dus verheugd over deze nieuwe mogelijkheden van het Verdrag, maar zijn daarom niet kritiekloos. Juist bij dergelijke gevoelige vraagstukken zijn de elementen van democratie en controle van essentieel belang.
Een ander hoofdstuk betreft de overeenkomsten. Wij weten dat heel deze problematiek is geregeld met overeenkomsten en dat de meeste overeenkomsten weliswaar reeds lang geleden zijn getekend, maar niet in werking zijn getreden. Daarom worden in het verslag voorstellen gedaan voor de wegen die kunnen worden bewandeld. Een van de mogelijkheden is dat men zich verbindt tot ratificatie van de reeds gesloten overeenkomsten. Wij hopen dat wij wat dit betreft spoedig gebruik kunnen maken van het Verdrag van Amsterdam. Verder maken wij in het verslag duidelijk dat de toepassing van de overeenkomsten niet zelden struikelt over de uitzonderingen, over de voorbehouden van de verschillende landen. Dit blijkt onder meer glashelder uit de kwestie van de dubbele strafbaarheid of dubbele vervolging. Dit beginsel wordt inmiddels weliswaar niet meer toegepast, maar geldt wel nog als dusdanig. Daarom zou het goed zijn indien hier definitief van af werd gestapt.
Het belangrijkste hoofdstuk in ons verslag behelst voorstellen voor nieuwe overeenkomsten. Wij willen overeenkomsten voor rechtstreekse communicatie tussen magistraten, voor inachtneming van vaste termijnen voor de rogatoire commissies en met betrekking tot het verkrijgen van bewijs in strafzaken van de lidstaten. In Italië bijvoorbeeld is heel deze problematiek duidelijk aan het daglicht getreden, alhoewel ik uit de alarmerende cijfers meen te mogen opmaken dat dit probleem zich eveneens in andere landen stelt. Uit de cijfers van verschillende landen blijkt immers dat op slechts ongeveer 15 % van hun vragen van rogatoire commissies wordt gereageerd, zelfs indien een lange periode in ogenschouw wordt genomen. Dat betekent dat een rechter of een geheel van magistraten op 100 vragen 15 antwoorden krijgen. Dit is op zijn zachtst gezegd pover, temeer daar er een overeenkomst bestaat en de situatie zich inmiddels dusdanig heeft ontwikkeld dat de betrekkingen tussen de justitiële instanties in verschillende landen niet meer sterk mogen afwijken van de betrekkingen tussen de magistraten van een en hetzelfde land, als men tenminste in de strijd tegen de internationale misdaad spijkers met koppen wil slaan. Op dit gebied moet men dus, als ik dat zo mag noemen, een kwaliteitssprong maken.
Ook doen wij voorstellen voor de onderlinge toenadering en harmonisatie van de wetgevingen. Wij hebben reeds tijdens stemmingen hier in het Parlement het een en ander daarvoor aangenomen, maar wij wachten nog op bekrachtiging door de Raad. Het gaat hierbij om de deelneming aan het gemeenschappelijk strafbaar delict van georganiseerde criminaliteit en corruptie. Ik wilde tevens met klem wijzen op nog twee punten. Ten eerste is het noodzakelijk te komen tot gemeenschappelijke strafbaarheid van een aantal delicten op sleutelgebieden voor de georganiseerde misdaad - waarbij ik met name denk aan corruptie, ernstige fiscale delicten en het witwassen - en wij moeten de delicten in verband met het witwassen uitbreiden. Er zijn te weinig delicten. Geld afkomstig van allerlei soorten delicten, ook van niet omschreven delicten wordt nu witgewassen. Daarom moet richtlijn 308 worden herzien.
Ten tweede moeten wij beginnen te experimenteren met eenmaking op het gebied van de fraudebestrijding. Dit is een vraagstuk van cruciaal belang.
Tot slot wil ik nog kort ingaan op de zorgen die uit bepaalde amendementen spreken en die zeer zeker een antwoord verdienen. Bij de versterking van de samenwerking moeten wij ons ook intensief bezig houden met het vraagstuk van de democratische garanties, van de grondrechten zoals deze in onze grondwetten voorkomen. Hier moeten wij de rechters echter de mogelijkheid bieden tot samenwerken en niet zozeer tot oordelen. Verder moet duidelijk zijn dat wij op dit gebied van de georganiseerde misdaad meestal niet geconfronteerd zijn met bescherming van de burger, maar met economisch machtige instanties die er steeds weer in slagen de rogatoire commissie een stok tussen de wielen te steken. Daarom moeten wij niet alleen wat onze principes betreft voet bij stuk houden, maar ons ook afvragen hoe wij ervoor kunnen zorgen dat met het stelsel van democratische garanties niet alleen de burger zelf, maar ook het recht van de burger op legaliteit wordt beschermd.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, om te beginnen wens ik de rapporteur, de heer Bontempi, te bedanken voor zijn uitstekende verslag. Ik zou ook willen benadrukken dat op het gebied van de bescherming van de rechten van de burger de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken en ikzelf al jarenlang goed samenwerken. Maar binnen de perken van mijn bevoegdheid kan ik slechts waken over de EU-begroting, dus over het geld van de belastingbetaler. Dat geldt ook voor het advies dat ik vandaag uitbreng namens de Commissie begrotingscontrole.
Administratiefrechtelijk konden alvast enkele beschermende maatregelen genomen worden, maar een wettelijk kader scheppen voor de strafrechtelijke bescherming van de financiële belangen van de EU blijft een werk van lange adem. Het is nochtans hoog tijd dat we ingrijpen, want onderzoek wijst uit dat 70 % van de Europese belastingbetalers zwaarder tilt aan frauderen en sjoemelen met belastinggelden dan aan gewone belastingontduiking.
Van de vele obstakels die een doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Unie in de weg staan is er een dat in het oog springt: het overduidelijke gebrek aan samenwerking tussen de nationale justitiële instanties, terwijl de misdaad over steeds betere hulpmiddelen beschikt. Noch op het gebied van procedure, noch inzake internationale samenwerking zijn er noemenswaardige resultaten te bespeuren, zoals is gebleken uit een hoorzitting die door onze beide commissies in april werd gehouden.
Wat moet er gebeuren? Ter bescherming van de financiële belangen van de Unie heeft het Parlement reeds op enkele domeinen voorstellen goedgekeurd - in het eindverslag van de enquêtecommissie douanevervoer, in de resolutie over mediterrane programma's, in de resolutie over fraudebestrijding. In alle drie de verslagen wordt duidelijk geëist dat er een justitiële instantie op Europees niveau komt die instaat voor de coördinatie en samenwerking van de met onderzoek en strafvervolging belaste nationale instanties.
De naam die men eraan geeft, zoals coördinatiecentrum, Europees openbaar ministerie voor fraudegevallen ten nadele van de communautaire begroting of nog andere namen zoals in de verslagen, is van minder belang. In de eerste plaats moeten de taken en bevoegdheden ervan worden vastgesteld om huidige tekortkomingen op te heffen, zoals rogatoire commissies die jarenlang onuitgevoerd blijven, omslachtige technische en diplomatieke procedures of bevoegdheidsconflicten die samenwerking onmogelijk maken.
Willen we een Europese juridische en justitiële ruimte scheppen, dan moeten we komen tot een gelijkwaardige bescherming van de financiële belangen van de Unie in alle lidstaten. Dat moet stapsgewijs gebeuren. Om te beginnen zou een Europees coördinatiecentrum kunnen worden gecreëerd dat als netwerk dient om informatie en advies te verzamelen en te verspreiden, onderzoek in te stellen en de resultaten ervan door te zenden naar de nationale rechters. Op grond van het nieuwe artikel 280 van het Verdrag van Amsterdam is dit mogelijk. Op lange termijn kan dit orgaan uitgroeien tot een transnationale, met strafvervolging belaste instantie, die ressorteert onder een soort Europees openbaar ministerie, dat op zijn beurt de strafzaak overdraagt aan de bevoegde nationale rechters.
In ieder geval moet de aanlokkelijke term "Europees openbaar ministerie" , die in het bekende deskundigenonderzoek betreffende het corpus iuris , gebruikt wordt, worden vervangen door een benaming die iedere begripsverwarring en de daaruit voortvloeiende begrijpelijke bezwaren uitsluit. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik hoop dat wij in de toekomst meer moed hebben om vooruitzichten te bieden in deze netelige, maar uiterst belangrijke kwestie en ik wens de heer Bontempi nogmaals hartelijk te bedanken.

Frischenschlager
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag behandelt een heel belangrijke toekomstige beleidstaak en ik zou de rapporteur hartelijk willen bedanken voor zijn geslaagde verslag. Het gaat natuurlijk om een heel concreet beleidsprobleem. De misdadigers hebben als eerste voordeel gehaald uit het vrije verkeer in Europa. Het heeft lang geduurd voordat hieruit de nodige consequenties werden getrokken op het vlak van politiebeleid, maar de begeleidende maatregelen betreffende de eerbiediging van de democratische beginselen en de rechtsstaat nemen nog veel meer tijd in beslag. In de Commissie institutionele zaken hebben we ons daarom geconcentreerd op de beginselen die vanuit het oogpunt van de eerbiediging van de rechtsstaat en de democratie belangrijk zijn.
Ten eerste willen we benadrukken dat het kaderbesluit een interessante mogelijkheid en een belangrijk instrument is op het vlak van communautair integratiebeleid en veel beter is dan de overeenkomsten die we tot nu toe hadden, zoals het rapport ook zeer duidelijk laat zien. Het is volgens mij belangrijk om dat te onderstrepen.
In de tweede plaats hebben we op strafrechtelijk gebied des te meer nood aan democratische rechtsgronden, omdat het hier gaat om fundamentele rechten. Daarom is volgens ons de rol van het Europees Parlement hierin veel te beperkt als het slechts gaat om een adviserende functie. Dat hebben we bekritiseerd. Er moet hier verandering in komen.
Ten derde is er de rol van het Hof van Justitie: de rechtsstaat heeft - zeker op het gebied van strafrechtelijke procedure - behoefte aan rechterlijke toetsing, maar ook aan meer rechterlijke bevoegdheden. Daarom zijn wij ook voorstander van een wijziging inzake de bevoegdheid tot het nemen van prejudiciële besluiten, die thans slechts geldt als de lidstaten er uitdrukkelijk mee instemmen. Dat is gewoon te weinig, dat moet eveneens veranderen.
Ten vierde, misdaadbestrijding is een beleidstaak die natuurlijk nauw samenhangt met nationale soevereiniteit. Daarom moeten we druk uitoefenen om schot in de zaak te krijgen. Dankzij Amsterdam hebben we een goede mogelijkheid, namelijk intensievere samenwerking. Op deze mogelijkheid van een verdieping van het communautair integratiebeleid hebben we ook bijzonder de nadruk gelegd.
Tenslotte nogmaals hartelijk dank aan de heer Bontempi! Mijns inziens is een hoop tijd en geduld nodig om deze taak tot een goed einde te brengen, maar dit verslag is een belangrijke stap in de goede richting.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat mevrouw de commissaris mij deze woorden niet kwalijk neemt, maar mijns inziens is het niet correct dat om tien voor twaalf de commissaris het woord gaat voeren voordat de sprekers van de fracties hun meningen hebben gegeven. Dat betekent dat de commissaris spreekt zonder het standpunt te hebben vernomen van de fracties en enkelen onder ons misschien niet meer aan de beurt komen, omdat het debat voor de stemming onderbroken moet worden. Dit vind ik niet juist. Dit is niet correct.

De Voorzitter
Mijnheer Caccavale, commissaris Gradin is vanmiddag afwezig. Zij zal nu het standpunt van de Commissie bekendmaken. Vanmiddag zal de heer de Silguy aanwezig zijn. Mijns inziens kan de Commissie dat zo regelen. Ik heb echter naar uw opmerkingen geluisterd en ik moet zeggen dat u gelijk hebt. Nu kan ik daar echter niets aan veranderen.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst graag de heer Bontempi willen gelukwensen met zijn degelijke verslag over de strafrechtelijke samenwerking in de EU. Een doelmatige strafrechtelijke samenwerking is een noodzakelijk instrument voor de bestrijding van de internationale misdaad. Binnen de EU hebben wij 15 verschillende rechtsstelsels, er bestaan verschillende definities van het begrip misdaad en verschillende sancties. Deze verbrokkelde situatie weet de internationale misdaad uit te buiten. Dit maakt een intensievere samenwerking en een grotere doelmatigheid bij de misdaadbestrijding in de Unie noodzakelijk. Een intensievere justitiële samenwerking is ook van belang voor het zekerstellen van de individuele rechtszekerheid.
Individuele burgers vragen mij vaak waarom wij niet meer doen aan de bestrijding van de internationale misdaad. De burgers eisen dat de EU-samenwerking op dit gebied voorrang krijgt. Ze hebben er weinig begrip voor dat belangrijke overeenkomsten nog niet van kracht zijn. Zij hebben daar natuurlijk gelijk in, en dit is een politieke uitdaging. Om te slagen moeten wij het erover eens zijn hoe wij kwesties op het gebied van de justitiële samenwerking doelmatig kunnen aanpakken. Ik ben ervan overtuigd dat dit mogelijk is. In de grond van de zaak bekijken wij de zaak op dezelfde manier, maar het omzetten van deze zienswijze in een doelmatige samenwerking lukt niet in één dag.
Ik ben het met de heer Bontempi eens dat het om een gefaseerd proces gaat, een proces waarin wij enerzijds de concrete samenwerking verdiepen en anderzijds aan het met elkaar in overeenstemming brengen van onze bepalingen werken.
Het Verdrag van Amsterdam houdt in dat wij op strafrechtelijk en justitieel gebied een nieuw besluitvormingsinstrument krijgen. Wij krijgen garanties dat de maatregelen die de lidstaten in de Raad nemen, ook binnen een bepaalde periode van kracht worden. Ik zal mij ervoor inspannen dat er hoofdzakelijk kaderbesluiten gebruikt zullen worden. Ik ben het ermee eens dat die de voorkeur genieten boven andere besluitvormingsinstrumenten. Een tweede wijziging is dat verdragen in de toekomst van kracht kunnen worden als de meerderheid van de lidstaten ze heeft geratificeerd. Dat is een goede zaak. Daardoor komen wij af van de dubbele overeenstemming die op het ogenblik geldt.
Ik heb hier in het Parlement vaak kritiek geuit op het feit dat overeengekomen verdragen niet worden geratificeerd. Het uitleveringsverdrag, het betekeningsverdrag en het protocol bij het Verdrag betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen zijn daar een paar voorbeelden van. Ik ben dan ook zeer verheugd over de oproep van de rapporteur aan de lidstaten, er alles aan te doen de verdragen die betrekking hebben op het strafrechtelijke gebied snel te ratificeren.
De heer Bontempi constateert dat er ook onder het Verdrag van Amsterdam onduidelijkheden bestaan over de rol van het Parlement en het Europese Hof in de strafrechtelijke samenwerking. Daar ben ik het mee eens. Mijn uitgangspunt is dat deze beide instellingen een zo sterk mogelijke positie moeten krijgen. Ik zal er dan ook op toezien dat mijn Commissievoorstellen direct na aanneming aan het Parlement worden voorgelegd. Ik hoop dat de bevoegdheid van het Hof op strafrechtelijk gebied zich geleidelijk zal ontwikkelen.
De rapporteur behandelt ook een aantal problemen die samenhangen met de informatie-uitwisseling tussen de gerechten in een en dezelfde zaak. Wat de bestrijding van fraude met EU-gelden betreft, heb ik zelf kunnen constateren hoe vertragingen bij de informatie-uitwisseling tussen de verschillende rechtsstelsels de misdadigers ogenblikkelijk kunnen bevoordelen. Ik heb er lang voor gepleit, de directe samenwerking tussen de gerechten en andere justitiële instanties in de lidstaten te vergemakkelijken. Het is onredelijk dat deze contacten in 1998 nog steeds via de diplomatieke kanalen moeten gaan. Ik ben het dan ook met de rapporteur eens dat de grondregel moet zijn dat gerechten direct met elkaar kunnen communiceren. Dit beginsel is opgenomen in het betekeningsverdrag, dat in 1997 is aangenomen, maar dat nog niet van kracht geworden is. Hetzelfde beginsel is ook een leidraad voor het verdrag over bijstand in strafzaken, waarover sinds enige jaren in de Raad onderhandeld wordt.
Een andere beperking voor de samenwerking tussen gerechten en andere gerechtelijke instanties is de eis van de dubbele strafbaarheid. Zoals u weet houdt deze eis in dat er pas rechtshulp wordt verleend als de misdaad ook strafbaar is in het land dat om rechtshulp verzocht wordt. De heer Bontempi bepleit in zijn verslag afschaffing van deze eis tussen de lidstaten van de EU en ik ben het terzake met hem eens.
Wij hebben tot nu toe gesproken over concrete maatregelen om de samenwerking te verbeteren. Op die manier kunnen wij een heel eind komen, maar wij moeten er ook voor zorgen dat de wetgevingen onderling meer in overeenstemming worden gebracht. Het gaat daarbij niet om een grootscheepse harmonisatie van het strafrecht. Wel is het noodzakelijk de mazen in de rechtsstelsels van de Unie te dichten, nu de georganiseerde misdaad die uitbuit. Wij moeten samen een hoog beschermingsniveau in de lidstaten verwezenlijken. Het doel moet zijn dat misdadigers niet vrijuit mogen gaan ten gevolge van verschillen in onze rechtsstelsels. Wij moeten resultaten kunnen boeken, zelfs als de strafbepalingen van de lidstaten voor ernstige misdaden onderling verschillen. Het is echter noodzakelijk dat wij bepaalde ernstige misdaden op dezelfde wijze definiëren, en dat hier gelijksoortige minimumstraffen voor komen; typische voorbeelden hiervan zijn corruptie, witwaspraktijken en seksueel misbruik van kinderen.
Er is alle reden om op dezelfde wijze naar bepaalde procedurebepalingen te kijken. De heer Bontempi noemt in zijn verslag het bankgeheim als voorbeeld. De heer Bontempi noemt de inspanningen om de financiële belangen van de Unie te beschermen als voorbeeld van wat bereikt kan worden. Ik ben het ermee eens dat een heleboel ervaringen hierbij ook voor de overige strafrechtelijke samenwerking van nut zouden kunnen zijn. Het is bijvoorbeeld juist dat wij in steeds grotere mate een direct verband zien tussen fraude binnen de EU en andere soorten internationale misdaad. Wij moeten er in de eerste plaats op letten in welke mate de ervaringen van nut kunnen zijn voor de gebieden waar grensoverschrijdende samenwerking noodzakelijk is; ik denk aan mensenhandel, illegale wapenhandel en drugsmisdrijven. Wij moeten ook onderzoeken of deze ervaringen de strafrechtelijke samenwerking op gebieden die onder het beleid van de EU vallen, kunnen vergemakkelijken.
Het verslag bevat ook een belangwekkend voorstel ter versterking van de rol van UCLAF bij de bestrijding van fraude inzake de financiële belangen van de Unie. UCLAF zou een coördinerende en ondersteunende taak moeten krijgen tegenover de verantwoordelijke nationale justitiële instanties. Ik juich dit idee toe. Het zou een concrete versterking betekenen van onze mogelijkheden om dat soort misdaad doelmatig te bestrijden. Ik heb dan ook het initiatief genomen tot oprichting van een speciale unit binnen UCLAF, die met deze kwestie aan de gang moet gaan.
Wij kunnen niet over justitiële samenwerking praten zonder de samenwerking met de omringende landen te bespreken. Ik ben het met de rapporteur eens dat wij gelijk op moeten werken aan de strafrechtelijke samenwerking met Midden- en OostEuropa. Het is duidelijk dat de strijd tegen de georganiseerde misdaad en corruptie en daarmee ook de strafrechtelijke samenwerking een belangrijk onderdeel wordt van de komende lidmaatschapsonderhandelingen. Het actieprogramma inzake de georganiseerde misdaad zal een belangrijk onderdeel kunnen worden, net zoals wij natuurlijk ook het GROTIUS- en het FALCONE-programma zullen kunnen meenemen. Ik ben het dus met de rapporteur eens dat deze heel snel moeten worden uitgebreid tot landen buiten de EU. Het Verdrag van Amsterdam zal betekenen dat de justitiële samenwerking op een nieuw niveau zal worden getild, wat een positieve zaak is.
Een punt waar ik graag aandacht voor wil vragen, is het voorstel van de heer Bontempi dat de Commissie het initiatief neemt tot een interinstitutionele conferentie tussen de Commissie, het Europees Parlement en de nationale parlementen. Het doel hiervan zou moeten zijn te bespreken hoe de justitiële samenwerking in de EU verder kan worden verbeterd. Ik vind dat wij gemeenschappelijk verder aan dit idee moeten werken en moeten bespreken hoe het kan worden verwezenlijkt. Er is echter ook een grondige studie nodig van de gevolgen van het nieuwe verdrag voor het gehele gebied van de justitiële en binnenlandse kwesties. Ik zal dan ook een analyse laten maken die ik dit jaar in de vorm van een Witboek zowel hier in het Parlement als in de Raad zal presenteren. Ik hoop dat dit Witboek een belangrijke basis zal zijn voor een grondig debat over de vraag hoe wij de droom van de EU als een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid kunnen verwezenlijken.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, ik maak ernstig bezwaar tegen de wijze waarop het debat verloopt. Ten eerste ben ik het helemaal eens met wat de heer Caccavale zojuist heeft gezegd: de commissaris neemt het woord terwijl het debat nog niet eens begonnen is. Ten tweede, onder deze omstandigheden kan geen enkel debat ordelijk verlopen, wanneer 150 leden de zaal binnenkomen zonder dat zij iets wezenlijks hebben toe te voegen aan een serieus debat over een belangrijke aangelegenheid. Ten derde is de Raad niet eens aanwezig. Kunt u alstublieft contact opnemen met het Bureau en nagaan of wij verandering kunnen brengen in de wijze waarop vlak voor een stemming debatten worden gehouden?

De Voorzitter
Mijnheer Brinkhorst, u hebt gelijk. Nu kan het debat echter niet worden voortgezet. Het debat zal worden onderbroken en vanmiddag om 18.00 uur worden voortgezet.
Wat de spreekbeurt van de commissaris betreft, moet ik u zeggen dat de Commissie zelf regelt hoe zij hier vertegenwoordigd is. Wij vragen enkel om aanwezigheid van de commissaris. Wij kunnen deze aanwezigheid echter niet afdwingen. Vanmiddag zal, zoals ik zojuist al zei, commissaris de Silguy hier zijn. Dit is trouwens niet de eerste keer dat iets dergelijks gebeurt. Dit komt wel vaker voor.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik sta helemaal achter de verklaringen van de heer Brinkhorst. Het onderwerp dat hier ter discussie staat is niet onbelangrijk. Namens al mijn collega's die hard hebben gewerkt aan dit verslag en veel waarde hebben gehecht aan de mening van commissaris Gradin zou ik willen protesteren tegen de omstandigheden waarin deze debatten plaatsvinden. Het is bij mijn weten al de derde keer dat mevrouw Gradin hier tijdens de middagpauze komt spreken en bijna niemand haar toehoort. Drie vierde van dit Parlement zit ondertussen over andere dingen te redekavelen. Ik vind dit een Parlement onwaardig en een belediging voor de Commissie.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij dit protest. Om te beginnen vind ik het een slechte zaak dat debatten zo worden versnipperd. Dat is vooral bij debatten over dit thema meermaals gebeurd. Ik doe een oproep tot het Bureau en de zittingsdienst om te zorgen voor een betere tijdsindeling, zodat dit niet meer voorkomt. We zijn daarentegen erkentelijk voor het feit dat mevrouw Gradin ondanks de tijdnood heeft kunnen spreken en ik geloof dat sommigen toch geluisterd hebben, beste mijnheer Schulz, maar het komt natuurlijk niet te pas dat er overal lawaai is wanneer de commissaris spreekt. Dat moet voortaan gedaan zijn, niet alleen voor u, mevrouw Gradin, maar in het algemeen. Dat gaat zo niet langer!
Voorts betreur ik dat het debat zo verspreid wordt, ook omdat veel collega's vanavond wellicht niet meer aanwezig zijn bij de voortzetting. Dat is echt geen goede zaak en daar moet een einde aan komen. Dat mag niet opnieuw gebeuren!
Verder wil ik erop attent maken, mijnheer de Voorzitter, dat het verslag reeds op de lijst voor de stemming die hier voor mij ligt, staat. Dat kan natuurlijk niet! Ik vind het jammer dat de stemming dan pas ik weet niet wanneer plaatsvindt en dat ook dit dus uit elkaar gehaald wordt, zodat er geen enkele samenhang meer is tussen verslag, debat, mening van de Commissie en uiteindelijke stemming. Ik sluit mij dus aan bij dit protest.

De Voorzitter
Mevrouw Theato, de commissaris heeft aandachtig geluisterd naar de protesten van de leden van het Parlement en het Bureau. Ik hoop dat zich dergelijke problemen niet meer zullen voordoen. Ik ben blij met de opmerkingen van de collega's en hun uitingen van ongerustheid. Nu moet echter de vergadering worden voortgezet.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, de woorden van de collega's klinken mij weliswaar als muziek in de oren, maar zij volstaan niet. Ten eerste zie ik, bij wijze van protest, af van mijn spreekbeurt van vanmiddag. Die is mijns inziens volledig overbodig geworden. Heel het debat vanmiddag is overbodig geworden. Een debat is geen uitzending in afleveringen. Zo gaat dat niet. Daarom vraag ik u, mijnheer de voorzitter, officieel het debat en de stemming uit te stellen tot de volgende vergaderperiode. Ik wil dat het Parlement zich hierover uitspreekt. Dit zijn wij de heer Bontempi en al degenen die aan dit verslag hebben gewerkt, verschuldigd. Dit debat moet worden uitgesteld en moet tijdens de volgende vergaderperiode van voren af aan beginnen.

De Voorzitter
Mijnheer Caccavale, het debat is begonnen en zal vanmiddag om 18.00 uur worden voortgezet, tenzij het Parlement op dat tijdstip anders besluit.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen de zucht van opluchting te horen wanneer ik hier opsta. Ik heb een vraag voor u: heeft het secretariaat schriftelijke kennisgeving ontvangen van een ieder in de zaal die wenst vastgelegd te zien dat hij/zij in de zaal aanwezig zal zijn tijdens hoofdelijke stemmingen? Ik vraag dit, omdat ik in de notulen van de vergadering van gisteren las dat de heer McMillan-Scott, de heer Janssen van Raay en anderen bij het secretariaat een schriftelijke verklaring hebben ingediend dat zij aanwezig zouden zijn, maar niet zullen stemmen.
Betekent dat niet dat de procedure zelf en de bedoelingen van het oorspronkelijke besluit van het Bureau op die manier worden omzeild? Ik vind dit een ernstige vraag, want als het de bedoeling van het Bureau was enige orde te scheppen in ons gedrag, dan valt dat gemakkelijk te omzeilen door een schriftelijke verklaring in te dienen en vervolgens de deur uit te lopen.
De bedoelingen van de quaestoren waren glashelder: dat het per stemming gaat en wel de stemming die op het punt staat gehouden te worden, zonder op enigerlei manier daarop vooruit te lopen. Ik vertrouw erop, mijnheer de Voorzitter, dat u de hand zult houden aan de instructies van de quaestoren, in combinatie met de instructies van het Bureau om te zorgen dat de Parlementsleden present zijn, of zij nu stemmen of niet.

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, wij zullen hetgeen u zei, nagaan. Ik moet u er echter wel op wijzen dat wij altijd de zaak goed in de gaten houden. Ik geloof niet dat de genomen besluiten omzeild worden.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, ik zou er graag nog een schepje boven op doen, op hetgeen onze collega Falconer gezegd heeft. Ik ben van mening dat we tijdens de stemming aan onze banken vastgeketend moeten zitten en de bodes zouden de deuren goed op slot moeten doen, zodat we er zeker van kunnen zijn dat niemand naar buiten gaat!

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, ik wil terugkomen op de opmerkingen van de heer Schulz, mevrouw Theato en de heer Caccavale. Wij waren het er allen over eens dat de wijze waarop het debat is verlopen toen mevrouw Gradin het woord nam, totaal onaanvaardbaar was. De heer Caccavale heeft voorgesteld het debat over dit verslag uit te stellen tot een volgende gelegenheid. Ik verzoek u dit ter stemming te brengen, want het is de enige manier waarop wij het debat over dit uiterst belangrijke verslag op ordelijke wijze kunnen voortzetten.
Ik vraag dus: wilt u het voorstel van de heer Caccavale in stemming brengen om het debat over het verslag van de heer Bontempi uit te stellen?

De Voorzitter
Mijnheer Brinkhorst, u kent het Reglement. In artikel 131 van het Reglement staat: " Een fractie of ten minste negenentwintig leden kunnen bij de opening van de beraadslaging over een bepaald agendapunt verzoeken de beraadslaging tot een nader aangegeven tijdstip uit te stellen. Dit voorstel wordt onmiddellijk in stemming gebracht" . Een dergelijk verzoek moet dus bij de opening van de beraadslaging worden gedaan. Ergens anders in het Reglement staat dat men op het moment van stemming kan vragen om uitstel van stemming. Mijnheer Avgerinos heeft een antwoord gegeven. Het spijt mij, maar wij gaan het debat hierover niet voortzetten.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, het is opvallend dat zij die nu luidop "Nee" roepen dezelfden zijn die daarnet niet hebben geluisterd naar mevrouw Gradin toen ze de zaal binnenkwamen. Maar dat is heel gewoon in dit Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, gelukkig kunnen sommige interrupties niet worden vertaald, anders zou uit de notulen blijken dat sommige personen hier geen manieren hebben. Ik ben het beslist met u eens. Als het voorstel nog moet worden ingediend kan dat op grond van het Reglement nog voor de stemming gebeuren. Ik denk nochtans dat we verder zouden staan indien de door de heer Brinkhorst terecht bekritiseerde omstandigheden nooit ontstaan waren. Het verslag-Bontempi is een belangrijk verslag. We hebben de mening van de Commissie gehoord. Na maandenlange beraadslaging in de commissie is het nu tijd om het goed te keuren. Dat moeten we dan ook morgen doen, want de stemming is voorzien voor morgen. Al mijn collega's verheugen zich om hier morgenmiddag aanwezig te zijn, zoals van ze verwacht wordt, en mee te stemmen.
(Applaus)
De Voorzitter
Ik denk dat het Parlement nu meer dan voldoende hierover heeft gehoord. Daar is niets meer aan toe te voegen. Helaas wilde het toeval dat juist over dit inderdaad zeer belangrijke verslag van de heer Bontempi het debat moest worden onderbroken.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, nu blijkt dat er geen actualiteitendebat over de criminaliteit in Brussel kan gehouden worden en de lijst met 100 handtekeningen hier ter inzage blijft liggen, zou ik willen meedelen dat op mijn bureau ook een handtekeningenlijst ligt die iedereen kan ondertekenen, alle assistenten, medewerkers en tolken, en dat ik deze lijst zal overhandigen aan de Commissie verzoekschriften van het Belgisch parlement.

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, het Bureau luistert altijd met een gewillig oor naar de moties van orde van collega's. Hun opmerkingen moeten echter wel gegrond zijn op een artikel van het Reglement!

Provan
Mijnheer de Voorzitter, bent u bereid de stemmingsprocedure voor het verslag-Bontempi nader te verklaren? Vanavond wordt een reeks stemmingen gehouden en ik vraag me af waarom u zei dat morgen over dit verslag wordt gestemd. Ik zou niet willen dat mijn collega's een verkeerd denkbeeld hebben wanneer hierover gestemd zal worden.

De Voorzitter
Mijnheer Provan, met het grootste plezier. De heer Avgerinos, die zojuist de vergadering voorzat, heeft reeds een opmerking gemaakt. U kunt op de agenda zien dat als de stemmingen van nu niet kunnen worden afgemaakt, deze vanmiddag zullen worden voortgezet. Ik denk echter dat als iedereen zijn beste beentje voorzet, wij de stemmingen kunnen afronden. Als dit echter niet het geval mocht zijn, zullen de stemmingen vanmiddag om 18.00 uur worden voortgezet. Het debat over het verslag van de heer Bontempi zal dan echter nog niet voltooid zijn en dat betekent dat de stemming daarover in ieder geval pas morgen kan plaatsvinden.

Stemming
Cresson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zal het heel kort houden. Zoals ik gisteravond tijdens het debat al aangaf, deel ik uw zorgen met betrekking tot de kern van deze zaak. De Commissie heeft daarom besloten de amendementen 1, 2, 3, 4, 7, 16 en 17 formeel te accepteren. Dit geldt ook voor het eerste gedeelte van amendement 14, aangaande de duur van het mandaat van de directeur.
Ik hoop dat de veranderingen geen extra vertraging met zich mee zullen brengen met betrekking tot het openstellen van de stichting voor de mediterrane landen.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, gisteravond was er enig misverstand over de samenwerking met de Commissie op dit punt, maar dit is nu opgehelderd en het verslag kan ter stemming worden aangeboden.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

De Vries
Voorzitter, ik zou het Huis toestemming willen vragen voor een zeer eenvoudig mondeling amendement. Er moet in amendement 2 één woord worden gewijzigd. In het amendement is thans sprake van het woord Macedonië. De collega's van de EVP-Fractie hebben mij er terecht op gewezen dat dat niet Macedonië moet luiden maar FYROM, Former Yugoslav Republic of Macedonia. Mag ik het Huis vragen om die correctie aan te brengen?
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de vorige Voorzitter iets gevraagd. Kunt u ons mededelen of u een schriftelijke verklaring hebt ontvangen van de parlementsleden die wel in de zaal aanwezig zullen zijn, maar niet zullen deelnemen aan hoofdelijke stemmingen? Een eenvoudig ja of nee op deze vraag is genoeg.

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, ik heb uw vraag aan ondervoorzitter Avgerinos gehoord. Voor mij ligt de zaak heel eenvoudig. Zowel mevrouw Fontaine als ook de heer Martin hebben gisteren, na een opmerking van de heer McMillan-Scott, een bepaalde praktijk gevolgd. Ik heb er geen enkel bezwaar tegen mij daarbij aan te sluiten. Als de collega's mondeling kenbaar willen maken dat zij aanwezig zijn maar niet willen stemmen, is dat hun goed recht. Ik zou de voorkeur geven aan een schriftelijke mededeling aan mijn medewerkers om geen tijd tijdens de stemming te verliezen. Wij zien hoe dan ook wie aanwezig is en afgezien daarvan hebben wij het volste vertrouwen in de collega's.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, u hebt niet echt op mijn vraag geantwoord want u had het over "mondeling" . En ik heb gevraagd: hebben parlementsleden uw secretariaat schriftelijk medegedeeld dat zij aanwezig zullen zijn, maar niet deelnemen aan hoofdelijke stemmingen? Een eenvoudig "ja" of "nee" is genoeg.

De Voorzitter
Het spijt me, mijnheer Falconer, u hebt gelijk. Ik dacht dat u een vraag stelde over de algemene procedure, en die heb ik geprobeerd toe te lichten. Voor zover ik weet, is het antwoord op uw vraag "nee" .

Müller
Mijnheer de Voorzitter, voor de stemming begon heb ik op mijn plaats een lijst aangetroffen. Op deze lijst stonden alle leden met naam en plaatsnummer die op de vergadering van gisteren aanwezig waren. Kunt u mij alstublieft in de loop van vandaag of morgen meedelen wie deze lijst heeft samengesteld, waartoe zij dient en waarom ik haar gevonden heb op mijn plaats, als niemand anders van mijn fractie deze lijst ontvangen heeft?

De Voorzitter
Mevrouw Müller, ik kan u momenteel geen opheldering verschaffen over het voorval dat u noemde. Ik heb mijn medewerkers reeds opdracht gegeven samen met u te onderzoeken wat er precies is gebeurd. Als mocht blijken dat maatregelen moeten worden getroffen, zullen wij dat zeker doen.

Bébéar
Ons doel is eenvoudig en duidelijk: we willen de bescherming van de consument van een Europese dimensie voorzien door ieder risico van een mogelijk isolement van potentiële slachtoffers uit te sluiten.
De Europese burger ondervindt ontegenzeggelijk moeilijkheden op de consumentenmarkt. Het meest complex zijn de moeilijkheden van juridische aard. Onze Europese richtlijnen moeten om toegepast te kunnen worden, worden omgezet in nationale wetgeving. Die begint er langzamerhand uit te zien als een warboel van bepalingen die ieder jaar groter wordt.
Benadeelde consumenten kunnen er daarom niet zeker van zijn dat ze schadevergoeding zullen ontvangen. Hierin ligt het belang van het verslag dat ons vandaag in tweede lezing wordt voorgelegd.
Ik zal hier geen betoog houden over deze tekst. Er is immers al veel over gesproken in commissies en vergaderingen. Ik zal mij beperken tot een concreet voorbeeld van de gevolgen van deze tekst voor het dagelijks leven van de Europeanen.
Als gevolg van een grootschalige verkoopactie hebben veel Fransen onroerend goed gekocht in Spanje. Ze waren helaas het slachtoffer van zwendel van de projectontwikkelaar, die zelf afkomstig is uit een land buiten de Europese Unie. De Franse consumentenorganisatie heeft op geen enkel moment een rechtsvordering kunnen instellen.
Dankzij de nieuwe bepalingen waar we over gaan stemmen, kan een slachtoffer dat in een ander land verblijft voortaan zijn belangen laten verdedigen door zijn eigen consumentenorganisatie.
Het werd tijd dat, voordat de euro wordt ingevoerd, deze praktijken, die tegen de belangen van de consumenten indruisen, vervolgbaar werden.
Ik sta dus achter het verslag-Verde i Aldea, aangezien het een grote stap vooruit betekent in de bescherming van de consument. De Europese Unie heeft de plicht rechtvaardiger te werk te gaan en te zorgen voor een toegankelijkere rechtspraak.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Fontaine (A4-0077/98)
Müller
Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts twee mondelinge verklaringen afleggen. De eerste heeft betrekking op het verslag van mevrouw Fontaine. De vrijwilligersdienst zal slechts door de Europese jeugd worden aanvaard als er voldoende middelen beschikbaar worden gesteld. Voldoende betekent in deze context minstens zoveel geld dat jongeren uit al de 15 lidstaten en binnenkort hopelijk ook uit de toetredingslanden aan dit programma kunnen deelnemen. Met 35 miljoen ecu kunnen hoogstens 5.000 jongeren deelnemen. Dat is te weinig. 80 miljoen ecu is het minimum, rekening houdend met de 25 miljoen ecu die reeds voor het begrotingsjaar 1988 werden uitgetrokken, zodat 55 miljoen ecu resteren voor 1999. Daarom roep ik de Raad op en met name de Duitse minister van Jeugdzaken, mevrouw Nolte, om in de Raad vastberaden op te komen voor dit door het Parlement geëiste bedrag. Er is in categorie 3 voldoende speelruimte voor deze verhoging. Deze eis kan dus niet worden afgeslagen op grond van een zogenaamd tekort aan financiële middelen.

Barros Moura
Mijn steun aan deze aanbeveling beperkt zich niet, via de verhoging van de kredieten van 35 tot 80 miljoen ecu voor het tijdvak 1998-1999, tot het bepleiten van minimale voorwaarden voor het welslagen van het programma en voor gelijke kansen voor de betrokkenen.
Ik identificeer mij vooral met het krachtige instrument dat het actieprogramma "Europees vrijwilligerswerk voor jongeren" kan vormen voor de totstandkoming van een Europees burgerschapsgeweten, en wel door middel van de vormende werking die uitgaat van het verlenen - in Europees verband - van diensten aan de gemeenschap.
Naast het vrije verkeer van personen en de menselijke en culturele uitwisseling die het programma tot stand kan brengen, vormt de deelname, samen met jongeren uit andere Europese landen, aan de verwezenlijking van een gemeenschappelijke maatschappelijke doelstelling het centrale element van dit programma. De Europese maatschappelijke doelstelling overstijgt het louter individuele belang van de deelnemers en is daarom een krachtige stimulans voor het Europese burgerschap.

Caudron
Ik zou onze collega Nicole Fontaine willen feliciteren met haar werk, want dit verslag kan de verwezenlijking van het prachtige idee van Europees burgerschap, waarvoor ik mij dagelijks inzet, versnellen.
Het is dan ook van groot belang dat deze Europese vrijwilligersdienst in het leven wordt geroepen en ik kan me daarom niet scharen achter de wens van de Raad om de begroting te minimaliseren. Ik zou hieraan willen toevoegen dat onze commissarissen en ministers altijd meer willen bereiken met middelen die ontoereikend zijn voor hun ambities, en dat geldt voor alle gebieden!
Ik zou ook de benodigde overeenstemming tussen de verschillende nationale diensten willen benadrukken. Dit is mijns inziens eenvoudigweg een kwestie van goed verstand.
Tenslotte het volgende: terwijl we tijdens deze vergaderperiode gepoogd hebben een antwoord te vinden op het vraagstuk van de sociale zekerheid van de Europese migranten, schijnt de Raad niet van plan te zijn in te gaan op de noodzaak van een goede coördinatie tussen de sociale stelsels. Door deze realiteit te negeren wordt het idee van de Europese vrijwilligersdienst, al voordat het ten uitvoer wordt gelegd, geweld aangedaan.
Deze vrijwilligersdienst moet een eerste aanzet worden tot het Europees burgerschap voor de jeugd. Het is aan het Parlement om deze wens, die wij allen delen, tot uitdrukking te brengen.

Holm
Als jongste lid van het Europees parlement wil ik natuurlijk graag mijn steun geven aan het verslag van mevrouw Fontaine over Europees vrijwilligerswerk voor jongeren. Dit is om vele redenen van belang. Het gaat erom nieuwe manieren te vinden om zinvolle bezigheden te scheppen, waarin het nuttige met het aangename kan worden verenigd. Het nuttige bestaat erin dat wij weten dat jongeren er groot belang bij hebben om bezig te zijn op die terreinen waarover het actieprogramma gaat, vooral milieukwesties en sociale aangelegenheden, terwijl het ons ook bekend is dat op deze gebieden veel moet worden gedaan. Het aangename bestaat in het voordeel voor jongeren om de kans te krijgen een ander land te bezoeken, een tijd lang een andere cultuur en een andere samenleving mee te maken en in die tijd ook een nieuwe taal te leren. Taal is belangrijk, nu wij in een steeds mondialere wereld leven.
Gisteren is door het Europees Parlement een verslag aangenomen over het voorkomen van zelfmoord onder de burgers van de Unie. Helaas zijn het meestal juist jongeren die met zelfmoordgedachten rondlopen, omdat zij zich onzeker over de toekomst voelen. Het zou daarom een goede zaak zijn als de EU er blijk van zou geven, de voorwaarden te willen scheppen waaronder een aantal jongeren verder zou willen leven. In dit verband kan vrijwilligerswerk een kleine, maar belangrijke bijdrage betekenen. Het lost het probleem niet op, maar het kan als iets positiefs gezien worden.
De houding van de Raad op het gebied van geld is beangstigend: terwijl men enerzijds miljarden pompt in subsidies voor tabaksteelt en kernonderzoek, is men niet bereid om een paar miljoen ecu te investeren in de jeugd. Dat is op zijn zachtst gezegd pijnlijk.
De negatieve houding van de Raad tegenover de eis dat er meer middelen beschikbaar komen, zodat degenen die de kans krijgen om vrijwilliger te zijn ook voldoende basisopleiding krijgen om een nieuwe taal te kunnen leren, is onbegrijpelijk. Ik zie dat juist als iets wat vanzelf zou moeten spreken, aangezien het de kans vergroot dat enerzijds de jongeren iets opsteken van hun vrijwilligerswerk en anderzijds het project een succes wordt.
De Raad moet deze punten in heroverweging nemen. Als jongste lid van het Europees Parlement, steun ik, net als de volledige Fractie De Groenen in het Europees Parlement, het verslag van mevrouw Fontaine.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, gezien het streven van de Britse regering om onze jongeren te helpen met ons nationaal New Deal-programma, zie ik met genoegen dat deze actie een tegenhanger vindt op Europees niveau.
De regeringen van de EU doen er goed aan het idee voor Europees vrijwilligerswerk te propageren voor jongeren tussen 18 en 25 jaar. In het onderhavige verslag worden een paar goede voorstellen gedaan om het succes van dit programma in de praktijk te verzekeren.
Er moeten bijvoorbeeld verblijfsvergunningen komen voor vrijwilligers die in andere EU-landen werken. Jonge vrijwilligers hebben ook dezelfde rechten op sociale zekerheid nodig die zij vóór de periode van hun vrijwilligerswerk genoten.
Tevens moeten wij kijken naar belastingvrijstellingen voor elke vorm van betaling of toelage aan vrijwilligers. Dezen mogen tenslotte niet bestraft worden voor hun burgerzin en hun initiatief om vrijwilligerswerk te aanvaarden voor het welzijn van de gemeenschap in haar geheel waardoor zijzelf bovendien makkelijker inzetbaar on de arbeidsmarkt worden.
Ik ben het eens met het voorstel van de rapporteur dat een Europees actieprogramma voor vrijwilligerswerk voor jongeren in alle bestaande nationale systemen kan worden ingepast - misschien kan in de vrijwilligersprogramma's van onze eigen landen de keuze voor een Europese deelname worden ingebouwd?
Ik hoop dat het Parlement zowel aan dit verslag als aan onze jongeren de steun geeft die beiden verdienen, indien wij de gemeenschaps- en ondernemingsgeest van toekomstige generaties willen aanmoedigen.

Wibe
In amendement 3 van het verslag wordt voorgesteld het financieringskader voor de uitvoering van het programma in de periode 1998-1999 van de door de Raad voorgestelde 35 miljoen ecu te verhogen tot 80 miljoen ecu.
Ik kan onmogelijk voor dit verslag stemmen, nu ik zie hoe de lidstaten tegelijkertijd bezuinigingen doorvoeren die binnen de overheidssector van de respectieve lidstaten tot ontslagen leiden.
Verslag-Boogerd-Quaak (A4-0032/98)
Ryynänen
De wijziging van de verordening inzake de Europese Stichting voor Opleiding is zeer gerechtvaardigd en noodzakelijk. Het gaat in de eerste plaats om de uitbreiding van het werkterrein naar de MEDA-landen in het Middellandse-Zeegebied. Maar de evaluatie van de eerste drie beleidsjaren van de stichting biedt ook de mogelijkheid de werkzaamheden van de stichting grondiger te controleren. Het belangrijkste in deze analyse is het verkrijgen van richtsnoeren voor de ontwikkeling van de stichting om beter het hoofd te bieden aan de toenemende problemen in de toekomst.
Ik ben het volledig met rapporteur Boogerd-Quaak eens dat de voornaamste taak van de stichting het voorbereiden van de uitbreiding is. Het belang van het onderwijs en de beroepsopleiding als instrument voor de integratie en de regionale ontwikkeling wordt toch al onvoldoende in aanmerking genomen. In de partnerlanden is de effectieve steun en deskundigheid van de Stichting voor Opleiding nodig wanneer een beroepsopleiding wordt gepland en verwezenlijkt die de versterking van de markteconomie en de democratie bevordert.
De op initiatief van de stichting opgezette personeelsprogramma's voor de besluitnemers van de partnerlanden en de EU vormen een belangrijk onderdeel van dit werk. Al met al is de rol van de Stichting voor Opleiding bij de uitvoering van PHARE en TACIS belangrijk geweest. Toch vereisen de toenemende problemen dat het zwaartepunt wordt verschoven van het bestuur naar het ontwikkelingswerk dat concreet partnerschap en concrete deelname bevordert.
De kandidaat-landen moeten vooruitgang kunnen blijven boeken bij activiteiten die internationale mobiliteit garanderen: bij het erkennen van examens, bij nieuwe opleidingstechnieken en bij de transparantie van normen. In dit opzicht moet de samenwerking met CEDEFOP versterkt worden.
Natuurlijk moet de Stichting voor Opleiding over voldoende middelen beschikken voor de uitbreiding en versterking van haar activiteiten. Ik hoop vooral dat er meer wordt geïnvesteerd in de vervolgopleiding van alle opleiders in beroepsopleidingen en het bevorderen van de beroepsopleiding van vrouwen.
Ontwerpresolutie over Kosovo
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, gezien de belangrijke verbeteringen die de liberalen met hun amendementen hebben aangebracht in deze resolutie zou ik toch kunnen instemmen met dit compromis. Maar ik vind dat we aan het huichelen zijn, want de maatregelen die de Contactgroep en nog anderen hebben voorgesteld had men de afgelopen jaren kunnen toepassen om de escalatie van geweld te voorkomen - ik heb dit onderwerp hier al heel vaak ter sprake gebracht. Door niets te doen hebben wij er mede schuld aan dat het tot een dergelijke geweldsexplosie gekomen is. Het is zelfs niet gelukt om een EU-bureau te openen in Kosovo en nu pas wil men de politieke maatregelen nemen die toen al noodzakelijk waren. Weer eens wordt te laat en te zwak gereageerd, dat moet gezegd worden. De kogelregen van de voorbije dagen heeft het idee van autonomie waarschijnlijk gesmoord en er rest ons slechts één mogelijkheid, namelijk door internationale waarnemers en troepen in te zetten ervoor zorgen dat Kosovo autonoom wordt onder internationale controle. Na enkele jaren van stabiliteit in het gebied kan het dan de dialoog aangaan met Belgrado om zelfstandig over zijn toekomst te beslissen.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, van harte proficiat, niet met hetgeen u zei, want het Bureau heeft geen recht commentaar te leveren, maar met uw aanwezigheid hier. U bent er werkelijk bijna altijd.

Hory
Ik heb ervoor gekozen me te onthouden van stemming over de gezamenlijke ontwerpresolutie met betrekking tot Kosovo.
Natuurlijk schaar ik mij bij hen die het geweld - van welke zijde ook - veroordelen en ik zal de excessen bij de onderdrukking van demonstraties veroordelen wanneer blijkt dat deze excessen hebben plaatsgevonden. Ik zou echter willen stilstaan bij een aantal punten die ons Parlement onvoldoende in ogenschouw heeft genomen.
Allereerst behoren de problemen in Kosovo tot de interne aangelegenheden van Joegoslavië. We mogen deze problemen daarom niet beoordelen en ons er niet in mengen. Ik vraag me echter af hoeveel van onze lidstaten de vele politieke aanvallen door sommige Europese landen of bepaalde geledingen in ons Parlement zouden hebben geaccepteerd; aanvallen die Joegoslavië, één van de medeoprichters van de Verenigde Naties, zeven jaar lang moest ondergaan.
Verder moet nogmaals benadrukt worden dat er geen vreedzame, rechtvaardige en duurzame oplossing van de problemen in die regio kan worden bereikt als men Servië alsmaar als de verpersoonlijking van het kwaad afschildert. We hebben in Kroatië en Bosnië gezien dat dit dualisme tot oorlog aanzet. Het risico zal altijd blijven bestaan dat deze oorlog weer oplaait zolang we de Serviërs niet opnieuw in de gemeenschappelijke besluitvorming hebben opgenomen.
Tenslotte moet gezegd worden dat Kosovo, door zijn geschiedenis en geografie, zeer specifieke problemen stelt; allereerst omdat men niet van de Federale Republiek Servië kan verlangen dat zij afziet van haar soevereiniteit in Kosovo, dat de bakermat van haar geschiedenis en haar nationale eenheid is; vervolgens omdat het herstel van de autonomie van Kosovo - niemand stelt het principe van deze autonomie ter discussie - wel eens zou kunnen uitmonden in een onafhankelijkheidswens die op zeer gevaarlijke wijze de internationale verhouding tussen Joegoslavië, Albanië en Macedonië, ja zelfs indirect Griekenland en Bulgarije, zou kunnen verstoren. Dit is een risico waarover iedereen eens goed zou moeten nadenken.
Concluderend zou ik willen zeggen dat er meer vertrouwen gesteld moet worden in de politieke kracht van Servië; of het nu gaat om de autoriteiten in Belgrado of om de Democratische Liga van Kosovo. We moeten ze aanmoedigen de dialoog te hervatten teneinde een institutionele oplossing te vinden die de rechten respecteert van de verschillende gemeenschappen die in Servië leven.
Ontwerpresolutie over het ASEM-proces
Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, de groenen vormen een wereldwijde internationale beweging en zijn dan ook van mening dat het vanzelf spreekt dat de ontwikkeling in Azië ook de bevolking van de EU-landen aangaat, net zoals de ontwikkeling van de EU de bevolking van Azië aangaat. Daarom staan wij positief tegenover samenwerking in het kader van de ASEM, maar wij willen hierbij wel benadrukken dat het belangrijk is democratisch gekozen politici hierbij te betrekken, onder andere in het kader van de ASEP en de volksbewegingen.
Helaas worden de relaties van de EU tot nu toe gekenmerkt door een zeer dubbele houding. Op hetzelfde moment dat in plechtige toespraken de eerbied voor de democratie en mensenrechten wordt benadrukt, wordt in de praktijk de werkelijkheid beheerst door kortzichtige handelsbelangen. Een schrijnend voorbeeld hiervan is Indonesië, dat wapens van EU-landen heeft kunnen kopen, Oost-Timor heeft kunnen onderdrukken en zijn eigen bevolking democratische invloed en enige mate van rechtszekerheid heeft kunnen onthouden, iets wat de laatste tijd vooral de Chinese bevolking getroffen heeft.
Ook de betrekkingen met andere ondemocratische Aziatische landen worden gekenmerkt door deze dubbele houding. Wij plaatsen ook vraagtekens bij de wijze van hulpverlening aan de noodlijdende Noord-Koreaanse bevolking, vooral bij de nadruk die gelegd wordt op KEDO. Noord-Korea hoort in plaats daarvan hulp te krijgen bij de sanering van de kolenmijnen en kerncentrales en hulp in de vorm van voedsel om het gevaar van een acute hongersnood te keren.
De resolutie van het Europees Parlement bevat een groot aantal van onze doelstellingen. Naast de hiervoor door mij genoemde doelstellingen is er de noodzaak van een gedragscode voor wapenverkoop door de EU-landen en criteria voor een duurzame bosbouw. Toch heb ik mij bij de eindstemming onthouden van stemming, aangezien uit paragraaf 6 blijkt dat de fundamentele, extreem liberale vrijhandelsbeginselen van de EU nog steeds de overhand mogen krijgen boven andere belangrijke beginselen betreffende de ontwikkeling van de samenleving, bijvoorbeeld democratie, mensenrechten, en een ecologisch en sociaal duurzame ontwikkeling. Zolang de EU haar prioriteiten niet anders stelt, zullen de internationale betrekkingen van de EU, waaronder die met Azië, helaas altijd met gerechtvaardigd wantrouwen door de bevolkingen overal ter wereld worden bekeken.
Ontwerpresolutie over het internationaal gerechtshof voor strafzaken
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik u bedanken voor uw hartelijke woorden en voor de manier waarop u het voorzitterschap waarneemt. Wat het onderwerp zelf betreft zou ik willen zeggen dat het enorm belangrijk is om zo'n internationaal gerechtshof voor strafzaken in te stellen en in het kader van de Verenigde Naties passende maatregelen te treffen. Ik kan hier enkel toejuichen dat Neurenberg zich als zetel van dit gerechtshof heeft aangeboden, omdat de stad zo haar tragische verleden, waarin zij door de grootste misdadiger uit de geschiedenis van de mensheid, Adolf Hitler, misbruikt werd, bewust aan de orde stelt en op die manier een bijdrage levert aan de morele schadeloosstelling. Ik feliciteer de stad Neurenberg omdat zij het initiatief genomen heeft zich als zetel van een dergelijk instituut aan te bieden.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Posselt.
Verslag-Cabezón Alonso (A4-0056/98)
Seillier
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben voor het verslag-Cabezón Alonso gestemd, maar de benadering van het verslag met betrekking tot demografische kwesties is te aarzelend. Er wordt immers nergens op heldere wijze in het verslag gezegd, in ieder geval niet helderder dan in de tekst van de Commissie, dat een aantal van onze Europese landen erin zal slagen zijn bevolking te verjongen. Wil ons oude Europa dan niet meer leven en leven geven, wil het geen bedrijven meer oprichten of gezinnen stichten, wil het zich niet meer voortplanten? Is hier sprake van een definitief verval? Moeten we een fatalistische houding aannemen en met de huidige situatie genoegen nemen?
Ik denk het niet. Veel vrouwen en stellen in Europa zouden graag kinderen willen hebben. Ik heb dit zelf nagetrokken tijdens de vele ontmoetingen die ik voorafgaand aan de internationale conferenties van Caïro, Peking en Kopenhagen heb gehad. Ik vraag me daarom af waarom het de politiek aan moed ontbreekt om rekening te houden met deze wens, die immers van zo'n groot belang is voor het leven, het economisch leven in onze landen.
Economische groei is immers onvoorstelbaar zonder groei van de consumptie, en in het bijzonder de consumptie door jongeren. Ik denkt dat het de hoogste tijd wordt dat onze economische en politieke leiders deze vanzelfsprekendheden opnieuw ontdekken. Het zijn immers het gezin en de kinderen die, evenals de bedrijven, van fundamenteel belang zijn voor de economische, maar niet alléén de economische, vitaliteit van een land. Laten we de consument niet te abstract als individualist beschouwen. We moeten het gezin zien als een realiteit, ook op economisch vlak.
Waarom zouden we de ouders, degenen die de kinderen op de wereld zetten en ze jarenlang opvoeden, niet beschouwen als de eerste economische investeerders van een land? Tegelijkertijd vormen ze een niet te vervangen vormingsinstituut. En bij God hoeveel belang hechten wij momenteel niet aan vorming en inzetbaarheid! Welnu, kinderen die in een gezin zijn grootgebracht, krijgen vertrouwen in zichzelf en staan dynamisch in het leven. We hebben er dus alle belang bij deze realiteit opnieuw te ontdekken en rekening te houden met het belangrijke werk dat door de moeder van het gezin in het huishouden wordt vervuld, zoals werd voorgesteld in Kopenhagen.
Beste vrienden, ik ben geen doemdenker. Deze kinderwens bestaat. Naast het zeer ernstige vraagstuk dat ik zojuist naar voren bracht, zou ik willen zeggen dat hetgeen zich afgelopen zomer in Parijs tijdens de internationale jongerendagen heeft afgespeeld, hoop biedt voor ons allen, voor al onze Europese landen, maar ook voor de rest van de wereld.

De Voorzitter
Ik dank u hartelijk, mevrouw Seillier. Ik heb u uw spreektijd laten overschrijden, maar ik denk dat u dat verdiende. Gisteren heb ik tijdens de avondvergadering ontdekt wat voor passie u voor dit onderwerp hebt en daar verheug ik mij over.

Angelilli
De gegevens over de neerwaartse demografische ontwikkeling en de vergrijzing van de bevolking zijn al jaren bekend. Het demografisch verslag 1997 is derhalve een gelegenheid om de statistieken eens nader onder de loep te nemen en na te denken over de beste manier om de sociale gevolgen van de demografische toekomstscenario's op te vangen.
In eerste instantie moeten wij voorkomen dat de rechten van de ouderen, zowel wat de sociale voorzieningen als wat de sociale bijstand betreft, een discriminatie gaan betekenen van de jongeren en de vrouwen. De in de minderheid zijnde jongeren zullen immers in de toekomst met hun werk moeten opkomen voor de kosten van de voorzieningen voor de in de meerderheid zijnde ouderen en de vrouwen zullen belast worden met de zorg voor de bejaarden, hetgeen in geval van ziektes en handicaps een uitermate zware taak is.
Ik stem in met de mening van de rapporteur dat in Agenda 2000 de sociale en demografische gevolgen van de toekomstige uitbreiding van de Unie heel oppervlakkig worden behandeld. Ook stem ik in met de noodzaak van een gemeenschappelijk immigratiebeleid en van herziening van de sociale zekerheidsstelsels om rekening te houden met de huidige en toekomstige demografische situatie. Namens de Alleanza nazionale geef ik mijn steun aan het verslag van de heer Cabezón Alonso.

Lindqvist
In verscheidene landen baart de ontwikkeling van de bevolking zorgen vanwege de enorme migratie van het platteland naar de stad. In Zweden neemt de bevolking in alle provincies af, met uitzondering van vier provincies, wat het gevaar van ontvolking van een groot deel van het land met zich meebrengt.
Ik heb voor het verslag gestemd. Het regionale beleid en het structuurbeleid van de EU moeten echter zo worden vastgesteld dat deze ongelukkige ontwikkeling een halt wordt toegeroepen.

Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag over de demografische ontwikkeling in de EU. Wij vinden dat het verslag van de Commissie enkele zeer belangrijke problemen behandelt. Indien de huidige trend in de bevolkingsontwikkeling zich doorzet, zal de leeftijdsgroep van ouderen boven zestig jaar in de komende 30 jaar met de helft toenemen. Dit zal grote gevolgen hebben voor de Europese welvaartsstaten en voor de structuur van de arbeidsmarkt. Er zullen namelijk minder beroepsactieve mensen zijn om de stijgende uitgaven voor onder andere pensioenen en de gezondheidssector te financieren.
Wij zijn blij dat het probleem op de agenda staat. Er moeten in de toekomst gewoon meer mensen op de arbeidsmarkt komen. Wanneer we dit inzien, zullen er hopelijk constructieve gesprekken op gang komen over de noodzaak van gezinsvriendelijke ondernemingen waar vrouwen graag werken en zal er hopelijk een nieuwe mening ontstaan over vluchtelingen en immigranten als hulpkrachten in de Europese welvaartsstaten.

Wolf
Het zou absurd zijn indien er geen ontwikkeling was op demografisch gebied: hogere levensverwachtingen, lagere kinderaantallen, andere getallenverhoudingen tussen de seksen - dit heeft uiteraard verreikende maatschappelijke gevolgen. Toch beweer ik dat een debat over maatschappelijk beleid dat zich louter toespitst op de "demografische toestand" aan de werkelijke problemen voorbijgaat.
Deze problemen hebben te maken met een economische structuur die steeds meer mensen gedwongen "loskoppelt" van de economische groei, hen deels of volledig werkloos maakt en daardoor sociaal uitsluit, alsook met het feit dat deze economie een groeiende tendens vertoont tot sociale polarisatie en uitsluiting en daarbij nog berust op een "onzichtbare economie" , die de last van onbetaalde arbeid volgens de hiërarchie der geslachten verdeelt - met als vanzelfsprekend gevolg een maatschappij die steeds vrouw- en kindonvriendelijker wordt. Last but not least gaat het om racisme dat de feiten volledig verdraait en teert op de heersende angst voor immigratie in een snel groeiend en transnationaal economisch systeem. Het is geen toeval dat deze thema's telkens weer naar voren komen als er over "demografie" gedebatteerd wordt. Maar waarom kan dat niet zonder omwegen gebeuren, zonder de "demografische illusie" ?
Verslag-Titley (A4-0059/98)
Ephremidis
Het actieplan voor Oekraïne is een onverholen poging van de multinationale ondernemingen om de markt in dit land te veroveren. Hetzelfde doen zij in de andere Midden- en Oost-Europese landen. Hun doel is de exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen en het menselijk potentieel in deze landen. Zij willen de markten overheersen en politieke en sociale ontwikkelingen die hun belangen het beste bevorderen.
De voorwaarden in het actieplan voor Oekraïne moeten bijdragen aan de verwezenlijking van de infrastructuur die noodzakelijk is voor de opneming van het buitenlands kapitaal en de buitenlandse producten. Dat staat ook met zoveel woorden in het verslag. Daarin wordt namelijk gezegd dat de privatiseringen en, meer in het algemeen, de economische hervormingen versneld moeten worden. Het doel is de rechten van de werknemers de genadeslag toe te brengen door middel van "hervorming van het bestuur, belastinghervorming, hervorming van het rechtsstelsel, totstandbrenging van administratieve structuren voor de particuliere economische sector en veiligstelling van de politieke overgang naar de markteconomie" .
De voorwaarden in het actieplan voor Oekraïne moeten echter ook gezien worden in verband met het TACIS-programma, de partnerschapsovereenkomst en de andere financiële overeenkomsten van de EU met dit land. Dan zullen wij spoedig vaststellen dat deze voorwaarden zich niet beperken tot de economische sector. Zij betreffen ook politieke vraagstukken en vormen een inmenging in de interne aangelegenheden van Oekraïne, in de politiek van dit land, alhoewel daar binnenkort verkiezingen plaatsvinden. Men wil dit land voorschrijven welke houding het moet aannemen en men wil de banden met de NAVO verstevigen via het gemeenschappelijk bevorderen van vrede en deelneming aan militaire missies van de WEU.
Met al deze overeenkomsten en dit actieplan wordt druk op Oekraïne uitgeoefend met het oog op het afkopen van technologie. Men wil dat dit land instemt met gigantische investeringen van Europese multinationale ondernemingen op energiegebied en vooral met de bouw van nieuwe kerncentrales, daar, zo zegt men, de kerncentrale van Tsjernobyl grote veiligheidsproblemen veroorzaakt. Dit is echter een voorwendsel. Men bekommert zich niet werkelijk om de gevaren voor het milieu en de mensen. Men wil alleen het energiebeleid van Oekraïne een andere oriëntatie geven. Men wil het land loskoppelen van Rusland, waarmee het nauwe banden onderhoudt en het op sleeptouw laten nemen door het energiebeleid van de EU.
Verslag-Hoff (A4-0063/98)
Cushnahan
Het is nog altijd niet duidelijk welke gevolgen de Tsjernobyl-ramp uiteindelijk zal hebben voor de bevolking van de Oekraïne en voor Europa als geheel. Van belang is uiteindelijk dat wij uit onze geschiedenis de nodige lessen trekken en ervoor zorgen dat zulke rampen niet weer gebeuren. Daarom ondersteun ik ten volle het verslag van mevrouw Hoff over de TACIS-financieringen voor Oekraïne. Het is onaanvaardbaar dat slechts 37, 5 % van de begrote TACIS gelden zijn uitgekeerd, en het is verontrustend dat slechts 25, 5 % van de gelden voor nucleaire veiligheidsprogramma's zijn opgenomen.
Ik ben het met mevrouw Hoff eens dat er structurele wijzigingen moeten komen in DG IA van de Commissie. De grote hoeveelheid werk die op de schouders van de veldwerkers rust, betekent dat de EU-gelden niet nauwkeurig en volledig worden nagegaan. Dit zal ongetwijfeld bijgedragen hebben aan het gebrek aan succes van het TACIS-programma in Oekraïne.
De Commissie dient te bedenken dat voorkomen beter is dan genezen. Door ervoor te zorgen dat de Unie-gelden efficiënt worden gebruikt voor de wederopbouw en de nucleaire veiligheid van Oekraïne, kan Europa mogelijke toekomstige problemen voorkomen.
(De vergadering wordt om 13.05 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0319/98 van de heer Martens en anderen, namens de PPE-Fractie, over de nieuwe maatregelen van de regering van Slowakije; -B4-0328/98 van de leden Blokland en Van Dam, namens de I-EDN-Fractie, over Slowakije; -B4-0341/98 van mevrouw Thors en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Slowakije; -B4-0342/98 van de heer Wiersma en anderen, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Slowakije; -B4-0362/98 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over de politieke situatie in Slowakije; -B4-0366/98 van de heer Marset Campos en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Slowakije; -B4-0375/98 van mevrouw Schroedter en anderen, namens de V-Fractie, over de politieke situatie in Slowakije.
Rübig
Mijnheer de Voorzitter, begin maart kwam er een einde aan het presidentschap van Michael Kovac. Zijn vertrek ging echter gepaard met nieuwe politieke beslissingen in Slowakije die reden geven tot bezorgdheid. Want slechts enkele uren nadat de lopende zaken ad interim en voorlopig waren toevertrouwd aan regeringsleider Meciar, werden twee topambtenaren door deze ontslagen en meer dan de helft van alle Slowaakse ambassadeurs teruggeroepen - dat heeft hij tenminste aangekondigd - en werd de gerechtelijke procedure tegen de vermoedelijke ontvoerders van de zoon van de vroegere president stopgezet. Dergelijke beslissingen zijn onder normale omstandigheden al zorgwekkend. Maar het wordt dramatisch wanneer ze uitgaan van personen die slechts tijdelijk bevoegd zijn. Slowakije bevindt zich in een uitzonderingstoestand op constitutioneel gebied. Maar juist dan moeten de beginselen van de rechtsstaat en de democratie gerespecteerd en vooral ernstig opgenomen worden.
Wederom zien we dat slechts enkele personen in de Slowaakse regering ervoor zorgen dat de politieke toestand in het land in een kwaad daglicht komt te staan en de wil van het Slowaakse volk, de politieke cultuur en de politieke spelregels heel subjectief interpreteren en zo toetreding tot de Europese Unie wellicht op de lange baan schuiven. Tenslotte is het ook belangrijk dat wij onze solidariteit met de Slowaakse bevolking betuigen en laten weten dat wij de huidige gebeurtenissen op de voet volgen. Daartoe besteden we echter ook de nodige aandacht aan de media en de publieke opinie in Slowakije net als bij ons. In het bijzonder steunen we de inspanningen om het referendum over het nieuwe presidentschap te laten doorgaan zoals gepland, een referendum waarvan de ontvankelijkheid en grondwettelijkheid niet in de laatste plaats door het Slowaakse grondwettelijk hof bekrachtigd werd. Wij wensen niets anders dan een zo snel mogelijke opname van Slowakije in de kring van toetredingslanden, zodra de democratie er voldoende ontwikkeld is. Slowakije heeft altijd deel uitgemaakt van MiddenEuropa en we wensen in de toekomst evenveel steun te geven om het partnerschap te versterken.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, in de toelichting van het gisteren aangenomen verslag van rapporteur Oostlander wordt onder andere gesproken over de criteria waaraan Slowakije zou moeten voldoen om deel te nemen aan de besprekingen over de mogelijke toetreding van Slowakije tot de Europese Unie. Het land wordt in het genoemde verslag opgeroepen ervoor te zorgen dat de politieke criteria niet langer meer een belemmering vormen om de toetredingsonderhandelingen te kunnen laten beginnen. Helaas moeten we echter constateren dat de jongste gebeurtenissen in Slowakije de toetreding van deze nieuwe staat tot de Europese Unie verder bemoeilijken.
De eerste en meest fundamentele eis die we moeten stellen aan de toetreding van nieuwe lidstaten tot de Europese Unie is dat er sprake is van een regering en parlement die zich houden aan de democratische spelregels. Deze spelregels zijn onder andere gebaseerd zijn op wederzijds en onderling respect. Er lijkt echter geen sprake te zijn van een verbetering van de democratische principes in Slowakije. Het aftreden van president Kovac vorige week en het onvermogen van het parlement om tot overeenstemming te komen over zijn opvolging zorgen voor een zorgwekkende situatie. Daarbij komt het afgelasten van het voor april aangekondigde referendum over toetreding tot de NAVO en de mogelijkheid van een rechtstreekse verkiezing van de president. De parlementsverkiezingen die staan gepland voor september dit jaar, zouden een goede mogelijkheid zijn om ook direct een nieuwe president te laten kiezen door het volk.
Het doel van de ingediende resoluties is de Slowaakse premier Meciar, maar ook het gehele Slowaakse parlement op te roepen zich serieus te gaan inzetten om de politieke problemen die het land momenteel verdelen, op te lossen. Het gaat namelijk niet alleen om een intern politiek probleem, zoals van Slowaakse zijde wordt gezegd. De ontwikkelingen in Slowakije verontrusten de leden van het Europees Parlement, omdat momenteel geen recht wordt gedaan aan de eisen die worden gesteld aan een rechtsstaat, waardoor Slowakije zich steeds verder isoleert.
Het is één van de democratische principes dat op respectvolle wijze wordt omgegaan met de oppositionele minderheid in een land. Stelselmatig worden echter de politieke oppositie in het parlement en tot voor kort ook de president van Slowakije bij hun functioneren gemarginaliseerd. Die polarisatie werkt ook door onder de bevolking en leidt tot een tweedeling, tot een diepe kloof tussen Meciar-aanhangers en de overige bevolking.
We zien in Slowakije scherp waartoe de dictatuur van een meerderheid kan leiden: slechte controle op het overheidsbeleid, inferieure kwaliteit van de wetgeving, bevoordeling van groepen die de regering steunen, pesterijen van bepaalde etnische minderheden enzovoort, enzovoort. Toen ik enige tijd geleden voorzichtig waarschuwde dat Slowakije het commentaar van commissaris Van den Broek op de interne politieke situatie ernstig moest nemen, kreeg ik van Slowaakse regeringszijde de wind van voren. Kritiek wordt kennelijk niet op prijs gesteld. Blijkbaar wil de Slowaakse regering van geen kritiek weten en verklaart alle critici tot vijanden van de Slowaakse staat.
Daarom denk ik dat de conclusie gerechtvaardigd is dat we moeten wachten op politiek betere tijden voor de voortzetting van de besprekingen over de toetreding van Slowakije tot de Unie. Daarnaast is het echter noodzakelijk dat we ons niet afkeren van Slowakije, maar onze hulp en steun aanbieden bij de oplossing van de genoemde problemen. Van beide kanten mag daarbij een coöperatieve en constructieve houding worden verwacht.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, naar ik meen is dit de vierde keer sinds ik voorzitter ben van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Republiek Slowakije dat we een verzoek om urgentverklaring indienen naar aanleiding van de gebeurtenissen in Slowakije of erover moeten beraadslagen. Het is dus niet erg origineel. Juist vandaag, nu in Londen de Europese Conferentie van start gaat die een nieuwe etappe inluidt in de Europese eenmaking en het wegwerken van obstakels uit het verleden, zouden we de Republiek Slowakije eraan moeten herinneren dat het voor een groot deel te danken is aan dit Parlement dat Slowakije, meer bepaald de huidige Slowaakse president, in Londen mag plaatsnemen aan de vergadertafel. We hebben dat toen verantwoord vanuit de overweging dat we misschien meer begrip moesten tonen voor de reële problemen waarmee een staat die pas soeverein is geworden te kampen heeft. We gingen er echter ook van uit dat de Slowaakse regering begreep wat het betekent om als enige land voor de aanvang van deze conferentie door de Commissie te worden bestempeld als een democratie die politiek onrijp is en eigenlijk ongeschikt voor deelname.
En nu gebeurt precies het tegenovergestelde. De Slowaakse regering streeft klaarblijkelijk geen consensus na, maar probeert - waarschijnlijk omdat de nationale verkiezingen in aantocht zijn - haar doel via polarisering te bereiken. Ik hoor de reacties al van de Slowaakse publieke opinie en de Slowaakse regering, dat zij helemaal in overeenstemming met de Slowaakse grondwet hebben gehandeld. Maar het gaat er ons niet om of wij betere rechtsgeleerden zijn dan de Slowaken. Wij willen enkel duidelijk weten van de Slowaakse president, minister-president Meciar, of hij zijn land nu wil laten toetreden tot de Europese Unie of dat hij de toetreding van Slowakije voorgoed op de lange baan wil schuiven. Daarvoor draagt de huidige leiding, die op grond van de grondwettelijke bepalingen en de omstandigheden in Slowakije nog meer macht naar zich toe kan trekken, dus één man de volle verantwoordelijkheid en dat is de heer Meciar. Daar zou ik de Slowaakse regering even aan willen herinneren. Het Europees Parlement en de Europese eenmaking in het bijzonder lenen zich niet tot binnenlandse politieke spelletjes waar men zich van verkiezingsdag tot verkiezingsdag mee overeind kan houden.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het willen hebben over de opmerkingen van de heer Bösch. Hij is in Slowakije geweest waar hij onder soms moeilijke omstandigheden een delegatie leidde; hij heeft zowel in Bratislava als in dit Huis veel respect verworven.
Ik wil nogmaals de nadruk leggen op hetgeen hij te berde heeft gebracht. Het Slowaakse volk is pas sinds kort een onafhankelijke natie; het volgt nu zijn eigen grondwet en het lijkt erop dat het daarvoor bekritiseerd wordt. Te zijner verdediging kan worden gezegd dat het correct is zijn grondwet te volgen. Maar dat is niet het eind van het verhaal, want wij moeten niet alleen de letter, maar ook de geest van de grondwet in het oog houden.
Wij hoorden wat bevreemdende opmerkingen van de heer Blokland over een "minderheidsregering'. Dat mag misschien van toepassing zijn op de Britse regering, of menige andere regering met hetzelfde systeem, maar het is niet van toepassing op de HZDS. Deze vormt een onderdeel van een coalitie die de meerderheid heeft. Het probleem is dat in het Slowaakse Parlement geen drie vijfde meerderheid voorhanden is om een president te kiezen. Wij moeten daarom heel zorgvuldig zijn in onze kritiek op Slowakije.
Ik ben het ermee eens dat dit Huis een positieve boodschap moet uitdragen naar Slowakije. Ten eerste, a, Slowakije is een Europese natie. Wij willen dat het lid wordt van de Europese Unie; wij willen dat het al het mogelijke doet om zich te zijner tijd bij ons te voegen - bij dit Huis en bij de Europese Unie van de toekomst.
Tegelijkertijd verwachten we een teken van goodwill, zodat Vladimir Meciar een wettelijke bevoegdheid heeft om de functie van president te vervullen. De grondwet zegt dat als al het andere gefaald heeft, die taak aan de premier toekomt. Het zou een heel goed teken zijn als hij zijn bereidheid zou aankondigen om de zaak van het presidentschap van de republiek aan een referendum te onderwerpen, zodat het volk rechtstreeks de president kan kiezen. Daar is een grondwetswijziging voor nodig, maar toch zou ik het voorstel van harte ondersteunen.
Concluderend kunnen wij vaststellen dat dit een van de aangelegenheden is waar dit Huis invloed kan uitoefenen op de gebeurtenissen. Dat doen wij door te veroordelen waar een veroordeling past, maar tegelijkertijd te tonen dat wij de Slowaken niet afschrijven - daarom ben ik het ook niet eens met het standpunt van de Commissie dat Slowakije niet goed genoeg is om in aanmerking te komen. Ik ben blij dat dit Huis daar anders over denkt.

Van Dijk
Voorzitter, bij alle heisa rond Turkije is Slowakije er in feite in december in Luxemburg nog genadig vanaf gekomen. Het land heeft weliswaar zijn plaats in de kopgroep van toetreders verloren, maar mag wel aanschuiven bij de Europese conferentie. Meciar heeft sindsdien eerlijk gezegd zijn best gedaan om het laatste restje vertrouwen nog te beschamen. Het afgelasten van referenda, het ontslaan van de helft van de ambassadeurs, het blokkeren van de rechtsgang tegen de verdachten van de ontvoering van Kovac junior, dat gedrag van Meciar mag best als in toenemende mate totalitair gekenschetst worden. Het is jammer dat deze passage uit de groene ontwerpresolutie niet in de gezamenlijke resolutie terecht is gekomen. Laat ik het daarom nog maar een keertje herhalen. Slowakije is onder Meciar aan het afglijden of moet ik zeggen terugglijden naar een totalitair regime.
Voorzitter, twee resoluties met kritiek op Slowakije was kennelijk te veel van het goede. Helaas is de ontwerpresolutie over de Gabcikovo-Nagymaros-werken niet op de agenda gekomen. Gelukkig heeft het massale protest tegen die dam door de Hongaarse bevolking ook zonder ondersteuning door het Europees Parlement resultaat gehad. Premier Horn gaat de met Slowakije gesloten overeenkomst niet tekenen, zo werd deze week bekend. Terecht, want deze werken zouden opnieuw een zware aanslag plegen op het ecosysteem van de Donau en daaromheen. Uit de hele overeenkomst tussen Hongarije en Slowakije spreekt dat Slowakije niet bereid is te doen wat het Internationale Hof van Justitie ook de Hongaren en de Slowaken had opgedragen, namelijk de moderne milieunormen respecteren bij het regelen van hun geschil over de Donau-werken. Een land als Slowakije, dat nog steeds in aanmerking wenst te komen - zo zegt het tenminste officieel - voor het lidmaatschap van de Europese Unie, moet toch onderhand ook eens een serieuze blik gaan werpen op de Europese milieuwetgeving.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, minister-president Meciar speelt met vuur. De afgelasting van het referendum, dat reeds van start was gegaan, en het brutale terugroepen van meer dan de helft van zijn ambassadeurs bewijzen dat. Ook al handelt hij binnen de perken van zijn formele bevoegdheden, het is duidelijk dat zijn gedrag moeilijk te verenigen is met de beginselen van de rechtsstaat en de democratische cultuur in het algemeen. Wij eisen dat vanaf nu de verkiezingen op een correcte manier worden voorbereid en eerlijk verlopen en dat de media alle vrijheid krijgen waar zij bij een belangrijke gebeurtenis als deze recht op hebben. Anders zouden we ons bij de overige fracties moeten aansluiten en de volledige stopzetting eisen van de door de Europese Unie geboden hulp aan Slowakije.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, na het verzoek van Slowakije om toetreding tot de Europese Unie mogen wij, telkens als dat nodig is, onze Slowaakse vrienden herinneren aan de politieke en economische criteria die op de Top van Kopenhagen zijn vastgesteld, zijnde de voorwaarden voor toetreding voor alle Midden- en Oost-Europese landen. Maar dit betekent mijns inziens niet dat wij ons mogen mengen in het interne politieke debat van Slowakije. Het lijkt me echter dat we vandaag met dit debat over de politieke situatie in Slowakije de grens van inmenging in de interne aangelegenheden van een onafhankelijke en soevereine staat hebben overschreden.
Wat nemen we de regering en het parlement van Slowakije eigenlijk kwalijk? Het Slowaakse parlement wordt verweten er niet in geslaagd te zijn een meerderheid te vormen die een nieuwe president kan benoemen. Volgens de grondwet van dit land krijgt de regering hierdoor een gedeelte van de bevoegdheden van het staatshoofd toegekend. Moet ik u eraan herinneren dat er in mijn land, Frankrijk, in 1954 dertien verkiezingsronden nodig waren om de laatste president van de Vierde Republiek, president Coty, te benoemen? En toen Frankrijk vervolgens op initiatief van president de Gaulle een nieuwe grondwet aannam, werd dit door het eigen staatshoofd gedaan, zonder buitenlandse inmenging.
Natuurlijk is er sprake van een potentieel gevaarlijke situatie nu de bevoegdheden zijn geconcentreerd in de handen van één persoon, maar alleen de Slowaakse burgers zijn gerechtigd oplossingen voor te dragen die deze politieke en grondwettelijke crisis kunnen beëindigen. Door deze burgers te vragen, zoals in paragraaf 3 van de compromisresolutie wordt voorgesteld, een referendum te organiseren dat voorziet in de verkiezing van de president van de republiek via algemene verkiezingen, mengt het Europees Parlement zich wel degelijk in de interne aangelegenheden van Slowakije.
Het Slowaakse regeringshoofd wordt verder verweten dat hij een belangrijke diplomatieke verandering teweeg heeft gebracht, maar men vergeet erbij te vermelden dat de benoeming van ambassadeurs onder de bevoegdheden van de regering als geheel valt en dat de moeizame cohabitatie tussen eerste minister Meciar en president Kovac twee jaar lang alle benoemingen van ambassadeurs onmogelijk had gemaakt, op enkele uitzonderingen na, zoals de post in Parijs.
Het regeringshoofd wordt ook verweten dat hij zijn nieuwe amnestiebevoegdheden heeft aangewend ten gunste van de overheidsdiensten die ervan verdacht worden een rol te heben gespeeld in het ongelooflijke verhaal van de ontvoering van de zoon van de voormalige president Kovac. Men vergeet erbij te vermelden dat president Kovac, voordat hij zijn functie neerlegde, zelf zijn zoon, die betrokken was bij een criminele affaire in Duitsland, amnestie had verleend. Als rechtvaardiging voor deze amnestie gold dat de zoon hierdoor zijn paspoort kon terugkrijgen en zich bij de Duitse politie kon melden. Dit heeft hij ook gedaan, maar hij werd onmiddellijk voorwaardelijk vrijgesteld.
Ik denk dat onder deze omstandigheden de feiten waarop deze resoluties zijn gebaseerd, niet objectief door het Europees Parlement worden gepresenteerd. Ik vrees overigens dat deze ongepaste inmenging van het Europees Parlement in de Slowaakse samenleving de conflicten tussen de regering en de oppositie eerder zal doen oplaaien dan sussen, zoals wenselijk zou zijn geweest.
Onder deze omstandigheden zal de UPE-Fractie noch de compromisresolutie noch de resoluties die door de verschillende fracties zijn ingediend, steunen. Mijn fractie schaart zich achter de aanbevelingen die door de leden van de gemengde parlementaire commissie tijdens hun laatste bijeenkomst met algemene stemmen zijn goedgekeurd. Wij wensen vurig dat deze aanbevelingen worden opgevolgd zodat Slowakije zo snel mogelijk in de Europese Unie kan worden opgenomen. Dit is de wens van het Slowaakse volk en ik weet ook dat het de wens is van zijn leiders, of ze nu tot de regering of tot de oppositie behoren.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, uit dit debat blijkt wederom dat wij grote verantwoordelijkheden hebben ten aanzien van Slowakije. Tevens wil ik u herinneren aan het debat in december, toen de meerderheid van dit Huis een voorstel verwierp over de belasting op kranten. Wij weten dat de zaak van de krantenbelasting niet is opgelost. Wij hebben al zo vaak gehoord dat er iets zou gebeuren, maar er gebeurde niets. Hetzelfde geldt voor de aanbeveling van de gemengde parlementaire commissie.
De boodschap die ik aan het Slowaakse volk wil meegeven is dat zij dienen te begrijpen dat de Unie een politiek geheel is waar bepaalde regels worden nageleefd: de regels van een rechtsstaat, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, en ook vrije en eerlijke verkiezingen. Het lot van het Slowaakse volk en zijn weg naar de Europese Unie worden bepaald door de beslissingen die het volk nu neemt. Op ons rust de verantwoordelijkheid erop toe te zien dat de verkiezingen eerlijk en in vrijheid worden gehouden. Onze voornaamste bezorgdheid is dat Meciar nu probeert de media zoveel mogelijk te manipuleren zodat hij aan de macht blijft.
Het draait niet alleen om een persoon. Wij weten dat in de Slowaakse Nationale Partij veel mensen de opvattingen van Meciar delen; wij weten dat in kringen van regeringspartijen antisemitische opinies worden uitgedragen. Dat is onaanvaardbaar. Ik ben het er evenmin mee eens dat alhoewel de Europese Unie aangedrongen heeft op een wettelijke regeling van de rechten van de minderheden, er niets is gebeurd. Ik geloof, mijnheer de commissaris, dat tijdens de gehele procedure het standpunt van de Commissie eerlijker en duidelijker was dan dat van het Parlement, dat geloof hecht aan vage beloftes en geen duidelijke boodschap uitdraagt dat wij Slowakijes toetreding tot de Europese Unie alleen steunen in vrijheid en eerlijkheid.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, als tweede ondervoorzitter van de gemengde commissie met Slowakije, beschouw ik mijzelf als een vriend van dit land en zijn volk. Tijdens de beraadslagingen in de gemengde commissie waarnaar de heer Bösch verwees, had ik gehoopt dat over alle politieke scheidslijnen heen, we de hardheid van de kritiek van de EU op Slowakije enigszins zouden kunnen temperen. Ik wil hier vandaag herhalen dat ik nog altijd hoop dat Slowakije bij de eerst mogelijke gelegenheid tot de EU zal toetreden.
De Slowaakse regering moet echter aantonen dat oprecht gestreefd wordt naar een pluralistische democratie. Het falen om een nieuwe president te kiezen ter opvolging van de heer Kovac, lijkt een duidelijk teken dat de regering van Slowakije besloten heeft onze oprechte bezorgdheid naast zich neer te leggen. Het volk van Slowakije heeft het volste recht zijn eigen regering te kiezen. Van het najaar zullen verkiezingen moeten worden gehouden; ik geloof dat de passage van onze resolutie over deze parlementsverkiezingen het belangrijkst is. Er moeten werkelijk vrije en eerlijke verkiezingen worden gehouden. Als daar maar enige twijfel over mocht bestaan, dienen wij Slowakije duidelijk te maken dat het nog geen lid is van de familie van democratische naties. De mensen die ik in Slowakije ken - ook mensen die lid zijn van de partij van de heer Meciar - verdienen deze veroordeling niet. De heer Meciar moet echter laten zien dat ook hij hecht aan onze goede mening.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie deelt de zorg die met name door de sprekers in dit Parlement is geuit met betrekking tot de ontwikkeling van de politieke situatie in Slowakije.
De premier, de heer Meciar, die tijdelijk beschikt over de presidentiële bevoegdheden, heeft besloten een eind te maken aan de procedures die op gang waren gebracht naar aanleiding van de problemen die waren ontstaan bij de voorbereiding van het referendum van 23 en 24 mei. Hij heeft ook amnestie verleend, zoals sommigen naar voren hebben gebracht, aan de ontvoerders van de zoon van president Kovac. Deze beslissingen zijn verontrustend.
Het voorzitterschap van de Europese Unie heeft overigens twee dagen geleden, op 10 maart, al een verklaring tot de Slowaakse autoriteiten gericht waarin het aangaf hoe belangrijk het is voor het goed functioneren van een rechtsstaat dat de belangrijkste regels gerespecteerd worden. Dit heeft de voorzitter uiteraard gedaan zonder zich in de interne aangelegenheden te mengen.
Behalve bovengenoemde besluiten van de premier is er ook sprake van een aanhoudende schending van het arrest van het Constitutioneel Hof met betrekking tot het herstel van de heer Gaulieder in zijn ambt van afgevaardigde. Deze schending is door uw Parlement veroordeeld tijdens een vorig actualiteitendebat. Uit deze besluiten blijkt dat Slowakije de criteria van Kopenhagen voor toetreding tot de Europese Unie niet respecteert.
De Commissie staat achter de aspiraties van het Slowaakse volk om verder te gaan op de weg van de integratie in de Gemeenschap, maar de Commissie zal er goed voor blijven waken dat de fundamentele rechten gerespecteerd worden.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0320/98 van de leden Goerens en Bertens, namens de ELDR-Fractie, over Cambodja; -B4-0333/98 van de heer Habsburg-Lothringen en anderen, namens de PPE-Fractie, over Cambodja; -B4-0343/98 van de heer Swoboda en anderen, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Cambodja; -B4-0351/98 van de leden Pasty en Azzolini, namens de UPE-Fractie, over de situatie in Cambodja; -B4-0364/98 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Cambodja; -B4-0367/98 van de leden Pettinari en Sierra González, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Cambodja; -B4-0376/98 van de leden Telkämper en McKenna, namens de V-Fractie, over Cambodja.
Fassa
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft aangekondigd dat zij 9, 5 miljoen ecu wil uittrekken voor de komende verkiezingen in Cambodja. Wij mogen echter niet zwijgen over het feit dat het hierbij gaat om het geld van onze belastingbetalers. Als hun vertegenwoordigers hebben wij niet alleen het recht, maar ook de plicht om toe te zien op het goede gebruik van deze middelen.
Daarom zal de terbeschikkingstelling van dit bedrag strikt afhankelijk moeten worden gemaakt van de eerbiediging van de in paragraaf 3 van de gezamenlijke ontwerpresolutie genoemde voorwaarden. Het heeft immers geen zin geld uit te geven voor bijvoorbeeld scholing van plaatselijke journalisten en werkelijk onafhankelijke waarnemers, als dergelijke doelstellingen, gezien de huidige situatie in Cambodja, nauwelijks realiseerbaar zijn.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, op 11 februari van dit jaar heeft de vice-voorzitter van het Cambodjaans parlement, de heer Son Soubert, tijdens een privé-gesprek gezegd dat hij de machtsovername van vorig jaar door de huidige eerste minister als een putsch beschouwt. De gevolgen bleven niet uit: hij werd onmiddellijk aangeklaagd, zijn onschendbaarheid werd opgeven, zijn proces is gaande en hij belandt waarschijnlijk in de gevangenis. Vandaag hebben we helaas ook vernomen dat de Cambodjaanse regering van Hun Sen besloten heeft om enkele kleinere partijen nog meer van de verkiezingen te weren.
Dit is de huidige toestand in Cambodja en zo wordt de bijzonder droevige traditie van dat land jammer genoeg voortgezet. Als we nu het risico nemen te zeggen dat de Europese Commissie, en dus de Europese Unie, bereid is de som van 10, 5 miljoen ecu aan Cambodja te geven als steun voor de verkiezingen, dan heb ik daar mijn bedenkingen bij. In de eerste plaats omdat we ons dan niet solidair tonen met een heleboel andere landen die stellen dat zij aan zo'n dictatoriaal regime geen geld willen geven - de meeste andere landen geven dan ook geen financiële steun - en ten tweede omdat we ons zo op zeer glad ijs begeven. Het zou immers een voorbeeldwerking kunnen hebben op andere landen, vooral omdat de Commissie verklaard heeft dat het bedrag hoe dan ook wordt uitbetaald, zelfs indien bepaalde partijen - waaronder de partij van de democratisch verkozen Prins Ranariddh - niet mogen deelnemen aan de verkiezingen. We lopen het risico een kwalijk precedent te scheppen en moeten daarom voorzichtig zijn. We moeten proberen de Commissie zover te krijgen dat zij nog eens nadenkt over de uitbetaling van deze financiële steun of binnen de twee maanden een adequaat verslag opstelt over Cambodja, om na te gaan of deze investering echt zin heeft.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, het is nu twee jaar geleden dat een afvaardiging van het Parlement een bezoek bracht aan Phnom Penh tijdens een zeldzame periode van politieke stabiliteit in Cambodja. Sindsdien is opnieuw militair en politiek geweld uitgebroken en ongeveer 65.000 burgers zijn naar Thailand gevlucht. Nu heeft zich onder aanmoediging van Japan een nieuwe gelegenheid voorgedaan: een in Manilla ondertekend vredesplan. Wij kunnen alleen maar hopen dat dit nieuwe initiatief succes boekt, temeer daar de EU 9, 5 miljoen ecu uittrekt om de voorbereiding te ondersteunen van de geplande verkiezingen in Cambodja later dit jaar. Wij moeten er echter zeker van zijn dat wij niet in de boot worden genomen door de tweede premier Hun Sen, wiens aanhangers grotendeels verantwoordelijk zijn voor het recente geweld en de politieke instabiliteit. Het is van groot belang dat de EU-steun voor de verkiezingen wordt verbonden aan de voorwaarde dat vrije en eerlijke verkiezingen worden gehouden. Politici van de oppositie moet worden toegestaan terug te keren en aan de verkiezingen deel te nemen. Alle deelnemende partijen moeten verzekerd zijn van gelijke toegang tot de media. Het schandelijke decreet voor de media waarbij elke vorm van kritiek op de regering beschouwd wordt als hoogverraad, moet worden ingetrokken. De vluchtelingen in Thailand moeten vrijelijk kunnen terugkeren naar Cambodja. Prins Norodom Ranariddh moet kunnen terugkeren, zoals ook bepaald in het Vredesplan van Manilla.
Als aan deze voorwaarden niet wordt voldaan, moeten wij bereid zijn op te roepen tot een tweede uitstel van verkiezingen. Het is van meer belang ervoor te zorgen dat de verkiezingen zin hebben dan namaak-verkiezingen te houden om de staatsgreep van Hun Sen te sanctioneren. Vrede komt heel langzaam naar Cambodja. Laten wij hopen dat het vredesplan van Manilla werkt.

Van Bladel
Mijnheer de Voorzitter, aan de vooravond van de onderhandelingen voor een samenwerkingsovereenkomst met Cambodja twee jaar geleden sprak ik hier de hoop uit dat onze steun een soort conflictpreventie in dat land zou kunnen zijn. Maar, Voorzitter, u weet het, alle internationale inspanningen hebben niet geholpen. De situatie escaleert, standrechtelijke executies, vluchtelingen.
Van buitenaf invloed uitoefenen op een land dat nog steeds worstelt om een genocide boven te komen en lijdt onder de onderlinge krachtmetingen van leden van de koninklijke familie en politiek anders georiënteerden werkt kennelijk niet. Daarom is het weinig zinvol onder de huidige omstandigheden 9, 5 miljoen ecu voor de verkiezingen uit te trekken. Dat lijkt mij bij voorbaat weggegooid geld. Het is beter dat de leiders van ASEAN de komende top in Londen samen met de EU een signaal afgeven. Dat verhindert overigens niet dat de mensenrechtenorganisaties en de vluchtelingen onze steun dik en dik blijven verdienen.

Hory
 Mijnheer de Voorzitter, als de recente geschiedenis van Cambodja niet zo ontzettend tragisch was geweest, zou men geneigd zijn te zeggen dat het politieke leven in dit land wel een exotische vaudeville lijkt. Een voormalige dictator die verdwijnt en vervolgens weer verschijnt; een verbannen monarch die geen gratie wil verlenen aan zijn zoon; een buurland dat zich tot voor kort beschouwde als slachtoffer van het imperialisme en dat nu van Cambodja zijn protectoraat maakt; een van de twee premiers die de ander op charmante wijze verdrijft, de pers muilkorft, zijn tegenstanders gevangen zet en desondanks de schijnt ophoudt dat hij bezig is democratische verkiezingen te organiseren. Naast deze feiten die misschien wat anekdotisch aandoen, herinneren de excessen van de Rode Khmers ons echter eraan dat Cambodja ieder moment kan terugvallen in de ergste verschrikkingen.
Onze fractie is van mening dat de Europese Unie nu moet eisen dat de tegenstanders onvoorwaardelijk terug kunnen keren of bevrijd worden, dat er eerlijke en vrije verkiezingen worden gehouden die voor iedereen openstaan en dat de akkoorden die in 1991 in Parijs gesloten zijn, strikt worden nageleefd. We willen de Commissie met name op het hart drukken dat, als men deze drie punten niet geheel onderschrijft, iedere hulp voor het houden van de verkiezingen in de zakken van de dictator Hun Sen zal verdwijnen.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, zoals reeds werd gezegd, bevindt Cambodja zich in een uiterst zorgwekkende fase van zijn geschiedenis. Na de gewelddaden van de afgelopen maanden, als gevolg waarvan prins Ranariddh werd vervangen aan het hoofd van de regering te Phnom Penh, is het land verwikkeld in een moeilijk voorbereidingsproces op de verkiezingen. De internationale gemeenschap heeft al haar hoop daarop gevestigd.
De verkiezingen van 26 juli aanstaande zullen de echte proefsteen zijn voor de politieke wil van Hu Sen. Dan kan hij bewijzen dat hij werkelijk van plan is zijn land te democratiseren. Daarom ben ik ongerust over de politieke sfeer waarin deze verkiezingen worden voorbereid. Er is sprake van intimidatie en schendingen van mensenrechten, hetgeen natuurlijk geen ideale uitgangssituatie is voor correcte en vrije verkiezingen. Eventueel uitstel daarvan zou echter de situatie alleen maar erger maken.
De Commissie heeft goed werk verricht in Cambodja. Ook het plan voor de ondersteuning van de verkiezingen is goed. Waarschijnlijk zal dit echter niet volstaan. De Commissie zal nu een bijdrage moeten zien te leveren aan de organisatie van doorzichtige en democratische verkiezingen, aan de bevordering van een evenwichtige toegang van alle politieke krachten in Cambodja tot de nationale media en propagandamiddelen.
De autoriteiten in Phnom Pen zij in herinnering gebracht dat de volledige wederopneming van Cambodja in de internationale gemeenschap, alsook de goedkeuring van de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Cambodja, waarvoor ik rapporteur ben, afhangen van het houden van de parlementaire verkiezingen op 26 juli eerstkomend. De goedkeuring van deze laatste overeenkomst is in afwachting van de laatste ontwikkelingen opgeschort.
Verder moeten wij mijns inziens steun verlenen aan het te Manilla goedgekeurde Japanse vredesplan voor Cambodja. Dit geldt met name voor de wapenstilstand. Alleen met een wapenstilstand zullen de verkiezingen enigszins in vrede kunnen worden gehouden. Daarom hoop ik dat de Commissie zich zal blijven inzetten voor deze zaak. Wat tot slot het geld betreft, waar mijn collega's zich zo druk over maken, kan ik u zeggen dat als wij daarmee voor democratische verkiezingen kunnen zorgen, het goed besteed geld zal zijn.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, op 26 juli 1998 zouden er in Cambodja verkiezingen moeten plaatsvinden en wie weet zullen ze ook plaatsvinden. De Commissie heeft 9, 5 miljoen ecu uitgetrokken als steun voor de verkiezingen. Cambodja heeft in 1991 het Vredesakkoord ondertekend. We koesterden geloof ik allemaal de hoop dat deze verkiezingen democratisch zouden verlopen. De afgelopen maanden hebben we veel over Cambodja gedebatteerd, het toenemende geweld daar veroordeeld alsook het feit dat de tweede minister-president Hun Sen de macht heeft veroverd. Zoals het er nu uitziet, denk ik dat hij het land naar een nieuwe dictatuur leidt.
In dit opzicht moeten wij de Commissie vragen wat zij van plan is te doen met de financiële steun voor de verkiezingen, dit bedrag van 9, 5 miljoen ecu. Het gaat toch om belastinggeld. Wij die instaan voor de begroting hadden juist gehoopt dat dit geld - zoals de Commissie ook had gehoopt - voor eerlijke en vrije verkiezingen zou worden gebruikt. Mijnheer de commissaris, zal deze financiële steun worden uitbetaald of niet? Volgens mij moeten we politieke voorwaarden stellen, namelijk de terugkeer van de politieke leiders van alle partijen, vrije verkiezingen, recht van vereniging en vergadering en onafhankelijkheid van de rechterlijke macht. Voorts moeten we eisen dat op de ASEM-top een debat plaatsvindt tussen de ASEAN-landen en tussen de ASEM-leden en de regeringen van de Europese Unie over deze verkiezingen en de toekomst van Cambodja, dus over de toekomst van de democratie in dat land.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet herhalen wat de collega's gezegd hebben. Daar heeft u ook weinig aan, maar ik heb er een zwaar hoofd in dat de Europese Unie 9, 5 miljoen ecu heeft uitgetrokken voor verkiezingen terwijl men nog niet weet of überhaupt de politieke wil aanwezig is bij de autoriteiten om verkiezingen, zoals wij die wensen, te houden. Waar zijn die 9, 5 miljoen ecu voor bestemd? Om mensen op te leiden, om apparatuur in te stellen waarop de verkiezingen goed zouden kunnen verlopen. Ik denk dat dat het paard achter de wagen spannen is. Bij de gigantische operatie van vier jaar geleden, waarbij ik waarnemer was samen met ex-commissaris en lid van het Parlement Cheysson, heeft met name Cheysson een pleidooi gehouden van wij moeten als Europa blijven monitoren en niet denken als verkiezingen zijn gehouden dat dan automatisch daarna alles goed gaat. Ik denk dat wij daarin gefaald hebben. En zeker falen wij als wij een paar maanden voor de verkiezingen waaraan wij condities stellen, denken dat die kunnen worden gehouden omdat wij geld geven. Normaal ben ik optimistisch van aard en van instelling, maar ik denk dat het een heel moeilijke klus wordt en ik geef volledig gelijk aan de heer Telkämper dat we ervoor moeten zorgen dat in de kring van buurlanden wordt gesproken over wat wij met dat land gaan doen.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Europese Unie wenst de gedwongen afzetting van de premier, prins Ranariddh en de gewelddadigheden van juli 1997 krachtig te veroordelen.
De Commissie heeft er lering uit getrokken en besloten, ik breng het u in herinnering, alle hulpprogramma's op te schorten, met uitzondering natuurlijk van de acties die direct ten goede komen aan de bevolking.
Maar om de politieke situatie te stabiliseren zijn vrije, eerlijke en democratische verkiezingen uiteraard noodzakelijk, zoals de heer Pettinari al aangaf. Om deze verkiezingen mogelijk te maken willen de Commissie en de lidstaten een uitzonderlijke hulpactie voor een bedrag van 9, 5 miljoen ecu organiseren. Met deze fondsen moeten de Cambodjaanse autoriteiten de verkiezingen, die gepland staan voor 26 juli aanstaande, in goede banen leiden.
Als tijdens de verkiezingen niet kan worden gegarandeerd dat de principes van vrijheid en rechtvaardigheid worden gerespecteerd, kan de Europese Commissie, na overleg met de lidstaten, deze hulp opschorten. De bepalingen die ik zojuist noemde, zijn bewust opgenomen in de op de verkiezingen betrekking hebbende financiële overeenkomst zoals die afgelopen januari officieel ondertekend en geratificeerd is door de Cambodjaanse autoriteiten in Phnom Penh.
Ik wil u er overigens aan herinneren, mijnheer Telkämper, dat de Europese Unie vanaf heden samenwerkt met de groep van bevriende landen van Cambodja, de trojka van de ASEAN, en met de Verenigde Naties teneinde een pluralistisch controleen begeleidingssysteem voor deze verkiezingen op te zetten.
Tenslotte zal extra aandacht uitgaan naar het proces van prins Ranariddh, dat op 17 maart aanstaande van start moet gaan. Dit proces voorziet ons van informatie op basis waarvan we de ontwikkeling van de politieke situatie kunnen beoordelen en zo nodig de aangenomen beleidslijnen met betrekking tot de organisatie van de parlementsverkiezingen kunnen herzien.
Ik kan u in ieder geval verzekeren dat de goede wil bestaat, ook van de zijde van de Commissie, die nauwgezet al bijhouden of wordt voldaan aan de voorwaarden die verbonden zijn aan de overdracht van het geld.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
Colombia- B4-0325/98 van de leden Lenz en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, over de moord op Jesús María Valle Jaramillo in Colombia;
B4-0335/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over Colombia; -B4-0350/98 van de heer Howitt, namens de PSE-Fractie, over de mensenrechten in Colombia; -B4-0354/98 van de heer Kreissl-Dörfler en anderen, namens de V-Fractie, over Colombia; -B4-0368/98 van de heer Puerta en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de mensenrechten in Colombia; Nicaragua- B4-0349/98 van de heer Cabezón Alonso en anderen, namens de PSE-Fractie, over de buitenlandse schuld van Nicaragua;
B4-0369/98 van de heer González Álvarez en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over Nicaragua; -B4-0374/98 van de leden Kreissl-Dörfler en Telkämper, namens de V-Fractie, over de buitenlandse schuld van Nicaragua; Noord-Korea- B4-0332/98 van de heer Tindemans, namens de PPE-Fractie, over de voedselcrisis in Noord-Korea;
B4-0337/98 van de heer Cars, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Noord-Korea; -B4-0346/98 van de heer Ford, namens de PSE-Fractie, over de voedselcrisis in Noord-Korea; -B4-0356/98 van de heer Holm en anderen, namens de V-Fractie, over de hongersnood in Noord-Korea; -B4-0363/98 van de heer Dupuis, namens de ARE-Fractie, over de hongersnood in Noord-Korea; Congo- B4-0321/98 van mevrouw André-Léonard en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Congo;
B4-0359/98 van de leden Aelvoet en Telkämper, namens de V-Fractie, over de situatie in Congo; Jamaica- B4-0340/98 van de leden Cars en Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de terugtrekking van Jamaica uit de ICCPR;
Syrië- B4-0324/98 van de heer Moorhouse, namens de PPE-Fractie, over Libanese gevangenen in Syrië.
Colombia

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, Colombia staat weer eens op de agenda en daar zijn wij in dit Parlement, dat zulke goede betrekkingen onderhoudt met Latijns-Amerika en de Latijns-Amerikaanse politici, ook uit Colombia, weer zeer bedroefd om. Laat mij twee korte opmerkingen maken over deze tragische moord op een mensenrechtenactivist, in zijn eigen bureau nota bene. Een grotere minachting voor de mensenrechten kan men zich nauwelijks voorstellen.
Kort geleden waren er in Colombia weer parlementsverkiezingen voor kamer en senaat. Ik ken niet alle verkiezingsuitslagen, maar ik geloof niet dat er grote veranderingen op til zijn. Vanuit dit Parlement kunnen we de nieuwe afgevaardigden duidelijk zeggen dat we blijven toezien hoe en op welke manier zij in hun land zorgen voor een onafhankelijke rechterlijke macht die deze misdaden kan vervolgen, want dat hangt niet alleen af van de regering maar ook van het parlement. Ze moeten beseffen dat wij deze zaak nauwlettend in het oog houden!
Gisteren heb ik een artikel gelezen in een van de betere Duitse kranten waarin staat dat het thema Colombia ook in het Permanent Comité voor de mensenrechten te Genève op de agenda staat. Het mandaat van de door de EU gesteunde waarnemersdelegatie van de Verenigde Naties moet worden verlengd en het aantal personen verdubbeld. Dat is nog zo'n positieve bijdrage onzerzijds, al wordt het negatieve beeld er jammer genoeg door versterkt.
Ik kan alleen maar zeggen dat we de regering keer op keer moeten oproepen tegen deze moorden op te treden, want wie ook de dader is moet beseffen dat geweld alleen maar geweld oproept, vooral in een land waar geweld jammer genoeg aan de orde van de dag is.
Verdedigers van mensenrechten moeten beter beschermd worden, als we ooit willen bereiken dat de mensenrechten in Colombia het respect krijgen dat ze verdienen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, het is mij bekend dat regeringen zoals die van Colombia met grote belangstelling dit soort debatten volgen, met meer belangstelling dan dat in mijn eigen land gebeurt. Wat betreft Colombia zitten we met het grote probleem van wie doet nou eigenlijk wat? We hebben een situatie in een land dat geregeerd wordt eigenlijk door de drugsmaffia, dat gecontroleerd wordt, militairement , door paramilitaire troepen en dat bestuurd wordt, zo goed en kwaad als het kan, door de regering. De moord op de voorzitter van het Permanent Comité voor de mensenrechten, Valle Jaramillo, die ik overigens persoonlijk ken, is natuurlijk iets vreselijks. Het gaat me te ver om te zeggen: de regering is schuldig. De regering is in feite schuldig aan alles wat ze niet in de hand heeft kunnen houden, wat ze had moeten tegenhouden. Maar laten wij in ieder geval vanuit dit Parlement zeggen tegen de Colombianen, de Colombiaanse regering en vooral onze collega's in het parlement, zoals mevrouw Lenz al zei, wij steken hier de vinger op, wij proberen jullie te helpen en laat ons jullie helpen.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, op 27 februari zijn drie mensen die verklaarden lid te zijn van de Brigade, in Medellín het kantoor binnengevallen van de mensenrechtenverdediger Jesús María Valle Jaramillo. De gewapende overvallers bonden hem en zijn vrouw aan een stoel vast, en terwijl zij smeekte om hun leven, zei een Brigadelid tegen haar: " Zijn tijd is gekomen" . Vervolgens werd dr. Jaramillo met een schot in het hoofd gedood.
Plaatselijke mensenrechtenkringen geloven dat dr. Jaramillo is vermoord omdat hij bewijzen had dat het leger en hoge politici de paramilitaire moordeskaders in Colombia sponsoren; deze opvatting wordt ondersteund door bevindingen van Colombia's eigen Fiscalía , oftewel de dienst van de procureur-generaal. Het gaat hier dus om een buitenrechterlijke executie om hem de mond te snoeren.
Wij verwelkomen de veroordeling die de regering van Colombia zelf al heeft uitgesproken. Maar wij verzoeken u er goed nota van te nemen dat dr. Jaramillo door de gouverneur van Antioquia was aangeklaagd vanwege zijn kritiek op het leger en geen enkele plaatselijke politicus publiekelijk zijn dood heeft betreurd. Mensenrechtengroeperingen hebben vorig jaar 796 gevallen van buitenrechterlijke executies in amper negen maanden geregistreerd. Ondanks de zeer welkome presentatie van een herziening van het militaire strafrecht en de organisatie van het Bloque de Bósqueda ter bestrijding van paramilitaire groepen, gaan de militaire gerechtshoven door met het vrijspreken van leden van de veiligheidstroepen die betrokken zijn bij misdaden tegen de mensheid.
Schendingen van mensenrechten en iedere vorm van geweld veroordelen is niet voldoende; wij moeten hier in Europa meer doen. Ten eerste, moeten wij aandringen op daadwerkelijke steun voor het werk van het kantoor in Bogotá van de VNCommissie voor de mensenrechten. Er moet aandacht worden geschonken aan de verslagen van dit kantoor, de financiering ervan moet worden verruimd en er moet worden overwogen een speciale rapporteur aan te stellen om met het kantoor in Colombia zelf samen te werken. Ten tweede, op een desbetreffende vraag van mij antwoordde commissaris Marín dat mensenrechtengroeperingen niet kunnen bijdragen tot het stopzetten van het geweld in Colombia. Ik hoop dat hij en zijn collega's van de Commissie over dit antwoord nog eens hebben nagedacht.
Alleen door energiek, onbelemmerd en onafhankelijk toezicht op alle partijen in Colombia - en mensenrechtengroeperingen leveren hieraan een moedige en unieke bijdrage - kan een halt worden toegeroepen aan de straffeloosheid en een klimaat worden geschapen van eerbied voor de vrede en voor de rechten van de mens. De Europese Unie kan en moet meer financiële steun verlenen voor dit werk. Zo kunnen wij eer betuigen aan het werk van dr. Jaramillo en ervoor zorgen dat zijn dood niet vergeefs is geweest.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, zoals de vorige spreker zei, is de wrede moord op deze mensenrechtenactivist onaanvaardbaar. Het feit dat de regering absoluut niet bereid lijkt om ook maar iets te doen om het leven van de burgers te beschermen, is ronduit ontstellend. De paramilitaire groepen moeten worden ontbonden, misdaden moeten worden onderzocht en de schuldigen moeten ter verantwoording worden geroepen.
Het sociaal-politieke geweld veroorzaakt de dood van tien personen per dag. De houding van de regering is volstrekt onaanvaardbaar. Deze verklaart dat de mensenrechten niet kunnen worden geëerbiedigd zolang er een gewapend conflict bestaat. Deze twee zaken kunnen niet gekoppeld worden - dat kan gewoonweg niet. Paramilitaire groepen komen voort uit een clandestiene militaire strategie, dat mag niet uit het oog worden verloren.
Het Parlement moet erop aandringen dat Raad en Commissie meer doen dan alleen maar aanbevelingen sturen: zij dienen duidelijk te verklaren dat de Colombiaanse regering de betrekkingen tussen de EU en Colombia in gevaar brengt. Aangezien onze samenwerkingsovereenkomsten opschortingsclausules bevatten in geval van schendingen van mensenrechten, dienen wij sancties te overwegen. Wij moeten ons met deze zaak serieus bezighouden. De lidstaten van de EU zijn deze maand in Genève tegenwoordig bij de vergadering van de VN-Commissie voor de mensenrechten. Zij dienen dan een duidelijk standpunt in te nemen om het geldelijk profijt te keren van al diegenen die mensenrechtenverdedigers, vakbondsmensen en milieuactivisten naar het leven staan. Wij moeten echt meer doen dan resoluties aannemen. Deze aangelegenheid is keer op keer aan de orde geweest en het is tijd om tot actie over te gaan.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben verzoeken ontvangen van non-gouvernementele organisaties die in Colombia werkzaam zijn, waarin zij ons laten weten dat er vanaf oktober 1996 tot maart 1997 1.900 mensen zijn gedood. De slachtoffers zijn hoofdzakelijk boeren, vakbondsleden en mensenrechtenactivisten. Vandaag hebben we het over Jesús María Valle Jaramillo. Ik wil eraan herinneren dat Jesús María Valle Jaramillo en Josué Girardo hier in dit Parlement zijn geweest om ons te informeren over de mensenrechtensituatie in Colombia. Nu zijn ze allebei dood.
Ik moet erkennen dat ik bijzonder gefrustreerd ben, omdat we hier voortdurend gebeurtenissen aan de kaak stellen en niet in staat zijn te voorkomen dat er telkens weer mensenrechtenactivisten worden gedood. Volgens de collega's van de NGO's die in Colombia werkzaam zijn, mensen die werken bij boerenorganisaties en bij mensenrechtenorganisaties, is er geen enkele twijfel mogelijk dat deze daden volstrekt ongestraft blijven en dat de paramilitaire groepen verantwoordelijk zijn voor 76 % van de doden. Het moge zo zijn dat de heer Samper heeft gezegd dat hij de paramilitaire groepen zou ontmantelen en dat de Colombiaanse ambassade ons heeft medegedeeld dat er een vredesraad in Colombia zou komen, maar als wij niet in staat zijn, als de Europese Unie niet in staat is te voorkomen dat men doorgaat met het doden van mensenrechtenactivisten, dan wordt het daar een wildernis.
Bij de laatste resolutie die wij hier hebben aangenomen, hebben wij stilgestaan bij de dood van een echtpaar, Mario Calderón en Elsa Alvarado, van wie ook de vader werd gedood, jonge studenten, mensenrechtenactivisten van het in Colombia zeer gezaghebbende opleidings- en onderzoekscentrum CINEP. Met al deze moorden, weet ik niet wie de mensenrechten in Colombia nog durft te verdedigen. Ik denk dat de Europese Unie middelen heeft om druk uit te oefenen en dat wij, zoals ook de heer Howitt en andere collega's hebben gezegd, de fondsen voor ons kantoor aldaar zouden moeten opvoeren en een speciale rapporteur voor de mensenrechten zouden moeten benoemen. Voorzover dat in haar vermogen ligt, moet de Europese Commissie in haar overeenkomsten met Colombia zoveel druk uitoefenen, dat deze dingen niet meer kunnen gebeuren. Immers, telkens als iemand ons hier op de hoogte komt stellen van wat er aan de hand is, wordt hij onmiddellijk vermoord.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, wij allemaal, werkelijk allemaal , hebben de gewelddadige gebeurtenissen van de laatste tijd in Colombia gevolgd. De dood van de heer Valle Jaramillo betreuren wij uiteraard ten zeerste. Echter, gisteren zijn er ook 90 soldaten met verminkte gezichten begraven, en ook moeten wij de gewelddaden van militaire en paramilitaire elementen betreuren. Ik herinner mij dat de minister van Buitenlandse Zaken van Colombia in dit Parlement de vurige wens van haar regering heeft verwoord dat de straffeloosheid wordt bestreden en dat al diegenen die de acties van paramilitaire groepen aanmoedigen, ter beschikking van justitie worden gesteld.
Aan die wens is op veel manieren gestalte gegeven, mijnheer de Voorzitter; er is een kantoor van het Hoog Commissariaat voor de mensenrechten in Colombia opgericht, er zijn overeenkomsten gesloten met het Internationale Rode Kruis, er is binnen het Colombiaanse openbaar ministerie een speciale afdeling in het leven geroepen ter bestrijding van het verschijnsel van de paramilitairen, en er is een nationaal comité voor de mensenrechten opgericht.
Het is duidelijk, mijnheer de Voorzitter, dat dit alles niet voldoende is, dat de Europese Unie dit proces van zeer dichtbij moet volgen en dat we erop moeten toezien dat een van de oudste democratieën in Latijns-Amerika een eind maakt aan een conflict dat al 40 jaar duurt. Vanzelfsprekend moeten wij dit betreuren en onze solidariteit en onze steun betuigen aan de slachtoffers en hun familieleden, in dit geval aan die van de heer Valle Jaramillo.
Nicaragua

Newens PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ondanks het feit dat een groot deel van de bevolking van Nicaragua in uiterste armoede leeft, heeft Nicaragua de hoogste schuld ter wereld per hoofd van de bevolking. Vorig jaar moest 38 % van de jaarlijkse exportopbrengst van 700 miljoen Amerikaanse dollar worden gebruikt ten behoeve van de schulden. De Nicaraguaanse regering geeft voor gezondheidsvoorzieningen 17 dollar en voor onderwijs 16 dollar per hoofd van de bevolking uit, maar ongeveer anderhalf maal de totaalsom hiervan, namelijk 47, 40 dollar per hoofd van de bevolking, moest vorig jaar worden gebruikt ten behoeve van de schulden. De uitvoering van het IMF pakket structurele herzieningen, en de belastingverhogingen die daarvan het gevolg waren, hebben tot nog grotere armoede geleid en om geld te besparen zijn de vroegere en zo broodnodige kredieten voor arme boeren nu geschrapt. Het is een feit dat Nicaragua onmogelijk de rente en aflossing van zijn langetermijnschulden kan opbrengen. De verplichtingen van het land bedragen bijna het dubbele van de 20 % van de exportopbrengst die de Wereldbank als maximumgrens heeft gesteld in het initiatief voor landen met een zware schuldenlast.
In het begin van dit jaar heb ik het Britse Foreign Office aangeschreven om te verzoeken dat Nicaragua wordt opgenomen in het initiatief voor arme landen met een zware schuldenlast, gezien ook het feit dat Nicaragua erin geslaagd is bepaalde structurele doelstellingen te verwezenlijken. Ik heb verzocht hierop aan te dringen tijdens de bijeenkomst van de Consultatiegroep in april aanstaande. De resolutie sluit op dit initiatief aan, en bij alle deelnemers aan de bijeenkomst van de Consultatiegroep moet erop worden aangedrongen dat verlichting wordt geboden aan dit land dat zo'n lange lijdensweg gaat.
Er moet nog heel veel gedaan worden, vooral op sociaal gebied, en de hulpverlening moet worden voortgezet. Maar eerst moet de kwestie van de schuldenlast worden aangepakt, en daarvoor moeten zo spoedig mogelijk maatregelen worden getroffen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, drie jaar geleden hebben wij in Nicaragua de projecten bezocht die de Europese Unie daar heeft, te weten een gezondheidscentrum, in een oord voor oorlogsslachtoffers, en een school. Ondertussen werden wij door zowel de Nicaraguaanse autoriteiten - toen was mevrouw Violeta Chamorro president - als de leiders van de oppositie geïnformeerd over het grote probleem van de schuldenlast. In onze resolutie staat dat 38 % van het bedrag voor ontwikkelingssamenwerking is gebruikt voor de betaling van de buitenlandse schuld. Zij vertelden ons toen dat het 40 % was. Bovendien zijn er, om een onverklaarbare reden, een paar landen die een tijdje in de mode zijn en vervolgens niet meer. De internationale hulp aan Nicaragua is met meer dan de helft afgenomen. Nicaragua is een van de armste landen, dat per hoofd van de bevolking de hoogste schuld in de wereld heeft.
Wij zijn ons ervan bewust dat de Europese Unie reeds pogingen in het werk stelt. Wij weten heel goed dat het bedrag dat door de Verenigde Staten en Japan - om maar twee mogendheden te noemen - voor ontwikkelingssamenwerking wordt uitgetrokken, veel lager is dan dat van de Europese Unie. Hoewel wij zo druk met elkaar praten over democratieën en vooral over die in Latijns-Amerika, zijn wij er tegelijkertijd ook van overtuigd dat er geen democratie mogelijk is, en dit werd ook door de regerings- en oppositieleiders beaamd, indien 70 % van de Nicaraguaanse bevolking in volstrekte armoede leeft en het land een werkloosheid heeft van 50 %, zonder enige vorm van hulp of subsidie. Zolang die 50 % van de bevolking zonder werk geen tegemoetkoming krijgt, zolang 70 % van de bevolking in zo'n ontzettende armoede verkeert, en zolang het land die enorme buitenlandse schuld heeft, is de democratie niet meer dan een formaliteit. Echte democratie is een democratie die oplossingen aandraagt voor de problemen van de bevolking.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, collega's, zoals mevrouw Álvarez juist zegde, is Nicaragua een van de armste landen. Het zit met zestig procent werklozen bij de beroepsbevolking, heel veel mensen zijn niet meer in staat om een arts te betalen, om naar het ziekenhuis te gaan enzovoort. Bovendien lijdt het land onder een enorm hoge buitenlandse schuld zodanig dat indien vers geld binnenkomt, direct het gros daarvan weer moet ingezet worden om de intresten af te lossen.
Nu is er op korte termijn een vergadering gepland in Genève, waar normaal gezien over kwijtschelding van die schuld kan onderhandeld worden. Alles hangt er nu van af in welke geest dit zal gebeuren. Als het alleen blijft bij een klassiek aanbod waarbij men zegt: oké, die en die schulden worden kwijtgescholden, maar daarvoor krijg je zware aanpassingsprogramma's opgelegd die er onder andere toe leiden dat men weer minder kan gaan uitgeven voor scholen, ziekenhuizen en zo meer, dan komt men geen stap verder. Vandaar dat we dus duidelijk pleiten voor een combinatie van kwijtschelding van schuld en sociale hulpprogramma's, zodanig dat er aan de reële problemen tegelijkertijd verder kan worden gewerkt.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, van alle Midden-Amerikaanse landen is Nicaragua ongetwijfeld een van de sympathiekste maar ook meest tragische landen. Ik ben zelf in Nicaragua geweest en heb de toestand daar met eigen ogen gezien. Er is natuurlijk die verschrikkelijke burgeroorlog geweest in Nicaragua, waarvan men hier vaak een vals beeld heeft gegeven. Toch is het Nicaraguaanse volk erin geslaagd om met de huidige regering en met name de huidige president, Alamán, echt een verantwoordelijke, liberaal-democratische partij aan de macht te brengen.
De partij van de sandinisten, die eerder revolutionair is, heeft inmiddels de weg van de democratie en de vrijheid gekozen. Dat kwam bij de huidige crisis rond Ortega duidelijk naar voren. Vanuit mijn standpunt kan ik alleen het volgende zeggen: het is volkomen onlogisch dat Nicaragua een van de armste landen is. Wie er geweest is, beseft dat er een enorm potentieel is. Wie er geweest is, kent de waarde van het volk. Wij moeten alles in het werk stellen - vooral onder de huidige president - om de Nicaraguanen er bovenop te helpen.
Dat zal ons slechts lukken indien we de schuldenlast verlagen. Ik wil hier niet pleiten voor een totale opheffing, want dat is ook niet goed, maar we moeten er alles aan doen om de Nicaraguanen de mogelijkheid te geven hun land daadwerkelijk op te bouwen en de enorme rijkdommen die er zijn - en dat zijn vooral de mensen - te ontwikkelen en vooral een beleid te voeren dat rekening houdt met de rijke culturele, Spaanse traditie van het land.

Van Bladel
Voorzitter, kapitalistische, oligarchische families en romantische, revolutionaire, marxistische elites hebben Nicaragua arm gemaakt. Het land heeft alleen maar koffie en daar kom je niet ver mee op de wereldmarkt. Ik hoop van harte dat de donoren Nicaragua redden. Maar het is niet het onderwerp dat wij vanmiddag in het mensenrechtendebat prioriteit zouden moeten geven. Mijns inziens zou er gepraat moeten worden over de klassieke mensenrechten. Daarom had mijn fractie vandaag over Cuba willen spreken. Meer dan 500 politieke gevangenen, en dit Parlement blijft vanuit een volkomen misplaatst solidariteitsgevoel maar flirten met el líder maximo . Als Havanna nog even doorzet, lukt het ze ook lid van de Lomé-Conferentie te worden zonder dat die 500 gevangenen vrij zijn. Geen wonder dat de kiezer geen vertrouwen heeft in dit Parlement, dat de beoordeling van de schending van de mensenrechten uiterst selectief bedrijft.
Noord-Korea

Jarzembowski
Mijnheer de commissaris, waarde collega's, volgens mij moeten we gewoon erkennen dat wat er momenteel gebeurt in Korea een verschrikkelijk menselijk drama is. Het is onverantwoord dat de Noord-Koreaanse regering, ondanks het feit dat er sinds geruime tijd een tekort is aan levensmiddelen, nog steeds tracht te verhinderen dat de wereldgemeenschap zich een beeld vormt van het leed van de bevolking. Het is gewoon onbegrijpelijk en tragisch dat, in een tijd waarin er overal ter wereld voedseloverschotten zijn, een volk en in het bijzonder kinderen en bejaarden te lijden hebben onder voedseltekorten, die er helemaal niet hoefden te zijn als de regering gewoon openlijk voor de interne problemen zou uitkomen. Het wordt tijd dat de Noord-Koreaanse regering een delegatie toelaat om het land door te reizen en ongehinderd te onderzoeken hoe groot het voedseltekort is en hoe de bevolking het beste geholpen kan worden, niet alleen in de grote steden, maar ook op het platteland en in de afgelegen gebieden, waar de toestand wellicht veel schrijnender is dan in de modelgebieden, die wij van de Noord-Koreaanse regering steeds weer mogen bezoeken.
Ik vind ook dat de Commissie - en ik hoop, mijnheer de commissaris, dat de Commissie daar net zo over denkt als wij - en de lidstaten voor extra voedselvoorziening voor Noord-Korea moeten zorgen en meer middelen moeten uittrekken voor de medische verzorging van kinderen en bejaarden. Ik weet niet zeker of dreigementen zullen volstaan om Noord-Korea zover te brengen dat het met onze opvattingen over mensenrechten instemt en ons aanbod, dat niet meer dan menselijk is, aanneemt. Het komt er toch op aan de Noord-Koreanen duidelijk te maken dat hun land de steun van de hele wereld kan krijgen en moet krijgen en wij niet zullen aanvaarden dat mensen blijven lijden.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, wij gaan Noord-Korea helpen. Laten wij voorop stellen dat de rampen, buiten de natuurrampen natuurlijk die zich daar hebben voltrokken, mede een oorzaak vinden in de wijze waarop de NoordKoreaanse dictators het land bestieren. De liberale fractie is uiteraard voor humanitaire hulp aan Noord-Korea. Deze moet vergroot worden - voedsel, primaire medische hulp - en ik hoop ook dat de Commissie op enigerlei wijze mij een antwoord kan geven hoe en op welke wijze dat gemonitord zal worden, niet als bemoeial maar gewoon als zorg dat de Noord-Koreaanse bevolking - en zoals Jarzembowksi al zei: kinderen en hulpbehoevenden - inderdaad toegang krijgen tot die goederen.
Ik wou de commissaris vragen om erop aan te dringen dat in de toekomst een soort samenwerkingsverband met de regering met Noord-Korea tot stand komt. In dat verband wil ik u wijzen op de drie amendementen die door de liberale fractie, door de heer Cars, zijn ingediend.
Voor de toekomst moet de Commissie de basis leggen voor meer structurele hulp. Bijvoorbeeld versterking van de landbouwsector is van groot belang hierbij en een stabiele ontwikkeling van Noord-Korea zal daartoe bijdragen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, een van de redenen waarom deze zaak wederom op de agenda staat - want we hebben er in oktober ook al over gesproken - is dat zich nieuwe ontwikkelingen hebben voorgedaan: ten eerste is duidelijk geworden dat de oogst in 1997 net zo slecht was als die van 1996; ten tweede hebben de Noord-Koreanen nu de volle omvang van de voedselschaarste toegegeven.
Eind februari maakte het Noord-Koreaans persbureau bekend dat ook als het dagelijks graanrantsoen wordt teruggebracht tot een hongerportie van 100 gram per persoon per dag, de graanvoorraad totaal zal zijn uitgeput tegen midden maart.
Al eerder hadden gegevens van de VN doen vermoeden dat 17 % van de kinderen in Noord-Korea ondervoed zijn. Het is waar dat het land een ongekende serie natuurrampen heeft meegemaakt - overstromingen, vloedgolven en droogtes - maar toch weten wij allen dat een van de problemen wordt gevormd door het stelselmatig falen van "s lands economie. Zonder de sovjethulp en de Chinese ruilhandel, is de economie in ernstige moeilijkheden geraakt. De economie gaat achteruit, gebrek aan brandstof veroorzaakt storingen in de energie voorziening. De industriële productie loopt dus terug. De productie van meststoffen is met 60 % verminderd, zodat minder voedsel wordt geproduceerd en aldus wordt de vicieuze cirkel gesloten.
Om een ramp te voorkomen, is meer hulp nodig. Voedselhulp moet niet alleen vanuit de Europese Unie - vorig jaar waren wij de grootste individuele donors - naar Noord-Korea worden gestuurd maar ook vanuit Zuid-Korea, Japan en de Verenigde Staten.
Een van de problemen is dat Noord-Korea nog altijd een praktisch gesloten land is. Wij dienen ons ervan te verzekeren dat toegang gegeven wordt - onder meer aan een afvaardiging van het Parlement om de behoeftes in te schatten, zowel aan voedsel en medische hulp als aan energie. De commissie buitenlandse zaken, de energie- en de begrotingscommissie stellen nu een gezamenlijk verslag op over het KEDO-project, waarin de Europese Unie samen met Japan, Zuid-Korea en de Amerikanen deelneemt, en dat tot doel heeft twee kernreactors ter beschikking te stellen om de energievoorziening van Noord-Korea te versterken.
Nu Kim Dae Jung in Zuid-Korea is benoemd en onlangs een nieuwe leider in Noord-Korea is geïnstalleerd, bestaat er kans om een politieke wond te helen die een halve eeuw lang gevaarlijk heeft doorgewoekerd. Laten wij die kans grijpen.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, wederom bespreken wij hier in het Europees Parlement Noord-Korea. Het zal helaas wel niet de laatste keer zijn, aangezien het onlangs verschenen rapport van het Duitse Rode Kruis beangstigend is. Deze organisatie heeft namelijk geschat dat elke maand 10.000 kinderen onder de 7 jaar van honger sterven. Hiernaast lijden tienduizenden aan zware ondervoeding. De toestand is meer dan ernstig.
De Noord-Koreaanse Commissie voor het herstel de overstromingsschade heeft gezegd dat de huidige voorraad graan midden maart op zal zijn, dat wil zeggen dit weekend. Zonder twijfel worden er grote humanitaire inspanningen geëist in de vorm van voedsel, maar ook in de vorm van gezondheidszorg om tegemoet te komen aan de basisbehoefte. En op hetzelfde moment dat deze mensen, vooral kinderen, aan ondervoeding lijden, wil de EU via Euratom samen met andere landen voor een aanzienlijk bedrag twee nieuwe kerncentrales in Noord-Korea bouwen. Hoe moeten wij dit verantwoorden tegenover de aan ondervoeding lijdende kinderen, die zelfs van honger sterven en die acuut moeten worden geholpen? Waar is het sociale en humane aspect in deze dubbele houding van de EU?
De V-Fractie wil dat de bouw van nieuwe kerncentrales via KEDO wordt stopgezet, of tenminste tijdelijk wordt opgeschort, totdat deze acute menselijke ramp in Noord-Korea verholpen is.
De V-Fractie steunt de tekst van de gemeenschappelijke resolutie. Wij willen echter niet dat er in deze tekst staat dat wij KEDO steunen - dat staat namelijk niet in de tekst - maar dat wij accepteren en begrijpen dat er een energieprobleem bestaat in Noord-Korea, dat ons inziens echter niet opgelost kan worden met kerncentrales. In plaats daarvan zijn er andere energiebronnen voor de toekomst nodig.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, toen onze fractie het initiatief tot deze ontwerpresolutie nam, heeft ze de volgende vraag willen stellen: moeten er eerst duizenden Koreanen van de honger sterven opdat de internationale gemeenschap het Noord-Koreaanse regime kan beoordelen voor wat het is, dat wil zeggen een van de ergste dictaturen die de wereld ooit gekend heeft?
Men weet het nu, de autoriteiten in Pyongyang hebben het zelf toegegeven, de bevolking van dit land wordt geteisterd door een verschrikkelijke hongersnood waardoor de Koreanen schillen en plantaardig afval moeten eten en misschien zelfs in extreme gevallen, naar wij vernomen hebben, menselijk vlees.
Men doet alsof dit menselijk leed te wijten is aan de weersomstandigheden. De overstromingen van 1995 en 1996 hebben ongetwijfeld de structurele tekorten verergerd die het politieke, economische en sociale regime van Noord-Korea hadden veroorzaakt. Maar tegelijkertijd hebben de machthebbers extreem hoge bedragen laten verdwijnen in de militaire begroting of in de uitgaven van het staatsapparaat.
Nu is het alleen nog de ontoegeeflijkheid, grenzend aan autisme, van de Noord-Koreaanse leiders die de internationale gemeenschap in de weg staat om snel en efficiënt de burgerbevolking, die letterlijk wordt gegijzeld, te hulp te schieten.
Overal ter wereld heeft de geschiedenis met het echte communisme of socialisme definitief en categorisch afgerekend. Het communisme of socialisme is immers verantwoordelijk voor het bankroet van de landen die onder dit systeem gebukt gingen. Noord-Korea houdt echter vast aan zijn beleid van internationaal isolement, geleide economie en hooghartige oorlogszucht ten aanzien van Zuid-Korea.
In het belang van de Koreanen zelf moet de internationale gemeenschap dit niet meer tolereren. Ik hoop dat de Commissie ons op de hoogte houdt van de initiatieven die ze neemt om zowel de Verenigde Naties te helpen met een snelle ingreep ten gunste van de betrokken burgerbevolking als een eind te maken aan deze collectieve zelfmoord waar het boosaardige NoordKoreaanse regime zijn volk in stort.
Congo

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, Congo-Brazzaville loopt het risico binnenkort geen staat meer te zijn, of liever gezegd, het loopt het risico nooit een staat geweest te zijn. Nu de heer Sassou-N'gesso opnieuw met de wapenen de macht heeft gegrepen, bevindt het land zich in een situatie die op zijn zachtst gezegd paradoxaal is. Enerzijds hebben wij een regime dat in feite in handen is van een enkele partij en anderzijds zijn er talrijke privé- legers met een etnische grondslag die het grondgebied onderling verdelen en elkander voortdurend in de haren zitten. In de taal der politologie zou men in het Frans deze situatie heel treffend "un chaos borné" , een begrensde chaos, noemen.
Daarom moet de Commissie elke hulp aan Congo die niet bestemd is voor humanitaire doelstellingen of voor de ontwikkeling van de zwakste groepen van de samenleving, blokkeren totdat de situatie in het land ten goede keert. Daarom doe ik een beroep op u, vertegenwoordigers van de Commissie. Weest u voorzichtig. Zorgt u ervoor dat de maatregelen worden getroffen die voor het bereiken van dit doel noodzakelijk en wenselijk zijn.

Aelvoet
Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, vorig jaar heeft de heer Sassou-N'gesso opnieuw de macht gegrepen, na harde gevechten. Hij is daarin goed gesteund geweest door Angola en ondertussen zien we dat de grondwet is ingetrokken, het parlement is ontbonden, het grondwettelijk hof is ontbonden, de grondwettelijke raad bestaat niet meer en zo zouden we nog een hele tijd kunnen doorgaan. Duidelijk is, we zitten in de richting van meer dictatuur en minder democratie. Wel zou ik hier graag willen signaleren dat een van de grote veranderingen op economisch vlak die ondertussen door de nieuwe president zijn doorgevoerd, het verlagen is van de taksen op petroleum die door Elf Acquitaine moeten betaald worden. Dus zij gaan erop vooruit. Het mag dan ook weinig verwondering wekken dat de president van datzelfde land Congo-Brazzaville, dat is helemaal dictatoriaal geëvolueerd, ondertussen zeer goed ontvangen is geweest op het Elysée. Maar ten gronde is het evident dat de Europese Unie, als ze een beetje ernstig wil zijn met zichzelf, hier stelling zou moeten nemen en opvallend is dat er ook op dit vlak bijzonder weinig reactie is gekomen op de machtsgreep die vorig jaar heeft plaatsgevonden. Vandaar dat de resoluties die nu voorliggen zeer duidelijk stellen dat er vrije verkiezingen moeten worden georganiseerd, dat de Raad zou moeten kunnen spreken met één stem - maar ja, we zijn dat al gewoon dat het vaak een kakofonie is - en dat in ieder geval de financiële hulpmiddelen vanuit de Unie voor Congo-Brazzaville moeten geblokkeerd blijven, tenminste voor zover het gaat om dat deel van de hulp dat direct de mensen raakt, het humanitaire, de armste lagen van de bevolking, daar moet natuurlijk wel verder iets voor gebeuren. Ik hoop dat we er zullen kunnen in lukken hier een duidelijk standpunt van het Parlement te krijgen en dat ook dienovereenkomstig zal opgetreden worden door de Commissie en door de Raad.

Van Bladel
Voorzitter, mag ik mevrouw Aelvoet eraan herinneren dat de heer Hory en ik vorig jaar tijdens het actualiteitendebat wel degelijk de aandacht hebben gevraagd voor Congo-Brazzaville, maar de rest van de collega's vond het niet voldoende de moeite waard op dat moment kennelijk.
Het is tragisch dat er zoveel olie in de grond zit rond de evenaar. Buitenlandse firma's zijn er snel bij om dat te exploiteren en doen dat vooral graag samen met dictators. Zo is het in Congo-Brazzaville, zo was en is het in Luanda, in Angola, zo is het in het voormalige autonome gebied van Kabinda. De resolutie over Congo-Brazzaville was vorig jaar oktober als signaal zinvol geweest. Nu is de regeringswisseling er geweest, zit de oude dictator er, zijn de Angolese troepen en de huurlingen er nog steeds.
Mijn fractie hecht eraan dat de hulp voor de bevolking van Congo-Brazzaville wordt geïntensiveerd en heeft daarvoor een amendement ingediend. Sinds Kabila het hart van Afrika heeft veroverd, is er het een en ander veranderd in de regio, maar niet ten gunste van de democratie en de burgers. Hoewel voor de buitenwereld in Angola een vredesproces plaatsvindt, weten insiders - en de Portugese collega van de andere politieke nominatie heeft mij dat twee uur geleden verzekerd - dat het regeringsleger zich opmaakt voor een grootscheeps offensief om de officiële oppositie voorgoed de grond in te stampen.
De oliewinsten van Angola zijn en gaan de komende jaren op aan wapenaankopen. Volgens mijn informatie kan een Loméland alleen voor EU-hulp in aanmerking komen als de wapenaankopen de 2 % van de begroting niet overschrijden. Commissaris, wilt u eens serieus nagaan of een land als Angola, dat zoveel wapens aankoopt, aan de Lomé-Conventie voldoet en wilt u vooral nagaan of het EU-geld aan alle burgers van Angola ten goede komt en niet alleen aan de elite?

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, er is even verwarring want mijn voorgangster sprak alsmaar over Angola. Maar ja, het ligt wel in de buurt van Congo. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn in Europa die weten waar Congo ligt en wat daar gebeurt en wat zich daar in de laatste jaren heeft afgespeeld in de omgeving van het politiek en militair geweld in Zaïre.
Wat we merken - mevrouw Aelvoet heeft het al aangeduid - is de onmacht van de Raad om initiatieven te nemen en inderdaad de kakofonie van berichten vanuit Brussel die iets te maken zouden kunnen hebben met de oplossing van de crisis in Congo.
Laten wij hopen dat de Europese Commissie bereid is om zolang het autoritaire bewind in Brazzaville aan de macht is de humanitaire hulp die niet bestemd is voor de allerarmste groepen stop te zetten. Dat is het belangrijkste instrument van Europa om in ieder geval druk te zetten op de autoriteiten, en wellicht kunnen wij er dan ook voor zorgen - en dat is ook gezegd door de twee vorige sprekers - dat de Europese handelsbelangen een iets meer menselijk trekje krijgen.
Jamaica

Bertens
Een heel interessante zaak, mijnheer de Voorzitter. De liberalen hebben een resolutie ingediend. Het ging namelijk om het terugtrekken van Jamaica uit het Vrijwillige Protocol bij het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. Als een protocol vrijwillig is, heeft de Jamaicaanse regering gedacht, dan kunnen we daar ook vrijwillig uittreden. Wellicht is dat ook zo. Maar het belangrijkste in deze zaak is dat dit een verkeerd signaal is. Het is al gebleken dat de regeringen van Barbados, en Trinidad en Tobago, hetzelfde willen doen als Jamaica heeft gedaan. Met name, ik heb hier een keurige nota van de minister van Buitenlandse Zaken of van de prime minister van Jamaica in handen gekregen, en ik kan niet anders dan concluderen dat die terugtrekking uit het Vrijwillige Protocol bij het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten wel iets te maken heeft met het gemak waarmee Jamaica zich wil verweren tegen het aanhouden van de doodstraf. Ik hoop toch dat dat ook straks in de ACS-vergadering in Mauritius wellicht aan de orde kan komen. Met andere woorden, wij veroordelen Jamaica niet maar wij vragen, in de vorm van een advies, was dit nu echt nodig?

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, goddank worden er in dit Parlement steeds weer debatten gevoerd over de doodstraf en meestal is iedereen het eens, maar tot mijn spijt niet altijd. Wat deze zaak interessant maakt, is dat het hier gaat om een theoretische kwestie en niet om een praktijkgeval, waarbij we onmiddellijk in actie moeten komen om het te verhinderen.
Als we debatteren over het feit dat Jamaica het Vrijwillige Protocol niet wil ondertekenen mogen we, voordat we met stenen gaan gooien, niet vergeten dat we zelf boter op het hoofd hebben. Enkele lidstaten van de Europese Unie hebben immers het Vrijwillige Protocol, om dezelfde redenen die Jamaica aanvoert, ook niet willen ondertekenen, zoals bijvoorbeeld GrootBrittannië, maar ook andere grote naties als de Verenigde Staten, Japan en - voor zover ik weet - nog achttien andere grote landen.
Mijn overtuiging is dat dit Parlement consequent moet zijn in de strijd tegen de doodstraf, maar we mogen niet overhaast bepaalde veroordelingen uitspreken als er ook bij ons nog veel werk aan de winkel is.
Syrië

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, zowat een maand geleden ontving ik in mijn kantoor in Brussel een afvaardiging van Libanese mannen en vrouwen die duidelijk wanhopig waren. Zij waren familie van degenen die uit hun huis of kantoor zijn ontvoerd en naar het schijnt naar Syrië zijn overgebracht, waar zij spoorloos zijn verdwenen. In een of twee gevallen, wist de familie ongeveer de verblijfplaats van de ontvoerde personen. Ik herinner mij het geval van een van de dames van de bezoekersgroep die vertelde dat ze zes jaar lang niets van haar zoon had gehoord, totdat iemand haar thuis opzocht en haar vertelde dat de desbetreffende persoon misschien in een gevangenis in Damascus zat. Het is een droevige zaak en de kwestie is: wat doen wij eraan? Het is wellicht een van de kenmerken van het Europees Parlement dat wij ons in een positie bevinden om dit soort gevallen in het daglicht te brengen. Dat is ook het voornaamste doel van de resolutie die ik namens de Europese Volkspartij heb ingediend.
Het is merkwaardig dat wij precies een paar dagen geleden bericht hebben ontvangen dat een groot aantal van de ontvoerde mensen inderdaad zijn vrijgelaten. Ik heb nog niet gezegd om hoeveel gevallen het gaat; het gaat waarschijnlijk om minstens 200 ontvoeringen en misschien zijn er wel 121 mensen vrijgelaten. Het is een prettige gedachte dat onze resolutie al een rol gespeeld heeft, maar zeker zullen wij dat nooit weten. Maar er zijn in ieder geval nog meer mensen die op vrijlating wachten; het valt dus te hopen dat de Syrische regering, mede gezien het feit dat binnenkort onderhandelingen van start gaan over een associatieovereenkomst in het kader van het Euro-Med-programma, daarvan duidelijk nota neemt en dienovereenkomstig de mensen vrijlaat tegen wie geen beschuldigingen zijn ingebracht.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zal beginnen met Colombia.
De Commissie heeft met grote ontzetting vernomen van de moord op Jesús María Valle Jaramillo, de voorzitter van het Permanent Comité voor de mensenrechten in Colombia. Jesús María Valle Jaramillo was enige tijd geleden, zoals mevrouw González Álvarez al aangaf, naar dit Parlement gekomen. De Commissie veroordeelt deze daad zeer scherp en neemt nota van het besluit om een speciale commissie binnen de Fiscalía General de la Nación op te richten die deze moord zal onderzoeken. De Commissie doet bovendien een ernstige oproep aan de Colombiaanse regering om alles in het werk te stellen om de daders van deze onvergeeflijke misdaad op te sporen en ze voor de rechter te dagen, zodat ze hun straf niet zullen ontlopen.
De Commissie deelt geheel de zorg die mevrouw Lenz namens het Parlement heeft uitgedrukt over de interne situatie van Colombia die, zoals u net al zei, sinds enkele maanden alsmaar ernstiger wordt. Het is belangrijk dat men zich in Colombia met de mensenrechten gaat bezighouden, niet alleen door middel van woorden, maar ook door middel van daden, mevrouw González Álvarez.
De Commissie is tevens de overtuiging toegedaan dat ieder initiatief om het land te isoleren alleen zal leiden tot een toename van het geweld. Daarom verleent de Commissie haar volle steun aan de versterking van de rechtsstaat. Ze zal haar inspanningen op drie manieren laten gelden. In de eerste plaats steunt de Commissie de actie van het plaatselijke kantoor van het Hoog Commissariaat van de Verenigde Naties voor de mensenrechten - ik geef hiermee antwoord aan de neer Howitt - door dit jaar alle maatregelen te nemen die nodig zijn om de activiteiten van het kantoor nog een extra jaar voort te zetten. Ik wil u eraan herinneren dat de Commissie vijf internationale waarnemers financiert, die overigens het grootste deel van het personeel van dit kantoor vormen.
In de tweede plaats steunt de Commissie de actie van de NGO's. Colombia krijgt voorrang bij de toewijzing van middelen uit de begrotingslijn "Democratisering en mensenrechten in Latijns-Amerika" . Veel initiatieven worden momenteel uitgevoerd in samenwerking met de plaatselijke NGO's.
In de derde plaats, tenslotte, onderzoekt de Commissie op dit moment tevens de mogelijkheid om de Colombiaanse regering van speciale hulp te voorzien waarmee ze het functioneren van haar gerechtelijke instanties kan verbeteren.
Ik ben nu aangekomen bij Nicaragua. Hier liggen de problemen mijns inziens meer op economisch gebied dan op het gebied van de mensenrechten in de enge zin des woords. De problemen van Nicaragua vallen dus misschien niet meer onder mijn bevoegdheden.
De buitenlandse schuld van Nicaragua is in drie jaar gedaald van 10 naar 5, 5 miljard ecu. Dit is een groot succes dat toegejuicht mag worden. Dit gezegd hebbende blijven ondanks deze daling het niveau van de staatsschuld en de situatie van Nicaragua zeer zorgwekkend, want de schuld vertegenwoordigt nu nog - ik zal het voor de neer Newens nauwkeurig weergeven - meer dan 250 % van het BNP en de schuldenlast slorpt het equivalent van 30 %, dat wil zeggen ongeveer een derde van het totaal van de Nicaraguaanse export op, wat volgens internationale normen erg hoog is.
De regering van Nicaragua zal vragen om een herprogrammering, een herschikking van haar schuld binnen de Club van Parijs.
De Commissie deelt de verontrusting die uw Parlement heeft uitgedrukt met betrekking tot de gevolgen van een dergelijke schuld voor de economische bedrijvigheid. Er moet een oplossing gevonden worden. De Commissie staat dan ook positief tegenover de voorkeur van Nicaragua voor het initiatief van de Wereldbank om een betere schuldenregeling te treffen voor de landen die diep in de schulden zitten. Nicaragua kan zo doorgaan op de weg van de groei die het nog maar drie jaar geleden, na vijftien jaar regressie als het gevolg van gewapende conflicten, is ingeslagen.
Ik zou eveneens in herinnering willen brengen dat eventuele beslissingen over herschikking van de schuld of vermindering van de toegepaste rentetarieven worden genomen door de landen die de leningen hebben verstrekt. In het geval van Nicaragua is ongeveer 4 miljard van de totale schuld van 5, 5 miljard dollar afkomstig van landen, en wel voor de helft van Mexico en Rusland. Het grootste deel van deze schuld zal daarom herschikt moeten worden in het kader van de Club van Parijs die de belangrijkste landen die schuld te vorderen hebben vertegenwoordigt en die, ik zal het voor mevrouw Aelvoet duidelijk zeggen, in de eerste heft van het jaar bijeen zal komen.
Ik kan de heer von Habsburg geruststellen, het is niet de gewoonte van de ministers van Financiën schulden kwijt te schelden. Ze worden herschikt, dat wil zeggen dat men de betaling uitspreidt. De rest is natuurlijk een zaak van multilaterale organisaties, te beginnen met de Inter-Amerikaanse Bank.
De Commissie deelt de zorg van het Parlement met betrekking tot de ernst van de humanitaire situatie en de situatie rond de voedselvoorziening in Noord-Korea. Dit staat natuurlijk los, mijnheer Hory, van het oordeel over de manier waarop het land werd en wordt geregeerd.
Sinds 1995, het jaar van de eerste ernstige overstromingen, heeft de Europese Unie hulp verschaft aan de zwaarst getroffen categorieën personen: kinderen, ouderen en zwangere vrouwen. In 1997 heeft de Europese Unie 48 miljoen ecu aan voedselhulp uitgegeven en 20 miljoen ecu aan hulp op het gebied van de volksgezondheid. Hiermee werd de Europese Unie de grootste donateur van Noord-Korea; 68 miljoen ecu, mijnheer Ford en mijnheer Holm, dat is veel meer dan de bijdrage aan KEDO; aan KEDO wordt immers gedurende vijf jaar 15 miljoen ecu uitgegeven. Het is bovendien een goede manier om de proliferatie van kernwapens in die regio tegen te gaan, zoals u weet.
De omvang van de hulp - voedselhulp en humanitaire hulp - die in 1998 zal worden verstrekt, wordt momenteel onderzocht. Binnenkort zal door de lidstaten een beslissing worden genomen en ik kan de heer Jarzembowski verzekeren dat er tegelijkertijd sprake zal zijn van voedselhulp en hulp voor de landbouw. Verder deelt de Commissie overigens de mening van uw Parlement die ik hier zojuist nog heb horen verkondigen omtrent de noodzaak dat wij beter worden ingelicht over de ontwikkeling van de situatie ter plaatse.
Hiertoe moeten tevens toegangsfaciliteiten aan de NGO's en de internationale organisaties worden verleend. In ieder geval, en hierin moet ik de heer Bertens gelijk geven, zal de hulp niet voldoende zijn om structurele maatregelen in te voeren, maatregelen ter liberalisering van de economie, want alleen zulke maatregelen kunnen een duurzame verbetering garanderen van gezondheidszorg en de economische en sociale situatie van het land. Ik kan u verzekeren dat de Commissie haar uiterste best doet om de Noord-Koreaanse autoriteiten aan te moedigen die weg in te slaan.
Mijn vijfde punt gaat over de situatie in Congo-Brazzaville. Het voorzitterschap heeft in zijn verklaring van 3 november 1997 het standpunt van de Unie vastgesteld inzake dit bloedige gewapende conflict en inzake het nieuwe politieke regime dat daaruit is voortgekomen. De Commissie plaatst haar optreden in dit kader en volgt nauwlettend de ontwikkeling ter plaatse. Ze let hierbij in het bijzonder op de naleving van de beleidslijnen die door het Nationaal Forum voor eenheid, democratie en wederopbouw zijn vastgesteld. Wil men een duurzame vrede en een nationale verzoening bewerkstelligen, mevrouw Aelvoet, dan zal men weer uit moeten gaan van een regime dat zijn legitimatie heeft verkregen uit vrije, doorzichtige en eerlijke verkiezingen.
De Commissie, mijnheer Fassa, is daarom een dialoog aangegaan met de Congolese autoriteiten en de vertegenwoordigers van de belangrijkste politieke krachten, met als doel hun participatie in de wederopbouw van het land aan te moedigen en bij te dragen tot het succes van het democratiseringsproces. Sinds het uitbreken van het conflict heeft de Europese Unie, ik zal het voor een aantal sprekers duidelijk zeggen, uitsluitend ten behoeve van de armste bevolkingsgroepen humanitaire hulp verschaft. Deze hulp wordt in totaal op ongeveer 11, 5 miljoen ecu geschat. Extra hulp zal zeer binnenkort op gang moeten komen, in samenwerking met de NGO's.
De Europese Unie is overigens bezig met de voorbereidingen voor een wederopbouwprogramma ten gunste van de burgerbevolking die het slachtoffer is geworden van het gewapende conflict. Hervatting van de samenwerking hangt echter af van de vooruitgang die geboekt wordt op het gebied van de nationale verzoening en de politieke legitimiteit van de autoriteiten. Als antwoord op de vraag van mevrouw Van Bladel met betrekking tot Angola kan ik zeggen, hoewel dit eigenlijk niet binnen het kader van deze vraag past, dat de hulp die verleend wordt afhangt van de strikte voorwaarden zoals bepaald bij de Overeenkomst van Lomé en dat het ook hier gaat om humanitaire hulp en hulp voor rehabilitatie ten gunste van de armste bevolkingsgroepen en de plattelandsbevolking.
Mijn zesde punt betreft tenslotte Jamaica. De Commissie betreurt het besluit van de Jamaicaanse autoriteiten om af te zien van het eerste Vrijwillige Protocol bij het Internationale Verdrag inzake de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Dit besluit zal als gevolg hebben, afgezien van de helaas veelvuldige voltrekking van de doodstraf, dat de bevolking niet meer het recht heeft zich direct tot de Commissie voor de rechten van de mens van de Verenigde Naties te wenden. Door een precedent te scheppen zou Jamaica andere landen uit de regio, die momenteel dit protocol ondertekend hebben, tot vergelijkbare acties kunnen aanzetten. De Commissie schaart zich dan ook achter de verklaring van het voorzitterschap van de Europese Unie waarin dit de Jamaicaanse autoriteiten oproept hun standpunt opnieuw in overweging te nemen.
Ik eindig met Syrië door antwoord te geven op de vraag van de heer Moorhouse inzake de mensenrechten. Wat dat betreft kunnen we eindelijk eens keer spreken van een zeker resultaat en enkele goede berichten, ook al zijn deze nog onvolledig. De Europese Commissie heeft het vraagstuk van de Libanese gevangenen die in Syrië worden vastgehouden op de voet gevolgd. Al vanaf 1997 heeft een binnen de Raad bevoegde werkgroep het hoofd van het onderzoeksteam van de Europese Unie in Beiroet verzocht om een verslag over dit vraagstuk. De diplomatieke stappen die sindsdien naar aanleiding van dit werk zijn ondernomen beginnen vruchten af te werpen.
Het vraagstuk van de Libanese gevangenen werd op 3 maart jongstleden geregeld met de - in eerste instantie officieuze - mededeling in het dagblad El Nahar in Beiroet, dat de gevangenen binnenkort zouden worden vrijgelaten. Dit bericht werd al de volgende dag door de gehele pers overgenomen en officieel door de Libanese autoriteiten bevestigd. Op 5 maart zijn, na een telefoongesprek tussen president Hraoui en Hafez el Assad, 121 personen teruggekeerd naar Masna, dat op de grens tussen Syrië en Libanon ligt. Ze zijn door de Libanese strijdkrachten naar gevangenenkampen overgebracht. Nadat hun identiteit en strafregister waren vastgesteld, zijn 86 van de 121 gevangen door de procureur van het hof van cassatie in vrijheid gesteld, 15 gevangen zijn opnieuw in bewaring gesteld. Hun zijn overtredingen tegen het gemene recht ten laste gelegd: handel in verdovende middelen en terrorisme. Ze zullen voor de Libanese strafrechter gedaagd worden.
Volgens bronnen zouden er tussen de 25 en 33 personen overblijven die ervan worden verdacht de staatsveiligheid in gevaar te hebben gebracht. Commandant Kytel Hayek is, ondanks de aantijging van samenwerking met Israël, door dit regime in vrijheid gesteld, maar hij wordt in Libanon nog steeds aangeklaagd in het kader van het proces over de moord op premier Rachid Karamé.
De Commissie zal deze zaak zeer nauwlettend blijven volgen en zal er zoveel mogelijk rekening mee houden in het kader van de samenwerkingsovereenkomst die u zojuist hebt genoemd en waarvoor de onderhandelingen binnenkort van start gaan.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de Silguy.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0322/98 van de leden Bertens en Fassa, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Sierra Leone; -B4-0334/98 van de leden Robles Piquer en Maij-Weggen, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Sierra Leone; -B4-0344/98 van de heer Vecchi, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Sierra Leone; -B4-0358/98 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de V-Fractie, over de situatie in Sierra Leone; -B4-0360/98 van de leden Hory en Macartney, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Sierra Leone; -B4-0371/98 van de leden Pettinari en Jové Peres, namens GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Sierra Leone; -B4-0381/98 van de leden Pasty en Azzolini, namens de UPE-Fractie, over de situatie in Sierra Leone.
Bertens
Voorzitter, president Kabbah, de democratisch gekozen president van Sierra Leone, is terug. Een succes, zou je zeggen, voor het militaire optreden van de Verenigde Naties en de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid. Daarmee is overigens de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid officieel voor de eerste keer afgeweken van het beleid om militaire inmenging in aangelegenheden van buurlanden af te wijzen.
De situatie is nu zo. De president zit op zijn post, op zijn zetel. Inmiddels hebben wij gezien dat het militaire optreden met name van een aantal buurlanden, in het bijzonder Nigeria, niet zonder bloedvergieten is geschied. Daar mogen vraagtekens bij gezet worden. Belangrijker is nu voor de toekomst, mijnheer de commissaris, mijnheer de Voorzitter, dat de Unie snel hulp zal moeten gaan verlenen voor datgene wat niet in de afgelopen jaren maar in de afgelopen decennia in Sierra Leone fout is gegaan. Ik dank u bij voorbaat voor uw welwillendheid en uw verstand.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, de ingediende ontwerpresolutie heeft tot doel de aandacht te vestigen op het verre en kleine land Sierra Leone, waar alles verschrikkelijk lijkt te zijn, misschien alleen met uitzondering van het landschapsschoon en de bodemschatten. Achter die bodemrijkdom gaan echter wel diamanten schuil, die soms de aanleiding voor de tragedie vormen, alsmede de vriendelijkheid van een groot aantal inwoners van het land. Vanwege die vriendelijkheid hebben een paar landgenoten van mij onlangs bijvoorbeeld de wens geuit zo snel mogelijk naar Sierra Leone terug te keren om daar als missionaris te gaan werken, en dat terwijl zij twee weken lang in gijzeling zijn gehouden en als menselijke schilden zijn gebruikt door de overwonnen strijdkrachten van de militaire junta, die de democratisch gekozen president heeft afgezet.
De verklaring van deze missionarissen was erg eenvoudig: wij hebben het een paar dagen moeilijk gehad; de mensen in Sierra Leone lijden voortdurend en hun leed is veel groter. Als je dan, zoals gisteren, die vreselijke verhalen leest, verhalen over kinderen van een paar jaar oud die in staat zijn gewone landgenoten met een kapmes van hun hoofden of armen te ontdoen, krijg je toch koude rillingen bij het idee dat de haat er zo ingehamerd is.
Mijnheer de Voorzitter, collega's, daarom vragen wij in onze ontwerpresolutie, daarom verzoeken wij de Commissie, veel humanitaire hulp te bieden en daarbij ook bijzondere hulp aan die misdadige kinderen te verlenen in de vorm van reclassering, zodat zij alsnog die enigszins zorgeloze jeugd kunnen krijgen waar zij recht op hebben.
President Kabbah staat voor een bijzonder moeilijke opgave, waarbij wij hem moeten steunen. Ook moeten wij hem steunen bij zijn eigen gewetensonderzoek, want hij is degene die moet vertellen wat de oorzaken voor zijn eerdere mislukking zijn geweest.
Het vestigen van een democratie in Afrika is zeker niet gemakkelijk. Het lijkt onmiskenbaar dat het in Sierra Leone nog lastiger is. Het is onze plicht hen te helpen en niet alleen met woorden.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er zeker van dat ik het enige parlementslid ben dat ooit officier is geweest in de strijdkrachten van Sierra Leone. Familieleden van mij zijn nog altijd actief in humanitaire kringen in dat land. Ik steun dan ook van ganser harte de resolutie van alle zeven fracties.
Sierra Leone werd in vrijheid gegrondvest. Hoofdstad is Freetown en de kazerne waar ik eens gelegerd was is genoemd naar Wilberforce, de strijder tegen de slavernij. Het is tragisch dat deze vrijheid in de loop van vele jaren is misbruikt en misvormd door een serie militaire staatsgrepen. De meest recente coup is die van majoor Johnny Paul Koroma.
Sierra Leone is een geruïneerd land: de levensverwachting is er het laagst van Afrika. De mijnindustrieën zijn geplunderd. De mensen leven er in verschrikkelijke armoede. Wij verwelkomen dus de terugkeer van president Ahmed Tejan Kabbah. Wij willen de democratie in het land helpen herstellen. Maar wij kunnen niet voorbijgaan aan het feit dat de Nigeriaanse generaal Sani Abacha hier een grote rol heeft gespeeld en het gebeurde niet in overeenstemming is met de overeenkomst van Conakry.
Generaal Abacha heeft deze week in Freetown een toespraak gehouden. Hij zei dat voor de eerste maal in de geschiedenis van de streek een regering ten val was gebracht die met geweld aan de macht was gekomen. Wij kunnen nog een andere regering bedenken die door geweld aan de macht is gekomen. Wat denkt hij eigenlijk van zijn eigen regering, die tegenstanders ophangt en winnaars van verkiezingen gevangen zet? Het Europese Parlement dient ervoor te ijveren dat Abacha's troepen worden teruggetrokken en dat zowel humanitaire als militaire hulp wordt verstrekt zodat president Kabbah de onafhankelijkheid van Sierra Leone kan herstellen. Er moet ook op worden toegezien, middels een rechtstreekse aanbeveling aan de procureur-generaal die tezamen met president Kabbah is teruggekeerd, dat de meer dan duizend mensen die in Freetown zijn gearresteerd, een eerlijk proces krijgen en dat niet oude vetes worden uitgevochten ten koste van degenen die nooit iets te maken hebben gehad met de junta van Koroma. Humanitaire hulp is op weg naar Bo en Kenema, en ook naar de hoofdstad. Wij in Europa dienen hieraan onze steun te verlenen.
Mijn hart gaat uit naar dit mooie land. Wij zien uit naar zijn werkelijke onafhankelijkheid, zodat Freetown eens te meer de hoofdstad zal zijn van een vrij land.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, collega's, als er een land is dat duidelijk maakt hoe dramatisch de gevolgen kunnen zijn voor een bevolking als burgeroorlog woedt, als er geen staat meer is, dan is het wel Sierra Leone. Gelukkig is er nu enig beterschap op dit moment maar de hele vraag is hoelang dit moment zal duren want men kan niet zeggen dat de stabiliteit echt verzekerd is. In het oosten van het land gaat de strijd verder en we weten dat de rebellen zich vergrijpen, niet alleen aan de bevolking, maar ook aan ontwikkelingswerkers die ter plaatse zijn. De grote bezorgdheid moet natuurlijk zijn dat op korte termijn het hongerprobleem kan aangepakt worden, want er zijn zeer veel mensen in moeilijkheden gekomen door het tenietgaan van zovele oogsten na elkaar. Wat dat betreft doet het Parlement vandaag een sterke oproep opdat de diensten van ECHO zeer actief zouden zijn en er vooral voor zouden kunnen zorgen, in samenwerking met de VN, dat het voedsel ook de meest behoeftigen bereikt. Daarvoor alleen al is het nuttig dat wij ons hier vandaag over het probleem buigen, maar wel is duidelijk dat we met het oog op de toekomst de verdere evolutie, de stabiliteit in het land in het oog zullen moeten houden, want anders begint alles opnieuw van voor af aan.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik kom even terug op hetgeen de heer Whitehead naar voren bracht. Ik wist niet dat hij zo'n achtenswaardig verleden had. Ik benijd hem erom dat hij in de West-Afrikaanse grensmacht in Sierra Leone heeft gediend.
Ik zou graag enkele van zijn opmerkingen over de oude tradities van Sierra Leone willen herhalen. Het is een land met een lange en goed ontwikkelde politieke traditie, waaraan door de militaire machtsgreep in het verleden ruw een einde is gemaakt. Dit is een patroon dat we in veel delen van Afrika maar al te vaak tegenkomen.
Wat we nu echter zien, is een voorbeeld van de nieuwe herdemocratiseringsgolf, en dat is iets wat ons in het Parlement allemaal zeer ter harte gaat. Waar ik bij het Parlement en de Commissie voor wil pleiten is het volgende: we hebben vaak kritiek op diverse regimes en situaties, en we aarzelen niet om die naar voren te brengen. Dat is goed. Maar laten we, nu de democratie in Sierra Leone met succes is hersteld, alstublieft iets concreets doen om daarbij te helpen. Laten we dat mooie land wat speciale extra hulp geven, zodat het vanuit een stevige basis aan het herstel van de democratie kan werken.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, de terugkeer van de gekozen president Kabbah naar Sierra Leone is een belangrijk en heuglijk feit. Met een onaanvaardbare staatsgreep werd immers een eind gemaakt aan de eerste echt democratische ervaring van dit land. Daarom moeten wij onze waardering uiten voor de Verenigde Naties en alle landen die hebben geijverd voor het herstel van de grondwettelijke orde en de burgerregering. Men moet echter niet denken dat nu al de problemen de wereld uit zijn. Er moet nog veel werk worden gedaan en daarin moeten de Europese instellingen hun rol spelen.
In eerste instantie moet men zorgen voor hervatting van de politieke onderhandelingen over de nationale verzoening, die na de staatsgreep van generaal Koroma abrupt waren onderbroken. Daarbij moet men uitgaan van de akkoorden van Conakry en Abidjan. De militaire spanning van de laatste dagen kan immers geen grondslag zijn voor de politieke wederopbouw van het land.
Tot slot wil ik nog zeggen dat ik uiterst bezorgd ben over de rol van Nigeria in Sierra Leone. Nigeria heeft weliswaar gedeeltelijk bijgedragen aan de terugkeer van president Kabbah, maar is naar het schijnt uit op politieke en militaire overheersing van heel het gebied. Daaruit blijkt eens te meer dat het regime van generaal Abacha dictatoriaal en antidemocratisch is. Wij wachten dan ook op een duidelijk en stevig standpunt van de Europese Unie.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijn opmerkingen sluiten naadloos aan bij hetgeen de vorige spreker zei. Ik zou haast kunnen zeggen dat mijn spreekbeurt een fotokopie is van die van de heer Pettinari, alhoewel geen enkel overleg vooraf hierover heeft plaatsgevonden. Wij mogen niet verzwijgen dat in velerlei opzicht de eigenlijke geadresseerde van de ontwerpresolutie inzake Sierra Leone, die wij zo meteen in het Parlement gaan aannemen, de huidige Nigeriaanse regering is. Ondanks het feit dat de akkoorden geweld uitdrukkelijk uitsluiten, heeft de Nigeriaanse regering besloten de hoofdstad van Sierra Leone aan te vallen en op die manier opnieuw te tornen aan het delicate politieke evenwicht in dit gebied. Het doel van de Nigeriaanse regering is natuurlijk de heerschappij over heel het gebied.
Daarom kan mijns inziens van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie geen sprake zijn, indien de verzekering van stabiliteit in dit in geopolitiek opzicht zo gevoelige gebied niet een van de hoofddoelstellingen daarvan is. Ten aanzien daarvan zou ik graag het standpunt van de Commissie willen vernemen.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, de terugkeer van president Kabbah is een positieve ontwikkeling in de politieke situatie van Sierra Leone. Maar de humanitaire situatie blijft dramatisch. Met uitzondering van de hoofdstad Freetown gaat het land gebukt onder een groot tekort aan voedselproducten en medicijnen. Het wordt nu hoog tijd dat we ons hier ernstige zorgen over gaan maken.
Tijdens de gehele duur van het conflict is de Commissie door blijven gaan met het financieren van humanitaire hulpprogramma's op het gebied van gezondheid en voeding. Dit deed zij via haar partners ter plaatse, met projecten die bestemd waren voor de meest kwetsbare bevolkingsgroepen. In één jaar bedroeg de totale omvang van de hulp voor ECHO 3, 8 miljoen ecu. Het was fysiek gezien niet mogelijk meer te doen. Men moest zich immers ter plaatse begeven en hulp verstrekken, hetgeen onder die omstandigheden, zoals een enkeling onder u net al aangaf, fysiek gezien geheel onmogelijk was.
De Commissie en haar humanitaire partners hebben een deel van de lopende projecten herzien, zodat in de meest urgente behoeften kan worden voorzien. Anders gezegd, mijnheer Whitehead, worden de rehabilitatieprogramma's heroverwogen als gevolg van de militaire interventie die 8 februari jongstleden van start ging. Deze interventie maakte een einde aan het embargo voor de kust van Sierra Leone en zorgde ervoor dat het handelsverkeer in materialen en de levering van de meest essentiële voedselproducten en medicijnen weer op gang kwam. Op 10 februari heeft de Commissie 1, 9 miljoen ecu beschikbaar gesteld voor de financiering van de programma's voor zaaigoed en werktuigen, om zo de plaatselijke bevolking de komende maanden van een toereikende oogst te verzekeren.
De Commissie wacht op de conclusies van de evaluaties die door de humanitaire hulporganisaties ter plaatse worden uitgevoerd, alvorens zij een besluit neemt over de eventuele toekenning van dringende extra voedselhulp. Het gaat hierbij hoogstwaarschijnlijk om een aanzienlijk bedrag, meneer Robles Piquer, dat het zeer ernstige kindervraagstuk dat u zojuist aan de orde bracht, zal oplossen.
Dankzij de bestaande programma's kan overigens zonder al te veel problemen de stroom vluchtelingen uit de buurlanden worden opgenomen. De Commissie wil echter voorrang geven aan maatregelen die de terugkeer en herintegratie van vluchtelingen in hun oorspronkelijke dorpen vergemakkelijken. Om dit mogelijk te maken zou binnenkort een hulpprogramma moeten worden goedgekeurd voor zo'n tienduizend vluchtelingen in Guinee.
Tenslotte, mijnheer Pettinari, kan ik u vertellen dat de samenwerking met Nigeria sinds 1995 is opgeschort en dat, zoals u weet, velen hebben laten weten dat zij vonden dat Nigeria zijn rol te buiten was gegaan en dat het land zich niet militair in dit conflict moest mengen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de Silguy.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0329/98 van de heer Herman en anderen, namens de PPE-Fractie, over discriminatie bij de kaartverkoop voor de Wereldbeker voetbal 1998 in Frankrijk; -B4-0338/98 van de heer Bertens en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de schending van de concurrentievoorschriften door het organisatiecomité van de Wereldbeker voetbal; -B4-0345/98 van de heer De Coene, namens de PSE-Fractie, over de discriminatie bij de ticketverkoop voor de Wereldbeker voetbal 1998 in Frankrijk; -B4-0365/98 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over het distributiesysteem van kaarten voor de Wereldbeker voetbal; -B4-0372/98 van mevrouw Castellina en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de distributie van kaarten voor de Wereldbeker voetbal; -B4-0373/98 van mevrouw Roth en anderen, namens de V-Fractie, over de Wereldbeker voetbal.
Ford
Mijnheer de Voorzitter, het is ons bekend dat de commissaris ontmoetingen heeft gehad met de Franse voetbalautoriteiten. Misschien zou het voor ons nuttig zijn om over die informatie te beschikken voordat we met het debat beginnen, zodat we ons niet aan het einde hoeven te verbazen over wat er feitelijk is gebeurd. Ik zou u dankbaar zijn als u de commissaris zou willen vragen of hij bereid is om aan het begin van het debat te spreken.

De Coene
Voorzitter, ik wou een verzoek in dezelfde richting doen gezien het feit dat de commissaris het belangrijk vond om zelf bij het debat aanwezig te zijn.

De Voorzitter
Uw verzoek inzake de procedurekwesties past beter bij een verklaring van de Commissie en is niet in overeenstemming met het Reglement. Ik kan de commissaris wel vragen of hij bereid is de beraadslagingen te openen. Als dat zo is, zal ik hem natuurlijk het woord geven, al wil ik er andermaal op wijzen dat dit niet de gebruikelijke procedure is bij actualiteitendebatten.

Van Miert
Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst het Parlement willen feliciteren met dit initiatief en ik ben blij met de uitnodiging om het debat te mogen openen. Ik kan u overigens mededelen dat ik u zonder meer als eerste wilde informeren over de details van het vraagstuk na de gesprekken en discussies die de afgelopen dagen hebben plaatsgehad. Ik kan u ook, hier en nu, precies mededelen hoe de huidige stand van zaken is.
Maar voordat ik over een aantal zaken uitweid, wil ik u er eerst aan herinneren dat het probleem waarmee wij ons hier bezighouden relatief nieuw is. Het klopt dat er al wel eens eerder sprake is geweest van problemen met betrekking tot een aantal sportevenementen, maar deze problemen gingen in het algemeen over de wijze waarop de organisatoren de touroperators hadden gekozen voor de verkoop van kaarten of over de toekenning van een monopolie aan een of andere verkoper, zoals in Italië in 1990. De Commissie heeft dus al ingegrepen in een onderdeel van de kaartenverkoop dat betrekking had op de keuze van de doorverkopers, in het onderhavige geval de touroperators. Wij hebben er toen voor gezorgd dat het systeem gewijzigd werd. In plaats van de organisatoren de vrije hand te geven in het toekennen van een monopolie, in het kiezen van bedrijven waarmee ze vriendschappelijke of andere banden onderhielden, hebben we een selectieprocedure voor de doorverkopers van kaarten in de betrokken landen voorgeschreven. Ook hebben we het principe ingevoerd dat de kaartverkoop niet tot een gegeven grondgebied mag worden beperkt. De kopers moesten zich dus ook kunnen richten tot touroperators in het buitenland om kaarten te bemachtigen. Een ander probleem was dat er kaarten werden verbonden aan andere diensten, zoals de aanschaf van een vliegticket, de huur van een hotelkamer, enzovoort.
Dit zijn dus de problemen die wij waren tegengekomen en waar we ons mee bezig hadden gehouden. Vorig jaar hadden de organisatoren ons overigens gevraagd naar het standpunt van de Commissie over deze punten en we hadden het standpunt dat we al eerder hadden ingenomen bevestigd. Maar het probleem dat zich nu voordoet is van een heel andere aard. Het gaat om het distributiesysteem op zich, de rechtvaardigheid van de distributie en ook het discriminatoire aspect ervan. Het probleem is dus veel groter, want we hebben geconstateerd - dat is tenminste het standpunt van de Commissie - dat het systeem niet rechtvaardig is en dat het inderdaad ook discriminatoire aspecten bevat.
Alvorens de huidige situatie aan te kaarten, kan ik u misschien nog iets zeggen over de reactie van de Commissie. In de praktijk zijn de problemen pas in de loop van december echt aan het licht gekomen, op het moment van de loting, toen werd uitgemaakt wie tegen wie moet spelen. We hebben net als de nationale bonden al snel geconstateerd dat het aantal kaarten erg beperkt was. We hebben ook geconstateerd dat voor de aankoop van kaarten, met name in Frankrijk, men een adres in Frankrijk moest hebben. Vanaf de maand december begon het dus klachten te regenen, heel veel klachten die soms enigszins tegenstrijdig waren. Naar aanleiding van deze klachten heeft de Commissie zich tot de organisatoren gericht om uitleg. Wanneer er klachten zijn of precieze aanwijzingen, want een klachtenbrief is niet per definitie gebaseerd op een precies feit, richt de Commissie zich in de regel tot de organisatoren of het betreffende bedrijf met het verzoek om uitleg.
Na enkele weken hebben de organisatoren ons de gevraagde informatie toegezonden en we moesten inderdaad erkennen dat er een probleem was, met name een discriminatieprobleem. We hebben zo snel mogelijk een waarschuwingsbrief gestuurd. De procedure was op gang gebracht en dit is de wijze waarop normaal gesproken gereageerd wordt bij gevallen waar de concurrentieregels ter discussie staan. Dus de Commissie heeft snel gehandeld nadat zij daadwerkelijk had vastgesteld dat er sprake was van een probleem.
En hoe is de stand van zaken op dit moment? Allereerst denk ik dat het verstandig is om de verdeling van de kaarten voor het wereldkampioenschap, zoals die door de organisatoren is vastgesteld, onder de aandacht te brengen. Ik zal u de cijfers en percentages geven. Er zijn om precies te zijn 2.559.241 kaarten beschikbaar, met andere woorden iets meer dan 2, 5 miljoen, waarvan 4, 8 % gereserveerd is voor zogenaamde loges en ereplaatsen. Er zijn dus heel wat uitverkorenen die zich gelukkig kunnen prijzen met loges en ereplaatsen, 200.000 kaarten.
Neemt u mij niet kwalijk, ik neem de cijfers zoals ze mij door de organisatoren zijn overhandigd.
Met betrekking tot de directe verkoop door het organiserend comité: openbare verkoop 22, 3 %; Franse voetbalclubs 14, 2 % en gehandicapten 1, 1 %. Bij elkaar wordt dus ongeveer 37 % direct aan het Franse publiek verkocht. Verder zijn er nog de nationale bonden en touroperators. Voor de nationale bonden is het percentage ongeveer 21 % en voor de touroperators 5, 4 %. De touroperators verkopen dus slechts een twintigste van de kaarten. Verder zijn er de partners of sponsors die 14, 2 % van de kaarten hebben ontvangen en de openbare instanties die een inbreng in de investeringen - stadions enzovoort - hebben gehad met 2, 8 % van de kaarten. Verder moet er nog met verscheidene acties rekening gehouden worden - bijvoorbeeld activiteiten van sport-, jeugd- of andere bewegingen die ook deel uitmaken van de organisatie - goed voor 4, 3 %. Er blijft dus niet meer dan 6, 3 % van de beschikbare kaarten over voor de internationale openbare verkoop. Dat is min of meer alles wat is overgebleven. U beschikt nu over een compleet beeld van de verdeling van de kaarten.
In het kader van de actie die de Commissie heeft ondernomen, hebben we gesproken met het organiserend comité om te bezien op wat voor manier de nog beschikbare kaarten, laten we zeggen grofweg 160.000, ter beschikking kunnen worden gesteld aan de kopers die tot op heden geen toegang hadden tot de verkoop vanwege de opgelegde beperkingen, namelijk het hebben van een telefoonnummer en een adres in Frankrijk. We moeten voor hen een minimum aan compensatie zien te krijgen. We hebben dus gevraagd of die 160.000 kaarten daadwerkelijk kunnen dienen als compensatie.
U moet weten dat van die 160.000 kaarten ongeveer een derde ter beschikking wordt gesteld aan de nationale bonden. Deze 33 %, ongeveer 50.000 kaarten, kunnen door de nationale bonden worden verkocht aan de supporters die een wedstrijd willen bijwonen waaraan hun elftal meedoet. De nationale bonden hebben zo iets meer kaarten tot hun beschikking. Er blijven dus nog ongeveer 110.000 kaarten over en wij hebben benadrukt, zoals ik net al zei, dat deze zonder discriminatie ter beschikking moeten worden gesteld aan de kopers van de rest van de Europese Unie, met uitzondering van Frankrijk. En daar bevindt zich nu precies het struikelblok.
Nu er duidelijk sprake is geweest van discriminatie, ik denk niet dat hierover te twisten valt, moet al het mogelijke gedaan worden, en helaas is het mogelijke reeds erg beperkt, om deze discriminatie te compenseren. Wij hebben derhalve geëist dat deze kaarten, buiten Frankrijk maar binnen de Unie, zonder discriminatie ter beschikking worden gesteld aan de kopers. Daarover bestaat momenteel geen overeenstemming, want van Franse zijde wil men ze aan iedereen kunnen aanbieden. Wij vinden echter, aangezien er sprake is geweest van discriminatie, dat alles in het werk moet worden gesteld, hoe beperkt de mogelijkheden ook zijn, om de situatie recht te trekken.
Met betrekking tot de veiligheidsmaatregelen, die erg vaak zijn aangehaald om uit te leggen wat er gebeurd is, heeft de Commissie vanzelfsprekend de geldige argumenten geaccepteerd. Als ons gezegd wordt: " We stellen 50.000 extra kaarten ter beschikking van de nationale bonden, waarbij we ook rekening houden met blokken die voor de supporters van de clubs zijn gevormd" , accepteren we dat argument, dat is duidelijk. Maar het is ook duidelijk dat met betrekking tot de neutrale toeschouwers, zoals men diegenen noemt die niet behoren tot de nationaliteit van de elftallen die ten strijde trekken, er geen enkele discriminatie moet bestaan tussen de burgers van de Europese Unie, behalve als het gaat om een compensatie ten gunste van de burgers buiten Frankrijk. Dus zo staan we er nu voor.
Graag zou ik nu de volgende conclusies en overwegingen formuleren. Allereerst hoop ik dat de organisatoren van dit soort sportieve evenementen voortaan de noodzaak zullen accepteren om samen met de Commissie, ruim voordat men start met de kaartverkoop, zowel de strikt commerciële aspecten te onderzoeken, zoals dat in het verleden het geval was, bijvoorbeeld bij de kwestie van de touroperators, als de aspecten die samenhangen met een rechtvaardige en niet-discriminatoire verdeling.
Er schijnen overigens tekenen in de goede richting te zijn. Ik meen te hebben begrepen dat de kandidaat voor het voorzitterschap van de FIFA verklaard heeft: " Als ik gekozen word, ga ik me daarmee bezighouden" . Organisatoren van de Europese Kampioenschappen, die over twee jaar worden gehouden, hebben al contact met ons opgenomen om ons te zeggen: " Wij staan tot uw beschikking om te praten over ons systeem voor de verspreiding van kaarten, want we willen de problemen die er we nu zijn vermijden" . Er zijn dus zeker tekenen van goede wil in die richting. Natuurlijk verheug ik mij daarover, want een andere conclusie die getrokken moet worden, is dat het beter is dit soort problemen in de toekomst te vermijden dan in te grijpen als het al te laat is.
Tweede overweging: ik hoop dat de organisatoren en de sportorganisaties gemakkelijker dan vroeger het idee zullen accepteren dat het beter is over deze problemen van gedachten te wisselen met de bevoegde communautaire autoriteiten, dan onophoudelijk de bevoegdheid van de Europese Commissie in twijfel te trekken en, zoals vaak in het verleden, een beroep te blijven doen op hun regering of een minister die hen tegen concurrentieproblemen beschermt. Ze moeten begrijpen dat wij ons niet laten lijmen. Ze moeten net als alle anderen de rechtsregels in de Europese rechtsunie accepteren. Maar nogmaals, wanneer de goede wil bestaat, zullen we hen uiteraard terzijde staan om treffende en verdedigbare oplossingen te vinden, waarbij we rekening houden met de belangen van de sport. Wij zijn geheel bereid om rekening te houden met de bijzondere kenmerken en vereisten van de sportsector, zoals de veiligheid, die onlosmakelijk verbonden is met dit soort evenementen.
Derde conclusie, als ik me niet vergis zijn er heel wat nationale bonden die nu hun woede tonen, flink mopperen en steen en been klagen omdat ze niet voldoende kaarten hebben gekregen. Dat verbaast me, want de nationale bonden maken deel uit van de FIFA en ze hebben het systeem geaccepteerd zoals het bedacht is. Ik hoop dus dat ze voortaan beter op zullen letten en dat ze hun bijdrage zullen leveren aan de ontwikkeling van een goed systeem, en niet dit systeem achteraf bekritiseren zodat ze zich tot de Commissie moeten wenden om de situatie te redden.
Een andere overweging die bij me is opgekomen, is dat men zowel op nationaal niveau als op het niveau van de sportorganisaties moet begrijpen dat er burgers binnen de Europese Unie, maar ook een burgerschap van de Europese Unie bestaan. Dat staat in het Verdrag geschreven. Dus bestaat er een niet-discriminatieprincipe. Ik heb de indruk dat sommigen er niet in slagen dit principe en de consequenties ervan te accepteren. Voortaan mag er dus niet meer gediscrimineerd worden tussen de burgers van de Unie als het gaat om sportevenementen.
Ik zou graag een laatste, geheel persoonlijke overweging willen maken. Toen ik zojuist een overzicht gaf van de verdeling van de kaarten van het wereldkampioenschap, heb ik toch wel kunnen constateren dat het voor de Europese burger, die geen enkele band met een sponsor heeft en die geen deel uitmaakt van een of andere organisatie, buitengewoon moeilijk is geworden een kaartje te bemachtigen. Het merendeel van de kaarten is immers voor diegenen bedoeld die van zo'n soort organisatie deel uitmaken, of goede contacten hebben. Ik vraag me af of dat verstandig is van de organisatoren. Natuurlijk zijn er commerciële belangen, dat begrijp ik. Men heeft sponsors nodig. Maar is het nodig zo ver te gaan als nu, om de burger die niet beschikt over de benodigde contacten zo mondjesmaat te bedelen? Ik vraag het me af.
Wat mij betreft is het antwoord duidelijk. Ik denk dat men zich meer moet bekommeren om de burger. Ikzelf heb geen enkel probleem om kaarten te bemachtigen. Ik heb echt geen enkel probleem. Er zijn ontzettend veel sponsors die klaar staan om me uit te nodigen. Maar de eenvoudige burger, die heeft problemen!
(Applaus) Welnu, laten we op basis hiervan de waarheid onder ogen zien! We moeten toegeven dat het ook onze verantwoordelijkheid is om te trachten de situatie te verbeteren.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, dit is werkelijk een zeer trieste geschiedenis, ofschoon ik u en de commissaris wil bedanken dat we, alvorens met het debat te beginnen, in ieder geval deze uiteenzetting hebben gekregen. Zo krijgen we ten minste enig idee van het volledige verhaal. Ik heb de woorden van de commissaris zeer zorgvuldig beluisterd, namelijk dat dit systeem niet eerlijk is en dat er sprake is geweest van discriminatie. En wat heeft de Commissie gedaan? Kennelijk heeft zij in december een waarschuwing gestuurd, maar het is nu maart. Zij heeft drie maanden laten verstrijken en alles op zijn beloop gelaten, en nu is het kennelijk zover dat er weinig meer aan te doen is.
Helaas moet ik de commissaris zeggen dat ik niet vind dat de Commissie alle verantwoordelijkheid van zich af kan schuiven voor de manier waarop deze situatie zich heeft ontwikkeld. Het is interessant te weten dat men hoopt dat dit in de toekomst niet meer zal gebeuren. Wij moeten de Commissie vanmiddag vragen welke juridische stappen en wettelijke bevoegdheden de Commissie precies tegen de organisatoren kan inzetten, zodat er ook sancties komen in plaats van alleen maar verontschuldigingen. De Commissie heeft de taak om die bevoegdheden uit te oefenen, maar tot nu toe heeft zij duidelijk en jammerlijk gefaald om dat te doen.
Het wereldkampioenschap is een zaak die mensen in de hele wereld en zeker in heel Europa aangaat, en het aantal plaatsen dat aan Europese voetbalfans beschikbaar is gesteld is bespottelijk. Als je hoort dat men een adres in Frankrijk moeten opgeven om aan kaartjes te kunnen komen, dan vraag je je toch serieus af wie er wakker was toen dat voorstel werd besproken. Als we nu horen dat de andere nationale bonden zich zorgen maken, dan vraag ik: beschikten zij indertijd over alle feiten? Dat is de vraag nu ze pas in dit stadium hun bezorgdheid uiten. De Commissie kan vanmiddag niet zomaar naar ons toe komen en zeggen dat het weliswaar een vervelende geschiedenis is, maar dat zij verder geen actie onderneemt. Zij moet iets doen.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris laten weten dat de liberalen in dit Huis diep ontgoocheld zijn over wat hij vandaag heeft gezegd. Dit is het eerste wereldkampioenschap van meer dan een miljard dollar. Dat de organisatoren nationale beperkingen hebben gesteld aan de kaartverkoop is in strijd met artikel 85 van de Verdragen. Dat zij misbruik maken van hun machtspositie op de markt vormt een inbreuk op artikel 86.
De Commissie is hier in juni vorig jaar voor gewaarschuwd in een brief van professor Weatherill van de Universiteit van Oxford. Ik heb gehoord dat de Commissie toen overleg heeft gevoerd met het Frans organisatiecomité, het CFO, dat misschien niet helemaal eerlijk is geweest tegenover de Commissie.
Zeer weinig voetballiefhebbers van buiten Frankrijk zullen tickets voor de wedstrijden kunnen krijgen. Degenen die het wel lukt, zullen in de meeste gevallen extreem hoge prijzen betalen. De liberalen in dit Huis vragen de Commissie, als hoedster van de Verdragen, om de organisatoren een rode kaart te geven. En als gezegd wordt dat je vier maanden voor het wereldkampioenschap niet een heel kaartverkoopsysteem naar de prullenbak kunt verwijzen, zeggen wij: als het onrechtmatig is, moet het weg. Mocht de Commissie besluiten dat er goede redenen zijn om het in stand te laten, dan moet zij op zijn minst zorgen dat het CFO wordt vervolgd en beboet.
Het treffen van nieuwe regelingen om 5 % van de kaartjes opnieuw te verdelen is niet voldoende. Dat is een zoethoudertje voor de fans, die door het CFO erin geluisd zijn, een doekje voor het bloeden. Wij roepen: " Overtreding!" , en als we niet naar het stadion mogen, dan kunnen we altijd nog naar de rechtbank gaan.

De Coene
Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de eerste plaats onze dank dat u hier wou zijn in dit debat en dat wij de eersten zijn die van u de informatie krijgen, en de les, de conclusie die wij kunnen trekken uit wat u hebt verklaard is dat die voetbalbonden en dat de organisatoren van het WK in Frankrijk met uw voeten spelen en met onze voeten spelen, maar vooral met de voeten spelen van al die burgers in Europa, en dat er maar één conclusie uit getrokken kan worden: wij moeten inderdaad optreden. Uzelf als commissaris, als Europees verantwoordelijke, hebt dikwijls uw rol vergeleken met die van een scheidsrechter, die beslissingen moet nemen, vaak in moeilijke domeinen, en dus naargelang de beslissing in dit of in een ander geval sympathiek of antipathiek is. Wel, wij houden u aan uw woord en u zou hier maar één ding kunnen doen, dat is: tegen de overtreders van de Europese regels, tegen hen die denken dat zij boven alle wetgeving staan, tegen hen die met de grootste minachting handelen met betrekking tot het Europese kan u maar één ding doen en dat is de rode kaart trekken.
Maar wij kunnen natuurlijk zeggen: ja, voor die 100.000 tickets die overblijven gaan wij even de regeltjes volgen op een moment dat er zogezegd al meer dan 2, 4 miljoen zijn verkocht. Dat is dus eigenlijk ons tevreden stellen met kruimels en dat kan dus niet.
Ten tweede zouden wij kunnen zeggen: wij gaan boetes opleggen. Het is misschien niet slecht dat de heer Platini of andere zonnekoningen in Frankrijk even financieel worden getroffen, want uiteindelijk - en u hebt dat zelf zo gezegd - dit is in de eerste plaats een kwestie van geld en van veel geld. Laat ze dan die boetes betalen, maar natuurlijk, het nadeel is dan dat de gewone burger daar niks aan heeft en dus moeten ook wij als parlementsleden kijken wat in onze bevoegdheid ligt, welke middelen wij hebben om uiteindelijk communautair recht af te dwingen.
Ik zou mij even willen richten ook tot de Franse collega's. Laat ons wel zijn, vrienden uit Frankrijk, en laat het ons sportief houden: dit is geen wedstrijd tegen Frankrijk. Dit is niet Duitsland, België, Nederland, het Verenigd Koninkrijk of Italië tegen Frankrijk. Dit is een kwestie van elementair respect voor Europese regels. Als wij vandaag deze kwestie ter orde stellen dan is dat niet zonder gevolgen voor de toekomst. Wat is de toekomst, mijnheer de commissaris, achtbare collega's? De toekomst is onder meer het Europees kampioenschap in het jaar 2000, georganiseerd door België en door Nederland. Ook daar zullen wij moeten komen tot een adequaat gevolggeven aan de regelgeving zelfs als dat niet sympathiek is voor Nederlandse of Belgische voetbalsupporters. Vandaag is het misschien wat antipathiek voor de Fransen, maar morgen als wij resoluut zijn, als wij consequent zijn, is het minder aangenaam voor de Belgen of de Nederlanders, maar het belangrijkste is dat wij geen discriminatie toestaan. Ik zou collega Watson willen volgen: indien wij niet naar het veld mogen dan moeten wij naar het Hof stappen. Ik kan u verklaren, mijnheer de commissaris, dat wij intussen met een aantal parlementsleden een gerenommeerd advocaat in de arm hebben genomen.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, in het Europees Parlement zijn wij soms nogal gevleid als mensen ons om hulp vragen en ons dus serieus nemen. Mag ik u dan deelgenoot maken van een welgemeende brief die ik ontving van een voetbalsupporter uit Aberdeen, in mijn kiesdistrict. Hij schrijft: " Ik schrijf u in de hoop dat het Europees Parlement iets kan doen aan de belachelijke verdeling van de kaarten voor de WK-finales in Frankrijk. Ik ben al acht jaar lid van de Scotland Travel Club. Ik ben in het verleden al naar twee wereldkampioenschappen en twee Europese kampioenschappen geweest, maar ik verwacht niet dat ik deze keer kaartjes zal krijgen" .
Omdat het wereldkampioenschap in Europa is, hoopte deze man dat hij in ieder geval naar de eerste wedstrijd zou kunnen gaan. Zoals u weet, is de openingswedstrijd Schotland tegen Brazilië, en je zou toch denken dat daar vooral de Schotten en de Brazilianen bij willen zijn. In plaats daarvan ontdekt deze man dat hij niet gewenst is. Het toegewezen aantal kaarten voor Schotland is te klein, en hij zal er niet bij zijn. Hij kan uiteraard besluiten om toch te gaan en te proberen tickets te kopen op de zwarte markt. Ik vind dit een zeer ernstige situatie, die tot elke prijs voorkomen had moeten worden. Ik heb de commissaris horen zeggen dat de Franse autoriteiten dezelfde procedures volgen als in het verleden. Als de procedures in het verleden verkeerd zijn geweest, is dat geen excuus om ze niet te herzien. Ik ben blij met de beperkte maatregelen die zijn getroffen om de situatie te verbeteren.
We hebben het over zo'n 160.000 tickets, en dat lijkt misschien heel wat, maar in werkelijkheid is dat een zeer gering aantal. Ik zou ervoor willen pleiten om voorrang te geven aan supporters die hun eigen team willen zien spelen. Natuurlijk, als Frankrijk speelt is het redelijk dat zij het grootste deel van de kaartjes krijgen. Maar als het om twee kleine landen gaat, Marokko en Schotland bijvoorbeeld, dan moet het toch vrij eenvoudig zijn om een systeem te ontwikkelen dat de supporters uit die landen in staat stelt aanwezig te zijn. Als er één ding is dat een wedstrijd leuk maakt, dan is het wel om te horen hoe de fans aan beide kanten hun teams aanmoedigen. Ik denk dat het tijd wordt voor enig gezond verstand in deze hele kwestie.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de Commissie lang heeft gewacht voordat zij initiatieven begon te ontplooien voor dit vraagstuk. Desalniettemin geef ik mijn volledige steun aan de actie van de Commissie en de commissaris. Zij proberen inderdaad een onaanvaardbare situatie recht te zetten. Dit gezegd zijnde, moet het wel van mijn hart dat het aantal kaarten dat waarschijnlijk beschikbaar zal zijn voor distributie, veel te gering is. Dit aantal is werkelijk een schijntje van het totaal aantal toegangskaarten.
De activiteiten van de Commissie gaan de goede kant uit en als Parlement moet wij een standpunt terzake innemen. Het is immers duidelijk gebleken dat achter grote sportmanifestaties en andere grote evenementen enorme economische belangen schuilgaan en niet zelden echt misbruik wordt gemaakt met als enig doel het boeken van enorme winst.
Dit is ook hier het geval. Het kan werkelijk niet door de beugel dat men, om een toegangskaart te kunnen bemachtigen, gedwongen is een heel pakket te kopen met alles erop en eraan: reis, hotel en toeristische dienstverlening.
Als je echt vindt dat, zoals de commissaris reeds zei, grote sportmanifestaties en grote evenementen open moeten zijn voor alle Europese burgers en zou ik zeggen voor met name de jonge Europese burgers, zul je een dergelijke discriminatie nooit ofte nimmer door de vingers kunnen zien. Daarom moeten wij met ons standpunt de commissaris vandaag een nieuw mandaat geven. Hij zal niet alleen zijn reeds ondernomen actie moeten voortzetten, maar ook een nieuw kwantitatief uitgangspunt moeten zien te vinden voor het aantal toegangskaarten en eerst en vooral moeten aandringen op eerbiediging van de spelregels. Ik ben blij dat de commissaris zijn mening niet onder stoelen of banken steekt en duidelijk zegt dat de FIFA-regels moeten worden gewijzigd om ervoor te zorgen dat instanties zoals de Commissie en het Parlement in de toekomst niet opnieuw in het geweer moeten komen.

Ripa di Meana
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn het allen eens over de problemen: gebrek aan plaatsen door de kloof tussen vraag en aanbod; te dure toegangskaarten door de indirecte verkoop via touroperators; zwarte markt. Over de mogelijke oplossingen van deze problemen zijn wij echter verdeeld.
Mag men zeggen dat de verkoop van toegangskaarten voor een sportmanifestatie of een cultureel evenement een uitsluitend economische aangelegenheid is? Als wij de tekst van de gezamenlijke ontwerpresolutie lezen, zien wij dat met de verwijzing naar de artikelen 85 en 86 van het Verdrag inzake de mededinging die mening de overhand heeft. Als men deze logica echter volgt, loopt men het risico van verondersteld misbruik van een nationale overheersende positie te vervallen in misbruik van een overheersende positie van de Europese Unie. De Wereldcup voetbal is immers een bij uitstek internationale manifestatie.
Als wij tegemoet willen komen aan de legitieme verwachtingen van alle sportliefhebbers in heel de wereld, zal men niet alleen rechtstreekse verkoop moeten garanderen, maar bovendien de nationale bonden en met name de jeugdsportverenigingen zonder winstoogmerk bepaalde quota moeten toekennen. Daarom hebben wij een aantal amendementen ingediend en het lot dat deze beschoren zal zijn, zal bepalend zijn voor onze houding tijdens de eindstemming.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik de commissaris willen bedanken voor zijn inspanningen. Na afloop van een bijeenkomst die ik gisteren met de commissaris had, dacht ik dat een oplossing niet meer ver weg was. Nu ziet het ernaar uit dat die oplossing niet meer aan de orde is, en dat de Fransen niet langer bereid zijn om extra tickets vrij te geven als compensatie voor hen die het slachtoffer zijn van een duidelijke inbreuk op de communautaire wetgeving, namelijk de artikelen 85 en 86.
Wat mij zorgen baart, is dat ik nergens heb gehoord dat de Commissie hier snel en krachtig tegen gaat optreden. We kunnen niet toestaan dat deze mensen ongestraft wegkomen. Er zijn tickets beschikbaar. Iedereen hier kan zó een kaartje voor een WK-wedstrijd krijgen. Je hoeft alleen elke keer zo'n 600 pond te betalen via een van die totaalpakketten, en dat is nou juist hetgeen waaraan we een einde proberen te maken.
Er zijn 2, 5 miljoen kaarten beschikbaar. Ik geloof niet dat de Franse autoriteiten de 22, 3 % van die kaarten die beschikbaar zijn voor de vrije verkoop, hebben verkocht. Ik zou graag cijfers van hen willen zien. Zoals iemand anders al zei, wat er op dit moment wordt aangeboden zijn kruimels. We hebben hier te maken met een keiharde commerciële organisatie - niet de Fransen zelf en ook niet de Franse voetbalautoriteiten - die probeert het speciale karakter van de sport uit te buiten om geld te verdienen ten koste van de gewone burgers in Europa. Ik hoop dat we dit serieus zullen opvatten en, zoals diverse sprekers waaronder de heer Watson en de heer Cunha al hebben gezegd, als we van de Commissie of de autoriteiten niet veel meer krijgen dan op dit moment beschikbaar is, dan zal deze kwestie waarschijnlijk voor het Hof worden gebracht, en we moeten ervoor zorgen dat het Hof een vonnis velt, en snel. Het duurt nu geen 85 dagen meer voordat het wereldkampioenschap begint.

Monfils
 Mevrouw de Voorzitter, het is duidelijk dat de Europese Commissie in deze zaak niet waakzaam genoeg is geweest.
De FIFA heeft de reglementen drie jaar geleden opgesteld en men was van deze reglementen op de hoogte. Het is abnormaal dat u niet ingegrepen hebt. Het is ook abnormaal dat 500.000 plaatsen worden aangeboden aan sponsors die ze distribueren via wedstrijden, vraag- en antwoordspelletjes waarbij het erom gaat of men wel of niet een bepaald merk mineraalwater of een blik doperwten in huis heeft.
Dat alles was bekend. Men heeft helemaal niets gedaan. Maar voortaan staat men met de neus bovenop deze zaak; men heeft het spel nu vrijwel verloren. De 50.000 plaatsen die u ons aankondigde, mijnheer de Commissaris, vormen slechts een druppel op de gloeiende plaat. Er zijn 166 bonden, wat neerkomt op slechts enkele tientallen plaatsen per bond. U bent er zelfs niet in geslaagd de resterende 100.000 plaatsen te bemachtigen.
Dat is heel ernstig. Ik wil u daarom in ieder geval verzoeken, en hiermee sluit ik mijn betoog af, allereerst alles in het werk te stellen om te voorkomen dat er een zwarte markt ontstaat, want u zult zien dat de Fransen hun plaatsen zullen verkopen voor twintig keer de prijs waarvoor ze de kaartjes gekocht hebben, bijvoorbeeld voor de wedstrijden België-Nederland. Dit is onacceptabel. Ik zou u verder willen verzoeken het spel tot het einde te spelen. U kunt nu nog ingrijpen; u kunt nog proberen plaatsen bijeen te scharrelen; u kunt ook al uw gewicht in de strijd gooien en ingrijpen via de rechter of via schadeloosstellingen.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, wat is de belangrijkste oorzaak van de exorbitant hoge prijzen voor de toegangskaarten tot de komende Wereldcup 1998 in Frankrijk? Ons inziens zijn deze prijzen met name het gevolg van de noodzaak de inmiddels heilig gewaande beginselen inzake vrije concurrentie en de regels van de binnenmarkt te respecteren.
De Commissie zelf heeft zich verplicht gevoeld de beschuldigingen van de hand te wijzen en te ontkennen dat het mededingingsbeleid de oorzaak is van de belachelijk hoge prijzen voor de toegangskaarten. In een brief aan de FIFA heeft de Commissie de door bepaalde persagentschappen gemelde astronomisch hoge prijzen aangevochten en duidelijk gemaakt dat in deze prijzen niet alleen toegang tot de stadia, maar ook reis- en verblijfskosten waren inbegrepen.
Of dit nu echte of slechts vermeende prijzen zijn, voor ons staat het als een paal boven water dat de vermenigvuldiging met soms wel vijftien van de prijzen door de reisbureaus, die als enige het recht hebben de toegangskaarten voor de Wereldcup als pakket te verkopen, het rechtstreekse gevolg is van de hardnekkige weigering van de Commissie om een enkele verkoopinstantie in elke lidstaat aan te wijzen.
Natuurlijk moeten de principes van de vrije concurrentie worden geëerbiedigd. Natuurlijk moet men zien hoe men de beschuldiging van misbruik van een overheersende positie kan ontzenuwen. Dit mag echter geen hinderpaal zijn om in elke lidstaat één enkele verkoopsinstantie aan te wijzen. Alleen op die manier kan men immers elke poging om een zwarte markt te creëren in de kiem smoren. Alleen op die manier kan men immers een stokje steken voor de monopolisering van de verkoop door de reisagentschappen. En op die manier stelt men bovendien de Europese burgers in staat te genieten van een sportmanifestatie die steeds meer aan populariteit wint.

McMahon
Mevrouw de Voorzitter, de commissaris heeft de FIFA in deze zaak halfslachtig getackeld. Wat heeft een sliding van commissaris Van Miert voor zin als je tegenover mensen als Havelange en Lennart Johansen staat? Hetzelfde is gebeurd met de vrijheid van verkeer: de Commissie is in die zaak zeer halfslachtig te werk gegaan. Zij moet echt beter gaan tackelen - ze moet de situatie nu eens echt aanpakken.
Wij zijn net zo bezorgd om de Europese burger als de Commissie. Wij zijn met name bezorgd, en ik ben met name bezorgd om de leden van de "Tartan army" die uit Schotland hopen te komen om Schotland tegen Brazilië te zien spelen, en om de gewone supporter die die gelegenheid al helemaal niet zal krijgen. Deze week zijn er in Glasgow twee WK-tickets verkocht voor 19.000 pond. Dat is haast meer dan sommige gewone mensen in twee jaar verdienen. Wat hebben gewone mensen voor kans als er door de zogenaamde organisatie van dit wereldkampioenschap zulke torenhoge prijzen worden gevraagd? Zoals andere leden al hebben gezegd, is het de plicht van de Commissie om krachtig op te treden.

Hager
Mevrouw de Voorzitter, de culturele, sociale, maar ook commerciële betekenis van de sport staat, denk ik, buiten kijf. Het wereldkampioenschap voetbal heeft een spilfunctie in het bij elkaar brengen van volkeren. Wat je daar hebt meegemaakt blijft je bij, zelfs een heel leven lang. Daarom vind ik het volkomen onbegrijpelijk dat het organisatiecomité van een dergelijk evenement discrimineert bij de kaartverkoop en eigen staatsburgers voortrekt. Het Europees Parlement houdt zich, zoals ook de commissaris heeft opgemerkt, thans bezig met het tweede verslag over het burgerschap van de Unie en probeert middelen en manieren te vinden om bij de mensen een Europa-gevoel te wekken. Tezelfdertijd wordt de sport, die gezien haar belang in de Europese Unie toch al stiefmoederlijk behandeld wordt, zo'n slechte dienst bewezen en wordt tussen de burgers van de Unie een wig gedreven.
Samenvattend kan ik slechts betreuren dat, als ik de commissaris goed begrepen heb, het blijkbaar onmogelijk is om de situatie pro praeterito recht te trekken. Ik sluit mij echter aan bij de vorige sprekers en daarom zou ik van u willen weten wat de plannen voor de toekomst zijn om dit soort toestanden te vermijden.

Van Miert
Mevrouw de Voorzitter, ik acht het raadzaam om het Parlement eraan te herinneren dat de Commissie zich in het kader van de concurrentieregels aan de procedureregels moet houden.
Toen het probleem daadwerkelijk aan het licht kwam, dat wil zeggen in de loop van de maand december, hebben mijn diensten onmiddellijk een procedure in werking gesteld, waarin ze zich in eerste instantie tot de "schuldige' keerden op basis van de brieven die ze hadden ontvangen en op basis van enkele reacties van afgevaardigden van het Parlement. Het ging echter slechts om enkele afgevaardigden van het Parlement, ik geloof dat het er twee waren, terwijl u beweert dat u ons al vanaf december hebt verzocht in te grijpen. In ieder geval hebben we direct gehandeld door de "verdachte' om uitleg te vragen en ons mede te delen of hetgeen wij vernomen hadden waar was.
Aangezien we geen genoegen namen met de uitleg die we kregen - het was inmiddels januari - hebben we besloten snel tot de tweede fase van de procedure over te gaan en de betrokkenen een waarschuwingsbrief te sturen. Het komt niet vaak voor dat een waarschuwingsbrief zo snel wordt verzonden. Dus zij die de Commissie er gewoonlijk van beschuldigen te snel te handelen, moeten ons nu niet het tegengestelde gaan verwijten. Neemt u mij niet kwalijk maar we hebben gedaan wat we moesten doen, en wel heel snel terwijl we ons hielden aan de regels van het spel. De "verdachte' beschikt overigens ook over rechten. Dit is mijn standpunt en daar blijf ik bij. Men moet goed beseffen dat ik een aantal zaken die hier gezegd zijn niet accepteer.
Anderzijds weet u dat we al lange tijd ernstige problemen hebben met de sportorganisaties. Met "we' bedoel ik in het bijzonder de Commissie. Voor mij is het inderdaad duidelijk dat de sportorganisaties, zodra ze zich door de Commissie gehinderd voelen, bij zichzelf zeggen: " We gaan op zoek naar politieke steun" . Dit is met name in Duitsland het geval, waar politici na een uitspraak van het Hof in het geweer gekomen zijn om de sportregels buiten de concurrentiebepalingen te sluiten. Wij kregen te horen: " Het zijn uw zaken niet meer, bemoeit u zich er niet meer mee. U, mijnheer Van Miert en u, de autoriteiten die zich op nationaal niveau met concurrentie bezighouden, u verdient een rode kaart, u kunt het veld uitgaan, wij gaan ons met dit alles bemoeien" . Dit is de realiteit!
Laten we dus in ieder geval alstublieft de omstandigheden in aanmerking nemen. Ik heb geregeld namens de Commissie in herinnering gebracht dat de concurrentieregels van toepassing waren. Dit gold ook voor de houding van de FIFA. Nog maar een maand geleden heeft u kunnen lezen dat een van verantwoordelijke personen binnen de FIFA in Singapore verklaard had, als ik het me goed herinner, dat hij contact zou opnemen met een aantal Europese premiers om het probleem op te lossen; met andere woorden, om zich te ontdoen van de Commissie, want al die mensen van de Commissie die zich met dit soort problemen bezighouden zijn maar lastig. Dit is de werkelijkheid, of gelooft u me niet?
Ik heb meerdere delegaties van afgevaardigden van uw Parlement die opkwamen voor de zaak van de sportautoriteiten mogen ontvangen. Gisteren nog heb ik in de pers gelezen dat een minister van Sportzaken op bezoek zou komen bij voorzitter Santer, mijn collega Pádraig Flynn en mijzelf, om aan te tonen dat de Commissie het Bosman-arrest van het Hof niet meer naleefde. Dit is dus de feitelijke situatie. Maar de Commissie houdt voet bij stuk en laat het hier niet bij zitten.
Dit geldt overigens ook voor de "Formule 1" , dat mag ook gezegd worden.
Nogmaals, ik accepteer niet alle kritiek. Ik zou u daarentegen om uw steun willen vragen. Kan ik rekenen op een brede steun van het Europees Parlement wanneer de FIFA wordt aangezegd dat ze niet alleen moet praten met de Commissie, wat ze tot op heden in het algemeen weigert te doen, maar ook dat ze haar systeem moet wijzigen?
(Tekenen van instemming en applaus) Hartelijk dank, ik waardeer dit, maar kan ik ook op uw steun rekenen wanneer er met een aantal nationale sportautoriteiten gesproken moet worden?
(Tekenen van instemming en applaus) Ik neem er goed nota van. Wanneer de zwarte markt bestreden moet worden, mijnheer Monfils, kunt u er zeker van zijn dat we al het mogelijke in het werk zullen stellen. We zullen doen wat we kunnen, maar u kunt niet van de Commissie verlangen dat zij de organisatie van de het wereldkampioenschap op zich neemt. Dat is echt onze rol niet. Onze rol is na te gaan of de concurrentieregels niet worden overtreden en in te grijpen als dat wel het geval is. Zoals u weet, valt deze zaak onder mijn bevoegdheden en ik denk dat men daar nu wel van op de hoogte is, niet alleen binnen het Parlement, maar ook elders.
Er speelt ook nog iets anders. Er werd gezegd: " En de touroperators dan?" . Ja, ik breng in herinnering dat we daar inderdaad met een probleem zitten, want de touroperators moeten rechten betalen, ze moeten veel betalen om kaarten te kunnen verkopen. Het gaat echter om niet meer dan 5, 4 % van de kaarten. In principe kan men zich ook tot de nationale organisaties richten. In principe, en ook daar ligt het probleem, zou men zich tot de organisatoren hebben moeten kunnen wenden die, zonder discriminatie, deze kaarten ter beschikking hadden moeten stellen van de kopers. Dat is de zaak waar we ons nu mee bezighouden.
Zoals ik u zojuist al zei, is er nog altijd geen overeenstemming bereikt. Wij zijn immers nog niet tevreden, op dit moment in ieder geval, over de voorstellen die de organisatoren ons tot nu toe gedaan hebben. We zouden ook graag enkele gegevens die we gekregen hebben willen natrekken. Ik denk dat we op onze hoede moeten zijn wat een aantal van de zo-even door mij genoemde categorieën betreft, en we zouden graag willen weten wie daar nu precies onder vallen.
Dat is wat we gaan doen, en verder zullen we wel zien. Vraag me nu niet wat onze conclusie zal zijn. Heb een beetje geduld. Of het organisatiecomité willigt hoe dan ook en zoveel als het kan onze eisen in, conform het communautaire recht, of het doet dat niet en de Commissie zet haar inbreukprocedure voort.
Zo staat de situatie er momenteel voor. Als u meer uitleg wilt, sta ik zoals altijd tot uw beschikking om deze te geven.
(Levendig applaus)
De Voorzitter
Commissaris Van Miert, we weten allemaal dat u een veeleisend ambt uitoefent. U zei dat u de organisatie van het wereldkampioenschap niet kan overnemen, maar u heeft ons niet gezegd of u dit zou doen indien u daar de kans toe kreeg!
Het debat is gesloten.
Voor we overgaan tot de stemming voert de heer Killilea nog het woord voor een motie van orde.

Killilea
Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat het een motie van orde is. Ik wil de commissaris graag complimenteren, en ik dacht heel even dat hij Schotland ging helpen om een paar wedstrijden te winnen. Maar goed ook, gelet op de woorden van Hughie McMahon!

De Voorzitter
Mijnheer Killilea, het debat is reeds gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Vóór de stemming over Nicaragua
Pasty
 Mevrouw de Voorzitter, ik zou even aan het Reglement willen herinneren. Ik ben verbaasd, we zitten nu in de rubriek "Mensenrechten" , terwijl de resolutie over Nicaragua over de buitenlandse schuld gaat.
Zou men mij kunnen uitleggen in hoeverre de buitenlandse schuld van Nicaragua de mensenrechten schendt?

De Voorzitter
Gisteren hebben wij over de samenstelling van het debat gestemd. Het Huis heeft daar zo over gestemd. Daarom is deze tekst in dit debat terechtgekomen. Dat is de verklaring.

Justitiële samenwerking in strafzaken (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A4-0058/98) van de heer Bontempi, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de justitiële samenwerking in strafzaken in de Europese Unie.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het doet mij genoegen dat collega Posselt al bij het horen van mijn naam enthousiast applaudisseert. Daaruit blijkt dat hij tegen alle verwachting in een verstandig afgevaardigde is.
Ik kom terug op de gang van zaken van vanmiddag, waardoor wij het debat nu moeten voortzetten. Helaas is het debat vanmiddag enigszins ongelukkig verlopen, zodat u er zeker begrip voor hebt wanneer ik nog even inga op de procedurele kwesties. Ik kan begrijpen dat het zeer moeilijk is in de toch al drukke Straatsburgweek een gecompliceerde agenda tot een goed einde te brengen. Maar het is ook enorm moeilijk voor het Parlement een debat te voeren, dat tijdens het advies van het Parlement onderbroken wordt op het moment dat de afzonderlijke fracties hun mening te kennen gaan geven over de uiteenzettingen van de rapporteur, en dat dan de commissaris, die eigenlijk gekomen is om de mening van de plenaire vergadering te horen, het woord krijgt. Dat is een omgekeerde gang van zaken: op die manier luistert de Commissie niet naar het debat van het Parlement, maar het Parlement naar het advies van de Commissie, zeker als de Commissie vervolgens vertrekt en niet meer aan het eigenlijke debat deelneemt.
Dat is allemaal een beetje ongelukkig gelopen. Ik wil hier nu niemand de schuld geven van hetgeen er gebeurd is, maar bij dit alles komt ook nog het feit - en daar moeten we in de plenaire vergadering principieel over nadenken - dat commissaris Gradin haar advies moest geven in een sfeer die - neem me niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter - meer aan een jaarmarkt deed denken dan aan een waardig Europees Parlement. Misschien zal het ons in de toekomst ooit lukken zoveel discipline op te brengen dat we in ieder geval hoffelijk genoeg zijn om hier in deze zaal voldoende aandacht te schenken aan de sprekers en spreeksters, of ze nu afgevaardigde zijn of vertegenwoordiger van de Raad of de Commissie. Dat is het minste wat men mag verwachten van een parlement dat zijn naam eer aan wil doen. Tot zover de procedurele kwesties.
Bij het verslag van de heer Bontempi wil ik drie principiële kanttekeningen plaatsen. Ten eerste: uit de ontwikkelingen die het logische gevolg zijn van de steeds nauwer wordende economische integratie in de Europese Unie blijkt dat de grensoverschrijdend en Europawijd opererende criminaliteit stijgt, omdat de operationele basis groter wordt. Onbegrensde economische activiteiten maken ook onbegrensde illegale activiteiten mogelijk. De markt voor georganiseerde misdaad groeit dus naarmate de interne markt groeit. Wij organiseren en controleren weliswaar het wettelijke kader van de interne markt, maar wij ontwikkelen het instrumentarium dat wij nodig hebben om de illegale activiteiten te bestrijden onvoldoende. De samenwerking, de justitiële samenwerking in strafzaken wordt in de Europese Unie schromelijk verwaarloosd
Punt twee: daar is een reden voor. Politie en justitie hebben namelijk nog steeds een overwegend nationaal karakter. Dat is politiek gezien ook begrijpelijk. Enerzijds hebben wij te maken met een instantie die steeds supranationaler wordt, namelijk de Europese Unie, anderzijds beseffen de afzonderlijke lidstaten dat hun nationale soevereiniteit afneemt naarmate de Europese Unie belangrijker wordt. De nationale regeringen reageren hierop met een zeker afweermechanisme, dat vooral tot uitdrukking komt op een gebied waarop de nationale staten hun soevereiniteit het meest kunnen doen gelden, namelijk bij het machtsmonopolie, vooral bij politie en justitie. Derhalve zijn de nationale staten niet voldoende bereid om op Europees niveau onder het Gemeenschapsrecht vallende regelingen tot stand te brengen voor een samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied. Dat is echter politiek gezien dringend noodzakelijk.
Daarmede kom ik tot punt drie. Als wij van mening zijn dat de delicten, die wij volgens collega Bontempi nauwkeurig op een rijtje moeten zetten, dat wil zeggen de delicten die speciaal de Europese Unie aangaan en die - vooral wanneer het om fraude gaat - de financiële belangen van de Unie raken, ook door de Unie zelf strafrechtelijk vervolgd en bestraft moeten kunnen worden, dan zullen wij noodgedrongen zo snel mogelijk een systeem moeten ontwikkelen, dat de operationele voorwaarden schept voor een gekwalificeerde strafvervolging op het niveau van het Gemeenschapsrecht als aanvulling op de politiële samenwerking. Wat dat betreft is het verslag van collega Bontempi een grote vooruitgang in dit debat. Ik hoop dat het niet bij dit debat blijft, maar dat wij spoedig geschikte samenwerkingsvormen zullen ontwikkelen voor de bestrijding van de criminaliteit.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, " Sign against crime" staat overal in de gangen te lezen, " Vote against crime" - dat zullen we morgenmiddag doen - en "Fight against crime" - dat is onze taak in de Europese Gemeenschap. Die mening is ook de heer Pirker toegedaan. Hij laat zich voor vandaag verontschuldigen omdat hij dringend naar Oostenrijk moet. Ik geloof echter dat het gewoon belangrijk is dat er nog efficiënter tegen de georganiseerde misdaad wordt opgetreden. Deze misdaad beïnvloedt namelijk de legale economische activiteiten en het openbaar bestuur. Ook de financiële belangen van de Unie zijn in het geding. De samenwerking tussen de politie komt weliswaar op gang - de Europol-drugseenheid die in 1997 werd opgericht is inmiddels al in 2608 gevallen met succes opgetreden, de UCLAF, het antifraudeteam dat de financiële belangen van de Europese Gemeenschap beschermt, is eveneens succesvol bezig - maar de justitiële samenwerking staat nog in de kinderschoenen. De verschillende rechtssystemen van de lidstaten beletten een optimale samenwerking.
In het belang van een betere samenwerking en in het belang van een effectieve bestrijding van de georganiseerde misdaad moeten wij proberen vast te stellen waar de nationale soevereiniteit op de achtergrond moet treden. In ieder geval moet ze daar gereduceerd worden waar het instrumentarium tegen de georganiseerde misdaad tekortschiet, daar waar de burger - niet alleen in Brussel - niet beschermd is en waar de belangen van de Unie geschaad worden.
Ons doel op lange termijn is een gemeenschappelijke rechtsnorm. Het verslag Bontempi - dat overigens uitstekend is - noopt tot sneller handelen.
Vier zaken zijn volgens mij absoluut noodzakelijk. Ten eerste moet de toepassing van de overeenkomst inzake wederzijdse rechtshulp drastisch worden verbeterd. Ten tweede moeten de wettelijke voorschriften worden aangepast, tenminste wat nieuwe delicten betreft. Ten derde moet de samenwerking met derde landen via programma's zoals GROTIUS en FALCONE verbeterd worden. Dit stelt de EU in de gelegenheid veiligheid en rechtssystemen te exporteren. Ten vierde moet de samenwerking ter bescherming van de financiële belangen van de Unie terdege verbeterd worden. We hebben een kernbestand van materiële en strafrechtelijke bepalingen nodig. De UCLAF moet zodanig worden uitgerust dat dit team zich op lange termijn kan ontwikkelen tot een gemeenschappelijk openbaar ministerie dat de financiële belangen van de Gemeenschap beschermt.
De EU moet nog sneller dan tot nog toe te werk gaan op het gebied van de justitiële samenwerking, niet alleen om de financiële belangen van de Unie te beschermen, maar vooral ook om de veiligheid van de burger te waarborgen.

Brinkhorst
Mevrouw de Voorzitter, de heer Schulz heeft reeds de belangrijke opmerking gemaakt dat we inderdaad de procedures in dit Huis moeten verbeteren. Ik zal daar niet nog eens op terugkomen. Ik wil er alleen één ding aan toevoegen. Waarom kunnen we de vergadering niet vijf minuten voor de stemming om 12 uur onderbreken zodat iedereen binnen kan komen? Dan kunnen we een ordelijk debat voeren. Wat we eerder hebben meegemaakt, was beschamend en ik hoop werkelijk dat het Bureau en de Conferentie van voorzitters zich over deze kwestie zullen buigen.
Het verslag van de heer Bontempi wordt gekenmerkt door een pragmatische en zeer instrumentalistische benadering. Principes zijn mooi, maar vooruitgang in concrete zaken is essentieel. We worden hier geconfronteerd met wat je de positieve kant van negatieve integratie zou kunnen noemen. We hebben hier een commissaris die nauw bij de neveneffecten van de interne markt is betrokken. Iedereen zal zich binnenkort vrij door heel Europa kunnen bewegen, behalve politie- en justitiefunctionarissen. Dat is de kern van de zaak. Het is heel belangrijk dat de lidstaten zich eindelijk beginnen te realiseren dat een puur intergouvernementele benadering niet domweg betekent dat nationale belangen worden beschermd, maar als puntje bij paaltje komt de nationale rechtspleging in de weg staat. De intergouvernementalistische benadering is de afgelopen 50 jaar geïllustreerd door de Raad van Europa. Dat is een belangrijke organisatie, maar we beseffen allemaal dat justitiële en politiële samenwerking in een Europa met vijftien lidstaten zonder binnengrenzen niet langer kan worden bereikt door het ratificeren van nationale overeenkomsten, die te laat komen, te weinig omvatten, en slechts ten dele effect hebben. Dit is een wezenlijk punt dat de heer Bontempi in zijn rapport heel terecht centraal stelt.
Het gaat er niet om dat democratie en nationale constitutionele garanties hebben afgedaan. Met de huidige nadruk op mensenrechten en bescherming van de democratie is de Europese Unie inmiddels volwassen genoeg om eens een stap verder te kunnen zetten.
Het Verdrag van Amsterdam - de heer Bontempi is daar heel duidelijk over - wijst ons de weg. We kunnen niet langer binnen de nationale overeenkomsten werken alsof de Europese Unie niet méér is dan een intergouvernementele structuur. Dat is de kern van de zaak. Vanochtend heeft mevrouw Gradin er in haar eerste reactie geen twijfel over laten bestaan dat kaderbesluiten in de toekomst het meest geschikte instrument vormen voor vooruitgang.
Ik zeg dit met grote nadruk omdat het uiteindelijk de enige manier is om ook de landen van Midden- en Oost-Europa erbij te betrekken. Willen we Midden- en Oost-Europa adequaat in de huidige Europese structuren kunnen inpassen, dan moeten we op dit hele terrein meer vooruitgang boeken. Als dit Europa, het Europa waar we de afgelopen 40 jaar aan hebben gewerkt, op het gebied van justitiële en politiële samenwerking niet méér vooruitgang kan boeken, hoe kunnen we dan verwachten dat landen die 40 jaar lang gebukt zijn gegaan onder dictaturen, gebrek aan bescherming van de mensenrechten en gebrek aan institutionele structuren, zich werkelijk bij ons voegen en de vooruitgang boeken die we gezamenlijk willen?
Dit is een wezenlijk punt, en ik zou commissaris Monti, die mevrouw Gradin vervangt, willen vragen of het PHAREprogramma niet in veel grotere mate gebruikt zou moeten worden om de samenwerking op justitie- en politiegebied te bevorderen. Dat ligt ook in de lijn van de heer Bontempi.
Het blijft een schande dat noch de nationale parlementen noch het Europees Parlement er werkelijk bij betrokken zijn. Dit is al eerder naar voren gebracht; we moeten ons niet defensief opstellen. Er is geen andere mogelijkheid dan dat de nationale parlementen en het Europees Parlement zich meer inspannen om op dit gebied samen te werken. De politieke wil - die zo vaak ontbreekt - moet duidelijk worden gemaakt, zowel van nationale als van parlementaire zijde, in dit Huis. Het Europese Hof van Justitie, dat toch de parel van de instellingen is, speelt in dit hele proces nog geen volwaardige rol. Het Hof kan alleen prejudiciële beslissingen nemen als de lidstaten dat willen, en zelfs dan kan het niet echt een interpretatie van het Verdrag geven. Het is beperkt tot kaderbesluiten en besluiten over de diverse overeenkomsten. Ook op dit terrein moeten we vooruitgang boeken, en ook dat wordt door de heer Bontempi zeer duidelijk naar voren gebracht.
Kortom, we kunnen echt veel meer samen doen, maar het kernpunt blijft dat de politieke wil van de lidstaten soms als alibi wordt gebruikt. Het willen beschermen van nationale belangen wordt als alibi gebruikt voor vooruitgang op Europees niveau. Daar moeten we fel tegen protesteren, en het is dat element dat de benadering van de heer Bontempi benadrukt; we zijn daar heel blij mee. Ik hoop ook dat de Commissie het in de huidige periode serieus opneemt.

Lindholm
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag allereerst zeggen dat een meerderheid van de V-Fractie het verslag van de heer Bontempi steunt, dit met drie uitzonderingen. De eerste houdt in dat de harmonisatie van het strafrecht niet geforceerd moet worden. Dit is een nationale aangelegenheid en hoort dat ook nog zeer lange tijd te blijven.
Het tweede punt betreft de oproep aan de regeringen van de lidstaten, zich te onthouden van uitzonderingen en voorbehouden ten aanzien van het Verdrag. Zo'n algemene oproep is volgens de V-Fractie niet aanvaardbaar.
Het derde punt betreft het voorstel tot afschaffing van het beginsel dat een overtreding in twee landen strafbaar zal moeten zijn. Als men dit beginsel in de huidige situatie algemeen afschaft, zal dat tot grote menselijke tragedies kunnen leiden, vooral onder vluchtelingen. Dat is de mening van de meerderheid van de V-Fractie.
Als Zweeds criticus van de EU heb ik zelf echter een heel ander gezichtspunt dan de heer Bontempi, en ik zal dan ook tegen het verslag stemmen. Ik sta positief tegenover alle vormen van samenwerking, ook op justitieel gebied, als die op internationaal niveau plaatsvindt en de nationale soevereiniteit of de nationale democratie niet schendt of inperkt.
De algemene doelstelling van het verslag is het scheppen van een gemeenschappelijk Europees justitieel gebied. Dat vereist onder andere een harmonisatie van het strafrecht, die ertoe zou leiden dat het nationale zelfbeschikkingsrecht zou worden opgeheven. De voornaamste rechtsgrond hiervoor is een interpretatie van een verdrag dat nog niet is geratificeerd en nog niet van kracht is geworden, het Verdrag van Amsterdam. Dat komt mij merkwaardig voor.
De internationale georganiseerde misdaad wordt het beste bestreden met internationale, wereldwijde samenwerking op internationaal niveau en met een goed ontwikkelde samenwerking via onder andere Interpol.

Buffetaut
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik me volledig achter het inleidende betoog van mijn vriend Schulz willen scharen.
Nu ik dit gedaan heb zou ik met betrekking tot de kern van het verslag het volgende willen zeggen. De Europese samenwerking is geheel legitiem als ze efficiënter blijkt te zijn dan het optreden van de afzonderlijke lidstaten. En hier gaat het ons wat de justitiële samenwerking betreft nu precies om.
Ter bestrijding van de transnationale criminaliteit is er natuurlijk een vereenvoudigde - zij het nauwere - justitiële samenwerking nodig om het werk van de magistraten van de verschillende lidstaten van de Europese Unie te vergemakkelijken. Het is van zeer groot belang dat deze magistraten onderling direct met elkaar in contact kunnen staan, en dat de procedureregels voor de uitwisseling van informatie, documenten enzovoort vereenvoudigd wordt.
Natuurlijk moeten hierbij de constitutionele regels en algemene rechtsprincipes gerespecteerd worden. God zij dank respecteren binnen de Europese Unie alle lidstaten het principe van de rechtsstaat, dat zelf weer de rechten van de burgers respecteert. In dit opzicht wordt het tijd dat de lidstaten zich minder terughoudend tonen jegens de rechtsstelsels van de andere leden van de Unie.
Het verslag van onze collega Bontempi heeft het grote voordeel dat er geen omvangrijke redeneringen in worden opgezet, maar dat het daarentegen heel concreet, realistisch en pragmatisch is. Dit lijkt me de beste benadering op dit zeer netelige - zowel wat de soevereiniteit als wat de rechten van personen en natuurlijk de rechten van de verdediging betreft - terrein.
Natuurlijk ondersteunt onze fractie dit verslag. We kunnen de rapporteur echter niet volgen in het vraagstuk met betrekking tot de Europese officier van justitie, dat ons inziens de procedures eerder gecompliceerder en zwaarder maakt dan eenvoudiger.

Hager
Mevrouw de Voorzitter, aangezien de internationale criminaliteit toeneemt moeten we er natuurlijk over nadenken, hoe deze ontwikkeling een halt kan worden toegeroepen. Als oorzaak voor de problemen in verband met strafzaken met een grensoverschrijdend karakter werden de onderscheiden materiële en procedurele regelingen genoemd, alsmede de gecompliceerde bepalingen voor het verlenen van rechtshulp en de eis tot wederzijdse strafbaarstelling.
Op grond van mijn jarenlange praktijkervaring pleit ik persoonlijk op dit gebied voor een vereenvoudiging van het verkeer tussen de lidstaten. Van een harmonisatie van het materiële strafrecht verwacht ik daarentegen helemaal niets, in verband met de culturele en historische verschillen die er zijn. In tegenstelling tot de heer Pirker en de heer Rübig, die hem vandaag vervangt, willen wij het de Oostenrijkers, die - toen het om hun geliefde "anonieme spaarbankboekjes" in het kader van het witwassen van geld ging - toch al teleurgesteld werden door de regeringspartijen, niet aandoen dat zij hun soevereiniteit op het gebied van het materiële strafrecht moeten afstaan of een herdefinitie van het begrip soevereiniteit moeten aanvaarden.
De in overweging K van het verslag vermelde eis af te zien van een dubbele vervolgbaarheid en dubbele strafbaarheid duidt op een misverstand. Beide begrippen worden met elkaar verwisseld en het principe van de vervangende mondiale strafrechtspleging wordt verkeerd beoordeeld. Kort samengevat: ik zie geen aanleiding tot een harmonisatie van het materiële strafrecht, noch tot de invoering van een openbaar ministerie met Europese bevoegdheden. Wel ben ik voor iedere vorm van verbeterde samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor de strafvervolging.

Ford
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik collega Bontempi feliciteren met zijn verslag over justitiële samenwerking in strafzaken. De EU is getuige geweest van de totstandkoming van de interne markt: vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal en personen. In de woorden van een overleden Chinese filosoof: " We hebben honderd bloemen zien bloeien" . Helaas was een groot deel daarvan vervelend onkruid. Er bestaat in toenemende mate een Europese interne markt voor vrij verkeer van gestolen goederen (bijvoorbeeld auto's), illegale diensten (prostitutie), oneerlijk verworven kapitaal dat in andere lidstaten witgewassen wordt, illegale immigranten die door georganiseerde misdaadbendes naar binnen worden gesmokkeld. En dan hebben we nog steeds een Europa van twee snelheden. Terwijl de EU op allerlei terreinen steeds vorderingen heeft geboekt - sociaal beleid, milieubeleid, de Economische en Monetaire Unie - is zij vreemd genoeg achtergebleven ten aanzien van de harmonisatie van wetgeving en praktijk op het gebied van justitie en politie.
Europol is een succes, maar op zeer kleine schaal. Deze organisatie heeft zeer doeltreffend gewerkt aan de uitwisseling van informatie uit de hele Europese Unie over de drugshandel, maar haar takenpakket is niet uitgebreid naar andere gebieden: terrorisme, racisme, georganiseerde misdaad. Daar moet iets aan worden gedaan. Voor mensen in de Europese Unie is het zwaar te verteren dat ondanks de interne markt, ondanks de Europese Unie, grensoverschrijdende misdaad en misdadigers nog steeds ongestraft kunnen blijven. In de kieren van de Europese wetgeving verbergen zich moordenaars, dieven en verduisteraars.
Gemeenschappelijke wettelijke normen zijn niet genoeg. We willen een gemeenschappelijke rechtsplegingsnorm. Wat de Europese burgers irriteert, is een geval zoals het Britse voorbeeld van Keith Cottingham - verdacht van bombriefmoord, beschuldigd van moord op een huisvrouw, Barbara Holmes - die al 14 jaar in Spanje woont. De afgelopen vier jaar heeft hij zelfs zonder paspoort in Spanje gewoond - het is verlopen! Maar desondanks is de Britse politie er niet in geslaagd hem aan het Verenigd Koninkrijk uitgeleverd te krijgen voor berechting. Zolang dit soort dingen blijft gebeuren, zullen de burgers in de Europese Unie een interne markt of een Europees rechtsgebied niet serieus nemen.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Bontempi eveneens gelukwensen met zijn verslag. In de context van dit debat wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om de aandacht te vestigen op een - gelukkig - nog betrekkelijk beperkt terrein dat de afgelopen jaren is gecriminaliseerd. Ik heb het over de ontvoering van kinderen door hun ouders naar het buitenland, en ook over het toenemende probleem van criminele ontvoeringen van kinderen naar het buitenland.
Het feit dat het hierbij heel vaak om gevoelige familieaangelegenheden gaat, wordt door lokale politiekorpsen vaak als excuus gebruikt om zich niet met dergelijke zaken te hoeven bemoeien - het zou om familiekwesties gaan die beter aan advocaten kunnen worden overgelaten. Maar achter de onwil van de politie om gerechtelijke beslissingen over voogdij in het ene land uit te voeren wanneer de betrokken kinderen naar een andere lidstaat worden ontvoerd, ligt vaak de kiem voor een hele tragedie.
Twee weken geleden ben ik het hele weekend en het grootste deel van de week bezig geweest met onderhandelen over de overdracht van kinderen die illegaal vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Italië waren ontvoerd. Als de politie had gedaan wat ze vier maanden eerder al had moeten doen, had het niet zo ver hoeven te komen dat de kinderen in levensgevaar verkeerden en dat de ouder die hen had ontvoerd, dreigde het huis in brand te steken.
Helaas moet dit als strafbaar feit gelden, omdat mensen vaak niet genegen zijn zich aan rechterlijke beslissingen te houden wanneer het om kinderen en de voogdij over kinderen gaat. Daarom wil ik deze gelegenheid aangrijpen, hoewel ik weet dat het onderwerp waarschijnlijk beter wordt behandeld in het verslag over echtelijke samenwerking in juridische kwesties, dat in de volgende vergaderperiode aan de orde zal komen. Het gaat hier echter om een strafbaar feit, en ik zou terzake in al onze landen graag aanzienlijk meer samenwerking tussen de politiekorpsen zien.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, met de globalisering en het opengaan van de grenzen in de Europese Unie zijn we voor een probleem geplaatst. Het creëren van een open ruimte voor vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal en personen bleek een schaduwzijde te hebben: stijgende, grensoverschrijdende criminaliteit. Dit wordt zowel door voor- als tegenstanders van een federale Unie erkend. Maar waar zoekt men vervolgens de oplossing van het probleem?
Het is een prettige gewaarwording om in het verslag van collega Bontempi een realistische, heldere toonzetting aan te treffen. Ook al zitten wij op een verschillende lijn wat betreft de verdere ontwikkeling van de Europese Unie, op het gebied van justitiële samenwerking in strafzaken zitten we aardig op één golflengte.
Het justitiële terrein raakt de kern van de soevereiniteit van lidstaten. De eigen strafrechtstelsels, het opleggen en uitvoeren van straffen, heeft zich door de eeuwen heen op eigen wijze ontwikkeld in de lidstaten. Ze zijn verweven met de staatsopvattingen en de culturele verworvenheden van lidstaten.
Dit kan - en mag - wat mij betreft niet zomaar over boord gezet worden voor een communautarisering richting Europese Unie. Prioriteit moet gegeven worden aan alledaagse, praktische samenwerking die tot snelle resultaten leidt.
Daar wijst dit verslag terecht op. Directe initiatieven om de huidige groei van de georganiseerde misdaad tegen te gaan zijn nodig. Harmonisering van bepaalde begrippen als "fraude" schuw ik daarbij niet.
Het verslag van collega Bontempi biedt een basis om verder te gaan met praktische, justitiële samenwerking op het gebied van strafzaken, waarbij de soevereiniteit van de lidstaten op dit gevoelige terrein overeind blijft. Ik kan dan ook met dit verslag instemmen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS-EU in 1997
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het jaarlijks verslag (A4-0080/98) van de heer Robles Piquer, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de resultaten van de werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS-EU in 1997.

Robles Piquer
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Paritaire Vergadering is in 1997 zoals gebruikelijk twee keer bijeen geweest, in Brussel en Lomé. Dit waren de 25ste en 26ste bijeenkomst. Het verslag dat ik de eer heb te presenteren is een samenvatting van deze bijeenkomsten. Ik doe dit uiteraard namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking en ik wil hier uitsluitend de tien punten naar voren brengen, die ik het meest relevant vind.
In de eerste plaats noemen wij de bijdrage van de Paritaire Vergadering aan de Overeenkomst van Lomé, die er de reden van is dat er in het verslag gepleit wordt voor institutionele onafhankelijkheid van de Paritaire Vergadering.
In de tweede plaats verzoeken wij het Europees Ontwikkelingsfonds, waaraan alle Europeanen meebetalen, op te nemen in de begroting van de Europese Unie. Ik vind dat er geen logischer verzoek dan dit denkbaar is.
In de derde plaats verlangen wij de nodige solidariteit tussen het Noorden en het Zuiden van onze planeet met het oog op de niet te vermijden mondialisering.
In de vierde plaats is er ons - eveneens logische - verzoek dat de Paritaire Vergadering haar standpunt kenbaar kan maken over de toekomstige betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen, heel in het bijzonder over de vijfde Overeenkomst van Lomé.
In de vijfde plaats verzoeken wij in paragraaf acht om een onderzoek door de leden van het Bureau van de Paritaire Vergadering naar een nieuw stemsysteem. Ik vind dit een bijzonder belangrijk verzoek. Wij achten het moment gekomen dat moet worden afgestapt van de bestaande, wat absurde situatie - twee aparte kiescolleges: aan de ene kant Europeanen en aan de andere kant ACS-landen - en dat van deze twee colleges een echt kiescollege gemaakt moet worden, één enkel college, waarbij geen territoriaal onderscheid wordt gemaakt, maar er alleen verschillen zijn naargelang de persoonlijke opvattingen van de leden van de Paritaire Vergadering. Vanzelfsprekend kan daarbij, indien nodig, het systeem van openbare of geheime stem gehandhaafd blijven, maar wij zijn van mening dat de EP-leden tot wie wij ons nu richten, er bij hun collega's uit de ACS-landen op aan moeten dringen deze wijziging van het reglement door te voeren.
In de zesde plaats steunen wij al hetgeen op de voor ons relevante VN-conferenties is gezegd, waarbij ik verwijs naar het uitstekende algemene verslag van mevrouw Junker.
In de zevende plaats onderstrepen wij nadrukkelijk de rechten van de vrouw, waaronder wij onder meer verstaan de toegang tot onderwijs, geneeskundige verzorging en deelneming van vrouwen aan besluitvormingsprocessen.
In de achtste plaats zijn wij van mening dat het noodzakelijk is bijzondere aandacht te schenken aan de ontwikkeling van steden. Ook in de ACS-landen - niet alleen in de ontwikkelde wereld - zijn steden en stedelijke agglomeraties steeds belangrijker en talrijker. Tevens wijzen wij op de noodzaak om bij alle aandacht voor nieuwe behoeften, ook zoveel mogelijk aandacht te schenken aan de milieuproblematiek, bijvoorbeeld de verwerking van afval en de bevordering van hernieuwbare energiebronnen.
In de negende plaats zijn wij van oordeel dat de ACS-landen begrip moeten opbrengen - en dat vragen wij hun ook - voor het standpunt van het Europees Parlement dat de democratische beginselen en de rechtsstaat absolute voorwaarden zijn voor een vreedzaam samenleven en een duurzame vooruitgang op economisch gebied, en dat derhalve een punt als bijvoorbeeld de vergaderplaats op zichzelf al politieke waarde heeft. Het debat voorafgaand aan de vergadering in Lomé was heel intensief als gevolg van de abnormale omstandigheden - om het zachtjes uit te drukken - die zich in de binnenlandse politiek van dat land voordoen, het land waar de overeenkomsten van Lomé zijn ontstaan. En het lijdt geen enkele twijfel dat bijvoorbeeld het feit dat onze ACS-vrienden niet hebben gestemd over een uiterst bescheiden resolutie, die alleen het verzoek behelsde dat er vrije verkiezingen in dat land zouden komen, voor een zekere frustratie onder ons Europeanen heeft gezorgd, waarbij de topografische factor van de plaats waar wij vergaderden, zeker van invloed was.
En in de tiende plaats stellen wij voor dat de Commissie zorgvuldig de mogelijkheid onderzoekt de steun aan derde landen - waarbij de ACS-landen de belangrijkste groep vertegenwoordigen, want het zijn er veel en ze krijgen veel hulp - misschien te laten beheren door een dienst voor het gecoördineerd verstrekken van ontwikkelingshulp. Dus - als ik het met een duidelijk beeld mag zeggen - zoiets als een ECHO-kantoor voor ontwikkelingshulp.
Dit zijn de belangrijkste punten van de ontwerpresolutie die door de Commissie ontwikkelingssamenwerking is goedgekeurd en die ik aan de plenaire vergadering mag voorleggen.

Junker
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik ben van mening dat de Paritaire Vergadering een forum is waar veelvuldig en intensief wordt gediscussieerd. Dat verdient bijzondere vermelding, aangezien dit college het enige model is van op het pariteitsbeginsel stoelende ontwikkelingssamenwerking die parlementair wordt begeleid. Dat stelt ons wederom in de gelegenheid de verworven inzichten ook hier in dit parlement te bespreken en daaruit de nodige conclusies te trekken.
Ik wil graag iets zeggen over het algemeen verslag waarmee wij ons verleden jaar tijdens twee bijeenkomsten hebben beziggehouden. Ik had de eer en het genoegen als algemeen rapporteur te fungeren. Zodoende kon ik nagaan en verifiëren, welke de resultaten van de grote VN-conferenties zijn, te beginnen bij het onderwijscongres dat destijds in Thailand plaatsvond tot en met de laatste voedselconferenties in Rome. Ik had de gelegenheid vast te stellen wat er gebeurd was en wat nog niet.
Deze hele aangelegenheid moet ook gezien worden in verband met een onderwerp dat ons eveneens verleden jaar behoorlijk heeft beziggehouden en dat ook verder nog onze aandacht zal vragen, namelijk de toekomst van de Overeenkomst van Lomé. Inhoudelijk gezien is er sprake van een permanente ontwikkeling in de Lomé-Overeenkomsten. Toch vertoont de huidige overeenkomst nog tekortkomingen, die we uit de weg moeten ruimen. Er zijn wat dit betreft voorstellen gedaan, ook in het verslag van de heer Robles Piquer. Als we constructief te werk willen gaan, moeten we deze voorstellen ter harte nemen.
Gelukkig zijn we er de afgelopen jaren in geslaagd duidelijk te maken - en tijdens de laatste bijeenkomsten hebben we nog eens extra de nadruk gelegd op dit punt, dat als een rode draad door de ACS-werkzaamheden loopt - dat de vrouw een sleutelrol speelt in de ontwikkeling. We moeten dit echter nog meer beklemtonen. Iedereen is het hier intussen over eens, maar de praktijk laat nog veel te wensen over. Dat kunnen wij regelmatig vaststellen wanneer wij in de ACS-landen vergaderen en daar om ons heenkijken.
Er is nog veel werk aan de winkel wanneer we met name de burgerbevolking bij onze werkzaamheden willen betrekken. Dat betekent vooral dat ook de vrouwen een rol moeten gaan spelen bij de ontwikkelingsprocessen in het kader van de ACSsamenwerking, zowel wat de planning als wat de uitvoering en de evaluatie betreft.
Vrouwen spelen een beslissende rol in alles wat van essentieel belang is voor het dagelijks leven. Dit geldt niet alleen op het gebied van de voedselvoorziening, maar vooral ook op het gebied van de gezondheidszorg. Bij onze praktische werkzaamheden - die worden voorbereid door al de discussies die wij voeren, door de werkgroepen en door de gezamenlijke activiteiten van de landen van de Europese Unie en de ACS-gemeenschap - moeten we duidelijk maken dat maatregelen die leiden tot uitsluiting van anderen niet bevorderd mogen worden.
Dat gebeurt zo gemakkelijk. Zo kan bij een verandering van de handel bijvoorbeeld het gevaar dreigen dat vooral vrouwen worden uitgesloten van de detailhandel, waardoor het voor hen moeilijker wordt om geld te verdienen. De toegang tot de formele sector is beperkt, ze zijn vaak aangewezen op de informele sector. Het probleem is hetzelfde als in Europa - tenslotte zijn vrouwen daar ook verantwoordelijk voor huis en gezin waardoor het beroep te kort komt. Hier moet iets aan gedaan worden en degenen die ons het beste advies kunnen geven in dezen zijn tenslotte de vrouwen in deze landen zelf.
We zijn op de goede weg. Bij al onze discussies, of het nu ging om milieuproblemen, preventieve gezondheidszorg, economische ontwikkeling of mensenrechten, hebben we met dit punt rekening gehouden. Inmiddels wordt zeer intensief beraadslaagd over de vraag hoe mensenrechten in de praktijk gelijkgesteld kunnen worden met vrouwenrechten, hoe democratische rechten op dit gebied ook zo kunnen worden uitgelegd dat vrouwen - ook in de ACS-partnerlanden - gelijkgerechtigd kunnen deelnemen aan de totstandkoming van alle maatschappelijke beslissingen.

Corrie
Mevrouw de Voorzitter, ondanks al zijn tekortkomingen en ondanks de kritiek die er uit diverse hoeken op wordt geleverd, zijn er weinig verdragen die al zo lang meegaan en zo succesvol zijn geweest als de Overeenkomst van Lomé tussen de Europese Unie en de ACS-landen.
Naarmate het jaar 2000 en de structurele aanpassingen van de Lomé-organisatie dichterbij komen, kunnen we ook terugblikken op de goede en slechte resultaten ervan en kunnen we werken aan een sterker, efficiënter partnerschap voor de toekomst. Ik wil daarom alles in het verslag van de heer Robles Piquer over het werk van de Paritaire Vergadering krachtig ondersteunen. De enige echte tastbare contacten die wij als parlementsleden met de ACS-leden hebben, vinden plaats tijdens de bijeenkomsten van de Paritaire Vergadering en tijdens inspectiebezoeken daarna.
Door de media worden we vaak bekritiseerd vanwege deze bijeenkomsten van de Paritaire Vergadering in ontwikkelingslanden, maar ik wil met nadruk stellen dat je in een week waarin projecten worden bezocht, meer kunt leren dan in een heel jaar in een commissie in Brussel. Dit verslag beschrijft wat de Paritaire Vergadering het afgelopen jaar heeft gedaan en geeft de lezer inzicht in de enorme verscheidenheid van de werkzaamheden die de leden hebben verricht. Het benadrukt hoe belangrijk het is dat er sprake is van gelijkwaardige partners. Het benadrukt hoe belangrijk het is dat onze ACS-partners een daadwerkelijke inbreng hebben in de organisatie die er na 2000 komt. Het pleit ervoor om het EOF in de begroting op te nemen, zodat werkelijke parlementaire controle mogelijk wordt, niet alleen op de toewijzing van financiële middelen maar ook op de uitvoering.
Het is triest dat, terwijl 1998 al voor een derde deel voorbij is, er twee landen zijn die de herziening van Lomé IV van 1995 nog steeds niet hebben geratificeerd. Er kunnen tot nu toe dus geen nationale indicatieve programma's van start gaan. Dat is belachelijk. Ik wil er bij de Commissie voor pleiten dat wordt getracht iets aan deze vertraging te doen. We moeten deze bureaucratische situatie doorbreken.
Het verslag vestigt de aandacht op een element van de Paritaire Vergadering dat verbetering behoeft en dat is het vragenuur aan de Raad en de Commissie. Net als het vragenuur hier vind ik het saai, langdradig en zonder animo. Voor toekomstige bijeenkomsten moet daar eens naar gekeken worden.
Het verslag gaat ook in op de plaats waar de laatste vergadering werd gehouden. Ik behoorde tot degenen die grote twijfels hadden of we daar wel heen moesten gaan, en ik kan alleen maar hopen dat ons bezoek aan Lomé de terugkeer naar volledige democratie en eerbiediging van de mensenrechten zal versnellen. De toekomst van de Paritaire Vergadering is cruciaal voor de binding tussen de Europese Unie en de ACS-ontwikkelingslanden. Als er een regionaal opgezette organisatie zou komen, dan moeten vertegenwoordigers van die regionale organen deel gaan uitmaken van de Paritaire Vergadering, en we moeten overwegen om regionale conferenties te houden. Dit is een uitstekend verslag dat unanieme steun verdient.

Baldi
Mevrouw de Voorzitter, ik dank de rapporteur, de heer Robles Piquer, voor zijn uitstekende verslag. Hij is erin geslaagd enkele moeilijke vraagstukken voor de toekomst van de betrekkingen tussen de ACS-landen en de Europese Unie op doeltreffende wijze te behandelen. Ik wilde ingaan op enkele punten uit het verslag en met name op het punt betreffende de versterking van de rechten van de vrouw en haar participatie aan de besluitvorming en de politieke ontwikkelingen. Mijns inziens is dit een absolute voorwaarde voor vooruitgang in de ontwikkeling. Onder de daarvoor noodzakelijke maatregelen vallen natuurlijk alfabetisering, toegang tot beroepsopleiding en toegang tot basisgezondheidszorg.
Ik ben verder voldaan over het feit dat gewezen wordt op het belang van een internationale overeenkomst voor het verbod op antipersoonsmijnen. Ook de Paritaire Vergadering heeft tijdens haar vierentwintigste vergadering daarom gevraagd. Zeer belangrijk is tevens dat men de Commissie vraagt zo snel mogelijk een begin te maken met een studie over de mogelijke oprichting van een dienst belast met het gecoördineerde beheer van de hulp aan derde landen. Daaronder vallen ook talrijke ACS-landen.
Ik wilde verder nog kort ingaan op de werkzaamheden van de werkgroep waar ik voorzitter van ben. Deze werkgroep houdt zich bezig met de studie van de gevolgen van de klimaatveranderingen voor de kleine insulaire landen. Wij stellen vast dat men van grote hitte pardoes overgaat naar enorme kou. Er zijn geen seizoenen meer. In de lente en de herfst wisselen zomerse temperaturen, zoals deze normaal alleen in de maand juli voorkomen, af met heel lage, winterse temperaturen. Ook doen er zich alles vernietigende stormen voor. Wetenschappers verwachten dat El Niño ongenadig zal toeslaan en enorme rampen zal veroorzaken. Heel het zuidelijk halfrond gaat gebukt onder overstromingen en droogte. De zwaarst getroffen gebieden liggen in de buurt van Zuid-Afrika, Borneo en Sumatra waar zich enorme branden hebben voorgedaan die een groot deel van de bossen hebben verwoest. Zuidoost-China is getroffen door zware overstromingen, evenals de westkust van Mexico en Californië meer in het noorden. In de door zware regenval geteisterde gebieden in Afrika hebben ziektes zoals malaria en cholera weer sterk de kop op gestoken. Men heeft het over 4.000 doden.
De werkgroep heeft een ontwerpresolutie ingediend die met eenparigheid van stemmen tijdens de Paritaire Vergadering van Lomé op 30 oktober jongstleden is goedgekeurd. Deze ging over de samenwerking tussen de ACS en de Europese Unie met het oog op de conferentie van de partijen bij de kaderovereenkomst van de Verenigde Naties over de klimaatveranderingen die in december jongstleden te Kyoto bijeen is geweest. Het doel van de resolutie was als Paritaire Vergadering dat te bekrachtigen wat reeds door de Europese Unie naar voren was gebracht. Het lijdt geen twijfel dat in Kyoto vooruitgang is geboekt op het gebied van het milieu. Men heeft ingezien dat maatregelen op wereldschaal nodig zijn. Wij zouden kunnen zeggen dat in het protocol resultaten staan vermeld die voldoende maar niet tevredenstellend zijn.
De werkgroep bestudeert momenteel de sociale en economische gevolgen van de klimaatveranderingen en de verhoging van het zeeniveau voor de kleine insulaire ACS-landen. Wij willen een strategie uitwerken om het bewustwordingsproces in de wereld over de gevaren van dergelijke veranderingen te versterken. Door de klimaatschommelingen en de verhoging van het zeeniveau ontstaat erosie in de kuststreken. De kleine insulaire landen zijn daar dan ook zeer bezorgd over. Hun economisch, sociaal en cultureel bestel is immers kwetsbaarder dan dat van andere landen. Daarom meende deze werkgroep hier bijzondere aandacht aan te moeten schenken.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, ik wil beginnen met collega Robles Piquer te feliciteren met zijn verslag. Wat jarenlang een wat saaie en weinig enerverende belevenis was, is goddank nu anders. Er is een duidelijke poging gedaan en een geslaagde poging om tot verandering te komen in de praktijken van de Paritaire Vergadering waar wij, de heer Robles Piquer en ik en vele anderen, al jaren proberen het hoofd boven water te houden.
Natuurlijk hecht ik zoals collega Corrie het zegt aan de waarde van het bestaan van de vergadering. Daarom waardeer ik ook het lef, de moed van de rapporteur om kritiek te leveren, moeilijke kritiek te leveren in een Paritaire Vergadering. We moeten bijvoorbeeld af van de blokstemmingen in de Paritaire Vergadering. Wellicht kan een kiesregister oplossing brengen. De gesplitste stemmingen delen de ACS-landen en de Europese landen in twee kampen. Het is juist het tegenovergestelde van wat wij bedoelen met een Paritaire Vergadering. Deze praktijk heeft ertoe geleid dat wij enigszins scherpe en terechte resoluties over Nigeria, Congo, Togo niet konden aannemen. De Vergadering moet niet en mag niet blijven denken in twee fronten. De gehele, de algehele ACS-samenwerking is juist gericht op een duurzame ontwikkeling. Dat betekent good governance , democratie, respect voor de mensenrechten en ook hulp bij het respect voor de mensenrechten, over en weer. De ACS-samenwerking kan dan ook stopgezet worden als dat niet gebeurt. Praktische modaliteiten moeten daarvoor worden uitgewerkt.
Ik hoop, mevrouw de Voorzitter, dat de Paritaire Vergadering kan worden versterkt door procedurele wijzigingen en met dat groeiend belang dat de politieke dialoog in de ACS zal krijgen in de komende jaren, zie ik dat ook een versterking van die Paritaire Vergadering aan de orde zal zijn en dat zal lukken. Misschien hebben we gelegenheid over een paar weken om uw verslag, mijnheer Robles Piquer, wellicht in kleinere kring met, zoals het heet, de andere zijde, maar dat is ook onze zijde, te bespreken.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, ik wil me graag aansluiten bij alle felicitaties voor de heer Robles Piquer voor zijn voortreffelijke verslag. Ik bewonder het engagement dat hij heeft getoond en dat vandaag in dit Huis door een aantal collega's wordt gedeeld. Ieder van ons die bij de Paritaire Vergadering betrokken is geweest, heeft het een zeer inspirerende en bemoedigende ervaring gevonden. Het is een instelling die veel te bieden heeft. Wij zouden wensen dat meer van onze collega's dat zelf zouden kunnen ervaren. Het meest waardevol is de gelijkwaardigheid van beide partijen.
Ik zou echter willen aandringen op voorzichtigheid ten aanzien van eventuele afschaffing van het recht om afzonderlijke stemmingen van de ACS en de EU te vragen. Het gevaar bestaat dat juist datgene wat sommige ACS-landen bij de Vergadering betrokken houdt, door hen als een bedreiging van hun deelname kan worden beschouwd. Er wordt zelden gebruik van gemaakt, en nu we de geheime stemming hebben ingevoerd zouden we misschien alles moeten laten zoals het is. Ik wil hier alleen even voor waarschuwen. Mijn ervaring is dat in de Paritaire Vergadering ieders standpunt oprecht wordt gerespecteerd, en dat moeten we niet verstoren of in gevaar brengen.
Ik steun de oproep van de heer Robles Piquer om hulp te bieden bij het herstellen en versterken van de democratie, en om dat als voorwaarde te beschouwen voor economische groei. Aansluitend op de laatste Lomé-vergadering maakten hij en ik deel uit van de delegatie naar Ghana, die werd geleid door de geachte afgevaardigde voor Leeds, de heer McGowan. In Ghana hebben wij een zeer nuttige ontmoeting gehad met de voorzitter en de griffier van het parlement. Zij maakten ons deelgenoot van de problemen die zij ondervonden bij de terugkeer naar een democratisch stelsel. Voor mij was het een zeer inspirerend aspect van ons bezoek dat zij zich tot ons wendden om hulp. Zij vroegen hoe het Europees Parlement de griffier, de secretarisgeneraal van het parlement en de parlementsleden zou kunnen helpen om beter te leren omgaan met de procedures, die nogal in het slop waren geraakt.
Ik hoop dat we in staat zullen zijn om in dat specifieke opzicht iets te doen, en dat we ons in de toekomst in de Paritaire Vergadering niet alleen reactief maar ook proactief kunnen opstellen.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, het meest in het oog springende punt van de ontwerpresolutie is het verschil van mening in de Paritaire Vergadering tussen de leden van de Europese Unie en de ACS over de mensenrechten. Zo er al niet over de inhoud van de mensenrechten zelf anders gedacht wordt dan in ieder geval over hoe en of schendingen van de mensenrechten veroordeeld moeten worden.
Om te voorkomen dat een kleine meerderheid in de ACS-groep de veroordeling van een land kan tegenhouden, vraagt de rapporteur om een onderzoek naar aanpassing van de stemmingsprocedure in de Paritaire Vergadering. Ik wil hierbij twee kanttekeningen plaatsen.
Ten eerste, wanneer de stemmingsprocedure in de gesuggereerde richting aangepast wordt dan dreigt het effect van de Paritaire Vergadering als orgaan waar de Europese Unie en ACS-parlementariërs elkaar ontmoeten af te nemen, omdat bij een uiterst belangrijk onderwerp als de mensenrechten grote groepen overstemd kunnen worden. Wat is een veroordeling van Nigeria door de Paritaire Vergadering waard als dit tegen de zin van de meerderheid van de ACS-landen gebeurt? Deze vraag moet bij een herziening van de stemprocedure zwaar meewegen.
Ten tweede, de resolutie is eenzijdig als het gaat over de mensenrechten, want niet alleen over de schending van de mensenrechten door landen was verschil van mening. De afgevaardigden konden, blijkens de toelichting bij het verslagRobles Piquer, ook geen overeenstemming bereiken over het recht op leven van het ongeboren kind. Terecht wijzen de ACSlanden op het recht op leven van dat ongeboren kind. De abortuspraktijk, zoals die in veel lidstaten van de Unie voorkomt, is hierop een grove schending. Maar dit punt komt in de resolutie zelf niet voor en in de toelichting wordt het genuanceerd door te spreken over de "bekende, op grond van een levensovertuiging gebaseerde tegenstellingen" .
Terecht wordt uitgesproken in de resolutie dat democratie en de rechtsnormen een absolute voorwaarde zijn voor de voortzetting van de ontwikkelingssamenwerking. Laten wij dan ook luisteren naar de ACS-landen wanneer zij ons wijzen op onze schendingen van mensenrechten.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik onze voldoening tot uiting brengen over het initiatief dat de Raad in februari jongstleden heeft genomen tot wijziging van de huidige terugbetalingsmodaliteiten voor de schuld van de ACS-landen. Mijn partij, de Alleanza nazionale, is van mening dat dit initiatief als geroepen komt. Dankzij dit besluit zullen veel landen die enorme problemen ondervinden bij niet alleen het afbetalen van de schuld als dusdanig maar zelfs het aflossen van de rente, opgelucht adem kunnen halen en met wat meer gemoedsrust de noodzakelijke hervormingen kunnen doorvoeren.
Het besluit van de Raad haakt in op de initiatieven van het Internationaal Monetair Fonds en de comités voor ontwikkelingssamenwerking van de Europese Bank. Duidelijk blijkt dus dat de internationale financiële gemeenschap van plan is de schuld van de ACS-landen terug te brengen tot een economisch aanvaardbaarder niveau.
Tijdens de bijeenkomsten van de Paritaire Vergadering te Brussel en Lomé vorig jaar is duidelijk gemaakt dat enkel met consolidering van de democratie en de rechtsstaat, eerbiediging van de mensenrechten en een verantwoord gebruik van de hulpbronnen een succesvol ontwikkelingsbeleid in het kader van de samenwerking tussen de ACS-landen en de Europese Unie mogelijk is.
Wat de milieubescherming betreft, zijn wij van mening dat men moet nagaan hoe men de gevolgen van de klimaatveranderingen, zoals woestijnvorming en droogte, kan voorkomen en hoe men de razendsnelle groei van de Afrikaanse steden kan afremmen. In Afrika ontwikkelen de steden zich op ongeordende wijze. Er is geen planning, noch wat de volksgezondheid, noch wat de voedselvoorziening, noch wat het onderwijs betreft.
De te Kyoto vastgestelde maatstaven houden weliswaar niet voldoende rekening met de werkelijk vereisten inzake vermindering van de uitstoot en komen te zeer tegemoet aan de Amerikaanse verlangens, maar vormen desalniettemin een goed uitgangspunt om de vervuilingsproblemen bij de horens te vatten. Wij weten immers dat de sterke landen op deze wereldbol de kleine ontwikkelingslanden daar altijd het gelag van laten betalen.
Wat de rechten van de mens betreft, is het gebied van de Grote Meren en meer in het algemeen heel Midden-Afrika geconfronteerd met de overheersingstheorie. Daar kan alleen een eind aan worden gemaakt als men conflicten voorkomt, als men de oorzaken daarvan aanpakt en deze oorzaken zijn altijd gelegen in economische crisis, schending van de mensenrechten en etnische problemen. Alleen indien de door de Paritaire Vergadering aangenomen gemeenschappelijke standpunten door alle ACS-landen worden ondertekend en toegepast, zal de Paritaire Vergadering de noodzakelijke geloofwaardigheid verwerven. Dan zal men inzien dat voor de Europese Unie democratie en rechtsstaat beginselen zijn waar men niet van af kan stappen, zonder welke consolidering van een vredelievende samenleving en duurzame ontwikkeling onmogelijk zijn.

McGowan
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Robles Piquer bedanken voor het feit dat hij nogmaals de nadruk heeft gelegd op het begrip partnerschap en hoezeer dit de kern vormt van al ons werk in de Paritaire Vergadering, en met name dat hij zeer uitgesproken de aandacht heeft gevestigd op het gehanteerde stemsysteem. Ik ben het volledig met hem eens dat dit niet strookt met de doelstelling om dit partnerschap tot stand te brengen.
Het is een taak voor ons in de Paritaire Vergadering om te streven naar een algemeen standpunt van de gehele Paritaire Vergadering over de belangrijke onderwerpen die er aan de orde zijn. Wij weten dat het in dit Parlement ondenkbaar zou zijn dat de Spaanse delegatie, de Duitse delegatie of de Britse delegatie een zeker vetorecht over de beslissingen van deze vergadering zou hebben omdat er in afzonderlijke blokken zou worden gestemd. Het is een grote verdienste om dit te benadrukken.
Ik sta ook positief tegenover de aanmaning tot voorzichtigheid van de heer Macartney. Het argument voor wat als één kiescollege wordt omschreven, is volgens mij niet dat wij als Europeanen aan onze ACS-collega's moeten uitleggen wat democratie en mensenrechten en zelfbeschikking inhouden. In deze Vergadering en in de Paritaire Vergadering zien we maar al te vaak hoe de Europese arrogantie doorslaat. Ondanks mijn complimenteuze opmerkingen ben ik niet zo gelukkig met sommige formuleringen in de paragrafen 17 en 18 van de ontwerpresolutie, zoals dat "de ACS-partners veel meer begrip moeten opbrengen" voor het Europese standpunt over democratie. De heer Blokland heeft het zeer belangrijke punt naar voren gebracht dat we op geen enkele wijze de indruk mogen wekken dat we ideeën willen opleggen die zeer specifiek Europees zijn. Ik heb deze Vergadering er al eerder aan herinnerd dat we delegaties sturen naar allerlei delen van de wereld. We sturen ze naar ACS-landen om ervoor te zorgen dat bij verkiezingen principes als het enkelvoudig stemrecht worden gehanteerd.
De heer Robles Piquer weet dat we in deze Vergadering zelf vrij recent een voorbeeld hebben gehad van een leider van een parlementaire fractie, en nog niet zo lang geleden van iemand die voorzitter werd van de Fractie van de Europese Volkspartij, die betrokken waren bij misbruik van ons stemsysteem - een systeem dat, naar men zegt, soms het "piano spelen" in het Europees Parlement wordt genoemd, omdat mensen meer dan één knop indrukken en voor niet-aanwezige vrienden op de stemknoppen drukken. Een ander voorbeeld dat ik niet zo gelukkig vind, is wat we over kiezersvoorlichting zeggen. Ik ben in Namibië geweest voor de onafhankelijkheidsverkiezingen. Bij die verkiezingen was de opkomst 97 %. In heel zuidelijk Afrika ligt die meestal boven de 80 %. Bij mijn eigen verkiezing was de opkomst in mijn stad 30 %.
Laten we heel duidelijk vasthouden aan dit partnerschap wanneer het over mensenrechten, democratie en zelfbeschikking gaat. Dat zijn geen Europese waarden, dat zijn universele waarden. Hoe beter we dat bij ons werk in de Vergadering duidelijk maken, hoe meer we tot een daadwerkelijk partnerschap zullen komen.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe allereerst de heer Robles Piquer te feliciteren met de kwaliteit van zijn verslag over de resultaten van de werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS-EU in 1997. Allereerst zou ik willen terugkomen op een aantal zeer belangrijke elementen van dit verslag en uw discussie.
Mijnheer de rapporteur, u heeft in de eerste plaats, net als een aantal sprekers - ik denk aan de heer Amadeo - de invloed van de VN-conferenties op de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen aangeroerd. Ik kan u verzekeren dat de Commissie met deze dimensie rekening heeft gehouden in haar richtsnoeren voor de toekomst van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen. Hierbij denk ik natuurlijk aan het verslag-Junker. De heer Robles Piquer benadrukt overigens dat het voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen belangrijk is dat de democratische waarden en de mensenrechten gerespecteerd worden, nu we over de toekomst van de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen praten. Er is alle reden om deze eis in herinnering te brengen te onderschrijven.
In haar richtsnoeren voor de toekomst van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen heeft de Commissie, zoals u weet, de noodzaak benadrukt van het versterken van de politieke dimensie van dit partnerschap. Ze heeft hiertoe het belang onderstreept van de ontwikkeling van een daadwerkelijke politieke dialoog tussen beide partijen. Deze politieke dialoog zal de naleving van de mensenrechten, de democratische grondbeginselen en de rechtsstaat consolideren. Voor de Commissie vormen de bijeenkomsten van de Paritaire Vergadering ACS-EU het kader bij uitstek voor deze dialoog. Dit instituut heeft aangetoond dat het de beste plaats is geworden voor de verdediging van de mensenrechten.
Als bewijs hiervoor geldt de actieve bijdrage van de ACS-vertegenwoordigers aan het verloop van het debat van de laatste Paritaire Vergadering in Lomé in oktober 1997 met betrekking tot de situatie in een aantal landen. De heer Robles Piquer merkt hierover overigens terecht op dat tijdens deze bijeenkomst 99 % van de ACS-vertegenwoordigers parlementsleden waren. Of het nu ging om de situatie in Togo of Nigeria, de inhoud van de debatten was hierdoor kwalitatief beter. Net als uw rapporteur heeft de Commissie de kwaliteit van meerdere interventies van ACS-landen opgemerkt. Deze landen brachten openhartig de situatie van hun buren ter sprake. Ook droegen ze op constructieve wijze een steentje bij aan de debatten. De publiciteit rondom deze discussies heeft er ook toe bijgedragen dat het democratische karakter ervan werd versterkt.
Hoe kunnen we de rol van deze vergadering nog verder versterken? De Commissie stelt voor de benaming "Parlementaire Vergadering" in te voeren. Het gaat er hierbij om dat bevestigd wordt dat dit instituut, dat uniek is in zijn soort, de volkeren van de Europese Unie en die van de ACS-landen vertegenwoordigt. Deze opvatting deelt de Commissie met uw rapporteur. De Commissie deelt de terughoudendheid van het Europees Parlement met betrekking tot de stemmingsprocedure in twee kiescolleges die de Paritaire Vergadering gebruikt voor netelige vraagstukken, zoals uw rapporteur, net als de heren Bertens en McGowan, hebben benadrukt. De Commissie zal dus alle pogingen steunen die erop gericht zijn de stemmingsuitslag in de Vergadering beter te laten overeenstemmen met de gezamenlijke, open en constructieve discussie tussen de Europese leden en de ACS-leden.
De Paritaire Vergadering wordt ook door de ontwikkeling van externe contacten versterkt en wij moeten derhalve ontmoetingen met de partners van de burgermaatschappij gemakkelijker maken. Ontmoetingen tussen niet-gouvernementele organisaties uit Noord en Zuid moeten gestimuleerd worden; het Parlement heeft hiertoe overigens een aanzet gegeven als een factor ter versterking van de democratie. Ook ontmoetingen met economische en maatschappelijke kringen moeten vergemakkelijkt worden. De Economische en Sociale Raad denkt momenteel na over de mogelijkheden om de contacten tussen de Paritaire Vergadering en de vertegenwoordigers van de economische, culturele en sociale actoren uit de ACS-landen te intensiveren. Ook op dit gebied wordt de samenwerking met de burgermaatschappij gestimuleerd.
En laten we verder denken aan de afgevaardigden op regionaal niveau. Er hebben al regionale ontmoetingen plaatsgevonden tussen afgevaardigden uit zuidelijk Afrika en de Europese Unie. Dit soort bijeenkomsten moet regelmatiger plaatsvinden. Het gaat er niet om het principe om twee keer per jaar een plenaire vergadering te houden, ter discussie te stellen, maar het is wenselijk dat de rol van de nationale parlementen bij hun publieke opinie versterkt wordt. Mijn collega Joâo de Deus Pinheiro zegt regelmatig: democratie is een proces. Ik ben van mening dat de Paritaire Vergadering, die we voortaan parlementair moeten noemen, een van de beste instrumenten is die we tot onze beschikking hebben om dit proces te versnellen en te versterken.
Mijnheer de rapporteur en ook mevrouw Baldi, u heeft ook het vraagstuk van de coördinatie van de hulp aan de overige landen aangestipt. De Commissie heeft daarom besloten, als antwoord op uw vraag, een gemeenschappelijke dienst voor uitvoering van de hulp aan overige landen op te zetten. Ik kan u verzekeren, mijnheer de rapporteur, dat een document van de Commissie over de stedelijke ontwikkeling klaar zal zijn voor het eind van het jaar.
Met betrekking tot de budgettering van het Europees Ontwikkelingsfonds, volgt de Commissie uiteraard het Parlement. U heeft mij uw mening over de toekomst van de betrekkingen tussen de ACS-landen en de EU aangekondigd. We zien er vol verwachting naar uit. Mevrouw Junker heeft lang gesproken over de rechten van vrouwen en kinderen. De Commissie deelt haar standpunt. Tenslotte zal ik de vraag van de heer Corrie met betrekking tot Lomé IV beantwoorden. Momenteel ontbreken er twee ratificaties: die van België en die van Nederland. Ik geloof dat deze onderweg zijn en dat de voorzitter van de Commissie en de heer Pinheiro zich hierover al tot de regeringen van deze landen hebben gewend.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris de Silguy.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Europa-Overeenkomst met de Republiek Tsjechië
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0394/97/rev) van de heer Schwaiger, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over het ontwerpbesluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt dat de Gemeenschap dient in te nemen in de Associatieraad die is opgericht in het kader van de op 4 oktober 1993 ondertekende Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Tsjechië, anderzijds, betreffende de goedkeuring van de nodige voorschriften voor de uitvoering van artikel 64, lid 1, onder iii), en artikel 64, lid 2, van de Europa-Overeenkomst, alsmede van artikel 8, lid 1, onder iii), en artikel 8, lid 2, van Protocol nr. 2 van de EuropaOvereenkomst betreffende de producten die vallen onder het EGKS-Verdrag (SEC(96)1568-8846/97 - C4-0383/97-96/0237(CNS)).

Schwaiger
Mevrouw de Voorzitter, met elkaar is beter dan tegen elkaar. Oftewel: samenwerking in het kader van de associatieovereenkomst is beter dan disputen uitvechten in internationale organisaties. Dit zou de richtsnoer kunnen zijn voor de behandeling van het zojuist door u geciteerde ontwerp van gemeenschappelijk standpunt van de Gemeenschap inzake de nationale subsidies die door een kandidaat-lidstaat, namelijk de Tsjechische Republiek, aan de staalsector en andere industriële sectoren worden verleend.
Staat u mij toe het probleem dat wij nu in het kader van dit verslag behandelen, toe te lichten aan de hand van de Tsjechische staalindustrie. Circa 12 % van alle staalproducten die in de Europese Unie worden ingevoerd komt uit de Tsjechische Republiek. In dit land is het productieapparaat zeer verouderd. Het moet gemoderniseerd worden. Maatregelen ter bescherming van het milieu zijn nauwelijks voorhanden en het energieverbruik in deze sector is drie keer zo hoog als in de Europese Unie.
Het gevolg daarvan is een enorme aantasting van het milieu in de grensgebieden van de Tsjechische Republiek, Polen en Duitsland. In de Europese Unie daarentegen moeten de staalbedrijven zich houden aan strenge voorschriften. De grenswaarden voor emissies zijn bijzonder stringent en bij de bouw of modernisering van staalbedrijven is de installatie van ontzwavelingsapparatuur en rookgasfilters verplicht.
Deze verschillen tussen de algemene wettelijke voorschriften in de Europese Unie enerzijds en de Tsjechische Republiek en andere Midden- en Oost-Europese staten anderzijds, evenals het verlenen van nationale subsidies kunnen in de Europese Unie op het gebied van staalproducten dus leiden tot prijsdumping op grote schaal en tot een concurrentievoordeel voor de Tsjechische staalindustrie. Dat is niet juist en zal waarschijnlijk weer antidumpingmaatregelen van de kant van de Europese Unie tot gevolg hebben.
Op de Europese Top in Essen in december 1994 en ook tijdens de Europese Raad in juni 1995 in Cannes werd derhalve aan de hand van het Witboek, dat de Midden- en Oost-Europese landen moet voorbereiden op de integratie in de interne markt, voorgesteld een einde te maken aan deze tegenstrijdige situatie door eenvoudigweg een deel van de communautaire wetgeving op het gebied van concentratie, het kartelrecht, staatsmonopolies en overheidssubsidies - waar wij het net over hebben - al in de overgangsfase van kracht te laten worden. Uniforme regelingen, die ook voor de toetredende landen gelden, maken antidumpingmaatregelen overbodig en moeten later door overeenkomstige uitvoeringsbepalingen in de associatieovereenkomsten worden vervangen.
Volgens het voorstel van de Commissie voor een verordening dat hier vandaag behandeld wordt, zijn overheidssubsidies - douanetarieven zijn er praktisch niet meer in de handel met de Tsjechische Republiek - slechts dan acceptabel als ze stroken met de eigen spelregels van artikel 92 tot en met 94 van het EG-Verdrag, houdende een verbod op subsidies. Met andere woorden, de Tsjechische raamwetgeving op dit gebied moet aangepast worden aan die van de Europese Unie en ook praktisch worden gerealiseerd. De controle-instanties voor overheidssubsidies van de Europese Unie, de Commissie, de Tsjechische Republiek en het Tsjechische Ministerie van Financiën moeten nauw samenwerken in dezen.
De aanpassing van de Tsjechische subsidievoorschriften aan die van de Europese Unie kan tevens als model dienen voor de andere geassocieerde staten in Midden- en Oost-Europa, dus voor Hongarije, Polen, Slovenië en andere landen, waarbij de volgende basisprincipes duidelijk en ondubbelzinnig in de afzonderlijke artikelen moeten worden vastgelegd.
Ten eerste, de Europese Commissie en de respectieve controle-instanties van de geassocieerde landen waarborgen een correcte toepassing van de voorschriften inzake overheidssubsidies zoals deze zijn vastgelegd in de uitvoeringsbepalingen van de Europa-Overeenkomsten. Ten tweede, de wederzijdse bevoegdheden en verantwoordelijkheden moeten duidelijk en coherent zijn. Ten derde, de Commissie moet de bovengenoemde controle-instanties ter zijde staan, dat wil zeggen helpen bij succes-monitoring, hulp tot zelfhulp zo te zeggen, en gelijke wettelijke voorwaarden op dit gebied scheppen, maar in geval van onenigheid mag ze deze instanties niet op de vingers tikken.
Gedurende een beperkte periode moet daarbij rekening worden gehouden met de specifieke moeilijkheden van een overgangseconomie, ofschoon bij de aanpassing van de wettelijke voorschriften steeds gestreefd moet worden naar een benadering van de strengere milieunormen in de Europese Unie.
We zijn er de Raad dankbaar voor dat hij het door ons in de Commissie externe economische betrekkingen vertegenwoordigde standpunt heeft overgenomen en artikel 92 tot en met 94 als wettelijke basis voor de uitvoeringsbepalingen ziet, volgens welke het Parlement gehoord moet worden. Ik zou commissaris de Silguy uitdrukkelijk willen vragen niet artikel 113 als rechtsgrondslag te nemen, aangezien dit niet juist is, maar samen met het Parlement en de Raad in het geval van de andere kandidaat-landen uit te gaan van de juiste bepalingen van artikel 92 tot en met 94.

Posselt
Mijn familie komt uit de Noord-Boheemse stad Gablonz aan de Neisse. Deze stad heeft een appelboom als symbool. De appel wijst enerzijds op de handelsoorlog die de Tsjechische Republiek momenteel met de Europese Unie voert over de export van appels, anderzijds op de zondeval die voorafging aan de verdrijving uit het paradijs. Het niet-naleven van concurrentievoorschriften en het veronachtzamen van de idee der rechtsgemeenschap zijn ons inziens een zondeval. Ik ben er de heer Schwaiger echter zeer dankbaar voor dat hij in het geval van de subsidies in de kolen- en staalsector niet zijn toevlucht neemt tot paternalisme, maar dat hij partnerschap met de Tsjechische Republiek belangrijk vindt en dit land vooral op het gebied van de milieubescherming tegemoetkomt. Tsjechië werd decennialang beheerst door een totalitair regime. De milieuschade die is aangericht in het Iser- en Reuzengebergte, het Ertsgebergte, de Beskiden en in het Bohemer Woud moet weer goed gemaakt worden. Ik ben hem zeer dankbaar voor het feit dat hij de Tsjechische Republiek in dezen tegemoetkomt en ik zou een beroep willen doen op Tsjechië om zich eveneens tegemoetkomend op te stellen als het om de naleving van concurrentievoorschriften gaat en om het vermijden van concurrentievervalsing door subsidies, die indruisen tegen de geest van het Gemeenschapsrecht en de geest van het associatieakkoord.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie wil de rapporteur ervoor danken dat hij het Parlement heeft voorgesteld een positief advies uit te brengen met betrekking tot de Tsjechische uitvoeringsvoorschriften inzake overheidssteun.
De goedkeuring van uw Parlement zal de weg openen voor de uiteindelijke aanneming van deze regels door de Associatieraad EU-Republiek Tsjechië, en ik verheug me over uw verslag. Ter verduidelijking moet ik u echter zeggen dat voor de Commissie, om strikt juridische redenen, artikel 113 de passende rechtsgrondslag blijft.
Deze uitvoeringsvoorschriften zijn een noodzakelijke voorwaarde voor een evenwichtige ontwikkeling van het handelsverkeer tussen de Republiek Tsjechië en de Gemeenschap. Daarom benadrukt de Commissie het belang van een snelle goedkeuring van deze voorschriften door de associatieraad.
Zoals de adviezen van de Commissie inzake de aanvragen tot toetreding van de LMOE laten zien, moet er nog veel gedaan worden in deze geassocieerde landen om het toezicht op de overheidssteun te verbeteren. Uw uiteenzetting, mijnheer de rapporteur, en de interventie van de heer Posselt laten inderdaad zien dat er nog veel werk verzet moet worden in de verschillende industriële sectoren om ze op het niveau van hun communautaire tegenhangers te brengen, zodanig dat ze voldoen aan onze milieunormen en concurrentieregels. In haar voorstel Agenda 2000 benadrukt de Commissie tevens het belang van het concurrentiebeleid voor de geassocieerde landen, tijdens de periode voorafgaand aan de toetreding.
Met de definitieve aanneming van deze voorschriften inzake overheidssteun zullen de Unie en de Republiek Tsjechië bereiken dat de bepalingen van de Europa-Overeenkomst op dit gebied worden uitgevoerd. De Commissie zal erop letten dat het PHARE-programma voor 1998 en 1999 de benodigde bijstand biedt. Deze bijstand moet de Tsjechische autoriteiten die instaan voor de controle op overheidssteun in staat stellen zich binnen enkele jaren geheel aan te passen aan de Europese normen. De Commissie hoopt tenslotte dat de uitvoeringsvoorschriften betreffende de overheidssteun tevens snel kunnen worden overgenomen door de andere geassocieerde landen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris de Silguy.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.30 uur gesloten)

