Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?
(De notulen worden goedgekeurd)

Andrews
De Fractie Unie voor Europa, waarvan ik lid ben, had het initiatief genomen om een vredesmissie naar Angola te zenden, wat vorige week zou gebeuren. We hadden visa gekregen om een bezoek te brengen aan Angola. Het doel van ons bezoek was zuiver gericht op de vrede, we wilden er alleen voor trachten te zorgen dat beide zijden de akkoorden van Lusaka volledig ten uitvoer zouden leggen. Maar toen we in Lissabon aankwamen, werden onze visa door de Angolese ambassadeur in Portugal geannuleerd.
Ik ben van mening dat als een ondervoorzitter van de Paritaire Vergadering, en mevrouw van Bladel, ondervoorzitter van de subcommissie voor de mensenrechten, plus vijf leden van het Portugese parlement geen bezoek mogen brengen aan Angola, er iets fundamenteels mis is in die regio. Ik zou u willen verzoeken, mijnheer de Voorzitter, om namens de op twee na grootste fractie in dit Parlement protest aan te tekenen tegen de manier waarop de Angolese regering leden van het Europees Parlement behandeld heeft. Zowel Unita als MPLA moeten de akkoorden van Lusaka ten uitvoer leggen om een oplossing te vinden voor Angola en voor de spanningen in de regio.
We vonden allemaal dat de manier waarop wij werden behandeld, de legitimiteit van de Angolese regering in twijfel trekt. Ik zou u willen verzoeken van de Angolese ambassadeur bij de Europese Unie in Brussel in een brief te verlangen dat hij uitlegt waarom ons de toegang tot Angola op het laatste nippertje werd ontzegd.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Andrews. Niet alleen zal uw opmerking overeenkomstig de voorschriften opgenomen worden in de notulen, maar ik zal als voorzitter van de vergadering uw commentaar ook doorgeven aan de Voorzitter van ons Parlement.

Betrekkingen tussen de EU en de ACS-landen bij het
aanbreken van de 21ste eeuw
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0274/97) van de heer Martens, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het Groenboek van de Commissie over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen bij het aanbreken van de 21ste eeuw - Uitdagingen en keuzen voor een nieuwe vorm van partnerschap (COM(96)0570 - C4-0639/96).

Martens
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de ingewikkelde materie van mijn verslag kan ik hier niet in detail uiteenzetten. Ik zal wel een poging ondernemen om de krachtlijnen aan te geven van dit verslag over het Groenboek van de Commissie over de relaties tussen de Europese Unie en de ACS-landen bij het aanbreken van de 21ste eeuw, uitdagingen en keuzen voor een nieuwe vorm van partnerschap. Ik zou eerst en vooral willen zeggen dat ik ernaar gestreefd heb dat de ontwerpresolutie een werkelijke consensus zou zijn van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Ik zou meer bepaald de voorzitter van de commissie, Michel Rocard, en al mijn collega's daarvoor willen danken. Als ik mij verzet tegen bepaalde amendementen dan is het alleen maar omdat zij dreigen de samenhang van de resolutie te schaden.
Vooraf wil ik u zeggen dat ik samen met mijn collega's uit de commissie gepoogd heb een politieke balans op te maken van de Overeenkomsten van Lomé. Daarom heb ik mij in de eerste plaats de vraag gesteld of het zin heeft de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen voort te zetten. Deze overeenkomst is meer dan twintig jaar oud. Zij verstrijkt op 29 februari van het jaar 2000. Zij bleef niet gespaard van kritiek en velen zijn onvoldaan wanneer zij de balans opmaken. Daarom moeten wij ons bezinnen over het wezen van de band die de Europese Unie bindt met de ACS-landen, dus de landen uit Afrika, het Caraïbisch gebied en de Stille Oceaan waarmee wij deze overeenkomst hebben.
Mijn antwoord en dat van de commissie op deze eerste fundamentele vraag is duidelijk en ondubbelzinnig. Wij moeten de samenwerking met de ACS-landen voortzetten, niet alleen uit solidariteit met onze ACS-partners of omwille van ons eigen belang, maar ook omdat, zoals de resolutie het stelt, de geest en het beleid van Lomé wezenlijke elementen zijn van de politieke identiteit van de Europese Unie. Wij zijn tot het besluit gekomen dat het ontwikkelingsbeleid en meer bepaald de Overeenkomsten van Lomé onmisbaar zijn in de organisatie en de regulering van de wereldeconomie.
Wij willen de samenwerking ook voortzetten zonder de coherentie en de solidariteit van de ACS-groep te beschadigen. Daarom zijn wij ervan overtuigd dat in beginsel de samenstelling van de ACS-groep alleen met instemming van de ACS-landen mag worden uitgebreid of gewijzigd. De samenwerking voortzetten maar ze ook aanpassen, de overeenkomst vernieuwen en ze een nieuwe grondslag geven. Wij moeten de politieke dimensie volledig integreren in de nieuwe conventie. Gedurende lange tijd was de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen hoofdzakelijk economisch. Europa zelf was nog beperkt gebleven tot de gemeenschappelijke markt en de overtuiging gold dat men het economische van het politieke kon scheiden. De ervaring heeft het tegendeel bewezen.
Om de doelstellingen van de Overeenkomsten van Lomé te realiseren moet men rekening houden met alle elementen van het ontwikkelingsbeleid en moet men de politieke dimensie volledig aanvaarden. Hier rond formuleert uw Commissie ontwikkelingssamenwerking een reeks indrukwekkende voorstellen.
De tweede grote idee die u in onze voorstellen kunt terugvinden en die er als een rode draad doorheen loopt, is dat wij dichter bij de mensen moeten staan: de mannen en vrouwen die actief zijn op het terrein; dit wil zeggen dat ontwikkelingssamenwerking gedragen moet worden door grote groepen van onze medeburgers. Zeer lange tijd bleef langs beide kanten de samenwerking het voorrecht van enkelen. Daarom moeten nieuwe actoren worden aangetrokken zowel in de besluitvorming als in de uitvoering. Er is een belangrijke taak weggelegd voor de veelvuldige organisaties van de civiele samenleving: de plaatselijke overheden, de particuliere sector, de universiteiten, de vakverenigingen, de niet-gouvernementele organisaties, de jongeren. De rol van de vrouwen wordt in dit verslag met grote nadruk besproken.
De derde krachtlijn die wij aanbevelen is die van een drastische vereenvoudiging van de samenwerking die mettertijd door zich te vervolledigen en te verrijken uitermate complex is geworden en steeds moeilijker uitgevoerd kon worden. Ook hier formuleren wij concrete voorstellen die in ruime mate overeenstemmen met de ideeën van het Groenboek.
De vierde idee is dat het nieuwe partnerschap zich kenmerkt door een toe-eigening van de samenwerking door het volk hetgeen transparantie en toegankelijkheid vereist. Maar dit nieuwe partnerschap moet ook oog hebben voor de noden van het volk. De prioritaire doelstelling is de bestrijding van de armoede. Tegen het jaar 2015 willen wij, zegt de resolutie, de extreme armoede in de ACS-landen met de helft terugdringen. Ook de bescherming van het leefmilieu moet een integraal onderdeel worden van alle beleidsmaatregelen.
De originaliteit van de Overeenkomsten van Lomé is inderdaad dit concept van het partnerschap dat twintig jaar geleden het licht zag en dat vandaag door iedereen wordt erkend en aanvaard, ook door de OESO en de G-8. Wij moeten dit partnerschap, een fundamentele verwezenlijking van de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen, behouden en vernieuwen en daarin speelt ook de Paritaire Vergadering een essentiële rol.
Een laatste woord van dank. Ik dank de Europese Commissie en in het bijzonder commissaris Pinheiro. Het Groenboek heeft een breed debat in de Europese Unie gestimuleerd. Men kan vandaag stellen dat de toekomst van de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen nu reeds is veranderd en vernieuwd. Ik dank ook de voorzitter van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de heer Rocard, al mijn collega's. Ook richt ik mij tot de medewerkers van de Commissie ontwikkelingssamenwerking hier in dit Parlement die mij vakkundig en efficiënt hebben bijgestaan in de realisatie van dit verslag.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, het thema van de toekomst van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen vormt een essentieel onderdeel van de toekomst van de buitenlandse betrekkingen van de Unie en een fundamenteel onderdeel van de beleidsvormen inzake ontwikkelingssamenwerking en het is ook een belangrijk element voor de definiëring van de interne kenmerken van het Europese integratieproces. De Europese Commissie heeft er goed aan gedaan in de afgelopen maanden een ruim debat op gang te brengen, waaraan reeds duizenden - zowel uit instellingen als uit de burgermaatschappij - hebben deelgenomen. Vandaag is het Europees Parlement aan de beurt om zich uit te spreken, voordat het onderhandelingsmandaat van de Commissie om met de ACS-landen te onderhandelen over de toekomst van de overeenkomst, wordt vastgesteld.
De ervaring van meer dan twintig jaar Overeenkomsten van Lomé leert ons naar mijn mening in wezen twee dingen: ten eerste, dat de beginselen van een globaal, paritair, contractueel akkoord, gebaseerd op partnerschap, nog actueel zijn en dat zij zelfs, in de nieuwe realiteit van een door steeds verdere mondialisering en toenemende onderlinge afhankelijkheid gekenmerkte wereld, met meer kracht en coherentie in de praktijk moeten worden gebracht; ten tweede, dat vele van de concrete mechanismen en prioriteiten van onze ontwikkelingssamenwerking moeten worden gewijzigd om ze doeltreffender te maken en beter te laten aansluiten op de actuele noden van landen waarin aanmoediging van het nieuwe en onderontwikkeling op steeds schrijnender wijze naast elkaar bestaan.
Wij spreken ons derhalve krachtig uit voor voortzetting, ook na het jaar 2000, van de Overeenkomst van Lomé. Deze vijfde overeenkomst moet gebaseerd zijn op hetzelfde geografische kader en dezelfde grondbeginselen als de lopende overeenkomst, maar moet tezelfdertijd inhoudelijk grondig worden bijgesteld. Hieraan moet evenwel een nieuw bewustzijn van de Europese Unie ten grondslag liggen, namelijk dat de ontwikkeling van de betrekkingen met de ACS-landen voor alle partijen bij de overeenkomst een voordelige strategische keuze vertegenwoordigt, om samen het hoofd te kunnen bieden aan de uitdagingen van de mondialisering.
De Europese ontwikkelingssamenwerking mag derhalve niet langer politiek van ondergeschikt belang zijn, moet een essentieel onderdeel van onze buitenlandse politiek worden en bijdragen tot de heroriëntering van onze strategische keuzen. In het algemeen hebben de ACS-landen, en vooral de Afrikaanse landen, een sterk marginaliseringsproces ondergaan, dat hen, op enkele uitzonderingen na, naar een meer geaccentueerde onderontwikkeling heeft gedreven. Armoedebestrijding en steun aan de integratie van de armste landen in het internationale systeem moeten derhalve twee zijden van dezelfde medaille worden.
Hiertoe is het noodzakelijk absolute voorrang te verlenen aan de doelstellingen van een op participatie gerichte en gedecentraliseerde duurzame menselijke ontwikkeling, gebaseerd op toe-eigening, door de armste landen, van de ontwikkeling middels het doeltreffend gebruik van de menselijke hulpbronnen.
Samen met de ACS-landen moet de Unie voorts bijdragen tot de herdefiniëring van de mechanismen die de internationale betrekkingen regelen. Niet alleen de toekomst van honderden miljoenen mensen in de ACS-landen hangt hiervan af, maar ook de mogelijkheid voor de Europese Unie om een effectieve en doeltreffende actor te worden op het internationale toneel, in staat om rechtvaardigheid, gerechtigheid en welzijn in alle delen van de wereld te bevorderen.

Maij-Weggen
Voorzitter, laat ik beginnen met de heer Martens geluk te wensen met zijn uitstekende verslag. Uitstekend omdat er een brede visie uit blijkt op de relatie tussen de Europese Unie en de derde wereld en uitstekend omdat het verslag vooral ook begrip opbrengt voor de moeilijke positie waarin vele ontwikkelingslanden zich bevinden. Daarbij heeft de rapporteur zich niet laten meeslepen door de modieuze discussie van vooral kritiek te hebben op onze relatie met de derde wereld. Hier zijn een aantal constructieve voorstellen op tafel gelegd om die relatie te verbeteren en te stroomlijnen en aan te passen aan de moderne tijd, die van mondialisering, van hernieuwde handelsrelaties en van ontwikkeling van de civil society.
In dit verband wil ik enkele opmerkingen maken om onze visie nog eens te onderstrepen. Mijn eerste opmerking betreft de regionalisering. Veel derdewereldlanden waarmee wordt samengewerkt, zijn wat betreft hun handel sterk afhankelijk van Europa en van de grote handelsblokken. Hun infrastructuur ten behoeve van de export loopt meestal naar de kust en de verbindingen tussen de landen, tussen de buurlanden, zijn vaak veel minder goed. Ik wil hier benadrukken dat de opbouw van een succesvolle economie vaak primair gericht is op de eigen markt, secundair op de markt van de buurlanden en dan pas op de verre markten overzee. Het is dus van groot belang om de opbouw van regionale samenwerking over de grenzen te stimuleren. Dat wordt naar mijn oordeel een belangrijk punt in het nieuwe Lomé V.
Een tweede opmerking betreft democratisering en de bescherming van de mensenrechten en de rechten van minderheden. Het is meerdere keren gebeurd dat wat met veel inspanning werd opgebouwd, werd afgebroken omdat kleine groepen naar de macht grepen, interne oorlogen tot stand kwamen en corruptie op grote schaal losbrak. Het lijkt mij bijzonder belangrijk om daar betere voorwaarden aan te besteden en nog meer aandacht hiervoor te hebben. Het is in dit verband ook belangrijk dat de preventieve diplomatie meer kansen en mogelijkheden krijgt, zoals de heer Rocard ook al eerder in een verslag heeft vastgelegd.
Mijn derde opmerking betreft de civil society. Het kan niet genoeg worden benadrukt dat landen zich niet alleen kunnen ontwikkelen op basis van overheden en bedrijfsleven en dergelijke, maar dat ook maatschappelijke organisaties een sleutelrol vervullen in de opbouw van een samenleving. Het is van bijzonder groot belang, en ik ben blij dat de heer Martens heeft benadrukt dat dat ook in de nieuwe structuur van Lomé V een belangrijke plaats gaat krijgen.
Ten slotte nog een opmerking over de LGO's, de landen en gebieden overzee. Ze liggen vaak te midden van de ACS-landen, maar de relatie met de Europese Unie en de ACS-landen is een bijzonder gecompliceerde. Ik zou een oproep willen doen tot commissaris Pinheiro om zo spoedig mogelijk de LGO-besluiten voor te leggen en ervoor te zorgen dat de verhouding tussen de LGO, de ACS-landen en ook de Europese Unie beter wordt en niet tot ravages leidt zoals onder andere rond het rijstconflict. Dat is een pijnlijke aangelegenheid die ook in het kader van deze discussie op tafel moet worden gelegd.
Voorzitter, de heer Martens heeft uitstekend werk geleverd. Er zijn voldoende handvaten gegeven voor vernieuwing tot Lomé V. Wij willen een Lomé V, laat dat zeker zijn, maar dan een goed Lomé V, dat de lijnen volgt die in het goede verslag van de heer Martens zo duidelijk naar voren zijn gebracht.

Aldo
Mijnheer de Voorzitter, de Overeenkomst van Lomé, een voorbeeld bij uitstek van samenwerking, maakt zich momenteel op om het derde millennium binnen te gaan, ondanks de onvolkomenheden die eraan kleven.
De diverse problemen die aan de orde gesteld, onderzocht en behandeld zijn in het Groenboek van de Commissie, alsmede de substantiële bijdrage van de Commissie ontwikkelingssamenwerking - ik zou onze rapporteur hiervoor graag mijn erkentelijkheid willen betuigen - hebben als stimulans gediend bij de uitwerking van deze ontwerpresolutie, waaruit overduidelijk de wil van het Europees Parlement blijkt om tot een Lomé V te komen dat met name tot doel heeft de lacunes in de samenwerking op te vullen.
Wij weten hier allemaal dat de mondialisering van de economie sociale ongelijkheid voortbrengt, en dus zou de ontwikkelingshulp die voortvloeit uit de Overeenkomst van Lomé als een regulariserend economisch instrument moeten dienen, gericht op een betere verdeling van de rijkdommen van deze planeet. Dit nieuwe bondgenootschap tussen de ACS-landen en de Europese Unie moet vanuit een globale en gecoördineerde aanpak worden benaderd, rekening houdend met de uiteenlopende bijdragen van de lidstaten aan het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid.
Dames en heren, alleen eensgezindheid tussen de Europese Unie en haar lidstaten over een doelmatig samenwerkingsbeleid kan een geleidelijke integratie van de ACS-landen in de wereldeconomie mogelijk maken. Als de hooggestemde principes die aan het tot stand komen van de Overeenkomst van Lomé in 1975 ten grondslag lagen, te weten contractueel karakter, partnerschap, veiligheid, voorspelbaarheid, moeten worden aangehouden is het eveneens wenselijk dat de Europese Unie de meest geschikte en meest gerichte middelen vrijmaakt om tegemoet te komen aan de werkelijke behoeften die uit de onderhandelingen naar voren komen.
Zo wordt bijvoorbeeld het opnemen van het EOF in de begroting van de Europese Unie een juridische verplichting als wij een blijvend acceptabel niveau van de middelen en een grotere betrokkenheid van ons Parlement bij het beheer ervan willen garanderen. Daarnaast is de combinatie van de plicht tot solidariteit van de Europese Unie jegens de landen die het voorwerp van Europese kolonisatie zijn geweest en het veiligstellen van onze handelsbelangen via een partnerschap met de ACS-landen eveneens een juridische verplichting, maar op de allereerste plaats een morele plicht die voor ieder van ons geldt. Het spreekt vanzelf dat er geen vooruitgang mogelijk is, zolang het vrijhandelsmechanisme de enige krachtlijn van de internationale handel blijft. Het opnieuw ter discussie stellen van de GMO voor bananen is overigens onmiskenbaar een bevestiging en versterking van onze overtuiging in deze kwestie.
Tot slot zou ik willen benadrukken dat de dimensie van de regionale integratie en de gedecentraliseerde samenwerking au sérieux moet worden genomen door de invoering van juridische mechanismen en adequate middelen die het mogelijk maken concrete betrekkingen tussen met name de ACS-landen en bepaalde ultraperifere regio&#x02BC;s van de Europese Unie te ontwikkelen.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, ook ik sluit mij aan bij degenen die het goede werk van collega Martens hebben geprezen, en juist daarom zal ik slechts ingaan op twee punten van kritiek in het door hem aan deze Vergadering voorgelegde verslag.
Het eerste punt heeft betrekking op paragraaf 9, derde streepje, waarin de heer Martens pleit voor de vervanging van de onbeheersbare opeenstapeling van conditionaliteiten door een contract. Welnu, wij - mijn fractie en ik - zijn het ermee eens dat het noodzakelijk is het aantal conditionaliteiten terug te brengen, maar er moet tezelfdertijd worden onderstreept, en met klem, dat het instrument van conditionaliteit de beste manier is om ervoor te zorgen dat een land zich op weg begeeft naar democratie en eerbiediging van de mensenrechten. Daarom menen wij - mijn fractie en ik - dat de vervanging van de onbeheersbare opeenstapeling van conditionaliteiten door een contract slechts ondergeschikt kan zijn aan het feit dat de betrokken landen de mensenrechten en de beginselen van de democratie dienen te respecteren.
Dezelfde kritiek geldt voor paragraaf 83, waarin wordt gesteld dat er ten aanzien van ontwikkelingslanden kan worden afgeweken van de beginselen die zijn vastgesteld door de Wereldhandelsorganisatie. Indien wij geloven in de beginselen van een vrije en liberale economie waarop de Europese Unie berust, kunnen we dit enkel en alleen stellen als we dit ondergeschikt maken aan de verwezenlijking van de vooraf bepaalde doelstellingen. Zodra een ontwikkelingsland in staat is op eigen benen te staan, is er geen reden waarom wij zouden moeten afwijken van de beginselen die door deze organisatie zijn vastgesteld.
Vandaar de twee amendementen die door ons zijn voorgesteld en die wij voor deze Vergadering wensen te steunen.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, tegen een achtergrond van een steeds mondialere economie en op een moment dat het met de ontwikkelingssamenwerking in vele landen jammer genoeg niet zo goed gaat, is het, als minimumplicht tot internationale solidariteit, meer dan ooit noodzakelijk dat de Europese Unie haar politieke, economische en financiële engagement ten overstaan van de 70 ACS-landen bevestigt.
Wij zijn van mening dat men wat een aantal essentiële kwesties betreft absoluut gebruik moet maken van het debat over Lomé V om, ten eerste, een grotere samenhang te bevorderen tussen de instrumenten van het beleid van ontwikkelingssamenwerking en andere vormen van sectoraal beleid, met name het handelsbeleid. En op dit punt mogen we niet het betreurenswaardige en negatieve voorbeeld vergeten van de cacaorichtlijn.
Ten tweede moet van de Europese Unie absoluut de boodschap uitgaan dat de ACS-landen niet op een strikte manier onderworpen kunnen worden aan de regels van de Wereldhandelsorganisatie, omdat de ACS-landen niet in een situatie verkeren waarin zij op voet van gelijkheid kunnen concurreren met de landen die economisch en industrieel veel verder ontwikkeld zijn. De instrumenten van het ACS-beleid moeten dus gehandhaafd worden, omdat ze er via preferentiestelsels voor zorgen dat de ACS-landen een rol in de export naar de Europese landen kunnen spelen. En hier kunnen wij zonder enige twijfel het - eveneens negatieve - voorbeeld van de bananen aanhalen.
Het staat als een paal boven water dat de politieke dialoog met de ACS-landen moet worden versterkt, dat van een stelsel van steun en samenwerking moet worden overgestapt op een systeem dat vooral gebaseerd is op politiek partnerschap.
Tot slot is het noodzakelijk dat er in dit debat over Lomé V ook samenhang wordt gebracht in wat een uniek referentiekader is voor wat met name de politieke doelstellingen van de samenwerking van de Unie met de ACSlanden betreft, hoewel er ook andere mechanismen ingesteld kunnen worden die de subregionale samenwerking en de eveneens subregionale integratie bevorderen.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, de heer Martens heeft hier een verslag voorgelegd dat door een grote meerderheid wordt gesteund. De reden hiervoor is dat hij eveneens voor een brede dialoog tussen de fracties heeft gezorgd. Dat komt overeen met hetgeen de heer Pinheiro eerder heeft gedaan. Laatstgenoemde is langs de hoofdsteden van de lidstaten gereisd om zich een mening te vormen over de voortzetting van de Paritaire Vergadering, van de ACS-EU-betrekkingen. Op grond van deze dialoog kunnen wij aan Europese zijde een duidelijk standpunt innemen. Wat mijns inziens nog ontbreekt, is een duidelijke formulering van de ideeën en de eisen van de zijde van de ACS-landen.
Wij kunnen alleen maar zeggen: dit was een bijzonder programma. Het moet ook een bijzonder programma zijn. Wij hebben hier te maken met de armsten der armen en derhalve is het absoluut noodzakelijk dat wij aan Europese zijde ook een programma voorstellen, waarin ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken) Ik ben van mening dat wij geen verdeel-en-heerspolitiek mogen voeren, wij mogen de toekomst van de ACS-landen niet verdelen in A, C en S. Juist omdat het de armste landen zijn, moeten zij gezamenlijk tegenover ons kunnen staan en een mogelijkheid tot dialoog aan de zuidkant hebben. De instrumenten waarover wij in het verleden beschikten, zoals STABEX voor de prijsstabilisatie, waren belangrijke instrumenten om een uitweg te vinden uit de koloniale afhankelijkheid. Op basis van de opgedane ervaring moeten deze instrumenten echter worden herzien, omdat zij veelal de voortzetting van monoculturen in de hand hebben gewerkt. De wetenschappers hebben ons hier modellen voorgelegd, die wij naar mijn mening moeten uitvoeren.
Wat de heer Fassa heeft gezegd, namelijk dat deze landen zich in het kader van de WHO-regels kunnen ontwikkelen of gelijke tred kunnen houden met de wereldmarkt, is vanuit het standpunt van het ontwikkelingsbeleid gezien ongeloofwaardig. De ervaring heeft ons namelijk geleerd dat dat niet mogelijk is. De arme landen hebben bescherming nodig, zodat ze allereerst hun ontwikkelingsachterstand kunnen inhalen.
Wat eveneens ontbreekt, is dat vrouwen meer bij de ontwikkeling worden betrokken. In deze landen zijn zij meestal de hoofdpersonen die het ontwikkelingsproces ook ondersteunen. Waar wij vooral behoefte aan hebben, en dat wordt naar mijn zin te weinig benadrukt in het verslag van de heer Martens, is de Paritaire Vergadering. De betrekkingen berusten eigenlijk op een partnerschap en wij moeten dit partnerschap in stand houden. Derhalve hebben wij ook een plaats nodig voor de politieke dialoog, voor de gemeenschappelijke discussie. Dat was ook juist het bijzondere van deze Overeenkomst van Lomé en dat zouden wij in de toekomst moeten voortzetten.
Kortom, het is noodzakelijk dat er een vijfde kaderovereenkomst komt, dat de industrialisering voortgezet en niet beperkt wordt, dat de structuren gewijzigd worden, dat wij ook bij ons de budgettering rond krijgen, dat dit Parlement betrokken is bij het gehele proces en vooral dat er in de landen zelf ook veranderingen komen, dat zij een democratische ontwikkeling zoals de Europese Unie kunnen doormaken, dat de mensenrechten geëerbiedigd worden. Dat moeten grondbeginselen van de nieuwe overeenkomst zijn. De heer Martens heeft dit in zijn verslag opgenomen en daarom steunen wij dit verslag.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, in haar Groenboek stelt de Europese Commissie terecht dat de balans van Lomé matig is. Ondanks de handelspreferenties is het aandeel van de ACS-landen op de interne markt van de Unie teruggelopen van 6, 7 % in 1975 tot 3, 7 % in 1994. SYSMIN en STABEX hebben niet aan de diversificatie van de export van de ACS-landen bijgedragen. De projecthulp heeft de welvaart niet verhoogd.
Mijn grootste bezwaar tegen de resolutie van de heer Martens is dat ze, ondanks haar lengte, volledig aan de analyse van de Commissie voorbijgaat. De resolutie benadrukt de uitgangspunten van de Overeenkomst van Lomé als partnerschap, voorspelbaarheid en zekerheid. Hoe nobel deze uitgangspunten ook zijn, in de situatie van de ACS-landen heeft zij na ruim 20 jaar geen verbetering gebracht. Min of meer op de oude voet doorgaan, zoals de rapporteur voorstelt, is niet in het belang van de ACS-landen. Daarom zal ik bij de eindstemming tegen de resolutie stemmen.
Dat neemt niet weg dat ik met veel paragrafen van de resolutie zonder meer kan instemmen. Met name paragraaf 20 over de gedecentraliseerde samenwerking en paragraaf 43 over de versterking van de commerciële samenwerking en de opheffing van de overblijvende handelsbelemmeringen steun ik van harte.
Daarentegen heb ik grote bezwaren tegen paragraaf 80, waarin wordt betreurd dat de ontwikkelingssamenwerking niet verder is gecommunautariseerd. Naar mijn mening moeten de lidstaten de verantwoordelijkheid voor het ontwikkelingsbeleid houden. Mede daarom gaat de door de Europese Commissie voorgestelde permanente politieke dialoog mij ook veel te ver.

Scarbonchi
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, vandaag, aan de vooravond van de topontmoeting van de staatshoofden van de ACS-landen in Libreville, moet het Parlement een zeer krachtig politiek signaal geven.
Mijn fractie, de Europese Radicale Alliantie, is overtuigd van de absolute noodzaak het referentiekader van de Overeenkomst van Lomé in stand te houden door de inhoud ervan nieuw leven in te blazen. Wij zijn het dus volledig eens met de rapporteur, wiens voortreffelijke werk naar ik hoop zowel de Raad, de Commissie en onze ACSpartners als alle Europese burgers van de noodzaak van een vijfde overeenkomst van Lomé zal overtuigen.
Ik breng nog een paar essentiële punten onder de aandacht. We moeten strijden tegen de afnemende belangstelling voor ontwikkeling en tegen de zogenaamde legitimiteitscrisis waaronder deze zou lijden. Tussen de landen van de Unie en de ontwikkelingslanden bestaat nog steeds een belangengemeenschap.
We moeten eveneens strijden tegen de ingezette trend van hernationalisering van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. De Europese Unie moet de smeltkroes van de officiële ontwikkelingshulp blijven, want zij is de partner bij uitstek om de Amerikanen en de Aziaten het hoofd te bieden. In dezelfde samenhang moeten we er ook op toezien dat de uitbreiding van de Europese Unie niet als voorwendsel wordt gebruikt om onze Unie van al eerder bestaande solidariteit, met name ten aanzien van de ACS-landen, af te houden.
Daarom moeten we blijven vasthouden aan het vernieuwen van de samenwerking tussen de ACS-landen en de Europese Unie in het kader van een verantwoordelijk partnerschap. Maar laten we ervoor zorgen dat dit partnerschap werkelijk uitgebalanceerd is en niet opnieuw alleen op het oplossen van Europese problemen gericht wordt. Dit partnerschap schept verplichtingen: ten aanzien van het democratiseringsproces, opleiding van mensen, ontwikkeling van economische structuren, en dit ter plaatse en op duurzame wijze.
Met het oog hierop constateren we met belangstelling en voldoening dat Togo, het gastland van de Overeenkomst van Lomé, momenteel een groeicijfer van 6 % per jaar combineert met een positieve en snelle ontwikkeling van zijn democratische instellingen. Dit is een duidelijk en bemoedigend signaal voor de komende algemene vergadering van de paritaire commissie die dus eind oktober zal plaatsvinden.

Antony
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als voorstander van een confederaal Europa dat de vrijheid en de soevereiniteit van onze volken respecteert, en niet van een Europa van samensmelting en verwarring, zal ik geen verbazing wekken als ik hier aankondig dat wij het niet op alle punten met de strekking van het Groenboek en dus met het desbetreffende verslag van de heer Martens eens zijn.
Natuurlijk zijn wij het eens met de wensen en de grote beginselen, het partnerschap, de oproep tot deelname van de hele bevolking. Wij zijn echter van mening dat een globaliserende visie die de betrekkingen tussen de blokken in zekere zin vastlegt, niet bevredigend is. Natuurlijk keuren wij het goed dat de koers wordt uitgezet, maar als het om concrete ontwikkelingshulp, landbouw, industrie, gezondheid, woonomstandigheden gaat, menen wij dat er eerder soepele coördinatie dan gecentraliseerde organisatie nodig is.
Onze landen hebben in feite met de landen van Afrika banden geweven waarvan het verleden, de geschiedenis, de ervaring schering en inslag zijn. Frankrijk kan het beste werken met Senegal, Ivoorkust of Togo, Portugal waarschijnlijk met Angola of Mozambique. Ik ben dus bang dat ook op het gebied van ontwikkeling het ideologische constructivisme de bevolking duur te staan blijft komen.

Barthet-Mayer
Mijnheer de Voorzitter, ik heb inderdaad de eer rapporteur voor advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling inzake dit dossier te zijn. Ik vind het jammer dat het strakke tijdschema het de Commissie ontwikkelingssamenwerking niet mogelijk heeft gemaakt dit advies in overweging te nemen. Ik zou u, collega's dus willen vragen er vandaag de nodige aandacht aan te besteden.
Het Groenboek van de Commissie heeft de verdienste dat het ons een aantal interessante gedachten voorlegt over nieuwe samenwerkingsvormen met onze ACS-partners. Het weerspiegelt een vaste wil om de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen blijvend te maken. Maar enkele opties die erin worden overwogen, zouden op termijn het bestaan zelf van een ACS-EU-partnerschap in gevaar kunnen brengen.
Evenals de heer Martens, die ik en passant oprecht gelukwens met zijn voortreffelijk werk, pleit ik met de landbouwcommissie voor het in stand houden en het verdiepen van de betrekkingen tussen de ACS-landen en de EU. We moeten niet vergeten dat de Overeenkomst van Lomé het meest geavanceerde ontwikkelingssamenwerkingsmodel is, wat er verder ook van gezegd wordt. De voordelen ervan zijn zowel voor de ACS-landen als voor de Europese Unie niet te veronachtzamen.
Op dit moment, het is al gezegd, wordt het Parlement verzocht de toekomstige onderhandelaars een krachtig politiek signaal te geven. Wij willen dat de EU-ACS-samenwerking wordt hernieuwd, uitgaande van een partnerschap waarvan de politieke dimensie versterkt moet worden en dat als doel moet hebben de bevolking nauwer bij het ontwikkelingssamenwerkingsproces te betrekken.
Maar dit ontwikkelingssamenwerkingsmodel wordt momenteel heen en weer geslingerd tussen de groeiende mondialisering van het handelsverkeer enerzijds en de beperkingen van een Europese Unie in wording die tegelijkertijd wordt geconfronteerd met de onvermijdelijke openstelling van het Europese continent anderzijds. Toch kan er, lijkt mij, geen sprake van zijn dat de Europese Unie de bestaande, diepgaande solidariteit ter discussie stelt. Dit geldt met name voor landbouwaangelegenheden.
Daarom betreur ik het dat er in het Groenboek niet echt rekening is gehouden met landbouw en plattelandsontwikkeling. Er is weinig tijd voor nodig om vast te stellen dat het zowel bij het ontwikkelingsproces in de meeste ACS-landen als bij de handelsbetrekkingen voornamelijk om landbouwaangelegenheden draait. Sinds de laatste Overeenkomst van Lomé heeft het landbouwhandelsverkeer onze betrekkingen met deze landen bepaald. Maar opgepast, ik wil daarmee niet zeggen dat de resultaten altijd aan de door hen gestelde hoop en aan onze verwachtingen hebben voldaan. Ik heb evenmin de bedoeling de kwalijke effecten van de slechte werking van de handelspreferentiestelsels en de daaruit voortvloeiende afhankelijkheidssituaties te onderschatten.
Dat is dan ook de reden waarom er meer belang aan de landbouwaangelegenheden moet worden gehecht. Wil men een einde maken aan de situaties van afhankelijkheid, wil men naar zelfvoorziening van de nationale en regionale markten streven en de integratie van die landen vergemakkelijken, dan moet de Europese Unie zowel naar binnen als naar buiten toe haar verantwoordelijkheden op zich nemen. Om doeltreffend te zijn, moet het samenwerkingsbeleid in andere vormen van beleid worden geïntegreerd. Zo mogen bij de hervorming van het GLB bijvoorbeeld de verplichtingen niet vergeten worden die de Unie ten aanzien van 70 ACS-landen is aangegaan.
Op dezelfde wijze behoort de Europese Unie op te komen voor de reeds in het kader van de internationale organen bestaande solidariteit en ik denk dan natuurlijk aan de Wereldhandelsorganisatie. De trieste banenenkwestie herinnert er ons aan dat we gemakkelijk naar een extreem liberalisme kunnen afglijden. De Europese Unie moet haar verplichtingen nakomen. Ik ben bijvoorbeeld voor het in stand houden van de preferentiemechanismen in zoverre deze deel uitmaken van pogingen tot diversificatie van de landbouwproductie, de enige manier om een einde te maken aan gevaarlijke afhankelijkheidssituaties.
Tot slot, naast het herdefiniëren van de handelsbetrekkingen voor de landbouwproducten moeten evenwichtige betrekkingen in het algemeen tussen de EU en de ACS-landen ons in staat stellen de plattelandsontwikkeling aan te moedigen, die de ware drijvende kracht van het sociaal-economisch ontwikkelingsproces is die voor economische verscheidenheid in plattelandsgebieden zorgt, daadwerkelijke deelname van de plaatselijke bevolking mogelijk maakt, regionale en interregionale dynamieken en synergieën laat ontstaan en tot slot de voedselvoorziening van de betrokken gebieden, evenals het duurzame gebruik van natuurlijke hulpbronnen veilig stelt.
Collega's, dat is de koers die we moeten volgen als we onze betrekkingen met de ACS-landen echt nieuw leven willen inblazen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Barthet-Mayer. Dit voorzitterschap heeft twee verzoeken van algemene aard voor de Vergadering. Ten eerste, u gelieve er bij de voorbereiding van uw betogen voor te zorgen dat u de tijd respecteert die de fracties u hebben toegewezen. Ik weet hoe moeilijk het is als je over weinig tijd beschikt en je toch een aantal belangrijke zaken in de vergadering uiteen wilt zetten. Maar telkens als de spreektijd wordt overschreden, raken wij een stuk verder achter op de agenda.
Ten tweede, ondanks de korte tijd waarover u beschikt, wil ik u verzoeken toch zo rustig mogelijk te spreken. Als u te snel spreekt, maakt u het de tolken, wier werk al moeilijk genoeg is, nog veel lastiger. Ik krijg uit de tolkencabines constant de opmerking hoe moeilijk het voor de tolken is onze betogen te volgen.
Dames en heren, u weet dat ik niet de gewoonte heb de sprekers het woord te ontnemen. Ik geef alleen maar een waarschuwing, zij het een dringende waarschuwing, als uw tijd verstreken is. Ten behoeve van de goede orde van onze werkzaamheden, verzoek ik u om er zelf op te letten dat u uw spreektijd niet overschrijdt.
Dit gezegd zijnde en zonder dat ik mij specifiek tot iemand wil richten, geef ik nu voor twee minuten het woord aan de heer Rocard.

Rocard
Mijnheer de Voorzitter, collega Martens heeft een verslag van zeer uitzonderlijke kwaliteit opgesteld. Dit verslag strekt het Parlement tot eer, terwijl het tegelijkertijd veel nut zal hebben voor de Commissie en de onderhandelingen. Dank hiervoor!
Dit verslag had twee verdiensten: de krachtige stijl, de kracht van de erin naar voren gebrachte overtuigingen en de openheid voor het feit dat de lijnen die erin worden uitgezet door een groot aantal amendementen en aanvullende details kunnen worden gecomplementeerd, wat de hele resolutie een sterk innoverend karakter geeft.
Bijna eenstemmig, naar ik hoop de voorbode van een vrijwel eenstemmige opstelling van dit Parlement, wil onze commissie een overeenkomst in stand houden, verklaart zij dat alleen op verzoek van de ACS-landen het geografische gebied ervan moet worden gewijzigd, benadrukt zij het feit dat de belangrijkste innovatie die we kunnen verwachten, verder zal gaan dan het economisch onderdeel en het politieke onderdeel zal betreffen, een onderdeel dat in de vier eerste overeenkomsten ontbrak.
Het gaat dan om steun bieden aan het leren omgaan met democratie en het steunen van democratische structuren. Het gaat om integratie; u hebt zelfs een amendement dat u door zijn technische karakter zal verbazen, maar dat van belang is, over het voorkomen van crises en het omgaan met conflicten. Het gaat zelfs om solidaire, waarschijnlijk inter-Afrikaanse maatregelen ter aanmoediging van en toezicht op goed bestuur. Als de ACS-landen het onderling eens zijn, zal de idee die wij aandragen van belang zijn.
Op economisch vlak zijn wij vanzelfsprekend minder innoverend, maar toch wil ik allereerst opnieuw wijzen op het belang SYSMIN weer zijn volle kracht te geven, op onze bijstand op infrastructureel gebied in een markt die zich aan het veralgemenen is, en vooral op een zeer nieuw gegeven, het erkennen van een economie van het volk - die we niet langer informeel zouden moeten noemen om haar niet met drugs en misdaad te verwarren -, want de kleinschalige economie aan de basis vormt juist het hart van de ontwikkeling. Als we het hebben over het platteland, mevrouw Barthet-Mayer, dan hebben we het daarover, en ik denk dat u dat ontgaan is.
En vervolgens, mijnheer de Voorzitter, en daarmee eindig ik, is wellicht het meest nieuwe aspect van het verslag het voornemen niet zozeer rechtstreekse hulp voor de ontwikkeling te verwachten als wel de remmen ervan los te gooien, de belemmeringen voor de ontwikkeling terug te dringen. Het eerste wat moet gebeuren, is dat er een einde wordt gemaakt aan de intellectuele leegplundering van Afrika en dat de weinige octrooien en licenties alsook nieuwe uitvindingen worden beschermd, om te voorkomen dat de intellectuele eigendom van dit continent door de multinationals van de rijke landen wordt ingepikt. Ten tweede moet de noodzaak van regionale integratie als steun voor de ontwikkeling worden benadrukt. En ten derde moet op de gedecentraliseerde samenwerking worden ingespeeld door, mijnheer de Voorzitter, het feit te benadrukken dat in de gedecentraliseerde samenwerking de plaatselijke gemeenschappen elkaar niet als NGO's behandelen, dat is een andere categorie.
Tot slot, een laatste punt, noemen wij het opkomen van het nieuwe en vruchtbare concept van microkredieten. De bank, gevormd door heel kleine leningen, op grond van vertrouwen en met de kleine groep als basis, maar zonder materiële garanties. Het is een heel andere wereld. Daar ligt de weg uit de armoede. Wij zijn er trots op dat dit verslag zoveel vernieuwingen bevat.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van onze fractievoorzitter Wilfried Martens, dat ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij ten volle wil ondersteunen, weerspiegelt onze jarenlange ervaring in het Europees Parlement op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, niet alleen in de Commissie ontwikkelingssamenwerking, maar ook in de Paritaire Vergadering ACS-EU. Dit verslag met uitvoerige conclusies brengt de binnen het Europees Parlement heersende consensus tot uitdrukking. Derhalve verzoek ik commissaris Pinheiro om de essentiële elementen van dit verslag op te nemen in het aanstaande voorstel voor een onderhandelingsmandaat met de ACS-landen. Wij zouden dit heel graag willen.
Laat mij drie hoofdpunten van het verslag-Martens op de voorgrond plaatsen. Ten eerste willen wij een partnerschap, het liefst met de democratieën van de ACS-landen en met de landen die onomkeerbaar en resoluut op weg zijn naar de democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten, en die deze weg door middel van positieve acties van de regeringen, maar ook van de parlementen, met succes bewandelen. Voor ons is het ondenkbaar dat deze samenwerking zich uitbreidt tot corrupte dictators. Deze dictators mogen ook nu bij de onderhandelingen over de nieuwe overeenkomst geen rol meer spelen.
Ten tweede moet onze ontwikkelingssamenwerking vooral gericht zijn op het Afrikaanse continent. Het beleid van goed nabuurschap, de geografische nabijheid van Afrika, de historische verantwoordelijkheid van veel Europese landen, maar ook de tot nu toe bescheiden resultaten van ons partnerschap vormen een bijzondere uitdaging voor de verbetering van onze instrumenten en voor de verdieping van de brede samenwerkingsbasis. In deze wereld is Afrika het continent dat qua ontwikkeling van de economie, de maatschappij en de democratische structuren het meest benadeeld is. Het is dan ook nodig de betrekkingen nieuw leven in te blazen.
Ten derde betekent ACS-ontwikkelingsbeleid als deel van de wereldwijde ontwikkelingsstrategie dat wij ook de instrumenten van de samenwerking met de landen van het Caribisch gebied en de Stille Oceaan opnieuw moeten overdenken. De meest benadeelde ontwikkelingslanden, die buurlanden van onze partners in het Caribisch gebied en de Stille Oceaan zijn, moeten eveneens kunnen deelnemen aan een duurzame economische en sociale ontwikkeling. Wij verzoeken de Commissie derhalve te overwegen of het mogelijk is de algemene preferenties op soortgelijke wijze te laten gelden voor de armste ontwikkelingslanden in Midden- en Zuid-Amerika en Zuidoost-Azië, de buurlanden van onze partners in het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. Of zou de Europese Unie in het kader van de beschikbare middelen ook nog bijkomende instrumenten kunnen invoeren, die verder reiken dan de geografische basis van de landen van de Overeenkomst van Lomé? Deze vraag - die mijn uitdrukkelijk verzoek aan u vormt, mijnheer Pinheiro - zou bij de voorbereiding van het onderhandelingsmandaat EU-ACS ook grondig moeten worden onderzocht.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, het Groenboek van de Commissie en het verslag van de heer Martens bevatten vele belangrijke overwegingen, analyses en conclusies. Het debat moet dan ook na vandaag worden voortgezet. Ik wil drie zaken naar voren brengen, die ik zeer belangrijk vind.
1.De Commissie zegt dat het negatieve beeld dat velen van Afrika hebben als zou het een continent in verval zijn, niet met de werkelijkheid overeenkomt. Afrika is een bonte lappendeken en het is niet zinloos om Afrika te helpen. Het is nuttig. Op een andere manier gezegd: er is geen excuus om Afrika geen helpende hand te reiken. Wij kunnen ertoe bijdragen de mensen een leven te geven dat ook de toekomst van hun kinderen hoopvol maakt. De EU draagt in dit verband een grote verantwoordelijkheid, zowel via gemeenschappelijke inspanningen als via individuele inspanningen van de lidstaten.2.Vandaag gaat het niet over steunprojecten, maar als we het over ontwikkelingshulp en onze betrekkingen met ontwikkelingslanden hebben, moeten we telkens weer herhalen hoe beschamend het is dat de EU nog niet eens in de buurt komt van de 0, 7 %-doelstelling.3.De armen betalen altijd terug. Ik zeg dit als symbool om aan te tonen hoe nuttig het kan zijn dat we de dingen op de juiste manier doen, namelijk door de waardigheid en de gelijkheid van de mensen te beklemtonen. Ik zeg dit ook omdat het altijd ons doel moet zijn daar te helpen waar de behoefte het grootst is, ongeacht ons eventueel voorbehoud betreffende de schending van de mensenrechten door bepaalde regimes en de opschorting van onze steun in dergelijke gevallen.
Souchet
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Martens raakt een wezenlijk onderwerp dat van meet af aan een van de kenmerkende trekken van de Europese Gemeenschap is geweest, de wil om tot een partnerschap te komen, een specifieke samenwerkingswijze met een bevoorrecht geografisch gebied, berustend op omvangrijke officiële ontwikkelingshulp.
Dit is een uniek voorbeeld, de resultaten ervan zijn positief. Het is de wens van de ACS-landen dit partnerschap voor te zetten. Het streven moet dus vanzelfsprekend in stand blijven. Dat is wat de heer Martens terecht aanbeveelt wanneer hij de noodzaak benadrukt een allesomvattend kader voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen te behouden, alsmede de instrumenten die het succes van Lomé hebben bepaald - protocolproducten, STABEX, SYSMIN - waardoor de ACS-landen het minimum aan voorspelbaarheid en zekerheid wordt gegarandeerd dat noodzakelijk is om greep te krijgen op hun ontwikkeling.
Maar de voortzetting van dit beleid wordt in ernstige mate bedreigd. In werkelijkheid bevinden we ons in een volstrekte impasse, omdat men de Commissie tegelijkertijd twee tegenstrijdige vormen van beleid heeft laten voeren: een buitenlands handelsbeleid van volstrekte vrijhandel en een beleid van ontwikkelingshulp met bevoorrechte partners. De tegenstrijdigheid komt momenteel duidelijk aan het licht doordat de WHO een eerste deel van de Overeenkomst van Lomé, het bananen-protocol, in duigen heeft doen vallen.
Als we niet willen dat de WHO stelselmatig, instrument na instrument, het systeem van Lomé ontmantelt, wordt het hoog tijd dat de Raad eindelijk een leidinggevende rol en erkend primaat krijgt om op de grote terreinen van gemeenschappelijke belang, zoals dat van ontwikkeling, een duidelijker koers voor de lange termijn met inbegrip van het geheel aan instrumenten van het buitenlands beleid, coherent vast te stellen en vastberaden te verdedigen. Alleen zo, mijnheer de Voorzitter, zal de Europese Unie kunnen voorkomen dat haar beleidskeuzen door externe belangen worden ingegeven.
Wij betreuren het dat het verslag-Martens dit volstrekt doorslaggevende punt niet voldoende benadrukt. Toch zullen we voor het verslag stemmen vanwege de positieve wil die er zo duidelijk uit blijkt om ons partnerschap met de ACS-landen vastberaden voor te zetten.

Kinnock, Glenys
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben blij met dit verslag en wil het aan de Vergadering aanbevelen.
Commissaris Pinheiro herinnert zich ongetwijfeld dat velen van ons voorbehoud hebben aangetekend bij het Groenboek, maar we zijn bijzonder ingenomen met het overleg dat heeft plaatsgehad en met het feit dat er gelegenheid is geweest tot dialoog sedert de publicatie van het Groenboek. Ik hoop dat dit overleg uit het Commissiestandpunt zal blijken, en dan zowel het overleg met dit Parlement, met de ACS-groep, als natuurlijk de besprekingen die u gevoerd heeft met de NGO's.
Er zijn enkele zeer fundamentele punten in het verslag van de heer Martens. De samenstelling van de ACS-landen mag alleen met instemming van de ACS-landen worden gewijzigd. Het vertrouwen op de werking van de markt en een algemene liberalisering alleen is voor de armste landen bepaald geen wondermiddel.
De Commissie moet ons standpunt blijven steunen dat het zonder hulp en handelspreferenties om voor sociale vangnetten te zorgen, volstrekt onmogelijk zal zijn in de armste landen een billijke groei tot stand te brengen. De Europese Unie is het grootste handelsblok ter wereld en het is zo langzamerhand tijd dat wij ons niet meer op de kop laten zitten door de WHO en de Verenigde Staten.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft enkele belangrijke prioriteiten aangewezen die verband houden met de centrale rol van vrouwen in het ontwikkelingsproces. Ook moeten we zorgen voor de invoering van een onafhankelijke klachtenprocedure voor individuele personen of gemeenschappen die van mening zijn dat hun belangen niet zijn vertegenwoordigd. Bovendien dient de Paritaire Vergadering ACS-EU geraadpleegd te worden, mocht er zich ooit een situatie voordoen waarbij artikel 5 wordt ingeroepen om de toepassing van de overeenkomst op te schorten voor de betrokken landen.
Ik zou willen vragen steun te verlenen aan het 20/20 compact idee; het idee dat ontvangende landen hun basisuitgaven voor sociale zekerheid in stand moeten houden en verhogen. Ook moet de Commissie, in de regio's waar sprake is van instabiliteit, de gevolgen evalueren van conflicten, zodat bescherming kan worden geboden aan kwetsbare groepen en gemeenschappen. We hebben nu een prima gelegenheid om een krachtig pleidooi te houden voor een multilaterale ontwikkeling op lange termijn. Er heeft een belangrijke wijziging van het vocabulaire plaatsgehad en commissaris Pinheiro heeft dat nieuwe vocabulaire gebruikt. We zeggen niet langer post-Lomé, maar Lomé V, en we zijn met dat andere woordgebruik heel blij.

Stasi
Mijnheer de Voorzitter, de aan de gang zijnde bezinning over datgene wat een nieuw partnerschap tussen de Europese Unie en de ACS-landen dient te zijn, moet voor het Parlement aanleiding zijn krachtig op een aantal feiten te wijzen. Allereerst het feit dat het samenwerkingsbeleid voor de Europese Unie geen beleid in de marge is. Het dient de kern te vormen van het beleid van de Europese Unie, de kern van de Europese wil.
Europa mag zichzelf immers niet als van de buitenwereld afgesloten zien. De openheid naar de wereld, de wil bij te dragen aan een nieuwe solidariteit tussen de volken maken wezenlijk deel uit van de Europese identiteit. De Europese Unie moet een voorbeeld zijn als het gaat om samenwerking met de arme landen. We moeten er tevens op wijzen dat het er voor de Europese Unie volstrekt niet om gaat de landen van andere continenten, met andere culturen, een model op te dringen. Ons streven moet er juist op gericht zijn hen te helpen datgene wat in hun tradities, hun denk- en leefwijzen het meest achtenswaardig is te beschermen, ondanks de gevaren die de toenemende mondialisering voor de kwetsbare landen oplevert.
Wij moeten er tevens op wijzen dat het nieuwe uitbreidingsproces dat de Europese Unie momenteel op gang brengt en dat waarschijnlijk nieuwe lasten voor de Europese Unie meebrengt, niet ten koste van onze samenwerking met de ACS-landen mag gaan. Dan zouden we onze verantwoordelijkheden jegens die landen en onze eigen roeping in de wereld vergeten.
Tot slot moeten we erop wijzen dat voor het succes van dit nieuwe partnerschap de deelname van de bevolking is vereist. In dit opzicht moet de gedecentraliseerde samenwerking die door een toenemend aantal plaatselijke gemeenschappen in praktijk wordt gebracht, een steeds belangrijkere rol gaan spelen. Deze wijze van samenwerking versterkt de decentraliserings- en democratiseringsprocessen in de ACS-landen, terwijl zij tegelijkertijd de inwoners van Europese landen bewust maakt van de problemen van hun partners.
De gedecentraliseerde samenwerking geeft de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen de menselijke dimensie zonder welke de Unie de doelstellingen die in het uitstekende verslag van de heer Martens worden omschreven, niet kan bereiken.

Junker
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag-Martens vormt een goede basis om de toekomstige discussie en, naar ik hoop, ook de toekomstgerichte vormgeving van Lomé V op gang te brengen. Ik wil een aspect belichten dat mijns inziens niet voldoende in aanmerking is genomen. Om die reden heeft mijn fractie ook nog aanvullende voorstellen ingediend, maar ik denk dat deze in de lijn van de Commissie ontwikkelingssamenwerking liggen en dat de rapporteur het ermee eens kan zijn. Het gaat om de toegang van vrouwen, vooral tot basisvoorzieningen, op het gebied van opleiding of gezondheidszorg, maar eveneens om de gelijkgerechtigde deelname van vrouwen aan besluitvormingsprocessen, want de sleutel van de ontwikkeling ligt in de versterking van de rechten van de vrouw. Iedereen is het over dit punt eens en er wordt ook al jarenlang over de beginselen hiervan gediscussieerd. Voor de Europese Unie hebben wij het begrip mainstreaming al ingevoerd, en dit concept dient mijns inziens ook voor onze ontwikkelingssamenwerking te gelden. Ik hoop dan ook dat wij er bij de stemming in zullen slagen het verslag aan te vullen.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de succesvolle samenwerking van Europa met de ACS-landen moet in de toekomst worden voortgezet en ik wil mijn collega Martens ook persoonlijk nogmaals hartelijk danken voor het feit dat hij het werk op zich genomen heeft om dit verder op gang te brengen. In de samenwerking tussen Europa en de ontwikkelingslanden zijn er evenwel nog enkele punten die, ondanks bepaalde successen in het verleden, aan verbetering toe zijn. Dat is ook een van de redenen waarom wij ons vandaag zo uitvoerig met dit onderwerp bezighouden.
Bij het vergelijken van het Groenboek met het verslag blijkt in dit verband ook al dat er de laatste tijd beweging in de discussie is gekomen. Volgens mij zijn er evenwel nog enkele vragen aan onze partners onbeantwoord gebleven die de moeite van het bespreken waard zijn. Ten eerste, de kwestie inzake een doeltreffend beheer. Wij voorzien moeilijkheden wat betreft de aanvaarding van de samenwerking in de noordelijke landen, als er geen duidelijk zichtbare inspanningen geleverd worden om de hulp door middel van een doelmatig beheer te waarborgen.
Ten tweede, de kwestie inzake de bewapeningsuitgaven. Enkele ontwikkelingslanden hebben de afgelopen jaren voortdurend meer geld voor het leger uitgegeven en minder geld beschikbaar gesteld voor de opleiding van hun burgers. Een derde kwestie geldt de ten dele rijkelijk beschikbare hulpbronnen. Hier rijst de vraag in welke mate de bevolking profiteert van de rijkdommen van het land, of zijn het maar een par mensen die hiervan profiteren? In dit verband moet men ook de vraag stellen of alle ACS-landen even arm zijn en of een zekere differentiatie niet gepast zou zijn.
De ontwikkelingslanden moeten aangemoedigd worden om ook voor hun eigen toekomst steeds meer verantwoording op zich te nemen. Het zou prachtig zijn als wij de dag zouden mogen beleven dat transfers van de huidige omvang niet meer noodzakelijk zijn, maar tot die tijd moeten deze landen op onze solidariteit kunnen rekenen.

Lööw
Mijnheer de Voorzitter, nu wij het eens zijn over het sluiten van een nieuwe overeenkomst van Lomé, is het ook van belang dat wij de gebreken van de oude overeenkomst onder ogen durven te zien. Dat gebeurt dan ook in het Groenboek, waarin er bijvoorbeeld op wordt gewezen dat het idee van partnerschap in veel landen niet functioneert doordat de institutionele capaciteit te zwak is om dit partnerschap te verwezenlijken. Dit is maar één voorbeeld van de noodzaak tot gedifferentieerde samenwerking binnen de grote, heterogene schare van de 70 ACS-landen. Gaat men tot zo'n differentiatie over, dan moeten naar mijn idee het armoedecriterium en een duurzame ontwikkeling centraal staan. Bovendien moet, zoals collega Junker onlangs nog benadrukte, de positie van de vrouw veel meer aandacht krijgen dan tot nu toe.

Paasio
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aandacht vestigen op het tijdstip waarop de onderhandelingen over de voortzetting van de Overeenkomst van Lomé plaatsvinden. Voor de Europese Unie zijn het welslagen van de uitbreidingsonderhandelingen en het van start gaan van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie van beslissend belang voor heel Europa. Er is reden om het belang van de onderhandelingen over de voortzetting van de Overeenkomst van Lomé ook tegen deze achtergrond te onderstrepen. Het gaat om de geopolitieke reikwijdte van de Europese Unie, haar doeltreffendheid en tegelijkertijd om de rol van de Unie in mondiaal verband. Er is aanleiding om vurig te hopen dat de EU duidelijker dan voorheen inziet dat haar verhoudingen met ontwikkelingslanden stevig verankerd zijn in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Hieruit volgt ook dat de hopelijk succesvolle uitbreidingsonderhandelingen niet mogen leiden tot het verzwakken van de positie van de ontwikkelingslanden.

Smith
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie externe economische betrekkingen was zich in haar beschouwingen zeer wel bewust van het feit dat de handelsbepalingen van de Overeenkomst van Lomé economisch gezien het belangrijkste aspect zijn van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen. Daarom denken we dat er voor elk land afzonderlijk een gedetailleerde analyse en evaluatie moet worden gemaakt van de economische invloed van de keuzen voor verandering die men heeft voorgesteld.
In het Groenboek ontbreekt een dergelijke analyse en misschien is dat een taak die de Commissie externe economische betrekkingen de komende maanden op zich zou moeten nemen. In elk geval moet dit Parlement erop staan dat er een degelijke evaluatie komt, voordat het zijn steun geeft aan welke handelsoptie dan ook.
Zeer terecht stelt het verslag-Martens dat niet-wederzijdse handelspreferenties essentiële ontwikkelingsinstrumenten zijn en dat deze als zodanig erkend moeten worden. Ook vind ik dat de Commissie heel wat beter werk zou kunnen leveren wat betreft de verdediging van haar partners - de ontwikkelingslanden - ten overstaan van de WHO. Mijnheer de commissaris, lees dit en doe iets alstublieft.
Dit was hetgeen de Commissie externe economische betrekkingen in gedachten had, toen zij vroeg om binnen de WHO een handels- en ontwikkelingsconcept op te stellen. In dit concept zou de kwestie van de wederzijdse en nietwederzijdse handelsovereenkomsten tussen de ontwikkelde en de ontwikkelingslanden radicaler benaderd moeten worden dan het geval is in de bestaande WHO-regels. In tegenstelling tot de huidige WHO-regels dient dit concept ook ten volle rekening te houden met de verschillende ontwikkelingsniveaus en met de grootte van de respectieve economieën.
De WHO pleit voor gelijke regels voor iedereen, maar als we één ding geleerd hebben van de besprekingen voor Zuid-Afrika en de kwestie rond de bananen, dan is het dit: als je ongelijke partners gelijk behandelt, dan krijg je een ongelijk en onrechtvaardig resultaat.

Pinheiro
lid van de Commissie. (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst willen zeggen dat het Europees Parlement in het verleden bij het vaststellen en uitvoeren van samenwerkingsbeleid steeds een belangrijke partner geweest is. Maar ik had nooit gedacht dat we na het verschijnen van het Groenboek, waarin de problemen zijn aangegeven zonder te trachten er een oplossing voor te zoeken, zouden kunnen terugvallen op een referentiekader, een antwoord, voor de vele problemen die het verslag-Martens aan de orde stelt. Gelukkig beschikken we nu over een verslag dat door zijn kwaliteit het benodigde kader voor de beleidsvoorstellen en richtsnoeren van de Commissie vormt. Ik zeg dit in alle eerlijkheid, want het is volgens mij een verslag van een echt uitzonderlijk gehalte. Dit gezegd hebbende en de heer Martens evenals de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de andere commissies dankend omdat mijn opdracht en mijn werk veel eenvoudiger zullen worden, zou ik toch willen ingaan op twee of drie punten die hier naar voren zijn gebracht.
Om te beginnen de kwestie van de handel. Ik ben oprecht van mening dat er op het niveau van de WHO iets ondernomen moet worden. De ministers hebben afgelopen december in Singapore zelf erkend dat de minder ontwikkelde landen speciale regels nodig hebben. Maar tot op heden hebben wij nog geen antwoord van de WHO. En laten we wel wezen, het gaat er niet alleen maar om voor iedereen dezelfde regels te hebben. Zoals onlangs werd gezegd, als ik tegen Mike Tyson zou vechten volgens de regels die ook voor hem gelden, zou ik nooit kunnen winnen, zelfs al beet ik hem zijn oren af! Dezelfde regels voor iedereen, dat is niet genoeg. De meest kwetsbare economieën, zoals die van kleine eilanden of de allerarmste landen, hebben iets meer nodig, dat moet duidelijk en zonder vrees gezegd worden.
Een ander aspect dat jammer genoeg buiten onze competentie valt, betreft de kwestie van de buitenlandse schuld. Waarde vrienden, onze samenwerking zou een fantastisch model kunnen zijn. Maar als de meerderheid van de landen onder de omvang van hun schuld gebukt blijft gaan, is onze actie in principe een verloren zaak. Ik hoop oprecht dat wij allen de moed hebben minstens op politieke wijze druk uit te oefenen op de instellingen van Bretton Woods opdat de initiatieven ten gunste van de landen met de grootste schuldenlast wat ambitieuzer worden. Ik moet hier de bijzondere inspanning inzake het kwijtschelden van schulden benadrukken van twee lidstaten, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, onder omstandigheden die extra aandacht verdienen. Deze inspanning moet worden voortgezet en andere instanties moet worden gevraagd hetzelfde te doen.
Uiteindelijk moet toch gezegd worden dat de menselijke en sociale ontwikkeling in alle gevallen het kader van onze actie dient te zijn. We kunnen discussiëren over macro-economie, handel, microkredieten of de volkseconomie, maar de ziel zelf van de overeenkomst dient de strijd tegen de armoede en de visie op lange termijn van menselijke en sociale ontwikkeling te zijn. Ik ben oprecht van mening dat het verslag-Martens dit in verschillende opzichten onderstreept en dat wij het hierover volstrekt eens zijn. Dit geldt ook voor de vereenvoudiging van de overeenkomst, de deelname van vrouwen, de doeltreffendheid van de hulp, de budgettering van het EOF.
Wat dit laatste betreft, waarom die discriminatie? Ik kan het maar niet begrijpen. Ik heb als minister en als commissaris aan de onderhandelingen deelgenomen, maar waarde vrienden, ik heb nooit een goed argument gehoord om de huidige situatie te rechtvaardigen. Integendeel. Het is discriminatie. En volgens mij dienen wij - ofwel de Commissie ofwel het Parlement - alles in het werk te blijven stellen voor de opneming van het EOF van de begroting.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, zou ik in alle oprechtheid willen zeggen dat de Commissie heeft besloten de voorstellen voor het onderhandelingsmandaat in twee fases voor te leggen. De eerste fase betreft een politiek onderhandelingskader dat wij aan de Raad en het Parlement zullen voorleggen. Dit zeg ik het Parlement van tevoren, mijnheer Martens, en u zult in een groot aantal van deze richtsnoeren uw eigen verslag herkennen. Vervolgens zullen we aan het einde van het jaar voorstellen doen over gedetailleerde technische aspecten die we in de goedkeuring van een politiek kader willen integreren. Ik hoop dat het Parlement ons in deze rechtstreekse benadering wil volgen, want naar mijn mening is dit de beste manier om de Overeenkomst van Lomé V stevig te verankeren.

De Voorzitter
Mijnheer de commissaris, ik dank u. Ik denk dat uw overwegingen met veel genoegen zijn ontvangen door de rapporteur, door alle leden van de commissie, die hard heeft gewerkt aan dit verslag, en door alle leden van het Parlement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Vervoer van levende dieren
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0266/97) van mevrouw Van Dijk, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het vervoer van paarden en andere levende dieren.

Van Dijk
Voorzitter, dit verslag over het vervoer van paarden en ander levend vee is niet zo maar uit de lucht komen vallen. In oktober 1994 kreeg de Voorzitter van het Europees Parlement een petitie aangeboden met daaronder meer dan 3 miljoen handtekeningen. Intussen is er nog een andere petitie gestart en die gaat ook over het vervoer van vee en daar zijn intussen al meer dan een half miljoen handtekeningen onder verzameld. Het is een signaal van de publieke verontwaardiging die er bestaat over de manier waarop wij in Europa en naar Europa en vanuit Europa naar elders ons levend vee vervoeren.
De omstandigheden waaronder die transporten plaatsvinden zijn vaak afschuwelijk. De leden van dit Parlement en andere mensen die de beelden hebben kunnen zien die uitgezonden zijn op de televisie in vele lidstaten, hebben kunnen concluderen dat vee vaak uitgedroogd, uitgeput, zwaar gewond, met gebroken benen in het geval van paarden en poten in het geval van andere dieren, arriveren aan de grenzen. Maar ook binnen de Europese Unie vinden dit soort misstanden plaats. Vaak zijn dieren dagen onderweg en zijn ze dus volstrekt uitgeput en uitgedroogd. Dat zijn situaties die onaanvaardbaar zijn. Daar wil dit Europees Parlement maatregelen tegen nemen en daar is grote maatschappelijke druk om die maatregelen ook te nemen.
Bovendien is het in feite strijdig met het Gemeenschapsrecht. Want ook onder de druk van dezelfde publieke opinie is immers in 1995 de richtlijn over het vervoer van dieren gewijzigd. Die richtlijn uit 1995 schrijft voor dat de reistijd van dieren niet langer mag bedragen dan acht uren. Daarna moeten dieren worden uitgelaten, moeten ze een rustperiode krijgen van 24 uur, moeten ze gevoederd en gedrenkt worden. De richtlijn staat bol van diervriendelijkheid maar in de praktijk komt daar buitengewoon weinig van terecht. Dat komt door een aantal oorzaken.
In de allereerste plaats is het zo dat maar liefst vijf lidstaten de richtlijn nog steeds niet volledig hebben geïmplementeerd in hun nationale wetgeving. Maar ook als zij dat wel gedaan hebben dan blijkt dat de naleving van de richtlijn volstrekt onvoldoende is en bovendien ook onvoldoende wordt gecontroleerd. Ik moet zeggen: de Europese Commissie, en dat heeft ook te maken met de mogelijkheden die zij heeft, die kijkt ernaar en die staat erbij en heeft niet zoveel machtsmiddelen om er ook tegen op te treden.
Het tweede probleem met de bestaande richtlijn is dat in die richtlijn wordt vastgelegd dat er nog twee andere richtlijnen moeten worden gemaakt. Ten eerste over de zogenaamde halteplaatsen, daar is intussen hard aan gewerkt, die richtlijn is er, en ten tweede over de criteria waaraan vervoermiddelen moeten voldoen willen dieren langer onderweg zijn dan acht uur. Door het ontbreken van die criteria is het op dit moment zo dat iedere veewagen gewoon mag worden gebruikt alsof dat zo'n luxe veewagen is waarin dieren langer dan acht uur mogen worden vervoerd. Kortom, op die manier is de richtlijn uit 1995 een dode letter geworden. Het is dringend noodzakelijk dat de Raad, uiteraard op voorstel van de Commissie, nu eindelijk eens de richtlijn voor het vaststellen van de criteria voor veewagens aanneemt en zorgt dat er verandering komt in de huidige situatie.
De lakse houding van de lidstaten pakt niet alleen negatief uit voor de dieren die vervoerd worden. Dit is ook niet goed voor de consument. Het zal toch niet verbazen dat de kwaliteit van het vlees van dieren die onder zulke stressomstandigheden worden vervoerd er echt niet op vooruit gaat. Dieren zijn gewond, dieren zijn uitgedroogd. Wij proberen juist om in de slachthuizen de situatie zo in te richten dat dieren zo min mogelijk stress oplopen bij het slachten, met name ook om de kwaliteit van het vlees te verhogen en tijdens de transport kijken we nergens naar. Dat is onbegrijpelijk.
Het verslag vraagt duidelijk om een maximale reistijd van acht uur voor dieren die direct naar het slachthuis gaan. Als het gaat over dieren die naar de mesterij gaan of voor de fok worden gebruikt dan mag daar alleen maar een uitzondering op worden gemaakt wanneer zij in buitengewoon goede veewagens worden vervoerd waarvoor de criteria in het verslag zijn opgesomd. En dan nog moeten zij na acht uur die wagen uit, gedrenkt worden, gevoederd worden, rusten en daarna weer die wagen in eventueel.
Het is onbegrijpelijk dat de Europese Unie het vervoer van levende dieren bevordert door het uitkeren van exportrestituties. Daarom vraagt dit verslag om daar duidelijk een eind aan te maken. Bovendien moeten wij ons realiseren dat wij van die exportrestituties hoe dan ook af zullen moeten in de nabije toekomst vanwege de afspraken in de WHO.
Ik vertrouw erop dat dit Parlement de resolutie zoals die voorligt op deze manier zal aannemen. Ik vertrouw er bovendien op dat de Commissie deze resolutie ter harte zal nemen en dat de Commissie en de Raad ermee aan de slag zullen gaan.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur voor haar zeer grote betrokkenheid bij dit verslag. Ze heeft een fantastisch stuk werk geleverd door dit verslag vandaag voor het Parlement te brengen.
Het is de eerste keer dat de Commissie vervoer en toerisme zich specifiek bezighoudt met de kwestie van het vervoer van dieren. Het doet mij veel genoegen dat zij zich over deze zaak heeft gebogen, omdat er geen sprake van zal zijn dat de regels op een fatsoenlijke manier worden toegepast als niet alle partijen die een rol spelen bij het fokken van dieren, hierbij betrokken en geraadpleegd worden. Het welzijn van dieren is wat het vervoer betreft een buitengewoon belangrijke aangelegenheid.
Het doet mij zeer veel genoegen dat de tribune vandaag plaats biedt aan vertegenwoordigers van de International League for the Protection of Horses. Zij hebben het initiatief genomen tot het verzoekschrift en het is het grootste verzoekschrift geworden waarvan ooit sprake is geweest in Europa. Het is ondertekend door een kleine 3, 5 miljoen mensen, afkomstig uit de gehele Europese Unie. Dit toont aan hoezeer de bevolking van de Europese Unie ervan overtuigd is dat er iets gedaan moet worden op dit vlak.
Uit een aantal televisieprogramma's is duidelijk gebleken dat zaken die te maken hebben met de productie van voedsel of met het welzijn van dieren de mensen in hoge mate bezighouden. Daarom is het een onderwerp dat van belang is voor vele, vele mensen. En het wordt nog veel belangrijker, zodat het een goede zaak is dat het Parlement deze kwestie vandaag behandelt.
De belangrijkste doelstelling moet bestaan in het volledig stopzetten van het vervoer van slachtdieren over onnodig lange afstanden. Er is geen enkele reden om de dieren niet zo dicht mogelijk bij de plaats van herkomst te slachten. Het is totaal verkeerd dieren te vervoeren op de onwaardige manier waarop dat in het verleden zo vaak gebeurde.
Laten we het voorbeeld nemen van paarden, die helemaal uit het oosten van Rusland komen om over een afstand van misschien wel 5.000 kilometer vervoerd te worden naar landen van de Gemeenschap; dit is geheel overbodig, maar het is wel een handel die door de lage waarde van de Russische roebel zeer lucratief is voor degenen die zich ermee bezighouden. Geheel onnodig worden dieren uitgebuit door deze mensen en het doet mij genoegen te kunnen zeggen dat dit Parlement daartegen in verzet komt en een reeks regels zal opleggen die ervoor moeten zorgen dat deze dieren in elk geval met enige waardigheid vervoerd worden.
Zoals ik al zei moeten wij er uiteindelijk voor zorgen dat de dieren zo dicht mogelijk bij de plaats vanwaar zij afkomstig zijn, geslacht worden. Maar alleen als we op die plaatsen waar de dieren de Europese Unie binnenkomen, over degelijke controlemechanismen beschikken, zullen we kunnen controleren of dit allemaal ook werkelijk en op een efficiënte manier gebeurt. Dat is iets wat de commissaris onder ogen zal moeten zien; het is iets waarmee we de Commissie zullen blijven lastigvallen totdat het volledig in orde is.
Er zijn overal in Europa vele vrijwilligersorganisaties die ervoor kunnen zorgen dat we behoorlijk geïnformeerd worden als bepaalde zaken niet in acht worden genomen. Dit verslag geeft daadwerkelijk datgene wat ik op zijn minst noodzakelijk acht om ervoor te zorgen dat het welzijn van dieren tijdens het vervoer op een behoorlijke manier in acht wordt genomen.

Eisma
Voorzitter, zoals collega Provan al opmerkte in zijn verslag namens de landbouwcommissie was ik in 1983 al rapporteur over ditzelfde onderwerp. Ik voel mij een beetje een echo van mijzelf nu. Want sinds 1983 is er niet veel veranderd in het welzijn van dieren met betrekking tot transport. Want wat er nu inmiddels ligt, wordt of weinig of niet geïmplementeerd door de lidstaten of als het geïmplementeerd is, wordt het niet gecontroleerd. Dat bevreemdt ons en dat verontrust ons zeer.
Wij willen natuurlijk het vervoer van levende dieren zoveel mogelijk tegengaan. Wat er toch nog vervoerd wordt moet dan op een zo diervriendelijk mogelijke manier gebeuren. Nu heeft mevrouw Van Dijk het gehad over de halteplaatsen. Gelukkig zijn de criteria vastgesteld door de Raad van ministers in mei van dit jaar onder Nederlands voorzitterschap, maar mijn vraag aan de Commissie is nu: hoe vindt de controle op de naleving plaats van dit soort criteria die wij aan halteplaatsen hebben gesteld? Hoeveel van de honderd veterinaire inspecteurs die de Commissie onlangs in dienst heeft genomen, worden daarvoor ingezet? Op welke manier worden de betrouwbare NGO's daarbij betrokken om de controle van deze zaken uit te voeren?
Want het blijkt weer, en dat zegt mevrouw Van Dijk ook, de acht uur-limiet die wij hebben is ook een dode letter. Acht uur en niet langer mogen dieren vervoerd worden, maar niemand ziet erop toe. Dus het gebeurt niet.
Zo vraag ik mij ook af, nu wij praten over de luxe veewagens, de business class-veewagens worden ze ook wel eens genoemd, wanneer de Commissie de criteria gaat vaststellen om deze luxe veewagens ook te kunnen operationaliseren.
Het is vreemd dat de huidige exportrestituties van de Unie nog steeds het langeafstandsvervoer van levend vee bevorderen. Wat voor mogelijkheden ziet de Commissie in WHO-verband om deze exportrestituties af te bouwen?
Ik hoop op een duidelijke reactie van de Commissie op de suggesties van het voortreffelijke verslag van mevrouw Van Dijk en op mijn specifieke vragen die ik zo juist heb gesteld.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het verheugt mij ten zeerste dat wij dit onderwerp vandaag in het Europees Parlement behandelen, want de Europese bevolking is van mening dat dierenbescherming en dierenwelzijn van prioritair belang zijn. Het is dan ook noodzakelijk de vervoersomstandigheden en de toestand van de dieren te controleren, zowel bij de uitvoer alsook bij de invoer. Natuurlijk zijn er ook sancties nodig, als er bij controles wordt vastgesteld dat de EU-voorschriften worden overtreden. De sanctie kan bijvoorbeeld bestaan in het intrekken van de uitvoervergunning of opgelegd worden bij de toekenning van invoercontingenten uit derde landen. De exportrestitutie voor levend vee dient afhankelijk gemaakt te worden van het advies van een veterinair inspecteur, die bevestigt of het vervoer aan de voorschriften voldoet.
De strenge normen die in Oostenrijk gelden, namelijk een maximale reistijd van zes uur, dienen in geheel Europa van toepassing te worden. Ik zie het echter als een eerste stap om bij grensoverschrijdend verkeer deze internationale transporttijd te beperken tot acht uur. Verder dient te worden vermeld dat in de afgelopen jaren het exportaandeel van levende runderen in de totale export is gedaald, van 16 % naar ongeveer 10 %. Men moet in aanmerking nemen dat deze cijfers ook de export van voor landbouwdoeleinden gehouden runderen en fokrunderen bevatten, die gestegen is van 16 % naar 28 %. In dit opzicht kan men het als een positieve ontwikkeling beschouwen.
Ook dient te worden vermeld dat de subsidies voor levende runderen veel geringer zijn dan voor slachtrunderen. Vanuit het standpunt van de boeren wil ik er echter op wijzen dat het niet mogelijk is om het vervoer van levende dieren volledig op te geven, maar dat het vervoerstraject wel zo kort mogelijk moet worden gehouden. De boeren in Europa hebben er het grootste belang bij dat hun fok- en slachtdieren bij het vervoer geen pijn lijden, want pijn en stress tasten de kwaliteit van het vlees aan.
Ik ben voorstander van de export van vlees, maar tegelijkertijd is het nodig om de bouw te bevorderen van slachten koelhuizen in de derde landen die de belangrijkste afnemers van de EU zijn en niet over dergelijke conserveringsmogelijkheden beschikken. In de Europese Gemeenschap moeten wij adequate slachterijen bouwen zodat de afnemers in derde landen de mogelijkheid hebben vlees in plaats van levend vee te kopen. De publieke opinie is op dit vlak zeer gevoelig en dat stemt mij tevreden.

Anttila
Mijnheer de Voorzitter, mijn hartelijke dank gaat uit naar rapporteur Van Dijk voor haar zeer grondige verslag, waarin zij zeer goede voorstellen doet om het vervoer van dieren zo te regelen dat er voor het welzijn van de dieren gedurende het hele vervoer zorg wordt gedragen. Een doelstelling in de Europese Unie moet zijn dat er volledig wordt afgezien van het vervoer van slachtdieren, omdat dit bij de dieren stress en leed veroorzaakt. Dit is het officiële Finse standpunt. De EU moet deze kwestie naar voren brengen bij de volgende onderhandelingsronde van de WHO, omdat er mondiale afspraken over gemaakt moeten worden.
Het vervoer van slachtdieren heeft vooral de overproductie van rundvlees verminderd, die onder andere veroorzaakt was door het gebrek aan vertrouwen bij de consument naar aanleiding van de BSE-crisis. De rapporteur verzoekt de Commissie een einde te maken aan het verlenen van exportrestituties voor de uitvoer naar derde landen. Hier kan ik mij nog niet bij aansluiten, omdat dit overproductie van rundvlees, meer exportrestituties en druk op de landbouwbegroting betekent. Dit probleem moet eerst worden opgelost.
De rapporteur stelt de Commissie verder voor het personeel uit te breiden en meer geld te reserveren voor controle op de halteplaatsen voor dierenvervoer en de abattoirs. Ik kan dit voorstel niet steunen, omdat controle wordt uitgevoerd door de controleautoriteiten van de lidstaten, dus daar waar ook het vervoer plaatsvindt. Het is toch onmogelijk om Brussel toezicht te laten houden op wat er in Duitsland, Italië of Frankrijk tijdens het vervoer gebeurt.
Ten slotte verlang ik dat alle lidstaten de bestaande richtlijnen omzetten in nationale wetgeving, ook de vijf lidstaten die dit nog niet hebben gedaan. De rapporteur had de namen van deze landen moeten noemen om de druk te vergroten. De Commissie moet snel maatregelen nemen om deze lidstaten tot ratificatie te bewegen. De wet moet in elk land worden geïmplementeerd en de verantwoordelijkheid voor de controle op implementatie ligt bij de Commissie, die dit van de lidstaten moet eisen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Van Dijk heeft een goed en belangrijk verslag geschreven. Hoewel de EU de regels rond het vervoer van dieren heeft aangescherpt, en hoewel de publieke opinie in dezen druk uitoefent, gaan de onnodige en afschuwelijke dierentransporten gewoon op grote schaal door. Dat het vervoer iets is afgenomen, komt vooral door de BSE-crisis en niet door meer aandacht voor de dieren.
Het is ook een ernstige zaak dat de belangrijkste consequenties van de aangescherpte EG-richtlijn nog niet ten uitvoer zijn gelegd, te weten de normen voor vervoermiddelen en de halteplaatsen. Zolang dit het geval is, zouden geen transporten met een totale lengte van meer dan acht uur mogen worden toegestaan.
Het is ook goed dat mevrouw Van Dijk in haar verslag meer fundamentele kritiek op het systeem uit. Ik denk daarbij vooral aan paragraaf 35 over de afschaffing van de exportrestituties, die in de praktijk immers betekenen dat de EU dit systeem steunt. Ook het beginsel dat dieren zo dicht mogelijk bij de plaats van herkomst worden geslacht is belangrijk.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, de oorzaak van het schandaal en van het miljoenvoudige lijden en het kwellen van dieren - onnodige kwellingen en onnodig lijden - ligt in het feit dat dieren nog altijd als goederen worden beschouwd waar men naar believen gebruik van kan maken, zodat men er zoveel mogelijk voordeel uit slaat. En als men ze niet meer nodig heeft, dan gooit men ze weg! Neem nu bijvoorbeeld het paard, een van de oudste kameraden van de mens. Zonder paarden zou de mens vaak niet vooruit zijn gekomen, en juist voor paarden is de situatie bijzonder schrijnend. Zolang wij niet inzien dat dieren geen goederen zijn die het voor ons moeten ontgelden, zal daarin geen verandering komen.
Staat u mij toe dat ik u iets van Franciscus van Assisië uit de twaalfde eeuw voorlees. Daaruit blijkt hoe weinig wij hebben geleerd, ofschoon wij wel van mening zijn dat wij zo een grote cultuurnatie zijn: "Alle wezens op aarde voelen zoals wij. Alle wezens op aarde streven naar geluk zoals wij. Alle wezens op aarde beminnen, lijden en sterven zoals wij. Zij zijn dan ook werken van de almachtige Schepper die aan ons gelijkgesteld zijn." Hiervan dienen wij ons terdege bewust te zijn en bewust te worden. Wij zijn ook een deel van de schepping, evenals de dieren en wij mishandelen ze en buiten ze uit! Denkt u eens aan het vervoer van paarden over trajecten van duizenden kilometers! Paarden zijn angstige vluchtdieren. Zij worden uit hun eigen stallen gehaald, in vreemde stallen geplaatst, in veewagens gezet, zonder gevoederd of gedrenkt te worden. Zij worden te kort aangebonden, zij kunnen nooit gaan liggen, zij kunnen niet stallen, zij kunnen helemaal niets, zij vertrappen elkaar. Dat laten wij vandaag de dag nog toe! Dat komt dagelijks voor. Precies hetzelfde geldt voor het vervoer van varkens, van runderen, enzovoorts. Wij houden grote redevoeringen, wij keuren veel documenten en richtlijnen goed, en niemand stelt er belang in of er wel gevolg aan gegeven wordt. Daar moet verandering in komen! Als wij überhaupt nog in de spiegel willen kunnen kijken of - zoals nog altijd velen, waaronder ikzelf - naar de kerk willen gaan en bidden, dan hebben wij het recht niet om wezens die eveneens bij de schepping zijn ontstaan zo te behandelen als wij vandaag de dag doen. Daar moet eindelijk een eind aan komen en ik hoop alleen maar dat de Commissie eindelijk actie onderneemt en dat er in de verschillende lidstaten eens serieuzer gecontroleerd wordt!

Blot
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, natuurlijk geef ik mijn instemming aan het verslag van mevrouw Van Dijk, waarin het probleem duidelijk wordt omschreven, de legitieme verontwaardiging van veel van onze medeburgers wordt vertolkt en de met deze vormen van dierentransport samenhangende schandalen worden beschreven.
Toch ben ik van mening dat het probleem niet alleen in het licht van valse romantiek en morele verontwaardiging bekeken mag worden, maar dat dit tevens de aanleiding moet zijn om na te gaan welke verdorven mechanismen van de internationale handel de verbreiding van al deze wandaden mogelijk maken.
De voorstellen van mevrouw Van Dijk betreffende de verbetering van de vervoersomstandigheden zijn goed, ook omdat zij plannen bevatten om het terugdringen van dit soort transport te bevorderen. Eerder was er sprake van moeilijke omstandigheden in derdewereldlanden. Daar moeten wij wat aan doen. We zien hier duidelijk de kwalijke gevolgen van het vrije handelsverkeer, en paragraaf 38 gaat in dit opzicht niet ver genoeg.
Waarom wordt er geen heffing op de import van levende dieren overwogen? Vanuit economisch oogpunt zou dit, gezien paragraaf 35 waarin wordt voorgesteld een einde aan de exportrestituties te maken, logisch zijn. Het is tevens een gelegenheid om vraagtekens te zetten bij de economische mechanismen en de kwalijke gevolgen van de louter op zakelijk gewin gerichte beschaving waar we op dit moment toe behoren.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, allereerst betreur ik dat collega Seal niet aanwezig is. Ik dank de rapporteur voor het goede verslag en het goede initiatief. Het is immers een initiatiefverslag en helaas geen wetgeving. Ik herhaal weliswaar wat mijn collega's reeds hebben gezegd, maar het is toch ongelooflijk dat wij ons nog steeds over dit probleem moeten buigen ondanks de richtlijnen uit 1991 en 1995. Zoals verschillende sprekers hebben opgemerkt, is het verwerpelijk dat de omstandigheden waaronder het vervoer van paarden, kalveren, varkens en schapen plaatsvindt en die telkens weer door de media worden getoond, ondanks de bestaande richtlijnen en goede intenties nog steeds niet verbeterd zijn.
Om te beginnen is het vervoer van levende dieren noodzakelijk, maar niet wenselijk, enerzijds voor het welzijn van de dieren en anderzijds wegens het besmettingsgevaar. Uit het oogpunt van het welzijn van de dieren is het onaanvaardbaar dat het vervoer over enorm lange afstanden met slecht uitgeruste vrachtwagens gebeurt. De dieren zijn onderhevig aan stress, wat vaak tot pijn of de dood leidt. Wat het besmettingsgevaar betreft, verhoogt langeafstandstransport de verspreiding van besmettelijke ziekten.
Misschien is de bestaande situatie echter te wijten aan de combinatie van twee zaken: het bestaan van megaslachterijen en het goedkope vervoer in Europa. Er moet op dit vlak iets gebeuren. Het vervoer van dieren over lange afstanden is te goedkoop. Er moeten precieze en hoge normen worden vastgesteld voor vrachtwagens die dieren moeten vervoeren wanneer dit nodig is. Er is behoefte aan strengere regels bij grensoverschrijding en bij controle. Voor halteplaatsen zijn precieze criteria noodzakelijk. Dergelijke maatregelen zullen het welzijn van de dieren kunnen verbeteren en de verspreiding van besmettelijke ziekten tegengaan. Het doel moet echter nog steeds zijn dat levende dieren niet over lange afstanden vervoerd mogen worden en dat het slachten van dieren zo dicht mogelijk bij hun oorspronkelijke verblijfplaats moet gebeuren. Tegenwoordig is het wel makkelijker geworden, bijvoorbeeld met de koeltechnieken, maar we zouden misschien eens moeten nagaan of het niet mogelijk is opnieuw aan regionale zelfvoorziening te doen, zodat het vervoer van dieren over lange afstanden naar slachterijen overbodig wordt.
Beste collega's, wij hebben allemaal al pijn gevoeld. Dat gevoel hebben alle zoogdieren gemeen. Daarom is het ook nodig dat wij respect tonen voor de dieren en dat kunnen we alleen maar doen door de pijn die zij moeten lijden te verminderen. Tot de rapporteur en de heer Eisma wil ik nog het volgende zeggen: het is een probleem dat wij kalveren van Denemarken naar Nederland vervoeren om ze daar te laten vetmesten, waarna ze naar Denemarken terugkeren. Ik denk dat ieder voor zich moet beginnen de situatie in eigen land te onderzoeken.

Maij-Weggen
Voorzitter, wanneer 3 miljoen mensen de moeite nemen om brieven en handtekeningen naar dit Parlement te sturen met een smeekbede om iets te doen aan de onwaardige dierentransporten door Europa dan is er echt wel iets aan de hand. Wanneer bovendien uit beelden van inspectieteams van de dierenbescherming blijkt dat pogingen van de Unie om de situatie van dieren te verbeteren door een aantal landen niet zijn opgepakt, dat wetgeving niet wordt nageleefd, dat voorzieningen niet worden gebruikt, dan moeten wij vaststellen dat de protesten van onze burgers terecht zijn. Dan moeten wij ook vaststellen dat de Unie de zaken beter aan moet pakken.
Ik wil vier punten onderstrepen. Dieren moeten worden geslacht zo dicht mogelijk bij de plaats waar zij worden opgefokt. Vlees kan diepgevroren worden vervoerd. Dierentransporten zijn eigenlijk vaak onnodig. Transporten van meer dan zes tot acht uur moeten gewoon worden verboden. Het is te gek om zo lang te sollen met dieren voordat zij geslacht worden. Transporten van dieren van buiten de Unie moeten alleen worden toegelaten wanneer die op dezelfde manier worden behandeld als in de Unie. De paardentransporten uit Polen, uit Wit-Rusland en Litouwen zijn gewoon een grote schande. Wetgeving met betrekking tot dierentransporten moet worden uitgevoerd. Als dat niet gebeurt, moet de Commissie handelend optreden.
Voorzitter, Nel van Dijk heeft een prima verslag gemaakt en Jimmy Provan verdient alle waardering voor de acties die hij heeft gevoerd. Wij hebben het vaak over het Europa van de burgers, maar hier ligt een thema dat door drie miljoen mensen is aangekaart. Wij verwachten goede voorstellen en acties van de Commissie om een eind te maken aan deze onwaardige en schrijnende situatie.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Van Dijk hartelijk bedanken voor haar uitstekende verslag. Ik steun alle voorstellen uit haar verslag volledig, inclusief paragraaf 35 waarover hier is gesproken. Ik ben er echter zeker van dat we nieuwe bepalingen van de Commissie nodig hebben. De huidige bepalingen, hoewel ze niet eens volledig zijn geïmplementeerd, zijn niet toereikend. Er zijn concrete voorstellen van de Commissie nodig.
Zoals hier al enkele malen is geconstateerd, vinden bij het vervoer van dieren vreselijke wreedheden plaats. Ik geloof dat de enige manier om deze te voorkomen het invoeren van economische sancties is. Aangezien het stopzetten van exportrestituties, waaraan bijvoorbeeld in de jaren 1995-1996 300 miljoen ecu is besteed, toch niet snel kan worden gerealiseerd, moet de Commissie nu maatregelen nemen, zodat van de bedrijven die schuldig zijn aan misbruik de aan hun verleende vervoerssubsidie kan worden teruggevorderd. Naar mijn mening is dit één manier.
De verantwoordelijkheid ligt uiteindelijk bij de lidstaten, daar kunnen we niet onderuit. Toch hebben we ook bij de Commissie meer personeel nodig voor de controle. Er is meer openheid nodig, het is belangrijk dat elke vorm van misbruik openbaar wordt gemaakt. Ook de namen van de bedrijven die zich schuldig maken aan grove schendingen van de rechten van het dier moeten openbaar gemaakt worden.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Van Dijk gelukwensen met dit belangrijke verslag. Laten wij nu hopen dat het ook echt tot verbeteringen leidt! Ik hoop echt dat het Europees Parlement vandaag de moed heeft om voor dit verslag in zijn geheel te stemmen.
Er is nogal wat reden voor pessimisme wanneer men leest dat het Europees Parlement feitelijk al in 1983 heeft uitgesproken dat de dieren beter beschermd zouden moeten worden. Eigenlijk is er niet bijzonder veel gebeurd. Nog steeds worden levende dieren uitgevoerd en ingevoerd, in een omvang en onder omstandigheden waarvan geen sprake zou zijn als het eigen beleid van de EU, het landbouwbeleid, dit niet met uitvoer- en vervoerssubsidies zou stimuleren. Het is ook onvoorstelbaar nonchalant van de Commissie dat zij de toegezegde normen en eisen op het gebied van vervoermiddelen, halteplaatsen of rustplaatsen niet heeft vastgesteld, zodat deze richtlijn op een aantal gebieden zonder effect blijft. Dat is natuurlijk een volstrekt onaanvaardbare situatie.
Mevrouw Van Dijk stelt technische verbeteringen voor voertuigen en halteplaatsen voor, en dat was ook nodig. Ik ben echter vooral verheugd over de enige twee echt juiste punten, namelijk dat er een punt moet worden gezet achter exportrestituties of andere vormen van directe of indirecte steun voor vervoer van levende, voor de slacht bestemde dieren, en dat het EU-beleid er bovendien op gericht moet zijn dat dieren voor de vleesconsumptie zo dicht mogelijk bij de plaats van herkomst worden geslacht. Dat is absoluut het enig redelijke beleid! We beschikken vandaag de dag, in 1997, toch over koeltransporten en koelwagens? Gebruik die dan in hemelsnaam!
De weerzinwekkende behandeling van dieren is te zien in films die het dagelijks leven van de dieren op de Europese wegen tonen. Dat is ontoelaatbaar in een beschaafde maatschappij. Dus, geachte collega's, stem vóór dit verslag in zijn geheel!

Linser
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Van Dijk krijgt mijn volledige steun. Alle gevraagde technische en veterinaire maatregelen ter verbetering van de omstandigheden waarin dieren worden vervoerd, zijn zinvol. Deze maatregelen zijn weloverwogen en vooral ook uitvoerbaar. Zij zouden zo spoedig mogelijk moeten worden omgezet.
Staat u mij toe dat ik erop wijs dat in Oostenrijk juist mijn partij, de FPÖ, zich bijzonder bekommert om het lijden van de dieren die levend worden vervoerd. Onze activiteiten zijn van uiteenlopende aard: van open brieven aan commissaris Fischler, petities en actiedagen tot en met blokkades van kritische grensovergangen, want in Oostenrijk doet zich in verband met de Oostenrijkse wet op het dierentransport over de weg een heel bijzondere situatie voor. De vastlegging van de totale reistijd is nog niet aangepast aan de strenge bepalingen van de EU-richtlijnen. De in Oostenrijk toegelaten totale reistijd van zes uur is een rigoureuzere beperking dan in de EU, maar toch kan een vervoerder - zelfs al was hij in het buitenland al meer dan zes uur onderweg - niet ter verantwoording worden geroepen als hij deze duur niet binnen Oostenrijk heeft overschreden. Neemt u het mij niet kwalijk, maar dit is een onzinnige regeling die van minachting voor het leven getuigt! Dit vraagt gewoon om misbruik van een op zich goed bedoeld voorschrift.
En daarmee kom ik bij het belangrijkste probleem. Zonder doeltreffende en strengere controles en vooral zonder efficiënte strafbepalingen blijft iedere richtlijn een tandeloze tijger. Dat betekent dat bij de tenuitvoerlegging van de genoemde EU-richtlijnen ernstige tekortkomingen optreden, omdat de richtlijnen eenvoudigweg geen strafbepalingen bevatten. Ik ben dan ook van mening dat de eisen bij de betreffende strafbepalingen nog veel strenger moeten worden geformuleerd. In Oostenrijk hebben wij bijvoorbeeld op eigen initiatief sinds april van dit jaar langs de drukst bereden snelweg een zogenaamde inspecteur voor het dierentransport aangesteld. Hij laat alle transportwagens waarin niet voldoende strooisel is gebruikt of waarin de dieren niet gevoerd of gedrenkt werden, naar speciaal ingerichte drenk- en halteplaatsen voor dieren brengen.
Maar nogmaals, zonder doeltreffende strafbepalingen, zonder forse boetes, rekenen wij buiten de waard! Het vervoer van levende dieren is namelijk juist vanaf het ogenblik dat dit financieel zo gul door de Commissie werd ondersteund, explosief gestegen. Dat toont aan dat velen in de sector de taal van het geld heel goed begrijpen. Met het leed van deze dieren is nog altijd veel te veel geld te verdienen. Dat is de eigenlijke kern van het probleem.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik wil mevrouw Van Dijk gelukwensen met dit uitstekende verslag. Het was en is inderdaad een afschuwelijke situatie waar wij mee te maken hebben. De aard en manier waarop dieren op grote schaal worden behandeld, kan alleen maar op onmenselijkheid duiden. Ik steun volledig het dringende verzoek aan de Commissie tot vaststelling van een richtlijn betreffende de normen voor vervoermiddelen, of het hierbij nu om auto's, treinen of welk ander vervoermiddel ook gaat.
Ook wij hebben in de film gezien hoe dieren in de vrachtwagens worden gepropt, hoe ze er creperen, hoe hier niets wordt gedaan om een behoorlijk en passend vervoer van dieren mogelijk te maken. Ten tweede werd volkomen terecht de inrichting van de slachthuizen ter sprake gebracht. Ten dele is er niet eens weekenddienst. De dieren creperen, de dieren blijven ter plaatse liggen, als ze creperen worden ze niet verwijderd. Kortom, onvoorstelbare toestanden!
Ten derde de afschaffing van subsidies, van iedere financiële steun voor dit ondeskundige vervoer dat niet meer van deze tijd is. Wij hebben daarentegen strenge straffen nodig om te voorkomen dat deze zaken voortduren. Juist door dit financiële systeem moet worden bereikt hetgeen ons na aan het hart ligt, namelijk dat er zo weinig mogelijk dieren worden vervoerd, dat er zo weinig mogelijk levende dieren door Europa worden vervoerd, aangezien er toch de mogelijkheid bestaat om vlees diepgevroren te vervoeren. Dat moet ons belangrijkste doel zijn.
Volgens de normen van politici en journalisten is dit niet een brandend politiek vraagstuk. Het is echter wel een vraagstuk dat de EU de kans geeft te tonen dat zij de zorgen van de burgers, ook op kleinere schaal, au sérieux neemt, dat de EU, de Commissie, de Raad en ook dit Parlement de kans geeft te tonen dat de EU optreedt, en wel binnen een kort tijdsbestek, als burgers zich zorgen maken over een probleem, als zij een emotioneel probleem hebben. Ik verzoek dan ook niet alleen om goedkeuring van dit verslag, maar ik verzoek de commissaris of de Commissie deze grote kans aan te grijpen om de burgers van Europa te bewijzen dat de EU in staat is snel op te treden als de burger met problemen zit, dat de EU in staat is snel op te treden op gebieden waar volgens de burgers optreden noodzakelijk is.

Belleré
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Commissie vervoer en toerisme heeft het Europees Parlement in november 1996 definitief om toestemming verzocht voor het verslag van mevrouw Van Dijk, dat een uitvloeisel is van een ontwerpresolutie van de heer Provan en anderen. Bij het verslag zijn ook de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming betrokken als medeadviserende commissies. Het verslag behandelt een ernstige problematiek: het vervoer van paarden en andere levende dieren, en dat dit een ernstig probleem is, ziet men ook aan het aantal medeadviserende commissies, hier vertegenwoordigd door de heren Provan en Eisma.
Gezien de tijd die ter beschikking staat, ga ik niet in op de algemene punten - vervoermiddelen, halteplaatsen, import, export van levende dieren, namelijk runderen, varkens, schapen en paarden in het bijzonder. Aangezien al deze door mij genoemde punten echter bijdragen tot het welzijn van dieren tijdens het vervoer, ongeacht of deze bestemd zijn voor consumptie of voor het plezier van de mens, zoals renpaarden, zeg ik alleen maar dat ik het eens ben met de resoluties van het Parlement en de suggesties van de rapporteur, die ik toejuich, omdat het stuk voor stuk waardevolle voorstellen zijn. Ik citeer er enkele: een maximum van 500 km voor het wegvervoer, of, in ieder geval, een reistijd van niet meer dan acht uur; slachten van voor consumptie bestemde dieren zo dicht mogelijk bij de plaats van productie; uitbreiding van het personeel van de veterinaire inspectiedienst; halteplaatsen die onder toezicht staan, inzonderheid wat betreft het voederen, drenken, laden en lossen en het onderbrengen van dieren; meer toezicht op export en import. Verder is het klachtrecht welkom, dat het recht toekent gerechtelijke stappen te ondernemen tegen personen of ondernemingen die vervoerde dieren leed berokkenen. Wij wachten nu op de voorstellen van de Commissie!

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals u kunt afleiden uit de inleiding van het uitstekende verslag van mevrouw Van Dijk, is dit Parlement al sinds lange tijd begaan met het veilige vervoer van paarden en andere dieren. Ook de Commissie vindt dat de bescherming van alle dieren - waaronder natuurlijk ook paarden - gedurende het vervoer een zaak van groot belang is.
Deze Vergadering heeft, net als tal van organisaties en individuele personen, herhaaldelijk te kennen gegeven dat zij graag wil dat de Gemeenschap in dezen efficiënte maatregelen vaststelt. De Commissie is met u van mening dat correcte en efficiënte Gemeenschapsregels inzake het welzijn van dieren noodzakelijk zijn, en ik kan u de verzekering geven dat de Commissie het welzijn van dieren steeds een hoge prioriteit heeft gegeven en dat ook zal blijven doen.
Het welzijn van dieren tijdens het vervoer en met name tijdens langeafstandsvervoer, houdt de Commissie steeds meer bezig. Hoewel de Unie over verschillende maatregelen beschikt voor de bescherming van dieren die vervoerd worden, en dit zowel op haar eigen grondgebied als daarbuiten indien een deel van de reis op het grondgebied van derde landen plaatsvindt, kan niet worden ontkend dat er problemen zijn opgetreden in verband met ontoereikende handhaving van de regels door de verantwoordelijke instanties van de lidstaten en onvoldoende respect van de betrokken bedrijven voor de regels. Tegen lidstaten die in gebreke zijn gebleven, heeft de Commissie een procedure ingesteld.
Ik zal het nu hebben over een aantal specifieke punten die in de ontwerpresolutie worden behandeld, zoals de vervoermiddelen, de halteplaatsen en de exportrestituties. Het dient te worden erkend dat er flink wat vooruitgang is geboekt op het vlak van de communautaire wetgeving inzake het welzijn van de dieren. Ik zal een paar voorbeelden noemen. Na goedkeuring in de Raad van nieuwe normen voor de bescherming van dieren gedurende het vervoer, moest de Commissie inzake twee belangrijke aspecten met voorstellen komen voor gedetailleerde regels. Het Commissievoorstel over de halteplaatsen was al goedgekeurd in juni laatstleden. Bovendien heeft de Commissie in juli een voorstel ingediend bij de Raad betreffende de vereisten voor betere veewagens. Wij verwachten dat deze zaak gedurende het Luxemburgse voorzitterschap zal worden afgerond.
Ook heeft de Commissie bij de Raad een voorstel ingediend om de betaling van exportrestituties te koppelen aan de naleving van de bepalingen inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer. Zoals u zeer goed weet, heeft de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling dit voorstel net enkele dagen geleden besproken en naar verwachting zal de zaak tijdens de vergaderperiode van november besproken worden. Zodra deze verordening door de Raad is vastgesteld, zal de Commissie beslissen over specifieke uitvoeringsregels die de mate van bescherming voor vee dat naar dergelijke landen vervoerd wordt geleidelijk zullen verhogen.
Wat de methodes voor de handhaving en controle op de naleving van de richtlijnen betreft, hebben de veterinaire inspecteurs van het Bureau voor veterinaire en fytosanitaire inspectie van de Commissie in alle lidstaten steekproeven gedaan. Deze controles hebben uitgewezen dat we nog niet zover zijn dat alle lidstaten de desbetreffende richtlijn van de Raad in voldoende mate toepassen. Er zijn drie grote tekortkomingen vastgesteld. In vele lidstaten werd een aantal malen vastgesteld dat dieren tijdens het vervoer lijden. Controles die door sommige lidstaten werden uitgevoerd, werden geacht niet adequaat of onvoldoende te zijn en de vervoermiddelen waren vaak ook ondeugdelijk.
De Commissie zal via het Bureau voor veterinaire en fytosanitaire inspectie toezicht blijven uitoefenen op de situatie in de lidstaten, ondanks het feit dat de tenuitvoerlegging van de richtlijnen onder de verantwoordelijkheid van elke lidstaat valt.
Ten slotte heeft mijn collega, de heer Fischler, mij gevraagd u de verzekering te geven dat de Commissie net als deze Vergadering haar best wil doen om het wetgevende kader tot stand te brengen waarbinnen de lidstaten ervoor kunnen zorgen dat alle dieren vervoerd worden onder de wettelijke voorwaarden en dat de vervoerders duidelijke regels verschaft waaraan dezen zich dienen te houden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Stemming
Trakatellis
Mevrouw de Voorzitter, ik zou u willen zeggen dat zich hier leden van het Griekse parlement bevinden en ik zou u willen vragen hen te begroeten, indien dit mogelijk is.

De Voorzitter
Natuurlijk, mijnheer Trakatellis. Laten we zeggen dat het gebruikelijk is om alleen echt officiële bezoekers te verwelkomen. Niettemin wil ik onze vrienden van het Griekse parlement van harte begroeten.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, zoals aangekondigd in het debat van gisteren in de plenaire vergadering en zoals besproken met de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en de Commissie ontwikkelingssamenwerking, wil ik de Vergadering verzoeken mijn verslag naar de commissie terug te verwijzen, en wel om een heel eenvoudige reden: het verslag werd in de Commissie ontwikkelingssamenwerking goedgekeurd in juni, toen de situatie in Cambodja er heel anders uitzag dan nu.
Welnu, het debat van gisteren heeft bevestigd dat terugverwijzing noodzakelijk is om de commissie en ook de rapporteur in staat te stellen het een en ander te wijzigen, verder te werken en ook bij te dragen tot een vreedzame oplossing voor de huidige spanningen in Cambodja. Voor dit alles zullen we dus nog enige tijd nodig hebben, om uiteindelijk te komen tot de goedkeuring van de overeenkomst, maar dan in een politieke context waarin de vrede is hersteld. Daarom vraag ik de Vergadering in te stemmen met het voorstel tot terugverwijzing naar de commissie.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie)

Hindley
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag een eenvoudig procedurepunt uitleggen. Ten gevolge van een administratieve vergissing zijn de conclusies van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheidsen defensiebeleid niet - zoals had moeten gebeuren - in de tekst opgenomen. Uw diensten zijn het ermee eens dat dit via een mondeling amendement kan gebeuren. Ik zou willen vragen of de Vergadering hieraan haar steun kan verlenen. Om de diensten te helpen zou het misschien het beste zijn om de in te voeren tekst na paragraaf 16 van mijn resolutie op te nemen. Ik stel dus voor dat we over alles tot en met paragraaf 16 stemmen, vervolgens over 2 tot 7 van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid als geheel, en dan verder gaan met paragraaf 17. Ik hoop dat dit duidelijk is. Ik zou hier als leidraad voor de Vergadering aan toe willen voegen dat de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid de resolutie unaniem heeft goedgekeurd. Er is dus geen sprake van enig politiek geschil.

De Voorzitter
Geen bezwaren? Dat is niet het geval.
Mijnheer Hindley, zo zullen we het dus doen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Willockx
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, uit het boeiende debat van gisterenavond over mijn verslag is een compromisvoorstel in de vorm van een mondeling amendement voortgesproten dat de synthese maakt van dit artikel van mijn oorspronkelijke tekst met de tekst van het amendement van de EVP. Ik zal de te tekst voorlezen door welke deze combinatie mogelijk wordt: " 2. brengt in herinnering dat begrotingsdiscipline en totstandbrenging van een monetaire unie verenigbaar zijn met beleidsvormen die zijn gericht op duurzame groei en het scheppen van werkgelegenheid, maar dat noch de naleving van de convergentiecriteria, noch de datum voor de derde fase als voorwendsel mogen worden gebruikt om afbreuk te doen aan de noodzakelijke inspanningen van de Unie en van de lidstaten om werkgelegenheid te scheppen en aan de handhaving van een hoge graad van sociale bescherming." Ik denk dat dit compromis tegemoet komt aan de geest van het debat van gisterenavond en ik vraag dan ook de collega's dit als mondeling amendement te willen aanvaarden.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen dit mondelinge amendement?
Nee.
Betreffende amendement 4
Willockx
Mevrouw de Voorzitter, het is het klassieke probleem met de taalformulering en met de vertaling. In de Nederlandse tekst staat in het amendement inzake vernieuwende technologieën: " meer bepaald op het vlak van milieubescherming" . "Meer bepaald" verengt de definitie. Het moet worden: " onder meer op het vlak van de milieubescherming" . Dit is één van de mogelijkheden. Dat is de interpretatie die ik eraan wens te geven en dat wens ik in de Nederlandse tekst te concretiseren door vervanging van de terminologie "meer bepaald" door "onder meer" . De groene fractie is hierover geraadpleegd.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen dit mondelinge amendement?
Nee.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

 De Voorzitter
Ik feliciteer de heer Alber, jammer genoeg is dit zijn laatste verslag ...
(Levendig applaus) ... en wens hem opnieuw veel succes toe in zijn nieuwe functie bij het Hof van Justitie.

Barthet-Mayer
Mevrouw de Voorzitter, dit amendement geeft het unanieme advies van de landbouwcommissie goed weer. Als rapporteur voor advies vind ik het echter jammer dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking wegens het tijdschema geen rekening heeft kunnen houden met dit advies dat het mogelijk maakt de landbouw alle ruimte te geven. Ik verzoek mijn collega's dus voor dit amendement te stemmen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Provan
Mevrouw de Voorzitter, wij zouden van de rapporteur graag een toelichting krijgen in verband met paragraaf 22. Er staat duidelijk: " is van oordeel dat grensoverschrijdend vervoer" , enzovoort. Wat onze fractie betreft zijn er binnen de Gemeenschap geen interne grenzen meer. Ik zou van de rapporteur graag de verzekering krijgen dat dit zuiver betrekking heeft op de buitengrenzen van de Gemeenschap.
Betreffende paragraaf 26, is er in de diverse talen een nuanceverschil. In de Duitse versie staat: " Bovendien is het zinvol om een deel van deze controle" . In de Engelse tekst staat: " Is het zinvol om een deel van dit toezicht" . Het woord "toezicht" kunnen wij steunen, maar "controle" niet. Ik wil graag zeker weten dat de Engelse tekst de geldige is.

Van Dijk
Voorzitter, ik heb er geen enkel bezwaar tegen om bij paragraaf 22 het woord "extern" toe te voegen, want uiteraard is ook mijn intentie dat het gaat over "de buitengrenzen van de Unie" en niet over "de interne grenzen" . Die horen er inderdaad niet meer te zijn. Dat is paragraaf 22.
Wat betreft paragraaf 26 is het Engelse woord "monitoring" inderdaad beter dan het woord "controle" . Dan zou het misschien in het Nederlands ook "toezicht" moeten zijn in plaats van "controle" . Dat geldt dan ook voor het Duits.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u alleen even verzoeken om ook paragraaf 5 van de Zweedse versie te controleren wanneer u de verschillende taalversies controleert, omdat daar iets niet klopt. Ik geloof dat er moet staan "uppfödning och avel" (fokken en grootbrengen) in plaats van "uppfödning och gödning" (fokken en vetmesten). Er staan daar nog wat meer dwaasheden. Ik verzoek u daarom ook dit te controleren.

De Voorzitter
Zeker, absoluut, ik zal zorgen dat het zo gebeurt.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Holm
Het Verdrag van de Verenigde Naties is van groot belang om op werkelijk internationaal niveau de problemen rond het recht van de zee en het mariene milieu aan te pakken. Ik heb derhalve niets tegen de zakelijke inhoud van het verdrag.
Waar ik echter kritisch tegenover sta, is het feit dat de EU tot 'tegenpartij' in dit verdrag wordt gemaakt. Dat betekent dat men accepteert dat de EU een rechtspersoon wordt, dat wil zeggen een staat. Daar kan ik niet mee akkoord gaan. De verschillende lidstaten van de EU waren en zijn de tegenpartij van de VN in internationale overeenkomsten. De EU is geen staat!

Lindqvist
Er is geen enkele reden waarom de EU formeel partij moet zijn bij de ondertekening van het verdrag in plaats van de verschillende lidstaten. Dit is des te onbegrijpelijker, omdat niet alle landen het hebben geratificeerd. Er zijn daarom geen redenen voor de lidstaten om, zoals wordt voorgesteld in het verslag, bevoegdheid van de lidstaten op het gebied van handelsbeleid, visserijbeleid, milieuvraagstukken, soevereiniteit over territoriale wateren en visserijrechten aan de EU over te dragen. Ik heb daarom tegen het verslag gestemd.

Sjöstedt
Als voorstander van interstatelijke, internationale samenwerking, die de soevereiniteit van ieder land erkent, sta ik kritisch tegenover het voorstel de EU de bevoegdheid te geven de lidstaten in internationaal verband te vertegenwoordigen.
Het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee is echter wel een heel belangrijke overeenkomst om het mariene milieu te redden, en een mogelijkheid voor derdewereldlanden om hun recht in dezen op dezelfde voorwaarden te doen gelden als de rijke landen. Hopelijk zal deelname van de EU aan het verdrag inzake het recht van de zee ertoe leiden dat de Unie op grotere schaal wordt gedwongen milieueisen te respecteren en op gelijke voorwaarden samen te werken met landen in de derde wereld. Daarom stem ik voor de aanbeveling.
Verslag-Pettinari (A4-0221/97)
Van Dam
De intens treurige geschiedenis van Cambodja is met bloed geschreven. Zij laat iets zien van de schrille tegenstellingen in de ASEAN-regio. Als deze organisatie tracht te bemiddelen in de burgeroorlog, past de EU een terughoudende opstelling. Na de verkiezingen van 1993 leek de situatie in Cambodja te verbeteren, maar de recente strijd tussen premier Hun Sen en prins Ranariddh heeft het land opnieuw aan de rand van de afgrond gebracht.
Wij menen dat de tijd nog niet rijp is voor een samenwerkingsovereenkomst met Cambodja, al gaan wij met de inhoud daarvan zeker akkoord. Eerst zouden de parlementsverkiezingen in 1998 afgewacht moeten worden. Om deze reden hebben wij onze stem aan het verslag-Pettinari onthouden.
Overigens is een overeenkomst met Cambodja maar ook met Vietnam en Laos vooral een vriendschappelijk gebaar van de EU als steun voor hervormingen in deze landen. Het mag in geen geval gezien worden als een goedkeuring van de politieke situatie.
Bij samenwerking met landen als Laos en Cambodja moet er scherp op worden toegezien dat financiële steun rechtmatig en doelmatig wordt besteed en in geen geval in de zakken van corrupte ambtenaren terecht komt.
Verslag-Hindley (A4-0195/97)
Cunha
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil een stemverklaring afleggen over het verslag van de heer Martens, maar ik wil dat schriftelijk doen.

Ribeiro
Mevrouw de Voorzitter, in de toelichting van het verslag van de Commissie externe economische betrekkingen wordt opgemerkt dat de ASEAN aanvankelijk bedoeld was als bondgenootschap tegen het opkomende communisme. Een heel verdienstelijk doel, zullen sommigen zeggen. En ze hebben gelijk. Maar ze mogen dan niet de slachtingen vergeten die deze strijd reeds teweeg heeft gebracht in Zuidoost-Azië, bijvoorbeeld in Indonesië, zelfs al voordat de ASEAN bestond.
De Commissie externe economische betrekkingen - de commissie ten principale - houdt zich evenwel meer bezig met het aanhalen van de banden met een belangrijke economische partner. Ik citeer: " Daarom streeft haar voorstel ernaar de impasse te doorbreken die veroorzaakt is door het verzet van Portugal tegen de derdegeneratieovereenkomst" . Het verslag laat echter de oorzaken van dit verzet ongenoemd en draait om het probleem heen door het noemen van mogelijke opties voor een nieuwe dynamiek, met protocollen bij de samenwerkingsovereenkomst van 1980, actieve partnerschappen of andere strategieën. Het verslag wijst met de beste bedoelingen op de noodzaak om het behoud van het milieu en het culturele erfgoed veilig te stellen, waartoe ook de Portugese taal en andere uitingen van het Timorese verleden worden gerekend. Ook wijst het verslag, opnieuw met zeer goede bedoelingen, op het belang van eerbiediging van de mensenrechten als voorwaarde voor samenwerking.
Het verslag is echter politieker dan men denkt: het wijst nadrukkelijk op het tegenhouden van de overeenkomst en het ziet als oplossing hiervan dat Portugal wordt gedwongen zijn verzet te staken, met het argument dat zo een juridische basis zal worden geschapen voor de bescherming van de mensenrechten op Oost-Timor. De commissie verlangt echter niets van Indonesië, dat het eiland al ruim twintig jaar lang militair bezet houdt, zij het dat het verslag - en dat moet gezegd worden - wel de lidstaten oproept om de resolutie van het Parlement inzake wapenverkopen aan Indonesië na te leven.
We hebben hier te maken met een staaltje van politieke jongleerkunst waarbij gemakshalve aan de militaire invasie en bezetting van een te dekoloniseren grondgebied voorbij gegaan wordt, de culturele en fysieke volkerenmoord vergeten wordt, geen acht wordt geslagen op de resoluties van de Verenigde Naties waarin daadwerkelijke naleving van het recht op zelfbeschikking wordt geëist, en waarbij tot slot, bij het aanvaarden van al deze dingen, alles wordt teruggebracht tot de bescherming van mensenrechten, alsof Timor gewoon deel uitmaakt van Indonesië. Punt uit! In naam van de economie, van de handel, wordt gezocht naar een uitweg uit ongemakkelijke situaties. Maar laat men niet rekenen op ons stilzwijgen als medeplichtige; er is immers wel degelijk sprake van een invasie, van een militaire operatie, van niet-naleving van het recht op zelfbeschikking van een volk, van moord op een volk en op een cultuur.

Souchet
De Fractie Europa van Nationale Staten heeft haar medewerking verleend aan de goedkeuring van alle rapporten die op de agenda van deze extra zitting staan en over de betrekkingen van de Europese Unie met de landen van Azië gaan, met name met de lidstaten van de ASEAN waarmee zij vanouds diepgaande betrekkingen onderhoudt.
Het ontwikkelen en het weer in evenwicht brengen van onze betrekkingen met dat deel van de wereld vormt inderdaad een uitdaging en een doelstelling die alle lidstaten van de Unie gemeen hebben.
De Europese Unie dient tegelijkertijd rekening te houden met het marktpotentieel van deze landen en met hun bijzondere agressiviteit op handelsgebied. Zij moet dus in het bijzonder waken over het evenwicht van de wederzijdse overeenkomsten en concessies door aandachtig de gevolgen ervan op het gebied van werkgelegenheid te onderzoeken.
De uitbreiding van de samenwerkingsovereenkomst tot Vietnam is voor de Unie een middel om onze belangstelling voor dit land te tonen en onze bereidheid om met de realiteit van de politieke en economische ontwikkelingen in het gebied rekening te houden.
Wat betreft de samenwerkingsovereenkomst met Cambodja wil de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten met nadruk haar instemming laten blijken met een beleid dat op dit punt wijs en verstandig is, want terwijl het aanpassing van onze samenwerking aan de moeilijke situatie van dit land voorstaat, slaagt dit beleid er ook in de verworvenheden ervan intact te houden en moedigt bij voorbaat elke positieve ontwikkeling aan. Het is essentieel te benadrukken hoeveel belang wij aan een goed verloop van een eerlijk verkiezingsproces hechten. De omstandigheden waarin de verkiezingen zich zullen afspelen, zullen de omvang en de aard van onze samenwerking dienen te bepalen.
Ons Parlement zou zeker, gezien zijn ervaring en kennis van zaken op dit gebied, een nuttige bijdrage kunnen leveren bij het toezicht houden op deze verkiezingen. Essentieel op dit moment is het tonen van onze bereidheid om elke positieve ontwikkeling te steunen, elke ernstige aantasting te bestraffen en het belang van de bevolkingsgroepen die baat hebben bij humanitair gerichte samenwerking te beschermen.
Het terugverwijzen van het verslag van de heer Pettinari naar de parlementaire commissie ligt dus volledig in de lijn van deze doelstelling, waardoor wij de mogelijkheid krijgen in onze resolutie de meest recente aspecten van de ontwikkeling van de situatie in Cambodja op te nemen.
Verslag-Hindley (A4-0262/97)
Porto
Gelet op het buitengewone potentieel dat de ASEAN-landen vormen, is het streven van de Europese Unie naar een nieuwe dynamiek in haar betrekkingen met deze landen begrijpelijk.
Dat betekent evenwel niet dat voorbij mag worden gegaan aan normen en waarden, met name op economisch en sociaal gebied. Maar nog afgezien daarvan is het, gezien de zeer ernstige situatie op Oost-Timor, belangrijk dat heel concreet gewezen wordt op de noodzaak van naleving van de mensenrechten aldaar. Dat is een punt waaraan wij in de Commissie externe economische betrekkingen de nodige aandacht hebben besteed; zie paragraaf 16 van de goedgekeurde resolutie, waarin gewezen wordt op "het belang van eerbiediging van de rechten van de mens, en in het bijzonder de inachtneming van de mensenrechtenclausule in de bilaterale betrekkingen tussen de EU en bepaalde lidstaten van de ASEAN" ; dit wordt zelfs geëist.
Hoe groot ook de verleiding van big business is, er bestaan normen en waarden waarmee wat Europa betreft niet te schipperen valt, op straffe van een volkomen verlies van onze geloofwaardigheid.

Van Dam
De sinds 1980 sterk veranderde relatie tussen de ASEAN-landen en de EU vraagt zeker om een nieuwe dynamiek in de betrekkingen. Wij steunen de keuze van Raad en Commissie voor optie 2. Een gezamenlijke verklaring biedt partijen meer ruimte om in te spelen op ontwikkelingen en kan worden aangevuld met overeenkomsten met de afzonderlijke ASEAN-landen. De rapporteur geeft aan dat daarmee de medezeggenschap van het EP wel beperkter uitvalt dan wanneer voor optie 1 was gekozen. Voor ons is dat geen bezwaar. Buitenlands beleid behoort immers tot de bevoegdheden van de lidstaten.
Nauwe samenwerking met de ASEAN-landen is zeker gewenst. Daarbij moet het overleg over handels- en investeringsbelemmeringen prioriteit krijgen. De exportbevordering door de EU is overigens niet meer dan een aanvulling op het exportbeleid van de lidstaten, waar die taak primair ligt. Daar kan ook de noodzakelijke betrokkenheid van het bedrijfsleven gestalte krijgen. De EU dient met name in multilateraal verband randvoorwaarden te scheppen.
Ik ben ervan overtuigd dat op het vlak van de "mensenrechten" , vooral de arrogante houding van veel westerse landen de ASEAN-landen tegen de borst stuit. Het opkomen voor de mensenrechten is dan ook het best gediend als de EU de Aziatische landen meer gaat behandelen als gelijkwaardige, volwassen landen. Dat neemt evenwel het fundamentele gegeven niet weg dat de mens als schepsel van God beschermwaardig is. Daarop mogen ook de ASEAN-landen worden aangesproken. Aanpassing van de Universele Verklaring van de rechten van de mens is wat mij betreft dan ook niet aan de orde, al kan ik gezien het sterk humanistische karakter ervan, meevoelen met de kritiek daarop.
Het is niet aan de EU om voor de ASEAN uit te maken welke landen in die regio wel of niet mogen toetreden, hoeveel moeite we ook hebben met de situatie in sommige landen in die regio. Daarom konden we ook akkoord gaan met de uitbreiding van de overeenkomst tot Vietnam.
Wel behoort de Raad in contacten met de ASEAN-landen te wijzen op misstanden. Programma's die mensenrechten bevorderen, verdienen dan ook voorrang van Unie en lidstaten. De stuitende seksuele exploitatie van kinderen in Thailand en op de Filippijnen, maar ook de vrouwenhandel vragen om gezamenlijke bestrijding.
Beschouwingen over de Zuidoost-Aziatische landen gaan meestal alleen over explosieve en economische groei, handel en investeringen. Daarbij wordt dan vergeten dat armoede en gebrek aan ontwikkeling nog steeds hoofdproblemen zijn in veel ASEAN-landen. Ook in de mededeling van de Commissie blijft dit onderbelicht. Op dat vlak doen talloze NGO's in die regio goed werk. Helaas is dit vaak niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat. In de samenwerking met de ASEAN-landen zal de strijd tegen armoede en onderontwikkeling dan ook onafgebroken moeten worden voortgezet.
Verslagen-Hindley (A4-0195/97 en A4-0262/97)
Sjöstedt
Ik heb voor de verslagen over de betrekkingen tussen de EU en de ASEANlanden gestemd. De paragraaf over de mensenrechten moet echter meer nadruk krijgen dan in de verslagen gebeurt. Er is veel nadruk gelegd op deze rechten in de samenwerkingsovereenkomst met Vietnam, maar nog niet in die met de overige gezamenlijke ASEAN-landen. In al deze staten vinden ook inbreuken op de mensenrechten plaats, speciaal in Indonesië en op de Filippijnen. In deze staten worden de vakbonden en volksbewegingen al heel lang verdrukt en vervolgd, vooral op het platteland. Indonesië is bovendien verantwoordelijk voor de ontzettende volkerenmoord op Oost-Timor en voor de bezetting van dit land.
De EU moet de mensenrechten in het hele ASEAN-gebied krachtig verdedigen.
Verslag-Graziani (A4-0140/97)
Berthu
De gemeenschappelijke Europees-Canadese verklaring van 17 december 1996 en het actieplan dat erbij is gevoegd, lijken ons strijdig met het in de Unie vigerende recht en wij begrijpen niet hoe de in de Raad vertegenwoordigde nationale regeringen dit hebben kunnen aanvaarden.
In het Verdrag zal men namelijk tevergeefs naar een of andere juridische basis zoeken die de Unie toestaat dergelijke verbintenissen te ondertekenen. Het gaat niet om een gemeenschappelijk standpunt ex artikel J.2, aangezien wij hier met een overeenkomst met een derde land te maken hebben. Het betreft evenmin een gemeenschappelijk optreden ex artikel J.3 om dezelfde reden en ook omdat de voor dit geval voorziene procedure niet gevolgd is. Verder is er ook terughoudendheid geboden ten aanzien van de gebieden die onder de verklaring en het actieplan vallen: weliswaar gaat het over handelsbetrekkingen, waarvoor de Commissie bevoegd is, maar ook over veiligheid, ontwapening, justitie, immigratie, terrorisme enzovoort, dat wil zeggen puur nationale of intergouvernementele domeinen. Nog verrassender is het te merken dat dit verzameldocument in zijn geheel door de Commissie is ondertekend, terwijl zij maar voor bepaalde beperkte delen onderhandelingsbevoegdheid heeft.
De Commissie heeft inderdaad vanaf haar eerste mededeling aan de Raad, begin 1996, koelweg de noodzaak uiteengezet rekening te houden met "de verandering in de aard van de buitenlandse betrekkingen van de Unie na Maastricht" . We zouden graag willen weten waaruit die verandering bestaat, aangezien ook na Maastricht het gemeenschappelijk buitenlands beleid nog steeds van intergouvernementele aard is, net als tevoren. Waarschijnlijk ter illustratie van deze vermeende verandering was Leon Brittan zijn voorstel aan de Canadezen gaan voorleggen zonder zelfs ook maar formeel het groene licht van de Raad te hebben gekregen; waarschijnlijk in dezelfde geest komt de Unie in het hele document op juridisch gelijke voet met Canada naar voren, alsof zij een staat is, terwijl zij zelfs geen rechtspersoonlijkheid bezit. In werkelijkheid hadden deze overeenkomsten door alle of door de meest betrokken landen van Europa moeten worden ondertekend. In hun huidige staat hebben zij geen juridische waarde.
Bij het verlangen van de opstellers om de Europese Unie voor een soort federale staat te laten doorgaan komt nog hun hardnekkigheid om in het hoofdbestanddeel van de tekst elke vermelding van de eigennaam van een lidstaat te doen verdwijnen, zelfs van die lidstaten, Frankrijk of Groot-Brittannië, die de meest duidelijke historische banden met Canada hebben. Je moet dit document gelezen hebben om je, overigens met veel verbijstering, die waarlijke manie om de staten uit te wissen te realiseren.
Het begrip lidstaat zelf schijnt namelijk verboden te zijn. Het verschijnt alleen via de omweg van een korte cryptische zin die op het allerlaatste moment van de onderhandelingen werd toegevoegd: "Deze documenten hebben geen invloed op de juridische positie van de Europese Gemeenschap, haar lidstaten en Canada." Dit is de enige plek in de tekst waar de lezer terloops verneemt dat er in de Unie lidstaten bestaan. Ook merke men het vage woordgebruik op ( "de juridische positie" ), bedoeld om die beschamende waarheid niet te hoeven zeggen: de enigen die volledig partij zijn bij het buitenlands beleid zijn de soevereine lidstaten.
Aangezien er vooral niet gesproken mag worden over lidstaten en hun afzonderlijke vormen van buitenlands beleid, vermelden de Europees-Canadese documenten natuurlijk nergens het bestaan van speciale banden tussen Frankrijk en Québec en de noodzaak om deze in stand te houden. We zien hier het integratiemechanisme aan het werk: in plaats van te waken over de verschillen zoals de Unie in theorie behoort te doen, neigt zij ertoe ze weg te werken; in plaats van de lidstaten hun waarde te geven en ze te verdedigen, probeert zij ze te laten verdwijnen om zich te laten horen en zichzelf op de voorgrond te plaatsen.
Het lijkt mij dat de regeringen en de nationale diplomatieke diensten goed over deze tekst zouden moeten nadenken en er conclusies uit trekken.

Sjöstedt
Ik heb voor het verslag over de betrekkingen tussen de EU en Canada gestemd, maar tegen de kritiek op het Canadese visserijbeleid. Dat beleid vind ik aanzienlijk verstandiger dan dat van de EU, omdat het rekening houdt met de afgenomen visbestanden. Het beleid van Canada is noodzakelijk om het leegvissen tegen te gaan.
Ik ben ook tegen de paragraaf waarin staat dat er een uitgebreide samenwerking tussen Europol en de Canadese politiële autoriteiten moet komen. Ik ben tegen de ontwikkeling van Europol en ik vind dat een internationale politiële samenwerking het beste kan geschieden via Interpol.

Souchet
Net als verscheidene van onze collega's benadruk ik het gelukkige samengaan van het bijzonder gewaardeerde bezoek van de eerste minister van Québec aan Parijs en ons debat over de betrekkingen tussen de Europese Unie en Canada.
Deze samenloop van omstandigheden brengt ons ertoe bijzondere aandacht te schenken aan de onopgeloste problemen van de Canadese federatie waarop de heer Graziani terecht onze aandacht heeft gevestigd, en die bepalend zijn voor de toekomst van onze betrekkingen met de verschillende delen van die federatie. In zijn huidige organisatievorm draagt Canada als een bittere kwelling en een verwoestend zaad het onopgeloste probleem van de erkenning van de specificiteit van zijn oorsprong, van zijn ontstaan uit twee stichtersvolken in zich. Een onoplosbaar probleem, in elk geval in het kader van de federale formule die niet in staat is gebleken een bevredigende oplossing te brengen, aangezien zelfs de erkenning van Québec als "aparte gemeenschap" in het Meech Lake-akkoord, dat toch zoveel verwachtingen had gewekt, op niets is uitgelopen, evenmin als de wijziging van de federale constitutie door het compromis van Charlottetown.
Dit drama van Canada en Québec moet voor ons een aansporing zijn in Europa heel voorzichtig en verantwoordelijk te werk te gaan, want het laat zien dat er geen enkel duurzaam evenwicht kan worden gevonden wanneer de volken het gevoel hebben dat hun soevereiniteit hun is afgenomen. Dertig jaar geleden heeft generaal De Gaulle dit onder de aandacht gebracht. Dat is ook de reden waarom wij vandaag de dag in heel Europa, maar ook elders, zoveel federaties uiteen zien vallen.
Natuurlijk is het aan de bewoners van Québec zich op democratische wijze over hun toekomst uit te spreken en zal het aan ons zijn deze keuze, hoe die ook uitvalt, te respecteren.
Overigens zou het ook zo kunnen zijn, het is maar een schijnbare paradox, dat het voortbestaan van Canada waarmee wij zoveel historische en vriendschapsbanden hebben, via de erkenning van de soevereiniteit van de samenstellende delen plaatsvindt. De president van de Franse Republiek heeft onlangs verklaard dat, welke keuze Québec ook maakt, Frankrijk het land zal begeleiden op de weg die het besluit in te slaan. Hebben wij van onze kant niet de taak Canada en Québec duidelijk te laten weten dat, welke keuze laatstgenoemde ook zal maken, Europa bijstand zal verlenen op de gekozen weg?
Verslag-Willockx (A4-0255/97)
Berthu
Het verslag Willockx komt voort uit een initiatief van het Europees Parlement, dat heeft willen verduidelijken wat de relatie tussen de convergentiecriteria van de monetaire unie en de financiering van socialezekerheidsstelsels in de lidstaten is. Het verslag is tot zo'n vervelende conclusie gekomen dat er de voorkeur aan gegeven is die conclusie onder de toelichting te laten vallen, een onderdeel dat formeel alleen onder verantwoordelijkheid van de rapporteur valt, en voor de door de plenaire vergadering goedgekeurde slotresolutie slechts een aaneenschakeling van clichés te bewaren.
Immers, na te hebben uiteengezet dat het moeilijk maar noodzakelijk is het tekort van de sociale stelsels weg te werken (wie zou het tegendeel beweren?) verplaatst deze resolutie het probleem door voor te stellen de belasting op arbeid te verlichten om, in ruil daarvoor, de verhoging van sociale bijdragen te vergemakkelijken. Zo levert dit voorstel geen fundamentele oplossing voor het sociale tekort, zelfs niet voor het algemene probleem van de convergentiecriteria, want als de belastingheffing wordt verlegd, moeten er toch elders besparingen worden gevonden.
Toch mag de discussie hier niet stoppen. De monetaire unie zal nog heel wat andere effecten op de sociale stelsels hebben, en de kwestie van de convergentiecriteria die nu eenmaal het dringendst is, is daarom nog niet het belangrijkst. Zij vormt slechts het aan de oppervlakte gekomen topje van de ijsberg.
Want, zoals uit de toelichting blijkt, zullen de meest wezenlijke gevolgen van de monetaire unie pas na haar inwerkingtreding optreden: op Europese schaal moet een gecentraliseerde herverdeling ten gunste van de minder ontwikkelde regio's plaatsvinden, met name ter wille van hun sociale bescherming. In een poging de kosten van een dergelijke herverdeling in te schatten citeert de rapporteur onderzoeken die tot de conclusie komen dat er een Europese begroting van ongeveer 5 tot 7 % van het BBP van de Unie (tegen thans 1, 2 %) nodig is.
Daar stuiten wij op de echte moeilijkheden van de monetaire unie op sociaal gebied, moeilijkheden die de burgers pas morgen zullen ontdekken als zij al in het nieuwe stelsel zijn ondergedompeld, maar die de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten al sinds lang aan de kaak stelt: op termijn zal het noodzakelijk worden een Europese begroting op te stellen die heel wat omvangrijker is dan de huidige, met de overeenkomstige belastingen en sociale premies, waardoor de concurrentievoordelen die de euro zal hebben kunnen bieden teniet worden gedaan. Zo zullen het bedrijfsleven en de burgers bedrogen uitkomen.

Fourcans
Het verband dat het verslag legt tussen de convergentiecriteria en de socialezekerheidsstelsels lijkt mij niet terecht.
Hoewel onze rapporteur geenszins de gegrondheid van die criteria ter discussie stelt, deel ik toch zijn standpunt niet dat de convergentiecriteria de speelruimte van de lidstaten ten aanzien van hun sociale opdracht zouden inperken. Want zijn de tekorten eenmaal onder de grens van 3 % gekomen en vervolgens op het door het stabiliteits- en groeipact vereiste niveau teruggebracht, dan zullen de lidstaten over werkelijke speelruimte beschikken: zij krijgen dan de mogelijkheid hun tekort tot 3 % van het BBP te vergroten om eventuele economische en sociale schokken te kunnen incasseren.
Op dezelfde wijze zou, hoewel ik het ermee eens ben dat de werkgeversbijdragen moeten worden verlaagd om onze werkloosheid op te lossen, een compenserende verhoging van andere belastingen niet welkom zijn. Op geen enkele wijze moet het redden van onze sociale stelsels via nieuwe belastingverhogingen op kapitaal verlopen, zoals de rapporteur suggereert. Wij zouden tegen de zo nagestreefde economische doelmatigheid ingaan, dat wil zeggen tegen de groei en de werkgelegenheid, zonder daarmee de verschillende sociale problemen en de tekorten in onze sociale kassen op te lossen. Het is veel verstandiger onze uitgaven voor sociale zekerheid te rationaliseren, zonder dat dit het sociale bouwwerk in gevaar brengt, integendeel.

Holm
Dit verslag betekent voor een deel een erkenning van het feit dat het sociale stelsel in de meeste lidstaten van de EU zwaar onder druk staat, vooral als gevolg van de inspanningen om te voldoen aan de convergentiecriteria van de EU. Desondanks wordt gesteld dat het EMU-beleid de enige weg is, en voortgezet moet worden.
Er staan vele conclusies in het verslag die mij wezensvreemd zijn. Dat geldt bijvoorbeeld voor paragraaf 4, waar staat dat er in de toekomst meer geld nodig zal zijn voor de sociale sector als gevolg van meeruitgaven inzake pensioen en ziekteverzekering, en dat deze uitgavenstijging zal "worden gecompenseerd door min-uitgaven voor kinderbijslag en werkloosheid" . Dit beleid kan ik niet steunen. Om de overheidsfinanciën te verbeteren kan men veel beter bezuinigen op defensie en op de aanleg van autowegen, maar niet op de uitgaven ten behoeve van kinderen - onze toekomst - en ten behoeve van degenen die het hardst worden getroffen!
De rapporteur laat het hier echter niet bij, maar eist bovendien dat de belastingstelsels worden gecoördineerd, dat wil zeggen tot EU-beleid worden gemaakt. Als dat gebeurt, zal een groot deel van het Zweedse zorgstelsel worden afgebroken, omdat het belastingniveau in Zweden hoger is dan in andere landen en dus omlaag zal moeten. Dat zal in geen enkel opzicht leiden tot sociale zekerheid voor de burgers.
Deze visioenen met betrekking tot het toekomstige sociale model in de EU-landen zijn niet de mijne en daarom heb ik tegen het verslag gestemd.

Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag van de heer Willockx over de samenhang tussen de EMU en de socialezekerheidsstelsels in de lidstaten van de Europese Unie. Het verslag stelt vast dat de budgettaire ruimte van de lidstaten beperkt wordt door hun streven om de convergentiecriteria na te leven. De Deense sociaal-democraten zijn het hiermee eens, maar wijzen erop dat dit alleen het geval is in landen die geopteerd hebben voor besparingen om aan de convergentiecriteria te kunnen voldoen, terwijl een land als Denemarken ervoor gekozen heeft de economie te stimuleren om aan de convergentiecriteria te kunnen voldoen.
Het verslag pleit voor een betere coördinatie van de belastingstelsels, rekening houdend met de uiteenlopende behoefte aan publieke goederen in de lidstaten. De Deense sociaal-democraten vinden een betere coördinatie van de belastingstelsels een goed idee, vooral in het licht van de ongelukkige situaties die zich de laatste tijd hebben voorgedaan doordat Ierland de vennootschapsbelasting drastisch heeft verlaagd en daardoor arbeidsplaatsen van andere lidstaten, waaronder Denemarken, heeft afgepakt. De Deense sociaal-democraten beklemtonen dat het sociaal beleid een soevereine nationale aangelegenheid moet blijven.

Lienemann
Ik ben het eens met de bedoelingen van het verslag ten aanzien van de noodzaak in het hart van de Europese Unie een sociale bescherming van hoog niveau te garanderen, evenals met het onderzoek waarin wordt vastgesteld dat de convergentiecriteria de budgettaire speelruimte inperken waarover de lidstaten beschikken om zich van hun sociale opdracht te kwijten. Ik verbaas me daarentegen over de nietbewezen stelling dat noch de criteria noch de datum van invoering van de euro de eensgezinde inspanningen van de EU om werkgelegenheid te scheppen en de zo noodzakelijke sociale zekerheid in stand te houden en te versterken kunnen aantasten!
Integendeel, in zeer veel landen van de EU stapelen de dreigingen op het vlak van de pensioenen of het realiseren van het recht op gezondheidszorg zich op. Tegelijk met de monetaire eenheid is er geen enkele maatregel genomen om te zorgen dat de twee doelstellingen, "gezond begrotingsbeleid" en "werkgelegenheid- sociale bescherming van goede kwaliteit" verenigbaar zijn.
In het bijzonder betreur ik het dat het principe van de sociale convergentie niet is aangehouden door van boven af de sociale verworvenheden te harmoniseren en dat geen enkele sociale maatregel in die richting gaat.
Tot slot, het Witboek van de Commissie heeft de neiging het steeds geringer wordend aantal werknemers in loondienst voor lief te nemen en dit zelfs te rechtvaardigen uit naam van de flexibiliteit. Het Witboek neigt ertoe in Europa een ontwikkeling aan te moedigen van het omslagstelsel naar een gemengd stelsel met een basispensioenvoorziening die uit een omslag aan de werknemers wordt gegarandeerd, terwijl de rest door pensioenfondsen moet worden verzekerd.
Dit zou de deur openzetten voor een sociale zekerheid met twee versnellingen en voor een ommezwaai op lange termijn in de richting van kapitaaldekking, een onrechtvaardiger stelsel.
Ik kan deze ongenuanceerde steun van het verslag aan het Witboek van de Commissie niet goedkeuren. Bijgevolg stem ik tegen het in het verslag van de heer Willockx voorgestelde besluit.

Lindqvist
Ik ben het ermee eens dat de eisen van het Verdrag van Maastricht met betrekking tot de EMU er niet op neer mogen komen dat de socialezekerheidsstelsels van de lidstaten worden afgebroken. Volgens mij bestaat er een groot risico dat de EMU hiertoe leidt. Ik kan het daarom niet eens zijn met de enigszins onlogische conclusie dat de EMU onverkort moet worden uitgevoerd. Nog minder ben ik het eens met de conclusie dat dit automatisch zou leiden tot lagere rente, groei van de werkgelegenheid en verlaging van de sociale uitgaven.
Integendeel, het risico is groot dat de EMU het tegenovergestelde tot gevolg heeft, namelijk grotere regionale verschillen, een krachtige en ondemocratische centralisatie van het economisch beleid, en het gevaar van stijgende werkloosheid door de eenzijdige voorrang voor economische convergentie-eisen en het gebrek aan overeenkomstige eisen inzake meer werkgelegenheid.
Voorstellen in de richting van een gemeenschappelijk landbouwbeleid wijs ik af, terwijl ik mijn steun betuig aan het pleidooi van de parlementaire commissie voor verschuiving van belasting op arbeid naar belasting op milieuvervuiling, gebruik van natuurlijke bronnen, energieverbruik en consumptie.
De negatieve voorstellen hebben de overhand. Daarom heb ik tegen dit verslag gestemd.

Theorin en Wibe
Aangezien wij ons niet scharen achter het idee van een gemeenschappelijke munt voor de lidstaten van de EU, hebben wij besloten om ons bij het stemmen over dit verslag van stemming te onthouden.
Wij willen er echter wel op wijzen dat de rapporteur in de conclusies van zijn toelichting schrijft: " De komende IGC moet het onevenwicht tussen het ééngemaakt monetair beleid enerzijds en de bevoegdheden van de Unie anderzijds herstellen." Onze vrees dat de EMU, wanneer die eenmaal tot stand is gekomen, zal worden aangevuld met een gemeenschappelijk financieel beleid binnen de EU wordt duidelijk versterkt door dit verslag, ook al is de argumentatie in dezen goed verhuld.
Verslag-Alber (A4-0276/97)
Berthu
Soms treden er in Europese aangelegenheden merkwaardige coïncidenties op. Precies op het moment dat het verslag-Alber van het Europees Parlement zijn verontrusting uit over de weerstand op nationaal niveau tegen de omnipotentie van het Gemeenschapsrecht, wil het tijdens de Raad van Amsterdam goedgekeurde wijzigingsvoorstel dit probleem definitief, en ons inziens antidemocratisch, oplossen door de nationale constituties volledig ondergeschikt te maken aan het Gemeenschapsrecht.
Op Europees niveau heeft het Hof van Justitie sinds lang de voorrang van het Gemeenschapsrecht boven het nationale recht verkondigd. Het Hof ontleende dit principe overigens aan een afgeleide redenering en niet aan het Verdrag zelf, dat nooit een algemene bepaling hieromtrent heeft bevat (afgezien van de bijzondere bepaling van artikel 189 betreffende de verordeningen). Het Hof heeft het hierbij niet gelaten: het heeft die voorrang niet alleen ten aanzien van eerdere, maar ook ten aanzien van latere voorschriften afgekondigd, hetgeen meer aanvechtbaar is; het heeft zelfs gepreciseerd dat de voorrang gold ongeacht de aard van de nationale voorschriften, met inbegrip van "de grondrechten zoals die geformuleerd zijn in de constitutie van een lidstaat of de beginselen van zijn nationale constitutionele structuur" ; tot slot heeft het zijn ontwikkeling voltooid door het Verdrag te kwalificeren als "constitutioneel basishandvest" van de Gemeenschap.
Wat heeft er zich tegenover deze ware juridische agressie op nationaal niveau afgespeeld? In eerste instantie niets. De rechtsprekende instanties in laatste aanleg hebben de jurisprudentie van het Hof van Justitie overgenomen; de regeringen hebben hun mond gehouden; de volken zijn niet over het probleem geraadpleegd; het Verdrag is nooit herzien om de zogenaamde nieuwe beginselen duidelijk te integreren.
In tweede instantie echter hebben sommige nationale constitutionele hoven, met name in Denemarken en Duitsland, hun bezorgdheid geuit over het toenemend tekort aan democratie dat door het beginsel van absolute voorrang van het Gemeenschapsrecht wordt opgeroepen. Kwam men uiteindelijk niet, van de ene logische redenering naar de andere gaande, tot de conclusie dat een eenvoudige verordening van de Commissie een hogere rechtskracht heeft dan een na volksraadpleging aangenomen nationale wet?
Het constitutionele hof te Karlsruhe heeft in zijn arrest van 12 oktober 1993, het zogeheten arrest Maastricht, het duidelijkst gereageerd: het stelt nadrukkelijk de voorrang van de Duitse grondwet alsmede de nationale plicht de rechten van de Duitse burgers te beschermen tegenover mogelijke excessen van het Gemeenschapsrecht; het bevestigt dat het Gemeenschapsrecht niet van toepassing is als het de door het Duitse volk goedgekeurde volmachten te buiten gaat; het oppert zelfs de hypothese van een terugtreding uit de Unie als de constitutionele rechten van de Duitse burgers niet worden gerespecteerd.
Dit arrest nu, dat de goedkeuring van het Verdrag van Maastricht door Duitsland toegestaan heeft, vormt de officiële uitlegging van dit Verdrag, en is in waarde daaraan gelijk. De Europese instellingen hebben hun weerwoord op deze voor de supranationale macht bedreigende situatie lang en breed overwogen. Vier jaar later, in 1997, zijn zij erin geslaagd via het protocol over het subsidiariteitsbeginsel in het ontwerpverdrag van Amsterdam een ongenuanceerde goedkeuring van de jurisprudentie van het Hof van Justitie in te voegen: de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel "doet geen afbreuk aan de door het Hof van Justitie vastgestelde beginselen wat betreft de betrekking tussen het nationale recht en het Gemeenschapsrecht" wordt er gezegd, alsof deze beginselen al vaststonden, alsof zij voor zich spraken en alsof zij geen enkel voorbehoud opriepen.
Zo zouden de volken, ingeval het ontwerpverdrag van Amsterdam wordt geratificeerd, via een omweg de totale voorrang van het Gemeenschapsrecht goedkeuren, zelfs boven latere wetten, met inbegrip van de na volksraadpleging aangenomen wetten, de volledige ondergeschiktheid van de nationale constituties aan het Gemeenschapsrecht en de oprichting van een federale Europese staat, overigens in de meest rigoureuze vorm die men zich maar kan voorstellen, een vorm waarbij eenvoudigweg het zelfbeschikkingsrecht van de volken wordt ontkend.
Laten we even stilstaan bij de hier gebruikte methode: deze herziening, die heel omvangrijk is - daarover zijn we het eens - is op de Intergouvernementele Conferentie nooit duidelijk besproken. Evenmin heeft iemand de exacte lijst opgemaakt van de grondbeginselen inzake toepassing van jurisprudentiebeginselen die het Verdrag bij aanneming van het protocol inzake het subsidiariteitsbeginsel teniet zou doen. We bevinden ons volledig in het vage, hoewel we het hier over gevoelige kwesties hebben die voor de nationale soevereiniteit van groot belang zijn en waarbij alleen delegatie van welomschreven en duidelijk afgebakende bevoegdheden zou moeten worden aanvaard. Tot slot, als wij deze vaagheid accepteren, dan zouden we ons op het Hof van Justitie moeten verlaten voor rechtsduiding waarvan wij bij voorbaat weten dat ze zo gunstig mogelijk zal uitvallen voor de communautaire bevoegdheden. Dat kan niet de bedoeling zijn en we vragen ons af of onze onderhandelaars weten waar ze mee bezig zijn als ze ons een dergelijk broddelwerk willen laten aanvaarden.
In wezen heeft de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten al lang haar tegenvoorstellen gedaan, met name in het ontwerpverslag over de institutionele aard van de Europese Unie, dat ik persoonlijk heb ingediend en dat natuurlijk niet door de heersende federalistische meerderheid van de Vergadering is gevolgd. Wij zijn van mening dat het geheel aan waarden, rechtsregels, vormen van solidariteit die voor onze staten bepalend zijn, het natuurlijke kader voor een goede werking van de democratie vormen. De huidige Europese onderneming - die erin bestaat de bestaande Unie te vernielen en in plaats daarvan een gelijkwaardig netwerk op te bouwen dat kant en klaar uit de hoofden van de eurocraten is voortgekomen en de hele de Unie dekt - is dwaasheid. Na alles ontmanteld te hebben, kan zij onze burgers alleen nog maar in een leegte doen belanden waar niemand baat bij heeft.
Wij zijn dus van mening dat de nationale democratieën in stand moeten worden gehouden en dat er op die basis stap voor stap aanvullende samenwerkingsverbanden op Europees niveau moeten worden opgebouwd. Bijgevolg moeten de constituties en de nationale wetten die op de op de volkswil berusten, duidelijk als boven de Unie staande normen worden erkend. Het Hof van Justitie is geen constitutioneel super-hof, maar een rechtscollege belast met de eerlijke uitleg van het Verdrag. Als de arresten van dit Hof de oerinterpretatie van de beginselen wijzigen, dan moeten zij aan het hoogste oordeel van de volken worden onderworpen. Om al die redenen wijzen wij het ontwerpverdrag van Amsterdam en bijgevolg het verslag-Alber over het Gemeenschapsrecht af.
Lindqvist (ELDR), Seppänen en Sjöstedt (GUE/NGL), Holm, Lindholm en Schörling (V), Bonde, Krarup en Sandbæk (I-EDN), schriftelijk. (SV) De ontwerpresolutie bevat, ten eerste, een gedetailleerde beschrijving van een van de fundamentele integratiemechanismen van de EU, namelijk het beginsel dat het Gemeenschapsrecht voorrang heeft boven het nationale recht (het voorrangbeginsel; paragrafen 1, 3-8, 10 en 13) en, ten tweede, een aantal aanbevelingen inzake het justitiële beleid, gericht op de uitbreiding en het bevestigen van het voorrangbeginsel en bijgevolg van de integratie (paragrafen 2, 11, 12 en 14-17). Ze neemt, ten derde, afstand van "ontwikkelingen in bepaalde sectoren van de nationale rechtspraak die de met het Gemeenschapsrecht strijdige mogelijkheid van toetsing van het afgeleid Gemeenschapsrecht in overweging nemen" (paragraaf 9). Met dat laatste doelt het verslag enerzijds op de praktijk van het Duitse constitutioneel hof op basis van het arrest Maastricht van 12 oktober 1993, en anderzijds op het arrest van het Deense hooggerechtshof van 12 augustus 1996, dat Deense gerechten toestaat de betekenis van de Deense grondwet te toetsen aan het Verdrag van Maastricht.
Wij keren ons tegen de tendensen in de constateringen en de aanbevelingen van dit verslag. Deze tendensen zullen tegelijkertijd de integratie versterken en de betekenis van de nationale grondwettelijke bescherming ten opzichte van de machtsuitoefening door de EU verminderen.
Wij stemmen daarom tegen dit verslag.

Theorin en Wibe
Wij kunnen dit verslag niet steunen, omdat wij van mening zijn dat de EU een samenwerkingsverband van soevereine en democratische staten moet zijn.
Verslag-Martens (A4-0274/97)
Thyssen
Voorzitter, de EVP-fractie heeft tegen paragraaf 87 van de resolutie bij het verslag-Martens gestemd. Wij dachten dat het niet overbodig was even toe te lichten waarom. Paragraaf 87 heeft betrekking op het voorstel van de Commissie voor een nieuwe chocoladerichtlijn. Iedereen weet dat dat een heel complex en ook een heel gevoelig dossier is. Het is een dossier dat een grondige afweging vraagt. Wij kunnen het niet maken om hier even terloops ter gelegenheid van een ander veelomvattender verslag een standpunt over in te nemen temeer daar het voorstel nu volop in behandeling is in de milieucommissie en wij er in de eerstvolgende plenaire vergadering ook zullen over praten. Ik kan wel al aankondigen dat de EVP zich in elk geval inspant om met alle middelen ertoe bij te dragen dat in dit Parlement een grote meerderheid tot stand komt, zodanig dat wij met ons volle gewicht kunnen ertoe bijdragen dat de nodige wijzigingen in het Commissievoorstel worden aangebracht.

Andersson, Hulthén, Lööw, Theorin, Wibe en Waidelich
Wij steunen dit verslag, omdat het uitgaat van het partnerschapsbeginsel en de armoedebestrijding, en omdat het het ontwikkelingsbeleid en het landbouwbeleid beter op elkaar wil afstemmen. Wij kunnen het echter niet eens zijn met de paragrafen 84 en 85, omdat wij vinden dat de handelsregels van de WHO op alle terreinen in acht moeten worden genomen. Wij vinden uitzonderingen op de handelsregels van de WHO op de lange duur onhoudbaar, omdat de nationale economieën van de afzonderlijke landen daardoor hun noodzakelijke voorspelbaarheid verliezen.

Cunha
Het Groenboek van de Commissie over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de landen van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) vormt een initiatief met grote politieke betekenis, zowel ten aanzien van de strategische keuzes als op operationeel niveau. De Commissie mag dus wel gecomplimenteerd worden, en dat geldt in het bijzonder voor de verantwoordelijke commissaris, João de Deus Pinheiro.
Het uitgangspunt van een nieuwe overeenkomst van Lomé voor het tijdvak 2000-2010 is het besef dat de geest en de politiek van Lomé een hoeksteen van de politieke identiteit van de Europese Unie vormen en dat de afgelopen vier Overeenkomsten van Lomé het meest ontwikkelde instrument van de Noord-Zuidsamenwerking zijn geweest.
Tegelijkertijd staat vast dat de mondialisering van de economie, die per definitie de armsten benadeelt, gecompenseerd moet worden door een versterking van de solidariteit jegens de zwaksten, en dat deze dimensie een aanvulling moet zijn op de steun aan de duurzame ontwikkeling van deze landen en op een evenwichtige participatie van deze landen in de wereldeconomie.
Ik wil graag wijzen op drie geheel nieuwe aspecten van het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking:
het belang van samenwerkingsvormen die het traditionele nationale niveau te boven gaan en die gericht zijn op de regionale integratie van de economieën van de ACS-landen, vooral in Afrika; -het selectieve karakter van de toekomstige samenwerking: er moet absoluut voorrang worden gegeven aan de armste landen, waaronder zich de meeste Portugeestalige Afrikaanse landen bevinden; -het creëren van mechanismen ter voorkoming van conflicten in alle indicatieve nationale en regionale programma's, waardoor meer beleidsmatige doelmatigheid wordt verkregen in de relatie tussen de aan humanitaire hulp bestede middelen en de resultaten van regionale conflicten, waardoor veel van de betrokken landen helaas zo dikwijls worden geteisterd.In het verslag van collega Wilfried Martens, voorzitter van de Fractie van de Europese Volkspartij, worden al deze ideeën genoemd en nog eens kracht bijgezet met andere nieuwe voorstellen, zoals met name de prioriteit die moet worden gegeven aan kinderen in de ACS-landen, aan gedemobiliseerde troepen, aan mijnopruiming, aan een totaal verbod op de vervaardiging van antipersoonsmijnen en striktere beperking van en controle op wapenverkoop.
Om al deze redenen steun ik dit verslag en doe ik een beroep op mijn collega's om dat ook te doen.

Sandbæk
Ondanks enkele bedenkingen stem ik voor het verslag-Martens. Het Groenboek van de Commissie was opgevat als een ideeëntank, maar schiet als dusdanig tekort. De heer Martens heeft met het verslag een groot werk geleverd, maar het resultaat is helaas niet meer dan een compromis, dat een groot aantal belangrijke punten behelst, waarmee ik het eens ben.
De Overeenkomst van Lomé is in haar soort uniek en moet behouden blijven. Daarover kan geen twijfel bestaan. De werking van de overeenkomst is echter niet optimaal. In het verslag-Martens zoek ik dan ook tevergeefs naar de algemene lijnen en visies voor een nieuwe vorm van samenwerking. Directe kritiek op het Groenboek van de Commissie en een prioriteitenlijstje van de vele belangrijke elementen die de heer Martens zelf aangeeft, ontbreken eveneens. Bovenaan het prioriteitenlijstje moeten naar mijn mening armoedebestrijding en partnerschap staan, weliswaar misschien met een concretere inhoud. Zonder een algemene visie en zonder prioriteiten is het moeilijk om de bijdrage van het Europees Parlement op een constructieve manier aan te wenden bij de vaststelling van de definitieve Europese richtsnoeren en het Europees onderhandelingsmandaat.

Schwaiger
Ik heb om de volgende redenen heb ik voor het verslag-Martens gestemd.
1.In de afgelopen drie jaar hebben wij in de Paritaire Vergadering ACS-EU samen met onze ACS-partners richtinggevende ideeën in de verslagen opgenomen, waaronder: -de absolute noodzaak van grensoverschrijdende regionale samenwerking in Afrika; -een beter gebruik van de instrumenten voor de industriële samenwerking, bijvoorbeeld steun aan jonge Afrikaanse ondernemers en aan het midden- en kleinbedrijf; -verdere ontwikkeling van de infrastructuur vanaf de kust tot in het Afrikaanse binnenland voor de grensoverschrijdende ontwikkeling van hele regio's; -minimumvoorwaarden voor de stedelijke ontwikkeling.Voor al deze punten beschikt de Commissie over concrete verslagen van de Paritaire Vergadering en deze verslagen zouden nu in het onderhandelingsmandaat van de Commissie en de Raad moeten worden verwerkt.
2.Bij onze doelstellingen kennen wij ook een hoge prioriteit toe aan subsidiariteit en aan hulp om zelfstandig te worden. Sociale en ecologische markteconomie is alleen mogelijk als de inspanningen van de NGO's, de nationale ontwikkelingshulp en de Europese samenwerking door netwerken verbonden en gecombineerd worden. Uit onze gesprekken met de betrokkenen in Afrika is dit duidelijk naar voren gekomen.3.Ten aanzien van onze partners in de ACS-landen hebben wij een Europees buitenlands beleid uit één stuk nodig dat waarborging van de vrede, preventie van militaire conflicten en humanitaire hulp samenvoegt, daarnaast de internationale economische samenwerking en de internationale handel met de ACS-landen bijzonder stimuleert en tegelijkertijd de instrumenten van onze ontwikkelingssamenwerking coördineert.4.Het nieuwe partnerschap, vooral met Afrika, vereist ook meer doelmatigheid en follow-up van de financiële steun. Andere noodzakelijke en belangrijke praktische veranderingen die het kader van de nieuwe overeenkomst moeten bepalen, zijn de financiering van de ontwikkelingssamenwerking als deel van de communautaire begroting, een doeltreffende controle door het Europees Parlement met het oog op een efficiënter en spaarzamer gebruik van de middelen via de Commissie begrotingscontrole, alsook systematische financiële steun om deze landen te helpen zelfstandig te worden en naleving van de subsidiariteit.Ook in de toekomst moet er verder steun worden verleend aan de particuliere ontwikkelingsorganisaties ter plaatse en als basis van de solidariteit van de Europese volkeren met de Afrikaanse volkeren moet ook het grote aantal initiatieven in Europa voor de ontwikkeling van het Afrikaanse continent verder worden aangemoedigd.

Verwaerde
Ik wil de rapporteur graag gelukwensen met het werk dat hij heeft afgeleverd. Ik deel namelijk zijn standpunt over het Groenboek van de Commissie dat het mogelijk maakt de debatten en de bezinning over onze toekomstige betrekkingen met de ACS-partners te voeden en ik wil met name enkele punten benadrukken die mij bijzonder van belang lijken.
Allereerst is er reden ons te verheugen over het initiatief van de Europese Commissie. Door het aanbieden van dit Groenboek maakt zij een echt debat over verschillende keuzes mogelijk, zonder vooruit te lopen op de voorstellen die zij uiteindelijk zal doen.
In de hernieuwing, maar vooral de versterking die de rapporteur voor de toekomst van de betrekkingen van de EU en de ACS-landen aanprijst, kan ik me volledig vinden. De vijfde overeenkomst moet een voor alle ACS-landen toepasbaar algemeen akkoord bieden met unieke instellingen om de interparlementaire dialoog te bevorderen en met instrumenten die aan de verschillende ontwikkelingsniveaus van onze partners zijn aangepast.
Ik sta zeer positief tegenover het ontwikkelen van een regionaal samenwerkingsniveau, waardoor het mogelijk wordt bepaalde crises beter te voorkomen. De goedkeuring van de samenwerking door de betrokken bevolking lijkt mij een goed middel om grotere doorzichtigheid en toegankelijkheid van de programma's te garanderen.
In de toekomst dienen er maatregelen voor op het opnemen van de ACS-landen in de wereldeconomie te worden genomen die met name betrekking hebben op het tot stand brengen van werkelijk regionale economische ruimten, diversificatie van teelt en productie en aanpassing aan internationale handelsvoorschriften.
De EU moet haar betrekkingen met deze landen voortzetten en verdiepen en door een echt partnerschap een bijdrage leveren aan de armoedebestrijding, aan het ontwikkelen van een bewust omgaan met milieuproblemen, de vestiging van hun burgermaatschappijen en meer aandacht voor de sociale dimensie van de problemen waarmee zij worden geconfronteerd.
Om al die redenen steun ik het verslag van mijn collega volledig.
Verslag-Van Dijk (A4-0266/97)
Kreissl-Dörfler
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Nel van Dijk van harte gelukwensen met haar verslag over het vervoer van dieren. Ik ben van mening dat dit de eerste stap is die wij in dit Parlement gezet hebben om uit deze situatie te komen, namelijk om het leed van de dieren tenminste draaglijker te maken. Maar als landbouwer wil ik nog het volgende hierover zeggen: het leed van de dieren begint reeds vóór het vervoer. Het is alleen maar het laatste dat hun wordt aangedaan. Want het is toch uiteindelijk barbaars hoe wij de dieren vetmesten, hoe ze worden gehouden, hoe ze worden geslacht. Dat heeft niets meer te maken met hoe wij denken met andere schepselen om te kunnen en te mogen gaan. Het haalt absoluut niets uit zondags naar de kerk te rennen, te bidden en te zeggen dat alle levende wezens door God geschapen zijn, en dan zo met ze om te gaan. Het is beschamend en schandelijk wat wij doen! Daarom ben ik heel blij dat dit verslag nu door het Parlement met een enorme meerderheid is aangenomen, want misschien schudt dit de mensen in de nationale parlementen wakker en denken zij er nu eens over na wat het betekent in een schepping, in deze wereld, samen te leven.
Zoals gezegd, begint het lijden van de dieren al vóór het vervoer. Ik kan de heer Fischler alleen maar dringend verzoeken deze koers te blijven volgen, eindelijk een ander landbouwbeleid te voeren, zodat dieren op de juiste manier worden gehouden en op een "dierwaardige" manier worden behandeld.

Elliott
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag uiting geven aan mijn voldoening over het feit dat het verslag zonder enige wijziging is goedgekeurd. Ik feliciteer de rapporteur. Het is een belangrijke stap voorwaarts voor de vaststelling van passende voorschriften, zolang we dieren moeten blijven vervoeren. Ik ben net als vele anderen van mening dat wij naar de afschaffing van alle vervoer van levende dieren over lange afstanden toe moeten werken. Het vervoer van vlees dient te gebeuren in de vorm van karkassen; dieren die levend vervoerd worden, kunnen veel lijden en lijden ook veel.
Ik geef met veel genoegen te kennen dat de nieuwe Labourregering in Groot-Brittannië deze week heeft aangekondigd dat zij de gemakkelijke, doch onbevredigende regeling waarbij vervoerders hun eigen dierenartsen aanstellen om controles uit te voeren zal vervangen door een regeling waarbij dierenartsen door het Ministerie van Landbouw aangesteld worden. De vervoerders zullen moeten betalen voor zeer strenge controles die door de dierenartsen van het ministerie uitgevoerd worden. Aangezien het in de gegeven omstandigheden van essentieel belang is dat er een degelijke inspectie plaatsvindt en dat we toezicht houden op wat er gaande is, wordt de regeling aangescherpt en men heeft ons verzekerd dat vervoerders die de Europese voorschriften ter zake overtreden, onmiddellijk hun vervoerdersvergunning zullen kunnen inleveren. Dit is de enige manier waarop we ervoor kunnen zorgen dat er fatsoenlijke en dierwaardige normen worden toegepast.

Flemming
Mevrouw de Voorzitter, voor de notulen wil ik eerst vermelden dat mijn collega Karl Habsburg-Lothringen en ikzelf tegen de paragrafen 16 en 17 hebben gestemd of wilden stemmen. Wij zijn er niet zeker van of onze stemapparaten dit ook juist hebben geregistreerd. Wij wilden tegen de paragrafen 16 en 17 stemmen en hebben dit ook gedaan. Namens de Oostenrijkse afgevaardigden van de Fractie van de Europese Volkspartij, maar ook namens collega Frischenschlager van de liberale fractie mag ik uiteenzetten waarom wij de reistijd van acht uur hebben verworpen: niet omdat wij voor een langere transporttijd zijn, juist integendeel, want wij zijn van mening dat acht uur te lang is en in Oostenrijk is al een maximale reistijd van zes uur wettelijk vastgelegd. Wij zullen zeker niet aflaten ons in dit Parlement er steeds weer voor in te zetten dat ook andere Europese landen, landen van de Unie, die zes uur aanvaarden. Wij konden op dit vlak onze goedkeuring echt niet geven, want al het andere is volgens ons dierenmishandeling en wij zijn ook van mening dat dat als strafrechtelijk feit in alle Europese landen gerechtelijk vervolgd zou moeten worden.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, ik heb geen stem uitgebracht over het verslag van mevrouw Van Dijk, hoewel ik natuurlijk voor de bescherming van dieren ben en dus voor alle maatregelen die in de omstandigheden waaronder zij worden vervoerd, in het bijzonder over lange afstanden, hun welzijn kunnen garanderen.
Ik zet namelijk vraagtekens bij drie kwesties. Om te beginnen ben ik van mening dat sommige bepalingen te strak zijn en dan denk ik aan die in paragraaf 16 betreffende de acht uren. Als geheel voor alle landen geeft dit problemen. Ik ben er niet zeker van dat men de draagwijdte van alle gevolgen heeft ingeschat.
Evenmin ben ik er zeker van dat men de draagwijdte heeft ingeschat van alle economische gevolgen van dit verslag, dat oorspronkelijk het vervoer van paarden betrof en tot het vervoer van andere dieren is uitgebreid. Ik ben van mening dat het aan de landbouwcommissie had moeten worden voorgelegd.
Tot slot zet ik vraagtekens bij het feit dat een regeling ontbreekt en daarmee zou ik willen eindigen. Er wordt niets vermeld over het gelegenheidsvervoer van paarden. En zoals u weet, wordt er bij veel van onze traditionele feesten, met name de traditionele Sint-Elooifeesten in de Provence, een beroep gedaan op veewagens die over korte afstanden en alleen voor die gelegenheid paarden vervoeren. Het zou goed zijn daaraan geen al te zware eisen te stellen.

Cox
Dit verslag is niet realistisch en vertoont fundamentele gebreken. Mevrouw Van Dijk handhaaft de regel van de maximale vervoertijd van acht uur, ondanks een compromis hierover van de lidstaten. Bovendien verzoekt zij de Commissie een einde te maken aan het verlenen van exportrestituties voor de uitvoer naar derde landen van voor consumptie bedoelde levende dieren. Voor de zoveelste keer gooien de Groenen het kind met het badwater weg.
De kwestie van de exportrestituties is een fundamenteel onderdeel van de steunregeling van het GLB. Zonder exportrestituties zal het overschot aan EU-rundvlees resulteren in nieuwe, dure en ongewenste vleesbergen. In derde landen is er vraag naar levende dieren. Als deze niet door de lidstaten worden aangevoerd, dan zal men ze elders gaan halen. De lidstaten van de Europese Unie en ook Ierland hebben sinds januari dit jaar forse maatregelen genomen om de vervoersomstandigheden voor levende dieren te verbeteren.
Als, zoals de Groenen vragen, de exportrestituties worden afgeschaft, zal de vraag naar levende dieren niet afnemen en zullen de landen die geen beschermende wetgeving hebben daar - ten koste van de dieren - beter van worden.

Cushnahan
Ik heb tegen het verslag-Van Dijk gestemd omdat dit het nagenoeg onmogelijk zou maken om vanuit Ierland levende dieren te vervoeren. De Ierse rundvleesproducenten hebben al een ernstige financiële crisis doorgemaakt. Als de voorstellen van het verslag-Van Dijk ten uitvoer gelegd zouden worden, dan zouden hun problemen nog aanzienlijk verergeren. Velen zouden niet overleven als zij geen levend vee meer zouden mogen verkopen op de niet-Ierse en niet-Europese markten. Als men hun die mogelijkheid zou ontnemen, dan zouden ze nog meer zijn overgeleverd aan de welwillendheid van degenen die de monopolies en kartels van de Ierse veehandel in handen hebben.
En bovendien is de staat van dienst van de Ierse landbouwers met betrekking tot het welzijn van dieren voorbeeldig.

des Places
Op de allereerste plaats kunnen we de voor dit initiatiefverslag van de Commissie vervoer en toerisme gevolgde procedure alleen maar betreuren. Het is immers volstrekt ongebruikelijk dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling buiten de wetgevingsprocedure is gehouden, dat zij niet één keer de kans heeft gekregen een debat te voeren of advies uit te brengen over dit onderwerp dat rechtstreekse gevolgen heeft voor de vleesmarkt, de boeren en alle operatoren in de branche.
De I-EDN-fractie heeft hoofdelijke stemming gevraagd over twee wezenlijke punten. Paragraaf 16 van de ontwerpresolutie preciseert: "is van oordeel dat de duur van het vervoer over de weg van dieren die voor de slacht bestemd zijn niet meer dan acht uur mag bedragen" . Wij hebben natuurlijk tegen deze paragraaf gestemd. Immers onder het mom van een initiatiefverslag over het vervoer van paarden betreft de tekst het dierenvervoer in zijn geheel (runderen, schapen, ...). Deze manier van doen van het Parlement is volstrekt ongebruikelijk.
In paragraaf 35 wordt gepreciseerd: "verzoekt de Commissie een einde te maken aan het verlenen van exportrestituties voor de uitvoer naar derde landen van voor consumptie bestemde levende dieren" . Mag ik er juist bij dit punt op wijzen dat de Europese Unie levende dieren naar bepaalde derde landen uitvoert, met name naar sommige Arabische landen die - op religieuze gronden, om redenen die verband houden met koelinstallaties of gewoon de werkgelegenheid - er de voorkeur aan geven de dieren zelf te slachten. Als wij niet meer naar die bestemmingen exporteren zullen anderen het in onze plaats doen. Ik vraag me af of er geen verband is tussen de pressiegroepen en bepaalde derde landen die de traditionele marktaandelen van de Europese Unie in handen willen krijgen.
Tot slot, en dit ligt in dezelfde lijn, verbaas ik me erover dat dezelfde pressiegroepen, voorvechters van het welzijn van levende dieren, zich niet druk maken over de vervoersomstandigheden van levende dieren die de Europese Unie uit derde landen invoert. De vervoerscommissie die dicht bij deze pressiegroepen staat, zou bijvoorbeeld hebben kunnen vragen de preferenties die wij bepaalde landen verlenen, af te schaffen. Waarom de Europese export beboeten en geen boete op import voorstellen?
Als lid van de landbouwcommissie kan ik er alleen maar op wijzen dat de Europese Unie is opgebouwd rond een gemeenschappelijk landbouwbeleid waarin het begrip communautaire preferentie was geïntegreerd. In het hart zelf van dit Parlement is er alles aan gedaan om de hele Europese landbouw en het landbouwbeleid af te breken.

Holm
De meest karakteristieke kenmerken van het vervoer van dieren zijn de wreedheid, de immoraliteit en de onethische behandeling die de dieren moeten ondergaan. De laatste jaren hebben we daarvan vele voorbeelden op de televisie gezien. Ons uitgangspunt moet zijn dat er een eind komt aan dit vervoer.
Daarom is dit een belangrijk verslag, dat een grote verbetering voor de dieren betekent als het in praktijk wordt gebracht. Dat geldt vooral voor paragraaf 1, inhoudende dat dieren zo dicht mogelijk bij de plaats van herkomst moeten worden geslacht; voor paragraaf 16, waar de duur van het vervoer van dieren op maximaal acht uur wordt gesteld, en paragraaf 35, waarin de Commissie wordt verzocht een eind te maken aan het verlenen van exportrestituties voor de uitvoer naar derde landen van voor consumptie bestemde levende dieren.
Ik vind deze drie punten van groot belang. Als ze werkelijkheid worden, is volgens ons een groot deel van de huidige problemen verdwenen. Het is ook van belang vast te stellen dat de hier genoemde eisen slechts minimumeisen zijn. Het is aan de afzonderlijke landen of regio's om strengere regels in te voeren, bijvoorbeeld waar het gaat om de duur van het vervoer.
Op grond van bovenstaande overwegingen stem ik vóór dit verslag in zijn geheel.

Lindqvist
Er moet überhaupt geen exportsteun worden verstrekt voor het vervoer van levende dieren. Dat gaat compleet tegen de bedoeling van dit verslag in. De controle op het vervoer is in de eerste plaats een nationale kwestie. Er moeten geen nieuwe middelen worden toegekend voor onder de Commissie ressorterende controlediensten. Gedetailleerde bepalingen over de constructie van laadkleppen enzovoort moeten worden opgesteld op het niveau van de desbetreffende autoriteit en moeten niet in de ontwerpresolutie worden opgenomen.
In hoofdlijnen is dit een goed verslag en daarom heb ik ervoor gestemd.

McCartin
Ik stem tegen het verslag-Van Dijk over het vervoer van levende dieren, omdat het de hele handel in levende dieren onmogelijk wil maken. Als de voorstellen in dit verslag ten uitvoer worden gelegd, dan zullen de kosten van het vervoer van levende dieren zodanig de pan uitrijzen dat de prijs van communautair vlees voor de consument onaanvaardbaar hoog wordt. In het verslag wordt voorbijgegaan aan het feit dat, terwijl er op de Europese landbouwer een niet aflatende druk wordt uitgeoefend om vrijhandel in landbouwproducten toe te staan, we geen middelen hebben om ervoor te zorgen dat de dure normen die wij aan onze landbouwers willen opleggen, ook in acht genomen zullen worden door onze concurrenten in derde landen.
Een van de voorstellen in het verslag heeft betrekking op het bevorderen van mobiele abattoirs, maar dat is volkomen onrealistisch en gaat voorbij aan het feit dat de Commissie via het gebruik van EOGFL-fondsen, het opzetten van grotere slachthuizen en grotere veehallen heeft aangemoedigd, om de kosten te drukken en hogere normen te kunnen handhaven.
Een voorstel in paragraaf 35 om een einde te maken aan het verlenen van exportrestituties voor de uitvoer van levende dieren zou een grote discriminatie zijn van de landbouwers in afgelegen gebieden, waar die handel nodig is om voor concurrentie te zorgen en redelijke prijzen te handhaven.

McKenna
In het verslag dat besproken wordt staat: " Het vervoer van voor consumptie bestemde dieren over lange afstand is niet alleen onwenselijk, maar ook overbodig." Ik ben het daar volkomen mee eens. Er is geen enkele gegronde reden - economisch, cultureel of wat ook - om dieren te onderwerpen aan de wreedheden die de export van levende dieren met zich meebrengt.
Nu de regeringsleiders van de Europese Unie vandaag in Amsterdam bijeenkomen om het nieuwe Verdrag te ondertekenen, dient eraan herinnerd te worden dat zij er zich onder meer toe hebben verbonden om bij de tenuitvoerlegging van de beleidsmaatregelen inzake landbouw, vervoer, interne markt en onderzoek "alle vereisten ten behoeve van het welzijn van dieren ten volle in acht te nemen" . Als ze deze verbintenis willen nakomen, dan moet er een einde komen aan het langeafstandsvervoer van levende dieren.
In Ierland stelt de veehouderij zeer nadrukkelijk dat de uitvoer van levende dieren, met name naar het MiddenOosten en Noord-Afrika, een essentiële bron van inkomsten is voor de Ierse landbouw. De enige reden waarom dit het geval is, is dat de autoriteiten zich geconcentreerd hebben op het in stand houden van deze handel, ten nadele van andere landbouwactiviteiten. Organisaties zoals de Ierse vereniging van vleesverwerkende bedrijven hebben aangevoerd dat het verstandiger zou zijn als de regering een einde zou maken aan de uitvoer van levende dieren, en in plaats daarvan banen zou creëren in de vleesverwerkende sector, door dieren in Ierland te slachten in plaats van levende dieren te exporteren. Jammer genoeg hebben de opeenvolgende regeringen aan deze verzoeken geen gehoor gegeven.
Zo'n duizend banen houden rechtstreeks verband met de export uit Ierland van levende dieren. De lobby voor de vleesverwerkende sector schat dat er ongeveer drie keer zoveel banen kunnen komen, als men als alternatief een beleid zou volgen waarbij de dieren in Ierland zelf geslacht zouden worden. De BSE-crisis zou een herevaluatie van de kwestie hebben moeten afdwingen. Jarenlang is Egypte de belangrijkste importeur geweest van Iers vee, maar het land heeft wegens vrees voor de besmetting met BSE nu een invoerverbod uitgevaardigd. Recente krantenberichten hebben erop gewezen dat Egypte, na intensieve lobbyactiviteiten van Ierse ambtenaren, wellicht bereid is om in de nabije toekomst het verbod op te heffen.
Dit zou een stap terug zijn, met nadelige gevolgen voor het welzijn van dieren. Vorig jaar strandden 5.000 stuks vee bij de Egyptische haven van Alexandrië, met weinig voeder, omdat de Egyptische autoriteiten de levering niet wilde accepteren. Geen enkele regelgeving kan verhinderen dat dergelijke gebeurtenissen zich herhalen, als de regering erop staat haar beleid inzake de export van levende dieren te handhaven.
Er zijn verscheidene andere gedocumenteerde voorbeelden van dieren die erg geleden hebben tijdens het vervoer naar het Midden-Oosten en Noord-Afrika. In februari 1995 zijn van een partij vee van duizend stuks, die op weg was naar Egypte, 140 dieren gestorven, toen het schip waarin zij vervoerd werden de woelige wateren van de Golf van Biskaje binnenvoer.
Ik zou er ter afronding op willen wijzen dat als het probleem niet op een degelijke manier wordt aangepakt, er geen einde zal komen aan de wreedheden die inherent zijn aan het langeafstandsvervoer van levende dieren. Nieuwe voorschriften inzake de voertuigen die gebruikt worden voor het vervoer en inzake de rustperiodes voor de dieren zijn onvoldoende. Ik zou alle leden van het Parlement willen oproepen om campagne te voeren voor een compleet verbod op het langeafstandsvervoer van levende dieren.

Souchet
Voor ik enig commentaar op het verslag-Van Dijk lever, wil ik graag als lid van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling mijn verbazing laten blijken over het feit dat dit verslag over het vervoer van paarden en andere levende dieren niet in aanmerking is gekomen voor een verzoek om advies aan de landbouwcommissie, die dit toch rechtstreeks aangaat.
Mijn fractie heeft voor de stemming over deze resolutie gevraagd om een bepaald aantal stemmingen in onderdelen, aparte stemmingen en twee hoofdelijke stemmingen om, ter vermijding van verstrengeling, die punten uit de resolutie te halen die ten onrechte zijn toegevoegd en niets te maken hebben met het eigenlijke onderwerp: het vervoer van paarden. Het doel van deze procedure was natuurlijk uit deze resolutie alles weg te halen wat niet het vervoer van paarden betrof.
Onder druk immers van bepaalde verenigingen werd na een petitie van de Internationale Bond voor de bescherming van paarden de verordening uit 1991 al in 1995 gewijzigd. Het is heel ongebruikelijk dat de vervoerscommissie van het Europees Parlement onder invloed van dezelfde pressiegroepen dit initiatiefverslag heeft opgezet met de klaarblijkelijke bedoeling een tekst aan de orde te stellen die nog maar nauwelijks twee jaar geleden werd gewijzigd en waarvan wij weten hoe moeilijk het was om deze erdoor te krijgen.
Onze fractie heeft ten aanzien van paragraaf 35 om een hoofdelijke stemming gevraagd en heeft natuurlijk tegen de voorgestelde tekst gestemd. De commissie vervoer wilde immers alle restituties voor de uitvoer van levende Europese dieren naar derde landen afschaffen (natuurlijk ook die op rundvlees ...).
Ik wil er graag op wijzen dat de Europese Unie naar een bepaald aantal derde landen, met name Arabische landen, zo'n 500.000 stuks levend vee uitvoert. Als wij onze eigen export naar die landen zelf blokkeren, maken anderen zich meteen van deze belangrijke markt meester. Wie op de hoogte is van de situatie van de Europese rundvleesmarkt, kan zich natuurlijk alleen maar vastberaden tegen dit voorstel verzetten.
Met verbazing stellen we vast dat de Commissie vervoer en toerisme niet heeft voorgesteld de tarifaire voordelen die wij bepaalde derde landen verlenen wanneer we levende dieren invoeren, af te schaffen. Dit verraadt de echte bedoelingen van de inspirators en initiatiefnemers van deze tekst: eens te meer gebruiken pressiegroepen alle mogelijke voorwendsels om te proberen het landbouwbeleid en de communautaire preferentie te ontmantelen.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.25 uur gesloten)

