Internationaal klimaatbeleid na Kopenhagen: een nieuwe impuls voor de internationale onderhandelingen dankzij onmiddellijk handelen
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie: Internationaal klimaatbeleid na Kopenhagen: een nieuwe impuls voor de internationale onderhandelingen dankzij onmiddellijk handelen.
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, dit is de eerste keer dat ik in dit Parlement het woord voer. Het doet me genoegen dat ik u vandaag, nog geen vier weken na in functie getreden te zijn, een mededeling over het internationale klimaatbeleid na Kopenhagen mag presenteren. Deze mededeling heeft de Commissie vandaag tijdens haar vergadering aangenomen.
De mededeling heeft de titel 'De wereldwijde actie tegen klimaatverandering moet onmiddellijk nieuw leven worden ingeblazen', en dat is precies wat we van plan zijn te doen. Uiteraard hebben we bij het opstellen van de mededeling de resolutie van het Parlement van 10 februari over de resultaten van de conferentie van Kopenhagen over de klimaatverandering (COP 15) volledig in aanmerking genomen.
Kopenhagen was een veel kleinere stap vooruit dan de Europese Unie had gewild, maar desalniettemin was het een stap vooruit. 109 landen - zowel geïndustrialiseerde als ontwikkelingslanden, die samen verantwoordelijk zijn voor meer dan 80 procent van de mondiale broeikasgasemissies - hebben nu officieel hun emissiereductiedoelstellingen en de daarvoor te nemen maatregelen in de overeenkomst opgenomen. Met andere woorden, nu hebben wij de kans om voort te bouwen op deze vastbesloten houding en deze te vertalen in internationale actie. We moeten deze kans aangrijpen om de vaart erin te houden bij het streven naar een robuuste en juridisch bindende mondiale klimaatovereenkomst voor de periode na 2012, wat natuurlijk onze doelstelling blijft.
Het uitgangspunt van de Commissie is dat de EU leiderschap moet blijven tonen. We denken dat Europa dat op de meest overtuigende manier kan doen door tastbare en krachtige interne maatregelen te nemen en de meest klimaatvriendelijke regio van de wereld te worden. Dat moeten we doen als onderdeel van de EU 2020-strategie die vorige week is gepresenteerd. Ik wil luid en duidelijk zeggen dat dit in het belang van de EU is. Waarom? Wel, omdat dit - als we het slim aanpakken - ons concurrentievermogen zal versterken, onze energiezekerheid zal vergroten en groenere economische groei zal stimuleren, wat weer nieuwe banen zal opleveren. De Commissie zal daarom nu een route - tot 2050 - uitstippelen voor de overgang van de Europese Unie naar een koolstofarme economie.
Dat houdt in dat we, zoals afgesproken, onze emissies tegen 2050 met 80 à 95 procent zullen moeten hebben teruggebracht. Zoals dit Parlement weet heeft de EU zich ertoe verbonden haar emissies tegen 2020 te verminderen met tenminste 20 procent ten opzichte van de niveaus van 1990 en dit percentage, indien de omstandigheden gunstig zijn, te verhogen tot 30 procent. Ik sluit me volledig aan bij de wens van dit Parlement dat de EU verder moet gaan dan de doelstelling van 20 procent. We moeten onze reductie meer in overeenstemming brengen met hetgeen volgens de wetenschap nodig is om de doelstelling te bereiken die in de overeenkomst van Kopenhagen is vastgesteld voor de beperking van de mondiale opwarming tot twee graden. Zoals u ook in uw resolutie hebt verklaard, heeft de crisis het gemakkelijker gemaakt om de doelstellingen te verwezenlijken. Als we vandaag even ambitieus willen zijn als in 2007 en 2008, toen wij het klimaat- en energiepakket aannamen, moeten we verdergaan dan 20 procent. Het doet me daarom ook genoegen aan te kunnen kondigen dat de Commissie in de aanloop naar de Europese Raad van juni een analyse zal maken van de praktische beleidsmaatregelen die nodig zijn om tegen 2020 een emissiereductie met 30 procent te realiseren. Daarnaast zal de Commissie een analyse maken van de belangrijke mijlpalen op de route naar 2050, waaronder de nodige scenario's voor de ambities voor 2030. Dit betekent dat het noodzakelijk is de juiste strategieën uit te stippelen voor de belangrijkste uitstootveroorzakende sectoren, in overeenstemming met de EU 2020-strategie. De Commissie zal vóór de in de ETS-richtlijn (richtlijn emissiehandel) vastgestelde termijn haar analyse van de situatie van de energie-intensieve industrieën in het geval van koolstoflekkage geven.
Tegelijkertijd moet de EU beginnen met de tenuitvoerlegging van de overeenkomst van Kopenhagen. Dit betekent dat er een robuust en transparant internationaal kader voor de boekhouding van emissies en prestaties van landen moet worden opgezet. Ook betekent dit dat de 7,2 miljard euro voor snellestartfinanciering voor ontwikkelingslanden, waartoe Europa zich heeft verbonden voor de periode 2010-2012, vlot moet worden getrokken. Dit is vooral belangrijk voor onze geloofwaardigheid, maar ook om bij te kunnen dragen aan het waarborgen van de financiering op lange termijn. De Commissie is bereid te helpen bij een goede coördinatie van de EU-bijstand.
Tot slot wordt in deze mededeling een voorstel gedaan voor een routekaart met de volgende stappen in het VN-proces, waarover dit voorjaar bij de hervatting van de onderhandelingen in Bonn overeenstemming moet worden bereikt. De technische vergaderingen in Bonn moeten het begin vormen van een proces dat tot doel heeft de politieke koers van de overeenkomst van Kopenhagen te integreren in de onderhandelingstekst van de VN en de "witte plekken” op te sporen. Heel belangrijk is in mijn visie te onderzoeken welke specifieke maatregelen in Cancún kunnen worden overeengekomen. Dat zal cruciaal zijn om de doelstellingen van de ontwikkelde landen en de maatregelen van de ontwikkelingslanden die in de overeenkomst van Kopenhagen zijn opgenomen, evenals de politieke richtsnoeren voor regelmatige bewaking, rapportage en verificatie, in het formele VN-onderhandelingsproces in te brengen. Hetzelfde geldt voor besluiten over de kwesties die in de overeenkomst onderbelicht zijn gebleven, zoals de ontwikkeling van de internationale koolstofmarkt, de vermindering van de uitstoot door de internationale luchtvaart en het vervoer over zee via de ICAO en de IMO, de kwestie van de landbouwemissies en andere zaken. Er is in de formele onderhandelingen in Kopenhagen substantiële vooruitgang geboekt met betrekking tot het aanpassingskader, het technologiekader en de bosbouw, en deze vooruitgang zou ook deel uit kunnen maken van de specifieke maatregelen die in Mexico kunnen worden overeengekomen.
Niemand zal gelukkiger zijn dan ik als we in Cancún ook een juridisch bindende mondiale overeenkomst kunnen sluiten en het juridische vraagstuk daar kunnen oplossen - en vergis u niet, de Europese Unie is daar gereed voor. We moeten erkennen dat de nog bestaande verschillen tussen de partijen het bereiken van overeenstemming hierover kunnen vertragen tot volgend jaar. Daarom moeten we de verwachtingen zorgvuldig managen. Ik denk dat u allemaal weet dat het zeer riskant is hoge verwachtingen te koesteren voor Mexico zonder specifieke maatregelen en dat dit het proces uiteindelijk de nek zou kunnen omdraaien. Dus voor degenen onder ons voor wie het bereiken van een internationale overeenkomst essentieel is, is het denk ik belangrijk dat we dit stapsgewijs te doen en dat we alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de wereld een juridisch bindende overeenkomst krijgt vóór 2012.
Tot slot nog enkele woorden over milieu-integriteit. Tijdens de onderhandelingen moet milieu-integriteit ons parool zijn, en ik weet dat het Parlement deze zorg deelt. Daarvoor moeten de tekortkomingen van het Protocol van Kyoto worden aangepakt. Hiermee bedoel ik het beperkte aantal landen waarop dat betrekking heeft - die op dit moment goed zijn voor maar 30 procent van de emissies - en de belangrijkste zwakke punten in dat protocol, zoals de boekhoudregels voor bosbouwemissies en de wijze waarop we omgaan met ongebruikte nationale emissierechten in de periode 2008-2012, iets waarop u ook hebt gewezen in uw resolutie van februari.
Europa moet steun zien te verkrijgen voor de bevordering van het VN-proces en voor de totstandbrenging van het vertrouwen dat noodzakelijk is om een internationale overeenkomst tot stand te brengen. We moeten zowel een beter begrip krijgen van de standpunten van onze partners over belangrijke kwesties als uitleggen wat de EU van een mondiale overeenkomst verlangt. De Commissie zal voor die steun werven, in nauw contact met de Raad en het voorzitterschap van de Raad. De Commissie zal deze maand besprekingen houden in Washington en Mexico en in april staan bezoeken aan onder andere India, de Malediven, China en Japan gepland.
Ook willen we u, het Europees Parlement, aanmoedigen om een bijdrage te leveren via contacten met collega-parlementariërs overal ter wereld. Ik heb al enkele vertegenwoordigers van uw parlementaire delegaties voor de betrekkingen met belangrijke derde landen ontmoet en zal binnenkort andere ontmoeten om te bespreken hoe we onze krachten kunnen bundelen en samen die steun kunnen verkrijgen en hoe de Commissie u bij deze belangrijke taak kan bijstaan.
In de mededeling van de Commissie wordt een strategie uiteengezet die erop gericht is de vaart in de mondiale inspanningen voor de aanpak van de klimaatverandering erin te houden. Deze inspanningen komen tot uiting in de groeiende steun voor de overeenkomst van Kopenhagen. Het leiderschap van de EU zal van cruciaal belang zijn voor succes. Ik hoop dat we op de steun van het Parlement kunnen rekenen.
Richard Seeber
(DE) Ik wil de nieuwe commissaris graag met haar eerste toespraak feliciteren. De mededeling die u aan ons heeft voorgelegd, is eveneens zeer interessant. Staat u mij toe om nu echter op een paar tekortkomingen in te gaan.
Het zou een goede zaak zijn geweest als u in deze eerste mededeling het VN-proces zelfs iets kritischer had geanalyseerd en ook kritiek had geuit op de punten ten aanzien waarvan dat proces concrete zwakheden vertoont. Zoals wij weten, heeft met name panel 2 niet uitgeblonken in wetenschappelijke zorgvuldigheid.
In de tweede plaats had ook de tweetrapsdoelstelling die wij ons gesteld hebben, beter wetenschappelijk onderbouwd moeten zijn. Derhalve dient u meer inspanningen te leveren en intensiever te onderzoeken of dit nog steeds haalbaar is, of dat wij - zoals een aantal mensen reeds heeft opgemerkt - ons hiervan duidelijk moeten distantiëren.
In de derde plaats, en dat is waarschijnlijk het belangrijkste punt, moeten wij nu met name de vertrouwenscrisis aanpakken die in de hele wereld en vooral hier in Europa merkbaar is. Zoals u weet, blijkt uit sommige enquêtes dat slechts 30 procent van de Europese burgers gelooft dat CO2 het klimaat aantast. Elk project dat dit feit niet in aanmerking neemt, is gedoemd te mislukken.
Marita Ulvskog
(SV) Mevrouw de Voorzitter, commissaris Hedegaard legde diverse goede verklaringen af, maar ze zei ook twee dingen die mij bijzonder verontrusten: ze heeft het liever over 2050 dan over 2010, wat ik zorgwekkend vind, en ze heeft het meer over de noodzaak om onze verwachtingen te temperen dan over het feit dat we de druk op de ketel moeten houden, opdat onze ambities en verwachtingen voor de al geplande vergaderingen zo hoog mogelijk worden gehouden.
Ik zou willen vragen of de Commissie zich zal inzetten voor de ondertekening in december in Cancún van een echt ambitieuze en juridisch bindende klimaatovereenkomst, of veeleer een proces zal bepleiten waarin Cancún slechts wordt gezien als een stap op weg naar de ondertekening van een overeenkomst in Zuid-Afrika of misschien een ander land in de verre toekomst: 2011, 2012, 2020 of in het slechtste geval nog later?
Chris Davies
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in de nasleep van Kopenhagen voelen sommigen van ons zich als de overlevenden van een verslagen leger dat uiteengeslagen en gedemoraliseerd is. Ik ben dan ook blij dat u hier het vaandel weer hebt gehesen en begonnen bent om terug te vechten.
Maar hoewel u monter en positief klinkt, is veel hiervan in de praktijk gebaseerd op wensdenken en bidden dat het goed komt. We zijn sterk afhankelijk van anderen om vooruitgang te kunnen boeken.
Het is me opgevallen dat u het had over het opnieuw oppakken van het idee om onze eigen doelstelling te verhogen tot 30 procent. Heb ik gelijk als ik zeg dat u met een nieuwe en meer subjectieve formule voor het toepassen van die doelstelling bent gekomen? "Onder gunstige omstandigheden”: dat is volgens mij nieuw.
Waarom worden de redenen voor het mislukken van Kopenhagen in het document niet geanalyseerd en worden er geen lessen getrokken? Waarom wordt er niets gezegd over het ontkennen van de klimaatverandering, dat de politieke wil ondermijnt? En waarom wordt er tot slot niets gezegd over de noodzaak om meer bedrijven bij het proces te betrekken?
Er zijn heel veel bedrijven in Europa die op dit gebied met ons willen samenwerken. Ik wens u succes, wij wensen u succes, en in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat u daarbij alle vrienden nodig zult hebben die u kunt vinden.
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, eerst tegen de heer Seeber, over het IPCC en over de vraag waarom we dat niet bekritiseren, of over wat we in dit document ook hadden moeten doen. Ik moet zeggen dat ik, hoewel ik denk dat het voor het IPCC van cruciaal belang is om de kritiek serieus te nemen en de zaken die correctie behoeven te corrigeren, tot nu toe niets heb gezien dat ook maar iets afdoet aan mijn diepe inzicht en overtuiging dat we de klimaatverandering inderdaad moeten aanpakken. Er zijn dingen, details, gelekte e-mails en meer van dat soort dingen maar ik heb afgezien daarvan niets gezien dat dieper gaat en mijn diep gewortelde houding zou aantasten, en ik denk dat dit voor velen geldt, dus dat is heel bewust. Ik denk dat het IPCC zelf op een heel zorgvuldige manier het vertrouwen moet herstellen in hetgeen naar buiten wordt gebracht.
Ik ben het volkomen eens met het punt waarvoor u bijna geen tijd had - het punt van het vertrouwen - en dat is ook de reden waarom we substantiële steun proberen te verkrijgen, wat voor de Europese Unie van essentieel belang is.
Mevrouw Ulvskog, u hebt opgemerkt dat ik meer over 2050 heb gesproken dan over 2010. Dit is een strategie voor de route naar 2012. We hebben in de Europese Unie al beleid voor nu, voor 2010, en daarom is dit een strategie die vooruitkijkt. Een van de nieuwe dingen waar we in mijn visie aandacht aan moeten besteden is het uitstippelen van de route voor de periode 2020 - 2050, en daarom zal ik met iets komen dat in 2030 moet zijn bereikt.
Het jaar 2020 is nog maar tien jaar van ons verwijderd. In deze Commissieperiode moeten we ook de route uitstippelen naar 2030, dus dat is heel bewust zo gedaan en dit is een van die nieuwe dingen.
Ik wil de verwachtingen absoluut niet verlagen, maar ik hoed me voor te hoge verwachtingen. Dan kunnen namelijk degenen die niet willen dat de internationale onderhandelingen welslagen, het proces na Mexico de nek omdraaien als we niets bereiken. Daarom moeten we praktisch zijn. Ik zal tegenover iedereen verdedigen dat het vóór Kopenhagen terecht was om hoge verwachtingen te scheppen, om de druk op de ketel te houden en dit bovenaan de agenda van de staatshoofden te krijgen. Het heeft ze verantwoordelijk gemaakt; het heeft ervoor gezorgd dat de opkomende markten en de Verenigde Staten binnenlandse doelstellingen hebben vastgesteld; het is belangrijk geweest. Maar je kunt zoiets maar één keer doen wanneer je het je doel niet volledig bereikt. Ik vrees dat we dat geen twee keer kunnen doen.
Waarom dan niet een specifieke routekaart maken in Bonn, om te waarborgen dat we de vaart erin houden? Dat is de gedachte.
Tot slot, Chris Davies: ja, u hebt gelijk. We zijn van anderen afhankelijk om vooruitgang te boeken, en dat is ook de reden waarom we het gemiddelde moeten doen en de informatie die we hebben moeten analyseren. Wat gebeurt er in Peking? Wat gebeurt er in Delhi? Wat gebeurt er in Washington? Wat gebeurt er in het Amerikaanse Congres? En vervolgens moeten we door al deze zaken in overweging te nemen ervoor zorgen dat tegelijkertijd onze doelstelling wordt verwezenlijkt, namelijk een juridisch bindende, werkelijk internationale overeenkomst.
U noemde die 30 procent, als de omstandigheden gunstig zijn - ja, u hebt gelijk, dat is een nieuwe manier om dit te zeggen. Er staan ook voetnoten in de EU 2020-strategie over het beleid dat tot dusverre is gevoerd, dat wordt voorzien dat andere landen... enzovoort. Maar ik denk dat als de omstandigheden gunstig zijn en misschien als we dit slim aanpakken, Europa daar ook zelf baat bij kan hebben. Dat moeten we ook doen in onze verschillende strategieën en documenten.
Ik weet dat dit een gebied is waarop op dit moment geen consensus bestaat in Europa. Ik denk dat het belangrijk is om dat op te merken. Zeg dat bijvoorbeeld China geen internationale overeenkomst wil, zouden we dan voor altijd aan die 20 procent vasthouden? Hoe zou dat goed kunnen zijn voor onze economie, voor onze innovatie, voor onze groei? Zouden we dan niet riskeren dat we markten verliezen aan China en andere regio's die ook met deze agenda bezig zijn, ongeacht of en wanneer we een internationale overeenkomst krijgen?
Dit is slechts een opening van de discussie, dat we zeggen: ja, dit zijn troeven in de internationale onderhandelingen. Maar we mogen niet vergeten dat hier ook een interne kant aan zit. Waar zal in de toekomst onze groei vandaan komen? Op dat gebied kunnen we niet zorgvuldig en ambitieus genoeg zijn.
Satu Hassi
(FI) Dames en heren, mevrouw de commissaris, het is goed te bemerken dat u de resolutie van het Parlement heeft gelezen en dat u ernaar verwijst. Dat is een goed teken bij de aanvang van uw nieuwe baan.
Als de Europese Unie haar leidende rol op het gebied van klimaatbescherming wil behouden, moeten wij ons doel verhogen naar ten minste -30 procent. Dit percentage hebt u zojuist al gemotiveerd. Ik wil hier aan toevoegen dat de veranderingen die de recessie in de situatie heeft aangebracht, betekenen dat -20 procent in feite niet veel verschilt van het business as usual-scenario. Als wij ambitieus willen zijn, moeten wij onze doelen aanscherpen naar ten minste -30 procent en liever nog naar -40 procent.
Ten tweede, zoals het Parlement in zijn vorige debat unanime...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Martin Callanan
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor haar verklaring en haar verwelkomen in ons Parlement.
De commissaris had het in haar verklaring over het verhogen van onze doelstelling tot 30 procent onder gunstige omstandigheden.
Welk bewijs heeft ze dat, als we dat doen, dit zal helpen om Amerika, India en China of andere landen over te halen om een mondiale, juridisch bindende overeenkomst te sluiten?
Is zij niet met mij van mening dat er bij een gebrek aan een mondiale juridisch bindende overeenkomst een groot risico bestaat dat we onze industrie minder concurrerend maken en onze consumenten opzadelen met steeds hogere elektriciteitsrekeningen, zonder dat daar ook maar enige nettowinst voor het milieu tegenover staat, omdat die emissiereducties natuurlijk teniet worden gedaan door stijgingen in India, China, de Verenigde Staten, enzovoort?
Bairbre de Brún
(GA) Mevrouw de Voorzitter, de EU zal zich volgens de laatste beschikbare wetenschappelijke informatie moeten verplichten tot een emissiereductie van 40 procent in 2020. Een dergelijke verplichting kan men niet aangaan door zich afhankelijk te maken van de daden van anderen.
Welke maatregelen gaat de Commissie nemen om te waarborgen dat de door de EU toegezegde emissiereductie wordt verhoogd tot 40 procent? Wat betreft de noodzakelijke middelen die beschikbaar worden gesteld om ontwikkelingslanden in staat te stellen de klimaatverandering en haar gevolgen te bestrijden, vraag ik mij af wie precies deze middelen aan de ontwikkelingslanden ter beschikking stelt. Hoeveel geld gaat elk ontwikkeld land geven? Hoe en wanneer gebeurt dat?
De commissaris sprak ook over een ambitieuze, wettelijk bindende overeenkomst. Welke stappen gaat de Commissie ondernemen om een overeenkomst te bereiken waarin de gemeenschappelijke maar verschillende verantwoordelijkheden van de geïndustrialiseerde landen en de ontwikkelingslanden worden erkend op basis van hun historische bijdrage aan de broeikasgassen in de atmosfeer en de middelen die beschikbaar zijn om de problemen in verband met emissiereductie en de gevolgen van de klimaatverandering op te lossen?
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, als ik dat laatste punt goed begrijp, gaat het om de vraag of we datgene wat we overeenkomen ook kunnen afdwingen. Dat is uiteraard een essentiële vraag.
De andere vraag was, als ik het goed heb begrepen, hoeveel we aan de ontwikkelingslanden moeten geven. De criteria daarvoor zijn nog niet vastgesteld, maar ik denk dat het belangrijk is dat we daar niet al te veel voorwaarden aan verbinden. Die belofte is in Kopenhagen gedaan, dat er snellestartfinanciering, 'hier en nu'-financiering, aan de minst ontwikkelde en meest kwetsbare landen wordt gegeven, gedeeltelijk voor aanpassing, gedeeltelijk voor mitigatie.
Ik denk ook dat het alleen maar logisch is ervoor te pleiten dat dit via de bestaande kanalen gebeurt. We kunnen ons qua tijd niet veroorloven om nieuwe systemen of kanalen of wat dan ook op te zetten om dat geld aan het werk te zetten, want dat moet op de snelst mogelijke manier gebeuren.
Ik denk dat de EU klaar is om in Bonn de snellestartfinanciering te geven, en ik denk dat de wereld uiterlijk in Mexico klaar moet staan om de in Kopenhagen gedane toezeggingen over het geven van snellestartfinanciering en het vaststellen van de verschillende criteria en hoe we dat precies moeten doen gestand te doen.
Tegen mevrouw Hassi wil ik zeggen dat het ging om de noodzaak vast te houden aan die 30 procent. In veel opzichten houdt dat ook verband met wat de heer Callanan heeft gezegd.
Het is niet gemakkelijk om te besluiten wanneer we precies naar 30 procent moeten gaan en wat er nodig is om naar die 30 procent te gaan. Daarom zeggen we in deze mededeling dat de Commissie in de aanloop naar de Europese Raad van juni een analyse zal maken van de praktische beleidsmaatregelen die nodig zouden zijn om op een slimme manier tot een vermindering met 30 procent te komen. Wat zou daarvoor nodig zijn?
Natuurlijk mag men niet naïef zijn. Natuurlijk moeten we voor onze industrie opkomen, dat spreekt voor zich. We moeten weten wat we doen en we mogen niet naïef zijn. Mijn punt is simpelweg dat, als we dit op een slimme en samenhangende manier aanpakken, het volgens mij mogelijk moet zijn de instrumenten te kiezen die bijdragen aan tegelijkertijd het beperken van de klimaatverandering, het verminderen van de emissies en het bevorderen van energie-efficiëntie, energiezekerheid, innovatie en het scheppen van banen. Daar zullen we naar streven. Ik zeg niet dat het gemakkelijk gaat worden. We mogen niet denken dat het een fluitje van een cent is om naar 30 procent te gaan. We moeten weten welke mogelijkheden er zijn en welke gevolgen er zouden zijn. Dat zal de analyse inhouden die ik straks aan de Europese Raad van juni zal voorleggen. Vervolgens zullen we later dit jaar de analyse van de route naar 2050 maken, met inbegrip van het perspectief voor 2030 waarover we naar mijn mening moeten beginnen na te denken. De reden daarvoor is uiteraard dat we hebben beloofd om tegen 2050 de emissies met 80 à 95 procent te hebben teruggedrongen. Als we daar niet mee beginnen, zal dat in het laatste decennium of de laatste twee decennia voor 2050 heel erg moeilijk worden.
Paul Nuttall
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in tegenstelling tot wat de commissaris denkt, is het debat over de vraag of de klimaatverandering door de mens is veroorzaakt nog lang niet voorbij.
Alleen al de afgelopen maanden hebben we het schandaal van de Universiteit van East Anglia gehad; vervolgens kregen we het debacle met de gletsjers in de Himalaya, en nu zijn er vragen gerezen over de gevolgen die de klimaatverandering op de flora en fauna van het Amazonegebied zal hebben.
Onderzoek heeft aangetoond dat in ten minste twintig passages in het IPCC-rapport wordt geciteerd uit rapporten van het Wereldnatuurfonds en Greenpeace die niet aan intercollegiale toetsing zijn onderworpen en die als autoriteit worden beschouwd. Dat is geen wetenschap. Wat we nodig hebben is deugdelijk wetenschappelijk bewijs dat door collega-wetenschappers is beoordeeld, niet het werk van pressiegroepen die de klimaatverandering gebruiken om hun eigen agenda's na te streven of politici die de klimaatverandering gebruiken om het bestaan van de Europese Unie te rechtvaardigen.
Ik wil u vragen of het nu tijd is om een pauze in te lassen, om de balans op te maken en om goed te kijken naar de implicaties van het almaar voortrazen met beleid dat schadelijk kan zijn voor de economie, dat tot banenverlies kan leiden en dat in een chaos in de energievoorziening kan uitmonden.
Andrew Henry William Brons
(EN) U zult wel weten dat uit de uitgelekte e-mails van de Universiteit van East Anglia blijkt dat de historische veranderingen in de temperatuur door aanhangers van de hypothese dat de klimaatverandering door de mens wordt veroorzaakt zijn gemanipuleerd door subjectief referentiejaren te kiezen. Die truc is gebruikt om recente temperatuurdalingen te verdoezelen en het probleem van de middeleeuwse warmteperiode weg te moffelen. Uit de e-mails blijkt ook dat wetenschappers die sceptisch over de hypothese zijn uit de intercollegiale toetsingsprocessen zijn geweerd om te voorkomen dat onderzoeksfouten publiekelijk bekend zouden worden gemaakt.
Kan een hypothese die is gestoeld op manipulatie van gegevens een goede basis zijn om het besteden van grote hoeveelheden geld en het sluiten van fabrieken zoals de Corus-fabriek in Middlesbrough te rechtvaardigen? De Europese Unie betaalt enorme subsidies aan milieugroepen die de EU vervolgens adviseren om een beleid te voeren waar de EU zich al aan heeft verbonden. Is het correct dat de EU belastinggeld gebruikt om pressiegroepen te subsidiëren? Dat is een verspilling van belastinggeld, het verschaft een vals draagvlak voor EU- beleid en het compromitteert de onafhankelijkheid van activistische groeperingen.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Ik heet u van harte welkom in dit Parlement. Een van de grootste problemen waarmee wij geconfronteerd worden, is volgens mij het verlies aan vertrouwen als gevolg van Kopenhagen. Dat zou theoretisch gezien wereldwijd kunnen doorwerken, maar zeker ook binnen de Europese Unie. Ik heb de volgende vraag voor u. Wat gebeurt er met de instrumenten die wij vorig jaar hebben goedgekeurd? Ik maak mij zorgen over het EU-systeem voor de handel in emissierechten (ETS) omdat ik er niet helemaal zeker van ben wat de Commissie in dat verband nu precies gaat doen tegen de achtergrond van het besluit in Kopenhagen. Ik doel daarmee bijvoorbeeld op de benchmarks, maar ook op de carbon leakage.
Mijn tweede vraag luidt als volgt: De Franse regering heeft een voorstel gepresenteerd om importeurs uit ontwikkelingslanden in het ETS-systeem te integreren teneinde een grotere markt te kunnen creëren en deze landen de mogelijkheid te geven om aan het systeem deel te nemen. Wat is uw standpunt hieromtrent?
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, eerst tegen de twee heren die de opmerking over het IPCC hebben gemaakt.
In de eerste plaats ben ik hier niet om het IPCC te vertegenwoordigen. Ik weet zeker dat het IPCC uitstekend in staat is om voor zichzelf te spreken.
Als ik u hoor vragen of het nu geen "tijd is om een pauze in te lassen”, moet ik zeggen dat de internationale klimaatonderhandelingen in veel opzichten voor vrij lange tijd zijn bevroren. We hebben hier naar mijn mening substantiële vooruitgang nodig. Ik begrijp alleen niet waarom iemand zijn scepticisme uitstrekt tot het hele project wanneer er een paar dingen zijn uitgelekt. Dat is niet mijn aanpak. Ik ben een politicus. Ik kan het werk van wetenschappers niet beoordelen, maar ik kan mijn gezonde verstand gebruiken en ik kan hun belangrijkste conclusies lezen en zien hoe de feiten eruitzien. Vervolgens kan ik zelf afwegen of ik het risico van niets doen wil nemen, met alle gigantische gevolgen van dien, of wil proberen te reageren op de uitdaging.
Wat ik gewoon niet kan begrijpen is dat de personen die sceptisch zijn ten aanzien van de klimaatverandering niet willen inzien dat het altijd goed zal zijn voor de planeet - waarvan de bevolking halverwege deze eeuw de negen miljard zal naderen, of zelfs nog meer - om veel energie-efficiënter te worden en veel efficiënter met hulpbronnen om te gaan.
Wat de instrumenten betreft zouden we het dus met elkaar eens moeten zijn, omdat de toepassing daarvan sowieso goed is voor ons milieu, voor onze burgers en voor onze economieën. En ook voor bedrijven, die zo heel energie-efficiënt kunnen worden in een toekomst waarin energie alleen maar duurder zal worden. Dat zal zich uiteindelijk uitbetalen, in een wereld waarin een strijd om hulpbronnen zal ontstaan. Dus ik begrijp niet waarom we vanuit die invalshoek niet dezelfde agenda kunnen nastreven.
Tegen de heer Florenz: wat doen we met de instrumenten met betrekking tot het ETS? Welnu, zoals ik al heb gezegd, zal er nog voor de zomer een analyse van het probleem van koolstoflekkage komen. En wat betreft de benchmark, daar zullen we mee blijven werken. Er is nog veel werk te doen met betrekking tot het ETS. Ook denk ik dat we moeten blijven samenwerken met andere partijen in de wereld die van plan zijn om een of andere vorm van emissiehandelssysteem in te voeren.
Ik denk nog steeds dat dit de meest efficiënte manier zal zijn om dit te proberen te reguleren, maar vervolgens is het natuurlijk erg belangrijk dat we onze eigen systemen hebben en dat die zo efficiënt en zo ondernemingsvriendelijk mogelijk zijn, zodat ondernemingen kunnen zien dat het echt werkt en het uiteindelijk ook goed is voor hun innovatiemogelijkheden .
Jo Leinen
(DE) Ik heet u van harte welkom in dit Parlement, commissaris. Ik heb een brief aan de Voorzitter van het Parlement geschreven om hem mede te delen dat alle delegaties in dit Parlement klimaatbescherming op de agenda hebben staan bij alle besprekingen met onze partners overal ter wereld. Wij moeten nu alleen nog een mechanisme zien te vinden om deze informatie en resultaten te integreren in uw reizen rond de wereld, zodat wij hier in Brussel en Straatsburg precies weten waar wij aan toe zijn.
Ik maak mij nogal bezorgd over het feit dat de klimaatonderhandelingen hetzelfde lot kunnen ondergaan als de Doha-onderhandelingen die jaar in jaar uit telkens weer opnieuw worden uitgesteld. Mijn vraag luidt dan ook: Wat is uw plan B, om wellicht in deelsectoren resultaten te bewerkstelligen? Dan heb ik ook nog een vraag over het Protocol van Kyoto. In Bangkok hebben wij een strategische fout gemaakt toen wij de indruk wekten dat wij van dat protocol af zouden stappen. Wat gebeurt er als wij pas in 2011 of 2012 iets goedkeuren? Kortom, wat is de toekomst van het Protocol van Kyoto?
Frédérique Ries
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Hedegaard graag welkom heten in dit Parlement. Mevrouw de commissaris, ik ben heel blij dat ik u hier voor uw eerste optreden mag verwelkomen en mag herhalen wat ik u bij de hoorzitting al heb gezegd, namelijk dat ik het enthousiasme waarmee u aan de debatten deelneemt ten zeerste waardeer. U belichaamt tot op zekere hoogte de klimaatdiplomatie, en u kunt daarbij uiteraard steeds op de steun van ons Parlement rekenen.
Ik ben ervan overtuigd dat Europa een meer offensieve houding moet aannemen. Het moet niet alleen maar zeggen wat het graag zou willen: het moet wat vaker de wapens laten zien. Mijn vraag - die voor u gemakkelijk moet zijn te beantwoorden - lijkt ietwat op die van de voorzitter van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid, en heeft te maken met het feit dat ook ik ervan overtuigd ben dat Europa er van nu af aan voor moet zorgen dat in alle handelsovereenkomsten die we met derde landen afsluiten rekening wordt gehouden met de klimaataspecten, en wel via een koolstofbelasting. Dat is voor degenen die de werkelijke omvang van deze uitdaging weigeren in te zien de enige begrijpelijke taal.
Ik heb nog een andere vraag, die wat iconoclastisch mag lijken maar gaat over een voorstel dat hoe dan ook een antwoord van u behoeft: zou het geen goed idee zijn als het Europees Parlement, de Commissie en de overige instellingen het goede voorbeeld gaven door zich carbon neutral te verklaren en hun CO2-uitstoot te compenseren om zo in ieder geval - en dan noem ik maar één voorbeeld - verantwoording te aanvaarden voor de door de verplaatsingen naar Straatsburg veroorzaakte milieuschade?
Claude Turmes
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats denk ik dat ook wij erg uitzien naar die effectbeoordeling. We zijn er min of meer zeker van dat de doelstelling van 30 procent goed zal zijn voor de Europese economie en ook in de race om groene technologieën.
Ik heb twee vragen, commissaris. De eerste heeft betrekking op de snellestartfinanciering. Hoe gaat u dit met de heer Piebalgs afstemmen om ervoor te zorgen dat dit echt wordt besteed aan efficiëntie, hernieuwbare energie en gedecentraliseerde energieproductie, ook in combinatie met energiearmoede? De tweede vraag is hoe u de grote Europese steden en progressieve regio's bij het spel denkt te betrekken, ook internationaal gezien? Ik vond het echt teleurstellend om te zien dat in het document van vorige week over EU 2020 steden en regio's niet lijken te bestaan. Hoe durven we zelfs maar te denken aan vooruitgang in Europa als we de regio's van de burgers in Europa en de impact die deze regio's internationaal zouden kunnen hebben, negeren?
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, eerst de heer Leinen: ik denk dat het een zeer goed idee is dat wanneer delegaties op reis gaan, zij de tijd nemen om klimaat op de agenda te plaatsen en daarvan een prioriteit te maken Dat is heel belangrijk, en het kan heel nuttig zijn om aantekeningen te vergelijken, dus wanneer u bepaalde informatie verkrijgt in een land en ik een maand later informatie krijg, kunnen we zo nu en dan bij elkaar komen en onze aantekeningen vergelijken, zodat we echt kunnen voortbouwen op de informatie die we elk ontvangen.
Het risico dat de onderhandelingen op het Dohaproces gaan lijken was precies de reden dat we zo veel druk hebben uitgeoefend met betrekking tot Kopenhagen en ons uiterste best hebben gedaan om die situatie te voorkomen. U hebt ook gelijk als u zegt dat de situatie nu gevaarlijk is: als het in Kopenhagen niet is gelukt, kan het dan een eeuwigheid gaan duren? Daarom zie ik graag dat er een specifieke routekaart komt, met precieze maatregelen voor elke gebeurtenis en een precieze datum waarop we die moeten hebben uitgevoerd. Ik denk dat dat een heel goed punt is.
De laatste vraag ging over het Protocol van Kyoto en de voortzetting van het Protocol van Kyoto. We weten allemaal dat er problemen zijn met het Protocol van Kyoto. We weten allemaal dat er veel landen zijn die daar geen deel van uit willen maken en al deze uitdagingen niet willen aangaan. Uiteindelijk is dit ook een uitdaging voor de Europese unie. We mogen niet alleen staan als het om het Protocol van Kyoto gaat. Ik denk dat het heel belangrijk is dat Europa beter wordt als het erom gaat niet de schuld te nemen als het die schuld niet heeft.
Wij zijn niet het probleem als het om het Protocol van Kyoto gaat. Wij hebben toezeggingen gedaan voordat enige andere partij dat had gedaan. We hebben formele toezeggingen gedaan voor de eerste periode 2008 - 2012 en die zijn we ook nagekomen. We zullen de toezeggingen nakomen die we hebben gedaan en we zijn ook bereid om het Protocol van Kyoto voort te zetten. In dit verband is de EU niet het probleem. Het zijn andere partijen die hier het probleem zijn, en die partijen moeten voor zichzelf bedenken of ze een alternatief willen, als dat er is, en hoe ze anders zullen omgaan met een voortzetting van het Protocol van Kyoto in een tweede periode.
Daarom is dit een open kwestie waarover we moeten debatteren, maar zoals Chris Davies al heeft opgemerkt, zijn we afhankelijk van wat andere partijen doen. We moeten voorzichtig zijn. Waarom zouden wij het moeten zijn die het Protocol van Kyoto de nek omdraaien? We zijn de toezeggingen die we in het kader van het Protocol van Kyoto hebben gedaan nagekomen, en daarom zouden we er in Europa beter in moeten zijn om niet de schuld op ons nemen wanneer die schuld niet bij ons ligt.
Met betrekking tot het voorstel over de instellingen kan ik zeggen dat ik dit al aan de orde heb gesteld in mijn eigen kabinet. Ik denk dat dat normaal is. Ik wil graag samenwerken met het Parlement. Als u binnen het Parlement aan het werk gaat, zal ik dat binnen de Commissie doen. Ik denk dat dat ook tegenover de burgers logisch is.
Claude Turmes had het over de snellestartfinanciering en over de vraag hoe ik dat kan afstemmen met commissaris Piebalgs. U zult hebben gezien dat ik deze mededeling samen met de heer Piebalgs heb opgesteld. Hij is medeondertekenaar omdat we weten hoe belangrijk het is dat we ook bij deze portefeuille samenwerken en bekijken hoe wij deze op een positieve manier kunnen gebruiken. Als commissarissen voeren wij samen al dit soort discussies.
Ik begrijp uw punt over grote steden. Ik denk dat C40 en heel veel andere initiatieven heel goed zijn, en u hebt ook gelijk dat veel van de emissies verband zullen houden met steden en de levensstijl in steden. De uitdaging is dat een groot deel van de planning en andere soorten van instrumenten die echt iets kunnen betekenen, vaak in handen zijn van de lidstaten, maar ik ben het met u eens, en voorafgaand aan Kopenhagen heb ik ook met enkele grote steden samengewerkt. Dat is een aspect waar we rekening mee moeten houden en we moeten zien hoe we dat verder kunnen ontwikkelen. Ook spreekt het bijvoorbeeld voor zich dat, wanneer het gaat over vervoer en het meer koolstofvrij maken van het vervoer, de grote steden een belangrijke rol zullen spelen bij het vinden van oplossingen.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Mevrouw de commissaris, uit de conferentie van Kopenhagen is gebleken dat de volgende Conferentie van de partijen (COP) niet alleen moet worden voorbereid op intern, wereldwijd en technisch niveau, maar ook op politiek niveau. Op intern gebied moet Europa het energie- en klimaatpakket ten uitvoer leggen en investeren in schone energieën, wetenschappelijk onderzoek en energie-efficiëntie.
Europa moet het voortouw nemen, dat is een noodzakelijke voorwaarde, maar in Kopenhagen is bewezen dat een voorbeeldfunctie alleen niet volstaat. Daarom moeten wij hoe dan ook het diplomatische aspect ontwikkelen en bevorderen en de mogelijkheden van het Verdrag van Lissabon benutten om de weg naar de volgende COP met de nodige ambitie te effenen. Wij moeten daarbij met één stem spreken en strategische allianties tot stand brengen met onze mogelijke partners op klimaatgebied, waaronder de landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan.
Verder is het belangrijk om de kwestie van de klimaatverandering ter sprake te brengen op alle topbijeenkomsten en vergaderingen op hoog niveau. Ik zou graag van de Commissie en de commissaris vernemen welke vorderingen er met deze politieke onderhandelingen zijn gemaakt.
Dan Jørgensen
(DA) Mevrouw de Voorzitter, welkom, mevrouw Hedegaard. U hebt vele goede dingen gezegd en er staan vele goede dingen in de verklaring. Ik zal me beperken tot de dingen waar ik het niet mee eens ben.
Ik ben het met name oneens met een strategie die erop neerkomt dat we nu reeds accepteren dat we in Mexico niet tot een overeenkomst zullen komen. Daarom zou ik u willen vragen: is dit iets wat u gewoonweg hebt besloten of is het een mandaat dat u hebt gekregen, en zo ja, wie heeft u dit mandaat gegeven? De regeringsleiders? Of gaat het hier om de medebeslissingsprocedure, of waar het gaat eigenlijk om? Ik hoop namelijk dat we deze strategie nog kunnen wijzigen. Het heeft immers geen zin om te zeggen: ”Hoe gaan we, nu er een enorm momentum is opgebouwd en er hoge verwachtingen zijn, straks twee fiasco's uitleggen, als het allemaal op niets uitdraait?” Dit is in feite niet iets waar u zich zorgen over hoeft te maken. De Verenigde Staten, China en andere landen zullen er ongetwijfeld voor zorgen dat de verwachtingen voor Mexico niet hooggespannen zullen zijn. Het zou niet de rol van de EU moeten zijn om de verwachtingen te temperen, maar juist om de verwachtingen aan te wakkeren. Als we reeds voor de top zeggen: ”We zijn bereid om te accepteren dat er geen bijzonder omvangrijke overeenkomst wordt bereikt” en zo verder, worden de criteria voor succes al voor de start ondermijnd. Dit zou een geheel nieuw uitgangspunt vormen, waardoor de overeenkomst er alleen maar slechter op wordt.
Holger Krahmer
(DE) Mevrouw de commissaris, ik heb twee specifieke vragen voor u.
In de eerste plaats mis ik in uw stuk een analyse van de Europese onderhandelingspositie op internationaal niveau. Beseffen wij eigenlijk wel dat de Europese invloed op het klimaatbeleid verminderd is? Beseffen wij ook dat het politieke en economische gewicht in deze wereld zeer sterk in de richting van Azië is verschoven? Is het mogelijk dat wij onze invloed op dit punt volledig overschat hebben?
In de tweede plaats is uw stuk opmerkelijk. In de twaalf pagina's die u volledig heeft gevuld, staat geen enkele verwijzing naar het IPCC-panel. Is dit een subtiele poging om u van deze instantie te distantiëren? Ik wil u er graag aan herinneren dat dit panel de basis heeft gevormd voor alle politieke besluiten met betrekking tot de richtlijnen die wij hier in de afgelopen jaren hebben opgesteld. Is het nu niet tijd om een brede wetenschappelijke benadering te verlangen die tot concrete wetenschappelijke in plaats van politieke oordelen leidt?
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, wat het laatstgenoemde punt over de IPCC betreft, is het antwoord beslist en duidelijk 'nee'. Als ik mij zou distantiëren van alles wat niet in dit document staat, zou ik mij van heel veel zaken distantiëren. Dit is een manier om als vanzelfsprekend te aanvaarden dat we voor een uitdaging staan, dat we die uitdaging moeten oplossen en dat de EU het voortouw moet nemen bij het vinden van de oplossing. Dat is de gedachte achter het document.
Ik ben het niet eens met de stelling dat de EU geen invloed heeft op internationale onderhandelingen. U hebt gelijk dat we niet zo veel invloed hebben als we zouden willen, dat we niet moeten denken dat we simpelweg kunnen dicteren wat er gebeurt. We zijn afhankelijk van anderen.
Toch hebben we in Kopenhagen iets heel nieuws gezien. In het verleden had de EU vaak maar een paar medestanders als zij aan internationale onderhandelingen begon en zaken gedaan probeerde te krijgen, maar ditmaal hebben regeringsleiders die meer dan 80 procent van de mondiale emissies vertegenwoordigen in Kopenhagen beloofd zich voortaan ook aan het reductieschema te zullen houden. Dat betekent een aanmerkelijke verandering in de dynamiek van het geheel. Mag ik u eraan herinneren dat het jarenlang een prioriteit van Europa is geweest om de opkomende economieën mee te krijgen en medeverantwoordelijk te maken, en dat dit daadwerkelijk is gelukt in Kopenhagen?
Tegen mevrouw Carvalho wil ik het volgende zeggen. Ja, ik ben het er zeer mee eens dat we ons technisch en politiek moeten voorbereiden, en dat we dat beter zullen moeten doen, niet in de laatste plaats omdat we, als we eenmaal aan de onderhandelingstafel zitten, niet gewoon maar kunnen zeggen wat we willen om dan vervolgens, als de rest van de wereld het met ons oneens is, de kluts kwijt te raken omdat we al onze energie hebben gestoken in het bereiken van een gezamenlijk, krachtig en zeer gedetailleerd geformuleerd standpunt. We zullen flexibeler moeten zijn in onze manier van onderhandelen.
(DA) ... en tot slot zou ik tegen Dan Jørgensen willen zeggen dat ik het er uiteraard niet mee eens ben dat we in Mexico niet tot een overeenkomst komen. Waar de discussie om draait is de vraag of we denken dat we over alle details, waaronder de vorm van de overeenkomst, overeenstemming kunnen bereiken. Daar maak ik me zorgen over. Ik ben in dit verband van mening dat we juist de druk op de Verenigde Staten, China en andere landen opvoeren door te zeggen dat er zeer concrete ”deliverables”, zeer concrete resultaten in Calcún bereikt zullen moeten worden. Dit kunnen we niet gewoonweg uitstellen.
Ik probeer het voor hen moeilijk te maken om in Mexico niet met concrete resultaten te komen. Ik ben van mening dat we, om dat te bereiken, ons niet blind mogen staren op de juridische vorm, aangezien we zo wellicht zouden verhinderen dat we het eens worden over enkele inhoudelijke elementen. Hier spelen vele factoren een rol, zoals bijvoorbeeld: ”wat is ons standpunt? Wat horen we? Waar zouden naar ons oordeel de Verenigde Staten mee kunnen instemmen drie weken na hun tussentijdse verkiezingen?” Wat dit aangaat, moeten we met vele factoren rekening houden, maar Dan Jørgensen kent me goed genoeg om te weten dat de reden hiervoor niet is dat wij volgens mij in Mexico niet ambitieus hoeven te zijn. We moeten alleen wel proberen om te definiëren wat maximaal bereikt kan worden in Mexico. Dat is in feite de kernvraag waar de strategie om draait die ik vandaag in het Parlement heb geprobeerd te presenteren.
De Voorzitter
Dames en heren, het aantal leden dat niet het woord heeft kunnen voeren is groter dan het aantal leden dat dit wel heeft kunnen doen. We hadden te weinig tijd. Ik hoop dat u daar begrip voor hebt. Ik wil u allen bedanken voor dit gedisciplineerde debat. Dank u wel, mevrouw de commissaris. Ik hoop dat wij elkaar vaker hier in de plenaire vergadering zullen treffen. Ik weet zeker dat dat het geval zal zijn.
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Sebastian Valentin Bodu  
De EU heeft volop mogelijkheden om voorop te lopen bij het nemen van maatregelen ter vermindering van CO2-emissies. De Top van Kopenhagen heeft bij velen misschien een gevoel van teleurstelling achtergelaten omdat sommige deelnemers zich niet hebben verplicht tot enig concreet doel ter voorkoming van klimaatverandering. India en China hebben onlangs aan de VN laten weten dat zij vastbesloten zijn de doelen te halen waartoe zij zich met de overeenkomst van Kopenhagen verplicht hebben, hoe vaag die overeenkomst ook moge zijn. Dit is een belangrijk signaal en de EU kan nu wereldwijd het initiatief nemen en alle landen terugbrengen naar dezelfde onderhandelingstafel, vooral de Aziatische landen waarvan de industriële capaciteit met de maand toeneemt. De klimaatverandering is een zekerheid, zo zeker als het feit dat die verandering wordt versneld door verontreiniging. Dit rechtvaardigt de ambities van de EU om een voorbeeld te stellen met haar maatregelen om de verontreiniging te verminderen. In feite kan ons doel om de minst vervuilde regio ter wereld te worden ons alleen maar tot voordeel strekken. Dat voordeel omvat meer dan alleen het directe profijt van een schoner milieu. Ombuiging van het Europees beleid in de richting van een groene economie en industrie zal banen opleveren, nieuwe onderzoeksperspectieven openen en - niet het minste voordeel - in ieder land tot kostenbesparing leiden.
João Ferreira  
schriftelijk. - (PT) Het is waar dat de instandhouding van de aardatmosfeer een gedeelde verantwoordelijkheid van de verschillende landen is, maar het is ook waar dat de invloed die elk van deze landen in de loop van de geschiedenis op de atmosfeer heeft uitgeoefend- en nog steeds uitoefent - sterk varieert. Daarom moet uit elementaire rechtvaardigheid ook op het gebied van de verantwoordelijkheid een onderscheid worden gemaakt. Anderzijds moet bij de vaststelling van de verantwoordelijkheid van elk land, in het kader van de wereldwijde inspanningen om de emissies terug te dringen, uit rechtvaardigheid ook rekening worden gehouden met de respectieve bevolking. De uitstoot per hoofd van de bevolking in China ligt thans vier keer lager dan in de Verenigde Staten en bedraagt ongeveer de helft van de gemiddelde EU-uitstoot. De emissies in India bedragen ongeveer een tiende van de gemiddelde uitstoot van de Europese Unie en liggen twintig keer lager dan die in de Verenigde Staten. In India hebben vooralsnog ongeveer vijfhonderd miljoen mensen - ruwweg de bevolking van de Europese Unie - geen toegang tot elektriciteit. Daarom zijn de pogingen om de mislukking van Kopenhagen aan deze landen toe te schrijven onredelijk en onrechtvaardig, om nog maar te zwijgen van de belachelijke beschuldiging aan het adres van de Bolivariaanse Alliantie voor de Volkeren van Ons Amerika (ALBA) die hier in een resolutie van het Parlement is geuit. Deze houding getuigt van een volstrekt primitieve partijpolitiek die datgene wat daadwerkelijk in Kopenhagen is gebeurd, vertekent en ondergraaft.
Adam Gierek  
schriftelijk. - (PL) Datgene waar de Commissie en haar voorzitter al sinds jaren zo hard voor lobbyen op het vlak van het "ambitieuze” klimaat- en energiebeleid is niets anders dan een poging om de EU-industrie kapot te maken. Dit beleid is ofwel het resultaat van door de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) versterkte onwetendheid, ofwel van zuivere domheid, maar het kan ook voortvloeien uit een sterke vorm van cynisme dat economische sabotage als gevolg heeft. Het is jammer dat de linkse partijen niet doorhebben dat dit voor hen alleen maar een valkuil is, want de meeste liefhebbers van de emissiehandel worden gerekruteerd onder hen die al eens een crisis hebben veroorzaakt. Deze keer zal de "financiële zeepbel” aanzienlijk groter zijn. De schade die nu reeds door dit kamikazebeleid is aangericht is enorm, in het bijzonder in mijn land, Polen. We hoeven geen oorlog. Een land is gemakkelijker vernield dan heropgebouwd. Mijn oproep aan de Commissie luidt dan ook: Pas op, want wat jullie doen is niet alleen anti-Europees, maar ook antihumanitair. Het klimaat-energiepakket dient onmiddellijk te worden herzien. Jullie moeten je daarmee bezig en ermee stoppen anderen te overhalen om economische zelfmoord te plegen. Een groene economie, ja, maar dat betekent recyclage van materialen en energie, warmtekrachtkoppeling, verbetering van de thermische toestand van gebouwen, hernieuwbare energie als er geen andere bron voorhanden is, afvalwaterzuivering, kernenergie, grotere energiebesparingen, hogere energie-efficiëntie en dergelijke meer. Hebben de CO2-emissies daarom ook te maken met een dergelijke "groene” economie? Ja, maar paradoxaal genoeg geldt dit alleen maar bij een verhoging van de emissie... Dat is dus goed...
Eija-Riitta Korhola  
Mevrouw de Voorzitter, ik wil commissaris Hedegaard complimenteren met het feit dat zij heeft laten zien dat zij het basisdilemma van het klimaatbeleid begrijpt: de Europese Unie kan niet als enige reduceren, want niet alleen zullen dan onze eigen resultaten nutteloos zijn, maar creëren wij ook het risico dat het milieu zal lijden. Als de productie niet in Europa kan blijven vanwege de stijgende kosten van de emissiehandel en als daardoor bijvoorbeeld staal of papier wordt geproduceerd in plaatsen waar de emissies groter zijn dan in Europa, dan zullen de emissies in het geheel toenemen. Unilaterale ambitie is geen ambitie: pas als wij samenwerken en ons aan dezelfde spelregels houden, kunnen wij gemakkelijk onze broekriem flink aanhalen. De basis ervan moet een ander soort klimaatbeleid zijn: het consequent reduceren van specifieke emissies. Dat houdt een systeem van decarbonisatie in dat onafhankelijk is van economische schommelingen en altijd de partij beloont die reduceert, in tegenstelling tot ons huidige systeem van emissiehandel. Onder meer China, Japan en de Verenigde Staten zijn geïnteresseerd in dit systeem en daarom moet ook de Europese Unie haar strategie aan de huidige situatie aanpassen. Ik wil vragen of het verstandig is ook na 2012 aan emissiehandel vast te houden, omdat het er nu op lijkt dat er in de wereld geen emissiehandelsystemen ontstaan die aan ons eigen systeem kunnen worden gekoppeld. Als de vaststelling en toewijzing van emissierechten niet proportioneel is, is het onmogelijk concurrentieverstoringen te voorkomen. Toen wij bijna tien jaar geleden begonnen met het opstellen van de richtlijn inzake emissiehandel, werd ons het hele systeem gepresenteerd als een voorbereiding op wereldwijde emissiehandel. Wij zouden kennis en ervaring opdoen. Die ervaring is ons beslist duur komen te staan en het is helemaal niet duidelijk wat het nut voor het milieu is. Emissiereducties zouden op een manier moeten worden uitgevoerd die ze minder kwetsbaar maakt voor marktverstoring en speculatie. Is de Commissie van mening dat het goed is om unilateraal verder te gaan?
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska  
schriftelijk. - (PL) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de top in Kopenhagen waar we naartoe zijn getrokken als de leiders van de klimaatverandering, was een mislukking. Deze heeft aangetoond dat Europa de enige is die interesse toont om de CO2-emissies te beperken. Mevrouw Hedegaard heeft aangekondigd dat de strijd tegen de opwarming van de aarde ondanks het fiasco een kerntaak blijft van het EU-beleid. We werken nu aan een nieuwe strategie voor de aanloop naar de top van Mexico en moeten onszelf daarom afvragen waar we fouten hebben gemaakt. Wij moeten ons standpunt en onze verwachtingen heroverwegen, want de wereld is nog niet bereid om in te stemmen met zulke grote beperkingen. Mevrouw de commissaris, ik wil u daarom drie vragen stellen: ten eerste, hoe gaan we onderhandelen en welke doelen stellen we voor onszelf vast om ervoor te zorgen dat de top in Mexico niet op dezelfde manier eindigt als die in Kopenhagen? Ten tweede, heeft de Commissie de informatie over de opwarming van de aarde en de smeltende ijsbergen wel geverifieerd in de context van de foutieve of onjuiste informatie die door bepaalde wetenschappers is aangevoerd? Ten derde, bent u het niet met mij eens dat de inspanningen van de Europese Unie en de daarmee gepaard gaande kosten helemaal voor niets zullen blijken te zijn als niet ook de Verenigde Staten, China, Rusland en India er mee instemmen om de emissies aanzienlijk te reduceren?
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz  
schriftelijk. - (PL) De fundamentele uitdaging voor de Europese Unie na de top in Kopenhagen is zo snel mogelijk een actieplan op te stellen voor de COP 16 in Mexico. Kopenhagen heeft ons doen beseffen dat goede intenties alleen niet volstaan. Hierdoor kunnen we tot de volgende vier conclusies komen: ten eerste zal de Europese Unie niet volledig doeltreffend zijn als ze alleen maar kaders ontwikkelt die moeten worden gevolgd. Europa zou de ontwikkelingslanden reële steun moeten bieden, steun die de ambitieuze emissiedoelstellingen van de EU ten goede zou komen. Ten tweede moet de Europese Unie opnieuw de discussie aangaan met de Verenigde Staten in het kader van een trans-Atlantisch leiderschap, maar ook met de andere wereldmachten. Ten derde zou de Europese Unie de strategie voor de reductie van de CO2-emissie rationeler moeten benaderen: men zou de emissies moeten verlagen maar tegelijkertijd hoge adaptatiekosten moeten vermijden. Ten vierde zou de Europese Unie meer pogingen moeten doen om een efficiënte economie met een lage emissie op te bouwen. Mevrouw de commissaris, de vraag is heel eenvoudig: bestaat er in Europa een klimaat voor dergelijke veranderingen?
Rareş-Lucian Niculescu  
Ik juich het toe dat in de mededeling van de Commissie getiteld "Europa 2020 - Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” zo'n prominente plaats is ingeruimd voor klimaatverandering.
Twee aspecten hiervan verdienen nadere aandacht. Ten eerste vormen investeringen in groenere, koolstofarme technologieën een belangrijk instrument. Deze investeringen beschermen het milieu maar scheppen ook nieuwe zakelijke mogelijkheden en nieuwe werkgelegenheid. De Europese Unie kan in deze sector een belangrijke rol spelen op de wereldmarkt. Het tweede aspect is het belang van het kerninitiatief "Efficiënt gebruik van hulpbronnen”. Het verzoek van de Commissie aan de lidstaten om de structuurfondsen te gebruiken voor investeringen in de bouw van energie-efficiënte openbare gebouwen levert zeker een deel van de oplossing op. Ik geloof echter dat we minstens zo veel aandacht moeten besteden aan de woningsector, meer specifiek aan de flatgebouwen met een zeer hoog energieverbruik die in het verleden zijn gebouwd in bepaalde lidstaten, vooral in Oost-Europa.
Rovana Plumb  
Ik geloof dat we hebben geleerd van de mislukking van Kopenhagen. Als blijk daarvan moeten we onze strategie herzien zodat we in Mexico een wettelijk bindende overeenkomst kunnen bereiken.
Er moet onverwijld iets worden gedaan om de bereikte politieke overeenkomst om te zetten in maatregelen, en om de 7,2 miljard euro te gebruiken die is gereserveerd als snelstartfinanciering voor ontwikkelingslanden.
De EU heeft laten weten zich te willen scharen achter de overeenkomst, en heeft bij wijze van informatie de eenzijdige toezegging gedaan de wereldwijde emissies van de EU met 20 procent te zullen verminderen ten opzichte van de niveaus van 1990. Ook heeft zij een verhoging van de reductie tot 30 procent aangeboden, op voorwaarde dat andere grote emissieproducenten toezeggen in gelijke mate bij te dragen aan de mondiale inspanning voor emissiereductie.
Op 18 februari hadden veertig landen hun reductieplannen bekendgemaakt en hadden honderd landen de overeenkomst ondertekend, maar dat is niet genoeg.
Ik verzoek de hoge vertegenwoordiger en de commissaris voor klimaat om ons met spoed een diplomatieke klimaatstrategie te presenteren, en ik verzoek de EU en de lidstaten om beleidsmaatregelen met betrekking tot klimaatverandering op te nemen in alle bilaterale en multilaterale strategische partnerschappen teneinde dit belangrijke doel te bereiken.
Strategische partnerschappen voor de bestrijding van klimaatverandering moeten ook NGO's en het maatschappelijk middenveld omvatten.
Daciana Octavia Sârbu  
Ondanks de teleurstelling van Kopenhagen is er enige vooruitgang geboekt, zoals de financiering op korte termijn die we voor de ontwikkelingslanden in de wacht hebben gesleept. Deze levert niet alleen concrete hulp ter plaatse op, maar bevordert ook de opbouw van vertrouwen tussen partners die in Kopenhagen verdeeld waren.
In de komende maanden en jaren moeten we de ontwikkelingslanden laten zien dat we onze toezeggingen voor financiële steun ten behoeve van aanpassing en mitigatie nakomen. Ook moeten we er zeker van zijn dat de financiële middelen op de best mogelijke manier worden aangewend voor de realisering van de doelstellingen.
Wezenlijke vooruitgang is in Kopenhagen ook geboekt ten aanzien van toezicht, verslaggeving en verificatie. Deze aspecten houden rechtstreeks verband met de opbouw van vertrouwen, omdat we met een dergelijk systeem kunnen zien dat iedereen zijn bijdrage levert en kunnen vaststellen hoe doeltreffend ons beleid is en hoe we het in de toekomst eventueel moeten aanpassen. De Europese Unie moet doorgaan met de tenuitvoerlegging van haar regeling voor de emissiehandel en andere initiatieven, zoals vermindering van het energiegebruik in gebouwen. We zullen onze emissiedoelen moeten bereiken en moeten aantonen hoe we allemaal profijt kunnen hebben van energiebesparingen. De beste manier om anderen over te halen ons voorbeeld te volgen is door een emissiereductiebeleid te laten zien dat zich vertaalt in voordelen voor gewone mensen.
