Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

McMahon
Mevrouw de Voorzitter, wat betreft de goedkeuring van de Notulen van gisteren, in paragraaf 3 sprak de heer Macartney over het hijsen van de Europese vlag. Ik wil het Parlement alleen graag mededelen dat in het deel van Schotland dat ik vertegenwoordig de gemeentelijke autoriteiten van North Ayrshire, Renfrewshire, East Renfrewshire, Clydebank, Dunbarton en East Dunbarton vandaag op grootse wijze de Dag van Europa vieren.

De Voorzitter
Dat is heel goed, wij nemen nota van deze verklaring.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Postdiensten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0105/96) van de heer Simpson, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad (COM(95)0227 - C4-0540/95-95/0221(COD)) betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de postdiensten in de Gemeenschap en voor de verbetering van de kwaliteit van de dienst.

Simpson
Mevrouw de Voorzitter, eindelijk sta ik dan voor het Parlement om mijn verslag over de toekomst van de postdiensten in de Unie in te leiden, na voor mijn gevoel een eeuwigheid rapporteur te zijn geweest, in de eerste plaats omdat de Commissie niet in staat was een richtlijn in te dienen. De woorden van Cicero: " Hoelang zult gij nog misbruik maken van ons geduld?" , speelden mij dikwijls door het hoofd gedurende die lange periode van wachten.
Het verslag dat ik vandaag namens de Commissie vervoer en toerisme aan het Parlement voorleg, is van groot belang voor alle mensen in de Europese Unie. De postdiensten zijn ongetwijfeld het meest directe middel om contact te onderhouden met de mensen in de steden en dorpen. Dit is een Europese kwestie die zij niet alleen kunnen begrijpen, maar ook in hun dagelijks leven kunnen zien. Het Parlement houdt zich in zijn dagelijks werk maar met heel weinig onderwerpen bezig die zo herkenbaar zijn. Het gaat in dit verslag daarom niet alleen om de levering van postdiensten, maar ook om de levering van sociale diensten. In veel delen van de Europese Unie is het onmogelijk om deze twee te scheiden. Om die reden neem ik in mijn verslag ten aanzien van de liberalisatie een ander standpunt in dan de Commissie. Ik heb heel open en eerlijk en zonder enige verontschuldiging het standpunt ingenomen dat de bescherming van de nationale posterijen van essentieel belang is, wil het sociale element niet verloren gaan door de vernietigende werking van liberalisering of misschien zelfs privatisering.
Mijn verslag, dat niet alleen door de overgrote meerderheid van de Commissie vervoer en toerisme, maar ook door de meeste postbedrijven en vakbonden gesteund wordt, tracht het juiste evenwicht te vinden tussen verbetering van het peil van de huidige dienstverlening - en ik geloof zeker dat bepaalde gebieden verbeterd moeten worden - en waarborging van een universele dienstverlening aan alle burgers van de Europese Unie, ongeacht of zij in een druk stadscentrum wonen of in een dunbevolkt randgebied. Ik ben ervan overtuigd dat burgers die op de Shetland Eilanden, in het westen van Ierland, in de Pyreneeën of op de Griekse eilanden wonen recht hebben op dezelfde universele diensten tegen betaalbare prijzen als de burgers die in Londen, Parijs of Athene wonen. In haar voorstel erkent de Commissie de noodzaak van een gereserveerde, onder een nationaal monopolie vallende dienstensector die nationale postbedrijven in staat stelt om die universele diensten te verlenen. Voorzover ik weet, kunnen alleen de heer Wijsenbeek en de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij niet met dit beginsel instemmen.
Waarover de Commissie en ik van mening verschillen is de vraag welke diensten deel moeten blijven uitmaken van de gereserveerde dienstensector. Ik ben van mening, en ik word daarin gesteund door mijn collega's in de Commissie vervoer en toerisme, dat "direct mail" en alle grensoverschrijdende post aan de gereserveerde sector voorbehouden moeten blijven. Mijn redenen daarvoor zijn duidelijk. Als u deze twee onderdelen uit de gereserveerde sector haalt, levert u onmiddellijk ongeveer 20 % van de door de nationale posterijen opgebrachte inkomsten over aan de genade van particuliere ondernemers, voor het merendeel Amerikaanse, en in één klap wordt de mogelijkheid om een universele dienst te financieren in ernstig gevaar gebracht.
Als de door de Commissie ingediende voorstellen in praktijk worden gebracht, zal dat catastrofale gevolgen hebben voor onze burgers, met name voor degenen die in plattelands- of randgebieden wonen. Als de balans wordt opgemaakt, blijken deze gebieden niet winstgevend en daarom zullen zij als eerste het slachtoffer worden van de liberalisatie. De prijzen zullen omhoog gaan, de kwaliteit van diensten zal omlaag gaan, de kleine postkantoren zullen gesloten worden, postbeambten zullen moeten afvloeien en het zal afgelopen zijn met diensten als postautobussen en rijdende postkantoren. Daarom heb ik altijd gezegd dat de gereserveerde sector groot genoeg moet zijn om een universele dienst in stand te houden en noodzakelijkerwijs "direct mail" en grensoverschrijdende post moet bevatten.
Als rapporteur ben ik erkentelijk voor het werk dat mijn collega's in het secretariaat en mijn collega's in de commissie gedaan hebben bij de opstelling van dit verslag. De hulp van mensen die in de postsector werkzaam zijn is ook van onschatbare waarde geweest. Dit verslag gaat over mensen en oude, maar toch belangrijke, waarden als openbare diensten en menselijke behoeften. Het is een verslag dat de postdiensten beschermt. Het is een verslag dat de dienstverlening aan het publiek waarborgt, waar men ook woont. Het is een verslag waarin het werk dat duizenden mannen en vrouwen als postbode voor hun gemeenschap doen wordt erkend. En tenslotte, maar daarom niet minder belangrijk, stelt het verslag de openbare dienstverlening boven particuliere winst.
Ik beveel dit verslag bij het Parlement aan en wil tegelijkertijd de Commissie zeggen dat zij, als zij twijfelt aan de waarheid van mijn woorden, de mensen van Europa moet vragen wat zij vinden. Voor één keer in haar bestaan als college moet zij luisteren naar wat de burgers te zeggen hebben. Zij willen niet dat hun post geliberaliseerd wordt en ik ben ervan overtuigd dat dit Parlement precies hetzelfde standpunt zal innemen.

Billingham
Mevrouw de Voorzitter, ik dank Brian Simpson voor zijn verslag, maar wil tegelijkertijd de Commissie dank zeggen voor de verstandige ontwerp-richtlijn die daaraan ten grondslag ligt. Ongetwijfeld is de doelstelling een reeks gemeenschappelijke regels te ontwerpen voor de ontwikkeling van de communautaire postdiensten en de verbetering van de kwaliteit van de dienstverlening een moeilijke opgave, vooral gezien de snelle innovatie en de nieuwe technologieën, die reeds van invloed zijn op de manier waarop wij met elkaar communiceren, en de enorme vooruitgang op het gebied van de gemechaniseerde sortering, die tot een fundamentele verandering van de werkwijzen in de bedrijfstak geleid heeft. Daar komt nog bij dat de Unie vijftien lid-staten telt die elk hun eigen postdienst hebben, ten opzichte waarvan zij zich loyaal willen gedragen en waar zij trots op zijn.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft een advies uitgebracht dat de ontwerp-richtlijn van de Commissie, waar nodig, tracht te versterken en te wijzigen. Onze maatregelen houden de geleidelijke en gecontroleerde openstelling van de markt in. In ons advies opperden wij de mogelijkheid om in de toekomst Europostzegels in te voeren. Wij streefden ernaar de inbreng van het Parlement in alle toekomstige besluiten over de postdiensten te behouden en spraken onze twijfel uit over het door de Commissie voorgestelde tijdschema, omdat zij daarmee te hard van stapel ging en er niet voldoende uitvoerige studies beschikbaar waren. Wij hebben ook getracht de consumenten beter tegen gebrekkige dienstverlening te beschermen. Verder hebben wij voorstellen gedaan die in overeenstemming zijn met het beginsel van eerlijke concurrentie.
Tenslotte hebben wij een communautair initiatief voorgesteld, mogelijk in het kader van doelstelling 4, dat speciaal ten doel heeft de sociale en economische gevolgen van de technologische ontwikkelingen aan te pakken, in de vorm van een programma dat wij HERMES genoemd hebben en dat gericht is op voorkoming van werkloosheid door verbetering en opwaardering van vaardigheden en opleidingen, wat wij investering in mensen noemen, en op vergemakkelijking van de ontwikkeling van nieuwe banen en activiteiten.
Dat initiatief was zeker niet bedoeld als programma voor om- of herscholing van de werklozen of de arbeidskrachten die moeten afvloeien in deze bedrijfstak. Deze zes maatregelen moeten de posterijen in staat stellen nuttige en lonende banen in stand te houden door diensten te verlenen die de mensen willen, in de door hen gewenste vorm en tegen betaalbare prijzen.
Tot besluit hoop ik dat de voorstellen van de Commissie economische en monetaire zaken, waarvan sommige in het verslag zijn opgenomen, ertoe zullen bijdragen dit een weldoordacht en verstandig programma voor de toekomst te maken, teneinde de postdiensten te verlenen die alle burgers van Europa verlangen en verwachten, wat voor ons allen een essentieel beginsel van de interne markt is.

Cot
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft het voorstel voor een richtlijn voor de ontwikkeling van de postdiensten en voor de verbetering van de kwaliteit van de dienst aandachtig bestudeerd. Net als de heer Simpson en in dezelfde geest hechten wij onze goedkeuring aan de hoofdlijnen van dit document, waarbij wij echter wel enkele kanttekeningen willen maken.
Mevrouw de Voorzitter, ik kom uit een land dat in het algemeen trots is op zijn dienstverleningstraditie en in het bijzonder op zijn traditie van de postdiensten. Wij zijn van mening dat het recht van onze medeburgers op dienstverlening een grondrecht, een grondwettelijk recht is en dat wij dit recht moeten verdedigen en bevorderen. Wij hebben in Frankrijk de laatste tien jaar gezien dat onze belangrijkste diensten in een periode van snelle technologische ontwikkelingen blijk geven van een opmerkelijk aanpassingsvermogen. Daartoe is een open en dynamische kijk op de openbare dienstverlening en het algehele economische evenwicht van die dienst vereist en dus geen statische, reducerende en achterhaalde kijk op een openbare dienst die zijn draai niet meer vindt.
Ik ben dan ook zeer verheugd over de recente ontwikkelingen in de jurisprudentie van het Hof van Justitie te Luxemburg, dat in zijn arresten Corbeau en gemeente Almelo voor het eerst rekening houdt met deze dynamische en globale dimensie. In dit licht is de toediening van een dosis mededinging een nuttige factor van modernisering en concurrentievermogen. Het is echter geen doel op zich. Het mag er niet toe leiden dat de dienstverlening uit haar evenwicht wordt gebracht of dat haar dynamiek en haar toekomstperspectieven afnemen.
De Commissie juridische zaken en rechten van de burger maakt daar enkele kanttekeningen bij. Allereerst, de door de Commissie voorgestelde rechtsgrondslag lijkt ons juist. De Commissie vervoer en toerisme stelde op een gegeven moment voor artikel 77 van het Verdrag aan deze rechtsgrondslag toe te voegen. Wij zijn echter van mening dat dit artikel een bijkomende bepaling is die op zich geen rechtsgrondslag kan vormen en die afbreuk zou kunnen doen aan de prerogatieven van het Parlement. Wij stemmen dus niet in met dit voorstel.
Ten tweede levert de liberalisering van de "direct mail" een ingewikkeld juridisch probleem op in verband met het briefgeheim. Wij denken dat het in werkelijkheid bijna onmogelijk is deze marktsector te isoleren, vooropgesteld dat dit wenselijk zou zijn voor het noodzakelijke, algemene economische evenwicht van de dienst. Ik denk dat deze kwestie nog eens goed moet worden bestudeerd.
Ten derde kan de inkomende internationale post niet worden geliberaliseerd zolang er geen garanties op het gebied van eindkosten worden gegeven waardoor een einde wordt gemaakt aan de piraterij van een aantal bedrijven die speculeren op ontoereikende tarifering.
De heer Wijsenbeek weet welke bedrijven ik bedoel!
Ten vierde lijkt de herzieningsprocedure ons ongeschikt, zowel door de te korte termijnen als door de eenzijdige handelingsbevoegdheid van de Commissie en wij stellen dan ook voor deze bevoegdheid door middel van een medebeslissingsprocedure opnieuw te verlenen aan de opstellers van het document, dat wil zeggen aan het Parlement en de Raad.
Ten vijfde is er, ons nog een ontwerp-mededeling, een concept-nota voorgelegd. De bedoeling van deze mededeling, die wij over enkele maanden in het verslag van de heer Brémond d'Ars zullen bestuderen, is de postexploitanten op de hoogte te brengen van de intenties van de Commissie omtrent de toepassing van het mededingingsrecht. Deze mededeling is blijkbaar bedoeld als een instrument om zekerheid, stabiliteit en doorzichtigheid te scheppen. Zij moet echter nog wel in overeenstemming worden gebracht met de richtlijn, anders zal zij tot onzekerheid, verwarring en ondoorzichtigheid leiden. Mijnheer de commissaris, het zou dus wenselijk zijn als u uitdrukkelijk zou verklaren dat de Commissie inderdaad voornemens is de nota in overeenstemming te brengen met de richtlijn en dat deze nota op zich geen enkel dwingend normatief karakter heeft, wat ons in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger al is verteld.
Het spreekt tot slot vanzelf dat het Parlement de mededeling pas kan bestuderen nadat het zijn advies over de richtlijn heeft uitgebracht, zodat de samenhang van deze twee instrumenten kan worden gegarandeerd, en dat het een eventueel verzoek om terugverwijzing zou moeten verwerpen.

Crowley
Mevrouw de Voorzitter, ik juich het verslag van de heer Simpson toe. Dit Parlement is hem veel verschuldigd voor de geweldige hoeveelheid werk die hij, ondanks veel tegenstand, ervoor verzet heeft.
Ik zal mij nu echter concentreren op hetgeen de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid op dit gebied is overeengekomen. Dat betreft de wens, eigenlijk meer een dringend verzoek om, voordat de markt voor postdiensten wordt opengesteld, de sociale en economische gevolgen van deregulering of liberalisering te beoordelen in een studie die gebaseerd is op de situatie in alle vijftien lid-staten. Als uit dit onderzoek zou blijken dat liberalisatie een ongunstige invloed heeft op de sociale en economische ontwikkeling van met name perifere en afgelegen gebieden, dan moet daarvan afgezien worden.
Natuurlijk stemmen wij allen in met de concurrentiegedachte. Van alle nutsbedrijven die geprivatiseerd en voor concurrentie opengesteld zouden kunnen worden, zijn de posterijen echter de sector die in een plaatselijke economie de meest directe en rechtstreekse invloed uitoefent, enkel en alleen omdat de plaatselijke postbode of directrice van het postkantoor woont, werkt en zijn of haar kinderen grootbrengt in het gebied zelf en in veel delen van Europa voor de mensen ook het enige rechtstreekse contact met de buitenwereld is.
Het komt mij volkomen onlogisch voor dat wij enerzijds honderden miljarden ecu per jaar uitgeven om plattelandsgebieden en afgelegen streken nieuw leven in te blazen, terwijl wij hen aan de andere kant de zeer fundamentele en essentiële diensten ontnemen, die het de bevolkingsgroepen daar mogelijk maakt om te overleven en voorspoed te genieten. Daar moeten wij ons op concentreren: zorgen voor een grotere synergie en meer logica in de wijze waarop wij deze Europese problemen aanpakken.
Tenslotte de gevolgen die deze liberalisatie voor de werkgelegenheid kan hebben. Voorzitter Santer en de Commissie hebben zijn werkgelegenheidspact ondertekend. Dit voorstel van de Commissie zou, in zijn huidige vorm en als de amendementen van de heer Simpson niet worden aanvaard, kunnen leiden tot een verlies van 500.000 tot 750.000 arbeidsplaatsen in Europa.

Newman
Mevrouw de Voorzitter, vóór mijn verkiezing tot lid van het Europees Parlement was ik werkzaam als postbeambte en werd ik als leek gekozen tot plaatselijk functionaris van de vakbond van postbeambten, de Communication Workers Union, waarmee ik nog steeds een nauwe band heb. Er zijn meer dan 1, 300.000 postbeambten werkzaam bij de openbare posterijen in de Europese Unie en zij hebben recht op de eerlijke en waardige behandeling die mensen die een zo onmisbare openbare dienst verrichten verdienen. De postdiensten worden uitgevoerd door een daarvoor noodzakelijk netwerk van die mensen. Het voortreffelijke verslag van Brian Simpson erkent dat de postdiensten een belangrijk gereguleerd onderdeel van de interne Europese markt zijn, en moeten zijn, en dat de nationale posterijen postdiensten van hoge kwaliteit moeten verlenen om een goede postverbinding voor de consument en het bedrijfsleven te bevorderen.
Iedere lid-staat moet een uitgebreide universele postdienst hebben tegen een betaalbaar uniform tarief. Om deze universele dienst te kunnen verlenen, is het nodig om voldoende winstgevende postdiensten te reserveren, opdat de postbedrijven ook hun weinig of geen winst opleverende diensten kunnen financieren. Daarom is het zo belangrijk om de geïntegreerde lichting, sortering, distributie en uiteindelijke bestelling van poststukken, alsmede grensoverschrijdende post en "direct mail" in de gereserveerde sector te houden.
De openbare postbedrijven kunnen winst maken en dat is gunstig voor de belastingbetaler, maar hun voornaamste doel is deze onmisbare openbare postverbindingsdienst universeel voor iedereen, waar men ook woont, tegen een betaalbare prijs te verrichten. Daarentegen is het eerste doel van de bedrijven in de particuliere sector, die trachten gedaan te krijgen dat de EU hen toestaat om de winstgevende onderdelen van de postdienst af te romen, een goede winst te maken voor hun aandeelhouders.
De mensen in mijn kiesdistrict, allen consument, en de rest van de Britse bevolking hebben de plannen van de Conservatieve regering om de PTT te privatiseren verworpen. Zij willen geen geleidelijke privatisering, daar winstgevende postdiensten onder het mom van het mededingingsbeleid van de EU naar de particuliere sector worden overgeheveld. Zij wensen goede, gereguleerde, betaalbare, universele postdiensten, die gegarandeerd kunnen worden door regels die de kwaliteit van de dienstverlening waarborgen.
Tenslotte verzoek ik u de nieuwe marktgoden - concurrentie koste wat het kost, liberalisatie en deregulatie - niet te verheerlijken. Openbare diensten zijn belangrijker dan particuliere winst. Verdedigt u onze Europese openbare postdiensten.

Ferber
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, er is al veel tijd verstreken sinds de publikatie van het Groenboek over de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten, maar vandaag kunnen wij eindelijk in eerste lezing het voorstel voor een richtlijn van de Commissie behandelen. Het was hoog tijd, want de Commissie dreigt er nog altijd mee mededingingsregels voor de postdiensten overeenkomstig artikel 90, lid 3, te zullen aannemen, die ons werk hier in het Europees Parlement volledig teniet zouden doen.
Ik zou u om te beginnen vier punten willen voorleggen die voor ons als Fractie van de Europese Volkspartij bij het werk aan dit voorstel voor een richtlijn in het middelpunt van ons handelen hebben gestaan. Ten eerste, inspanningen van lid-staten afzonderlijk bij de liberalisering van de postdiensten, en die zijn er in Europa al geleverd, mogen door de Europese Unie niet teniet worden gedaan. Er zijn al sterk of volledig geliberaliseerde postdiensten in Scandinavië, terwijl in andere landen van Europa soms nog geen inspanningen op het gebied van de postbedrijven zijn gedaan. Daarom is het belangrijk dat deze richtlijn voldoende speelruimte voor verschillende vormgeving biedt, dat al geliberaliseerde markten niet opnieuw worden gemonopoliseerd en dat de landen die tot dusver geen inspanning hebben gedaan, eindelijk iets doen om hun postdiensten te verbeteren. De speelruimte om hier vorm aan te geven, moet echter bij de lid-staten liggen. Dat is iets wat wij vanuit Europa niet mogen voorschrijven.
Ten tweede, wij willen zoveel mogelijk concurrentie en net zoveel monopolie als nodig is. Ook daar hecht ik veel belang aan. Enerzijds hebben we concurrentie nodig om de kwaliteit te verbeteren - jij komt straks ook aan de beurt, Florus, laat mij nu alstublieft uitspreken - maar ook om vat te krijgen op de prijzen. Anderzijds is er ook een duurzaam gewaarborgde voorziening van het platteland en de perifere gebieden van de Europese Unie nodig. Daarvoor hebben we ook een monopolie nodig.
Ten derde, wij stellen vast dat juist in het grensoverschrijdende postverkeer de kwaliteit erbarmelijk slecht - ja u hoort goed: erbarmelijk slecht - is. Een voorbeeld: de verzending van een brief van bij mij thuis in Augsburg naar Brussel duurt nu al 500 jaar vijf dagen; ondanks het bestaan van spoorwegen en vliegtuigen gaat het nog altijd niet sneller dan in de tijd van de postkoets. Iedereen kent ook de regel dat ansichtkaarten die je uit je vakantieoord naar vrienden en familieleden stuurt, steevast een week na je terugkeer hun bestemming bereiken. Als je dit met een richtlijn zou willen vastleggen, zou je het niet kunnen. Maar het is helaas de realiteit. Wij willen voor geheel Europa eenvormige en goede kwaliteitsnormen.
Ten vierde, wij willen een rechtvaardige verdeling van de kosten bij grensoverschrijdende post, een heel belangrijk punt waarover we het al hebben gehad. De Commissie heeft dit hete hangijzer helaas niet aangevat. Ik geloof dat wij daar als Parlement vandaag een goed besluit over zullen nemen, dat dan hopelijk ook door de Raad zal worden overgenomen. De door mij geschetste beginselen vindt u terug in onze amendementen, die wij als Fractie van de Europese Volkspartij nogmaals hebben ingediend. De amendementen 70 en 79 zorgen ervoor dat de universele dienst tot het volstrekt noodzakelijke wordt beperkt, opdat wij in Europa niet alleen van een goede basisvoorziening verzekerd zijn - waar wij trouwens veel waarde aan hechten - maar ook zoveel mogelijk concurrentie kunnen toelaten. Amendement 71 op artikel 13 moet ervoor zorgen dat het in de sectoren waar er binnen de universele dienst al concurrentie bestaat, niet zover komt dat deze concurrentie door een in andere sectoren heel zinvol eenheidstarief weer buiten werking wordt gesteld. Dat willen wij natuurlijk vermijden.
Amendement 81 op artikel 14 legt vast hoe duurzaam de kwestie van remailing en kostenvergoeding bij binnenkomende buitenlandse post moet worden geregeld. Ik verzoek de Commissie vandaag al op basis van ons amendement, waarvan ik weet dat het de steun van de socialisten krijgt, zo spoedig mogelijk passende voorstellen te doen om dit probleem onder controle te krijgen. Daarnaast zou ik willen vragen alstublieft uit te gaan van de Duitse versie van dit amendement, omdat de Duitse tekst in de diverse talenversies verschillend is geïnterpreteerd. Ik hecht daar bijzonder veel belang aan.
Ten slotte stellen wij in amendement 72 op artikel 15 voor de problematiek van de kruissubsidies uit de gereserveerde sector naar de niet-gereserveerde sector niet door de nationale regelgever, maar door een onafhankelijke accountant te laten controleren. Dit heeft het voordeel dat de universele dienst dan niet alle calculaties beschikbaar hoeft te stellen. Het is niet onze bedoeling kruissubsidies toe te staan, maar wij willen ook geen concurrentieverstorende maatregelen schriftelijk vastleggen.
De Fractie van de Europese Volkspartij zal de compromissen steunen die wij in de Commissie vervoer en toerisme hebben bereikt voor de gereserveerde sector - dat is althans de maximale definitie waaraan wij onze steun verlenen - alsook voor het probleem van de open nettoegang. Dat is volgens mij de juiste weg Ik zou alle collega's, en met name de heer Simpson, willen danken voor de collegiale samenwerking en voor hun bereidheid om deze punten met ons te bespreken.

Wijsenbeek
Mevrouw de Voorzitter, wat wij vandaag zien is een goed voorbeeld van New Labour-denken. Dit is geen economie in de zin van doelstelling 4, maar economie in de zin van Sinterklaas.
Welnu, ik zou een paar vragen aan de Commissie willen stellen. Hoe is de consument af, ook in de afgelegen gebieden, wanneer wij de nieuwe elektronische middelen, fax, electronic mail invoeren; de fellow trade unionists van de heer Newman zijn dan zonder baan. Gelukkig heeft de heer Newman zichzelf hier op kosten van de bond een baan in het Parlement bezorgd. Mevrouw de Voorzitter, ik zou aan de Commissie willen vragen waarom er een nationaal niveau van post moet blijven in een interne en open markt? Ik zou aan de Commissie willen vragen wat, wanneer het huidige verslag-Simpson doorgaat, de status is van de mededeling van de heer Van Miert; wat gaat de Commissie nu doen nu er zo weinig van haar oorspronkelijke ideeën overgebleven is?
Mevrouw de Voorzitter, ik zou aan de Commissie willen vragen hoe het kan dat als er door de linkerzijde gesproken wordt over verlies aan werkgelegenheid, de integrators , de particuliere diensten, de snelste groeiers in werkgelegenheid in Europa zijn?
Mevrouw de Voorzitter, ik zou aan de Commissie willen vragen hoe kan het zijn dat een belastingbetaler moet blijven betalen voor abominabele dienstverlening? Nemen wij Italië, 29 % van de post komt binnen de gestelde normen aan. Dat kan toch alleen maar verbeteren als wij een open en een vrije dienstverlening krijgen. Als wij de post niet verbeteren en wij als Parlement niet meer opkomen voor de consument, waartoe is men hier dan gekozen? Waarom kunnen wij niet voor de consument opkomen? Wij, als liberale fractie, zijn de enige die dat vandaag willen doen.
De voorstellen van de Unie van Europese consumenten zijn door de rapporteur niet eens in overweging genomen. Het is te triest om over te praten.
Ik heb hier twee minuten gekregen. Ik heb een paar vragen gesteld, maar ik zal het er maar bij laten want hier past slechts zwijgen en schreien.

Collins, Gerard
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn oprechte dank en erkentelijkheid betuigen aan de heer Simpson voor een bewonderenswaardig verslag dat gebaseerd is op gezond verstand en pragmatisme. Ik hoop dat die aspecten van het verslag door de Commissie overgenomen zullen worden. Zij lijkt absoluut niet te begrijpen waar het bij de postdiensten om gaat. Het verslag-Simpson vindt het juiste evenwicht tussen verbetering van het huidige niveau van de dienstverlening en waarborging van een universele dienstverlening aan alle burgers van de Europese Unie, ongeacht waar zij wonen.
Ik kom uit een land, waar men zeer trots is op de openbare diensten. Onze postdienst is in feite een van de beste van Europa. Hij werkt zeer efficiënt, met een dagelijkse dienstverlening aan alle sectoren van de bevolking in alle delen van het land tegen een redelijke prijs. Wij hebben goede postdiensten, die gepaard gaan met uitstekende sociale voorwaarden die van enorme waarde zijn. Deze twee gaan hand in hand en kunnen niet gescheiden worden. Daarom is het absoluut noodzakelijk om ons poststelsel te beschermen.
Ik geef onmiddellijk toe dat er altijd nog wel wat te verbeteren valt. De eisen van de klant zullen ervoor zorgen dat dit nooit vergeten wordt en onze postadministraties staan voortdurend onder druk om aan deze eisen van het publiek te voldoen. Ik ben oprecht van mening dat de voorstellen van de Commissie op dit gebied rampzalige gevolgen zouden hebben, als zij worden uitgevoerd. De dichtbevolkte stadsgebieden zouden kunnen profiteren, dat zijn gewoonlijk de winstgevende gebieden, maar dat zou zeker ten koste gaan van de plattelandsgebieden. Het is zonder meer duidelijk dat de winstgevende gebieden nodig zijn om de niet-winstgevende gebieden te ondersteunen, anders zal het poststelsel, zoals wij dat kennen, instorten.
Als de Commissie hiermee door mag gaan - en in ben ervan overtuigd dat zij geen toestemming zal krijgen -, dan zal zij de niet-stedelijke gebieden in de Europese Unie meer schade toebrengen dan iemand zich hier kan voorstellen.

Moreau
Mevrouw de Voorzitter, de Europese Commissie wil nu de postdiensten aan de regels van de mededinging onderwerpen, nadat zij eerst de dereglementering van telecommunicatie, energie en vervoer op gang heeft gebracht. Het beoogde doel is de meest winstgevende sectoren af te romen ten behoeve van grote particuliere ondernemingen, terwijl de openbare dienstverlening onder het motto van "universele dienstverlening" tot een minimum wordt teruggebracht.
Ik wil nogmaals opmerken dat de Commissie geen enkel onderzoek heeft verricht naar de sociale gevolgen van de richtlijn. Op de ingeslagen weg zijn niettemin zeer ernstige gevolgen te verwachten. Mocht de richtlijn in de huidige vorm worden aangenomen en toegepast, dan zou de tariefsverevening, dat wil zeggen de gelijke behandeling van en dezelfde toegang voor alle gebruikers, aan diggelen vallen. Voorts zou de richtlijn resulteren in het ondergraven van het overheidsmonopolie voor de post, doordat de meest winstgevende afdelingen dochterondernemingen zouden worden of geprivatiseerd zouden worden. De gebruikers, particulieren of kleine ondernemingen, zouden te maken krijgen met een verslechtering van de kwaliteit van de aangeboden diensten. Het statuut van het personeel zou op de helling worden gezet en er zouden banen verdwijnen, zoals reeds is gebleken tijdens de liberalisering in Spanje, Finland en Zweden.
In haar toelichting geeft de Commissie overigens zelf toe "dat dit aanpassingsproces betekent dat de werkgelegenheid bij de exploitanten van postdiensten zal verminderen" . Welnu, bij deze exploitanten werken 1, 5 miljoen mensen. Uit progressief of humanistisch oogpunt kan communicatie niet worden beschouwd als een gewoon artikel waarop alleen de regels van de markt van toepassing zijn. Iedereen heeft recht op communicatie. Communicatie is uitermate belangrijk met het oog op sociale samenhang en ruimtelijke ordening. In Frankrijk hebben de werknemers en de vakbonden van de postdiensten een belangrijke rol gespeeld in de sociale beweging van eind '95 voor de instandhouding van de openbare dienstverlening.
Onze fractie heeft hun actie voortgezet door ervoor te zorgen dat de Commissie vervoer en toerisme een groot aantal amendementen heeft aangenomen die bijdragen tot de erkenning van de openbare dienstverlening, tot de versterking van de gereserveerde sector, met inbegrip van de direct-mail en de inkomende grensoverschrijdende post, en tot de instandhouding van de tariefsverevening. Op ons voorstel verlangt de Commissie vervoer en toerisme dat de ontwikkeling van de postdiensten gepaard gaat met uitbreiding van de werkgelegenheid en verbetering van het leef- en werkklimaat van het personeel.
Onze fractie is dus een fervent tegenstander van het voorstel voor een richtlijn van de Commissie en steunt het overgrote deel van de amendementen van de Commissie vervoer en toerisme, waarbij zij echter wel vindt dat de nationale postdiensten de mogelijkheid moeten behouden om grotere maximumgewichten en hogere maximumtarieven vast te stellen dan in de richtlijn worden aangegeven. Wij willen niet dat de postdiensten aan de wet van het geld worden onderworpen. Wij zijn er voorstander van dat zij op een hoog niveau worden geharmoniseerd en dat daarbij de samenwerking tussen de nationale dienstverleners wordt bevorderd. Wij eisen de instandhouding en de ontwikkeling van een openbare dienstverlening van goede kwaliteit, waarop de strikte financiële logica niet van toepassing is en waarbij het statuut van het personeel en de gelijke behandeling van alle gebruikers niet in het geding komt.

Van Dijk
Voorzitter, het verslag van de heer Simpson doet terecht een poging om het voorstel van de Commissie voor een richtlijn voor de postdiensten een beetje af te zwakken. Wat mij betreft moet de liberalisering en het opengooien van de markt voor de postdiensten een duidelijk doel hebben en moet die liberalisering geen doel op zichzelf zijn, geen ideologie en dus geen geloof.
Ik pleit er dus voor om voorzichtig te werk te gaan en te kiezen voor een pragmatische aanpak en wel zodanig dat de eventuele negatieve kanten van de liberalisering kunnen worden bestreden, en zelfs zo dat die liberalisering ook nog kan worden teruggedraaid in het geval de dienstverlening eronder blijkt te lijden, want de postdienst is niet voor niks tot nu toe uitgevoerd door staatsmonopolies. Als je kijkt naar de randvoorwaarden voor de liberalisatie dan is daar op Europees niveau nauwelijks wat aan gedaan. Het gaat dus niet alleen om die brief die niet meer in de bus valt, maar ook om de postagentschappen die de laatste jaren in vele lid-staten, en met name in de perifere gebieden, meer en meer verdwijnen.
De heer Wijsenbeek woont misschien om de hoek bij de Nederlandse regering en bij de Nederlandse koningin. Daar zal de post echt wel iedere dag blijven komen en daar zal het postagentschap ook niet verdwijnen, maar de heer Wijsenbeek houdt op geen enkele manier rekening met de mensen die in perifere gebieden wonen en die niet alle diensten om de hoek hebben.
Natuurlijk wordt de reorganisatie van de postdiensten en marktwerking gemotiveerd met de verhoging van efficiency en dat gebeurt natuurlijk ook onder druk van diezelfde marktwerking. De gebruikers van de dienst verliezen een belangrijk stuk dienstverlening en de werknemers verliezen hun werk. Eerlijk gezegd, is het dan niet beter en verstandiger om als wij een plan-Delors moeten maken om werk te scheppen waar ontzettend veel geld voor nodig is, om dan juist dit soort diensten te kiezen die arbeidsintensief zijn, maar die aanzienlijk minder geld kosten dan de waanzinnige plannen om transeuropese netwerken aan te leggen over heel Europa?
De Commissie erkent het universele karakter van de postdienst, maar zij probeert wel haar liberaliseringsideologie door te drukken. Die twee dingen gaan gewoon per definitie niet altijd samen. Ik vraag om voorzichtigheid. Dat lijkt mij geboden. Ik vind de aanpak van de rapporteur verstandig.

Dary
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, de aanneming, vandaag, door onze Vergadering van het voorstel voor een richtlijn betreffende de ontwikkeling van de postdiensten in de Gemeenschap is een zeer belangrijke stap in de richting van de vaststelling van een duidelijk wettelijk kader dat noodzakelijk is voor de evenwichtige werking van de postdiensten, waarvan de functie van openbare of universele dienstverlening nooit in twijfel is getrokken. De ervaring in verschillende lid-staten heeft ons bovendien geleerd dat de postdiensten een belangrijk, ja zelfs onmisbaar onderdeel zijn van het beleid op het gebied van ruimtelijke ordening.
De Commissie heeft ons, na zich een paar jaar lang te hebben verzet, eindelijk een "bijna" uitgebalanceerde tekst voorgelegd, die sterk is verbeterd door de door de Commissie vervoer en toerisme aangebrachte wijzigingen. Dit heeft een samenhangende tekst opgeleverd waar het merendeel van de lid-staten zich in kan vinden en waardoor vooral de gebruikers - het gaat tenslotte om hen - verzekerd zijn van een kwaliteitsdienst, waarvoor zij evenveel moeten betalen over het gehele grondgebied, of zij zich nu op het vasteland bevinden of op een eiland, bijvoorbeeld op Corsica of op één van de Canarische Eilanden.
Met het oog hierop moest het wettelijke kader van de richtlijn natuurlijk enerzijds de voorwaarden van de universele dienstverlening vaststellen, dat wil zeggen de verplichtingen van de verleners van deze dienst, en anderzijds aangeven welke diensten konden worden voorbehouden aan de verleners van universele diensten om dezen in staat te stellen deze zogenaamde verplichtingen na te komen. Daarom hebben de leden van de Commissie zeer terecht gekozen voor een richtlijn met als rechtsgrondslag artikel 100 A. De mededinging, die in bepaalde delen van deze sector reeds goed op gang is gekomen, zal zich dus ook in een kader kunnen ontplooien. In dit kader zal het tevens mogelijk zijn een aantal misbruiken af te schaffen die nadelig zijn voor de exploitanten, maar in naam van het liberalisme en de afwezigheid van regelgeving welig tieren.
Dit verslag is des te belangrijker, omdat de tekst van de Commissie er via de reglementering van de activiteiten voor zorgt dat de meeste werknemers in deze sector hun baan kunnen behouden. Het gaat hier om personeel dat tegenwoordig voor zover mogelijk de continuïteit moet verzekeren van de openbare diensten, en met name van de postdiensten. Zij moeten zich nu waarmaken bij de burgers, zonder wier steun er nog nooit een strijd is gewonnen of aan enige eis tegemoet is gekomen. Bij de postdiensten is de postbode, de laatste schakel van de dienst, te vaak het enige menselijke contact dat een groot aantal van onze oudere, geïsoleerde of zieke medeburgers nog met de buitenwereld heeft. Dit laatste is dus nog een van de belangrijke taken van de openbare dienstverlening.
Tot slot wil ik onze collega Brian Simpson natuurlijk van harte feliciteren, omdat hij bij het opstellen van dit verslag blijk heeft gegeven van vakkundigheid, zelfverzekerdheid en overtuiging. Ik kan mijn betoog echter niet beëindigen zonder iets te zeggen over een van de teksten die de Commissie toch zo goed kan opstellen, namelijk mededelingen. In dit geval gaat het om haar mededeling over de toepassing van de mededingingsvoorschriften op de postsector, waarvan de inhoud volledig in strijd is met die van de richtlijn. Mocht deze mededeling tegen de zin van het Parlement worden aangenomen, dan zou al het werk dat vandaag vaste vorm aanneemt in gevaar worden gebracht, dan zou de universele dienstverlening aan de wilgen worden gehangen en zouden tienduizenden banen op de tocht komen te staan. Kortom, ik overdrijf nu misschien een beetje, maar bij het lezen van dit document kreeg ik de indruk met een slechte remake te maken te hebben van " The chain saw massacre" , maar dan op de openbare dienstverlening.

Van der Waal
Mevrouw de Voorzitter, de kwaliteit van de postdiensten in de Europese Unie vertoont onaanvaardbaar grote verschillen. Een onderzoek van Price Waterhouse heeft dit onlangs nog eens bevestigd. Dit is tegen het belang van de consument maar bovendien, vanwege concurrentieverstoring, schadelijk voor bedrijven die sterk van de postdiensten afhankelijk zijn. Het Groenboek van de Commissie concludeert in dat verband dat handhaving van de status quo ongewenst is.
Intussen hebben we hier te maken met een sector die veelal een langdurige en gevestigde positie heeft, niet in het minst ook vanuit een oogpunt van werkgelegenheid. Veranderingen zullen daarom langs lijnen van geleidelijkheid moeten plaatsvinden. In het Commissievoorstel is voor deze aanpak gekozen. Er wordt voorzichtig een weg gezocht tussen enerzijds behoud van een gereserveerde sector met universele dienstverlening waar de officiële postdiensten hun monopoliepositie mogen behouden en anderzijds op termijn een beperkte liberalisering van direct mail en inkomende grensoverschrijdende post. Een cruciaal punt is verder hoe groot de sector van het monopolie moet zijn om een voor ieder betaalbare universele dienst in stand te kunnen houden. In dit opzicht is het Commissievoorstel met bovengrenzen van 2 en 10 kg voor respectievelijk poststukken en pakketten te voorzichtig. Het amendement-Ferber met grenzen van 1 en 10 kg, dat aansluit bij afspraken van de lid-staten in het kader van de Wereld Post Unie, verdient daarom steun. Helaas is het verslag van de vervoerscommissie nog een stap terug gegaan achter het evenwichtige compromis van de Commissie en wil het zelfs van een beperkte liberalisatie niet weten. Dit ondanks de goede ervaringen op dit gebied in Nederland en Zweden.
Het aspect van de werkgelegenheid is ongetwijfeld een gewichtig punt. Maar laten we niet vergeten dat de traditionele post terugloopt en de postdiensten in toenemende mate concurrentie ondervinden van nieuwe technologieën. Beheerste concurrentie met een prikkel tot vernieuwing en modernisering biedt in die omstandigheden betere bescherming voor de werkgelegenheid dan handhaving van de status quo.

Fayot
Mevrouw de Voorzitter, ik kan mij volledig vinden in het verslag van mijn collega Brian Simpson, die ik wil feliciteren met het uitstekende document dat hij heeft voorgelegd. Door het grote aantal wijzigingen dat hij heeft aangebracht, maakt hij de aangekondigde liberalisering een stuk aannemelijker en geeft hij het startsein tot een belangrijke politieke ommezwaai.
Mevrouw de Voorzitter, ik kom uit een land waar de post, zonder boven alle kritiek verheven te zijn, aan iedereen, rijk of arm, directeur van een onderneming of gewone burger, een uitstekende dienst aanbiedt die niet al te duur en ook snel en doeltreffend is. De post, een geïntegreerd staatsbedrijf, levert een groot aantal vaste banen op. Deze instelling geeft een structuur aan het grondgebied van een land, draagt bij tot sociale samenhang en bewijst de economie onmisbare diensten.
En nu wilt u dat ik vrolijk blijf toekijken hoe dit bedrijf uiteenvalt? Nooit! Het is niet bij voorbaat zeker dat een bepaalde dosis mededinging de openbare dienstverlening kan verbeteren, ook al zijn er lid-staten waar dit wel het geval zou zijn. Deze verandering zou zelfs een tegenovergesteld effect kunnen hebben. De Commissie zou bij haar beschrijving van de situatie van de openbare dienstverlening in Europa tevens rekening moeten houden met de voorbeelden van openbare diensten die het goed doen in plaats van alle staatsbedrijven zonder onderscheid te willen sluiten.
Ik schaar mij dus achter de belangrijkste standpunten van de rapporteur, die de openbare dienstverlening verdedigt en een overgang naar de liberalisering voorstelt waarin meer rekening wordt gehouden met de belangen van deze dienstverlening en die volledig strookt met de door het Europees Parlement in zijn resolutie over het Groenboek ingenomen standpunten. Om de openbare dienst in staat te stellen zich zelf te financieren en zich evenwichtig over het hele nationale grondgebied te ontwikkelen, is het van essentieel belang dat hij zo uitgebreid mogelijk is.
Ook van essentieel belang is dat de richtlijn, die pas in 1997 van kracht zal worden, wat de gereserveerde diensten betreft niet met ingang van 1998 zal worden herzien, maar vijf jaar na haar inwerkingtreding, dus na het jaar 2000. De rapporteur heeft er tevens goed aan gedaan te verzoeken deze herziening uit te voeren door middel van een nieuwe richtlijn, waardoor een openbare en politieke discussie op gang kan komen en de technocraten niet langer alleen hoeven te beslissen.
Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat het Parlement dankzij zijn gedachtenwisselingen en amendementen ertoe bij zal dragen dat de Europese wetgeving beter wordt afgestemd op de behoeften en de bekommeringen van onze burgers en werknemers. Hierdoor zal Europa menselijker en socialer worden zonder dat uit het oog wordt verloren dat er kwaliteitsdiensten moeten bestaan.

Jarzembowski
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Fayot, ik geloof dat wij in twee verschillende werelden leven. Als ik met de gebruikers van de post in mijn land spreek, dan zijn zij het er allen over eens dat de werknemers van de post vlijtig zijn, maar dan hoor ik niemand zeggen dat de post snel, vlot, efficiënt en niet duur is. En ik geloof dat de klanten van de post in veel landen hetzelfde gevoel hebben. Dat dat klopt, wordt onder andere aangetoond door het grote succes van de particuliere koerierdiensten. Die hebben immers niet zoveel succes omdat de post zo succesvol werkt, maar omdat de post te langzaam werkt. Dat moet toch eens duidelijk worden gezegd!
Het is derhalve de hoogste tijd om ook in de Europese interne markt werk te maken van de liberalisering van de postdiensten, want we hebben meer concurrentie nodig om de doeltreffendheid van de door de post verrichte diensten te verhogen en de postdiensten voor de burgers en de economie goedkoper te maken. Ook de Commissie is er blijkbaar voor teruggeschrikt de postdiensten tegelijk met de telecommunicatiesector te liberaliseren. En wij hebben daar zelfs begrip voor, mijnheer Bangemann, want ook wij zijn van oordeel dat we bij de liberalisering van de postdiensten langzaam en voorzichtig te werk moeten gaan, en wel op grond van de volgende twee overwegingen.
Ten eerste, een overhaaste liberalisering van de post zou op korte termijn tot chaotische toestanden kunnen leiden en dat mogen we de economie en de burgers toch niet aandoen. Ten tweede, een overhaaste liberalisering van de post zou, laten wij het maar eerlijk zeggen, tot massale ontslagen kunnen leiden bij de administratie der posterijen van de overheid, wat gezien de huidige hoge werkloosheid ook door niemand wordt gewenst. Maar wij moeten vandaag ook heel duidelijk zeggen: als de postadministratie van de overheid nu via de gereserveerde diensten een bijzondere bescherming wordt geboden om een effectieve en goede universele dienst voor de burgers en de economie tot stand te brengen en duurzaam te waarborgen, dan is dat ook de laatste kans die haar wordt geboden. Ik vind dat wij nu heel duidelijk moeten zeggen: als de postdiensten van de overheid de bescherming die ze nu krijgen niet gebruiken om efficiënt, snel en niet duur te zijn, dan moet de EU ook een echte liberalisering van de postdiensten op een later tijdstip overwegen.
De bescherming die de postdiensten nu genieten, mag hen evenmin ertoe verleiden alles bij het oude te laten. De heer Ferber heeft er al op gewezen dat een brief van Augsburg naar Brussel vijf dagen onderweg is. Voor ons in Hamburg duurt het vier dagen. Ik kan daar alleen maar aan toevoegen dat de postdiensten zich juist ook in de grensoverschrijdende sector nog echt moeten inspannen om het vertrouwen dat wij hun ook vandaag weer met het verslag-Simpson schenken, te verdienen.

Donnay
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, op het voorstel voor een richtlijn betreffende de ontwikkeling van de postdiensten in Europa, waarover wij vandaag beraadslagen, werd al lang gewacht. Dit voorstel moet het immers mogelijk maken betere diensten aan onze medeburgers te bieden en tegelijk de zeer grote verschillen tussen de nationale postdiensten weg te werken.
De postsector heeft bijzondere verplichtingen, omdat hij ook een rol op het gebied van ruimtelijke ordening en sociale samenhang heeft te spelen. De postbode is inderdaad soms de enige persoon die bejaarden of personen die in geïsoleerde plattelandsgebieden wonen regelmatig ontmoeten. Daarom moeten we in dezen niet blijk geven van een doctrinaire ultraliberale geest, maar integendeel van pragmatisme.
De Commissie heeft derhalve een gevaarlijke misstap begaan door te kiezen voor de methode van een mededeling over de toepassing van de mededingingsregels in de postsector, die wij krachtig moeten veroordelen. Ik stel er prijs op de rapporteur, de heer Simpson, te danken voor zijn uitstekende werk. Mijn fractie is het over het geheel genomen eens met zijn voorstellen, die tot doel hebben een universele dienst van hoge kwaliteit veilig te stellen.
Sta mij niettemin toe drie opmerkingen te maken. De universele dienst heeft een prijs. Hij zal dus slechts correct kunnen worden verzekerd, als er een gereserveerde dienst in stand wordt gehouden. De kwesties mailing en grensoverschrijdende post moeten zorgvuldig worden bestudeerd. Daarvoor is er een nieuw stelsel van eindkosten nodig. Anderzijds zijn de voorwaarden voor de herziening van de richtlijn weinig bevredigend. Er kan geen besluit worden genomen over een eventuele liberalisering van mailing en grensoverschrijdende post met ingang van juni 1998, als de richtlijn niet vóór 1997 in werking treedt en de gevolgen ervan in 1998 dus nog niet vast te stellen zullen zijn. Er moet voor de herziening dus een voldoende termijn worden gepland. Ten derde, men kan niet liberaliseren zonder zich iets van de sociale gevolgen aan te trekken. Om bruuske aanpassingen te voorkomen, moet er zo spoedig mogelijk een diepgaande studie van dit aspect worden verricht.
De Fractie Unie voor Europa is gehecht aan het behoud van een universele postdienst die gelijke toegang, aanpassingsvermogen en neutraliteit waarborgt. Wij zullen dit verslag dus steunen en deze zaak aandachtig blijven volgen.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, namens de Franse leden van onze fractie zou ik willen zeggen dat wij het eens zijn met de algemene aanpak van het verslag, waardoor de overdrijvingen van de richtlijn worden gecorrigeerd en die het samengaan van een duurzame waarborging van de levering van een universele postdienst enerzijds en een geleidelijke en gestuurde openstelling van de markt anderzijds mogelijk wordt gemaakt. Aldus is het verslag in overeenstemming met het standpunt van de Raad van 7 februari 1994, met name waar dit bepalingen omvat om de liberalisering van direct-mail en van inkomende grensoverschrijdende post te voorkomen. Wij zullen het verslag dus steunen, ook al zijn er een aantal amendementen, zoals er trouwens zojuist door de heer Donnay zijn geformuleerd, die wij zullen steunen om het te verbeteren.
Ik zou ook krachtig willen protesteren tegen de aanpak van de Commissie zoals die uit de mededeling blijkt. Deze mededeling is juridisch aanvechtbaar, is inhoudelijk aanvechtbaar en is in tegenspraak met de richtlijn. Het is echt antidemocratisch van de Commissie dat ze gebruik maakt van een mededeling met een onzekere juridische inhoud en een normatieve waarde, die niet aan het Europees Parlement noch aan de Raad wordt voorgelegd en die bovendien in tegenspraak is met de richtlijn. Door het verslag-Simpson met bepaalde amendementen aan te nemen, richten wij een zeer duidelijke boodschap tot de Commissie om te voorkomen dat deze afbreuk doet aan de universele overheidssector die de postdienst is.

Castricum
Voorzitter, veel politieke beslissingen laten lang op zich wachten en dat geldt zeker ook voor het postdossier waar onder leiding van de rapporteur jarenlang aan getrokken is, maar aan de andere kant van het touw was wel veel activiteit maar weinig beweging waarneembaar.
Het uiteindelijke Commissievoorstel leidde niet tot euforie. De gewichten werden zodanig verdeeld dat niemand echt tevreden was: een compromis dat de een veel te ver en de andere lang niet ver genoeg ging. Wat nu voor ons ligt is een compromis op een compromis en de vraag is of wij daar echt mee uit de voeten kunnen.
Goede en efficiënte post- en telecommunicatiediensten zijn voor de Europese Unie van eminent belang. Transeuropese netwerken avant la lettre zouden het moeten zijn, maar zijn het niet. Door de manier waarop er mee wordt omgegaan begint de liberalisering van publieke diensten op steeds meer weerstand te stuiten. De vraag is echter of de weerslag daarvan op het postdossier op termijn niet eerder negatief zal uitwerken voor de dienstverlening, maar ook voor al die mensen die in de sector werkzaam zijn.
De Europese Unie zou moeten kunnen beschikken over buitengewoon goede postdiensten. In veel landen laat dat te wensen over. In die landen zou eerder een inhaalslag moeten worden gemaakt. Nu dat niet of onvoldoende gebeurt, is de vraag wie daar op termijn, ook in sociaal opzicht, de rekening voor betaalt. Ik ben daar niet gerust op.
Dat alles neemt niet weg dat ik grote waardering heb voor de wijze waarop de rapporteur zijn werk heeft gedaan. De snelheid waarmee hij heeft gewerkt kan veel postdiensten in lid-staten tot voorbeeld strekken.

McIntosh
Mevrouw de Voorzitter, vandaag kunnen wij een nieuwe leus bedenken: Nieuw Labour, Nieuwe Werkloosheid. Ik heb enorm genoten van de toespraak van de heer Simpson. Ik betreur het echter dat hij geen moment aandacht heeft besteed aan de consument of de gebruiker van de diensten. Misschien zou hij mij gerust kunnen stellen door te zeggen dat de Socialisten niet bang zijn voor concurrentie of de invoering van nieuwe technologieën.
Ik juich het voorstel van de Commissie toe en ben tegen het socialistische standpunt, zoals dat vandaag wordt opgevat, namelijk als regelrecht protectionisme. Ik heb enige moeite met het standpunt dat in Holland en Zweden wordt ingenomen, daar deze landen het verst zijn gegaan wat de liberalisering betreft. Het Verenigd Koninkrijk staat op het standpunt dat wij het voorstel van de Commissie, met beperkte openstelling aan concurrentie, toejuichen en nieuwe technologieën gaarne zullen bestuderen. Ik verzoek de rapporteur en de leden van de Socialistische Fractie om moed te tonen en een beperkte mate van concurrentie toe te juichen.
Ik zou graag zien dat de universele dienst behouden blijft, omdat die vooral van belang is voor de postbestelling in afgelegen plattelandsgebieden. Er zal ook een beperkt gedeelte van de sector gereserveerd blijven. Dat moet, zoals in de richtlijn voorzien, in 1998 herzien worden, maar wij mogen op dit moment geen vooropgezette meningen hebben over de aard en de omvang van verdere liberalisatie. Ik roep de rapporteur op om de belangen van de consument en de gebruiker van de diensten voor te laten gaan. Ik beveel het voorstel bij het Parlement aan en vraag zijn steun voor mijn amendementen 73 en 74.

Farthofer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, als wij vandaag over de toekomst van de postdiensten discussiëren, moeten wij goed beseffen dat de aanpak van de Commissie in dezen er zeer vreemd uitziet. Enerzijds heeft zij ons een ontwerp-richtlijn voorgelegd, anderzijds hebben wij een mededeling over de regeling van de mededinging in de postsector voor ons liggen. De ten dele uiteenlopende bepalingen en intenties van beide documenten hebben bij alle betrokken postexploitanten, werknemers en vertegenwoordigers van de consumenten voor bezorgdheid en onzekerheid gezorgd. Ik ben dan ook zeer tevreden dat onze rapporteur, de heer Simpson, met duidelijke en zeer realistische voorstellen dit weer recht heeft getrokken.
Het Europees Parlement moet vandaag duidelijk stellen dat de richtlijn in het kader van de medebeslissing voor zo'n belangrijke bedrijfstak de enige maatstaf kan zijn. In het verslag zijn de belangrijkste punten verenigd: een universele dienst, die een basispostdienst voor werkelijk alle consumenten, ook in afgelegen gebieden kan verzekeren; de gereserveerde dienst, die een universele dienst ook echt kan dragen zonder dat er overheidssubsidies hoeven te worden gegeven; realistische termijnen voor de omzetting van de richtlijn en wijzigingsmodaliteiten voor de gereserveerde diensten, waarin duidelijk wordt gezegd in hoeverre verdere liberaliseringsstappen gevolgen zullen hebben voor de werkgelegenheidssituatie.
Het stereotiepe antwoord van de liberaliseerders is echter vandaag al bekend: particuliere postdiensten zijn efficiënt en openbare postexploitanten kunnen alleen maar met subsidies werken. De Commissie zou ik met het oog op de toekomst de volgende raad willen geven: regel de concurrentie en de openbare voorziening zo dat de winsten niet voortdurend worden geprivatiseerd en de verliezen gesocialiseerd!

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, wanneer over de markt voor postdiensten gediscussieerd wordt, geloof ik dat een uitgangspunt moet zijn dat deze markt beschouwd dient te worden als een markt precies als alle andere, als een markt die voor het allergrootste deel functioneert en moet functioneren als alle andere markten, en wel op dezelfde voorwaarden als deze. Daarmee wordt ook een deregulering een vanzelfsprekendheid, anders zijn er geen gelijke voorwaarden. Eigenlijk ligt bij degenen die beweren dat er geen gelijke voorwaarden moeten zijn, de bewijslast om aan te tonen dat het alternatief beter is.
De ervaringen in gebieden waar deze dereguleringen zijn doorgevoerd, zijn goed. In Zweden bijvoorbeeld, een land met buitengewoon dun bevolkt gebieden, functioneren de dereguleringen op een positieve manier. Kwaadsprekers beweren vaak dat veel mensen hun baan hebben verloren toen de deregulering werd doorgevoerd. Dat is niet het geval. Integendeel, nieuwe postdienstverleners hebben een groot aantal mensen aangesteld. De grootste privé-postdienstverlener in Zweden zal met de jaarwisseling duizend werknemers hebben.
Dat er postkantoren zijn opgeheven, is op zichzelf juist. Dat komt echter eerder door de technologische ontwikkeling en efficiencyverhoging dan door het doorvoeren van de deregulering. Deze technologische ontwikkeling heeft vermoedelijk veel, veel meer banen geschapen dan ze aan arbeidsplaatsen heeft weggenomen.
Mijnheer de Voorzitter, ik begon met te zeggen dat verschillende landen verschillende ervaringen hebben met het dereguleren van de postdienst. Dat leidt tot mijn tweede uitgangspunt en mijn tweede conclusie, namelijk dat die landen die deregulering hebben doorgevoerd, nu niet behoeven te gaan reguleren. Op dezelfde wijze moeten die landen die wensen te dereguleren, de mogelijkheid krijgen dat te doen. Het is ook belangrijk om in gedachten te houden dat wij nooit een functionerende markt voor postdiensten in Europa zullen krijgen, als wij niet ook de postale sector onderkennen als een deel van het overige bedrijfsleven.

Panagopoulos
Mijnheer de Voorzitter, de heer Simpson had het bij de samenstelling van dit verslag niet makkelijk. Met het oog op de eenmaking van de markt voor postdiensten in de Unie en de totstandbrenging van diensten die beter op de belangen van de gebruikers inspelen, moest worden gezocht naar een vergelijk tussen enerzijds de denkbeelden van de voorstanders van de volledige liberalisering van de postmarkt in de Gemeenschap en anderzijds de ideeën van hen die de voorkeur geven aan een geleidelijke en voorwaardelijke openstelling van de markt. De rapporteur, die het oorspronkelijk voorstel voor een richtlijn heeft verbeterd, is erin geslaagd dit compromis tot stand te brengen, waarbij hij rekening heeft gehouden met zowel de economische als de sociale gevolgen van de introductie van meer concurrentie in de postdiensten.
De voorstellen van de Commissie en de amendementen erop in het verslag van de Commissie vervoer en toerisme waarborgen een onderbroken universeledienstverlening, ook in de plattelands- en meest perifere gebieden van de Unie, waarbij direct mail en inkomende - en uitgaande - grensoverschrijdende post tot de gereserveerde sector blijven behoren.
De gereserveerde diensten zijn erop gericht de economische levensvatbaarheid van de verleners van universele diensten te verzekeren. Men mag niet vergeten dat de algemene dienstverlening in landen als Griekenland - met tal van afgelegen eilanden - heel wat moeilijkheden met zich brengt en financieel weinig interessant is. Om die diensten in alle regio's van de Unie te kunnen blijven aanbieden, moet de levensvatbaarheid van de betrokken ondernemingen dan ook worden gewaarborgd.
Daar inkomende grensoverschrijdende post 3 % van de inkomsten van de posterijen vertegenwoordigt, is het niet meer dan normaal dat de heer Simpson in zijn verslag voorstelt de grensoverschrijdende post als een gereserveerde dienst te blijven beschouwen, wat niet alleen de verlening van die diensten in de hele Unie zal waarborgen maar ook tot de levensvatbaarheid van de nationale posterijen zal bijdragen - waardoor veel duizenden arbeidsplaatsen in de Europese postsector kunnen worden gevrijwaard.
Om die redenen stem ik voor het onderhavige verslag van de Commissie vervoer en toerisme.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat monopolies, en vooral overheidsmonopolies, jammer genoeg de neiging hebben het zich gemakkelijk te maken en dat een liberalisering, een gezonde concurrentie hun heel veel goed kan doen om hun diensten te verbeteren. Maar bij de toepassing van de mededingingsregels op de postdiensten, moeten we er wel voor waken het kind niet met het badwater weg te gooien. De universele dienst van onze posterijen moet economisch leefbaar blijven, we moeten met andere woorden voorkomen dat hij zodanig wordt beperkt dat hij zou resulteren in een achteruitgang van de minimale basispostdienst waar onze burgers overal recht op hebben. Ik zal voor geen enkel amendement stemmen dat zou leiden tot een achteruitgang ten opzichte van de universele dienst die tegenwoordig wordt aangeboden in mijn land, waar de post, een overheidsbedrijf, doeltreffend is en goed werkt.
Maar een goed afgebakende universele dienst moet ook de continuïteit van een dienst van goede kwaliteit verzekeren. Om de gebruikers van de postdienst te vrijwaren tegen verliezen die met name uit sociale conflicten zouden kunnen voortvloeien, had ik voorgesteld in de richtlijn een bepaling op te nemen die de lid-staten zou verplichten overleg- en bemiddelingsprocedures tussen de werknemers en de werkgevers van de postsector in te voeren ter voorkoming van sociale conflicten, die de continuïteit van de dienst in gevaar zouden brengen. Dit amendement heeft geen genade gevonden in de ogen van mijn collega's, maar ik hoop dat het idee de aandacht van de heer Bangemann en de Raad zal vasthouden.

Bernardini
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, onze Vergadering moet zich eindelijk uitspreken over het netelige probleem van de liberalisering van de postsector. Eindelijk, want dit debat duurt al lang. Het werd in 1989 geopend en er zijn bijna zeven jaar nodig geweest om de lijnen van een juridisch kader vast te leggen. Dit bewijst hoe moeilijk het was, want wij willen elk schema vermijden dat economische onzekerheid en sociale achteruitgang met zich brengt.
Daarom stel ik er prijs op onze collega Simpson te feliciteren, die in dit verslag een moeilijk evenwicht tussen harmonisatiemaatregelen en een geleidelijke openstelling van de markt heeft weten te vinden. Voor mij is het van wezenlijk belang dat de aan de postadministraties toevertrouwde taken van overheidsdienst behouden blijven en daarvoor moet men hun de middelen kunnen laten om hun taak te vervullen.
Ons voorstel om de gereserveerde sector mailing en internationale post te laten omvatten, komt echt tegemoet aan die eis. Ik betreur evenwel het verzet van de Commissie, maar ik hoop, mijnheer de commissaris, van de zijde van uw instelling nog een wijzer standpunt tegemoet te kunnen zien.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen zeggen, voordat de heer Bangemann het woord gaat voeren, dat het nalatig van mij was om in mijn inleiding, toen ik mensen voor hun medewerking bedankte, de Commissie niet te noemen. Ook al verschillen wij zeer van mening, dat doet niets af aan het harde werken van de Commissie inzake dit verslag. Ik wil dat rechtzetten en mijn dank aan haar laten notuleren.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijnerzijds de rapporteur willen danken, niet alleen wegens zijn laatste opmerking, maar vooral voor het werk dat hij heeft gepresteerd en voor de snelheid waarmee hij heeft gewerkt. Het klopt dat wij veel tijd nodig hebben gehad om ons voorstel te doen. De rapporteur heeft Cicero geciteerd, en dat past een parlementariër. Wij hebben ons echter niet op Caesar beroepen, wiens motto zoals bekend Veni, vidi, vici was, maar wij hebben geprobeerd met een Groenboek eerst een brede openbare discussie op gang te brengen en wij zijn in de Commissie ook op de problemen en de moeilijkheden gestuit waarover u zich hier in de discussie hebt gebogen. Ik ben er ook dankbaar voor dat u zich in de discussie met de belangrijke problemen bezig hebt gehouden en dat de tijd die wij hebben gehad om met elkaar te spreken al heeft bijgedragen tot het uit de weg ruimen van misverstanden. Om te beginnen zou ik echter willen ingaan op enkele van de opmerkingen die nog een uitvloeisel van deze misverstanden zijn.
Het feit dat wij een voorstel voor een richtlijn overeenkomstig artikel 100 A hebben gedaan, maakt twee dingen duidelijk. Ten eerste, wij willen in dezen niet om het Parlement heen gaan. Daarom hebben wij immers voor 100 A gekozen, en wel zoals ik dat bij de infunctietreding van deze Commissie had beloofd. Met deze richtlijn willen wij bereiken dat bepaalde, algemene beginselen, alsook meer bijzondere bepalingen in verband met het doorzetten van deze beginselen bindend worden vastgelegd. Belangrijk is dat de alternatieven worden onderzocht. Als we een richtlijn hebben waarin de weg wordt beschreven die de postdiensten de komende jaren zouden kunnen volgen, dan hebben we in elk geval meer zekerheid dan wanneer we die richtlijn niet zouden hebben. Als we ze niet hebben, dan zullen de diensten zich zeer uiteenlopend en in de lid-staten afzonderlijk verschillend ontwikkelen. Er zullen concurrentieverhoudingen ontstaan die niet zijn geregeld. Er werd hier bijvoorbeeld over remailing gesproken. Dat werd piraterij genoemd. Twee dagen geleden, als ik mij niet vergis, heeft een Duitse rechtbank op een klacht van de Deutsche Bundespost geoordeeld dat remailing niet kan worden verboden. Dat betekent dus dat een Duitse postgebruiker met zijn post die hij naar Duitsland wil opsturen, naar Nederland, Luxemburg of waar dan ook kan rijden en hem daar kan opsturen. Hieruit blijkt heel duidelijk dat wij, als wij willen samenleven, regelingen nodig hebben. Dat wij de richtlijn voorstellen, is volgens mij een voordeel. Het is natuurlijk nog geen waarborg dat alle in de richtlijn opgenomen resultaten aanvaardbaar zijn en daarover moeten wij verder discussiëren. Maar ik vind toch dat wij al op de goede weg zijn.
Ten tweede, de mededeling. Ik heb al eens geprobeerd dit uit te leggen. De mededeling - en dat zeg ik tegen mijn goede vriend Cot - is geen rechtsinstrument op zich en kan dat ook helemaal niet zijn. Ze heeft geen formeel karakter, behalve het feit dat ze het Parlement wil "meedelen" - het woord zegt het - aan de hand van welke beginselen en overwegingen de Commissie eventueel artikel 90 zal toepassen. En zoals ik al in het eerste debat heb gezegd: natuurlijk zal de richtlijn nog veranderen en wij moeten dan deze mededeling, de manier waarop wij in de praktijk te werk willen gaan, aan de richtlijn aanpassen. De Commissie zal zeker al eens iets doen dat onbegrijpelijk is, maar zo onlogisch zijn wij nu ook weer niet dat wij eerst een richtlijn voorstellen en vervolgens die richtlijn, als ze eenmaal is aangenomen, naast ons neerleggen en in toepassing van artikel 90 iets heel anders doen. Dat zal natuurlijk niet gebeuren.
Ik verzoek u echter deze mededeling niet te onderschatten. Ze is ook een stap naar samenwerking met het Parlement, want zoals u weet komen ons uit hoofde van artikel 90 van het Verdrag deze bevoegdheden toe. De Commissie zou er gebruik van kunnen maken, maar ze wenst niets te doen zonder een discussie over het gebruik van deze bevoegdheden in deze sector en dat is de zin van deze mededeling.
Wat zijn de belangrijkste doelstellingen? Ik geloof niet dat wij het na deze discussie oneens zijn over de doelstellingen. Wij willen een verplichte universele dienst waarborgen, die aan alle burgers overal in de Gemeenschap tegen betaalbare prijzen wordt aangeboden en die van goede kwaliteit is. Daar bestaat geen twijfel over! Deze definitie is in de richtlijn verankerd. Zij ligt aan de basis van onze politieke activiteiten, wat niet betekent - en ik zeg dat maar meteen omdat enkele sprekers, onder wie de heer Stenmark, daarop hebben gewezen - dat wij met de richtlijn lid-staten die op de weg naar liberalisering of deregulering al verder gevorderd zijn dan andere, nu dwingen een stap terug te zetten. De definitie van de universele dienst betekent niet dat we tegelijk ook de wegen hebben vastgelegd waarlangs deze universele dienst kan worden bereikt. Als men langs de concurrentie van een gedereguleerde markt deze doelstellingen kan bereiken, waarom dan niet? Mede met het oog op wat mijn vriend Florus Wijsenbeek zoëven heeft gezegd, zou ik nog eens willen herhalen wat ik al vaak heb gezegd: laten wij hier toch geen ideologische strijd uitvechten! Wij hebben toch onze praktische ervaringen. De Commissie en ikzelf hebben absoluut niets tegen service publique . Het is helemaal niet mijn bedoeling de rol van de postbode en de postkantoren, met name in plattelandsgebieden, te onderschatten. Ik woon zelf in een dorpje met ongeveer 25 inwoners, 10 katten en 5 honden en wij zijn allen blij als de postbode aankomt.
Dat is niet het probleem. Het probleem is: hoe bereiken wij dat deze dienst ook in de toekomst aan alle burgers beschikbaar wordt gesteld? Dat is de hamvraag. Er zijn twee mogelijkheden: hetzij de traditionele service publique , als een openbare dienst die overeenkomstig publiekrechtelijke beginselen is georganiseerd en met een gereserveerde sector, dus een monopoliesector; hetzij deregulering en vervolgens concurrentie, eventueel ook tussen openbare bedrijven en particuliere bedrijven. Voor de poorten van het Parlementsgebouw heb ik een bord gezien dat omhoog werd gehouden door een lid van het Parlement, voor wie ik veel waardering heb. Er stond op: laten wij de openbare dienst behouden, wij zijn tegen - en dat werd hier ook in het debat gezegd - particuliere winsten. Dat is absoluut niet het probleem. Wij kunnen openbare postdiensten hebben, als ze zich maar waarmaken in de concurrentie. In enkele gevallen doen ze dat ook. Is dat dan niet leuk? Wij houden hier toch geen theoretisch discours, wij spreken hier toch niet in het luchtledige. Nederland is misschien geen goed voorbeeld, omdat het een overzichtelijk land met een relatief evenwichtige verdeling van de bevolking over het grondgebied en weinig remote islands enzovoort is. Maar er is ook het voorbeeld van Zweden en dat is werkelijk een land met een relatief onevenwichtige spreiding van de bevolking. Het zwaartepunt ligt in Stockholm, Malmö en de omliggende regio's, terwijl er in het noorden zeer eenzame gebieden zijn. Desondanks functioneert de universele dienst er goed.
Iedereen krijgt overal dezelfde dienst van goede kwaliteit tegen dezelfde prijs. Bent u het niet met mij eens dat het goed zou zijn als wij ons eens met soortgelijke praktische voorbeelden bezighielden? Dat heeft de Commissie dan ook geprobeerd. Wij hebben gezegd: als wij deze kwaliteit willen bereiken, dan is concurrentie, zoals uit al onze ervaringen valt af te leiden, nog altijd het beste instrument. Ik zeg hier heel duidelijk tegen degenen die dit instrument concurrentie weer willen ideologiseren, dat concurrentie voor ons geen doel op zich is. Wij zijn niet voor concurrentie om waar dan ook voor concurrentie te zorgen, maar wij zijn voor concurrentie als instrument om een dergelijke dienst te bereiken. Daarom hebben wij ook voorgesteld dit slechts heel geleidelijk en heel voorzichtig te doen. Wij kunnen praten over de termijnen voor de herziening, daar hebt u gelijk in. Als de richtlijn relatief laat in werking treedt, kan men ze niet na een jaar al beginnen te herzien. Daarover moeten wij praten, maar vele andere amendementen sluiten deze concurrentie bijna volledig uit.
Daardoor zet u eigenlijk het bestaan van de universele dienst op het spel. Daar hebben ook enkele sprekers in het debat op gewezen. Mijnheer Van der Waal, ik geloof dat ik het vandaag voor het eerst volledig met u eens was, wat een compliment voor u of voor mij kan zijn, daar ga ik nu mijn hoofd niet over breken. Dat wij in deze sector zijn geconfronteerd met een technologische ontwikkeling die zelfs een monopolistische dienst kan ondergraven, is toch iets waar niemand meer naast kan kijken! Dat is het reële gevaar waarvoor bijvoorbeeld de briefpostdienst staat, ongeacht waar u de bovengrens legt, ongeacht hoe u de gereserveerde dienst definieert! Als de kosten voor de bestelling van brieven te hoog worden of de dienst kwalitatief te wensen overlaat - denk maar aan de lange tijd die brieven en kaarten onderweg zijn - dan moet u er rekening mee houden dat de mensen zich een fax aanschaffen of met E-mail gaan werken. Dat zijn toch mogelijkheden die nu al bestaan en die nog veel goedkoper zullen worden.
Moeten wij ons dus niet inspannen om de postdienst op deze weg te brengen, moderner te maken en ook andere diensten erin te betrekken? Ik zeg hier heel vrijmoedig dat ik het een verkeerde beslissing van enkele nationale regeringen vind dat ze bankdiensten, bijvoorbeeld, van de traditionele postdiensten willen scheiden. Postkantoren moeten namelijk ook in plattelandsgebieden multifunctioneel zijn, als ze willen overleven. Dat betekent dat er daar diensten moeten worden aangeboden zoals bankdiensten, misschien ook verzekeringsdiensten en wat weet ik al meer. Dat betekent dat zo'n postkantoor, als het inderdaad een sociale functie wil vervullen en bovendien nog wil overleven, een multifunctioneel centrum moet zijn en niet alleen een kantoor waar brieven kunnen worden afgegeven of opgehaald. Dat is bijvoorbeeld één van de consequenties. Maar als wij dat willen bereiken, mogen wij niet voor een te langzame aanpak kiezen. Dat is wat ons tegenstaat aan de amendementen van de rapporteur die betrekking hebben op het tempo of de aard, respectievelijk de mate van de liberalisering.
Via de definitie van geharmoniseerde criteria willen wij voor het eerst ook voor de reserveerbare diensten een garantie van financiële draagkracht van de aanbieders invoeren. Daar werd hier met geen woord naar verwezen. Zo krijgt u voor het eerst - nogmaals, voor het eerst - een rechtsgrondslag om te waarborgen dat degene die universele diensten levert, daar ook voldoende voor wordt vergoed. Zonder die rechtsgrondslag, zult u als er minder en minder beroep wordt gedaan op de diensten, voor de volgende keuze staan: ofwel zult u de tarieven zodanig moeten optrekken, dat er nog minder beroep op de diensten zal worden gedaan (en ik vind dat het briefport tegenwoordig in veel lid-staten al de grens heeft bereikt waar het te hoog wordt); ofwel zult u de diensten uit de overheidsbegrotingen moeten subsidiëren en dat dit in de toekomst niet meer mogelijk zal zijn, is vandaag al voor iedereen duidelijk. De mogelijkheid van financierbaarheid is dus de enige garantie, mijnheer Simpson, voor het behoud van deze diensten.
Daarom is er een stapsgewijze openstelling van de markt via een geleidelijke en gestuurde liberalisering nodig. En de heer Van der Waal heeft dat zeer goed beschreven. Het gaat echt niet om een overhaaste deregulering, maar om voorzichtige stappen, die ook geen nadelige gevolgen voor de situatie op de arbeidsmarkt zullen hebben, en dat is heel belangrijk.
Voorts zou ik nog eens duidelijk, maar heel in het kort, willen zeggen dat wij het vraagstuk van de privatisering niet hebben aangesneden. Men heeft zich hier voor de openbare dienst en tegen winsten van particuliere bedrijven uitgesproken. Het is volledig verkeerd deze twee dingen tegenover elkaar te stellen, want wij hebben ons niet tegen de openbare dienst en voor particuliere bedrijven uitgesproken, maar gewoon voor concurrentie, meer niet! Dat zou toch ook onlogisch zijn. Als u een effectieve openbare dienst, een service publique wilt, maar tegelijkertijd denkt dat deze dienst de concurrentie met de particuliere bedrijven niet aankan, dan moet er toch iets mis zijn! Men kan toch niet tegen concurrentie zijn als men rekening houdt met de belangen van de consument?! Dat werd hier verschillende keren gezegd. Het zijn uiteindelijk toch de consumenten waarvoor een dergelijke openbare dienst wordt gecreëerd.
Er werd hier nogmaals beklemtoond dat de openbare dienst zo'n lange traditie heeft. Dat klopt, maar waarin bestaat deze traditie eigenlijk? Bestaat ze erin dat men voor een kleine groep werknemers bepaalde, gegarandeerde arbeidsvoorwaarden wil bewaren, of bestaat ze erin dat men de dienst voor de consumenten op een betere wijze wil organiseren? Mij lijkt dat laatste de traditie van de openbare dienst te zijn en niet het eerste. De Franse revolutie heeft de voorrechten van de adel toch niet afgeschaft om nieuwe voorrechten voor postambtenaren te scheppen? Dat is althans mijn mening!
(Gelach) Ik kan niet op alle amendementen afzonderlijk ingaan. Het is ook de eerste lezing. Ik zou u de conclusies van de Commissie willen voorleggen. Wij willen een evenwicht tussen harmonisatie en liberalisering tot stand brengen. De definitie van de universele dienst is zo geformuleerd dat de consumentenbelangen en de kwaliteit van de diensten in het middelpunt van de discussie staan en dat moet worden bereikt door een grotere openstelling van de markt. De liberalisering is ook grotendeels al werkelijkheid. Er is op gewezen dat pakketdiensten, koerierdiensten, direct-mail in enkele lid-staten en de volledige liberalisering in Zweden en Finland niet tot het verdwijnen van de openbare dienst hebben geleid, maar integendeel tot een grotere doeltreffendheid van die dienst!
(Applaus) Wilt u daar misschien eens kennis van nemen?! Dat is de werkelijkheid, dat is geen liberaal programma of geen marktprogramma, dat is geen blinde concurrentiezucht, of hoe u het ook noemen wilt. Wij hebben voldoende tijd nodig, dat stellen wij ook voor, en wij hebben tevens vangnetten voorgesteld om de maatregelen te flankeren. Voor het eerst kan een onevenwichtige financiële belasting worden weggewerkt door hetzij voorwaarden aan de vergunningen te koppelen, hetzij, zoals u weet, bijdragen in een vereveningsfonds te storten. In iedere fase van de herzieningsprocedure zal het mogelijk zijn de liberaliseringsmaatregelen te beoordelen.
Over de globale herziening in het jaar 2000, of iets later, valt er zeker te praten. Men zal de gevolgen kunnen overzien en ik zeg hier in mijn persoonlijke naam - ik kan u ter zake geen standpunt van de Commissie meedelen - dat ik er helemaal niets tegen heb om dat samen met het Parlement te doen, met andere woorden via een nieuwe richtlijn overeenkomstig artikel 100 A. Maar ik verzoek u wel de Commissie niet buiten deze herziening te houden, zoals enkele instellingen namelijk van plan zijn. Wij worden altijd maar "de technocraten" genoemd. Dat is een gangbare opvatting, maar zoals de meeste gangbare opvattingen is ook deze fout.
Om het eens in keukenlatijn te zeggen, wij staan niet zoals Cato op om uit te roepen: servitium postalis esse delendum ! Dat is onze regel niet. Wij willen ertoe bijdragen dat de postdienst effectief en efficiënt wordt en zodoende een nieuw beeld van de openbare dienst kan helpen scheppen. Dat is de bedoeling van de Commissie en daarom zouden wij u willen verzoeken net als het Parlement bij de herziening betrokken te worden en als wij dit samen doen, zullen wij ook een goed resultaat kunnen bereiken!
(Applaus)
Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ter informatie van degenen die dit misschien niet weten: commissaris Bangemann vergiste zich in wat hij voorstelde, vooral toen hij de Scandinavische landen als voorbeeld aanhaalde voor deregulatie van de postdiensten. Zoals de meeste leden wel zullen weten, heeft Zweden, toen het vóór zijn toetreding tot de Europese Unie tot privatisering overging en de markt openstelde voor concurrentie, het vroegere staatsmonopolie toegestaan om een lagere prijs te vragen dan de nieuwe concurrenten en deze bedrijven vervolgens over te nemen. De informatie die hij het Parlement verstrekte was dus onjuist.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 11.30 uur plaats.

Europees jaar tegen racisme
De Voorzitter
Aan de orde is verslag (A4-0135/96) van de heer Oostlander, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over
I.de mededeling van de Commissie (COM(95)0653 - C4-0132/96) over racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme, enII.het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(95)0653 - C4-0132/96-95/0355(CNS)) om het jaar 1997 uit te roepen tot "Europees Jaar tegen racisme" .
Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, racisme en vreemdelingenhaat zijn helaas breed verankerd in de Europese cultuur. Het is niet alleen maar een modern verschijnsel, maar iets wat al eeuwenlang leeft en tot een tragisch dieptepunt kwam in de Tweede Wereldoorlog. Het is een verschijnsel dat in Europa miljoenen mensenlevens heeft geschonden of beëindigd.
De Europese Unie, de Europese integratie is juist bedoeld als een antwoord op dat racisme en die xenofobie, want grensoverschrijdende etnische harmonie werd gezien als een teken van beschaving en als een belofte voor de mogelijkheid van wederopbouw van Europa. Wij zijn dat waagstuk aangegaan en wij zijn ook gevorderd. Maar wij zijn absoluut nog niet aan het eind van de weg, want wij zien dat in de politiek van de Europese Unie, met name ook in de Raad, een beleid wordt gevoerd dat etnische haat aan de grenzen van de Europese Unie toelaat en jarenlang gedoogt met te weinig tegenactie, een ellendige zaak, zoals wij zien in de etnische verdrijvingen in ex-Joegoslavië.
Wij moeten dus racisme en xenofobie op een zeer brede wijze bestrijden. Bestrijden dus niet alleen maar in de speciale hoek - wij weten het allemaal, uiterst rechts wordt als kristallisatiepunt aangewezen - maar wij moeten het in het hele brede politieke spectrum zien. Ook in fatsoenlijke partijen zijn er soms politieke leiders die spelen op vreemdelingenhaatgevoelens. Dat zijn dingen waar wij elkaar ontzettend ernstig voor moeten waarschuwen.
Wij moeten dus ook niet onnozel zijn en specifieke personen bij name gaan noemen en hen zo ook nog extra reclame en naamsbekendheid gaan verschaffen. Dat zullen wij in dit verslag moeten vermijden. Ik doe dan op ook alle collega's een beroep om tot dat inzicht te komen. Bepaalde namen noem je niet.
De brede aanpak die nodig is in de Europese Unie zal er toe moeten leiden dat in de IGC bij de herziening van de Verdragen wordt gesproken over een antidiscriminatie-artikel en over een bepaalde bevoegdheid voor de Europese Unie in handen van de Commissie, dus in handen van de communautaire organen, om racisme, xenofobie en anti-semitisme te bestrijden, want het gaat hier om verschijnselen die grensoverschrijdend zijn. Natuurlijk is het zo dat het zwaartepunt van de bestrijding van deze verschijnselen zo decentraal mogelijk moet wezen, het liefst in de maatschappij zelf door kerken, vakbeweging, non-gouvernementele organisaties van allerlei slag, door wat wij zouden kunnen noemen een werkelijk verantwoordelijk georganiseerde samenleving die op de juiste wijze is geïnspireerd; bovendien vallen grote taken toe aan het gemeentelijke, het provinciale en het nationale beleid. Maar er blijft altijd iets over voor het Europese en wij zullen dat moeten doen omdat wij de verschijnselen van internationale gedachtenvervuiling op dit gebied heel uitdrukkelijk zien.
Aan de positieve zijde moeten wij uitdrukkelijk ook werken aan integratie, aan inburgering - wat dus nooit in teksten vertaald mag worden met assimilatie, laten wij dat in de vertalingen nakijken - van de betreffende minderheden die mogelijkerwijze aan discriminatie, aan vreemdelingenhaat zijn blootgesteld. Wij zullen ook de problemen van de illegalen in de Europese Unie bij hun naam moeten noemen, want ook die problemen, die veelal met discriminatie gepaard gaan, zullen door de overheden moeten worden onderkend. Wij zullen er aan moeten werken dat legaal in onze Unie-landen verkerende burgers op een gemakkelijker wijze het burgerschap van de lid-staten en dus van de Unie zullen kunnen verwerven. Dat is een belangrijk punt voor de integratie van minderheden en het voorkomen van discriminatie tegen hen; volwaardige burgers moeten het worden. Natuurlijk moet ook in de media en bij de reclamemakers, vaak is dat ook het geval, een klaar bewustzijn bestaan dat hun activiteit geen aanleiding mag geven tot het aanwakkeren van vreemdelingenhaatgevoelens in onze samenleving.
Kortom, zo decentraal mogelijk. Overal waar mensen hun verantwoordelijkheden kunnen opnemen. De Europese Unie kan een zekere bijdrage leveren, bijvoorbeeld door het instellen van een observatorium dat als een centrum kan gelden voor een netwerk van wetenschappelijke instituten waar voortreffelijk werk wordt gedaan ter bestudering van de verschijnselen van racisme en xenofobie. Deze instituten zijn er niet bij gebaat dat ze overweldigd worden door een overheidsinstelling, maar zij zijn wel gebaat bij een faciliteit die hun activiteiten bundelt die het netwerk overeind houdt.
Daarom zal de Commissie ook regelmatig verslag moeten uitbrengen over wat het observatorium doet, welk onderzoek het pleegt, ook onderzoek naar beleid dat gevoerd zou kunnen worden, ook op decentraal niveau.
Ik wil nog een oude wens vermelden, namelijk dat minderheden in Europa met name gerespecteerd worden in hun religieuze geaardheid, in hun religieuze instelling, want religie, dat weten wij allen, is belangrijk voor mensen. Dat betekent dat ook de Europese Unie ertoe zou kunnen bijdragen dat voor de opleiding van geestelijke leiders van nieuwe minderheden, zoals bijvoorbeeld de islam hier in Europa, faciliteiten worden verleend opdat de opleiding van imams in Europa kan plaatsvinden. Daarvoor hebben wij LEONARDO en SOCRATES, waar faciliteiten in te vinden zijn. Ik denk dat het een belangrijk signaal is, ook naar de islamitische wereld, dat wij met hen serieus nemen.
Mijnheer de Voorzitter, wij vieren vandaag de Europese Unie. Wij vieren daarmee ook het keiharde antwoord tegen racisme en xenofobie. Ik hoop dat dat vandaag ook in de stemming tot uitdrukking zal komen.

Gredler
Mijnheer de Voorzitter, onze hartelijke dank voor de rapporteur voor dit uitstekende verslag. Ik zou erop willen wijzen dat het Europees Parlement niet tot de conclusies van de Europese Raad te Cannes heeft gewacht om een initiatief met betrekking tot deze verschrikkelijke problemen te nemen. Het Europees Parlement was er al in de jaren '80 van overtuigd dat het probleem van het racisme moet worden bestreden. In de laatste zittingsperiode was de heer Nordmann de voorzitter van de onderzoekscommissie.
Nu naar de financiële aspecten. In 1996 was er 5, 4 miljoen ecu voor dit project uitgetrokken. Nu is er gelukkig een verhoging voor 1997 vast te stellen. De Commissie is er zich hopelijk van bewust dat voor 1997 4, 7 miljoen ecu is uitgetrokken, wat nog altijd een bescheiden bedrag is. Ik vind dat de voorbereidingstijd van 9 maanden niet alleen te lang is, maar ook te veel geld kost. Voorts heerst er nog verwarring over het aantal ambtenaren die beschikbaar worden gesteld. De Commissie spreekt nu eens van één A-ambtenaar en één Cambtenaar, dan weer van drie A-ambtenaren. Met betrekking tot post 2510, comitologie, moet de Commissie nog duidelijk maken welke rol de comités zullen spelen. Voorts vinden wij één vertegenwoordiger per lid-staat voor de comités voldoende.
Op het gebied van voorlichting zou een beroep op begrotingslijn B3-300 wenselijk zijn. Daardoor zou de specifieke begrotingslijn, met name voor maatregelen tot bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme, kunnen worden ontlast, respectievelijk doeltreffender kunnen worden gebruikt. Een verbinding met andere instellingen, zoals de Raad van Europa, zou in de toekomst tot veel meer doeltreffendheid kunnen leiden.
Ten slotte nog een kleine correctie: in de Duitse tekst werd programme de diffusion d'images verkeerd vertaald met Bildmaterial . Ik zou mij aan de Franse versie willen houden, hoewel Oostenrijk gisteren bij het voetballen van Frankrijk heeft verloren!

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het verslag van de heer Oostlander is zeer toe te juichen. Ik vind het echt een zeer goed verslag en het debat dat wij over dit verslag hebben gevoerd, heeft ons hier in het Parlement ook vooruitgeholpen. Het heeft, denk ik - en dat zal ook uit de stemming blijken - bijgedragen tot een ruime consensus over veel punten en grote overeenstemming bij de inschatting van het fenomeen racisme en vreemdelingenhaat.
De heer Oostlander wijst er in zijn verslag zeer terecht op: als we willen dat dit verslag geen dode letter blijft, maar dat zijn geest ons doordringt en helpt in de Europese Unie werkelijk een campagne tegen racisme en vreemdelingenhaat te ontplooien, dan moeten we beseffen dat het fenomeen, zoals in het verslag wordt gezegd, inderdaad niet alleen aan de rand van de maatschappij, maar in het midden van die maatschappij te vinden is. En als het tot het midden van de maatschappij is doorgedrongen, dan is dit Parlement, dan is ieder lid van dit Parlement, maar ook iedere burger van de Europese Unie gesommeerd om als hij het fenomeen vreemdelingenhaat, xenofobie, antisemitisme of volksopruiing herkent, niet de andere kant op te kijken en niet te doen alsof hij het niet hoort, maar zich er actief en met de moed om voor zijn overtuiging uit te komen tegen te verzetten en mensen te beschermen.
Een middel ter bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat is persoonlijke moed en niet het probleem uit de weg gaan! Niet uit de weg gaan, vooral niet voor degenen die van racisme en vreemdelingenhaat hun programma hebben gemaakt. Daarom kan ik u, mijnheer Oostlander, ondanks alle punten van overeenstemming op één punt niet volgen: ik kan niet kritiek uitoefenen op degenen die heimelijk, bedekt en nauwelijks merkbaar racistisch zijn, als ik degenen die - ook in dit Parlement - openlijk vreemdelingenhaat en xenofobie prediken, niet in iedere plenaire vergadering bij hun naam mag noemen! U zegt dat racisme en vreemdelingenhaat in de tweede wereldoorlog hun hoogtepunt hebben bereikt. Dat klopt! Maar dan moet ook worden gezegd dat een man die Auschwitz een detail van de wereldgeschiedenis heeft genoemd, een vreemdelingenhater, een demagoog, een volksmenner is. Die man heet Le Pen en zit in dit Parlement als goed bezoldigde afgevaardigde! Dat moeten we mogen zeggen, als we racisme en vreemdelingenhaat bestrijden!
(Applaus, interrupties) Dit verslag geeft voorlichting over talrijke fenomenen en de oorzaken van die fenomenen. Maar daarom is het nog niet voldoende dat wij hier vandaag dit verslag aannemen! De "ja" tegen racisme en vreemdelingenhaat die wij nu uitroepen, moet ons helpen om van dit Parlement en dit verslag een boodschap te laten uitgaan, namelijk de boodschap dat racisme en vreemdelingenhaat worden bestreden met burgermoed en de moed om voor zijn overtuiging uit te komen!

Colombo Svevo
Mijnheer de Voorzitter, wij hopen dat de unanimiteit die in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken inzake deze kwestie van de strijd tegen het racisme bereikt is, ook door deze Vergadering bevestigd kan worden. Eerst en vooral vereist het onderwerp dit en tevens verdient het verslag van de heer Oostlander dit. Zoals de heer Schulz er zopas nog aan herinnerd heeft, vestigt de rapporteur onze verantwoordelijkheid als politici op dit gevaarlijke verschijnsel, dat de verschillende ideologieën, godsdiensten en instellingen dreigt te doordringen en aan te tasten. Wij zijn hier ook zelf niet tegen beschermd, niemand van ons is dat. Wij kunnen onszelf niet beschermen door eenvoudigweg de anderen te beschuldigen en de verantwoordelijkheid op de anderen af te schuiven. Zoals de heer Oostlander in zijn verslag aanklaagt, hebben wij via het buitenlandse beleid van onze regeringen eigenlijk zelf etnische zuiveringen geduld: wij hebben excuses gevonden voor etnische scheidingen, wij hebben de neiging in etnische vooroordelen te vervallen. Het gaat hier inderdaad om een Realpolitik , die het probleem verklaart maar het niet oplost. De belofte - " nooit meer Auschwitz" - waaraan de heer Oostlander ons herinnert, is nog altijd geen politiek gemeengoed zoals het zou moeten.
Ik heb aan deze harde passages van het verslag herinnerd omdat die precies het voorstel geloofwaardig moeten maken. Zonder deze samenhang dreigt het volledige voorstel een groot alibi te worden, een middel om een slecht geweten te sussen. Wanneer wij daarentegen uitgaan van onszelf, van onze ideologieën, godsdiensten en beleidslijnen zullen wij erin slagen de rechtvaardige en tolerante manier te vinden om ons tot de anderen te richten. Dat is eigenlijk het probleem: wij klagen terecht aan dat sociale ontberingen en racisme voor electorale doeleinden gebruikt worden, ook al weten wij dat deze strategie uiteindelijk niet loont. Het is echter nog belangrijker de taal, de woorden, de juiste voorbeelden te vinden om tot het geweten en het verstand van de Europese burgers door te dringen. Wij moeten de woorden vinden van een Europese cultuur die gegroeid is in diversiteit en dus goed de moeilijkheden maar ook de rijkdom van verschillen kent. Het zijn de voorbeelden van kerken, verenigingen en samenlevingen en de taal van tolerantie en dialoog die de gewetens rond deze vraagstukken moeten mobiliseren. Het zijn de culturele, politieke en sociale voorwaarden die tot deze tolerantie moeten leiden. Dat is met name onze taak. In die zin zullen het waarnemingscentrum en het Europees jaar tegen racisme een rol spelen. Wij delen dan ook het standpunt van de rapporteur, die niet zozeer de schuldigen wenst op te sporen maar veeleer naar de diepere oorzaken en instrumenten zoekt.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het verslag van de heer Oostlander is een goede tekst en wil een alarmbel luiden, een alarmgeluid van onze Vergadering laten horen. Het verslag tracht ook aanwijzingen te geven voor mogelijke acties om dit verschijnsel een halt toe te roepen. Het is dan ook een goed verslag.
Houdingen van racisme en xenofobie houden vandaag inderdaad vooral verband met situaties van sociale marginaliteit, het verval van de stadsranden, het gebrek aan werk, een gevoel van angst voor een onstabiele toekomst, onwetendheid, gebrek aan kennis en informatie aan beide zijden, de verspreiding van egoïstische en vaak al te materialistische waarden. Een aantal essentiële vragen blijft echter onbeantwoord. Anderzijds is de kans erg groot dat we in retoriek en de klassieke en traditionele veroordelingen vervallen: de verwijzingen naar de tekortkomingen van de huidige politieke partijen, de ineenstorting van het communisme, de gevaren die alleen van uiterst rechts zouden komen. Dit lijken mij echter volledig verouderde en achterhaalde stereotiepe opmerkingen. Misschien hebben jullie nog niet gemerkt dat er in een fractie met een lange traditie van democratie en integratie zoals de Europese liberalen een partij zoals de Lega Nord zit die expliciet stelt dat zij niet-communautaire burgers weg wil. Dit toont duidelijk aan dat de programma's van links en rechts volledig gewijzigd zijn.
Welnu, wij zeggen ja tegen het Europees jaar tegen racisme, ja tegen maatregelen die er met name op gericht zijn de integratie van de diverse culturen te bevorderen, in hun verscheidenheid en met respect voor de eigenheid van elke cultuur. Wij moeten echter zeggen dat we minder geloven in waarnemingscentra, die in Europa vaak een middel zijn om overheidsgeld uit te geven en vrienden een baantje te bezorgen. Ik ben van oordeel dat eigenlijk een heel belangrijk basisgegeven onderschat wordt: het culturele aspect. Natuurlijk zijn de economische problemen en de omvang van de migratie naar ons continent van belang. Wij moeten echter vastberaden en actief zijn op het vlak van de cultuur, van de ethiek, van de informatie, van de tolerantie, van de cultuur van de kennis, van de cultuur van de nieuwsgierigheid, van de vrijheid met respect voor de regels van de anderen, opdat het individu, wanneer het met problemen en moeilijkheden kampt, in staat zou zijn te handelen en te reageren zonder de schuld en de verantwoordelijkheid op anderen af te wentelen.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie steunt vanzelfsprekend het verslag van de heer Oostlander en ik zou de rapporteur willen feliciteren omdat hij de belangrijkste resultaten van onze werkzaamheden en een groot aantal voorstellen die wij in het Parlement reeds in de vorige zittingsperiode hadden gedaan, heel sereen heeft overgenomen.
Ik zou heel in het bijzonder mijn steun willen geven aan het voorstel om van 1997 het Europees Jaar tegen racisme te maken. Mijnheer de Voorzitter, dit is geen spelletje, noch een ritueel, maar een daad die in het jaar van de Intergouvernementele Conferentie duidelijk moet maken dat toetreding tot de Europese Unie onlosmakelijk verbonden is met een aantal waarden. En nu er toetredingsonderhandelingen zullen worden geopend, is het natuurlijk verre van nutteloos dit nog eens te herhalen.
Ik voeg daaraan toe dat de formule van het Europees Jaar het mogelijk maakt een rechtsgrondslag voor een groot aantal acties te scheppen, of althans de rechtsgrondslagen van veel van die acties te versterken. Dit is derhalve een ontegenzeggelijk nuttig instrument. Daarom steunt de liberale fractie dit voorstel, uiteraard in de hoop - en eigenlijk erop vertrouwend - dat alle democratische fracties van het Parlement die geestesinstelling zullen delen.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, het racisme ontplooit zich tegen de achtergrond van werkloosheid, sociale en culturele uitsluiting. Het wordt gevoed door van haatgevoelens zinderende toespraken. Racisme valt niet onder vrijheid van meningsuiting, maar is een misdrijf. Woorden kunnen soms even dodelijk zijn als wapens.
Ik neem slechts Frankrijk als voorbeeld. Op 26 februari 1995 krijgt Mohammed Azza te Saint-Etienne een kogel in het hoofd. Hij overleeft het niet. Nog dezelfde week wordt Ibrahim Ali, een zeventienjarige Comorese middelbare scholier, gedood door een rugschot. Op 1 mei 1995 wordt Brahim Bouaram tijdens een demonstratie van het Front national in de Seine geworpen. Hij verdrinkt. Op 4 mei 1996 wordt Mohamed Qouas door schoten geveld.
De lijst zou te lang zijn, als ik alleen al maar de misdaden zou opsommen waarbij de militanten van het Front national betrokken waren, en ik maak dat onderscheid niet zonder reden, mijnheer Caccavale. Aan deze tragische lijst moeten namelijk nog al degenen worden toegevoegd die zijn vermoord door onbekenden, die zich gesteund wisten door de racistische propaganda van extreem rechts, maar niet alleen daardoor.
Weet een regering die de op het zwartmaken van de immigrant berustende wettenPasqua toepast en die bovendien eraan denkt deze wetten te verscherpen, wel goed welke verantwoordelijkheid ze op zich neemt? Reikt men deze misdadigers door het irrationeel aanwijzen van zondebokken voor de sociale crisis geen wapens aan? En deze misdaden mogen ons bovendien niet de dagelijkse vernederingen, het symbolische geweld en het stille lijden doen vergeten.
Om het racisme te bestrijden, moeten in de eerste plaats de economische en sociale oorzaken ervan worden bestreden. Voorts moeten de juridische middelen om het te onderdrukken worden versterkt en moet er een algemene preventieve actie, met name in de media en het onderwijs, worden gevoerd.
Het voorstel van de Commissie om 1997 tot Europees Jaar tegen racisme uit te roepen, beantwoordt aan deze doelstellingen. Eindelijk eens een voorstel van het Europees Parlement dat concrete vorm aanneemt. Het voorstel van de Commissie is verbeterd door de aanneming van amendementen van onze fractie om gelijke kansen voor de meest kwetsbare leden van de samenleving te bevorderen en bij te dragen tot de kennis van andere beschavingen en de bijdrage van deze beschavingen tot de cultuur van de Europese landen. Stelt men door vragen te stellen over de anderen geen vragen over zichzelf?
Wij moeten ervoor zorgen dat er in 1997 in nauwe samenwerking met antiracistische organisaties initiatieven worden uitgevoerd om te bereiken dat de afwijzing van het racisme eenieders zaak wordt. Wie het racisme bestrijdt, ijvert voor de democratie en neemt een essentiële taak op zich. Ik besluit met een citaat van Salman Rushdie: " Ik geef de voorkeur aan het wereldlijke boven het kerkelijke, het gemengde boven het technisch zuivere, het kosmopolitische boven het cultureel zuivere en de democratie boven alles wat haar bedreigt" .

Roth
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, om te beginnen zou ik Arie Oostlander willen feliciteren met zijn werkelijk zeer goed doordachte verslag. Tegenover de Commissie zou ik ook uiting willen geven aan mijn groot respect voor de mededeling en het engagement waarvan zij in dezen blijk geeft. Maar het Europees Parlement neemt nu al vele jaren goede verslagen aan, heeft al talrijke voorstellen uitgewerkt en van de Raad en de lid-staten geëist dat ze niet alleen plechtige verklaringen afleggen, maar concrete maatregelen beginnen te nemen tegen het toenemende racisme en antisemitisme in de EU, zonder dat er ook maar iets is gebeurd!
Arie Oostlander geeft kernproblemen aan waar hij het bijvoorbeeld heeft over de rol van partijen die telkens weer met populistische, xenofobe campagnes een racistische stemming hebben gewekt tegen vluchtelingen, emigranten en minderheden, zoals zigeuners. Nu al valt te vrezen dat de komende Europese verkiezingen in Oostenrijk door een partijleider als Haider zullen worden aangegrepen om haatgevoelens tegen buitenlanders aan te wakkeren en zo stemmen te ronselen. Racisme heeft dus wel degelijk een naam en een gezicht. En die namen moeten worden genoemd, daarin geef ik Martin Schulz gelijk, omdat de vaders van bomaanslagen en brandstichtingen erachter steken.
De Commissie spreekt terecht van de noodzakelijke integratie van derde-landers in plaats van gedwongen assimilatie. Deze integratie moet berusten op het beginsel van iedere democratie: waarborging van gelijke rechten voor allen, gelijke sociale en economische rechten, maar zeker ook gelijke politieke en culturele rechten. Ik dank Arie Oostlander uitdrukkelijk omdat hij een taboe doorbreekt en eindelijk ook het recht op het vrij belijden van een godsdienst formuleert in een Europese Unie die zich alsmaar meer als centrum van het christelijk avondland gedraagt.
Wij moeten de hiërarchisering van personen overwinnen, waar ook het Unieburgerschap door blijkt te zijn aangetast, aangezien het 10 tot 14 miljoen mensen wil uitsluiten van rechten. Wij hebben een waarachtige - in het Verdrag verankerde - bescherming tegen discriminatie nodig en wij hebben de overwinning van iedere vorm van institutioneel racisme en institutionele discriminatie nodig. Alleen moet dan natuurlijk ook in de Commissie de rechterhand doen wat de linkerhand wil. Dan moet er tezamen worden gevochten en dan moet de Commissie zich ervoor inzetten dat het vrije verkeer van personen voor iedereen geldt en dat de trend om het tot de burgers van de Unie te beperken wordt onderdrukt, omdat dit niet alleen in de Europese Unie, maar ook in de hoofden van de mensen heel nieuwe muren zou opwerpen!

Parigi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met wat de rapporteur stelt maar wens te preciseren dat de geschiedenis van de mens gekenmerkt wordt door de drama's van het racisme en dat racisme de weg moeilijk en lastig maakt. Er is het etnische racisme, dat hele gebieden, ook in Europa, tot oorlogen en voortdurende schermutselingen veroordeelt. Het Balkan-racisme is een van de ergste en wreedste vormen van dit racisme. Er is ook het racisme op religieuze gronden, dat volkeren tot een soort permanente middeleeuwen veroordeelt. Er is het economisch racisme waarbij sterkere gebieden het halen van zwakkere gebieden, zoals ook in de Europese Gemeenschap gebeurt. Er is tenslotte ook het racisme van de domoren, van degenen die de enen niet bestrijden ten voordele van de anderen omwille van religie, huidskleur of economische motieven maar dit doen op grond van een belachelijke vorm van megalomanie. Die mondt daarna uit in een antihistorisch streven naar de zogenaamde onafhankelijkheid van onbestaande vaderlanden van het gemeenschappelijke vaderland. Dat is het geval van de Lega Nord van de heer Bossi: zijn racisme houdt het midden tussen het kinderachtige en het rebelse en wil de eenheid van Italië splijten op grond van een aantal absurde en grillige eisen. Alle hier aanwezige fracties moeten dan ook uit natuurlijke afkeer voor het operette-racisme - zo noem ik het - van de Lega Nord van de heer Bossi elke vorm van samenwerking met de parlementsleden van deze partij weigeren. Het is beter de hand van een lepralijder te kussen dan de hand van een idioot te drukken!

Ford
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Oostlander complimenteren met zijn evenwichtige verslag en ik hoop dat de overgrote meerderheid van dit Parlement ervóór zal kunnen stemmen. In de tweede plaats ben ik het met collega Martin Schulz eens, als hij zegt dat wij weten dat racisme en vreemdelingenhaat op de agenda van dit Parlement moeten staan. Uiterst rechts in de zaal zitten collega's van ons die niet alleen van mening zijn dat de Holocaust slechts een kwestie van ondergeschikt belang was in de wereldgeschiedenis, maar werkelijk geloven, zoals de heer Le Pen, dat de Amerikanen na de oorlog de gaskamers in het concentratiekamp Buchenwald gebouwd hebben.
Het heeft lang geduurd voordat er een Jaar tegen racisme wordt uitgeroepen. In 1984 heeft de Onderzoekscommissie van het Europees Parlement, waarvan ik voorzitter en wijlen Dimitrios Evrigenis van de fractie van de Europese Volkspartij rapporteur was, in haar aanbevelingen voorgesteld om een "Europees Jaar tegen racisme" aan te wijzen. Ruim een decennium later is het eindelijk zover. Ik dank commissaris Flynn dat hij dit voorstel, waarop wij, zoals ik al zei, meer dan tien jaar gewacht hebben, nu dan toch heeft ingediend.
De hoogte van het beschikbare bedrag valt mij wat tegen, maar dat is een kwestie die wij kunnen behandelen, als wij aan de begrotingsprocedure beginnen. Dit betekent ook dat de Commissie thans duidelijk inziet dat zij, althans gedeeltelijk, bevoegd is om racisme en vreemdelingenhaat aan te pakken. Wij moeten daar tijdens de Intergouvernementele Conferentie verdere vooruitgang mee zien te boeken door te bewerkstelligen dat de nodige Verdragswijzigingen tot stand worden gebracht om de Gemeenschap bevoegdheid te verlenen racisme, vreemdelingenhaat en anti-racisme te bestrijden.
Ik wil mij ook uitspreken voor de oprichting van het observatorium. De heer Caccavale stond daar nogal afwijzend tegenover, maar ik zou hem willen zeggen dat het idee in een door Helmut Kohl en François Mitterrand georganiseerde vergadering van de Adviescommissie Racisme en Vreemdelingenhaat in beginsel met 14 stemmen voor en 0 tegen bij 1 onthouding werd goedgekeurd. Het was het Verenigd Koninkrijk dat zich van stemming onthield en niet de vertegenwoordiger van de Italiaanse regering waarvan zijn partij deel uitmaakt. Ik hoop dat hij zijn standpunt zal herzien.
Het observatorium moet in de eerste plaats de problemen ten gevolge van racisme en vreemdelingenhaat in de EU aanpakken. Het mag geen academisch lichaam zijn, maar dient beleidsaanbevelingen doen en het moet een onafhankelijke instelling zijn, die met luider stem kan spreken en aan geen enkele lid-staat gebonden is.
Het voorstel van de Commissie is een begin, maar het is niet voldoende. In Frankrijk roepen de racisten de kreet "drie miljoen immigranten, drie miljoen werklozen, drie miljoen immigranten te veel" . In de rest van Europa is het hetzelfde liedje, ook al verschillen de aantallen. Wij mogen niet vergeten dat de Oostenrijkse nazipartij in de jaren dertig de slogan had: " Eén miljoen werklozen, één miljoen Joden, één miljoen Joden te veel" . En wij weten wat er met de Joden gebeurd is.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, velen, niet in de laatste plaats leraren en jeugdleiders, worden vandaag de dag geconfronteerd met neo-nazi's, skinheads en anderen met onverhulde racistische en antisemitische ideeën. Weinigen weten hoe ze hier afstand van moeten nemen en hoe ze in deze situaties iets constructiefs kunnen doen. Het is daarom niet moeilijk om zich te scharen achter het idee voor een centrum om inspanningen tegen racisme te coördineren en initiëren.
Aan dit centrum zou een grote en belangrijke taak behoren te worden toebedeeld. Het zou cursussen behoren te ontwikkelen, te steunen en soms zelf te geven aan in de eerste plaats leraren en jeugdleiders, het zou kennis moeten verspreiden over hetgeen racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat doet ontstaan, en over de manier waarop men dat soort verschijnselen het best tegemoet kan treden en bestrijden. Met zulke cursussen over een breed front zou Europa beter toegerust zijn voor deze inspanningen om onze kinderen en jeugd tolerante en humanistische idealen te geven. Geen enkele leraar of jeugdleider in Europa die graag inzicht wil krijgen in de anatomie van racisme en haat, zal deze kennis voortaan hoeven te missen. Het zou mooi zijn als het Europees Parlement deze belofte kon doen op de Dag van Europa.
Mijnheer de Voorzitter, één voorstel in het verslag botst met de overige. Wetgeving tegen door racisme ingegeven misdaden is een vanzelfsprekendheid. Maar wij liberalen zijn er sterk tegen om wetgeving te gebruiken tegen dit soort meningen en vooroordelen. Die kunnen het beste worden bestreden met argumenten en met geestelijke en materiële welvaart. Wij van de liberale fractie wijzen wetgeving tegen partijen af. Dat zou een zege zijn voor de anti-democraten en een nederlaag voor het geloof in de kracht van het argument.
In het voorstel van de Commissie voor een Europees jaar tegen het racisme en in het verslag-Oostlander is veel verstandigs te vinden dat ons inspiratie kan geven in de strijd tegen racisme, antisemitisme en xenofobie. Maar met de verdieping en conclusie die het amendement van onze collega Wiebenga eraan toevoegt, zou het voorstel nog sterker worden.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Oostlander is in naam van het antiracisme een totalitair geïnspireerd werkstuk, aangezien het de opinie en het gedrag van de burgers van de Europese naties wil modelleren volgens de normen van political and historical correctness .
Ik vestig alleen maar de aandacht van het Parlement op de gevolgen van paragraaf 20, die tot doel heeft de geschiedenis van de tweede wereldoorlog in een wetgevend kader te gieten. Dat is wat er in mijn land, Frankrijk, is gebeurd door de aanneming van de wet-Gayssot, die tot een echt intellectueel Tsjernobyl heeft geleid, dat nu door schrijvers en gaullistische afgevaardigden aan de kaak wordt gesteld.
Want onder de dekmantel van het verbod op het werk van Paul Racinier, exgedeporteerde en voormalig socialistisch afgevaardigde, waarin op de absurditeit van bepaalde getuigenissen wordt gewezen en het bestaan van de gaskamers in twijfel wordt getrokken, heeft de wet-Gayssot juist tot de verspreiding van dat werk bijgedragen. Want onder de dekmantel van het verbod op de kritische studies van professor Forisson over de geschreven bronnen en het gebrek aan foto's of tekeningen van de gaskamers heeft de wet-Gayssot bijgedragen tot de bekendheid van die studies. Want onder de dekmantel van het verbod op het proefschrift van Henri Roc, dat is gewijd aan de talrijke onwaarschijnlijkheden in het rapport van de SS-er Gerstein, heeft de wet-Gayssot juist ruimere bekendheid aan dat proefschrift gegeven. Want onder de dekmantel van het verbod op de werken van de chemisch ingenieur Fred Löschter heeft de wet-Gayssot reclame voor die werken gemaakt.
De vrije geesten zeggen: als er een wet nodig is om een historische waarheid op te leggen, dan is dat geen historische waarheid meer, maar een politieke waarheid. Als er een wet nodig is om een wetenschappelijke waarheid op te leggen, dan is dat geen wetenschappelijke waarheid meer, maar een religieus dogma. Daarom vragen degenen die in Frankrijk het geweten van links vertegenwoordigen, zoals Roger Garaudy en Abbé Pierre, de intrekking van de wetGayssot en een vrij debat over het bestaan van de gaskamers. Wij vinden dat ze dezelfde vrijheid verdienen als Salman Rushdie of Taslima Nasreen, waar het Europees Parlement voor opkomt. Ik waarschuw de heer Oostlander in elk geval plechtig dat de vrije burgers van het vrije Europa nooit zullen aanvaarden dat de door hem gewenste gedachtenpolitie er komt.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden, racisme is geen nieuw verschijnsel in Europa. Het is een probleem dat een stempel heeft gedrukt op een groot gedeelte van onze geschiedenis. Het racisme is diep geworteld en raakt alle delen van onze Unie. Het zal krachtsinspanningen van ons allen eisen om de gesel van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme te kunnen uitroeien. Daarom ben ik verheugd, te mogen deelnemen aan het debat van vandaag over de twee resoluties die het Parlement heeft opgesteld, deels gebaseerd op de mededeling van de Commissie over racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme, deels gebaseerd op ons voorstel om 1997 uit te roepen tot Europees jaar tegen racisme.
Bij de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat is de hele Commissie betrokken. Wij juichen daarom het uitstekende stuk werk toe dat is verricht door de rapporteur van het Parlement, de heer Oostlander, en door de commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Het Europees Parlement heeft al lang geleden maatregelen op het niveau van de Unie geëist tegen racisme. Het Parlement heeft een belangrijke rol te spelen, o.a. om begrip te kweken voor de noodzaak voor gemeenschappelijke maatregelen op dit terrein.
De twee resoluties die vandaag worden besproken, zijn opgesteld als antwoord op de mededeling van de Commissie. Voor de eerste keer hebben wij een mededeling gepresenteerd die specifiek gaat over juist racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme. Het is een grote stap in de richting van een toekomstige rol voor de Commissie in de strijd tegen racisme.
Onze mededeling is een deel van de strategie van de Unie tegen racisme, waarom de Europese staats- en regeringshoofden op de Top van Korfoe in juni 1994 hebben verzocht. Het steunt op het werk dat verricht is door de Adviescommissie met betrekking tot racisme en xenofobie, die haar opdracht kreeg tijdens de Top van Korfoe. De mededeling is tevens een antwoord op de eisen die het Parlement in vele resoluties op dit gebied heeft gesteld.
Ik juich het toe dat het Parlement in zijn resolutievoorstel steun geeft aan de doelstellingen die wij in de mededeling hebben opgesteld. Drie doelstellingen hebben richting gegeven aan ons werk:
1.Wij willen het racisme bestrijden op een aantal verschillende politieke terreinen. In de mededeling wordt rekenschap gegeven van alle initiatieven die de Commissie heeft genomen en denkt te nemen om racisme te bestrijden. Als beginsel geldt dat de strijd tegen het racisme door middel van een hele reeks politieke maatregelen moet worden gevoerd. Deze moeten tezamen deel gaan uitmaken van onze algemene politieke doelstellingen. Wij zoeken naar maatregelen die niet alleen de symptomen, maar ook de oorzaken van het racisme bestrijden.Wij willen bijvoorbeeld integratie bevorderen en uitsluiting tegengaan, speciaal op de arbeidsmarkt. Daarom hebben wij voorgesteld het werkgelegenheidsinitiatief een nieuwe dimensie te geven binnen het kader van het Europees Sociaal Fonds. Dit nieuwe initiatief, " Employment integra" , moet de arbeidsmarkt beter toegankelijk maken voor o.a. immigranten en etnische minderheden. Discriminatie en racisme maken het bijzonder moeilijk voor deze groepen om werk te krijgen.
In onze mededeling benadrukken wij ook dat het belangrijk is om allen gelijke mogelijkheden op de arbeidsmarkt te geven. In dit verband wil ik speciaal melding maken van de gemeenschappelijke verklaring die in oktober vorig jaar in Florence werd aangenomen door de sociale partners. Die betreft de wijze waarop rassendiscriminatie en vreemdelingenhaat moeten worden voorkomen en de gelijke behandeling op de arbeidsmarkt. De Commissie is van plan de doelstellingen van deze verklaring te steunen.
Wij benadrukken ook hoe belangrijk het is om vooroordelen te bestrijden en de mensen meer bewust te maken van het gevaar van racisme en vreemdelingenhaat. Wij stellen o.a. voor ons te richten op onderwijs; het communautaire onderwijsprogramma Socrates zou hiervoor kunnen worden gebruikt. De mensen van de media moeten ook meer steun krijgen. De mededeling wijst hiernaast op de noodzaak om racistische propaganda gericht op de jeugd tegen te gaan. De samenwerking binnen de terreinen van justitie en binnenlandse zaken moet verbeteren op het punt van het signaleren en bestrijden van racistische misdrijven.
2.Wij willen een Europese wetgeving tegen racisme op poten zetten. Het gaat om twee doelstellingen. De ene is een antidiscriminatierichtlijn en een eventuele verdragswijziging. De Commissie heeft al voorgesteld speciale bevoegdheden ter bestrijding van rassendiscriminatie in het Verdrag op te nemen tijdens de Intergouvernementele Conferentie die thans plaatsvindt. Wij willen ook een communautaire wetgeving tot stand brengen die een minimaal beschermingsniveau tegen discriminatie in de hele Unie garandeert. Wij komen op deze kwestie terug als wij het resultaat van de Intergouvernementele Conferentie kennen. Het tweede doel is de noodzaak om ervoor te zorgen dat het gemeenschapsrecht wordt toegepast op een niet-discriminerende wijze. In afwachting van een verdragswijziging zullen wij voor zover mogelijk non-discriminatiebepalingen opnemen in onze voorstellen voor besluiten.3.Wij willen 1997 uitroepen tot Europees Jaar tegen racisme. Het streven met dat voorstel is heel eenvoudig om er enerzijds op te wijzen dat racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme een bedreiging vormen voor de democratische samenleving en de economische en sociale solidariteit van de Unie, en om anderzijds de mensen meer bewust te maken en ze meer begrip bij te brengen voor de wijze waarop de instellingen van de Unie eraan werken om de vreemdelingenhaat tegen te gaan. Het voorstel voor een Europees Jaar is belangrijk, niet in de laatste plaats omdat dat kan leiden tot meer begrip voor de belangrijke rol die de Unie kan spelen in de strijd tegen racisme. Dat zou er kortom toe moeten bijdragen om de Unie dichter bij de burgers te brengen.De Commissie juicht de grote steun van het Parlement voor het voorstel toe. Het wordt nu in de Raad besproken. Ik weet dat enkele lid-staten sceptisch zijn, niet tegenover het voorstel op zich, maar omdat zij eraan twijfelen in hoeverre de Commissie bevoegd is om voorstellen te presenteren krachtens artikel 235 van het Verdrag. Ik hoop echter dat het voorstel zal worden aangenomen tijdens het huidige Italiaanse Voorzitterschap. De Commissie heeft de amendementen van het Parlement op het voorstel nauwkeurig bestudeerd, en wij zullen de Raad dringend verzoeken om een aantal van de veranderingen over te nemen. Samenvattend, mijnheer de Voorzitter, wil ik benadrukken dat de Commissie dankbaar is voor de steun van het Parlement voor onze mededeling over racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme. U kunt er zeker van zijn dat de Commissie er ook in de toekomst alles aan zal doen om een bijdrage te leveren aan de strijd tegen het racisme, en wij vinden dit een enorm belangrijk debat, waar vandaag de Dag van Europa mee wordt geëerd.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mevrouw de commissaris.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, op de Europese Raad te Milaan werd destijds besloten 9 mei tot Dag van Europa uit te roepen. Vindt u het dan normaal dat het Parlement zich zo weinig bezighoudt met Europa, met zichzelf en met de taak die het zou moeten vervullen, dat het van 9 mei geen bijzondere dag maakt, maar op die dag gewoon een plenaire vergadering houdt met bovendien een zware agenda, zoals bijvoorbeeld de aanneming van belangrijke teksten waaronder die van de postrichtlijn?
Terwijl in elk van onze landen politici, verenigingen en burgers aan de 9 meiviering deelnemen, hebben wij als Europese afgevaardigden slechts de keuze tussen ons wetgevend werk in de steek laten of afwezig zijn op de plechtige vieringen van de stichtingsakte die ons bijeenbrengt en die ons legitimeert.
Voor deze situatie ga ik zeker u, mijnheer de Voorzitter, niet verantwoordelijk stellen, maar wel de plenaire vergadering en ieder van ons. Het is ons gezamenlijk onvermogen om de symbolische waarde van deze dag in te zien die dit werkschema mogelijk heeft gemaakt. Wij zijn het die van 9 mei een gewone vergaderdag hebben gemaakt. Daarom moeten wij ervoor waken dat de communautaire instellingen in hun geheel, en met name onze instelling, in de toekomst voor 9 mei geen activiteiten meer plannen om hun leden in staat te stellen aanwezig te zijn op de grote jaarlijkse ontmoetingen van de burgers en Europa.

Verklaring van de Voorzitter
De Voorzitter
Dames en heren, waarde collega's, 9 mei is de politieke verjaardag van de Europese Unie. Het is de dag waarop de Franse minister van Buitenlandse Zaken Robert Schuman in 1950 de verklaring aflegde waardoor de deur werd opengezet voor de oprichting van de Europese Gemeenschappen en bijgevolg voor onze huidige Europese Unie. 9 mei is niet alleen voor Brussel en voor de Europese instellingen een feestdag. Het is de Dag van Europa voor alle burgers van onze Europese Unie en het is net zo goed de Dag van Europa van de Schotten als van alle andere Europeanen.
Een verbod om op 9 mei in scholen en aan openbare gebouwen de Europese vlag te hijsen, zal noch u noch anderen in uw of hun instelling tegenover Europa beïnvloeden. De Europese Unie is niet onder de indruk van dit gebaar.
Wij zijn vandaag voor een gewone werkvergadering bijeengekomen. Wij dachten dat wij de mannen en de vrouwen die de eenwording van Europa vooruit hebben geholpen, het best konden eren door op 9 mei te werken en de burgers ons, zoals op de opendeurdag, over de schouder te laten kijken. Daar had Robert Schuman, de eerste Voorzitter van het Europees Parlement, beslist mee ingestemd. Maar of wij volgend jaar hetzelfde zullen doen, dan of wij elkaar de mogelijkheid zullen geven aan de Europese evenementen in steden en gemeenten deel te nemen, is iets wat wij nog moeten bespreken en waarover wij daarna pas een beslissing zullen nemen.
De Europese Unie, ja heel Europa, staat voor grote uitdagingen. Wat Robert Schuman en zijn generatie 46 jaar geleden hebben opgezet, willen en moeten wij consolideren en voltooien door de invoering van een gemeenschappelijke Europese munt, door de consolidatie van de interne markt en de uitbreiding van de Unie naar het zuiden en het oosten, door een grotere handelingsbekwaamheid, door meer doorzichtigheid, door een bredere democratische legitimatie van onze besluiten. In dit nieuwe Europa, waaraan wij vorm moeten geven, zal niets meer zijn zoals het in de afgelopen vijftig jaar was. De Europese eenwording is in 1950 begonnen op de puinhopen van de grote Europese catastrofe, waaraan slechts vijf jaar eerder in een inferno van haat, bloed, dood en vernietiging een einde was gekomen. Vandaag blikken wij terug op een tijd van economische ontwikkeling en een tijd van vrede in Europa, waarvan er in de recentere geschiedenis geen andere voorbeelden zijn.
Tegen de achtergrond van de geschiedenis van de Europese volkeren is de Europese eenwording van de afgelopen 46 jaar een uniek succesverhaal. Het is de meest succesvolle vredesbeweging van de Europese geschiedenis. Desondanks zijn de burgers onzeker en sceptisch. Ze zijn niet tegen Europa, maar ze weten vaak niet meer waarom ze ervoor moeten zijn. Daarom is het onze taak beter duidelijk maken wat de Europese eenwording vandaag is en niet is, wat de Europese eenwording niet hoeft te zijn en bovenal waar wij de Europese eenwording nog altijd voor nodig hebben.
46 jaar geleden was voor Robert Schuman en vele anderen de Europese eenwording de enige oplossing om de vrede en de wederopbouw van de verwoeste economie te waarborgen. Vandaag denken sommigen dat Europa veeleer een deel van de problemen is dan een deel van de oplossing van die problemen. Maar ook al is de koude oorlog ten einde, gelet op de nieuwe gevaren en onzekerheden blijft de eenwording van Europa, de vast georganiseerde, onontbindbare samenwerking in de Europese Unie de stevige basis voor stabiliteit en vrede.
Ook in het nieuwe, ongedeelde Europa geldt nog altijd dat geen enkele staat opnieuw zo soeverein mag worden dat hij alleen over oorlog en vrede, over het wel en wee van zijn buren kan beslissen.
(Applaus) Voor het overwinnen van de werkloosheid, die ook een sociale crisis is en een politieke crisis kan worden, is er Europese samenwerking nodig. De lid-staten dragen weliswaar de grootste last en de grootste verantwoordelijkheid voor het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen, maar innovatie en modernisering van onze economie zijn alleen maar mogelijk, als wij er een nieuwe strategie voor ontwikkelen en elkaar onderling steunen bij de tenuitvoerlegging van die strategie. Samen hebben wij meer mogelijkheden en wij hebben bovendien een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de bescherming van het milieu en het behoud van de natuurlijke hulpbronnen in ons Europa. Een realistisch milieubeleid en nationale soevereiniteitsdromen sluiten elkaar uit. Ofwel krijgen wij tezamen vat op de problemen, ofwel zullen wij afzonderlijk, soeverein aan die problemen te gronde gaan.
Wij zullen er niet in slagen de uitdagingen van onze tijd het hoofd te bieden, als wij vasthouden aan de oude methodes. Wij zouden slechte erfgenamen van Robert Schuman zijn, als wij de instellingen en de procedures die in de Gemeenschap van de Zes van 50 jaar geleden goed functioneerden, in een Unie van vijftien lid-staten ongewijzigd wilden behouden. De Europese Unie, die een gemeenschappelijke munt wil invoeren en zich zuid- en oostwaarts wil uitbreiden, moet sterker, standvastiger, maar tegelijk ook flexibeler dan voorheen zijn. Dat is de creatieve inspanning die door de Intergouvernementele Conferentie over de hervorming van het Verdrag van Maastricht moet worden geleverd. Daarbij kunnen wij een voorbeeld nemen aan het vooruitziende realisme, de moed tot vernieuwing en de rustige vastberadenheid van Robert Schuman. " Nous sentons qu'il ne nous est pas permis d'échouer" , zei hij bij de opening van de Intergouvernementele Conferentie die in 1950 op zijn initiatief haar werkzaamheden aanvatte en die tot de oprichting zou leiden van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de eerste van de Europese Gemeenschappen, waarop ook onze huidige Europese Unie berust. Ook wij mogen niet mislukken, waarde collega's, dames en heren!
(Applaus)
Stemming
Taubira-Delannon
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht van de Vergadering willen vestigen op het feit dat door de aanneming van amendement 8 amendement 48 zal komen te vervallen. De auteur van amendement 8, de heer Liese, had bezwaar aangetekend tegen wat hij in amendement 48 voor een beperking ten gunste van de biosfeerreservaten van de nationale en regionale parken aanzag.
Ik zou erop willen wijzen dat "met name" niet betekent "uitsluitend" en dat er bijgevolg geen sprake is van een beperking, maar gewoon van een aansporing om dit biosfeerprogramma in overweging te nemen, en wel om de volgende redenen: het is een gevarieerd programma dat betrekking heeft op 328 biosfeerreservaten in 83 landen, in noord en zuid; het heeft een interessant soepel statuut; er zijn al opmerkelijke voorbeelden, met name in Duitsland en Spanje, te vermelden; er vindt ten slotte ontegenzeggelijk een wetenschappelijke follow-up plaats en de plaatselijke bevolking wordt nauw bij het programma betrokken.
De reden waarom ik de aandacht op dit programma wenste te vestigen, was mijn wens dat de Europese Unie in staat zou zijn deel te hebben aan de kennis en de ervaringen die in het kader van dit programma zullen worden opgedaan, maar ik laat de beslissing uiteraard aan het oordeel van de Vergadering over.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Oostlander
Voorzitter, het woord bannissement in het Frans komt in verschillende vertalingen op een andere wijze naar voren. Daarom zijn wij tegen het woord bannissement , hetgeen een wettelijk voorschrift zou voorstellen. Verder zijn wij tegen het noemen van namen.

De Voorzitter
Wij stemmen eerst over de tekst zonder het woord "veroordeling" en zonder de namen in overweging H.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, ik had graag het woord gehad vóór u tot de stemming overging. Ik denk dat deze stemming niet ontvankelijk is, omdat ze indruist tegen het Verdrag en de algemene beginselen van het recht van de Europese volkeren. Men stelt een "verbanning" , dat wil zeggen een nieuw soort straf, voor. Deze straf bestaat overigens niet in het Franse recht en zou erin bestaan dat men iemand in naam van het antiracisme uit zijn eigen land verbant. En men stelt dat voor zonder de beschuldigde zelfs te hebben gehoord, zonder hem de mogelijkheid te hebben geboden zich te verdedigen. En het gaat dan nog wel om een fractievoorzitter hier in het Parlement en een Oostenrijks politicus.
Ik vind dit volslagen autoritair, strijdig met het Verdrag, strijdig met de algemene Europese rechtsbeginselen. Dit zegt veel over de aard van dit verslag.

De Voorzitter
Wij hebben dat allemaal gecontroleerd. Het is in orde zoals het daar staat en wij hebben er trouwens ook al over gestemd.

De Vries
Voorzitter, ik zou u willen vragen de diensten te verzoeken de versies in de verschillende talen te vergelijken. Ik neem aan dat de oorspronkelijke tekst van het verslag de Nederlandse tekst is. In ieder geval is er een duidelijk taalkundig verschil tussen de verschillende versies. De Franse tekst praat over bannissement . De Nederlandse tekst spreekt over veroordeling. De Engelse tekst spreekt over ostracising . Dat zijn verschillende begrippen. Ik zou er met klem op willen aandringen dat wij een eenduidige interpretatie in de eindtekst krijgen, want ik geloof dat de interpretatie die zojuist is gegeven door onze collega aan de rechterzijde van het Huis onjuist is.

De Voorzitter
Het spreekt vanzelf, mijnheer De Vries, dat wij de verschillende talenversies door de diensten laten controleren, zoals wij in soortgelijke gevallen altijd doen. Het zal dus ook in dit geval gebeuren.
Na de stemming over de amendementen:

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, dit is een gecompliceerde zaak, die bovendien zeer gevoelig ligt. Ik heb "chaos" in de kantlijn geschreven bij een reeks stemmingen, omdat ik niet begreep wat er gebeurde. Wat de meeste problemen opleverde was uw besluit inzake de vraag van de leider van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij en anderen of in de definitieve tekst het woord "verboden" , " verbannen" of veroordeeld" gebruikt moet worden. U zei dat de tekst op één lijn gebracht zou worden, maar ik weet niet met welke versie.

De Voorzitter
Ook dat zullen wij controleren, waarde collega.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Andersson, Hulthén en Lööw
De reden dat wij stemmen tegen het voorstel voor gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van postdiensten in de Gemeenschap, is het feit dat het verslag afzonderlijke landen de mogelijkheid geeft om hun monopolie met betrekking tot direct mail en grensoverschrijdende post te behouden. Monopolies op zich geven geen enkele garantie voor even goede service voor alle burgers. Een goed opgestelde wetgeving zorgt daar wel voor.
Daarnaast is het belangrijk om deregulering van de goederen- en dienstenmarkt niet te combineren met deregulering van de arbeidsmarkt. Een deregulering van de goederen- en dienstenmarkt kan goed zijn voor de consumenten, maar vereist tegelijkertijd een grotere bescherming van de werknemers.
Wanneer monopolies op de postdienstenmarkt worden gehandhaafd, dreigt het risico dat ze niet opgewassen zijn tegen de gevolgen die een deregulering van de telecommunicatiemarkt met zich meebrengt. Wanneer het postbedrijf dat het monopolie heeft, deze concurrentie niet aankan, kan de werkgelegenheid onder de werknemers aldaar dalen.

Burenstam Linder, Carlsson, Cederschiöld en Stenmarck
Nadat een groot deel van de telecommunicatiemarkt in Europa en de rest van de wereld is geliberaliseerd, presenteert de Commissie nu zijn voorstel tot deregulering van delen van de wetgeving die op dit moment de mogelijkheid regelt om een bedrijf voor postdiensten te beginnen.
Het voorstel van de Commissie heeft van een aantal kanten weerstand ondervonden, wat ook te merken is in het verslag dat de heer Simpson heeft opgesteld. Het debat is gekenmerkt door meningen van de grote postdiensten in Europa en de vakbeweging. Met kleinere staats-postdiensten en particuliere postdiensten is niet uitgebreid overlegd. Ook is er onvoldoende aandacht geweest voor discussie over concurrentie om de ontwikkeling in deze sector te bevorderen en de prijzen voor de consumenten te drukken.
Wij zijn van mening dat een liberalisering goed zou zijn voor de op dit moment werkzame postdiensten, omdat die een aansporing zou vormen om de service te verbeteren en tegen lagere prijzen aan te bieden. Er zou ook een groot aantal nieuwe ondernemingen gecreëerd worden, die veel mensen werk zouden verschaffen. Deze positieve ervaringen kan men zien in die landen die hun postdienstmarkten geliberaliseerd hebben.
Op grond van het bovenstaande stemmen wij tegen het verslag-Simpson.

Cot
Ik dien deze korte schriftelijke stemverklaring in uit mijn eigen naam en uit naam van mijn collega Michèle Lindeperg, die ons beiden vertegenwoordigt op een bijeenkomst te Lyon naar aanleiding van de Dag van Europa. Ik betreur terloops dat de agenda van het Parlement ons belet ter plaatse te zijn ter gelegenheid van dit volkse evenement. Het heeft geen zin grote voorlichtingscampagnes over dit onderwerp te organiseren, als de democratische afgevaardigden van Europa die wij zijn ons verbieden eraan deel te nemen, en wel door onze eigen schuld!
Ik kom niet terug op de analyse die ik vanochtend heb voorgelegd over de ontwerp-richtlijn voor de postdiensten. Ik heb de indruk dat het verslag-Simpson zoals wij het hebben goedgekeurd, zorgt voor het nodige evenwicht tussen de behoefte aan mededinging en modernisering enerzijds en de openbare dienstverlening anderzijds. Ik verwacht van de Raad dat hij dit evenwicht respecteert als hij zijn gemeenschappelijk standpunt aanneemt en dat van de Commissie dat ze het niet op de helling zet door een onverstandig gebruik van de eenzijdige handelingsbevoegdheid die ze uit hoofde van het Verdrag op mededingingsgebied heeft.
Afgezien van het debat van vandaag is het hoog tijd dat het begrip openbare dienstverlening in het Verdrag wordt gedefinieerd en bekrachtigd. Maar hoe? Door een nauwkeuriger formulering van artikel 90, lid 2? Door de aanneming van een handvest van Europese openbare diensten? Door de opneming van de rechten van de gebruikers van de openbare diensten in een verklaring van de grondrechten van de burgers? Dat zijn voorstellen die allemaal al zijn gedaan. De Intergouvernementele Conferentie moet er zich over buigen om het kader voor de werking van de openbare diensten van de toekomst duidelijk af te bakenen.

Cox
Ik ben van mening dat universele toegang tot een postdienst van hoge kwaliteit een fundamenteel recht is van iedere consument als burger en vooral van degenen die in plattelandsgebieden of in kleine dunbevolkte dorpen en steden wonen. Ik ben bovendien van mening dat voor die universaliteit, die een verplichting wordt voor de openbare aanbieder van die postdiensten, een uniforme tariefstructuur vereist is, ondersteund door een behoorlijke gereserveerde sector.
Op de postmarkt vinden reeds aanzienlijke veranderingen plaats. De Unie heeft thans vijftien lid-staten wier postdiensten sterk verschillen in kwaliteit, uitvoering en ontwikkeling die zij de laatste jaar doorgemaakt hebben. Nieuwe technologieën stellen nieuwe markten open, alternatieven voor de traditionele postdienst, zoals fax en E-mail. Hoogwaardige, zeer snelle diensten van zeer goede kwaliteit hebben nieuwe markten opengesteld tegen opgedreven prijzen. Thans openen en wettigen zelfs rechtbanken de mogelijkheid van doorzending van grensoverschrijdende post. Voor dit ondernemingsklimaat is een passend Europees kader nodig, teneinde deze ontwikkelingen te beheersen in plaats van ze uit de weg te gaan.
Ik heb vandaag tegen het verslag-Simpson gestemd, omdat het berust op een krachtig, ideologisch element van protectionisme als de beste manier om de ethiek van de openbare dienstverlening te behouden. In de wereld van vandaag is dat niet meer op zijn plaats. De balans van het verslag slaat te veel door naar de kant van de producent en behalve op het punt van de universaliteit, houdt het verslag niet voldoende rekening met gerechtvaardigde belangen van de consument. Het vindt niet het juiste evenwicht, als het gaat om de vraag hoe open of gesloten het systeem moet zijn.
Filosofisch gezien, lijkt het verslag liberalisering met privatisering te verwarren en elke vorm van concurrentie te beschouwen als oneerlijke concurrentie.
Mijn voorkeur gaat uit naar een gecontroleerde, zorgvuldige en gereguleerde openstelling van de Europese postmarkt, met garanties voor universele dienstverlening als fundamentele eis en met een krachtige rol voor het Europees Parlement als partner in de beheersing van veranderingen. Bestendiging van Victoriaanse opvattingen en systemen zal noch producenten, noch consumenten van postdiensten het volgende millennium in voeren.

Cushnahan
De Ierse Communications Workers Union maakt zich ernstig zorgen over de gevolgen van de richtlijn voor de toekomst van de postdiensten in Ierland. Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om enkele van de zorgen die zij aan mij kenbaar gemaakt hebben in de Notulen te laten opnemen.
In de eerste plaats wil ik het gebruik van de "kennisgevingsprocedure" in twijfel trekken. Deze maakt het de Commissie mogelijk om tegen 31 december 2000 eenzijdig te besluiten of "direct mail" tot de gereserveerde sector moet blijven behoren. Doordat alleen rekening gehouden wordt met de mededinging die het meest relevant is voor de artikelen 90 en 86 van het Verdrag, negeert de kennisgevingsprocedure regionale en sociale kwesties. Het zou bevredigender geweest zijn, als artikel 100 A was gekozen als rechtsgrondslag voor de voorgestelde richtlijn.
In de tweede plaats heeft het er alle schijn van dat de Commissie geen rekening gehouden heeft met de schade die de voorstellen voor liberalisering van de grensoverschrijdende post zullen toebrengen aan de levensvatbaarheid van de Ierse postdiensten.
In de derde plaats betwist ik het standpunt van de Commissie dat de verschillende onderdelen van het postbedrijf afzonderlijke markten vormen. Ook al is het mogelijk om sommige diensten als toegevoegde waarde te beschouwen, bij voorbeeld expresse koeriersdiensten ter onderscheiding van expres-postdiensten, toch is het onjuist om de markt voor postfaciliteiten toegankelijk te maken voor bedrijven in de lagere echelons.
In de vierde plaats, daar de kosten van postbestelling op het platteland in gebieden als Ierland tweemaal de kosten per poststuk bedragen van de bestelling in de steden, moet er een aanzienlijke, op geografische ligging gebaseerde kruissubsidiëring plaatsvinden tussen stad en platteland. In de vijfde plaats, als An Post gedwongen wordt koeriersbedrijven in de particuliere sector toegang te verlenen tot zijn netwerk, zou een grote multinationale onderneming met een infrastructuur over geheel Europa ernstige schade kunnen toebrengen aan An Post , dat in verhouding tot een dergelijke reus niet meer dan een dwerg zou zijn.
In de zesde plaats zou een liberalisering van de "direct mail" niet te controleren zijn en er zou misbruik van gemaakt kunnen worden door grotere postbedrijven. Het zou beter zijn, als dat soort post beschouwd blijft worden als onderdeel van de algemene briefpost.
Tenslotte moet de internationale post tot de gereserveerde diensten blijven behoren. Ierland is vooral kwetsbaar als deze sector geliberaliseerd wordt, omdat 28 % van de inkomsten afkomstig zijn van internationale post - dat is vier keer zoveel als het Europees gemiddelde.
Ik hoop dat de Commissie, voordat zij definitieve besluiten neemt, rekening zal houden met de standpunten van degenen die werkzaam zijn bij de posterijen in Ierland en die onmiddellijk getroffen zullen worden door beleidsveranderingen op dit gebied.

Darras
Na zes jaar overleg zijn wij er vandaag eindelijk in geslaagd dit voorstel voor een richtlijn, dat belangrijke consequenties heeft voor de Europese openbare postexploitanten in eerste lezing goed te keuren. Ik ben dus zo vrij onze rapporteur, Brian Simpson, van harte te feliciteren met zijn vasthoudendheid en zijn grondige werk.
Er moesten in het kader van de invoering van de interne markt duidelijke, volstrekt ondubbelzinnige "spelregels" als kader voor en controle op de liberalisering van de éne markt en tot behoud van de taak van openbare dienstverlening van de post worden vastgesteld.
Er moest in de wetgeving worden gedefinieerd wat men onder "universele dienst" en "gereserveerde dienst" verstaat. Men moest zich uitspreken over de nietliberalisering van direct-mail en - inkomende en uitgaande - grensoverschrijdende post. De bedoeling van dit alles is een doeltreffende openbare dienstverlening van goede kwaliteit die voor iedereen toegankelijk is over het hele grondgebied. De stemming van vandaag moet worden gezien tegen de achtergrond van ons streven naar financiële en geografische billijkheid en naar ruimtelijke ordening.
Wat er op het spel stond, is een zeker samenlevingsmodel, een model dat berust op overheidsbemoeiing om te waarborgen dat de taak van openbare dienstverlening wordt vervuld.
Daarom verheugt het mij dat dit verslag in eerste lezing is aangenomen en daarom hoop ik ook dat wij de tweede lezing vóór het eind van het jaar zullen kunnen afronden, dat ze een bevestiging zal zijn van deze uitslag en dat de Commissie er rekening mee zal houden. Dit houdt tegelijkertijd een afwijzing in van de mededeling, die strijdig is met de richtlijn.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Gezien het feit dat postdiensten een zeer belangrijke kwestie voor de consumenten zijn, vinden wij de door de Commissie voorgestelde maatregelen beneden alle peil. Een postdienst die kwaliteit en goede service tegen een redelijke prijs garandeert, ongeacht waar men woont of wie men is, is een vanzelfsprekende verantwoordelijkheid van de samenleving, en buitengewoon ongeschikt voor zowel deregulering als vrije concurrentie. Dat is ook niet wat de burgers van de EU wensen of eisen. Het is een blijk van de wens van de Unie om, in plaats van internationale samenwerking, harmonisatie en uniformiteit door wetgeving af te dwingen. Wij steunen de amendementen die ervan uitgaan dat een lid-staat zekere uitzonderingen op de harmonisatie mag maken om een goede service in stand te kunnen houden, bijv. in de dun bevolkte gebieden, en dat er rekening wordt gehouden met de werknemers bij de postdiensten bij een eventuele deregulering. Wij steunen daarentegen niet de amendementen die ervan uitgaan dat de EU-vlag, respectievelijk, de EURO-waarde op de postzegels moet komen.
Op grond van het bovenstaande stemmen wij vóór het verslag Simpson, aangezien het een verbetering is van het voorstel van de Commissie.

Gallagher
Hoewel de Europese Commissie voorstellen heeft ingediend om de postdiensten in de gehele EU in het jaar 2001 te liberaliseren, zal 80 % van de totale post nog onder de nationale postdiensten blijven vallen.
Liberalisering betekent privatisering, dat is zonder meer duidelijk. Men kan echter niet instemmen met de algehele privatisering van wat in wezen een menselijk bedrijf is, want dat is een juiste omschrijving van de postdiensten in Ierland. Ik ben een aanhanger van het beginsel van invoering van een universele postdienst in Europa. De postdiensten in Ierland, met name in steden en dorpen op het platteland, staan echter op een hoger peil dan die van onze Europese tegenhangers. Daarom moet men zich de vraag stellen of de postdiensten in Ierland zullen verbeteren of verslechteren, als men het voorstel van de Commissie steunt.
Het verheugt mij dat de Commissie inziet dat de nationale postbedrijven hun monopolie zullen moeten behouden over de lichting, de sortering, het vervoer en de bestelling van de binnenlandse post tot 300 gram. Als dat aspect geprivatiseerd werd, zouden exploitanten alleen de lucratieve stedelijke markten uitkiezen en de dorpen en stadjes op het platteland met een minimale dienstverlening laten zitten.

Lindqvist
Ik heb vóór het verslag gestemd. De post is een maatschappelijke dienst die er voor iedereen gelijkelijk moet zijn tegen dezelfde kosten in het hele land. De hoofdtaak van de post en daarmee van de postdienst is om tegen zo laag mogelijke prijzen en met zo goed mogelijke service het publiek met postverzending te dienen. De hoofdtaken van de postdienst dienen bij wet te worden vastgelegd. Hoe de postdienst wordt georganiseerd wordt, is naar mijn mening van ondergeschikt belang. Dat kan gebeuren door middel van monopolies, concurrentie, verschillende mengvormen en bepaalde ondernemingsvormen. Dat is een kwestie voor iedere staat afzonderlijk. Er is geen enkele reden dat organisatie en ondernemingsvormen in de hele EU gelijk moeten zijn. Het is daarentegen belangrijk dat de nationale postdiensten in Europa en de rest van de wereld hun diensten coördineren om de beste service te verlenen.
In Zweden heeft een deregulering van de postdiensten plaatsgevonden. Het is belangrijk dat de Zweedse post op gelijke voorwaarden kan concurreren met de buitenlandse concurrenten in Zweden en in het buitenland. Het leveren van postdiensten in concurrentie met andere ondernemingen op dit gebied, in bijv. het buitenland, is belangrijk, maar moet ondergeschikt zijn aan de hoofdtaak van de post, een goede service te verlenen aan alle burgers in het eigen land tegen aanvaardbare prijzen.
Een te snelle deregulering met erop volgende privatisering kan leiden tot verslechterde omstandigheden in dun bevolkte gebieden en afgelegen gebieden die alleen maar "verliesgebieden" zijn, en tot grotere werkloosheid. Alle veranderingen moeten daarom geschieden met inachtneming van sociale en economische gevolgen.

Moreau
Onze fractie heeft duidelijk gemaakt dat ze sterk gekant is tegen het voorstel voor een richtlijn van de Commissie om de postdiensten open te stellen voor concurrentie.
Tijdens de discussie over dit ontwerp hebben wij steeds ons best gedaan om de openbare dienstverlening te verdedigen en ons te verzetten tegen de onderwerping van de communicatie aan de wet van het geld. Dat hebben wij proberen te bereiken door amendementen in te dienen die de openbare dienst erkennen, die de gereserveerde sector versterken door direct-mail en inkomende grensoverschrijdende post erin op te nemen, en die het beginsel van tariefsverevening eerbiedigen.
Het verheugt ons dat die amendementen zijn aangenomen door het Europees Parlement. Zij remmen de overdreven liberalisering van de richtlijn echt af. De Raad moet daar rekening mee houden. Samen met een aantal collega's uit mijn fractie zal ik dan ook niet tegenstemmen, maar mij onthouden.
Onze definitieve stem in tweede lezing zullen wij laten afhangen van de amendementen die de Raad overneemt of verwerpt.

Reding
Ik ben het volledig eens met de houding die de Commissie vervoer en toerisme van het Europees Parlement ons voorstelt aan te nemen tegenover de ontwerp-richtlijn betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de postdiensten in de Gemeenschap en voor de verbetering van de kwaliteit van de dienst.
Het streven naar liberalisering mag er inderdaad niet toe leiden dat een oude, beproefde dienst teniet wordt gedaan en de gelijkgerechtigde toegang van alle burgers tot de postdienstverrichtingen niet meer volledig wordt gewaarborgd. Daarom is het absoluut nodig dat gelijke kansen en financiële onafhankelijkheid ook van de kleine P&T-bedrijven worden gewaarborgd. Daarom mag de openbare dienst (met de daaraan verbonden verplichtingen, exclusieve rechten, alsook de verantwoordelijkheid voor het verrichten van de "gereserveerde diensten" en de universele dienst) niet in gevaar worden gebracht en zeker niet worden afgeschaft.
Dat betekent niet dat een zekere openstelling van de postsector voor concurrentie moet worden verworpen. Een zekere concurrentie kan beslist in het belang van de klant zijn. Absolute concurrentie kan er daarentegen toe leiden dat alleen nog de economisch interessante postdiensten optimaal worden verricht en de universele dienst - ten nadele van vele klanten - wordt verwaarloosd. Het is dus zaak in dezen de juiste weg te kiezen!
In Luxemburg kunnen wij ons op een openbare postdienst van uitstekende kwaliteit beroemen. Het zou onverantwoord zijn als dit voor Europese normen kleine postbedrijf, dat tot tevredenheid van zijn kleine en grote klanten werkt, nu door overdreven liberaliseringsbesluiten zou worden vernietigd. Daarom ben ik het volledig eens met de rapporteur van het Europees Parlement: de liberalisering van het Europese postwezen mag niet verder gaan dan tot waar ze aan alle klanten ten goede komt en de universele dienst niet ter discussie stelt.
Voorts zou men op EU-niveau, waar de laatste tijd de dialoog met de sociale partners een belangrijk element van het sociale beleid is geworden, de mogelijkerwijs nadelige gevolgen van het streven naar liberalisering niet uit het oog mogen verliezen. Daarom is het passend dat de Europese sociale partners ook in de sector postdiensten worden geraadpleegd.

Wibe
Ik heb vóór het verslag gestemd en ik vind dat de veranderingen van de rapporteur het voorstel van de Commissie wezenlijk verbeteren. Ik wil echter een paar standpunten uiteenzetten.
Het invoeren van postzegels in "Euro" -waarden en het aangeven van het lidmaatschap van de EU door het symbool met de twaalf sterren op te nemen vind ik een slecht idee, omdat de postdienst wordt geregeld op lid-staatniveau.
Het uitvoeren van postdiensten is een "public service" - activiteit. Ervaringen bij andere diensten wijzen uit dat deregulering geen grotere efficiency oplevert, maar integendeel meestal resulteert in grotere werkloosheid en grotere ongelijkheid tussen de regio's.

Wijsenbeek
Ondanks lijdelijk, zo niet actief, verzet mijnerzijds is het dan zover. Brian Simpson beleeft zijn finest hour . Er zal een einde komen aan het langstdurend rapporteurschap in een dossier dat het Europees Parlement gekend heeft. De rapporteur verdient daarvoor zelfs mijnerzijds waardering. Dat is dan ook ongeveer de enige lof die ik hem kan toezwaaien.
Want het onderhavige dossier is een schandvlek op het blazoen van allen die zich met enig recht volksvertegenwoordiger willen noemen. De burger heeft ontegenzeggelijk recht op post en op een adequate dienstverlening. Dat de vakbonden en de slechte dienstverleners er in geslaagd zijn om de interne markt op deze wijze te frustreren is maar beter ten snelste te vergeten.
Het zal inmiddels duidelijk zijn dat mijn fractie niet gelukkig is met het thans voor ons liggende ontwerp-verslag. Wij zullen, als minder slecht alternatief op onze eigen voorstellen de amendementen-Ferber steunen. Mochten die niet aangenomen worden, stemmen wij tegen het verslag en verzoeken wij de Commissie de ontwerp-richtlijn in te trekken en de mededeling van de commissaris, verantwoordelijk voor het concurrentiebeleid onverkort en onverwijld toe te passen.
Verslag-Oostlander
Wiebenga
Voorzitter, de ELDR-Fractie heeft om verschillende redenen vóór de resolutie en het voorstel gestemd. Het is nodig dat de Europese Unie een duidelijke bevoegdheid krijgt om gemeenschappelijk op te treden bij dit beleidsterrein. De vestiging van een observatorium voor racisme en vreemdelingenhaat is gewenst. Tenslotte, een jaar tegen het racisme is goed, maar daar moet het niet bij blijven. De strijd moet bij voortduring worden gevoerd.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, als het verslag-Oostlander vijftig jaar geleden was aangenomen, hadden historische figuren zoals Winston Churchill of Charles De Gaulle, wegens de redevoeringen die zij in de oorlog tegen de Duitsers hielden, in hun land voor het gerecht kunnen worden gebracht onder beschuldiging van racisme en xenofobie. Al degenen die in de geschiedenis de identiteit van hun volk hebben verdedigd, protest hebben aangetekend tegen overdreven buitenlandse invloed of aanwezigheid, dan wel vreemde overheersing, zouden vandaag voor racist kunnen worden uitgemaakt.
Sta ons dus toe, mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dat wij lachen als wij zien hoe dit verslag hier wordt toegejuicht door de Duitse socialistische leden, die de tijd dat zij of hun vaders bij de Hitler-Jugend waren willen doen vergeten, door de christen-democraten, die denken liefdadigheid te bedrijven als ze de immigranten zich in de volkswijken laten vestigen, en door de communisten, die de erfgenamen van de wreedste bloedbaden van de geschiedenis zijn.
Met betrekking tot het antisemitisme, dat door degenen die het zogezegd bestrijden misschien wel eens weer zou kunnen worden aangewakkerd, zal er ooit een antwoord moeten komen op de vraag waarom alle vormen van nationalisme verfoeilijk zijn behalve, uiteraard, het nationalisme van Israël. Dat is een vraag waar ik tot dusver nog geen antwoord op heb gevonden.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het zeer jammer dat wij op een dag zoals vandaag, de Robert Schuman-dag, de dag waarop 46 jaar geleden plechtig werd verkondigd dat Europa één wilde worden, dat wij in verdraagzaamheid een gemeenschappelijk Europa wilden opbouwen, slechts een halfuurtje tijd hadden voor dit naar mijn mening zeer belangrijke verslag. Ook jammer is dat dit half uur dan nog door velen kan worden gebruikt om dingen te zeggen, zoals wij er zoëven weer hebben gehoord. Dat zijn voor mij twee zaken die wij niet zonder meer zouden mogen toelaten.
Het belangrijke aan dit verslag is echter dat wij toch een aantal punten erdoor hebben gekregen die naar mijn mening van heel groot belang zijn. Wij moeten alles in het werk stellen opdat de verdraagzaamheid in Europa verder kan toenemen. In Europa zouden niet alleen de mensen die asiel zoeken, maar ook de mensen die wijzelf naar de Unie hebben gehaald om bij ons te werken en al de anderen die op de een of andere wijze legaal in onze Unie wonen, de kans moeten krijgen zich niet alleen te integreren, maar ook een tolerante samenleving te vinden waarin ze worden opgenomen en waarin ze zich kunnen integreren.
Daarom vind ik het heel belangrijk dat wij ons door de aanneming van deze tekst ervoor hebben uitgesproken dat alle mensen die hier legaal verblijven, naast sociale rechten ook politieke rechten zouden moeten krijgen, dat ze na een zekere tijd bij ons ook hun kiesrecht volledig zouden moeten kunnen uitoefenen. Wij moeten er bovenal ook voor zorgen dat alle minderheden bij ons dezelfde kansen krijgen, niet alleen om zich hier te kunnen integreren, maar ook op de arbeidsmarkt. Wij moeten er voorts voor zorgen dat de mensen die een Europees paspoort, dus een Uniepaspoort, maar een andere huidskleur hebben, niet langer worden gediscrimineerd en dat geldt ook voor al de andere minderheden en ik denk dan vooral aan de zigeuners.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, als een perfecte weerspiegeling van het standpunt van de antiracistische lobby's, stelt het verslag-Oostlander, in het kort gezegd, het volgende voor: de uitbreiding tot geheel Europa van de wet van de historische waarheid, die in Frankrijk de wet-Gayssot wordt genoemd; steun voor de godsdiensten van de immigranten, en met name steun voor de opleiding van imams; automatische naturalisatie van derde-landers met een verblijfsvergunning; een onderzoek naar de problemen waarmee de 3 tot 4 miljoen illegale buitenlandse ingezetenen in de Europese Unie worden geconfronteerd (ja, dit staat in het verslag); een verhoging van de begrotingskredieten van de Europese Gemeenschap om, ik citeer, " het stedelijke leefklimaat te verbeteren voor migranten" ; een betere toegang tot de media; opleidingsmaatregelen; propagandamaatregelen.
De rechtse Europese afgevaardigden hebben zich vanzelfsprekend tegen dit verslag verzet. Wij wijzen er trouwens op dat er zich in verband met sommige bepalingen van het verslag taalkundige problemen hebben voorgedaan. Welnu, die bepalingen zijn aangenomen zonder dat die problemen waren geregeld. Dat wil zeggen dat de leden die bepalingen hebben aangenomen zonder dat ze wisten waarover ze stemden. De reden waarom zoiets kon gebeuren, is heel eenvoudig: de taal waarin het verslag-Oostlander is geschreven, is noch Frans, noch Engels, noch Duits; het is een "neotaal" , de neotaal van Orwell in 1984. En daar komen we in het rijk van het totalitarisme.

Berthu
Het Europees Parlement heeft zojuist de door de heer Oostlander voorgelegde resolutie over de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme aangenomen, hoewel deze een zeer betreurenswaardig amalgaam is van - inderdaad verfoeilijke - racistische doctrines en het legitieme verlangen van lid-staten om de immigratiegolf uit de derde wereld op hun grondgebied in te dijken. Ik weiger mijn ogen te sluiten voor deze verwarring en heb bijgevolg tegen deze resolutie gestemd.
Ik kan mijn standpunt ruimschoots verantwoorden door gewoon te verwijzen naar enkele passages uit de tekst die onze Vergadering zojuist heeft aangenomen: het Europees Parlement "is ervan overtuigd dat voor derde-landers met een verblijfsrecht voor een van de lid-staten van de Europese Unie de mogelijkheid van het verwerven van het staatsburgerschap van die lid-staat moet worden geschapen, en waardeert de voorstellen van de Commissie om (...) vrij verkeer voor derde-landers te realiseren als een stap in de goede richting" , of nog: " het Europees Parlement verzoekt de lidstaten (de immigranten) te betrekken bij sociale en politieke beslissingen en hun tevens kiesrecht te verlenen" , en voorts: " het Parlement veroordeelt de mededelingen van de Raad waarin, tegen wetenschappelijke vaststellingen in, een verband wordt gelegd tussen de werkloosheid in de Unie en de immigratie" .
Uit deze onvolledige, maar voor de toon van de tekst representatieve bloemlezing kunnen twee lessen worden getrokken.
Allereerst, wetende dat deze resolutie een in de instellingen te Brussel veel voorkomende geestesgesteldheid weerspiegelt, kan men zich terecht grote zorgen maken over de gevolgen van een "communautarisering" van het immigratiebeleid, waarvan de contouren op de huidige onderhandelingen van de Intergouvernementele Conferentie te ontwaren zijn. Deze operatie zou inderdaad op een enorm misverstand berusten: de volkeren zouden zich ertoe laten overhalen hun soevereiniteit op dit gebied op te geven in de overtuiging dat ze beter verdedigd zouden worden, terwijl ze in werkelijkheid niet alleen slechter verdedigd zouden worden, maar bovendien verplicht zouden zijn blindelings procedures toe te passen die hun iedere onafhankelijke reactie zouden verbieden.
Ten tweede, de oprechte antiracisten moeten worden gewaarschuwd voor de betreurenswaardige gevolgen van de amalgamen waarvoor de resolutie-Oostlander zich leent. Want door, in naam van de bestrijding van racisme, een lakse houding tegenover immigratie in de hand te werken, zullen de verdedigers van deze resolutie en het beleid waartoe deze resolutie zou kunnen aanzetten de volkeren van zich vervreemden die, zoals mijn volk, niet racistisch zijn, maar wel de controle over hun grondgebied willen bewaren. Als dit ooit gebeurt, zal ik wanhopig moeten toezien hoe de ontkenners van de holocaust zich zullen opwerpen als de verdedigers van de volkeren tegen de immigratie en op hun beurt, maar nu in de omgekeerde richting, amalgamen zullen maken van hun absurde ideeën en de bescherming van de naties en hoe zij een eerlijke zaak zullen misbruiken om hun verwerpelijke ideeën aan de man te brengen.
Wij moeten absoluut reageren, aantonen dat de immigratie uit de derde wereld die ons vandaag overspoelt niets te maken heeft met de immigratie van vervolgde joden vóór de oorlog, dat wij de procedures voor politiek asiel willen behouden, op voorwaarde althans dat ze juist worden gebruikt, maar dat wij niet kunnen toestaan dat wij worden overspoeld door een onophoudelijke en massale toevloed van ontwortelden, die onze samenlevingen destabiliseren.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij stemmen vóór het verslag, aangezien wij het belangrijk vinden tegen racisme en vreemdelingenhaat te strijden.
Wij zouden er wel op willen wijzen, dat de EU naar onze mening niet de huidige bevoegdheid van de Raad van Europa op dat gebied moet overnemen.
Wij geloven niet dat er "Europese idealen" of een "Europese identiteit" is, maar wij geloven wel in de verscheidenheid die de multiculturele samenleving schept.
Overal waar de werkloosheid toeneemt, waar verslechteringen optreden binnen de overheidssector en waar sociale uitstoting tot stand komt, zien we dat ook het racisme en de vreemdelingenhaat groeit. Daarom zien we ook dat het convergentiebeleid dat vandaag de dag in de EU wordt gevoerd, precies deze negatieve voorwaarden voor racisme en vreemdelingenhaat schept.

Féret
De opstellers van dit verslag zijn van plan 1997 uit te roepen tot "Europees Jaar tegen racisme" .
Voor een dergelijk besluit kan bezwaarlijk de enthousiaste steun van het Belgische Front national worden verwacht. Deze ontwerp-resolutie zou inderdaad zeer ernstige gevolgen kunnen hebben voor de stabiliteit en het evenwicht van onze Europese instellingen.
Als het zo is dat voor de bevordering van de democratische waarden, waaraan wij verknocht zijn, de afwijzing van alle mogelijke en denkbare vormen van discriminatie nodig is, dan kan ik mij alleen maar verbazen over het feit dat men over de leiders van politieke partijen de banvloek van de apartheid uitspreekt. Echte democraten rekenen het zich tot een eer een dialoog met hun politieke tegenstanders te aanvaarden, ook al zijn zij het oneens over het immigratievraagstuk. De oude Grieken hebben ons de weg van de verdraagzaamheid gewezen. Is het Europees Parlement bereid een kruis te maken over verschillende eeuwen van democratische traditie en platonische retorica?
Als we de redenering van degenen die de verdedigers van de nationale preferentie, respectievelijk de nationale uitsluiting, zwart maken ad absurdum voeren, dan kunnen we de vijftien regeringen van de Unie buiten de wet stellen, aangezien zij in hun wetten en grondwetten de uitoefening van politieke grondrechten - kiesrecht, verkiesbaarheid, toegang tot ministeriële functies - uitsluitend voorbehouden aan hun eigen onderdanen.
Anderzijds betreurt het Belgische Front national dat het in de ogen van de rapporteur noodzakelijk is dat de bestrijding van racisme gepaard gaat met de bevordering van de studie van de islam in Europa, inclusief de opleiding van imams op kosten van de nakomelingen van Karel Martel en Karel de Grote. Sommigen verliezen uit het oog dat de islam geen onderscheid maakt tussen geestelijke en wereldlijke macht, en bijgevolg de grondslagen van onze instellingen, die al 2000 jaar de stabiliteit en de eigenheid van het Europese beleid verzekeren, verwerpen.

Lindqvist
Ik heb vóór het verslag gestemd. Het is belangrijk op alle manieren tegen racisme en vreemdelingenhaat te strijden. Daarom is het goed dat de kwestie ook in de EU besproken wordt. Dat mag er echter niet toe leiden dat de bredere en totale verantwoordelijkheid van de Raad van Europa wordt afgezwakt.
Werkloosheid, slechte sociale leefmilieus en sociale uitstoting zijn vaak de basis voor racisme. Als deze problemen verminderen, neemt ook het racisme af.
Onderwijs, kennis en een gevarieerde en menselijke samenleving zijn belangrijke instrumenten om het racisme en de vreemdelingenhaat in Zweden, de EU en de rest van de wereld te verminderen.

Ribeiro
Na diverse positiebepalingen van het Europees Parlement, en in het bijzonder van onze fractie, heeft de Commissie voorgesteld om het jaar 1997 uit te roepen tot "Europees Jaar tegen racisme" en heeft zij 6 miljoen ecu uitgetrokken voor acties in alle lid-staten tot oprichting van nationale coördinatiecomités met de deelname van het verenigingsleven. Wij zijn verheugd over dit besluit.
De doelstellingen van het "Europees Jaar tegen racisme" moeten de volgende zijn: de versterking van de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat, de bewustmaking van de openbare opinie, de verbetering van de voorlichting en de coördinatie van de strategieën die de lid-staten voeren.
In de ontwerp-resolutie van de Commissie openbare vrijheden waarvoor wij hebben gestemd, wordt het voorstel van de Europese Commissie over het algemeen goedgekeurd. Dit voorstel is versterkt door de amendementen die onze fractie heeft ingediend, met name die welke protesteren tegen het begrip "ras" en die welke in de richting gaan van de kennis en de erkenning van andere beschavingen en culturen en van hun bijdrage aan de cultuur van de Europese landen, de bevordering van gelijke kansen voor de meest aan discriminatie blootgestelde groepen, de aanmoediging van de rol van de onderwijsstructuren en de media bij de strijd tegen racisme.
Wij moeten er wel op wijzen dat het uitgangspunt voor de positiebepaling van dit Parlement negatief was en minder ver ging dan het voorstel van de Commissie. Enerzijds zijn wij tegen het ethnisch Eurocentrisme waarvan deze positiebepaling doordrongen was, waarbij enkele para-racisten de model- en normfunctie van de "Europese idealen en beschaving" verkondigden, doorspekt met abstracte beginselen en waarden die dubbelzinnig zijn; anderzijds kon het Europees Parlement niet ongedaan maken wat de Commissie zich verplicht zag toe te geven, met andere woorden de verantwoordelijkheid van de sociale en economische voorwaarden voor het klimaat dat tot racisme leidt en de noodzaak een beleid te voeren dat de verbetering van deze sociale en economische voorwaarden beoogt.
U zult zeggen: " eind goed, al goed" , maar in deze stemverklaring is het nuttig eraan te herinneren dat vele wijzigingen nodig waren om te vermijden dat het standpunt van het Europees Parlement geen verzwakking, maar een versterking is van het initiatief dat kan bijdragen tot de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat.

Schreiner
De Oostenrijkse leden van mijn fractie en ikzelf hebben met veel verontwaardiging gezien hoe een - zij het ook krappe - meerderheid van het Europees Parlement dit verslag heeft goedgekeurd. Hoewel wij het op verschillende punten, met name de punten die wij sterk overdreven vonden, niet eens waren met de rapporteur, hebben wij toch geprobeerd door een gedifferentieerd stemgedrag onze principiële instemming met zijn belangrijkste doelstelling - " tegen racisme en vreemdelingenhaat" - duidelijk te maken.
De in overweging H van de ontwerp-resolutie vervatte discriminatie van onze partijleider, dr. Jörg Haider, en van onze hele, democratische, door ruim 20 % van de Oostenrijkers gekozen partij kunnen wij echter niet over onze kant laten gaan. Wij verwerpen ze ten scherpste.
De resolutie bevat niet alleen regelrecht eerrovende en lasterlijke beweringen, zonder dat daar ook maar het geringste bewijs van wordt geleverd, maar gebruikt ook woorden, zoals "verbanning en isolering" in de Duitse versie, die thuishoren in het vocabularium van het totalitaire fascisme, dat de verdedigers van deze resolutie beweren af te wijzen.
De stap van de vroeg-middeleeuwse straf verbanning naar brandmerking en van isolering naar vogelvrijverklaring is maar een kwestie van gradatie.
Wij vinden dat de meerderheid van het Europees Parlement zich hierdoor gewillig ten dienste van enkele extremisten heeft gesteld en zichzelf en de Europese gedachte door deze inmenging in de Oostenrijkse binnenlandse politiek een slechte dienst heeft bewezen.

Spaak
Ik heb het zojuist door ons aangenomen verslag met veel aandacht en belangstelling gelezen en ik ben het eens met de algemene krachtlijnen ervan.
Toch zou ik willen opmerken dat een verslag over zo'n belangrijk onderwerp, in deze tijd van economische crisis en in zichzelf gekeerd zijn, het voorwerp van een grondiger studie had mogen zijn. Er zijn nu eenmaal onderwerpen waarvoor men zijn tijd moet nemen, waarover men moet nadenken. Eerbiediging van verscheidenheid is altijd een van de grondwaarden van de Europese Unie geweest en het Europees Parlement speelt op dit gebied een belangrijke rol.
Ik persoonlijk heb twee onderdelen van het verslag niet goedgekeurd.
Beweren dat de Europese Unie "als gevolg van het beleid van de Raad van Ministers etnische zuiveringen aan haar grenzen heeft toegestaan" vind ik een ongelukkige formulering. Ik zou er de voorkeur aan geven dat wij in herinnering brachten dat de Europese Unie, bij gebrek aan institutionele instrumenten op het gebied van het buitenlands beleid, de wreedheden in Bosnië niet heeft kunnen verhinderen en dat wij vervolgens de hoop uitspraken dat de Intergouvernementele Conferentie daar een oplossing voor zal vinden.
Voorts vind ik het ongepast dat twee leiders van extreem rechts in het verslag bij name worden genoemd. Ik heb daar twee redenen voor. Ten eerste, de leiders van deze partijen hebben het ten overstaan van de kiezers dikwijls over het isolement waarvan zij in de parlementen het "slachtoffer" zijn en wij bewijzen hun te veel eer door hen in een rapport bij naam te noemen.
Ten tweede, ons Europees Parlement telt onder zijn leden helaas nog andere afgevaardigden die even extremistisch zijn. Door hen niet te noemen, wekken wij de onaanvaardbare indruk dat zij achtenswaardig zouden zijn.

Vanhecke
De bespreking van dit zoveelste verslag over het zogenaamde racisme en de zogenaamde vreemdelingenhaat is één van de weinige ogenblikken in dit Parlement waarop men zou wensen dat de spreektijd wat minder beperkt zou zijn. Men zou immers minstens een halve dag nodig hebben om alle leugens of onnozelheden van het voorliggende verslag nog maar op te sommen.
Ten gronde heeft dit verslag - evenals de mededeling van de Commissie waarop het ten dele gebaseerd is - niets te maken met de wérkelijke bestrijding van vreemdelingenhaat of racisme. Dit verslag wil opnieuw, te allen prijze, de zogenaamde "multiculturele maatschappij" door de strot duwen van de burgers van de Europese volkeren - hoewel die burgers daar niets van willen weten.
De passage in de toelichting over "onderwijs en jeugd" spreekt in dat opzicht boekdelen. Men waant zich terug in de tijd van de onderwijsexperimenten van nazi-Duitsland of van de communistische tirannieën, waar onderwijs wordt gebruikt om het politiek denken van de bevolking te stroomlijnen volgens de éne ware leer.
Vermits de rapporteur Oostlander in zijn verslag zijn onbeschaamd intellectueel terrorisme op de spits drijft en zelfs zo ver gaat de voorzitters van de rechtsnationale politieke partijen met naam te noemen als racisten en antisemieten, ben ik zo vrij hem tot slot met gelijke munt - maar wél waarheidsgetrouw! - terug te betalen: de heer Oostlander is een waardige opvolger van de sinistere politieke commissarissen van de voormalige Oostblokregimes!
Het feit ten slotte dat er opnieuw gepleit wordt om van het "racisme" -thema een Europese, communautaire bevoegdheid te maken is een zoveelste aanwijzing dat de Europese volkeren van dit officiële Europa weinig goeds te verwachten hebben.

Wibe
Ik heb vóór het verslag gestemd, maar ik ben het niet eens met alle standpunten die erin naar voren worden gebracht.
Het verslag houdt een voorstel in om binnen de Europese Unie een waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat op te richten dat als netwerk kan dienen voor bestaande instellingen die onder leiding van de Commissie staan. Maar de waarde van de oprichting van centrale organisaties volgens het voorstel is dubieus. Vaak leidt dit er alleen maar toe dat er meer documenten worden geproduceerd, zonder dat het invloed heeft op de houding van de burgers in deze kwestie.
Ik vind het een goede zaak om dit vraagstuk bij de Raad van Europa onder te brengen. Aangezien een veel groter aantal landen in Europa lid is van de Raad van Europa, vind ik deze instelling geschikter om de strijd voor de mensenrechten en tegen het racisme te voeren.
De instelling van binnengrenscontroles in de EU tegen het vrije verkeer van personen voor de burgers van derde landen vind ik verkeerd. Binnengrenscontroles kunnen zeer wel behouden blijven, terwijl men tegelijkertijd het recht van vrij verkeer van personen binnen de EU verleent aan burgers van derde landen, wanneer deze beschikken over een verblijfsvergunning in een van de lid-staten.

Vanhecke
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u eraan herinneren, dat het Reglement als ik mij niet vergis, zegt dat degenen die een stemverklaring willen afleggen op dat ogenblik aanwezig moeten zijn in de zaal. U hebt hier het Reglement voortdurend met voeten getreden.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
De heer Cassidy heeft een in vele opzichten zeer goed verslag gemaakt en neemt in deze kwestie belangrijke kritische standpunten in tegenover de Commissie. Wij kunnen onze instemming betuigen met de waarschuwing van de heer Cassidy, dat de werkloosheid groeit ondanks het feit dat de gemeenschappelijke markt binnenkort ingevoerd is. Dat betekent dat onze kritiek op het geloof in de EU als een politieke economische markt juist is, en dat deze markt niet leidt tot minder werkloosheid, maar integendeel tot meer.
Wij stemmen vóór het verslag in zijn geheel, maar wij steunen niet alle conclusies die de heer Cassidy trekt, bijv. het geloof dat de traditionele groei alles zal oplossen. In punt 19 benadrukt de heer Cassidy het belang van het sluiten van een werkgelegenheidspact, maar helaas geeft hij hier geen nadere inhoud aan. Wij hebben dus geen idee wat een werkgelegenheidspact zou inhouden en kunnen derhalve hierover ook geen standpunt innemen.

De Vries
Mijn fractie zou met genoegen hebben kunnen instemmen met het verslag-Cassidy, als amendement 29 niet zou zijn aangenomen. Dit communistisch amendement, gesteund door de socialistische fractie, pleit voor de invoering van een heffing op kapitaaltransacties. Dit is in strijd met de vrijheid van kapitaalverkeer, één der vier pijlers van de interne markt. Een onverantwoordelijk besluit. Daarom heeft mijn fractie moeten besluiten tegen te stemmen.

Wibe
Ik vind het verslag van de heer Cassidy in hoofdlijnen goed. Ik ben het echter niet eens met de conclusie van punt 13, dat de eenheidsmunt de landen van de Unie zal beschermen tegen valutaschommelingen (de koers ten opzichte van de dollar, de yen en andere valuta's kan variëren) en helemaal niet met de conclusie dat de eenheidsmunt "ertoe zou leiden dat het monetaire beleid doeltreffender zou kunnen worden ingezet" . In werkelijkheid leidt de Monetaire Unie ertoe dat de mogelijkheid om monetair beleid in te zetten überhaupt wordt afgeschaft voor de lid-staten van de Unie.
Ook ben ik niet eens met de stellingen van de rapporteur, dat de belasting op arbeid te hoog is en daarmee een oorzaak van de werkloosheid is, en evenmin met de conclusie dat liberalisering van de financiële diensten een geloofwaardige groeistrategie zou vergemakkelijken.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 13.50 uur gesloten)

