Nowa strategia dla Afganistanu (debata)
Przewodnicząca
(FR) Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie pana Posła Arlacchiego, sporządzone w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie nowej strategii dla Afganistanu.
Pino Arlacchi
sprawozdawca - Pani Przewodnicząca! Parlamentarna Komisja Spraw Zagranicznych prawie jednogłośnie przyjęła omawiane dziś przez nas sprawozdanie. Jest ono wynikiem rocznych prac zespołu, którym kierowałem, i opiera się na licznych konsultacjach przeprowadzonych w Kabulu i Brukseli.
W sprawozdaniu tym podjęto próbę wyjaśnienia pewnego paradoksu: dlaczego pomimo dziewięcioletniego zaangażowania międzynarodowego w Afganistanie tak niewiele udało się osiągnąć? Prowadzone w tym kraju od 2001 roku działania zbrojne kosztowały ponad 300 miliardów euro i życie kilku tysięcy osób. Kolejne 40 miliardów euro wydano po stronie cywilnej: ogółem nakłady te przekraczają afgańskie PKB ponad trzydzieści razy.
Pomimo tych ogromnych wysiłków, Afganistan pozostaje wiodącym producentem środków odurzających. Kraj ten nadal jest jednym z najbiedniejszych państw na świecie. Życie w nim - dla większości Afgańczyków - jest krótkie, brutalne i okrutne; takie, jakie było na naszym kontynencie 500 lat temu. Liczba kobiet umierających w połogu (20 tysięcy rocznie) przewyższa w Afganistanie liczbę ofiar działań wojennych (2 300 rocznie). Paradoks ten trudno wyjaśnić. Swoją rolę z pewnością odgrywa tu problem opium oraz siła rebeliantów, a także ślepa wiara w szybkie zwycięstwo militarne, która dominowała w początkowych latach obecności międzynarodowej. Przeceniono ponadto legitymizację rządu centralnego oraz skuteczność pomocy międzynarodowej w procesie odbudowy kraju.
Celem przedmiotowego sprawozdania nie jest upraszczanie tych kwestii. W dokumencie tym w pełni zaakceptowano wszystkie wyzwania i podjęto w nim próbę zaproponowania nowych kierunków naszej polityki. W sprawozdaniu przyjęto europejski punkt widzenia. Oznacza to, że kryzys afgański omawiany jest z perspektywy, która nie stanowi jedynie prostego odzwierciedlenia sposobu postrzegania go przez Amerykanów. Znaczenie mają wyznawane w Europie zasady i wartości. Wpływają one na sposób postrzegania problematyki afgańskiej przez obywateli Unii Europejskiej, którzy co do zasady nie wierzą w interwencje wojskowe, ponieważ ponad 65 lat temu odrzuciliśmy koncepcję, że wojna i okupacja obcych krajów są dobrym rozwiązaniem.
Dzisiejsza UE zbudowana jest na niechęci do wojny i sprawozdanie odzwierciedla tę niechęć. W odniesieniu do konkretnej kwestii Afganistanu, obywatele UE stanowczo opowiadają się za rozwiązaniem cywilnym, które jest alternatywą dla użycia siły. Nasze podejście nie jest naiwne; nie oznacza ono, jak ktoś powiedział, przeciwstawiania łagodności Wenus siły Marsa. Polega ono na stosowaniu potęgi rozumu i ludzkiej solidarności w odniesieniu do kryzysów takich jak afgański, ponieważ nie można podchodzić do nich, stosując uproszczone rozwiązania i pomysły.
Zaproponowana w przedmiotowym sprawozdaniu strategia nie wyklucza ograniczonego zastosowania rozwiązań siłowych. Uwolnienie ludności afgańskiej od zagrożeń związanych z atakami terrorystycznymi i przestępczymi jest warunkiem koniecznym dla rozwoju; Parlament ten uważa, że podstawę nowej, skutecznej strategii dla Afganistanu, a także dla innych miejsc na świecie, stanowić będzie połączenie misji pokojowych, wielostronnej dyplomacji, krajowych negocjacji pokojowych, środków rzeczywistego zmniejszania ubóstwa z ustanowieniem demokratycznych instytucji i ochroną praw kobiet.
Wierzę, że przedstawiona w sprawozdaniu strategia będzie ostrożnie realizowana w nowym systemie. Jednocześnie zwracam się do baronessy Ashton, by wspomogła Parlament w podejmowanych przez niego w tym zakresie wysiłkach.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Pani Przewodnicząca! Na wstępie mojego wystąpienia chciałabym upamiętnić Richarda Holbrooke'a, zaangażowanego dyplomatę i orędownika pokoju, którego miałam zaszczyt nazywać swoim przyjacielem. Pragnę złożyć wyrazy uznania Panu Posłowi Arlacchiemu za jego wyczerpujące sprawozdanie oraz za wykonaną przez niego pracę, której efekty stały się podstawą gorącej dyskusji, toczącej się w tym Parlamencie przez ostatnie kilka miesięcy. Bardzo cieszę się z perspektywy współpracy z Panem Posłem i innymi członkami Parlamentu w ciągu najbliższych miesięcy, podczas których wejdziemy w kluczową według mnie fazę naszego zaangażowania w Afganistanie.
Pan Poseł Arlacchi powiedział, że problemy, z którymi musi się zmierzyć Afganistan, w pewnym sensie dotyczą nas wszystkich. Brutalny ekstremizm rozciąga się poza granice regionu. Uprawiane i produkowane w Afganistanie narkotyki trafiają na europejskie ulice. Nasze zaangażowanie w Afganistanie wynika z tego, że nie chcemy, by kraj ten stał się bezpiecznym schronieniem dla terrorystów i przestępców. Równie ważne jest jednak to, byśmy pomagali afgańskiej ludności w budowaniu lepszej, bezpieczniejszej i pomyślniejszej przyszłości. Inaczej nigdy nie znajdziemy skutecznego rozwiązania.
Odnosząc się do tych wyzwań, pragnę na początku zaznaczyć, że, jak już wielokrotnie powtarzałam, zaangażowanie Unii Europejskiej w Afganistanie ma charakter długofalowy. Nasz program pomocy przewidziany jest na okres do roku 2013 i - jestem o tym przekonana - zostanie przedłużony. Jednocześnie wartość bazowa naszej pomocy została obecnie zwiększona ze 150 milionów do 200 milionów euro rocznie.
Dzięki tym środkom nadal możemy wspierać rozwój opieki zdrowotnej i społecznej oraz administracji państwowej i praworządności. Chociaż przede wszystkim skupiamy się na kwestiach związanych z bezpieczeństwem, myślę, że w kluczowych sektorach społecznych osiągnęliśmy zauważalne sukcesy.
Wspomniałam już w tym Parlamencie o sektorze opieki zdrowotnej, w przypadku którego na przykład 80 % kraju posiada jakiś rodzaj dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej, w porównaniu do niespełna 10 % w 2001 roku. Faktem jest również, że wskaźniki zdrowotne w Afganistanie nadal należą do najgorszych na świecie, co oznacza, że wiele pozostaje do zrobienia. Mimo to z danych ONZ wynika, że w porównaniu z rokiem 2001 w Afganistanie umiera o 40 tysięcy mniej dzieci rocznie, co wynika ze znacznej poprawy opieki prenatalnej.
Ponadto nadal staramy się przekazywać jak najwięcej naszej pomocy za pośrednictwem afgańskich struktur rządowych, aby włączyć władze Afganistanu w kierowanie procesem reform. Około 50% naszej pomocy przekazywane jest poprzez krajowe programy lub fundusze powiernicze bezpośrednio wspierające afgański rząd. Takie podejście jest korzystne z punktu widzenia koordynacji darczyńców, rozwoju lokalnego potencjału, jak również wzmocnienia poczucia odpowiedzialności wśród samych Afgańczyków. Stanowi ono także dobry przykład dla innych darczyńców.
Jednak koordynację międzynarodową zawsze można poprawić. Musimy robić więcej i musimy to robić lepiej. Analizując działania, które podejmuje Unia Europejska, uważam, że osiągnęliśmy znaczny postęp, w czym pomogło nam mianowanie nowego specjalnego przedstawiciela UE/przewodniczącego delegacji Vygaudasa Ušackasa, który przybył do Afganistanu w kwietniu.
Wysyłane przez nas komunikaty polityczne są bardziej spójne, a dzięki planowi działania dla Afganistanu i Pakistanu, przyjętemu przez Radę Ministrów w październiku zeszłego roku, zwiększamy koordynację naszych działań w zakresie rozwoju na szczeblu UE.
Plan działania podporządkowuje instrumenty stosowane wspólnie i przez poszczególne państwa członkowskie naszym priorytetom politycznym - zwłaszcza tym, które zostały określone na konferencji kabulskiej, w której uczestniczyłam w lipcu.
Dostosowanie naszych wysiłków do naszego podejścia stanowi kluczowy aspekt tego planu. Zidentyfikowano w nim dziedziny, w których nasze działania - jako Unii Europejskiej - będą najskuteczniejsze. O kwestiach tych dyskutowali europejscy ministrowie ds. rozwoju pod moim przewodnictwem w zeszłym tygodniu w Brukseli.
Ta ostatnia uwaga w pewien sposób wiąże się z kluczowym przesłaniem mojego dzisiejszego wystąpienia - naszym priorytetem musi być realizacja naszych obecnych strategii. Ramy strategiczne istnieją zarówno w zakresie działań wojskowych, jak i cywilnych.
W zeszłym miesiącu wraz z obydwoma przewodniczącymi uczestniczyłam w spotkaniu ISAF w Lizbonie, podczas którego uzgodniono przekazanie odpowiedzialności za bezpieczeństwo na podstawie planu NATO. W ciągu ostatnich miesięcy trzy razy spotkałam się z generałem Davidem Petraeusem, i chociaż jeszcze wiele pozostało do zrobienia, jestem przekonana, że dzięki obecnej strategii zaczynamy odnosić rzeczywiste sukcesy.
Jeśli chodzi o aspekty cywilne, dużym sukcesem była konferencja kabulska. Rządowi afgańskiemu należy się pochwała za zorganizowanie tego lipcowego wydarzenia oraz za jego tematykę. Konferencja ta nie była typowym apelem czy prośbą o wsparcie finansowe. Jej program skupiał się raczej na tym, jak najskuteczniej wyznaczać priorytety dla naszych obecnych środków i zaangażowania, aby nasze wysiłki podejmowane były w ramach uzgodnionych programów krajowych, które zostały opracowane przez samych Afgańczyków.
Wspomniane przeze mnie krajowe programy priorytetowe umożliwiły przekazywanie odpowiedzialności w różnych sektorach, a naszym obecnym zadaniem jest ich wspieranie. Właśnie na tym skupia się nasz plan działania. Wszyscy wiemy, że trwałe wycofanie wojsk z Afganistanu nie będzie możliwe, jeśli nie uda nam się stworzyć cywilnych ram gwarantujących stabilność kraju, bez której kraj ten się rozpadnie. Skuteczniejsze instytucje państwowe, lepsza administracja, dostęp do podstawowych usług, sprawiedliwość i praworządność są równie ważne jak bezpieczeństwo zapewniane środkami wojskowymi.
W związku z tym planujemy zwiększyć nasze wysiłki zmierzające do wzmocnienia potencjału samych Afgańczyków, a także wspólnie z afgańskim rządem będziemy podejmować działania nakierowane na stworzenie efektywnych i odpowiedzialnych instytucji państwowych, szczególnie na szczeblu regionalnym. We wszystkich obszarach, w których jesteśmy zaangażowani - rozwój obszarów wiejskich, egzekwowanie prawa, kontrola granic czy zwalczanie nielegalnego handlu narkotykami - będziemy wspierać budowani afgańskich instytucji lokalnych, kładąc nacisk na rozwój praworządności i administracji państwowej, a także zwalczanie korupcji.
Jeżeli chodzi o kwestię afgańskich instytucji, pragnę zakończyć kilkoma uwagami na temat podjętych w Afganistanie przedsięwzięć. Podejmowane przez nas wysiłki w zakresie rozwoju odniosą trwały skutek tylko wtedy, gdy rząd afgański stanie się bardziej odpowiedzialny i zaangażowany. Musimy zachęcać rząd do spojrzenia na te kwestie w perspektywie długofalowej. Na chwilę obecną połowa potencjału ludzkiego kraju nie jest wykorzystywana, mimo że, jak pokazują przykłady na świecie, zaangażowanie kobiet w rządzenie krajem i procesy rozwojowe ma kluczowe znaczenie. Ten niewykorzystany potencjał zaskoczył mnie w trakcie mojego spotkania z organizacjami kobiecymi w Kabulu w lipcu zeszłego roku. Aspekt ten nadal będzie kluczowy dla naszego zaangażowania w Afganistanie, i wyrażać się może we wsparciu politycznym posłanek do nowego afgańskiego parlamentu, czy też we wspieraniu uczestnictwa kobiet w lokalnych projektach rozwojowych, takich jak dobrze znany National Solidarity Programme, który od 2002 roku finansowany jest ze środków Banku Światowego.
Na koniec pragnę podziękować panu posłowi Arlacchiemu za zwrócenie uwagi w jego sprawozdaniu na tak wiele istotnych spraw. Myślę, że sprawozdanie to pojawia się w doskonałym momencie, gdy tak wiele jest na szali, zarówno jeśli chodzi o nasze zaangażowanie militarne, jak i cywilne.
Charles Goerens
Pani Przewodnicząca! Afganistan nie ma już dużego wyboru.
Po pierwsze, utrzymywanie statusu quo nie będzie już dłużej możliwe, ponieważ członkowie NATO, jeden po drugim, ogłaszają zamiar wycofania swoich sił z Afganistanu, a my nadal nie wiemy, czy państwo to będzie w stanie samo zapewnić sobie bezpieczeństwo.
Po drugie, czy możliwy jest powrót do sytuacji sprzed 2000 roku? Jeśli stworzymy ognisko siatek terrorystycznych, ponownie narazimy ten kraj na próbę sił z obcymi siłami zbrojnymi.
Po trzecie, czy powinno nastąpić przekazanie władzy umiarkowanym talibom? Nie jestem w stanie powiedzieć, co myślę o takim pomyśle, ponieważ nikt nie potrafi wskazać kim są umiarkowani talibowie. Zapytajmy afgańskie kobiety, które przeszły przez piekło i które dopiero teraz zaczynają odkrywać namiastkę wolności.
Po czwarte, pozostaje nam podejmowanie wysiłków w celu ugruntowania tego, co już udało się osiągnąć i kontynuowania walki o demokrację i rozwój. Przed prezydentem Karzaiem, który stara się być uosobieniem tego wariantu, stoi poważna przeszkoda, którą jest on sam. Dopóki nie znajdziemy wiarygodnej alternatywy, dopóty będzie to jedyny dostępny nam wariant.
Ioannis Kasoulides
w imieniu grupy PPE - Pani Przewodnicząca! Nasze główne stanowisko w tym sprawozdaniu dotyczy strategii na rzecz walki z partyzantami stanowiącej część planu działania UE, i pragnę podziękować panu posłowi Arlacchiemu za zrozumienie, które okazał w tej kwestii.
Strategii tej należy dać czas, by mogła zadziałać zgodnie z harmonogramem ogłoszonym przez prezydenta Obamę, który zakłada, że do końca 2014 roku odpowiedzialność za operacje wojskowe i policyjne zostanie przekazana Afgańczykom. Ostatni etap z pewnością będzie miał charakter polityczny i będzie polegał na wynegocjowaniu porozumienia przez wszystkie afgańskie strony konfliktu.
Kontaktowanie się z talibami jest sprawą Afgańczyków, jednak do kontaktów tych nie powinno dochodzić tak długo, jak długo rebelianci występują z pozycji siły. Należy przemyśleć kwestię dystrybucji pomocy i zlecania zadań prywatnym przedsiębiorcom, tak, by działania te były korzystne dla lokalnej ludności - z pewnością należy wyeliminować płacenie haraczy lokalnym rebeliantom za udostępnienie dróg zaopatrzenia.
Podobną wagę, jak do kwestii bezpieczeństwa, powinno się przywiązywać do walki z narkotykami, aby chronić życie młodych Europejczyków. Stanowczo sprzeciwiamy się pkt. 71 sprawozdania, w którym potępiono użycie zdalnie sterowanych samolotów, będących integralną częścią strategii skierowanej przeciwko rebeliantom. Co pomyślą walczący w Afganistanie europejscy żołnierze, jeśli Parlament Europejski potępi tę jakże skuteczną broń w walce z rebeliantami? Wzywam kolegów i koleżanki do głosowania przeciwko trzeciej części pkt. 71.
Norbert Neuser
Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso! Unia Europejska bierze udział w wielu misjach w Afganistanie prowadzonych na podstawie rezolucji ONZ. Zbyt wielu młodych europejskich żołnierzy straciło życie w Afganistanie. Wielu zostało poważnie rannych lub cierpi z powodu stresu psychicznego spowodowanego służbą wojskową. Codzienne tysiące pracowników cywilnych służb pomocy z Europy naraża swoje życie, by zapewnić Afganistanowi lepszą przyszłość. Każdy z nich oraz każdy z nas ma prawo wiedzieć, w jaki sposób można doprowadzić do skutecznego i trwałego zakończenia europejskiego zaangażowania w Afganistanie oraz jak długo będziemy kontynuować naszą obecność wojskową w tym kraju.
Co należy zmienić lub poprawić oraz jakie są cele nowej strategii UE dla Afganistanu? Musimy zwiększyć nasze wysiłki w zakresie odbudowy państwa. Musimy w końcu poczynić postępy w zakresie szkolenia afgańskich sił policyjnych i sędziów. Wiemy, że użycie wojsk nie stanowi rozwiązania i w związku z tym musimy zwiększyć nasze wysiłki nakierowane na znalezienie politycznego wyjścia z tego konfliktu, angażując w to UE i wykorzystując środki wspólnej polityki zagranicznej.
Musimy okazać determinację i wesprzeć wewnętrzny proces pojednania w Afganistanie, a także włączyć do niego umiarkowanych talibów. Musimy wprowadzić w życie konkretne inicjatywy, w szczególności na szczeblu regionalnym, aby ustabilizować sytuację. Chodzi tu głównie o skuteczne środki zwalczania upraw narkotyków i handlu nimi. Nasza strategia zawiera dobre pomysły. Wzywamy afgański rząd, by pokazał, że zależy mu na wprowadzenia lepszego systemu administracji, pozbawionego korupcji.
Nowa strategia UE może się powieść jedynie wtedy, gdy Unia przestanie odgrywać pasywną rolę i doprowadzi do aktywnego zaangażowania sąsiednich krajów. Pani Baronesso! Pokładamy w Pani nasze nadzieje, liczymy na Panią. Ma Pani nasze pełne poparcie.
Ivo Vajgl
Pani Przewodnicząca! Dziękuję za upamiętnienie ambasadora Richarda Holbrooke'a. Ważne jest, abyśmy o nim pamiętali w trakcie naszej debaty na temat Afganistanu, z wdzięczności za wszystko to, czego dokonał na rzecz pokoju.
Dla świata, dla Unii Europejskiej i dla nas wszystkich Afganistan stanowi problem, z którym moglibyśmy sobie poradzić stosunkowo szybko i skutecznie, gdyby inne były dzisiejsze czasy i metody. Dziś, gdy zastanawiamy się nad innymi możliwościami rozwiązania problemu Afganistanu, zaczynamy dostrzegać, że problemu tego nie da się rozwiązać przy użyciu środków wojskowych. Sprawozdanie Pana profesora Pina Arlacchiego, prawdziwego znawcy Afganistanu i ciemnej strony globalnej polityki, pomaga nam znaleźć te możliwości. Nadal jednak słyszymy o nowych ofiarach, które każdego dnia padają zarówno po stronie cywilnej, jak i wojskowej.
Sprawozdanie zawiera informacje na temat utraconych możliwości inwestycyjnych, nieprawidłowości związanych z pomocą humanitarną i jej wykorzystywaniem, zysków osiąganych przez międzynarodowe siatki handlarzy narkotyków oraz iluzji, którymi żyli dowódcy wojskowi. Dziś jasne jest, że głównym problemem Afganistanu nie jest już obecność tam Al-Kaidy. Tym niemniej jest to problem, przez który, tak długo, jak kontynuowane będą walki w Afganistanie, walka z międzynarodowym terroryzmem będzie przenosić się na sąsiednie kraje i regiony.
Ze sprawozdania płynie ostrzeżenie, że realizacja rzeczywistych i długofalowych rozwiązań w Afganistanie, dzięki którym kwestie związane z ochroną praw człowieka, pozycją kobiet i przyszłością dzieci zaczną odpowiadać naszym standardom, będzie możliwa wyłącznie pod warunkiem aktywnego i silnego zaangażowania władz afgańskich, przywódców religijnych i obywateli. Musimy mieć większą niż kiedyś nadzieję, że są oni w stanie zbudować społeczeństwo i państwo, opierając się na fundamentach, które są bliskie ich rozumieniu wolności, a także wyznawanym przez nich tradycjom i wartościom.
Przedmiotowe sprawozdanie jest istotną próbą zdefiniowania podstawowych problemów, z jakimi zmaga się Afganistan, i przedstawienia możliwych dla nich rozwiązań. Zachęca on Unię Europejską do prowadzenia odpowiedzialnej i pomysłowej polityki względem Afganistanu.
Nicole Kiil-Nielsen
Pani Przewodnicząca, Pani Baronesso! Korzystając z okazji, chciałabym podziękować Panu Posłowi Arlacchiemu za konstruktywną atmosferę, w jakiej prowadziliśmy nasze prace.
W przedmiotowym sprawozdaniu przedstawiono bardzo rzetelną, bardzo uczciwą analizę błędów, jakie od 2001 roku zostały popełnione w trakcie międzynarodowej interwencji w Afganistanie. Zgadzamy się z podstawowym przesłaniem sprawozdania: militarne rozwiązanie trwającego tam kryzysu jest niemożliwe. Koszt wojny jest zbyt duży. Wojna, w której giną zarówno żołnierze, jak i miejscowa ludność, prowadzi jedynie do wzmocnienia talibów.
Jedynym możliwym rozwiązaniem jest rozwiązanie polityczne. Afgańczycy oczekują rzeczywistego inwestowania w rozwój ich kraju, wspierania dobrej administracji, tworzenia systemu sądowego. Nadal nierozwiązana pozostaje kwestia praw podstawowych, szczególnie praw kobiet.
Z niedawnego sprawozdania misji ONZ w Afganistanie wynika, że rząd afgański nie potrafi w pełni zapewnić ochrony praw kobiet i dziewczynek. Cytuję: "Dopóki wobec kobiet i dziewczynek stosowane będą praktyki, które są dla nich krzywdzące, poniżające i które pozbawiają je ich praw, dopóty trudno będzie stwierdzić, że w Afganistanie osiągnięty został rzeczywisty i trwały postęp”.
Aby zapewnić ochronę praw afgańskich kobiet, trzeba nie tylko wprowadzić prawne i konstytucyjne gwarancje tych praw, lecz także zadbać o ich szybką i odpowiednią realizację.
Zgromadzenie Narodowe nie ma dużego wpływu na sprawy kraju, ponieważ większość władzy skoncentrowana jest w rękach prezydenta Karzaia. O ile nie jest jeszcze za późno, Unia Europejska, chcąc wzmocnić demokrację i praworządność, musi nieustannie wspierać różne instytucje państwowe, w szczególności niedawno wybrany parlament.
Struan Stevenson
w imieniu grupy ECR - Pani Przewodnicząca! Przez ostatni rok pełniłem funkcję osobistego przedstawiciela urzędującego przewodniczącego misji terenowej OBWE w Kazachstanie, w ramach której przygotowywałem szczegółowe sprawozdanie na temat kluczowych kwestii dotyczących ochrony środowiska mających znaczenie dla Azji Środkowej. Baronesso Ashton! Przesłałem Pani egzemplarz tego sprawozdania.
Jedną z podstawowych kwestii mających znaczenie dla całej Azji Środkowej jest oczywiście problematyka transgranicznego korzystania z wody. Jak wiadomo, między krajami Azji Środkowej położonymi w górnym biegu rzek i tymi, które są położone w ich dolnym biegu, stale utrzymują się napięcia na tle korzystania z wody.
Moje prace ujawniły jeden aspekt tej problematyki, który został przeoczony przez wielu zachodnich decydentów. Gospodarka afgańska w głównej mierze opiera się na rolnictwie i w związku z tym wszelkie plany jej odbudowy w powojennym Afganistanie będą obejmować bardzo pokaźne inwestycje w rolnictwo, polegające m.in. na zachęcaniu rolników do zaprzestania upraw maku do produkcji heroiny na rzecz upraw granatów. To z kolei oznaczać będzie konieczność dodatkowego korzystania z już i tak trudno dostępnych zasobów wodnych. Innymi słowy, pomagając rozwiązać obecny konflikt w Afganistanie, niechcący możemy przyczynić się do stworzenia szeregu mini-Afganistanów w dolnym biegu rzek, w miarę jak niedobór wody będzie się stawał coraz większym problemem.
Musimy zadbać o to, by nowe systemy nawadniania były projektowane w odpowiedni sposób, tak by składały się z betonowych kanałów i zbiorników oraz systemów nawadniania kropelkowego podobnych do tych, które stosują rolnicy w Hiszpanii. Ponadto należy zachować ostrożność podczas tworzenia wszelkich dużych projektów energetycznych obejmujących elektrownie wodne, tak, aby nie zaszkodziły one korzystającym z wody w dolnym biegu rzek w sąsiednich krajach.
Joe Higgins
w imieniu grupy GUE/NGL - Pani Przewodnicząca! Prowadzona przez Stany Zjednoczone wojna w Afganistanie jest prawdziwą katastrofą dla Afgańczyków, których w samym tylko zeszłym roku zginęło ok. 30 tysięcy. Jest to również katastrofa dla młodych mężczyzn i kobiet służących w armiach NATO i Stanów Zjednoczonych, którzy zostali zmuszeni do udziału w tej wojnie, i spośród których w tym roku życie straciło już ok. 500 osób.
Ze sprawozdania pana posła Arlacchiego jasno wynika, że po dziewięciu latach sytuacja gospodarcza i społeczna w Afganistanie jest tragiczna. Dramatycznie wzrosła liczba ludności żyjącej w biedzie. To prawdziwy skandal, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę, że w tym czasie na broń masowego rażenia i samą wojnę nieodpowiedzialnie wydano lub utracono w wyniku korupcji kwotę 300 miliardów dolarów. USA rozpoczęły inwazję na Afganistan nie w interesie Afgańczyków, lecz z uwagi na własne geostrategiczne interesy w Azji Środkowej, w której obficie występują źródła energii - ropa i gaz ziemny.
Obce armie należy wycofać, a wszelkie afgańskie zasoby trzeba odebrać administracji Hamida Karzaia, skorumpowanym właścicielom ziemskim i watażkom i w sposób demokratyczny przekazać organizacjom chłopskim, robotniczym i zajmującym się ubogimi, które będą je wykorzystywać i gospodarować nimi z myślą o społeczeństwie.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy EFD - (NL) Pani Przewodnicząca! Jako sprawozdawca odpowiedzialny za stanowisko Unii Europejskiej w sprawie Iranu, w rezolucji dotyczącej Afganistanu skupiłem się na roli Republiki Islamskiej w wojnie afgańskiej.
W rezolucji tej wpływ Iranu został jednak potraktowany zdawkowo i moim zdaniem bez większego odniesienia do rzeczywistości. Jak Unia Europejska ocenia rzeczywiste wpływy Iranu w Afganistanie i jakie konsekwencje polityczne zamierza z tego faktu wyciągnąć? Pytanie to nadal pozostaje bez odpowiedzi. Z tego powodu chciałbym zadać pani wysokiej przedstawiciel trzy pytania i oczekuję od Pani, Pani Baronesso Ashton, odpowiedzi na piśmie. Ja sam również chciałbym otrzymać jasną odpowiedź.
1. W jakim stopniu dokonywane przez Iran masowe deportacje afgańskich uchodźców destabilizują sytuację w zachodniej części Afganistanu? Myślę tu o prowincjach Nimruz i Herat.
2. Czy podziela Pani oficjalne afgańskie stanowisko, że pod przykrywką tych deportacji Iran próbuje umieścić w kraju zagranicznych terrorystów?
3. Jakiej pomocy Unia Europejska udziela władzom afgańskim w zakresie dużej liczby uchodźców z Iranu, aby uniemożliwić Teheranowi wykorzystywanie tej wrażliwej kwestii humanitarnej do celów politycznych i instrumentalne posługiwanie się nią w celu uniezależnienia Kabulu i poddania go naciskom politycznym?
Nick Griffin
Pani Przewodnicząca! Omawiane przez nas sprawozdanie obala kłamstwa brytyjskiej klasy politycznej na temat wojny w Afganistanie. Nie znam z nazwiska żadnej z niewinnych afgańskich ofiar tej haniebnej wojny, lecz wiem, że nie mają one nic wspólnego z brytyjskimi interesami. Znam natomiast nazwiska 18 dzielnych młodych ludzi z mojego okręgu wyborczego, którzy tylko w tym roku oddali swe życie w imię tego szaleństwa.
Starszy kapral Simon Hornby, Liverpool; chorąży David Markland, Lancashire; starszy szeregowy Sean Dawson, Stalybridge; starszy kapral Harvey Holmes, Hyde; starszy kapral Terry Webster, Chester; kapral Andrew Breeze, Manchester; starszy szeregowy Steven Birdsall, Warrington; starszy szeregowy Paul Warren, Preston; sierżant Steven Darbyshire, Wigan; starszy szeregowy Alex Isaac, Wirral; starszy szeregowy Douglas Halliday, Wallasey; starszy sierżant Sergeant Martyn Horton, Runcorn; starszy szeregowy Thomas Sephton, Warrington; sierżant David Monkhouse, Kumbria; starszy szeregowy Darren Foster, Carlisle; kapral Jordan Bancroft, Burnley; starszy szeregowy Darren Deady, Bolton; starszy szeregowy Christopher Davies, St Helens.
Jakże karygodna strata odważnych młodych ludzi!
Unia Europejskiej nie ma oczywiście żadnego prawa decydować o tym, w jakich wojnach Wielka Brytania powinna brać udział, a w jakich nie. Decyzja o tym należy do brytyjskiego społeczeństwa i wskazanych przez niego przedstawicieli zasiadających w Parlamencie w Westminsterze, podobnie jak decyzja, aby pewnego pięknego dnia postawić Panów Blaira, Browna i Camerona przed sądem za zbrodnie wojenne, ponieważ wojna w Afganistanie, tak jak wojna w Iraku, ma charakter przestępczy.
Mario Mauro   -
(IT) Pani Przewodnicząca, szanowni państwo! Podzielam zdanie sprawozdawcy, że do ogromnych problemów w Afganistanie, które do dziś pozostają nierozwiązane, należy podejść w nowy sposób. Oznacza to konieczność przyjęcia innych priorytetów, niż te, które przyświecały dotychczasowym działaniom.
Podzielam zadowolenie sprawozdawcy z faktu, że prezydent Afganistanu, Hamid Karzai, wyznaczył rok 2014 jako końcowy termin całkowitego przekazania krajowym afgańskim siłom bezpieczeństwa dowodzenia operacjami wojskowymi i prowadzenia ich we wszystkich prowincjach, oraz że afgański rząd zobowiązał się do stopniowego przejmowania pełnej odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo.
Wszystko to nie powinno jednak oznaczać, że społeczność międzynarodowa przestanie zajmować się kwestią afgańską. Partnerstwo z Afganistanem należy wzmacniać wszelkimi sposobami. Musimy przede wszystkim wspierać inwestowanie w gospodarkę, ponieważ będzie to w rzeczywistości oznaczać inwestowanie w stabilność kraju. Musimy to robić dobrze, co oznacza, że konieczne jest wypracowanie modelu współpracy opartego na wszechstronnym dialogu pomiędzy organizacjami społecznymi i instytucjami lokalnymi.
Jak słusznie podkreślono w sprawozdaniu, kluczową kwestią pozostaje jednak to, że stabilności ani pokoju w Afganistanie nie da się osiągnąć, dopóki państwo to samo nie będzie w stanie zapewnić bezpieczeństwa swoim obywatelom.
W tym zakresie wzywam sprawozdawcę, Pana Posła Arlacchiego do poprawienia, być może w drodze ustnej poprawki, fragmentu dotyczącego użycia w Afganistanie samolotów bezzałogowych i nadania mu lepszego brzmienia. Przecież inny wydźwięk ma sformułowanie: "zakazuje się użycia samolotów bezzałogowych” od powiedzenia: "w jak największym stopniu ograniczymy użycie tej technologii” i być może dodania: "w celu niewyrządzania szkód wśród ludności cywilnej”. Jestem pewien, że uda nam się osiągnąć kompromis i że Pan Poseł Arlacchi posiada wiedzę i środki, by tego dokonać. Z chęcią udzielimy mu w tym pomocy.
Kristian Vigenin   -
(BG) Pani Przewodnicząca! Sprawozdanie, nad którym dziś debatujemy, jest prawdopodobnie jednym z najważniejszych sprawozdań dotyczących polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w 2010 roku. Pragnę pogratulować panu posłowi Arlacchiemu jego pracy i jej wyników. Skutki naszej obecnej polityki wobec Afganistanu możemy oceniać przez pryzmat niepokojących danych liczbowych dotyczących zwiększającej się śmiertelności wśród niemowląt, obniżającej się średniej długości życia oraz rosnącego analfabetyzmu i ubóstwa. Dla porównania, pięć dni wojny kosztuje tyle samo, ile kosztowałoby wyeliminowanie ubóstwa, zaś tydzień wojny tyle, ile kosztowałoby wybudowanie 6 tysięcy szkół. Zdaję sobie sprawę z tego, że tego rodzaju porównania mogą wcale nie być takie oczywiste, ale z grubsza obrazują dylematy, przed którymi stoimy. Z wielu sprawozdań płyną również informacje wskazujące na ogromne niedociągnięcia, a także na przypadki nadużyć i korupcji związane z dystrybucją pomocy międzynarodowej. Od 2002 roku sama Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi wydały ponad 8 miliardów euro, co nie przyniosło żadnych wymiernych skutków.
Niepokojący jest również fakt, że selekcja i szkolenie rekrutów do afgańskiej policji nie spełniają nawet podstawowych standardów: 90 % członków policji to analfabeci, a jedna piąta z nich przyjmuje narkotyki. Wspominam o tym, ponieważ nie możemy mówić o nowej strategii dla Afganistanu, jeśli nie otworzymy oczu na rzeczywistość. Chociaż łatwe rozwiązania i gotowe recepty nie istnieją, nie możemy zapominać, że jedynym rozwiązaniem jest rozwiązanie polityczne, i to takie, w ramach którego silnie podkreśla się zaangażowanie afgańskich instytucji i obywateli w rozwój ich kraju. Rozwój ten będzie długofalowy tylko w przypadku stworzenia warunków, które doprowadzą do zaprzestania produkcji opium i wyeliminowania ubóstwa.
Carl Haglund
(SV) Pani Przewodnicząca! Pragnę rozpocząć, dziękując panu posłowi Arlacchiemu za doskonałą pracę, którą wykonał nad tą strategią. Myślę, że idealnie obrazuje ona stojące przed nami wyzwania, a także popełnione do tej pory błędy. Mam nadzieję, że dzięki temu sprawozdaniu wyciągniemy z nich lekcję i usprawnimy nasze działania w Afganistanie.
Do kilku kwestii warto odnieść się bardziej szczegółowo. Przede wszystkim pojawił się nieco radykalny pomysł, aby rozpocząć poważne rozmowy z tzw. "umiarkowanymi talibami”. Z pewnością jest to jedyne rozwiązanie. Jednocześnie myślę, że wielu z nas miałoby kłopot z podaniem definicji umiarkowanych talibów. Dlatego powinniśmy przeprowadzić debatę w tej kwestii, gdyż, jak pokazały ostatnie wydarzenia, definicja ta nie jest jasna dla nikogo z nas.
Kolejną sprawą jest kwestia pieniędzy przekazywanych w ramach pomocy oraz sposobu ich wykorzystywania. Nasze odważne podejście zakładające przekazywanie w przyszłości pieniędzy za pośrednictwem afgańskiego budżetu jest według mnie dobrym krokiem. Tak naprawdę jest to jedyne możliwe rozwiązanie, chociaż musimy postępować z rozwagą. Słusznie pokazujemy naszemu elektoratowi w państwach członkowskich, że monitorujemy sytuację, oraz że nie będzie dochodzić do nadmiernych nadużyć związanych z wykorzystaniem pomocy.
Na koniec, moim zdaniem słusznie wspomniano o roli Pakistanu, ponieważ jest ona również ważna. Myślę, że wszyscy się co do tego zgadzamy. W tym zakresie ważną rolę ma do odegrania wspólnota międzynarodowa, która powinna wywierać naciski na Pakistan, aby kraj ten robił to, co do niego należy.
Kończąc, chcę powiedzieć, że pochodzę z kraju, w którym, przynajmniej na chwilę obecną, debata w kwestii Afganistanu dotyczy wyłącznie ewentualnego pozostania fińskich żołnierzy w tym kraju. Nie jest to szczególnie konstruktywne. Tocząca się dyskusja nie dotyczy istoty sprawy, a jedynie ewentualnej obecności wojska. Podobnie rzecz ma się np. u naszego sąsiada, w Szwecji, i dlatego takie inicjatywy, jak ta poważna strategia, stanowią istotny wkład w przyszłą dyskusję.
Ryszard Czarnecki   -
(PL) Pani Przewodnicząca! Cztery lata temu byłem obserwatorem na wyborach w Autonomii Palestyńskiej, w Autonomii Palestyńskiej, podkreślam. I pamiętam takie złudzenie jednej z ważniejszych osób w Parlamencie Europejskim. Ta osoba powiedziała do mnie: "No, ci ludzie z Hamasu tacy w zasadzie mili, kulturalni, sympatyczni ludzie. Może warto z nimi negocjować”. Dzisiaj słyszę powtórkę. Dzisiaj słyszę, że być może warto negocjować z tymi umiarkowanymi talibami. Pojawia się tylko pytanie - kto jest umiarkowanym talibem i czy to nie jest za bardzo rozciągliwe pojęcie? Przestrzegałbym przed takim kierunkiem.
Jest jasne, że w Afganistanie ginie bardzo dużo żołnierzy - także z mojego kraju, z Polski - zdecydowanie ginie za wiele tych żołnierzy, że nasza strategia kosztuje zbyt wiele pieniędzy, a strategia NATO też jest dyskusyjna. Natomiast ja bym nie wylewał dziecka z kąpielą i przestrzegam przed dialogiem z ludźmi, którzy tak naprawdę mają zupełnie inne cele niż my.
Philippe Juvin   -
(FR) Pani Przewodnicząca! Zdaję sobie sprawię z tego, że pan poseł Arlacchi bardzo dobrze zna Afganistan. Spośród członków tego Parlamentu prawdopodobnie jest on jedną z osób, które najlepiej znają ten skomplikowany kraj i region.
Mimo to, i chciałbym, aby to było jasne, tekst przedmiotowego sprawozdania w jego obecnym brzmieniu jest problematyczny. Nie zgadzam się z posłami, którzy wyrażają swoje zadowolenie i składają sobie wzajemne gratulacje z powodu jego sporządzenia. Zaraz wyjaśnię, dlaczego tak uważam.
Moim zdaniem podstawową wadą tego tekstu jest przede wszystkim chęć, aby nas, ludzi Zachodu, za wszelką cenę obciążyć odpowiedzialnością za całe zło, którego doświadcza Afganistan. Podam trzy przykłady. Pan poseł Arlacchi pisze, po pierwsze, że od czasu naszej obecności, dziwnym trafem doszło do pogorszenia się warunków zdrowotnych. Jest to zaskakujące. Pani Ashton powiedziała coś zupełnie odwrotnego. Nikt tego nie zauważył.
Po drugie, w motywie B - proszę przeczytać, Szanowni Państwo - wojska Zachodu uznawane są za wojska okupacyjne. Przedstawiciele tych państw członkowskich, które były okupowane, wiedzą, co takie słowa oznaczają.
Po trzecie, odnośnie do pkt 71, który dotyczy użycia zdalnie sterowanych samolotów - szanowni państwo, dwa lata temu służyłem w Afganistanie jako oficer medyczny. Opatrywałem żołnierzy niemieckich, brytyjskich, polskich, włoskich, francuskich, a także zjednoczonych sił afgańskich. Opatrywałem również talibów. I mogę Wam powiedzieć, że jeśli chcecie jutro powiedzieć naszym żołnierzom: "Nie możecie używać zdalnie sterowanych samolotów”, oznaczać to będzie, że mówicie im: "Nawiążcie z wrogiem bezpośrednią walkę, ponoście ryzyko”. Nie wiem czy my, politycy, powinniśmy mówić naszym żołnierzom takie rzeczy.
Nie jest tak, że nie doceniam skomplikowanego charakteru tej sytuacji. Wiem, że wojna jest okrutna. Jednak moim zdaniem należy położyć kres temu antymilitaryzmowi, temu prostemu antyamerykanizmowi, temu samobiczowaniu się wojsk Zachodnich, które czyni zeń źródło wszelkiego zła w Afganistanie.
Szanowni Państwo! Moim zdaniem wszystko to jest bardzo proste. Naszym wrogiem są talibowie, a nie Amerykanie ani wojska zachodnie. Jest to bardzo skomplikowana problematyka, ale musimy uważać w jaki sposób o niej mówimy.
Thijs Berman
Pani Przewodnicząca! Pragnę przyłączyć się do Lady Ashton i złożyć hołd Richardowi Holbrooke'owi. Podziwiałem go za to, co zrobił w Dayton. Poznałem go w trakcie fascynującej kolacji w Brukseli i bardzo mi zaimponował.
(NL) Pani Przewodnicząca! W Afganistanie nie powiedzie się żadna strategia, która ma z gruntu militarny charakter. Liczba obecnych tam naszych żołnierzy wzrosła z 20 tysięcy w 2001 roku do 150 tysięcy obecnie, a mimo to poziom bezpieczeństwa zmniejszył się.
Słyszymy o coraz większej liczbie ofiar cywilnych, o zabitych żołnierzach, a także o koalicyjnej armii, którą, przykro mi Panie Pośle Juvin, coraz większa liczba Afgańczyków naprawdę postrzega jako armię okupacyjną.
Celem naszej strategii powinna być przede wszystkim odbudowa kraju, administracji lokalnej, sądownictwa, edukacji, opieki zdrowotnej, również dla kobiet, a także odbudowa obszarów wiejskich, z tym że już bez opium. Koalicja musi poważnie traktować wyznawane przez siebie zasady. Słyszeliśmy piękne słowa na temat walki z korupcją, ale nic nie zrobiono w kwestii korupcji związanej z pałacem prezydenckim. To rozczarowuje Afgańczyków i trzeba to zmienić.
Wysiłki podejmowane przez afgańską policję w zakresie walki z korupcją muszą uzyskać wsparcie ze strony Unii Europejskiej, która musi przystąpić do działania, tworząc w Afganistanie prokuraturę. Bez rzetelnej administracji Afganistan skazany jest na niepowodzenie.
Zbigniew Ziobro   -
(PL) Pani Przewodnicząca! Nie da się stworzyć dobrze funkcjonującego programu pomocy dla Afganistanu bez ustabilizowania jego sytuacji wewnętrznej. Głównym filarem tych działań musi być zapewnienie bezpieczeństwa i zwycięstwo w walce z siłami rebeliantów. W tym celu należy zwiększyć zaangażowanie państw europejskich w ramach misji NATO oraz wzmocnić siły Europolu, które, jak wiemy, nie osiągnęły jeszcze zapowiadanego stanu liczbowego. Niezbędne jest również odcięcie sił talibów od baz w Pakistanie i Peszawarze.
Jak wskazuje w swoich opracowaniach Departament Stanu USA, istotnym źródłem finansowania działalności partyzantów jest handel narkotykami. Jest to kolejne pole do działalności Unii Europejskiej, która powinna wzmocnić środki finansowe zachęcające rolników do porzucenia upraw maku. Nie wydaje się słuszne założenie raportu mówiące o poparciu dla programu generała Petraeusa. Środki finansowe powinny być pozyskiwane regionalnie, lecz władza musi być centralna. Dalsze rozbicie Afganistanu może doprowadzić do somalizacji państwa i podziału na walczące plemiona.
Marietta Giannakou   -
(EL) Pani Przewodnicząca! Sytuacja w Afganistanie budzi niezwykłe zainteresowanie społeczności międzynarodowej nie tylko z powodu obecności w tym kraju sił wojskowych, lecz również dlatego, że są i będą tam obecne siły, które będą dokonywać ataków terrorystycznych i stwarzać problemy dla społeczności międzynarodowej. Prawda jest taka, i powinniśmy ją zaakceptować, że siły, takie jak fundamentaliści i terroryści, są obecne w Afganistanie od XIV wieku.
Pani Baronesso! Dwadzieścia cztery lata temu Parlament ten przegłosował sprawozdanie Komisji Dochodzeniowej w sprawie Handlu Narkotykami zawierające odrębny rozdział na temat Afganistanu i prognozy dotyczące obecnej sytuacji w tym kraju. Prognozy te niestety się sprawdziły. Problemu narkotyków nie można rozwiązać poprzez wprowadzenie innych upraw. Program ONZ w sprawie upraw zakończył się klęską. Z afgańskiego opium, które - zdaniem specjalistów - uznawane jest za najlepsze, finansowane są wszystkie działania w Afganistanie, Pakistanie i w wielu innych miejscach.
Problem ten należy zatem rozwiązać, lecz, jak Pani wspomniała, o wiele ważniejsze jest podejmowanie działań na rzecz rozwoju, działań na rzecz opieki zdrowotnej, zmniejszenia śmiertelności wśród niemowląt; innymi słowy, musimy pokazać tym ludziom, że istnieje model, który będzie dla nich atrakcyjny, który będzie się im podobał i który będą chcieli przyjąć, aby poprawić jakość swojego życia w przyszłości. Model, który będzie mógł być zintegrowany z ich stylem życia. Przyjęcie takiego modelu w oczywisty sposób pomoże kobietom, ponieważ sytuacja, do której doprowadzili talibowie stanowi jeden z najistotniejszych problemów. Sytuacja kobiet w krajach muzułmańskich już i tak jest bardzo trudna. W Afganistanie rzecz ma się jeszcze gorzej. Pani Baronesso! Unia Europejska, a wraz z nią Pani, nadal musi podejmować tam działania, aby, zgodnie z Pani słowami, Europejczycy mogli wyjść z tej sytuacji z twarzą.
Ana Gomes   -
(PT) Pani Przewodnicząca! Richard Holbrooke, któremu również składam najszczerszy hołd, powiedział przed śmiercią: "Musimy zakończyć wojnę w Afganistanie”. Prawda jest taka, że kraj ten ma kluczowe znaczenie dla europejskiego i światowego bezpieczeństwa, i właśnie dlatego, co doskonale pokazuje sprawozdanie pana posła Pina Arlacchiego, musimy naprawić istotne błędy, które popełniliśmy, i zainwestować w "afganizację” i wysunięcie na pierwszy plan bezpieczeństwa afgańskiej ludności. Oznacza to, że ludność ta musi być chroniona przez obecne w tym kraju zagraniczne oddziały wojskowe.
Nie oszukujmy się: skorumpowani watażkowie, którzy w oczach społeczeństwa utracili wszelką wiarygodność, nie mogą zbudować praworządności i demokratycznych instytucji. Zakończenie wojny w Afganistanie zależy również od kontroli, jaką demokratycznie wybrany rząd sprawuje nad potencjałem wojskowym sąsiadującego z nim Pakistanu, potęgi nuklearnej pozostającej na marginesie Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT). Europejczycy mogą w ramach Unii Europejskiej i NATO doprowadzić do zakończenia wojny w Afganistanie i powstrzymać staczanie się Pakistanu w otchłań, o ile tylko przestaną prowadzić politykę chowania głowy w piasek i zajmą się tymi kwestiami politycznymi o fundamentalnym znaczeniu.
Carlo Fidanza   -
(IT) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo! Ja również pragnę upamiętnić Richarda Holbrooke'a.
Gdyby przygotowanie przedmiotowego sprawozdania powierzone zostało mojej grupie politycznej, nasze podejście niewątpliwie różniłoby się od podejścia przyjętego przez pana posła Arlacchiego. Tym niemniej, jestem mu wdzięczny za oddanie, z jakim tak długo zajmował się kwestią Afganistanu.
To m.in. dzięki wielu istotnym poprawkom zgłoszonym przez naszą grupę polityczną w przedmiotowym sprawozdaniu przyjęto obecnie mniej ideologiczne podejście oraz zdecydowanie lepiej przedstawiono w nim kluczowe kwestie, które pojawiły się w ciągu ostatnich dziewięciu miesięcy. Dostrzeżono w nim również pozytywne elementy i najskuteczniejsze kierunki działań, które należy kontynuować, aby pomóc afgańskim władzom w odzyskaniu przez nie pełnej suwerenności.
Chociaż prawdą jest, że sama odpowiedź militarna nie wystarczy, musimy dziś wyraźnie powtórzyć, że, z jednej strony, w ciągu ostatnich miesięcy osiągnięto znaczące sukcesy militarne - weźmy choćby operacje w prowincjach Almondo i Kandahar - z drugiej strony zaś, bardziej zdecydowane działania przeciwko rebeliantom są również podstawowym warunkiem uspokojenia sił talibów, których chcemy skłonić do podjęcia negocjacji.
Musimy być dumni z naszej misji wojskowej, w której bierze udział tysiące młodych żołnierzy Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa, wśród nich wielu Europejczyków i młodych ludzi z mojego kraju, ponieważ chodzi w niej nie tylko o obecność militarną, lecz także o uczestniczenie w odbudowie kraju. Dzięki nam te udręczone ziemie zyskują szkoły, mosty i infrastrukturę lądową. Wszystko to pomoże w rozwoju zniszczonych obszarów.
Mimo osiągniętych kompromisów, przedmiotowe sprawozdanie nadal zawiera kilka spornych kwestii, dotyczących m.in. wspomnianego już użycia zdalnie sterowanych samolotów. Uważam, że całkowite pozbawianie się możliwości wykorzystania tego narzędzia, które jest bardzo przydatne na niektórych obszarach północno-wschodniej części kraju, gdzie trudniej jest znaleźć i pokonać wojska talibów, jest poważnym błędem.
Ufam, że sprawozdawca przemyśli tę kwestię. W innym wypadku ja i moja grupa będziemy głosować przeciwko przyjęciu sprawozdania.
Zoran Thaler   -
(SL) Pani Przewodnicząca! Chciałbym pogratulować panu Posłowi Arlacchiemu jego odważnego sprawozdania.
Chciałbym dzisiaj, gdy słusznie upamiętniamy dyplomatę Richarda Holbrooke'a i jego działania na rzecz pokoju, szczególnie na Bałkanach, zacytować jego wypowiedź dotyczącą pieniędzy wydanych na walkę z handlem narkotykami w Afganistanie (1,61 miliardów dolarów). Cytuję:
"Jest to najbardziej nieoszczędny i nieskuteczny program, z jakim się spotkałem, zarówno podczas pracy w administracji, jak i poza nią”.
(SL) Koniec cytatu.
To samo można powiedzieć o wszystkim, co wydarzyło się w ciągu tych niefortunnych dziesięciu lat wojny w Afganistanie. Nie mam czasu wyjaśniać powodów, dla których wpadliśmy w pułapkę administracji Busha, lecz faktem jest, że nasi obywatele oczekują od nas położenia w końcu kresu temu szaleństwu, które kosztowało nas ponad 300 miliardów euro i śmierć niezliczonej rzeszy ludzi. W 2001 roku niektórzy nie mogli doczekać się rozpoczęcia wojny. Teraz nadszedł czas, aby podjąć trudne ryzyko pokoju. Tego oczekują od nas nasi obywatele. Oczekują oni również politycznego rozwiązania tej sytuacji i chcą, byśmy mniej wiary pokładali w rozwiązanie militarne.
Elena Băsescu   -
(RO) Pani Przewodnicząca! Bardzo się cieszę, że grupy polityczne zasiadające w Komisji Spraw Zagranicznych osiągnęły konsensus. Ostateczny tekst sprawozdania jest w znacznej mierze bardziej przekonywający od jego początkowej wersji.
Sytuacja w Afganistanie, po dziewięciu latach zaangażowania międzynarodowego, nadal wymaga znaczącej poprawy. Wskaźniki społeczno-ekonomiczne i bezpieczeństwa nie uległy widocznej poprawie, zaś decyzje często podejmowano z pominięciem samych Afgańczyków. Dlatego uważam, że nie chodzi tu o brak ram, czy instrumentów. W rzeczywistości potrzebujemy strategicznego planu zgodnego z naszymi zobowiązaniami względem Afganistanu. UE, wraz z NATO, musi przyjąć na siebie ciężar pokierowania międzynarodowymi działaniami, w ramach których należy traktować Afganistan jak suwerenne państwo. Chciałabym podkreślić, że zwiększenie zaangażowania rządu afgańskiego stanowi jedyne i dyplomatyczne rozwiązanie. W związku z tym uważam, że jednym z kluczowych elementów sprawozdania jest wyrażone w nim wsparcie dla nowej strategii antyrebelianckiej.
Na szczycie w Lizbonie przedstawiono zarys planu rozpoczęcia etapu przejściowego, który zakłada stopniowe przekazywanie odpowiedzialności za bezpieczeństwo siłom afgańskim do 2014 roku. Dotrzymując zobowiązania złożonego na samym początku misji, mój kraj nie wycofa swoich żołnierzy do czasu zapewnienia pełnego bezpieczeństwa terytorium afgańskiemu. Chciałabym również zwrócić uwagę na istotny wkład Rosji, która wyraziła zgodę na tranzyt naszych żołnierzy i sprzętu przez swoje terytorium.
Kończąc, chciałabym podkreślić, że po zakończeniu operacji przekazywania odpowiedzialności, żołnierze ISAF powinni być przeniesieni w rejony, w których sytuacja w zakresie bezpieczeństwa będzie nadal niestabilna. Jest to niezwykle ważne dla rumuńskich żołnierzy stacjonujących na południu Afganistanu. Niezależnie od sukcesów osiągniętych podczas operacji ISAF, region ten nadal będzie niestabilny.
Cristian Dan Preda   -
(RO) Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim chcę powiedzieć, że zgadzam się z poglądem mojego kolegi, pana posła Juvina. Na wstępie muszę z przykrością odnotować, że przedmiotowe sprawozdanie nie zawiera w tytule słów "Unia Europejska”. Według mnie nie powinniśmy się wypowiadać w imieniu społeczności światowej, a jedynie w imieniu Unii Europejskiej. Już wcześniej starałem się zwrócić na to uwagę w zgłoszonych przeze mnie poprawkach. Nie oznacza to oczywiście, że powinniśmy ignorować współpracę z naszymi sojusznikami, przede wszystkim - zwrócił na to uwagę mój kolega, pan poseł Juvin - ze Stanami Zjednoczonymi.
Myślę, że nie musimy w tej chwili skupiać się na zupełnie nowej strategii. Uważam, że lepszym rozwiązaniem będzie zrealizowanie strategicznej wizji zarysowanej dwa lata temu na szczycie NATO w Bukareszcie. W tym względzie nie sądzę, że konieczne jest tworzenie nowej strategii, a jedynie zachowanie konsekwencji względem tej strategicznej wizji.
Oczywiście musimy jednak przyznać się do błędów popełnionych w Afganistanie przez koalicję wojskową, i wyciągnąć z nich wnioski. Nie możemy jednak popełnić błędu i spoglądać na sytuację sprzed interwencji przez różowe okulary. Jak już wcześniej podkreślono, musimy pamiętać, że jednym z podstawowych celów naszej strategii w Afganistanie jest usunięcie z jego terytorium ugrupowań talibów.
Musimy również podkreślać pozytywne aspekty interwencji, szczególnie plan Petraeusa. Afganistan jest obecnie krajem, w którym kobiety mają więcej praw, więcej dzieci posyłanych jest to szkół, otwiera się więcej fabryk i buduje więcej dróg. Dzieje się tak dzięki naszym działaniom w tym kraju. Zaangażowanie środków o charakterze cywilnym, takich jak programy edukacyjne i programy na rzecz zwalczania ubóstwa, odbudowy i rozwoju, jest istotnym krokiem na drodze do zagwarantowania pokoju w Afganistanie.
Kończąc, chciałbym podkreślić, że potrzebujemy wizji pragmatycznej, takiej jaką proponuje moja grupa. Nie możemy zapominać, że do sprawozdania pana posła Arlacchiego zgłoszono ponad 400 poprawek.
Marielle De Sarnez   -
(FR) Pani Przewodnicząca! Pragnę krótko odnieść się do trzech rzeczy.
Po pierwsze, w mojej opinii, która różni się od tego, co zostało tu powiedziane, Unia Europejska powinna mieć własną strategię. W Afganistanie obecni są nasi ludzie, żołnierze, walczące oddziały, przekazujemy temu krajowi znaczne środki, więc musimy mieć własny pogląd na sprawy.
Po drugie, moim zdaniem bezwzględnie konieczne jest, by pieniądze społeczności międzynarodowej były wydawane z korzyścią dla Afgańczyków. Przez ostatnie 10 lat było niestety inaczej, czego codziennie tam doświadczamy. Myślę, że odpowiedzialność za taki stan rzeczy prawdopodobnie w części leży po stronie organizacji pozarządowych i humanitarnych. Jednakże, co być może nie zostało wystarczająco mocno zaznaczone w sprawozdaniu, głównie winą za ten stan rzeczy należy obarczyć skorumpowany rząd, który, i trzeba to powiedzieć, nie jest ani sprawiedliwy, ani skuteczny.
Po trzecie: kwestia dialogu politycznego. Próby podjęcia rozmów z talibami trwają od wielu lat. Nie ma w tym niczego nowego. Osobiście uważam, że dialog jest potrzebny. Sądzę jednak, że podjęcie go będzie bardzo trudne, gdyż prowadzenie rozmów w chwili, gdy jesteśmy słabi i gdy wycofywanie naszych wojsk osiągnęło zaawansowany etap, będzie oczywiście bardzo skomplikowane.
Giovanni Collino   -
(IT) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo! Po uwzględnieniu kilku poprawek, zgadzamy się obecnie ze sprawozdaniem pana posła Arlacchiego oraz z wyszczególnionymi w nim priorytetami dotyczącymi przyszłego rozwoju Afganistanu. Główne aspekty strategii politycznej i wojskowej, które zostały w nim uwypuklone, dotyczą przejrzystości systemu finansowania pomocy, walki z handlem narkotykami i koordynacji pomocy międzynarodowej.
Ponownie należy podkreślić konieczność zapewnienia kontroli i stabilizacji tego regionu, aby osłabić działania sił talibów i ożywić proces pokojowy. Kończąc, chciałbym zwrócić uwagę na wkład, jaki Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) wniosła w przygotowanie wspólnego tekstu oraz złożyć wyrazy uznania dla wysiłków i poświęcenia żołnierzy Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa, którzy są obecni w Afganistanie w obronie wolności i lokalnej ludności.
Katarína Neveďalová
(SK) Pani Przewodnicząca! Uważam, że wojsko nie może być źródłem pokoju i dobrobytu, również w Afganistanie.
Powinno dawać do myślenia to, że niektórzy z moich koleżanek i kolegów, głównie z EPP, martwią się, czy poprzemy użycie danego rodzaju samolotów - nie znam się na wojskowości i nie mam pojęcia, co to wnosi do dyskusji. Moim zdaniem większą uwagę powinniśmy poświęcić temu, do czego odnosi się pan poseł Arlacchi w swoim sprawozdaniu i co jest bardzo ważne. Mówi on o sytuacji kobiet i dzieci w tym kraju. Z oczywistych względów powinniśmy bardziej skupić się na kwestii dyskryminacji kobiet i walce z nią. Powinniśmy skupić się także na tym, że np. wiele afgańskich dzieci nie ma możliwości chodzenia do szkoły, oraz że wielu ludzi żyje poniżej progu ubóstwa.
Uważam, że jeśli nie będziemy wspierać projektów związanych z edukacją i opieką zdrowotną, tylko inwestować w militarne rozwiązanie tego konfliktu, nigdzie nie zajdziemy.
Andrew Henry William Brons
Pani Przewodnicząca! Sprawozdanie pana posła Arlacchiego zostało rzetelnie przygotowane, a jego lektura jest bardzo pouczająca. Moja krytyka dotyczy jedynie tego, że wydaje się on pomijać fakt, iż Afganistan nie jest liberalną demokracją rządzoną przez koalicję Zielonych i Liberalnych Demokratów z Brighton.
Horror w Afganistanie kosztował życie 346 brytyjskich żołnierzy, wielu więcej żołnierzy koalicji i tysięcy niewinnych Afgańczyków. W tym czasie nastąpił wzrost śmiertelności wśród niemowląt i kobiet w połogu oraz spadek średniej długości życia. Według pana posła Arlacchiego w 2001 roku w Afganistanie nie uprawiano maku, podczas gdy obecnie, po dziewięciu latach konfliktu i obecności koalicji, z Afganistanu pochodzi ponad 90 % heroiny w Europie.
Wypominanie, że istnieje jakiś stopień dyskryminacji wobec kobiet, jest nieproporcjonalne do skali problemu. Rozwiązaniem jest wsparcie naszych żołnierzy poprzez zakończenie tej wojny i sprowadzenie ich do domu, tak by mogli chronić własnych obywateli przed krajowymi terrorystami z importu.
Norica Nicolai   -
(RO) Pani Przewodnicząca! Choć temat kobiet i dzieci jest interesujący, to jednak najważniejszym elementem sprawozdania pana posła Arlacchiego jest jego klarowność. Chodzi mi tutaj o to, że sprawozdanie przewiduje legitymację dla międzynarodowej interwencji w Afganistanie i nie kwestionuje tej interwencji. Naturalnym i politycznie odpowiedzialnym posunięciem jest jednakże przeprowadzenie dyskusji nad skutecznością tej interwencji. Jest tak dlatego, że - odkładając na bok wszelkie sentymenty - trwająca 10 lat interwencja może całkowicie przysłonić skuteczność podjętej w tej sprawie decyzji politycznej. Uważam, że każdy z nas ponosi odpowiedzialność wobec swoich wyborców za udzielenie odpowiedzi na to pytanie.
Jestem zadowolona z klarowności przedmiotowego sprawozdania również dlatego, że wspomina się w nim kwestie, których zazwyczaj z wielu powodów unikamy. Moim zdaniem sprawozdanie to jest jedynie początkiem. Musimy mieć odwagę, aby regularnie analizować i oceniać nasze działania, przyznawać się do popełnionych błędów, a jeśli takowe popełniliśmy, szukać innych rozwiązań. Na tym bowiem polega odpowiedzialne i demokratyczne działanie.
Jaroslav Paška
(SK) Pani Przewodnicząca! Z doświadczania wiemy, że pomoc niesiona za pośrednictwem międzynarodowej interwencji może okazać się skuteczna wyłącznie wtedy, gdy popiera ją większość społeczeństwa. Po kilku latach interwencji w Afganistanie widzimy, że Afgańczycy nie rozumieją nas, nie chcą naszej pomocy oraz nie rozumieją naszej cywilizacji i wartości kulturowych.
Na Słowacji mamy takie powiedzenie: "Kto nie słucha rad, temu nie można pomóc”. Nie chcę przez to powiedzieć, że Afgańczykom nie można pomóc, ale nie mogę głosować za metodami zakładającymi użycie siły. Powinnyśmy przede wszystkim skupić się na tym, jak zmienić naszą pomoc i jak ją zorganizować, aby odpowiadała potrzebom afgańskiej ludności.
Uważam, że stopniowo powinniśmy wycofywać nasze wojska, a władzę przekazywać w ręce lokalnej administracji i lokalnych polityków. Następnie powinniśmy wspierać Afgańczyków za pośrednictwem lokalnych polityków w taki sposób, aby mogli się oni identyfikować z wartościami naszej cywilizacji i nas zrozumieć. Może wtedy będą oni skłonni i zdolni do przyjęcia naszej pomocy.
Ioan Mircea Paşcu
Pani Przewodnicząca! Podjęte przez nas zobowiązanie, gwarantowane zarówno przez UE, jak i NATO, zapewnienia stabilnego, autonomicznego Afganistanu, który potrafi zapobiec ponownemu przekształceniu swojego terytorium w bezpieczną przystań dla terrorystów, jest stanowcze i długofalowe. Jednak, szczególnie z uwagi na jego długofalowość, uważam, że stoją przed nami co najmniej trzy poważne wyzwania.
Po pierwsze, model państwa, który oferujemy Afganistanowi, nie przystaje do afgańskiej tradycji. Skoro Afgańczycy muszą się przystosować, również my powinniśmy to zrobić, tak, aby pomóc im w budowaniu takiego modelu państwa, który będzie połączeniem nowoczesności z afgańską tradycją.
Po drugie, względy bezpieczeństwa nadal mogą wymagać od nas międzynarodowego zaangażowania militarnego po 2014 roku, kiedy to Afgańczycy przejmą odpowiedzialność w tym zakresie. Powinniśmy poważnie pomyśleć o przedłużeniu tego terminu albo być gotowi na poniesienie ewentualnych konsekwencji.
Po trzecie, opinia publiczna w naszych krajach może stracić cierpliwość. W związku tym być może będziemy zmuszeni przyspieszyć nasz obecny harmonogram, aby uniknąć wariantu polegającego na prostym ogłoszeniu zwycięstwa i powrocie do domu. Taki ruch zniszczyłby naszą wiarygodność.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji/ wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Pani Przewodnicząca! Chciałabym jedynie podsumować kilka kwestii.
Chciałabym przede wszystkim podziękować Parlamentowi Europejskiemu. Prowadzona tu debata jest interesująca i różnorodna. Dziękuję Państwu za ich nieustające zainteresowanie i energię, z jaką angażujecie się Państwo w sprawę naszej interwencji w Afganistanie. Dzisiejsza debata jest tego doskonałym przykładem.
Zgodnie z tym, co powiedziałam na początku, moim zdaniem Afganistan jest ważny zarówno dla nas, jak i dla naszych obywateli. Unia Europejska musi pozostać jednym z głównych graczy. Mam nadzieję, że udało mi się na początku wyjaśnić nasze priorytety i plany na przyszłość. Obejmują one konieczność zapewnienia równowagi między przekazywaniem środków za pośrednictwem rządu afgańskiego a zapewnieniem odpowiedniej walki z korupcją, która będzie miała na celu ochronę przekazywanych przez nas zasobów.
Nasze zaangażowanie dotyczy kluczowych sektorów: ochrony zdrowia (opisałam ją), policji, wymiaru sprawiedliwości, rozwoju obszarów wiejskich i administracji regionalnej - oczywiście, istotne jest również zapewnienie przestrzegania prawa. Jak ponadto wspomniałam, głównym celem wszystkich programów jest zagwarantowanie rozwoju potencjału lokalnych struktur afgańskich, a także ciągłe wspieranie priorytetów rządu w kwestii zwalczania przemysłu narkotykowego i korupcji.
W swoim wystąpieniu zwróciłam również uwagę na konieczność większego zaangażowania kobiet na wszystkich szczeblach afgańskiego społeczeństwa oraz życia politycznego. Odnotowałam sprawozdanie pana posła Stevensona i zgadzam się z nim, że kwestie związane z wykorzystaniem wody i nawadnianiem, podobnie jak w wielu częściach świata, stają się coraz większym problemem.
Panie Pośle Belder, obiecuję, że odpowiem Panu, zgodnie z pańską prośbą, na piśmie.
Na koniec chciałabym po raz kolejny podziękować panu posłowi Arlacchiemu za jego sprawozdanie. Oczekuję, że nadal będziemy dyskutować nad kluczowymi kwestiami - tymi, które zostały poruszone w sprawozdaniu, lecz nie tylko. Kończąc, przyłączam się do tego, co powiedziano o ambasadorze Richardzie Holbrooke'u, przypominając, że jego ostatnie słowa przed wywiezieniem na salę operacyjną dotyczyły Afganistanu. Cały Richard Holbrooke. Będzie mi go bardzo brakować.
Pino Arlacchi
sprawozdawca. - Pani Przewodnicząca! Przeprowadziliśmy niezwykle interesującą i ożywioną debatę. Pragnę jedynie dodać kilka uwag.
Przede wszystkim bardzo się cieszę, że nikt nie podważył żadnego z czterech podstawowych założeń mojego sprawozdania. W sprawozdaniu zwracam uwagę na konieczność przeprowadzenia reformy systemu pomocy międzynarodowej, wyeliminowania upraw maku do produkcji opium, zapewnienia lepszej koordynacji szkoleń sił policyjnych i wsparcia dla procesu pokojowego. Wszystkie zgłoszone uwagi dotyczyły innych kwestii i cieszę się, że w Komisji Spraw Zagranicznych, po trwających rok dyskusjach, moi koledzy potwierdzili swoją akceptację dla struktury sprawozdania - którego nie należy nazywać "sprawozdaniem Arlacchiego”. Wraz z przyjęciem sprawozdania przez Komisję Spraw Zagranicznych, stało się ono sprawozdaniem komisji, które zostało przyjęte prawie jednogłośnie - stosunkiem głosów 60 do 1. W sprawozdaniu uwzględniono kilka kompromisów uzgodnionych przez wszystkie grupy polityczne, tak więc ważne jest również, aby odwoływać się do jego rzeczywistego, ostatecznego brzmienia.
Panie Pośle Juvin! O ile mi wiadomo, w sprawozdaniu nie ma mowy o siłach okupujących Afganistan. Takie sformułowanie pojawiło się w pierwotnej wersji tekstu. Ostateczna wersja wspomina o "koalicji sił międzynarodowych” w Afganistanie. Ta część sprawozdania została zmieniona wskutek zgłoszonych poprawek.
Najważniejszą kwestią są samoloty bezzałogowe. To nie ich dotyczy to sprawozdanie. Istnieją tylko dwie linie kompromisu między grupami politycznymi w kwestii wykorzystania samolotów bezzałogowych. Uważam, że porozumienie w tej kwestii można było osiągnąć wcześniej, ale polegam na moich rozmówcach i wszystkich stanowiskach i jestem zadowolony z osiągniętego kompromisu. Sprawozdanie nie zawiera wezwania do zakazu użycia samolotów bezzałogowych. Zawiera ono umiarkowaną krytykę ich użycia, ale jestem przekonany, że grupy polityczne osiągną w tej kwestii porozumienie.
Dziękuję Państwu i pani baronessie Ashton. Mam nadzieję, że weźmie ona treść sprawozdania pod uwagę, gdyż jest ono bardzo konkretne i wzywa do opracowania strategii wyjścia z Afganistanu.
Csanád Szegedi   -
(HU) Pani Przewodnicząca! Przepraszam za zabieranie głosu teraz. Z formalnego punktu widzenia moje pytanie nie jest skierowane do pana posła Arlacchiego. Z całym szacunkiem chciałbym o czymś przypomnieć Pani Przewodniczącej lub też zadać jej pytanie. Jestem posłem niezależnym i rzadko mam okazję, aby zabrać głos. Dzisiaj w ogóle mi tego nie umożliwiono. Na dzisiejszą debatę przyszedłem godzinę przed jej rozpoczęciem, grzecznie zszedłem na dół i powiedziałem personelowi, że chciałbym zabrać głos. Rozumiem, i w pełni akceptuję to, że dzisiaj, w trakcie tej debaty, nie było na to czasu. Oczywiście przekażę moje przemówienie przygotowane na dzisiejsze posiedzenie na piśmie. Chciałbym jednak poprosić panią przewodniczącą, by więcej uwagi i troski poświęcała posłom niezależnym, którzy niestety mogą zabrać głos jedynie w taki sposób. Dziękuję i życzę owocnej pracy.
Arnaud Danjean   -
(FR) Pani Przewodnicząca! Jedno wyjaśnienie do tego, co zostało powiedziane. Pan poseł Arlacchi ma rację - ostatecznie zaprezentowany nam tekst nie zawiera już, w motywie B, słów "siły okupacyjne”. Jednakże w końcowej wersji tłumaczenia, w szczególności w tłumaczeniu na język francuski, nie uwzględniono tej zmiany i tłumaczenie na język francuski do dziś rana zawierało wyrażenie "siły okupacyjne”. Stąd słowa mojego kolegi, pana posła Juvina.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Oświadczania pisemne (art. 149 Regulaminu)
Corina Creţu
Strategia, która została przedstawiona i przyjęta w Lizbonie zakłada stopniowe - region po regionie - przekazywanie przez ISAF kontroli nad terytorium kraju afgańskim siłom zbrojnym. Sukces tej strategii zależy od tego, jakie działania podejmie Pakistan, który stanowi część problemu i siłą rzeczy jest również elementem jego rozwiązania. Moim zdaniem nie możemy ponadto ignorować coraz bardziej oczywistego zaangażowania Iranu w Afganistanie. Ostatnie związane z tym wydarzenia budzą niepokój.
Sądzę, że przedmiotowa strategia musi być ściśle powiązana z ważniejszymi projektami cywilnymi na wyższym szczeblu, które zapewnią wsparcie dla rozwoju w tych regionach, gdzie ubóstwo jest wszechobecne, zaś obecność ISAF i wojsk amerykańskich nie przyniosła żadnych zasadniczych zmian. Kiedy się już wycofamy, nie możemy pozostawić za sobą tych samych problemów, które w ciągu ostatniego dziesięciolecia przyczyniły się do wzmocnienia talibów. Mam nadzieję, że dzięki tej nowej strategii osiągniemy sukces i pomożemy Afganistanowi ponownie zaprowadzić pokój i stabilność.
Krzysztof Lisek
na piśmie - (PL) Strategia dotychczas stosowana wobec Afganistanu nie przyniosła zakładanych rezultatów. Z zadowoleniem przyjąłem ustanowienie kalendarza zaangażowania NATO w Afganistanie i podpisanie deklaracji o długofalowym partnerstwie z tym krajem podczas szczytu NATO w Lizbonie. Również UE prezentuje bardziej spójne i lepiej skoordynowane podejście do tego regionu, uwzględniające aspekty cywilne oraz znaczenie współpracy regionalnej.
Powinniśmy dalej wspierać reformy mające na celu walkę z ubóstwem, dyskryminacją kobiet i produkcją opium. Nasze działania muszą się koncentrować na zwiększeniu poszanowania praw człowieka i praworządności, budowie państwa prawa i pełnej integracji Afganistanu ze wspólnotą międzynarodową. Powinny też obejmować budowę i reformy administracji oraz korpusu służby publicznej przez programy szkoleniowe, pomoc w budowie lub wykorzystaniu istniejącej infrastruktury i doradztwo ze strony UE.
W wyznaczaniu i realizacji priorytetów powinien uczestniczyć Afganistan, co będzie sprzyjać budowie społeczeństwa obywatelskiego i zapewni przejęcie odpowiedzialności za kraj przez Afgańczyków. Jednocześnie musimy pamiętać o zapewnieniu bezpieczeństwa naszym wysłannikom - szkoleniowcom i przedstawicielom sił zbrojnych dbających o wprowadzenie w życie powyższych planów. Nie możemy dopuścić do rezygnacji z użycia zdalnie sterowanych samolotów, co spowodowałoby znaczne zmniejszenie ich bezpieczeństwa. Nasza strategia powinna brać pod uwagę tak bezpieczeństwo obywateli Afganistanu, jak i naszych przedstawicieli pracujących na rzecz rozwoju tego kraju.
Helmut Scholz
Sprawozdanie w sprawie nowej strategii dla Afganistanu zawiera całkowicie przełomowy, zatrważający obraz sytuacji w tym kraju. Ze sprawozdania jasno wynika, że strategia NATO, polegająca na rozwiązywaniu skomplikowanych problemów o charakterze politycznym i wojskowym środkami militarnymi, poniosła klęskę. W sprawozdaniu wyraźnie zatem wezwano wspólnotę międzynarodową do przyjęcia nowej strategii, która przede wszystkim będzie się skupiać na odbudowie państwa. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Parlament Europejski, w odróżnieniu od wielu parlamentów państw członkowskich, wysyła wraz z tym sprawozdaniem czytelny sygnał, że konflikt w Afganistanie należy zakończyć, oraz że osiągnięcie tam trwałego rozwoju politycznego, gospodarczego i demokratycznego wymaga od nas zmiany polityki. Musimy poprzeć fundamentalne przesłanie płynące z tego sprawozdania. Nie zgadzam się jednak z oceną, że strategia dla Afganistanu przyjęta na ostatnim szczycie NATO może zakończyć się powodzeniem. Wzywam do wycofania zagranicznych żołnierzy z Afganistanu. Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPOL) poniosła klęskę i nie powinno się jej przedłużać, ani rozszerzać. W imiennym głosowaniu nad punktami dotyczącymi niektórych kwestii miałem możliwość wyrażenia swojego niezadowolenia z treści tego sprawozdania. Żałuję również, że w sprawozdaniu nie przyjęto bardziej krytycznego stanowiska wobec skłonności do większego skupiania się na strategiach militarnych niż na odbudowie państwa, oraz że nie poświęcono w nim większej uwagi sytuacji w zakresie praw człowieka, w szczególności praw kobiet.
