Prawa pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym (debata)
Przewodniczący -
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie pana posła Antonio Canciana, w imieniu delegacji Parlamentu do komitetu pojednawczego, w sprawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (00063/2010 - -.
Antonio Cancian
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Negocjacje, które przez pierwszy rok prowadziłem samodzielnie, a następnie w trakcie procedury pojednawczej - pierwszej procedury pojednawczej po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, co chciałbym zauważyć - pod przewodnictwem pani poseł Kratsy-Tsagaropoulou i przy wsparciu przewodniczącego Komisji Transportu i Turystyki, pana posła Simpsona, były cięższe i trudniejsze, niż oczekiwano.
Dzięki przedmiotowemu rozporządzeniu 70 milionów pasażerów transportu autobusowego i autokarowego będzie mogło skorzystać z praw, które były jak dotąd bardzo ograniczone lub praktycznie w ogóle nie istniały w porównaniu z innymi środkami transportu.
W trakcie negocjacji nad tym ważnym zagadnieniem z trzema prezydencjami rotacyjnymi chcieliśmy osiągnąć następujące cele:
rozporządzenie, które chroniłoby niedyskryminacyjny dostęp do transportu autobusowego i autokarowego;
rozporządzenie uwzględniające szczególny charakter sektora, obejmującego małe i średnie przedsiębiorstwa, które nie mogły sobie pozwolić na narzucenie im dodatkowych i nadmiernych obciążeń ekonomicznych;
rozporządzenie, które wypełniłoby próżnię regulacyjną, stawiającą sektor transportu autobusowego i autokarowego w nietypowej sytuacji w porównaniu do innych środków transportu i dzięki temu zapewniłoby wszystkim pasażerom minimalne gwarancje;
rozporządzenie, które w możliwie największym stopniu chroniłoby prawa osób o ograniczonej sprawności ruchowej, uwzględniając nieprzejednane stanowisko prezentowane przez Radę;
rozporządzenie uwzględniające potrzeby starzejącego się społeczeństwa, dla którego transport publiczny będzie istotnym zasobem w nadchodzących dziesięcioleciach.
Tekst będący przedmiotem dzisiejszego głosowania jest owocem wywalczonego z trudem kompromisu, który nas wszakże zadowala, uwzględniając kierunek przyjęty w debacie i samych negocjacjach.
Najważniejsze problemy, z jakimi się zetknęliśmy, dotyczyły przede wszystkim określenia zakresu stosowania. W istocie rozporządzenie dotyczy wszystkich usług regularnych, bez względu na ich regionalny, krajowy czy międzynarodowy charakter, na dystansie przekraczającym 250 kilometrów. W każdym razie opracowaliśmy listę praw podstawowych, których bez względu na dystans nie można pominąć. Te prawa dotyczą przede wszystkim prawa do przewozu, jak również do szkolenia, informacji i odpowiedzialności.
W przypadku dystansu przekraczającego 250 km rozporządzenie zasadniczo obejmuje odszkodowanie i pomoc w razie wypadku, prawa pasażerów w przypadku odwołania lub opóźnienia, a także prawa osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Ponadto w odniesieniu do skarg związanych z prawami i obowiązkami, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu, konieczne jest ustanowienie i uruchomienie przez przewoźników systemu ich rozpatrywania. Okres udzielania ostatecznej odpowiedzi nie może przekroczyć trzech miesięcy od daty otrzymania skargi.
Wreszcie każde państwo członkowskie musi wskazać nowy organ, a jeszcze lepiej - już istniejący organ, który będzie odpowiedzialny za realizację przedmiotowego rozporządzenia. Państwa członkowskie będą mogły nie stosować przedmiotowego rozporządzenia przez okres czterech lat, który może być jednokrotnie wydłużony po powiadomieniu Komisji o przyczynach takiego stanu.
Państwa członkowskie wzywa się też i zachęca do opracowania w przyszłości wspólnego biletu dla każdego rodzaju transportu oraz wspólnego organu krajowego odpowiedzialnego za prawa pasażerów we wszystkich rodzajach transportu. Ostateczny tekst można uznać za zadowalający i wyważony kompromis. Wynik procedury pojednawczej trzeba uznać za zwycięstwo Parlamentu.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - Panie Przewodniczący! Ogromną przyjemność sprawia mi udział w tej debacie w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. To bardzo ważna chwila, ponieważ po dwóch latach nasze dyskusje w tej sprawie dobiegają końca.
Przede wszystkim chciałabym w imieniu Rady wyrazić Parlamentowi Europejskiemu podziękowania i uznanie za jego współpracę i ducha kompromisu, który pozwolił nam osiągnąć porozumienie w komitecie pojednawczym, z korzyścią dla pasażerów autobusów i autokarów w UE, w szczególności w przypadku osób niepełnosprawnych i pasażerów o ograniczonej sprawności ruchowej.
Dyskusje między trzema instytucjami nie były łatwe, ale zawsze były prowadzone w sposób konstruktywny i toczyły się w duchu kompromisu. Wspólny tekst, w sprawie którego doszliśmy do porozumienia na spotkaniu komitetu pojednawczego, a który - jak należy mieć nadzieję - zostanie dzisiaj przyjęty, stanowi kompromis między wszystkimi grupami politycznymi. Z tego względu chciałabym wyrazić uznanie dla wszystkich osób zaangażowanych w pracę nad tym wnioskiem legislacyjnym, w szczególności wiceprzewodniczącej, pani poseł Kratsie-Tsagaropoulou, panu posłowi Brianowi Simpsonowi - przewodniczącemu Komisji Transportu i Turystyki, panu posłowi Cancianowi - sprawozdawcy, oraz kontrsprawozdawcom za ich pracę. Wspólnie musieli doprowadzić proces prawodawczy do udanego zakończenia.
Ogromne podziękowania należą się też panu komisarzowi Kallasowi i jego zespołowi oraz ich partnerom z sekretariatów Parlamentu i Rady. Wspólnie niestrudzenie pracowali, by popchnąć tę sprawę naprzód. Wreszcie, co nie najmniej ważne, chciałabym wyrazić uznanie dla doskonałej pracy prezydencji belgijskiej, służącej zapewnieniu na forum Rady niezbędnego poparcia dla kompromisu osiągniętego w komitecie pojednawczym.
Jestem przekonana, że wspólny tekst, będący efektem spotkania komitetu pojednawczego, zapewnia uczciwą równowagę między prawami pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym a interesami przewoźników, z których większość stanowią małe i średnie przedsiębiorstwa.
Zdaniem Rady głównym celem rozporządzenia jest zagwarantowanie praw pasażerom korzystającym z regularnych usług, w których planowy dystans wynosi co najmniej 250 kilometrów. Ponadto gwarantowana liczba praw będzie przysługiwać bez względu na pokonany dystans. Nowe przepisy dotyczą przede wszystkim pomocy dla osób niepełnosprawnych oraz pasażerów o ograniczonej sprawności ruchowej.
W trakcie dyskusji między trzema instytucjami udało się nam znaleźć akceptowalne dla wszystkich rozwiązania w odniesieniu do wielu trudnych kwestii, mianowicie zakresu, praw pasażerów w przypadku odwołań lub opóźnień, odszkodowań i pomocy w razie wypadku, postanowień ułatwiających przejście na nowe przepisy czy wreszcie praw osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej.
Jak już Państwo wiedzą, Rada zatwierdziła wspólny tekst na swoim posiedzeniu w dniu 31 stycznia 2011 r. Z tego względu przedmiotowy akt prawny zostanie podpisany w dniu jutrzejszym. Oczekuje się, że w marcu zostanie on ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(IT) Panie Przewodniczący! Na zakończenie chciałabym pogratulować panu posłowi Cancianowi jego doskonałej pracy.
Chciałabym pogratulować Państwu świetnie wykonanej pracy.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Omawiany dziś przez nas wniosek legislacyjny dotyczący praw pasażerów podróżujących autobusami i autokarami jest wynikiem bardzo trudnego procesu, obejmującego procedurę pojednawczą. Długie negocjacje w nocy 30 listopada 2010 r. na forum komitetu pojednawczego doprowadziły do przełomu i kompromisu po ponad dwu latach negocjacji.
Chciałbym wyrazić Państwu szczere podziękowania za doprowadzenie do tego. Przede wszystkim wiceprzewodniczącej, pani poseł Kratsie-Tsagaropoulou, za jej umiejętne przywództwo, panu posłowi Simpsonowi, przewodniczącemu Komisji Transportu i Turystyki, panu posłowi Cancianowi, sprawozdawcy - i oczywiście nie powinniśmy zapomnieć o prezydencji belgijskiej.
Jestem wdzięczny Parlamentowi za to, że zawsze dążył do wysokiego poziomu ochrony pasażerów. Po zatwierdzeniu przez Radę w dniu 31 stycznia zachęcam również Państwa do przyjęcia przedmiotowego rozporządzenia i formalnego zakończenia procedury.
Wniosek dotyczący praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym to zwieńczenie uregulowań dotyczących ochrony pasażerów, który zapewni, by pasażerowie mogli korzystać z jednakowych podstawowych standardów jakości usług bez względu na to, dokąd podróżują w Unii.
Tekst kompromisowy zawiera istotne osiągnięcia: obejmuje zestaw praw podstawowych dla wszystkich pasażerów podróżujących autobusami i autokarami. Jak już wspomniał pan poseł Cancian, w tym zakresie istniały trudne kwestie, które zostały rozwiązane dopiero na ostatnim etapie negocjacji. Niektórzy mogą stwierdzić, że zakres rozporządzenia, obejmujący usługi transportu autobusowego i autokarowego na dystansie co najmniej 250 km, jest zbyt ograniczony i woleliby, gdyby ochronę uzyskali także pasażerowie w transporcie lokalnym. Inni mogą twierdzić, że tekst zawiera postanowienia, których wdrożenie będzie kosztowne, w szczególności dla mniejszych podmiotów. Ja uważam, że tekst stanowi bardzo dobrze wyważony kompromis.
Nie powinniśmy zapomnieć, że szereg praw podstawowych dotyczy wszystkich rodzajów usług i zapewnia szczególną ochronę najbardziej narażonym pasażerom. Z drugiej strony, do minimum ograniczono potencjalne koszty dla przemysłu. W sumie tekst kompromisowy oznacza prawdziwe korzyści dla podróżujących obywateli i dla wizerunku branży.
Mathieu Grosch
Panie Przewodniczący, Pani Minister Győri, Panie Komisarzu Kallas, Panie i Panowie! Chciałbym podziękować przede wszystkim panu posłowi Cancianowi za jego ciężką pracę, ponieważ to nie była prosta sprawa, ale udało się nam dojść do dobrego zakończenia.
W oczywisty sposób kompromisy zawsze mają swoje zalety i wady. Niektórzy uznają, że posunęliśmy się za daleko, a inni - że niedostatecznie daleko. Proces w Radzie nie był łatwy, dlatego chciałbym wyrazić jej szczere podziękowania za umożliwienie nam dojścia w ostatnim momencie do kompromisu. Moim zdaniem rozporządzenie ma właściwy zakres. Stwierdziliśmy, że bezpośrednio nie dotyczy ono trzech krajów. Jednakże z uwagi na fakt, że w kontekście transgranicznym obejmuje ono Luksemburg, w rzeczywistości są tylko dwa kraje, których to rozporządzenie nie dotyczy w sposób bezpośredni. W przypadku lokalnego transportu publicznego łatwo będzie uwzględnić w specyfikacji wymogów w zamówieniach publicznych przepisy, na mocy których konieczne jest przestrzeganie i wzmocnienie praw pasażerów. Z tego względu krytykowanie nas za wyłączenie transportu lokalnego jest nierealistyczne. Można to rozstrzygnąć na szczeblu regionalnym.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) udzieli przedmiotowemu kompromisowi ogólnego poparcia. Postrzegamy prawa pasażerów jako kompletny pakiet i mamy nadzieję, że w niedalekiej przyszłości możliwe będzie opracowanie wersji skonsolidowanej, obejmującej całą dziedzinę, byśmy niedługo mogli ustanowić prawa korzystne raczej dla obywateli, niż dla prawników. Moim zdaniem nadal istnieje szereg problemów, w szczególności w zakresie wdrażania, gdzie uregulowania nie są przydatne dla pasażerów i nie są dostatecznie jasne, by być podstawą dla praw pasażerów. W tym kontekście chciałbym podziękować wszystkim zainteresowanym za ciężką pracę. Mam nadzieję, że na sesji plenarnej uda się nam pozyskać znaczną większość na rzecz poparcia tego rozsądnego kompromisu.
Brian Simpson
w imieniu grupy S&D - Panie Przewodniczący! Chciałbym przede wszystkim wyrazić podziękowania w swoim imieniu, a także w imieniu grupy S&D, dla pana posła Canciana za jego ciężką pracę nad tą w istocie bardzo trudną i skomplikowaną sprawą.
Kiedy przyglądamy się poszczególnym postanowieniom, na myśl przychodzą dwa pytania. Pierwsze z nich brzmi: "czy to idealne rozwiązanie?”, a drugie - "czy to dla nas krok naprzód?”. Sądzę, że odpowiadając na pierwsze z tych pytań, z parlamentarnego punktu widzenia, trzeba powiedzieć, że to nie jest idealne rozwiązanie. Jak wynika z samej natury kompromisu, w niektórych sprawach Parlament musiał ustąpić, w szczególności w kwestii zakresu, gdzie wolelibyśmy krótszy dystans, przy którym zaczyna obowiązywać rozporządzenie.
Ale czy jest to dla nas krok naprzód? Cóż, tak, ponieważ w transporcie autobusowym i autokarowym obowiązywać będzie teraz analogiczny zestaw przepisów, jakie obecnie stosuje się w przypadku innych środków transportu. To również krok naprzód w zakresie naszego zobowiązania do poprawy dostępności podróży autobusowych i autokarowych dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej oraz osób faktycznie niepełnosprawnych w całej Unii Europejskiej.
Chciałbym jeszcze odnieść się do kwestii dotyczącej prośby o szkolenie pracowników w zakresie pomocy osobom o ograniczonej sprawności ruchowej i niepełnosprawnym, by mogły one cieszyć się takim samym dostępem do transportu publicznego, jak osoby pełnosprawne. Wiem, że państwa członkowskie dysponują możliwością opóźnienia procesu w tej dziedzinie o pięć lat, i mam nadzieję, że z tego nie skorzystają.
Wreszcie uważam, że powinniśmy poprzeć to ostateczne porozumienie, by ustanowić przepisy dotyczące praw we wszystkich rodzajach transportu. Wiem, że w przyszłości podejmiemy kolejny krok, by ponownie się im przyjrzeć i zmienić je, ale uważam, że osiągnęliśmy postęp w tej dziedzinie, a Parlament powinien poprzeć porozumienie, do którego pan poseł Cancian doszedł w procedurze pojednawczej z Radą.
Gesine Meissner
Panie Przewodniczący! Wreszcie zakończyła się długa procedura - to dobra wiadomość. W tym wszystkim jest kilka pozytywnych aspektów. Jednym z nich jest to, że podstawowe prawa osób niepełnosprawnych obejmują prawo do informacji i prawo dostępu. Kolejnym pozytywnym elementem jest fakt utrzymania rozsądnego poziomu odszkodowań wypłacanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa, w przeciwieństwie do pierwotnej propozycji. Dobrze również, że doszliśmy do porozumienia, ponieważ w przeciwnym razie nastąpiłby pat w procedurze pojednawczej i w ogóle nie powstałoby żadne uregulowanie dotyczące jednego z rodzajów transportu.
Chciałbym jednak zwrócić uwagę na pewne negatywne aspekty, ponieważ nie udało się nam doprowadzić do prawdziwie europejskiego rozwiązania. Chociaż twierdzimy, że jedną z zasad europejskich jest swobodny przepływ osób, towarów i usług, to nie doszliśmy do europejskiego rozwiązania w tej dziedzinie, skoro nie dotyczy ono trzech państw, a inne kraje nie mają tras autobusowych o tej długości. Prawa osób niepełnosprawnych do osoby towarzyszącej, której często potrzebują w przypadku podróży, gwarantuje się wyłącznie na dłuższych dystansach. Ponadto w przypadku transportu autobusowego i autokarowego zastosowano klauzulę dużych klęsk żywiołowych, która nie ma zastosowania do podróży lotniczych, ponieważ w przypadku chmury popiołów konieczne były wypłaty odszkodowań. Oznacza to, że zwłaszcza ubożsi pasażerowie podróżujący na krótszych dystansach nie uzyskają odszkodowania i nie mają praw. Oczywiście to nie jest dobra sytuacja.
Zatem ponieważ mamy do czynienia z mieszanką korzystnych i niekorzystnych rozwiązań, w trakcie odbywającej się o północy sesji w ramach procedury pojednawczej wstrzymaliśmy się od głosowania i to samo zrobimy dzisiaj.
Eva Lichtenberger
Panie Przewodniczący! Chociaż UE jest sygnatariuszem właściwych konwencji, to w przedmiotowej sprawie nie bierze się pod uwagę praw osób o ograniczonej sprawności ruchowej.
Wspominam o tym na początku mojego wystąpienia dotyczącego omawianego sprawozdania, ponieważ uważam, że jego największą wadą jest fakt, że zawsze zamieszczaliśmy zapis "o ile to możliwe”. Niestety, wystarczająco dobrze znam takie sytuacje, by móc stwierdzić, że efektem tego sformułowania "o ile to możliwe” jest zwykle brak możliwości zapewnienia skutecznego rozwiązania dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej.
Byłam szczególnie zawiedziona wprowadzeniem ograniczenia dotyczącego formatów udostępniania informacji o podróżach autobusowych i autokarowych. To również zostało osłabione, przez co osoby o ograniczonej sprawności ruchowej nie są nawet w stanie dowiedzieć się, gdzie mogą uzyskać pomoc i tak dalej.
Istnieją też inne problemy będące efektem ostatniej rundy negocjacji, w którą pan poseł Cancian faktycznie włożył wiele serca, za co chciałabym mu podziękować. Podjął wszelkie wysiłki, by doprowadzić do dobrego rezultatu, ale jego próby zostały zablokowane przez bezduszne podejście Rady. Kolejną kwestią jest wspomniany już dystans 250 kilometrów. Obawiam się, że będzie dochodzić do podziału dłuższych tras, a trasy o długości 500 kilometrów będą dzielone na dwa odcinki, by nie było niebezpieczeństwa konieczności przyznania pasażerom ich praw. Trzeba to wziąć pod uwagę w procesie wdrażania.
Jednym z dobrych aspektów było ustanowienie organu arbitrażowego, który będzie pomagał konsumentom. Inne korzystne elementy to fakt zastosowania zasady stałych usprawnień oraz zapewnienie szkoleń dla pracowników. Jednakże, Panie i Panowie, pod innymi względami to nie jest bynajmniej majstersztyk prawodawstwa europejskiego.
Roberts Zīle
Panie Przewodniczący! Ja również chciałbym przyłączyć się do podziękowań dla wszystkich stron zaangażowanych w dojście do tego kompromisu, ale szczególnie chciałbym podziękować panu posłowi Cancianowi, który - jak sądzę - znalazł bezwzględnie odpowiednie możliwości kompromisu w imieniu Parlamentu. Dzięki przyjęciu praw pasażerów podróżujących autobusami i autokarami zasadniczo ustanowiliśmy już prawa pasażerów we wszystkich rodzajach transportu. Oczywiście można by powiedzieć, że pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu prawa te znacznie się różnią - pod względem poziomu odszkodowań, w zależności od wielkości opóźnienia czy likwidacji trasy obsługiwanej przez dany środek transportu. A jednak nawet jeżeli w pierwszych latach nasi pasażerowie w Unii Europejskiej mogą czuć się zagubieni, to nadal pozostaje to krokiem naprzód na rzecz zagwarantowania praw pasażerów, a fakt, że pasażerowie w transporcie autobusowym i autokarowym uzyskują te prawa jako ostatni, pokazuje, że być może ze wszystkich kroków właśnie ten był najtrudniejszy.
Szczególnie cieszę się z podstawowych praw dla osób niepełnosprawnych i osób o szczególnych potrzebach, a także zagwarantowania im tych praw w podróżach autobusowych krótszych niż 250 km - z wyjątkiem jednego aspektu, o którym wspomniał pan poseł Simpson, czyli możliwości opóźnienia szkoleń pracowników przez operatorów świadczących takie usługi. Mam ogromną nadzieję, że nie będzie to robione w sposób złośliwy, jak również, że państwa członkowskie mogą nie opóźniać dwukrotnie wdrożenia przedmiotowej dyrektywy o cztery lata, do ostatniej możliwej chwili. Dziękuję.
Jaromír Kohlíček
Panie Przewodniczący! W ostatnich latach prawa pasażerów we wszystkich rodzajach transportu stawały się coraz ważniejszym tematem debat w Parlamencie Europejskim. Muszę powiedzieć, że w wielu przypadkach dostrzegam problemy, jakie mogą się pojawić w związku ze stosowaniem praw pasażerów, a dla wielu instytucji finansowych ubezpieczenie przed tymi problemami będzie z pewnością bardzo lukratywnym źródłem dochodów.
Z drugiej strony w związku z tymi nowymi kosztami w logiczny sposób wzrosną ceny biletów. Niczym nowym nie jest podjęta przez Radę próba zasadniczej zmiany podstawowych elementów projektu rozporządzenia w zakresie praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. Znamy to stanowisko Rady z poprzednich procedur pojednawczych. W tym kontekście chciałbym podziękować wiceprzewodniczącej delegacji, pani poseł Rodi Kratsie-Tsagaropoulou, przewodniczącemu Komisji Transportu i Turystyki, panu posłowi Brianowi Simpsonowi, oraz sprawozdawcy, panu posłowi Antonio Cancianowi, za doskonałą pracę. Udało im się osiągnąć coś, co naprawdę jest bardzo rozsądnym kompromisem.
Następujące elementy uważam za szczególnie korzystne:
1. definicję transportu długodystansowego jako transportu, w którym długość całej trasy przekracza 250 km, pod warunkiem, że rozporządzenie będzie miało zastosowanie do osób, dla których trasa długodystansowa jest jedynie częścią ich podróży;
2. poprawę sytuacji - nawet, jeżeli nie jest to rozwiązanie idealne - osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej w związku z tym rodzajem transportu;
3. odszkodowanie i pomoc w razie wypadku. Chciałbym tutaj zauważyć, że w przypadku uszkodzenia sprzętu, na przykład wózków inwalidzkich, przewiduje się odszkodowanie w pełnej wysokości, co oznacza pewien zakres niepewności i z pewnością konieczne będzie wyjaśnienie tego sformułowania na przykład do celów ubezpieczeniowych za pomocą wyższego limitu;
4. stosunkowo jasne określenie praw pasażerów w przypadku przerwania lub opóźnienia podróży. Za korzystną uważam też poprawę informacji dla pasażerów;
5. podobnie jak większość koleżanek i kolegów, z zadowoleniem przyjmuję skrócenie okresu przejściowego na wdrożenie przedmiotowego rozporządzenia do maksimum czterech lat. Z drugiej strony wcale nie cieszy mnie możliwość wydłużenia przedmiotowego okresu o następne cztery lata.
Sądzę, że w najbliższej przyszłości nie będzie istotnych problemów nawet w zakresie wdrażania praw pasażerów na trasach równoległych do odcinków transportu długodystansowego. Pozostaje oczywiście kwestia określenia limitów finansowych, wobec braku dodatku inflacyjnego w celu dostosowania limitów finansowych zgodnie z kursem wymiany euro, by limity pozostały na tym samym poziomie realnym.
Uważam porozumienie za dobry kompromis. Jego ostatecznym celem jest dalsze rozszerzenie praw pasażerów we wszystkich rodzajach transportu, a ten dodatkowy krok w zakresie transportu autobusowego i autokarowego to bezsprzecznie udane zakończenie procedury pojednawczej. Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica popiera ten rezultat.
Juozas Imbrasas
Panie Przewodniczący! To dobrze, że po debacie i skoordynowaniu stanowisk ostateczny tekst można uznać za bardzo zadowalający i dobrze wyważony kompromis. Udało się w nim zagwarantować prawa pasażerów bez jednoczesnego nakładania ogromnych obciążeń na przewoźników, z których większość stanowią małe i średnie przedsiębiorstwa. W szczególności wynik procedury pojednawczej można uznać za sukces Parlamentu Europejskiego, którego chciałbym mu pogratulować.
Z uwagi na stały wzrost tego sektora transportu, celem przedmiotowego wniosku jest ustanowienie wspólnych dla całej UE praw służących zapewnieniu pasażerom analogicznego poziomu ochrony, jak w przypadku innych rodzajów transportu, jak również zapewnienie jednakowych warunków konkurencji między przewoźnikami z różnych państw członkowskich oraz między różnymi środkami transportu.
Rozporządzenie wzmacnia uprawnienia pasażerów w zakresie odszkodowań za śmierć, w tym do zwrotu rozsądnych kosztów pogrzebu, lub za obrażenia osobiste, jak również za utratę lub uszkodzenie bagażu w wyniku wypadku. Co więcej, w razie wypadku pasażerowie są uprawnieni do pomocy w celu realizacji ich natychmiastowych potrzeb osobistych, w tym, w razie konieczności, zapewnienia wyżywienia i ubrań, transportu, ułatwienia pierwszej pomocy oraz zakwaterowania. W przypadku odwołania lub opóźnienia podróży o ponad 120 minut pasażerowie będą mieli prawo do odszkodowania wynoszącego 50 % ceny biletu, oprócz zwrotu jego kosztów.
W rozporządzeniu wzmacnia się też wsparcie udzielane osobom niepełnosprawnym oraz osobom o ograniczonej sprawności ruchowej, co jest niezwykle istotne. Pasażerowie muszą uzyskać aktualną informację w czasie rzeczywistym za pomocą środków elektronicznych.
To dobra decyzja, gratuluję!
Franz Obermayr
(DE) Pani Przewodnicząca! Rozszerzenie praw pasażerów w regularnych przewozach autobusowych i autokarowych to słuszny cel. Jednakże pod niektórymi względami propozycja posuwa się zbyt daleko. Na przykład pasażerowie są uprawnieni nawet do dwóch noclegów w hotelu, jeżeli odjazd regularnego połączenia autobusowego opóźni się o więcej niż 90 minut. Jednakże transport drogowy podlega często czynnikom nieleżącym w gestii poszczególnych przewoźników autobusowych, takim jak na przykład zatory drogowe spowodowane wypadkami, złe warunki pogodowe i niewłaściwe odśnieżanie. Skutkiem będą kosztowne przypadki odszkodowań, kiedy to niemożliwe będzie zastosowanie zasady, zgodnie z którą koszty odszkodowań ponosi strona odpowiedzialna.
Analogiczna sytuacja panuje w przypadku niedawnego rozporządzenia UE dotyczącego praw pasażerów w transporcie kolejowym. Obecnie przedsiębiorstwa muszą ponosić koszty niezawinionych przez siebie opóźnień. Na przykład austriackie federalne przedsiębiorstwo kolejowe odpowiada za wiele godzin opóźnień pociągów - których liczba w zeszłym roku wyniosła 2 800 - podczas gdy pociągi przyjeżdżają bardzo późno z Niemiec. W przyszłości musimy unikać podobnych niewłaściwych środków.
Dieter-Lebrecht Koch
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu Kallas, Panie i Panowie! Z dużym zadowoleniem przyjmuję wyniki procedury pojednawczej. Po wdrożeniu rozporządzenia pasażerowie w transporcie autobusowym i autokarowym, w tym osoby o ograniczonej sprawności ruchowej, będą dysponować takim samym poziomem ochrony, jaki obowiązuje w pozostałych rodzajach transportu. Ponadto rozporządzenie gwarantuje wysoki ogólny poziom ochrony konsumentów i bierze się w nim pod uwagę fakt, że na ten sektor transportu składa się przede wszystkim wiele małych i średnich przedsiębiorstw. Usunięto ekstremalne wymogi, które praktycznie uniemożliwiłyby funkcjonowanie transportu autobusowego, wraz z tymi, które spowodowałyby wykluczenie większości państw członkowskich z zakresu rozporządzenia.
Przewozy autobusowe i autokarowe, korzystne dla większości obywateli, powinny też gwarantować wysoki poziom usług dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Osoby te powinny mieć prawo do pomocy, udzielanej bezpłatnie w interesie integracji społecznej.
Debora Serracchiani
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Ja również chciałabym podziękować panu posłowi Cancianowi za jego wysiłki na rzecz dojścia do tego trudnego kompromisu. Dzięki przedmiotowemu rozporządzeniu pasażerowie w transporcie autobusowym i autokarowym będą mogli korzystać z takich samych praw, jak pasażerowie w innych środkach transportu, na przykład pociągach czy statkach.
Rozporządzenie, mające zastosowanie do wszystkich przewozów krajowych i międzynarodowych, w przypadku których dystans wynosi co najmniej 250 km, chroni również pasażerów korzystających z regularnych połączeń na krótszych dystansach. Mam tu na myśli w szczególności osoby niepełnosprawne i osoby o ograniczonej sprawności ruchowej, którym zagwarantowano niedyskryminacyjny dostęp do transportu, prawo do odszkodowania w razie utraty lub uszkodzenia wózka inwalidzkiego, jak również szkolenie pracowników autobusów i autokarów w zakresie niepełnosprawności.
Cieszę się również ogromnie, że udało się dojść do porozumienia w sprawie odszkodowań za śmierć, w tym z tytułu rozsądnych kosztów pogrzebu, oraz za obrażenia osobiste i utratę lub zniszczenie bagażu w rezultacie wypadku. Za korzystne uważam też prawo pasażerów do wyboru między kontynuacją podróży bez jakichkolwiek dodatkowych kosztów a zwrotem kosztów biletu w razie odwołania, opóźnienia przekraczającego dwie godziny lub nadkompletu pasażerów.
Co się tyczy informowania pasażerów, moim zdaniem korzystne byłoby zapewnienie im informacji o połączeniach za pomocą innych środków transportu, co zapewniałoby również dialog między autobusowymi i kolejowymi przewozami pasażerskimi. Wreszcie cieszę się bardzo, że w trakcie negocjacji udało się nam przeanalizować i zapewnić maksymalny wymiar pomocy dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, co dało im możliwość, by bez jakichkolwiek dodatkowych kosztów towarzyszyła im inna osoba.
Izaskun Bilbao Barandica
(ES) Pani Przewodnicząca! Chciałbym podziękować panu posłowi Cancianowi, który bardzo ciężko pracował nad dojściem do przedmiotowego porozumienia, a po skomplikowanych negocjacjach udało się uzgodnić niniejszy dokument.
Osiągnęliśmy postęp w zakresie praw pasażerów pod względem odszkodowań i pomocy w razie wypadku, anulowania lub opóźnienia, a także w zakresie uznania podstawowych praw pasażerów bez względu na dystans; porozumienie obejmuje też prawa osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej.
Jednakże definicja zakresu stosowania, obejmująca podróże przekraczające 250 kilometrów, oznacza, że trzy kraje pozostają poza zakresem przedmiotowych przepisów europejskich. Naszym zdaniem to nie wystarczy, chociaż dostrzegamy postęp dokonany w porównaniu do pierwotnej sytuacji. Z tego względu nasza grupa wstrzyma się od głosowania.
Ryszard Czarnecki
(PL) Pani Przewodnicząca! Dzisiaj Parlament Europejski wysyła bardzo pozytywny sygnał dla pasażerów, dla podatników i wyborców europejskich, którzy korzystają z autobusów i autokarów, w tym dla osób niepełnosprawnych. Takich właśnie konkretnych decyzji oczekują od nas ci, którzy na nas głosują, którzy opłacają nasze pensje. Oczywiście tutaj usłyszeliśmy głos, że to nie jest najbardziej priorytetowa w świecie kwestia. Zapewne nie. Natomiast, uważam, że to jest bardzo istotny krok naprzód, który czyni Europę, Unię Europejską bardziej ludzką, bardziej otwartą na potrzeby nie polityków, ale potrzeby konsumentów - tych, którzy korzystają właśnie ze środków komunikacji. Bardzo dziękuję za rzetelną robotę mojemu sąsiadowi, panu sprawozdawcy Cancianowi.
Anna Rosbach
(DA) Pani Przewodnicząca! Pasażerowie autobusów mają w trakcie długich podróży mniej więcej te same prawa, które przysługują pasażerom samolotów, pociągów i statków w sytuacji opóźnienia podróży, jej odwołania, utraty bagażu i pod wieloma innymi względami. Zasadniczo to świetnie. Chciałabym jednak zgłosić kilka krytycznych uwag. Osobom o ograniczonej sprawności ruchowej przyznano w tym przypadku dodatkowe uprawnienia. Jednakże nie wszystkie autobusy są w stanie jednocześnie przewozić osoby niepełnosprawne i pełnosprawne, i nie wszystkie autobusy można zmodyfikować w taki sposób, by mogły przewozić osoby niepełnosprawne. Z tego względu nadal wiele pozostaje do zrobienia w tej dziedzinie, jeżeli chcemy dojść do najwyższego możliwego poziomu równości. W przypadku podróży na długich dystansach ceny biletów są zwykle utrzymywane na możliwie najniższym poziomie, by można było konkurować z transportem lotniczym. Z tego względu moim zdaniem mali przewoźnicy autobusowi nie są w stanie spłacić wszystkich roszczeń odszkodowawczych i zrealizować wszystkich uprawnień, o których się tutaj wspomina. Ich zdolność konkurowania zdecydowanie się pogorszy i szybko staną w obliczu zagrożenia likwidacją działalności. To praktycznie nie może leżeć w interesie Unii, ponieważ UE zdecydowanie pragnie wspierać małe i średnie przedsiębiorstwa.
Georges Bach
(DE) Pani Przewodnicząca! Chciałbym pogratulować wszystkim zaangażowanym, ale zwłaszcza panu posłowi Cancianowi, wszelkich podejmowanych przez nich wysiłków w trakcie długiego i rozwlekłego procesu dochodzenia do kompromisu w tej trudnej sprawie.
Wspomniano już o niektórych sukcesach, ale mieliśmy także przykłady rozczarowań, zwłaszcza w odniesieniu do zakresu i innych pomniejszych kwestii, o których już mówiono. Dochodząc do przedmiotowego kompromisu w sprawie transportu autobusowego i autokarowego określiliśmy prawa pasażerów we wszystkich rodzajach transportu. Kolejnym krokiem, który musimy podjąć, jest stworzenie wspólnego, spójnego i wydajnego programu ramowego dla wszystkich praw pasażerów.
Z punktu widzenia wiarygodności UE w oczach obywateli Europy szczególnie istotne jest przyjęcie uczciwych i jasno określonych praw. Jeżeli chcemy być wiarygodni, musimy zapewnić spójność praw między wszystkimi rodzajami transportu. Kryteria odnoszące się do praw pasażerów w transporcie lotniczym nie mogą się zasadniczo różnić od tych, które dotyczą na przykład pasażerów w transporcie kolejowym.
Z tego względu szczególnie istotne jest to, byśmy nie opierali naszego programu ramowego na najniższych, najsłabszych standardach. Musimy raczej stawiać sobie ambitne cele w imieniu obywateli Europy.
Saïd El Khadraoui
(NL) Pani Przewodnicząca! Oczywiście na wstępie chciałbym podziękować sprawozdawcy za jego wysiłki, jak również podziękować kontrsprawozdawcom, panu posłowi Simpsonowi i wszystkim, którzy przyczynili się do tego rezultatu; nie można także nie wspomnieć o prezydencji belgijskiej.
Chciałbym jednak zacząć od uwagi krytycznej, dotyczącej zwłaszcza Rady. Ubolewam, że zakres stosowania obejmuje wyłącznie podróże na odległość co najmniej 250 km. Z europejskiego punktu widzenia rozsądne byłoby objęcie zakresem przedmiotowej dyrektywy wszystkich połączeń transgranicznych. Nawet przy ograniczeniu do tych przejazdów na odległość 250 km dyrektywa ledwie uzyskała wsparcie ze strony państw członkowskich wystarczające do jej przyjęcia.
Oceniając na podstawie niniejszej sprawy, ale też na podstawie wielu innych spraw, można mieć wrażenie, że coraz trudniej jest uzyskać większość państw członkowskich na rzecz interesów konsumentów lub z europejskiego punktu widzenia, co uważam za niezwykle niepokojące.
Skoro już to powiedziałem - przedmiotowe rozporządzenie jest zwieńczeniem listy. Teraz dysponujemy przepisami europejskimi dotyczącymi praw pasażerów we wszystkich rodzajach transportu. Kolejnym krokiem - a pan komisarz ogłosił już chęć podjęcia działań w tym zakresie - musi być skorzystanie z doświadczeń zgromadzonych w różnych sektorach i dojście do lepiej zintegrowanego podejścia do praw pasażerów. W szczególności konieczne jest wdrożenie go na najniższym szczeblu.
Przedmiotowe uregulowanie będzie oznaczało krok naprzód zwłaszcza dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Nie będzie się im dłużej odmawiać dostępu i będą mogli w razie konieczności liczyć na pomoc. Moim zdaniem to ważne. Podobnie jak w przypadku innych rodzajów transportu, w szeregu przypadków przewidziano odszkodowania, a w razie większych opóźnień - zakwaterowanie dla pasażerów pozostawionych własnemu losowi.
Z powyższych względów chcemy poprzeć niniejszy kompromis. Nie czynimy tego z ogromnym entuzjazmem, ponieważ uregulowanie nie wejdzie w życie przed upływem dwu lat od chwili obecnej. To jednak krok we właściwym kierunku, stanowiący kompromis między skrajnym stanowiskiem Rady z jednej strony, a naszymi ambitniejszymi celami z drugiej strony.
Vilja Savisaar-Toomast
(ET) Pani Przewodnicząca! Estończycy mają powiedzenie: "Ćwiczenie czyni mistrza”. Niestety, nie można tego powiedzieć w przypadku dyrektywy dotyczącej praw pasażerów autobusów, która po długiej procedurze pojednawczej oddaliła się od zasad, o które apelował Parlament Europejski. To faktycznie dobrze, że obecnie dysponujemy minimalnymi prawami podstawowymi, ale to niedopuszczalne, że uzgodniona odległość wynosząca 250 km odbiera te prawa w trzech państwach. Ponadto w dalszych trzech lub czterech państwach wymiar tych praw jest minimalny, ponieważ istnieje być może jedna czy dwie trasy autobusowe o tej długości.
Co więcej, niedopuszczalne jest wyłączenie transgranicznych przewozów autokarowych, bez względu na odległość, i nie możemy też poprzeć ośmioletniego okresu danego państwom członkowskim, w trakcie którego wdrożenie przedmiotowej dyrektywy nie będzie obowiązkowe. Niestety rząd estoński poparł właśnie te zasady, a także domagał się zwiększenia odległości. Musimy się teraz zastanowić, czy naprawdę popieramy prawa pasażerów, czy też przewoźników autokarowych i ich zyski. W każdym razie, chociaż popieram obywateli Unii Europejskiej, nie rozumiem, dlaczego część Europy została wyłączona z zakresu dyrektywy. Z tego względu nie jestem w stanie zagłosować za przyjęciem przedmiotowej dyrektywy czy niniejszego sprawozdania.
Philip Bradbourn
Pani Przewodnicząca! Zdecydowanie popieram zasadę praw pasażerów i całkowicie słusznie oczekują oni wysokich standardów usług.
Musimy jednak wykazać się poczuciem proporcji i rozważyć, jakie skutki przyniesie to w rzeczywistości. Musimy porównać rzeczywiste korzyści dla użytkowników z faktycznymi kosztami dla przedsiębiorstw działających w tym sektorze.
Ten Parlament i Komisja często przyjmują podejście jednakowe dla wszystkich, ale musimy zaakceptować, że prawa pasażerów różnią się w poszczególnych środkach transportu. Podróże lotnicze to nie to samo, co podróże autobusowe. W tym przypadku najważniejsza jest różnica polegająca na liczbie małych i średnich przedsiębiorstw w tym sektorze. Wierzę, że wszyscy w tym Parlamencie zdają sobie sprawę ze znaczenia solidnych i przynoszących zyski przewozów autobusowych i autokarowych dla naszej gospodarki lokalnej, i właśnie dlatego zdecydowanie popieram ustanowienie przepisu o 250 km. Nałożenie takich obciążeń na małe przedsiębiorstwa lokalne, świadczące usługi wyłącznie lokalne czy regionalne, po prostu nie byłoby słuszne.
Uwzględniając wprowadzenie takiej ochrony i wartość fundamentalnej zasady zawartej w przedmiotowym akcie prawnym, zdecydowanie popieram kompromis.
Jim Higgins
Pani Przewodnicząca! Przez prawie trzy lata przedmiotowa inicjatywa znajdowała się w stanie zawieszenia, a ja po raz pierwszy przychylam się raczej do stanowiska Rady niż Parlamentu.
Oczywiście musimy chronić prawa pasażerów, zwłaszcza osób niepełnosprawnych, ale przyjęcie pierwotnej propozycji - o czym wspomniał pan poseł Philip Bradbourn - miałoby poważne konsekwencje dla małych przewoźników. W istocie zmusiłoby to wielu z nich do zakończenia działalności. Z tego względu procedura pojednawcza miała ogromne znaczenie, a osiągnięty kompromis zapewnia uczciwą równowagę między, z jednej strony, prawami pasażerów, a z drugiej - prawami usługodawców. W pełni zgadzam się ze stwierdzeniem pana posła Bradbourna, że nie można zrównać praw pasażerów statków, samolotów, kolei i autobusów w ramach jednego pakietu. Z tego względu mówienie o skonsolidowanym pakiecie po prostu nie jest możliwe do wykonania i realizacji w praktyce.
Chciałbym wyrazić uznanie dla przewodniczącego Komisji Transportu i Turystyki, pana Briana Simpsona, który wykonał doskonałą pracę, dla sprawozdawcy, pana posła Canciana, i dla naszego koordynatora, pana posła Mathieu Groscha. W ostatecznym rozrachunku mamy uczciwy i wyważony pakiet, przynoszący wzajemne korzyści wszystkim zainteresowanym.
Oldřich Vlasák
(CS) Pani Przewodnicząca! W ubiegłych latach Parlament Europejski, wspólnie z Radą, przyjął przepisy dotyczące praw pasażerów w transporcie lotniczym i kolejowym. Dlatego logicznym krokiem jest obecnie przyjęcie przez nas analogicznych środków również w odniesieniu do transportu autobusowego, chociaż osoby podróżujące w Europie nadal preferują transport indywidualny, a standardy w transporcie autobusowym i autokarowym ulegają szybkiej poprawie.
Jednakże nasze wysiłki i entuzjazm dla uregulowań powinny mieć jasne granice. Logicznym działaniem jest określenie podstawowych standardów w Unii Europejskiej w przypadku przejazdów transgranicznych, ochrona narażonych grup pasażerów i zagwarantowanie ich praw. Z drugiej strony wysiłki służące rozszerzeniu praw na transport lokalny oraz próby zabezpieczenia możliwie jak najwyższych odszkodowań czy ustanowienia uregulowań co do najmniejszego szczegółu stanowią niewłaściwą ingerencję w rynek wewnętrzny. To jasne, że niepotrzebne zobowiązania oznaczają wyższe koszty dla przewoźników, co ostatecznie znajdzie odzwierciedlenie w cenach biletów.
Z tego względu, jako były burmistrz, z obawą śledziłem propozycję dotycząca włączenia do zakresu dyrektywy transportu miejskiego i podmiejskiego. Cieszę się, że w tym przypadku zwyciężył zdrowy rozsądek, a transport miejski i podmiejski będzie chroniony przed nadmiernymi uregulowaniami.
Ville Itälä
(FI) Pani Przewodnicząca! Chciałbym podziękować wszystkim, którzy wzięli udział w wypracowaniu kompromisu, a zwłaszcza sprawozdawcy i panu posłowi Simpsonowi, przewodniczącemu komisji. Chociaż mamy do czynienia z kompromisem, stanowi on również istotny krok z punktu widzenia interesów społeczeństwa. Jeżeli weźmiemy pod uwagę kwestie opóźnień i utraty bagażu, to dla obywateli niezwykle istotne znaczenie ma informacja, że ustanowiliśmy przepisy służące ochronie ich praw.
Ten ograniczony dystans wynoszący 250 km nie jest najlepszym możliwym rozwiązaniem, ani też nie jest takim sukcesem, za jaki uważa go wiele osób. Sądzę, że może to być najsłabszy aspekt tego aktu prawnego i z pewnością będziemy musieli wrócić do niego w przyszłości, ale z drugiej strony to ogromny krok naprzód pod względem zwiększenia praw osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Z punktu widzenia społeczeństwa oznacza to właśnie taki rodzaj przepisów, jaki powinniśmy ustanawiać.
Seán Kelly
Pani Przewodnicząca! Niniejsze prawodawstwo to jakby dwie strony medalu. Jest dobre jedynie po części. Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję uregulowania dotyczące osób niepełnosprawnych lub o ograniczonej sprawności ruchowej, podzielam jednak wyrażane już przez innych mówców obawy dotyczące progu 250 kilometrów. Rozwiązanie uniwersalne jest niemożliwe. W Unii Europejskiej, na którą składa się 27 krajów o zróżnicowanej wielkości, należałoby zapewnić pewną elastyczność w poszczególnych krajach, aby wszyscy mogli zostać objęci przepisami.
Ja sam mieszkam 300 kilometrów od naszej stolicy. Istnieje prężne małe przedsiębiorstwo działające w sektorze przewozów autokarowych między obszarami wiejskimi w moim okręgu wyborczym a stolicą w Dublinie. Obecnie zostanie ono poddane poważnej presji z uwagi na przepisy, które znalazły się w niniejszym wniosku, a także, w szczególności, wskutek zwiększonych kosztów ubezpieczeń, które mogą zmusić je do zaprzestania działalności. Ewentualne zaprzestanie działalności oznacza utratę miejsc pracy, a także udogodnień dla pasażerów. Będziemy musieli przypatrywać się temu wraz z rozwojem sytuacji.
Ádám Kósa
(HU) Pani Przewodnicząca! Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. Obywatelom UE, w tym osobom niepełnosprawnym, łatwiej będzie korzystać z tego rodzaju usług. Przyjęcie kompromisu poprzedziły długie konsultacje. W ich trakcie Parlament Europejski i pan poseł Cancian aż do samego końca stali po stronie osób niepełnosprawnych. Niestety, Rada Europejska okazała się bardziej krótkowzroczna i mniej elastyczna w tej sprawie. Głęboko ubolewam nad niezdolnością Rady Europejskiej do dostrzeżenia, że żyjemy w gwałtownie starzejącym się społeczeństwie. W mgnieniu oka dramatycznie zwiększy się liczba osób niepełnosprawnych. Powinniśmy uświadomić sobie, że te wszystkie osoby będą cierpieć właśnie z uwagi na ten problem, a wcześniej czy później każdy będzie potrzebował pomocy. Wreszcie chciałbym podkreślić, że nasza praca jeszcze się nie zakończyła. Osiągnęliśmy już kompromis w zakresie czterech rodzajów transportu, a teraz nadszedł czas, by opracować jednolitą kartę praw pasażera, która później pomoże zapewnić egzekwowanie praw pasażerów.
Olga Sehnalová
(CS) Pani Przewodnicząca! Za chwilę Parlament Europejski przeprowadzi głosowanie w sprawie ważnego kompromisu, który w ogromnej mierze zwiększy prawa pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. Za istotne uważam to, że oprócz odszkodowań dla pasażerów z tytułu utraty lub uszkodzenia bagażu, zwrotu za opóźnienie autobusu oraz innych środków w kompromisie znalazło się też rozszerzenie praw pasażerów niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Popieram zwłaszcza prawo osób niepełnosprawnych do informacji i pomocy, zgodne przynajmniej z tym, co ostatecznie uzgodniliśmy w procedurze pojednawczej. Transport publiczny to zasadnicza i ważna część codziennej egzystencji osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Dojście do kompromisu nie było łatwym zadaniem i z tego względu również chciałabym pogratulować sprawozdawcy i wszystkim członkom zespołu negocjacyjnego wykonanej przez nich pracy. Zatwierdzenie przedmiotowego rozporządzenia spowoduje powstanie wspólnych ram ochrony dla wszystkich rodzajów transportu na szczeblu europejskim i choć z pewnością nie jest to rozwiązanie idealne w sferze praw pasażerów, to jest to bardzo ważny krok naprzód.
Frédérique Ries
(FR) Pani Przewodnicząca! Wspólnie z liberałami wstrzymam się od głosu w trakcie dzisiejszego głosowania nad przyjęciem uregulowania dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. To ostatni element pakietu ochrony podróżników, po transporcie lotniczym, kolejowym i morskim, niestety jednak - o czym już wspominano - jest on zdecydowanie mniej ambitny. Mówili o tym między innymi panowie posłowie Simpson i El Khadraoui z grupy socjalistycznej; właśnie to powiedzieli. W efekcie ludzie będą musieli podróżować na odległość ponad 250 kilometrów, by uzyskać ochronę na mocy przedmiotowego uregulowania. Jeżeli podróżują Państwo z Brukseli do Amsterdamu samolotem - przysługuje Państwu ochrona, a jeżeli autokarem - nie. I mogłabym dodać, że jest to tym bardziej niesprawiedliwe, że z tego środka transportu często korzystają osoby najgorzej sytuowane.
Również wejście w życie tego przepisu nie ma najmniejszego sensu, ponieważ liczne odstępstwa mogą spokojnie opóźnić je do 2011 roku. Pojawią się wówczas nowe prawa, a także odszkodowania w razie wypadków, opóźnień czy odwołania przejazdu. Ta pomoc ma kluczowe znaczenie dla osób niepełnosprawnych, ale w rzeczywistości nie zostanie wdrożona od razu, a co ważniejsze - nie wszyscy będą do niej uprawnieni.
Michael Cramer
(DE) Pani Przewodnicząca! To dobrze, że obecnie dysponujemy prawami pasażerów we wszystkich środkach transportu, ale te prawa nie mogą ukryć faktu, że po raz kolejny w niekorzystnej sytuacji postawiono transport kolejowy, który jest przyjazny dla środowiska. Przedsiębiorstwa kolejowe ponoszą opłaty za dostęp do sieci za każdy przejechany kilometr, ale ten sam system nie ma zastosowania wobec autobusów i autokarów, co jest korzystne dla przewoźników autobusowych. Koleje włączono do europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji, ale autobusy nie, co ponownie stawia autobusy w korzystnej sytuacji, a koleje - w niekorzystnej. Jeżeli pociąg jest opóźniony, po godzinie przysługuje odszkodowanie w wysokości 25 % ceny przejazdu. W przypadku autobusów są to dwie godziny.
Te wszystkie przewagi są niedopuszczalne. Właśnie dlatego potrzebujemy podejścia zintegrowanego. Potrzebujemy praw pasażerów we wszystkich zróżnicowanych środkach transportu, ale potrzebujemy też uczciwych warunków podstawowych. Nie może być tak, że jeden pasażer otrzymuje odszkodowanie dopiero po trzech czy pięciu godzinach, a inny pasażer po godzinie. W tym zakresie bardzo wiele pozostaje do zrobienia i pod tym względem to nie jest dobry kompromis. Nie rozumiem, dlaczego przyjazne dla środowiska przewozy kolejowe są stale stawiane w niekorzystnej sytuacji.
Jaroslav Paška
(SK) Pani Przewodnicząca! Po skomplikowanych negocjacjach w ramach procedury pojednawczej doszliśmy do złożonego porozumienia w sprawie tekstu rozporządzenia dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. Nawet jeżeli projekt rozporządzenia odnosi się wyłącznie do regularnych przewozów na trasach o długości powyżej 250 km, to ustanawia się w nim też nowe zasady i lepszą ochronę dla pasażerów autobusów.
Najważniejszą korzyścią dla pasażerów będzie być może określenie ich praw w przypadku odwołania lub opóźnienia usług, ponieważ karze się przewoźników za błędy organizacyjne w transporcie i nakłada na nich obowiązek zwrotu nawet całego kosztu przejazdu, jak również zwrotu innych strat w wysokości do 50 % ceny przewozu. Jedyna kwestia, którą moim zdaniem można było lepiej rozwiązać, dotyczy odstępstw w terminach wdrażania, które umożliwiają państwom członkowskim opóźnienie wdrażania dyrektywy o cztery lata, wraz z dalszym wydłużeniem tego okresu o kolejne cztery lata. Wydaje mi się, że wynoszący 8 lat całkowity okres wdrażania przedmiotowej dyrektywy to zbyt długo.
Siim Kallas
komisarz - Pani Przewodnicząca! Chciałbym podziękować szanownym posłom za ich nader przychylne komentarze.
Obecnie stoimy przed wyzwaniem wdrożenia. Dotyczy ono wszystkich przepisów z zakresu praw pasażerów. Dopracowywanie prawodawstwa będzie dla nas oczywiście długim procesem, ale mimo wszystko uważam, że osiągnięty kompromis prawdopodobnie zostanie włączony do przyszłego dokumentu i jest to doskonała pozycja wyjściowa. Ustanowienie pewnych podstawowych praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym, będącym tak szeroką dziedziną, to również kwestia zasad. Prawdopodobnie potrzebne będą skromne kompromisy; wszystko wymaga dopracowania i wdrożenia, ale to bardzo dobry pierwszy krok i mam nadzieję, że zagłosują Państwo za przyjęciem przedmiotowego rozporządzenia.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - (HU) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie Pośle Cancian, Panie i Panowie! Chciałabym zgłosić tylko dwie uwagi i skomentować tę bardzo cenną debatę, której tutaj wysłuchaliśmy. Przedmiotowa debata bardzo dokładnie pokazała, z jakimi trudnościami musiał się zmierzyć pan poseł Cancian, a także my w Radzie, pan komisarz i specjaliści. Nie sądzę, by to było najlepsze ze wszystkich możliwych rozwiązań dla podróżnych korzystających z transportu autobusowego i autokarowego, ale sądzę, że być może najważniejsze pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy po wejściu w życie nowych przepisów sytuacja ulegnie poprawie? Sądzę, że możemy odpowiedzieć na to pytanie w sposób jednoznacznie twierdzący: pasażerowie autobusów i autokarów istotnie uzyskają więcej praw w przyszłości, nawet jeżeli ten kompromis nie jest idealny.
Kompromis polega na konieczności dojścia do wzajemnego porozumienia w trudnych sprawach. Praktycznie we wszystkich wystąpieniach powtarzała się kwestia tego, gdzie przebiega granica, za którą gwarancje praw przybrałyby taki zakres, że stałyby się obciążeniem dla ważnych podmiotów gospodarczych oraz małych i średnich przedsiębiorstw, których sytuację staramy się śledzić. A jednak równocześnie pilnie staraliśmy się zapewnić pasażerom dodatkowe prawa. Mogę doskonale zrozumieć tych, którzy patrzą na to zagadnienie z punktu widzenia osób niepełnosprawnych. Sądzę, że uczyniliśmy istotny krok naprzód również pod tym względem. Uważam tę kwestię za dobrze dopracowany aspekt projektu i wierzę, że to prawodawstwo zapewni poprawę sytuacji tych osób, w istocie zwłaszcza tych osób.
Chciałabym jedynie przypomnieć szanownym posłom, że prezydencja węgierska kieruje się ideą silnej Unii Europejskiej, Unii Europejskiej zapewniającej swoim obywatelom dodatkowe prawa i zawsze traktującej ich jako filar tej silnej polityki. Ponadto jestem przekonana, że obecna debata nad tym projektem prawodawstwa służy zapewnieniu obywatelom Unii Europejskiej dodatkowych praw. Chciałabym jeszcze raz podziękować wszystkim za pracę i wierzę, że dzisiaj bez problemu uda się nam przejść przez głosowanie.
Antonio Cancian
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Dziękując wszystkim szanownym posłom, którzy zabrali głos, pragnę także wyrazić przekonanie, że nie jest to najlepsze możliwe rozporządzenie, ale jedyne, które można było uzyskać uwzględniając stanowisko Rady.
To faktycznie ważna kwestia, ponieważ moim zdaniem zarówno dla sektora transportu, jak i branży turystycznej - czyli dwu dziedzin, którymi zajmuje się Komisja Transportu i Turystyki - naprawdę istotne znaczenie ma znalezienie równowagi także w przypadku tego środka transportu.
Jest to balansowanie między, z jednej strony, potrzebą ochrony małych i średnich przedsiębiorstw - tematem, nad którym długo debatowaliśmy przez kilka ostatnich godzin - działających w sektorze przewozów autobusowych i autokarowych, a z drugiej strony - koniecznością ochrony praw osób o ograniczonej sprawności ruchowej, niepełnosprawnych, starszych emerytów, osób o czasowo ograniczonej sprawności ruchowej oraz ogólnie narażonych użytkowników, aby być może pojawiało się też mniej sporów. Takiej równowagi poszukiwaliśmy i mamy nadzieję, że dzięki pomocy wszystkich udało się nam ją osiągnąć.
Moim zdaniem ogłoszona przez pana komisarza Kallasa zmiana opiera się na koncepcji stworzenia jednolitego rozporządzenia dla wszystkich środków transportu. W istocie utworzeniu jednolitego rynku transportowego nie towarzyszyły jak dotąd odpowiednie środki służące ochronie praw pasażerów. Panie Komisarzu! Naprawdę mam nadzieję, że oprócz jednolitego rozporządzenia uda się nam doprowadzić do utworzenia jednego organu referencyjnego, jednej kasy biletowej i jednego biletu na różne środki transportu.
Chciałbym raz jeszcze podziękować wszystkim posłom, którzy zabrali głos, którzy śledzili to zagadnienie - zwłaszcza kontrsprawozdawcom - i tym, którzy odegrali entuzjastyczną rolę w ostatecznych negocjacjach. Swoje podziękowania kieruję ku Komisji Transportu i Turystyki, pracowników Sekretariatu, Rady, zwłaszcza prezydencji belgijskiej, i wreszcie - co nie najmniej ważne - pani minister Győri, która jest tutaj wraz z nami.
Jeżeli mogę, to chciałbym na koniec podziękować Komisji Europejskiej, panu komisarzowi Kallasowi i jego asystentom za konstruktywny wkład, którego nigdy nie omieszkali wnieść, oraz pracownikom sekretariatu komisji pojednawczej Parlamentu Europejskiego, którzy pokazali doskonałe umiejętności i profesjonalizm - cechy niezbędne, kiedy podejmuje się ważne decyzje w imieniu naszych obywateli.
To był ogólnie dobry test, który przyniósł Parlamentowi doskonałe rezultaty.
Przewodnicząca -
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w południe.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Robert Dušek
Celem sprawozdania dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym jest ustanowienie praw chroniących pasażerów, mających zastosowanie w całej Unii, w odniesieniu do wszystkich pasażerów i środków transportu. Rada nie zgodziła się na poprawki zgłoszone przez Parlament Europejski, zatem konieczne było wszczęcie tak zwanej procedury pojednawczej. Główne punkty osiągniętego porozumienia są zasadniczo zgodne z pierwotnym stanowiskiem Parlamentu. Szczególnie istotne jest to, że rozporządzenie będzie miało zastosowanie do wszystkich regularnych przewozów krajowych i międzynarodowych, a państwa członkowskie będą mogły wprowadzić odstępstwa wobec regularnych i niektórych szczególnych usług na maksymalnie osiem lat. W razie wypadku pasażerowie będą mieli prawo do odszkodowania w wysokości do 220 tysięcy euro na osobę i 1 200 euro na bagaż. Ponadto przewoźnicy muszą zapewnić podstawową pomoc w razie wypadku (wyżywienie, odzież i pomoc medyczną), a także zakwaterowanie na maksymalnie dwie noce. W razie opóźnienia przekraczającego 120 minut lub odwołania połączenia przewoźnicy muszą zapewnić pasażerom możliwość kontynuacji podróży, zmiany trasy bez ponoszenia przez pasażerów dodatkowych kosztów lub zwrotu ceny biletu. Jeżeli to wykracza poza ich możliwości, to muszą zwrócić cenę biletu wraz z dodatkowym odszkodowaniem w wysokości 50 % ceny biletu. Porozumienie chroni też prawa osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Z powyższych powodów w pełni popieram przyjęcie sprawozdania.
Ian Hudghton
na piśmie - Popieram przedmiotowy kompromis dotyczący praw pasażerów autobusów, zapewniający prawo do przejazdu, prawo do dostępnej informacji podróżnej, zobowiązanie przewoźników autobusowych do zorganizowania obowiązkowych szkoleń kierowców zwiększających świadomość w zakresie niepełnosprawności, prawo do odszkodowania za zniszczenie wózka inwalidzkiego, mechanizm rozpatrywania skarg wszystkich pasażerów wraz z niezależnymi organami krajowymi zajmującymi się egzekwowaniem rozporządzenia i nakładaniem kar.
W przypadku wszystkich przewozów autobusowych i autokarowych na dystansie co najmniej 250 km bezpłatnie zapewniona zostanie konkretna pomoc dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, zarówno na dworcach, jak i w pojazdach, a o ile to konieczne - bezpłatny przejazd osoby towarzyszącej.
Zapewnienie dostępnej informacji podróżnej i szkolenie kierowców zwiększające świadomość w zakresie niepełnosprawności będzie istotnym krokiem naprzód zwłaszcza dla osób niewidomych i słabowidzących.
Jednakowy dostęp do transportu ma kluczowe znaczenie dla niezależności. Bez równego dostępu do transportu ludzie niepełnosprawni nie mogą dojechać do pracy, na zakupy ani uczestniczyć w wydarzeniach kulturalnych czy innych formach spędzania wolnego czasu.
Chociaż tekst nie zawiera wszystkich aspektów, których bym sobie życzył, to moim zdaniem dzięki poparciu go i wzmocnieniu praw wszystkich niepełnosprawnych pasażerów uczynimy ważny krok na rzecz umożliwienia Europejczykom korzystającym z psów-przewodników przemieszczania się w Unii Europejskiej na zasadach równych z innymi obywatelami.
Jarosław Leszek Wałęsa
Popieram rezolucję ustawodawczą w sprawie zatwierdzonego przez komitet pojednawczy wspólnego tekstu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004. Biorąc pod uwagę stabilny wzrost tego sektora transportu, uważam iż istotne jest ustanowienie obowiązujących w całej UE praw ochrony pasażerów, porównywalnych z prawami istniejącymi w innych środkach transportu, a także zapewnienie równych warunków dla przewoźników z różnych państw członkowskich i różnych rodzajów transportu. Wziąwszy pod uwagę fakt, że prawa te skupiają się szczególnie na potrzebach osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej należy popierać tę inicjatywę. Bardzo istotnym elementem rezolucji jest ustanowienie praw dotyczących odszkodowań dla pasażerów poszkodowanych w wypadkach autokarowych. W wyniku tych postanowień pasażerowie uprawnieni są do odszkodowania w związku ze śmiercią, odniesieniem obrażeń, jak również utratą lub uszkodzeniem bagażu z powodu wypadków.
Artur Zasada
Szanowny Panie Przewodniczący, Koleżanki i Koledzy! Chciałbym pogratulować panu Cancianowi jego pracy. Cieszę się, że ostatecznie udało nam się osiągnąć porozumienie w komitecie pojednawczym. Nasze główne osiągnięcie to oczywiście kwestia uprawnień pasażerów do rekompensaty i pomocy w razie wypadku, gwarancje dla pasażerów w przypadku odwołań i opóźnień, a także zagwarantowanie praw osobom niepełnosprawnym i pasażerom o ograniczonej mobilności (PRM). Cieszy mnie zwłaszcza wspomniane wyżej wpisanie do dokumentu osób z kategorii PRM - Passengers with reduced mobility, ale jednocześnie mam uzasadnione obawy w tej kwestii: w przypadku pasażerów podróżujących drogą powietrzną ani linie lotnicze, ani też porty lotnicze nie wiedzą dokładnie, którzy pasażerowie należą do kategorii PRM. Powszechnym jest, że z powodu tej niewiedzy przewoźnicy i lotniska odmawiają pomocy matkom i ojcom samotnie podróżującym z małymi dziećmi. Chciałbym zatem zaapelować: nasza praca nie zakończy się na przegłosowaniu dokumentu na sesji plenarnej. Jesteśmy również zobowiązani do monitorowania, czy rozporządzenie jest właściwie stosowane.
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz
Szanowny Panie Przewodniczący! Chciałbym złożyć serdeczne podziękowania sprawozdawcy za ciężką i niebywale efektywną pracę. Do tej pory transport pasażerów w przewozach autobusowych i autokarowych nie zapewniał odpowiedniej ochrony podróżnych, będąc jedyną formą transportu, która nie podlega żadnym unijnym regulacjom w tym zakresie. Dzięki zmianom pasażer będzie miał między innymi możliwość uzyskania odszkodowania w razie wypadku. Niezwykle istotnym jest również kwestia zagwarantowania przez przewoźnika pomocy osobom niepełnosprawnym, a w przypadku zagwarantowania na koszt przewoźnika może zostać zabrana osoba towarzysząca.
Nie ukrywam, że dla mnie osobiście wyjątkowym wyzwaniem była możliwość po raz pierwszy w historii zgodnie z Traktatem z Lizbony wziąć czynny udział w procedurze pojednawczej, kiedy w ramach negocjacji w późnych godzinach nocnych udało się wraz z panem Cancianem przegłosować kompromis w zakresie obowiązywania przepisów powyżej dystansu 250 km. Zaznaczyć należy, co jest dosyć istotne, że rozporządzenie gwarantuje 12 podstawowych praw zwłaszcza dla osób niepełnosprawnych. Kwestią, na jaką powinniśmy obecnie nałożyć ogromny nacisk, to odpowiednia kampania informacyjna, tak aby mieszkańcy Unii Europejskiej, byli świadomi posiadanych od teraz uprawnień.
Anneli Jäätteenmäki
Przyjmowane dziś przez nas w głosowaniu prawodawstwo dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym można uznać za niezbyt ambitne. Kompromis osiągnięty po długich sporach jest jednak lepszy niż nic. To godne ubolewania, że wniosek dotyczący rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do krajowych i międzynarodowych przewozów autobusowych i autokarowych na odległość co najmniej 250 km. Wobec tego w ogóle nie obejmie to na przykład Luksemburga, Malty i Cypru. Niedobrze też, że ten akt prawny wejdzie w życie dopiero za cztery lata. Cztery, a być może nawet osiem lat to bardzo długi czas oczekiwania na przystanku na nowe przepisy.
Oczywiście w osiągniętym kompromisie można znaleźć pozytywne elementy. W pierwotnym stanowisku Rady znalazły się tylko trzy podstawowe prawa pasażerów bez względu na dystans. Cieszę się, że w ostatecznym kompromisie jest ich już 12, a szczególną uwagę zwraca się na potrzeby osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Wejście rozporządzenia w życie ułatwi osobom niepełnosprawnym podróżowanie autobusami i autokarami. Jednocześnie zwiększy ich równość wobec innych pasażerów.
Po wejściu nowego prawodawstwa w życie państwa członkowskie będą musiały zapewnić skuteczne i właściwe wdrażanie przepisów. Leży to w interesie nie tylko osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, ale też naszych pozostałych obywateli podróżujących autobusami i autokarami.
Marian-Jean Marinescu
Rozporządzenie poddawane dziś pod głosowanie oznacza niezwykle istotny sukces, ponieważ po raz pierwszy prawa pasażerów podróżujących autobusami i autokarami będą chronione prawem. Po dwóch latach trudnych negocjacji Parlament Europejski i państwa członkowskie doszły do porozumienia w najważniejszych punktach, które wzmocnią prawa pasażerów korzystających z tego środka transportu. Obejmuje to odszkodowanie w przypadku opóźnienia lub odwołania podróży, odszkodowanie w razie utraty lub uszkodzenia bagażu, jak również odpowiedzialność przewoźników i zapewnienie pomocy w razie wypadków. W rozporządzeniu jako prawa podstawowe, mające zastosowanie bez względu na dystans podróży, uwzględniono zasadę niedyskryminacji osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej oraz zapewnienie im pomocy, a także prawo pasażerów do uzyskania informacji przed rozpoczęciem podróży i po jej zakończeniu. Rozporządzenie nie narzuca żadnych nowych wymogów technicznych, ale wymaga przyjęcia przez przewoźników odpowiedzialności za ich pasażerów.
Uwzględniliśmy też obecną sytuację gospodarcza i jej wpływ na przedsiębiorstwa, których dotyczy przedmiotowe rozporządzenie, poprzez zaproponowanie okresu przejściowego w wymiarze 4 lat, który może zostać jednokrotnie przedłużony.
Uważam, że przedmiotowe rozporządzenie, po wejściu w życie w 2013 roku, pomoże osiągnąć cel harmonizacji i konsolidacji praw pasażerów na szczeblu UE, bez względu na wybrany przez nich środek transportu.
