Przygotowania do posiedzenia Rady Europejskiej (24 czerwca 2011 r.) (ciąg dalszy debat) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest ciąg dalszy debaty w sprawie oświadczeń Rady i Komisji w sprawie przygotowań do posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 23-24 czerwca 2011 r.
Guy Verhofstadt
w imieniu ALDE - Panie Przewodniczący! Kluczową kwestią dzisiejszej debaty jest to, czego możemy się spodziewać po najbliższym posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbędzie się w czwartek i piątek. Ja i moja grupa, jak również prawdopodobnie większość posłów do tego Parlamentu, mamy nadzieję, że obecny szczyt zakończy się bardziej zdecydowanym, kompleksowym i odważniejszym podejściem do obecnego kryzysu. Bądźmy szczerzy, nie mamy globalnego kompleksowego podejścia do kryzysu. Nie przedstawiono takiego podejścia także w Radzie ani w Parlamencie.
Zwracam się do pana Martina Schulza. Ja także mam pytania dotyczące agencji ratingowych i ich roli w obecnym kryzysie, ale spróbujmy znaleźć błędy i źródła kryzysu w naszych własnych szeregach, a niekoniecznie poza Unią Europejską i jej instytucjami.
Powiedzmy sobie szczerze: kryzys nie minął. Mylą się ci, którzy myślą, że przekazanie dodatkowych kwot Grecji zakończy kryzys w odniesieniu do Grecji i strefy euro. Kryzys nie minął i będzie trwał, jeżeli: po pierwsze nie znajdziemy strukturalnego rozwiązania dla Grecji, a po drugie, jeśli nie stworzymy prawdziwej gospodarczej i politycznej unii w Europie. Dopiero takie środki powinny położyć kres kryzysowi w strefie euro i w Grecji.
Czy można mieć jedną walutę i 17 rządów, 17 strategii gospodarczych i 17 rynków obligacji, jak to jest dziś w UE i nigdzie indziej na świecie? Tylko my w UE uważamy, że możliwa jest unia walutowa z 17 różnymi koncepcjami polityki, 17 różnymi rządami i 17 różnymi rynkami obligacji.
I nie mówimy tego tylko my, federaliści w Parlamencie Europejskim. Wczoraj pan Lipsky, obecny prezes MFW, powiedział, że Europa powinna zbudować jedną unię polityczną i gospodarczą, jeśli chce zażegnać kryzys. Natomiast pan Geithner, minister finansów USA, powiedział wczoraj, że "może uda im się ze sobą pogadać; niech stworzą jedną unię gospodarczą i polityczną”. Jeżeli tam, po drugiej stronie Atlantyku, wiedzą, co trzeba zrobić, to dlaczego my nie mamy odwagi uczynić tego wielkiego kroku w kierunku unii gospodarczej i politycznej? Oto najważniejsze pytanie na najbliższe posiedzenie Rady.
Jeśli chodzi o moją drugą uwagę, to musimy pomóc Grecji i to nie tylko w sposób defensywny. Potrzebny nam odważny program oszczędnościowy, który jest obecnie przedmiotem rozmów z greckim rządem. Być może planuje się pójście dalej niż proponowano dotychczas. Jeśli tak, potrzebny nam pozytywny plan.
Nie da się wyjść z kryzysu tylko przy pomocy oszczędności. Potrzebny jest wzrost i inwestycje, a to UE może Grecji zapewnić. Udzielmy na przykład gwarancji na prywatne inwestycje. W Grecji nie ma już bowiem prywatnych inwestycji. Udzielmy im pożyczek z EBI. Wykorzystajmy częściowo program prywatyzacji nie na konsolidację fiskalną, lecz na nowe inwestycje i wzrost w Grecji.
A teraz mam prośbę do pana posła Daula, dlatego przejdę na język francuski.
(FR) Będę mówić po francusku. W grupie pana Daula są członkowie partii Nea Dimokratia. To musi być jasne. Co więcej, jeśli chcemy, aby wszystkie inne państwa dały Grecji pieniądze, to także Grecja musi osiągnąć konsensus polityczny. Wierzę, że możemy wezwać pana Daula, który wypowiedział się słusznie, by przekonał swych politycznych przyjaciół do takiego konsensusu, który zapewni Grecji odpowiednią politykę.
(Oklaski)
Tego właśnie potrzebujemy. Panie Pośle Daul! Wiem dobrze, że to uciążliwe zadanie. Wiem też jednak, że jest Pan w stanie sprostać temu wyzwaniu. To prawda, że kraj w takiej sytuacji pragnie jedności politycznej, a sytuacji tej nie rozwiążą polityczne gierki, jakie trwają obecnie w Grecji. Panie Lange! Przez osiem lat doświadczaliśmy tego w Belgii.
Panie Przewodniczący! Bądźmy szczerzy. Potrzebujemy pakietu zarządzania gospodarką odważniejszego niż ten, który mamy przed sobą.
Chcę się zwrócić bezpośrednio do przewodniczącego Barroso. Wczoraj na konferencji prasowej Rzecznik Komisji Europejskiej powiedział, że nie jest potrzebne kolejne głosowanie odwrotne większością kwalifikowaną w sprawie pakietu zarządzania. Panie Barroso! Proszę o naprawienie tej sytuacji. Proszę, by Komisja razem z Parlamentem Europejskim stosowała do pakietu zarządzania gospodarką bardziej metodę wspólnotową.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Joseph Daul
(FR) Panie Przewodniczący! Pragnę się zwrócić do przewodniczącego Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Jestem pewien, że zanim on wraz ze swymi liberalnymi rządami zdoła zaprowadzić pełną solidarność wszystkich krajów, ja i moja grupa osiągniemy ją już w odniesieniu do Grecji, o czym przypomnimy mu tutaj, w tym Parlamencie.
Guy Verhofstadt
(FR) Panie Przewodniczący! W większości krajów, do których nawiązuje pan poseł Daul, mamy koalicję z Chrześcijańskimi Demokratami, co z pewnością ma swe konsekwencje. Nie uważam jednak, by stosowne było dziś, przed tak ważnym posiedzeniem Rady, prowadzenie politycznych gierek partii i podjudzanie jednego rządu przeciwko drugiemu. Wzywam Pana, Panie Pośle Daul, by nie nastawiał Pan liberałów przeciwko Grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskim Demokratom) ani przeciwko socjalistom. Prosiłem Pana o przekonanie przyjaciół z partii Nea Dimokratia, której wielu członków jest także naszymi przyjaciółmi, a niektórzy przenieśli się nawet do mojej grupy, która ma tylko jeden cel: zjednoczyć ludność Grecji, by wyprowadzić ją z kryzysu. Może Pan tu odegrać ważną rolę. Liczę na Pana.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na dwa pytania zadane przez pana Koumoutsakosa i pana Ransdorfa zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Georgios Koumoutsakos
(EL) Panie Przewodniczący! Bardzo mnie cieszy stwierdzenie pana posła Verhofstadta, że wszyscy rozumieją już, iż problem Grecji jest problemem Europy. Co natomiast jest obowiązkiem Grecji? Przeprowadzenie poważnych reform strukturalnych i prywatyzacji.
Informuję więc pana Verhofstadta, gdyż ewidentnie wprowadzono go w błąd, że jeśli chodzi o te dwie kwestie, które są kamieniem węgielnym reform, Nea Dimokratia nie tylko zgodziła się na nie - to właśnie Nea Dimokratia wysunęła te propozycje. Są to wnioski partii Nea Dimokratia, których rząd nie jest w stanie wdrożyć od osiemnastu miesięcy. Taka jest prawda.
Miloslav Ransdorf
(CS) Panie Przewodniczący! Słuchałem uważnie pana posła Verhofstadta, przewodniczącego Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, i chcę go zapytać, czy nie mylę się, sądząc, że jego motto mogłoby brzmieć: "Grecja jest wszędzie”, bo Grecja jest nie tylko państwem członkowskim UE, ale także stanem umysłu, i jako taka jest wszędzie.
Guy Verhofstadt   -
Panie Przewodnicząc! To oczywiste, że jeśli nie rozwiążemy problemu Grecji, będziemy mieć ogromne problemy w całej strefie euro. Już dziś mamy te problemy w Portugalii; już dziś mamy je we Włoszech. Różnica w zakresie spreadu pomiędzy Portugalią a Niemcami, między Irlandią a Niemcami wynosi dziś ponad 800 punktów bazowych.
Zatem nasze działania w ramach solidarności, której potrzebujemy od początku tego kryzysu, a której nam brakło, są nie tylko dla Grecji. Są one dla wszystkich państw członkowskich strefy euro. To z powodu braku solidarności w grudniu 2009 roku doprowadziliśmy do o wiele większego problemu, z którym borykamy się do dziś.
Jan Zahradil
w imieniu ECR - Panie Przewodniczący! Bardzo tu dziś ciekawie!
Pragnę przypomnieć, że wciąż jest tu wiele osób, których państwa doświadczyły komunizmu i poczyniły od tego czasu wielki postęp, by przygotować się do członkostwa w Unii Europejskiej.
Słusznie kazano nam dowodzić, że spełniamy kryteria przystąpienia, że mamy w pełni rynkową gospodarkę i tak dalej. Niestety, takiej skrupulatności nie stosuje się do niektórych państw UE, które wchodzą do strefy euro. Dlaczego? Bo została ona skonstruowana jako projekt polityczny, a nie gospodarczy. Dlatego zignorowano te kryteria. Zmieniano liczby, by dopuścić kraje, które nie były gotowe. Oto sedno problemu, którego konsekwencje dziś odczuwamy, stojąc w punkcie zwrotnym.
Proszę mi wierzyć. Mimo że większość członków mojej grupy pochodzi z krajów spoza strefy euro, nie chcemy, by euro upadło. Jednocześnie jednak nie można go bronić za wszelką cenę.
Z pewnością dobiega końca czas przejmowania zobowiązań. Najbliższe posiedzenie Rady Europejskiej powinno być wyraźnym sygnałem, że jeżeli pozycja danego kraju w strefie euro jest niestabilna, to o ile nie wprowadzi on zasadniczych zmian, strefa euro bez wahania rozważy możliwość restrukturyzacji jego długu, a nawet - choćby wydawało się to okrutne - wykluczenia go ze strefy.
Panie Barroso! Powiem Panu, co będzie, jeśli Pan tego nie zrobi. Pana przeciwnicy - czy raczej przeciwnicy Pana następcy - nie będą miłymi, przyzwoitymi eurosceptykami jak ja, tylko wrednymi antyeuropejczykami. Dlaczego? Ponieważ będą wybrani przez rozzłoszczonych niemieckich podatników oraz zdesperowanych francuskich i holenderskich prywatnych przedsiębiorców, mających dość spłacania cudzych długów. Ani Pan, ani ja tego nie chcemy. Bierzmy się zatem do dzieła.
Proszę także, by przestał Pan wykorzystywać każdy kryzys lub nadużywać go jako okazję do forsowania ponadnarodowego programu w kierunku czegoś na kształt unii fiskalnej czy podatkowej, bo to droga donikąd.
Nie mamy do czynienia z kryzysem Europy. To tylko kryzys jednej błędnej, przestarzałej koncepcji integracji europejskiej i tyle.
Rebecca Harms
Panie Przewodniczący, Pani Minister Győri, Panie i Panowie! Zdumiewa mnie, jak gwałtowna stała się nagle debata w sprawie najgłębszego kryzysu, jaki od dawna przechodzi UE. Kiedy zdamy sobie sprawę, że bronimy obecnie strefy Schengen, że w trakcie tej prezydencji Rady nie byliśmy w stanie obronić wolności prasy na Węgrzech, że potrzebowaliśmy dużo czasu, by w ogóle zacząć szukać wspólnego języka, jeśli chodzi o Libię i Egipt, to trudno się dziwić w obliczu pogarszającej się sytuacji w Grecji, że mamy do powiedzenia tylko to, że choć mamy w Europie wielu liderów, to nie mamy przywództwa.
Sądzę, że to jeden z głównych problemów, który nie znalazł należytego rozwiązania. Kryzys trwa znacznie dłużej niż kryzys w Grecji. Sytuacja jest taka, że wszystkie rozwiązania ze strony Rady przychodzą zbyt późno, a ich zakres jest zbyt ograniczony. Nie zakomunikowano do tej pory, że UE może funkcjonować tak, jak chcemy i zapewniać wszystkim Europejczykom lepsze życie, tylko wtedy, gdy uratujemy Grecję i ustabilizujemy Południe. Moim zdaniem odpowiada za to konkretna instytucja, a mianowicie Rada Europejska. Uważam ponadto, że i Parlament nie zawsze świeci przykładem. Odmówił on chociażby zebrania się przed tym historycznym posiedzeniem Rady, by przyjąć rezolucję w sprawie problemów dotyczących właśnie tego historycznego kryzysu. Żałuję ogromnie, że nawet ci posłowie lewicy, którzy siedzą po mojej prawej stronie, nie byli w stanie zgromadzić się w odpowiednim czasie, by wydać w imieniu Parlamentu oświadczenie odnośnie do Grecji.
Jeszcze raz powrócę do tego, co jest nie tak w Grecji, ponieważ uważam, że pan poseł Daul jest odpowiedzialny wobec partii Nea Dimokratia. Jeśli jednak chodzi o sprawiedliwość, to Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim jest także odpowiedzialna wobec pana Papandreou i jego rządu. Choć cieszę się, że otrzymał on wczoraj votum zaufania, rząd grecki będzie także decydował w sprawie uczciwych programów walki z kryzysem. To nie fair, że ciężar kryzysu jest tak niesprawiedliwie rozłożony, że ponoszą go tylko niższe warstwy społeczeństwa, że nie wprowadzono podatku od majątku, i że uchylanie się od opodatkowania jest w Grecji tak powszechne. Solidarność narodowa, o której tu wspominano, musi być zauważalna także wśród greckich elit, które nawet dziś czerpią z kryzysu zyski. One także muszą ponieść odpowiedzialność.
(Oklaski)
Podtrzymujemy wszystko, co już wielokrotnie mówiliśmy na temat Grecji. Dłuższe perspektywy czasowe, korzystniejsze pożyczki i, jak sądzimy, łagodne, systematyczne i bezpieczne rozłożenie długu. Moim zdaniem fakt, że ze strachu przed agencjami ratingowymi nie wdrażamy tego, co uznaliśmy za słuszne - mianowicie, że prywatni wierzyciele także muszą ponieść ten ciężar - jest wyrazem niekompetencji politycznego przywództwa UE. Czynniki, które spowodowały kryzys, pozostają zatem czynnikami dominującymi i jak do tej pory brak nam politycznego przywództwa, które się tym zajmie. Moim zdaniem to główny problem, który trzeba przedyskutować na posiedzeniu Rady Europejskiej w najbliższych dniach.
Panie Przewodniczący Barroso! Życzę Panu szczęścia, jeżeli chodzi o Pana plan sprawiedliwszego opodatkowania mającego nas wyprowadzić z kryzysu. Nie wiem, czy wciąż dąży Pan do wprowadzenia podatku od transakcji finansowych. My jednak wciąż go popieramy. Parlament Europejski wielokrotnie już wyraził swe poparcie dla tej koncepcji. Uważam jednak, że uchylanie się od podatków, niesprawiedliwe premie i wszystkie czynniki, które przyczyniły się do krachu finansowego, nie znalazły jeszcze rozwiązania. To także Pana zadanie. Dziękuję za uwagę.
Lothar Bisky
Panie Przewodniczący! Kiedy popatrzymy dziś na Grecję, możemy się także czegoś nauczyć. Oszczędności plus wezwanie do wyprzedania ostatnich państwowych sreber nie uratuje Grecji. Wszystko jest jak dawniej. Przed wezwaniem do przyjęcia na siebie określonych zobowiązań wymaga się więcej oszczędności i prywatyzacji. Jednocześnie w ramach europejskiego okresu oceny podejmuje się próby przeforsowania tego bankructwa jako modelu dla państw członkowskich.
Sytuacja ta zaszła tak daleko, że rozważamy utworzenie agencji prywatyzacyjnej opartej na niemieckim modelu Treuhand. Panie Lange! Niemiecka agencja Treuhand zdziałała sporo dobrego. Spowodowała też jednak potężną deindustrializację i roztrwonienie majątku państwa. Konsekwencje tego stanu dają się odczuć do dziś. Nie chcę tu jednak zrzucać winy na innych.
Miliardy dodatkowej pomocy dla Grecji bez wyraźnych zmian to nic innego jak sieć bezpieczeństwa dla banków. W tym kontekście obejdziemy się też bez dobrowolnego udziału sektora prywatnego, jak nam się mówi. Dla mnie to po prostu polityczna improwizacja.
Wszystko będzie po staremu. Moim zdaniem jedyną alternatywą jest radykalna zmiana naszej polityki finansowej i gospodarczej. Brak nam jednak do tego odwagi. Nie radzimy sobie z przyczynami kryzysu. W tym problem. Brak nam odwagi, by rozwijać demokrację i przejrzystość, a ograniczyć politykowanie za zamkniętymi drzwiami. To zagrożenie dla idei europejskiej i zachęta dla ograniczającego nacjonalizmu.
Proszę o wyraźne sygnały ze zbliżającego się szczytu. Byleby to jednak nie był sygnał: "Niech zostanie jak jest”.
Nigel Farage
w imieniu EFD - Panie Przewodniczący! Za każdym razem, gdy pytam pana Barroso o jego plan B, słyszę, że plan B nie jest nam potrzebny.
Panie Przewodniczący Barroso! Za każdym razem, gdy przewiduję, że kolejny kraj znajdzie się na krawędzi działań ratunkowych, mówi Pan: "Nie, nie! Nie ma problemu”. A tu, gdy mamy do czynienia z drugą potrzebą ratowania Grecji, mówi Pan: "Nie ma alternatywy”. Róbmy tak dalej. Ignorujmy fakt, że hiszpański rynek obligacji sygnalizuje, że będzie następny. Zgotował nam Pan niezły pasztet. Był Pan w 100 % w błędzie co do każdego przewidywania dotyczącego strefy euro i mówi Pan dziś, że ten pakiet skieruje Grecję na drogę wzrostu. Tak się nie stanie. Skieruje on Grecję na drogę do trzeciej akcji ratunkowej, o której będziemy dyskutować za kilka miesięcy.
Muszę powiedzieć, że niedobrze mi się robi, kiedy widzę, jak kraj, który wymyślił demokrację, jest tyranizowany przez Pana i przez coraz bardziej przerażający Międzynarodowy Fundusz Walutowy, oraz jak ludność tego kraju przekonuje się, że musi przyjąć ten pakiet oszczędnościowy. Grecy muszą zaakceptować zredukowanie swej gospodarki do poziomu, który pogrąży ich w gospodarczej depresji. Mówi się im, że nie ma alternatywy. To forma sadomonetaryzmu, która doprowadza ich do szału. Wychodzą na ulice. Na ulicach panuje przemoc, a szczerze mówiąc będzie jeszcze gorzej. Odarł ich Pan nie tylko z pieniędzy, ale i z demokracji.
Dobrzy Europejczycy - naprawdę dobrzy Europejczycy - zaoferowaliby alternatywę, by pomóc Grekom w przywróceniu ich własnej waluty, w dewaluacji i renegocjacji długów, ponieważ ich wskaźnik zadłużenia przekroczył próg, zza którego nie ma powrotu. Tylko wówczas pakiety oszczędnościowe mogłyby przynieść spodziewane rezultaty. Tylko wówczas Grecy zaakceptowaliby potrzebę tych cięć. Jeżeli będziemy kroczyć obecną drogą, doprowadzi nas ona do społecznej i gospodarczej katastrofy.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Niki Tzavela
(EL) Panie Przewodniczący! Chcę zapytać pana posła Farage'a, czy wie, jak duży jest dług zagraniczny Wielkiej Brytanii i czy wierzy, że Wielka Brytania, jako wyspa, da sobie radę sama.
Nigel Farage   -
Panie Przewodniczący! Wielka Brytania przechodziła to dokładnie dwadzieścia lat temu. Byliśmy częścią mechanizmu kursowego. Wpadliśmy w pułapkę, próbując utrzymać się w stosunku do marki niemieckiej, przy stopach procentowych dwukrotnie większych niż powinny być.
Milion Brytyjczyków kosztowało to niepotrzebnie utratę miejsc pracy. Na szczęście wypadliśmy z mechanizmu kursowego, stopy procentowe spadły i w dekadzie lat 90. XX wieku było nam dobrze.
Nie da się łączyć gospodarek o różnych wskaźnikach wzrostu i różnych strukturach handlu. Tego się nauczyliśmy. Dzięki Bogu nie weszliśmy do strefy euro. Obawiam się jednak, że ci, którzy to zrobili, są teraz w gospodarczym więzieniu.
Barry Madlener   -
(NL) Panie Przewodniczący! We wtorek pan przewodniczący Barroso powiedział, że Grecja może liczyć na wsparcie UE, że "Europa pospieszy na ratunek”.
Na czym konkretnie opiera pan Barroso swoją moc? Czy przypadkiem pomoc finansowa dla Grecji nie jest działaniem wyraźnie zabronionym na mocy traktatu lizbońskiego? Czy parlamenty krajowe nie mają zatwierdzać takiej pomocy indywidualnie? Czy nie jest tak, że mogą one takiej pomocy również odmówić?
Uprawnienia Komisji są coraz większe. Czas, byśmy położyli temu kres. Komisja postrzega siebie jako zarządcę wszystkich krajów UE, jako ostatecznego decydenta pod wodzą pana Barroso. Pan Barroso nie został wybrany demokratycznie. Nie głosował na niego żaden obywatel UE. O rządzie, który rządzi bez demokracji, mam do powiedzenia tylko jedno: "dyktatura”. Biurokratyczna dyktatura, która chce podporządkować sobie Greków i dyktować rządy w Holandii. To niedopuszczalne, by pan Barroso decydował o tym, czy Holandia powinna udzielić pomocy. Tylko jeden organ może zadecydować o tym, czy Holandia powinna pomóc Grecji. Jest nim holenderski parlament.
Udzielanie pomocy Grecji jest bezużyteczne. Szkodzi holenderskiej gospodarce i obywatelom. W tym względzie pan Barroso miał rację. W końcu we wtorek powiedział sam, że nawet gdyby grecki dług w cudowny sposób zniknął, problem pozostałby nierozwiązany.
Szczyt UE nie może naprawdę prowadzić do żadnych innych wniosków. Jedynym długofalowym rozwiązaniem greckiego problemu jest przywrócenie drachmy, którą można indywidualnie zdewaluować. Wówczas rachunku nie musiałyby płacić pozostałe państwa członkowskie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Pragnę odpowiedzieć na dwa konkretne, zadane mi pytania.
Nie będę się wdawał w ideologiczną dyskusję przeciwko Europie, w której można zaobserwować skrajną prawicę i skrajną lewicę, zjednoczone przeciwko strefie euro i projektowi europejskiemu. Dlatego raz jeszcze apeluję do wszystkich demokratycznych sił w Europie, w tym Parlamencie i w Grecji, by zjednoczyły się w zgodzie, by zrobić wszystko, by zapewnić wzrost i dobrobyt w Europie.
Dwa konkretne zadane mi pytania dotyczą podatku od transakcji finansowych i naszego stanowiska w sprawie głosowania odwrotnego.
W sprawie podatku od transakcji finansowych, pragnę potwierdzić, że wniosek, jaki Komisja przedstawi prawdopodobnie w październiku, będzie dotyczył podatku od transakcji finansowych. Przeprowadziliśmy ocenę wpływu. Uważamy, że są dwie możliwości: podatek od transakcji finansowych i podatek od działalności finansowej. Zdecydowaliśmy się teraz przedstawić wniosek dotyczący podatku od transakcji finansowych, między innymi dlatego, że nie ma odpowiednika podatku VAT od transakcji finansowych. Przedstawimy więc nasze wnioski w październiku.
(Oklaski)
Drugą sprawę poruszył pan poseł Verhofstadt. Chcę powiedzieć wyraźnie, że Komisja popiera Parlament w sprawie głosowania odwrotnego. Popieramy Wasze ambitne stanowisko. Jednocześnie zwracamy się do Parlamentu i do Rady z gorącym apelem o zbadanie możliwości osiągnięcia ostatecznego porozumienia. Będzie o tym jeszcze mówił pan Olli Rehn. Wierzymy też, że dzięki postawie Parlamentu udało się poczynić wielkie postępy w odniesieniu do rozważanego obecnie pakietu.
Gratuluję Parlamentowi i tym, którzy najwięcej nad tą sprawą pracowali, a także węgierskiej prezydencji Rady, gdyż i ona wykonała bardzo ważną pracę. Kończąc i odnosząc się do kwestii odpowiedzialności, pragnę powiedzieć wszystkim, że koszt braku porozumienia w tej sprawie będzie bardzo wysoki, zważywszy na obecną sytuację.
Komisja popiera podejście wspólnotowe. Komisja popiera podejście jak najbardziej ambitne, zgodne, jak sądzę, także z podejściem Parlamentu.
Oto konkretne odpowiedzi na konkretne pytania.
Manfred Weber
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady, Panie Przewodniczący Barroso, Panie i Panowie! Wiele już powiedziano o Grecji. Ja dodam jeszcze dwie uwagi na ten temat.
Po pierwsze, mimo wszelkich obaw i strachu wśród ludności, nie możemy zapominać o zasadach. Dwie zasady, które określają Europę, to solidarność, przy której trwamy, i poczucie indywidualnej odpowiedzialności, zgodnie z którym Grecy i wszyscy ci, którzy są adresatami aktów solidarności, przyjmują także własną odpowiedzialność.
Po drugie, wspomniano tu o wielkim sprawdzianie dla Europy, o obawie, że projekt europejski może nawet upaść, i że powrócą stare demony, które - jak nam się wydawało - już w UE wytępiliśmy. Spójrzmy na to inaczej, pozytywnie. Nie powinniśmy mówić jedynie o problemach, lecz także o sukcesach. Powinniśmy na przykład wspomnieć o kilku krajach bałtyckich, którym udało się pokonać kryzys oraz o tym, że przy wsparciu z UE Irlandii uda się w przyszłym roku wrócić na rynki obligacji. Może to być ważną okazją, by pokazać ludziom, że razem jesteśmy silniejsi niż osobno.
W tym kontekście trudno się zająć drugą ważną kwestią dotyczącą posiedzenia Rady, to jest migracją. Istnieje jednak związek pomiędzy tymi dwiema sprawami, ponieważ jeśli idzie o kwestię migracji, a szczególnie o strefę Schengen, w grę wchodzi ta sama zasada, mianowicie w wyniku narodowego egotyzmu kwestionowany jest obecnie jeden z największych sukcesów Europy. Jestem pewien, że wszyscy znamy dane wskazujące, że do Włoch przybyło 18 tysięcy uchodźców. Wszyscy wiemy jednak, że 18 tysięcy uchodźców to dla Włoch wcale nie nadmierny ciężar, skoro dwa razy tylu uchodźców tylko w zeszłym roku przyjęła sama Belgia. Dlatego Włochy nie powinny reagować tak jak zareagowały. To wina międzynarodowej polityki włoskiego ministra reform, Umberto Bossiego. Z powodu kilkuset ludzi Francja odpowiedziała przywróceniem kontroli granicznych, co było także podyktowane przesłankami wewnętrznymi. W Danii powody także były związane z polityką wewnętrzną.
Dlatego chciałbym, aby z posiedzenia Rady docierały wyraźne sygnały. Kiedy omówiona zostanie sprawa migracji i strefy Schengen, szefowie państw lub rządów UE muszą odpowiedzieć wyraźnym komunikatem, że nie chcemy narodowego egotyzmu, zwłaszcza w tej sprawie. Chcemy natomiast bronić wielkiego sukcesu, jakim jest wolna Europa. Panie Przewodniczący Barroso! W tym zakresie Parlament na pewno Pana poprze.
Hannes Swoboda
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady, Panie Przewodniczący Komisji! Po pierwsze chcę powiedzieć kilka słów na temat bliski memu sercu, jakim jest oczywiście Chorwacja. Mam nadzieję, że tym razem uda nam się podjąć decyzję o prawdziwym przyjęciu Chorwacji do UE. Komisja wykonała dobrą robotę - Komisja czyli komisarz Füle, pan przewodniczący Barroso, a także węgierska prezydencja. Akcesja kraju, który dobrze wykonał swe zadanie, byłaby dobrym i ważnym sygnałem dla problematycznego regionu Bałkanów. Mówiąc "wykonał swe zadanie”, nie mam na myśli rozwiązania wszystkich problemów. Właśnie doświadczyliśmy kilku sytuacji nie do przyjęcia w związku z paradą gejów w Splicie. Rząd musi jednak bronić fundamentalnych swobód i fundamentalnych praw.
Chcę jeszcze wspomnieć o Grecji. Panie Przewodniczący Barroso! Powiedział Pan, że trudno będzie wyjaśnić obywatelom, dlaczego nie mamy rozwiązania na przykład w kwestii pakietu zarządzania gospodarką. Panie Barroso! Trudno będzie jednak także wyjaśnić obywatelom koncentrację na samej oszczędności. Mówił Pan o wzroście i o tym, że musimy go promować. Ale jak? Nie można uważać, że sama tylko oszczędność spowoduje wzrost, jeżeli nie zaproponujemy alternatyw. Pan poseł Verhofstadt wspomniał o kilku problemach. Nie tylko lewicujący ekonomiści - jak na przykład dział gospodarczy "Le Monde”, który nie jest gazetą lewicującą - mówią wyraźnie: oszczędności - owszem, bo potrzebne nam pewne ograniczenia - ale z drugiej strony potrzebny nam wzrost i inwestycje.
Kiedy mowa o prywatyzacji, wie Pan, Panie Przewodniczący Barroso, jak szybko zmusić Grecję do fali prywatyzacji. Jak właśnie powiedział pan Bisky, wszystko jest wyprzedawane. Musimy jednak dać Grecji czas na prywatyzację tych rzeczy, które warto sprywatyzować, kiedy Grecja otrzyma za to adekwatne środki.
Po drugie, musimy także inwestować. Kiedy mówi się o uwolnieniu funduszy regionalnych i środków z Funduszy Strukturalnych, to trzeba odstąpić od obowiązku współfinansowania, bowiem w przeciwnym razie Grecja nie będzie w stanie z nich skorzystać. Panie Barroso! Na takie właśnie wnioski Komisji czekamy. Popieramy politykę oszczędności tam, gdzie oszczędności są potrzebne; popieramy ograniczenia i środki związane z restrukturyzacją. Nie odniosą one jednak rezultatu, jeśli nie nastąpi wzrost.
W końcu, jeśli tak dalej pójdzie, nie uratujemy Grecji, naszych banków ani podatników. Zamiast ratunku wprowadzimy chaos.
Dlatego, Panie Przewodniczący Barroso, a dotyczy to również Rady, oprócz środków strukturalnych, potrzebny nam także wzrost. Wnioski dotyczące wzrostu i zatrudnienia mają zasadnicze znaczenie dla przyszłości Grecji i Europy.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Miloslav Ransdorf
(CS) Panie Przewodniczący! Pragnę zapytać pana posła Swobodę, czy zgadza się z poglądem, że w pewnych państwach członkowskich kryzys wykorzystuje się jako narzędzie do okradania obywateli z ich majątków. Czy pan Swoboda też tak to postrzega?
Hannes Swoboda
(DE) Panie Przewodniczący! We wszystkich krajach, które doświadczają kryzysu, zaistniały prawdziwe problemy. Nie ma sensu temu zaprzeczać. Sytuacja ta może być powodem dwojakich nadużyć. Jednym z nadużyć jest to, co robią pewne agencje ratingowe, podając na przykład informacje doprowadzające niektóre państwa do ruiny. Drugim nadużyciem jest wypowiadanie oświadczeń politycznych sugerujących, że nie musimy nic zmieniać. Jeżeli demonstranci w Grecji czy w innych państwach sądzą, że nic nie musimy zmieniać, i że wszystko może być po staremu, to są w błędzie. Dlatego jesteśmy za udzieleniem pełnego poparcia dla środków zaproponowanych przez rząd pana Papandreou. Środki te są krokiem we właściwym kierunku. Trzeba je popierać, co muszą zrozumieć także niektórzy związkowcy w Grecji. Jedynym sposobem na pokonanie obecnego stanu rzeczy jest jednoczesne wspólne prowadzenie polityki wzrostu. Chciałbym, aby to było zupełnie jasne. Innymi słowy, nie ma tu mowy o jakichkolwiek nadużyciach. To bardzo ważne.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Panie Przewodniczący! Po wczorajszym wotum zaufania w Atenach, którego wynik wszyscy znamy, w niemieckiej gazecie "Bild” zamieszczono nagłówek "Grecki lider przetrwał - Europa może odetchnąć z ulgą”. Muszę powiedzieć, że mnie także ucieszył wynik głosowania, choć sądzę, że jest o wiele za wcześnie, by odczuwać ulgę.
Teraz kolej na wdrożenie w przyszłym tygodniu poważnego pakietu oszczędnościowego. To kolejny wielki test. Nawet wówczas daleko nam jednak będzie do poczucia ulgi. Do pokonania kryzysu konieczne będą dalsze kroki i środki. Zgadzam się z wypowiadanymi tu opiniami. Ludność Grecji potrzebuje światełka w tunelu. Chcę jednak podkreślić wyraźnie, że ludność krajów, z których pochodzi najwięcej pomocy, także pragnie ujrzeć koniec tego tunelu. Ludzie ci mają bowiem poczucie, że tylko dają i dają, i dają, i nie ma temu końca. Ludzie w Grecji mają zaś poczucie, że tylko oszczędzają i oszczędzają, i oszczędzają, i że nie ma temu końca.
Dlatego tak potrzebna jest strategia wzrostu. Dlatego do uwolnienia i do liberalizacji tej skostniałej gospodarki niezbędna jest prywatyzacja. Dlatego musimy stanowczo promować i popierać zmniejszenie długu publicznego w Grecji. Demokracja musi to potwierdzać. Sprawa pana Samarasa jest przykładem całkowitego braku odpowiedzialności. Powinniśmy jednak udzielać gwarancji na przykład na inwestycje. Panie Przewodniczący Barroso! Powinniśmy także sięgnąć do niewykorzystanych środków UE i udostępnić je Grecji, bo w końcu wzrost jest korzystny nie tylko dla Grecji, ale i całej Europy.
Jeżeli popatrzymy nieco przed siebie, zauważymy ważną rzecz. Trzeba wzmocnić pakt stabilności i rozwoju. Musimy zapobiegać przyszłym kryzysom. I tu wchodzi w grę głosowanie odwrotne. Żaden zwykły obywatel nie zrozumie, co to oznacza. Mówiąc wprost, albo pakt stabilności i rozwoju będzie miał w sobie ten dziwny techniczny element, o którym wspomniałem, albo nie będzie miał siły oddziaływania. Wówczas zaś nie będziemy w stanie tego pakietu poprzeć. Naszym zdaniem głosowanie odwrotne w prewencyjnej fazie paktu stabilności i wzrostu jest absolutnie niezbędne.
Panie Przewodniczący Barroso! Ogromnie cieszy mnie Pana ponowne zapewnienie, że Komisja jest dokładnie tego samego zdania. Chciałbym zobaczyć znaczne poparcie dla tego projektu w tym Parlamencie.
Sven Giegold
(DE) Panie Przewodniczący! Dziękuję panu posłowi Lambsdorffowi. Jestem zdania, że Grecji pilnie potrzeba politycznej jedności. To jednak wymaga, by wysuwane tu wnioski były bezwzględnie uczciwe. Jedność w tym państwie jest możliwa tylko wtedy, gdy odbudowane zostanie zaufanie do elit politycznych i gospodarczych. Aby to było możliwe, wysuwane wnioski muszą właśnie powodować jedność. Chcę jednak zwrócić uwagę na to, że Pana grupa powinna wykazać się jakąś konsekwencją. Tu bowiem wzywacie do wprowadzenia euroobligacji, a w Niemczech mówicie, że euroobligacje są swego rodzaju bluźnierstwem. To właśnie ze strony Pana grupy w parlamencie niemieckim dostrzegamy największą opozycję w stosunku do wspólnej...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący -
Panie Pośle Giegold! Nie może Pan korzystać z reguły niebieskiej kartki, jeżeli nie zamierza Pan zadać pytania. W takiej sytuacji pan graf Lambsdorff nie ma bowiem na co odpowiadać.
Niki Tzavela
(EL) Panie Przewodniczący! Jako Greczynka pragnę podziękować Komisji Europejskiej, Radzie i Parlamentowi Europejskiemu za dotychczas udzielone Grecji wsparcie. Dziękuję szczególnie członkom Komisji, którzy od osiemnastu miesięcy tak ciężko pracują, by zaradzić greckiemu kryzysowi.
Wiele mówiliśmy tu dziś o Europie. W tym wielonarodowym Parlamencie pragnę jednak uczynić jedną patriotyczną wzmiankę. My, Grecy, daliśmy Europie jej nazwę i włożyliśmy decydujący wkład w to, co nazywamy "europejską cywilizacją” i "europejskimi wartościami”. O co natomiast proszą greccy politycy i obywatele? O szacunek i solidarność. Co możemy obiecać w zamian? Że będziemy ciężko pracować, by postawić na nogi kraj, który doprowadziliśmy do tego stanu, bo to przede wszystkim nasze problemy i nasza wina.
Pragnę przedstawić trzy wnioski: ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Andrew Henry William Brons   -
Panie Przewodniczący! Obecność wielu domniemanych azylantów z Libii i Tunezji znajdzie się w porządku obrad Komisji. Tunezja jest krajem, który obalił dyktatora, od czego więc uciekają Tunezyjczycy? Od demokracji? A może na końcu tej kolejki powinniśmy się spodziewać emerytowanego dyktatora, pana Ben Alego?
Libia jest strefą objętą wojną. Ludzie nie stają się jednak azylantami tylko dlatego, że żyją w niebezpiecznym kraju. Dana osoba musi mieć określone powody, by czuć się w niebezpieczeństwie. Wydaje się, że chodzi o to, czy Włochy lub Malta powinny przyjmować uchodźców tylko dlatego, że są pierwszymi krajami, do których ci dotarli, czy też powinny ich przyjmować inne państwa członkowskie. Uważam, że nikt nie powinien ich przyjmować, i że prędzej czy później powinni oni wrócić do Afryki Północnej.
Jeżeli zasady UE dotyczące azylu stanowią, że samo twierdzenie, iż jest się azylantem, wystarcza, by powstawał obowiązek jego przyjęcia, to trzeba te zasady zmienić. Zasady tworzą ludzie i ludzie mogą je zmieniać. Państwa członkowskie i sama UE mogą zatem odrzucać inne porozumienia międzynarodowe, jeżeli tak sobie życzą. Migracja zmieniła państwa członkowskie nie do poznania. Nadszedł czas, by zatamować napływ imigrantów i zachęcić ich do powrotu.
W porządku dziennym znalazła się także akcesja Chorwacji. Jakie działania podejmie UE, by zapewnić uczciwe przeprowadzenie referendum, wysłuchanie i porównywalne wydatki obu stron? Podejrzewam, że wolne i uczciwe referendum jest niemożliwe. Chorwacja ulegnie propagandzie UE, a przeciwnicy akcesji zostaną wyeliminowani z debaty.
Ildikó Gáll-Pelcz
(HU) Panie Przewodniczący! Kolejne posiedzenie Rady Europejskiej będzie dotyczyć także zaufania. Osiągnęliśmy historyczny moment. Historyczny, ponieważ określimy wyzwania stojące przed Unią Europejską, na które musimy znaleźć odpowiedzialne reakcje. Reakcje te są jednak ze sobą ściśle powiązane.
Przede wszystkim chcę jednak pogratulować węgierskiej prezydencji jej wielkiej pracy i za tę pracę podziękować. Dziękuję szczególnie pani sekretarz stanu, Enikő Győri, która zawsze była wszędzie obecna. Wyznaczyła ona prezydencji rygorystyczny harmonogram prac, utrzymała go, a jednocześnie zapewniła przyjazne Parlamentowi nastawienie, za co ponownie dziękuję.
To półrocze było prawdziwym wyzwaniem, gdyż postawione przed nami zdania były nowe nie tylko dla węgierskiej prezydencji - były to w ogóle całkiem nowe wyzwania. Proszę tylko pomyśleć o rozpoczęciu i instytucjonalizacji europejskiego okresu oceny oraz o "sześciopaku” zarządzania gospodarką, utworzonym w ramach procedury współdecyzji, które wiążą się z całkowicie nowym podejściem gospodarczym.
Ze zbliżającym się posiedzeniem Rady, a także z kwestiami tego pakietu, które mają dopiero być rozstrzygnięte w drodze kompromisu, wiążą się duże oczekiwania. Na Radzie i Parlamencie spoczywa jednocześnie wielka odpowiedzialność związana z porozumieniem, gdyż muszą zadecydować, czy chcą kontynuować złe praktyki, które doprowadziły do osłabienia paktu stabilności i wzrostu, a pośrednio także do kryzysu, czy też zakończą politykę porozumień na szczeblu państw członkowskich i złych układów, a wreszcie pozwolą na przyjęcie takiego podejścia do polityki gospodarczej, które zapewni rozwiązania na szczeblu UE, będzie oparte na wspólnie ustalonych zasadach i w końcu dopełni aspekt polityki gospodarczej związany z integracją, którego celem będzie silna Europa. Obywatele, parlamenty krajowe i rynki oczekują od UE kształtowania jednolitej europejskiej gospodarki opartej na wspólnie uznanych zasadach, zapewnienia stabilności wspólnej waluty i skutecznej ochrony obywateli UE przed kryzysem.
Juan Fernando López Aguilar   -
(ES) Panie Przewodniczący! Posłowie do Parlamentu Europejskiego doskonale rozumieją, że debata w czasie posiedzenia Rady Europejskiej, które ma się odbyć w dniach 23 i 24 czerwca, nadal będzie się koncentrować na trwającym kryzysie i na problemach strefy euro oraz Grecji. Chcę jednak dołączyć do tych, którzy podkreślają, że porządek obrad na tym się nie kończy. Mamy także obowiązek rozważyć pytania dotyczące kwestii o kluczowym znaczeniu dla sprawy wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa, szczególnie zaś dla strefy Schengen, która jest chyba kluczową strukturą gwarantującą swobodny przepływ osób.
Nie możemy pozwolić, by wołanie o demokrację rozlegające się w Północnej Afryce nie spotkało się z wyraźną, kategoryczną reakcją. Co więcej, reakcja ta nie może być reformą układu z Schengen. Przeciwnie, powinna ona wiązać się ze wzmocnieniem strefy Schengen. Znane nam są precedensy wskazujące wyraźnie, że w obliczu niespodziewanych wydarzeń gwałtowna presja migracyjna, jak w przypadku Wysp Kanaryjskich i Hiszpanii w latach 2004-2006, nasza odpowiedź nie może dotyczyć tylko lepszej Europy. Musi ona także wspierać dążenie do większej demokracji w krajach sąsiednich.
Wiemy, że Malta, Włochy i Francja są poddane tej presji, ale musimy powiedzieć jasno, że Rada musi wykonać swoje zadanie, dopełniając pakietu azylowego i imigracyjnego, reformy rozporządzenia w sprawie Fronteksu oraz, co niemniej ważne, aktualizując klauzulę solidarności zawartą w art. 80 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co oznacza aktualizację dyrektywy 2001/55/WE.
Kończąc, chcę wyrazić swe obawy dotyczące komunikatu w sprawie wprowadzenia mechanizmu reagowania, który pozwoli przywrócić wewnętrzne granice w UE w wyjątkowych okolicznościach. Musimy mieć całkowitą jasność co do tego, o czym mówimy oraz co do europejskiego wymiaru takich komunikatów, ściśle w związku z instytucjami UE, byśmy nie znaleźli się na śliskiej drodze prowadzącej donikąd.
Adina-Ioana Vălean   -
Panie Przewodniczący! Po okresie otwartości, tolerancji i entuzjazmu dla Europy zauważamy w ostatnich latach osłabienie naszej jedności i podział pomiędzy Europejczykami, nawet w tym Parlamencie, w sprawach takich jak swobodny przepływ osób, imigracja, interesy krajowe, a przede wszystkim pieniądze.
Światowy kryzys gospodarczy uwydatnia niestety najgorsze z naszych nacjonalistycznych i populistycznych poglądów. Chaos codziennych deklaracji krajowych polityków i osób zainteresowanych sprawą Grecji wzmaga jeszcze dezorientację i spekulacje na rynkach. Ryzyko "skażenia” każdego państwa członkowskiego jest tu bardzo realne.
Choć część odpowiedzialności za kryzys spoczywa na Grecji, nasi europejscy liderzy też są za niego odpowiedzialni. Gdyby rok temu UE zjednoczyła się w całkowitym zaangażowaniu w pomaganie Grecji, nie rzucalibyśmy się z jednego planu ratunkowego w drugi.
Nie potrzebujemy kolejnych rozwiązań technicznych. Potrzebujemy spójności, determinacji i jedności, bo toczymy tu wojnę psychologiczną, a rynek testuje jedność Europy, a nie grecki plan oszczędności.
Musimy wysłać jednogłośny sygnał poparcia i zachęty, mówiący, że Europa wspiera Grecję.
Powinniśmy ponadto obniżyć stopy procentowe i zwiększyć elastyczność dostępu do funduszy UE. Grecja musi też być gotowa wziąć swój los w swoje ręce. Choć reformy i oszczędności są niezbędne, pamiętajmy też o tym, że w długiej perspektywie nie wystarczy sama odbudowa. Musimy wrócić do podstaw, zachęcić do inwestowania i promować wzrost.
Mam nadzieję, że jutro żaden europejski lider nie zawiedzie, jeśli chodzi o solidarność, bo Grecja to jedna z kart książki o Europie. Jeśli wspieramy Grecję, wspieramy Europę.
Mario Borghezio
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jeśli chodzi o Grecję, powiem, że wystarczy wysłuchać tego, o czym tu rozmawiamy, by zrozumieć, na jakim etapie jest europejskie zarządzanie. W zasadzie brniemy na wyczucie, bez wyraźnych wytycznych. Nie powiedziano nam nic, za co chciałbym trzymać kciuki, gdybym był obywatelem Grecji, na przykład greckim robotnikiem albo małym przedsiębiorcą w obliczu bankructwa.
Jeśli chodzi o imigrację, słyszałem jak krytykuje się Włochy za to, że nie chcą przyjąć żadnych uchodźców. Kilka godzin temu pani Malmström wydała jednak oświadczenie publiczne, że kiedy rozpoczęła się tragedia libijskiego exodusu, każdy kraj podjął się przyjąć co najmniej 800 uchodźców. W praktyce nikt ich nie przyjmuje, a pani Malmström podkreśla pozytywny przykład Norwegii. Uchodźcy trafiają na Lampedusę i Maltę, a my jesteśmy jedynymi, którzy ich przyjmują. Włochy ich przyjmują. Włochy. Mówiło się o ministrze Bossim, a jest też minister spraw wewnętrznych, pan Maroni. Obaj pochodzą z rasistowskiej partii Lega Nord, która jednak przyjęła uchodźców. Jeżeli nie będzie innych dowodów, przyjmujemy to za prawdę.
I jeszcze Chorwacja. Chorwacja musi dołączyć do UE, ale musimy też pamiętać, że papież ostrzegał Chorwatów przed biurokratycznymi, scentralizowanymi strukturami.
Mario Mauro
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! To właśnie złożoność i trudność porządku dziennego posiedzenia Rady, które ma się odbyć dnia 24 czerwca, unaocznia nam niedociągnięcia dostępnych nam instrumentów.
Co mamy do dyspozycji? Unię Europejską. Unia Europejska to trwający projekt, niedokończone dzieło, którego tak często nie udawało nam się precyzyjnie dokończyć z powodu naszej słabości i strachu. Mamy więc do dyspozycji Unię Europejską, ale nie Stany Zjednoczone Europy. To znaczy, że kiedy z przyczyn wewnętrznych chwieją się rządy krajowe, my nie mamy instrumentu, który moglibyśmy aktywować, by wdrożyć to, co mogłoby być rozwiązaniem naszych problemów. Aby wreszcie mieć do dyspozycji Stany Zjednoczone Europy, potrzebujemy przywództwa nie tylko rządów krajowych, ale przede wszystkim instytucji europejskich.
Nie ma tu już przewodniczącego Barroso, ale sądzę, że to jego rozwaga pozwoliła mu zostać ponownie wybranym. Bardzo chciałbym na niego głosować po raz trzeci, tym razem jednak ze względu na jego odwagę. Innymi słowy, raz został on wybrany ponownie ze względu na swą rozwagę, a ja wybrałbym go po raz trzeci za odwagę. Uwzględniając więc trudny porządek dzienny posiedzenia Rady, które odbędzie się w dniu 24 czerwca, oczekuję, że Komisja i instytucje UE nakłonią rządy krajowe, by przedłożyły nasze ideały nad nasze interesy.
To jedyna możliwa droga w przód. W przeciwnym razie będziemy bowiem kontynuować debaty, w których zrzędzimy z powodu tego, że być może francuski rząd przejął inicjatywę w sprawie strefy Schengen z powodów wewnętrznych, albo że rząd włoski odmówił przyjęcia tego czy owego uchodźcy, albo że rząd grecki jest wciąż zbyt słaby, by wziąć odpowiedzialność za własne decyzje. Główny problem tkwi jednak w czymś innym. Jeżeli polityczny charakter projektu europejskiego nie zostanie wyjaśniony, nie będziemy w stanie rozwiązać naszych problemów.
Anni Podimata
(EL) Panie Przewodniczący! Pragnę najpierw dołączyć swe podziękowania do podziękowań pani Tzaveli, która, za co jestem jej wdzięczna, podziękowała parlamentom i narodom Europy za ich nieustające wsparcie dla mojego kraju.
Jak pokazują wydarzenia ostatnich dni, Grecja jest zdeterminowana, by kontynuować i zakończyć sukcesem swe wysiłki zmierzające do restrukturyzacji finansów i promowania reform strukturalnych. Aby jednak wysiłki te zakończyły się sukcesem, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, musimy móc przygotować ludziom nie tylko oszczędności, ale także dać im pozytywne perspektywy, perspektywy wzrostu, zatrudnienia i nowych miejsc pracy. Po drugie, potrzebne nam poczucie bezpieczeństwa i poparcia ze strony Unii Europejskiej, poczucie politycznej spójności, gdyż w czasie kryzysu, a zwłaszcza w ostatnich tygodniach, obserwowaliśmy nieformalny dialog publiczny pomiędzy stolicami Europy, Komisją Europejską i Europejskim Bankiem Centralnym. Agencje ratingowe były przy tym dziwnym punktem odniesienia w związku z głośnym zaangażowaniem sektora prywatnego w nową formę wykupu Grecji.
Te dziwne odniesienia nie służą ani Unii Europejskiej, ani unii politycznej. Musimy uciszyć tę kakofonię, bo tylko w atmosferze politycznej spójności możemy mieć nadzieję na spełnienie warunków, które umożliwią zwieńczenie sukcesem ogromnego wysiłku obywateli Grecji.
Sarah Ludford   -
Panie Przewodniczący! Europejscy liderzy będą musieli jutro odpowiedzieć na ważne pytanie dotyczące utrzymania osiągnięć UE w tworzeniu wspólnej waluty i strefy swobodnego przepływu osób. Hasło "więcej Europy” nie jest odpowiedzią na wszystko, jednak w tak kluczowych sprawach potrzebujemy wzmocnienia europejskich procesów decyzyjnych. Z zadowoleniem przyjmuję więc dzisiejsze oświadczenie przewodniczącego Barroso, które było o wiele bardziej zdecydowane niż w trakcie naszej majowej debaty na temat strefy Schengen i migracji. Powinien on był wówczas postawić Włochom i Francji ultimatum, jak to wcześniej zrobił Manfred Weber z PPE.
W znakomitym artykule opublikowanym wczoraj w "Financial Times” Mario Monti ubolewa zarówno nad nadmiernym szacunkiem, jakim darzy się wielkie państwa członkowskie, jak i nad "kulturą uprzejmości” w Radzie, co oznacza, że państwa członkowskie nie wezwały się nawzajem do odpowiedzialności za swe uchybienia. Ja bym to ujęła po prostu tak: "ręka rękę myje”. Fakt ten okazał się zgubny w sprawie sfałszowanych danych statystycznych Grecji. Potrzebne nam unijne organy podejmujące decyzje i działania w najważniejszych sprawach, ale potrzebna nam także szczerość, bez której nie jest możliwe wzajemne zaufanie.
Fiorello Provera
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Widzimy, że żaden kraj nie poradzi sobie w pojedynkę z problemem imigracji. Trzeba mieć politykę obejmującą wielkie ruchy migracyjne, która wspierałaby współpracę rozwojową i promowała wielostronne i dwustronne porozumienia z krajami pochodzenia i tranzytu migrantów.
Niestety, nowe instrumenty europejskich działań zewnętrznych nie zostały wykorzystane w duchu ani zgodnie z wizją traktatów, co stwierdzają obecnie Włochy. Państwa członkowskie znajdujące się na pierwszej linii musiały się zmierzyć z kryzysem uchodźstwa, podejmując jednostronne inicjatywy, bo brakło europejskiej solidarności. Dlatego wzywam Komisję, by określiła przypadki, w których możemy mówić o "masowym napływie wysiedleńców” zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2001/55/WE w sprawie tymczasowej ochrony, ustanawiając precyzyjne, wymierne kryteria, które można by uznać za trwałe. Wyjaśnienie takie jest ważne dla promowania skutecznej wspólnej polityki migracji i wspólnego niesienia tego ciężaru.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie Przewodniczący! Ja także gratuluję pani minister Győri, urzędującej przewodniczącej Rady, jej prezydencji. Witam ponadto wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej. Mam dwie uwagi.
Pierwsza dotyczy Grecji. Dostrzegam bowiem potrzebę konsolidacji sytuacji finansowej i opracowania środków promujących wzrost. Jeśli chodzi o konsolidację finansową, to jasne jest, że niezwykle trudno jest planować przyszłość, tkwiąc w przeszłości. Proponuję zatem powołanie swego rodzaju mediatora kredytowego, który mógłby ująć zagrożony dług Grecji w odpowiednią strukturę finansową lub dokonać jego przesunięcia. Ponieważ osiągnęliśmy porozumienie polityczne co do tego, że nie można dopuszczać do strat kapitału, może podzielilibyśmy grecki dług i pozwolili greckiemu rządowi zarządzać przyszłością, a wówczas taki mediator mógłby się zająć przeszłością poprzez restrukturyzację?
Jeśli chodzi o stopy procentowe, potrzebny jest wkład banków, które osiągnęły wielkie zyski, kupując długi przy stopie 16 %, a następnie podwoiły swój kapitał, kiedy stopy spadły do 8 %. Proponuję też prześledzenie transakcji finansowych z udziałem długu narodowego, czym mógłby się zająć Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych. Instytucje kredytowe przyczyniły się w pewnym stopniu do tego, co w prawie francuskim nazywamy nieuczciwą pomocą dla nadmiernie zadłużonej struktury. Dlatego są one winne zachowania niezgodnego z etyką i spowodowania szkód. Muszą to zatem naprawić.
Jeśli chodzi o wzrost, to musimy poprzeć proponowany przez przewodniczącego Barroso plan dotyczący 1 miliarda euro oraz zapewnić odpowiedni plan rozwoju dla Grecji. Popieram pomysł wysunięty przez pana posła Cohn-Bendita. Skupmy się na wydatkach militarnych, które stanowią 4 % PKB. Co więcej, gdyby UE udało się rozstrzygnąć spór pomiędzy Turcją a Cyprem, zaoszczędzilibyśmy Grecji 2 % jej PKB.
Takie działania pomogłyby zrealizować plan rozwoju dla Grecji.
Edite Estrela
(PT) Panie Przewodniczący! Nie spodziewam się wiele po nadchodzącym posiedzeniu Rady, ponieważ w UE panują podziały. Mamy więc wahanie zamiast decyzji i samolubstwo zamiast solidarności. Tak wygląda Europa.
Przypatrzmy się Grecji. Nie będę mówić o moim kraju, o Portugalii, gdzie dopiero co doszedł do władzy nowy rząd. Mogę mu zatem jedynie życzyć sukcesów na rzecz samej Portugalii, jak i Europy. Pomówmy jednak o Grecji. Grecja to jakiś tam kraj. Grecja jest od dziesięcioleci pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej i należy do Eurogrupy. Pamiętajmy, że Grecja była kolebką demokracji. Fakty te powinny wystarczyć, by traktować Grecję z większym szacunkiem. Grecy są odpowiedzialni za swą okropną sytuację, ale odpowiedzialność za nią ponoszą także instytucje europejskie.
Premier Papandreou zrobił wszystko, co w jego mocy, by wyjść z tej trudnej sytuacji. Z wielką odwagą i godnością przyjął środki oszczędnościowe, bez względu na to, czy są one wykonalne, czy nie. To, co dzieje się w Grecji, może któregoś dnia spotkać Irlandię czy Portugalię, Hiszpanię czy Belgię, Włochy czy Francję. Mam wobec tego pytanie do instytucji europejskich. Jak kraje przeżywające trudności mogą znieść nałożone na nie skandaliczne stopy procentowe, a jednocześnie zmniejszać swój deficyt budżetowy i dług publiczny, promować wzrost gospodarczy i tworzyć miejsca pracy? Czy nie sądzicie, że przy takim traktowaniu kraje te mogą umrzeć nie tyle od swych chorób, co od zastosowanego leczenia?
Nie tędy droga. Potrzebny nam wspólny plan obrony jednolitej waluty, walka ze spekulacją długiem państwowym i potępienie agencji ratingowych, które głównie należy winić za obecny kryzys.
Charles Goerens
(FR) Panie Przewodniczący! Jeżeli chcemy zapobiec wielkiej pożodze, musimy przede wszystkim przestać igrać z ogniem. Zgadzam się z przewodniczącym Barroso, że grecki rząd musi zrobić wszystko, co w jego mocy, by do akcji mogła z kolei wkroczyć UE. Innymi słowy, Grecja musi odzyskać wiarygodność.
Czy tego samego wezwania do odpowiedzialnego zachowania nie należy skierować do wszystkich rządów w UE? Czy wszyscy liderzy polityczni rozumieją wpływ ich wypowiedzi w sprawie Grecji w ciągu minionych 18 miesięcy? Czas, by na swym jutrzejszym posiedzeniu Rada Europejska położyła kres niezgodzie pomiędzy jej członkami.
Aby zapobiec efektowi domina w następstwie greckiego kryzysu w całej strefie euro, trzeba przede wszystkim zjednoczyć Grecję pod jednym planem naprawy gospodarczej i budżetowej; po drugie, zjednoczyć w tym samym celu UE i Eurogrupę; po trzecie, przeznaczyć nieco więcej czasu niż pierwotnie zakładano, zwłaszcza na prywatyzację; i po czwarte, osiągnąć dobrze pojętą solidarność nie tylko w odniesieniu do kredytów, ale także - i to szczególnie - do pomocy technicznej ze strony partnerów, a w zwłaszcza Komisji.
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim pragnę powiedzieć, że po najbliższym posiedzeniu Rady Europejskiej spodziewam się odpowiedzialnych decyzji, zważywszy zwłaszcza na klimat gospodarczy w ostatnich tygodniach. Posiedzenie to musi być dowodem większej odpowiedzialności niż ostatnie posiedzenie Rady, na którym próbowano oddalać problemy o trzy miesiące tylko ze względu na harmonogramy wyborcze. Takie odpowiedzialne decyzje powinny przede wszystkim powodować, by ludzie zdali sobie sprawę, że kwestie gospodarcze i finansowe mają kluczowe znaczenie dla Europy, a także są niezbędne do osiągnięcia głównego celu Europy, jakim jest utrzymanie pokoju.
Jeżeli problemy będziemy postrzegać tak, że doprowadzimy państwa członkowskie tylko do wzajemnej nieufności, do tworzenia i podkreślania różnic i rywalizacji pomiędzy krajami południowymi a północnymi i pomiędzy środkowymi a leżącymi na obrzeżach UE, to doprowadzimy do upadku Unii Europejskiej.
Moim zdaniem na najbliższym posiedzeniu Rady Europejskiej, bez względu na rozwiązania techniczne czy nieporozumienia polityczne, trzeba zadecydować o tym, czy chcemy, by projekt europejski pozostał ważnym wyznacznikiem strategii pokojowej w Europie. Moim zdaniem o to właśnie toczy się gra.
W przemówieniach wielu liderów, czy to z krajów będących w trudnej sytuacji, czy z krajów, które mają swój udział w zapewnianiu pomocy finansowej, dostrzegam nieodpowiedzialny dyskurs, który często odwołuje się nawet do skrajnie negatywnych cech ich narodów. Dlatego i tylko dlatego apeluję do poczucia odpowiedzialności liderów europejskich rządów, by zaproponowali rozwiązania mogące pomóc Europie wyjść z tej trudnej sytuacji.
Gianni Pittella
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Decyzje rządów europejskich w sprawie kryzysu powodowane są strachem i wzajemną nieufnością, jak powiedział pan Mauro.
Europa wygląda jak drużyna piłki nożnej, która przegrywa 2:0 i której zawodnicy sądzą, że mogą odwrócić tę sytuację, jeśli tylko przestaną podawać piłkę pozostałym i sami będą próbować strzelać gole. Żadnego meczu nie da się jednak wygrać indywidualnie. Nawet Maradona i Pelé nie mogliby wygrać takiego meczu sami. Grecki kryzys można było opanować w jego wczesnych stadiach. My jednak parliśmy do przodu i w końcu doszliśmy do trudnego punktu, gdzie pomóc może tylko ostateczne odejście od niszczącej zazdrości i nietrafionych recept na gospodarkę.
Powiedzmy sobie szczerze, że wielu z dzisiejszych szefów rządów okazuje się liderami drugorzędnymi. Nie mogą oni zrozumieć, że do kryzysu nie doprowadziła Grecja ani nawet dług państwowy, ale rynki finansowe, które do niedawna nie były regulowane. Teraz rządy oferują nam ponownie swą zwykłą śpiewkę: załatwmy nasze rachunki publiczne i zobaczmy, kto przeżyje. Nie przeżyje nikt; nie przeżyje istotna część społeczeństwa Europy. Musimy więc dążyć do wzrostu, koncentrując się na badaniach, szkoleniach i głównych wyzwaniach, i tworząc łańcuch pozytywnych wartości.
Na koniec powinniśmy porozmawiać otwarcie o imigracji. Strefy Schengen nie należy ruszać. Można ją co najwyżej wzmocnić, ale nie wolno jej naruszać, gdyż jest ona niezaprzeczalnie osiągnięciem, które utrzymuje Unię Europejską przy życiu. Przepływy migrantów trzeba kontrolować z Brukseli z perspektywy włączenia, solidarności i bezpieczeństwa.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Panie Przewodniczący! Najbliższe posiedzenie Rady zakończy węgierską prezydencję. Wysiłki tej prezydencji należy pochwalić, gdyż udało jej się zamknąć pewne ważne sprawy, w tym także kwestie bardzo kontrowersyjne.
To bardzo ważne posiedzenie, gdyż pokaże ono, czy da się wdrożyć europejski okres oceny. Państwa członkowskie muszą wdrożyć dane im zalecenia, by przeciwdziałać zagrożeniu stabilności. Państwa członkowskie muszą teraz wykazać swe odpowiedzialne zaangażowanie w stosowanie tego nowego mechanizmu.
Programy stabilności lub konwergencji oraz krajowe programy reform są potrzebne, ale nie są wystarczające. Potrzebne jest bowiem porozumienie co do znaczenia zarządzania gospodarką. Parlament z wielkim trudem osiągnął kompromis, który - mam nadzieję - zostanie poparty w jutrzejszym głosowaniu. Teraz z kolei Rada musi przyjąć ten pakiet o kluczowym znaczeniu dla Unii.
Wiele mówi się ostatnio o strefie Schengen. Trzeba oczywiście zreformować mechanizm oceny. Jednostronne przywrócenie granic nie jest bowiem rozwiązaniem. Jeżeli państwo członkowskie nie jest w stanie sprostać odpowiedzialności związanej z jego granicami zewnętrznymi, potrzebne mu jest wsparcie i zaangażowanie agencji Frontex.
Jeżeli nie zaradzimy tej sytuacji, Rada - za sugestią Komisji - może zadecydować kwalifikowaną większością głosów o przywróceniu na pewien czas kontroli granicznych. Uważam, że jednostronne wprowadzanie granic, jakie ma miejsce obecnie, nie jest rozwiązaniem.
Ważnym krokiem w procesie wdrażania istotnych dla UE strategii może być zatwierdzenie sprawozdania w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów oraz wniosków dotyczących wdrożenia strategii UE dla regionu Dunaju.
Tunne Kelam   -
Panie Przewodniczący! Jednym z czynników w tym pogłębiającym się kryzysie gospodarczym, który przeistoczył się w kryzys wiarygodności, jest słabość paktu stabilności.
Nikt nie jest tu bez winy. Znaleźliśmy się w sytuacji awaryjnej, w której liczy się tylko solidarność i odpowiedzialność, ale solidarność to nie tylko "wszyscy za jednego”; to także "jeden za wszystkich”. Każde państwo członkowskie musi wziąć odpowiedzialność za kondycję naszej Unii i zacząć działać dla wspólnego dobra Europy.
Potrzeba nam więcej Europy, a więcej Europy oznacza więcej dyscypliny i konkretnych środków przeciwko tym, którzy wciąż łamią zasady.
Aby przywrócić wiarygodność strefy euro, należy wzmocnić pozycję Komisji i jej niezależność w zarządzaniu gospodarką i sprawowaniu nadzoru. Komisja musi otrzymać upoważnienie do oceny sytuacji gospodarczej w państwach członkowskich, aby mogła na czas wydawać zalecenia i ostrzeżenia.
Kluczową sprawą będzie tu jednak wola polityczna i zdolność do nakładania kar. Ich stosowanie powinno się stać zasadą, a nie przedmiotem sporów politycznych. Rola Rady powinna zostać stosownie ograniczona w procedurach prowadzących do potencjalnych sankcji. Wiarygodność UE można przywrócić poprzez poprawę danych statystycznych i wykluczenie jakichkolwiek przyszłych manipulacji i fałszowania danych podatkowych.
Mój kraj, Estonia, stał trzy lata temu w obliczu poważnego kryzysu gospodarczego. Podjęliśmy jednak działania, zrównoważyliśmy budżet i weszliśmy do strefy euro. Działania podjęła również Łotwa, której udało się wrócić na dobre tory.
Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Wszyscy musimy działać na rzecz reformowania naszych społeczeństw. Cięcia wydatków są bolesne, ale są jedyną drogą powrotną do wzrostu i stabilności.
Seán Kelly   -
Panie Przewodniczący! Słyszeliśmy dziś wiele o dawaniu, dawaniu i dawaniu, o cięciach, cięciach i cięciach. Do kompletu można dodać kolejny wymiar, a mianowicie: gadanie, gadanie, gadanie. Odnoszę się szczególnie do odsetek żądanych przez EBC od mojego kraju, Irlandii. Mężnie walczymy o osiągnięcie naszych celów związanych z ratowaniem. Ale to nam nie pomaga.
Na szczęście PE i Komisja widzą, że jesteśmy traktowani niesprawiedliwie. Stopy procentowe w takiej wysokości, jaką stosuje się do nas, to wysyłanie łodzi ratunkowej i jednoczesne wiązanie kamienia do szyi tonącego.
Proszę, by Rada zmniejszyła stopy procentowe stosowane wobec Irlandii. Kiedy tak się stanie, będziemy mogli znów budować wzrost, sprostać naszym zobowiązaniom i znów stać się wielkim narodem, częścią Europy.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie Przewodniczący! Mam nadzieję, że Rada Europejska zatwierdzi trzy udane cele węgierskiej prezydencji, to jest strategię na rzecz regionu Dunaju, strategię integracji Romów oraz zakończenie negocjacji akcesyjnych z Chorwacją. Kluczowym celem jest jednak przyjęcie tzw. sześciopaku - pakietu legislacyjnego w sprawie zarządzania gospodarką. Węgierscy eksperci i dyplomaci zasługują na największe pochwały za swą pracę, ponieważ udało im się zmniejszyć liczbę spraw omawianych między Radą a Parlamentem Europejskim do kilku. Aby wyjść ze ślepego zaułka negocjacji, rząd węgierski musi osiągnąć kompromisy na najwyższym możliwym szczeblu. Wciąż jednak nie wiadomo, czy rząd Viktora Orbána ma wystarczający kapitał polityczny, aby to zrobić. Czy pan Matolcsy, który otwarcie i ostro zaatakował europejski okres oceny, jest w stanie wiarygodnie argumentować na rzecz wzmocnienia zarządzania gospodarką? Mam nadzieję, że uda nam się osiągnąć przełom na posiedzeniu Rady. Europa potrzebuje jak najszybszego wdrożenia zarządzania gospodarką.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Poważna sytuacja gospodarcza i społeczna kilku państw członkowskich UE zasługuje na uwagę na nadchodzącym czerwcowym posiedzeniu Rady Europejskiej, na głęboką refleksję nad przyczynami takiej sytuacji i na przyjęcie odpowiedzialności za coraz bardziej neoliberalną politykę Unii obejmującą prywatyzację i dewaluację pracy, która zwiększa nierówność społeczną, zróżnicowanie sytuacji ekonomicznej, bezrobocie, ubóstwo i wykluczenie społeczne. Członkowie Rady są obojętni na zmagania robotników i zwykłych ludzi. Proponują oni niestety trwałe prowadzenie tej neoliberalnej polityki, która doprowadziła już do poważnych kryzysów w Grecji i Irlandii, a teraz zagraża Portugalii i innym państwom członkowskim.
W końcu chcą oni tylko ułatwić czerpanie zysków z kapitału i z większych spekulacji finansowych kosztem tych samych grup co zwykle - robotników, mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, rolników i ludzi, którzy odczuli te cięcia inwestycyjne i oszczędności.
Franz Obermayr
(DE) Panie Przewodniczący! Obecna europejska polityka migracji zawiodła. Przykładem są plany Komisji dotyczące tak zwanych partnerstw na rzecz mobilności mających nadawać masowemu napływowi ludności z Afryki Północnej pozór legalności. Pani Malmström mówiła wielokrotnie, że Europa jest rzekomo uzależniona od imigracji z Afryki Północnej. Celowo ignoruje się jednak fakt, że wiele państw członkowskich boryka się z wysokim bezrobociem, zwłaszcza wśród ludzi młodych. W okresie minionych 20 lat liczba ludności Libii podwoiła się. Gdyby więc otwarto się na Afrykę Północną, presja na europejskim rynku pracy jeszcze by wzrosła. Dlatego nie potrzebujemy więcej imigracji z Afryki Północnej, a raczej zatrzymania jakiejkolwiek imigracji. Nasi obywatele nie chcą żadnych partnerstw na rzecz mobilności. Chcą raczej partnerstw na rzecz readmisji. Nasi obywatele nie chcą otwartych granic. Chcą przywrócenia kontroli i wzmocnienia agencji Frontex. To także należy rozważyć na najbliższym posiedzeniu Rady przy okazji omawiania "postępów” w zakresie polityki imigracji.
Lena Kolarska-Bobińska
(PL) Większość czasu rozmawialiśmy o kryzysie w Grecji i słusznie, bo to jest ogromny problem. Ale pan przewodniczący Barroso prosił też o wsparcie w jutrzejszych debatach na temat strefy Schengen. Jeśli nas - Parlament - prosi o wsparcie, to znaczy, że spodziewa się bardzo trudnej sytuacji, trudnych rozmów z szefami różnych rządów. Chcę powiedzieć, że dla mnie, jako dla Polki, i dla Polaków właśnie strefa Schengen - to, że można swobodnie podróżować po Europie - była symbolem wolności, symbolem Unii Europejskiej i jednym z największych atutów i zalet Unii Europejskiej. Nie możemy pozwolić, aby to ograniczyć, aby to się rozpadło, bo Unia jest właśnie przez tego typu decyzje i polityki postrzegana. Dlatego też proszę nie tylko o obronę systemu Schengen, ale też o jak najszybsze włączenie, a właściwie wciągnięcie, Rumunii i Bułgarii do tego systemu.
Bogusław Liberadzki
(PL) Panie Przewodniczący! W czasie dzisiejszej debaty z dużą satysfakcją odnotowywałem te dwa obozy, które się rysowały co do genezy stanu i rekomendacji. Z jednej strony neoliberalny, z drugiej strony lewicowy. Widzę, że po tych miesiącach, takich długich miesiącach, od kiedy debatujemy na temat sytuacji w Europie, pierwsze - doszliśmy do wniosku, że jest bardzo duży stopień zagrożenia, dwa - doszliśmy do wniosku, że potrzebne jest współdziałanie. W związku z tym z satysfakcją przyjmuję dzisiejszą deklarację pana przewodniczącego Barroso: będzie propozycja w sprawie podatku od transakcji finansowych. Tak, cieszę się, że to jest. Szkoda, że nie pracujemy już nad gotowym projektem, ale bardzo dobrze, że jest. I niech mi będzie wolno jeszcze jedną rzecz podkreślić: na razie jesteśmy skoncentrowani na strefie euro, ale w Unii Europejskiej mamy także strefę "nie-euro” i oby tam nie było problemów.
Simon Busuttil   -
(MT) Panie Przewodniczący! Jeśli chodzi o imigrację, to oczekujemy jutro trzech rzeczy. Po pierwsze, obrony strefy Schengen, która reprezentuje wolność naszych obywateli i stanowi jeden z najbardziej widocznych aspektów Unii Europejskiej. Po drugie, oczekujemy podziału odpowiedzialności także w sprawie granic zewnętrznych, a nie tylko wewnętrznych. To zaś wymaga silnej agencji Frontex oraz większej solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności. Wymaga to także większej współpracy z krajami południowego regionu Morza Śródziemnego, które przeszły rewolucję. Przede wszystkim jednak jutrzejsze posiedzenie powinno być wyrazem woli politycznej. Jeśli jej zabraknie, nigdy nie staniemy na wysokości naszych deklaracji.
Maroš Šefčovič
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Dzisiejsza ożywiona debata dowodzi wyraźnie, że porządek dzienny posiedzenia Rady Europejskiej jest bardzo ważny dla przyszłości Europy.
Grecja stanowi znaczną część naszych interwencji. Wiemy, że sytuacja w Grecji jest bardzo trudna, i że nie ma dla niej łatwych rozwiązań. Zgadzam się z tymi wszystkimi, którzy stwierdzili, że trzeba pokazać Grekom, że nie chodzi tylko o cięcia i oszczędności, ale także o nadzieję wyjścia z tej sytuacji oraz o to, że możemy pomóc Grecji wrócić na drogę rozwoju.
Oszczędnościom musi więc towarzyszyć polityka i działania sprzyjające wzrostowi. Jestem pewien, że Unia Europejska i Komisja mogą to zapewnić. Możemy pomóc Grecji zwiększyć jej potencjał administracyjny. Możemy pomóc jej lepiej absorbować fundusze strukturalne i wykorzystywać je w strategicznych sektorach sprzyjających wzrostowi. Możemy też pomóc greckim władzom poprawić jakość poboru podatków.
Wiemy, jak pomóc państwom w poprawie ich systemów edukacji. Myślę, że możemy to wszyscy uczynić teraz. Komisja jest gotowa iść w tym kierunku. Jesteśmy gotowi opracować programy pomocy technicznej, które będą towarzyszyć trudnym środkom związanym z oszczędnościami, które muszą zastosować greckie władze. W ten sposób pokażemy, że Europie zależy. Europa to solidarność. Europa może więc pomóc krajowi, który znalazł się w takich opałach.
Ten sam komunikat musi jednak dobiegać ze strony greckiego politycznego establishmentu. My możemy się starać, ale greckie władze muszą zademonstrować jedność i determinację w rozwiązywaniu trudności, z jakimi boryka się ich kraj. Tak brzmi mój apel i apel Komisji do politycznych przedstawicieli Grecji: współpracujcie, pokażcie nam jedność, pokażcie nam jednomyślne podejście do trudnych spraw. Nadszedł czas, by wykonać ten bardzo odpowiedzialny gest.
Niewielu posłów odniosło się tu do bardzo ważnej sprawy zakończenia europejskiego okresu oceny. Wspomnę o tym jednak, gdyż musimy pomóc posłom do Parlamentu Europejskiego, by mogli wyjaśnić swym wyborcom, że europejski okres oceny dobiegł końca i zaczynają się semestry krajowe. Myślę, że wiemy, co robić. Dla poszczególnych krajów mamy zalecenia, które są bardzo uczciwe, bardzo sprawiedliwe i bardzo szczegółowe. Teraz jednak potrzebna nam współpraca ze strony władz i rządów krajowych, abyśmy mogli naprawdę działać i przeprowadzić reformy w państwach członkowskich. Tylko w taki sposób poprawimy bowiem jakość i konkurencyjność europejskiej gospodarki i nadamy jej nowy impet.
Pragnę raz jeszcze podkreślić, że Komisja zaproponuje podatek od transakcji finansowych. Musimy dokonać bardzo dokładnej oceny wpływu, która niedługo ma się zakończyć. Będzie to jeden z naszych wniosków i część naszego wkładu w światową debatę o tych bardzo ważnych kwestiach. Europa ponownie zapewni przywództwo w tych sprawach i mamy nadzieję, że nasi światowi partnerzy pójdą w ślad za nami.
Kilku posłów nawiązywało do strefy Schengen i do tego, że musimy mieć dobrą politykę imigracji. Chcę Państwa zapewnić, że mamy świadomość faktu, iż wolność i prawo osób do swobodnego poruszania się po Europie to jedno z najważniejszych osiągnięć, którego będziemy strzec. Komisja będzie strażnikiem traktatów gotowym do działania w przypadku kwestionowania podstaw tych projektów.
Po ostatnich wydarzeniach musimy też przyznać, że potrzebne nam kompleksowe rozwiązanie wszystkich aspektów migracji i odbudowa zaufania do naszego systemu. Dlatego Komisja jest przekonana, że w tej sytuacji sprawdzi się tylko skoordynowany proces oparty na zasadach wspólnotowych, a nie jednostronne inicjatywy państw członkowskich w zakresie przywracania granic wewnętrznych.
Potrzebny nam także skuteczniejszy i zapewniający lepszą ochronę wspólny europejski system azylowy. Zrobimy, co w naszej mocy, by system ten był gotowy do 2012 roku. Tak wygląda podejście Komisji. Mam nadzieję, że poprze je Parlament Europejski i państwa członkowskie.
Pragnę powiedzieć parę słów o zarządzaniu gospodarką i o "sześciopaku”. Słyszeli już Państwo stanowisko przewodniczącego Komisji. Będziecie też mieć okazję przedyskutować tę kwestię bardziej szczegółowo z komisarzem Olli Rehnem. Podkreślę tylko jedną rzecz, a mianowicie potrzebę szybkiego osiągnięcia porozumienia, ponieważ czas nas goni i potrzebne nam nowe narzędzia do lepszego i wiarygodniejszego zarządzania europejskimi gospodarkami w przyszłości.
Kończąc, wspomnę o Chorwacji. Uważam, że czas pogratulować Chorwacji, ponieważ nadchodzi dla niej historyczna chwila, która może mieć bardzo pozytywny oddźwięk zarówno dla wszystkich Chorwatów, jak i dla wszystkich narodów Bałkanów Zachodnich.
Pragnę także pogratulować Parlamentowi Europejskiemu i jego sprawozdawcy, panu posłowi Swobodzie, a także węgierskiej prezydencji, która wykonała znakomitą pracę, parła do przodu i zapewniła nam tak dobre wyniki.
Na końcu pragnę podziękować pani Enikő Győri. Mówiła ona wiele razy, że chce być szefową prezydencji przyjaznej Parlamentowi. Dowiodła też tego swą częstą obecnością w PE. Dziękuję jej także za znakomitą współpracę z Komisją.
Enikő Győri
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Proszę pozwolić, że w tym ostatnim wystąpieniu w sesji plenarnej wypowiem się w moim ojczystym języku. Przede wszystkim pragnę podziękować wszystkim za uznanie naszych wysiłków. Miło nam słyszeć, że posłowie z różnych grup uznają, iż węgierska prezydencja wykonała dobrą robotę. Osobiście uważam, że warto prowadzić przyjazną Parlamentowi prezydencję Unii Europejskiej.
Przewodniczący Barroso wspomniał o "sześciopaku”, a wiceprzewodniczący Šefčovič o negocjacjach z Chorwacją i o różnych innych zagadnieniach. Procedura współdecyzji w Unii Europejskiej daje Radzie i prezydencji możliwość budowania osobistych relacji z wieloma posłami oraz podnoszenia wzajemnej świadomości instytucji UE co do problemów, z jakimi się one borykają. To także wielka szansa dla nas wszystkich.
Dziękuję za zorganizowanie dzisiejszej debaty. Wierzę, że zgadzamy się co do fundamentalnych zasad i wartości, o których wiele się tutaj dzisiaj mówiło. Poruszono tu nawet temat filozofii integracji europejskiej i muszę powiedzieć, że większość wypowiedzi posłów odzwierciedla nasze porozumienie w tych kwestiach. Zgadzamy się też co do tego, że Rada Europejska musi się dziś zmierzyć z niezwykle trudnymi zagadnieniami. Byłabym jednak ostrożna, co do ich określania mianem "historycznych”, gdyż zdeprecjonujemy to pojęcie, jeżeli będziemy go zbyt często używać.
Zgadzam się z twierdzeniem, że strach i nieufność są złymi doradcami. Liderzy UE nie powinni się kierować takimi emocjami w trakcie jutrzejszego posiedzenia. Moje credo, jak i credo węgierskiej prezydencji brzmi: musimy oprzeć wszystkie nasze działania na zaufaniu - na wzajemnym zaufaniu - na odpowiedzialności i na solidarności, do czego nas zachęcacie. Czy to w sprawie polityki gospodarczej, czy reform strefy Schengen, azylu czy rozszerzenia - na tym właśnie musimy bazować. Rozwiązaniem proponowanym przez znakomitą większość jest tu sformułowanie "więcej Europy” i silniejsza Europa. Węgierska prezydencja miała to na uwadze w swych działaniach przez minione sześć miesięcy. Wierzymy mocno, że właśnie głębsza integracja jest rozwiązaniem naszych wspólnych problemów.
Kończąc, pragnę się odnieść do spraw, które węgierska prezydencja dostała jako "zadanie domowe” od swych poprzedników, a mianowicie do tego, jakie wyniki i osiągnięcia będą zaprezentowane na rozpoczynającym się jutro szczycie, gdyż w końcu musieliśmy się porozumieć w szeregu konkretnych kwestii i dogadać także w innych sprawach.
Zacznę od spraw gospodarczych. Mówiliśmy już o europejskim okresie oceny. Chcę podziękować wiceprzewodniczącemu Šefčovičowi, gdyż naprawdę warto informować obywateli o tym, co ten okres oznacza. Oznacza on dbałość o przejrzystość potrzebną do tego, by wiedzieć, czym państwa członkowskie zarządzają same, abyśmy mogli wysłać im na czas sygnały ostrzegawcze. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Parlament Europejski odniósł się do tej praktyki z wielką uwagą. W tym europejskim okresie oceny zachęcamy państwa członkowskie do bardziej rygorystycznego zarządzania budżetem, a jednocześnie określamy podstawy praktyki dążenia do wzrostu poprzez ciężką pracę i kreatywność.
Jeśli chodzi o "sześciopak”, to w tym Parlamencie odbędzie się wkrótce dogłębna debata na ten temat. Podam Państwu dwa powody, dla których wolę przyjęcie obecnego porozumienia. Pierwszy powód to fakt, że jest to dobry pakiet. Lepszy niż początkowo proponowała Rada. Drugi powód to fakt, że Rada dała Parlamentowi zgodę na każdy punkt zaproponowanego porządku dziennego. Uzyskaliśmy nawet zgodę na głosowanie odwrotne. Nie zgadzam się więc z opinią pana Lambsdorffa, że cały pakiet ma tylko jeden wymiar, to jest głosowanie odwrotne. Zaletą tego pakietu jest to, że wbudowuje on w nasz system mechanizmy hamulców i równowagi, dzięki którym będzie można w przyszłości uniknąć kryzysów takich jak ten z 2008 roku.
Jeśli chodzi o swobodny przepływ osób, to pragnę powiedzieć, że na posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 9 czerwca węgierska prezydencja jednogłośnie przyjęła wniosek stwierdzający, że należy zachować swobodny przepływ osób, że musimy zweryfikować dostępne nam środki, a dopiero kiedy je wyczerpiemy i tylko wówczas, gdy naprawdę pojawią się nowe problemy wymagające korekty naszego obecnego dorobku prawnego, będziemy mogli przyjąć nadzwyczajne środki w nadzwyczajnych sytuacjach. Warunki wdrażania należy opracować dopiero po uzyskaniu konkretnego wniosku ustawodawczego, który według mojej wiedzy ma być gotowy jesienią.
Właśnie otrzymałam wiadomość, że równocześnie z naszą sesją plenarną Rada zgodziła się w kwestii jedynego pytania otwartego dotyczącego agencji Frontex, zatem negocjacje w sprawie wzmocnienia agencji Frontex zakończyły się sukcesem. Dziękuję Parlamentowi za współpracę.
Innym zadaniem danym nam przez Radę Europejską było zwiększenie zdolności EBC do udzielania pożyczek. W tym względzie udało nam się dojść do porozumienia z tym Parlamentem, co jest kolejnym naszym sukcesem. Uważam, że to ważny krok w kierunku naprawy sytuacji w krajach Afryki Północnej.
Muszę także krótko odpowiedzieć na słowa pana posła Tabajdiego. Muszę odeprzeć jego uwagi dotyczące członków węgierskiego rządu, które, jak sądzę, wynikają z sytuacji politycznej w jego kraju. Po pierwsze, pragnę prosić, by dopytał Pan kolegów z parlamentarnej Komisji Gospodarczej i Monetarnej o pracę ministra gospodarki, pana György Matolcsy'ego, ponieważ atmosfera na wczorajszym przesłuchaniu była nieco inna niż ta, o jakiej dziś Pan mówi. Zalecam Panu także, by przeczytał Pan odpowiedzi państw członkowskich na wnioski Komisji w sprawie europejskiego okresu oceny. Każdy może reagować i krytykować treść, ponieważ w Unii Europejskiej wszystko funkcjonuje w oparciu o debaty i wymianę opinii. To prawda, że wiele państw członkowskich skrytykowało już treść tej oceny. Po drugie, pragnę podkreślić jedną z pozytywnych cech węgierskiej prezydencji, która była kluczowa dla naszego sukcesu w osiąganiu porozumienia z instytucjami europejskimi w tak wielu sprawach, a mianowicie poszanowanie traktatów i kompetencji tych instytucji. Przedstawiamy Radzie "sześciopak”, mając świadomość, że węgierska prezydencja zrobiła wszystko, co w jej mocy, by dojść do porozumienia; chwalili to zarówno przewodniczący Barroso, jak i Pana koledzy z tego Parlamentu na posiedzeniach komisji. Dlatego obecnie przedstawiamy ten pakiet Radzie Europejskiej, której przewodniczący nazywa się Herman Van Rompuy i która zadecyduje o kierunku działania.
Kończąc, pragnę poruszyć temat akcesji Chorwacji. Jak powiedziałam na początku, ostrożnie używam słowa "historyczny”. Uważam jednak, że w przypadku Chorwacji rzeczywiście mamy do czynienia z historyczną chwilą, ponieważ wysyłamy bardzo ważny sygnał Bałkanom Zachodnim. Mają one swe przyszłe miejsce w Unii Europejskiej. Mam szczerą nadzieję, że szefowie państw członkowskich i rządów podejmą jutro i pojutrze polityczną decyzję o akcesji Chorwacji, i że negocjacje będzie można zakończyć w ostatnich godzinach węgierskiej prezydencji, najdalej w dniu 30 czerwca. Komisja Europejska pracowała bezustannie, by w dniu 10 czerwca przedstawić pozytywne sprawozdanie. Zapewniam, że tak Chorwaci, jak i węgierska prezydencja pracowali dzień i noc, by było to możliwe. Codziennie odbywały się spotkania grup roboczych Rady, które umożliwiły nam dokończenie prac.
Kończąc, pragnę podziękować nie tylko temu Parlamentowi - co już uczyniłam - lecz także naszym partnerom, Hiszpanii i Belgii, za znakomitą współpracę i za to, że udało nam się zakończyć osiemnastomiesięczny program trio. Życzę też Polsce wszystkiego najlepszego, w tym także prowadzenia przychylnej Parlamentowi prezydencji.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Carlos Coelho
Zbliżające się posiedzenie Rady Europejskiej jest szczególnie ważne z powodu dwóch istotnych aspektów integracji europejskiej, które będą sednem jej debat. Pierwszy aspekt to integracja gospodarcza w postaci pakietu zarządzania gospodarką, który powinien umożliwić znalezienie najlepszych rozwiązań i pozwolić na wyjście z kryzysu gospodarczego i finansowego, oraz w postaci konkretnych środków przewidzianych dla krajów, które znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji gospodarczej. Rada powinna dać wyraźny sygnał solidarności i odpowiedzialności. Po drugie, trudności i wielka presja migracyjna, jakiej doświadczamy, nie mogą być wymówką umniejszającą wielki sukces strefy Schengen, będącej synonimem swobody przemieszczania się. Nie możemy zawrócić z tej drogi sukcesu. Przeciwnie, musimy go chronić, wzmacniać i rozwijać. Mam nadzieję, że Rada wyśle mocny, wyraźny komunikat w tej sprawie, podkreślając, że państwa członkowskie muszą przestrzegać zasad dotyczących strefy Schengen oraz prawidłowo i skutecznie je wdrażać. Rada musi zwrócić uwagę na potrzebę zwiększenia solidarności i współodpowiedzialności państw członkowskich, oraz zwiększyć uprawnienia i zasoby agencji Frontex. Rada musi też podkreślać potrzebę opracowania prawdziwego mechanizmu oceny strefy Schengen, dzięki któremu będzie można sprawdzać przestrzeganie zasad i kontroli granicznych, identyfikować problemy, pomagać w ich rozwiązaniu, a ostatecznie także karać państwa członkowskie w sytuacjach uporczywego nieprzestrzegania tych zasad.
João Ferreira
Dramatyczne skutki tak zwanych środków oszczędnościowych są doskonale widoczne. Jak ostrzegało wielu rok temu, wspólny program Międzynarodowego Funduszu Walutowego i UE (MFW-UE) dla Grecji spowodował nie tylko katastrofę gospodarczą i dewastację społeczną, ale też okazał się chybiać celu, w jakim był rzekomo wprowadzony: nie udało się zmniejszyć deficytu, dług publiczny tego kraju wynosi chyba obecnie ze 170 %, a odsetki od długu publicznego, jakich żąda rynek gwałtownie wzrosły. Mimo to Rada Europejska przygotowuje się do nowego ataku. Oprócz identycznie opracowanych programów MFW-UE, jakie mają być wdrożone w Irlandii, a obecnie także w Portugalii, Rada szykuje się do wzmożonego ataku na Grecję, który jeszcze bardziej dopiecze Grekom.
Takie są ostatnie etapy tego procesu ingerencji i wymuszania, który wygląda na iście kolonialny. Zarządzanie gospodarką ma służyć instytucjonalizacji i utrwaleniu polityki i środków interwencjonistycznych związanych z obserwowanymi obecnie przykładami mieszania się MFW-EU. "Zasada współzależności” ma się utrwalić tak jak zewnętrzna kontrola rachunków i polityki krajowej nadzorowanej ściśle przez główne siły UE. Naruszenie (albo nawet samo zagrożenie naruszeniem) tego dyktatu skutkowałoby surowymi karami. To niedopuszczalne działania, które pokazują uwsteczniające, reakcyjne i antydemokratyczne oblicze Unii Europejskiej.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Jesteśmy w przełomowym momencie, w którym decyduje się przyszłość gospodarcza Europy - pakiet o zarządzaniu gospodarczym. Ponadto, za kilka dni Unia zdecyduje o kolejnej transzy pomocy gospodarczej dla Grecji. Moim zdaniem wyjściem z kryzysu jest dalsza integracja gospodarcza Europy, a nie dalsze sankcje czy restrykcje. Dzisiejsza Unia Europejska, to strefa euro i reszta, a sama strefa euro, to co prawda jedna waluta, ale już 17 rynków obligacji i 17 strategii rozwoju rządów.
Dlatego moja grupa polityczna S&D opowiada się za przyjmowaniem pozytywnych rozwiązań, takich jak ściślejsza integracja gospodarcza. Uważamy również, że narzucanie obciążeń powinno dotyczyć tych, którzy są odpowiedzialni za kryzys gospodarczy, stąd pomysł podatku od transakcji finansowych, a nie tych, którzy są jego ofiarami - np. obywateli Grecji.
Obecna Rada Europejska to zarazem ostatnia w czasie węgierskiego przewodnictwa w Radzie UE, które nie zasłużyło na właściwe uznanie, ponieważ szereg konkretnych projektów w agendzie UE, nad którymi pracowali Węgrzy, w tym dotyczących zarządzania gospodarczego, zostało przysłoniętych przez kwestie polityczne, takie jak sprawa ustawy medialnej czy konstytucji Węgier. Mam nadzieję, że Polska, następna w kolejności do prezydencji, nie weźmie przykładu z naszych sąsiadów i że kampania wyborcza do Sejmu nie przysłoni jej sukcesów.
Sylvie Guillaume
Zastanawiam się, jaki będzie wynik zbliżającego się posiedzenia Rady. Ma ono być okazją do debaty nad postępami w zakresie stosowania polityki azylowej i imigracyjnej oraz nad konsekwencjami arabskich rewolucji dla granic Europy. Gdybyśmy postanowili wykorzystać tę okazję do wzmocnienia kontroli granic zewnętrznych, to trzeba by powiedzieć otwarcie, że znów wybraliśmy zły cel. Nie można prowadzić samej polityki represyjnej, o której wiemy, że jest nieskuteczna i powoduje wielkie cierpienie ludzi. Pamiętajmy, że są ludzie, którzy potrzebują ochrony u drzwi Europy, u drzwi, które pozostają dla nich zamknięte pod fałszywym pretekstem kosztów i nadużyć. Po ostatnim Światowym Dniu Uchodźcy musimy naciskać przede wszystkim na naszą odpowiedzialność jako Europejczyków, odpowiedzialność której niesłusznie boją się państwa członkowskie. W przeciwnym razie termin 2012 roku, do którego dotrzymania zobowiązały się państwa członkowskie, nie zostanie dotrzymany.
Zita Gurmai
na piśmie - Przygotowujemy się do pracowitego posiedzenia Rady Europejskiej, które - moim zdaniem - będzie miało znaczenie historyczne. Węgierska prezydencja osiągnęła sukces w kilku ważnych sprawach takich jak strategia na rzecz regionu Dunaju i przyjęcie strategii na rzecz Romów. Mam jednak nadzieję, że po dobrym i profesjonalnym przygotowaniu decyzje te będą miały wystarczający ciężar polityczny i siłę pozwalającą osiągnąć cele w innych obszarach takich jak akcesja Chorwacji, migracja i paląca kwestia zarządzania gospodarką. Aby osiągnąć porozumienie pomiędzy 27 państwami członkowskimi, pokazać jedność Europy i jej gotowość do pokonania kryzysu i zachowania sedna integracji europejskiej, trzeba bardzo się napracować. Mam wrażenie, że pierwsza prezydencja mojego kraju w UE przypadła w bardzo trudnym okresie i mam nadzieję, że zbliżające się posiedzenie Rady Europejskiej spełni związane z nim oczekiwania.
Andreas Mölzer
Podczas gdy światowy lider w sprawach imigracji, Kanada, przyciąga więcej wysoko wykwalifikowanych migrantów niż inne regiony na świecie, a ci, którzy nie mogą się utrzymać, szybko wyjeżdżają, Europa prowadzi politykę współczującego przyzwolenia na imigrację robotników niewykwalifikowanych. Faktem jest bowiem, że większość Afrykańczyków, którzy przyjeżdżają do Europy, to nie uchodźcy, a imigranci gospodarczy. To targowisko siły roboczej opatrzone fałszywą nazwą "uchodźstwa”, jak również humanitarne wezwanie do udzielania azylu powoduje nieodwracalne szkody w naszym systemie azylowym.
Europejska polityka azylowa skazana jest na niepowodzenie z powodu niepożądanych skutków ubocznych poprzednich wniosków. Rozporządzenie Dublin miało zapobiegać turystyce azylowej. Wprawdzie zalewane są nią kraje, które mają łatwo dostępne granice zewnętrzne, ale większość azylantów ląduje i tak w krajach, które mają najhojniejszy system zabezpieczeń społecznych. Migrację gospodarczą napędziło, jak można się było spodziewać, zapewnianie azylantom równości z ludnością danego kraju, jeśli chodzi o dostęp rynku pracy i ubezpieczeń społecznych.
Rosnące prawa nielegalnych imigrantów sprawiają, że prawie niemożliwa jest ich deportacja. Jednolite prawo azylowe byłoby pożądane, gdyby było oparte na najsurowszym krajowym prawie azylowym, jakie stosuje na przykład Dania, i gdyby przewidziano konsekwencje w przypadkach naruszania prawa, jakim jest na przykład wydawanie wizy turystycznej nielegalnym imigrantom.
Należy zdecydowanie odrzucić europejski system azylowy oparty na kluczowych zasadach humanitaryzmu i samodzielności. Trzeba natomiast wreszcie wprowadzić wyraźne rozróżnienie pomiędzy uchodźcami mającymi prawo do azylu a migrantami ekonomicznymi. Co więcej, trzeba nadal rozwijać Frontex i umowy o readmisji oraz konsekwentnie deportować nielegalnych imigrantów.
Cristian Dan Preda
Przed zaplanowanym na 23-24 czerwca posiedzeniem Rady Europejskiej pragnę poruszyć temat akcesji Chorwacji. Po pierwsze chcę wyrazić swe zadowolenie z faktu, że moje stanowisko, poparte poprawką do rozporządzenia w sprawie sprawozdania z postępu prac nad akcesją Chorwacji za rok 2010 przedstawionego przeze mnie i przez mojego kolegę, pana posła Bernda Posselta, zaczyna się stawać rzeczywistością. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję osiągnięte w Radzie do Spraw Ogólnych porozumienie co do zakończenia negocjacji z Chorwacją do końca bieżącego miesiąca. Mam nadzieję, że Rada Europejska dopnie tę sprawę od strony formalnej. Po sześciu latach negocjacji czas nagrodzić wysiłki Chorwacji w kierunku spełnienia kryteriów przystąpienia. Mam nadzieję, że w roku 2013 powitamy Chorwację jako 28. państwo członkowskie. Decyzja Rady w tym względzie będzie bardzo ważnym sygnałem dla całych Bałkanów Zachodnich, zachęcającym rządy tego regionu do dalszych reform. To długi proces wymagający poświęcenia. Wysiłki na rzecz integracji są jednak w końcu nagradzane. Jednocześnie z zadowoleniem przyjmuję pozytywną postawę władz Chorwacji wobec zastosowania mechanizmu monitorowania do czasu rzeczywistej akcesji jako dodatkowy bodziec. Nie powinno jednak być mowy o przedłużeniu stosowania tego mechanizmu po przystąpieniu Chorwacji do UE.
Joanna Senyszyn
Na najbliższym posiedzeniu Rady będzie omawiana kwestia strefy Schengen. W tym kontekście zwracam uwagę na pojawiające się coraz częściej głosy o przywróceniu kontroli granicznych. Taką decyzję zamierzała podjąć Dania. Podawane powody, tj. walka z transgraniczną przestępczością czy wzrost nielegalnej imigracji, są bardzo poważnym problemem. Nie rozwiąże go jednak zamykanie granic. Takie postępowanie jest sprzeczne z unijnymi przepisami dotyczącymi swobodnego przepływu towarów i usług. Powoduje także wzrost ksenofobii oraz wpływów partii głoszących hasła populistyczne i nacjonalistyczne.
Potrzebujemy przede wszystkim wspólnych, skuteczniejszych rozwiązań w zakresie ochrony zewnętrznych granic Unii oraz jednakowych dla wszystkich państw członkowskich standardów dotyczących polityki imigracyjnej. W tym kontekście apeluję do Komisji Europejskiej o podtrzymanie zdecydowanego sprzeciwu wobec przywracania kontroli granicznych lub ustalenie wspólnych, jednolitych, rozsądnych zasad, kryteriów i mechanizmów ewentualnego przywrócenia kontroli granicznych.
Silvia-Adriana Ţicău
Przede wszystkim pragnę powiedzieć, że podzielam odczucia posłów utrzymujących, że powinniśmy okazać solidarność z Grecją. Unia Europejska musi się w tym zakresie wykazać zdecydowaniem i jednomyślnością.
Po drugie, stwierdzam, że strefa Schengen jest jednym z największych osiągnięć UE i wobec tego należy przestrzegać i bronić jej zasad. Uważam w związku z tym za niedopuszczalne przywracanie kontroli granicznych w strefie Schengen czy też wprowadzanie dodatkowych kryteriów dla państw członkowskich, które do tej strefy pragną przystąpić i spełnić konkretne kryteria techniczne.
Po trzecie, z zadowoleniem przyjmuję przyjęcie przez Radę Europejską strategii UE na rzecz regionu Dunaju. Z regionem Dunaju wiąże nas bowiem długa historia współpracy. Tam właśnie, w Galaţi, w Rumunii, powołana została w 1856 roku Europejska Komisja Dunaju, jedna z pierwszych instytucji europejskich. Jej celem było zapewnienie swobodnej nawigacji wzdłuż Dunaju. Wzywam zatem właściwe państwa członkowskie, by priorytetowo potraktowały wdrożenie tej strategii, umożliwiając gospodarczy i społeczny rozwój ponad 120 milionom obywateli tego makroregionu.
Kończąc, wzywam Radę Europejską i państwa członkowskie do usunięcia istniejących barier przeszkadzających w swobodnym przepływie robotników rumuńskich i bułgarskich. Zniesienie tych barier będzie wyrazem poszanowania fundamentalnych zasad UE takich jak swobodny przepływ osób i solidarność.
Angelika Werthmann
Porządek dzienny najbliższego posiedzenia Rady Europejskiej obejmuje kilka ważnych spraw. Jeśli chodzi o kryzys w Grecji, trzeba w końcu wyjaśnić, że Unia Europejska to nie tylko alternatywa "dawać” lub "brać”, ale raczej zasada "dawać i brać”. To jednak oznacza też, że jeśli jakieś państwo otrzymuje pomoc, musi ono również stosować środki w tym celu przewidziane. Z zadowoleniem należy przyjąć udoskonalenie paktu stabilności i wzrostu umożliwiające zapobieganie kolejnym katastrofom finansowym w państwach członkowskich. Jeśli chodzi o planowane przystąpienie Chorwacji do UE, to z zadowoleniem należy przyjąć fakt, że Chorwacja spełnia kryteria przystąpienia, przy tym trzeba jednak zapytać, skąd pozyskane będą środki w wysokości około 500 milionów euro, do których kraj ten jest uprawniony.
