Situatie in Gaza
De Voorzitter
Het volgende punt van orde is de verklaring van de Voorzitter over de situatie in Gaza. De leiders van de fracties zullen hun respectievelijke standpunten over dit vraagstuk weergeven. Ze hebben mij echter verzocht een verklaring af te leggen, en ik wil graag aan dit verzoek voldoen.
Gezien de escalatie in het Midden-Oosten bestond er een dringende behoefte om de huidige situatie nog eens op de agenda te zetten. Wij Europeanen vragen ons af wat we kunnen doen, hoe we op deze geweldsspiraal, die het Midden-Oosten voor onze ogen in vlammen doet opgaan, dienen te reageren.
Om het klip en klaar te zeggen: het enige antwoord hierop is het resolute doorgaan met en de nadrukkelijke versnelling van de vredesonderhandelingen tussen de Israëli's en de Palestijnen. Het door Annapolis in gang gekomen vredesproces mag niet door geweld en terrorisme kapot worden gemaakt. Als leden van het Europees Parlement moeten we alles wat in onze macht staat doen om dit te voorkomen!
De televisiebeelden van de conflictslachtoffers die ons dagelijks bereiken gaan door merg en been. Terwijl we verleden week nog medelijden en verontwaardiging voelden ten aanzien van de onschuldige Palestijnse burgers, waaronder vele kinderen, die hun leven in Gaza lieten door het overdreven gebruik van militair geweld, delen we sinds de afschuwelijke en moorddadige aanslag op een school in Jeruzalem de droefheid en de woede van de Israëlische bevolking.
Medegevoel is een goede deugd, ook in de politiek, maar medegevoel is niet genoeg. Medegevoel is geen vervanging voor politiek handelen. Draagkrachtige politieke oplossingen moeten op verstandige wijze op de grondslag van heldere principes worden gevonden. De bescherming van het menselijk leven en het respecteren van het volkenrecht zijn belichamingen van dergelijke principes en moeten daarom ook onze richtsnoeren zijn.
Namens het Europees Parlement veroordeel ik ten zeerste de door de Hamas en andere Palestijnse extremisten uitgevoerde gewelddaden. Namens het Europees Parlement vraag ik de regering van Israël om naar de stemmen binnen het land zelf en buiten zijn grenzen te luisteren, die eisen dat het op zijn woorden daden moet laten volgen ter bevordering van de vrede.
De Gazastrook is de zwarte Piet van het Nabije Oosten geworden. Voor veel mensen is zij afstotelijk, omdat de extremisten het hier voor het zeggen hebben. Velen willen er het liefst niets mee te maken hebben, om zo de Gazastrook van de rest van de wereld af te koppelen en te doen alsof het niet bestaat. Achter de muren die al bestaan, respectievelijk achter de muren die aan de grens met Egypte worden gebouwd, leven mensen, leven kinderen, vrouwen en mannen die een recht op een menswaardig bestaan hebben. En mensen laten zich niet voor altijd door muren opsluiten en afscheiden.
De mensen zijn bang. We kunnen in sterke mate meevoelen met de mensen in Sderot en Ashkelon die dagelijks moeten leven met de angst voor een nieuwe raketbeschieting. We nemen de veiligheid van Israël zeer serieus en we zullen deze veiligheid altijd verdedigen. Het Europees Parlement en ikzelf - gedurende mijn reis eind mei 2007 naar Israël en de Palestijnse gebieden, waaronder ook de Gazastrook - hebben deze boodschap ontelbare malen herhaalt. De raketbeschietingen op Israël uit de Gazastrook moeten ophouden. Dit soort van verzet is terrorisme en hier valt met ons niet over te praten.
Terwijl echter de emoties van de mensen door angst worden beheerst, is de dood onherroepelijk en niemand kan de honderden mensen terugbrengen die sinds de afsluiting van de Gazastrook op grond van de veiligheidsbehoeften van Israël werden geofferd. We moeten de evenredigheid en geschiktheid van deze aanpak in twijfel trekken. We moeten ons ook afvragen of het in overeenstemming met het volkenrecht is, wanneer de bevolking voor het extremisme van hun leiders moet lijden.
De Europese Unie is bezig de humanitaire nood te lenigen, maar haar prioriteit moet nu een grotere en langdurigere investering op politiek niveau zijn, zodat de financiële gulheid in de strategisch meest wenselijke richting wordt geleid.
Op de donorconferentie van verleden december in Parijs, waar het Europees Parlement ook vertegenwoordigd was, heeft de Europese Unie 540 miljoen euro voor 2008 toegezegd om het in Annapolis op gang gebrachte proces te ondersteunen. Het nieuwe financieringsmechanisme PEGASE is al in werking getreden.
Het Europees Parlement wil dat de Europese Unie het vredesproces vastbesloten ondersteunt en begeleidt. Als begrotingsautoriteit moeten we er echter op letten dat onze financiële verplichting niet aan zijn doel voorbijschiet. Alle partijen dienen te begrijpen dat de Europese Unie het niet kan tolereren wanneer militaire acties de resultaten van onze financiële solidariteit teniet doen.
Het Europees Parlement heeft besloten om als eerlijke bemiddelaar hard te werken voor een oplossing van het conflict in het Midden-Oosten. Onze nieuwe werkgroep inzake het Midden-Oosten zal hieraan zijn steentje bijdragen. Over twee weken zullen we samen met de Follow-up-groep van de donorconferentie van Parijs, die uit de Franse minister voor Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner, de Noorweegse minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre, Commissaris Benita Ferrero-Waldner en de speciale afgevaardigde van het kwartet voor het Midden-Oosten Tony Blair bestaat, bespreken hoe het met de uitvoering van onze hulp ter plaatse is gesteld.
Wanneer de Europese Unie als eerlijke bemiddelaar wil optreden dient zij onpartijdig te zijn. Wanneer we echter de permanente diplomatieke worsteling voor ogen hebben die nodig is om de escalatie in Israël en Gaza op onpartijdige wijze te beschrijven, zijn we bezig te vergeten dat het de mensen en niet de woorden zijn die centraal moeten staan bij onze politiek. Hetgeen "Annapolisproces” wordt genoemd mag niet als een dekmantel worden gebruikt waarachter het nederzettingenbeleid overeind blijft en de Palestijnse gebieden met ontelbare veiligheidszones verder afgegrendeld blijven die de bewegingsvrijheid van de mensen beperken.
De situatie van de Palestijnse bevolking kan niet worden verbeterd wanneer ze zich niet vrij in Gaza en in de Westelijke Jordaanoever kunnen bewegen. Zonder bewegingsvrijheid is de stichting van een Palestijnse staat ondenkbaar. Veiligheid is meer dan alleen de militaire dimensie. Veiligheid kan niet worden bereikt zonder dat de mensen van Israël en Palestina elkaar erkennen en respecteren. Veiligheid begint met verzoening. Ook moet nu het begin worden gelegd voor een aanhoudende verzoening tussen de Palestijnen. De Hamas moet van houding veranderen en samen met de gematigde Palestijnen meewerken aan de vrede. Ik herhaal hier nog eens onze ondersteuning voor president Mahmud Abbas en minister-president Salam Fayyad.
Een van de sleutels voor het succes is een regeling voor de grensovergangen naar de Gazastrook, waarbij een snelle oplossing voor het grensoverschrijdend verkeer van de overgangen bij Karni en Rafah hoge prioriteit heeft. Op dit gebied heeft ook de Europese Unie een speciale verantwoordelijkheid.
Dames en heren, laat ons alles wat in onze macht staat doen om onze financiële verplichting gepaard te doen laten gaan van een consequent politiek handelen, zodat wij aan de vrede in het Midden-Oosten kunnen bijdragen en bovenal onze ondersteuning aan de mensen in het Nabije Oosten kunnen geven.
(Applaus)
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, dames en heren, een paar maanden geleden, in Annapolis, hadden de Israëli's en de Palestijnen een droom: een droom van twee naties, elk in veiligheid levend in hun eigen staat met internationaal erkende grenzen, na decennia van conflict, rouwende families en tragedies. Op de conferentie een paar maanden geleden in Parijs was de internationale gemeenschap bereid om deze droom een steuntje in de rug te geven om zo ervoor te zorgen dat hij werkelijkheid wordt.
Europa, de belangrijkste internationale donor, gelooft in de vreedzame en veilige toekomst en doet er binnen het kwartet alles toe om de beide partijen te helpen bij het beëindigen van de vicieuze cirkel van geweld en het gebrek aan onderling begrip. Echter hebben een paar dagen van buitensporig militair machtsvertoon en gewapende provocatie tientallen Palestijnen in de Gazastrook en meerdere Israëlische soldaten in gewelddadige confrontaties het leven gekost. Alleen verleden donderdag heeft een Palestijn acht leerlingen van een beroemde religieuze school gedood en werd daarna zelf gedood. De kogels van de fanatici en de personen die zich door wraak, intolerantie en de afwijzing van anderen laten leiden hebben de zoektocht naar een dialoog, een compromis en de vrede zelfs nog moeilijker gemaakt.
De internationale gemeenschap en wij in Europa kunnen en mogen ons niet tot voorspreker van welke kant dan ook laten maken. Het is onze taak om de ondertekenaars van Annapolis met verstand te laten handelen, met andere woorden om ze rond de onderhandelingstafel te krijgen. De door mij geleide delegatie van de PPE-DE-Fractie een paar weken geleden naar Jeruzalem en Ramallah heeft mij drie lessen geleerd.
De eerste is de verwachting aan Europa in het Midden-Oosten: niet alleen aan een Europa dat het vredesproces financieel ondersteunt, alhoewel dit wezenlijk is, maar aan een Europa dat duidelijker aanwezig en politiek sterker is. We moeten meer ondernemen en deze handelingen moeten doeltreffender zijn.
De tweede les is dat we de gematigde partijen in Israël en Palestina moeten aanmoedigen en onze ondersteuning aan deze groepen moeten geven. De gevaarlijke weg die deze partijen hebben gekozen, de weg van de vrede, de dialoog en van de verantwoordelijkheid voor hun mensen, is verkiezingstechnisch gezien vaak niet in hun voordeel. Het zijn deze partijen en de gematigde personen die we zoveel mogelijk moeten aanmoedigen, omdat zij en zij alleen de sleutels naar een vreedzame en duurzame oplossing voor de regio in handen houden.
Ten derde moet Europa beide kanten laten begrijpen zij nooit zullen ontsnappen aan deze vicieuze cirkel van veiligheid, verdediging en geweld door het bouwen van muren, door het doden van mensen met raketten en door het vernederen van de andere kant. Nee, alleen wanneer het hun buren, vooral de jeugd, geoorloofd is om een toekomst op te bouwen, hun idealen te verwerkelijken, om zich in hun eigen land te ontwikkelen, alleen dan kan een kringloop ten goede worden bereikt en dienovereenkomstige resultaten opleveren.
Samen met mijn Fractie juich ik de oproepen toe van zowel de Israëlische als de Palestijnse leiders tot verder overleg volgens het stappenplan van Annapolis. Europa moet zijn politieke ondersteuning versterken. Ik benadruk, zijn politieke ondersteuning voor de gematigde groepen die aan de macht zijn. Dit is de enige uitweg en tijdens de kerkdienst van gisteren hoorden we een Palestijnse en een Joodse afgevaardigde om hetzelfde vragen, om vrede voor hun mensen.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat de analyse van de situatie betreft kan ik niets aan uw opmerkingen en die van Joseph Daul toevoegen.
Wij zijn het er allemaal over eens wat noodzakelijk is, en wij zijn allemaal met de huidige situatie vertrouwd. Ik heb daarom niet de behoefte om de reeks van vereisten uit het oogpunt van de Europese Unie te recapituleren of om iets over de rol van de EU zelf te herhalen. Ik moet echter benadrukken dat we niet stilzwijgend erover heen kunnen gaan wanneer binnen korte tijd dingen worden vernietigd die met door de Europese Unie ter beschikking gestelde middelen werden opgebouwd.
Dit is allemaal al gezegd. Daarom wil ik er aandacht aan besteden wat we binnen de Socialistische Fractie op het moment in dit debat hebben te zeggen, en de volgende gedachte ter overpeinzing aanbieden: Wanneer het ons niet lukt om het afzien van geweld tot prioriteit te verheffen, zal er geen oplossing voor Gaza te vinden zijn en geen eind komen aan de geweldsspiraal die het Midden-Oosten al sinds decennia heeft geteisterd.
Daarom moet vrij categorisch worden gezegd dat de afkeer van geweld - de aankondiging door beide kanten van hun voornemen om af te zien van machtsgebruik en om hun aandacht te bundelen op het bereiken van een onderhandelingsakkoord - geen uitvinding van dit Huis is, maar dat er verschillende pogingen in de laatste paar decennia aan voorafgingen - en Annapolis was in wezen niets anders dan een nieuwe aanloop - om een dialoog zonder geweld tot stand te brengen.
Waarom mislukken deze pogingen steeds? De redenen zijn voor de hand liggend en ze moeten worden benoemd. Ze mislukken, omdat er aan beide kanten mensen zijn die er een interesse aan hebben dat de strijd en het prediken van geweld verder gaat. Aan de ene kant, vooral in terroristische kringen, zijn er degenen die de ontkenning van het bestaansrecht van Israël propageren en daarom uit principe voor het gebruik van geweld zijn. Terwijl aan de overzijde, binnen de democratische structuren van de staat Israël, wanneer een Israëlische regering bereid is tot onderhandelingen om naar vreedzame oplossingen te zoeken, dit gehele proces wordt gegijzeld door tactische parlementaire spelletjes.
Dit is natuurlijk precies wat er op het moment weer gebeurd. De minister-president zegt in Annapolis dat hij wil onderhandelen en de leden van de Knesset en de ministers van zijn eigen regering leggen zijn onderhandelingsmandaat om voor ons allen herkenbare partijpolitieke redenen aan banden.
Het lot van de mensen in Gaza en de zinloze blokkade die wanorde en ellende naar dat gebied heeft gebracht zijn het resultaat van het door de Hamas, die illegaal aan de macht is gekomen, ingenomen standpunt dat geweld het enige antwoord is. Dit moet duidelijk naar voren worden gehaald net zoals het feit dat de door hen aangenomen bevoegdheden er niet toe hebben geleid dat de radicale elementen in hun eigen rijen ertoe worden overgehaald om van geweld af te zien. Dit is de voedingsbodem voor al het uitgehouden leed van de burgerbevolking van de Gazastrook.
Zo is aan de Israëlische kant het net zo sterk geworteld dat diegenen die elke voorwaartse stap pogen te saboteren, omdat zij hun eigen agenda volgen, er herhaaldelijk in slagen door middel van provocatie zelfs de minimaalste vooruitgang te ondergraven. Ik kan geen andere verklaring leveren voor verschijnselen zoals de aankondiging dat er verdergegaan wordt met de bouw van nederzettingen.
Wie verliezen hier uiteindelijk bij? De vrouwen, de kinderen, weerloze mensen, vooral in de Gazastrook, maar natuurlijk ook de dicht bij de grens levende Israëli's. Om tot een slotsom te komen van hetgeen we in ervaring gebracht hebben, wil ik zeggen dat de radicalen dit conflict nodig hebben om hun eigen bestaanrecht te rechtvaardigen. Dat is sinds decennia een onontkoombaar feit en deze chronische toestand is aan beide kanten overheersend. We moeten tegen de radicalen aan beide kanten zeggen dat zij hun doel nooit kunnen bereiken. Ze kunnen het geweld eeuwig voortzetten, maar ze zullen nooit hun politieke doeleinden bereiken, omdat politieke doeleinden nooit met geweld worden bereikt.
Misschien is het daarom voor ons Europeanen zeer belangrijk om een paar worden van een Israëli ter harte te nemen, namelijk van Yitzhak Rabin. In 1995 stelde hij één van de meest wijze verklaringen op die ik ben tegengekomen: 'we moeten het vredesproces nagaan alsof er geen terrorisme is en het terrorisme bestrijden alsof er geen vredesproces is'. Dat is de boodschap voor beide kanten. Zonder zo'n boodschap zal er geen vrede komen.
(Applaus)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de toestand in Gaza is vooral en allereerst een humanitaire ramp. Geen veroordeling door welke partij dan ook, hoe zwaar dan ook, zal deze ramp lenigen.
Gaza stond sinds juni verleden jaar onder beleg. Anderhalf miljoen mensen zijn gevangen met hopeloos weinig water, elektriciteit, brandstoffen en rioolwaterzuivering. Twee jaar geleden, waren drie van de vijf inwoners van Gaza afhankelijk van VN-hulp; nu zijn het vier van de vijf inwoners. Zaken zijn bankroet gegaan, het is bijna onmogelijk om banen te vinden en de toestand is erger dan ooit sinds de Israëlische annexatie van het gebied in 1967. De Israëlische soldaat Gilad Shalit wordt sinds juni 2006 gevangen gehouden en ik geloof dat ongeveer 11 000 Palestijnen wegkwijnen in de Israëlische gevangenissen.
Waarvoor de Europese Unie in deze het meest moet worden veroordeeld is dat we blind de strategie van de Amerikanen zijn gevolgd. Marc Otte, de speciale afgevaardigde van de Europese Unie, vertelde kort geleden tijdens een toespraak voor de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de Palestijnse Wetgevende Raad dat de Europese Unie qua strategie de VS volgt. Het klaarblijkelijke resultaat van deze houding is dat de door de Europese belastingbetaler gefinancierde Palestijnse infrastructuur regelmatig met Amerikaanse wapens door het Israëlische leger wordt vernietigd. Moeten we Europees geld op deze manier, onder deze omstandigheden gebruiken. Wanneer er ooit een behoefte aan een gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid was, dan hier!
Mijn Fractie juicht de informele wapenstilstand toe die vandaag tegen de middag werd bereikt. We wensen Egypte veel succes bij zijn bemiddelingsgesprekken, maar we zijn ervan overtuigd dat de kringloop van geweld, die in het laatste geval tot 56 doden op 1 maart 2008 in Gaza leidde en tot acht doden in Jeruzalem op zaterdag, niet met geweld kan worden opengebroken.
Opdat de vrede kan zegevieren is er overleg nodig. Annapolis beloofde vrede binnen tien maanden, maar velen van ons geloven dat Israël voor de zoveelste keer weer probeert om elke onderhandelingspartner de delegitimeren. De Hamas blijft met zijn raketbeschietingen bij zijn cynische houding, omdat ze weet dat de reactie dienovereenkomstig versterkt zal zijn.
Wij veroordelen het geweld van alle kanten. Ja, Israël heeft een recht om zichzelf tegen lukrake aanvallen op burgers te verdedigen, maar het heeft als democratie ook de plicht om rechtvaardiger te zijn dan zijn beschikbare militaire middelen toelaten. Het lijkt erop alsof we verder weg komen van de twee-staten-oplossing - of het nu door de raketbeschietingen op Ashkelon is of door de net aangekondigde 530 nieuwe kolonistenhuizen in Givat Ze'ev, in de buurt van Ramallah.
Het beleid van het Westen ging uit van drie veronderstellingen: nummer één, je kunt onmogelijk met de Hamas onderhandelen; nummer twee, Israël is de enige democratie in de regio en moet als een normale democratie worden behandeld en, nummer drie, de heer Abbas is de stem van de redelijke Palestijnen. Velen in mijn Fractie stellen deze drie veronderstellingen in vraag en geloven dat we nog eens dringend over ons beleid moeten nadenken om een toestand te bereiken waar deze gemeenschappen kunnen samenleven.
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, net zoals mijn collega's ben ik het met het meeste eens wat de heren Daul, Schulz en Watson voor mij hebben gezegd. Waar het in feite om gaat - afgezien van de geopolitieke aard van het conflict of zelfs de historische aard van het conflict - is dat er elke dag onschuldige mensenlevens verloren gaan. Iedere dag verliezen families hun leden. Iedere dag sterft er een mens of raakt een mens gewond. Wij zijn ermee bezig de gematigde krachten verder en sterker uit elkaar te drijven.
Wij mogen niet aan het "wie heeft er schuld?” spel deelnemen; we kunnen allemaal terugblikken op hetgeen er in Gaza de afgelopen maanden is gebeurt, waarvan de Israëlische overheden cynisch gebruik hebben gemaakt door de bevoorrading met water, stroom en voedsel aan de mensen te onderbreken, een letterlijke poging om de Palestijnen door honger tot overgave te dwingen. Maar dit is niet iets van de laatste tijd, dit is iets wat al sinds tientallen jaren gebeurt. Net zoals de even cynische reactie van de Hamas door raketten in gebieden te schieten en door het op wrede wijze ombrengen van acht mensen in een school.
Maar zelfs wanneer we door kunnen gaan met het voortdurende veroordelen van de daden van de extremisten aan beide kanten, of het nu officiële terroristen of staatsterroristen of door de staat gesponsorde terroristen zijn, we kunnen er niet omheen dat hetgeen waar behoefte aan bestaat overleg is, waar behoefte aan bestaat begrip is, waar meer dan aan alles behoefte aan bestaat het respect voor het menselijk leven is. Een respecteren van de waarde van het leven van de enkeling. Alleen dan kunnen we werkelijk een manier vinden om de mensen bijeen te brengen. Omdat wij allen over een twee-staten-oplossing spreken, maar een twee-staten-oplossing die op twee levensvatbare staten baseert, niet op een lappendeken van kleine stukjes land tussen andere delen in, maar twee levensvatbare staten. Evenzo zullen deze twee staten worden erkend, wanneer hun leiders voor onderhandelingen en voor gesprekken worden erkend. Door het hier plaatvindende overleg kan er hopelijk een eerste stap naar de vrede worden gedaan met het nu afgekondigde staakt-het-vuren, met de beginnende gesprekken tussen president Abbas en minister-president Olmert en ook door onze wens om zoveel mogelijk hulp te geven.
Ik keur het niet af dat Europa hulp verleent bij het bouwen van wegen en water- en stroomfabrieken voor de Palestijnse mensen die in alle windstreken werden verdeeld toen zij van hun eigen grond werden verdreven.
Wij zijn er allemaal voor verantwoordelijk dat onze medemensen worden verzorgd en dat men zich om hen bekommert.
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, binnen twee minuten kan ik geen vredesplan ontwerpen, maar ik kan een paar dingen zeggen. Het wordt tijd dat we over ons woordgebruik nadenken, want er is geen dialoog nodig, maar onderhandelingen. Het begrip dialoog houdt niets in. Hier heerst oorlog en om een oorlog te beëindigen zijn onderhandelingen nodig. Dat is waar het om gaat!
En hoe onderhandelt men? Graham Watson heeft gelijk: wanneer de Europese Unie een eigen strategie nastreeft - en niet de Amerikaanse strategie - dan moet ze het volgende doen: ten eerste met degenen die de macht in Gaza hebben - dat betekent met de Hamas - onderhandelen zodat ze hetgeen doen wat ze altijd hebben gezegd, namelijk een wapenstilstand organiseren. Daarna wordt er aan de andere kant georganiseerd dat er humanitaire hulp naar Gaza komt. Dat noemt men onderhandeling - jullie geven iets en wij zullen iets geven.
Ten tweede moeten we de Israëli's zeggen dat wanneer ze met de Palestijnen willen onderhandelen, ze één ding moeten doen: namelijk het beëindigen van iedere bouw van nederzettingen, en dit goed zichtbaar, anders zullen ze geen hulp van de Europese Unie meer ontvangen. Dat is wat ik onderhandeling noem. Ik ben in het bezit van de macht en probeer er gebruik van te maken. Anders is de hele zaak zinloos.
Ik geloof in deze dialoog en we zullen deze dialoog voeren. Ik geloof in het bedrijven van politiek, dat wij onze onderhandelingspartners zeggen dat het zo niet verder kan gaan. Het koloniale beleid van Israël is een gevaar voor de staat Israël. Dat moeten we de Israëli's vertellen. En de Palestijnen moeten we vertellen dat de laatste aanslag een gevaar voor de Palestijnen is en dat de aanslagen moeten ophouden.
Wanneer de Europese Unie eindelijk de overstap van de dialoog naar politieke onderhandelingen maakt, waaronder ik ook het gebruik van machtsposities begrijp, dan heeft deze regio een mogelijkheid tot vooruitgang. Kort samengevat, de dialoog kan wachten, allereerst is de politiek aan de beurt!
(Applaus)
Francis Wurtz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor uw verklaring. We hadden net tot dit formele initiatief besloten nadat 110 Palestijnen door bomaanvallen op Gaza waren omgekomen toen 8 verdere slachtoffers, dit keer Israëli's, in Jeruzalem omkwamen. Bij elk voorval hebben we deze misdaden veroordeeld, maar ik ben het eens met de voorspreker dat iedereen kan begrijpen dat er meer nodig is voor de hoop om deze vicieuze cirkel voorgoed te doorbreken.
De Unie moet zo moedig zijn om niet alleen de misdaden aan beide kanten te veroordelen, maar ook de hoofdoorzaak van alle problemen aan te wijzen, de bezetting met zijn gruwelijke reeks van wreedheden en vernederingen, niet-eindigende bronnen van haat, vertwijfeling en de dorst naar wraak.
Er bestaat heden geen rechtvaardiging voor de verdergaande bezetting. Dit moet duidelijk worden gezegd en dienovereenkomstige conclusies moeten worden getrokken. Een bekende Israëlische strijdster voor de vrede, onze vriendin Nurit Peled, de winnares van de Sacharovprijs, heeft dat in alle duidelijkheid gezegd toen zij haar kind door een aanslag van een Palestijn verloor. Toen ze met de toenmalige minister-president, de heer Netanyahu, sprak, vertelde ze hem: 'U heeft mijn dochter omgebracht'. Dit 'U' verwijst niet alleen naar het individu maar naar een beleid dat zijn aanhangers hadden gevolgd en versterkt. Nu wordt dit 'de Gaza blokkade' genoemd en het gaat zelfs zo ver om aan de burgerbevolking het voedsel en de gezondheidszorg te onthouden. Meer algemeen wordt het ook beschreven door 'het afgrendelen van steden en dorpen in de westelijke Jordaanoever', 'invallen en bombardementen', 'gerichte dodingen en massale arrestaties', waaronder arrestaties van kinderen, 'verdere kolonisatie en bouw van de muur', 'de annexatie en het beleid van Jeruzalem als fait accompli', enzovoorts. Het is de oorlog aan het verlengen die deze misdaden toepasselijk laat schijnen en straffeloosheid aan de daders verleent. Wanneer we de vredeskrachten aan beide kanten willen helpen, moet we het lef hebben om de waarheid te zeggen. We moeten de Unie oproepen om deze beslissende stap eindelijk te nemen.
Bastiaan Belder
namens de IND/DEM-Fractie. - (NL) Het is de primaire taak van elke staat om de veiligheid van zijn burgers te waarborgen, dit is geheel conform het internationaal recht. Dat verklaart en legaliseert het Israëlische optreden tegen de toenemende rakettenregen vanuit de Gazastrook. Deze Palestijnse raketdreiging dateert overigens al vanaf 2001. Zij is evenwel na de Israëlische terugtrekking uit Gaza in 2005 enorm toegenomen. Sindsdien is het aantal Palestijnse raketaanvallen op de Joodse staat met maar liefst 500 procent gestegen.
Voor het jaar 2006 hadden maandelijks zelden meer dan 50 raketaanvallen op Israëlisch grondgebied plaats. Begin 2008 zijn dat er inmiddels 50 per dag! Meer dan 250.000 Israëlische burgers zijn daarmee op dit ogenblik dagelijks blootgesteld aan Palestijnse raketten vanuit de Gazastrook. Het verwijt dat Israël op deze dodelijke dreiging met disproportioneel geweld reageert, negeert ten enen male de wrede tactiek van Hamas en andere Palestijnse terreurorganisaties om raketaanvallen vanaf bewoond gebied uit te voeren.
Eind februari berichtte de Nederlandse pers hierover uitvoerig onder de sprekende kop - een uitspraak van een Palestijn uit de Gazastrook - "Gelieve hier geen raketten op Israël af te vuren". En passant volgt Israël strikt legale standaarden voor militaire procedures. Een voorbeeld ter navolging, mijnheer de voorzitter, collega's, voor de Arabische wereld. Intussen kan Hamas, de dominantste machtsfactor in Gaza als lid van de zogenoemde as van destabilisatie in de regio, rekenen op substantiële steun van Iran, Syrië en Hezbollah. Een anonieme Hamascommandant onderstreepte dit gisteren nog eens ten overvloede tegenover de Sunday Times.
Wanneer Iran zijn Fajr-raketten naar Gaza weet te smokkelen, kan Hamas zelfs Tel Aviv bedreigen. Delen de Europese instellingen deze Israëlische zorg en zo ja, wat is dan de Europese strategie tegenover deze as van destabilisatie? Daar komt het, voor de stabilisering van het Midden-Oosten, voor enig vredesuitzicht, op aan.
Jim Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, Ik kan mij aansluiten bij het betreuren van de gebeurtenissen onlangs in Gaza en het Midden-Oosten, en opmerkingen maken over hoe erg de humanitaire catastrofe daar is en hoe groot het leed voor alle betrokken kanten. Maar ik moet een verschil maken tussen de gearrangeerde, voortdurende, herhaaldelijke aanvallen op de staat Israël en het recht van deze staat om zichzelf te verdedigen. Het is een internationaal erkende staat. Het erkent en accepteert een twee-staten-oplossing voor het Midden-Oosten, en toch wordt zij voortdurend, vasthoudend en kwaadaardig onderworpen aan het meest afschuwelijke geweld van buiten zijn grenzen, vooral vanuit het door de Hamas geregeerde gebied.
Ik wil mij daarom niet voor mijn zienswijze verontschuldigen, voor mijn mening dat Israël het recht heeft, zelfs de noodzakelijkheid heeft om zichzelf te verdedigen, ja zelfs tot het nemen van acties tegen degenen die zonder verstand en niet toegankelijk voor argumenten, nog niet eens tot de concessie in staat zijn om het bestaansrecht van Israël te accepteren.
Er wordt tijdens dit debat en elders veel over een evenwichtige en onpartijdige aanpak gesproken. Het is geenszins onpartijdig om de politieke eisen van Gaza, hoe gerechtvaardigd zij ook mogen wezen, met de gemene en herhaaldelijke terroristische aanvallen op Israël te vergelijken, zoals door de aanval op de school nog weer eens werd bewezen. Het is geenszins onpartijdig om zich dubbelzinnig uit te laten over de weigering van Hamas om Israël te erkennen en daarna te eisen dat er geen muren mogen zijn, geen verdedigende handelingen door de staat mogen worden genomen die zelfs nog niet erkend is. Het is het resultaat van het gebrek aan erkenning voor het bestaansrecht van Israël dat zoveel moeilijkheden en oproer in het Midden-Oosten heeft veroorzaakt.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
