

De Voorzitter.
   – Als eerste punt van onze agenda zal ik een verklaring voorlezen over zeventig jaar na de staatsgreep van generaal Franco in Spanje, op 18 juli 1936.
Zoals u weet, hebben tweehonderd afgevaardigden hun handtekening gezet onder een verzoek om een mondelinge vraag te stellen aan de Commissie en de Raad, waarin expliciet wordt vermeld dat er een debat moet worden gehouden over een veroordeling van het bewind van Franco op de zeventigste verjaardag van de staatsgreep.
De Conferentie van voorzitters heeft dit verzoek niet gehonoreerd en heeft het verstandiger geacht om de Voorzitter een verklaring te laten voorlezen, waarna de verschillende fracties een standpunt kunnen innemen over het belang van deze datum; daarmee zijn we nu bezig.
Het is een datum die al ver in het verleden ligt: zeventig jaar scheiden ons inmiddels van 18 juli 1936. Dat is bijna evenveel als de levensverwachting van onze generatie Spanjaarden, die een hoofdrol heeft gespeeld in de overgang naar de democratie, een overgang die als exemplarisch wordt beschouwd, maar die wel een selectief vergeten of uitstellen van het herinneren vergde, en dat komt nu allemaal weer naar boven in een proces waarin die herinneringen worden teruggehaald, een proces dat de boekhandels vult met die herinneringen en dat zelfs tot uiting komt in de vorm van wetten.
Zoals ik twee jaar geleden tegen u gezegd heb, behoor ik tot die generatie – zoals veel van de Spaanse afgevaardigden die hier aanwezig zijn – en is het onvermijdelijk dat mijn persoonlijke relatie met het verleden bepalend is voor mijn herinneringen. Maar dit is een institutionele verklaring, van de Voorzitter van dit Parlement, en wat ik vandaag zeg moet een politieke daad zijn die het persoonlijke overstijgt. Want het naar het heden vertalen van het verleden is een daad van de vrije wil die in de eerste plaats te maken heeft met een toekomst die we willen opbouwen, en dat willen we niet doen op de fragiele en vergankelijke herinneringen van ieder van ons afzonderlijk, maar op de Geschiedenis, die we ons niet herinneren, maar die we leren en daarom ook kunnen delen.
En de Geschiedenis zegt ons dat op die dag een deel van het leger – een deel, niet het hele leger – in opstand kwam tegen de regering van de Tweede Republiek, die de Spanjaarden in 1931 democratisch hadden gekozen. Hierdoor werd de hoop van veel Spanjaarden de bodem ingeslagen, want die republiek was er gekomen met het idee om de democratie te bevorderen en eindelijk een aantal diepgaande hervormingen door te voeren: de landbouwhervorming, de hervorming van het leger, de scheiding tussen kerk en staat, het invoeren van een systeem van sociale zekerheid, de autonomiestatuten voor de regio’s, en rechten als vrouwenkiesrecht of het recht om te scheiden, in een door en door patriarchale samenleving.
Die hervormingen werden een voorbeeld voor veel Europese landen. Ze werden een referentiepunt voor de democratie in Europa, de nieuwe grens van de democratie in Europa, een democratie die in die periode moeilijke tijden doormaakte, want zij was ten onder gegaan in Italië, in Griekenland, in Polen, in Hongarije en in Duitsland. Daarom leidde de staatsgreep niet alleen tot een lange en wrede oorlog in Spanje, maar maakte hij ook een einde aan die hoop van Europa waarover André Malraux gesproken had.
De Spaanse burgeroorlog was niet alleen een oorlog en was niet louter Spaans. Deze oorlog was een botsing tussen twee grote wereldbeelden. Ja, de twee Spanjes van Larra en Machado waren weer terug, en bij iedere Spanjaard deed een van de twee Spanjes hem of haar de rillingen over de rug lopen. Maar een oorlog tussen alleen Spanjaarden zou niet zo lang geduurd hebben, simpelweg omdat onze eigen krachten dat niet toegestaan hadden.
De oorlog was een beslissend moment in de wereldgeschiedenis. Hij was internationaal gezien van enorme betekenis. Vanaf 1936 begonnen de partijen die in de Tweede Wereldoorlog tegenover elkaar zouden komen te staan, elkaar direct of indirect te bestrijden in de Spaanse burgeroorlog. Spanje was de eerste grote veldslag van de Tweede Wereldoorlog, een proeftuin voor een toekomstige oorlog die Europa zou vernietigen. Voor het eerst in de geschiedenis werd de burgerbevolking gebombardeerd. Guernica staat in ieders geheugen gegrift, maar er waren vele Guernica’s in Spanje.
Veel Europeanen aan beide zijden lieten het leven en hun namen zijn te vinden op de begraafplaatsen van Madrid, van Jarama, van Belchite, van Guadalajara, van Teruel, van de Ebro…, mythische namen, waar menig Europeaan zijn laatste rustplaats heeft gevonden en die later in de gedachten van de soldaten meereden in de tanks op weg naar de bevrijding van Europa. Die oorlog was voor sommigen de laatste grote zaak waarvoor gevochten moest worden, voor anderen was hij een kruistocht.
Ik herinner me de kruistocht, de bisschoppen die de fascistische groet brachten, in het gezelschap van generaals bij de ingang van de kerken. Ook herinner ik me de kerkhoven vol met gefusilleerden van beide kanten. Het was de meest hartstochtelijke oorlog, waarin de ideologieën van de twintigste eeuw voor het eerst tegenover elkaar kwamen te staan: de democratie, het fascisme en het communisme. Het was een religieuze oorlog, en tegelijkertijd een klassenstrijd, een revolutie tegenover een reactie.
Het was een conflict dat zich zou voortzetten in Europa en ook in Spanje, toen de oorlog eenmaal afgelopen was, want er was niet alleen een oorlogsperiode, maar er was ook een naoorlogse periode, die lang duurde en hard was, en waarin niet meer geprobeerd werd om van de vijand te winnen, omdat de oorlog al gewonnen was, maar om de vijand uit te roeien, om een systeem in stand te houden dat gedurende lange tijd heeft bestaan en dat Spanje buiten het democratiseringsproces heeft gehouden en ook buiten de wederopbouw van Europa met behulp van het Marshallplan.
Veel collega’s uit de Oost-Europese landen herinneren zich het isolement waarin zij terechtkwamen na de akkoorden van Jalta en het IJzeren Gordijn dat ze van het vrije, democratische en welvarende Europa scheidde, en zo was het. Maar minder mensen herinneren zich dat in er het zuiden van Europa landen waren – Spanje en Portugal – die ook geïsoleerd waren van die beweging en die lange tijd hebben gezucht onder militaire dictaturen.
Ik herinner me dat een Amerikaans congreslid me ooit het verwijt maakte dat wij Europeanen niet dankbaar waren voor de moeite die de Amerikanen hadden gedaan om Europa te bevrijden. Ik moest hem eraan herinneren dat, wat Spanje betreft, wij nooit iets van die moeite gemerkt hebben, want omdat het militaire regime van nut kon zijn in de koude oorlog, waren ze vergeten om ons ook te bevrijden.
Vandaag zou ik de woorden van Salvador de Madariaga, wiens naam op een van onze gebouwen prijkt, tot de mijne willen maken. “Voor 1936 – zo zei hij – leefden alle Spanjaarden in Spanje en in vrijheid. Vandaag – zei hij in 1954 – leven enkele honderdduizenden Spanjaarden in vrijheid maar afgesneden van Spanje, en de rest leeft in Spanje maar afgesneden van de vrijheid”.
De vrijheid keerde terug in 1975. We begonnen de fundamenten te leggen voor een samenleving gebaseerd op democratie, op vrijheid en op het perspectief van toetreding tot Europa. Nieuwe generaties hebben nieuwe politieke eisen gesteld met betrekking tot de toekomst en met betrekking tot het verleden. Ze werden geconfronteerd met een oorlog en een dictatuur waarop een taboe rustte, en wanneer nu in Spanje gesproken wordt over moreel eerherstel voor de slachtoffers, is het onze bedoeling om een debat aan te zwengelen over de levende geschiedenis van ons land, van onze samenleving, om het volledige gewicht van ons verleden op ons te nemen, om alle gestorvenen eer te bewijzen, om niet dat deel van het geheugen te vergeten dat ongemakkelijk aanvoelt, om ons niet in leugens op te sluiten die troost bieden, en om de waarheid, die ons verlicht, onder ogen te zien. Het gaat om pijnlijke wonden die in Europa zijn beginnen te helen, maar die in de herinnering van veel mensen zijn blijven bestaan, want destijds konden deze demonen niet worden uitgedreven.
Dat is de reden voor een plechtigheid als die van vandaag, hier in het Europees Parlement: om een onvoltooid verleden van een deel van ons continent onder ogen te zien, om de fouten van gisteren niet te herhalen, om de verantwoordelijken te veroordelen, om eer te bewijzen aan hun slachtoffers, om onze erkentelijkheid uit te spreken aan allen die voor de democratie hebben gestreden, die onder vervolging hebben geleden en die hebben gewerkt aan de terugkeer van Spanje in de schoot van Europa, als ons gemeenschappelijke erfgoed.
Jaime Mayor Oreja,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik neem namens de fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten het woord na deze verklaring over de recente geschiedenis van Spanje. Ik wil onderstrepen dat ons standpunt in essentie gebaseerd is op de volledige aanvaarding van en steun voor de waarden van verzoening en verwerking van een tragisch verleden, waarden die de drijvende kracht vormden achter de overgang naar de democratie en die uitmondden in de Grondwet van 1978.
Op een dag als morgen, 5 juli dertig jaar geleden, trad Adolfo Suárez in functie als minister-president van Spanje en nam hij de verantwoordelijkheid op zich om onze overgang naar de democratie vorm te geven.
Voor mensen als ik, die de eer en de kans hebben gehad om dat project te dienen, om deel uit te maken van die partij, de Unie van het Democratisch Centrum, die vanuit de regering de verantwoordelijkheid droeg voor de materiële uitvoering van die overgang, in samenwerking met andere politieke formaties en met de ondubbelzinnige steun van de Spaanse samenleving en Zijne Majesteit de Koning, komen de waarden van de Grondwet van 1978, te weten vrijheid en verzoening, en de oproep om een einde te maken aan die twee onverzoenbare Spanjes voort uit onze diepste overtuigingen. Want de vergissing, de waanzin, de tragedie in de geschiedenis van Spanje van de afgelopen eeuw was het gemak waarmee de twee Spanjes weer tot leven werden gewekt, de overdrijving die bij ons altijd op de loer ligt, het gemak waarmee die twee Spanjes ervan overtuigd raakten dat een vreedzaam en democratisch samenleven niet mogelijk was.
Wij allen weten waarom de Europese Unie is opgericht en kennen de bestaansreden van de Europese Unie, die gebouwd is op dezelfde morele kracht als die Spaanse Grondwet, de morele kracht van degenen die zich verenigen, de morele kracht van de eendracht, opdat ons recente verleden zich nooit meer herhaalt, opdat er nooit meer een wereldoorlog wordt gestart op Europees grondgebied, opdat er geen oorlog meer komt, geen dictaturen, en ook geen communistische regimes, of burgeroorlogen zoals die waaronder wij in Spanje geleden hebben.
De nieuwe Europese naties mogen fouten maken bij het oplossen van de problemen van het heden en de toekomst, maar er is één fout die we niet mogen maken, omdat we het recht niet hebben die te maken: de fouten uit het verleden herhalen, niet leren van de fouten die zijn gemaakt in onze geschiedenis.
Om al deze redenen mogen we nooit genoeg krijgen van verzoening en eendracht. We mogen onze houding niet veranderen, en daarom vinden veel Spanjaarden het een historische fout dat er nu geprobeerd wordt een tweede overgang in gang te zetten, alsof de eerste oud en achterhaald is; het is een historische fout om eenzijdig te breken met de essentie van onze Grondwet van de eendracht; het is historisch gezien waanzin om in Spanje een debat te openen over het recht op autonomie, om in Spanje nieuwe naties te creëren die nooit hebben bestaan; het is een historische fout omdat het ons wegleidt van de eendracht.
Staat u mij daarom toe, mijnheer de Voorzitter, om op deze dertigste verjaardag van de overgang van Spanje naar de democratie, die begon op 5 juli 1976, namens de Europese Volkspartij en Europese Democraten te eindigen met een hoera voor de verzoening, een hoera voor de vrijheid en een hoera voor de Spaanse Grondwet van 1978.
Martin Schulz,
   . – Mijnheer de Voorzitter, aansluitend op uw betoog wil ik een vraag stellen: welke mentaliteit zat er achter Franco en zijn regime? Wij allen kennen deze mentaliteit: de mentaliteit van intolerantie, van de verachting van mensen, van de vernietiging van democratische instanties, de haat jegens alles wat niet zo is als men zou wensen. Achter Franco en zijn regime zaten de verachting van mensen en de fatale bereidheid om geweld te gebruiken. De onvoorwaardelijke onderwerping aan de eigen ideologie of de dood – dat was de boodschap van het Franco-regime. Dit was echter geen Spaanse boodschap: toen Franco zeventig jaar geleden de macht greep, leed mijn eigen land al drie jaar onder de dictatuur van Hitler, en regeerde Mussolini al veertien jaar in Italië. De fascistische beweging waarvan Franco – met name in militaristisch opzicht – deel uitmaakte, kwam toentertijd al in heel Europa voor.
De burgeroorlog was niet uitsluitend een Spaanse aangelegenheid. Hij vond voornamelijk plaats op Spaans grondgebied en had het Spaanse volk als slachtoffer, maar hij hield het Spaanse volk ook gegijzeld in de aanloop naar een grotere oorlog. Guernica en het Legioen Condor zijn en blijven schandvlekken in de geschiedenis van mijn land.
De jongeren die in de jaren dertig naar Spanje gingen om vrijwillig de democratie te verdedigen, vormen een roemrijke bladzijde in de geschiedenis van Europa en de wereld. Ernest Hemingway heeft een onvergetelijk literair monument voor deze generatie geschapen. De beroemde Amerikaanse schrijver Arthur Miller heeft ooit gezegd: "In de jaren dertig was het woord Spanje een explosie. Het doel was het klerikale feodalisme te overwinnen en de destructieve geest van de intolerantie het hoofd te bieden door middel van de geest van vrijheid en tolerantie."
Als we vandaag de dag aan Spanje denken, denken we als progressieven in Europa aan de ontelbare slachtoffers uit onze gelederen – maar ook daarbuiten – die in deze burgeroorlog waren te betreuren. Ook christen-democraten, liberalen en republikeinen hebben zich tegen deze intolerantie gekeerd. De hele wereldwijde gemeenschap van intellectuelen en volkeren keerde zich tegen Franco's eis tot onderwerping en verzette zich tegen hem. Franco heeft verloren.
Als we zeventig jaar later hier in dit Parlement de balans opmaken, wil ik eraan herinneren dat we sinds de invoering van directe verkiezingen voor de Voorzitter van het Europees Parlement drie Spaanse Voorzitters hebben gehad: een conservatieve Christen-democraat en twee Sociaal-democraten. Als een Spaanse Voorzitter van Catalaanse afkomst namens de afgevaardigden van 25 volkeren in Europa er nu, zeventig jaar later, aan kan herinneren dat de Europese integratie een overwinning op intolerantie en onvrijheid betekent, dan mogen we zeventig jaar later wel concluderen dat de vrijheid heeft gezegevierd en Franco heeft verloren. Iets beters kon Europa niet overkomen!
Bronisław Geremek,
   – Mijnheer de Voorzitter, Europa kan bogen op een rijke geschiedenis en ook al is het zo dat het Europese Parlement niet mag proberen zichzelf op te werpen als de enige instantie die de waarheid over het verleden in pacht heeft, het is voor de toekomst van de Europese integratie wel degelijk van belang dat het Parlement zich verantwoordelijk voelt voor Europa's collectieve geheugen. Dat is immers de belangrijkste factor voor de totstandbrenging van Europese eenheid.
Het is nu 2006. We denken nu terug aan de opstand van de arbeiders in Poznań in juni 1956 en de Hongaarse Opstand in oktober van datzelfde jaar – stuk voor stuk dramatische gebeurtenissen in de strijd om brood en vrijheid. Het is 2006: zeventig jaar geleden stichtte generaal Franco een dictatoriaal regime dat vrijheid, democratie en de rechtsstaat afwees. Spanje, dat eigenlijk één van de grondleggers van de Europese Unie had moeten zijn, werd tegen de wil van het Spaanse volk een halve eeuw lang van de rest van Europa gescheiden.
Bij het nadenken over deze gebeurtenissen gaat het er niet om een inventaris te maken van alle gevallen van onrechtvaardigheid, haat, strijd en leed die zich tijdens de burgeroorlog en de dictatuur hebben voorgedaan. Waar het om gaat is dat we beseffen dat wat er in Spanje gebeurd is ook in de rest van Europa is gebeurd, en dat het een van de ervaringen is geweest die de aanleiding hebben gevormd voor de oprichting en opbouw van de Europese Unie – opdat zulke dingen nooit meer gebeuren.
Europa doet er verstandig aan te beseffen dat Spanje erin is geslaagd dit dramatische hoofdstuk van zijn geschiedenis via overleg en dialoog op een vreedzame wijze af te sluiten. Laat ons de Spanjaarden prijzen voor hun moed en wijsheid.
In dit jaar van jubilea dienen het Parlement en Europa als geheel zich te verheugen over de vrijheid waarop zij zijn gegrondvest. Europa moet zich ondanks alle politieke meningsverschillen vereend voelen. We moeten ons realiseren dat we nu weten waarom Europa bestaat. Als we dat doen, bewijzen we ook eer aan de tragische ervaring die we nu met triestheid gedenken. Ik dank u.
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Spanje van 1936 is voor ons, Europeanen, een les – of liever: vier lessen. De eerste les heeft te maken met de moed, zelfopoffering en het uitzonderlijke voorstellingsvermogen van een volk – het Spaanse volk – bij zijn streven naar vrijheid en democratie. De door het vrije Catalonië geïntroduceerde sociale vernieuwingen staan toch in ons geheugen gegrift? Is het mogelijk te vergeten wat de Spanjaarden tijdens deze opmerkelijke periode hebben proberen te verwezenlijken?
De tweede les heeft te maken met de barbaarsheid van het fascisme. Een van de symbolen van die barbaarsheid is – zoals zojuist gezegd – Guernica. Guernica staat symbool voor moord, vernietiging en vrijheidberoving. Het staat ook symbool voor een internationaal fascistisch project. Het Spaanse fascisme had zonder de steun van het nationaal-socialisme immers nooit kunnen overwinnen. In 1936 was reeds duidelijk dat de fascisten plannen hadden voor de overheersing van Europa.
De derde les is wat moeilijker te accepteren, omdat het de les der lafheid is: de lafheid van de Europeanen, de lafheid van de Fransen – ook al bevond Léon Blum zich in een moeilijke positie –, de lafheid van de Britten, de lafheid van al degenen die dachten dat als het Spaanse volk de klappen zouden opvangen, zij geen klappen zouden krijgen. Zoals in 1938 in München zou blijken, was die houding één van de ernstigste vergissingen van die periode – wij kunnen daar veel van leren. De geschiedenis heeft wel duidelijk gemaakt dat iedereen die denkt dat men zich kan verschuilen terwijl elders de storm raast zich vaak lelijk vergist. Dat is een belangrijke les, en één die voor veel Europeanen heel lang niet gemakkelijk te aanvaarden is geweest. Pacifisme heeft soms gruwelijke gevolgen. Het kan ook een teken van moed zijn. Het is altijd moeilijk om te besluiten wat het beste is – een pacifistische aanpak of juist het tegenovergestelde. Als men het over lafheid heeft, moet men ook de moed noemen die sommige mensen getoond hebben. Bijvoorbeeld de moed van Pierre Cot, een minister in het kabinet-Blum, die als minister wapens naar Spanje liet sturen. Laat ons dus Pierre Cot en zijn moedig optreden in moeilijke tijden gedenken. Hij is de vader van één van onze collega's, Jean-Pierre Cot, die ik bij dezen bedank voor het feit dat hij me over zijn vaders daden heeft verteld.
De vierde les, tot slot, heeft te maken met de verschrikkelijke intolerantie van het totalitaire communisme. We mogen niet vergeten dat de Spaanse burgeroorlog twee gezichten heeft. Om te beginnen dat van de internationale brigades die het Spaanse volk wilden helpen. Daartegenover staan de intolerante communistische brigades, die Trotskisten van de POUM en anarchisten hebben vermoord omdat deze niet dezelfde politieke ideeën hadden. Ook dat is een les die we uit de Spaanse burgeroorlog kunnen trekken. We kunnen hier zien dat bevrijding niet betekent dat men de mening van anderen naast zich neer kan leggen. Integendeel: bevrijding betekent het aanvaarden van diversiteit en democratie.
Dames en heren, de Europese Unie moet uit deze vier lessen de nodige conclusies trekken. Wij moeten daaraan denken als er in Bosnië gruwelen worden begaan of als wij verplicht zijn solidariteit te tonen met onderdrukte volkeren. Als we deze lessen goed leren, geloof ik dat onze toekomst er iets zonniger kan uitzien.
Francis Wurtz,
   – Het Parlement heeft er heel goed aan gedaan deze politieke daad te stellen door te gedenken dat het nu zeventig jaar geleden is dat Franco de Spaanse burgeroorlog ontketende.
De vernietiging van de jonge Spaanse republiek is in meer dan één opzicht relevant voor Europa als geheel. Om te beginnen is het zo dat de plegers van de staatsgreep van 1936 het Volksfront alleen konden overwinnen met de steun van fascistisch Italië en nazi-Duitsland. Dat laatste land heeft in Spanje kunnen experimenteren met de blitzkrieg die het later tegen Frankrijk zou voeren. En in Guernica is voor het eerst in de wereldgeschiedenis met zware bombardementen een massale slachting onder de burgerbevolking aangericht. Dat zou een verschrikkelijk model blijken voor wat er gedurende de Tweede Wereldoorlog zou plaatsvinden.
De donkere jaren 1936-1939 vragen ook om andere redenen om aandacht van Europa: de manier waarop de Republikeinen door hun democratische buurlanden zijn verraden. Door niet in te grijpen werd de weg bereid voor München 1938, en dat heeft weer geleid tot de ramp die in 1939 ons hele continent zou treffen. We mogen ook niet vergeten dat het Westen en de Europese leiders zich na de oorlog nogal onverschillig hebben getoond ten aanzien van Franco, zodra deze zich in het conflict met het Rijk van het Kwaad bij de Goeden had aangesloten. 
Tot slot is er nog één reden waarom de Spaanse tragedie een Europese dimensie heeft, en dat is de enorme solidariteit die de burgeroorlog heeft opgeroepen – bij de arbeiders, bij de gewone bevolking en bij de bekendste Europese intellectuelen. Die solidariteit kreeg treffende uitdrukking in de Internationale Brigades, samengesteld uit 40 000 vrijwilligers uit ongeveer vijftig landen.
Een aantal Spaanse republikeinen heeft zich later bij het Franse verzet aangesloten. Sommigen van hen hebben deelgenomen aan de Parijse opstand van 1944, onder de leiding van mijn helaas overleden kameraad Henri Rol-Tanguy. Anderen hebben onder leiding van generaal Leclerc meegewerkt aan de bevrijding van Straatsburg in november van datzelfde jaar.
Het lijdt geen twijfel dat het Europees bewustzijn er zonder het verschrikkelijke lijden van de slachtoffers van Franco, zonder de stoutmoedigheid van al die Spanjaarden die verzet hebben geboden, en zonder de golf van solidariteit die de jonge Republiek wist op te wekken, anders zou hebben uitgezien. Laat onze herdenking van vandaag daarom voor al de betrokken mannen en vrouwen het eerbewijs zijn dat zij verdienen.
Brian Crowley,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet precies wat ik vandaag moet zeggen omdat ik, in tegenstelling tot veel van mijn collega’s, tot een generatie behoor die geen duidelijke herinnering heeft aan de tragedie die aan de oprichting van de Europese Unie ten grondslag heeft gelegen.
Ik lees echter geschiedenisboeken en weet en begrijp wel iets van die gebeurtenis. Wij hebben het over het feit dat vandaag zeventig jaar geleden door generaal Franco een staatsgreep is gepleegd. Aan gruweldaden en tragedies op het Europese continent wordt al ruim 227 jaar elke dag weer aandacht besteed via de geschiedenisboeken.
Waar wij ons naar mijn idee nu op zouden moeten richten, is de rode draad die loopt door de fascistische, communistische, imperialistische en totalitaire regimes die wij op ons continent hebben meegemaakt: een gebrek aan respect voor de verscheidenheid van mensen en voor andere ideeën, en een intolerante houding ten opzichte van degenen die een andere koers willen volgen. Het maakt niet uit of het over Potsdam, Hongarije, Gdánsk, Siberië, Spanje, Portugal of Ierland gaat: degenen die getracht hebben om anderen hun wil op te leggen, zijn daar uiteindelijk nooit in geslaagd, omdat de kern van het mens-zijn de wil is om vrij te zijn om te waarborgen dat wij met anderen kunnen samenleven en communiceren.
Daarom is het zo belangrijk dat wij niet alleen lering trekken uit de fouten uit het verleden, maar dat wij er ook voor zorgen dat die fouten nooit meer worden gemaakt. In plaats van kritiek te leveren of met een beschuldigende vinger te wijzen en te zeggen dat deze tragedie dramatischer, schadelijker of van grotere invloed op de Europese politiek is geweest dan andere tragedies, moeten wij concluderen dat die staatsgreep nu eenmaal heeft plaatsgevonden en ons afvragen wat wij hieruit kunnen leren. In het Europa van vandaag hebben wij geleerd om verschillen te respecteren; wij hebben een forum en een manier gevonden waardoor mensen uit verschillende landen, met verschillende ideologieën en achtergronden en uiteenlopende interpretaties van dezelfde geschiedenis, samenleven, overeenkomsten ontdekken en voor een gemeenschappelijke zaak strijden.
Het beste wat wij vandaag in dit Europees Parlement kunnen doen, is minister-president Zapatero steunen bij zijn pogingen om bevolkingsgroepen die voorheen onverzoenbaar waren, nader tot elkaar te brengen teneinde een gemeenschappelijke oplossing te vinden voor de Baskische regio. Dat wil niet zeggen dat wij de gruweldaden die begaan zijn, moeten vergeven of dat wij moeten zeggen dat die fouten niet plaats hebben gevonden; waar het om draait, is dat wij duidelijk maken dat men niet in het verleden kan blijven leven, dat men niet verbitterd kan blijven. Zodra zich een kans op vrede voordoet, moeten wij die onmiddellijk grijpen.
Jens-Peter Bonde,
   – Mijnheer de Voorzitter, “Ze moeten worden gestopt!” Dat riep de grote jonge dichter van mijn jeugd, Gustaf Munch-Petersen, uit, toen hij als vrijwillig soldaat in de Spaanse burgeroorlog aan het front achterbleef, terwijl zijn kameraden zich terugtrokken voor de overmacht. Gustaf liet zijn vrouw, kinderen en familie achter in Denemarken. Zijn optreden was niet te verdedigen en onverantwoord en kon de pest van het fascisme niet buiten Europa houden. Zijn eenzame protest was irrationeel, maar stelt u zich eens voor dat alle burgers met dezelfde moed hadden gehandeld. Onbevreesd te sterven was zijn laatste poëtische offer.
De meeste mensen bleven passief toen de democratie werd bedreigd en op vele plaatsen werd verdrongen, totdat andere moedige personen het nazisme en het fascisme tot staan brachten.
Voor velen hier in de zaal veranderde de bevrijding in een nieuwe bezetting met het IJzeren Gordijn en de goelag. Laten wij vandaag de velen – moedig of niet – herdenken, die zijn gestorven. Laten we degenen prijzen die verzet boden als vrijwilligers in de Spaanse burgeroorlog en deelnamen aan de verdediging van de democratie en die moed en roekeloosheid betoonden in ondergrondse legers die vochten tegen het toegeeflijke beleid van de regeringen tegenover de vijanden van de democratie. Veel actieve verzetslieden hebben de weg naar de politieke partijen gevonden en ook naar de bewegingen die ik hier in dit Parlement al 27 jaar vertegenwoordig. Ze zijn bijna allemaal overleden. Mijn moedige buurman, de smid Hans, sprak op zijn doodsbed onsamenhangend over het feit dat de bommen van de Britten op de Franse school waren gevallen in plaats van op het hoofdkwartier van de Gestapo. Hij had als Brits agent de illegale tekeningen geleverd. Het was niet zijn fout, maar de gedachte aan de omgekomen leerlingen achtervolgde hem tot het einde van zijn leven.
Ik wil hier ook een jonge academicus gedenken, die het land rondreisde om de eerste Deense verzetsbeweging op te zetten, terwijl de regering samenwerkte met de Duitse bezettingsmacht. Frode Jakobsen werd vervolgens leider van de succesvolle ondergrondse regering, de Deense Vrijheidsraad. Na de oorlog werd hij minister en nam hij deel aan het grote congres van de Europese Beweging in Den Haag in 1948, dat leidde tot de oprichting van de Raad van Europa en waar een begin werd gemaakt met de Europese integratie. Hij was jarenlang voorzitter van de Europese Beweging en sociaal-democratisch Deens parlementslid. Toch stemde hij bij alle stemmingen over EG- en EU-Verdragen tegen, en leverde hij al in 1972 kritiek op de EG op democratische gronden.
Wij hebben een prijs naar hem vernoemd. Die wordt elk jaar uitgereikt aan personen die buitengewone politieke moed hebben betoond en die iets hebben gedaan voor anderen dan zichzelf op een moment dat dat niet opportuun of lucratief was of goed voor hun carrière. Het heeft ons nooit moeite gekost om kandidaten te vinden. Er zijn altijd mensen die buitengewone politieke moed betonen. En sommigen van hen hebben zich laten inspireren door het halve miljoen vrijwilligers en wereldburgers die naar Spanje reisden om te zeggen: “”. Mijn dank aan degenen die persoonlijke moed hebben betoond en die zijn gestorven voor onze vrijheid. “.”
Maciej Marian Giertych (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dat we heden ten dage in Midden-en West-Europa democratie, burgerlijke vrijheden, particulier eigendom en tolerantie hebben is het gevolg van het feit dat het communisme ons continent niet in zijn greep heeft gekregen. En dat had kunnen gebeuren. In Oost-Europa heeft de oorlogsoverwinning van Polen op de bolsjewieken in 1920 alsmede de vastbesloten weerstand van het katholieke Polen tegen de opgelegde sovjetoverheersing een dam opgeworpen tegen het communisme 
Dat het communisme het Westen niet in zijn greep heeft gekregen danken we in grote mate aan de overwinning in de burgeroorlog van het traditionele Spanje op communistische regeringen. De linkse partijen in Spanje gedroegen zich, hoewel ze democratisch aan de macht waren gekomen, net als in bolsjewistisch Rusland. Zij richten hun pijlen vooral op de kerk. Bijna zevenduizend geestelijken werden vermoord. Kerken werden ontheiligd, er werd op kruizen en heiligenbeelden langs de weg geschoten. Deze aanval op katholiek Spanje leidde tot een onmiddellijke reactie van de traditionele krachten.
De internationale brigades, georganiseerd door bolsjewistisch Rusland, schoten communistisch Spanje te hulp. Volgens communistisch gebruik werden deze, net als het hele republikeinse regime volledig door cellen van de communistische partij en haar geheime diensten beheerst. Dankzij de rechtse Spaanse partijen, dankzij het Spaanse leger en zijn leiders, en in het bijzonder dankzij generaal Francisco Franco werd de communistische aanval op katholiek Spanje verijdeld. Hierdoor werden ook pogingen tegengehouden om het communistische virus naar andere landen te verspreiden. 
De aanwezigheid van persoonlijkheden als Franco, Salazar of De Valera in de Europese politiek garandeerden dat Europa bleef vasthouden aan traditionele waarden. Tegenwoordig missen we dergelijke staatslieden. Vol verdriet nemen we momenteel een historisch revisionisme waar, dat erop neerkomt dat alles wat traditioneel en katholiek is in een negatief daglicht wordt geplaatst en dat alles wat werelds en socialistisch is als positief wordt voorgesteld. Laten we niet vergeten dat het nazisme in Duitsland en het fascisme in Italië ook socialistische en atheïstische wortels hadden. 
De kracht van het socialistische en antikatholieke blok in dit Parlement geeft aanleiding tot ernstige ongerustheid. Duidelijke voorbeelden hiervan zagen we vorige maand tijdens de stemmingen over tolerantie en over het zevende kaderprogramma. Christelijk Europa verliest de strijd van socialistisch en atheïstisch Europa. Dat moet veranderen.
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik maak gebruik van de mogelijkheid om tot besluit van het debat het woord te vragen voor een persoonlijk feit. Ik weet niet meer precies om welk artikel van het Reglement het gaat, maar ik zou toch graag een persoonlijke opmerking willen plaatsen. Ik heb aandachtig naar het betoog van mijn voorganger geluisterd. Ik wil niet gedetailleerd ingaan op de inhoud van dat betoog, maar wil wel mede namens mijn fractie het volgende zeggen: datgene wat we net hebben gehoord is de geest van de heer Franco. Het was een fascistisch betoog dat in het Europees Parlement niets te zoeken heeft!
Zbigniew Zaleski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, net als de heer Schulz wil ik gebruik maken van mijn recht om als afgevaardigde kort iets te zeggen.
Ik betreur het dat u en de Conferentie van voorzitters besloten hebben tot een dergelijk lang debat gewijd aan Francisco Franco, terwijl er niet werd toegestaan een minuut te wijden aan de vreselijke slachting die plaatsvond in Katyń. Ik had daarom verzocht uit naam van de Polen en allen die daar omkwamen. Ik ben erg teleurgesteld over het besluit mijn verzoek niet te honoreren.
Hans-Gert Poettering (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als katholiek wil ik opmerken dat we opkomen voor de menselijke waardigheid, mensenrechten, de rechtsstaat, democratie en vrijheid. Wij zijn van mening dat dictators en aanhangers van een totalitair regime – zij het fascisme, nationaal-socialisme of communisme – niet in staat zijn onze idealen te verdedigen. Wij komen met onze eigen overtuigingen voor onze idealen op.
De Voorzitter.
   – Ik wil iedereen bedanken die aan dit debat heeft deelgenomen en ik bedank ook de collega’s die het debat hebben bijgewoond, met name de niet-Spanjaarden, voor de belangstelling die zij hebben getoond voor deze historische gebeurtenis, die zonder twijfel een tragedie was. Voorts zou ik u erop attent willen maken dat het debat op de publieke tribune gevolgd is door mensen die zich de gebeurtenissen van destijds persoonlijk nog kunnen herinneren.
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van :
- de aanbeveling (A6-0224/2006) van Konstantinos Hatzidakis, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1260/1999 (09077/2006 – C6-0192/2006 – 2004/0163(AVC)),
- de aanbeveling (A6-0226/2006) van Alfonso Andria, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1164/94 (09078/2006 – C6-0191/2006 – 2004/0166(AVC)),
- de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0220/2006) van José Albino Silva Peneda, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het gewijzigde voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1784/1999 (09060/4/2006 – C6-0188/2006 – 2004/0165(COD)),
- de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0225/2006) van Giovanni Claudio Fava, namens de Commissie regionale ontwikkeling, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1783/1999 (09059/4/2006 – C6-0187/2006 – 2004/0167(COD)), en
- de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0227/2006) van Jan Olbrycht, namens de Commissie regionale ontwikkeling, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende een Europese groepering voor territoriale samenwerking (EGTS) [(9062/2/2006 – C6-0189/2006 – 2004/0168(COD)). 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, als Griek heb ik denk ik het recht om te zeggen dat wij vandaag de finish van een marathon halen. Het startsein voor de debatten en onderhandelingen werd namelijk niet gegeven in 2004, toen de Commissie haar voorstel deed voor de algemene verordening, maar al veel eerder, in 2001, toen wij de eerste debatten voerden over de toekomst van de structuurfondsen voor de periode 2007-2013.
Het Parlement was in dit hele proces nadrukkelijk aanwezig en heeft zijn stempel gedrukt op de debatten en onderhandelingen: op de aanvankelijk informele besprekingen met de Europese Commissie, op het daarop volgende derde cohesieverslag maar ook daarna, op het tussentijds verslag over deze verordening, dat vorig jaar zomer werd aangenomen.
De boodschap van het Parlement in al deze debatten was tweeledig. Ten eerste hebben wij duidelijk gemaakt dat er een geloofwaardige cohesiebegroting voor de Europese Unie moest komen; ik geloof dat wij een van de krachten waren die de pogingen van bepaalde partijen hebben verijdeld om de begroting voor de nieuwe programmeringsperiode te beperken.
De tweede boodschap was dat de verordening efficiënt moest zijn, zonder onnodige bureaucratische rompslomp, maar tegelijkertijd een bijdrage moest leveren aan een goede besteding van het belastinggeld van de Europese burgers.
In januari zijn wij begonnen met onderhandelen, omdat wij na de besluiten van de Europese Raad invloed wilden kunnen uitoefenen op het eindresultaat en omdat wij enkele van onze fundamentele standpunten daarin opgenomen wilden zien.
Ik wil hier wijzen op de constructieve houding die de Europese Commissie en de commissaris, mevrouw Hübner, evenals het Oostenrijkse voorzitterschap gedurende deze onderhandelingen hebben ingenomen. Ik wil beide partijen bedanken voor hun samenwerking met het Europees Parlement.
Vandaag wordt ons gevraagd "ja" of "nee" te zeggen tegen de onderhandelingstekst. Als rapporteur voor de algemene verordening vraag ik de collega’s om vandaag in te stemmen met deze tekst en "ja" te zeggen, en wel om de volgende fundamentele redenen.
Het Parlement heeft tijdens de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten 300 miljoen euro extra in de wacht weten te slepen voor transnationale en interregionale samenwerking. Daarnaast is het Parlement erin geslaagd om de financiering van de projecten te koppelen aan de mogelijkheid van toegang voor personen met een handicap. Voor de eerste keer wordt bepaald dat projecten niet kunnen worden gefinancierd als niet bij voorbaat de toegankelijkheid voor personen met een handicap is verzekerd.
Wij zijn er verder in geslaagd de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld te verzekeren. Ondanks het aanvankelijke verzet van de Raad zullen aan de toezichtcomités ook milieupartners, niet-gouvernementele organisaties en andere instanties die het maatschappelijk middenveld vertegenwoordigen, deelnemen. Dankzij de door het Parlement uitgeoefende druk kunnen, na goedkeuring door de Commissie, nu ook infrastructuurprojecten worden gefinancierd in de regio’s die niet langer onder doelstelling 1 vallen. Dat was een verzoek van al deze regio’s.
Wij zijn er tevens in geslaagd om een speciaal artikel op te nemen over duurzame ontwikkeling en het milieu. Met andere woorden, wij hebben gekregen wat wij al jarenlang de "vergroening" van de structuurfondsen noemen. Er komt een sterke rechtsgrondslag, die ons verzekert dat het milieu geen schade meer kan worden berokkend via de structuurfondsen.
Tegelijkertijd hebben wij het stedenbeleid versterkt. De lidstaten zijn verplicht concretere ramingen te hanteren voor stadsgebieden. Zij moeten onder meer een speciale lijst indienen met gekozen steden waarvan zij bepaalde problemen willen aanpakken. Wij hebben bovendien een bilaterale verklaring met de Commissie ondertekend over een tussentijds onderzoek naar de gevolgen van de annulering van de middelen wegens de N+2- of de N+3-regel, want het kan best zijn dat deze regel problemen oplevert.
Betekent dit dat wij geheel tevreden zijn? Eerlijk gezegd niet. Ik geef u als voorbeeld de cadeautjes van het Britse voorzitterschap, waardoor de logische samenhang van de verordening in zekere zin op de helling werd gezet. Ik noem tevens het feit dat wij er niet in geslaagd zijn onze mening ten aanzien van de zogenaamde reserve ten behoeve van de kwaliteit en de prestaties, met hergebruik van de wegens de N+2- of de N+3-regel geannuleerde middelen, erdoor te drukken. Nog langer wachten zou evenwel hebben betekend dat ook de toepassing van de programma’s op zich zou hebben laten wachten, en dat zou heel negatief geweest zijn voor de regio’s en de armere lidstaten. Dat is dus ook een beslissende reden om vandaag "ja" te zeggen tegen deze verordening.
Vandaag stappen wij van de theorie over op de praktijk. Laten wij echter niet de kop in het zand steken: zelfs de beste verordening kan problemen veroorzaken als zij niet correct wordt toegepast. De grote uitdaging waarvoor wij allen – vooral de Commissie, de lidstaten en de regio’s – staan is de juiste toepassing van de verordening. Er zijn uitdagingen voor zowel de oude lidstaten, die de fouten uit het verleden niet mogen herhalen, als voor de nieuwe lidstaten, die moeten oppassen dat zij niet dezelfde fouten maken als bepaalde oude lidstaten bij de opname en het gebruik van de middelen.
Het Parlement zal bij het gehele proces betrokken zijn. Het zal een oogje in het zeil houden en zo nodig op structurele aanpassingen aandringen, die uiteraard altijd voordelig zijn voor de armere lidstaten en regio’s van de Europese Unie.

Alfonso Andria (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na meer dan een jaar wordt er een punt gezet achter een karwei waaraan wij intensief hebben gewerkt, in nauwe samenwerking met een aantal collega’s, met vertegenwoordigers van de Raad en van de Commissie, die ik bij dezen wens te bedanken. Ik wil tevens het Oostenrijkse voorzitterschap bedanken en een woord van lof richten tot commissaris Hübner: zij heeft voortdurend getoond open te staan voor de verzoeken van het Parlement en is altijd bereid gebleken tot overleg en een constructieve dialoog, wat de ware grondslag is voor gedachtewisselingen tussen de twee instellingen.
Aan de onderhandelingstafel met de Raad en de Commissie heeft het Europees Parlement met één stem gesproken, ongehinderd door politiek gedachtegoed of geografische oorsprong. Op die manier heeft het Parlement zijn stempel gedrukt op de uitkomst van de onderhandelingen en heeft het bijgedragen tot een aanmerkelijke verbetering van de oorspronkelijke opzet van de bepalingen. De Raad heeft weliswaar een paar belangrijke suggesties van het Parlement verworpen, maar persoonlijk vind ik dat met de teksten op adequate wijze tegemoet wordt gekomen aan de behoeften van de uitgebreide Unie. Dankzij de gezamenlijke aanpak van de drie instellingen, zal Europa met de stemming van vanochtend beschikken over nieuwe juridische instrumenten die van fundamenteel belang zijn voor de versterking van de solidariteit en de economische en sociale cohesie.
Met betrekking tot de verordening tot oprichting van het Cohesiefonds, waarvoor ik rapporteur ben, vind ik het heel belangrijk dat de begroting voor dat fonds wordt opgetrokken van 18 miljard euro voor de periode 2000-2006 tot iets meer dan 61,5 miljard euro voor de volgende programmeringsperiode, zoals het Parlement nadrukkelijk had bepleit. Dit is een reactie op de grote behoefte die de ontvangende lidstaten hebben aan financiering voor milieubescherming en de vervoerssector, met bijzondere aandacht voor duurzame ontwikkeling. Dit moet gerealiseerd worden door middel van een evenwichtige maar tegelijkertijd flexibele verdeelsleutel, zodat de interventies van het Fonds aangepast kunnen worden aan de behoeften van iedere lidstaat.
Naast de trans-Europese vervoersnetwerken zal het voortaan mogelijk zijn om het Cohesiefonds te gebruiken voor projecten in de vervoerssector, waaronder stadsvervoer, spoorwegvervoer, binnen- en zeevaartwegen, multimodale vervoersprogramma’s en maatregelen ter bevordering van duurzame ontwikkeling en het milieuaspect, met bijzondere aandacht voor belangrijke onderwerpen als efficiënt energiegebruik en hernieuwbare energiebronnen.
Doordat het Parlement zo grondig te werk is gegaan, zijn er op meerdere punten positieve resultaten geboekt. Ik zal er een paar noemen die betrekking hebben op zowel de verordening tot oprichting van het Cohesiefonds als de algemene verordening, waarvoor collega Hatzidakis rapporteur is en ik als schaduwrapporteur voor mijn fractie optreed. In artikel 14 van de algemene verordening staat een specifieke verwijzing naar de toegankelijkheid voor personen met een handicap: die geldt vanaf nu voor alle projecten die met communautair geld worden gefinancierd. Er is meer erkenning gekomen voor milieubescherming en duurzame ontwikkeling, zoals collega Hatzidakis zojuist benadrukt heeft. Daarover ben ik tevreden, al had ik graag gezien dat dit specifiek vermeld werd in de artikelen van de verordening tot oprichting van het Cohesiefonds. In ieder geval staat de vermelding wel in de algemene verordening en dat is een opvallend en belangrijk resultaat.
Dan het zogeheten partnerschap. Er zal sprake zijn van een grotere betrokkenheid van de organisaties die het maatschappelijk middenveld vertegenwoordigen, niet-gouvernementele organisaties en verenigingen die strijden voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen, ook in het cohesiebeleid.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, voor wat betreft de verordening betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, waarvoor de heer Fava rapporteur is en waarvoor ik schaduwrapporteur ben. Ik vind het heel positief dat er een verwijzing is opgenomen naar de kwestie van de openbare veiligheid in het kader van de convergentiedoelstelling, als garantie tegen infiltraties van de georganiseerde misdaad in de bestedingsprocessen van de structuurfondsen. Dankzij de tussenkomst van het Parlement is er ook meer aandacht gekomen voor de stedelijke dimensie, een thema dat collega Beaupuy, mijzelf en zovele andere collega’s na aan het hart ligt. Daarbij wordt benadrukt dat een goed investerings- en beheersprogramma voor het geld dat voor de steden bedoeld is, stimulerend kan zijn voor de economische en sociaal-culturele opleving van buitenwijken en omliggende plattelandsgebieden. En dat is heel belangrijk, want die gebieden zijn de werkelijk drijvende kracht achter een duurzame ontwikkeling van de gebieden.
Ten slotte schaar ik me achter de oproep van collega Hatzidakis aan het Parlement om te stemmen vóór het hele pakket verordeningen dat vandaag wordt besproken. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, beste collega's, de procedure die uiteindelijk zal leiden tot de goedkeuring van een nieuwe verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds verdient de steun van het Parlement.
In eerste lezing hebben we 84 amendementen op het aanvankelijke voorstel van de Commissie ingediend. Ik wil met betrekking tot die amendementen graag op één punt wijzen, en dat is dat in de oorspronkelijke versie van de Commissie een aantal voor financiering in aanmerking komende maatregelen werd voorgesteld, terwijl de te ondernemen actie afhankelijk werd gemaakt van het type regio dat de steun ontving. Bepalend was daarbij de vraag of het ging om regio’s met een convergentiedoelstelling of regio’s met doelstellingen op het gebied van mededinging en werkgelegenheid.
Ik heb me van begin af aan verzet tegen het idee om verschillende categorieën regio’s te creëren. Als een dergelijk onderscheid wordt gemaakt, leidt dat tot een Europees Sociaal Fonds van twee snelheden, en dat leidt tot indirecte discriminatie van werknemers die middelen uit het Fonds ontvangen. Het hangt er dan immers vanaf in welke regio zij werken. Zowel de Commissie als de Raad hebben uiteindelijk mijn argumentatie aanvaard.
De Raad en de Commissie hebben ook op een aantal andere belangrijke punten amendementen van onze zijde aanvaard. Ik heb het nu over de voorstellen aangaande het gebruik van middelen uit het Europees Sociaal Fonds voor het financieren van de activiteiten van de sociale partners. Ik heb me steeds verzet tegen het oorspronkelijke voorstel van de Commissie en heb als alternatief een flexibeler oplossing voorgesteld, die tegelijkertijd strikter is. Mijn idee is om een voldoende ruime hoeveelheid middelen uit het Europees Sociaal Fonds te reserveren voor maatregelen ter versterking van de capaciteiten van de sociale partners. We stipuleren daarbij wel dat het moet gaan om activiteiten op het gebied van opleiding, maatregelen voor de integratie in het netwerk en de intensivering van de maatschappelijke dialoog. Ook op dit punt hebben de Raad en de Commissie ons standpunt uiteindelijk aanvaard.
Als we voor deze nieuwe verordening de gebruikelijk procedure voor een tweede lezing zouden volgen, lopen we het risico dat we de noodzakelijke rechtsgrondslagen niet op tijd rond krijgen om de lidstaten in staat te stellen vanaf 1 januari 2007 middelen uit het Europees Sociaal Fonds te gebruiken. Het Oostenrijkse voorzitterschap heeft dat goed begrepen en heeft contact opgenomen met mij om te onderhandelen over manieren om de gebruikelijk termijnen voor de wetgevingsprocedure te verkorten. De schaduwrapporteurs hebben mij op een voorbeeldige wijze bijgestaan en dat heeft me in staat gesteld om de amendementen die de Raad niet heeft besproken te analyseren en vijf voorstellen te doen aangaande punten die de Raad in de eerste lezing niet had aanvaard, maar die voor ons heel belangrijk zijn.
Deze punten hebben betrekking op de volgende aspecten: meer aandacht voor maatschappelijk integratie; de verplichting voor de lidstaten om prioritaire acties te steunen; de lidstaten ertoe bewegen acties op het gebied van innovatie te bevorderen; de verplichting voor de lidstaten om acties te ontwikkelen op het gebied van transnationale en interregionale samenwerking, en het beschikbaar stellen van een afdoend bedrag voor opleiding en van de sociale partners. Ik ben heel tevreden dat de Raad ook hier weer met onze voorstellen heeft ingestemd. Dan kom ik nu mijn afspraak met het Oostenrijks voorzitterschap na en roep ik u allen op om het gemeenschappelijk standpunt zonder enig amendement goed te keuren.
Mijnheer de Voorzitter, de mondialisering en de technologische en demografische ontwikkelingen brengen hebben grote veranderingen teweeggebracht en dat zal voor een groot aantal aspecten van het leven in onze maatschappij ingrijpende gevolgen hebben. Voor het beleid is het vooral van belang dat we het eens worden over de koers die deze veranderingen zouden moeten volgen. Ik moet er daarom op wijzen dat wat er in dit verslag staat niet alleen het product van hard werken is, maar ook van een gedetailleerd denkproces over de waarden die ten grondslag liggen aan mijn opvattingen over politiek als de verlening van een openbare dienst.
Wat die waarden betreft: ik behoor tot degenen die menen dat het marktmechanisme op zich niet volstaat om de essentie van het Europees project – dat ik met zoveel hartstocht koester – te verwezenlijken. Dat project is gebaseerd op waarden als vrede, sociale rechtvaardigheid, vrijheid, democratie en respect voor de mensenrechten.
Ik wijs u er daarom op dat de nieuwe verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds op die waarden is geïnspireerd. Ik wil het Oostenrijkse voorzitterschap bedanken voor de uitstekende samenwerking bij deze hele procedure. Ik dank ook commissaris Špidla, die hier vandaag aanwezig is. Verder wil ik de diensten van de Commissie graag bedanken voor de bereidheid die ze hebben getoond om te zoeken naar oplossingen die in de definitieve versie van dit verslag zijn opgenomen, maar die oorspronkelijk niet werden voorgesteld. Tot slot bedank ik de schaduwrapporteurs, mevrouw Jöns, mevrouw Schroedter en mevrouw Figueiredo en wil ik mijn waardering uitspreken voor de hulp die ondervoorzitter Cocilovo heeft geboden met betrekking tot dit onderwerp. 
Giovanni Claudio Fava (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij zijn aanbeland bij het slot van een wetgevingstraject dat in juli 2004 is begonnen met de presentatie van de voorstellen van de Commissie over de nieuwe structuurfondsen. Ik wil er meteen op wijzen dat het Parlement die fondsen altijd heeft gesteund en heeft geprobeerd ze te verbeteren. In ieder geval hebben wij die fondsen beschermd door de nadruk te leggen op een paar aspecten die in onze ogen belangrijk waren: de kwaliteit, het uitgavenpatroon, duurzame ontwikkeling, milieubescherming, gelijke kansen, toegankelijkheid voor personen met een handicap, openbare veiligheid, grensoverschrijdende samenwerking.
Wij hebben samengewerkt met de Commissie en de Raad, om snel te kunnen komen tot afronding van dit wetgevingstraject, maar tevens – ik zeg het nogmaals –om verbetering te brengen in een paar heikele kwesties die wij belangrijk vinden vanwege het gebruik dat onze regio’s en lokale overheden van de structuurfondsen maken.
Ik zal kort illustreren waartoe onze bijdrage heeft geleid en een paar specifieke punten toelichten. Allereerst de raadplegingsprocedure: wij hebben hard gestreefd naar uitbreiding en ondersteuning daarvan. Met name wilden wij ervoor zorgen dat er naast institutionele en administratieve onderwerpen ook nieuwe onderwerpen aan de orde zouden komen die op plaatselijk niveau van belang zijn. Ik doel op de niet-gouvernementele organisaties en het maatschappelijk middenveld. Wij geloven dat de raadplegingsprocedure een goede scholing in democratie is en vooral verantwoordelijkheidsbesef bevordert. De uitbreiding van de verantwoordelijkheid voor het beheer van de structuurfondsen is dan ook een van de grote politieke uitdagingen waarvoor de Europese Unie zich gesteld ziet.
Wij hebben ons gericht op het gelijkheidsbeginsel, dat wil zeggen de noodzaak een Europa van twee snelheden te vermijden, want een dergelijk Europa zou aanleiding geven tot geografisch discriminerende maatregelen. Wij weten best dat het Europese streven naar cohesie een moeilijke opgave is. De uitbreiding heeft de kloof tussen verschillende geografische regio’s in Europa nog verder vergroot. Wij vonden het nodig een poging te wagen om deze kloof te overbruggen en een economisch en sociaal evenwicht te vinden tussen alle landen van de Europese Unie, om zodoende het risico van een Europa van twee snelheden te voorkomen.
Wij hebben ons geconcentreerd op een paar prioriteiten en zijn daarbij uitgegaan van het voorstel van de Commissie, die ervoor wilde zorgen dat de structuurfondsen en het Fonds voor Regionale Ontwikkeling, waarvoor ik verantwoordelijk ben, niet een soort boodschappenlijst werd waar ieder het zijne uit kan halen al naar gelang de meest uiteenlopende behoeften. Om dat te voorkomen, hebben wij ons geconcentreerd op de kwaliteit van een paar doelstellingen en wij hebben ernaar gestreefd kwaliteit zwaarder te laten wegen dan kwantiteit, mede op grond van de ervaring die ieder van ons daarmee heeft opgedaan.
Het additionaliteitsbeginsel is door ons gehandhaafd. De structuurfondsen bieden een toegevoegde waarde; het is dus niet de bedoeling dat zij in de plaats komen van de lopende, normale overheidsuitgaven van de lidstaten. Juist met het oog op die toegevoegde waarde moeten wij meer aandacht besteden aan de kwaliteitsaspecten van de uitgaven.
En dan ten slotte Lissabon. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Lissabon staat niet alleen voor een concurrerend Europa dat in staat is de eigen economie op gang te krijgen en het doel van volledige en hoogwaardige werkgelegenheid nastreeft. Lissabon staat ook voor een Europa dat eindelijk in staat is te investeren in kennis, in immateriële infrastructuur, wetenschap, technologische innovatie, en alles wat vandaag de dag behoort tot de kern van de structuurfondsen.
De bijdrage van het Europees Parlement is heel concreet geweest, ook met betrekking tot een paar specifieke punten. Het Parlement heeft immers bijzondere aandacht besteed aan milieukwesties, aan duurzame ontwikkeling, stedenbeleid, het midden- en kleinbedrijf, dat de ruggengraat van de Europese economie is. Ook de veiligheid heeft de nodige aandacht gekregen. Het doet ons plezier dat er een verklaring is voorgesteld waarin tegemoet gekomen wordt aan ons verzoek om sterk te letten op het veiligheidsaspect: dit om te voorkomen dat de georganiseerde misdaad greep krijgt op onze Europese uitgaven.
Maar we zijn niet over de gehele linie tevreden, mijnheer de Voorzitter. Zoals u en uw collega’s weten, vinden wij dat de begrotingsmiddelen niet opgewassen zijn tegen de uitdagingen waarmee wij te kampen hebben, ondanks de uitbreiding en ondanks het voorstel van de oude Commissie, dat misschien wat guller was en waarin meer aandacht werd besteed aan de behoeften van een uitgebreid Europa van vijfentwintig lidstaten. Ik geloof dat het de moeite waard is om nogmaals de nadruk te leggen – zoals andere collega’s hebben gedaan – op het verantwoordelijkheidsgevoel van het Europees Parlement. Wij hebben steevast gestreefd naar een volledige en goede samenwerking met de andere Europese instellingen, wij hebben de bemiddelingsprocedure vermeden en ervoor gezorgd dat de volgende programmeringsperiode niet in gevaar werd gebracht.
Ik wil een woord van dank richten tot de Europese Commissie, commissaris Hübner en het Oostenrijkse voorzitterschap, omdat zij dezelfde bereidheid tot samenwerking aan den dag hebben gelegd als wij. Nu zijn onze landen aan de beurt. Wij hebben thans de nodige middelen in handen. Het zou ons moeten lukken daar goed gebruik van te maken. 
Jan Olbrycht (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, vandaag komt er een einde aan de wetgevingswerkzaamheden in verband met het pakket verordeningen betreffende het cohesiebeleid voor de jaren 2007-2013. We herinneren ons allen het verhitte debat over de rol en de betekenis van het cohesiebeleid in de Europese Unie om de doelen van de Lissabon-strategie te realiseren, alsmede de pogingen om tot een geleidelijke beperking van het cohesiebeleid of zelfs tot renationalisatie ervan te komen. 
Vandaag bespreken we deze feiten in historische termen, maar het is de moeite waard om er hier in het Europees Parlement voortdurend aan te herinneren dat de tenuitvoerlegging van het solidariteitsbeginsel, onder andere via het cohesiebeleid, een onlosmakelijk onderdeel is van het functioneren van de Europese Unie. De vorm ervan kan veranderen, het kan worden toegepast op nieuwe doelstellingen, maar het ondermijnen ervan is het ontkennen van de basis waarop de Unie functioneert. De tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid behelst dus niet alleen het toewijzen van bepaalde fondsen en de manieren om er gebruik van te maken, maar vooral het definiëren van actuele doelen. Dit moet worden gevolgd door de aanpassing van beleidsmethoden en uitvoeringsstrategieën en vervolgens door praktische maatregelen. 
In overeenstemming met de Verdragsbepalingen kan het maatschappelijke en economische cohesiebeleid uitgevoerd worden met behulp van gemeenschappelijke middelen, maar het kan ook zonder, door gezamenlijke activiteiten te ontplooien in verschillende lidstaten waarmee vergelijkbare doelen worden beoogd. Het initiëren van gezamenlijke grensoverschrijdende activiteiten maakt in de huidige programmeringsperiode deel uit van het Gemeenschapsinitiatief Interreg, waarmee samenwerking in de grensregio’s, alsook transnationale en interregionale samenwerking wordt aangemoedigd. De ervaring met de Interreg-activiteiten leert dat grensoverschrijdende initiatieven die door lokale en regionale autoriteiten in verscheidene lidstaten gezamenlijk worden ontplooid voor hen van enorm belang zijn, omdat er zo een samenwerkingsnetwerk ontstaat en het onderling vertrouwen groeit. We kunnen dus vaststellen dat het hier gaat om activiteiten die met geringe financiële middelen, grote toegevoegde waarde opleveren. 
Tijdens de nieuwe programmeringsperiode zou profijt moeten worden getrokken uit deze positieve ervaringen. Daarom zijn er aan de ene kant typische Interreg-initiatieven opgenomen in de hoofdstroom van het cohesiebeleid in het kader van doelstelling 3, en aan de andere kant ontstond er de behoefte om voor samenwerkende partners nieuwe rechts- en organisatiemiddelen te scheppen. Vandaar ook het innovatieve idee om een nieuw rechtsinstrument te creëren dat alle soorten activiteiten in grensregio's zou ondersteunen, zowel de transnationale als de interregionale. De essentie van het initiatief is samenwerkende partners, die niet altijd gebruik maken van EU-fondsen, een instrument te bieden dat het makkelijker zal maken om allerlei activiteiten te organiseren, inclusief grensoverschrijdende openbare diensten.
In overeenstemming met de voorgestelde verordening en na vaststelling van de doelstellingen en uitgangspunten van de samenwerking zullen overheden en de door haar gevormde overheidsorganen op het grondgebied van de Europese Unie, te weten de nationale, regionale, en lokale autoriteiten, een overeenkomst ondertekenen die in de verordening conventie wordt genoemd, de nieuwe instelling registreren als Europese groepering voor territoriale samenwerking en voor haar de status van rechtspersoon verkrijgen. De Europese groepering voor territoriale samenwerking zal als rechtspersoon erkend worden op het grondgebied van de hele Europese Unie, nadat alle lidstaten hierover geïnformeerd zullen zijn. 
De nieuwe verordening zal een nieuw rechtsprecedent scheppen. Zij raakt aan kwesties van de staatsstructuur en werd daarom met veel kritiek, twijfels of zelfs protesten onthaald. Het werk aan de verordening was een voorbeeld van consequent streven naar compromisoplossingen, die veel concessies en moeilijke beslissingen vereisen. Het is de moeite waard te benadrukken dat de voorgestelde oplossing de lidstaten volledige controle biedt over het vormen en functioneren van de EGTC. Het bereikte compromis heeft het karakter van de nieuwe oplossing noch de innovatieve vorm ervan aangetast. 
De stemming van vandaag is de bekroning van de wetgevende werkzaamheden en opent nieuwe mogelijkheden, maar vooral is het een manier om onze waardering te laten blijken voor al diegenen, die al vele jaren lang bouwen aan een werkelijk Europese, gedecentraliseerde internationale samenwerking. Als afgevaardigde van een land dat lid van de Europese Unie werd bij de laatste uitbreiding had ik de gelegenheid kennis te maken met de complexiteit van het wetgevingsproces en daarom zou ik voor de bijzonder constructieve en positieve samenwerking vooral willen bedanken: commissaris Danuta Hübner, de vertegenwoordigers van het DG Regionaal beleid, de vertegenwoordigers van de opeenvolgende voorzitterschappen, in het bijzonder van het Oostenrijkse voorzitterschap, het secretariaat van het Comité van de Regio’s en de politiek adviseurs, alsmede mijn medewerkers en deskundigen uit Polen. 
De Voorzitter.
   – Het doet mij buitengewoon veel genoegen dat ik de heer Manninen, de Finse minister van Regionale en Gemeentelijke Zaken, welkom mag heten. Minister Manninen vertegenwoordigt het Finse voorzitterschap van de Raad, dat voor het eerst zijn opwachting maakt in het Parlement. 
Hannes Manninen,
   – Mijnheer de Voorzitter, leden van het Europees Parlement, het is een grote eer hier in uw Parlement te mogen spreken als vertegenwoordiger van het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie. Het belang van deze gelegenheid wordt nog eens onderstreept door de mogelijkheid om deel te nemen aan de definitieve vaststelling van een pakket verordeningen dat van cruciaal belang is voor de samenhang en de regionale ontwikkeling in de Europese Unie. Minister-president Vanhanen zal morgen de doelstellingen van het Finse voorzitterschap presenteren.
Allereerst wil ik het Europees Parlement bedanken voor de zeer goede samenwerking met de Raad. De onderhandelingen over de verordeningen betreffende het cohesiebeleid hebben twee jaar intensieve arbeid van de verschillende instellingen gevergd. Wanneer de plenaire vergadering van het Parlement vandaag in overeenstemming met de aanbevelingen van de commissies over het pakket verordeningen stemt, kunnen de hervorming van het cohesiebeleid en de uitvoering van de nieuwe programmeringsperiode volgens plan aan het begin van 2007 van start gaan.
Het Europees Parlement heeft een sleutelrol gespeeld bij het bepalen van de inhoud van het nieuwe cohesiebeleid van de Europese Unie. Het Parlement heeft in zijn verschillende benaderingen vooral zaken benadrukt die voor de burgers en het maatschappelijk middenveld van belang zijn, zoals partnerschap, aandacht voor milieunormen en de betrokkenheid van gehandicapten bij de uitvoering van de programma's. Het was een voorwaarde voor het Parlement dat de lidstaten uniforme praktijken hanteren met betrekking tot de berekening van de medefinanciering in de Gemeenschap en het beheer van de BTW. Het Parlement nam ook actief deel aan het opstellen van de regels voor een Europese groepering voor grensoverschrijdende samenwerking.
Ik heb hier slechts enkele belangrijke voorbeelden genoemd van zaken die het Parlement nastreeft. In het debat van vandaag over de ontwerpverordeningen, wordt rekening gehouden met de meeste amendementen die door het Parlement zijn ingediend.
Naast de aanneming van de verordeningen hebben wij ook communautaire strategische richtsnoeren voor het cohesiebeleid nodig, voordat de rechtsgrondslag voor het uitvoeren van de programma's klaar is. De lidstaten stellen op basis van deze richtsnoeren hun nationale strategische referentiekaders op, die een leidraad vormen voor het voorbereiden van regionale ontwikkelingsprogramma's.
Wij hebben een ambitieus tijdschema voorgesteld voor het aannemen van de richtsnoeren voor het cohesiebeleid. Ik vertrouw op de bereidheid van de verschillende partijen om samen te werken en ik hoop dat de vruchtbare samenwerking met het Europees Parlement wordt voortgezet. De parlementaire Commissie regionale ontwikkeling presenteerde al in mei haar verslag over de strategische richtsnoeren. Het is ons doel het standpunt van de Raad in juli vast te stellen, zodat het Europees Parlement meteen aan het begin van zijn najaarszitting het document kan bespreken. Als alle partijen zich aan een snel tijdschema houden, is het heel goed mogelijk dat de strategische richtsnoeren voor het cohesiebeleid in oktober klaar zijn. Dan kan de Commissie de enkelvoudige programmeringsdocumenten goedkeuren, zodat de tenuitvoerlegging ervan begin 2007 van start kan gaan.
De inwerkingtreding van de verordeningen en de communautaire strategische richtsnoeren betreffende cohesie is tijdens het Finse voorzitterschap het belangrijkste doel met betrekking tot regionale ontwikkeling.
Het Europees Parlement is bij de hervorming van het cohesiebeleid doelgericht en flexibel te werk gegaan. Er zijn tegelijkertijd onderhandelingen gevoerd over het Interinstitutioneel Akkoord, de verordeningen en de strategische richtsnoeren. Ik wil u bedanken voor de constructieve samenwerking. Ik wil mijn speciale dank uitspreken aan de Commissie regionale ontwikkeling voor haar deskundige aanpak.
Ik wil ook de voorgaande voorzitterschappen alsmede de Commissie en de commissarissen bedanken voor hun waardevolle werk bij het doorvoeren van de hervormingen in het cohesiebeleid. Ook het Comité van de regio's en het Economisch en Sociaal Comité hebben de voorbereiding ervan op prijzenswaardige wijze vooruit geholpen door onderwerpen aan te kaarten die belangrijk zijn voor de regio's en de burgers. 
Ik ben er zeker van dat de voorgestelde rechtsgrondslag voor een uitstekend uitgangspunt zorgt om een Europees cohesiebeleid te voeren dat doeltreffend is en rekening houdt met de specifieke kenmerken van de regio's.
Danuta Hübner,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag willen beginnen met een woord van dank voor uw continue steun en aanmoediging en voor de rol die het Europees Parlement heeft gespeeld tijdens de voorbereiding van de hervorming van het cohesiebeleid.
Staat u mij toe om allereerst op te merken dat wij enorm veel waardering hebben voor uw inspanningen om een aanzienlijke hoeveelheid financiële middelen vrij te maken. Ten tweede waarderen wij ook uw bijdrage aan het creëren van een nieuwe structuur en nieuwe instrumenten voor dit beleid. U heeft voortdurend aangedrongen op het vaststellen van ambitieuzere doelstellingen voor de territoriale samenwerking. Die doelstelling heeft een aanzienlijke en onmiskenbare Europese meerwaarde, met name tegen de achtergrond van de uitbreiding van de Europese Unie. Ik ben ervan overtuigd dat de stijging van de beschikbare financiële middelen met 4 procent om de transnationale en interregionale samenwerking te verbeteren, een bijdrage zal leveren om de Europese regio’s op ons continent op efficiëntere en effectievere wijze nader tot elkaar te brengen. Dat is des te belangrijker omdat er in het kader van de beschikking van de Europese Raad van december 2005 het meest op de financiële middelen voor het verwezenlijken van deze doelstelling is bezuinigd.
Daarnaast wil ik u graag bedanken voor uw steun bij de ontwikkeling van een uniek instrument om de problemen van lidstaten, regio’s en lokale autoriteiten op te lossen die zij tegenkomen bij grensoverschrijdende, transnationale of interregionale samenwerkingacties, waarbij het overigens niet van belang is of die acties al dan niet uit de structuurfondsen worden gefinancierd. Voor het eerst in de geschiedenis beschikt de EU over een adequaat rechtskader voor het verbeteren van grensoverschrijdende, interregionale en transnationale samenwerking.
Ten derde heb ik waardering voor de wijze waarop u ertoe heeft bijgedragen dat het cohesiebeleid nu op alle regio’s en lidstaten van toepassing is en dat het de kwantiteit en kwaliteit van de werkgelegenheid en een snellere economische groei bevordert. Ik ben ook zeer verheugd dat u positief tegenover onze inspanningen staat om innovatieve ondersteuninginstrumenten zoals “Jeremie” en “Jessica” te creëren, waardoor nieuwe partners en expertise uit de Europese financiële instellingen aangetrokken zullen worden. Hierdoor kunnen wezenlijke marktfactoren aangepakt worden en zullen de structuurfondsen veel meer effect hebben.
Staat u mij toe om deze gelegenheid te gebruiken om een persoonlijk woord van dank tot de rapporteurs te richten, te weten de heer Hatzidakis, de heer Andria, de heer Silva Peneda, de heer Fava en de heer Olbrycht. Daarnaast hebben wij de rol die mevrouw Krehl heeft gespeeld, niet alleen als rapporteur voor de financiële vooruitzichten, maar ook bij de communautaire strategische richtsnoeren, hogelijk gewaardeerd. Staat u mij toe om ook de heer Beaupuy te bedanken. Zonder zijn inzet zou de stedelijke dimensie waarschijnlijk een veel minder prominente plaats in ons beleid hebben ingenomen.
Het was een genoegen om met de heer Galeote, voorzitter van de Commissie regionale ontwikkeling, samen te werken en ik bedank hem hartelijk voor zijn inzet en betrokkenheid. Hij heeft voortdurend een zeer constructieve en coöperatieve houding aangenomen en gedurende de onderhandelingen is gebleken dat wij dezelfde beginselen en prioriteiten hanteerden.
Gezamenlijk zijn wij erin geslaagd om te voorkomen dat er een beleid zou ontstaan dat gebaseerd is op een stelsel van twee maten voor het toepassen van de regels om in aanmerking te komen voor niet-terugvorderbare BTW en voor het toepassen van het beginsel van de totale subsidiabele kosten als basis voor medefinanciering.
Er komt geen dubbel cohesiebeleid voor Europa, één voor de oude en één voor de nieuwe lidstaten. Dat zou naar mijn idee niet in overeenstemming zijn geweest met onze inspanningen om een efficiënt en coherent beleid te ontwikkelen dat is gebaseerd op transparantie, goed financieel beheer en vereenvoudigde verordeningen.
U heeft onze vasthoudendheid gedeeld wat de noodzaak betreft om meer nadruk op het partnerschapsbeginsel te leggen. Gezamenlijk hebben wij de rol van de NGO’s, van de lokale en maatschappelijke organisaties en van de milieupartners in ons beleid vergroot. Dankzij uw steun hebben wij ook de bepalingen over non-discriminatie en duurzame ontwikkeling kunnen aanscherpen. Op een aantal punten zijn we er echter niet volledig in geslaagd om onze lidstaten van de meerwaarde te overtuigen. Ik denk daarbij aan het concept van een communautaire reserve, aan onze intentie om de stedelijke dimensie van ons beleid een verplicht karakter te geven en aan het voorstel van het Parlement om de middelen die aan het cohesiebeleid zijn toegewezen maar die wellicht niet besteed worden, opnieuw te gebruiken.
Op verzoek van het Parlement heeft de Commissie een gezamenlijke verklaring opgesteld waarin zij zich ertoe verbindt om een evaluatie te overleggen van de budgettaire uitvoering van de structuurfondsen en het Cohesiefonds voor de programmeringsperiode 2007-2013, met inbegrip van een evaluatie van de gevolgen van de tenuitvoerlegging van de annuleringsregeling.
Onze grootste zorg de komende maanden heeft betrekking op de vraag of wij ervoor kunnen zorgen dat de nieuwe, kwalitatief hoogwaardige cohesieprogramma’s op tijd van start gaan. Er moet nog veel gebeuren. Samen met het Finse voorzitterschap proberen wij ervoor te zorgen dat de communautaire strategische richtsnoeren voor cohesie door de Raad aangenomen kunnen worden zodra het Parlement hierover zijn advies heeft uitgebracht. Naar ik begrepen heb, zou dat eind september of begin oktober het geval kunnen zijn. De lidstaten zullen dan formeel hun nationale strategieën presenteren met voorstellen over de wijze waarop zij het cohesiebeleid willen gebruiken. Daarna zullen de operationele programma’s uitgebreid worden besproken waarna de Commissie hieraan uiteindelijk haar definitieve goedkeuring zal verlenen.
Om tijd te winnen, heeft de Commissie al informele discussies in gang gezet. Van 21 lidstaten hebben wij inmiddels de nationale ontwerpprogramma’s ontvangen.
Langzaam maar zeker naderen wij de afronding van de ontwikkeling van de nieuwe generatie voor de periode 2007-2013. Wij zullen echter ook aandacht aan de langere termijn moeten besteden als wij willen waarborgen dat het cohesiebeleid een bijdrage blijft leveren aan de convergentie en de economische en sociale modernisering van Europa. Het vierde cohesieverslag – dat naar verwachting volgend voorjaar gepubliceerd wordt – en het cohesieforum dat in die periode zal worden gehouden, zijn in dat verband belangrijke stappen op de goede weg. Hierdoor zullen ook de ideeën voor de toekomst meer vorm krijgen.
Ik zie uit naar uw debat en ben ervan overtuigd dat wij op basis van uw besluit vandaag de voorbereidingen voor de nieuwe generatie van ons gemeenschappelijk cohesiebeleid, succesvol kunnen afronden. 
Vladimír Špidla,
   –Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, evenals mijn collega, commissaris Hübner, wil ik u hartelijk danken voor uw steun van de afgelopen jaren. Vandaag, bijna twee jaar na het voorstel van de Commissie, gaat u stemmen over een pakket verordeningen voor het cohesiebeleid. Dankzij uw inspanningen en steun is dit een evenwichtig pakket maatregelen geworden dat leidt tot daadwerkelijk hervormingen. Het Europees Sociaal Fonds, dat in 2007 vijftig jaar bestaat, behoudt zijn oorspronkelijke rol. Ook in de toekomst blijft het een instrument ter verstrekking van de rechtstreekse steun aan individuele burgers, en als zodanig blijft het een essentiële zaak die de Unie dichter bij de burger brengt. Even belangrijk echter is dat de fondsen, en het ESF in het bijzonder, veel duidelijker dan voorheen gericht zullen zijn op het verwezenlijken van de prioriteiten van de Gemeenschap. De Commissie doet er alles aan om ervoor te zorgen dat de financieringsprioriteiten van de fondsen parallel lopen aan de prioriteiten van de hernieuwde strategie van Lissabon. Dit is buitengewoon belangrijk in een tijd van nieuwe taken met betrekking tot de uitbreiding, demografische veranderingen en mondialisering. In dit verband wil ik graag een nadere toelichting geven op drie hoofdelementen van de nieuwe verordening betreffende het ESF.
Ten eerste: logischerwijze dienen we strategisch te werk te gaan. De Commissie sluit tijdens het programmeringproces een overeenkomst met de lidstaten en de regio’s over de belangrijkste prioriteiten en doelstellingen. Deze zullen volledig in overeenkomst zijn met de hernieuwde strategie van Lissabon.
Ten tweede: in de nieuwe verordening komt duidelijk naar voren dat de middelen specifiek gericht zouden moeten worden op de doelstellingen van de Gemeenschap op het gebied van de Europese werkgelegenheidsstrategie, met inbegrip van ambitieuze werkgelegenheidsdoelstellingen op het vlak van sociale integratie, onderwijs en opleiding. Een doelgerichte inzet van middelen is doorslaggevend voor het behalen van succes.
Ten derde: met behulp van het Europees Sociaal Fonds kan door middel van ondersteuning van het menselijk kapitaal een wezenlijke bijdrage worden geleverd aan de kennismaatschappij. Het is voor de verhoging van de werkgelegenheid, arbeidsproductiviteit, groei, sociale cohesie en sociale zekerheid van essentieel belang om de nodige ondersteuning te verlenen aan goed opgeleide, gekwalificeerde en flexibele arbeidskrachten, alsook aan innovatie.
Verder wordt er dankzij de krachtige steun van het Europees Parlement in deze verordening prioriteit gegeven aan de verbetering van de institutionele capaciteit in convergentieregio’s en landen die in aanmerking komen voor steun uit het Cohesiefonds. Ik ben ervan overtuigd dat deze prioriteit een zeer belangrijke rol zal spelen bij de verbetering van de efficiëntie van de overheidsinstellingen. Hierdoor zal tevens het concurrentievermogen en daardoor het vermogen duurzame arbeidsplaatsen te scheppen worden vergroot, en zal de sociale integratie worden ondersteund. Tegelijkertijd zou ik graag willen benadrukken dat het een van de taken van het Europees Sociaal Fonds is om de ongelijkheid op het vlak van de werkgelegenheid te verkleinen, niet alleen op nationaal niveau, maar ook op regionaal en lokaal niveau. Het scheppen van adequate kwalificaties op al deze niveaus is een integraal onderdeel van en een bijdrage aan de strategie voor groei en werkgelegenheid. Dit zijn uiteraard slechts onderdelen van een groter geheel.
Dankzij het Europees Parlement zijn de formuleringen op vele punten versterkt. Het fonds zal ook in het vervolg een belangrijke rol blijven spelen wat betreft de gelijkheid van mannen en vrouwen en gelijke kansen, zowel door middel van speciale projecten als door middel van de toepassing van deze principes in alle aspecten van het dagelijks leven. Het fonds zal eveneens steun blijven verlenen aan projecten die zich rechtstreeks richten op discriminatie op de werkvloer, hetgeen gekoppeld kan worden aan de prioriteit van de versterking van de sociale integratie van achtergestelde burgers, vooral met het oog op hun duurzame integratie in de arbeidsmarkt. Juist dankzij deze concrete maatregelen kunnen mensen maatschappelijk relevante activiteiten ontwikkelen en deze maatregelen laten zien hoe het fonds bijdraagt aan de verspreiding van de waarden waarop ons Europees sociaal model gebaseerd is. Het Europees Sociaal Fonds zal eveneens buitengewone steun verlenen aan de sociale partners in de convergentieregio's. Dankzij het Europees Parlement is de huidige tekst buitengewoon eenduidig, hetgeen ik zeer waardeer. Een actieve rol van de sociale partners is namelijk een essentiële voorwaarde voor een evenwichtige en harmonieuze sociaal-economische ontwikkeling. Ook zou ik het Europees Parlement willen bedanken voor zijn actieve steun voor het opnemen van specifieke bepalingen over partnerschappen in de algemene verordening. Dit is namelijk een sleutelprincipe dat betrekking heeft op alle fondsen waarover we het nu hebben. Dankzij dit principe kunnen er in alle mogelijke fasen actoren als de sociale partners, het maatschappelijk middenveld, niet-gouvernementele organisaties en organisaties voor gelijke kansen bij worden betrokken.
Men kan dus stellen dat we een buitengewoon resultaat hebben weten te bereiken. En daarom zou ik graag van de gelegenheid gebruik willen maken om mijn dank uit te spreken aan de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken onder voorzitterschap van Jan Andersson voor haar krachtige steun aan de Commissie. In de eerste lezing heeft deze commissie meer dan honderd amendementen op de verordening ingediend, waarvan het leeuwendeel door de Commissie is goedgekeurd. Wat dit betreft wil ik mijn grote waardering uitspreken voor het werk van de rapporteur, de heer Silva Peneda. Tot op heden hebben we er samen aan gewerkt om resultaten te boeken; nu zou ik me graag willen richten op de toekomst.
In de komende maanden zullen de lidstaten hun nationale strategische referentiekaders en operationele programma’s bij de Commissie indienen. Het gaat hier voor de lidstaten om belangrijke strategische beslissingen over toekomstige investeringen uit publieke middelen. De meeste lidstaten zijn al zeer ver gevorderd met de voorbereiding van de desbetreffende documenten. Uit de contacten met de lidstaten blijkt echter dat één aspect naar mijn mening verontrustend zou kunnen zijn. Het lijkt er namelijk op dat de investeringen uit het Europees Sociaal Fonds ten behoeve van ons waardevolste bezit, namelijk onze burgers en hun kwalificaties wel eens iets lager zou kunnen uitvallen dan optimaal is. Dat is een ernstige zaak, want het is belangrijk het juiste evenwicht te vinden tussen investeringen in fysiek kapitaal en investeringen in mensen. De manier waarop wij nu investeren in onze werknemers door middel van beroepsopleidingen – zodat zij nieuwe uitdagingen beter kunnen aangaan – in ons onderwijs voor jongeren en ouderen, in onze steun aan werklozen teneinde hen te leren helpen voor zichzelf te zorgen, dat alles is bepalend voor onze toekomst. Uiteindelijk zal dat de grootste invloed hebben op het welzijn en de welvaart van onze burgers. De Commissie zal al het nodige doen om in samenspraak met de lidstaten een evenwichtige oplossing te bereiken, die in overeenstemming is met de prioriteiten van het Gemeenschapsbeleid en met de gedeelde belangen van de Europese burger.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, graag zou ik nogmaals mijn dank en waardering uit willen spreken voor uw steun en uw succesvolle bijdrage, want ik ben ervan overtuigd dat we vandaag weer een volgende stap voorwaarts zetten op weg naar een doeltreffend Europees cohesiebeleid. 
Jacek Protasiewicz (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, bij de voorbereiding van het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds, hebben we 32 aanbevelingen gedaan.
In ons advies hebben we ons vooral geconcentreerd op de manier waarop we de behoeften van gehandicapten in aanmerking kunnen nemen door projecten uit te voeren die deels gefinancierd worden uit de structuurfondsen. We hebben er ook voor gepleit de kwalificatiecriteria voor subsidie in het kader van de doelstelling "regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid" te verbreden ten aanzien van het onderwijsniveau in de desbetreffende lidstaat. We hebben er eveneens voor gepleit om administratieve procedures in verband met het gebruik van de structuurfondsen te vereenvoudigen. Er dienen enerzijds grotere voorschotten aan de begunstigden betaald te worden vóór het begin van de tenuitvoerlegging van hun operationele programma’s, maar anderzijds dient ook het zogenaamde "multifundingproces" behouden te blijven, waardoor de mogelijkheid wordt geboden om meer dan één fonds te gebruiken om een project subsidiëren. We hebben ook voorgesteld om kleine veranderingen aan te brengen in de manier waarop verantwoording wordt afgelegd, dit in de overtuiging dat men niet gebaat is bij overdreven bureaucratie wanneer men de Europese fondsen effectief wil benutten. Zij zijn tenslotte de basis voor ontwikkeling in vele regio’s. 
Niet al onze aanbevelingen zijn aanvaard, dat spreekt voor zich. Dat is nu eenmaal de aard van parlementaire werkzaamheden en compromissen, die de basis vormen voor besluitvorming in een zo diverse gemeenschap als de Europese Unie. Het eindresultaat van dit gezamenlijke werk beschouwen we echter als geslaagd. We zijn vooral tevreden over oplossingen die gehandicapten, maatschappelijke organisaties en NGO's betreffen. Voorts zijn we erg te spreken over de zeer verstandige voorstellen over de kwestie van de subsidiabiliteit van de BTW voor sommige activiteiten.
Alles in aanmerking genomen, wil ik mijn steun verlenen aan de oproep van mijnheer Hatzidakis om te stemmen vóór de voorgestelde verordening.
Gerardo Galeote,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in het bijzonder de vier rapporteurs voor de regionale fondsen feliciteren, en niet alleen uit hoffelijkheid, maar omdat ze uitstekend werk hebben verricht, met volharding en kunde, en met als resultaat dat een groot aantal amendementen is opgenomen in de definitieve tekst waarmee de Raad inmiddels akkoord is gegaan. Het was voor mij een eer om leiding te mogen geven aan deze debatten, en vanuit die positie direct getuige te zijn van dit succes.
Het is jammer dat de regeringen van sommige lidstaten zich zo onverzoenlijk hebben opgesteld en dat de Raad zich niet heeft kunnen aansluiten bij de institutionele verklaring, die slechts ten doel heeft om een debat te openen over de overschotten van het cohesiebeleid.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s, na de debatten van afgelopen december in de Raad over de financiële vooruitzichten en nu over de verordeningen betreffende de fondsen, beginnen we te vrezen dat sommige regeringen misschien vraagtekens willen zetten bij het meest succesvolle en meest zichtbare onderdeel van het Europees beleid: het cohesiebeleid.
Ik ben ervan overtuigd dat de overgrote meerderheid van de Europeanen voorstander is van solidariteit en dat ons Parlement, uiteraard aan de hand van de Europese Commissie – en ik wil met name mijn waardering uitspreken voor het werk van commissaris Hübner – borg zal staan voor deze essentiële pijler van de Europese integratie en structurering. 
Constanze Angela Krehl,
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Hübner, commissaris Špidla, minister Manninen, geachte collega’s, het Europees Parlement zal vandaag na maandenlange onderhandelingen en besprekingen de verordeningen betreffende het cohesiebeleid aannemen. Mijns inziens is het cohesiebeleid een van de belangrijkste, meest positieve en vooral meest zichtbare beleidsvormen van de Europese Unie. We staan hierbij voor een enorme uitdaging.
De ongelijkheid in afzonderlijke landen is groter geworden, dus hebben wij als Europese politici een grote verantwoordelijkheid tegenover de Europese burgers. Mensen zijn bang hun baan te verliezen, zijn bang voor de globalisering. Als we willen dat Europa optimaal profiteert van de kansen die globalisering biedt, moeten we de zwakkeren in de samenleving in de nieuwe en de oude lidstaten ondersteunen.
Hierbij wil ik ook nogmaals de aandacht vestigen op de sociale aspecten van het cohesiebeleid. We voeren het cohesiebeleid niet voor menselijk kapitaal, zoals dat in eurojargon wordt genoemd, maar voor mensen. Dat wil zeggen dat we de mens centraal moeten stellen en het sociale aspect aanzienlijk meer aandacht moeten geven.
We hebben goed opgeleide mensen nodig. Mensen moeten toegang hebben tot het programma “Levenslang leren”. Ze moeten worden geïntegreerd, ze moeten het gevoel hebben dat we aan hun kant staan. Mijns inziens heeft het Europees Parlement veel succes geboekt bij de onderhandelingen. We hebben bereikt dat de participatie in de toekomst wordt vergroot. We hebben bereikt dat de lidstaten niet meer verschillend worden behandeld. Duurzaamheid staat hoog in het vaandel en wordt niet gezien als noodzakelijk kwaad.
Het Europees Parlement heeft voor elkaar gekregen dat de stedelijke dimensie wordt versterkt, evenals de territoriale cohesie, de gelijke kansen en non-discriminatie. We kunnen dus met een gerust hart zeggen dat de Lissabon-strategie het middelpunt van ons cohesiebeleid vormt. Hiermee hebben de mensen in de Unie werkelijk toekomstperspectieven.
Een ding is ons helaas niet gelukt: we hebben niet de vereiste middelen gekregen die we hadden voorgesteld; we zijn er evenmin in geslaagd niet-bestede financiële middelen uit het cohesiebeleid in te zetten, het zogenaamde hergebruik. Maar we willen de komende jaren natuurlijk nog wel wat te doen hebben, dus zullen we blijven strijden voor meer middelen.
Mijnheer Manninen, als rapporteur voor de strategische richtsnoeren zal ik samen met mijn collega’s alles in het werk stellen om ons te houden aan dit ambitieuze tijdschema, op basis waarvan we deze beleidsplannen in oktober zullen aannemen.
Jean Marie Beaupuy,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Hübner, mijnheer Špidla, mijnheer Manninen, dames en heren, ik kan u verzekeren dat er de afgelopen maanden en de afgelopen twee jaar een bijzonder levendige en vruchtbare discussie heeft plaatsgevonden. Die discussie heeft uiteindelijk deze teksten opgeleverd. Mijn collega's en ik denken – en hopen – dat deze teksten aanstonds door een grote meerderheid van het Parlement zullen worden goedgekeurd. 
Ik wil er graag op wijzen dat mijn fractie er bij deze discussie steeds rekening mee heeft gehouden dat deze teksten doeltreffend moeten zijn. Uit de toespraken die we net hebben gehoord blijkt op welke punten dat zeker het geval moet zijn.
Zoals mevrouw Krehl zojuist terecht heeft opgemerkt, zijn de structuurfondsen een uitdrukking van solidariteit met de meest achtergestelde regio's. We willen deze regio's in staat stellen een gemiddeld welvaartsniveau te behalen. Lidstaten als Ierland, Spanje, Portugal en andere landen hebben laten zien dat de ontwikkeling van regio's die steun uit de structuurfondsen ontvangen bijdraagt tot de ontwikkeling van de Europese Unie als geheel, omdat zulke regio's nu in staat zijn zelf investeringen te doen. 
En vandaag, mevrouw Hübner, mijnheer Manninen, stappen we over naar de tweede fase. Na de theoretische fase, waarin we de plannen voor de structuurfondsen hebben opgesteld, komen we nu terecht in de voorbereidingsfase. Ik zal nu opsommen aan welke drie voorwaarden moet worden voldaan om deze fase met goed gevolg te kunnen doorlopen. Ik heb het dan niet alleen over vereisten op pedagogisch vlak, maar ook over manieren om tot actie aan te zetten, en als ik het zo mag uitdrukken, over verleidelijke stimulansen.
Eerst de pedagogie. Mevrouw Hübner, ik weet dat u en uw medewerkers al een reeks conferenties hebben georganiseerd om mensen te informeren. We moeten deze communicatiestrategie beslist verder ontwikkelen, en het document dat u onlangs hebt gepubliceerd gaat die kant op. We moeten er verder voor zorgen dat goede praktijken overal bekend worden. De lidstaten, de regio's en de andere betrokkenen bij het opstellen van plannen moeten goed bekend zijn met de verschillende praktijken, zodat ze hun plannen goed kunnen voorbereiden. 
In de tweede plaats zullen we moeten leren hoe we met de "stimulansen" die ons ter beschikking staan moeten omgaan. U weet – dat spreekt voor zich – dat het binnen het kader van de structuurfondsen mogelijk is financiële steun te krijgen voor technische bijstand. We hebben in het verleden al kunnen vaststellen dat een deel van die steun niet of niet erg verstandig is gebruikt. Tot het einde van 2006 en gedurende het gehele volgende jaar moet deze steun worden gebruikt om te verzekeren dat er goede projecten worden voorbereid.
Ten derde dit: "angst voor de politie is het begin van wijsheid" – zeggen we in Frankrijk. We moeten de lidstaten, de regio's, de indieners van projecten, enzovoorts, erop wijzen dat ze geen steun uit de structuurfondsen kunnen ontvangen als ze niet voldoen aan de in de verordeningen opgenomen bepalingen. Ik betreur het uiteraard – een aantal collega's heeft hierop reeds gewezen – dat bepaalde lidstaten recentelijk hebben geweigerd om middelen die niet binnen de voorgeschreven termijn kunnen worden gebruikt opnieuw te gebruiken. 
Ter afsluiting wil ik er als voorzitter van de intergroep graag de aandacht op vestigen dat de Europese Unie nu eindelijk erkent dat de structuurfondsen op het niveau van steden en regio’s ingezet dienen te worden. Op die wijze – en in het kader van de strategie van Lissabon – garanderen we dat we de komende jaren meer succes zullen boeken.
Mevrouw Hübner, mijnheer Špidla, mijnheer Manninen, u kunt ervan opaan dat we er samen met de andere afgevaardigden alles aan zullen doen om de structuurfondsen tot een succes te maken, en dat we daarbij steeds op onze hoede zullen zijn.
Elisabeth Schroedter,
   . – Mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitter van de Raad, geachte commissarissen, allereerst wil ook ik namens mijn fractie mijn collega’s en vooral de rapporteurs bedanken voor de goede samenwerking. Mijns inziens was het feit dat het Parlement tijdens de onderhandelingen unaniem op de bres heeft gestaan voor de belangen van de regio’s en hun bewoners van doorslaggevende betekenis.
Met name het Parlement heeft ervoor gezorgd dat cohesie werkelijk het doel van de structuurfondsen is en blijft, want wie de economische en sociale cohesie op het spel zet, treft de kern van het Europese integratievermogen. Dit is al vaak genoeg geprobeerd.
Laten we in dit verband allereerst de groep van zes lidstaten noemen. Zij hebben ervoor gezorgd dat er fors werd bezuinigd op de structuurfondsen, en hebben zo als eerste de economische en sociale cohesie in twijfel getrokken.
Vervolgens deed ook de Commissie een flinke greep in de kas. Commissievoorzitter Barroso was op zoek naar middelen voor de financiering van de Lissabon-strategie, en vond die bij de structuurfondsen. Plotseling dook tegen het einde van de onderhandelingen in de documenten een lijst op die de lidstaten ertoe verplichtte de structuurfondsen te gebruiken om aan de Lissabon-strategie te voldoen. De eigenlijke taak van de structuurfondsen, namelijk het realiseren van cohesie tussen de regio’s en een duurzame ontwikkeling in de regio’s, kwam daarmee op het tweede plan te staan. Ik vind het niet alleen schandalig dat de lijst buiten het Parlement om en zonder overleg in de documenten is opgenomen, maar ook dat de Commissie als hoedster van de Verdragen zelf – in strijd met de inhoud van die Verdragen – de economische en sociale cohesie opoffert. Daarom is het vooral de verdienste van het Parlement dat in de verordening ten minste de horizontale doelstelling van duurzame ontwikkeling is verankerd.
Ik wil ook nogmaals wijzen op het partnerschapsbeginsel, omdat het van zeer groot belang is dat naast de sociale partners ook het maatschappelijk middenveld hierbij wordt betrokken, en de lidstaten kunnen er niet omheen ook milieuorganisaties en vertegenwoordigers van organisaties die zich hard maken voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen te raadplegen. Ik verwacht van de Commissie dat zij hierop toeziet.
Tot slot wil ik mijn waardering uitspreken voor het transparantie-initiatief van commissaris Kallas. Hij kan rekenen op onze steun. In de toekomst moet elke lidstaat openbaar maken wie middelen uit structuurfondsen krijgt en hoe deze besluitvorming verloopt. 
Pedro Guerreiro,
   – Wij hebben er bij de onderhandelingen over de structuurfondsen voor de periode 2007-2013 steeds op gewezen dat een consistent – en dus ook naar behoren gefinancierd – communautair regionaal beleid van fundamenteel belang is om de bestaande regionale onevenwichtigheid in de Europese Unie te verminderen en werkelijke convergentie tussen de lidstaten te verwezenlijken.
Het regionaal beleid dient binnen de context van de Gemeenschapsbegroting een instrument te zijn voor de broodnodige, rechtvaardige herverdeling. Minder ontwikkelde landen en regio’s kunnen immers negatieve gevolgen ondervinden van de interne markt en het regionaal beleid dient die gevolgen zoveel mogelijk op te vangen. Daarom nemen wij een kritisch standpunt in met betrekking tot deze algemene verordening betreffende de structuurfondsen. Deze verordening legt in wetgeving vast wat er in het Interinstitutioneel Akkoord over de structuurfondsen voor de periode 2007-2013 is bepaald, zowel wat betreft de bedragen, de doelstellingen als de tenuitvoerlegging. Het akkoord betreft een verlaging van de structuurfondsen van 0,41 procent van het communautaire BNI voor de periode 2000-2006 tot 0,37 procent van het BNI voor de periode 2007-2013. En dat terwijl er vanwege de uitbreiding en de toegenomen sociale en economische ongelijkheid juist meer middelen nodig zijn en er dus een verhoging van de bedragen nodig is. Een en ander betekent ook dat regio's die als gevolg van het zogenaamde statistisch effect minder zullen ontvangen – zoals de Algarve, in Portugal – geen volledige compensatie ontvangen, en dat vinden wij onaanvaardbaar.
We vinden het ook een kwalijke zaak dat het cohesiebeleid ondergeschikt wordt gemaakt aan de doelstellingen van de strategie van Lissabon, vooral door als doelstelling vast te leggen dat in de convergentieregio's ten minste 60 procent van de middelen en in de overige regio’s ten minste 75 procent van de middelen moeten worden bestemd voor het financieren van projecten die samenhangen met de strategie van Lissabon. Zo wordt cohesie ondergeschikt gemaakt aan mededinging.
Tot slot wil ik graag mijn steun uitspreken voor hetgeen de heer Henin heeft gezegd over bepaalde regio's, zoals Henegouwen, die zich aan beide zijden van de grens tussen twee lidstaten uitstrekken – in dit geval België en Frankrijk. Dergelijke regio's ondervinden moeilijkheden bij de toegang tot de structuurfondsen. Daaraan moet snel iets worden gedaan om ervoor te zorgen dat deze regio's zich op een harmonieuze wijze kunnen ontwikkelen. 
Mieczysław Edmund Janowski,
   . – Mijnheer de voorzitter, namens de UEN-Fractie wil ik mijn bewondering uitspreken voor alle rapporteurs. Deze marathon, mijnheer Hatzidakis, heeft veel inspanningen gevergd, maar wordt afgesloten met een verstandig compromis. 
Dat we erin geslaagd zijn tot een politiek akkoord te komen, waarbij het merendeel van de bedenkingen van het Europees Parlement in aanmerking is genomen, is al een succes op zich. Men moet er zich immers bewust van zijn de tijd snel verstrijkt en dat de afzonderlijke lidstaten voldoende tijd moeten hebben om hun rechtsstelsel voor te bereiden op het gebruik van de hier besproken fondsen voordat de financiële vooruitzichten voor de jaren 2007-2013 van kracht worden. De lidstaten moeten die activiteiten afstemmen op hun nationale referentiekaders. De middelen van de Unie worden immers gebruikt in samenhang met de middelen van de afzonderlijke lidstaten, en die van de regionale en lokale autoriteiten. Als we dus zo naar deze fondsen kijken, dan zien we dat er vele nieuwe kansen voor ons ontstaan. Sommigen vergelijken de mogelijkheden voor positieve actie met de uitwerking die het Marshallplan ooit had. Dat is niet overdreven. Alle landen rekenen op deze nieuwe mogelijkheden, ook die landen die jarenlang – niet door hun eigen schuld – stagneerden achter het IJzeren Gordijn, waaronder Polen en in het bijzonder zijn oostelijke voivodschappen.
De Europese Unie heeft momenteel behoefte aan een waarachtige interne solidariteit, aan politieke, economische, sociale en territoriale cohesie. We leven in gebieden met een zeer verschillend ontwikkelings- en welvaartsniveau – het is de moeite waard erbij stil te staan, dat circa 27 procent van de inwoners van de Europese Unie, oftewel 123 miljoen mensen, in gebieden woont waar het BNP per hoofd van de bevolking minder dan driekwart van het gemiddelde van de Unie bedraagt. Natuurlijk moeten wij het hoofd bieden aan uitdagingen op het vlak van globalisering, concurrentie, wetenschap en technologie, maar ook aan die van de demografische crisis, de vergrijzing van de samenleving, het groeiend aantal gehandicapten en immigratie. Men dient de overtuiging uit te dragen dat door de juiste toepassing van de fondsen een deel van die problemen opgelost kan worden. 
Ten slotte wijs ik op de noodzaak de aangenomen wetgeving goed te monitoren en indien nodig snel te reageren. Er mag immers geen euro verspild worden, geen kans mag verloren gaan. Dit is de beste manier om de Unie dichter bij de burger te brengen. 
Vladimír Železný
   , – Mijnheer de Voorzitter, met het debat van vandaag sluiten we een meer dan veertien maanden durend proces af van onderhandelingen over de algemene voorschriften voor het verkrijgen van middelen uit de fondsen. We hebben nu een redelijk compromis. Voor de nieuwe lidstaten betekent het dat de vereisten wat betreft medefinanciering zijn verlaagd. Totnogtoe maakten deze vereisten het onmogelijk om op efficiënte wijze middelen uit de fondsen te putten. Voor Tsjechië bijvoorbeeld wordt de medefinanciering verlaagd met 15 procent. Ook kunnen voor de medefinanciering private middelen worden ingezet. Niet-terugvorderbare BTW wordt een subsidiabele kostenpost, en de absurde N+2-regel verandert in ieder geval voor een tijdje in N+3. Projecten voor sociale huisvesting met een direct milieueffect worden nu eveneens een subsidiabele kostenpost voor de fondsen. Dit klinkt als de standaardvoorwaarden, zoals die voor de oorspronkelijke lidstaten van de EU al decennialang golden, maar die de tien nieuwe lidstaten werden ontzegd. Misschien wel in de hoop om zo het toch al zeer gecompliceerde proces om middelen van de Europese Unie los te krijgen nog verder te bemoeilijken, ook al waren deze middelen onderdeel van de beloften die werden gedaan bij de onderhandelingen over de voorwaarden voor de toetreding.
Gelukkig echter voor de nieuwe lidstaten is niet alleen het Parlement oneerlijk verdeeld in nieuwe en oude lidstaten; dit geldt ook voor de Raad, die dit compromis in de nieuwe regels heeft verwerkt. Indien we echter het bereiken van redelijke compromissen uitsluitend aan de Raad zouden overlaten, dan worden we een overbodige instelling, die alleen maar de stemverhoudingen van de individuele delegaties misbruikt om regels door te drukken die de Europese Unie verder desintegreren. Het langdurige en hier in het Parlement vruchteloze veertien maanden durende gekissebis laat alleen maar zien hoe de zaken in de EU zouden gaan als we de Europese Grondwet bij meerderheid van stemmen zouden moeten goedkeuren, het soort besluitvorming dat hier van kracht is. De meerderheid van oorspronkelijke lidstaten die we hier in het Parlement zien zou de kleine, zwakke, arme en nieuwe lidstaten de wet voorschrijven. En de besluitvorming op basis van consensus en het vetorecht, die tot het redelijke compromis in de Raad heeft geleid, zou verdwijnen. 

Jana Bobošíková (NI ).
   –Dames en heren, ik ben ingenomen met de wijzigingen die de Europese Raad op het laatste moment heeft doorgevoerd met betrekking tot de structuurfondsen. Anders dan dit Parlement legde hij een groot realisme en een grote kennis van zaken aan den dag wat betreft de daadwerkelijke behoeften van de lidstaten. Het feit dat de Raad voornemens is om daar waar BTW niet terugvorderbaar is, deze uit te betalen uit het Fonds voor Regionale Ontwikkeling, beschouw ik als buitengewoon positief. Dat het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, zij het in beperkte mate, geld beschikbaar zal stellen voor volkshuisvesting zie ik eveneens als een goed signaal aan de burger. En ten derde, en helaas wederom dankzij de Raad, verandert de automatische vrijmaking, ofwel de oude vertrouwde N+2-regel in N+3. De lidstaten krijgen hierdoor veel meer de ruimte om projecten te realiseren en financiële middelen te verwerven.
Dames en heren, uit het voorgaande blijkt overduidelijk dat de Raad bij de onderhandelingen over de structuurfondsen een veel grotere solidariteit heeft getoond dan dit Parlement. Mijn stellige overtuiging is dat wij het standpunt van de Raad zouden moeten steunen, in plaats van ons in allerlei bochten te wringen om deze regels en begroting tijdens het financieringsproces te veranderen. 
Rolf Berend (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, mijnheer de minister, waarde collega’s, als schaduwrapporteur wil ik mij vooral richten op het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling.
Het Europees Parlement heeft immers in eerste lezing veel amendementen aangenomen en het voorstel van de Commissie ingrijpend gewijzigd, vooral wat betreft de versterking van de stedelijke dimensie, betere bescherming van milieu en cultureel erfgoed, non-discriminatie en de omgang met gehandicapten, wat grotendeels ook aan de orde komt in het verslag Hatzidakis. Daarnaast is ook de mogelijkheid om EFRO-steun te gebruiken voor de sociale woningbouw aanvaard.
Het gemeenschappelijk standpunt, dat unaniem door de Raad is vastgesteld, vormt derhalve een bevredigend compromis. De meeste amendementen die het Europees Parlement heeft aangenomen, zijn volledig, gedeeltelijk of in beginsel overgenomen. Een van de belangrijkste wijzigingen betreft in elk geval de subsidiabiliteit van de niet-terugvorderbare BTW bij private medefinanciering, in navolging van de resultaten van de top van december 2005 over de financiële vooruitzichten. Om te voorkomen dat er met twee maten wordt gemeten – en dit kunnen we op het conto van het Parlement schrijven – geldt deze steun de komende periode voor alle lidstaten.
Mijn fractie is derhalve van mening dat met het oog op de urgentie van deze kwestie niet alleen de EFRO-verordening, maar ook het totale pakket aan structuurfondsverordeningen zo spoedig mogelijk moet worden aangenomen, zodat de voorbereiding van de operationele programma’s die voor ons in de regio’s zo belangrijk zijn geen verdere vertraging oploopt en de projecten in de regio’s volgens plan van start kunnen gaan.
Met het oog op het succesvolle onderhandelingsresultaat van het Parlement adviseren wij het gemeenschappelijk standpunt zonder verdere amendementen aan te nemen. 
Alain Hutchinson (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Hübner, mijnheer Špidla, mijnheer Manninen, beste collega's, ik wil graag beginnen met een algemene opmerking en de aandacht vestigen op het feit dat het werk van de Commissie regionale ontwikkeling bij het onderzoeken van de drie voorstellen tot wijziging van de verordeningen – de voorstellen die vandaag aan de plenaire vergadering voorliggen – in een uitstekende sfeer is verlopen.
De financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 zijn aan de schrale kant, maar we zijn er toch in geslaagd de wetgevingsinstrumenten voor deze hervorming te verbeteren. Het gaat hier om een hervorming die voor ons, de Europese Sociaal-democraten, essentieel is, aangezien we hiermee de solidariteit tussen de regio's tot uitdrukking brengen.
We hebben in ons werk het accent kunnen leggen op de noodzaak om binnen onze regio's een duurzame stedelijke ontwikkeling tot stand te brengen. De heer Beaupuy heeft daarop even geleden al gewezen. We mogen niet vergeten dat in Europa een steeds groter percentage van de bevolking in steden woont. We zijn er ook in geslaagd om beter rekening te houden met de bijzondere positie van regio's die de negatieve gevolgen van het statistisch effect hebben ondervonden. Deze regio's kunnen profiteren van een tijdelijk ondersteuningsmechanisme.
De begrotingsbasis voor deze hervorming is, zoals gezegd, zwak. Ik zal u echter ook nog twee andere teleurstellingen moeten vertellen. De eerste daarvan is maar een halve teleurstelling. Ik heb het dan over de gedeeltelijke subsidiabiliteit van met huisvesting verband houdende kosten. Ik heb daar steeds voor gepleit. Dat die gedeeltelijke subsidiabiliteit in het voorstel is opgenomen is op zich reden tot vreugde, maar daar staat tegenover dat ze alleen geldt voor de landen die op 1 mei 2004 tot de Unie zijn toegetreden. Dit onderscheid naar land is volgens mij heel gevaarlijk. Het is bovendien niet te rechtvaardigen: in de grote steden van andere lidstaten is immers ook sprake van woningnood.
Mijn tweede teleurstelling: ik begrijp niet waarom de periode waarin een onderneming die middelen uit de structuurfondsen heeft ontvangen haar activiteiten niet mag verplaatsen is verkort. Die periode was door de Commissie in haar aanvankelijke voorstel op zeven jaar vastgesteld. Het Parlement heeft dat voorstel bekrachtigd. Met een verwijzing naar recente gebeurtenissen – en dan bedoel ik in de eerste plaats het banenverlies in Europa als gevolg van bedrijfsverplaatsingen – wil ik de Commissie graag vragen om het verslag over bedrijfsverplaatsingen dat het Parlement in maart heeft aangenomen nog eens goed door te lezen.
Mojca Drčar Murko (ALDE ).
   – Er zijn tijdens de debatten over de verordening betreffende de Europese groepering voor territoriale samenwerking veel amendementen ingediend op het wetgevingspakket inzake cohesie. Dat is begrijpelijk, want dit is tenslotte een wettelijk instrument van een nieuwe generatie dat steun kan bieden aan de initiatieven voor regionale, grensoverschrijdende partnerschappen die aan allerlei beperkingen gebonden zijn vanwege de uiteenlopende nationale wetgevingen.
Het uiteindelijk antwoord op de vraag of dit een goede manier is om de geografische cohesie te bevorderen kan echter alleen door de praktijk gegeven worden. Dat antwoord zal afhangen van de omstandigheden in de individuele landen. Hebben die een centraal of een federaal bestuurssysteem? Zijn ze groot of klein? Hebben ze al veel ervaring met partnerschappen of beginnen ze pas net met grensoverschrijdende samenwerking?
De nieuwe groeperingen in de verordening zullen naar alle waarschijnlijkheid worden opgetrokken rond gebieden waar sprake is van een specifiek gemeenschappelijk belang. Het voordeel hiervan, vergeleken met vorige grensoverschrijdende partnerschapsregelingen, is dat ze de inzet verhogen waar het de tenuitvoerlegging van verplichte wetgeving betreft, waardoor ze ook een grotere verantwoordelijkheid voor de partnerschapsorganen met zich meebrengen, en tegelijkertijd de normen voor het afleggen van financiële verantwoording voor het beheer van gemeenschappelijke middelen aanscherpen.
We hebben reden om aan te nemen dat extra begrotingsmiddelen een belangrijke bijdrage zullen leveren aan de territoriale cohesie van de Europese Unie. 
Gisela Kallenbach (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Cohesiefonds is een ideaal instrument om mensen op lokaal niveau kennis te laten maken met een van de belangrijkste basisbeginselen van de Europese Unie, namelijk de solidariteit tussen lidstaten. Het verheugt mij zeer dat deze steun steeds vaker op duurzame ontwikkeling is gericht, en dat duurzaam stadsvervoer, efficiënt gebruik van energie en gebruik van duurzame energiebronnen als sleutelsectoren worden beschouwd.
Voor mij blijft echter bepalend hoe deze principes in de praktijk worden toegepast. Ik koester hoge verwachtingen van de Commissie op dit gebied. Samen met de regionale spelers zullen wij in de gaten houden of de subsidiabele sectoren op milieu- of vervoersgebied daadwerkelijk evenwichtig zijn, of de projecten in strijd zijn met milieuwetgeving, of de doelstellingen van Göteborg worden gerespecteerd en of de relevante partners werkelijk bij de opstelling van programma’s en projecten worden betrokken en niet alleen een formele uitnodiging ontvangen. 
Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
Ik verheug mij over het verslag-Fava en het verslag-Olbrycht en ik bedank alle rapporteurs. Ik ben met name blij met de pogingen om de sociale en milieuaspecten van de verordening te verbeteren. Met betrekking tot deze fondsen hebben wij over het algemeen hard moeten vechten om de rol van de NGO’s te vergroten, om te zorgen dat er beter rekening wordt gehouden met het milieu en om het belang van de toegankelijkheid voor gehandicapten te benadrukken.
In verband met de positieve ontvangst van het verslag-Olbrycht over een Europese groepering voor territoriale samenwerking wil ik graag benadrukken dat grensregio’s en opgesplitste landen zoals mijn eigen land hiervan enorm zullen profiteren. Structurele financiering dient door en voor de Gemeenschap plaats te vinden, waarbij alle geledingen van die Gemeenschap volledig betrokken dienen te worden.
In mijn eigen kiesdistrict kunnen wij heel veel leren van de wijze waarop andere landen de bevoegdheden en taken van lokale gemeenschapen en lokale democratische structuren vergroten. Ik zie ernaar uit om de voortgang van de nieuwe grensoverschrijdende groeperingen te kunnen evalueren. In Ierland zullen zij met name een rol spelen in grensprovincies en in de noordwestelijke regio, gebieden die gekenmerkt worden door ontberingen, een gebrek aan investeringen en werkloosheid. 
De Voorzitter.
   – Te uwer informatie: deze keer lag het niet aan de tolken. Mevrouw De Brún begon haar interventie in het Iers. Het Iers is inmiddels een officiële taal. Gisteren heeft het Bureau besloten dat ook tijdens de plenaire vergadering Iers mag worden gesproken, wanneer dat van tevoren gemeld wordt. 
Guntars Krasts (UEN ),
   – Dit is duidelijk een geval waarbij de werkzaamheden van en de samenwerking tussen de Commissie, het voorzitterschap en het Parlement als positief kunnen worden beoordeeld. Er is vandaag reden tot hoop dat de bezorgdheid over mogelijke vertragingen in de tenuitvoerlegging van de structuurfondsen door de slepende discussie over het financieel kader, ongegrond zal blijken te zijn. Ik wil op deze plaats onderstrepen dat het van eminent belang is om de communautaire strategische richtsnoeren voor het cohesiebeleid aan te nemen en de werkzaamheden op het gebied van staatssteun en de wetgeving inzake partnerschap tussen de overheidssector en de particuliere sector af te ronden. Dan nu een opmerking over het Cohesiefonds en de grote projecten in het kader van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling gedurende de overgangsfase, waarin de n+3-regel wordt toegepast. Het bereikte compromis in dit verband schiet tekort; het zou na 2010 geldig moeten blijven tot 2013. Ik onderschrijf dan ook niet het standpunt in het verslag van het Parlement over de verordeningen betreffende het Cohesiefonds dat de n+2-regel van toepassing moet zijn op alle fondsen, met inbegrip van het Cohesiefonds. Men moet bedenken dat het de nieuwe lidstaten ontbreekt aan praktische ervaring en menselijke hulpbronnen voor het beheer van dergelijke projecten, waardoor de n+2-regel moeilijk uitvoerbaar zal zijn. Ik ben voorstander van de ontwikkeling van nauwere verbindingen tussen het Cohesiebeleid en de strategie van Lissabon, die beide zijn gericht op de bevordering van economische groei en op werkgelegenheid en concurrentievermogen. 
Graham Booth (IND/DEM ).
   –Mijnheer de Voorzitter, de laatste keer dat ik een gedrukt exemplaar van de begroting voor de structuurfondsen en het Cohesiefonds voor de periode 2007-2013 onder ogen kreeg, ging het om een totaalbedrag van 336 miljard euro. Daarin was een exacte financiële toewijzing begroot voor alle 25 lidstaten plus de volgende twee in de rij, Bulgarije en Roemenië. Vanuit Brits perspectief viel er weinig positiefs te ontdekken, dus heb ik de volgende vraag gesteld aan de Commissie regionale ontwikkeling.
Ik heb de begroting voor de periode 2007-2013 met een totale omvang van 336 miljard euro zorgvuldig bestudeerd en ik zal die begroting hierna aanduiden als plan A. Ik heb geconstateerd dat 139 miljard euro van dat totale bedrag toegewezen is aan acht van de meest recent toegetreden lidstaten en nog eens 22 miljard euro aan Bulgarije en Roemenië. Engeland staat voor die periode slechts voor een schamel bedrag van 12 miljard euro op de begroting. Indien Groot-Brittannië besluit om uit de EU te stappen en zijn bijdrage dus annuleert, beschikt u dan ook over een plan B? Er viel toen natuurlijk een doodse stilte, maar een dergelijke situatie is verre van ondenkbaar.
Wanneer de Britse burgers eindelijk beseffen waar al hun geld naartoe gaat en gezien het feit dat met name de Britse gezondheidszorg heel veel geld tekort komt, is het helemaal niet onwaarschijnlijk dat er een publieke oproep komt om uit de EU te stappen. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Europa is nog lang niet klaar met de eenwording. De regio’s van de nieuwe lidstaten zullen nog jarenlang achterlopen bij de "oude Unie" wat het niveau van de economische en sociale ontwikkeling betreft. Tegelijkertijd moeten we als Unie het hoofd bieden aan de uitdagingen van de globalisering. Vandaar de dringende behoefte om onze beleidsterreinen aan te passen aan een veranderende werkelijkheid.
Met tevredenheid stel ik vast dat het Europees Sociaal Fonds, zoals de commissaris ons herinnerde, de nadruk legt op onderwijs en het wegnemen van verschillen in werkgelegenheid. Verder is er besloten om te investeren in mensen door kansen te bieden aan gehandicapten. De nieuwe verordeningen betreffende de fondsen – en fondsen hebben de burger altijd moed gegeven – geven aan dat men doelmatig kan functioneren ook binnen het kader van de bestaande Verdragen, zonder nieuwe Grondwet.
Ambroise Guellec (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat mag dan prozaïsch zijn – om de woorden van de Voorzitter van dit Parlement te gebruiken – maar het is wel belangrijk. We hebben het hier immers over een onderwerp waarmee meer dan 35 procent van de begroting van de EU gemoeid is. Ik geloof dat het de moeite waard zou zijn geweest als we de hele morgen aan een onderwerp van zulk belang hadden besteed. Dan hadden we kunnen vermijden dat sommige sprekers maar één minuut spreektijd hebben – het is immers onmogelijk om in één minuut werkelijk iets te zeggen. Ik heb twee minuten spreektijd en ik wil degenen die mij die mij deze tijd hebben gegund bij dezen graag bedanken. 
Zoals we weten, is het regionaal beleid voor de nieuwe lidstaten van vitaal belang. Het is ook belangrijk voor de andere lidstaten, maar zoals de heer Hatzidakis, onze algemene rapporteur, en de commissaris zojuist hebben gezegd, het gaat nu om de tenuitvoerlegging. Het is van belang dat dit gebeurt, maar de tenuitvoerlegging hoeft niet overal uniform te zijn. De obstakels die ontwikkeling in de weg staan zijn overal verschillend; regionale prioriteiten zijn dat dus ook. 
Wij zijn allen voorstander van de strategie van Lissabon. De manieren om die strategie tot een succes te maken – wat tot nu toe niet is gelukt – zullen echter overal verschillend moeten zijn. Dat geldt voor alle lidstaten, en niet alleen voor de nieuwe. Toegankelijkheid van de perifere regio's en enclaves is nog steeds een voorwaarde voor concurrentievermogen en dus ook voor het verwezenlijken van de algemene doelstellingen van de EU.
Daarom geloof ik dat het niet juist is de reserveringen van kredieten heel strikt toe te passen. Het risico is dan dat de verschillen tussen de regio's – en binnen regio's – nog eens worden vergroot. Het is van cruciaal belang dat het regionaal beleid zichtbaar is voor de burgers. Het moet bovendien populair zijn. Zo kunnen we ons verdere teleurstellingen besparen als de burgers gevraagd worden zich over de toekomst van de Unie uit te spreken. Het komt er dus op neer dat ze het gevoel moeten hebben dat ze bij het wel en wee van de regionale ontwikkeling betrokken worden. We hebben in dit opzicht nog veel te doen.
Iratxe García Pérez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vandaag beleven we de afronding van het werk van het Parlement op het uiterst belangrijke beleidsterrein van het cohesiebeleid, een beleid waarin meer dan 300 miljard euro omgaat, wat duidelijk laat zien dat we hier te maken hebben met een van de prioriteiten van het Europese project. Het wegnemen van de verschillen tussen gebieden en de ondersteuning van de ontwikkeling van de infrastructuur en de economische en sociale ontwikkeling van onze volken en regio’s hebben de grondslagen gevormd van dit beleid.
We hebben in het Parlement belangrijke wijzigingen aangebracht in de verordeningen waarmee dat beleid ten uitvoer moet worden gelegd en die wijzigingen hebben dat beleid inhoudelijk enorm verbeterd op het gebied van milieu, op het gebied van voorzieningen voor mensen met een handicap en op het gebied van de participatie van het maatschappelijk middenveld.
We erkennen dat er verschillen bestaan tussen de diverse regio’s op het grondgebied van de Europese Unie: plattelandsgebieden, stedelijke gebieden, eilanden, ultraperifere regio’s, regio’s die ontvolkt raken, enzovoorts. Voor elk van die gebieden zijn specifieke initiatieven nodig.
We mogen tevreden zijn met de instelling van een technologisch fonds in het kader van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO), dat bedoeld is om de technologische kloof te dichten, evenals met het begin van de geleidelijke afbouw in het Cohesiefonds, waardoor we verder kunnen op de weg van de convergentie, met volledige erkenning van het feit dat, ook al is het waar dat we de minst begunstigde landen voorrang moeten geven, er ook andere regio’s en lidstaten zijn die deze weg moeten blijven volgen.
Dat is genoeg reden om dit beleid nadrukkelijk te steunen. Alleen zo kunnen we vooruitgang boeken met het idee dat meer cohesie ook meer Europa betekent. 
Marian Harkin (ALDE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik graag alle rapporteurs feliciteren en bedanken voor hun toewijding en inzet. De heer Hatzidakis heeft gelijk, zij hebben inderdaad allemaal een marathon gelopen.
In het algemeen moet ik toegeven dat mij toch een bepaald gevoel van teleurstelling bekruipt over de definitieve begroting. Die is absoluut lager dan de Commissie en het Parlement hebben aanbevolen. Naar mijn idee zal dat van invloed zijn op de convergentiedoelstellingen van de fondsen. Wat de activiteiten van het Parlement betreft, ben ik wel tevreden. Wij zijn erin geslaagd om veel verbeteringen door te voeren. Ik wil in dat verband met name de partnerschappen noemen, omdat hierbij maatschappelijke organisaties, milieupartners en NGO’s nauw met alle andere partners samenwerken. Dat is een praktische demonstratie van de manier waarop Europa dichter bij de burgers kan worden gebracht door hen bij de planning en tenuitvoerlegging van de programma’s te betrekken. Ik sluit mij overigens wel aan bij mevrouw Kallenbach dat het dan wel om een concrete en niet zo zeer om ogenschijnlijke betrokkenheid moet gaan.
Ik ben vooral ook verheugd dat de fondsen gebruikt worden om de toegankelijkheid van mensen met een handicap te ondersteunen en om de integratie van het genderperspectief te bevorderen. Dit is een praktisch voorbeeld van de manier waarop artikel 13 in concrete actie kan worden omgezet. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, vandaag markeert het einde van een mooi stukje werk van dit Parlement, een mooi stukje werk van de Commissie en een minder mooi stukje werk van de Raad, met name van een aantal lidstaten in de Raad, waaronder helaas ook mijn eigen land. Ik kan de geachte collega’s de verzekering geven dat ik geen excuses zal gaan maken voor de kortzichtige en negatieve houding van de regering van het Verenigd Koninkrijk, aangezien ik slechts één minuut spreektijd heb.
Dit is niet het pakket van onze voorkeur, maar er zijn wel meer positieve dan negatieve punten. Zo blijven wij ons sterk maken voor een grotere rol voor het partnerschapsbeginsel. Daarnaast zijn de statistische effecten van cruciaal belang voor regio’s in heel Europa. De toegankelijkheid voor gehandicapten is ook een positieve zaak en dat geldt in hoge mate voor het afschaffen van de twee maten voor de zogeheten “oude” en “nieuwe” lidstaten.
Europa is niet langer een continent van kolen en staal; het gaat ook niet om landbouw of visserij; het gaat om solidariteit en cohesie; het gaat erom op welke gebieden de EU een meerwaarde kan creëren voor de regionale ontwikkeling in de gehele Unie. Dankzij dit pakket zitten wij op de goede weg en mijn fractie zal dit pakket dan ook steunen. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het structuurbeleid van de Europese Unie kan, zoals het nu wordt toegepast, slechts beperkte resultaten opleveren, omdat het in feite een uiting is van het sociale beleid dat hoort bij het op vrije mededinging gebaseerd economische model en dat voortvloeit uit de strategieën van Lissabon en Göteborg.
Met de uitbreiding van 2004 werd het dringend noodzakelijk om de bestaande criteria voor de toewijzing van kredieten te veranderen, omdat rekening moest worden gehouden met de grotere sociale en economische verschillen in de 25 lidstaten. De verschillen zijn nu zo groot dat bepaalde regio’s buiten de criteria vallen ofschoon ze met dezelfde structurele problemen te kampen hebben als voorheen.
Helaas hebben de Commissie en de Raad geen vastberaden stappen gezet in die richting. Laten wij niet vergeten dat de Europese Commissie van de EU-15 er vooral opuit was om de wensen van de oude lidstaten te vervullen met betrekking tot de manier waarop de kredieten werden verdeeld en de manier waarop de nationale bijdragen werden berekend.
Het belangrijkste vraagstuk dat met de nieuwe voorstellen niet wordt aangepakt, is echter de verandering van de filosofie die aan de structuurfondsen ten grondslag ligt. De structuurfondsen moeten van een aanvullend instrument een middel worden tot daadwerkelijke bevordering van de sociale en economische ontwikkeling, zodat zij uitgroeien tot een echt instrument voor het sociaal beleid en het wegwerken van de verschillen tussen zowel landen als regio’s. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, door het woord te voeren in het debat over de verordeningen betreffende het gebruik van de middelen uit de structuurfondsen, wil ik uw aandacht vestigen op drie ernstige omissies in dit verband. Ten eerste zijn de vastleggingskredieten in rubriek 1B, oftewel de uitgaven bestemd voor groei en werkgelegenheid 30 miljard euro lager dan eerder voorgesteld, wat onvermijdelijk tot een aanmerkelijke bezuiniging op de middelen voor de afzonderlijke landen leidt; voor Polen bedragen de bezuinigingen meer dan 3 miljard euro.
Ten tweede leidde de vele maanden durende twist op het forum van de Raad van Europese Unie tot een ernstige vertraging van de aanvaarding van het financieel kader, wat tot gevolg had dat wij pas in de tweede helft van 2006 over de verordeningen betreffende de structuurfondsen debatteren. Ten derde betekent deze vertraging dat het zogeheten communautaire strategische ondersteuningskader pas in de herfst van 2006 zal worden opgesteld en dat de door de afzonderlijke lidstaten voor te bereiden strategische nationale referentiekaders pas in 2007 zullen worden opgesteld. Door deze omstandigheden lopen de procedures voor de programmering van middelen uit specifieke fondsen aanmerkelijke vertraging op en 2007 zal vanuit het oogpunt van de optimale gebruikmaking van de structuurfondsen dan ook grotendeels een verloren jaar zijn. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, al deze pakketten halen in wezen niets uit zolang wij de criteria van Maastricht niet versoepelen. De criteria van Maastricht zijn zo verstikkend dat het wel lijkt of wij een glas water geven aan iemand die wij de strop al om de nek hebben gelegd.
Mijn land is het enige land in Europa dat onder toezicht staat, onder toezicht van een soort monetair fonds. Dat betekent dat wij niet de medefinancieringsmiddelen hebben die nodig zijn om in aanmerking te komen voor die pakketten. We hebben verzuimd eenderde van het derde pakket te halen, met als gevolg dat wij vermogens, onroerend goed en bedrijven verkopen om als staat te kunnen bestaan. Wij zullen ook geen geld kunnen krijgen van het vierde pakket omdat wij onder dit toezicht staan.
Laten wij de criteria van Maastricht eindelijk versoepelen en onszelf de mogelijkheid bieden om de kredieten te besteden, om actieve burgers en een actieve staat te zijn. Op deze manier is het een geschenk dat helemaal geen geschenk is. De bedragen uit het derde pakket die wij uiteindelijk niet hebben gekregen, komen overeen met de helft van het geld dat mijn land uitgeeft aan onderwijs en gezondheid.
Verbetert u eindelijk onze levensomstandigheden! 
Peter Baco (NI ). –
   Dames en heren, vandaag debatteren wij over de goed opgestelde verslagen betreffende de structuurfondsen voor de periode 2007-2013. Ons is gevraagd deze verslagen morgen aan te nemen. In dit verband en als burger van Slowakije, een nieuwe lidstaat van de Europese Unie, ben ik mij bewust van het grote belang van de structurele bijstand die door de lidstaten met een sterke economie aan de nieuwe lidstaten wordt verstrekt. Wij hebben oprechte waardering voor deze bijstand aan de Slowaakse Republiek en betuigen hun onze dankbaarheid en erkentelijkheid. Ik heb vooral waardering voor het feit dat de maatregelen die door de nieuwe lidstaten zijn voorgesteld, en die bekendstaan als de zogeheten "n+3"-regels, waarmee kwesties worden aangepakt op het gebied van BTW en huisvesting, door de overeenkomst tussen het Europees Parlement en de Raad worden ondersteund. Dat het hier gaat om een goede oplossing waarnaar men lange tijd heeft uitgezien, blijkt uit het feit dat alle afgevaardigden van de nieuwe lidstaten bij de eerste lezing in dit Parlement vóór de voorstellen hebben gestemd. Het lijkt me dan ook dat we beter af zijn zonder het verslag van de Groenen over de algemene bepalingen inzake het Cohesiefonds en ik raad de afgevaardigden dan ook niet aan vóór dit document te stemmen.
Markus Pieper (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de toekomst van het Europese structuurbeleid is veiliggesteld voor de periode 2007-2013. Eindelijk! De totstandkoming van het compromis had heel wat voeten in de aarde, maar het resultaat is er dan ook naar: de zwakste regio’s zullen profiteren van de Europese solidariteit. In de economisch welvarende regio’s steunen we de regionale concurrentiekracht. In de grensregio’s richt de EU haar pijlen op de stimulering van grensoverschrijdende samenwerking.
Europa wil op die manier helpen de structuurverandering soepel te laten verlopen en de hoge werkloosheid te bestrijden. Dit is met name bij de tegenvallende groeicijfers in veel landen een uitdaging, zeker daar de beschikbare middelen slechts enkele procentpunten van het bruto binnenlands product van de ontvangende landen bedragen.
Daarom is het des te belangrijker dat we toezien op het gebruik van Europese middelen conform de Europese regelgeving; ze dienen dus niet op te gaan aan consumptieve bestedingen, aan de financiering van onverwachte voordelen in verband met de vestiging van bedrijven, en ze mogen al helemaal niet door semi-overheids- of overheidsinstellingen worden misbruikt voor zaken die niets met structuurbeleid te maken hebben.
Om die reden hebben we voor de structuurfondsen een uitvoeringsverordening nodig die transparantie verschaft. We moeten en willen precies weten waarvoor het geld van de Europese belastingbetaler wordt gebruikt. Het Parlement moet de Commissie steunen bij dit zinvolle initiatief, want alleen als we Europese middelen gecontroleerd, doelgericht en voor de meest urgente problemen inzetten, kan het structuur- en regionaal beleid vruchten afwerpen. 
Karin Jöns (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Špidla, commissaris Hübner, dat de Commissie en de Raad de meeste amendementen van het Parlement over de hervorming van het Sociaal Fonds hebben goedgekeurd, spreekt werkelijk voor het goede werk dat dit Parlement heeft verricht. Dat we bovendien op alle geschilpunten een goed compromis hebben bereikt, is echter ook toe te schrijven aan de goede onderhandelingsvaardigheden van het Oostenrijkse voorzitterschap. Alle 25 landen mogen blij zijn met het resultaat van deze hervorming.
Ook in de toekomst zal steun worden gegeven aan opleiding, bijscholing en omscholing in kansrijke beroepen. Maar voor het eerst wordt ook de ontwikkeling van concepten voor een betere combinatie van werk en gezin ondersteund; we weten tenslotte allemaal dat er voor een grotere arbeidsparticipatie van vrouwen meer nodig is dan het aanbieden van voldoende crèches en naschoolse opvang. Wat we nodig hebben, zijn specifieke hierop afgestemde nieuwe werkwijzen en nieuwe vormen van ondersteuning.
Het gaat echter ook om een betere aansluiting op de Europese werkgelegenheidsstrategie en om het bestrijden van sociale uitsluiting. Met het oog op de 20 miljoen werklozen en de 68 miljoen mensen die in de EU in armoede leven zal ook in de toekomst extra aandacht naar de integratie van sociaal achtergestelde groepen gaan. Hetzelfde geldt voor mensen met een handicap en, op aandringen van het Parlement, ook voor asielzoekers, en niet alleen voor erkende vluchtelingen.
Ik wil er hier ook op wijzen dat uiteraard ook in de toekomst weer projecten tegen vreemdelingenhaat en racisme in opleidingscentra en op de werkplek kunnen worden opgezet.
Basisvoorwaarde voor een goede beroepsopleiding is echter een grondige algemene vorming, en daarom kunnen de middelen uit het Sociaal Fonds nu ook worden ingezet voor de hervorming van onderwijssystemen. En voor de nieuwe lidstaten lijkt het me van groot belang dat we de intensivering van de sociale dialoog en de daaruit voortvloeiende grotere rol voor de sociale partners hebben vastgelegd. In de toekomst komt niemand er meer onderuit, de ervaringen spreken voor zich. In het verleden is gebleken dat de acceptatie groter is wanneer sociale partners concreet bij de ontwikkeling van werkgelegenheidsprogramma’s worden betrokken.
Paavo Väyrynen (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de herziening van de wetgeving inzake de structuurfondsen heeft tot een bevredigend resultaat geleid. Het was geen gemakkelijke taak, omdat de standpunten en belangen van de nieuwe en oude lidstaten met elkaar in overeenstemming moesten worden gebracht. Anderzijds moest er rekening worden gehouden met de behoeften van de zuidelijke en noordelijke regio's in de oude lidstaten.
Als het lid dat in onze commissie het noordelijkste land vertegenwoordigt, probeerde ik er vooral voor te zorgen dat de dunbevolkte regio's in het noorden van Zweden en Finland een rechtvaardige status kregen. De commissie kwam tot het standpunt dat deze noordelijkste regio's gelijk moeten worden gesteld aan de ultraperifere regio's. In de samenwerking tussen de Commissie, de Raad en het Parlement vond men een oplossing voor de financiering, die de status van de dunbevolkte noordelijke regio's in de volgende financieringsperiode waarborgt. In de toekomst moeten wij ervoor zorgen dat deze steun net zo permanent van aard is als de natuurlijke omstandigheden die hieraan ten grondslag liggen. 
Luca Romagnoli (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij stemmen vóór een nieuwe herverdeling van de fondsen op grond van aanbevelingen inzake de verdeling van de middelen en de belangrijkste doelstellingen. Onze rapporteurs hebben deze aanbevelingen zo goed en zo kwaad als het ging opgesteld, gezien de krappe begroting.
Uitbreiding betekent een groter aantal minder ontwikkelde regio’s die voor steun in aanmerking komen. Vergeleken met het verleden zijn er dus minder middelen over voor de minder ontwikkelde regio’s in de landen die het eerder zijn toegetreden. Dat mag niet worden onderschat, ofschoon dat wel vaak gebeurt.
Ondanks de gedeeltelijke aanvaarding van een aantal voorstellen, lijkt het doel van de ondersteuning van het regionaal beleid op basis van concurrentievermogen, werkgelegenheid, milieubescherming en steun aan mensen met een handicap, voldoende gerealiseerd.
Ook het trans-Europese vervoersnetwerk blijft een van de prioriteiten voor actie. In dit opzicht vind ik het spijtig dat in mijn eigen land nog helemaal niet duidelijk is of de huidige regering in staat zal blijken iedereen op eenzelfde golflengte te krijgen, zodat Italië niet uitgesloten wordt van het trans-Europese vervoersnetwerk en de rol van dit land in het Middellandse-Zeegebied niet naar de marge wordt gedrukt.
Ik zal vóór deze maatregelen stemmen, omdat de fondsen voor regionale en sociale ontwikkeling en het Cohesiefonds ondanks alles een goede kans betekenen voor het zuiden van Italië. 
Oldřich Vlasák (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, mevrouw en meneer de commissaris, dames en heren, na de maandenlange onderhandelingen en eindeloze besprekingen over de financiële vooruitzichten is er nu dan eindelijk een definitief voorstel voor een verordening betreffende de structuurfondsen. We dienen echter openlijk toe te geven dat deze documenten een compromis vormen – een compromis dat slechts zeer moeizaam tot stand is gekomen vanwege de tegenstrijdige nationale belangen. Ik wil daarom graag alle rapporteurs van het Europees Parlement complimenteren, en wel in het bijzonder de heren Hatzidakis en Olbrycht, die het meest ingewikkelde deel van de discussie hebben geleid, voor hun inspanningen, hun bereidwilligheid, alsook hun vermogen om rekening te houden met de belangen van alle betrokken partijen.
Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat als we willen dat de mensen zich met de Europese Unie vereenzelvigen, de voordelen ervan duidelijk zichtbaar moeten zijn in de lidstaten zelf. Ergens bovenaan de lijst met levensbehoeften vinden we de behoefte aan onderdak. Zonder kwalitatieve huisvesting en een veilig thuis kunnen mensen niet doeltreffend werken. Ik ben daarom ingenomen met het feit dat het ons tijdens de onderhandelingen met de Raad en de Europese Commissie is gelukt om onze amendementen met betrekking tot de subsidiabiliteit van de kosten voor de renovatie van sociale woningen erdoorheen te drukken. Want hier geldt de duidelijke regel dat alleen gezonde mensen economisch actief kunnen zijn. Als voormalig burgemeester ben ik eveneens ingenomen met de nadruk die de Europese Commissie legt op de stedelijke dimensie van het structuurbeleid; in de nieuwe wetgeving ligt hierop meer nadruk. Want uiteindelijk staan onze steden het dichtst bij de eindontvangers en zijn zij ook het best op de hoogte van welke activiteiten en projecten er steun nodig hebben. Ik hoop echter dat deze stedelijke dimensie en het partnerschapsbeginsel niet slechts op papier zullen bestaan. Uit de praktijk in Tsjechië weet ik hoe miniem de bereidheid van de landelijke overheid en ook vaak van de provincies is om steden uit te nodigen aan te schuiven bij de besluitvorming over de operationele programma's. Ik zou het daarom zeer nuttig vinden als de Commissie per lidstaat in kaart zou brengen in hoeverre de stedelijke dimensie ook daadwerkelijk tot stand komt. 
Zita Gurmai (PSE ).
   – De droom van Robert Schumann en Jacques Delors komt uit. De Europese Unie heeft niet langer grenzen die volkeren en naties van elkaar scheiden, conflicten veroorzaken en hinderpalen opwerpen voor handel en voor politieke en culturele toenadering.
De burgers van Europa voelen zich steeds beter thuis in hun regio's, waarvan de grenzen niet getrokken of verschoven zijn door politieke tirannie of oorlog, maar zich hebben gevormd als gevolg van een natuurlijke en historische ontwikkeling. Regio's gaan vaak over tot grensoverschrijdende samenwerking in de geest van subsidiariteit voor de afwikkeling van hun normale bezigheden. Dat is een van de grootste verworvenheden van de EU.
Door de toetreding van Roemenië en Bulgarije in 2007 en van Kroatië daarna, zal deze grensoverschrijdende samenwerking voor Hongarije zelfs van nog grotere betekenis worden. Voor de Hongaarse gemeenschappen die wel in de buurt van Hongarije leven, maar over de grens – er leven in Roemenië, Slowakije en andere buurlanden enkele miljoenen Hongaren – hebben gemeenschappelijke ontwikkelingen een aanzienlijk effect op de ontwikkeling van harde grenzen naar virtuele grenzen.
Een gemeenschappelijke planning en uitvoering versterkt hun gevoel van identiteit alsook de samenwerking met volkeren die al eeuwenlang naast hen leven. Ze helpen vooroordelen weg te nemen die lange tijd hebben gezorgd voor etnische en minderheidsproblemen. De historische regio's waarin de volkeren en naties van Midden-Europa eeuwenlang hebben samengeleefd worden in ere hersteld. Economische noodzaak versterkt de samenhang tussen de naties die deel uitmaken van de gemeenschappelijke Europese familie.
Grensoverschrijdende samenwerking in Europa is een logische en goede oplossing, enerzijds voor het opzetten van een aanvaardbare samenwerking tussen organisaties van allerlei pluimage en de plaatselijke overheid en overheidsorganen in verschillende locaties, en anderzijds voor de uitbreiding van het beginsel van gelijke kansen. Ik kan niet anders dan mij hierachter scharen en het verheugt mij dat de Europese Unie hieraan aanzienlijke steun geeft.
Nathalie Griesbeck (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega's, ook ik ben heel blij met de presentatie van dit pakket. Er is een bedrag van bijna 308 miljard euro mee gemoeid – meer dan een kwart van de totale EU-begroting. 
Hoewel een aantal afgevaardigden het zal betreuren dat de Raad de prestatiereserve heeft afgewezen, waarmee we het economische hefboomeffect hadden kunnen versterken, kunnen we vanmorgen toch zeggen dat de aan de aan de plenaire vergadering voorgelegde verslagen bevredigend zijn, in die zin dat ze ons in staat zullen stellen snel vorderingen te maken, zodat we in januari 2007 operationeel kunnen zijn. Nu moeten we ervoor zorgen dat de kredieten zo doeltreffend mogelijk worden gebruikt. We zullen ook moeten vaststellen welke projecten de grootste toegevoegde waarde vertegenwoordigen en die projecten bevorderen. Van belang is vooral dat deze projecten transparant zijn – zo kunnen we onze medeburgers laten zien wat Europa voor hen doet.
Tot slot – we moeten onze toespraken erg kort houden – wil ik u erop wijzen dat we na het lange gevecht over de financiële vooruitzichten nu het gevecht over de eigen middelen van de EU zullen moeten winnen. Als we om meer geld vragen, is dat omdat velen van ons ervan overtuigd zijn dat het Europa dat we aan het opbouwen zijn niet alleen een Europa van vrede en cohesie na de uitbreiding is, maar ook de beste plaats om de gevolgen van de mondialisering te bestrijden. En we doen dat door niet alleen groei, maar ook banen voor onze Europese medeburgers te creëren.
László Surján (PPE-DE ).
   – [] …en dankzij onze goede rapporteurs zijn we erin geslaagd de achterstand weg te werken. Het hangt nu van de nationale regeringen af of het regionaal beleid in 2007 in gang kan worden gezet. Hun taak is ervoor te zorgen dat de nationale ontwikkelingsplannen gereed komen en berusten op consensus, en, dat geldt met name voor de nieuwe lidstaten, dat de achterstand wordt ingehaald die we de afgelopen jaren door het gebrek aan vooruitgang hebben opgelopen. Ze hebben tot dusver nog geen succes geboekt, maar ze hebben nu de kans.
Het verheugt me dat de "kerstcadeautjes" die aan de nieuwe lidstaten zijn uitgedeeld gedurende de Raadsonderhandelingen in december, en die enkel waren bedoeld om stemmen te winnen, nu ook beschikbaar komen voor de EU-15. Deze voordelen komen nu ten goede aan alle lidstaten. Het doet me deugd dat het Parlement ook een manier heeft gevonden om steun te geven aan de systematische renovatie van buurten die door de minder bedeelden worden bevolkt. Daardoor is het er ook in geslaagd een situatie aan te pakken die zich in enkele nieuwe lidstaten voordoet, te weten de overijlde en buitensporige privatisering van de huisvesting.
Ik steun alle pogingen om totale transparantie te bewerkstelligen. Als bijstand wordt verleend, ligt het gevaar van corruptie op de loer. Openheid is vooral belangrijk in landen die tientallen jaren lang zijn beheerst door eenpartijstelsels, om zelfs maar de schijn te vermijden dat de regeringspartijen dezelfde praktijken hanteren voor beheer en toekenning van middelen als die ene partij van destijds.
Er wordt goede wetgeving opgesteld, maar er moet een tussentijdse evaluatie komen om na te gaan hoe succesvol het cohesiebeleid is. Wij staan gereed om het nog verder te verbeteren, zo daar behoefte aan is.
Magda Kósáné Kovács (PSE ).
   – Evenals mijn collega’s wil ook ik mijn waardering uitspreken voor de constructieve samenwerking tussen de Raad en het Parlement.
Ik juich het toe dat de Raad en het Parlement in het kader van het Europees Sociaal Fonds niet alleen doeltreffendheid en concurrentiekracht hebben ondersteund als middelen om banen te scheppen, maar tevens aandacht hebben besteed aan de integratie van kwetsbare groepen in de samenleving. Concurrentiekracht en sociale cohesie zijn voor ons, juist omdat we Europeanen zijn, gemeenschappelijke doelstellingen. Door de verwezenlijking hiervan kunnen we voorkomen dat de door velen voorspelde tweedeling van Europa – de nieuwe lidstaten enerzijds, de oude anderzijds – werkelijkheid wordt, terwijl we er tevens voor zorgen dat armoede en het ontbreken van vooruitzichten in de afzonderlijke lidstaten tot het verleden gaan behoren.
Uitgaande van de kaderverordening kunnen we de volgende vraag stellen: hoe kunnen we iedere Europese burger een Europese kwaliteit van leven garanderen? Ik zal mij inzetten om deze vraag te helpen beantwoorden.
Antonio López-Isturiz White (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie en van de Raad waarover we vandaag in tweede lezing in dit Parlement debatteren is duidelijk het resultaat van onze inzet voor de uitbreiding van de Europese Unie.
Toch kan en mag ik niet zwijgen over mijn bezorgdheid over het feit dat het verzoek van de insulaire regio’s van de Europese Unie om erkenning van de structurele problemen waarmee ze te kampen hebben niet gehonoreerd is. Het gaat dan over problemen die veroorzaakt worden door de specifieke geografische, natuurlijke en blijvende omstandigheden waarin ze zich bevinden en die hun economische ontwikkeling vertragen.
In het Verdrag van Amsterdam, in verklaring 30, wordt erkend dat de structurele handicaps waaronder de insulaire regio’s lijden gecompenseerd zouden moeten worden met specifieke maatregelen ten gunste van deze regio’s, om ze beter te integreren in de interne markt, onder voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan die van de overige Europese regio’s, teneinde hun toegang tot de continentale markten te verbeteren en een territoriaal, sectoraal en temporeel evenwicht te bereiken met betrekking tot hun economische activiteiten.
In dit geval zijn echter opnieuw niet de specifieke maatregelen genomen die nodig zijn om de natuurlijke, structurele, geografische en blijvende handicaps van deze insulaire regio’s te compenseren. Het is juist het blijvende karakter dat maakt dat die specifieke maatregelen nodig zijn om de onvermijdelijke extra kosten die eilanden maken te compenseren.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, veroordeel ik het feit dat er bij het opstellen van de verordeningen betreffende de fondsen geen rekening is gehouden met de noodzaak om een intensiever cohesiebeleid te voeren in die regio’s die lijden onder natuurlijke handicaps, zoals de eilanden. Dat is wel gedaan bij de ultraperifere regio’s, die wel die speciale behandeling hebben gekregen.
Wij eisen voor onze insulaire regio’s, hoewel ze niet zo ver van het continentale Europa vandaan liggen, soortgelijke maatregelen als die zijn voorgesteld voor de ultraperifere regio’s. Het gaat niet om het verlenen van privileges, maar om het compenseren van die onmiskenbare problemen waarmee onze eilanden te maken hebben. 
Bernadette Bourzai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil beginnen met een woord van dank aan de rapporteurs en al die collega's die het mogelijk hebben gemaakt het voorstel van de Commissie te verbeteren, en wel door aan te dringen op partnerschap, non-discriminatie en – vooral – het evenwicht tussen de regio's in de oude en de nieuwe lidstaten. 
Helaas sluiten de middelen die voor dit belangrijke beleidsterrein van de EU zijn gereserveerd niet aan op onze ambities.
Bovendien is het zo dat er wel veel debatten zijn gevoerd over het stedelijk beleid, maar niet over het platteland. De toekomst van dat platteland is gekoppeld aan de tweede pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en er is drastisch bezuinigd op de daarvoor gereserveerde kredieten. We moeten er dus voor zorgen dat er bij de praktische tenuitvoerlegging een koppeling tot stand wordt gebracht tussen de structuurfondsen en het nieuwe Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling.
Tot slot vind ik het heel jammer dat de Raad heeft besloten een groot deel van de kredieten uit hoofde van het regionaal beleid te verbinden aan doelstellingen van de strategie van Lissabon. Erger nog is dat de Raad verzuimd heeft het Parlement te raadplegen over de indeling van de uitgaven.
We moeten goed blijven opletten en ervoor zorgen dat de operationele programma's in onze regio's voldoende flexibel zijn om structurele investeringen mogelijk te maken – want dat is nog steeds nodig – en sociale solidariteit te verzekeren.
Tot slot wil ik u eraan herinneren dat deze hervorming niet alleen moet bijdragen tot het verwezenlijken van onze doelstellingen op het gebied van het concurrentievermogen, ze moet eerst en vooral bijdragen tot meer economische, sociale en territoriale cohesie. 
Francesco Musotto (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met het onderhavige besluit heeft Europa zich voorgenomen te investeren in een cohesiebeleid dat een groot aantal perspectieven biedt. Europa heeft namelijk 308 miljard euro toegewezen aan doelstellingen op het vlak van convergentie, sociale cohesie en bevordering van de territoriale cohesie.
In de EU-25 wonen 123 miljoen mensen, ofwel 27 procent van de totale bevolking, in regio’s met een BBP dat minder dan 75 procent van het communautaire gemiddelde bedraagt. Hiervan woont tweevijfde in regio’s die deel uitmaken van de oude lidstaten. Het cohesiebeleid helpt de voordelen van de Europese economische ontwikkeling te verdelen, door in te spelen op veranderingen en door gebieden te helpen die, dikwijls om structurele of geografische redenen, in moeilijkheden verkeren. Mede dankzij dit cohesiebeleid worden de negatieve gevolgen van de globalisering beperkt.
Het spreekt vanzelf dat wij ons kunnen vinden in de recente hervorming van de structuurfondsen, die essentiële instrumenten van cohesiebeleid zijn. De hervorming leidt immers tot meer efficiëntie, transparantie en verantwoording. Het beheerssysteem wordt vereenvoudigd door de invoering van differentiatie en evenredigheid in de context van een gezond financieel beheer. Daarbij heeft men zich geconformeerd aan de verzoeken om vereenvoudiging die afkomstig waren van de voornaamste actoren in het cohesiebeleid: de lidstaten.
De nieuwe hervorming is gebaseerd op de prioriteiten van Lissabon en Göteborg: werkgelegenheid en onderzoek, innovatie en duurzame ontwikkeling. Men heeft willen investeren in menselijk kapitaal, innovatie en bevordering van de kennismaatschappij, ondernemerschap, milieubescherming, en nog veel meer. Er zijn talloze nieuwe zaken toegevoegd. Zo zijn er drie nieuwe doelstellingen gecreëerd: vermindering van het aantal structuurfondsen, versterking van het partnerschap, meer financiële middelen voor eilanden en regio’s met een geografische handicap, en bescherming van zogenaamde -regio’s, die binnenkort niet meer in aanmerking komen voor steun uit hoofde van de convergentiedoelstelling. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag is het sluitstuk van twee jaar werken aan de hervorming van de structuurfondsen. Vandaag kunnen we zeggen dat we, na moeizame onderhandelingen over de financiële vooruitzichten en het gehele wetgevingspakket inzake het cohesiebeleid, een goed compromis hebben bereikt. Voor de jaren 2007-2013 is bijna 36 procent van de begroting van de Europese Unie gereserveerd voor de structuurfondsen. Dit komt in de praktijk neer op 308 miljard euro. Dit bedrag is lager dan we gehoopt hadden, maar het verschaft een basis voor het opstellen van ontwikkelingsplannen voor de lange termijn, wat vooral zeer belangrijk is voor de armste regio’s in Europa.
Nieuwe verordeningen zullen het voeren van een eenvoudiger cohesiebeleid vergemakkelijken, een beleid dat dichter bij de burgers staat en waarin met name rekening wordt gehouden met de problemen van de nieuwe lidstaten. Hierbij valt te denken aan de criteria voor de subsidiabiliteit van de BTW, gemeentelijke kwesties, het scheppen van gelijke kansen voor gehandicapten en rekening houden met hun behoeften. Territoriale samenhang verwezenlijken in een Europese Unie waarbinnen grote verschillen in ontwikkelingsniveau bestaan, zal geen eenvoudige opgave zijn. We beschikken al over een rechtskader en gereserveerde middelen, maar we hebben ook nog altijd de volledige inzet van onze nationale en lokale overheden nodig om optimaal gebruik te kunnen maken van de unieke kans die we samen hebben gecreëerd om de regionale ontwikkeling in de EU te bevorderen. Ik zou alle rapporteurs willen feliciteren. Dit is opnieuw een grote stap voorwaarts in de geschiedenis van Europa. 
Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE ).
   – Voorzitter, de werkloosheid in de eurozone is lager dan ooit, maar ligt toch nog altijd op 8,8 procent. Daarom is het nodig dat de structuurfondsen en ook het Sociaal Fonds ingezet worden om de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt van onze mensen in Europa te verbeteren. Ik ben dankbaar voor de wijzigingen die zijn aangebracht, dank ook aan de rapporteur, José Silva Peneda, die met groot engagement en heel energiek het debat is aangegaan.
Het Sociaal Fonds concentreert zich nu op de globalisering en het verbeteren van de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt van mensen. Het fonds kan helpen bij de toegang tot werk, het voorkomen van werkloosheid, het verlengen van het beroepsleven en het verhogen van de arbeidsparticipatie van met name vrouwen en ouderen. 
Gábor Harangozó (PSE ).
   – Het cohesiebeleid zou symbool kunnen staan voor een Europese mentaliteit, omdat het berust op openlijke solidariteit die zich uitstrekt tot elke regio in Europa. Dat geldt met name als de middelen vergezeld gaan van verordeningen die zelfs de armste regio's in staat stellen te profiteren van de ontwikkelingskansen die worden geboden.
Twee jaar geleden traden tien nieuwe lidstaten toe tot de Europese Gemeenschap, waarvan vele met arme regio's. De regio's in deze landen hebben een ander ontwikkelingstraject gevolgd dan de regio's in onze westelijke lidstaten. Daardoor kampten ze ook met andere problemen die we moesten oplossen. Dankzij het werk dat we de afgelopen twee jaar hebben verzet en dat gepaard ging met uitgebreide debatten en politieke strijd, zijn we erin geslaagd flexibele en doeltreffende wetgeving tot stand te brengen die een bijdrage kan leveren aan de oplossing van de problemen in de nieuwe regio's. We hebben alle reden deze overeenkomst toe te juichen.
Als de stemming morgen een positieve uitslag oplevert, kunnen wij een uniek panorama schetsen voor elke regio in Europa. We kunnen banen scheppen, wegen bouwen, huizen renoveren. In feite kunnen we beginnen aan de bouw van een nieuw Europa en kunnen we Oost- en West-Europa nader tot elkaar brengen, niet alleen op politiek vlak, maar ook als het gaat om de kwaliteit van leven van onze burgers.
Lambert van Nistelrooij (PPE-DE ).
   – Voorzitter, het regionaal beleid omvat, na de landbouwbudgetten, de belangrijkste Europese investering mede gericht op integratie en het bereiken van Lissabon en Göteborg. Zo leggen bijvoorbeeld ook de concurrentiegelden – doelstelling 2 – samen met de budgetten voor onderzoek en ontwikkeling de basis voor een ontwikkeling in het cohesiebeleid tot 2013, maar ik denk ook daarna.
We hebben het vandaag gehoord: transparantie en het tonen van resultaten staan in de komende jaren centraal, ook in het debat over de tussentijdse herziening van 2010. Maar de Europese burger mist de herkenbaarheid en de tastbaarheid van Europa. Hier ligt vandaag het plan D, het plan voor voor ontwikkeling. Het is meer dan het rondpompen van de gelden van fondsen waarvan de nationale lidstaten spreken. Zij boeken het geld weer in en wensen amper verantwoording af te leggen. Europapromotie blijft achterwege.
Ik heb een vraag aan mevrouw Hübner: kunt u in dit kader aanvullende acties voor van de burger voorleggen? Regio's en steden zijn deze richting al ingeslagen. De burger en de partners in het regionaal beleid ...
Stavros Arnaoutakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs gelukwensen met het uitstekende werk dat zij gedurende al deze tijd hebben verricht. De structuurfondsen zijn cohesie-instrumenten die Europa dichter bij de burger brengen.
Het is zeer belangrijk dat het Europees Parlement er na lange en moeilijke onderhandelingen in geslaagd is om belangrijke kwalitatieve veranderingen aan te brengen in de tekst van de verordeningen. Die veranderingen zullen bijdragen aan een betere levenskwaliteit van de burgers, aan maatregelen en plannen die geen verschillen veroorzaken, maar duurzame ontwikkeling en democratisering van de uitvoeringsprocedures van de fondsen bevorderen door middel van een uitgebreid partnerschap en de betrokkenheid van de vertegenwoordigers van het maatschappelijke middenveld.
In een periode van crisis en euroscepsis zijn dergelijke successen belangrijk en daarom moeten wij allen ons best doen om deze successen niet alleen te bevorderen, maar er ook voor te zorgen dat zij goed worden uitgevoerd.
De nieuwe programmeringsperiode is moeilijk. De voor cohesie beschikbaar gestelde middelen volstaan niet en de verschillen in ontwikkeling zijn groot. Het is daarom van groot belang dat al deze middelen via gedecentraliseerde, flexibele en minder bureaucratische procedures bij de eindontvanger in de minder ontwikkelde regio’s van de oude en de nieuwe lidstaten terecht kunnen komen en niet terugbetaald hoeven worden aan de rijke landen. 
Hannes Manninen,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de leden van het Europees Parlement bedanken voor hun uiteenlopende en verdienstelijke bijdragen. Deze tonen aan dat het Parlement zich grondig en gevarieerd heeft voorbereid.
De gedachte dat het cohesiebeleid geen doel op zich mag zijn, wordt gelukkig breed gedragen. Het hoofddoel is veeleer het realiseren van gelijkwaardigheid tussen mensen, ten gunste van hen, en het behalen van concrete resultaten.
Een ander belangrijk onderwerp, dat ik al in mijn openingstoespraak noemde, is partnerschap en het maatschappelijk middenveld. Het derde onderwerp dat genoemd moet worden is milieu, duurzame ontwikkeling en veiligheid. Al deze factoren brengen de Europese Unie dichter bij de burgers, zijn hen van dienst en bieden de mogelijkheid de relatie tussen de burgers en de Europese Unie te verbeteren.
Daarnaast wil ik kort twee zaken toelichten, namelijk het hergebruik van niet-bestede middelen, en de doelstellingen van Lissabon en de structuurfondsen.
De Raad nam voor het eerst een standpunt in over het hergebruik van niet-bestede middelen toen hij onderhandelde over het Interinstitutioneel Akkoord. Dat standpunt was negatief. Vanwege herhaalde verzoeken van de Commissie regionale ontwikkeling stelde het toenmalige voorzitterschap deze zaak opnieuw aan de orde in het Comité van Permanente Vertegenwoordigers van de Raad. Het comité verwierp het voorstel van het Europees Parlement bijna unaniem. De delegaties weigerden ook een verklaring over deze zaak op te stellen.
Ik heb begrepen dat het Parlement en de Commissie een gezamenlijke verklaring over deze zaak zullen afleggen. Dat is naar mijn mening een goede procedure. De Raad kan echter niet instemmen met de inhoud van deze verklaring, omdat in de lidstaten niet de oprechte wil bestaat om halverwege de programmeringsperiode te praten over het hergebruik van niet-bestede middelen.
De doelstellingen van Lissabon inzake groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid moeten naar mijn mening niet worden beschouwd als strijdig met de sociale en regionale dimensie. Integendeel, mits goed uitgevoerd waarborgen de doelstellingen van Lissabon dat er rekening wordt gehouden met specifieke regionale kenmerken en dat er ook in de toekomst een doeltreffend cohesiebeleid wordt gevoerd.
Het is mogelijk om gedetailleerder op mijn standpunten in te gaan tijdens de vergadering van de Commissie regionale ontwikkeling van volgende week maandag in Brussel, waarbij ik aanwezig zal zijn. Tot slot wil ik iedereen van harte bedanken voor de uitstekende samenwerking.
Danuta Hübner,
   –Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag vijf korte observaties met u willen delen.
Ten eerste wil ik opmerken dat het proces dat ons in deze fase van de voorbereidingen voor de volgende generatie van ons cohesiebeleid heeft gebracht, duidelijk aantoont dat de communautaire methode goed functioneert en dat de Europese instellingen in staat zijn om de benodigde consensus tot stand te brengen.
Ten tweede kunnen wij thans constateren dat wij een beleid hebben dat het gehele grondgebied van de Europese Unie bestrijkt, een beleid dat afgestemd is op de uitdagingen van de globalisering, van de uitbreiding en van een grotere verscheidenheid. Dit beleid is ook in overeenstemming met het gelijkheidsbeginsel en kan niet alleen aangepast worden aan de zeer uiteenlopende regionale omstandigheden, maar kan ook inspelen op de behoeften die er in de verschillende gebieden en steden bestaan.
Ten derde heb ik door dit debat een goed inzicht gekregen in uw belangrijkste punten van zorg: de bezorgdheid over de specifieke situaties in afzonderlijke regio’s, de bezorgdheid over de benodigde flexibiliteit met betrekking tot bepaalde aspecten en de bezorgdheid in verband met de koppelingen tussen de agenda van Lissabon en het cohesiebeleid. Wij zullen hiermee zowel bij de onderhandelingen over de programma’s als bij de tenuitvoerlegging ervan rekening houden.
Ten vierde ben ik ervan overtuigd dat de leden van dit Europees Parlement door een dialoog met de burgers en met alle partners aan te gaan, een actieve rol zullen spelen bij het bevorderen van dit beleid in hun kiesdistricten. Wat dat betreft, rekenen wij heel sterk op u.
Ten vijfde staan wij nu voor de uitdaging om voor een tijdige tenuitvoerlegging te zorgen, om de structuren voor het beheer en de financiële controle in de lidstaten en de regio’s te verbeteren teneinde ervaringen en getrokken lessen uit te wisselen, om de voordelen van goede praktijken optimaal te benutten en om het risico te voorkomen dat problemen zich zullen herhalen.
Wij hebben ervoor gezorgd dat dit beleid een belangrijke bijdrage levert aan Plan D en wij zijn bereid om hier in de toekomst samen met u aan te blijven werken. 
Vladimír Špidla,
   –Dames en heren, met grote belangstelling heb ik deelgenomen aan uw debat en met grote voldoening heb ik kunnen zien hoezeer u belang hecht aan sociale cohesie. Naar mijn mening is het nu het allerbelangrijkst om de weg te bereiden voor een zo doeltreffend mogelijke tenuitvoerlegging van het Europese structuur- en cohesiebeleid in de praktijk. Ook dienen we een zo open mogelijke dialoog met de burger te voeren en zo vergaand mogelijk partnerschappen te ontwikkelen, zoals per slot van rekening in de voorstellen wordt benadrukt en voorgesteld. Ik denk dat zodra we in de uitvoeringsfase aanbeland zijn, er een volgende belangrijke fase aanbreekt, en wel die van de voorbereiding van de verdere strategieën. Ik verheug mij buitengewoon op de samenwerking, zowel bij de uitvoering, de zoektocht naar controlemechanismen, als bij het zoeken naar nieuwe strategieën. Want het leven staat niet stil, en ongetwijfeld zullen zich nieuwe uitdagingen aandienen. 
De Voorzitter.
   – De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt over enkele minuten plaats.
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – De regio’s zijn de bouwstenen van Europa, de culturele verscheidenheid en de bevordering van regionale diversiteit behoren tot de voornaamste kenmerken van de Unie. Het verheugt me dan ook te constateren dat voor de periode 2007-2013 meer dan een derde van de begroting van de Unie bestemd wordt voor de structuurfondsen.
Als men de doelstellingen van Lissabon wil bereiken en de economie vooral op lokaal en regionaal niveau wil aanzwengelen, is het een essentiële voorwaarde dat er steun wordt gegeven aan de regionale identiteit, ook al wordt op Europees niveau gestreefd naar convergentie wat betreft de ontwikkeling en de verbetering van de voorwaarden voor groei en werkgelegenheid. Het zijn namelijk de kleinschalige realiteiten die de drijvende kracht vormen achter de markt in Europa. Het idee om de betrokkenheid en het concurrentievermogen op dit niveau te versterken door bevordering van partnerschappen tussen openbare en particuliere instanties en niet-gouvernementele organisaties, is dan ook een stimulans voor een herstel van de economie waarvan de gehele Unie de vruchten kan plukken. Ik hoop dat de regio’s deze uitdaging zullen oppakken en dat zij de suggesties en de middelen die de diverse partijen aanbieden, weten om te zetten in concrete plannen voor economische en maatschappelijke ontwikkeling. Daarbij moeten de regio’s vooral mikken op volledige werkgelegenheid en een intelligente en duurzame benutting van de menselijke, artistieke en natuurlijke middelen die ons ter beschikking staan. 
Richard Corbett (PSE ).
   –De structuurfondsen spelen een essentiële rol bij het waarborgen dat de toenemende welvaart die door de interne Europese markt wordt gegenereerd, evenwichtiger wordt verdeeld en dat minder welvarende regio’s de kans krijgen om een inhaalslag te maken.
Het creëren van een markt op Europees niveau brengt inherent ook een Europese verantwoordelijkheid met zich mee om te zorgen dat alle regio’s hiervan de vruchten plukken.
Mijn eigen kiesdistrict, Yorkshire and the Humber, heeft enorm veel profijt gehad van de Europese structuurfondsen. Het zuiden van Yorkshire heeft als een van de doelstelling-1-gebieden het hoogste niveau van steun gekregen. Het overgrote deel van de regio heeft daarvan ook kunnen profiteren. Wij zullen commissaris Hübner later dit jaar gaarne in deze regio verwelkomen om een aantal van de indrukwekkende projecten te laten zien die uit de structuurfondsen zijn gefinancierd.
Hoewel de toetreding van de nieuwe lidstaten tot een herverdeling van deze fondsen heeft geleid, ben ik verheugd dat in het nieuwe pakket voor de komende zeven jaar ook weer een aanzienlijke hoeveelheid financiële middelen voor Yorkshire and the Humber is voorzien, zij het op een lager niveau dan voorheen. 
Bogdan Golik (PSE ).
   – Ik wil mijn steun uitspreken voor het voorstel van de Commissie over de vaststelling van een wettelijk instrument van de Gemeenschap in de vorm van de Europese groepering voor territoriale samenwerking. Ik steun dit initiatief van ganser harte. Het komt voort uit de noodzaak om de bestaande oplossingen te verbeteren en problemen in de territoriale samenwerking te overwinnen die voortvloeien uit de verschillen in rechtsstelsels en procedures.
Ik ben ervan overtuigd dat dit nieuwe initiatief grensoverschrijdende, interregionale en internationale samenwerking gemakkelijker en efficiënter zal maken. De in het Verdrag vervatte doelstelling inzake het realiseren van grotere sociale en economische samenhang werd uitzonderlijk belangrijk na 1 mei 2004, toen de Europese Unie tien nieuwe lidstaten, waaronder Polen, welkom heette. De armste regio’s van de Europese Unie liggen precies binnen de grenzen van deze nieuwe lidstaten. We kunnen die echter niet vanuit een puur economisch gezichtspunt bekijken. We moeten naar de culturele erfenis van deze regio’s kijken en naar wat zij hun partners aan samenwerking te bieden hebben. Wettelijke en administratieve problemen mogen de vooruitgang niet in de weg staan en moeten effectiever worden aangepakt dan tot dusver is gebeurd.
Ik hoop dat de verordening betreffende een Europese groepering voor territoriale samenwerking, waarmee bijna twee jaar wetgevingsarbeid is gemoeid, evenals het door de Raad vastgestelde gemeenschappelijk standpunt en de uitstekende, door het Europees Parlement aangenomen verslagen van de heer Olbrycht, ons in staat zullen stellen dit doel te bereiken en een model voor Europese integratie op te zetten dat gebaseerd is op solidariteit en eensgezindheid. 
Margie Sudre (PPE-DE ).
   – Tijdens de Europese Raad van 5 december 2005 is de basis gelegd voor de programmering van de structuurfondsen tot 2013. Voor de vier Franse overzeese gebiedsdelen is dezelfde som gereserveerd als voor 2000-2006, te weten 2,83 miljard euro.
Ik vestig de aandacht op het feit dat de beschikbare som vrijwel exact dezelfde is. Dat komt omdat de Franse overzeese gebiedsdelen niet alleen convergentieregio's zijn, maar ook uit hoofde van hun status als ultraperifere regio's in aanmerking komen voor steun uit de structuurfondsen. De in Frankrijk zelf gelegen regio's krijgen allemaal veel minder geld, en hetzelfde geldt helaas voor veel andere regio's in de EU. 
Frankrijk, Spanje en Portugal hebben speciale toewijzingen gekregen ter compensatie van het feit dat de ultraperifere regio's in een nadelige positie verkeren en daarom extra kosten moeten maken. Het is jammer dat deze nieuwe maatregel in het kader van de algemene verordening nauwelijks zichtbaar is.
Ik wil de Commissie verzoeken om enige flexibiliteit te tonen bij de tenuitvoerlegging van deze steun. De daarvoor geldende regels zijn in de EFRO-verordening vastgelegd, maar we moeten wel bedenken dat het heel moeilijk is de in die regels genoemde aanvullende operationele kosten precies te berekenen.
De prestaties van de overzeese gebiedsdelen met betrekking tot het beheer van de Europese structurele hulp is heel goed: ze volgen de regels en ze gebruiken de steun op verstandige wijze. Het is nu aan deze gebiedsdelen om dit voorbeeldige beheer voort te zetten. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

Diana Wallis (ALDE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, het gaat slechts om een klein amendement om een foutje te corrigeren dat in de tekst van overweging G is geslopen. Wij willen alleen maar het woordje “regelgever” door “onderneming” vervangen zodat de tekst van deze overweging nu als volgt luidt: “overwegende dat de door de enquêtecommissie te behandelen kwesties niet alleen de rechtstreeks betrokken Europese burgers aangaan, maar van algemeen belang zijn, met name wat betreft de behoorlijke werking van de interne markt voor verzekeringsproducten, de correcte tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht en adequate schadeloosstellingsmechanismen voor de burgers, met name in grensoverschrijdende situaties waar de betrokken onderneming onder toezicht van het land van herkomst staat”. 


Joseph Muscat (PSE ),
   –Na de woorden “roept daarom op om” komt het zinsdeel “tegen 2006 een comité van wijzen in te stellen”. En de zin eindigt dan op de normale manier: “en daarover zes maanden na de instelling van het comité verslag uit te brengen”. Dit amendement is al besproken met de schaduwrapporteurs. 


Caroline Lucas (Verts/ALE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar de woorden “in het kader van het structuur- en cohesiebeleid” in dit amendement invoegen. Deze woorden zouden op uw stemlijsten moeten staan. In wezen vinden ook wij dat geïsoleerde gebieden problemen hebben, maar wij zijn van mening dat deze beter via het structuur- en cohesiebeleid opgelost kunnen worden. Vandaar dit mondeling amendement. 

Caroline Lucas (Verts/ALE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, hopelijk heb ik met dit mondeling amendement meer succes. Ik zou graag zien dat het woord “uiteindelijk” geschrapt wordt. Op dit moment bevat het amendement de zinsnede “uiteindelijk ook inclusief NOx-emissies”, maar ik wil het woord “uiteindelijk” graag hieruit schrappen. De GUE/NGL-Fractie die het amendement heeft ingediend, kan zich hierin vinden. 

Jeanine Hennis-Plasschaert (ALDE ).
   – Voorzitter, ik ben groot voorstander van een spoedige integratie van de luchtvaartsector in het EU-ETS, De definitieve versie van deze resolutie kan ik echter niet steunen, met name omwille van de paragrafen die wijzen op een gelijkwaardige behandeling van de verschillende transportmodaliteiten en de introductie van de kerosinetaks. Ik wil dan ook vragen om mijn naam als rapporteur van advies van deze resolutie terug te trekken. 
Chris Davies (ALDE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar laten aantekenen dat dit niet het standpunt van de volledige ALDE-Fractie weergeeft.
De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, illegale immigratie naar Europa en de daarmee gepaard gaande criminaliteit vormen gezien de ware vloed aan migranten een steeds urgenter probleem. We kunnen deze illegale immigranten alleen behoeden voor een jammerlijke dood tijdens de reis of een slavenbestaan in de EU als we in de landen van herkomst relevante voorlichting geven en illegalen onverbiddelijk terugsturen. Dat is de eis van het ogenblik, zoals we uit het verslag-Cavada zouden moeten concluderen. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er moeten afdoende maatregelen worden genomen tegen mensensmokkel. Mensensmokkelaars verdienen inmiddels net zo veel als drugsdealers. De Europese Unie heeft een heel scala aan maatregelen getroffen in de strijd tegen mensensmokkel, maar deze maatregelen zijn niet afdoende. Ik ben daarom blij dat de Europese Unie nu overleg voert met de Verenigde Naties en een aanvullend protocol heeft ondertekend dat moet garanderen dat voortaan ook met landen buiten de Unie gezamenlijk wordt opgetreden tegen mensensmokkel.
Ik heb daarom de ondertekening van het aanvullend protocol door de Europese Unie gesteund; hiermee hebben we nog een instrument in handen in de strijd tegen mensensmokkel en daarmee ook tegen de georganiseerde misdaad. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om het tweede onderwerp, namelijk om mensenhandel. Ook op dit gebied heeft de Europese Unie een aanvullend protocol gesloten. Mensenhandel is een van de zwaarste misdrijven van vandaag waarmee miljoenenwinsten worden gemaakt ten koste van mensen.
De Europese Unie neemt de juiste maatregelen, maar kan het probleem niet alleen aan. Daarom moeten we proberen samenwerkingsverbanden met landen buiten de Unie aan te gaan. Met het protocol van de Verenigde Naties hebben we een nieuw volkenrechtelijk instrument in handen om samen met alle betrokken landen effectievere maatregelen in de strijd tegen mensenhandel te nemen dan de maatregelen die we tot nu toe hadden. Enerzijds stellen we daarmee een humanitaire daad, anderzijds bestrijden we de internationale georganiseerde misdaad met een zeer effectief instrument. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   – De mensenhandel neemt alarmerende proporties aan. Geschat wordt dat elk jaar weer 700 000 mensen hiervan het slachtoffer worden.
Het gaat hier om een transnationaal verschijnsel waarop de internationale gemeenschap een gezamenlijk antwoord zal moeten formuleren. De betrokken instanties zullen hun optreden moeten coördineren. We moeten daarom bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad op doeltreffende wijze samenwerken door – bijvoorbeeld – de definities van specifieke delicten in de verschillende nationale rechtsstelsels te harmoniseren, door het verlenen van wederzijdse rechtshulp en via gezamenlijke onderzoeken.
De internationale gemeenschap heeft met het aannemen van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de grensoverschrijdende georganiseerde criminaliteit een belangrijke stap voorwaarts gezet. Deze overeenkomst is door 121 landen geratificeerd, waaronder een aantal landen van de Europese Gemeenschap; het is het eerste over de gehele wereld geldende en rechtens bindende instrument voor het bestrijden van criminele netwerken.
Ik ben blij dat Portugal behoort tot de groep landen die deze overeenkomst heeft geratificeerd. De zeven lidstaten die dat nog niet gedaan hebben zullen dat hopelijk bij de eerstvolgende gelegenheid doen.
Ik ben heel blij met de sluiting van dit protocol. Het voorziet in strikte maatregelen voor het bestrijden van de handel in mensen, met name vrouwen en kinderen, en wel door deze personen tegen slavernij, seksuele uitbuiting en illegale tewerkstelling te beschermen. De slachtoffers krijgen bovendien juridische en materiële bijstand. Tot slot bevat het protocol bepalingen betreffende het fysieke en psychologische herstel van deze slachtoffers. 
Véronique Mathieu (PPE-DE ),
   – Elk jaar weer worden meer dan 800 000 mensen het slachtoffer van mensenhandel. Deze door de georganiseerde misdaad bedreven vorm van "handel" is net zo winstgevend als de internationale handel in wapens of drugs. Mensen worden verhandeld om ze seksueel of economisch uit te buiten, waarbij hun grondrecht op menselijke waardigheid met voeten wordt getreden. Het zal heel moeilijk zijn deze gesel te bestrijden, en het zal veel geld kosten, aangezien de netwerken van de smokkelaars vaak internationaal vertakt zijn en ze dus gebruik kunnen maken van verschillen in nationale wetgeving en mazen in het coördinatiesysteem.
Ik heb vóór dit voorstel van de Raad betreffende de sluiting van twee aanvullende protocollen bij het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de grensoverschrijdende georganiseerde criminaliteit gestemd, omdat deze protocollen de coördinatie en de harmonisatie van de procedures zullen verbeteren.
Er is enige vooruitgang geboekt bij de vervolging van de smokkelaars. Van cruciaal belang is echter dat de slachtoffers beter beschermd worden. Dat het hier om slachtoffers gaat, en dat deze mensen de rechten moeten krijgen die slachtoffers toekomen, dient duidelijker erkend te worden. We moeten maatregelen blijven ontwikkelen om de slachtoffers juridische, materiële en psychologische steun te geven. Ze moeten een tijdelijke verblijfsvergunning krijgen of hulp bij repatriëring ontvangen. De slachtoffers die de moed hebben om hun smokkelaars aan te geven verdienen bijzondere bescherming; ze moeten immers voortdurend beducht zijn op vergelding.
Gérard Deprez (ALDE ),
   – Jaarlijks worden circa 800 000 ton autobatterijen, 190 000 ton industriële batterijen en 160 000 ton draagbare batterijen in de EU op de markt gebracht. Deze batterijen bevatten zware metalen (kwik, lood en cadmium), stoffen die schadelijk zijn voor het milieu en de menselijke gezondheid.
Toch hebben tot nu toe maar zes lidstaten een nationaal systeem opgezet voor de inzameling van alle soorten afgedankte batterijen voor recycling. Van deze zes lidstaten is België de beste leerling: in dit land wordt bijna 60 procent van de batterijen ingezameld.
Ik ben vóór de richtlijn waarover we nu gaan stemmen. Deze is erop gericht tegen 2008 in de gehele EU een dergelijk systeem operationeel te hebben.
Een aantal maatregelen verdient bijzondere aanbeveling: een algemeen verbod op het op de markt brengen van batterijen en accu's die te grote hoeveelheden zware metalen bevatten; het vastleggen van kwantificeerbare inzamelings- en recyclingsdoelstellingen; de verplichting om de reële levensverwachting van de batterij of accu op het etiket te vermelden om de consumenten dienaangaande te informeren, en steun voor onderzoek gericht op de ontwikkeling van milieuvriendelijker batterijen en nieuwe recyclingtechnieken.
David Martin (PSE ),
   –Het feit dat bijna de helft van alle draagbare batterijen die in 2002 in de 15 lidstaten van de EU werden verkocht, uiteindelijk verbrand of als afval gestort zijn, maakt dit verslag tot een belangrijk stuk wetgeving op milieugebied.
De interessantste punten die in dit verslag aan de orde komen, hebben betrekking op de belangrijkste maatregelen die moeten leiden tot een vermindering van de schadelijke effecten van afgedankte batterijen.
In het verslag worden de lidstaten ertoe verplicht te waarborgen dat producenten apparaten op een zodanige manier ontwikkelen dat batterijen en accu’s na gebruik eenvoudig verwijderd kunnen worden en dat de apparaten vergezeld gaan van een gebruiksaanwijzing met informatie voor de consument. Daarnaast zijn de producenten nu verantwoordelijk voor de financiering van de nettokosten die voortvloeien uit de inzameling, verwerking en recycling van afgedankte batterijen en accu's, ongeacht het tijdstip waarop deze op de markt zijn gebracht. Voorts zal de capaciteitsvermelding op alle draagbare en autobatterijen en accu's uiterlijk 12 maanden na de datum van omzetting van de richtlijn worden ingevoerd.
Ik steun de oproep in het verslag tot het stimuleren van onderzoek om batterijen minder schadelijk voor het milieu te maken en om de ontwikkeling van nieuwe recyclingtechnologieën te bevorderen. Daarnaast dient er een doelstelling van 50 procent gesteld te worden voor het recyclen van niet-gevaarlijke batterijen. 
Jeffrey Titford (IND/DEM ),
   –Zitten de brave burgers in de donkere krochten van East-Anglia te wachten op een richtlijn om batterijen verplicht te recyclen? Nee. Ik vermoed dat de meeste mensen daarover nog geen moment hebben nagedacht. En zelfs al zouden zij zich van dit meest recente, overijverige stuk EU-wetgeving bewust worden, dan gooien ze nog de lege batterijen van hun transistorradio’s gewoon in de vuilnisbak.
In de preambule van deze richtlijn staat: “Het is wenselijk de nationale maatregelen betreffende batterijen en accu’s, alsook afgedankte batterijen en accu’s te harmoniseren”. Wie heeft besloten dat dit “wenselijk” is? Dat is toch wel een rare uitdrukking in deze context. Iemand kan zich een knappe vrouw wensen, maar een of andere suffe verzameling regels om de manier te harmoniseren waarop wij met batterijen en accu’s omgaan – dat lijkt me sterk.
In deze richtlijn wordt bovendien de volledige financiële last voor het invoeren van deze nieuwe recyclings- en verwerkingsfaciliteiten op de schouders van de producenten gelegd. In een normale wereld, dat wil zeggen een wereld zonder de EU, zou het uiteraard logisch zijn dat als iemand een product koopt hij of zij ook verantwoordelijk is voor de afvalverwerking van dat product. Het beginsel dat “producenten moeten betalen voor de verwijdering” is typisch voor de houding van de EU.
Hou toch eens op met het bedenken van steeds weer nieuwe manieren om de productiekosten te verhogen. Het bedrijfsleven is namelijk niet in staat om voor deze extra kosten op te draaien. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – In het verslag dat vandaag aan ons voorligt wordt het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 12 juni 2006 bekrachtigd betreffende het Europees Sociaal Fonds voor de periode van 2007 tot 2013. Dat standpunt bevat wel enige positieve punten, maar die gaan niet ver genoeg; met andere punten zijn we het oneens.
Van de positieve punten noemen we hier sociale insluiting en gendergelijkheid. Het gemeenschappelijk standpunt gaat echter niet ver genoeg, en dat geldt vooral voor het bevorderen van de kwaliteit van het werk. Er moet ook meer worden gedaan om bestaande inkomensverschillen en de maatschappelijke ongelijkheid terug te dringen en zo echte economische en sociale cohesie te verwezenlijken.
In dit standpunt blijft de toepassing van middelen uit het Fonds echter beperkt tot het type beleid dat nauw aansluit bij de richtsnoeren en aanbevelingen van de Europese Werkgelegenheidsstrategie en de strategie van Lissabon. Zoals bekend hebben deze strategieën nu juist bijgedragen tot meer ongelijkheid en de deregulering van de arbeidsmarkt.
Intussen is het wel zo dat de lidstaten zelf hun prioriteiten kunnen vaststellen en zelf mogen beslissen op welke gebieden ze financiering willen bieden. Er is dus enige manoeuvreerruimte voor de lidstaten om tot een correcte toepassing te komen.
Wij hebben ons derhalve van stemming onthouden. 
Thomas Mann (PPE-DE ),
   . Ik heb vóór het verslag van collega Silva Peneda gestemd. Driekwart van de amendementen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is eerst met gekwalificeerde meerderheid door de Raad en vervolgens ook door de Europese Commissie goedgekeurd. Wederom hebben de inspanningen van het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad, die van doorslaggevende betekenis waren voor het bereiken van het compromis, hun vruchten afgeworpen. Het voorzitterschap heeft het begrip "flexicurity" vormgegeven: een combinatie van flexibele arbeidsmarkten en sociale zekerheid, waarbij rekening wordt gehouden met zowel werknemers als werklozen.
Het ESF draagt bij aan de economische en sociale cohesie en sluit aan op de nieuwe Lissabon-strategie. Het stimuleert de werkgelegenheid door lokale partnerschappen en ondernemingen op te zetten die belast zijn met het behoud van arbeidsplaatsen, vooral in structureel zwakke gebieden. Het ESF helpt bovendien bij de bestrijding van jeugd- en langdurige werkloosheid, het wegwerken van het tekort aan gekwalificeerde arbeidskrachten en het terugbrengen van sociale uitsluiting en discriminatie.
Het verheugt mij dat men bereid is om de sociale partners meer te betrekken bij de ontwikkeling en uitvoering van projecten. Het ESF moet een kwaliteitsmerk worden dat nationale programma’s niet vervangt, maar een effectieve aanvulling daarop vormt. Het helpt ons de uitdagingen waarvoor we ons door globalisering en demografische veranderingen geplaatst zien het hoofd te bieden en geeft de dringend noodzakelijke hervormingen van het economisch en sociaal beleid van de lidstaten een belangrijke impuls. 
David Martin (PSE ),
   –In de afgelopen programmeringsperiode en binnen de inmiddels uitgebreide Unie zijn we ons bewust geworden van het groeiende belang van milieubescherming gecombineerd met economische groei, met een verbeterde toegang voor mensen met een handicap tot door de overheid gefinancierde faciliteiten en met waarborging van gelijke behandeling en uitbanning van alle vormen van discriminatie
In dit verslag wordt speciale aandacht besteed aan de wijze waarop een groot aantal benadeelde en onderontwikkelde regio’s de kans zou kunnen krijgen om de achterstand op meer ontwikkelde regio’s in te halen. De regionale concurrentiepositie en werkgelegenheid blijft ook een centrale doelstelling in het regionaal beleid en voor deze prioriteiten is een aanzienlijke hoeveelheid financiële middelen beschikbaar.
Het Parlement is betrokken geweest bij de onderhandelingen met zowel het voorzitterschap als de Europese Commissie. Een van de belangrijkste doelstellingen daarbij was een aanzienlijke verhoging van de financiële middelen voor territoriale cohesie, een van de belangrijkste doelstellingen tegen de achtergrond van de uitbreiding.
Het Parlement is niet alleen op bovengenoemde punten succesvol geweest, maar zijn stem is ook op het gebied van de partnerschappen gehoord, waarop overeenkomstig de algemene verordening een grotere deelname van NGO’s en maatschappelijke organisaties wenselijk is. Bovendien zal de Commissie een verklaring afleggen over misbruik van de structuurfondsen door de georganiseerde criminaliteit. 
Brigitte Douay (PSE ),
   – Ik heb vóór de aanbeveling van de heer Hatzidakis over de algemene bepalingen inzake de structuurfondsen gestemd. Ik ben heel tevreden dat de nieuwe generatie programma's begin 2007 van start kunnen gaan; dat is voor de continuïteit van de acties in de lidstaten van cruciaal belang.
Ik betreur het echter wel dat er als gevolg van het akkoord over de financiële vooruitzichten minder middelen beschikbaar zijn voor het structuurbeleid in de periode 2007-2013 dan het Parlement en de Europese Commissie aanvankelijk hadden gevraagd.
Wat de verordeningen zelf betreft: het Parlement mag tevreden zijn dat een aantal van onze eisen door de Raad is aanvaard, en dat geldt in het bijzonder voor onze voorstellen met betrekking tot gehandicapte personen en duurzame ontwikkeling.
De nieuwe verordeningen zullen ons in staat stellen het cohesiebeleid van de Europese Unie voort te zetten. Dat beleid is erop gericht de armste regio's van de EU te helpen bij hun ontwikkeling en het concurrentievermogen van de EU als geheel te verbeteren.
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   – Het is heel belangrijk dat het pakket wetgeving op het gebied van de cohesie, met name het voorstel voor een verordening over de algemene bepalingen inzake de structuurfondsen, vandaag wordt aangenomen. Dan kunnen de lidstaten en de regio's van de Europese Unie hun nationale referentiekaders en hun operationele programma's afronden en vanaf 1 januari 2007 gebruik maken van de Europese fondsen.
Na succesvolle onderhandelingen met de Raad is er voor dit voorstel voor een verordening nu een tekst tot stand gekomen waarin bijna alle belangrijkste punten zijn opgenomen die het Europees Parlement in zijn in 2005 goedgekeurde voorlopige verslag aan de orde had gesteld.
De bedragen die de Commissie in haar oorspronkelijke voorstel voor de ultraperifere regio's had gereserveerd om de opname van deze regio's in de interne markt te vergemakkelijken en ze te compenseren voor de specifieke problemen van deze regio's zijn helaas niet overgenomen, ondanks de steun die de Commissie in dezen van de zijde van het Europees Parlement heeft ontvangen.
Er zijn echter wel bepalingen opgenomen over aanvullende financiering voor de ultraperifere regio's; bovendien is er voor de medefinanciering een plafond vastgesteld van 85 procent van de subsidiabele kosten.
Het belangrijkst is dat er voor de Autonome Regio Madeira een speciale – en gunstiger – overgangsregeling getroffen is voor een gefaseerde opname van deze regio in de categorie regio's met de nieuwe doestelling "regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid".
Ik zal daarom vóór deze aanbeveling stemmen. 
Jean-Claude Fruteau (PSE ),
   – Hoewel ik het betreur dat het Europees Parlement op 17 mei jongstleden de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 heeft bekrachtigd, komt het er nu opaan zoveel mogelijk te doen met de daaruit voortvloeiende karige middelen om de rol en de omvang van de structuurfondsen voor de komende jaren te bepalen.
Tegen deze achtergrond ben ik blij met de duidelijkheid die is ontstaan door de nieuwe opzet van het Europese regionaal beleid, dat met name gericht is op drie nieuwe doelstellingen, die meer samenhang vertonen en beter herkenbaar zijn.
Ik ben ook blij met het feit dat de aanzienlijke verlaging van de middelen waarover de EU voortaan kan beschikken, geen catastrofale gevolgen heeft voor de ultraperifere regio’s, die de steun van de communautaire solidariteitsinstrumenten zeer hard nodig hebben vanwege hun specifieke handicaps en hun ontwikkelingsachterstand.
De ultraperifere regio’s blijven dus onder de doelstelling “Convergentie, concurrentievermogen en territoriale samenwerking” (de oude doelstelling 1) vallen. Bovendien zal de bijzondere extra toelage van 35 euro per inwoner deels voorzien in hun behoeften. Tot slot zullen de ultraperifere regio’s via de doelstelling “Europese territoriale samenwerking” door kunnen gaan met hun werk om synergieën met de buurlanden in de Indische Oceaan en het Caribisch gebied tot stand te brengen.
Om deze redenen heb ik voor het verslag-Hatzidakis gestemd. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Het vandaag goedgekeurde gemeenschappelijk standpunt is een weerslag van het Interinstitutioneel Akkoord waarin het financieel kader voor de periode 2007-2013 is vastgelegd. Daarin werd voor de structuurfondsen 28 miljard euro minder gereserveerd dan de Commissie aanvankelijk had voorgesteld. In het vorige financiële kader bedroeg de omvang van deze structuurfondsen nog 0,41 procent van het communautair BNI; dat is nu 0,37 procent geworden. Zo worden doelstellingen als daadwerkelijke economische en sociale cohesie en reële convergentie op de helling gezet, evenals de herverdelende functie van de Gemeenschapsbegroting.
Er valt bij de doelstellingen van de structuurfondsen een belangrijke verschuiving waar te nemen. De cohesie wordt ondergeschikt gemaakt aan de mededinging en de belangen van de werkgevers, overeenkomstig de neoliberale agenda van Lissabon. In de context van de structuurfondsen zijn de publiek-private partnerschappen, de commercialisering van kennis en onderzoek, het aanpassingsvermogen en de mobiliteit van de werknemers de belangrijkste doelstellingen geworden.
De N+2-regel blijft gehandhaafd, en er is zelfs niet overwogen – niet door de Raad, althans –om bepalingen in te stellen die moeten garanderen dat uit de structuurfondsen afkomstige middelen die niet zijn gebruikt in het vervolg uitsluitend binnen de dezelfde sfeer mogen worden ingezet.
Vermeldenswaard is ook dat de concessies die de Raad in december 2005 heeft gedaan met betrekking tot de criteria voor toewijzing van middelen aan cohesielanden (als tegenprestatie voor kortingen) nu ook op de overige lidstaten van toepassing worden verklaard.
Daarom hebben we tegengestemd. 
Carl Lang (NI ),
   – De verhoging van de structuurfondsen, die tussen 2007 en 2013 35,7 procent van de begroting van de Europese Unie, ofwel 307,9 miljard euro, zullen uitmaken, is om drie redenen huichelachtig voor Frankrijk.
Terwijl de Franse belastingbetalers ruim 16 procent van de begrotingsinkomsten van Brussel opbrengen, daalt het aan Frankrijk toegewezen deel van de Europese regionale uitgaven voortdurend, en is het van 10 procent in 1994 gedaald tot minder dan 8 procent nu. Zo hebben de kantons in Frans Henegouwen, die toch onder massale werkloosheid gebukt gaan, sinds zes jaar geen recht meer op de structuurfondsen uit hoofde van doelstelling 1.
Bovendien gaat de verhoging van het aandeel van de regionale begroting ten koste van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en daarmee wederom van Frankrijk, als meest begunstigde land van dit beleid.
Maar het Europees regionaal beleid is vooral in economisch opzicht hypocriet. De structuurfondsen in Frankrijk zijn voornamelijk bestemd voor industriegebieden met teruglopende activiteit en de herontwikkeling van plattelandsgebieden, oftewel voor de slachtoffers van het beleid van Brussel, dat in vergaande mate verantwoordelijk is voor de afbraak van onze landbouw en de verwoesting van hele sectoren van onze industrie. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ),
   – Ik heb niet voor het gewijzigde verslag-Hatzidakis gestemd maar mij onthouden van stemming, omdat het Parlement met dit verslag in wezen bij alle belangrijke vraagstukken terugkrabbelt van zijn oorspronkelijke standpunt en zich schaart achter het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, waarmee het regionaal beleid en het beleid voor sociale samenhang worden afgezwakt.
Het gaat hierbij om het volgende.
- De beschikbare middelen worden aanzienlijk verminderd: van 0,41 procent in de periode 2000-2006 tot 0,37 procent in de periode 2007-2013. Er is 28 miljard euro minder beschikbaar dan de Commissie in haar oorspronkelijke voorstel had opgenomen, terwijl dat voor het Parlement het absolute minimum was om de steun aan de cohesie en het milieu te kunnen financieren.
- Het standpunt van het Parlement ten aanzien van het hergebruik van de middelen die verloren gaan wegens de strikte toepassing van de N+2-regel voor het regionaal beleid, wordt opgegeven. De kredieten die op die manier verloren gaan – naar verwachting een groot bedrag – zullen terugvloeien naar de nationale begrotingen van de rijkste lidstaten, ten koste van de armere landen en regio's.
- Er wordt ingestemd met een duidelijk verminderde financiële ondersteuning van zowel de zestien regio’s die het slachtoffer zijn van het zogenaamde statistisch effect, waaronder ook drie Griekse regio’s (Attica, Centraal-Macedonië, West-Macedonië), als de twaalf "natuurlijke convergentieregio’s", waaronder twee Griekse regio’s (Midden-Griekenland en de zuidelijke Egeïsche Zee).
- Er wordt ingestemd met de uitbreiding van de N+2-regel tot de projecten van het Cohesiefonds, hetgeen extra moeilijkheden en verliezen zal veroorzaken.
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   – Het geld uit deze fondsen moet alleen naar de allerarmste delen van Europa gaan. Zoals het er op dit moment voor staat, gaat het geld naar regio’s die relatief rijk zijn. Dat is onaanvaardbaar. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   – Het kaderbesluit betreffende de structuurfondsen wordt door de EU, de centrumrechtse en centrumlinkse regeringen gebruikt om meer vaart te zetten achter de verwezenlijking van de doelstellingen van de volksvijandige strategie van Lissabon, te weten: versterking van het concurrentievermogen, verhoging van de winsten uit kapitaal via kapitalistische herstructureringen en een aanval op de loon- en sociale rechten van de werknemers.
De middelen van de structuurfondsen gaan naar sectoren die interessant zijn voor de winsten uit kapitaal en tegelijkertijd worden "kruimels" uitgedeeld om de verontwaardiging van het volk te "bezweren" en de arbeiders- en volksbeweging te manipuleren.
Ofschoon de sociale en regionale ongelijkheid in de EU toenemen, wordt het aandeel van de structuurfondsen binnen de EU-begroting in de periode 2007-2013 verminderd van 0,41 procent naar 0,37 procent. Tegelijkertijd wordt munt geslagen uit de uitbreiding van de EU en uit de statistische gegevens met betrekking tot stadsgebieden om gebieden met grote economische problemen en enorme infrastructurele tekorten van financiering uit te sluiten.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland zullen tegen dit kaderbesluit stemmen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – In het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over de nieuwe verordening voor het Cohesiefonds blijven de in het vorige financieel kader opgenomen voorwaarden voor uitkeringen uit dit fonds gehandhaafd: het Stabiliteits- en groeipact moet worden nageleefd en aan de Maastricht-criteria voor nominale convergentie moet zijn voldaan. Cohesielanden – en dat zijn landen die economisch toch al zwakker zijn – worden zo dubbel gestraft. Ze kunnen zich geen crisis veroorloven, want dan kunnen ze niet meer voldoen aan de criteria van het Stabiliteits- en groeipact, als gevolg waarvan ze geen aanspraak meer kunnen maken op toewijzingen uit het Cohesiefonds. Dat komt neer op chantage, wat onaanvaardbaar is.
Ook het idee om de N+2 (N+3)-regel op het Cohesiefonds toe te passen wijzen wij onverbiddelijk af, omdat dit niet past bij de doelstellingen en het specifieke karakter van dit fonds. Wij herinneren eraan dat deze regel – die in het vorige financiële kader (2000-2006) op aandringen van Duitsland voor de overige structuurfondsen is ingevoerd – inhoudt dat middelen die binnen 2 (dan wel 3) jaar niet zijn gebruikt ingetrokken worden, hetgeen haaks staat op de doelstellingen die we via de structuurfondsen hopen te verwezenlijken. De nieuwe voorwaarde kan indien toegepast op het Cohesiefonds nóg negatievere gevolgen hebben, zeker als het gaat om het financieren van grote projecten – bij de uitvoering en financiering van zulke projecten stuit men immers ook op grotere problemen. 
James Nicholson (PPE-DE ),
   –Vandaag hebben wij gedebatteerd over de structuurfondsen en het Cohesiefonds en over grensoverschrijdende samenwerking. Wat het laatste punt betreft, hebben wij in Noord-Ierland al vele jaren ervaring met een dergelijke samenwerking en ik kan u vertellen tot voor kort met succes. De laatste tijd zijn die successen echter uitgebleven. Door de nieuwe samenstelling is het ICBAN (het Ierse netwerk voor het centrale grensgebied en een van de oudste instanties voor subsidies) onevenwichtig geworden. Het bestuur van het ICBAN telt nu twintig leden, waarvan er slechts drie uit de unionistische gemeenschap afkomstig zijn (de voorstanders van een hereniging met het Verenigd Koninkrijk). De samenstelling van deze instantie is niet evenwichtig meer en discrimineert de unionistische gemeenschap zodat zij ook niet langer op de steun van de unionisten in het grensgebied kan rekenen. Het ICBAN heeft de komende jaren de verantwoordelijkheid voor 25 miljoen euro aan financiële steun. De huidige situatie is onacceptabel en hieraan moet een einde komen. Indien deze discriminatie toch blijft voortduren, moeten de fondsen van ICBAN bevroren worden totdat er weer sprake is van een volledig evenwichtige en rechtvaardige verdeling van de financiële middelen. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   – Wij hebben gestemd vóór de twee verslagen waarmee wordt gestreefd naar een hervorming van het structuurbeleid van de EU. De eerste inspanningen voor de hervorming van dit beleidsterrein zijn een belangrijke stap in de goede richting.
Over het geheel genomen bepleiten wij echter een restrictievere houding tegenover de regionale steun van de EU. Wij zijn het niet eens met regionale bijdragen die worden gebruikt om huisvesting of toeristische activiteiten te steunen. Evenmin zijn we het eens met het voorgestelde beleid om eenzelfde onderzoeksgebied over verschillende universiteiten te verspreiden in plaats van het op minder plaatsen te concentreren.
Ian Hudghton (Verts/ALE ),
   –Ik heb namens de Verts/ALE-Fractie amendementen gesteund om de goedkeuring te bewerkstelligen van richtsnoeren voor de wilde vaart op het gebied van een eerlijke mededinging, sociale normen en milieubescherming. In deze amendementen gaat de aandacht ook uit naar de specifieke situatie en belangen van kleine en middelgrote reders.
Helaas zijn deze amendementen verworpen. In het algemeen druist het verslag daardoor in tegen de voorstellen van de Commissie om kartels in het zeevervoer te doorbreken. Daarom heb ik tegen het definitieve verslag gestemd. Ik ben namelijk van mening dat het oorspronkelijke voorstel van de Commissie in veel opzichten beter geschikt is om de kosten van het zeevervoer te verlagen zonder dat daarbij de betrouwbaarheid van de dienstverlening in het geding komt. 
Fernand Le Rachinel (NI ),
   – In waarde gerekend is het zeevervoer goed voor ongeveer 45 procent van de externe handel van de Europese Unie en in volume gerekend voor bijna 75 procent. De toepassing van de algemene regels van het mededingingsrecht op de sectoren internationale wilde vaart en cabotage levert in feite geen enkel probleem op, aangezien deze activiteiten al gedereguleerd zijn en plaatsvinden op basis van eerlijke concurrentie.
Het enige punt waarover echt hevig gediscussieerd is door alle betrokken partijen in de sector, is het schrappen van de in 1986 aan lijnvaartconferences verleende vrijstelling van de mededingingsregels. De in mijn verslag en in het verslag van mevrouw Wortmann-Kool gesuggereerde oplossingen lijken mij op dit punt uiterst evenwichtig, omdat ze terdege rekening houden met de belangen die op het spel staan.
Er is op dit moment immers geen enkele aanwijzing dat de sector lijnvaartconferences tegen concurrentie moet worden afgeschermd om zijn diensten te kunnen verlenen.
Bovendien is het ter bescherming van de rechtszekerheid van de maritieme sector nodig gebleken richtsnoeren op te stellen waarmee exploitanten zich kunnen aanpassen aan het nieuwe rechtskader en een geleidelijke overgang naar een systeem van concurrentie mogelijk wordt. Als alle garanties die door het Parlement in dit dossier zijn ingebouwd in acht worden genomen, zal het zeevervoer er ongetwijfeld alleen maar op vooruitgaan. 
Hynek Fajmon (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, graag zou ik een toelichting willen geven op mijn tegenstem tegen het verslag van de heer Lamassoure over het stelsel van eigen middelen van de EU. Met deze tegenstem sluit ik mij aan bij de overige afgevaardigden van de Tsjechische partij ODS. Naar mijn stellige mening is de hervorming van het stelsel van eigen middelen van de EU, zoals overeengekomen door de Europese Raad en de Commissie, een goed compromis dat het Parlement niet de grond in had moeten boren. Het zou juist goed zijn indien het Europees Parlement zich bij het compromis zou aansluiten. Wat ons het meest aanspreekt is het feit dat er binnen afzienbare tijd geen Europese belasting zal worden ingevoerd. Het huidige systeem werkt over het algemeen uitstekend en voorziet goed in de financiering van de Unie. Er bestaat dus geen enkele geldige reden om dit systeem over boord te zetten en te vervangen door een ander. Om die reden kan ik mij niet vinden in de kritische toon van het verslag van de heer Lamassoure. 
James Hugh Allister (NI ),
   –Zelfs wanneer rekening wordt gehouden met de Britse korting, kost de EU het Verenigd Koninkrijk in 2006 4 298 miljoen pond. Gezien het feit dat de nettokosten elk jaar in deze orde van grootte liggen, is het onthutsend hoeveel van onze nationale middelen wij in dit Europese zwarte gat hebben gestopt. En waarvoor? Denk eens aan de praktische infrastructurele veranderingen die er met dit kolossale geldbedrag doorgevoerd hadden kunnen worden als dit geld sinds 1973 gebruikt was voor de concrete behoeften van het Verenigd Koninkrijk.
Hoewel er nu 25 lidstaten zijn, zal het Verenigd Koninkrijk dit jaar een achtste (12,4 procent) bijdragen aan de totale begrotingsinkomsten van 83 miljard pond die nodig zijn om de EU in 2006 te financieren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de euroscepsis blijft groeien. In een periode dat onze gezondheidszorg en de cruciale onderwijssector onder grote druk staan, is het ontstellend dat wij zo veel geld van onze belastingbetalers verspillen aan een falende politieke unie. Nu de heer Blair ook nog eens heeft ingestemd met een gefaseerde afschaffing van de Britse korting en de reële kosten van de uitbreiding alsmaar stijgen, kan de situatie alleen maar nog slechter worden. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   – Ik heb vóór het uitstekende verslag van mijn collega, Alain Lamassoure, gestemd over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen. Willen we de politieke Europese Unie verder kunnen opbouwen, dan moet haar begrotingskader dringend worden hervormd. Het in december 2005 op moeizame wijze door de Europese Raad bereikte akkoord over de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 en de voorstellen van de Commissie bieden geen helder inzicht in de financiering van de Unie, waarbij de indruk bestaat dat men steeds verder verwijderd raakt van het beginsel van begrotingsbillijkheid, dat momenteel het fundament vormt van de bijdragen van de lidstaten ten behoeve van het functioneren van de Unie. Het debat over de eigen middelen en, op de achtergrond, het perspectief van een federaal Europa zal in de toekomst waarschijnlijk een van de meest netelige politieke kwesties worden. Gezien het tekortschieten van de huidige Europese financiële middelen en van die van de belangrijkste nettobetalers, vraag ik me voor de korte termijn echter af of het moment niet daar is om een grote Europese investeringslening te plaatsen ter financiering van alle grote infrastructurele werken (ruimte, autosnelwegen, hogesnelheidsspoorlijnen, communicatietechnologieën, havens, luchthavens, enz.) die nodig zijn voor economische ontwikkeling en maatschappelijke vooruitgang. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   –Wij hebben vandaag tegen het verslag van de heer Lamassoure gestemd over het besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen. Het is belangrijker dat er een effectievere en transparanter begrotingsproces voor de Unie wordt geschapen. Wij wijzen echter elke gedachte af dat de EU in de toekomst belasting zal heffen op zaken als energie, BTW of bedrijfswinsten. 
Lena Ek (ALDE ),
   – Ik heb besloten mij van stemming te onthouden wanneer het verslag over het besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen in stemming wordt gebracht.
Naarmate problemen en mogelijkheden steeds meer een grensoverschrijdend karakter krijgen, wordt de Europese Unie een steeds belangrijker forum om deze problemen op te lossen en deze mogelijkheden zo goed mogelijk te benutten. Terwijl ik hoop dat het proces van betere wetgeving een hele reeks kwesties uit de weg kan ruimen waarvan ik vind dat die thuishoren op nationaal niveau – ja, zelfs op regionaal niveau – zie ik dat de meeste terreinen zo belangrijk zijn voor de burgers van Europa dat daarvoor een gemeenschappelijke aanpak nodig is.
Het gaat daarbij onder andere om het milieu, onderzoek en ontwikkeling en energie, terreinen waarop we kunnen zorgen voor een gezondere omgeving met meer banen groei voor de lange termijn. Daarom ben ik in beginsel voor een nieuw financieringsstelsel voor de Gemeenschap. Daarentegen vind ik niet dat de huidige bijdragen van de lidstaten, die meer een weerspiegeling zijn van het vermogen om kortingen te bedingen dan van de behoeften die de landen in de EU vaststellen, moeten worden vervangen door een nieuwe vorm van eigen middelen, gebaseerd op energie, BTW of bedrijfswinsten, zoals de Commissie voorstelt. Dat zou geen rechtvaardiger stelsel zijn. Ik ben het wel eens met grote delen van het verslag dat ter stemming ligt. Meer transparantie en een vereenvoudiging zijn natuurlijk welkom. 
Jean-Claude Fruteau (PSE ),
   – Er mag dan een politiek akkoord over de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 liggen, de onderhandelingen die plaatsvonden tijdens de bijeenkomsten van de Raad op 15 en 16 december 2005 hebben nog eens duidelijk gemaakt dat het stelsel van eigen middelen dringend aan verandering toe is.
Terwijl de opbouw van Europa lijkt te haperen, met name vanwege de neiging om in nationaal egoïsme te vervallen en vanwege de kloof tussen de burgers en de communautaire instellingen, maken de ondoorzichtigheid van dat achterkamertjesoverleg en de wens van elke lidstaat om zich bij het bespreken van de begrotingskwestie alleen maar te laten leiden door eigenbelang, duidelijk dat het de hoogste tijd is dat we een duidelijk en transparant stelsel van eigen middelen krijgen, dat de Unie zoveel mogelijk bevrijdt van de huidige onzekerheden in de nationale begrotingen.
Het is absoluut noodzakelijk dat het Europees Parlement als volksvertegenwoordiger deelneemt aan dit proces. Het verslag-Lamassoure, waarover vandaag wordt gestemd, past binnen dit streven, en de conclusies ervan, waarin de hierboven tot uiting gebrachte zorgen goeddeels terugkomen, gaan in de goede richting, namelijk die van een Europa dat baas is over zijn financiële middelen en dichter bij de burger staat.
Ik heb dan ook voor deze tekst gestemd, hoewel ik graag had gezien dat de mogelijkheid van een Europese vennootschapsbelasting als nieuwe eigen bron van inkomsten van de Unie nu al genoemd zou zijn. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   – Beschikken over eigen middelen die passen bij de ambities van de Unie, inzichtelijk zijn en niet leunen op de bijdragen van de lidstaten, dit alles tussen nu en 2008, jazeker, en zonder te wachten op het verstrijken van de meerjarenprogrammering van de begroting: dat is de essentie van het verslag-Lamassoure. Hieruit moet worden afgeleid dat het Parlement een Europese belasting wil, en snel.
Wie wordt er eigenlijk voor de gek gehouden? Dit is wat men noemt een aanslag op de democratie: de spelregels die net zijn vastgesteld voor de komende zes jaar, gaan binnen nauwelijks twee jaar alweer op de helling! Net na de verwachte regeringswisselingen in diverse lidstaten, met name daar waar de bevolking de Grondwet al heeft verworpen. Zonder het met zoveel woorden te zeggen probeert men nu langs experimentele weg een staat te creëren. Want een organisatie die de bevoegdheid heeft om belasting te heffen is een staat, ook al heeft deze geen Grondwet, en geen legitimiteit, het blijft toch een staat, die – net als de lidstaten – beschikt over de bevoegdheid om de belastingbetaler onder druk te zetten.
De Europese Unie heeft echte eigen middelen gehad die samenhingen met haar bevoegdheden op handelsgebied: de douanerechten. Zolang zij bestaat, heeft zij er alles aan gedaan om die te gronde te richten. Laat haar die rechten dus maar in ere herstellen! Zij zal blijk geven van gezond verstand door de Europese economieën tegen oneerlijke concurrentie te beschermen en haar inkomsten te verhogen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – De Raad heeft met betrekking tot het systeem van eigen middelen voor de periode 2007-2013 besloten de Britse korting te behouden (al wordt er een uitzondering gemaakt voor de kosten voor uitbreiding) en vergelijkbare privileges toe te kennen aan de overige nettobetalers (Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Zweden), en wel via een verlaging van de BTW, een verlaging van de rechtstreekse bijdrage uit het bruto nationaal inkomen, een verhoging van de inhouding op de traditionele eigen middelen, en "kortingen" binnen de context van de structuurfondsen en het Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling.
De daaruit voortvloeiende kosten moeten worden opgebracht door de overige lidstaten, waaronder ook de cohesielanden. De cohesielanden worden dus dubbel gepakt: ze moeten een hogere bijdrage aan de Gemeenschapsbegroting leveren, terwijl er via de structuurfondsen en het Cohesiefonds minder middelen beschikbaar komen.
Dat is onrechtvaardig en onaanvaardbaar en op zich voldoende om onze tegenstem te rechtvaardigen.
Er zijn er ook die aandringen op het opzetten van een nieuw stelsel van eigen middelen, gebaseerd op Europese belastingen. Wij wijzen dat af.
Wij zijn van mening dat een rechtvaardig stelsel van eigen middelen gebaseerd behoort te zijn op het bruto nationaal inkomen en de relatieve welvaart van elke afzonderlijke lidstaat. Dat stelsel moet zo zijn opgezet dat elke EU-burger met zijn bijdrage aan de EU-begroting een vergelijkbare inspanning levert. Solidariteit en herverdeling komen zo via de uitgavenzijde concreet tot uitdrukking, waarbij de reële convergentie en sociale en economische cohesie als richtsnoer moeten dienen. 
David Martin (PSE ),
   –Ik heb mij van stemming onthouden met betrekking tot het verslag-Lamassoure over de eigen middelen ook al bevatte het een aantal goede ideeën voor het verbeteren van het huidige stelsel. Ik kon mij echter niet vinden in het standpunt van de rapporteur over de korting van het Verenigd Koninkrijk. Ik blijf ervan overtuigd dat die korting op basis van het huidige stelsel gerechtvaardigd is en dat er uitgebreidere hervormingen noodzakelijk zijn voordat er sprake kan zijn van een aanpassing van de korting van het Verenigd Koninkrijk. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   – Uiteraard is het een onhoudbare situatie als men voor de hele Unie, van 2007 tot 2013, beschikt over een begroting van minder dan 1 000 miljard euro, terwijl de begroting van de Verenigde Staten, voor één jaar, 2 500 miljard dollar bedraagt.
Om wat lucht te krijgen zonder de begroting te verhogen, offert de Europese Commissie eerst langzaam maar zeker het GLB en de kleine boeren op, om daarmee een groot deel van de jaarlijkse 45 miljard van de landbouwbegroting terug te halen. Vandaar het ongelooflijke standpunt van de Europese onderhandelaars, die op 30 juni 2006 achter de schermen bij de WTO nog akkoord zijn gegaan met een verlaging van onze invoerrechten met 50 procent, daarmee het monopolie op voedselgebied aan Brazilië latend. Dit biedt echter geen enkel soelaas voor het dieper liggende probleem. Iedereen weet dat het Europa van Brussel vanaf 2014 veroordeeld is tot het verhogen van zijn begroting en het invoeren van een Europese belasting.
Achter het technische rookgordijn gaat het bij de eigen middelen van het verslag-Lamassoure dus in feite om de politieke kwestie die al sinds 1951 sleept, van de eenheidsmarkt tot de eenheidsmunt, namelijk het langs proefondervindelijke weg invoeren van een politieke staat. Wat met de euro niet gelukt is, wat met de Grondwet niet gelukt is, omdat de mensen wakker zijn geworden, dat moet met de belasting tussen 2014 en 2019 wel gaan lukken. De belastingbetaler is gewaarschuwd. 
Andreas Mölzer (NI ),
   .  In het debat over de EU-begroting lag de nadruk tot op heden alleen op de continue verhoging van die begroting en het zoeken naar nieuwe inkomstenbronnen. In plaats van meteen om een EU-belasting te roepen, kunnen we beter ons bestedingspatroon onder de loep nemen. Nog steeds verdwijnen miljarden euro's uit onze gemeenschappelijke begroting in het zwarte circuit of worden over de balk gesmeten.
Daarom hebben we ten eerste een eersteklas fraudebestrijding nodig, ten tweede een beperking van de huishoudelijke uitgaven, bijvoorbeeld door een vergaderlocatie van het Europees Parlement te schrappen en onkostenvergoedingen te baseren op daadwerkelijk gemaakte kosten, en ten derde kunnen miljarden worden bespaard op uitbreidingen die onze burgers toch niet zien zitten. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   – In de marge van het zeer technische verslag van mijn collega Alain Lamassoure over de eigen middelen van de Unie, lijkt het me essentieel om nog eens te wijzen op het enkele jaren geleden door België en Guy Verhofstadt naar voren gebrachte idee om de Unie echte financiële autonomie te geven door middel van de invoering van wat een Europese belasting is gaan heten.
Een extra belasting? Absoluut niet. Het komt er gewoon op neer dat wat voor Europa betaald moet worden, niet meer aan de nationale staat wordt betaald, maar rechtstreeks door de Europese burger wordt afgedragen, naar het voorbeeld van de Amerikaanse burger en de Amerikaanse federale staat. Budgettair gezien is dit voor de Europese burger dus volledig neutraal, maar symbolisch gezien is het des te belangrijker, aangezien iedereen op die manier bewust gemaakt wordt van het deel van zijn belastinggeld dat voor het Europese project bestemd is. Ik wijs er overigens op dat Europa elke Europeaan 26 eurocent per dag kost.
Hoewel dit plan door sommige lidstaten positief is ontvangen (Oostenrijk, Luxemburg), blijven andere huiverig staan tegenover een instrument dat niettemin bedoeld is om Europa dichter bij de burgers te brengen. Dit plan zou ook een einde kunnen maken aan de vruchteloze discussies tussen nettobetalers en netto-ontvangers. Europa zal dan zeker de middelen krijgen die passen bij zijn ambities! 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   – De tot nu toe gebruikte methode voor het financieren van de Gemeenschapsbegroting voldoet niet langer. De afgelopen jaren is steeds duidelijker geworden wat de beperkingen van dit systeem zijn.
De meest recente debatten over begrotingszaken zijn verworden tot een weinig verheffend schouwspel. De discussie ging vrijwel steeds over de vraag wie wel en wie geen nettobetaler is. Er bestaan nu zoveel uitzonderingen en vrijstellingen dat het financieringsstelsel erg complex en ondoorzichtig is geworden.
Het financieringsstelsel van de Europese Unie is dus dringend aan een hervorming toe.
Ik vind het daarom een goede zaak dat het Europees Parlement er bij de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 in geslaagd is een tussentijdse herziening af te dwingen. Deze in 2008 of 2009 te houden tussentijdse herziening vormt een unieke gelegenheid voor een grondige herbeoordeling van het systeem van eigen middelen.
Net als de rapporteur, de heer Lamassoure, ben ook ik voorstander van een eerlijk en transparant systeem voor de financiering van de Gemeenschapsbegroting. Dat systeem moet de EU een financieel kader verschaffen dat aansluit bij de huidige prioriteiten en de gerechtvaardigde ambities van de EU.
Bij elke hervorming dient als richtsnoer te gelden dat de EU in minder sterke mate afhankelijk moet worden van overdrachten van de zijde van de lidstaten. De begroting moet Europeser worden. Zo verhinderen we dat discussies opnieuw verworden tot confrontaties waarbij de lidstaten zich uitsluitend laten leiden door eigenbelang. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – De vijf grootste niet-financiële multinationals die al sinds 1990 tot de top-7 behoren beschikten in 2003 samen over activa ter waarde van ongeveer 1 280 miljard dollar, ofwel 3 procent van het mondiale BNI. De grootste multinational in de financiële sector, Citibank, beschikte alleen al over eenzelfde som activa, hetgeen aantoont welke gewicht de financiële sector in de reële economie vertegenwoordigt.
Als we het hebben over de doelstelling van de consolidatie van de financiële diensten, hebben we het in feite over de consolidatie van de interne markt voor de financiële diensten en de integratie van de financiële markten. De bedoeling hiervan is om de nog bestaande obstakels voor het vrij verkeer van kapitaal weg te nemen en fusies en overnames van ondernemingen – in de eerste plaats ondernemingen in de banksector – aan te moedigen opdat de aldus tot stand gekomen conglomeraten op een gemondialiseerde markt kunnen concurreren.
Wij verzetten ons tegen deze tendens, zoals die in de resolutie van het Europees Parlement tot uitdrukking wordt gebracht. De doelstellingen van deze tendens – waarvan de euro een onderdeel is – blijken uit het actieplan voor de financiële diensten.
De voortschrijdende "financialisering" van de economie heeft niet alleen het verlies van vele banen tot gevolg – er gaat ook een parasiterende werking vanuit, aangezien deze tendens ertoe leidt dat er in de context van de reële economie minder investeringen worden gedaan in de productiesector. De instabiliteit van de financiële markten en de speculatieve "zeepbellen" die zo ontstaan leiden bovendien tot financiële crises die vervolgens kunnen uitmonden in economische crises. Deze casino-economie is alleen goed voor makelaars en – vooral – banken, die zo enorme winsten realiseren.
Vandaar onze stem tegen. 
Malcolm Harbour (PPE-DE ),
   –De Britse Conservatieve delegatie heeft zich bij de eindstemming over dit verslag van stemming onthouden. Wij ondersteunen veel voorstellen in het verslag-Szejna over recente ontwikkelingen en vooruitzichten in het vennootschapsrecht. Ik denk daarbij met name aan de noodzaak om betere reguleringsbeginselen toe te passen, om rekening te houden met de behoeften van de kleine en middelgrote ondernemingen en aan het belang van het ontwikkelen van beste praktijken met betrekking tot de uiteenlopende tradities en stelsels in de lidstaten. Wij steunen ook veel van de uitgewerkte voorstellen voor het verbeteren van de transparantie en de rechten van belanghebbenden.
Er is echter ook een aantal voorstellen dat niet op onze steun kan rekenen omdat zij de invoering van extra communautaire regelgeving tot gevolg zou hebben op gebieden waarop er geen aantoonbare voordelen zijn voor de ontwikkeling van een doeltreffende interne markt voor financiële diensten. Wij steunen de voordelen waarop ondernemingen aanspraak kunnen maken als zij hun werknemers laten participeren in de besluitvorming over de bedrijfsvoering, maar wij verwerpen het verplicht opleggen van één wettelijk participatiemodel op basis van een “”-benadering. Daarom hebben wij tegen paragraaf 3 en overweging F gestemd. 
Ivo Strejček (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, graag zou ik enige toelichting willen geven op de tegenstem tegen het verslag-Lucas van mijzelf en de overige afgevaardigden van de Tsjechische partij ODS. De luchtvaart heeft de afgelopen veertig jaar een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, hetgeen geleid heeft tot een verlaging van de uitstoot en de geluidsoverlast met meer dan 40 procent. Er bestaat geen enkel wetenschappelijk bewijs voor de noodzaak tot overmatige regulering in de door de heer Lucas in zijn verslag voorgestelde vorm. Verhoging van de belastingen op brandstof tasten het concurrentievermogen van de Europese luchtvaartmaatschappijen aan en leiden tot een verhoging van de prijs voor de eindgebruiker. Aantasting van het concurrentievermogen van het luchtverkeer zou ons op een nog grotere achterstand op het wereldtoneel komen te staan. Het verslag is niets anders dan wat modieuze milieupraat, en daarom hebben we tegengestemd. 
Robert Evans (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik heb met betrekking tot het verslag-Lucas mijn steun gegeven aan maatregelen om de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering te verminderen. Het is van cruciaal belang dat alle bedrijfstakken hieraan een bijdrage leveren, dus ook de luchtvaartsector.
Wij moeten er echter wel voor zorgen dat de maatregelen die wij nemen zowel zinvol als praktisch haalbaar zijn. Door alleen de belastingen te verhogen, worden de emissies niet automatisch teruggedrongen. Ook heeft het geen zin om luchtvaartemissies intern te verhandelen: dat dient in samenwerking met andere sectoren te gebeuren.
Natuurlijk is het luchtvervoer de afgelopen jaren danig toegenomen aangezien deze vorm van reizen niet langer beperkt is tot de middenklasse en de rijken. Zo stappen alleen al in het Verenigd Koninkrijk 30 miljoen mensen – dat is de helft van de bevolking – minstens één keer per jaar in een vliegtuig. Deze mensen hebben de Europese initiatieven waardoor goedkope luchtvaartmaatschappijen werden bevorderd en de grote maatschappijen zich gedwongen zagen de prijs van hun tickets te verlagen, alleen maar toegejuicht. Daarom kunnen de Europese burgers ook geen begrip opbrengen voor het streven van een aantal afgevaardigden in dit Parlement om prijsvechters buiten de wet te stellen of te dwingen hun activiteiten te staken.
Diezelfde burgers maken zich echter ook zorgen over de klimaatverandering. Zij willen een eerlijk en verstandig belastingstelsel en maatregelen die de regering en de luchtvaartsector in onderling overleg vaststellen. Alle maatregelen moeten afgestemd worden op de behoeften en wensen van deze consumenten, maar dan wel op zodanige wijze dat de bescherming van het milieu te allen tijde prioriteit krijgt. 
Liam Aylward (UEN ),
   –Ik sta positief tegenover de mededeling van de Commissie van september 2005 waarin een begin wordt gemaakt met het zoeken naar de meeste effectieve manieren om de internationale toename van broeikasgasemissies aan te pakken. Dat is hard nodig want tussen 1990 en 2003 zijn die emissies met 73 procent toegenomen.
De uitbreiding van het EU-systeem voor verhandelbare emissierechten (ETS) tot de luchtvaartsector zou wel eens de beste methode kunnen zijn om deze emissies te beperken en te zorgen dat de luchtvaart, net als alle andere sectoren, een bijdrage levert aan het terugdringen van schadelijke broeikasgassen.
Als wij op dit gebied vooruitgang willen boeken, is het van het allergrootste belang dat wij de effectiviteit van de technische ontwerpaspecten onderzoeken om te zorgen dat het beleid een optimaal effect heeft op de milieu- en economische efficiëntie. Daarbij moet de aandacht tegelijkertijd uitgaan naar bijvoorbeeld Ierland en andere geïsoleerde gebieden, omdat deze zo afhankelijk zijn van vervoersdiensten door de lucht. Overigens dienen in dat verband zowel de stedelijke als de regionale gebieden in ogenschouw te worden genomen.
Daarnaast verdienen de gevolgen voor de prijzen en de toekenning van emissierechten ook nader onderzoek. Gezien de geografische omstandigheden in Ierland vormt de luchtvaart een cruciaal onderdeel van onze infrastructuur, waarbij de diensten van de luchtvaartsector vanuit economisch en sociaal perspectief van essentieel belang zijn. Dat betekent dat een concurrerende markt voor de luchtvaartsector voor Ierland onontbeerlijk is om zijn economische concurrentiepositie te kunnen behouden. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   – Wij Zweedse Conservatieven willen dat de luchtvaart wordt opgenomen in het EU-systeem voor verhandelbare emissierechten. Dat zou een effectieve en rechtvaardige manier zijn om de milieukosten ten gevolge van het luchtverkeer te internaliseren, conform het beginsel dat de vervuiler betaalt.
Wij betreuren het dat de Zweedse regering heeft besloten om in Zweden een speciale regeling in te voeren in de vorm van vluchtbelastingen. Dat vervalst de concurrentie en verzwakt het concurrentievermogen van Zweden, terwijl het tevens weinig of geen milieuwinst oplevert in vergelijking met de invoering van de handel in emissierechten voor de luchtvaart.
Omdat in het rapport de invoering van een apart systeem van handel in emissierechten wordt bepleit, kunnen wij Zweedse conservatieven ons er niet achter scharen. Met een apart systeem riskeren we een lagere totale reductie van de uitstoot van broeikasgassen, en bovendien aanzienlijk hogere kosten dan nodig is. Wij Zweedse Conservatieven vinden dat de handel in emissierechten moet worden ingevoerd, maar wel op de juiste wijze.
Dat de prijzen van vliegtickets in Europa spectaculair zijn gedaald, is in de grond van de zaak een positieve ontwikkeling, die heeft geleid tot welvaart, vrijheid van verkeer en contacten tussen mensen. Wij betreuren het dat de rapporteur en de meerderheid van het Parlement een andere mening lijken te zijn toegedaan. Daarom zijn we het ook niet eens met de in het verslag opgenomen eisen inzake nog meer belastingverhogingen van verschillende aard op luchtvaartgebied. 
Robert Evans, Mary Honeyball en Linda McAvan (UEN ),
   –De Labour-afgevaardigden in het Europees Parlement staan volledig achter de maatregelen om de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering te reduceren. Wij steunen het beginsel om de luchtvaartemissies op te nemen in het EU-systeem voor verhandelbare emissierechten (ETS) en wij verzoeken de Commissie om op dat punt met werkbare voorstellen te komen. Wij hebben ons wat een paar punten in dit verslag betreft van stemming onthouden, omdat zij met elkaar in tegenspraak zijn of omdat zij niet voldoende doorgerekend of uitgewerkt zijn. 
Glyn Ford (PSE ),
   –Ik zal dit verslag over het reduceren van de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering steunen. De luchtvaart is namelijk een van de snelst groeiende bronnen van broeikasgassen.
Ik ben het vrijwel volledig met de rapporteur eens dat het van groot belang is dat deze kwestie aan de orde wordt gesteld. Desalniettemin zijn sommige van haar voorstellen niet geëvalueerd wat de kostenaspecten en de praktische effecten betreft. Ik denk daarbij aan de voorstellen over de onmiddellijke invoering van een belasting op kerosine en op vluchten binnen de EU, over het beëindigen van de BTW-vrijstelling en over een apart systeem voor verhandelbare emissierechten voor de luchtvaart.
Daarnaast dient er in verband met de problemen van de perifere gebieden in mijn eigen regio in Zuidwest-Engeland ook speciale aandacht gegeven te worden aan de meest geïsoleerde gebieden, zoals Cornwall en de Scilly-eilanden. Wat Gibraltar betreft, is er een zeer ingewikkeld geografisch en politiek isolement ontstaan als gevolg van de houding van de Spaanse autoriteiten. Ik verwacht dan ook dat de Commissie op basis van dit verslag met doorgerekende en werkbare actievoorstellen komt. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   – Ja, de luchtvaart draagt bij tot de klimaatverandering. Hoewel de efficiëntie van de in de luchtvaart gebruikte brandstoffen de afgelopen veertig jaar voortdurend is toegenomen, is in diezelfde periode het totale brandstofverbruik gestegen als gevolg van de aanzienlijke groei van het luchtverkeer. Voorkomen moet worden dat de luchtvaartemissies op lange termijn in sterke mate gaan bijdragen tot de klimaatverandering.
Er is geen snelle technische oplossing voorhanden. Daarom moet er tegelijkertijd worden ingezet op zowel het integreren van de invloed van de luchtvaart in het Europees systeem van verhandelbare emissierechten als op onderzoek, verbetering van het luchtverkeersbeheer en de invoering van belastingheffing op energie.
Dit nieuwe wapen in de strijd tegen de klimaatverandering mag echter niet tot elke prijs worden ingezet.
Het in te voeren systeem mag de positie van onze Europese luchtvaartmaatschappijen op de wereldmarkt niet nadelig beïnvloeden, en elke vorm van oneerlijke concurrentie met andere vormen van vervoer moet worden voorkomen.
De keuzen die de Commissie binnenkort in haar wetgevingsvoorstel zal maken, zijn dus essentieel. De verschillende opties zullen nauwkeurig tegen het licht gehouden moeten worden.
Ik dring erop aan dat de Commissie voorstellen zal doen voor goed doordachte oplossingen, zowel in economisch als in milieuopzicht. U moet tot elke prijs zien te voorkomen dat er een averechts werkend systeem komt waarin de bureaucratische lasten onze luchtvaart buitenspel zetten op de internationale markt. 
Caroline Jackson en Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   –De Britse Conservatieven hebben dit verslag gesteund omdat wij de invloed onderkennen die luchtvaartemissies op de klimaatverandering hebben. De luchtvaart is verantwoordelijk voor ongeveer 4 procent van de koolstofemissies in de EU en naar verwachting zal het luchtverkeer in 2020 ten opzichte van 2003 verdubbelen.
Wij zijn voorstander van de integratie van het luchtverkeer in een systeem voor verhandelbare emissierechten, hetzij door het huidige systeem uit te breiden tot de luchtvaart hetzij via een apart, beperkter systeem. Hierdoor krijgen de luchtvaartmaatschappijen de mogelijkheid om in samenwerking met de nationale en Europese autoriteiten regelgeving toe te passen die tegemoet komt aan hun streven om de hoogst mogelijke milieunormen te hanteren zonder dat de Europese reizigers daardoor onevenredig hard worden getroffen. Als dergelijke normen op vluchten naar en vanuit de EU worden toegepast, mogen de financiële lasten voor communautaire exploitanten echter niet hoger zijn dan die van hun concurrenten van buiten de EU. Idealiter dient elk EU-systeem in een grotere mondiale aanpak geïntegreerd te worden.
Wij zijn geen voorstander van een kerosinebelasting of van het beëindigen van de BTW-vrijstelling voor het luchtverkeer. Wij willen geen schadelijke gevolgen voor de luchtvaartindustrie in de EU en wij willen ook de gerechtvaardigde verwachting van de burgers op goedkopere vliegreizen niet teleurstellen.
Wij verwachten van de Commissie dat zij niet alleen lering trekt uit de eerdere fouten met betrekking tot het systeem voor de verhandelbare emissierechten, maar dat zij ook een proefproject in verband met een systeem voor de luchtvaartsector in gang zet. 
Caroline Lucas (Verts/ALE ),
   – Het vliegtuig is tegenwoordig het meest gebruikte vervoersmiddel voor de lange afstand. Dat heeft ernstige gevolgen voor het milieu, vooral als gevolg van de uitstoot van broeikasgassen.
Ik geloof dat het heffen van een belasting op de uitstoot en het verhandelen van emissierechten goede manieren zijn om dit probleem te benaderen. Ik vind het een goed idee om vluchten binnen de EU en vluchten die vanuit de EU vertrekken of daar landen in dit voorstel op te nemen. Ook het opzetten van een gemeenschappelijk luchtruim zou gunstig zijn, omdat we zo op de routes kunnen besparen.
Ik geloof wel dat we rekening moeten houden met de bijzondere positie van geïsoleerde en ultraperifere regio's. Veraf gelegen en moeilijk toegankelijke regio's zijn immers in sterke mate afhankelijk van het luchtvervoer.
Ik steun dit verslag dan ook alleen omdat het amendement waarin opgeroepen wordt tot bijzondere aandacht voor geïsoleerde en ultraperifere regio's is aangenomen. Deze regio's zouden immers grote schade ondervinden als voor het gehele Europese luchtruim dezelfde luchtvaartheffingen zouden gelden. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   – Het vliegtuig is het meest gebruikte vervoermiddel voor de lange afstand geworden. De door de luchtvaart veroorzaakte emissies bemoeilijken de verwezenlijking van de algemene doelstelling om de uitstoot terug te dringen.
De in dit verslag voorgestelde maatregelen – in het bijzonder het heffen van een belasting op de uitstoot en het verhandelen van emissierechten – lijken me een goede manier om de door de luchtvaart veroorzaakte problemen aan te pakken.
Belangrijk is ook dat alle interne vluchten en alle vluchten die vanuit de EU vertrekken of daar landen in deze regeling worden opgenomen, om te verhinderen dat de markt wordt verstoord. Er zal bovendien een gemeenschappelijk Europees luchtruim moeten worden gecreëerd. Zo kunnen we de routes verkorten, en dat betekent dat er minder broeikasgassen in de atmosfeer terecht zullen komen.
Ik geloof echter wel dat we rekening moeten houden met de bijzondere positie van geïsoleerde en ultraperifere regio's. Daarom steun ik dit verslag, omdat het amendement waarin opgeroepen wordt tot bijzondere aandacht voor geïsoleerde en ultraperifere regio's is aangenomen. Deze regio's zouden immers grote schade ondervinden als voor het gehele Europese luchtruim dezelfde luchtvaartheffingen zouden gelden. Veraf gelegen en moeilijk toegankelijke regio's zijn immers in sterke mate afhankelijk van het luchtvervoer. 
David Martin (PSE ),
   –Ik heb mijn steun gegeven aan het verslag-Lucas over de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering. Ik ben een groot voorstander van maatregelen om de effecten van de luchtvaart op het klimaat terug te dringen. Ik ben er ook voorstander van om de luchtvaartemissies te integreren in het systeem voor verhandelbare emissierechten en ik hoop dat de Commissie daartoe een werkbaar voorstel zal overleggen. Ik heb mij met betrekking tot een paar paragrafen van stemming onthouden omdat ik van mening ben dat de effecten van de betreffende voorstellen nog niet volledig zijn geëvalueerd. Zo heb ik mij van stemming onthouden over het voorstel om de BTW-vrijstelling voor het luchtverkeer te beëindigen, omdat niet duidelijk is of dit überhaupt van enig nut is met het oog op de klimaatverandering of dat uitsluitend minder welgestelde passagiers voor deze maatregel moeten boeten. 
Claude Moraes (PSE ),
   –Ik ben een groot voorstander van maatregelen om de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering terug te dringen. Ik steun het voorstel om de luchtvaartemissies te integreren in het systeem voor verhandelbare emissierechten (ETS) en verzoek de Commissie eveneens om in dat verband met een werkbaar voorstel te komen. Ik heb mij met betrekking tot een paar paragrafen in dit verslag van stemming onthouden omdat ik van mening ben dat zij tegenstrijdig of niet voldoende uitgewerkt zijn. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   – Ruim een jaar geleden zette ik met dertien van mijn Belgische collega’s in het Europees Parlement mijn handtekening onder een open brief in La Libre Belgique, waarin de vijfentwintig staatshoofden en regeringsleiders werden opgeroepen om verder te gaan dan de doelstellingen van het Protocol van Kyoto.
Een van de belangrijkste voorstellen die in die brief werden gedaan, was dat de emissies van de sectoren luchtvaart en zeevervoer meegenomen moesten worden in de komende plannen op het gebied van klimaatbescherming.
Daarom ben ik vandaag blij met de ambitieuze stemming over het verslag-Lucas, dat voorziet in een hele reeks maatregelen ter bestrijding van de milieueffecten van de luchtvaart, en met name in de beëindiging van de BTW-vrijstelling voor brandstoffen voor het luchtvervoer.
De huidige situatie is verontrustend: de luchtvaartemissies doen een kwart van de magere resultaten van de bestrijding van broeikasgassen teniet. Voor de duidelijkheid: het gaat er niet om in de wilde weg belastingen te gaan heffen, maar om een eind te maken aan een ongelijkheid die de luchtvaartsector onvoldoende aanzet tot investeringen in nieuwe technologieën, en waarvan ons milieu het eerste slachtoffer is. De opwarming van de aarde is de grootste uitdaging van de eenentwintigste eeuw. Europa moet het goede voorbeeld blijven geven! 
Peter Skinner (PSE ),
   –Ik sluit mij aan bij de algemene strekking van dit verslag, maar volgens mij zijn er nog steeds aanzienlijke problemen als gevolg van de uitslag van de stemming van vandaag. Ik denk daarbij aan het feit dat de gevolgen van de voorstellen voor een groot gedeelte niet doorgerekend zijn en dat die gevolgen verhoudingsgewijs groot zijn. Dan is er nog het voorstel om het systeem voor verhandelbare emissierechten uit te breiden tot het luchtverkeer, zonder dat er afzonderlijke parallel systeem voor de luchtvaart komt, omdat dit het bestaande ETS zou ondermijnen.
Een deel van dit verslag is in strijd met de zeer werkbare voorstellen van de Commissie en is dan ook niet zinvol. 
Margie Sudre (PPE-DE ),
   – Hoewel de doelstelling van het reduceren van de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering, en met name de verlaging van de CO2-emissies, zeer lovenswaardig is, lijkt het me absoluut noodzakelijk dat ons Parlement rekening houdt met de situatie van de meest afgelegen EU-regio’s.
Mochten de afschaffing van de BTW-vrijstelling voor het luchtvervoer en de invoering van een belasting op kerosine reële opties worden, dan zou dit desastreuze gevolgen hebben voor de economie van de meest afgelegen regio’s en de mobiliteit van hun bevolking.
Dat geldt met name voor de insulaire regio’s, die geen weg- of spoorwegverbindingen hebben met de rest van de Unie. En dit geldt nog sterker voor de ultraperifere regio’s, waarvan de bewoners uitsluitend op vliegen zijn aangewezen.
Ik bedank de leden van het Europees Parlement voor het aannemen van mijn amendement, waarin ik vraag om bijzondere aandacht binnen de Europese wetgeving voor de meest afgelegen gebiedsdelen, die sterk afhankelijk zijn van het luchtvervoer, en dan met name de eilanden en ultraperifere regio’s, waar vrijwel of helemaal geen alternatieven voor het luchtvervoer bestaan. 
Glenis Willmott (PSE ),
   –Ik ben een groot voorstander van maatregelen om de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering via het systeem voor verhandelbare emissierechten terug te dringen en verzoek de Commissie om op dit vlak werkbare voorstellen te overleggen.
Ik heb mij met betrekking tot een aantal paragrafen in dit verslag van stemming onthouden omdat zij tegenstrijdig of niet volledig uitgewerkt zijn. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   – Ik heb gestemd vóór het uitstekende verslag van mijn collega, mevrouw Korhola, over het compromis met de Raad inzake de ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende informatie, inspraak van het publiek en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden. Ik ben blij dat het verstand heeft gezegevierd in dit moeilijke dossier, waarvan de politieke goedkeuring sterk is vertraagd door de juridische complexiteit. De transparantie die is verkregen voor door de Europese Investeringsbank gefinancierde programma’s, is een uitstekende zaak. De rol van de non-gouvernementele organisaties (NGO’s) is terecht verduidelijkt in deze tekst met de verwijzing naar “verantwoordelijke” NGO’s. De inhoud van het compromis dat is bereikt door de delegatie van het Parlement onder leiding van collega Alejo Vidal-Quadras, is bevredigend en evenwichtig. De goedkeuring in derde lezing is uiteindelijk een succes voor het Europees Parlement. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de economische en sociale gevolgen van de herstructurering van ondernemingen in Europa. 
Günter Verheugen,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, recordwinsten enerzijds, sluiting en verplaatsing van bedrijven anderzijds. Veel mensen in de EU vragen zich vandaag de dag bezorgd af: wanneer ben ik de klos, wanneer verdwijnt mijn baan, wanneer ben ik aan de beurt?
Tijdens het hervormingsproces in Midden- en Oost-Europa zijn hele economieën als een kaartenhuis in elkaar gezakt en zijn miljoenen arbeidsplaatsen verdwenen. Dat snapten de mensen nog wel; het was immers het gevolg van het communistische wanbeleid. Maar veel mensen begrijpen niet wat in sommige sectoren in de oude lidstaten gebeurt: textiel, schoenen, meubels, huishoudelijke apparaten, geneesmiddelen en auto’s – sectoren die tot nu toe als veilig golden, komen in zwaar weer terecht.
De meeste mensen zijn niet voorbereid op de structurele verandering die momenteel plaatsvindt. Het is daarom hoog tijd de vele mensen die de kluts kwijt zijn te helpen zich opnieuw te oriënteren. Het belang van het debat van vandaag gaat veel verder dan de mogelijke sluiting van een autofabriek in Portugal. Het is een debat over de toekomst van werk in Europa.
Het is nu ook tijd een aantal waarheden onder ogen te zien.
Ten eerste: we bevinden ons in een nieuwe concurrentiefase, en de snelheid waarmee structurele veranderingen zich zullen voordoen zal nog groter worden. We mogen onze ogen hiervoor niet sluiten. Concurrentie blijft concurrentie, hoe je het ook wendt of keert. De vraag is ook niet of we deze concurrentie zonder kleerscheuren overleven. Het grote sociale vraagstuk van onze tijd is hoeveel mogelijkheden tot zelfontplooiing deze concurrentie ons zal kosten. Met andere woorden het grote sociale vraagstuk van onze tijd is de kwestie van de toekomst van onze arbeidsplaatsen.
We moeten dit eindelijk onder ogen zien. Wie nog steeds vindt dat andere vraagstukken een hogere prioriteit hebben, begrijpt niets van de wereld van vandaag en zijn uitdagingen. We hebben meer duurzame groei nodig die het milieu niet belast, en we hebben meer en betere banen nodig – anders wordt het sociale gezicht van Europa een koud en cynisch gezicht, een gezicht dat niet bij onze Europese levensvisie past. Deze visie is namelijk gebaseerd op een gedeelde verantwoordelijkheid tussen het individu en de maatschappij. Haar fundamenten zijn solidariteit, sociale rechtvaardigheid en sociale cohesie.
Het sleutelwoord voor de Europese samenleving van de 21e eeuw, die mensen nieuwe levenskansen zal bieden, is concurrentievermogen. We weten immers maar al te goed dat een vesting Portugal, een vesting Duitsland, een vesting Polen of Europa geen optie is in de open wereld van de 21e eeuw. We moeten met open vizier de concurrentie aangaan, en concurreren op topniveau om te komen tot de beste oplossing, de beste technologie en de hoogste normen.
Ten tweede hebben we een gemeenschappelijk Europees beleid voor groei en werkgelegenheid ontwikkeld. Dit beleid moet nu krachtdadig ten uitvoer worden gelegd – op Europees, nationaal en regionaal niveau – anders zullen we steeds weer verbijsterd voor de scherven van ons sociale model staan – in de vorm van gesloten fabrieken en onderzoekslaboratoria die naar andere landen zijn verplaatst, want ook dat komt al voor. Mijns inziens is het gevaarlijk te denken dat we een verplaatsing van de productie wel kunnen hebben omdat het onderzoek en de ontwikkeling wel hier zullen blijven. Als de productie verdwijnt, zullen onderzoek en ontwikkeling volgen.
Een beleid voor groei en werkgelegenheid kan alleen een beleid zijn dat gunstige voorwaarden schept voor ondernemingen – inderdaad, ondernemingen. De economie, de bedrijven scheppen banen, en bij bedrijven verdwijnen arbeidsplaatsen. Geen enkele verordening van een lidstaat of van de hele EU kan daar ook maar iets aan doen. Eén ding kunnen we echter wel – we kunnen beleid voeren dat de randvoorwaarden voor een gunstig ondernemingsklimaat schept en dat bedrijven in staat stelt hun werk te doen, te groeien, te investeren en banen te scheppen in Europa. Dat is de betekenis van het begrip "ondernemersvriendelijk beleid".
Ten derde: we hebben meer dan ooit tevoren een actief industriebeleid nodig dat de industrie in Europa houdt. Het beeld dat industrie thuishoort in het museum is net zo goed onjuist als het idee dat de industrie vooral de grootste vervuiler ter wereld is. Ik raad iedereen die deze mening is toegedaan aan zijn mening te herzien. Wie de industrie uit Europa wil verdrijven, zet de toekomst van de mensen die in de industrie of in de zakelijke dienstverlening werken op het spel – en dan gaat het niet om miljoenen, maar om tientallen miljoenen mensen – zet de toekomst van het midden- en kleinbedrijf in de lange keten van toeleveranciers op het spel, en zet derhalve de toekomst van heel Europa op het spel.
Ook in de toekomst heeft Europa een sterke industrie nodig met ondernemingen die kunnen concurreren op de wereldmarkt. Bedrijven moeten niet alleen in Europa aan de top staan, maar ook mondiaal, want er is werkelijk sprake van een mondiale competitie. Geen enkele regering kan succes garanderen, dat moeten de bedrijven zelf doen. Wel kunnen we bedrijven de nodige steun bieden.
Met dat doel is de groep op hoog niveau CARS 21 in het leven geroepen. Twaalf miljoen arbeidsplaatsen in de Europese Unie zijn direct of indirect gerelateerd aan de auto-industrie. We hebben met alle betrokkenen uit de sector gesproken over haalbare maatregelen die nodig zijn om het concurrentievermogen van de auto-industrie in Europa te handhaven. Ik hoop dat het Parlement begrijpt waarom ik ervoor pleit om als het gaat om de kwestie van toekomstige emissienormen geen kortzichtig beleid door te drukken, maar voorstellen uit te werken die we op tafel kunnen leggen in de wetenschap dat onze hoge eisen technologisch haalbaar en voor het gros van de mensen ook betaalbaar zijn.
Dames en heren, vandaag de dag zijn we al in staat een auto te maken die geen uitlaatgassen produceert. Maar niemand die ik zelf ken, kan zich een dergelijke auto veroorloven – naar ik aanneem ook niemand uit dit Parlement. We moeten ervoor zorgen dat de productie en afzet van Europese auto’s mogelijk blijft – niet omwille van de auto’s, en zelfs niet omwille van de mensen die deze auto’s kopen of erin rondrijden, maar omwille van de mensen die de arbeidsplaatsen nodig hebben.
En dan is er nog iets: een actief industriebeleid stopt niet bij de grenzen van de oude Europese Unie, maar omvat ook de nieuwe lidstaten. De uitbreiding is niet de doodsteek voor de Europese arbeidsplaatsen en evenmin de oorzaak van structurele veranderingen. Het is een feit dat het oude Europa in zeventien van de twintig industriële sectoren veel sterker is; slechts in drie sectoren hebben de nieuwe lidstaten inmiddels concurrentievoordelen. En inderdaad, een daarvan is de auto-industrie. Maar daarvan zullen we alleen maar voordeel hebben als China en andere landen in ontwikkeling straks grotere spelers in deze branche worden.
Wat betreft de auto-industrie – daar is dit hele debat tenslotte om begonnen – ben ik er rotsvast van overtuigd dat we deze sector ook op de lange duur in Europa kunnen behouden; de auto-industrie zal concurrerend zijn, maar zal er over tien jaar wel heel anders uitzien dan vandaag. Er zullen concentraties optreden. Als u meer wilt weten over transatlantische gesprekken dienaangaande, hoeft u alleen de krant van vandaag maar open te slaan.
Wat we wel met enige zekerheid kunnen voorspellen, is dat er een gemengd beeld zal ontstaan – één beeld voor West-Europa en één voor Midden- en Oost-Europa. In West-Europa zal de auto-industrie geen groei van enige betekenis meer meemaken. De vraag zal slechts mondjesmaat stijgen. De productiviteit zal naar verwachting sneller stijgen dan de vraag, en iedereen met enig economisch inzicht weet wat dat betekent: de druk op de arbeidsplaatsen in de auto-industrie in de oude lidstaten zal verder oplopen.
Voor zover wij weten, zijn de grote Europese fabrikanten – en dat geldt ook voor General Motors – niet van plan om capaciteit vanuit West-Europa naar elders te verplaatsen. Ze zullen de nieuwe capaciteit echter daar opbouwen waar de grootste vraag ontstaat – en daar draait het om. Deze trend kunnen we vandaag al waarnemen binnen de hele Europese auto-industrie.
We zien echter ook positieve ontwikkelingen: onderzoeks- en ontwikkelingscapaciteit van zowel Europese als internationale fabrikanten wordt weer vaker in Europa, en dan met name op oude productielocaties, geconcentreerd – ook dit geldt voor General Motors met zijn Europese activiteiten.
Dames en heren, bedrijven hebben een grote sociale verantwoordelijkheid voor Europa, en dat moet over de gehele linie voor het voetlicht worden gebracht. Ik ben niet bij voorbaat tegen elke bedrijfsbeslissing die verplaatsing van productiecapaciteit inhoudt. Het is niet aan mij om daarover te oordelen. Het zou ook niet slim zijn, omdat de internationalisering van productie en onderzoek onvermijdelijk is als je in de concurrentiestrijd op de lange termijn wilt overleven. Ik heb alleen kritiek op mensen die winst op de korte termijn belangrijker vinden dan een duurzame oplossing. Ik heb kritiek op diegenen die in een faillissement de goedkoopste oplossing zien als de druk toeneemt – zonder rekening te houden met de mensen die ze op straat zetten. Ik heb kritiek op mensen die zichzelf hoge salarissen toebedelen terwijl ze als verantwoordelijke manager geen knip voor de neus waard zijn omdat ze hun bedrijf met alle arbeidsplaatsen aan de grond hebben laten lopen.
Ik wil in Europa bedrijven zien die altijd streven naar een toppositie, die innovatief zijn, die hun profiel kunnen wijzigen, die hun werknemers zo opleiden dat deze ook nieuwe taken aankunnen. En uiteraard is hierin ook voor ons een taak weggelegd. Maar we moeten wel duidelijk maken waar de grenzen van de politiek liggen. De beslissing van een bedrijf om te sluiten of de bedrijfsactiviteiten naar een ander land te verplaatsen is de beslissing van dat bedrijf; geen enkele regering of Europese Unie kan daaraan met haar beleid iets doen. Ook niet in het geval van Azambuja.
We hebben echter wel een aantal zeer duidelijke regels, en we moeten erop hameren dat deze regels worden nageleefd. Hierbij hoort bijvoorbeeld een buitengewoon belangrijk thema als de sociale dialoog tussen werkgevers en werknemers. En in de sociale dialoog met betrekking tot de sluiting of verplaatsing van een productielocatie moet ook de volgende vraag worden gesteld: wat heeft het bedrijf gedaan om de betrokken werknemers een nieuwe toekomst te bieden, bijvoorbeeld met het oog op opleiding, bij- en omscholing? En ook deze vraag is op zijn plaats: wat hebben wij gedaan om hierbij te helpen?
We beschikken ook over het instrument van subsidies voor bedrijven die in moeilijkheden verkeren – ook in de zaak-Azambuja is dit instrument toegepast. In 2002 is subsidieaanvraag goedgekeurd. De problemen waarmee de fabriek kampt, bestaan dus al langer. Ik wil echter benadrukken dat de staatssteun die in dit geval is toegekend – het gaat hierbij om investeringssteun uit de Portugese begroting – conform de Europese regels is verstrekt; dit houdt in dat het bedrijf dat de steun ontvangt ten minste vijf jaar na het doen van de investering op de locatie moet blijven waarvoor het de investeringssteun heeft gekregen.
De Portugese regering controleert momenteel op verzoek van de Commissie of de fabriek ook middelen uit Europese fondsen heeft ontvangen. Als dat het geval is, moeten we er ook in dat verband voor zorgen dat strikt aan onze voorwaarden wordt voldaan – en ik kan u verzekeren dat de Commissie hierop zal toezien. Europese belastinggelden moeten worden gebruikt voor het steunen van productielocaties, en niet voor het schrappen van arbeidsplaatsen.
José Albino Silva Peneda,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, de herstructurering die we in de industriesector waarnemen is vooral het gevolg van de mondialisering. We zullen om te beginnen moeten vaststellen dat dit nieuwe tijdperk heeft bijgedragen tot het verminderen van de armoede in de wereld.
Het feit dat grote delen van de wereld een duurzame economische groei doormaken volstaat om de voortzetting van het vrije verkeer van goederen en personen te rechtvaardigen. We mogen het marktmechanisme echter niet als alleen zaligmakend zien. Ook al zijn in de waarden die ons beleid schragen veel goede punten van de marktwetten terug te vinden, toch geloven we dat de overheid een onvervangbare rol speelt bij het functioneren van de markt en het reguleren ervan.
Dat is een gegeven waar de Europese Unie en dit Parlement niet omheen kunnen. We moeten er daarom in het ontwerpverslag over het Europees sociaal model dat we in september in de plenaire vergadering zullen bespreken op aandringen dat de Europese Unie met betrekking tot derde landen die een sterke economische groei doormaken een benadering moet volgen waarin het accent wordt gelegd op democratie, vrijheid, respect voor de mensenrechten, milieubescherming, sociale rechtvaardigheid en regulering van de arbeidsmarkt.
Wij geloven dus dat Europa ertoe moet bijdragen dat de nieuwe wereldmachten een evenwicht vinden tussen economische groei enerzijds en het nastreven van behoorlijke sociale en milieunormen anderzijds. Dat is wat we naar buiten toe moeten ondernemen. Intern geldt dat we ons vooral moeten concentreren op het verbeteren van onze concurrentiepositie. Ik ben het daarom roerend eens met hetgeen u hier vandaag heeft gezegd, mijnheer de commissaris.
De volgende stappen zijn vastgelegd in de strategie van Lissabon. Met betrekking tot de wijze waarop we die moeten zetten, moet ik herhalen wat ik al vaker heb gezegd, en dat is dat de Commissie een belangrijker rol moet krijgen bij de tenuitvoerlegging van deze strategie. De mondialisering kan Europese bedrijven vele kansen bieden, maar het is wel zo – en de Commissie heeft daarop in dit Parlement ook al gewezen – dat er aan deze ontwikkelingen risico's voor Europa zijn verbonden. Een van die risico's is dat regio's en sectoren die economisch afhankelijk zijn van de industriële productie van de Europese industriekaart zullen verdwijnen.
Ik geloof daarom dat het heel belangrijk is dat we op Europees niveau optreden bij het vaststellen en ten uitvoer leggen van het beleid ter bevordering van de regionale en sociale cohesie, om uitsluiting te voorkomen. Dat is politiek gezien van het hoogste belang. Als we de burgers willen winnen voor het Europees project, kunnen we niet toestaan dat bepaalde regio's buiten de belangrijkste bevolkingscentra dat project associëren met het verlies van hoop en vertrouwen. Daarom ben ik heel blij met het voorstel van de Commissie om een fonds voor aanpassing aan de globalisering op te zetten. Bedrijven worden geboren, ze groeien en ze sterven – net als mensen. Bij het scheppen van werkgelegenheid is het van belang dat het geboortecijfer voor ondernemingen hoger ligt dan het sterftecijfer.
Wat de rol van de Europese Unie en die van haar instellingen betreft: ik geloof niet dat we politieke initiatieven moeten steunen die erop gericht zijn fabrieken en industrieën kunstmatig in leven te houden als blijkt dat deze op de middellange termijn toch niet levensvatbaar zijn. Dat zou een verkeerde aanpak zijn. Het zou een soort vlucht voor de werkelijkheid zijn – zo scheppen we hoop waar die er niet is. De juiste aanpak daarentegen moet gebaseerd zijn op het concurrentievermogen van de Europese economie. En dat betekent sluitende begrotingen, efficiënte onderwijs- en opleidingsstelsels, een rechtspraak die binnen redelijke termijnen functioneert, een concurrerend belastingstelsel, meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt en het aanmoedigen van onderzoek.
Als er geen concurrerende bedrijven zijn, kan er niet worden geïnvesteerd. En zonder investeringen is er geen werk en ook geen sociale rechtvaardigheid. Het Europees Parlement moet zich concentreren op het bespreken en vaststellen van beleidsinstrumenten die kunnen bijdragen tot meer regionale en sociale cohesie in de Europese Unie en een verbetering van onze concurrentiepositie. Uiteraard steunen wij alle initiatieven die bedoeld zijn om toezicht te houden op het gebruik van publieke middelen door particuliere ondernemingen. Wij geloven dat het verlenen van dit soort steun moet worden gekoppeld aan middellange termijndoelstellingen op het gebied van werkgelegenheid en regionale ontwikkeling. Ik geloof echter niet dat het aan het Parlement is om zich uit te spreken over specifieke gevallen, en dat lijkt toch de aanleiding voor dit debat geweest te zijn.
Tot besluit spoor ik daarom de betrokken partijen aan tot het voeren van een dialoog om zo tot de best denkbare oplossing te komen. Volgens de laatste berichten die mij bereiken is er een oplossing mogelijk die voor iedereen aanvaardbaar is. 
Martin Schulz,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn grote dank aan de commissaris voor zijn betoog. U laat zien waar het bij het debat over de toekomst van de Europese economie om draait.
Azambuja is een op zichzelf staand geval, maar is wel representatief. Het laat zien waar de ontwikkeling van het Europese industriebeleid in de fout is gegaan. Natuurlijk moeten we ons concurrentievermogen behouden en een aantal zaken optimaliseren, moeten we de productiviteit verhogen en, wanneer deze verhoging betekent dat er in een bedrijf arbeidsplaatsen verloren gaan, de schade compenseren door innovatieve investeringen elders of in dezelfde regio om nieuwe banen te scheppen. Dat spreekt voor zich. Hiervoor zijn doelgerichte investeringen nodig. Ons beleid mag en kan echter niet inhouden dat we net als de grote, op wereldschaal opererende concerns nietsontziend met het leven van mensen omspringen – daartegen zullen we als Sociaal-democraten in Europa strijden!
Ik heb in mijn politieke carrière als burgemeester van een Duitse stad meegemaakt met wat voor ijzige berekening bedrijven landen, regio’s en steden tegen elkaar uitspelen als het gaat om investeringen in productielocaties. De fantasie van concerndirecties kent geen grenzen als het erom gaat publieke investeringsmiddelen als steun voor een productielocatie binnen te halen. En het gebrek aan fantasie wanneer het erom gaat in crisissituaties hun sociale verantwoordelijkheid te nemen, is al even groot. Dat zien we momenteel bij General Motors.
Ik ben zeer verheugd over uw bijdrage. U controleert of er Europese middelen zijn gebruikt, en zo ja, dan moet deze productielocatie in Portugal open blijven. Dat is goed nieuws. Maar wat is er in Portugal eigenlijk aan de hand? We hebben dit een paar maanden geleden ook al gezien, toen Zweedse werknemers werden uitgespeeld tegen Duitse werknemers van hetzelfde concern. Degene die de sociale normen het meest verlaagt, de lonen het verst laat zakken, trekt aan het langste eind! Minder sociale rechten en lagere lonen zijn basisvoorwaarden voor de beslissing over de vraag waar een bedrijf zich wil vestigen. Dit is een vorm van kapitalisme die de mensen in Europa niet willen en die we moeten bestrijden.
Als zoals in mijn land een bedrijf – niet een bedrijf uit de auto-industrie, maar de financiële dienstverlener Allianz – 4,4 miljard euro winst boekt en vervolgens aankondigt 8 000 goed opgeleide werknemers de laan uit te sturen zodat de aandeelhouders hun winst kunnen opstrijken, dan is dat niet alleen moreel verwerpelijk – ik kan van een kapitalist geen moraal verwachten en dat doe ik ook niet – maar sociaal ook volstrekt onverantwoordelijk. We moeten erover nadenken hoe we een dergelijk ondernemingsbeleid met nationale wetgeving en het Europees recht aan banden kunnen leggen. Bij grote concerns die wereldwijd opereren, zijn dit uiteraard bedrijfsbeslissingen die binnen de onderneming worden genomen en waarop we geen invloed hebben. Deze bedrijfsbeslissingen hebben echter gevolgen voor de maatschappij als geheel. Daarom moet economische democratie volgens ons ook betekenen dat democratie beginselen een rol spelen bij dit soort beslissingen.
Hedgefondsen kopen tegenwoordig ondernemingen op alsof het goederen zijn. We leven in een economische realiteit waarin grote fondsen grote bedrijven opkopen en ze zo snel mogelijk van de beurs halen, om ze vervolgens zo snel mogelijk te kunnen reorganiseren en met winst te kunnen verkopen. Op die manier verandert het bedrijf, de vestigingsplaats en de hele regio in handelswaar. Dat mag niet de economische toekomst van Europa zijn! Daarom is de vraag hoe de herstructurering van de Europese economie gestalte krijgt, bepalend voor de sociale cohesie in Europa.
Het idee achter de Europese Unie, het idee van de interne markt waarin we vandaag de dag leven, was in de tweede helft van de 20e eeuw de koppeling van economische en technische vooruitgang aan sociale vooruitgang. Nu bevinden we ons in een fase waarin winstgroei gekoppeld is aan een afname van de sociale zekerheid. Als we deze tendens geen halt toeroepen en terugkeren naar onze succesvolle combinatie van economische groei en sociale zekerheid uit de tweede helft van de 20e eeuw, dan zullen we de sociale stabiliteit in de lidstaten te grabbel gooien. En sociale instabiliteit vormt altijd de basis voor politieke instabiliteit. Het laatste leidt tot aantasting van de zekerheid. Daarom is de herstructurering van ondernemingen in Europa een uitdaging die we op sociaal vlak moeten aangaan.
Lena Ek,
   –Mijnheer de Voorzitter, het moge duidelijk zijn hoe mensen zich voelen als zij hun baan verliezen. Het vergt niet veel fantasie om te begrijpen met welke hopeloosheid, angst voor de toekomst en financiële zorgen zij dan elke dag weer geconfronteerd worden. Op dit punt vormt het Parlement één front: in alle politieke partijen en in alle Europese landen kunnen het Europees sociaal model, de werknemers én de werklozen op onze steun rekenen.
Als het echter om concrete maatregelen gaat, lopen de meningen aanzienlijk uiteen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat het een grote fout is om banen trachten te behouden door modernisering, herstructurering en globalisering tegen te houden. Dat werkt misschien vandaag, maar dat is uiteindelijk rampzalig voor morgen. Ons antwoord op de globalisering kan niet uit struisvogelpolitiek en conservatisme bestaan; wij moeten die globalisering juist omarmen en onze burgers hierop voorbereiden. Dat betekent dus niet dat wij de herstructurering moeten tegenhouden, maar wel dat wij het overgangsproces voor de betrokkenen gemakkelijker moeten maken.
Dat is het uitgangspunt van de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa in het Parlement wat betreft de omgang met de uitdagingen waarmee wij door de industriële herstructurering en de globalisering worden geconfronteerd. Wij zijn van mening dat de Europese Unie hierbij een rol kan en moet spelen, maar dan wel een zodanige rol dat die overgang bevorderd en niet belemmerd wordt. Wij zijn niet tegen verandering. Wij zijn voorstander van verandering. Zonder veranderingen zijn al onze banen over tien jaar naar China of naar andere leuke regio’s buiten Europa verplaatst. Wij zijn vóór samenwerking, onderwijs en economische groei, maar dan wel op basis van de verantwoordelijkheden die wij op sociaal en milieugebied hebben. Dat is de taak van het Parlement.
Op een aantal gebieden moeten wij het Europees beleid gebruiken om werkgelegenheid in de hele Unie niet alleen te behouden, maar ook te creëren. Daarbij dient de agenda van Lissabon centraal te staan. Het allerbelangrijkste is echter dat wij de mogelijkheden van individuele werknemers vergroten. Europa kan daarbij helpen door programma’s te stimuleren en financieren die zijn gericht op levenslang leren, taalvaardigheid en culturele uitwisselingen om maar eens een paar voorbeelden te noemen. Via dergelijke programma’s worden mensen voorbereid op een voortdurend veranderende arbeidsmarkt waar weinig banen voor het leven gegarandeerd zijn. Er zijn geen banen voor het leven meer, maar er zou wel werk voor het leven kunnen zijn.
Ten tweede moeten wij de Europese industrie versterken om in de 21e eeuw een betere concurrentiepositie in te kunnen nemen. Door te zorgen dat het bedrijfsleven toegang krijgt tot een nog omvangrijkere Europese interne markt ter bevordering van onderzoek en innovatie, creëren wij nieuwe mogelijkheden waardoor uiteindelijk ook meer werkgelegenheid wordt gecreëerd.
Om dit te bewerkstelligen, hebben wij in de derde plaats een intensievere sociale dialoog nodig over onderwerpen die met die veranderingen te maken hebben. Ik denk daarbij aan de noodzaak voor bedrijven om de integratie van mensen die hun baan verliezen in een nieuwe werkomgeving gemakkelijker te maken en aan regelgeving op milieugebied met het oog op een duurzame economische ontwikkeling.
Daarbij dient Europa absoluut het voortouw te nemen. Wij zullen de burgers moeten uitleggen met welke uitdagingen wij geconfronteerd worden en moeten alles in het werk stellen om mensen en ondernemingen op een soepele overgang naar de toekomst voor te bereiden. Wij moeten ons verre houden van valse beloften, van het ten koste van alles behouden van “traditionele” banen en van politiek profijt op de korte termijn.
Dat is het antwoord van de Liberalen op de uitdagingen die de globalisering en de industriële hervorming met zich meebrengen. 
Pierre Jonckheer,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb aandachtig naar u geluisterd. Ik heb ook in de persberichten gelezen dat de Commissie had verklaard dat het door Opel doorgevoerde proces van herstructurering en verplaatsing als normaal werd beschouwd en voldeed aan de regels van de verschillende Europese fondsen.
Eigenlijk denk ik, en u bent hierover duidelijk geweest, dat het een beetje zinloos is voor het Parlement en voor sommigen van onze collega’s om maandenlang kritiek te blijven ventileren op het geglobaliseerde kapitalisme of het totale kapitalisme: wij leven in een wereld waarin de concurrentie steeds harder wordt en de toekomst van de autosector ongetwijfeld meer zal worden bepaald door allianties zoals die welke is aangekondigd tussen Renault-Nissan-GM, dan door het soort processen waarover wij het vandaag hebben.
Hoe het ook zij, als wij een rol willen spelen, dan zou ik graag zien dat u, als commissaris en verantwoordelijke voor dit soort kwesties binnen de Commissie, antwoord geeft op vier concrete vragen:
Eerste vraag: wij hebben ons altijd sterk gemaakt voor het concept van de Europese ondernemingsraad en waarnemingscentra voor arbeidsverhoudingen om op dit soort veranderingen te anticiperen. In dit Parlement hebben wij gepleit voor de versterking van de maatregelen van het type Europese ondernemingsraad. Vindt u in dit opzicht ook niet dat er door de Commissie initiatieven genomen moeten worden ter versterking van deze wetgeving?
Tweede vraag: de Commissie-Barroso heeft een aanpassingsfonds voorgesteld voor herstructureringen die samenhangen met de globalisering – ik weet niet of het geval-Opel hieronder valt – maar hoe steekt dat precies in elkaar? Kunt u ons verzekeren dat dit fonds inderdaad moet dienen om gedurende een overgangsperiode werknemers te hulp te schieten die het slachtoffer zijn van dit soort processen teneinde hen in staat te stellen een nieuwe loopbaan op te bouwen via maatregelen in de opleidingssfeer?
Derde vraag: u heeft terecht gewezen op het programma Cars 21, en op de aandacht die de Commissie schenkt aan onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma’s en de auto’s van de toekomst. Als we ervan uitgaan – een uitgangspunt dat overigens niet het mijne is – dat de particuliere auto een ontwikkeling is die houdbaar is in de 21e eeuw, met name voor onze Europese steden, dan is het – in de wetenschap dat de milieuvriendelijke auto voor de komende vijfentwintig jaar een hybride motor zal moeten hebben, zoals het model van Toyota – toch verbazingwekkend om te constateren dat de Europese autofabrikanten nog altijd achterlopen op dit terrein. Wat vindt u van de onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma’s op dit gebied en van de marketing van dit type product?
Tot slot mijn vierde vraag: het is volkomen duidelijk – en het voorbeeld van Opel is wat dit betreft natuurlijk schokkend – dat we getuige zijn van concurrentie tussen nabijgelegen gebieden: Portugal, Spanje. Vindt u niet dat het, zonder afbreuk te doen aan de mededingingsregels, de plicht van de Commissie en de Europese Unie is om gemeenschappelijke minimumregels vast te stellen voor bedrijven die op het grondgebied van de Gemeenschap actief zijn, waarbij ik met name denk – zonder te willen suggereren dat dit een wondermiddel is – aan de harmonisering van de vennootschapsbelasting.
Dit zijn vier terreinen waarop de Commissie, als hoedster van de verdragen en verdedigster van het gemeenschappelijk Europees belang, maatregelen zou moeten stimuleren. Wat dat betreft, spijt het me u te moeten zeggen, mijnheer de commissaris, dat wij nog steeds vinden dat uw Commissie te afwachtend is en nauwelijks ambities tentoonspreidt op de verschillende punten waarop ik zojuist ben ingegaan. 
Ilda Figueiredo,
   – Het is van het grootste belang dat we dit debat voeren. Dat belang zou nog toenemen als het concrete maatregelen oplevert om te verhinderen dat de werknemers en de bevolking steeds weer opdraaien voor de kosten van de herstructurering van bedrijven en grote economische groepen die miljoenenwinsten maken. Vooral in Portugal is dat veelvuldig voorgekomen.
Wij begroeten bij dezen de werknemers van Opel Portugal, onderdeel van de General Motors-groep – hun vertegenwoordigers zijn hier vandaag aanwezig. Voor de werknemers van deze Opel-vestiging zijn dit angstige tijden. Ze volgen dit debat op de voet in de hoop dat het Europees Parlement en de Europese Commissie dezelfde solidariteit zullen betonen met hen als met de werknemers van Opel-vestigingen in andere landen van de Europese Unie, waaronder Zweden, Duitsland en Spanje. Ook de toekomst van deze werknemers is onzeker.
De pers blijft berichten brengen over onderhandelingen die worden gevoerd tussen ondernemingen uit de auto-industrie, waaronder General Motors. Intussen dreigen de werknemers van Opel Portugal hun baan te verliezen, met alle gevolgen van dien voor hun gezinnen en de bevolking en de lokale en regionale autoriteiten in Azambuja en aangrenzende gemeenten. De sluiting van de Opel-vestiging in deze plaats zou de ontwikkeling van deze regio stopzetten. Dat is des te erger als dit gebeurt in een land waar de werkloosheid en de armoede toch al toenemen, wat de heer Silva Peneda met zijn betreurenswaardige gebrek aan inlevingsvermogen ook moge beweren.
Er moet veel meer aandacht worden geschonken aan fusies en herstructureringen in de industriesector. Het is van fundamenteel belang dat de toewijzing van communautaire steun wordt gekoppeld aan langetermijnovereenkomsten op het gebied van werkgelegenheid en regionale ontwikkeling. Wanneer ondernemingen in de verwerkende industrie geherstructureerd worden, moet altijd prioriteit worden gegeven aan de bescherming van de werknemers: ze moeten volledig geïnformeerd worden, ze moeten in alle fasen van het proces kunnen participeren en daarbij een doorslaggevende stem hebben.
We weten dat er alternatieven zijn voor het sluiten van de fabriek van Opel in Portugal. We weten dat we met voldoende politieke wil het voortbestaan van deze fabriek kunnen garanderen. De fabriek kan productief worden gemaakt en er zijn over en weer beloften gedaan die door de werknemers zijn nagekomen – nu moet General Motors háár beloften nakomen. En de Commissie moet de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat Opel Portugal normaal kan functioneren en dat de werknemers hun banen en rechten behouden. 
Zdzisław Zbigniew Podkański,
   – Mijnheer de Voorzitter, de herstructurering van ondernemingen in Europa is terug te voeren op de toename van de productiecapaciteit, de invoering van nieuwe technologieën en de globalisering van de gehele economie. Dit proces heeft ernstige sociale en economische gevolgen. De productie concentreert zich in economisch en technologisch sterkere regio’s, ten koste van minder ontwikkelde regio’s. Dit is met name zichtbaar in de nieuwe lidstaten, waar hele industriesectoren zijn verdwenen. In Polen bijvoorbeeld zijn de lichte industrie en een groot deel van de auto-industrie, de elektronische industrie en de mijnbouw verdwenen, en daarmee ook de werkgelegenheid.
De immer voortschrijdende globalisering van de productie en de liberalisering van de markten hebben geleid tot een verdere verscherping van de economische en sociale tegenstellingen. Regio’s met een hoge landbouwproductie en een ontwikkeld netwerk van industrieën op het gebied van landbouw en voedingsmiddelen, zoals suiker, groenten en fruit en gekoelde producten in het bijzonder, krijgen de hardste klappen. En opnieuw is Polen een van de landen die hieronder het zwaarst heeft geleden, en ligt het in een van de zwaarst getroffen regio’s. Dus wie profiteert hiervan? De "oude" lidstaten en economisch sterke industriegebieden, en die zullen dat blijven doen, met name omdat de Europese Unie haar inspanningen vooral richt op het behalen van winst uit de handel met derde landen in eindproducten, die 85 procent van de goederenomzet uitmaken. Landbouwproducten maken slechts 15 procent van de omzet uit. Dit werpt de fundamentele vraag op: is er nog enig verband tussen het beleid van de EU-autoriteiten op ondernemingsgebied en de basisbeginselen van de Europese Unie, zoals Europese solidariteit, gelijke kansen, duurzame ontwikkeling en mensenrechten?
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om allereerst de commissaris te bedanken voor zijn wijze en doordachte opmerkingen bij de inleiding van dit debat. Ik bedank hem met name voor het feit dat hij de nadruk daarbij op de mensen heeft gelegd, aangezien die centraal staan bij het onderwerp dat wij thans bespreken.
Ik wil slechts inhaken op twee punten die hij aan de orde heeft gesteld. Het eerste punt betreft de structurele veranderingen. Ik ben het er helemaal mee eens dat die structurele veranderingen niet meer weg te denken zijn en dat het tempo van die veranderingen zelfs nog zal toenemen. De vraag is dus niet hoe wij die veranderingen een halt toe kunnen roepen, maar hoe wij ze in de hand kunnen houden en kunnen beheersen.
Het tweede belangrijke punt is dat het antwoord niet in protectionisme gezocht moet worden. Daarmee bedoel ik niet alleen dat landen geen belemmeringen mogen opwerpen, maar ook dat bedrijven niet moeten trachten om traditionele banen te behouden als de markt zich alweer in een volgende ontwikkelingsfase bevindt.
Ik sluit mij aan bij de opmerking van mevrouw Ek dat mensen tegenwoordig weliswaar geen baan voor het leven meer mogen verwachten, maar dat zij wel mogen verwachten dat zij voortdurend aan het werk kunnen blijven. De vraag is nu wat wij precies moeten doen om dat te bewerkstelligen en welke dingen wij juist moeten laten.
Ik vind dat wij als afgevaardigden in dit Parlement niet elke keer als een groot bedrijf sluit of afslankt opnieuw een vergelijkbaar debat moeten voeren om onze betrokkenheid te tonen – ook al is die betrokkenheid er uiteraard – en om te laten zien dat wij in elk individueel geval actie ondernemen, vooral als het gaat om grote ondernemingen. Volgens mij zijn die steeds terugkerende debatten niet echt nuttig. Het gaat er immers niet om dat wij thuis de krantenkoppen halen.
Wat wij wel en veel meer zouden moeten doen, is het scheppen van een regelgevingsklimaat waarin ondernemerschap de ruimte krijgt om te gedijen, zodat er meer banen gecreëerd kunnen worden en dat, als de ene werkgever zijn deuren moet sluiten, er andere werkgevers worden aangemoedigd ergens anders weer deuren te openen.
Ik ben ook van mening dat de beste basis voor gegarandeerd werk de verschillende vaardigheden zijn die mensen kunnen ontwikkelen. Daaraan moeten wij dan ook prioriteit geven. Wij moeten ervoor zorgen dat als het over investeringen gaat, bedrijven onderkennen dat het investeren in mensen de beste investering is die zij kunnen doen. Ook voor alle lidstaten geldt dat het investeren in mensen de belangrijkste investering is. Als wij dit goed aanpakken, zijn wij een heel eind op de goede weg om de uitdagingen het hoofd te bieden die het structurele veranderingsproces met zich meebrengt. 
Jan Andersson (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal mij in mijn bijdrage concentreren op de voornaamste aspecten van de herstructurering. Ik wil echter wel even zeggen dat ik de Portugese arbeiders steun in hun inspanningen om hun werkgelegenheid te behouden en te ontwikkelen. Ik weet ook uit ervaring dat, zoals de heer Schulz al vermeldde, GM niet altijd een goede sociale dialoog heeft gevoerd, bijvoorbeeld in de zaak tussen de Duitse en de Zweedse fabriek, waar men de arbeiders in de verschillende landen tegen elkaar uitspeelde. Dat is een manier van doen waarvan ik niet houd.
Ik ben het ermee eens dat herstructurering niets nieuws is. We hebben altijd met herstructurering te maken gehad. In de stad waar ik vandaan kom was er ooit een rubberfabriek die nu niet meer bestaat. Bijna iedereen werkte daar vroeger. Ook in de toekomst zullen er herstructureringen plaatsvinden. In bepaalde gevallen worden de herstructureringen slecht geregeld. Daardoor gaan er banen verloren en worden bepaalde regio’s zwaar getroffen. Er zijn echter ook goede voorbeelden van herstructureringen, waarbij nieuwe werkgelegenheid is geschapen en waarbij regio’s hebben kunnen overleven en zelfs een ontwikkeling met meer werkgelegenheid voor de lange termijn hebben meegemaakt. Wat is het geheim hierachter? Wel, een paar dingen spelen een belangrijke rol: langetermijnbeleid, betrokkenheid en sociale verantwoordelijkheid.
Allereerst het langetermijnbeleid. Ik geef niet veel voor ondernemingen die zelf geen beleid hebben om zich op de lange termijn zo te ontwikkelen dat ze de wereldwijde concurrentie aankunnen en alleen op korte termijn subsidies opstrijken alvorens de betreffende regio te verlaten. Bovendien moet men zich betrokken voelen bij het belangrijkste wat men in de ondernemingen heeft, namelijk de werknemers. De werknemers zijn de belangrijkste hulpbron en moeten niet alleen worden geïnformeerd en bijeengeroepen als er veranderingen plaatsvinden. Ze moeten deel uitmaken van het herstructureringsproces, eraan deel kunnen nemen en er invloed op kunnen uitoefenen. Dan hoeven ze niet de straat op te gaan om te demonstreren. Dan kan men voor nieuwe banen zorgen. Het gaat er ook om dat de ondernemingen al in een vroege fase hun sociale verantwoordelijkheid tonen, dat ze hun werknemers opleiden zodat die de toekomstige uitdagingen voor de lange termijn en voor de regio’s aankunnen, want het zijn vaak ondernemingen die een grote rol spelen in regio’s waar men sociale verantwoordelijkheid moet tonen.
Wat de auto-industrie betreft, die is steeds meer onderhevig aan globalisering en omvat steeds minder ondernemingen. In die sector is herstructurering nodig. Op Europees niveau kunnen we het een en ander doen. We kunnen de positie van de ondernemingsraden versterken, zoals de heer Jonckheer zei, en de richtlijnen betreffende die ondernemingsraden. We kunnen meer doen aan informatie en raadpleging. Ik geloof dat er kaderovereenkomsten nodig zijn tussen branches en vakbonden op Europees niveau om de toekomstige veranderingen te kunnen aanpakken. Dat wordt steeds belangrijker. We moeten leven met herstructureringen, maar die kunnen succesvol zijn als de werknemers erbij worden betrokken en als ondernemingen hun sociale verantwoordelijkheid tonen.
Roberto Musacchio (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is goed eraan te herinneren dat wij hier spreken over mensen van vlees en bloed, mensen die naar ons luisteren en dus concrete antwoorden eisen.
Een jaar geleden heb ik in dit Parlement het woord gevoerd over de staalindustrie en over Terni, een Italiaanse stad waar het levensonderhoud van de bevolking bedreigd werd door het optreden van een multinational. De uitspraken van dit Parlement kwamen toen heel gelegen. Vandaag moet ik het weer hebben over een fabriek, Eaton in de regio Piemonte. Ook hier staan de banen van mensen op de tocht door het gedrag van een multinational. Ik wil het eveneens hebben over Getronics, en anderen hebben Opel genoemd, zoals we hebben kunnen horen.
In al die gevallen moeten en kunnen wij, net zoals in het geval van Terni, een helpende hand bieden. Wij moeten ook tussenbeide komen om ervoor te zorgen dat dit alles niet nog een keer voorkomt. Het mag niet meer gebeuren dat multinationals, die overigens winst maken en zelfs overheidsgeld, inclusief Europees geld, ontvangen, Europa gebruiken door het ene land tegen het andere, de ene werknemer tegen de andere, op te zetten.
Wij moeten het besluit nemen om met concrete regels de strijd aan te binden tegen dumping en bedrijfsverplaatsingen: die hebben namelijk niets te maken met concurrentie en de vrije markt, maar vormen juist een bedreiging voor de sociale cohesie, waarbij torenhoge kosten op ons worden afgeschoven.
Vandaar dat er concrete antwoorden nodig zijn. Eén van die antwoorden is om de Europese ondernemingsraden echt te versterken. Als de werknemers en vakbonden meer bevoegdheden krijgen, krijgen wij ook meer inzicht in het soort ontwikkeling dat Europa nodig heeft.
Sommigen geloven dat deze speculatieve markt wel te vertrouwen is en dat het saldo op het vlak van de werkgelegenheid uiteindelijk wellicht positief zal zijn. Maar dat is niet zo. Ik denk dat de politiek zich moet buigen over wat er in dit Europa geproduceerd moet worden. Wij moeten dus ook op dit terrein actie ondernemen.
Volgens mij moeten de voorstanders van de integratie van Europa beseffen dat er geen verdeeldheid mag zijn tussen de Europese werknemers maar dat er sprake moet zijn van eenheid: dat is een onontbeerlijke vereiste om een verenigd Europa op te bouwen. Dit Parlement moet zich dus niet inzetten voor dumping, maar voor de opwaartse harmonisatie van regels en rechten. 
Malcolm Harbour (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, het is geen toeval dat zowel de heer Bushill-Matthews als ikzelf het woord hebben gevraagd in dit debat. Wij komen namelijk allebei uit de regio West-Midlands in het Verenigd Koninkrijk, een regio die historisch gezien altijd erg afhankelijk is geweest van de auto-industrie, een sector die inmiddels veel reorganisaties en bedrijfssluitingen heeft meegemaakt.
Ik heb onlangs een school in Coventry bezocht, waar ik de kinderen het volgende vertelde: "Jullie weten allemaal waar de videotheek en de supermarkt zijn. In de jaren tachtig van de vorige eeuw stond daar een autofabriek waar 20 000 mensen werkten".
Dat is eigenlijk niets nieuws, maar wij doen vreemd genoeg wel elke keer weer alsof het om iets nieuws gaat. Investeringen creëren werkgelegenheid en zorgen voor de oplossing voor de problemen waarnaar veel collega’s aan deze kant al hebben verwezen: investeringen in nieuwe auto’s, investeringen in nieuwe fabrieken, investeringen in robots die de productiekosten verlagen en tot slot investeringen in kwaliteit. Dan wil de heer Schulz waarschijnlijk weten waar die investeringen vandaan moeten komen. Dat kan ik hem vertellen. Die komen uit de winsten. De auto-industrie heeft geen tekort aan gebroken harten, maar heeft wel een tekort aan winsten om in nieuwe producten te investeren. Dat is namelijk wat succesvolle bedrijven doen.
Ik heb tijdens mijn dertig jaar in de auto-industrie ook nog in andere fabrieken gewerkt, zoals in Oxford in een fabriek die deel uitmaakte van de toenmalige British Motor Corporation. Daar is nu een van de meest succesvolle autofabrieken van Engeland gevestigd waar ze nu ze de Mini maken. Die Mini’s kom je nu overal tegen, tot in Amerika aan toe. De eigenaar van die fabriek, het Duitse BMW, investeert 250 miljoen pond om daar een nieuwe auto te produceren en wij zijn BMW daar dankbaar voor. Hierdoor komen er namelijk duizend nieuwe banen bij. Een auto die namelijk eerst in Brazilië werd gemaakt, wordt straks in mijn kiesdistrict in Birmingham geproduceerd.
Tegen mijn Portugese vrienden – waarvan er veel dadelijk ook over deze kwestie het woord zullen voeren – zou ik het volgende willen zeggen: aarzel niet en kom met ons praten, want wij hebben die problemen al eerder meegemaakt. Een van de meest trieste dagen van mijn leven was de dag dat ik een bezoek bracht aan de autofabriek in Longbridge voor een gesprek met de curator aangezien de fabriek failliet was gegaan. In ben daar in 1967 met werken begonnen; toentertijd waren er 25 000 werknemers, nu liep ik een lege fabriekshal binnen.
Dat is de realiteit van het industriële leven en zo is het al een hele tijd. De cruciale vraag is hoe wij hiermee omgaan. Wij hebben betere banen nodig, wij hebben volledige werkgelegenheid en bijscholing nodig en wij moeten mensen die hun baan zijn kwijtgeraakt, helpen om weer nieuw werk te vinden. Als banen niet gered kunnen worden, hebben wij in ieder geval wel het juiste antwoord paraat. Wij zijn actief geweest in Longbridge, waar 5 000 mensen moesten afvloeien. Wij zijn op dit moment bezig bij Peugeot en bij andere bedrijven. Praat dus eens met ons over de praktische dingen die wij ondernemen in plaats van in dit Parlement alleen maar te klagen over alle problemen. Die problemen zijn voor ons dagelijkse kost. Wij hebben geen behoefte aan een debat zoals dit. Wij moeten in een positieve sfeer nadenken over een oplossing voor die problemen. 
Jean Louis Cottigny (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ben geneigd de woorden van de heer Harbour te herhalen. Hij heeft ontslagen en herstructureringen meegemaakt; zelf ben ik drie keer ontslagen vanwege economische redenen en herstructureringen in de regio Nord-Pas-de-Calais, in Frankrijk. De Sociaal-democraten zijn voorstander van een beleid dat het bedrijfsleven in staat stelt banen te scheppen, te moderniseren en de economische ontwikkeling te bevorderen. Maar als zij het hebben over economische ontwikkeling, bedoelen de Sociaal-democraten ook sociale ondersteuning, om rijkdom te creëren, maar ook om die te herverdelen. Europa moet zijn Europees sociaal model laten zien.
Daaraan hebben wij gezamenlijk gewerkt, en daarvoor hebben wij met een meerderheid van ruim 80 procent een verslag aangenomen over herstructureringen en werkgelegenheid, waarin wij zeggen dat er zeker ondersteunende maatregelen nodig zijn, maar ook dat we Europa duidelijk moeten maken wat we zijn en wat we doen. Wij hebben er met een zeer grote meerderheid vóór gestemd om te zeggen dat als Europa economische hulp en overheidsgeld verstrekt, en als het op een bepaald moment duidelijk wordt dat er sprake is van “subsidietoerisme”, dat het verstrekte geld dan moet worden terugbetaald. General Motors is een voorbeeld dat zich op dit moment aan ons opdringt, aangezien daar vorig jaar meer dan 500 000 werknemers zijn getroffen door herstructureringen. Wij klagen niet, maar vinden wel dat iedereen respect verdient, en met name werknemers.
De herstructureringen zijn nodig voor het behoud van de concurrentiepositie van ons bedrijfsleven. De gevolgen ervan zijn er echter niet minder om. Nu, in het geval van General Motors, verwachten de Europese burgers een krachtig antwoord van de Unie, net zoals bij talrijke andere gevallen van herstructureringen. De heer Barroso heeft ons dit antwoord gegeven door het nieuwe Finse voorzitterschap te verzoeken het Europa van resultaten te belichamen. Welnu, het Europa van resultaten begint hier, in deze vergaderzaal, met een krachtig signaal naar de werknemers die op dit moment in nood verkeren. Ondersteunende maatregelen op het gebied van opleiding en bijstand zijn zeker nodig, maar we moeten ons ook nu al afvragen hoe het verstrekte overheidsgeld moet worden terugbetaald.
Helmuth Markov (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, bedrijfssluitingen zoals deze in Portugal zijn geen uitzondering. In 2005 zijn in de Europese Unie meer dan een half miljoen banen verloren gegaan door herstructureringen.
Beursgenoteerde ondernemingen boeken – ongeacht in welk land zij zijn gevestigd – de hoogste winsten sinds mensenheugenis. Omzetten exploderen en banen worden bij bosjes geschrapt. De afgelopen drie jaar is de productiviteit van de in de Duitse aandelenindex DAX opgenomen ondernemingen toegenomen met gemiddeld 6,5 procent. Dat betekent toch dat ze kunnen concurreren! Wanneer wij bespreken wat we moeten doen, moeten we onszelf de vraag stellen of de basis waarop wij steun geven wel de juiste is.
Ik wil u enkele voorstellen doen, waarvan de meeste tot nu toe geen aandacht hebben gekregen. Kunnen we er niet van uitgaan dat steun in de eerste plaats wordt verleend voor innovatieve producten en processen, voor nieuw onderzoek en ontwikkeling, en minder voor fabrieken en apparatuur? Ik denk dat we met deze indeling de steunverlening kunnen beperken.
Mijn tweede vraag luidt als volgt: heeft het zin om de terugvordering te beperken tot vijf jaar? De afschrijvingsperiode voor apparatuur bedraagt meestal tien à vijftien jaar. De ondernemingen zouden logischerwijze moeten blijven terugbetalen totdat de uitgaven zijn afgeschreven.
Ten derde, moeten we er bij de beoordeling of er wel of geen steun gegeven moet worden, niet op staan en controleren dat internationaal opererende ondernemingen zich op al hun locaties houden aan de richtlijnen van de Wereldgezondheidsorganisatie, van de Internationale Arbeidsorganisatie en aan de geldende emissienormen? Ondernemingen die dat niet doen, komen gewoon niet in aanmerking voor steun.
Ten vierde, is het verstandig om steun te verlenen aan ondernemingen die niet gebonden zijn aan een CAO en waarop vakbonden geen invloed hebben? Dan betaalt de Europese belastingbetaler namelijk dubbel. Wij financieren het onderzoek en de ontwikkeling van de ondernemingen en hun uitgaven voor apparatuur, vervolgens ontslaan ze hun arbeidskrachten en de Europese belastingbetaler wordt geacht dan ook nog eens mee te betalen aan de werkloosheidsuitkeringen. Dat is toch een slechte economische oplossing!
Een laatste punt: wanneer we een echt structuur- en regionaal beleid willen voeren, moeten we een veel sterkere koppeling leggen tussen de behoefte aan steun van ondernemingen en de positieve gevolgen van die steun voor de regio. 
Edite Estrela (PSE ).
   – General Motors zet duizenden Europese werknemers op straat. Het afgelopen jaar gingen in Duitsland 9 000 banen verloren. Eerder dit jaar is aangekondigd dat er in Groot-Brittannië 900 banen zullen verdwijnen en nu horen we dat de fabriek in Azambuja, in Portugal – een fabriek die al tientallen jaren bestaat en waar 1 200 mensen werken – de poorten zal sluiten.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om de vertegenwoordigers van de werknemers van de fabriek in Azambuja te begroeten en onze solidariteit te betuigen. Als we spreken over duizenden werklozen, hebben we het niet alleen over grote aantallen; het gaat hier niet alleen over statistische gegevens of percentages – het zijn menselijke drama's waarbij hele gezinnen betrokken zijn. Ik vind het dan ook een schande dat een aantal afgevaardigden zich daar zo ongevoelig voor heeft getoond.
De sluiting van de fabriek in Azambuja gaat ons allemaal aan, omdat dit een aankondiging kan zijn van de ontmanteling van andere fabrieken van General Motors in de Europese Unie. Die fabrieken zullen vervolgens naar het oosten verhuizen, naar Rusland of naar Azië. Daarom is het een goede zaak dat we dit debat voeren. Heel goed is ook dat de heer Schulz het initiatief heeft genomen om dit onderwerp op de agenda te plaatsen. We kunnen zo een aantal antwoorden proberen te krijgen.
Om te beginnen: hoe kunnen we verhinderen dat de fabriek in Azambuja gesloten wordt? Dit debat moet er ook toe bijdragen dat multinationals begrijpen dat het hier niet om wegwerpartikelen gaat. Ze kunnen niet in één lidstaat profiteren van financiële prikkels, zoals communautaire financiering en belastingvoordelen, om vervolgens naar een andere te vertrekken om ook daar weer te proberen allerhande steun en privileges te verwerven. Het sluiten van fabrieken mag niet de normale gang van zaken zijn. Het is vermijdbaar en wij en de Commissie moeten er dan ook alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit niet steeds weer gebeurt. We zullen er ook voor moeten zorgen dat het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering wordt geactiveerd als de ontwikkeling de verkeerde kant opgaat. 
Pier Antonio Panzeri (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de vragen die gesteld zijn in de mededeling van de commissaris zijn erg belangrijk. In het licht van de veranderingen die hebben plaatsgevonden en nog steeds plaatsvinden binnen de nationale en Europese industrie, ondervindt Europa problemen bij het beheer van industriële herstructureringsprocessen, die buitengewoon grote gevolgen hebben voor de werknemers en voor de diverse regio's.
De heer Harbour vroeg zich zojuist af wat het onderwerp van de toekomst zal zijn. Mijn antwoord hierop luidt als volgt: "Het onderwerp van de toekomst is de manier waarop we deze processen kunnen beheren". Er zijn momenteel veel gevallen te noemen waarin zich problemen voordoen, problemen die gevangen kunnen worden onder de noemer bedrijfsverplaatsingen, niet-naleving van collectieve arbeidsovereenkomsten en het verlies van banen.
Deze voorbeelden variëren van het geval in verband met General Motors tot alle gevallen in het midden- en kleinbedrijf tot aan hetgeen momenteel bijvoorbeeld in de Eaton-fabriek in Piemonte plaatsvindt, waar het herstructureringsproces en de niet-naleving van collectieve arbeidsovereenkomsten een serieuze bedreiging vormen voor banen. Om hiermee om te kunnen gaan, moeten we een krachtig, pan Europees standpunt innemen met betrekking tot een doeltreffend beheer van deze processen. Hierdoor zal tevens de samenhang met de Lissabon-doelstellingen worden bevorderd en ook met de sociale dialoog, die als een van de belangrijkste pijlers van deze strategie wordt beschouwd.
Daarom roep ik op om een gemeenschappelijk standpunt in te nemen teneinde kracht en inhoud te geven aan de activiteiten van de Europese instellingen, om te beginnen met het Parlement, op dit gebied.
Ik wil graag een laatste aspect onder de aandacht brengen: het lijkt momenteel volstrekt duidelijk dat de herstructurering een herziening van de beschikbare communautaire middelen vereist. Ik geef hiervan slechts één voorbeeld – en ik verneem graag de mening van de Commissie over deze kwestie. Als we deze processen echt goed willen beheren, kunnen we niet om de versterking en de hervorming van de Europese ondernemingsraden heen. We moeten de richtlijn herzien als we op dit terrein aan de nieuwe eisen willen voldoen.
Ik hoop dat het voltallige Parlement en de Commissie hierover een gemeenschappelijk standpunt kunnen aannemen. 

Joel Hasse Ferreira (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de toestand in Azambuja is zorgwekkend. Duizenden werknemers – een aantal van hen is hier vandaag aanwezig – lopen het gevaar hun baan te verliezen. Het gaat overigens niet alleen om de werknemers van General Motors zelf. Bij de toeleveringsbedrijven werken ook duizenden mensen, en al deze mensen hebben gezinnen in Azambuja en de omliggende gemeenten. 
Ik heb onlangs een ontmoeting gehad met het Portugese werknemerscomité, de burgermeester en mijn collega-afgevaardigde mevrouw Madeira. Waar het nu om gaat is dat deze kwestie voor heel Europa van betekenis is. We weten dat General Motors strategische moeilijkheden ondervindt en dat het Renault-Nissan heeft gevraagd om bij het management te helpen. Dat betekent echter niet dat de onderneming geen verantwoordelijkheden heeft.
In de resolutie die we hebben ingediend wijzen we General Motors op haar Europese verantwoordelijkheden, en we verwijzen daarbij expliciet naar wat er in Azambuja gebeurt. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, bij strategische veranderingen en herstructureringen van bedrijven mag niet vergeten worden dat werknemers mensen zijn en niet slechts productiefactoren. Als we echt een goed functionerend Europees sociaal model willen, dan moet de EU een duidelijke strategie ontwikkelen en een geschiktere manier vinden om met dit soort problemen om te gaan. De resolutie die we hebben ingediend is een stap in die richting.
Jamila Madeira (PSE ).
   – De situatie waarnaar de voorgaande sprekers hebben verwezen – de situatie waarin de werknemers van General Motors in Portugal nu verkeren – is helaas een situatie die zich de afgelopen tijd wel vaker heeft voorgedaan in de Europese Unie. Ook daarnaar is hier reeds verwezen.
Bedrijven ontvangen steun van de EU en van de staat en worden aangemoedigd om in een bepaalde regio of een bepaald land een vestiging op te zetten. En daarna verhuizen ze, zonder zich te houden aan geldende gedragscodes en zonder zich te bekommeren om het lot van de honderden of duizenden werknemers – soms hele gezinnen – die zo, van de ene op de andere dag, hun baan kwijtraken. Het streven om met een minimale inspanning zoveel mogelijk winst te maken of een verwijzing naar de mondialisering mogen niet als excuus dienen voor de economische en sociale tragedie die hieruit voortvloeien voor de zwakste schakels in de bedrijfsketen.
Mijnheer de Voorzitter, het Fonds voor aanpassing aan de globalisering dat bij de vorige Europese Raad is goedgekeurd volstaat niet om een antwoord te formuleren op al de gevallen die zich in Europa kunnen voordoen. Het gaat hier om een internationaal fonds dat speciaal is opgezet voor een aantal landen wanneer daar als gevolg van de ontwikkelingen in de wereldhandel een betrekkelijk gering aantal banen verloren gaat. We moeten meer doen. De EU moet duidelijk vastleggen hoe ondernemingen die in Europa goederen willen produceren om deze producten op een markt met 455 miljoen consumenten te verkopen zich behoren te gedragen. Als wij de wereld tot voorbeeld willen dienen, zullen we er allereerst op moeten aandringen dat het Europees sociaal model en de mensenrechten gerespecteerd worden. We zullen dus anders moeten optreden. 
Günter Verheugen,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil nog twee korte opmerkingen maken. Wat betreft het geval dat in de bijdragen aan dit debat een grote rol heeft gespeeld, Azambuja, is het verwijt dat de onderneming enorme winst maakt over de ruggen van de werknemers en van de Europese belastingbetaler, nogal moeilijk hard te maken. De tijd waarin General Motors winst boekte is namelijk allang voorbij, zowel in Europa als elders op de wereld. Als ik mij niet vergis, bedroeg het laatste verlies over één jaar 10 miljard dollar, en dat is niet niks. We moeten dit geval daarom ietwat anders beoordelen dan de gevallen waarop de heer Schulz bijvoorbeeld doelde toen hij sprak over bepaalde vormen van modern kapitalisme, die in sociaal opzicht inderdaad schadelijke effecten hebben, wat geen weldenkend mens zal ontkennen.
Ten tweede is dit Parlement het er duidelijk over eens dat structurele aanpassingen onvermijdelijk zijn, en we zijn het er daarnaast over eens dat we die niet zonder meer moeten accepteren zoals regen of zonneschijn, maar dat we in het geval van structurele aanpassingen iets kunnen doen — en zelfs iets moeten doen, omdat het gaat om het welzijn van de mensen. Het belangrijkste wat modern economisch beleid tegenwoordig kan doen, is structurele aanpassingen op dusdanige wijze invullen dat mensen er niet de dupe van worden. Dat is dan ook exact het doel van ons beleid.
Er zijn enkele zeer interessante voorstellen gedaan. Ik wil er in ieder geval een ter harte nemen en uitdrukkelijk onderstrepen dat ook ik rotsvast ervan overtuigd ben dat de versterking van werknemersrechten in Europa ertoe zal leiden dat structurele aanpassingen gunstiger ingevuld kunnen worden. 
De Voorzitter.
   – Tot besluit van het debat zijn vijf ontwerpresoluties(1) ingediend, overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0204/2006) van Pilar del Castillo Vera, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over de uitvoering van het communautaire Lissabon-programma: Meer onderzoek en innovatie – Investeren voor groei en werkgelegenheid: een gemeenschappelijke aanpak. (2006/2005(INI)) 
Pilar del Castillo Vera (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, het verslag waarover we gaan debatteren is nauw verbonden met datgene waarover we zojuist gedebatteerd hebben.
Tot nu toe hebben we gedebatteerd over de gevolgen die de herstructureringen, vooral in de industrie, zullen hebben voor de Europese economieën, en met name voor de werknemers. Het verslag waarover we nu gaan debatteren heeft te maken met maatregelen, procedures of soorten beleid die een positief effect kunnen hebben op het vinden van oplossingen voor de werkgelegenheidssituatie van werknemers die in fabrieken werken die sluiten of die verplaatst worden.
Het verslag waarover we nu in debat gaan heeft te maken met een fundamentele factor die van invloed is op elke mogelijke oplossing van deze situaties en die van doorslaggevend belang is voor de ontwikkeling van de Europese economieën en daarom voor de kansen op vooruitgang van de Europese samenlevingen: het gaat simpelweg over het concept innovatie.
Innovatie is het sleutelwoord; innovatie is het concept dat ons een mogelijke oplossing biedt voor de problemen die in het debat hiervoor zijn behandeld, en ook voor andere problemen, of dat, in het tegenovergestelde geval, ons verder verwijdert van die oplossingen.
In die context en in het bredere perspectief van de vernieuwing van de Lissabon-agenda heeft de Commissie een verslag gepresenteerd waarin ze geprobeerd heeft een hele serie besluiten te integreren die tussen het jaar 2000 en nu zijn genomen, besluiten op het vlak van innovatie en waarin maatregelen worden voorgesteld om de innovatie in de Europese economieën te bevorderen.
Ik wilde het hebben over drie essentiële aspecten die aan de orde komen in mijn verslag. In de eerste plaats, onderwijs en opleiding, en ik zou daaraan willen toevoegen, mentaliteit – er is sprake van een groot mentaliteitsprobleem als we het over innovatie hebben –; in de tweede plaats, organisatie, voor een doeltreffender ontwikkeling van de innovatie; en in de derde plaats de financiering.
Ik denk dat onderwijs en opleiding – zoals een aantal collega’s in het vorige debat heeft onderstreept – van fundamenteel belang zijn. Levenslang leren, flexibele scholing, scholing waardoor mensen zich kunnen aanpassen aan de nieuwe behoeften van de markt, is absoluut essentieel als we een samenleving willen waarin echte kansen bestaan voor iedereen, op alle momenten van verandering.
Ook denk ik dat er een fundamenteel mentaliteitsprobleem bestaat. Een samenleving die de waarde van het ondernemerschap, van het ergens helemaal voor gaan, van het uiterste van jezelf vergen, en in laatste instantie van innovatie, die gekoppeld is aan al die andere waarden, naar het tweede plan heeft verdrongen, zal niet kunnen overleven.
Ik denk dat we in dit opzicht, geachte afgevaardigden, moeten beseffen voor welke uitdaging we staan. Anderen liggen achterop, weer anderen zijn er al heel lang mee bezig, maar de Europese samenleving, of een groot deel van de Europese samenleving, is voortdurend bezig zijn wonden te likken en te klagen, met het paradoxale gevolg dat wij uiteindelijk meer wonden zullen hebben dan degenen die zich nu nog in een slechtere situatie bevinden.
Daarom moeten we echt een mentaliteitsverandering teweegbrengen, waardoor de waarden die van de Europese samenlevingen grote samenlevingen hebben gemaakt, die vooruit wilden en die zich in de voorhoede bevonden bij alles wat er in de wereld gebeurde, weer in ere worden hersteld.
Ik denk werkelijk dat dit van fundamenteel belang is en van al die aspecten waarover we zouden kunnen debatteren en die in dit verslag en andere verslagen aan de orde komen, wilde ik me vandaag beperken tot deze essentiële dimensie: we moeten een grootscheeps akkoord, een grootscheeps pact sluiten, vanuit het Europees Parlement, vanuit de Commissie, vanuit de Raad, om de Europeanen die waarde van het ergens helemaal voor gaan, van het uiterste van jezelf vergen, van het doen, van het ondernemen, weer bij te brengen vanaf hun geboorte en tijdens hun opleiding. Als we dat niet doen, zullen we achterop raken. Ook hier staat de tijd niet stil. Als we geen progressie boeken, zullen de Europese samenlevingen achterop raken, en daar zullen wij in hoge mate verantwoordelijkheid voor dragen. 
Günter Verheugen,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat sluit naadloos aan op het debat dat wij zojuist hebben gevoerd over herstructureringen, waarbij de automobielindustrie als voorbeeld diende.
Wij waren het erover eens dat wij reeds lang te maken hebben en ook nog lang te maken zullen hebben met structurele veranderingen. Ik kreeg ook de indruk dat de meesten hier in dit Parlement van mening zijn dat innovatie het juiste antwoord is op structurele veranderingen. Structurele veranderingen treden op wanneer een product of een proces niet meer modern genoeg is. We kunnen hierop niet reageren door bakzeil te halen en het veld te ruimen, maar we moeten die concurrentie aangaan met behulp van innovatie.
De Commissie wil bereiken dat innovatievermogen en stimuleren tot innovatie worden beschouwd als een belangrijk politiek, sociaal en economisch beginsel van de Europese Unie. Dat is niet alleen een technische oefening; innovatie is in feite iets wat we eerst moeten begrijpen met ons verstand, iets wat we moeten willen. In dit verband moeten we ook bereid zijn veranderingen te accepteren. Wij hebben innovatie niet zonder reden tot speerpunt gemaakt van onze groei- en werkgelegenheidsstrategie: een niet-protectionistische, op vrijheid gebaseerde economische orde kan namelijk slechts successen boeken door middel van innovatie.
Hiervoor is een maatschappij vereist, die innovatie steunt en bevordert, en hiervoor is een politiek kader vereist, dat innovatie bevordert. Juist dat doen wij, en wel op twee niveaus. Wij doen dit op het niveau van de lidstaten, en het is zeer belangrijk dat in de nationale hervormingsprogramma’s ter verwezenlijking van de Lissabon-strategie sterk de nadruk ligt op innovatiebeleid en innovatie-initiatieven en dat de Commissie de hoogste prioriteit geeft aan innovatie bij de evaluatie van de Lissabon-strategie dit jaar.
Op het niveau van de Europese Unie hebben wij onlangs een groot aantal initiatieven voorgesteld die allemaal als doel hebben innovatie te bevorderen: te beginnen bij de subsidieregelingen, die – zoals in dit debat reeds speciaal is gevraagd – specifiek zijn gericht op innovatie, via de algemene financieringsinstrumenten voor de oprichting van nieuwe en innovatieve ondernemingen, tot middelen voor een beter beheer van de intellectuele eigendom en voor de ontwikkeling van onderzoeks- en ontwikkelingscapaciteiten.
Wij streven naar een innovatiebeleid dat een geïntegreerd geheel vormt. Het verheugt me u te kunnen mededelen dat gisteren tijdens de vergadering van de Commissie en het Finse voorzitterschap ter voorbereiding van het programma van het voorzitterschap in de tweede helft van 2006 innovatie hoog op de agenda stond en behandeld is als belangrijkste onderwerp. Ik heb er alle vertrouwen in dat juist het Finse voorzitterschap geschikt is om op het gebied van innovatie vooruitgang te boeken, want Finland heeft als geen ander land laten zien hoe een gewenst, doelgericht en intelligent gevoerd innovatiebeleid kan bewerkstelligen dat een land ingrijpend wordt gemoderniseerd en internationaal concurrerend wordt gemaakt.
Ik vind dat we altijd moeten leren van de goede voorbeelden die anderen geven, en in dit geval moeten we dat zeker doen. 
Maria Matsouka (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken de rapporteur gelukwensen en haar bedanken voor het feit dat zij het standpunt van onze commissie ongewijzigd in haar verslag heeft opgenomen.
Het bevorderen van technologisch onderzoek en het verwerven van wetenschappelijke kennis vormen de grote uitdagingen voor het Europa van de eenentwintigste eeuw. Onderzoek, ontwikkeling en innovatie zijn echter ingewikkelde, veeleisende en dure processen, waarvoor een specifiek politiek, economisch en sociaal beheer nodig is. Om deze doelstellingen te bereiken is het onder meer noodzakelijk om baanbrekende besluiten ten uitvoer te leggen en investeringsprogramma’s met een hoog risico op te stellen.
Vooral is het echter nodig om de gemeenschappen op creatieve wijze te mobiliseren, en de werknemers op dynamische wijze te betrekken bij zowel de productie en de reproductie van wetenschappelijke kennis als bij de uit deze kennis voortvloeiende nieuwe mogelijkheden.
Deze vaststelling kan kort worden toegelicht aan de hand van de volgende vier actiehoofdlijnen:
- de continue verbetering van de structuren en de activiteiten van onderwijsinstellingen en onderzoekscentra, aangezien kennisverwerving door de mens de drijvende kracht is achter ontwikkeling;
- de verspreiding van de wetenschappelijke kennis over de productiesector, door zowel de infrastructuur als de capaciteiten en vaardigheden van de werknemers voortdurend aan te passen;
- de uitvoering van een beleid voor meer banen maar ook voor een billijke inkomensverdeling, aangezien hoge productiviteit en armoede leiden tot recessie en werkloosheid;
- een aanzienlijke vermindering van de arbeidstijd, zodat de werknemer zijn creatieve zelf weer terugvindt en het verbroken evenwicht tussen beroeps- en gezinsleven kan herstellen.
De technologische revolutie biedt twee, totaal tegenovergestelde economische en sociale perspectieven: enerzijds is zij een creativiteit vergende uitdaging, maar anderzijds dreigt zij de ongelijkheden te vergroten. Het hangt van onze politieke keuze af of wij de wetenschappelijke kennis dusdanig kunnen produceren en gebruiken dat wij opnieuw een Europa van ontwikkeling, kennis, solidariteit maar ook van gelijkheid kunnen verwezenlijken. 
Guy Bono (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, staat u mij toe op mijn beurt de rapporteur, mevrouw del Castillo Vera, te feliciteren met het werk dat zij heeft verricht met betrekking tot dit onderwerp, dat bijzonder belangrijk is voor de toekomst van de Unie. Namens de Commissie cultuur en onderwijs zou ik uw aandacht willen vestigen op drie punten.
Het eerste punt betreft onderzoek. Ik wil er eens te meer op wijzen dat de Unie bij de tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon een duidelijke achterstand heeft opgelopen op het gebied van onderwijs en opleiding. Ik heb dit overigens al ruimschoots benadrukt in mijn verslag met als titel “Onderwijs, de hoeksteen van het proces van Lissabon”, dat in oktober 2005 is aangenomen. We kunnen niet anders dan constateren dat er op dit gebied te traag vooruitgang wordt geboekt, terwijl onderwijs toch een prioriteit zou moeten zijn voor de toekomst van de Europese Unie, zoals de commissaris heeft onderstreept.
Het tweede punt betreft de rol die universiteiten spelen bij onderzoek en bij de braindrain. Ik denk dat het meer dan ooit noodzakelijk is de nadruk te leggen op de essentiële rol die aan de universiteiten is voorbehouden als het gaat om het creëren en verspreiden van kennis. Daarom bevelen wij met kracht aan het belang van deze universiteiten te versterken door de synergieën tussen hoger onderwijs, onderzoek, levenslang leren en de productiesector te bevorderen. Het is dringend noodzakelijk dat de Europese Unie op effectieve wijze de strijd met de braindrain aangaat en dat zij alle geëigende maatregelen treft om excellentie aan te trekken.
Tot slot, het laatste punt dat ik wilde onderstrepen betreft het scheppen van werkgelegenheid. Het is eveneens dringend noodzakelijk dat de lidstaten de hun toegekende Europese fondsen beter gebruiken. Ik wil hier graag uw aandacht vragen voor de lidstaten die het scheppen van werkgelegenheid terecht centraal hebben gesteld in hun plannen, door meer dan 35 procent van de ESF-middelen te investeren in de modernisering van hun onderwijs- en opleidingsstelsels. 
Jerzy Buzek,
   – Mijnheer de Voorzitter, we praten over groei en werkgelegenheid, namelijk de strategie van Lissabon. Onderzoek en innovatie zijn een integraal onderdeel van het welslagen van deze strategie, evenals samenwerking tussen wetenschap en de industrie, met andere woorden de kenniseconomie. In het verslag van mevrouw del Castillo Vera, waarmee ik haar feliciteer, en de voorstellen van de Europese Commissie wordt nauwkeurig aangegeven waar het in Europa aan schort.
In de eerste plaats ontbreekt het aan financiële middelen. In de begroting voor de periode 2007-2013 is er het meest bezuinigd op paragraaf 1a, Concurrentievermogen. De hiervoor bestemde middelen zijn bijna gehalveerd. We zeggen het nog maar eens: we kunnen geen successen in Europa boeken zonder investeringen in onderzoek en innovatie. De middelen voor wetenschap en nieuwe technologieën moeten in alle landen omhoog. Dit is de allerbelangrijkste doelstelling voor de gehele Europese Raad en de toekomstige voorzitterschappen. De nationale begrotingen zijn even belangrijk als de Europese begrotingen. In de tweede plaats ontbreekt het aan methoden om kennis uit te breiden en te delen. Het is van essentieel belang om een echt partnerschap binnen en tussen lidstaten tot stand te brengen en het potentieel van de gehele Unie te benutten binnen het kader van omvangrijke consortia. Het is van essentieel belang om een Europese onderzoeks- en innovatieruimte tot stand te brengen, omdat innovatie een belangrijk begrip is hier, en om de middelen optimaal te benutten. Alleen transparantie en uitwisseling van informatie kunnen zorgen voor synergie tussen de verschillende programma’s op communautair, nationaal en regionaal niveau. Om dit te bereiken, moet er één informatietechnologieprogramma voor de gehele Unie komen.
Er is echter nog een sleutel naar het succes van de strategie van Lissabon, namelijk een echte interne markt voor goederen, arbeid, diensten en kapitaal. Zonder zo’n eenheidsmarkt kunnen er moeilijk successen worden behaald op het gebied van onderzoek en innovatie, wetenschap en nieuwe technologieën. Alleen een echte interne markt zal de groei- en werkgelegenheidskansen verbeteren.
Britta Thomsen,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, onderzoek en ontwikkeling zijn van cruciaal belang voor de verhoging van het groeipotentieel van Europa en voor het creëren van nieuwe werkgelegenheid. De EU kan niet concurrerend worden door de lonen te verlagen, maar moet zich daarentegen richten op de ontwikkeling van nieuwe technologie en menselijk kapitaal. Ondanks de doelstellingen van de strategie van Lissabon om Europa tot de meest dynamische kennisregio in de wereld te maken, blijft de EU op het punt van onderzoek en ontwikkeling nog steeds achter bij de Verenigde Staten en Japan. Ik vind dat in dit verslag heel precies de vinger op de zere plekken wordt gelegd en wordt aangegeven waar Europa nalaat om aan de eigen doelstellingen te voldoen. Europa schept te weinig kennis, deelt zijn kennis niet effectief en financiert de kennis onvoldoende.
Onderzoek is belangrijk, maar we moeten ook voor ogen houden dat de meeste bedrijven in Europa geen hightech, geavanceerde bedrijven zijn, maar kleine, traditionele ondernemingen. Ook die bedrijven moeten innovatief zijn en moeten er beter in slagen nieuwe marktmogelijkheden voor nieuwe producten te benutten en nieuwe bedrijfsprocessen te ontwikkelen, waarmee beter gebruik wordt gemaakt van het potentieel van de werknemers. In het verslag is men erin geslaagd om vanuit een breed perspectief naar de kennisontwikkeling te kijken. Ik ben vooral blij met de geïntegreerde toegang tot het arbeidsmarkt- en onderwijsbeleid, want alleen als we de innovatieomstandigheden koppelen aan het onderwijsbeleid, het sociaal beleid en het arbeidsmarktbeleid, kunnen we ruimte scheppen voor het creatieve potentieel van de werknemers. Hoog gekwalificeerde arbeidskrachten passen zich beter aan de snel veranderende behoeften van bedrijven aan, en scholing leidt ook tot spreiding van kennis. Europa heeft behoefte aan meer en betere investeringen in onderwijs.
Ik wil ook graag benadrukken dat ik gendergelijkheid beschouw als een cruciale dimensie in de Lissabon-strategie van de EU. We kunnen het ons niet permitteren om geen aandacht te schenken aan het gendergelijkheidsperspectief als we onze doelen met betrekking tot het Europese concurrentievermogen willen bereiken. Naar schatting moet de EU tussen de 600 000 en 700 000 nieuwe onderzoekers aantrekken om aan onze onderzoeksbehoeften te voldoen, en in dat getal is geen rekening gehouden met de sterke vergrijzing op de arbeidsmarkt. We kunnen het ons eenvoudigweg niet permitteren om het onderzoekspotentieel in de vrouwelijke helft van de bevolking links te laten liggen.
Ten slotte wil ik graag nog opmerken dat we volgens mij in onze innovatiestrategie ook op de duurzaamheid moeten letten, zowel op milieugebied als op het gebied van sociale insluiting. Duurzaamheid moet het grondbeginsel zijn dat ervoor zorgt dat de EU voorop loopt en zowel aan de lange termijn als aan de wereldwijde situatie denkt. Op dit gebied heeft Europa een duidelijke voorsprong, hetgeen er op zichzelf toe kan bijdragen dat de doelen van onze Lissabon-strategie worden bereikt. 
Jorgo Chatzimarkakis,
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris Verheugen, u hebt gesproken over het onderwerp innovatie. In deze dagen, waarop alles draait om het wereldkampioenschap voetbal, doemen bij dit onderwerp de beelden op van de Japanners, die prachtig speelden tot aan het strafschopgebied, maar vervolgens geen doelpunt scoorden. Daarna kwam de wedstrijd tussen Brazilië en Ghana, waarin de Ghanezen misschien de beste indruk gaven van alle Afrikaanse elftallen, maar geen doelpunten scoorden. Zo is het ongeveer gesteld met ons Europeanen wanneer het gaat om innovatie. Wij blinken uit in het uitvinden van dingen en wij blinken uit in het bereiken van het strafschopgebied, maar we scoren er niet mee.
Daarom wil ik u, commissaris, en ook de rapporteur bedanken voor dit verslag en uw uitspraken. Ik wil ook een woord van lof richten aan de rapporteur, die in de commissie geconfronteerd werd met wisselende meerderheden, waardoor dit verslag plus- en minpunten bevat. Ik wil beginnen met de minpunten.
Neem bijvoorbeeld het probleem van het octrooirecht. De wet eist duidelijk dat de lidstaten het conflict over talen beëindigen zodat er een Europees octrooi kan komen. Die formulering is te zwak. Het gaat intussen immers om veel meer dan talen alleen. We moeten een doordachte, interessante en intelligente combinatie vinden van het Verdrag van Londen en het , met andere woorden een stelsel ter beslechting van geschillen, waarbij we ondubbelzinnig een rechtbank in het leven moeten roepen die bevoegd is voor zaken op het gebied van het octrooirecht.
Een ander belangrijk punt vormt het rapportagesysteem dat wij eisen voor KMO’s. Wij verzoeken de Commissie een rapportagesysteem op te stellen over de wijze waarop het innovatiepotentieel wordt gemeten. Op deze wijze scheppen wij echter overduidelijk meer bureaucratie. Wanneer wij de Commissie verzoeken die rapportages te eisen, dan zal zij die eisen van de kleine en middelgrote ondernemingen, en deze worden hierdoor met extra bureaucratie opgezadeld. Dat is de verkeerde manier om dingen aan te pakken.
De juiste weg daarentegen zou zijn om die punten over te nemen die in dit Parlement een brede meerderheid zullen krijgen. Wij zouden bijvoorbeeld het ondernemerschap in Europa op dusdanige wijze kunnen bevorderen dat mislukken als ondernemer echt mogelijk zou zijn en door ons erkend en geaccepteerd zou kunnen worden, zoals in de Angelsaksische landen. We zouden maatregelen moeten nemen om te voorkomen dat de beste onderzoekers en vernieuwers Europa de rug toekeren, en we moeten infrastructuren scheppen zodat Europese onderzoekers zich weer thuis kunnen voelen in Europa, aangezien er toch veel onderzoekers zijn op de wereld die graag zouden willen terugkeren naar Europa. We zouden tevens extra steun kunnen regelen voor zeer creatieve kleine en middelgrote ondernemingen.
Dit Parlement heeft samen met de Commissie het programma voor concurrentievermogen en innovatie, het CIP, aangenomen – ik wil iedereen bedanken dat dit in de eerste lezing is gelukt –, waarmee wij , durfkapitaal, ter beschikking stellen voor deze speciale beginfases.
Er zijn natuurlijk ook standaarden. Het verheugt me dat wij dit onderwerp behandelen, want via standaarden en betere mechanismen voor standaardisering kunnen wij het succesverhaal herhalen van bijvoorbeeld GSM, waartoe commissaris Bangemann het initiatief heeft genomen.
Lissabon is niet dood, maar ik geef de voorkeur aan Liverpool, want het Liverpool-proces zou betekenen dat we in de finale van de Champions League met de rust kunnen achterstaan met 3–0 en toch nog winnen. Precies zo staan wij er nu voor. 
David Hammerstein Mintz,
   – Mijnheer de Voorzitter, om voort te borduren op de voetbalmetafoor, we hebben ook een team als Brazilië gezien, dat met grote spelers aantrad – enorme spelers zelfs – maar niet als een team gespeeld heeft.
Hier, bij het innovatiebeleid, moeten de grote en de kleine spelers samen spelen. Het team is Europa en we moeten al onze krachten bundelen om succes te boeken.
Ik wil mevrouw del Castillo Vera feliciteren met haar uitstekende verslag en haar bedanken voor haar welwillende en solidaire opstelling bij het opstellen van dit voorstel.
Ik wil met name wijzen op drie punten. Op de eerste plaats innovatie; . Als we stabiele werkgelegenheid willen scheppen, als we een mentaliteitsverandering willen realiseren ten gunste van innovatie, zal die moeten doordringen in duizenden en duizenden kleine en middelgrote bedrijven in heel Europa. Daarom wordt in het verslag aanbevolen speciale aandacht te besteden aan dit punt, teneinde de participatie van die kleine en middelgrote bedrijven te waarborgen en de noodzakelijke veranderingen op het gebied van innovatie te kunnen realiseren.
Op de tweede plaats wil ik zeggen dat innovatie ook openstelling betekent. Het betekent het stimuleren van de informatiestroom, het betekent dat we een innovatiestrategie nodig hebben waarin evenwicht bestaat tussen de bescherming van het intellectueel eigendom en de vrije verspreiding van technische kennis, met vrije concurrentie zonder belemmeringen. Op die manier zullen we de solidariteit, kennis en sociale cohesie kunnen stimuleren.
Tot slot wil ik zeggen dat innovatie groen is. Innovatie betekent nieuwe methoden voor een efficiënter gebruik van energie, groene technologieën en schone productie, om op die manier een meer concurrerende economie te krijgen die meer welzijn oplevert op sociaal en milieugebied. 
Eva-Britt Svensson,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zal niet verder gaan met vergelijkingen met de voetbalwereld. Daarentegen wil ik erop wijzen dat de strategie van Lissabon mislukt is op het punt van groei en werkgelegenheid. Vaak geven politici de schuld aan de globalisering, alsof dat een anonieme en niet te beïnvloeden ontwikkeling is. Dat is niet het geval. Het effect van de globalisering wordt in de grond van de zaak bepaald door politieke besluiten. Wat onderzoek en ontwikkeling betreft, die vormen een investering in de toekomst.
Dit verslag laat echter zien dat de EU tot nu toe op het ene gebied na het ander heeft gefaald op het punt van onderzoek en ontwikkeling. In het verslag wordt gewezen op factoren die belangrijk zijn om deze situatie te veranderen. Ik wil erop wijzen dat de basis voor succesvol onderzoek en succesvolle ontwikkeling altijd een grote vrijheid in de onderzoekswereld is, met zo min mogelijk regelgeving en sturing. Dat betekent vrijheid voor afzonderlijke onderzoekers, maar ook vrijheid voor nationale en regionale overheidssteun voor onderzoek en ontwikkeling. Daar vindt men vaak de benodigde kennis. Daarom heerst er een zekere ongerustheid over de grote hoeveelheid regelgeving die wordt voorgesteld. De onderzoekswereld heeft niet meer regels nodig, maar meer onderzoeksvrijheid en meer middelen.
Het beleid voor onderzoek en ontwikkeling is – net als al het andere beleid – niet genderneutraal. Vrouwelijke onderzoekers hebben grote problemen, niet alleen bij de aanwerving van nieuwe onderzoekers, maar ook op het punt van toegang tot onderzoeksgelden. Deze scheve verdeling heeft natuurlijk grote gevolgen voor onderzoek en ontwikkeling. Wil het onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma van het Lissabon-programma succes hebben, dan moet er gebruik worden gemaakt van de competenties van vrouwelijke onderzoekers. Ik ondersteun de opvatting in het verslag dat men in toekomstig onderzoek prioriteit moet geven aan het milieu en aan duurzame ontwikkeling. Dat, samen met de gebruikmaking van de competenties van vrouwen, kan het verschil uitmaken tussen een succes en een mislukking.
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in een tijdperk van innovatie is continu onderzoek en ontwikkeling noodzakelijk omdat vertrouwde technologieën van de ene op de andere dag verouderd zijn. Wij kunnen niet blijven stilstaan maar moeten voortdurend vooruitgang boeken. Dat is een waarheid als een koe, die wij allemaal kennen.
Zoals bekend lagen wij met onze onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten jarenlang ver achter op de koplopers, de VS en Japan. Hoewel dit inmiddels langzaam begint te veranderen, blijft er toch nog veel te doen. Wij moeten betere randvoorwaarden scheppen voor innovatie. Hiervoor hebben wij een nieuwe generatie onderzoekers nodig die op internationaal niveau kan concurreren. Het geringe aantal afgestudeerden in technische en natuurwetenschappelijke studierichtingen en de braindrain naar concurrerende economische stelsels, die onderzoekers lokken met autonoom onderzoek, zouden ons net zo te denken moeten geven als de problemen die onze universiteiten hebben om gekwalificeerde docenten te behouden.
Bovendien zullen we ons eindelijk sterk moeten maken voor onze kleine en middelgrote ondernemingen, die beschikken over het grootste potentieel voor innovatie en het scheppen van banen. Als wij dat niet doen, verminderen die kleine en middelgrote bedrijven hun onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten omdat zij niet in staat zijn te profiteren van onze ingewikkelde EU-investeringsprogramma’s. 
Nikolaos Vakalis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik juich de nieuwe aanpak van de Commissie toe. Bij de behandeling van het Europees onderzoek legt zij nu een verband met de ontwikkelingen op innovatiegebied. Staat u mij toe om, na mevrouw del Castillo geluk te hebben gewenst, de aandacht te vestigen op twee punten, die mijns inziens de dynamiek van de innovatie in Europa kunnen versterken.
Punt een: het is noodzakelijk de kleine en middelgrote bedrijven op te nemen in netwerken met de grote bedrijven en de industrie. Waarom? Omdat kleine bedrijven bijzonder innovatief zijn, vaak veel innovatiever dan grote bedrijven. Wat zij echter gewoonlijk ontberen is een stabiele en gepaste financiering, terwijl de industrie en de grote ondernemingen wel kapitaal hebben, maar niet altijd openstaan voor investeringen van tijd en mensen in experimenten. Dergelijke samenwerkingsverbanden kunnen dan ook enorme voordelen opleveren voor zowel kleine als grote bedrijven.
Punt twee: men moet sterker de nadruk leggen op overheidsopdrachten. Waarom? Omdat overheidsopdrachten mijns inziens kunnen zorgen voor meer vraag en een oplossing kunnen bieden als zich een vacuüm voordoet op de markt of als de markt faalt. En omdat wij naar mijn mening onder andere serieus de bevordering van Europese openbare aanbestedingen moeten onderzoeken en ons daarbij moeten laten leiden door het Amerikaanse model. De lidstaten en de Commissie moeten nagaan welke kansen daar bestaan.
Tot slot wil ik u, mijnheer de commissaris, naar aanleiding van dit verslag de volgende vragen stellen: met welke Europese structuren wordt momenteel de innovatie in de Europese Unie versterkt? Is er behoefte aan nieuwe initiatieven, ja of nee? 
Reino Paasilinna (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijn dank voor het uitstekende verslag. Ondanks alle mooie woorden investeren wij nog steeds niet genoeg in Europese onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten. Uit de meest recente gegevens blijkt dat wij nog steeds achterlopen op de Verenigde Staten en Japan en dat nieuwe concurrenten ons op de hielen zitten, zoals wij zojuist hebben gehoord.
Toponderzoek wordt echter niet in innovatie en werkgelegenheid omgezet met geld alleen. Zoals ook de commissaris zei, moet er een innovatief klimaat worden geschapen. Dat is het belangrijkste kenmerk van een moderne industriële samenleving. Die ontstaat niet door tegen een bal te trappen en het is niet van wezenlijk belang wie het hardst rent, maar wie het snelst denkt. Het gaat om onze mentaliteit en onze bereidheid een samenhangende strategie te omarmen teneinde resultaten te boeken. Als er geen innovatief klimaat, geld of strategie komt, is er verder niets meer nodig om te mislukken. De overheid, universiteiten en ondernemingen moeten hun krachten bundelen en zich specialiseren. Het is echter een probleem dat de verschillen tussen de lidstaten zeer groot zijn en de snelheid waarmee dingen gebeuren enorm varieert.
De verwezenlijking van een interne markt voor onderzoekers is een doel dat wij moeten steunen. De beste onderzoekers moeten daar zijn waar zij het beste onderzoek en het meest innovatieve werk kunnen doen. Verscheidene speciale programma's van de Europese Unie, zoals Descartes en Aristoteles, hebben de mobiliteit van onderzoekers vergroot, maar er bestaan nog steeds belemmeringen die onderzoekers gewoonweg dwingen naar het buitenland te gaan. Investeringen in de arbeidsomstandigheden van onderzoekers moeten een onderdeel zijn van het Europees onderzoeksbeleid. Op die manier creëren wij een op innovatie gebaseerd concurrentievermogen. Finland is er het voorbeeld van dat het mogelijk is om met behoud van de welvaartsstaat te werken aan een op onderzoek en innovatie gebaseerd concurrentievermogen. 
Arūnas Degutis (ALDE ).
   – Ik bedank mevrouw del Castillo Vera voor haar initiatief om zaken te berde te brengen die voor Europa zo belangrijk zijn.
Ik onderstreep dat informatie een fundamentele factor is die Europa kan gebruiken om zijn internationale concurrentievoordeel te vergroten. Middelen vrijmaken en een concurrerende omgeving bieden is voor de EU de beste manier om het wetenschappelijk onderzoekspotentieel in Europa te helpen verbeteren; uitvoering van eigen programma's door de lidstaten alleen is immers niet alleen inefficiënt, maar ook vaak te duur.
De EU moet de braindrain doeltreffender bestrijden door haar beste wetenschappers betere randvoorwaarden te bieden en meer middelen beschikbaar te stellen voor wetenschappelijk onderzoek om te voorkomen dat zij naar de VS vertrekken.
Ik ben het ermee eens dat er een essentiële rol voor de universiteiten is weggelegd bij het creëren en verspreiden van kennis, en dus moet de samenwerking tussen hoger onderwijs, onderzoek en de industrie worden versterkt.
Met het oog op een toename van de investeringen in wetenschappelijk onderzoek, een verbetering van het Europese concurrentievermogen en het scheppen van meer banen is het nodig dat er meer en doeltreffender wordt bijgedragen aan informatie en innovatie. Hoewel over het algemeen genomen elke lidstaat zelf verantwoordelijk is voor inspanningen die aanmoedigen tot meer en betere investeringen gericht op het streven naar een gemeenschappelijke markt, dient de EU deze inspanningen te ondersteunen met fondsen uit haar eigen begroting en zodoende aan te zetten tot een snellere ontwikkeling van wetenschappelijk onderzoek en innovaties.
Erna Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn gelukwensen overbrengen aan onze rapporteur, die de belangrijkste punten aan de orde heeft gesteld en die in haar toespraak gesproken heeft over een verbeterd klimaat. Ik denk dat een creatief klimaat zelfs verder reikt dan een innovatief klimaat.
De commissaris heeft ingezet op de inventiviteit van het Finse voorzitterschap, en met recht: het verdient aanbeveling het Finse onderwijssysteem te bestuderen, want dan kan men zien dat dit land verder heeft durven kijken dan alleen naar , die vreselijke term die Europese bureaucraten hebben bedacht om het ondernemerschap te bevorderen, en dat van jongs af aan.
Verder denk ik, mijnheer de commissaris, dat de strategie van Lissabon een goed voorbeeld is van de manier waarop de Europese Raad zich als Klaas Vaak gedraagt. In 2000 heeft de Raad een prestigieus idee gelanceerd, en vijf jaar later moeten we constateren dat dit geen enkel resultaat heeft opgeleverd en dat er in de begrotingen geen rekening is gehouden met het voornemen van de staatshoofden en regeringsleiders om de kredieten voor onderzoek te verhogen.
Laten wij daarom vóór alles ons werk doen! Ik ben de rapporteur erkentelijk voor het feit dat zij het jaarverslag van de Europese Raad heeft genoemd, waarin wordt opgeroepen toezicht te houden op deze kredieten die ons ieder jaar opnieuw worden beloofd, maar die uitblijven: het is hoog tijd dat de nationale begrotingen worden aangepast, zodat wij er eindelijk in zullen slagen synergieën op het gebied van onderzoek tot stand te brengen. In dit opzicht zou ik graag een nieuwe oproep willen doen. Ik heb vernomen dat de nieuwe Europese Onderzoeksraad, die uit hoofde van het zevende kaderprogramma zou worden opgericht, een enorme bureaucratie met zich mee zou brengen.
Als dat inderdaad het geval is, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dan denk ik dat er voorbijgegaan wordt aan de wens van zowel de Raad als het Parlement. 
Teresa Riera Madurell (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op de eerste plaats wil ik de Commissie feliciteren met een document waarin praktische en belangrijke acties worden voorgesteld om te komen tot een effectief wetenschaps- en technologiebeleid met het oog op het verwezenlijken van de Lissabon-doelstellingen. En ook feliciteer ik de rapporteur met haar verslag, dat een zeer realistische diagnose is van de obstakels die de Europese Unie uit de weg moet ruimen om ervoor te zorgen dat die acties het gewenste resultaat zullen hebben.
Ik zal drie punten aansnijden. Ten eerste, de noodzaak om een interne markt te creëren die aantrekkelijk is voor onderzoekers. Het is evident dat de Europese Unie, om de gestelde doelen te verwezenlijken, meer goed opgeleide onderzoekers nodig heeft en beter gebruik moet maken van mensen door grensoverschrijdende samenwerking te bevorderen.
Daarom moeten we een effectieve strijd voeren tegen de vlucht van onze wetenschappers, prikkels bevorderen om de beste buitenlandse onderzoekers naar Europa te lokken, de jeugd meer aansporen om voor een wetenschappelijke loopbaan te kiezen, de arbeidsomstandigheden voor onderzoekers verbeteren, obstakels voor een grotere mobiliteit wegnemen en de noodzakelijke voorwaarden scheppen om meer vrouwen voor wetenschap en technologie te laten kiezen, onder gelijke omstandigheden voor vrouwen en mannen. Hier, geachte afgevaardigden, is de voetbalmetafoor niet van toepassing: om op intelligente wijze verder te komen, moeten de teams gemengd zijn.
Op de tweede plaats wil ik wijzen op de noodzaak om kleine en middelgrote ondernemingen te ondersteunen bij het ontwikkelen van onderzoekscapaciteit. In dit verband wil ik met name wijzen op het belang van de instrumenten die in het kader van het programma voor concurrentievermogen en innovatie en in het zevende kaderprogramma worden voorgesteld en die bedoeld zijn om de toegang voor kleine en middelgrote bedrijven tot financiering te verbeteren, wat het grootste obstakel is wanneer ze hun innovatiecapaciteit willen vergroten.
Tot slot wil ik wijzen op het voorstel om de structuurfondsen voor onderzoek en ontwikkeling te versterken. De structuurfondsen hebben bijgedragen aan het opzetten van de onderzoeks- en ontwikkelingsstructuren, op basis van een territoriale verdeling van de middelen op grond van convergentiecriteria. Het is dus belangrijk om de coördinatie tussen de verschillende communautaire programma’s voor onderzoek en ontwikkeling te versterken met behulp van het belangrijkste instrument van het regionale ontwikkelingsbeleid: de structuurfondsen.
Dat zijn, mijnheer de Voorzitter, de drie punten waarop ik speciaal wilde wijzen in een document waaraan we nog veel zullen hebben bij ons toekomstige werk. 
Ján Hudacký (PPE-DE ).
   – Allereerst wil ik mijn dank betuigen aan de rapporteur, mevrouw del Castillo, voor haar verslag, dat het volledige spectrum behandelt van het vraagstuk inzake ontwikkeling op het gebied van onderzoek en innovatie, alsmede een behoorlijk aantal ideeën aandraagt over hoe de huidige situatie kan worden verbeterd.
In mijn bijdrage wil ik de aandacht vestigen op de essentiële rol van de uitvoeringsstructuren die in hoge mate van invloed kunnen zijn op het toekomstige succes van de Europese steunprogramma's op de gebieden onderzoek, ontwikkeling en innovatie, waaronder het zevende kaderprogramma en het programma voor concurrentievermogen en innovatie. De mate waarin deze programma's, waaraan wij zozeer hechten, succesvol blijken te zijn, zal afhangen van hoe goed ze worden afgestemd op de behoeften van de doelgroepen, in het bijzonder de kleine en middelgrote ondernemingen, universiteiten, onderzoekscentra en instanties.
Als mijn gegevens kloppen, werkt de Europese Commissie, meer bepaald het directoraat-generaal Ondernemingen, aan een nieuw en doelmatiger model van bedrijfsondersteuningsnetwerken – de Euro Info Centres (EIC's) en de Relay Centra voor Innovatie (RCI's) – ter vermindering van de administratieve lasten. Het is de bedoeling dat deze netwerken worden geherstructureerd via de ontwikkeling van consortia op NUTS I- of NUTS II-niveau. De maatregelen die de Commissie heeft genomen om de efficiency te verhogen en de bureaucratie te bestrijden, vind ik heel goed.
Niettemin dring ik er bij u op aan, commissaris, om bij de uitvoering van deze maatregelen rekening te houden met de behoefte aan nauwe interactie tussen ondernemers, onderzoekscentra en universiteiten enerzijds, en bemiddelingsinstanties anderzijds. Een NUTS II op regionaal niveau voor de oprichting van consortia is het minimumniveau dat nodig is voor voldoende geografische dekking voor de alomvattende reeks van diensten die essentieel zijn voor het welslagen van het Europees beleid op dit vlak. Een besluit ten gunste van NUTS I, met andere woorden het centraal niveau, leidt wellicht tot een verlichting van de administratieve last voor de Europese Commissie, maar draagt beslist niet bij aan een vermindering van de bureaucratie op nationaal niveau; integendeel, het zou de kansen van de doelgroepen op een flexibele toegang tot steunprogramma's, met name in perifere regio's, verkleinen.
Een net zo belangrijke vereiste voor de beoogde consortia is dat er wordt gezorgd voor een uitgebreide reeks van kwalitatief hoogwaardige ondersteuningsdiensten. De oprichting van consortia via een gedeeld netwerk van EIC's en RCI's is bevorderlijk voor de verlening van uitgebreide en flexibele diensten en beantwoordt tegelijkertijd aan de oorspronkelijke doelstellingen van deze centra. Ook wordt hiermee de vereiste synergie tot stand gebracht.
Pia Elda Locatelli (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik graag de rapporteur, mevrouw del Castillo Vera, feliciteren met haar verslag. Ik zou graag twee onderwerpen ter sprake willen brengen, namelijk het opzetten van de Europese onderzoeksruimte en het midden- en kleinbedrijf.
Het opzetten van de Europese onderzoeksruimte staat gelijk aan het opzetten van een interne markt voor het meest waardevolle artikel: kennis. Daarom moeten we voor het opzetten van deze markt met dezelfde vastberadenheid te werk gaan als Europa, in zijn geheel, heeft laten zien bij de voltooiing van de Monetaire Unie en van de interne markt voor andere zaken.
Binnen enkele maanden zullen we het zevende kaderprogramma invoeren en de Unie kent nog altijd een zeer, en inderdaad te, grote verscheidenheid aan nationale en regionale systemen voor onderzoek en innovatie en als gevolg daarvan werken we niet samen als één team. Dit heeft nadelige gevolgen voor de systematische samenwerking en de doeltreffendheid. Om de Lissabon-strategie te verwezenlijken, dienen alle betrokken partijen, in de publieke en private sectoren, op regionaal, nationaal en communautair niveau, elk hun steentje bij te dragen via aanvullende en synergiemaatregelen en via de ontwikkeling van systemen die niet alleen politiek zijn, maar ook consistent en onderling op elkaar afgestemd.
Wat het midden- en kleinbedrijf betreft, dragen veel bronnen bij aan de afname in productiviteit en daarmee aan de afname van de productiviteit van de Italiaanse economie, aangezien er in Italië weinig sprake is van innovatie. Dat komt doordat er binnen veel Italiaanse bedrijven het idee bestaat dat nieuwe technologieën in feite zinloos en overbodig zijn. Deze negatieve instelling is te wijten aan het feit dat onze bedrijven kleinschalig zijn, met gemiddeld maar vier werknemers per bedrijf. Maar ondanks dat dit fenomeen in mijn land zeer ernstig is, heeft het ook betrekking op bijna heel Europa. In dit kader stel ik voor dat we in de eerste plaats, naast de verschillende ondersteunende maatregelen voor het midden- en kleinbedrijf die door mevrouw del Castillo Vera in haar verslag worden aangedragen – en waar ik volledig achtersta – opleidingsinitiatieven ontplooien die speciaal bestemd zijn voor kleine ondernemers om ze duidelijk te maken dat innovatie noodzakelijk is geworden om te overleven.
Tot slot roep ik de lidstaten en de regio's op, terwijl onderzoek en innovatie als belangrijkste prioriteit worden gesteld, niet te lang te wachten met de omzetting van de wetgeving en de tenuitvoerlegging van de verschillende programma's en activiteiten, want tijd is geld als het om innovatie gaat. 
András Gyürk (PPE-DE ).
   – Wij Hongaren zijn trots op het feit dat wij de wereld de vorige eeuw ongeveer een tiental Nobelprijswinnaars hebben geschonken. Wij vergeten echter maar al te vaak dat hun buitengewone begaafdheid, een enkele uitzondering daargelaten, ver van hun geboorteland de erkenning kreeg die zij verdiende. De meesten kregen de Nobelprijs toen ze onderzoek deden in de Verenigde Staten.
Een team van Hongaarse wetenschappers die in het beroemde Amerikaanse onderzoekscentrum Los Alamos werkten, werden gekscherend de mannen van Mars genoemd. Eigenlijk werden ze door iedereen in Amerika zo genoemd, omdat het door hun superieure intelligentie leek alsof ze van een andere planeet afkomstig waren. Ze kwamen echter niet uit de ruimte, maar van een ander continent: Europa. Betere onderzoeksomstandigheden en meer erkenning dreven hen naar de Verenigde Staten, met medeneming van de kennis die zij in hun geboorteland hadden opgedaan.
Dit is een verhaal van de 20e eeuw, maar we moeten niet denken dat de "braindrain" inmiddels tot het verleden behoort. Europa kweekt nog steeds opzienbarende intellectuele reuzen. Als we echter kijken naar een samenvatting van de statistieken over onderzoek en ontwikkeling, komen we tot de alarmerende conclusie dat we nog steeds ver achterlopen op de Verenigde Staten en Japan.
In het onderhavige verslag wordt terecht gesteld dat die achterstand enerzijds te wijten is aan het feit dat Europa te weinig onderzoeksresultaten produceert die in het bedrijfsleven kunnen worden toegepast. De kloof tussen theoretische kennis en de praktische toepassing ervan zet een grote rem op het concurrentievermogen van Europa. De andere reden voor de achterstand is het gebrek aan middelen. De doelstelling om in 2010 3 procent van het BBP van de Unie in onderzoek te investeren lijkt nu al een illusie.
Het is dus duidelijk wat er moet worden gedaan: meer middelen vrijmaken, toegepast onderzoek versterken en meer erkenning geven aan het beroep van onderzoeker. Zonder die maatregelen zal de verwezenlijking van de strategie van Lissabon een utopie blijven.
Adam Gierek (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de paradox in Europa is dat we een relatief laag innovatiepeil hebben, terwijl het niveau van ons fundamenteel onderzoek hoog is. In Polen is dit verschijnsel beïnvloed door het feit dat veel industrietakken zijn overgenomen door buitenlandse bedrijven, die in hun eigen land hun eigen onderzoeksinstituten, ontwerpbureaus en laboratoria hebben.
In feite zijn de poorten van onze basis voor industrieel onderzoek de afgelopen jaren langzaam maar zeker dichtgegaan. Onderzoeksresultaten zijn niet daadwerkelijk vertaald in gestroomlijnde productiemethoden en diensten, of innovatie. Dit is deels te wijten aan multinationals die ervoor kiezen te concurreren op het gebied van onderzoek en innovatie. Bedenkers van nieuwe ideeën en octrooihouders hebben ook problemen gehad met het behalen van meetbare winsten. Andere problemen waren het met behulp van octrooien opwerpen van blokkades voor mogelijke concurrenten uit de Europese Unie door internationale bedrijven als Microsoft, beperkte begrotingsmiddelen en beperkte financiële middelen voor defensieonderzoek.
Daarom moeten we allereerst de mechanismen vereenvoudigen die uitvinders in staat stellen eigen winsten te maken, niet alleen uit octrooieerbare, maar ook uit andere uitvindingen. Ten tweede moeten we de monopolies van internationale bedrijven die hun octrooien gebruiken om blokkades voor Europese concurrenten op te werpen, inperken. Als een in de Unie verleend octrooi de ontwikkeling van innovatie op een bepaald terrein blokkeert door het gedurende een bepaalde periode opzettelijk niet toe te passen, zou ik willen voorstellen de idee achter de uitvinding kosteloos ter beschikking van andere gebruikers te stellen. Ten derde zou elk groot bedrijf zijn winst moeten gebruiken voor de oprichting van een fonds voor technische vooruitgang ten behoeve van stroomlijning en innovatie. Dit is een oplossing die ooit al eens in Polen is toegepast. Kleine en middelgrote ondernemingen daarentegen zouden een bestemming voor hun middelen kunnen vinden met behulp van organisaties als de kamers van koophandel.
Zita Pleštinská (PPE-DE ). –
   Mijnheer de commissaris, dames en heren, innovatie, onderzoek en groei vormen voor de Europese Unie als geheel de grootste uitdaging. Ik wil daarom mijn waardering uitspreken voor het optimisme en de inspanningen van de rapporteur, die in dit initiatiefverslag getracht heeft nieuwe manieren vast te stellen om de Lissabon-doelstellingen te verwezenlijken. Wil Europa de strijd kunnen aangaan met de Verenigde Staten en Japan, de koplopers in de toepassing van informatie- en communicatietechnologie, dan moeten we een carrière in de onderzoekssector aantrekkelijker maken, bijvoorbeeld door het inbouwen van prikkels en het bieden van een aantrekkelijke werkomgeving en beloningsregelingen die studenten aanzetten tot het doen van onderzoek tijdens hun universitaire studie. Van de lidstaten wordt verwacht dat zij een bijzondere rol spelen bij het bevorderen van investeringen in onderzoek en innovatie en tegelijkertijd partnerschappen tussen overheid en particuliere sector, inzonderheid met universiteiten, vergemakkelijken en uitbreiden.
Van wezenlijk belang voor het succes van Europa is een gezond MKB, die immers verantwoordelijk is voor 65 procent van het Europese BBP. Met name kleine en middelgrote ondernemingen hebben op het gebied van innovatie en onderzoek ondersteuning nodig aangezien zij de motor zijn achter de op nieuwe technologieën gebaseerde groei van diensten en markten. Een basisvoorwaarde voor het scheppen van de juiste omstandigheden voor een stimulerend ondernemingsklimaat is de beschikbaarheid van voldoende middelen binnen de EU-begroting. Zo zal steun voor de inzet van durfkapitaal mogelijkheden scheppen voor het vergaren van financiële middelen waarmee creatieve ideeën ontwikkeld kunnen worden. Op deze wijze zijn beginnende ondernemingen in staat de concurrentiestrijd aan te gaan. We moeten beseffen dat we de ondernemingsgeest van jongs af aan moeten koesteren, aangezien deze de aanzet tot innovatie geeft en de publieke vraag naar innovatieve goederen en diensten stimuleert. Het is van essentieel belang dat het gehele bedrijfsleven toegang krijgt tot informatie over onderzoek en innovatie. Ook op regionaal niveau moeten derhalve informatiecentra gebouwd en ondersteund worden. Deze centra kunnen vervolgens een bijdrage leveren aan het vergroten van de nationale en grensoverschrijdende samenwerking. Ik wil hieraan graag nog een laatste punt toevoegen: het jaar 2010 nadert met rasse schreden en het wordt steeds duidelijker dat de Europese Unie de doelstellingen van de Lissabon-strategie moet vertalen in concrete actie en wel zo snel mogelijk.

John Attard-Montalto (PSE ).
   – Het is evident, mevrouw de Voorzitter, dat de Verenigde Staten van Amerika en Japan Europa voorbijgestreefd zijn op drie vitale gebieden. Dat zijn groei, onderzoek en productie.
We weten dat Europa veel meer ontwikkelingsmogelijkheden heeft dan die het nu benut. We weten ook dat de werkloosheid te hoog is. En we hebben ons een houding aangemeten waarbij we met onze vinger naar de nieuwe geïndustrialiseerde landen wijzen. Vandaag hebben we het over China, morgen over India, en overmorgen over Brazilië. Dat is echter niet de waarheid; de waarheid is dat Europa het initiatief niet naar zich toegetrokken heeft en ook niet heeft begrepen hoe belangrijk vernieuwing, onderzoek, technologie en informatica zijn.
We moeten niet vergeten dat we onszelf de doelstelling hebben opgelegd van 3 procent van het BBP. En nu zeggen we dat die doelstelling moeilijk te realiseren is, en de landen – en hiermee eindig ik –, de landen die profiteren van de structuurfondsen zouden een deel van dit geld moeten aanwenden om deze doelstelling te verwezenlijken. 
Zdzisław Kazimierz Chmielewski (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de rapporteur heeft de belangrijkste vooronderstelling van de mededeling zeer adequaat beschreven. Zij ziet daarin een nieuwe stimulans voor het beginsel achter de agenda van Lissabon, die door veel Europeanen nog steeds als het "handelsmerk" van de Europese Unie wordt beschouwd. In de mededeling wordt simpelweg de aanbeveling gedaan dat de Europese Unie moet doorgaan met het bevorderen van onderzoek en innovatie als essentiële stimuli voor verandering in de moderne samenleving, hetgeen door de EU al jarenlang als prioriteit wordt aangemerkt, en dat zij bovenal economische ontwikkeling moet beschouwen als een doorslaggevend instrument voor het stimuleren van de arbeidsmarkt.
De tien nieuwe lidstaten zijn fervente voorstanders van het scheppen van steeds aantrekkelijker voorwaarden voor moderne onderzoekscentra in Europa. Er bestaat duidelijk een zekere bezorgdheid, die terecht is gezien het feit dat er nog steeds zichtbare wettelijke en bestuurlijke belemmeringen bestaan voor wetenschappers uit Midden- en Oost-Europa die aan dit onderzoek willen deelnemen. Het feit dat de Commissie industrie, onderzoek en energie akkoord is gegaan met de op dit verslag ingediende amendementen, is daarom meer dan welkom. Deze amendementen zijn ingediend met in het achterhoofd de wetenschappers uit die regio, met name degenen die aan het begin van hun carrière staan.
Bijzondere vermelding verdient ook het feit dat de commissie grote belangstelling heeft getoond voor de problemen van kleine en middelgrote ondernemingen. In het verslag van de rapporteur vinden we zelfs een voorstel om speciaal rekening te houden met de specifieke situatie van micro- en kleine ondernemingen. De wetenschappelijke wereld beschouwt dit als een geschikt kader om de Europese Commissie aan te sporen tot het opzetten van een informatieve databank, die een overzicht biedt van de huidige stand van zaken binnen het wetenschappelijk onderzoek. Dit voorstel zal ook een soort garantie inhouden voor de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, waarbij de steeds hogere verwachtingen van de wetenschappelijke wereld in aanmerking zijn genomen.
Dit soort nieuw economisch beleid moet nieuwe mogelijkheden scheppen voor de flexibele keuze van economische instrumenten die in lijn met de boodschap van ons debat zorgen voor een voortdurende groei van de werkgelegenheid.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, zes jaar na de start van de voor tien jaar vastgestelde strategie van Lissabon kan de Europese Unie nog altijd moeilijk de meest dynamische economie ter wereld worden genoemd. De Verenigde Staten en Japan zijn nog niet ingehaald en dit is nog steeds een wens, een droom. Het wekt nauwelijks verbazing dat woorden niet worden gevolgd door daden. De Europese Unie heeft slechts 1,93 procent van haar BBP bestemd voor wetenschappelijk onderzoek en wetenschappelijke ontwikkeling, terwijl de VS hiervoor 2,59 procent en Japan 3,15 procent van hun BBP hebben uitgetrokken.
Lage investeringen in onderzoek en ontwikkeling en tekortschietende steun voor innovatie zullen het groei- en werkgelegenheidspotentieel in de Europese Unie niet naar een hoger plan tillen. Daarom is het uiterst belangrijk om kleine en middelgrote ondernemingen passende begrotingsmiddelen te garanderen voor bijstandsinstrumenten, zoals het programma voor concurrentievermogen en innovatie en het Jeremie-initiatief.
Naast het bevorderen van ondernemerschap en het stimuleren van innovatie moeten we ook blijven investeren in wetenschappelijke ontwikkeling. Wetenschappers moeten passende carrièremogelijkheden en financiële voorwaarden worden geboden om hun onderzoek te kunnen doen. Zo niet, dan zullen instellingen in de Verenigde Staten of Japan briljante Europese deskundigen kunnen blijven weglokken door hun aantrekkelijker voorwaarden in het vooruitzicht te stellen, en zijn het deze landen waarvoor zij Nobelprijzen zullen gaan winnen.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de toepassing van technologie en innovatie in economische en commerciële activiteiten en in het bedrijfsleven een beslissende factor is voor een snelle verhoging van de arbeidsproductiviteit en voor de verzekering van meer en betere banen. Daarom wijst de rapporteur – die ik bij dezen oprecht wil gelukswensen met de korte en bondige presentatie van haar verslag – er terecht op dat de Europese Unie, in haar geheel genomen, haar mogelijkheden niet voldoende benut, noch wat mensen noch wat de financieringscapaciteit betreft, ofschoon de Europese instellingen wel degelijk erkennen dat de bevordering van onderzoek en innovatie van doorslaggevend belang is.
In alle nationale hervormingsprogramma’s wordt erkend dat het beleid voor onderzoek en innovatie en de toepassing daarvan een regelrechte uitdaging is. Wat de financiering betreft, is het mijns inziens minder belangrijk dat het hoogste streefpercentage wordt bereikt dan dat de openbare onderzoeksstelsels worden hervormd, waarbij herstructurering gepaard moet gaan met de bevordering van de efficiëntie van de universitaire wetenschappelijke instellingen en de onderzoeksprogramma’s en meer in het algemeen met de verspreiding van de belangstelling voor kennis en onderzoek naar gemoderniseerde onderwijsstelsels en effectieve programma’s voor levenslang leren.
Het vergemakkelijken van joint ventures tussen de openbare en de particuliere sector en grensoverschrijdende samenwerking zijn net zo belangrijke investeringen, als men streeft naar meer onderzoek en verspreiding van innovatie. Men gaat ervan uit dat naast overheidsfinanciering ook een juist beheer van de communautaire begrotingsmiddelen en financieringsinstrumenten, onder de hoede van de Commissie, en toegang tot leningen van de Europese Investeringsbank kunnen zorgen voor meer onderzoeksactiviteiten in met name het midden- en kleinbedrijf.
In het kader van de regionale convergentie op het gebied van de technologische vooruitgang en ontwikkeling en de verwezenlijking van een interne arbeidsmarkt moet de intentie om het klein en middenbedrijf deel te laten nemen aan Europese technologieplatformen als positief worden beoordeeld. Een optimaal resultaat is echter alleen mogelijk via de bevordering van het menselijk potentieel, via uitmuntendheid en via een creatieve samenwerking tussen enerzijds het hoger onderwijs en de instanties voor levenslang leren en anderzijds het bedrijfsleven en de productiesector. Op die manier kan Europa, mijnheer de commissaris, op onderzoeksgebied een geduchte concurrent worden op internationaal niveau, zoals het dat ook in het voetbal is geworden. 
Wiesław Stefan Kuc (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de discussie van zo-even ging over onderwerpen die heel veel van elkaar weg hebben. Alle sprekers hebben de situatie zeer goed beschreven. Voor ontwikkeling zijn investeringen nodig, onder meer in wetenschappelijk onderzoek en innovatie. Deze waarheid als een koe staat in de ontwerpresolutie van het Parlement, die daarnaast een gedetailleerde analyse omvat van de stand van zaken en de richting waarin toekomstige maatregelen moeten gaan. De verklaringen dat Europa niet streeft naar het opdoen van nieuwe kennis, dat het geen kennis kan delen en dat het geen financiële steun verleent aan kennis, zijn echter zeer slechte voortekenen.
Dit moet veranderen! We moeten om te beginnen meer investeren in fundamenteel onderzoek, en we moeten de reikwijdte voor steun uit publieke middelen voor onderzoek en ontwikkeling, uitbreiden. Anders schieten we onszelf misschien in de voet. Tenzij we de nodige stappen zetten, zullen we van een modern en dynamisch Europa, dat door veel burgers uit andere landen als aantrekkelijk wordt beschouwd, afglijden naar een Europa van technische, technologische en economische stagnatie, waar Europeanen niet willen wonen of werken, laat staan dat ze het leuk vinden.
Romana Jordan Cizelj (PPE-DE ).
   – Op de eerste plaats wil ik de rapporteur bedanken voor het feit dat zij heeft aangetoond dat we ons voordeel kunnen doen met de globalisering door goed te reageren op de maatschappelijke processen die zich momenteel voltrekken, ondanks dat het woord globalisering in heel Europa een dreigende bijklank heeft.
In het bijzonder heeft ze onze aandacht gericht op drie zwakke punten: het creëren van nieuwe kennis, de samenwerking bij het creëren en gebruiken van nieuwe kennis, en de financiering. Ik wil de aandacht eveneens vestigen op drie gebieden die naar mijn mening cruciaal zullen zijn voor een succesvolle tenuitvoerlegging van het Lissabon-programma: ten eerste, onderzoek; ten tweede het creëren van synergie tussen nationaal en Europees beleid en tenslotte het Europees Technologie-instituut.
Met betrekking tot het eerste punt heeft de Commissie, in samenwerking met het Europees Parlement en de Raad, een passend voorstel voor het zevende kaderprogramma voor onderzoek gepresenteerd. We moeten de onderhandelingen over dit onderzoeksprogramma zo snel mogelijk afronden zodat we op tijd kunnen beginnen met de uitvoering. Er is tijdens de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten flink bezuinigd op de beschikbare financiële middelen voor dit programma, reden waarom het onderzoeksbudget in zijn geheel moet worden geïmplementeerd. Er is geen rechtvaardiging voor verdere verlaging van dit budget.
Met betrekking tot het tweede punt kunnen maatregelen op het niveau van de Europese Unie individuele lidstaten aanmoedigen om zelf ook maatregelen te nemen. We zullen alleen bevredigende resultaten halen als we actie op het niveau van de Europese Unie combineren met actie op het niveau van de individuele lidstaten. Ik dring er daarom bij de Commissie op aan om de acties die individuele lidstaten ondernemen nauwlettend te volgen en voorbeelden van succesvolle staten of succesvolle praktijken publiekelijk bekendheid te geven.
Met betrekking tot het derde punt is het ook belangrijk om synergie te creëren tussen de gebieden onderwijs, onderzoek en ontwikkeling aan de ene kant en de economie aan de andere kant. Het is belangrijk dat de Commissie die samenwerking actief stimuleert – ik heb het nu over het Europees Technologie-instituut. Om ervoor te zorgen dat dit voorstel niet tot een politiek project beperkt blijft, moeten we ons terdege bewust zijn van de standpunten van alle belanghebbende partijen. We moeten bevorderen dat er echte groei ontstaat in de Europese onderzoeksruimte en zien te voorkomen dat er op dit punt nog meer bezuinigd wordt om de bureaucratie nog verder te kunnen uitbreiden. Dank u! 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.
Gábor Harangozó (PSE ).
   –Dit initiatiefverslag over de tenuitvoerlegging van het Lissabon-programma had op geen beter tijdstip gepresenteerd kunnen worden, aangezien wij thans op het punt staan om de onderhandelingen over het wetgevingspakket met betrekking tot het nieuwe cohesiebeleid af te ronden. De hernieuwde impuls voor de groei- en werkgelegenheidsdoelstellingen van de strategie van Lissabon vormt een belangrijk aspect van dit herziene rechtskader. Er heeft zich al veel te veel vertraging voorgedaan bij het verwezenlijken van de doelstelling om van Europa de meest dynamische, concurrerende kenniseconomie ter wereld te maken. Wat dat betreft, steun ik het verslag van mevrouw del Castillo Vera, waarin de nadruk wordt gelegd op het verbeteren van het Europese onderzoeks- en innovatieklimaat. Meer in het bijzonder ben ik verheugd over de aandacht voor de bijdrage die kleine en middelgrote innovatieve ondernemingen kunnen leveren aan het verwezenlijken van de doelstellingen van de agenda van Lissabon. Ook de oproep om meer privé- en publiek kapitaal aan te trekken om de communautaire financiële steun te optimaliseren, kan mijn goedkeuring wegdragen. Tot slot is het van belang om te onderstrepen dat er ook volgens het initiatiefverslag van mevrouw del Castillo Vera een dringende behoefte bestaat aan betere harmonisatie en coördinatie van de verschillende nationale strategieën als wij het groei- en werkgelegenheidspotentieel van Europa daadwerkelijk willen vergroten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0206/2006) van Joan Calabuig Rull, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over een beleidskader ter versterking van de EU-industrie – Naar een beter geïntegreerde aanpak van het industriebeleid (2006/2003(INI)). 
Joan Calabuig Rull (PSE ),
   – Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe om voordat ik begin een korte opmerking te maken over het ernstige ongeluk dat zich gisteren in Valencia heeft voorgedaan en dat aan 41 mensen het leven heeft gekost.
Zoals sommige collega’s weten, ben ik geboren en woon ik in Valencia en daarom wil ik beginnen met het uitspreken van mijn oprechte medeleven en solidariteit met alle nabestaanden van de slachtoffers van deze tragische gebeurtenis en ik wens uiteraard alle gewonden een spoedig herstel toe.
Een drama van deze omvang is in deze tijd onbegrijpelijk en ik hoop dat er een diepgaand onderzoek komt naar de concrete oorzaken van dit ongeluk, zodat geen enkele familie ooit nog een dergelijke tragedie hoeft mee te maken.
Met betrekking tot het verslag waarover we vandaag debatteren, wil ik om te beginnen de Commissie, en vooral commissaris Verheugen en zijn team, feliciteren met de mededeling die zij hebben gepresenteerd over de toekomst van de industrie.
De uitdagingen waarvoor we ons gesteld zien staan het niet toe dat we een passieve of defensieve houding aannemen, maar daarnaast moeten we erkennen dat de onzichtbare hand van de markt niet het hele antwoord kan zijn. Daarom hebben we een initiatief nodig dat het industriebeleid weer op de agenda zet en de noodzakelijke voorwaarden schept om van de industrie van de Europese Unie weer een sector met toekomst te maken.
Europa moet de ambitie hebben om een industriële grootmacht te blijven en zich niet beperken tot het ontwikkelen van de dienstensector, waarvan de toekomst vaak sterk verbonden is met het bestaan van een stevige industriële basis. Daarom moeten de lidstaten en de regio’s niet tot het laatste moment wachten met handelen, met alle onomkeerbare gevolgen voor de industrie van dien.
We hebben het vandaag niet over een subsidiebeleid voor de grote industriële dinosaurussen; dat model vormde een bodemloze put voor de publieke middelen en belemmerde het creëren van nieuwe kansen voor stabiele banen met toekomst.
De Europese industrie wordt geconfronteerd met verschillende en belangrijke uitdagingen tegelijk, zoals de uitbreiding, de globalisering en bedrijfsverplaatsingen. Maar de grootste uitdagingen komen zonder meer van buiten de Unie, en dan heb ik het vooral over de globalisering, en meer concreet over de concurrentie van de opkomende Aziatische landen. Deze uitdagingen dwingen ons tot een mentaliteitsverandering en dwingen ons om nieuwe kansen te benutten.
De huidige industriële structuur van de economie van de Europese Unie in haar geheel plaatst ons niet in de allerbeste positie om het huidige globaliseringsproces het hoofd te bieden. De handel van de Europese Unie is nog steeds geconcentreerd in medium en hightech producten en laag- of middelhooggekwalificeerd personeel, hetgeen de Unie blootstelt aan de concurrentie van de producenten uit opkomende economieën.
We moeten ons concurrentievoordeel zoeken in kennis en kwaliteit, niet in lage prijzen. Maar dat betekent in veel gevallen dat er sectorale aanpassingen nodig zijn, die sociale gevolgen met zich mee zullen brengen. Hoewel de verantwoordelijkheid uiteindelijk bij de private sector ligt, moeten we die sociale gevolgen opvangen met specifieke middelen, zoals het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering.
In deze mededeling wordt erkend dat de context en de specifieke kenmerken van de individuele sectoren het noodzakelijk maken dat het gebruik van de verschillende instrumenten van het industriebeleid wordt aangepast aan elke afzonderlijk sector.
De Commissie komt ook met zeven nieuwe bedrijfstakoverschrijdende beleidsinitiatieven die heel belangrijk zijn: verbetering van de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten en van de bescherming tegen vervalsing, de oprichting van een groep op hoog niveau voor concurrentievermogen, energie en milieu en steun voor een verbeterde toegang van onze producten tot nieuwe markten, tegen eerlijke voorwaarden en op basis van wederkerigheid.
Dit nieuwe beleid moet noodzakelijkerwijs complementair zijn aan het werk dat de lidstaten zelf doen, en in dit verband hebben we erop gewezen dat het nodig is om de problemen van de nieuwe lidstaten grondig te onderzoeken.
De nieuwe aanpak moet consensus proberen te bereiken, door de belangrijkste actoren, de sociale partners en de lidstaten, in een vroegtijdig stadium bij het politieke besluitvormingsproces te betrekken. Het nieuwe industriebeleid moet een stimulans vormen voor investeringen in de opleiding en scholing van mensen, zodat die zich kunnen aanpassen aan de veranderingen en de nieuwe kansen kunnen benutten die die veranderingen met zich meebrengen. Scholing en flexibiliteit zijn het belangrijkste middel en de belangrijkste parameter voor het concurrentievermogen van de Europese Unie.
We hebben het over een concurrentie die gebaseerd is op onderzoek en ontwikkeling, op innovatie, kwaliteit en design, op infrastructuren, op nieuwe manieren om de productie te organiseren en op investeringen in innovatieve sectoren. Er kan niet genoeg benadrukt worden hoe belangrijk deze maatregelen zijn, omdat de concurrenten van de Europese industrie snel in deze richting bewegen.
Ter afsluiting wil ik onderstrepen hoe belangrijk de overdracht van kennis en het toepassen van de resultaten van het onderzoek op nieuwe producten en processen is. Een belangrijke factor hierbij zijn met name de technologieplatformen, die hun succes hebben bewezen, maar waarbij naar wegen moeten worden gezocht om ervoor te zorgen dat het midden- en kleinbedrijf toegang krijgt tot de resultaten van technologieplatformen en de innovaties ervan kan toepassen. 
Günter Verheugen,
   . Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil de rapporteur, de heer Calabuig Rull, hartelijk bedanken voor zijn verslag, dat de intenties van de Commissie juist weergeeft en tevens eerlijk en op gepaste wijze beoordeelt.
Wij zijn het er dus over eens dat Europa een sterke vestigingsplaats voor industriële ondernemingen moet en zal blijven. De industrie is voor Europa nog steeds een belangrijke economische factor, hoewel zij niet meer de enige is. 34 miljoen mensen in Europa zijn rechtstreeks werkzaam in de verwerkende industrie, die driekwart van alle door de Europese Unie uitgevoerde goederen produceert; meer dan 80 procent van alle uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling van de particuliere sector in de EU komt van de industrie, en natuurlijk is een groot deel van alle diensten ervan afhankelijk dat de industrie sterk en concurrerend is.
Wij hoeven ons in Europa inderdaad niet te schamen. Het concurrentievermogen van de Europese industrie is op veel gebieden uitstekend, en wij zijn in deze sector niet achteropgeraakt. Er zijn enkele gebieden waarop de concurrentie zwaarder is geworden en waarop wij problemen hebben, maar er zijn verbazingwekkend veel gebieden waarop Europa wereldwijd koploper is, ook wat betreft technologie.
Toen wij ons voorstel voor een industriebeleid voor de eenentwintigste eeuw indienden, waren wij het erover eens dat we niet terug mogen naar de tijd van staatscontrole, bureaucratie en interventionisme, maar dat we de randvoorwaarden voor industriële activiteiten in Europa dermate moeten versterken dat Europa een aantrekkelijke vestigingsplaats blijft of wordt voor de industrie. Dit impliceert dat wij protectionisme en staatsinterventionisme definitief afwijzen, maar ook een ondubbelzinnig aanbod doen om te helpen bij de bevordering en ontwikkeling van meer concurrentievermogen.
De verschillende horizontale en sectorale initiatieven, die de rapporteur reeds heeft genoemd, brengen ons dichter bij dit doel. Ik wil er met name op wijzen dat een aantal van de horizontale initiatieven die de Commissie vorig jaar heeft voorgesteld, intussen is uitgegroeid tot zeer belangrijke onderwerpen, zoals bijvoorbeeld bevordering van het innovatievermogen, bescherming van de intellectuele-eigendomsrechten, alsook de toegang tot derde markten – een belangrijk onderwerp waarover momenteel wordt gesproken in het kader van de Doha-ronde.
Ik wil u vooral attent maken op het belang van betere regelgeving voor een modern industriebeleid. Als er één sector in de Europese economie is die klaagt over te veel bureaucratie en te veel omslachtige regels, dan is het deze wel. Zoals u weet, hebben wij dit punt met veel zorg ter hand genomen. Ik wil tevens herhalen dat de huidige herziening van het Gemeenschapsrecht niet bedoeld is om normen te verlagen, bijvoorbeeld minder milieubescherming of minder consumentenbescherming, maar om de regels zo effectief en modern mogelijk te maken, zodat het concurrentievermogen van onze ondernemingen wordt versterkt.
Ik deel de opvatting van de rapporteur ten aanzien van het probleem van de opleidingen volkomen, en het verheugt me zeer dat hij dit zo sterk heeft beklemtoond. Voor de toekomst van de verwerkende industrie in Europa zal het steeds belangrijker worden om te beschikken over voldoende opgeleide werknemers. Wij hebben in enkele lidstaten reeds een opleidingsprobleem, en een deel van de werkloosheid in Europa is te wijten aan het feit dat bepaalde opleidingen niet beschikbaar zijn waar er wel behoefte aan bestaat. Ook op dit punt zijn zeer zeker meer gecoördineerde activiteiten van de Europese Unie en de lidstaten noodzakelijk. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de commissaris, ik hoop dat dit debat ertoe zal leiden dat de Commissie in het vervolg meer oog zal hebben voor het belang dat de verschillende industriesectoren voor de EU vertegenwoordigen en de bijdrage die ze leveren aan het scheppen van banen en welvaart. Er zullen dus investeringen moeten worden gedaan om de bestaande ondernemingen te steunen. Bijzondere aandacht moet daarbij uitgaan naar de kwetsbaarste sectoren en de gevolgen die de liberalisering van de wereldhandel reeds heeft gehad.
Bij de onderhandelingen zoals die nu in de Wereldhandelsorganisatie worden gevoerd wordt geen enkele aandacht besteed aan de betrokken industriesectoren, banen met rechten, regionale ontwikkeling en sociale en economische cohesie. Dat onderhandelingsbeleid kan dus niet worden voortgezet.
De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft in het advies dat ik nu voorleg de aandacht op deze zaken willen vestigen. De Commissie industrie, onderzoek en energie volgt ons daarbij in het merendeel van de gevallen. Ik wil er hoe dan ook op aandringen dat de werknemers bij een herstructurering altijd beschermd dienen te worden. Ze moeten steeds volledig worden geïnformeerd en bij de gehele procedure een doorslaggevende stem krijgen. 
Werner Langen,
   . Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Calabuig Rull bedanken voor de goede en op resultaat gerichte samenwerking. Tevens wil ik de Commissie, met name commissaris Verheugen, bedanken, want het voorstel dat de Commissie heeft ingediend, is zeer bruikbaar omdat het een nieuwe koers uitzet voor het industriebeleid.
Onze fractie steunt de ontwerpresolutie van de Commissie industrie, onderzoek en energie. Wij hebben eraan meegewerkt en wij vinden onze eigen standpunten erin terug. Aan de andere kant zullen wij verzoeken om stemming in onderdelen over enkele amendementen die de bevoegdheden van de lidstaten aantasten. Dat gevaar willen wij vermijden. De Commissie is niet als enige verantwoordelijk: de lidstaten zelf zijn ook verantwoordelijk voor vele gebieden, en zij moeten die verantwoordelijkheid op zich nemen.
Voor ons is modern industriebeleid een middel om Europa als aantrekkelijke vestigingsplaats te behouden en concurrerende voorwaarden te waarborgen in het kader van de globalisering. Een concurrerende industrie is absoluut noodzakelijk wanneer we de dienstensector willen versterken, zoals de heer Calabuig Rull heeft opgemerkt. Het industriebeleid vormt derhalve de basis van en niet zozeer een obstakel bij pogingen om nieuwe markten in de dienstensector te ontsluiten. De industrie, die gekenmerkt wordt door strenge kwaliteitsnormen en geavanceerde technologieën, was en is nog steeds de motor van de economische ontwikkeling in Europa, en we moeten alle maatregelen op het gebied van het milieu en de klimaatbescherming toetsen aan het energiebeleid om te beoordelen of zij een bijdrage leveren aan een verbetering van de randvoorwaarden.
Wanneer we stellen dat de lidstaten voor veel maatregelen verantwoordelijk zijn, moeten wij vanzelfsprekend nagaan of we in sommige opzichten niet te ver gaan. Betere coördinatie: ja, Europese verantwoordelijkheid: nee, sectorale deskundigengroepen: ja, competentie- en strategische plannen voor ondernemingen en regio’s: nee, medezeggenschap van werknemers: ja, maar algemene vetorechten voor ondernemingsraden: nee. Ik ben ervan overtuigd dat wij het verslag van de heer Calabuig Rull verder kunnen verbeteren wanneer wij deze voorbeelden volgen en dat wij al met al samen met de Commissie een bruikbare leidraad kunnen opstellen voor het toekomstige industriebeleid in samenhang met andere beleidsterreinen. 
Reino Paasilinna,
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, mijn dank aan de rapporteur voor het uitstekende verslag, dat wij steunen.
Willen wij Europa daadwerkelijk tot de toonaangevende kenniseconomie van de wereld maken of blijven wij proberen het hoofd boven water te houden met onze oude methoden, met gebruikmaking van subsidies? Daar gaat het om. Ook oude industriële sectoren kunnen opbloeien en concurrerend zijn als er financiële steun is voor modernisering. Door middel van onderwijs en innovatie kunnen wij bijvoorbeeld goede arbeidskrachten voor de toekomst waarborgen.
Nokia is een goed voorbeeld. Wist u dat Nokia enkele decennia geleden een bekende fabrikant was van schoenen en laarzen? Het is een lange weg van schoenen en laarzen naar mobiele telefoons.
In de steeds versnellende en feller wordende mondiale concurrentie kan het Europese concurrentievermogen alleen worden gehandhaafd door te investeren in onderzoek, ontwikkeling en innovatie. Daar zijn wij het allemaal over eens, maar toch gebeurt het niet.
Het concurrentievermogen wordt nu echter ook in stand gehouden door onhoudbare methoden als massaontslagen en plotselinge productieverplaatsingen. Het is alsof we bij een meer komen, dat leeg vissen en vervolgens naar een ander meer gaan en dat ook weer leeg vissen. Deze Europese overbevissing kunnen wij onmogelijk als verstandig beschouwen. De werknemers van ondernemingen zijn flexibel en in veel landen zeer flexibel, maar in een innovatieve samenleving werkt het gebrek aan bescherming in niet-industriesectoren als een rem.
Het is van belang dat werknemers hun werk leuk vinden en aankunnen, want op die manier kunnen wij efficiënte en duurzame arbeidskrachten waarborgen. Volgens het meest recente verslag van Eurofound, de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden, is de werkgerelateerde stress de afgelopen jaren voortdurend toegenomen. Het gevolg daarvan is ziekteverzuim, daling van de arbeidsproductiviteit en zelfs het verlaten van de arbeidsmarkt. Het is vooral zorgwekkend dat de eisen aan het werk vooral zijn toegenomen in sectoren waar veel vrouwen werken. Als de Chinezen zich dood willen werken, moeten wij tenminste met een glimlach werken. 
Patrizia Toia,
   –Hartelijk dank mevrouw de Voorzitter, dames en heren, in brede kring is men ervan overtuigd dat de toekomst van de Europese ontwikkeling voor een groot deel afhankelijk is van het vermogen van de maatschappij en de kenniseconomie om resultaten te boeken. Maar helaas onderschatten we vaak dat we als onderdeel van deze ambitieuze visie, een compleet beleid moeten ontwerpen, stimuleren en verbeteren voor de sectoren, waaronder de traditionele sectoren, van onze productie en van het gehele Europese productiesysteem; van landbouw tot diensten en van de kernactiviteiten van de industrie tot de bouw. Een economie kan immers niet enkel gebaseerd zijn op fictieve netwerken, informatie en software zonder een stevig fundament van een industrie waarbinnen primaire goederen worden vervaardigd, uiteenlopend van eindproducten tot machines en van onmisbare goederen tot luxeproducten.
Een economisch stelsel is solide als het al zijn productiesectoren in staat stelt om economisch te groeien en als het in staat is om deze sectoren, inclusief de traditionele productiesectoren, steeds sterkere en grotere impulsen te geven op het vlak van technologische innovatie in processen en producten. Daarbij moet dit stelsel in staat zijn om veel nieuw onderzoek en diversificatie op gang te brengen en om nieuwe ontwikkelingen bij te houden, teneinde op die manier onze positie op de wereldmarkt te kunnen handhaven en de omvang van de Europese handelsbalans te beschermen.
De steun die de Commissie en de lidstaten hebben verleend aan hun strategische sectoren is – zoals u al aangaf commissaris – niet bedoeld als dirigisme of overheidsinterventionisme, beleidsvormen die binnen de geïntegreerde markt en binnen de Europese en vrije wereldmarkt buitenspel zijn gezet. Deze steun biedt veeleer de gelegenheid om vormen van industriebeleid te bevorderen waarmee het hoofd kan worden geboden aan veranderingen, erop kan worden geanticipeerd en ze kunnen worden beheerd. Verder kan er op deze manier een aantrekkelijk klimaat voor internationale investeringen worden geschapen en, kort gezegd, kunnen de vele crises binnen het Europese productiesysteem worden bezworen en is het een manier om tegen toekomstige veranderingen opgewassen te zijn.
De rapporteur en de andere sprekers hebben twee nieuwe ontwikkelingen onder de aandacht gebracht, waarnaar ik ook nog wil verwijzen: eindelijk, na jaren waarin het leek dat de sectorale aanpak grotendeels over het hoofd werd gezien, realiseren we ons langzaam weer dat we moeten begrijpen wat er zich werkelijk afspeelt binnen onze Europese strategische sectoren. Wat betreft het andere punt lijkt het voor zich te spreken dat een industriebeleid gelijk staat aan een geïntegreerd beleid, dat geïntegreerde en doeltreffende maatregelen vereist. Dit beleid moet echter dusdanig opgesteld zijn – en in dezen roep ik de Commissie op tot extra inspanningen – dat het rekening houdt met alle verschillende aspecten: puur industriële aspecten, onderzoeksaspecten, energieaspecten en economische aspecten.
We zijn ons er terdege van bewust dat we om goed beslagen de wereldmarkt te betreden ons met steeds meer middelen moeten uitrusten en ook een impuls moeten geven aan het werk van de Commissie, zoals we gezien met de textielsector en andere sectoren. Al mijn collega's uit de verschillende Europese landen weten al dat wat de textielsector is overkomen – getroffen worden door een soort wervelwind van extreem lage productiekosten in andere delen van de wereld – ook andere, voor Europa belangrijke, productiesectoren kan gebeuren. Daarom roepen we op om lang deze lijnen verdere inspanningen te verrichten en roepen we tevens in verband met het Fonds voor aanpassing aan de globalisering op om rekening te houden met dit aspect van sectorale herstructurering, om de mogelijkheid aan te grijpen om werknemers te helpen bij de omscholing voor een nieuwe baan en om rekening te houden met de professionele kwalificaties die nuttig zijn voor een geïntegreerd systeem dat in staat is tot innovatie, zoals mijn andere collega's ook al hebben aangegeven.
Vervolgens wil ik graag verwijzen naar het midden- en kleinbedrijf: we weten allemaal dat de structuur van de Europese productie gebaseerd is op het bestaan van deze ondernemingen. Zij bestaan niet alleen in termen van productie, maar hun bestaan doet ook een frisse wind waaien door de regio's en geeft nieuwe impulsen aan de het regionaal beleid.
Mijnheer de commissaris, ik wil u zeggen dat dit de Commissie is die wij waarderen. Een Commissie die zich niet passief opstelt wanneer zij wordt geconfronteerd met problemen en veranderingen in Europa, maar die in staat is hierin een sterke coördinerende rol te spelen. 
Rebecca Harms,
   . Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, we kunnen de heer Calabuig Rull niet de schuld geven van de tekortkomingen in het voorstel van de Commissie. Naar onze mening bestaat die tekortkoming er in feite uit dat dit kader nog geen strategische reikwijdte heeft. Wij zijn van mening – en in dit opzicht sluit ik me aan bij de vorige spreekster – dat een succesvolle strategie erop gebaseerd zou moeten zijn de wisselwerking te verduidelijken tussen het industrie-, het regionaal, het mededingings-, het handels- en niet in de laatste plaats het milieubeleid.
In verband met deze analytische tekortkomingen, die wij betreuren, zijn wij bezorgd dat het industriebeleid wordt bepaald door groepen op hoog niveaudie de laatste tijd als paddestoelen uit de Brusselse grond schieten, maar worden gedomineerd door een paar grote bedrijven. Een probleem is hierbij naar onze mening dat de democratische controle op dit gebied wordt gereduceerd, en een ander dat kleine en middelgrote ondernemingen, die in de verwerkende industrie 50 procent van alle werknemers in dienst hebben, bijna niets te vertellen hebben in die groepen op hoog niveau.
Wanneer bedrijven in Europa de laatste jaren geen successen hebben geboekt omdat ze niet in staat waren tot innovaties, dan lag dat zeker niet altijd aan slecht beleid, maar aan het feit dat sommige directeuren van ondernemingen het innovatiepotentieel van hun medewerkers of zelfs de noodzaak tot innovatie helemaal niet hebben ingezien. 
Lydia Schenardi (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, op het eerste gezicht bevat dit verslag enkele verstandige ideeën: er wordt gesproken over de belangrijke rol die de industrie in een moderne economie speelt, ook al heeft de mythe van de postindustriële samenleving die volledig gericht was op de diensten, jarenlang de boventoon gevoerd. In het verslag wordt verzocht om bij de onderhandelingen die in het kader van de WTO worden gevoerd, rekening te houden met de specifieke kenmerken van iedere sector, of met de problemen waarmee de afzonderlijke lidstaten te kampen hebben. Dit is welhaast een culturele revolutie, die echter nooit zal worden doorgevoerd door de Commissie, die de Europese Unie als een enkele entiteit beschouwt. De rapporteur spreekt zijn vertrouwen uit in bilaterale overeenkomsten als oplossing voor de problemen in verband met de markttoegang die uw fabrikanten ondervinden, met name in de opkomende landen, alsmede in de toepassing van het wederkerigheidsbeginsel op het gebied van de internationale handel. Dit druist in tegen het geloof in het multilateralisme, dat hier zo vaak verkondigd is. Het verslag bevat bescheiden kritiek op concurrentievervalsing en namaakproducten, waartegen Brussel zo’n halfslachtige strijd voert. Dat is allemaal waar, maar in feite zijn het slechts praatjes en is er niets veranderd.
Net als in de mededeling van de Commissie worden in het verslag van het Europees Parlement nog steeds dezelfde afgezaagde en rampzalige formules voorgesteld. Het gebruikelijke mededingings- en liberaliseringsbeleid, met name wat de energiemarkt betreft; pogingen tot vermindering van de gevolgen van de globalisering, die als onontkoombaar en, in wezen, gunstig voor de aandeelhouders wordt beschouwd; de modernisering van het recht inzake de intellectuele eigendom, met als symbool de softwareoctrooien – die door de gebruikers en de KMO’s in de sector verworpen waren – en de vereenvoudiging van de wetgeving, zoals de REACH-richtlijn – dat 1 200 pagina’s tellende broddelwerk dat de Europese chemische industrie in gevaar brengt.
Dit is de bekende opsomming van het beleid zoals dat al jaren wordt gevoerd, met de bedoeling mensen wijs te maken dat er behoefte is aan een Europees industriebeleid waarin de Verdragen niet voorzien, en vooral met de bedoeling te voorkomen dat de lidstaten – als zij het hoofd moeten bieden aan de deïndustrialisatie en sociale desintegratie die daaruit voortvloeien – het heft zelf in handen nemen. 
De Voorzitter.
   – Wij onderbreken het debat over dit verslag. De afgevaardigden die nog niet het woord gevoerd hebben, komen vanavond aan de beurt. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het vragenuur (B6-0312/2006).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Commissie. 
De Voorzitter.
Is de Commissie zich bewust van de moeilijkheden die de recente uitspraak over de uitzendrechten voor Brits voetbal mogelijk met zich meebrengt voor een groot aantal van mijn kiezers? Het is nu in een aantal gevallen extreem duur om naar voetbal te kijken omdat de mensen een abonnement moeten betalen voor meerdere kanalen en bij meerdere bedrijven om bepaalde wedstrijden te kunnen bekijken. Kan van een eerlijke beslissing sprake zijn als hierdoor mensen omwille van financiële redenen het recht wordt ontnomen van sport te genieten? Hoe kunnen mensen met lage inkomens het zich veroorloven om hun club te volgen als ze meerdere abonnementen moeten nemen? 
Neelie Kroes,
   –De Commissie is van mening dat de veiling van de mediarechten van de Britse Premier League in overeenstemming is verlopen met beschikking 38173 van de Commissie en dat deze veiling ook voordelen zal opleveren voor de Engelse voetbalsupporters.
Aan het langdurige monopolie van BSkyB met betrekking tot het uitzenden van rechtstreekse voetbalwedstrijden uit de Premier League is dankzij deze veiling een einde gemaakt. In het kader van die veiling heeft BSkyB vier pakketten verworven bestaande uit 92 rechtstreekse wedstrijden, en Setanta twee pakketten, dat wil zeggen 46 rechtstreekse wedstrijden. Setanta is inmiddels uitgegroeid tot een echte concurrent en is daardoor in staat om zowel commercieel als qua prijsstelling druk uit te oefenen op de voormalige monopolist BSkyB. De Engelse sport- en voetbalfans hebben nu ook meer keuzemogelijkheden. Setanta biedt een aantrekkelijk alternatief sportprogramma aan, inclusief rechtstreekse voetbalwedstrijden uit de Premier League.
De Commissie heeft volledig in overeenstemming met de mededingingsregels van de EG gehandeld en tevens in het belang van de Engelse consumenten. Het blijft afwachten of de kosten voor die consumenten inderdaad zullen stijgen. Op een markt waar minimaal twee spelers actief zijn, dienen individuele exploitanten uiterst zorgvuldig te overwegen of zij de prijzen kunnen blijven verhogen zonder klanten te verliezen. Het is overigens ook lang niet zeker of de verwerving van de rechten voor alle rechtstreekse uitzendingen van de wedstrijden uit de Premier League door één enkele exploitant tot lagere kosten voor de Engelse voetbalsupporters geleid zou hebben.
Bij afwezigheid van elke vorm van concurrentie is het niet onmogelijk dat die ene exploitant de prijzen voor zijn sportdiensten juist verhoogd zou hebben zonder de hogere prijs te compenseren met een gevarieerder aanbod, hetgeen nu wel beschikbaar is.
De Commissie wil daarbij ook aantekenen dat de Engelse voetbalfans die het afgelopen seizoen meer dan de 88 wedstrijden wilden zien die in het basispakket voor sport van BSkyB werden aangeboden, zich ook moesten abonneren op een tweede abonneezender van BSkyB, namelijk Prem Plus. Het concept van twee verschillende abonneezender is dus niet nieuw voor voetbalsupporters in het Verenigd Koninkrijk. 
Claude Moraes (PSE ).
   –Voor sommigen onder ons is mijn vraag behoorlijk spannend.
Dit is niet echt een kwestie die om een monopoliepositie draait, aangezien wij de Commissie steunen bij het verwezenlijken van haar primaire doelstelling om monopolies te doorbreken. Het draait in dit geval wel om het feit dat een van mijn kiezers gehandicapt is. Hij wil graag tv kijken, maar hij wil slechts naar één abonneezender hoeven te kijken. Ik zou de commissaris willen vragen of zij wellicht denkt dat wij hier te maken hebben met zoiets als de wet van de onbedoelde gevolgen. U heeft geprobeerd om de juiste maatregelen te nemen door het monopolie van BSkyB te beëindigen, maar door de komst van Setanta heeft u een situatie gecreëerd waarin mijn kiezers voor twee abonnementen moeten betalen om hetzelfde aantal voetbalwedstrijden te zien. Zou de Commissie dit wellicht nader kunnen onderzoeken? 
Neelie Kroes,
   –Deze kwestie is heel duidelijk. Een van onze voornaamste doelstellingen was het beëindigen van het langdurige monopolie van BSkyB op het uitzenden van rechtstreekse wedstrijden uit de Premier League. Naar mijn idee hebben wij dat doel bereikt. Setanta is uitgegroeid tot een echte concurrent en is daardoor in staat om zowel commercieel als qua prijsstelling druk uit te oefenen op de voormalige monopolist BSkyB. Door de verkoop van de rechtstreekse uitzendrechten aan twee concurrerende zenders hebben de consumenten nu al meer keuze dan voorheen. Hoeveel effect dit uiteindelijk zal hebben, is afhankelijk van de commerciële strategieën van BSkyB en Setanta.
Het is nog veel te vroeg om te kunnen constateren of de concurrentiedruk die hierdoor is ontstaan groot genoeg zal zijn. Als de consumenten echter niet zouden profiteren van de huidige gang van zaken ten aanzien van de FA Premier League, is het gezien de positie van derde partijen en van de nationale autoriteiten onvermijdelijk dat er over deze kwesties in de toekomst meer discussies op nationaal niveau zullen worden gevoerd. Dat zou dan ook een geschikt moment zijn om de Premier League aan een nader onderzoek te onderwerpen.
Artikel 9 van de beschikking van de Commissie kan en mag zoiets niet verhinderen. Zoals de geachte afgevaardigde weet, zijn nog niet alle mededingingsproblemen opgelost. Daarnaast is het niet mijn bedoeling dat deze beschikking tegen nationale autoriteiten of rechters gebruikt kan worden als zij verdergaande maatregelen zouden willen nemen. Overigens ben ik de OFT en Ofcom bijzonder dankbaar voor hun inspanningen, hulp en steun bij deze kwestie. 
Glyn Ford (PSE ).
   –Hartelijk dank, commissaris, op deze veelbelovende avond voor het Duitse – misschien wel Italiaanse – voetbal. Mag ik u vragen of u dit allemaal echt serieus meent? De pogingen om het tv-monopolie op het voetbal van de Premier League te doorbreken, zijn volledig in de soep gelopen. Als voetbalsupporter heb ik nog steeds absoluut geen enkele keuze. Ik moet mij op BSkyB op een andere zender abonneren als ik mijn team wil volgen. Realiseert de Commissie zich dat 90 procent van de mensen niet geïnteresseerd is in een abonnement op een willekeurige verzameling voetbalwedstrijden? Zij willen hun favoriete club zien. Waarom heeft u de taart op deze manier verdeeld? Die taart moet zodanig verdeeld worden dat ik de wedstrijden van mijn team kan volgen. Nu kan ik maar een paar wedstrijden van mijn team volgen en krijg ik twintig wedstrijden die ik niet wil zien. Zou u dit nog eens nader kunnen bestuderen? 
Neelie Kroes,
   –Ik zal antwoord geven op uw eerste vraag. Meen ik het serieus? Absoluut. Ik ben mij ervan bewust dat een dergelijk besluit soms niet door alle afgevaardigden wordt toegejuicht, maar ik ben mij er ook van bewust dat ik mijn verantwoordelijkheid moet nemen.
Ik neem de bezorgdheid van de Britse consumenten en van de geachte afgevaardigden zeer serieus, omdat ik de kosten wil verlagen en de keuze voor de consumenten wil vergroten en niet omgekeerd. Ik ben echter ook van mening dat de veiling van de uitzendrechten op de Premier League op zowel de korte als de lange termijn voordelen voor de Engelse voetbalfans zal opleveren. Het consumentenwelzijn kan niet alleen afgemeten worden aan de hand van de situatie van een bepaalde persoon die alle wedstrijden van één bepaald team wil zien.
Britse sportfans zijn nu dankzij Setanta in de gelegenheid om niet alleen een aanzienlijk aantal wedstrijden uit de Premier League te zien, maar ook andere sporten. Op dit moment biedt Setanta namelijk zeven zenders aan, inclusief bijvoorbeeld rechtstreekse Schotse voetbalwedstrijden, rechtstreekse Europese voetbalwedstrijden en rechtstreekse rugbywedstrijden. Sportfans kunnen dergelijke wedstrijden volgen zonder dat zij daarvoor een abonnement op Sky Sports nodig hebben en dat is een mogelijkheid die vroeger niet bestond.
Vermeldenswaard is ook dat uit persberichten blijkt dat Setanta voornemens is om wedstrijden via een betaal-tv-dienst uit te zenden middels het digitale kabelplatform Freeview. Dat betekent dat de wedstrijden uit de Premier League voor de eerste keer via digitale kabel-tv gevolgd kunnen worden en dat is echt iets om naar uit te kijken. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mevrouw de commissaris, uitzendrechten voor sportevenementen bevinden zich al jarenlang in het vizier van multinationale ondernemingen en recentelijk ook van dochterondernemingen van grote sportbonden. Nu abonneetelevisie het leven van de burgers is binnengedrongen, is de sociale rol van de televisie radicaal veranderd. Nu worden de burgers bijvoorbeeld gedwongen om te betalen als zij van sportevenementen willen genieten. Mobiele telefonie en internet kloppen op de deur van dit nieuwe verschijnsel.
Hoe gaat de Commissie om met deze aanval? Als iemand niet het noodzakelijke abonnement heeft, heeft hij dan geen recht op toegang tot de Olympische Spelen, wereldkampioenschappen en internationale wedstrijden? Wat gebeurt er tot slot met de lijst die de lidstaten moesten overleggen aan en aanmelden bij het bevoegde comité van de Europese Unie, waarop de sporten staan die via gratis kanalen, en niet via abonnementstelevisie, moeten worden uitgezonden? 
Neelie Kroes,
   –Staat u mij toe nogmaals te benadrukken dat het bij het toepassen van het Gemeenschapsrecht in een sportcontext belangrijk is om een onderscheid te maken tussen sport als economische activiteit en de spelregels van de betreffende sporten zelf.
Voor zover sport economische activiteiten genereert, is hierop – net als op alle andere economische activiteiten – het Gemeenschapsrecht van toepassing, inclusief de regelgeving voor de interne markt en de mededinging. Tot zover geen probleem! Uiteraard houdt de Commissie ook rekening met de inherente sociale, educatieve en culturele aspecten van sport indien er uit hoofde van het Verdrag acties worden ondernomen. Zo staat het ook in de Verklaring van Nice. De Commissie heeft deze lijn gevolgd bij het toepassen van de communautaire mededingingsregels op individuele zaken en deze aanpak is door de Europese rechters bekrachtigd. De verantwoordelijke sportbonden dienen er net als elke andere onderneming voor te zorgen dat de mededingingsregels van de EG in acht worden genomen als zij zich bezighouden met het genereren van economische activiteiten.
Ik heb al gezegd dat niet alle mededingingsproblemen opgelost zijn. Daarnaast is het niet mijn bedoeling dat deze beschikking tegen nationale autoriteiten of rechters gebruikt kan worden als zij verdergaande maatregelen zouden willen nemen. Het staat buiten kijf dat mededinging op zich al economische activiteiten genereert. Door die mededinging worden concurrenten alerter en dat is gunstig voor de consumenten, omdat dit meestal tot meer diversiteit, meer kwaliteit en een lagere prijs leidt. 
De Voorzitter. –
Gezien het onlangs gehouden referendum: welke onmiddellijke veranderingen treden op in de betrekkingen tussen de EU en Montenegro en welke extra steun overweegt de Commissie? 
Olli Rehn,
   –Het referendum van 21 mei 2006 is uitgevoerd in overeenstemming met de internationale normen. De meerderheid van de stemmen was vóór onafhankelijkheid en het Montenegrijnse parlement heeft dienovereenkomstig een onafhankelijkheidsverklaring afgegeven. Na de reactie van de Europese Unie in het kader van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen op 12 juni zijn Montenegro en de Europese Unie thans bezig met het opzetten van diplomatieke betrekkingen.
De Commissie is voornemens om binnenkort een voorstel aan de Raad te overleggen waarin om goedkeuring wordt gevraagd om met Montenegro te onderhandelen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst op basis van de onderhandelingsrichtlijnen van 3 oktober 2005, die betrekking hadden op de voormalige statenunie van Servië en Montenegro.
Tegen diezelfde achtergrond kan ik dit Parlement meedelen dat wij ook een aangepast onderhandelingsmandaat voor een stabilisatie- en associatieovereenkomst met Servië zullen overleggen. Montenegro en Servië hebben net als de andere landen op de westelijke Balkan een concreet Europees perspectief. De stabilistatie- en associatieovereenkomst vormt in dit verband de eerste mijlpaal. Het uiteindelijke doel van deze landen is echter om in een later stadium tot de EU toe te kunnen treden, maar dan dienen zij wel aan alle noodzakelijke voorwaarden te voldoen. Het Europees perspectief voor de westelijke Balkan is medio vorige maand door de Europese Raad bekrachtigd.
De Commissie zal het toezicht op de ontwikkelingen in Montenegro uitbreiden. Dat land zal nu helemaal zelf de verantwoordelijkheden moeten nemen die verbonden zijn aan de betrekkingen met de Europese Unie, inclusief de tenuitvoerlegging van het Europees partnerschap en een noodzakelijke substantiële verbetering van de administratieve en institutionele capaciteit.
De Commissie zal komend najaar een apart jaarverslag met betrekking tot Montenegro presenteren met daarin specifieke aanbevelingen voor de verdere ontwikkelingen in dat land.
Net als andere landen in de regio krijgt Montenegro vanaf 2007 steun in het kader van het komende financiële pretoetredingsinstrument. Tot slot is de Commissie voornemens om binnenkort een kantoor in Montenegro te openen dat verantwoordelijk is voor het opzetten van een dialoog met de autoriteiten en de maatschappelijke organisaties, voor het toezicht op de hervormingen en voor de tenuitvoerlegging van het financiële pretoetredingsinstrument. 
Robert Evans (PSE ).
   –Staat u mij toe u te corrigeren, mevrouw de Voorzitter. U zei dat de vraag betrekking had op het “probleem” Montenegro. Naar mijn idee is het veeleer een uitdaging dan een probleem.
Ik ben verheugd dat de commissaris gezegd heeft dat de Commissie overweegt om een kantoor in Podgorica te openen. Ik vind dat een bijzonder goed initiatief. Is hij van mening dat dit kantoor ook nuttig kan zijn voor het bevorderen van het toerisme in Montenegro? Ik denk dat de Adriatische kust hiervoor fantastische mogelijkheden biedt. De commissaris verwees ook naar het lidmaatschap van de Europese Unie. Heeft hij enig idee over het bijbehorende tijdschema? Welke periode heeft hij in gedachten voor het indienen van een aanvraag voor het lidmaatschap van de EU door Montenegro? 
Olli Rehn,
   –De vraag van de geachte afgevaardigde is bijzonder relevant en belangrijk, vooral vanuit het perspectief van de republiek Montenegro en haar burgers. De primaire taak van het kantoor van de Europese Commissie in Montenegro is het bevorderen van de Europese integratie en van de betrekkingen tussen Montenegro en de Europese Unie. Indirect zal dit kantoor dan ook zeker de economische en sociale ontwikkeling bevorderen waarvan het land en de burgers te zijner tijd kunnen profiteren, inclusief de ontwikkeling van toeristische activiteiten.
Een voorspelling over het tijdstip waarop Montenegro aan alle toetredingsvoorwaarden voldaan zou kunnen hebben en tot de Europese Unie zou kunnen toetreden, laat ik liever aan de wedkantoren over. Vanuit het standpunt van de Commissie en het Europees Parlement is de kwaliteit van het toetredingsproces belangrijker dan de snelheid. Als wij het over toetredingsonderhandelingen hebben of over de pretoetredingsfase waarmee de republiek Montenegro nu wordt geconfronteerd, moet de nadruk meer op de inhoud dan op tijdschema’s liggen. 
Bernd Posselt (PPE-DE ). –
   Mijnheer de commissaris, ik wil u slechts nog een keer vragen ondubbelzinnig te verklaren dat Montenegro op grond van de Verklaring van Thessaloniki precies hetzelfde toetredingsperspectief heeft als alle andere staten in deze regio en dat Montenegro met name wat de minderhedenkwestie betreft, een voorbeeldig beleid voert op dit gebied.
Ten tweede wil ik vragen hoe de situatie nu is ten aanzien van Servië. Op welk niveau onderhandelt u, op het niveau van de vroegere federatie of op het niveau van de vroegere republiek in Servië? 
Olli Rehn,
   –De geachte afgevaardigde stelt een belangrijke kwestie aan de orde. Ik kan hem en u allen de verzekering geven dat de republiek Montenegro dezelfde vooruitzichten heeft wat de uiteindelijke doelstelling van het lidmaatschap van de EU betreft als de andere lidstaten op de westelijke Balkan. Montenegro verkeert dus in dezelfde positie als alle andere landen in die regio.
Het eerbiedigen van de rechten van minderheden is een essentiële voorwaarde. Dat geldt voor alle landen in de regio en wij benadrukken voortdurend hoe belangrijk het is dat die rechten geëerbiedigd worden. Dat geldt overigens niet alleen voor de landen in deze regio, maar voor alle kandidaat-lidstaten. Zo staat het ook in ons verslag dat komend najaar, waarschijnlijk in oktober of november, wordt gepresenteerd.
Wat het niveau betreft waarop met Servië wordt onderhandeld, hebben wij tot voor kort op basis van een tweesporenbeleid op twee niveaus met Servië en Montenegro onderhandeld: enerzijds hebben wij met de statenunie onderhandeld over kwesties die onder diens bevoegdheid vielen en anderzijds hebben wij met de twee republieken onderhandeld over de zaken die tot hun specifieke verantwoordelijkheid behoorden. Op dit moment willen wij de resultaten die tot nu toe zijn bereikt graag consolideren. Nadat de Raad het nieuwe onderhandelingsmandaat voor Montenegro en het gewijzigde onderhandelingsmandaat voor Servië heeft goedgekeurd, kunnen wij de onderhandelingen op basis van die geconsolideerde resultaten voortzetten. Voor Servië geldt daarbij uiteraard wel de aanvullende voorwaarde dat het land alle medewerking moet verlenen aan het Joegoslavië-tribunaal.
Door deze methode worden technische strubbelingen tot een minimum beperkt. Daarnaast kunnen wij bijvoorbeeld meteen de onderhandelingen met Servië over de stabilisatie- en associatieovereenkomst hervatten zodra het land alle medewerking aan het Joegoslavië-tribunaal verleent. 
De Voorzitter.
De afgelopen maand heeft de Commissie inspecties ter plaatse uitgevoerd bij een aantal grote energiebedrijven, met het doel na te gaan hoe de concurrentie op de Europese gas- en energiemarkt zich ontwikkelt. Het waarborgen van eerlijke concurrentie op de energiemarkt is van fundamenteel belang voor een gezonde Europese economie. Aangezien wij op dit moment, tegelijk met deze maatregelen, discussiëren over het lanceren van een eventueel gezamenlijk Europees energiebeleid, en de resultaten van de inspecties gebruikt moeten worden bij het ontwikkelen van de strategie, stel ik voor dat wij het inspectieproces op adequaat niveau bekend maken, met vermelding van de resultaten.
Ik zou de Commissie daarom willen vragen wat de huidige stand van zaken is in het onderzoek naar de sector, en wat de belangrijkste resultaten zijn van de tot dusver genomen maatregelen. Wanneer kan het eindresultaat worden verwacht? Plant de Commissie verdere stappen om de interne energiemarkt te voltooien? 
Neelie Kroes,
   –Zoals de Commissie op 17 mei 2006 heeft bevestigd, zijn er onlangs bij een aantal grote energiebedrijven in Europa inspecties ter plaatse uitgevoerd. Meer kan ik op dit moment niet over deze nog lopende onderzoeken zeggen.
Zoals u weet, worden die inspecties uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 21 en 22 van de EG-verordening en vormen zij een normaal onderdeel van de activiteiten van de Commissie om te controleren of de wet- en regelgeving op het gebied van de mededinging wordt nageleefd. In het algemeen worden die inspecties uitgevoerd wanneer de Commissie een vermoeden heeft dat de betrokken bedrijven de kartelregels zoals neergelegd in de artikelen 81 en 82 van het Verdrag schenden.
Het is de Commissie uit hoofde van artikel 28 van de verordening verboden om informatie vrij te geven die tijdens een inspectie is verzameld, met uitzondering van een aantal buitengewone omstandigheden. Zoals vastgelegd in Verordening (EG) nr. 1/2003 worden alle beschikkingen van de Commissie te zijner tijd bekend gemaakt.
De Commissie is ook bezig met een sectoraal onderzoek naar de mededingingsomstandigheden op de gas- en elektriciteitsmarkten in de EU. Dit is weliswaar een andere activiteit dan de individuele onderzoeken en inspecties waarnaar de geachte afgevaardigde verwijst, maar de uitgebreide informatie over het functioneren van de energiemarkten die tijdens dat sectoraal onderzoek wordt verzameld, kan uiteraard leiden tot het in gang zetten van handhavingsmaatregelen door de Commissie in individuele gevallen.
De belangrijkste voorlopige resultaten van het sectoraal onderzoek zijn in februari 2006 gepubliceerd en daaruit bleek dat er op dit moment een aantal beperkingen voor de mededinging bestaat. Zo zijn de nationale groothandelsmarkten voor energie nog steeds in hoge mate geconcentreerd, waarbij zich weinig nieuwe concurrenten in deze sector aandienen. Er is ook veel te weinig sprake van integratie tussen de nationale markten. De infrastructuur en energievoorziening zijn zo nauw met elkaar verbonden dat het voor nieuwe leveranciers moeilijk is om toegang tot de markt te krijgen, wat betekent dat de keuze voor de consumenten beperkt wordt. Er is ook een gebrek aan transparantie zodat nieuwe concurrenten geen toegang hebben tot de benodigde informatie. Zij moeten op een of andere manier een voet tussen de deur zien te krijgen.
Tot slot lijken de prijzen niet te reageren op veranderingen in vraag en aanbod. Voor het aanpakken van deze problemen is een combinatie van regulerende en structurele hervormingen vereist en een strikte handhaving van de mededingingsregels. De Commissie is vast van plan om de noodzakelijke handhavingsmaatregelen te nemen indien dat gerechtvaardigd is.
Het sectorale onderzoek zal eind dit jaar afgerond zijn. De Commissie zal vervolgens besluiten of er aanvullende maatregelen nodig zijn om de mededingingsomstandigheden op de gas- en elektriciteitsmarkten te verbeteren. De informatie die in het kader van het sectorale onderzoek is verzameld, zal ook een belangrijke bijdrage leveren aan de lopende werkzaamheden met betrekking tot de opstelling van een gemeenschappelijk Europees energiebeleid, zoals overeengekomen tijdens de Voorjaarstop van de Europese Raad.
De Commissie is verder bezig met een evaluatie van de tenuitvoerlegging van de maatregelen op het gebied van de wet- en regelgeving in de energiesector. Deze werkzaamheden staan onder leiding van de commissaris die verantwoordelijk is voor energie, de heer Piebalgs. De Commissie zal hierover tegen de jaarwisseling verslag uitbrengen aan het Parlement en de Raad. In dat verslag wordt ook aandacht besteed aan eventuele aanvullende acties die noodzakelijk zijn om de integratie van de Europese energiemarkten te voltooien.
Alle informatie die tijdens het sectoraal onderzoek en de evaluatie van de tenuitvoerlegging van de liberaliseringsrichtlijnen wordt verzameld, zal samen met de verkregen informatie in het kader van de raadpleging van de betrokken partijen, uiteraard een essentiële rol spelen bij het opstellen van een gemeenschappelijk Europees energiebeleid. 
András Gyürk (PPE-DE ).
   – Bedankt voor uw antwoord, mevrouw de commissaris, ook al kon u niet op specifieke details over de onderzoeken ingaan. Staat u mij toe een aanvullende vraag te stellen, opnieuw van algemene aard. Net als u denk ik dat er problemen kunnen ontstaan bij de ontwikkeling van de interne energiemarkt. Mijn vraag luidt: kunnen wij volstaan met de instrumenten van het mededingingsbeleid om deze problemen in de toekomst op te lossen of is de Commissie van gevoelen dat het nodig kan zijn een Europees orgaan voor energieregelgeving op te richten, dat zich dan natuurlijk in hoofdzaak zou bezighouden met grensoverschrijdende transacties? Hartelijk dank.
Neelie Kroes,
   – De geachte afgevaardigde heeft terecht de vraag aan de orde gesteld of dit toereikend is. Ik heb de geachte afgevaardigde uitgelegd dat de Commissie al het initiatief heeft genomen tot een aantal onderzoeken in gevallen waar het erop lijkt dat concurrentie-ondermijnend gedrag bijdraagt aan de problemen die zijn vastgesteld bij de inspecties in de energiesector. Wetgeving met betrekking tot concurrentie kan op zich echter geen markten openen, daarvan zal de afgevaardigde zich ongetwijfeld bewust zijn. We moeten de handhaving aanvullen met een verbeterd rechtskader, de transparantie vergroten, coördinatie over de grenzen heen verbeteren, enzovoorts.
Er zijn wellicht wijzigingen in de regelgeving nodig om optimaal te kunnen profiteren van onze energiemarkten. Wanneer het volledige verslag van het onderzoek naar de concurrentieverhoudingen in de energiesector gereed is, zullen we verder nadenken over welke wijzigingen eventueel nodig zijn. Mijn collega, de heer Piebalgs, onderzoekt het huidige niveau van de tenuitvoerlegging van de bestaande liberaliseringsrichtlijnen in de energiesector. Afhankelijk van de resultaten van dat onderzoek zullen verdere maatregelen voor het liberaliseren van de markten worden overwogen. Een volledige structurele ontvlechting is een van de mogelijkheden die moet worden overwogen. Ik vertrouw erop dat de afgevaardigde zal concluderen dat wij maatregelen zullen nemen als we kunnen constateren dat er iets mis is. 
Paul Rübig (PPE-DE ). –
   Mevrouw de commissaris, momenteel worden bij de handel in energie, vooral bij de invoer van energie, internationaal hoge winsten behaald. Er worden thans gesprekken gevoerd over herinvestering van deze winsten in Europa. Dit zou betekenen dat de OPEC, Rusland en misschien ook China in de nabije toekomst actief worden op de Europese markt. Hoe ziet u de toekomstige situatie met betrekking tot de mededinging?
Ik zal een praktisch voorbeeld geven: Gazprom koopt de grotere energiebedrijven in Europa. Welke maatregelen zal de Commissie nemen om de continuïteit van onze energievoorziening in de toekomst te waarborgen? 
Neelie Kroes,
   – Zoals de geachte afgevaardigde terecht opmerkt, is er op het terrein van de energiemarkt nogal wat veranderd. Europa heeft stabiele betrekkingen nodig met de belangrijkste producenten buiten de EU. Dat mag ons er echter niet van weerhouden te zorgen voor een geïntegreerde, concurrerende markt in de EU.
Eén open, concurrerende, flexibele en onderling verbonden energiemarkt zal borg staan voor de continuïteit van de energievoorziening in de toekomst, omdat het de Europese markt aantrekkelijk zal maken voor externe leveranciers. Dat hoort er dan ook allemaal bij.
Een dergelijke markt zal ook openstaan voor nieuwe gemengde energiepakketten en zal in staat zijn de interne krachten te bundelen die nodig zijn om het hoofd te bieden aan de internationale uitdagingen op dit gebied. 

De Voorzitter.
   – Vraag nr. 37 komt te vervallen, omdat deze een onderwerp betreft dat al voor vandaag op de agenda staat. 
De Voorzitter.
   – Aangezien de vragen 38 en 39 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden zij tezamen behandeld:
Hoe beoordeelt de Commissie de mensenrechten en detentieomstandigheden in Rusland, niet in de laatste plaats voor wat betreft de gevangenen Platon Lebedev en Michael Khodorkovsky?
Kan de Commissie mededelingen doen over de schendingen van de mensenrechten in de Russische Federatie en hoe beoordeelt zij, met het oog hierop, de toestand van de gevangenen in Rusland, vooral die van Platon Lebedev en Michael Khodorkovsky? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – De Commissie houdt de situatie met betrekking tot de mensenrechten in Rusland nauwlettend in het oog, en door middel van de politieke dialoog tussen de EU en Rusland en het reguliere mensenrechtenoverleg kunnen we onderwerpen aan de orde stellen die samenhangen met democratie, mensenrechten en de rechtsstaat in Rusland.
We hebben bij het mensenrechtenoverleg onze bezorgdheid geuit over de situatie van gedetineerden in Rusland en we hebben de Russische autoriteiten herinnerd aan de noodzaak internationaal erkende normen te respecteren. In dat opzicht kan de instemming van Rusland met de publicatie van de rapporten van het Comité ter voorkoming van marteling van de Raad van Europa worden gezien als een stap vooruit.
Met betrekking tot de specifieke situatie van de heren Khodorkovsky en Lebedev zijn wij ons bewust van de zorgen omtrent de procesgang – het vonnis en de straf – en hun huidige situatie. De Europese Unie heeft herhaaldelijk benadrukt dat duidelijk moet zijn dat het rechtsstelsel eerlijk en transparant werkt om het vertrouwen te kunnen krijgen van zowel de Russische bevolking als de internationale gemeenschap. We zullen de kwestie van de omstandigheden in de gevangenissen in Rusland blijven volgen, met inbegrip van de situatie van deze beide heren. 
Bernd Posselt (PPE-DE ). –
   Mevrouw d commissaris, hartelijk dank voor dit uitvoerige antwoord. Ik wil slechts nog even vragen of de vertegenwoordiging van de Commissie in Moskou reeds contact heeft opgenomen met de gezinnen van de gevangenen of dat zij dit zou kunnen doen.
Ten tweede zijn er duidelijk ongerechtvaardigde straffen opgelegd aan de gevangenen, die ook in strijd zijn met het Russische recht. Sancties die hun gevangenisstraf zouden kunnen verlengen, en detentie ver weg van hun woonplaats zijn in strijd met het Russische recht. Ik wil u derhalve slechts vragen de Russische autoriteiten hierop te wijzen. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . De advocaat van deze twee heren heeft juist vorige week weer contact opgenomen met onze delegatie, en we hebben vanzelfsprekend voortdurend contact. Ik ben graag bereid me te buigen over het punt dat u in uw tweede vraag aan de orde stelde, namelijk of de sancties die hun gevangenisstraffen verlengen en detentie te ver weg van hun gezinnen, te streng zijn. Wij zullen hier werk van maken. 
Milan Horáček (Verts/ALE ). –
   Ziet u geen verband tussen de voorbeelden van minachting voor de persvrijheid, beperkingen die het maatschappelijk middenveld krijgen opgelegd door de nieuwe wet op de NGO’s, de schendingen van de mensenrechten in Tsjetsjenië en de omstandigheden waaronder deze gevangenen worden gedetineerd? Het verband is dat dit in feite niet in overeenstemming is met het Russische recht. Deze mannen zijn veroordeeld in de oblast Moskou, waardoor ze ook daar hun straf zouden moeten uitzitten. Maar na het showproces tegen hen, waarvan ik zelf getuige ben geweest, zie ik wel een verband. Hier wordt werkelijk alles met voeten getreden, wat maar met voeten getreden kan worden. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . We moeten elk van deze gevallen apart beoordelen, omdat het gaat om zeer verschillende zaken, die vanzelfsprekend – zoals u terecht zegt – allemaal te maken hebben met universele mensenrechten en met de fundamentele vrijheden van de mens.
De kwestie van de NGO’s bijvoorbeeld wordt echter zeer grondig onderzocht, en hun rechtspositie komt in grote lijnen overeen met die in andere landen. Belangrijk is de wijze waarop de wetten worden toegepast, en dit geldt tot op zekere hoogte ook voor de omstandigheden waaronder gevangenen worden gedetineerd; ook dit is zeer zeker een kwestie van uitvoering. En dat moet ons uitgangspunt zijn. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   –Ik wil u graag een vraag stellen over de zaak-Khodorkovsky. Onlangs heeft Anatoly Yermolin, een afgevaardigde in de Russische Doema, in het Europese Parlement gesproken en ons herinnerd aan de aanval op Michael Khodorkovsky. Hij werd recentelijk verwond. De heer Yermolin stelde dat alleen de aandacht van Russische democratische krachten en met name van de westerse democratische landen zijn leven kunnen redden. Bent u van mening dat de Commissie genoeg aandacht aan deze zaak schenkt? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Ik kan bevestigen dat de Commissie de kwestie van de toestand in de gevangenissen in Rusland zal blijven volgen, zoals ik zojuist heb aangegeven, ook voor wat betreft de heren Khodorkovsky en Lebedev. Ik zal dat ook betrekken bij de overwegingen over de vraag of de EU als geheel deze zaak aan de orde moet stellen bij de volgende ronde van het mensenrechtenoverleg. 
Paul Rübig (PPE-DE ). –
   Het spreekt vanzelf dat het conflict rond de heer Khodorkovsky heeft geleid tot de huidige situatie op het gebied van het energiebeleid, aangezien president Poetin druk heeft uitgeoefend door de energiesector te nationaliseren en te monopoliseren.
Ik zou graag willen weten hoe de bilaterale samenwerking met Rusland op het gebied van het energiebeleid eruit zal zien in de toekomst. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Ik kan de heer Rübig zeggen dat de onderhandelingen over de energie nog moeten beginnen, maar dat wij reeds op de Europese Top van Sotsji de belangrijke onderwerpen transparantie, wederkerigheid en regels die iedereen recht doen, in niet mis te verstane bewoordingen ter sprake hebben gebracht. Deze zullen vanzelfsprekend een belangrijk bestanddeel vormen van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten zodra wij beginnen te onderhandelen met de Russen; de Commissie heeft onlangs het mandaat hiervoor goedgekeurd. Die grondregels zullen dan een belangrijke rol spelen, en later zullen we overeenkomsten sluiten voor elke sector apart. 
De Voorzitter.
De afgelopen jaren heeft Irak te maken gehad met een verontrustend groot aantal gevallen van gijzelneming. In de meeste gevallen krijgen die zaken veel aandacht, omdat het daarbij gaat om buitenlandse hulpverleners, journalisten en technici die betrokken zijn bij wederopbouw. Toch is het aantal ontvoeringen in Irak waarbij buitenlanders zijn betrokken gering in vergelijking met de duizenden Irakezen die worden gegijzeld. Deskundigen zijn het erover eens dat de gijzelingen in Irak worden gepleegd door een groot aantal criminele en terroristische groeperingen en wel om een groot aantal verschillende redenen - maar in de meeste gevallen gaat het daarbij om financiële motieven. Met name verontrustend zijn derhalve de recente aanwijzingen dat een aantal lidstaten van de Europese Unie aan criminele en terroristische groeperingen enorme bedragen aan losgeld hebben betaald in ruil voor de vrijlating van ontvoerde landgenoten. Bij de betaling van losgelden gaat het om een stap die bepaald niet moet worden toegejuicht en kortzichtig is, omdat het gijzelneming juist niet ontmoedigt, maar de verspreiding van het fenomeen bevordert en daardoor zowel buitenlanders als Irakezen in groter gevaar brengt.
Welke maatregelen kan de Commissie in dit verband nemen om gemeenschappelijke richtlijnen en gedragscodes vast te stellen die door EU-lidstaten moeten worden gevolgd wanneer zij in Irak of daarbuiten met deze dreiging worden geconfronteerd? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Natuurlijk betreuren wij de hachelijke veiligheidssituatie in Irak ten zeerste, evenals de situatie die het leven voor de Irakezen en de buitenlanders daar uitzonderlijk moeilijk maakt. We veroordelen alle vormen van geweld die het dagelijkse leven van gewone Irakezen verstoren en verhinderen dat het land de vrede en stabiliteit krijgt die het werkelijk verdient.
Gijzelneming vormt een serieuze bedreiging voor de bevolking. Informele rapporten geven aan dat de redenen voor gijzelneming uiteenlopen van politiek tot puur crimineel en dat is niet te rechtvaardigen. Gijzelingen hebben een verwoestende uitwerking op iedereen die erbij is betrokken en ons medeleven gaat uit naar gezinnen, vrienden en collega’s van hen die hierdoor getroffen zijn. Handelend optreden in afzonderlijke gevallen waarbij inwoners van de EU worden gegijzeld, behoort echter tot de bevoegdheid van de lidstaten.
Met betrekking tot personen met de Irakese nationaliteit is het erg belangrijk dat premier al-Maliki probeert het geweld te stoppen door middel van nationale verzoeningsinitiatieven, al moeten we toegeven dat de situatie nog niet stabiel is. Dat is de moeilijke situatie waarin we ons op dit moment bevinden. Het betalen van losgeld is zeker geen oplossing voor het probleem van gijzelneming in Irak, en de Commissie heeft duidelijk gemaakt dat zij een dergelijke handelswijze ontmoedigt. 
Baroness Nicholson of Winterbourne (ALDE ).
   –Mevrouw de commissaris, ik dank u voor dat volledige, directe antwoord, dat ik helemaal ondersteun. Ik wilde uw aandacht vragen voor de ontvoering van een parlementslid en minister, Taiseer Najeh Awad al-Mashhandani, afgelopen zaterdag. Het is triest dat een andere minister, de onderminister voor elektriciteit, de heer Raad al-Hareth, deze ochtend met negentien lijfwachten is ontvoerd. Zoals ik in mijn vraag stelde en zoals u ook opmerkte, worden dagelijks duizenden gewone Irakezen buiten het zicht van de media ontvoerd.
Ontvoering is een misdaad die ook leidt tot kinderslavernij, tot internationale prostitutie en tot kindsoldaten, naast de ellende die u al hebt genoemd in Irak. Ik weet dat het VN-Verdrag ter bestrijding van grensoverschrijdende georganiseerde misdaad van september 2003 heeft geleid tot een handleiding die dit jaar wordt gepubliceerd. Ik geloof dat deze actie, waarbij slechts wordt gesproken over enkele honderden ontvoeringen per jaar, eenvoudigweg niet toereikend is in de Verenigde Naties.
Kan de commissaris, namens ons allen, een beroep doen op de delegatie van de Europese Commissie in de Verenigde Naties om zeer krachtig te protesteren ter ondersteuning van de strijd van de Verenigde Naties tegen deze bijzonder gruwelijke misdaad? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Ik kan alleen maar zeggen dat ik een dergelijke actie zeker direct zou steunen en ik zal de delegatie van de Commissie opdracht geven na te gaan of er nog meer kan worden gedaan. Ik ben het volledig met u eens: er vinden zo veel afschuwelijke gebeurtenissen plaats dat we allemaal moeten proberen te doen wat we kunnen.
Ik moet echter herhalen dat dit uiteindelijk natuurlijk ook de verantwoordelijkheid is van alle afzonderlijke lidstaten, al zullen we zeker proberen om al die acties die de VN al heeft ondernomen, te steunen. 
Richard Seeber (PPE-DE ). –
   Wij weten dat Irak voor ons van groot economisch belang is, met andere woorden het land is niet alleen belangrijk wat betreft de situatie van de mensenrechten, maar ook wat betreft de economische situatie. Wat kan de Gemeenschap dan doen om de stabiliteit in dit land te bevorderen? Welke communautaire programma’s of samenwerkingsprogramma’s kunnen we ten uitvoer leggen om Irak stabieler en veiliger te maken? 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Er zijn legio programma’s op dit gebied. Reeds sinds 2003 werken wij zeer hard aan de stabilisering van Irak, en wij hebben hieraan tot nu toe 513 miljoen euro uitgegeven. Voor dit jaar hebben wij bijvoorbeeld nog eens 200 miljoen euro gereserveerd, hoewel ik moet zeggen dat de programma’s zeer breed zijn opgezet.
Enerzijds gaat het om programma’s die lopen via de fondsen van de Wereldbank en de Verenigde Naties en die erop gericht zijn te voorzien in de eerste levensbehoeften van de bevolking, zoals bijvoorbeeld onderwijs, gezondheidszorg en water.
Er zijn echter ook programma’s die primair gericht zijn op de opbouw van de belangrijkste ministeries, namelijk de ministeries van Handel en Energie.
Bovendien worden er maatregelen genomen om de Iraakse maatschappij democratischer te maken, zoals de onder toezicht van de Verenigde Naties gehouden verkiezingen en referenda, waaraan de Commissie financiële steun heeft verleend; wij zullen vanzelfsprekend een bijdrage blijven leveren aan de nationale dialoog en aan verzoening.
Voor dit jaar hebben wij nog eens 200 miljoen euro gereserveerd, een groot bedrag. 
De Voorzitter.
De werkzaamheden met het oog op de verlenging van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Rusland zullen nu moeten beginnen aangezien de bestaande overeenkomst afloopt in 2007. Hoe zal volgens de Commissie de nieuwe overeenkomst er uitzien? Zal men zich beperken tot de vier gemeenschappelijke ruimten? Zal de nieuwe overeenkomst een grotere of juist kleinere reikwijdte hebben? Hoe zal het Europees energiebeleid, zoals vastgelegd in het in 2006 door de Commissie goedgekeurde Groenboek over een Europese strategie voor duurzame, concurrerende en continu geleverde energie voor Europa, worden weerspiegeld in de nieuwe overeenkomst?
Rusland heeft verschillende signalen afgegeven met betrekking tot de volgende overeenkomst. Sommige Russische politici en politicologen zijn van mening dat de in 1997 gesloten partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Rusland het land geen voordelen heeft gebracht omdat de door Brussel gedicteerde overeenkomst onrechtvaardig zou zijn. Wat vindt de Commissie van dergelijke verklaringen? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Net vandaag hebben we een aanbeveling aan de Raad goedgekeurd met ontwerp-richtlijnen voor onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst met Rusland. In vervolg op interne besprekingen binnen de EU heeft de Commissie verkennende besprekingen gevoerd met Rusland, die inmiddels hebben geleid tot een brede overeenstemming over een algemene benadering.
De laatste Top EU-Rusland in Sotsji heeft geresulteerd in overeenstemming over het volgende. In de eerste plaats is het doel om te komen tot een nieuwe, wettelijk bindende, zeer brede en alomvattende overeenkomst, die duurzaam moet zijn en een grondslag moet kunnen vormen voor een toekomstige ontwikkeling van de betrekkingen. In de tweede plaats zijn we overeengekomen een juridisch vacuüm te vermijden. Dat betekent dat we ons niet zullen terugtrekken uit de huidige partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst. Beide partijen zetten zich in om de "routekaarten" voor de vier gemeenschappelijke ruimten ten uitvoer te leggen.
Deze overeenkomst dient vorm te geven aan een strategische benadering van de betrekkingen en dient te benadrukken dat respect voor gemeenschappelijke waarden een essentiële basis is. Zij dient bovendien voort te bouwen op de doelstellingen van deze gemeenschappelijke ruimten. In het bijzonder willen we er de verdere ontwikkeling van onze handelsrelaties in betrekken, afhankelijk van de vooruitgang die wordt geboekt met betrekking tot de toetreding van Rusland tot de WTO. Natuurlijk willen we, zoals ik eerder heb gezegd, de energierelatie verder consolideren op basis van de belangrijkste principes, namelijk wederkerigheid, eerlijkheid en gelijkwaardigheid. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   – Dank u voor uw antwoord, mevrouw de commissaris.
Er zijn signalen dat Rusland de druk opvoert met betrekking tot het energiebeleid. Een Poolse firma koopt bijvoorbeeld op het moment een Litouwse raffinaderij, Mažeikių Nafta, en Rusland is onmiddellijk overgegaan tot onderbrekingen in de olieleveranties. Is het mogelijk om tijdens de G8-Top in Sint-Petersburg aandacht te schenken aan de kwestie van het energiebeleid? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Het is erg belangrijk om op te merken dat deze energiekwestie laat zien dat we vandaag de dag een relatie hebben met Rusland waarin we wederzijds van elkaar afhankelijk zijn. Dat betekent dat we een belangrijke klant zijn voor Rusland. We kopen 25 procent van het Russische gas, 27 procent van de Russische olie en een deel van het Russische uranium. Dat is ook erg belangrijk voor Rusland. Het zal dan ook zeker een van de belangrijkste vragen zijn die aan de orde worden gesteld tijdens de G8-Top met Rusland. Het was ook een heel belangrijke en centrale vraag tijdens de Top van Sotsji.
Met betrekking tot andere vraagstukken zal er een soort waarnemingscentrum komen dat zeer zorgvuldig zal volgen en controleren wat er aan de andere kant is gedaan. Ik geloof echter dat het allerbelangrijkste is dat we eerst de juiste principes zoeken. Die principes dienen te worden verankerd en dan kunnen we deze vraagstukken nauwkeuriger regelen in sectorovereenkomsten en ze heel concreet benaderen. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Bij de ontmoeting gisteren in Helsinki tussen de Finse regering en de heer Barroso, heeft de laatste gezegd dat een vrijhandelsovereenkomst met Rusland tot de mogelijkheden behoort. Er zijn echter regeringen die van mening zijn dat dit alleen kan worden bereikt als Rusland een volwaardig lid wordt van de WTO.
Wat is de mening van de Commissie hierover en wat is nu de te volgen weg na het initiatief van de heer Barroso van gisteren? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Ik heb inderdaad eerder gezegd dat op de lange termijn verdere ontwikkeling van onze handelsrelaties mogelijk is, maar dat dit afhankelijk is van de voortgang die wordt geboekt met betrekking tot de toetreding van Rusland tot de WTO. Natuurlijk is dat in de allereerste plaats afhankelijk van de WTO. Daarna moeten we nadenken over de manier waarop we het idee van een vrijhandelsovereenkomst kunnen ontwikkelen. Het is zeker een doelstelling op de middenlange tot lange termijn, dat mag duidelijk zijn. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ). –
   Mevrouw de commissaris, u hebt de situatie met betrekking tot Rusland zeer gedetailleerd beschreven, en ik wil u hiervoor bedanken. Ik zou graag willen weten of u – of de Commissie – denkt dat Rusland en andere staten in zijn invloedssfeer in de toekomst betrouwbare partners kunnen zijn als het gaat om de energievoorziening. En – aangezien u zelf de cijfers hebt genoemd – in welke mate is de Europese Unie afhankelijk van Rusland of Oekraïne? Kunnen we rekenen op hun betrouwbaarheid? 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Gezien de ervaringen die wij in de loop der jaren hebben opgedaan met Rusland, kunnen wij ervan uitgaan dat Rusland een betrouwbare partner is, maar wij moeten ook beseffen dat de problemen met Oekraïne ons hebben wakker geschud.
Daarom is het zeer belangrijk dat wij in de toekomst voor de energieleveringen een oplossing vinden die zowel marktgericht als transparant is. Wij als Commissie zijn er namelijk fundamenteel van overtuigd dat, aangezien de prijzen een afspiegeling moeten zijn van de marktsituatie, onder andere de aanpassing van de marktprijzen in Oekraïne stap voor stap moet plaatsvinden en niet van de ene dag op de andere, en dat we op dit punt geen druk mogen uitoefenen. 
De Voorzitter.
Vooreerst wens ik mijn tevredenheid uit te spreken over Richtlijn 2004/38/EG(1), die veel verbetering heeft gebracht in de integratie van de Europese burgers.
Toch betreur ik het gebruik van de term "permanent verblijfsrecht", die een "contradictio in terminis" inhoudt, omdat het begrip "verblijf" noodzakelijkerwijs een tijdelijke connotatie bezit.
Kan de Commissie garanderen dat de volstrekt gelijke behandeling van de burgers van de Unie en de nationale ingezetenen ook het verkrijgen impliceert van een echte identiteitskaart in plaats van een verblijfskaart zoals bijvoorbeeld in België? Een dergelijke verblijfskaart heeft immers niet dezelfde waarde als een identiteitskaart, en bovendien is de benaming zelf aanstootgevend, ja zelfs kwetsend voor burgers die al vele tientallen jaren geleden naar Europa zijn gekomen en leven en werken in het gastland. 
Franco Frattini,
   v. – Mevrouw de Voorzitter, de Commissie gelooft niet dat de uitdrukking “permanent verblijfsrecht” noodzakelijkerwijs een “contradictio in terminis” inhoudt, omdat het begrip “verblijf”, dat opgevat wordt als de periode gedurende welke men op een plaats woont, heel lang, en zelfs permanent kan zijn. Bovendien is er in de door de heer Tarabella aangegeven zin geen bezwaar tegen het begrip gemaakt, noch tijdens de voorbereiding van de tekst door de Commissie, noch tijdens de besprekingen over de ontwerp-richtlijn in de Raad of hier, in het Europees Parlement.
Wat de tweede opmerking betreft, wil de Commissie vooraf het volgende opmerken. Zoals in artikel 18 van het Verdrag is vastgelegd, en zoals bevestigd door de jurisprudentie van het Hof van Justitie, vloeit het verblijfsrecht rechtstreeks uit het Verdrag voort voor burgers van de Unie wier documenten uitsluitend dienen om dit recht vast te stellen.
In lijn met dit idee was het een van de belangrijkste doelstellingen van Richtlijn 2004/38/EG om de administratieve formaliteiten die met het verblijfsrecht samenhangen, te vereenvoudigen. Overeenkomstig deze tekst hoeven burgers van de Unie geen verblijfsvergunning te verkrijgen in de lidstaat waar zij verblijven, aangezien louter een inschrijving bij de bevoegde autoriteiten volstaat, die overigens alleen vereist is als het gastland dit noodzakelijk acht. In dat geval wordt er onmiddellijk een verklaring van inschrijving afgegeven aan de burgers van de Unie, op vertoon van hun identiteitskaart of paspoort en van het bewijs dat zij aan de voorwaarden voldoen die verbonden zijn aan het verblijfsrecht. Na een ononderbroken, legaal verblijf van vijf jaar verkrijgen de burgers van de Unie een permanent verblijfsrecht waaraan geen enkele voorwaarde meer wordt gesteld. Wanneer zij daartoe een verzoek indienen, moet het gastland een document aan deze burgers afgeven waaruit dit recht blijkt.
Tot slot is in Richtlijn 2004/38/EG tevens het volgende bepaald: de lidstaten verstrekken hun burgers overeenkomstig hun wetgeving een identiteitskaart of een paspoort waarin hun nationaliteit is vermeld, en hernieuwen deze bescheiden. Hieruit vloeit voort dat een gastland geen identiteitskaart – in de strikte zin van het woord – mag afgeven aan EU-burgers uit een ander land. Deze burgers dienen altijd te beschikken over een identiteitskaart, of paspoort, zoals afgegeven door hun land van oorsprong en waaruit, zoals bepaald, hun identiteit en nationaliteit blijkt, en indien vereist door het gastland, over de door deze laatste afgegeven verklaring waaruit hun verblijfsrecht blijkt. 
Marc Tarabella (PSE ).
   – Mijnheer de commissaris, ik dank u voor deze toelichting. Ik heb willen spreken namens de vele niet-Belgische burgers van de Europese Unie die in België wonen – soms al tientallen jaren – en die hier hun carrière, beroeps- en gezinsleven hebben opgebouwd. Zij vinden de benaming “verblijf” – waarop u al bent ingegaan – kwetsend, omdat zij hier geen “verblijf houden”: zij hebben voor dit land gekozen, dat hun gastland is en dit tot hun dood zal blijven. Wat dan inderdaad kwetsend kan overkomen, is met name dat wanneer deze burgers in België het vliegtuig nemen om naar een ander land in de Unie te reizen, het hun verstrekte document niet als identiteitskaart dient: er wordt hun om hun paspoort gevraagd. 
Franco Frattini,
   –Mevrouw de Voorzitter, deze situatie, die als "kwetsend" is omschreven, vloeit zonder twijfel voort uit de toepassing van deze richtlijn.
Het is duidelijk dat we tevens kijken naar de – zoals de door u correct omschreven – "concrete gevallen" en ik verzeker u dat, mochten we constateren dat er schendingen hebben plaatsgevonden bij de tenuitvoerlegging van deze richtlijn – die niet alle lidstaten in nationale wetgeving hebben omgezet – we gebruik zullen maken van de bevoegdheden die de Commissie in dergelijke gevallen heeft. 
De Voorzitter.
Tijdens hun bijeenkomst van 27 en 28 mei in Wenen zijn de ministers van Buitenlandse Zaken er kennelijk niet in geslaagd tot overeenstemming te komen over een Commissievoorstel de "brug"-clausule in het Verdrag van Nice te gebruiken om meer bevoegdheden in de sector Justitie en binnenlandse aangelegenheden over te brengen van de derde naar de eerste 'pijler' (Gemeenschap).
Hoe staat de Commissie tegenover deze mislukking en welke andere concrete voorstellen overweegt zij ter verhoging van doelmatigheid, democratie en doorzichtigheid van de besluitvorming in de sector JBZ? 
Franco Frattini,
   – De Commissie is ervan overtuigd dat de tijd is aangebroken om de mogelijkheden van de vigerende Verdragen, en in het bijzonder de brugclausules, ten volle te benutten. Dat zal de voorwaarden scheppen die noodzakelijk zijn voor het bereiken van onze doelstellingen in de tussentijdse periode tot het van kracht worden van het Grondwettelijk Verdrag.
De Commissie kan echter bevestigen dat zij over het geheel genomen bereid is bij te dragen aan het debat over het gebruik van de brugclausules, wat blijkt uit behandeling van deze zaak in de politieke herziening van het Haags Programma die op 28 juni is gepresenteerd. De eerste reacties uit het merendeel van de lidstaten waren heel positief, en de informele ontmoeting van de ministers van Buitenlandse Zaken op 27 en 28 mei heeft duidelijk gemaakt dat de meeste lidstaten de benadering van de toekomst van Europa door de Commissie, waarop in de mededeling van de Commissie van 10 mei al werd vooruitgelopen, onderschrijven.
Deze vastberadenheid om vooruitgang te boeken werd bevestigd in de conclusies van de Europese Raad van juni 2006, waarin het aanstaande Finse voorzitterschap wordt opgeroepen om, in nauwe samenwerking met de Commissie, de mogelijkheid te onderzoeken tot verbetering van de besluitvorming en het optreden op het gebied van vrijheid, rechtvaardigheid en veiligheid te verbeteren op basis van bestaande Verdragen.
Dat is echter duidelijk een zaak die zorgvuldig moet worden voorbereid op het hoogste politieke niveau. De Commissie is blij met de intentie van het Finse voorzitterschap om als eerstvolgende logische stap hierover en diepgaand debat te voeren.
De Commissie is ervan overtuigd dat het Parlement, zoals gewoonlijk in institutionele kwesties, zal meehelpen dit debat te stimuleren. Ik weet dat Voorzitter Borrell onlangs de Commissie nog heeft aangemoedigd om die weg in te slaan. Ik ben ervan overtuigd dat het voor het Parlement een zaak van het allergrootste belang is, en een unieke mogelijkheid om kwesties van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid dichter bij de burgers te brengen en zodoende de efficiëntie, transparantie en verantwoordingsplicht van het wetgevingsproces te vergroten.
U bent er waarschijnlijk van op de hoogte dat de premier van Finland gisteren nog tijdens onze ontmoeting in Helsinki heeft bevestigd dat hij vastbesloten is en dat het Finse voorzitterschap vastbesloten is om verdere besprekingen te voeren, te beginnen met de informele Raad van ministers van Binnenlandse Zaken, die eind september zal plaatsvinden in Tampere. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   – Dank u, mijnheer Frattini. In de zes weken die zijn verstreken sinds ik deze vraag heb gesteld, is er veel gebeurd, met name is vorige week het Frattini-pakket gepresenteerd, als ik het zo mag uitdrukken. Ik feliciteer u en de Commissie met dat uitstekende pakket van vier moedige en ambitieuze beleidsstukken.
Hebt u nagedacht over hoe we met een communicatiestrategie de burgers kunnen bereiken om er zeker van te kunnen zijn dat zij de situatie begrijpen – niet de buitenissige details, maar wel bijvoorbeeld dat er lidstaten zijn die de antiterrorismewetgeving niet ten uitvoer hebben gelegd? Er moet druk op de regeringen van die lidstaten worden uitgeoefend om de daad bij het woord te voegen, om vooruitgang te boeken bij het bestrijden van misdaad en terrorisme en het ondersteunen van de mensenrechten. 
Franco Frattini,
   – Ja, natuurlijk denken wij na over deze communicatiestrategie. Mijns inziens is de beste manier om het grote publiek te laten zien hoe belangrijk het is om vetorechten af te schaffen, hen concrete voorbeelden voor te leggen. Eén voorbeeld hiervan is een initiatief voor een minimumnorm met betrekking tot procedurele rechten, een kwestie ten aanzien waarvan we ons na twee jaar debatteren nog altijd in een impasse bevinden, juist vanwege het systeem van unanimiteit. Ook als we bijvoorbeeld praten over grensoverschrijdende politiesamenwerking, zijn we na achttien maanden van moeizame discussies vastgelopen vanwege de unanimiteit. Dit zijn voor het publiek concrete voorbeelden. Is het publiek van mening dat het nuttig is als er procedurele rechten komen en politiesamenwerking op Europees niveau? Help ons dan alstublieft. 
Margarita Starkevičiūtė (ALDE ).
   – Hoe stelt u voor om al deze vormen van samenwerking en voorlichting van het publiek gestalte te geven als de Commissie een achterstand heeft met de voorbereiding van een informatiesysteem waardoor de Overeenkomst van Schengen zowel in de oude als nieuwe lidstaten kan functioneren zodat informatie kan worden uitgewisseld? In Litouwen hebben wij gehoord dat de nieuwe lidstaten niet op tijd tot Schengen kunnen toetreden en het pakket dat u zojuist voorstelde zal moeilijk uit te voeren zijn, omdat er geen informatiesysteem aanwezig is waarin de vereiste gegevens worden opgeslagen.
Franco Frattini,
   –Mevrouw de Voorzitter, ik sluit me aan bij hetgeen de Raad van Europa slechts enkele dagen geleden heeft beweerd, namelijk dat het onze taak is om alles in het werk te stellen om het najaar van 2007 als deadline te halen.
Ik ben op de hoogte van enkele technische problemen, maar ook van de politieke beslissing die de Raad van Europa enkele dagen geleden heeft genomen en die we moeten respecteren en waarvoor we respect moeten afdwingen. Dat is onze taak. 
De Voorzitter.
Er is bijzonder weinig belangstelling voor de situatie van gehandicapten in gevangenissen. Feitelijk wordt in geen enkel EU-programma - zelfs niet in programma's ter bestrijding van sociale uitsluiting en discriminatie, in het programma voor werkgelegenheidsbevorderende maatregelen, in eContent of het Europees Sociaal Fonds - aandacht besteed aan de sociale reïntegratie van gehandicapte gevangenen. Ook is er nauwelijks iets over dit onderwerp te vinden in documenten uit 2003 dat toch het Europees jaar van de gehandicapten was.
Raad, Commissie en Parlement zouden dit onderwerp dan ook op de agenda moeten zetten. Kan de Commissie in dit verband meedelen hoe het staat met de plannen voor EU-regelgeving inzake gedetineerde gehandicapten? Er bestaat het meest behoefte aan aangepaste scholingsprogramma's om deze categorie gevangenen in staat te stellen aan de eisen van de arbeidsmarkt te voldoen. 
Franco Frattini,
   – Voorzieningen voor gehandicapten behoren op grond van het subsidiariteitsbeginsel in het algemeen tot de bevoegdheden van de lidstaten. Met de behoeften van alle mensen met een handicap wordt bij al het Gemeenschapsbeleid rekening gehouden om gelijke behandeling te waarborgen. Dat strekt zich ook uit tot gehandicapte ex-gedetineerden.
Het belang van mogelijkheden op de arbeidsmarkt voor mensen met een handicap wordt duidelijk erkend en wordt niet alleen weerspiegeld in de Europese werkgelegenheidsstrategie, maar ook in de bevindingen van de Europese Raad van bijvoorbeeld het voorjaar van 2006.
Ten aanzien van andere programma’s geeft het actieplan van de Commissie voor personen met een handicap, dat uiteen is gezet in mededeling COM(2005)604, een overzicht van wat er is gedaan voor alle mensen met een handicap in de Europese Unie.
Met betrekking tot de bevoegdheden van de Europese Unie in de derde pijler bestaat er op dit moment geen wetgeving voor de status van gehandicapten in gevangenissen. Dat heeft vooral te maken met het feit dat alles wat wordt ondernomen in juridische samenwerking in strafzaken met het doel regels op te stellen die kunnen worden toegepast in lidstaten, binnen het huidige rechtskader moet voldoen aan de eis dat het de samenwerking tussen de lidstaten verbetert.
Veel voorstellen die door de Commissie worden gedaan op basis van het Haags Programma hebben tot doel de maatschappelijke rehabilitatie van daders te vergemakkelijken, ook al zijn ze dan niet specifiek gericht op gehandicapte gedetineerden. Zo is er bijvoorbeeld een project voorgesteld door Oostenrijk, Finland en Zweden voor het overbrengen van gedetineerden.
Ik zal samen met mijn collega Špidla onderzoeken hoe maatregelen die worden gepland of uitgevoerd op dit terrein, kunnen worden gesteund of aangevuld met maatregelen in de derde pijler. 
Zdzisław Kazimierz Chmielewski (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik zou een algemene vraag willen stellen. Als gehandicapten zich, volgens de regels van de rechtsstaat, net zoals alle andere burgers wel aan de wet moeten houden, wat overigens terecht is – ze kunnen bijvoorbeeld ook tot gevangenisstraf worden veroordeeld – waarom zijn de beginselen van gelijke participatie dan niet van toepassing op de arbeidsmarkt? Waarom worden gehandicapten niet volledig in de gelegenheid gesteld om hun kwalificaties te benutten? Waarom slagen moderne democratieën er niet in te voldoen aan de normen die op dit gebied van geciviliseerde samenlevingen mogen worden verwacht?
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, ik ben mij ten zeerste bewust van deze reële problemen. Mijns inziens kan het optreden van Europa zich afspelen op het niveau van de strijd tegen discriminatie, alleen niet op het niveau van bindende Europese wetgeving. Dat is op dit terrein niet mogelijk.
Wij zijn bereid om alle mogelijkheden te onderzoeken, alsmede maatregelen die erop gericht zijn de terugkeer van ex-gevangenen in de maatschappij te bevorderen. Zoals ik heb gezegd, zal ik dat samen met mijn collega de heer Špidla doen. Het gaat hier om gevangenen die veroordeeld zijn, maar die ook gehandicapt zijn en daardoor met grotere problemen te kampen hebben. 
De Voorzitter.
Het ontslag door Wackenhut Security Transport NV van het militante vakbondslid Petros Kefaliás, secretaris-generaal van de Vakvereniging van werknemers van naamloze vennootschappen en kantoren, en lid van de ondernemingsraad van Wackenhut Security Transport NV, vanwege zijn protesten bij de algemeen directeur van het bedrijf tegen het onterechte ontslag van een collega, is een wraakactie, en bedoeld om de werknemers te intimideren en de vakbond te weerhouden van het voeren van acties op de werkvloer. Geprobeerd wordt nu dit ontslag te 'legaliseren' in het kader van de samenwerkingstrialoog tussen werkgevers, de overheid en werknemers, met goedkeuring van het Verbond van Griekse industriëlen, wiens leden werknemers bedreigen en beschimpen.
Wat is het standpunt van de Commissie ten aanzien van dit soort wraakacties (ontslagen) tegen vakbondsleden, het creëren van een sfeer van angst op de werkvloer en het herstel van de vakbondsbescherming van Petros Kefaliás? 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, de vrijheid van vereniging is een algemeen beginsel van het communautair recht en een beginsel dat het Europees Hof van Justitie ondubbelzinnig heeft erkend.
Er staat bovendien een belangrijk artikel in het Europees Handvest van de grondrechten, namelijk artikel 12, dat voorziet in het recht op vrijheid van vereniging op alle niveaus, en met name op vakbondsgebied. De vrijheid van vereniging moet te allen tijde worden geëerbiedigd.
Verder hebben we echter artikel 137 van het Verdrag, waarin meer in het bijzonder wordt bepaald dat de bepalingen van dit artikel niet van toepassing zijn op het recht van vereniging. Wat is het gevolg? De vrijheid van vereniging is zeer duidelijk vastgelegd in het Europees Handvest van de grondrechten, maar volgens het Verdrag heeft de Commissie niet de bevoegdheid op te treden tegen bijvoorbeeld een particuliere onderneming die het recht van vereniging schendt. In die gevallen is het dan ook de taak van de nationale overheden, en met name van de rechterlijke macht, om te waarborgen dat dit recht geëerbiedigd wordt.
Dit is duidelijk een kwestie die moet worden opgelost voor de rechter, simpelweg omdat er geen concrete bepaling in het Verdrag staat op grond waarvan de Commissie bevoegd is in te grijpen. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de commissaris, het ontslaan van werknemers als wraakactie begint zich te verspreiden als een olievlek. Na het vakbondslid Petros Kefaliás te hebben ontslagen heeft de onderneming Wackenhut nu een zaak aangespannen tegen Nikos Besis. Deze zaak loopt nog.
Ik kom net uit een hoorzitting met vakbondslieden die werknemers bij autofabrikant Opel vertegenwoordigen. Er zijn verschillen, maar afgezien daarvan dreigt ook Opel duizenden werknemers te ontslaan.
Volgens ons geeft het nieuwe arbeidsrecht bedrijven die duizenden werknemers op straat willen zetten de wind in de zeilen. Welke maatregelen neemt de Commissie om vakbondsvertegenwoordiging en toepassing van de arbeidswetgeving op werkgelegenheidsdoelen te verzekeren? 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, u hebt mijn vraag niet aan de orde gesteld, terwijl deze wel aangekondigd was. Als dit de wens van de commissaris is, dan zal ik mij daarbij neerleggen. Als het echter uw keuze is, mevrouw de Voorzitter, dan wil ik u zeggen dat het echt onaanvaardbaar is om op deze manier een lid van het Parlement de mogelijkheid te ontnemen om hier met de commissaris van gedachten te wisselen. Ik wil u er tevens op wijzen dat u mij nu al een half jaar het woord niet hebt gegeven. 
De Voorzitter.
   – Mevrouw Panayotopoulos-Cassiotou, dat kan niet kloppen, want wij zijn zeer vaak samen aanwezig bij het vragenuur en ik weet dat ik u al zeer dikwijls het woord gegeven heb. U bent namelijk een van degenen die heel vaak aan het vragenuur deelneemt, iets wat ik van harte toejuich. Dat neemt echter niet weg dat het vragenuur in tijdsblokken in verdeeld en wij altijd slechts twintig minuten per commissaris vragen kunnen stellen. Zo staat dat in ons Reglement, en we hadden bij het tweede deel, met de vragen aan commissaris Frattini, de twintig minuten reeds ruim overschreden. Ik moet dan ook op dit punt onderbreken. De resterende vragen worden schriftelijk beantwoord. Wij zijn inmiddels doorgegaan naar het derde deel van het vragenuur, zoals het Reglement voorschrijft. Het spijt mij. Ik doe dit niet met opzet. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, ik zou alleen nog tegen de geachte afgevaardigde willen zeggen dat de bepaling betreffende vakbondsvertegenwoordiging, en daarmee de bescherming van vakbondsvertegenwoordigers, een bepaling is die in de overgrote meerderheid van de lidstaten geldt. Daaruit volgt duidelijk dat concrete bescherming mogelijk is.
Ik deel uw algemene bezorgdheid over ontslagen bij wijze van wraakactie tegen vakbondsleden. In veel landen treedt de rechterlijke macht in dergelijke gevallen zeer vastberaden en resoluut op. Wanneer vastgesteld wordt dat er sprake is van wraakacties, is het mijns inziens passend als de rechterlijke macht ingrijpt met uiterst krachtige maatregelen. Dat is de enige mogelijkheid, maar de instellingen van de Europese Unie beschikken hierover niet. 
De Voorzitter.
Volgens artikel 20 van wet 3301/2004 (Grieks staatsblad 263 van 23.12.2004) geldt er voor de Griekse overheid, voor de organisaties van plaatselijk zelfbestuur en de publiekrechtelijke rechtspersonen een uitzondering op de verplichting bepaalde rechterlijke beslissingen ten uitvoer te leggen, zoals voorlopige voorzieningen en rechterlijke bevelen tot betaling. Bij artikel 4E van wet 3388/2005 (Grieks staatsblad 225 van 12.9.2005) werd deze uitzondering uitgebreid tot privaatrechtelijke rechtspersonen in de overheidssector in ruimere zin. Deze regeling wordt in juridische kringen een schending genoemd van de rechten van de burger. In haar antwoord op mijn vraag E-4752/05 zegt de Commissie dat zij pas op de bedoelde wetgeving kan ingaan na bestudering van de documentatie die zij zojuist had ontvangen en na het opvragen van verduidelijkingen bij de Griekse regering.
Heeft de Commissie deze zaak ondertussen bestudeerd? Wat vindt zij inmiddels van de bedoelde regelingen? Acht zij de regelingen compatibel met de communautaire wetgeving en de internationale verdragen? Welke maatregelen stelt zij voor? 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, wij hebben reeds antwoord gegeven op een eerder gestelde schriftelijke vraag. Ik kan de geachte afgevaardigde slechts de bevestiging geven dat wij relatief kort geleden de aanvullende documentatie hebben ontvangen van de eiser.
Dit onderwerp is buitengewoon gecompliceerd, aangezien het implicaties heeft op verschillende gebieden van het Gemeenschapsrecht. Dat is dan ook de reden – zo heeft men mij meegedeeld – dat de diensten van de Commissie nog niet klaar zijn met de bestudering van de aanvullende documentatie. Ik kan de geachte vraagsteller verzekeren dat wij voornemens zijn de bestudering van deze aanvullende opmerkingen aanzienlijk te versnellen en een definitief antwoord te geven, ook al is de zaak juridisch gezien uitermate gecompliceerd. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – U hebt mij ongeveer een jaar geleden min of meer hetzelfde geantwoord. Ook toen zei u dat het onderwerp werd onderzocht. Daarom wil ik de volgende vraag stellen: als er wetten zijn waarmee een verbod wordt uitgevaardigd op de uitvoering van beslissingen van Griekse rechtbanken, die werknemers tijdens voorlopige en beschermende maatregelen of betalingsbevelen in het gelijk hebben gesteld, welk recht heeft dan de Commissie om obstructie te plegen en de zaak te vertragen en op die manier de willekeur van de Griekse regering ten koste van de Griekse justitie te rechtvaardigen?
Zojuist zei u in uw antwoord aan collega Toussas dat dit een zaak is voor de rechter. Als de wet echter verbiedt om de beslissingen van rechtbanken uit te voeren, blijft de Commissie dan nog steeds toekijken? 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Papadimoulis, het spijt mij en ik begrijp ook uw misnoegen hierover.
Wij zijn begonnen met het bestuderen van deze aanvullende documenten zodra we ze ontvangen hadden, dat wil zeggen eind vorig jaar, in december 2005. Ik realiseer mij net als u terdege dat er reeds een lange tijd verstreken is, maar er zijn – zo is mij meegedeeld – juridische problemen die niet alleen betrekking hebben op de wetgeving die volgens de eiser overtreden is.
Er zijn nog andere bepalingen die hier een rol spelen en ik kan u slechts zeggen dat ik het betreffende directoraat-generaal en collega Špidla het verzoek zal overbrengen de afwikkeling van het technisch onderzoek aanmerkelijk te bespoedigen. Net als u ben ik mij van de situatie bewust. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik heb geen aanvullende vraag over deze zaak, maar ik wil eveneens uiting geven aan mijn verbazing. Ik had vraag nr. 54 ingediend; dit is mijn tweede zittingsperiode in het Europees Parlement, maar het is mij nog nooit eerder overkomen dat de aangekondigde volgorde van de vragen niet werd aangehouden.
Kunt u mij, mevrouw de Voorzitter, zeggen of wat u vandaag gedaan hebt, iets nieuws is, of dat het iets is waartoe u het recht hebt, want dan moeten ook wij de volgorde goed in de gaten houden en erop voorbereid zijn om op elk moment naar de zaal te komen om het antwoord van de commissaris te kunnen horen.
Ik dank u bij voorbaat en hoop dat dergelijke dingen zich niet weer zullen voordoen, want dat is een belediging voor ons: wij dienen onze vragen op tijd in en wachten met respect onze beurt af. 
De Voorzitter.
   – Zoals u zelf al aangaf, was dat geen aanvullende vraag, maar ik zou u werkelijk willen verzoeken nog eens in het Reglement na te kijken hoe het vragenuur georganiseerd is. Het is geheel volgens de regels verlopen en de volgorde van de vragen is niet veranderd. De vragen die niet mondeling beantwoord kunnen worden, zullen schriftelijk worden beantwoord, en dat geldt ook voor uw vraag, nr. 54. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil de commissaris vragen of hij de collega’s misschien bijles kan geven om uit te leggen wat onder de nationale bevoegdheden valt en wat onder de bevoegdheid van de Commissie. Dan zullen de collega’s de Commissie misschien niet meer om de haverklap vragen om voor politieagent te spelen in nationale aangelegenheden. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, het antwoord is eenvoudig: ik zou het mij absoluut niet in mijn hoofd halen wie dan ook hierover lessen te laten volgen of zelf hierover les te geven, en al helemaal niet aan dit Parlement. Ik luister met respect naar wat u tegen mij zegt. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   – Het is inderdaad zeer ernstig dat een collega uit Griekenland zich op die manier uitlaat over andere collega’s tijdens werkzaamheden in de plenaire vergadering.
Staat u mij toe om het volgende te zeggen, zonder breedvoerige politieke betogen, maar met verantwoordelijkheidsbesef en wel wetend dat de tijd voor ons allen kostbaar is. De Europese Commissie en de Raad, maar ook vrij veel collega’s hier aan de overkant van de zaal, zijn uitermate alert en gevoelig als er problemen voor de werkgevers moeten worden aangepakt. Dan worden onmiddellijk de mechanismen van de Europese Commissie, de Raad maar ook de lidstaten geactiveerd.
Als het echter gaat om de problemen van de werknemers, wordt er zoals wij zien bewust obstructie gepleegd…
De Voorzitter.
   – Dat is geen beroep op het Reglement, mijnheer Toussas, en ik ontneem u dan ook het woord. 
De Voorzitter.
De Commissie heeft in de tweede vergaderperiode van februari op mijn vraag H-0060/06(2) ge antwoord. Welke reactie heeft de Commissie sindsdien gekregen van de Ierse autoriteiten op haar vraag om ‘verdere verduidelijking’ over de omzetting door Ierland van de richtlijn betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers (96/71/EG)(3)?
Denkt de Commissie nu dat Ierland de richtlijn correct en volledig heeft omgezet overeenkomstig de door de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen vastgelegde criteria?
Welke acties heeft de Commissie nu in dezen ondernomen of is zij van plan te nemen? 
Franco Frattini,
   – In vervolg op het antwoord van de Commissie op de vraag van de afgevaardigde eerder dit jaar, hebben wij de Ierse autoriteiten gevraagd om verduidelijking over de omzetting van Richtlijn 96/71/EG. De termijn voor het indienen van reacties door de Ierse autoriteiten is nog niet verstreken. Wanneer deze reacties zijn ontvangen, zal de Commissie die beoordelen en natuurlijk zo nodig besluiten nemen over verder acties.
Ondertussen hebben wij een nieuwe mededeling aangenomen met betrekking tot richtsnoeren voor de detachering van werknemers in het kader van de dienstverlening. In deze mededeling hebben we voor het voorjaar van 2007 een rapport aangekondigd waarin de situatie in alle lidstaten, dus ook in Ierland, tegen het licht zal worden gehouden. 
Proinsias De Rossa (PSE ).
   –Is de commissaris het ermee eens dat in deze tijd waarin migratie in de hele Europese Unie toeneemt, de tenuitvoerlegging van de detacheringsrichtlijn van cruciaal belang is om ervoor te zorgen dat er geen race naar de bodem ontstaat en dat migrerende werknemers niet worden uitgebuit door gewetenloze werkgevers? Dat is helaas wat er op dit moment in Ierland gebeurt als gevolg van het verzuim van de Ierse regering om deze detacheringsrichtlijn op adequate wijze ten uitvoer te leggen. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer De Rossa, ik kan het zonder meer met u eens zijn dat het van essentieel belang is concreet en volledig uitvoering te geven aan de richtlijn betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers.
Ik ben er ook van doordrongen dat absoluut voorkomen moet worden dat de werknemers die ter beschikking gesteld of overgeplaatst worden, hiervan hinder ondervinden. Dat is ook de reden, zoals ik al zei, dat wij ons niet beperken tot het onderzoeken van afzonderlijke gevallen, zoals het geval in Ierland dat onderzocht is en waarover wij ons op dit moment concreet een oordeel vormen, maar juist besloten hebben van land tot land een alomvattende beoordeling uit te voeren van de mate waarin de richtlijn is omgezet. Wij mogen ons immers niet, zoals u ook al aangaf, beperken tot één concreet geval dat zich tot een crisis heeft ontwikkeld, maar we moeten weten of en hoe de lidstaten deze richtlijn, die van groot belang is, volledig ten uitvoer leggen. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   – Met betrekking tot de kwestie van de race naar de bodem wil ik u vragen te reageren op de verklaring van de Taoiseach, Bertie Ahern, toen hij zei dat Ierland, als de uitbreiding in januari een feit wordt, wellicht de markt niet openstelt voor Roemeense en Bulgaarse werknemers, omdat andere lidstaten dat ook niet doen en vanwege alle zorgen over wat er met de Ierse markt zal gaan gebeuren in verband met deze race naar de bodem en de rechten van werknemers. Kunt u in het bijzonder daarop reageren, en zou u er bij andere lidstaten op kunnen aandringen te doen wat Ierland al heeft gedaan met betrekking tot de reeds toegetreden nieuwe lidstaten? 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik kan slechts zeggen dat Ierland, dat tot nu toe een van de weinige lidstaten is die het recht op volledig vrij verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten van de Europese Unie erkent, geen bijzondere hinder heeft ondervonden van dit besluit.
Zoals u heel goed weet, stimuleert de Commissie alle lidstaten – of liever gezegd de oude lidstaten van de Europese Unie – nadrukkelijk hun arbeidsmarkt open te stellen voor de nieuwe lidstaten van de Europese Unie en hun werknemers.
Wij hebben geconstateerd – collega Špidla heeft dat gedaan in een van zijn documenten – dat de stromen van werknemers tussen de nieuwe lidstaten en de oude lidstaten die nu reeds worden toegestaan, niet van een zodanige omvang zijn dat het waarschijnlijk is dat ze de arbeidsomstandigheden en de interne markt van deze landen, met inbegrip van Ierland, zullen verstoren.
Ik zal niet ingaan op de woorden van de minister-president, maar ik wil wel zeggen dat de Europese Commissie vindt dat landen moeten erkennen – ook al gebeurt dat na een overgangsperiode, die hopelijk kort zal zijn – dat alle burgers van de nieuwe lidstaten van de Europese Unie recht hebben op vrij verkeer. 
Jim Higgins (PPE-DE ).
   – Het punt dat ik graag bij de commissaris aan de orde wil stellen, hangt samen met de hele kwestie van omzetting en tenuitvoerlegging van richtlijnen. Een van de problemen met de weigering van lidstaten om richtlijnen om te zetten of ten uitvoer te leggen is de laksheid van de Commissie als het gaat om het opleggen van sancties aan dergelijke lidstaten. Het hele proces van het nemen van doeltreffende maatregelen tegen die landen die weigeren Gemeenschapswetgeving ten uitvoer te leggen, moet drastisch worden versneld. 
Franco Frattini,
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijns inziens weerspiegelt de houding van de Commissie slechts het feit dat zij moet weten hoe de vork in de steel zit voordat zij besluiten neemt.
De materie waarmee we hier te maken hebben is niet eenvoudig. Wanneer wij, volgend voorjaar, een globaal beeld hebben van hoe het gesteld is met de tenuitvoerlegging van de richtlijn, zullen wij stappen ondernemen tegen die landen die de richtlijn niet of niet correct ten uitvoer hebben gelegd. Dit sluit niet uit dat de Commissie in afzonderlijke gevallen, zoals het onderhavige geval dat betrekking heeft op Ierland, over specifieke bevoegdheden beschikt om maatregelen te treffen tegen landen als de antwoorden die zij gegeven hebben onbevredigend zijn of als er, om bij het voorbeeld van Ierland te blijven, in weerwil van de antwoorden van de Ierse regering een overtreding of een onjuiste uitvoering van de richtlijn aan het licht komt.
Het behoeft echter geen betoog dat de Commissie precies moet weten hoe de zaken in elkaar steken voordat zij tot actie overgaat, vooral als die actie betekent dat er gerechtelijke stappen worden ondernomen tegen een lidstaat.
Dit is een van de belangrijkste beginselen van de rechtsstaat: als er een beschuldiging tegen iemand wordt ingebracht, bijvoorbeeld tegen een land, dan moet de beschuldigde in staat worden gesteld zich te verweren voordat er een oordeel kan worden geveld. 
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank, mijnheer de commissaris. Hiermee zijn wij aan het einde van het vragenuur gekomen.
De vragen die wegens tijdgebrek niet zijn beantwoord, zullen schriftelijk worden beantwoord (zie bijlage).
Aangezien de vragen nrs. 69 en 86 niet-ontvankelijk zijn, zullen zij niet beantwoord worden.
Het vragenuur is gesloten.
Ik wens u allen een goede onderbreking en ik zou degenen die vanavond in de gelegenheid zijn een spannende voetbalwedstrijd te zien willen verzoeken zich niet te zeer op te winden: er kan er immers maar één winnaar zijn.

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0206/2006) van Joan Calabuig Rull, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over een beleidskader ter versterking van de EU-industrie – Naar een beter geïntegreerde aanpak van het industriebeleid (2006/2003(INI)). 
Pilar del Castillo Vera (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk hebben we het in alle debatten over verslagen die vandaag hebben plaatsgevonden over hetzelfde. In de eerste plaats over de herstructurering en verplaatsing van de industrie en de impact van de fondsen die bedoeld zijn om deze situatie te verzachten; in de tweede plaats over innovatie; en nu, opnieuw, over de versterking van de industrie in de Europese Unie.
Mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het lijdt geen twijfel dat de Europese industrie op dit moment te maken heeft met een proces van mondialisering van de economie, waardoor de omstandigheden waarin geconcurreerd moet worden steeds zwaarder worden. Voorzover ik het kan beoordelen, is er niemand die in twijfel trekt dat meer concurrentie leidt tot betere prijzen voor de consument. Maar wel staat de werkgelegenheid in sommige industriële sectoren in Europa onder druk, met name in kleine en middelgrote ondernemingen, als gevolg van structurele problemen waarvoor we een oplossing moeten vinden.
De mededeling van de Europese Commissie is een belangrijke stap vooruit om te bereiken dat de Lissabon-strategie ook op de industrie van toepassing wordt. Europa is in redelijke mate naar buiten toe gericht, maar de communautaire exporten zijn voornamelijk afkomstig van mediumtechbedrijfstakken, terwijl in Amerika en Japan hightechbedrijven de overhand hebben.
Anderzijds verschilt onze specialisatiegraad van die van onze voornaamste concurrenten, en daardoor zijn we in een aantal sectoren kwetsbaar. We hebben recentelijk gezien dat bijvoorbeeld de textielindustrie, de schoenenindustrie, de meubelindustrie, de bouw en de keramiek in dit opzicht in een nadelige situatie verkeren.
Beleidsinitiatieven en bedrijfstakoverschrijdende initiatieven zijn, uiteraard, nodig om de omstandigheden in deze sector te verbeteren, op het gebied van onderzoek, scholing, innovatie, octrooien, toegang tot derde markten, de strijd tegen oneerlijke concurrentiepraktijken wanneer die zich voordoen, en wederkerigheid op het gebied van buitenlandse handel.
Veel dank aan de rapporteur en de andere collega’s voor de nieuwe ideeën die ze voor dit document hebben aangedragen. 
Pia Elda Locatelli (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese industriesector is een steunpilaar van het economisch stelsel van de Unie. De industrie in de Europese Unie, die een vijfde van de productie vertegenwoordigt, biedt werk aan circa 34 miljoen mensen, en drie kwart van de exportgoederen zijn verwerkingsproducten.
Wij kunnen dus stellen dat de industrie een beslissende factor is voor onze economie en daarom vind ik dat het belangrijkste deel van de productie in Europa moet blijven. Zoiets gaat natuurlijk niet vanzelf: daar moeten gunstige voorwaarden voor geschapen worden. Speerpuntacties zijn daarbij investering, onderzoek en innovatie.
Alhoewel de industrie investeert in onderzoek en industriële innovatie, is het geïnvesteerde bedrag niet voldoende om de concurrentie van andere landen het hoofd te bieden. Er zijn meer financiële middelen nodig, en wij hebben een Europese onderzoeksruimte en één markt voor onderzoekers nodig. Maar ook onderzoek en innovatie zijn niet voldoende om een sterke Europese industrie te garanderen: er moet een ander, synergetisch en samenhangend beleid komen. Zo moeten er internationale praktijken worden opgespoord die een negatief effect kunnen hebben op de concurrentiepositie van het Europese bedrijfsleven.
De Europese Commissie heeft onlangs een document gepubliceerd waarin gezegd wordt dat er bewijzen zijn van ernstige marktverstoringen, bijvoorbeeld in de schoenensector in China - en daar niet alleen, zou ik zeggen. Ook maakt de Commissie gewag van een rechtstreekse interventie van de staat in het beheer van bedrijven, van bijzonder gunstige fiscale behandelingen en van rentevrije leningen.
Ik ben tegen geleide economie en protectionisme. Net zoals commissaris Mendelson ben ik voor de vrije markt, maar dan wel een vrije markt met regels voor iedereen, niet alleen voor bepaalde categorieën.
Ik zou graag zien dat dit principe aan de basis komt te liggen van het Europees beleid, te beginnen bij het beleid van de internationale handel, vooral als zich bewezen gevallen van oneerlijke concurrentie en namaak voordoen. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   – De uitdagingen van de mondiale economie zijn ook van toepassing op de Europese industrie en daar moeten we snel een oplossing voor zien te vinden.
Ik ben blij dat de Commissie actie ondernomen heeft naar aanleiding van de situatie waarin de industrie van de Europese Unie zich momenteel bevindt en beleidsvoorstellen heeft gepresenteerd om de industrie van de Europese Unie te versterken. Het is veelzeggend dat de Commissie beklemtoont dat er problemen op het gebied van het industriebeleid bestaan die moeten worden opgelost op het niveau van de Europese Unie. Dan gaat het om zaken als concurrentie, regulering van de interne markt en sociale en economische samenwerking.
Wat we werkelijk moeten doen, is het industriebeleid opnieuw inrichten. De industrie van de Europese Unie is op basis van de capaciteiten waarover landen en bedrijven nu beschikken aan het uitbreiden in medium-hightechbedrijfstakken met middelhooggeschoolde arbeid, waardoor zij minder concurrerend wordt in vergelijking met landen met groeiende economieën. Het implementeren van een nieuwe aanpak vereist echter wel langetermijnactie.
De lidstaten kunnen hun economieën niet binnen een dag reorganiseren. Dat geldt met name voor de nieuwe lidstaten. Tijdens de WTO-gesprekken over de toetreding van China werd de EU vertegenwoordigd door de Europese Commissie, die daarbij geen rekening hield met de industriële situatie van de toekomstige leden. Paradoxaal genoeg heeft de EU wel een gemeenschappelijk handelsbeleid, maar geen gemeenschappelijk industriebeleid.
De prognoses voor de textiel-, leer-, schoenen- en meubelsector in de mededeling van de Commissie zijn alleen gebaseerd op onderzoek naar het concurrentievermogen, de economische situatie en de plaats daarin van de industrie, terwijl op horizontaal niveau de prognose is dat deze sectoren zullen worden gereorganiseerd. De resultaten van deze mogelijke reorganisatie zullen echter vooral gunstig zijn voor die bedrijven die hun productie hebben verplaatst of die landen die geen toekomst zien voor de industrie in de EU. Dat blijkt uit het onderzoek dat de Commissie laat uitvoeren in het kader van de bestrijding van dumppraktijken, waarin geprobeerd wordt om rekening te houden met de belangen van bedrijven die hun productie hebben verplaatst naar landen buiten de EU. Ondertussen heeft de industrie van de lidstaten te maken met oneerlijke concurrentie.
Daarom moet de Commissie geen besluiten voorbereiden die in tegenspraak zijn met een mededeling die zij zelf heeft opgesteld, en geen afzonderlijke bedrijven beschermen. Daarnaast dring ik er bij de Commissie op aan om een langetermijnprognose en richtlijnen voor de ontwikkeling van een concurrerende EU-industrie in de periode 2030-2050 op te stellen. 
Nikolaos Vakalis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens is het heel belangrijk dat de Commissie dit vraagstuk zo systematisch en analytisch aanpakt. Ik ben eveneens van mening dat in het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie belangrijke punten aan de orde worden gesteld. Ik zal enkele punten in herinnering roepen waarop ik amendementen heb ingediend en die in de tekst zijn opgenomen.
1. Handel: de handel is een belangrijke schakel in de verwerkingsketen en moet samen met de diensten de nodige aandacht krijgen.
2. Evaluatie: een stelselmatige evaluatie van de initiatieven - zoals risicogroepen, innovatiepanels en werkgroepen - kan nuttige bevindingen opleveren.
3. Nanowetenschappen en nanotechnologieën: deze zouden een rol van doorslaggevend belang kunnen spelen in alle takken van de Europese industrie, en daar moet rekening mee worden gehouden.
4. De primaire rijkdom, het onderzoekspotentieel en alle betrekkelijke voordelen van een bepaald gebied moeten serieus in ogenschouw worden genomen bij de opstelling van lokale strategieën.
Tot slot spijt het mij dat de volgende twee punten, die mijns inziens belangrijk zijn, niet zijn overgenomen.
Eerste punt: ik ben van mening dat het wenselijk zou zijn milieutechnologie als aparte sector op te nemen onder de zevenentwintig sectoren die worden bestudeerd.
Tweede punt: ik ben van mening dat een koppeling tussen het verstrekte onderwijs en de dynamische behoeften van de markt onontbeerlijk is, niet alleen met betrekking tot het aantal personen in opleiding maar ook ten aanzien van het onderwerp van de opleiding.
Tot slot wil ik de rapporteur gelukwensen en bedanken voor de ernst waarmee hij dit vraagstuk heeft benaderd. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het zou een tragedie zijn als Europa zich zou beperken tot het ontwikkelen van de dienstensector. Zoals we allemaal weten, is er in de hedendaagse economische wereld sprake van een venvlechting van verschillende sectoren, of het nu de industrie, diensten of handel betreft.
In het document staat dat de industrie in Europa werk biedt aan 34 miljoen mensen en 20 procent van de EU-productie voor haar rekening neemt. Ik denk niet dat we trots moeten zijn op die cijfers: ze dienen hoger te zijn. In feite zijn de relatieve percentages in mijn land – het kleinste van de Europese Unie – zelfs nog hoger.
We dienen echter de positieve kant toe te juichen. Ten eerste wordt de industrie gezien als een generator van nieuwe, innovatieve producten; ten tweede is daar de ontwikkeling van een coherent industriebeleid op Europees niveau. De negatieve kant is dat de structuurfondsen een grote bijdrage zouden kunnen leveren aan het versterken van de industrie, en derhalve ben ik het volstrekt oneens met het verlagen van het bedrag dat in het kader van de financiële vooruitzichten wordt toegekend. Ik ben van mening dat minder rijke landen de door ons gestelde drempel van 3 procent kunnen bereiken door de structuurfondsen deels zelf te gebruiken, wat in de richting van cohesie zou leiden.
Ten tweede dient er meer belang gehecht te worden aan markttoegang. Het is nutteloos om een winkel te hebben met een ultramoderne uitrusting als je geen klanten hebt.
Tot slot dienen we in de Europese industrie te geloven: zij heeft potentieel voor rijkdom en banen. We moeten echter ook moeilijke besluiten nemen: besluiten om te veranderen en ons aan te passen aan de realiteit van het nieuwe industriële landschap. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. In het kader van de Lissabon-strategie en de ambitieuze doelstellingen van ontwikkeling en mededinging die daarin staan, en rekening houdend met de centrale rol die het midden- en kleinbedrijf in de Europese economie speelt, vind ik dat een paar overwegingen van de rapporteur van fundamenteel belang zijn. Ik denk met name aan het vraagstuk van de complementariteit tussen globale aanpak en plaatselijke aanpak.
Ik sta achter de mening van de Commissie industrie, onderzoek en energie dat territoriale bijzonderheden, karakteristieke producten en specifiek vakmanschap de levensader van de Europese industrie zijn. Zij bieden een toegevoegde waarde en dat is in de internationale handel het belangrijkste element.
Door de specifieke eigenschappen van de menselijke en materiële middelen van ieder land uit te buiten, kan de strijd aangebonden worden tegen het lage niveau van sommige competenties in Europa en tegen de uitstroom van kennis en vaardigheden uit de verschillende regio’s waar zij thuishoren.
Uitgaande van die specificiteit wordt het mogelijk om langzamerhand meer ingrijpende acties tegen dumpingpraktijken te ontplooien en nieuwe vitaliteit te geven aan de interne markt. Geïntegreerde strategieën en actieplannen, zoals die welke de Europese Unie en de Verenigde Staten hebben gelanceerd in de strijd tegen namaak en piraterij van intellectuele eigendom, kunnen het best geïmplementeerd worden via plaatselijke strategische plannen. Uitgaande van die plannen wordt het mogelijk te ijveren voor de bescherming van alle werknemers en hun specifieke eisen, wat een constante noodzaak is in de regulering van de Europese en mondiale handel. 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, als we over de Europese industrie discussiëren, zijn er misschien redenen om de vraag te stellen: waar zijn de leidende industrieën van vandaag? Die vinden we op de gebieden die we hebben opengesteld voor een wereldwijde economie. De allersterkste industrie van Europa vindt men in de gebieden en de ondernemingen die over de hele wereld actief zijn. Ik vind met andere woorden dat er redenen zijn om nog eens te benadrukken wat in het debat van vandaag is gezegd, namelijk dat de Europese economie meer dan andere delen van de wereld afhankelijk is van de wereldeconomie. Als je die wegdenkt, zou Europa niet de industrie hebben die we vandaag kennen.
Tegen die achtergrond zou ik willen zeggen dat er drie punten belangrijk zijn als we over de toekomst van de Europese industrie discussiëren. Ten eerste is concurrentie de beste grondslag voor innovatie en voor nieuwe industriële structuren. Als we terugkijken, blijkt ondubbelzinnig dat Europa zijn grote en sterke industrieën heeft zien opkomen doordat men openstond voor ondernemingszin en voor ondernemers. Ten tweede is het belangrijk dat we ervoor zorgen dat we ons openstellen voor de ondernemingen van de toekomst – of het nu om de verwerkende industrie gaat of om de dienstenindustrie, die bovendien in elkaar zullen opgaan. Dat zegt heel wat over wat we moeten doen met het oog op de verschillende vrijhandelsonderhandelingen en de WTO-onderhandelingen.
We moeten geen beleid voeren dat erop neerkomt dat we de oude industrie beschermen, die niet voor de banen van morgen zal zorgen. We moeten daarentegen de weg vrijmaken voor Europese ondernemingen, zodat deze over de hele wereld actief kunnen zijn. Dat geldt vooral voor de wereldeconomie, waar we een miljard en vervolgens nog meer miljarden mensen zullen zien opkomen als sterke consumenten. Als Europa en de Europese industrie geen volledige toegang hebben tot de markt die dan ontstaat, kunnen wij niet de leidende industrie van de wereld zijn. Dan veroordelen we onszelf tot een bestaan als regionale economie. Daarom moeten we ons zodanig openstellen dat Europa een economische wereldleider kan zijn.
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, vandaag behandelen we een onderwerp dat belangrijk is voor onze toekomst, en onze toekomst is duidelijk gedefinieerd in de Lissabon-agenda: we willen werkgelegenheid creëren, we willen groei, en om dat te bereiken hebben we de mondiale markten nodig, want we moeten onze producten en diensten op die markten kunnen verkopen.
De onderhandelingen in de Doha-ronde verkeren op dit moment in een diepe crisis, terwijl we daar toch streven naar een verlaging van de douaneheffingen, het reduceren van de quota en het openen van de markten - de dus. Ons industriebeleid wordt natuurlijk in hoge mate door de wereldmarkt bepaald. Daarom vragen we ons heel bezorgd af of de Doha-ronde wel zal worden afgesloten. En hoe zit het met Kyoto? Hebben we alle economische analyses al verricht die ons garanderen dat het bereiken van de doelstellingen van Kyoto daadwerkelijk bijdraagt tot groei en tot het verwezenlijken van de Lissabon-doelstellingen? Als het gaat om investeringsmogelijkheden en om het scheppen van banen in Europa, hebben we het hier over honderden miljarden.
We hebben jarenlang gediscussieerd over onze begroting tot 2013, en we hebben alles heel nauwkeurig vastgelegd. Bij de grote beslissingen, zoals in het geval van Kyoto, schiet het debat er eerlijk gezegd echter een beetje bij in. We hebben een discussie gevoerd over het Basel-II-pakket, dat nu in Europa wordt omgezet, maar elders niet. Daarom moeten we met name de intellectuele eigendom van onze eigen industrie proberen te beschermen. We moeten deze beschermingsregels echter ook benutten om internationaal betere resultaten te bereiken.
Vanochtend hebben we ook een debat gevoerd over de vraag hoe we structurele verbeteringen kunnen realiseren voor onze industrie. Daarbij zijn de traditionele familiebedrijven, waarin van generatie op generatie wordt geïnvesteerd, en die van generatie op generatie markten creëren, uitermate belangrijk, en we mogen vooral deze kleine en middelgrote bedrijven niet vergeten. Dat zouden we nadrukkelijk voor ogen moeten houden als we naar de toekomst kijken.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0208/2006) van Renate Sommer, namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen en tot intrekking van Richtlijn 82/714/EEG (13274/1/2005 - C6-0091/2006 - 1997/0335(COD)). 
Renate Sommer (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, iedereen kijkt naar de voetbalwedstrijd, en ik had dat ook graag willen doen, want de wedstrijd vindt in mijn kiesdistrict plaats, in het mooie Ruhrgebied. We mogen echter niet vergeten dat deze richtlijn iets eerbiedwaardigs heeft, en daarom moeten we er onze volle aandacht aan geven. Het parlementaire debat mag natuurlijk niet onder dit voetbalevenement lijden, hoe belangrijk dat ook is.
Nu we overgaan tot de tweede lezing van deze richtlijn inzake de technische voorschriften voor binnenschepen, behandelen we een overblijfsel uit de vorige eeuw: de Commissie had al in december 1997 een voorstel gedaan tot wijziging van de vorige richtlijn, Richtlijn 82/714/EEG, die toen al achterhaald was, maar die tot de dag van vandaag van kracht is. In oktober 1998 heeft in het Europees Parlement de eerste lezing plaatsgevonden. Vervolgens is op 1 mei 1999 het Verdrag van Amsterdam in werking getreden, en daarin is bepaald dat voor de vervoerssector de medebeslissingsprocedure moet worden gevolgd. Daarom moest de eerste lezing in september 1999 worden overgedaan, maar het Parlement heeft zijn standpunt uit de “eerste” eerste lezing bevestigd. Een eindeloos verhaal!
Kort na de eeuwwisseling, in juli 2000, heeft de Commissie een gewijzigde ontwerptekst voorgelegd, waarin rekening is gehouden met de wensen van het Parlement.
Waar gaat het om? Het gaat erom dat we er eindelijk voor moeten zorgen dat overal in Europa dezelfde voorwaarden gelden voor de binnenvaart. De aangepaste technische bepalingen zijn bedoeld om de veiligheid en een vlot verloop van het verkeer op de Europese binnenwateren te garanderen. Daarvoor was het nodig de technische voorschriften van de Gemeenschap af te stemmen op de regels voor de Rijnvaart, want om veiligheidsredenen heeft de Centrale Commissie voor de Rijnvaart de technische toelating van schepen op basis van de oude richtlijn tot nu toe niet erkend.
Er kleven nog andere gebreken aan Richtlijn 82/714/EEG, die we nu herzien. Ze geldt bijvoorbeeld niet voor passagiersschepen en drijvende installaties, zoals bouwvaartuigen. Bovendien zijn de veiligheidseisen natuurlijk nog op het niveau van de jaren zeventig. Een vrije binnenvaart op alle waterwegen van de EU is echter alleen mogelijk als we alle technische voorschriften en veiligheidsnormen op het hoogste niveau harmoniseren. Dat is niet alleen relevant voor het vrij verkeer van goederen; op die manier kunnen we ook strenge veiligheids- en milieunormen en een hoge mate van sociale bescherming garanderen.
Tot nu toe eindigde de toepassing van het Gemeenschapsrecht daar waar het toepassingsgebied van de Akte van Mannheim begon. Deze akte, die op 17 oktober 1868 is ondertekend, bevat de belangrijkste principes voor de Rijnvaart, die ook nu nog gelden. De Centrale Commissie voor de Rijnvaart zelf is opgericht op basis van een bijlage bij de Slotakte van het Congres van Wenen in 1815. Daarom heeft de EU tot nu toe geen wettelijke regelingen voor de Rijnvaart vast kunnen leggen, hoewel de Rijn 80 procent van alle goederen die in Europa over de binnenwateren worden vervoerd voor zijn rekening neemt.
Pas sinds de inwerkingtreding, in december 2004, van een aanvullend protocol bij de Akte van Mannheim bestaat de mogelijkheid van wederzijdse erkenning van certificaten. Dat is eigenlijk ook het belangrijkste punt in de nieuwe richtlijn: de invoering van een uniform scheepscertificaat voor binnenschepen in de EU. Dat is een kwestie van rechtszekerheid.
Er zijn tot het laatste moment nog wat problemen geweest in verband met de toepassing van de richtlijn op pleziervaartuigen met een lengte van 20 tot 24 meter, die mogelijk zowel onder deze richtlijn als onder Richtlijn 94/25/EG inzake pleziervaartuigen zouden vallen. De pleziervaartuigenrichtlijn regelt echter de handel in deze vaartuigen, en is dus een richtlijn van de interne markt; het is een richtlijn waarin de toegang tot de markt voor pleziervaartuigen wordt geregeld. De herziene richtlijn inzake de technische voorschriften voor de binnenvaart gaat slechts verder dan de pleziervaartuigenrichtlijn voorzover dat nodig is voor de veiligheid op de binnenwateren en is dus niet strijdig met de bepalingen van die richtlijn.
Uit de ervaringen met pleziervaartuigen die op de Rijn varen blijkt trouwens dat de eigenaars van deze boten geen moeite hebben met de regels die daar gelden, en die te vergelijken zijn met de technische regels in de nieuwe, herziene richtlijn.
De leden van de Commissie vervoer en toerisme waren van mening dat de technische voorschriften in de bijlage bij de richtlijn, onder andere bij hoofdstuk 15 over “speciale bepalingen voor passagiersschepen”, volgens de comitologieprocedure moeten worden behandeld, omdat de onderhandelingen zo moeizaam zijn verlopen en de vertaling zoveel tijd in beslag heeft genomen dat deze bepalingen nog steeds zijn zoals ze waren tijdens de onderhandelingen in 2004. De commissie was voorstander van een amendement met die strekking. Dat is de enige manier om te garanderen dat we de bestaande rechtsstelsels zonder verder oponthoud kunnen harmoniseren, waardoor er tevens weer rechtszekerheid ontstaat voor de industrie en de handel. Daarom verzoek ik u om ook in tweede lezing voor dit ene amendement te stemmen.
Tot slot zou ik van deze gelegenheid gebruik willen maken om de Raad en de Commissie, maar natuurlijk ook mijn collega’s, van harte te bedanken voor de goede samenwerking met betrekking tot dit dossier. Ik dank u voor uw aandacht en kan alleen nog maar zeggen: schip ahoi! 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur – ik vind het overigens een heldendaad van u dat u op dit uur aan het debat deelneemt – dames en heren, ik ben opgetogen over de huidige brede consensus over het voorstel van de Commissie, die te danken is aan de politieke wil van alle partijen en de samenwerking van de technische deskundigen.
Ik wil u bedanken, mevrouw Sommer, voor uw persoonlijke, belangrijke aandeel in de totstandbrenging van deze consensus.
De communautaire wetgeving tot harmonisering van de technische voorschriften voor binnenschepen dateert van 1982. Bij deze wetgeving is een certificaat ingevoerd waarmee een binnenschip alle communautaire waterwegen kan bevaren, behalve de Rijn. En dat terwijl twee derde van het vervoer over het water in Europa over de Rijn plaatsvindt!
Ons voorstel, dat al in 1997 is opgesteld, heeft daarom drie doelstellingen:
Ten eerste, bijwerking van de technische voorschriften om de veiligheid van de schepen aan te passen aan de technische vooruitgang;
Ten tweede, toekomstige erkenning van het communautair certificaat voor de Rijnvaart;
Ten derde, totstandbrenging van een comitologieprocedure om de technische voorschriften in de toekomst op gezette tijden aan te passen aan de technische vooruitgang en de ontwikkeling van de vigerende voorschriften voor de Rijnvaart.
Door de kwestie van de toelating van schepen met communautaire certificaten tot de Rijnvaart heeft dit dossier lange tijd stilgelegen in de Raad. Toen dit punt eenmaal was opgelost, kon de Raad een politiek akkoord bereiken.
De goedkeuring van deze richtlijn zal een heuse stap voorwaarts betekenen als het gaat om de harmonisering van de voorschriften, zoals wij die nastreven met het actieplan Naiades, en zal ons in staat stellen een uniforme regeling in te voeren voor het gehele netwerk van Europese binnenwateren. De technische voorschriften zullen worden geharmoniseerd naar een hoog veiligheidsniveau, met name voor passagiersschepen.
De toekomstige geldigheid van het communautair certificaat op de Rijn zal de concurrentie ten goede komen en zorgen voor echt eerlijke voorwaarden voor het vervoer over rivieren binnen de interne markt. En dat niveau zullen we in de toekomst handhaven, in samenwerking met de Centrale Commissie voor de Rijnvaart (CCR).
Het door de Commissie vervoer en toerisme goedgekeurde amendement heeft onze steun. Ik ben blij dat er een compromis tussen de drie instellingen is gevonden.
Ik zou deze gelegenheid willen aangrijpen om u ervan te verzekeren dat de Commissie zich bewust is van de zorgen die zijn geuit door enkele eigenaren van grote pleziervaartuigen in bepaalde lidstaten. Met de door u aan te nemen tekst zal met het merendeel van deze zorgen rekening gehouden kunnen worden.
Daar waar Richtlijn 94/25/EG gericht is op de toegang tot de markt voor pleziervaartuigen in de Gemeenschap, is de nieuwe richtlijn tot vaststelling van technische voorschriften voor binnenschepen gericht op de veiligheid van de scheepvaart op alle waterwegen. Een schip van twintig meter vergt meer voorschriften dan slechts die welke nodig zijn om het op de markt te brengen.
Bovendien zou uitsluiting van pleziervaartuigen met een lengte van minder dan 24 meter – en niet 20 – van de werkingssfeer van deze richtlijn betekenen dat de regels die van toepassing zijn op de Rijn zouden verschillen van de regels voor de andere communautaire waterwegen. Dit zou problemen opleveren voor de erkenning van het communautair certificaat voor de Rijnvaart en zou het perspectief van één certificaat voor alle schepen in de Gemeenschap, te weten het communautair certificaat, in de weg staan.
Tot slot voorziet de richtlijn in een aantal derogaties voor bestaande pleziervaartuigen. De heer Graham Watson vestigde mijn aandacht hierop, en ik zou hem willen antwoorden dat bestaande pleziervaartuigen in de vaart kunnen blijven, mits het punt waarop zij niet aan de voorschriften voldoen geen evident gevaar oplevert. Ik zou hieraan willen toevoegen dat krachtens artikel 7 de lidstaten waarvan de binnenlandse waterwegen niet zijn verbonden met de waterwegen van andere lidstaten, mogen afwijken van de gehele richtlijn of een gedeelte ervan.
Dames en heren, ik kan u in ieder geval verzekeren dat de Commissie zal zorgen dat zij in de comitologieprocedure bijzondere aandacht zal schenken aan het hoofdstuk over pleziervaartuigen, zowel om iedere tegenstrijdigheid of onverenigbaarheid met Richtlijn 94/25/EG te vermijden als om eventuele onduidelijkheden te preciseren en toe te lichten. 
Reinhard Rack,
   –Mijnheer de Voorzitter, als het resultaat goed is, kunnen we er best een tijdje op wachten. Dat heeft de rapporteur in haar inleiding gezegd, en ze heeft geen ongelijk. Deze tekst, en vooral datgene wat het Parlement kon bijdragen en heeft bijgedragen, kan een impuls geven aan de vrije binnenvaart, en die vrije binnenvaart hebben we nodig. Wanneer we het vervoer in Europa al met al milieuvriendelijker willen organiseren, moeten we zorgen voor redelijke en consistente regels voor het vervoer op onze waterwegen. Dat heeft de Commissie in de met zoveel woorden gezegd - ik heb de vorige keer namelijk heel goed geluisterd, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie.
We mogen ons echter niet beperken tot één regeling; we moeten alle regels voor de binnenvaart aan elkaar koppelen. Bij de planning van de routes, dat wil zeggen bij de TEN, bij de ondersteunende kaders - inclusief Marco Polo II - en natuurlijk ook bij de technische regels, moeten we ons beleid verbeteren en aanpassen aan de eisen van de huidige tijd.
Als het resultaat goed is, kunnen we er best een tijdje op wachten! Onze fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, bedankt de rapporteur, Renate Sommer, voor haar uitstekende werk. We hopen dat morgen een grote meerderheid voor haar verslag zal stemmen, en wij zullen dat zeker doen.
Het netwerk zal ons nog heel wat werk opleveren. Mijnheer de vice-voorzitter, u heeft het al gezegd: Naiades is de volgende wetstekst waarmee we ervoor moeten zorgen dat we werkelijk profiteren van de bestaande mogelijkheden. De waterwegen in Europa moeten een groot deel van het vervoer voor hun rekening kunnen nemen.
In dat verband is het belangrijk voor ogen te houden dat we ons niet mogen beperken tot West-Europa. Juist nu de Donau weer open is, moeten we ervoor zorgen dat het hele Europese waterwegennet een sterk, gezond en veilig netwerk wordt. 
Ulrich Stockmann,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het actieprogramma Naiades is al genoemd, en samen met datgene waarover nog niet onderhandeld is, zorgt dat ervoor dat de binnenvaart eindelijk de aandacht en steun van de Europese wetgever krijgt waar deze sector recht op heeft.
Vandaag moeten we een minder spectaculair besluit nemen, maar het is een belangrijk besluit, en het is de hoogste tijd dat we het doen. Het Europees Parlement zal in tweede lezing de harmonisering van de technische voorschriften voor binnenschepen goedkeuren. Daarmee sluiten we een wetgevingsproces af dat nu al negen jaar duurt.
In deze richtlijn passen we de communautaire normen aan de verdergaande normen van de Rijnvaartakte aan. Op die manier willen we zorgen voor vrije concurrentie op de binnenwateren, zonder te tornen aan de strenge veiligheidsnormen.
Het Parlement en de Raad hebben in de eerste lezing, en ook in het gemeenschappelijk standpunt, een aantal wijzigingen aangebracht. Net als de rapporteur, die ik trouwens wil bedanken voor haar verslag, ben ik van mening dat deze wijzigingen over het geheel genomen aanvaardbaar zijn en een zinvolle aanvulling betekenen op het oorspronkelijke voorstel van de Commissie.
De heer Grosch en mevrouw Wortmann-Kool stellen zich in hun amendement op het standpunt dat bepaalde types schepen onder twee wetgevingskaders vallen. Dat zien wij ook zo. Men heeft ons uitgelegd dat het om twee verschillende wetgevingskaders gaat, maar toch vinden we dit amendement goed. We moeten zo snel mogelijk een einde maken aan deze overlapping door de technische bijlagen van de betreffende richtlijnen te herzien.
In ieder geval wil ook ik dit wetgevingsproces zo snel mogelijk afsluiten, en dat geldt ook voor mijn fractie. 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, de binnenvaart groeit en dat is een goede zaak. Een substantiële bijdrage aan duurzaam, veilig en concurrerend transport door Europa moeten we als Parlement van harte toejuichen. Dergelijk transport is echter niet vanzelfsprekend. Het is van belang goede voorwaarden daarvoor te scheppen. Het verslag van collega Sommer reikt daarvoor een van de bouwstenen aan, want geharmoniseerde technische voorschriften voor de vaart op binnenwateren betekenen gelijke voorwaarden voor iedereen met als resultaat een schone, betrouwbare en veilige vloot.
Dit verslag kan met des te meer enthousiasme worden ontvangen omdat het een afronding van een ruim 10 jaar durend proces betekent. Ik ben vooral ingenomen met het feit dat de institutionele verhoudingen in de binnenvaartsector dit akkoord niet in de weg hebben gestaan. Wat mij betreft wordt die klaarblijkelijk vruchtbare samenwerking ook op andere onderdelen voortgezet. Daarover zullen we in een later stadium nog spreken.
Wat de inhoud betreft ben ik tevreden met het niveau waarop de eisen aan de schepen zijn vastgesteld. Hoewel de sector de nodige inspanningen zou moeten doen om aan die eisen tegemoet te komen, betekent dat wel dat de kwaliteit van de vloot boven iedere twijfel is verheven. Gelet op de potentie van vervoer over water is dat een zeer welkom en essentieel element.
Tevreden ben ik ook met de procedure voor verdere aanpassing en verbetering van de richtlijn. Het is zeker niet verkeerd een dergelijk technisch onderwerp over te laten aan specialisten. Naar ik begreep liggen er op dit moment een aantal wijzigingsvoorstellen op tafel. Ik hoop dat de specialisten ook een oplossing vinden voor de mogelijke discrepantie tussen deze richtlijn en richtlijn 94/25/EG. Het daartoe ingediende amendement ondersteun ik van harte.
Tenslotte wil ik collega Sommer danken voor haar inspanningen. Ik hoop dat deze stap een positieve bijdrage aan de kwaliteit van de binnenvaart zal leveren. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de passie voor het voetbal, die vanavond algemeen en Europees is geworden, geeft mij de gelegenheid om ook binnen de transportsector iets pro-Europees te doen. Ik spreek als afgevaardigde van een lidstaat, Spanje, die al heel lang geen bevaarbare rivieren meer heeft en die te kampen heeft met een droogte die structureel aan het worden is, waardoor de mogelijkheid om die bevaarbaarheid van de rivieren weer terug te krijgen steeds kleiner wordt. Ik spreek dus vanuit een gezond gevoel van Europese afgunst jegens de landen die wel over waterwegen beschikken waarop binnenvaart mogelijk is, zowel met passagiers als met goederen.
Ik ben de levenspartner van een Duitser, en het gevoel van bewondering bij het zien van de rivier de Rijn een paar jaar geleden is me altijd bijgebleven, want tot op dat moment had ik wel horen spreken over watersnelwegen - ik werkte zelfs in die sector - maar wist ik niet echt wat dat begrip inhield. Het was de indruk die het zien van de Rijn op me maakte, met al dat gereguleerde, georganiseerde verkeer, dat zo langzaam ging maar tegelijkertijd zo efficiënt was, waardoor ik begreep waarover we het hadden en op welke manier Europa deze belangrijke wegen onder zijn hoede aan het nemen was.
Daarom doet het me als Europeaanse veel genoegen dat dit debat eindelijk tot een goed einde wordt gebracht, dankzij mevrouw Sommer en ook dankzij mijn collega Ulrich Stockmann. Hierdoor wordt de harmonisatie van sociale, veiligheids- en milieunormen in de binnenvaart mogelijk, met inbegrip van de voorgestelde non-regressie in die landen waar het gevaar van achteruitgang bestaat.
Rest me enkel nog de hoop uit te spreken dat mijn stad, die in 2008 de Wereldtentoonstelling organiseert, met als thema water en duurzame ontwikkeling, projecten zal kunnen uitvoeren die de bevaarbaarheid van onder andere de rivier de Ebro weer zullen herstellen, als collectief vervoersmiddel voor passagiers en vanzelfsprekend ook om toeristische en sportieve activiteiten mogelijk te maken. Vandaar dat ik blij ben dat de sociale en veiligheidsnormen ook worden toegepast.
Ik droom ervan dat, misschien in een niet eens zo verre toekomst, de goederen die vanuit Spanje Frankrijk binnenkomen via een tunnel door de Pyreneeën, vervolgens over het Canal du Midi en het netwerk van Franse kanalen vervoerd worden naar de Rijn, en een optimale en wijze regeling daarvoor zijn we nu tot een Europese wet aan het maken. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, dames en heren, ik wil u graag bedanken voor dit waardevolle debat, dat heeft bevestigd dat het voorstel van de Commissie uit 1997 nog onverminderd actueel is.
In het bijzonder wil ik mevrouw Sommer, uw rapporteur, bedanken. Het Parlement bevestigt op deze manier het belang dat het aan de binnenvaart hecht en deze richtlijn zal bevorderlijk zijn voor de invoering van een universele regeling voor alle waterwegen in de Europese Unie.
Dit akkoord vormt een flinke vooruitgang en sluit aan op onze strategie voor het harmoniseren van regels op Europees niveau zoals voorgestaan in het actieplan Naiades, en het zal daarmee helpen de binnenvaart in de Gemeenschap concurrerender te maken.
Mijnheer de Voorzitter, tot zover wat ik wilde zeggen om uiting te geven aan mijn erkentelijkheid jegens alle afgevaardigden die bereid waren bij te dragen aan dit uitstekende werk. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0212/2006) van Ulrich Stockmann, namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart (13376/1/2005 - C6-0090/2006 - 2000/0069(COD)). 
Ulrich Stockmann (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, mevrouw Sommer heeft vandaag al het Duitse gezegde gebezigd: als het resultaat goed is, kunnen we er best een tijdje op wachten. Ik denk dat dit ook van toepassing is op dit voorstel voor een verordening over EU-OPS.
Ik ben niet van plan om het hele besluitvormingsproces nog eens de revue te laten passeren, met twee eerste lezingen en meerdere voorstellen van de Commissie in zes jaar. Voor mij is wel duidelijk geworden dat wij parlementariërs arbeiders zijn in een productieproces, en aan dit proces hebben werkelijk velen deelgenomen.
Bij deze gelegenheid zou ik Brian Simpson nogmaals willen bedanken voor zijn goede werk tijdens de vorige zittingsperiode. Ik ben alle collega’s ook heel dankbaar voor de constructieve samenwerking tijdens deze zittingsperiode. Ik zou ook de Commissie willen bedanken voor haar bemiddelende rol, en dan wil ik met name de heer Salvarani noemen, die de voetbalwedstrijd vandaag niet kan volgen, evenmin als ik. Dank u voor uw komst. Ik bedank natuurlijk ook de Raad, die heeft bewezen dat hij bereid is om compromissen te sluiten.
We hoeven ons zeker niet te schamen voor het resultaat van de onderhandelingen; het levert voor Europa toegevoegde waarde op. Na de liberalisering van de Europese luchtvaart en na de grote uitbreiding in 2004 zijn we er nu eindelijk in geslaagd om alle technische voorschriften en administratieve procedures die relevant zijn voor de veiligheid van de burgerluchtvaart te harmoniseren. Het is ook de hoogste tijd, als we bedenken dat deze sector maar blijft groeien.
De verordening is bijna 500 bladzijden dik en bevat een groot aantal veiligheidsvoorschriften, variërend van bouwvoorschriften en normen voor instrumenten tot regels voor het vervoer van gevaarlijke goederen. Tot op het laatste moment waren de subdelen O en Q omstreden. Daarin wordt de opleiding van het cabinepersoneel geregeld, maar ook de vlieg- en werktijdbeperkingen en de rusttijden voor piloten. Dat vind ik ook niet verbazend, want dit is een raakvlak tussen de veiligheidsaspecten en de sociale rechten van de betrokken werknemers. Toch denk ik dat we er ook wat dit betreft in geslaagd zijn om een voorlopige basis te leggen, die voor veel landen betekent dat de bestaande veiligheidsvoorschriften aanzienlijk worden aangescherpt.
De Commissie vervoer en toerisme heeft voor de tweede lezing een aantal belangrijke veranderingen aangebracht. Ten eerste hebben we nu een garantieclausule, om te verhinderen dat deze regeling er automatisch toe leidt dat deze rechten in landen met een betere juridische bescherming of betere collectieve arbeidsovereenkomsten worden aangetast. Dat zou nadelige gevolgen hebben voor de veiligheid en voor de sociale belangen van het personeel. Dat hebben we weten te verhinderen.
Ten tweede is tijdens hoorzittingen en uit allerlei onderzoek gebleken dat we nog niet genoeg weten over de cumulatie van vermoeidheid van piloten als de dienstregeling verkeerd is opgesteld. Daarom moeten we nader onderzoek laten verrichten. De Raad heeft voorgesteld om deze kwestie over drie jaar weer op de agenda te plaatsen. Het Parlement vindt dat onvoldoende. We hebben weten te bereiken dat voor beide subdelen, dus ook voor subdeel O, al over twee jaar nieuw wetenschappelijk medisch onderzoek beschikbaar moet zijn.
Ten derde zijn de leden tot het laatste moment benaderd door het cabinepersoneel, dat een betere positie wil krijgen. Ik geloof dat onze amendementen recht doen aan die wens, voor zover die relevant is voor de veiligheid. Tijdens de onderhandelingen met de Raad hebben we ervoor kunnen zorgen dat de verdere harmonisering en de kwalitatieve verbetering van de opleiding op de agenda blijven staan, en dat ook naar deze kwesties onderzoek zal worden verricht.
Ik vind ook dat de beschermingsclausule van toepassing moet zijn op de afgifte van diploma’s en vergunningen, die in Europa heel sterk varieert. Op die manier kunnen we verhinderen dat daar waar sprake is van verslechtering van de positie van het personeel in afzonderlijke landen, dit aan onze wetgeving toegeschreven wordt.
Ten vierde zijn we aan het begin van de behandeling van de kwestie-EU-OPS niet ingegaan op de bijzondere situatie van de expres-, nacht- en vrachtluchtvaart. Ook daarvoor hebben we met alle betrokken partijen een compromis uit kunnen werken, dat een goede oplossing biedt voor de specifieke dienstregelingen voor die vluchten, waarbij de veiligheid op hetzelfde niveau ligt als in andere sectoren.
Ik herhaal mijn conclusie: als het resultaat goed is, kunnen we er best een tijdje op wachten. Of het resultaat goed is, zal blijken bij de tenuitvoerlegging van deze verordening. Ik zou alle fracties willen verzoeken om in te stemmen met het compromis dat we met de Raad hebben bereikt. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het voorliggende voorstel ligt zeer gevoelig, maar we staan niettemin op het punt tot een akkoord in tweede lezing met de Raad te komen.
Dit hebben we eerst en vooral te danken aan het uitstekende werk van uw rapporteur, de heer Ulrich Stockmann. Ik zou hem in het bijzonder willen feliciteren.
Staat u mij toe de benadering die aan dit voorstel voor een verordening ten grondslag ligt in herinnering te roepen. Het gaat er in de eerste plaats om een hoog veiligheidsniveau te handhaven en tegelijkertijd eerlijke concurrentie tussen de luchtvaartmaatschappijen te waarborgen.
Enerzijds zijn bij het gewijzigde voorstel uit 2004 bepalingen ingevoerd die betrekking hebben op de vliegtijden en rusttijden van het personeel, doorgaans aangeduid als "vlieg- en werktijdbeperkingen". Daarmee wordt tegemoet gekomen aan het verzoek van het Europees Parlement, dat bezorgd is over de bestaande ongelijkheden tussen lidstaten op dit vlak. Deze ongelijkheden, die de veiligheid en het normale concurrentiespel schaden, worden al lange tijd door verenigingen van verkeersvliegers en meerdere luchtvaartmaatschappijen bekritiseerd.
Vermoeidheid van het personeel is namelijk in tal van naar aanleiding van ongelukken uitgevoerde onderzoeken aangewezen als een van de factoren die aan het ongeluk hebben bijgedragen. Doordat de regels inzake de vliegtijden soms te soepel zijn, kunnen luchtvaartmaatschappijen hun personeel buitensporig lange werktijden laten maken, hetgeen ten koste gaat van de veiligheid en van de maatschappijen die aan een strengere wetgeving zijn onderworpen.
Anderzijds behelst het gewijzigde voorstel uit 2004 certificering van het cabinepersoneel op basis van minimumeisen, zoals in de Verenigde Staten. Hierop werd aangedrongen door de betrokken werknemers alsmede door een deel van de sector. Deze minimumeisen moeten bijdragen tot een verbetering van de luchtveiligheid door het kwaliteitspeil van het personeel te verhogen, en bovendien de concurrentievoorwaarden voor de luchtvaartmaatschappijen meer met elkaar in overeenstemming brengen en de mobiliteit van het personeel binnen de volkomen geliberaliseerde luchtvaartmarkt bevorderen.
Het heeft de Raad weliswaar veel moeite gekost om tot een akkoord te komen, vanwege de zeer uiteenlopende gezichtspunten van de lidstaten, maar eind februari 2006 is hij er uiteindelijk in geslaagd een compromis te vinden over een gemeenschappelijk standpunt. Daarin merkt de Raad op dat het door het Parlement voorgestelde amendement in zijn geheel is overgenomen, afgezien van enige kleine wijzigingen. Uiteraard aanvaardt de Commissie dit standpunt van de Raad, die bereid is de belangrijkste onderdelen van het voorstel van het Parlement over te nemen. Op een aantal punten, met name met betrekking tot de vlieg- en werktijdbeperkingen voor het cabinepersoneel, moeten we eenvoudigweg een wetenschappelijke en medische evaluatie uitvoeren alvorens er een besluit over te nemen. Deze analyse zal worden toevertrouwd aan het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart.
Sinds de goedkeuring van het gemeenschappelijk standpunt door de Raad hebben onze drie instellingen hard gewerkt om tot een akkoord in tweede lezing te komen. Dankzij de amendementen van het Europees Parlement zijn er verduidelijkingen en verbeteringen aangebracht in het gemeenschappelijk standpunt, en ik wil met name de heer Ulrich Stockmann bedanken voor deze tekst.
De eerste verbetering betreft de maatschappijen die uitsluitend op basis van nachtvluchten opereren. De Commissie acht het, in overeenstemming met het Parlement, noodzakelijk om de gevolgen van de bepalingen inzake vlieg- en werktijdbeperkingen en rusttijden wat betreft de veiligheid en vermoeidheid te evalueren. Op basis van die evaluatie zal de Commissie de nodige wijzigingen voorstellen om rekening te houden met deze specifieke bedrijfsmodellen.
De tweede verbetering betreft de wetenschappelijke en medische evaluatie van de bepalingen inzake vlieg- en diensttijdbeperkingen en rusttijden en inzake het cabinepersoneel. Ook deze evaluatie zal worden uitgevoerd door het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart. Ik kan bevestigen dat ik het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart heb verzocht deze evaluatie op te nemen in zijn werkprogramma voor 2007, met het oog op de voorbereiding van een voorstel voor maatregelen om aan de Commissie voor te leggen. Op basis daarvan kan de analyseperiode inderdaad, mijnheer Stockman, beperkt blijven tot twee jaar, zoals het Parlement voorstelt.
De Commissie zal met een verklaring komen om de aard van deze onderzoeken nader te preciseren, met name als het gaat om het gedrag en de opleiding van het cabinepersoneel in noodsituaties.
Mijn derde punt ten slotte is dat het voorstel van de Commissie gericht is op de vaststelling van minimumveiligheidsvoorschriften die op een hoog niveau zijn geharmoniseerd en die kunnen worden toegepast in de gehele Gemeenschap. Desondanks kunnen in een aantal lidstaten nationale maatregelen gelden die strenger zijn. De Commissie is het ermee eens dat niets in deze verordening mag leiden tot een verlaging van reeds bestaande hogere veiligheidsnormen
Mijnheer de Voorzitter, ik zal afronden. De Commissie heeft er dus geen enkel probleem mee om de amendementen die deze drie principes weerspiegelen te aanvaarden, en zij steunt dus de compromisamendementen, te weten de amendementen 19 tot en met 25. Anderzijds kan de Commissie de amendementen 11, 16 en 17 niet aanvaarden, omdat deze overlappen en feitelijk al door de compromisamendementen worden gedekt. Hetzelfde geldt voor de amendementen 12 tot en met 15 en amendement 18. Het betreft technische wijzigingen van verschillende onderdelen van de bijlage die zullen worden afgehandeld in de comitologieprocedure die in deze verordening is voorzien.
Welnu, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat dit karwei, dat waardering oogst bij de vertegenwoordigers van de werknemers in de luchtvaart, het kwaliteitsmerk draagt van het werk van dit Parlement. Ik wil de rapporteur en de afgevaardigden daarvoor bedanken. 
Roland Gewalt,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de harmonisatie van de zeer verschillende technische voorschriften in de Europese burgerluchtvaart, vooral op het gebied van de werktijden van het vliegend personeel, is dringend nodig.
In deze tijd van het jaar gaan weer miljoenen Europeanen met het vliegtuig met vakantie. Het aantal vliegreizen is in Europa in de afgelopen twintig jaar explosief gestegen. In de luchtvaart bestaan er bijna geen nationale grenzen meer. Daarom is het een anachronisme dat er in de afzonderlijke landen nog steeds heel verschillende voorschriften bestaan voor de veiligheid in de luchtvaart.
Met dit voorstel voor een verordening willen we proberen de regels op zijn minst meer met elkaar in overeenstemming te brengen. Voor zover ik weet staan alle fracties in dit Parlement daar achter. Daarom kunnen we ons beperken tot het doorvoeren van veranderingen op een klein aantal gebieden, bijvoorbeeld bij de regelingen die nadelig zijn voor vrachtvluchten. Daar moeten we echt iets aan doen.
We mogen echter niet de fout maken dat we in een technische verordening, die alleen maar bedoeld is om de veiligheid in de luchtvaart te verbeteren, zaken regelen die uitsluitend verband houden met sociale bescherming of met het arbeidsrecht. Als we die dingen door elkaar halen, leidt dat tot verwarring over de bedoeling van de tekst, en dat zou de verordening alleen maar verzwakken.
We mogen ook niet proberen om ons te bemoeien met collectieve arbeidsovereenkomsten tussen vakbonden en werkgevers. Cao’s zijn geen zaak voor de overheid, ook niet voor de Europese Unie.
Ik ben ervan overtuigd dat als we goed voor ogen houden dat de verordening uitsluitend gaat over de veiligheid in de luchtvaart, passagiers in de toekomst overal vergelijkbare technische veiligheidsvoorschriften kunnen verwachten, op welke luchthaven in de Europese Unie ze ook aan boord gaan. Alleen al daarom verdient deze verordening onze steun.
Ik zou de rapporteur, de heer Stockmann, van harte willen bedanken voor zijn degelijke werk. 
Gilles Savary,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, we naderen het einde van een lange, zeer lange weg voor degenen die er vanaf 1999 bij zijn geweest. We hebben de uiterst moeizame ontwikkeling van dit voorstel voor een verordening meegemaakt, eerst met het verslag van Brian Simpson – die hier niet aanwezig is, maar die alle lof verdient – en vervolgens met het buitengewoon zorgvuldige en scherpzinnige werk van Ulrich Stockmann, waardoor wij er een punt achter kunnen zetten.
Ik denk dat het Parlement – u zei het al, mijnheer de commissaris – zich erop kan beroemen een degelijke sociale kleur aan dit voorstel voor een verordening te hebben gegeven.
Zoals u al zei: op het terrein van de luchtveiligheid speelt de menselijke factor een hoofdrol, zoals dikwijls ook op andere terreinen het geval is. Een ogenschijnlijk ondergeschikt probleem moest nog worden opgelost: de menselijke factor betreft niet alleen het cockpitpersoneel, maar ook het cabinepersoneel. Het heeft ons moeite gekost om tot een besluit te komen, want we wilden er aan het einde van deze tweede lezing uitkomen en het niet op een bemiddelingsprocedure laten aankomen. Om die reden zijn wij met 37 afgevaardigden van uiteenlopende politieke achtergrond – mijn complimenten aan Christine De Veyrac – op een wijze te werk gegaan die sommigen mogelijk als overhaast zal voorkomen en hebben we amendementen ingediend om te zorgen dat subdeel O duidelijk en uitdrukkelijk wordt meegenomen in het wetenschappelijke evaluatie- en herzieningswerk.
Ik denk dat deze amendementen uiteindelijk, dankzij de bemiddeling van Ulrich Stockmann, tot het inzicht hebben geleid dat een compromis mogelijk was en dat ze de Raad ervan hebben overtuigd zich hierbij neer te leggen zonder nog verder te gaan.
Als de compromisamendementen, die van de week zijn opgesteld, worden aangenomen – ik denk daarbij aan de amendementen 22, 25 en 19 – is er dan ook, overeenkomstig ons Reglement, geen enkele reden meer om voor de amendementen van de 37 afgevaardigden te stemmen.
Dat is dus mijn wens, en ik uit die met het gevoel dat wij onze plicht hebben volbracht en dat we, in de loop van deze week, voor een beslissende stap vooruit hebben gezorgd. Ik wil de Commissie bedanken voor haar openheid in dat opzicht. 
Dirk Sterckx,
   . Voorzitter, mijnheer de Commissaris, ik denk dat dit het moment is om een stap vooruit te zetten in dit dossier. Het is immers iets waar we al zolang mee bezig zijn en we staan op dit moment dicht bij een akkoord dat ons in staat kan stellen om de veiligheid op een hoog niveau te brengen en de concurrentie tussen luchtvaartmaatschappijen eerlijker te maken.
Nu is de vraag of het compromis dat op tafel ligt een goed compromis is. Iedereen weet - en het is ook al een paar keer gezegd - dat het niet ideaal is maar soms is het beste de vijand van het goede. Maar op dit moment moeten we nemen wat we kunnen krijgen, want er zit toch wel wat in het compromis dat nu op tafel ligt: geen nivellering naar beneden, de vraag voor een regeling voor het cabinepersoneel, de regeling voor de nachtvluchten voor vrachtvervoerders, zo snel mogelijk resultaten van het onderzoek van de EASA, na 2 jaar in plaats van 3 jaar.
Nu moeten we de kans grijpen om in twee stappen verder te gaan. Ten eerste moeten we het compromis nu goedkeuren en ik ben blij te horen wat Gilles Savary net heeft gezegd, namelijk dat als het compromis goedgekeurd wordt, dat we dan niet nog verder gaan. Als we dat compromis goedgekeurd hebben, hebben we een Europese basis waarop we kunnen werken, waarop de Commissie verder kan beginnen werken, maar dan voor iedereen en niet voor bepaalde lidstaten die het zich kunnen permitteren om hogere eisen te stellen. Dat is de eerste stap.
Tweede stap is dan dat eens we die Europese regeling hebben, we die verbeteren en werken aan bepaalde punten om voor iedereen - en opnieuw: niet voor bepaalde lidstaten die het zich kunnen permitteren - het niveau omhoog te brengen. Op die manier moeten we werken, in die twee stappen. Als we die eerste stap missen, als we nu het compromis niet maken, dan kunnen we niet verdergaan.
Ik begrijp zeer goed de kritiek die sommige mensen in bepaalde personeelscategorieën hebben en de vragen die zij stellen. Het is in het belang van de veiligheid dat zij die vragen stellen. Maar ik heb hun gevraagd: "Hebben jullie liever dit dan niets?" En dan antwoordden zij elke keer: "Neen, neen, we willen íets hebben". De rapporteur heeft volgens mij alles gedaan om alle grenzen zo ver mogelijk te verleggen. De mogelijkheid die we nu hebben om een compromis te sluiten en om te starten met een Europese regeling, is een kans die we in elk geval moeten grijpen.
Als we dat compromis afwijzen dan ben ik ervan overtuigd, samen met de schaduwrapporteurs en met de rapporteur, dat we niets overhouden en dat we nog veel verder staan van het doel dat we willen bereiken. Ik zou de rapporteur in elk geval uitdrukkelijk willen bedanken en ook de Commissaris voor het werk dat hij gedaan heeft.
Ik vind het jammer dat de Raad op een aantal punten niet verder wil gaan en dat hij zich vastzet in een soort redenering die ik niet goed begrijp. Maar met de goedkeuring van het compromis dat we hebben uitgewerkt, is er in elk geval geen risico dat we zonder resultaat eindigen en dat we de situatie slechter maken in plaats van beter. Dus bedankt collega Savary, bedankt alle andere collega's, ik denk dat we morgen een goed resultaat zullen hebben. 

Eva Lichtenberger,
   . – Mijnheer de Voorzitter, op tafel ligt een enorm pakket en van dat pakket zijn in de afgelopen maanden slechts een paar, zij het zeer belangrijke punten overgebleven.
De Raad heeft zes jaar lang aan dit compromis geschaafd en daarbij de problemen van het cabinepersoneel overduidelijk grotendeels buiten beschouwing gelaten. De vliegtijden van piloten en de arbeidsomstandigheden van de waren dan ook de openstaande en controversiële punten in onze behandeling in de commissie.
Ik wil onze rapporteur graag bedanken; hij heeft echt veel werk verzet om een goede feitelijke basis te leggen. In het voorstel werd echter niet ingegaan op de problemen rond ploegendiensten en op de zogenaamde , dus de lichamelijke en geestelijke gevolgen van onregelmatige werktijden, die natuurlijk van invloed zijn op de veiligheid.
De gevonden oplossing, op grond waarvan nu binnen twee jaar een voorstel ingediend moet worden, is een compromis. Het zou beter geweest zijn als men het daar meteen over eens was geworden, maar we moeten blij zijn dat we dit compromis bereikt hebben, en dat ook de Raad het onderschreven heeft.
Het is nu aan de Commissie een positieve bijdrage te leveren, met deze - zonder enige twijfel onontbeerlijke - factoren rekening te houden en een nieuw voorstel in te dienen. In deze context ben ik niet erg ingenomen met de uitzondering voor personeel tijdens vrachtvluchten, maar omwille van een compromis zal ik ermee instemmen, in de hoop dat de Commissie bij de analyse van de werktijden zeer verantwoordelijk te werk zal gaan.
Een moeilijk punt was natuurlijk de bepaling inzake non-regressie. De Raad was niet bereid daarover te onderhandelen. De lidstaten konden niet toegeven. Nu hangt het van hen af – en zij zullen de verantwoordelijkheid daarvoor dragen – of daar waar de arbeidsomstandigheden beter zijn dan in ons voorstel, deze zullen verbeteren, verslechteren of gelijk blijven en of men daar waar slechte arbeidsomstandigheden heersen, nu eindelijk een inhaalslag kan maken. 
Georgios Toussas,
   Mijnheer de Voorzitter, ook in het luchtvervoer vliegt het beleid van de Europese Unie op de automatische piloot: men richt zich op versterking van het mededingingsvermogen van de monopolistische luchtvaartmaatschappijen en verhoging van hun winst. Onzes inziens zijn er twee fundamentele factoren die rechtstreeks verband houden met de aanscherping van de regels voor de luchtvaartveiligheid: de menselijke factor en de toestand, de luchtwaardigheid van vliegtuigen.
Daar wordt echter geen rekening mee gehouden, ofschoon de vertegenwoordigers van de vakbondsorganisaties bij tijd en wijle officieel hun grote ongerustheid hebben geuit over de intensivering van het werk en de uitputtende werktijden van de werknemers, evenals over de achteruitgang van de opleiding van het cabinepersoneel, waar met de verordening in kwestie op aan wordt gestuurd. Het is een bekend feit dat de uitputtende werktijden van cabinepersoneel de risico’s voor de luchtvaartveiligheid doen toenemen.
Er is een andere fundamentele parameter: de aan vluchten voorafgaande controle, waarover de gediplomeerde vliegtuigmonteurs van Olympic Airlines op 8 oktober 2004 een brief hebben geschreven, een brief waarop de heer Barrot van zijn kant met een brief - die hier voor mij ligt - van 18 januari 2005 heeft geantwoord.
Wat dat betreft wil ik de aandacht vestigen op een heel ernstige aangelegenheid. In de tweede paragraaf van de brief met het antwoord van de heer Barrot aan de vertegenwoordigers van de vakbondsorganisaties, die verantwoordelijk zijn voor de luchtwaardigheid van vliegtuigen, staat dat wat de aan de vlucht voorafgaande inspecties betreft de analyse van de huidige juridische situatie op het niveau van de Europese Unie (Verordening (EG) nr. 2042/2003) bevestigt dat aan vluchten voorafgaande inspecties niet als technische inspecties worden beschouwd.
Lieve hemel! Als de aan vluchten voorafgaande inspecties geen technische inspecties zijn, wat zijn ze dan wel? Wij zijn van mening dat er opnieuw inspecties van vliegtuigen moeten worden ingevoerd en dat deze inspecties moeten worden verricht door hoog opgeleide ingenieurs, overeenkomstig Part-66 (Aircraft Maintenance Personnel Licensing). 
Roberts Zīle,
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik wil om te beginnen de rapporteur, de heer Stockmann, bedanken voor het zeer goede werk dat hij verricht heeft bij het vinden van een compromis tussen heel veel en heel verschillende meningen. Ik denk dat het voor degenen die nu aanwezig zijn, voornamelijk leden van de Commissie vervoer en toerisme, het belangrijkst is om na zes jaar werk overeenstemming te bereiken over een versie van de lezing die ook aanvaardbaar is voor de Raad. Nog langer treuzelen met amendementen en verordeningen die technische voorschriften en administratieve procedures vaststellen voor een zo snelle groeiende sector als de luchtvaart is denk ik niet meer toelaatbaar of vergeeflijk. Om diezelfde reden, namelijk de ontwikkeling van de sector, moeten we vasthouden aan een deadline van twee jaar voor het afronden van de evaluatie van subdeel Q. Verder denk ik dat het compromis dat is overeengekomen met de Raad over de zogeheten non-regressieclausule voldoende garanties biedt, en ik hecht weinig waarde aan de bezorgdheid die is geuit over de betrouwbaarheid van sommige EU-lidstaten, die, zo is de gedachte, de veiligheidnormen met betrekking tot de vlieg- en werktijden zouden terugschroeven tot het laagste door de EU verplicht gestelde niveau. Tot slot, de Gemeenschapsbrede erkenning van trainingsprogramma’s voor stewards en de optie van een vergunningenstelsel voor stewards als een extra instrument om de veiligheid van de luchtvaart te verhogen zullen ook een heel belangrijk effect hebben, een effect dat vaak in het Parlement is besproken en met name door de linkervleugel: hierdoor zullen de leden van deze beroepsgroep kunnen concurreren binnen de Gemeenschap en gelijke salarissen en sociale voorzieningen krijgen, ongeacht of ze uit de oude of de nieuwe lidstaten komen. Ik zal geen gebruik maken van de tijd die ik nog heb, zodat de geachte rapporteur zijn land kan zien spelen. 
Georg Jarzembowski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter, beste collega’s: later we toch gewoon blij zijn! Dankzij het doorzettingsvermogen van het Parlement en de ondersteuning van de Commissie zijn we erin geslaagd dit dossier toch nog af te ronden. Vijf jaar, veel werk en veel zweet liggen achter ons. Laten we toch gewoon blij zijn!
Ten tweede, mijnheer de commissaris: wees moedig! Wij willen u verzoeken nog eenmaal de bijzondere regeling voor nachtelijke expresvluchten te onderzoeken. De Raad zal dat waarschijnlijk interpreteren als een excuus om niets te doen. Wees moedig, onderneem iets, doe voorstellen. Ik geloof dat de feitelijke leefomstandigheden van piloten van passagiersvliegtuigen en die van piloten van vrachtvliegtuigen gewoonweg van elkaar verschillen.
Tot slot vraag ik de vice-voorzitter en alle collega’s begrip voor het feit dat ik mijn twee minuten niet volledig benut. We zijn het hier allemaal met elkaar eens en er komt iets heel spannends op televisie. Ik hoop dat u begrijpt dat ik nu naar dat spannends ga kijken. 
Ewa Hedkvist Petersen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het lijkt misschien en technisch onderwerp dat we hier bediscussiëren, maar eigenlijk gaat het om twee zeer fundamentele kwesties waarover wij ons in het Europees Parlement hebben gebogen. Enerzijds gaat het om de veiligheid van de luchtvaart, een vorm van vervoer die met de dag in omvang toeneemt. Steeds meer mensen zijn voor hun dagelijks leven afhankelijk van de luchtvaart, maar de luchtvaart is ook belangrijk voor de industrie. Anderzijds gaat het om de vraag waar de grenzen van het menselijk vermogen liggen onder moeilijke en riskante omstandigheden. Hoe lang kan men werken op onregelmatige werktijden en tegelijkertijd en hoog veiligheidsniveau handhaven? Dit zijn de vragen die belangrijk waren voor het Europees Parlement en daarom hebben we er zoveel tijd aan besteed. Ik wil de heer Stockmann bedanken voor onze werkelijk fantastische samenwerking en voor het uitstekende compromis dat we hebben bereikt. Ik behoor ook tot degenen die vinden dat we voor het compromis moeten stemmen, want er zijn bepalingen op Europees niveau nodig.
In de luchtvaart zijn de piloten en het cabinepersoneel sleutelfiguren op het punt van de veiligheid. Voor ons passagiers is het nooit aanvaardbaar dat er aan de veiligheid wordt getornd met de bedoeling de prijzen te drukken of het mogelijk te maken dat de luchtvaartmaatschappijen elkaar wegconcurreren. De arbeidsomstandigheden van de piloten zijn in het verleden goed onderzocht, en de concurrentie mag er niet toe leiden dat deze omstandigheden verslechteren. Daarom is herziening na twee jaar zeer belangrijk. De bepalingen inzake de werkomstandigheden moeten in het EASA worden gesteund door medisch en wetenschappelijk onderzoek dat verricht moet worden door de belangrijkste Europese deskundigen op het gebied van werktijden, rust, slaap en vermoeidheid.
Het cabinepersoneel, en ik bedoel het gehele cabinepersoneel, moet ook een goede kennis van zaken en een goede opleiding hebben. Hun taken zijn veranderd en zijn steeds belangrijker geworden na de elfde september. Daarom moeten wij ook bijdragen aan hoge veiligheidsniveaus en aan een hoog competentieniveau van het cabinepersoneel. Dat doen wij in het compromis. Tot slot wijs ik erop dat de overeenkomsten van lidstaat tot lidstaat verschillen. Ik vind het belangrijk dat de lidstaten met een betere wetgeving of collectieve overeenkomsten zich niet hoeven aan te passen aan de laagste gemeenschappelijke standaard. Wat wij nodig hebben is een beleid waarbij geen stappen achteruit worden gezet. 
Mieczysław Edmund Janowski (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn waardering uitspreken voor het verslag van de heer Stockmann. Hij behandelt een zeer breed en belangrijk onderwerp, dat betrekking heeft op de aanneming van een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart. Onze bijzondere aandacht dient uit te gaan naar een allesomvattende aanpak van een kwestie die van groot belang is voor het goed functioneren van het luchtvervoer, een aanpak die ook veiligheidsnormen en gezonde concurrentie zou moeten omvatten.
De behoefte aan een gedetailleerde aanpak wordt aangetoond door het document zelf, dat ongeveer 480 pagina’s telt. De procedures die in de verordening worden voorgesteld zijn specifiek en precies. Ze hebben betrekking op het toestel zelf, met inbegrip van de navigatie- en communicatieapparatuur en procedures voor de technische diensten. Ook zijn ze van toepassing op de vluchtparameters en het vluchtpersoneel. De wetgeving regelt zaken als certificaten, beperking van de vliegtijden en de taken van het personeel, alsmede de vitale rusttijden van het personeel. Ook heeft ze betrekking op zaken die te maken hebben met luchthavens en regels voor de activiteiten van luchtvaartmaatschappijen, waaronder zaken die te maken hebben met vliegtuigbrandstoffen.
Bovendien regelt de verordening het punt van de meteorologische omstandigheden en worden er richtlijnen gegeven voor procedures die moeten worden gevolgd bij beperkt zicht of andere gevaarlijke situaties. Er is sprake van een duidelijke poging om daar waar ze al bestaan, uniforme beginselen en criteria voor actie en voor de implementering van de juiste technische voorwaarden te handhaven, en deze in te voeren daar waar ze nog niet verplicht zijn, teneinde het hoogste niveau van veiligheid in de luchtvaart te garanderen.
De zeer intensieve groei van het luchtvervoer waarvan we getuige zijn, vereist dat absoluut de hand wordt gehouden aan procedures en dat er een strenge technische discipline gehandhaafd wordt. Het is daarom nodig om de regelingen voor toestellen die in het commercieel luchtvervoer opereren te harmoniseren. Het is ook belangrijk dat de EU-regels in alle lidstaten gerespecteerd worden en dat vrachtvervoerders en luchtvaartmaatschappijen van buiten de EU die op EU-lidstaten vliegen, verplicht worden om zich onverkort aan die regels te houden.
Ik heb enige kennis van deze materie, omdat ik gepromoveerd ben in de technische wetenschappen met als specialisatie luchtvaart en ik de gelegenheid heb gehad om onderwijs te geven op het gebied van luchtvaart aan studenten van de polytechnische school van Rzeszów, onder wie zich ook aankomende piloten bevonden. Op grond hiervan kan ik verklaren dat het voorgestelde compromis verantwoord en relevant is. Natuurlijk zal het ook heel belangrijk worden om de aangenomen wetgeving systematisch en in haar geheel te monitoren. Gezien dit alles steun ik het compromis dat is bereikt en roep ik op om het aan te nemen. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Michael Ende heeft zijn niet echt laten eindigen; wij in dit Huis hebben het dus duidelijk beter gedaan. Na het verslag-Sommer hebben we nu ook bij EU-OPS bijna een verordening. Brian Simpson en Ulrich Stockmann hebben zeer goed werk geleverd. Wij moeten hen daarvoor bedanken.
Arbeidsrechtelijke, sociale en vooral veiligheidsvoorschriften in het vliegverkeer behoren op de juiste wijze aan de huidige stand van zaken aangepast te worden. Collega Gewalt heeft echter al terecht gewezen op de beperkte rol die op al deze gebieden voor de Europese wetgever is weggelegd. Het heeft allemaal een tijdje geduurd, maar nu ligt er een goed verslag op tafel, het best mogelijke compromis tussen de luchtvaartmaatschappijen en de vakbonden, zoals vele collega’s al bevestigd hebben. Met het amendement wordt het onderwerp vlieg-, dienst- en rusttijden van het cockpit- en cabinepersoneel volledig afgedekt en wordt de maximale dagelijkse vliegdienstperiode beperkt tot respectievelijk dertien en elf uur.
Van deze basisvoorwaarden moeten de betrokken partijen in het bedrijfsleven – ondernemingen en vakbonden – nu het beste zien te maken. De Commissie wordt opgeroepen haar activiteiten op dit terrein op te voeren en er door passende veiligheidsvoorschriften voor te zorgen dat de mensen die dezer dagen met het vliegtuig op vakantie gaan, met een gerust hart in het vliegtuig kunnen stappen. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, mijn collega Stockmann, bedanken voor het feit dat hij zo genereus is geweest om de waarde van het werk dat al was gedaan door Brian Simpson te erkennen. Ik wil hem vanavond oprecht eer bewijzen voor het in veilige ‘luchthaven’ brengen van dit verslag. Dankzij zijn vasthoudendheid en flexibiliteit hebben we het grote succes behaald dat we allemaal wilden.
Ik herinner me nog dat ons destijds, aan het begin van dit debat, dat ik vanuit een andere functie samen met de heer Simpson meemaakte, een tekst bereikte over de harmonisering van technische voorschriften en administratieve procedures voor de burgerluchtvaart, dat wil zeggen over de overschakeling van de JAR-OPS naar de EU-OPS, en tot onze verrassing bevatte de tekst een zwart gat: het subdeel Q ontbrak, juist het deel over de vlieg- en werktijdbeperkingen en de rusttijden.
Op dat punt begon een van die fascinerende verhalen die horen bij de constructie van Europa, en als er ooit een goede schrijver of filmmaker voor gevonden zou worden, zou dat verhaal de passie voor Europa bij onze burgers ongetwijfeld weer aanwakkeren.
Er lag een tekst in een la bij de Commissie die groeide in het donker, die beter werd, maar we wisten niet echt wat er in stond. Er was een groep Europese piloten en cabinemedewerkers die wilde dat die tekst eindelijk het licht zou zien en er waren een paar maatschappijen die vonden dat het onderwerp geen prioriteit had, onder druk van een toenemende concurrentie, onder druk van een manier van opereren in de sector waarbij er nieuwe concurrenten op het toneel verschenen en waarbij ieder voorstel voor beperkingen, zelfs in naam van de veiligheid, als zware ballast werd beschouwd. En die maatschappijen hadden bovendien de steun van hun lidstaten.
Een oplossing leek moeilijk, en toch hebben we die bijna gevonden, dankzij de gepassioneerde en gezamenlijke arbeid van iedereen, en dankzij de wil van het Europees Parlement om nu eindelijk een complete tekst aan te nemen. Een tekst met aspecten die essentieel zijn voor de veiligheid, een tekst waarin de mensen, de piloten en het cabinepersoneel vertrouwen hebben, met voorschriften op het gebied van opleiding, erkenning van diploma’s en strikte eerbiediging van de vlieg- en rusttijden, voorschriften die - zonder de mogelijkheid van regressie - gereguleerd en geharmoniseerd moeten worden om de veiligheid volledig garanderen in een sector die exponentieel groeit, die volledig open is en waarin volledige concurrentie bestaat.
Vandaar dat wij vanavond dit voorbereidende compromis verwelkomen, dat een eerste stap zal moeten worden op weg naar de consolidering van het noodzakelijke vertrouwen van de Europese burgers in de luchtvaartsector.
Het is ook een opdracht aan het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart om verantwoordelijkheid te nemen, en we verwachten van dat agentschap dat het alle aanbevelingen van het Europees Parlement op korte termijn zal toepassen. 
Christine De Veyrac (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de rapporteur, Ulrich Stockmann, willen bedanken voor het geweldige werk dat hij heeft verricht door in de onderhandelingen met de Raad en de Commissie een meer dan bevredigend akkoord tot stand te brengen. We hebben meerdere redenen om ons over dit resultaat te verheugen.
Allereerst wordt met dit akkoord een dossier afgerond dat al zes jaar op tafel ligt. Het is een goede zaak dat we op deze manier de bemiddelingsprocedure en nog verder uitstel kunnen vermijden, zelfs al is zes jaar sowieso te lang voor een terrein als de luchtveiligheid, waar snel handelen geboden is.
Bovendien zijn in de amendementen waarover de Raad en de rapporteurs overeenstemming hebben bereikt, de hoofdzaken vervat van de verzoeken die wij aan de Commissie vervoer en toerisme hadden gericht. Dat lijkt me van belang, met name als het gaat om de non-regressieclausule, waarin wordt gegarandeerd dat deze tekst niet kan leiden tot een verlaging van het veiligheidsniveau in lidstaten met hogere normen dan de basisnormen in de verordening.
Tot slot ben ik in het bijzonder ingenomen met de bepalingen waarin wordt ingegaan op het vraagstuk van het cabinepersoneel. Samen met Gilles Savary en een aantal collega's heb ik twee amendementen ingediend met betrekking tot de zorgen van deze beroepsgroep. Ik ben blij te kunnen vaststellen dat in de compromisamendementen rekening is gehouden met deze opmerkingen en ik ben ervan overtuigd dat de aldus gewijzigde verordening een samenhangende en evenwichtige tekst is, die wij morgen naar ik hoop met een grote meerderheid zullen aannemen.
Overigens zou ik – los van het onderwerp – onze Duitse en Italiaanse collega's erop willen wijzen dat ik het bewust kort heb willen houden, opdat zij de laatste minuten van het belangrijke evenement van vanavond kunnen volgen. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter, op de eerste plaats wil ik van ik van de gelegenheid gebruik maken om de rapporteur, de heer Ulrich Stockmann, hartelijk te feliciteren met dit geslaagde verslag. Het is bijzonder verheugend dat de heer Stockmann er ondanks de moeilijke basisproblematiek, de uiteenlopende belangen en de lange tijd nu eindelijk in is geslaagd dit verslag veilig naar de stemming te loodsen.
De EU-OPS is om verschillende redenen een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van de veiligheid in de luchtvaart: het Europese luchtverkeer groeit continu door; het Europese luchtruim is een van de zwaarst overbelaste verkeersruimtes in de wereld; en om de veiligheid van vliegtuigpassagiers over de hele linie te kunnen blijven garanderen, is het hoognodig dat er verdere uniforme hoge veiligheidsnormen ontwikkeld worden.
De zwarte lijst die dankzij mevrouw De Veyrac een paar maanden geleden gepubliceerd is, heeft al hoge normen gesteld voor overwegend niet-Europese luchtvaartmaatschappijen, en nu gaat het erom voor de Europese luchtvaartmaatschappijen even hoge veiligheidsnormen toe te passen. Dankzij de nieuwe randvoorwaarden op het gebied van dienst- en rusttijdbeperkingen van EU-OPS worden piloten uit sommige EU-landen ontlast, en dat is dan weer bevorderlijk voor de veiligheid van de vliegtuigpassagiers.
Op dit vlak zal het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA) een medisch-wetenschappelijke studie verrichten die als basis zal dienen voor het herzieningsvoorstel van de Commissie. In mijn eigen verslag zal ik me uitvoerig bezighouden met de taken en de bevoegdheidsterreinen van het EASA.
Ik wil vanaf deze plek nu al opmerken dat voor mij de veiligheid van de passagiers en de gehele bemanning voorop staat en dat ik dat bij het opstellen van het verslag ook steeds voor ogen zal houden. Wat dit betreft heeft Ulrich Stockmann al een grote bijdrage geleverd, en daarmee heeft hij de burgerluchtvaart nu al een beetje veiliger gemaakt. Ik zal proberen mijn steentje bij te dragen door ervoor te zorgen dat er een duidelijke regeling komt voor de verdeling van de bevoegdheden in het samenspel van de verschillende agentschappen voor luchtvaartveiligheid, waarbij duidelijk aangegeven moet worden wie de aanwijzingen van de agentschappen op moet volgen. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, we moeten onze krachten sparen, dus ik zal het kort houden. Allereerst wil ik het Parlement bedanken voor het aanvaarden van een compromis dat tot stand is gekomen door onderhandelingen tussen de drie instellingen, en ook wil ik de rapporteur, de heer Stockmann, bedanken.
Dankzij de bijdrage van het Parlement hebben we aanzienlijke vooruitgang kunnen boeken. Zo kon worden uitgemaakt op welke terreinen er verder moet worden gewerkt, met name in samenwerking met het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart. Wat dat aangaat zou ik willen zeggen dat we, in lijn met het in het compromis voorgestelde amendement, de specifieke omstandigheden van de nachtvluchten aandachtig zullen bestuderen. Wat de controles betreft, die hebben we op twee niveaus: de controles onder de verantwoordelijkheid van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, die tot doel hebben toe te zien op een juiste toepassing van de Europese regels door de lidstaten, en de controles onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten zelf. Wij zorgen ervoor dat deze controles worden opgevoerd.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat deze tekst met een grote meerderheid zal worden aangenomen, zodat de luchtveiligheid in Europa kan worden verbeterd, een eerlijke concurrentie kan worden gewaarborgd en de mobiliteit van het personeel in de Gemeenschap kan worden bevorderd. Ik wil het Parlement nogmaals bedanken voor zijn bijdrage. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0174/2006) van Esko Seppänen, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende toezicht en controle op overbrenging van radioactieve afvalstoffen en verbruikte splijtstof (COM(2005)0673 - C6-0031/2006 - 2005/0272(CNS)). 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het voorstel dat het onderwerp is van het verslag van de heer Seppänen heeft tot doel Richtlijn 92/3/Euratom te wijzigen en te vervangen. Hierin is een uniforme communautaire administratieve procedure bepaald voor het overbrengen van radioactief afval.
Ik zou eerst de doelstellingen van dit voorstel in herinnering willen roepen: zorgen voor samenhang met andere communautaire wetgeving inzake stralingsbescherming; zorgen voor samenhang met internationale verdragen; verduidelijken van de procedures; vereenvoudigen van de structuur en de formulering van de bestaande richtlijn; en vergroten van de zekerheid, ten eerste door transporten van verbruikte splijtstof voor opwerkingsdoeleinden expliciet op te nemen – men past nu dezelfde controleprocedure toe op alle transporten van verbruikte splijtstof, onafhankelijk van het beoogde gebruik – en ten tweede door de automatische toestemmingsprocedure algemeen van toepassing te verklaren. De instemming van een lidstaat van doorvoer en van bestemming wordt verondersteld te zijn gegeven na een redelijke deadline.
Dit voorstel houdt rekening met de ervaring die is opgedaan met de toepassing van de bestaande richtlijn. Daarnaast neemt het voorstel het advies dat het Europees Economisch en Sociaal Comité op 9 juni 2005 heeft gegeven volledig in aanmerking, alsmede de informele besprekingen in de Raad en het Parlement gedurende het jaar 2005.
Ik wil de rapporteur, de heer Seppänen, bedanken voor het uitstekende verslag dat hij heeft voorbereid en dat de brede steun geniet van de Commissie industrie, onderzoek en energie. De amendementen zijn voornamelijk gericht op verduidelijking van het voorstel van de Commissie, en worden daarom toegejuicht.
Ik heb er daarom het volste vertrouwen in dat de Raad de inhoud van het advies van het Parlement naar behoren in zijn overwegingen betrekt, voor zover dat advies kan bijdragen aan het verbeteren van de richtlijn. De Commissie zal een positief standpunt uitdragen ten aanzien van opneming van de amendementen uit het verslag-Seppänen in de richtlijn.
Ik zou u willen aanmoedigen de door de Commissie industrie, onderzoek en energie voorgelegde aanbeveling goed te keuren, aangezien dat de beste manier is om verwezenlijking van onze gemeenschappelijke doelstellingen dichterbij te brengen. Het vergroot de zekerheid met betrekking tot de uniforme communautaire procedure die van toepassing is op de controle van overbrenging van radioactief afval en verbruikte splijtstof.
Ik zie uit naar het debat dat nu volgt. 
Esko Seppänen (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik dank u voor uw interessante standpunt. Dit verslag is in de parlementaire commissie met een zeer grote meerderheid goedgekeurd en ik bedank de commissieleden, die veel goede amendementen op het voorstel hebben ingediend, voor de uitstekende samenwerking.
Tijdens de voorbereiding vond ik het belangrijk erop aan te dringen dat in de communautaire regelgeving wordt bepaald dat elke lidstaat het recht heeft om de invoer van verbruikte splijtstof voor eindberging te verbieden. Dit beginsel staat in het Gezamenlijk Verdrag van de IAEA inzake de veiligheid van het beheer van verbruikte splijtstof en inzake het beheer van radioactief afval. Het Europees Parlement steunde indertijd de aanneming van het Gezamenlijk Verdrag en Euratom is partij bij dit verdrag. Aldus wordt in de Europese Unie in het algemeen het beginsel geaccepteerd dat een lidstaat niet tegen zijn wil verbruikte splijtstof uit andere landen hoeft te accepteren voor eindberging op zijn grondgebied.
Hoewel dit in theorie een duidelijke zaak is, is dit niet zo in de praktijk. De Commissie heeft zich tegen het idee verzet dat het genoemde recht van een lidstaat in de communautaire regelgeving moet worden opgenomen. De Commissie wordt misschien gehinderd door de gedachte dat het in het Verdrag opgenomen beginsel van vrij verkeer van goederen ook van toepassing moet zijn op de eindberging van verbruikte splijtstof. In deze gedachtegang staat verbruikte splijtstof gelijk aan alle andere goederen. Omdat goederen overeenkomstig de EU-Verdragen vrij binnen de Europese Unie verplaatst moeten kunnen worden, mag de lidstaten in de primaire wetgeving van de Europese Unie niet het recht worden toegekend de invoer van verbruikte splijtstof uit andere landen te verbieden wanneer zij hun eigen verbruikte splijtstof in hun eigen grond opslaan. Ook op dit gebied wil men waarschijnlijk vrijhandel.
De leden van onze commissie steunden het standpunt van de rapporteur in deze zaak. In het parlementaire verslag is ervoor gekozen het recht van de lidstaten om de invoer van verbruikte splijtstof te verbieden in de artikelen van de richtlijn op te nemen. Aangezien de desbetreffende bepaling in de artikelen is opgenomen, is ze juridisch bindend. Als ze alleen in de preambule zou worden opgenomen, zou ze niet dezelfde wettelijke status hebben, maar zou ze alleen een politieke wil aangeven, zonder enige juridische betekenis.
Dit beginsel en het hele verslag zijn in de commissie met zo'n grote mate van overeenstemming goedgekeurd dat het helemaal niet nodig was geweest het verslag in de plenaire vergadering voor amendementen open te stellen. Toch heb ik de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie gesteund in haar verzoek om een plenair debat over de wijziging van de richtlijn te voeren. Naar mijn mening moeten zij de mogelijkheid krijgen te motiveren waarom zij vinden dat lidstaten de eindberging van verbruikte splijtstof zelf moeten regelen, zonder dat het mogelijk wordt dat radioactief afval of verbruikte splijtstof buiten de Europese Unie wordt gebracht voor opwerking of eindberging.
Ik zou dit zelf willen motiveren door te wijzen op de hoogwaardige kennis die de Europese Unie in huis heeft op het gebied van nucleaire technologie, en op de strikte veiligheidsbepalingen die hier gelden. Ik vrees dat er in mogelijke externe landen van bestemming lagere normen en een soepeler wetgeving gelden. Als er kernenergie wordt gebruikt, worden er grote risico's met betrekking tot radioactiviteit genomen en die risico's moeten worden beheerst in de landen die kernenergie produceren. Problemen die we mogelijk samen binnen de Europese Unie kunnen oplossen, mogen niet naar derde landen worden overgebracht. Daarom steun ik de vele amendementen van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, ook al bestond daarvoor in de commissie onvoldoende begrip. 
Werner Langen,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie graag willen bedanken voor haar bereidheid het eerste voorstel in te trekken en in haar tweede voorstel rekening te houden met de behandeling in het Parlement. We zijn elkaar dus tegemoetgekomen. Dat geldt ook voor de rapporteur, die bereid was – al heeft hij die bereidwilligheid nu een beetje laten varen – om samen met de grote fracties en de Commissie een verstandige uitweg te vinden.
Het verslag dat we nu bespreken, is weldoordacht. Wij kunnen het mee ondersteunen. We zijn echter niet van mening dat de amendementen van de Groenen onze instemming verdienen. De PPE-DE-Fractie kan het ontwerpverslag van collega Seppänen als zodanig mee ondersteunen, maar de amendementen die tegen onze oorspronkelijke overeenstemming in nog een keer zijn ingediend, zullen we grotendeels verwerpen. De grondslag voor de behandeling wordt gevormd door de artikelen 31 en 32 van het Euratom-Verdrag, die betrekking hebben op de gezondheid en de veiligheid. Ik wil er graag op wijzen dat het niet om een medebeslissingsprocedure, maar enkel om een raadplegingsprocedure gaat.
Er zijn nieuwe standpunten naar voren gebracht, onder andere met betrekking tot het uitgebreide toepassingsgebied voor gebruikte splijtstof, eindberging en opwerking, de automatische toestemmingsprocedure voor de overbrenging en de scheiding tussen overbrenging binnen en overbrenging buiten de Gemeenschap.
Wat de Groenen voorgesteld hebben, kan niet op onze instemming rekenen. Met name amendement 23, dat gericht is op een zeer vergaande informatieplicht vooraf, kan niet anders gezien worden dan als een uitnodiging tot grootscheepse demonstraties. Mevrouw Harms heeft dat ook benadrukt. Zij heeft al eens eerder iets dergelijks voorgesteld, en ze heeft haar voorstel er toen niet door gekregen. Nu heeft ze het weer opgepakt. We gaan veel eerlijker met elkaar om wanneer we de onopgeloste kwestie van de eindberging gezamenlijk te lijf gaan en er niet halsstarrig aan vasthouden dat een zijde van het Parlement gelijk heeft en de andere zijde alleen maar fouten maakt.
Ik bedank de heer Seppänen voor zijn bereidheid om ons tegemoet te komen en ik denk dat we in hoge mate kunnen instemmen met het verslag zoals het er nu uitziet. 
Vincenzo Lavarra,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, het voorstel van de Commissie over de richtlijn inzake de controle op overbrenging van radioactief afval is behoorlijk evenwichtig. In dit voorstel worden veel suggesties overgenomen die het Europees Parlement tijdens het debat over het vorige voorstel heeft gedaan.
Ik vind het te waarderen dat er een poging is gedaan om in procedureel en terminologisch opzicht de vorige richtlijn te updaten en te verhelderen. Eveneens is het te waarderen dat in het toepassingsbereik van de richtlijn verbruikte splijtstof is opgenomen. De socialistische fractie gaat daarom in grote lijnen akkoord met deze tekst en feliciteert rapporteur Seppänen met zijn verslag en zijn bijdrage.
Wij hebben een aparte stemming over amendement 6 gevraagd, omdat men volgens ons de beperkingen en controles die overal in de richtlijn staan, niet kan uitsluiten van de wetgevingsbepalingen van de verordeningen van de doorvoerlanden.
In de amendementen die de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft ingediend, wordt een punt van zorg tot uitdrukking gebracht dat ook voor ons een aandachtspunt is. Toch denk ik dat met de tekst van de Commissie, meer precies artikel 13, al beperkingen worden gesteld aan de uitvoer, met name naar landen die niet beschikken over de technische, juridische en administratieve middelen om een veilig beheer van radioactief afval te garanderen. Wij zullen daarom tegen de amendementen van de groenen stemmen.
Ik kan me vinden in het hele maatregelenpakket en daarvoor dank ik de Commissie en rapporteur Seppänen. 
Marios Matsakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de rapporteur met het vele werk dat hij verricht heeft voor de succesvolle voorbereiding van een uitstekend verslag, een verslag dat een buitengewoon lastig en controversieel onderwerp behandelt. De in dit verslag voorgestelde amendementen houden ongetwijfeld een aanzienlijke verbetering in van het meest recente voorstel van de Commissie en zorgen daarmee voor een belangrijke verbetering van de oorspronkelijke richtlijn inzake toezicht en controle op overbrenging van radioactief afval.
Een van de opmerkelijkste bijdragen die de rapporteur levert als het gaat om wezenlijke verbeteringen van het standpunt van de Commissie is zijn opvatting dat het recht van ieder land tot het verbieden van permanente opslag van verbruikte splijtstof uit het buitenland in opslagplaatsen in of op zijn grondgebied nadrukkelijk vastgelegd moet worden. Dit is een fundamenteel recht, een recht van het allergrootste belang.
Naar mijn mening blijft nu nog slechts een zeer beperkt aantal enigszins tweeslachtige kwesties onbeantwoord. Ik zal slechts twee van deze probleemgebieden, die in feite met elkaar in verband staan, noemen. De exacte definitie van kernafval en verbruikte splijtstof is nog steeds niet volledig duidelijk, met als gevolg dat bepaalde soorten kernafval, afhankelijk van het beoogde gebruik ervan, soms beschouwd kunnen worden als verbruikte splijtstof en omgekeerd. Dit kan tot verwarring leiden. In ieder geval, en vreemd genoeg, worden deze beide gevaarlijke materialen juridisch gezien, wat de EU-wetgeving betreft, nog steeds beschouwd als goederen. Bijgevolg zijn lidstaten soms verplicht, na ontvangst van niet meer dan een eenvoudige kennisgeving, om het vervoer - over land, over zee of door de lucht - van uiterst gevaarlijke zendingen door hun grondgebied te accepteren en hun burgers bloot te stellen aan de potentiële gevaren van radioactieve besmetting ten gevolge van een catastrofaal nucleair ongeval. Dit gebeurt zonder dat die staat het recht heeft te voorkomen dat dergelijke transporten überhaupt plaatsvinden.
Ik weet dat het zeker niet gemakkelijk is om een oplossing bedenken voor dit probleem en deze ten uitvoer te leggen, maar we moeten hoe dan ook een manier vinden om ervoor te zorgen dat de lidstaten, nadat zij volledig zijn geïnformeerd, het laatste woord hebben en in duidelijk gemotiveerde besluiten kunnen aangeven of zij het vervoer van nucleair materiaal – of welke gevaarlijke stof dan ook overigens – over hun grondgebied wel of niet accepteren. 
Rebecca Harms,
   . Mijnheer de Voorzitter, collega’s, op de eerste plaats zou ik Esko Seppänen graag willen bedanken voor het feit dat hij zich zo sterk bewust is van de problemen inzake marktvoorwaarden die spelen wanneer het gaat om zo’n moeilijk product als kernafval of verbruikte splijtstof.
Ik zou graag nog een keer twee amendementen van mijn fractie toelichten die mij bijzonder na aan het hart gaan. Dat zijn de amendementen 24 en 25, die specifiek op de uitvoer van kernafval of verbruikte splijtstof betrekking hebben. Daarbij gaat het mij in het bijzonder om de uitvoer naar Rusland. Degenen die zich met deze materie bezighouden, hebben de namen Majak of Tsjeljabinsk vast al eens gehoord: het zijn opwerkingsinstallaties in de Oeral die al decennialang in bedrijf zijn en die niet alleen sovjetafval verwerken of voor opslag aanvaarden, maar in toenemende mate ook Europees afval. In deze installaties hebben zich continu storingen voorgedaan.
Maar niet alleen bij storingen, ook bij de normale exploitatie komt er ongelofelijk veel radioactiviteit vrij. De rivieren en meren in de Oeral zijn ernstig vervuild en zelfs in hogere mate dan bijvoorbeeld in sommige delen van de afgesloten zone van Tsjernobyl het geval is. De situatie die we hebben bereikt, is van dien aard dat we niet meer met twee maten mogen meten. Dergelijke installaties zouden in de EU niet geëxploiteerd mogen worden, dus mogen Europeanen hun afval daar ook niet heen sturen voor opslag, berging of opwerking. En niemand kan meer betogen dat het bij dit alles nog om opwerking gaat, dus om een verdere verwerking van nucleair materiaal, aangezien er zelfs geen inzichtelijk overzicht voor het publiek beschikbaar is waaruit valt op te maken wat er opgewerkt en hergebruikt is.
Als wij toestaan dat er nog eens duizenden tonnen kernafval uit de Europese Unie naar Rusland uitgevoerd worden, dan nemen we een nog grotere verantwoordelijkheid op ons, een verantwoordelijkheid die alleen maar groter wordt. En ik zeg het met nadruk: wij dragen nu al – want de uitvoer begint niet nu pas – verantwoordelijkheid voor de erbarmelijke toestand van het milieu en de gezondheid van de mensen in de regio rond Majak en Tsjeljabinsk. Ik ben er vast van overtuigd dat de landen die de wereld met deze problemen opzadelen, de verantwoordelijkheid voor de oplossing van de kernafvalproblematiek volledig op zich moeten nemen. Niet Rusland is verantwoordelijk voor ons kernafval, dat zijn onze landen zelf. 
Kartika Tamara Liotard,
   . Voorzitter, in de eerste plaats natuurlijk felicitaties aan mijn fractiegenoot Esko Seppänen voor zijn uitstekend verslag. Terecht legt hij er de nadruk op dat lidstaten in de eerste plaats zelf een verantwoordelijkheid hebben als het gaat om opslag of verwerking van kernafval. Dat geldt zeker voor het recht om afval van buitenaf te weigeren. Dat fundamenteel recht mag in geen geval door Europese regelgeving ondermijnd worden, maar wat mij betreft gaat de eigen verantwoordelijkheid van landen nog verder. Wie kernafval produceert heeft een blijvende verantwoordelijkheid om te zorgen dat dit op een juiste manier wordt verwerkt en opgeslagen, ook als dit in een ander land gebeurt.
De manier waarop EU-landen nu hun rotzooi naar bijvoorbeeld Rusland verschepen, waar het vervolgens onder erbarmelijke omstandigheden wordt opgeslagen, is volstrekt schandalig. De plaatselijke bevolking en het milieu zijn de dupe van Europese nucleaire laksheid. Als landen ervoor kiezen een gevaarlijke en milieuonvriendelijke energiebron als kernenergie te gebruiken, dan zouden ze ook zelf hun rotzooi maar moeten opruimen in plaats van de bevolking van arme landen buiten de EU hiermee op te zadelen.
Wie echter werkelijk het probleem van kernafval in Europa wil aanpakken, zal zich in de eerste plaats moeten richten op de bron, anders blijft het dweilen met de kraan open. Het is bijzonder verontrustend te zien hoe kernenergie, na een tijd terecht in de marge van het energiedebat te hebben verkeerd, weer helemaal terugsluipt op de Europese agenda. Maar kernenergie is geen milieuvriendelijk, geen veilig, geen goedkoop en dus geen acceptabel alternatief. Het afvalprobleem is daar een goed voorbeeld van. 
Kathy Sinnott,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de commissaris willen zeggen dat wanneer ik kijk naar het verslag, waarin radioactieve afvalstoffen duidelijk als dodelijk worden bestempeld, ik me afvraag waarom we kernenergie nog steeds als optie beschouwen. Ik heb zelfs al nieuwe lobbypraktijken gezien waarin geprobeerd wordt kernenergie voor ‘groen’ te laten doorgaan.
De richtlijn richt zich alleen op lidstaten die actief deelnemen aan de productie van kernenergie en op landen die de afvalstoffen accepteren. Ierland produceert geen kernafval en werkt ook geen kernafval op. In dit verslag is geen rekening gehouden met ons, maar toch moeten we beschermd worden vanwege Sellafield, een Britse opwerkingsfabriek die zeer dicht bij onze kust staat.
De Ierse Zee – de smalle strook water die ons van Sellafield scheidt – is vanwege Sellafield de meest radioactieve watermassa ter wereld geworden. Sellafield breidt uit en bereidt zich voor op de ontvangst van steeds meer radioactieve afvalstoffen met het oog op opwerking. Alle afvalstoffen van het Europese vasteland zullen hoogstwaarschijnlijk over de Ierse Zee vervoerd worden, en dat betekent een extra risico voor ons. Wij in Ierland lijken hier niets over te zeggen te hebben. We worden gezien als passieve toeschouwers. Niemand vraagt onze toestemming. De splijtstof kunnen we weigeren, maar niet de risico’s als onze buren die splijtstof accepteren. We hebben er als land voor gekozen om kernvrij te blijven. Dat zou moeten worden gerespecteerd, zowel wat betreft het accepteren van afvalstoffen als wat betreft het risico van het vervoer van afvalstoffen door onze wateren.
Op het gebied van roken zijn de wetgevers de invloed van meeroken gaan erkennen en hebben ze maatregelen getroffen om de mensen in de buurt van rokers te beschermen. Zo dienen we ook de gevolgen en de risico’s van opwerking, overbrenging en terugzending te erkennen voor allen, niet slechts voor de landen van oorsprong en bestemming die geld verdienen aan nucleaire handel. 
Alejo Vidal-Quadras (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, het doet mij genoegen dat er, na meer dan anderhalf jaar behandeling in het Parlement, eindelijk in de plenaire vergadering gestemd gaat worden over het verslag van de heer Seppänen. In de commissie heeft een ruime meerderheid zich achter de amendementen geschaard die nodig zijn om het voorstel van de Commissie te verbeteren en waarvan wij denken dat de Raad ze zal aanvaarden.
Ik wil met name graag wijzen op het nieuwe systeem van kennisgeving en toestemming voor de overbrenging van radioactieve afvalstoffen en verbruikte splijtstof, dat naar mijn mening zorgt voor maximale benutting van de automatische goedkeuringsprocedure, die indertijd al door het Europees Economisch en Sociaal Comité werd aangemerkt als een essentieel element voor het goed functioneren van de interne markt.
Bovendien komen de amendementen waarvoor in de commissie is gestemd volledig overeen met de oorspronkelijke doelstelling van het voorstel, namelijk het op één lijn brengen van de geldende wetgeving met het Gezamenlijk Verdrag van de Internationale Organisatie voor atoomenergie. In dit verband heeft het Parlement aangedrongen op een getrouwe reproductie van de definities van dat verdrag alsook van de toepassingssfeer van de richtlijn.
Ik wil graag een paar opmerkingen maken met betrekking tot de amendementen die mevrouw Harms heeft ingediend. Ten eerste zijn in genoemd verdrag heel duidelijk de voorwaarden neergelegd waaraan de lidstaten moeten voldoen om radioactief afval en verbruikte splijtstof te mogen exporteren, en ten tweede weerspreekt zij met haar aandringen op openbaarmaking van informatie over de overbrenging van dergelijke stoffen in hoge mate haar argumentatie in de commissie, waarbij zij waarschuwde voor het gevaar dat deze stoffen in weinig betrouwbare handen zouden vallen. Mevrouw Harms begrijpt vast wel welke risico's er ontstaan als deze gevoelige informatie voor iedereen toegankelijk wordt.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Seppänen bedanken voor zijn uitstekende werk, en ik dank alle schaduwrapporteurs voor hun uitstekende arbeid en samenwerking tijdens het hele proces. Verder wil ik nogmaals mijn steun uitspreken voor de amendementen die de commissie heeft goedgekeurd. We hopen dat het Parlement beseft dat de stemming van morgen niet een kwestie is van “kernenergie ja” of “kernenergie nee”, maar dat het gaat om een voorstel dat tot doel heeft de overbrenging van deze stoffen veiliger te maken. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ). –
   Ik wil de rapporteur feliciteren en benadrukken dat de richtlijn waarover we debatteren belangrijk is voor elk land van de Europese Unie, en in het bijzonder voor de landen die kerncentrales hebben. De voorstellen van de Commissie om samen te werken bij het transport en de berging van nucleair afval of verbruikte splijtstof weerspiegelen de geest van solidariteit van de EU en zijn toekomstgericht. Aan de andere kant bestaat er geen twijfel over dat de inspecties van het transport van radioactief afval en het systeem van toestemming vooraf strenger moeten worden.
Nu de eerste reactor van de kerncentrale van Ignalina gesloten is en er plannen bestaan om de tweede reactor over drie jaar ook te sluiten, heeft Litouwen een probleem met de opslag van verbruikte splijtstof. Op dit moment wordt het afval tijdelijk onder de grond opgeslagen in speciale gebieden. Als wordt besloten dat er een nieuwe, moderne kerncentrale moet worden gebouwd in Ignalina met behulp van de buurlanden, zal de voorliggende richtlijn nog veel relevanter worden voor de hele regio.
Ik wil ook wijzen op de noodzaak wetenschappelijk onderzoek naar de neutralisering van nucleair afval te bevorderen. Dit zou ook een prioriteit kunnen worden van het zevende kaderprogramma voor onderzoek van de Europese Unie. 
Marie Anne Isler Béguin (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, Frankrijk wekte een golf van verontwaardiging toen het de transporten van radioactieve afvalstoffen tot defensiegeheim verklaarde. Daarmee ontzegde het volksvertegenwoordigers en lokale gemeenschappen het recht op informatie over het feit dat er konvooien met levensgevaarlijke radioactieve stoffen hun gebied passeerden.
Onlangs nog, op 16 mei 2006, is een lid van een Franse maatschappelijke organisatie in voorlopige hechtenis genomen omdat hij in het bezit was van een impactstudie over de mate waarin het eveneens tot defensiegeheim verklaarde EPR-project is berekend op een ongeval met een neerstortend lijnvliegtuig.
Door in verhullende bewoordingen het Franse idee over te nemen dat de “informatie over [de] zendingen […] zorgvuldig wordt behandeld en tegen misbruik wordt beschermd” stelt de Commissie industrie, onderzoek en energie van het Parlement feitelijk voor om het defensiegeheim op Europees niveau te institutionaliseren.
Zal het Europees Parlement, allround wereldkampioen in het stimuleren en eisen van transparantie en democratische controle op het wereldtoneel, zijn eigen standpunt verloochenen en een uitzondering maken voor het kernenergievraagstuk? Ons Parlement zou flink aan geloofwaardigheid inboeten als het voor hoogradioactief afval het obscurantisme tot norm zou verheffen.
We weten dat het begraven van kernafval geen duurzame oplossing is. Daarom staan we afwijzend tegenover het plan om in Bure, in mijn regio, of waar dan ook een Europese stortplaats voor kernafval te maken. Bovendien is het onverantwoordelijk om het kernafvalprobleem, zoals wordt voorgesteld, af te schuiven op derde landen – bijvoorbeeld Oekraïne of Rusland. Het is een ethisch en moreel laakbaar idee als het gaat om nucleaire afvalstoffen waarop – laten we dat niet vergeten – eeuwig toezicht gehouden moet worden.
In de tussentijd bestaat de aanvaardbare oplossing – en dat is mijn antwoord aan mijn collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten – in het opslaan van het afval op het terrein van de kerncentrales. Dat is de enige plek waar het veilig is opgeborgen en het zou bovendien een einde maken aan het "afvaltoerisme" dat kriskras door Europa over de weg of het spoor plaatsvindt.
De vraag is, ten slotte: hoelang moeten de Europese burgers nog wachten totdat de transparantie met betrekking tot informatie ook voor de nucleaire sector geldt?
Romana Jordan Cizelj (PPE-DE ).
   – Dames en heren, als we de stabiliteit van ons systeem niet waarborgen, geen duidelijke regels aannemen en onze internationale verplichtingen op het gebied van energie niet nakomen, is al het gepraat over economische groei, meer werkgelegenheid en grotere concurrentiekracht van de Europese Unie niet gebaseerd op de harde feiten.
Of we het nu leuk vinden of niet, de implementering van de doelstellingen van de Lissabon-strategie is onlosmakelijk verbonden met het energieprobleem, met inbegrip van kernenergie. Kernenergie neemt een goede 30 procent van de opgewekte elektriciteit voor haar rekening, waarvoor 154 reactoren in Europa verantwoordelijk zijn. Wanneer de tegenstanders van kernenergie, en ook delen van het publiek, met deze cijfers geconfronteerd worden, beginnen ze altijd over kernafval. De tijd is nu rijp om de bestaande richtlijn uit 1992 betreffende toezicht en controle op overbrenging van radioactieve afvalstoffen en verbruikte splijtstof in lijn te brengen met de ontwikkeling van de moderne samenleving, en dat is precies wat het voorstel van de Commissie doet.
Prijzenswaardig zijn met name de vereenvoudiging van de huidige richtlijn, de duidelijke vaststelling van procedures en de vaststelling van de te gebruiken talen. Bovendien maakt de snelle technologische ontwikkeling tegenwoordig het hergebruik en de materiële terugwinning van niet minder dan 96 procent van al het hoogradioactief afval mogelijk. Om die reden steun ik het voorstel van de Commissie voor harmonisering van de procedures voor het beheer van verbruikte nucleaire brandstoffen, ongeacht de procedures die in de komende periode zullen worden gebruikt. Ik ben nadrukkelijk van mening dat dit document onze steun verdient.
Staat u mij tot slot toe dat ik de hoop uitspreek dat we op een coherente en constructieve manier te werk zullen gaan en dat we ons schikken naar het advies van de bevoegde Commissie industrie, onderzoek en energie. Ook hoop ik dat we de genoemde richtlijn in het Europees Parlement niet onnodig zullen belasten met aanvullende teksten of amendementen, waardoor hij moeilijk te implementeren wordt voordat we zelfs maar begonnen zijn. 
András Gyürk (PPE-DE ).
   – Met betrekking tot het onderwerp gezondheid en veiligheid verschaffen de artikelen 31 en 32 van het Euratom-Verdrag niet alleen een rechtsgrondslag voor de wet die nu geamendeerd wordt, maar houden deze voor ons ook een verplichting in.
Met de gezondheid en de veiligheid van de Europese burgers in gedachten moeten we de nucleaire wetgeving up-to-date houden. Ik ben ervan overtuigd dat we door het aannemen van het verslag-Seppänen genoeg doen om die verplichting die we hebben na te komen, en dat we Richtlijn 92/3/Euratom zo effectiever maken.
Ik denk dat het uitermate belangrijk is dat de wetgeving een middenkoers vaart, in verschillende opzichten. Ten eerste zorgt zij voor nauwgezette monitoring van radioactief afval en van verbruikte splijtstof, dat nu wordt opgewerkt zonder ongerechtvaardigde beperkingen en verboden. Ten tweede wordt de veiligheid van de burgers gegarandeerd zonder dat er in ruil daarvoor buitenproportionele lasten worden opgelegd aan de economische actoren.
Tot slot, hoewel de regeling de reikwijdte van de wetgeving vergroot, breekt zij niet met het subsidiariteitsbeginsel. Met andere woorden, hoewel de nieuwe wetgeving de mensen nieuwe garanties geeft, blijven de lidstaten verantwoordelijk voor het ontwerpen van regelingen voor specifieke nationale situaties, en ook voor het goed functioneren van de toezichthoudende autoriteiten die deze regelingen moeten handhaven. Dat laatste betekent echter ook dat we niet alleen gezamenlijk moeten zorgen voor de verfijning van de wetgeving die een stabiele basis voor veiligheid moet vormen, maar dat we ook moeten waarborgen dat de nationale autoriteiten die dit kader vormen effectief hun werk kunnen doen, zodat elke burger in de Europese Unie zich door de nieuwe richtlijn veiliger kan voelen.
Dit alles is ook van vitaal belang voor de toekomst van de Europese energievoorziening, omdat we moeten beseffen dat van het succes van deze complexe operatie ook afhangt of de burgers vertrouwen zullen krijgen in nucleaire energie. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, op de eerste plaats zou ik de Commissie graag willen bedanken voor het initiatief, want het is tijd dat de Commissie zich bekommert om de essentiële dingen in de Europese Unie, zoals de veiligheidsnormen en de extreme risico’s die deze technologie met zich meebrengt. Men moet beseffen dat de veiligheidsnormen die vandaag de dag gelden, compleet van elkaar verschillen en dat de naleving ervan in veel gevallen beter gecontroleerd moeten worden, door middel van een zogenaamde of een andere methode voor objectieve en transparante toetsing.
Ik vraag me in algemene zin af hoe het op dit terrein gesteld is met het overleg tussen Commissie, Parlement en de bevoegde lidstaten. Hoe staat het met de nieuwe strategie, op basis waarvan de nucleaire werkgroep van de Raad alle bevoegdheden naar zich toetrekt en de andere partners in het Europese besluitvormingsproces behandelt op een manier die niet meer past bij deze tijd? We moeten proberen een evenwichtige situatie te creëren door nu de verantwoordelijkheid te nemen voor controle en transparantie, die op dit zeer gevoelige gebied steeds harder nodig zijn, en niet te wachten totdat er ergens een ongeluk gebeurt en dan pas op zoek te gaan naar de verantwoordelijken en de schuldigen.
We moeten ook de mededingingskwesties serieus nemen, met name de vraag welke kosten ontstaan bij het beheer en de eindberging van afval, de vraag wat de kosten zijn in verband met de veiligheid en beveiliging van de transporten en de vraag volgens welke normen geopereerd wordt. Hier moet de Europese Unie in actie komen en gelet op het vijftigjarig bestaan van het Euratom-Verdrag verzoek ik iedereen een serieus debat aan te gaan waarin veiligheid en transparantie centraal staan. 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals gebleken is uit het debat van vandaag is er brede steun voor het verslag van de rapporteur. Ik wil de heer Seppänen nogmaals bedanken voor zijn uitstekende verslag, dat de steun van een grote meerderheid geniet in de Commissie industrie, onderzoek en energie.
Wat de kwestie van een verbod op de uitvoer van radioactief afval en verbruikte splijtstof vanuit de Gemeenschap betreft, zou ik artikel 13, lid 1, letter c), van de voorgestelde richtlijn in herinnering willen roepen, dat ook de uitvoer van radioactief afval en verbruikte splijtstof verbiedt naar landen die niet de vereiste administratieve en technische capaciteit bezitten om de verbruikte splijtstof of het radioactief afval veilig te beheren. De Commissie zal strikte criteria uitvaardigen om daarover te beslissen.
Het is aan de lidstaten om per geval te beslissen of zij toestemming verlenen voor een zending naar een derde land of niet, en daarbij moeten zij zich laten leiden door het strenge richtsnoer dat door de Commissie zal worden uitgevaardigd. Dat is het antwoord op de vraag die tijdens het debat naar voren kwam.
Ik ben nadrukkelijk van mening dat maximale transparantie nodig is als we ons bezighouden met energiekwesties. Dat geldt ook voor kernenergie. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats. 

