
Rübig
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Vragen aan de Raad worden niet meer beantwoord binnen de termijn die daarvoor geldt. Ondanks twee aanmaningen heeft de Raad de vragen van het Parlement niet beantwoord. Ik verzoek u dan ook ervoor te zorgen dat de Raad zijn verplichtingen ook op dit gebied nakomt.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Rübig. Uw verzoek zal in behandeling worden genomen.
  

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter. een voorstel van orde naar aanleiding van de vragen die aan de Commissie en de Raad zijn gesteld. De oliecrisis houdt momenteel heel Europa in zijn greep, en zo ook Frankrijk. Is het u bekend dat de Franse regering gisteren in reactie op deze crisis een serie maatregelen heeft genomen die duidelijk van invloed zijn op de mededinging en op de strijd tegen het broeikaseffect, en dat ze dus direct zeer ernstige consequenties voor Europa hebben?
Mevrouw Loyola de Palacio heeft vanochtend in de Franse pers een zeer interessante bijdrage geleverd aan de discussie over deze Europese crisis. Zou het mogelijk zijn dat zij zelf of de commissaris voor mededinging tijdens deze vergaderperiode een uiteenzetting geeft over de wijze waarop de Commissie denkt te reageren op de oliecrisis, over hoe de Commissie en de Raad denken te kunnen voorkomen dat Europa getroffen wordt door fiscale dumping en over de maatregelen die kunnen worden getroffen om Europa voor te bereiden op de gevolgen van de oliecrisis?

De Voorzitter
Mijnheer Lipietz, het door u aan de orde gestelde punt is natuurlijk bijzonder actueel en spoedeisend. De agenda is echter al vastgesteld. Het zal moeilijk zijn dit punt alsnog op te nemen, maar het voorzitterschap zal daar wel zijn uiterste best voor doen.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, de geachte afgevaardigde heeft een belangrijk verzoek gedaan. De Voorzitter heeft al duidelijk aangegeven dat hier vanochtend geen debat over kan worden gevoerd. Ik zal mevrouw De Palacio en de heer Monti in ieder geval laten weten dat het Parlement hen wil horen en dan zullen wij samen met de Voorzitter bepalen wanneer dat kan.

De Voorzitter
Mevrouw de commissaris, hartelijk dank voor uw beschikbaarheid.

Sport
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
de verklaring van de Raad over dopingbestrijding en de sociale functie van de sport;
de verklaring van de Commissie over de transfers van voetballers;
het verslag (A5-0203/2000) van mevrouw Zabell, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: Plan voor de bijdrage van de Gemeenschap aan de dopingbestrijding in de sport (COM(1999) 643 - C5-0087/2000 - 2000/2056(COS));
het verslag (A5-0208/2000) van de heer Mennea, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het verslag van de Commissie aan de Europese Raad teneinde de bestaande sportstructuren te vrijwaren en de sport haar sociale functie in het kader van de Gemeenschap te laten behouden - Verslag van Helsinki over sport (COM(1999) 644 - C5-0088/2000 - 2000/2055(COS)).

Buffet
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik u bedanken dat u deze ochtend aan de sport hebt gewijd. Over een week vindt de opening plaats van de Olympische Spelen in Sydney. Daarbij zullen atleten uit de hele wereld aanwezig zijn. De uitkomst is onbekend, alles is mogelijk. Zo is sport nu eenmaal.
De topsporters die klaar staan om u een onvergetelijke tijd te bezorgen, hebben ieder hun eigen achtergrond. Velen van hen zijn professionals, maar zij hebben in ieder geval twee dingen gemeen: hun selectie is het resultaat van vele jaren hard werken en eindeloze training, en ook van de inzet van vrijwilligers en instructeurs en publieke en particuliere middelen. Maar waar het vooral om gaat, is dat zij bij een vereniging of op school met sport zijn begonnen.
Om de sport te beschermen, moet dus zowel de plaatselijke amateurclub worden beschermd als de topsport, of die nu door amateurs of door professionals wordt bedreven. Topsport zorgt voor onvergetelijke uren; topsport brengt de sport naar het volk en heeft als zodanig een sociale educatieve functie. Topsport, zowel door amateurs als door professionals bedreven, is vandaag de dag volledig door de media ingelijfd. Steeds meer mannen en vrouwen bedrijven sport, ongeacht hun leeftijd of hun situatie. Sport is een maatschappelijk fenomeen geworden.
Niemand verbaast zich er dan ook over dat deze menselijke activiteit soms ontspoort en gepaard gaat met gewelddadigheden of racisme, of de geldzucht aanwakkert. Het is niet aan mij om het financiële aspect van sport streng te veroordelen. De sport heeft middelen nodig en dat mogen dan niet alleen maar openbare middelen zijn. Het gaat er niet om een sport waar geen geld voor beschikbaar is, aan te merken als een zogenaamde zuivere sport en een sport waar wel geld voor is, als een verdorven sport. Nee, het gaat om iets heel anders. De vraag die wij moeten beantwoorden is deze: zal de sport haar normen en waarden overeind weten te houden door het voor de sport beschikbare geld juist te beheren en te voorkomen dat sport door geld wordt gedicteerd.
Laten we er geen doekjes om winden: dit probleem zal zich niet pas over twintig jaar voordoen, het doet zich nu al voor. Sport vormt zo' n aantrekkelijk schouwspel dat het geld de overhand heeft gekregen en financieel gewin het belangrijkste is geworden. De ethiek van de sport wordt opgeofferd en de sporters worden als handelswaar beschouwd. Iedereen kent de voorbeelden van de transfers van soms nog piepjonge sporters, de schokkende bedragen die met sommige mediacontracten of transfers gemoeid zijn en de overbelaste sportkalender. Iedereen maakt zich zorgen over de plannen van een aantal particuliere groepen om buiten alle nationale en internationale bonden om eigen competities te organiseren, waarbij maar één criterium geldt, namelijk het budget van de clubs, zoals wij recent hebben kunnen zien in het voetbal en vervolgens het basketbal.
Wat voor een soort sport willen wij in de 21ste eeuw? Het antwoord op deze algemene, fundamentele vraag hangt af van de antwoorden die wij vinden op deze dagelijkse problemen. Wij kunnen twee dingen doen: of wij nemen de geconstateerde uitwassen als uitgangspunt en stellen vast dat de sport zuiver door de markt wordt gedicteerd en de sportlieden door hun toegevoegde waarde. In dat geval moeten de mededingingsregels van toepassing worden verklaard, moeten er minder regels komen, waardoor de huidige waanzin verder toeneemt, en moeten wij accepteren dat jongeren van 18-20 jaar worden gekocht en verkocht uit naam van het vrije verkeer. Of wij nemen de oorspronkelijke structuur van de moderne sport in Europa als uitgangspunt, met zijn humanistische waarden en verenigingsstructuren, en besluiten de sport weer de juridische en institutionele middelen te geven om de diverse takken van sport binnen de federaties te kunnen beschermen. Daarbij moet dan rekening worden gehouden met de economische en sociale belangen die momenteel op het spel staan.
Deze laatste optie, waar het Franse voorzitterschap voor kiest, betekent niet dat de status-quo wordt gehandhaafd. Integendeel, deze optie stelt dat er vanuit de sportbeweging en vanuit de landen vernieuwende voorstellen zullen komen - het doet me deugd dat dit nu ook gebeurt met de kwestie van de transfers - om de strijd aan te binden met de huidige uitwassen op sportgebied, om de sportbeoefening te bevorderen en de verenigingsstructuren te beschermen.
Geachte afgevaardigden, het Europees Parlement heeft al heel hard aan deze optie gewerkt en in de Raad wordt langzaam maar zeker vooruitgang geboekt. In juni 1997 zijn de ministers van Sport bijeengekomen in het Stade de France en daarna in Duitsland, Finland en Portugal. Verder zijn er de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte verklaring, de conclusies van de Raad van Wenen en het Verslag van Helsinki over sport, dat december vorig jaar het licht zag. Bovendien is tijdens de Raad van juni 2000 in Feira, in Portugal, een duidelijke oproep gedaan om bij de uitvoering van het communautair beleid rekening te houden met de specifieke kenmerken van de sport.
Het Franse voorzitterschap wil graag duidelijk vastleggen wat de specifieke kenmerken van de sport zijn, en tevens wat de erkenning daarvan betekent. Het is daarom zeer belangrijk om te erkennen dat sport deel uitmaakt van het dagelijks leven van miljoenen mannen, vrouwen en jongeren, dat er honderdduizenden vrijwilligers bij betrokken zijn, dat het een onvervangbaar middel is voor opvoeding en integratie in de burgergemeenschap, dat sport dus vóór alles gelegenheid biedt voor persoonlijke ontplooiing en respectvolle ontmoetingen met anderen. Sport smeedt banden. Die federale samenhang hebben we nodig. Ik ben blij dat dit wordt onderstreept in het door de heer Mennea ingediende en door de Commissie aangenomen verslag. In het kader van deze benadering hebben mijn collega' s uit de 15 lidstaten en ik nauw samengewerkt met de commissaris, mevrouw Viviane Reding. Na twee vergaderingen van de door het Portugese voorzitterschap in leven geroepen werkgroepen, een vergadering van de trojka en talloze bilaterale contacten met mijn collega' s uit de 15 lidstaten, kan ik u een aantal doelstellingen noemen waarover in de Raad de grootste eenstemmigheid is bereikt.
Het eerste vraagstuk betreft de bescherming van minderjarige sporters. Er moet een eind worden gemaakt aan commerciële transacties met minderjarige sporters. Er zouden specifieke maatregelen moeten worden getroffen ter bescherming van de gezondheid van jonge atleten, met name om te voorkomen dat zij dopingmiddelen gaan gebruiken en om ervoor te zorgen dat zij naar school gaan en een beroepsopleiding volgen. Daarom is de bescherming van jonge sporters een van de punten op de agenda van de vergadering van de ministers van Jeugdzaken van 9 november. Gezien de richtlijn van 1994 inzake de bescherming van jongeren op het werk, heb ik goede hoop dat er op dit punt nauwkeurige aanbevelingen in het verschiet liggen.
Ten tweede ben ik er tevens voorstander van dat er bepalingen komen voor het behoud van het opleidingsbeleid van de sportclubs. De sportbonden en de landen moeten, als zij dat wensen, maatregelen kunnen nemen om de opleidende club te beschermen. Het moet mogelijk zijn om bepaalde clausules op te nemen, zoals de verplichting om het eerste beroepscontract af te sluiten met de opleidende club, eventueel gecompenseerd door een vergoeding die in verhouding staat tot de kosten van de opleiding. Tegelijkertijd valt het onder de verantwoordelijkheid van de internationale sportinstellingen om maatregelen te nemen die het mogelijk maken de bedrijfsvoering van de clubs te controleren en uitwassen, met name op het gebied van transfers, te voorkomen.
Ten derde en meer in het algemeen lijkt het me dringend noodzakelijk om de centrale en unieke rol van de sportbonden te erkennen. De sportbonden moeten mijns inziens een centrale rol toebedeeld krijgen bij de organisatie van competities, het opstellen van spelregels en de uitreiking van titels. Het gaat er mij niet om de sportbonden rechten te geven zonder dat daar iets tegenover staat. Ze moeten exclusieve rechten krijgen, maar tegelijkertijd moeten de plichten en verantwoordelijkheden van de sportbonden als instanties van algemeen belang nauwkeurig worden vastgelegd in het kader van de herverdeling.
De erkenning van de specifieke kenmerken van de sport vormt een zeer uitgebreid werkterrein. Het is hoog tijd dat er duidelijke vooruitgang wordt geboekt. Ik geloof dat het een race tegen de klok is. Frankrijk heeft besloten dit tijdens haar voorzitterschap tot prioriteit te maken. Ik verwacht veel van de bijdrage van uw Parlement en ik begrijp dat u een artikel in het verdrag wilt laten opnemen om te zorgen dat met deze aspecten voldoende rekening wordt gehouden.
Dan kom ik nu bij de strijd tegen doping, een dossier dat alle voorrang verdient. Ik constateer dat het Europees Parlement deze zorg deelt, zoals blijkt uit uw verslagen en resoluties. U weet dat het een lange en moeizame strijd is. Met het oog op de volksgezondheid en het behoud van de ethiek in de sport moeten we die strijd onafgebroken blijven voeren. Recente dopingaffaires hebben aangetoond dat we er nog lang niet zijn. Toch verwerp ik de fatalistische redenering "iedereen gebruikt doping" , want dan kunnen we net zo goed meteen ophouden. Wij moeten niet alleen de sportbeweging optrommelen, maar ook de landen en de Europese Unie.
Het Internationale Agentschap voor de bestrijding van doping is er gekomen omdat de Europese Unie dat wilde. Dit agentschap bestaat nu. Het IOC heeft de doelstellingen van de strijd tegen het gebruik van doping tijdens de Olympische Spelen van Sydney vastgesteld. Toch zijn de lidstaten van de Europese Unie er, zoals u weet, nog niet over uit of rechtstreekse deelname van de Europese Unie aan de instanties van het Internationale Agentschap voor de bestrijding van doping en dus ook aan de financiering ervan, wenselijk is. Ik zou vooral op dat punt de nadruk willen leggen want uit de gedachtewisselingen met de Europese Commissie blijkt dat zij alleen stappen zal zetten op weg naar deelname van de Europese Unie als zij daartoe een krachtig en eensgezind politiek signaal ontvangt.
Ik voor mij ben van mening dat de rechtsgrondslagen voor een dergelijke deelname aanwezig zijn. Dopinggebruik is duidelijk een zaak van volksgezondheid. Kijk maar naar het toenemend gebruik van dopingmiddelen door jonge amateursporters. Het gaat ook om de strijd tegen de handel in deze middelen en dus om samenwerking tussen politie en douane. En tot slot betekent de strijd tegen dopinggebruik ook dat er meer onderzoek moet worden gedaan.
Zoals wordt voorgesteld in het door mevrouw Zabell opgestelde en door de parlementaire commissie goedgekeurde verslag, moeten we er dus naar streven dat de Europese Unie met één stem spreekt en zich actief opstelt om de doeltreffendheid van het Agentschap te garanderen. De juridische aspecten van de betrokkenheid van de Europese Unie bij het Agentschap moeten nog worden uitgewerkt, en in afwachting daarvan hebben wij, in samenwerking met mijn collega' s in de trojka, een contactcomité ingesteld dat zeer van nut zal zijn. Het statuut van het Agentschap zal ook moeten worden aangepast, zodat het de juiste middelen heeft om in alle landen op te treden. De publieke opinie, de sporters en sportsters, iedereen die belangstelling heeft voor sportieve krachtmetingen, wacht op deze besluiten. De geloofwaardigheid van de strijd tegen het gebruik van doping staat op het spel.
Geachte afgevaardigden, de Europese sport bevindt zich op een keerpunt in zijn ontwikkeling. Ik zou graag zien dat de sport ons onvergetelijke momenten blijft schenken, dat ze voor de jeugd blijft wat ze is: een manier om te leren en deel uit te maken van de gemeenschap, want dat hebben jongeren nodig. Dat de sport dus voor onze kinderen een leerschool voor het leven blijft vormen. Maar we moeten tegelijkertijd ook stilstaan bij de honger die de sport oproept en die haar bedreigt. Ik ben ervan overtuigd dat de ondubbelzinnige standpunten die u weldra zult innemen met het aannemen van deze twee verslagen, een belangrijke bijdrage zullen vormen aan het debat. Ik wil u daarvoor bedanken en ik hoop dat wij daar gezamenlijk aan kunnen blijven werken.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft me gevraagd een verklaring af te leggen over het transfersysteem en over de paniek die de sportwereld in zijn greep houdt, zoals de pers ons meldt. Ik heb uiteraard goede nota genomen van de verklaringen van mevrouw Buffet. Ik dank haar van harte voor het werk dat het Franse voorzitterschap op zich heeft genomen in het belang van de sport, en voor de solidariteit met de Commissie en het Parlement, waarvan zij blijk geeft. Ik hoop van harte dat het Franse voorzitterschap zal worden afgesloten met een zeer positief resultaat voor de sport in Europa.
Mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen wil ik pas aan het eind van dit debat reageren op het verslag over het gebruik van doping en het belang van de sport. Ik zal op dit moment dus alleen een verklaring afleggen over het probleem van de transfers.
De benadering waar de Commissie voor heeft gekozen met betrekking tot de sport, is vastgelegd in het verslag van Helsinki. Wij willen dat de sport een sociale functie heeft. Dit verslag roept de sportbeweging, de lidstaten en de Europese Unie op hun krachten te bundelen om ervoor te zorgen dat de sport, in de nieuwe economische context, een rol kan blijven spelen als instrument voor educatie en integratie op basis van waarden als fair play, gelijkheid van kansen en erkenning van verdiensten.
Het spreekt vanzelf dat de bepalingen in de communautaire wetgeving, met name het non-discriminatiebeginsel, het vrije verkeer van personen en de mededingingsregels, van toepassing zijn op de sport. Het spreekt eveneens vanzelf dat de Europese Commissie - zoals benadrukt wordt in de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte verklaring - de sociale reikwijdte van de sport en het belang van de dialoog met de sportbeweging erkent. Het is vanuit deze optiek dat de Commissie, onder directe verantwoordelijkheid van mijn collega Mario Monti, verscheidene mededingingskwesties met betrekking tot de sport onderzoekt.
De Commissie erkent dat de sportbeweging vrij is om de spelregels te bepalen die nodig zijn voor het goed functioneren ervan. De Commissie erkent de specifieke kenmerken van de sport in die zin dat er een bepaalde mate van gelijkheid vereist is wat betreft de concurrentie tussen spelers en clubs, om te kunnen garanderen dat de uitslag niet al van tevoren vaststaat. Dat is immers de essentie van de sport, zoals de minister zo-even heeft benadrukt. De Commissie doet alleen vooronderzoek naar zaken met een communautaire en economische dimensie.
Dan de huidige kwestie van de transferregels van de FIFA. Ik wil er graag op wijzen dat de Commissie al in 1998, na een aantal klachten, de verenigbaarheid van de transferregels van de FIFA en de mededingingsregels aan de orde heeft gesteld, en de FIFA een lijst van bezwaren heeft gestuurd. De Commissie is van mening dat de regels van de FIFA de transfers onrechtmatig in de weg staan. Dat is met name het geval wanneer die regels de voorwaarden bepalen van een transfer aan het eind van een contract van een speler, en vooral als dat contract zowel conform het nationale arbeidsrecht als conform de contractsbepalingen verstreken is, en als de financiële vergoeding is vastgesteld en betaald.
In tegenstelling tot wat soms in de pers wordt beweerd, is de Commissie geenszins van plan het transfersysteem gewoon maar af te schaffen of een situatie te scheppen waarin de spelers in een opwelling hun contract kunnen verbreken. Als hoedster van de Verdragen wil de Commissie dat de FIFA een transfersysteem toepast dat evenzeer rekening houdt met de beginselen van het Gemeenschapsrecht als met de specifieke kenmerken van de sport. Het huidige systeem beantwoordt aan geen van deze eisen. Het staat zowel de concurrentie tussen de clubs als het vrije verkeer van de spelers in de weg. Het heeft bovendien niet kunnen voorkomen dat de sport ten prooi is gevallen aan overcommercialisering, dat er een tweedeling is ontstaan tussen rijke clubs en minder rijke clubs, en dat de spelers - met name de jongere - het voorwerp zijn geworden van speculatie.
Jarenlang, geachte afgevaardigden, heeft de Commissie "geduldig" gewacht tot de FIFA ter vervanging van het huidige systeem met een methode zou komen waarmee gezamenlijk een voor allen bevredigende en gelijkwaardige oplossing kon worden gevonden. Mario Monti en ik hebben contact gezocht met de voetbalwereld. Wij hebben erop gewezen dat overeenkomstig het nationale arbeidsrecht een zekere schadeloosstelling gerechtvaardigd is wanneer een speler zijn contract met een club verbreekt om voor een andere club te gaan spelen. Wij hebben benadrukt dat de Commissie, om te voorkomen dat het verloop van de kampioenschappen wordt beïnvloed, natuurlijk bereid is regels te accepteren waarbij de transfers beperkt worden tot een bepaalde periode. Wij hebben vooral ook verklaard dat alle inspanningen op het gebied van de opleiding van jonge spelers moeten worden aangemoedigd. Daarbij is een financiële vergoeding - die een afspiegeling is van de opleidingskosten die een club maakt voor jonge spelers - acceptabel, behalve natuurlijk wanneer dit leidt tot een verstikkende afhankelijkheid van de jonge spelers ten opzichte van de clubs.
Wij hebben dus jaren moeten wachten op een antwoord dat maar niet kwam. De Commissie kan natuurlijk niet wachten tot ze een ons weegt, en dat is de reden waarom Mario Monti en ik de afgelopen maanden heel duidelijk hebben verklaard dat de FIFA andere oplossingen moet aandragen, of anders - en dat wil natuurlijk niemand - het risico loopt een verbodsbesluit opgelegd te krijgen.
Mario Monti en ik zijn verheugd te vernemen dat onze oproep deze keer gehoor lijkt te hebben gevonden. Vorige week heeft de FIFA toegegeven dat haar transferregels niet in overeenstemming zijn met de communautaire wetgeving en heeft zij aangekondigd een ander systeem te willen invoeren. Omdat de details van dat systeem nog niet zijn uitgewerkt, kan ik hier op dit moment nog niets over zeggen. Maar wij hebben een eerste ontwerpvoorstel ontvangen. Vanmiddag heb ik een ontmoeting met de leiders van de UEFA en een delegatie van de nationale bonden. Zij zullen ook voorstellen doen. De diensten van Mario Monti zullen deze voorstellen in samenwerking met mijn diensten en die van Anna Diamantopoulou op zo kort mogelijke termijn te bestuderen. Onze deuren staan dus altijd open voor iedere vorm van debat en onderhandeling die tot overeenstemming kan leiden.
Tot besluit wil ik nogmaals benadrukken dat de Commissie zich sterk maakt voor een Europees model voor de sport en de sportieve waarden. Het Europees Parlement - en ik dank het daarvoor van harte - heeft herhaaldelijk verklaard dat het deze inzet deelt. Het zal zijn inzet mijns inziens bevestigen door het aan het verslag van Helsinki gewijde verslag van de Commissie aan te nemen. Ik heb aan het begin van mijn betoog al gezegd dat het Franse voorzitterschap er namens de Raad blijk van heeft gegeven eveneens veel waarde te hechten aan de sport en de sportieve waarden. Als ik mij niet vergis, zitten wij dus allemaal op dezelfde golflengte. De Gemeenschap handelt in het belang van de sport vanwege de schoonheid van het spel, en ik ben er nu al van overtuigd dat als iedereen zijn steentje bijdraagt, er snel een bevredigende oplossing in zicht zal komen in het belang van de sport, in het belang van het voetbal en in het belang van Europa.

Zabell
Mijnheer de Voorzitter, het dopingprobleem is niet nieuw. Al meer dan een eeuw geleden, in 1896, viel het eerste dodelijke slachtoffer als gevolg van doping. Toen had een wielrenner verdovende middelen gebruikt.
Er werd echter pas na de Olympische Spelen van Helsinki in 1952 een voorzichtig begin gemaakt met maatregelen ter bestrijding van het dopinggebruik. Bij de Tour de France van 1998 werden duidelijk grenzen overschreden. Toen werd het dopingprobleem serieus aangepakt. Wij hebben vanmorgen al gehoord dat de dopingproblematiek een prioriteit is voor het Frans voorzitterschap, de Raad en de Commissie.
Wij moeten nagaan waarom doping bestaat en waarom het gebruik van stimulerende middelen de laatste jaren zo enorm is toegenomen. Enerzijds hebben de overcommercialisering van de sport, de overbelasting van de sportkalender en de steeds hogere fysieke en mentale eisen die aan sportmannen en ­vrouwen worden gesteld, tot een steeds zwaardere competitiedruk geleid. Vroeger gold voor de sport het motto van Pierre de Coubertin: "het deelnemen is het belangrijkste". Nu lijkt het er meer op dat de eerste wint, de tweede verliest en de anderen alleen maar meedoen. Aan de andere kant moeten wij niet uit het oog verliezen dat er de laatste tijd steeds meer controles binnen maar vooral ook buiten de wedstrijdsport worden verricht, waardoor er natuurlijk ook meer gevallen van doping worden ontdekt.
Het is van het grootste belang dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen twee soorten doping. Enerzijds de opzettelijke of geplande doping, waarbij precies wordt uitgezocht welke stoffen de sporter op welk moment moet gebruiken ter verbetering van zijn fysieke prestatievermogen. Dit gebeurt natuurlijk vooral bij sporten die daartoe over de nodige middelen beschikken. Anderzijds is er de onopzettelijke doping, die vaak niet eens het prestatievermogen van de sporter verbetert. Deze komt vooral voor bij sporten met weinig middelen, zodat de publieke opinie er vaak niet eens weet van heeft.
Uiteraard moeten beide soorten doping worden bestreden, zij het dat zij wel ieder een geheel eigen benadering behoeven. Het bestrijden van de opzettelijke of geplande doping is het moeilijkst. Politiële samenwerking is daarbij van groot belang, want met de handel in dopingstoffen is jaarlijks 1.000 miljoen euro gemoeid. Ook is het belangrijk dat er naar de sportlieden wordt geluisterd op het moment dat de sportkalender wordt gemaakt of er een wedstrijd of test wordt gepland. Soms wordt er meer van hen verlangd dan het lichaam zonder hulp van buiten kan verdragen. Bij de bestrijding van doping is internationale samenwerking onontbeerlijk. Het is niet een probleem van de afzonderlijke lidstaten. De Europese Unie zal dan ook beslist aansluiting moeten zoeken bij het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping.
De bestrijding van onopzettelijke doping is veel eenvoudiger. Deze is hoofdzakelijk het gevolg van een gebrekkige voorlichting aan de sportlieden. In het verslag wordt dan ook voorgesteld om de farmaceutische producten te voorzien van een duidelijk etiket met vijf Olympische ringen en een verkeerslicht. Bij de aanschaf van een geneesmiddel kan de sporter duidelijk de verschillende signalen zien. Indien het licht op rood staat, kan het product bij een test een positief resultaat opleveren. Bij groen licht loopt de sportman of -vrouw geen enkel risico. Oranje licht betekent dat het gebruik van het product bij een test een positief resultaat kan opleveren en dat de betrokken sporter wordt geadviseerd deskundig advies in te winnen alvorens het product te gebruiken. Dit is van groot belang, want in vijftien lidstaten circuleren momenteel vijftien lijsten met verboden stoffen en de handelsnaam van een en hetzelfde medicijn kan per land verschillen. In dit verband wordt om de bemiddeling van het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling verzocht.
Hoewel er dus verschillende soorten doping zijn, is de manier waarop de sportmannen en -vrouwen worden behandeld steeds dezelfde. Vanaf het moment dat het resultaat positief is, worden zij schuldig bevonden. Zij hebben niet het recht hun onschuld aan te tonen en ook wordt niet gekeken of de doping al dan niet opzettelijk is gebruikt. Overal elders worden deze factoren wel in aanmerking genomen. Wij verzoeken de Europese Commissie om binnen het vijfde kaderprogramma onderzoek te doen naar dopingmiddelen, opsporingsmethoden, het effect van het gebruik van dopingmiddelen op de gezondheid van sporters en de natuurlijke beperkingen van door het menselijk lichaam aangemaakte hormonen.
Met betrekking tot de laboratoria is het van groot belang dat zij voldoen aan ISO-normen aangaande het uniform inzamelen en onderzoeken van monsters. Tevens dient de bescherming en het vertrouwelijke karakter van gegevens met betrekking tot monsternemingen en de afhandeling van strafrechtelijke procedures te zijn gegarandeerd, onder vrijwaring van het recht op een persoonlijke levenssfeer en van de goede naam van de betrokken sportlieden.
Tenslotte noem ik de sancties. Indien er ook anderen dan de sporter bij de doping zijn betrokken, bijvoorbeeld sportclubs, -verenigingen, -bonden, artsen, trainers, enzovoort, dienen ook zij aan sancties te worden onderworpen. Wij moeten namelijk goed beseffen dat de carrière van de sporter altijd van korte duur is.

Mennea
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie moet ervoor zorgen dat sport de rol en de aandacht krijgt die haar toekomt en dat de regels duidelijk en ondubbelzinnig zijn. Het sportsysteem waar Europa naar moet streven, moet alle burgers het recht op sport bieden en erop gericht zijn de sociale functie en traditionele waarden van sport te behouden zonder de economische en juridische ontwikkeling ervan te negeren.
Daarom volstaat de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte verklaring over sport niet meer om de verwezenlijking van de doelstellingen te kunnen waarborgen. De sport moet opnieuw worden gedefinieerd: sport kan niet worden gescheiden van opvoeding en vorming van jongeren, van vrije tijd en van de herintegratie van gemarginaliseerde groepen en gehandicapten.
Sport moet een essentieel element voor de opvoeding en integratie van alle sociale klassen vormen. Ze moet bovendien in staat zijn zich aan te passen aan en zich te ontwikkelen binnen de recente commercialiseringsgolf, zonder haar autonomie te verliezen. Wil de Europese Unie van nut zijn voor de veranderingen en de ontwikkeling in de sportwereld, dan zijn enkele innovaties nodig.
De centrale commissie heeft al meerdere malen gezegd dat zij de piramidestructuur van de sportorganisaties en de sociale functie van de sport niet meer kan waarborgen. Een rechtsgrondslag is daarom onontbeerlijk: zonder een dergelijke grondslag bestaat het gevaar dat al het tot nu toe bereikte ongedaan wordt gemaakt.
Europa moet vastberadener optreden tegen doping, een fenomeen dat helaas snel om zich heen grijpt en niet langer alleen maar de sportwereld betreft: de opkomst van deze plaag heeft een toename van zeer lucratieve illegale praktijken veroorzaakt, waarbij een groot aantal criminele organisaties betrokken is. We moeten erkennen dat de bestrijding van dopinggebruik door sportorganisaties alleen een totale mislukking is gebleken.
Europa zou daarom moeten overwegen een voor alle lidstaten geldende communautaire strafregeling uit te vaardigen en een onafhankelijk en transparant Europees Agentschap tegen doping op te richten. Bovendien moeten alle economische activiteiten op sportgebied worden onderworpen aan de regels van het Verdrag. Het monopolie dat de sportorganisaties hebben op sommige activiteiten heeft een groot aantal problemen veroorzaakt. Deze activiteiten moeten dan ook zorgvuldig worden gecontroleerd en zo mogelijk worden beperkt.
Associatievorming in de sport moet worden aangemoedigd, op voorwaarde dat ze solidariteit met minder winstgevende sportactiviteiten en sociaal achtergestelden, met name gehandicapten, tot doel heeft. Ook moeten we de rol van sport en lichamelijke opvoeding in het onderwijsprogramma proberen te verbeteren.
Bovendien moeten het beroep en de status van sportlui door de lidstaten afdoende worden beschermd en erkend. De Europese Unie heeft de plicht sportlui die tijdens hun carrière niet aan de toekomst hebben gedacht, na afloop ervan te helpen bij het zoeken naar werk. Ook moeten de beroepskwalificaties van sportlui op Europees niveau worden erkend en hun beroepsopleiding worden bevorderd.
De commercialisering van jeugdsport moet resoluut en met kracht worden bestreden. Jongeren moeten zo laat mogelijk tot de beroepssport worden toegelaten. Ook moeten de statuten van nationale en internationale sportfederaties missies en duidelijke, ondubbelzinnige regels bevatten.
We moeten geweld bij sportevenementen bestrijden en de veiligheid van onze burgers garanderen. Bovendien moeten vaste dienstverbanden voor sporters, die in veel sportfederaties gangbaar zijn, worden afgeschaft. Deze zijn namelijk strijdig met de elementairste beginselen van de grondwetten van de lidstaten.
Zonder een rechtsgrondslag voor het woord "sport" zal Europa weinig kunnen uitrichten op dit gebied. Europa moet dus overwegen onafhankelijk op te gaan treden, niet om andere organismen hun autonomie te ontnemen, maar om bij te kunnen dragen aan het behoud van de waarden en de functies van sport.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, voor de Commissie juridische zaken en interne markt ging het vooral daarom dat de verdragsbepalingen die door het arrest-Bosman geconcretiseerd werden, ook in het toekomstig communautair beleid gevolgd worden. Wij zijn de Commissie ten principale dan ook dankbaar dat ze in haar verslag voorwaarden in die zin heeft gesteld. In deze kwestie staan wij ook zonder voorbehoud achter het standpunt van de Commissie.
Het mededingingsrecht en de werknemersvrijheid nopen ons daartoe. Mevrouw Reding heeft dit reeds treffend naar voren gebracht. Daarom betreur ik des te meer dat vele verantwoordelijken in voetbal- en andere sportverenigingen niet in staat zijn iets bij te leren noch een dialoog te voeren, zoals de laatste dagen is gebleken. Wanneer men naar het commentaar van de laatste dagen luistert, lijkt het vooroordeel dat de capaciteiten van vele voetballers in hun benen in plaats van in hun hoofd zitten, bevestigd te worden.
Wie nu eist dat de regeringsleiders ingeschakeld worden om het Europees recht op zijn kop te zetten, laat volgens mij zien dat hij niet weet hoe de juridische situatie in elkaar zit. De staatshoofden en regeringsleiders zijn terzake helemaal niet bevoegd. Alleen de Europese Commissie is bevoegd ervoor te zorgen dat de Europese verdragen nageleefd worden. En zij vervult de taken die ze moet vervullen. Ik herhaal dat ik de houding van de Commissie in deze kwestie zonder voorbehoud steun.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, tien dagen voor de opening van de Olympische Spelen waart de doping als een spook door Sydney. Het Internationaal Olympisch Comité houdt ons gewoon voor de gek als het spreekt over dopingvrije Olympische Spelen. Wij weten toch dat een maand geleden 1000 spuitjes met erythropoietine uit een ziekenhuis in Sydney werden gestolen, dat de legendarische figuren van de Olympische geest openlijk verkondigen dat voor elke verboden stof anti-dopingtests bestaan, maar dat het Internationaal Olympisch Comité door de knieën gaat voor de grote economische belangen en niets wil weten van deze tests.
Minister Buffet, die vandaag een prachtige toespraak heeft gehouden, verklaarde op 4 augustus in "Le Monde" : "in de strijd tegen doping ontbreekt vooral een sterke politieke wil" . Naar het schijnt is deze wil nauwelijks bestand tegen de enorme druk van niet alleen de commercialisering maar ook de onbezonnen en oppervlakkige slogan van de Olympische Spelen: "Sneller, hoger, sterker" . Deze politieke wil krijgt bijna geen been aan de grond omdat de industrie van verboden stoffen steeds gulziger wordt en meer wil. Er werd al gezegd dat wij hier geconfronteerd zijn met een omzet van 1 miljard euro. Dit cijfer is echter in feite veel en veel hoger als wij beseffen dat er ook nog zachte doping bestaat, die zich steeds meer verspreidt in de fitnesszalen, de schoonheidsinstituten en weet ik waar nog meer.
Wij moeten zo snel mogelijk onze politieke rol spelen en zorgen voor harmonisatie van de lijsten met verboden stoffen en de analysemethodes voor de nieuwe stoffen die onophoudelijk door de industrie worden geproduceerd. Ook moeten wij de sancties harmoniseren en toepassen, en de verantwoordelijken zien op te sporen. Natuurlijk moet de Europese Unie ook actiever deelnemen aan het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping en zich houden aan al hetgeen de voorzitter van de Raad zojuist zei. Ik ben het daar trouwens roerend mee eens. Tot slot is volgens mij dit Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping voor doping niet meer dan waarnemer in Sydney. Als ook wij ons echter beperken tot een rol van waarnemer zal er van de strijd tegen doping nooit iets terechtkomen.

Martens
Voorzitter, sport is populair. Euro 2000 ligt net achter ons. De Olympische Spelen liggen voor ons en vooral steeds meer mensen doen in hun vrije tijd aan sport. Het is gezond. Het brengt mensen samen, mensen van alle rangen, standen, leeftijden, rassen. Dat is natuurlijk buitengewoon belangrijk in onze vergaand geïndividualiseerde samenleving. Tegelijkertijd, er is al op gewezen, zijn er ook vaak negatieve aspecten: geweld rondom de wedstrijdvelden, dopinggebruik, toenemend gebruik van versterkende middelen, meer en meer ook in de amateursport, en de grote druk op sporters vanwege de grote economische belangen.
Daarom juichen wij het van harte toe dat de Europese Commissie het initiatief heeft genomen om de sociale functie van sport te accentueren en na te gaan hoe de economische dimensie van sport in overeenstemming kan worden gebracht met de educatieve en andere functies. De EVP steunt die doelstelling van harte en heeft amendementen ingediend om die lijn te versterken. Voorstellen om de sportorganisaties verder te steunen om te investeren in mensen, in teamgeest en om het juridisch kader te verbeteren voor sport. Nu is er alleen maar de verklaring bij het Verdrag van Amsterdam.
Ten aanzien van enkele concrete problemen in de sport wil ik nog het volgende zeggen. Transferproblematiek. Sinds het Bosman-arrest zijn met name de kleinere clubs in grote problemen geraakt, de commissaris heeft er al op geduid, met name in de kleinere landen, zoals Nederland waar ik vandaan kom. Ze worden niet voldoende gesteund en gecompenseerd voor de vaak grotere investeringen voor training en opleiding. Wij hopen dat er dan ook op korte termijn van de Commissie, in samenwerking met de sportorganisaties, voorstellen komen om hierin te voorzien. De sportbonden zoals de UEFA en de FIFA hebben ook al voorstellen hiervoor gedaan.
Doping is een groot internationaal probleem. De rapporteur die een fantastisch verslag heeft geschreven, heeft er al over gesproken en internationale samenwerking is dan ook onontbeerlijk op dit punt. Wij zullen internationaal overeenstemming moeten bereiken over wat wij onder doping verstaan en aansluiting moeten zoeken bij het Wereldagentschap voor doping. Het merken van farmaceutische producten met het "doping-safe" logo en een indicatie zou goed zijn en ook een beter actief preventiebeleid zou goed zijn.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten had de Commissie om een verklaring inzake de voetbaltransfers gevraagd die bij dit gecombineerd debat gevoegd kon worden. Ik ben blij met de verklaring van de commissaris. Deze heeft onze steun. Ik raad haar wel aan om voortaan eerst naar het Parlement te komen. Nu zijn de plannen van de Commissie uitgelekt en moest de commissaris de pers te woord staan en daarbij waarheden als een koe verkondigen. Het is veel beter om eerst in het Parlement te verschijnen en zich van onze steun verzekerd te weten.
Het onderwerp van de transfers vat de situatie waarin de sport momenteel verkeert misschien wel op voorbeeldige wijze samen. Wij behandelen thans het verslag-Zabell en het verslag-Mennea. Beide rapporteurs zijn ooit zelf Olympisch kampioen geweest. Aan de vooravond van de Olympische Spelen van Sydney herinner ik eraan dat de Olympische Spelen van weleer het eerste en misschien wel het beste waren dat Europa - het oude Griekenland - aan de vrede heeft bijgedragen. Van sport wordt wel gezegd dat het een recht van de burgers is, met een sociale en een culturele functie. In de transfers zit een aspect dat gerechtvaardigd wordt aan de hand van de bijdrage die aan de opleiding en ontwikkeling van de spelers wordt geleverd. Dat is nuttig en daartoe moeten de nodige regels worden vastgesteld. Ook moeten de jeugd en de kleinere clubs gesteund worden, zodat zij zich kunnen promoten.
Een andere dimensie is de big business, sport als een bedrijfstak die in veel landen de tweede sector van de economie aan het worden is. Er wordt buitensporig gespeculeerd, hetgeen op de lange termijn natuurlijk onhoudbaar is. Een grote club uit mijn geboorteplaats heeft de grootste transfersom in de geschiedenis van het Europese voetbal betaald, namelijk 70 miljoen euro. De betrokken persoon heeft gezegd dat dit echt absurd was en de voorzitter van de club heeft verklaard dat de club in ernstige financiële moeilijkheden verkeert. Als wij de wetten van de economie zouden toepassen, zouden wij heel anders te werk moeten gaan.
Ik ben dan ook van oordeel dat de Commissie moet ingrijpen. Zij heeft de FIFA in ieder geval een beetje wakker geschud. Mijn fractie en ikzelf zullen de Commissie steunen. Het is van belang dat het Europees recht beter uit de verf komt en gerespecteerd wordt.
Tenslotte wil ik iets zeggen over de vrees die is geuit dat de voetbalwereld als gevolg van de nieuwe regels zal instorten. In de Verenigde Staten werd dit soort maatregelen in de jaren '40 in Hollywood toegepast toen daar antitrustregels werden opgelegd. Hollywood is echter geheel en al overeind gebleven. Nu hebben wij een belangrijk economisch probleem waarmee wij de kracht van de Amerikaanse filmindustrie kunnen trotseren.
Gaat u dus vooral zo verder, mevrouw de commissaris.

Lynne
Ik ben blij met het verslag-Zabell over de problematiek omtrent het opzettelijk dopinggebruik en ik juich het toe dat daarin het vermoeden van onschuld, een van de grondbeginselen van het Handvest van de mensenrechten, als uitgangspunt wordt genomen. Het is zeer betreurenswaardig dat enkele Britse atleten - Linford Christie, Dougie Walker en Gary Cadogan - door de Internationale Atletiekfederatie schuldig werden bevonden. Onderzoek door de universiteit van Aberdeen heeft immers uitgewezen dat nandrolon ook door het lichaam kan worden aangemaakt bij gebruik van bepaalde voedingssupplementen in combinatie met zware trainingsarbeid. Intussen verkeert atleet Mark Richardson in het Olympisch dorp, 8 dagen vóór het begin van de Spelen, nog altijd in onzekerheid over zijn deelname. Linford Christie heeft zijn hele carrière lang actie gevoerd tegen het gebruik van doping in de sport. Hij zal nu echt geen dingen doen waarmee hij alles in de waagschaal stelt. Deze gevallen maken wel duidelijk dat het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping geharmoniseerde tuchtprocedures moet vaststellen, die niet alleen de rechten van atleten waarborgen, maar ons ook in staat stellen snel af te rekenen met sporters die willens en wetens stimulerende middelen gebruiken en zich daarmee aan doping schuldig maken.

Messner
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen onderstrepen wat de heer Mennea heeft gezegd en de vraag stellen wat wij onder de sociale betekenis van sport dienen te verstaan: het oude "brood en spelen" of "sport en spel" of de bevorderende functie van sport voor de gezondheid of om waarden bij te brengen. Het is nooit duidelijk geweest wat wij eigenlijk onder sociale betekenis dienen te verstaan.
Algemeen is het zo dat de topsport, waarover het hier immers gaat, niet per se een gezonde aangelegenheid is, evenmin als alle extreme sportvormen, die ik beoefen of beoefend heb. Of topsport gezond is, weten alleen de goden van de Olympus. Wij weten het niet.
Nu over naar de feiten. Door de wereldwijde netwerken is in onze consumptiemaatschappij de hang naar sterren, sensaties en recordprestaties steeds groter geworden. Zo hebben ambtenaren en zakenmensen van "Sport en spel" showbusiness gemaakt in een vorm die de grootste ter wereld evenaart, en de commercialisering gaat natuurlijk verder. De systematische doping voor deze commercialisering houdt het rad aan de gang. Dat zijn de feiten. Zolang er niet meer transparantie komt en zonder onafhankelijk Antidopingagentschap, dat voor iedereen toegankelijk en begrijpelijk is, kunnen wij aan deze realiteit niets veranderen.

Fraisse
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, er bestaat een overeenkomst tussen de twee verslagen die ik zou willen onderstrepen. Het gaat daarbij om de rechtmatigheid van de specifieke kenmerken van de sport en ik zou willen dat wij die vandaag benadrukken.
De specifieke kenmerken van de sport komen allereerst voort uit het sportsysteem, uit de sociale piramide die gevormd wordt door de kleine club in een regio of een stad, tot en met de grote sportmanifestaties. Deze piramide moet gerespecteerd worden en wel op allerlei manieren: door de unieke bevoegdheden van de bonden en door de rol die de sportbonden kunnen spelen bij de opbouw van de sociale en burgerlijke samenhang van de maatschappij. Daartoe moet natuurlijk het geld binnen de piramide van bonden op een solidaire manier verdeeld worden, en is ook de zogenaamde ethiek van de sport van belang als het erom gaat hoe sportmanifestaties worden geëxploiteerd. Laten wij niet vergeten dat er onduidelijkheid kan ontstaan over wie de manifestaties organiseert en wie er een voorstelling van maakt. Ik geloof dat aan dat punt ook aandacht moet worden besteed bij de opbouw van de sport, zoals in het verslag van de heer Mennea in herinnering is gebracht, zodat er geen onduidelijkheid meer kan bestaan over wie organiseert en wie ons de informatie aanbiedt, het schouwspel, het vertier, het plezier en het droombeeld.
Aan de ene kant heb je het systeem en aan de andere kant het individu. En natuurlijk is er ook nog de kwestie doping - mijn dank aan mevrouw Zabell voor haar schitterende verslag - versus gezondheid in de sport. Verder is er nog de opleiding van de sporters. Maar wat gebeurt er met het individu als de wedstrijden eenmaal voorbij zijn? Er is al gezegd dat sporters geen handelswaar zijn, geen goederen. De sporter moet vrijelijk kunnen bewegen in Europa, hij is geen product, maar een individu. Wat komt er na de sport?
Op deze twee punten, het systeem en de persoon, vragen de verslagen om het opstellen van de specifieke kenmerken van de sport in ons Europa. De tijdelijkheid, de kalender van de sportevenementen en de kalender van het leven van de sporter zijn in deze twee verslagen naar voren gebracht en ik dank de twee rapporteurs voor het feit dat zij hebben benadrukt dat er geleefd moet worden, zowel voor, tijdens als na de sport en het hele jaar door.
U begrijpt dus dat wij binnen de Commissie cultuur, jeugd, en sport vragen dat de sport wordt opgenomen in artikel 151 van het Verdrag, zodat de specifieke kenmerken ervan erkend worden en we niet verplicht zijn om met deeloplossingen te werken op het vlak van de gezondheid, het onderwijs en de werkgelegenheid om de specifieke kenmerken van de sport te kunnen behouden.

La Perriere
Mijnheer de Voorzitter, het gebruik van doping vormt een aanwijzing voor een omslag in de normen en waarden binnen onze samenleving waarin het doel steeds vaker de middelen heiligt. Dopinggebruik is op de eerste plaats bedrog: je bedriegt jezelf en je bedriegt de ander. Er moeten dan ook uitgebreide onderwijsprogramma's komen om de authentieke waarden van sport als "leerschool voor het leven" en als "voorbeeld voor de jeugd", in ere te herstellen.
Sportbeoefening moet op alle niveaus, ook op topniveau, de gelegenheid bieden om te leren wat het betekent om inspanningen te leveren en risico' s aan te gaan, wat teamgeest inhoudt en respect voor de ander. Sport is big business geworden en dat is een belangrijke oorzaak voor de toename van het dopinggebruik, de Commissie herinnert ons terecht daaraan. Om die reden moeten wij nadrukkelijker strengere straffen overwegen voor alle partijen die uit economisch belang het gebruik van doping stimuleren of daarvan profiteren.
Misschien is sport in de hedendaagse samenleving wel zo' n belangrijke en zelfs centrale plaats gaan innemen omdat het de enig overgebleven manier is waarop een land zijn plaats in de wereld kan laten zien en uiting kan geven aan zijn nationale trots. Misschien moeten die landen wel weer terug naar andere manieren om te kunnen laten zien wie ze zijn en waar zij staan. En dan denk ik natuurlijk meteen aan de nationale munteenheid die zo' n belangrijk symbool vormt voor de soevereiniteit en het aanzien van een land. In een situatie zoals nu, waarin de euro, de munteenheid van het gelukzalige Europa, steeds verder inzakt, is voor elk land het behoud van een nationale munteenheid even belangrijk als het behoud van de nationale sportploegen waarop men zo trots is, maar dan zonder doping.

Bernié
Meneer de Voorzitter, wat is er vlak voor de spelen van Sydney nog over van het olympisch ideaal en de grote principes van Pierre de Coubertin? Niet veel klaarblijkelijk, want er zijn atleten, gelukkig een minderheid, die een onderkomen in het olympisch dorp weigeren omdat dat dat beneden hun stand zou zijn. Weer anderen, met name sprinters, roepen luidkeels dat zij alleen hardlopen om hun schoenenmerk te promoten. Die verontrustende situatie doet zich voor in de topsport, waar winstbejag een grotere drijfveer is dan de ethiek van de sport, terwijl de recreatiesport die een goede lichamelijke en geestelijke gezondheid waarborgt, wel een leerschool voor het leven is waarbinnen teamgeest, tolerantie, solidariteit en gezonde rivaliteit worden ontwikkeld.
Sport heeft een grote educatieve waarde en speelt als factor voor saamhorigheid en maatschappelijke integratie ook een rol in de bestrijding van racisme, uitsluiting en geweld. Helaas wordt diezelfde sport steeds meer vervuild door het gebruik van doping. Business verplicht! In feite is de professionele sport een bedrijfstak geworden met alle verplichtingen van winstgevendheid van dien. Er zijn al voetbalclubs met een beursnotering. Maar hoe groter de investeringen, hoe meer deze ook hun stempel op het spel drukken. Er moet gewonnen worden, desnoods met behulp van doping, waarvan het gebruik steeds moeilijker is vast te stellen.
Hoe kunnen we de ethiek van de sport terugkrijgen? Allereerst door de strijd tegen doping op te voeren. Het gebruik van doping heeft niet alleen ernstige gevolgen voor de gezondheid van de sporters, maar druist ook in tegen de waarden die zo inherent zijn aan sport, zoals eerlijkheid, fair play, respect voor de tegenstander, vriendschap, enzovoort. Wij zijn in dit verband dan ook blij dat in 1999 op initiatief van het Internationaal Olympisch Comité het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping is opgericht. Laten we hopen dat dit Agentschap onafhankelijk zal kunnen blijven en dat het snel operationeel is. Wij moeten, van onze kant, voor voldoende middelen zorgen, zodat het Agentschap zijn taak ook naar behoren kan uitvoeren. Dopinggebruik blijft uiteindelijk een mondiaal probleem en niet een Europees.
Wat betreft de reglementering is het niet aan Europa om de spelregels te bepalen. Wij moeten dit overlaten aan de sportwereld zelf en de voorstellen van de sportfederaties en olympische comités volgen. Zo heeft het Bosman-arrest, dat uit naam van de grote principes werd gewezen, tot een destabilisatie van de profclubs geleid waardoor de invloed van het grote geld op het Europese voetbal alleen maar groter is geworden. Het recordbedrag waarmee onlangs de transfer van Figo naar Real Madrid werd afgesloten, is daar het meest recente voorbeeld van. In een aantal landen trekken clubs praktisch alleen nog maar buitenlandse spelers aan. Dit geldt bijvoorbeeld voor Barcelona, waar in de opstelling soms geen enkele Spaanse speler voorkomt. Dit heeft tot gevolg dat jonge nationale spelers niet meer de mogelijkheid krijgen om op het hoogste niveau te spelen. Daarnaast worden clubs met een goede jeugdopleiding leeggeplunderd. Het gaat bij transfers om steeds jongere spelers: spelers mogen al vanaf hun vijftiende worden getransfereerd.
In Europa wordt op dit moment gewerkt aan transferregels. U hebt daarover gesproken, mevrouw de commissaris. Mocht het voorstel dat momenteel wordt bestudeerd, vastere vorm aannemen, wat ik niet hoop, dan wordt het systeem helemaal vrijgelaten. Dit werkt dan weer in het voordeel van de rijke clubs, terwijl de clubs met de jeugdopleidingen worden leeggeplunderd en gedoemd zijn op den duur helemaal te verdwijnen. Het middel wordt daarmee erger dan de kwaal. Wat wij dan ook moeten doen, is de amateursport zo goed mogelijk ontwikkelen, dat wil zeggen de plaatselijke clubs, zodat elke burger aan sport kan doen en elke sportbeoefenaar die competitie wil spelen zich kan ontwikkelen en de top kan bereiken in een gezonde en eerlijke competitie.

Perry
Dit is een belangrijk debat en ik wil graag mijn steun uitspreken voor de voorstellen die in beide verslagen, en met name in het verslag-Zabell over doping, worden gedaan. Ook wil ik mij gaarne aansluiten bij wat mevrouw Lynne zei over het vermoeden van onschuld. Dat is een belangrijk uitgangspunt
Wij weten allemaal dat sport vandaag de dag big business is. Dat geldt overduidelijk voor de voetballerij, waar torenhoge transferbedragen, vaak belachelijk hoge salarissen en speculatieve transacties schering en inslag zijn. Maar dat is niet alleen bij voetbal zo. Ook in andere sporten gaat veel geld om. Een mooi voorbeeld hiervan is de Formule 1, die de Engelse Labourpartij een schenking deed van maar liefst 1 miljoen pond. Met sport is veel geld gemoeid en er is geen enkele aanleiding sport uit te zonderen van de werkingssfeer van de interne-marktwetgeving.
Ik ben echter geen voorstander van een aparte sportclausule in het Verdrag, zoals in beide verslagen wordt bepleit.
Jacques Santer had volkomen gelijk toen hij pleitte voor een kleinere, maar wel effectievere rol voor Europa. Laten wij dus proberen de zaken te reguleren met de middelen en de bevoegdheden die wij reeds hebben. Wat wij nodig hebben bij de transferproblematiek, is een flinke dosis pragmatisme en gezond verstand. Ik onderschrijf wat de commissaris hierover vanochtend zei. Ik heb het volste vertrouwen in haar capaciteiten en benaderingswijze en wens haar bij de komende besprekingen veel succes.
Wij moeten echter niet overhaast te werk gaan. De FIFA heeft zich in dezen allesbehalve slagvaardig getoond en dat is een afkeurenswaardige houding, maar voor de commissaris geldt dat zij ook open moet staan voor de opvattingen van kleine clubs, spelersorganisaties en supporters. Wij moeten ons inzetten voor een goede oplossing waar wij achter staan en dat hoeft niet vanmiddag, niet deze week en ook niet deze maand nog te gebeuren. Wij moeten met een goede regeling komen die op begrip van de Europese burgers kan rekenen. Wat Europa nodig heeft, zijn vrienden, geen vijanden. Wij moeten voorkomen dat voetbalsupporters worden gedreven in de armen van de mensen die niet begrijpen waar Europa voor staat. Kom met een goede oplossing en u kunt rekenen op de steun van dit Parlement en van de Europese voetbalsupporters.

O'Toole
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Mennea en mevrouw Zabell danken voor het benadrukken van de cruciale rol die de sport vandaag de dag in ons aller leven speelt. Om te beginnen wil ik opmerken dat het belang van de sport als economische sector genoegzaam bekend is, maar het zou een vergissing zijn en ook een groot verlies voor onze samenleving als de sport gewoon een sector als alle andere zou worden. Wij leven allemaal langer en besteden meer tijd aan sport. Sport is niet alleen goed voor het lichaam, maar ook voor de geest en dat belangrijke feit moeten wij in de Europese wetgeving onderkennen. Ik steun dan ook het pleidooi voor de opneming van een rechtsgrondslag die onze bevoegdheden op dezelfde hoogte brengt als die van de grote internationale sportorganisaties.
Europeanen houden van voetbal, zowel om naar te kijken als om zelf te spelen. Dat is in heel Europa zo, van Newcastle en Dortmund tot aan Barcelona toe. Het is echter belangrijk dat ook de plaatselijke bevolking wordt gestimuleerd om bij een club te gaan spelen. Het lijkt mij dat continuïteit in een team van onder af aan moet worden opgebouwd en niet door simpelweg met de geldbuidel te zwaaien. Het hele systeem moet een goed geoliede machine zijn, bestaande uit clubs van alle soorten en maten op zowel amateur- als beroepsniveau. Hervormingen zijn daarbij absoluut noodzakelijk. Ik steun dan ook het standpunt van de Commissie en het beleid van de commissaris op dit punt.
Sport heeft veel positieve kanten. Feit is dat sport goed is voor het kweken van wederzijds begrip en het terugdringen van racisme. Laten wij ons meer richten op de sport als wij onze burgers dichter bij elkaar willen brengen. Een ander feit is dat sport voor gehandicapten grensverleggend kan werken. Laten wij blijk geven van onze waardering voor hun prestaties en gezamenlijke sportevenementen organiseren voor zowel valide als invalide sporters. Geweld op de speelvelden is de negatieve kant van de sport. Laten wij de nodige maatregelen treffen om sport vrij van geweld te maken.
Mijn laatste punt is het dopinggebruik. Dat is een symptoom van de overcommercialisering van de sport. Nu onze sporters naar Sydney afreizen is de druk op hen groter dan ooit. Wij moeten voorzieningen treffen om doping op internationaal niveau aan te pakken, want, zoals wij hebben gezien, een enkele valse beschuldiging kan een hele carrière ruïneren of een schaduw werpen over een voorbeeldige loopbaan, zoals in het geval van Linford Christie. Daarom steunen wij de onderhavige verslagen en wij hopen dat zij voor ons de basis zullen leggen van waaruit wij, in een geest van gelijkgestemdheid, kunnen werken aan de verdere ontwikkeling van de sport in Europa.

Manders
Mevrouw de commissaris, collega's, ik wil complimenten maken voor de rapporteur, de heer Mennea, voor dit verslag dat heel belangrijk is. De sport heeft een grote sociale waarde voor onze maatschappij, dat is bekend. Ook professionele sport heeft die waarde en een grote sociale betekenis. Ik heb op het verslag van de heer Mennea, met toestemming van de heer Mennea uiteraard, een amendement ingediend om een mogelijk alternatief transfersysteem voor te stellen. Ik ben namelijk van mening dat de prestatie op het veld waar we het over hebben, de arbeidsprestatie derhalve, niet meer in relatie staat tot de waarde en de bedragen die daarvoor rondgaan. Om die reden denk ik dat dat gewoon een economische bedrijvigheid is die zou moeten worden gesplitst. Ik zou u willen vragen of u daar een antwoord op heeft.
Ten tweede heb ik namens een groot aantal collega's uitstel gevraagd voor een definitieve beslissing ten aanzien van de hervorming van het transfersysteem, u heeft er daarstraks al het een en ander over opgemerkt, omdat namelijk de UEFA, samen met een groot aantal nationale voetbalfederaties, volgende vergaderperiode in oktober een hoorzitting organiseert en ik verzoek u met uw collega Monti daarbij aanwezig te zijn.

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, geen enkele sporter gebruikt doping als er geen economische belangen in het spel zijn. Het is onmiskenbaar dat "doping" de sport verandert en dat de sport als gevolg van "doping" veranderingen zal ondergaan. Als wij niets ondernemen, komen wij nog in een Romeins circus terecht.
De buitensporige economische belangen, alsmede de belangstelling van media en sponsors leggen een enorme druk op de sporter. Ook de sport zelf vraagt het uiterste van de sportman of -vrouw. Om toch het wedstrijdniveau en het door de sportkalenders opgelegde tempo te kunnen handhaven, is de sporter geneigd verboden stoffen te gebruiken. Als de wedstrijdduur niet wordt beperkt en er geen verplichte rust wordt ingelast, is het uitbannen van doping een bijzonder lastige opgave. Wij moeten echter niet uit het oog verliezen dat de sporter ook een mens is die ziek kan worden en geblesseerd kan raken. Behalve medicijnen krijgt de sporter dan vaak een middel om de stress uit zijn lichaam te bannen. Als gevolg hiervan zijn de "valse positieven" aan de orde van de dag. De sporter raakt er voor de rest van zijn leven door gestigmatiseerd.
Er dienen uniforme criteria te worden opgesteld, alsook één lijst met verboden stoffen. Wij moeten ervoor zorgen dat de controles gelijkgetrokken worden, de medicijnen van waarschuwingen worden voorzien en er meer onderzoek wordt gedaan. Geachte collega's, wij moeten de sport opnieuw ontdekken. In de sport zoals die thans beoefend wordt gaat het niet alleen om de eer, maar vooral om het geld en de sponsoring. Wij moeten terug naar de sport van weleer met de daarbij behorende traditionele waarden, waarbij maar één ding belangrijk is, namelijk het winnen van een medaille.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, wij leven in een tijd waarin Europa geleidelijk aan een federatie wordt. De sport is ons echter ver voor. De sport had al een structuur lang voordat wij een politieke, economische of andere structuur hadden.
Weet u waarom? Omdat er een Oudgriekse erfenis was uit Olympia, omdat er profeten waren zoals De Coubertin, en omdat de sport een gebied is waarop de volkeren elkaar op vreedzame wijze ontmoeten. Europa had oorlogen, maar tegelijkertijd gemeenschappelijke structuren en gemeenschappelijke regels voor de sport. Nu maken wij de volgende paradoxale situatie mee: wij gaan de Verdragen opnieuw herzien, wij stellen steeds meer gemeenschappelijke regels en gemeenschappelijke principes vast en verwezenlijken steeds meer nieuwe werken, maar laten de structuren van de sport in duigen vallen.
Waarom? Omdat grote economische belangen de scepter zwaaien, omdat er machtige sponsors zijn, omdat er ijzersterke machtscentra achter de massamedia schuil gaan en omdat mijns inziens de Europese Unie niet doortast en verkeerd ingrijpt. De Europese Unie heeft zich bij de sport tot nu toe enkel en alleen druk gemaakt om de concurrentie en daarmee heeft zij in feite de huidige tendens, de huidige stroming versterkt.
Mijns inziens bevinden wij ons op een keerpunt. Gelukkig hebben wij nu het Frans voorzitterschap en minister Buffet als fungerend voorzitter. Zij heeft het belang ingezien van de eenmaking, de ontwikkeling en de versterking van de sportstructuren en besloten het voortouw te nemen. Ook mevrouw Reding van de Commissie levert een belangrijke bijdrage door aan te sturen op verandering van de rol van de Commissie. Ik geloof dat wij nu kunnen voorkomen dat hetgeen in de basketbalbond gebeurt zich in de nabije toekomst uitbreidt tot alle andere sectoren. Laten wij ervoor zorgen dat de eenheid in de sport bewaard blijft en het contact met de samenleving niet verloren gaat.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de rapporteurs gelukwensen met hun werk, waar we grotendeels achter kunnen staan.
Ik geloof dat we het allemaal eens zijn over het belang en de rol van sport. Beroeps- maar ook amateursport, sport beoefenen maar ook toekijken hebben een grote educatieve waarde en zijn een uitstekend middel voor sociale integratie.
Zeker, sport heeft ook een groot commercieel belang. Als economisch verschijnsel moet ze zich houden aan enkele marktregels, zoals blijkt uit het bekende Bosman-arrest. Maar zoals ook vanmorgen is gezegd, sport moet zijn eigenheid behouden, met name haar sociale en culturele waarde.
Om te voorkomen dat sport ontaardt in zuivere commercie, moeten we erop aandringen dat tijdens de volgende intergouvernementele conferentie van Nice een expliciete verwijzing naar de sport wordt opgenomen in artikel 151 van het Verdrag.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's. Er staan vandaag drie thema's op de agenda die nauw met elkaar verbonden zijn. De interesse van de media zal zich nochtans meer concentreren op de woorden van mevrouw de commissaris dan op de verslagen-Mennea en -Zabell, wat ik jammer vind. Voetbal, het meest geliefde onderwerp in Duitsland, krijgt nu meer aandacht dan het probleem waarover wij het hier vandaag hebben.
Ik aarzel niet de partij van beide commissarissen te kiezen, die voor de omzetting van het arrest-Bosman moeten instaan. Indien de FIFA haar werk had gedaan, zou de Commissie dit niet hoeven te doen. Ik hoop dat de FIFA dit inziet en eindelijk van zich laat horen, zodat de Commissie de voorstellen mee in overweging kan nemen, voor zover ze niet strijdig zijn met het arrest-Bosman. Ik denk dus dat ieder zijn werk moet doen!
Over de verslagen wil ik graag kwijt dat de sociale en pedagogische waarde van recreatiesport ten opzichte van de big business-sporten onderstreept dient te worden. Het risico bestaat dat alle sport ooit aan de mededingingsregels onderworpen wordt. Dat willen wij verhinderen. Daarom eist het verslag-Mennea terecht dat sport in het kader van cultuur in artikel 151 wordt opgenomen. Dat heb ik ook reeds in mijn verslag van 1996 geëist. Sport is in Amsterdam in een verklaring opgenomen, maar dat is verre van voldoende. Daarom ben ik blij dat het hier eindelijk vastgelegd wordt.
In het verslag van toen werd de Commissie ook verzocht een jaar van de sport uit te roepen. Zo'n jaar van de sport geeft vele stimulansen. Ik zou graag zien dat de nieuwe Commissie op dit verzoek ingaat.
Ik ben blij dat mevrouw Zabell dit verslag over doping ruim heeft opgevat, ook aandacht heeft besteed aan doping bij jonge sportbeoefenaars en ideeën heeft gegeven voor gemeenschappelijke dopingbestrijding.
Ik feliciteer de Commissie dat zij nu ook gewonnen is voor een dopingagentschap en dat zij effectief namens de vijftien lidstaten stappen wil zetten voor een geharmoniseerde dopingbestrijding. Ik wens haar veel geluk.

Prets
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris. Net nu de Olympische Spelen in Sydney beginnen, is het thema sport natuurlijk bij alle mogelijke gelegenheden en samenlevingsgroepen het gespreksonderwerp. De verslagen die we hier behandelen, bieden ook een uitgangspunt voor discussie. De vraag dringt zich op wat er nu eigenlijk overgebleven is van het ideaalbeeld van de sport zoals het nog altijd wordt verkocht. In gelegenheidstoespraken krijgt sport de zeer belangrijke sociale rol toegedicht mensen bijeen te brengen, fair play geldt als voorbeeld voor de omgang met elkaar, in het beroepsleven, de politiek enzovoort.
Uit de beide verslagen blijkt echter duidelijk dat sport vandaag de dag een invloedrijke en keiharde economische macht is met de sportlui als instrumenten. Zij worden geprogrammeerd om op bepaalde dagen en weken, waarbij de pauzes steeds korter worden, topprestaties te leveren. Zij moeten functioneren. Om de niet altijd voorspelbare menselijke zwaktes te vermijden en om perfect te kunnen functioneren, nemen zij hun toevlucht tot dopingmiddelen, waarvan het gebruik tegenwoordig steeds moeilijker aan te tonen is.
Jonge sportlui berokkenen niet alleen zichzelf, maar ook hun gezondheid, hun persoonlijke ontwikkeling en het imago van de sport op die manier schade. Topsporters vormen een ideaalbeeld voor duizenden jongeren en hebben daardoor een grote invloed op de massasport, die naar mijn mening nog het meest moet worden aangemoedigd. Fair play en sociale communicatie zijn op dit niveau nog merkbaar. Slechte voorbeelden zoals geweld, dopingaffaires, miljoenencontracten en faillissementen dringen echter ook op dit niveau binnen.
Om deze negatieve ontwikkeling tegen te gaan moeten rechtsgrondslagen gecreëerd worden. Ik ben blij dat het WADA nu actief wordt in de dopingbestrijding. Tegen geweldsuitbarstingen en racisme in de sport moet opgetreden worden om sporters en sportfans te behoeden voor een wilde horde herrieschoppers en racisten. Ook de topsporters zelf zouden meer kunnen doen door duidelijker te laten blijken dat zij zich van dergelijke fans distantiëren.
Het is onze taak de sport in een veranderde maatschappij met nieuwe, moderne technische en farmaceutische mogelijkheden een nieuwe plaats te geven zonder de waarden van sport te verliezen. Ik denk dat een jaar van de sport de kans biedt dit doel te bereiken en de problemen op te lossen.

Flesch
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de collega' s Zabell en Mennea met het verslag dat zij hebben opgesteld. Ik stem in hoge mate met hun voorstellen in en zal mij dan ook tot een tweetal kanttekeningen beperken. Ten eerste zou ik graag de noodzaak willen benadrukken van deelneming van de Europese Unie aan het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping, zodat de Unie krachtig en consistent haar medewerking kan verlenen aan de dopingbestrijding.
Ten tweede pleit ik, ook vandaag weer, voor de opneming van een rechtsgrondslag voor de sport in het Verdrag. Ik denk hierbij aan een clausule, overeenkomstig die voor cultuur of milieu, waardoor op eigen wijze rekening kan worden gehouden, en ik onderstreep op eigen wijze, met de specifieke kenmerken van sport binnen het communautair beleid of binnen de communautaire beleidsvormen.

Lagendijk
Voorzitter, mevrouw de commissaris, een einde maken aan de situatie dat spelers worden beschouwd als koopwaar, die worden aangekocht door clubs omdat zij goed kunnen voetballen en vooral omdat zij voor veel meer geld kunnen worden doorverkocht aan weer een nieuwe club, dat is de reden waarom de Commissie is gekomen met haar voorstel en wat mij betreft krijgt zij alle steun daarvoor.
Natuurlijk levert dat problemen op, op korte termijn zeker, voor de kleinere clubs in kleinere voetballanden zoals Nederland. Maar het handhaven van het huidige systeem is daarvoor geen oplossing. Een meer structurele oplossing zou zijn als de mediamiljoenen veel beter verdeeld zouden worden. Ik hoop dan ook van harte dat de grote clubs beseffen dat er voor hen uiteindelijk ook geen toekomst is als de kleine clubs verdwijnen.
Wat betreft het transfersysteem het volgende. Ik steun het voorstel van de Commissie, maar ik hoop van harte dat zij in die voorstellen ruimte wil maken voor een vergoeding voor opleidingskosten zoals bijvoorbeeld voorgesteld op dit moment door de FIFA, de wereldvoetbalbond, en FIFPRO, de organisatie van spelers, voor spelers tussen de 18 en 24 jaar. Ik hoop van harte dat de UEFA, de Europese voetbalbond, zich bij dat verzoek aansluit en zich niet op blijft werpen als de laatste verdediger van een systeem dat tot zulke absurde uitwassen geleid heeft.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, evenals de cultuur, het onderwijs en de gezondheid gaat de sport gebukt onder het juk van de commercialisering en de zogenaamde wetten van de markt. De geest van de sport heeft zich niet kunnen handhaven in de miljardenverdiensten van de sportmanifestaties en de enorme winsten van het kapitaal. Er wordt steeds minder aandacht geschonken aan sport voor de gezondheid, aan sport uit liefhebberij en aan sport voor jan en alleman. Zolang degenen die winst maken met sport de beoefening daarvan opvatten als een bedrijf, zal doping steeds sterker toenemen, zullen steeds grotere bedragen op tafel worden gelegd voor de aankoop van sportlieden - hetgeen eigenlijk een soort mensenhandel in het modern kapitalisme is - en zullen ook het geweld in de stadions, corruptie en andere ontaardingsverschijnselen blijven toenemen.
De Commissie geeft weliswaar toe dat extreme commercialisering een van de voornaamste oorzaken is voor de toename van doping, maar zij doet niets om deze te bestrijden. Wat zou zij trouwens kunnen doen? De Europese Unie is immers opgebouwd op het beginsel: "Alles kan worden gekocht en alles kan worden verkocht" . De Commissie beperkt zich tot halfslachtige maatregelen: zij maakt studies, houdt zich bezig met beroepsethiek en verwijst zo nu en dan naar controle. Als men inderdaad doping had willen bestrijden, had men dit allang gedaan. Dat zou het Internationaal Olympisch Comité, de internationale bonden, de sponsors die in sport investeren en de farmaceutische industrie echter allesbehalve goed zijn uitgekomen.
Ofschoon in de twee verslagen ook enkele goede opmerkingen voorkomen, moet ik toch erop wijzen dat volgens het verslag-Zabell de farmaceutische industrie zich druk maakt om de gezondheid van de sportlieden en in het verslag-Mennea de lidstaten wordt aangeraden wetten uit te vaardigen met praktische maatregelen ter stimulering van particuliere investeringen.
Als men de commercialisering niet resoluut te lijf gaat, als men geen paal en perk stelt aan de speculatie van het grootkapitaal, als men geen daadwerkelijke en efficiënte controlemaatregelen treft, zal er in de sportwereld niet veel veranderen. Iets dergelijks verwachten wij echter niet van de Europese Unie en daarom zullen wij ons inzetten voor de totstandkoming van een volksbeweging die met haar strijd de moderne sport zal terugbrengen tot het principe: "een gezonde geest in een gezond lichaam" .

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, de sterke commercialisering van de sport heeft onmiskenbaar geleid tot uitbuiting van vele jonge atleten. Bewezen gevallen van doping bij sportwedstrijden hebben de reputatie van vele sporten bij het publiek geen goed gedaan. Uiteindelijk heeft het Internationaal Olympisch Comité zijn verantwoordelijkheid genomen in de strijd tegen het wijdverbreide gebruik van stimulerende middelen in de sport. Tijdens de Spelen van Sydney zullen zo'n 2500 dopingcontroles worden uitgevoerd.
Ik ben blij met de aankondiging van het IOC dat zware straffen zullen worden opgelegd aan sporters die deze maand in Sydney en in de verdere toekomst op dopinggebruik worden betrapt. De bestrijding van het dopinggebruik in de sport moet mondiaal worden gecoördineerd. De Unie moet zich binnen het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping blijven inzetten voor uniforme en gestroomlijnde richtsnoeren die van toepassing zijn op alle sportactiviteiten.
Tenslotte zou ik eraan willen herinneren dat het Verdrag van Amsterdam veel gewicht toekent aan de sociale functie van de sport, maar dat de Europese Unie krachtens het Verdrag geen bevoegdheden heeft om specifieke maatregelen op sportgebied vast te stellen. Deze kwestie zou aan de orde moeten worden gesteld in de lopende besprekingen over de hervorming van het EU-beleid en de beleidsinitiatieven die de Unie mag nemen.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het debat en de verslagen gaan naar mijn mening in de juiste richting. Zevenhonderdduizend sportverenigingen vormen de pijlers van de Europese burgermaatschappij. De voorzitter van de Raad vindt dat sport een leerschool is voor het leven. Sport is voor een deel jeugdwerk, voor een deel onderwijsbeleid, voor een deel vrijetijdsbesteding, voor een deel gezondheidsbeleid, voor een deel het aankweken van onderling begrip, voor een deel informatie-industrie en voor een deel van de economie en concurrentie. Ik herhaal, voor een deel. Als we de sport tot een zuivere economische en mededingingsfactor reduceren, verliezen wij de maatschappelijke betekenis van sport uit het oog. Wij moeten hierbij vaststellen dat het Gemeenschapsrecht tot nog toe zeer ongenuanceerd op de sport werd toegepast, omdat het sport in eerste instantie als een economische activiteit beschouwt. Daarbij werd onvoldoende rekening gehouden met de bijzondere kenmerken van sport en met de 700.000 verenigingen en de vele vrijwilligers, bijvoorbeeld in de jeugd- en kindersport en in de jeugd- en kindertraining. Zonder succesvolle jeugd- en kindersport en zonder bloeiend verenigingsleven in Europa kunnen wij onze verwachtingen van de massasport niet verwezenlijken.
Doris Pack heeft er reeds vaker voor gepleit dit thema in de Europese Verdragen, waaronder het Verdrag van Amsterdam, op te nemen. Ook in de conclusies van de Top van Feira werd op het belang van sport gewezen. Het logisch en wenselijk gevolg daarvan is sport in het verdrag een rechtsgrondslag te geven.
Wij willen ons met de aangelegenheden van de lidstaten niet bemoeien. Sport valt onder het subsidiariteitsprincipe. Wij willen alleen dat de maatschappelijke betekenis van sport ook door de Commissie en het Europees recht wordt erkend en dat de sport misschien zelfs ook een begrotingslijn krijgt in plaats van alleen via proefprojecten te worden gestimuleerd.

Roure
Meneer de Voorzitter, geachte collega's, iedereen onderkent het belang van sport als middel tot persoonlijke ontplooiing en de uitstekende gelegenheid die het biedt om anderen te ontmoeten. Maar hebben wij wel voldoende oog voor de verschillende doelen die met sportbeoefening worden beoogd? Voor sommigen is het wellicht een manier om hun lichamelijke conditie op peil te houden. Anderen zien het als deel van de persoonlijke vorming en voor weer anderen is het een schouwspel of gaat het erom, koste wat het kost, de hoogst mogelijke resultaten te behalen. Wij erkennen allemaal het buitengewone belang van sport als instrument van verbondenheid tussen volken en toegang tot het staatsburgerschap. Toch weten wij ook dat sport soms vergezeld gaat van enorm veel geweld, van de meest afgrijselijke racistische uitingen en van een buitensporig, onaanvaardbaar nationalisme.
En om al die redenen mogen wij niet accepteren dat alleen het economische aspect van de sport wordt belicht. Het verenigingsleven, met de name de vrijwilligers die daarin actief zijn, nemen in de sportwereld een volwaardige plaats in, en het is juist dankzij hen dat in onze landen de sport kan bestaan en dat er toekomst is voor recreatiesport. Niet alles wat mensen doen, kan altijd maar in geld worden uitgedrukt. Onderlinge relaties tussen mensen zijn daarvoor veel te belangrijk. Wanneer het niet alleen om geld draait en er niet aan allerlei financiële verplichtingen hoeft te worden voldaan, kan men gewoon de behoefte hebben om bijzondere momenten met elkaar te delen en sport neemt daarin zeker een plaats in, een zeer speciale plaats.
In de behoefte aan zulke verbanden in een samenleving waarin de commercie steeds belangrijker wordt, schuilt verzet tegen de commercialisering van de wereld en de relaties tussen mensen. Wij mogen de ongewenste gevolgen van winstbejag ten koste van menselijke ontplooiing niet accepteren. De bescherming van jonge sporters is een van de prioriteiten van het Franse voorzitterschap. Het is ook onze prioriteit en wij pleiten dan ook voor een algeheel verbod op commerciële transacties waarbij jonge sporters betrokken zijn.
Aan de andere kant vinden wij het ook absoluut noodzakelijk dat sport in het Verdrag wordt opgenomen. Als dat niet op korte termijn mogelijk is, dan toch minstens op middellange termijn. Dat is een grote uitdaging natuurlijk, maar tegenover de generaties die na ons komen, hebben wij de plicht om die aan te gaan.

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, beide rapporteurs weten waarover ze spreken, uit ervaring, en dat blijkt zeer duidelijk uit hun uitstekende verslagen. Wat meer bepaald het verslag van mijn vriend Mennea betreft, heb ik in een aantal amendementen, die gelukkig werden overgenomen in de uiteindelijke ontwerpresolutie, de nadruk willen leggen op drie punten. Eén: het belang van de sport ook op geestelijk vlak voor het aanleren van een aantal maatschappelijke waarden. Twee: de waardering voor pro deo-activiteiten inzake het werken met minderheidsgroepen in de sport en die grotere ondersteuning verdienen, ook op Europees niveau. Drie: een waarschuwing voor de grote verschillen die er kunnen ontstaan tussen topsport en kleinere sportverenigingen enerzijds en professionele en amateursport anderzijds. In beide gevallen kan immers de ene niet zonder de andere.
Op de vraag of sport een Europese bevoegdheid moet worden is het antwoord, wat mij betreft, ongetwijfeld ja. Met dit verslag is de match dan ook niet gespeeld, in tegendeel. De rol en de impact van de sport zijn dermate groot geworden in de samenleving en het ganse sportgebeuren is in een zo grote evolutie dat we ons, wat betreft het maatschappelijk debat amper in de voorrondes bevinden. Als Europees Parlement moeten we ervoor zorgen dat we in dit debat geen toeschouwers zijn, maar wel dat we actief op het speelveld staan om het spelverloop verder en beslissend mee te kunnen bepalen.

Turmes
Meneer de Voorzitter, geachte collega's, we moeten op drie terreinen actie ondernemen. Op de eerste plaats en bovenal moet het dopinggebruik worden bestreden. Daarvoor is financiële en politieke steun van alle landen van de Europese Unie aan het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping noodzakelijk, maar dat is niet voldoende. De landen moeten zich vooral voorzien van de nodige structuren waarbinnen het gebruik van doping daadwerkelijk kan worden bestreden. Frankrijk heeft het voorbeeld gegeven en ik ben benieuwd hoe de voorzitter van de Raad de wisselwerking tussen het Agentschap en de acties op nationaal niveau ziet.
Ook de ongewenste gevolgen van het transfersysteem moeten worden bestreden, met name aan de handel in jonge profs moet een eind komen. Ten slotte moeten de ware sportbeoefenaars worden gesteund, de sportfederaties en het sportonderwijs. Ik steun de pogingen om de centrale rol van de federaties te erkennen en hen te beschermen tegen de aanvallen van grote consortia en mediagroepen.
Jongeren moeten centraal staan in het eerherstel van de sport. Ik steun de oproep van de rapporteur, de heer Mennea, om de lichamelijke opvoeding op scholen uit te breiden. Ik steun ook zijn oproep om de specifieke kenmerken van sport in de Verdragen op te nemen, anders gaat het mededingingsrecht een te grote rol spelen in de sport.
Keert de mensheid terug naar een decadentie zoals we die in de laatste eeuwen van het Romeinse Rijk hebben gekend? Gaan we terug naar de gladiatorengevechten van weleer, maar nu onder leiding van robots die beschikken over de laatste troeven uit de bio- en cybertechnologie en gefinancierd door politieke en financiële belangen? De politiek en de sportinstanties moeten hun verantwoordelijkheid nemen.

Decourrière
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mevrouw de minister, ik spreek vandaag in twee hoedanigheden over de verslagen van de collega' s Zabell en Mennea: als lid van het Europees Parlement maar ook als voorzitter van een professionele basketbalclub die in de grote Europese competities speelt.
Ik wil allereerst de twee rapporteurs feliciteren met, en bedanken voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht en ik wil ook graag de aandacht vestigen op de actie van collega Doris Pack waardoor er over opname van een protocol aangaande de sport in het Verdrag van Amsterdam kon worden onderhandeld.
Het gebruik van doping is een regelrechte ramp waartegen de sport maatregelen moet nemen. Begrippen als fair play en een eerlijke strijd verliezen hierdoor hun inhoud en het brengt sporters die de verleiding niet kunnen weerstaan in gevaar. Het heeft mij persoonlijk geschokt hoe gemakkelijk jonge sporters, zonder dat daar enige controle op wordt uitgeoefend, via Internet of in bepaalde lidstaten van de Europese Unie in het bezit kunnen komen van doping. Mevrouw Buffet heeft in Frankrijk deze vraag aan de orde gesteld en ik feliciteer haar daarmee. Maar dat neemt niet weg dat deze plaag alleen op Europees en mondiaal niveau kan worden bestreden en ik spoor de Europese Unie aan om samen te werken met het Internationaal Agentschap.
De Europese Unie moet ook de uitdaging van de modernisering van de sport aangaan. De Europese Commissie stelt het transfersysteem tussen clubs ter discussie omdat transfers in strijd zouden zijn met het vrije verkeer van sporters. Maar zij gaat daarbij volledig voorbij aan de concurrentievervalsing tussen lidstaten als gevolg van de verschillen die op sociaal en fiscaal gebied voor professionele sportbeoefenaars gelden en waardoor een ware uittocht van de beste sporters naar bepaalde landen plaatsvindt. In Frankrijk weten we daar alles van: van de 22 deelnemers aan Euro 2000 spelen er 20 in andere landen van de Unie.
Deze praktijken zijn het gevolg van sociale en fiscale dumping, maar de Commissie doet hier niets aan terwijl zij principes toch zo hoog in het vaandel heeft.
Beroepssporters vallen ook ten prooi aan de vele zaakwaarnemers die het alleenrecht hebben op de onderhandelingen over de arbeidscontracten die voor hen worden afgesloten. Deze zaakwaarnemers laten zich niet alleen door de spelers betalen, maar vragen ook commissies aan de clubs, en gelooft u mij, ik weet waarover ik praat. Eerst wordt de prijs flink opgedreven en vervolgens gaat de sporter naar de hoogste bieder - alsof het om ordinaire koopwaar gaat.
Afschaffing van de transfers zal de zaakwaarnemers ertoe aanzetten om de arbeidscontracten van de sporters meerdere malen per jaar open te breken om bij elke nieuwe verbintenis weer de nodige commissies te kunnen opstrijken. Het systeem van zaakwaarnemers moet door de Unie worden aangepakt of beter nog, helemaal worden afgeschaft.
Tot slot wil ik nog toevoegen dat sport in het toepassingsgebied van het EG-Verdrag moet worden opgenomen. Ik doe dan ook een beroep op alle regeringen, met name op de Franse regering die de leiding heeft over de werkzaamheden van de Europese Unie, zodat de intergouvernementele conferentie die in december in Nice wordt gehouden, een gezamenlijke bevoegdheid op dit gebied aan de Europese Unie toekent en het Parlement in de uitvoering daarvan betrekt door het daarin te laten meebeslissen.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, sport is schitterend internationaal amusement geworden. Ze brengt grote hoeveelheden mensen in vervoering en er gaan enorme sommen geld in om. Duizenden Finnen reizen naar Hongarije om daar de race van Mika Häkkinen te zien, een receptionist in een Vietnamees hotel vraagt naar de juiste uitspraak van de naam Jari Litmanen.
Het belang van sport en beweging voor zowel samenlevingen als het individu mag echter niet door professionaliteit en commercialisering ondergesneeuwd raken. Beweging is van groot opvoedkundig en medisch belang. Sportverenigingen brengen mensen bijeen om onbaatzuchtig vrijwilligerswerk te doen. Naast de positieve zaken mag men de andere kant van de medaille niet vergeten, zoals doping, geweld bij sportevenementen en de negatieve verschijnselen bij de transfers van spelers. Om die aspecten te bestrijden zijn er communautaire maatregelen en een rechtsgrondslag voor de sport nodig. Als wij vorm geven aan het sportbeleid van de Europese Unie, moet er rekening worden gehouden met de verschillende sportstructuren. Er moet daarom voor worden gezorgd dat men ook na de sportconferentie van 1999 in Olympia de NGO's voor sport blijft raadplegen.
Tenslotte wil ik de aandacht vestigen op de noodzaak de gelijke behandeling van man en vrouw in sport en beweging te verbeteren. De in juni in Helsinki gehouden conferentie van het netwerk European Woman and Sport gaf aanbevelingen waarvan ik hoop dat ze zowel op nationaal als op communautair niveau in acht worden genomen. Ik wil de rapporteurs bedanken voor hun grote inzet en ik wil ook mijn hartelijke dank uitspreken aan de voorzitter van de Raad en de commissaris voor hun goede toespraken aan het begin van deze vergadering.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, de betekenis van sport als economische, sociale, medische en culturele machtsfactor staat buiten kijf. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de sport een rechtsgrondslag in de Europese Unie ontbeert. De Europese Unie moet ronduit gezegd de Commissie en de Raad dwingen in de spiegel te kijken. De positie van sport moet tijdens de komende intergouvernementele conferentie zo nauwkeurig worden vastgesteld, dat sportorganisaties zelf aan de besluitvorming inzake sport kunnen deelnemen.
Aangezien er in de topsport enorme bedragen omgaan, moeten er algemene spelregels worden opgesteld met inachtneming van de belangen van de basispijlers van het systeem, de sporters en de organisatoren van sportevenementen. De belangen van teamsporters moeten worden gegarandeerd met inachtneming van het principe van het vrij verkeer van werknemers zonder echter de subsidies voor zogeheten pedagogische verenigingen te vergeten. Als het gaat om de televisierechten voor de belangrijkste sportevenementen, moet er een evenwicht worden gevonden tussen de economische macht van de organisatoren en het zogeheten principe van de publieke dienst.
Wanneer we het over doping hebben, moet er net als bij andere discussies over sport een duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen het bewegen voor de gezondheid en topsport. Iedereen weet van de ethische problemen in de topsport. Er is echter te weinig aandacht voor het onder amateursporters wijdverbreide gebruik van doping, met als bewijs bijvoorbeeld de handel in verboden middelen in fitnesscentra. Het probleem moet gelijk worden gesteld aan drugsproblemen, vooral met het gebruik van synthetische drugs, zodat alleen al in het belang van de volksgezondheid ook de Europese Unie haar bijdrage moet leveren om het probleem op te lossen.

Buffet
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, na dit vruchtbare debat wil ik het graag bij enkele opmerkingen houden.
Dat wij zo blijven hameren op de ongewenste ontwikkelingen binnen de sportbeoefening komt uiteraard voort uit de bezorgdheid die we daarover allemaal hebben, maar toch moeten wij niet vergeten dat de overgrote meerderheid van sportbeoefenaars en onbezoldigde bestuurders uit de sportwereld, mannen en vrouwen zijn die de sportieve waarden hoog in het vaandel dragen, die opkomen voor de ethiek van de sport en die willen sporten om zichzelf persoonlijk en collectief te ontplooien.
Ik wil niet spreken van "al die dopinggebruikers", ik wijs het idee dat straks naar voren is gebracht dat voetballers alleen benen zouden hebben en geen hersens, resoluut van de hand. Sportvrouwen en sportmannen, het zijn allemaal burgers. Misschien moeten wij hen eens vaker aan het woord laten zodat zij zelf kunnen zeggen waar zij zich zorgen over maken en wat hun verwachtingen zijn.
Afgezien van de ongewenste ontwikkelingen moet natuurlijk ook worden opgemerkt dat bijvoorbeeld in het voetbal de profs maar 1% uitmaken van het totaal aantal leden van de wereldvoetbalbond, de FIFA. Wij moeten dan ook van het geheel blijven uitgaan en niet slechts bij één aspect stilstaan. Volgens mij is dat heel erg belangrijk.
Wat betreft dopinggebruik ben ik het er volkomen mee eens dat de dieperliggende oorzaken moeten worden aangepakt. Wij hebben het over sportkalenders gehad en ik wil het ook hebben over de ondergeschiktheid van sommige sporters ten opzichte van resultaten en ten opzichte van sponsoring. Ook zou de druk vanuit de mediagiganten om maar competitie op competitie te stapelen, moeten worden genoemd. Met andere woorden, we moeten wel de dieperliggende oorzaken aanpakken, maar we hoeven intussen niet stil te zitten. Ik denk dat er meer controles en sportieve sancties moeten komen en dat de distributiekanalen moeten worden aangepakt. Er wordt op het niveau van de Europese Unie onvoldoende ondernomen om de kanalen waarlangs dopingproducten aan de sportwereld worden aangeboden te ontmantelen.
Wat betreft de vraag die specifiek werd gesteld, denk ik dat wij zowel per land als op het niveau van de Europese Unie, moeten werken aan een soort conventie tussen de staten en het WADA, het Agentschap voor de bestrijding van doping, zodat dit orgaan in al die landen zijn werk goed kan doen, ongeacht de wetgeving die daar op dat moment geldt.
Staat u mij toe om wat betreft de kwestie van de transfers, mijn eigen standpunt en het standpunt van het Franse voorzitterschap kenbaar te maken. Ik ben niet voor handhaving van de huidige situatie, omdat daarin enorme uitwassen voorkomen die geen enkele economische, sociale of sportieve basis hebben. Ik ben evenmin voorstander van volledige afschaffing van dit systeem, omdat dat zou leiden tot nog meer deregulering dan we nu al hebben, en in zo' n situatie vooral de salarissen tot inzet tussen de clubs zouden worden.
De FIFA heeft de afgelopen 48 uur twee zeer constructieve en interessante voorstellen gedaan, waarin niet alleen de opleiding en de rechten van het individu worden veiliggesteld, maar ook tegemoet wordt gekomen aan de behoefte van clubs om teams te vormen en samen te stellen. Die bieden ongetwijfeld een interessant uitgangspunt voor de discussie met de Commissie, zoals mevrouw Reding straks heeft aangegeven. Er is dus uitzicht op voorstellen voor vernieuwing op dit gebied. Maar dan moeten wij er wel voor zorgen dat enkele grote clubs die met het oog op het organiseren van eigen competities, het liefst helemaal geen regels meer zouden willen, niet dwars gaan liggen in de discussie die nu tussen de FIFA en de Commissie gevoerd gaat worden.
Iemand noemde de "sociale rol van de sport" en vroeg zich af of dit soms opium voor het volk betekent? Nee, ik geloof dat die sociale rol eenvoudigweg bestaat uit het feit dat elk individu door een bepaalde tak van sport te beoefenen de mogelijkheid krijgt om haar of zijn talenten te ontplooien, om andere mensen te ontmoeten en daaruit iets positiefs voor hun leven te creëren.
Ten slotte kan ik u verzekeren dat het Franse voorzitterschap aandachtig naar u heeft geluisterd en vastberaden te werk zal gaan om een meer concrete basis te scheppen voor de erkenning van de specifieke kenmerken van sport en in de strijd tegen het gebruik van doping.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, geachte mevrouw de minister, allereerst wil ik alle fracties bedanken voor hun steun aan de maatregelen die de Commissie met betrekking tot de transferregels heeft genomen. Wij zullen nu de dialoog aangaan om samen met de verantwoordelijken in het Europese voetbal een nieuw transferstelsel te ontwikkelen dat het belang van het voetbal dient en niet in strijd is met de Europese Verdragen.
Mijnheer de Voorzitter, het is wellicht symbolisch dat we vlak voor het begin van de Spelen in Sydney het debat aangaan over het toekomstige Europese sportbeleid met twee rapporteurs die olympisch kampioen zijn geweest. Hetgeen zich vanochtend in deze vergaderzaal heeft afgespeeld symboliseert op prachtige wijze de eensgezindheid en de goede verstandhouding tussen de politiek en de sport. Ik wil beide rapporteurs, mevrouw Zabell en de heer Mennea, gelukwensen met hun belangrijke bijdrage. Verder wil ik de voorzitter en leden van de bevoegde commissie danken voor de samenwerking waartoe ze op alle mogelijke manieren en tijdstippen bereid waren. Ook wil ik het Parlement bedanken dat als daadwerkelijke spreekbuis voor de sportbeoefenaars fungeert en zich altijd buitengewoon solidair toont met de maatregelen die door zowel de Commissie als de ministers van Sport genomen worden om de positie van de Europese sport te versterken.
Het doet mij genoegen, mijnheer de Voorzitter, dat de beide in december 1999 gepubliceerde mededelingen op grote belangstelling en brede steun kunnen rekenen. De Commissie zit niet alleen met het Parlement, maar ook met de burgers op één lijn.
Ik heb verder met veel belangstelling naar het betoog van mevrouw Buffet geluisterd, die zo verdienstelijk is geweest onze mening te verduidelijken. Ik ben er nu meer dan ooit van overtuigd dat we dezelfde weg bewandelen en dat onze samenwerking het belang van de sport dient. Het Parlement deelt de zorgen die door mevrouw de voorzitter van de Raad zijn geuit en ook in de twee verklaringen van de Commissie naar voren zijn gekomen. Ik wil hier slechts vier van deze aandachtspunten noemen, waar ik later op terug zal komen: de bescherming van jonge sporters, het belang van de sociale functie van de sport, het behoud van de ethiek van de sport en het solidariteitbeginsel. Wij zullen actie moeten ondernemen met betrekking tot deze algemeen gedeelde zorgen. Ieder van ons moet zich inspannen om ten aanzien van deze aandachtspunten concrete maatregelen te nemen.
Ik hoop dat de verklaring die het Franse voorzitterschap ter gelegenheid van de Europese Raad van Nice wil afleggen, bij zal dragen aan een beter begrip van het bijzondere karakter van de sport.
Ik kan mij vinden in de opmerkingen van de rapporteurs, maar wil graag een aantal aanvullende opmerkingen maken over beide ontwerpresoluties. Allereerst wil ik iets kwijt over het plan voor de bijdrage van de Gemeenschap aan de dopingbestrijding in de sport. Doping in de sport heeft nu niet alleen meer betrekking op het ethische aspect maar ook op de volksgezondheid, en daarom moeten alle betrokken partijen zich mobiliseren. Vanuit dit oogpunt zijn de met sportzaken belaste ministers en de Commissie op verzoek van de Raad van Wenen en het Parlement aan de slag gegaan.
Het door u onder de loep genomen plan inzake de bijdrage van de Gemeenschap aan de dopingbestrijding in de sport kan beschouwd worden als het resultaat van deze werkzaamheden. Uiteraard betreft het hier slechts een voorlopig resultaat, omdat het uitsluitend betrekking heeft op één fase. Het dient evenwel te leiden tot een globale strategie met behulp waarvan dit dopingprobleem kan worden opgelost. De Commissie heeft overigens gekozen voor een drievoudige strategie: allereerst wil ze zich een beeld vormen van het standpunt van de deskundigen over de ethische, wettelijke en wetenschappelijke betekenis van het verschijnsel; in de tweede plaats wil ze een bijdrage leveren aan de internationale conferentie over dopingbestrijding en in samenwerking met de olympische beweging werken aan de totstandkoming van een Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping; in de derde plaats wil ze de instrumenten van de Gemeenschap inschakelen om de lopende maatregelen van de lidstaten aan te vullen en te voorzien van een communautaire dimensie.
Ik ben reeds bezig met de uitvoering van dit plan. Vandaag wil ik u kort de eerste initiatieven presenteren die de Commissie met betrekking tot de dopingbestrijding genomen heeft. Wat de eerste doelstelling betreft heeft de Commissie het advies ingewonnen van de Europese Werkgroep voor de Ethiek. Op 11 november 1999 heeft deze Werkgroep haar advies uitgebracht en een aantal maatregelen voorgesteld. De Commissie zal voortaan rekening houden met deze maatregelen bij het uitvoeren van haar beleid.
We zijn nu aanbeland bij het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping. Zoals u weet is de oprichting van dit Agentschap te danken aan het optreden van de Europese Unie. Mevrouw Buffet heeft dit zojuist in herinnering gebracht. Nu het Agentschap met succes is opgericht, moeten we ervoor zorgen dat de Gemeenschap goed binnen deze instelling vertegenwoordigd is, en dat er sprake is van een goede onderlinge afstemming van deze vertegenwoordiging. Om die reden heb ik begin april de leden van de Commissie een mededeling voorgelegd over de eventuele communautaire deelname aan het Agentschap. De Commissie heeft zich over dit vraagstuk gebogen en een krachtig en duidelijk standpunt ingenomen. Een deelname van de Gemeenschap is alleen mogelijk als de Commissie is verzekerd van de unanieme steun van de lidstaten. Ik hoop, waarde collega's, dat de inspanningen die het Franse voorzitterschap zich getroost zullen leiden tot deze unanimiteit en dat de bijdrage van de Gemeenschap niet alleen financieel van aard zal zijn, maar ook uit ideeën en politieke impulsen zal bestaan. Van ons wordt een stuwende rol verwacht. Wij zullen deze rol graag vervullen. Ik wil u er overigens op wijzen dat de Commissie, vooruitlopend op de financiering van de beheerskosten van het Agentschap, 1,5 miljoen euro van de middelen die haar in dit kader zijn toegekend heeft vrijgemaakt om concrete acties van het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping te kunnen bekostigen.
De Commissie dient de haar toegekende middelen vrij te maken om het dopingvraagstuk aan te pakken. Zo moeten we zorg dragen voor een maximale coördinatie van het beleid en de wet- en regelgeving terzake. Mijn collega's Byrne en Busquin, die belast zijn met respectievelijk Gezondheids- en consumentenbescherming en Onderzoek, leggen op dit moment de hand aan belangrijke initiatieven. Ze werken hiertoe nauw samen met mijn diensten. Naar verwachting zal overigens dit najaar een aanbeveling inzake sport en doping worden aangenomen. Verder financiert de Commissie een onderzoeksproject dat moet leiden tot uniforme Europese laboratoria die gespecialiseerd zijn in het bestrijden van doping. Voorts zijn er contacten gelegd met de nieuwe diensten van de Commissie die zich bezighouden met de rechtspraak en interne aangelegenheden. In uw verslag wordt immers terecht gewag gemaakt van nieuwe mogelijkheden om de illegale handel in dopingproducten te bestrijden. Tenslotte zal het u niet verbazen dat in mijn departementen Onderwijs, Beroepsopleiding en Jeugdzaken veel aandacht wordt besteed aan het informeren en bewustmaken van jongeren teneinde het gebruik van doping onder deze bevolkingscategorie terug te dringen.
Mijnheer de Voorzitter, de coördinatie gaat evenwel verder dan deze maatregelen. Met het oog op het verslag van Helsinki ben ik zowel met de regeringen als de Europese sportfederaties een dialoog aangegaan over het vraagstuk inzake dopingbestrijding. Tijdens mijn bezoek aan de Olympische Spelen in Sydney wil ik samen met mevrouw Buffet de ministers van Sportzaken van de andere continenten ontmoeten. Wij willen namelijk de reikwijdte van onze maatregelen vergroten en de solidariteit tussen de politieke verantwoordelijken op dit gebied in heel de wereld vergroten.
Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om het Europees Parlement te danken voor zijn toestemming voor het opstarten van proefprojecten. Er is vijf miljoen euro toegekend, waarvan anderhalf miljoen voor het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping. Met de rest van de middelen zullen vijftien Europese projecten worden gefinancierd. Er zullen informatiecampagnes van start gaan en enkele studies worden uitgevoerd die met name gericht zullen zijn op het analyseren van de achterliggende oorzaken van doping. Hiertoe zal nauw worden samengewerkt met universiteiten, onderzoekers en de sportwereld.
Geachte afgevaardigden, u kunt dus constateren dat er reeds navolging wordt gegeven aan de inhoud van het verslag. In mijn ogen zijn de conclusies van uw werkzaamheden zeer bemoedigend. Ik ben van mening dat dit alles slechts een fase vormt en dat ons nog veel meer te wachten staat. Ik ben ervan overtuigd dat het verslag-Zabell voor de Commissie als leidraad en referentie zal dienen. Ik doel hierbij zowel op haar huidige als haar toekomstige activiteiten.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nu graag even stilstaan bij het verslag van Helsinki en de sociale dimensie van de sport. Dankzij dit verslag beschikt de Commissie nu over een "doctrine" op sportgebied, en dit mag een primeur worden genoemd. Ik denk dan ook dat dit verslag van fundamenteel belang is en wil het Parlement bedanken voor zijn doorslaggevende rol in deze ontwikkeling. In 1997 heeft het Parlement immers de Commissie uitgenodigd om voorbereidingen te treffen voor een communautaire actie op sportgebied. Nog in hetzelfde jaar is een verklaring over de sport in het Verdrag opgenomen, waarin de instellingen worden uitgenodigd de sportverenigingen te raadplegen bij belangrijke vraagstukken op sportgebied. De Commissie heeft dat vervolgens inderdaad op grote schaal gedaan, hetgeen zijn weerslag heeft gehad op de totstandkoming van het verslag van Helsinki. Ik heb zelf baat gehad bij de aanzienlijke steun die het Finse, het Portugese en nu het Franse voorzitterschap mij achtereenvolgens geboden hebben. Ik hoop dat deze gunstige samenloop van omstandigheden ertoe zal leiden dat de sport de plaats krijgt toebedeeld die haar binnen de communautaire bedrijvigheid toekomt.
Geachte afgevaardigden, mijns inziens gaat het goed, ja zelfs heel goed met de sport. Als we kijken naar de bedragen die met de televisierechten of de verkoop van sportartikelen zijn gemoeid, dan kunnen we stellen dat de financiële situatie waarin de sportwereld verkeert, beter is dan ooit. Het moge duidelijk zijn dat deze prestatie niet mag worden aangetast door de bedreigingen die we gezamenlijk hebben geconstateerd: het verschijnsel doping, de ontoereikende bescherming van jonge sportbeoefenaars, de excessieve commercialisering en het geweld binnen en buiten de stadions. Een communautaire benadering is nodig om aan deze problemen het hoofd te bieden. In haar verslag van Helsinki heeft de Commissie duidelijk aangegeven dat ze al deze problemen niet uitsluitend op eigen kracht kan oplossen. Er moet op drie niveaus actie worden ondernomen, dat wil zeggen door de sportwereld, door de nationale verantwoordelijken en door de Gemeenschap.
Allereerst de sportwereld. De Commissie heeft sinds 1989 regelmatig aangegeven dat de autonomie van de sportinstellingen moet worden gerespecteerd. Autonomie betekent echter ook verantwoordelijkheid: men moet zich het nieuwe economische kader willen en kunnen eigen maken en de structuren aanpassen aan de gewijzigde situatie in de sportwereld. De sportfederaties moeten zich een extra inspanning getroosten om hun interne organisatie te democratiseren en hun structuren aan te passen aan de eisen van de amateursport enerzijds en de beroepssport anderzijds. Ze moeten op transparantere wijze omgaan met sponsoring en televisierechten. Als de door het Parlement benadrukte beginselen van solidariteit en de sociale functie van de sport goed worden nageleefd, kunnen we de weg vrijmaken voor een gerichte ontheffing van de mededingingsregels, zoals bijvoorbeeld die voor de collectieve verkoop van televisierechten. Het moge duidelijk zijn dat van een algemene ontheffing van deze regels nooit sprake zal kunnen zijn. Wij gaan er overigens van uit dat we transparantie zullen bewerkstelligen en de dialoog zullen aangaan. Met het oog hierop heb ik op 17 april jongstleden alle Europese sportfederaties mogen ontvangen. De volgende bijeenkomst, waarop mevrouw Buffet aanwezig zal zijn, zal plaatsvinden op 26 en 27 oktober aanstaande.
Wij zullen een groot Europees sportforum in Lille organiseren, waarop politici en de Europese federaties opnieuw de dialoog kunnen aangaan.
Het tweede niveau is dat van de nationale autoriteiten. Hoewel de federale organisatie van de sport overal in Europa identiek is, wordt het bestuur van deze organisatie in hoge mate bepaald door de culturele en politieke tradities binnen iedere lidstaat, ja zelfs binnen iedere regio. Een aantal problemen dient op nationaal niveau te worden opgelost, overeenkomstig de nationale wetten en de politieke visie die iedere lidstaat heeft op de sport. Ik wil hieraan toevoegen dat de lagere overheden en de gemeenten op dit gebied een belangrijke rol spelen. Het zijn zeer belangrijke actoren die op hun juiste waarde dienen te worden geschat. Ik wil in deze context opmerken dat we onze waardering moeten uitspreken voor de kleine clubs met hun enorme aantallen vrijwilligers die de sport van een daadwerkelijke burgerlijke dimensie voorzien.
Het derde niveau is dat van de Gemeenschap, die zich in deze context uitsluitend moet richten op enerzijds het oplossen van de problemen die zich met betrekking tot het Gemeenschapsrecht voordoen en anderzijds het versterken van de maatregelen die op nationaal niveau genomen moeten worden, zoals bijvoorbeeld de dopingbestrijding.
De Europese Raad van Feira heeft de Commissie en de Raad verzocht rekening te houden met de specifieke kenmerken van de sport en met haar sociale dimensie. In Europa bestaan bijna 600.000 sportclubs. Van de jongeren die lid zijn van een vereniging is 60% verbonden aan een sportclub. Dit zijn kiezers, mijnheer de Voorzitter. Ik zou graag zien dat hun vertegenwoordigers luisteren naar hetgeen ik hier te zeggen heb, omdat dit iedereen aangaat.
(Applaus)De belangrijke sociale rol van de sportbeweging kan noch door het Europees Parlement, noch door de Raad worden genegeerd. Is het mogelijk een doelmatig gemeenschappelijk beleid te voeren zonder rekening te houden met de rol die de sportorganisaties aan de basis spelen? Ik denk het niet. Een goede kwaliteit van het onderwijs en het schoolvak lichamelijke opvoeding is mijns inziens van buitengewoon groot belang. De bescherming van het onderwijs en de herintreding van jonge sportlieden op de arbeidsmarkt verdient onze aandacht. In het programma "Jeugd" wordt overigens extra aandacht aan het sportaspect besteed.
Ik deel uw mening dat de sport en lichaamsbeweging een uitstekend tegenwicht kunnen bieden aan andere activiteiten. Ik ben ervan overtuigd dat we een extra inspanning moeten verrichten om jonge atleten beter te beschermen. Ik weet dat mevrouw Buffet zich geheel kan vinden in de standpunten van de Commissie en ik ken de standpunten van het Parlement over dit onderwerp. De Commissie heeft een invulformulier naar de lidstaten gestuurd met vragen over de wijze waarop de gezondheid en de opleiding van jonge atleten worden gewaarborgd. Ik ben voornemens de lidstaten een voorstel voor een aanbeveling voor te leggen ter bescherming van het onderwijs aan, en de gezondheid van jonge sporters.
Niet alleen in het kader van het programma "Jeugd", maar ook in dat van andere communautaire programma's dient rekening te worden gehouden met het sportaspect. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de programma's ten behoeve van "discriminatiebestrijding en gelijkheid tussen man en vrouw", "gehandicapten", "minderheden" en "ontwikkeling".
Dit brengt mij, mijnheer de Voorzitter, bij een slotoverweging die van belang is voor de toekomst. Is het nodig een nieuw artikel of protocol aan het Verdrag toe te voegen om vooruitgang te kunnen boeken? Ik heb het u al vaak gezegd: op dit moment verricht ik trapezewerk zonder vangnet. Het voornoemde artikel kan dienen als het vangnet waar ik zo naar verlang. We mogen evenwel de realiteit niet uit het oog verliezen. Een artikel of protocol alleen kan alle bestaande problemen in de sportwereld niet verhelpen. Er bestaat geen panacee. Laten we allereerst stilstaan bij het belang dat een artikel of protocol kan spelen en onder woorden brengen wat we ermee willen bereiken. Ik zal u mijn persoonlijke mening geven.
Ik ben geen voorstander van een protocol dat de federaties ontheft van de belangrijke communautaire beginselen. Een dergelijk protocol dient overigens geenszins de sociale dimensie van de sport, waaraan ik wil toevoegen dat ik mij eveneens verzet tegen de opname van een artikel in het Verdrag dat zou moeten voorzien in de harmonisatie van de sport in Europa. Dat is immers niet ons doel. Wel geloof ik dat we nader onderzoek moeten doen naar de mogelijkheden om in het Verdrag een artikel op te nemen waarin het subsidiariteitbeginsel volledig tot zijn recht komt. Een vergelijkbaar artikel bestaat immers reeds op het gebied van onderwijs en cultuur. Uw rapporteurs hebben deze optie, net als veel andere sprekers, terecht benadrukt en er zich voorstander van getoond.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, in haar verslag uit 1997 stelde mevrouw Pack voor een Europees Jaar van de sport in te stellen. Ik heb uw boodschap vandaag uiteraard gehoord. U heeft dat voorstel opnieuw en krachtig gepresenteerd en ik kan mij erin vinden. Ik wil de Commissie een mededeling voorleggen met het voorstel het jaar 2004 uit te roepen tot Europees Jaar van de sport.
(Applaus)
Waarom het jaar 2004? Omdat dan voor de eerste keer in het nieuwe millennium de Olympische Spelen in Europa zullen plaatsvinden. Beter nog: de Olympische Spelen keren dan terug naar hun bakermat. Bestaat er een betere gelegenheid om het beoefenen van sport te stimuleren, haar daadwerkelijke verdiensten te promoten, haar ethische beginselen op de voorgrond te stellen en de olympische geest van verbroedering nieuw leven in te blazen? Een Europees Jaar van de sport zou de inspanningen van de Griekse autoriteiten van een extra dimensie voorzien, de betrokkenheid van Europa bij het sportgebeuren benadrukken en iedereen op deze aardbol de verbroederingswaarde van de sport in herinnering brengen. Door een Europees Jaar van de sport uit te roepen kan Europa laten zien dat het een voortrekkersrol speelt op het gebied van de fair play in de sport, die voor alle burgers toegankelijk is.
Vanuit dit perspectief, geachte afgevaardigden, hoop ik samen met uw rapporteurs - de voormalige olympische kampioenen - dat iedereen die over enkele dagen in Sydney een bovenmenselijke inspanning zal verrichten, winnen zal. Binnen de sport op zich, de fair play, gaat het immers niet om degene die de eerste plaats behaalt, maar om degene die zichzelf overtreft. Ook wij moeten onszelf overtreffen in de actie die we ondernemen om de Europese sport te versterken.
(Applaus)

De Voorzitter
Dank u, mevrouw de commissaris.
Het spijt me dat het zo moeilijk is, zoals u daarnet heeft gemerkt, een toespraak te houden wanneer de collega' s in de zaal zijn om te stemmen. Het spijt me, maar toch hebben velen uw interventie met aandacht gevolgd. Een enkeling heeft mij zelfs met gebaren uitgenodigd Olympische maatregelen te nemen: mijn hamer naar de rumoerige collega' s te slingeren om ze tot zwijgen te brengen. Helaas heb ik maar één hamer en ik zou er tachtig of honderd nodig hebben gehad om er iedereen die niet oplette eentje naar het hoofd te slingeren.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, gisteren zijn er in West-Timor, het Indonesisch gedeelte van het eiland Timor, vertegenwoordigers van de Verenigde Naties werkzaam bij Vluchtelingenhulp in elkaar geslagen. Tenminste drie van hen zijn daarbij gedood. Het Europees Parlement is het aan zichzelf verplicht deze onmenselijke daad af te wijzen. Volgens getuigen van het incident zijn de militaire autoriteiten bij deze aanslag betrokken geweest. Ze hebben in ieder geval niet ingegrepen.
Daar komt bij dat dit incident zich afspeelt op dezelfde dag waarop het grootste deel van de staatshoofden en regeringsleiders zich in New York bevindt, alwaar ze de Millenniumronde bijwonen. En die ronde wordt nu juist door diezelfde Verenigde Naties georganiseerd. Dat geeft de zwakte van deze organisatie wel weer, en haar onvermogen om lijf en leden te verdedigen van al die mannen en vrouwen die durven op te komen voor de rechten van vluchtelingen en zich ver van hun land inzetten voor de verdediging van de mensenrechten.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen verzoeken om bij de Verenigde Naties onze solidariteit te betuigen. Ik zou ook graag willen dat u tegenover de Indonesische autoriteiten de verontwaardiging van dit Parlement tot uitdrukking brengt. Daarbij dient u aan te dringen op respect voor al degenen die slechts één doel nastreven: de verdediging van de vrede, de rechten en de waardigheid van de Timorezen, of dat nu burgers zijn van Indonesië of van Timor Lorosae.

De Voorzitter
Ik weet zeker dat de Voorzitter van het Parlement bereid zal zijn haar zienswijze over te brengen aan de desbetreffende autoriteiten volgens de lijnen die u hebt aangegeven.
De staatshoofden en regeringsleiders die in VN-verband bijeen zijn, hebben een minuut stilte in acht genomen ter nagedachtenis aan de VN-medewerkers die zijn gedood en het lijkt mij gepast als het Parlement hetzelfde zou doen.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij mijn collega António José Seguro. Ook ik wil de aandacht van de Commissie op dit onderwerp vestigen. Ik heb er in de loop van dit jaar herhaaldelijk op gewezen dat het nieuwe beleid van de EU met betrekking tot Indonesië wel eens voorbarig zou kunnen blijken te zijn. Er bestaat immers onzekerheid aangaande een aantal factoren. Dat is de afgelopen weken helaas maar al te duidelijk geworden. Ik heb de Commissie een aantal vragen over deze kwestie gesteld. De ernst van het incident gisteren, gevoegd bij andere gegevens - zoals de infiltratie van militie-elementen in Oost-Timor - , geven toch wel aan dat het gevaar nog niet geheel geweken is. De Europese Unie moet dus opnieuw, en wel op zeer krachtige wijze tegen de Indonesische regering in het geweer komen. En dat zal dan eerst en vooral via de Commissie dienen te geschieden.
We begrijpen dat de situatie in Indonesië buitengewoon moeilijk is. Het is echter van het hoogste belang dat we van de regering van dat land kunnen eisen dat zij binnen haar grondgebied het werkelijke gezag uitoefent. We kunnen ten aanzien van Indonesië pas een andere houding aannemen als de democratie in Indonesië verzekerd is en er eenzelfde garantie bestaat voor de vrede en zelfbeschikking op Timor.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mij graag aansluiten bij hetgeen hier door mijn Portugese collega' s gezegd is over de toestand in Timor. Ik wil de Commissie, de Raad en het Parlement dan ook dringend verzoeken om al het mogelijke te doen om ervoor te zorgen dat Indonesië de resoluties aangaande Timor respecteert. Indonesië heeft met betrekking tot de verdediging van het Oost-Timorese volk en de vluchtelingen op West-Timor verplichtingen op zich genomen. Indonesië moet die verplichtingen nakomen.
Verder wil ik dit Parlement bedanken voor de stelling die het steeds heeft ingenomen bij de verdediging van het volk van Oost-Timor.

Beazley
Mijnheer de Voorzitter, ik kom maar heel af en toe met een motie van orde en ik kan u verzekeren dat ik dat zeker nu, vlak voor het begin van zeer belangrijke stemmingen, alleen maar doe om uw aandacht te vragen voor een in mijn ogen uiterst belangrijk punt.
Uw voorganger op de voorzittersstoel heeft zojuist zijn verontschuldigingen aangeboden aan commissaris Reding en ik denk dat die mondelinge excuses ook wel ieders instemming hebben. Deze week hebben wij hier in het Parlement laten zien dat, als wij de Commissie tot de orde willen roepen, wij dat kunnen doen en dat de Commissie daaraan vervolgens op gepaste wijze gehoor geeft. Maar wanneer een commissaris een uitermate belangrijke redevoering houdt en daarbij blijk geeft heel veel werk en energie te hebben gestoken in een onderwerp dat onder de mensen die wij vertegenwoordigen, wellicht sterker leeft dan wat dan ook, is het hier in deze vergaderzaal een complete janboel.
Ik neem geen genoegen met wat uw voorganger zei, namelijk dat het moeilijk was om het Parlement tot de orde te roepen. Stilte in de vergaderzaal moet te allen tijde kunnen worden afgedwongen. Ik wil u daarom verzoeken om namens het Parlement commissaris Reding alsnog schriftelijke verontschuldigingen aan te bieden en ik hoop dat wij dit soort dingen hier niet nog eens hoeven mee te maken.

De Voorzitter
Bij mijn weten is Viviane Reding, als parlementariër al en nu als commissaris, niet voor een kleintje vervaard en ik ben ervan overtuigd dat zij hier wel tegen opgewassen is, maar ik kan mij uw standpunt wel indenken. Het aanbieden van schriftelijke verontschuldigingen is hier zeer zeker op zijn plaats.

STEMMING
Provan
Mijnheer de Voorzitter, normaliter zou ik in het debat van gisteravond het woord hebben gevoerd, maar mijn werkzaamheden waren helaas zo gepland dat dat niet mogelijk was.
Ik wil graag de uitkomst van de bemiddeling bij het Parlement aanbevelen. Wij hebben waarschijnlijk nog nooit zo'n lastige bemiddelingsprocedure en algemene kaderrichtlijn meegemaakt. Mevrouw Lienemann heeft alle fracties op werkelijk bewonderenswaardige wijze door het hele proces heengesleept. Ik wil haar daarvoor alle lof toezwaaien.

Voor ons ligt nu een juridisch bindende richtlijn waarop het Parlement zonder meer trots kan zijn. Dat was bij de oorspronkelijke richtlijn niet het geval. Wij hebben nu een juridisch afdwingbare richtlijn, die mogelijkheden biedt om het milieu in de Gemeenschap in de komende 20 jaar daadwerkelijk te verbeteren.
Mijn enige klacht is, en daarom heb ik ook het woord genomen, dat tijdens de bemiddelingsprocedure bepaalde niet-gouvernementele organisaties hebben geprobeerd het Parlement te bewegen af te wijken van de lijn die het in de tweede lezing had uitgezet. Het kwam nog al eens voor dat die organisaties eerder over bepaalde documenten konden beschikken dan de leden van het bemiddelingscomité. Dat valt niet te tolereren. In een bemiddelingsprocedure, waar het gaat om het kweken van vertrouwen tussen Raad en Parlement, is vertrouwelijkheid essentieel. Wij moeten in de toekomst nog eens heel serieus naar dit probleem kijken.
Ik wil het Portugese voorzitterschap mijn complimenten maken voor de wijze waarop het deze bemiddelingsprocedure heeft begeleid. Ik hoop echter dat het Parlement de nodige interne maatregelen neemt om de procedure in de toekomst beter te laten verlopen.
(Applaus)
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Verslag (A5-0212/2000) van de heer Florenz, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende afgedankte voertuigen (C5-0258/2000 - 1997/0194(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0218/2000) van de heer De Roo, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van richtlijn 92/23/EEG van de Raad betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede de montage ervan (5347/2/00 - C5-0220/2000 - 1997/0348(COD))

Reding
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega Liikanen heeft hier gisteravond tijdens het debat reeds aangegeven dat de Commissie de amendementen 1, 2, 3 en 4 niet kan overnemen.
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Verslag (A5-0168/2000) van de heer Bakopoulos, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot negentiende wijziging van richtlijn 76/769/EEG van de Raad inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (azokleurstoffen) (COM(1999) 620 - C5-0312/1999 - 1999/0269(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de internationale AIDS-conferentie in Durban (Zuid-Afrika)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over fusies in de sector telecommunicatie
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over het klonen van menselijke embryo's voor therapeutische doeleinden
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)
Ontwerpresolutie (B5-0702/2000), ingediend door de leden Gebhardt en McNally, namens de PSE-Fractie, De Clercq, Wallis en Plooij-van Gorsel, namens de ELDR-Fractie, Bonino, Cappato, Turco, Dell'Alba, Della Vedova, Dupuis en Pannella
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over het klonen van menselijke embryo's voor therapeutische doeleinden
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0187/2000) van mevrouw Lucas, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's - Luchtvervoer en milieu: werken aan duurzame ontwikkeling (COM(1999) 640 - C5-0086/2000 - 2000/2054(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0203/2000) van mevrouw Zabell, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's betreffende het plan voor de bijdrage van de Gemeenschap aan de dopingbestrijding in de sport (COM(1999) 643 - C5-0087/2000 - 2000/2056(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0208/2000) van de heer Mennea, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het verslag van de Commissie aan de Europese Raad teneinde de bestaande sportstructuren te vrijwaren en de sport haar sociale functie in het kader van de Gemeenschap te laten behouden - Verslag van Helsinki over sport (COM(1999) 644 - C5-0088/2000 - 2000/2055(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
De Voorzitter. Hiermee is de stemming beëindigd.
STEMVERKLARINGEN
Verslag-Lienemann (A5-0214/2000)

Bordes
In dit verslag wordt een aantal positieve zaken vermeld. Ik denk hierbij met name aan de verklaring dat de maatregelen ter bescherming van de kwaliteit van het water een bindend karakter dienen te hebben. De termijnen die in het verslag worden genoemd inzake het verbod op de lozing van gevaarlijke stoffen maken de in het verslag opgenomen resolutie echter zinloos. Ik denk hierbij met name aan de vermelde termijn van twintig jaar waarbinnen bedrijven kunnen doorgaan met het lozen van hun giftige afvalstoffen. Bovendien wordt in het verslag niet duidelijk gesteld dat de vervuilende bedrijven zelf moeten opdraaien voor de schade die zij veroorzaken.
Wat de waterprijzen betreft kunnen de belangen van de burgers maar door één besluit behartigd worden, namelijk het verbod op ieder persoonlijk winstbejag bij de levering en distributie van water. Maar een dergelijk verbod wordt niet eens door de rapporteur overwogen. Sterker nog, door in het verslag Ierland aan de schandpaal te nagelen omdat het land het water uit de publieke middelen financiert, onderstreept de rapporteur het commerciële aspect van deze fundamentele levensbehoefte. Wij hebben ons dan ook van stemming over dit verslag onthouden.

De Rossa
Hoewel ik het verslag steun, wil ik in dit kader nog graag enkele kanttekeningen plaatsen.
De uitzonderingspositie van Ierland als het gaat om het doorberekenen van de kosten van watergebruik is mij niet solide genoeg. Een van de essentiële bepalingen van de richtlijn - artikel 9, lid 4, - luidt dat een lidstaat geen inbreuk op de richtlijn maakt, wanneer dat land overeenkomstig vaste praktijken besluit de kosten van watergebruik niet rechtstreeks door te berekenen, indien dit het doel van de richtlijn en het bereiken daarvan niet in het gedrang brengt.
Hieruit volgt dat een besluit om de kosten van watergebruik niet rechtstreeks door te berekenen een inbreuk op de richtlijn betekent, als de Ierse regering er mede hierdoor niet in slaagt aan de nieuwe voorschriften te voldoen.
Gezien het gebrek aan daadkracht van de Ierse regering tot op heden heb ik er weinig vertrouwen in dat zij aan de nieuwe normen zal kunnen voldoen.

Hyland
Het in het bemiddelingscomité bereikte akkoord tussen het Europees Parlement en de Raad over de kaderrichtlijn inzake het waterbeleid kan rekenen op mijn steun. Deze richtlijn voorziet in een wetgevingskader voor de consolidering van de reeds bestaande nationale en Europese regelgeving met betrekking tot de veiligheid van het grond- en oppervlaktewater. Het gaat in de onderhavige richtlijn met name om de bescherming van het oppervlaktewater, de kustwateren en het grondwater alsmede om de behandeling van afvalwater voor nu en in de toekomst.
De Raad, waarin de 15 regeringen van de EU-landen vertegenwoordigd zijn, had in de nieuwe waterrichtlijn aanvankelijk geen bepalingen voorzien voor de eliminatie van gevaarlijke stoffen. Dat ik mij kan vinden in het door het bemiddelingscomité bereikte akkoord, is mede te danken aan de garantie dat het beëindigen van lozingen van gevaarlijke stoffen nu wel in de richtlijn wordt opgenomen, zodat deze onevenwichtigheid wordt weggenomen.
In de Ierse optiek verstaan wij onder eliminatie van gevaarlijke stoffen ook een verbod op de lozing van radioactieve stoffen.
Dat de prijsstelling van water een gevoelig onderdeel van deze richtlijn zou worden, hing altijd al in de lucht. De richtlijn vraagt de lidstaten nu de kosten van waterdiensten, inclusief de milieukosten en de kosten van de hulpmiddelen, op de gebruiker te gaan verhalen volgens het beginsel dat de vervuiler betaalt. De lidstaten moeten er in 2010 voor zorgen dat het waterprijzenbeleid adequate stimulansen voor de gebruikers biedt om efficiënt met water om te gaan. In uitzonderlijke gevallen mogen de lidstaten zich onttrekken aan de verplichting van kostendekking, als hieraan bestaande nationale praktijken ten grondslag liggen.
De prijsstelling van water is ook een fiscale aangelegenheid. In het bestaande EU-Verdrag is bepaald dat voor wijzigingen van dit soort tarieven unanieme steun van de EU-regeringen is vereist. Naar mijn mening zou het niet meer dan juist zijn om de fiscale aspecten aan de lidstaten over te laten. Zij moeten het laatste woord hebben over het fiscaal beleid dat zij op lokaal of nationaal niveau willen voeren.
Toepassing van deze richtlijn zal de veiligheid en de kwaliteit van het water in Europa aanzienlijk verbeteren.

Florenz
De EU-Commissie wil met haar mededeling "Prijsvorming als politiek instrument ter bevordering van een duurzaam gebruik van watervoorraden" de economische voorschriften van de EU-waterrichtlijnen concretiseren en uniform maken. Het voorstel van de EU-Commissie komt erop neer dat de naleving van het principe van kostendekkende prijzen wordt gecontroleerd en is bedoeld voor de lidstaten die hun waterbevoorradingssector nog sterk subsidiëren. In Duitsland is het kostendekkingsprincipe reeds een feit net als de controle op misbruik door de controleautoriteiten voor kartelvorming en de gemeentelijke controleautoriteiten. Daarom mogen de waterrichtlijn en het Commissievoorstel voor waterprijzen niet tot extra controle-instanties in Duitsland leiden.
Ook de vermelding van milieu - en hulpbronkosten voor het verbruik van water is bedoeld voor lidstaten die hun watervoorraden nog kwistig gebruiken en vervuilen, maar niet voor Duitsland, dat reeds buitengewoon grote inspanningen heeft geleverd. De voorwaarden van de kaderrichtlijn op dit vlak kunnen dus geen motivatie zijn voor de invoering van een water- en afvoerwaterbelasting in heel Duitsland.
Gezien de vrijblijvendheid van de economische voorschriften van de waterrichtlijn en de mededeling van de Commissie vrees ik dat deze juist in de lidstaten voor wie ze bedoeld zijn, slechts zeer langzaam of helemaal niet verwezenlijkt zullen kunnen worden. Wanneer de voorbeeldige leerling Duitsland, zoals reeds bij de omzetting van andere richtlijnen het geval was, zijn eigen weg gaat, zal de concurrentieverstoring tussen de nationale waterhuishoudingen in de EU nog toenemen en indruisen tegen de doelstellingen van de richtlijn, namelijk een uniform kader voor de waterhuishouding in Europa te scheppen. Duitsland moet leren de Europese voorschriften in overeenstemming met de doelstelling van de richtlijn om te zetten en niet op een manier zoals elk bondsland het graag zou hebben. Bij de EU-kaderrichtlijn voor water zullen er weer eens aparte nationale wegen bewandeld worden.

Grossetête
De kaderrichtlijn inzake water is eindelijk aangenomen en dat doet mij groot genoegen.
Sinds 1997 pleit het Europees Parlement voor beëindiging van de fragmentatie in de Europese waterwetgeving. Na bijna vier jaar zijn deze rationaliseringswerkzaamheden eindelijk voltooid.
De bemiddeling tussen ons Parlement en de Raad van ministers vormde de ultieme fase in de bemiddelingsprocedure, die heeft geleid tot een compromis dat ik evenwichtig en bevredigend vind. De onderhandelingen waren moeizaam, maar ik ben blij dat de Raad er uiteindelijk mee heeft ingestemd om de belangrijkste doelstellingen van deze nieuwe regelgeving van een dwingend karakter te voorzien. Ons Parlement zou niet hebben kunnen instemmen met een tekst die uitsluitend uit holle frasen bestaat.
De PPE-DE-Fractie heeft zich altijd voorstander getoond van een ambitieus en realistisch standpunt. Persoonlijk hechtte ik er bijzonder veel waarde aan dat deze kadertekst een verbetering van de Europese wateren zou waarborgen ten behoeve van de toekomstige generaties.
Voortaan zullen stroomgebieden de basis vormen voor het Europese waterbeheer, en niet langer de administratieve grenzen van de lidstaten. Bij de indeling in stroomgebieden wordt immers rekening gehouden met de hydrologische situatie van het Europese grondgebied.
De tekst beoogt de geleidelijke beëindiging van lozingen van gevaarlijke stoffen uiterlijk twintig jaar nadat zij als zodanig zijn aangemerkt. Dit is een realistisch compromis tussen enerzijds het aanvankelijke standpunt van mevrouw Lienemann, waarin zij pleitte voor volledige stopzetting van afvallozingen, en anderzijds het standpunt van de Raad, die zich verzette tegen iedere bindende doelstelling. Een lijst van zogenaamde "prioriteitsstoffen" zal binnenkort aan het Europees Parlement worden overhandigd. Deze fase zal van doorslaggevend belang zijn en ik hoop dat ons Parlement de lijn van vandaag zal voortzetten.
Overeenkomstig het beginsel "de vervuiler betaalt" zullen de lidstaten de milieukosten in de prijs van het water moeten verdisconteren. Dit kan beschouwd worden als een daadwerkelijke vooruitgang. Het water is een kwetsbare natuurlijke hulpbron die van onschatbaar belang is. Op het spel staan immers de volksgezondheid, de voorziening van drinkwater op de lange termijn, de biodiversiteit en het behoud van het landschap.
Om al deze redenen heb ik voor deze tekst gestemd.
Ik betreur het evenwel dat het door ons in tweede lezing aangenomen artikel, waarin de lidstaten de mogelijkheid van waterleveranties wordt geboden, niet als zodanig is gehandhaafd. Aan dit soort ontwerpteksten ligt het door ons immer verdedigde beginsel van samenhang en regionale solidariteit ten grondslag. Daarom moeten ze in hoge mate op de steun van de Europese Unie kunnen rekenen in het kader van de bevordering van Trans-Europese netwerken en regionaal beleid.

Isler-Béguin
Alle voorstellen ter verbetering van het milieu in Europa dienen verwelkomd te worden. De poging om het gefragmenteerde waterbeleid van de lidstaten in één kaderrichtlijn onder te brengen vormt een niet te onderschatten uitdaging. De verplichting die de Europese Unie via haar lidstaten is aangegaan om binnen twintig jaar de lozing van gevaarlijke stoffen in het water te beëindigen, getuigt van een zekere vooruitgang, zelfs al zou deze termijn voor sommige chemische producten ook op 3 jaar kunnen worden gesteld.
Het doet ons genoegen dat er beheerplannen voor stroomgebieden worden ontwikkeld, maar we moeten waakzaam blijven wat betreft de uitvoering van het beleid dat hieraan ten grondslag ligt. Ik denk hierbij met name aan het project inzake de overheveling van het water van de Rhône naar Spanje. In dit specifieke geval dient eerst gekeken te worden naar het waterbeheer en de waterbesparingen die kunnen worden bewerkstelligd alvorens er enorme projecten worden ontwikkeld om water over te hevelen van het ene stroomgebied naar het andere.
De Europese Unie moet nu ook stilstaan bij de prijs van het water. Het is ontoelaatbaar dat die prijs uitsluitend wordt vastgesteld door multinationale ondernemingen onder het voorwendsel dat deze bedrijven garant staan voor de technische aspecten van waterbeheer.
Deze richtlijn biedt veel goeds. Er zijn evenwel nauwer omschreven regels nodig om de vervuiling van water stroomopwaarts tegen te gaan.
Verslag-Florenz (A5-0212/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor deze definitieve beslissing van het bemiddelingscomité over de richtlijn betreffende afgedankte voertuigen gestemd. Niet alleen omdat bejaarden en gepensioneerden van zekere leeftijd zich verwant voelen met het lot van auto' s, maar vooral omdat het zeer correct en juist is dat er op initiatief van Europa eindelijk een oplossing wordt gezocht voor het probleem van de auto' s die niet meer rijden. Toch stel ik voor deze beslissing nog verder te verbeteren door kopers van een nieuwe auto een bedrag te laten betalen dat wordt teruggeven wanneer de oude auto weer wordt ingeleverd.

Hyland
Ik ben blij met het akkoord dat het Europees Parlement en de Raad, waarin de 15 regeringen van de EU-landen zijn vertegenwoordigd, over deze specifieke richtlijn hebben weten te bereiken. Bekend is dat er in de EU jaarlijks 9 miljoen voertuigen op de schroothoop belanden. Deze richtlijn, die straks in de hele EU uniform van toepassing is, moet ervoor zorgen dat auto's in de toekomst op een milieuvriendelijker manier worden verwijderd.
Voortaan moeten alle voertuigen in de Europese Unie in 2015 volledig recycleerbaar zijn. Dat is een goede zaak gezien de nationale en internationale verplichting van de Europese Unie om in haar wetgeving meer rekening te houden met het milieu. Maar liefst 75% van alle metalen onderdelen van nieuwe auto's kan als schroot worden hergebruikt. Deze lijn moet worden voortgezet om de kwaliteit van het milieu verder te verhogen.
De onderhavige richtlijn heeft tot doel het toepassingsgebied voor de recycling van voertuigen te vergroten en het hergebruik van auto-onderdelen aan te moedigen. Dit kan worden bereikt door verbeteringen aan de constructie van diverse motorvoertuigen en door de oprichting van verwerkingsinstallaties in heel Europa.
In het gemeenschappelijk standpunt is vastgelegd dat een voertuig aan een verwerker kan worden afgegeven zonder kosten voor de laatste eigenaar. Daarnaast is bepaald dat de autofabrikanten alle of een aanzienlijk deel van de kosten voor de uitvoering van deze maatregelen voor hun rekening dienen te nemen en zijn zij tevens verplicht afgedankte voertuigen terug te nemen zonder kosten voor de laatste eigenaar. Bovendien zijn het Europees Parlement en de 15 regeringen van de EU-landen in de bemiddelingsprocedure overeengekomen dat deze bepaling per 1 januari 2007 van toepassing is. Het staat elke lidstaat van de EU echter vrij deze specifieke bepaling eerder te laten ingaan.
Autofabrikanten moeten, in samenwerking met materiaal- en onderdelenproducenten, hun best doen om het gebruik van gevaarlijke stoffen te beperken. Wij moeten er allemaal voor helpen zorgen dat het gebruik van gerecyclede materialen bij de autoproductie reeds in de ontwerpfase wordt ingecalculeerd. Het Europees Parlement en de Raad hebben tijdens de bemiddelingsprocedure ook afgesproken dat alle auto's die na 1 juli 2003 op de markt worden gebracht, niet langer zware metalen zoals cadmium en lood mogen bevatten.
Autofabrikanten moeten voorts informatie verschaffen over de streefcijfers inzake hergebruik, recycling en nuttige toepassing van afgedankte auto's, die zij zich voor de komende jaren hebben gesteld.
Tenslotte heb ik vanuit Ierland nogal wat reacties gehad waarin aandacht werd gevraagd voor de specifieke categorie van de oldtimers in Europa. Op verzoek van het Parlement is nu uitdrukkelijk bepaald dat voertuigen met verzamelaarswaarde niet onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen. Dit is een heel belangrijk punt gezien de grote sociale en economische functie die oldtimers vervullen bij het bevorderen van het toerisme in heel Europa.

Arvidsson, Carlsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman en Stenmarck
Wij conservatieven stemmen zelden tegen teksten die uit de bemiddelingsprocedure zijn gekomen. Het compromis van het bemiddelingscomité betreffende afgedankte voertuigen kunnen wij echter niet steunen. Het omvat immers maatregelen met terugwerkende kracht en wij kunnen ons niet achter wetgevingsteksten scharen die de spelregels achteraf wijzigen. Een wetgeving met terugwerkende kracht beïnvloedt de concurrentieverhoudingen en is juridisch gezien onaanvaardbaar.

Caudron
Ik heb al meerdere keren de gelegenheid gehad iets te zeggen over dit complexe dossier, waarbij het niet alleen om grote economische belangen gaat, maar ook en vooral om milieubescherming. Het voorstel voor de richtlijn betreffende afgedankte voertuigen, ingediend in 1997, beoogt het voorkomen van afvalvorming afkomstig van voertuigen en het bevorderen van hergebruik, recycling en nuttige toepassing van voertuigen en onderdelen, teneinde de hoeveelheid afval afkomstig van afgedankte voertuigen die worden gestort of verbrand zonder terugwinning van energie te verminderen.
Het beleid van de Europese Commissie is gebaseerd op maatregelen zoals verhoging van het percentage voor hergebruik geschikte onderdelen, zorgen voor voldoende plaatsen waar afgedankte voertuigen kunnen worden afgegeven, verwezenlijking van een aantal doelstellingen inzake hergebruik en nuttige toepassing van afgedankte voertuigen, controle op het gebruik van bepaalde zware metalen bij de productie van voertuigen en waarborgen dat de kosten voor de verwijdering van een afgedankt voertuig niet ten laste van de laatste eigenaar komen.
De onderhandelingen liepen op verschillende punten vast. De moeilijkheden concentreerden zich op de aansprakelijkheid van de producenten en de verwijdering van zware metalen. Na urenlange bemiddeling hebben de onderhandelaars een akkoord bereikt.
Wat de aansprakelijkheid van de producenten betreft, bepaalde de richtlijn dat de laatste eigenaar het afgedankte voertuig kosteloos zou moeten kunnen afgeven en dat de producenten een aanzienlijk deel van de kosten voor behandeling van oude auto' s dienden te dragen. Het bereikte compromis bepaalt dat de producentenaansprakelijkheid vanaf 1 juli 2002 geldt voor nieuwe auto's, dat wil zeggen auto's die na 1 juli 2002 op de weg komen. Voor het bestaande wagenpark, dat wil zeggen voor auto's die vóór 1 juli 2002 op de weg zijn gekomen, wordt de aansprakelijkheid van de producent verschoven van 2006 naar 2007. Verder is in de tekst van de richtlijn opgenomen dat de lidstaten de mogelijkheid hebben deze bepalingen al voor de vastgestelde data toe te passen.
Wat de zware metalen betreft, zijn de Raad en het Parlement overeengekomen dat alle voertuigen die na 1 juli 2003 verkocht worden, geen zware metalen meer mogen bevatten zoals cadmium, lood en zeswaardig chroom. De twee delegaties zijn het eens geworden over de uitzonderingen die in bijlage II van de richtlijn zijn opgenomen.
Overigens ben ik blij dat het verzoek van het Europees Parlement om "oldtimers" buiten het toepassingsgebied van de richtlijn te laten vallen is gehonoreerd.

Grossetête
Het compromis dat voortgekomen is uit de bemiddelingsprocedure, laatste wetgevende fase, is het resultaat van intensieve onderhandelingen tussen het Europees Parlement en de Raad. Het is zeker niet toereikend en in mijn ogen vormt dit slechts een eerste stap, voor een aantal punten niettemin in de goede richting.
Ook al moeten we blij zijn met de geraamde doelstellingen die zijn vastgesteld (85% van het gewicht van de na 1980 geproduceerde voertuigen moet in 2006 middels recycling, hergebruik en nuttige toepassing worden verwerkt; en 95% in 2015), toch betreur ik de hypocrisie van een aantal bepalingen die de PSE-Fractie voorstaat en waarin ze gesteund wordt door de socialistische en sociaal-democratische regeringen.
De Raad heeft namelijk koppig vastgehouden aan het principe dat de eigenaar zijn afgedankte auto gratis moet kunnen inleveren. Dit is een demagogische bepaling, weliswaar goed bedoeld naar de consumenten toe, maar volkomen onrealistisch. De richtlijn bepaalt namelijk dat de kosten voor behandeling volledig voor rekening van de producenten komen; en die kunnen niets anders doen dan in ieder geval een deel van deze kosten doorberekenen in de prijzen van nieuwe auto' s. Op die manier is deze maatregel bepaald geen stimulans voor het kopen van de minder vervuilende, nieuwe generatie auto' s, maar meer een verkapte premie voor hen die de meeste vervuilende, oude auto' s bezitten.
De Raad heeft uiteindelijk ingestemd met de wens van de EP-leden die vanaf de eerste lezing vroegen om "oldtimers" uitdrukkelijk buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn te laten vallen. Het amendement dat ik ingediend en verdedigd heb, is inderdaad volledig in de eindtekst overgenomen.
Over het geheel genomen mist deze richtlijn ambitie. Er wordt bijvoorbeeld helemaal voorbijgegaan aan het probleem van achtergelaten autowrakken die het landschap ontsieren. In weerwil van het principe dat de vervuiler betaalt, blijven de verwijderingskosten ten laste van de belastingbetalers komen. Het is jammer dat dit probleem noch in deze richtlijn wordt onderkend, noch in de richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen, terwijl het toch in een groot deel van Europa rampzalige gevolgen heeft voor het milieu.
Verslag-De Roo (A5-0218/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, na de tenuitvoerlegging van deze richtlijn zullen banden geruislozer zijn: auto' s en vrachtwagens met en zonder oplegger zullen geruislozer over wegen en autowegen rijden. Uitstekend, want zo zullen gepensioneerden minder last hebben van lawaai. Maar, mijnheer de Voorzitter, vier weken geleden stak ik in Brussel, vlak bij het station Brussel-Noord, de straat over en toen ik aan de overkant was, liep me een rilling over de rug. Het was nacht, het was doodstil en achter me zag ik een tram voorbijkomen zonder een enkel geluid te maken. Gelukkig was het Gods wil dat ik hier mijn stemverklaringen zou afleggen en is me niets gebeurd. Weten we dus echt wel zeker dat geruislozere banden beter zijn voor iedereen?

Isler Béguin
We kunnen onze collega de heer De Roo alleen maar complimenteren met en steunen in zijn poging om geluidshinder mee te nemen in het kader van milieubescherming. De gevolgen van intensivering van het wegverkeer zijn helaas niet beperkt tot vervuiling veroorzaakt door afgedankte auto' s en de recycling ervan - die ondanks het wereldwijde karakter ervan nog steeds niet zijn opgelost -, tot de aantasting van de lucht die we inademen of de consequente en voortdurende algemene temperatuurstijging op wereldniveau. Het wegverkeer veroorzaakt daarenboven namelijk aanzienlijke en onophoudelijke geluidsoverlast, waar miljoenen mensen die langs (snel)wegen wonen en alle voetgangers dagelijks aan worden blootgesteld.
Met de voorstellen van de heer De Roo wordt aandacht gevraagd voor een vorm van vervuiling die in het algemeen onderbelicht blijft en daarin steunen wij hem volledig. Laten we echter niet vergeten dat onze eisen meer in het algemeen gericht moeten zijn op het probleem van de vervuiling veroorzaakt door auto' s, op de steeds grotere plaats die de auto in ontwikkelde samenlevingen en in onze steden inneemt. Laten we druk uitoefenen op de Commissie om beleid tot stand te brengen dat de omschakeling maakt van wegverkeer naar spoorverkeer en openbaar vervoer. De tram in Straatsburg is hier een duidelijk voorbeeld van.

Meijer
Het gebruik van de auto voor personen en voor goederen is lange tijd zo vanzelfsprekend geweest dat we onvoldoende nadachten over wat de auto aanricht voor veel mensen en het leefmilieu in de omgeving. Alleen het economische voordeel en het gemak voor de autorijder telden mee; de nadelen werden niet gezien. Uitlaatgassen en verkeersonveiligheid werden op de koop toe genomen, evenals het lawaai dat auto's veroorzaken.
Dit is de laatste jaren gelukkig aan het veranderen. In veel steden krijgen fiets en railvervoer meer ruimte en wordt de vrijheid voor de auto ingeperkt. Daarmee zijn de problemen die de personenauto en de vrachtauto opleveren niet voorbij. Het aantal auto's groeit nog steeds, evenals het aandeel van het vrachtvervoer dat over de weg plaatsvindt. Daarmee groeit ook de geluidsoverlast.
Geredeneerd vanuit de belangen van de auto-industrie ligt het voor de hand dat men verwijst naar anderen. Men verwijst naar de wegbeheerder, in het algemeen de overheid, voor het vergroten van de veiligheid en voor het verkleinen van de milieuoverlast. Zolang ze dat met succes kunnen doen hoeven ze niet zelf te werken aan het verkleinen van de overlast van hun voertuigen en daarvoor dus geen kosten te maken. Zij vinden dat de geluidsoverlast zou moeten worden bestreden door middel van het "zeer open asfalt beton", een wegdek dat echter bij vorst onverwacht glad kan worden.
Het gaat er nu om dat een keuze wordt gemaakt tussen de belangen van de auto-industrie en de autobandenindustrie enerzijds en het welzijn van mens en milieu anderzijds. We zien nog steeds veel te vaak dat de belangen op korte termijn van machtige industriële groepen voorrang krijgen, terwijl de meerderheid van onze kiezers in toenemende mate andere eisen stelt aan de politieke besluitvorming. De bescherming van de kwaliteit van ons leven tegen kortzichtig geld verdienen wordt steeds belangrijker.
Ook bij het debat over de autobanden is die tegenstelling weer duidelijk naar voren gekomen. De heer De Roo heeft terecht aangetoond dat de door de Commissie voorgestelde regeling nog onvoldoende verbetering oplevert en dat het technisch mogelijk is om de overlast met enkele decibellen omlaag te brengen. Dat vereist alleen de politieke wil om voldoende te regelen, de toepassing van de regeling te controleren en geen onnodige overschrijdingsmarges toe te staan. De fractie van Europees Verenigd Links heeft de heer De Roo daarin steeds gesteund. Wij betreuren het dat zijn redelijke en vanzelfsprekende voorstellen niet kunnen rekenen op de algehele instemming die zij verdienen.

Thomas-Mauro
De mens beweegt en doet dingen bewegen. Beweging brengt lawaai met zich mee. Deze fantastische tijd van mobiliteit, waaraan wij trouwens ons gevoel van vrijheid ontlenen, is lawaaierig. Vrijheid maakt dus lawaai.
Zowel de overheden als de industrie werken aan de bestrijding van deze ziekmakende geluidshinder.
De industrie onderschrijft de wil van de wetgever om het vervoer, het personen- en goederenverkeer, hoeksteen van het vrij verkeer, veiliger en minder vervuilend te maken.
Wij kennen de vorderingen die zijn gemaakt met betrekking tot de wegligging, de slijtvastheid, de vermindering van het brandstofverbruik. Om erkende technische redenen hebben investeringen in onderzoek en ontwikkeling het echter nog niet mogelijk gemaakt aan alle eisen van de rapporteur tegemoet te komen. Het totale prestatievermogen wordt geschat op basis van een geheel van vaak tegengestelde criteria die de deskundige kent.
Wij hebben echter de rapporteur niet willen steunen, omdat de voorgestelde wijzigingen ten koste gaan van de veiligheid, onze veiligheid, ten koste van de levensduur en grip van de banden. Wij zijn tegen deze amendementen die zullen leiden tot wat ik "industriële onzin" zou willen noemen.
Opnieuw schuilt het kwaad bij de Unie in de details. De terreinen waarmee de Commissie zich bemoeit en waarvoor zij regels opstelt blijven me trouwens verbazen.
Ook al is het lawaai in al zijn vormen een plaag in onze steden, rondom onze luchthavens en op onze wegen, de veiligheid op de weg is toch het allerbelangrijkste!
Waar ergeren wij ons nu het meest aan in het dagelijkse leven? Het doffe rolgeluid van banden of het bruusk accelereren van voertuigen en het geronk van tweewielers met een opgevoerde motor? We kunnen beter diepgaand onderzoek doen naar het geluid en het gevaar van verschillende soorten wegdek.
Laten wij niet ons gevoel voor prioriteit en voor wat ik zou willen noemen doelmatigheid van de wetgeving verliezen.
Verslag-Bakopoulos (A5-0168/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb ook voor het verslag-Bakopoulos gestemd, want ik geloof zeker dat het goed is voorzichtig te zijn met het in de handel brengen van producten die schadelijk kunnen zijn voor ons allen. Maar overdrijven we niet met deze richtlijnen? Wordt ons Parlement niet te veel in beslag genomen door dergelijke technische discussies? Zou het niet beter zijn met een enkele richtlijn de Commissie toestemming te geven om te beslissen welke nieuwe schadelijke stoffen in de handel mogen worden gebracht? Op die manier hoeven we niet zo' n groot deel van onze tijd door te brengen met steeds dezelfde procedures voor het verbieden van nieuwe producten.
AIDS

Cauquil
Wij hebben de gezamenlijke resolutie over aids aangenomen, want als ze effect zou hebben - niets garandeert dat -, dan zou dat een vooruitgang betekenen. Wij zijn het echter niet met alle formuleringen eens. Zo kan men weliswaar zeggen dat alleen de Afrikaanse regeringen of de culturele en godsdienstige tradities een doelmatige bestrijding van de ziekte verhinderen, maar dat is toch een manier om de verantwoordelijkheid van een heel gezondheidsstelsel te verhullen, die wordt beheerst door grote farmaceutische ondernemingen en door winstbejag. Want dat men in Afrika, zoals in vele arme landen, sterft aan malaria, bilharziasis, tuberculose of gewoon aan mazelen komt niet door godsdienstige belemmeringen, maar doordat zieken geen medicijnen of zorg kunnen betalen.
Telecommunicatie

Bordes en Cauquil
Wij hebben tegen de gezamenlijke resolutie gestemd betreffende de fusies in de telecommunicatiesector. Ieder idee van openbare dienst is namelijk uit deze resolutie gehaald, die vindt dat deze sector, net als de anderen, overgeleverd moet worden aan een "open markteconomie met vrijheid van verkeer" .
De vage belofte van een "garantie met betrekking tot de groei en de werkgelegenheid" zal zeker de werknemers niet beschermen tegen de ontslagen die bij toekomstige fusies te voorzien zijn. Want er is geen enkele dwangmaatregel opgenomen om bedrijven te verhinderen mensen te ontslaan onder het mom van reorganisatie, terwijl het in werkelijkheid gaat om het vergroten van hun winst.
Bovendien is het overduidelijk dat wij niet van plan zijn mee te doen aan de jubelzang in deze resolutie over de "doelmatigheid van concurrentie" .

Vachetta
Eens te meer wordt communicatie als een gewoon handelsartikel beschouwd waarop men maximaal winst probeert te maken. Wij betwisten deze logica die voorbijgaat aan de sociale behoeften van de mensen. Doordat er steeds meer private middelen worden gestoken in deze publieke marktdeelnemers die multinational zijn geworden, voeren deze marktpartijen tegenwoordig een genadeloze economische oorlog. Dit houdt een verdeling van de wereldmarkten in, met bevoordeling van de meest winstgevende gebieden en ongelijke tarieven, naast het verdwijnen van arbeidsplaatsen en onzekerheid voor honderdduizenden werknemers.
Daarom moeten nationale en Europese politieke instanties verplichtende regels voor openbare diensten aan alle marktpartijen opleggen, ongeacht hun oorsprong. Bijvoorbeeld :
voor de vaste telecommunicatieverbindingen: verlaging van het abonnement en de lokale tarieven; in Frankrijk is dat 83% van de gemiddelde rekening van de particulieren;
voor mobiele verbindingen: naast een tariefsverlaging, een landelijke dekking, desnoods door satellietverbindingen te gebruiken op moeilijke bereikbare plaatsen;
voor een snelle toegang tot Internet: naast een radicale tariefsverlaging, een tijdschema voor een volledige landelijke dekking.
In deze tijd van onbehoorlijke recordwinsten rangschikken wij communicatie onder de grondrechten, die door middel van een hoogwaardige openbare dienstverlening moeten worden nageleefd.
Het klonen van mensen

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, de meerderheid binnen de fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft voor deze resolutie gestemd. Tijdens het debat over het klonen dat hier gisteren is gehouden, hoorde ik hoe sommige leden het klonen voor therapeutische doeleinden op een vrij duidelijke manier verdedigden door te stellen dat dit toch iets heel anders is dan het klonen met de bedoeling te reproduceren. Jammer genoeg bestaat er een tendens naar een nieuw semantisch debat, waarbij de morele gevolgen van het klonen van mensen worden geminimaliseerd. De tegenstanders van elke vorm van klonen worden daarbij als immoreel afgeschilderd door te stellen dat wij mensen laten lijden aan ziekten die makkelijk zouden kunnen worden genezen, zoals de ziekte van Parkinson, als men de gentechnologie maar vrij zou laten.
Dit is een absurde bewering die naar mijn mening moet worden ingetrokken. Onderzoekers van over de hele wereld stellen dat de ziekte van Parkinson en andere ernstige aandoeningen ook met alternatieve methoden kunnen worden genezen. We hoorden Emma Bonino ook zeggen dat politici risico' s moeten durven nemen, maar wij van de fractie De Groenen/ Vrije Europese Alliantie vinden het onze absolute plicht als volksvertegenwoordigers om de risico' s te onderkennen en voorzichtig te zijn.
In dit verband zou ik de PSE-fractie ook willen vragen waarom Tony Blair niet werd gemaand om het hele voorstel in te trekken in plaats van gewoon om een comité voor biotechnologie te vragen. We moeten het preventiebeginsel in acht nemen, zeker in dit geval.
En de allerbelangrijkste vraag die we ons moeten stellen, is deze: waarom willen we mensen klonen? We moeten inzien dat het hier om een wedren gaat, waarbij het risico groot is dat de grenzen ongecontroleerd worden overschreden. De gentechnologie ontwikkelt zich razendsnel. We mogen ons niet beperken tot deze discussie, maar we moeten het debat verbreden en versnellen, en het preventiebeginsel respecteren.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben een van de 237 Europese afgevaardigden die voor de resolutie van de Europese Volkspartij over klonen hebben gestemd.
De wetenschap heeft altijd twee gezichten gehad: als iets ontdekt wordt kan het vóór ons of tegen ons worden gebruikt. Zo is het altijd: met het wiel kan men zich sneller bewegen maar ook iemand doden; met een revolver kan men zich verdedigen maar ook iemand doodschieten; met kernenergie kunnen wij ons welzijn verhogen maar ook kernbommen produceren. Bij het onderzoek op het gebied van het klonen vraag ik mij het volgende af: heeft men soms bij voorbaat besloten iets tegen de mensheid te doen? Zou het niet beter zijn geweest af te wachten totdat wetenschappelijke resultaten werden geboekt met neutraal onderzoek, om pas dan te besluiten hoe men deze resultaten gaat gebruiken? Het zou beter geweest zijn als hier Europa had besloten in plaats van een enkele regeringsleider.

Meijer
Voorzitter, bij de botsende standpunten met betrekking tot het therapeutisch klonen van mensen gaan wij ervan uit dat er grote terughoudendheid nodig is bij het toepassen van deze nieuwe techniek. Commercieel en industrieel klonen of klonen ten behoeve van de schepping van mensen met bepaalde kenmerken is terecht voor ieder onaanvaardbaar. Toch zijn hier vandaag twee botsende standpunten aan de orde. Binnen de GUE/NGL-fractie is het stemgedrag overgelaten aan het geweten van de individuele leden. Het onderscheid tussen de visie van christen-democraten en groenen enerzijds en die van sociaal-democraten en liberalen anderzijds is naar mijn mening dat de eersten de nadruk leggen op de strafbaarheid van medici en de tweeden op de noodzaak van nader onderzoek naar de gevolgen. Ik heb de voorkeur gegeven aan die tweede opvatting.
Ten behoeve van mensen die een nieuw hart, een nieuwe nier of lever nodig hebben dient er een oplossing gevonden te worden, evenals voor Parkinson-patiënten. Ook dat is een kwestie van ethiek. Mijn partij, de socialistische partij in Nederland, is zeer terughoudend met betrekking tot klonen en genetische manipulatie. Vanuit dit standpunt heb ik de variant van sociaal-democraten en liberalen kunnen ondersteunen en niet de alles negerende variant van christen-democraten en groenen. Overigens blijkt het binnen enkele jaren mogelijk te worden om via de eigen hersenstamcellen organen te kweken die niet worden afgestoten door het lichaam van de ontvanger. Die techniek heeft verre mijn voorkeur boven de in Groot-Brittannië ontwikkelde omweg die de voortplantingstechniek gebruikt.

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor alle onderdelen van de gezamenlijke resolutie gestemd die is ingediend door de PPE-DE-fractie, de Verts/ALE-fractie, de EDD-fractie en de UEN-fractie. Ik ben heel blij met dit besluit, al maak ik me ook wel zorgen over de krappe meerderheid waarmee de resolutie is aangenomen: 237 voor en 230 tegen bij 43 onthoudingen.
Ik heb in het verleden een stuk geschreven over de unieke, gelijke en onschendbare waarde van de mens. Die tekst was onderdeel van ons advies over het Handvest van de grondrechten binnen de Europese Unie, dat bijna unaniem door het Parlement werd aangenomen. Het is belangrijk dat wij de consequenties trekken uit het mensbeeld dat Europa al meer dan duizend jaar kenmerkt. De beschaving, de menselijkheid toont zijn karakter het duidelijkst als het om het weerloze leven gaat.
We moeten nee zeggen tegen het klonen van de mens. De mens is een levend wezen, geen ding.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het voor de mensenrechten een groot succes is dat wij erin geslaagd zijn met deze resolutie duidelijk te maken dat wij niet willen dat embryo's opzettelijk voor onderzoeksdoeleinden worden gebruikt. Wij hebben een signaal gegeven dat menselijk leven geen consumptiegoed mag zijn. Ik ben echter wel bezorgd over de geringe meerderheid voor deze resolutie. Ik hoop dat het alleen te wijten is aan het tactisch spelletje van de socialistische fractie. Ik moet zeggen dat ik het schandelijk vind hoe zij gereageerd hebben. Men eist een tijdelijke commissie, maar vergeet te zeggen dat Tony Blair zijn beslissing moet uitstellen tot de commissie haar advies heeft geformuleerd.
Dit getuigt van tegenstrijdigheid. Ik vind het ook meer dan schandalig dat de trouw aan Blair zwaarder doorweegt dan alle morele bezwaren. Ik wil nog eens herhalen dat het om zogenaamd therapeutisch klonen gaat. Er bestaat een alternatieve mogelijkheid, want met volwassen stamcellen kan men hetzelfde bereiken.
Ik hoop echter ook dat de Commissie nu moedig genoeg is te concretiseren wat wij in de resolutie verlangen, namelijk de centra die direct of indirect dergelijk onderzoek verrichten geen middelen meer toe te kennen.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie heeft vanochtend gedebatteerd over ons standpunt over paragraaf 5 van de ontwerpresolutie inzake het klonen. In die paragraaf staat dat er geen verschil kan worden gemaakt tussen het reproductief klonen en andere vormen van klonen. De kwestie is omstreden en hangt sterk van het gekozen gezichtspunt af. Er zijn twee gezichtspunten van waaruit er werkelijk geen verschil is te zien. Allereerst technisch gezien, dus wat betreft de uitvoering, is er sprake van dezelfde gebeurtenis. Ten tweede filosofisch gezien: als de maatregel vanuit het gezichtspunt van het embryo wordt bekeken, is er geen verschil. In elk geval wordt het gebruikt als instrument, als gebruiksartikel, en niet als wezen met eigenwaarde.
Iedereen is het er roerend mee eens dat reproductief klonen onethisch is. Mijn grote reden tot zorg is welke argumenten wij gebruiken om het te bestrijden. En dat doe ik als iemand die filosofie heeft gestudeerd. Zijn onze argumenten zodanig dat wij er later van af kunnen zien met het argument dat wij in feite al technisch klonen? Maakt de bedoeling nog uit als de daad dezelfde is? Ik heb vandaag alleen tegen amendement 5 gestemd, omdat het daarin naar mijn mening aan argumenten ontbreekt. Ik ben echter van mening dat het maken van verschil noch uit het oogpunt van de technische middelen noch van het embryo gerechtvaardigd is. Het maken van verschil mag men daarom niet zonder werkelijk grondig debat accepteren.

Alavanos
Mijn fractie van Europees Unitair Links heeft geen van de twee ontwerpresoluties ondertekend. Wij gaan niet akkoord met het ontwerp van de Europese Volkspartij. Achter het volledig verzet tegen klonen van mensen dat daarin tot uiting komt, gaat immers het welbekende anti-abortus standpunt schuil. Anderzijds kunnen wij ons echter evenmin vinden in het ontwerp van de socialisten. Daarmee wordt namelijk geen verzet geuit tegen de Britse regering die de weg voor klonen van mensen voor therapeutische doeleinden heeft geopend en aldus ook het licht op groen heeft gezet voor de Amerikaanse autoriteiten om tot soortgelijke - en door de biotechnologie-industrie geëiste - activiteiten over te gaan. Wat wij nu als Europees Parlement, zonder enig tijdverlies, voor een dergelijk ingewikkeld en moeilijk vraagstuk kunnen doen, is een voorlopig comité voor bio-ethiek in het leven roepen. Dan krijgen wij een grondslag voor een diepgaand debat over het vraagstuk van het medisch onderzoek met uit het klonen van mensen voortgekomen embryo' s.

Berthu
Het therapeutisch klonen komt neer op het scheppen van een embryo door middel van klonen om dit vervolgens te vernietigen, teneinde cellen af te nemen voor medisch onderzoek en, later wellicht, genezing van bepaalde ongeneeslijke ziekten. We kunnen dus niet zeggen dat de bedoelingen slecht zijn. Maar de methode is zeer omstreden om tenminste twee redenen. Ten eerste: er wordt nieuw leven geschapen (hetzij door een overtallig embryo te gebruiken dat oorspronkelijk bedoeld was om een nieuw mens geboren te doen worden, hetzij door een gekloond embryo te gebruiken), vervolgens vernietigt men het om een ander leven te redden. Hebben we het recht om op die manier een klasse van willekeurig te manipuleren subschepsels te maken? Ik vind duidelijk van niet.
Ten tweede: ook al keurt iedereen het klonen van mensen in het algemeen af, een aantal mensen wil een onderscheid aanbrengen tussen het "reproducerend klonen" (gericht op het voortbrengen van een heel mens) dat verboden zou moeten worden en het "therapeutisch klonen" dat onder toezicht toegestaan kan worden, binnen bepaalde grenzen en op voorwaarde dat er geen handel plaatsvindt. Dit is echter een gekunsteld onderscheid, want het is gebaseerd op de bedoeling van het klonen, terwijl de handeling op zich in beide gevallen identiek is. Ook het therapeutisch klonen is in principe gebaseerd op het voortbrengen van embryo' s door middel van klonen. Ieder vorm van klonen is per definitie reproducerend.
Met het klonen van embryo' s voor onderzoeksdoeleinden, of zelfs het simpele gebruik van overtallige embryo' s voor dergelijke doeleinden, zouden we een denkbeeldige grens overschrijden en toestaan dat het menselijk leven tot instrument verwordt. Wij zouden in een andere samenleving belanden, die indruist tegen onze waarden.
Een oplossing voor dit dilemma zou kunnen zijn het versnellen van het onderzoek naar de mogelijkheid om voor therapeutische doeleinden differentieerbare stamcellen te kweken uit organen van volwassenen, zoals wordt voorgesteld in de resolutie die is ingediend door onze collega' s Elisabeth Montfort en Nicole Thomas-Mauro. Omdat dit vergelijkbaar is met orgaandonatie, zou het een aanvaardbare handeling zijn. Een dergelijk vooruitzicht zou ons kunnen doen vermoeden dat onze huidige vragen wellicht betrekking hebben op een overgangsperiode in het onderzoek. Dat hopen we in ieder geval.
Helaas heeft de werkgroep die zichzelf "Conventie" heeft genoemd en een eerste redactie van een Handvest van de grondrechten van de Europese Unie voorbereidt, op dit punt de verkeerde weg ingeslagen. Artikel 3 van het ontwerp beperkt zich in de actuele versie tot het verbieden van " het reproducerend klonen van mensen" , dat wil zeggen dat dit artikel volledig meegaat in het onjuiste onderscheid waartegen wij protesteren. Ik heb een amendement op dit punt ingediend, samen met enkele afgevaardigden, maar ondanks het feit dat ons voorstel in een zeer gematigde vorm is geformuleerd is het tot op heden niet aangenomen. Heus, vanuit welke invalshoek je dit Handvest ook bekijkt, er valt geen enkele positief punt in te ontdekken.

Lienemann
De mensheid heeft altijd al moeten onderzoeken hoe de wetenschappelijke ontwikkelingen met haar ethische en sociale keuzes verenigd kunnen worden.
Dit ligt des te gevoeliger als het om de mens en genetische principes gaat.
We moeten dan ook uiterst voorzichtig te werk gaan, zonder in obscurantisme te vervallen.
Met onze huidige kennis, de actuele stand van zaken in het ethisch debat en met het oog op de onaanvaardbare toestemming van de Britse regering voor het klonen van mensen, moeten we allereerst een absoluut moratorium zien te bereiken voor alle experimenten met het klonen van mensen.
In de twee plaats moeten we, nadat we kennis hebben genomen van het advies van de Europese Raad voor ethiek, een duidelijke richtlijn opstellen waarin de menselijke waardigheid wordt gegarandeerd.
Wat de huidige teksten betreft, staat geen enkele resolutie die tot nu toe door de fracties is ingediend mij aan.
De socialistische fractie gaat niet ver genoeg wat betreft het onmiddellijk stopzetten van al het klonen van mensen.
De PPE-fractie lijkt definitief te kiezen voor hachelijke discussies zoals het onderscheid tussen reproducerend en ander soort klonen.
Naar mijn mening zou op dit punt de analyse van het Europees Comité voor ethiek helderheid kunnen verschaffen bij het beslechten van het geschil.
De dringende noodzaak zou een doelmatige houding vereisen:
een onmiddellijk en volledig moratorium;
een grondige bezinning op en een uitgebreid debat over de inhoud alvorens een richtlijn vast te stellen.
Daarover wordt vandaag niet gestemd.
Ik onthoud mij dus van stemming over deze ontwerpresoluties.

Monfort
Er zijn onderwerpen waarover geen politieke verschillen zouden moeten bestaan, niet om de schijn van een mogelijke consensus te wekken, maar omdat het voor iedereen op hetzelfde vlak geldt. En als dit maar voor één onderwerp zou mogen gelden, dan is dat ongetwijfeld de bescherming en bevordering van het menselijke leven en de menselijke waardigheid.
In de afgelopen decennia heeft het wetenschappelijk onderzoek grote vooruitgang geboekt en nieuwe hoop gegeven aan zieken en invaliden en hun families. Desalniettemin lijkt tegelijkertijd een deel van dit onderzoek en van de wetenschappers die zich hieraan wijden geen oog meer te hebben voor wat ik zou noemen een juiste en gezonde hiërarchie van waarden. Dan is het de plicht van degenen die - met name morele en politieke - verantwoordelijkheid dragen voor het algemeen welzijn om bepaalde afdwalingen te corrigeren. Dat geldt ook voor de Britse beslissing om het klonen toe te staan en de Amerikaanse beslissing om het gebruik van zogenaamde "overtallige" embryo' s en embryo' s "zonder ouderlijk voornemen" toe te staan; beiden voor medische doeleinden.
De hier aangesneden problemen zijn talrijk, maar hangen nauw met elkaar samen. Er bestaan niet twee soorten van klonen, reproducerend en therapeutisch; het creëren van menselijk embryo' s met dezelfde genetische structuur als een ander menselijk wezen dient verboden te blijven, met welk doel het ook gedaan wordt. Geen enkele humane wet zal ooit kunnen ontkennen, zonder misdadig te zijn, dat een embryo het begin van leven is. Zo is het vernietigen van een embryo in geen enkel geval te rechtvaardigen, zelfs niet voor behandeling van een zieke; hoe kan men redelijkerwijs verdedigen dat het ene leven vernietigd wordt om een ander leven te redden? Meer in het algemeen is het leven immers een totaliteit die men niet kan opdelen, het leven bestaat vanaf de conceptie en wordt vanaf dat moment door geen enkele menselijk wil beïnvloed. Hangt de erkenning van het leven van een "ouderlijk voornemen" af?
Zeker, voor de conceptie moeten potentiële ouders, als verantwoordelijke mensen, nadenken over de komst van een kind; maar als het eenmaal is verwerkt, bestaat het en iedere handeling die op hem wordt verricht, en a fortiori het programmeren van zijn verdwijning, om welke reden dan ook, is een aantasting van zijn grondrechten, en in het ergste geval een misdaad. Het zou wenselijk zijn dat het Parlement zich duidelijk uitspreekt over deze afdwalingen en - tegen de wil van een aantal van zijn leden - kiest voor het leven.

Schröder, Ilka
Ik heb mij van stemming over de resolutie van de PPE-fractie en de Groenen inzake het klonen van mensen onthouden. Ik vind het positief dat wij een antwoord geven op de beslissing van het Brits Parlement. Het Europees Parlement zegt duidelijk dat het niet afwijkt van zijn beslissing het klonen te verbieden (en bijgevolg geen enkele vorm van klonenonderzoek financieel wil steunen).
Toch vind ik de alinea's 6 en 8 bijzonder gevaarlijk. Hier worden de medische beloften van de biotechnologie als klinkende munt aanvaard, hoewel de resultaten tot nog toe in het beste geval niet eenduidig geïnterpreteerd kunnen worden. Door te eisen dat verder onderzoek wordt verricht op het gebied van gentherapie en andere gentechnologische methodes begeeft het Europees Parlement zich op gevaarlijk terrein, vooral omdat met geen woord wordt gerept van de risico's en mislukte pogingen en omdat elke politieke beoordeling die de positieve beloftes ter discussie stelt, ontbreekt.
De uitspraak van het Europees Parlement over het klonen van embryo's kan op korte termijn weliswaar een triomf zijn. Toch vrees ik dat de totaal kritiekloze eisen om meer aan medische gentechnologie te gaan doen dit succes op lange termijn zullen ondermijnen en zelfs het tegengestelde bewerkstelligen. Dit kan immers de deur openzetten voor een technologie waarvan de gevolgen niet te overzien zijn.

Theonas
Het recent besluit van de Britse en Amerikaanse regeringen om toestemming te geven voor het klonen van menselijke embryo' s, die dan gebruikt kunnen worden als "magazijnen" voor "onderdelen" zoals weefsels en organen, doet enorme vragen en problemen rijzen. Men heeft toestemming gegeven ofschoon een groot aantal cruciale medische, morele en sociale vraagstukken onbeantwoord blijft. Niemand kan betwisten dat met de razendsnelle ontwikkelingen op genetisch gebied en op dat van de moleculaire biologie nieuwe wegen worden geopend voor de wetenschap. De afstand tussen het onmogelijke en het haalbare wordt steeds kleiner en er rijst hoop voor de bestrijding van een aantal ernstige ziekten van de mensheid.
De mogelijkheden van de biomedische wetenschappen zijn niet te overzien. Men kan zelfs in het kleinste detail van het menselijk leven en de menselijke evolutie ingrijpen, waardoor de droom wel eens zou kunnen uitmonden in een nachtmerrie. Daarom stelt zich een cruciale vraag voor niet alleen de wetenschappelijke gemeenschap maar heel de samenleving, op welk niveau dan ook: in welke handen gaan wij dit overmachtige wetenschappelijke "wapen" leggen en op grond waarvan?
Aangezien de wereld beheerst wordt door een ongebreideld, griezelig kapitalisme en een meedogenloze markteconomie, is het moeilijk vast te stellen waar de grens ligt tussen wetenschappelijke criteria en speculatiezucht van de farmaceutische multinationals en monopolies. Het is een misdaad vraagstukken die rechtstreeks het menselijk bestaan, het leven en de dood raken, te onderwerpen aan commercialisering en te onttrekken aan elke sociale en politieke controle. Men is echter absoluut niet van plan tijd te verliezen met dit vraagstuk en laat aldus cruciale vragen onbeantwoord. Daardoor ontstaan niet te voorziene gevaren: wij hoeven alleen maar te denken aan de enorme economische belangen die achter deze pogingen schuil gaan.
Men is van plan klonen voor therapeutische doeleinden toe te staan en daarmee is het hek van de dam. Niemand kan immers garanderen dat klonen tot therapeutische doeleinden beperkt blijft. Het klonen van embryo' s kan een "paard van Troje" worden voor een ander doel, voor het klonen of het "omvormen" van mensen, met alle dramatische en niet te voorziene gevolgen van dien voor de menselijke soort. Dat moet worden voorkomen.
Het grootste gevaar is niet zozeer gelegen in de macht van de wetenschap, maar in het verkeerde en ongebreidelde gebruik daarvan. Als de wetenschap bovendien in het teken komt te staan van de wet van de winst en de duistere belangen die daarachter schuil gaan, moeten wij heel voorzichtig zijn en dit bijzonder goed in de gaten houden.
Verslag-Lucas (A5-0187/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit is de tweede keer dat wij vandaag een verslag behandelen dat onze slaap, en met name de slaap van bejaarden ten goede komt. Hoe kan men tegen een verslag zijn waarmee wordt voorgesteld het lawaai van vliegtuigen bij het opstijgen en landen te verminderen. Rondom de luchthavens wonen veel mensen die niet alleen ' s nachts maar ook overdag veel hinder ondervinden.
Ik zou echter graag een voorstel willen doen. Ik zou graag willen dat men in de toekomst streefde naar veel kleine luchthavens in afgelegen, onbewoonde gebieden. Dat is veel beter dan de weinige, maar grote luchthavens die wij nu bij de hoofdsteden van de landen hebben.

Caudron
Ik ben opgetogen over de mededeling van de Commissie. Daarin wordt onderstreept dat de gevolgen van het luchtvervoer voor het milieu op plaatselijk, regionaal en mondiaal niveau steeds duidelijker worden. Het spreekt vanzelf dat wij die tendens niet mogen laten aanhouden en dat wij snel maatregelen moeten nemen om het tij te keren. Het gaat immers om het behoud van het milieu, de kwaliteit van het leven en de gezondheid van de Europeanen.
Wij kunnen grote vooruitgang boeken door het voorstel van de Commissie uit te voeren om op het luchtvervoer in Europa het principe toe te passen dat 'de besten worden beloond en de slechtsten worden gestraft'. Daarom moeten wij tussen de verschillende activiteiten een duidelijker onderscheid maken op basis van de milieuprestaties ervan. In de mededeling van de Commissie worden een aantal mogelijke instrumenten vermeld zoals economische stimuli en strengere normen, maar ontbreken meetbare doelstellingen en termijnen. De mededeling omvat ook te weinig concrete maatregelen om de luchtvaart milieuvriendelijker te maken. Belangrijk is dus dat doelstellingen worden geformuleerd en dat bepaalde termijnen in acht worden genomen om de luchtvaartindustrie, de luchtvaartmaatschappijen en de gebruikers de kans te geven zich tijdig aan de wettelijke maatregelen aan te passen.
Daar heeft het Europees Parlement zich op toegelegd. In zijn verslag worden verschillende door het luchtvervoer veroorzaakte problemen aangepakt. Een daarvan is de geluidsoverlast. Dat probleem houdt de Europese burgers almaar meer bezig. Volgens een studie in het kader van het vijfde EU-milieuactieprogramma worden in Europa 80 miljoen mensen blootgesteld aan geluidsniveaus die de wetenschappers ontoelaatbaar achten en worden 170 miljoen anderen blootgesteld aan storende geluidsniveaus. Uit recente studies blijkt ook dat er een verband bestaat tussen vliegtuiglawaai en verstoringen van slaap, gezondheid en leervermogen.
Omwonenden van luchthavens hebben vooral last van nachtelijk vliegtuiglawaai. De ICAO is begonnen met een herziening van de geluidsniveaus. De Europese Unie moet dat proces ondersteunen. Als de ICAO niet tot een bevredigend akkoord komt, moet de Commissie eventueel extra maatregelen nemen. Vliegtuiglawaai kan op twee manieren worden beperkt: enerzijds aan de bron, door de toepassing van strengere certificeringsnormen en door programma's voor de geleidelijke buitengebruikstelling van niet-conforme vliegtuigen en, anderzijds, door maatregelen op het gebied van ruimtelijke ordening rondom de luchthavens.
Ook rijst het probleem van de emissies van gassen. Zo wordt aangenomen dat vliegtuigemissies voor 3,5% bijdragen aan de opwarming van de aarde door menselijke activiteiten. Volgens bepaalde prognoses zullen die emissies van 1992 tot 2015 jaarlijks met 3% toenemen. Wij moeten dan ook dringend initiatieven nemen om de vliegtuigemissies terug te dringen.
De lijst van door het luchtverkeer veroorzaakte vormen van hinder is lang. Die alarmerende vaststelling moet ons ertoe aanzetten snel maatregelen te nemen. Daarom moeten de lidstaten de Commissie een duidelijk onderhandelingsmandaat geven om op de 33ste vergadering van de ICAO in 2001 krachtig voor onze doelstellingen op het gebied van milieu- en vervoersbeleid te kunnen ijveren.

Isler-Béguin
In Frankrijk is met de grootste dieselgebruikers (vrachtwagenchauffeurs, boeren en ambulanciers) een conflict aan de gang dat, als gevolg van de snelle stijging van de brandstofprijzen, naar de rest van Europa dreigt over te slaan. In Lyon zijn inmiddels de onderhandelingen begonnen over de uitvoering van het Protocol van Kyoto - voorstellen die in Den Haag zullen moeten worden goedgekeurd om de emissies van broeikasgassen terug te dringen. Welnu, wij stellen vast dat op alle niveaus nog een lange weg dient te worden afgelegd om van verontreinigende en milieuonvriendelijke vervoerswijzen over te schakelen op ecologisch duurzame vervoersmodi die echt aan de strijd tegen de emissie van broeikasgassen kunnen bijdragen.
In het verslag van mevrouw Lucas wordt gewezen op de positieve maatregelen die aan de vermindering van de hinder in het luchtvervoer zullen bijdragen, onder meer de geleidelijke buitengebruikstelling van de luidruchtigste vliegtuigen.
In het verslag worden echter ook concrete politieke problemen aangesneden zoals de gebreken van het luchtvervoersbeleid en de negatieve gevolgen daarvan voor het milieu. Europa doet er, wat de maatregelen tot beperking van de broeikasgassen betreft, verkeerd aan het luchtvervoer, dat grote hoeveelheden CO2 produceert, van het Protocol van Kyoto en de plannen voor de beperking van verontreinigende stoffen uit te sluiten. Een kerosineheffing, milieuheffingen en het BTW-nultarief op vliegtickets moeten worden onderzocht om tot een billijke mededinging tussen de verschillende vervoersmodi te komen.

Markov
Mijn fractie heeft voor het verslag-Lucas gestemd, omdat wij de volgende overwegingen als uitgangspunt nemen. De onlangs door het World Wide Fund For Nature voor de komende jaren voorspelde forse opwarming van de atmosfeer door de uitstoot van CO² en andere schadelijke gassen, maakt het noodzakelijk zonder dralen te opteren voor een verstandig beleid en voor een economie die niet alleen op onmiddellijke winst uit is. Het luchtverkeer is met een geschat aandeel van 15% uiteraard slechts een van de veroorzakers van luchtvervuiling en bij lange na niet de grootste. Met het oog op de voorspelde verdubbeling van het luchtverkeer in 2015 alleen al binnen de EU, moeten de Raad, de Commissie en het Europees Parlement gezamenlijk maatregelen nemen om de schadelijke gevolgen van het luchtverkeer voor het milieu te beperken. De maatregelen moeten betrekking hebben op alle vormen van schade, onder andere emissies, geluidsoverlast, slecht luchtvaartmanagement en verkeerde infrastructuur, waarbij de economische belangen van de luchtvaartmaatschappijen op een evenwichtige manier geïntegreerd worden.
Wij steunen de vaststelling van strikte grenswaarden voor emissies en geluidsoverlast en het initiatief dat de EU van de 33ste bijeenkomst van de ICAO verwacht. Daarom zijn wij er ook voorstander van dat de EU zelf grenswaarden vaststelt, mochten de resultaten van de ICAO-bijeenkomst ontoereikend zijn. Dergelijke maatregelen kunnen en moeten de luchtvaartindustrie ertoe brengen nieuwe technologische oplossingen, efficiëntere, schonere en minder lawaaierige vliegtuigmotoren te ontwikkelen.

Meijer
De twintigste eeuw heeft een geweldige technologische vooruitgang opgeleverd, vooral op het gebied van verkeer en andere communicatie over de langere afstanden. Daarbij zijn er twee heilige koeien ontstaan, de auto en het vliegtuig. Diegenen die daarvan materieel voordeel verwachten zijn bereid om alles ondergeschikt te maken aan hun vrijheid om die transportmiddelen te gebruiken. Zij vergeten de negatieve gevolgen voor hun medemensen en het milieu.
De luchtvaart en de luchthavens zijn inmiddels een bevoorrechte sector geworden. Zij worden voor een groot deel vrijgesteld van belastingen en milieuregels. Daardoor kunnen zij hun diensten naar verhouding goedkoop aanbieden, ook al zijn de prijzen hoog op trajecten waar een bijna-monopolie bestaat. Alleen daardoor wordt het voor de luchtvaart mogelijk om een oneerlijke concurrentiestrijd te winnen tegen de spoorwegen, die een groot deel van hun aandeel in het internationale personenvervoer hebben verloren van andere transportmiddelen voor de lange afstand, vooral van het vliegtuig. De grensoverschrijdende spoorwegen worden daardoor steeds meer afhankelijk gemaakt van privatiseringsplannen en van grote investeringen in een hogesnelheidsnet. Ook die maatregelen hebben op hun beurt een aantal negatieve gevolgen voor mens en milieu, die zich niet zouden hebben voorgedaan zonder de concurrentie van het luchtverkeer.
Het wordt hoog tijd dat ook de luchtvaart aan normale milieueisen gaat voldoen, eisen die we voor alle andere sectoren hebben vastgesteld om mens en milieu te beschermen tegen lawaai, uitstoot van schadelijke stoffen en risico's van ongevallen. Dat dit de luchtvaartbedrijven wat minder rendabel maakt en dat de geweldige groei van het luchtvervoer wordt afgeremd is geen probleem, maar eerder een noodzaak. Mevrouw Lucas heeft een aantal bescheiden stappen in de goede richting aangegeven, die goed aansluiten bij datgene waar mijn partij, de socialistische partij in Nederland, voor strijdt.

Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
Wij hebben ons onthouden bij de eindstemming over het verslag-Lucas. Wij zijn het eens met het merendeel van de standpunten die in het verslag zijn verwoord, namelijk dat de negatieve gevolgen van de luchtvaart voor het milieu krachtiger moeten worden aangepakt, maar we kunnen paragraaf 20 en 23 niet steunen. Daarin wordt gepleit voor een directe milieuheffing door de EU en een harmonisatie van de nationale wetgevingen inzake ruimtelijke ordening. Wij zijn zonder meer gekant tegen deze voorstellen.

Theonas
Volgens ons is het noodzakelijk onmiddellijk ingrijpende maatregelen te treffen ter bescherming van het milieu tegen de schadelijke gevolgen van het steeds toenemend luchtverkeer.
In het voorstel van de Commissie wordt dit vraagstuk echter enkel belicht vanuit het standpunt van de mededinging en de winst van de luchtvaartindustrie en de luchtvaartmaatschappijen. Daardoor komen de prioritaire vraagstukken nauwelijks aan bod. Het voorstel laat zich met name niet uit over de emissiegrenswaarden die zijn toegestaan met het oog op het broeikasverschijnsel. Ook is niet duidelijk hoe het is gesteld met de vaststelling en toepassing, op plaatselijk en regionaal vlak, van nieuwe, scherpere normen en voorschriften, en de promotie daarvan op internationaal vlak.
Het voorstel geeft evenmin duidelijk aan in welke mate het toegestane niveau van lawaaihinder zal worden verminderd. Dit geldt met name voor de gebieden rondom de luchthavens, voor dag- en nachtvluchten.
Er zijn andere vraagstukken die onopgelost blijven, zoals het bodemgebruik rondom vliegvelden, de verbetering van het luchtverkeer, enzovoort. Daarvoor wordt vrijwel niets voorgesteld, ofschoon juist deze vraagstukken een belangrijke factor zijn voor de bestrijding van de door het luchtvervoer veroorzaakte milieuschade.
De Commissie richt zich met haar voorstel in feite alleen maar op de inkomsten. In plaats van de luchtvaartindustrie te dwingen meer te investeren in onderzoek en de toepassing van nieuwe, milieuvriendelijkere technologie, probeert zij de inkomsten te verhogen door invoering van nieuwe belastingen voor de vliegtuigenmarkt, door verandering van het BTW-stelsel voor luchtvaartmaatschappijen, of door middel van de belasting op vliegtuigbrandstof. De daarmee veroorzaakte extra kosten kunnen echter zonder meer worden doorberekend aan de eindgebruikers.
Men probeert niet alleen het aantal vluchten en het aantal vluchturen te verminderen en de vliegtickets duurder te maken, maar ook de arbeidskosten te verminderen en de veiligheidsnormen af te zwakken. Al deze pogingen zijn echter slechts een middel om de winst van de luchtvaartindustrie op peil te houden en zelfs te verhogen. Met bestrijding van de schadelijke gevolgen van het luchtvervoer voor het milieu heeft dit niets uit te staan.
Het feit dat nergens wordt verwezen naar de liberalisatie van de luchtvervoersmarkt, spreekt op zich al boekdelen. De liberalisatie verergert immers de gevolgen voor het milieu omdat er nauwelijks controle wordt uitgeoefend op de vliegtuigen. Men controleert niet hoe oud ze zijn, of ze goed onderhouden worden, enzovoort. Dit alles heeft echter niet alleen gevolgen voor het milieu maar ook voor de vluchtveiligheid en de veiligheid van de passagiers.
Verslag-Zabell (A5-0203/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag gaat over de bestrijding van doping in de sport. Helaas zijn de internationale sportautoriteiten er niet in geslaagd deze plaag tegen te houden en te bestrijden. Doping in de sport is als een priester die zondigt, als een musicus die vals speelt. Sport betekent per definitie loyaliteit en competitie en het kan niet door de beugel dat atleten winnen dankzij het gebruik van doping. Ik heb voor dit verslag gestemd omdat men zich niet voldoende inspant voor een echte verandering in de strijd tegen doping. Wij zouden een Europees agentschap voor de bestrijding van doping moeten oprichten, en niet wachten tot er een internationaal agentschap komt dat doet wat een afzonderlijk land niet kan. Hoe kunnen wij zoveel mensen op één lijn krijgen?

Mennea
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde verduidelijken dat ik bij het verslag-Zabell alleen voor de amendementen heb gestemd waarin een rechtsgrondslag wordt vereist. Ik heb echter tegen het verslag in zijn geheel gestemd. Uit de meest recente gebeurtenissen is immers gebleken dat het beleid van het Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping tot mislukken is gedoemd. Europa moet zich daar niet achter scharen, want dit beleid komt van anderen en wij moeten daarvoor geen enkele verantwoordelijkheid op ons nemen.
Het is jammer dat Europa dit niet heeft begrepen en nu, en voor de komende jaren, gedwongen is een harde strijd te leveren. In deze strijd zijn heel ingrijpende en keiharde middelen nodig. Uitgaande van mijn ervaringen heb ik geprobeerd dit mijn collega' s afgevaardigden uit te leggen. Het spijt mij dat niet iedereen heeft begrepen wat ik in al deze dagen duidelijk heb proberen te maken.

Blokland
Sportbeoefening is goed voor een mens. Spelen is de mens immers eigen. Gezondheid en welbevinden varen er wel bij. Maar helaas staat de sportiviteit al decennialang onder druk. Een sterke, éénzijdige prestatiegerichtheid en de inmenging van steeds grotere commerciële belangen zijn de belangrijkste spelbedervers. Het gebruik van doping bij sportbeoefening moeten wij zien tegen deze achtergrond. Het is naar mijn overtuiging geen verschijnsel dat op zichzelf staat, maar past bij het verschijnsel van de economisering van een vrijetijdssector. Het verschil tussen amateur en professionele sport is daardoor ook veel te groot geworden.
De Commissie geeft in haar verslag van Helsinki hoog op van de sport. Ook in de resolutie tref ik frasen aan waarin de sport wordt geroemd om haar sociale, integrerende en verbroederende functie. Helaas vertonen grote sportevenementen veel tekenen van het tegendeel. Niet voor niets werden de Olympische Spelen van Atlanta door de Nederlandse chef de mission André Bolhuis betiteld als de Olympische Oorlog. Hij zal dat hebben gedaan om de duizenden politiemensen die op de been waren gebracht en de vijandige atmosfeer die het Amerikaanse publiek en hun media creëerden jegens sportlui die uit een ander land afkomstig waren. Wanneer we deze uitingen, die we ook bij internationale sportevenementen in onze landen aantreffen, willen tegengaan moet bij sportbeoefening het sportieve karakter weer vooropgaan. Prestatiegerichtheid en commerciële interesses behoren sterk teruggedrongen te worden. Dit schept ook een veel beter klimaat voor het zo krachtig mogelijk bestrijden van dopinggebruik.
Het Verdrag kent op het gebied van sport geen directe bevoegdheden toe aan instellingen van de Europese Unie. Bij het bestrijden van dopinggebruik dient de bijdrage van de Gemeenschap dan ook beperkt te zijn. De sportsector is op een geheel eigen wijze georganiseerd en nog steeds spelen nationale federaties en bonden daarin een grote rol. Ik ben het dan ook niet eens met het verzoek om in artikel 151 van het EU-Verdrag een verwijzing naar de sport op te nemen. Het aandringen op een communautair sportbeleid strookt nu eenmaal niet met het subsidiariteitsbeginsel.
Hoewel er positieve onderdelen zijn aan te wijzen in de zojuist gestemde resolutie, kan ik deze met name om de genoemde institutionele reden niet steunen.

Caudron
Ik ben opgetogen dat wij hier over doping in de sport, een ernstig probleem voor de volksgezondheid, een debat hebben kunnen houden. Ik feliciteer de Commissie met haar actieplan, maar ook de rapporteur en mevrouw Buffet, fungerend voorzitter van de Raad.
Volgens het Olympisch Handvest moet de sport de uitdrukking zijn van een geest van vriendschap, solidariteit en fair play. Doping in de sport staat volkomen haaks op dat ideaal. Toch is het gebruik van dopingproducten door beroepssporters, maar ook door amateurs, wijd verbreid.
Deze plaag, waarvan de omvang moeilijk kan worden geschat, is een complex fenomeen dat de fysieke en psychologische integriteit van de sportbeoefenaars ernstig bedreigt. Doping is ook bedrog en schaadt de sportethiek.
Die vaststelling moet ons ertoe aanzetten de actie van de Europese Unie tegen het fenomeen te versterken. Ik ben het er dus mee eens dat in de Verdragen een rechtsgrondslag wordt opgenomen waardoor de Gemeenschap op het gebied van de sport kan optreden. Ik weet dat die kwestie heel wat discussie uitlokt. Die discussie zal overigens het debat voeden dat in Lille op 26 en 27 oktober van dit jaar op het Europees forum van de sport zal worden gevoerd. Uiteraard zal ook ik daaraan deelnemen en er mijn standpunt uiteenzetten.
Voorts ben ik het eens met het verzoek aan de Commissie om een onderzoek in te stellen naar de oorzaken van doping in de verschillende sporttakken, ook al weten wij dat een van de belangrijkste oorzaken van het toenemende dopinggebruik de commerciële belangen zijn die tegenwoordig in de sport op het spel staan.
In het kader van het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek zal de Europese Unie intensiever onderzoek moeten doen naar dopingmiddelen, opsporingsmethodes en het effect van het gebruik van dopingmiddelen op de gezondheid.
Belangrijk is voor mij ook dat voorlichtingscampagnes over de risico's van dopinggebruik worden opgezet. Die campagnes moeten in de eerste plaats op de jongeren gericht zijn en moeten in samenwerking met bekende atleten worden gevoerd.
De strijd tegen doping moet op internationaal niveau worden gevoerd en daarom is de oprichting van een Internationaal Agentschap voor de bestrijding van doping (WADA) ongetwijfeld een belangrijke stap. Dat in 1999 opgerichte agentschap functioneert op dit ogenblik op basis van een voorlopige regeling die, wat transparantie en onafhankelijkheid betreft, geen voldoening schenkt. Het Franse voorzitterschap heeft tot mijn genoegen beloofd daarin verbetering te brengen.
Laten wij de sport haar echte waarde teruggeven. Sport moet in de eerste plaats worden beschouwd als een educatieve en sociale activiteit die bevorderlijk is voor de teamgeest, de solidariteit en loyaliteit en bijdraagt aan de strijd tegen racisme en xenofobie.

Gahrton en Schörling
Wij stemmen tegen de overwegingen I, J en K en onthouden ons wat paragraaf 2 betreft. In die drie overwegingen en in paragraaf 2 wordt de Commissie op verschillende manieren aangespoord om het sportbeleid in de verdragsteksten op te nemen. Sport is een bevoegdheid die door zijn culturele context wordt bepaald en daarom niet in verdragsteksten kan worden vervat. Het sportbeleid is iets waarover de Commissie geen bevoegdheid mag krijgen. Het valt onder het subsidiariteitsbeginsel en moet op nationaal of op een lager politiek niveau worden behandeld. Wij zullen ons dan ook bij de eindstemming onthouden.

Pitella
Ik wil uitleggen wat voor mij de hoofdreden was om voor het verslag-Zabell te stemmen, overeenkomstig hetgeen wij als fractie van de Europese socialistische partij hebben afgesproken. De hoofdreden was dat hierin de klemtoon wordt gelegd op preventie.
Het is volkomen juist de klemtoon te leggen op preventie. Wij moeten op de scholen en in de samenleving het sprookje de wereld uit helpen dat men zonder enige inspanning "mooi, sterk en superactief" kan zijn.
Wij moeten de jongeren duidelijk maken dat er geen binnenweggetjes zijn - en als deze er zijn, zijn ze enorm gevaarlijk - als men succes wil hebben en zijn plannen wil verwezenlijken. Dat was ook het doel van het proefproject dat het Europees Parlement op de begroting 2000 heeft opgenomen, waarmee een grote campagne tegen doping werd beoogd.
Wat is echter van dit project terechtgekomen? Alle tot nu toe geplande termijnen zijn overschreden. Men had nu, in september, een lijst moeten maken met de uitgekozen projecten.
Het is hoog tijd dat wij onze intenties hard maken, anders stellen wij prachtige theorieën op, die buiten deze zaal echter in rook opgaan.
Verslag-Mennea (A5-0208/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Mennea over sport gestemd omdat daarin veel goede dingen staan. Het verheugt mij met name dat daarin een lans wordt gebroken voor de organisatie van sportwedstrijden voor gehandicapten. Ook nu al worden dergelijke wedstrijden georganiseerd. Ik hoop echter dat men nu ook sportwedstrijden voor ouderen gaat bevorderen. Als wij de sportlieden in leeftijdscategorieën indelen - zoals ook bij het boxen gebeurt waar gewichtscategorieën bestaan - kunnen wij sportwedstrijden organiseren voor personen boven de dertig, veertig, vijftig, zestig jaar. Als de heer Mennea zou kunnen deelnemen aan wedstrijden voor zijn leeftijdscategorie, zou hij zeker weer de Olympische Spelen winnen.

Mennea
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de collega' s bedanken die voor mijn verslag hebben gestemd. Mijns inziens heeft Europa vandaag een stap vooruit gezet in de benadering van de sportwereld. Er ligt echter nog een lange weg voor ons, want de sport bevindt zich in voortdurende ontwikkeling en Europa is wel gedwongen deze ontwikkeling op de voet te volgen. Ik hoop dat het werk dat vandaag in het Parlement van start is gegaan in de nabije toekomst kan worden voltooid.
Ik wilde er echter op wijzen dat enkele vraagstukken waarvoor ik in mijn verslag voorstellen heb ingediend, niet zijn aangenomen. Het gaat daarbij om het statuut voor sportlieden, de sportieve verplichtingen enzovoorts. Ik hoop dat Europa in de nabije toekomst in dit opzicht rijper zal worden en deze onderwerpen die nu niet behandeld zijn, in overweging zal nemen.

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Mennea gestemd, maar dat heeft niets met de heer Mennea zelf te maken. Ik herinner me zijn tijd als groot sprinter en ik was destijds dolblij dat een Europeaan de Amerikaanse hegemonie kon doorbreken.
Ik heb tegen het verslag-Mennea gestemd omdat ik er ten stelligste van overtuigd ben dat de sport, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, niet in het Europees Parlement thuishoort. We doen de sport en de Europese gedachte onrecht aan door er een politiek onderwerp van te maken. Het lijkt mij ronduit schadelijk en verkeerd om te proberen hiervoor een rechtsgrond te creëren. Op basis van het subsidiariteitsbeginsel en het mensbeeld waarvoor ik wil werken, geloof ik in het eigen vermogen van de sportbeweging om deze problemen op nationaal of internationaal niveau op te lossen. Laten we ons daar allemaal achter scharen!
Ik ben er bovendien van overtuigd dat het Bosman-arrest het voetbal veel schade heeft toegebracht en dat de sportbeweging er alle baat bij heeft om het Europees Parlement en de Europese Unie te vragen zich in de toekomst niet meer met dit thema te bemoeien. De landen en de sportfederaties kunnen deze problemen veel beter zelf aanpakken.

Martinez
Zbigniew Brzezinski, adviseur van president Carter, verklaarde op een top van Davos dat sport, grote shows en de vrijetijdsmaatschappij als uitlaatklep moesten worden gebruikt voor de miljoenen mensen die elk jaar in de economie van de geglobaliseerde markt door de ongebreidelde vrijhandel worden uitgesloten. Voor die nieuwe versie van brood en spelen werd zelfs een nieuwe naam verzonnen: tittytainment, een samentrekking van het Amerikaans-Engelse woord voor borsten en het woord entertainment.
Die aanbeveling werd gevolgd en zo groeide de industriële spektakelsport uit tot wereldwijd zoethoudertje voor de massa's armen: almaar meer wereldbekers, Europese bekers, grand prix, spelen van Helsinki, Sydney en Olympia, voetbal, tennis, autowedstrijden en paardenraces.
Dat alles gebeurt uit naam van de sociale rol van de sport, die voor een gezonde geest in een gezond lichaam moet zorgen. Aan het Verdrag van Amsterdam werd zelfs een verklaring over de sport toegevoegd waarin de 'rol die sport vervult bij het smeden van een identiteit en van samenhorigheid' wordt benadrukt.
Iedereen weet trouwens dat, dankzij de sport en de Olympische Spelen, de Pelopponesische oorlog nooit heeft plaatsgevonden, dat Athene en Sparta beste vrienden waren en dat in het circus saamhorigheid tussen de gladiatoren werd gesmeed. Het Heizelstadion met zijn vele doden, de Britse hooligans van de Europese bekerwedstrijd in Kopenhagen, de door Duitse supporters in elkaar geslagen Franse gendarme Nivel, de Turkse 'toeristen' en de supporters van PSG en andere ploegen tonen duidelijk aan dat sport het sociale gevoel, de tolerantie, de samenwerking en alle andere kwaliteiten bevordert die in de Franse banlieues en woonsteden sedert de wereldbeker voetbal in de vreugdevuren van brandende auto's tot ontwikkeling worden gebracht.
Topsport heeft trouwens ook niet geleid tot tientallen verkrachtingen en aanrandingen in het Olympisch dorp in Atlanta. De Franse tenniskampioene Nathalie Tauziat, die in een boek de broeierige sfeer in de coulissen van de tenniscourts had gehekeld, werd uit de Franse selectie voor Sydney geweerd uit naam van de teamgeest en de belangrijke sociale waarden die de sport, althans volgens rapporteur Klaus-Heiner Lehne van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, nog altijd ontwikkelt.
Nadat hij de balsem van de goede bedoelingen op de rauwe wonden van de werkelijkheid heeft aangebracht, ziet onze rapporteur wel degelijk dat sport geen cultuurfenomeen is, maar een politiek en strategisch instrument om de burger te onderwerpen en hem te doen vergeten dat hij via de televisie met behulp van archaïsche stimuli wordt gedresseerd en van zijn burgerrechten wordt beroofd.
Kapitaalvennootschappen, fabriekssportclubs zoals Manchester United en AC Milan, Amerikaanse basket- en golfcircuits, doping, anabolica en epo, die zich vanuit het Duitsland van Pankov en de Sovjet-Unie over de gehele planeet hebben verspreid, Adidas, Nike en andere sponsors die resultaten willen zien, transfers voor zelfs niet meer te schatten bedragen, arresten van het Europees Hof van Justitie zoals het arrest-Bosman van 1995 dat door iedereen wordt bekritiseerd maar dat het vrije verkeer garandeert van hengsten, merries en sportkoopwaar, massale commercialisering, zogenaamde uitzendrechten en geheime afspraken tussen sport- en zakenwereld: dat is de werkelijkheid van de geïndustrialiseerde sport die bij ons onder het Gemeenschapsrecht valt.
Tegen die gemanipuleerde wereld moeten wij de amateursport beschermen die in duizenden clubs met beperkte middelen en uitsluitend door de toewijding, bekwaamheid en edelmoedigheid van talloze vrijwilligers wordt beoefend.
Naar die sport moet het overheidsgeld gaan, niet naar de afgoden van de gemondialiseerde stadions.

De Voorzitter
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.36 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Maes
Voorzitter, ik wilde mijn bezorgdheid uitdrukken omdat sommige zaken verkeerd zouden kunnen worden begrepen. Wij hebben bij de urgenties gepleit voor het opnemen van de kerncentrale van Temelín omdat dit een onderwerp is van hoogste actualiteit, maar ik zou u willen vragen dat wij zo snel mogelijk het debat kunnen hebben over Iran. Dat blijft noodzakelijk omwille van het niet-ophoudend schenden van de mensenrechten, ik denk aan het uitvoeren van de doodstraf door steniging, ik denk ook aan de voortdurende verstoringen van de internationale televisie-uitzendingen. Wij hebben voor Temelín gestemd maar wij zijn van oordeel dat een debat over Iran even belangrijk is.

De Voorzitter
Mevrouw Maes, de kwestie Iran komt in het debat over de mensenrechten aan de orde. We zullen het ook nog hebben over de kernreactor in Temelin. U kunt dus gerust zijn.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?
(De notulen worden goedgekeurd)

ACTUALITEITENDEBAT
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Ongelukken met nucleaire onderzeeschepen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5­0704/2000 van de heer Sakellariou e.a., namens de PSE-Fractie, over kernonderzeeërs;
B5­0707/2000 van de heer Belder, namens de EDD-Fractie, over het zinken van de onderzeeër Koersk en het gevaar voor nucleaire vervuiling in de voormalige Sovjet-Unie;
B5­0709/2000 van de leden Thors en Väyrynen, namens de ELDR-Fractie, over het zinken van de onderzeeër Koersk en het gevaar voor nucleaire vervuiling in de voormalige Sovjet-Unie;
B5­0717/2000 van de leden Posselt en Oostlander, namens de PPE/DE-Fractie, over het zinken van de kernonderzeeër Koersk;
B5­0725/2000 van mevrouw Schroedter e.a., namens de Verts/ALE-fractie, over het gevaar van kernonderzeeërs;
B5­0736/2000 van mevrouw Muscardini, namens de UEN-Fractie, over incidenten met kernonderzeeërs;
B5­0738/2000 van de heer Sjöstedt e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over het zinken van kernonderzeeërs.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, met de indieners van de gezamenlijke resolutie betuig ook ik mijn diepe medeleven met de nabestaanden van de omgekomen bemanning van de atoomonderzeeboot Koersk. Mogen zij troost en kracht ontvangen van God die alleen ten diepste hun smart peilt en zo graag hun nood lenigt.
De vreselijke humanitaire ramp met de Koersk drukte de Russische bevolking en ons intussen andermaal met de neus op de gevaarvolle consequenties van ongevallen met nucleair aangedreven installaties, respectievelijk vaartuigen, op de strikte naleving van de nucleaire veiligheidsvoorschriften. Aan dit bewustwordingsproces dragen, en dat wil ik hier onderstrepen, niet het minst direct betrokkenen, Russische burgers en maatschappelijke organisaties met verantwoordelijkheidsbesef, vooral bij. Hun namen zijn niet geheim. Zij verdienen niet slechts ons respect maar ook alle mogelijke Europese steun. Hoe onverantwoordelijk daarentegen gaan de Russische autoriteiten, voorop 's lands militaire apparaat, om met atoomenergie. En dat sinds jaar en dag.
De radioactieve besmetting van het dorp Moesljoemovo met plutonium, let wel sedert 1949 in de zuidelijke Oeral, levert voor deze hoogst laakbare handelwijze een schrijnend bewijs. Vroeger kregen moeders hier op vijftigjarige leeftijd bloedkanker, aldus een inwoonster. Hetzelfde overkwam hun dochters, zij het reeds op twintigjarige leeftijd en thans lijden hun kleinkinderen al vanaf twee jaar aan deze dodelijke kwaal.
Volkomen terecht onderstreept de gezamenlijke resolutie de niet geringe nucleaire risico's die voortvloeien uit tientallen afgedankte atoomonderzeeboten van de Russische noordelijke vloot. Aan dit grote potentiële gevaar voor mens en milieu voeg ik er voor de stad Moermansk en directe omgeving nog één aan toe, het vrachtschip Lepse. Sinds het begin van de jaren zestig fungeert deze boot als opslagplaats voor atomair afval afkomstig van nucleair aangedreven ijsbrekers. De slechte toestand waarin de Lepse verkeert vergt overlading en veiligstelling van zijn radioactieve kracht op speciale containers aan de wal. Dit voornemen dateert al van jaren. Waarom is er tot op heden dan nog niets gebeurd? Het antwoord is simpel. Door de onverantwoordelijke houding van het burgerlijke gezag dat de financier van het project, de Europese Unie, op twee essentiële punten niet tegemoet wenst te komen: de ondertekening van het akkoord waarbij Rusland de aansprakelijkheid voor de werkzaamheden op zich neemt en het belastingvrij invoeren van de benodigde apparatuur voor de operatie. Een treffende illustratie van de Russische officiële opstelling in urgente kwesties van nucleaire veiligheid. Saillant in dezen is eveneens het nucleaire schandaal van 1995 in Moskou. Toentertijd bedacht de directeur van het wetenschappelijk instituut dat atoomreactors van het Tjernobyltype ontwikkelde een "geniaal" plan om het budget van zijn instelling danig op te trekken: de verwarming van omliggende woningen door de onderzoeksreactor van het instituut. De buurt kreeg er op tijd lucht van. Het plan werd afgeblazen en de reactor ging zelfs dicht. En hoe verging het de directeur Jevgeni Adamov? Die is vandaag Ruslands minister voor atoomenergie. Hij droomt van een ander veel winstgevender project, een miljardenproject, Rusland als verzamelpunt en verwerkingspunt van buitenlands radioactief afval. Europa is gewaarschuwd.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, collega's en mijnheer de commissaris, de Liberale Fractie is diep bewogen door de recente ramp met de onderzeeboot Koersk en deelt de rouw van de nabestaanden en het Russische volk. Daarnaast maken wij ons grote zorgen over de nucleaire tijdbom en de ecologische ramp die zich dreigt te voltrekken in de Barentszzee met de Koersk maar ook met andere scheepswrakken die zich daar nog steeds bevinden. Het is dan ook van het grootste belang dat Rusland deel gaat uitmaken van de internationale organisaties voor nucleaire veiligheid. Ik vraag dan ook aan de commissaris druk op Rusland uit te oefenen opdat dit land zijn verantwoordelijkheid neemt en de nog varende kernonderzeeërs onderzoekt en zonodig aanpast aan betere veiligheidseisen. Er zijn voldoende internationale experts om Rusland te helpen bij de inventarisatie van de problemen en het ontmantelen van het aanwezige nucleaire afval in de onderzeeërs in de Barentszzee. Uiteraard dient Rusland volledige openheid en medewerking te verlenen. Rusland is ook financieel verantwoordelijk. Kan de Commissie of de commissaris mij vertellen op welke wijze de Europese Unie Rusland kan bijstaan om de scheepswrakken te ontmantelen en het nucleaire stralingsgevaar voor onze EU-burgers af te wenden?

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ons gebed en ons medeleven gaat uit naar de 118 opvarenden en hun familie. Wij voelen ons solidair met hen. Anderzijds baart de ramp met de Koersk ons zorgen, meer bepaald over de situatie in Rusland. Wij moeten erkennen dat president Poetin samen met de Russische autoriteiten veel informatie over de omstandigheden van dit ongeluk verdoezeld heeft. Feiten werden achtergehouden, verdraaid of verhuld. President Poetin heeft in een interview echter ook terecht opgemerkt dat het ongeluk met de Koersk een symptoom is voor de toestand in heel Rusland. Wij moeten deze situatie eindelijk onder ogen zien en de realiteit bekijken zoals ze werkelijk is. Dit betreft niet alleen de nucleaire veiligheid en de vloot van kernonderzeeërs, maar ook een groot aantal hoogontwikkelde wapentechnologieën, die op geen enkele manier gecontroleerd worden noch beveiligd zijn.
Daarom is het van doorslaggevend belang dat wij alles doen om het Russisch systeem eindelijk transparant te maken. Het is dankzij de heer Nikitin, de onafhankelijke media, die sterk onderdrukt worden, dat wij na vier dagen toch tenminste op de hoogte zijn gebracht van de ramp. Het is dankzij de internationale hulp dat erger voorkomen werd en dat hopelijk een oplossing kan worden gevonden. Daarmee is de situatie echter niet tevredenstellend. Daarom is niet alleen onze hulp gewenst, maar ook een open gesprek. Wij moeten een openhartig gesprek voeren en onze medewerking aanbieden, niet alleen in de vorm van financiële steun, maar ook voor de ontwikkeling van de rechtsstaat, van staatsgezag en vrije media in Rusland. Het belangrijkste is dat we alle democratische krachten, alle onafhankelijke media, de administratie, de justitie, de jonge politici, vooral op gemeentelijk vlak, vorming geven en steunen, opdat Rusland een partner wordt met wie wij in Europees Azië zonder gevaar kunnen samenleven.
Ik zal nu niet ingaan op andere problemen zoals Tsjetsjenië of dergelijke. Alleen met de Koersk werd reeds duidelijk welke rechtstreekse ecologische en politieke gevolgen rampen in Rusland voor Europa hebben. Daarom is het ook in ons eigen belang ervoor te zorgen dat Rusland stap voor stap een democratische rechtsstaat wordt. Onder president Poetin stellen wij eerder een achteruitgang vast, wat ons de grootste zorgen baart. Daarom dragen wij hier een grote verantwoordelijkheid.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, zoals de collega' s reeds hebben gezegd toont het ongeluk met de Koersk aan dat tien jaar na het einde van de Koude Oorlog militaire doelstellingen nog steeds zwaarder wegen dan mensenlevens. Ik wil de families die hun vaders en zonen verloren hebben, bij deze gelegenheid condoleren.
Wij weten dat nog meer mensen het slachtoffer van dit ongeluk kunnen worden. Zoals iedereen weet, vormen de twee kernreactoren op de bodem van de zee immers een gevaar. Hoe groot het sluimerend gevaar voor de gezondheid is, weet echter niemand. In mijn ogen is er uit dit ongeluk slechts één conclusie te trekken. Wij moeten eindelijk erkennen dat Oost en West de bewapening en herbewapening sinds de beëindiging van de Koude Oorlog helemaal niet hebben stopgezet. Deze situatie is buitengewoon gevaarlijk en kost mensenlevens. Dat moet nu eindelijk eens afgelopen zijn!
Er is dus maar één antwoord op dit ongeluk, namelijk: nu ontwapenen! Deze ontwapening kan alleen slagen als Oost en West in dezelfde mate hun steentje bijdragen. Het houdt ook in dat wij samen ontwapenen en dat mensen zoals Alexander Nikitin, die zich inzetten om de gevaren van de Koude Oorlog en de bewapening, die de mensen nog steeds bedreigen, te helpen uitschakelen, niet aan de kant worden gezet.
Ik verzoek de Commissie om de Russische regering er in duidelijke bewoordingen attent op te maken dat wij de veroordeling van Nikitin en elke nieuwe gerechtelijke procedure tegen Nikitin niet aanvaarden.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, onze Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links is het volledig eens met de beschouwingen en voorstellen naar aanleiding van de ongelukken met nucleaire onderzeeschepen, een pijnlijke erfenis van de Koude Oorlog. Om te laten zien dat alles twee kanten heeft, zie ik mij genoodzaakt om over de situatie van de Britse kernonderzeeër te spreken die op 12 mei jongstleden bij Sicilië lek is geraakt en zich sinds 19 mei in de haven van Gibraltar bevindt, de enige Britse kolonie in het Middellandse-Zeegebied. De situatie wekt grote beroering onder de bevolking in het gebied. De maatstaf van de Royal Navy zelf is namelijk dat er binnen een straal van tien kilometer sprake is van gevaar en dat er op een afstand van 100 kilometer nog potentieel gevaar dreigt. Om die reden mag het onderzeeschip uitsluitend in een zogenoemde "X "haven gerepareerd worden. De haven van Gibraltar is van het type "Z" . De neokoloniale houding van het Verenigd Koninkrijk is merkwaardig. Het land heeft het probleem opgelost door op papier de "Z" met correctievloeistof of gum te vervangen door een "X" . Ik vind het belangrijk dat de Commissie en de Raad erop staan dat het bewuste onderzeeschip naar het Verenigd Koninkrijk wordt gesleept en dat zij tevens op naleving van de veiligheidsnormen toezien.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, de ondergang van de Koersk heeft ons met name door de gebrekkige wijze waarop het bestuur in Rusland daarop heeft gereageerd met de neus gedrukt op de afschuwelijke erfenis van 70 jaar sovjetbeleid. De gouden eeuw van de communistische nomenclatoera heeft ertoe geleid dat mensen zo veracht werden in de oude Sovjet-Unie en zo weinig kunnen worden gered in het huidige Rusland dat wij nu met deze afschuwelijke ramp te maken hebben. Dat is het centrum van onze resolutie. Ik vind het buitengewoon smakeloos van de GUE om met amendementen te komen die pogen om de aandacht van deze ramp af te leiden door een regionaal probleem aan te snijden van totaal andere aard. Ik vind het schaamteloos. De Europese Unie en dit Europees Parlement zullen daarentegen een duidelijk standpunt moeten innemen ten aanzien van de berging van de Koersk. Ook daar zullen wij mede uit humanitaire overwegingen bij betrokken moeten zijn. Daarnaast wijst de berging van de Koersk ons ook nog op andere problemen, namelijk die van het grote aantal verouderde nucleaire duikboten in Rusland en het nucleaire afval in diezelfde regio daar in het Noorden.
De Europese Unie en het Europees Parlement zullen duidelijk moeten stellen dat het een algemeen belang is van Europa en daarin Rusland om deze zaak met spoed op te lossen. In de eerste plaats de Koersk met de nabestaanden waar wij mee meeleven. Ten tweede ten aanzien van de nucleaire situatie in Europa. Daar gaat het in onze resolutie om.

Pérez Royo
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het over de ramp met het Russische onderzeeschip Koersk. Wij zijn het volledig eens met de overwegingen in de gezamenlijke resolutie over dit onderwerp. Wij moeten hier echter onmiddellijk aan toevoegen dat het Europees Parlement en de Europese Unie in het algemeen ter wille van hun geloofwaardigheid niet mogen zwijgen over het feit dat er als gevolg van een ongeluk op een onderzeeschip een ernstig nucleair stralingsgevaar op het eigen grondgebied is ontstaan. Natuurlijk is dit ongeluk lang niet zo afschuwelijk is als dat met de Koersk. Ik heb het over de reeds door collega Marset Campos genoemde Britse onderzeeër Tireless, die sinds mei in de haven van Gibraltar ligt. Het is de bedoeling dat het schip daar gerepareerd wordt.
Gibraltar is een haven waar zoals gezegd geen boten van dit type gerepareerd kunnen worden. Het is een haven die uitsluitend geschikt is voor reparatie van koopvaardijschepen. Voor het repareren van oorlogsschepen en nucleaire onderzeeschepen is de haven ten enenmale ontoereikend. Het probleem kan niet met een eenvoudige herindeling worden opgelost, want de technische vereisten blijven dezelfde. Het probleem is dat de veiligheidsvoorschriften tevens noodprogramma's omvatten, alsmede bijzondere voorzieningen voor de mensen die binnen een straal van tien kilometer wonen. In dit geval gaat het om ongeveer 200.000 personen. Dit is niet iets dat even geïmproviseerd kan worden, onder andere vanwege het feit dat de bevolking niet geëvacueerd kan worden.
De houding van de Britse regering is natuurlijk uiterst laakbaar. Nog schandelijker is echter de houding van de Spaanse regering, die er veel te lang het stilzwijgen toe heeft gedaan. Na protesten van omwonenden komen er van de kant van de Spaanse regering enige voorzichtige reacties.
Mijnheer de Voorzitter, tenslotte merk ik op dat het niet mijn gewoonte is hier in het Parlement binnenlandse politieke kwesties aan de orde te stellen. Dit is echter geen zaak van binnenlandse politiek, maar van Europese veiligheid. Het is een zaak van Europees fatsoen. Ik breng deze naar voren om een reactie te krijgen van het Parlement en van de Europese autoriteiten in het algemeen, zodat er iets aan deze ontoelaatbare situatie wordt gedaan.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij en evenals mijn fractiegenote Plooij-van Gorsel, sluit ik mij aan bij de blijken van medeleven met de nabestaanden van de slachtoffers van het Russische nucleaire onderzeeschip, alsook bij het verzoek om meer samenwerking tussen de Europese Unie en de Russische autoriteiten ter voorkoming van een nieuwe ramp. Wij zijn van mening dat de Europese Unie over voldoende argumenten beschikt om deze samenwerking tot stand te willen brengen. Evenals andere sprekers geven wij tevens uiting aan onze bezorgdheid over het feit dat wij onze aandacht niet uitsluitend kunnen richten op het afschuwelijke dodelijke ongeluk met de onderzeeboot Koersk. Wij moeten het helaas ook hebben over een nucleair onderzeeschip dat in mediterrane wateren ligt, in het gebied van de Europese Unie, in een Britse kolonie. Dit feit zorgt zeer terecht voor grote beroering. De kernreactor is namelijk ernstig defect en de richtlijnen terzake van onder andere de Europese Unie worden niet nageleefd. Naar ons oordeel moet er met spoed iets gebeuren. De Europese Unie moet erop toezien dat dit nucleaire onderzeeschip met de grootst mogelijk spoed naar een Britse basis wordt overgebracht en daar onder de juiste omstandigheden wordt gerepareerd.

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals gezegd ligt er sinds 19 mei jongstleden een Brits nucleair onderzeeschip in de haven van Gibraltar. Het geringste defect aan het koelsysteem van een kernreactor mag nooit als onbelangrijk worden afgedaan, want er is altijd zwaar water met radioactieve isotopen aanwezig. Het Verenigd Koninkrijk heeft zelfs willens en wetens de communautaire regelgeving op het gebied van stralingsbescherming overtreden door de inwoners van Gibraltar en de mensen die aan de Baai van Algeciras wonen aan een zeer hoog stralingsgevaar bloot te stellen. Immers, pas nu er al enkele maanden zijn verstreken, erkent het land de omvang van het defect. Dit betekent een schending van het communautaire recht.
Wij zijn het er niet mee eens dat Rusland de Europese Gemeenschap pas vier dagen na het ongeluk op de hoogte heeft gesteld. Bij onszelf heeft het twee maanden geduurd.
Ik veronderstel dat het boegeroep van de Britse parlementsleden toen wij deze situatie hier in juli aan de kaak stelden, ook aan de burgers van Gibraltar was gericht.
Vanaf deze plaats veroordelen wij de gebrekkige voorlichting aan de bevolking van het gebied, alsook het gebrek aan betrouwbare, officiële berichtgeving door het Verenigd Koninkrijk. Eveneens veroordelen wij het feit dat het Verenigd Koninkrijk ondanks de grote maatschappelijke druk in het land heeft besloten zijn bases met reparatiefaciliteiten voor atoomonderzeeërs naar de Baai van Algeciras te verplaatsen. Daarmee wordt ook de eigen wetgeving geschonden die bepaalt dat dit soort bases niet in dichtbevolkte gebieden mag worden gestationeerd.
Bovendien veroordelen wij de contemplatieve houding van de Spaanse regering. Die heeft pas gereageerd toen zij echt niet meer om de sociale druk en de sociale onrust heen kon.
Als spreekbuis van de Andalusiërs verzoek ik het Europees Parlement en zijn voorzitterschap om, los van de bilaterale diplomatieke belangen van twee lidstaten, het nodige overleg en de nodige onderhandelingen te voeren voor de onmiddellijke overbrenging van dit onderzeeschip naar bases die met voldoende veiligheidsvoorzieningen zijn uitgerust om het schip te repareren en zo een einde te maken aan de sociale onrust die is ontstaan.

Nielson
De Commissie deelt de diepe droefheid die wordt uitgesproken in de resoluties over het verongelukken van de Russische onderzeeër Koersk in de Noordelijke Barentszzee op 12 augustus van dit jaar, waarbij 118 bemanningsleden om het leven kwamen. Wij waren met name bezorgd over het beleid dat de Russische autoriteiten in de eerste dagen na de ramp volgden met betrekking tot het inroepen van buitenlandse hulp en het informeren van de mensen in Rusland zelf en daarbuiten. Rusland heeft de ultieme verantwoordelijkheid als het gaat om het opstellen en uitvoeren van een plan voor het beheer van de eigen nucleaire afvalstoffen en afgewerkte splijtstof. In de resoluties wordt Rusland dan ook terecht opgeroepen hierbij alle beschikbare middelen aan te wenden, met inbegrip van de eigen specialisten op dit gebied.
De Commissie is van mening dat de internationale gemeenschap Rusland de nodige bijstand moet verlenen. Zij heeft hiertoe reeds een aanzet gegeven middels een aantal projecten die in het kader van verscheidene communautaire programma's worden uitgevoerd. Verbetering van het beheer van radioactief afval in Noord-West-Rusland is een van de specifieke prioriteiten van de nieuwe TACIS-verordening die voor de komende 7 jaar van kracht is. De Commissie is blij met elk initiatief waarmee in de begroting middelen kunnen worden gevonden voor de terugdringing van de ideologische dreiging in Noord-West-Rusland en met name voor een versnelde ontmanteling van afgedankte atoomonderzeeërs. Van de 100, door de Noordelijke Vloot afgedankte kernonderzeeërs die op verscheidene bases in Noord-West-Rusland op ontmanteling liggen te wachten, zijn er tot nu toe slechts 10 gesloopt.
Naast de onderzeeboten vormt de afgewerkte splijtstof van een aantal door kernenergie aangedreven ijsbrekers ook nog eens een risico voor het milieu. Het gebrek aan opslagcapaciteit voor afgewerkte splijtstof is nog steeds een van de grote knelpunten bij ontmantelingsoperaties in het algemeen. De Gemeenschap financiert een aantal studies naar de mogelijkheden en kosten van een opslagfaciliteit in Noord-West-Rusland of het Zuiden van de Oeral. Deze studies zouden wellicht later de internationale gemeenschap, mogelijk met inbegrip van de Europese Gemeenschap, kunnen doen besluiten deel te nemen in de financiering van een dergelijke opslagcapaciteit.
Om de ontmanteling te versnellen geeft de Gemeenschap steun voor het ontwerp, de bouw en de officiële toelating van een transport- en opslagtank voor beschadigde splijtstofstaven afkomstig van atoomonderzeeërs en ijsbrekers. Deze splijtstofstaven worden momenteel onder primitieve omstandigheden opgeslagen. De Commissie neemt verder deel aan enkele studies om het beheer van kernafval in Noord-West-Rusland te verbeteren.
Alvorens ik mijn betoog beëindig, wil ik nog nadrukkelijk wijzen op het belang van internationale coördinatie bij deze gigantische taak. Ik zal u twee voorbeelden geven. Zo neemt de Commissie deel aan een door de IAEA gesteunde contactgroep van deskundigen. Op de lange termijn zou deze groep ons wellicht mogelijkheden kunnen aanreiken om te komen tot een integrale strategie en een aantal essentiële investeringsprojecten die met steun van de internationale gemeenschap zouden moeten worden gerealiseerd. Daarnaast is de Commissie, samen met een aantal donorlanden, momenteel met de Russen in gesprek over een multilateraal milieuprogramma voor kerninstallaties. Dit programma heeft tot doel belemmeringen voor de internationale hulpverlening weg te nemen, bijvoorbeeld belemmeringen die verband houden met bepaalde belastingvrijstellingen of nucleaire risico's. De Commissie hoopt dat er naar aanleiding van het ongeluk met de Koersk daadwerkelijk schot in deze onderhandelingen komt en dat deze ramp vooral ook de bereidheid van de Russische autoriteiten tot sluiting van de overeenkomst zal versterken.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, ik wil weten of de commissaris iets over de kwestie-Tireless in Gibraltar heeft te zeggen. Ook hier betreft het een nucleair onderzeeschip. Dit punt is hier vandaag door vijf afgevaardigden aan de orde gesteld, maar de commissaris heeft er tot nu toe het zwijgen toe gedaan. Ik vraag mij af wat er aan de hand is. Is hij soms doof? Weet hij niet wat hij moet doen?

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het over nucleaire veiligheid. Ik herhaal wat collega Marset Campos heeft gezegd. Wij willen dat de commissaris zich uitspreekt over ons probleem. Het gaat om een ernstige kwestie die zich in de Europese Unie voordoet en de burgers van twee lidstaten betreft.

Nielson
Ik heb de vrijheid genomen om namens de Commissie iets te zeggen over het agendapunt dat wij nu behandelen. Dat lijkt mij een hele normale zaak. Discussies over andere onderwerpen horen niet op deze wijze en ook niet onder dit agendapunt gevoerd te worden. Ik zal mijn collega's voorstellen uw vragen schriftelijk te beantwoorden.

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, vandaag staat het onderwerp "Ongelukken met nucleaire onderzeeschepen" op de agenda. De Conferentie van voorzitters heeft besloten het punt van het onderzeeschip in Gibraltar daaraan toe te voegen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Burundi
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5­0660/2000 van mevrouw Sauquillo Pérez del Arco, namens de PSE-Fractie, over Burundi;
B5­0711/2000 van de heer Van den Bos, namens de ELDR-Fractie, over het vredesakkoord voor Burundi, ondertekend in Arusha, Tanzania;
B5­0718/2000 van de heer Johan Van Hecke, namens de PPE/DE-Fractie, over de situatie in Burundi;
B5­0726/2000 van de leden Maes en Rod, namens de Verts/ALE-Fractie, over de situatie in Burundi;
B5­0734/2000 van mevrouw Muscardini, namens de UEN-Fractie, over Burundi;
B5­0739/2000 van de heer Vinci, namens de GUE/NGL-Fractie, over het akkoord van Arusha en de overgang naar de democratie in Burundi.

Van den Bos
Voorzitter, waarom zijn zoveel Afrikanen zo slecht in het delen van de macht? Als de sterkste alles kan nemen en de zwakkere met lege handen kan laten, is er iets fundamenteels verkeerd. Als de sterkste dan ook nog een minderheid vormt kunnen conflicten niet uitblijven. Zolang etnische groepen elkaar uitsluiten en weigeren samen te werken is er bijzonder weinig hoop. Alleen nationale verzoening geeft enig perspectief en dat geldt zeker voor Burundi. Na de bijzondere inspanningen van Mandela leek eindelijk de vrede in aantocht. Helaas houden de gevechten niet op en weigeren enkele partijen het vredesakkoord te onderschrijven.
Alles moet in het werk gesteld worden om de nieuwe onderhandelingen te laten slagen. Maximale druk moet worden uitgeoefend op de Hutu-rebellen om aan het vredesproces deel te nemen en niet langer de destructieve instructies te volgen van de heren Kabila en Mugabe. Om de betrokkenheid van alle partijen te verzekeren is het van groot belang dat de politieke leiders ook individuele bescherming krijgen. Het is bijzonder noodzakelijk dat het geweld zowel van de regering als van de oppositie tegen onschuldige burgers wordt gestaakt. Bij voortgaande strijd, bij de voortduring van mensenrechtenschendingen en bij het wegblijven van partijen kan er geen sprake zijn van een volledig herstel van de Europese hulp. Een grotere bereidheid van hun kant om vrede te stichten leidt tot een grotere bereidheid van ons om te helpen. De bemiddelaars moeten initiatieven stimuleren die ertoe leiden dat de partijen gedemobiliseerd worden en zich uiteindelijk kunnen vinden in één leger. Zodra een staakt-het-vuren is bereikt moeten de Burundese vluchtelingen door de internationale gemeenschap geholpen worden een veilig heenkomen in Burundi te vinden.
Tot slot, voor een blijvende vrede in Burundi is ook een vrede in de Congo-regio een absolute noodzakelijkheid. Alleen als Afrikanen de macht willen delen is er perspectief voor dit continent.

Van Hecke
Voorzitter, als we uitgaan van het principe "beter een onvolmaakt akkoord dan helemaal geen akkoord", dan is er in Arusha inderdaad een stap vooruit gezet in het Burundese vredesproces. Alle krediet daarvoor gaat naar Mandela die maandenlang pendelde om de verschillende partijen niet alleen in speaking terms te brengen maar ook rond de tafel te krijgen. Maar het akkoord is onvolmaakt. Er is immers nog geen staakt-het-vuren en de gevechten rond de hoofdstad Bujumbura gaan gewoon door. De twee belangrijke Hutu-rebellenbewegingen in het leger, die verantwoordelijk zijn voor het gros van het geweld, waren niet betrokken bij de onderhandelingen. Vandaar dat de volgende fase in Nairobi, de bijeenkomst tussen de gewapende groepen op 20 september, wellicht nog crucialer is dan Arusha. Het valt te betreuren dat het akkoord geen melding maakt van de bredere regionale context.
De buurlanden Congo en Tanzania, van waaruit de gewapende groepen opereren, moeten ook op hun verantwoordelijkheid worden gewezen. De vraag rijst trouwens of Mandela het Burundese conflict niet teveel vanuit de eigen Zuid-Afrikaanse context heeft geanalyseerd. Het is correct dat sommige Tutsi-partijen het gevaar voor uitroeiing van de minderheid als alibi gebruiken om een suprematie te behouden. Maar dat neemt niet weg dat dit gevaar in Burundi een reëel gevaar is. En daarom moeten wij, denk ik, voldoende veiligheidsgaranties eisen voor de minderheid en ervoor waken dat bij eventuele verkiezingen de etnische haat niet wordt aangewakkerd. Tenslotte vind ik, Voorzitter, dat Europa het licht wel op groen moet zetten voor het hervatten van semi-structurele hulp, vooral inzake onderwijs en gezondheidszorg. Zo niet, dan dreigen wij mede verantwoordelijk te worden gesteld voor de dood van duizenden onschuldige burgers en als christen-democraat kan ik mij met deze gedachte niet verzoenen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij volmondig aansluiten bij het pleidooi van de heer Van den Bos en bij het pleidooi van de heer Van Hecke, 200.000 doden in Burundi. Dan is het natuurlijk nodig, mijnheer de commissaris, dat er een vredesondertekening komt, een vredesakkoord. Alleen ben ik bang dat het vredesakkoord er gekomen is omdat de staatshoofden zo'n vredesakkoord op dat ogenblik nodig hadden. Misschien had men nog iets langer moeten onderhandelen om iedereen rond de tafel te krijgen want ik ben er mij van bewust dat zolang, zowel langs de Hutu-zijde als langs de Tutsi-zijde de belangrijkste antagonisten niet rond de tafel zitten, men niet echt van vrede kan spreken. Het doet mij wel plezier dat sommige bewegingen die vroeger tot de meest onverzoenlijken behoorden nu wel aan tafel zijn komen zitten. Daarom wil ik dit vredesakkoord ook geen maat voor niets noemen.
Ik stel mij nu de vraag hoe wij als Europese Unie het best tegemoet kunnen komen aan de wensen tot vrede die uit zovele monden in Burundi opstijgen. Ik denk, om te beginnen, dat wij meer druk zullen moeten uitoefenen om tot een globale vrede in de streek van de Grote Meren te komen. Ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat nog steeds verschillende Afrikaanse leiders teveel eigen belangen hebben om op een consequente wijze te kunnen streven naar vrede in Congo en vrede in het gebied van de Grote Meren. Een tweede punt is het fameuze hervatten van de hulp. Ik heb altijd betreurd dat die fameuze boycot van Burundi er gekomen is vooral omdat die zo selectief was. Ik hoop nu dat wij met gerichte vredesprojecten, gerichte opbouw van de democratie, die wij ondersteunen met structurele hulp, dat wij daar een eind verder mee komen.

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, als activiste van de arbeidersbeweging in een land dat in Burundi, Rwanda en in geheel Centraal-Afrika nog altijd een verwerpelijke rol speelt, acht ik het mijn plicht iets over deze resolutie te zeggen. Daarin staan namelijk een aantal uitspraken die schijnbaar positief zijn voor de volkeren in de regio, maar die in werkelijkheid de rol verdoezelen die de grote mogendheden in de slachtpartijen tussen gewapende Tutsi- en Hutubenden hebben gespeeld.
Ik zal het niet hebben over de verantwoordelijkheid van België, de gewezen koloniale mogendheid die de vijandigheid tussen de twee grootste etnische groepen in de twee landen opzettelijk heeft onderhouden en aangescherpt. De rol van de Franse en Angelsaksische belangen in de burgeroorlog is vandaag algemeen bekend. Iedereen weet ook dat het Franse leger rechtstreeks verantwoordelijk is voor de mobilisatie en bewapening van de extreem-rechtse Hutu's die zich aan regelrechte volkenmoord schuldig hebben gemaakt. De opeenvolgende, zowel rechtse als linkse Franse regeringen hebben, in tegenstelling tot de Belgische regering, zelfs hun verantwoordelijkheid niet willen erkennen, hoewel dat uiteraard niets aan het verpletterende gewicht van die verantwoordelijkheid afdoet.
Ik protesteer dus tegen de hypocrisie van de grote mogendheden en betuig mijn solidariteit met de volkeren van Burundi en Rwanda die, ongeacht de etnische breuklijnen en de verantwoordelijkheid van hun eigen leiders, voor de heerschappij van de grote imperialistische mogendheden in Afrika een zware tol hebben betaald.

Khanbhai
Mijnheer de Voorzitter, ruim honderd jaar geleden stelden de Europese koloniale mogendheden de nationale grenzen in Afrika vast, soms dwars door het grondgebied van inheemse stammen heen. Hierdoor ontstonden in de Afrikaanse landen allerlei stammenconflicten, aangezien de grootste stammen hun stempel op de nationale politiek probeerden te drukken. Voorbeelden hiervan zijn de problemen tussen de Afars en Issa's in Djibouti, tussen de Kikuyu en Luo in Kenia en tussen de Hutu's en Tutsi's in Rwanda en Burundi.

De EU moet zich concentreren op de vraag hoe zij de kleine bovenlaag van Tutsi's, die in Burundi de lakens uitdeelt, ertoe kan brengen zich te verzoenen en samen te werken met de Hutu-meerderheid, zodat vrede in het land kan worden bewerkstelligd. Daarnaast moet de EU de buurlanden uitdrukkelijk vragen zich niet met het conflict in Burundi te bemoeien en verstrekking van EU-steun aan deze landen zou afhankelijk moeten worden gemaakt van hun medewerking.
Dit Parlement en de Europese Commissie kunnen Burundi vooruit helpen en deze resolutie betekent een flinke stap in die richting.

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Sauquillo heeft mij verzocht namens haar het woord te voeren en ik doe dit met groot genoegen. Allereerst wil ik Nelson Mandela van harte bedanken voor zijn inspanningen. Hij heeft de hem toegekende Nobelprijs voor de vrede werkelijk verdiend.
Het moet mijns inziens duidelijk zijn dat het akkoord van Arusha niet het einde betekent van de oorlog. Dat neemt niet weg dat er nu een akkoord is en daarop moet onmiddellijk een initiatief volgen van de Europese Unie. Dit initiatief moet aan de volgende vereisten voldoen: ten eerste moet dit een boodschap zijn aan het adres van degenen die het akkoord hebben ondertekend en hen ertoe aanmoedigen voet bij stuk te houden en de ingeslagen weg voort te zetten; ten tweede moet het een boodschap zijn aan het adres van degenen die het akkoord niet hebben ondertekend en hen in herinnering brengen dat er geen alternatief is voor vrede, dat het enige alternatief voor vrede voortzetting is van de lijdensweg, van het door dood, onderdrukking en koloniale erfenis veroorzaakte leed; ten derde moet het een boodschap zijn aan de buurlanden en hen uitnodigen zich niet te mengen in andermans interne aangelegenheden, maar daarentegen bij te dragen aan dit vredesproces.
Natuurlijk moet het initiatief van de Europese Unie gepaard gaan met financiële steun. Echte vredesprocessen, echte stabiele vredesprocessen hebben immers geld nodig om uit te kunnen groeien tot gevestigde democratieën.

Nielson
Nadat er op de valreep nog enkele wijzigingen waren aangebracht, en ondanks een vertraging van 9 uur, is er op 28 augustus in Arusha dan toch een vredesovereenkomst bereikt, die na twee jaar van onderhandelingen door een meerderheid van de betrokken partijen is ondertekend. De Commissie juicht de ondertekening van dit vredesakkoord toe als een belangrijke eerste stap in het moeizame proces van onderhandelingen die een einde moeten maken aan het conflict tussen de Hutu-meerderheid en de Tutsi-minderheid in Burundi.
Zoals ook al tijdens deze discussie werd opgemerkt, zijn er echter nog geen afspraken gemaakt over een paar zeer belangrijke kwesties, zoals een definitief staakt-het-vuren, wat meteen ook het grootste manco van het hele akkoord is, een amnestieregeling, de samenstelling van de nationale assemblee, de duur van de overeenkomst en het voorzitterschap van de overgangsregering, stuk voor stuk vraagstukken van formaat.
Ondanks het grote aantal openstaande kwesties en de ernst ervan is de ondertekening van het akkoord een belangrijke gebeurtenis. Het betekent het eindpunt van het proces in Arusha, maar niet van de onderhandelingen als zodanig. Deze zullen worden voortgezet, voornamelijk in Bujumbura, en wij hopen dat de Burundezen dan zelf het heft meer in handen zullen nemen, want daar ontbrak het nogal eens aan in dit proces dat al zolang aan de gang is.
Een punt van zorg is de weigering van enkele radicalere partijen om de vredesovereenkomst te ondertekenen en wij moeten dan ook alles in het werk stellen om hen te bewegen dit alsnog te doen. Twee Tutsi-partijen hebben de volgende dag alsnog besloten hun handtekening onder de overeenkomst te zetten. Gesprekken over een definitief staakt-het-vuren zullen op 20 september in Nairobi worden gehouden. De Afrikaanse presidenten Moi en Thabo Mbeki hebben nadrukkelijk gewezen op het belang hiervan. Een succesvolle afronding van deze besprekingen wordt beschouwd als een basisvoorwaarde voor de tenuitvoerlegging van de vredesovereenkomst, de inzet van een VN-vredesmacht en een volledig herstel van de ontwikkelingsrelatie.
De Europese Gemeenschap is momenteel bereid tot een geleidelijke hervatting van een grootschalig ontwikkelingsprogramma. Dat gebeurt in eerste instantie op technisch niveau en gaat in goed overleg met de andere donoren. Zo is er reeds een saneringsprogramma van start gegaan waarvoor 48 miljoen euro beschikbaar is. Bovendien worden op dit moment de laatste procedures doorlopen voor de vrijmaking van 50 miljoen euro ten behoeve van de STABEX-regeling die de regionale economieën weer nieuwe impulsen moet geven. De Commissie werkt voorts aan een strategische nota om de tenuitvoerlegging van de vredesovereenkomst te vergemakkelijken. Zwaartepunten hierbij zijn de demobilisatie van de troepen, de sociale en economische herstructurering van Burundi en bepaalde staatkundige hervormingen.
Tenslotte is de Commissie voornemens op 15 september in Brussel een informele donorbijeenkomst op technisch niveau te houden. Doel hiervan is om verslag uit te brengen over de uitvoering van het programma, om de coördinatie tussen de donoren te verbeteren, om een gezamenlijke strategie uit te stippelen ter ondersteuning van de vredesovereenkomst en om een rondetafelconferentie op hoog niveau tussen de betrokken partijen en donoren voor te bereiden, die dit najaar in Parijs zou moeten worden gehouden.
Wij hebben alle voorbereidingen getroffen om de ontwikkelingshulp te kunnen intensiveren. Deze aanpak laat heel mooi zien hoe wij de overgang van humanitaire hulp naar geleidelijk meer toekomstgerichte hulp voor de lange termijn beter denken te kunnen sturen. Wij zenden zoveel mogelijk signalen uit naar organisaties als de UNHCR en naar de andere donoren om hen aan te sporen ook hierop voorbereid te zijn, zoals u wel uit mijn woorden kunt opmaken.
Coördinatie is uitermate belangrijk, omdat wij nog steeds in een situatie verkeren waarin het vinden van de juiste balans en het uitzenden van de juiste signalen naar de betrokken partijen in Burundi net zo belangrijk zijn als de euro's waarmee wij over de brug komen. Wij gaan zeer gericht te werk en doen ons best om ons werk ook goed te doen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Mensenrechten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Bhutanese vluchtelingen in Nepal
B5­0663/2000 van de heer Aparicio Sánchez e.a., namens de PSE-Fractie, over de voortdurende moeilijkheden van de Bhutanese vluchtelingen in Nepal;
B5­0673/2000 van de heer Collins, namens de UEN-Fractie, over de voortdurende moeilijkheden van de Bhutanese vluchtelingen in Nepal;
B5­0705/2000 van de heer Dupuis e.a., namens de TDI-Fractie, over de situatie van de Bhutanese vluchtelingen in Nepal;
B5­0712/2000 van mevrouw Malmström, namens de ELDR-Fractie, over de Bhutanese vluchtelingen;
B5­0719/2000 van de heer Thomas Mann, namens de PPE/DE-Fractie, over de Bhutanese vluchtelingen in Nepal;
B5­0727/2000 van de heer Messner, namens de Verts/ALE-fractie, over de voortdurende moeilijkheden van de Bhutanese vluchtelingen in Nepal;
B5­0740/2000 van de heer Vinci, namens de GUE/NGL-Fractie, over de voortdurende moeilijkheden van de Bhutanese vluchtelingen in Nepal.
Myanmar
B5­0667/2000 van de leden Kinnock en Veltroni, namens de PSE-Fractie, over Myanmar;
B5­0706/2000 van de heer Dupuis e.a., namens de TDI-Fractie, over de situatie in Myanmar;
B5­0716/2000 van de heer Gasòliba i Böhm, namens de ELDR-Fractie, over Myanmar;
B5­0720/2000 van mevrouw Maij­Weggen, namens de PPE/DE-Fractie, over Myanmar;
B5­0728/2000 van mevrouw McKenna, namens de Verts/ALE-fractie, over Myanmar;
B5­0741/2000 van mevrouw Fraisse e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over Myanmar.
Schending van de mensenrechten in Colombia, inzonderheid het geval van priester Brendan Forde
B5­0664/2000 van de heer Medina Ortega e.a., namens de PSE-Fractie, over de situatie in Colombia;
B5­0713/2000 van de heer Cox, namens de ELDR-Fractie, over het Plan voor Colombia en het bloedbad in de Vredesgemeenschap in la Unión - Uraba;
B5­0721/2000 van mevrouw Banotti e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de doodsbedreigingen aan het adres van pater Brendan Forde en zijn gemeenschap en de mensenrechtensituatie in Colombia;
B5­0729/2000 van mevrouw McKenna e.a., namens de Verts/ALE-fractie, over het bloedbad in de Vredesgemeenschap in La Unión/San José de Apartadó (Antioquia), in Colombia, en de situatie van de Franciscaner pater Brendan Forde en het Plan voor Colombia;
B5­0735/2000 van de heer Collins e.a., namens de UEN-Fractie, over Colombia en het bloedbad in de Vredesgemeenschap in La Unión, in de regio Uraba;
B5­0742/2000 van de heer Miranda e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de mensenrechtensituatie in Colombia.
Gegijzelde Britse soldaten in Sierra Leone - B5­0665/2000 van mevrouw Kinnock, namens de PSE-Fractie, over de gegijzelde Britse soldaten;
B5­0714/2000 van mevrouw Ludford, namens de ELDR-Fractie, over de ontvoering van soldaten uit het Verenigd Koninkrijk in Sierra Leone;
B5­0722/2000 van mevrouw Ferrer, namens de PPE/DE-Fractie, over de ontvoering van 11 Britse soldaten in Sierra Leone;
B5­0730/2000 van mevrouw Maes e.a., namens de Verts/ALE-fractie, over de gegijzelde Britse soldaten;
B5­0743/2000 van de leden Sjöstedt en Miranda, namens de GUE/NGL-Fractie, over de ontvoerde Britse soldaten in Sierra Leone.
Turkse bombardementen in het noorden van Irak
B5­0672/2000 van de leden Sakellariou en Van den Berg, namens de PSE-Fractie, over het door de Turkse strijdkrachten uitgevoerde bombardement in de regio Kendakor, in het noorden van Irak;
B5­0715/2000 van de heer Duff, namens de ELDR-Fractie, over de Turkse luchtaanvallen in het noorden van Irak;
B5­0731/2000 van de heer Cohn­Bendit e.a., namens de Verts/ALE-fractie, over de door het Turkse leger uitgevoerde bombardement gericht tegen gemeenschappen in het noorden van Irak;
B5­0744/2000 van mevrouw Uca e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over het door de Turkse strijdkrachten uitgevoerde bombardement in de regio Kendakor, in het noorden van Irak.
Bhutanese vluchtelingen in Nepal

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, de resolutie die hier vandaag voorligt, is geenszins bedoeld als kritiek op de Bhutanese en Nepalese regeringen, de belangrijkste partijen bij de onderhandelingen om een oplossing te vinden voor de 96.000 Nepalees sprekende vluchtelingen uit Bhutan, die momenteel in de vluchtelingenkampen verblijven. In de afgelopen 10 jaar zijn in deze kampen 17.000 kinderen geboren. Doel van de onderhavige resolutie is om de betrokken partijen aan te sporen tot nieuwe initiatieven en de Commissie te vragen om financiële steun voor de terugkeer van deze mensen.
Wij zijn verheugd over het besluit van Japan om 1,3 miljoen dollar aan de vluchtelingen te schenken. Vanuit het Wereldvoedselprogramma is er nog eens 1 miljoen dollar beschikbaar gesteld. De mensen in die kampen is het echter niet om al dat geld te doen, zij keren veel liever terug naar huis.
Zij hebben ons een schrijven gestuurd, waarin zij ons vragen om steun voor hun zaak en om gerechtigheid. Hun brief is een smeekbede aan het Europees Parlement om hun recht te doen. Daar gaat het hier vandaag om. Laten wij hopen dat onze resolutie deze mensen een stukje gerechtigheid zal brengen, dat zij een terugkeer naar hun eigen land mogelijk helpt maken en enkele tastbare resultaten zal opleveren.

Collins
Mijnheer de Voorzitter, eerder dit jaar mocht ik als lid van een EP-delegatie een bezoek brengen aan New Delhi en Nepal. In het kader van ons bezoek, met name toen wij in de vluchtelingenkampen in het oosten van Nepal waren, hebben wij als delegatie de toezegging gedaan alles in het werk te zullen stellen om aandacht te vragen voor de slepende kwestie van de Bhutanese vluchtelingen in Nepal.
Ik wil de leden de verzekering geven dat de vluchtelingen wel degelijk bekend zijn met en veel waardering hebben voor de eerdere pogingen van het Europees Parlement om hun situatie onder de aandacht te brengen. Daarvan gaven zij duidelijk blijk tijdens ons bezoek aan de regio. Wij van onze kant gaan dan ook stug door met onze pogingen om Bhutan en Nepal nu wel op een lijn te krijgen.
De vluchtelingenstroom vanuit Bhutan naar Nepal kwam eind 1991 op gang en de vrees voor een afnemende internationale belangstelling is dan ook voortdurend aanwezig. De vluchtelingen wachten al 10 jaar lang op een vreedzame en definitieve oplossing van de crisis. Verreweg de meesten van hen willen terug naar huis, zoals ook mevrouw McCarthy al aangaf. Er zijn weliswaar tal van bilaterale gesprekken geweest, maar tot dusver kon geen overeenstemming worden bereikt over een definitieve politieke oplossing.
Terwijl wij hier aan het debatteren zijn, vindt in New York de Millennium Top van de Verenigde Naties plaats. Dat biedt de regeringsleiders van Bhutan en Nepal de gelegenheid elkaar te ontmoeten en blijk te geven van hun bereidheid zich in te zetten voor vrede en verdraagzaamheid door een spoedige oplossing van het Bhutanese vluchtelingenvraagstuk in Nepal mogelijk te maken. Dat zou in het kader van de Millennium Top een heel mooi gebaar zijn. Ik hoop dat zij van alle kanten zullen worden aangespoord om deze stap te zetten.
Een van de belangrijkste zaken waarover verdere afspraken moeten worden gemaakt, is de definitie van het begrip "gezinseenheid voor controledoeleinden". Nepal heeft ingestemd met een compromis van de UNHCR, die een belangrijke rol heeft gespeeld bij de pogingen om de impasse tussen beide landen te doorbreken. Ik doe een dringend beroep op de Bhutanese autoriteiten om het compromis te aanvaarden, zodat de controles ter plaatse meteen kunnen beginnen.
Terwijl de Europese Unie een van de belangrijkste geldschieters blijft, wordt het voor de UNHCR en het Wereldvoedselprogramma steeds lastiger de nodige financiën te vinden om de vluchtelingenkampen open te houden. Ik wil hierbij de internationale donoren oproepen genoeg geld beschikbaar te blijven stellen om de kampen tijdens het onderhandelings- en controleproces open te kunnen houden. Tegelijkertijd zouden zij bij de Bhutanese regering moeten aandringen op een snelle repatriëring van de vluchtelingen. Ik ben heel blij met het nieuwtje over de gulle gift van het Japanse volk voor dit specifieke doel, dat mevrouw McCarthy voor ons in petto had.
Wij hebben de verzekering gekregen dat de bilaterale onderhandelingen spoedig zouden worden afgerond en dat de feitelijke controles in de kampen eind juli van start zouden gaan. Helaas is een akkoord tot dusver uitgebleven. Ik wil daarom nogmaals een beroep doen op alle betrokken partijen om de nodige politieke initiatieven te nemen en een duurzame oplossing te vinden voor de onaanvaardbare situatie waarin de Bhutanese vluchtelingen verkeren, onder wie ruim 17.000 kinderen die in de kampen zijn geboren.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats moeten wij de heer Gerard Collins, voorzitter van onze delegatie met Zuid-Oost-Azië, van harte danken. Hij heeft niet veel gezegd, maar wij danken deze resolutie aan hem. Wij danken hem ook voor de inspanningen die hij de afgelopen maanden heeft geleverd om een probleem op te lossen dat wij zeker niet onbeduidend mogen noemen; het betreft immers, tienduizenden, vaak sedert vele jaren totaal berooide mensen.
Ik wijs er ook op dat de heer Collins de steun heeft gekregen van de gehele delegatie, van mevrouw McCarthy, de heer Thomas Mann en alle andere leden. Ik hoop dat de Commissie gevolg zal geven aan dit unanieme standpunt van het Parlement en dat wij weldra resultaten zullen zien. De bal ligt nu in het Bhutaanse kamp, maar de Commissie en de Raad moeten op de Bhutaanse regering pressie uitoefenen.
Voorts vestig ik ook uw aandacht op een kwestie die ons allemaal aangaat en die onze toekomst betreft. Eergisteren hebben wij het verslag-Galeote Quecedo over de gemeenschappelijke diplomatie aangenomen. Uiteindelijk is dat slechts een verslag over een toekomstige school voor gemeenschappelijke diplomatie geworden. Veel stelt het niet voor. In Bhutan en Nepal is er geen delegatie van de Commissie, maar in Bhutan heeft zelfs geen enkele lidstaat een ambassade. Dat vergemakkelijkt de contacten zeker niet en maakt het ook niet eenvoudiger om diplomatieke stappen te ondernemen om dit en andere, algemenere problemen op te lossen.
Dames en heren, u hebt dat verslag goedgekeurd. Het houdt zelfs geen gedeeltelijke overheveling van ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid naar de Gemeenschap in. Is het echt ondenkbaar dat wij in een land zoals Bhutan, waar wij geen enkele ambassade hebben, wel een delegatie van de Commissie zouden hebben die ook als ambassade voor de vijftien lidstaten fungeert? Is dat echt onmogelijk? Kunt u zich dat niet voorstellen? Die vraag wilde ik u stellen.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, de SAARC-delegatie van het Europees Parlement kon zich in april op de hoogte stellen van de omstandigheden waarin tienduizenden vluchtelingen sinds jaren in de kampen in Oost-Nepal leven. De hulp van de Europese Unie en de internationale organisaties mag er zijn. Toch kan niemand een dergelijke financiële steun blijven garanderen. Het is hoog tijd voor substantiële overeenkomsten.
Bhutan en Nepal zijn geen buren, maar geestelijk verwant. Beide landen zijn koninkrijken met een jonge parlementaire traditie, het ene is boeddhistisch, het andere hindoeïstisch. Beide landen weten dat een blijvend conflict hun nationale en economische ontwikkeling platlegt. Bhutan verwijt Nepal dat het niet in staat is te handelen door de vele regeringswisselingen. Dit is nu veranderd. Nepal verwijt Bhutan een gebrek aan bereidheid om effectieve oplossingen te zoeken. Daar komt in de toekomst hopelijk verandering in.
De Bhutanese minister van Buitenlandse Zaken is de door hem gedane beloften tijdens zijn bezoek in Brussel op 8 juni nagekomen, want sinds juni zijn beslissende onderhandelingen op gang gekomen. Er bestaat een consensus over de vier categorieën van bewoners in de vluchtelingenkampen. Een duidelijke gemeenschappelijke definitie van het begrip gezin in de zin van het compromis van de UNHCR, waarnaar de heer Collins verwezen heeft, is noodzakelijk. Nepal heeft zich reeds akkoord verklaard.
Wij doen ook een oproep tot India zich niet langer beleefd op de achtergrond te houden. Dit land is via een overeenkomst en economisch met beide landen verbonden. In India werken 6 miljoen Nepalezen. De grenzen zijn open. Asielproblemen zijn er niet. Ik weet zeer goed dat een handvest voorziet dat bilaterale conflicten niet op het niveau van de SAARC opgelost dienen te worden. De grootste democratie ter wereld heeft ook op regionaal niveau een grote invloed en draagt een humanitaire verantwoordelijkheid. Er is iets op gang gekomen. De PPE-DE-fractie vestigt haar hoop op de vooruitziende politici van goede wil in Timphu, Katmandoe, maar ook in Delhi. Wij hopen dat er tijdens de gesprekken in New York tussen de commissaris van het Hoge Secretariaat voor de Vluchtelingen en de premiers van Bhutan en Nepal een beslissende doorbraak komt.

Frassoni
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie kan niet anders dan haar volledige steun geven aan deze resolutie. Hiermee geeft het Parlement - zoals ook reeds de collega' s zeiden die met eigen ogen hebben kunnen vaststellen hoe tragisch de situatie is - blijk van zijn bewogenheid met een gebied dat weliswaar ver van ons verwijderd is maar waarvan de menselijke tragedies ons tot in het diepst van ons hart treffen.
De collega' s voor mij zeiden reeds dat al talrijke stappen zijn gezet. Nog meer stappen zullen volgen en wij hopen van ganser harte dat de toekomstige besprekingen vruchten zullen afwerpen. Ik schaar mij achter hetgeen de heer Dupuis zei en hoop met hem dat de Commissie en meer in het algemeen de Europese Unie diplomatieke stappen zullen ondernemen bij de landen die het sterkst bij deze crisis betrokken zijn.
Ik geloof niet dat ik hier veel meer aan kan toevoegen. Laat mij enkel nog zeggen dat wij de verdere ontwikkelingen met grote aandacht zullen volgen.
Myanmar

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, dit is wederom een voortreffelijke tekst. Deze jammer genoeg zoveelste tekst over Birma is uitstekend. De situatie in Birma is volkomen duidelijk. Ze wordt gekenmerkt door, enerzijds, een volmaakte dictatuur en, anderzijds, een voorbeeldige oppositie. Sedert tien jaar is in Birma echter geen enkele vooruitgang geboekt. Dat moet ook ons ertoe aanzetten bepaalde vragen te stellen.
Ons beleid ten aanzien van Azië is ronduit misdadig. Wij behandelen op dezelfde manier regimes die, zij het uiterst moeizaam, de democratie proberen te consolideren en te versterken, zoals in India, en andere landen, zoals China, Birma en Noord-Korea, die hun uiterste best doen om de dictatuur te versterken.
Ik vind dus dat wij lijsten moeten opstellen en onze betrekkingen volgens het type land moeten diversifiëren. Dat doen wij nu jammer genoeg niet. Het Europees Parlement vraagt dat al sedert lang en daarom moeten wij daarop aandringen. Wij kunnen de dialoog met organisaties zoals de ASEAN niet voortzetten alsof die een homogeen geheel vormen. De ASEAN is een verzameling van totaal verschillende landen met zeer uiteenlopende belangen en zonder enig vooruitzicht op integratie. Wij moeten aansturen op vormen van integratie op basis van de democratie - in dat soort landen is daarvan volstrekt geen sprake - en dus onze bilaterale betrekkingen vergemakkelijken en bevorderen met de landen die op basis van democratische beginselen de rechtsstaat en de democratie willen versterken. Tegenover landen zoals Birma moeten wij een onwrikbaar beleid voeren.
Tenslotte merk ik op dat Birma op dit ogenblik door de Volksrepubliek China wordt bezet. Wij weten uit verschillende bronnen dat er in Birma tientallen Chinese militaire basissen zijn. De Volksrepubliek China omsingelt India. Dat is een zeer reëel en concreet feit. U kent de toestand in Pakistan. De strategische steun van de Volksrepubliek China voor de herbewapening en de versterking van de kernbewapening in Pakistan is een vorm van omsingeling. In de 20ste eeuw was het grote probleem in de wereld de tegenstelling tussen Frankrijk en Duitsland. Voortaan is dat de tegenstelling tussen India en China. Als wij niet onmiddellijk steun verlenen aan de landen die, zoals India, de democratie willen versterken, en als wij de rode loper blijven uitrollen voor de machthebbers in Peking, versterken wij een systeem dat uiteindelijk dreigt te exploderen. Die explosie zal niet alleen Azië, maar ook Europa en de Europese Unie treffen.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, collega's, het is spijtig dat wij de zaak van mevrouw Aung San Suu Kyi hier nog steeds moeten verdedigen. Het gaat niet uitsluitend om de verdediging van iemand die te lijden heeft als gevolg van de strijd voor democratie en vrijheid, maar ook om wat deze persoon vertegenwoordigt in de strijd die daarvoor door een heel volk wordt gevoerd.
Mevrouw Aung San Suu Kyi heeft de erkenning van de internationale gemeenschap verdiend. Zij heeft de Nobelprijs ontvangen. Van het Parlement heeft zij de Sacharovprijs gekregen en van de Liberale Internationale de Vrijheidsprijs. Nu worden haar de meest elementaire vrijheden ontzegd en ook haar medestanders in deze ingewikkelde strijd tegen het militaire bewind worden in hun vrijheden aangetast. De heer Dupuis heeft hier reeds over gesproken. De situatie waarin al deze mensen verkeren is ontoelaatbaar.
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij steunt dan ook de voorstellen die in de resolutie worden gedaan. In het bijzonder vestig ik de aandacht op paragraaf 8, waarin erop wordt aangedrongen dat zowel de Verenigde Staten als de Commissie en de Raad met politieke en economische sancties komen indien er in Birma geen democratiseringsproces tot stand komt.

Maij-Weggen
Voorzitter, opnieuw worden wij geconfronteerd met de moeilijke situatie waarin de gekozen president van Birma verkeert en met agressie van het militaire bewind in dat land. Ik geloof dat wij al vijf of zes resoluties over de situatie in Birma hebben ingediend in de afgelopen twee jaar. Het is bijna niet te verdragen dat een gekozen president met 80% van de stemmen ruim tien jaar geleden, die geweldloos verzet biedt tegen het militaire regime in haar land, wel verbale steun krijgt, deze dagen nog van de heer Clinton, en die zowel de Nobelprijs als de Sacharov-prijs ontvangt voor haar geweldloos verzet, in feite onvoldoende steun ontvangt om echt die plaats in te kunnen nemen die zij in haar land verdient en dan gaat het om een militair regime dat op grove wijze de mensenrechten en de rechten van de minderheden schendt.
De staatshuishouding drijft op drugs. Het gaat om het tweede drugsland ter wereld na Colombia dat het parlement heeft ontmanteld en talloze parlementariërs heeft laten ombrengen en gevangen heeft gezet, dat slavenarbeid toepast op minderheidsgroepen, met name in de bouw van de infrastructuur en dat desondanks mag profiteren van investeringen, ook van Europese landen, zoals die van de Franse oliemaatschappij Total en van de Nederlandse waterbouwindustrie. Geen EU en geen nationale lidstaat blokkeert dat soort investeringen.
Ik ben eigenlijk niet zo'n voorstander van economische sancties, maar soms, ik denk aan Zuid-Afrika en Chili in de tachtiger jaren, is het nodig om kwaadaardigheid te stoppen. Ik vind dat de Europese Unie en de Verenigde Staten samen moeten afspreken wat te doen tegen Birma. Ik vind dat Birma politiek en economisch geïsoleerd moet worden en dat echte effectieve druk moet worden uitgeoefend, anders legitimeren wij gewelddadige oppositie. Mensen elders zeggen: kijk naar mevrouw Aung San Suu Kyi. Zij voert al twaalf jaar geweldloos verzet en dan staat zij nog langs de weg en zij wordt teruggebracht naar huis en haar mensen worden gevangen gezet. En wat gebeurt er? De internationale gemeenschap grijpt niet in.
Ik vraag aan de Europese Unie om met de Verenigde Staten te overleggen om echt iets te doen om haar te helpen, om ervoor te zorgen dat zij en het parlement in Birma echt kunnen bewerkstelligen dat Birma weer een democratie wordt.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij gaarne aan bij de voorgaande sprekers. Tien jaar geleden waren er vrije en eerlijke verkiezingen in Birma, die door de NLD ruimschoots werden gewonnen. Desondanks wordt continu van alle kanten geprobeerd de democratie in de kiem te smoren. Ik ben van mening dat het recente besluit om Birma weer tot de bijeenkomsten van de ASEAN en de EU/ASEAN toe te laten, van meet af aan een grote vergissing is geweest. Birma heeft sinds zijn hernieuwde toelating tot de ASEAN op geen enkele wijze laten zien dat het land daar ook recht op heeft. Dit beleid zou nog eens ernstig moeten worden overwogen. Mijn mening is dat Birma moet worden uitgesloten.
Ik ben voorts van mening dat de Europese Unie veel meer zou kunnen doen. Aung San Suu Kyi heeft aangedrongen op sancties, maar wij hebben met haar verzoek volstrekt niets gedaan. Zelfs de Verenigde Staten laten zich in dezen niet onbetuigd en hebben tenminste nog een verbod op nieuwe investeringen uitgevaardigd. Waarom legt de Europese Unie geen sancties op? Wij moeten al het mogelijke doen om dwangarbeid en schendingen van de mensenrechten een halt toe te roepen. Bovendien zouden wij iedere vorm van toerisme naar Birma moeten ontmoedigen, zoals wij ook in de resolutie vragen. Dat moet onze inzet zijn.

Callanan
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het op veel punten eens met wat mevrouw McKenna en mevrouw Maij-Weggen hier tot dusverre hebben gezegd over de situatie in Birma. Ik zou u echter ook nog graag het specifieke geval van een inwoner van mijn kiesdistrict willen voorleggen, dat illustratief is voor de bruutheid van het huidige Birmaanse regime.
In september 1999 werd James Mawdsley, afkomstig uit het Noord-Oosten van Engeland, veroordeeld tot 17 jaar eenzame opsluiting in een Birmaanse gevangenis. Zijn moeder is op dit moment onderweg naar Birma in de hoop hem te spreken te krijgen.
Zijn misdaad was, volgens de Birmaanse autoriteiten, om in Birma zelf aandacht te vragen voor de schending van de mensenrechten in dat land. Er zijn echter gefingeerde beschuldigingen tegen hem ingebracht. Zo zou hij hebben geprobeerd het land illegaal binnen te komen, maar personeel van de Britse ambassade heeft in zijn paspoort een stempel van de Birmaanse immigratiedienst ontdekt, waaruit bleek dat hij het land volstrekt legaal was binnengekomen. Ministers uit het Britse kabinet en regeringsambtenaren kaarten zijn zaak voortdurend aan bij de Birmaanse autoriteiten, maar hun inspanningen hebben tot nu toe geen enkel resultaat gehad.
Ik wil het Parlement en de Commissie vragen alles in het werk te stellen om de vrijlating van James Mawdsley te bewerkstelligen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, dat wij in het debat over de mensenrechten Birma behandelen in plaats van Iran, betekent niet dat mijn fractie zich geen grote zorgen maakt over de mensenrechtensituatie in Iran. Wij zullen ons daarmee bezig blijven houden. De huidige omstandigheden, de schandalige beslissingen en de schandalige houding van de Birmaanse militaire regering vereisen zonder meer dat het Europees Parlement een standpunt inneemt. Wij moeten de geweldloze inzet, de bewonderenswaardig volhardende inzet van de Nobelprijswinnaar voor de vrede, mevrouw Aung San Suu Kyi en ook die van de leden en politici van de nationale liga voor democratie ons respect tonen. Wij moeten hen verzekeren dat wij aan hun kant staan en dat de Europese Unie samen met de internationale volkerengemeenschap alles zal doen om de mensenrechten opnieuw te doen eerbiedigen, of beter gezegd, voor het eerst te doen eerbiedigen, en om in Birma democratie en een rechtsstaat tot stand te brengen.
Alle hoop is nog steeds op San Suu Kyi gevestigd. Haar onophoudelijke acties tonen dat men haar het zwijgen niet kan opleggen en daarom moeten wij in Europa alles doen opdat haar stem in Europa, maar ook in Amerika en vooral in Azië gehoord wordt. Allen die vervolgd of onderdrukt worden en de vele dwangarbeiders hebben hun hoop op haar gevestigd. Hetzelfde geldt voor de burgers die in 1990 voor democratie, parlementarisme en een rechtsstaat hebben gekozen. Wij moeten onze partners, de ASEAN-staten, maar ook de andere Aziatische landen verzoeken alles te doen om deze zogenaamde overgangsregering, zoals zij zichzelf cynisch genoeg nog steeds noemt, uit het zadel te lichten.
Daarom vind ik het belangrijk dat wij de economische sancties versterken. De EU heeft hier de juiste beslissing genomen. In de geïnstitutionaliseerde dialoog en op de top in Laos moet een gedachtewisseling met Birma een prioritair agendapunt zijn, opdat duidelijk wordt dat de ASEAN en de EU voor de ontwikkeling in Birma een verantwoordelijkheid dragen.
Schendingen van de mensenrechten in Colombia, met name het geval van pater Brendan Forde

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de situatie in Colombia hier al dikwijls besproken. Het land gaat onder een sluimerende burgeroorlog gebukt, waarbij geweld al tientallen jaren aan de orde van de dag is. Deze sluimerende burgeroorlog is als gevolg van de drugshandel enorm ingewikkeld geworden, daar Colombia tegenwoordig een land is waar verdovende middelen worden geproduceerd en naar de rest van de wereld worden uitgevoerd. Diverse groeperingen nemen hun toevlucht tot geweld. Dat zijn niet alleen de paramilitaire organisaties en de guerrillabewegingen, maar ook de organisaties van drugshandelaren. Zelfs militaire eenheden nemen soms hun toevlucht tot geweld en maken zich schuldig aan schendingen van de mensenrechten.
Tegen deze achtergrond is het opzetten van vredeszones in bijvoorbeeld de boerenregio Urabá bepaald niet van een leien dakje gegaan. In de gemeenschappen van Urabá hebben zich onlangs zelfs moordpartijen voorgedaan, met name in de streek La Unión. De leiders van die gemeenschappen zijn met de dood bedreigd. Dat moet in Colombia wel degelijk serieus worden genomen, want doorgaans blijft het niet bij een doodsbedreiging alleen.
Vanuit het Europees Parlement kunnen wij niet echt veel doen. Uiteraard steunen wij de inspanningen van de Colombiaanse regering en van andere organisaties om de vrede te bewerkstelligen. Wij benadrukken dat het zeer wenselijk en belangrijk is dat de Europese instellingen met de Colombiaanse regering samenwerken op het gebied van de vredeshandhaving.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals de heer Medina Ortega reeds heeft opgemerkt, loopt het conflict in Colombia zodanig op dat wij het hier opnieuw aan de orde moeten stellen. Ook moeten wij stilstaan bij het feit dat zich sinds 1997 drie moordpartijen hebben voorgedaan in de Vredesgemeenschap van La Unión. Gelukkig heeft de Colombiaanse regering besloten de verantwoordelijke personen op te sporen en hun passende straffen op te leggen. Feit blijft dat zich sinds 1997 drie moordpartijen hebben voorgedaan. De laatste daarvan vond op 8 juli jongstleden plaats. De Vredesgemeenschap van La Unión en de kerkelijke commissie voor rechtvaardigheid en vrede, waaronder de Ierse pater Brendan Forde, zijn herhaaldelijk met de dood bedreigd, ondanks hun neutrale houding en hun bereidheid om bij te dragen aan een vreedzame oplossing voor het gebied.
Wij zijn van mening dat deze situatie opnieuw een zeer krachtig optreden van de Europese instellingen vereist. Zowel de Commissie als het Europees Parlement hebben een aantal mogelijkheden om samen met het bureau van de Mensenrechten van de Verenigde Naties en via het bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten in Colombia tot actie over te gaan. Wij dringen er bij de Commissie op aan om samen met het Parlement de Colombiaanse regering alle politieke mogelijkheden en overtuigingskracht aan te bieden die ons ter beschikking staan. Dan kan er eindelijk vrede komen in Colombia en kan er definitief worden afgerekend met deze afschuwelijke gebeurtenissen als executies en slachtpartijen.

Banotti
Ik mocht dit mooie, doch zo gekwelde land vorig jaar bezoeken en het is een voorrecht dat wij hier in het Europees Parlement de mogelijkheid hebben onze stem te verheffen en op te komen voor de rechten van mensen ver van hier. Bovendien viel mij vorig jaar in Colombia de eer te beurt om met een groot aantal mensenrechtenactivisten van dat land te spreken.
Dit jaar bereikten ons in Ierland, zoals mijn Ierse collega's hier vandaag al bezorgd hebben aangegeven, berichten over de benarde situatie van pater Brendan Forde, een Franciscaan die werkzaam is in het dorpje La Unión. Hij heeft ervoor gekozen om met groot gevaar voor eigen leven bij zijn parochianen te blijven. Hij zit zo geïsoleerd dat hij waarschijnlijk nooit zal horen van het debat dat wij hier vandaag houden. Voor contacten met de buitenwereld is hij aangewezen op een telefoon op zo'n 12 kilometer afstand. Daarom is het aan ons om hier onze stem te verheffen. Wij moeten bescherming eisen voor pater Forde en zijn medestanders en wij moeten de Colombiaanse regering van onze bezorgdheid doordringen.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik diep teleurgesteld ben over de resolutie die nu voorligt. Mijn fractie, de Verts/ALE-Fractie, heeft het amendement weliswaar ondertekend, maar wij vonden het ontzettend jammer dat het amendement en de resolutie niet verder gaan. Daarin is geen enkele aandacht voor een belangrijke kwestie als het Plan Colombia noch voor de ernstige schendingen van de mensenrechten die zich in dat land voordoen.
Tal van mensenrechtenorganisaties hebben verklaard dat het schenden van de mensenrechten door paramilitaire groeperingen gebeurt met steun van het leger en dat de slachtingen onder arme plattelandsbewoners daarvan een uitvloeisel is. De Colombiaanse strijdkrachten zijn nog steeds op grote schaal betrokken bij ernstige schendingen van de mensenrechten, maar de Colombiaanse autoriteiten schenken eigenlijk in het geheel geen aandacht aan de rol van het leger bij wreedheden die door paramilitaire organisaties worden begaan. Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft echter stelselmatig verklaard dat het Colombiaanse leger maatregelen heeft genomen om militairen die zich schuldig maken aan schendingen van mensenrechten, te straffen.
De Verenigde Staten hebben voor Plan Colombia 1,3 miljard dollar uitgetrokken, voornamelijk voor de financiering van militaire operaties. Veel mensenrechtenorganisaties denken dat het plan de situatie van de arme plattelandsbevolking zal doen verslechteren en in ieder geval zal leiden tot meer politiek geweld. Het zal mens en milieu onherroepelijk schade toebrengen en het drugsprobleem niet oplossen. Bovendien is het Colombiaanse volk volledig in het ongewisse gelaten over Plan Colombia en dat is een volstrekt onaanvaardbare zaak.
Ik was vorig jaar in Colombia, tezamen met enkele NGO's, en ik kan u zeggen dat de situatie daarginds daadwerkelijk ernstig te noemen is. De Colombiaanse soldaten blijven de paramilitaire groeperingen die verantwoordelijk zijn voor de schendingen van de mensenrechten, actief aanzetten tot geweld. Het is dan ook duidelijk dat de Verenigde Staten en Colombia niet in het belang van het volk hebben gehandeld. Dit punt had naar mijn mening in de resolutie opgenomen moeten worden. Wij waren als enige fractie voorstander van een verwijzing naar Plan Colombia en de mensenrechtensituatie in het land. Wat er nu is gebeurd, is hoogst betreurenswaardig en een grove verzaking van onze plicht jegens de mensen overal ter wereld.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, toen president Pastrana voor ons verscheen, heeft hij toegezegd zich voor de vrede in zijn land te zullen inzetten. Hij vergat echter drie belangrijke zaken te noemen.
Ten eerste, het feit dat de regering zelf de grootste verantwoordelijkheid heeft. Nu laat zij de paramilitaire groeperingen en het leger hun gang gaan bij de schendingen van de mensenrechten, de folteringen, ontvoeringen en executies.
Ten tweede, het feit dat de oplossing van zulke ernstige problemen als cocateelt en geweld alleen kan komen van de vredesbesprekingen met de FARC en het ELN.
Ten derde, het feit dat de Colombiaanse regering samen met de Verenigde Staten, achter de rug van het Colombiaanse parlement en van de Europese en de mondiale opinie om, bezig was met Plan Colombia betreffende militaire interventie in het gebied.
Gezien het risico van vietnamisering van Latijns Amerika dat Plan Colombia met zich meebrengt, moeten wij derhalve met drie concrete voorstellen komen.
Het eerste voorstel behelst dat alle hulp aan Colombia vanuit de Europese Unie wordt toegekend nadat de vrede tussen de regering, de FARC en het ELN is ondertekend.
In de tweede plaats dient de Europese Unie Plan Colombia te veroordelen. Ter voorkoming van militaire escalatie moeten wij eisen dat er over de oplossing van het conflict wordt onderhandeld en dat het een vreedzame oplossing is.
Tenslotte moet de Europese Unie van president Pastrana verlangen dat korte metten wordt gemaakt met iedere schending van de mensenrechten door de paramilitaire groeperingen in zijn land. Ook moet het afgelopen zijn met de betreurenswaardige wereldrecords van ieder jaar weer duizenden slachtoffers.
Ik veroorloof mij dan ook hieraan zelfs nog toe te voegen - het is al gezegd, maar het moet volgens mij ook echt gebeuren - dat de Europese Unie een waarnemingscentrum voor de mensenrechten in Latijns Amerika moet creëren dat banden onderhoudt met het reeds bestaande bureau van de Verenigde Naties. Immers, in heel veel landen maar vooral in Colombia is er niet de garantie dat de democratie en de mensenrechten worden geëerbiedigd. Het is onze verantwoordelijkheid om die voor ons en de hele wereld zo belangrijke regio adequaat te steunen.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag rechtstreeks tot commissaris Nielson willen zeggen dat ik u op 18 augustus persoonlijk een brief heb geschreven waarin ik mijn bezorgdheid heb geuit over het lot van pater Brendan Forde, een Ierse priester wiens leven momenteel groot gevaar loopt in de gecompliceerde politieke situatie die er in Colombia heerst. Ik mag misschien nog een geval onder uw aandacht brengen. Het gaat hierbij om een jonge Ier, Tristan James Murray genaamd, wiens moeder evenals ik uit Wexford komt, en een Colombiaanse collega van hem, Javier Nova. Deze twee jonge milieudeskundigen worden sinds juli vermist.
Wat ons hier allen zorgen baart, is de mogelijkheid dat Plan Colombia een escalatie van het conflict in de hand werkt en de aldaar aanwezige guerillabewegingen in de kaart speelt. Ik wil u met klem vragen ons de verzekering te geven dat hulp van de EU, en trouwens ook van de VS, wordt gebruikt waarvoor zij bedoeld is, en niet terecht komt bij milities die vervolgens aanvallen uitvoeren op vredesgemeenschappen, zogenaamd omdat zij proberen guerillastrijders uit te schakelen.
Pater Forde blijft waar hij is in een poging zijn vredesgemeenschap te beschermen. Zijn leven wordt bedreigd en hij heeft 20 dagen de tijd gekregen om te vertrekken. Het Internationale Rode Kruis is bereid ons met praktische ondersteuning terzijde te staan. Wij moeten wijzen op het internationale karakter van de mensen, ook die in de vredesgemeenschappen, wier leven wordt bedreigd, en wij vertrouwen erop dat commissaris Nielson voor ons zijn uiterste best zal doen.

Fava
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, twee minuten zijn net genoeg om enkele verschrikkelijke cijfers te noemen die wij uit Colombia krijgen. Ik zal u zeggen wat in de laatste e-mail van Amnesty International staat. De afgelopen maand zijn 50 burgers door paramilitairen vermoord. In 1999 zijn 400 burgers vermoord, 3.500 mensen het slachtoffer geworden van politieke delicten, 1.000 mensen ontvoerd en 250.000 om politieke redenen dakloos geworden. Daar komt nu de moordpartij bij, de derde in drie jaar tijd, die in de plattelandsgemeenschap La Unión heeft plaatsgevonden. Wij hebben de morele plicht duidelijk te maken dat deze moordpartij allesbehalve als een donderslag bij heldere hemel kwam: in Colombia gebeurt niets meer bij toeval.
Wat kunnen wij hieraan nog doen? Gewoon wachten tot de volgende moordpartij plaatsvindt in La Unión of in een ander dorp, om dan de zoveelste resolutie met rouwbeklag uit te vaardigen? Of moeten wij, zoals enkele collega' s terecht opmerkten, onze stem verheffen? Mijns inziens moet dit Parlement met kracht zijn stem laten horen en ik zou wat dit betreft nogmaals de woorden willen aanhalen van Amnesty International: alle bij het conflict betrokken partijen zijn verantwoordelijk voor de schendingen van de rechten van de mens in Colombia, maar een van deze partijen, de paramilitairen, zijn de hoofdverantwoordelijken. De paramilitaire groepen houden de burgerbevolking in een dodelijke wurggreep.
Zoals reeds werd gezegd is president Pastrana hier naar dit Parlement gekomen met de belofte alles in het werk te zullen stellen om de betrokken partijen opnieuw om de tafel te krijgen. Wij moeten niet alleen de gebeurtenissen in Colombia aan de kaak stellen, maar er tevens op aandringen dat opnieuw een code met voorschriften en rechten wordt ingevoerd, in eerste instantie in het land zelf.
De paramilitairen zijn handlangers van en treden op in overleg met het leger dat - zoals ook in dit geval - de lijsten opstelt van de personen die ter dood worden veroordeeld. Men heeft tot nu toe geen enkele serieuze poging ondernomen om de leiders van dit zogenaamd paramilitair leger voor de rechtbank te dagen. Een van de belangrijkste onder hen is Carlos Castaño die straffeloos interviews geeft aan Colombiaanse radiozenders.
Wij spreken nogmaals onze steun uit aan een vreedzame oplossing van het conflict en vragen zonder enige schijnheiligheid de Colombiaanse regering de verschrikkelijke rol van de paramilitairen te onderzoeken. Tot slot vragen wij de Commissie en de lidstaten alle politieke middelen aan te grijpen om de veiligheid te garanderen van de burgerorganisaties die zich inzetten voor de mensenrechten.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Medina Ortega opmerkte, hebben wij het inderdaad alweer over Colombia. Dit keer om bescherming te vragen voor de Ierse pater Brendan Forde en zijn collega's. De laatste pleitbezorger voor de mensenrechten in Colombia werd in mei jongstleden vermoord. Dat was Ramiro Zapata. Er zijn de laatste anderhalf jaar 25 mensenrechtenactivisten vermoord. De afgelopen jaren zijn er 3.000 militante leden van de Patriottische Unie gedood.
Luis Guillermo Pérez, eveneens pleitbezorger voor de mensenrechten, houdt vol dat er sprake is van een vooropgezet plan om 100 mensenrechtenactivisten te vermoorden, het zogenoemde "Plan van 100". Dat is een ramp voor Colombia. Laten wij hopen dat deze mensenrechtenactivist overdrijft. Als het echter waar is wat hij zegt, is dat natuurlijk een ramp voor Colombia. Los van ieder militaristisch avontuur als dat waarin de Verenigde Staten zich lijken te storten, moet de Europese Unie mijns inziens eigen initiatief ontplooien en een eigen strategie uitzetten om het leven van de Colombianen draaglijker te maken.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, opnieuw moet het Parlement, dat onvermijdelijk is betrokken bij de mensenrechten in Colombia en in de hele wereld, zijn bezorgdheid uitspreken over de situatie in dat land, met name over de bedreigingen aan het adres van de Ierse pater Brendan Forde en zijn gemeenschap. Wij veroordelen deze krachtig.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie zou naar mijn mening iets meer moeten doen dan alleen haar bezorgdheid uitspreken. Zij zou de veiligheid van de Colombianen moeten eisen, alsmede nogmaals haar steun moeten betuigen aan het vredesproces dat president Pastrana heeft ingezet met de paramilitaire groeperingen. Het is tijd dat wij de daad bij het woord voegen om te voorkomen dat wij in pure retoriek blijven steken.
Ik wil eraan herinneren dat president Pastrana het eerste buitenlandse staatshoofd was dat tijdens deze zittingsperiode op de plenaire vergadering van het Europees Parlement is verschenen. Op drie specifieke fronten heeft hij de solidariteit van de Europese Unie nodig. Ten eerste, het onderhandelingsproces betreffende het gewapend conflict; ten tweede, de strijd tegen de drugshandel vanuit de optiek van een gedeelde verantwoordelijkheid; ten derde, de institutionele versterking die met name op de verdediging van de mensenrechten is gericht.
Ik breng de woorden van president Pastrana op deze plenaire vergadering in herinnering: "Ik geloof dat het zonder een cultuur van respect voor de grondrechten onmogelijk is een waardige en democratische toekomst op te bouwen. Ik weet dat deze rechten tijdens het langdurige binnenlandse conflict in Colombia ernstig zijn geschonden en dat mag niet langer zo doorgaan. Ik ben de bescherming van de mensenrechten volledig toegedaan."
Mijnheer de Voorzitter, iets anders is de realiteit waardoor dit land de laatste tijd wordt geteisterd. Ik vind het dan ook van groot belang dat de Commissie ons vertelt wat voor middelen haar ter beschikking staan om vanuit Europa een antwoord op dit probleem te kunnen geven. In het voorontwerp van de begroting voor het jaar 2001 wordt met geen woord gerept van het zojuist door mevrouw González Álvarez genoemde antwoord dat vanuit de Europese Unie moet komen. Wat zijn de plannen van de Commissie met betrekking tot een solidair antwoord op het Colombiaanse conflict?
Gijzeling van Britse soldaten in Sierra Leone

Ferrer, Concepció
Mijnheer de Voorzitter, helaas vinden er wederom ontvoeringen in Sierra Leone plaats. Deze keer gaat het om de ontvoering van elf Britse soldaten door de militiegroep West Side Boys. Hieraan kunnen de aanvallen van deze rebellengroep ter vergroting van haar invloedssfeer nog worden toegevoegd. Deze aanvallen hebben aan drie leden van de regeringsgezinde strijdkrachten het leven gekost.
Dit zijn acties die door de Fractie van de Europese Volkspartij zeer resoluut worden veroordeeld en die ook door het Europees Parlement veroordeeld moeten worden. Het Parlement dient tevens te eisen dat alle gegijzelde Britse soldaten onmiddellijk en onvoorwaardelijk worden vrijgelaten. Het moet zijn steun toezeggen aan de regering van Sierra Leone, de UNAMSIL-vredesmachten en het Britse leger, die zich alle voor consolidering van de vrede in het land inzetten. Zoals deze ontvoering laat zien, is die vrede nog steeds uiterst fragiel. Wij kunnen ons dan ook niet tot een veroordeling van deze feiten beperken. Wij moeten tot actie overgaan en tevens eisen dat de vredesakkoorden van Lomé worden nageleefd en alle milities worden ontwapend.
Zolang de armoede echter heer en meester blijft in Sierra Leone en de handel in diamanten en wapens niet aan banden wordt gelegd, ligt de vrede voor dit geteisterde land nog ver in het verschiet.
Het is dan ook noodzakelijk dat de Europese Unie alle beschikbare middelen aanwendt om niet alleen het vredesproces te helpen versterken, maar vooral ook om het creëren van zodanige leefomstandigheden mogelijk te maken dat de vrede onomkeerbaar wordt. Daartoe is een vrijgevig en gecoördineerd ontwikkelingsbeleid noodzakelijk, met name ten aanzien van het onderwijs. Vandaar ook de begrotingsinspanning die voor dit beleid wordt gevraagd. Een beleid dat helpt afrekenen met de smet van de armoede. Voor alles is echter een vastberaden actie door de Europese Unie, de lidstaten en heel de internationale gemeenschap noodzakelijk, opdat definitief kan worden afgerekend met de diamanthandel in het gebied. Immers, indien de natuurlijke rijkdom van een land alleen de krijgsheren ten goede komt, dat wil zeggen indien de paramilitairen dankzij de diamanten in staat worden gesteld over voldoende kapitaal te beschikken om zich van wapens te voorzien en hun activiteit voort te zetten, is er geen sprake van vrede. Zonder vrede is ontwikkeling slechts een utopie.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wie deze stroom van ellende iedere vergaderperiode in Straatsburg over zich voelt heen gaan, vraagt zich wel af wat wij echt kunnen doen. In Sierra Leone worden niet alleen VN-soldaten, Britse soldaten, gegijzeld, daar is gedurende jaren een hele bevolking gegijzeld en wij hebben daaraan mee geholpen al was het maar door de diamanthandel.
Op 5 juli heeft de Veiligheidsraad een embargo ingesteld op diamanten uit Sierra Leone. Wij zouden er nu alles op moeten zetten om dit embargo tot werkelijkheid te maken, van EU-zijde al het nodige doen opdat er een einde kan komen aan alle handel in bloeddiamanten. Ik denk daarom dat het niet voldoende is de diamanthandel van Sierra Leone aan banden te leggen.
Ook onze steun aan de regering moeten wij verder zetten maar ik meen dat ook steun aan het oorlogstribunaal absoluut noodzakelijk is. De straffeloosheid waarmee mensen die zich van wapens bedienen het leven van hun medeburgers kunnen nemen, daar moeten wij een eind aan stellen.

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, ook ik leef natuurlijk mee met de elf Britse soldaten die in Sierra Leone werden ontvoerd door een van de gewapende benden die het land teisteren. Ook die soldaten zijn het slachtoffer van een beleid dat vooral de bevolking van Sierra Leone treft. Dat beleid is echter in de eerste plaats de schuld van hun eigen, Britse regering, die door alle westerse mogendheden, in het bijzonder door Frankrijk, maar ook door de VN wordt gesteund.
Het ergert mij dat in de ontwerpresolutie niets staat over de rol die Groot-Brittannië in Sierra Leone heeft gespeeld en op dit ogenblik speelt. De ex-koloniale mogendheid heeft het gebied eerst geplunderd en uitgebuit en vervolgens door manipulatie van de verkiezingen een regering aan de macht gebracht die vooral haar eigen belangen behartigt. Dat gekonkel is een van de belangrijkste oorzaken van de burgeroorlog waarin de Britse regering via haar diplomatie en de door haar vloot uitgeoefende druk, op directe wijze en via de troepen van haar Afrikaanse ex-kolonies, die zich op het terrein even wreed gedragen als de gewapende benden, op indirecte wijze betrokken is. Die gewapende benden, onder meer het RUF, vertegenwoordigen, wat toegepaste methodes en doelstellingen betreft, zeker niet de belangen van de bevolking van Sierra Leone. Hun verantwoordelijkheid voor de rampspoedige situatie in het land is groot, maar het cynisme van de Britse ministers en hoge ambtsdragers is nog groter.
Wij zullen deze ontwerpresolutie, waarin een nauwelijks op de moderne tijd afgestemd kolonialistisch beleid wordt vergoelijkt, dan ook verwerpen.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, ik teken protest aan tegen de pogingen die de Spaanse linkse fracties hier eerder vandaag hebben ondernomen om politieke munt te slaan uit de ramp met de Koersk ten gunste van Gibraltar. De HMS Tireless is veilig in Britse wateren teruggekeerd en zal worden gerepareerd overeenkomstig de hoogste veiligheidsnormen.
Daarnaast maakt ik bezwaar tegen de verklaring van de voorgaande spreker over Sierra Leone, maar ik zou het in dit verband nog graag over een ander punt willen hebben, namelijk de rol van de Britse regering. Wij hebben de Britse Labourregering maanden geleden al gewaarschuwd voor de gevaren die zouden kunnen optreden bij uitzending van Britse troepen naar Sierra Leone zonder vastomlijnde taakstelling. Wij hadden onze troepen van meet af aan een duidelijke en welomlijnde opdracht moeten meegeven compleet met een realistische terugtrekkingsstrategie. De onaanvaardbare situatie die nu is ontstaan, is een duidelijk gevolg van een ondoordachte missie en politieke besluiteloosheid. Dit is een duidelijke les voor de toekomst.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Sierra Leone is al verschillende keren onderwerp van ons actualiteitendebat geweest. Wij hebben ons daarbij steeds ingezet voor het tot stand brengen van vredesbesprekingen, nationale verzoening en hulp aan de ontheemde bevolking. Tevens hebben wij telkens gepleit voor een internationale justitie die de verantwoordelijken voor de genocide in Sierra Leone zou berechten.
Waar het thans om gaat is niet een louter politieke kwestie. Het betreft nu een handeling die in iedere strafwet als een misdaad wordt beschouwd. Het gaat om een ontvoering door misdadigers die geen enkele politieke binding hebben met de leden van de vroegere militaire junta noch met mensen van de groepen die het vredesakkoord van juli 1999 hebben ondertekend. Hun eisen beperken zich tot een verzoek om vrijlating van een groep gevangenen en tot wijziging van een vredesakkoord dat een verscheurd land weer op orde tracht te brengen. De slachtoffers van de ontvoering zijn echter wel degelijk van grote politieke betekenis.
De internationale aanwezigheid in Sierra Leone is een goed voorbeeld van de vasthoudendheid van de internationale gemeenschap in het streven naar totale vrede. Die verantwoordelijkheid nemen wij op ons. Wij stemmen er dan ook mee in dat het Europees Parlement zich thans tot de regering van Sierra Leone wendt en de onvoorwaardelijke en onmiddellijke vrijlating van de ontvoerde Britse soldaten eist.
Turkse bombardementen in Noord-Irak

Duff
Mijnheer de Voorzitter, dit is werkelijk een zorgwekkende aangelegenheid. Het belangrijkste beginsel bij de oprichting van de Europese Unie is denkelijk toch wel het streven naar een duurzame vrede geweest. Landen die tot de Unie wensen toe te treden dienen dus zowel in hun binnenlands als buitenlands beleid zo vreedzaam mogelijk te werk gaan.
We begrijpen heel goed dat Turkije een erg kwetsbare grens heeft, en we begrijpen ook dat het niet eenvoudig is om die mate van stabiliteit en vrede te creëren die de Unie als voorwaarde voor integratie stelt. De kandidatuur van Turkije bevindt zich op dit moment nog in de pretoetredingsfase, en we zouden in het kader daarvan moeten proberen een multifunctioneel forum op te zetten. Binnen die context zouden dan allerhande aangelegenheden besproken kunnen worden - niet alleen onderwerpen van militaire aard, maar ook maatschappelijke en economische kwesties. Het feit dat Turkije lid van de NAVO is, betekent dat veel lidstaten in dit opzicht een bijzondere verantwoordelijkheid hebben. De noodzaak om tot een gemeenschappelijk Europees defensiebeleid te komen kan dan als aanleiding worden gebruikt. Op die wijze kunnen we proberen een gemeenschappelijk standpunt te bereiken over de wijzen waarop je terrorisme kunt bestrijden zonder de mensenrechten te schenden.
Als we erin slagen zo' n pragmatisch forum op te zetten, dan kunnen we redelijkerwijs verwachten dat dit soort treurige incidenten zich in de toekomst niet meer zullen voordoen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, Turkije is een NAVO-land. Turkije stelt zich kandidaat voor toetreding tot de Europese Unie. Turkije heeft allerlei internationale verdragen getekend, onder andere betreffende de bescherming van de mensenrechten, het uitbannen van foltering, enz. En toch gaat Turkije door met het bombarderen, buiten zijn grenzen, in Noord-Irak, van de Koerden die zich daar bevinden. Mijnheer de commissaris, ik denk dat wij duidelijke taal moeten spreken. Zonder een duidelijke politieke en vreedzame oplossing van het Koerdische probleem zal het nooit goed gaan en Turkije zal dat moeten accepteren. Ik geloof dat de stabilisatie, en wij hopen tenminste toch dat de vrede in het Midden-Oosten een stapje dichterbij komt van dag tot dag, dat de stabilisatie van deze regio nooit zal plaatshebben indien er geen oplossing komt voor het Koerdische vraagstuk. Natuurlijk willen wij ons leedwezen betuigen met de families die weer getroffen zijn door de bombardementen, laatst nu weer in augustus en wij vragen het grootste respect voor de internationale grenzen. Indien dit respect niet wordt opgebracht is het een voortdurende bron van nieuwe ellende. Nooit zal oorlog vrede brengen.

Uca
Mijnheer de Voorzitter, "welke schuld treft mijn kind?" . Deze vraag stelde een moeder in een televisie-interview nadat haar kind het slachtoffer was geworden van een bombardement. Waarom worden kinderen, vrouwen en weerloze burgers steeds weer het slachtoffer van militaire acties? Bij de bombardementen op Koerdische dorpen door het Turks leger in Kendakor op 15 augustus werden 32 mensen gedood en 40 andere gewond. Het was een bloedbad en een misdaad jegens de mensheid. Het typeert de houding van de Turkse regering wat vrede aangaat en tegenover de Koerden, hoewel deze laatste Turkije de hand hebben gereikt om vrede te sluiten.
Zoals een woordvoerder van het Turkse Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft bevestigd, voert Turkije geregeld acties tegen de PKK, die voor de derde keer eenzijdig een wapenstilstand heeft afgekondigd. Ik vraag mij af waarom precies tijdens het toenaderingsproces tot de EU wapens aan Turkije worden geleverd en in het land munitiefabrieken worden gebouwd. Hoe komt het dat mensenrechtenorganisaties en de werelddag voor de vrede op 1 september verboden werden? Is het werkelijk zo dat het democratisch proces met wapens en munitie sneller verloopt? Neen!
Een vreedzame oplossing van het Koerdisch probleem en de eerbiediging van de mensenrechten is de beste weg naar de vrede. Moeten de moeders immers altijd het leed dragen? Kunnen wij er niet voor zorgen dat tussen de Koerdische en de Turkse bevolking een bloementuin van broederschap en vrede wordt geplant? Ik begroet het MEDA-programma, waarin de Turkse regering gevraagd wordt een einde te maken aan elke staatkundige, gerechtelijke, politieke, culturele en sociale discriminatie van de Koerdisch bevolking. Het verlenen van financiële EU-steun aan Turkije moet aan de oplossing van het Koerdisch probleem gekoppeld worden en de middelen moeten aangewend worden om de economische en sociale achterstand van het Koerdisch gebied in te halen.
In deze eeuw mogen dergelijke bombardementen op burgers niet meer getolereerd worden. Ik veroordeel deze onmenselijkheid en doe een oproep om deze misdaad op te helderen en de schuldigen te veroordelen. Ik verzoek de Raad en de lidstaten de bombardementen op Koerdische dorpen consequent te veroordelen en bij de Turkse regering aan te dringen op snelle onderhandelingen met de democratische afgevaardigden van de Koerden over een politieke oplossing. Dat is de kortste weg voor toetreding tot de EU.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, dit is de derde keer dat ik tijdens deze plenaire vergaderperiode het woord voer over agendapunten die met Turkije en zijn betrekkingen met de Europese Unie te maken hebben.
Zo kan ik mijn mening zeggen over een aantal punten die zullen worden behandeld in het verslag over de uitbreiding van Turkije en de toetreding van dat land tot de Unie dat het Parlement mij verzocht heeft op te stellen. Ik wil hier mijn mening uiteenzetten. Als blijkt dat het initiatief voor het bombardement van 15 augustus jongstleden in Kendakor door het Turkse leger is genomen, moeten wij de Turkse regering er beslist toe aansporen geleidelijk de rol in te perken die het Turkse leger, onder het mom van de strijd tegen het terrorisme, nog altijd speelt op terreinen waar dat de geloofwaardigheid van de Turkse wens om tot de Europese Unie toe te treden ernstig kan aantasten.
Het ziet ernaar uit dat de strijd tegen het terrorisme bijna gewonnen is en daarom meen ik oprecht dat het ogenblik gekomen is om zulk een besluit te nemen. Een militair heeft de macht en mag en kan daarom, behalve in uitzonderingsgevallen, niet zelf over het gebruik daarvan beslissen. Gedurende mijn veertigjarige militaire carrière ben ik tot de vaste overtuiging gekomen dat cedant arma togae, dat de wapens voor de toga moeten wijken.

Poos
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor een gezamenlijke ontwerpresolutie over de Turkse bombardementen in Noord-Irak is door vijf fracties in het Europees Parlement ingediend. Dat bewijst het belang dat ons Parlement aan de eerbiediging van het internationaal recht en van de mensenrechten in dat deel van de wereld hecht. Het illustreert ook zijn grote waakzaamheid ten aanzien van kandidaat-lidstaten van de Unie, in dit geval Turkije.
Wij mogen immers niet dulden dat Noord-Irak, een gebied met een beperkte soevereiniteit, als gevolg van internationale besluiten een rechteloos gebied wordt waar alles geoorloofd is en waar bovendien geen waarnemers worden toegelaten. De rechtmatige strijd tegen het terrorisme is geen rechtvaardiging voor de collectieve straffen waarvan de Koerdische bevolking van gehele dorpen het slachtoffer is. Zulke buitensporige vergeldingsmaatregelen moeten voor altijd uit het militaire arsenaal van elk beschaafd land worden gebannen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, zoals mijn fractiegenote Uca al heeft opgemerkt, is het onaanvaardbaar dat een land dat zich kandidaat stelt voor toetreding tot de Europese Unie een weerloos dorp bombardeert, meer dan 30 burgers doodt en ruim 40 gewonden veroorzaakt.
Wij zijn van oordeel dat het minste dat wij van een kandidaat-land mogen verwachten de eerbiediging van het internationale recht is. Vanzelfsprekend dienen wij ook de hypocrisie van sommige lidstaten te veroordelen die breken met de gedragscode ten aanzien van de wapenexport. Zij sturen wapens naar landen die daarmee kunnen doen wat Turkije in dit concrete geval heeft gedaan. Het is bijzonder hypocriet om het feit eerst te veroordelen en er vervolgens door het sturen van wapens voor te zorgen dat het opnieuw kan gebeuren.
Tevens zijn wij van oordeel dat de Europese Unie erop moet toezien dat alle kandidaat-landen voor alles de mensenrechten eerbiedigen. Anders is het onaanvaardbaar dat zij tot de Europese Unie toetreden.

Nielson
Wat de vluchtelingen in Nepal betreft, wil ik allereerst aangeven dat de Commissie, net als de lidstaten, bezorgd is over de toestand in de vluchtelingenkampen in het oosten van Nepal. Ook de Commissie dringt aan op een spoedige en permanente oplossing.
Beide partijen moeten de energie en de politieke wil zien op te brengen om tot een aanvaardbare oplossing te komen. Daarbij is het eerst en vooral van belang dat men het eens wordt over een regeling voor al die vluchtelingen die vrijwillig naar Bhutan willen terugkeren. Het is niet mogelijk uitvoerbare oplossingen te vinden als de onderhandelende partijen niet bereid zijn om koste wat het kost tot een vergelijk te komen.
De Commissie is erkentelijk voor hetgeen tot nu toe bereikt is door mevrouw Ogata, het hoofd van de UNHCR, onder andere bij haar bezoek aan Bhutan en Nepal in mei van dit jaar. De Commissie begrijpt dat beide zijden een inspanning willen doen om spoedig tot een werkzame oplossing te komen. Ik heb een gesprek gehad met regeringsvertegenwoordigers van de betrokken landen en zij leken erop gebrand te zijn een oplossing te vinden.
Het bezoek van mevrouw Ogata en dat van een delegatie van het Europees Parlement - in april - hebben een doorslaggevende bijdrage geleverd aan de voortgang die nu geboekt is. De Commissie betreurt het overigens wel dat er nog steeds geen overeenstemming is bereikt aangaande de wijze waarop de controle op de toestand in de kampen kan worden uitgevoerd. We hadden onlangs de indruk dat we het daar spoedig over eens zouden worden.
De Commissie onderhoudt regelmatig contact met de autoriteiten van Nepal en Bhutan, en ze heeft daarbij benadrukt dat dit probleem dringend opgelost moet worden. De EG is één van de belangrijkste verstrekkers van humanitaire hulp en heeft tot nu toe meer dan elf miljoen euro bijgedragen. De Commissie heeft de partijen bij elke mogelijke gelegenheid aangespoord om tastbare resultaten te boeken. De Commissie heeft herhaaldelijk aangegeven dat zij bereid is middelen te verschaffen om te helpen bij de reïntegratie en hernieuwde vestiging van de vluchtelingen, zodra er met betrekking tot deze kwestie vooruitgang geboekt wordt. Een aantal lidstaten van de EU heeft eenzelfde belofte gedaan.
In het lopende financiële jaar zal de Commissie via de UNHCR 1,5 miljoen euro beschikbaar stellen ten behoeve van de kampen. We moeten voorkomen dat de fondsen opraken. En dat is een haalbare opgave, gelet op de bedragen waar we het hier over hebben. Wij zijn ervoor verantwoordelijk dat er fondsen beschikbaar blijven.
De Commissie hoopt binnenkort de resultaten te vernemen van de op handen zijnde ontmoeting tussen de eerste minister van Nepal, de heer Koirala, en de voorzitter van de ministerraad van Bhutan, de heer Zimba. Deze ontmoeting zal op 11 september plaatsvinden tijdens de Algemene Vergadering van de VN.
Dan bekijken we nu recente gebeurtenissen in Myanmar. Op 18 mei gaf de Commissie in dit Parlement aan het te betreuren dat het militair regime in Myanmar doorging met het schenden van de mensenrechten. We verwezen daarbij naar de buitengerechtelijke terechtstellingen, het opleggen van dwangarbeid, de gedwongen verhuizing van plaatselijke bevolkingen, het onderdrukken van de politieke oppositie en het verhinderen van het normaal functioneren van legitieme politieke partijen.
Wij veroordeelden toen ook de stelselmatige arbitraire arrestaties en de belemmering van de bewegingsvrijheid van Aung San Suu Kyi en andere leden van de Nationale Liga voor Democratie.
Bij die gelegenheid sprak de Commissie haar steun uit voor het gemeenschappelijk standpunt van de EU aangaande Myanmar en het besluit van de Raad Algemene Zaken van april 2000 om dat standpunt nog eens aan te scherpen. We wijzen onze partners in Azië er bij elke mogelijke gelegenheid op dat ze druk moeten uitoefenen op de Staatsraad voor Vrede en Ontwikkeling om een heuse dialoog aan te gaan met de democratisch gekozen vertegenwoordigers en de etnische minderheden. Het streven moet gericht zijn op een voor ieder aanvaardbare oplossing van de huidige problematiek en het herstel van het respect, in Myanmar, voor de internationale normen op het gebied van de mensenrechten.
Een aantal sprekers heeft deze middag het toerisme genoemd. De EU heeft reeds haar ondubbelzinnige steun uitgesproken voor de oproep die Aung San Suu Kyi aan de burgers van alle beschaafde landen heeft gericht om Myanmar niet als toerist te bezoeken. We verzoeken onze burgers die oproep ter harte te nemen.
De recente gebeurtenissen in Rangoon leveren het ondubbelzinnige bewijs - als dat nog nodig was - dat onze veroordeling van de onaanvaardbare praktijken van het militaire regime gerechtvaardigd is. Wat er zaterdag gebeurd is - het zonder enige rechtsgrond oppakken en vastzetten van Aung San Suu Kyi en een aantal vooraanstaande leden van haar partij, samen met een aantal plaatselijke jeugdleiders - kan niet worden gerechtvaardigd met de uitleg als zouden zij "bescherming" behoeven. Volstrekt ongegronde beschuldigingen van samenzwering kunnen dat al evenmin. Dit was een duidelijk voorbeeld van grof geweld uitgeoefend door een regime dat in paniek reageert. De Commissie sluit zich daarom aan bij de oproep die overal ter wereld gedaan wordt om direct een einde te maken aan het huisarrest van Aung San Suu Kyi en haar collega' s; om onmiddellijk herstel van de gebruikelijke kanalen voor diplomatieke toegang tot de leiders van de Nationale Liga voor Democratie; om de onmiddellijke vrijlating van de jeugdleiders die nu zonder aanklacht worden vastgehouden, en om het onmiddellijk stopzetten van het illegaal afluisteren van privé-telefoongesprekken van democratisch gekozen politieke vertegenwoordigers in Myanmar.
Wat de mensenrechtensituatie in Colombia betreft: we zijn gewezen op een aantal gevallen waarbij onschuldige burgers in Colombia vermoord zijn. De daders van deze moorden blijven stelselmatig ongestraft. We hebben ook een zorgwekkende toename vastgesteld van het aantal bedreigingen met de dood van mensen die daar ter plaatse hulp verlenen aan kwetsbare bevolkingsgroepen. We weten - om een voorbeeld te noemen - dat er serieus te nemen bedreigingen zijn geuit aan het adres van de Ierse priester Brendan Forde, die werkzaam is in één van de regio' s die het ergst met geweld te kampen heeft. De Commissie betreurt dit en spreekt dan ook haar veroordeling uit over deze toestand. Ze roept alle partijen in het conflict op tot respect voor humanitaire beginselen en humanitair recht.
De Commissie steunt president Pastrana bij zijn pogingen vrede te bewerkstelligen. De Commissie zal alles wat binnen haar vermogen ligt ondernemen om bij te dragen tot een duurzame vrede in dit land. Met betrekking tot hetgeen hier vanmiddag te berde is gebracht, geef ik als mijn standpunt te kennen dat meer geweren niet sneller tot vrede in Colombia zullen voeren. Meer geweren zullen volgens mij eerder tot meer problemen leiden.
De Commissie deelt de bezorgdheid van het Parlement met betrekking tot de ontvoering onlangs van elf Britse soldaten in Sierra Leone. We hopen dat de inspanningen die nu gedaan worden om de zes soldaten die nog steeds worden vastgehouden vrij te krijgen, met succes bekroond zullen worden. We betuigen hier onze solidariteit met de soldaten en hun families. De Commissie is bevreesd dat dit soort incidenten en de ontvoering van VN-personeel de pogingen om het vredesproces weer op gang te brengen wel eens zouden kunnen saboteren. Een besluit van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties om de VN-troepenmacht in Sierra Leone uit te breiden zou door ons toegejuicht worden.
Het besluit van de Veiligheidsraad van 5 juli van dit jaar om een halt toe te roepen aan de illegale handel in diamanten uit Sierra Leone is nu omgezet in Gemeenschapsrecht. Dit verbod dient net als het in 1997 van kracht geworden verbod op wapenverkoop aan andere groepen rigoureus te worden nageleefd. De Commissie doet een oproep aan alle betrokken partijen - en daaronder natuurlijk ook de Europese diamantindustrie - om de VN-commissies inzake sancties te steunen bij het nastreven van dit doel.
De Commissie blijft de regering van Sierra Leone steunen in haar pogingen de vrede in het land te herstellen en programma' s voor economisch herstel uit te voeren. Met middelen uit het Europees Ontwikkelingsfonds wordt nu steun gegeven bij de demobilisatie en reïntegratie van voormalige soldaten, en zulks binnen het kader van een breder opgezet wederopbouw- en rehabilitatieprogramma. Het economisch herstel wordt mede mogelijk gemaakt door een 8,2 miljoen euro omvattend programma voor begrotingssteun en een programma voor technische ondersteuning dat gericht is op een beter beheer van de openbare financiën. In de loop van de eerstvolgende weken zal de Commissie vragen om goedkeuring van een wederopbouw- en rehabilitatieprogramma met een omvang van 30 miljoen euro, een programma ter ondersteuning van de gezondheidssector van 28 miljoen euro, een programma voor begrotingssteun na afloop van het conflict - omvang: 34,75 euro - en een ondersteuningsprogramma ten behoeve van het Ministerie van Financiën ten bedrage van 4,5 miljoen euro.
De Commissie gaat intussen gewoon door met het verstrekken van humanitaire steun via ECHO om zo programma' s te financieren ten behoeve van de gemeenschappen van vluchtelingen en ontheemden. Die steun verloopt via NGO' s en de VN. Sinds begin 1999 is via ECHO ten bedrage van 26 miljoen euro steun verleend, voor het verschaffen van medische hulp, therapeutische voeding, water, ontsmetting, en psychische en sociale hulp voor kinderslachtoffers van de oorlog. Dit laatste is buitengewoon belangrijk, gelet op de verschrikkelijke toestand waarin kindsoldaten - en kinderen in het algemeen - in Sierra Leone zich bevinden. De hier vermelde hulpverlening komt ook ten goede aan mensen met geamputeerde ledematen, vluchtelingen en binnen het land ontheemde gemeenschappen.
Wat de situatie in Noord-Irak betreft kan ik u vertellen dat de Commissie de bezorgdheid deelt zoals die uitgedrukt wordt in een aantal ontwerpresoluties betreffende de meest recente operaties van de Turkse luchtmacht, waarbij burgerslachtoffers zijn gevallen. De Commissie heeft vastgesteld dat de Turkse minister van Buitenlandse Zaken dit incident zal onderzoeken en daarbij ook de kwestie van een eventuele vergoeding zal overwegen. De commotie die door de acties van het Turkse leger veroorzaakt wordt ondermijnen de pogingen om deze regio te stabiliseren. Bovendien wordt de Koerdische bevolking hiermee onnodig leed toegebracht. Zij hebben al genoeg geleden. Voor het herstel van de normaliteit is stabiliteit nodig, vrede en steun voor economische ontwikkeling. De Unie heeft de afgelopen paar jaar steeds weer benadrukt dat de integriteit van Irak en de grens van dit land met Turkije gerespecteerd behoren te worden. De meest recente grensschendingen dragen niet bij tot de oplossing van de problemen in Turkije of elders. Wij stellen ons op het standpunt dat alleen een vreedzame dialoog kan leiden tot duurzame stabiliteit in deze regio. Ik heb oplettend geluisterd naar wat de afgevaardigden in dit Parlement hebben gezegd over hun verwachtingen met betrekking tot Turkije - en dan vooral de plaats van dat land binnen het kader van Europese samenwerking - en ik deel hun standpunten.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot de situatie in Colombia merk ik nog op dat wij de commissaris een vraag hebben gesteld. Het antwoord was dat de Commissie de vredesinspanningen van president Pastrana steunt. Ik heb de commissaris gevraagd of de Commissie die retorische steun nog gaat aanvullen met een soort van steun die niet alleen uit woorden bestaat. Dit is misschien niet het meest geschikte moment om deze kwestie te bespreken, maar ik zou een reactie van de Commissie wel op prijs stellen. Dat kan misschien schriftelijk.

Nielson
Ik zou graag het een en ander toevoegen aan wat ik nu zeg en wel in de vorm van iets zorgvuldiger geformuleerde opmerkingen op papier. Mijn onmiddellijke reactie is - kort en duidelijk - dat we voorzichtig moeten zijn. We moeten verhinderen dat we middelen gaan verschaffen voor activiteiten waar we niet voor de volle honderd procent achter staan. We moeten er ook voor zorgen dat we ons in voldoende mate op de armoedeproblematiek concentreren en iets ondernemen dat werkelijk ten goede zal komen aan de minst bevoordeelde groepen. Wat we nu en in de toekomst in financiële zin in Colombia zullen ondernemen moet steeds tegen die achtergrond worden gezien.

De Voorzitter
 Mijnheer de commissaris, ik dank u.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

Kerncentrale van Temelin
De Voorzitter
 Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0708/2000 van mevrouw McNally e.a., namens de PSE-Fractie, over de Tsjechische kerncentrale in Temelin;
B5-0723/2000 van de leden Flemming en Chichester, namens de PPE-DE-Fractie, over de reactor van Temelin;
B5-0732/2000 van mevrouw Echerer e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de kernreactor in Temelin;
B5-0745/2000 van de leden Papayannakis en Sjöstedt, namens de GUE/NGL-Fractie, over de kernreactor in Temelin.

Adam
Mijnheer de Voorzitter, ik vervang hier mevrouw McNally, die vanmiddag naar het Verenigd Koninkrijk moest terugkeren. De Europese Unie heeft met de steun van dit Parlement al veel gedaan om de technische en operationele veiligheid van kernreactoren van het Sovjettype te verbeteren en onafhankelijke regulerende instanties op te zetten. Als ik het goed begrijp is hetgeen nu in Temilin wordt gedaan al eerder gedaan in Finland. Met een lening van een Euratom worden nu ook moderniseringswerkzaamheden uitgevoerd in Kozloduy in Bulgarije.
Nu zou ik graag willen dat de Commissie mij - indien mogelijk - het volgende verzekerde, en dat is dat de werkzaamheden in Temelin worden uitgevoerd overeenkomstig de aanbevelingen zoals die in de loop van twaalf inspecties door de Internationale Organisatie voor Atoomenergie zijn gedaan, en dat er op die wijze dus een mate van veiligheid wordt gecreëerd die gelijk is aan die in de lidstaten. Die zekerheid, die verzekering - dat is waar de burgers in de Europese Unie duidelijkheid over willen hebben. Beweerd wordt dat de meeste aanpassingen waar wij in deze resolutie om verzoeken reeds zijn gedaan en dat de overige werkzaamheden spoedig zullen worden uitgevoerd. Kan de Commissie dat nu bevestigen? Indien niet, zal de Commissie dan zo spoedig mogelijk haar standpunt in dezen doorgeven aan de Industriecommissie van dit Parlement?

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, vele landen van de Europese Unie onderhouden zeer vriendschappelijke, zelfs familiale banden met de Tsjechische Republiek. Ik denk echter dat juist goede vrienden elkaar moeten kunnen zeggen wat er scheelt. Kerncentrales in de EU zijn volgens de hoogste veiligheidsnormen ter wereld beschermd en een kandidaat-land dat een nieuwe kerncentrale in gebruik wil nemen, moet deze normen uiteraard overnemen!
Het klopt dat de Tsjechische nucleaire controleautoriteiten bevoegd zijn voor de beoordeling van de veiligheid in Temelin. Het klopt echter ook dat de Commissie in het partnerschap voor de toetreding met de Tsjechische Republiek de omzetting van het geldende Gemeenschapsrecht inzake milieueffectrapportage als prioriteit heeft aangeduid, onder andere ook wegens Temelin. De Tsjechische Republiek heeft de overeenkomst over de MER bij grensoverschrijding, de zogenaamde Espoo-overeenkomst weliswaar in 1993 ondertekend, maar tot nog toe niet bekrachtigd. Nu moet plotseling binnen enkele dagen tijd overhaast een testfase in Temelin plaatsvinden zonder dat de buren Duitsland en Oostenrijk enige informatie gekregen hebben en zonder dat de bezorgde bevolking in de buurlanden de gelegenheid heeft gekregen een standpunt in te nemen en bezwaar bij de Tsjechische autoriteiten aan te tekenen. Dat is namelijk de procedure zoals ze in de Espoo-overeenkomst staat. Dat is geldend EU-recht!
Ik verzoek de Tsjechische regering, ik smeek haar zelfs de angsten van de bevolking in de buurlanden en in eigen land serieus te nemen. De reactoren van Temelin zijn nu eenmaal van sovjetmakelij van het type VVER1000 en daaraan kan ook Westinghouse niets veranderen. Vergeet alstublieft Tsjernobyl niet.
Ik doe nog eens een oproep tot de Tsjechische regering. Als u nu reeds spontaan zou reageren zoals u zou moeten doen, dan was u vandaag reeds lid van de Europese Unie, van onze grote Europese familie.

Echerer
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik mijn collega' s voor de constructieve, zakelijke samenwerking, waaruit deze gezamenlijke ontwerpresolutie tot stand is gekomen.
Bij dertien projectwijzigingsprocedures werd gewoonweg verzuimd een MER uit te voeren. Zoals mevrouw Flemming opmerkte, is de Espoo-overeenkomst reeds sinds geruime tijd ondertekend. Bij het begin van dit jaar had zij door het Parlement in Tsjechië bekrachtigd en in nationale wetgeving omgezet moeten worden. Dit werd echter zonder reden voor onbekende tijd uitgesteld.
De herhaaldelijke bezwaren in verband met de veiligheid, die door de publieke opinie, in de pers en door privé-personen zijn geuit, worden niet echt au sérieux genomen. Tijdens de laatste bilaterale bijeenkomst tussen Tsjechische, Oostenrijkse en Duitse experts op 2 en 5 september van dit jaar werd opnieuw vastgesteld dat Temelin niet voldoet aan de Duitse veiligheidsnormen en in Duitsland dus geen vergunning zou krijgen.
Ten vierde is de stroom afkomstig uit Temelin niet bedoeld om in de eigen behoeften te voorzien. Het is exportstroom, en dan nog wel tegen dumpprijzen.
Ten vijfde is de veiligheid van de Europese burgers en de verantwoordelijkheid tegenover de burgers in Europa toch voldoende belangrijk om hier iets te ondernemen.
De Commissie beweert dat we juridisch niets kunnen doen. Wel, dat weet de Commissie al lang. Denkt de Commissie misschien dat iemand plots een juridische maatregel uit de mouw kan schudden? Neen! Ik denk dat de Groenen zullen zeggen: veiligheid en kerncentrales zijn twee dingen die niet samengaan. Dit is nu eenmaal de werkelijkheid in dit Europa met kerncentrales in het oosten en in het westen. Ook aan de heersende dubbelmoraal moet een einde worden gemaakt. Met wetgeving alleen, beste Commissie, kan men niet alles en niet elk probleem oplossen.
Ik verwacht daarom van de Commissie en van de Raad dat zij evenveel politieke vastberadenheid aan de dag leggen als het Parlement in deze ontwerpresolutie doet.
Graag wil ik nog de aandacht vestigen op een amendement van de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden, dat geen zinvolle noch nieuwe eisen bevat, maar een dictatoriale bedoeling verbergt. Met een dergelijke politiek kan ik niet instemmen. Het is niet door eerst het probleem jarenlang te ontkennen of te negeren en dan met een vetodreiging aan populisme te doen, dat men zijn doel bereikt en een constructieve onderhandelingsbasis schept.
De veiligheid van de Europese burgers en het vertrouwen in de Gemeenschap moet voor ons allemaal een prioriteit zijn. Voor de Europese bevolking, maar vooral voor de Tsjechische publieke opinie, is onze ontwerpresolutie van het grootste belang. Ik hoop dat wij de bevolking niet zullen teleurstellen.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, dit onderwerp hoort eigenlijk niet in een spoeddebat te worden behandeld. Ik wijs het cynische misbruik van de situatie en de onjuiste voorstelling van de zaken zoals die door de Groenen gegeven wordt ten zeerste af. Inmenging in interne aangelegenheid van een kandidaat-lidstaat, waarbij gedreigd wordt een veto uit te spreken over de toetreding van die kandidaat tot de EU, is een vorm van chantage en derhalve volstrekt onaanvaardbaar. Ik betreur het dat het Oostenrijkse volk zich heeft laten leiden door emoties en niet door wetenschappelijke argumenten. Alles wijst erop dat de Tsjechen zich verantwoordelijk gedragen, met respect voor internationaal aanvaarde normen, en wij moeten ze daartoe de gelegenheid geven. Ik heb de gezamenlijke ontwerpresolutie ondertekend, daarbij handelend op instructies van mijn fractie, maar ik ben voornemens tegen die resolutie te stemmen.

Scheele
Mijnheer de Voorzitter, als derde Oostenrijkse spreker vreesde ik al niets nieuws te kunnen toevoegen. Na de interventie van de heer Chichester is het naar mijn mening echter weer nodig te herhalen dat we aandacht moeten besteden aan de wensen en de bezwaren van de Europese en vooral de Oostenrijkse bevolking op het gebied van kernenergie en meer in het bijzonder met betrekking tot de kerncentrale Temelin. Mijn fractie steunt de resolutie over Temelin principieel, omdat wij de bezorgdheid van de bevolking au sérieux nemen en omdat velen van ons reeds lang actief tegen kernenergie in het oosten en westen vechten.
Ik persoonlijk heb een lange politieke strijd gevoerd tegen de kerncentrale in Zwentendorf in Oostenrijk en daar kwam geen conservatieve overtuigingskracht aan te pas, zoals ik de laatste dagen in de Oostenrijkse media vaak weliswaar met een glimlach, maar toch ook met verwondering gelezen heb.
Zoals de vorige spreker ben ook ik tegen het enige zeer vaag geformuleerde amendement, omdat de uitdrukking "hoog niveau" niets betekent. De Tsjechische Republiek weet immers ook dat een hoog veiligheidsniveau vereist is. Daarom steun ik de ontwerpresolutie, maar ben ik tegen het amendement.

Olsson
Mijnheer de Voorzitter! Ik geef hier tegenover mijn collega' s graag toe dat ik deze zaak met een dubbel gevoel bekijk. Enerzijds ben ik al jarenlang tegenstander van kernenergie en lid van het bestuur van de Zweedse inspectiedienst voor kernenergie. Anderzijds ben ik voorzitter van onze delegatie in de gemengde parlementaire commissie EU-Tsjechië.
Daarom wil ik snel drie dingen zeggen. Ten eerste: veel mensen maken zich ongerust over kernenergie. Daarom moet de veiligheid niet gewoon goed zijn, ze moet altijd en overal optimaal zijn. Anderzijds gelden voor Tsjechië natuurlijk dezelfde regels als voor andere kandidaat-lidstaten en in die zin dezelfde regels als voor de lidstaten. Ten derde moet deze resolutie worden gezien als onderdeel van een open dialoog met Tsjechië, een dialoog die we in het kader van de gemengde parlementaire commissie voeren, maar die ook in de eigen parlementen moet kunnen worden gevoerd.
We moeten dit debat verbreden, het maakt deel uit van onze democratie. Het mag echter niet tot bittere gevoelens tussen Tsjechië en de lidstaten van de EU leiden. Ik hoop dat de Tsjechen op alle vragen positief kunnen antwoorden zodat deze zaak goed afloopt.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, men zou kunnen verwachten dat er lessen zijn getrokken uit de nucleaire ramp in Tsjernobyl. Toen beperkte de radioactieve straling zich niet tot Oekraïne en was het probleem meer dan bilateraal. Ik weet dat er in de Unie voor- en tegenstanders van kernenergie zijn, maar er is geen rechte lijn. Er zijn vooral geen uniforme veiligheidsnormen voor kerncentrales. Om geloofwaardig te zijn moet de Unie hier dringend optreden.
Na de ervaringen met Tsjernobyl vraag ik mij af of het toelaatbaar is dat in het hart van Europa een kerncentrale zoals die van Temelin in gebruik wordt genomen, die nog steeds niet aan de veiligheidsnormen voldoet. Met het opstarten van Temelin probeert Tsjechië ons voor een voldongen feit te plaatsen. Neem mij niet kwalijk, maar zo' n manier van handelen past niet in het kader van partnerschap. Edmund Stoiber heeft het vandaag treffend beschreven: het Reglement geldt voor iedereen.
In het Oostenrijkse parlement hebben alle partijen - ik herhaal alle partijen - vorige week dinsdag gezamenlijk een besluit genomen dat zij met de afronding van de toetredingsonderhandelingen slechts zullen instemmen op voorwaarde dat er iets gedaan wordt om de situatie in Temelin te verbeteren. Laat mij een ding duidelijk stellen. Wij steunen de toetreding van de Tsjechische republiek tot de Unie, maar de voorwaarden moeten kloppen. Ik verzoek u onze ontwerpresolutie, die inhoudelijk overeenkomt met het besluit van de vier partijen in het Oostenrijkse parlement, te steunen. Wij moeten immers allemaal nastreven dat de veiligheidscriteria in kerncentrales zo hoog mogelijk zijn.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zal voor deze resolutie stemmen, omdat ik ze goed vind. Als ze ertoe kan bijdragen de gemoederen van beide partijen te bedaren, dan is de doelstelling van de resolutie verwezenlijkt. Ik betreur dat de Tsjechen zich hier niet kunnen verdedigen en hun kijk op de zaak naar voren brengen, omdat het in zo' n ingewikkelde zaak altijd zinvol is beide partijen te horen.
Om eerlijk te zijn moet ik echter ook zeggen dat ik het er niet mee eens ben dat de Oostenrijkse regering en het Europees Parlement hier een soort van ultimatum stellen. Zo heeft de Europese Unie de dingen nog nooit aangepakt. We beseffen dat er een probleem is, maar als we met ultimatums beginnen, dan staat hier morgen een afvaardiging die eist dat de Tsjechen pas tot de Unie mogen toetreden als het Benesch-decreet ingetrokken wordt. Dan komt misschien weer de ene of de andere partij met een andere eis. We moeten voorzichtig zijn met ultimatums. Er zijn andere mogelijkheden om dergelijke problemen op te lossen. Ik wil de Tsjechen echter ook aanbevelen de bezwaren van de Duitsers met betrekking tot de veiligheid van de reactor au sérieux te nemen. Dit wil ik beklemtonen.
Mijn laatste punt is voor de Commissie bedoeld. Er wordt altijd over milieuvriendelijkheid gepraat en dat is allemaal in orde. Er is echter ook nog het Euratom-Verdrag met onder andere artikel 97. Daarin is bepaald dat de Commissie van elk plan voor de lozing van radioactieve afvalstoffen, in welke vorm ook, op de hoogte moet worden gebracht. De Commissie moet dan vaststellen of dat plan een radioactieve besmetting van het water, de bodem of het luchtruim van een andere lidstaat tot gevolg zou kunnen hebben.
Ik weet wel dat de Tsjechische Republiek nog geen lid van de EU is, maar het zou toch interessant zijn te weten wat het standpunt van de Commissie met betrekking tot dit artikel is en of zij van mening is dat de Tsjechische Republiek zich aan dit artikel heeft gehouden. Zoals Gordon Adam heeft gevraagd, zou het interessant zijn te horen welke conclusies de Commissie uit de MER heeft uitgetrokken.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, niet alles wat de heer Linkohr heeft gezegd, komt met de werkelijkheid overeen. Ik geef u graag de tekst van het besluit dat het Oostenrijkse parlement heeft genomen. Het bevat helemaal geen ultimatum, noch de minste druk en ook ik heb duidelijk gezegd dat wij niemand kunnen dwingen en dat ook helemaal niet willen. Wij vragen de Tsjechische regering zich te schikken naar het Europees recht en zich gewoon aan de Espoo-overeenkomst te houden, ook al heeft ze deze nog niet bekrachtigd.

Nielson
De Commissie heeft het politieke debat over de reactor in Temelín nauwlettend gevolgd. Ze heeft herhaaldelijk aangegeven dat het van groot belang is dat de kandidaat-landen hun nucleaire veiligheid op een hoger niveau brengen, op een niveau dat overeenstemt met de resoluties die de Raad in deze materie heeft aangenomen. De Commissie neemt actief deel aan de besprekingen die de Raad voert, met de bedoeling om in de kandidaat-landen tot een hogere mate van nucleaire veiligheid te komen. Dat wordt gezien als één van de belangrijkste voorwaarden voor toetreding.
De Tsjechische regelgevende autoriteit voor kernenergie is verantwoordelijk voor het verlenen van vergunningen voor het in bedrijf nemen van kerninstallaties. De Commissie heeft samengewerkt met de Tsjechische overheid om de bevoegdheden van deze autoriteit uit te breiden. De Tsjechische overheid zal ervoor zorgen dat er pas een vergunning voor de ingebruikneming van Eenheid 1 van de reactor in Temelín zal worden afgegeven als alle nog niet opgeloste problemen op een voor de regelgevende autoriteit bevredigende wijze zijn opgelost.
Volgens de huidige Tsjechische wetgeving moet een milieueffectrapportage worden uitgevoerd voordat er een vergunning kan worden afgegeven. De Commissie gaat ervan uit dat de Tsjechische overheid naleving van dit voorschrift zal afdwingen. De heer Adams vraagt of de Tsjechen rekening houden met de resultaten van de inspecties van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie. Het antwoord op die vraag luidt: "ja" . De Internationale Organisatie voor Atoomenergie heeft de gelegenheid gehad om de wijzigingen die de Tsjechen in de veiligheidssystemen hebben aangebracht na de inspecties door de IOA ook werkelijk te controleren. De IOA heeft daarbij vastgesteld dat de Tsjechen de door de organisatie aangegeven problemen op een bevredigende wijze hebben opgelost.
Dat is wat ik u met betrekking tot dit onderwerp kan mededelen.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats, dat is over enkele minuten.

Branden in Europa
De Voorzitter
 Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0703/2000 van mevrouw Malliori e.a., namens de PSE-Fractie, over bosbranden in Europa;
B5-0724/2000 van de heer Hatzidakis e.a., namens de PPE-DE-Fractie, over branden in het zuiden van de Europese Unie;
B5-0723/2000 van de leden Isler Béguin en Frassoni, namens de Verts/ALE-Fractie, over bosbranden in Europa;
B5-0737/2000 van mevrouw Muscardini e.a., namens de UEN-Fractie, over branden in Europa;
B5-0746/2000 van mevrouw Ainardi e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over branden in het Middellandse-Zeegebied;
B5-0747/2000 van de heer Korakas e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over branden in Griekenland.

Malliori
Mijnheer de Voorzitter, de oorzaak van de talrijke bosbranden die ook deze zomer weer uitgestrekte bosgebieden hebben verwoest in het Middellandse-Zeebekken moet vooral gezocht worden in de hoge temperaturen en de langdurige droogte, ofschoon er natuurlijk ook gevallen zijn geweest van brandstichting.
De klimaatveranderingen voltrekken zich steeds sneller en hebben een weerslag op heel het ecosysteem. De wetenschappers wijzen op de gevaren die ons onbezonnen ingrijpen in de natuur met zich meebrengen. Dit is een van de oorzaken van de extreme weersverschijnselen. Zuid-Europa staat de laatste jaren steeds vaker in brand. De Middellandse Zee is een gebied met hoge risico' s en moet een speciale behandeling krijgen. Mijn land, Griekenland, werd dit jaar door meer dan 500 bosbranden geteisterd. Bij de meeste branden heeft men de schade tot een minimum kunnen beperken, maar er waren helaas ook gevallen van niet onder controle te krijgen branden die slachtoffers hebben gemaakt en huizen hebben verwoest. Ik wil mijn medeleven betuigen met de families van de slachtoffers en met de slachtoffers in alle andere landen die met dergelijke problemen werden geconfronteerd.
Mijns inziens is het noodzakelijk onmiddellijk een Europese strategie uit te werken voor de bescherming van de bossen tegen branden. Dit is een politieke verantwoordelijkheid. Eveneens moeten wij op de begroting de lijn voor natuurrampen in ere herstellen. Mijns inziens moet de Commissie tevens bij de lidstaten aandringen op verscherping van de wetgeving voor bodemgebruik, op juiste scholing van de voor brandbestrijding verantwoordelijke lokale en regionale instanties en op voorlichting van de burgers over de voordelen van het bos en de wijze waarop het bos beschermd kan worden. Ook moet men de deelneming van vrijwilligers aan brandbestrijding aanmoedigen.

Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, elke september weer komen wij hier bijeen om een balans op te maken van de door bosbranden aangerichte verwoestingen en de daarbij gevallen slachtoffers. Deze bosbranden zijn ongetwijfeld te wijten aan de klimaatveranderingen, aan de klimatologische omstandigheden die tijdens de zomer in de landen van de Middellandse Zee heersen, maar ook aan criminele activiteiten. Er zijn echter ook andere oorzaken. Soms begint een brand op een vuilnisbelt; soms ook wordt de situatie verergerd door een gebrek aan administratieve structuren en een algemene, gecoördineerde strategie voor brandbestrijding.
Welke voorstellen kunnen wij hiervoor doen? Ten eerste moeten zowel de lidstaten als ook de Commissie de programma' s voor regionale ontwikkeling herzien en maatregelen treffen voor preventie, herstel van bossen en herbebossing. Men zou hier bijvoorbeeld het communautaire INTERREG-initiatief voor kunnen gebruiken. Uiterst belangrijk is tevens de invoering van een boskadaster. Dat zal een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de bescherming en het herstel van de milieurijkdom en de bestrijding van grondspeculatie.
Wij hebben echter, mijnheer de Voorzitter, ook behoefte aan coördinatie en samenwerking op Europees niveau. Ik nodig de Commissie uit een voorstel te doen voor de oprichting van een Europees agentschap dat zich bezig moet houden met preventie van bosbranden, studie, nieuwe technische preventiemethodes, maar ook bestrijding. Ik zou zelfs nog verder willen gaan. Het is tijd dat de Commissie een allesomvattende strategie uitwerkt voor de coördinatie van de nationale activiteiten en instrumenten voor de bestrijding van natuurrampen en van door de mens veroorzaakte rampen. Natuurlijk moet daarbij het subsidiariteitsbeginsel in acht worden genomen.
Ik hoop dat mijn voorstellen in vruchtbare aarde zullen vallen bij de Commissie en dat wij in staat zullen zijn onze bossen op efficiëntere wijze te beschermen.

Isler-Béguin
Mijnheer de Voorzitter, alsof het om een chronische ziekte gaat, worden wij ook in de zomer van 2000 geteisterd door branden die in ons land en elders in Europa duizenden hectaren in de as leggen en waardoor brandweerlieden en bewoners van de getroffen gebieden om het leven komen.
De plaag van de branden heeft criminele oorzaken: ze is toe te schrijven aan onverantwoordelijke pyromanen, die wij afschrikkingsstraffen moeten opleggen, en aan gewetenloze projectontwikkelaars die tot alles bereid zijn om zich meester te maken van gebieden waar niet mag worden gebouwd en die wij met alle beschikbare repressieve rechtsinstrumenten moeten afschrikken. De plaag heeft echter ook andere oorzaken: het ontbreken van een inventaris van de economische activiteiten zoals de landbouw en veeteelt in Corsica en het uitblijven van een efficiënte aanpak, op basis van geografische databanken, van de inrichting van het platteland om de natuurlijke rijkdommen op te waarderen en de verspreiding van branden tegen te gaan. Tenslotte wijs ik op het gebrek aan een echte milieueducatie die veel verder reikt dan de eveneens - nochtans - onontbeerlijke preventie- en bewustmakingscampagnes.
Mijnheer de Voorzitter, deze zomerse pandemie is dus geneeslijk. Wij moeten het beleid inzake bodemgebruik herzien - ik denk aan de veeteelt in Corsica - en bij de toekenning van premies oog hebben voor de economische situatie en voor preventie. Naast die voorafgaande maatregelen zijn echter ook investeringen nodig in efficiënte en voldoende brandbestrijdingsmiddelen om in alle risicogebieden van de landen van de Unie te kunnen optreden. De betrokken burgers verwachten van de Commissie concrete maatregelen.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, dit jaar hebben de bosbranden in het Middellandse-Zeegebied en met name Griekenland elk record gebroken. Dit jaar is er twee keer zoveel bos afgebrand als in vorige jaren en zijn er talrijke slachtoffers gevallen, ofschoon de Griekse regering redelijk goed was voorbereid en Griekenland een van de best uitgeruste landen was wat apparatuur, vliegtuigen en manschappen betreft. Zoals gebleken is, is bestrijding dus niet voldoende. Wij moeten overstappen op preventie: iedereen zegt het maar niemand doet het. Preventie is echter een heel ingewikkeld vraagstuk dat natuurlijk in eerste instantie gericht is op de lokale autoriteiten en de nationale regering.
Wat kan de Europese Unie hier doen? De Europese Unie moet, mijnheer de Voorzitter, een actiever beleid voeren. Zij moet ingrijpender optreden en zorgen voor meer coördinatie. Zij moet de zwakke plekken in het gemeenschappelijk landbouwbeleid eens onder de loep nemen. Dit beleid biedt de mensen die in de bossen wonen en van de bossen leven geen enkele stimulans en dwingt hen de bossen te verlaten. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid betaalt premies voor het gebruik van afgebrande oppervlakten als weidegrond; het betaalt premies voor dieren die grazen op afgebrande bosarealen, terwijl het bos zich juist op dat moment op natuurlijke wijze probeert te herstellen. De Europese Unie moet natuurlijk ook weer eens kijken naar de oriëntatie en de prioriteiten van de investeringen. Wij roepen al zo lang om een kadaster, en vooral om een boskadaster en boskaarten. Daar moet men in de eerste plaats steun aan geven. Ook zijn maatregelen nodig voor ontwikkeling en investeringen ten behoeve van de ontwikkeling van het bos als bos, en niet als gebruiksvoorwerp. Dan zullen degenen die van het bos leven in staat zijn daar te blijven. Dat is de beste preventie en de beste bescherming.
Natuurlijk zullen wij ook in de toekomst geconfronteerd zijn met bosbranden en helaas zullen wij door de klimaatverandering geconfronteerd zijn met steeds ernstigere verschijnselen. Met een beetje goede wil kunnen wij tenminste proberen de bekende oorzaken van bosbranden te voorkomen.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, ook Portugal heeft te kampen met dit soort rampzalige bosbranden. De oorzaak daarvan kan natuurlijk zijn, maar vaak is er sprake van kwaadaardige opzet, ingegeven door economische belangen en daarom is dat des te verwerpelijker.
We begrijpen heel goed dat het hier gaat om een kwestie die eerst en vooral valt onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten. Die moeten zich erop instellen en de middelen voor brandbestrijding en -preventie uitbreiden. De lidstaten moeten in het kader van hun nationale programma' s voor regionale ontwikkeling dan ook prioriteit verlenen aan dit soort acties en al hetgeen te maken heeft met de nationale bossen. Daarnaast is er echter ook behoefte aan een efficiëntere Europese strategie voor het behoud van de bossen, met de technische en financiële middelen die het mogelijk maken de nationale hulpmiddelen aan te vullen. Daarom wijs ik nog eens op het voorstel dat het Parlement in paragraaf 12 doet: het opzetten van een Europees centrum voor bosbrandpreventie. Ik verstout mij u voor te stellen dat dit centrum in Portugal zijn hoofdkwartier krijgt.

Nielson
De Commissie betreurt de slachtoffers van de recente bosbranden in Europa en de ecologische en economische schade die deze branden hebben aangericht.
Tijdens de discussie vandaag is het subsidiariteitsbeginsel genoemd. We moeten niet teveel verwachtingen scheppen en de Commissie niet met taken overbelasten. We moeten ervoor waken beloften te doen die we later niet kunnen nakomen. Dat is in het verleden vaak genoeg gebeurd. Uit het feit dat de Commissie deelneemt aan een discussie als de onderhavige volgt niet automatisch dat de Commissie het hier besproken probleem zal oplossen. We moeten iets doen, en we kunnen dat ook. Ik wilde hier echter eerst tot voorzichtigheid manen.
Uiteindelijk voert de discussie ons naar de kwestie van een begrotingslijn voor noodhulp. De Commissie overweegt nu een rechtsgrond voor zulk een begrotingslijn voor te stellen.
De Commissie kan echter ook overwegen financiële steun voor het herstel van de bosreserves te verstrekken op basis van de verordening voor de ontwikkeling van de plattelandsgebieden. Dat is verordening nr. 1257/1999. Volgens de Griekse autoriteiten zijn de financiële toewijzingen uit de landbouwfondsen niet voldoende om werkelijk bij te dragen tot de herstelwerkzaamheden.
De Commissie verzoekt de Griekse autoriteiten derhalve voorstellen in te dienen voor een amendement op het ontwikkelingsprogramma. En dan kan er gesproken worden over de toewijzing van de nodige kredieten.
Ik wil uw aandacht vestigen op verordening (EG) nr. 2158/1992. Preventieve maatregelen ter bestrijding van bosbranden kunnen op basis van deze verordening worden gefinancierd. Elke lidstaat moet nagaan of alle nodige stappen zijn ondernomen om het risico op bosbranden tot het minimum te beperken. Nieuwe initiatieven van de Commissie zijn reeds van kracht geworden of zullen dat binnenkort worden. Een ontwerp voor een besluit van de Raad betreffende het opzetten van een communautair systeem voor de coördinatie van de bescherming van de burgerbevolking in noodsituaties zal spoedig bij die instelling aan de orde komen. Met dit besluit wordt beoogd de wederzijdse hulp tussen lidstaten efficiënter te laten verlopen. De verbeterde samenwerking zou er ook toe kunnen leiden dat derde landen onverwachte noodsituaties die ze alleen niet de baas kunnen nu wel in de hand kunnen houden. Lidstaten worden in dit plan opgeroepen aan te geven welke eenheden zij in korte tijd in een rampgebied kunnen inzetten.
De Commissie heeft onlangs het startsein gegeven voor een satellietproject dat bedoeld is om zo efficiënt mogelijke informatie te verschaffen over de brandbestrijdingscentra in het Middellandse-Zeegebied. Men hoopt zo elke dag opnieuw vast te stellen wat de brandrisico' s zijn. We willen zien of we zo ook een systeem kunnen opzetten voor de vroegtijdige opsporing van bosbranden. Bovendien spoort de Commissie de lidstaten aan om hun interventiecapaciteit op te voeren. Via het regionale fonds en het Cohesiefonds zijn in de periode van 1994 tot 1999 reeds belangrijke bijdragen gedaan. De nationale overheden moeten de nodige financiële middelen beschikbaar stellen om deze acties voor de periode 2000-2006 te consolideren.
In het algemeen is het zo dat de verantwoordelijkheid voor het besluit om brandbestrijdingsapparatuur aan te schaffen bij de lidstaten berust. Er wordt ook gedacht aan het opzetten van workshops ter bestrijding van bosbranden. De Commissie beschikt niet over de middelen om meer te doen dan dat. Voor herstel na natuurrampen kan een beroep worden gedaan op de structuurfondsen, en van die mogelijkheid is de afgelopen jaren gebruik gemaakt.

De Voorzitter
 Mijnheer de commissaris, ik dank u.
Het gecombineerd debat is gesloten.
Het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, zoals ook een aantal andere afgevaardigden heb ik zopas gehoord dat, na twee maanden onophoudelijke aanvallen, de Taliban in Noord-Afghanistan vannacht de stad Toliqan hebben veroverd en dat daarbij vele strijders en burgers de dood hebben gevonden. Het is natuurlijk te laat om daarover nu een dringende ontwerpresolutie in te dienen. Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u de Conferentie van voorzitters te vragen dat de Raad en de Commissie tijdens onze volgende vergaderperiode in Brussel een verklaring afleggen over de maatregelen die de Europese Unie kan nemen om in Afghanistan een politieke oplossing te bewerken en verder nutteloos bloedvergieten te voorkomen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Morillon, wij zullen de boodschap doorgeven.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, ik steun het voorstel van de heer Morillon. Ook namens mijn fractie wil ik benadrukken dat wij de verklaring van de Raad over dit thema zeer belangrijk vinden en ik verzoek u dit aan de Conferentie van voorzitters mee te delen.

De Voorzitter
Dat zal ik graag doen, geachte collega!

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de stemming wil ik de voorzitter van de Begrotingscommissie verzoeken ons mee te delen of hij beschikt over de middelen die in de artikelen 12 en 14 van de ontwerpresolutie over de branden in Europa gevraagd worden, die wij zonet hebben aangenomen.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, ziehier de waanzin van geïmproviseerd beleid. Deze kwestie is nooit door enige parlementaire commissie behandeld. Er is om geld gevraagd, dat geld is er niet en niemand weet waar het vandaan moet komen. Dit Parlement heeft het verzoek om urgentverklaring ingewilligd. Dat moet dan maar - maar het blijft onzinnig.

De Voorzitter
Ik heb de boodschap heel goed begrepen, mijnheer Wynn!

Situatie op de Fiji-eilanden na de staatsgreep
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie op de Fiji-eilanden na de staatsgreep. Ik geef het woord aan commissaris Nielson.

Nielson
De vrijlating van de gegijzelden op 13 juli, de arrestatie van de rebellenleider en zijn belangrijkste handlangers op 26 juli en de pogingen van de regering om orde en gezag te herstellen zijn stappen in de goede richting. De toekomst van Fiji geeft echter nog steeds te denken.
Het is allereerst volstrekt onaanvaardbaar dat bepaalde etnische groepen geweld gebruiken om andere gemeenschappen hun wil op te leggen. Ten tweede is het zo dat er opnieuw een democratisch gekozen regering de macht moet gaan uitoefenen. De huidige interim-regering heeft geen enkele democratische basis. Er moet een duidelijk plan worden opgesteld voor de wederinvoering van democratische beginselen en werkwijzen. De grondwet van 1997, die gelijke rechten garandeert voor alle burgers van Fiji, moet wederom van kracht worden. Dat zou vrij snel kunnen gebeuren. De nu voorgestelde periode van twee tot drie jaar is veel te lang.
Er is op Fiji sprake van een fundamentele etnische tegenstelling, en dat conflict moet worden opgelost. Internationale bemiddeling kan daarbij nodig zijn. Als we realistisch willen zijn, moeten we elke stap op weg naar stabiliteit nauwlettend volgen. En daarbij mogen we het scenario dat ik zojuist heb weergegeven geen moment uit het oog verliezen. De internationale gemeenschap en de donorlanden die hulp aan Fiji verstrekken zijn het daarover eens.
Wat de EU betreft: de Raad heeft Fiji medegedeeld te willen beginnen met raadpleging zoals bedoeld in artikel 366 van de Overeenkomst van Lomé. Daarin wordt gesproken van een uitgebreid onderzoek van de situatie. De informatie moet van de bevolking van Fiji zelf komen. Halverwege de maand augustus heeft een door de ACS-landen georganiseerde ministeriële informatiemissie naar Fiji plaatsgevonden onder leiding van de Minister van Buitenlandse Zaken van Papoea Nieuw-Guinea. Die missie zal aanvullende gegevens opleveren. Tenslotte heeft de Commissie op 31 augustus ook rechtstreeks informatie ontvangen, en wel van de gekozen eerste minister, de heer Chaudhry.
We staan nu aan het begin van de raadplegingsprocedure. Als deze procedure niet leidt tot een voor beide zijden aanvaardbare oplossing, kunnen er op basis van artikel 366 maatregelen worden genomen. Op dit moment kunnen we met betrekking tot zulke maatregelen alleen maar zeggen dat ze geen schade mogen toebrengen aan de armen en al diegenen die lijden onder de ernstige economische crisis die door de gebeurtenissen is veroorzaakt. Projecten ter bestrijding van de armoede moeten daarom gewoon worden voortgezet. Ik hoop dat het eensgezind optreden van de internationale gemeenschap van donoren bij de huidige regering van Fiji het gewenste effect zal sorteren.
Ook als we erin slagen wederom democratische beginselen in te voeren, met eerlijke verkiezingen binnen twee jaar, dan is dat niet meer dan de eerste stap bij de oplossing van de problemen in Fiji. Alle partijen zullen gedurende een lange periode een grote inspanning moeten doen. Dat geldt in de eerste plaats voor de regering van Fiji en de verschillende bevolkingsgroepen. Die moeten proberen de bestaande angsten en vooroordelen uit te bannen, om er zo voor te zorgen dat het op Fiji komt tot een werkelijk herstel van de harmonie en de samenwerking tussen de verschillende etnische groepen. Dat is van fundamenteel belang - er is geen alternatief.

Van Hecke
Voorzitter, wat zich de afgelopen maanden op Fiji heeft afgespeeld leek wel gegrepen uit een soapopera. Jammer genoeg was het bittere realiteit en dan nog in een ACS-land dat aanzienlijke voordelen geniet in het kader van het suikerprotocol met de Europese Unie. Het is bijna ironisch dat de ondertekening van het nieuwe partnerschapsakkoord dat de democratie hoog in het vaandel draagt in Fiji moest plaatsvinden, uitgerekend op het moment dat daar een staatsgreep plaatsvond. Het toont nog eens aan hoe broos de democratie wel is, ook in die regio's waar ze een gevestigde waarde leek.
Maar het Fiji-verhaal is complexer! Er zijn de delicate machtsverhoudingen tussen de autochtone bevolking en de bewoners van Indische oorsprong die 44% van de bevolking uitmaken. Er is de dubieuze rol van het leger. De aanvallen op Indische eigendommen konden blijkbaar ongehinderd plaatsvinden zonder dat de ordediensten zijn opgetreden en bovendien kozen elementen binnen het leger openlijk de kant van het coupleger. Er zijn de recente onthullingen over de rol van Speight in de lucratieve houtindustrie die een nieuw licht werpen op de hele zaak. Volgens recente informatie werd hij blijkbaar ontslagen als voorzitter van het staatsbedrijf dat de mahonieplantaties beheert. Dit jaar dreigde hij naast een belangrijk contract te grijpen voor de exploitatie van hardhout. Dat alles doet vermoeden dat persoonlijke economische en niet zozeer politieke belangen de inzet waren van de coup. Wat er ook van zij, Speight heeft met zijn ondemocratisch optreden een heel land in een diepe politieke en economische crisis gestort. Het toerisme, dat één vijfde van het bruto binnenlands product vertegenwoordigt, is teruggevallen op minder dan eenderde. De etnische spanningen lopen weer hoog op. Duizenden inwoners van Indische oorsprong zijn nog altijd op de vlucht en bovendien hypothekeren de gebeurtenissen in Fiji ook de hoopgevende dynamiek in de regio die zijn bekroning moest vinden in de Pacific Regional Trade Agreement. Als parlement, dat in zijn akkoorden met de ACS-partners strenge eisen stelt inzake democratie en mensenrechten, kunnen en mogen wij een dergelijke gang van zaken niet aanvaarden. Wij moeten blijven eisen dat de veiligheid van alle burgers wordt gegarandeerd en dat iedere vorm van etnische opsplitsing en ophitsing wordt bestraft. Speight mag niet vrijuit gaan. We moeten vooral opkomen voor een terugkeer naar een echte democratie in het kader van de grondwet van 1997 die gelijke rechten garandeert aan alle inwoners van Fiji en er moeten inderdaad zo snel mogelijk verkiezingen komen. Een overgangsperiode van drie jaar is onaanvaardbaar. Als de interim-regering er niet in slaagt binnen een redelijke termijn de terugkeer naar een democratische orde te verzekeren, dan moeten sancties worden overwogen, bij voorkeur smart sanctions en moet ook de structurele hulp worden opgeschort. De consultaties daarover beginnen in september. Ik hoop in elk geval dat de Commissie zal vasthouden aan haar principes en niet zal bezwijken onder politieke of economische druk. Nu wij aan het begin staan van een nieuw belangrijk partnerschapsakkoord tussen Europa en zijn partners in de ACS is het van het grootste belang dat er geen precedent wordt geschapen.

Ford, Glyn
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij grosso modo aansluiten bij de opmerkingen van de vorige spreker en de verklaring die de heer Nielson hier namens de Commissie heeft afgelegd.
Ik ben er echter niet in dezelfde mate als de heer Nielson van overtuigd dat het geweld in Fiji nu ook werkelijk voorbij is. Ik heb afgelopen week samen met een aantal collega' s van verschillende partijen en fracties met eerste minister Mahendra Chaudhry een onderhoud gehad, en de heer Chaudhry verzekerde ons dat het geweld tegen de inwoners van Fiji van Indische afkomst nog steeds doorgaat. Ik ben het er niet mee eens als zou er op Fiji een fundamentele etnische tegenstelling bestaan. Als je naar de motieven van de staatsgreep kijkt, heb ik de indruk dat we eerder het geldspoor moeten volgen dan dat van de etnische verhoudingen. Ik ben ten zeerste ingenomen met het feit dat artikel 366 van de Overeenkomst van Lomé van toepassing is verklaard.
Het loont de moeite de voorgeschiedenis van de gebeurtenissen op Fiji eens te bekijken. We weten dat de Labour Party van Fiji in mei 1999 bij de algemene verkiezingen een overweldigende meerderheid heeft behaald. De Labour Party heeft toen, samen met de gelieerde partijen, 58 van de 71 zetels weten te bemachtigen. De rechtse regering heeft daarop het veld moeten ruimen. Daarna zijn er door leden van de voormalige regeringspartij en extreem nationalistische benden op systematische wijze pogingen ondernomen om de nieuwe regering te destabiliseren. Zogenaamd ter bescherming van de belangen van de autochtone bevolking. Mahendra Chaudhry is van Indische afkomst, maar het is toch tekenend dat twaalf van de achttien leden van zijn kabinet autochtone inwoners van Fiji zijn - als je ze zo kunt noemen. Bovendien stond een meerderheid van de parlementsleden van autochtone afkomst achter de regering.
De destabiliseringsoperatie werd gefinancierd door bepaalde facties van het particuliere ondernemersschap. Die zijn in paniek geraakt door het radicale sociale hervormingsprogramma van de regering en het streven van die regering iets te doen aan de armoede. Bovendien onderhield de regering nauwe banden met de vakbeweging. De belangrijkste financiers van de staatsgreep zijn groepen particuliere ondernemingen die elkaar bestrijden omwille van de rechten om mahonie en ander op het eiland groeiend hardhout te exploiteren.
De politie en het leger zijn op spectaculaire wijze in gebreke gebleven de regering te beschermen en te verdedigen. Aan de gijzeling van de coalitieregering namen behalve George Speight en zijn bende ook leden van de contrarevolutionaire eenheid van het leger deel. Wat er in Fiji gebeurt is niets anders dan een door het leger en het privé-kapitaal georganiseerde staatsgreep. Een soort Chili in het klein.
Als gevolg daarvan is de grondwet van 1997 opzijgezet. Het leger heeft een regering geïnstalleerd die in feite gestuurd wordt door al degenen die de staatsgreep hebben gesteund. Het leger probeert nu alle verdenking van medeplichtigheid van zich af te schuiven door een klein deel van de betrokkenen gerechtelijk te vervolgen - inderdaad: George Speight en zijn handlangers.
Ik geloof dat het Parlement, de Commissie en de Raad van Ministers zich moeten scharen achter de oproep van de door Labour geleide volkscoalitie om de grondwet van 1997 weer van kracht te laten verklaren. Dan kan, bij wijze van nationale verzoening, een grote coalitie gevormd worden om als regering van Fiji op te treden. Als dit niet lukt, als we er niet in slagen een halt toe te roepen aan de vorming van een soort apartheidsstaat, waarin de inwoners van Indische afkomst - de helft van de bevolking - een soort tweederangs burgers worden, dan moeten we onze steun uitspreken voor al degenen die oproepen tot sancties tegen de huidige regering.
We moeten ons dan ook achter premier Helen Clark van Nieuw-Zeeland scharen. Zij stelt gecoördineerde actie voor, niet alleen op bilateraal niveau, maar ook op regionaal en mondiaal niveau. Daaronder vallen dus ook - zoals de heer Van Hecke al heeft aangegeven - intelligente sancties, speciaal gericht op de bij de coup betrokken personen. We kunnen deze mensen hun vrijheid om te reizen afnemen, we kunnen een conservatoir beslag leggen op hun in het buitenland ondergebrachte vermogensbestanddelen, en we kunnen dreigen ze op basis van het VN-verdrag inzake het nemen van gijzelaars te vervolgen, als we de kans krijgen ze te arresteren.
Bovendien zou Fiji uitgesloten moeten worden van alle mogelijke sportieve en culturele evenementen. Ten derde zou alle economische en militaire steun aan en via de huidige regering moeten worden stopgezet. De kwestie Fiji is van groot belang. Niet alleen voor het eiland zelf, maar ook in ruimere zin, aangezien we hier te maken hebben met een precedent: bestaan er vergelijkbare semi-clandestiene groeperingen die hun kans afwachten, en zijn Europa en de rest van de wereld bereid om een principieel standpunt in te nemen wanneer de kwestie van autochtone rechten aan de orde komt? Dat is namelijk het racisme van de derde wereld, en het vormt een bedreiging voor ons allen.

Maes
Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de staatsgreep in Fiji in mei van dit jaar was niet de eerste, ook in 1987 was er al een staatsgreep met de uitsluiting uit het Commonwealth tot gevolg en dat doet er mij toch aan denken dat de spanningen, de blijkbaar etnische spanningen, wel veel dieper moeten zitten dan wij ons gevoeglijk voorstellen. Ook toen lagen die spanningen tussen autochtone inwoners van Fiji en Indo-Fijiërs aan de basis en natuurlijk 44% tegenover de autochtonen, 64%, dat zijn twee bijna evenredige bevolkingsgroepen. Ik kan mij voorstellen dat wat u gezegd heeft commissaris, het wegruimen van vooroordelen, in zulke situaties niet vanzelfsprekend is. Werkeloosheid wakkert bovendien de spanningen aan en de wettelijk verkozen regering werd door die militaire coup verdreven. Wat mij dan nog bijzonder zorgen maakt is dat dit conflict zou kunnen overslaan naar andere eilanden waar zich gelijkaardige problemen en gelijkaardige spanningen voordoen. Eigenlijk het tegenovergestelde van wat wij op het oog hebben en waar reeds allusie op werd gemaakt: het totstandkomen van een groot Pacific Regional Trade Agreement tussen 14 naties. Als we niet opletten wordt dit het eerste grote conflict in de Pacific en dat kan dan weer voor enige tientallen jaren de situatie in de regio beïnvloeden.
Dit alles doet mij de vraag stellen: is dit geen staatsgreep als voorbode van erger? En het doet mij ook de vraag stellen: waarin bestaat dat preventiebeleid van de Europese Unie nu eigenlijk? Wat onderneemt men om zo'n land op de rails te zetten naar een democratische rechtsstaat, weg van de noodtoestand, het berechten van de schuldigen, zoals terecht gevraagd, veiligheid voor alle burgers, mij lijkt dat elementair, en dat in een land waar duizenden mensen op de vlucht zijn in eigen land; een parlement dat in dit najaar opnieuw zou moeten bijeengeroepen worden, een op democratische leest geschoeide regering. In sommige van onze ontwerpresoluties werd gezegd: een regering waar ook de oppositie aan deelneemt, maar dat veronderstelt natuurlijk een akkoord, een akkoord dat er al niet meer is sinds de multiraciale grondwet van 1997, die destijds door iedereen blijkbaar werd goedgekeurd en toch niet toegepast kan worden.
Mijnheer de commissaris, de Europese Unie is de belangrijkste handelspartner van Fiji en het is ook de belangrijkste donor. Hoe kunnen wij nu deze rol vertalen in effectieve vredesbemiddeling? Zouden wij geen echte bemiddelaar of een bemiddelaarsinstantie kunnen aanstellen in samenspraak met de VN en het Commonwealth? De akkoorden van Kotonu voorzien in een partnerschap voor ontwikkeling en vrede en ook de akkoorden van Lomé voorzien in procedures, met name in artikel 366, waarnaar reeds werd verwezen. Die procedures zouden in alle zorgvuldigheid op een verstandige, maar niet naïeve wijze moeten worden toegepast. Het zou goed zijn als de Commissie voor het jaareinde opnieuw naar ons toe zou komen en verslag zou uitbrengen aan het Parlement over de ontwikkelingen in Fiji en in de hele regio en over de inspanningen die de Europese Unie heeft ondernomen.

Meijer
Voorzitter, de gebeurtenissen van de afgelopen maanden in Fiji zijn geen losstaand incident. Het gaat om meer dan een dolgeworden racistische zakenman, om meer dan een deloyaal leger, om meer dan het belang van de houtexploitanten en om meer dan politici die accepteren dat de democratisch vastgestelde grondwet buiten werking wordt gesteld. Zij hebben alles te maken met de verhouding tussen volk en staat in het algemeen en met de geschiedenis en de bevolkingssamenstelling van Fiji in het bijzonder.
Dankzij het Europese kolonialisme is een immigratie van arbeidskrachten uit een ander deel van het toenmalige Britse koloniale rijk tot stand gekomen waardoor nu mensen van Indiase afkomst met hun 44% een bijna-meerderheid van de bevolking zijn gaan vormen. De oorspronkelijke bevolking van Fiji zelf heeft nooit gekozen voor deze immigratie, maar inmiddels is het wel de realiteit dat de bevolkingssamenstelling sterk is veranderd. De afstammelingen van de nieuwkomers voelen zich terecht een deel van de gelijkberechtigde vaste inwoners van de eilandengroep, terwijl die situatie door een groot deel van de oorspronkelijke bevolking nog niet wordt geaccepteerd. Die situatie is in een aantal opzichten vergelijkbaar met die van Suriname, Guyana, Trinidad en Zuid-Afrika. Ook daar zijn door het Europese kolonialisme bevolkingsgroepen van zeer verschillende herkomst bijeengebracht. Het gaat om groepen met talen en culturen en godsdiensten die niets met elkaar gemeen hadden en die in uiterlijk zeer herkenbaar van elkaar verschillen. Zij leven veelal als gesloten groepen naast elkaar op hetzelfde grondgebied, maar voor een groot deel in afzonderlijke nederzettingen en stadswijken.
In die landen hebben bevolkingsgroepen vaak scherp tegenover elkaar gestaan. Soms vindt een deel van zo'n groep dat zij meer waard is dan anderen, maar vaak gaat het om een keiharde belangenbehartiging en de verdeling van de schaarste tegenover de concurrerende groep. Die concurrenten hebben dezelfde grond, dezelfde banen en dezelfde huizen nodig, terwijl er aan alles gebrek is. In Zuid-Afrika heeft die situatie zelfs geleid tot een afschuwelijk systeem van ongelijkwaardigheid en onderdrukking, de apartheid.
Inmiddels zijn de inwoners van zulke landen steeds meer tot de conclusie gekomen dat de ene mens nooit meer waard is dan de andere en dat zij geen andere keuze hebben dan samen verder te gaan. Maar het neemt niet weg dat er gesloten bevolkingsgroepen naast elkaar blijven voortbestaan zonder echte integratie tot één volk. Politici en avonturiers die bevolkingsgroepen tegen elkaar willen opzetten behouden daar een vruchtbaar werkterrein. Dat is het grote verschil met de huidige staten in Europa. Die zijn in het algemeen verbonden met één volk, één gemeenschappelijk ervaren geschiedenis, één taal en min of meer één cultuur. Dat geldt voor oude staten als Nederland, Denemarken en Portugal, maar het gaat ook op voor relatief nieuwe staten als Polen, Italië, Duitsland en Roemenië of voor zeer nieuwe zoals Tsjechië, Slovenië of Litouwen. Juist omdat die staten onbetwistbaar zijn verbonden met het daarin in grote meerderheid levende volk kunnen zij open zijn naar minderheden en nieuwkomers en hun democratie handhaven.
Maar ook in Europese landen behoudt men nog steeds een negatieve herinnering aan vroegere nieuwkomers die kwamen als soldaten, als rovers en als bevoorrechte groep ondernemers. Dat waren groepen die het volk benadeelden en waarvan men de nakomelingen vaak liever ziet vertrekken of verlangt dat zij zich onherkenbaar aanpassen.
Vanuit Europa erkennen wij het recht van de Israëlische en de Palestijnse staat om naast elkaar te bestaan, zoals deze week nog eens demonstratief tot uiting kwam bij het indrukwekkende bezoek van de voorzitters van beide parlementen. Men kan daar niet vreedzaam samenleven in één staat maar wel als goede buren.
Goed, Voorzitter, Europa is schuldig en zou moeten bijdragen aan de oplossing van de problemen. Dat neemt niet weg dat de nu op Fiji ontstane situatie volstrekt onaanvaardbaar is. De gelijkheidsrechten van de grote Indische minderheid, de grondwet en de parlementaire democratie moeten terugkeren. Degenen die racisme exploiteren moeten worden gestraft en op z'n minst worden uitgesloten van de politieke macht en de vluchtelingen moeten terug naar huis kunnen keren en het geweld moet stoppen. De multiraciale grondwet van 1997, waarover toen na een eerdere staatsgreep zo lang is onderhandeld, moet snel terugkeren.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, Ik spreek hier als vriend van Fiji, als iemand die de ontwikkelingen in dat land al jaren volgt. Ik heb er vrienden en kennissen wonen en ik ben er ook geweest. Ik was er vier jaar geleden voor het laatst en heb toen met politici gesproken. Zij waren bijzonder ingenomen met de nieuwe grondwet, waar ze vier jaar lang aan gewerkt hadden. Toen ik kennis nam van de recente gebeurtenissen werd het me dan ook droef te moede, aangezien ik heel goed begreep wat de gevolgen voor Fiji zouden zijn.
Nu zou ik van u graag opheldering willen, mijnheer de commissaris. Uit wat u gezegd heeft leid ik af dat u vooralsnog geen sancties wil opleggen. U stelt voor af te wachten en ze enige tijd te gunnen om orde op zaken te stellen alvorens actie te ondernemen. Ik wil graag weten of dat inderdaad zo is. Ik wil vandaag niet naar huis gaan met niet meer dan de veronderstelling dat u dit bedoeld heeft. Ik zou het dus op prijs stellen als u zich in dezen expliciet zou uitspreken.
De heer Ford heeft ervoor gepleit dat Fiji van alle sportieve evenementen wordt uitgesloten. Mijn sport is een wat minder grootschalig beoefende sport: rugby. Nu wil het geval dat in oktober en november in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk het wereldkampioenschap rugby zal worden gehouden. Ook het team van Fiji zou daar aan meedoen. De Australische regering wil dit team de deelname ontzeggen. De Australische regering vindt namelijk dat Fiji niet aan deze kampioenschappen mag meedoen. Als u echter met de spelers spreekt, dan zeggen ze natuurlijk allemaal dat ze willen meedoen, en dan maakt het niet uit of ze van Aziatische, Melanesische of Polynesische afkomst zijn.
Mijn vraag aan u, mijnheer de commissaris, luidt dan ook: is de Commissie er op dit moment een voorstander van om Fiji van sportieve evenementen uit te sluiten?

Nielson
Het kan voor ons, politici, wel eens nuttig zijn om geconfronteerd te worden met de vraag of sport en politiek los van elkaar behoren te worden gezien. Op die manier kunnen we de reikwijdte van onze principes testen en uitvinden of er activiteiten zijn die een bijzondere behandeling behoeven. Sport is vandaag de dag niet alleen sport, maar ook business. Dat is er de reden van dat de sportwereld zich vandaag de dag allerhande moeilijkheden op de hals heeft gehaald. Vroeger, in onschuldiger tijden, lagen de zaken eenvoudiger.
Volgens mijn informatie houden de Australiërs met betrekking tot deelname aan de Olympische Spelen een strikte scheiding aan tussen sport en politiek. Dat geldt volgens u dus niet voor het rugbykampioenschap. De Commissie heeft geen specifiek standpunt met betrekking tot de Spelen of het kampioenschap. We zijn op dit moment in het kader van Lomé in een dialoog verwikkeld, en in dit stadium hebben we nog geen conclusies geformuleerd.
Wat uw meer algemene vraag betreft: ja, het is mogelijk dat er een heel pakket sancties wordt opgelegd. Dat hangt af van de resultaten van de dialoog. Die dialoog is heel degelijk en systematisch opgezet en berust op de bijzondere betrekkingen die we met de ACS-landen onderhouden. Die verhouding gaat verder dan een enkelvoudige donor-ontvanger-relatie. We werken tegen de achtergrond van een systeem. En dat systeem is door de situatie geactiveerd. Alle opties staan nog open. We kunnen zowel dwang als aansporing gebruiken. De regionale ACS-partners krijgen een actieve rol in dit debat. Ook de autoriteiten in het land krijgen de gelegenheid hun ideeën te ventileren. Dat neemt allemaal niet weg dat er sprake is van een buitengewoon kritische situatie. En ook hier weer worden we geconfronteerd met de dilemma' s waar je in dit soort situaties gewoonlijk mee te maken krijgt.
Het is niet eenvoudig om te bepalen wat nu de juiste koers is. We proberen zo veel mogelijk druk uit te oefenen om een snelle en onomkeerbare overgang naar de democratie te bewerkstelligen.
En dat is dan meteen mijn antwoord op de vragen van mevrouw Maes. We spelen als handelspartner en donor een belangrijke rol op Fiji, en dat is van belang in het kader van de discussie die we nu voeren met de mensen die er de macht uitoefenen.
Wat een nieuw bezoek aan het Parlement betreft: ik ben uiteraard te allen tijde bereid met de Commissie ontwikkelingssamenwerking elke mogelijke kwestie te bepreken. Ik zou het zeker op prijs stellen als ik de gelegenheid kreeg om nog voor het einde van dit jaar met betrekking tot dit onderwerp in details te treden - als de commissie dat graag wil.
Ik ben het eens met alles wat de heer Ford gezegd heeft. Wat nu gebeurt is werkelijk tragisch. Zoals anderen ook al hebben aangegeven bestaat er het risico dat dit soort gebeurtenissen zich in de regio zullen herhalen, en dat is iets waarmee we rekening moeten houden als we besluiten wat voor maatregelen er genomen moeten worden.
Er is al één belangrijke maatregel genomen - de heer Van Hecke heeft daarop gewezen - en dat is dat de ondertekeningsceremonie, die op Fiji had moeten plaatsvinden, afgelast is. Onze toekomstige betrekkingen met de ACS-landen zullen dus niet vormgegeven worden door de Suva-Overeenkomst. We zijn deze zomer in plaats daarvan naar Benin gegaan. Dat was een sterk signaal, waarmee aangegeven werd dat zowel de EU als de ACS-partners het vanzelfsprekend vonden dat de nieuwe overeenkomst nu niet op Fiji ondertekend kon worden. In politieke termen is dus al een sterk signaal gegeven.

Ford, Glyn
Mijnheer de Voorzitter, in de gezamenlijke compromisresolutie wordt eind november genoemd als een mogelijke deadline voor het herstel van de democratie. Bent u, mijnheer de commissaris, van mening dat dit een redelijke termijn is, geschikt om als deadline te dienen? Anders bestaat er het gevaar dat de huidige regering van Fiji eindeloos zal doorgaan met onderhandelen, zonder dat daar ooit iets uit voortvloeit.

Nielson
Als we die kwestie - het kiezen van een datum - op ethische gronden beoordelen, dan moeten we vaststellen dat die datum veel te ver weg ligt. Het vaststellen van een datum heeft echter ook een praktisch nut: er kan nu druk op de gesprekspartner worden uitgeoefend. Ik geloof niet dat deze specifieke datum verder veel betekenis heeft.
Een aantal van onze ACS-partners probeert nu druk uit te oefenen op Fiji om verstandig te zijn. Ik ben er zelf niet voor om zomaar een datum op te leggen. Ik heb liever dat mijn partners in het zuiden zich in deze onderhandelingen aan mijn zijde bevinden, zeker als je bedenkt dat deze gebeurtenissen wel eens een weerslag kunnen hebben in de regio. Ik wil op me op dit moment niet vastpinnen op een precieze datum. We willen uit tactische overwegingen geen problemen creëren.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Ik heb vijf ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement ontvangen.
De stemming over deze ontwerpresoluties vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 18.40 uur gesloten).

