Situatie in Palestina (debat) 
De Voorzitter
Mijnheer de commissaris, geachte collega's, we zijn allemaal diep geraakt door de vreselijke gebeurtenissen en dramatische ontwikkelingen van de afgelopen dagen in de Gazastrook, en daar zeer bezorgd over. Zoals u weet heb ik het Midden-Oosten gekozen als bestemming voor mijn eerste reis buiten de Europese Unie, die intussen heeft plaatsgevonden. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat ik de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, in Ramallah zou ontmoeten. Vanwege de toenemende conflicten tussen Fatah en Hamas heeft president Abbas me echter verzocht om hem in zijn regeringszetel in Gaza te bezoeken, waar hij verbleef om te bemiddelen. Ik ben op dat verzoek ingegaan. Precies drie weken geleden heb in Gaza met president Mahmoud Abbas gesproken. Ik was zeer onder de indruk van de rustige en vastberaden manier waarop president Abbas mij zijn visie heeft gegeven. Toch voelde ik buiten de kantoren de spanning die in de lucht hing.
Geachte collega's, ik zou u willen aanbevelen om de gewelddadige aanslagen van de Hamas-militie op de legitieme veiligheidskrachten en instellingen van de Palestijnse Autoriteit nadrukkelijk te veroordelen, en president Abbas onze onvoorwaardelijke steun en solidariteit te geven.
We staan achter het besluit van de Palestijnse president om de uitzonderingstoestand uit te roepen en een noodkabinet te vormen, om de politieke crisis in de Palestijnse gebieden zo snel mogelijk op te lossen. We hebben het volste vertrouwen in Salam Fayyad, de nieuwe minister-president, die me onlangs in Brussel heeft bezocht en die heeft bewezen dat hij leiding kan geven. Wanneer u mij hiervoor een mandaat geeft zal ik de nieuwe minister-president dit vertrouwen vandaag nog uitspreken.
De nieuwe regering heeft een zware taak en zal de actieve steun van de Europese Unie en van de internationale gemeenschap hard nodig hebben. In overeenstemming met de conclusies die gisteren zijn aangenomen tijdens de Raad van ministers van Buitenlandse zaken in Luxemburg wil ik duidelijk maken dat ook wij, als Europees Parlement, diegenen met raad en daad en van ganser harte moeten steunen die strijden en blijven strijden voor de vrede in het Midden-Oosten.
Het Europees Parlement heeft gisteren direct aan het begin van de vergaderperiode besloten de behandeling van een resolutie over het beleid van de Europese Unie voor het Midden-Oosten uit te stellen tot de vergaderperiode van juli. De situatie in die regio is nog steeds zeer labiel, en verandert voortdurend. Daarom was dit volgens mij een juist besluit.
Dat betekent echter niet dat we van plan zijn om lijdelijk toe te zien hoe de situatie zich ontwikkelt. De Europese Unie en ook het Europees Parlement moeten een voortrekkersrol spelen. We moeten een nieuwe relatie opbouwen met het Palestijnse volk en zijn vertegenwoordigers.
Beste collega's, we moeten onze verantwoordelijkheid dragen, en de daad bij het woord voegen. We moeten alles doen wat in onze macht ligt om er voor te zorgen dat overal in de Palestijnse gebieden weer een menswaardig leven mogelijk wordt. We moeten de bevolking steunen bij haar pogingen om de ergste nood te lenigen, maar we moeten ook bijdragen tot een duurzaam politiek perspectief.
De Raad van ministers van Buitenlandse zaken heeft gisteren besloten om de relaties met de Palestijnse Autoriteit weer te normaliseren, en dat lijkt me een goede zaak. In dat verband is ook besloten om de nodige voorwaarden te creëren voor de hervatting van een efficiënte en transparante directe steun, en voor steun aan de opbouw van goed functionerende instellingen. We zullen de missie van het Gemeenschappelijk Buitenlands- en Veiligheidsbeleid en de politiële samenwerking voortzetten. Als essentieel onderdeel van de begrotingsautoriteit van de EU zou het Europees Parlement dit met nadruk moeten ondersteunen.
Afgezien van deze maatregelen moeten wij als Europees Parlement echter ook een beroep doen op de Palestijnen om terug te keren naar de weg van de dialoog met elkaar. Op die manier kan de verzoening ontstaan die nodig is voor de opbouw van een toekomstige Palestijnse staat, bestaande uit alle Palestijnse gebieden. Niemand heeft er belang bij dat de burgeroorlog voortduurt en om zich heen grijpt.
Zonder Israël kan er echter geen vrede komen. Ook Israël draagt een grote verantwoordelijkheid. Tijdens mijn bezoek in Israël, en vooral in mijn toespraak voor de Knesset, heb ik er met nadruk op gewezen dat het Europees Parlement een beroep doet op de Israëlische politiek om ondubbelzinnig steun te geven aan president Abbas.
In dit verband zou ik nogmaals een beroep op Israël willen doen om de Palestijnse heffingen en belastingen, die al meerdere maanden worden achtergehouden, aan president Mahmoud Abbas uit te betalen. Het gaat om een bedrag van ongeveer 800 miljoen dollar. De Israëlische regering heeft verklaard hiertoe bereid te zijn, maar nu moet ze snel de daad bij het woord voegen. De Europese Unie moet een eerlijke tussenpersoon zijn, en ik beschouw het als een taak van het Europees Parlement om hiertoe bij te dragen.
Israëli's en Palestijnen hebben dezelfde waardigheid. Ze hebben het recht om binnen veilige grenzen te leven. Ik hoop dat de dag zal komen dat Palestijnen en Palestijnen, maar ook Palestijnen en Israëli's, vreedzaam samen kunnen leven. Wij, als Europees Parlement, als de vertegenwoordigers van de Europese volkeren, moeten een dergelijk streven naar verzoening en begrip van ganser harte steunen, al lijkt het op dit moment nog zo ver verwijderd. Dat is onze verantwoordelijkheid.
(Applaus)
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
namens de PPE-DE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, ik denk dat ons Parlement er goed aan heeft gedaan om de agenda te wijzigen, zodat we de situatie in het Midden-Oosten kunnen bespreken. Ik heb er echter, helaas, weinig vertrouwen in dat ons debat ook zal bijdragen aan het dichterbij brengen van een oplossing voor het conflict, maar in ieder geval was het duidelijk dat we dit debat moesten houden.
Nog maar enkele dagen geleden hebben we in Brussel een debat over de situatie in het Midden-Oosten gehouden met de Hoge Vertegenwoordiger en commissaris Ferrero. Daarin hebben we de veertigste verjaardag van de Zesdaagse Oorlog herdacht, waarin Israël de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogte binnenviel.
Nu, veertig jaar later, moeten we constateren dat de situatie nog steeds muurvast zit, dat er - zoals de Franse pers gisteren heeft gememoreerd - geen Palestijnse staat is opgericht en dat er in de praktijk twee regeringen zijn die elkaar bestrijden. Bovendien is er sprake van een zeer ernstige politieke, economische, sociale en humanitaire crisis.
Mijnheer de Voorzitter, u hebt de vraag gesteld wat de internationale gemeenschap in het algemeen en de Europese Unie in het bijzonder kan doen. Het is zonneklaar dat we in de eerste plaats Mahmoud Abbas en de gematigde regering van Salam Fayyad moeten steunen, die niet alleen de regering van de Westelijke Jordaanoever, maar ook van de Gazastrook wil zijn.
Ook moeten we - zoals u ook heeft gezegd, mijnheer de Voorzitter - de internationale blokkade tegen Palestina opheffen, die werd ingesteld nadat Hamas de verkiezingen won. Daarom moeten we het gisteren genomen besluit van de Raad Algemene Zaken om de rechtstreekse steun aan de Nationale Palestijnse Autoriteit te hervatten, verwelkomen, en we hopen dat het resultaat van de bijeenkomst van vandaag tussen de president van de Verenigde Staten en de premier van Israël in diezelfde richting zal wijzen. Het is nu ook tijd dat Israël de douanerechten overmaakt waar Palestina recht op heeft.
Dit zijn allemaal noodzakelijke voorwaarden, mijnheer de Voorzitter, maar het is evident dat ze niet voldoende zijn. Wij weten immers allemaal dat er in de Gazastrook op dit moment een situatie van geweld heerst en dat er in het Midden-Oosten, op het dunne koord tussen oorlog en vrede, alleen vooruitgang kan worden geboekt als het gebruik van geweld als politiek instrument wordt afgezworen, als de staat Israël wordt erkend, en als acties worden ondernomen zoals die voor de vrijlating van de Britse journalist Alan Johnston, die kunnen bijdragen aan het verwezenlijken van de doelstelling van vrede.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hier in deze vergaderzaal zijn allemaal politici en we weten allemaal dat eenheid de hoogste politieke waarde is en dat zonder eenheid die droom van een levensvatbare Palestijnse staat die in vrede leeft met zijn buren, niet zal kunnen worden gerealiseerd.
Mijnheer de Voorzitter, zoals u terecht heeft gezegd, is het tijd dat de wapens zwijgen en er voorrang wordt gegeven aan de dialoog, zodat er aan vrede kan worden gewerkt. Het is nu aan de Europese Unie om samen met andere spelers als de Verenigde Naties, de Arabische Liga en de andere leden van het Kwartet, alles in het werk te stellen om op een intelligente en ruimhartige wijze, in overeenstemming met haar tradities en waarden, en uiteraard ook vanuit het oogpunt van humanitaire hulp, een rechtvaardige en blijvende vrede in het Midden-Oosten tot stand te brengen.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de gebeurtenissen van de afgelopen dagen zijn een dieptepunt in de geschiedenis van deze regio. Ze zijn volgens mij echter ook een dieptepunt in de relaties tussen de Europese Unie en het Midden-Oosten. De Raad van ministers van Buitenlandse zaken heeft gisteren besloten om de steun te hervatten. Waarom eigenlijk nu pas, nu de nationale orde is ingestort?
(Applaus)
Mijnheer de Voorzitter, u heeft net gezegd dat we directe steun aan Mahmoud Abbas moeten geven. Ik vraag me af of het misschien niet al te laat is. Hadden we de evenementen die nu plaatsvinden - het instorten van de nationale orde op de Gazastrook - misschien kunnen verhinderen als we die steun eerder hadden gegeven, en we ons niet hadden onderworpen aan de strategie om niet met Hamas te praten?
(Applaus)
Ik kan die vraag zelf niet beantwoorden, en we hebben zeker ook niet het recht om te zeggen dat het beter was verlopen als we het anders hadden aangepakt. Maar we mogen de vraag toch wel stellen.
Dit is toch niet de eerste keer dat de Europese Unie en de hele gemeenschap van westerse landen worden geconfronteerd met dit proces? Ik zou het als volgt willen beschrijven: het volk kiest een regering, en die regering bevalt ons niet. We zijn tevreden met de verkiezingen, onze verkiezingswaarnemers hebben zelf vastgesteld dat ze onberispelijk waren, maar het resultaat bevalt ons niet. Als gevolg daarvan werpen we een blokkade op, en wel een volledige blokkade. Waarom hebben we eigenlijk niet gesproken met de leden van de regering van nationale eenheid die geen lid van Hamas waren? Heel wat ministers waren noch lid van Hamas noch van Fatah. Ook met de krachten die we op de korte termijn als ongewenst beschouwen, moeten we een dialoog voeren. Dat is de enige mogelijkheid om tot een vreedzame oplossing te komen.
Ik kan me nog heel goed herinneren - net als u allemaal - dat toen ik nog een jonge man was, Yasser Arafat werd beschouwd als de grootste terrorist van de hele wereld. Later heeft deze man de Nobelprijs voor de Vrede ontvangen. Ik vond het juist dat we een dialoog met hem voerden, en de geschiedenis heeft bewezen dat die dialoog een einde heeft gemaakt aan het geweld. Al Fatah wordt nu als onze partner beschouwd. Vroeger was Al Fatah overal ter wereld de terroristische organisatie bij uitstek! Daarom moeten we een les leren uit onze eigen fouten.
Wanneer we kijken naar de feiten, is er volgens mij, volgens mijn fractie, en volgens de familie van sociaaldemocratische partijen, nog steeds maar één uitweg: we moeten proberen om alle betrokken partijen en belangen aan één tafel te krijgen. Iedereen die met Syrië spreekt komt in de ban, wordt een paria. Toch weten we allemaal dat er in afzienbare tijd onderhandelingen komen tussen Israël in Syrië. De voorbereidingen zijn al op gang gekomen. We weten dat de regering van Israël vorig jaar heeft geprobeerd om contact op te nemen met Syrië. Laten we toch wat eerlijker zijn en zeggen: natuurlijk moet Syrië ook aan die tafel worden uitgenodigd, zeker als we invloed willen uitoefenen op Hamas.
Het heeft natuurlijk geen zin dat we ons uitsluitend concentreren op het verleden. We moeten alle directe steun geven die we nu nog kunnen geven. Ik weet niet of we nog invloed uit kunnen oefenen op wat er in de Gazastrook gebeurt, maar indien mogelijk moeten we met die steun vooral de infrastructuur van de staat opbouwen en de veiligheidskrachten steunen die werkelijk de veiligheid in hun vaandel hebben geschreven, en niet de onveiligheid. Het allerbelangrijkste is echter - en dat is volgens mij in al die debatten van de afgelopen twee dagen niet uit de verf gekomen - dat wij als Europese Unie zorgen voor humanitaire steun. Nu zien we namelijk dat een volk dat toch al in nood verkeert, in nog grotere nood terechtkomt door toedoen van radicale bewapende krachten die zich aan de rand van de samenleving bewegen. De gewone man is het slachtoffer. Die heeft geen water, geen stroom, geen medische voorzieningen, en zijn kinderen kunnen niet naar school. Daar moeten we iets aan doen. Dat is de enige manier om het klimaat van veiligheid te creëren dat Israël nodig heeft om in vrede te kunnen leven. Een ding is namelijk glashelder: een steeds sterkere radicalisering en een burgeroorlog maken Israël niet veiliger. Dat leidt alleen maar tot minder stabiliteit. Een absolute voorwaarde voor vreedzaam samenleven is altijd sociale zekerheid, en daar moeten we in die regio voor strijden. Dat is de primaire taak voor de Europese Unie, en niet het sturen van Europese soldaten, wat in de afgelopen dagen door bepaalde vertegenwoordigers van onze Unie is voorgesteld. Het is ondenkbaar dat we om politieke redenen geen geld uitgeven aan humanitaire steun, maar wel aan het sturen van strijdmachten. Dat is in iedere geval onze visie. Ik hoop dat we de dialoog in het Midden-Oosten kunnen hervatten.
(Applaus van links)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Schulz al zei, is er geen enkele rechtvaardiging voor de acties van de Hamas-militanten, hoe slecht de Palestijnen ook behandeld mogen zijn.
Als de internationale gemeenschap een jaar geleden haar belofte voor het tot stand brengen van democratie in Palestina niet had gebroken, als wij niet hadden geweigerd om een dialoog met gematigde Hamas-vertegenwoordigers aan te gaan, en als wij de rechtstreekse steunbetalingen aan een eerlijk gekozen regering niet hadden opgeschort, zou de situatie niet zo slecht zijn geweest als nu.
Door de financiële sancties die tot doel hadden om erkenning van Israël af te dwingen of Hamas de macht volledig te ontnemen, zijn de Palestijnen nog wanhopiger en de vooruitzichten op vrede nog slechter geworden.
Er dreigt een tweestaten-Palestina te ontstaan, een Palestina van geweld, sektarisme en angst, en tegelijkertijd lijkt een tweestatenoplossing verder weg dan ooit.
De ALDE-Fractie is teleurgesteld - maar niet verrast - over de gebeurtenissen van de afgelopen tijd. Een jaar geleden hebben wij nog gewaarschuwd dat een nooddruftig Palestina tot meer extremisme zou leiden, met name in de gevangenisachtige situatie in Gaza, waar 1,4 miljoen burgers systematisch opgesloten worden en niet in hun primaire levensbehoeften kunnen voorzien.
Uit de gewelddadige "overname” van Gaza vorige week spreekt een gebrek aan respect voor de rechtsstaat en dat is toch een de minimis-vereiste voor elke legitieme regering.
Als Hamas niet oppast, verraadt het zijn eigen zaak. Dat zou in de woorden van de minister van Buitenlandse Zaken van Saoedi-Arabië, 'de laatste nagel aan de doodskist' zijn van de droom van een Palestijnse staat.
Als wij niet willen dat de burgeroorlog het wint van de eenheid, moeten alle partijen uit de feiten de enige conclusie trekken die juist is, namelijk dat hun weigering om de dialoog aan te gaan, niets heeft opgeleverd.
Thans is er behoefte aan een grote dosis pragmatisme, niet aan veroordelingen, noch aan sancties, en zeker niet aan een weigering om te onderhandelen. Dat is iets waarvoor alleen lafaards zouden kiezen, en dat geeft ook altijd een terugslag. Daarom is mijn fractie verheugd over niet alleen de vastbeslotenheid van minister-president Salam Fayyad om de veiligheid te herstellen, maar ook de inspanningen van president Abbas om een dialoog op gang te brengen. Wij verwelkomen eveneens de hervatting van de rechtstreekse steun aan de Palestijnse Autoriteit en de verwachte vrijgave door de Israëlische regering van een tot 800 miljoen dollar oplopend bedrag aan Palestijnse belastinginkomsten.
Wij willen er echter voor waarschuwen dat wij de Westoever niet ten koste van Gaza moeten steunen. Als de Gazastrook als een "terroristische entiteit” wordt beschouwd - een benaming die door Israëlische functionarissen is gebruikt - komt de vrede in de regio geen stap dichterbij. Dan wordt alleen maar nog meer onveiligheid gecreëerd, aangezien een wanhopige bevolking, een van voedsel en andere primaire voorzieningen verstoken bevolking, dan tot de conclusie komt dat er niets meer te verliezen is.
De controle van Hamas over Gaza is een nachtmerrie die werkelijkheid is geworden. De Europese Unie moet echter niet bereid zijn om het stuur uit handen te geven en passsief toe te kijken hoe Iran een speler in deze wedstrijd wordt.
Als we dit jaar al iets hebben geleerd dan is het wel dat de politiek - en uitsluitend de politiek - de voorwaarden voor vrede in het Midden-Oosten kan creëren.
Het Parlement is tenminste blijven praten, maar de Raad en de lidstaten zijn aan de zijlijn gaan staan. Het is dan ook nu de taak van die Raad en de lidstaten om de democratie, de menselijke waardigheid en de rechtsstaat weer centraal te stellen in het onderhandelingsproces en de vrede in de regio te bevorderen.
(Applaus)
Brian Crowley
namens de UEN -Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het belangrijkste dat wij hier vandaag voor ogen moeten houden, zijn de levens van de mensen die te lijden hebben onder de nieuwe golf van geweld in de Palestijnse gebieden. Wij moeten daarbij met name aan de vrouwen en kinderen denken. Hun lijden is niet alleen een gevolg van de bezetting van Gaza door Hamas, of van de weigering van de Palestijnse en Israëlische autoriteiten om daadwerkelijk te onderhandelen; dat lijden is ook niet alleen een gevolg van het opschorten van de steun door de Europese Unie en de VS, want hun deerniswekkende situatie dateert namelijk al van dertig jaar geleden.
Als u met iemand uit de Palestijnse gebieden spreekt, zult u telkens weer te horen krijgen dat de vrouwen en kinderen altijd het meest te lijden hebben gehad. Tegelijkertijd hebben zij ook altijd de meeste veerkracht getoond om te trachten de mislukte onderhandelingen weer op gang te brengen, het respect te herstellen en een oplossing te vinden, een oplossing voor het falen van zowel Israël en Palestina om hun toezeggingen na te komen en zich te houden aan de overeenkomsten die zij vrijwillig hebben ondertekend. Dan is er ook nog het falen van de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie om hún toezegging gestand te doen met betrekking tot eenduidige en open onderhandelingen, en het falen van de buurlanden van Israël en Palestina om een meer proactieve en positieve rol te spelen met het oog op het uiteindelijke doel van een op levensvatbaarheid en gelijkwaardigheid gebaseerde tweestatenoplossing.
Geachte collega's, u weet ongetwijfeld nog dat de Voorzitter van het Parlement enkele weken geleden een aantal winnaars van de Nobelprijs heeft uitgenodigd om in het gebouw van het Europees Parlement in Brussel te spreken over de toekomst van Europa en over onderwerpen en kwesties die hun zorgen baren. Wanneer je de speeches leest die er die dag door enkele winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede gehouden zijn, stel je vast - en dat is toch wel ironisch - dat zij allen van mening waren dat de vredesprocessen waar zij bij betrokken waren, alleen konden slagen dankzij dialoog, respect voor diversiteit, tolerantie en gelijkwaardigheid. Wat wij de afgelopen dertig jaar in Palestina hebben meegemaakt, voldoet aan geen van deze vier criteria.
Toen Yasser Arafat nog de leider van het Palestijnse volk was, zei Israël dat het niet met hem wilde praten, laat staan onderhandelen. Nadat er een nieuwe president was gekozen, zei Israël dat het ook niet met hem kon praten of onderhandelen. Het land kon daarbij voortdurend op de steun rekenen van de Amerikanen en van bepaalde lidstaten van de Europese Unie. Om te denken dat het een ongeluk was wat er met Hamas in Gaza is gebeurd, is een verkeerde interpretatie - zelfs achteraf bezien - van de fouten die de Europese Unie en de VS hebben gemaakt door niet de vereiste oplossingen tot stand te brengen.
Nu krijgen wij een nieuwe kans om iets te ondernemen, een nieuwe kans om onze moed te tonen ten overstaan van dood en rampspoed, om menselijkheid te tonen ten overstaan van onderdrukking en onrechtvaardigheid, om onze stem te laten horen en kenbaar te maken wat de enige juiste oplossing is, namelijk hulp aan het Palestijnse volk. Wij moeten erop aandringen dat Israël gaat onderhandelen met de democratisch gekozen vertegenwoordigers van het Palestijnse volk, en wij moeten de Palestijnse Autoriteit ondersteunen bij haar pogingen om in alle Palestijnse gebieden eerbiediging van de rechtsstaat te waarborgen.
(Applaus)
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wat we vandaag hebben beluisterd, is volgens mij een analyse, en die delen we allemaal. We hebben ongetwijfeld allemaal fouten gemaakt, en die moeten we nu duur betalen, en als ik zeg 'wij' dan bedoel ik vooral de Palestijnen, maar mij dunkt ook de Israëli's en iedereen die er belang bij heeft dat deze regio ooit een toekomst krijgt, en wel niet zomaar een toekomst, maar een vreedzame toekomst.
Ik zou me willen beperken tot de vraag: wat kunnen we doen? Ten eerste moet de Europese Unie, gezien alle fouten die er zijn gemaakt, eindelijk wakker worden, en de handen uit de mouwen steken. De Europese Unie is namelijk de enige politieke eenheid die in staat is om te bemiddelen. De Amerikanen kunnen dat niet, vanwege de oorlog in Irak, en de Russen en anderen kunnen het ook niet.
Iemand moet het initiatief nemen. Iemand moet 'ja' zeggen tegen directe betalingen, maar natuurlijk ook 'ja' tegen hulp, 'ja' tegen contacten met Gaza, met Hamas, om de humanitaire situatie in Gaza aan te pakken. We moeten niet wachten op een verklaring, maar de handen uit de mouwen steken, en dan komt de verklaring er ook wel. Dat is wat er moet gebeuren! Dat betekent dat we namens de Europese Unie direct op reis moeten, en direct aan de slag moeten gaan met een Europees kwintet - wat eigenlijk al gebeurt, maar het wordt niet zo genoemd - en dat we in de regio een grote conferentie moeten houden.
Martin Schulz heeft gelijk: we moeten met Syrië spreken, en met iedereen met wie we toch al willen en moeten onderhandelen over Golan en over de grenzen van Libanon. Dat is nu aan de orde. En waarom? Omdat dit de enige kans is dat er in de regio weer hoop gloort. Waar hoop gloort, kan weer een politieke dialoog ontstaan, en niet omgekeerd!
Er wordt altijd gezegd dat het gevaarlijk is als iemand van tevoren concessies doet. In deze regio zal echter niemand van tevoren concessies doen; dat is de les die we hieruit moeten leren. Dat betekent ook dat we natuurlijk humanitaire steun aan Gaza moeten bieden. Niemand heeft er belang bij dat de humanitaire hulp alleen maar van Iran komt. Dan zitten we weer met de brokken; dan zeggen we weer dat we dit niet hebben gewild. Wanneer we het niet willen, dan moeten we het verhinderen! En wanneer we het willen verhinderen, moeten we de handen uit de mouwen steken! Dat is het motto van de dag.
Ook Israël moet begrijpen dat een bezetting, die gebaseerd is op een als onrechtvaardig beschouwde muur, niet kan leiden tot vrede en hoop. Dat moet Israël nu eindelijk eens onder ogen zien. Er is maar één uitweg: we moeten doen wat we tot nu toe niet hebben gedaan, we moeten met de nieuwe regering in Palestina onderhandelen over een veiligheidszone aan hun kant van de muur, en dan de muur afbreken, dat is glashelder. Dat betekent ook dat we financiële en humanitaire steun moeten bieden, en dat we een politiek initiatief moeten nemen. Als we dat niet doen, komen we elkaar hier iedere maand weer tegen en weeklagen.
Francis Wurtz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de voorzitter, gezien het drama dat zich afspeelt in de Palestijnse gebieden, missen oproepen om het geweld te staken geheel en al hun werking, indien wij weigeren de oorzaken van deze voorspelbare ramp onder ogen te zien.
Deze ongekende explosie van geweld is in de allereerste plaats het gevolg van die andere gewelddadigheden, die voortvloeien uit veertig jaar militaire bezetting. Zij is het resultaat van straffeloosheid die de gehele internationale gemeenschap de Israëlische leiders heeft toegekend, wie zij ook mogen zijn en wat zij ook mogen doen, met complete minachting voor het internationale recht. Dit geweld is de prijs voor het verlies van elke hoop in een Palestijnse staat die die naam waardig is. Er rust derhalve een zware verantwoordelijkheid op de schouders van de Europese leiders
Europa is naar verluidt de grootste donor. Dat kan wel zo zijn, maar welk nut heeft die hulp indien wij het dodelijke gif van constante vernedering zijn werk laten doen? De situatie in de Gazastrook illustreert dit op groteske wijze, en het aanhoudende isolement van de Gazastrook kan dit alleen maar op de spits drijven. Het is een grote verantwoordelijkheid dat wij, in navolging van de dodelijke strategie van het Witte Huis, historische kansen hebben vergooid, zoals het vredesplan van de Arabische Liga uit 2002, het succes van het eerste democratische proces in Palestina in 2006 of, onlangs nog, de vorming van een regering van nationale eenheid waarop de laatste hoop is gevestigd!
Enkelen onder ons hebben hier de ene noodkreet na de andere geslaakt. De laatste was een oproep van meer dan honderd leden van het Europees Parlement om een beleid te staken dat door regeringsboycots en intrekking van de directe hulp de wanhoop in stand houdt van een natie die op het punt staat te imploderen. Als antwoord kregen wij geruststellende woorden te horen over de intenties van het Kwartet, dat schaamlapje dat gebruikt wordt door de regering-Bush om haar passieve houding te verhullen.
Maar nu steekt de speciale VN-afgezant voor het Midden-Oosten persoonlijk een duidelijk requisitoir af tegen al degenen, inclusief Europeanen, die ten opzichte van de bezetter toepassen wat hij "zelfcensuur” noemt, en wier recente besluiten tot een boycot en het bevriezen van de hulp, naar zijn zeggen, verwoestende gevolgen hebben gehad. Dit historische echec en deze afkeuring door de belangrijkste vertegenwoordiger van de VN in deze regio vragen om een speciaal debat op het hoogste niveau. Indien wij ons niet meer medeplichtig willen maken aan een nieuw Irak, moeten wij nu dringend een fundamentele herziening van de strategie eisen op basis van het internationale recht, dat de afgelopen veertig jaar zou hebben moeten gelden voor iedereen. De geschiedenis zal een oordeel over ons vellen.
Bastiaan Belder
namens de IND/DEM-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, de zogenoemde Palestijnse eenheidsregering van Fatah en Hamas is vorige week bloedig uiteengevallen. Dit Huis ziet zich dus geconfronteerd met twee Palestijnse kabinetten die elkaars bestaansrecht ontkennen.
Raad en Commissie hebben inmiddels een duidelijke keuze gemaakt voor het crisiskabinet van Salam Fayyad op de westelijke Jordaanoever. Deze opstelling wens ik voluit te steunen, want anders dan de Fatah-beweging onder leiding van Mahmoud Abbas, volhardt de top van Hamas binnen en buiten de Gazastrook in de ontkenning van Israëls bestaansrecht. Op puur religieuze gronden keert Hamas zich tegen een tweestatenoplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict. Een kwestie waarin collega Schulz zich nog eens moet verdiepen, de religieuze grondslagen van Hamas.
Dat deze destructieve houding van Hamas actief gevoed wordt door de islamitische republiek Iran en Syrië kan ik gezien het permanente regionale destabiliseringsbeleid van Damascus en Teheran rationeel duiden. Dat waarde collega's of zelfs fracties in ons Huis Hamas, toch doodsvijand van de staat Israël, als gelijke gesprekspartner wensen te vertrouwen en tegemoet te treden, acht ik daarentegen ronduit verbijsterend. Tot de dag van vandaag zelfs.
Verwordt daarmee niet de politiek beleden tweestatenoplossing tot ongeloofwaardige lippentaal in dit Huis. Intussen gun ik het Palestijnse volk van harte een onzelfzuchtig leiderschap dat intern blijk geeft van een krachtig bestuur en extern oprecht de modus vivendi zoekt met Israël. Het aantreden van het noodkabinet Fayyad biedt die kans. Voor realisatie reken ik op de helpende, stuwende en controlerende handen van alle Europese instellingen.
Andreas Mölzer
namens de ITS-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Gazastrook is geen nieuwe Palestijnse staat. Het is een gevangenis, waarin het Palestijnse volk, vooral vrouwen, kinderen en ouderen, onder vreselijke omstandigheden gekazerneerd en achter slot en grendel zit.
De meest recente explosie van geweld, de greep naar de macht in de Gazastrook door de Hamas-milities, werd natuurlijk mogelijk door allerlei beleidsfouten, ook van Europa, ook van de Verenigde Staten, ook van de Israëlische politiek en natuurlijk ook van Fatah. Verantwoordelijk voor deze toestand zijn Israël, dat het belastinggeld van de Palestijnse regering heeft achtergehouden en een muur om het Palestijnse volk heeft gebouwd, de VS, die dit allemaal hebben toegelaten en niet in staat blijken te zijn om alle bij het conflict betrokken partijen aan één tafel te krijgen, en tot slot Europa - ook wij in dit Parlement - dat niet in staat was steun te geven aan een democratisch gekozen regering die ook uit ons minder sympathieke en welgevallige krachten bestaat. Hadden wij dit wel gedaan, dan hadden we de gematigde politici kunnen steunen, en dan hadden zich ook binnen Hamas de krachten kunnen ontwikkelen die de weg van het gezond verstand willen bewandelen.
We weten dat er in het Midden-Oosten na de machtsgreep door Hamas vier radicale factoren bestaan: Iran, Syrië, Hezbollah, en nu dus ook Hamas. We weten ook dat de radicale islam, die wordt gepreekt door Hamas, heel gevaarlijk is, dat er een bondgenootschap bestaat van krachten die de islamterreur overal ter wereld steunen, en we weten dat wij Europeanen ons daartegen natuurlijk met hand en tand moeten verdedigen.
Aan de andere kant moeten wij echter ook strijden voor het recht van de Palestijnen op zelfbeschikking. Wij zijn er voor dat de Palestijnen de regering kiezen die zij zelf willen, en niet een regering die wij willen. We hebben het niet voor het zeggen. We mogen de oude fouten dus niet herhalen. We moeten spreken met de krachten in Palestina die de meerderheid van het volk achter zich hebben en hen steunen.
De veiligheid van Israël is belangrijk voor Europa. Even belangrijk is echter een toekomstperspectief voor het Palestijnse volk. Als we daarin slagen, maken we een kans om in het Midden-Oosten vrede op de lange termijn te bewerkstelligen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaring (artikel 142)
Miroslav Mikolášik 
schriftelijk. - (SK) Ik maak mij ernstig zorgen over de huidige situatie in de Palestijnse gebieden. De Palestijnse Autoriteit is verdeeld. De uitslag van de verkiezingen ten spijt was het onvermijdelijk dat de door Fatah en Hamas gezamenlijk geleide regering het zwaar zou krijgen. Het was dan ook slechts een kwestie van tijd voordat de spanningen tot uitbarsting kwamen en uitmondden in een bloedig conflict. Hamas is er trots op dat het zichzelf in zijn oprichtingsakte tot doel heeft gesteld Israël te vernietigen. Te oordelen naar het huidige gedrag van Hamas kunnen we concluderen dat deze beweging nooit afstand heeft gedaan van haar terroristische daden en denkwijze. Hoe moeten wij in vredesnaam hulp bieden aan Palestijnse burgers die in vluchtelingenkampen wonen, werkloos zijn en in ellendige omstandigheden leven, als diezelfde Palestijnen een organisatie kiezen die zich van terrorisme bedient en ernaar streeft het buurland, Israël, te vernietigen? Hoe moeten we in vredesnaam werken aan de tenuitvoerlegging van de Oslo-akkoorden en de oprichting van twee gelijkwaardige staten, Palestina en Israël, wanneer een van de partijen ervan droomt het buurland waarmee het vreedzaam zou moeten samenleven, volledig van de kaart te vegen door middel van oorlog en terrorisme?
Als lid van het politieke deel van Euromed roep ik het Parlement op alle vormen van terrorisme en alle allianties met terroristen van Hezbollah te veroordelen. De Europese Unie moet het vredesproces in zowel Palestina als Israël ondersteunen. En een laatst, maar zeker niet onbelangrijk punt is dat de humanitaire hulp die de EU daar verleent, niet via ondoorzichtige kanalen in de handen van terroristische organisaties terecht mag komen.
