Jednominutowe wypowiedzi w znaczących kwestiach politycznych
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są jednominutowe wypowiedzi w znaczących kwestiach politycznych.
Arturs Krišjānis Kariņš
(LV) Panie przewodniczący! Cała Unia Europejska odczuwa globalny kryzys gospodarczy, jednak najpoważniejsze skutki recesji występują w państwach bałtyckich. Dla tych państw droga wyjścia z kryzysu gospodarczego jest ściśle powiązana z pełnym przejściem na euro. Mimo że od roku 2005 wartość wszystkich walut państw bałtyckich ustala się bezpośrednio w stosunku do euro, to z powodu oficjalnych kryteriów z Maastricht, państwa te nadal nie mogą w pełni wejść do strefy euro. W związku z tym państwa bałtyckie cierpią z powodu polityki niskich stóp procentowych Europejskiego Banku Centralnego, która doprowadziła bańkę kredytową i ceny nieruchomości do punktu krytycznego, ale nie mogą cieszyć się prawdziwymi owocami stabilności walutowej. Wzywam do podjęcia decyzji politycznej pozwalającej na wprowadzenie w państwach bałtyckich euro na zasadzie wyjątku. Małe gospodarki tych krajów nie stanowią zagrożenia dla strefy euro. Zagrożeniem jest brak stabilności w przedmiotowym regionie, jeśli kraje te pozostaną poza strefą euro. Dziękuję za uwagę.
Alexander Mirsky
(LV) Panie i panowie, panie przewodniczący! Pragnę zwrócić uwagę na bardzo niebezpieczną sytuację gospodarczą w Republice Łotewskiej. Obecnie planuje się zamknięcie połowy szpitali. W niektórych regionach stopa bezrobocia wynosi 25%. W Łatgalii zwolniono połowę pracowników. Pracę straciło 30% policjantów, 30% nauczycieli szkolnych oraz 30% lekarzy. Reformy podatkowe zmierzające do zwiększenia podatków doprowadzą do całkowitego załamania gospodarki. W tej sytuacji, zamiast pomocy, Łotwie proponuje się kredyty, które wymagają jeszcze większych cięć bardzo niewielkiego budżetu. Sprawy zaszły już tak daleko, że pewni szwedzcy ministrowie dosłownie szantażują łotewski rząd, żądając ograniczenia finansowania. Wszystko to doprowadziło do wybuchu społecznego...
Luigi de Magistris
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sądzę, iż Parlament Europejski powinien być bardzo zaniepokojony ostatnim sprawozdaniem Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
W istocie, chociaż niektóre rządy w Unii Europejskiej, a ostatnio rząd włoski, nadal czynią z imigracji przestępstwo karne, naruszają prawo do azylu oraz bezkrytycznie odmawiają prawa wjazdu, to uważam, że potrzebujemy silnej współpracy, ponieważ to hańba, że w Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji nadal występuje stopień ubóstwa opisywany przez FAO. Współpraca nie oznacza wdrażania bezsensownych projektów, które jedynie tworzą możliwości biznesowe dla wciąż tych samych starych firm, lecz pomoc tym krajom w uniezależnieniu się.
Kolejną hańbą, którą Parlament Europejski musi się zająć, jest prywatyzacja wody, czym zajmują się niektóre rządy w UE. Woda jest zasobem należącym do wszystkich, kluczowym zasobem, a nie towarem na usługach wielonarodowych korporacji.
Karima Delli
(FR) Panie przewodniczący! Moje wystąpienie dotyczy pogarszania się warunków pracy w Europie.
Obecnie niemal połowa ludzi pracujących na całym świecie zarabia poniżej dwóch dolarów amerykańskich na dzień. 12,3 miliona ludzi nadal jest ofiarą niewolnictwa, zaś ponad 200 milionów dzieci zmuszanych jest do pracy. W Europie z każdym dniem zwiększa się liczba ubogich osób pracujących, a Międzynarodowa Organizacja Pracy odnotowuje co roku 160 tysięcy zgonów powiązanych z brakiem profilaktyki.
W tym kontekście pragnę podkreślić naszą odpowiedzialność wobec wszystkich tych, którzy pozbawieni są pracy i praw socjalnych, którzy pracują w złych warunkach, tych milionów pracowników, którzy cierpią psychicznie i fizycznie, którzy czasem doprowadzani są do samobójstwa lub też są ofiarami nowotworów czy przewlekłych chorób wywołanych warunkami pracy. Czas zerwać z religią dyktującą, że w krótkiej perspektywie czasowej musimy pracować ciężej oraz zatrzymać wyścig generowania zysków i konkurowania. Kluczowym priorytetem Unii na najbliższe 10 lat musi być zapewnienie prawa do godnej pracy i wzmocnienie prawa pracy.
Janusz Wojciechowski
Panie Przewodniczący! Światowa Organizacja Wyżywienia i Rolnictwa FAO ogłosiła niedawno sprawozdanie, w którym stwierdziła, że produkcja żywności na świecie do 2050 r. musi się zwiększyć o co najmniej 70% - w przeciwnym razie ludzkości grozi głód. Jest to potwierdzenie oczywistej prawdy. Wiadomo, że ludzi na świecie jest coraz więcej, a ziemi uprawnej coraz mniej. Tymczasem polityka rolna Unii Europejskiej pod pozorem troski o reguły rynkowe i poprawę konkurencyjności rolnictwa polega na systematycznym ograniczaniu produkcji rolniczej niemal we wszystkich jej sektorach. W kontekście tendencji światowych, ta polityka może okazać się zabójcza i może w niedalekiej przyszłości spowodować głód.
Uważam, że w Unii Europejskiej jest potrzeba zasadniczej zmiany podejścia politycznego do rolnictwa i jego problemów. Musimy naprawdę zatroszczyć się o bezpieczeństwo żywnościowe naszego kontynentu. Dość polityki ograniczania rolnictwa, bo to jest polityka krótkowzroczna i pozbawiona wyobraźni.
Bairbre de Brún
(GA) Panie przewodniczący! Mniej więcej trzy lata temu o tej porze brytyjski rząd zobowiązał się do przedstawienia ustawy o języku irlandzkim mającej na celu ochronę i rozwój tego języka w Irlandii Północnej. Ustawodawstwo chroniące prawa osób używających języka irlandzkiego stanowi istotny element procesu pokojowego pojednania.
Język irlandzki jako taki powinien cieszyć się taką samą ochroną ustawową jak rdzenne języki na południu Irlandii, w Szkocji i w Walii.
Mijają trzy lata, a ustawy dalej nie ma.
Byłabym wdzięczna, gdyby zechciał pan, panie przewodniczący, porozmawiać z opartym na podziale władzy komitetem wykonawczym w Belfaście na temat ogólnego znaczenia i wpływu wielojęzyczności.
Jedenaście lat po podpisaniu porozumienia wielkopiątkowego i trzy lata po podpisaniu porozumienia z St Andrews odczuwamy pilną potrzebę wprowadzenia ustawy o języku irlandzkim celem znormalizowania praw osób używających języka irlandzkiego w Irlandii Północnej.
Przewodniczący
Dziękuję pani! Bardzo proszę o pisemny wniosek w tej sprawie.
John Bufton
Panie przewodniczący! Walia jest obecnie ważnym beneficjentem funduszy unijnych w ramach programu funduszy strukturalnych na lata 2007-2013. Środki pieniężne przeznacza się głównie na zrównoważony wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy. Walia Zachodnia i Valleys słusznie otrzymują wsparcie na najwyższym poziomie w ramach bieżących funduszy strukturalnych.
Wiele osób sądzi, że w Zjednoczonym Królestwie żyje się zamożnie. Bardzo niewielu zna skalę ubóstwa i bezrobocia w Walii. Region Valleys został niemal zniszczony wraz z likwidacją dużych branż przemysłu, które w pewnym okresie stanowiły kręgosłup solidnych pracowitych społeczności. Dzisiaj kopalnie są zamknięte. Fabryki, które wyrosły w ich miejsce zlecają pracę podmiotom zagranicznym. Społeczności, które kwitły w okresie zatrudnienia straciły nie tylko pracę, lecz również poczucie celu i przynależności.
Obawiam się, że w obliczu coraz większej kolejki państw ubiegających się o członkostwo w UE, Walia doświadczy odpływu tak bardzo potrzebnego jej wsparcia do nowszych państw członkowskich. Wzywam Komisję i Radę do zapewnienia, by Walia otrzymywała odpowiednie środki w ramach solidnego rozwiązania przejściowego, gdyż w 2013 roku wygaśnie bieżąca pula funduszy strukturalnych.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Wyjątkowo niebezpieczna elektrownia atomowa Temelín, w której od 2000 roku doszło już do 127 incydentów, znajduje się bardzo blisko miejsca, z którego pochodzę w Górnej Austrii, a jeszcze jedna jest blisko Wiednia, w miejscowości Mochovce w Republice Słowackiej. Razem tworzą one nieprzyjemny koktajl starego radzieckiego projektu i amerykańskiej technologii. Z prawnego punktu widzenia cała kwestia jest problematyczna, gdyż w obu krajach oceny oddziaływania na środowisko nie są przeprowadzane zgodnie z prawodawstwem europejskim. Strony postępowania nie mają żadnej możliwości uzyskania sądowej kontroli decyzji ostatecznej. Jest to sprzeczne z zapisami art. 10 dyrektywy wspólnotowej w sprawie ocen oddziaływania na środowisko.
Korzystając z okazji pragnę wezwać Wspólnotę do zdecydowanego sprzeciwu wobec tego projektu budowlanego.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Mając na uwadze ponowne podjęcie i zintensyfikowanie negocjacji w ramach rundy dauhańskiej oraz okres poprzedzający konferencję ministerialną WTO, która odbędzie się w Genewie pod koniec listopada, wzywamy do pogłębionej debaty z Komisją, tak byśmy wspólnie mogli podjąć decyzję w sprawie stanowiska negocjacyjnego Unii Europejskiej w świetle wdrożenia traktatu lizbońskiego. W kwestii dotyczącej sektora rolnictwa wzywamy również Komisję, by w pełni respektowała swój mandat negocjacyjny i by jakakolwiek jej oferta nie pociągała za sobą dalszej reformy oraz, przechodzę do meritum, nie uprzedzała przeglądu, który będzie miał miejsce w 2013 roku. Innymi słowy, nie chcemy przedwczesnej reformy wspólnej polityki rolnej przeprowadzonej tylnymi drzwiami lub narzuconej z góry.
Alajos Mészáros
(HU) Panie przewodniczący! Godne pochwały jest, gdy polityk pragnie uzyskać jak największe korzyści dla swego państwa. Wszyscy tak czynimy, pamiętając o interesach naszych wyborców. Takich korzyści nie można jednak uzyskiwać ze szkodą dla innej osoby, i w żadnej mierze nie może być ona wynikiem szantażu.
Czeski prezydent Václav Klaus zadziwił nas wszystkich swoją taktyką blokowania traktatu lizbońskiego. Ten człowiek, który rozpoczął życie polityczne jako reformator, zgłasza żądania przynoszące wstyd zarówno jemu samemu, jak i jego krajowi. Uważam za niedopuszczalne łączenie podpisania traktatu lizbońskiego z nietykalnością dekretów Benesza. W przyjętych w roku 1945 dekretach Benesza zastosowano zasadę kary zbiorowej, która jest obca europejskiemu porządkowi prawnemu. Zgodnie z tymi regulacjami unieważniono obywatelstwo milionów niewinnych cywilów, którzy zostali siłą deportowani z kraju urodzenia tylko dlatego, że ich językiem ojczystym był niemiecki czy węgierski.
Zgodnie z europejskim porządkiem prawnym nie możemy tolerować naruszania praw człowieka i wolności osobistych w jakimkolwiek kształcie czy formie. Tego jednak żąda od nas Václav Klaus.
Chrysoula Paliadeli
(EL) Panie przewodniczący! Niedawne porwanie Athanasiosa Lerounisa, prezesa organizacji pozarządowej "Greccy wolontariusze”, jest ostatnim z serii uprowadzeń, do jakich doszło na pogrążonym w chaosie obszarze pomiędzy Pakistanem a Afganistanem, gdzie zatrzymywani są obywatele polscy, brytyjscy, hiszpańscy, chińscy i kanadyjscy, z których większość nie uszła śmierci. Mieszkańcy tego obszaru, znanego również jako Kafiristan, co oznacza ziemię niewiernych, walczą o utrzymanie swych zasad, tradycji i obyczajów we wrogim otoczeniu, które stopniowo przejmuje kontrolę.
Prezes Lerounis i jego zespół od około piętnastu lat skutecznie pracują z plemieniem Kalaszów i udało im się w tym okresie poprawić warunki życia tej wyizolowanej społeczności.
Wzywamy posłów do Parlamentu Europejskiego, by skorzystali ze swych uprawnień i pomogli ocalić wolontariusza, który poświęcił dużą część swego dorosłego życia na zrozumienie zagrożonej wymarciem społeczności w Azji Środkowej.
Harlem Désir
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dwa państwa członkowskie - Francja i Zjednoczone Królestwo - ogłosiły zamiar wysłania do Afganistanu uchodźców, którzy przybyli do Europy, usiłując ocalić własne życie.
Nie mogę uwierzyć, że możemy pozostawać bierni w obliczu tak bardzo poważnego zagrożenia ich życia. Brytyjska gazeta "The Guardian” doniosła w październiku, że pewni afgańscy uchodźcy wydaleni z Australii zostali zamordowani po przybyciu do swego kraju.
Uważam, że to wszystko całkowicie zaprzecza wszystkim naszym zobowiązaniom międzynarodowym.
Komisja Europejska sama stwierdziła w planie działania z czerwca 2008 roku, że uzasadnione środki zmniejszenia nielegalnej imigracji nie powinny powodować odmowy uchodźcom dostępu do ochrony w Unii Europejskiej, zaś Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców ostrzegł Unię Europejską, by nie podejmowała żadnych prób podważania konwencji genewskiej i pozostałych dodatkowych form ochrony mających na celu zapewnienie, by afgańscy uchodźcy nie byli deportowani do Afganistanu.
Wielu posłów do Parlamentu Europejskiego, z czterech różnych grup, podpisało się pod apelem w tym duchu. Wzywam pana, panie przewodniczący, do rozmów z Komisją Europejską, Zjednoczonym Królestwem i Francją, zaś nasza Izba, Parlament Europejski, musi podjąć przedmiotową kwestię, aby zapobiec popełnieniu tego przestępstwa przeciwko prawu do azylu.
Ramon Tremosa I Balcells
Panie przewodniczący! Pragnę potępić ograniczenia dotyczące języka katalońskiego w państwie hiszpańskim. Konkretnie chodzi mi o Autonomiczny Rząd Wspólnoty Walenckiej, który w roku 2007 wyłączył wzmacniacze sygnału telewizyjnego La Carrasqueta i Mondúver. Niektóre inne takie urządzenia zostaną zamknięte w najbliższych miesiącach.
Przedmiotowe instalacje umożliwiają odbiór telewizji katalońskiej w regionie Walencji. Walencki Rząd Autonomiczny działa niezgodnie z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych, która zapewnia wolny obieg treści telewizyjnej między państwami europejskimi. W Unii Europejskiej istnieją swobody kulturalne, jednak w państwie hiszpańskim - dla telewizji katalońskiej - nie. Chciałem dziś podzielić się z państwem tym smutnym paradoksem.
Angelika Werthmann
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! "Równa płaca za równą pracę” to zasada zapisana w traktacie z roku 1957 ustanawiającym Wspólnotę Europejską. Zasada ta jest dziś nadal aktualna; choć coraz większa liczba kobiet piastuje kierownicze stanowiska, to wciąż istnieją rażące różnice w dochodach. To niezrozumiałe, że kobiety, tylko dlatego że są kobietami a nie mężczyznami, otrzymują niższą płacę za tą samą pracę, w szczególności za ten sam standard pracy. Korzyść dla nowoczesnego społeczeństwa demokratycznego, gdy wreszcie wdroży ono w pełni tę zasadę, którą powinniśmy nazwać raczej żądaniem, powinna być jasna i oczywista dla wszystkich. Dlatego sądzę, że koniecznie trzeba coś uczynić, by udoskonalić obowiązujące przepisy, zapewniając przejrzystość w obszarze zarobków. Jeden mały przykład to Austria, gdzie różnica w dochodach wynosi około 28%.
Raül Romeva i Rueda
(ES) Panie przewodniczący! Pragnę potępić bezprecedensowe wydarzenie w dziesięcioletnich rządach króla Mohammeda VI w Maroku, a mianowicie fakt, że marokański trybunał wojskowy ma sądzić siedmiu saharyjskich aktywistów niepodległościowych za kolaborację z wrogiem, natomiast zarzut ten może nieść ze sobą karą śmierci.
Coś podobnego nie miało miejsca od czasów panowania króla Hassana II. Cywil nigdy nie był sądzony przez trybunał wojskowy. Oznacza to ponowne nasilenie się represji w tej byłej kolonii hiszpańskiej.
Chociaż współwinne milczenie Unii Europejskiej jest bardzo uderzające, to jeszcze poważniejsze jest milczenie hiszpańskiego rządu, który przede wszystkim należy winić za obecną sytuację w Saharze Zachodniej z powodu porzucenia przez niego tego obszaru.
Mam więc bardzo bezpośrednie pytanie: czy z tym marokańskim reżimem chcemy mieć specjalne stosunki? Czy jest to reżim, z którym chcemy ustanowić stosunki przyjaźni i wzajemnego szacunku? Ile jeszcze razy możemy i musimy siedzieć cicho w obliczu bieżących wydarzeń w Saharze Zachodniej?
Czy w taki sposób zamierzają oni rozwiązać problemy stojące obecnie przed całą tą ludnością? Uważam, że właśnie teraz, w kontekście tych negocjacji, powinniśmy w jasny i zdecydowany sposób zareagować na omawianą sytuację.
Petru Constantin Luhan
(RO) W Unii Europejskiej istnieje 1636 punktów granicznych wyznaczonych jako punkty kontroli przy wjeździe na terytorium UE, natomiast granice są przekraczane każdego roku około 900 milionów razy. W istocie pochodzę z regionu położonego przy zewnętrznej granicy Unii Europejskiej i jestem bardzo świadomy problemów, z którymi borykają się organy celne. Dlatego sądzę, że musimy zająć się tym zagadnieniem z jak największą powagą i dokonać przeglądu mandatu agencji Frontex.
Frontex boryka się obecnie z wieloma problemami. Przykładowo, państwa członkowskie muszą w bardziej aktywny sposób angażować się we współpracę na zewnętrznych granicach Unii Europejskiej. Ponadto trzeba bardziej skoncentrować się na współpracy z państwami trzecimi, które często są krajami pochodzenia lub krajami tranzytowymi dla nielegalnej imigracji. Program sztokholmski rzeczywiście pomaga wzmocnić zaangażowanie Frontexu, stąd też agencja ta będzie odgrywać kluczową rolę jako element przyszłego zintegrowanego mechanizmu monitorowania granic UE.
Artur Zasada
Panie Przewodniczący! Wobec zwiększającej się liczby przewozów z północy na południe kontynentu i przy niedostatecznej ilości korytarzy transportowych pragnę podkreślić znaczenie projektu Korytarza Środkowoeuropejskiego CETC Road 65. Obejmuje on transport drogowy, wodny, śródlądowy i kolejowy na obszarze, który łączy Morze Bałtyckie z Adriatykiem i biegnie od Szwecji przez Polskę, Czechy, Słowację, Węgry do Chorwacji.
Korytarz stanowiłby oś rozwoju regionalnego całego obszaru, przez który przebiega. W pełni spełniałby zasady intermodalności oraz miałby zrównoważony wpływ na środowisko naturalne. Wpłynąłby pozytywnie na zwiększenie tempa rozwoju społeczno-gospodarczego dużej części Unii Europejskiej poprzez zwiększenie szybkości i obrotów towarowych pomiędzy krajami regionu Morza Bałtyckiego a krajami państw regionu Morza Śródziemnego i Adriatyku.
Z poselskiego obowiązku, ale również z pozycji specjalisty od lat związanego z branżą transportową, proszę o wsparcie projektu Korytarza Środkowoeuropejskiego. W pełni zasługuje on na wpisanie do sieci już istniejących Paneuropejskich Korytarzy Transportowych TNT.
Sylvie Guillaume
(FR) Panie przewodniczący! Po likwidacji "dzikiego” obozu w Calais pod koniec września, pragnę potępić zorganizowanie przez Francję i Zjednoczone Królestwo przymusowych powrotów do Afganistanu, kraju pogrążonego w zupełnym chaosie.
Tak jak mój kolega pan poseł Désir, który właśnie zabrał głos, również wzywam Komisję Europejską do wywarcia nacisku na państwa członkowskie, by zaprzestały poważnego narażania życia tych ludzi przez przymusowe odsyłanie ich do Afganistanu.
Wiemy, że ci migranci nie są w stanie wnioskować o azyl we Francji na mocy rozporządzenia Dublin II, gdyż podlegają deportacji do Grecji lub Włoch, gdzie warunki w ośrodkach detencyjnych są niedopuszczalne, a szanse na powodzenie ich wniosku azylowego niewielkie.
Jedynym efektem likwidacji "dzikiego” obozu jest to, że tragedia, której doświadczają ci potrzebujący ochrony migranci jest jeszcze bardziej koszmarna. W przeciwieństwie do celów określonych przez francuskie władze, w wyniku zamknięcia obozu migranci ci stali się bardziej narażeni i jeszcze bardziej zwiększyło się prawdopodobieństwo ich przekazania handlarzom ludźmi, którzy z kolei w ogóle się nie martwią.
Musimy pamiętać obecnie bardziej niż kiedykolwiek, że wiarygodność systemu azylowego zmniejsza się, jeśli nie jest on w stanie chronić ludzi potrzebujących ochrony.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję poparcie Rady Praw Człowieka Narodów Zjednoczonych (HRC) dla zaleceń sprawozdania Goldstone'a oraz jej apel o zakończenie nielegalnego oblężenia Gazy, które powoduje tak wiele ludzkiego cierpienia. Proponuję, by nasze odpowiednie komisje parlamentarne niezwłocznie zbadały teraz, jakie kroki powinna podjąć Unia Europejska celem zapewnienia, by zalecenia zawarte w sprawozdaniu Goldstone'a były w sposób skuteczny realizowane.
Byłem zaszokowany, że cztery państwa członkowskie tej Unii - Włochy, Holandia, Węgry i Słowacja - głosowały przeciwko rezolucji HRC. Prawa człowieka i prawo międzynarodowe to nie fakultatywne dodatki, które można chronić lub ignorować zależnie od istotnych korzyści politycznych. Wszystkie nasze państwa członkowskie muszą bezstronnie bronić prawa międzynarodowego i praw człowieka, w przeciwnym zaś razie ucierpi nasza wiarygodność jako siły działającej na rzecz sprawiedliwości w świecie - i, w istocie, jako uczciwego partnera w rozmowach w sprawie pokoju na Bliskim Wschodzie.
Na koniec wnioskuję, by w duchu traktatu lizbońskiego nalegać na niepodpisywanie przez Komisję lub Radę w nadchodzącym tygodniu żadnych nowych porozumień z Izraelem.
Tomasz Piotr Poręba
Panie Przewodniczący!
W drugiej połowie września bieżącego roku miały miejsce ćwiczenia rosyjskich i białoruskich wojsk o kryptonimie Zapad-2009, Ładoga-2009. Było to największe tego typu przedsięwzięcie na zachodnich granicach Rosji od zakończenia zimnej wojny. Ćwiczenia desantu na podobną skalę ostatni raz odbyły się w 1981 roku u szczytu zimnej wojny. Co ciekawe, faza Zapad-2009 rozpoczęła się 18 września, to jest niemal dokładnie w 70. rocznicę inwazji sowieckiej na Polskę. Część ćwiczeń odbyła się u wlotu do Zatoki Gdańskiej, a Ładoga-2009 w powszechnej opinii ekspertów miała charakter przygotowań do potencjalnego ataku na kraje bałtyckie i Finlandię.
Pomimo jawnie wrogich posunięć Federacji Rosyjskiej, zarówno Unia Europejska, jak i NATO pozostają bierne. Po dzień dzisiejszy nie opracowały strategii obrony w przypadku inwazji ze wschodu, ponieważ część krajów, członków NATO, uważa tę kwestię za politycznie delikatną.
W kontekście zbliżającego się szczytu Unia Europejska-Rosja, a także w kontekście przytoczonych faktów, skierowałem w tej sprawie zapytanie do Rady Unii Europejskiej.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Panie przewodniczący! Porozumień należy przestrzegać, natomiast zasady powinny być wiążące w równym stopniu dla wszystkich. To stwierdzenie, które może wydawać się oczywiste, nie jest w rzeczywistości tak oczywiste, gdy mówimy o układzie stowarzyszeniowym między Unią Europejską a Marokiem, zawierającym konsekwentne nieprawidłowości, co stwierdził Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych.
Hiszpańscy producenci pomidorów, zwłaszcza na Wyspach Kanaryjskich, przechodzą trudny okres i potrzebują przestrzegania postanowień układu, lecz również chcą wiedzieć, jakie są plany Komisji w sprawie nowego, wciąż negocjowanego układu: czy zaoferowano wzrost preferencyjnej kwoty pomidorów i na jakich warunkach, czy zostanie zmieniony system cen wejściowych w celu zapobieżenia dalszym naruszeniom w przyszłości, i czy będą egzekwowane wymogi w zakresie zdrowia roślin wymagane od producentów europejskich.
Gdy już mówimy o porozumieniach, producenci bananów również z dużym zaniepokojeniem śledzą negocjacje, w niektórych przypadkach negocjacje dwustronne, z krajami trzecimi, gdyż takie układy mogą mieć nieodwracalne konsekwencje, jeśli nie będą im towarzyszyć środki wyrównawcze.
W obu przypadkach Komisja nie może porzucić swych producentów, a my nie możemy na to pozwolić.
Françoise Castex
(FR) Panie przewodniczący! Pragnę zwrócić uwagę na aresztowanie Mohammada Othmana, 33-letniego palestyńskiego działacza na rzecz praw człowieka oraz zwolennika obywatelskiej kampanii bojkotu, ograniczania więzi gospodarczych i sankcji bez użycia przemocy.
Mohammad Othman został aresztowany 22 września przez władze izraelskie. Od tamtej pory armia izraelska nieustannie przedłuża okres zatrzymania. Sędzia wojskowy ma orzekać w sprawie jego zatrzymania we wtorek 20 października - tj. jutro.
Panie przewodniczący! W imieniu Parlamentu Europejskiego wzywam do podjęcia działań ukierunkowanych za uwolnienie tego działacza na rzecz praw człowieka, którego jedynym przestępstwem jest zbrodnia myśli.
W tym tygodniu mamy przyznać nagrodę imienia Sacharowa. Niestety, nie możemy jej przyznać wszystkim bojownikom o prawa człowieka, lecz zaoferujmy im przynajmniej nasze wsparcie, gdy zagrożona jest ich wolność.
Róża, Gräfin von Thun Und Hohenstein
Panie przewodniczący! Ja występuję jako członek Komisji Kultury, ale i jako członek Komisji Rozwoju Rynku Wewnętrznego. W tej roli apeluję o dalsze, bardzo dogłębne konsultacje i sprawne działania w sprawie digitalizacji książek i roli Google. Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby nasz rynek, cały nasz dorobek europejski, został zdominowany przez jedną firmę. Musimy wypracować wspólne, przede wszystkim między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, ale również z innymi krajami w tym zglobalizowanym dziś świecie, dobre instrumenty prawne, dbające o naszych autorów i o naszych wydawców.
To jest kwestia naszej europejskiej literatury, naszej kultury, naszej tożsamości. Musimy ją rozwijać i wspólnie chronić. To są nasi europejscy autorzy i nasi europejscy wydawcy. Problem digitalizacji jest zbyt doniosły, żeby go rozstrzygać tylko za oceanem. To prawo musi być stanowione przez nas wspólnie i temu tematowi musimy poświęcić najwyższą uwagę.
Cătălin Sorin Ivan
(RO) Bieżące dni mają kluczowe znaczenie dla demokratycznego rozwoju Republiki Mołdowy. Z powodu braku konkurentów przełożono planowany na 23 października wybór prezydenta przez nowy parlament. Uciekając się do wywrotowej taktyki poprzez brak propozycji kandydata, partia komunistyczna znowu usiłuje sabotować drogę ku demokracji.
Mamy obowiązek uważnie monitorować cały przedmiotowy proces celem zapewnienia, by stosowano zapisy konstytucji, a Republika Mołdowy zdała demokratyczny test wyborów.
Wzmocnienie demokracji w tym kraju musi stanowić jeden z priorytetów Unii Europejskiej w ramach jej polityki sąsiedztwa. Następnie może posłużyć jako przykład dla całego obszaru leżącego na wschód od UE. Mamy obowiązek zaoferować temu demokratycznemu rządowi nową szansę, udzielając mu moralnego i technicznego wsparcia, którego potrzebuje. Najbardziej docenioną oznaką tego wsparcia byłoby przypuszczalnie zaproponowanie wiarygodnego rozwiązania dającego obywatelom Republiki Mołdowy dostęp do Unii Europejskiej.
Jelko Kacin
(SL) Po poważnej i ostrożnej refleksji, irlandzcy wyborcy większością dwóch trzecich głosów ratyfikowali traktat lizboński. Ta miła wiadomość napawa nas dumą, gdyż traktat umożliwi dalsze rozszerzenie UE. Jedyni, którzy się jeszcze zastanawiają, to prezydent Václav Klaus oraz czeski trybunał konstytucyjny.
Pochodzę z byłej Jugosławii i pamiętam, jak kibicowaliśmy Czechosłowacji nie tylko wtedy, gdy grała w hokeja na lodzie przeciwko Związkowi Radzieckiemu, ale przy każdej okazji i w każdym kontekście. Od czasu, gdy w czasie Praskiej Wiosny siły Układu Warszawskiego najechały na Czechosłowację, zawsze okazywaliśmy jej solidarność. Jednak tym razem nie mogę i nie wolno mi tego uczynić, gdyż byłoby to ze szkodą dla Unii Europejskiej, mojego własnego kraju oraz przyszłych państw kandydujących.
Muszę publicznie wyrazić nasze obawy i powiedzieć, że nie pozwolimy się szantażować. Dlatego też wzywam przywódców politycznych oraz opinię publiczną zarówno obecnych jak i przyszłych państw kandydujących, by powiedziały prezydentowi Republiki Czeskiej, że igra z naszym losem i ich losem. Najwyższy czas zakończyć tę grę.
Csanád Szegedi
(HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Trzy lata temu, w dniu 23 października 2006 r., dziesiątki tysięcy ludzi zebrały się w Budapeszcie, by w godny sposób świętować i upamiętnić Rewolucję Węgierską 1956 roku oraz walkę o wolność, jaką nasz naród prowadził z dyktaturą komunistyczną. Trzy lata temu, terroryści przebrani w mundury policjantów bez jakichkolwiek atrybutów identyfikacyjnych użyli zakazanej broni do rozpędzenia tłumu uczestniczącego w pokojowych obchodach. Odbyło się to przypuszczalnie na polityczny rozkaz partii, która jest spadkobiercą komunistycznej dyktatury.
Trzeba było 50 lat od 1956 roku, by na ulicach Budapesztu znów doszło do przelewu węgierskiej krwi. W piątek w tym tygodniu, 23 października o godzinie 15.00, kilka tysięcy ludzi znów upamiętni wydarzenia z 1956 roku na placu Deáka. My, posłowie do Parlamentu Europejskiego z ruchu Jobbik, oraz kilku kolegów posłów jak Andreas Mölzer i Bruno Gollnisch, będziemy monitorować z tego miejsca fizyczne bezpieczeństwo osób uczestniczących w obchodach. Chciałbym jednak, by Parlament Europejski wysłał obserwatorów i proszę w szczególności przewodniczącego Buzka, aby zwrócił uwagę szefów policji węgierskiej na konieczność przestrzegania europejskiej konwencji praw człowieka.
Simon Busuttil
(MT) W ciągu ostatnich tygodni byliśmy świadkami wielu gwałtownych incydentów w świętym mieście Jerozolimie, w okolicy meczetu Al Aksa. Obie strony oskarżają się nawzajem co do tego, kto jest winny, kto jest podżegaczem, i kto ostatecznie odpowiada za te akty przemocy. Jak często dzieje się w tym regionie, pojedynczy incydent może szybko eskalować do rozmiarów kryzysu. Nie zapominajmy, że najnowsza palestyńska intifada miała miejsce bezpośrednio po incydentach w rejonie meczetu Al Aksa. W sytuacji takiej jak ta uważam, że musimy przeanalizować obowiązki, jakie mamy jako Parlament Europejski. Jesteśmy zobowiązani do przyjęcia jasnego stanowiska przeciwko wszelkim środkom jednostronnym i zapewnienia natychmiastowego zaprzestania wszelkich naruszeń prawa międzynarodowego. Doświadczenie nauczyło nas, że w takich sytuacjach nie powinniśmy milczeć.
Vladimír Maňka
(SK) Od trzech i pół miesięcy Słowacja poddawana jest brutalnej kampanii dyskredytacji dotyczącej nowelizacji ustawy o języku państwowym.
Wiceprzewodniczący EPL - Viktor Orban stwierdził w lipcu w Rumunii, że węgierska polityka zagraniczna musi traktować tę kwestię jako poważny przypadek "casus belli”, co oznacza "powód do wojny”. Tydzień później były węgierski rzecznik praw obywatelskich ds. mniejszości etnicznych - Jenö Kaltenbach stwierdził, że wszystkie mniejszości na Węgrzech całkowicie utraciły tożsamość, nie będąc w stanie mówić we własnym języku i nieświadome własnej historii. Te słowa byłego rzecznika nie wywołały najmniejszej debaty politycznej czy medialnej.
Nacjonaliści spod znaku Wielkich Węgier nie są zainteresowani prawami mniejszości na Węgrzech, a jedynie prawami mniejszości węgierskiej w innych krajach. Niewinni ludzie żyjący na południu Słowacji stali się w ten sposób zakładnikami tych nacjonalistów i ich marzeń o politycznie zjednoczonym narodzie węgierskim.
Maria da Graça Carvalho
(PT) Różnice regionalne pozostają wyzwaniem w kontekście poszerzonej Unii Europejskiej. Z tego powodu polityka spójności musi wspierać te regiony i państwa członkowskie, które są mniej rozwinięte. Dlatego też skrajnie niepokoi nas zmiana rozporządzenia ogólnego w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Funduszu Spójności, zaproponowana ostatnio Komisji Europejskiej przez rząd portugalski.
Ustanawia ona wyjątki od ogólnej zasady dotyczącej geograficznej kwalifikowalności wydatków związanych z działaniami mającymi efekt zewnętrzny oraz tymi dotyczącymi pomocy technicznej, pozwalając w rzeczywistości na wydatkowanie funduszy przeznaczonych dla regionów konwergencji północno-środkowej Portugalii, Alentejo i Azorów, w regionie lizbońskim.
Przedmiotowa zmiana może skutkować naruszeniem zasady spójności gospodarczej i społecznej - zasady stanowiącej kamień węgielny europejskiego projektu.
Mitro Repo
(FI) Panie przewodniczący! Niepokoi mnie kwestia wolności religii w Turcji. Możliwe członkostwo Turcji w UE zależy od spełnienia przez nią wszystkich kryteriów kopenhaskich. Ostatnio z powodu napięć wewnętrznych kraj ten jest mniej chętny do poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka i wolności religii. Istnieją również zaniedbania w dochodzeniu przestępstw popełnionych wobec kościołów. Co więcej, przykładowo kościół prawosławny nie jest nadal w stanie wybrać patriarchy w sposób swobodny i nie bacząc na jego narodowość. Częściej dochodzi nawet do prób narzucania osobom duchownym ograniczeń, jeśli chodzi o publiczne noszenie stroju duchownego.
W rozmowach dotyczących członkostwa Turcji należy od niej oczekiwać konkretnych środków, które pokazałyby, że Turcja rozumie i uznaje wartość europejskiego dziedzictwa kulturowego nawet na swoim terytorium. Z tego powodu Turcja powinna natychmiast zezwolić, przykładowo, na dalszą działalność seminarium w Halki oraz, dodatkowo, przywrócić ochronę majątku kościelnego.
George Sabin Cutaş
(RO) Sondaże opublikowane przez Komisję Europejską wskazują, że w latach 2009 i 2010 oczekiwany deficyt rachunku bieżącego dużej większości państw członkowskich Unii Europejskiej przekroczy pułap 3% PKB. Podobnie przewiduje się, że w roku 2010 przeciętny poziom długu publicznego wyniesie 80% dla 27 państw członkowskich a ponad 80% dla krajów strefy euro.
W przypadku krajów Europy Wschodniej potrzeba okiełznania recesji zderza się jednak z obowiązkiem spełniania kryteriów z Maastricht. W rzeczywistości widoczna jest rozbieżność pomiędzy wymogami paktu stabilności i wzrostu dla państw strefy euro, gdzie deficyt i dług publiczny rosną, a skrajnie rygorystycznymi standardami nakładanymi na kraje pragnące wejść do strefy euro.
Stąd też konieczne jest dostosowanie kryteriów z Maastricht do bieżącego klimatu i rzeczywistości gospodarczej, charakteryzującej się większymi ruchami cyklicznymi. Dostosowanie kryteriów z Maastricht oraz zapewnienie szybszego dostępu krajów Europy Wschodniej do strefy euro wzmocniłoby Unię Europejską i oznaczałoby kontynuację procesu integracji.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie przewodniczący! Chciałbym powiedzieć o wypadkach w miejscu pracy w Grecji i Europie. Braki i zaniedbania udziałowców, mechanizmów kontroli oraz władz krajowych i wspólnotowych w obszarze stosowania przepisów w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia są karygodne. Dane statystyczne dotyczące mojego kraju, Grecji, są tragiczne. W roku 2008 doszło do 142 wypadków śmiertelnych, zaś od początku roku 2009 miało ich miejsce ponad 56.
W czasie, gdy ludzie tracą życie, przedsiębiorstwa, władze krajowe oraz Komisja podchodzą do tej kwestii w sposób bardzo swobodny, a za przestępstwa w zasadzie nie ma kary; przestępstwa dla zysków, takie jak to popełniane od lutego 2008 roku przez France Telecom. W ubiegłym tygodniu kolejny, zaledwie 25-letni pracownik popełnił samobójstwo z powodu nieznośnych warunków pracy. Co Komisja ma w tej sprawie do powiedzenia? Gdyby była to inna sprawa, interweniowałaby. Dlatego też wzywam Prezydium oraz kolegów posłów, aby w którymś momencie podczas trzydniowej sesji plenarnej uszanować minutą ciszy ofiary France Telecom i innych wypadków w miejscu pracy.
Ioannis Kasoulides
Panie przewodniczący! W ubiegłym miesiącu powiadomiłem na sesji plenarnej o odkryciu szczątków cypryjskich żołnierzy, którzy podczas najazdu w 1974 roku zostali sfotografowani w chwili poddawania się armii tureckiej, cali i zdrowi. W kolejnej odsłonie tej sprawy Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał Turcję za winną okrutnego i nieludzkiego zachowania wobec krewnych zaginionych żołnierzy z tego okresu, poprzez zaniedbanie w zakresie zbadania i powiadomienia krewnych o ich losie. Turcji w związku z tym nakazano wypłatę odszkodowania. Ponownie apeluję do Izby, by wezwała turecką armię do przekazania dokumentów Komisji ds. Osób Zaginionych ONZ celem rozwiązania tej kwestii humanitarnej.
Rosario Crocetta
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Po pierwsze pragnę podziękować za wniosek do władz belgijskich i francuskich w sprawie objęcia mojej osoby ochroną policji.
Moim zdaniem naprawdę ważne jest, że czuję solidarność ze strony instytucji, walcząc na linii frontu z takim zjawiskiem jak mafia we Włoszech, które przez wiele lat doprowadziło do wielu ofiar, a więc składam serdecznie podziękowania. Od pewnego czasu jednak, panie przewodniczący, organizacje mafijne są zjawiskiem globalnym: nie tylko przez pranie pieniędzy, lecz również przez ich stałą obecność w różnych krajach europejskich, jak też za sprawą imigracji.
Gdy 16 lipca bieżącego roku wezwałem do ustanowienia komisji śledczej w sprawie organizacji mafijnych w Europie, uczyniłem tak, aby służyć nie tylko memu krajowi, lecz również Wspólnocie Europejskiej, wierząc, że brak uwagi w zakresie takich stowarzyszeń przestępczości zorganizowanej jak mafia może mieć ujemny wpływ na jakość życia i bezpieczeństwo obywateli oraz mechanizmy rozwoju. I to dziwne, skończyłem, panie przewodniczący...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Dziękuję panu! Chciałem państwu wyjaśnić, że ja także zwróciłem się do władz Brukseli o wzmożoną czujność w pobliżu Parlamentu Europejskiego, bo mieliśmy ostatnio taki przykry wypadek. Władze Brukseli bardzo pozytywnie odpowiedziały na prośbę Parlamentu Europejskiego. Także na ten temat są prowadzone rozmowy.
Corina Creţu
(RO) W sprawozdaniu opublikowanym z okazji Światowego Dnia Żywności czytamy, iż co szósty człowiek cierpi głód, zaś liczba osób niedożywionych na świecie przekroczyła jeden miliard a osób dotkniętych klęską głodu wzrosła przez zaledwie rok o 100 milionów.
Przez cały ten okres Światowy Program Żywnościowy stoi w obliczu 50-procentowego spadku międzynarodowych datków w porównaniu z rokiem 2008, co w poważny sposób wpływa na ilość żywności dostarczanej krajom biednym.
Unia Europejska jest wiodącym bojownikiem w walce z globalnym głodem. Jej stanowisko zostało wzmocnione przez zobowiązanie podjęte na szczycie G8 w L'Aquili, dotyczące przekazania 2 miliardów euro, nie licząc kwoty 1 miliarda euro w ramach instrumentu żywnościowego. To duża kwota, jednak nadal odbiega znacznie od tego, co byłoby konieczne dla realizacji celu ustanowionego przez ONZ, czyli zmniejszenia o połowę liczby osób cierpiących głód o charakterze endemicznym.
Aby zmobilizować zasoby wszystkich głównych mocarstw uprzemysłowionych na świecie potrzeba znacznie szerszych wysiłków politycznych. Moim zdaniem zdecydowaną koniecznością jest plan Marshalla, mający na celu coś o wiele konkretniejszego i namacalnego, czyli pomoc miliardowi naszych bratnich istot ludzkich w wyjściu ponad próg ubóstwa.
Ioan Mircea Paşcu
Panie przewodniczący! Projekt tarczy antyrakietowej poprzedniej administracji USA, do którego włączono Europę, był zaciekle kwestionowany przez Rosję, która uznała, że stanowi on działanie skierowane przeciw niej, jak też przez niektórych Europejczyków niezadowolonych z powodu niezadowolenia Rosjan.
Administracja prezydenta Obamy stara się zająć tym stanowiskiem, zmieniając temat obrony z zagrożenia pociskami dalekiego zasięgu na zagrożenie pociskami krótkiego i średniego zasięgu, zwiększając tym samym bezpośrednią ochronę Europy, jak też rzekomo przyjmując współpracę z Rosją, poprzez zapewnienie instalacji radarowej na Kaukazie.
Niektórzy Europejczycy kwestionują jednak przedmiotowy projekt, ignorując jego nową orientację. Rosja jeszcze nie wypowiedziała się w tej sprawie. Mam jedynie nadzieję, że na stanowisko Europy nie wpłyną tylko same fakty, lecz będzie ono odzwierciedlać prawdziwe poszukiwanie najlepszego sposobu ochrony europejskiej ziemi przed tym rzeczywistym zagrożeniem, we współpracy z USA jak też Rosją, jeśli ta ostatnia będzie chętna.
Philip Bradbourn
Panie przewodniczący! W ubiegłym roku w tej Izbie odbyła się debata na temat stosowania skanerów całego ciała na lotniskach, a następnie Komisja Europejska wycofała swą propozycję w tym zakresie.
Ostatnio na lotnisku w Manchesterze rozpoczęto nowe próby i właśnie wydano opinię prawną, w której mówi się, iż stosowanie tych maszyn względem nieletnich może stanowić naruszenie prawodawstwa w zakresie bezpieczeństwa i ochrony dziecka z powodu charakteru generowanego obrazu. Podobne sprawy tego rodzaju miały miejsce w latach 2005 i 2006 z powództwa grupy Action on Rights for Children, co doprowadziło do zakazu stosowania skanerów ciała względem osób poniżej osiemnastego roku życia.
Jako że sama racja bytu tych maszyn została właśnie podważona przedmiotową opinią prawną - a pytanie swe kieruję bezpośrednio do pana komisarza Barrota - czy nie nadszedł może czas, by Komisja uznała użycie tego rodzaju skanerów w UE za niedopuszczalne, jako że wyborcy z mojego okręgu podróżujący gdziekolwiek w Unii nie powinni być przecież poddawani temu niegodnemu i poniżającemu traktowaniu? Wzywam również do globalnego zakazu stosowania takich technologii w celu ochrony wszystkich obywateli UE.
László Tőkés
(HU) Panie przewodniczący! W ubiegłym roku protestowałem przeciwko fanatyzmowi religijnemu i prześladowaniu mniejszości chrześcijańskich, zaś w tym roku czynię to ponownie. Usłyszawszy o najnowszych aktach przemocy skierowanych przeciwko chrześcijanom w Indiach, Bangladeszu, Afganistanie, Pakistanie i Turcji, pragnę raz jeszcze opowiedzieć się przeciwko okropnościom popełnianym obecnie w imię religijnego ekskluzywizmu, ogólnie przez fanatycznych muzułmanów i hinduistów, przeciwko naszym braciom chrześcijanom.
W Indiach, w stanach Orisa i Gudżarat, zarówno praktykujący chrześcijanie jak i muzułmanie cierpią jednak poważne prześladowania. W rumuńskim Siedmiogrodzie, skąd pochodzę, wolność religijna została proklamowana w edykcie z Turdy w 1568 r. Swoboda wyznania jest prawem człowieka zarówno indywidualnym, jak i zbiorowym. Chrystus rzekł: "chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Zgodnie z nauczaniem naszej wiary, wzywam pana przewodniczącego Buzka, Podkomisję Praw Człowieka oraz Komisję Europejską do...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Nessa Childers
Panie przewodniczący! Rychłe zamknięcie Independent Network News, agencji informacyjnej z siedzibą w Dublinie, zapewniającej pierwszorzędny serwis informacji z kraju i ze świata większości lokalnych stacji radiowych w Irlandii, wywołuje poważne i uzasadnione pytania o własność, pluralizm i regulację mediów w Irlandii. Lokalne stacje radiowe w Irlandii mają obowiązek zapewnić, by 20% treści wiadomości miało charakter krajowy i międzynarodowy. W ostatnich latach usługę tą świadczy w dużej mierze właśnie INN.
W związku z końcem działalności INN, kontrakt na świadczenie usług zastępczych przez kolejne sześć miesięcy przyznano stacji Newstalk będącej w posiadaniu Communicorp - firmy, która jest również głównym udziałowcem INN. Spółka UTV, której wycofanie się z INN przyspieszyło upadek serwisu, jest również bardzo zaangażowana w wysiłki zmierzające do pozyskania usług zastępczych. Krajowe Stowarzyszenie Dziennikarzy podniosło istotne kwestie dotyczące stosowności zaangażowania tych dwóch podmiotów w przedmiotowy proces w kontekście różnorodności własności mediów w Irlandii. Kwestie te trzeba w pełni zbadać.
Sergej Kozlík
(SK) Pragnę państwa ostrzec, iż przedstawiciele Węgier usiłują prowokować Słowację. W dniu 21 sierpnia 20 lat temu wojska radzieckie i węgierskie napadły na byłą Czechosłowację.
Tego samego dnia bieżącego roku prezydent Węgier László Sólyom, mimo sprzeciwu trzech wysokich rangą przedstawicieli Republiki Słowackiej, przygotowywał się do podjęcia prowokacyjnego kroku odsłonięcia pomnika węgierskiego króla na mieszanym etnicznie obszarze Słowacji. Obecnie protestuje on, iż odmówiono mu wjazdu na terytorium Słowacji.
Podczas ubiegłotygodniowej wizyty na Słowacji, Viktor Orban, szef wiodącej węgierskiej partii politycznej Fidesz, wezwał mniejszość węgierską do podejmowania inicjatyw dotyczących autonomii. Wezwał do wspólnego planowania przyszłości Węgrów Kotliny Karpackiej. Jest to odrodzenie idei Wielkich Węgier - prowokacja, na którą w nowoczesnej Europie nie ma miejsca. To igranie z ogniem, na które instytucje europejskie nie mogą przymykać oczu.
George Becali
(RO) Pragnę powiedzieć, że w traktacie lizbońskim nie ma żadnej konkretnej wzmianki o sporcie, w szczególności o piłce nożnej, aktywności o olbrzymim wpływie społecznym i kulturowym. Pragnę powiedzieć, iż nie ma podstawy prawnej unijnej polityki sportowej.
W rzeczywistości sport regulują zasady odpowiednich stowarzyszeń sportowych, jednak moim zdaniem, panie przewodniczący, w traktacie musi być jasno powiedziane, że organizacja i działalność w zakresie aktywności sportowej powinna przebiegać zgodnie z zasadami odpowiednich stowarzyszeń sportowych, zaś wszelka działalność związana z taką aktywnością sportową powinna przebiegać zgodnie z przepisami prawa cywilnego.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
