3. Filipiny
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata na temat sześciu projektów rezolucji w sprawie Filipin.
Fiorello Provera
Panie przewodniczący, panie i panowie! Zabójstwa dokonane na świecie z powodów politycznych, religijnych i innych stają się niestety codzienną rzeczywistością, jestem jednak zaskoczony okrucieństwem, z jakim zamordowano pięćdziesiąt siedem osób na wiecu politycznym, które znalazły się tam, aby poprzeć kandydata na prezydenta na Filipinach.
To była krwawa masakra przeprowadzona przez grupę zbrojną w imię rewolucji, której trudno przypisać jakiś sens. Ponadto to masowe morderstwo nie jest odosobnionym przypadkiem w tym kraju, gdzie w niektórych regionach, na przykład w Mindanao, zbrojne rewolty, również o podłożu religijnym, wybuchały od lat.
Uważam, że oprócz należytego wyrażenia kondolencji z powodu tych krwawych wydarzeń musimy zaproponować rządowi filipińskiemu nasze zdecydowanie wsparcie, aby pokazać, że Europa może być użyteczna w rozwiązywaniu poważnych konfliktów zbrojnych i oporu, które zanurzają ten nieszczęsny kraj we krwi.
Martin Kastler
Panie przewodniczący, panie i panowie! Masakra z 23 listopada zeszłego roku w prowincji Maguindanao na Filipinach była czarnym dniem dla praw człowieka i barbarzyńskim aktem terroryzmu. Zabito pięćdziesiąt siedem osób, gwałcono kobiety, ludzie odnosili rany - to krwawe przesłanie. Jako dziennikarza uderzyło mnie w szczególności, że wśród zabitych było trzydziestu dziennikarzy. Zgodnie z głośną Międzynarodową Grupą Kryzysową, w żadnym innym znanym zdarzeniu nie zamordowano jednocześnie większej liczby dziennikarzy. Z tego powodu Parlament Europejski powinien zająć wyraźne stanowisko, co robimy dzisiaj w omawianym projekcie rezolucji.
Jednakże, jako Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), domagamy się aby złagodzić ton tekstu w trzech miejscach w drodze oddzielnego głosowania, ponieważ powinniśmy wspierać rząd filipiński w walce z terroryzmem i przemocą, a zatem należy odstąpić od ogólnych oskarżeń skierowanych do rządu. Zatem w imieniu grupy PPE składam wniosek o oddzielne głosowanie nad punktem uzasadnienia F. Znajduje się w nim skierowane do Filipin oskarżenie o wykazywanie wszystkich znaków dysfunkcyjnego systemu prawnego.
W ust. 2 powinniśmy skreślić insynuacje na temat tego, co zostało określone jako początkowe opóźnienia w dochodzeniu.
Wreszcie, w pkt 6 znajduje się twierdzenie, że niektóre zaginione osoby zostały umieszczone w filipińskich więzieniach. Również to jest niepotwierdzoną obecnie insynuacją i w naszej opinii powinno zostać wykreślone.
Charles Tannock
autor. - Panie przewodniczący! Straszliwa zbrodnia w Maguindanao bez wątpienia zasługuje na nasze zdecydowane potępienie. Pokazuje ona, w jakim stopniu bezprawie zakorzeniło się w niektórych częściach Filipin.
Jest wiele powodów tych przygnębiających wypadków: rozproszony charakter wysp należących do archipelagu Filipin, słabość centralnego rządu, korupcja, ubóstwo i ciągły bunt islamskich terrorystów wspieranych przez Al-Kaidę na południu.
Zbrodnia, pozornie o podłożu politycznym, musi być zatem postrzegana w szerszym społecznym i historycznym kontekście. Nie możemy pomijać wysiłków podejmowanych przez filipiński rząd w celu rozwoju bardziej demokratycznej kultury politycznej w ciągu minionych dwudziestu pięciu lat po upadku kleptokratycznego dyktatora Ferdinanda Marcosa. Nie powinniśmy również ignorować egzystencjalnego zagrożenia ze strony terrorystów Abu Sayyafa oraz ich destabilizującego wpływu na całe społeczeństwo, które tworzy filipińskie państwo.
Konstruktywne zaangażowanie i ukierunkowana pomoc są najlepszą szansą na pomoc Filipinom, krajowi, który dzieli nasze wspólne wartości w wielu obszarach, aby umożliwić wprowadzenie praworządności na szczeblu centralnym, jak i lokalnym.
Marc Tarabella
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! W listopadzie miałem okazję gościć w Parlamencie Europejskim Editę Burgos, matkę Jonasa Burgosa. Ten młody Filipińczyk został porwany w zatłoczonym centrum handlowym w Manili 28 kwietnia 2007 r. Od tego czasu ani jego rodzina, ani jego bliscy nie mieli o nim wiadomości. Jonas Burgos jest jednym z setek ludzi, którzy zniknęli lub zostali zabici na Filipinach. Morderstwa są popełniane zupełnie bezkarnie, a sprawcy bardzo rzadko są stawiani przed sądem.
W przeddzień wyborów, które odbędą się w maju 2010 roku, obawiamy się wzrostu przestępczości i porwań wszystkich tych, którzy są w opozycji do rządu. Potępiamy masakrę w Maguindanao z 23 grudnia i mamy nadzieję, że rzucone zostanie światło morderstwa i tortury wobec konwoju Esmaela Mangudadatu.
Rui Tavares
Panie przewodniczący! Niewiele ponad dwie dekady temu Filipiny budziły wielkie nadzieje w świecie, kiedy Azję ogarnęła fala demokracji. Żywiliśmy nadzieje, że w tych krajach pojawią się prawa człowieka, większe prawa pracowników, prawa studentów, prawa ludności oraz wyborcza i demokratyczna normalność.
Teraz, kiedy uwaga świata jest skierowana gdzie indziej, nie możemy pozwolić na pogorszenie się sytuacji demokracji na Filipinach. Przez ostatnie kilka lat pojawiały się bardzo niepokojące przypadki korupcji, zwłaszcza przemocy i szykan skierowanych w opozycję w trakcie wyborów.
Najbardziej niepokojącym wydarzeniem oraz przedmiotem naszej rezolucji była masakra w Maguindanao, w której zamordowano czterdzieści sześć osób, które dołączyły się do konwoju wyborczego kandydata opozycji Esmaela Mangudadatu. Zostali rzekomo zabici przez grupę powiązaną z klanem Ampatuan mającym dominującą pozycję w prowincji Maguindanao.
Oprócz innych aspektów, chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że w masakrze zamordowano trzydziestu dziennikarzy. To czyni z niej największy pogrom dziennikarzy w historii świata.
Wydaje się, że Izba nie jest zainteresowana tematem, który jest przedmiotem dzisiejszej dyskusji, co jest hańbą, lecz nie możemy pozwolić, aby roztargnienie świata pogrążyło Filipiny w sytuacji, w której kraj będący najlepszym przykładem demokracji staje się najgorszym przykładem w ciągu zaledwie dwudziestu pięciu lat.
Należy przeprowadzić dochodzenie w sprawie masakry, należy też zwrócić się do prezydent Glorii Arroyo, która należy do klanu Ampatuan, o doprowadzenie dochodzenia do końca w trybie pilnym. Istotne jest również, aby Filipiny wiedziały, że Europa pozostaje czujna i uważnie obserwuje rozwój wypadków w tym kraju.
Barbara Lochbihler
Panie przewodniczący! Powodem trybu pilnego jest brutalne zamordowanie pięćdziesięciu siedmiu osób, które towarzyszyły politykowi mającemu zamiar zarejestrować się jako kandydat w wyborach na stanowisko gubernatora prowincji. Sprawcy należą do lokalnej bojówki, w zajście zamieszanych było również kilku oficerów policji.
Ten brutalny atak jest skrajnym przykładem niebezpiecznego wzrostu pozasądowych egzekucji o podłożu politycznym oraz znikania ludzi w wyniku użycia siły, które przez lata nie były przedmiotem dochodzeń.
Rząd nie okazał żadnej zauważalnej woli podjęcia zdecydowanych kroków w celu powstrzymania biegu wydarzeń. Spośród setek przypadków, tylko w dwóch przeprowadzono dochodzenie, lecz ani jeden wysokiej rangi urzędnik nie był w związku z nimi ścigany. W 2008 roku specjalny sprawozdawca ONZ do spraw pozasądowych egzekucji napisał: "te zabójstwa wyeliminowały przywódców społeczeństwa obywatelskiego, w tym obrońców praw człowieka, związkowców i zwolenników reformy lokalnej, zastraszyły znaczną część działaczy społeczeństwa obywatelskiego i ograniczyły dyskurs polityczny w kraju”.
W takim klimacie Filipiny przygotowują się do wyborów w maju. Istnieje niebezpieczeństwo, że dojdzie do kolejnych morderstw politycznych. Jest zatem sprawą niezwykle pilną, aby rząd filipiński podjął skuteczne kroki w celu ich zatrzymania.
Chciałabym zaproponować poprawkę ustną. Ustęp 6 brzmi: "do uwolnienia wszystkich zaginionych osób, które wciąż nie odzyskały wolności”. Chcielibyśmy zastąpić go ustępem w brzmieniu: "do podjęcia wszelkich wysiłków, dzięki którym wszyscy porwani będą mogli bezpiecznie powrócić do swoich rodzin”.
Justas Vincas Paleckis
w imieniu grupy S&D. - (LT) Gdyby spytać obywateli Europy Środkowej, co wydarzyło się na Filipinach, prawdopodobnie nie potrafiliby odpowiedzieć i powiedzieliby, że nie mówiono o tym w telewizji, zatem prawdopodobnie panuje tam spokój. Tymczasem polityczne morderstwa, walki klanów, ludzie grzebani żywcem, masakry piłą łańcuchową, stan wojny - to codzienność Filipińczyków. Niedawno zamordowano pięćdziesiąt siedem osób, połowa z nich to dziennikarze. To największe żniwo śmierci wśród dziennikarzy na świecie. Zwracamy się do rządu, wzywamy o natychmiastowe położenie kresu takim wypadkom, rozwiązanie prywatnych bojówek, a wreszcie zakończenie bezkarności. To szczególnie ważne w kontekście zbliżających się wyborów.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Panie przewodniczący! Prezydenckie i samorządowe wybory na Filipinach zaplanowano na 10 maja. Teraz należy podjąć wszelkie działania, by zapewnić, iż będą to wybory uczciwe. W pierwszej kolejności należy ustalić winnych listopadowego zabójstwa grupy 57 dziennikarzy, członków rodziny i współpracowników Esmaila Mangudadatu, kandydata na gubernatora w prowincji Mindanao. Jak dotąd tamtejszy wymiar sprawiedliwości nie wykazał się determinacją w odnalezieniu sprawców tej masakry. Popełniono tak wiele błędów w prowadzonym śledztwie, iż niemal usankcjonowano uprawianie polityki za pomocą siły. Rząd Filipin musi wreszcie stawić czoła osobom ze świata przestępczego, którzy przy okazji ostatnich kampanii wyborczych dokonali tak wielu porwań na tle politycznym oraz zamordowali już ponad stu kandydatów.
Ponadto Filipiny powinny podjąć starania, by sprawnie wykorzystać środki dostępne w ramach programu na rzecz sprawiedliwości Unia - Filipiny, stworzonego w celu wzmocnienia systemu sądownictwa oraz budowy społeczeństwa obywatelskiego. Majowe wybory będą zatem nie tylko sprawdzianem sprawności filipińskich władz, lecz również skuteczności naszych instrumentów pomocowych.
Raül Romeva i Rueda
(ES) W skrócie chciałbym po prostu powiedzieć, że wchodzimy w nowy rok z nowym traktatem, lecz z tymi samymi złymi nawykami, które towarzyszyły nam wcześniej. Wciąż brakuje obecności przedstawicieli Rady na tego rodzaju debatach w pilnych kwestiach, nadal pomijamy też międzyinstytucjonalny dialog, który powinien umożliwiać nam reagowanie na tego rodzaju sprawy.
W szczególnym przypadku Filipin muszę raz jeszcze podkreślić, że chociaż sytuacja nie ma wpływu na innych, na przykład na Haiti, fakt, że w ciągu ostatniej dekady prawie tysiąc osób zaginęło lub zginęło oznacza, że występuje tam problem strukturalny, który wymaga strukturalnych środków.
Nie zawsze możemy działać w oparciu o skrócone informacje. Musimy działać w oparciu o problemy, a fakt, że obecnie ofiarami są głównie obrońcy praw człowieka i dziennikarze, oznacza nie tylko, że nie możemy przemilczeć tych sytuacji, lecz również, że musimy na nie zareagować.
Ryszard Czarnecki
(PL) Panie przewodniczący! Wizytówką Unii Europejskiej jest obrona praw człowieka. Bardzo żałuję, że ta wizytówka nie jest ważna dla prezydencji hiszpańskiej, że nie ma dzisiaj, w tej chwili, przedstawicieli Rady. To sytuacja bardzo niepokojąca, wręcz skandaliczna. Mówimy o prawach człowieka, chcemy ich bronić, tymczasem nie ma tutaj przedstawicieli Rady, nie ma przedstawicieli kraju, który kieruje Unią Europejską w najbliższym półroczu. To rzeczywiście sytuacja absolutnie nie do przyjęcia.
Bardzo krótko, bo wszyscy chcemy głosować: Filipiny to kraj o dziedzictwie chrześcijańskim odwołującym się do kultury po części europejskiej. Zwłaszcza w tym kraju powinny być przestrzegane prawa człowieka, ponieważ na tym kontynencie często nie są one przestrzegane. Musimy głośno mówić, solidaryzować się z tymi wszystkimi, którzy są dyskryminowani na Filipinach. Rolą Parlamentu Europejskiego jest zabieranie głosu w tej sprawie.
Neelie Kroes
komisarz. - Panie przewodniczący! Reprezentuje Wysokiego Komisarza i Komisję.
Masakra w Maguindanao na wyspie Mindanao, do której doszło 23 listopada zeszłego roku i w której śmierć poniosło pięćdziesiąt siedem osób, unaoczniła długotrwałe problemy z prawami człowieka na Filipinach powiązane z przypadkami zaginięcia lub niewyjaśnionego zabójstwa obywateli oraz faktycznej bezkarności sprawców.
Rząd zareagował na te wydarzenia szybko i podjął zdecydowane działania w celu ścigania sprawców. To bardzo pożądane. Ważne jest, aby przerwać kulturę bezkarności w popełnianiu takich zbrodni i położyć im kres.
Rząd podjął kilka ważnych kroków służących poprawie praw człowieka. Obecna administracja prezydent Arroyo zniosła karę śmierci i wraz z ASEAN orędowała na rzecz włączenia przepisów o prawach człowieka do niedawno przyjętej karty ASEAN.
Cel, który wciąż nie został osiągnięty, to pokojowe zakończenie czterdziestoletniego konfliktu z muzułmańskimi rebeliantami w Mindanao, które jest sprawiedliwe dla wszystkich stron. Wydaje się, że są nowe postępy i nadzieje na porozumienie jeszcze w tym roku. Należy odnotować, że masakra w Maguindanao miała formę porachunków między rodzinami politycznymi - zresztą wszystkimi muzułmańskimi - i jako taka nie była powiązana z międzywspólnotowymi konfliktami.
UE prowadzi z rządem filipińskim dialog o mocnych podstawach, w ramach którego obie strony omawiają szeroki wachlarz kwestii, w tym kwestii związanych z prawami człowieka. Negocjujemy również z Filipinami umowę o partnerstwie i współpracy, która będzie zawierać ważne zobowiązania w obszarze praw człowieka. Aktywnie wspieramy wysiłki tego kraju mające na celu poprawę poszanowania praw człowieka.
W porozumieniu z rządem uruchomiliśmy "Misję UE-Filipiny na rzecz wspierania wymiaru sprawiedliwości”. To działanie pojawiło się w odpowiednim momencie i ma na celu poprawę potencjału filipińskich władz sądowniczych, w tym policji i personelu wojskowego, aby pomóc im w prowadzeniu dochodzeń w sprawach pozasądowych egzekucji oraz ściganiu winnych morderstwa. Powinniśmy również uruchomić system monitorowania w celu poprawy zaufania. Misja EPJUST ma początkowo trwać 18 miesięcy, a jej podstawą jest instrument na rzecz stabilności, lecz może zostać przedłużona. Ponadto istnieją bieżące projekty na szczeblu lokalnym, których celem jest propagowanie praw człowieka. Obejmują one monitorowanie wdrażania międzynarodowych zobowiązań, działania mające na celu wspieranie ratyfikacji Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego i edukację wyborców.
UE pomaga również obecnie w procesie pokojowym w Mindanao, głównie wspierając usługi socjalne i działania służące budowaniu zaufania, lecz jesteśmy gotowi robić więcej w miarę postępów procesu.
Przewodniczący
Zamykam debatę. Kolejnym punktem porządku obrad będzie głosowanie.
Chciałbym przypomnieć pani poseł Lochbihler, aby złożyła poprawkę ustną w odpowiednim czasie, w trakcie głosowania.
