- Zintegrowana polityka morska (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest sprawozdanie pani poseł Gesine Meissner, w imieniu Komisji Transportu i Turystyki, w sprawie zintegrowanej polityki morskiej (IMP) - ocena dokonanych postępów i nowe wyzwania -.
Gesine Meissner
Panie przewodniczący, pani komisarz Geoghegan-Quinn, panie i panowie! Chciałabym, aby ta Izba była wypełniona po brzegi, ale nie ze względu na mnie, ani też dlatego, że jest to moje pierwsze sprawozdanie, lecz ze względu na jego przedmiot, który jest wielu ludziom nieznany, a tym niemniej wysoce istotny.
Mało kto słyszał o zintegrowanej polityce morskiej, lecz jest to temat decydujący dla nas wszystkich, ponieważ faktycznie prawdą jest, że nasza przyszłość związana jest z morzem. Łącznie 70 % powierzchni ziemi pokrywa woda. Liczba ludności wzrasta - nie w Europie, ale w innych częściach świata - i do 2050 roku wyniesie 9 miliardów. Ziemia staje się zbyt mała i wielu specjalistów już teraz dostrzega znaczący potencjał oceanów. Teraz naszym celem musi być zabezpieczenie zasobów mórz dla przyszłych pokoleń poprzez zintegrowaną politykę morską.
Jak dotąd korzystamy zaledwie z 10 % oceanów i ich zasobów, a tymczasem mamy już 50 tysięcy produktów, które pochodzą z mórz. Obecnie czyni się wysiłki w kierunku wytwarzania energii oraz pozyskiwania surowców do produkcji leków, kosmetyków oraz dla przemysłu z morza. Podczas gdy pracujemy nad budową naszej całościowej zintegrowanej polityki morskiej, powinniśmy zabezpieczyć się przed przeciwuderzeniem morza takim, jakie opisał w swej sensacyjnej noweli autor bestsellerów Frank Schätzing. Mamy okazję przekształcić gospodarkę morską w największy w całej naszej gospodarce obszar wzrostu. Dlatego też ludzie mówią dziś nie tylko o ekologicznych, "zielonych” miejscach pracy, ale też o "niebieskich” miejscach pracy i "niebieskim” wzroście. Linia brzegowa UE ma długość 23 tysięcy kilometrów, a dwie trzecie jej ludności mieszka w pobliżu morza. Ekologiczna żegluga i wytwarzanie energii na morzu to obszary, w których Europa ma rozległe doświadczenie i które można dalej rozwijać. Dlatego potrzebujemy zintegrowanego podejścia, które pozwoli nam osiągnąć te wszystkie cele przy zachowaniu wielkiej dbałości.
Których samodzielnych obszarów dotyczy zintegrowana polityka morska? Pierwszym z nich jest transport. Żeglugę można określić mianem siłowni europejskiego transportu, ponieważ 95 % światowego handlu i 40 % europejskiego handlu wewnętrznego odbywa się drogą morską, za pośrednictwem portów, wraz z ich połączeniami i zapleczem logistycznym w głębi lądu. Prognozuje się dalszy wzrost i dlatego musimy w pierwszym rzędzie zapewnić sobie możliwość ograniczenia emisji poprzez projektowanie bardziej ekologicznych statków. Kolejnym obszarem jest budownictwo okrętowe. Jak już wspomniałam, mamy ogromne doświadczenie na tym polu. Musimy uzyskać pewność, że konstruktywnie wykorzystamy to doświadczenie, aby zabezpieczyć istniejące miejsca pracy i tworzyć nowe.
Polityka morska obejmuje również oczywiście rybołówstwo i akwakulturę. Ryby to nie tylko źródło pożywienia. Dodatkowo akwakultura jest obszarem rolnictwa i rybołówstwa, który charakteryzuje się najwyższymi wskaźnikami wzrostu. Ważne, abyśmy byli tego świadomi.
W dziedzinie energetyki dzieje się na morzu i wokół morza bardzo wiele. Mamy rurociągi z ropą i gazem, platformy naftowe i przybrzeżne farmy wiatrowe. Są też plany, aby tankowce zaopatrywać w żagle, dzięki czemu mogłyby one zmniejszyć zużycie energii o 20 % w związku z wykorzystywaniem energii wiatrowej. Obszarami o ogromnym potencjale na przyszłość są energia fal i mikroskopijne glony, które można wykorzystywać w charakterze biomasy. Są to niemal niewyczerpane źródła energii.
W obszarze badań istnieje nacisk na wykorzystanie "niebieskiej” biotechnologii do rozwoju nowych leków. Mamy już środki przeciwbólowe i leki antymalaryczne, a obecnie trwają prace nad lekami przeciwnowotworowymi.
Zintegrowana polityka morska obejmuje również ochronę naszych wybrzeży, która jest bardzo ważnym obszarem. Naszym wybrzeżom zagrażają fale sztormowe. Musimy więc chronić wybrzeża - nie tylko przed falami, ale też przed ropą, piractwem i przemytem. Dodatkowo musimy radzić sobie z problemem osób poszukujących azylu we Włoszech.
Wreszcie nasze wybrzeża są też oczywiście bardzo popularnym celem dla turystów - staramy się więc wypracować dla wybrzeży koncepcję zrównoważonej turystyki.
Widzą więc państwo, że mamy tu do czynienia z wieloma samodzielnymi obszarami, które dotyczą wody. Celem zintegrowanej polityki morskiej jest pełna troski oraz - dzięki wspólnemu działaniu - pełna harmonii praca nad rozwojem tych obszarów. Wiele osób nie jest tego świadomych, ale jest to niezmiernie ważne.
Unia Europejska osiągnęła już w tym względzie bardzo wiele, ale musi uczynić jeszcze więcej. Dlatego nie skupiałam się w tym sprawozdaniu zbyt mocno na poszczególnych obszarach, lecz przede wszystkim na tym, co działo się w ciągu ostatnich kilku lat, od czasu opublikowania niebieskiej księgi z 2007 roku. Są to obszary, o których krótko wspomnę w swoim podsumowaniu.
Máire Geoghegan-Quinn
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! Chciałabym najpierw powiedzieć, że moja koleżanka, komisarz Damanaki, przebywa dziś w Portugalii w imieniu przewodniczącego Barroso. Uczestniczy tam w ważnej konferencji dotyczącej spraw morza i polityki morskiej i bardzo żałuje, że nie może być tu dzisiaj.
komisarz. - W pierwszym rzędzie powiem jednak, że ta debata stanowi dowód, iż polityka morska ma znaczenie. Chciałabym pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Meissner, tego bardzo dobrego sprawozdania.
Komisja z wielkim zadowoleniem przyjmuje to doskonałe sprawozdanie i prezentowane tam, przychylne naszej zintegrowanej polityce morskiej, stanowisko. To sprawozdanie to coś więcej, niż tylko przegląd sytuacji. Zawiera ono też ambitną, pełną otwartości i szczegółową wizję przyszłości polityki morskiej. Nie po raz pierwszy Parlament świecił przykładem, omawiając zintegrowane polityki morskie. To sprawozdanie jest efektem zasługującej na uznanie współpracy pomiędzy komisjami, która daje naszej polityce szerszy demokratyczny mandat. Otwiera ono ponadto nowe perspektywy, i to nie tylko dzięki pożądanemu udziałowi parlamentów i władz krajowych oraz regionalnych, co pomoże nadać naszej zintegrowanej polityce morskiej kształt pełnowartościowej, zdolnej do funkcjonowania polityki, dzięki której powstanie więcej lepszych i wyższej jakości miejsc pracy.
Komisja jest pewna, że zawarte w tym sprawozdaniu postulaty polityczne będą mieć pozytywny wpływ na przyszłą politykę morską z trzech ważnych powodów:
Po pierwsze, dzięki dalekowzrocznemu podejściu do morskiego wymiaru strategii Europa 2020 i zagwarantowaniu trwałego wzrostu w sektorach związanych z morzem i regionami przybrzeżnymi.
Po drugie, będą one wyznaczać drogę ku nowo pojawiającym się celom politycznym, nad realizacją których Komisja i Parlament powinny wspólnie pracować. Obejmują one podejście Europy do przeciwdziałania zmianie klimatu w regionach nadbrzeżnych i do zrównoważonej turystyki w tych regionach, wsparcie dla bardziej ekologicznej, bezpieczniejszej i konkurencyjnej żeglugi poprzez stworzenie wspólnego obszaru morskiego bez granic oraz dalsze działania na rzecz bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania wypadkom.
Po trzecie, sprawozdanie to zawiera spójny i konstruktywny pakiet propozycji dotyczących dalszych działań.
Z przyjemnością oczekuję, aby usłyszeć poglądy uczestników tej debaty.
Werner Kuhn
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rybołówstwa. - (DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz Geoghegan-Quinn! Chciałbym w pierwszej kolejności podziękować pani poseł Meissner za to, co w najpełniejszym tego słowa znaczeniu jest zintegrowaną pracą, nie tylko dlatego, że dotyczy ona zintegrowanej polityki morskiej, ale też dlatego, że obejmuje wszystkie specjalistyczne obszary. Jeśli chodzi o rybołówstwo, to chciałbym powiedzieć raz jeszcze, że rybołówstwo, i oczywiście akwakultura, składają się na znaczącą część zintegrowanej polityki morskiej. Uważam też za istotne, by wspomnieć raz jeszcze, że my w Unii Europejskiej produkujemy około 2 milionów ton produktów rybołówstwa i akwakultury, lecz sami spożywamy ich 8 milionów ton.
Należymy, jako region, do największych w świecie odbiorców eksportu produktów rybołówstwa. Dlatego też stoimy przed szczególnymi wyzwaniami, jeśli chodzi o ochronę naszych zasobów. Jednym z decydujących punktów w tym kontekście, o którym już była mowa, jest planowanie przestrzenne obszarów morskich. Jest ważne, abyśmy ustalili, jakie są priorytety. Z całą pewnością wysoki priorytet mają łowiska i obszary chronione, a także szlaki żeglugowe i - co oczywiste w tym kontekście - bezpieczeństwo na morzu. Szczególną troskę poświęcić należy bardzo ruchliwym szlakom żeglugowym.
Wiele mówiliśmy o energii ze źródeł odnawialnych. Należy tu także uwzględnić - zarówno z punktu widzenia rybołówstwa, jak i bezpieczeństwa na morzu - przybrzeżne farmy wiatrowe, które buduje się na szeroką skalę, aby wytwarzać energię. Jest to ogromne wyzwanie. Jest jeszcze jeden temat, który chciałabym poruszyć w tym kontekście. Musimy wspierać badania i rozwój w obszarze metod połowowych. Udostępniona przez Komisję Europejską kwota 50 milionów euro nie wystarczy. Chciałbym prosić panią komisarz Geoghegan-Quinn, aby zabrała to przesłanie ze sobą.
Zintegrowana polityka morska nie będzie oczywiście kończyć się na granicach Europy. Musimy współpracować z naszymi sąsiadami. Musimy tylko pomyśleć o Islandii, o Wyspach Owczych i o tym, co dzieje się tam w ostatnich latach; o regionie śródziemnomorskim, Libii i Egipcie, które są źródłem poważnych wyzwań.
Georgios Stavrakakis
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego. - (EL) Panie przewodniczący, pani komisarz! Zrównoważone korzystanie ze środowiska morskiego ma zasadnicze znaczenie dla równowagi i wzrostu w całej Europie, a zwłaszcza w krajach, których gospodarki są bezpośrednio związane z morzem.
Zrównoważony wzrost w najważniejszych sektorach, takich jak rybołówstwo i akwakultura, transport i turystyka, mogą zagwarantować obywatelom zachowanie pracy w zawodzie w przyszłości oraz dochód. Z punktu widzenia rozwoju regionalnego podstawowe znaczenie ma wykorzystanie spójności terytorialnej jako nowej podstawy dla dalszej integracji rynku wewnętrznego. Dla sektora morskiego oznacza to dalsze promowanie żeglugi morskiej bliskiego zasięgu i zapewnienie lepszych połączeń pomiędzy peryferyjnymi regionami nadmorskimi i wyspami oraz pomiędzy tymi obszarami a lądem stałym i ośrodkami gospodarczymi. To wszystko jest niezmiernie ważne dla osiągnięcia przez nas spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej.
Przyjęte w ramach zintegrowanej polityki morskiej innowacyjne podejście jest również ważne; zastąpiło ono fragmentaryczne podejście do różnych segmentów polityki morskiej. Wykorzystanie synergii będzie dla obywateli Unii Europejskiej podwójnie korzystne: wpłynie na poprawę wyników i przyniesie oszczędności finansowe.
Georgios Koumoutsakos
Panie przewodniczący! Zintegrowana polityka morska jest niezwykle ważna dla Unii Europejskiej. Potrzebujemy jej, by w pełni wykorzystać jeden z podstawowych atutów Europy: jej silnie ugruntowaną tradycję morską. Celem strategicznym zintegrowanej polityki morskiej jest wzmocnienie wiodącej pozycji Europy w sektorze badań morskich i rozwoju technologicznego, w sektorach takich, jak budownictwo okrętowe, eksploatacja zasobów morza oraz rozbudowa produkcji energii na wodach przybrzeżnych, poprzez lepszą koordynację polityk dotyczących morza.
Zintegrowana polityka morska musi wspierać niemającą sobie równych w świecie europejską żeglugę, tak by mogła ona odgrywać wiodącą rolę na szczeblu międzynarodowym. Dlatego też musimy chronić konkurencyjność naszej żeglugi jako cenny atut; jest to bardzo ważne dla Europy. Dlatego też rozwiązania przyjęte przez Międzynarodową Organizację Morską, która musi pełnić suwerenną rolę, należy stosować na szczeblu światowym.
W swoim sprawozdaniu poseł Gesine Meissner całkiem słusznie podkreśliła i przeanalizowała wagę gospodarowania morzami, nadzoru oraz planowania przestrzennego obszarów morskich. Dla tego wszystkiego istnieje jednak pewien warunek sine qua non: zgodność z Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza. W tym kontekście niezmiernie ważny jest artykuł 25 tego sprawozdania, w którym Parlament Europejski zwraca się do krajów leżących na wybrzeżach wszystkich basenów morskich, a zwłaszcza śródziemnomorskiego, o rozwiązanie kwestii dotyczących wytyczenia granic zgodnie z konwencją o prawie morza. W sprawozdaniu zwraca się uwagę na ogromne znaczenie dla Europy wyłącznych stref ekonomicznych. Pragnę pogratulować poseł Meissner doskonałej pracy i naszej współpracy oraz podziękować wszystkim kontrsprawozdawcom za ich wysiłki. Równocześnie jednak, jako gorący obrońca konkurencyjności europejskiej żeglugi, osobiście mam poważne zastrzeżenia i głębokie obawy w związku ze zgłoszoną przed kilkoma dniami przez poseł Meissner poprawką.
Knut Fleckenstein
Panie przewodniczący, panie i panowie! Na początku chciałbym pogratulować poseł Meissner tego sprawozdania i podziękować jej za ciężką pracę. Zgadzamy się z przyjętym w tym sprawozdaniu podejściem, w ramach którego nie akcentuje się sektorowej struktury polityki morskiej poszczególnych państw członkowskich, lecz zamiast tego podkreśla się wagę, jaką ma koordynacja polityki morskiej pomiędzy państwami członkowskimi i w państwach członkowskich.
Jeśli spojrzymy w przyszłość, to ujrzymy, jak dostępna na naszych morzach i oceanach przestrzeń kurczy się. Oceany są szlakami transportowymi, źródłami surowców i energii, dostarczycielami żywności i rezerwuarami wody. Oceany są wykorzystywane gospodarczo w coraz większym stopniu i to wpływa na równoczesne zwiększanie się oddziaływania na ich środowisko. Pojawiać się będą konflikty interesów, a my będziemy musieli je rozwiązywać poprzez sprawną koordynację w państwach i pomiędzy państwami.
Nie da się omówić wszystkich zagadnień, lecz chciałbym krótko wspomnieć o obszarach kontroli emisji siarki. Wprowadzenie mniej rygorystycznych ograniczeń nie było tu moim zamiarem. Gdy Komisja przedstawi swoją analizę, będziemy w stanie orzec, w jakim stopniu ograniczenia te wpłyną na przesunięcia z transportu morskiego na drogowy, zwłaszcza w regionie Morza Północnego i Bałtyku. Wtedy będziemy mogli omawiać tą sprawę dalej. Podstawowe warunki konkurencji pomiędzy północą a południem wewnątrz Unii Europejskiej będą musiały jednak pozostać zasadniczo takie same. To musi być jeden z celów Komisji.
Jest jedna kwestia, która nie całkiem nas cieszy. Długo mówiliśmy o strategicznym znaczeniu przemysłu stoczniowego w Europie. Mówiliśmy też, że w tej branży innowacyjność jest ważna, ponieważ jest to jedyny sposób na jej przetrwanie. Potrzebujemy skoordynowanej strategii na rzecz naszej polityki dotyczącej przemysłu stoczniowego. Uważam, że bardzo ważny był również apel państw członkowskich o wydzielenie pieniędzy na budownictwo okrętowe; nie poparli go jednak liberałowie i konserwatyści. Panie i panowie! Jakie formy wsparcia powinniśmy zaproponować dla przemysłu stoczniowego w Europie? Zasypywanie frazesami i dobrymi życzeniami pracowników europejskich stoczni, którzy obawiają się o swoje miejsca pracy, po prostu nie wystarczy. My, socjaldemokraci, oczekujemy w tym obszarze lepszych środków i lepszych propozycji.
Izaskun Bilbao Barandica
Panie przewodniczący! Jedna trzecia obywateli Europy mieszka w regionach nadbrzeżnych. UE jest największą morską potęgą świata. Zintegrowana polityka zgodna z celami strategii Europa 2020 pomoże nam wzmocnić naszą wiodącą pozycję.
Wymaga to jednak stosowania globalnej, międzysektorowej polityki - takiej, która będzie uwzględniać wszystkich uczestników będących przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, jak również strategie i obszary kompetencji władz lokalnych i regionalnych na obszarach nadbrzeżnych. Musimy nadal postrzegać nasze obszary nadbrzeżne i morza jako szansę.
Z tego powodu potrzebujemy wzmocnienia naszej zrównoważonej polityki rybołówstwa, uwzględniając przy tym trudności, jakich doświadczają ludzie czerpiący swe dochody z morza, którzy, nawiasem mówiąc, reprezentują wysoce odpowiedzialny sektor. Musimy wzmocnić politykę bezpieczeństwa tak, aby zapewnić ochronę statkom rybackim prowadzącym połowy na mocy umów europejskich. Oznacza to walkę z piractwem i w związku z tym wzmocnienie operacji "Atlanta”.
Musimy okazywać swoje pełne zaangażowanie na rzecz posiadającego strategiczne znaczenie przemysłu stoczniowego, który przechodzi trudne chwile z powodu konkurencji z Azji południowo-wschodniej i potrzebuje oraz oczekuje od Europy konkretnego wsparcia, którego mu obecnie brakuje.
Musimy rozwijać morskie autostrady, ograniczać emisję CO2 i dalej pracować nad rozwojem produkcji energii ze źródeł odnawialnych.
Innowacje, koordynacja międzyinstytucjonalna, odpowiednie instrumenty finansowe i wyraźnie sformułowana europejska strategia w każdym istotnym sektorze umożliwią nam osiągnięcie wzrostu gospodarczego, rozwoju technicznego i trwałego wzrostu, a także prowadzenie badań - na takim poziomie, który umożliwi tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy i ochronę tego, o co wszyscy dbamy i co wszyscy pragniemy utrzymać przy życiu: morza.
Keith Taylor
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! W imieniu grupy Verts/ALE chciałbym podziękować sprawozdawczyni, poseł Meissner, za wspólne przygotowanie tego sprawozdania i pracę nad nim wraz z innymi grupami politycznymi.
Ponieważ 71 % powierzchni Ziemi pokrywa woda, naprawdę warto jest próbować i pracować nad budową zintegrowanej polityki morskiej. Europa ma oczywiście 305 tysięcy kilometrów linii brzegowej.
Z takim zamiarem nosiła się Komisja w 2009 roku, gdy ogłosiła bardziej horyzontalne podejście polityczne do takich dziedzin, jak transport morski, środowisko morskie oraz polityki regionalne i polityka rybołówstwa.
Dziś mamy przed sobą odpowiedź Komisji Transportu i Turystyki na ten nowy kierunek, w postaci sprawozdania poseł Meissner. Będziemy popierać to sprawozdanie. Stanowi ono dobry krok we właściwym kierunku - w kierunku dbałości o nasze morskie zasoby i zrównoważone korzystanie z nich.
Uważamy jednak, że przed nami wciąż wiele pracy. Z zadowoleniem przyjmujemy zawarte w tym sprawozdaniu sugestie dotyczące ładu administracyjno-regulacyjnego na obszarach nadmorskich, ich planowania przestrzennego i nadzoru nad nimi, ram badań morskich, sieci obserwacji i gromadzenia danych oraz funduszu na rzecz infrastruktury morskiej.
Szczególnie cieszę się z tego, że sprawozdanie to obejmuje teraz zintegrowane cele w zakresie zmniejszenia emisji związków węgla oraz wsparcia na rzecz stosowania na pokładach statków odnawialnej energii słonecznej i wiatrowej.
Jeśli chodzi o dzisiejsze głosowania, chciałbym w szczególności zwrócić się do pań i panów posłów o poparcie zgłoszonej przez sprawozdawczynię poprawki, której celem jest znalezienie możliwości włączenia systemów handlu emisjami do przepisów UE i IMO.
Była to kwestia, odnośnie do której Komisja Transportu była podzielona po równo - po 20 głosów z każdej strony - tak więc poseł Meissner bardzo słusznie zadecydowała o poddaniu jej dziś pod głosowanie na zgromadzeniu plenarnym.
Chciałbym prosić państwa posłów, aby pokazali, że mają "wizję 20-20” i zagłosowali za przyjęciem poprawki sprawozdawczyni, z której wynika, że środki te są idealnie dopasowane do szerszych celów strategicznych dotyczących ograniczenia emisji CO2 i projektu "Europa 2020”.
Struan Stevenson
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Cieszy mnie, że budujemy taką zintegrowaną politykę morską, która będzie uwzględniała zasady pomocniczości, konkurencyjności, zrównoważonego wykorzystania zasobów mórz i służyła ich zachowaniu. Nie zgadzam się jednak z przywróceniem do życia pomysłu powołania europejskiej straży przybrzeżnej. Już wcześniej został on odrzucony. Nie uważam go za potrzebny. Uważam, że w dobie ograniczeń finansowych jest to aż nazbyt kosztowne.
Jestem też zdania, że dyrektywa w sprawie planowania przestrzennego obszarów morskich będzie niepotrzebnym luksusem, który moim zdaniem nie wniesie żadnej nowej wartości do procesu współpracy pomiędzy państwami członkowskimi.
Czy mogę również wspomnieć w tym kontekście o wpływie przybrzeżnych projektów wytwarzania energii z wiatru, fal i pływów, łącznie z kwestią wyznaczania chronionych obszarów morskich (MPA) oraz rybołówstwem przybrzeżnym i tradycyjnym? Nie możemy rysować linii na mapach ot tak sobie, przeznaczając ogromne obszary wód przybrzeżnych na MPA lub na potrzeby produkcji energii odnawialnej. Nie można w sposób arbitralny usuwać z tamtych obszarów łowiących na małą skalę rybaków, bez przeprowadzenia pełnych konsultacji. Wyznaczanie takich obszarów musi być procesem oddolnym, a nie odgórnym i musi obejmować konsultacje z zainteresowanymi stronami.
Jaromír Kohlíček
Po raz pierwszy nie omawiamy zintegrowanej polityki morskiej w kontekście Unii Europejskiej, lecz nadal bardzo trudno jest pogodzić ochronę środowiska, rybołówstwo, transport, energetykę, przemysł, naukę i badania oraz zawrzeć w jednym planie różne aspekty rozwoju. Sprawozdanie Komisji zawiera odpowiedź na pytanie, w jaki sposób należy realizować zawarty w niebieskiej księdze z 2007 roku plan działań. Ze sprawozdania tego wynika, że zainicjowanych bądź ukończonych zostało 56 z 65 proponowanych działań - zasadniczo w postaci aktów prawnych Komisji lub Rady.
Jednak dla regionów położonych w głębi lądu priorytetem jest powiązanie polityki morskiej z polityką lepszego, racjonalnego wykorzystania głównych europejskich śródlądowych dróg wodnych; patrz punkt 40 tego sprawozdania. W tym kontekście gros uwagi skupia się tradycyjnie na Renie, Mozie i związanym z nimi systemem dróg wodnych we Francji, Belgii, Holandii i Niemczech, w tym na połączeniu Ren-Men-Dunaj. Niestety, środkowy odcinek Dunaju poniżej Wiednia i dopływy Łaby powyżej Magdeburga zostały w tych działaniach pominięte. O wykorzystywaniu tych dróg wodnych mówi się znacznie rzadziej, a inwestycje w poprawę żeglowności pozostają na marginesie zainteresowań Komisji Europejskiej i Rady. To naprawdę szkoda, ponieważ ogromny potencjał energetyczny tych dróg wodnych pozostaje niewykorzystany, podczas gdy na rozbudowę terminali w miastach portowych - terminali służących do przeładunku towarów ze statków na środki transportu kolejowego i drogowego - kładzie się niepotrzebny nacisk, podczas gdy możliwości portów rzecznych pozostają niewykorzystane.
Oczywiście oprócz kwestii zintegrowania transportu morskiego, kolejowego i drogowego, należy koniecznie zająć się ochroną środowiska i wykorzystaniem energii w regionach nadbrzeżnych. Rozsądne byłoby przy tym postawienie dodatkowych pytań - obok tych, które zadała w swoim sprawozdaniu poseł Meissner - dotyczących dwóch innych kwestii: związku transportu morskiego z transportem rzecznym i ich wzajemnego powiązania.
Z zadowoleniem przyjmuję te liczne działania, o których mowa w sprawozdaniu. Chciałbym podkreślić potrzebę konsekwentnego stosowania trzeciego pakietu morskiego. Odnośnie do punktu 21, uważam prace nad stosowaniem ekologicznych rozwiązań przy płukaniu zbiorników na tankowcach i złomowaniu starych statków za kluczową inicjatywę na rzecz przeciwdziałania zanieczyszczeniom. Obecna sytuacja w tym zakresie jest dramatyczna. Zgadzam się ze sprawozdaniem grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordyckiej Zielonej Lewicy.
Anna Rosbach
Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować pani poseł Meissner za dobrze przemyślane i obszerne sprawozdanie, do którego niewiele można już dodać. Podobnie jak poseł Meissner, jestem zdecydowaną zwolenniczką spójności pomiędzy obszarami polityki, interdyscyplinarnych programów badań i nowych wyzwań, lecz najbardziej ze wszystkiego martwią mnie problemy związane z zanieczyszczeniem mórz.
W tej Izbie przyjmujemy tak wiele sprawozdań, że niestety często ulegają one zapomnieniu wkrótce po ich przyjęciu. Dlatego też chciałabym przypomnieć Komisji o protokole dodatkowym, przyjętym przez Parlament 26 stycznia bieżącego roku - innymi słowy prawie dziewięć miesięcy temu. Dotyczył on nawiązania współpracy między państwami członkowskimi Unii Europejskiej w celu walki z katastrofami na Atlantyku północno-wschodnim. Jest to temat, który poseł Meissner wymienia między innymi w punkcie 4 swojego sprawozdania. Do dziś nie otrzymałam od Komisji żadnej informacji zwrotnej w tej sprawie: ani o tym, czy podjęto jakiekolwiek kroki w kierunku ustanowienia takiej współpracy czy gotowości do niej państw członkowskich, ani o tym, czy sama Komisja zamierza być może ogłosić dla UE stan gotowości. Wszystko to ma miejsce pomimo wycieku ropy w Zatoce Meksykańskiej, walkę z którym dopiero co zakończyliśmy oraz pomimo zagrożenia, jakie stwarzają aż nadto przestarzałe i przerdzewiałe szyby naftowe na Morzu Północnym. Chciałabym więc teraz raz jeszcze spytać Komisję: co uczyniono, jeśli chodzi o gotowość do przeciwdziałania katastrofom na naszych morzach? Czy na przebudzenie się Europy będziemy musieli czekać, aż stanie się coś poważnego?
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Jeśli chodzi o oceany, to zaczyna brakować czasu. Jeśli będziemy nadal niszczyć je w obecnym tempie, to w końcu zniszczymy samych siebie, ponieważ 70 % tlenu na świecie produkuje morska flora. Nie wystarczy propagowanie ochrony środowiska wewnątrz UE, co zawsze czyniliśmy z takim zapałem, ponieważ dobrze wiadomo, że wiatr i fale nie uznają żadnych granic.
Stąd też naprawdę nie rozumiem, dlaczego nie wprowadzamy wyraźnych przepisów wobec faktu, że bogate uprzemysłowione kraje mogą składać swoje problemy związane z ochroną środowiska na barki krajów rozwijających się. Myślę, że potrzebujemy szczegółowych przepisów w sprawie złomowania statków. Statki, w konstrukcjach których znajdują się całe tony odpadów zanieczyszczonych azbestem, wysyłane są z Europy do Indii, Bangladeszu i Pakistanu w celu zezłomowania - i tam zanieczyszczają całe odcinki linii brzegowej. To wszystko powraca do nas w formie zanieczyszczonej żywności pochodzącej z morza, która poprzez łańcuch żywnościowy trafia na nasze stoły. Nie wspominamy nawet o robotnikach z tych krajów, którzy ryzykują życiem z powodu stosowania nieodpowiednich środków bezpieczeństwa. "Co dzień statek, co dzień śmierć”. Oto, jak robotnicy pracujący przy złomowaniu statków w indyjskim mieście Alang opisują swoją niebezpieczną pracę.
Nie mamy też żadnych jasnych przepisów dotyczących odwiertów na głębokich wodach. W tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę na bardzo rozsądne działania posła Öttingera, który stara się o wprowadzenie przepisów regulujących kwestie bezpieczeństwa na platformach wiertniczych.
Nie ma przepisów dotyczących ruchliwych szlaków morskich, takich jak Bosfor, gdzie dotychczas nie wprowadzono obowiązkowego pilotażu. Przez te cieśniny codziennie przepływają wielkie tankowce.
Kolejną pozytywną rzeczą, o której chciałbym wspomnieć, jest fakt, że kompanie żeglugowe aktywnie uczestniczą w ochronie środowiska i zwierząt morskich. Na przykład, pewna włoska firma żeglugowa zainstalowała system, który będzie zapobiegać zderzeniom jej statków z wielorybami. To byłby bardzo dobry pomysł, gdyby UE zaczęła wspierać podobne pozytywne kroki podejmowane przez firmy prywatne.
Ville Itälä
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować sprawozdawczyni za jej wspaniałą pracę, a zwłaszcza za to, że we właściwym świetle postrzega ona decyzję Międzynarodowej Organizacji Morskiej w sprawie emisji siarki. Mam nadzieję, że Komisja naprawdę uwzględni tą decyzję - decyzję, która dziś zostanie jednogłośnie przyjęta w Parlamencie.
Decyzja IMO była decyzją pochopną, podjętą bez przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko i szacunku kosztów. UE nie powinna powtarzać błędu IMO. Jeżeli dla północy zostaną wyznaczone inne limity emisji, niż dla południa, dojdzie do zakłócenia konkurencji, a przez to do złamania zasad wewnętrznych UE. Limity emisji muszą być takie same. Jestem absolutnie pewny, że jeśli do tego dopuścimy, to będzie to sprzeczne z unijnym prawem o konkurencji.
Co będzie to oznaczało na przykład dla mojego kraju? To będzie oznaczało, że branża otrzyma dodatkowy rachunek na kwotę około 1 miliarda euro rocznie. Miejsca pracy w Finlandii są zagrożone, pomimo iż robimy tutaj wszystko, aby zwiększyć liczbę miejsc pracy w UE. Mówimy o strategii Europa 2020, ale podejmujemy inne decyzje, które prowadzą do likwidacji tych miejsc.
Towary przeznaczone dla Finlandii są przeładowywane na rosyjskie statki, z których ładuje się je na ciężarówki i przewozi nimi do Finlandii, ponieważ Rosja nie zamierza ratyfikować tej decyzji IMO. To jest ostatnia rzecz, której mogłaby chcieć UE. Szwedzi już teraz zadecydowali, że zaczną przewozić ciężarówkami to, co obecnie transportowane jest drogą morską. Dlatego też podejmiemy złą decyzję: niekorzystną zarówno dla środowiska, jak i dla przyszłych miejsc pracy w Europie. Mam nadzieję, że Komisja rzeczywiście rozumie tę decyzję, którą dziś podejmujemy jednogłośnie w Parlamencie.
Guido Milana
(IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Pragnę podziękować sprawozdawczyni. Jeśli chodzi o zintegrowaną politykę morską, musimy wyjść poza etap dobrych zamiarów i nadać nowy rozmach strategii, która będzie drogą do wzrostu i rozwoju w Unii Europejskiej, umożliwi zaoszczędzenie ogromnych ilości czasu, jakie tracimy na zapobieganie katastrofom ekologicznym oraz na walkę ze zmianami klimatu i zanieczyszczeniami.
Jeszcze dziś rano poseł Pirillo przypomniał Parlamentowi o jeszcze jednym katastrofalnym wydarzeniu, do którego doszło niedawno w mieście Paola w Kalabrii. Komisja musi udowodnić, że czyni prawdziwy wysiłek, że nie tylko używa swoich narzędzi władzy, ale naprawdę wdraża dobrze ukierunkowane środki legislacyjne i wyciąga odpowiednią naukę z popełnionych w przeszłości błędów, spowodowanych często zbyt silnie ukierunkowanym na poszczególne sektory podejściem.
Jesteśmy w pełni świadomi, że jest to bardzo złożony proces, lecz znajdujemy się w bardzo trudnym i wymagającym momencie, w którym nie można pozwolić sobie na ani jedną chwilę nieuwagi i w którym odpowiednie inwestycje i wspólne mechanizmy rządzenia potrzebne są zarówno na szczeblu międzyinstytucjonalnym, jak i we współpracy międzynarodowej na rzecz lokalnych zlewisk, wśród których wyróżnia się basen śródziemnomorski, z uwagi na złożony charakter obejmującej go jurysdykcji.
Dlatego też kluczowe znaczenie będzie mieć postrzeganie basenu śródziemnomorskiego jako dobra wspólnego, które dzielą pomiędzy siebie wszystkie położone u jego brzegów państwa, w oparciu o zasadę res communis omnium, czy też wspólnego dziedzictwa. W przeciwnym razie coraz bardziej powszechna praktyka jednostronnego ogłaszania wyłącznych stref ekonomicznych lub podobnych obszarów na Morzu Śródziemnym oraz działania sprzeczne z Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza zaszkodzą koncepcji skutecznego wspólnego zarządzania.
W tym kontekście chciałbym zaznaczyć, że zaledwie przed miesiącem taka interpretacja przez Libię doprowadziła do faktycznej napaści zbrojnej na europejski statek rybacki. Błędem byłoby więc dowodzenie, że jest to tylko kwestia niewychodząca poza ramy stosunków pomiędzy Włochami a Libią.
Corinne Lepage
(FR) Panie przewodniczący! Czy mogę najpierw powiedzieć poseł Meissner, naszej sprawozdawczyni: "bardzo, bardzo dziękuję” za jej doskonałe sprawozdanie, a nade wszystko za jej doskonałą współpracę z intergrupą ds. mórz i obszarów przybrzeżnych, której przewodniczę i która dzięki uprzejmości Gesine Meissner była w stanie zagwarantować, że zostaną przyjęte poprawki o ogromnym znaczeniu dla jej członków. To sprawozdanie stwarza dla nas szansę, byśmy odnieśli się do przyszłości oraz do obecnego stanu rzeczy; jest to bardzo ważne.
Jesteśmy głęboko zdeterminowani, aby umieścić w zintegrowanej polityce morskiej (IMP) dwa elementy. Pierwszy to nadanie priorytetu ochronie środowiska morskiego i przyrody wybrzeża. Istnieje już dyrektywa ramowa, ale konieczne jest wzmocnienie innych instrumentów, w szczególności tych dotyczących zintegrowanego zarządzania strefą brzegową i planowania przestrzennego obszarów morskich.
Musimy wykorzystać następne trzy lata, aby ustanowić prawdziwą politykę wspólnotową w tym obszarze - taką, która umożliwi nam złamanie tego sztucznego podziału pomiędzy instrumentami przeznaczonymi dla obszarów lądowych, a tymi przeznaczonymi dla mórz, bo w przeciwnym razie nie znajdziemy zrozumienia u naszych obywateli. Dlatego też bardzo wiele oczekujemy w tej sprawie od komisarz Damanaki.
Druga sprawa to "niebieski wzrost”. Wszyscy jesteśmy bardzo do niego przywiązani i oczekujemy, że analiza rozpoczęta z inicjatywy Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa doprowadzi do doprecyzowania źródeł działalności i zatrudnienia w tej dziedzinie, których możemy oczekiwać.
Zwracam państwa uwagę na projekt ochrzczony mianem "Vasco da Gama”, który został uruchomiony przez regiony morskie i dziękuję poseł Meissner za jego uwzględnienie.
Isabella Lövin
(SV) Zintegrowana polityka morska to strategia bardzo pożądana, ponieważ nasze morza są ze sobą połączone, a wszystkie sektory korzystające z mórz wspólnie oddziałują na środowisko morskie. Oznacza to, że dalsze podejmowanie decyzji dotyczących środowiska morskiego bez uwzględniania skumulowanego oddziaływania na to środowisko rybołówstwa, bagrowania, żeglugi, wytwarzania energii z wiatru i fal, ruchu turystycznego i innych form działalności będzie działaniem zgubnym w skutkach i nieodpowiedzialnym.
Dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej jest środowiskowym filarem zintegrowanej polityki morskiej i stanowi, że wszystkie państwa członkowskie mają do 2020 roku osiągnąć dobry stan środowiska naszych mórz. Jeśli ma to być możliwe, to te państwa członkowskie muszą możliwie najszybciej wdrożyć taką formę zarządzania morzami, która będzie w praktyce zintegrowana, z jednym centrum decyzyjnym.
Podam państwu przykład, jak źle sprawy mogą się potoczyć, gdy różni użytkownicy morza znajdują się pod jurysdykcją różnych władz i funkcjonują na podstawie różnych przepisów. W południowej części cieśniny Kattegat w Szwecji, w desperackiej próbie ochrony ostatnich istniejących zasobów dorsza, Szwecja i Dania uzgodniły wprowadzenie ochrony tarliska dorszy. Niedawno inny szwedzki organ zadecydował, że gmina Falkenberg powinna otrzymać pozwolenie na zrzucanie ogromnych ilości materiału z bagrowania portów do morza - dokładnie w rejonie tarliska dorszy.
Państwa członkowskie mają teraz obowiązek zapewnienia do 2020 roku dobrego stanu środowiska morskiego. Będzie to możliwe tylko dzięki uporządkowaniu procesu podejmowania decyzji dotyczących mórz i zastosowaniu planowania przestrzennego obszarów morskich.
Planowanie przestrzenne obszarów morskich pozwoli nam również lepiej przekonać się, kto jest zainteresowany morzami i kto pragnie z nich korzystać oraz jasno pokazać, że wszystkich muszą obowiązywać takie same przepisy. Oceny oddziaływania na środowisko należy przeprowadzić także w kontekście działalności połowowej, przy czym należy stosować w nich zasadę najlepszej praktyki. Połowy muszą również odbywać się zgodnie z zasadą ostrożności, podobnie jak to jest konieczne w przypadku podmorskich gazociągów lub farm wiatrowych.
To będzie bardzo wielki krok we właściwym kierunku.
Marek Józef Gróbarczyk
Sprawozdanie w sprawie zintegrowanej polityki morskiej skłania do głębszej refleksji i wymaga naszej większej uwagi. Krótka prezentacja sprawozdania zgodnie z art. 48 Regulaminu oraz ograniczona możliwość składania poprawek wbrew zasadom odrzucania większości poprawek złożonych przez Komisję Europejską nie napawa nas optymizmem ani nadzieją na to, że Komisja Transportu podejdzie z pełną odpowiedzialnością do zintegrowanej polityki morskiej.
Przypomnijmy, że branża morska w Unii Europejskiej znajduje się w ogromnym kryzysie. Branżę tą niszczy dumping i konkurencja z Dalekiego Wschodu oraz przejmowanie armatorów przez tanie bandery. Dzieje się to na skutek braku istnienia europejskiej zintegrowanej polityki morskiej. Mamy do czynienia z kryzysem w przemyśle stoczniowym. Dodam, że w moim kraju w ostatnim okresie zlikwidowano dwie największe stocznie, właśnie pod wpływem nacisków Komisji Europejskiej i przy nieskutecznym działaniu rządu polskiego. Wywołało to ogromną emigrację zarobkową i powiększyło bezrobocie. Dlatego też apeluję o należyte zajęcie się zintegrowaną polityką morską i podejście do tego tematu z pełną odpowiedzialnością.
Joao Ferreira
(PT) Ogromna liczba działań i polityk sektorowych dotyczących środowiska morskiego - od rybołówstwa po transport morski, z uwzględnieniem między innymi turystyki, energetyki, nauki i technologii - wymaga zintegrowanej polityki, która będzie promować korzystne powiązanie wszystkich tych obszarów w ramach, jakie wyznacza konieczność zachowania stabilności środowiska morskiego oraz ochrona odpowiednich ekosystemów. Jest tak, ponieważ szczególne warunki lokalne i regionalne mają dla tego związku zasadnicze znaczenie, a efekty tej zintegrowanej polityki dadzą się odczuć także i na tych szczeblach. Oprócz zwykłego wdrożenia, politykę tę należy też zdefiniować dla tego szczebla, angażując do udziału zamieszkujące wybrzeże wspólnoty, które funkcjonują w będącym częścią ich życia środowisku morskim i które są od niego uzależnione. Nie wolno nam też zapominać o niezbędnej wspólnej wizji, ani współpracy, która jest nieodzowna wobec faktu, że oceany i morza są ze sobą wzajemnie powiązane i wzajemnie od siebie zależne.
Wszelkie inicjatywy Unii w tym obszarze należy realizować tak, by zabezpieczyć suwerenność i kompetencje każdego państwa członkowskiego w zakresie zarządzania jego wodami terytorialnymi i wyłącznymi strefami ekonomicznymi, a równocześnie wnosić wkład w promowanie zasobów tych wód, będących częścią ich naturalnego potencjału i częścią składową porównywalnych korzyści, jakie można z nich czerpać.
Obok innych aspektów, takich jak propagowanie badań nad morzami i rozbudowy różnych dziedzin technologii i inżynierii morskiej, takich jak budownictwo okrętowe, całościowa wizja zintegrowanej polityki morskiej musi obejmować: promowanie bardziej zrównoważonego transportu morskiego i infrastruktury portowej w ramach publicznego zarządzania nimi; promowanie takiego rybołówstwa, które zagwarantuje modernizację tego sektora oraz jego zrównoważone oddziaływanie na środowisko i zdolność do funkcjonowania pod względem społeczno-gospodarczym; odpowiednie i niezależne finansowanie, które nie będzie się wiązało z odebraniem środków Europejskiemu Funduszowi Rybołówstwa; i wreszcie rolę i szczególne cechy regionów najbardziej oddalonych.
Nick Griffin
Panie przewodniczący! Przed zasięgnięciem rady u jakiegokolwiek specjalisty mądrze jest sprawdzić historię jego pracy, aby zweryfikować jego kompetencje. Sprawozdanie w sprawie zintegrowanej polityki morskiej to po części wynik prac Komisji Rybołówstwa, tak więc zanim poprzemy jej wspaniałe plany, warto jest poddać krytycznej ocenie historię gospodarowania morzami przez Unię Europejską. Siłą rzeczy oznacza to dokonanie oceny sytuacji panującej na suwerennych niegdyś wodach Wielkiej Brytanii, potajemnie i zdradziecko przekazanych pod kontrolę europejskiej biurokracji w 1973 roku, ponieważ prawie 70 % tak zwanych "zasobów rybnych UE” to tak naprawdę brytyjskie zasoby rybne.
Jak więc miały się nasze ryby i rybacy za wspólnej polityki rybołówstwa (WPR)? Liczby mówią nam znacznie więcej, niż wszystkie te gładkie słówka w sprawozdaniu: 88 % unijnych zasobów jest przełowionych, w porównaniu ze światową średnią wynoszącą ok. 27 %. 30 % naszych gatunków ryb znajduje się oficjalnie poniżej bezpiecznych granic biologicznych, ponieważ pozostało zbyt mało dorosłych ryb, zdolnych do normalnej reprodukcji. W ramach skandalicznej polityki kwotowej WPR do samego tylko Morza Północnego wyrzuca się co roku niemal milion ton martwych ryb. Tymczasem przemysłowy proces trzebienia takich gatunków, jak dobijakowate doprowadził do załamania się populacji takich gatunków ptaków, jak maskonury.
Na południe od Europy obraz sytuacji jest równie zły. Rybacy z zachodniej Afryki, których styl życia jest od wielu pokoleń niezmienny, są niejednokrotnie zmuszeni zająć się przemytem ludzi, ponieważ statki zarejestrowane w UE przyczyniły się do skrajnego przełowienia tamtejszych wód.
Czas, aby UE przyjęła do wiadomości, że jej historia zarządzania obszarami morskimi jest najgorsza na całym świecie. Jest to typowy przykład "tragedii wspólnego pastwiska”, zjawiska, w efekcie którego wspólne zasoby są wykorzystywane w bezwzględny sposób, ponieważ każdy, kto przestrzega ograniczeń, znajduje się w niekorzystnej sytuacji z powodu działań tych, którzy nie mają skrupułów.
Czas, by przywrócić kontrolę nad morzami i łowiskami suwerennym krajom, które - jak wynika z ich dotychczasowych działań - są zdolne sprawować taki nadzór. W przypadku dwóch trzecich wód UE doprowadzonych przez Unię połowami na skraj zagłady oznacza to naród brytyjski i brytyjskich rybaków.
Luis de Grandes Pascual
Panie przewodniczący, pani komisarz, szanowni państwo! Myślę, że sprawozdawczyni, poseł Meissner, zasługuje na gratulacje. Zajmowaliśmy odmienne, a nawet sprzeczne stanowiska, lecz udało jej się znaleźć kompromisowe rozwiązania, dzięki którym dziś wypowiadamy się jednogłośnie w tej istotnej sprawie.
Panie i panowie! Komisja transportu i turystyki zadecydowała, że wszystkie morza należy chronić w podobny sposób, dowodząc, że każde inne rozwiązanie doprowadzi do powstania nieuczciwej konkurencji.
Zgadzamy się ze stanowiskiem większości, która popiera sytuację prawną, w której całą Unię obowiązują jednakowe reguły, chociaż nie będę ukrywał przed państwem, że takie rozwiązanie nieuchronnie pociąga za sobą pewien stopień niesprawiedliwości.
To oczywiste, że Morze Bałtyckie, Morze Północne i Kanał La Manche są silniej zanieczyszczone, w związku z czym moim zdaniem monitoring emisji siarki musi być tam bardziej rygorystyczny.
Środki dotyczące skrócenia czasu transportu i obniżenia kosztów przeładunku to z całą pewnością dobre inicjatywy. Niemniej będę raz za razem powtarzać: wciąż pozostało wiele do zrobienia w tym zakresie. Jeżeli nie wprowadzimy w naszych portach rozsądnej liberalizacji, to nie będą one w stanie doskonalić się w swej nowej roli, której pełnienia będzie się od nich oczekiwać w kontekście współmodalności.
Należy również z zadowoleniem przyjąć strategię ograniczania emisji CO2, mającą na celu zaradzenie pewnym następstwom zmian klimatu.
Myślę, że to jest dobre sprawozdanie i że należy je przyjąć. Nie wolno nam jednak zapominać, że to sprawozdanie pojawiło się w kontekście poważnej katastrofy - tej, która dotknęła Zatokę Meksykańską.
W związku z tym wzywa się Komisję, aby oceniła, czy w ramach zmiany rozporządzenia w sprawie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu niezbędne jest wzmocnienie roli tej Agencji pod względem prowadzenia prewencyjnych kontroli i zadań w zakresie usuwania skutków wycieku węglowodorów. Pani komisarz! Uważam, że jest to konieczna reforma. W celu wsparcia realizacji tych zadań należy wykorzystać niezbędny mandat.
Saïd El Khadraoui
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałbym zacząć od podziękowania pani poseł Meissner za jej wspaniałą pracę oraz za to, w jaki sposób udało jej się stworzyć szerokie porozumienie wokół jej sprawozdania. Jako koordynator mojej grupy, chciałbym również skorzystać z tej okazji, aby złożyć hołd pamięci naszego kolegi, posła Piecyka, który niestety zmarł dwa lata temu i który przeprowadził w tym Parlamencie pewne pionierskie prace nad wzmocnieniem zintegrowanej europejskiej polityki morskiej. Mogą nam one służyć za punkt wyjścia.
Z całą pewnością jest to złożony sektor, o wielu aspektach, i dlatego też będziemy musieli zrobić bardzo wiele, by osiągnąć nasz cel. Na początek musimy nadać temu sektorowi nową dynamikę, wprowadzając skuteczne struktury i odpowiednie środki; przecież sektor ten daje zatrudnienie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, bardzo wielu ludziom w Europie i ma szczególnie istotne znaczenie dla rozwoju naszych wybrzeży i portów.
O strukturze już była mowa - struktura ta obejmuje między innymi struktury europejskie. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) naprawdę wymaga wzmocnienia - należy nadać jej ważniejszą rolę oraz przyznać odpowiednie kompetencje i środki. Poruszono również sprawę wycieku ropy naftowej i wierceń w jej poszukiwaniu. W tym zakresie uważam, że każda następna zmiana kompetencji powinna prowadzić do wzmocnienia pozycji EMSA. EMSA powinna również odgrywać zasadniczą rolę w promowaniu współpracy pomiędzy krajowymi służbami kontroli, służbami monitorowania wybrzeża i podobnymi instytucjami w państwach członkowskich.
Na dodatek istnieje oczywiście pewna liczba poważnych wyzwań dotyczących ochrony środowiska. Żegluga wytwarza więcej zanieczyszczeń, niż to konieczne. Dlatego też istnieje w tym zakresie wiele możliwości ulepszeń. Mówimy o normach dotyczących siarki, które wszędzie powinny być takie same, oraz o systemie handlu emisjami. Wzywam więc Komisję, aby naprawdę kontynuowała naciski w tej sprawie wewnątrz Międzynarodowej Organizacji Morskiej. Dodatkowo potrzebujemy naturalnie skutecznego planowania przestrzennego.
Ostatnia sprawa: uważam, że należy również podjąć pewne kroki na szczeblu społecznym, aby przybliżyć młodym ludziom obraz tego zawodu.
Britta Reimers
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zintegrowana polityka morska to przyszłościowy obszar. Oceany są w coraz większym stopniu wykorzystywane dla potrzeb transportu, morskiej działalności gospodarczej, wytwarzania energii w strefie przybrzeżnej oraz rybołówstwa - a zatem rozwój tych obszarów wymaga koordynacji. Dostępna przestrzeń jest ograniczona i dlatego też poszczególne sektory gospodarki morskiej muszą podchodzić do współpracy mądrze i odpowiedzialnie. Korzystanie z mórz i ich ochrona nie mogą być ze sobą sprzeczne. Te dwa obszary są współzależne, ponieważ oceany mogą pomagać nam tylko wtedy, gdy są zdrowe. Chciałbym zwrócić uwagę na dobrą współpracę krajów położonych nad Bałtykiem, które pracują wspólnie nad promowaniem dynamicznego rozwoju rybołówstwa, ochrony środowiska, infrastruktury i turystyki w regionach nadbrzeżnych. Musimy nadal skupiać się na branży rybołówstwa, której pozycja jest słaba i która często uważana jest za sektor o niskim priorytecie, lecz która, z uwagi na fakt, że dostarcza nam żywności, jest istotna dla gospodarki obszarów przybrzeżnych.
Chciałabym pogratulować pani poseł Meissner tego dobrego sprawozdania.
Elie Hoarau
Panie przewodniczący! Uważam, że to sprawozdanie bardzo jasno przedstawia wyzwania, jakie stwarza środowisko morskie w kontekście rybołówstwa, akwakultury, transportu, turystyki, energetyki, górnictwa i zasobów biologicznych, a także badań nad zmianą klimatu. Istnieje znaczący potencjał rozwoju. Należy go stale strzec, chronić i umacniać, ponieważ to od niego zależy przyszłość rasy ludzkiej. W sprawozdaniu znajduje się też słuszna uwaga, że Unii Europejska jest wiodącą potęgą morską świata i że dzięki swoim najbardziej oddalonym regionom jest ona największą wyłączną strefą ekonomiczną.
Dlatego też, w świetle tego stwierdzenia, Unii Europejska jest odpowiedzialna za wdrożenie ambitnej polityki - kompleksowej polityki morskiej. Jeśli nie zrobi tego wiodąca potęga morska świata, to kto? Należy jednak powiedzieć, że ta rezolucja nie idzie w tym kierunku zbyt daleko. Mając tylko 50 milionów euro, nie można uzurpować sobie prawa do tytułu wiodącego decydenta politycznego na świecie.
Na koniec; najbardziej oddalone regiony zajmują wprawdzie uznaną pozycję strategiczną z uwagi na ich obecność na wszystkich oceanach, lecz rozsądne byłoby sprawienie, że zaczną odgrywać wiodącą rolę w szeroko zakrojonej strategii na rzecz oceanów. Niestety sprawozdawczyni nie podniosła tej kwestii, czego żałuję.
Maria do Céu Patrão Neves
(PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Oceany i morza zajmują 70% powierzchni planety, są kolebką życia, w całej historii człowieka były źródłem pożywienia dzięki rybołówstwu, a także służyły i służą komunikacji pomiędzy narodami i kulturami poprzez handel morski. Oto, gdzie możemy upatrywać źródeł koncepcji tradycyjnych form działalności związanej z morzem: w rybołówstwie i w transporcie.
Morze zyskuje obecnie nową rolę w kontekście zglobalizowanego świata, jako scena działań geostrategicznych i geopolitycznych, na której Europa odgrywa główną rolę. Co więcej, dziś żyjemy w tak zwanym okresie nowych form wykorzystania oceanów, takich jak czerpanie z ich zasobów energetycznych, mineralnych i genetycznych, które, podobnie jak rybołówstwo i transport morski wymagają holistycznego spojrzenia i skoordynowanego działania; istotnie, poseł Meissner starała się dać temu wyraz, czego jej gorąco gratuluję.
Jest niezwykle ważne, aby Unia Europejska dbała o planowanie obszaru morskiego i form jego wykorzystania, zwłaszcza w odniesieniu do regionów nadbrzeżnych, a jeszcze bardziej regionów najbardziej oddalonych. Aby zintegrowana polityka morska była czymś więcej, niż sumą swoich elementów - i aby przy tym skupiała się na rybołówstwie - ważne jest, aby ta forma działalności wchodziła w skład klastrów działalności prowadzonej na morzu tak, by można było uwzględniać dotyczące jej postulaty na drodze współpracy oraz przezwyciężać trudności wynikające z nakładania się na siebie interesów związanych z użytkowaniem przestrzeni morskiej.
Dla realizacji dotyczących tego obszaru decyzji, podjętych w trakcie szczytu w Johannesburgu w 2002 roku, nadrzędne znaczenie ma ochrona morskich regionów biogeograficznych, które z biologicznego punktu widzenia są najbardziej wrażliwe, oraz promowanie zrównoważonego rybołówstwa poprzez wykorzystanie coraz bardziej selektywnych metod. Dlatego też ważne jest, by zagwarantować, że powstaną międzysektorowe instrumenty polityczne, które będą skupiać różne sektory rozmaitych form działalności morskiej, bronić potrzebnych im warunków i szczególnych cech, jeśli chodzi o korzystanie z przestrzeni morskiej.
Ochrona oceanów to nasz obowiązek moralny w stosunku do przyszłych pokoleń.
Spyros Danellis
(EL) Pani komisarz! Niemal każda cywilizacja w historii Europy miała oparcie w morzu. Dziś na mocy traktatu lizbońskiego wprowadzone zostały nowe polityki i narzędzia służące łagodzeniu konfliktów, promowaniu dynamicznej synergii i eliminowaniu nieuczciwej konkurencji, na rzecz ochrony środowiska i tworzenia miejsc pracy. Zintegrowana polityka morska wymaga międzysektorowej, globalnej strategii zrównoważonego rozwoju obszarów brzegowych i wyspiarskich oraz mórz.
Jednym z podstawowych narzędzi racjonalnego określania form korzystania z morza jest planowanie przestrzenne obszarów morskich w wymiarze transgranicznym. Musimy zachęcać do przyjmowania jednolitych, zintegrowanych struktur zarządzania obszarami mórz na szczeblu regionalnym i do budowania strategii na rzecz makroregionów morskich Unii. Musimy przyjrzeć się perspektywie stworzenia europejskiej straży przybrzeżnej, co zapewniłoby skuteczny, zintegrowany nadzór nad morzami.
Wreszcie nikt nie może się nie zgodzić, że branża żeglugowa musi wziąć udział w działaniach na rzecz zmniejszenia emisji dwutlenku węgla. Musimy wywierać skoordynowaną presję na globalne przepisy IMO, ponieważ obawiam się, że jednostronna decyzja Europy dotycząca stworzenia systemu handlu emisjami dla żeglugi mogłaby mieć dla europejskiej żeglugi katastrofalne następstwa, ponieważ oznaczałaby odłożenie w czasie wprowadzenie właściwego rozwiązania, czyli przepisów międzynarodowych; nie można przy tym zapominać, że żegluga jest par excellence formą działalności międzynarodowej.
Debora Serracchiani
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem wdzięczna Gesine Meissner za jej sprawozdanie dotyczące zintegrowanej polityki morskiej. Zgadzam się z nią, że istnieje potrzeba wzmocnienia transportu morskiego i przemysłu stoczniowego, ochrony regionów nadbrzeżnych oraz promowania działań innowacyjnych i badawczych.
Dziś transport morski odgrywa w handlu zasadniczą rolę. Stąd też musimy zachęcać do współpracy małe i wielkie porty funkcjonujące nad tym samym basenem morskim. Może to umożliwić bardziej płynny handel. Ponadto, aby zapewnić intermodalność transportu, musimy inwestować w porty i lądową infrastrukturę portową, zwłaszcza w portach, które można połączyć za pośrednictwem europejskich korytarzy.
Ostatnia sprawa: uważam za istotne, abyśmy nie przeoczyli innej kwestii: bezpieczeństwa w portach. Należy ujednolicić wszystkie przepisy dotyczące bezpieczeństwa we wszystkich europejskich portach. Umożliwi to lepszą ochronę transportu morskiego i zapobieganie szkodliwemu wpływowi nieuczciwej konkurencji na te porty, które naprawdę muszą ponosić większe wydatki dla zagwarantowania wyższego poziomu bezpieczeństwa.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Rozwój zintegrowanej polityki morskiej to bezwzględna konieczność z uwagi na przyjęte w przeszłości fragmentaryczne podejście, które doprowadziło do nieskutecznych działań i konfliktów w tym obszarze. W swoim sprawozdaniu poseł Meissner powtarza postulat Parlamentu Europejskiego dotyczący wprowadzenia zintegrowanego, spójnego i wspólnego procesu podejmowania decyzji odnośnie do oceanów, mórz, obszarów nadbrzeżnych i sektorów gospodarki morskiej. Zintegrowana polityka morska umożliwia zastosowanie międzysektorowego podejścia do zarządzania obszarami morskimi, ułatwiając identyfikowanie i wykorzystanie obszarów synergii pomiędzy należącymi do tej dziedziny politykami Unii Europejskiej.
Projekt rozporządzenia zawiera program, który zapewni stabilne ramy utrzymania pomocy, jaką przyznano inicjatywom w tym obszarze i umożliwi bardziej spójne wykorzystanie środków przeznaczonych na rozwój mórz i obszarów przybrzeżnych. Niestety jedynym realnym i możliwym do wdrożenia rozwiązaniem w zakresie finansowania w panującym dziś klimacie gospodarczym był skromny wkład finansowy, jaki przekazała UE. Tym niemniej mam nadzieję, że ta metoda finansowania umożliwi osiągnięcie celów zintegrowanej polityki morskiej zarówno w perspektywie krótko- jak i średnioterminowej.
Luís Paulo Alves
(PT) Panie przewodniczący! Propagowany w strategii Europa 2020 inteligentny wzrost możemy osiągnąć tylko wtedy, gdy umiejętnie zmobilizujemy różnoraki potencjał, będący nieodłącznym elementem europejskiej różnorodności.
Unii Europejska posiada największą w świecie wyłączną strefą ekonomiczną, o powierzchni 25 milionów kilometrów. Mamy 32 tysiące kilometrów wybrzeży, w sąsiedztwie których żyje jedna trzecia naszej ludności. Wybrzeża te wytwarzają 40 % naszego produktu krajowego brutto i mają 95 % udział w naszym handlu zagranicznym. Te ostatnie liczby powinny zmobilizować Komisję i Radę do działania w takim sensie, że bez zintegrowanej europejskiej polityki morskiej nie będą one w stanie uzyskać inteligentnego wzrostu, niezbędnego dla powodzenia strategii "Europa 2020”.
Pragnę zwrócić tu szczególną uwagę na potencjalne bogactwa biogenetyczne i mineralne znajdujące się w głębinach naszych mórz oraz w ich dnie i o których niewiele dziś wiemy; zwrócę też uwagę na potrzebę zwiększenia naszych wysiłków badawczo-rozwojowych w tych obszarach.
Michael Theurer
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz Geoghegan-Quinn, szanowni państwo! Musimy chronić światowe oceany jako ekosystem. Jednak oceany i pojęcie globalizacji wzajemnie się nie wykluczają. Szlaki żeglugowe są podstawą naszego dobrobytu, ponieważ są to arterie światowego handlu. W tym kontekście mamy wiele do zrobienia, aby uzyskać gwarancję, że będziemy chronić środowisko i że nasze szlaki żeglugowe będą bezpieczne.
W przyszłości będziemy musieli również zabezpieczyć nasze dostawy surowców. Naukowcy prognozują, że cenne surowce można znaleźć na morskim dnie i w samym morzu. Ważne jest ich pozyskiwanie w sposób przyjazny dla środowiska.
Trzecim aspektem, któremu chciałbym się przyjrzeć, jest związek pomiędzy oceanami a śródlądowymi drogami wodnymi. Uważam za istotne ustanowienie połączenia z transportem na śródlądowych drogach wodnych. W tym kontekście zasadniczą rolę odgrywa rozwój żeglugi na Dunaju. Jako najdłuższa rzeka w UE, w połączeniu z kanałem Ren-Men-Dunaj, może on połączyć Morze Czarne z Morzem Północnym. Powinniśmy pracować na rzecz powiązania zintegrowanej polityki morskiej z działaniami związanymi ze śródlądowymi drogami wodnymi.
Gerard Batten
Panie przewodniczący! Dla nikogo nie powinno być zaskoczeniem, że UE pragnie zintegrować politykę morską podobnie, jak zamierza integrować wszystko inne w całej Europie, w każdym aspekcie życia i polityki publicznej.
W 2007 roku skierowałem do brytyjskiej Agencji Morskiej i Rybołówstwa zapytanie o to, ile ryb łowionych jest na brytyjskich wodach. Powiedziano mi: "nie możemy wyróżnić wód brytyjskich. Teraz określane są one jako część wód WE”. Tak więc Wielka Brytania nie ma już własnych wód terytorialnych.
Być może stosowne byłoby omówić dziś tę sprawę, ponieważ jestem pewien, że wszyscy państwo wiedzą, że dziś mija 205 rocznica bitwy pod Trafalgarem, stoczonej 21 października 1805 r., kiedy to admirał lord Nelson i wielu innych dzielnych ludzi oddało swe życie za to, by Brytania mogła pozostać wolnym i niepodległym państwem. Jego ostatnie słowa brzmiały: "Dzięki Bogu, spełniłem swój obowiązek”. Posłowie należący do UKIP spełnią dzisiejszego popołudnia swój obowiązek i będą głosować przeciwko tej propozycji.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Wciąż wiemy zbyt mało o ekosystemach morskich, a wiele obszarów - zwłaszcza głębin morskich - to tylko białe plamy na naszych mapach. A tymczasem morza i oceany są jednym z największych wyzwań bieżącego stulecia i to nie tylko dlatego, że zaopatrują nas w żywność i białka. Ich roli w systemie klimatycznym, a więc i ich wkładu w dobrobyt rasy ludzkiej, nie można nie doceniać.
Przykład Wielkiej Rafy Koralowej dowodzi, że ekosystemy morskie potrafią się odradzać, jeżeli zostaną zastosowane niezbędne środki ochrony środowiska. Na chronionych obszarach tej rafy populacja ryb tylko w ciągu dwóch lat wzrosła o od 30% do 75%. Biorąc pod uwagę, że ponad 40% ludności świata mieszka w odległości mniej niż 100 kilometrów od morza i w związku z tym jest zagrożonych tsunami, z dużym zadowoleniem przyjmuję plan wdrożenia wspólnej europejskiej strategii zapobiegania katastrofom dla naszych obszarów przybrzeżnych. Jednak ustanowienie odmiennych limitów emisji na wodach UE jest sprzeczne ze zintegrowaną polityką morską, której celem jest uwzględnienie wszystkich czynników. W tym obszarze musimy postępować konsekwentnie.
Petru Constantin Luhan
(RO) Znaczenie zintegrowanej polityki morskiej jest kwestią nie podlegającą dyskusji wobec faktu, że Unia Europejska jest światową potęgą morską numer jeden, a 40% PKB UE wytwarzanych jest w rejonie mórz i obszarów przybrzeżnych. Przy realizacji celów tej polityki należy poświęcić szczególną uwagę specyficznym cechom regionalnym otaczających Europę mórz. Każdy obszar morski jest unikalny i wymaga indywidualnej uwagi. Pozwoli to na zbudowanie trwałej harmonii pomiędzy jego użytkownikami.
Równocześnie musimy dopilnować, aby w perspektywie następnego okresu programowania polityka ta mogła korzystać z odpowiednich środków finansowych. Powstanie w ten sposób nowe podejście, mające na celu stworzenie warunków dla optymalnego, zrównoważonego rozwoju wszystkich form działalności morskiej, obejmującego wszystkie baseny morskie. Pomoże to nam uzyskać znacznie większe korzyści oraz zoptymalizować wpływ na środowisko.
Kriton Arsenis
(EL) Panie przewodniczący, pani komisarz! Sprawozdawcy i posłowie przedstawili wyczerpujący opis treści zintegrowanej polityki morskiej. Chciałbym skupić się na sprawie emisji, których źródłem jest żegluga. Nie będzie to oczywiście łatwe zadanie, lecz musimy włączyć emisje z żeglugi do planów ograniczenia całkowitych emisji. Dla zapewnienia skuteczności należy potraktować tę sprawę priorytetowo w ramach międzynarodowej umowy IMO. Jeżeli nie uda się osiągnąć porozumienia na forum tej organizacji, to oczywiście powinniśmy poważnie rozważyć przyjęcie środków regionalnych na szczeblu UE. Jak mówił poseł Danellis, nie będzie to łatwe zadanie, i jeżeli mamy mieć jakieś szanse na sukces, to musimy naśladować przykład lotnictwa.
Środki te należy stosować w odniesieniu do portu zawinięcia statków handlowych i musimy zadecydować, w jaki sposób opodatkować emisje. System handlu emisjami okazał się dość skomplikowany i nieskuteczny. Musimy znaleźć rozwiązanie proste, lecz skuteczne. Może to być podatek od dwutlenku węgla lub inne metody hybrydowe, które będą proste i skuteczne.
Werner Kuhn
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym raz jeszcze zwrócić uwagę na strategię transportową Unii Europejskiej. Naszym celem jest przeniesienie towarów z dróg na morze i zapewnienie skutecznych i przyjaznych dla środowiska środków transportu. Jednak w niektórych obszarach żeglugi nie wolno nam wyznaczyć tak ambitnych celów środowiskowych, jak w przypadku obszarów kontroli emisji siarki na Bałtyku i Morzu Północnym, ponieważ koszty transportu drastycznie wzrosną. Posłowie Itälä i Fleckenstein już o tym mówili. Chciałbym wezwać panią komisarz Geoghegan-Quinn, aby oceniła przygotowywaną obecnie z wielką starannością analizę. Nie chcemy przenosić transportu z powrotem z morza na szosy i chcemy uczciwej konkurencji w północnej Europie, w Unii Europejskiej i w regionie śródziemnomorskim. To jest jeden z zasadniczych wymogów.
W sprawie bezpieczeństwa na morzu ja również chciałbym powiedzieć, że powinno ono odgrywać w zintegrowanej polityce morskiej bardziej istotną rolę w odniesieniu do bardzo ruchliwych szlaków żeglugowych i cieśnin. Jak wspomniał jeden z kolegów posłów, na przykład w Rowie Kadeta i w cieśninie Bosfor należałoby w przyszłości wprowadzić obowiązkowy pilotaż. Tam, gdzie przepływają wielkie tankowce i bardzo różne towary, obowiązkowy pilotaż wpłynie na zwiększenie poziomu bezpieczeństwa.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Żegluga i przemysł stoczniowy znacząco przyczyniają się do sukcesu gospodarczego krajów UE i świadczą wartościowe usługi na rzecz przemysłu europejskiego i światowego, jak również konsumentów.
Gratuluję poseł Meissner jej sprawozdania. Pragnę podkreślić znaczenie obszaru morskiego bez granic. Równocześnie wzywamy Komisję i państwa członkowskie, aby oceniły znaczenie małych portów morskich i zapewniły im ochronę, rozbudowały sieć żeglugi morskiej bliskiego zasięgu w celu zminimalizowania odległości w transporcie lądowym, wspierały prace badawczo-rozwojowe nad różnymi rodzajami transportu, sposobami obchodzenia się z ładunkiem oraz rozwiązaniami logistycznymi służącymi skróceniu czasu transportu i kosztów obsługi oraz wsparciu rozwoju infrastruktury portowej i zapewnieniu intermodalności.
Rada Europejska powinna zwrócić się do Komisji Europejskiej o przygotowanie unijnej strategii dotyczącej Morza Czarnego, kładąc przy tym nacisk na geostrategiczne znaczenie Morza Czarnego. Niestety Morzu Czarnemu poświęcano dotychczas zbyt mało uwagi, a ma ono dla Unii Europejskiej znaczenie geostrategiczne.
Pat the Cope Gallagher
Panie przewodniczący! Rozwój zintegrowanej polityki morskiej jest niezwykle ważny dla gospodarki irlandzkiej, europejskiej i - co oczywiste - światowej. Dla przemysłu irlandzkiego, jako gospodarki funkcjonującej na wyspie, transport morski jest prawdziwym fundamentem.
Ponad 99 % - powtarzam: 99 % - całego wolumenu irlandzkiego handlu przewożonych jest drogą morską. Szacuje się, że w irlandzkiej morskiej infrastrukturze przemysłowej zatrudnionych jest około 8 tysięcy osób, które rocznie wytwarzają w gospodarce dochód w wysokości ponad 1,5 miliarda euro.
Sektor ten zapewnia irlandzkiej gospodarce połączenia z pozostałymi częściami Europy i świata. Ma strategiczne znaczenie dla mojego kraju i dla uzdrowienia irlandzkiej gospodarki. Błyskawicznie rozwijający się sektor morski wymaga ujednoliconego podejścia na szczeblu europejskim, a wzrost w różnych dziedzinach działalności prowadzonej na morzu, takich jak transport morski, rozwój, akwakultura i turystyka, w połączeniu z nowymi formami korzystania z mórz, takimi jak technologie podwodne, wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych na wodach przybrzeżnych i biotechnologia morska, powodują zwiększoną presję na już i tak ograniczoną przestrzeń morską.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie przewodniczący! Zintegrowana polityka morska to przekrojowa polityka regionalna i sektorowa, a zatem polityka rybołówstwa i akwakultury musi być jej częścią i to nie na zasadzie podporządkowania jej innym obszarom polityki. Wszyscy musimy zajmować się problemami dotyczącymi środowiska i gospodarki, które mają wpływ na całe społeczeństwo, a w szczególności na sektor rybołówstwa: nowymi technologiami, narzędziami połowowymi, gospodarowaniem gatunkami, programem gospodarki morskiej mającym na celu stworzenie większej liczby i lepszej jakości miejsc pracy, wysokiej jakości dostawami, stosunkami międzynarodowymi ukierunkowanymi na zapobieganie piractwu i wspieranie zarządzania morzem - takiego, które jest pozbawione barier oraz problemów ze stabilnością, jak w przypadku Islandii.
Oto, co winniśmy zrobić, jeżeli mamy zmierzać w kierunku zintegrowanej polityki morskiej oraz pracować na rzecz środowiska i stabilności.
Mario Pirillo
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zintegrowana polityka morska pełni rolę o charakterze horyzontalnym: obejmuje ona różne aspekty, od ochrony środowiska do badań nad morzami.
Zintegrowana polityka morska nie przewiduje monitorowania granic międzynarodowych mórz terytorialnych pod kątem nielegalnych połowów i prób przekraczania tych granic. Mam nadzieję, że aspektowi temu poświęcimy wiele uwagi w kontekście funduszy przydzielonych na potrzeby wdrażania tej polityki i że środki te pomogą we wzmocnieniu kontroli dzięki użyciu nowoczesnych systemów nadzoru, takich jak służby Globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa (GMES).
Horyzontalność, która cechuje zintegrowany transport morski zostanie zagwarantowana - mam nadzieję, że wraz z najbliższym pakietem finansowania - przez budżet UE, a nie przez środki przeznaczone na rybołówstwo, które są wykorzystywane na potrzeby konkretnych działań. Jestem bardzo wdzięczny sprawozdawczyni za ten ważny tekst i mam nadzieję, że Komisja i Rada w całości uwzględnią nasze wnioski.
Przewodniczący
Bardzo panu dziękuję, pośle Pirillo. Nie wliczyłem pana uwag wstępnych do czasu przeznaczonego na wystąpienie, ponieważ to, co pan powiedział, jest ważne. Mogę jednakże zapewnić państwa, że wszyscy wiceprzewodniczący czynią w tym kierunku ogromne wysiłki. Chciałbym zaprosić pana do wspólnego udziału w takim oto konkursie: będziemy wyciągać z kapelusza nazwiska posłów tej Izby i zobaczymy, który z nas lepiej je wymawia. Było nie było, w gorących chwilach błędy czasem się zdarzają i chciałbym prosić pana o wyrozumiałość.
Inés Ayala Sender
(ES) Panie przewodniczący! Dziękuję panu za pańską wspaniałomyślność. Chciałabym bardzo gorąco pogratulować pani poseł Meissner jej doskonałej pracy oraz umiejętności uwzględnienia wniosków i poprawek naszych kolegów.
Jestem szczególnie wdzięczna za dwie konkretne poprawki. Pierwsza z nich to ta, w której zaapelowano do Komisji o polepszenie warunków pracy osób pracujących na morzu oraz o ostateczne przetransponowanie do prawa UE Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) o pracy na morzu. Poprawka ta obejmuje również propozycję dotyczącą programu kwalifikacji i szkoleń dla marynarzy, który będzie przewidywał w szczególności rekrutowanie ludzi młodych i uwzględnienie państw trzecich.
Jestem również wdzięczna za poprawkę, w której wzywamy Komisję, aby pomogła państwom członkowskim we wdrażaniu programu lokalizowania i tworzenia map znajdujących się pod wodą wraków statków oraz pozostałości będących częścią historycznego i kulturowego dziedzictwa Europy. Pochodzę z Hiszpanii, kraju, u którego wybrzeży spoczywa ogromna liczba zabytków. Program ten ułatwi zrozumienie i badanie tego podwodnego dziedzictwa i pomoże zapobiec plądrowaniu, umożliwiając jego należytą ochronę.
Myślę, że te dwa aspekty, wspólnie z doskonałymi propozycjami pani poseł Meissner, będą odgrywać ważną rolę w budowaniu nowej świadomości problematyki morza, tak potrzebnej Europie.
Máire Geoghegan-Quinn
komisarz. - (IT) Panie przewodniczący! Wiem, że na początku tej debaty poseł Meissner wyraziła rozczarowanie, że na sali jest tak mało posłów. Myślę, że powinna być bardzo zadowolona, że w tej debacie wzięło udział 37 mówców.
Istotnie, odbyliśmy bardzo ożywioną debatę, która zaowocowała nowymi pomysłami, mającymi zachęcać nas, byśmy mierzyli jeszcze wyżej, jeśli chodzi o forsowaną przez nas politykę morską. Musimy zarządzać finansami UE przeznaczonymi na sprawy morskie w kontekście projektu rozporządzenia Komisji Europejskiej w sprawie finansowania zintegrowanej polityki morskiej w latach 2011, 2012 i 2013. Celem proponowanego finansowania, a dokładnie 50 milionów euro, jest kontynuowanie pracy podejmowanej od 2007 roku w kierunku znoszenia barier politycznych i stwarzania przestrzeni dla synergii poprzez tworzenie powiązań pomiędzy wszystkimi dziedzinami polityki mającymi wpływ na obszary morskie, takimi jak transport, rybołówstwo, służby celne i ochrona środowiska morskiego.
Komisja cieszy się na współpracę z Parlamentem nad terminowym wprowadzeniem tego rozporządzenia w życie, co umożliwi nam realizację naszych przyszłych działań w ramach zintegrowanej polityki morskiej. Ponadto, nadzór morski to ważna nowa inicjatywa, wprowadzona w celu zaprojektowania ogromnej przemiany, jaka zajdzie we wszystkich przyszłych działaniach organów administracji morskiej prowadzonych na morzach i która ma na celu uruchomienie w ramach domeny morskiej UE wspólnego środowiska służącego wymianie informacji.
Komunikat Komisji dotyczący tej inicjatywy został wydany dopiero wczoraj. Jest on kulminacją intensywnej pracy, w wyniku której powstał sześcioetapowy plan działań w kierunku szybkiej integracji w dziedzinie nadzoru morskiego, która jeszcze kilka miesięcy temu wydawała się skrajnie trudna.
Przejdę teraz do pewnej liczby podniesionych tu konkretnych kwestii. Jeśli chodzi o emisje siarki, Komisja jest w pełni świadoma obaw zgłaszanych przez przedstawicieli branży co do wpływu, jaki mogą mieć nowe normy dla paliwa okrętowego przyjęte w 2008 roku przez IMO. Z tego właśnie powodu Komisja zaapelowała o przyjęcie umowy IMO, którą następnie uznała, a która - jak się obecnie ocenia - przyczyniła się do ograniczenia emisji dwutlenku siarki nawet o 90%, a co najważniejsze, do ograniczenia emisji wtórnych cząstek stałych nawet o 80 %.
W ciągu kilku najbliższych miesięcy Komisja przedstawi projekt dotyczący dostosowania prawodawstwa UE do tej decyzji IMO. Projektowi temu towarzyszyć będzie szczegółowe sprawozdanie, w którym przedstawione zostaną między innymi wyniki naszej oceny ex-post wpływu tej decyzji IMO, jak również możliwe środki, jakie Komisja mogłaby przedsięwziąć dla złagodzenia niepożądanego oddziaływania na ten sektor.
Poseł de Grandes Pascual zwrócił uwagę na sprawę basenów morskich. UE jest świadoma tego, że w różnych basenach morskich panuje odmienna sytuacja i pracuje nad odpowiednimi dostosowanymi do konkretnych potrzeb strategiami dla każdego z basenów morskich.
Wreszcie poseł Rosbach wraz z innymi zwróciła uwagę na sprawę systemu zapobiegania katastrofom. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu jest odpowiedzialna za monitorowanie bezpieczeństwa żeglugi. W chwili obecnej nie posiada ona zdolności prawnej do wprowadzania regulacji w obszarze katastrof ekologicznych, lecz trwają dyskusje - w kontekście aktualnego rozszerzenia lub odnowienia przez Komisję mandatu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu - nad tym, czy w nadchodzących latach agencja ta powinna otrzymać szersze uprawnienia. Parlament będzie oczywiście zaangażowany w tę problematykę jako najważniejszy uczestnik.
Na koniec, jako europejska komisarz odpowiedzialna za badania, innowacje i naukę, byłam bardzo zadowolona, słysząc, jak kilku posłów poruszyło tu, w tej Izbie, kwestię związku pomiędzy polityką morską w ujęciu ogólnym a badaniami na potrzeby polityki morskiej w ujęciu szczegółowym. W ubiegłym tygodniu prezydencja belgijska zorganizowała w Ostendzie bardzo ważną konferencję właśnie w tej sprawie, na którą przybyli pracujący w tym obszarze naukowcy. Jest to bardzo ważny filar naszych zintegrowanych polityk morskich.
Chciałabym raz jeszcze podziękować pani poseł Meissner za jej wyczerpujące i dalekowzroczne sprawozdanie. Uważam, że teraz możemy z nową energią i ufnością działać w kierunku wdrożenia wszystkich przyszłych inicjatyw na rzecz mórz.
Dziękuję państwu i przepraszam tłumaczy, jeżeli mówiłam zbyt szybko.
Gesine Meissner
Panie przewodniczący! Myślę, że to dobrze, że pani liczyła, pani komisarz Geoghegan-Quinn. Nie wiedziałam, ile było wystąpień, ale 37 to naprawdę dużo. Chciałabym podziękować wszystkim posłom, którzy wzięli udział w dzisiejszej debacie. Na samym początku zapomniałam też podziękować wszystkim kontrsprawozdawcom za ich pracę. Współpracowaliśmy bardzo konstruktywnie i była to dla mnie duża przyjemność. W tym sprawozdaniu zawarłam bardzo wiele tematów, ponieważ dla mnie bardzo ważne jest posiadanie w tym kluczowym obszarze przekonującej większości.
W wielu wystąpieniach na różne tematy podkreślali państwo, że potrzebujemy wspólnych działań w dziedzinie badań, planowania, wdrażania i kontroli działalności morską poprzez wspólne zrządzanie, planowanie przestrzenne i monitoring. Wszakże o tym traktuje to sprawozdanie. Jest to jednak bardzo zróżnicowany temat.
Chciałabym teraz omówić kilka spośród wystąpień. Poseł Fleckenstein zwrócił uwagę na problem emisji siarki. Uwzględniliśmy go w tym sprawozdaniu, ponieważ dla nas ważne było, by nie wystąpiły zakłócenia konkurencji; musimy jednak dopilnować, aby żegluga była bardziej przyjazna dla środowiska. Jednak to, co powiedział pan o budownictwie okrętowym, pośle Fleckenstein, nie jest całkowitą prawdą. Nie jest tak, że liberałowie i konserwatyści nie chcieli uwzględnić tej kwestii. Chodziło o sposób realizacji: czy powinniśmy stworzyć na szczeblu europejskim nowy fundusz służący do remontowania starych statków, czy też powinniśmy wprowadzić jakąś strategię. Takie jest obecne brzmienie.
Podniesiona została również kwestia moich poprawek, które wprowadziłam, aby ująć w sprawozdaniu handel uprawnieniami do emisji. W komisji zostały one odrzucone bardzo niewielką większością, lecz moim zdaniem wszyscy jesteśmy przekonani, że musimy dalej iść tą drogą. Dlatego mam nadzieję, że obszary te otrzymają wsparcie.
Panie pośle Kohlíček! Powiedział pan, że trudno jest powiązać wszystkie te obszary, lecz ja wiem, że to możliwe. Grupa przedstawicieli zainteresowanych stron i przedsiębiorców z różnych dziedzin działalności morskiej spotyka się dwa razy w roku, by dzielić się pomysłami. Są to wybitni gracze na szczeblu europejskim. Wszyscy bardzo cenią sobie możliwość spotkania się.
W mojej ostatniej uwadze odniosę się do faktu istnienia tak wielu różnych regionów. W swoim sprawozdaniu uwzględniłam sytuację wysp; to nieprawda, że zostały one pominięte. Jedynym obszarem, którego nie objęły strategie, jest Morze Północne. Mieszkam najbliżej Morza Północnego i dlatego też chciałabym wspomnieć, że gdy mówimy o Morzu Czarnym, Śródziemnym i Dunaju, nie powinniśmy zapominać o Morzu Północnym.
Na koniec chciałabym wyrazić swoje podziękowania w szczególności za stwierdzenie, że powinniśmy wziąć na siebie moralną odpowiedzialność za morze i za przyszłe pokolenia. Oto, dlaczego wybrałam tytuł: "Potrzebujemy nowej świadomości morza”. Jeżeli dalej będziemy nad tym pracować, to możemy osiągnąć bardzo wiele.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym poruszyć pewną kwestię regulaminową. Pragnę podziękować panu przewodniczącemu za zamknięcie dzisiejszej debaty na kwadrans przed głosowaniem, ponieważ jest to godny sposób zakończenia debaty - taki, który umożliwia nam spokojne zakończenie wystąpień i daje posłom czas na zajęcie miejsc. Wczoraj się to nie udało i planowanie było dalekie od naszych oczekiwań. Dziś wszystko jest jak należy i mam nadzieję, że pan przewodniczący weźmie to pod uwagę w przyszłości i będzie przewidywać w porządku dziennym wystarczająco dużo czasu pomiędzy zakończeniem debaty a rozpoczęciem głosowania.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dziś o godzinie 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Maria Da Graça Carvalho
To ważne, by UE zapewniła ochronę swoich wybrzeży. Niezbędne jest też, aby na mocy obowiązującego prawodawstwa uczynić bezpieczniejszymi prace w zakresie poszukiwania i wydobycia ropy naftowej.
Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) dostarcza wsparcia i pomocy technicznej w zakresie przygotowywania i stosowania unijnego prawodawstwa dotyczącego bezpieczeństwa na morzu i jego ochrony, jak również zanieczyszczenia powodowanego przez statki.
W czerwcu bieżącego roku przedłożyłam komisarzom Oettingerowi, Kallasowi i Georgiewej pisemną sugestię, aby rozszerzyć mandat EMSA w sposób umożliwiający stworzenie mechanizmów nadzoru nad bezpieczeństwem na europejskich platformach naftowych zlokalizowanych na Morzu Północnym, Morzu Czarnym i Morzu Śródziemnym oraz uczynić ją odpowiedzialną za zapobieganie katastrofom ekologicznym związanym z poszukiwaniem ropy. Propozycja ta pozwala na uzyskanie ekonomii skali na poziomie zasobów finansowych, ludzkich i technicznych.
Z zadowoleniem przyjmuję odpowiedź komisarzy, która dowodzi ich otwartości na zmianę przepisów dotyczących EMSA i rozszerzenia jej mandatu w zakresie interweniowania w trakcie zdarzeń, którym towarzyszy zanieczyszczenie morza. Raz jeszcze wzywam Komisję Europejską, aby rozszerzyła mandat EMSA, co zagwarantuje nam ochronę naszych wybrzeży.
Vilja Savisaar-Toomast
na piśmie. - (ET) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jak dobrze wiadomo, Międzynarodowa Organizacja Morska wprowadziła na mocy załącznika VI do konwencji MARPOL różne wymogi dotyczące ilości siarki dla różnych regionów. Morze Bałtyckie, Morze Północne i Kanał La Manche zostały ogłoszone obszarami kontroli emisji siarki; dla tych regionów ustanowiono bardziej rygorystyczne wymogi, pozwalające na znaczne ograniczenie zanieczyszczenia. W regionach tych od 2015 roku można będzie używać paliw okrętowych tylko wtedy, gdy zawartość siarki nie będzie przekraczała 0,1 %, podczas gdy dla innych regionów zawartość siarki nie będzie mogła przekraczać 0,5 % począwszy od 2020 roku. Sprawę tę poruszono również w trakcie posiedzenia Międzynarodowej Rady Morskiej, które odbyło się 24 września w Tallinie, w moim kraju. Jestem zdania, że przedstawienie przez Unię Europejską własnych wymogów, które nie będą obowiązywać państw trzecich, nie będzie właściwym rozwiązaniem; w ten sposób sami narzucimy sobie nierówną konkurencję w sektorze morskim. Tę sytuację należy rozwiązać na szczeblu międzynarodowym, tak aby wprowadzone wymogi były realistyczne i dotyczyły wszystkich statków pływających po Morzu Bałtyckim, a nie tylko statków z państw członkowskich UE. Dodatkowo wprowadzenie irracjonalnych norm pociąga za sobą przeniesienie przewozu towarów z morza z powrotem na drogi, co jest znacznie bardziej niebezpieczne i szkodliwe dla środowiska. Tak więc popieram stanowisko rządów Estonii i Finlandii oraz Stowarzyszenia Armatorów Wspólnoty Europejskiej w tej sprawie - decyzja Międzynarodowej Organizacji Morskiej wymaga przeglądu; powinna ona wprowadzać równe reguły dla wszystkich regionów UE i pływających tam statków.
Traian Ungureanu
na piśmie. - Jako sprawozdawca w sprawie strategii UE dla Morza Czarnego z żalem dostrzegłem, że w unijnej zintegrowanej polityce morskiej (IMP) kwestie dotyczące Morza Czarnego są niemal ignorowane. Chociaż Morze Czarne zostało uwzględnione w koncepcji IMP w 2007 roku, to konkretne działania UE w tym wymiarze wydają się opóźniać. Pilnie wzywam Komisję Europejską, aby zdwoiła wysiłki na rzecz opracowania w ramach tej polityki podejścia czarnomorskiego. IMP to ważne narzędzie umożliwiające spójną odpowiedź na szanse i wyzwania związane z basenami morskimi w UE, ukierunkowane na kompleksowy rozwój stref przybrzeżnych. Jestem głęboko przekonany, że Morze Czarne, jako morze położone częściowo na terytorium UE, a także państwa położone na jego wybrzeżu pilnie potrzebują właściwego zastosowania tego narzędzia. Międzynarodowy wymiar IMP jest kluczowym elementem skutecznej jej realizacji w regionie czarnomorskim, do którego należy między innymi siedem krajów spoza UE. Parlament Europejski przygotowuje obecnie sprawozdanie w sprawie ustanowienia strategii UE dla Morza Czarnego. Mam nadzieję, że Komisja będzie śledzić realizację tej inicjatywy i postrzegać tę przyszłą strategię jako ważną podstawę dla zintensyfikowanej realizacji IMP w regionie czarnomorskim.
