Conclusies van de Europese Raad over economische governance (28-29 oktober) (voortzetting van het debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de conclusies van de Europese Raad over economische governance (28-29 oktober).
Kathleen Van Brempt
Voorzitter, als je naar het debat vandaag luistert, dan valt er iets op, met name de grote vraag - die bijna voor alle fracties belangrijk is - om economische governance. De overeenstemming is maar ogenschijnlijk, want er is een bijzonder groot verschil in de manier waarop je economische governance interpreteert. Als je kijkt naar de manier waarop de Raad dat doet - dat zie je ook in de conclusies van de Raad - dan is dat een eenzijdige focus op wat de Raad vindt dat nodig is, met name besparen, besparen en nog eens besparen. Het is bijna een ideologie die verheven wordt tot een economische wetmatigheid: als je maar genoeg bespaart, dan komt alles wel weer goed. Dat is niet de manier waarop wìj economische governance interpreteren. Integendeel. Er zal iets heel anders nodig zijn, en niet alleen onze fractie zegt dat. Kijk naar economen, kijk naar de Financial Economical Times van gisteren, toch niet direct een socialistische propagandakrant, die zegt 'als je alleen maar bespaart, dan ondermijn je al redelijk zwakker wordende economieën en dat heeft tot gevolg dat het steeds moeilijker wordt om de schuld terug te betalen'. Wat je nodig hebt, is ook investeren. Een heel mooi en voor de hand liggend voorbeeld van wat nodig is, is een toename van de participatiegraad. Dan kun je je schulden terugbetalen. In al onze lidstaten. Maar dan moet je durven investeren in opleiding, moet je durven investeren in de combinatie tussen gezin en arbeid. Als je kijkt naar de besparingen in de verschillende lidstaten, dan wordt er nu net in dat soort investeringen gesneden. Er is een visie nodig, een visie op economisch beleid, en op grond dáárvan zet je de middelen in om dat te doen. Op dat moment kijk je hoe je het best vorm geeft aan het stabiliteitspact. Ik denk dat dat het grote verschil is tussen hoe wij en de Raad kijken naar economic governance.
Paulo Rangel
(PT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, mijnheer Barroso, uiteraard wil ik zeggen dat het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) duidelijk is: het vinden van een oplossing voor de ernstige crisis waarin Europa terecht is gekomen, is alleen mogelijk door de economische governance en de communautaire methode uit te breiden. We twijfelen er niet aan dat méér communautaire methode, méér economische governance en instrumenten die passen bij een echte gemeenschappelijke munt in de eurozone de enige manier vormen om deze crisis het hoofd te bieden en aan te pakken. Dat betekent echter dat alle instellingen - de Raad, de Commissie en het Parlement - het publiek moeten laten zien dat ze hun verantwoordelijkheden serieus nemen. Het moet worden gezegd dat in elk geval de grootste fracties in het Parlement bereid zijn om openlijk samen te werken door de communautaire methode uit te breiden, economische governance in te voeren en de nodige voorwaarden te scheppen om de gemeenschappelijke munt de crisis in Europa te laten overleven. Vandaag is ook duidelijk geworden dat hetzelfde geldt voor de Commissie en haar voorzitter, die heeft laten zien dat hij niet het schoothondje van de Raad of het Parlement is, maar de Europese belangen behartigt, in tegenstelling tot wat de socialisten en mevrouw Ferreira beweren.
Het is aan de Raad om in december zijn verantwoordelijkheid te nemen. Daar rekenen we op, evenals op een ondubbelzinnige betrokkenheid bij de Europese dialoog, mijnheer Van Rompuy.
Marietta Giannakou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat het permanent steunmechanisme waartoe is besloten een positieve stap vooruit is. Wat echter ontbreekt is een strategische planning, een planning waarin een economische unie en natuurlijk ook economische governance voorkomen.
De Europese Unie is ontstaan doordat er destijds sterke regeringen waren. De economische crisis is ontstaan doordat er zwakke regeringen waren, regeringen die toelieten dat de economische automatismen van de economische globalisering de plaats innamen van de politieke besluiten waaraan onze Gemeenschap juist zo'n behoefte heeft om te kunnen blijven functioneren.
Europa kent al vijftig jaar welvaart. Wij zijn verplicht om die welvaart voor de burgers voort te zetten en veilig te stellen. Het is dus wel duidelijk dat we moeten blijven groeien. De vraag is echter hoe wij moeten groeien in een tijd waarin alles verandert in het mondiale systeem. Wat is Europa nu? Wat zal het in de toekomst zijn? Moet Europa een ruimte van industrieën, kleine en middelgrote ondernemingen, diensten, kortom een exportkatalysator zijn? Zo ja, dan hebben wij behoefte aan een sterker Europa, en niet aan achterdocht en intergouvernementeel handelen, zoals wij de laatste tijd zo vaak hebben gezien.
Het is overduidelijk dat bepaalde landen zich niet hebben gehouden aan het stabiliteitspact. Zoals de heer Reinfeldt vorig jaar december in antwoord op een vraag van mij heeft gezegd, is er maar één land dat het stabiliteitspact naar de letter heeft nageleefd en heeft geen enkel ander land zijn beloften gestand gedaan.
Dus moeten wij allen tezamen steun geven aan de landen die op dit moment in de maalstroom van de crisis worden meegesleurd, want waar halen de grote landen als puntje bij paaltje komt hun macht vandaan? Mijns inziens halen ze die uit de gezamenlijke aanwezigheid van de kleine landen in een Europees systeem. Trouwens, niemand onder ons zou de kosten van een ontbrekend Europa kunnen dragen.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de sleutel om de economische crisis te boven te komen ligt in het trekken van bindende conclusies uit die crisis, want deze is allereerst een vertrouwens- en verantwoordelijkheidscrisis. Vertrouwen is gebaseerd op een redelijk evenwicht van inkomsten en uitgaven.
Al meer dan twintig jaar is het grootste deel van Europa gewend vandaag te leven en te consumeren ten koste van morgen en zelfs overmorgen - ten koste van de volgende generaties, waarvan de omvang drastisch daalt. Ten tweede zijn we gewend regels op het gebied van stabiliteit op een heel liberale manier te behandelen. Wanneer de grote staten dat kunnen doen als het binnenlands nodig is, is het voor de andere staten eenvoudiger om dat voorbeeld te volgen. Daarom wordt, om het beginsel van de begrotingsdiscipline te versterken en het in alle ernst te herstellen, het streven naar een evenwichtige begroting de test voor de geloofwaardigheid van Europa.
Ten derde is er duidelijk behoefte aan teugels en tegenwichten. Ik kan alleen maar blij zijn met de goedkeuring door de Raad van de conclusies over Europees economisch bestuur, de activering van de schuldencriteria en de mogelijkheid van een vroeg interventiemechanisme. Maar wat we echt nodig hebben - en daarin steun ik de conclusies van mijn collega de heer Verhofstadt - is echt economisch bestuur en echt automatische sancties - sancties die aankomen. We kijken uit naar de kadervoorstellen van de Commissie over de toekomstige crisismechanismen volgende maand.
Elena Băsescu
(RO) Mijnheer de Voorzitter, ik zou het nieuwe pakket maatregelen om de begrotingsdiscipline te versterken en het economisch toezicht te verbreden willen toejuichen. Ik vind dat de voorgestelde maatregelen nodig zijn vanwege de verschillen die tussen de lidstaten zijn opgemerkt met betrekking tot de naleving van het fiscaal beleid en het begrotingsbeleid. Als gevolg daarvan heeft de economische crisis een verontrustende kijk op verschillende landen opgeleverd, waaronder Roemenië.
Ik meen dat de belangrijkste vernieuwing de ontwikkeling van een nieuw macro-economisch toezichtkader is. Hierdoor zullen onevenwichtigheden en risico's die ontstaan gemakkelijker worden ontdekt.
De aanneming van het verslag over economische governance dat door de taskforce onder leiding van de heer Van Rompuy is opgesteld, betekent een belangrijke stap. De tenuitvoerlegging ervan zal een nieuw en stevig kader voor crisisbeheer scheppen.
Ik zou ook het belang willen noemen van de regelgeving die ervoor moet zorgen dat de nationale begrotingen voldoen aan de fiscale normen van de EU. In de praktijk betekent dit dat de nationale begrotingen niet langer de fiscale regelgeving van de EU uit de weg kunnen gaan.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Mijnheer de Voorzitter, het aanstaande Hongaarse voorzitterschap staat voor de enorme uitdaging om zo snel mogelijk de wijziging van het Verdrag van Lissabon en de invoering van het economisch bestuur af te ronden. De lidstaten buiten de eurozone slaan verbijsterd gade hoe de eurozone in haar voegen kraakt. We zijn gebonden aan het toetredingsverdrag en onze verdere aansluiting hangt af van de vraag of het rijkere deel van Europa zich stabiliseert en of de communautaire solidariteit het wint van het nationaal egoïsme.
Vol bezorgdheid en medeleven kijken we naar de Ierse crisis en de problemen in Griekenland, Portugal en Spanje. We wachten af of de eurozone ineenstort. De Raad heeft met de gebruikelijke grote vertraging uiteindelijk een goede beslissing genomen. De invoering van economisch bestuur kan een nieuwe fase inluiden in de geschiedenis van de Europese integratie, maar de verwezenlijking daarvan is vol obstakels en complicaties. Ik vertrouw erop dat het Hongaarse voorzitterschap er alles aan zal doen om succes te waarborgen.
Ilda Figueiredo
(PT) Mijnheer de Voorzitter, in Portugal wordt de grootste algemene staking in twintig jaar gehouden. Dit protest volgt op even grote stakingen in verschillende andere EU-lidstaten, waaronder Griekenland en Frankrijk. Wat is het antwoord van de leiders van de Raad en de Commissie? Ze negeren de protesten tegen hun asociale beleid en blijven maar vasthouden aan het beleid dat ertoe heeft bijgedragen dat we ons in deze situatie bevinden. Ze verbloemen het feit dat de kwetsbaarheid van de euro rechtstreeks het gevolg is van hun beleid: liberalisering van de kapitaalmarkten, onbeperkte financiële speculatie en de eis van nominale convergentie door middel van het stabiliteits- en groeipact. Ondertussen wordt de werkelijke divergentie tussen de verschillende economieën groter, bereiken de werkloosheid en de armoede ondraaglijke niveaus en nemen de sociale spanningen toe. Hoe lang blijven ze zeggen dat we deze route moeten volgen? Wat moet er gebeuren om ervoor te zorgen dat er met dit beleid wordt gebroken en we onze aandacht richten op productie, banen en de waardering van arbeid?
Jaroslav Paška
(SK) Mijnheer de Voorzitter, de bijeenkomst van de Europese Raad, eind oktober, vond plaats in een moeilijke context. Alle lidstaten zijn bezig hun economisch beleid bij te stellen met als doel het slechte economische tij zo snel mogelijk weer te boven te komen en weer enige economische groei te genereren.
Na Griekenland en Ierland lopen nu ook andere leden van de eurozone het risico in betalingsproblemen te komen. We dienen ons terdege te realiseren dat in een dergelijke penibele situatie regeringsleiders uiterst moeilijk tot besluiten zullen kunnen komen waarmee ze instrumenten om de economie in hun land zelf mede aan te sturen en te reguleren, uit handen geven en tal van bevoegdheden op dit vlak in handen zouden leggen van de Europese instellingen.
Daarom moeten we met de nodige omzichtigheid met elkaar aftasten wat onze ideeën zijn ten aanzien van de manier waarop we Europa op zo veilig en snel mogelijke wijze weer uit de huidige problemen kunnen krijgen. We mogen daarbij de inspanningen van de regeringsleiders om hun land met behulp van hun bevoegdheden en kennis en kunde uit de problemen te helpen, zonder daarbij in conflict te komen met Europese belangen, niet kleineren.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad heeft de versleten kreet herhaald dat alle vormen van protectionisme en alle verschuivingen van de wisselkoers die gericht zijn op concurrentievoordeel moeten worden vermeden.
De omarming van het globalisme door de Europese Unie heeft ervoor gezorgd dat de Europese landen het slachtoffer zijn geworden van concurrentie van opkomende economieën, in het bijzonder China, waarmee we niet kunnen concurreren. Deze economieën lappen internationale octrooien en auteursrechten aan hun laars en laten hun werknemers werken voor minimale lonen en gebruiken soms zelfs slavenarbeid. China houdt de waarde van zijn valuta kunstmatig laag om zijn goederen nog goedkoper te maken.
Europese landen moeten individueel - dat heeft mijn voorkeur - of collectief hun werkgevers en werknemers beschermen tegen deze oneerlijke concurrentie. De wisselkoersen moeten niet kunstmatig worden verlaagd om een concurrentievoordeel te behalen en ze moeten ook niet kunstmatig op hetzelfde niveau - de euro - worden gehouden tot collectief nadeel van de landen in de eurozone. Als de waarde van de valuta's van noodlijdende landen had mogen dalen, zou er herstel zijn gevolgd.
Jean-Pierre Audy
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, mijnheer Barroso, ik wil om te beginnen het probleem van de overheidsuitgaven op Europees niveau aansnijden.
Ik vraag me af of het gezien de grote uitdagingen waarvoor wij staan, niet tijd wordt voor een uitvoerig debat tussen onze nationale collega's en het Europees Parlement over het communautariseren en samenbrengen van onze overheidsuitgaven. Ik noem het voorbeeld van de heer Lamassoure: wij hebben 27 legers en geen vijanden, één douane-unie en 27 administraties, onderzoeksprogramma's die 15 tot 20 keer zijn gefinancierd zonder coördinatie, trans-Europese netwerken die met elkaar verbonden dienen te worden, energienetwerken, en de lijst is nog veel langer.
Ik stel voor dat wij een onafhankelijke instantie belasten met de controle van de overheidsuitgaven op de volgende drie niveaus: Europees, nationaal en lokaal uitvoeren. Het resultaat van die controle zou aan de leden van nationale parlementen en het Europees Parlement gepresenteerd kunnen worden met het oog op een uitvoerig debat over de overheidsuitgaven, en de Europese Rekenkamer en de 27 nationale rekenkamers zouden hiermee belast kunnen worden.
Dit idee wilde ik opperen om ervoor te zorgen dat onze overheidsuitgaven op Europees niveau beter worden geanalyseerd en beheerd.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Mijnheer de Voorzitter, er werd vol verwachting uitgezien naar de Europese Raad en de manier waarop de Europese regeringsleiders de problemen als gevolg van de economische crisis zouden aanpakken. Zoals ik reeds meerdere malen heb benadrukt, dient er niet uitsluitend gekeken te worden naar de begrotingen. De structurele onevenwichtigheden die alleen maar ernstiger zijn geworden door de crisis, betreffen niet alleen schulden. Indien we een mechanisme tot stand brengen waarmee niet ook de overige aspecten worden aangepakt, hoeven we er niet bijster veel van te verwachten.
Verder werd er gesproken over de vraag of de begrotingstekorten als gevolg van de pensioenhervormingen wel opgenomen moeten worden in het totale tekort. We spreken hier over aanscherping en systematisering van de regels, maar hebben het tegelijkertijd meteen weer over uitzonderingen daarop. Zelfs al waren de pensioenhervormingen zo hard nodig - ikzelf denk van niet - als wordt beweerd, ook dan zouden er nog andere voorbeelden van succesvolle ingrepen kunnen worden gevonden. Wie moet dan beoordelen wat belangrijker en minder belangrijk is, en waarom?
Ik geloof beslist dat we geen debat over uitzonderingen moeten beginnen terwijl we nog praten over stelselwijzigingen.
John Bufton
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen een paar opmerkingen maken met betrekking tot wat er vanochtend is gezegd door voorzitter Van Rompuy en voorzitter Barroso. Het lijkt erop dat ze allebei in een ontkenningsfase verkeren - ze ontkennen het feit dat de eurozone in crisis is en dat we op de rand van de afgrond staan. Heel veel mensen daar ontkennen dat. Word toch in vredesnaam eens wakker.
De mensen zien dit vanuit hun thuisland en ze beseffen dat er niet zo veel mensen in deze zaal zijn. Dit is de grootste crisis die u ooit hebt meegemaakt en ik zeg u dat dit ernstig is. Ik vraag de heer Barroso en de heer Van Rompuy: zeg mij, als u over een paar minuten zult spreken, wat uw plan B is. Er moet een plan B zijn, of laat u de zaak gewoon op haar beloop tot alles verloren is? Ik denk dat dit de grootste crisis is die we ooit hebben gehad. In het hele spectrum zijn de lidstaten getroffen. U bent het de mensen verschuldigd om een plan B te hebben. Zeg alstublieft dat u dat hebt.
Ildikó Gáll-Pelcz
(HU) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, graag spreek ik mijn vreugde uit over het feit dat tijdens het overleg het belang van stelselmatige pensioenhervormingen is erkend. Binnen de kaders van het stabiliteits- en groeipact worden echter niet alle spelers gelijke kansen geboden.
Ook Hongarije protesteert tegen discriminatie en heeft de Europese Unie opgeroepen de kosten van pensioenhervormingen in aanmerking te nemen bij de berekening van staatstekorten. Tenzij men landen met keuzevrijheid wil discrimineren, moeten mijns inziens de betalingen aan particuliere pensioenfondsen in aanmerking worden genomen bij de vaststelling van het begrotingstekort. Deze kwestie vraagt dringend om een oplossing. Het is goed nieuws dat er al tijdens de vergadering van de Raad in december een mogelijkheid wordt geboden om dit bevredigend te regelen. Ik wil u vragen een non-discriminatoir politiek besluit te nemen en dit zo snel mogelijk naar de Commissie te sturen, zodat het wetgevingsproces zo spoedig mogelijk kan beginnen en vervolgens op voor iedereen geruststellende wijze kan worden afgerond.
Antigoni Papadopoulou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, Griekenland, Ierland, Portugal en Spanje ondergaan de gevolgen van de economische crisis. Het hek is van de dam en er is maar één uitweg, namelijk maatregelen. Met achterdocht en euroscepsis draag men niet bij aan het overwinnen van de internationale economische crisis.
Integendeel, wat wij nu juist nodig hebben is communautaire solidariteit, politieke wil, visie, vertrouwen in de dynamiek van Europa en vooral gecoördineerd optreden, maatregelen voor veranderingen op nationaal maar ook communautair niveau, meer werkgelegenheid, meer groei, fast-tracking, meer banen, de verwezenlijking van de EU-strategie, stroomlijning en sanering van het vennootschapsbestuur, transparantie in het economisch bestuur, controle op de nationale statistieken, een permanent mechanisme voor crisisbeheer in de Europese Unie, ten behoeve van de Europese burgers wel te verstaan!
De crisis gaat ons allen aan, niet enkel de daardoor getroffen landen. Waar wij nu behoefte aan hebben is communautaire solidariteit en gecoördineerd optreden.
Barry Madlener
Voorzitter, de eurozone is nu aan het instorten, en meneer Barroso moet die instorting begeleiden. Want het jarenlang geven van miljarden steun aan landen als Griekenland, Spanje, Portugal en Ierland heeft er niet toe geleid dat die zwakke economieën kunnen concurreren met de sterke economieën van Duitsland en Nederland. Die miljarden aan steun heeft geleid tot onacceptabel gedrag van socialisten. Zo is een derde van de Griekse beroepsbevolking ambtenaar; de tsunami van niet-westerse immigranten naar Europa heeft ieder land ook miljarden gekost, en die immigranten zitten nu werkloos thuis. Het gedrag van vooral socialisten. Weet u nog? Spanje dat een paar jaar geleden een miljoen illegalen heeft gelegaliseerd, zit nu met een werkloosheid van 20%. Nu opnieuw moeten wij, de sterkere economieën, miljarden steun bieden aan deze landen, maar dat is slechts een pleister voor de korte termijn. Voor de lange termijn zal de vraag zijn of wij bereid zijn om de zwakke landen structureel te blijven steunen met miljarden belastinggeld. Het antwoord daarop is nee. Dus ik wil meneer Barroso vragen: is niet het herinvoeren van de eigen munt, de Griekse drachme, en ook voor Ierland, de enige langetermijnoplossing waarmee wij uit de problemen kunnen komen? Wordt deze oplossing ook serieus besproken met die landen?
Seán Kelly
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als Iers EP-lid vind ik het niet prettig om hier vanochtend te zijn en bijna elke spreker naar Ierland te horen verwijzen vanwege onze economische situatie, vooral omdat we een paar jaar geleden nog zo ongeveer werden gezien als het uithangbord van economisch succes in de Europese Unie.
Toch denk ik dat er in Ierland vastbeslotenheid bestaat om de zaken op te lossen en ik denk dat de grote meerderheid van de mensen de steun van onze Europese vrienden en collega's zou verwelkomen.
We kunnen hier een paar dingen van leren. Ik denk dat de heer Farage er niet ver naast zat toen hij zei dat het te wijten was aan de domheid en hebzucht van de Ierse politici, die deel uitmaakten van het kapitalisme en de vriendjespolitiek met de banken en regelgevende instanties die dit voor een groot deel hebben veroorzaakt. We moeten lessen leren. Maar iets anders wat heel belangrijk zal worden, is dat de toezichtarchitectuur die op 1 januari wordt ingesteld moet werken, zodat de stresstests en dergelijke voldoende zijn om in de toekomst te signaleren wat er gebeurt en om de mensen te stoppen als ze te ver gaan.
Zigmantas Balčytis
(LT) Mijnheer de Voorzitter, het is heel goed dat we nu beginnen te praten over een belangrijk thema, namelijk het gezamenlijk beheer van de economie van de toekomst. Ik geloof dat we binnenkort ook een mogelijk gemeenschappelijk belastingsysteem zullen bespreken. Bovendien kunnen we nu zien wat de negatieve gevolgen zijn van een sterkere wisselkoers van de euro en diverse andere factoren. Ik was vandaag nogal teleurgesteld over het feit dat zes maanden geleden een bankentest is uitgevoerd en dat de resultaten daarvan nog niet bevestigd zijn. Dit laat eens te meer zien dat wij in de Europese Unie niet over betrouwbare informatie beschikken. Zonder betrouwbare informatie zullen we echter ook geen manieren vinden om uit deze behoorlijk complexe situatie te komen. Ik wil de Europese Commissie daarom verzoeken haar voorstellen in de toekomst actiever te presenteren, omdat de situatie complex is en enorme inspanningen en financiële middelen zal vergen en misschien ook wel een totaal ander begrip van economische, financiële en andere vormen van toezicht.
Milan Zver
(SL) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, mijnheer Barroso, ik wil graag kort iets zeggen. Voor mij is de situatie vrij duidelijk: wie heeft schuld aan de enorme crisis waar we mee kampen? Het deel van de banksector dat zaken deed zonder reële dekking en dat te veel risico's nam. Maar ook anderen hebben schuld. Denk aan bepaalde Europese regeringen die overconsumptie en een soort verdelende mentaliteit onder hun burgers hebben bevorderd.
We hebben vandaag twee redeneringen gehoord. Er zijn leden die oproepen tot meer solidariteit, alsof ze zeggen "help ons, alstublieft!”, en we hebben degenen die met name oproepen tot meer verantwoordelijkheid, nu we langzaam uit de crisis komen. Het zou niet juist zijn als degenen die deze enorme crisis hebben veroorzaakt nu zoeken naar formules om deze op te lossen. Degenen die kritiek hebben op aanzienlijke bezuinigingen zijn duidelijk op de verkeerde weg.
Onder deze omstandigheden is het alleen maar terecht dat belastingbetalers uit die landen die met de huidige situatie worden geconfronteerd, hun stem mogen laten horen.
Petru Constantin Luhan
(RO) Mijnheer de Voorzitter, ik juich het feit toe dat het verslag over economische governance een nieuwe grondslag biedt voor het opzetten van een levensvatbaar systeem voor de wijze waarop we in dit opzicht functioneren.
Ik meen dat de aanbevelingen die in het verslag worden gedaan over robuustere instellingen voor een veel effectievere economische governance, zoals de oprichting van nationale openbare instellingen die onafhankelijke analyses, beoordelingen en voorspellingen met betrekking tot interne kwesties op het gebied van het begrotingsbeleid verschaffen, de grondslag vormen voor de ontwikkeling van een transparant Europees systeem.
Ik acht het van essentieel belang dat elke lidstaat de kans wordt geboden om aan te tonen op welke grondslag alle voorgestelde binnenlandse begrotingsmaatregelen worden geanalyseerd en beoordeeld, zodat er geleidelijk een aanpak ontstaat die op vertrouwen en wederzijds begrip is gebaseerd.
Ik bevestig nog eens de noodzaak om specifieke maatregelen te nemen die economische governance gemakkelijker maken en gebaseerd zijn op gedegen, transparante kennis en een open debat over alle in de lidstaten genomen binnenlandse maatregelen die gevolgen kunnen hebben op EU-niveau.
Elisa Ferreira
Mijnheer de Voorzitter, dank u dat u mij het woord geeft, maar ik heb een beroep gedaan op de "blauwe kaart”-procedure omdat ik door de heer Rangel rechtstreeks werd uitgedaagd, en daarom had ik graag eerder het woord gehad.
Ik wil van deze gelegenheid gebruikmaken om de heer Rangel te vragen om ons allemaal uit te leggen welke concrete verschillen hij met betrekking tot het beheer van de staatsschulden ziet tussen het voorstel van kanselier Merkel en de voorstellen van de Commissie, en ons te vertellen waarom het eerste voorstel van de Commissie inzake het beheer van de staatsschulden, dat een echt Europees voorstel was, zonder enige discussie of openbaar debat terzijde werd geschoven toen het besef doordrong dat het niet overeenkwam met de belangen van Duitsland.
Paulo Rangel
Mijnheer de Voorzitter, ik wil heel kort opmerken dat er geen enkele twijfel bestaat over het feit dat er in het Europese proces natuurlijk voortdurend onderhandelingen plaatsvinden tussen de instellingen, maar dat de Commissie altijd op het standpunt heeft gestaan dat de communautaire methode in ere moet worden gehouden en de eenheidsmunt moet worden versterkt. Er zijn natuurlijk altijd leden die in het Parlement nationale politiek willen bedrijven, zoals mevrouw Ferreira.
Diogo Feio
(PT) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie staat voor belangrijke hervormingen. Daarom moet er een antwoord op de crisis worden gegeven en moet de gemeenschappelijke munt in stand worden gehouden, met eigen regels die van toepassing zijn op alle lidstaten. Het Parlement heeft al een leidende rol op zich genomen met betrekking tot de economische governance, waarbij het pleit voor nauwere samenwerking tussen de 27 lidstaten om de groei te bevorderen, en heeft een duidelijk standpunt over de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact en de solidariteit tussen de lidstaten. Als zodanig is het Parlement de eerste instelling die wijst op de noodzaak om een fonds op te richten voor de schulden van de verschillende landen die de EU uitmaken. We zullen daarom blijven samenwerken met de Commissie - waarvan we de voorzitter welkom heten - en we hopen ook te blijven samenwerken met de Raad. Op dit moment worden er zes verslagen besproken en we zullen daarover een heel duidelijk standpunt innemen.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal twee concrete vragen beantwoorden en ook een algemene opmerking maken na het debat dat vanochtend heeft plaatsgevonden.
Allereerst een vraag die is gesteld door de heer Schulz: een belangrijke vraag over de Ierse stresstests. Ik wil het volgende zeggen. De gemeenschappelijke methodologie van de stresstests is op Europees niveau afgesproken; deze was zeer rigoureus, met negatieve macro-economische scenario's. De tenuitvoerlegging van de tests was echter de verantwoordelijkheid van de nationale toezichtautoriteiten. Deze werd op het niveau van de Europese Unie gecoördineerd door het CEBT, maar de Europese Unie had daar geen bevoegdheden voor. Ik wil onderstrepen dat de Europese Unie als zodanig zo'n verantwoordelijkheid tot nu toe niet had. Dat gaat in januari veranderen. De nieuwe architectuur van financiële regulering en financieel toezicht zal dan operationeel zijn, na voorstellen van de Commissie en overeenstemming met de Raad en het Parlement.
We krijgen de drie Europese instanties voor microprudentieel toezicht, voor bankzaken, effecten en verzekeringen, en het Europees Comité voor systeemrisico's voor macrofinanciële stabiliteit en de daaraan verbonden risico's. Dat zal ons veel sterkere hulpmiddelen en een betere infrastructuur opleveren om deze tests de volgende keer op een meer uniforme, rigoureuze en coherente manier uit te voeren. Daarom wil ik dit punt onderstrepen. Voor de crisis beschikten we nog niet over de instrumenten die we nu aan het maken zijn.
Dan kom ik bij het tweede onderwerp met betrekking tot de manier waarop we nu omgaan met enkele gevoelige kwesties zoals het permanente crisismechanisme. Ik wil duidelijk maken dat het niet mijn bedoeling was dit punt ter sprake te brengen, maar aangezien er een concrete vraag was, moet ik die beantwoorden.
De staatshoofden en regeringsleiders hebben met eenparigheid van stemmen - ik herhaal: met eenparigheid van stemmen - besloten te vragen om een permanent crisismechanisme met interventie van de particuliere sector. Ik was een van degenen die de Europese Raad hebben gewaarschuwd voor de risico's van het ter sprake brengen van deze kwestie zonder de juiste voorbereiding en communicatie. Maar de kwestie is ter sprake gebracht en er is een besluit over genomen en nu moeten we daar zo verantwoordelijk mogelijk mee omgaan. Daarom ben ik van mening dat enkele van de opmerkingen die hier vandaag zijn gemaakt echt niet helpen.
We leven nog steeds in zeer moeilijke omstandigheden. Wat we naar mijn mening nodig hebben, is actie, niet nog meer opmerkingen. We hebben te maken met zeer gevoelige wereldwijde financiële markten. Sommige opmerkingen kunnen het effect van een zichzelf vervullende voorspelling hebben. Het helpt daarom niet om te gaan speculeren over landen die mogelijk in gevaar zijn. Wat we die landen moeten vragen, is het ten uitvoer leggen van alle maatregelen die nodig zijn om financiële en begrotingsstabiliteit tot stand te brengen.
Daarom ga ik niet speculeren over een plan B. We doen, samen met voorzitter Van Rompuy, ons werk, we bespreken de kwesties op verantwoordelijke wijze met de lidstaten. Met betrekking tot de rol van de Commissie wil ik nogmaals heel duidelijk zijn. De Commissie - en dat hebben de meesten van u erkend - heeft altijd ambitieuze voorstellen ingediend. Wij zijn voorstanders van ambitieus economisch bestuur voor Europa.
Maar uiteindelijk moeten we realistisch zijn. Samen kunnen we niet verder gaan dat wat er gezamenlijk is overeengekomen met onze lidstaten. Als er een overeenkomst is - een overeenkomst die in elk geval een vooruitgang betekent in vergelijking met de eerdere situatie - helpt het niet om te spreken over ideale oplossingen waarvan u heel goed weet dat ze geen werkelijkheid zullen worden.
De Commissie vervult dus haar rol en zal haar rol blijven vervullen door te vragen om meer ambitie als het gaat om een gemeenschappelijk doel, economisch bestuur, stabiliteit van het eurogebied - en niet alleen van het eurogebied.
Ik wil dat punt heel duidelijk stellen, want ik denk dat het nog niet gezegd is tijdens het debat van vandaag. Sommigen van u zeiden dat de problemen in het eurogebied liggen. Het spijt me, maar ze liggen niet alleen in het eurogebied. De euro was het probleem niet. Ik ben er absoluut van overtuigd dat de situatie veel erger zou zijn geweest als we de euro niet hadden gehad.
(Applaus)
Sommigen van u vergeten nog wel eens dat bepaalde landen buiten het eurogebied precies dezelfde problemen hebben, in sommige gevallen zelfs ergere problemen op het gebied van staatsschuld, en dat een land dat niet eens deel uitmaakt van de Europese Unie en dat nu wil toetreden tot de Europese Unie - IJsland - failliet is gegaan, terwijl men daar de euro niet heeft. De realiteit is dat de euro niet de oorzaak was van het probleem. Het is intellectueel en politiek oneerlijk om te suggereren dat het probleem bij de euro ligt.
(Applaus)
Wat we nu moeten doen, is de specifieke aspecten van de situatie in het eurogebied erkennen om de problemen aan te pakken en alle lidstaten vragen zich in te spannen om samen te werken: de landen binnen het eurogebied en de landen daarbuiten. Ik denk dat ze allemaal hebben begrepen dat er een gemeenschappelijk belang ligt in een gemeenschappelijke aanpak om deze crisis op te lossen. Dat zal de Commissie doen, op een verantwoordelijke manier, waarbij zij zal aandringen op zo groot mogelijke ambities, maar uiteindelijk zal handelen in goede, trouwe samenwerking met alle instellingen, met dit Parlement, zoals we ook in het verleden hebben gedaan, met de Raad en met de Europese Raad. Dat is de verantwoordelijke werkwijze die we moeten volgen.
In een periode waarin de markten zeer gespannen zijn, moeten we het hoofd koel houden en een sterk gevoel van verantwoordelijkheid behouden en natuurlijk ook het gemeenschappelijke Europese doel sterk voor ogen houden.
(Applaus)
Herman Van Rompuy
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, zojuist zei iemand dat de analyse van de voorzitter van de Commissie en die van mij van elkaar verschillen. Het is echter de eerste keer, mijnheer Schulz, dat men mij ervan beschuldigt te doen alsof er niets aan de hand is. Het is de allereerste keer in mijn carrière!
Ik kan u verzekeren dat ik de crisis geenszins onderschat en dat wij moeilijke uren doormaken. Ik ben een heel voorzichtig iemand, tenzij men mijn woorden uit hun context wil halen, en ik ben van mening dat er in de Europese context veel te veel verklaringen, opruiende of niet-opruiende verklaringen, worden afgelegd, zij het dan niet hier. Wij moeten nu tot bedaren komen. Wij hoeven niet telkens weer te herhalen hoe diep de crisis is. Dat weten we onderhand wel. Het is nu tijd om over te gaan tot daden.
Enkelen onder u hebben gezegd dat wij lessen moeten leren. Een Frans spreekwoord zegt: "Onze daden volgen ons.” Geachte afgevaardigden, toen ik deze functie op mij nam, was er een stabiliteits- en groeipact dat weliswaar enkele jaren geleden iets werd versoepeld maar dat niet werd toegepast. Toen ik deze functie op mij nam, kreeg ik als erfenis het Verdrag van Lissabon mee, dat voorziet in bepaalde procedures, bijvoorbeeld voor sancties of voor het geval besloten moet worden wanneer een land opgenomen moet worden in de procedure bij buitensporig tekort. Volgens het Verdrag van Lissabon is het de Raad die daarover besluit. Toen ik deze functie op mij nam was er geen crisismechanisme. En voor dit alles moest een oplossing worden gevonden.
Wij gaan dus het stabiliteits- en groeipact versterken en voor het eerst een systeem voor macro-economisch toezicht invoeren. Ik kan u verzekeren dat als wij dit mechanisme enkele jaren geleden hadden gehad, bepaalde problemen in bepaalde landen zich nooit hadden voorgedaan. Dan had men de vastgoedbel tijdig ontdekt. Dan had men de mededingingsproblemen van bepaalde landen tijdig ontdekt. Wij gaan dat mechanisme nu invoeren, en dat is iets nieuws, een novum. Wij trekken al onze lessen uit de crisis.
Wat betreft het Verdrag van Lissabon: wij gaan dit wijzigen of zijn voornemens dit te wijzigen om, gelet op bepaalde grondwettelijke vereisten, een rechtsgrondslag te verkrijgen voor het permanent crisismechanisme. Dat is de enige reden. Ik hoop niet dat men het risico wil lopen om opnieuw een groot debat te ontketenen over de instellingen, want dat zou mijns inziens in de huidige context nergens toe leiden en onze aandacht alleen maar nog verder afleiden van de noodzaak de crisis te lijf te gaan.
Er was geen crisismechanisme. Toen wij werden geconfronteerd met het probleem in Griekenland, moesten wij een mechanisme uitvinden want er was geen mechanisme. Toen wij een andere maatregel namen, een reddingspakket van 750 miljard euro, moesten wij het Verdrag van Lissabon op een creatieve manier uitleggen om die maatregel daadwerkelijk te kunnen invoeren.
Wij trekken dus lessen uit de crisis en, nogmaals, onze daden volgen ons. Wij hadden een zwak stabiliteitspact dat niet werd toegepast maar wij hadden niets voor macro-economisch toezicht en wij hadden ook geen crisismechanisme.
Hebben de lidstaten hun verantwoordelijkheid genomen? Vele lidstaten hebben dat gedaan en hebben hervormingen op gang gebracht, vaak tegen de wil van hun publieke opinie in. Zij nemen vaak heel moedige maatregelen, en dan heb ik het niet alleen over de landen waar zich de problemen voordoen, maar ook over de andere landen. Wij nemen onze verantwoordelijkheid.
Geachte afgevaardigden, laten wij niet steeds op de verkeerde vijand schieten. Ik heb vaak de indruk dat we ons te zeer op de regeringen en de parlementen van de lidstaten concentreren. Wij moeten oppassen dat wij niet de verkeerde voor onze vijand aanzien.
Nu wordt er niet alleen gesproken over Ierland, maar ook over Portugal. Welnu, laat ik enkele cijfers noemen: het overheidstekort in Portugal was in 2009 9,3 procent; in 2010 zal dat 7,3 procent en in 2011 4,6 procent zijn. De rente op de Portugese overheidsschuld is gemiddeld 3,6 procent. Dat is uiterst laag. Het land heeft niet te lijden onder een vastgoedcrisis of -zeepbel. Zijn financiële sector is niet te groot voor de omvang van het land. Zijn banken hebben voldoende kapitaal. Dus laten wij niet op de verkeerde vijand schieten. Als gezegd wordt dat er besmettingsgevaar bestaat, dan is daar geen enkele economische rechtvaardiging voor; dan is daar geen enkele rationele basis voor. Dat wil ik u duidelijk maken. Laten wij niet op de verkeerde vijand schieten.
Er zijn er die pleiten voor meer samenwerking tussen de instellingen. Ik kan u verzekeren dat wij als voorzitters ons uiterste best doen om samen te werken. Het verslag van de taskforce is door de leden ervan, evenals door het bevoegde lid van de Commissie, commissaris Rehn, goedgekeurd. Ook op andere gebieden, bij het permanent mechanisme voor crisisbeheer, werken wij schouder aan schouder.
Ik hoop dat wij dezelfde geest zullen terugvinden in de werkzaamheden voor de opstelling van de begroting 2011. Ik vind het jammer dat wij er niet in geslaagd zijn om tot een akkoord te komen.
Als men spreekt over samenwerking, moet ik met uw permissie toch een opmerking maken. U bent allen lid van het Europees Parlement en behoort tot bepaalde politieke families. Ik stel soms vast dat er een groot verschil is tussen hetgeen ik in de Europese Raad hoor, van de eerste ministers en de diverse betrokkenen, en hetgeen ik in deze zaal hoor van leden van diezelfde politieke families. Ik verwijt niemand wat, want men hoeft het niet honderd procent eens te zijn met de partij; in mijn carrière heb ik vaak confrontaties in mijn eigen partij meegemaakt. Maar als men spreekt over coherentie en samenwerking tussen de instellingen, dan wil ik u verzekeren dat ik mij tot het uiterste inspan voor een dergelijke samenwerking. Er moet echter ook worden samengewerkt op de diverse politieke niveaus om een standpunt te verkrijgen dat coherenter is dan wat wij nu hebben.
Ik ben het eens met degenen die zeggen dat er weliswaar een bezuinigingsbeleid is maar dat een bezuinigingsbeleid niet volstaat om uit de crisis te geraken. Dat klopt, maar zonder een bezuinigingsbeleid gaat het helemaal niet. Als men voorzichtiger was geweest op zowel macro-economisch als budgettair vlak, dan was het nooit zover gekomen. Maar er is inderdaad ook een positief beleid nodig, een groei- en werkgelegenheidsbeleid. Ondanks al het negatieve ben ik toch blij dat na ongeveer elf maanden van recessie de economische groei is teruggekeerd in Europa. Ik heb al eens eerder, ook in dit Parlement, gezegd dat de crisis van de jaren dertig, die begon met een financiële crisis, in feite nooit is opgelost.
Elf maanden na de losbarsting van de financiële crisis zijn wij teruggekeerd tot een positieve groei. Wij zullen dit jaar een groei hebben van gemiddeld 1,5 procent. In bepaalde landen - en niet in de landen die met de bekende problemen te kampen hebben - zal de groei ongeveer 2 procent bedragen en in sommige landen zelfs 3 à 3,5 procent. In de Unie zal de werkgelegenheid gemiddeld weer toenemen met ingang van 2011. Natuurlijk is het werkloosheidsniveau te hoog, maar ik ben blij dat in vergelijking met zes maanden geleden onze groeiprognoses veel hoger zijn dan verwacht en dat de groei evenwichtiger is dan verwacht. Het gaat niet alleen om een op herbevoorrading, herstelprogramma's of export gebaseerde groei maar ook om een groei die wordt gestimuleerd door de interne vraag.
Mijn laatste opmerking is dat ik, ondanks de problemen in bepaalde landen, ervan overtuigd ben dat wij ook de huidige crisis te boven zullen komen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Bruno Gollnisch
De Europese Raad van 28-29 oktober 2010 heeft een nieuwe stap gezet naar onderwerping van de naties, die geleidelijk aan worden beroofd van hun soevereiniteit. Ten eerste wordt een zogenaamde economische governance opgelegd, die in feite economisch voogdijschap betekent. De lidstaten worden namelijk verplicht om hun begroting op voorhand goed te laten keuren door ambtenaren in Brussel. Ook wordt hun economisch beleid onder toezicht geplaatst, worden automatisch preventieve sancties opgelegd, zelfs nog voordat het voor uitgaven en tekorten toegestane plafond is bereikt, en wordt het stemrecht van de in gebreke blijvende lidstaat eventueel opgeschort. Dit alles wordt Duitsland gegeven in ruil voor een permanent fonds voor financiële stabiliteit. Dat mechanisme geeft de lidstaten en de Commissie in Brussel echter het recht om schulden aan te gaan of om garanties te geven voor leningen van lidstaten die in moeilijkheden zijn komen te verkeren omdat ze het slachtoffer zijn geworden van de met hun overheidsschulden speculerende markten en omdat ze, let wel, lid zijn van de eurozone. Het is te gek voor woorden! Bovendien heeft de Europese Raad besloten om met het oog op de uitvoering van het mechanisme voor crisisbeheer het Verdrag te wijzigen. Voor het eerst zal hiervoor de vereenvoudigde procedure worden gevolgd. Dit is echter een antidemocratische methode die voorziet in geen enkel parlementair debat. Dit is geen governance maar totalitarisme.
Andreas Mölzer
schriftelijk. - (DE) Tot 2007 verbaasde de rest van Europa zich over de economische ontwikkeling van Ierland, de 'Keltische tijger', die met lage belastingen voor bedrijven en geringe regulering schitterende economische cijfers kon voorleggen. Nu heeft de realiteit het land ingehaald. De Keltische tijger blijkt een lamme eend te zijn die door de rest van Europa een handje of vleugeltje moet worden geholpen. Er moet nu 90 miljard uit het Europese vangnet, dat is 300 euro per Oostenrijker, naar Ierland toe. Dat zijn niet alleen theoretische staatsgaranties die na het zwarte schaap Griekenland nu naar Ierland en misschien binnenkort naar Spanje en Portugal gaan, dat is keihard belastinggeld. Hiermee zet de Europese monetaire unie wederom een stap in de richting van een transferunie waarbij de eurolanden die hun begroting op orde hebben, hun portemonnee moeten trekken voor het wanbeleid van de andere eurolanden. De EU is hier veel te laat in actie gekomen, en we moeten nog maar zien of op de besluiten van de Europese Raad ook daden volgen. De miljarden aan belastinggeld mogen niet langer belanden in de zakken van landen die maar wat aanmodderen en in die van speculerende banken. Er moet een einde komen aan de transferunie. We hebben een mechanisme nodig waarmee insolventie mogelijk is voor landen die bankroet zijn en waarmee we deze landen dan uit de eurozone kunnen zetten. We kunnen geen noodverbanden blijven aanleggen bij een zieke monetaire unie. In plaats daarvan moeten we die Europese monetaire unie terugbrengen tot een sterke harde kern.
Alfredo Pallone
schriftelijk. - (IT) Griekenland en Ierland hebben gebruik moeten maken van steun van de EU. We moeten deze landen echter wel verschillend beoordelen. Het Ierse tekort is enorm opgelopen omdat het land de bankensector te hulp moest schieten, die in moeilijkheden was geraakt door de wereldwijde financiële crisis en door de ineenstorting van de huizenmarkt. Door de hulp aan de bankensector in deze tijd van structurele crisis werd de positie van de Ierse overheidsfinanciën onhoudbaar. De hulp aan Griekenland was echter het gevolg van roekeloos beheer van de overheidsfinanciën, waardoor het land aan geld moest komen via de uitgifte van staatsobligaties. Daarom moet de volgende opmerking worden gemaakt in het licht van de hervorming van de economische governance. We moeten absoluut een rigoureus begrotingsbeleid voeren om de situatie in de gaten te kunnen houden en te voorkomen dat dergelijke situaties zich in de toekomst nog eens voordoen. Deze twee gevallen leren ons in elk geval dat het essentieel is om rekening te houden met alle factoren die van invloed zijn op de financiën en de soliditeit van een land, niet enkel met de gestructureerde overheidsschuld. De hoogte van die schuld kan wel als gegeven worden gebruikt, maar we moeten de onderliggende elementen en oorzaken ervan onderzoeken, en erachter zien te komen hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Monika Smolková
schriftelijk. - (SK) Het groei- en stabiliteitspact omvat nog altijd sancties waarvoor de instemming nodig is van tweederde van de ministers van Financiën, maar waarvoor nog nooit enige politieke wil aanwezig is geweest. Ik ben dan ook sceptisch ten aanzien van het anticrisismechanisme. Voorzitter Van Rompuy van de Raad zou artikel 125 van het Verdrag van Lissabon, waarin staat dat elke lidstaat aansprakelijk is voor zijn eigen verplichtingen, niet moeten wijzigen. Wat hij wel zou moeten doen, is nadenken over mogelijke uitbreiding van artikel 122, dat over solidariteit gaat en waarin de onderlinge hulp in geval van natuurrampen of energiecrises is vastgelegd. Wijziging van het artikel zou een fundamenteel beginsel van de werking van de EU, solidariteit, wel eens op de tocht kunnen zetten en aldus kunnen leiden tot gebrek aan solidariteit. In een anticrisismechanisme op grond van artikel 122 inzake de verstrekking van financiële middelen aan de lidstaten, zou de Raad op voorstel van de Commissie het besluit nemen en het Europees Parlement slechts worden geïnformeerd. We dreigen in een situatie terecht te komen waarin de lidstaten die zich wel verantwoordelijk gedragen hebben, moeten opdraaien voor het onverantwoordelijke gedrag van sommige andere lidstaten.
