Oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na temat sytuacji w Tunezji
Jerzy Buzek
przewodniczący - Szanowne Koleżanki i Koledzy! Z wielkimi obawami, ale i nadziejami obserwowaliśmy w ostatnich tygodniach wydarzenia, które mają miejsce w Tunezji. Pokojowe demonstracje w obronie słusznych postulatów zmieniły się w krwawe starcia - nad czym ubolewamy - gdy tunezyjskie władze zwróciły się przeciw swoim obywatelom. Dziś chylimy głowy przed ofiarami tych wydarzeń. Nasze głębokie współczucie kierujemy do tych wszystkich, którzy stracili swoich najbliższych. Szczególnie wspominamy pierwszą ofiarę starć - młodego Mohammeda Bouazizi. Ten tragiczny gest na trwałe zapisał się jako symbol fali demokratycznego odruchu tunezyjskiego społeczeństwa. Uczcijmy minutą ciszy pamięć tunezyjskich przyjaciół. Proszę o powstanie z miejsc.
(Minuta ciszy)
Dziękuję bardzo. Drogie Koleżanki i Koledzy! "Jaśminowa rewolucja” trwa. Pod wieloma względami jest to prawdziwie historyczny czas. Chcę wyrazić głębokie uznanie dla odwagi i determinacji obywateli Tunezji. To oni są źródłem tych zmian. Jest to jednak dopiero początek długiej drogi. Jako Europejczycy dzielimy aspiracje Tunezyjczyków, chcemy im towarzyszyć w drodze ku ich pełnej realizacji. Europejczycy są szczególnie wyczuleni na sprawiedliwość społeczną, równość szans, wolność słowa, demokracji i prawdziwy pluralizm, kształtowanie własnej politycznej przyszłości. Dlatego nie pozostajemy dziś obojętni. Wzywamy, by zmiany te miały równocześnie pokojowy charakter. Muszą prowadzić do sprawiedliwości i rządów prawa. Mamy także fundamentalne postulaty. Po pierwsze, uwolnienie wszystkich arbitralnie aresztowanych. Po drugie, przeprowadzenie niezależnych śledztw wobec poważnych zarzutów korupcji, a także przypadków śmierci, nadużycia siły. Po trzecie, przejrzyste, prawdziwie demokratyczne wybory prezydenckie i parlamentarne, monitorowane przez lokalnych i zagranicznych obserwatorów i po czwarte, wspieramy starania stworzenia rządu jedności narodowej, który reprezentowałby wszystkich Tunezyjczyków.
Unię Europejską i Tunezję łączy długoletnie partnerstwo, to są nasi sąsiedzi zza Morza Śródziemnego. To partnerstwo musi służyć przede wszystkim naszym obywatelom, Tunezyjczykom i Europejczykom. Nasze partnerstwo, jeśli ma pozostać wiarygodnym i znaczącym, musi wspierać Tunezyjczyków w ich drodze ku głębokim przemianom. Musimy pomóc Tunezji odnieść sukces. Drogie Koleżanki i Koledzy! Bądźmy po stronie Tunezyjczyków.
Štefan Füle
komisarz - Panie Przewodniczący! Niedawne powstanie ludowe w Tunezji nie ma precedensu we współczesnej historii tego kraju. Dnia 17 grudnia 2010 r. młody absolwent uczelni wyższej podpalił się w akcie czystej desperacji po tym, jak policja zarekwirowała owoce i warzywa, których sprzedażą zarabiał na życie. Niecały miesiąc później protesty w całym kraju doprowadziły do ustąpienia prezydenta Ben Alego.
Unia Europejska potępiła przemoc i represje, jakie miały miejsce w ostatnich dniach trwania reżimu. Obecnie sytuacja pozostaje niepewna pod względem bezpieczeństwa. Wciąż pojawiają się doniesienia o szabrownictwie i przemocy. Tunezja nadal znajduje się w bardzo delikatnej sytuacji, choć zaczęły dochodzić pierwsze wieści o sformowaniu rządu jedności narodowej.
Pomimo pewnych niewiadomych przesłanie ze strony Tunezyjczyków jest jasne i donośne: Tunezja chce być stabilną demokracją, krajem zapewniającym pełne poszanowanie praw i wolności. Chce wolnych, uczciwych wyborów z udziałem wszystkich stron. Ludzie chcą zapisać nową kartę w historii swojego kraju, a my chcemy ich wesprzeć w tym dziele. Poszanowanie konstytucji i podejmowane obecnie działania na rzecz stworzenia rządu solidarności narodowej są krokami we właściwym kierunku.
Oczywiście jest to dopiero początek. Unia Europejska zawsze przypominała Tunezji o jej zobowiązaniach międzynarodowych w dziedzinie praw człowieka i podstawowych wolności. Od początku mojej kadencji - a tak naprawdę od czasu mojego przesłuchania przed Parlamentem - powtarzam, że szczególny status oznacza większe obowiązki we wszystkich obszarach naszych stosunków, w tym w zakresie podstawowych wolności i praw człowieka.
Podczas wszystkich spotkań z władzami tunezyjskimi podkreślałem w imieniu Komisji Europejskiej konieczność wywiązywania się ze zobowiązań w zakresie demokracji i praw człowieka. Już na pierwszej sesji negocjacji w sprawie planu działań dotyczących uzyskania statut avancé, osobiście stwierdziłem w bezprecedensowy i dobitny sposób, że nowy artykuł 61a kodeksu karnego zostanie przez nas uznany za niezgodny z warunkami statut avancé i naszymi wspólnymi wartościami.
Przy okazji, jeśli po obu stronach są jeszcze sceptycy utrzymujący, że wartości te są wspólne jedynie w teorii, niech posłuchają oni ponownie głosu tunezyjskiej ulicy z ostatnich dni i tygodni. Cóż innego to było, jak nie wołanie o demokrację i większą sprawiedliwość ekonomiczną?
Dziś rano oświadczyliśmy wraz z Catherine Ashton, że Unia Europejska jest gotowa wesprzeć zabezpieczony odpowiednimi gwarancjami proces wyborczy z udziałem wszystkich stron. Mamy nadzieję, że uwarunkowania tego procesu zostaną ogłoszone w najszybszym możliwym terminie, gdy tylko rząd jedności narodowej zostanie uformowany i rozpocznie pracę. Jesteśmy gotowi zapewnić natychmiastową pomoc w przygotowaniach i organizacji wyborów, a także długotrwałe wsparcie prawdziwie demokratycznych przekształceń.
Pracujemy również nad szerszym pakietem pomocy, jaką chcemy świadczyć po ustabilizowaniu się sytuacji, między innymi w zakresie rozwoju gospodarczego, problemów społecznych, przed jakimi stoją młodzi ludzie w Tunezji, oraz umacniania praworządności i sądownictwa.
Oczywiście będziemy nadal prowadzili ścisłe konsultacje z Parlamentem i państwami członkowskimi w tym względzie.
Europejska polityka sąsiedztwa opiera się na zasadniczych wartościach podzielanych przez Unię Europejską i jej partnerów, takich jak demokracja, prawa człowieka i gospodarka wolnorynkowa, z myślą o tworzeniu wspólnego obszaru demokracji, stabilności i dobrobytu. Komisja zawsze podkreślała, że wartości te są zasadniczym elementem naszej polityki tak wobec południowych, jak i wschodnich sąsiadów.
Dzięki silnej klasie średniej, wysokiemu poziomowi wykształcenia, bliskości Europy i ogólnemu umiarkowaniu Tunezja ma wszelkie warunki ku temu, by wykonać skok w kierunku demokracji, której obywatele domagają się z taką siłą i odwagą. Sądzę, że każdy zgodzi się, iż Unia Europejska ma również interes w tym, by Tunezja była demokratyczna, zamożna i stabilna. Mamy długotrwałe i silne relacje z Tunezją, naszych obywateli i nasze przedsiębiorstwa łączą ścisłe związki. Ambicją zarówno moją, jak i wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa jest wzmocnienie naszych stosunków dwustronnych w oparciu o nowe zobowiązania naszych partnerów w zakresie rządzenia, praworządności, poszanowania podstawowych wolności oraz reform gospodarczych i społecznych.
Zrobimy wszystko, aby pomóc Tunezyjczykom w dążeniu do spełnienia ich aspiracji.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
Panie Przewodniczący! Niedawne wydarzenia w Tunezji powinny zachęcać nas do zastanowienia się nad kwestią odpowiedzialności w co najmniej dwóch sprawach. Po pierwsze, czy polityka wspierania istniejącego stanu rzeczy w krajach, w których brakuje wolności demokratycznych, faktycznie przyczynia się do stabilności, w tym konkretnym przypadku w naszym bezpośrednim sąsiedztwie?
Po drugie, Panie Przewodniczący, powinniśmy zastanowić się, czy zniknięcie prezydenta Ben Alego ze sceny politycznej wystarczy, aby zapewnić prawdziwie demokratyczne zmiany.
Moim zdaniem, Panie Przewodniczący, odpowiedź na oba pytania jest przecząca. Z tego względu, Panie Komisarzu Füle, należy dogłębnie zastanowić się, dlaczego polityka sąsiedztwa, w duchu procesu barcelońskiego, nie przyniosła zamierzonych skutków w zakresie demokratyzacji i w jaki sposób możemy - czy powinniśmy - ją skorygować.
Po drugie, doświadczenie pokazuje, że w sytuacji próżni władzy najbardziej radykalne i ekstremistyczne partie dążą do przejęcia kontroli nad całym procesem i chcą go storpedować.
Panie Przewodniczący! Ekstremizm nie jest złem, jeśli chodzi o obronę wolności; umiar nie jest cnotą, jeśli chodzi o obronę sprawiedliwości. Ten etyczny imperatyw oznacza, że Unia Europejska musi podjąć wszelkie wysiłki, aby zapewnić, by proces ten nie był sabotowany.
Z zadowoleniem przyjmuję słowa pana komisarza Fülego o pomocy w procesie wyborczym w Tunezji, uważam jednak, że należy pójść jeszcze dalej i wesprzeć ten kraj za pośrednictwem unijnej misji obserwacji wyborów. Powinniśmy tak uczynić nie tylko ze względu na to, że powyższy imperatyw moralny jest zapisany w kodzie genetycznym Unii Europejskiej, ale i z uwagi na nasz własny interes: nie ma bowiem sensu podróżować pierwszą klasą, gdy w klasie turystycznej jedzie pasażer z bombą w torbie.
Pier Antonio Panzeri
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie Posłowie! Podzielamy obawy dotyczące wydarzeń w Tunezji i wyrażamy żal z powodu śmierci tak wielu ludzi w czasie protestów.
Nowa, chaotyczna sytuacja, jaka nastąpiła po ucieczce byłego prezydenta Ben Alego, musi teraz doprowadzić do realizacji wyrażanego przez wielu ludzi postulatu: rozpoczęcia reform gospodarczych i społecznych zgodnych z oczekiwaniami znacznej większości społeczeństwa oraz otwarcia demokratycznych forów w celu coraz większego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego i różnych sił opozycyjnych w życie publiczne i rządzenie.
Naturalnie wszystkie kraje mają prawo wyboru własnej drogi, ale chcemy, aby reformy te zostały przeprowadzone, zmiany zaś były autentyczne, a nie pozorne. Obecne wydarzenia w Tunezji stawiają nas wszystkich w obliczu pytań - pytań wobec Europy, z racji wszystkich opóźnień i błędów z jej strony.
W 1995 roku w Barcelonie Unia Europejska zainicjowała program partnerstwa z regionem Morza Śródziemnego. Miał on obejmować współpracę w sprawach gospodarczych, politycznych, wojskowych, a nawet społecznych i ludzkich, jednak nie przyniósł efektów nawet w odniesieniu do dwóch kluczowych celów. Jeśli chodzi o gospodarkę, nastąpił drastyczny spadek liczby projektów regionalnych i infrastrukturalnych, jako że środki ze strony państw członkowskich nigdy się nie zmaterializowały, zaś środki Komisji pozostają w stanie gotowości. Obiecywana strefa wolnego handlu nie istnieje, ale najbardziej oczywista porażka dotyczy wymiaru politycznego, z czego powinniśmy sobie w pełni zdawać sprawę, Panie Komisarzu.
Powstała w 2008 roku Unia dla Śródziemnomorza pozostaje jedynie fasadą. Szczyt zaplanowany na listopad 2010 roku został odłożony na bliżej nieokreśloną przyszłość. Problem polega na tym, że władze różnych krajów europejskich nie są zainteresowane realną współpracą i nie widzą w niej interesu. Wolą utrzymywać stosunki z wątpliwymi reżimami, które zajmują się chronieniem zarządzanych w niedemokratyczny sposób zasobów krajowych, podczas gdy jedyną perspektywą dla milionów młodych ludzi jest emigracja, która staje się coraz trudniejsza.
Nic dziwnego zatem, że protesty w Tunezji - napędzane przez kryzys gospodarczy i społeczny - rozlały się szeroką falą, zagrażając dotychczasowym strukturom władzy. Europejski realizm polityczny przestał być przydatny ze względu na strach przed fundamentalizmem islamskim i być może nadszedł czas, by wreszcie odłożyć do lamusa postkolonialne myślenie, które co pewien czas ujawnia się w stosunkach z krajami Afryki Północnej.
W istocie, biorąc Barcelonę za punkt wyjścia, Europa potrzebuje nowej, bardziej wiarygodnej wizji dla swoich południowych obszarów i regionu Morza Śródziemnego. Oznacza to całkowite przekształcenie dotychczasowej polityki partnerstwa i sąsiedztwa - i nalegałbym, aby zajął się Pan, Panie Komisarzu, tą kwestią. Nie możemy uciec od faktu, że Komisja i Rada były wręcz gotowe do rozpoczęcia rozmów z Tunezją w sprawie porozumienia o przyznaniu szczególnego statusu. Należy wyjaśnić, w oparciu o jakie przesłanki uznano, że taka możliwość w ogóle istnieje.
Musimy zmienić taktykę, zmienić bieg. Przekonujemy Komisję i Radę, że uda się to osiągnąć, jeśli okażą większą wiarę w sens przyznania Parlamentowi roli przy opracowywaniu i wdrażaniu nowej idei partnerstwa z krajami regionu Morza Śródziemnego. Leży to nie tylko w interesie tych krajów, ale przede wszystkim w interesie Europy.
Wiele problemów, z jakimi wydaje się borykać Europa, można rozwiązać jedynie poprzez konstruktywne i uczciwe stosunki z wszystkimi krajami Maghrebu. Wsparcie reform gospodarczych i demokratycznych przy jednoczesnym zastosowaniu wszelkich możliwych środków przeciwdziałania fundamentalizmowi i terroryzmowi oznacza wejście na trudną, ale jedyną realną drogę.
Należy mieć nadzieję, że tragiczna i gorzka nauka płynąca z przypadku Tunezji pozwoli nam wszystkim lepiej zrozumieć, co warto robić i co warto zmienić w działaniach Europy.
Marietje Schaake
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Chciałabym pogratulować Tunezyjczykom odwagi i wytrwałości w domaganiu się szans i swobód. Mam nadzieję, że wszystkie strony powstrzymają się od przemocy i że wkrótce odbędą się wolne, uczciwe wybory.
Obywatele otwarcie wystąpili przeciwko represyjnemu reżimowi, który użył kul, aby zabijać swoją młodzież. Tylko słabe rządy uciekają się do takich środków, aby utrzymać sztucznie nabytą, skorumpowaną władzę i bogactwa. Prawowite władze troszczą się o dobro obywateli, nie zaś zamykają uczelnie i odcinają dostęp do informacji i swobodnej komunikacji.
Jeśli chodzi o dostęp do informacji, to opozycja w Tunezji korzystała z Internetu, który staje się coraz ważniejszym narzędziem pokojowego oporu na całym świecie. O powstaniu w Tunezji dowiedziałam się właśnie za pośrednictwem Internetu i zamieszczonych w nim relacji naocznych świadków, ale potrzeba było całego miesiąca walk, aby główne media i przywódcy polityczni zdali sobie sprawę z tego, co się dzieje na ulicach.
W tym samym tygodniu - zeszłym tygodniu - francuska minister spraw zagranicznych zaoferowała tunezyjskim władzom przysłanie policyjnych oddziałów prewencji oraz pomoc w utrzymaniu porządku. Jaka jest reakcja Komisji na tę ofertę i co z pomocą dla obywateli w egzekwowaniu ich praw?
(Oklaski)
Konfrontacja pomiędzy rządem a obywatelami Tunezji odbyła się w takim samym stopniu na wirtualnych autostradach Internetu, co na ulicach. Wiadomo było od dawna, że tunezyjskie władze są jednymi z najsprawniej korzystających z oprogramowania filtrującego i cenzurującego, a w zeszłym miesiącu nie szczędziły one wysiłków, by represjonować ludność przy użyciu tych właśnie technologii. Represyjne rządy na całym świecie wciąż posiłkują się technologią, aby tłumić wolność słowa.
Dziś przypada Dzień Martina Luthera Kinga. To właśnie Martin Luther King powiedział, że przychodzi czas, gdy milczenie jest zdradą. Panie Komisarzu Füle, ten czas nadszedł. Stany Zjednoczone znacznie straciły na wiarygodności, jeśli chodzi o przewodzenie działaniom na rzecz wolności Internetu.
UE czeka walka, o czym będziemy rozmawiali dziś wieczorem w kontekście prawodawstwa węgierskiego, jakie ma wejść w życie. Młode, kochające wolność pokolenie ludzi z całego świata patrzy na symboliczny przykład, jaki dała Tunezja, i liczy na pomoc UE. Nie ma powodu, dla którego nie mielibyśmy przewodzić działaniom na rzecz obrony swobód, w tym wolności Internetu.
Daniel Cohn-Bendit
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie Posłowie! Przyznam, że chciałbym, aby ten Parlament sprostał dumie Tunezyjczyków, którzy zdołali pokonać dyktatora Ben Alego.
Panie i Panowie! Dyktator upadł, ale dyktatura, struktura dyktatury, wciąż trwa w Tunezji. Musimy dziś być bardzo ostrożni. Rządy krajów europejskich i większość posłów tego Parlamentu od lat wspierają struktury dyktatury i dyktatora tunezyjskiego. Zaledwie w zeszłym tygodniu większość grup odrzuciła propozycję debaty w sprawie Tunezji oraz odmówiła potępienia Ben Alego.
Działania francuskiego ministerstwa spraw zagranicznych stanowią najświeższy przykład współudziału Zachodu. Dlaczego tak jest? Bo ludzie boją się islamizmu. Słusznie obawiamy się dyktatury islamistycznej, ale co do tego mają ci młodzi ludzie, Tunezyjczycy wcale nie będący islamistami, lecz walczący o wolność? Mohammed Bouazizi, który dokonał samospalenia, jest tunezyjskim Janem Palachem, a gdy Jan Palach dokonał samospalenia, stanął za nim cały Parlament. Nie potrafimy nawet stanąć za panem Bouazizim - oto cała prawda o tym Parlamencie.
Komisja musi teraz działać. Musi powiedzieć jedno Tunezyjczykom: że demokratyczne wybory w kraju, który dopiero co wyzwolił się spod dyktatury, nie mogą się odbyć w ciągu dwóch miesięcy. W kraju brakuje bazy demokratycznej. Nie ma wolności słowa, środki masowego przekazu - radio, telewizja nie są wolne. Istnieje tylko państwowa drukarnia.
Z tego względu zwracam się do Komisji o wstrzymanie finansowania układu o stowarzyszeniu i przeznaczenie tych środków na wsparcie wolności słowa w Tunezji oraz o niepopieranie miejscowych organizacji państwowych.
Po drugie, rząd przejściowy nie jest rządem jedności narodowej. Dlaczego? Dlatego że ci, którzy walczyli lub znajdują się na uchodźstwie, w większości wciąż nie wrócili do kraju i nie są w nim rozpoznawalni. Potrzeba zatem czasu, aby siły demokratyczne - nie siły "uznawane” przez Ben Alego, lecz te prawdziwie demokratyczne - miały możliwość się rozwinąć.
Unia Europejska musi dowieść, że wydarzenia w Tunezji są dla nas kluczem do zrozumienia i nadziei dla wszystkich krajów arabskich. Demokracja i islam mogą współistnieć, a jeśli uda nam się wesprzeć młodą demokrację tunezyjską, zobaczmy, jak lud i ludzie powstają przeciwko dyktatorom w Egipcie, Jordanii i Syrii.
Przynagla nas obowiązek - nas wszystkich tu obecnych - jako że Tunezyjczycy, będący częścią świata arabskiego, pokazują nam, że nadzieja na wolność, jakiej byliśmy świadkami w 1989 roku w bloku wschodnim, teraz rodzi się w kraju takim jak Tunezja. Jutro zobaczymy to samo w Algierii, a pojutrze w Egipcie i Jordanii.
Dlatego jest rzeczą nie do pomyślenia, by ten Parlament siedział z założonymi rękoma, mówiąc: "Tak, być może, nie wiemy”. W 1989 roku nie wiedzieliśmy, jak sprawy się potoczą w Polsce. Nie wiedzieliśmy, jak powiedzie się Rosji za czasów Gorbaczowa. Jeśli będziemy żądali zapewnień za każdym razem, gdy ludzie domagają się wolności - czyli jeśli będziemy chcieli, aby nas zapewnili, że sprawy potoczą się w konkretnym kierunku - nigdy nie wesprzemy wolności. Dlatego zwracam się do Komisji, aby się ruszyła, dała coś, pokazała Tunezyjczykom, że realna polityka polega obecnie na wspieraniu demokracji, a nie dyktatur.
(Oklaski)
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Wrzenie w Tunezji jest niewątpliwie wyrazem frustracji ludzi z powodu stagnacji politycznej ich kraju oraz względnej stagnacji gospodarczej. Rażąca korupcja i bogactwo rodziny rządzącej stanowiły kontrast względem wysokiego poziomu ubóstwa i bezrobocia wśród zwykłych ludzi.
Były prezydent Ben Ali zapłacił najwyższą cenę za brak spełnienia oczekiwań i aspiracji obywateli, nie zgadzam się jednak z oceną niektórych posłów, zwłaszcza z grupy Zielonych, że jego rząd należał do najbardziej represyjnych w świecie arabskim. Pod niektórym względami Tunezja była przykładem nowoczesnego, świeckiego i postępowego kraju arabskiego. Na przykład zakazano poligamii i noszenia chust oraz zachęcano do bezpośrednich inwestycji zagranicznych i rozwoju turystyki.
Tunezja oparła się próbom podważenia integralności społeczeństwa świeckiego przez agresywnych dżihadystów. Jest zatem sprawą zasadniczej wagi, by przywódcy polityczni Tunezji - nowi liderzy, jacy teraz się wyłonią - chronili tę spuściznę. Salafijscy ekstremiści niewątpliwie bowiem będą starali się wykorzystać chaos i dezorganizację, aby forsować swój niebezpieczny program, który w oczywisty sposób zagraża również realizacji celów polityki europejskiej, w tym polityki zagranicznej.
Nowi przywódcy polityczni Tunezji muszą również zrozumieć, że słabe rządy i rażąca nierówność są pożywką dla agresywnego radykalizmu. Cieszę się, że tymczasowi przywódcy zapowiedzieli gruntowne reformy, jako że obranie tej drogi znacząco wzmocni stosunki Tunezji z Unią Europejską. Moja grupa apeluje tymczasem o jak największy umiar ze stron sił bezpieczeństwa oraz o aresztowanie i postawienie w stan oskarżenia dowódców straży prezydenckiej ancien régime'u, którzy odpowiadają za zastrzelenie w ostatnich kilku dniach niewinnych, przypadkowych osób w ramach daremnej próby zdestabilizowania sytuacji w kraju. Gratuluję armii profesjonalizmu w chronieniu instytucji republiki.
My w UE musimy udzielić wszelkiego wsparcia nowemu tunezyjskiemu rządowi jedności, a także zapewnić pomoc obywatelom UE, w tym Brytyjczykom, którzy utknęli w Tunezji, przebywając tam na wakacjach.
Marie-Christine Vergiat
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie Posłowie! Z pewną dumą i wielkimi emocjami zabieram dziś głos na tej sali w imieniu mojego ugrupowania, Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy.
Powodem tego jest fakt, że niewielu z nas potępiło nadużycia ze strony rządu tunezyjskiego, to, co musieli przejść ci, którzy odważyli się wbrew wszystkiemu krytykować i obnażać jego praktyki, a w szczególności tortury, jakim poddani zostali obrońcy praw człowieka.
26-letni mężczyzna musiał dokonać samospalenia, aby Tunezyjczycy powstali i przestali odczuwać strach z powodu osamotnienia. Wtedy narodziła się nadzieja na wolność. 50 osób musiało stracić życie, zanim Unia Europejska odważyła się wydać nieśmiały apel o umiar w stosowaniu siły, nie kwestionując jednak świętego partnerstwa pomiędzy UE i Tunezją i nie potępiając przemocy, Panie Komisarzu Füle, aż do soboty. Możemy ograniczyć się do stwierdzenia, że rząd tunezyjski słabo Pana słyszał od czasu objęcia przez Pana urzędu.
Słowa o "umiarze w użyciu siły” utkwiły mi w gardle. Poza nieśmiałym oświadczeniem delegacji maghrebskiej Parlament Europejski pozostał niemy. Dopiero w sobotę zabrał Pan, Panie Przewodniczący, głos w tej sprawie, a dziś większość w Parlamencie Europejskim odrzuciła pisemną rezolucję. Władze krajów europejskich śmielej jednak zabierają głos w stosunku do innych rządów. Jako obywatelka Francji wiem, jakie są obowiązki rządu francuskiego i nie będę ponownie zajmowała się propozycjami naszej minister spraw zagranicznych. Dla niektórych era kolonialna ewidentnie jeszcze się nie zakończyła, ale miejmy nadzieję, że to już przeszło do historii.
Dzięki odwadze obywateli tunezyjski cud, tak drogi niektórym osobom na tej sali, upadł w ciągu kilku dni, ukazując swoją prawdziwą twarz. Dziś Unia Europejska ma wielki obowiązek trwać przy Tunezyjczykach w procesie przekształceń demokratycznych, ale bez integrowania w jego przebieg. Unia Europejska musi monitorować wybory i zapewnić, by niezależna komisja śledcza rzuciła światło na to, co się stało - na przemoc i na korupcję. Należy położyć kres grabieży dokonywanej na ludności tunezyjskiej. Majątek rodzin Ben Alich i Trabelsich należy nie tylko poddać kontroli, ale i zamrozić.
Unia Europejska zawiodła. Potrzeba będzie czasu na odzyskanie zaufania Tunezyjczyków. To prawda, że sytuacja jest wciąż trudna, a wydarzenia w tym kraju mogą stanowić dobry przykład dla Maghrebu. Wiemy, że takie same powstania mogą odbyć się w krajach, w których Zachód stawia własne interesy ponad dobrem ludzi. Akty samospalenia miały już miejsce w Algierii, Egipcie i Mauretanii. Najwyższy czas, by przejść od słów do czynów wszędzie tam, gdzie chodzi o demokrację i prawa człowieka. Najwyższy czas, by Unia Europejska przeformułowała swoje stosunki z krajami Południa, opierając je na demokratycznych wymaganiach, poszanowaniu praw człowieka i równości, jako że w przeciwnym razie utoruje drogę fundamentalistom.
Gerard Batten
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący! Na początku tej debaty wygłosił Pan uwagi na temat wolnych, uczciwych wyborów i dobrego, reprezentatywnego rządu oraz zaapelował Pan do nas o wsparcie Tunezyjczyków.
Żaden demokrata nie mógłby odmówić. Ludzie wiele zniosą ze strony niekompetentnych, skorumpowanych władz, ale zbuntują się, gdy zostaną doprowadzeni do ostateczności. Doktryna służb bezpieczeństwa wewnętrznego głosi, że potrzeba trzech dni, by dowolny naród pogrążył się w zamieszkach, gdy skończą się zapasy żywności.
Czy można dostrzec paralele między wydarzeniami w Tunezji i Unii Europejskiej? UE ma niedemokratyczny i niekompetentny rząd. Posiada klasę polityczną, która w coraz większym stopniu żyje w oderwaniu od tego, czego pragną ludzie. W wielu krajach europejskich panuje wysokie bezrobocie wśród młodzieży, co jest bezpośrednim skutkiem polityki UE. W Grecji już wybuchły rozruchy z powodu czysto ideologicznego przywiązania do jednej waluty europejskiej. Kraje takie jak Hiszpania, Portugalia czy Irlandia mogą wkrótce pójść w ślady Grecji, gdy ich gospodarki uduszą się w gorsecie euro.
Nie łudźcie się, że to nie może się stać w krajach europejskich. Gdy władze stają się wrogami ludu, lud powstaje przeciwko władzom.
Zgadam się z tym, co powiedział Pan na wstępie, ale przekonajmy się, jak te zasady są stosowane w Europie i w innych krajach na całym świecie.
Przewodniczący
Tym samym zamykamy punkt porządku obrad.
