Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik volledig doordrongen ben van het feit dat wij vandaag een plechtige vergadering hebben, doe ik namens mezelf en een aantal andere leden een beroep op artikel 19 van het Reglement, en wel uit bezorgdheid om de mensenrechten. Het bezoek van de Colombiaanse president vandaag blijft immers beperkt tot een toespraak voor het Parlement en een formeel diner met de fractieleiders.
De ombudsman van de Colombiaanse overheid maakt melding van per dag een slachtpartij dit jaar en de Commissie van Colombiaanse Juristen schrijft 78% daarvan toe aan paramilitaire groeperingen die met medeweten van de Colombiaanse ordediensten opereren. In het licht daarvan vragen wij u als Voorzitter van dit Parlement de mensenrechten aan de orde te stellen in uw gesprekken achter gesloten deuren. In juni van dit jaar is er een wet goedgekeurd die bepaalt dat burgerlijke rechtbanken bevoegd worden voor leden van de Colombiaanse strijdkrachten die verdacht worden van misdaden tegen de mensheid. Wij verzoeken u navraag te doen wanneer deze wet van kracht wordt. Wilt u ook vragen waarom verdwijningen onder dwang, standrechtelijke executies en seksuele mishandeling van die wet zijn uitgesloten? Wilt u tenslotte op gepaste wijze aan het Parlement verslag uitbrengen van de door u verkregen antwoorden?
Mijn verzoek strookt met de geest van verschillende resoluties van het Europees Parlement over de mensenrechten in Colombia en wil een hart onder de riem zijn van de moedige activisten, die het met gevaar voor lijf en leden opnemen voor de mensenrechten.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Howitt. Natuurlijk zullen zowel het Bureau als de fractievoorzitters het standpunt van het Parlement naar voren brengen, overeenkomstig de traditionele besluiten terzake. We zullen u van de uitkomst van deze contacten op de hoogte brengen.
(De notulen worden goedgekeurd)

Begrotingen EG en EGKS "2000
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0030/1999 van de heer Bourlanges, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2000: Afdeling III - Commissie (C5-0300/1999);
A5-0031/1999 van de heer Virrankoski, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2000 (C5-0300/1999):
Afdeling I, Europees Parlement - bijlage: Ombudsman
Afdeling II, Raad
Afdeling IV, Hof van Justitie
Afdeling V, Rekenkamer
Afdeling VI, Economisch en Sociaal Comité en Comité van de regio's;
A5-0032/1999 van de heer Pittella, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor het begrotingsjaar 2000 (SEC(1999)803 - C5-0017/1999 - 1999/2072(BUD)).

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zoals u begrijpt is het voor mij een grote eer hier vandaag het woord te mogen voeren. Ik ben weliswaar al tien jaar lid van dit Parlement, maar ik heb nog nooit een kwartier lang mogen spreken, hetgeen gezien mijn temperament een lange frustratie was waar vandaag gelukkig een eind aan komt!
Eigenlijk is, mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, geachte collega's, het opstellen van een begroting voor de Europese Unie een vreemde zaak.
Wat is dat immers voor een begroting die berust op het beginsel dat de begrotingsautoriteit en het Parlement wel mogen stemmen over de uitgaven, maar niet over de inkomsten? Wat is dat voor een begroting waarin bij de uitgaven een onderscheid moet worden gemaakt tussen twee welomschreven categorieën, tussen verplichte uitgaven, waarover de Raad besluit, en niet-verplichte uitgaven, waarover het Parlement besluit? Het is natuurlijk absurd een dergelijk onderscheid te maken. Wat is dat verder voor een begroting waar de begrotingsautoriteit aan handen en voeten wordt gebonden door wetgevingsbesluiten, door allerlei cijfers en bedragen in regelgevingen en programma' s en dus in feite bij de behandeling van de begroting niet veel meer kan doen dan het op een rijtje zetten van reeds lang beklonken zaken en besluiten?
Deze situatie is dus op zijn zachtst gezegd vreemd. Wat echter nog vreemder is dat wij een begroting moeten opstellen in het kader van bepaald Interinstitutioneel Akkoord en bepaalde begrotingsperspectieven. Wij werken namelijk aan de hand van de in Berlijn vastgestelde financiële perspectieven. Men kan op zijn minst zeggen dat de hele programmering daar nogal curieus was, zowel wat de duur betreft - in twee dagen tijd een programma in elkaar timmeren voor een periode van zeven jaar is misschien een wat riskante zaak - als ook wat de daarbij uit de bus gekomen bedragen betreft. Wij constateren nu dat, van welke kant men de behoeften ook bekijkt, het evenwicht in de relatie financiële perspectieven - reële behoeften heel precair is.
In categorie I "Landbouwuitgaven, marktsteun" zitten wij al aan de grens van de marge. Categorie IV "Extern beleid" - daar kom ik straks nog op terug - barst letterlijk uit haar voegen. Bij categorie V weten we enerzijds niet wat de administratieve hervorming van de Commissie gaat kosten en slaan wij anderzijds met grote ongerustheid het probleem van de pensioenen gade, waar geen gepaste uitgaven voor zijn opgenomen. In categorie VII betreffende pretoetreding is er voor het streven naar een snellere, grotere uitbreiding - als ik het zo zeggen mag - geen gepast kredietvolume uitgetrokken. Landen zoals Cyprus en Malta verkeren nu reeds in een onzekere situatie. Heel de begrotingsprogrammering stond dus in het teken van ongewisheid, maar legde tegelijkertijd het Europees Parlement aan banden, omdat wij voor het eerst moesten werken met minder flexibiliteit en minder geld en niet meer geld, hetgeen men als tegenprestatie had kunnen verwachten. De situatie is dus paradoxaal.
Dit verhaal wordt echter pas goed surrealistisch als wij kijken naar deze begrotingsprocedure voor het jaar 2000. Hier is de situatie van de Europese Unie volkomen tegenstrijdig. Enerzijds ontstaan door het Verdrag van Amsterdam en de invoering van de euro nieuwe lasten, en anderzijds zijn door de op til zijnde uitbreiding aanvullende financiële inspanningen vereist. Tenslotte zetten de zwaardere verantwoordelijkheden van de Unie, en met name de verantwoordelijkheden in Kosovo, de communautaire begroting onder grote spanning en zware druk. Dat is de situatie en nu zeggen de instellingen en met name de Raad - waarbij ik mij afvraag wat de Commissie uiteindelijk zal doen - dat zij meer beleidsvormen willen financieren, met meer partners, meer verantwoordelijkheden, maar minder geld. Dat is, mijnheer de Voorzitter, de paradox. Dat is een voor het Parlement onaanvaardbare tegenstrijdigheid.
In dat parket zitten wij nu. De begroting 2000 vertelt enerzijds natuurlijk het verhaal van de zojuist genoemde paradox - meer financieren met minder geld - maar zal, naar ik hoop, anderzijds ook duidelijk tot uiting brengen dat het Parlement niet aan deze paradox meedoet. Hoe pakken de instellingen nu deze paradox aan? Welnu, heel eenvoudig, met twee - zeer laakbare - methoden: ten eerste vermindering van uitgaven en ten tweede opoffering van traditionele prioriteiten aan nieuwe prioriteiten. De ontwerpbegroting van de Raad is qua opzet voor ons onaanvaardbaar en baart ons, om bovengenoemde redenen, grote zorgen. Als ik spreek over uitgavenvermindering denk ik bijvoorbeeld aan de uitgaven van categorie I, waar het voorstel luidt: snoeien. De Commissie was al een verkeerde richting ingeslagen met haar voorontwerp en misschien heeft zij daar nu een beetje spijt van. Men stelt ons namelijk lineaire kortingen voor die niet aansluiten bij de realiteit. Hetzelfde geldt voor de betalingskredieten. Voor de structuurfondsen hebben wij een aanzienlijk volume aan betalingskredieten nodig, zowel ten gevolge van de uitvoering van de nieuwe maatregelen van Agenda 2000, als ten gevolge van de last uit het verleden. Deze last uit het verleden komt bij mij over als het gerochel van een stervende. Het gaat hierbij namelijk om nog uitstaande betalingen op grond van reeds verstreken programma' s.
Daardoor moeten aanzienlijke betalingsinspanningen worden ondernomen en ten aanzien daarvan doet de Raad niet met ons en niet met de Commissie mee. Integendeel, hij stelt juist een volledig ontoelaatbare vermindering voor ten opzichte van het VOB.
De Commissie had de afgelopen maanden een nogal aarzelende houding ten aanzien van deze kwestie, maar lijkt nu tot andere, betere gedachten te zijn gekomen, en daar zijn wij blij om. We hebben hier dus een vermindering van de uitgaven en de kredieten voor reeds bestaande en voor toekomstige behoeften. Hetzelfde geldt voor de uitgaven van categorie V.
Tegelijkertijd worden - en dat is ontoelaatbaar - de prioriteiten van gisteren en vandaag opgeofferd aan de prioriteiten van morgen. Ik vind dat een zeer ernstige zaak. In categorie IV stelt de Commissie ons een lineaire korting voor, zonder opgaaf van redenen. Dit voorstel is voor ons absoluut onaanvaardbaar. Ik zeg dit met nadruk: wij hebben het volste begrip voor kortingen, mits zij gerechtvaardigd zijn. Zo gaat dit echter niet! Men zegt ons dat er geld moet komen voor Kosovo, Marokko, Timor en Turkije. Timor en Turkije staan nog niet op de ontwerpbegroting, maar dat komt nog wel. Men zegt ons dat dit alles gefinancierd moet worden en daarom het mes gezet moet worden in alle traditionele ontwikkelingskredieten voor hulp aan Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Het Parlement zegt echter: "Geen sprake van, wij aanvaarden niet dat Kosovo wordt betaald door Afrika, Latijns-Amerika en Azië, dat wil zeggen door iedereen, behalve Europa. Zo gaat dat niet.

Meer in het algemeen is het voor ons een heel ernstige zaak dat de Raad een dergelijk weg inslaat voor de toekomst. Wij mogen ons namelijk niet vergissen: wij zullen in structureel opzicht geheel nieuwe verantwoordelijkheden te dragen krijgen. Evenmin zal het mogelijk zijn de structurele, langademige problemen op de Balkan te financieren met bijvoorbeeld de uitbreiding. Als wij dat doen, komen wij er nooit uit. De voet van Berta met de grote voeten, de moeder van Karel de Grote, past niet in de het glazen muiltje van Assepoester. Dat is gewoon onmogelijk. Als wij de behoeften willen dekken, moeten wij de schoen groter maken.
Zo zien wij de situatie. Wij willen graag dat de Commissie zich hierover uitspreekt. Natuurlijk werd in het VOB van de Commissie geen rekening gehouden met een aantal uitgaven, maar het VOB was wel zeer duidelijk. Nu willen wij graag weten of de Commissie haar voorontwerp gaat verdedigen. Past u op, mevrouw de commissaris, dat u geen voorstel doet voor een aanzienlijke verlaging van uw eigen VOB. Het zou zeer ernstig zijn als de Commissie haar eigen beleid niet zou verdedigen. Wij zouden dan in een nog grotere paradox verzeild raken, maar ik ben eventueel bereid daar de consequenties uit te trekken en als Parlement het voorontwerp van begroting van de Commissie te verdedigen. Dat zou dan betekenen dat het Parlement in de plaats treedt van de Commissie en zich opwerpt als de hoeder van de grote beleidslijnen van de Europese Unie. Past u hiervoor op. Dat zou ernstige gevolgen kunnen hebben.
Wat is de reactie van het Parlement? Onze reactie is heel eenvoudig: wij zijn hiertegen. Wij zijn van mening dat de nieuwe uitdagingen bij de hoorns dienen te worden gevat. Daarbij gaat het hoofdzakelijk om twee prioriteiten. Ten eerste moet men op administratief vlak de consequenties trekken uit de institutionele crisis van de afgelopen winter. Dit betekent dat wij van de Commissie hervormingen moeten eisen en deze actief moeten steunen. Alle bepalingen voor de BTB' s en alle kredieten voor OLAF hebben dat doel voor ogen. De vraag naar een nieuw administratief instrument, een soort bureau, of gedecentraliseerde eenheid voor uitvoerende taken, beantwoordt aan een reële behoefte. Wij hebben met de Commissie daarover gesprekken geopend die vruchten lijken af te werpen. Wij hebben woorden gehoord, en wachten nu op daden.
De tweede prioriteit betreft het extern beleid. Inderdaad moeten wij op de een of andere manier geld zien te vinden voor de financiering van de grote prioriteiten: Kosovo: 500 miljoen euro, visserijovereenkomst met Marokko: 125 miljoen euro, programma's voor Turkije en Timor: 50 en 30 miljoen euro. Wij hebben hiervoor een amendement goedgekeurd dat het sterke politieke engagement van dit Parlement tot uiting brengt, ook al gaan wij met dat engagement door het plafond van categorie IV heen. Dat houdt in dat dit amendement tot nu toe nog niet de status van amendement heeft, maar enkel een uitdrukking is van het voornemen van het Parlement om in tweede lezing deze kredieten goed te keuren, met name voor wat de overeenkomst met Marokko betreft die een politieke prioriteit is van dit Parlement.
Het tweede uitgangspunt van het Europees Parlement was dat niet mocht worden getornd aan de traditionele prioriteiten. Daarom hebben wij massaal alle lineaire kortingen van de Raad van de hand gewezen. Wij zijn van mening dat aan de verplichtingen inzake ontwikkeling, internationale ontwikkeling, sociale maatregelen en milieubeleid moet worden voldaan. Wij moeten al deze uitgaven krachtig verdedigen en mogen niet aanvaarden dat ze worden opgeofferd.
Ik ben zojuist een belangrijk punt vergeten te vermelden: onderzoek, in het kader van de administratieve hervorming. Momenteel staat een akkoord op stapel tussen de Commissie en het Parlement waarmee men een betere inzet van de begrotingskredieten voor deze subcategorie wil garanderen. Wij wachten er nu op dat dit akkoord in concrete vorm wordt gegoten en formeel wordt bekrachtigd.
Wij willen dus dat de nieuwe prioriteiten worden hard gemaakt zonder de traditionele prioriteiten op te offeren. Dit betekent ten derde - en dit is de clou - dat wij de bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord ten volle, maar wel op een dynamische manier, respecteren. Wij respecteren dit akkoord. Wij respecteren alle plafonds van alle categorieën en laten zelfs in bepaalde categorieën, zoals categorie Ib "plattelandsontwikkeling" aanzienlijke marges over. Wij wensen echter een dynamische interpretatie, een interpretatie die beantwoordt aan hetgeen gezegd werd. Wij willen met name een duurzame, structurele herziening van categorie IV, en geen jaarlijkse herziening. Er zijn nieuwe uitgaven en die moeten wij dekken. Dit zijn geen uitgaven voor één jaar, maar voor meerdere jaren en dit moet tot uiting komen in een netto verhoging van de kredieten voor categorie IV voor heel de periode, en niet alleen voor de begroting 2000. Dit is een eis van het Parlement, en ik hoop dat de Commissie en de Raad hier ten volle rekening mee zullen houden.
Hoe gaan wij dit varkentje wassen? De Raad heeft tijd om na te denken en de mogelijkheid om te kiezen uit verschillende middelen. Als ik zeg dat de Raad de tijd heeft om na te denken, bedoel ik daarmee dat wij elkaar terugzien op 25 november - gaat Sint Catharina komen, dan wortelen de bomen, en ik hoop dat dan ook de begrotingsboom zal wortelen - en als ik zeg dat de Raad kan kiezen, bedoel ik daarmee dat u, mevrouw de fungerend voorzitter en uw collega' s - want helaas bent u niet almachtig, hoe zeer ik dat ook betreur - twee wegen voor u hebben. De eerste weg is herziening van de financiële perspectieven van categorie IV, waardoor het ons mogelijk zou worden deze begroting goed te keuren en waardoor het dus, dankzij de tijdens de onderhandelingen aangegane verbintenissen, mogelijk zal worden het hoofd te bieden aan de nieuwe prioriteiten. Als u die weg niet wilt inslaan, moet dit Parlement een strikte toepassing van het Verdrag, van artikel 272, eisen en zich de middelen verschaffen - en dat kan het - om zowel op het gebied van de vastleggingen als op dat van de betalingen kredieten goed te keuren die ons in staat stellen de politieke verbintenissen van de Europese Unie te respecteren en wel met strikte inachtneming van het Verdrag. Mevrouw de fungerend voorzitter, de bal is in uw kamp.
(Applaus)

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, de begroting van de EU voor het jaar 2000: andere afdelingen volgt ook dit jaar de lijn van de begrotingsdiscipline die de afgelopen jaren reeds in acht werd genomen. De begroting 2000 voor andere instellingen dan de Commissie en de Raad zal 1.286.000.000 euro bedragen. Dit betekent een stijging met 44 miljoen euro, oftewel 3,5 procent. Er is een speling, een marge, van 135 miljoen euro, die is berekend overeenkomstig categorie 5 van de financiële perspectieven.
Het zwaartepunt van deze begroting ligt in de huurregelingen voor de gebouwen van de instellingen en in de gebouwsaneringen. Het is de bedoeling dat het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's overgaan naar de ruimtes die zijn vrijgekomen door de verhuizing van het Parlement, dat wil zeggen naar de Belliardgebouwen I en II, die eerst worden gesaneerd. De gemeenschappelijke structuur voor deze Comités gaat naar het Bertha von Suttnergebouw, voorheen het Montoyergebouw. De gehuurde ruimtes waarvan voorheen gebruik werd gemaakt, worden afgestoten. Voor de succesvolle verwezenlijking van deze oplossingen is echter een naadloze samenwerking nodig.
In de ontwerpbegroting zijn nieuwe posten opgenomen voor zowel het Parlement als het Economisch en Sociaal Comité, opdat de bestuurlijke activiteiten die verband houden met de gebouwen, geïntensiveerd kunnen worden. Voor de uitvoering van deze bestuurlijke taken is wel een duidelijke taakverdeling vereist en wel op beide niveaus, dus zowel in het Parlement als het Economisch en Sociaal Comité. Men moet weten wie waarvoor verantwoordelijk is, zowel binnen de instellingen als ook wat de betrokken personen betreft. Deze taakverdeling is nodig om het project te doen welslagen. Aan de gebouwen is ook een dubbele reserve verbonden, die nog op de begroting staat. Bij de uitgaven van het Parlement is 7,4 miljoen euro in de reserve gezet voor de huur van het Belliardgebouw. Er zijn namelijk nog onduidelijkheden in verband met het huurcontract tussen de eigenaar en het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's. Als over het huurcontract nog voor de jaarwisseling opheldering komt, zal de begroting van het Parlement met dat bedrag worden verminderd. De begroting van het Europees Parlement bedraagt momenteel nog 20,11% van categorie 5, terwijl het maximum dat het Parlement zelf aangeeft 20% is.
Er zijn twee reden voor het overschrijden van het maximum: in de eerste plaats de dubbele budgettering in verband met de huur waar ik zoëven over sprak en in de tweede plaats de reserve in verband met het Statuut van de leden. In de begroting van het Parlement is al in het voorjaar een reserve van 60 miljoen euro goedgekeurd voor salariskosten in verband met het Statuut van de leden. Het Parlement stelde als eis dat de salarissen van de leden uit de middelen van het Parlement werden betaald, en de Raad heeft dit initiatief gesteund. Aangezien op dit moment de lidstaten zelf de salarissen van de leden van het Parlement betalen, is er dus sprake van een overdracht van betalingen van de lidstaten aan de Europese Unie. Het is heel normaal om te verlangen dat een dergelijke nieuwe uitgavenpost, die tegelijkertijd een vermindering inhoudt van de uitgaven van de lidstaten, niet onder het maximum valt dat eerder werd vastgesteld voor categorie 5. Wanneer we deze twee uitgavenposten in acht nemen, zou het aandeel van het Parlement in categorie 5 18,97% zijn, oftewel men zou zich uitstekend aan de begrotingsdiscipline hebben gehouden.
Een tweede zwaartepunt van deze ontwerpbegroting is de verhoging van de kredieten voor het Europese Hof van Justitie. Deze moet vooral worden gebruikt voor de verbetering van de vertaaldiensten. De Begrotingscommissie wil op voorstel van de Raad 30 nieuwe posten voor vertalers opnemen en een aanzienlijke som geld beschikbaar maken voor freelancevertalingen. Aangezien ook is voorgesteld meer geld uit te trekken voor verbetering van de automatisering, krijgt het Hof van Justitie een duidelijke verhoging van zijn kredietvolume. Hiervan uitgaand mag men dan ook verwachten dat het Hof van Justitie de hoeveelheid werk beter aan zal kunnen, minder teksten onvertaald zal laten en de lidstaten, de burgers en de ondernemingen beter zal bedienen bij de interpretatie en toepassing van het Europese recht. Het Parlement heeft zowel het recht als de plicht om duidelijke resultaten te verlangen.
Bij de behandeling van de begroting van dit jaar is duidelijker dan ooit gebleken dat het nodig is over te gaan op budgettering op basis van activiteiten, tot een activity based budgeting. De instellingen hebben veel personeel, en het strekt tot ieders voordeel wanneer daar effectief gebruik van wordt gemaakt. Toch geeft het huidige bestuursmodel aanleiding tot kritiek. De instellingen zijn zeer ijverig bij het verzinnen van nieuwe behoeften en arbeidsprofielen, om zo hun groeiende behoefte aan personeel te verklaren. Het kost het Parlement, als besluitnemende instantie, al veel moeite om bijvoorbeeld zijn eigen organigram met 4000 man personeel uit te kammen en te bepalen voor welke taken nieuwe posten nodig zijn.
Iedere lidstaat is echter genoodzaakt geweest zijn eigen administratie diepgaand te herstructureren. Taken zijn opnieuw verdeeld, en hetzelfde geldt voor posten en personeel. Daarom is in veel gevallen het vaststellen van nieuwe posten geheel uit handen genomen van de begrotingsautoriteiten. Deze wijzen de instellingen slechts de kredieten toe. Op deze manier heeft men twee voordelen. Ten eerste wordt het werk van de instelling als een geheel gezien, waardoor het gevaar afneemt dat men zich verliest in details. Ook kan het werk van de instelling beter worden beoordeeld aan de hand van de behaalde resultaten en wordt het leidinggeven gemakkelijker. Ten tweede maakt een alomvattende budgettering het mogelijk om de individuele verantwoordelijkheid te benadrukken en te vergroten. Deze methode leidt tot hogere prestaties, daar een ieder voor zich de meest efficiënte methodes kan zoeken en toepassen, en de niet-gebruikte middelen daar kan inzetten waar de behoefte het grootst is. Het is hoog tijd dat men in de Europese Unie overgaat naar budgettering op basis van activiteiten, goede leiding, delegatie van macht en verantwoordelijkheid naar beneden toe en benadrukking van de individuele verantwoordelijkheid. De leidinggevenden en hoofden dienen duidelijk de verantwoordelijkheid te dragen voor de resultaten van hun eigen taakgebied, voor de ontwikkeling en de verbetering ervan.
Ten slotte wil ik al degenen bedanken die geholpen hebben bij de voorbereiding van mijn verslag. Ik dank in het bijzonder de voorzitter van de Begrotingscommissie, Terence Wynn, die mij op velerlei wijze heeft gesteund, zowel tijdens de onderhandelingen en de vergaderingen van de Begrotingscommissie als tijdens persoonlijke gesprekken. Ik wil eveneens hoofdrapporteur Jean-Louis Bourlanges bedanken voor de naadloos en soepel verlopende samenwerking. Voorts wil ik alle coördinatoren bedanken, met name Reimer Böge van de Europese Volkspartij en Ralf Walter van de Europese Sociaal-Democratische Partij, met wie ik op constructieve, zakelijke wijze heb samengewerkt. Ook wil ik mijn eigen fractie bedanken voor haar brede en onvoorwaardelijke steun, evenals alle secretaresses en werknemers die bij mijn werk betrokken waren.

Pittella
Mijnheer de Voorzitter, zoals bekend was de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal de eerste institutionele kern waaromheen het Europese gebouw stap voor stap werd opgetrokken. In al deze jaren heeft de EGKS een belangrijke bijdrage geleverd aan de organisatie van de kolen- en staalindustrie, zowel op het gebied van de sociale steunmaatregelen als op dat van het onderzoek. Het naderen van de vervaldatum van het EGKS-Verdrag, in 2002, stelt het Parlement voor een aantal belangrijke keuzes: hoe wordt, vanuit begrotingtechnisch oogpunt bekeken, de eindfase van dit Verdrag beheerd? Zal er ook na 2002 genoeg aandacht zijn voor de ondernemingen en de werknemers in die sector? Welke overbruggingsacties zijn er mogelijk tussen de begroting van de EGKS en de algemene begroting van de Unie, teneinde voor de potentiële begunstigden de overgang naar nieuwe procedures voor toegang tot financiering gemakkelijker te maken? De Begrotingscommissie nodigt het Parlement uit om een duidelijk antwoord te geven op deze drie vragen, waarbij het zijn voorrechten in acht dient te nemen en - middels een naar wij hopen positieve dialoog met de Raad en de Commissie - profijt dient te trekken uit de tot op heden met het Verdrag opgedane ervaring.
De Begrotingscommissie - en ik dank alle collega's, met name de voorzitter en de vertegenwoordigers van de fracties, voor hun inzet en samenwerking - heeft met algemene stemmen besloten het volgende voor te stellen:
1. herstel van de bedragen tot op het niveau van de begroting 1999;
2. herschikking van de toewijzingen aan de twee sectoren, kolen en staal, op basis van de behoeften, met de klemtoon op versterking van de sociale steunmaatregelen voor de kolensector en de van onderzoekkredieten voor de staalsector;
3. verzoek tot beschikbaarstelling van extra middelen ter financiering van acties ten gunste van de volksgezondheid en de veiligheid in de steenkoolmijnen en ter bevordering van de ontwikkeling van schone technologie en producten in de ijzer- en staalsector met een grote toegevoegde waarde;
4. verzoek tot bestemming, met het oog op de uitbreiding, van een deel van de PHARE-kredieten voor activiteiten in verband met de kolen- en staalsector in de kandidaat-landen;
5. krachtig aandringen op inkrimping van de administratieve kosten: deze bevinden zich nog op hetzelfde niveau als 19 jaar geleden en staan duidelijk niet in verhouding tot de huidige behoeften; tevens inventarisering van de reële behoeften qua personeel met het oog op de huidige en toekomstige politieke prioriteiten van de Unie in deze sector;
6. aandringen op beheer van het onderzoeksfonds voor kolen en staal - waarin de rente uit de reserves en de boekhoudkundig geverifieerde voorzieningen zal vloeien - door een specifieke instantie. Deze kan de vorm krijgen van een stichting of een bureau, overeenkomstig de reeds door het Parlement uitgesproken wens. Het doel is een zekere zichtbaarheid te geven aan de activiteiten ten gunste van de kolen- en staalsector en te zorgen voor volledige betrokkenheid van de vertegenwoordigers van werkgevers en werknemers bij de besteding en de programmering van het betreffende fonds;
7. benadrukking van de noodzaak dat de overdracht van het EGKS-vermogen naar de algemene begroting wordt geboekt onder inkomsten- en uitgavenposten, hetgeen een technische aanpassing van de huidige financiële vooruitzichten vereist;
8. uitvoering van proefprojecten die een brug slaan tussen de EGKS-begroting en de algemene begroting, ter vergemakkelijking van de overgang van door de EGKS gefinancierde activiteiten naar EU-programma's, met name wat betreft de structuurfondsen en het onderzoek. De Commissie dient bijzondere aandacht te besteden aan de acties waarvoor nog geen passende instrumenten op communautair niveau zijn voorzien.
Op basis van deze allesomvattende benadering, mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wil ik het Parlement verzoeken bij stemming te zorgen voor een zo breed en eensgezind mogelijke goedkeuring. Dan zullen wij onze besluiten beslist meer kracht bij kunnen zetten.

Siimes
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden van het Europees Parlement, bij de behandeling van de begroting voor het jaar 2000 is, sinds ik op 14 september hier in het Parlement de ontwerpbegroting van de Raad presenteerde, aanzienlijke vooruitgang geboekt. Vandaag heb ik naar gedetailleerde standpunten en argumenten mogen luisteren over de inhoud van de begroting voor het jaar 2000, met name van de kant van het Europees Parlement. De Unie heeft veelvoudige financiële behoeften. Over de kernvraagstukken die om een oplossing vragen, begint langzamerhand duidelijkheid te komen. Mede dankzij het nieuwe triloogstelsel is het ons gelukt om in een goed klimaat een begin te maken met de behandeling van veel centrale problemen. Uit de toespraken hier blijkt ook duidelijk wat de vraagstukken zijn die bij de behandeling van de begroting voor het jaar 2000 in het middelpunt van de belangstelling moeten staan. Het gaat hier met name om categorie 4 - extern beleid, waar wij met verschillende uitdagingen zijn geconfronteerd waarvoor de begrotingsautoriteiten gemeenschappelijke oplossingen moeten vinden.
Ik wil deze samenvattende spreekbeurt gebruiken om eerst enkele algemene opmerkingen te maken over de begroting. Aan het einde kom ik dan nog terug op de kwestie in verband met categorie 4, Kosovo. Ten eerste wil ik commentaar geven op de verplichte landbouwuitgaven, oftewel subcategorie B1. Volgens de Raad worden in het voorstel van de Commissie de behoeften voor het jaar 2000 overschat. Daarom verminderde de Raad in zijn eigen lezing deze uitgaven met 375 miljoen euro. Al gedurende de hele jaren 90 maakt de Commissie zich aan dergelijke overdreven hoge ramingen schuldig. Dat blijkt eveneens uit de cijfers voor dit jaar. Hetzelfde kan gezegd worden van de activiteiten voor de plattelandsontwikkeling in subcategorie B1. In de vraagstukken betreffende de kredieten voor structuurmaatregelen spitsen de meningsverschillen tussen de Raad en het Parlement zich toe op twee kwesties: ten eerste de omvang van het voorschot dat betaald moeten worden voor nieuwe structuurmaatregelen, en ten tweede het tijdschema voor het afhandelen van oude onbetaalde verplichtingen. Naar mijn mening zijn beide kwesties van puur technische aard. Voor het vaststellen van het voorschot op 3,5 procent, in plaats van de door de Commissie voorgestelde 4 procent, zijn geen aanpassingen van de voorschriften vereist. Dit heeft ook op geen enkele manier invloed op de nieuwe structuurmiddelen die de lidstaten hebben gekregen voor de jaren 2000-2001. Wat de oude onbetaalde verplichtingen betreft is het noodzakelijk om de nieuwe gegevens in acht te nemen die de Commissie zojuist heeft gepubliceerd over het kredietgebruik. Eveneens dient te worden opgemerkt dat het door de Commissie voorgestelde betalingsniveau van de verplichtingen, 48 procent, duidelijk hoger ligt dan de tijdens de Europese Raad van Berlijn vastgestelde 45 procent.
Het interne beleid bevat veel programma's die momenteel behandeld worden in de medebeslissingsprocedure. Het is van belang dat de begrotingsautoriteiten de uitgavenplafonds die zijn goedgekeurd in het Interinstitutioneel Akkoord respecteren. Hiervoor is een nog efficiëntere coördinatie vereist.
De ontwikkeling van de administratie van de Unie staat onder aanzienlijke druk. De nieuwe Commissie heeft beloofd om in februari 2000 verslag uit te brengen over de ontwikkeling van de administratie. We kunnen het met elkaar eens zijn dat de personeelsbehoefte alleen in zijn geheel kan worden beoordeeld, op basis van de door de Commissie naar voren gebrachte standpunten. Bij het op gang brengen van OLAF moet waarde worden gehecht aan een kwalitatief goede opstart. Het Parlement heeft de kwestie naar voren gebracht in verband met de financiering van de pensioenen. Ook daar moeten wij concrete voorstellen en een alomvattende toelichting, bijvoorbeeld over de herziening van het personeelsbesluit, van de Commissie afwachten. In de zogenaamde BTB-kwestie, oftewel de kwestie betreffende de bureaus voor technische bijstand, is een dergelijke omvangrijke herziening zoals het Parlement voorstelt, wellicht nog niet rijp voor opneming in de begroting 2000.
De financiering van Kosovo en andere activiteiten aangaande de externe betrekkingen vormt een uitdaging voor de Unie, zowel wat de begrotingsprocedure als wat de financiering betreft. Wij gaan ervan uit dat de directe financieringsbehoeften voor Kosovo grotendeels gedekt zijn. Dit werd vastgesteld op de eerste donorconferentie in juli. De begrotingsinstanties dienen nu dan ook te wachten op de definitieve behoefteramingen. Mijns inziens moeten wij wachten tot volgend jaar, daar wij dan pas over voldoende betrouwbare ramingen kunnen beschikken. De Raad heeft zich op zijn beurt verplicht tot het dekken van de financieringsbehoeften die zijn ontstaan na de aardbeving in Turkije. Dit zal geschieden met EIB-leningen, macrofinanciële hulp en middelen in het kader van het MEDA-programma. Op die manier is aparte financiering voor Turkije misschien niet nodig. Naar Oost-Timor daarentegen is al via ECHO hulp doorgesluisd. De donorconferentie voor Oost-Timor wordt in november gehouden. Nauwkeurigere ramingen zullen derhalve pas later duidelijk zijn.
Zoals ik al eerder zei, is Kosovo het zwaartepunt geworden van de begrotingsprocedure voor het jaar 2000. De Raad is daarom flexibel geweest in zijn eigen procedures, en heeft in de ontwerpbegroting gezorgd voor kredietherschikking ten behoeve van de wederopbouw van Kosovo. De herschikking van kredieten voor humanitaire hulp aan Kosovo is ons inziens correct, met name omdat een groot aantal vluchtelingen al is teruggekeerd naar Kosovo en omdat in Kosovo humanitaire hulp in zekere zin de eerste stap is in de wederopbouw. Zo kan de mensen in ieder geval voor de winter onderdak worden geboden. Met de vaste vrijstelling betreffende de toegewezen kredieten voor andere begrotingslijnen die betrekking hebben op het extern beleid in categorie 4 van de financiële perspectieven, wordt anderzijds voorkomen dat er overhaaste beslissingen worden genomen over de controle op het plafond van deze categorie, omdat, zoals ik al zei, de ramingen van de werkelijke behoeften in verband met de wederopbouw nog niet zijn afgerond.
Het Parlement heeft bezorgdheid geuit over de mogelijke gevolgen van de herschikking van de kredieten in categorie 4 voor de hulp van de Europese Unie aan de minst ontwikkelde landen. U mag daarbij niet vergeten dat op grond van de Overeenkomst van Lomé de EU-hulp aan veel van de landen in kwestie met het Europees Ontwikkelingsfonds wordt gefinancierd. Het Europees Ontwikkelingsfonds maakt geen deel uit van de algemene begroting van de Europese Unie. De lidstaten nemen wel rechtstreeks deel aan de financiering ervan, en het EOF heeft zijn eigen interne financieringsverordeningen. Als zodanig heeft de herschikking van de kredieten ten bate van de wederopbouw van Kosovo geen invloed op het Europees Ontwikkelingsfonds. Subcategorie B7 van de begroting is slechts voor een deel bestemd voor de armste landen. De vaste vrijstelling treft op die manier ook andere dan alleen de armste landen. Tijdens de bijeenkomst van de Raad begrotingszaken van 16 juli werd de herschikking van de kredieten ten bate van Kosovo behandeld en werd vastgesteld dat de minst ontwikkelde landen en de armste bevolkingsgroepen niet extra mogen worden belast. Ook werd gewezen op de verplichtingen van de Commissie in het kader van de internationale ontwikkelingsstrategie, die als doel heeft de armoede in de wereld tegen het jaar 2015 te halveren.
Ik heb vastgesteld dat het Europees Parlement van plan is kredieten voor te stellen die het plafond van categorie 4 van de financiële perspectieven overschrijden. Het Parlement wil middelen vrijmaken voor de financiering van activiteiten ten bate van Oost-Timor en Turkije, en voor de toepassing van een nieuwe visserijovereenkomst met Marokko. Ik zou hierover de volgende opmerkingen willen maken. Ook de Raad is zeer bezorgd over de toestand in Oost-Timor, maar tot nog toe is er geen enkele precieze raming van de omvang van de steunbehoeften gepresenteerd. Door de gevolgen van de aardbeving in Turkije zijn wij genoodzaakt al dit jaar hulp te verstrekken. De kredieten voor deze hulp zijn opgenomen in de gewijzigde en aanvullende begroting nummer 4/1999. Het is desondanks voorbarig om nu al de totale omvang van de benodigde kredieten voor het jaar 2000 vast te stellen. De kredieten voor de financiering van de activiteiten in Oost-Timor en Turkije moeten echter wel degelijk gevonden worden met inachtneming van het te Berlijn vastgestelde plafond voor categorie 4 van de financiële perspectieven. De Raad heeft bovendien zojuist het mandaat aan de Commissie voor de onderhandelingen over de visserijovereenkomst met Marokko goedgekeurd. Wij weten natuurlijk nog niet wat er bij deze onderhandelingen uit de bus zal komen. Ik mag u er desondanks aan herinneren dat de Raad met de goedkeuring van zijn ontwerpbegroting ook de toewijzing van enkele kredieten van categorie 4 heeft herzien. Er is een reserve opgenomen voor de kredieten die noodzakelijk zijn voor deze nieuwe overeenkomst.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over het algemene groeipercentage van de begroting en de opstelling van de begroting als dusdanig. Uitgaande van de stemming in de Begrotingscommissie van het Parlement zouden de betalingskredieten in de begroting 2000 met meer dan 6 procent worden verhoogd. Het overeenkomstige percentage in de ontwerpbegroting van de Raad bedraagt 2,8. We moeten verantwoording afleggen aan de Europese belastingbetalers. De Unie moet in haar uitgaven zowel de begrotingsdiscipline als de kosten-batenverhouding in het oog houden. In de begroting van de Unie dient dezelfde strengheid aan de dag te worden gelegd als in de begrotingen van de lidstaten.
Ik zei in het begin al dat de begrotingsautoriteiten snel moeten inspelen op de zich snel veranderende omstandigheden. Ik zie dat in het nieuwe Interinstitutioneel Akkoord ook voldoende middelen zijn opgenomen voor onvoorziene behoeften. De strekking van het nieuwe akkoord is duidelijk: het geld dat de totale som van de financieringsraming overschrijdt, kan niet als eerste worden ingezet. Laat dit ook de basis zijn voor de goedkeuring van de begroting van het jaar 2000.
Ik geloof dat wij met een goede samenwerking tussen de instellingen kunnen komen tot een succesvolle afsluiting van de begrotingsprocedure voor het jaar 2000. Ik dank de Voorzitter en de leden van het Parlement.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, kort samengevat is de begroting het in cijfers uitgedrukte politieke programma. Op Europees niveau worden vele beslissingen genomen die de begroting van de Europese Unie niet direct beïnvloeden. Toch is de begroting 2000 volgend jaar voor vele Europese beleidsterreinen van fundamenteel belang.
Sedert de opstelling van het voorontwerp van begroting in het voorjaar zijn belangrijke dingen gebeurd die toen nog niet konden worden voorzien maar die in de begroting 2000 wel hun beslag moeten en zullen vinden. De belangrijkste gebeurtenis was de oorlog die dit jaar op Europees grondgebied werd gevoerd. Die oorlog was het gevolg van zware schendingen van de mensenrechten en een beleid van uitdrijving en etnische zuivering door het regime van Milosevic, een beleid dat door een democratisch Europa en een democratische en aan de mensenrechten gehechte gemeenschap van volkeren niet kon worden geduld.
Het kan niet door de beugel dat in Europa, op het einde van de twintigste eeuw, een beleid van uitdrijving wordt gevoerd en minderheden worden uitgemoord. De Europese Unie heeft er zich toe verbonden de wederopbouw van Kosovo te financieren. Het gaat in Kosovo niet alleen om de wederopbouw van bruggen, scholen en technische infrastructuur. Het gaat om de wederopbouw van een democratische en vreedzame burgermaatschappij in heel de regio. Ik ben daarom verheugd dat het Parlement, de Raad en de Commissie het erover eens zijn dat op de begroting van de Europese Unie de nodige kredieten voor Kosovo moeten worden uitgetrokken.
Dit is een bewijs dat alle drie instellingen zich van hun verantwoordelijkheid bewust zijn en de wederopbouw in Kosovo willen financieren. Het voorontwerp van begroting van de Commissie van april voorzag in het totaal in 92,8 miljard euro voor vastleggingen en 89,6 miljard euro voor betalingen. Dat voorontwerp van de Commissie hield echter nog geen rekening met Kosovo, Oost-Timor, Turkije of het visserijakkoord met Marokko.
Het ontwerp van de Raad voorziet in 92,4 miljard euro voor vastleggingen en 87,9 miljard euro voor betalingen. De door de Begrotingscommissie van het Europees Parlement goedgekeurde amendementen brengen het totaal op 93,4 miljard euro vastleggingen en 90,8 miljard euro betalingen. Daarbij komen de noodzakelijke middelen voor Kosovo, Oost-Timor, Turkije en het visserijakkoord. Bovendien moet de Europese Unie, als bijdrage aan de verlichting van de schuldenlast van de armste landen, 15 miljoen euro direct uit de begroting 2000 en dus niet uit het Ontwikkelingsfonds betalen.
Ik heb deze totaalcijfers om vier redenen genoemd. In de eerste plaats liggen de uitgaven voor 2000 in alle drie de becijferingen - van de Commissie, de Raad en het Parlement - hoger dan dit jaar. Dat komt doordat de betalingen voor bijvoorbeeld het structuurbeleid volgend jaar zullen stijgen als gevolg van de vastleggingen uit vorige jaren. De Commissie is het met de Raad eens dat op de begroting geen kleinere bedragen kunnen worden opgenomen dan hetgeen overeenkomstig de vastleggingen noodzakelijk is. Dat zou politiek niet serieus zijn.
In de tweede plaats liggen de bedragen voor de nieuwe vastleggingen in alle drie de becijferingen ver onder de overeenkomstige bedragen voor dit jaar, terwijl bijvoorbeeld de bedragen van de middelen voor de toetredingskandidaten veel hoger liggen. In antwoord op de uiteenzetting van de Raad wil ik zeggen dat niet alleen de lidstaten zich houden aan de begrotingsdiscipline, maar ook de Europese Unie zich wat dat betreft niet onbetuigd zal laten. Ik hoop dat dit duidelijk is.
In de derde plaats blijkt uit de totaalcijfers echter ook dat de ideeën over de begroting in het bijzonder tussen de Raad en het Parlement nog ver uit elkaar liggen. Wij zullen de komende weken dus intensief moeten onderhandelen. In de vierde plaats zijn de totaalcijfers natuurlijk ook een indicator voor het werk van de commissies en in het bijzonder van de rapporteurs. Namens de Commissie dank ik u voor het verslag van de heer Virrankoski over de afdelingen: Parlement, Raad, Hof van Justitie, Rekenkamer, Economisch en Sociaal Comité en Comité van de regio's; voor het verslag van de heer Pittella over de operationele begroting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en in het bijzonder voor het verslag van de heer Bourlanges. Hij toont zich met dit verslag een rapporteur van de bovenste plank die zeer gesofisticeerde voorstellen weet te formuleren.
Het verslag heeft niet alleen betrekking op de hoogte van de bedragen, maar ook op enkele belangrijke begrotings- en bestuursproblemen.
Ik wijs op de kwestie van de BTB's. Het gaat hier om de vraag wanneer men externe bureaus om hulp mag verzoeken. Mijnheer Bourlanges, u wijst er terecht op dat het hier niet alleen gaat om betere controle en overeenkomsten - ook dat zijn belangrijke vraagstukken - maar ook om de volgende fundamentele vraag: wat moet de overheid doen en wat kan men aan particuliere ondernemingen toevertrouwen, en onder welke voorwaarden? Deze vraag betreft uiteraard al het personeel van de Commissie. De nieuwe Commissie heeft aan de eerste behoeften van het nieuw opgerichte directoraat-generaal kunnen voldoen door personeel te herschikken. Hoeveel personeel er in totaal nodig is, hangt natuurlijk af van de institutionele hervormingen, waarover de Commissie in februari een voorstel zal voorleggen.
Ik hoop dat wij in de komende weken de voorstellen uit het verslag met het tijdschema van de Commissie voor de hervormingen in overeenstemming kunnen brengen.
Wat het personeel van OLAF betreft, zal de Commissie het voorstel van de Commissie begrotingscontrole en de Begrotingscommissie voor 75 nieuwe posten volgend jaar in haar nota van wijzigingen opnemen.
Dan nu nog kort iets over de landbouw. De Commissie is het met het Parlement eens dat de tweede pijler, de maatregelen voor de ontwikkeling van de plattelandsgebieden, de ecologische ontwikkeling van de landbouw goede kansen biedt. Zij zal daarom in haar nota van wijzigingen een hoger bedrag voorstellen, zij het minder hoog dan het Parlement wil. De Commissie zal ook rekening houden met uw wens om de middelen voor het visserijakkoord met Marokko op de begroting op te nemen.
Voor de financiering van de wederopbouw in Kosovo moet - daarover zijn wij het eens - 500 miljoen euro aan vastleggingskredieten in de begroting 2000 worden opgenomen. De Raad heeft wat de financiering betreft, in zijn eerste lezing besloten de bedragen voor maatregelen op het gebied van het buitenlands beleid lineair te verminderen. Dames en heren, u hebt verklaard dit onverantwoord te vinden. De Commissie heeft mij gemachtigd u te zeggen dat ze een ander voorstel wil doen, dat zowel met de politieke prioriteiten als met de begrotingsdiscipline rekening houdt. De Commissie stelt voor in de nodige middelen te voorzien door herschikking in de categorie voor de maatregelen op het gebeid van het buitenlands beleid, door gebruik te maken van een kleiner deel van de flexibiliteitsreserve en door herschikking tussen de verschilllende beleidsterreinen, hetgeen een wijziging van de financiële vooruitzichten vergt. Die werkwijze werd in het Interinstitutionele Akkoord tussen het Parlement, de Raad en de Commissie van mei van dit jaar aanvaard.
De Europese belastingbetaler zou er beslist geen begrip voor opbrengen als wij alleen maar meer geld zouden vragen voor de financiering van onze opdrachten in Kosovo en geen prioriteiten zouden vaststellen, hetgeen herschikking van kredieten zou inhouden.
Voorts zullen ook de groeiende taken van de Unie op het gebied van het buitenlands beleid in de structuur van de begroting hun beslag moeten vinden. De begroting moet de politieke taken en prioriteiten weerspiegelen, hetgeen verhoging betekent van de categorie voor maatregelen op het gebied van het buitenlands beleid.
Ik hoop dat wij op basis van de voorbereidende werkzaamheden van de instellingen en de verslagen van het Parlement in alle openheid goede onderhandelingen kunnen voeren, en dat wij over de begroting 2000 een akkoord kunnen bereiken dat strookt met onze politieke verantwoordelijkheid voor het Europees beleid.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik de rapporteur, de heer Bourlanges en de voorzitter van de Begrotingscommissie, de heer Wynn gelukwensen met manier waarop de beraadslagingen onder hun leiding zijn verlopen.
Helaas ben ik minder te spreken over het aandeel van de Raad in de hele zaak. De Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid meent van de Raad te hebben begrepen dat we alleen geld voor Kosovo hebben als we het weghalen bij degenen die het nog slechter hebben dan de Kosovaren. We willen de allerarmsten beroven om geld te geven aan de iets minder armen. We willen Afrika voor de Balkan laten opdraaien. Ik vind niet dat dit de boodschap is die de Europese Unie de wereld in moet sturen.
De Raad heeft een algehele bezuiniging van 10% in categorie 4 voorgesteld om 500 miljoen euro voor Kosovo bijeen te krijgen. Sommige bezuinigingen zijn nog groter. Zo stelt de Raad met betrekking tot humanitaire hulp een bezuiniging van 20% voor op lijn B721. De Raad wil 70 miljoen euro bezuinigen op NOVA, met andere woorden, hij wil de hulp aan Bosnië met 40% terugschroeven. Bosnië moet dus de rekening van Kosovo betalen. We verminderen onze steun voor het vredesproces in het Midden-Oosten, net nu daar een duurzame oplossing in zicht komt. Wat voor politiek signaal geven we hiermee over de betrokkenheid van de Europese Unie?
Natuurlijk moeten we verantwoordelijk omspringen met onze financiën en prioriteiten stellen, maar dat bereik je niet met een algehele bezuiniging, zonder onderscheid, van 10%. Een dergelijke aanpak duidt eerder op onverschilligheid en onverantwoordelijkheid. Geen wonder dat de bevolking op dit moment geen hoge pet op heeft van de Europese Unie.
Namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid wil ik verder uw aandacht op de twee volgende punten vestigen. Ten eerste verlangen wij dat het Royaumont-proces op passende wijze gefinancierd wordt en dat het onder de eerste pijler komt te vallen en niet onder de tweede. Vandaar dat wij een nieuwe begrotingslijn voorstellen voor het Stabiliteitspact en daarvoor geld weghalen van de MEDA-lijn.
Tot slot vragen wij ook uw steun voor het netwerk voor conflictpreventie dat er dankzij de inspanningen van het Parlement, en van met name de heer Rocard, is gekomen. Het belang van dit netwerk is alleen maar toegenomen sinds er een soortgelijke structuur binnen de Raad bestaat. Ik dring aan op uw steun voor een middelenverhoging.
Financiële behoedzaamheid mag niet als excuus worden aangevoerd om steeds meer mensen tot armoede te veroordelen.

Morgan
Mijnheer de Voorzitter, graag bedank ik de Begrotingscommissie en de heer Bourlanges voor het werk dat zij verricht hebben. Ik ben blij dat zij zich zo krachtig hebben ingezet voor de fraudebestrijding in de Europese Unie. Ik stel het met name op prijs dat de Begrotingscommissie een kredietverhoging van 9 miljoen euro voor OLAF heeft goedgekeurd. Hiermee kunnen in het jaar 2000 tussen de 50 en 75 nieuwe mensen worden aangesteld, naast de 30 nieuwe posten die al waren voorzien in de gewijzigde en aanvullende begroting.
Ik wil er nog eens op wijzen dat OLAF 300 medewerkers nodig heeft om zijn taken naar behoren uit te kunnen voeren. Het comité van onafhankelijke deskundigen heeft zich in haar verslag op hetzelfde standpunt gesteld. Laten we niet vergeten dat er bepaalde verwachtingen zijn gewekt bij de bevolking ten aanzien van de hervorming van de Europese instellingen. Het is van het grootste belang dat OLAF de middelen krijgt die het nodig heeft. Ik wil de Commissie er nog eens aan herinneren dat wij de onafhankelijkheid van OLAF niet in het gedrang zullen laten brengen door bezuinigingen. Daar kunt u nu al op rekenen. Het stelt me teleur dat het voorzitterschap van de Raad hier geen melding van heeft gemaakt. Staat u achter een uitbreiding van het personeelsbestand met 75 medewerkers of niet? Ik had daar graag iets van u over gehoord. U hoort zich net zo hard voor fraudebestrijding in te zetten als wij in het Europees Parlement.
Een andere kwestie waar de Commissie begrotingscontrole zich mee bezighoudt, is de manier waarop de bureaus voor technische bijstand worden ingezet. In zijn richtsnoeren voor de begroting van het jaar 2000 heeft het Parlement gepleit voor een geleidelijke opheffing van deze bureaus. Ook heeft het Parlement de Commissie gevraagd om te bepalen hoeveel personeel zij nodig heeft. Dit laatste is niet gebeurd. De Begrotingscommissie heeft de uitgaven voor logistieke ondersteuning en technische bijstand in een apart hoofdstuk opgenomen, met 90% van de kredieten in reserve. De Commissie begrotingscontrole kan zich hierin vinden. Het is volkomen terecht dat deze kredieten pas worden vrijgegeven als de Commissie heeft bepaald welke taken kunnen worden uitbesteed. Het wachten is op deze gegevens van de Commissie.
Een andere kwestie zijn de aanzienlijke onderbestedingen in 1999 bij de communautaire initiatieven, bij het cohesiefonds en op vele andere terreinen. In sommige gevallen is dit al het tweede of derde opeenvolgende jaar dat er grote bedragen naar andere begrotingslijnen verdwijnen. Hieruit blijkt dat het Parlement strenger moet toezien op de uitvoering van de begroting, het hele jaar door. De commissies van het Parlement moeten meer toezicht houden op de begrotingslijnen die onder hun bevoegdheid vallen. Op die manier kunnen we het begrotingsproces beter sturen en zorgen dat we in de loop van het jaar beter op schema blijven.

Deprez
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik zou mij bij de twee vorige sprekers willen aansluiten om mijn dank en waardering te uiten aan het adres van de algemeen rapporteur en de Begrotingscommissie voor hun werk.
De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken streefde met het oog op de begroting 2000 vier doelstellingen na. Ten eerste wilden wij de begrotingsnomenclatuur in overeenstemming brengen met de prioriteiten van het Verdrag van Amsterdam. Daarbij gaat het met name om de instelling van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, die een van de hoofddoelstellingen van de Unie is. Daarom hebben wij, met steun van de Begrotingscommissie, voorgesteld alle beleidsonderdelen en begrotingslijnen met betrekking tot de instelling van die ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in één titel onder te brengen, met vijf hoofdstukken, overeenkomstig de grote beleidsonderdelen van de totstandbrenging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Ten tweede wilden wij de begrotingsinstrumenten voor het asiel- en immigratiebeleid rationaliseren en herstructureren. Toen de begroting voor 1999 haar beslag kreeg, zijn wij erin geslaagd de oprichting van een Europees vluchtelingenfonds te verkrijgen. Helaas heeft de Raad ten gevolge van de gebeurtenissen in Kosovo vrijwel alle middelen daaruit moeten gebruiken om aan de noodsituatie in Kosovo en de lidstaten het hoofd te kunnen bieden.
Daarom heeft de commissie vrijheden van de burger voorgesteld voor het asiel- en immigratiebeleid voortaan twee begrotingsinstrumenten aan te wenden: enerzijds een Europees vluchtelingenfonds voor structurele maatregelen ten behoeve van de opvang, integratie en vrijwillige repatriëring van vluchtelingen in geval van normale vluchtelingenstromen, en anderzijds een begrotingslijn voor noodmaatregelen in geval van massale toestroom van vluchtelingen. Wij zijn trouwens op die manier vooruitgelopen op de desbetreffende wens van de Europese Raad van Tampere. De Raad is immers van mening dat de een of andere vorm van financiële reserve moet worden overwogen voor tijdelijke bescherming in geval van een massale toestroom van vluchtelingen. Mijnheer de Voorzitter, wij hebben dit instrument al voorgesteld.
Ten derde willen wij een versterking van de middelen voor bestrijding van criminaliteit, en ten vierde een begrotingslijn voor maatregelen in het kader van het actieplan van de Commissie voor de periode 2000-2004 voor de bestrijding van de drugshandel.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, de eerste lezing van de begroting hier in het Parlement heeft zoals altijd een enorme weerslag op het beleid van de Europese Unie, met inbegrip natuurlijk van de Economische en Monetaire Unie. Op de begroting staan kredieten voor het PRINCE-programma. Dit programma behelst een voorlichtingscampagne voor de euro, hetgeen voor de Europese Unie een prioriteit was, is en moet blijven.
De Economische en Monetaire Commissie, de EMAC, is van oordeel dat dit programma een hoge prioriteit is voor ons beleid en er nog heel wat tijd nodig zal zijn voordat eurobiljetten en -munten in de Europese Unie in omloop kunnen worden gebracht. Daarom steunen wij de voorstellen van de Begrotingscommissie voor verhoging van de kredieten voor PRINCE. De EMAC is eveneens van oordeel dat het van vitaal belang is belastingmaatregelen te financieren. De belastingsector zorgt nog steeds voor strubbelingen op de interne markt en derhalve moet lijn B5-3001 - toepassing en ontwikkeling van de interne markt - op het niveau blijven staan dat de Commissie in haar voorontwerp had vastgesteld. De EMAC stemt tevens in met de kredieten uit het voorontwerp voor het FISCALIS-programma: lijn B5-305. Daarmee kan een betere coördinatie van het huidig belastingstelsel worden gegarandeerd. Onze commissie is bovendien van mening dat het verstrekken van kwalitatief hoogstaande statistieken een prioriteit moet zijn voor de Unie, zeer zeker nu de Economische en Monetaire Unie in de eurozone een realiteit is geworden en zich waarschijnlijk gaat uitbreiden. Daarom moet men de financiering van begrotingslijn B5-600 voor statistische informatie voortzetten.
Als lid van de Griekse delegatie wilde ik tot slot nog mijn betreuren tot uiting brengen over het feit dat de Europese instellingen nog steeds geen rechtsgrondslag hebben gevonden voor het verstrekken van hulp aan een lidstaat die recentelijk door een natuurramp werd getroffen. Wij hebben geen rechtsgrondslag daarvoor in de begroting en dat is mijns inziens een ernstige tekortkoming. Dat zou een uiting kunnen zijn van gebrek aan gevoeligheid voor niet te voorspellen rampen, niet alleen in Griekenland maar ook elders, waar onze medeburgers het slachtoffer van worden. In dergelijke gevallen mag men niet te zeer op de centen kijken.

Rothley
Mijnheer de Voorzitter, met alle respect voor de rapporteurs, maar de Begrotingscommissie mag niet denken dat de Commissie juridische zaken en interne markt haar werk zal toejuichen. De Begrotingscommissie heeft, net zoals de Raad, het Europees Hof van Justitie in de steek gelaten. Ik weet dat in de politiek het recht vaak als storend wordt ervaren. Dat men echter de prestaties van het Europees Hof van Justitie op het vlak van de Europese integratie en de rechtsbescherming van de personen op zulke wijze miskent, is schandelijk.
De vraag rijst welke rol een parlementaire commissie eigenlijk nog kan spelen, als de Begrotingscommissie haar zorgvuldig overwogen en gematigde voorstellen eenvoudig van de tafel veegt. Wat kunnen de vakcommissie dan nog meer doen? Ik vrees dat men steeds meer aan de rechtsbescherming in deze Europese Unie gaat tornen en het is duidelijk wie daarvoor verantwoordelijk is. Wij mogen echter niet het risico lopen dat de rechtsbescherming in de Europese Unie wordt uitgehold, zeer zeker nu iedereen het heeft over de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, na de hartaanval van de heer Desama heb ik zijn werk als rapporteur voor het begrotingsadvies van onze commissie overgenomen. We hopen dat hij snel weer in ons midden is.
Ik dank de heer Bourlanges en feliciteer hem met het monnikenwerk dat hij voor de leden van het Parlement heeft verricht. De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft 120 begrotingslijnen onder haar hoede. U kunt dus zien dat onze opdracht tamelijk complex is! Wij zien toe op de energieprogramma's, de programma' s voor de industrie, met inbegrip van het midden- en kleinbedrijf, de onderzoekprogramma' s die deel uitmaken van de kaderprogramma's - die allen samen ongeveer 60% van alle uitgaven voor het intern beleid van de Europese Unie uitmaken - en de begrotingsposten voor handel en technische bijstand.
Wat betreft de posten voor energie betreuren wij dat de Begrotingscommissie de uitgaven voor ALTENER en SAVE niet heeft verhoogd, zoals wij hadden voorgesteld. Het gaat hier om programma's voor hernieuwbare energiebronnen en efficiënt energiegebruik waar momenteel over bemiddeld wordt. Als de bemiddeling zoals verwacht een verhoging oplevert, zullen we volgend jaar uiteraard meer geld vragen.
Na de vele lange discussies met de heer Bourlanges ben ik benieuwd wat hij van plan is te doen voor onderzoek. Wij van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie willen niet dat onderzoeksprogramma's worden versnipperd over tientallen en nog eens tientallen begrotingslijnen, één voor elke sleutelactie. Maar we willen wel toezicht blijven uitoefenen op elke sleutelactie. Ik geloof dat we het eens zijn geworden met de Commissie over regelmatige informatievoorziening die ons in staat stelt toezicht uit te uitoefenen op de uitgaven zoals wij dat willen.
Verder wilden wij de opleiding van nucleaire inspectieteams in de voormalige Sovjetunie laten overhevelen van extern beleid naar de post voor energie, waar die opleidingen veel efficiënter zouden kunnen worden uitgevoerd. Ik betreur het dat de Begrotingscommissie ons daarin niet heeft gevolgd. Hierover zijn wij heel duidelijk geweest, en we zullen dat in de toekomst ook blijven.
Verder is onze commissie voornemens enkele van zijn leden te belasten met het toezicht op elk van de 120 begrotingslijnen. Zij zullen de uitgaven in het oog moeten houden, de organisatie van de projecten volgen, de projecten bezoeken en ons op de hoogte houden van de gang van zaken.

Hughes
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik mijn collega's van de Begrotingscommissie, en haar rapporteur in het bijzonder, bedanken voor de goede samenwerking bij de eerste lezing. Dit is een andere manier om te zeggen dat de meeste wensen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken zijn ingewilligd. Dat doet me genoegen.
Anderen hebben het over de Structuurfondsen gehad. Over het geheel genomen zijn we voldaan over het feit dat de Begrotingscommissie onze aanbevelingen heeft overgenomen. Daarom wil ik nu iets dieper ingaan op een aantal subcategorieën. Een daarvan is "sociale dialoog", een subcategorie die van groot belang is voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. We hebben uiteindelijk 4,5 miljoen euro meer gekregen dan de Europese Commissie aanvankelijk had voorgesteld. Dit stemt beter overeen met de taak die ons wacht in dit belangrijke domein. Er zijn nu ook kredieten beschikbaar om vertegenwoordigers uit de Midden- en Oost-Europese kandidaat-landen bij de dialoog te betrekken, iets wat wij erg belangrijk vinden. Voor lijn B3-4003 hebben we minder gekregen dan we hadden gewild. We zijn daar teleurgesteld over, want gezien de verwachte invoering van het statuut van Europese vennootschap is dit een belangrijk domein. We hopen in ieder geval dat er vooruitgang wordt geboekt met een algemeen kader voor informatie en raadpleging op het gebied van de uitgaven. Het doet ons genoegen dat onze wensen in verband met NGO' s in de eerste lezing zijn ingewilligd. Wij hechten veel belang aan het ontwikkelen van de dialoog onder de burgers. Het doet me met name plezier dat we het platform van NGO' s zullen blijven financieren. Dat is namelijk van groot belang voor het ontwikkelen van een dergelijke civiele dialoog.
Werkgelegenheid is voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken natuurlijk een van de belangrijkste onderwerpen. We hebben daarvoor op de lijnen B5-502 en B5-503 ongeveer 24 miljoen euro meer bij elkaar gekregen dan de Commissie oorspronkelijk had voorgesteld. Wij vinden dat een uitstekend resultaat. We streven naar de tenuitvoerlegging van het hoofdstuk werkgelegenheid uit Amsterdam en naar vooruitgang in de macro-economische dialoog waartoe in Keulen besloten is. Daarom zijn we blij dat we de middelen hebben om vooruitgang te boeken met deze belangrijke kwesties. Om af te ronden wil ik nog twee kleine problemen aanstippen, mijnheer de Voorzitter. Het ene is dat we nog steeds geen deugdelijke rechtsgrondslag hebben voor NGO' s. Ik hoop dat de Commissie en de Raad op dit punt vooruitgang zullen boeken, anders komt de civiele dialoog eind volgend jaar tot stilstand. Dat zou rampzalig zijn.
Het andere probleem heeft te maken met technische bijstand en de kredieten die naar de reserve zijn overgeheveld. Ik hoop dat de voor sociale zaken bevoegde commissaris snel met de informatie komt die ons in staat zal stellen 50% vrij te maken bij de tweede lezing.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur van de Begrotingscommissie complimenteren met het werk dat hij dit jaar heeft verricht. Mijn dank gaat verder uit naar de heer Wynn voor de opgewekte manier waarop hij de Begrotingscommissie voorzit. Voor mij is dat een nieuwe ervaring. De rapporteur heeft het uitstekend gedaan, gezien de beperkingen waaronder hij dit jaar moest werken. De begrotingslijnen die onder de bevoegdheid van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid vallen mogen dan niet zo omvangrijk zijn in financiële termen, ze leveren wel een grote bijdrage aan de ontwikkeling van het beleid in de Unie en werken mee aan de bevrediging van de behoeftes en verlangens van de gewone burger.
De rapporteur van de Begrotingscommissie heeft zich op meerdere punten bij ons aangesloten en ons in staat gesteld de uitgaven op de meeste gebieden op peil te houden. Op een paar terreinen hebben we ze zelfs lichtjes kunnen verhogen. Ik ben echter veel minder te spreken over de ontwerpbegroting van de Raad. De Raad moet vaker voorrang gaan geven aan de belangen en behoeftes van de burger.
Met de uitgaven voor de behartiging van consumentenbelangen die vorig jaar zijn vastgesteld na de bemiddelingsprocedure rond het verslag-Whitehead, zullen we het vertrouwen van de bevolking verder kunnen versterken. We kunnen laten zien dat we niet alleen een Europa zijn van zakelijke belangen, maar dat we ons ook inzetten voor de rechten van de burger als consument. De extra kredieten voor uitbreiding van het veterinair bureau in Dublin laten de burger zien dat we de kwaliteit en de veiligheid van het eten dat hij op zijn bord krijgt beschermen. Wat mij bijzonder verheugt is de mogelijkheid nieuwe strategieën te ontwikkelen ter bestrijding van psychische en neurodegeneratieve aandoeningen zoals Alzheimer en Creutzfeldt-Jakob. Nu wij bovendien aan het einde komen van het vijfde milieuactieplan is geld voor het uitwerken van een zesde actieplan meer dan welkom.
Het enige waarover ik teleurgesteld ben, is de houding van de rapporteur ten aanzien van de agentschappen of bureaus die de Commissie in de Unie heeft opgericht. Samen met de heer Bourlanges was ik de enige rapporteur voor de begroting die vertegenwoordigers van die bureaus heeft ontmoet. Deze mensen hadden goede argumenten voor een verhoging van de kredieten voor hun werk met de kandidaat-landen en hun inspanningen om weesgeneesmiddelen op de markt te brengen, geneesmiddelen die van levensbelang zijn voor een relatief klein aantal mensen met moeilijk te behandelen ziektes. Naar mijn gevoel had er beter naar hun argumenten geluisterd moeten worden. Ik ben erg teleurgesteld dat de algemeen rapporteur van de Begrotingscommissie hun argumenten niet naar waarde heeft geschat zoals ik dat heb gedaan. Ik kan alleen maar hopen dat wij de problemen die zij naar voren hebben gebracht in de komende jaren zullen kunnen aanpakken.

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de verhouding tussen de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de de Begrotingscommissie placht nooit helemaal ontspannen te zijn. Aangezien het grootste deel van de begroting naar de landbouw gaat, is dat ook vrij normaal. Het is daarom bijzonder verheugend dat de samenwerking ditmaal heel wat vlotter verliep dan in het verleden. Dat is te danken aan het werk van de commissievoorzitter en vooral van de heer Bourlanges, maar ik moet zeggen dat ook de vertegenwoordigers van de fracties daartoe hebben bijgedragen.
Toch is er, zoals wij weten, niet voor alle wensen van de landbouwcommissie een meerderheid. Wij vinden het echter bijzonder belangrijk dat de door de Raad voorgestelde lineaire verminderingen niet worden aanvaard en vooral bij de veterinaire en fytosanitaire uitgaven in een gematigde verhoging wordt voorzien, evenals trouwens bij de afzetbevordering. Veterinaire en fytosanitaire uitgaven zijn niet alleen landbouwuitgaven, maar ook uitgaven voor een oordeelkundige en vooruitziende consumentenbescherming.
Natuurlijk is de nieuwe tweede pijler voor de plattelandsontwikkeling voor de commissie landbouw erg belangrijk. Wij begrijpen de terughoudendheid van de Raad op dit gebied niet. Wij zijn verheugd dat de Commissie in haar nota van wijzigingen aan de wens van het Parlement tegemoetkomt. De multifunctionaliteit van de landbouw - voedselvoorziening, instandhouding van het landschap, natuurbescherming, toerisme en werkgever van de toekomst, die eerder zal groeien dan krimpen - ligt het Parlement nauw aan het hart.
De Raad moet aanvaarden dat de indeling van de landbouwuitgaven in verschillende blokken in de toekomst zal veranderen. Dat mag echter niet betekenen dat men zich er zo goedkoop mogelijk vanaf moet maken en met lineaire verminderingen geld uit de landbouwsector, waar de uitgaven niet alleen voor de boeren maar voor heel het platteland zijn bestemd, voor andere beleidsterreinen moet lospeuteren.
Het Parlement en de Commissie zijn op dit gebied de laatste jaren naar elkaar toe gegroeid. De fantasieloosheid die de Raad tot nu toe aan de dag heeft gelegd, moet voor een realistischer benadering wijken, ook in het licht van de rechten - ook op budgettair gebied - die het Parlement in de toekomst zal krijgen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de Commissie visserij heeft de in de begroting vermelde bedragen voor de visserij grondig onderzocht. Het debat was intens en levendig. Er waren vele meningsverschillen, ten eerste over het FIOV, verder over de ondersteuning van het Europese visserijbeleid door de Raad en de lidstaten - vooral met betrekking tot internationale visserijakkoorden zoals het recente akkoord met Marokko - en tenslotte over de betrekkingen van de Europese Unie met andere internationale organisaties.
Wij vragen dat het Europees Parlement tenminste de bedragen verdedigt die in de laatste begrotingsjaren al aan het gemeenschappelijke visserijbeleid werden toegekend. Op mijn initiatief hebben wij in de commissie drie amendementen geformuleerd, die allemaal direct of indirect door de Begrotingscommissie werden overgenomen. De Commissie visserij maakt zich in het bijzonder zorgen over lijn B2-901 inzake controle en toezicht door de lidstaten, lijn B2-903 inzake ondersteuning van het gemeenschappelijk visserijbeleid en lijn B7-8000 inzake internationale visserijakkoorden.
Het begrotingsbeleid heeft vaak een weerslag op drie belangrijke thema's. Ik noem als eerste het structuurbeleid. Op de Top van Berlijn werd 161 miljoen aan gebieden buiten de doelstelling 1 toegewezen. Dat is heel wat. De vastleggings- en betalingskredieten zijn in 1998 en 1999 echter gestegen en zullen dat naar alle waarschijnlijkheid blijven doen.
Ten tweede wordt in de ontwerpbegroting onvoldoende geld voor een doeltreffend controlebeleid uitgetrokken. De lidstaten hebben in 1999 meer geld gevraagd dan op de begroting van de Europese Unie voorhanden was. Dat verklaart waarom de Commissie visserij 2 miljoen euro extra heeft gevraagd. Daarnaast is het begrijpelijk dat wij aanzienlijk geruster zijn wanneer sprake is van duurzaam beheer van de natuurlijke hulpbronnen, systematische registratie van basisgegevens en versteviging van de dialoog met de industrie. De Commissie visserij wil daarvoor dan ook een aanzienlijk bedrag beschikbaar stellen.
Het derde thema is natuurlijk Marokko. Wij vinden het goed dat de Raad eindelijk een onderhandelingsmandaat heeft gegeven. Ter afsluiting wil ik erop wijzen dat het gemeenschappelijk visserijbeleid - maar eigenlijk hoef ik u dat niet zeggen - door de Gemeenschap krachtig moet worden ondersteund. Ik heb het daarbij niet alleen over financiële steun. Er staan ons grote uitdagingen te wachten. Het moet duidelijk zijn dat de Europese Unie, een supermacht op het gebied van de visserij, bereid is om op te komen voor een bedrijfstak die voor vele regio's, lidstaten en burgers van de Unie van groot belang is. Het aantal en de kwaliteit van de banen levert voor de Europese Unie een belangrijke meerwaarde op en speelt, zoals wij allemaal weten, ook bij de uitbreiding een belangrijke rol.

Watts
Mijnheer de Voorzitter, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme schaar ik mij van harte achter de algemeen rapporteur, de heer Bourlanges, en zijn aanpak. Ik wil hem in het bijzonder bedanken voor de goede contacten die hij de laatste maanden met onze commissie en het afgelopen jaar met onze voorgangers heeft onderhouden.
Voor mijn commissie zijn er vijf prioriteiten in de begroting: doelstelling 1, doelstelling 2, INTERREG, veilig vervoer en duurzame mobiliteit. Eerst wil ik het over de prioriteiten op het vlak van regionaal beleid hebben. Ik ben het met de algemeen rapporteur eens dat de kredietvermindering voor de structuurfondsen volkomen onaanvaardbaar is. Welke bezuinigingen stelt de Raad eigenlijk voor? De Raad stelt voor de kredieten voor doelstelling 1 met 433 miljoen euro, die voor doelstelling 2 met 95 miljoen euro en die voor INTERREG met 33 miljoen euro te verminderen. Dit Parlement heeft het structuurfondsprogramma uit Agenda 2000 met enthousiasme goedgekeurd. Wij rekenen erop dat de nieuwe structuurfondsprogramma's komend jaar een vliegende start krijgen. Met deze bezuinigingen zal dat echter niet kunnen. De Raad pleit voor een beperking van de voorschotten tot een schamele 3,5%. Het Parlement was daarentegen al eerder van mening dat er meer dan 10% van het totaal moet worden aanbetaald als een project is goedgekeurd.
Als deze bezuinigingen een feit worden, staat volgens ons de regionale heropleving op de tocht. Lopende programma's zullen tot stilstand komen voordat ze in nieuwe programma's kunnen worden omgezet. De vaart zal eruit gaan. De armste bevolkingsgroepen in de armste regio's zullen onvermijdelijk het kind van de rekening worden. Het komt erop neer dat er geen nieuwe banen bij komen en dat bestaande banen in gevaar worden gebracht.
Mijn commissie heeft voorgesteld deze drie begrotingsposten voor de volle honderd procent op te trekken tot het niveau van het voorontwerp van begroting. Door deze verhoging van de structuurfondskredieten met 561 miljoen euro zullen we onze historische verplichtingen naar behoren kunnen nakomen en kunnen de nieuwe programma's van Agenda 2000 meteen op volle toeren gaan draaien. Tussen haakjes, we stemmen ook in met de voorgestelde opneming van 20% in de reserve, zolang onze besprekingen over de richtsnoeren niet zijn afgerond.
Dan zou ik nu nog een heel korte opmerking willen maken over vervoer. Ik hoop dat mijn collega's de Begrotingscommissie kunnen steunen in het streven de kredietkortingen op veilig vervoer en duurzame mobiliteit ongedaan te maken.
Tot slot wil ik alle collega's uit mijn commissie bedanken voor de steun die ik mocht ondervinden tijdens deze begrotingsprocedure.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, dit is de derde keer dat mij gevraagd is op te treden als rapporteur voor advies van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport. Het is geen eenvoudige taak, en er is nooit genoeg geld, maar ik ben nog liever rapporteur voor advies dan algemeen rapporteur voor de begroting. Net als de collega's die voor mij hebben gesproken, wil ik de heer Bourlanges danken voor zijn steun aan de commissie cultuur.
Cultuur komt er in deze begroting niet zo goed vanaf als onze commissie had gehoopt, maar het is nog altijd beter dan wat er zou gebeuren als de voorstellen van de Raad bewaarheid werden. Onze bedragen komen uiteindelijk dicht bij die van 1999.
SOCRATES, ons voornaamste onderwijsprogramma, en de programma's voor jeugd en cultuur zijn door de Raad van ministers door de mangel gehaald. Wat mij betreft is de 238 miljoen euro voor SOCRATES gewoon niet genoeg om fatsoenlijk te kunnen werken. Vorige week heb ik een ontmoeting gehad met het Committee of British University Vice-Chancellors. Daar kreeg ik van de Britse rectores magnifici te horen dat noch de studenten, noch de universiteiten aan SOCRATES deelnamen vanwege het geld. Als zij het doen, doen zij dat omdat ze in Europa geloven en omdat ze willen dat de interne markt een succes wordt. We moeten ons nu wel de vraag stellen of de bedragen niet zo ver gezakt zijn dat onze doelstellingen onrealistisch worden. Laten we hopen dat morgen bij de bemiddeling wordt erkend dat er meer voorrang moet worden verleend aan de studenten van Europa en dat de financiering omhoog moet.
Ons aandeel in de begroting is ongeveer 600 miljoen euro, een hoop geld, tot je het deelt door 370 miljoen inwoners. Het is minder dan 1% van onze begroting, geen bodemloos vat dus. In het jaar 2000 zal de Europese Unie minder dan twee euro per inwoner uitgeven aan onderwijs. Met dat geld worden jongeren aangezet om deel te nemen aan uitwisselingsprogramma's en kennis te maken met andere talen en culturen, wordt de burger voorgelicht over waar het met de Unie naartoe gaat en wordt onze audiovisuele sector ondersteund. Van deze magere twee euro gaat minder dan 20 cent naar het Europese culturele erfgoed. In 2000 moeten de uitgaven voor cultuur omhoog naar één euro per hoofd van de bevolking.
Op dit moment zijn we hoogstens bezig met loze gebaren en symbolische uitgaven, en zelfs daar slagen we er nog in de zaak fout te laten lopen. Ik heb geen kritiek op individuele medewerkers, maar ik krijg te veel klachten van prestigieuze instellingen als het Europees Jeugdorkest, het Europees Jeugdparlement of de Yehudi Menuhinstichting, stuk voor stuk befaamde instellingen die zich geweldig inzetten voor Europa en onze jongeren. Ze vallen allemaal onder begrotingslijn 3021 of B3-2005. Niet één van hen heeft in 1999 ook maar één euro ontvangen. Het zou mooi zijn als we in 2000 ons systeem normaal zouden kunnen laten draaien. Mijnheer Prodi, mevrouw Reding en mevrouw Schreyer, we rekenen erop dat u het er komend jaar beter vanaf brengt.
Om af te ronden wil ik u een verhaal vertellen. Ik woon in een dorpje van 2.500 inwoners in Hampshire. Mijn vrouw is voorzitter van de parochieraad. Ik heb haar eens gevraagd hoeveel zij uitgeeft aan cultuur, sport en sociale activiteiten in het dorp. Dat was 50.000 euro oftewel 20 euro per inwoner. Als er dus iemand bij mij aanklopt voor Europese steun, zeg ik dat hij meer kans maakt bij zijn gemeente dan bij de Europese Unie.

Carlotti
Mijnheer de Voorzitter, het debat over de begroting is altijd een goed moment om de politieke wil tot uitdrukking te brengen. Voor de Europese Unie is dit de gelegenheid om haar morele plicht te bevestigen en deze is de ontwikkelingslanden de hand te reiken. Ook is dit een gelegenheid om te laten zien hoezeer wij ons willen inzetten voor het ongedaan maken van armoede, onrechtvaardigheid, discriminatie in al haar vormen, afwezigheid van democratie, schendingen van mensenrechten en vrijheidsaantastingen. Kortom, het is de gelegenheid om te laten zien dat wij ons ontwikkelingsbeleid willen voortzetten, ook al moeten wij het hier en daar herzien om het doeltreffender en transparanter te maken.
Vanuit dit oogpunt bekeken geeft de ontwerpbegroting voor het jaar 2000 aanleiding tot grote ongerustheid. Met deze woorden verwijs ik natuurlijk naar categorie IV, waarover de heer Bourlanges zojuist uitvoerig heeft gesproken. Niet alleen zijn wij geconfronteerd met ingrijpende kredietverminderingen - eerst door Commissie voorgesteld en later de Raad overgenomen - van alle betrokken begrotingslijnen, maar wij moeten nu reageren op tal van dramatische situaties overal in de wereld. Zo moeten wij het hoofd bieden aan de dramatische situatie van de Kosovaren en aanzienlijke inspanningen leveren voor de wederopbouw van dit land. Dit moet echter gebeuren via de beschikbaarstelling van nieuwe kredieten, en niet met een lineaire vermindering van alle lijnen van categorie IV met circa 10%. Wij mogen niet de armsten de dupe laten worden van de maatregelen van de Europese Unie. We mogen niet de ene groep armen tegenover de andere plaatsen, of de goede tegenover de slechte slachtoffers. Het spijt mij tenslotte dan ook zeer dat de Raad het vraagstuk enigszins in die termen heeft gesteld, en de narigheid van de een uitspeelt tegen die van de ander. Natuurlijk moeten wij toereikende kredieten hebben om de wederopbouw van Kosovo te financieren, maar hetzelfde geldt voor Oost-Timor. Gelooft u mij, met de ECHO-kredieten kan men niet alles dekken, evenmin als met kredietoverschrijvingen van de ene begrotingslijn naar de andere, al naar gelang de prioriteiten. Ook de visserijovereenkomst met Marokko, die voor het Europees Parlement een prioriteit vormt, moeten wij financieren.
Wij moeten de Raad dan ook verzoeken de financiële perspectieven voor ons extern beleid in categorie IV te herzien. Ik denk dat het Parlement op dit punt vrij eensgezind is. Ik moet overigens, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, zowel de algemeen rapporteur voor de begroting, de heer Bourlanges, als de Begrotingscommissie en haar voorzitter de heer Wynn, danken voor het standpunt dat zij ten aanzien van deze kwestie innemen. Wij hebben echter, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, besloten drie amendementen in te dienen. Het eerste betreft de gender-kwestie. Overal in Afrika zijn de vrouwen in de weer: zij zijn de motor, de hoop van Afrika voor het volgende millennium, en wij moeten die beweging begeleiden. Het tweede amendement betreft de begrotingslijnen voor gezondheid, reproductieve gezondheidszorg en Aids-bestrijding, die wij willen samenvoegen. Deze samenvoeging mag echter geen vermindering van kredieten met zich meebrengen. 25 miljoen personen zullen in Afrika aan Aids overlijden, er zijn 25 miljoen potentiële zieken, waarvan 90%, door gebrek aan onderzoek en seksuele voorlichting, het gevaar dat zij met zich meedragen, niet kennen. Aids wordt het volgende drama in Afrika.
Het derde amendement dat wij willen indienen betreft lijn B7-6000 inzake de communautaire bijdrage aan de activiteiten van NGO's. In de ontwerpbegroting is voorzien in een fikse vermindering van de kredieten voor deze lijn. De heer Bourlanges heeft een voorstel gedaan om deze lijn te verhogen en ik dank hem daarvoor. Wij onzerzijds stellen voor de toelichting te wijzigen. Het is een amendement zonder financiële gevolgen, dat echter het verbindingscomité in staat zal stellen...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Kla
ß (PPE), rapporteur voor advies van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen. (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mevrouw Schreyer, dames en heren, vrouwen maken de helft van de hemel uit, zoals een oud Chinees spreekwoord zegt, en het is dan ook niet anders dan normaal dat vrouwen in de Europese Unie ook dit aandeel in de begroting krijgen. Of wij echter die conclusie mogen trekken, als wij zien dat de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen vanochtend de laatste in de rij van commissies is die worden gehoord, is nog maar de vraag.
In de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen hebben wij weinig prioriteiten. Enerzijds zijn dat specifiek op vrouwen gerichte maatregelen, anderzijds is dat de gender mainstreaming in alle beleidstakken van de Gemeenschap. Het vierde actieprogramma voor gelijke kansen loopt eind 2000 af. Ik herinner mevrouw Diamantopoulou aan haar belofte in onze commissie dat zij zo spoedig mogelijk een voorstel voor de voorzetting van dit programma zal voorleggen, zodat het vijfde actieprogramma daarop naadloos kan aansluiten.
DAPHNE, het programma ter bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen, moet zo snel mogelijk door de tweede lezing, zodat wij ook hier zonder onderbreking naar de volgende periode van steunmaatregelen kunnen overstappen. De Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen dringt aan op een ruime interpretatie van het begrip gezondheid, dat niet alleen het lichamelijke, maar ook het geestelijke en sociale welbevinden omvat. Aangezien het communautaire initiatief NOW afloopt, moeten in het nieuwe communautaire initiatief EQUAL middelen voor specifieke maatregelen ten behoeve van vrouwen beschikbaar worden gesteld. Arbeidsmarkt, opleiding en scholing zijn zeer belangrijke terreinen voor actieve ondersteuning van vrouwen. Begeleidende maatregelen, bijvoorbeeld steun voor de verzorging van hulpbehoevenden, zijn voor vrouwen erg belangrijk en maken de arbeidsmarkt voor hen toegankelijker.
Jammer genoeg is er in de Europese Unie nog steeds nood aan speciale steunmaatregelen voor vrouwen. Datzelfde geldt ook voor de voorlichtingsactiviteiten en de informatiemaatschappij. Hier moet bijzondere aandacht aan vrouwen in kandidaat-landen worden besteed. Ook voor de Europese vrouwenlobby, die zich eveneens in Europa sterk maakt voor de belangen van vrouwen, moeten op de begroting 2000 middelen worden opgenomen. Europa draagt verantwoordelijkheid voor het ontwikkelingsbeleid en dus mogen de middelen hier in geen geval worden verminderd. Het is zinvol dat de begrotingslijnen B7-631 en B7-6211 worden samengevoegd, maar daar horen dan wel passende middelen bij.
Gezinsplanning en preventieve gezondheidszorg voor moeder en kind behoren tot de belangrijkste grondslagen van het bevolkingsbeleid. De vrouwen zijn de sleutel die wij moeten gebruiken om de ontwikkelingslanden uit de armoede te halen. De deelname van vrouwen aan het maatschappelijke, economische en politieke leven moet worden versterkt. Wij kunnen met een doelgerichte ondersteuning van vrouwen in het kader van het bevolkings- en ontwikkelingsbeleid bijdragen aan de totstandkoming van een stabiel sociaal bestel en aan verandering en ontwikkeling van de structuren. De Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen legt u slechts enkele amendementen voor. Ik verzoek u ze goed te keuren.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, ik wil namens mijn fractie eerst de beide algemeen rapporteurs danken voor het feit dat ze de juiste prioriteiten hebben aangehouden en de juiste strategie hebben uitgestippeld.
Als wij ons in een openbaar debat over begrotingssanering en bezuinigingsmaatregelen uitspreken voor een beperkte herziening van de financiële perspectieven, doen wij dat als Parlement in goed geweten. Wij hebben in de vorige jaren immers steeds opnieuw bewezen dat het Parlement in zijn streven naar meer efficiëntie en transparantie in het kader van de begrotingsprocedure, in staat was de nodige Europese politieke prioriteiten aan te geven.
Natuurlijk gaat het er niet om nieuwe politieke behoeften alleen met kredietverhogingen te financieren. Anderzijds blijkt uit de huidige ontwikkeling dat sommige onderdelen van het besluit van Berlijn niet erg wijs en toekomstgericht waren en dat hier een en ander moet worden bijgestuurd.
De Raad en het voorzitterschap van de Raad hoeven ons niet te herinneren aan onze verplichtingen jegens de Europese belastingbetaler en de begrotingsdiscipline. Ik heb liever dat de Raad zijn deel van het huiswerk in de toekomst beter doet. Eigenlijk is het schandelijk dat de Raad het Parlement heeft aanbevolen de Commissie voor de uitvoering van de begrotingen 1996 en 1997 kwijting te verlenen. Aangezien een groot deel van de Gemeenschapsbegroting door de lidstaten wordt uitgevoerd, zou ik de Raad echt willen aanraden voor efficiëntie, transparantie en een onberispelijke uitvoering van de begroting te zorgen, zodat de Commissie voortaan in het belang van een correct begrotingsbeleid niet steeds opnieuw een inbreukprocedure hoeft te openen. Als de Raad dat deel van het huiswerk heeft gedaan, zal het Parlement graag nieuwe voorstellen over onze rol in de begrotingsprocedure in ontvangst nemen.
Ik ben mevrouw Schreyer zeer dankbaar dat ze de cijfers eens tegenover elkaar heeft geplaatst. Wat stond in het voorontwerp? Welke voorstellen heeft de Raad gedaan? Hoe moeten wij dat beoordelen in het licht van de afgesproken plafonds voor de uitgaven? Wij willen de marge, die met 1,27% van het bruto nationaal product van de lidstaten thans 9 à 10 miljard bedraagt, niet volledig benutten. Laat echter duidelijk zijn dat wij onze internationale verplichtingen tegenover de ontwikkelingslanden, tegenover de derde landen, niet zomaar met 10% kunnen verminderen. Dat zou van gebrek aan fantasie getuigen en politiek onverantwoord zijn. Zoiets is kortzichtig zonder meer! De Raad moet daar eindelijk mee ophouden.
In dat verband moet het ook duidelijk zijn dat men niet alleen werk moet maken van de prioriteiten van het buitenlands beleid, zoals de wederopbouw in Kosovo. Als men dat op een goed georganiseerde manier wil aanpakken, moet de Raad met het Parlement overleggen hoe de hulp moet worden geregeld en hoe het toekomstige bureau voor de wederopbouw van Kosovo moet functioneren. De Raad moet het Parlement hierin tegemoetkomen.
De rapporteur spreekt terecht over de bureaus voor technische bijstand. Wij zijn bereid de Commissie de nodige middelen voor de administratieve uitgaven en voor het beheer van al die projecten te verstrekken, op voorwaarde dat het Parlement bij de onderhandelingen over de hervormingen betrokken wordt. Ik geloof dat wij daarover een goed gesprek kunnen hebben.
Ik wil ook ingaan op hetgeen de heer Perry heeft gezegd: meerjarenprogramma's als SOCRATES en LIFE zijn eigenlijk programma's zoals de burger die van ons verwacht. Wij moeten daarom de nodige middelen voor de verdere ontwikkeling en integratie van Europa beschikbaar stellen.
De Commissie heeft, zoals wij van mevrouw Schreyer hebben gehoord, een eerste stap in de richting van het Parlement gezet door in te stemmen met kredietherschikking, met het gebruik van een kleiner deel van de flexibiliteitsreserve en eventueel wijziging van de financiële perspectieven. Als het echter om bezuinigingen gaat, geachte Commissie en Raad, willen wij bewijzen hebben dat de middelen niet verloren gaan en dat het niet de bedoeling is politieke prioriteiten van het Parlement te blokkeren. Dat moet U bewijzen. Als u dat doet, zijn wij bereid over alles en nog wat te spreken. Wij hebben tegen de tweede lezing in december nog veel werk. Het Parlement is het erover eens dat een beperkte herziening van de financiële perspectieven noodzakelijk is om te voorkomen dat men, zoals dit jaar, met een reeks aanvullende en gewijzigde begrotingen vals moet gaan spelen.

Walter
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mevrouw de voorzitter van de Raad, dames en heren, ik wil eerst een kleine correctie aanbrengen op de woorden van de heer Böge: ik dank de drie, niet de twee rapporteurs. Ook de heer Pittella heeft ons een belangrijk verslag voorgelegd. Ik dank dus de drie rapporteurs voor de werkelijk constructieve samenwerking tijdens de begrotingsprocedure van dit jaar. Ik dank ook al degenen die uit de verschillende commissies met hun verzoeken naar ons toe zijn gekomen en van wie de meesten veel begrip hadden voor het feit dat in een beperkt kader veel wenselijk, maar niet alles mogelijk is.
Onze middelen zijn beperkt, van nature beperkt. Ook wij zijn het met deze beperking eens, maar toch moeten wij daarmee de uitgaven dekken voor de taken die wij in Europa op ons hebben genomen. De begroting 2000 van de Europese Unie is iets bijzonders, niet alleen omdat de begrotingsprocedure nog door het vorige Parlement is begonnen, maar ook omdat er een bindend Interinstitutioneel Akkoord bestaat, dat wij mede hebben ondertekend en dat na de verkiezingen werd gehandhaafd. Dit Interinstitutionele Akkoord legt ons aan banden, maar geeft ons ook nieuwe mogelijkheden. Ik zal het daar straks nog op terugkomen.
In de derde plaats is het begrotingsjaar 2000 iets bijzonders, omdat wij in 2000 de periode van de volgende financiële perspectieven tot 2006 inluiden. Wij moeten daarom nu al de prioriteiten voor de volgende jaren vastleggen. In de vierde plaats staat de Europese Unie na het Verdrag van Amsterdam voor vele nieuwe uitdagingen. Ik denk aan het binnenlands beleid, de ruimte van vrijheid, rechtvaardigheid en veiligheid, het hoofdstuk over de werkgelegenheid en aan de uitbreiding van de mogelijkheden op het gebied van de gezondheids- en consumentenbescherming.
Nieuwe taken betekenen evenwel dat wij de nodige middelen beschikbaar moeten stellen. Anders blijft het bij holle woorden, en dat mag een begroting niet zijn. Wij moeten dus onze prioriteiten vaststellen en deze ondubbelzinnig kenbaar maken. Wij hebben dat in het verleden gedaan, en dat zullen wij ook in de toekomst doen. Ter attentie van de voorzitter van de Raad wil ik zeggen dat het ons uiteraard om de mensen gaat, om de belastingbetaler. De belastingbetaler moet inderdaad opbrengen wat hier wordt uitgegeven, maar het gaat ook om de mensen die dat geld moeten krijgen, om de mensen voor wie ons beleid bestemd is. Politiek is voor ons geen spel tussen Commissie, Raad en Parlement. Wij willen de best mogelijke voorwaarden creëren voor de verdere ontwikkeling van de Europese Unie en voor de mensen met wie wij omgaan.
Wij hebben er in het verleden voor gezorgd dat de burgers zich konden vergewissen van onze zorgvuldige omgang met hun belastingsgeld. De begroting 2000 is, wat de vastleggingskredieten betreft, minder omvangrijk dan de begroting 1999. Gaat u maar eens naar een lidstaat en zegt u tegen de minister van Financiën dat hij een begroting moet voorleggen die minder bedraagt die van het vorige jaar. Dat wil ik wel eens zien gebeuren! Wij doen wat wij moeten doen. Dat moet iedereen beseffen die zegt dat wij alleen op verhogingen uit zijn. Dat is niet waar. Wij gaan zeer zorgvuldig met het geld om.
Wij werken echter met en voor mensen. Categorie 4, het buitenlands beleid, neemt daarom een speciale plaats in. De Raad heeft gezegd dat hij een belangrijke opdracht - die de volgende jaren zeker moet worden voortgezet - wil financieren, namelijk de hulp aan de mensen in Kosovo, en dat hij daarvoor op alle begrotingslijnen 10% wil bezuinigen.
De heer Böge heeft zonet gezegd dat dit van weinig fantasie getuigt. Dat is nog zacht uitgedrukt. Bent u zich ervan bewust dat wij dan bijvoorbeeld de financiële hulp aan Israël en de Palestijnen, onze bijdrage aan de vrede in die regio, met 10% moeten terugschroeven? Bent u er zich van bewust dat wij dan de middelen voor de bevolkingsprogramma's en voor de bestrijding van AIDS in de ontwikkelingslanden met 10% moeten terugschroeven? Bent u er zich van bewust dat wij voor de strijd tegen de antipersoonsmijnen, ook een begrotingslijn, 10% minder zullen hebben, dat wij de steun voor de activiteiten van NGO's in de ontwikkelingslanden, bijvoorbeeld voor de straatkinderen in Guatemala of in andere regio's van de wereld, met 10% moeten terugschroeven? En waarom? Omdat wij geen gebruik willen maken van onze verbeeldingskracht om elders naar deze middelen te zoeken? Dat kan niet het beleid zijn dat wij willen voeren. Een willekeurige besparing is onverantwoordelijk. Daarom moeten en zullen wij ons daartegen verzetten. Wij zullen ervoor zorgen dat categorie 4 uit het Interinstitutioneel Akkoord verdwijnt. Wij zullen echter de andere delen van dat Akkoord in acht nemen, hoe moeilijk dat ook moge zijn.
Wij hebben ook problemen met andere categorieën, bijvoorbeeld met categorie 3, die de traditionele hoofdpunten van ons beleid betreft: milieubeleid, opleidingsprogramma's voor de jeugd, onderzoek en Trans-Europese netwerken, waar mogelijkheden voor werkgelegenheid en verbetering van ons concurrentievermogen in de wereldrun bestaan. Ook daar zijn de middelen krap, omdat wij steeds meer hooi op onze vork nemen, zonder daarvoor de nodige middelen te verkrijgen. Wij verschuiven nationale taken naar Europa, en wel expressis verbis, maar krijgen niet de daarvoor nodige middelen. Dat is geen serieus beleid. Wij moeten daarover discussiëren. Desalniettemin zullen wij de middelen voor deze categorie niet proberen te verhogen.
Dankzij het Interinstitutioneel Akkoord hebben wij in de toekomst ook een vinger in de pap van het landbouwbeleid gekregen. Wij kunnen voortaan niet alleen de productie van afzonderlijke producten ondersteunen, maar ook de ontwikkeling van plattelandsgebieden. Dat is voor ons van groot belang. Ter afsluiting wil ik nog iets zeggen over het personeelsbeleid. Ook op dat gebied hebben wij, net als in vorige jaren, zeer verantwoordelijk gehandeld. Met uitzondering van twee belangrijke gebieden hebben wij geen nieuwe posten opgenomen: OLAF moet worden versterkt en voor de veterinaire en levensmiddelencontroles willen wij vijf extra ambtenaren. Dat zijn wij de mensen verschuldigd die van ons toezicht verwachten op gezonde levensmiddelen. Dat zijn, kort samengevat, de belangrijkste punten.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou willen beginnen om de drie rapporteurs te bedanken voor hun gedegen arbeid. Ik zou in het bijzonder de heer Bourlanges willen bedanken. Ik heb al vaak gemerkt dat hij geen 15 minuten nodig heeft om met zijn eloquentie verschillende mensen te overtuigen. We hebben in mei van dit jaar de financiële perspectieven aangenomen en het is jammer dat wij dat niet gedaan hebben met een absolute meerderheid. We hebben het gedaan met een gewone meerderheid. Dat is echter een meerderheid en ik denk daarom dat wij die moeten respecteren.
Mijn fractie is van mening dat wij dat ook zoveel mogelijk moeten doen. Er is een categorie waarin dat moeilijk ligt en daar kom ik later op terug. Dat is categorie 4. Ik zou als algemene lijn de positie van de rapporteur sterk willen ondersteunen waar het zijn politiek aangaat ten opzichte van de BAT' s, de Bureaux d' Assistance technique. Als wij de gebeurtenissen van het afgelopen jaar bekijken, kunnen wij er niet aan voorbijgaan dat probleem zoveel mogelijk transparant te maken. Wij moeten weten wat toekomt aan de publieke sector en wat aan de privé-sector.
Als wij nu even de verschillende categorieën langsgaan. In de eerste plaats categorie 1: landbouw. Sinds een jaar of drie hebben wij daarvoor een nieuwe procedure, de ad hoc-procedure. Eind deze week ontvangen wij van de Commissie een bericht waarin de laatste schattingen aangegeven worden over wat de landbouw kost in het jaar 2000. Ik zou niet weten hoe het voor de Raad mogelijk is om al in juli te bepalen wat er gekort kan worden. Een procent korting op de landbouwuitgaven langs alle lijnen kommt nicht in Frage. Dat kan gewoon niet worden gedaan. Wij moeten afwachten wat de schattingen zijn en wij kunnen na volgende week spreken over wat landbouw precies nodig heeft. Ik denk dat de handelwijze van de Raad zeer tegen de geest van de overeenkomst is.
Wat de noviteit in de landbouwuitgaven betreft, categorie 1 B, wij ondersteunen sterk de amendementen die zeggen dat wij iets moeten doen aan het nitraatprobleem in Europa. Wij denken ook dat er iets moet worden gedaan aan een kwaliteitspolitiek voor Europese landbouwproducten. Precies een jaar geleden werd in dit Parlement unaniem een rapport daarover aangenomen en toevallig was het van mijn hand.
Wat betreft categorie 2, wij denken dat de betalingskredieten de echte behoefte moeten weerspiegelen en ik denk dat wij daarover nog eens van gedachten moeten wisselen.
Wat betreft categorie 4, daarover is en wordt in mijn fractie intensief gediscussieerd. Ik denk dat ik de rapporteur gerust kan stellen. Er is een meerderheid voor zijn positie. De meerderheid is van mening dat het niet aangaat om te korten op fondsen voor andere landen die hulp behoeven. Wij moeten dat betalen. Diezelfde groep vindt dat Kosovo behoort tot Europa, en prioriteit heeft. Turkije moet geholpen worden en Oost-Timor moet geholpen worden. Er is ook een andere groep, waarschijnlijk een minderheid, en de rapporteur zal niet verrast zijn als ik zeg dat ik daartoe behoor, die vindt dat de cijfers nog eens nauwkeurig bekeken moeten worden. Kan Kosovo die 500 miljoen werkelijk opnemen als het bruto nationaal product van Kosovo tussen de 800 miljoen en 1 miljard euro is. Ik zou graag daarover nog eens een keer een exacte berekening willen zien. Ik ben ook van mening dat in de komende maanden zoveel mogelijk gekeken moet worden of wij het probleem nog kunnen oplossen.
Dan nog iets over de administratieve uitgaven. Wij vinden het essentieel dat de rapporteur en de rapporteur voor het jaar 2001 zich eens buigen over wat precies tot deel A van de begroting behoort en wat tot deel B. Dan gaat het speciaal over de categorie A 30. Wanneer kan een hulporganisatie een beroep doen op Europese fondsen? De criteria daarvoor zijn in onze ogen veel te ondoorzichtig. Wat betreft de administratieve uitgaven dus wel? Wij horen het dag in dag uit en velen van ons hebben er last van. Er is een vergrijzing van de samenleving. Het pensioenprobleem in Europa moet eens een keer serieus bekeken worden. Ook ik denk dat daar voor de Commissie een mooie taak ligt.
De periode die nu aan gaat breken tussen de eerste en de tweede lezing wordt dit keer bijzonder interessant. Ik denk dat wij alle lijnen nog eens een keer zorgvuldig moeten nagaan want hoe wij het ook wenden of keren, een rigoureuze begroting is op dit ogenblik noodzakelijk en daar zullen wij allemaal naar moeten streven.

Buitenweg
Drie rapporteurs en vele rapporteurs voor advies, Voorzitter, namens de groene fractie ben ik ze erkentelijk voor hun inspanningen die hebben geresulteerd in de voorliggende stapels verslagen. Ik kan er helaas slechts enkele aspecten uitlichten en ik zal beginnen met de uitgaven op het gebied van de buitenlandse betrekkingen, aangezien dat toch het hart van deze begrotingsdiscussie vormt.
Ik deel de afkeuring van de rapporteur over het voorstel van de Europese Commissie om ontwikkelingssamenwerking voortaan via geografische lijnen te organiseren en de thematische budgetlijnen te verminderen. Via die horizontale benadering kunnen we namelijk juist die activiteiten rond onderwerpen die onze politieke prioriteit hebben, zoals mensenrechten, milieu en emancipatie, stimuleren. Vier jaar nadat op de Verenigde Naties-conferentie in Beijing reproductieve rechten werden bevochten, wordt de Europese budgetlijn hierover getorpedeerd. Ik ben erg tevreden dat de rapporteur dit alsnog in zijn verslag heeft hersteld. Wel is het spijtig dat dit onderwerp gevoegd wordt bij de begrotingslijn over AIDS. Condooms lijkt me een gemeenschappelijke noemer, maar het recht van vrouwen op zelfbeschikking over hun lijf kent ook andere aspecten.
Ik steun de rapporteur ten volle met betrekking tot de financiering van de wederopbouw van Kosovo. Minister Siimes heeft ons herinnerd aan onze plichten ten aanzien van de belastingbetaler en dat het geld goed moet worden besteed. Ik denk dat dat juist ons punt is. Op dit moment wordt het Kosovo-potje gevuld door een lineaire korting van 10 procent op buitenlanduitgaven. Deze kaasschaafmethode is juist een kortzichtige boekhoudersaanpak en getuigt niet van een serieuze afweging van prioriteiten. Het is bovendien de vraag of deze wijziging in een Europees buitenlandbeleid op de lange termijn ook voordelig uitpakt. De heer Walter heeft al een aantal voorbeelden genoemd. Er komt minder geld voor het vredesproces in het Midden-Oosten, minder geld voor projecten om gedemobiliseerde soldaten weer in de samenleving op te nemen. De les van Kosovo wordt niet ter harte genomen. Er wordt minder geïnvesteerd in conflictpreventie. De wederopbouw van Kosovo moet dan ook in de ogen van mijn fractie gefinancierd worden door een verhoging van het plafond van categorie 4.
De hulp aan Oost-Timor en Turkije zal echter van een geringere financiële omvang zijn. Ik denk dat hier wel gekeken kan worden naar mogelijkheden, dat ben ik met de heer Mulder eens, om te kijken of dat geld in het bestaande budget kan worden gevonden. Er zullen dan inderdaad prioriteiten moeten worden gesteld. Het subsidiëren van de export van grote bedrijven uit de Europese begroting zal dan ook niet mijn prioriteit genieten. Ook kan eventueel ruimte worden geschapen, en dat is misschien een idee voor de onderhandeling met de Raad, om de 89 miljoen die bestemd is voor humanitaire acties in Kosovo, uit het humanitaire actiepotje te lichten en mee te nemen in het totaalpakket voor de financiering van de regio. Deze verschillen mogen echter niet verhullen - en ik heb eerder gezegd dat ik de mening van de rapporteur deel - dat meer geld beschikbaar moet komen voor extern beleid omdat het onverantwoord is Kosovo ten laste te laten komen van ontwikkelingslanden.
Een ander hevig punt van discussie in de begrotingscommissie was de subsidiëring van niet gouvernementele organisaties. Budgetlijn 3021, de heer Perry heeft er ook al naar gerefereerd, bevat een lijst van organisaties die een precies bedrag krijgen toegekend. Het werk van deze organisaties stel ik hier niet ter discussie. Maar wel is het stuitend dat het Parlement moet worden ingezet voor het toekennen van individuele subsidies. Van de zijde van die organisaties is dat wel begrijpelijk, want de Commissie faalt ernstig in haar taken als organisaties anderhalf jaar moeten wachten op toekenning van subsidies of als criteria tussentijds worden gewijzigd. De bureaucratische rompslomp is legendarisch. Europese initiatieven van burgers worden daardoor juist afgeremd en de hervorming van de Commissie zal dan ook moeten bijdragen tot een betere dienstverlening door geld efficiënt, transparant en ook in overeenstemming met de politieke keuzes van de begrotingsautoriteiten te besteden. Dat wil niet zeggen dat de keuzes van de begrotingsautoriteit zelf altijd rationeel zijn. Zo wordt de verbouw en export van tabak voor bijna 1 miljard euro gesubsidieerd. Daarnaast geven we jaarlijks een paar miljoen uit aan de voorlichting over de negatieve gevolgen van het roken van tabak. Hoe kunnen wij dit nog rechtvaardigen? Mijn fractie stelt dan ook voor om deze tabakssubsidie met tien procent te verlagen.
Mijn laatste woord, Voorzitter, heeft betrekking op het vrijwillig pensioenfonds van de leden. Dit kwam in opspraak omdat de aangesloten leden via deze constructie extra pensioen ontvingen uit Europese middelen. Dit zal allemaal uitgebreid ter sprake komen bij de onderhandelingen over het statuut en ik zal niet proberen al op een besluit daarover vooruit te lopen. Wel wil ik bij deze onderhandeling bereiken dat het pensioenfonds los komt te staan van het Parlement, zowel wat de administratieve als de politieke structuur betreft.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, elke begroting is de uitdrukking bij uitstek van politieke keuzen. Vanuit dit oogpunt bekeken zie ik dan ook een opmerkelijke tegenstrijdigheid. Het aantal taken van de Europese Unie neemt immers toe en de hoeveelheid middelen voor de uitvoering van die taken neemt af. De ijzeren logica van het begrotingsstabiliteitspact valt niet te rijmen met de ambitie van een meer sociaal en solidair Europa.
Om de grote lijnen van de ontwerpbegroting, die de Raad van ministers ons voorlegt, leesbaar te maken voor onze medeburgers, de niet-ingewijden, zal ik die grote lijnen als volgt samenvatten. Landbouwuitgaven: in alle kredietlijnen wordt ten opzichte van de ontwerpbegroting van de Commissie systematisch 10% gesnoeid, zonder dat de specifieke behoeften gevalswijze onder de loep worden genomen. Structuurfondsen: aanzienlijke vermindering van de steunkredieten voor de regio's. Intern beleid, dat wil zeggen afgezien van onderzoek en netwerken, alle beleidsonderdelen ten gunste van werkgelegenheid, jeugd, opleiding, milieu, cultuur: een vermindering met circa 18% ten opzichte van onze huidige begroting. Extern beleid, met name op het gebied van de samenwerking met de landen uit het zuiden: hakken met de botte bijl. Er zijn al voorbeelden gegeven, maar ik voeg er nog iets aan toe, voedselhulp: min 9% ten opzichte van heden; samenwerking met Afrika: min 12%; steun voor de NGO's: min 35%.
In de ogen van mijn fractie zijn deze keuzes totaal onaanvaardbaar. De reden die wordt gegeven, in een poging dit trieste snoeiwerk te rechtvaardigen, is het onverwachts opkomen van nieuwe, overigens zeer rechtmatige prioriteiten, zoals de steun voor de wederopbouw van Kosovo, de bijdrage aan de opbouw van het eindelijk bevrijde Oost-Timor, de solidariteit met de slachtoffers van de aardbeving in Turkije, en de financiering van een visserijovereenkomst met Marokko.
Deze argumenten gaan in mijn ogen niet op. Het is onaanvaardbaar dat Jantje wordt uitgekleed om Pietje aan te kleden. Mijn fractie pleit zeker niet voor een ondoordachte verhoging van de uitgaven van de Unie, maar het lijkt ons wel nodig dat, als de behoeften zich doen gevoelen - hetgeen overduidelijk het geval is - op de uitgaven het stijgingspercentage moet worden toegepast dat overeenkomstig de door de lidstaten zelf gemaakte afspraken mogelijk is. Welnu, als percentage van het bruto binnenlands product van de Unie is het totale bedrag van de ontwerpbegroting van de Raad lager dan dat van het voorontwerp van de Commissie, dat al lager was dan het akkoord van Berlijn, dat zelf al lager was dan het in het akkoord van Edinburgh vastgesteld maximum. Waar zal dit eindigen? Men moet weten wat men wil en zich hiervoor in aller redelijkheid de middelen verschaffen.
Daarom vraagt mijn fractie dat binnen de perken van de door de lidstaten zelf gemaakte afspraken, de financiële perspectieven voor alle, zojuist door mij genoemde hoofdstukken worden herzien. En, meneer Bourlanges, omdat wie het onderste uit de kan wil, het lid op zijn neus krijgt, steunen wij in elk geval het voorstel van de rapporteur tot herziening van de financiële perspectieven voor extern beleid.
Voorts zou ik de aandacht van onze collega's willen vestigen op bepaalde amendementen van mijn fractie waarin wordt gevraagd om een onderzoek naar de toepassing van de Tobin-belasting, ten behoeve van het mondiaal cultureel erfgoed dat de Unesco als dusdanig in de landen van de Unie heeft geklasseerd. Ook hebben wij een amendement ingediend voor de bevriezing van de steun aan Turkije - met uitzondering van de hulp aan de slachtoffers van de aardbeving natuurlijk - zolang de autoriteiten van dit land hun houding ten aanzien van het Koerdische volk, de kwestie Cyprus en het vraagstuk van de mensenrechten in het algemeen, niet wijzigen.
Tenslotte verzoeken wij met nadruk dat de kredieten die in 1999 waren opgevoerd voor de Europese vrouwenlobby, waaronder 1400 vrouwenverenigingen vallen, en die zeer goed werk levert, in hun geheel opnieuw op de begroting 2000 worden opgenomen. U ziet, het gaat over verstandige voorstellen, waarin alle progressieve, zo niet nog meer naar links neigende Parlementsleden zich kunnen of zouden moeten kunnen vinden.

Kuntz
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de begrotingsprocedure voor de periode 2000 moet zich voortaan afspelen in een strikt financieel kader met welomlijnde uitgaven waarmee ook het Parlement door middel van het Interinstitutioneel Akkoord voor de periode 2000-2006 heeft ingestemd. Dit stringente begrotingsbeleid dat zowel door de lidstaten als de Unie wordt gevoerd, beantwoordt met name aan de eisen van bepaalde lidstaten. Het is dus wel duidelijk wie het eerste slachtoffer is van dit stringente beleid: het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Men heeft opzettelijk een afbraakactie van de uitgaven op touw gezet ten koste van de landbouwers.
Wat de structuurfondsen betreft, is het Europees regionaal beleid voor Frankrijk een echte handicap geworden, in tegenstelling tot de legende die doelbewust in het leven wordt gehouden door helaas ook de thans met het regionaal beleid belaste commissaris.
Wat het extern beleid betreft hechten wij natuurlijk onze goedkeuring aan de visserijovereenkomst met Marokko, die van essentieel belang is voor de helaas maar al te vaak verwaarloosde betrekkingen tussen Europa en het mediterrane gebied. Ook hechten wij onze goedkeuring aan de financiële steun voor Oost-Timor, en aan de door de aardbeving noodzakelijk geworden hulp aan Turkije. Ten aanzien van de steun voor Kosovo zij het ons hier vergund voor de laatste maal onze spijt tot uitdrukking te brengen over het beschieten van een Europese land door landen van de Unie. In het recente verleden hebben wij bommen gegooid op de Balkan en vandaag moeten wij helpen bij de wederopbouw van deze regio en er de vrede herstellen. Laat dat echter vrede zijn voor allen, ook voor de Serviërs van Kosovo. Wij zien namelijk maar al te goed waar de verhoging van het kredietvolume voor extern beleid op uit draait. De soberheid waartoe de financiële perspectieven nopen, zal in werkelijkheid een selectieve soberheid zijn: het extern beleid krijgt de voorkeur boven het landbouwbeleid. De aanzienlijke inkrimping van het landbouwbeleid en het dubieus regionaal beleid zijn twee van de voor onze fractie onaanvaardbare elementen. Als wij nu echt geen andere argumenten hadden, zou paragraaf 20 van de resolutie van de heer Bourlanges, waarin het onderscheid tussen verplichte en niet-verplichte uitgaven een groot anachronisme wordt genoemd, voldoende zijn geweest als rechtvaardiging voor onze verwerping van de begroting.

Van Dam
Voorzitter, in mei jongstleden heeft dit Parlement ingestemd met het financiële kader voor de periode 2000-2006. Dat hield de bereidheid in, de nodige begrotingsdiscipline in acht te nemen. Tegen deze achtergrond moeten we de begroting 2000 beoordelen.
De rapporteur stelt voor het financiële plafond voor het extern beleid verre te overschrijden. Hij speelt daarmee hoog spel; het interinstitutioneel akkoord komt immers zo op losse schroeven te staan. De financiering van belangrijke prioriteiten, zoals Kosovo en Oost-Timor, wordt nu afhankelijk van een politiek spel tussen Parlement en Raad over de financiële perspectieven. Bovendien, hoe geloofwaardig is een Parlement dat binnen zo' n korte termijn terugkomt op de financiële plafonds waar het zelf mee heeft ingestemd?
Het is veel te vroeg om artikel 19 van het Interinstitu­tioneel Akkoord uit de kast te halen. Wij moeten eerst serieus kijken naar de diverse mogelijkheden om die nieuwe prioriteiten binnen het huidige kader te financieren. Ik denk daarbij aan onderbesteding uit 1999 en aan kortingen op programma´s met lage bestedingscijfers, zoals Meda.
Vervolgens een opmerking over de structuurfondsen. De huidige problemen met de betalingskredieten tonen aan dat het budget voor de structuurfondsen in het verleden te hoog is vastgesteld. De rapporteur stelt voor om 50% van de nog openstaande betalingen op te nemen in de begroting voor 2000. Ik ben zeer beducht voor deze geforceerde verhoging van de kredieten. Laat de absorptiecapaciteit dat toe en is de Commissie in staat om deze extra gelden goed te beheren?
Het pleidooi om de middelen van de Europese Centrale Bank op te nemen in de begroting van de Europese Unie, kan ik niet meemaken. De begrotingsautoriteit krijgt dan immers zeggenschap over het kapitaal van de Europese Centrale Bank, waardoor de noodzakelijke onafhankelijkheid van de ECB in gevaar komt. Bovendien is de Europese Unie geen aandeelhouder van de Europese Centrale Bank. Een eventuele winstuitkering gaat dan ook niet naar de EU, maar naar de nationale banken.
Wij verbazen ons over het amendement dat de Europese Commissie verzoekt een statuut te maken voor Europese politieke partijen. Alleen partijen die aan deze blauwdruk vol­doen, zouden in aanmerking komen voor financiële steun. Met dit staaltje van cen­tralisme kunnen wij onmo­ge­lijk akkoord gaan. Het op­stellen van zo' n statuut is in eerste instantie iets voor de politieke partijen zelf. Boven­dien weerspiegelen de partijorganisaties de nationale cultuur en verscheidenheid. Het persen van de politieke par­tij­en in een Europees keurslijf zal de kloof tussen Brussel en de burgers alleen maar ver­groten.
Tot slot, het verslag-Virrankoski bevat de zoveelste intentie­verklaring over een herziening van de regeling voor reiskos­tenvergoe­dingen op basis van werkelijk gemaak­te kosten. Maar wordt het zo langzamerhand geen tijd om woorden om te zetten in daden? Het amendement van onze fractie, dat dit beoogde, heeft de Begrotingscommissie verworpen. Dat is een gemiste kans en een slecht signaal naar de burgers.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst mijn hartelijke en respectvolle dank willen uitspreken aan het adres van de rapporteur voor zijn werk en zijn moedige, in vele opzichten innoverende ontwerpbegroting. De verdienste van de rapporteur is dat hij deze ontwerpbegroting heeft weten op te stellen in een verschrikkelijk rustige begrotingsprocedure, die echter niets afdoet aan de enorme uitdaging waarvoor het Parlement de Raad plaatst. Mijn inziens is het de moeite waard de Raad deze handschoen toe te werpen. Ik spreek natuurlijk over de financiële perspectieven en over de noodzaak dat Europa zich de rol die het in de wereld wil spelen, waardig toont en geen kruidenierspolitiek bedrijft met de begroting van de Unie.
In 1999 hadden wij, mevrouw de commissaris, een begroting - ik zeg dit met name voor de dames en heren van de Raad en ik herinner hieraan omdat deze zaak ons allen aangaat - van 96 miljard euro. Voor 2000, een sleuteljaar gezien de oorlog in Kosovo, de gebeurtenissen op Timor, de aardbevingen in Turkije, de verplichtingen van de Unie - een Unie die meer verantwoordelijkheden wil in de wereld - stelt de Raad ons een begroting van 92 miljard euro voor, dat wil zeggen vier miljard minder dan de begroting van het voorgaande jaar.
De perspectieven van Edinburgh geven ons een steeds hoger plafond en de Raad geeft ons een steeds kleinere begroting. Daardoor zijn wij gedwongen te beknibbelen op bijvoorbeeld de activiteiten voor ontwikkelingssamenwerking, mensenrechten en vele andere doelstellingen, om andere prioriteiten te financieren. Het is niet onze schuld als Europa de grote schatkistbewaarder van het buitenlands beleid is. Wij betalen het beleid van anderen en ik hoop dat dit gaat veranderen.
Ons Parlement doet er dus donderdag goed aan u, Raad, te vragen verder te gaan dan de huidige financiële perspectieven. Willen wij de wederopbouw van Kosovo financieren? Prima. Willen wij helpen bij de integratie van Turkije, ook door in de onmiddellijke, dramatische behoeften van het land te voorzien? Is er een nieuw land dat, na alle bloedbaden die er hebben plaatsgevonden, een plaatsje wil op het internationaal toneel? Welnu, laten we dat beleid financieren alstublieft. We hebben een Interinstitutioneel Akkoord dat ons in staat stelt om, wanneer uitzonderlijke gebeurtenissen dit vereisen, verder te gaan dan de financiële perspectieven. Laten wij dat dan ook doen. Het zal gaan om 1,5 miljard euro meer. Dat is nog altijd minder dan de begroting van 1999, maar ik neem aan dat de Europese burgers zeer goed zullen begrijpen dat deze inspanning niet alleen logisch is, maar ook volledig binnen de mogelijkheden van de begrotingen van onze lidstaten valt. Wij doen er dus goed aan dit te doen en ik denk dat het Parlement daarbij tot het uiterste moet gaan, en eventueel een beroep moet doen op het oude artikel 203 van de begroting.
Twee woorden over de BTB's. Ik denk dat wij ook daar blijk geven van het nodige pragmatisme. Ik dank de rapporteur van harte. Wij hebben een voorlopige oplossing waarmee wij, naar ik aanneem, dankzij de dialoog met de Commissie, een akkoord kunnen vinden over een definitieve oplossing. Ik signaleer dit pragmatische aspect van ons verslag over het jaar 2000 en vergelijk dit met het nogal extreme beleid waarmee men schoon schip heeft gemaakt met de minibudgetten. Daardoor werd men geconfronteerd met duizend of tweeduizend BTB's die men niet meer kon beheren omdat besluiten waren genomen zonder aan de gevolgen te denken.
Mijn complimenten dus aan het adres van de rapporteur. Wat de politieke partijen betreft, moet het mij van het hart - en ik verwijs naar de laatste spreker - dat het onjuist en onwaardig is de Commissie te vragen om een statuut van de politieke partijen.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, net als de anderen die mij in dit debat zijn voorgegaan, wil ik de rapporteurs, en in het bijzonder de heer Bourlanges, complimenteren met hun werk. De heer Bourlanges heeft ons in zijn inleiding verteld hoe de begroting voor 2000 eruit zal gaan zien. Hij ging uit van de gedachte: meer programma's, meer landen en minder geld. Dit lijkt nogal tegenstrijdig, en als de uitbreiding een feit wordt, als er een nieuwe intergouvernementele conferentie komt, is het duidelijk dat we hier iets aan zullen moeten doen in onze begrotingsprocedure.
Ik wil mijn opmerkingen toespitsen op drie punten betreffende de uitvoering van het Europees beleid en onze houding als Parlement ten aanzien van die punten in de voorgaande jaren. Wij als Parlement moeten onze kiezers laten zien dat we democratische controle uitoefenen op de Commissie en dat we waar voor ons geld willen bij de uitvoering van de programma's.
Het eerste vraagstuk van het interne beleid dat ik wilde bespreken betreft informatie. In het vorige Parlement hebben we gestreefd naar vlotte interinstitutionele samenwerking. Op dat vlak hebben we vooruitgang geboekt door een goede samenwerking tot stand te brengen rond de begrotingsposten voor algemene informatie en specifieke campagnes. Wij als Parlement hadden graag een gemeenschappelijk kader voor deze interinstitutionele samenwerking zien ontstaan, maar dat is niet gebeurd.
Er heerst enige bezorgdheid over de eerste stappen die de Commissie binnen haar informatiestructuren aan het zetten is. Wij zullen dat dan ook nauwlettend in de gaten houden. In het vorige Parlement, en trouwens ook in de daaraan voorafgaande, hebben we er herhaaldelijk voor gepleit dat de bureaus van de Commissie en die het Parlement nauw zouden samenwerken in de lidstaten. Ik heb een amendement ingediend - mijn fractie heeft een amendement ingediend - waarin de Commissie om een verslag wordt gevraagd over de stand van zaken. Er zijn nog een paar landen waar de Commissie en het Parlement afzonderlijke structuren hebben. We moeten vooral letten op de gevallen waarin meer dan 75 of 80% van de kredieten wordt besteed aan personeel en gebouwen in plaats van aan een passend informatiebeleid.
Ten tweede wilde ik ingaan op een aspect van het extern beleid: Kosovo. Tijdens de gemeenschappelijke hoorzitting van enkele dagen geleden van de commissie buitenlandse zaken en de Begrotingscommissie is mij veel duidelijk geworden. Ik heb met name begrepen dat dit geen kortlopende zaak is. De heren Bildt, Kouchner, Hombach en de vertegenwoordigers van alle bureaus hebben verklaard dat we hier met een langdurig probleem te maken hebben. Daarom moeten we niet alleen zorgen voor voldoende samenhang tussen de verschillende bureaus ter plekke, mevrouw de voorzitter van de Raad, maar wij moeten er ook voor zorgen dat wij geen besluiten nemen waardoor wij nodeloos geld uitgeven. Ik denk hierbij aan het besluit van de Raad om mensen 150 kilometer te verplaatsen. Als we later in de week het verslag van mevrouw Pack behandelen, moeten we zorgen dat we de juiste beslissingen nemen. Dan moeten wij de Raad duidelijk maken hoe het Parlement over deze zaak denkt.
We moeten een visie ontwikkelen voor de lange termijn. Zoals u zegt, mevrouw de commissaris, moeten we geleidelijk aan een burgermaatschappij opbouwen. We mogen dit niet zien als het een of ander kortlopend project. Kosovo en de stabiliteit op de Balkan moeten een langlopend project zijn. Wij Europeanen zijn degenen die daarvoor de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen. Wij kunnen niet wachten totdat anderen dat voor ons doen. Daarom sta ik achter het idee van een gecombineerde werkgroep van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid enerzijds en de Begrotingscommissie anderzijds. Niet alleen moet het geld op de juiste manier besteed worden, maar ook de ideeën moeten voldoende gecoördineerd worden.
Tenslotte wilde ik het hebben over het administratiebeleid en met name over de bureaus voor technische bijstand. Ik schaar mij achter de opmerkingen van de heer Böge aan het adres van de Raad. De Raad heeft zich volledig aan het kwijtingsdebat onttrokken. Met de grootste nonchalance heeft hij kwijting verleend voor 1996 en 1997, en als er veranderingen moesten worden afgedwongen, stonden wij in het Parlement er alleen voor. Als we een hervorming van de Europese Unie willen, is het dus goed dat wij als Parlement geen nieuwe posten toestaan zolang wij niet weten waar die voor nodig zijn. Met andere woorden, wat zijn nu eigenlijk de precieze behoeftes van de Commissie?
Het tweede punt zijn de tijdelijke ambtenaren die in de bureaus voor technische bijstand worden ingezet op plaatsen die eigenlijk bestemd zijn voor vaste ambtenaren van de Commissie. We doen er goed aan ons hiertegen te verzetten. We moeten de komende twaalf maanden een dialoog tussen de instellingen op gang brengen om te zorgen dat deze hervormingen er ook echt komen en dat we volgens de juiste criteria bepalen of we waar voor ons geld krijgen met dit personeel. Met andere woorden - en met dit voorstel wil ik eindigen -, als we niet over het juiste personeel kunnen beschikken, moeten we in de programma's gaan snoeien. Uiteindelijk moeten we immers controle kunnen uitoefenen en moet ons geld goed besteed worden.

Martin, David
Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord namens de socialistische fractie over het verslag-Virrankoski. Om te beginnen wil ik de rapporteur een compliment maken voor zijn uitstekende aanpak van deze kwestie. De socialistische fractie is het in grote lijnen eens met wat hij naar voren heeft gebracht.
Personeelsvoorziening is een probleem waar alle instellingen mee te maken hebben, en wij zijn van mening dat we een evenwicht moeten vinden tussen financiële behoedzaamheid enerzijds en de noodzaak dat de instellingen naar behoren kunnen werken anderzijds. Zoals we zojuist gehoord hebben, bestaat het gevaar dat de instellingen taken op zich nemen waarvoor het hun aan mensen ontbreekt. De heer Virrankoski is er in geslaagd een goed evenwicht tot stand te brengen, al waren we wat betreft het Parlement graag iets guller geweest met personeel.
Wat betreft de afdeling "Europees Parlement" binnen de begroting zijn wij er allereerst blij mee dat het Bureau en de Begrotingscommissie nu duidelijk anders met elkaar omspringen. Aangezien ik deel uitmaak van beide, kan ik daar misschien iets over zeggen. Het Bureau en de Begrotingscommissie hebben op een uiterst constructieve manier samengewerkt en zijn zo tot een compromis gekomen over de begroting van het Parlement. Ik wil daaruit drie punten lichten.
Het eerste punt betreft het statuut van de leden. Er is geopperd geld beschikbaar te stellen voor een statuut van de leden. De socialisten hebben dit idee verworpen, maar beslist niet omdat we niet meer achter zo'n statuut zouden staan. Uit wat we gezegd hebben blijkt trouwens duidelijk genoeg dat we vierkant achter een statuut voor de leden staan, alleen vinden we dat het nu aan de Raad is om een reactie te geven op de voorstellen van het Parlement.
Hetzelfde geldt voor de politieke partijen. De socialistische fractie staat volledig achter het idee van Europese politieke partijen. Alleen kun je niet zomaar kredieten op de begroting gaan zetten als je niet weet wie ervoor in aanmerking komt, waar ze voor gebruikt moeten gaan worden en meer van die zaken. Het Parlement heeft hierover een uitstekend verslag uitgebracht, het verslag-Tsatsos. Het is nu aan de Commissie om een voorstel te formuleren over hoe we het idee van Europese politieke partijen in de praktijk kunnen brengen. Als het zover is, zullen de socialisten met genoegen over kredieten onderhandelen.
Tot slot wilde ik het hebben over iets dat uw en mijn persoonlijke interesse geniet, mijnheer de Voorzitter, namelijk de oprichting van regionale bureaus. Gisteravond heeft het Bureau besloten dat er regionale bureaus komen in Edinburgh, Marseille, Milaan, München en Barcelona. Daarvoor hebben we geld in de begrotingsreserve geplaatst. We hopen dat we het geld in de tweede lezing uit de reserve kunnen halen en vrij kunnen maken om het beleid van regionale bureaus uit te voeren. Het Parlement zoekt toenadering tot de burger, en de regionale bureaus hebben daarbij een cruciale rol te vervullen.
De enige instelling waarvan ik de begroting nog kort wil bespreken is het Hof van Justitie. Mijn opvatting is dat gerechtelijke vertragingen vaak leiden tot onrechtvaardigheid, en ik weet zeker dat velen onder u het daarmee eens zijn. Het is overduidelijk dat het Hof van Justitie te weinig middelen heeft gekregen om zijn werk naar behoren te doen. De Raad heeft een beperkt gebaar gedaan en de personeelsvoorziening van het Hof verbeterd. Het Parlement wil verder gaan. Ik hoop dat wij het voorstel van de rapporteur hierover zullen steunen. Wat vooral voor problemen zorgt bij het Hof, zijn vertragingen bij de tolk- en vertaalwerkzaamheden. We moeten er alles aan doen om dit probleem te verhelpen. Het verslag-Virrankoski doet in ieder geval het nodige.
Dan ga ik nu kort in op het verslag-Bourlanges, dat buiten mijn bevoegdheden valt. Ik wil hier aantekenen dat ik het eens ben met zijn behandeling van de begroting voor het jaar 2000. Dat hij de lineaire en ongenuanceerde korting van 10% op de ontwikkelingsposten afwijst, is volkomen terecht. De Raad heeft gelijk als hij zegt dat een aantal ontwikkelingslijnen niet goed is gebruikt. Het klopt eveneens dat een aantal lijnen onvolledig wordt gebruikt. Maar het is wel erg ongenuanceerd om dan maar overal 10% vanaf te halen. De Raad moet met een iets verfijnder voorstel voor de dag komen voordat wij tot de tweede lezing overgaan. Op dit ogenblik heeft de rapporteur volkomen gelijk. Geld voor Oost-Timor, Kosovo en andere noodsituaties zoals Turkije moet uit andere bronnen komen, tenzij de Raad met een beter uitgewerkt voorstel komt.
Ik wil nog even inhaken op het laatste punt van de heer Elles over de bureaus voor technische bijstand. Ook op dit punt zwijgt de Raad in alle talen. Dit was de kern van het probleem met de Commissie-Santer. Wat de rapporteur hierover zegt in zijn verslag is volkomen juist. Ook hier geniet hij de volledige steun van de socialistische fractie.

Jensen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn waardering uitdrukken voor het grondige werk dat de heren Bourlanges, Virrankoski en Pittella als rapporteurs voor de begroting hebben verricht.
Als liberaal ben ik persoonlijk van mening dat met overheidsgeld spaarzaam moet worden omgegaan. Ik denk dat wij dit basisprincipe tijdens het begrotingsdebat hebben gevolgd. Dat een meerderheid in de ELDR-fractie het eens is met de door de heer Bourlanges voorgestelde strategie, die een algemene vermindering van de externe kredieten met 10% verwerpt, betekent niet dat wij niet bereid zijn te zoeken naar besparingen. Wij zijn het alleen niet eens met de manier waarop de Commissie en de Raad de wederopbouw van Kosovo willen financieren. Zoals vandaag meermaals is gezegd, is het onaanvaardbaar dat arme landen in Afrika de wederopbouw van Kosovo op deze manier mee moeten helpen financieren. Dit geldt des te meer daar men bij het sluiten van het Interinstitutioneel Akkoord in het voorjaar wel degelijk wist dat er meer middelen voor Kosovo nodig zouden zijn en de wederopbouw een dure aangelegenheid zou worden.
Er is een oplossing nodig voor dit probleem en ik hoop dat de Raad in de onderhandelingen de nodige flexibiliteit aan de dag zal leggen, zodat er binnen het Interinstitutioneel Akkoord een oplossing uit de bus komt. Ons uitgangspunt was immers dat er voor de wederopbouw van Kosovo 500 miljoen diende te worden uitgetrokken. Dat bedrag was door de Commissie vooropgesteld. De Begrotingscommissie heeft via een conferentie echter informatie ingewonnen die de vraag doet rijzen of dit bedrag voor het jaar 2000 niet te hoog is en eerder een engagement op lange termijn dient te zijn. Ook dit is een reden waarom er een inspanning dient te worden gedaan om een oplossing tussen de instellingen te vinden.
Als nieuw lid van de Begrotingscommissie was ik tijdens de onderhandelingen aangenaam verrast door de werkdiscipline. Wij hebben gepoogd ons te houden aan de ongeschreven wet volgens welke overmatig gebruik van toewijzingen en toelichtingen in de begroting dient te worden vermeden. Deze zijn immers bindend voor de administratie en een overmatig gebruik daarvan kan aanleiding geven tot een gebrek aan flexibiliteit en verantwoordelijkheid. Toewijzingen en toelichtingen zijn uiteraard belangrijke instrumenten voor het Parlement bij het opstellen van de begroting, maar elk instrument kan aan efficiëntie inboeten en aan kracht verliezen, als het onbedachtzaam gebruikt wordt. Ondanks onze inspanningen om het gebruik te beperken zijn er veel slechte voorbeelden van toewijzingen en toelichtingen in de begroting, maar ook veel goede voorbeelden. Ik ben echter principieel van mening dat wij ons zoveel mogelijk op onze doelstellingen en het algemeen kader moeten concentreren. Als politici is het onze taak de doelstellingen te bepalen en de algemene kadervoorwaarden vast te stellen. Wij moeten ons hoeden voor teveel details.
In dit verband ben ik een groot voorstander van het door de heer Virrankoski naar voren gebrachte voorstel inzake budgettering op basis van activiteiten, waartoe hij in zijn verslag een aanbeveling doet. Hierbij hebben de gebeurtenissen van het voorbije jaar - het aftreden van de Commissie en de rapporten van het Comité der Wijzen - aangetoond dat een goede basis belangrijk is voor een verstandig beheer van de middelen. Wij hebben reeds goede signalen in die richting gekregen van de nieuwe commissarissen en ik denk dat we zowel met mevrouw Schreyer als met Neil Kinnock een goede samenwerking zullen hebben. Zij moeten echter leven met de last van de ervaringen uit het verleden.
Dat is ook een verklaring voor het feit dat er zoveel geld in de reserve is gezet. De bureaus voor technische bijstand, de zogenaamde BTBs, zijn door de Commissie in het leven geroepen om gebieden te beheren die met de bestaande middelen niet beheerd konden worden. Uit het rapport van de wijzen blijkt echter dat de noodzakelijke follow up en controle ontbraken. De Commissie moet ons absoluut realistische cijfers geven betreffende de vereiste administratieve middelen. Daarom zijn de uitgaven voor de technische bureaus in een reserve ondergebracht en is een open dialoog over het toekomstig beheer noodzakelijk.
Zoals gezegd vindt de ELDR-fractie het zeer belangrijk dat er een voor de drie instellingen aanvaardbare oplossing wordt gevonden. De komende jaren zal er van ons veel gevergd worden. Er zullen nog steeds omvangrijke externe kredieten nodig zijn. De uitbreiding zal permanente herzieningen van de prioriteiten vereisen en wij moeten intern verder orde op zaken stellen. Dit veronderstelt een constructieve samenwerking tussen het Parlement, de Commissie en de Raad.

Rühle
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, ik denk dat wij moeilijke onderhandelingen tegemoet gaan. Het Parlement is het er kennelijk over eens - en ook mijn fractie zal daarmee instemmen - dat de algemene vermindering van de middelen met 10% moet worden verworpen. Wij danken de heer Bourlanges voor zijn voorbereidend werk, al vinden wij dat enkele punten tijdens de onderhandelingen moeten worden verbeterd. Zoals de heer Mulder al zei, moet de raming van de uitgaven voor Kosovo nog eens kritisch onder de loep worden genomen. Mijn fractie vindt eveneens dat de visserijovereenkomst kritisch moet worden bekeken. Ook op die gebieden moeten wij voor meer efficiëntie en een betere inachtneming van de milieuprincipes zorgen. Er zijn nog andere punten, zoals bijvoorbeeld de exportovereenkomst met Japan, die een kritisch onderzoek vereisen. Toch geloven wij dat bij extra taken - en de Europese begroting moet aan veel nieuwe taken het hoofd bieden - ook extra middelen horen. Daarom moet de financiële perspectieven kritisch worden onderzocht. Wij danken mevrouw Schreyer dat zij dat heeft aangekondigd. Wij zijn in elk geval bereid daar constructief aan mee te werken. Kosovo moet met vers geld worden gefinancierd. De huidige bedragen moeten immers beschikbaar blijven voor onder meer Turkije en de visserijovereenkomst.
Vandaag is tijdens het debat duidelijk gebleken dat het Parlement zich steeds meer bewust wordt van zijn verantwoordelijkheid, niet alleen bij het opnemen van kredieten op de begroting, maar ook bij het gebruik daarvan. Wij moeten niet alleen nagaan of voor nieuwe begrotingslijnen voldoende middelen beschikbaar zijn, maar er in de loop van het jaar ook voor zorgen dat de programma's worden uitgevoerd. Ook daarvoor zijn wij verantwoordelijk. Ik hoop dat het nu niet bij woorden zal blijven en dat het Parlement volgend jaar de verantwoordelijkheid op zich zal nemen om in alle commissies kritisch te onderzoeken of de kredieten ook naar behoren worden uitgegeven.
Ik wil het nog kort hebben over een thema dat hier is aangestipt maar dat erg belangrijk zal worden. Om het vertrouwen in de Europese instellingen te versterken moeten wij ook de efficiëntie van het werk van het Parlement zelf verhogen. Vandaag is daarover al een en ander gezegd. Enerzijds moeten de leden en assistenten een statuut krijgen en anderzijds - en wat dat betreft ben ik het met enkele van de vorige sprekers niet eens - moet er ook een statuut komen voor de Europese partijen. Er is immers nood aan meer transparantie en efficiëntie, ook met betrekking tot de partijfinanciering op Europees niveau. De kiezer moet weten hoeveel geld daarheen vloeit. Dit veronderstelt natuurlijk dat wij duidelijk omschrijven wat een Europese partij is en welk werk op Europees niveau wordt gedaan. Daarom moeten wij ook kritisch en zeer concreet omschrijven wat de 'Europese ruimte' is. Hoe ver gaat de coördinatieopdracht van deze Europese Unie? Het kan trouwens niet alleen om de Europese Unie gaan. Ook de uitbreiding naar het oosten moet bij de hoorns worden gevat. Ook daarvoor moeten kredieten beschikbaar worden gesteld. Er is echter vooral nood aan transparantie.
Het beheer van de gebouwen is een laatste terrein waarop het Parlement zijn huiswerk moet maken. Mijns inziens werden daar in het verleden fouten gemaakt. Wij moeten zorgen dat de kredieten hier in de toekomst veel efficiënter en doelgerichter worden aangewend.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, de eerste begroting van dit nieuwe financieel kader toont aan dat de ernstige bezorgdheid die wij naar aanleiding van de twee debatten over Agenda 2000 en over het daarmee samenhangend Interinstitutioneel Akkoord geuit hebben, wel degelijk gegrond was en bovendien nog versterkt wordt.
Het meest opvallende kenmerk van deze begroting is dat onvoldoende middelen worden uitgetrokken om bepaalde doeleinden te verwezenlijken. Dit gebrek aan middelen komt het sterkst tot uiting in rubriek 4 "Buitenlands beleid en samenwerking".
Ik zou hier dan ook met klem willen onderstrepen dat ik het absoluut niet eens ben met de arbitraire, horizontale kortingen die de Raad voor deze rubriek voorstelt. Anderzijds kan ik mij over het geheel genomen wel vinden in de door de rapporteur uitgestippelde strategie. Deze beoogt in wezen een herziening van de financiële perspectieven die een antwoord moet bieden op de nieuwe aandachtspunten, zonder de traditionele doelstellingen in het gedrang te brengen.
In het kader van de genoemde strategie stellen wij tot onze voldoening vast dat Timor een van de prioriteiten van de begroting vormt. Het verheugt ons ten zeerste dat de rapporteur een nieuwe begrotingslijn voor de wederopbouw van het desbetreffende gebied heeft opgenomen, hetgeen trouwens reeds door de Commissie ontwikkelingssamenwerking was voorgesteld en goedgekeurd.
Dat lijkt ons namelijk de enige manier om de nieuwe situatie op Timor doelmatig aan te pakken. En tegelijkertijd beschikken wij daarmee over een juridische grondslag voor een correcte interventie. Helaas achten wij het voorgestelde bedrag van 30 miljoen euro van meet af aan ontoereikend. In onze ogen is deze som dan ook niet meer dan een vertrekpunt. Zij moet met andere woorden als basis dienen voor het definitieve bedrag dat in de nabije toekomst moet worden vastgesteld, in het kader van de aan de gang zijnde donorconferentie, waaraan ook de Europese Unie deelneemt. In aansluiting hierop gaan wij ervan uit dat de nieuwe begrotingslijn voor Timor gedurende meerdere jaren wordt aangehouden en in een internationaal kader wordt geplaatst.
Tot slot heb ik nog een zeer concrete opmerking die ik van vitaal belang acht. Wij moeten hoe dan ook garanderen - in de veronderstelling dat dit nog niet is gebeurd - dat in de toelichting bij begrotingslijn B7-6000 betreffende de niet-gouvernementele organisaties een verwijzing naar het verbindingscomité wordt opgenomen. Het zou toch absurd zijn dit aspect over het hoofd te zien.

Turchi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, allereerst wil ik de heer Bourlanges bedanken voor de getoonde vaardigheid en de grote evenwichtigheid waardoor hij zich heeft onderscheiden bij het voorbereiden van deze begroting. Ik moet echter wel stellen dat de begroting van dit jaar niet kan voldoen aan de aanvankelijk gestelde doelstellingen, te weten herstel van de economie van de Unie en, in het bijzonder, verbetering van de werkgelegenheid. Indien wij namelijk van meet af aan de begrotingen met tien procent korten en sectoren treffen zoals industrie, handel, transport en in enkele gevallen ook landbouw, kunnen wij onze economie niet wakker schudden en ons concurrentievermogen versterken ten opzichte van concurrenten zoals de Verenigde Staten en de NAFTA.
Wij mogen namelijk niet vergeten dat zij de ware concurrenten zijn en dat men daarom enkel en alleen met een op investeringsbescherming en economische groei gericht begrotingsbeleid in staat zal zijn de grondslagen te leggen voor een structureel en economisch sterkere Unie. Daarom stel ik voor dat men de programma's, met de bijbehorende kredietlijnen, in de volgende periode niet meer om de vier, vijf of zes jaar onderzoekt, maar binnen kortere tijdsbestekken, om de één of twee jaar op zijn hoogst. De markt- en investeringsmechanismen opereren nu eenmaal in een gemondialiseerde economie en voldoen niet meer aan de maatstaven aan de hand waarvan de begroting is opgezet. Alles gaat immers steeds sneller en er is meer concurrentie op de markt. Met dergelijke kortere tijdsbestekken zullen wij direct kunnen handelen in specifieke sectoren en tegelijkertijd kunnen controleren of ons begrotingsbeleid in de richting gaat die wij hebben aangegeven.
Kortom, deze begroting dient te worden herzien. Er zijn nieuwe kredieten nodig voor het internationaal optreden. Ik ben het daarom eens met de in het verslag-Bourlanges aangegeven lijn, waarbij echter van niet mag worden getornd aan de andere, reeds vastgestelde begrotingslijnen. Tegelijkertijd moeten wij proberen om de inhoud en de opzet van de begroting te wijzigen, uitgaande van de uitdagingen waarvoor de Unie zich in de komende jaren geplaatst ziet en in het bijzonder uitgaande van de overweging dat de werkloosheid de ware vijand is waarover de landen intern moeten zegevieren.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, de begrotingslijn voor perinatale gezondheidszorg is door de Raad en de Commissie gehalveerd. Elke minuut raken 380 vrouwen zwanger. Daarvan zijn 190 ongewenste of ongeplande zwangerschappen. 111 zwangerschappen verlopen met complicaties. 40 vrouwen krijgen een gevaarlijke abortus. Elke minuut sterft ergens een vrouw als gevolg van een zwangerschapscomplicatie. Ongeveer 300 miljoen vrouwen lijden aan kort- of langdurige ziekten als gevolg van zwangerschapscomplicaties. Dit is meer dan een kwart van alle vrouwen in de ontwikkelingslanden. Het sterfterisico bij zwangerschap is in Angola 1 op 8, terwijl dit in een land als Zwitserland slechts 1 op 8700 bedraagt.
Slechts 53% van de vrouwen in de ontwikkelingslanden bevalt in aanwezigheid van een arts, verpleegster of vroedvrouw. 17% bevalt volledig alleen. Ten minste 60% van alle zwangere vrouwen in de ontwikkelingslanden vertoont bloedarmoede. Wij weten wat het voor een gezin betekent wanneer de moeder ziek wordt of sterft. De inkomsten van de moeder worden besteed aan voedsel, kleding, onderwijs en gezondheidszorg. Indien er geen perinatale gezondheidszorgfaciliteiten zijn, heeft dit voor heel het gezin gevolgen, vooral voor de kinderen, die in het ergste geval ook sterven na de moeder, of niet meer naar school gaan en slecht gevoed worden.
Perinatale gezondheidszorg is goedkoop. Jaarlijks kost dit per vrouw 2 of 3 euro. Dit is voorts kostenefficiënt wanneer men denkt aan de gevolgen voor heel het gezin. Dit jaar zullen bijna 600.000 vrouwen sterven tijdens zwangerschap of bevalling. In de meeste gevallen kunnen deze sterfgevallen vermeden worden. Daarom is het zeer belangrijk dat de begrotingslijn voor perinatale gezondheidszorg behouden blijft.
Er is veel gezegd over Kosovo. Zoals velen vind ook ik het onbetamelijk dat men de arme landen laat opdraaien voor de wederopbouw van Kosovo.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, 92 miljard euro, een flexibiliteitsmarge voor ons Parlement van 1,5 miljard euro uitgaande van de huidige financiële perspectieven, lineaire vermindering van alle kredieten, of van in elk geval de landbouwkredieten, weinig ambitie, eeuwige versnippering en begrotingstechnische vriendjespolitiek: zie hier de ontwerpbegroting voor het jaar 2000. Geen nieuws dus onder de zon. De grote verdienste van de heer Bourlanges is dan ook dat hij met zijn reanimatietechniek de discussie heeft proberen te verlevendigen. Hij heeft ons een mooi referaat gegeven, een soort hutspot van alles wat hij sinds maart heeft geschreven, en bij gedraagt zich nu alsof hij de Franse rekenkamer is. Mooier kan het niet.
Het enige echte nieuws is ongewild: dit is de eerste begroting van de 21ste eeuw. Overigens zal in Seattle al de ontbinding plaatsvinden van de Europese Unie: de Unie zal de communautaire preferentie laten varen. Het is ook de eerste begroting van de financiële perspectieven 2000-2006, waarvan de heer Bourlanges overigens de herziening wenst. Het is de eerste begroting die de 100 miljard euro heel dicht nadert, als de amendementen van Bourlanges tenminste worden aangenomen. Nu ik toch over de heer Bourlanges spreek - de financier van de "hut van oom Jean Monnet" - wil ik vermelden dat dit zijn eerste verslag is over de algemene begroting. Hij is de opvolger van mevrouw Dührkop, de heer Tillich, de heer Lamassoure en anderen.
Afgezien van de gezichts- en profielverandering die wij met de aanwezigheid van de heer Bourlanges hebben gekregen, lijkt het jaar 2000 qua begroting op 1999. Hierin vinden wij allereerst het permanente streven van het Europees Parlement terug om nadrukkelijk aanwezig te zijn. Dat is sinds 1979 een constante is. Deze afwijking zit in de aard van het beestje en is alle parlementen ter wereld eigen. Het aantal arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap is sterk toegenomen. De begroting 1995 werd zelfs weggevaagd en voorzitter Hänsch weigerde toen om te ondertekenen. Elke keer weer hebben wij het conflict over de NVU en de VU. Wel, de heer Bourlanges brengt ons terug in die oorlogssfeer: hij citeert trouwens maarschalk Foch, hetgeen ook normaal is. In de poel van de Europese begroting is geen plaats voor twee krokodillen: de Europese Raad en het Europees Parlement dat, na de Commissie te hebben opgepeuzeld door Santer ten val te brengen, nu zijn tanden in de Raad wil zetten.
Dus de heer Bourlanges gaat op de wilskrachtige toer: hij wil de communautaire uitgaven met 7% verhogen; hij is een ultraliberaal die het pact van de budgettaire rantsoenering dat hij anderen wilde opleggen, zelf vergeten is en nu geld uitdeelt omdat Kerstmis voor de deur staat: 135 miljoen voor Turkije, 500 miljoen voor Kosovo. Eerst bombarderen en daarna weer opbouwen! En dan is daar nog Oost-Timor. Men zegt dat het de oude vorsten zijn die zich met de buitenlandse politiek bezighouden. Natuurlijk, de landbouwers hebben geen recht op dit soort gulheid, tenzij ze naar Turkije trekken. Het enige echte probleem natuurlijk is dat als de uitgaven steeds maar omhoog gaan, op een goede dag tenslotte ook de ontvangsten omhoog moeten en moet worden nagedacht over een communautaire belasting. In afwachting daarvan zal Italië dokken, zal Frankrijk 600 miljoen euro meer betalen.
De heer Bourlanges haalt uit Mattheus de woorden van Jezus aan, die aan Petrus vroeg: "Petrus, wat dunkt je? Heffen de heren dezer aarde belasting op hun zonen of op anderen?". En Petrus antwoordt Jezus: "Op anderen". En Jezus voegt hieraan toe: "Daarom zijn de zonen, die geen belasting betalen, vrij". Hoe lang zullen zij echter nog vrij zijn met al die ontsporingen van de heer Bourlanges?

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, deze begroting is van fundamenteel belang voor de ontwikkeling van Europa in de komende jaren. Het is de eerste begroting op basis van de nieuwe financiële perspectieven, en de goede verstandhouding tussen de instellingen zal grotendeels van een voorspoedige behandeling van deze begroting afhangen. Ik wil benadrukken dat het zonder die goede verstandhouding heel moeilijk zal worden om echt Europees beleid te voeren.
Ik wil eraan herinneren dat het vorige Parlement in mei zowel de financiële perspectieven voor de periode 2000-2006 als het Interinstitutioneel Akkoord heeft goedgekeurd; met gewone meerderheid van stemmen weliswaar, maar wel met een duidelijke meerderheid.
Ik herinner er ook aan dat de Europese Raad van Berlijn de financiële perspectieven pas heeft goedgekeurd nadat er een buitengewoon ingewikkeld compromis was bereikt. Aanvankelijk lagen de standpunten van sommige regeringen ver uiteen. Bovendien was de Europese Commissie destijds al afgetreden, en liep ook de zittingsperiode van het Europees Parlement ten einde.
Ik wil daarmee aangeven dat het van kapitaal belang is om de financiële perspectieven nu te verdedigen. De financiering van het structuurbeleid van de Unie, bijvoorbeeld, kan alleen op basis van deze perspectieven worden gegarandeerd.
Het is waar dat het Interinstitutioneel Akkoord voorziet in de herziening van de financiële perspectieven in geval van nood. Wanneer de Raad echter geen andere manier weet te vinden om de wederopbouw van Kosovo te financieren dan door rechtstreeks op het extern beleid van de Unie te bezuinigen, is het logisch dat het Europees Parlement die begrotingslijnen nu wil verdedigen.
Hoe dan ook denken wij dat het principe, volgens welke de goedgekeurde financiële perspectieven moeten worden gerespecteerd, verenigbaar is met de noodzaak om de wederopbouw van Kosovo te financieren door een beperkte herziening van die perspectieven. Als commissaris Schreyer ons iets dergelijks voor wil stellen, dan is haar voorstel in het Parlement van harte welkom.
Wat de visserijovereenkomst met Marokko betreft, kan ik zeggen dat een aanzienlijk deel van de visserijsector in de Gemeenschap gerustgesteld is door het compromis dat de rapporteur in de eerste lezing voorstelt. Ik wijs erop dat de visserijovereenkomst met Marokko voor 30.000 burgers van de Unie van direct belang is, en dat de vissersvloten van regio's zoals Galicië, de Canarische Eilanden en Andalusië grotendeels in Marokkaanse wateren vissen.
Het is daarom vanzelfsprekend dat zowel de rapporteur als mijn eigen fractie het zorgwekkend zouden vinden als aan het begin van de begrotingsprocedure, in de eerste lezing, geen enkele verplichting werd aangegaan ten aanzien van de 125 miljoen euro waar het hier om gaat.
Ervan uitgaand dat de visserij wordt geregeld aan de hand van een communautair beleid en dat de financiering daarvan op de Verdragen berust, hebben wij samen een manier gevonden om te voorkomen dat wij de amendementen van de Raad, inclusief de amendementen betreffende de visserij, in de eerste lezing moeten verwerpen. Met de gevonden formule zouden we onze goedkeuring namelijk kunnen uitstellen totdat we met de Raad een financieel akkoord hebben bereikt.
Wij zouden de visserijovereenkomst liever hebben losgekoppeld van de andere externe acties. Voor ons gevoel worden nu namelijk twee soorten kosten en twee problemen van verschillende aard op een hoop gegooid. Het is echter ook zo dat de vorige Commissie in haar voorontwerp niets vermeldde over verlenging van de overeenkomst, en daar dus ook geen enkel krediet voor had opgenomen in de reserve. Als de oude Commissie wel bereid was geweest die politieke stap te zetten, dan hadden we nu niet op de tweede lezing hoeven te wachten.
Ter geruststelling van de beroepskringen en van al die gezinnen die deze overeenkomst dringend nodig hebben, wil ik echter herhalen dat het Europees Parlement de politieke toezegging zal doen dat het de financiering van deze visserijovereenkomst als een prioriteit beschouwt.
Tenslotte willen wij van de rapporteur en de vertegenwoordigers van de Raad wel vragen dat zij hun uiterste best doen bij de onderhandelingen. Wij willen niet dat in de tweede lezing een voorstel tot openbreken van het Interinstitutioneel Akkoord uit de bus komt en wij zonder financiële perspectieven komen te zitten.
Ik herhaal: wij hebben de financiële perspectieven en het Interinstitutioneel Akkoord nodig. Wij willen echter ook dat het externe beleid van de Unie geloofwaardig is, en dus behoorlijk wordt gefinancierd. Wij willen beide. Wij willen ook dat de lidstaten rekening houden met buitengewone omstandigheden, en de wederopbouw van Kosovo is zo'n buitengewone omstandigheid, die vraagt om buitengewone oplossingen. De oplossing bestaat niet uit het opleggen van een simpele, rechtstreekse korting op de begrotingslijnen en de programma's van het Parlement.
De algemeen rapporteur heeft het al gezegd: wij bevinden ons in een paradoxale situatie waarvoor een reële uitweg moet worden gezocht. Het is duidelijk waar de prioriteiten liggen. Nu, dames en heren van de Raad, is het tijd om te onderhandelen.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, het is de gewoonte de rapporteurs te complimenteren en te bedanken, wat ik dan ook zal doen als voorzitter van de Begrotingscommissie. Het gaat om drie personen, laten we dat niet vergeten. Ten eerste de heer Virrankoski, die zijn werk grondig heeft gedaan. Hij is halverwege het jaar benoemd. Hij heeft zich voorbeeldig van zijn taak gekweten en verdient niet alleen complimenten van onze commissie, maar van het hele Parlement. Ten tweede is er de heer Pittella, die als nieuw lid tot de commissie is toegetreden en die een belangrijk kwestie naar voren heeft gebracht over de geleidelijke opneming van de EGKS-kredieten in de algemene begroting. Zijn benadering is behoorlijk innovatief, en hij verdient daarvoor onze complimenten. En nu ik toch bezig ben wil ik ook de commissaris een compliment geven voor haar toespraak, waarin ze blijk gaf van politiek realisme. Goed werk, commissaris!
Maar het grootste compliment is voor de heer Bourlanges. Toen de heer Bourlanges het woord nam, merkte hij op dat dit de eerste keer was dat hij 15 minuten spreektijd kreeg toebedeeld in het Parlement. Mijn eerste gedachte was toen: "Ja, en dat is nog niet genoeg". En dat was ook zo. Toen hij een minuut over tijd was, had hij nog niet de helft gezegd van wat hij te zeggen had. Mijnheer Bourlanges, mijn complimenten voor uw aanpak van de begroting. Ik kan gerust zeggen dat we ons geen moment hebben verveeld. U bent pragmatisch, innovatief en bovenal serieus. Dat blijkt wel uit uw aanpak van de BATs, of BTB' s, de bureaus voor technische bijstand. U staat niet voor niets bekend als "BATman Bourlanges", hoewel ik mij u moeilijk kan voorstellen in een cape en een masker, met een onderbroek over uw broek. Niettemin, u heeft geweldig goed werk geleverd met de bureaus voor technische bijstand!
De eerste lezing gaat voornamelijk over het amendement met asterisk betreffende Kosovo, de visserijovereenkomst met Marokko, Oost-Timor en Turkije, zoals de rapporteur reeds gezegd heeft. Ik wil dat de Raad dit goed beseft, en in mindere mate de Commissie, want ik geloof dat die het al begrepen heeft. Wij vatten het Interinstitutionele Akkoord buitengewoon ernstig op. Er bestaan krachten binnen dit Parlement die het liever vandaag dan morgen naar de prullenmand zouden verwijzen, maar ik zie het als mijn taak - en als de taak van het Parlement als geheel - het akkoord dat we eerder dit jaar hebben afgesloten te verdedigen. We hebben laten zien dat we daartoe bereid zijn. Waren we ertegen, dan zouden we categorie 3 overschreden hebben. Wat dat betreft hebben de instellingen overigens alledrie een probleem met de bedragen die gevraagd worden voor medebeslissingslijnen als SOCRATES. Dit is niet alleen een probleem voor het jaar 2000, het is een chronisch probleem. Aan het voorzitterschap en de Commissie zou ik willen zeggen dat we hier snel en met vereende krachten een oplossing voor moeten vinden.
Het amendement voor categorie 4 moet niet worden opgevat als machtsvertoon van het Parlement. Ik haast mij erbij te zeggen dat dit geen dreigement is, al lijkt dit misschien in tegenspraak met iets dat ik straks ga zeggen. Maar ik wil dus niet dat de Raad dit als een dreigement opvat. We willen niet dat de Raad de indruk krijgt dat we hem te grazen willen nemen op de Balkan. We willen de Raad niet in de hoek drijven. Wat ik zeg is bedoeld als een uitnodiging aan onze twee instellingen om rond de tafel te gaan zitten en tot een oplossing te komen. Dat is waar we naar moeten streven, mevrouw de voorzitter van de Raad.
We kijken uit naar het voorstel dat de Commissie volgende week naar voren zal brengen. Na wat mevrouw Schreyer heeft gezegd, ben ik zelfs vol verwachting. Ik hoop dat dat ook voor de Raad geldt. Maar ik wil niet dat de Raad het gevoel krijgt dat we alleen maar blaffen en niet bijten. Dit is geen loos machtsvertoon van het Parlement, maar uiteindelijk zullen de lidstaten de Europese parlementsleden uit hun regeringspartijen onder druk zetten om van gedachten te veranderen. Alleen werkt het niet zo met de meerderheden die we nu in dit Parlement hebben. Als we niet tot een akkoord kunnen komen, in het bijzonder over de herziening van de financiële perspectieven, ben ik er tamelijk zeker van dat artikel 272 zal worden ingeroepen. Dat staat als een paal boven water, daar kan de Raad op rekenen. Dit is geen dreigement, dit is een intentieverklaring.
Ik wil nog eens herinneren aan de opvatting van twee van mijn voorgangers, de heren von der Vring en Samland. Dit is wat ik de Raad wil meegeven: we vechten hier voor de rechten van het Parlement, niet om geld in de wacht te slepen. Het gaat hier om de rechten van het Parlement, dat is wat de Raad door en door moet beseffen. Als die boodschap eenmaal is doorgedrongen, weet ik zeker dat de besprekingen die we horen te voeren, en die we ook zullen voeren, vruchtbaar zullen zijn. Ik ken de politieke beperkingen waar de lidstaten mee te kampen hebben; we hechten allemaal belang aan - zoals u het uitdrukt - de principes van rentabiliteit en zuinigheid. We houden ons net zo goed aan die principes. Maar het Parlement heeft jaren gevochten voor een herziening van het Interinstitutioneel Akkoord, en in dit geval hechten wij dan ook het grootste belang aan een herziening van de financiële perspectieven zoals uiteengezet in het Interinstitutioneel Akkoord. Ik hoop dat dit duidelijk is.

Costa, Paolo
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik sluit mij aan bij degenen die reeds hun instemming hebben betuigd met de grondgedachte van het rapport Bourlanges. De heer Bourlanges vermeldt een dubbele paradox: die van een discussie over de begroting die zich bezighoudt met uitgaven, maar niet met inkomsten en die van een begroting die onder druk wordt gezet door steeds meer taken van de Europese Unie maar het moet zien te redden met een naar verhouding steeds kleiner percentage van het bruto binnenlands product van de Europese Unie. De uitweg uit deze paradox is ons getoond en bestaat uit de verwerping van de logica volgens welke de prioriteiten van morgen dienen te worden gefinancierd met de prioriteiten van vandaag en gisteren. De uitweg is dus financiering van de nieuwe, onontkoombare prioriteiten op het gebied van het extern beleid met een herziening, naar boven toe, van de financiële perspectieven van categorie 4.
Ik zou graag willen dat het Europees Parlement de stelling van de rapporteur overnam en dat de Commissie, de uitvoerende instantie, en de Raad hiervan de gevolgen accepteerden. Wij mogen echter niet denken dat het probleem opgelost zal worden met - zo wie zo niet gemakkelijke - onderhandelingen over een compromis tussen nieuwe middelen en opoffering van oude prioriteiten. Dat zou een kortzichtige houding zijn die grotendeels hypocriet is en niet strookt met het onomkeerbare vooruitzicht van uitbreiding van de bevoegdheden en geografische uitbreiding van de Unie. Dit vooruitzicht is een logisch gevolg van de toepassing van het Verdrag van Amsterdam, maar nog meer een gevolg van de ontwikkelingen in het mondiale evenwicht na de oorlog in Kosovo. Een actieve rol van de Europese Unie op het wereldtoneel en haar overtuigde bereidheid tot een progressief uitbreidingsbeleid, ook in de richting van Zuid-Oost-Europa en de Balkan - in het licht van de virtuele, parallelle uitbreiding van vrede en veiligheid waar voorzitter Prodi op zinspeelde - vormen een van de weinige, maar zekere garanties voor stabiliteit en voorspoed in Europa. Men mag derhalve hierin niet te kort schieten.
Daarom moet een moedige keuze worden gemaakt: de hypothese die als een rode draad door het voorstel van Bourlanges loopt, moet iedereen duidelijk worden. Men moet zeggen dat de keizer naakt is! Vandaag moeten het Europees Parlement, de Commissie en de Raad zich bewust worden van hun verantwoordelijkheid en een breedvoerig en diepgaand debat openen ten overstaan van de Europese belastingbetalende burgers. Men moet zich kortom afvragen of het moment niet is gekomen om de Europese instellingen meer geld ter beschikking te stellen. Dit hoeft niet per se te leiden tot een toename van de overheidsuitgaven in Europa. De Europese landen, alle Europese landen, hoeven alleen maar bereid zijn aan de Unie de middelen over te dragen die daadwerkelijk overeenkomen met de feitelijke overdracht van bevoegdheden. De toename van de communautaire begroting moet en kan gepaard gaan met inkrimping van de nationale begrotingen. De taak waarvoor wij ons gesteld zien, is een geweldige taak, een taak waar wij ons niet langer aan kunnen onttrekken, anders komt de geloofwaardigheid van alle Europese instellingen in gevaar. Ik hoop dat het Parlement deze richting wil inslaan.

Staes
Voorzitter, geachte collega' s, vooreerst een reactie op de simplistische opmerkingen van de heer Martinez over Kosova. Het geld dat we in Kosova willen besteden, mijnheer Martinez, zal in grote mate besteed worden voor het herstel van de 80.000 woningen die daar vernietigd zijn. Die woningen, mijnheer Martinez, zijn niet vernietigd door de NAVO, maar die zijn vernietigd door uw vrienden daar, door een aantal Servische paramilitaire organisaties. Dat is de werkelijkheid en er is geen enkele andere.
Ik wil, geachte collega' s, de rapporteur en de Begrotingscommissie van harte danken voor de ondersteuning van amendement 69 dat ik samen met de collega' s Van Lancker en Beysen alsmede met de meeste Vlaamse en Franstalige Belgische collega' s indiende. Het voorziet in de opname van een krediet van 50 miljoen euro in de financiële reserve voor de financiering van acties door producenten of lidstaten die een integrale kwaliteitscontrole op de hele voedselketen instellen. Dat maakt het ons mogelijk het vertrouwen van de consument in zijn of haar voedsel te herstellen. Ik vraag dan ook, geachte collega' s, ik vraag het in plenaire vergadering, de Raad zeer uitdrukkelijk om steun voor dit amendement.
In tweede orde wil ik mijn steun betuigen aan de paragrafen 13, 17 en 57 van het verslag-Bourlanges. Paragraaf 57 betreft de toekenning van extra posten voor OLAF en het veterinair bureau in Dublin. Ik ondersteun wat de collega' s Morgan, Walter en Mulder hierover gezegd hebben. De paragrafen 13 en 17 betreffen de toekomst van de BAT' s, de bureaus voor technische bijstand.
Terecht stelt de heer Bourlanges dat de maatregelen van de Europese Commissie niet beantwoorden aan onze eisen. Ik betreur dat Raadsvoorzitter Siimes eerder ontgoochelend reageerde op de voorstellen van rapporteur Bourlanges. De Raad stelt dat het Europees Parlement een zeer verregaande hervorming voorstelt en dat dit niet kan gerealiseerd worden in de begroting 2000. Mevrouw Siimes, de burgers verwachten van ons een gezond en financieel-transparant beheer, zorgen voor een geleidelijke ontmanteling van de BAT' s is dan ook absolute noodzaak. Ik verwijs naar wat de heer Elles hierover zojuist gezegd heeft. Ik hoop dan ook dat onze pleidooien bij u niet in dovemansoren vallen.

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, het voornaamste voorstel in het verslag Bourlanges bestaat uit een verhoging van de begroting met 700 miljoen euro voor de financiering van wat in het verslag de vier prioriteiten worden genoemd, waarbij de hulp bij de wederopbouw van Kosovo voorop staat. Kosovo helpen, daar ben ik voor, maar de financiering van de wederopbouw van Kosovo - zoals overigens ook de wederopbouw van Servië waar het lot van de bevolking de Europese instellingen niet lijkt te interesseren - zou moeten komen uit de militaire begroting van de mogendheden die verantwoordelijk zijn voor de vernielingen. Met de humanitaire argumenten wil men alleen het feit verbloemen dat 500 miljoen euro - zogenaamd voor Kosovo bestemd - overheidsgeld zal gaan dienen om particuliere winst te genereren voor de grote ondernemingen, met name in de bouw en de openbare werken. De afgevaardigden van Lutte ouvrière en Ligue communiste revolutionnaire zijn niet van plan om, direct of indirect, de Europese begroting goed te keuren. Uit die begroting komt de fundamentele koers van de Europese instellingen naar voren en deze is: vergemakkelijking van de activiteiten van de grote kapitalistische concerns, ook van de voor de maatschappij meest schadelijke activiteiten, zoals massaontslag, waarvan ernstige werkloosheid en grote ellende het gevolg zijn. Op het gebied van het intern beleid zou het verslag Bourlanges als eerste prioriteit - dit is immers een verslag met prioriteiten - moeten voorstellen een stokje te steken voor alle plannen tot het schrappen van banen. Ik denk daarbij aan de aangekondigde plannen door Renault-Nissan, Alstom, Rhône-Poulenc, Hoechst-Marion-Roussel en vele anderen. Dat is de enige manier om zich doeltreffend te verzetten tegen de stijgende werkloosheid, zonder dat het de begroting een cent kost.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, in dit breed opgezette debat over de begroting wilde ik graag de aandacht vestigen op een financiële kwestie die van belang is voor Ierland. Het gaat om het voortbestaan van het Europees Fonds voor Vrede en Verzoening in de periode 2000-2006. Als volksvertegenwoordiger voor de kieskring Connaught/Ulster ben ik uitermate voldaan over het feit dat de leiders van de Europese Unie in Keulen hebben besloten dit programma voort te zetten.
Het Europees Fonds voor Vrede en Verzoening heeft succes. Ik ben ervan overtuigd dat het een wijze en verstandige beslissing was dit programma voort te zetten. Voor de grensstreek die ik vertegenwoordig hangt hier zo'n 80 miljoen Ierse pond aan vast. Maar waar ik mij vooral zorgen over maak, is de overgangsperiode tussen het aflopen van het huidige programma en het begin van het volgende. Het is van belang dat er een financiële overgangsregeling komt zodat de organisaties die het fonds beheren, zorg kunnen dragen voor een vlotte overgang.
Tot slot kunnen wij met voortzetting van het programma de uitstekende medewerkers behouden die dit programma aan beide kanten van de grens tot een succes hebben helpen maken.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de begroting 2000, die wij vandaag in eerste lezing behandelen, is de eerste begroting onder de leiding van mevrouw Schreyer, de nieuwe commissaris. Het is ook de eerste begroting die volgens de besluiten van Berlijn over Agenda 2000 van maart van dit jaar is opgesteld. Deze twee zaken zijn het vermelden waard. In de eerste plaats had ik van mevrouw Schreyer in de begrotingsprocedure een grotere inzet verwacht. Zij liet echter weinig van zich zien of horen. In de tweede plaats moeten wij reeds in het eerste jaar van uitvoering van de besluiten inzake Agenda 2000 over een herziening van de financiële perspectieven spreken. De ministers van Buitenlandse Zaken hebben de laatste jaren zoveel nieuwe wensen geformuleerd dat wij ze niet langer kunnen financieren. Wij worden vandaag belast met de ondankbare klus een begrotingstechnische oplossing te vinden.
Ik vind dat zonder meer onaanvaardbaar. Eerst moeten de ministers van Buitenlandse Zaken het met hun collega's van Financiën eens worden. Pas dan kunnen wij daarvoor een budgettaire oplossing bedenken.
Eerst wil ik echter nog iets over de zogenaamde kleinere begrotingen zeggen. In de eerste plaats vind ik het ongeloofwaardig dat wij, als Europees Parlement, enerzijds van alle andere instellingen en van met name de Commissie, de strengste controles verlangen, dat wij verwachten dat zij hun personeelsbestand aanpassen aan de nieuwe uitdagingen en dat dit ook in de Europese begroting zijn beslag moet vinden, maar anderzijds op ons eigen terrein, in onze eigen begroting en diensten, niet bereid zijn hetzelfde te doen. Daarom hebben wij, als Fractie van de Europese Volkspartij, opdracht gegeven voor een studie over de mogelijke aanpassingen van het personeelsbestand en de taakverdeling binnen onze eigen diensten. Wij hebben, laat dat duidelijk zijn, dat initiatief genomen omdat wij voor de begrotingskredieten die wij als Parlement zelf moeten beheren - en ik verwijs hier in het bijzonder naar de reiskosten - een onberispelijke oplossing willen vinden. Ik verwacht in de nabije toekomst concrete voorstellen hierover van de administratie van het Parlement, die het Bureau dan grondig zal moeten onderzoeken. Ons initiatief mag er niet toe leiden dat uiteindelijk wordt bespaard waar dit het minst zinvol is, namelijk daar waar echt wordt gewerkt, hier in Straatsburg.
Bij het Europees Hof van Justitie was het de hoogste tijd dat er meer tolken kwamen. Het kan niet dat gerechtelijke procedures twee of drie jaar vertraging oplopen omdat er te weinig tolken zijn. Het Parlement heeft die leemte vastgesteld en de verantwoordelijkheid op zich genomen. Het Comité van de regio's heeft een interne oplossing voor zijn personeelsproblemen gevonden. Dat is niet de taak van de begrotingsautoriteit. Het Comité kan zelf een oplossing zoeken, en doet dat ook. Ik dank de rapporteurs voor de goede samenwerking en hoop dat wij ook in tweede lezing een degelijke begroting kunnen goedkeuren.

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur en enkele sprekers voor mij hebben al duidelijk verwezen naar iets dat ik als een cruciaal politiek bestanddeel van deze ontwerpbegroting beschouw, misschien zelfs wel als het hoofdbestanddeel. Als rapporteur voor het Interinstitutioneel Akkoord en de financiële vooruitzichten voel ik mij echter gedwongen dit nog eens te vermelden.
De Top van Berlijn wordt door weinigen als een succes gezien, omdat de Europese Raad soberheid verwarde met gierigheid. Ik zal mijn kritiek verder niet herhalen, daarvoor verwijs ik naar de handelingen van de plenaire vergadering.
Tussen 25 maart en 6 mei vond de laatste reeks onderhandelingen tussen het Parlement en de Raad plaats. Het was een lange en drukke maand van geven en nemen, waarin het Parlement zijn best heeft gedaan om de Raad te doen inzien dat de Unie niet alleen om het EOGFL en de structuurfondsen draait. Wij argumenteerden dat de resterende 20% van de begroting immers ook wordt gebruikt om de doelstellingen van de Unie te bereiken, en dat het daarbij vaak om dingen gaat die politiek heel gevoelig liggen. De ministers erkenden impliciet wel dat hun politieke leiders daar blind voor waren geweest, maar zij waren niet bereid om hen, nauwelijks vijf weken later, te verbeteren. Daarom accepteerden ze slechts enkele uiterst bescheiden, armzalige wijzigingen in rubriek 3 (intern beleid) en rubriek 5 (administratieve uitgaven).
Het grootste struikelblok was echter rubriek 4 (extern beleid): zelfs de oorlog op de Balkan vermocht de ministers er niet toe te bewegen een hoger bedrag te accepteren. Een van de ministers die aan de onderhandelingen deelnamen en die nu commissaris is, erkende dat het te voorzien was dat de financiële perspectieven zouden moeten herzien voordat ze van kracht werden, maar was van mening dat daarmee moest worden gewacht totdat de Commissie met kostenramingen kwam. Eens te meer verwarde de Raad daarmee het meerjarenakkoord over de begroting - de financiële vooruitzichten dus - met de begroting zelf. De Raad heeft uit eigenbelang niet verder gekeken dan zijn neus lang is, en heeft daarmee de juiste politieke beslissing tegengehouden. Daardoor zijn wij nu tot een moeizame begrotingsbehandeling veroordeeld.
Hoe staan wij er nu voor, waarde collega's? Het wordt ons langzamerhand duidelijk hoeveel geld er nodig is voor Kosovo, er heeft een aardbeving plaatsgevonden in Turkije, en een politieke aardverschuiving in Oost-Timor. En dan heb ik het nog niet eens over de visserijovereenkomst met Marokko die moet worden gefinancierd. De regering van het land dat daar het meeste belang bij heeft, moest dat punt tijdens de onderhandelingen in Berlijn laten schieten.
De Raad denkt de problemen op te lossen door flink te snijden in de hulp aan Rusland en aan het Middellandse-Zeegebied, en de rest van de besnoeiingen uit te smeren over de andere externe programma's. Handig gedaan. Ook heeft men in deze financiële vooruitzichten geen rekening gehouden met de eventuele toetreding van Cyprus en Malta. We moeten bedenken dat het Interinstitutioneel Akkoord voorziet in de mogelijkheid om in dit soort gevallen de financiële vooruitzichten te herzien. Die mogelijkheid is gehandhaafd om te worden gebruikt als dat nodig mocht zijn.
Er zijn mensen die een lege fles in de koelkast bewaren voor het geval het bezoek niets wil drinken. Als de Commissie nu een voorstel indient om de financiële vooruitzichten te wijzigen, denkt u dan aan die fles, mevrouw de minister.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de conferentie over het klimaat die momenteel in Bonn wordt gehouden, vraagt de Europese Unie nadrukkelijk om meer middelen voor duurzame energieën, zowel voor onderzoek als voor demonstratieprojecten. De jongste ongevallen in kerncentrales in Japan en Zuid-Korea tonen opnieuw dat er allang een ander energiebeleid had moeten zijn. De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie eist dat het Europees Parlement vanaf nu over de Euratom-kredieten wordt geraadpleegd. Wij begrijpen niet waarom onze collega's in de Begrotingscommissie, die toch ook parlementariërs zijn, die eis niet ondersteunen.
De begrotingslijnen voor de handel hebben uitdrukkelijk alleen tot doel de export te bevorderen en voor vrije markttoegang te zorgen. Die zogenaamde vrije markt is er echter alleen voor de multinationals, terwijl bijvoorbeeld het MKB niet over de verdeling van de gelden wordt voorgelicht en niet aan de programma's deelneemt. In de laatste twee decennia nam de Latijns-Amerikaanse export met 300% toe, terwijl het bruto nationaal product daar met slechts 3,3% steeg. Sedert het begin van de liberalisering van de wereldeconomie zien wij een massale verschuiving van de armen naar de rijken, zowel op nationaal niveau als tussen landen onderling. Ik vind dat wij met ons beleid een tegenovergestelde koers moeten gaan varen. De steungelden van de Europese Unie zijn immers indirecte subsidies. Dat is in tegenspraak met de idee van de vrijhandel. Dit is een van de vele tegenstrijdigheden in het beleid van de WHO.

Camre
Mijnheer de Voorzitter, de begroting 2000 bevat enkele technische verbeteringen, doordat de gebruikelijke overbudgettering van de structuurmaatregelen eruit verdwenen is. Overbudgettering is een ongezonde praktijk en het is belangrijk dat deze praktijk volledig uit de EU-begroting verdwijnt. Ik neem nota van de besparingen die de Raad op het gebied van de structuurmaatregelen en het landbouwbeleid wil doorvoeren. Ik steun deze besparingen, hoewel ze slechts een timide begin zijn van de noodzakelijke veranderingen in de economische structuren van de EU. In deze veranderlijke wereld moeten wij de begroting veel sneller kunnen aanpassen, zodat we kunnen inspelen op de nieuwe behoeften, zonder de totale begroting te verhogen. Ik denk hierbij in de eerste plaats aan de ontwikkeling van de nieuwe lidstaten in Oost-Europa, maar ook aan de spoedhulp en heropbouw van de Balkan, die niet gefinancierd mag worden ten koste van steun aan de derde wereld.
De EU heeft niet meer middelen nodig, ze moet de beschikbare middelen alleen verstandiger beheren. Als de EU haar economische middelen professioneler en op meer verantwoorde wijze zou beheren, zouden ze met dezelfde middelen veel meer kunnen doen. Op alle gebieden is een budgettering op basis van activiteiten noodzakelijk. De administratie moet kostenefficiënt gebeuren en de verspilling - waarvan we ontelbare voorbeelden hebben gezien en die in de verslagen van de Rekenkamer aan de kaak is gesteld - moet verdwijnen, opdat de EU-burgers de communautaire instellingen als ernstige partners in de ontwikkeling van Europa kunnen beschouwen.

Daul
. (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wens de aandacht van het Parlement te vestigen op lijn B1-3800 van de ontwerpbegroting. Daarin is sprake van promotiemaatregelen voor landbouwproducten. Het bedrag dat daarin voorkomt is net genoeg om de rekeningen van het verleden af te sluiten. Voor andere zaken is niets over. Ik wil natuurlijk de rapporteur, de heer Bourlanges hartelijk bedanken voor zijn begrip, en de heren Böge en Görlach voor hun steun.
De inspanningen voor kwaliteitsrundvlees, groenten en fruit en zuivelproducten dreigen daardoor teniet te worden gedaan, ofschoon deze ook onderdeel zijn van het pakket dat de Gemeenschap in de groene doos in de WTO wil opnemen. Het voorwendsel dat er een evaluatiestudie zal worden verricht is geen rechtvaardiging voor het opschorten van de kredieten. Continuïteit daarvan is het onderpand van succes. De marktdeelnemers in de lidstaten, die in groten getale aan deze actie deelnemen, zijn het eens met een studie. Die zou met name kunnen leiden tot harmonisatie van de communautaire bijdrage die thans, al naar gelang het product, 40 tot 100% bedraagt. Tegelijkertijd wordt voorzien in de financiering van een campagne naar de derde landen toe. Daar echter een toepassingsverordening ontbreekt, zullen die kredieten waarschijnlijk niet in 2000 kunnen worden gebruikt. Tenslotte wordt eveneens voorzien in kredieten ter bevordering van de etikettering, die de Commissie met een jaar wil uitstellen, waardoor het geen zin meer heeft een product te promoten dat niet bestaat.
Het is dus mogelijk de promotie van kwaliteitsproducten voort te zetten zonder om aanvullende uitgaven te vragen, en ik verzoek de Commissie derhalve de promotie van kwaliteitsproducten niet stop te zetten, daar achter deze producten regio' s schuil gaan met moeilijkheden. Het gaat hierbij om producten van het land en het inkomen van onze gezinsbedrijven.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, steun verlenen aan de economische wederopbouw en de politieke constructie van een vrij, democratisch en onafhankelijk Oost-Timor is niet enkel een kwestie van humanitaire hulp. Het is veel meer dan dat. Het betekent in de eerste plaats dat het Europa in wording zich spiegelt aan universele waarden die geen grenzen kennen en die waar ook ter wereld van toepassing zijn. Het betekent ook dat een militaire interventie geen aanvaardbare methode is om grenzen te verleggen, ongeacht wie tot die interventie is overgegaan, wat de motieven zijn en welke geopolitieke belangen op het spel staan. Uiteindelijk betekent het vooral dat wij ervan uitgaan dat vrijheid, democratie en naleving van de mensenrechten fundamentele beginselen zijn die de basis voor de ontwikkeling van onze samenleving vormen.
Indien wij besluiten de financiële hulp van Europa aan Timor op te nemen in de vier belangrijkste prioriteiten van de Europese begroting voor het jaar 2000, zal het Europees Parlement aan de burgers van Europa en aan de hele wereld een ondubbelzinnig politiek signaal uitzenden. Ik wil hier mijn waardering uitspreken over de vastberadenheid waarmee de Commissie, en meer in het bijzonder de voor deze kwestie verantwoordelijke commissaris, de heer Patten, Oost-Timor steunt. Ondanks de schaarse financiële middelen die wij tot onze beschikking hebben, is de Commissie er in 1999 toch in geslaagd de nodige fondsen vrij te maken om aan de dringendste behoeften tegemoet te komen.
De evaluatie van de kosten die met de wederopbouw van Oost-Timor en het dienovereenkomstige internationale hulpplan gemoeid zijn, is nog niet rond. Bijgevolg kunnen wij ons op dit moment niet met zekerheid uitspreken over het aandeel van Europa in deze kosten. De politieke boodschap die wij hier aanstaande donderdag zullen uitdragen door voor de ontwerpwetgevingsresolutie van de heer Bourlanges te stemmen zal elke twijfel echter wegnemen.
Het Parlement beschouwt de hulpverlening aan Oost-Timor als een absolute prioriteit van de Europese begroting voor het jaar 2000. Zo wordt gevolg gegeven aan het standpunt dat vele socialistische afgevaardigden en leden van andere fracties hier tijdens de vergaderperiode van september hebben vertolkt naar aanleiding van het debat over de situatie op Oost-Timor.
(De vergadering wordt om 15.00 uur onderbroken en hervat)

Rod
Mijnheer de Voorzitter, met zorg kijken wij naar de ontwerpbegroting 2000, en met name naar de lijnen "ontwikkelingssamenwerking" en "rechten van de mens". Anderen hebben het vóór mij reeds gezegd.
Wij hebben inderdaad de indruk dat deze begroting het mes zet in alles wat ons dierbaar is. Op het moment dat men de vrouwen vraagt een grotere plaats in te nemen in het besluitvormingsproces, worden de desbetreffende begrotingslijnen verminderd. Op het moment waarop men het milieuaspect, en met name de verdediging van tropische bossen, wil opnemen in het ontwikkelingsproces, worden de daarvoor bedoelde kredieten verminderd. Op het moment waarop men de ontwikkelingslanden vraagt het beginsel van goed bestuur te respecteren door de rechten van de mensen te eerbiedigen, wordt voor deze cruciale kwestie zeer sterk gesnoeid in onze eigen begroting. Tenslotte verminderen wij de kredieten voor AIDS-bestrijding, op het moment dat Lusaka ons eraan herinnert wat AIDS op menselijk en economisch vlak in Afrika allemaal aanricht, hetgeen geheel en al indruist tegen de bevestigingen van Commissaris Nielsson. Het geld wordt in één grote pot gestopt, samen met dat voor het gezondheidsbeleid en het demografisch beleid.
Wij zijn verder allesbehalve ingenomen met de neiging om veeleer landen te helpen en geen NGO's, en met name die in het zuiden werkzame NGO' s. Wij weten echter dat de NGO' s doeltreffender zijn en het mogelijk maken de burgers werkelijk bij de ontwikkelingssamenwerking te betrekken.
Kortom, wij kunnen niet akkoord gaan met deze herschikking van kredieten. Daardoor worden de prioriteiten van de Europese Unie in de ontwikkelingslanden gedestabiliseerd.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur van het Parlement, de heer Bourlanges, steunen in zijn standpunt met betrekking tot de controle op de financiële perspectieven. Tegelijkertijd verbaas ik me over het feit dat Finland als voorzitter zo strak vasthoudt aan het onhoudbare standpunt van de Raad dat de gebeurtenissen in de wereld niet van invloed zijn op de begrotingsraming van de EU en op het eindtotaal van haar begroting. In ditzelfde verband wil ik ook wijzen op de eis betreffende economische steun aan politieke partijen binnen heel Europa. Onze fractie, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noord Groen Links, volgt hier een andere lijn. We willen niet dat het geld van de Europese belastingbetaler wordt gebruikt om partijen te steunen. We zouden ook willen dat de voorrechten en vergoedingen van de leden van het Parlement werden gecorrigeerd, en wel zodanig dat er een algemeen voorschrift in gebruik wordt genomen op grond waarvan de leden van het Parlement geen vergoeding krijgen voor uitgaven die niet voldoende kunnen worden gerechtvaardigd en iedereen een eerlijk salaris en billijke vergoedingen krijgt.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, in de tijd die mij ter beschikking is gesteld wil ik alleen de aandacht vestigen op de lijn voor het schoolmelkprogramma. De Commissie stelt voor de kredieten te verlagen van 96 miljoen tot 53 miljoen euro. In 1997 ontving Ierland bijvoorbeeld 1,4 miljoen Ierse pond van de Europese Unie voor het schoolmelkprogramma. Als lid van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling sta ik volledig achter dit programma en zal dit in de toekomst ook blijven doen. Niettemin stelt het mij teleur dat de kredieten in hun geheel worden verminderd. Wel hoop ik dat de Europese Raad bij de behandeling van de tweede lezing van de begroting voor 2000 instemt met een verhoging tot 67 miljoen of 53 miljoen Ierse pond, zoals dit Parlement heeft aanbevolen.

Färm
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, het geeft een prettig gevoel dat ik in mijn eerste spreekbeurt hier in het Europees Parlement kan zeggen dat men met de begroting van de EU voor het jaar 2000 verschillende belangrijke doelstellingen beoogt. Ik denk in eerste instantie aan de betekenis van een bredere instemming van de burgers met de EU-werkzaamheden. Verder is het belangrijk dat wij ons concentreren op cruciale vraagstukken zoals werkloosheidsbestrijding en uitbreiding met nieuwe landen. De taken daarvoor staan in onderling verband. De Unie moet de werkloosheid kunnen bestrijden om een einde te maken aan het wantrouwen van de gewone arbeiders en ambtenaren jegens de EU. Als men van de uitbreiding een succes wil maken, moet men snel zorgen voor een verbetering van de economische en sociale omstandigheden van de burgers in de kandidaat-landen. Daarom willen wij nu meer middelen besteden aan de ontwikkeling van de sociale dialoog tussen de sociale partners. Het gaat er onder andere om de werknemers een stem in het kapittel te geven bij de ontwikkeling van het werkgelegenheidspact en van een gecoördineerd economisch beleid. Verder is het ook belangrijk dat de kandidaat-landen mogen deelnemen aan de dialoog, opdat er ook in deze landen een constructieve samenwerking op de arbeidsmarkt komt.
De weg naar het lidmaatschap van onder andere de Midden- en Oost-Europese landen is een moeilijk proces. Het is niet voldoende dat weloverwogen toetredingsregelingen worden getroffen. Als het EU-lidmaatschap een betrouwbare en gunstige verandering voor de gewone burgers moet betekenen, moet de huidige situatie worden veranderd en moeten de ondernemingen en de werknemers een dynamische arbeidsmarkt kunnen creëren waarop ook de rechten voor de werknemers worden gerespecteerd. De uitbreiding mag er niet toe leiden dat ondernemingen lage lonen en een slechtere sociale bescherming bieden, of dat milieuvoorschriften en belastingen worden ontdoken. De werknemers in de nieuwe lidstaten hebben dezelfde legitieme rechten op sociale voorzieningen en inspraak als wij. Wij willen met deze begroting - zowel in hun als ons eigen belang - steun geven aan de sociale dialoog en aan de invoering van vakbondsrechten in de kandidaat-landen. Daarom wijzen wij ook op het belang van het feit dat het Comité van de Regio's van de EU middelen krijgt om contacten te leggen met gemeentes en regio's in de kandidaat-landen. Wij steunen ook het voorstel inzake een apart initiatief voor lokale en regionale samenwerking rond de Oostzee en de Barentszzee.

Pronk
Voorzitter, ik wou beginnen met mijn hartelijke dank uit te spreken aan de rapporteur die hier ontzettend goed werk gedaan heeft. Hij heeft een strategie ontwikkeld waar iedereen achter kan staan. Collega Wynn was misschien bang dat het uit zou lopen op de "Duke of York". Ik denk dat de hele zaak meer lijkt op een scène uit Asterix en Obelisk, waarbij Asterix een bijzondere rol speelt in dit geval en waar wij dan met de Raad die de rol van Julius Caesar speelt, moeten wedijveren. Dat is het eerste punt.
Ik moet zeggen dat wij op het gebied van categorie 3, waar mijn bijzondere belangstelling naar uitgaat, tevreden kunnen zijn. Er is een goed evenwicht gevonden door de rapporteur. Maar ik zou dat wel willen verbinden met een waarschuwing aan de commissaris. Als zij haar pakket samenstelt, laat zij dan niet beginnen met wisselingen in de categorieën. Wij hebben heel uitdrukkelijk besloten om ons te beperken tot categorie 4 en als zij aan categorie 3 begint, denk ik dat wij in moeilijkheden kunnen komen.
Ik ben heel nieuwsgierig naar dat pakket. Ik geloof dat de Raad en eigenlijk de Commissie zelf ons enigszins in de problemen hebben gebracht die wij nu hebben. De Commissie omdat zij het visserijakkoord onvoldoende heeft ingeschat en daarmee eigenlijk onze marge heeft verkleind en de Raad natuurlijk door Afrika te laten betalen voor de rest.
Ik heb nog één puntje over Kosovo. Dat is ook een bijzondere zorg die ik heb buiten het totale bedrag dat naar Kosovo gaat. Wij kunnen dat natuurlijk bekijken aan de noden. Daar ben ik het helemaal mee eens. Maar wij moeten ook kijken naar datgene wat de economie van Kosovo kan verdragen. Als wij zouden komen tot steun die ongeveer 50% van het BNP van Kosovo is, en als je hele hoge schattingen neemt zou daar sprake van kunnen zijn, dan ben ik bang dat de inflatoire en andere gevolgen voor de economie erger zijn dan de voordelen die die steun met zich brengt. Ik zou de commissaris willen vragen niet alleen te kijken naar de nood, maar ook naar de macro-economische gevolgen. Dat is heel duidelijk gebeurd indertijd met het Marshall-plan. Toen is dat een begin geweest van alles. Ook bij Kosovo zouden wij daar heel goed naar moeten kijken. Wat dat betreft moeten wij leren van Bosnië.

Gröner
Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik opmerken dat mijn werk hier in Straatsburg erg wordt bemoeilijkt doordat mijn documenten nu al voor de tweede maal niet in mijn bureau zijn aangekomen.
Ik wil alle deelnemers aan de begrotingsprocedure danken voor hun werk. Zij hadden weinig speelruimte maar moesten desalniettemin de burgers een duidelijke boodschap overbrengen. In categorie 3, het binnenlands beleid, kunnen wij dat ook doen. Wij kunnen de burger met de programma' s voor jeugd en cultuur, met SOCRATES en de maatregelen ten behoeve van de vrouw en gelijke kansen laten zien wat wij willen. In categorie 3 is er een fout gemaakt: bij de stemming in de Begrotingscommissie werd met een zeer krappe meerderheid een amendement goedgekeurd dat, als het niet wordt gecorrigeerd, veel schade kan aanrichten. De Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen heeft in lijn A-3037 voor de Europese vrouwenlobby net als vorig jaar een krediet beschikbaar gesteld, maar in de toelichting staat nu dat die lijn voor alle niet-gouvernementele organisaties wordt opengesteld. Ik herinner eraan dat het Parlement die overkoepelende organisatie van de Europese vrouwenorganisaties heeft gesteund en heeft opgedragen het actieplatform van Peking om te zetten in maatregelen van niet-gouvernementele organisaties. Als alle vrouwenorganisaties toegang zouden krijgen tot die kredieten, zou dat een ramp zijn. Daarom verzoek ik u, dames en heren, dit recht te zetten door tegen amendement 443 en voor dat van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen te stemmen. Wij hebben alles zeer goed afgewogen en ons zeer gematigd opgesteld met betrekking tot de wijzigingen inzake gender mainstreaming en verankering van de gelijke kansen in alle Europese beleidsvormen. Ik vraag in de eerste plaats de rapporteur daar rekening mee te houden en het standpunt van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen te ondersteunen.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, bij het begrotingswerk gaat het altijd om het vaststellen van prioriteiten. Soms is het gerechtvaardigd de vraag te stellen: "Wat zijn eigenlijk de taken van de EU?" Het is immers het antwoord op die vraag die de richting moet aangeven voor het begrotingswerk.
Binnenkort worden wij geconfronteerd met wat waarschijnlijk de grootste uitbreidingsronde is die de EU ooit zal meemaken. Dat vereist ingrijpende veranderingen in de begroting en met die veranderingen moeten wij nu reeds beginnen. Dat betekent dat wij nu reeds moeten gaan bezuinigen op rubriek 1. Wij kunnen het werk beginnen met onder andere de steun voor de tabaksteelt te verminderen, opdat deze steun na een periode van tien jaar geheel kan worden afgeschaft.
Bij het opstellen van de begroting zijn dit jaar een aantal zogeheten onvoorziene uitgaven te voorschijn gekomen. Dat betekent dat er voor rubriek 4 meer uitgaven vereist zijn. Humanitaire inspanningen voor de hulp aan de oorlogsslachtoffers of de vluchtelingen in Kosovo, voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije van de gebeurtenissen in Oost-Timor zijn een vanzelfsprekende vereiste voor de Europese Unie. Naar mijn mening kan die steun echter ook worden gegeven binnen de door onszelf opgestelde kaders. Ook dat moet een vanzelfsprekend doel zijn en daarbij gaat de vaststelling van prioriteiten een belangrijke rol spelen.
Wij beschikken over begrotingskaders in de vorm van een Interinstitutionele Akkoord. Dit Akkoord is nog geen half jaar geleden ondertekend. Het zou volgens mij een falikante mislukking zijn als wij dit Akkoord zouden moeten opzeggen. Ik ga er van uit dat deze kwestie nog voor de tweede lezing gemeenschappelijk door het Europees Parlement en de Raad kan worden opgelost.

Gill
Mijnheer de Voorzitter, dit is mijn eerste begroting. Om te beginnen zou ik de heren Wynn en Bourlanges samen met de twee andere rapporteurs willen bedanken voor het feit dat zij een erg ingewikkelde materie voor mij hebben vereenvoudigd.
Ik geloof dat de Europese Unie aan het veranderen is. De instellingen kunnen niet anders dan representatiever worden. In die geest moeten we de Europese begroting dichter bij de kiezers brengen. Het is van het grootste belang dat de Europese burger weet wat eigenlijk zijn aandeel in het beleid en de programma's van de Europese Unie is, hoeveel hij betaalt en waarvoor hij betaalt. Meer openheid is de sleutel tot het toekomstig succes van alle Europese instellingen. Dit betekent dat we voor elke begrotingspost moeten uitmaken op wat voor manier de Europese burger er baat bij heeft.
Volgens het Verdrag van Amsterdam moeten de belangen van de consument meewegen op alle beleidsterreinen van de Europese Unie. Tegelijkertijd zijn de kredieten voor consumentenzaken verwaarloosbaar klein, namelijk een kwart procent van de totale Europese begroting. Daarom moeten we zorgen dat waardevolle programma's, zoals schoolmelk, gehandhaafd blijven. In de ontwerpbegroting is hiervan geen sprake, zoals collega Hyland al heeft opgemerkt. In de ontwerpbegroting zijn de kredieten voor het schoolmelkprogramma met 50% verlaagd. Dat is een nogal drastische maatregel voor een programma dat zowel de consument als de producent ten goede komt.
Ik hecht erg veel waarde aan deze begrotingspost, niet alleen omdat de gezondheid van mensen ermee gemoeid is - zowel op korte als op lange termijn - maar ook omdat het hier gaat om sociale achterstelling, banen en om de economie van mijn regio. Ik heb geen moeilijkheden met een hervorming van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid, zolang het resultaat maar is dat producten veiliger en goedkoper worden voor de consument. Ik weet dat de mensen niet graag betalen voor subsidies die zorgen dat ze in de winkel meer moeten betalen.
De reactie die ik van de Commissie kreeg in de Begrotingscommissie was in eerste instantie een behoorlijke teleurstelling. Wat ik te horen kreeg was dat sociale overwegingen buiten de reikwijdte van het programma vallen. Maar nu komt uit de triloog van vorige week naar voren dat de Commissie een verhoging van 31 miljoen gaat voorstellen. Daar ben ik blij om. Ik vind het jammer dat de Raad niet in de zaal is, want ik zou graag willen horen of hij dit zal steunen. De man in de straat maakt zich niet druk over de finesses of de juiste benaming van een subsidie. Wat hem interesseert is of hij er iets aan heeft.
Ik ben het er helemaal mee eens dat dit programma net als andere gestroomlijnd wordt, zodat het geïnvesteerde geld meer oplevert. Wij kunnen echter beter kijken wat eraan valt te verbeteren en hoe we die verbeteringen aanpakken.
Als de Commissie een schatting maakt van de uitgaven, hoort zij de financiering in haar totaliteit te beschouwen. Ik vraag de leden zich te scharen achter deze steunbetuiging en dit amendement donderdag aan te nemen.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, dankzij dit debat krijgt het Europees Parlement de kans om op een consequente manier uitdrukking te geven aan zijn wensen met betrekking tot de toekomst van de Europese Unie. In deze context zou ik erop willen wijzen dat de ontwerpbegroting van de Raad minder dan 1,10% van het communautaire BBP vertegenwoordigt. Dat is op zich reeds een lage waarde, maar bovendien ligt dit cijfer ver beneden het plafond van 1,27% dat is vastgelegd in Edinburgh en bevestigd in Berlijn. Uiteraard roept deze situatie ernstige vragen op bij wie meer en betere resultaten van de Europese Unie verwacht.
Dit gezegd hebbende schaar ik mij volledig achter het standpunt van de rapporteur, de heer Jean Louis Bourlanges, die ik van harte feliciteer met de kwaliteit van zijn werk. Ik stel tot mijn genoegdoening vast dat hij erin is geslaagd in de begroting voor het jaar 2000 rekening te houden met de belangrijke nieuwe behoeften in het kader van rubriek 4, "Extern beleid", zonder de eerder vastgestelde acties ter discussie te stellen, in tegenstelling tot wat de Raad van plan is. Financiële middelen ontnemen aan de ene om aan de behoeften van de andere tegemoet te komen is een onaanvaardbare praktijk! Lineaire besnoeiingen zijn volledig uit den boze! Ik ben ook sterk gekant tegen bezuinigingen op het gebied van rubriek 1 "Landbouw", en rubriek 2 "Structuurmaatregelen".
Mijns inziens moet de wederopbouw van Oost-Timor een van de nieuwe prioriteiten worden. Het Europees Parlement heeft de ontwikkelingen in dit gebied steeds op de voet gevolgd, hetgeen onder meer blijkt uit de zoveelste gespierde resolutie die wij hier afgelopen september hebben aangenomen. Gezien de politieke draagwijdte van dit gebaar hecht ik een uitzonderlijk belang aan het voorstel om een specifieke begrotingslijn aan Timor te wijden. Het is alleen jammer dat de schattingen van de Commissie - dertig miljoen euro - niet met de werkelijkheid overeenstemmen. Zodra er meer realistische ramingen beschikbaar zijn, zullen wij de nodige wijzigingen moeten aanbrengen.
Ik zou mijn betoog willen afronden met de volgende twee opmerkingen. Ten eerste is het moeilijk te begrijpen, laat staan te verklaren, hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat we wel over de nodige juridische grondslag beschikken om op eender welke plaats ter wereld slachtoffers van natuurrampen te helpen, zoals we nu terecht in Turkije gaan doen, maar binnen onze eigen grenzen met lege handen staan. Vandaag was Griekenland aan de beurt. Wie zal het morgen zijn? Het tweede punt betreft de hooggespannen verwachtingen omtrent de specifieke maatregelen en de dienovereenkomstige financiële middelen die de Commissie moet voorstellen voor de ultraperifere regio's. Sinds Amsterdam worden deze immers als dusdanig in het Verdrag betreffende de Europese Unie erkend, geïdentificeerd en gedefinieerd.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, de goedkeuring van de begroting voor cultuur brengt deze keer meer problemen met zich mee dan normaal. Het programma SOCRATES II bevindt zich momenteel in de bemiddeling; de aanbevelingen met betrekking tot het actieprogramma Jeugd en het programma Cultuur 2000 voor de tweede lezing komen morgen, woensdag, ter sprake in de plenaire zitting. De puntjes op de i, die nodig zijn voor goedkeuring van deze meerjaren-programma's moeten dus nog gezet worden.
De grootste meningsverschillen tussen het Parlement en de Raad betreffen de financiering van de programma's, die nog steeds open is. Tegelijkertijd heeft de Begrotingscommissie de bedragen moeten presenteren die nodig zijn voor de verwezenlijking van de programma' s in het komend jaar. Duidelijk vastgesteld moet worden dat de bedragen die de Begrotingscommissie noemt, geen standpunt inhouden over het eindresultaat van de bemiddelingen. In het geval van meerjaren-programma's kunnen geen standaardberekeningsmethoden gevolgd worden. De financiering van de programma's vormt een bron van zorg voor de leden van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, en gevreesd wordt dat het geen eenmalig probleem zal blijken te zijn.
De handelswijze van het Parlement met betrekking tot de begrotingsprocedure voor de meerjaren-programma's die nu in de medebeslissingsprocedure behandeld worden, dient te worden bijgesteld. Bij het verslag van de eerste lezing hoort een verklaring van de Begrotingscommissie, maar de parlementaire vakcommissie en de Begrotingscommissie werken officieel niet samen op het punt van de tweede lezing en de bemiddeling. Dat leidt gemakkelijk tot onderbrekingen in de gegevensuitwisseling en tot misverstanden tussen de vakcommissie en de Begrotingscommissie. Het ergste zou echter zijn wanneer het standpunt van het Parlement met betrekking tot de financiering van de programma's onduidelijk bleef: dat kan tegen het Parlement gebruikt worden. Aangezien de meerjaren-programma's hoe dan ook ingepast moeten worden in de algemene financiële perspectieven van de begrotingslijn in kwestie en in de hele begroting, is naar mijn mening een efficiëntere interne coördinatie van het Parlement onvermijdelijk bij de behandeling van de meerjaren-programma's en de begroting. Het contact tussen de vakcommissie en de Begrotingscommissie mag niet stuklopen op de eerste lezing, want er kan nog enige tijd overheen gaan voordat de kwestie uiteindelijk wordt opgelost. Het Verdrag van Amsterdam benadrukt de positie van het Parlement als verantwoordelijke en efficiënte besluitvormer. Het is daarom nodig dat in de begrotingsonderhandelingen en de bemiddelingsprocedures het Parlement een gemeenschappelijk, duurzaam standpunt huldigt over de aanhangige kwestie.

Costa, Raffaele
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij beschikken over een geconsolideerde begroting die gebukt gaat onder het feit dat de prioriteiten eigenlijk al jarenlang muurvast zitten. Er zit niet genoeg dynamiek in deze begroting. De grote posten hebben wat wijzigingen ondergaan, maar hebben zich nog niet los kunnen worstelen van beïnvloeding van welke aard dan ook: nationale - gedeeltelijk ook aanvaardbare - beïnvloeding, beïnvloeding door sectoren, of door - minder aanvaardbare - specifieke belangengroepen en tot slot beïnvloeding door lobby's, beroepscategorieën en allerlei instanties en individuen. De taal van de begroting is niet arm omdat deze uit cijfers bestaat, maar omdat er weinig rekening wordt gehouden met de evolutie van de maatschappij, van haar behoeftes, verwachtingen en hoop. De Unie oefent haar belangrijke taken niet alleen uit door middel van wetgeving en politieke daden, maar ook door middel van investeringen, bestuur en uitgaven, die niet zozeer meer een middel zijn om de mensen tevreden te stellen, maar om grote verwachtingen de mond te snoeren. Veel - en niet alleen lokale - gemeenschappen wachten gewoon de bijdrage af en deze bijdrage is voor hen de sterkste band aan het worden met de Unie. Deze bijdrage bindt sterker dan vele andere, ideële of andersoortige banden.
Hoewel wij het beslist niet eens zijn met bepaalde programmakeuzes, accepteren wij deze onder één voorwaarde: dat de uitgaven nuttig zijn, afzonderlijk en collectief beschouwd. Zo lijkt het echter niet altijd te zijn en dit is te wijten aan een ingesleten gewoonte. Een niet gerechtvaardigd beheer betekent niet per se onregelmatigheden. Het kan best zijn dat het geld van de belastingbetaler slecht, maar wel volgens de regels is besteed. De Gemeenschap bezigt niet geringe uitgaven. Daarmee gaan talrijke voordelen en bevoordeelden gepaard. Indien dit niet zo is, komt dat veelal omdat Brussel ver weg van Europa lijkt te zijn en niet altijd weet wat er in Europa gaande is, terwijl de inspecteurs soms slecht gecoördineerd en georganiseerd lijken te zijn. Laten wij hen, zoals met klem wordt gevraagd, meer middelen geven en de resultaten zullen er dan zeker niet om liegen. Het vertrouwen is groot, maar daarvoor zijn ook juiste keuzes heel belangrijk.
Tot slot zou ik willen adviseren om de bureaucratische druk van de Gemeenschap te verlichten door het aantal zogenaamde controleambtenaren, het aantal comités, commissies, reizen, verplichtingen en verordeningen te verminderen. Er moet meer gedrevenheid en een grotere doorzichtigheid komen. Als nieuw parlementslid heb ik - om alleen maar een voorbeeld te geven - contact gezocht met de Europese Investeringsbank en kreeg toen de indruk dat ik een heiligdom betrad voor zeer bevoorrechte personen die almachtig zijn en die zich hebben losgemaakt van de regels van de democratie en dus van de burgers.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, ook dit jaar verbinden de rapporteurs en andere sprekers weer het woord "strikt" aan de begroting. Het is waar dat de begroting strikt moet worden uitgevoerd, maar ik vind dat we niet minder strikt en nauwkeurig moeten zijn bij het opstellen ervan. Je kunt echter geen nauwkeurige begroting opstellen zonder nauwkeurige informatie.
Hoeveel van mijn collega's hebben hier vandaag niet de kwestie van de visserijovereenkomst te berde moeten brengen? Dat is een duidelijk geval van gebrekkige informatie. De oude Commissie had moeten voorzien dat er opnieuw over die overeenkomst zou worden gesproken, dat die moest worden verlengd, en dat dit dus ook uit de begroting moest blijken.
Als ik aan de andere instellingen denk, als we het bijvoorbeeld over de samenwerking tussen de instellingen hebben, vraag ik me af hoe nauwkeurig de informatie van onze collega's was toen die in het verleden besloten een gemeenschappelijke organisatiestructuur op te richten. En op welke gronden besluiten wij nu om die gemeenschappelijk structuur weer af te schaffen? Ik denk dat wij strikter moeten omspringen met onze informatie.
Wat de huisvesting van de instellingen betreft, vraag ik mij af wie werkelijk weet hoe de vork in de steel zit met die voortdurende verhuizingen van het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's, met: "nu gaan we naar dat gebouw", "nu interesseert het ons niet meer" en "nu gaan we naar het volgende gebouw"? Wij kunnen nu wel zeggen dat we strikt de hand moeten houden aan de samenwerking tussen de instellingen met betrekking tot de gebouwen in Luxemburg, maar heeft het Parlement zich ook afgevraagd hoeveel personeel het in Luxemburg minimaal of maximaal nodig heeft?
Men zegt dat er al vanaf 2002 nieuwe lidstaten zullen toetreden. Houden wij echter ook in ons gebouwenbeleid rekening met de uitbreidingen die ons in 2002, 2003 of 2004 te wachten staan?
Wij moeten ook onze collega's in de andere commissies vragen strikt te zijn. Het mag niet zo zijn dat de Begrotingscommissie altijd wordt afgebeeld als de boosdoener die op alles beknibbelt. De andere commissies moeten ook in de verantwoordelijkheid delen en begrijpen dat nieuw beleid ook moet worden gefinancierd, dat tegenover elke uitgavenstijging een bezuiniging moet staan.
Wat de dagvergoedingen van de leden betreft, denk ik dat de huidige regeling in ieder geval beter is dan helemaal geen regeling. Bovendien kan daar alleen met het statuut van de leden van het Europees Parlement iets aan worden veranderd.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schreyer, dit was een zeer interessant debat. De afgevaardigden hebben geprobeerd de verschillende thema's duidelijk te belichten. Wij mogen daarbij de doelstellingen van de Europese Unie niet vergeten. Het belangrijkste is dat onze begrotingslijnen de werkgelegenheid stimuleren. Ook erg belangrijk is de vraag met welke begrotingslijnen wij in Europa nieuwe banen kunnen scheppen en nieuwe belastinginkomsten kunnen vinden. Inkomsten zijn erg belangrijk. Wij moeten die punten in detail onderzoeken.
Voorts moeten wij kijken welke producten wij uit onze grote Europese winkel kunnen verwijderen en naar het nationale niveau kunnen terugbrengen. Interessant zou zijn te onderzoeken welke activiteiten men van Europees niveau zou kunnen overhevelen naar nationaal niveau om zij daar eenvoudiger, efficiënter en beter te verrichten. Dat zou ons de vrijheid en de kans geven om ons bezig te houden met nieuwe projecten, nieuwe doelstellingen en gemeenschappelijke wensen, met datgene waar wij het hier vandaag over hebben gehad.
Twee begrotingslijnen liggen mij bijzonder nauw aan het hart. De eerste is B5-512, de ondersteuning van de kleine en middelgrote ondernemingen of gezinsbedrijven. Het MKB zorgt voor 66% van de werkgelegenheid. Meer dan 55% van de omzet in de Europese Gemeenschap is voor rekening van die bedrijven. Wij moeten ons concentreren op specifieke programma's, op de startfase, de overdracht van ondernemingen en de Euro-Infocentra. Daar kunnen wij nieuwe banen en nieuwe belastinginkomsten verwachten.
De tweede begrotingslijn is B5-334 en betreft de promotie van Europese digitale inhoud op mondiale netwerken. In dat verband zei de heer Liikanen dat op dat terrein tegen 2002 ongeveer 1,2 miljoen extra banen zullen ontstaan maar dat daarvoor geen geschoolde mensen beschikbaar zijn. Wij moeten de mensen scholen en ervoor zorgen dat die arbeidsmarkt van 1,2 miljoen banen kan worden benut, dat wij programma's ontwikkelen om de mensen aan het werk te zetten. Dan kunnen we op het gebied van internet, elektronische handel en op de vele andere terreinen die Europa geheel nieuwe kansen bieden, ons mannetje staan. Wij moeten daar onverwijld werk van maken.
Ook programma's zoals BEST zijn voor ons van groot belang. Wij moeten de wetgeving voor deze ondernemingen - er zijn 18 miljoen KMO's in Europa, waarvan de helft geen werknemers heeft - sterk vereenvoudigen, zodat ze zich op hun hoofdopdracht kunnen concentreren. Ze moeten in de eerste plaats zorgen dat hun klanten tevreden zijn en dat ze de juiste producten en diensten aanbieden. Daaruit ontstaan banen en nieuwe mogelijkheden. Daarom moeten wij gedurende de hele schooltijd, van de basisschool tot de universiteit, de zin voor initiatief en innovatie bevorderen. Dat zorgt voor een geheel nieuwe impuls die ook hier nieuwe perspectieven kan openen. Wij moeten besprekingen voeren met de toeleveringsbedrijven. Hoe kunnen wij de kleine bedrijven met de grote verbinden, zodat ze daarvan kunnen leren? Hoe kunnen wij ze helpen de euro in te voeren, hoe kunnen wij de overdracht van ondernemingen bevorderen en het millenniumprobleem oplossen?
Tenslotte nog iets over de uitbreiding. De uitbreiding is een reusachtige uitdaging en biedt ook de kleine bedrijven grote kansen. Laten wij er niet voor terugschrikken deze bedrijven de nodige steun te geven. Het is een kwestie van slecht nog enkele jaren. Vele bedrijven zijn al in de kandidaat-landen aanwezig, vele andere zijn geïnteresseerd. Het werk aan de basis is interessant en biedt nieuwe mogelijkheden. Het Europees Parlement moet zich daarvoor inzetten. Mevrouw Schreyer, ik dank u nu al voor uw steun.

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, ik dank u. Ik dank u ook omdat u op de nationale feestdag van uw land hier aan het werk bent.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank u voor uw vele interessante bijdragen aan dit debat en vooral voor de uiterst constructieve sfeer waarin het plaatsvindt. Ik wil slechts enkele punten nogmaals herhalen, omdat ik meen dat de voorstellen van het Parlement en de Commissie met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht. In de eerste plaats gaat het om de marktmaatregelen voor de landbouw. Ook de Commissie vindt dat de begroting 2000 zo goed mogelijk met de werkelijke behoeften moet overeenkomen en geen kunstmatige bezuinigingen mogen worden opgelegd. Dat was ons uitgangspunt bij de opstelling van het voorontwerp van begroting en die houding zullen wij ook in de nota van wijzigingen handhaven.
Wat de maatregelen in verband met de plattelandsontwikkeling betreft, heb ik erop gewezen dat ik deze tweede pijler van het landbouwbeleid als een zeer belangrijke aanvulling beschouw. De Commissie zal daarom een begrensde verhoging voor de maatregelen ter bevordering van de plattelandsontwikkeling voorstellen. Dat zal ook de lidstaten aansporen om grotere inspanningen te doen voor de milieubescherming in de landbouw en structuren in het leven te roepen waarmee veiligheid in heel de voedselketen kan worden gegarandeerd.
Ik wil ook een opmerking maken over het onderzoek. Hier wordt voorgesteld de begrotingslijnen voor onderzoek op te splitsen. Mijns inziens zijn ook hier de voorwaarden voor een gemeenschappelijke oplossing gegeven. De Commissie zal het Europees Parlement steeds op de hoogte brengen als wijzigingen in de kredieten voor key actions nodig zijn en zal die uiteraard grondig motiveren. Ik hoop dat wij het op die basis eens kunnen worden over de wijze waarop dat in de begroting zijn beslag moet vinden.
Dan ga ik nu kort in op de bureaus voor technische bijstand, waarover de heren Bourlanges, Wynn en Elles het uitvoerig hebben gehad. De nieuwe Commissie zal bij het verstrekken van opdrachten aan bureaus voor technische bijstand de criteria in acht nemen, waarover ook u het gesproken. Wij willen een duidelijk besluit over wat de Commissie zelf kan doen en wat door ondersteunende bureaus kan worden gedaan. Die vraag zal ook in het blueprint-document over de administratieve en institutionele hervormingen grote aandacht krijgen. In het licht van deze blueprint zullen wij dan ook een raming kunnen maken van de totale personeelsbehoeften, zoals het Europees Parlement dat wenst.
Om af te sluiten wil ik nog iets zeggen over de financiering van de wederopbouw van Kosovo. De heer Bourlanges heeft er terecht op gewezen dat dit geen opgave voor een enkel jaar is. Anderzijds hebben wij nog geen zekere grondslag voor een schatting van de totale behoefte. Daarom stelt de Commissie voor de financiële perspectieven voor 2000 te herzien en pas als definitieve cijfers voorhanden zijn, te spreken over de vraag waar de benodigde middelen voor de daaropvolgende jaren vandaan moeten komen.
Er waren ook enkele kritische opmerkingen over de vraag welk bedrag voor het jaar 2000 nodig is. De verhouding van het bedrag van 500 miljoen euro tot het geschatte bruto nationaal product van Kosovo is inderdaad veelzeggend. Toch meen ik dat wij moeten vasthouden aan het bedrag van 500 miljoen euro, dat de Europese Unie ook op politiek niveau zelf heeft genoemd. Anders ontstaat misschien de indruk dat de Europese Unie haar politieke plicht verzaakt. Ik denk uit dit debat te mogen opmaken dat het door mij genoemde Commissievoorstel een goede basis voor een compromis kan zijn.
Ik verwijs nogmaals naar de bijdragen aan het debat van de heer Böge en mevrouw Buitenweg. De Commissie stelt een beperkte herziening van de financiële perspectieven voor, zoals ook u heeft gezegd. Het is ook zeer belangrijk dat voor Kosovo ECHO-maatregelen worden genomen en uitgevoerd. De Commissie zal daarom voorstellen de drie instrumenten - herschikking van kredieten, gebruik van het flexibiliteitsinstrument en herziening van de financiële perspectieven - te gebruiken. Met het Interinstitutioneel Akkoord beschikken wij over een goede basis voor de begrotingsprocedure 2000 en een goede samenwerking. Na dit debat vertrouw ik er dan ook op dat wij tot een akkoord en een verantwoordelijke begroting 2000 kunnen komen.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mevrouw Schreyer willen danken voor haar woorden. Wij zullen haar voorstel beoordelen zodra dit vorm heeft gekregen. Dat zal ons zeker helpen bij het goede begrip.
Ik wil nu enkel een kleine opmerking maken over de onderzoekkredieten. Ik denk dat mevrouw Schreyer die opmerking ten volle zal begrijpen. Ik heb waardering voor de manier waarop mevrouw de commissaris in het openbaar bepaalde verbintenissen is aangegaan met betrekking tot het beheer van de begrotingslijnen voor onderzoek. Ik hecht er - evenals, naar ik meen, de gehele Begrotingscommissie - evenwel bijzonder belang aan dat die verbintenissen op schrift werden gesteld. Wij willen graag iets meer dan de zeer interessante brief die u, mevrouw Schreyer, ons heeft gestuurd, en waarop voorzitter Wynn volgens mij heeft geantwoord met een verzoek om nadere toelichtingen.
Ik verzoek u dus, mevrouw de commissaris, met uw collega' s overleg te plegen en binnen de termijnen die u passend acht, deze verbintenissen beslag te doen vinden. Dan kunnen wij donderdag met volledige kennis van zaken, aan de hand van duidelijke, elk misverstand uitsluitende verbintenissen gaan stemmen.

De Voorzitter
Mevrouw Schreyer knikt. Wij hoeven het debat dus niet voort te zetten.
Het debat is gesloten.
De stemming over de begroting vindt donderdag om 10.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 15.45 uur onderbroken en om 16.30 uur hervat)

De Voorzitter
Dames en heren, het leven is vol verassingen. De heer Duisenberg had hier moeten zijn, maar hij zit vast in het verkeer. Daarom open ik de vergadering en sluit ze onmiddellijk weer voor een kwartier. Laten wij hopen dat de heer Duisenberg dan hier is. Als dat niet zo is, zullen wij jammer genoeg nog eens hetzelfde moeten doen. Dat is niet mijn schuld, maar waarschijnlijk die van de autowegen. Ik dank u voor uw begrip.
(De vergadering wordt om 16.30 uur onderbroken en om 17.20 uur hervat)

De Voorzitter
Geachte collega's, ik verzoek u plaats te nemen nu de heer Duisenberg zojuist is aangekomen.
Meneer Duisenberg, we hebben, als ik het zo zeggen mag, met enig ongeduld op u gewacht en zijn blij dat u nu eindelijk hier bent.

Jaarverslag van de ECB
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0035/1999) van de heer Huhne, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het jaarverslag 1998 van de Europese Centrale Bank (C4-211/1999).
Ik geef onmiddellijk het woord aan de heer Duisenberg.

Duisenberg
Het doet mij veel genoegen u in de plenaire vergadering van het Europees Parlement het eerste jaarverslag van de Europese Centrale Bank te mogen presenteren. Het is nu bijna tien maanden geleden dat de euro met succes is ingevoerd en de Europese Centrale Bank de volledige operationele verantwoordelijkheid op zich nam voor het eengemaakte monetair beleid. Met de invoering van de eenheidsmunt heeft het Europese integratieproces voor velen onder ons een nieuwe dimensie gekregen. De overdracht van een wezenlijke bevoegdheid van de hedendaagse staat, het monetair beleid, naar een daadwerkelijk Europese en onafhankelijke instelling als de Europese Centrale Bank moet immers als een historische gebeurtenis worden beschouwd die een ongekende mate van economische en politieke integratie in de Europese Unie inluidt.
De vlotte overgang naar dit nieuwe tijdperk van Europese integratie en de succesvolle operationele start van de Europese Centrale Bank waren het resultaat van meerdere jaren intensieve voorbereiding. Het jaarverslag van de Europese Centrale Bank bevat een gedetailleerd overzicht van de laatste voorbereidingen van het Eurosysteem voorafgaand aan de invoering van de eenheidsmunt en de voornaamste economische en monetaire ontwikkelingen binnen de Europese Unie in 1998 en de eerste weken van 1999.
Aangezien de inhoud van het jaarverslag geen uitleg behoeft, kan ik mij hier beter concentreren op de kwesties die aan de orde worden gesteld in de ontwerpresolutie van uw Economische en monetaire Commissie. Daarna zal ik met genoegen op uw vragen ingaan.
Ik zou graag beginnen met de manier waarop de Europese Centrale Bank verantwoording aflegt aan het Europees Parlement. Het Verdrag ter oprichting van de Europese Gemeenschap bevat een aantal bepalingen die de democratische verantwoordingsplicht van de Europese Centrale Bank regelen. Een van de hoekstenen van die verantwoordingsplicht is ongetwijfeld de indiening van het jaarverslag in het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie. Maar ook buiten deze jaarlijkse gebeurtenis onderhouden de Europese Centrale Bank en het Europees Parlement verschillende contacten.
Om te beginnen misschien wel de belangrijkste vorm van contact: de regelmatige hoorzittingen van de Economische en monetaire Commissie van het Europees Parlement. Deze vinden volgens het Reglement van het Parlement elk kwartaal plaats, en tijdens die hoorzittingen verschaf ik gedetailleerde uitleg over onze beoordeling van de economische en monetaire ontwikkelingen en de beslissingen van de Europese Centrale Bank. Verslagen van deze hoorzittingen worden gepubliceerd op de websites van zowel het Europees Parlement als de Europese Centrale Bank. Bovendien heeft het Europees Parlement leden van de Raad van Bestuur en medewerkers van de Europese Centrale Bank uitgenodigd om deel te nemen aan bijkomende hoorzittingen over een specifieke kwesties, waaronder de externe vertegenwoordiging van het Eurosysteem, de voorbereidingen voor de eurobiljetten en statistische vraagstukken.
Verder heeft de Europese Centrale Bank in zijn kantoor in Frankfurt ook delegaties mogen verwelkomen van de Economische en monetaire Commissie van het Europees Parlement. We hechten veel belang aan dit soort bezoeken, en zullen u ook in de toekomst met genoegen blijven ontvangen. Toch moeten deze bezoeken aan de Europese Centrale Bank beschouwd worden als informeel, en het spreekt voor zich dat ze hoogstens als een aanvullende vorm van contact kunnen dienen en niet in de plaats kunnen komen van de regelmatige openbare hoorzittingen in het Europees Parlement.
In zijn communicatiebeleid heeft de Centrale Bank besloten verder te gaan dan de transparantie die het Verdrag voorschrijft. Zo staat in het Verdrag dat de Europese Centrale Bank elk kwartaal een verslag moet uitbrengen over zijn activiteiten. Wij doen dat daarentegen elke maand met onze Maandberichten, waarin de economische en monetaire ontwikkelingen in detail worden belicht.
Daarnaast maakt de Europese Centrale Bank regelmatig gebruik van andere vormen van communicatie. Als eerste wil ik daarvan de uitgebreide persconferenties noemen die de vice-president en ik houden onmiddellijk na de eerste vergadering van de maand van de Raad van Bestuur. Op de website van de Europese Centrale Bank is daarover tevens een verslag te vinden, met inbegrip van de vraag- en antwoordbijeenkomsten. Uiteraard bent u op de hoogte van het ruime aanbod aan publicaties van de Europese Centrale Bank over specifieke onderwerpen die verband houden met onze verantwoordelijkheden. Ons communicatiebeleid is eenduidig gericht op het handhaven en verhogen van de geloofwaardigheid van het Eurosysteem en het vertrouwen in de euro. Beide elementen - geloofwaardigheid en vertrouwen - zijn van cruciaal belang voor een succesvol monetair beleid. In deze samenhang moeten we altijd voor ogen houden dat de Raad van Bestuur een collegiale instelling is en dat we op een heldere en consequente manier verslag aan de maatschappij moeten uitbrengen van al onze beslissingen. Voor de centrale bank van een monetaire unie die uit meerdere landen bestaat, is het van bijzonder belang dat iedereen dezelfde taal spreekt. Tegenstrijdige berichten over de beslissingen van de Europese Centrale Bank en de redenen die eraan ten grondslag liggen, kunnen onterechte marktverwachtingen scheppen en de onzekerheid doen toenemen, en dat zou lijnrecht ingaan tegen het doel van onze transparantie. Ik wil graag benadrukken dat onze persconferenties, ons Maandbericht en de overige vormen van communicatie niet ver af staan van een publicatie van een uittreksel uit de notulen. De Europese Centrale Bank heeft een dermate ruim informatieaanbod, dat wij de vergelijking met andere centrale banken op het vlak van transparantie volgens mij goed kunnen doorstaan.
In dit verband zou ik ook even kort willen ingaan op het verzoek de interne prognoses van de Europese Centrale Bank openbaar te maken. Om te beginnen zou dit in het huidige stadium prematuur zijn, omdat het Eurosysteem - dat wil zeggen, de Europese Centrale Bank en de elf nationale centrale banken - nog ervaring moet opdoen met zijn prognoses. Er zal meer tijd over moeten gaan voordat alle technische kwesties afdoende geregeld zijn en onze prognoses openbaar gemaakt kunnen worden zonder de geloofwaardigheid van de Europese Centrale Bank in gevaar te brengen. Ik heb er niettemin alle vertrouwen in dat het in de loop van volgend jaar zover zal zijn. Ik wil ook benadrukken dat het belang van de interne prognoses van de Europese Centrale Bank niet moet worden overschat. Onze prognoses zijn een onderdeel van de gegevens die de Raad van Bestuur krijgt aangereikt, maar zijn zeker niet het enige waar wij ons op baseren. De rol van onze interne prognoses bij het bepalen van onze monetaire beleidsstrategie is dus een andere dan die van inflatieprognoses bij een beleid van rechtstreekse inflatiebestrijding. Tot slot wil ik u erop wijzen dat het Maandbericht - en vooral de uitgebreide kwartaaluitgave - een toekomstgerichte analyse bevat, inclusief een inschatting van de te verwachten prijsontwikkelingen.
De Europese Centrale Bank is ook gevraagd verslagen uit te brengen met gegevens over de afzonderlijke landen van de eurozone. Dit zou volgens ons echter misleidend zijn, omdat een eengemaakt monetair beleid niet gericht kan zijn op de situatie in de lidstaten afzonderlijk. Integendeel, het Eurosysteem moet de economische situatie in het algemeen en de prijsstabiliteit in het bijzonder juist op het niveau van de gehele eurozone beschouwen. Als de Europese Centrale Bank gedetailleerde verslagen ging publiceren over elk deelnemend land, zouden wij ingaan tegen de noodzaak het monetaire beleid voor de eurozone als geheel te voeren, te bespreken en te overdenken. Desalniettemin blijven de nationale banken van het Eurosysteem op regelmatige basis hun eigen, tot op zekere hoogte gedetailleerde verslagen publiceren over de economische en financiële ontwikkelingen in eigen land.
Dan wil ik nu iets dieper ingaan op een ander thema waar het Europees Parlement naar mijn weten fundamenteel belang aan hecht, namelijk de mate waarin het monetaire beleid het algemene economische beleid in de Unie ondersteunt. Het Verdrag voorziet in een fundamenteel gezonde verdeling tussen de monetaire en de politieke autoriteiten in Europa van taken en beleidsinstrumenten. Het Eurosysteem is verantwoordelijk voor het handhaven van de prijsstabiliteit. Daarom volgt het Eurosysteem een vooruitziende monetaire strategie en treedt het onmiddellijk op als de prijsstabiliteit in gevaar dreigt te komen. Verder zegt het Verdrag nog dat het Eurosysteem het algemene economische beleid in de Gemeenschap moet ondersteunen, onverminderd het doel van prijsstabiliteit
Met het handhaven van de prijsstabiliteit leveren we op de middellange termijn naar onze stellige overtuiging de best mogelijke bijdrage tot een hoog productieniveau en meer werkgelegenheid. Prijsstabiliteit heeft een heilzame uitwerking op de algemene werking van de economie, waaronder de groei- en werkgelegenheidscijfers. Dit gebeurt onder meer op de volgende manieren.
Ten eerste zorgt het marktmechanisme bij prijsstabiliteit ervoor dat de beschikbare middelen efficiënter verdeeld worden en op de meest productieve manier worden aangewend. Markten werken het best als relatieve prijssignalen niet vertekend worden door schommelingen in het algemene prijsniveau.
Ten tweede zorgt een klimaat van prijsstabiliteit voor een verlaging van de rentetoeslagen voor het inflatierisico. Dit effect speelt vooral bij de langetermijnrente. Zodoende wordt de financiering van investeringsuitgaven bevorderd.
Ten derde bevordert een duurzame prijsstabiliteit de sociale rechtvaardigheid, in die zin dat zij de zwakste leden van onze samenleving beschermt. Ik denk daarbij aan gepensioneerden en werklozen, mensen die afhankelijk zijn van een vastgesteld inkomen en die zich niet kunnen indekken tegen de inflatie door andere activa aan te spreken, zoals onroerend goed of aandelen.
Er heerst een algemene consensus dat er op de lange termijn geen wisselwerking bestaat tussen prijsstabiliteit en economische groei. Pogingen om de reële economische activiteit met behulp van het monetaire beleid boven een houdbaar niveau te tillen, leiden hoogstens tot een gestaag stijgende inflatie, niet tot snellere economische groei. Daarbij zouden we de voordelen van stabiele prijzen die ik zojuist heb geschetst aan ons voorbij laten gaan en onze vooruitzichten op groei en werkgelegenheid voor de middellange termijn nadelig beïnvloeden.
Het is volstrekt duidelijk dat het monetair beleid het ernstige structurele werkloosheidsprobleem in de eurozone niet kan oplossen, al levert het wel een bijdrage door de prijsstabiliteit te handhaven. De beleidsinstrumenten die daarvoor nodig zijn bevinden zich in de handen van andere beleidsmakers, en zij zijn dus verantwoordelijk voor het oplossen van de structurele problemen. Er is zonder meer behoefte aan krachtdadig optreden om de groei- en werkgelegenheidsvooruitzichten te verbeteren.
Door hun begrotingen in evenwicht te houden kunnen regeringen prijsstabiliteit bevorderen en duurzame, krachtige groei tot stand brengen. Het groei- en stabiliteitspact biedt alle deelnemende lidstaten de vereiste stimulansen om een gezond en gedisciplineerd fiscaal beleid te voeren. Daarnaast zijn structurele hervormingen van de markten voor arbeid en goederen en een gematigde loonontwikkeling de beste manieren om de hoge werkloosheid in Europa bij de wortel aan te pakken.
De eenduidige opdeling van beleidsverantwoordelijkheden die ik zojuist heb geschetst, versterkt de geloofwaardigheid van het monetair en economisch beleid in Europa, vergroot de transparantie en vergemakkelijkt de democratische controle. Op die manier krijgen de beleidsmakers elk voor hun eigen vakgebied de juiste stimulansen. Als alle betrokken partijen deze opdeling van bevoegdheden in de grond respecteren en ernaar handelen, zullen hun beleidskeuzes automatisch leiden tot het gewenste resultaat.
In dit verband staat het Eurosysteem achter de gedachte van een dialoog in de vorm van een open informatie-uitwisseling tussen degenen die het monetaire beleid bepalen en de andere beleidsverantwoordelijken. Een dergelijke dialoog mag echter in geen geval worden verward met pogingen om het beleid op voorhand te coördineren teneinde een beleidscombinatie tot stand te brengen. Hierdoor zou de scheiding van bevoegdheden die ik heb beschreven verwateren. Beleidscoördinatie zou leiden tot minder democratische controle, minder transparantie voor de bevolking en meer onzekerheid over het beleid, wat zou kunnen leiden tot destabilisatie van de economie. Tot slot mag het debat over "een evenwichtige en geschikte beleidscombinatie" niet misbruikt worden om de aandacht af te leiden van de structurele hervormingen die broodnodig zijn om de ernstige structurele werkloosheid in de eurozone aan te pakken.
Een andere kwestie die uw commissie aan de orde stelt is de vraag hoe de Europese Centrale Bank gaat bijdragen tot financiële stabiliteit, en dan met name of de Bank noodleningen gaat verstrekken aan financiële instellingen in moeilijkheden. Onze positie is in grote lijnen als volgt. Het algemene principe binnen het Eurosysteem is dat de nationale bank, onder wiens bevoegdheid een financiële instelling in moeilijkheden ressorteert, verantwoordelijk is voor het verstrekken van een noodlening. De Europese Centrale Bank moet daar echter wel tijdig van op de hoogte gebracht worden. Als het bovendien gaat om een operatie die van invloed is op het eengemaakte monetaire beleid, moeten de beslissingsorganen van het Eurosysteem zich buigen over de vraag of die operatie niet strijdig is met de monetaire stabiliteit. Maar als het betalingssysteem geblokkeerd zou raken en er een algehele liquiditeitscrisis zou uitbreken, is het waarschijnlijk dat het Eurosysteem rechtstreeks zou ingrijpen.
Voor de markt volstaat het duidelijk te maken dat wij in staat en bereid zijn in te grijpen als dat echt noodzakelijk mocht zijn. Het is niet gebruikelijk dat een centrale bank openbaar maakt onder welke omstandigheden en op welke praktische wijze er noodhulp in de vorm van liquide middelen verstrekt wordt. Zo bestaan er in de regel bijvoorbeeld geen officiële documenten waarin beschreven staat onder welke voorwaarden zulke noodhulp verstrekt wordt en welke procedure daarbij gevolgd wordt. Het zou zelfs averechts werken als we ons op voorhand op zulke dingen vastlegden, aangezien dat de mogelijkheden van de centrale bank zouden beperken om onvoorziene ontregelingen het hoofd te bieden. Bovendien kan ons beleid van "constructieve dubbelzinnigheid" het verwante probleem van moreel risico indijken.
Tot slot zou ik willen ingaan op een ander punt dat het Europees Parlement meermaals ter discussie heeft gesteld, namelijk het kleinschalig grensoverschrijdend betalingsverkeer binnen de eurozone. De Europese Centrale Bank is zich bewust van de kritiek op het gebrek aan efficiëntie en de hoge kosten, en deelt de bezorgdheid van het Europees Parlement volkomen. De situatie is met name onbevredigend bij bankoverschrijvingen. Met het gebruik van betaalkaarten zijn er minder problemen.
U zult weten dat het bevorderen van vlot betalingsverkeer een van de hoofdtaken is die de Europese Centrale Bank van het Verdrag toegewezen heeft gekregen. Nu is het wel zo dat centrale banken over het algemeen bij kleinschalig betalingsverkeer minder rechtstreeks betrokken zijn dan bij grootschalig betalingsverkeer, voornamelijk omdat kleinschalig betalingsverkeer aanzienlijk minder risico oplevert voor het systeem. Niettemin hecht het Eurosysteem belang aan de efficiëntie van kleinschalig grensoverschrijdend betalingsverkeer.

Momenteel blijft de werking van het kleinschalig grensoverschrijdend betalingsverkeer duidelijk achter bij de streefdoelen van de Economische en Monetaire Unie en vooral bij de verwachtingen van een groot aantal Europese burgers en kleine bedrijven. Als de eurobiljetten en -munten op 1 januari 2002 zullen zijn ingevoerd, zal het verschil in dienstverlening tussen binnenlands en grensoverschrijdend betalingsverkeer alleen maar schrijnender worden.
De Europese Centrale Bank pleit dan ook met nadruk voor een eengemaakte betalingszone om de voordelen van de eenheidsmunt zo volledig mogelijk tot hun recht te laten komen. Wij hebben in september een reeks doelstellingen voor de banksector geformuleerd die zouden moeten bijdragen tot een substantiële verbetering van de toestand, en wij rekenen erop dat die gehaald worden. Hiermee hebben we zowel de banken als de gemeenschap een duidelijk signaal willen geven. De huidige onvolkomenheden hebben gedeeltelijk te maken met het feit dat de meeste banken nog altijd werken met corresponderende banken en dat er geen toereikende interbancaire infrastructuur bestaat. Er zijn de laatste jaren efficiëntere overschrijvingsregelingen uitgewerkt, maar ook die zijn al te zeer versnipperd, en de schaalvoordelen zijn zeer beperkt. De banksector moet dus een gemeenschappelijke technische standaard invoeren voor het grensoverschrijdende betalingsverkeer, wil er ooit sprake zijn van een substantiële verbetering.
Maar op zich zal dit niet voldoende zijn. De banksector moet ook zijn interne procedures voor de verwerking van grensoverschrijdende betalingen aanzienlijk verbeteren, net als zijn communicatie met de klant. Hiervoor is dan weer een uitbreiding van de automatisering en de standaardisering nodig. In dit verband wil ik de aandacht vestigen op de normen die zijn overeengekomen binnen het Europees Comité voor de standaardisering van grensoverschrijdende betalingen, waar ik bijzonder veel belang aan hecht. De Europese Centrale Bank is vergaderingen aan het beleggen met alle betrokken partijen teneinde deze normen zo snel mogelijk ingang te doen vinden.
Als de interne en interbancaire verwerking eenmaal aan de normen voldoet, moet de banksector in staat zijn de kosten voor grensoverschrijdend betalingsverkeer aanzienlijk te verminderen en de uitvoeringstijd te herleiden tot die voor binnenlandse betalingen plus een dag.
De Europese Centrale Bank rekent erop dat de banken in de eurozone uiterlijk tegen 1 januari 2002 aanzienlijke verbeteringen doorvoeren. Wij zullen daarbij de rol van katalysator spelen. Om het proces te ondersteunen en te coördineren zullen wij deze kwesties samen met de nationale banken van het Eurosysteem aan de orde stellen bij de banksector van de eurozone. Op dit ogenblik lijkt een operationele inmenging van de Europese Centrale Bank niet op zijn plaats, aangezien het ernaar uitziet dat de particuliere sector het probleem in zijn algemeenheid begint te onderkennen. Niettemin zullen wij de ontwikkelingen nauwlettend in het oog houden en het Europees Parlement en de bevolking op de hoogte houden van de vorderingen.

Huhne
Het is mij een eer als rapporteur te zijn aangewezen voor dit belangwekkende verslag. Dit is de eerste keer dat het Europees Parlement zijn visie te kennen geeft over de vorderingen van de Europese Centrale Bank. Het is in dit verband mijn aangename plicht de Europese Centrale Bank en zijn president, de heer Duisenberg, geluk te wensen met hun succes tot nu toe.
De invoering van de euro is een ware historische gebeurtenis en het resultaat van een uitzonderlijke onderneming. Het is een aanzienlijke technische prestatie en de vele beambten die erbij betrokken zijn geweest verdienen onze dank en waardering.
Het is uiteraard nog te vroeg om een oordeel te vellen over het functioneren van de Europese Centrale Bank, maar niettemin is ook op dit punt al sprake van een groot aantal positieve tekenen, niet in de laatste plaats het feit dat investeerders bereid zijn regeringen uit de eurozone geld te lenen tegen zeer lage rentetarieven. Dit is een duidelijk blijk van vertrouwen in het feit dat de Europese Centrale Bank voor prijsstabiliteit zal blijven zorgen en niet zal toestaan dat het spaargeld van de bevolking wordt aangetast door inflatie.
Ik sta volkomen achter de doelstellingen van de Europese Centrale Bank en heb niets dan lof voor wat de Bank tot op heden tot stand heeft gebracht. In die geest moeten ook mijn verdere commentaren worden opgevat. Wil de Europese Centrale Bank zowel in goede als in slechte tijden op steun blijven rekenen, dan moet hij open zijn over zijn besluitvorming. Als de Bank prijsstabiliteit tot stand brengt zonder open te zijn, is het niet duidelijk of die prijsstabiliteit te danken is aan een doelbewust beleid dat voor herhaling vatbaar is, of aan een gelukkig toeval dat erop zou duiden dat er ruimte is voor verbetering.
De commissie was verder getroffen door het feit dat andere centrale banken de laatste jaren sneller openheid van zaken zijn gaan geven. De US Federal Reserve, de Bank van Japan, de Zweedse Riksbank en de Bank of England maken stuk voor stuk het stemgedrag bekend van de leden van hun commissies die over de rentetarieven beslissen. Ze publiceren stuk voor stuk prognoses en geven informatie over de aard van het debat binnen hun raden van bestuur. Dit zijn allemaal objectieve maatstaven van transparantie, en de Europese Centrale Bank loopt op al deze punten achter op de gangbare internationale praktijk.
Daarom stelt de commissie voor dat de Europese Centrale Bank allereerst een uittreksel uit de notulen publiceert met daarin de argumenten die voor en tegen een bepaalde monetaire maatregel zijn uitgesproken. Ten tweede zou de Europese Centrale Bank een halfjaarlijkse prognose moeten publiceren van de economische ontwikkelingen in de eurozone. De heer Duisenberg heeft ons zojuist toegezegd dat hij dat volgend jaar ook zal doen, en ik juich dat ten zeerste toe. Ten derde zou de Europese Centrale Bank op regelmatige basis de ontwikkelingen in elke lidstaat uit de eurozone moeten bespreken teneinde de loon- en prijsontwikkelingen positief te beïnvloeden die, zoals de heer Duisenberg terecht heeft opgemerkt, van lidstaat tot lidstaat moeten verschillen. Tot slot is het mogelijk dat onze commissie de president na elke belangrijke monetaire maatregel in het Parlement uitnodigt. Deze maatregelen zouden erg bevorderlijk zijn voor een cultuur van transparantie.
De commissie heeft in dit stadium geen steun kunnen verlenen aan het amendement van de liberale fractie om de stemmingen openbaar te maken. De opvatting was dat een jonge instelling de tijd moet krijgen zijn weg te vinden. Een meerderheid van de leden vond dat zo'n openbaarheid de leden van de raad van bestuur te veel onder druk zou zetten om in overeenstemming met het nationaal belang te stemmen. De commissie was het verder niet eens met het liberale standpunt dat het nuttig zou zijn als de Europese Centrale Bank zijn econometrische modellen voor de eurozone openbaar zou maken. De vrees was dat dit tot misbruik zou kunnen leiden.
De commissie heeft ook het amendement van de groene fractie verworpen. Daarin stond het standpunt verwoord dat de opdracht tot het handhaven van prijsstabiliteit moet worden bijgesteld, zodat rekening kan worden gehouden met de specifieke moeilijkheden van producenten wanneer de prijzen dalen. Daartegenover brengt het amendement van de Europese Volkspartij meer duidelijkheid, en volgens ons moet dat dan ook gesteund worden.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou kort willen ingaan op een aantal van onze bedenkingen. Ten eerste willen we de heer Duisenberg nogmaals bedanken voor zijn verzekering dat de samenwerking tussen de Europese Centrale Bank en de nationale banken nu toereikend is, zelfs wanneer zich een ernstige crisis zou voordoen waarbij een financiële instelling uit de eurozone ondersteuning zou behoeven. Ik wil ook het standpunt van de commissie benadrukken dat de Europese Centrale Bank druk moet uitoefenen op die lidstaten die te zeer vertrouwen op kortetermijnschulden, aangezien dit gevaar kan opleveren, vooral als zich een financiële crisis voordoet.
Ten derde moedigen wij de Europese Centrale Bank aan zijn rol op het internationale toneel te vervullen als een van de drie steunpilaren van het internationale monetaire bestel.
Tot slot ben ik erg blij dat de heer Duisenberg is ingegaan op de opmerking in het verslag dat de kosten van grensoverschrijdend betalingsverkeer omlaag moeten, vooral voor de kleinere betalingen waar de burger mee te maken heeft.
Mijnheer de Voorzitter, als de euro een even groot succes wordt als ik hoop en verwacht, zal hij een revolutie in de Europese economie te weeg helpen brengen. Hij zal de Europese interne markt compleet maken en de Europese consument een ruimere keuze aan goederen en diensten bieden, van betere kwaliteit en tegen lagere prijzen. Op die manier zal hij de levensstandaard helpen verhogen. De euro zal banen scheppen in steeds groeiende bedrijfstakken, wat de enige garantie is voor welvaart in de toekomst. Hoewel ik er niet aan twijfel dat de Europese Centrale Bank de komende jaren nog voor moeilijke uitdagingen zal komen te staan, ben ik blij dat hij zich tot nu toe met verve van zijn taak gekweten heeft. We mogen verwachten dat hij in de toekomst op dit succes zal voortbouwen.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, mijnheer de rapporteur, dames en heren, ik heb vijf korte opmerkingen.
In de eerste plaats hebben wij gehoord dat dit het eerste verslag van de Europese Centrale Bank is en dat wij ons daarover voor het eerst uitspreken. Dat betekent dat het verslag de situatie van het voorbije jaar beschrijft en dat het de activiteiten van de Europese Centrale Bank en onze verhouding tot die Europese Centrale Bank nog niet definitief duidelijk maakt. De samenwerking tussen het Europees Parlement en de Europese Centrale Bank en de werkwijze van deze laatste zijn in volle ontwikkeling. Veel van wat wij nu bekritiseren en wensen zal binnenkort vanzelfsprekend zijn. Namens onze fractie zeg ik echter dat onze uitgangspunten niet zullen veranderen. De Fractie van de Europese Volkspartij is als fractie voorstander van onafhankelijkheid voor de Europese Centrale Bank, van versterking van het stabiliteitsbeleid - zowel wat de prijzen als wat de munt betreft -, van verdere vermindering van de openbare schuld, van nieuwe groei en werkgelegenheid en van een geloofwaardig monetair beleid.
Die uitgangspunten zijn voor ons - naast onafhankelijkheid, betrouwbaarheid, transparante openbaarheid en de onontbeerlijke versterking van de monetaire dialoog met het Europees Parlement - bepalend voor de beoordeling van het werk van de Europese Centrale Bank, maar ook voor de opstelling van ons verslag en voor de werkwijze van het Parlement.
Wij hebben vandaag al gehoord dat het verslag vooral over het jaar 1998 gaat. In dat jaar werd beoordeeld welke landen aan de convergentiecriteria voldeden: elf waren er dat. Toen werd ook besloten waar de Europese Centrale Bank zou worden opgericht. Toen werd het EMI overgenomen, ging de derde fase van de Economische en Monetaire Unie van start en besloot de ECB-Raad tot de stabiliteitsstrategie op basis van de beide bekende zuilen.
In dat jaar is veel gebeurd. Ondanks de monetaire turbulenties op andere continenten heeft de euro al bewezen dat hij het vertrouwen geniet, en werden de bestaande munten op 1 januari 1999 probleemloos in de nieuwe munt omgezet.
Ik wil daarom in de eerste plaats het Europees Monetair Instituut, de nationale banken, de Europese Centrale Bank, hier vertegenwoordigd door de heer Duisenberg, feliciteren en danken, maar ook alle lidstaten, die door vele politiek noodzakelijke hervormingen verdere structurele en institutionele hervormingen mogelijk hebben gemaakt en de convergentiecriteria hebben vervuld. Ik dank ook de burgers, die deze onontbeerlijke stap in de Europese integratie met toenemende instemming ondersteunen.
De vervulling van de convergentiecriteria heeft tot prijsstabiliteit, stabiliteit van de wisselkoersen en betere openbare financiën geleid. Deze drie successen zijn de voorwaarde voor economische groei, toekomstgerichte investeringen en het behoud en het scheppen van werkgelegenheid. Aangezien het verslag aan al onze uitgangspunten beantwoordt, hoop ik dat het met een brede meerderheid zal worden aangenomen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, ons hoogste doel is van de euro, na een goede start begin dit jaar, uiteindelijk een stabiele munt en een internationaal erkende reservemunt te maken en ervoor te zorgen dat de burgers de euro accepteren. Ik ben zeer blij dat de heer Duisenberg vandaag nogmaals heeft benadrukt dat de Europese Centrale Bank ook de consumentenbescherming als een belangrijke opdracht in het kader van de monetaire unie beschouwt.
Belangrijk voor die doelstellingen is de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank, maar ook haar geloofwaardigheid en betrouwbaarheid. In een democratische rechtsorde kan een instelling alleen institutioneel en politiek onafhankelijk zijn, als ook haar democratische legitimiteit gegarandeerd is. Dat veronderstelt een transparante besluitvorming en de mogelijkheid om de genomen besluiten te beoordelen.
Het Europees Parlement speelt hierin een centrale rol. De monetaire dialoog tussen het Parlement en de Europese Centrale Bank is een goede start voor de komende jaren in de eurozone.
Ik weet hoe moeilijk het was - dat blijkt ook uit het jaarverslag - de Europese Centrale Bank, het hele systeem op te bouwen en de monetaire unie vlot van start te laten gaan. Ik vind het positief dat de Europese Centrale Bank haar informatiebeleid heeft verbeterd. Ik meen echter dat het onvoldoende is het Europees Parlement, het Europese openbare forum bij uitstek, in dit communicatiebeleid slechts een bijrol te geven. De bijzondere rol van het Europees Parlement moet hier worden erkend. Daarom ben ik ook van mening dat de Europese Centrale Bank het Parlement beter moet informeren en voor meer transparantie moet zorgen. Ik bedoel daarmee niet dat de notulen openbaar moeten worden gemaakt. Wij zouden over een beknopt verslag met de voor- en tegenargumenten moeten kunnen beschikken, zodat wij weten hoe de Europese Centrale Bank het inflatie- of deflatierisico beoordeelt.
Het is ons nog altijd niet duidelijk hoe de ECB dat risico niet alleen op basis van de ontwikkeling van de prijzen van goederen en diensten, maar bijvoorbeeld ook op basis van de prijzen op de vastgoed- of effectenmarkten kan beoordelen. Het is dus niet duidelijk op welke basis de besluiten worden genomen en hoe ze kunnen worden gecontroleerd. Hetzelfde geldt overigens ook nog altijd voor de prognoses en modellen. Wij moeten de Europese Centrale Bank de tijd geven. Ze is pas sedert tien maanden verantwoordelijk voor het monetair beleid. Ze moet op de ingeslagen weg verdergaan.
Ik ben ervan overtuigd dat een eerlijke samenwerking tussen de Europese Centrale Bank en het Parlement de bevolking nog meer vertrouwen kan geven. Er wordt op dit ogenblik druk gespeculeerd over een besluit van de Europese Centrale Bank over de rente. Tegen die achtergrond vind ik het goed dat de Europese Centrale Bank vorige donderdag heeft besloten de rente in de eurozone ongemoeid te laten. Hieruit blijkt dat de Europese Centrale Bank haar verantwoordelijkheid voor de ondersteuning van andere gemeenschappelijke economische doelstellingen, in het bijzonder de werkgelegenheid, ernstig opvat. Wij weten dat het prille conjunctuurherstel in de Europese Unie, ondanks de verschillen binnen de eurozone van de Elf, ongetwijfeld nog moet worden ondersteund. Bij de besluiten van vorige donderdag hebben ongetwijfeld ook de reeds ingetreden en nog verder te verwachten prijsdaling in de sectoren van telecommunicatie, elektriciteit en financiële diensten, ten gevolge van de concurrentie en liberalisering van de markt, en de olieprijsdaling een rol gespeeld. Dat moet zo blijven.
De scherpe kritiek van de Europese Centrale Bank op het werkgelegenheidspact heeft mij verbijsterd. Ik verzoek de Europese Centrale Bank constructief bij te dragen aan het succes van het groei- en werkgelegenheidspact en duidelijk te zeggen welke rol ze in de macro-economische dialoog wil spelen om tot een evenwichtige beleidsmix te komen. Het monetair beleid mag niet langer alleen de prijsstabiliteit dienen. Het begrotingsbeleid kan niet langer uitsluitend verantwoordelijk zijn voor de staatsfinanciën en de sociale partners alleen voor een gematigd loonbeleid. Er is nood aan coördinatie om de Europese Economische en Monetaire Unie verder te ontwikkelen. Wij moeten samenwerken om meer werkgelegenheid te creëren.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het doet mij genoegen dat ik u namens de liberale fractie kan meedelen dat wij het verslag van collega Huhne, over het jaarverslag 1998 van de Europese Centrale Bank, steunen en goedkeuren.
In de eerste plaats mogen wij onszelf gelukwensen met de invoering van de euro. Die is nu ontegenzeggelijk een feit, en verloopt op alle economische niveaus op rolletjes: zowel in de lidstaten en binnen de Europese Unie als op internationaal niveau. Dat de invoering zo voorspoedig verloopt, is ongetwijfeld mede aan de goede leiding van de Europese Centrale Bank te danken. De bank, en de president in het bijzonder, verdienen een compliment voor hun trefzekere reactie op de ongunstige omstandigheden waarmee ze in de eerste maanden na de geboorte van de euro werden geconfronteerd, toen voor het eerst een koers werd uitgezet. Zowel binnen als buiten de Unie waren dat beslist spannende tijden, waarin de Europese Centrale Bank bekwaam leiderschap en onafhankelijkheid aan de dag legde.
Juist omdat de bank binnen een paar maanden heeft aangetoond sterk in zijn schoenen te staan, hadden wij in een aantal opzichten wat moediger en besluitvaardiger kunnen zijn. Die aspecten zijn al genoemd, en komen ook in het verslag van de heer Huhne aan de orde, maar ik wil er graag nog even op wijzen. Een van deze aspecten is natuurlijk de transparantie op een aantal punten die de president van de bank zelf al heeft genoemd. De publicatie van de vooruitzichten, de mogelijkheid de notulen van vergaderingen in te zien en een algemeen verslag over de economische ontwikkeling van de lidstaten zouden de transparantie natuurlijk vergroten. Daarnaast kunnen deze maatregelen echter ook bijdragen aan een betere acceptatie van de bank, zowel in de publieke opinie als door monetaire deskundigen. De Economische en Monetaire Commissie heeft dat opgemerkt bij monde van haar voorzitter, mevrouw Randzio-Plath, en ook in het verslag van de heer Huhne komt dat terug.
Tenslotte wil ik het specifieke standpunt van de liberale fractie benadrukken. Wij vinden dat na de overgangsperiode van twee jaar zowel de uitslag van stemmingen als de standpunten die in de Raad van Bestuur worden ingenomen, openbaar moeten worden gemaakt. Ook de macro-economische modellen moeten worden gepubliceerd, want ik heb begrepen dat juist degenen die met de ECB te maken hebben daardoor prognoses kunnen maken die overtuigender en correcter zijn.

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, dit is de eerste keer dat het Parlement zich van zijn controletaken met betrekking tot de Europese Centrale Bank kwijt.
De fractie van de Groenen/ Vrije Europese Alliantie geeft haar oprechte steun aan het verslag Huhne, niet alleen om de professionele kwaliteit van dat verslag, maar ook om de geest waarin het geheel is gesteld. Het verslag geeft namelijk antwoord op het fundamentele vraagstuk waarmee wij ons vandaag geconfronteerd zien, namelijk de verantwoordelijkheid voor het gevoerde monetair beleid.
Wat houdt dit vraagstuk in? De Centrale Bank is geen vierde macht. Zij is zelfs bijvoorbeeld niet in staat de sociale rechten die de Europeanen zich verworven hebben, te betwisten. Die rechten berusten hetzij op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, hetzij op nationale wetgevingen, hetzij op overeenkomsten tussen sociale partners.
De Centrale Bank heeft van de Europeanen een nauwkeurig omschreven opdracht gekregen: het waarborgen van stabiele prijzen. Het verdrag van Maastricht is niet erg nauwkeurig omtrent de wijze waarop de Bank aan de nationale vertegenwoordiging rekenschap moet afleggen over haar opdracht. Alle centrale of internationale banken van grote landen zijn in de een of andere vorm aan die democratische verantwoordelijkheid ten aanzien van de sociaal-economische gemeenschap gehouden, in de Angelsaksische landen via het Parlement, in Duitsland via de gefedereerde banken van de deelstaten.
Wij moeten vandaag gestalte zien te geven aan de democratische verantwoordelijkheid van de Europese Centrale Bank. Het rapport Huhne geeft al diverse wegen aan. Wij steunen de twee amendementen die de rapporteur zelf heeft ingediend: bekendmaking van de stemming in de Raad van Bestuur van de Europese Centrale Bank, en van de daaraan ten grondslag liggende econometrische modellen. Alleen wanneer de band tussen de doelstellingen van het Verdrag en het optreden van de leden van de Raad van Bestuur volkomen transparant is, kunnen de Europeanen nagaan of de leden van de Raad van Bestuur zich correct van hun opdracht kwijten, iets waaraan wij niet twijfelen.
Vanuit dit oogpunt komt in het verslag Huhne terecht vreugde tot uiting over de verlaging van de rentevoeten van april jongstleden. Behalve de gunstige weerslag van dit besluit op de werkgelegenheid, is deze verlaging conform de doelstellingen van ecologische duurzaamheid, hetgeen inhoudt dat men weigert aan het heden te veel de voorrang te geven boven de toekomst.
Daarom maakt onze fractie zich zorgen over geruchten omtrent een toekomstige verhoging van de rentevoeten. Een dergelijk besluit zou zowel de groei van de werkgelegenheid in Europa als de milieu-investeringen, met name voor energiebesparing en bestrijding van het broeikaseffect, in gevaar brengen.
Een dergelijk besluit zou slechts genomen mogen worden indien de prijsstabiliteit in het gedrang komt. Welnu, prijsstabiliteit werkt naar twee kanten. De index voor de consumptieprijzen stijgt al maanden met 1%, terwijl die voor industrieproducten met 1% daalt. Deze deflatie van de industrieprijzen versnelt de voorkeur voor het heden, en zou gevaarlijk worden wanneer de reële rentevoeten omhoog zouden gaan.
Om dat te voorkomen stelt onze fractie een amendement voor waarin de aandacht van de Europese Centrale Bank gevestigd wordt op haar mandaat, namelijk het waarborgen van prijsstabiliteit in beide richtingen.

Kaufmann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, ik wil het naar aanleiding van het eerste jaarverslag van de Europese Centrale Bank over drie problemen hebben: verantwoordingsplicht, transparantie en werkgelegenheid. Uit de vorm en de inhoud van het verslag blijkt niet duidelijk dat de Europese Centrale Bank zich aan de democratische controle van het Europees Parlement wil onderwerpen. Dat blijkt al uit het feit dat de monetaire dialoog tussen het Parlement en de Europese Centrale Bank op bladzijde 95/96 alleen maar samenwerking met andere instellingen wordt genoemd. Volgens mij is dit in tegenspraak met artikel 113 van het EU-Verdrag, dat de Europese Centrale Bank ertoe verplicht het Parlement een jaarverslag over haar activiteiten en over het monetair beleid voor te leggen. Hier wreekt zich het feit dat de verantwoordingsplicht van de Europese Centrale Bank tegenover het Parlement in dat artikel te vaag is omschreven. Ik ondersteun dan ook de in het verslag van de Economische en Monetaire Commissie tot uitdrukking gebrachte eis dat de Europese Centrale Bank onverwijld maatregelen treft om voortaan rekening te houden met de bijzondere verhouding die ze op grond van het Verdrag betreffende de Europese Unie met het Europees Parlement heeft.
Mijn tweede opmerking sluit daarbij aan. Het is onaanvaardbaar dat de Europese Centrale Bank geen informatie geeft over de achtergrond en de motivering van haar monetair beleid. Dit Parlement is de plaats waar de ECB haar monetaire besluiten moet voorstellen, motiveren en eventueel laten bekritiseren. Als dit niet gebeurt, kan het Parlement zijn taak niet vervullen en de activiteiten van de Bank niet controleren. Het monetair beleid is, zoals iedereen weet, een bij uitstek politieke aangelegenheid. Daarom moeten wij van de Europese Centrale Bank zoveel mogelijk transparantie eisen over de wijze waarop haar besluiten tot stand komen.
Mijnheer Duisenberg, in de derde plaats - en daar wringt voor mij de schoen - zijn wij het niet eens met wat u hebt gezegd. Ik meen dat de Europese Centrale Bank met haar monetair beleid een bijdrage aan de economische groei en de werkgelegenheid moet leveren. Het kan toch niet dat volledige werkgelegenheid als politieke doelstelling de facto wordt opgegeven, en dat werkelijk alles aan de monetaire stabiliteit ondergeschikt wordt gemaakt. Ik vind dat nog steeds de basis...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Abitbol
Mijnheer de Voorzitter, ons Parlement ontvangt vandaag de president van de Europese Centrale Bank, dat wil zeggen de president van de eerste instelling waaraan de Europese landen - of in elk geval elf onder hen, in Joost mag weten welke onbezonnen bui - een soevereine macht hebben toevertrouwd..
Meneer Duisenberg, in die zin bent u een opvolger - al lijkt de magere opkomst voor dit debat mijn verhaal geen recht te doen wedervaren - van de keizers en de pausen die er sinds Karel de Grote van hebben gedroomd ons continent tot een eenheid te smeden, met geweld of geloof. Het lijdt zelfs geen twijfel dat, als puntje bij paaltje komt, u waarschijnlijk zelfs meer macht en invloed hebt dan zij, ook al springt deze macht misschien wat minder in het oog. Nu wij aan het eind van dit millennium zijn aanbeland, dat van geld de hoogste universele waarde maakt, bent u bijna niet te stuiten bij het veroveren van zowel de wereldlijke als de geestelijke macht binnen de Europese Unie.
Tegenover deze bank-staat of deze heilige bank, of hoe ik haar moet noemen - waarvan uw vice-president, de heer Noyer, ons onlangs schijnheilig, maar in het Engels, heeft uitgelegd hoe de bank zich voor de lange termijn verantwoordelijk voelt, terwijl de regeringen, onderworpen als zij zijn aan de wisselvalligheden van algemene, rechtstreekse verkiezingen, bezwijken voor de grillen van de korte termijn - tegenover de almacht van deze bank dus, eist collega Huhne in zijn uitstekende verslag meer transparantie. Overigens gaat hij niet zover dat hij u iets vraagt wat als exhibitionisme zou kunnen worden aangemerkt, namelijk dat u uw besluiten niet langer anoniem neemt.
Wij kunnen niet anders dan die uitstekende voornemens goedkeuren, ook al weten wij dat het woord transparantie vaker valt naarmate men minder democratisch te werk gaat. Laten wij overigens niet vergeten dat transparantie in het Russisch "Glasnost" is. Daarom geloof ik, mijnheer de president van de Centrale Bank, dat deze bijeenkomst vandaag - en met name dat belachelijke tegengewicht dat dit Parlement tracht te bieden voor de aanzienlijke macht die u is toevertrouwd - slechts diegenen kan verontrusten die gehecht zijn aan de nationale soevereiniteit. Nationale soevereiniteit is slechts één manier voor de volkeren om hun lot in eigen hand te houden. Ik hoop dat u zich bewust bent van de macht die u is toebedeeld en dat u die naar alle wenselijke wijsheid zult uitoefenen.

Blokland
Voorzitter, het eerste jaarverslag van de ECB blikt terug op het jaar 1998 dat in het teken stond van het van start gaan van de EMU per 1 januari 1999. De overgang naar de derde fase van de EMU is zonder noemenswaardige schokken verlopen. Daar mogen we terecht verheugd over zijn. Maar inmiddels komen ook schaduwzijden openbaar van de monetaire eenwording van elf lidstaten. Negatieve effecten die meestal waren te voorzien, maar in dit Parlement tijdens de aanloop naar de EMU nooit serieus aandacht kregen.
Eén van die punten die thans wèl volop aandacht krijgt, is het uiteenlopende inflatietempo in de eurolanden. Met name in Ierland, Spanje en Nederland is de geldontwaarding significant hoger. Voorlopig komt daar geen eind aan. Volgens de ramingen die het IMF gisteren publiceerde, moet Nederland volgend jaar rekening houden met een inflatie van 2,3 procent. De aanhoudend stijgende consumptie ontlokt de Nederlandse regering zorgelijke en vermanende opmerkingen, maar in beleidsmatig opzicht doet zij de verkeerde dingen: lastenverlichting in plaats van schuldreductie.
Uit een onderzoek concludeert de ECB dat de inflatieverschillen geen reden tot grote zorg hoeven te zijn. Regionale inflatieverschillen in de Verenigde Staten zijn namelijk nog groter. Echter: deelstaten in de Verenigde Staten profiteren via de federale begroting van de werking van automatische stabilisatoren. Ook is de arbeidsmobiliteit in de VS vele malen hoger. Ik heb de indruk dat de ECB mooi weer wil spelen en vraag haar president om zijn positie duidelijker te maken.
Ook vraag ik hem of het systeem van bankentoezicht aanpassing behoeft. Thans is het decentraal opgezet, en dat is prima, maar wordt het toezicht niet bemoeilijkt door transnationale fusies met banken buiten de eurozone? Graag hoor ik wat u daaraan denkt te doen.

Della Vedova
Mijnheer de president van de Centrale Bank, ik spreek uit naam van de parlementsleden van de Italiaanse radicalen. Dit eerste verslag van de Europese Centrale Bank weerspiegelt onbetwist de invloed van de nieuwe munt, de euro. U en de Raad van Bestuur van de Bank dragen een grote verantwoordelijkheid. Het rapport Huhne bevat beslist goede opmerkingen, in het bijzonder over het verzoek aan de Europese Centrale Bank om meer informatie en over de motiveringen van de genomen besluiten door middel van publicatie van een bondig verslag waarin ook de dissenting opinions zijn opgenomen. Mijnheer de president, er staat echter een punt in het verslag dat naar mijn mening volstrekt onacceptabel is: punt 11, waarin staat: het Parlement acht "de verlaging van de rentevoet met 50 basispunten op 8 april 1999 juist; is met name ingenomen met de hiervoor gegeven motieven", waarmee wordt aangegeven dat de verlaging van de rentevoet het algemene economische beleid van de Gemeenschap heeft ondersteund.
Vanuit methodologisch oogpunt vraag ik mij af waarom het Parlement, bij het bespreken van het verslag van de Centrale Bank van 1998, de behoefte voelt om bijval te geven aan een specifieke maatregel waarover de Europese Centrale Bank rekenschap zal afleggen in het volgende verslag, van 1999. Hoe kunnen wij bovendien al na enkele weken een oordeel vellen over de gevolgen van de rentemaatregel? Wat voor zin heeft het verder dat het Parlement een oordeel geeft over een afzonderlijke daad van de Centrale Bank?
Inhoudelijk bekeken, vind ik die bijval volstrekt niet op zijn plaats. Toont het feit dat er - zoals zowel de hoofdeconoom van de Centrale Bank, de heer Issing als vice-president Noyer gisteren duidelijk hebben gemaakt - een nieuwe correctie van de rente naar boven toe op handen is, immers niet aan dat het besluit van april verkeerd was, aangezien wij in de tussentijd geen enkele onvoorziene shock hebben meegemaakt? Is verder de verhoging die wordt waargenomen bij de rente op lange termijn niet te wijten aan het verlies aan geloofwaardigheid dat juist is veroorzaakt door deze verlaging? De verdenking - en zelfs meer dan een verdenking - rijst dat dit besluit genomen werd onder politieke druk - laten wij bijvoorbeeld denken aan Oskar Lafontaine - en dat het Parlement met zijn bijval van vandaag, wil bevestigen dat men zich richt op een Centrale Bank die ondergeschikt is aan politieke vereisten of zelfs verkiezingsbelangen. Ik ben van mening dat de strategie van de Centrale Bank uitsluitend gericht dient te zijn op de munt en op de prijzen. Het zou zelfmoord zijn te denken - zoals anderen vandaag daarentegen hebben benadrukt - dat de Europese regeringen druk kunnen uitoefenen om de Centrale Bank te laten voldoen aan hun onvermogen tot herstel van de economie met structurele hervormingen, liberalisatie van de markten - en in de eerste plaats van de arbeidsmarkt - en het begrotingstelsel, hetgeen gepaard dient te gaan met een verlaging van de belastingdruk op personen en ondernemingen.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik ben zeer verheugd de heer Duisenberg hier te mogen begroeten. Waarom is dit debat zo belangrijk? De Europese Centrale Bank is onafhankelijk, en mijn fractie heeft daar altijd, meer dan wie ook, op aangedrongen. De Europese Centrale Bank moet echter ook besluiten nemen die elke burger aangaan. Het is daarom erg belangrijk dat ze zich niet in een ivoren toren opsluit. Ze moet tegenover de bevolking telkens opnieuw rekenschap afleggen. Ze doet dat op vele manieren.
Ik wil er ook op wijzen dat het Europees Parlement hier een bijzonder bevoorrechte positie inneemt. Het Europees Parlement wordt in de Verdragen, in tegenstelling tot de andere instellingen, uitdrukkelijk als gesprekspartner van de Europese Centrale Bank vermeld. Het Europees Parlement is een forum waarin heel Europa aan het debat deelneemt. Ik vind wel dat hier vandaag wat meer afgevaardigden dit bijzonder belangrijke debat hadden mogen bijwonen.
De Europese Centrale Bank is onafhankelijk. Ze staat in de eerste plaats in voor prijsstabiliteit. Ik herinner mevrouw Randzio-Plath eraan dat het in Verdrag heel duidelijk staat dat de Europese Centrale Bank als hoofddoel de prijsstabiliteit heeft, dat zij de andere doelstellingen alleen mag nastreven als er geen gevaar ontstaat voor de prijsstabiliteit, en dat de prijsstabiliteit zelf - zoals de heer Duisenberg al zei - positieve sociale en economische gevolgen moet hebben.
Namens mijn fractie wil ik zeggen dat de Europese Centrale Bank dit jaar, dit wil zeggen sedert haar oprichting, uitstekend werk heeft verricht. Ze heeft enkele zeer belangrijke besluiten genomen, bijvoorbeeld over wat wij onder prijsstabiliteit moeten verstaan. Voor ons verder beraad over die kwestie is dat van zeer groot belang. Ook heeft de Raad van Bestuur van de Europese Centrale Bank, met zijn besluit over de omstreden minimumreserves, blijk gegeven van inzicht. De ECB heeft haar vuurdoop doorstaan. Ik wil er echter op wijzen dat het economische klimaat op dat moment goed was. Af en toe was het misschien wat nevelig, maar over het algemeen beleven wij momenteel een goede economische ontwikkeling.
Het zal voor de Europese Centrale Bank veel moeilijker zijn onaangename besluiten te nemen, zoals een verhoging van de rente in plaats van een verlaging, als de economische situatie moeilijker wordt en de prijsstabiliteit echt gevaar loopt. De Europese Centrale Bank heeft in de eerste maanden van haar bestaan vertrouwen verworven. Om in zulke situaties echter stand te kunnen houden, moet ze dat vertrouwen in de komende jaren systematisch versterken. Mijnheer Duisenberg, u hebt daarbij zeker de steun van mijn fractie.
Er is een amendement ingediend waarin wordt gevraagd het stemgedrag van de individuele leden van de Raad van de Europese Centrale Bank openbaar te maken. Mijn fractie zal zulk een voorstel nooit goedkeuren. In de Raad van Bestuur van de Europese Centrale Bank zitten mensen die persoonlijk voor de monetaire stabiliteit verantwoordelijk zijn. Zij nemen in die Raad als persoon beslissingen. Daarom worden de stemmen ook niet gewogen, zoals dat in de Raad van ministers wel gebeurt. Het zijn immers personen die hier de beslissingen nemen. Openbaarmaking van stemmingen zou ertoe kunnen leiden dat de houding van een bepaald lid op nationaal niveau een debat uitlokt. Dat zou voor de Europese Centrale Bank en voor ons allemaal erg nadelig zijn. De Europese Centrale Bank heeft goed werk verricht. Ze heeft in de voorbije maanden het vertrouwen van de burger verdiend. Dat zullen wij ook in onze resolutie tot uiting brengen.

Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, dit eerste jaarverslag van de Centrale Bank geeft mij de gelegenheid om te zeggen dat ik de werkzaamheden van de Europese Centrale Bank tot nu toe, en de werking van euroland, gunstig beoordeel. De Centrale Bank heeft haar eerste opdracht, de handhaving van de prijsstabiliteit, weten te vervullen. Het algemene economische beleid van de Unie ging hand in hand met een welkome verlaging van de voornaamste rentevoeten. De landen van de eurozone hebben hun structurele sanering kunnen voortzetten. In de meeste Europese landen is de groei terug. Door de verdubbeling van de aardolieprijzen zien wij de inflatie licht aanwakkeren. De ECB moet waakzaam zijn, maar aangezien het gemiddeld inflatiepercentage van de 11 eurolanden nog ver beneden de 2%-grens blijft, durf ik te hopen dat de Raad van Bestuur de groei, en daarmee een bijkomende vermindering van de werkloosheid, een kans laat. Volgens de ramingen van de ECB zou zo ongeveer vier vijfde van de werkloosheid structureel van aard zijn. Uit meer recente studies blijkt dat in feite minder dan een vijfde van de werkloosheid structureel zou zijn. Een dergelijke conjuncturele werkloosheid zou slechts door een krachtiger groei kunnen worden geabsorbeerd.
Ofschoon voor mij voortzetting van het stabiliteitsbeleid belangrijk is, wil ik president Duisenberg de volgende vraag stellen: kan een uitsluitend op stabiliteit gericht macro-economisch beleid Europa's enige ambitie zijn? Naar mijn mening moet de inflatiebestrijding gecombineerd worden met een betere coördinatie van het begrotingsbeleid van de lidstaten, en met de totstandbrenging van een macro-economisch kader dat groei en werkgelegenheid bevordert. Wie het werk van de ECB en het positieve effect van euroland wil beoordelen, moet nadenken over de mondialisering van de financiële markten. Dan zal men constateren dat Europa de Aziatische, de Russische en de Braziliaanse crisis vrij goed heeft verwerkt. Zonder de euro zouden bepaalde, meer kwetsbare lidstaten waarschijnlijk monetaire onrust gekend hebben, en, wie weet, enkele concurrerende devaluaties. De euro betekent ook de zegeviering van de communautaire regelgeving over het ongeordende spel van de financiële markten. Men zal mij tegenwerpen dat de euro, sinds de geslaagde start, tegenover de dollar aan waarde heeft verloren. Wij vergeten dan echter dat in een stelsel van zwevende koersen de voornaamste valuta's altijd ten opzichte van elkaar evolueren. De afgelopen twintig jaar hebben de schommelingen in de wisselkoers mark/dollar, over een periode van een jaar beschouwd, herhaaldelijk de 10% overschreden.
Eigenlijk is mijn enige verwijt aan het adres van de Europese Centrale Bank dat zij, naar mijn idee, op het internationale toneel nog te timide is. De Europese Centrale Bank is een van de belangrijkste centrale banken ter wereld. Zij moet zich dus wel degelijk ten zeerste interesseren voor de kwetsbaarheid van het internationale bankwezen, en voor de fragiliteit van het financiële wereldgebeuren. De crisis in Azië is niet veroorzaakt door een klassiek macro-economisch gebrek aan evenwicht, maar door financiële excessen in de particuliere sector. Van de euforie aan bepaalde beurzen, de buitensporige schuldenlast van Amerikaanse huishoudens en bepaalde economische sectoren in de belangrijke landen, gaat zeker een dreiging uit voor de mondiale economische stabiliteit. De Europese Centrale Bank zou zich in alle geijkte instanties moeten verbinden tot de totstandbrenging van een nieuw regelgevend kader voor de internationale financiële architectuur. De onmisbare aanvulling...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Schmidt, Olle
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, geachte collega's, wij Zweden zijn eigenlijk nieuwkomers in de EU, en ik ben nieuw in dit Parlement. Volgens mij hebben wij Zweden nog veel te leren binnen de Europese samenwerking. Tegelijkertijd vind ik dat de EU ook een heleboel kan leren van de manier waarop wij sommige zaken in Zweden regelen, bijvoorbeeld wat openheid en openbaarheid betreft.
Wat het verslag over de ECB betreft, is er alle reden om na te denken over de vraag of wij niet meer zouden moeten doen om de openheid en de transparantie van de ECB te vergroten, om zo de legitimiteit van de ECB te versterken en de ECB een breder draagvlak bij de burgers te geven. Wij liberalen menen dat dat nodig is en ook kan, zonder de onafhankelijkheid of de doelmatigheid van de bank aan banden te leggen.
In Zweden maakt de nationale bank tegenwoordig, met twee weken vertraging, de notulen van de directievergaderingen openbaar. Daarmee komen de overwegingen inzake het monetaire beleid in de openbaarheid, evenals de standpunten van de verschillende directieleden. Zo kwamen de Zweden de vorige week te weten dat de vice-president van de nationale bank en nog een directielid zich niet achter het jongste inflatierapport van de nationale bank konden scharen. Zij bepleitten een renteverhoging, maar werden weggestemd.
Een dergelijke openheid zou ook in het voordeel van de ECB zijn. Waarom? Wel, openheid geeft zoals bekend duidelijkheid, en daardoor is er minder onrust op de markt en neemt de stabiliteit toe - maar de heer Duisenberg en ik zijn het hier duidelijk niet met elkander over eens. Openheid zorgt voor een draagvlak bij de burgers en maakt het voor iedereen gemakkelijker om de doelstellingen van het monetair beleid te begrijpen. Men moet weten dat prijsstabiliteit, zoals de heer Duisenberg terecht zei, leidt tot groei en werkgelegenheid. Openheid op het gebied van strategieën en prognoses, interne discussies en stemprocedures zal volgens mij de verantwoordelijkheid van de burgers vergroten - niet verkleinen. Openheid is een goede zaak!
Verder konden wij vandaag vaststellen dat de steun voor de EMU in Zweden is toegenomen, en daar ben ik blij om. Ik zou tegen de heer Duisenberg willen zeggen dat de steun voor de EMU en de mogelijkheid om Zweden mee te laten doen aan de EMU groter worden naarmate de heer Duisenberg en de ECB meer openheid aan de dag leggen.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, ik hoef dit waarschijnlijk niet tegen u te zeggen, maar als eenvoudig Parlementslid uit een klein land - Baskenland - wil ik toch benadrukken dat u werkelijk over veel macht beschikt, die u echter democratisch is verleend. In tegenstelling echter tot hetgeen iemand hier zojuist opmerkte, is wel degelijk bekend wie u die macht heeft gegeven.
In de huidige fase van Europese eenwording vindt een belangrijk economisch en monetair integratieproces plaats, dat is versneld door de invoering van de gemeenschappelijke munt. Tegelijkertijd vinden er in de economische realiteit fusies en concentraties plaats die aan beste praktijken moeten voldoen en die de rechten van consumenten niet mogen aantasten.
Op institutioneel niveau vervult de Europese Centrale Bank een sleutelrol, en wij willen dat het belang van de bank wordt weerspiegeld in de transparantie die moet worden geëist van instellingen die door de wil van de kiezers tot stand komen.
Iemand heeft eens gezegd dat je voor banken nooit sympathie moet opvatten, omdat ze voor jou ook geen sympathie hebben. Nu zijn wij niet van plan om uw handje vast te houden of een prachtige romance met u aan te gaan, maar wij willen u wel vragen om toch tenminste transparantie aan de dag te leggen tegenover de Europese bevolking, op wie uw beleid en uw maatregelen van invloed zijn.
Wij zijn het in grote lijnen eens met het verslag-Huhner, waarin de nadruk wordt gelegd op de kwaliteit van het jaarverslag van de ECB en de verbeterde communicatie inzake het beleid van de bank.
We zijn het ook eens met de maatregelen die worden voorgesteld om de transparantie te vergroten, en met de opmerking dat moet worden verduidelijkt wat de Europese Centrale Bank onder monetair beleid verstaat - afgezien van het handhaven van prijsstabiliteit, wat uiteraard de voornaamste taak van de bank is. Dat zou ongetwijfeld bijdragen aan een goede en evenwichtige policy mix die gericht is op het bevorderen van duurzame ontwikkeling en blijvende werkgelegenheid.
Ik wil nogmaals aandringen op transparantie: u moet wat dat betreft niet schreeuwen voordat u geslagen wordt. De heer Solbes zei in een hoorzitting in het Parlement dat hij zijn best zou doen om met de Parlementsleden samen te werken, zonder dat de kwaliteit van zijn werk daaronder zou lijden. Transparantie hoeft niet onverenigbaar te zijn met de doelstellingen van het monetair beleid.
Niemand vraagt u om dwaasheden te begaan of van de daken te schreeuwen wat u gaat doen. Wij willen alleen dat uw managementstijl doorzichtiger wordt. Als u kijkt naar wat andere centrale banken doen en als u op het Parlement vertrouwt, kunt u er gerust op zijn dat we de transparantie kunnen verbeteren zonder de doelstellingen van de Europese Centrale Bank in gevaar te brengen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, hoe je het ook wendt of keert, de Europese Centrale Bank is een instelling die, verheven boven alle democratische en politieke controle, uiterst belangrijke besluiten neemt voor miljoenen burgers van de Europese Unie. Daarom is het voor de democratisch gezinde volkeren van Europa je reinste provocatie dat het Europees Parlement al van vooruitgang spreekt als op gezette tijden, na de vergaderingen van de Raad van Bestuur van de Centrale Bank, persconferenties worden gehouden, of als afgezien van jaarverslagen ook maandelijkse verslagen worden gepubliceerd door de Europese Centrale Bank. Dat is een praktijk die reeds sedert de jaren ' 30 bestaat en dat wordt als vooruitgang betiteld!
De Europese burgers hebben met name belangstelling voor het beleid, voor de inhoud van het beleid van de Europese Centrale Bank, van de Europese Unie en de lidstaten. In dit beleid hebben de zogenaamde prijsstabiliteit en de belangen van het grote kredietverstrekkende kapitaal de absolute voorrang. Men betaalt daar echter een prijs voor en dat is een sterke inkrimping van de werkgelegenheid en een totale vernietiging van het zogenaamde Europees sociaal model. De werknemers zijn verontrust over het feit dat volgens de Europese Centrale Bank een groeipercentage boven 2,5% gevaarlijk is voor de alom geroemde prijsstabiliteit. Dat betekent namelijk dat de werkloosheidsbestrijding op de lange baan wordt geschoven. Het gemiddeld inflatiepercentage van de Elf in de eurozone is minder dan 1%. Bepaalde landen gaan nu de deflatiefase in. Er doen zich echter desalniettemin steeds meer aanwijzingen voor dat men, om de prijsstabiliteit te waarborgen, de rentevoet zal verhogen.
Met groeicijfers van minder dan 2%, met een nieuwe verhoging van de rentevoet, met deflatie en een meedogenloze toepassing van het Stabiliteitspact komen de sociale rechten van de werknemers wel heel sterk in het gedrang, met alle nadelige gevolgen van dien voor de leef- en werkomstandigheden van de werknemers.

Turchi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij dienen allereerst een analyse te maken van de eerste activiteiten van de ECB die, zoals wij weten, een jaar geleden is begonnen, in de hoop mettertijd de fundamentele instelling te kunnen worden voor de regeling van de economie in de EU-lidstaten. Enerzijds hebben wij gezien dat de ECB - en daarmee tegelijkertijd de hele Unie - de laatste tijd een grote rol heeft gespeeld op het gebied van het economisch beleid en in het bijzonder het werkgelegenheidsbeleid, maar anderzijds hebben wij moeten vaststellen dat dit niet voldoende was om de euro te behoeden voor speculatie en te voorkomen dat hij aan waarde zou verliezen ten opzichte van onze - geduchte - concurrenten, te weten de Verenigde Staten en de NAFTA. De euro, die sterk begon op de monetaire markt, werd immers na enkele maanden het mikpunt van iets dat verdacht veel op speculatie leek. Hieruit moet men de conclusie trekken dat groots opgezette, monetaire en budgettaire strategieën en beleidsvormen niet in het teken mogen staan van het nieuws van de gemeenschappelijke munt, maar altijd de lange termijn moeten beogen, dat wil zeggen de stabiliteit van de euro en de lidstaten, maar vooral het herstel van de economie van de Unie en de werkgelegenheid, waar wij ons binnen het Parlement veel zorgen over maken.
Men moet dus de weg blijven volgen die President Duisenberg voor de ECB en haar rol is ingeslagen. Tegelijkertijd dient men echter toezicht te houden op de prijsstabiliteit om het ons allen bekende, grote kwaad te beteugelen: inflatie. Daarnaast moeten wij de rentevoet laag houden om investeringen te stimuleren en de Europese industriële sector een impuls te geven en concurrentiekrachtig te maken ten opzichte van de andere landen. Als wij dit doen, zullen wij een nieuwe instelling als de ECB prestige verlenen en op politiek gebied internationale geloofwaardigheid verwerven.

Krarup
In een debat over zo' n belangrijke instelling als de Europese Centrale Bank, kan men twee verschillende uitgangspunten nemen. Ofwel spreekt men over het uiterlijk en over oppervlakkigheden, ofwel kijkt men naar de kern van de zaak. Het oppervlakkige betreft de werkwijze van de ECB, meer bepaald de regels van orde en de procedureregels. Wij voeren hieromtrent een eerder schimmig debat en het is interessant te lezen wat de rapporteur in de toelichting schrijft, namelijk dat het Europees Parlement "na ontvangst van het jaarverslag van de ECB bevoegd is daarover een debat te houden en de ECB te controleren". Hiervoor bestaat geen enkele grondslag. Noch artikel 113 van het Verdrag, noch artikel 15 van de statuten geven het Parlement andere bevoegdheden dan de bevoegdheid om te praten. Wij kunnen dus zoveel praten over openheid als we willen, zoals mijn uitstekende Zweedse collega heeft gedaan - en ik sta volledig achter de kritiek op die geslotenheid- maar de kern van de zaak is dat de ECB een politiek instrument is. Deze vergadering denkt dat de invoering van de euro en de oprichting van deze belangrijke instelling een beklonken zaak is. Dat is echter niet het geval! De rapporteur schrijft in het begin van zijn verslag dat het een succes is. Welke maatstaven legt hij daarvoor aan? Is het een maatstaf voor succes dat de koers van de euro sinds zijn invoering gedaald is? Als men sociale maatstaven zoals werkloosheid neemt, valt het op dat de drie Noord-Europese landen die niet aan de euro deelnemen, met name Denemarken, Zweden en Groot-Brittannië, een aanzienlijk lager werkloosheidscijfer hebben dan bepaalde gebieden in de EU met een catastrofaal hoog cijfer. Is dat een succes?
De volgende stap zijn de volksraadplegingen in de noordse landen, waardoor de agenda er misschien totaal anders zal uitzien.

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, nu het enthousiasme voor de euro als internationale reservemunt negen maanden na zijn invoering wat geluwd is als gevolg van de zwakke wisselkoers, kan de eenheidsmunt niet meer als een onverdeeld succes worden beschouwd. Het valt nog te bezien of het one size-model voor de rentevoet wel goed is voor landen zoals Ierland en of drastische belastingverhogingen kunnen worden vermeden die schadelijk zijn voor de populariteit van de euro.
Niettemin stem ik in met de doelstellingen van het verslag-Huhne. Dit is een consequent verslag en een goede grondslag voor het bepalen van de vorm die de verantwoordingsplicht van de Europese Centrale Bank moet aannemen. Ik zou daar een aantal dingen over willen zeggen, met name ten aanzien van transparantie en verantwoordingsplicht.
Het mag sommigen misschien vreemd lijken dat ik, als Brits parlementslid, over deze kwestie het woord wil voeren. Ik wil erop wijzen dat Groot-Brittannië en mijn partij, de Britse Conservatieve Partij, nooit vijandig tegenover de euro hebben gestaan als munteenheid voor de lidstaten die eraan willen deelnemen. We zijn allemaal met elkaar verbonden door ons lidmaatschap van de interne markt, en verlies van vertrouwen in de euro zou elk van ons raken, of we nu wel of niet in de Economische en Monetaire Unie zitten. Daarom is het van het grootste belang dat de Europese Centrale Bank het vertrouwen geniet van de financiële markten. We leven in een tijd van gigantische kapitaalstromen en valutamarkten. Dagelijks wordt in de City of London zo'n 300 miljard pond verhandeld. Het wegvallen van de geloofwaardigheid van de Bank of de overtuiging dat hij niet tot het uiterste wil gaan om de inflatie te bestrijden, kan zware economische gevolgen hebben voor de hele Unie.
Ik ben bijvoorbeeld van mening dat de Europese Centrale Bank de enige moet zijn die uitspraken doet over wisselkoers-doelzones voor de euro, anders krijgen de financiële markten tegenstrijdige signalen. Het is volgens mij ook van het grootste belang dat de Bank het voorbeeld volgt van andere vooraanstaande centrale banken, zoals de Federal Reserve in de Verenigde Staten, en in al zijn activiteiten transparantie centraal stelt. Daarom betreur ik het dat pogingen om de Europese Centrale Bank te verplichten zijn econometrische modellen bekend te maken en na een overgangsperiode van een jaar of twee presentielijsten en stemgedrag te publiceren van degenen die beslissen over monetaire maatregelen, in de commissie het onderspit hebben moeten delven en vandaag niet aan het Parlement zijn voorgelegd.
Wat ook voor enige verwarring heeft gezorgd, is dat de heer Issing, hoofdeconoom van de Europese Centrale Bank, gisteren in Londen gezegd zou hebben dat de Bank geen economische prognoses voor Euroland bekend gaat maken, waarmee hij de cultuur van geheimhouding voortzette. Ik ben blij dat de heer Duisenberg hier vandaag enige duidelijkheid in gebracht heeft. Ik geloof dat elke zelfverzekerde centrale bank blij zou zijn als zijn leden werden blootgesteld aan kritiek op de fundamentele denkbeelden die aan hun beslissingen ten grondslag liggen. Dat geldt zeker voor de Europese Centrale Bank, aangezien die niet kan bogen op dezelfde ervaring en prestaties als de machtige Bundesbank en het vertrouwen van de financiële markten snel kan verliezen als hij zichzelf niet wil beschermen door meer transparantie.
Openheid voor kritiek is geen blijk van zwakte, maar van kracht. Als arts weet ik dat medische vooruitgang vaak pas tot stand komt nadat ontdekkingen tot op het bot zijn ontleed en bekritiseerd in de vakbladen. De Bank moet in dezelfde geest leren werken. Ik ben er trouwens van overtuigd dat de financiële markten en de Europese samenleving niet anders verwachten van hun nieuwe centrale bank en dat dit Parlement er onophoudelijk voor moet blijven ijveren dat er binnen afzienbare tijd een open en controleerbare Europese Centrale Bank komt.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de Centrale Bank, mijnheer de Commissaris, ik denk dat wij met dit debat van vandaag een eerste steen leggen.
Het is voor het eerst, mijnheer de president van de Centrale Bank, dat u uw jaarverslag aan dit Parlement voorlegt. Als ik het Verdrag betreffende de Europese Unie goed lees, is deze presentatie een essentieel element van het evenwicht dat de oprichters van de Economische en Monetaire Unie voor ogen stond, hetgeen is uitgemond in het ons bekende succes, vooral als wij kijken naar de omstandigheden waaronder de overgang naar de euro van 1 januari van dit jaar heeft plaatsgevonden. Dit evenwicht behelst zowel onafhankelijkheid van uw instelling als indiening van het jaarverslag aan het Parlement. Het moment voor dat laatste is nu gekomen.
In tegenstelling tot sommige landgenoten ben ik van mening dat wij hier vandaag raken aan de kern van uw democratische verantwoordelijkheid. Zoals u weet heeft dit Parlement duidelijk blijk gegeven van zijn wil om de bevoegdheden krachtens het Verdrag ten volle uit te oefenen. Wij hebben ons de middelen verschaft om elk lid van uw Raad van Bestuur te horen; wij hebben regelmatige ontmoetingen met u en deze ontmoeting van vandaag is een hoogtepunt in dit proces.
Het ligt voor de hand dat ons debat vandaag meer een betoog is over de methode dan over de achtergrond van het monetair beleid. U bent praktisch nog in uw inloopperiode, evenals wijzelf. Wij moeten die periode benutten om de middelen die wij als Europees Parlement hebben, te versterken. U van uw kant, mijnheer de president, moet misschien van deze tijd profiteren om uw opvatting over de betrekkingen tussen uw instelling en de onze bij te schaven.
Wat bijvoorbeeld transparantie betreft - velen vóór mij heb dit reeds vermeld, maar ik moet er toch nog eens op terugkomen - moet u uw besluiten hier komen uiteenzetten, toelichten en rechtvaardigen. Pas dan kunnen wij dienen als tussenstation voor het monetair beleid dat u uitvoert en wij bespreken.
Wat het monetair beleid zelf betreft, hebt u gezegd, mijnheer de president, dat het de structurele problemen op de arbeidsmarkt niet kan oplossen. Het zij zo! Het kan er echter wel toe bijdragen, en daartoe nodigt het Verdrag u ook uit, evenals wijzelf trouwens. Een duurzame groei in Europa is onmisbaar als wij het werkgelegenheidsprobleem willen oplossen. Zonder groei zal er geen structurele hervorming zijn. Weliswaar zijn er tekenen die in een positieve richting wijzen: men weet dat de groei - die nu wat minder sterk is - het in bepaalde landen reeds mogelijk maakt banen te creëren. Willen wij echter een duurzame groei voor een hoog werkgelegenheidsniveau, hebben wij de begeleiding nodig van het monetair beleid. Daartoe nodigt het Verdrag u uit, en daarom zullen wij in uw richting blijven kijken voor positieve signalen. Daarvoor is uw rentebeleid natuurlijk van essentieel belang, en verwachten wij van u zeer duidelijke verbintenissen daaromtrent.

Maaten
Voorzitter, dit is een belangrijk debat want het is de eerste maal dat wij als Parlement het verslag van de Europese Centrale Bank bespreken. De aanwezigheid van president Duisenberg onderstreept de speciale relatie van de ECB met ons Parlement. Als liberale fractie zijn we tevreden met het rapport van de ECB en wij zijn tevreden met de vier voorstellen van de Economische en Monetaire Commissie voor verdere transparantie van de bank. Maar wij zijn teleurgesteld dat de Economische en Monetaire Commissie niet een extra stap naar nog meer openheid heeft willen zetten en daartoe zijn meerdere liberale amendementen ingediend. Met name verwijs ik naar de publicatie van de stemmingen en het stemgedrag van ieder individueel lid van de Raad van Bestuur. Wij menen dat dit de onafhankelijkheid van de leden versterkt, niet verzwakt. Immers, door de ex officio-aanwezigheid van de Raad van ministers en de Europese Commissie weten de nationale regeringen nu ook wel wat het stemgedrag is en kunnen naar believen druk uitoefenen, maar dan volslagen oncontroleerbaar en onzichtbaar.
Wij twijfelen niet aan de integriteit van de leden van de Raad van Bestuur en openheid is - denken wij - de beste garantie voor een versterking van die integriteit. Het argument dat leden niet van mening kunnen veranderen zien wij niet, want natuurlijk kunnen zij dat, bijvoorbeeld door gewijzigde omstandigheden of nieuwe argumenten. Het moge zo zijn dat debatten over hun stemgedrag ontstaan maar wij hebben voldoende vertrouwen in de ruggengraat van de leden van de Raad.
Meer openheid is een teken van kracht en schept vertrouwen. Dat weegt voor ons zwaarder dan mogelijke risico' s. Bovendien brengt publicatie de Bank meer in lijn met de Federal Reserve bank in de Verenigde Staten en de bank van Japan. Waarom zouden wij in Europa doen alsof wij iets te verbergen hebben. Verzwakt dat niet veeleer het vertrouwen in de euro?
Voorzitter, als liberalen zijn wij groot voorstander van de onafhankelijkheid van de ECB en prijzen de rol van deze president in de handhaving ervan. Maar we menen dat openheid en de onafhankelijkheid de kracht van de ECB onderstrepen en vragen daarvoor steun in dit Parlement.

Schmid, Herman
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Huhne bedanken voor zijn interessante verslag, waarin enkele belangrijke zaken duidelijk uit de doeken worden gedaan. De rapporteur zegt hierin onder andere dat de Europese Centrale Bank veel te gesloten is, dat de vergaderingen geheim zijn en ook dat de huidige president Duisenberg gekant is tegen publicatie van de notulen van de beraadslagingen. Velen hebben dit aangekaart en dat is een duidelijk signaal van het Parlement.
De heer Huhne betreurt het in zijn verslag dat de ECB niet dezelfde openheid betoont als de centrale banken in de Verenigde Staten, Japan en Engeland. Olle Schmidt noemde de Zweedse nationale bank, die de notulen reeds na twee weken openbaar maakt. Waarom zou de ECB niet hetzelfde kunnen doen?
Er zijn verschillende argumenten voor deze geheimzinnigheid. Een van die argumenten is mijns inziens hoogst verbazingwekkend. Men zegt namelijk dat de leiding van de bank gemakkelijker in staat is tegenwicht te bieden tegen de druk van lobbyisten en afzonderlijke regeringen, wanneer er geheimhoudingsplicht is. Daarmee geeft men naar mijn mening uitdrukking aan een verbazingwekkend gebrek aan vertrouwen in de weerbaarheid, integriteit en zelfstandigheid van deze mensen. Men wantrouwt ze, en dat geeft aan dat niet alleen wij, die tot de EU-critici behoren, wantrouwig zijn, maar dat zelfs het eigen statuut van de bank doortrokken is van dit wantrouwen jegens de leiding van de bank.
Ten slotte wil ik mij ook aansluiten bij de opvatting van de heer Huhne over het doel en de betekenis van het monetair beleid. Ik wil zelfs een stap verder gaan en zeggen dat de ideologie rond de stabiliteit inderdaad een ideologie is. Als we namelijk kijken naar wat er de laatste jaren in Europa is gebeurd, ziet het er naar uit dat het stabilisatiebeleid eerder de werkloosheid stabiliseert dan wat anders.

García-Margallo y Marfil
Waarde collega's, Ortega y Gasset zei dat nutteloze inspanningen tot zwaarmoedigheid leiden. Om niet in zwaarmoedigheid te vervallen, zal ik de ideeën die hier al naar voren zijn gebracht niet herhalen en mij beperken tot het aanduiden van enkele overeenkomsten en verschillen.
De ondervoorzitter van mijn commissie heeft gezegd dat als je de geschiedenis van de euro nagaat, je in ieder geval terug moet gaan tot Karel de Grote, en waarschijnlijk zelfs tot Diocletianus, die de oervader van de euro is. Als Spanjaard kan ik natuurlijk niet nalaten om ook Karel V te noemen, die de Europese munten wilde eenmaken met als spil de Keulse mark.
Dat brengt mij bij de speech van een conservatief Engels parlementslid, die uitlegde wat de gemeenschappelijke munt nodig heeft om het vertrouwen van de financiële markten te winnen. Wat waarschijnlijk echter het hardst nodig is, is de invoering van de euro door het Verenigd Koninkrijk.
Nu ter zake. In het Verdrag van Maastricht wordt het dogma van de prijsstabiliteit vastgelegd, en wordt een volkomen onafhankelijke Europese Centrale Bank als bewaker van dat dogma aangewezen. In het Verdrag van Maastricht wordt echter geen aandacht besteed aan de institutionele gevolgen van dat besluit, en om die reden hebben wij het vandaag over de onafhankelijkheid van de centrale bank, over de vraag welke positie de bank inneemt ten opzichte van de andere instellingen, en over andere onopgeloste vragen.
In Amsterdam werd besloten om aan het Verdrag van Maastricht geen letter te veranderen, waardoor de problemen die nog moesten worden behandeld, onaangeroerd bleven. Nu is er een intergouvernementele conferentie op til tijdens welke de consequenties zullen moeten worden getrokken uit wat we eerder hebben besloten.
Er is hier veel gezegd over onafhankelijkheid. Het valt niet te ontkennen dat het Verdrag van Maastricht een overwinning was voor degenen onder ons die menen dat prijsstabiliteit een noodzakelijke voorwaarde is voor duurzame ontwikkeling en dat we een centrale bank nodig hebben om de inflatie te beteugelen. Degenen die denken dat je met het monetaire en economische beleid van alles en nog wat kunt doen om op korte termijn voor kunstmatige groei te zorgen, hebben daarentegen aan het kortste eind getrokken. De woordvoerder van mijn fractie heeft dat heel goed gezegd en ik zal dat niet herhalen.
Juist omdat wij in dat model geloven, geloven wij ook dat de nodige beslissingen moeten worden genomen om het niet op de klippen te laten lopen. In de eerste plaats is er het probleem van de transparantie, waar de rapporteur zo terecht en elegant op heeft gewezen. Wij geloven in de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank. De ECB is echter al veel onafhankelijker dan de Bundesbank of de Amerikaanse Federal Reserve. Zij is namelijk niet tot stand gekomen met een parlementair besluit en kan ook niet door een parlementair besluit worden veranderd, omdat zij geen regering tegenover zich heeft die verantwoordelijk is voor het economisch beleid. Daarom spraken sommigen over een soort platonische aristocratie van onafhankelijke deskundigen, aan wie de beslissingen over het monetair beleid worden toevertrouwd omdat men - waarschijnlijk terecht - vindt dat geld te belangrijk is om het aan politici over te laten.
Als we niet willen dat dit model schipbreuk lijdt, moeten we daarom de nadruk leggen op transparantie. Ik ben het van a tot z eens met de maatregelen die de rapporteur in dat verband voorstelt.
In de tweede plaats doet zich het probleem voor van de verhouding tussen de centrale bank en de andere Europese instellingen. Er is hier gezegd dat inflatiebeheersing de belangrijkste opgave is, maar het is niet de enige. We moeten ook kijken naar de economische spilfunctie, naar de verantwoordelijkheid, de internationale vertegenwoordiging van de euro en het toezicht op banken in een periode waarin grote fusies tussen financiële instellingen plaatsvinden.

Pérez Royo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de Europese Centrale Bank, waarde collega's, dit debat vindt negen maanden na de geboorte van de euro plaats. Gelet op de omstandigheden mogen we zeggen dat de invoering van de munt een succes is, met dien verstande tenminste dat de overgang naar de derde fase van de Economische en Monetaire Unie zonder grote problemen is verlopen. Een deel van dat succes is zonder twijfel aan de centrale bank te danken, die daarvoor onze gelukwensen verdient. Ik wil die dan ook bij dezen aan de president overbrengen.
Daarnaast wil ik nog twee of drie opmerkingen maken. Ten eerste is er de kwestie van de transparantie. Die is vanmiddag al ter sprake gekomen, en de heer Duisenberg weet heel goed dat het Parlement zich daar zorgen over maakt. Bovendien weet ik dat de heer Duisenberg ook het desbetreffende standpunt van de socialistische fractie kent, dus ik zal dit thema verder laten rusten.
Het tweede punt waar ik op in wil gaan - en dat ik belangrijker vind - heeft betrekking op groei en werkgelegenheid of, om precies te zijn, op het verband tussen monetair beleid enerzijds en groei en werkgelegenheid anderzijds. Wij zijn het met u eens, mijnheer Duisenberg, dat prijsstabiliteit een noodzakelijke voorwaarde is voor groei, en dat er zonder de garantie van stabiele prijzen geen sprake kan zijn van groei en nieuwe werkgelegenheid. We zijn het ook met u eens dat de werkloosheid niet alleen door middel van het monetair beleid kan worden opgelost. Desondanks moet worden gezegd dat - zoals u zelf heel goed weet - enkele verkeerde monetaire beslissingen de groei kunnen afremmen en economisch herstel in de kiem kunnen smoren. Daarvan bestaan genoeg historische voorbeelden. Bovendien is deze waarschuwing momenteel zeker niet overbodig, nu economisch herstel in Europa nog allesbehalve zeker is en er tegelijkertijd wordt gespeculeerd over een op handen zijnde verscherping van het monetair beleid.
Tenslotte wil ik gebruik maken van de aanwezigheid van de Commissie bij dit debat en er nog eens op wijzen dat economisch beleid niet ophoudt bij de euro of bij het monetair beleid. Dat heeft het Parlement al heel vaak gezegd, en ook onze fractie vindt dat erg belangrijk. In de derde fase van de Economische en Monetaire Unie wordt het duidelijker dan ooit dat de coördinatie van het economisch beleid krachtiger en gedetailleerder moet verlopen. Dat is een uiterst belangrijke taak van de Commissie - de allerbelangrijkste op dit gebied, zou ik zeggen. Dat weet u beslist, mijnheer Solbes, en wij roepen u op om zich navenant in te spannen. U kunt daarbij vast op de steun van het Parlement rekenen.

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk ben ik het niet eens met de complimenten van de rapporteur aan het adres van de Europese Centrale Bank. Als men de enkele protocollaire gebaren van de directie van de Europese Centrale Bank in de richting van het Europees Parlement uitlegt als democratische controle, is dat galgenhumor.
Dit gezegd zijnde wil ik mij vooral verweren tegen de regelrechte oorlogsverklaring aan het adres van de werknemers en werklozen van de Europese Unie. Deze zijn, zoals de vice-president van de Europese Centrale Bank zelf zegt, het doelwit. Men wil immers: "de rigiditeit op de arbeidsmarkt verminderen" en "de ingewortelde gewoonten en zogenaamd verworven rechten aanpakken". Men weet dat het recht in kwestie eenvoudig het recht is op werk en op een salaris dat een mens in staat stelt fatsoenlijk te leven.
Deze heren van de Centrale Bank gedragen zich als woordvoerders van de grote werkgevers, die eigenlijk bezig zijn "de rigiditeit op de arbeidsmarkt te verminderen" door duizenden banen te schrappen, zoals thans gebeurt bij Michelin, Renault-Nissan, Alstom, Rhône-Poulenc, Hoechst-Marion-Roussel en vele anderen, of door de bestaansonzekerheid te generaliseren met lonen waardoor een groeiend aandeel van de bevolking wegzinkt in armoede en het fortuin van de grote aandeelhouders groeit.
Heren, weest op uw hoede! Dit alles zal tenslotte bij de werknemers en de werklozen de verdiende reacties ontketenen. Ik hoop dat de slachtoffers van het werkgeversbeleid, dankzij deze reacties in alle landen van de Europese Unie, de handen ineen zullen slaan.

Villiers
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, zoals wij vanavond al een paar keer gezegd hebben, hebben wij als parlementsleden een unieke taak in verband met de eenheidsmunt. Dit Parlement is namelijk de enige plaats waar de Europese bevolking haar democratische invloed kan doen gelden op het beheer van haar munt. Wij mogen de moeilijke kwesties rond de Europese eenheidsmunt niet uit de weg gaan, want als we dat doen, laten we de mensen in de steek die ons nog maar zo kort geleden in dit Parlement verkozen hebben.
Mijnheer Duisenberg, u heeft in mijn ogen een haast onmogelijke taak: u moet een rentevoet vaststellen die zowel bij de zich snel ontwikkelende economieën van Ierland of Spanje past, als bij de haperende economie van Duitsland. Het lijkt me helemaal onmogelijk een rentevoet vast te stellen die ook nog past bij de steevast afwijkende economie van Groot-Brittannië. Niemand van ons twijfelt echter aan het belang van uw taak, aangezien een nationale regering in Euroland, die haar economie vlot wil trekken, erg weinig werktuigen tot haar beschikking heeft. Zij heeft geen greep op de rentevoet of de wisselkoers en erg weinig op de overheidsuitgaven, want die worden beperkt door het Stabiliteitspact. Als bovendien een aanzienlijk deel van dit Parlement zijn zin zou krijgen, zou zij niet eens kunnen beslissen over haar eigen belastingtarieven.
De regeringen hebben nog maar enkele troeven in handen, en er is niet voor niets gezegd dat de euro tot stagnatie kan leiden. Wij mogen ons echter niet verbazen over de machtsbeperking in Euroland. Het is immers nooit een geheim geweest dat de stichters van een eenheidsmunt niets minder wilden dan een politieke unie, een Verenigde Staten van Europa. Mijnheer Duisenberg, ik ben blij dat u zo eerlijk uitkomt voor het feit dat de landen die nu al deel uitmaken van Euroland een enorme politieke sprong hebben gemaakt.
Iedereen die het bestaan van deze politieke agenda - waar de eenheidsmunt een onderdeel van vormt - ontkent, laat zich volgens mij ofwel bedriegen, of is zelf niet eerlijk. Het is namelijk een reëel bestaande agenda. Dit is ons onlangs nog met zoveel woorden gezegd door de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, toen die opmerkte dat we sedert het Romeinse Rijk nooit zo' n goede kans hebben gehad om Europa te verenigen. Het was duidelijk dat de heer Prodi een klassieke overheersing wilde vervangen door een moderne economische heerschappij. Maar een politieke unie mag niet beperkt blijven tot een ijdele droom van een handvol federalisten. Als je een gezamenlijke bankrekening hebt met je buurman, krijg je te maken met de gevolgen van zijn gedrag en zijn bestedingsbeslissingen. Je hebt dus het recht op een of andere manier invloed uit te oefenen op zijn gedrag. Er is zeer veel te zeggen voor de stelling dat de eenheidsmunt niet naar behoren kan functioneren, als de politieke integratie en de politieke unie niet verder wordt doorgedreven. Dat is een van de vele redenen waarom de Britse conservatieven er zo op gebrand zijn dat Groot-Brittannië zijn pond behoudt en niet in de muntunie stapt.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, ik begin in het Engels omdat ik mijn Britse conservatieve collega's wil feliciteren met hun bittere strijd tegen de euro, een strijd tot op de laatste cent van de Japanse en andere investeringen in hun economie. Ik zal verder gaan in het Grieks.
Deze bijeenkomst van vandaag is ongetwijfeld een mijlpaal. De opbouw van Europa biedt ons niet zo vaak gelegenheid tot feestvieren en daarom moet deze eerste verjaardag van het succesvol beheer van de euro een heuglijk feit voor ons zijn. Zowel de heer Duisenberg als de heer Lamfalussy en hun medewerkers kunnen verzekerd zijn van onze erkentelijkheid voor al hetgeen zij voor de euro hebben gedaan. Natuurlijk zal men in een debat waarin rekenschap en verantwoording wordt afgelegd, zoals het een democratie betaamt, ook opmerkingen van kritiek horen. Deze doen echter, nogmaals, niets af aan onze waardering voor de enorme inspanningen van de Europese Centrale Bank ten behoeve van Europa.
Nu wij het jaarverslag bespreken doen wij er goed aan onze aandacht toe te spitsen op een aantal macro-economische vraagstukken. Ten eerste dringt de Europese Centrale Bank aan op de tweepijlerstrategie, waarmee zij prijsstabiliteit wil garanderen. De Bank spreekt over een: broad based assessment of the outlook for price developments: dat is in feite een inflation forecast. Het gebruik van een dergelijke beoordeling is absoluut logisch. Het gebruik van het monetair M3-verkeer is zowel praktisch als theoretisch ongegrond en daarop wordt, zoals wij hebben kunnen vaststellen, de laatste tijd ook kritiek geuit door de heer Titmeier. Dit is een zeer ernstige zaak, daar er een kloof kan ontstaan tussen de twee criteria. Het zou toch tragisch zijn indien de economische groei in de Europese Unie werd gehinderd door een kwalitatief twijfelachtige index. Zelfs indien het monetair beleid het weldadig effect zal hebben dat u, mijnheer Duisenberg verwacht - en wij hebben daar tot nu toe niets van gezien -zijn wij geconfronteerd met een superprijsstabiliteit die heel veel kwaad kan aanrichten.
Mijn tweede opmerking betreft de onafhankelijkheid van de Centrale Bank jegens het Europees politieke leiderschap. Terecht wordt u deze onafhankelijkheid gegarandeerd. Onafhankelijkheid van het politieke leiderschap volstaat echter niet. De Europese Centrale Bank moet ons ook van haar onafhankelijkheid jegens de kapitaalmarkten kunnen overtuigen. Vaak komen de centrale banken in de verleiding om in het voetspoor te treden van de markt, om met andere woorden de ontwikkelingen in de rentevoet te volgen die de markt indirect, via de vaststelling van de effectenprijzen, bepaalt. De markten kijken echter op korte termijn. De markten zijn onderhevig aan de massapsychologie en uiterst vatbaar voor speculatieve zeepbellen die soms regelrechte rampen veroorzaken. Daar heeft de Europese Centrale Bank ons nog niets over verteld. U bent in uw verslag oorverdovend stil hierover en u zult werkelijk uw best moeten doen om ons ervan te overtuigen dat u, afgezien van uw politieke onafhankelijkheid, ook onafhankelijkheid jegens de kapitaalmarkten in de wacht hebt kunnen slepen. Dit is onontbeerlijk opdat wij volledig vertrouwen in u kunnen hebben.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de Europese Centrale Bank, het jaarverslag van de Europese Centrale Bank laat zien dat de bank in hoog tempo van start is gegaan en dat de stappen die tot nu toe zijn genomen, in de juiste richting gaan. De overgang naar de derde fase van de EMU is zonder problemen verlopen. De bank is al tijdens de eerste maanden van haar functioneren in staat geweest om haar optreden aan te passen aan de eisen van de moderne tijd. Desondanks moet er nog veel gebeuren, wil de Europese Centrale Bank de positie bereiken die ze verdient, maar die haar niet automatisch toekomt. We willen in de toekomst een sterke en onafhankelijke Europese Centrale Bank zien, die niet alleen naast onze mondiale concurrenten, de Federal Reserve en de Bank of Japan staat, maar zo mogelijk zelfs daarboven. Het kost echter tijd om zo'n positie te verwerven, en om het vertrouwen van de markt te winnen, en we mogen hier in het Europees Parlement dan ook niet verwachten dat iets dergelijks in een handomdraai kan geschieden.
Bij de behandeling van het jaarverslag in de Economische en Monetaire Commissie werd hevig gediscussieerd over onder andere transparantie en de stapsgewijze verbetering daarvan. De transparantie is zeer zeker toegenomen en de informatiebijeenkomsten van de president, na vergaderingen van de Raad van Bestuur, betekenen een duidelijke verbetering in het optreden van de bank. Toch moet het doel zijn de transparantie verder te verbeteren, zodra de werking van de bank gestabiliseerd is en de bank haar kinderziektes achter zich heeft gelaten. Het Europees Parlement moet, als vertegenwoordiger van de Europese burgers, het recht hebben om te eisen dat net als andere centrale banken, ook de ECB in de toekomst zowel de argumenten voor als de argumenten tegen haar financiële besluiten publiceert. Ook heet verzoek om publicatie van samenvattende verslagen na de vergaderingen van de Raad van Bestuur is gegrond, en uit deze samenvattingen moet duidelijk blijken op basis van welke argumenten de besluiten zijn genomen, zodat degenen die op de markt opereren hun eigen besluiten kunnen nemen.
Ikzelf vraag mij sterk af of ook niet de standpunten van de individuele leden van de Raad van Bestuur en hun stemgedrag in de toekomst gepubliceerd moeten worden. Ik heb me echter bij het meerderheidsstandpunt van onze fractie aangesloten, en wel om de volgende reden: een dergelijke lijn zou in de beginfase van het functioneren van de bank eerder het vertrouwen van de markt in de bank kunnen verminderen dan vergroten. Het zou wel eens een te grote stap kunnen zijn voor het begin. Op de lange termijn hoop ik echter toch dat transparantie ook op dit punt volledig verwezenlijkt zal worden. Kennis is macht, en het delen van kennis betekent in een open markteconomie democratie. Het optreden van de markt kan geïntensiveerd worden door kennis te delen. Hoe gelijkmatiger de informatie zich over de samenleving verspreidt, des te effectiever kunnen individuele keuzes zijn voor de economische ontwikkeling en de onzichtbare hand van de markt.
Tot slot wil ik zeggen dat ik van harte de publicatie ondersteun van de rapporten over de economische situatie in de landen van de eurozone en over bepaalde indicatoren. De ECB mag ook commentaar leveren op deze informatie, maar de analyse ervan dient toch te worden overgelaten aan de nationale besluitvormingsinstanties. Men dient in herinnering te houden dat, hoewel de eurozone maar één financieel beleid heeft, we toch te maken hebben met elf afzonderlijke economisch beleidsvormen, en dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor coördinatie daarvan binnen de door het Groei- en Stabiliteitspakt aangegeven grenzen.

Van den Burg
Voorzitter, het is jammer dat dit debat zo uitloopt. Ik zou heel graag nog een antwoord horen van de heer Duisenberg op een aantal vragen die zijn gesteld. Ik hoop dat daar ook nog tijd voor is. Ik had hem willen herinneren aan zijn verleden in de Nederlandse overlegeconomie. Met name ook het punt voor willen leggen dat ook door andere sprekers is genoemd, hoe hij aankijkt tegen het ontwikkelen van een soortgelijk overleg in het Europese circuit. Ik hoop dat hij nog even de tijd neemt om daar op in te gaan.
Wat betreft dat Nederlandse verleden, de Nederlandse Centrale Bank, waar hij jarenlang president van geweest is, stond midden in het maatschappelijk krachtenveld waarin het sociaal-economisch beleid ontwikkeld werd en ik zie dat ook als een model voor betrokkenheid van de Europese Centrale Bank in een Europese macro-economische dialoog. Zoals u weet is er zo' n dialoog in de maak en zal er op 8 november ook een bijeenkomst zijn.
In de Nederlandse traditie zijn er ook gestructureerde vormen van betrokkenheid van de Nederlandse bank in de overlegeconomie, bijvoorbeeld doordat er een bankraad bestaat waarin advies gegeven wordt aan de bank, waarin sociale partners ook deelnemen en ook doordat de Nederlandse Bank een zetel heeft in de sociaal-economische raad wat het belangrijkste adviesorgaan is op sociaal-economisch terrein. Ik hoop dat het macro-economische overleg dat nu binnenkort gaat starten, een veel sterkere rol krijgt. De opmerkingen die de heer Duisenberg in zijn inleiding maakte en waarin hij aangaf dat dit zich moest beperken tot alleen maar exchange of information, vond ik wat zuinig in dat verband. Ik denk dat hij vanuit zijn Nederlandse ervaringen niet zo bang hoeft te zijn voor dergelijke responsibilities en dat een coördinatie en een afstemming van beleid heel waardevol kan zijn voor verdere ontwikkelingen.
Ik zou willen besluiten met een citaat dat hij zelf gebruikt heeft bij de opening van een bankkantoor onlangs in Nederland. Daar haalde hij het citaat aan: "ik geloof dat de toekomst ook het verleden is, binnengelaten door een andere deur." Misschien zou hij dat citaat op zijn eigen situatie kunnen betrekken.

Peijs
Voorzitter, ik was nooit op het idee gekomen om de heer Duisenberg met de Paus te vergelijken, maar als wij het toch doen in dit Parlement dan graag wat onafhankelijker als dat even zou kunnen.
Het jaarverslag gaat uitgebreid in op het vlekkeloze verloop van de cruciale overgang naar 1999, een heel belangrijk ogenblik. Er komt nog zo' n cruciaal punt in de tijd, namelijk de dag waarop het grote publiek in Europa de nieuwe munt letterlijk in de hand zal hebben. Meerdere keren heb ik met u, mijnheer Duisenberg, gediscussieerd over de wijze waarop men in de lidstaten de euro wil invoeren.
Hoe dichter de datum van 1 januari nadert hoe helder iedereen de moeilijkheden voor ogen krijgt die consumenten, vooral ouderen, en de detailhandel zullen ondervinden. Steeds meer onderzoeken geven aan dat de problemen heel groot zullen zijn en men laadt die problemen op de schouders van de zwakste partijen: de consument en de detailhandel. Onlangs werd duidelijk dat de Centrale Bank zich niet zal verzetten tegen de frontloading van munten aan het grote publiek. Het is waar dat de lidstaten over de distributie van de munten gaan.Tot nog toe heeft de Centrale Bank echter volgehouden dat verordening en/of wet zich verzetten tegen het frontloaden van biljetten bij het grote publiek.
Onlangs was de heer Noyer in het Parlement en toen ik hem vroeg wat het principiële verschil was tegen het frontloaden van munten of biljetten gaf hij werkelijk het vaagste antwoord dat ik ooit gehoord heb. Als hij brodeloos wordt, kan hij makkelijk in de politiek.
Maar vandaag wil ik een duidelijk antwoord. Ik weet hoe helder u kunt zijn. Wat is het principiële verschil? En vertel mij niet dat het mensen niet uit te leggen zou zijn dat zij gedurende veertien dagen de euro' s niet mogen uitgeven. Een burger die verondersteld wordt het Verdrag van Maastricht en van Amsterdam te begrijpen, kan daar onmogelijk moeite mee hebben. Het is een pure belediging. Er is een onderzoek geweest in Nederland van het Economisch Instituut van het Midden- en Kleinbedrijf, het EIM, u vast nog bekend. Zij hebben geconstateerd dat de detailhandel 100% van zijn dagelijkse omzet beschikbaar moet hebben in wisselgeld in plaats van de 7% van nu. Die situatie is zo erg, omdat de flappentappen, de biljettenautomaten, geen kleine biljetten van vijf en tien euro zullen verstrekken. Ik hoef u niet te vertellen wat dat allemaal betekent in termen van cashstromen, veiligheid van caissières en winkels, bankkosten, enzovoort. Iedere avond moeten ondernemers complete dagopbrengsten opnieuw inwisselen in wisselgeld, van iedere winkel. De banken komen toch niet uit onder hun verantwoordelijkheid.
Mijnheer Duisenberg, laat de Centrale Bank uit zijn ivoren toren komen en zich verdiepen in de moeilijkheden van gewone mensen die straks moeten werken met de euro. Laat simulaties uitvoeren als u de onderzoeken en mij niet gelooft. Maar bedenk dat het succes van de euro zal afhangen van het ordelijk verloop van de invoering juist bij gewone mensen. Nog steeds gaat de discussie over de kosten voor de banken. Maar de discussie moet gaan over chaos of ordelijk verloop. Banken zijn ingericht op grote geldstromen en op veiligheid, de kruidenier en de bakker op de hoek niet. Ook u zult beoordeeld worden niet op een renteverhoging of een renteverlaging meer of minder, maar op de manier waarop de euro zal worden ingevoerd.

Solbes Mira
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mijn toespraak heel kort houden. Ik wil alleen maar benadrukken hoe belangrijk het is dat president Duisenberg hier in het Parlement aanwezig is om het eerste jaarverslag van de Europese Centrale Bank te bespreken. Daarnaast kan ik natuurlijk niet nalaten iets op te merken over de succesvolle invoering van de euro, en de bank te feliciteren met zijn voortreffelijke optreden gedurende dit jaar.
Het debat van vandaag is in wezen een debat tussen het Parlement en de centrale bank, en wij spelen daar verder geen rol in. Daarom wil ik de Parlementsleden die zich bezorgd hebben getoond over de coördinatie van het economisch beleid - een punt dat wel tot de bevoegdheden van de Commissie behoort - nu alleen maar zeggen dat we later nog gelegenheid zullen hebben om dat probleem hier te behandelen.
Wat het specifieke probleem van de externe vertegenwoordiging van de euro betreft, kan ik zeggen dat wij tevreden zijn over de rol van de centrale bank. Over de rol van de Commissie zijn we minder tevreden. Zoals ik tijdens mijn hoorzitting al heb opgemerkt, zal er echter nog tijd genoeg zijn om dat onderwerp opnieuw te bespreken.
Nogmaals mijn gelukwensen aan de Europese Centrale Bank.

Duisenberg
) Mijnheer de Voorzitter, in mijn inleidende toespraak heb ik al een groot aantal van de thema's besproken die vanmiddag in het Parlement opnieuw naar voren zijn gebracht. Als u mij toestaat zal ik proberen bondig te antwoorden, of toch tenminste een paar opmerkingen te formuleren, door een groot aantal van de in het Parlement naar voren gebrachte thema' s te groeperen.
Om te beginnen de transparantie. Ik besef dat er in de ontwerpresolutie, waar uw Parlement morgen over moet stemmen, niet wordt gevraagd om openbaarmaking van stemmingen en notulen, en ben daar blij om. Niettemin is men hier bij het onderwerp transparantie langer stil blijven staan dan ik had verwacht, en dit culmineerde in feite in het verzoek om openbaarmaking van de stemmingen. Wie het heeft over transparantie, wie transparantie eist, moet er wel bij zeggen wat hij daar precies mee bedoelt. Wat houdt transparantie in? Ik wil u waarschuwen dat het niet verstandig is transparantie te verwarren met het openbaar maken van stemmingen.
Mijn definitie van transparantie is dat wij de samenleving of het Parlement zoveel mogelijk informatie moeten verstrekken over de ontwikkelingen in de economie, over monetaire ontwikkelingen en over de uitkomst van de beraadslagingen van de Raad van Bestuur. Volgens mij kan de Europese Centrale Bank elke centrale bank in de wereld recht in de ogen kijken, zoals ik in mijn inleidende toespraak al gezegd heb. Zo maken wij bijvoorbeeld onmiddellijk na de vergaderingen van de Raad van Bestuur bekend welke overwegingen hebben meegespeeld in de beslissingen over het al dan niet bijstellen van de rentevoeten. Dit gebeurt ongeveer een uur nadat de beslissing is gevallen. Wij brengen de argumenten voor en de argumenten tegen bepaalde beslissingen. Ik maak me sterk dat geen andere centrale bank ter wereld zo transparant is als wij.
Het enige wat we niet doen, is de stemming bekendmaken. Afgezien van het misschien wat genante feit dat we binnen de Raad van Bestuur bijna nooit stemmen en dat er dus niets te publiceren valt, zal ik hier niet de vele tegenargumenten gaan herhalen die ik in dit Parlement reeds eerder naar voren heb gebracht. Het belangrijkste is dat de besluiten van de Raad van Bestuur van het eurosysteem op een collegiale manier tot stand komen en dat er dus maar een enkele beslissing naar buiten komt.
De argumenten voor en tegen worden na de vergaderingen bekendgemaakt in de persconferentie en in het Maandbericht, maar er is altijd maar sprake van één beslissing. We mogen nooit vergeten dat elk woord dat ik of een ander lid van de Raad van Bestuur uitspreekt over de economische ontwikkelingen, over de beslissingen die we nemen of over de vraag waar we naartoe gaan, in de hele wereld onmiddellijk een geldstroom van miljarden euro op gang brengt. Het is altijd een signaal voor de markt en elke opinie die wij naar buiten brengen heeft hetzelfde moment nog gevolgen.
Over de prognoses heb ik al genoeg gezegd in mijn inleidende toespraak, mijnheer de Voorzitter. Er komt een tijd dat we ofwel twee, ofwel drie keer per jaar prognoses zullen publiceren. Ik weet nog niet precies in welke vorm. We zijn er actief mee bezig, maar we zijn er gewoon nog niet klaar voor. Bovendien hebben we onvoldoende gegevens en weten we nog niet welke modellen we uiteindelijk zullen gaan gebruiken. Zolang we een bepaald niveau van stabiliteit nog niet hebben bereikt, is het niet verantwoord prognoses te publiceren. Maar zoals ik in mijn inleidende toespraak heb gezegd, heb ik er alle vertrouwen in dat we er in de loop van volgend jaar mee zullen kunnen beginnen.
Er is één misverstand dat ik graag wil vermijden. Er is hier herhaalde keren gevraagd: "Waarom neemt u geen voorbeeld aan de Federal Reserve die wel prognoses publiceert? Ik geloof ook dat dit een van de overwegingen is die aan de resolutie ten grondslag liggen. Er moet hier sprake zijn van een misverstand, want wat de Federal Reserve twee keer per jaar ten behoeve van de senaat publiceert in het zogenaamde Humphrey-Hawkins Testimony, zijn sterk uiteenlopende cijfers voor een beperkt aantal indicatoren. Die cijfers lopen zo sterk uiteen omdat het hier gaat om de persoonlijke prognoses van de leden van het Federal Open Market Committee die van de regionale Federal Reservekantoren afkomstig zijn. Die uiteenlopende cijfers, die prognose waar ze elke zes weken mee naar Washington trekken, die wordt gepubliceerd. Er worden ook prognoses opgesteld voor de vergadering van het Federal Open Market Committee en in het bijzonder voor de Board of Governors van het Federal Reservesysteem. Deze prognoses zijn het werk van de staf van de Board of Governors. Hier gaat het om de prognoses op basis waarvan de beslissingen van het Federal Open Market Committee worden genomen. Deze prognoses worden niet openbaar gemaakt. In mijn inleidende toespraak heb ik al een paar keer gezegd hoe betrekkelijk het belang van prognoses is voor de besluitvorming, zelfs al zouden ze openbaar worden gemaakt.
Meerdere leden van dit Parlement hebben zich afgevraagd of de Europese Centrale Bank niet te veel het accent legt op prijzen en te weinig op groei en werkgelegenheid. Dat is tenminste wat ik heb begrepen, dat was het signaal dat mij is gegeven.
Ten eerste verplicht het Verdrag de Europese Centrale Bank letterlijk zijn aandacht in de allereerste plaats op zijn hoofdopdracht te richten, en dat is het handhaven van de prijsstabiliteit. In het Verdrag staat: "onverminderd het doel van prijsstabiliteit", dat wil zeggen, eerst moet er absolute prijsstabiliteit zijn, en pas dan mag de Europese Centrale Bank het algemene economische beleid van de Gemeenschap ondersteunen. Ik wil nog een andere kleine opmerking maken, mijnheer de Voorzitter, die niettemin belangrijk is in samenhang met de ontwerpresolutie. Volgens mij is de Engelse tekst uit het Verdrag enigszins verkeerd geïnterpreteerd. In de resolutie staat: "provided that this price stability is attained". In het Verdrag staat niet zonder reden: "without prejudice to price stability". Economisch gezien is dat heel belangrijk.
De manier waarop de resolutie is geformuleerd lijkt te suggereren dat zodra de inflatie beneden de 2% zakt, het eurosysteem verplicht zou zijn het algemene economische beleid van de Gemeenschappen te ondersteunen. De formulering "without prejudice" daarentegen maakt duidelijk, en is ook als zodanig bedoeld, dat het eurosysteem allerminst verplicht is op die mechanische manier te handelen als het vindt dat het daarmee de toekomstige prijsstabiliteit in gevaar brengt.
Ik verzoek het Parlement hier rekening mee te houden.
Op de opmerkingen dat er te veel nadruk wordt gelegd op prijsstabiliteit, is mijn formeel antwoord dat dit de taak is die ons is opgelegd. Verder wil ik nog eens herhalen dat wij de invloed en de mogelijkheden van het monetaire beleid niet overschatten. Ik ben er vast van overtuigd dat het monetaire beleid van invloed is op de prijsbewegingen op de middellange termijn, maar niet op de korte termijn. Daarom is onze strategie op de toekomst gericht. De rechtstreekse invloed van monetaire maatregelen op de werkgelegenheid en de groei is buitengewoon beperkt. Dat blijkt ook uit het onderzoek dat we hebben verricht bij de instelling waar ik voordien heb gewerkt, zoals mevrouw Van den Burg heeft opgemerkt.
Dan wil ik het nu over de plaats hebben die de lopende situatie in ons beleid inneemt. De monetaire beleidsstrategie van het eurosysteem is klaar en duidelijk aan het Parlement uitgelegd. Zij is gebaseerd op twee uitgangspunten die beide gericht zijn op de middellange termijn. Het eerste uitgangspunt is de referentiewaarde van de monetaire groei, M3. Het tweede uitgangspunt is een inschatting van een groot aantal indicatoren en hun invloed op de prijsstabiliteit, onze voornaamste doelstelling. Deze inschatting is op haar beurt gebaseerd op een groot aantal gegevens, waaronder uiteraard de ontwikkelingen binnen de reële economie, de bewegingen van de werkgelegenheid en de werkloosheid en een inschatting van de wisselkoersbewegingen voor zover die van invloed zijn op het prijspeil binnen de eurozone. Dat is onze strategie. Zij is toekomstgericht. Natuurlijk kijken we ook naar het inflatiepeil van het moment, als een indicator voor wat wij in de toekomst mogen verwachten, maar het is beslist niet zo dat we uitsluitend naar het lopende inflatiepeil kijken, zoals de ontwerpresolutie impliceert.
U zult begrijpen dat ik niet met het Parlement in discussie treed over de vraag welke beslissingen er op korte termijn over de rentevoeten genomen zouden kunnen worden, hoewel meerdere leden daarop hebben gezinspeeld. Verschillende parlementsleden hebben hier opgemerkt dat een stijging van de rentevoeten de economische groei en de groei van de werkgelegenheid zou belemmeren. Als u erg hard rijdt met uw auto en u wilt wat minder hard gaan rijden, maar wel vooruit blijven komen, moet u ofwel remmen, ofwel uw voet van het gaspedaal halen. Er is een verschil. De rentevoet in bepaalde omstandigheden verhogen is meer het optillen van uw voet dan het afremmen van de economie om langzamer te gaan. We willen allemaal vooruit.
Mevrouw Peijs heeft een duidelijk antwoord over frontloading gevraagd, het verspreiden van euromunten en -bankbiljetten voor de officiële invoeringsdatum. Ik zal mijn best doen u dat te geven voor wat betreft de bankbiljetten. Het eurosysteem heeft al in een vroeg stadium aan het publiek duidelijk gemaakt dat frontloading korte tijd op voorhand geen probleem is, vooropgesteld dat het geld dat bijvoorbeeld aan banken of andere organisaties ter beschikking wordt gesteld niet in omloop komt voor 1 januari 2002, niet in algemene omloop, bedoel ik. We hebben gezegd dat bankbiljetten op voorhand verstrekt kunnen worden op voorwaarde dat er wettelijke of contractuele garanties van de ontvangende partij zijn dat het geld niet in omloop wordt gebracht voor 1 januari. Er zouden dus contracten of wettelijke voorzieningen of contracten met detailhandelsorganisaties of banken moeten komen. In dat geval is het mogelijk.
Wat munten betreft, zult u weten dat ik niet verantwoordelijk ben voor muntgeld, dat is een zaak voor de ministers van financiën. Het grote verschil is hier dat het zo goed als onmogelijk is dezelfde garanties te krijgen, omdat munten over het algemeen in omloop gebracht worden door de detailhandel en niet door de banken. Een soortgelijke garantie is niet te krijgen. Een ander belangrijk verschil is dat het met de moderne fotokopieertechnieken heel eenvoudig is bankbiljetten te vervalsen. Dat is de reden waarom de precieze kenmerken van de bankbiljetten pas kort voor de invoering algemeen bekend zullen worden gemaakt, om het risico op valsemunterij te beperken terwijl de bevolking nog niet goed bekend is met het geld. Munten zijn veel moeilijker te vervalsen.
Ik ben ingegaan op alle belangrijke kwesties die hier vandaag aan de orde zijn gesteld over banktoezicht. Zoals algemeen bekend verleent het Verdrag erg weinig verantwoordelijkheid aan de Europese Centrale Bank op dit gebied. Onze taak is de financiële stabiliteit en de stabiliteit van de financiële markten te bevorderen. Wij volgen weliswaar wat er met het banktoezicht gebeurt, maar dit behoort niet tot de taken van de Europese Centrale Bank. We zijn volledig betrokken bij de verdere uitwerking van regels. Volgens de heer Goebbels moet de Europese Centrale Bank wat minder terughoudend zijn in de internationale fora en zich internationaal wat meer op de voorgrond stellen. De Europese Centrale Bank is nu volledig betrokken bij alle besprekingen in alle internationale fora over de toekomst van wat nu de "financiële architectuur" van de wereld heet. De Europese Centrale Bank is volledig betrokken bij alle besprekingen van de G-7, de G-10 en de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. We hebben een permanente vertegenwoordiger die zeer actief betrokken is bij de besprekingen van het Internationaal Monetair Fonds. In december vindt op initiatief van de G-7 de eerste bijeenkomst plaats van de nieuwe Groep van 20, die bestaat uit de G-7 zelf en een aantal vertegenwoordigers van opkomende markten. De Europese Centrale Bank is van de partij. Ook wij zullen deelnemen aan die dialoog.
Zoals mevrouw Van den Burg wilde weten, nemen we wel degelijk deel aan de macro-economische dialoog. Net als in Nederland neemt de centrale bank wel deel aan de dialoog, maar sluit hij geen compromissen over zijn beleid in ruil voor concessies op andere beleidsterreinen. Er zal nooit sprake zijn van een beleidscoördinatie op voorhand, wel van een uitgebreide en naar ik hoop kritische uitwisseling van informatie tussen alle betrokken partners, waaronder de Europese Centrale Bank.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Duisenberg.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Evaluatie en toekomst van de humanitaire activiteiten van de Gemeenschappen
De Voorzitter
Aan de orde is de mededeling van de Commissie over de evaluatie en toekomst van de humanitaire activiteiten van de Gemeenschappen.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft vandaag haar goedkeuring gehecht aan een mededeling aan het Parlement en de Raad over de evaluatie van ECHO. De Commissie heeft haar evaluatie gesteund op een rapport van een uit professionals bestaand adviesbureau. Ik denk dat dit de juiste aanpak is. Wanneer de Commissie in de toekomst activiteiten binnen mijn werkterrein evalueert, moet dit met dergelijke moderne, professionele en open methodes gebeuren. De algemene conclusie van de deskundigen was positief. De Commissie heeft dezelfde positieve indruk van ECHO. Wij beseffen echter ook dat een aantal dingen voor verbetering vatbaar zijn.
Ten eerste moet de samenwerking verbeterd worden. Wij moeten onze samenwerking met de multinationale organisaties, de VN-organisaties en het Rode Kruis verbeteren. De bedoeling is ervoor te zorgen dat de internationale samenleving efficiënter en beter gecoördineerd kan optreden in de verschillende crises. ECHO is zo' n grote donor dat wij hier ook een algemene verantwoordelijkheid dragen. Deze brengt met zich mee dat wij hogere eisen moeten stellen in de samenwerking met de VN-organisaties. Wij moeten een bredere benadering van de humanitaire crises nastreven en deze op activiteiten baseren. Dit moet binnen de bestaande regelgeving verwezenlijkt worden.
Ten tweede is er het probleem van de managementstrategie. Ook binnen ECHO zelf zijn verbeteringen noodzakelijk. Wij moeten meer investeren in een algemene benadering van de volledige projectcyclus, onder meer in een effectieve feedback. Wij moeten in toenemende mate de resultaten meten in plaats van de input. De deskundigen hebben ook voorstellen gedaan waarmee wij het niet eens zijn. Het logo van ECHO wensen wij bijvoorbeeld niet af te schaffen. De Europese belastingbetalers hebben het recht te weten waar de hulp naartoe gaat en de begunstigden mogen weten waar de hulp vandaan komt. Transparantie en een logo mogen de samenwerking met onze partners niet in de weg staan.
Ten derde zijn er de beleidsopties. Op langere termijn zal de Commissie een coherente strategie uitwerken voor de grijze zone, met andere woorden voor het gebied tussen echte humanitaire hulp en progressieve ontwikkelingssamenwerking op lange termijn. Op dit ogenblik vindt een actief internationaal debat plaats over de zogenaamde transition gap, waaraan ook de Commissie actief deelneemt. Bovendien moeten de interne middelen van de Commissie gemobiliseerd worden, zodat ze in bepaalde gevallen en op een bepaald ogenblik de humanitaire hulp kunnen vervangen. De bedoeling is ECHO de mogelijkheid te geven om een zinvolle exit strategy voor de verschillende crises te vinden.
De combinatie van de twee portefeuilles ontwikkeling en humanitaire hulp bevorderen deze doelstelling, vooral doordat zowel het arbeidsterrein van ECHO als het beleidsterrein van de commissaris wereldomvattend zijn. Wij zijn van plan om in juni 2000 een mededeling hierover te publiceren. De Commissie wil ook over andere belangrijke beleidsopties een debat op gang brengen. Conflictpreventie, paraatheid buiten crises en rampen, humanitaire hulp die gekoppeld is aan het respect voor de mensenrechten en zich meer concentreert op de mensenrechten van de slachtoffers. Bijzondere groepen zijn vrouwen, vooral slachtoffers van verkrachting, kindsoldaten, ontheemden en vluchtelingen. Op al deze gebieden moet er een samenhang zijn met het ontwikkelingsbeleid van de Commissie. Het is de bedoeling in juli 2001 over deze gebieden verslag uit te brengen.
Ten slotte de conclusies. ECHO moet ook in de toekomst zijn onpartijdigheid tijdens conflicten behouden. Dit is belangrijk om de slachtoffers van de crises te bereiken. De aanwezigheid van ECHO met eigen vertegenwoordigers in een groot aantal landen is een belangrijk aspect van een efficiënt humanitair ontwikkelingsbeleid. ECHO is een organisatie met eigen handelingsvermogen en gemotiveerd personeel, dat bereid is de voorgestelde verbeteringen ten uitvoer te leggen. Bij alle discussies die momenteel plaatsvinden over over verandering is het belangrijk vast te stellen dat de geëngageerde en loyale personeelsleden van ECHO de belangrijkste factor zijn waarop we kunnen bouwen. Ik kijk uit naar het resultaat hiervan. Voor de nabije toekomst heb ik een bezoek aan Oost-Timor gepland. Dat zal een ideale gelegenheid zijn om concrete resultaten te bekijken van de ECHO-activiteiten en om mijn steentje bij te dragen aan een goede samenwerking met al onze partners.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag voor de heer Nielson over die transition gap, die overbrugging, waarover hij sprak. Hij zegt dat daarover nog wordt gedebatteerd. Bevatte het verslag van de deskundigen voorstellen over hoe deze overbrugging naar ontwikkelingshulp of naar andere ontwikkelingsinstrumenten zoals PHARE of TACIS eruit moet zien? Heeft men kunnen ontdekken of de problemen bij de ECHO-steun en het ECHO-concept liggen of bij andere steunmaatregelen? Kunt u daar iets meer over zeggen?

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, in de evaluatie is een aantal voorstellen naar voren gebracht. Een daarvan was dat we ECHO actiever konden inzetten voor ontwikkelingssamenwerking door als het ware langer te blijven na beëindiging van een conflict. Volgens mij is dat niet de juiste aanpak. Op die manier zullen we onszelf heel snel overbelasten, omdat er steeds weer nieuwe conflicthaarden opduiken. We hebben dus eerder behoefte aan een evenwichtige benadering met behulp van onze algemene instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking, waarbij we er dan wel voor moeten zorgen dat de ontwikkelingssamenwerking aankomt als ECHO vertrekt.
Het klinkt simpel, maar dat is het niet. In het algemeen moeten deze dingen gecombineerd worden, en velen kunnen dat niet. Een groot probleem is dat enkele landen die op zich goede donors zijn, niet de mogelijkheden hebben om lang bij veel conflicten aanwezig te blijven. Hier heeft de Europese Unie bijzondere mogelijkheden en ook een bijzondere verantwoordelijkheid. Het is buitengewoon belangrijk dat we dit overgangsprobleem vroeg of laat de baas worden.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil namens mijn socialistische collega's van de Commissie ontwikkelingssamenwerking drie vragen stellen. Deze collega' s zijn weliswaar in gedachten bij ons, maar fysiek wonen ze momenteel een vergadering van hun commissie bij om over de amendementen met betrekking tot de Wereldhandelsorganisatie te stemmen.
De eerste vraag betreft de financiering van de humanitaire hulpverlening door ECHO. Mag uit de woorden van de Commissie van vandaag worden opgemaakt dat die financiering hoofdzakelijk via projecten van de diverse NGO's zal blijven verlopen, of zijn er plannen om dat te veranderen?
De tweede vraag luidt: is de Commissie van plan om de verordening inzake humanitaire hulp te wijzigen, en zo ja, op welke manier? Zal bij een dergelijke wijziging rekening worden gehouden met het medebeslissingsbeginsel dat in het Verdrag van Amsterdam is neergelegd?
En de derde vraag: moet uit het debat van vandaag worden geconcludeerd dat de identiteit van ECHO bij het coördineren van de humanitaire hulp die de Europese Unie in tijden van crisis verleent, volledig behouden zal blijven? Of is het juist zo dat het optreden van ECHO en de eigen humanitaire hulpverlening steeds meer zullen opgaan in het algemene beleid dat de Unie op het gebied van ontwikkelingssamenwerking voert?

Nielson
Om te beginnen hebben we geen plannen voor een wijziging in de taakverdeling tussen bijvoorbeeld NGO's, VN-organisaties en andere organisaties. Daarvoor hebben wij geen beheersredenen en evenmin beleidsredenen. We verwachten ook geen wijziging. We reageren op hulpoproepen en op crisissen en doen daarbij een beroep op organisaties die in de gegeven omstandigheden goed werk kunnen leveren. We hebben geen vaste, vooropgezette ideeën over wie wat krijgt. Met betrekking tot de NGO's is onze conclusie dat er maar heel weinig moet veranderen. We weten dat we in de praktijk, bij dagelijkse verrichtingen, de procedures zoveel mogelijk moeten stroomlijnen, maar dat werd door de bank genomen niet als een belangrijk punt ervaren bij de evaluatie.
Wat betreft uw volgende vraag over een hervorming of wijziging van de reglementering, heb ik in mijn inleidende toespraak al duidelijk gemaakt dat het volgens ons mogelijk is een groot aantal belangrijke en noodzakelijke veranderingen aan te brengen in de bestaande reglementering. Daar zal ik straks op terugkomen. We sluiten een vervanging van de reglementering niet uit, maar zo'n vervanging zal onderdeel uitmaken van een veel ruimer proces op lange termijn, het proces waar ik het over had in ons antwoord over het beleid. Voorlopig werken we verder met de bestaande reglementering. Dat biedt volgens ons voldoende ruimte voor de nodige veranderingen.
In mijn reactie op de evaluatie heb ik met opzet vermeden iets over het medebeslissingsrecht te zeggen. Welke vorm de medebeslissingsprocedure uiteindelijk zal aannemen, hoe de verhoudingen tussen het Parlement, de Raad en de lidstaten uiteindelijk zullen uitvallen in verband met humanitaire activiteiten, is iets waar verder over gesproken en misschien wel onderhandeld moet worden. Maar ik wilde hierover geen discussie beginnen omdat het gevolg dat aan de evaluatie wordt gegeven niet mijn probleem is.
Wat betreft de identiteit van het optreden heb ik het duidelijk gehad over het logo. De consulenten hebben ons aanbevolen ons specifieke ECHO-logo te laten vallen. Op dit punt vind ik dat we hun aanbevelingen niet moeten volgen. Niettemin moeten we een evenwicht zien te vinden. Kort samengevat: zichtbaarheid is prima, maar haalbaarheid is beter. In sommige gevallen bestaat het risico op wrijving als we ons logo te veel op de voorgrond willen dringen, en dat vermindert de bereidheid vlot samen te werken op het terrein. We moeten een evenwicht zien te vinden. Ik wilde onze zichtbaarheid in ieder geval niet prijsgeven, daartoe zijn we verplicht aan onze belastingbetalers, de Europese burgers. Er is geen enkele reden waarom we hen die onze hulp krijgen, zouden verbergen van wie de hulp eigenlijk afkomstig is.

Schori
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst zeggen dat ik hier ben als vertegenwoordiger van de sociaal-democratische fractie, die op dit moment in vergadering bijeen is.
Ik wil tegen commissaris Nielson zeggen dat zijn voordracht mij als muziek in de oren klonk. Ik hecht vooral veel waarde aan drie zaken. Ten eerste heeft hij openheid en moderniteit belooft. Openheid is zeer belangrijk, omdat ECHO een van de meest zichtbare zaken is die te Unie te bieden heeft. Ten tweede heeft hij ook een uitgebreidere samenwerking met de Verenigde Naties en het Rode Kruis beloofd. Ook dat is belangrijk en er was al lang behoefte aan. Ten derde verwacht hij een meer geïntegreerde visie op humanitaire hulp in het kader van het buitenlands beleid in zijn geheel, bij wijze van conflictpreventie. Ook daar is volgens mij behoefte aan.
Mijn vraag is: is de commissaris bereid om met de toegezegde mededeling van juni 2000 in de een of andere vorm te zorgen voor permanent overleg met het Parlement en de betrokken non-gouvernementele organisaties?

Nielson
Mijn antwoord op deze vraag is ja. Ik ben voorstander van een open debat en een open proces. Alle goede ideeën zijn welkom en wat wij met ECHO proberen, is juist ook de bevolking van Europa mobiliseren. Het feit dat wij als actieve partners in deze verschillende conflicten en crisissituaties optreden, laat onze eigen burgers in de Unie zien dat Europa in deze gebieden een rol te spelen heeft. Daarom is de inzet van de burgers, met andere woorden van het Parlement, noodzakelijk. Ik kijk er dan ook naar uit om voor de volgende stappen die we zullen ondernemen, met het Parlement en de parlementaire commissie samen te werken.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, zowel in het VN-systeem als in het Europees systeem wordt er enorm veel belang gehecht aan de betrokkenheid van de NGO' s en dat is ongetwijfeld noodzakelijk. Wat de ontluikende democratie in bepaalde landen betreft, ben ik echter van mening dat we moeten nagaan hoe we de parlementsleden van deze landen bij de werkzaamheden kunnen betrekken. In het VN-systeem is dit bijvoorbeeld hoegenaamd niet, en in het Europees systeem nauwelijks gebruikelijk. De NGO' s hebben in de VN echter wel een rechtstreekse vertegenwoordiging, terwijl de leden van de parlementen slechts een aanhangsel van hun regering zijn en alleen via de regering invloed kunnen uitoefenen. Ik vind dat wij dit systeem moeten herzien en ons moeten afvragen hoe we een betere parlementaire samenwerking tot stand kunnen brengen met de ontwikkelingslanden en de landen in Centraal- en Oost-Europa, die onze hulp nodig hebben. Ik zeg dit niet om de NGO' s te verjagen, maar omdat ik denk dat we een verkeerd beeld geven van democratievorming als we alleen de NGO' s een actieve rol laten spelen. De parlementsleden kunnen dit namelijk ook en hebben dit in ons werelddeel ook gedaan vóór het ontstaan van de NGO' s.

Nielson
Ik ben het volkomen met mevrouw Dybkjær eens. Tegenwoordig krijgt men de indruk dat NGO de afkorting is van neogouvernementele organisaties. Wat de werkzaamheden van ECHO betreft, gaat het om situaties na oorlogen of conflicten, waar de samenleving ineengestort is en heropgebouwd moet worden. Ik ben het met u eens dat parlementsleden zeer belangrijke elementen zijn, maar in het geval van landen zoals Somalië, Soedan en dergelijke moeten wij genoegen nemen met de bestaande structuren in de zogenaamde burgermaatschappij en moeten wij proberen deze structuren op te nemen in een geciviliseerde maatschappij. Onze inspanningen op dit gebied, niet alleen met ECHO maar ook met de humanitaire hulp, hebben bij velen de vraag opgeroepen of wij het paard niet achter de kar spannen door aan te dringen op snelle verkiezingen. Cambodja werd hierbij als voorbeeld genoemd. Angola was een tweede voorbeeld. Sommigen vinden dat wij teveel hebben aangedrongen op verkiezingen om de formele structuren van de democratie tot stand te kunnen brengen. In vele gevallen was dit echter wel de goede formule en ik ben van mening dat we zo snel mogelijk het skelet van de democratie moeten opbouwen. Zodra dit gebeurd is, beginnen de parlementsleden hun rol te spelen, ook in de burgermaatschappij.
Met betrekking tot de rol die de parlementsleden bij onze werkzaamheden kunnen spelen - dit is een andere interpretatie van dat deel van de vraag - is het debat en de dialoog tussen de Commissie en het Parlement over het te voeren beleid voor mij van doorslaggevend belang en bepalend voor onze inspiratie.

Kinnock, Glenys
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag van de commissaris willen weten of deze evaluatie volgens hem niet dreigt te resulteren in structuren die ons vermogen ondergraven snel op een crisis in te spelen, zo snel als volgens hem zou moeten. Ten tweede, mijnheer de commissaris, zou ik een geval als Sierra Leone eens onder de loep willen nemen. U maakt een duidelijk onderscheid tussen humanitaire hulp en hulp op lange termijn. Graag wilde ik uw analyse horen over wanneer de ene activiteit de andere moet opvolgen in een geval als Sierra Leone.

Nielson
Het antwoord op het eerste deel van de vraag is nee. Niets van wat hij hier voorstellen brengt volgens mij onze reactiesnelheid in gevaar. We gaan niet in de richting van een rigide systeem. Het bijzondere karakter, de identiteit van ECHO als zodanig en de capaciteit tot handelen vind ik belangrijk genoeg om te vermijden dat ECHO als humanitaire hulporganisatie verstrikt raakt in de buitengewoon logge besluitvormingsmachinerie die de rest van de Commissie kenmerkt. We stevenen niet af op het soort problemen waar u hier op doelt.
Hoe het met Sierra Leone zit is erg moeilijk te zeggen. De belangrijkste vraag is of we genoeg donors op de been kunnen krijgen, niet zozeer wat we zelf doen. Er moet een kritische massa aan donors komen die bereid en in staat is tot inspanningen op langere termijn in een bepaald land. Coördinatie is daarbij dus heel belangrijk. We moeten daar onze bijdrage aan kunnen leveren. Als een crisis wegebt, moeten we de aanwezigheid van ECHO geleidelijk beëindigen en vervangen door ontwikkelingssamenwerking op langere termijn.
Als de anderen niet meedoen, lukt het niet. Een deel van het antwoord op de vraag naar wat we nu moeten doen, is dat we in elk afzonderlijk geval actiever aan de discussie moeten deelnemen, binnen een groep vrienden van Sierra Leone, om maar een voorbeeld te noemen. Daarbij moeten wij nagaan hoe wij op een meer gecoördineerde manier kunnen afstappen van de acute crisishulp.
Een voorbeeld dat geen navolging verdient, is het lager onderwijs dat de UNHCR tot op vandaag in Rwanda financiert en beheert. Niemand anders heeft er geld voor over, daarom zitten ze er nog steeds. Ze doen goed werk, maar hieruit blijkt wel dat de internationale taakverdeling verstoord raakt als de gebruikelijke donors niet bereid zijn hun traditionele rol te spelen. Op dit punt hopen we de internationale discussie op een beter spoor te krijgen dan tot nu toe.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Nielson.
Het debat is gesloten.
(De vergadering wordt om 20.15 uur onderbroken)

Bijlage - Plechtige vergadering
De Voorzitter
Geachte collega's, het doet mij genoegen vandaag de heer Andrés Pastrana, president van de republiek Colombia, welkom te mogen heten.
(Levendig applaus)
Excellentie, uw bezoek aan het Europees Parlement vindt plaats op een moment waarop de Colombiaanse bevolking haar verlangen naar vrede binnen de landsgrenzen, naar democratie en eerbiediging van de mensenrechten, luid en duidelijk tot uitdrukking heeft gebracht. Deze oproep van de 11 miljoen Colombianen, onder wie ook uw vrouw, die afgelopen zondag in de straten van tal van steden van uw land hebben gemanifesteerd, heeft ons sterk aangegrepen. U moet weten dat het verlangen naar vrede, waaraan uw landgenoten uitdrukking gaven, ons niet onberoerd laat en wij achten het onze plicht elk initiatief te bevorderen dat tot die vrede kan bijdragen.
Deze grootscheepse manifestatie viel samen met de opening van de vredesonderhandelingen tussen uw regering en de guerrilla te Uribe. Ik wil u allereerst complimenteren met uw doorzettingsvermogen en moed. U bent erin geslaagd dit vredesproces op gang te brengen, dat naar ik vurig hoop, onomkeerbaar zal zijn. Ja, het Europees Parlement schaart zich aan de zijde van de Colombianen die afgelopen zondag het Nunca mas hebben gescandeerd.
Excellentie, uw continent en met name uw land hebben een zware tol betaald voor het geweld en de politieke instabiliteit. Daarom wil ik, in uw aanwezigheid hier, eer betuigen aan al diegenen die het slachtoffer zijn geworden van hun engagement voor de democratie. Heel wat politici, journalisten, verdedigers van de mensenrechten, burgers, mannen en vrouwen hebben de strijd voor een rechtvaardiger en menselijker bestaan met hun leven moeten betalen.
Excellentie, u kunt er zeker van zijn dat wij alle inspanningen zullen steunen die tot doel hebben de terroristische acties te beëindigen, de paramilitaire strijdmachten in toom te houden en de suprematie van de burgerlijke macht over de militaire macht te bevestigen.
De Europese Unie zal u in uw pacificatiestreven steunen en zich inzetten voor een versterking van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Colombia. De samenwerkingsovereenkomst, van het derde generatie-type, heeft al zeer solide banden tussen ons mogelijk gemaakt. Ik ben ervan overtuigd dat deze banden nog sterker zouden zijn indien zij in een kader van versterkte regionale samenwerking tussen de landen van het Andespact waren opgenomen. Wij wensen een dergelijke versterking van harte, aangezien voor regionale stabiliteit natuurlijk vooral goed nabuurschap vereist is.
Excellentie, ons Europees Parlement wil u vandaag aanmoedigen deze weg voort te bewandelen en de rechtsstaat te vestigen. Wij danken u voor uw aanwezigheid, voor uw bezoek, en ik geef u thans met veel genoegen het woord.
(Levendig applaus)

Toespraak van de heer Pastrana, president van de Republiek Colombia
Pastrana
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is mij een eer om vandaag voor u te mogen verschijnen. U bent immers de vertegenwoordigers van Europa, van een Europa dat vol optimisme de meest succesvolle politieke integratie van deze eeuw tot stand heeft gebracht. Dit Europa heeft laten zien dat het mogelijk is uit de dood terug te keren tot het leven. Dit Europa heeft laten zien dat een gebrek aan eerbied voor de mens kan veranderen in eerbied, in respect voor de mensenrechten, dat uit pessimisme hoop kan groeien. Dit Europa heeft laten zien dat waar sprake is van ontwikkeling, sociale rechtvaardigheid en solidariteit, waar de zwakken worden beschermd en mensen harmonieus samenleven, de vrede een kans krijgt. Europa heeft laten zien dat juist deze elementen de cultuur bepalen, zin geven aan vrijheid en uitzicht bieden op verwezenlijking van gemeenschappelijke doelstellingen.
Vandaag heeft mijn land het voorrecht om zich vanuit het nieuwe gebouw van het Europees Parlement tot Europa te richten, in de persoon van de democratisch gekozen vertegenwoordigers van de vijftien landen die momenteel de Europese Unie vormen.
Colombia, mijn vaderland, dat ik op grond van een democratische wilsuiting regeer, worstelt met zichzelf in een moeizame zoektocht naar vrede, werkgelegenheid, ontwikkeling en vooral sociale rechtvaardigheid. Het soevereine volk van Colombia heeft zich duidelijk uitgesproken en mij met het hoogste aantal stemmen dat ooit in de geschiedenis werd verkregen, een overtuigend mandaat verleend, een mandaat om te streven naar vrede in Colombia.
Het is niet mijn gewoonte om te doen alsof mijn neus bloedt of de andere kant op te kijken. De internationale gemeenschap heeft een scherpe blik en volgt ons aandachtig. Wij zien echter even scherp en het ontgaat ons niet wat er in andere landen gebeurt. Daarom weten wij dat wij nu moeten handelen, dat wij geen tijd mogen verliezen. Wij weten dat het tijd is voor samenwerking, niet voor confrontatie of interventie.
Veel van onze buren in Latijns-Amerika hebben in de loop der tijd hun conflicten weten te beslechten. In dat proces heeft de Europese Unie altijd een belangrijke rol gespeeld, als bemiddelaar en brug tussen verschillende politieke en sociale groeperingen. In Guatemala en El Salvador is de rol van de Europese Unie in het onderhandelingsproces van fundamenteel belang geweest.
Europa zet zich traditiegetrouw in voor vrede en mensenrechten. Europa heeft een duidelijke onderhandelingstraditie. De steun die u daarmee mijn land kunt bieden, hebben wij niet alleen hard nodig, maar is voor ons zelfs van vitaal belang. Daarom is het tevens van vitaal belang dat Europa het Colombiaanse conflict volledig begrijpt.
De discussie over Colombia mag niet langer gegrondvest zijn op ongefundeerde uitspraken of op idealisering van de conflicten, zoals de afgelopen decennia het geval was. Deze discussie mag echter helemaal niet gegrondvest zijn op persberichten, waarin de sensatie vaak belangrijker is dan de werkelijkheid.
Ik weet wat voor vragen u heeft over het conflict in Colombia en over het vredesproces. Waarom duurt de guerrilla in Colombia voort terwijl die overal elders op het continent is verdwenen? Wordt er in Colombia een burgeroorlog gevoerd? Wat is de "ontspanningszone"? Wie schenden in Colombia de mensenrechten, en wat doet de regering voor de mensenrechten? Is het "Plan voor Colombia" een militair plan?
Vandaag wil ik u vertellen hoe onze situatie werkelijk is, waarbij ik geenszins het rauwe geweld ontken waaronder wij lijden. De realiteit van mijn land valt niet te ontkennen. Ons vaderland gaat al jaren gebukt onder geweld, waarbij vele Colombianen het leven verloren. Ook hebben velen door ontvoering hun vrijheid verloren.
Het conflict in Colombia heeft door zijn eigen dynamiek aanzienlijke veranderingen ondergaan. De hevigheid waarmee de drugshandel in de jaren tachtig in Colombia om zich heen greep, is ongetwijfeld de factor geweest die het sterkst heeft bijgedragen aan de toename van geweld. De drugshandel is niet alleen geleidelijk aan doorgedrongen tot de guerrilla, die in toenemende mate wordt gefinancierd met gedwongen heffingen op cocabladeren, maar heeft ook andere gewapende groepen en georganiseerde misdaadorganisaties aangezet tot gebruik van geweld.
Het antwoord van de Colombiaanse bevolking op de escalatie van het geweld is: STOP. De bevolking is massaal de straat op gegaan in protestmarsen die deden denken aan de reactie van de Spanjaarden op het terrorisme. Onze bevolking eist: STOP HET GEWELD. Nooit tevoren hebben de Colombianen zo eensgezind geëist dat er een eind komt aan de schending van hun mensenrechten, en met name aan de ontvoeringen, die de guerrillabewegingen en andere gewelddadige groepen gebruiken als een ontoelaatbaar instrument om zichzelf te financieren.
In Colombia wordt geen burgeroorlog gevoerd. De guerrilla wordt door minder dan 4% van de Colombianen gesteund. De laatste twintig jaar is het conflict wezenlijk veranderd. Terwijl de militaire macht van gewelddadige groepen toeneemt, grotendeels dankzij drugsinkomsten, wil de burgerbevolking buiten het conflict blijven. De burgers hebben begrepen dat zij nu het voornaamste slachtoffer zijn en dat het hun fundamentele rechten zijn die dag na dag worden geschonden.
Het conflict dat bij ons speelt, dames en heren, is een conflict sui generis, dat ook een oplossing sui generis vereist, en daar doet mijn regering haar uiterste best voor. Daartoe hebben wij ons verplicht.
De guerrillastrijd houdt ons volk al meer dan 40 jaar bezig. Gedurende die tijd hebben verscheidene groepen van opstandelingen aan het conflict deelgenomen. Er zijn echter ook groepen die inmiddels hebben ingezien dat het voor het land het beste is om de wapens neer te leggen en een politieke dialoog te beginnen. Zes gewapende bewegingen, met in totaal ongeveer 8000 opstandelingen, hebben de laatste tien jaar de macht van de wapens ingeruild voor de macht van de ideeën.
Momenteel boeken wij vooruitgang in de onderhandelingen over het gewapende conflict met de FARC, de oudste guerrillabeweging. Wij hebben slechts iets meer dan een jaar nodig gehad om via overleg een uit twaalf punten bestaande onderhandelingsagenda op te stellen. Zondag was voor ons een historisch dag toen de onderhandelingen van start gingen die ons land moeten helpen bij de opbouw van een echte, duurzame vrede.
Er is veel gespeculeerd over de zogenaamde "ontspanningszone". Dat is niet meer dan een instrument dat door de Colombiaanse wet in het leven is geroepen om een situatie van veiligheid te garanderen voor een vlot verloop van het overleg. De betrokken zone beslaat slechts 3% van ons grondgebied en er woont maar een kwart procent van de Colombiaanse bevolking. De instelling van deze zone betekent niet dat wij afstand doen van het principe van ondeelbaarheid van ons grondgebied. Ook de aanwezigheid van de staat is gegarandeerd door de democratisch gekozen burgemeesters en wethouders.
Ook met het ELN, het Nationale Bevrijdingsleger, hebben wij in de zoektocht naar een oplossing vorderingen kunnen maken. Vorige week zijn eerste contacten gelegd voor de opening van nieuwe besprekingen. Ik vertrouw erop dat we spoedig flinke vooruitgang zullen maken en ook met deze subversieve beweging onderhandelingen kunnen aanknopen.
Samen met de internationale gemeenschap koestert heel Colombia grote verwachtingen van de vooruitgang die kan worden geboekt met een politieke oplossing. Ik weet dat wij geen gemakkelijke weg volgen en wij zullen vast en zeker nog op moeilijkheden stuiten, maar wij zullen standvastig en vastberaden blijven streven naar overwinning van die moeilijkheden. Voor een vredesproces is tijd nodig en geduld, veel geduld. Wij hoeven maar aan El Salvador of Guatemala te denken, of aan het vredesproces in het Midden-Oosten en in Ierland. In geen van die gevallen kwam het succes uit de lucht vallen. Pas op den duur worden de voordelen van een politieke oplossing, als vrucht van onderhandelingen, duidelijk.
Ik wil vanaf deze plaats herhalen dat ik met al mijn krachten zal streven naar vrede. Vrede is voor ons van vitaal belang. Zoals ik echter een paar dagen geleden in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties reeds zei, wil ik geen vrede tegen elke prijs. Ik wil een vrede die de democratie werkelijk versterkt, de integriteit van het grondgebied vrijwaart en elke burger in staat stelt om zijn rechten en vrijheden volledig uit te oefenen.
Ik geloof dat het zonder een cultuur van respect voor de grondrechten onmogelijk is een waardige en democratische toekomst op te bouwen. Ik weet dat deze rechten tijdens het langdurige binnenlandse conflict in Colombia ernstig zijn geschonden en dat mag niet langer zo doorgaan.
Ik ben de bescherming van de mensenrechten volledig toegedaan. Mijn ideeën, mijn opleiding en het mandaat dat ik van mijn volk heb gekregen, bevestigen dat. Daarom heb ik een veelomvattend beleid op stapel gezet. Ik wil met wettelijke middelen de strijd aanbinden tegen de illegale gewapende groepen. Ik wil zorgen voor veiligheid, bescherming, ondersteuning en handelingsvrijheid van mensenrechtenactivisten. Ik wil voor de mensen zorgen die door het geweld ontheemd zijn geraakt. Ik wil een wetgeving in het leven roepen voor de bescherming van de mensenrechten en de verbetering van de rechtspraak. Kortom, ik wil zorg dragen voor een pakket specifieke maatregelen waarmee naleving van het internationale humanitaire recht kan worden gegarandeerd.
Dat dit beleid vruchten afwerpt, blijkt uit de opmerkelijke daling van het aantal klachten over door de overheid begane schendingen van de mensenrechten. Die daling wordt ook bevestigd door rapporten van intergouvernementele organisaties en NGO's die op dit gebied actief zijn.
Wij hebben hard gewerkt aan de modernisering van onze wetgeving. Momenteel wordt er in het congres een wet behandeld waarin gedwongen verdwijning, volkerenmoord en massamoord als delict worden omschreven en strafbaar worden gesteld. Mijn regering heeft eveneens aangedrongen op de aanneming van een nieuw militair wetboek van strafrecht, waarin burgerlijke rechtbanken aanzienlijk meer bevoegdheden krijgen om militairen te berechten voor misdrijven zoals volkerenmoord, gedwongen verdwijning en foltering. Daarnaast hebben wij het Statuut van het Internationaal Tribunaal voor de berechting van oorlogsmisdaden ondertekend.
Bovendien is er een presidentiële richtlijn uitgevaardigd om het respect voor het werk van niet-gouvernementele organisaties op het gebied van de mensenrechten te bevorderen. Tezelfdertijd hoop ik echter dat deze organisaties zich, bij de uitoefening van hun nobele taak, strikt zullen houden aan hun zuiver humanitaire doelstellingen en zich niet in politieke aangelegenheden zullen mengen.
Geachte afgevaardigden, mijn regering probeert vastberaden de mensenrechten te beschermen. Daarbij hebben wij de steun van de internationale gemeenschap nodig. Als guerrillastrijders of paramilitaire groepen de mensenrechten schenden, moet dat aan de kaak worden gesteld en bestraft. Als een overheidsdienaar dat doet, is dat net zo goed een misdrijf en ook dat moet worden gestraft. Met andere woorden, elke schending van de mensenrechten is verwerpelijk en de daders daarvan moeten volgens de wet worden bestraft. Niet het beginsel van het staatsbelang - of andere begrippen waar geweldplegers mee schermen om zich te rechtvaardigen - moet voorop staan, maar het beginsel van het mensheidsbelang.
Voor Colombia is het tevens belangrijk dat zowel Europa als de Verenigde Staten begrijpen wat het onderlinge verband is tussen drugshandel en geweld in Colombia.
In geen enkel land ter wereld zijn er zoveel martelaren gevallen in de strijd tegen de drugshandel als in Colombia. Deze funeste bezigheid is en blijft de hoofdoorzaak van de vreselijke ellende die wij in onze recente geschiedenis hebben meegemaakt. De economische macht van de drugskartels heeft op allerlei gebieden tot corruptie geleid. De drugshandel heeft veel geweld veroorzaakt en de kartels hebben vooraanstaande personen vermoord die ons land node mist.
Op dit ogenblik draagt de drugshandel bij aan de instandhouding van de golf van geweld die ons overspoelt, door financiering van verscheidene partijen in het conflict. Ik heb al eerder gezegd - en ik herhaal dit ten overstaan van u - dat de drugshandel momenteel de grootste, de meest gevreesde vijand van de vrede is. Er kan geen volledige vrede worden bereikt zolang de organisaties die zich op die ellendige drugshandel toeleggen niet zijn ontmanteld, en zolang wij economisch en sociaal niet voor duurzame alternatieven en oplossingen zorgen.
Geen enkel land voelt het gewicht van de strijd tegen de drugshandel zo zwaar op zijn schouders drukken als het mijne. Daarom wil ik deze bijzondere gelegenheid aangrijpen om alle landen van de wereldgemeenschap te vragen het beginsel van "gedeelde verantwoordelijkheid", zoals ik het heb genoemd, in praktijk te brengen in de strijd tegen het wereldwijde drugsprobleem.
Dit beginsel houdt in dat wij het ernstige, wereldwijde drugsprobleem samen moeten bestrijden. We moeten iedere schakel van de keten aanpakken: productie, distributie en gebruik van drugs, witwassen van drugsgeld, omleiding van chemische hulpstoffen en wapenhandel. Dat houdt ook in dat wij allen in de mate van het mogelijke bijdragen aan duurzame oplossingen.
Wij hebben met Europa belangrijke overeenkomsten gesloten waarin een gedeelde verantwoordelijkheid op dit gebied wordt erkend. Er is veel gedaan om vormen van samenwerking tussen Europa en de Andeslanden te bevorderen. Een voorbeeld daarvan zijn de preferentiële douanetarieven van het SAP voor de Andeslanden, dat voor mijn land van vitaal belang is.
In dat licht ben ik ook verheugd over de conclusies van het voorzitterschap van de onlangs gehouden Europese Raad van Tampere. Over het witwassen van kapitaal wordt hierin gezegd dat de Raad heeft besloten "ervoor te zorgen dat concrete maatregelen worden genomen om opbrengsten van misdrijven op te sporen, te bevriezen, in beslag te nemen en te confisqueren".
We moeten de drugshandelaren en hun partners het geld en de bezittingen afnemen die ze hebben verkregen met hun handel in dood en verderf. We moeten hen alle mogelijkheden ontnemen om chemicaliën en wapens te kopen, en we moeten de smokkel bestrijden waarmee drugsgelden worden witgewassen.
Wij moeten samen proberen om een algehele oplossing te verzinnen die alle schakels van de keten omvat. Samen moeten we ook voorrang geven aan educatieve en preventieve programma' s ter vermindering van de vraag. In deze strijd, dames en heren, hebben wij u nodig als partners en bondgenoten.
Mijn land vraagt niet veel: wij vragen alleen dat elk lid van de wereldgemeenschap het zijne doet om het beginsel van gedeelde verantwoordelijkheid in praktijk te brengen, en dat wij allen, al naar gelang onze mogelijkheden en beschikbare middelen, de kosten van duurzame oplossingen delen.
Wij zouden ons ook allemaal zorgen moeten maken over de ernstige schade die de drugshandel iedere dag aan het milieu toebrengt. Ons land behoort tot de acht landen met de grootste biodiversiteit ter wereld, maar de illegale teelt van coca en papavers heeft al meer dan een miljoen hectare regenwoud, nevelwoud en savanne vernietigd. De roofbouw die op de natuur wordt gepleegd is zo irrationeel dat er vijf hectare bos wordt vernietigd om één hectare coca of papaver te verbouwen. Ieder jaar wordt er 900.000 liter onkruidverdelger, 16.000 ton kunstmest en 450.000 liter vergif gebruikt bij de teelt van deze gewassen, waarmee het water en de bodem van Colombia worden vervuild.
Ik wil dit vandaag met nadruk vermelden. Het lijdt geen twijfel dat het natuurlijk erfgoed van de mensheid wordt aangetast door de activiteiten waarmee deze illegale teelt gepaard gaat. Het is daarom ons aller plicht om deze vernietiging een halt toe te roepen, om tegen elke prijs het fundamentele recht van toekomstige generaties op een bewoonbare planeet te verdedigen.
Wij delen de bezorgdheid van Europa over het broeikaseffect, de ontbossing en het noodzakelijke behoud van het regenwoud. Wij vinden ook dat de uitstoot van verontreinigende stoffen moet worden aangepakt. Daarom willen wij Europa voorstellen een milieubondgenootschap te smeden tussen de landen van de Europese Unie en Colombia, om samen deze waardige doelstelling na te streven.
Gelet op de Colombiaanse realiteit, is het duidelijk dat voor vooruitgang op de moeilijke weg naar vrede meer nodig is dan dialoog of onderhandelingen met de opstandelingen. Er moeten structurele oplossingen worden gevonden voor onze problemen. Wij moeten een nieuw land opbouwen, een land dat stevig is gegrondvest op eerbiediging van de mensenrechten, rechtshandhaving en herstel van het maatschappelijk bestel. Op die basis kunnen wij een samenleving creëren waarin de oorzaken van geweld voor eens en altijd worden uitgebannen.
U deelt deze idealen en daarom sta ik nu voor u om u voor te stellen verdergaande afspraken met ons te maken en een bondgenootschap te versterken waar iedereen bij gebaat is. Goede samenwerking is een van de meest doeltreffende middelen voor bescherming van de mensenrechten. Samenwerking betekent: voorkomen wat voorkomen kan worden; samenwerken betekent: hoop een kans geven.
Met die bedoeling heb ik een plan ontworpen dat "Colombia voor de vrede, welvaart en versterking van de staat" heet. Het betreft hier geen militair plan. Het plan behelst een complete, allesomvattende strategie, gericht op het stimuleren van de belangrijkste processen in Colombia: streven naar vrede, herleving van onze economie en de werkgelegenheid, bescherming van de mensenrechten, versterking van de rechtsorde en meer maatschappelijke betrokkenheid. Uiteindelijk zal dat leiden tot versterking van de Colombiaanse staat, hetgeen een eerste vereiste is voor vrede en vooruitgang.
Wij hebben uw medewerking op alle fronten nodig, maar waar wij vooral behoefte aan hebben is dat u - uw landen en heel Europa - investeert in vrede voor vrede, dat u uw markten openstelt zodat wij banen voor de vrede kunnen scheppen.
Colombia biedt de internationale gemeenschap daarom een politiek alternatief aan om een einde te maken aan de teelt van illegale gewassen. Voor de boeren die nu illegale gewassen verbouwen, moet een alternatief worden gevonden dat hen een zekere uitweg uit hun financiële en sociale problemen biedt. De illegale teelt moet worden vervangen door handel, mijnbouw, landbouw, agro-industrie en dienstverlening. Bedrijven moeten worden voorzien van de nodige infrastructuur zodat ze serieus kunnen concurreren op de wereldmarkt.
Colombia hoopt de infrastructuur van dit project te kunnen financieren, samen met andere landen die op de een of andere wijze met aspecten van de drugshandel te maken hebben. Ook hopen wij particulier kapitaal uit binnen- en buitenland aan te trekken, zodat onze bedrijven in moderne technologie kunnen investeren en een financiële injectie krijgen.
Mevrouw de Voorzitter, geachte leden van het Europees Parlement, namens het Colombiaanse volk wens ik u veel succes bij de uitbreiding en uitdieping van de Europese democratie. U vertegenwoordigt mensen die hebben gekozen voor leven, vrede en bescherming van de mensenrechten. U spreekt voor degenen die geloven in democratie, vrijheid en een schoon milieu voor de komende generaties. Het is daarom vanzelfsprekend dat u het voortouw neemt bij de toenadering tot de landen die voor zichzelf aan een betere toekomst bouwen en die vurig hopen dat het derde millennium hen met voorspoed zal overladen.
Ik wil u, de vertegenwoordigers van de Europese democratie, duidelijk zeggen dat ik voor vrede alles op alles zal zetten. Ik heb de guerrillabewegingen een waardige en veilige vrede aangeboden. Om in vrede te kunnen leven, moeten wij een brede nationale consensus bereiken die wordt gesteund door de internationale gemeenschap.
Als democraat ten overstaan van democraten, wil ik vandaag tegen u zeggen: zet u in voor de vrede in Colombia. Als u dat doet, investeert u in menselijkheid en in uitzicht op ontwikkeling, welzijn en sociale gerechtigheid.
Dank u wel.
(Langdurig applaus)

De Voorzitter
Excellentie, ik dank u voor uw woorden. Wij nemen deze ter harte als Europeanen, als mannelijke en vrouwelijke politici en griffen deze in ons geheugen.
U hebt heel open en duidelijk over de moeilijke situatie in uw land gesproken. Ik heb gemerkt dat u de nadruk hebt gelegd op de plaag van de drugshandel en al hetgeen daarmee verband houdt, dat u een beroep hebt gedaan op wat ik onze gedeelde verantwoordelijkheid zou willen noemen, voor de uitroeiing van die gesel met wortel en tak. Uw boodschap is goed overgekomen. Zoals u weet, is enige dagen geleden in Tampere een buitengewone Raad van staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie gehouden, tijdens welke een aantal uiterst doortastende maatregelen op dit gebied werd genomen.
Bovendien hebt u ons uiteengezet hoe u denkt voort te gaan op de weg naar vrede. U hebt zeer duidelijk uw wil te kennen gegeven om de wapenen te doen zwijgen voor de kracht van de ideeën. Ik moet zeggen dat deze woorden mij diep hebben getroffen, evenals uw wil om een vrede tot stand te brengen waardoor de democratie kan worden versterkt. U hebt daarvoor een aantal zeer moedige maatregelen genoemd, die - u merkte het aan het applaus van mijn collega's - veel waardering hebben gewekt. Wij hebben, excellentie, aandachtig geluisterd naar uw wens, naar uw oproep tot nauwe samenwerking, naar uw oproep tot hulp van onze kant bij uw uiterst moedige streven.
Ik dank u dat u het Europees Parlement hebt gekozen om uw stem te doen klinken, en ik kan u ervan verzekeren dat uw stem is gehoord en begrepen.
(Levendig applaus)
(De plechtige vergadering wordt om 13.05 uur gesloten)

