STEMMING
Haug
Mevrouw de Voorzitter, tijdens het op dinsdag gehouden debat heb ik de fungerend voorzitter van de Raad, de Commissie en ook alle collega' s bedankt voor de goede samenwerking. Ik heb toen ook gesproken over de solidariteit die onder ons bestond en die nu een goede afsluiting van deze begrotingsprocedure mogelijk maakt. Nu echter zoveel collega' s aanwezig zijn, wil ik nog eens verduidelijken dat ik mij als rapporteur zo goed van mijn taak heb kunnen kwijten omdat ik mij in de rug gedekt wist door een geweldig secretariaat, door het secretariaat van de Begrotingscommissie dat mij ter zijde heeft gestaan, dat het hele jaar door keihard heeft gewerkt, uren achter elkaar en zelfs tijdens weekenden. De mensen in het secretariaat van de Begrotingscommissie, zowel op het toneel als achter de coulissen, hebben heel, heel goed werk verricht. Ik wil hen graag van harte bedanken en mijn collega' s uitnodigen zich achter deze dankbetuigingen te scharen.

Ik wil eveneens heel snel een kleine technische wijziging doorgeven. Er moeten enkele veranderingen worden aangebracht aan de amendementen 171, 187 en 21 in document 12. Omdat wij intussen met de Raad een besluit hebben genomen over de rechtsgrondslagen van de programma' s, zullen wij namelijk het geld van de reserve over kunnen hevelen naar de lijn.
Ik neem aan dat de collega' s mij daarin zullen volgen. Het gaat om het actieprogramma voor gelijke kansen, MEDIA en het actieprogramma voor discriminatiebestrijding.
Mijn laatste mededeling betreft amendement 197. Dat gaat om MEDA. Wij willen de toelichtingen waartoe wij in de eerste lezing hebben besloten, ook in de tweede lezing overnemen. Ik geloof dat ik het hierbij kan laten. De collega' s zullen het wel met mij eens zijn.
(Applaus)

Ferber
Mevrouw de Voorzitter, ik kan het betrekkelijk kort houden. Ik heb namelijk al tijdens de eerste lezing bedankjes uitgedeeld en nu zijn er in de andere begrotingen niet zoveel problemen meer over. Ik geloof echter wel dat de Commissie speciale dank verdient en vooral ook de directeur-generaal hier, die door mevrouw Haug over het hoofd werd gezien. Ik zal dit bij deze goedmaken.
Ik ben het slachtoffer van het nieuwe softwareprogramma, hetgeen mij als ingenieur droevig stemt. Daarom weet ik niet wat ik zonder de assistentie van de diensten had moeten doen. De computer heeft namelijk de cijfers in de amendementen 34, 38, 35, 36 en 78 door elkaar gegooid en ik verzoek u deze te corrigeren. Wij moeten hierin datgene opnemen wat wij in eerste lezing hadden besloten. Wij zijn hier dus niet aan het goochelen. De computer heeft gegoocheld. Serieus werken hier zoals altijd de afgevaardigden. Ik verzoek u dan ook vertrouwen in mij te stellen en mij te volgen. Wij zullen met de hand, dus met de technologie van de 19de eeuw de technologie van de 21ste eeuw op het rechte pad terugbrengen. Dan is er weer orde!
Verslag (A5-0380/2000) van mevrouw Haug en de heer Ferber, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001, zoals gewijzigd door de Raad (alle afdelingen) (13830/2000 - C5-0600/2000 - 1999/2190(BUD)) en over de nota van wijzigingen nr. 2/2001 op het ontwerp van begroting 2001 (13833/2000 - C5-0653/2000) Afdeling I - Parlement; Afdeling II - Raad; Afdeling III - Commissie; Afdeling IV - Hof van Justitie; Afdeling V - Rekenkamer; Afdeling VI - Economisch en Sociaal Comité; Afdeling VII - Comité van de regio's; Afdeling VIII - Ombudsman
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
De Voorzitter. Ik wil hierbij de algemeen rapporteur, mevrouw Haug, en de mederapporteur, de heer Ferber, een groot compliment maken.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, ik zal de ceremonie niet tegenhouden. Nu zoveel bedankjes zijn uitgedeeld wil ik ook de vergaderdiensten bedanken die heel hard moesten werken om ons in staat te stellen snel en efficiënt te stemmen.

De Voorzitter
Thans gaan we over tot de ondertekening van de begroting. Staat u me toe op te merken dat dit document voor de tweede maal ondertekend zal worden door drie vrouwen.
(Na mevrouw Parly, fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Schreyer, lid van de Commissie, de heer Wynn, voorzitter van de Begrotingscommissie, en de rapporteurs Haug, Ferber en Colom i Naval uitgenodigd te hebben zich bij haar te voegen gaat de Voorzitter over tot de ondertekening van de begroting)

De Voorzitter
We hebben zojuist de begroting 2001 ondertekend. Voor de goede orde wil ik erop wijzen dat mevrouw Parly, die wegens verplichtingen elders weer vertrokken is, bij deze gelegenheid namens de Commissie heeft laten weten dat ze verheugd is over het akkoord tussen onze beide instellingen dat in het overleg van 23 november jongstleden tot stand gekomen is. Tevens heeft ze gewezen op de opmerking van de Raad over de indeling van de begrotingslijnen inzake de ontwerpregeling voor vervroegde uittreding bij de Commissie en betreffende de administratieve uitgaven van de visserijovereenkomsten.
Verslag (A5-0372/2000) van de heer Staes, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 95/53/EG tot vaststelling van de beginselen inzake de organisatie van de officiële controles op het gebied van diervoeding (C5-0499/2000 - 1998/0301(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0347/2000) van de heer Lannoye, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/2/EG betreffende levensmiddelenadditieven met uitzondering van kleurstoffen en zoetstoffen (9662/1/2000 - C5-0425/2000 - 1999/0158(COD))
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0361/2000) van de heer Ferber, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging (COM(2000) 319 - C5-0375/2000 - 2000/0139(COD))

Atkins
Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag uw aandacht willen vragen voor het volgende. Ik heb met de heer Sterckx gesproken over amendement 60 en de tekst die betrekking heeft op dit amendement, namelijk de amendementen 52, 62, 57, 38 en 60. Als de rapporteur hiermee instemt, zou mijn fractie het door mij ingediende amendement 60 tussen de amendementen 52 en 62 in stemming willen brengen, indien we zover komen natuurlijk. De heer Sterckx en de rapporteur hebben overigens al ingestemd met deze wijziging.

Sterckx
Voorzitter, ik ben het helemaal eens met wat de heer Atkins zegt, maar tot mijn verbazing zie ik in de lijst dat amendement 62, dat ik heb ingediend met 31 andere leden en waarvoor ik drie keer getelefoneerd heb naar de diensten om te zeggen dat het mijn amendement is, dat het nog altijd onder de naam van Sir Robert Atkins staat. Ik vind het heel vreemd, want ik denk dat dat de discussie op een of andere manier toch beïnvloedt. Ik vind dat dat niet zou mogen. Het is duidelijk een amendement dat door mij is ingediend met 31 leden en ik wil dat dan ook op mijn naam hebben. Ik vind dat als ik daar een paar keer voor telefoneer, dit dan toch zou moeten kunnen rechtgezet worden. Mijn excuses, maar ik vind dit geen normale manier van werken.

De Voorzitter
We zullen ervoor zorgen dat het amendement alsnog op uw naam komt te staan.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0362/2000) van de heer García-Margallo y Marfil, namens de Economische en Monetaire Commissie,
1. over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 218/92 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de indirecte belastingen (BTW) (COM(2000) 349 - C5-0298/2000 - 2000/0147(COD))
en
2. over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG met betrekking tot de regeling inzake de belasting over de toegevoegde waarde die van toepassing is op bepaalde diensten die met elektronische middelen worden verricht (COM(2000) 349 - C5-0467/2000 - 2000/0148(CNS))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de wetgevingsresoluties aan)
Verslag (A5-0378/2000) van de heer de Roo, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai (COM(2000) 468 - C5-0411/2000 - 2000/0194(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0350/2000) van mevrouw Lienemann, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende een communautair samenwerkingskader ter bevordering van duurzame ontwikkeling in het stedelijk milieu (COM(1999) 557 - C5-0309/1999 - 1999/0233(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0374/2000) van de heer Dary, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 404/93 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector bananen (COM(1999) 582 - C5-0277/1999 - 1999/0235(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0366/2000) van mevrouw Torres Marques, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wat betreft de geldigheidsduur van de minimumhoogte van het normale tarief (COM(2000) 537/2000 - 2000/0223(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0390/2000) van mevrouw Gill, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een verordening tot vaststelling van een communautair meerjarenprogramma ter stimulering van de ontwikkeling en het gebruik van Europese digitale inhoud op de mondiale netten en ter bevordering van de taaldiversiteit in de informatiemaatschappij (COM(2000) 323 - C5-0462/2000 - 2000/0128(CNS))
Vóór de stemming over amendement 51

Echerer
Mevrouw de Voorzitter, als het Parlement het goed vindt, zou ik graag een mondelinge toelichting willen geven op amendement 51. Er is spraakverwarring ontstaan en hetgeen ik tot uitdrukking wilde brengen wordt met de woorden die hier staan helemaal niet tot uitdrukking gebracht. Hier staan namelijk de woorden "van producenten en kunstenaars met name uit de particuliere sector" . Het was echter mijn bedoeling in plaats daarvan vooral vertegenwoordigers van inhoudproducenten op te nemen. Ik heb gisteren voor en na het debat hierover met een aantal collega' s gesproken en zij zijn van mening dat deze vertegenwoordigers, de content provider, in verschillende andere groepen van vertegenwoordigers zijn opgenomen. Dit is dus niet helder en duidelijk tot uitdrukking gebracht. Het programma heet eContent. Wij willen dus ook inhoudproducenten opnemen. Ik geloof niet dat dit een onoverkomelijk probleem is en het zou mij verheugen als u kunt instemmen met dit mondeling amendement.
(Het Parlement stemt in met de indiening van het mondeling amendement)

(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Voorstel voor een gezamenlijke ontwerpresolutie over de resultaten van de bijeenkomst van de Europese Raad van 7 tot en met 10 december te Nice

Randzio-Plath
Mevrouw de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik deze opmerking maak, maar ik wilde duidelijk maken dat in het ontwerpverdrag van Nice helaas altijd nog wordt gerefereerd aan de ecu en niet de euro. Dat is toch allang verleden tijd!

De Voorzitter
Dat is inderdaad een betreurenswaardige zaak!

Vander Taelen
Voorzitter, ik stel mij de vraag of wij überhaupt een resolutie kunnen goedkeuren over de top van Nice. Ik vrees een beetje dat wij in een Amerikaanse situatie van een nieuwe telling zijn terechtgekomen. Als ik lees wat er deze morgen in de pers in mijn land is verschenen, dan moet ik constateren dat het Franse voorzitterschap zich niet alleen vergist heeft wat betreft de stemmenweging van Polen en Spanje, waarvoor de president zich overigens geëxcuseerd heeft, maar dat er toch meerdere en gênante problemen aan de hand zijn. Ik citeer: in bijlage 3 van het ontwerpverdrag staat dat de meerderheidsdrempel die evolueert naar gelang er nieuwe lidstaten toetreden, 73,4% van de stemmen moet bedragen als alle kandidaten toegetreden zijn. Dat betekent dus 253 stemmen in de Ministerraad. Maar dat betekent ook dat de blokkeringsminderheid - en daar gaat het natuurlijk over, daarover ging het Akkoord van Nice - 93 bedraagt. Maar wat lezen we een zin verder? 91 stemmen! U beseft toch dat wij moeilijk over een verdrag kunnen praten als er dergelijke fouten in staan.

De Voorzitter
U loopt vooruit op het werk van de Commissie constitutionele zaken.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0334/2000) van de heer García-Margallo y Marfil, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie over belasting op vliegtuigbrandstof (COM(2000) 110 - C5-0207/2000 - 2000/2114(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0352/2000) van mevrouw Patrie, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over de mededeling van de Commissie over het voorzorgsbeginsel (COM(2000) 1 - C5-0143/2000 - 2000/2086(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

De Voorzitter
Voordat we overgaan tot de stemverklaringen zou ik iedereen die ik niet meer zal zien bijzonder prettige kerstdagen willen wensen.

Meijer
Mijn tegenstem tegen het verdrag dat vanaf 1 januari meer vrachtauto's toelaat op de Zwitserse wegen heeft niets te maken met het aantal vergunningen dat Nederlandse transportbedrijven daarbij in de wacht hebben gesleept. Die zullen het aantal van 23.428 wel te weinig vinden, maar toch blij zijn met de aan hen geboden ruimte voor groei. Dit verdrag is onderdeel van een opzet waarin Zwitserland en Noorwegen in de praktijk steeds meer gaan lijken op lidstaten van de Europese Unie. Het enige verschil is dat ze geen contributie betalen en geen stemrecht bezitten. Daardoor kunnen hun regeringen tegen een kritische bevolking blijven zeggen dat ze onafhankelijk blijven, maar eigenlijk is dat steeds minder waar.
Maar nog belangrijker vind ik dat dit verdrag veel extra vrachtverkeer over de weg oproept. Na Oostenrijk verdwijnt de Alpen-barrière nu ook in Zwitserland. Dat land had eerder gekozen voor het weren van wegverkeer en het verbeteren van de spoorwegverbindingen voor doorgaand vrachtverkeer. Het toelaten van meer en grotere vrachtwagens op de weg zal Zwitserland gaan dwingen om meer te investeren in autosnelwegen. Dat grote Zwitserse milieu-organisaties zich hebben laten ompraten met het argument dat de opbrengsten van heffingen ten goede komen aan uitbreiding van de spoorwegen overtuigt mij allerminst. Dit akkoord is aantrekkelijk voor een aantal ondernemingen, maar slecht voor het milieu en de democratie.
Algemene begroting 2001 (A5-0380/2000)

Campos, Candal, Carrilho, Casaca, Lage, Seguro, Sousa Pinto en Vairinhos
Het Europees Parlement heeft zojuist, bij de tweede lezing van de begroting, beslist dat het bedrag van 360 miljoen euro, dat bij eerste lezing in de reserve was geplaatst, integraal dient te worden toegewezen aan de begrotingslijn van het Cohesiefonds.
Voor de Portugese socialisten is het Cohesiefonds het centrale element in het beleid inzake de sociale en economische samenhang. Dit beleid werd met de Europese Akte geïntroduceerd, en is vervolgens in het Verdrag van Maastricht grondig uitgewerkt. Vanaf de invoering zijn met een beroep op het Cohesiefonds op twee gebieden die voor de Gemeenschap van uitzonderlijk belang zijn - het milieu en de trans-Europese netwerken - aanzienlijke resultaten bereikt. Het is een goed voorbeeld van een efficiënt gebruik van de communautaire begroting, met een benuttingsgraad die wat de begroting betreft tot de hoogste behoort.
Zoals onze kameraad Mário Soares bij de ambtsaanvaarding van de huidige Commissie-Prodi al heeft aangegeven, was het zwakste punt van het programma van deze Commissie het ontmantelen van het aan dit fonds dienstbare Directoraat. Daarbij werd dit fonds uit de naam en het organogram van het vroegere DG XVI verwijderd. Halverwege het vorige jaar is een begin gemaakt met die ontmanteling, en dat heeft - zoals we al gevreesd hadden - geleid tot aanzienlijke vertragingen bij de goedkeuring van projecten en de uitbetaling van toegezegde middelen. En dat heeft dan weer tot gevolg gehad dat eind juni 2000 kon worden vastgesteld dat de betaling van deze middelen uit dit Fonds op jaarbasis minder dan één procent bedroeg.
De Commissie heeft dit Parlement gevraagd om 360 miljoen te korten op de voor dit jaar voorziene betalingen. Zij geeft daarmee aan dat zij niet werkelijk geïnteresseerd of gemotiveerd is om het tijdens de Raad van Berlijn overeengekomen pakket financiële maatregelen ook werkelijk uit te voeren. Dit gebrek aan wil is zorgwekkend. Het voorstel van de Commissie heeft de Portugese socialisten ertoe bewogen in eerste lezing tegen de ontwerpbegroting te stemmen, waarbij ze aangaven dat ze alleen bereid zouden zijn voor het ontwerp te stemmen als dit bedrag in de reserve zou worden geplaatst.
Behalve een aantal regeringen, met name de Portugese regering, hebben ook afgevaardigden van verschillende parlementaire fracties - met de Portugese socialisten vooraan - druk uitgeoefend op de Raad. De triloog tussen de Raad, de Commissie en het Parlement heeft als resultaat opgeleverd dat alle middelen die door de Raad in eerste lezing voor het Cohesiefonds in de reserve waren geplaatst, ook aan dat fonds zullen worden toegewezen. Het Parlement heeft dat standpunt bekrachtigd. Wij zijn uiterst ingenomen met dit resultaat en wijzen er nu reeds op dat we de uitbetaling van de middelen uit het Cohesiefonds nauwlettend in de gaten zullen houden.
De uitbetaling heeft in deze programmaperiode ernstige vertragingen opgelopen, en de lidstaten die ervan profiteren zullen zich een extra inspanning moeten getroosten: ze moeten daarbij buitengewoon oplettend zijn. De Commissie moet aan die uitbetaling dan ook prioriteit verlenen. Voor de begeleiding daarvan zullen extra middelen en mensen moeten worden ingezet.

Kuntz
Het debat in tweede lezing over de begroting 2001 roept bij ons dezelfde vragen op als het debat in oktober jongstleden en brengt ons er dan ook toe wederom tegen te stemmen.
Zoals we in de eerste lezing al hebben aangegeven mag de steun aan de Balkanlanden onder geen beding aanleiding zijn om de financiële vooruitzichten te wijzigen. Evenmin mag die steun als voorwendsel gebruikt worden om de visserijakkoorden met Marokko ter discussie te stellen door de daarvoor bestemde 130 miljoen euro in reserve te houden. Het doet ons deugd dat dit inmiddels erkend wordt.
De belangrijkste ontwikkeling sinds onze vorige begrotingsdebatten is natuurlijk de zogeheten "gekkekoeiencrisis" . In Frankrijk mogen we dan wel verheugd zijn over het feit dat de Europese Unie ten slotte het Franse standpunt inzake preventie heeft overgenomen, we blijven ons zorgen maken over de omvang van de kredieten die samenhangen met deze nieuwe politieke keuzes.
Vanwege de ernst van de situatie heeft onze fractie een aantal amendementen ingediend waarin wordt aangedrongen op het spoedig ter beschikking stellen van de middelen die nodig zijn om systematisch opsporingstests uit te voeren en te bekostigen en om de zwaar getroffen rundveesector op grote schaal te hulp te komen.
De 60 miljoen euro die voor het eerste zijn voorzien noch de circa 360 miljoen euro die voor het laatste zijn voorzien zullen voor 2001 toereikend zijn.
Wij verzoeken dan ook om een aanzienlijke gewijzigde en aanvullende begroting vanaf januari, waarmee deze Vergadering laat zien hoeveel waarde ze hecht aan dit onderwerp.

Lulling
Ik heb tegen de resolutie gestemd omdat paragraaf 21 is aangenomen waarin bij de secretaris-generaal van het Parlement wordt aangedrongen op voortzetting van de onderhandelingen met de regering van Luxemburg over overplaatsing van Luxemburg naar Brussel van de ambtenaren die nodig zijn voor een efficiënter en goedkoper beheer van het secretariaat van het Parlement en voor een verbeterde dienstverlening aan de leden in Brussel. Deze tekst is een ideale vrijbrief voor een feitelijke sluiting van het secretariaat-generaal van het Europees Parlement in Luxemburg.
In 1992 hebben de staatshoofden en regeringleiders in Edinburgh besloten het Europees Parlement drie plaatsen te geven voor zijn werkzaamheden: Straatsburg voor 12 plenaire vergaderperiodes per jaar, Brussel voor de commissie- en fractievergaderingen en de minizittingen, en Luxemburg als zetel van het secretariaat-generaal.
De staatshoofden en regeringsleiders wisten in Edinburgh toch wel dat drie verschillende plaatsen voor de werkzaamheden reis- en verblijfskosten met zich mee brengen. Dus is het niet aan de Europese afgevaardigden om hier in verband met de zetelkwestie te verzoeken om een zuinigere administratie. Algemeen gesproken is bezuiniging natuurlijk een goed doel; iedereen hier kent wel voorbeelden van mogelijkheden tot besparen, waarbij er ook veel meer bespaard kan worden dan met de kosten van ambtenaren voor hun reizen van Luxemburg naar Brussel of Straatsburg. Laten wij bovendien niet vergeten dat de reis van Brussel naar Straatsburg veel duurder is dan de reis van Luxemburg naar Straatsburg. Dat dit indirect ook een aanval is op Straatsburg, dringt kennelijk niet tot iedereen door.
Reeds in juli heeft een kleine meerderheid van het EP besloten in 2001 tijdens de 12 verplichte plenaire weken per jaar in Straatsburg slechts nog van maandagmiddag tot donderdag te vergaderen, en dus de vergadering van vrijdag te schrappen, hetgeen een eerste aanval op Straatsburg was.
Naar het schijnt hebben de Fransen hierin berust, als tenminste het bericht uit een Duitse krant van 13 december klopt. Daarin staat dat president Chirac in Nice in een regelrechte koehandel de Belgische premier (die als de held van Nice wordt gevierd) zou hebben beloofd in de toekomst alle topconferenties evenals de extra plenaire weken van het EP in Brussel te laten plaatsvinden. Dat zou het wisselgeld zijn geweest dat de "held van Nice" heeft gekregen voor zijn instemming met de toekenning aan België, voor de stemmingen met gekwalificeerde meerderheid in de Raad, van een kleiner aantal stemmen dan Nederland, dat sowieso een grotere bevolking heeft.
Met de aanneming van deze tekst zal zeker ook weer het document van een ondervoorzitter van dit Parlement boven water worden gehaald, waarin een lans wordt gebroken voor de overplaatsing van hele diensten en directoraten-generaal van Luxemburg naar Brussel. In Luxemburg zouden dan slechts nog technische diensten, zoals de drukkerij en de vertaaldienst blijven. Dat zou echter overduidelijk tegen de letter en de geest van het voornoemde besluit van de staatshoofden en regeringsleiders over de zetelkwestie indruisen.
De voorstanders van de verhuizing van het secretariaat-generaal van Luxemburg naar Brussel maken zich natuurlijk niet druk om de sociale en onmenselijke gevolgen voor de ambtenaren en hun gezinnen, die vaak al tientallen jaren lang in Luxemburg wonen, daar hun huizen hebben, hun kinderen naar school laten gaan, en waar hun echtgenoten een baan hebben. Te pas en te onpas worden hier echter wel resoluties ingediend over gezinshereniging!
Onder het mom van besparingen rijten wij de gezinnen uiteen van onze ambtenaren, met name van onze D-, C- en B-ambtenaren, die zich geen peperdure verhuizingen kunnen veroorloven. Dat kan en mag toch niet gebeuren!
Wij vragen de Luxemburgse regering angstvallig een oogje in het zeil te houden, en met name toe te zien op naleving van de Verdragen.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de begroting gestemd, maar dit was de laatste keer, want volgens mij besteedt ons Parlement veel te weinig aandacht aan kredieten ten gunste van ouderen en gepensioneerden.
Voordat ik vertrok, hebben de ouderen mij gevraagd: "Het is kerstmis, en wij in Bergamo vieren kerstmis en het feest van Sint-Lucia. Zal de heer Ferber voor ons een kerstman zijn? Zal mevrouw Haug een Sint-Lucia zijn voor de ouderen en gepensioneerden?" Helaas moet ik antwoorden van niet, want ondanks dat gepensioneerden circa 30% van de bevolking van de Europese Unie uitmaken, krijgen ze in onze begroting niet de financiële steun die hun toekomt om hun problemen op te lossen.

Martin, David W
, schriftelijk. (EN) Ik stem van harte in met dit verslag van de heer Staes over de organisatie van de officiële controles op het gebied van diervoeding. Overeenkomstig dit verslag kan de Commissie in noodsituaties voorzorgsmaatregelen nemen zonder daarbij de lidstaten te hoeven raadplegen. Zo kan de Commissie dus sneller en efficiënter optreden. Daarnaast blijkt dit verslag op twee punten van wezenlijk belang voor alle lidstaten. Ten eerste is niet "alle nodige bijstand" maar de "volledige bijstand" van de lidstaten vereist. Ten tweede maakt het verslag duidelijk dat het Europees Parlement op de hoogte dient te worden gehouden van de resultaten.

Andersson, Blak, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Hans Karlsson, Lund, Theorin en Thorning-Schmidt
De Zweedse en Deense sociaal-democraten hebben vandaag voor de EU-begroting 2001 gestemd. De begroting biedt de EU de mogelijkheid haar prioritaire werkzaamheden uit te voeren en daarbij de begrotingsdiscipline overeind te houden. De EU-begroting voor het volgende jaar is een van de laagste begrotingen in verhouding tot het BNP van de lidstaten.
De begroting voor 2001 berust in hoge mate op een compromis tussen het Parlement, de Raad en de Commissie, en dat steunen wij. Het Parlement is erin geslaagd een aantal belangrijke prioriteiten aan te brengen, waaronder met name een grotere inspanning in de strijd tegen werkloosheid en armoede, en een aantal belangrijke milieu- en gelijkekansenvraagstukken. We hebben tegen de aanvallen van rechts op het LIFE-programma en de lobby van de European Women gestemd.
Verder hebben we de middelen vrijgemaakt om de wederopbouw en de democratisering van de Balkanlanden, ook in Servië, een flinke impuls te geven. Toch blijft het noodzakelijk een langetermijnoplossing voor de komende begrotingsjaren te vinden.
We staan kritisch tegenover de uitbreiding en de richting van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Dat moet in de toekomst een ingrijpender hervorming ondergaan, onder meer om de uitbreiding van de EU de ruimte te geven. Het landbouwbeleid van de EU is veel te kostbaar. Wij staan vooral zeer kritisch tegenover de overproductie in de landbouw en tegenover het feit dat de EU informatiemiddelen inzet om overschotten te verkopen. Verder zetten we grote vraagtekens bij de omvangrijke steun aan de tabaksproductie, die naar onze mening direct in strijd is met de toegenomen inspanningen van de EU op het gebied van de volksgezondheid.
Verder willen we benadrukken hoe belangrijk het is dat de begroting van de EU doeltreffender wordt doorgevoerd, zodat we aan het probleem van de enorme achterstand kunnen werken dat zich op sommige gebieden voordoet. Het begrotingssysteem moet, evenals de methodes voor transparantie, controle van de rekeningen en politieke controle, snel verbeterd en gemoderniseerd worden. De Noordse sociaal-democraten hebben er ook een voorstel door weten te krijgen voor meer steun aan de lokale en regionale samenwerking in het Oostzeegebied. Thans bedraagt die steun 16 miljoen euro. Het Parlement heeft bovendien de begroting voor de jumelage verhoogd, wat wij als een belangrijk programma beschouwen om de lokale samenwerking binnen de Unie te bevorderen.

Kuntz
In de eerste plaats lijkt het zinvol erop te wijzen dat de door de Raad vastgestelde geringe verhoging van de begroting 2001 ten opzichte van het lopende begrotingsjaar een noodzakelijk politiek signaal is aan het adres van onze medeburgers; immers, begrotingsdiscipline wordt slechts geaccepteerd indien iedereen zich eraan te houden heeft.
Tijdens het overleg op 23 november jongstleden is besloten het volledige kredietbedrag van het flexibiliteitsinstrument, te weten 200 miljoen euro, in te zetten voor Servië, en dat is een goede zaak, al valt het te betreuren dat het Parlement zijn standpunt ten faveure van het MEDA-programma uit de eerste lezing heeft moeten herzien. Naast de in de trialoogvergadering van oktober vastgestelde noodhulp ten bedrage van 200 miljoen euro die ten laste komt van de begroting 2000 en die erop gericht is de Serviërs zo goed mogelijk de winter door te helpen, zal in 2001 een bedrag van 240 miljoen euro beschikbaar gesteld worden voor steun aan de Balkanlanden. In het kader van de "Prodi-voorstellen" zou de komende jaren bovendien ongeveer 2,2 miljard euro besteed kunnen worden aan de wederopbouw van deze regio, en met name van de Federale Republiek Joegoslavië.
Een en ander geeft aan dat de Europese Unie, zij het rijkelijk laat, het belang is gaan inzien van grootschalige steun aan de getraumatiseerde Federale Republiek Joegoslavië en dat ze daarbij de grenzen van dit land erkent. Gezien de hoogte van het bedrag dat volgens de planning in 2001 beschikbaar zal worden gesteld voor Kosovo - 350 miljoen euro -, kan men zich echter met reden afvragen of de opnamecapaciteit van deze regio van Joegoslavië daarvoor wel toereikend is. Er dient dan ook een nauwkeurige, strikte raming gemaakt te worden van wat er nodig is voor de wederopbouw van alle regio' s van de Federale Republiek Joegoslavië. Het is echter ook van belang Belgrado te erkennen als enige legitieme gesprekspartner wanneer het gaat om het nemen van beleidsmaatregelen in de toekomst. De Europese Unie zou anders de verdenking op zich laden de separatistische en terroristische groeperingen in die regio aan te moedigen en te steunen.
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)
Verslag-Staes (A5-0372/2000)
Verslag-Lannoye (A5-0347/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor dit verslag over het gebruik van additieven in levensmiddelen gestemd. Ik ben met name voorstander van het verbod op het gebruik van natriumalginaat als conserveermiddel voor wortels.
Daarmee houden we de consumenten op drie manieren voor de gek: de eerste keer omdat wortels die een, twee, drie of vier jaar geleden zijn geoogst, eruitzien als verse wortels; de tweede keer omdat de wortels hard zijn, alsof ze net zijn geoogst, in plaats van zacht en slap zoals bij oude wortels; de derde keer omdat iedereen weet, mijnheer de Voorzitter, dat wortels een adstringerende werking hebben, maar door natriumalginaat worden ze juist laxerend.

Wurtz

Mijnheer de Voorzitter, wanneer de heer Fatuzzo zijn verzamelde werken publiceert, dat wil zeggen een verzamelbundel van al zijn stemverklaringen, dan moet hij ons allen daarvan maar een exemplaar doen toekomen. Dat lijkt me de moeite waard.
Verslag-García-Margallo y Marfil (A5-0362/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-García-Margallo y Marfil over de BTW op elektronische handel gestemd.
Ik moet u vertellen dat ik afgelopen nacht droomde dat ik met pensioen was. Ik ben weliswaar afgevaardigde voor de Partij van de Gepensioneerden in Italië, maar ik heb zelf geen pensioen. Ik droomde dus dat ik heel oud was en gepensioneerd en medicijnen nodig had. Ik ging naar de dokter voor een recept, maar daarna hoefde ik niet naar de apotheek om, zoals gewoonlijk, het medicijn op te halen en te betalen. In plaats daarvan drukte de dokter op een knopje van zijn computer en toen ik thuis kwam, had de apotheek het medicijn al bezorgd. Die had de opdracht daarvoor elektronisch ontvangen.
Ik vraag u dus, mijnheer de Voorzitter: wanneer stemmen we over een richtlijn die de elektronische handel op deze manier stimuleert? Ik hoop dat dat snel zal gebeuren.

Bordes en Cauquil
Wij hebben tegen het verslag-Torres Marques over de harmonisatie van de BTW in Europa gestemd en in het verlengde daarvan ook een stem uitgebracht tegen het verslag García-Margallo y Marfil, dat betrekking heeft op het belasten van met elektronische middelen verrichte diensten.
Wij zijn gekant tegen elke vorm van belasting over de toegevoegde waarde, omdat het daarbij gaat om een indirecte belasting die vooral de werkende klassen benadeelt.
Bovendien wordt met het voorstel beoogd een bandbreedte voor de tarieven vast te leggen, hetgeen betekent dat juist voor dagelijkse consumptiegoederen als brood, olie, zuivelproducten en zelfs onmisbare geneesmiddelen de laagste BTW-tarieven geschrapt worden.
Er wordt voortdurend over harmoniseren gesproken, maar wij pleiten voor het afschaffen van de BTW in Europees verband en stellen in plaats daarvan een nadrukkelijk progressief stelsel voor waarin de winsten van ondernemingen en de inkomsten uit vermogen worden belast.

Herman Schmid en Sjöstedt
We hebben tegen amendement 13 gestemd, dat is ingediend door Olle Schmidt. De VS heeft de e-handel voor de komende vijf jaar vrijgesteld van BTW, en daaruit trekt hij de conclusie dat de EU dat ook moet doen. Dat is een uitermate zwakke conclusie.
Er is geen enkele reden om belastingvoordelen toe te kennen aan een bepaalde vorm van distributie. Bovendien zou een dergelijke aanpassing aan de situatie in de VS het ons zeker moeilijk maken om na die periode van vijf jaar tot een normaal belastingniveau te komen, zowel voor de VS als voor Europa.
Verder moeten we de tendens doorbreken om Amerikaanse misstanden in Europa in te voeren, en niet alleen op dit gebied.
Verslag-Ferber (A5-0361/2000)

De Voorzitter
Ik stel voor dat de heer Fatuzzo een exemplaar van zijn bundel naar Malta stuurt, want Malta is naar ik meen het enige onderwerp waarover hij geen stemverklaring heeft afgelegd. Ik denk dat Valletta daarvan nog niet geheel bekomen is.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen dat voor 2004 goed te maken met een verklaring ten gunste van Malta.
Ik heb voor het verslag-Ferber gestemd, hoewel ik moet zeggen dat ik voor een verdere liberalisering van de posterijen ben. Ik krijg vaak het volgende te horen: "Gepensioneerden, ouderen willen dat de post elke dag wordt bezorgd, ook als ze in afgelegen dorpen of in bergdorpen wonen. Jij, Fatuzzo, zou dus een groot voorstander moeten zijn van een universele dienst."
Sommige bejaarde gepensioneerden uit berggebieden hebben me echter gezegd: "Ik heb liever een hoger pensioen en een keer per week post dan een lager pensioen en elke dag post." Ik geloof dus in een verdere liberalisering.

Bordes
Wij hebben een stem uitgebracht tegen het verslag-Ferber. Wij zijn tegen iedere vorm van liberalisering waarbij de particuliere sector greep krijgt op een zo essentiële openbare dienst als de post, of privé-kapitaal nu toegelaten wordt bij een gewichtslimiet van 350 gram, 150 gram, of, nog minder acceptabel, 50 gram. En of die privatisering nu geleidelijk verloopt of in één keer plaatsvindt, ze leidt er in ieder geval toe dat de openbare dienst opgeheven wordt, en dat heeft grote gevolgen voor de werknemers bij de posterijen.
Wij kunnen onder geen beding onze goedkeuring verlenen aan een operatie die slechts de belangen dient van een paar kapitalistische concerns. Die zijn gewoon op zoek naar nieuwe investeringsmogelijkheden om meer winst te behalen, en dat gaat ten koste van de gehele bevolking, met name van de bevolkingsgroepen met de laagste inkomens.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén en Theorin
De Zweedse sociaal-democraten in het Europees Parlement zijn van mening dat de postmarkt binnen de EU voor mededinging opengesteld moet worden. Doordat de Europese markt stapsgewijs te liberaliseren, kunnen de postdiensten doeltreffender worden gemaakt, en kan de service aan de klanten verbeterd worden.
Een einddatum kan de actoren op de postmarkt duidelijkheid geven, en de nationale monopolies de mogelijkheid bieden zich beter op een liberalisering voor te bereiden. Daarom hebben we voor een einddatum van de liberalisering gestemd.
We vinden het daarbij niet juist dat landen in de EU op bijvoorbeeld de Zweedse postmarkt concurreren, terwijl ze zelf niet bereid zijn mededinging op hun eigen grondgebied toe te staan.
Daarom hebben we ons vandaag onthouden van stemming over het verslag-Ferber.

Caudron
Ik heb vandaag voor het verslag-Ferber over de "Europese postdiensten" gestemd, en de reden daarvoor is dat we gezien de huidige krachtsverhoudingen in Europa en in het Europees Parlement mijns inziens alles bereikt hebben wat we konden bereiken om te voorkomen dat de openbare postdienst in Europa verdwijnt!
Daarvoor zijn intensieve onderhandelingen nodig geweest, evenals een maximale inzet op alle niveaus, maar op dit moment is het belangrijkste in ieder geval veiliggesteld!
Toch zou ik hieraan enigszins plechtig willen toevoegen dat wat mij betreft thans de grens bereikt is van een in mijn ogen toch al veel te liberaal Europa! Er dient dan ook zeer spoedig een kaderrichtlijn te komen voor de postdiensten in Europa, en daarvoor heeft de Top van Nice "het groene licht" gegeven.
Claude Desama is vastbesloten zijn plannen door te zetten. Ook hier staan we op een keerpunt, en ook hier is de gezamenlijke inzet nodig van allen die hart hebben voor de openbare dienst. Met het verslag-Ferber hebben we bewezen dat we daartoe in staat zijn; nu moeten we een en ander ook in de praktijk waarmaken.

Darras
Ik ben verheugd over deze eerste lezing en over het werk dat is verricht door onze Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, alsmede over de inzet van onze rapporteur. Maar ik ben vooral ingenomen met de deskundigheid en het doorzettingsvermogen van de heer Brian Simpson, onze eigen "rapporteur" binnen de fractie van de Europese Sociaal-Democraten, die bij talloze gelegenheden van die kwaliteiten blijk heeft gegeven.
De liberalisering van de postmarkt is een van de fundamentele kwesties die samenhangen met het concept diensten van algemeen belang, en in ruimer verband met het behoud van de sociale cohesie en de territoriale eenheid van de Europese Unie. Het gaat namelijk niet alleen om een technische - en onmisbare - visie op wat we op het terrein van de universele dienst in stand willen houden of willen openstellen voor mededinging; hier zien we ook het "Europese sociaal model" vorm krijgen. Hoever moeten we gaan met liberaliseren? Waarom zouden we het proces versnellen, zoals de Europese Commissie en commissaris Bolkestein wensen? Waarom zouden we nuttige, door onze medeburgers gewaardeerde diensten ontmantelen door daarvoor geen adequate financiële middelen meer ter beschikking te stellen en in plaats daarvan een verouderd subsidiesysteem invoeren dat alleen maar nadelen kent?
Uiteraard gaat het niet aan op deze manier het beginsel van aanpasbaarheid van de openbare dienst ter discussie te stellen (zoals de Europese Commissie heeft voorgesteld). Wij hechten aan dit beginsel, dat centraal staat in de ontwikkeling van de meeste van onze landen. Dat principe aantasten lijkt me niet erg verstandig, en het is een goede zaak dat we dit voorstel tijdens de stemming in de parlementaire commissie hebben kunnen afzwakken. Dat is ook de reden waarom ik een stem heb uitgebracht voor het verslag zoals we dat in de commissie hebben goedgekeurd.

Esclopé
Hoe zal de postmarkt eruitzien na deze periode waarin gepleit wordt voor liberalisering van deze sector in betogen die ondanks de technische aard ervan veelal bol staan van de contradicties en de controverses?
Kunnen we met één enkele beslissing, waarvoor mogelijkerwijs slechts een minieme meerderheid gevonden zal worden, een einde maken aan een fundamentele visie op het postwezen, een visie waarvan de oorsprong en de verklaring gezocht moeten worden in de specifieke kenmerken van iedere lidstaat?

Hoe kunnen we voorbijgaan aan het feit dat deze unieke sector van land tot land verschilt en, vooral, het belang negeren van de aanpasbaarheid van de openbare dienst aan de lokale omstandigheden?
Hoe kunnen we spreken van openbare dienst in landen waar dit begrip, zo het al aanwezig is, nauwelijks enige betekenis heeft, terwijl dit concept verankerd is in de cultuur van andere landen en daar een bouwsteen vormt voor de sociale cohesie, met name op het platteland?
Wij vragen de Zweden niet om hun systeem te veranderen, maar we willen evenmin dat dit land ons zijn systeem oplegt.
Zeker, met de tekst van de heer Ferber, waarover in de commissie langdurig onderhandeld is, wordt het voorstel van de Commissie, een onaanvaardbaar voorstel waarvoor weinig of geen steekhoudende argumenten te vinden zijn, slechts afgezwakt en uitgesteld.
Maar houdt dit compromis niet ook een aantasting in van de openbare postdienst? De voorstanders van gematigde liberalisering zullen er geen moeite mee hebben genoegen te nemen met een tekst die de ultraliberale, op louter ideologische overwegingen gebaseerde voorstellen van commissaris Bolkestein afzwakt.
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)

Kauppi
Ik betreur het zeer dat het Parlement voor een beleid heeft gestemd dat zeer nadelig voor de consumenten is. In het nu aangenomen verslag wordt slechts een fractie van de postdiensten voor mededinging opengesteld en is geen einddatum voor de liberalisering vastgesteld. Wij, de afgevaardigden die een minderheid vormden, hadden gewild dat er een termijn voor 2007 werd vastgesteld. Dan zijn er meer dan 17 jaren verstreken sinds het begin van het debat op Europees niveau.
Een einddatum zou de post stimuleren haar diensten verder te ontwikkelen en te moderniseren en zou de planning en investeringen op de markt vergemakkelijken. Nu het Parlement geen einddatum heeft vastgesteld, zal de instabiliteit tussen de nationale posterijen blijven bestaan, aangezien sommige markten open zijn en andere niet. Zoals op andere markten, hebben ook in de postsector de traditionele nationale grenzen hun betekenis al verloren. Het is onmogelijk tegen een onvermijdelijke ontwikkeling te strijden en daarom moet men zich er zo snel mogelijk op gaan voorbereiden.

Krivine en Vachetta
Wij stemmen tegen dit verslag omdat we een verdergaande liberalisering van de postmarkt in Europa afwijzen. Met de abrupte introductie van privé-kapitaal ter bevordering van de kwaliteit van deze sector worden slechts de belangen van enkele toekomstige monopolisten gediend. Wij kunnen niet instemmen met het schrappen van banen en het sluiten van nog meer postkantoren, zelfs niet als een en ander "geleidelijk en beheerst" verloopt.
Daarom hebben we eveneens tegen de amendementen gestemd waarin wordt voorgesteld de gewichtslimiet te verlagen tot 150 of 50 gram. Wij willen niet meedoen aan de zoveelste uitverkoop en zullen blijven opkomen voor een nieuwe Europese openbare dienst.

Lulling
Ik zet mij al jarenlang in dit Parlement principieel in voor een geleidelijke en beheerste liberalisering van de postdiensten, voor een liberalisering waarmee een goed functionerende interne markt in de postsector kan worden verwezenlijkt. Daarmee verbind ik echter wel de voorwaarde dat een kwalitatief hoogstaande universele dienstverlening wordt gehandhaafd. Deze is absoluut noodzakelijk voor met name de plattelandsgebieden, de verafgelegen en dunbevolkte gebieden en zelfs bepaalde stadswijken. De postbodes spelen daar nu eenmaal een bijzondere rol, een sociale, culturele rol zou ik haast zeggen, een rol die wij ons hopelijk in onze welvaartmaatschappijen nog kunnen veroorloven.
In de Economische en Monetaire Commissie had ik een reeks amendementen ingediend op het Commissievoorstel. Deze werden, voor zover zij betrekking hadden op de overwegingen, ook alle goedgekeurd, tot op een gegeven moment enkele collega' s - waaronder ook collega' s die geen lid van onze commissie waren - opdoken om mee te doen aan de stemming. Het gevolg was dat mijn amendementen voor de met de overwegingen overeenkomende artikelen werden verworpen. Dat heeft natuurlijk tot een ongelooflijke kakofonie geleid. Een meerderheid van de commissieleden besloot toen, terecht, om deze onrijpe tekst te verwerpen, hetgeen tot gevolg had dat de Economische en Monetaire Commissie geen advies uitbracht.
Ik ben derhalve de rapporteur van de commissie ten principale, de heer Markus Ferber, bijzonder dankbaar voor het feit dat hij nu een aanvaardbaar compromis tot stand heeft gebracht waarin in ruime mate rekening wordt gehouden met de letter en de geest van mijn amendementen. Ik kan daar vrede mee hebben daar:
geen nieuwe definitie is opgenomen van speciale diensten, en
de prijs- en gewichtslimieten op verstandige wijze zijn vastgelegd, dat wil zeggen tot 150 gram gereserveerd blijft voor de universele dienst en daaraan een prijs wordt verbonden die het viervoudige is van het openbare tarief.
De door de Commissie voorgestelde limiet van 50 gram met een prijs die 2,5 keer het openbare tarief is, is werkelijk te drastisch en zou fatale gevolgen hebben voor de aanbieders van universele postsdiensten. Het zou eveneens fataal geweest zijn indien de vertrekkende grensoverschrijdende postzendingen en expreszendingen volledig zouden zijn geliberaliseerd. Men name de Luxemburgse post zou het dan vanwege zijn bijzondere situatie niet hebben kunnen bolwerken. In het compromis wordt rekening gehouden met mijn desbetreffend amendement zodat ik met goed geweten in deze eerste lezing voor het verslag kan stemmen.
Ik wijs echter resoluut de insinuaties van de hand van de kant van degenen die, zonder ook maar in het minst rekening te houden met de verliezen aan levenskwaliteit en arbeidplaatsen, hier een lans breken voor een geforceerde liberalisering. Zij zeggen dat wij, de collega' s die mijn mening delen en ikzelf, handelen in opdracht van de postlobby die zijn monopolie wil handhaven. Deze insinuaties verwerp ik met kracht.

Meijer
Allerlei internationaal optredende bedrijven staan klaar die het voorstel van commissaris Bolkestein te slap en te gematigd vonden en die meer en sneller toegang tot de door hen begeerde markt willen krijgen. Die zullen doorgaan met het uitoefenen van druk. Met het geld dat zij verdienen in de bezorging boven 150 gram versterken zij hun positie. Het debat over de toekomstige organisatie van de post is zeker niet gesloten.
Dat het extreme liberaliseringsvoorstel van de Europese Commissie kansloos was wisten we al sinds rapporteur Ferber enige kritische voorstellen deed met betrekking tot nader onderzoek, zorgvuldigheid en termijnen. Het werd nog wat duidelijker toen christen-democraten en sociaal-democraten een geheim akkoord sloten over een door hen gezamenlijk te verdedigen compromis tussen wel liberaliseren en niet liberaliseren. De gewichtsgroep tussen 50 en 350 gram werd opgedeeld, met een grens bij 150 gram. Dus 100 veel voorkomende grammen in het voordeel van rechts, en 200 minder voorkomende grammen in het voordeel van links.
Als het compromis tussen sociaal-democraten en christen-democraten reeds van begin af aan inzet zou zijn geweest van het debat zou ik daaraan geen steun gegeven hebben omdat de nadelen van elke liberalisering groter zijn dan de voordelen. Hoewel de huidige uitkomst een nederlaag voor commissaris Bolkestein betekent vind ik dat ik trouw moet blijven aan dat uitgangspunt en dus ook blijf bij mijn tegenstem.

Miranda
Het voorstel van de Commissie voor de posterijen getuigt van een ongeremde liberaliseringsdrang. Daarmee wordt een regelrechte aanslag gepleegd op een essentiële openbare dienst, de postondernemingen die deze diensten verrichten en de mensen die er werkzaam zijn. Wij verzetten ons dan ook resoluut tegen alle ideeën die aan dit voorstel ten grondslag liggen.
We zijn van mening dat het compromis zoals dat uit het nu besproken verslag naar voren komt in tegenstelling tot het Commissievoorstel wel degelijk een aantal positieve aspecten bevat, al worden er geen vraagtekens gesteld bij het privatiseringsstreven van de Commissie. We zijn dankbaar voor al hetgeen positief is en verwerpen het verslag dan ook niet. We kunnen het evenwel ook niet goedkeuren, mede omdat de doelstellingen van de onderhavige regeling nergens in twijfel worden getrokken.

Nicholson
Ik wil de rapporteur graag feliciteren met dit uitstekende verslag. Ik denk dat iedereen gebruik moet kunnen maken van een zo efficiënt mogelijke postdienst. Als we ons hier niet voor inzetten, dienen we het belang van onze kiezer niet.
Indien we streven naar liberalisering van de postdiensten, moeten we daarbij wel oog hebben voor de gevolgen van onze beslissingen. De plattelandsgebieden hebben goede postdiensten nodig. Het rurale postnetwerk is immers van groot belang voor de instandhouding van de rurale economie. Mijns inziens hebben we nu de juiste balans gevonden en hebben we de basis gelegd voor de ontwikkeling van een postdienst die voldoet aan ieders behoeften en eisen.

Queiró
De liberalisering van de posterijen zoals die door de Commissie voorgesteld wordt is onjuist en inconsistent. Daarom heb ik voor het verslag gestemd, en voor al die wijzigingen die datzelfde negatieve oordeel uitdragen. De verwerping van het Commissievoorstel is een teken van een vrij algemeen gevoeld wantrouwen. Dat heeft ertoe geleid dat een aantal landen, waaronder Portugal, zich nu sterk maken tegen het liberaliseringsstreven van de noordelijke landen en de Commissie. Deze heeft, zoals we hebben gezien, op volstrekt vruchteloze wijze getracht een regime op te leggen waar de meerderheid van de lidstaten het niet mee eens kon zijn. Daarmee is duidelijk geworden dat een op uitsluitend concurrentiële leest geschoeide postdienst niet beantwoordt aan de belangen van de bevolking in de lidstaten. We mogen niet vergeten dat de post een openbare dienst is met een sociale functie - ik heb me daar steeds voor ingezet. De correspondentie per post is voor een groot deel van de Portugese bevolking nog steeds de favoriete manier om de familiebanden te onderhouden.
De post zal hoe dan ook een belangrijke economische en sociale functie blijven vervullen: als ontvanger van de betalingen voor de openbare nutsdiensten als water, stroom en telefoon, maar ook als distributeur van pensioenen, arbeidsongeschiktheids- en bijstandsuitkeringen. De overgang naar een geheel open markt kan niet worden gemaakt als er niet eerst een oplossing voor de voortzetting van die diensten is gevonden. Daar komt bij dat de drastische wijzigingen van de gewichts- en prijslimieten van de postzendingen zoals die door de Commissie worden voorgesteld ernstige gevolgen zouden hebben voor de Portugese posterijen. Als de voorstellen aanvaard zouden worden, zouden de posterijen een belangrijk deel van de markt kwijtraken en dat zou dan weer ernstige sociale repercussies hebben.
De stemming over dit verslag tijdens de vergadering van december was buitengewoon belangrijk. We volgen hier een medebeslissingsprocedure. Daarmee wordt niet alleen de belangrijke rol van dit Parlement onderstreept - het stelt ons ook in staat ons standpunt voor de volgende Telecommunicatieraad, die op 22 december van dit jaar zal plaatsvinden, aan te scherpen. Dat is een sterk signaal van het Parlement naar de Commissie, waarmee we aangeven dat we zwaarwegende bedenkingen hebben met betrekking tot de volledige liberalisering van de postmarkt.

Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
We zijn van mening dat de post niet onder de bevoegdheid van de EU valt, ook al is het voorstel na behandeling door de parlementaire commissie beduidend beter dan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. We vinden dat de lidstaten zelf veel beter in staat zijn om deze kwesties te behandelen. We zien echter graag intergouvernementele oplossingen op dit gebied.
Verder zien we niet in waarom het wenselijk of noodzakelijk zou zijn om het postbedrijf te privatiseren, voor mededinging open te stellen of te liberaliseren. In Zweden is een deel van deze voorstellen reeds doorgevoerd, en we kunnen nu al constateren dat de situatie daardoor slechter is dan voordien. Er zijn regionale ongelijkheden ontstaan en de algehele situatie binnen het postwezen is verslechterd, niet het minst voor de werknemers.
Verslag-de Roo (A5-0378/2000)

Fatuzzo
Voorzitter, mevrouw Fontaine, die de vergadering voor u op haar gebruikelijke voorbeeldige wijze heeft geleid, zei op een gegeven moment: "Ik hoor een mobiele telefoon" , en dat juist nadat we een document over de bestrijding van lawaai hadden aangenomen.
Mijnheer de Voorzitter, ik had persoonlijk in de commissie een amendement ingediend met het voorstel het gebruik van mobiele telefoons in afgesloten ruimten te reglementeren. Helaas heeft de Commissie milieubeheer dit amendement-Fatuzzo niet overgenomen.
Desondanks heb ik voor dit document gestemd. De woorden van Voorzitter Fontaine hebben me gesterkt in de opvatting dat mijn verzoek terecht was. Ik zal het in de toekomst nog eens indienen, wanneer de bestrijding van lawaai weer wordt besproken. Ik ben het daar helemaal mee eens, op voorwaarde dat de behoeften van de industrie in aanmerking worden genomen.
Verslag-Lienemann (A5-0350/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen deze resolutie gestemd. Ik ben ertegen, omdat dit volgens mij een teken is hoe slecht de middelen van de Europese Unie worden besteed.
Naar mijn mening is dit een verspilling van middelen. Niet dat het geld over de balk wordt gesmeten, maar in zekere zin wel, want in vier jaar, van 2001 tot en met 2004, wordt 12,4 miljoen euro uitgegeven om op lokaal niveau de toepassing van de communautaire milieuvoorschriften te vergemakkelijken.
Volgens het verslag kunnen we daarmee hoogstens een stuk of tien projecten financieren. Dat is alsof we in de woestijn op regen wachten en er elke vierkante kilometer een druppel valt - absoluut onvoldoende om de dorstigen te lessen. Ik vind dat de middelen van de Unie zo vaak als mogelijk is gelijkmatig moeten worden besteed, maar dit komt erop neer dat we geld geven aan de eerste de beste van een menigte hongerigen en dorstigen die op een stuk brood wachten. Dat is volgens mij niet de manier waarop het geld van de Europese Unie moet worden besteed!
Verslag-Dary (A5-0374/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor dit verslag over een gemeenschappelijke marktordening in de sector bananen gestemd. De handel moet weliswaar geliberaliseerd worden, zoals ons Verdrag voorschrijft, maar we moeten ook rekening houden met de problemen van de lidstaten van de Europese Unie. We moeten de moed hebben de inwoners van de Europese Unie die leven van de productie van bananen, vooral in de ultraperifere zones zoals de Canarische Eilanden, te blijven beschermen. Zij hebben recht op de bescherming van de hele Unie, ook van de staten die geen bananen produceren.

Adam
Mijnheer de Voorzitter, de Britse Labourafgevaardigden zijn blij dat het verslag-Dary over een gemeenschappelijke marktordening in de sector bananen is aangenomen. We hopen dat er nu spoedig zal worden onderhandeld, zodat er bepalingen komen die zowel in overeenstemming zijn met de WTO-afspraken als de toevoer van onze gebruikelijke leveranciers veiligstellen. We hebben echter onze bedenkingen bij de amendementen 6, 7, 11, 15, 16, 25 en 26, omdat we niet uitsluiten dat in de toekomst een "tariff only" -regeling zal worden gehanteerd. Ook kunnen we de amendementen 17, 18, 27, 30 en 31 niet onderschrijven omdat we er niet van overtuigd zijn dat zij in overeenstemming zijn met de WTO-afspraken.
We hopen dat de aanneming van dit verslag tevens zal leiden tot een spoedige opheffing van de door de VS opgelegde handelssancties, die van toepassing zijn op willekeurige en niet aanverwante marktsectoren.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het voorstel betreffende een gemeenschappelijke marktordening voor bananen. Wij zijn van mening dat de bananenproducenten niet meer steun nodig hebben. De voorgestelde verordening is ontoereikend en zou gewijzigd moeten worden om te voldoen aan de WTO-bepalingen. Wij vinden dat een duurzame productie van bananen, de zogenaamde fair trade-bananen, meer gestimuleerd zou moeten worden.
Wij vinden het heel belangrijk dat de steun aan de fair trade-bananen behouden blijft en dat de stimuli voor een duurzame productie van bananen permanent worden ingesteld. Fair trade heeft niet alleen met handel te maken, maar ook met het verbod op dwangarbeid, kinderarbeid en een gelijk loon voor mannen en vrouwen. Wij steunen deze aspecten uiteraard, omdat het sociaal-democratische waarden zijn.

Bordes en Cauquil
Wij hebben ons van stemming onthouden in dit debat, dat de zoveelste woordenwisseling is naar aanleiding van de bananenoorlog tussen enerzijds de Amerikaanse bananenproducenten, aangevoerd door drie grote kapitalistische concerns, en anderzijds de tot op heden bescherming genietende producenten van bananen die afkomstig zijn uit gebieden waar Engelse of Franse ondernemingen of enkele grote creoolse families de markt domineren.
Wij zijn niet van plan steun te verlenen aan de grote zakkenvullers in deze sector of aan de kleinere zakkenvullers in de door Europa beschermde zone.
Wel zijn wij van mening dat de kleine producenten, die zonder enige vorm van uitbuiting hun plantages bewerken, beschermd moeten worden tegen de gevolgen van deze oorlog. Ook dient hun inkomen gegarandeerd te worden, ongeacht de schommelingen van de markt.
Verder vinden wij dat vooral de werknemers in de sector bananen bescherming moet worden geboden tegen de gevolgen van deze handelsoorlog tussen de kapitalistische concerns. Deze werknemers worden uitgebuit wanneer de zaken goed gaan, maar onmiddellijk op straat gezet wanneer de bananen niet meer genoeg opleveren en de grote producenten ervoor kiezen te investeren in andere, lucratievere sectoren.

Fruteau
Precies 8 maanden geleden heeft onze Vergadering een zeer duidelijke boodschap aan de Commissie overgebracht, namelijk dat de invoering van een zuiver tariefstelsel na een overgangsperiode van 6 jaar er simpelweg op neer komt dat de communautaire bananenproducenten en de bananenproducenten uit de ACS-landen ten dode zijn opgeschreven.
Helaas heeft de koppigheid waarmee de Commissie heeft geprobeerd een levensvatbaar stelsel te vinden dat in overeenstemming is met de eisen van de almachtige WTO alle andere overwegingen naar de achtergrond gedrongen.
Om alle misverstanden te voorkomen: ik wil het belang van deze organisatie niet in twijfel trekken. Wat ik afwijs, en wat anderen met mij afwijzen, is niet de mondialisering als zodanig!
Maar wel een mondialisering waarbij de rijksten, en zij alleen, baat hebben.
Een mondialisering waarin de meest elementaire rechten van het individu miskend worden.
Een mondialisering kortom die aan geen enkele vorm van democratische controle onderworpen is.
Wat de bananenkwestie betreft zou ik nogmaals willen wijzen op de wanhopige situatie van onze kleine producenten op Guadeloupe, Martinique en de Canarische eilanden, die zich bedonderd voelen, in de steek gelaten, geofferd op het altaar van een macro-economische logica die ze boven de pet gaat!
Het voorstel van de Commissie zoals het thans voorligt is onaanvaardbaar, omdat het een onvoorwaardelijke capitulatie inhoudt voor het dictaat van Amerika! Die capitulatie is het Europees project en het sociaal en milieuvriendelijk model dat wij voorstaan onwaardig! En omdat de heer Dary zich in zijn verslag tegen die capitulatie verzet, heb ik een stem uitgebracht voor deze tekst, die onze Vergadering tot eer strekt.
Verslag-Torres Marques (A5-0366/2000)

Poos
Zowel om principiële als om praktische redenen heb ik me gedwongen gevoeld een stem uit te brengen tegen de amendementen op het voorstel van de Commissie.
Voor een goed functioneren van de Economische en Monetaire Unie is harmonisatie van de BTW-tarieven in principe niet nodig. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld, bij uitstek een economische en monetaire unie, bestaan er aanzienlijke verschillen op belastinggebied tussen de verschillende staten.
In de praktijk zullen de amendementen 2 en 3 tot gevolg hebben dat de BTW-tarieven in opwaartse richting gelijkgetrokken zullen worden. Er wordt immers alleen gesproken over de geldigheidsduur van de minimumhoogte; de maximumhoogte wordt niet eens genoemd.
Om de stabiliteit van de prijzen en het behoud van de koopkracht van de consument te garanderen is een stap in tegenovergestelde richting noodzakelijk: de minimumhoogte van 15% moet voor onbepaalde tijd gehandhaafd worden en dient vergezeld te gaan van een doelbewuste, geleidelijke verlaging van de hoogste tarieven.
Verslag-Gill (A5-0390/2000)

Belder
Het verslag-Gill heeft onze steun niet gekregen. De volgende kanttekeningen bij het verslag hebben daarin een rol gespeeld.
In een uiterst concurrerende economie moet digitale informatie kwaliteit kunnen bieden. Bij de bezinning op wat aangeboden moet en mag worden aan digitale inhoud is het beginsel van technologieneutraliteit terecht een bestanddeel van het Europees beleid. De wet- en regelgeving voor gedrukte informatie is dus ook van toepassing op digitale informatie. Dit komt in het verslag onvoldoende naar voren.
Hierbij biedt het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden een kader voor de begrenzing van de inhoud om gebruikers te beschermen. Volgens artikel 10 brengt de vrijheid van meningsuiting plichten en verantwoordelijkheden met zich die kunnen leiden tot voorwaarden, beperkingen en sancties.
Gelet daarop behoren overheden bij digitale inhoud te handelen in het belang van onder andere het voorkomen van strafbare feiten (discriminatie), de bescherming van de gezondheid (aanbod van bijvoorbeeld gebrekkig gecontroleerde medicijnen via Internet), de goede zeden of de rechten van anderen (auteursrechten). Steun aan inhoud die tegen de genoemde belangen ingaat, moet worden voorkomen. Het verslag verzuimt de vinger hierbij te leggen.
Ten tweede bejegent het verslag de taalkundige en culturele diversiteit te negatief. Amendement 8 reduceert deze tot barrières voor de industriële ontwikkeling. Dat zou strijden met het respect voor de nationale identiteit (artikel 6, lid 3 van het Unieverdrag). Regelgeving verschilt per lidstaat om reden van die nationale identiteit, zoals op het gebied van maatschappij, taal en moraal.
Het zou goed zijn als de EU-landen zich daarom buigen over de vraag welke regelgeving Europees van toepassing zou moeten zijn. Communautaire activiteiten dienen, overeenkomstig het subsidiariteitsprincipe, zich daarop te richten waar het communautaire niveau meerwaarde biedt. Geldgebrek op communautair niveau mag niet de drijfveer zijn om lidstaten op te roepen tot actie, zoals in het ontwerpverslag wordt gedaan.
Tot slot biedt digitale informatie kandidaat-landen met een gebrekkige spoor- en weginfrastructuur alternatieve mogelijkheden voor economische ontwikkeling. Verspreiding van kennis alleen volstaat echter niet. Flankerend beleid is een voorwaarde voor het daadwerkelijk gebruik van de voordelen van de kennismaatschappij. Dat kan bestaan uit organisatorische en technische structuren en training. Het verslag heeft daarvoor onvoldoende oog.

Caudron
Met het programma e-Content wordt beoogd de ontwikkeling en het gebruik van de Europese digitale inhoud op de globale netwerken te stimuleren en de taalkundige diversiteit in de informatiemaatschappij te bevorderen. Dit programma maakt deel uit van het EU-initiatief e-Europe, "Een informatiesamenleving voor allen" , dat door de Commissie in december 1999 is gelanceerd en zich uitstrekt over een periode van 5 jaar, van 2001 tot 2005.
De vier hoofddoelstellingen van dit programma zijn: het scheppen van voorwaarden voor het in de handel brengen, het verspreiden en het gebruiken van de Europese digitale inhouden op de globale netwerken ter bevordering van de economische activiteit en de werkgelegenheidsperspectieven; het stimuleren van het gebruik van het Europees potentieel op het gebied van digitale inhouden, met name op het punt van de overheidsinformatie; het bevorderen van de taalkundige diversiteit in de digitale inhouden op de wereldwijde netwerken en het vergroten van de exportmogelijkheden van Europese inhoudindustrieën, met name in het midden- en kleinbedrijf, via taaldiversificatie; en last but not least het leveren van een bijdrage aan de professionele, sociale en culturele ontwikkeling van de burgers van de Unie en het bevorderen van de economische en sociale integratie van de burgers van de kandidaat-landen in de informatiemaatschappij.
Er is alle reden om dit initiatief toe te juichen, wanneer men beseft dat de Europese digitale inhoud 5% uitmaakt van het bruto binnenlands product van Europa en 4 miljoen banen vertegenwoordigt. Bovendien kan de sector van de digitale media de komende 10 jaar met 20% per jaar groeien. Onze ondernemingen moeten van die groei kunnen profiteren, en daartoe moet het ze mogelijk gemaakt worden te concurreren met de Verenigde Staten, die in deze sector de toon aangeven.
Ik wil met name de aandacht vestigen op de vierde hoofddoelstelling, die behelst dat eenieder baat moet hebben bij de informatiemaatschappij. Het lijdt namelijk geen twijfel dat er een groot risico bestaat op het ontstaan van een digitale tweedeling. Toch stelt de Europese Commissie geen enkele maatregel voor om deze tweedeling te voorkomen. Dat betreur ik ten zeerste! Ik heb dan ook steun verleend aan de amendementen waarin wordt aangedrongen op het goedkeuren van specifieke acties. In mijn hoedanigheid van rapporteur voor de universele dienst en de nieuwe communicatienetwerken vind ik het namelijk van het allerhoogste belang dat alle burgers toegang hebben tot de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën. Zelf zal ik daarop in ieder geval toezien in het kader van het verslag waarvoor ik verantwoordelijk ben.

Caveri
Dit voorstel voor een verordening van de Raad past binnen het beleid dat erop gericht is de kennisnetwerken in Europa te versterken. Met de voorziene bijdragen wordt beoogd tegenwicht te bieden aan de overduidelijke voorsprong van de Verenigde Staten in de sector van de "digitale inhoud" en de verspreiding ervan via Internet en aanverwante kanalen.
Het spreekt voor zich dat we in Europa in staat zijn de uitdagingen van deze markt aan te gaan, omdat we een aantal troeven in handen hebben op economisch vlak en op werkgelegenheidsterrein. En, belangrijker nog: tegenover het eenzijdig taalgebruik dat een groot deel van het "web" kenmerkt staan de culturele rijkdom en de taalkundige diversiteit van Europa, die duidelijk tot uitdrukking komen in de concepten taalminderheden en streektalen.
Deze verscheidenheid van talen en culturen heeft, zeker wanneer ook het potentieel van de nieuwe lidstaten in aanmerking genomen wordt, tevens een positieve uitwerking op het handelsverkeer, met name in het midden- en kleinbedrijf, en maakt het bovendien mogelijk de culturele waarden van Europa te exporteren. Het gaat hier om meertalige projecten waarbij steeds vaker vertaalsystemen betrokken zijn.
Er dient op gewezen te worden dat de taalminderheden niet ten onder zijn gegaan aan de mondialisering via Internet, maar daarin juist nieuwe kansen gevonden hebben op cultureel en economisch vlak.
Laatste punt ten slotte. In openbare archieven ligt een schat aan gegevens opgeslagen die op dit moment veelal niet toegankelijk zijn. Die gegevens dienen via het web toegankelijk gemaakt te worden.

Martin, David W
Ik ben blij met dit verslag van collega Neena Gill. Ook al is 70% van de inhoud op Internet in het Engels, toch is het voor Europa een uitdaging zijn taalkundige rijkdom meer tot uiting te laten komen. Om iets van die rijkdom te laten zien, hebben we een taalindustrie nodig die enerzijds de digitale inhoud aanpast aan een specifiek taalgebied en anderzijds de taalinfrastructuur van die digitale inhoud diversifieert.
Dit verslag bevat een aantal uitstekende ideeën voor de wijze waarop die doelen kunnen worden bereikt, zodat alle lidstaten daar baat bij hebben. Ik kan dan ook volledig instemmen met dit verslag.

Montfort
Het is werkelijk van het allerhoogste belang een bijdrage te leveren aan de totstandkoming van een programma ter bevordering van de Europese digitale inhoud op Internet, en op de in dit verband vastgestelde prioriteiten valt weinig af te dingen.
Maar wat in de tekst is opgenomen onder het mom van noodzakelijke taalkundige en culturele aanpassingen is soms ronduit verbijsterend: de oproep tot het instellen van programma' s in de streektalen en in de talen van de "etnische minderheden" binnen de Unie is een beslissing die vrijwel zeker tot gevolg zal hebben dat de nationale identiteiten geleidelijk zullen verdwijnen.
Op digitaal terrein is de taal een voertuig waarmee zowel een concurrentievoordeel verbonden is als een manier van redeneren en een juridisch denkpatroon, en dat alles komt vooral de native speakers ten goede. In dat licht bezien hebben de Verenigde Staten hun dominerende positie op deze markt van de toekomst vooral te danken aan de samenhang tussen en de eenheid van de staten.
En wat doen wij om deze Amerikaanse hegemonie tegen te gaan? Wij gaan onze culturele producten "balkaniseren" !
Het "driedelig grijs" heeft slechts te maken met een hele hoop in zichzelf gekeerde Indiaanse stammen, die zich voor hun communicatie met de buitenwereld verlaten op het enige wat ze met elkaar gemeen hebben: de taal van de meester. En die is met verraderlijk veel macht omgeven, zoveel zelfs dat ze de illusie hebben zich te hebben ontworsteld aan het knellende juk van diezelfde meester. Ook in dit Parlement zijn reeds sprekende voorbeelden aan te wijzen van separatistische afgevaardigden die liever in het Engels spreken dan in de officiële taal van hun land.
En dan heb ik het nog niet eens over de technische problemen die ons te wachten staan wanneer we conform de tekst een systeem zullen moeten vinden om bijvoorbeeld van het Koerdisch over te gaan op het Bretons...Het ergste is dat deze maatregelen een aantasting betekenen van de taalkundige eenheid, en daarmee van de eenheid als zodanig van de lidstaten. Het burgerschap berust in bijna alle landen van Europa op verschillende pijlers, en daarvan is de aanvaarding door een nationale gemeenschap van een officiële taal bepaald niet de minste. In lidstaten waar in het dagelijks leven verschillende talen gesproken worden, beseft men dat die situatie vanzelf leidt tot politieke verdeeldheid en tot aantasting van het gevoel van nationale eenheid.
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)
Europese Raad te Nice

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, dit is de eerste keer dat ik het woord neem voor een stemverklaring. Ik kan echter niet aan de verleiding weerstaan, omdat ik wens duidelijk te maken dat ik het absoluut oneens ben met het feit dat de Europese Raad van Nice heeft bepaald hoeveel afgevaardigden in dit Parlement zetelen en hoe hun aantal is verdeeld onder de lidstaten, terwijl deze bevoegdheid logisch gezien enkel mag toekomen aan het Parlement zelf, dat de Europese burgers vertegenwoordigt en een centrale rol vervult in de Europese Unie.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet is mijn dochter Elisabetta afgevaardigde in het regionale parlement van Lombardije voor de Partij van de Gepensioneerden. Ik heb haar mening gevraagd over deze Raad van Nice. Zij was van mening dat ik voor deze resolutie moest stemmen. Ik heb haar advies opgevolgd. Mijn dochter Elisabetta zei: "Ja, stem maar voor, maar je moet het Europees Parlement zeggen erop aan te dringen dat over sommige thema' s alleen het Parlement moet beslissen. De Raad moet zich terugtrekken uit de besluitvorming over sommige thema' s, die onder de exclusieve wetgevende bevoegdheid van het Europees Parlement moeten gaan vallen."

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, nu andere resultaten zijn uitgebleven heeft het gemarchandeer in Nice in ieder geval een helder beeld opgeleverd van de bedoelingen van de machthebbers in de Europese Unie.
Het institutionaliseren van de wetten van de jungle, die inhouden dat de sterksten erop uit zijn de zwaksten te vernietigen, kon alleen maar uitlopen op het institutioneel prutswerk van Nice. De enige rem op het gezamenlijk streven naar hegemonie van de vier grote landen van de Europese Unie is het feit dat ze ook elkaars rivalen zijn.
Er moet op gewezen worden dat iedere grote lidstaat datgene heeft weten veilig te stellen wat voor de leidende klasse van belang is, al geldt dat niet voor Engeland op belastinggebied en niet voor Frankrijk op cultureel terrein. Zo heeft Groot-Brittannië, dat van de grote landen de gebrekkigste sociale wetgeving kent, een uitzonderingspositie bedongen op sociaal terrein. Geen enkele lidstaat heeft op dat gebied echter een uitzonderingspositie bedongen om in de eigen sociale wetgeving datgene te behouden wat het minst schade berokkent aan de werknemers of om een halt toe te roepen aan de privatisering van de openbare diensten.
Hieruit blijkt wel dat de werknemers en de arbeidersklassen niet méér hoeven te verwachten van de Europese Unie dan van hun eigen regering, dat wil zeggen: nivellering in neerwaartse richting, afkalving van de sociale bescherming, opheffing van de openbare diensten en verslechtering van hun levensomstandigheden. Wij hebben dan ook tegen deze resolutie gestemd.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, ik zou uitdrukking willen geven aan het ongenoegen van een heleboel medeburgers over het feit dat de Europese Raad in Nice opnieuw niet de wil heeft getoond om Europa verder op te bouwen. Drie jaar na Amsterdam moest men het hele weekend tot diep in de nacht doorgaan, om uiteindelijk te komen tot een paar schamele akkoorden.
En onder deze akkoorden bevindt zich niet eens het Handvest van de grondrechten dat door dit Parlement is aangenomen. Hieruit blijkt dat de regeringen van de vijftien lidstaten weinig begrip en sociaal gevoel hebben als het gaat om de uitbreiding van de rechten van de burgers.
Anderzijds koester ik de hoop dat de intergouvernementele conferentie die is aangekondigd voor het jaar 2004 - volgens mij het enige positieve resultaat van Nice - voor eens en voor altijd de verdeling van de bevoegdheden tussen de Europese Unie en de nationale regeringen zal regelen. Ik hoop dat men bij deze verdeling van bevoegdheden in 2004 ook naar beneden zal kijken en het subsidiariteitsbeginsel zal toepassen, zodat de regio's en autonome gemeenschappen een rol van betekenis krijgen binnen de Unie.

Beazley
Ik heb tegen deze gezamenlijke ontwerpresolutie gestemd, omdat de tekst elementen bevat waartegen de Britse Conservatieve Partij consequent bezwaar aantekent.
Ik wil echter wel benadrukken dat ik geheel instem met de expliciete doelstelling om de Europese Unie uit te breiden, waarop de nadruk wordt gelegd in het inmiddels aangenomen amendement 1.

Belder
We mogen blij zijn dat de regeringsleiders in Nice een akkoord hebben gesloten dat de machtsverhoudingen in de Europese Unie tamelijk evenwichtig maakt. De Europese Unie is nu klaar voor de toetreding met de kandidaat-lidstaten. Geen akkoord had de Europese Unie in een diepe crisis gebracht waar zo gauw geen uitweg uit zou zijn geweest. In dat licht mogen we positief zijn over dit akkoord.
Dat nationale belangen bij het bepalen van het machtsevenwicht een rol spelen, vloeit voort uit de aard van de problematiek en getuigt niet van kortetermijnvisie, zoals paragraaf 5 van de resolutie stelt. De toon, die uit de gezamenlijke resolutie klinkt is in dit opzicht veel te eenzijdig.
Een ander punt van eenzijdigheid vind ik dat de resolutie er teveel van uit gaat dat vergroting van macht en bevoegdheden voor de Europese instellingen per definitie goed is. Waar het om gaat in Europa is dat de verschillende volkeren in vrede samenleven en waar nodig samenwerken. De Europese instellingen spelen daarbij een belangrijke rol. De Europese Commissie als bewaker van het algemene Europese belang en het Europees Parlement als tegenwicht voor Commissie en Raad. Deze rol betekent echter niet dat hun bevoegdheden maar onbegrensd uitgebreid moeten worden. De communautaire methode is geschikt voor grensoverschrijdende onderwerpen, maar geen panacee voor alle problemen.
Ik kan ook niet positief staan tegenover de uitbreiding van bevoegdheden van de voorzitter van de Europese Commissie, die op deze manier veel te veel macht krijgt. Hij mist daarvoor iedere legitimatie. Ook over de afkondiging van het Handvest kan ik niet positief zijn. Dit Handvest heeft enkel symboolwaarde en dat is slecht voor de feitelijke bescherming van grondrechten.
Dat er op de resultaten van Nice het nodige valt af te dingen, zal ook ik niet ontkennen. De Europese Unie had democratischer en transparanter gekund. Dat dit niet gebeurd is, is een gemiste kans.

Berthu, Montfort, Souchet, Thomas-Mauro en Varaut
Over de Europese Raad van Nice valt in ieder geval één positieve opmerking te maken: door de kandidaat-landen van Oost-Europa te betrekken bij de herweging van de stemmen in de Raad en bij de aanpassing van de samenstelling van het Europees Parlement, heeft de Europese Raad deze landen een duidelijk signaal gegeven van het streven van de Unie naar hun spoedige toetreding. Daarover kunnen we alleen maar verheugd zijn.
We zijn echter aanzienlijk terughoudender ten aanzien van de overige resultaten van de institutionele onderhandelingen. De staatshoofden en regeringsleiders hebben zich in hun gemarchandeer beperkt tot de korte termijn; van een grootse visie op de toekomst van Europa is geen sprake. Ze hebben de communautaire machinerie "opgelapt" om de levensduur ervan te verlengen met het oog op de uitbreiding, en misschien zijn ze daarin nog geslaagd ook, voor dit moment althans. Maar daarvoor moet wel een hoge prijs betaald worden: meer supranationaal beleid, minder democratie en een grotere stem voor Duitsland in het besluitvormingsproces.
Wat de vorm betreft moeten we vaststellen de Raad in de vroege ochtend van de vijfde onderhandelingsdag geëindigd is in een sfeer van algehele uitputting, waarin de nodige onzekerheid bestond over de exacte betekenis van een groot aantal besluiten. Het feit dat het zo lang duurt voordat de conclusies in schriftelijke vorm gepresenteerd worden - op dit moment, vier dagen na afloop van de Top, zijn ze nog niet beschikbaar - geeft al aan hoeveel moeite het kost de in algehele verwarring genomen besluiten helder te formuleren. Eens te meer heeft men op het allerlaatste moment, in de laatste nacht, al improviserend een aantal vergaande beslissingen genomen waarover tevoren geen discussie mogelijk is geweest. Dat geldt bijvoorbeeld voor het besluit de voorzitter en de leden van de Commissie bij gekwalificeerde meerderheid te benoemen; dat punt stond zelfs niet ter informatie op het overzicht dat door het voorzitterschap voorafgaand aan de Europese Raad was verspreid.
Wij wijzen er nogmaals op dat op deze manier geen besluiten mogen worden genomen in democratische landen. Maar het is zeker geen oplossing om, zoals de federalisten voorstellen, de IGC' s te laten voorbereiden door conventies, naar het voorbeeld van de conventie die het Handvest van de grondrechten heeft opgesteld; dat zou slechts leiden tot nog meer verwarring, nog meer loze beloften en een nog groter gebrek aan realiteitszin. De beraadslagingen van de komende IGC' s dienen juist een veel solidere basis te krijgen, en daartoe moeten de agendapunten worden goedgekeurd door een minimumaantal nationale parlementen, bijvoorbeeld eenderde van het totaal. Dat is de enige manier om de discussie weer op het juiste spoor te krijgen.
Dan de inhoud. In de warwinkel van compromissen kunnen we ten minste twee met elkaar samenhangende hoofdlijnen ontdekken: 1) een toename van supranationaal beleid ten koste van de nationale democratieën; 2) een versterking van de Duitse positie binnen het supranationale besluitvormingsproces.
Wat het eerste punt betreft valt vooral de uitbreiding op - per direct of op korte termijn - van de besluiten bij gekwalificeerde meerderheid tot een aantal essentiële onderwerpen, met name het asiel- en immigratiebeleid, de internationale handelsovereenkomsten inzake diensten en het intellectueel eigendom en de benoeming van de commissarissen. Ondanks een geringe verhoging van de drempel voor gekwalificeerde meerderheid, waarvan het effect nog maar afgewacht moet worden, betekent deze uitbreiding waarschijnlijk dat de kloof tussen de Europese instellingen en de nationale democratieën alleen nog maar groter zal worden. Zo zullen de nationale parlementen ten aanzien van de genoemde internationale handelsovereenkomsten hun laatste ratificatierechten verliezen, en wanneer een land in de minderheid is in de Raad zal het geen veto meer kunnen uitspreken ten aanzien van onderhandelingsresultaten die de nationale belangen schaden.
Tegelijkertijd moeten we ons geen illusies maken over het feit dat Frankrijk en Duitsland evenveel stemmen houden in de Raad. Dat is niet meer dan een optisch effect, want de nieuwe regel van het "demografisch vangnet" (de invoering van een blokkeringsminderheid die 38% van de Europese bevolking vertegenwoordigt) zal automatisch in het voordeel van Duitsland uitvallen. Dat land zal na de uitbreiding van de Unie tot 27 landen immers alleen al over bijna de helft van die minderheid kunnen beschikken en zal die drempel dus gemakkelijker kunnen halen dan de andere landen: het zal slechts enkele kleinere landen uit de eigen invloedssfeer aan zich hoeven te binden. Tevens zal het aantal Duitse afgevaardigden in het Europees Parlement steeds sterker gaan afwijken van het aantal afgevaardigden uit andere landen, waaronder Frankrijk, en gezien de uitbreiding van de beslissingsbevoegdheden van het Europees Parlement kan dat grote gevolgen hebben.
In de ogen van sommigen gaat het hier om een legitieme ontwikkeling, omdat die ertoe leidt dat het afzonderlijke gewicht van de lidstaten in termen van bevolkingsaantallen ook in de instellingen tot uitdrukking komt. Maar dit soort rekensommen berust op de vooronderstelling dat er één enkel Europees volk bestaat, en dat is niet het geval. De enige manier om in de toekomst gevaarlijke conflicten te vermijden is te blijven uitgaan van de traditionele gedachte dat Europa gebaseerd is op het wederzijds respect van de nationale gemeenschappen. Neem bijvoorbeeld de nieuwe benoemingsprocedure van de voorzitter van de Commissie, die gebaseerd is op gekwalificeerde meerderheid in de Raad en gewone meerderheid in het Europees Parlement. Een rechtstreeks gevolg van deze nieuwe procedure is dat voor een benoeming niet de steun van alle lidstaten vereist is, terwijl een benoeming zonder de steun van Duitsland zo goed als uitgesloten is. Beseft men wel welke ingrijpende gevolgen dit soort maatregelen kan hebben voor de manier van denken van de Europese instellingen? Is men zich bewust van de kwalijke effecten die hiervan het gevolg kunnen zijn? Overigens zouden we ons in Frankrijk moeten afvragen of deze nieuwe benoemingsprocedure van de voorzitter van de Commissie en de daarmee gepaard gaande versterking van diens invloed wel in overeenstemming zijn met de grondwet.
Heeft dit nieuwe Europa overlevingskansen? In principe niet, want het zal zich vanzelf steeds meer losmaken van de nationale democratieën. In de praktijk echter zijn de voorstanders zo handig geweest via een versoepeling van de versterkte samenwerking een zekere mate van flexibiliteit in te voeren, die het mogelijk maakt verschillende niveaus van integratie te onderscheiden en aldus de schok van de uitbreiding gemakkelijker op te vangen. Op termijn zal dit echter niet afdoende zijn: onder invloed van het extreem-federalistisch denken in het hart van de Unie zal het democratisch tekort alleen nog maar groter worden. Wij roepen het Europees Parlement dan ook op af te zien van ratificatie van het Verdrag van Nice om te voorkomen dat Europa op korte termijn in een crisis belandt.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor de gezamenlijke ontwerpresolutie betreffende het resultaat van de Top van Nice, die van 7 tot 11 december 2000 plaatsvond. Gedurende het hele proces van de intergouvernementele conferentie was het voor ons het belangrijkst dat de laatste formele hindernissen voor de uitbreiding van de EU uit de weg werden geruimd. Dit doel is in Nice bereikt en in dit opzicht was de Top een succes. Verschillende leden van het Europees Parlement hebben voor een verruiming van de agenda gepleit. Wij hebben ons daar herhaaldelijk tegen verzet en uit het verloop van de Top is duidelijk gebleken dat een ruimere agenda geen enkel resultaat zou hebben opgeleverd, met alle nefaste gevolgen voor de uitbreiding van dien.
Wij zijn ook altijd van mening geweest dat voor de samenstelling van de Commissie en het Parlement en voor de stemmenverdeling in de Raad een goed evenwicht tussen kleine en grote landen gezocht moet worden. Ook op dit vlak heeft de Top tot een bevredigend resultaat geleid. Wij stellen echter vast dat de formele mogelijkheden om een gekwalificeerde meerderheid te bereiken beperkt zijn, en dat de gekwalificeerde meerderheid slechts op een aantal bijkomende gebieden de regel wordt. Daardoor is de kans groot dat het moeilijker wordt de vereiste wetgeving op het gebied van milieu, consumentenbescherming en arbeidsmilieu erdoor te krijgen. Wij verzoeken alle landen dringend hun verantwoordelijkheid op te nemen en de besluitvormingsprocedures in de Raad efficiënter te maken.
In de marge van het Verdrag van Nice is ook het startsein gegeven voor de voorbereiding van een volgende intergouvernementele conferentie. Wij vinden het belangrijk dat men voldoende tijd uittrekt om een vorm te vinden die een moderne, praktische EU-samenwerking waardig is. Het ruwe machtsspel, zoals wij het in Nice gezien hebben, is immers niet bevorderlijk voor de steun van de bevolking aan de samenwerking.

Caudron
De Top van Nice is zondag geëindigd met een akkoord waaruit een ontwerpverdrag zou moeten voortvloeien.
Iedereen is het er op dit moment over eens dat dit een slecht Verdrag zal zijn dat bij lange na niet zal voldoen aan de verwachtingen van het Europees Parlement en van de "ware" Europeanen! De debatten in de plenaire vergadering hebben dat duidelijk aangetoond.
Al zijn er enkele positieve elementen aan te wijzen, het is niet overdreven te stellen dat de institutionele en politieke toekomst van Europa bepaald niet veiliggesteld is met het Verdrag van Nice.
Maar moeten we daarvoor het Franse voorzitterschap verantwoordelijk stellen? Daarop zeg ik heel duidelijk: NEEN! Dat zou al te gemakkelijk zijn!
De matige resultaten van Nice zijn het trieste gevolg van het gebrek aan Europese ambities van ALLE lidstaten, van de koppigheid waarmee deze hun "eigen terrein" blijven verdedigen en van de illusies die ze nog steeds koesteren over behoud van hun macht.
Verder heeft het ontbreken van "grote Europese leiders" de zaak ook geen goed gedaan. Daarom ben ik van mening dat het akkoord van Nice van alle kwaden het minste is en in ieder geval het "beste" akkoord dat we in deze omstandigheden hadden kunnen verwachten.
Thans moeten we ons dan ook vastklampen aan de geboekte resultaten en ons vooral richten op de afspraken die zijn gemaakt om de Europese eenwording nieuw leven in te blazen, ongeacht het ontwerpverdrag en de toekomst die het Europees Parlement daarvoor in gedachten heeft.
We hebben tot eind 2003 nog een aantal maanden om het Europees project te redden. Vandaag heb ik voor de resolutie gestemd. Morgen zullen we de strijd moeten aangaan en zullen we alle aanhangers van een politiek en sociaal Europa dat dicht bij de burgers staat bij elkaar moeten zien te brengen!

Collins
Gezien het fundamentele belang van de beslissingen die moesten worden genomen tijdens de Top van Nice is enige lof aan het adres van de lidstaten wel op zijn plaats. Iedere lidstaat, klein en groot, had zijn eigen prioriteiten en doelstellingen. Daar is niets vreemds aan. Het feit dat er toch overeenstemming werd bereikt over een aantal hele moeilijke kwesties moet dus niet worden gezien als een kleine prestatie. Het was een geweldig moeilijke taak om alle betrokkenen op één lijn te krijgen. Maar het is toch gelukt om in Nice de basis te leggen voor de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie. De onderhandelingen waren moeilijk, maar de lidstaten waren eensgezind in hun vastberadenheid om voor alle partijen een bevredigende oplossing te vinden. Binnen een sfeer van toenadering werd door de lidstaten overeenstemming bereikt. In de resolutie van Nice, waar vandaag over is gestemd, lees ik echter niets over die prestatie. Ik heb me van de laatste stemming onthouden omdat ik vind dat het Parlement niet inziet dat in Nice heel veel is bereikt.
De inhoud van de resolutie is nogal somber en bevat geen weergave van de positieve resultaten van de Top van Nice. Het Handvest van de grondrechten werd bekrachtigd. Zulke rechten lagen overigens al stevig verankerd in de Ierse grondwet. Er werden belangrijke beslissingen genomen met betrekking tot sociale en economische kwesties. Het Europese Voedselagentschap werd opgericht en de verstrekkende gevolgen van de BSE-crisis kwamen aan de orde.
Door tussenkomst van de Ierse minister-president heeft de Commissie de opdracht gekregen om de situatie waarmee rundvleesproducenten worden geconfronteerd te analyseren. Ook zal de Commissie zo snel mogelijk met voorstellen komen zodat rundvleesproducenten voor de prijsdaling worden gecompenseerd.
Ook hebben wij de kandidaat-lidstaten ervan verzekerd dat we vastbesloten zijn de uitbreiding van de Europese Unie te bespoedigen.
In de tekst staat dat de staatshoofden nationale, kortetermijnbelangen hoger op de agenda hadden staan dan de EU-belangen. Ik ben het hier niet mee eens. Bij de onderhandelingen werd rekening gehouden met zowel de belangen van Europa als de belangen van de afzonderlijke lidstaten.
Mijns inziens is het nu nog te vroeg voor een verdrag of een Europese grondwet.
In Nice zijn de regeringsleiders en staatshoofden erin geslaagd een balans te vinden, en daarvoor verdienen ze een compliment. Het was een moeilijk punt waar langdurig over is onderhandeld. Ondanks de resultaten die tijdens de Top van Nice zijn bereikt, zijn de opstellers van de resolutie niet tevreden met de nieuwe uitbreiding van stemming met gekwalificeerde meerderheid. Met andere woorden, het Parlement wil controle blijven uitoefenen op belastingen en socialezekerheidskwesties. Mijns inziens geeft de Top van Nice op juiste wijze uitdrukking aan de belangen die de lidstaten op dit terrein hebben.
Het amendement van de Groenen laat duidelijk zien dat zij een medebeslissingsprocedure met betrekking tot het gemeenschappelijke landbouwbeleid voor ogen hebben. Mijn fractie deelt het standpunt van de Groenen niet.

Figueiredo
De Top van Nice zal helaas bekend moeten worden als een stap voorwaarts in de militarisering van Europa. Het is een aanslag op de soevereiniteit van kleine en middelgrote landen als Portugal, die al met al macht hebben verloren en daarmee het vermogen om de besluitvorming te beïnvloeden. Het zijn de grote landen die extra macht krijgen, en dan vooral Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. De grote landen kunnen nu in feite alle besluiten blokkeren, waardoor ze een blokkerende minderheid zijn geworden. Die toestand wordt nog eens verergerd door het feit dat meer beslissingen bij gekwalificeerde meerderheid genomen kunnen worden, waardoor het in bepaalde gevallen mogelijk wordt dat niet meer dan 14 landen besluiten kunnen nemen voor 27 of 28 landen. Het komt er in de praktijk op neer dat we het vetorecht verliezen over beleidsterreinen die voor Portugal uiterst belangrijk zijn, zoals de structuurfondsen of de overeenkomsten op het gebied van de handel. Bovendien zal Portugal ook minder afgevaardigden in het Parlement krijgen. Het totaal aantal afgevaardigden voor een Europese Unie met 27 lidstaten komt nu boven de 700 te liggen, maar het aantal afgevaardigden per land neemt af, en die afname komt bij bepaalde landen, waaronder Portugal, harder aan dan bij andere.
Ik besluit met een verwijzing naar het sociaal beleid. Frankrijk had daar bij het aanvaarden van het voorzitterschap veel ophef over gemaakt, maar uiteindelijk bleek dat een dode mus te zijn, en weinig meer in te houden dan intentieverklaringen en titels van documenten met een buitengewoon onduidelijke inhoud. Dat was allemaal onvoldoende om iets te doen aan de bestaande problematiek en de enorme ontevredenheid. De arbeidersdemonstraties in Nice waren een duidelijke uiting van die onvrede.

Krivine
Nice heeft bepaald niet de democratische en sociale impuls opgeleverd waaraan Europa thans behoefte heeft. De goedkeuring van het ondermaatse Handvest van de grondrechten, de uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheid tot een aantal onbeduidende terreinen, de verdergaande liberalisering van de openbare diensten, de uitbreiding van de versterkte samenwerking tot defensiekwesties - niets van dit alles zal voor de burgers van Europa aanleiding zijn om te geloven dat het met Europa de goede kant op gaat.
De Top van Nice is een fiasco voor het Franse voorzitterschap en meer in het bijzonder voor de Europese sociaal-democratie. Maar dat had ook niet anders gekund, als je ziet dat we ten aanzien van onderwerpen als de Tobin-belasting, de belastingparadijzen, de veiligheid op zee of de bestrijding van de werkloosheid en de armoede niet verder komen dan intentieverklaringen of projecten die in het ontwerpstadium blijven steken bij gebrek aan voldoende middelen of duidelijke planning.
We hadden met Europa een andere richting uit kunnen gaan, met name door gehoor te geven aan de eisen die naar voren zijn gebracht tijdens de demonstraties en de forums die gelijktijdig met de Top van Nice hebben plaatsgevonden. Maar de regeringen hebben niet willen luisteren naar de burgers. De Franse regering heeft de voorkeur gegeven aan machtsvertoon en bruut geweld boven het democratisch debat. Die opstelling achten wij onaanvaardbaar, en dat geldt ook voor de sluiting van de Frans-Italiaanse grens en voor de arrestatie van een groot aantal demonstranten, die onmiddellijk op vrije voeten gesteld dienen te worden.
Om al deze redenen kunnen wij geen stem uitbrengen voor deze resolutie.

Mann, Thomas
Ik heb zojuist voor de resolutie van het Europees Parlement over de Top van Nice gestemd. Wat de staatshoofden en regeringsleiders in het afgelopen weekend echter van zich hebben laten zien, blijft dik onder de maat. Er is noch een "wegschets" , waar Romano Prodi zijn hoop op had gevestigd, noch een "significante meerwaarde" bereikt. Integendeel, de Europese burgers en hun Parlement hebben een "stap terug in vergelijking met Amsterdam" moeten doen. De na lang nachtbraken in elkaar getimmerde besluiten van de Raad bieden geen stevige houvast. Daar zitten zulke grote gaten in dat begrippen als transparantie, identiteitsvorming, meer democratie, participatie van de burgers of hervormingsbewustzijn er gemakkelijk doorheen glippen.
Op grond van de tot nu beschikbare informatie werden weliswaar ook enkele successen geboekt - zoals versterkte samenwerking, het statuut van de partijen en de herhaalde wil tot uitbreiding naar het oosten - maar voor het overige werden niet meer dan minimale compromissen gesloten. Er werd gesjacherd met nationale eigenbelangen, alsof het om een jaarmarkt ging. Meer Europees samengaan werd tegengehouden en afgestraft.
Ik ben diep ontgoocheld over het gedrag van het Frans voorzitterschap voor en tijdens de onderhandelingen. Er zat geen enkele fut in zijn bemiddelingspogingen. Het heeft weliswaar een stortvloed aan compromissen op tafel gelegd maar die hadden alle één ding gemeen: ze konden geen meerderheid krijgen. Daar werd om interne politieke redenen tactisch gespeeld, met het oog op komende verkiezingen. De Europese motor ontbrak, uitgerekend in het land dat ondanks alle eigenbelangen altijd als "grande nation" Europees georiënteerd was. De "amitié franco-allemande" was en is de grondslag voor de EU! Dat ontbreekt nu en dat is een schrijnend gemis.
Kanselier Schröder, die in Duitland bekend staat om zijn bars taalgebruik (discussies worden met "basta" beëindigd), ongeïnteresseerd en onbuigzaam als hij is, verzuimde zijn buren aan de Seine tijdig te raadplegen. In plaats daarvan liet hij geen oog af van zijn lievelingsgroepje, de media, en maakte daar luidkeels gebruik van. De eis naar meer invloed in de Raad, waarmee men zo gemakkelijk publiek trekt - dat wil zeggen meer stemgewicht dan Frankrijk met zijn 20 miljoen mensen minder - verloor elke betekenis en verwaterde tot een "tactische manoeuvreermassa" waar gemakkelijk doorheen te prikken is.
De unanimiteit in de Raad - en dus het latent onvermogen tot optreden - blijft nagenoeg gehandhaafd. De gekwalificeerde meerderheid is nu weliswaar uitgebreid met 30 nieuwe vraagstukken, maar dit zijn onbeduidende vraagstukken. Bij de werkelijk belangrijke zaken - zoals belastingen, heffingen, sociaal beleid, asiel en immigratie - is kennelijk alles bij het oude gebleven. Een gekwalificeerde meerderheid in de Raad die zou hebben geleid tot medebeslissingsrechten voor het EP, ligt verder in het verschiet dan ooit. Bij het structuurbeleid, waaraan drie vierde van de communautaire begroting wordt besteed, is het EP geheel van het wetgevingsproces uitgesloten.
De besluitvorming in de Raad is nog gecompliceerder geworden. Er moet nu een drievoudige meerderheid tot stand worden gebracht. De quota worden verhoogd. Van doorzichtigheid is in geen velden of wegen ook maar een spoortje te bekennen. Voor mij is het broodnodig de methode van de intergouvernementele conferenties te herzien, waar de deelnemers elkaar in toom houden en kleine nationale successen als grote overwinningen vieren. De intergouvernementele conferentie moet vervangen worden door een conventie, naar analogie van de conventie voor het Handvest van de grondrechten. Daarbij werd onder de excellente leiding van Roman Herzog en met de participatie van de nationale parlementen en het Europees Parlement, op opbouwende wijze en in het openbaar vergaderd. De NGO' s, de sociale partners en de geïnteresseerde burgers stonden daar niet aan de zijlijn, maar voelden zich direct betrokken.
Ons rest nu enkel de details van de afspraken die tijdens de Top van Nice zijn gemaakt te onderzoeken. In het proces na Nice moet gezorgd worden voor aanzienlijke veranderingen in de tot nu toe genomen besluiten. De burgers van Europa verdienen substantiële verbeteringen hiervan!

Queiró
We zijn ons ervan bewust dat de Europese Raad van Nice waarschijnlijk de langste en moeilijkste top in de geschiedenis van de Europese Unie is geweest. Tot nu toe is er namelijk geen top geweest waar men zich heeft moeten buigen over een zo ingrijpende uitbreiding als de huidige. Daarom moeten we de conclusies van deze ontmoeting beschouwen als een compromis waarbij er geen duidelijke winnaars of verliezers zijn.
Volgens ons zijn de Vijftien erin geslaagd het eens te worden over een aantal institutionele wijzigingen die beslist moesten worden doorgevoerd om de Unie met een aanzienlijk groter aantal lidstaten te laten functioneren. Noemenswaard is het compromis volgens hetwelk elke lidstaat het recht behoudt één commissaris aan te wijzen en voorts is er op het gebied van de versterkte samenwerking een aantal regels aanvaard, waardoor dit systeem beter zal functioneren. Positief is ook het feit dat men vastgehouden heeft aan de unanimiteitsvereiste bij de besluitvorming aangaande de structuurfondsen. Ook het behoud van belastingregels op een aantal gebieden is gunstig te noemen. Voor landen als Portugal is het heel belangrijk dat de Europese Unie solidair blijft. Een aantal landen is namelijk op de belastingwetgeving aangewezen om investeringen te stimuleren en zo ook aan te zetten tot sparen.
We moeten intussen wel vaststellen dat de oplossingen zoals die zijn gevonden voor het complexe besluitvormingssysteem binnen de Raad en de daarbij aanvaarde stemmenweging bijdragen tot het vergroten van de afstand tussen de landen met een hoog inwonerstal en die met een geringe bevolking. Wij houden vast aan een concept van een Europa van soevereine staten en daarom zijn wij met deze aspecten minder ingenomen.
De resolutie waarover dit Parlement heeft gestemd is geen weergave van onze ambities en prioriteiten. In deze resolutie wordt er zelfs voor gepleit om in de toekomst het systeem van intergouvernementele conferenties op te geven. Wij geloven dat - zolang Europa is wat het nu is - al die vraagstukken die de constitutionele rechtsorde of de fundamentele belangen van de lidstaten raken (zoals dat in Nice het geval was) op geen enkele andere wijze opgelost kunnen worden. Over zulke vraagstukken moet dus bij unanimiteit worden beslist. Vandaar dat ik tegen deze resolutie heb gestemd.

Ribeiro e Castro
Wat in het debat over Nice het meest in het oog springt is de indruk dat dit Verdrag welbeschouwd geen vader of moeder heeft en dus eigenlijk het kind van niemand is: het Franse voorzitterschap heeft zich uitgeput in excuses, in plaats van zonder meer de resultaten van de intergouvernementele conferentie (en de onderliggende redenen daarvoor) te aanvaarden. De politieke fracties met dezelfde kleur als de regeringen van de lidstaten hebben een hele stroom kritiek geuit. Dit is een - politiek gezien - onjuiste voorstelling van zaken. De resultaten zijn eenvoudigweg een afspiegeling van de Europese democratische werkelijkheid. En dus niet iets dat door een meerderheid van dit Parlement is beslist. Zo' n beslissing zou namelijk iets kunstmatigs hebben: de gevoelens van de Europese volkeren klinken er immers niet in door. We hebben deze verkeerde voorstelling van zaken tijdens de eerder gevoerde debatten al meegemaakt. En nu willen we de "mislukking" van Nice verklaren aan de hand van diezelfde misvatting. Die "mislukking" is echter heel gewoon het gevolg van het gebrek aan werkelijkheidszin waarmee dit hele project, de constructie van Europa, bekeken wordt. Ik ken het Europees Parlement geen superieure legitimiteit toe. Integendeel, voor mij zijn het de staatshoofden en regeringsleiders van de "vijftien" die, bijeengekomen in Nice, op democratische wijze de verschillende volkeren en naties vertegenwoordigen. Zij zijn immers gekozen tijdens verkiezingen waar velen aan hebben deelgenomen. Ik heb mijn bedenkingen bij het Verdrag en ik verzet me zeer zeker tegen de mening die hier door een meerderheid van het Parlement uitgedragen wordt. Daaruit blijkt namelijk dat dit Parlement geen lering uit de feiten heeft getrokken en blijft vasthouden aan een instelling die alleen maar tot meer frustraties kan leiden.

Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
Het Verdrag van Nice brengt met zich mee dat de EU meer supranationaal en gecentraliseerd wordt. De macht van de grote landen wordt vergroot, ten koste van de kleinere landen. Er wordt geen enkele stap gezet om de EU meer democratisch te maken of de macht van de nationale parlementen te vergroten. In plaats daarvan wordt de invloed van de nationale democratieën minder doordat het vetorecht verder beperkt wordt en doordat het Europees Parlement meer macht krijgt. De uitbreiding wordt er niet makkelijker op. Integendeel, het besluitvormingsproces in de Raad wordt nog ingewikkelder gemaakt. We verzetten ons daarom tegen de hoofdlijnen van het Verdrag van Nice, en we zullen dan ook tegen stemmen.

Schörling
Het Verdrag van Nice brengt met zich mee dat de EU meer supranationaal en gecentraliseerd wordt. De macht van de grote landen wordt vergroot, ten koste van de kleinere landen. Er wordt geen enkele stap gezet om de EU meer democratisch te maken of de macht van de nationale parlementen te vergroten. In plaats daarvan wordt de invloed van de nationale democratieën minder doordat het vetorecht verder beperkt wordt en doordat het Europees Parlement meer macht krijgt. De uitbreiding wordt er niet makkelijker op. Integendeel, het besluitvormingsproces in de Raad wordt nog ingewikkelder gemaakt. We verzetten ons daarom tegen de hoofdlijnen van het Verdrag van Nice, en we zullen dan ook tegen stemmen.

Theorin
Ik ben zeer ingenomen met de stappen die tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Nice zijn gedaan om het uitbreidingsproces te vergemakkelijken. Ik ben, zoals ik herhaaldelijk naar voren heb gebracht, tegen de ontwikkeling van een gemeenschappelijke defensie, en ik kan de stemmingen met gekwalificeerde meerderheid onder de tweede pijler niet steunen, dat wil zeggen bij vraagstukken op het gebied van buitenlandse zaken en veiligheids- en defensiebeleid.
Verslag-García-Margallo y Marfil (A5-0334/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, deze keer heb ik niet aan mijn dochter maar aan de gebruikelijke gepensioneerde die mij bij mijn vertrek op het vliegveld uitzwaaide, gevraagd wat hij vond van dit verslag over de belasting op brandstof. Hij heeft me gezegd: "Mijnheer Fatuzzo, brandstof moet zo min mogelijk worden belast, zodat vliegtickets zo goedkoop mogelijk zijn. Wij gepensioneerden reizen veel, en om eerlijk te zijn, met de trein reizen is vermoeiend, met de auto reizen is vermoeiend. Het vliegtuig is voor ons een droom die is uitgekomen. Daarom moet je voor deze maatregel stemmen die de belasting op vliegtuigbrandstof beperkt. Op die manier worden vliegtickets steeds goedkoper en kunnen we dus vaker met het vliegtuig reizen. En als je toch bezig bent, vraag dan meteen om een korting op vliegtickets voor reizende gepensioneerden."

Meijer
Vroeger was vliegen duur. De spectaculaire groei van het luchtverkeer in de afgelopen jaren wordt in sterke mate veroorzaakt door de naar verhouding steeds lagere prijs die de gebruikers voor dit vervoer betalen. Die lage prijs is niet alleen bereikt door beperkingen op het personeel en door andere bezuinigingen, maar ook door het overheidsbeleid. Belastingtechnisch wordt het luchtverkeer sterk bevoordeeld boven het vervoer op de grond. Als men in mijn geboortejaar (1944) bij het afsluiten van het verdrag van Chicago die gevolgen had kunnen overzien zou er toen waarschijnlijk geen belastingvrijdom voor brandstof en andere vliegtuigbenodigdheden zijn overeengekomen.
De groei van het luchtverkeer gaat ten koste van het spoorwegverkeer en ten koste van het milieu. Het zou wenselijk zijn dat voor relatief korte afstanden tot 1000 km geen vliegtuigen meer worden gebruikt en dat het luchtverkeer zich beperkt tot intercontinentaal vervoer. Ik ben verontwaardigd over de poging van de grootste fractie om in de commissie voor regio's en vervoer - op een tijdstip dat andere fracties daar slecht vertegenwoordigd waren - de belasting op het luchtverkeer zo veel mogelijk buiten de orde te verklaren, omdat dit geen recht deed aan de werkelijke verhoudingen in die commissie.
Verslag-Patrie (A5-0352/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor dit document over het voorzorgsbeginsel gestemd, maar ik twijfel toch een beetje. Ik zou niet willen dat het voorzorgsbeginsel leidt tot situaties zoals een gepensioneerde vriend van mij is overkomen. Toen hij eens met zijn vrouw de deur uit ging, riep zij: "Niet de straat oversteken, je kunt wel aangereden worden." "Dan ga ik te voet." "Niet langs de huizen lopen, er zou een bloempot op je hoofd kunnen vallen!" "Dan neem ik de metro." "Alsjeblieft zeg! Ze kunnen je wel onder een metrostel duwen!" "Goed, dan blijf ik thuis televisie kijken." "Niet de televisie aanzetten, die kan ontploffen!" "Laten we dan naar bed gaan en de liefde bedrijven." "En AIDS dan?!"

Goebbels
Ik heb me tijdens de laatste stemronde over dit overigens voortreffelijke verslag van mevrouw Béatrice Patrie van stemming onthouden, omdat ik van mening ben dat het politiek en wetenschappelijk gezien een zwaktebod is een beroep te doen op het voorzorgsbeginsel op basis nota bene van "wetenschappelijke gegevens die onvolledig zijn, geen uitsluitsel geven of onzeker zijn" , of zelfs wanneer er sprake is van "een licht risico" . Honderd procent veiligheid bestaat niet, en dus moeten wetenschappers en zeker politici het evenredigheidsbeginsel toepassen, de risico' s zo goed mogelijk inschatten en hun verantwoordelijkheid nemen. Het spreekt voor zich dat de burgers in ieder geval volledig geïnformeerd dienen te worden.

De Voorzitter
Ik denk dat ons Parlement het voorzorgsbeginsel eveneens dient toe te passen, vooral met betrekking tot de stemverklaringen.

Richtsnoeren innovatieve acties EFRO (2000-2006)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0354/2000) van de heer Markov, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over de ontwerpmededeling van de Commissie aan de lidstaten "De regio' s in de nieuwe economie" - Richtsnoeren voor de innovatieve acties van het EFRO in de periode 2000-2006 (C5-0572/2000 - 2000/2270(COS)).

Markov
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, in 1988 begon de Europese Unie met de ondersteuning van onderzoeken en proefprojecten ter bevordering van de regionale ontwikkeling op communautair niveau. Deze konden zich in de loop der tijd ontwikkelen tot een laboratorium voor innovatieve maatregelen. Daaruit vloeiden onder andere twee communautaire initiatieven voort: INTERREG en URBAN. Dit zijn twee voorbeelden van de wijze waarop men dankzij het uitproberen van nieuwe wegen en methoden belangrijke ervaringen kan opdoen voor de verdere ontwikkeling van het regionaal beleid.
Efficiënte sociale partnerschappen en versterking van de lokale en regionale samenwerking waren de vermeldenswaardige resultaten van het innovatiestreven. Het voorstel van de Commissie voor een mededeling aan de lidstaten, waarover mijn verslag gaat, behelst de uitvoeringsbepalingen voor de financiering van de in Berlijn besloten innovatieve EFRO-maatregelen tot 2006.
Ik wil mijn aandacht toespitsen op met name twee aspecten van het Commissievoorstel. Het eerste aspect betreft de inhoudelijke heroriëntatie. Om gevolg te kunnen geven aan het voorstel van de Top van Lissabon tot ondersteuning van de overgang naar een op kennis gebaseerde economie en maatschappij in de Gemeenschap, moesten de innovatieve maatregelen van het EFRO in het kader van de technologische ontwikkeling worden geconcentreerd op 3 in plaats van 8 prioritaire thema' s. Wij zijn het met dit uitgangspunt eens. De kloof tussen de ontwikkelde en de achtergebleven regio' s op het gebied van de technologische ontwikkeling is immers nog groter dan de kloof op het gebied van het bruto binnenlands product.
Zo zijn de uitgaven die de 25 minst ontwikkelde regio' s van de EU in de afgelopen jaren hebben gedaan voor onderzoek en ontwikkeling een kwart van het Europese gemiddelde. Dit feit weerspiegelt zich ook in het percentage arbeidsplaatsen in de nieuwe technologieën op het totaal van de actieve bevolking: 14,6% in de 25 ontwikkeldste regio' s en 4% in de 25 armste regio' s. De technologische en structurele veranderingsprocessen zijn zo ingewikkeld en veelzijdig dat het dringend noodzakelijk is alle partners op lokaal en regionaal niveau te betrekken bij de ontwikkelingspartnerschappen. Zij moeten deel kunnen nemen aan de uitwerking van strategische concepten voor het regionaal beleid van elke regio.
Voor mij is het echter vooral belangrijk dat de jeugd wordt betrokken bij de innovatieve maatregelen in het kader van de richtsnoeren. Zij zijn immers de toekomstige ontwikkelingsdragers. Daarom stemmen wij in met de eis dat de bevoegde nationale, regionale en lokale autoriteiten overal in de Europese Unie zorgen voor gelijke voorwaarden in de onderwijsinstanties wat het aanleren van moderne informatietechnologieën betreft, en daarbij ook gebruik maken van de andere steunmechanismen van de Europese Unie.
Mijns inziens gaat het steunbeleid van de Europese Unie, wat de tenuitvoerlegging van de verschillende programma' s betreft, gebukt onder een groot en onaanvaardbaar gebrek. Terwijl men met dit programma de projectgebondenheid van de uitvoeringsmechanismen heeft veranderd in programmagebondenheid - en daarvoor kan men beslist van mening verschillen, aangezien mijns inziens daardoor een stuk Europese meerwaarde, zichtbaarheid en burgerparticipatie verloren gaat, en trouwens ook niet in alle lidstaten de noodzakelijke regionale autoriteiten in het leven zijn geroepen -, blijft de uitvoering van de innovatieve maatregelen in het kader van het ESF projectgebonden. Voor een en hetzelfde programma hebben wij daardoor in het kader van twee verschillende fondsen principieel verschillende uitvoeringsmechanismen. Daardoor wordt efficiëntie, compatibiliteit en bureaucratievermindering tegengewerkt.
Het tweede aspect betreft het kredietvolume voor het programma. Ofschoon al in de periode 1994-1999 slechts 1% van de totale middelen van het EFRO beschikbaar was voor innovatieve maatregelen, heeft de Commissie de kredieten voor de periode 2000-2006 radicaal, mogen wij wel zeggen, en op onmogelijke wijze verminderd. Ten eerste werden de oorspronkelijk met de besluiten van Berlijn over Agenda 2000 uitgetrokken middelen voor een geraamd bedrag van 800 miljoen op het laatste moment verminderd tot 400 miljoen, ten gunste van de kredieten voor het URBAN-programma. Ik moet echter toegeven dat dit geschiedde op aandringen en in het belang van het Parlement. Het Parlement heeft immers gestreden voor handhaving van het URBAN-initiatief. Dit Parlement heeft er echter tegelijkertijd voor gestreden dat de vermindering van de voor innovatieve maatregelen ter beschikking staande middelen werd gecompenseerd met het flexibiliteitsinstrument en dat daarvoor een verklaring aan de financiële vooruitzichten werd toegevoegd.
Dat was echter niet het enige. Ofschoon de Commissie in haar schrijven van 5 september 2000, waarmee zij haar voorstel voor de richtsnoeren van de innovatieve maatregelen in het kader van het EFRO overmaakte aan het Parlement, nog sprak van 400 miljoen, stelde zij reeds in mei 2000 in haar overzicht over het gebruik van de middelen van de structuurfondsen in de periode 1994-1999 voor om 160 miljoen uit het programma te halen en daarmee de financiering van openstaande verplichtingen voor de periode 1994-1999 te waarborgen. Dit werd noodzakelijk omdat de Commissie eind 1999 verzuimd had tijdig voor de financiële dekking van deze verplichtingen te zorgen.
Zoals de Rekenkamer in haar jaarverslag vaststelde, bestonden daarvoor echter wel degelijk andere mogelijkheden. Voor de financiering van deze juridische verplichtingen had men niet per se de kredieten voor de huidige periode 2000-2006 hoeven aan te spreken. Deze dwarsfinanciering tussen het pakket van Berlijn en dat van Edinburgh is absoluut niet in de haak.
In haar voorstel voor kredietoverschrijving 40/2000 gaat de Commissie op uiterst ontransparante wijze over tot herschikking, teneinde de ontbrekende vastleggingskredieten te verkrijgen. Daarbij worden de innovatieve maatregelen en de technische bijstand in deze periode het slachtoffer. Zelfs een brief van de voorzitter van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, de heer Hatzidakis, heeft geen stokje kunnen steken voor de instemming van de Begrotingscommissie. Wij kunnen derhalve alleen maar hopen dat, zoals de Commissie min of meer heeft beloofd, de weggenomen middelen in de komende jaren met het flexibiliteitsinstrument kunnen worden teruggehaald en weer ter beschikking kunnen worden gesteld van de innovatieve maatregelen van het EFRO. Ik heb daar echter, eerlijk gezegd, een zwaar hoofd in. Het is trouwens ook nauwelijks haalbaar. Als de Commissie eerst op eigen houtje het mes zet in deze kredieten, zal zij dan later opnieuw een verhoging daarvan gaan eisen?
Ter afsluiting wil ik er nog op wijzen dat ik instem met alle amendementen op mijn verslag. Deze druisen namelijk niet in tegen de algemene lijn daarvan.

Bradbourn
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag positief reageren op het verslag van de heer Markov en hem feliciteren met het feit dat het hem gelukt is om zo' n constructief verslag aan het Parlement voor te leggen. Ik ben het op een groot aantal punten volledig met hem eens. Er is echter een aantal punten waarover ik wat kritische opmerkingen zou willen maken.
Ten eerste is het verslag gebaseerd op vernieuwing. Om deze vernieuwing te bewerkstelligen zal aan drie zeer belangrijke voorwaarden moeten worden voldaan. Vernieuwing staat of valt met individualiteit, creativiteit en ondernemingszin. We moeten dan ook alle obstakels voor deze drie belangrijke voorwaarden uit de weg nemen. Helaas blijkt uit het verslag dat er veel van dergelijke obstakels bestaan. Neem bijvoorbeeld een te grote bemoeienis en een overmaat aan regelgeving, waardoor het gebruik van op vernieuwing gerichte financiële stimuleringsmaatregelen nodeloos wordt gecompliceerd. Laten we niet teveel regels opstellen en zo kunstmatige barrières opwerpen die de verwezenlijking van ons doel kunnen belemmeren. We moeten maatregelen nemen die de groei van nieuwe en vernieuwende ondernemingen stimuleren zonder een te grote bemoeizucht tentoon te spreiden.
Vernieuwende bedrijven en projecten brengen gewoonlijk risico' s met zich mee. Op dit punt kunnen de Europese Unie, de nationale regeringen en de regionale en plaatselijke bureaus de helpende hand bieden. Helaas blijken vernieuwende ideeën vaak gedoemd te mislukken. Maar hopelijk zullen vele ook succesvol zijn. De kunst is te weten welke ideeën succesvol zullen zijn. Daarnaast moeten we onder ogen durven zien dat we weinig succesvolle ondernemingen niet op kosten van de burger van de ondergang moeten proberen te redden. We moeten dan ook een strategie ontwikkelen die daarmee rekening houdt.
Ook wil ik erop wijzen dat bedrijven zelf het voortouw moeten nemen als ze in een onfortuinlijke situatie terechtkomen. Natuurlijk moeten ze dan wel de juiste vaardigheden via opleidingen op universitair of HBO-niveau kunnen opdoen. Dergelijke vaardigheden zijn van groot belang. Alleen als we nieuwe ideeën financieren en krachtig en daadwerkelijk steunen, zal Europa op deze wereldmarkt zijn centrale rol bij de technologische ontwikkelingen binnen de industrie en vooral ook de communicatietechnologie kunnen behouden. Ik ben er stellig van overtuigd dat de in het verslag beschreven innoverende strategie voor individuele ondernemers de sleutel tot het economische succes van het nieuwe millennium zal zijn.
Ik kan dit verslag dan ook van harte bij het Parlement aanbevelen.

Izquierdo Collado
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie en de rapporteur hebben beiden een goed document opgesteld. Vanuit theoretisch oogpunt kan ik de kwaliteit van deze documenten alleen maar toejuichen, want ze zijn goed gestructureerd en geven op een juiste manier aan wat er met deze middelen moet gebeuren.
Het probleem is dus niet zozeer de tekst zelf, als wel de begroting. Enerzijds zijn de begrotingsmiddelen behoorlijk afgekalfd in vergelijking met wat de Europese Unie vroeger uittrok voor een belangrijk vraagstuk als dit. Anderzijds lijkt deze begroting weinig respect af te dwingen. Men kan er als het ware in- en uitlopen en zij is niet duidelijk geconsolideerd. Ik hoop dat de commissaris hiermee rekening houdt.
Maar we hebben het natuurlijk over het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling. Een fonds dat in het leven werd geroepen voor beleidsmaatregelen met een uitgesproken materieel en concreet karakter, zoals investeringen in autowegen en directe infrastructuur, maar dat thans moet worden aangepast aan de nieuwe economische situatie en de nieuwe concurrentievoorwaarden. Dit is een fundamentele doelstelling van de Commissie: EFRO, dat voor een bepaalde periode nuttig is geweest en een heel positieve invloed heeft gehad, moet nu een instrument worden dat bijdraagt tot een hoger concurrentievermogen van ons productiesysteem, met name in de armste regio's. Om die reden mogen factoren die bijdragen tot innovatie, hoe bescheiden ook, zoals deze maatregel, door niemand worden onderschat.
Men zou kunnen zeggen dat innovatie binnen het bereik ligt van iedereen die betrokken is in het productieproces. Misschien hebben sommige regio's grote problemen om te beschikken over adequate systemen voor onderzoek en ontwikkeling. Maar innovatie is de basis van een goede concurrentiepositie en zelfs wanneer men niet de capaciteit heeft om aan onderzoek te doen, moet men streven naar innovatie, en daarom is dit een belangrijke doelstelling. Uiteraard spreken we hier over 0,4% van EFRO. Mijnheer de commissaris, in het ontwerp van de heer Markov staat een passage, en daarmee besluit ik, waarvan ik vind dat u er rekening mee zou moeten houden. Deze passage luidt als volgt: "(Het Europees Parlement) stelt de Commissie bovendien, met het oog op de geringe begrotingsmiddelen die voor innoverende maatregelen zijn uitgetrokken, voor de opneming van dergelijke projecten in de regionale operationele programma's te stimuleren."

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Markov complimenteren met en bedanken voor het opstellen van dit geslaagde verslag. Onze fractie is voorstander van het aannemen van het verslag. In het verslag wordt zeer terecht onderstreept dat regionale en lokale actoren betrokken moeten worden en dat met hen moet worden samengewerkt. Door innovatieve acties kunnen wij ook de specifieke regionale en lokale aspecten versterken. Naar mijn mening is het van belang om met behulp van de moderne technologie zo gelijkwaardig mogelijke condities voor de verschillende regio's te creëren. Door gebruik te maken van werken op afstand kunnen ook voor de dunbevolkte regio's nieuwe arbeidsmogelijkheden worden gecreëerd. Uitgebreide netwerken moeten daarom zo veel mogelijk de hele Europese Unie dekken, ook de regio's waarnaar de markt geen netwerken aanlegt. De basisgedachte van innovatieve acties is het creëren en benutten van nieuwe modellen. Om dat te bereiken moeten controle en evaluatie worden ontwikkeld. Er moet aandacht worden geschonken aan het uitwisselen van ervaring en het respecteren van de beste praktijken. Het toerisme is ook in veel perifere gebieden een belangrijk middel van bestaan. Met innovatieve acties kan men bijvoorbeeld de samenwerking tussen reisorganisators bevorderen bij de marketing en boekingssystemen. Zoals hier is gezegd, moet men bij innovatieve acties niet op safe spelen, maar moet men ook risicodragende projecten kunnen uitproberen. De acties moeten tevens bijdragen aan de duurzame ontwikkeling in de regio's. In de vorige interventie werd al met ernstige woorden over de begroting gesproken. Het bedrag van 400 miljoen euro is ook slechts een minimum voor de financiering en in de tweede helft van de periode moet men profiteren van de door het flexibiliteitsinstrument geboden mogelijkheden tot aanvullende financiering, zoals in het verslag staat.
Ook ik wil vragen hoe de Commissie kan garanderen dat voor de innovatieve acties de middelen beschikbaar zijn die in Berlijn zijn vastgesteld en hoe de bedragen die voor het URBAN-initiatief zijn geleend in deze periode teruggaan naar innovatieve acties. De amendementen 5 en 7 zijn er om ervoor te zorgen dat de Commissie de voor innovatieve acties gereserveerde middelen niet voor onverwachte projecten kan gebruiken, zoals enkele weken geleden is gebeurd.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, ik wil mij vandaag met mijn spreekbeurt vooral richten tot de commissaris. Wij weten namelijk dat innovatieve maatregelen altijd het vooruitgangsinstrument bij uitstek waren van de Commissie. Zij waren de proefbank voor de wijze waarop men vooruitstrevende communautaire beleidsvormen ten uitvoer kon leggen en omzetten in structurele maatregelen. Als men de vooruitgang van de communautaire beleidsvormen echter zou afmeten aan deze innovatieve maatregelen, zou de balans niet veel anders zijn dan die van de Top van Nice: een hoogst pijnlijke zaak.
De communautaire beleidsvormen op het gebied van de interne markt, de werkgelegenheid en de samenhang waren in de afgelopen tijd aanzienlijk innovatiever en veelzijdiger. Dat is ook de zwakke plek in het Commissievoorstel. De Commissie beperkt zich tot slechts twee innovatiegebieden. Ik zeg twee, want er worden weliswaar drie gebieden genoemd, maar twee daarvan horen bij elkaar en moeten ook gemeenschappelijk gesteund worden. Zo' n massale beperking is in de afgelopen jaren nog nooit voorgekomen. Bovendien gaat het hierbij om een gebied dat wij ook al in de laatste jaren hebben bevorderd, dus waar zit de innovatie?
Dit is voor mij een verlies. Wij hebben namelijk ervaring nodig voor de nieuwe programmaperiode, en die ervaring zal er niet zijn als wij hier zo voorzichtig te werk gaan. Belangrijke ervaringen, zoals energiebesparingsmaatregelen voor het midden- en kleinbedrijf, vallen gewoon weg. Ik kan een lange lijst met dergelijke voorbeelden noemen. Waarom gebruiken wij innovatie niet echt voor innovatie? De voorgestelde maatregelen kunnen immers ook met de normale programma' s worden uitgevoerd. Het is toch te gek om los te lopen dat de lidstaten niet-innovatieve maatregelen met de structuurfondsen steunen en zich niets gelegen laten liggen aan ons beleid, aan onze ontwikkeling.
Wij hebben trouwens nog een probleem. Het idee om programmering de voorkeur te geven boven projectselectie is nog niet zo slecht. Ik zou daar zelfs voor zijn, als het maar goed was doordacht. Hoe moeten de lokale betrokkenen hun weg vinden in die administratieve wirwar, als dezelfde autoriteiten die al zo vreselijk tekortschieten bij de planning ook nog deze taak moeten vervullen? Hoe kan de Commissie er achter komen waar werkelijk lokale innovatie bestaat, als zij daarop geen enkele controle uitoefent? Daarom moeten wij er mijns inziens in ieder geval voor zorgen dat de Commissie een mechanisme vindt waarmee zij kan onderzoeken of in de programmering ook rekening wordt gehouden met daadwerkelijk innovatieve, lokale projecten. Dat ontbreekt volgens mij in dit voorstel en daarom is dit voorstel voor de lokale betrokkenen en ook voor mij persoonlijk een grote teleurstelling.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, om het Europese mededingingsvermogen te versterken helpt de Unie bedrijven en regionale instanties bij hun pogingen tot het overstappen naar een werkwijze waarin kennis en technologische innovatie in het middelpunt staan. Het belang hiervan mag niet worden onderschat. De minder welvarende regio' s zijn wat innovatie, onderzoek, ontwikkeling en gebruik van nieuwe informatietechnologieën betreft immers ver achter.
Juist deze technologieën geven hun echter de middelen om de achterstand in te halen. De voorwaarde daarvoor is wel dat de economische actoren in die regio' s ook in staat zijn innovatieve maatregelen ten uitvoer te leggen en de geboden kansen aan te grijpen. De kloof tussen de welvarende en de achtergebleven gebieden op het gebied van de technologische ontwikkeling is namelijk veel groter dan de kloof op het gebied van het bruto binnenlands product. Helaas zullen, zoals ook in de afgelopen programmaperiode reeds het geval was, de verwachtingen groter zijn dan hetgeen met het ter beschikking staand financieel kader van 400 miljoen verwezenlijkt kan worden.
Daarom mag dit financieel kader in geen geval nog verder worden verminderd. De innovatieve maatregelen zouden dan eerder frustratie veroorzaken in plaats van vreugde. Daarvoor moeten wij duidelijk waarschuwen. Het verslag-Markov behelst goede analyses en juiste conclusies, en verdient onze steun wat de belangrijkste gebieden betreft. Dit is een goed verslag, dat is gebaseerd op een goed Commissiedocument. Op een punt wil ik een lans voor de Commissielijn breken. In tegenstelling tot de rapporteur neem ik niet met spijt kennis van het feit dat men van projectgebonden steun overstapt naar programmagebonden steun, die dan door de nationale en regionale autoriteiten verstrekt moet worden.
Volgens mij is dat eerder een kans om meer verantwoordelijkheid over te hevelen naar lokaal niveau en de projectbeheerders meer speelruimte te geven. Mijns inziens wordt ten onrechte in het verslag de conclusie getrokken dat daarmee automatisch een stuk Europese meerwaarde verloren gaat. Zoals commissaris Barnier al zei, kan inderdaad met deze richtsnoeren een experimenteel laboratorium ontwikkeld worden. Daarmee krijgen de regio' s de kans nieuwe ideeën uit te testen en de succesvolste daarvan om te zetten in gangbare praktijken.

Mastorakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, ik woon en werk in een doelstelling 1-gebied, en wel op een eiland. Ik verkeer dus in een uitstekende positie om dit initiatief op waarde te schatten. Ik ben het ook volledig eens met de doelstellingen die de Europese Unie beoogt. Het is voor mijn plaatsgenoten en mijzelf een vreugde te kunnen vaststellen dat men probeert de kadervoorwaarden te verbeteren waaronder de inspanningen tot overbrugging van de verschillen en vermindering van de afstand tot de ontwikkelde gebieden moeten plaatsvinden. Het lijdt geen twijfel dat in Europa samenhang moet worden bereikt. Als wij aan dit doel echter nog de met de mondialisering gepaard gaande "moeilijkheden" toevoegen, wordt duidelijk dat wij niet alleen op traditionele manier verder kunnen blijven werken, maar ook de kansen moeten aangrijpen die de nieuwe economie ons biedt en daarvoor innoverende praktijken moeten toepassen. Als ik naar mijn eigen regio kijk, zie ik dat deze beschikt over het noodzakelijk menselijk potentieel en de noodzakelijke mechanismen om de geschikte partnerschappen voor innovatie tot stand te brengen en daarvoor naar nieuwe oplossingen en nieuwe wegen te zoeken. Inderdaad is het hiervoor uitgetrokken bedrag niet erg groot, maar het feit dat de kredieten kunnen worden verhoogd door middel van het in het interinstitutioneel akkoord opgenomen flexibiliteitsmechanisme maakt de situatie al wat beter.
Ik ben eerlijk gezegd zeer ingenomen met de aansporing in de mededeling van de Commissie tot gedurfde initiatieven, zelfs indien risico op mislukking bestaat, en tot experimentele activiteiten om het gebruikelijke kader van de EFRO-programma' s te doorbreken. Wij moeten dan natuurlijk wel oppassen dat wij niet inconsequent worden. Als wij deze aansporing doen, moeten wij deze ook vergezeld doen gaan van een vermindering van de administratieve rompslomp, van alle paperassen die nodig zijn voor de goedkeuring en uitvoering van de programma' s. Zoals u weet komen bureaucraten altijd met het argument aandragen dat fouten moeten worden vermeden, en daarom moet in het vervolg bijzondere aandacht worden besteed aan de ingediende projecten. Verder moet erop worden toegezien dat ten eerste alle voorschriften worden geëerbiedigd, vooral met betrekking tot transparantie en voorkoming van overlappingen, en dat ten tweede deze projecten op de juiste manier kunnen worden uitgevoerd. Daarbij moeten de regionale autoriteiten vanzelfsprekend nauwer worden betrokken.
Tot slot wil ook ik de heer Markov van harte gelukwensen en iedereen een prettig Kerstfeest en een innovatief nieuw jaar wensen.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, ik wil allereerst aangeven dat ik - net als mijn fractie - het verslag van de heer Helmuth Markov steun. Ik kan mij vooral vinden in zijn overweging dat instrumenten voor ruimtelijke ordening gericht moeten zijn op duurzaamheid, de verdieping van de economische en sociale cohesie en - vooral - het scheppen van duurzame en economisch haalbare banen voor goed gekwalificeerde mensen.
Vooral dat laatste is van belang bij het bepalen van een zinvol beleid voor de structuurfondsen. Het is genoegzaam bekend dat de werkloosheid in de Europese Unie vooral de economisch en technologisch achtergebleven gebieden treft, inzonderheid de regio' s van doelstelling 1. Dat betekent dat innoverende acties niet alleen op technologische aspecten gericht moeten zijn, maar ook serieus rekening dienen te houden met de economische ontwikkeling en het scheppen van banen.
Als we dat niet doen, krijgen we onvermijdelijk te maken met een paradoxale toestand in de minder ontwikkelde landen. De emigratie uit die landen is in het verleden aanzienlijk en zelfs dramatisch geweest, en dan zouden nu de best opgeleide mensen in die landen - mensen voor wier opleiding de bevolking een aanzienlijke economische inspanning heeft moeten leveren en voor wie er in de nieuwe economische omstandigheden banen beschikbaar zijn - zich toch genoodzaakt voelen te emigreren naar rijkere landen met een hoger werkgelegenheidsniveau. En dat alles omdat er in hun eigen land niet genoeg bedrijven zijn waar zij hun beroep kunnen uitoefenen.
Innoverende acties kunnen dus niet los gezien worden van de economische en sociale ontwikkeling. Daarom moet het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling blijven helpen bij het opzetten van moderne infrastructuren en de oprichting van ondernemingen. Alleen zo kunnen de nieuwe economie en de ermee samenhangende banen worden verwezenlijkt.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, het geld van de Europese Unie voor de ondersteuning van het regionaal beleid zijn geen aalmoezen voor arm en rijk. Dit geld mag ook geen permanente uitkering worden om de mensen te helpen het hoofd boven water te houden. Veeleer moet daarmee hulp tot zelfhulp worden bevorderd. Die weg bewandelt men als men investeert in de toekomst, en vanuit die optiek bekeken is het dan ook een goede zaak dat de Commissie met haar mededeling over de regio' s in de nieuwe economie juist dit doel nastreeft. Dit is beter dan bepaalde klassieke programma' s voor de onder de mainstream vallende doelstelling-1 tot doelstelling-3 gebieden.
Het mededingingsvermogen van de Europese economie moet worden versterkt. Zoals vandaag reeds herhaaldelijk naar voren is gebracht, moet men in eerste instantie ervoor zorgen dat in de regio' s waar de startvoorwaarden niet in dezelfde mate voorhanden zijn als in de dichtbevolkte gebieden, met de noodzakelijke steun voorbereidende maatregelen worden genomen. Het is echter jammer dat dit programma zo' n bescheiden kredietvolume heeft. Terecht wordt dan ook in het verslag-Markov aangedrongen op verhoging hiervan. Met 400 miljoen voor dit belangrijke vraagstuk geven wij een heel bescheiden signaal.
Ik vind het ook jammer dat geen rechtstreekse projectfinanciering meer mogelijk is en ook hier programma' s worden gefinancierd. Ik zal u zeggen waarom: Brussel komt daardoor weer eens ver van de burger af te staan. Ook bestaat de vrees dat de politiek weer het klassieke spelletje gaat spelen dat wij "de boeman" kunnen noemen: al het goede komt van de lokale, regionale en nationale politiek en al het slechte komt uit Brussel. Ik vind het in feite ook niet onverstandig dat men zijn inspanningen concentreert op een klein aantal doelstellingen, maar mijns inziens is de indeling in drie doelstellingen, zoals in het Commissiedocument gebeurt, wat kunstmatig. Ik ben het derhalve met het verslag eens dat wij misschien ook meer innovatieve maatregelen voor energie-efficiëntie, verspreiding van hernieuwbare energiebronnen en de praktische toepassing van maatregelen tot klimaatbescherming op onze activiteitenlijst moeten opnemen.
Heel belangrijk is mijns inziens dat scholen en onderwijsinstellingen bij deze nieuwe, innovatieve technologieën worden betrokken, en ik hoop dat zij zich ook uit eigen beweging hiervoor zullen melden. Daarom ben ik blij dat wij goede proefprojecten kunnen voortzetten. Het verheugt mij eveneens dat wij in de afgelopen jaren in de Steiermark heel goede ervaringen hebben kunnen opdoen met Risi, een informatieoffensief van de nieuwe regering. Belangrijk was daarbij vooral dat vrouwen de gelegenheid kregen in contact te komen met de nieuwe technologieën. Vandaag hebben drie vrouwen de Europese begroting ondertekend. Ik weet niet of dit een rechtstreeks gevolg was van het Risi-initiatief, maar ik hoop wel dat vrouwen ook in de toekomst baat zullen hebben bij dit kerstcadeautje waar wij nu een besluit over gaan nemen.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, aangezien ik de rapporteur ben die in het vorige Parlement de innovatieve maatregelen in het kader van het initiatief van het voormalige artikel 10 heeft behandeld, wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om in dit debat de nieuwe commissaris aan een aantal zaken te herinneren. Het Parlement heeft telkens weer op deze punten gehamerd en ziet niet graag dat ze worden vergeten. We hebben hard moeten vechten om te bereiken dat de innovatieve maatregelen in de nieuwe serie programma' s van de structuurfondsen blijven. Ik ben dan ook heel blij dat we hier vandaag kunnen bevestigen dat dit inderdaad gelukt is, en dat er 3 miljoen euro beschikbaar is gekomen omdat overeenstemming is bereikt over de nieuwe richtsnoeren.
Ik wil de commissaris met name van twee bevindingen op de hoogte stellen. Een van die bevindingen is dat wij, en de burgers met ons, zien dat de innovatieve maatregelen voor de plaatselijke autoriteiten en gemeenschappen een belangrijke steun in de rug zijn geweest. Vaak zijn zij niet goed op de hoogte van de mogelijkheden van de structuurfondsen, hetgeen eigenlijk wel het geval zou moeten zijn. Dankzij kleinschalige projecten kunnen zij in de toekomst effectiever gaan deelnemen aan de mainstream-programma' s. Daartoe hebben wij een plan opgesteld dat uit tien punten bestaat. Wanneer ik naar mijn eigen regio, het oosten van Engeland, kijk en zie dat in de afgelopen periode niet één lokaal bestuur gebruik heeft gemaakt van het fonds, vraag ik me af of ons plan in het verleden wel genoeg effect heeft gehad. Willen we er zeker van zijn dat in de toekomst meer gemeenschappen gebruik zullen maken van het structuurfonds, dan moet er toch echt iets veranderen.
Ten tweede is er gesproken over de noodzaak tot samenwerking tussen de lokale overheden en besturen enerzijds en het Parlement anderzijds, bijvoorbeeld door middel van de "Directoria" -studiebijeenkomsten. Een aantal van uw ambtenaren voelt zich niet zo prettig bij het idee van deze samenwerking. In het nieuwe pakket voorstellen bespeur ik een zekere tendens om die samenwerking te verhinderen, maar ik waarschuw u dat dit een stap in de verkeerde richting is. Dit zijn immers onze partners. Zij kunnen ons helpen om juist die mensen te bereiken die in de achtergestelde regio' s onze hulp het hardst nodig hebben. Bovendien kan het echt niet zo zijn dat we in Europa de mond vol hebben van het democratisch tekort en vervolgens de potentiële bijdrage van lokale besturen negeren.
Ten slotte wil ik wel benadrukken dat ik met uw voorstellen instem. Ik heb de indruk dat u probeert flexibel te zijn. U probeert regio' s te stimuleren om zelf met voorstellen te komen en die bij u in te dienen. Mijns inziens is dit een goed plan en ik onderschrijf dan ook ten volle uw doelstellingen.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het jaar 2000 loopt ten einde en we debatteren nog altijd over de richtsnoeren, dit wil zeggen, de prioriteiten inzake innovatieve acties die worden gefinancierd door het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling.
Bij de hervorming van Berlijn heeft men, voor de zeven jaar die in aanmerking zijn genomen in Agenda 2000, dit wil zeggen de periode 2000-2006, de begrotingsuitgaven voor dit soort acties gehalveerd in vergelijking met de voorgaande periode. Als we daar nog de onvermijdelijke traagheid van het communautaire besluitvormingsproces als gevolg van onze complexe institutionele structuur aan toevoegen, dan is het niet verwonderlijk dat men zelfs het budget voor het lopende jaar inzake innovatieve acties op het gebied van regionaal beleid niet heeft kunnen besteden, en dat is politiek onverantwoord.
Het is ook een vergissing om het budget te verlagen in bepaalde hoofdstukken, zoals het hoofdstuk waarin de middelen zijn opgenomen die worden besteed - met resultaten die meer dan acceptabel zijn - aan proefprojecten en nieuwe ideeën op het gebied van lokale en stedelijke ontwikkeling, die ten grondslag lagen aan communautaire programma's als URBAN en INTERREG, welke zeer geliefd zijn op lokaal niveau. Als we nog altijd niet beseffen dat in een context van toenemende globalisering de vooruitgang van om het even welk land of gebied afhangt van investeringen op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, dan bewijzen we onze kiezers een slechte dienst.
Bovendien wil ik wijzen op een ander aspect van het nieuwe beleid dat de Commissie voorstelt. De lokale autoriteiten, gemeenten en burgemeesters van de armste stedelijke gebieden zullen nu niet meer kunnen aankloppen bij de Europese Unie voor steun. Men snijdt hun de pas af en maakt een einde aan de toegevoegde waarde die werd gecreëerd door de directe relatie tussen het Europese bestuur en de overheidsinstellingen die het dichtste bij de problemen van de burgers staan. Ik heb niets tegen de regionale autoriteiten, die voortaan de voorstellen zullen kanaliseren en zullen beslissen over de financiering van nieuwe programma's, maar ik denk dat dit een stap achteruit is, omdat een deel van de frisheid verloren gaat die typerend was voor de voorstellen die ontstonden vanuit een zeer directe kennis van de reële problemen door lokale entiteiten.
Mijnheer de commissaris, ik zou uw mening hieromtrent willen kennen. Ik moet echter ook zeggen dat er niet alleen slechte kanten aan dit voorstel zijn. Zo zijn we verheugd over het feit dat ons voorstel om ook maatregelen in te voeren die betrekking hebben op energie-efficiëntie, diversificatie van hernieuwbare energiebronnen en klimaat- en milieubescherming, werd aanvaard.

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik enkele woorden van dank richten tot de heer Helmuth Markov en hem complimenteren met zijn constructieve, uiterst competente en serieuze presentatie naar aanleiding van deze ontwerpmededeling over de innovatieve acties van het EFRO voor de periode 2000-2006.
Mijnheer de rapporteur, dames en heren, ik heb met grote aandacht geluisterd naar de ideeën en suggesties die hier door een aantal van u naar voren zijn gebracht. Ik zal daar nog op terugkomen, maar eerst zou ik inhoudelijk willen ingaan op uw verslag, mijnheer Markov, waarin u in tal van opzichten de richtsnoeren en de aandachtspunten van de Commissie onderschrijft en aanvult. Dat is zeker op twee punten het geval.
Het eerste punt betreft de noodzaak om de armste of minst ontwikkelde regio' s te betrekken bij de technologische vooruitgang en ze volledige toegang te verschaffen tot de kenniseconomie. U heeft zelf gewezen op de verschillen tussen de arme regio' s, de tien armste regio' s en de tien rijkste regio' s, maar bij nauwkeurige bestudering van de cijfers blijkt bovendien dat deze verschillen nog groter zijn wanneer een eenvoudig criterium als het aantal Internetaansluitingen gehanteerd wordt. We hebben dus vastgesteld dat zich op dit punt grote verschillen voordoen en dat er een kans bestaat op het ontstaan van een digitale tweedeling, de digital divide zoals de term luidt in Amerika, waar op dit moment een groot maatschappelijk debat over dit onderwerp gaande is. Daarom, dames en heren, heb ik ervoor gekozen namens de Commissie voor te stellen - wellicht kom ik hier straks ook nog op terug - twee van de drie innovatieve acties, twee van de belangrijkste prioriteiten, te richten op deze digitale tweedeling, waarbij ik vooral denk aan de armste en ultraperifere regio' s. Tot zover het eerste punt waarover we het eens zijn.
Het tweede punt waarop uw verslag aansluit bij onze ideeën is ons gezamenlijk streven naar integratie van de innovatieve acties in een regionaal beleid waarvan economische en sociale cohesie alsmede duurzame ontwikkeling de hoofddoelstellingen blijven.
Overeenkomstig het standpunt dat uw Vergadering heeft ingenomen tijdens deze vergaderperiode en in lijn met de wensen van de lidstaten zullen deze richtsnoeren begin 2001 definitief aangenomen moeten worden. Dan zal een aanvang gemaakt kunnen worden met de voorbereidingen voor de regionale programma' s voor innovatieve acties, zodat die programma' s op 31 mei 2001 goedgekeurd en aan u voorgelegd kunnen worden.
Geachte afgevaardigden, ik zou uw aandacht willen vestigen op het doel dat wij nastreven met deze richtsnoeren. Ten aanzien van de prioriteiten die we hebben vastgelegd en die ik op 11 september jongstleden persoonlijk heb willen presenteren in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, zou ik willen opmerken dat deze innovatieve acties boven alles een instrument voor regionale ontwikkeling zijn. Aansluitend bij wat de heer Rack terecht heeft opgemerkt zou ik willen zeggen dat ik dit regionaal beleid en dit cohesiebeleid nooit opgevat heb en ook nooit opvatten zal als een soort aalmoes voor de armste landen. Het gaat hier om solidariteit, het gaat erom luid en duidelijk te verklaren dat de toegang tot de nieuwe technologieën en de informatiemaatschappij geen luxe is die is voorbehouden aan de rijkste landen. U zult me dan ook voortdurend horen herhalen dat de armste regio' s en de ultraperifere regio' s - en soms is dat hetzelfde - evenveel recht hebben op volledige toegang tot de informatiemaatschappij als de andere regio' s, en in die geest zal ik ook steeds handelen.
Tot zover deze prioriteiten. Ik zeg hier nogmaals - de heer Berend heeft er zojuist ook al op gewezen - dat de Commissie deze innovatieve acties ziet als een soort proeftuin voor experimenten van goede praktijk die tot doel hebben de kwaliteit van de programma' s van de mede via het EFRO gefinancierde structuurfondsen op termijn te verbeteren. Daarom hebben we bij het vaststellen van de strategische prioriteiten onze keus laten vallen op technologische vernieuwing, de informatiemaatschappij alsmede regionale identiteit en duurzame ontwikkeling.
Deze thema' s zullen de komende jaren elk afzonderlijk of in gecombineerde vorm een beslissende rol moeten spelen in de regionale ontwikkeling van met name - ik zeg het voor de derde keer - de armste regio' s. De heren Mastorakis en Nogueira hebben hierop reeds de aandacht gevestigd.
Thans zou ik nader willen ingaan op een aantal punten die aan de orde zijn gesteld in het voorliggende verslag of in een van uw vragen.
In de eerste plaats het doelmatig energiegebruik, een punt dat is aangevoerd door mevrouw Schroedter of de heer Rack. U weet wellicht dat dit onderwerp mij ter harte gaat; ik wil er in ieder geval op wijzen dat ik me al lange tijd inzet voor het milieu. Ik heb de functie van minister van Milieu in mijn eigen land mogen vervullen, en die betrokkenheid bij milieukwesties is nog steeds aanwezig. Ze speelt vooral een rol bij de tenuitvoerlegging van de acties in het kader van de structuurfondsen. Doelmatig energiegebruik en milieuaspecten worden in deze richtsnoeren dan ook niet vergeten. Beide thema' s kunnen de basis vormen voor innovatieve acties in het kader van de derde hoofddoelstelling, die betrekking heeft op regionale identiteit en duurzame ontwikkeling. Ik zou eraan willen toevoegen dat de Europese Commissie - u weet dat ook - het doelmatig gebruik van energiebronnen reeds ondersteunt via het SAVE-programma en via een van de themaprogramma' s van het vijfde kaderprogramma (1998-2002) voor onderzoek en technologische ontwikkeling. Bovendien richten we ons met het ALTENER-programma op de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen. Tot zover mijn opmerkingen over dit onderwerp, waarvan ik het belang zal blijven onderstrepen.
Wat de omvang van de regionale partnerschappen betreft - een punt waarop de heer Bradbourn met de hardnekkigheid die we van hem kennen wederom de aandacht heeft gevestigd - stel ik vast dat we het eens zijn over de noodzaak de banden met de particuliere sector aan te halen, en daarbuiten met de universiteiten, de onderzoekscentra en de niet-gouvernementele organisaties. In dit opzicht zullen de stuurgroepen die we voor ieder programma voorzien hebben een sleutelrol vervullen; die zullen deze vormen van samenwerking moeten stimuleren en de op innovatie gerichte regionale strategieën moeten vaststellen. Maar wat ik hier over het partnerschap zeg in relatie tot de innovatieve acties houd ik tevens in het achterhoofd wanneer het gaat om het vaststellen van de doeltreffendheid van dat partnerschap, waarbij alle programmeringsdocumenten betrokken zijn die opgesteld zijn in het kader van de communautaire steunverlening of in het kader van de structuurfondsen in het algemeen.
Het derde punt, ook door u genoemd in uw verslag, mijnheer Markov, betreft het accent dat we moeten leggen op de mogelijkheden op het gebied van onderwijs en scholing. Vanzelfsprekend ben ik het ermee eens dat verbetering van de vakbekwaamheid in Europa een belangrijke zaak is. Sommige aspecten hebben we overigens ook overgenomen, met de bedoeling het midden- en kleinbedrijf in staat te stellen te voldoen aan de behoefte van de leiding en het personeel aan meer kennis op informaticaterrein. Bij de lopende onderhandelingen over de enkelvoudige programmeringsdocumenten, los van de innovatieve acties - ik doel hier op de mainstream-programma' s - zie ik er dan ook nauwlettend op toe dat in al die teksten een regionaal plan voor toegang tot de informatiemaatschappij opgenomen wordt, en van die regionale programma' s onderzoek ik behalve de omvang ook de kwaliteit, waarbij het met name gaat om de directe betrokkenheid van het midden- en kleinbedrijf, onderwijsinstellingen en zelfs boerenbedrijven.
Tot zover onze plannen ten aanzien van dit onderwerp. Ik begrijp evenwel dat dit een punt van zorg is dat in samenhang met andere instrumenten behandeld moet worden, met name met het Europees Sociaal Fonds, zoals u zojuist heeft gesuggereerd, mijnheer Markov.
Ik zou nu kort willen ingaan op de teleurstelling die door sommigen van u is uitgesproken - en die ook in uw verslag naar voren komt - over het feit dat we in ons voorstel kiezen voor een programmatische benadering. Ik heb begrip voor uw wens dat er rechtstreekse contacten blijven bestaan tussen de Europese Unie en de regionale en lokale actoren. Daarom laten we het aan de bevoegde autoriteiten in de regio' s over om ons regionale programma' s voor innovatieve acties voor te leggen.
We willen namelijk dat de keuze van de projecten op regionaal niveau plaatsvindt, zoals de heer Berend in zijn betoog overigens terecht heeft opgemerkt.
Uiteraard zijn de regionale en lokale actoren beter dan de Commissie in staat in te spelen op de behoeften ter plekke, en het is voor kleine en middelgrote ondernemingen natuurlijk ook gemakkelijker hun financiële wensen kenbaar te maken via overleg met de regionale instanties dan via overleg met Brussel. Dit punt van zorg is zojuist ook al aangestipt door de heer Howitt.
Overigens ben ik ervan overtuigd dat deze programma' s dankzij het vernieuwende karakter ervan een grote impact zullen hebben op de mainstream-programma' s. Ik beschouw deze acties als experimenten en ik hecht veel waarde aan de uitwerking ervan, nu en in de toekomst, op de mainstream-programma' s in het kader van de structuurfondsen.
Ik onderschrijf volledig uw standpunt dat de netwerken en activiteiten voor interregionale samenwerking van groot belang zijn. Dit is inderdaad een belangrijk punt en ik hecht eraan u mede te delen dat we naar aanleiding van uw opmerkingen de richtsnoeren gewijzigd en verbeterd hebben teneinde de regio' s beter in staat te stellen deel te nemen aan interregionale netwerken.
Verscheidenen onder u hebben hun verontrusting uitgesproken over het financieel kader. Ik moet me wat dit betreft net als u tevreden stellen met de middelen die zijn voorzien in de richtsnoeren van Berlijn en het pakket van Agenda 2000.
Mevrouw Schroedter, de heer Izquierdo Collado en de heer Ortuondo Larrea hebben terecht de aandacht gevestigd op dit financieel kader. Ik zou erop willen wijzen dat de meeste acties waarover we spreken betrekking hebben op immateriële investeringen en gericht zijn op een beperkt aantal thema' s en maatregelen. En al zijn de middelen waarmee we te maken hebben noodzakelijkerwijs beperkt, ik ben ervan overtuigd dat deze acties als een soort hefboom zullen werken voor alle programma' s van de structuurfondsen en daarvoor van grote betekenis zullen zijn. Overigens deel ik uw wens het financieel kader waartoe in het kader van Agenda 2000 besloten is aan te spreken om de innovatieve acties van de grond te krijgen. Ook heb ik goede nota genomen van de waarde die u hecht aan de mogelijkheden die het flexibiliteitsinstrument biedt.
In antwoord op de vraag van de heer Pohjamo over deze kwestie heeft de Commissie geantwoord dat dit financieel kader verruimd zou kunnen worden indien er behoefte zou ontstaan aan communautair beleid op dit punt en indien de beschikbare middelen, de begrotingssituatie maar ook de uitvoeringscapaciteit daartoe de ruimte zouden bieden. Tegen die achtergrond zal de Commissie aandachtig de mogelijkheid bestuderen het flexibiliteitsinstrument in te zetten. Wat overschrijving nummer 42.000 betreft kan ik u verzekeren dat deze overschrijving niet van invloed zal zijn op mijn voornemen en dat van de Commissie om binnen de grenzen van de verordening 400 miljoen euro te besteden aan de innovatieve acties van het EFRO.
Ik dank u voor uw suggesties. De heer Markov wil ik bedanken voor de kwaliteit van zijn verslag, dat bijdraagt tot een beter begrip van de richtsnoeren die wij voorstellen en u in staat stelt daarvoor verbeteringen aan te dragen. We zijn nu gereed om die richtsnoeren ten uitvoer te leggen, en wel zo snel mogelijk na de stemming in uw Vergadering.
Ik maak van de gelegenheid gebruik u allen de beste wensen voor het nieuwe jaar te doen toekomen en ik dank u voor de uitstekende samenwerking gedurende het jaar 2000.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris. Namens onze Vergadering zou ik u op mijn beurt de beste wensen voor het nieuwe jaar willen doen toekomen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanavond om 17.30 uur plaats.

Mondiale scheepsbouwsector
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0371/2000) van de heer Langen, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het tweede verslag van de Commissie aan de Raad over de situatie in de mondiale scheepsbouwsector scheepsbouwsector (COM(2000) 263 - C5-0436/2000 - 2000/2213(COS)).

Langen
Het verslag dat wij nu behandelen gaat over de situatie in de scheepsbouw van de Europese Unie. Wij hebben twee documenten van de Commissie gekregen die beide uit het laatste halfjaar dateren, namelijk het tweede en het derde verslag over de situatie in de scheepsbouwindustrie. Ons verslag werd met eenparigheid van stemmen in de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie goedgekeurd en ging aanvankelijk over het tweede verslag van de Commissie. Het derde verslag is daarna verschenen en intussen hebben de Commissie en de Raad beraadslaagd over de mogelijkheid de scheepsbouwsubsidie die eind 2000 voor de werven van de Europese Unie zou verstrijken, te verlengen.
Tot onze grote spijt hebben de Commissie en de Raad niet ingestemd met een verlenging van deze scheepsbouwsubsidie, alhoewel de moeilijke situatie van de scheepsbouwindustrie geen greintje is verbeterd. Dit komt doordat Zuid-Korea met agressieve methoden en dumpingprijzen zijn aandeel in de wereldmarkt voor scheepsbouw probeert te vergroten. Volgens het verslag van de Commissie heeft Korea in 2000 meer dan 40% van alle orders voor nieuwbouwschepen in de wacht kunnen slepen. Dat konden zij dankzij kredieten van Zuid-Koreaanse, gedeeltelijk tot de overheid behorende banken of dankzij staatsgaranties, dat wil zeggen subsidiëring. De prijzen voor nieuwbouwschepen zijn in de afgelopen jaren gekelderd en hebben in 1999 door deze politiek van Zuid-Korea een dieptepunt bereikt.
Europa heeft, met inbegrip van Noorwegen, nu een aandeel van 16% in de wereldscheepsbouw. Naast Korea heeft Japan een aandeel van 25% en heel de rest van de wereld, inclusief de Verenigde Staten, moet genoegen nemen met 19%. Daarbij gaat het nota bene om een sector waarin de kosten voor personeel allang niet meer een factor van doorslaggevend belang zijn, maar de techniek in hoge mate toepassing vindt. Dankzij de toepassing van de techniek kan men ook vergelijkbare berekeningen van buitenaf controleren.
In de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie hebben wij onze voldoening geuit over de initiatieven die de Europese Commissie neemt om met een arbitrageprocedure in de WTO opheldering te verkrijgen. Zoals commissaris Lamy gisteren in een bespreking met Zuid-Koreaanse parlementsleden hier in dit Parlement heeft onderstreept, is een dergelijke procedure inmiddels ook ingeluid. Dat is een goede zaak! In weerwil van het protocol van 22 juni 2000 hebben wij echter tot nu toe bij de technische vraagstukken, bij de erkenning van de controleerbaarheid en het meetellen van bankprestaties, geen enkele bereidheid van de kant van de Zuid-Koreaanse regering, de scheepswerven en de industrie kunnen vaststellen om tot een consensus te komen met de Europese Unie. Daarbij moeten wij ook rekening houden met het feit dat de handels- en samenwerkingsovereenkomst van 1996 nog steeds niet door alle lidstaten is geratificeerd. De Commissie heeft als doel januari 2001 vastgesteld, maar volgens mij kan die termijn alleen worden gehaald als Zuid-Korea in de komende maanden daadwerkelijk laat zien bereid te zijn om kostendekkende prijzen te verlangen en de prijzen dus, eenvoudig gezegd, te verhogen.
Het besluit van de Raad en de Commissie om nu vier maanden te onderhandelen, zonder in deze tijd de steun door te betalen, en dan vanaf 1 mei 2001 aan de hand van de bereikte resultaten opnieuw te bekijken of de subsidie eventueel nog een keer verlengd kan worden, zal ertoe leiden dat de Europese scheepsbouwindustrie in de eerste vier maanden van 2001 zo goed als geen orders zal krijgen, tenminste niet op de meest begeerde gebieden. Zelfs op het gebied waarop zij gespecialiseerd is, op dat van de bouw van cruiseschepen, kunnen de Koreanen prijzen aanbieden die onder de erkende wereldmarktprijs liggen. Daarom dringen wij er in dit verslag en in de drie alsnog ingediende amendementen bij de Commissie op aan dat zij haar streven naar een arbitrageprocedure in de WTO versterkt voorzet.
Wij eisen echter eveneens dat de termijn voor de subsidie met twee jaar wordt verlengd. Wij willen voorkomen dat door het dumpinggedrag van de door hun regering gesteunde Zuid-Koreanen een belangrijke industrie van de Europese Unie volledig ten gronde wordt gericht. Men kan nu wel besluiten de subsidie niet te verlengen - en daarbij gaat het niet om subsidie van de Europese Unie, maar om subsidie van de lidstaten waarvoor de Europese Unie alleen toestemming moet geven - maar dan moet ik wel in herinnering brengen dat de Europese industrie haar capaciteiten heeft verminderd en deze bovengrenzen dus ook komen te vervallen. Dat zijn de belangrijkste eisen die wij in dit verslag tot uiting brengen, en ik dank de collega' s voor hun steun aan een unaniem besluit. Ik verzoek u ook morgenvroeg tijdens de stemming uw steun te geven aan dit verslag. Ik wend mij eveneens tot de Commissie en vraag haar de scheepsbouwindustrie en de werknemers niet in de steek te laten. Het gaat hierbij om minstens 10.000 arbeidsplaatsen, vooral in Groot-Brittannië.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik wil vandaag allereerst graag mijn collega, de heer Langen, feliciteren met zijn uitmuntende verslag. Zoals hij reeds heeft aangegeven is het verslag door de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie unaniem goedgekeurd. Ik ben het met hem eens dat dit derde verslag van de Commissie over de mondiale scheepsbouwsector bij het debat van vandaag moet worden betrokken.
Ik hoop dat dit verslag niet opzettelijk zo laat bij het Parlement is ingediend zodat het als agendapunt zou worden geschrapt. De commissie heeft een speciale stemming moeten houden om te zorgen dat het verslag op de agenda van vandaag kon worden ingeschreven. Ik ben blij dat de commissaris hier vandaag aanwezig is en hoop dat hij alle argumenten die hier vandaag zijn geuit ter harte zal nemen.
Het is duidelijk dat de Europese scheepsbouwsector in een crisis verkeert. Dit is al enige tijd het geval. Het verslag van de Commissie levert hiervoor afdoende bewijs. Uit de conclusies blijkt duidelijk dat de Koreaanse scheepsbouw de voornaamste boosdoener is. Korea verkoopt zijn schepen tegen afbraakprijzen om zijn aandeel in de markt te vergroten. Niet alleen de communautaire scheepswerven zijn hier de dupe van, ook andere landen, waaronder bijvoorbeeld Japan, lijden onder de concurrentie van Korea. Het is dus duidelijk dat we iets aan deze situatie moeten doen.
Ik denk dat de commissaris de scheepsbouwindustrie duidelijk moet maken dat hij alles in het werk stelt om aan deze externe bedreiging het hoofd te bieden. Het instellen van wettelijke handelsbelemmeringen is in dit geval misschien niet afdoende. Er moet door de lidstaten meer bilaterale druk op Korea worden uitgeoefend om een oplossing voor dit vraagstuk te vinden. Zo zouden we Korea er bijvoorbeeld toe moeten dwingen zijn schepen tegen reële prijzen verkopen.
Het derde verslag bevat een lijst met door de Commissie voorgestelde actiepunten. Wij zijn evenwel teleurgesteld over de aandachtspunten die de Commissie aan de orde stelt. Zo wil de Commissie de inspecties voortzetten en de klachten van de scheepsbouwindustrie aan een nader onderzoek onderwerpen. Ze zegt toe dat ze zal blijven openstaan voor eventuele voorstellen, de benodigde inspanningen zal blijven leveren, de industrie zal blijven aanmoedigen en nauw met deze sector zal blijven samenwerken. Voorts zegt de Commissie dat ze de mogelijkheden om extra maatregelen te nemen zal blijven onderzoeken. Wij kunnen mijns inziens niet volstaan met het zoeken naar mogelijke oplossingen en het volgen van de wijze waarop de sector zich wereldwijd en in Europa ontwikkelt. Het is in deze context belangrijk dat de Commissie overweegt de duur van de tijdelijke steunmaatregelen te verlengen. Zij zou ook kunnen overwegen om tijdelijk financiële steun te verlenen aan de communautaire scheepsbouw totdat de onderhandelingen met Korea een bevredigend resultaat hebben opgeleverd.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, het doet de fractie van de Europese Sociaal-Democraten genoegen dat de Commissie en de Raad eindelijk het bestaan van twee misstanden erkennen, waarop wij al jaren - en de laatste maanden wat intensiever - de nadruk leggen. Ten eerste het feit dat Europa zich wat de scheepsbouwsector betreft veel meer beperkingen en verplichtingen heeft opgelegd dan haar voornaamste concurrenten, terwijl deze ook sneller van kracht werden. En ten tweede vooral dat Zuid-Korea door schaamteloze prijsdumpingpraktijken de concurrentieregels ernstig heeft geschonden.
Wij hebben de - recente - inspanningen van de Commissie dan ook met instemming begroet, al teken ik overigens bezwaar aan tegen de gebruikte rekenmethode, waardoor het percentage Europese steunverlening in hoofdstuk 5 van het verslag aan de Raad van 5 december nogal hoog uitviel. Aangezien daar vandaag de tijd voor ontbreekt, zal ik mij hierover schriftelijk rechtstreeks tot de commissaris wenden.
Verder hebben wij bovenal akte genomen van de conclusies van de Raad op 5 december. Een Raad die de toekomst veilig wil stellen door zich vastberaden op te stellen jegens Zuid-Korea en door de mogelijkheid niet uit te sluiten dat in mei opnieuw steun wordt verleend aan de scheepsbouwsector, met name aan die marktsegmenten die grote hinder ondervinden van de Koreaanse concurrentie.
Deze opvatting komt overigens overeen met het Verdrag. Vanwege tijdgebrek kan ik hier nu niet in detail op ingaan. Een ander positief punt van de vergadering van de Raad is dat de regeling "schepen" inzake de uit 1981 daterende exportkredieten door de CDE wordt geactualiseerd. Ten slotte hebben wij met belangstelling geconstateerd dat de Raad openstaat voor steunverlening aan onderzoek en ontwikkeling. Dit is een zeer belangrijk punt voor bedrijven, waar innovatie inderdaad een grote rol speelt.
Ons verzoek - en mijn verzoek vandaag - is dat de conclusies van de Raad integraal en vooral onverwijld worden toegepast. Als in mei 2001 blijkt dat het noodzakelijk is de steunverlening te hervatten, dan zouden wij dit onmiddellijk moeten doen.
Een andere reden voor bezorgdheid betreft het zesde kaderprogramma op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling. De lijn "maritieme technologie" , die in het vijfde kaderprogramma wel voorkwam, lijkt nu uit het ontwerpprogramma te zijn geschrapt. Dit is naar mijn mening een onaanvaardbare zaak die teruggedraaid moet worden, niet alleen ten aanzien van de hoogte van deze kredieten, maar ook van de wijze waarop ze worden toegepast, zodat verstrekking wordt vergemakkelijkt. Verder rekenen wij er uiteraard op dat de regeling "schepen" vanaf 18 december, wanneer werkgroep 6 van de OESO bijeenkomt, nader wordt bestudeerd.
Ik wil de heer Langen complimenteren en mijn waardering uitspreken voor zijn steun aan de arbeiders en het feit dat hij de noodzaak van staatsbemoeiing ter ondersteuning van de economie onderstreept. Tot slot wens ik de Commissie toe dat zij de lessen die zij ten aanzien van de scheepsbouwsector en de schaamteloze concurrentie van een aantal andere landen op mondiaal niveau heeft geleerd, in de toekomst op een goede manier in de praktijk zal brengen.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, toehoorders, ik wil de heer Langen bedanken voor het opstellen van het verslag over dit lastige onderwerp. Zoals in het verslag staat, heeft een aanzienlijke sanering van de scheepsbouwindustrie plaatsgevonden door de kwantiteit en de kwaliteit van de productie aan te passen. De scheepsbouw bevindt zich echter nog steeds in een ernstige crisis vanwege de dumping door de Koreanen. Men moet zorg dragen voor het concurrentievermogen van de Europese scheepsbouw door werven gelijkwaardige mogelijkheden op de wereldmarkt te bieden. Het concurrentievermogen van werven moet continu worden verbeterd door interne acties en onderhandelingen. Bedrijfssteun heeft de problemen in de scheepsbouw daarentegen niet opgelost. De scheepsbouw is een sector die hoogwaardige technologie vereist en waarvan het concurrentievermogen kan worden verbeterd door samenwerking gericht op specialisatie, een voortdurende ontwikkeling van de technologie en door onderzoek en ontwikkeling. Met bedrijfssteun, niet eens met gerichte steun, wordt ook het Korea-probleem niet opgelost. Daarin moet onder andere met handelspolitieke middelen resoluut worden ingegrepen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Langen gaat over allerlei thema's, maar zoals te verwachten hebben de meeste sprekers het over het wel of niet verlengen van de subsidies en de oneerlijke concurrentie uit Korea.
Wie, zoals ik, leeft in een regio als Asturias, die vier ingrijpende herstructureringen heeft ondergaan - in de mijnbouw, de staalindustrie, de scheepsbouw en de wapenindustrie - is van mening dat de stopzetting van deze subsidies, al was het maar tot de maand mei om te zien of Korea wordt aangeklaagd in de Wereldhandelsorganisatie, zeer gevaarlijk is voor de sector.
Ik denk dat het waar is dat Europa te kampen heeft met oneerlijke concurrentie, want in Korea zijn de lonen heel laag en de Koreaanse arbeiders werken onder abominabele omstandigheden, waardoor de Europese arbeiders onmogelijk met hen kunnen concurreren. De Commissie stelt een pakket maatregelen voor, waaronder steun voor onderzoek en ontwikkeling, het indienen van een klacht bij de WTO tegen wat er in Korea gebeurt - want ze verkopen zelfs onder de kostprijs -, en het mogelijk verlenen van tijdelijke steunmaatregelen in afwachting van de beslechting van het geschil in de WTO. Dit pakket lijkt ons een oplossing die misschien enigszins zwak is, maar tenminste een uitweg biedt.
In ieder geval denk ik dat als men de subsidies volledig afschaft terwijl de oneerlijke concurrentie uit Korea doorgaat, de Europese scheepsbouw ten dode is opgeschreven. En dat is denk ik niet overdreven, want zoals de verschillende werknemersorganisaties hebben onderstreept, heeft de herstructurering van de scheepsbouw de afgelopen jaren duizenden banen gekost. En ik geloof dat verscheidene landen, zoals Spanje, Duitsland, Italië, Griekenland en Portugal, in de Raad hebben gevraagd om de subsidies voort te zetten, wat de uiteindelijke beslissing ook moge zijn. Wij vinden dat deze subsidies op de een of andere manier moeten worden voortgezet, als we niet nogmaals duizenden banen verloren willen zien gaan in de scheepsbouw.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt een traditie te worden om tegen het einde van het jaar een debat te houden over de situatie in de scheepsbouwsector. Op het niveau van de wereldmarkt voor koopvaardijschepen is nog steeds een subsidiewedloop aan de gang. Scheepswerven in lidstaten van de Europese Unie zijn hiervan de dupe evenals werven in Noorwegen, Japan en de Verenigde Staten. Over één ding zijn wij het roerend eens. Aan de subsidiewedloop moet zo snel mogelijk een eind te komen. Maar het heeft er veel van weg dat de finish telkens weer een stuk opgeschoven wordt zodat we de eindstreep nooit halen.
De pijlen van Commissie en Parlement richten zich op Korea omdat deze staat verreweg de hoogste subsidies aan scheepswerven verstrekt met pijnlijk resultaat voor werven in Europese landen en Japan. Maar vrijwel iedereen weet dat ook binnen de Europese Unie sprake is van grote verschillen in steunintensiteit per order. Op papier bedraagt de hoogste steun per order drieëneenhalf maal zo veel als de laagste, maar in de praktijk blijkt een aantal EU-lidstaten hun maritieme industrie op ondoorzichtige wijze te voorzien van extra overheidssteun. Bovendien is nog steeds artikel 7 van verordening nr. 1540 uit 1998 van kracht. Deze bepaling draagt extra bij aan de scheefgroei van steunniveaus. Het gevolg is dat goede, efficiënte werven worden gestraft, terwijl slechte een zak met geld toe krijgen.
Als je de zwakkere Europese werven extra faciliteert ten koste van de sterkere, hoe kun je dan op lange termijn de Koreaanse en straks wellicht ook de Chinese steun overleven? Een vraag waar de commissaris niet omheen kan. Ik dring er bij Commissie en collega's op aan om niet alleen naar Korea te wijzen, maar de hand ook in eigen boezem te steken. Waarom doet de Commissie geen onderzoek naar de daadwerkelijke steunintensiteit per order binnen de Europese Unie. Waar is het voorstel om allerlei ondoorzichtige steunregelingen in verband met onderzoek en ontwikkeling, milieu- en regionaal steunbeleid zo snel mogelijk af te schaffen. Wanneer er binnen de Europese Unie voor de scheepsbouwsector geen level playing field bestaat, kun je de concurrentiestrijd met Korea en andere onmogelijk aan.
Ik ben het met de rapporteur eens dat zolang Korea niet conform de WTO-bepalingen handelt, de noodmaatregel gerechtvaardigd is om werven generieke steun per opdracht te verstrekken. Met deze transparante vorm van steun is het voor Europese werven niet aantrekkelijk om allerlei niet-marktconforme reductie- of marketingmethodes toe te passen. Tegelijk moet de druk op Korea worden verhoogd, zo mogelijk in OESO-verband, door het nemen van anti-dumpmaatregelen. Bij voorkeur zullen dit maatregelen zijn die conglomeraten als Hyundai en Daewoo gevoelig raken, dan maken we kans om het gesloten Koreaanse front te breken.
Ik zeg collega Langen dank voor zijn werk en hoop dat we eind volgend jaar niet weer hetzelfde debat voeren.

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mijn collega, de heer Langen, feliciteren met zijn goede verslag over de scheepsbouwindustrie.
Ik zou eraan willen herinneren dat het thema dat wij vandaag behandelen al een hele tijd aan de orde is, het is een terugkerend probleem. Zo hebben we de oneerlijke praktijken die voornamelijk in Zuid-Azië worden toegepast en waar onze scheepsbouwsector het slachtoffer van is, hier al meer dan twee jaar geleden aan de kaak gesteld.
De afgelopen weken heeft de Commissie ons gezegd dat het systeem van subsidies, dankzij hetwelk onze industrie kan overleven, vanaf januari moet worden afgeschaft, met het oog op een zogenaamde verbetering van het concurrentievermogen van onze scheepsbouw. Aan de andere kant heeft de Commissie, na meer dan twee jaar dodelijke en oneerlijke concurrentie uit Korea en na een officiële klacht te hebben ontvangen van onze hele scheepsbouwindustrie, besloten om deze zaak aanhangig te maken bij de Wereldhandelsorganisatie. Zoals u allemaal weet, zal de simpele behandeling van deze procedure meer dan zes maanden in beslag nemen. Als de klacht wordt aanvaard, zal de aanwijzing van een deskundigencommissie in de WTO nog eens twee jaar duren, op zijn minst.
Ondertussen wil men onze scheepsbouwindustrie, of wat ervan overblijft, laten overleven door middel van een steunpakket voor onderzoek en ontwikkeling dat vanaf januari in werking zal treden, zoals commissaris Monti gisterenavond heeft medegedeeld. Op de vergadering die we met hem hadden, heb ik enkele vragen gesteld. Een van de conclusies van deze vergadering was dat de subsidies aan onze industrie het probleem van Korea niet hebben opgelost. Ik heb hem toen gezegd dat de Europese scheepsbouwindustrie weerloos was. Vervolgens heeft hij gezegd dat er mogelijk een onderzoek zou worden ingesteld vanaf 2 december en dat we na dit onderzoek moesten kijken wat er zou gebeuren, enzovoort.
Ik denk dat wie zich aan de regels houdt, zoals de Europeanen, echt aan zijn lot wordt overgelaten. De vrijbuiters daarentegen, en dit klinkt misschien pejoratief maar het is wel realistisch, zijn in deze wereld van concurrentie bevoordeeld. Wij houden ons aan de regels, maar trekken uiteindelijk aan het kortste eind. Ik leef bijvoorbeeld in Baskenland, in de buurt van Bilbao, en daar staan nu, op de plaatsen waar vroeger scheepswerven waren, een muziekgebouw, een museum voor scheepvaart, en wat dies meer zij. Vroeger werkten er zo'n 4000 mensen in de scheepsbouw en nu zijn er nog slechts twee conciërges in ieder gebouw. Dat is wat er thans gebeurt in de Europese landen. Terwijl wij moeten leven met werkloosheid, doen anderen goede zaken met de scheepsbouw.

Bordes
De opsteller van dit verslag en degenen die de amendementen hebben ingediend, behoren tot politieke partijen voor wie de markteconomie heilig is en die zich verzetten tegen een overdreven grote rol van de staat, wanneer het gaat om steunverlening aan openbare diensten of het bieden van een zekere sociale bescherming aan de werknemers. Maar zodra de kapitalistische groepen van wie zij de belangen verdedigen, problemen op de markt ondervinden, eisen zij dat de staten of de Europese instellingen tussenbeide komen om de bedreigde sector te subsidiëren en te beschermen.
De onderneming Alstom-Atlantique, die onlangs een contract in de wacht heeft gesleept voor de bouw van een luxe passagiersschip, ontvangt aan subsidies een bedrag dat gelijkstaat aan 9% van de orderprijs. Zo wordt de winst van deze onderneming dus voor een groot gedeelte - zo niet in zijn geheel - gefinancierd door de staat.
De Britse onderneming Harland and Wolff, voor wie Alstom deze order heeft weggekaapt, stelt de Britse regering hiervoor verantwoordelijk, omdat deze onvoldoende steun heeft geboden. Wanneer grote concerns en hun politieke voorvechters minder staatsbemoeiing eisen, betekent dit alleen maar dat de staat en de openbare financiën uitsluitend tot hún beschikking moeten staan.
Wat mij betreft, ik ben tegen iedere vorm van subsidieverstrekking aan particuliere ondernemingen. Ik ben er voorstander van dat de overheden het geld dat op die manier bespaard wordt, rechtstreeks aanwenden voor het scheppen van banen, met name bij overheidsdiensten. Hierbij moet in geen geval particuliere winst worden gegenereerd.

Gomolka
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, het standpunt van de Commissie ten aanzien van de Europese scheepsbouwindustrie en de daarvoor tot nu toe genomen maatregelen doen mijns inziens de ernstige, ja zelfs kritieke situatie in deze sector onrecht aan. Hetzelfde kan gezegd worden van het verloop en de resultaten van de bijeenkomst van de ministers van Industrie van 5 december jongstleden.
Ik moet erop wijzen dat de resultaten van het tot nu toe zeer succesvolle aanpassingsproces op de helling worden gezet. Er heeft een kwantitatief aanpassingsproces, een beperking van capaciteiten, plaatsgevonden en er heeft een kwalitatief aanpassingproces plaatsgevonden, met modernisering, geavanceerde techniek en hoge productiviteit. Mijnheer de commissaris, ook scheepswerven zijn een sector waarin hoogst moderne technologie toepassing vindt. Speerpunttechnologie vindt u niet alleen in de communicatiesector en op aanverwante gebieden. Dit over het geheel genomen succesvolle proces wordt nu dus in gevaar gebracht.
Ik wil u er verder op wijzen dat de scheepswerven vaak gevestigd zijn in afgelegen gebieden met zwak ontwikkelde structuren, in regio' s waarin ingrijpende economische veranderingen plaatsvinden. Scheepswerven zijn niet zelden de sleutelindustrie in deze regio' s. Dit proces is echter niet voltooid en de situatie blijft heel gevoelig. Er is nog niet voldoende gediversifieerd en daarom moet men consequent koers houden.
De houding van de Commissie kan enkel nadelige gevolgen hebben voor de Europese scheepswerven. Heronderzoek is pas voor komend jaar gepland. Is de situatie echter nog niet duidelijk genoeg? Zijn er nog niet genoeg nauwkeurige analyses? Werden er geen bezoeken gebracht aan Korea? Heeft men daar geen onbevredigende inlichtingen gekregen? Is de situatie dan nog zo onduidelijk dat men per se moet wachten tot komende mei alvorens de situatie opnieuw onder de loep te nemen? Dat de werven in de Europese Unie bijna een half jaar lang geconfronteerd zijn met oneerlijke concurrentie, neemt men bewust op de koop toe. Dat betekent echter nog meer last en gevaren voor een sowieso al gecompliceerde situatie. Voor een aantal bedrijven kan dat alleen maar de ondergang betekenen.
Dan heb ik nog een laatste opmerking. Het is opmerkelijk inconsequent om enerzijds, in de externe betrekkingen, zulk een open concurrentie te verkondigen dat zelfs een oneerlijke partner wordt geduld, en anderzijds interne concurrentiebeperkingen te handhaven, zoals bijvoorbeeld de kunstmatige capaciteitsbeperking. Interne en externe beleidsvormen zijn duidelijk met elkaar in strijd. Daarom moet dit absoluut worden gecorrigeerd.

Pérez Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen de heer Langen willen feliciteren met de kwaliteit van zijn verslag.
Ik vind zijn analyse van de scheepsbouwindustrie in Europa voortreffelijk en realistisch. Samenvattend zou men kunnen zeggen dat de Europese scheepsbouw van alle kanten bedreigd wordt. Er is een crisis in de visserijsector, dat weten wij in Spanje en Galicië maar al te goed. Bovendien varen veel koopvaardijschepen onder vreemde vlag en bestaat onze communautaire vloot uit schepen die worden gebouwd, of het gevaar bestaat dat ze worden gebouwd, buiten Europa. En dat komt omdat we niet in staat zijn oneerlijke concurrentiepraktijken aan te pakken. Zoals reeds is gezegd, gaat het om Japan, Korea, en ook China komt dreigend opzetten.
Daarom vraag ik mij af, mijnheer de Voorzitter: kiest de Europese Unie voor een sterke, dynamische, concurrerende Europese scheepsbouwindustrie? De scheepvaartsector moet uiteraard voldoen aan de doelstellingen van de Europese Unie, met name op het gebied van de sanering van de scheepsbouwindustrie, de verhoging van de productiviteit, de verbetering van de concurrentiepositie van de nog bestaande scheepswerven en de bescherming van het milieu. Maar om daar in te slagen, om ervoor te zorgen dat de scheepvaartindustrie sterker uit dit proces komt, de werkgelegenheid behouden blijft en de betrokken gezinnen zeker kunnen zijn van hun inkomen, is het noodzakelijk dat de subsidies gehandhaafd blijven na 31 december 2000, want de situatie op de markt is er niet een van gelijkheid, maar van oneerlijke concurrentie en dumping.
Wij verwachten van de Commissie en de Raad moedige, vastberaden en van politiek doorzicht getuigende beslissingen, die, zoals in het geval van Spanje, de integratie van de civiele en militaire scheepsbouw mogelijk maken en de verschillende sectoren van de industrie een nieuwe bestemming geven naar gelang van de behoeften van ieder land. Het is noodzakelijk om nieuwe impulsen te geven aan onderzoek en ontwikkeling en daarvoor voldoende middelen uit te trekken en om de subsidies te handhaven op een manier die wettelijk is toegestaan. Onze scheepswerven kunnen overleven, maar ze hebben steun nodig en dit is het moment om op Europees niveau een beroep te doen op de solidariteit en het begrip van de landen die geen scheepswerven hebben en waarvoor in veel gevallen de zee en de scheepsbouw minder belangrijk zijn.
Kortom, we moeten beslissingen nemen die ons in staat stellen de positie van Europa in de scheepsbouwindustrie te handhaven en te versterken. Als we nog lang wachten, hoeven we dit doel niet meer na te streven, want dan zullen er geen scheepswerven meer zijn in Europa, omdat ze ondertussen al bezweken zijn. We moeten in ieder geval niet het voorbeeld volgen van de ezel van Buridan, die niet kon kiezen tussen twee bundels hooi en uiteindelijk stierf van de honger. Daarom pleit ik voor de bescherming van deze sector, door middel van een beleid dat de doelen van de Europese Unie nastreeft en tezelfdertijd zorgt voor het voortbestaan van de scheepsbouw, door er een sterke en dynamische sector van te maken, die beter in staat is te concurreren en bovendien werkgelegenheid en welvaart kan creëren.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor deze gelegenheid om in het Parlement verslag te doen over de situatie waarin de mondiale scheepsbouwsector zich op dit moment bevindt. Tevens wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om de conclusies die de Raad vorige week heeft bereikt toe te lichten. Ook wil ik graag de heer Langen bedanken voor zijn verslag. Dit verslag heeft betrekking op het tweede verslag van de Commissie over de scheepsbouw uit mei 2000. Er werd echter al opgemerkt dat het derde verslag half november is verschenen. Ik wil mij in het debat over deze delicate kwestie beperken tot dat derde verslag.
In het verslag is een marktanalyse opgenomen waaruit kan worden opgemaakt dat de marktsituatie er niet op vooruit is gegaan. Het marktaandeel van Zuid-Korea is gestaag gegroeid en zowel de Japanse als de EU-werven zijn hier de dupe van. Ondanks de grote inspanningen van de Commissie, zelfs op het allerhoogste niveau, hebben de bilaterale onderhandelingen met de regering van Zuid-Korea geen concrete resultaten opgeleverd die de marktsituatie zouden kunnen verbeteren. In de overigens zeer accurate notulen van de vergadering in juni werd nog geconcludeerd dat er verbetering op zou treden in deze situatie.
Deze stand van zaken heeft in oktober van dit jaar geleid tot een klacht van de scheepsbouwsector krachtens de verordening over handelsbelemmeringen. Op 4 december kondigde commissaris Lamy aan dat er een onderzoek zou worden ingesteld. Het zal nog wel enige tijd duren voordat dit onderzoek resultaten oplevert. Voordat een uiteindelijke conclusie kan worden getrokken zijn we waarschijnlijk wel twee jaar verder. Krachtens verordening (EG) nr. 1540/98 is de Commissie verplicht om maatregelen voor te stellen. In werkelijkheid beschikken de Commissie en de lidstaten echter over weinig instrumenten waarmee zij de scheepsbouw binnen de Europese Unie kunnen verdedigen. Het is nog maar afwachten wat het handelsbeleid ons kan bieden; de tijd zal leren of het werkelijk doeltreffend is.
Binnen de OESO zijn de onderhandelingen slechts minimaal gevorderd. De kans dat er voor de scheepsbouwsector een internationaal verdrag op tafel komt lijkt nu dan ook buitengewoon klein. Ook is het IMF wat voorzichtig als het gaat om de Koreaanse scheepsbouw, aangezien het zich uitsluitend bezig wil houden met macro-economische problemen en zich van problemen van afzonderlijke sectoren afzijdig wenst te houden. De Commissie wil het concurrentievermogen van de EU-werven vergroten. De groei in productiecapaciteit van deze werven is echter niet toereikend om te kunnen concurreren met de Koreaanse werven, die hun schepen tegen absolute afbraakprijzen verkopen. Desalniettemin kunnen we onze beschikbare middelen beter benutten. Hiermee doel ik onder andere op instrumenten voor onderzoek en ontwikkeling.
Gezien deze feiten heeft de Commissie in haar bijeenkomst op 29 november dan ook besloten dat, mocht zij er niet in slagen om in het kader van de verordening inzake handelsbelemmeringen met Korea een bevredigende overeenkomst te sluiten, zij voor 1 mei 2001 verslag zal uitbrengen aan de Raad. Zij zal dan aan de Raad het voorstel doen om de zaak aan de WTO voor te leggen. Daarnaast wil ik benadrukken dat de Commissie tegelijkertijd zal komen met een tijdelijk ondersteuningsmechanisme om de EU-werven te verdedigen tegen de oneerlijke praktijken van de Koreanen. Ook is de Commissie bereid na te gaan of de financiering van onderzoek en ontwikkeling door nationale overheden kan worden uitgebreid. Opgemerkt is ook dat de algemene steunregelingen uiterlijk 31 december 2000 zullen worden stopgezet.
Graag wil ik u uitleggen welke gedachte ten grondslag ligt aan het standpunt van de Commissie. De Commissie is van mening dat de Gemeenschap haar onderhandelingspositie ten opzichte van Korea dient te versterken door de onderhandelingen een impuls te geven, zodat spoedig een overeenkomst wordt bereikt waarmee de problemen kunnen worden opgelost. Om die reden besloot de Commissie dan ook over te gaan tot een tijdelijk ondersteuningsmechanisme om de sector tegen de oneerlijke praktijken van de Koreanen te beschermen. Dit ondersteuningsmechanisme wordt in werking gesteld als binnen de onderzoeksprocedure in het kader van de verordening over handelsbelemmeringen geen bevredigend akkoord met Korea kan worden bereikt. Het mechanisme blijft dan van kracht totdat het resultaat van de WTO-procedure vastligt. De details van dit mechanisme moeten nog verder worden uitgewerkt. Wel is al duidelijk dat het mechanisme zich dient te beperken tot die communautaire marktsegmenten waarvan gebleken is dat zij directe schade hebben ondervonden van de Koreaanse handelspraktijken.
De Commissie heeft besloten dat de mogelijkheden voor aanvullende financiering van onderzoek en ontwikkeling in de scheepsbouw nader moeten worden onderzocht. Momenteel komt er via onderzoekskaderprogramma' s die door de Gemeenschap worden gesubsidieerd iedere vijf jaar al 130 miljoen euro beschikbaar. Binnen de sector moet er serieus worden nagedacht over hoe deze instrumenten kunnen worden gebruikt om ervoor te zorgen dat de activiteiten zo worden aangepast dat de toekomst van de sector permanent wordt veiliggesteld.
Op 5 december sprak de Industrieraad uitvoerig over de scheepsbouwproblematiek naar aanleiding van het derde verslag van de Commissie en tevens naar aanleiding van haar beslissing van 29 november 2000. De Raad verzocht de Commissie door te gaan met haar markttoezicht en vroeg haar tevens om de kwestie met betrekking tot de verordening inzake handelsbelemmeringen nauwlettend te volgen, zodat de zaak eventueel aan de WTO zou kunnen worden voorgelegd. De Commissie werd daarnaast ook verzocht de kwestie tijdens alle relevante internationale bijeenkomsten aan de orde te stellen. Ook heeft de Raad nota genomen van het voorstel van de Commissie om een tijdelijk ondersteuningsmechanisme ten behoeve van de scheepsbouw binnen de EU in te stellen, dat in werking zou worden gesteld indien blijkt dat op 1 mei 2001 nog geen voortgang is bereikt in de besprekingen met Korea. De Raad heeft wel benadrukt dat een dergelijk ondersteuningsmechanisme de concurrentie binnen de EU niet mag verstoren. In april brengt de Commissie opnieuw verslag uit over deze problematiek en natuurlijk staat zij ook ter beschikking van het Europees Parlement.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 13.25 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar het Parlement ervan op de hoogte brengen dat vanmorgen een gemeenteraadslid van de Partido Popular, Francisco Cano, is vermoord in Villadecavalls, een gemeente in de provincie Barcelona.
Francisco Cano was 45 jaar, getrouwd, hij had twee dochters en was elektricien van beroep. Hij was een werknemer en, zoals de personen die gisteren bij ons waren toen we de Sacharovprijs uitreikten, een anonieme burger die in dienst stond van het democratische systeem dat wij als Spanjaarden hebben gekozen.
Ik ben er zeker van dat wij ons nu allemaal verbonden voelen om krachtig en vastberaden op te komen voor de vrijheid in Europa, maar ik zou willen zeggen dat we, naast de solidariteit van onze collega's in het Europees Parlement, in Spanje vooral behoefte hebben aan hun daadwerkelijke betrokkenheid.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen vragen of we een minuut stilte in acht kunnen nemen ter nagedachtenis van Francisco Cano.

De Voorzitter
Ik denk dat ik niets kan toevoegen aan wat de heer Galeote zojuist heeft gezegd, behalve dan dat het Parlement volledig achter hem staat. Ik ben het met de heer Galeote eens dat we in de toekomst een manier moeten zien te vinden waarop we onze collega' s in Spanje misschien kunnen helpen.
(Het Parlement neemt een minuut stilte in acht)

Britse kernonderzeeër bij Gibraltar
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over vier mondelinge vragen aan de Commissie over de Britse kernonderzeeër bij Gibraltar.

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik verzoek u orde op zaken te stellen in deze kwestie, als u dat kunt, en ik denk dat u dat kunt.
De aanwezigheid van een kernonderzeeër met averij in de baai van Algeciras is, jammer genoeg, uitgegroeid tot een diplomatiek conflict tussen twee lidstaten, waarvan de ene een nucleaire en koloniale mogendheid is en de andere, volgens de laatste classificatie van Nice, een lidstaat van tweede categorie, die niet opkomt voor zijn rechten en bezwijkt voor infantiele verklaringen.
Er wordt hier gehandeld in strijd met artikel 37 van het Euratom-Verdrag en met belangrijke richtlijnen inzake radioactieve bescherming en u, heren van de Commissie, weet dit en kijkt de andere kant op.
Blijkbaar wenst u geen interne conflicten, maar waarom ondertekent men dan verdragen? Waartoe dient het Handvest van de grondrechten, want het gaat hier om de grondrechten van de burgers van Gibraltar en Algeciras en van de Andalusiërs uit de regio. Heeft u de algemene gegevens ontvangen van het evacuatieplan van de Britse autoriteiten, dat zij verplicht zijn op te stellen?
Dit plan moet rekening houden met een evacuatie en de mogelijkheid van een grensoverschrijdende radioactieve besmetting, dit wil zeggen een ongeluk waardoor een andere lidstaat besmet wordt. Dat weet u. Wat doen de Britse autoriteiten? Hebben ze geantwoord op de klacht van de bond van gemeenten van Gibraltar? Wanneer antwoordt de Commissie verzoekschriften op de klacht die werd ingediend en ondertekend door meer dan 35 organisaties - verenigingen, vakbonden en gemeenten - uit de regio?
Laten we de grappen over yellow submarines bewaren voor een andere gelegenheid. Dit is menens. Wees dus serieus.
Geachte afgevaardigden, het gejoel en gelach waarop u mij heeft onthaald toen ik deze zaak 5 juli laatstleden aan de orde stelde, hebben de Andalusiërs alleen maar gesterkt in hun verlangen te worden gerespecteerd en niet te worden vernederd door belachelijke verklaringen en onnodig aan risico' s te worden onderworpen.
Tot slot: laat niet toe dat deze onderzeeër wordt gerepareerd in een basis die daarvoor ongeschikt is. Verzoek, eis, dat hij wordt overgeplaatst naar een andere haven wanneer de technische en klimatologische omstandigheden dat toelaten. Laat niet toe, geachte commissarissen, dat onze mooie baai verandert in een werkplaats voor nucleaire wrakken.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, in de allereerste plaats wil ik natuurlijk nogmaals onze solidariteit met de collega's van de Partido Popular betuigen, en tezelfdertijd zou ik willen benadrukken - al valt het me bijzonder zwaar dit te zeggen - dat het democratisch antwoord dat wij vandaag op deze nieuwe aanslag moeten geven, erin bestaat dat we ons over dit verdriet heen zetten en doorgaan met onze werkzaamheden in dit Parlement, zoals we momenteel aan het doen zijn.
Er was eens een Engelse onderzeeboot genaamd "Tireless" : de onvermoeibare. Toen hij zich bevond in Siciliaanse wateren, ergens in de maand mei, vertoonde zijn nucleaire hart plots ernstige tekenen van schade. De eigenaars van de onderzeeboot wilden hem laten opnemen in een centrum dat bekendstaat als zeer geschikt voor dit soort reparaties. Ze waren overigens zelf mede-eigenaar van dit centrum, toentertijd nog een NAVO-basis. Maar de directeur van het centrum weigerde toegang te verlenen.
De onderzeeër bleef varen en besmette onderweg de wateren van de Middellandse Zee, totdat hij aankwam op een afgesproken plaats, Gibraltar genaamd. Daar konden zijn eigenaars een absoluut gezag doen gelden en werd hij aangemeerd.
Om de toegang te vergemakkelijken zeiden ze dat het ging om een lichte kwaal. Toen ontdekte men, via het medisch rapport dat werd verspreid in het land van de eigenaars - dus via de Britse pers - dat het een ernstige ziekte was. Maar in plaats van te veranderen van centrum, veranderde men de kwalificatie van het centrum.
Men nam dus een zieke op in een centrum voor eerste hulp en toen men ontdekte dat hij geen griep had, maar aan een ernstige kwaal leed, werd een schilder ingehuurd om het uithangbord boven de deur te wijzigen en hij schilderde "ziekenhuis" waar eerst "gezondheidscentrum" stond.
Maar deze list kon niet verhinderen dat de andere patiënten en hun familieleden te weten kwamen dat men een besmettelijke patiënt had opgenomen, en ze beseften dat er een risico bestond dat ze zelf besmet zouden raken.
En toen begon het liegen en manipuleren: het liegen - of zwijgen - van degene die de onderzeeër had laten opnemen en het liegen - of zwijgen - van de verantwoordelijke voor volksgezondheid van het gebied. Want terwijl de eigenaar van de onderzeeboot ons iedere dag een ander verhaal opdiste, deed de gezondheidsverantwoordelijke precies hetzelfde. Hij maakte zelfs grappen over de yellow submarine en over de rechtsmacht in de regio.
Tot overmaat van ramp ontdekte de bevolking die het meest direct betrokken was op hetzelfde moment dat het land dat eigenaar was van de onderzeeboot al tien jaar lang tegen alle Europeanen had gelogen over de gekkekoeienziekte.
Geachte afgevaardigden, deze situatie kan niet blijven duren. Burgerlijke verenigingen, sociale organisaties, gemeentebesturen en regionale overheden hebben zowel de Commissie verzoekschriften van het Parlement als de Commissie verzocht om tussenbeide te komen en hun zaak te steunen.
Europa en zijn instellingen kunnen niet aan de kant blijven staan. Er is sprake van een grote en logische ongerustheid, die het gevolg is van een gevaarlijke combinatie van factoren: koppigheid en onbekwaamheid. Koppigheid van de enen, die weigeren hun oorspronkelijke standpunt te herzien, en onbekwaamheid van de anderen om de gezondheid en veiligheid van honderdduizenden Europese burgers in deze regio krachtdadig te verdedigen.
Geachte afgevaardigden, ik wil geen paniek zaaien. Er zou pas echt reden tot paniek zijn, als we in zo'n situatie niet heel snel zouden handelen. Iedere dag ontdekt men nieuwe redenen om geen toestemming te geven voor reparaties aan de Tireless in Gibraltar. Laten we niet langer meer wachten. Men moet eindelijk de werkelijkheid onder ogen zien en de onderzeeër overbrengen, met alle garanties voor de veiligheid, naar een Britse haven die voldoet aan alle voorwaarden voor zijn reparatie, voordat het te laat is; voordat de "Onvermoeibare" ons allemaal, dit wil zeggen alle Europese burgers en Europese afgevaardigden, moe maakt.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, wat de reparatie van de Britse onderzeeër Tireless betreft, moeten we eraan herinneren wat er van de Commissie verwacht wordt. Wat de verschillende fracties van het Parlement in wezen met hun vragen wilden bereiken, is dat de Commissie ons informeert over de stappen die zij heeft gezet bij de Britse regering om ervoor te zorgen dat de verplichtingen die voortvloeien uit de geldende wetgeving worden nagekomen en, in de tweede plaats, over de initiatieven die zij heeft genomen in het kader van de bevoegdheden die haar, in gevallen als deze, worden toegekend door het Euratom-Verdrag.
En we wachten uiteraard met belangstelling op het antwoord van de Commissie om na te gaan of het doel bereikt is. We twijfelen niet aan haar goede bedoelingen, maar we hopen allemaal dat we aan het eind van het debat niet hoeven te betreuren dat we nog altijd niet meer weten dan in het begin.
De belangen in dit debat lopen ongetwijfeld zeer uiteen, en dat geldt ook voor de situatie binnen mijn fractie. Wij hebben niettemin gestreefd naar dialoog en wederzijds begrip, omdat ik denk dat we op die manier een meerderheid in het Parlement kunnen vinden voor een consensus over de basisprincipes.
Dat is ook mijn conclusie na zeer aandachtig de ontwerpresoluties van de PPE/DE-Fractie en de PSE-Fractie te hebben gelezen. Ik denk dat beide resoluties het over de essentiële vraagstukken eens zijn. In beide resoluties zeggen we de logische ongerustheid van de lokale bevolking te begrijpen. In beide resoluties eisen we de hoogst mogelijke transparantie, juist om ongegronde angsten te vermijden. In beide resoluties verzoeken we de Commissie de huidige verdragen te onderzoeken om na te gaan welke mogelijkheden zij heeft om een bijdrage te leveren in deze kwestie. In beide resoluties onderstrepen we de noodzaak tot nauwe samenwerking tussen de betrokken lidstaten, dit wil zeggen Spanje en het Verenigd Koninkrijk, bij het zoeken naar de veiligste oplossing voor de reparatie van de onderzeeër, waarbij de publieke opinie uiteraard zorgvuldig op de hoogte moet worden gehouden.
Afgaande op de teksten die werden ingediend, zijn we het hierover eens, en dat is al heel wat. Ik begrijp dan ook niet waarom we geen gezamenlijke ontwerpresolutie konden uitwerken. Ik kan u verzekeren dat dit niet komt door een gebrek aan goede wil van mijn fractie.
De socialistische fractie heeft in de vorige plenaire vergadering een dringende ontwerpresolutie ingediend, maar vervolgens gestemd voor het voorstel van mijn fractie om dit punt van de agenda te schrappen; vorige week maandag verscheen zij niet op de vergadering die was bijeengeroepen door alle fracties om een compromistekst uit te werken; daarna heeft een afgevaardigde die als eerste de socialistische resolutie had ondertekend samen met enkele andere leden ook de gezamenlijke ontwerpresolutie van de Verts/ALE-Fractie en de GUE/NGL-Fractie ondertekend. Al deze elementen hebben bij ons allen voor de nodige verwarring gezorgd, dat behoeft geen betoog.
De vraag is nu: waar zal de PSE-Fractie op stemmen? Net zoals in het casino zouden we hierop een gokje kunnen wagen.
Persoonlijk zou ik bescheiden willen voorstellen dat u onze ontwerpresolutie steunt. En mijn socialistische Spaanse landgenoten zou ik heel nederig willen aanraden zich te laten leiden door het algemeen belang.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil in de eerste plaats mijn medeleven betuigen aan de familie van het vermoorde gemeenteraadslid en mijn collega's van de Partido Popular, en mijn afkeer uiten over de fascistische barbarij van de ETA en de groeperingen die de ETA ondersteunen. Ik wens ook het belang te onderstrepen van het pact tegen terrorisme dat de Partido Popular en de Partido Socialista samen hebben ondertekend, en ik denk dat het belangrijk is dat ook vanuit de Europese Unie stappen in deze richting worden genomen.
Wat het thema van dit debat betreft - de situatie van de Britse onderzeeër Tireless in Gibraltar, de enige Britse kolonie in het Middellandse-Zeegebied - heb ik op 7 september een mondelinge vraag gesteld. In die vraag heb ik erop gewezen dat de averij die de onderzeeër had opgelopen op 12 mei in de buurt van Sicilië, niet kon worden gerepareerd in de haven van Gibraltar, aangezien de autoriteiten van Italië en de NAVO hadden geweigerd de onderzeeër in hun havens toe te laten.
Ik heb toen ook gewezen op het gebrek aan ernst en respect van de kant van de Engelse regering, die, geheel naar koloniale stijl, de haven van Gibraltar op papier een nieuwe kwalificatie had gegeven - van categorie Z naar X - om de reparatie toch te kunnen uitvoeren. Voorts heb ik gewezen op de onrust die was ontstaan onder de meer dan 200.000 mensen die in een straal van tien kilometer rond de haven leven.
Het ontwijkende antwoord dat ik toen heb gekregen van de Commissie verplichtte mij tot het stellen van een tweede vraag op 21 september, waarbij ik de Commissie dringend verzocht de Britse regering op te roepen de Tireless naar een Britse haven te verslepen en deze kwestie nauwlettend te volgen. Het antwoord dat ik kreeg van de Commissie was onbevredigend en teleurstellend.
Ik zou graag willen geloven dat dit teleurstellende antwoord niets te maken heeft met het feit dat commissaris Patten een Brit is, maar, enerzijds, zei hij over het belangrijkste punt - de reparatie van de onderzeeër in een haven van de Europese Unie die niet voldoet aan de minimumnormen - dat dit een interne aangelegenheid is van het Verenigd Koninkrijk, wat overeenkomstig het Euratom-Verdrag niet waar is; anderzijds, volstond hij met de opmerking dat hij het Parlement op de hoogte zou houden. Sindsdien heeft het Europees Parlement echter geen enkele informatie meer ontvangen van de Commissie, ondanks dat die zich daartoe verplicht had. We hebben de afgelopen maanden dus een hoop onzin te verwerken gekregen.
We hebben verklaringen gehoord van hoge officieren van de Britse marine, die spraken van een geringe schade, terwijl anderen precies het tegenovergestelde zeiden, namelijk dat het ging om aanzienlijke schade, die uitgebreide en moeilijke reparaties vergde. We hebben de Spaanse regering horen verklaren dat er geen enkele reden was om zich zorgen te maken, terwijl minister Piqué onlangs een dringende oproep heeft gedaan, gelukkig, om de onderzeeër zo spoedig mogelijk te verslepen - het is waar dat men een termijn heeft gesteld van drie maanden - om hem te laten repareren in het Verenigd Koninkrijk.
Na bezoeken van Spaanse nucleaire veiligheidsinspecteurs aan de onderzeeboot kregen we te horen dat er geen enkel gevaar was, maar volgens latere verklaringen kregen de inspecteurs geen toegang tot de plaats van de schade en hadden ze die dus niet daadwerkelijk kunnen bekijken en onderzoeken.
Om al die redenen denk ik dat de Commissie moet beseffen dat het hier gaat om een zeer abnormale situatie en dat zij, in de eerste plaats, de onmiddellijke stopzetting van alle reparaties in Gibraltar moet eisen. Ten tweede moet ze eisen dat de bevolking alle noodzakelijke informatie krijgt, zoals is vastgelegd in het Euratom-Verdrag. Ten derde vind ik dat de Britse regering moet worden terechtgewezen voor de onverantwoordelijke en lichtzinnige manier waarop zij deze nieuwe kwalificatie heeft ingevoerd en dat de haven van Gibraltar haar oorspronkelijke kwalificatie moet terugkrijgen.
Ik denk ook dat het wenselijk is dat de Tireless zo spoedig mogelijk naar Groot-Brittannië wordt versleept om daar gerepareerd te worden, zodra de klimatologische omstandigheden dat toelaten.
Ik geloof dat men gerust kan stellen dat er in alle landen van de Europese Unie en in de hele wereld een algemene bezorgdheid bestaat over dit soort kernonderzeeërs. Daarom vind ik dat men zou moeten pleiten voor de afschaffing ervan en dat ze moeten verdwijnen uit onze oceanen.
Voorts zou ik, gezien de geringe efficiëntie van de Commissie, willen voorstellen om een delegatie van technici naar de plaats des onheils te sturen, want we kunnen ook geen staat maken op wat de Spaanse regering tot nu toe heeft gedaan.
En, tot slot, vind ik het wenselijk dat de Britse regering het getroffen gebied schadeloos stelt, met het oog op de schade in de toeristische sector en de visserij, waarvoor de Britse regering verantwoordelijk is.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met op te merken dat de Commissie en ik ons volledig aansluiten bij de ontroerende woorden die de heer Galeote Quecedo aan het begin van deze vergadering heeft gesproken. Tevens wil ik zeggen dat ik respect heb voor alle Spanjaarden zoals Basta Ya, die direct betrokken zijn bij de democratisering van hun land. Zij hebben zich moedig geweerd tegen de meest laffe en wrede vormen van terrorisme. Ik heb gisteren tijdens de uitreiking van de Sacharovprijs naar de woorden van Basta Ya geluisterd en ben het volledig eens met alles wat er bij die gelegenheid is gezegd. Ook wil ik graag mijn deelneming betuigen aan de familie en vrienden van de vermoorde democratisch gekozen ambtenaar. Ik heb in het verleden binnen een andere context zelf ook met terrorisme te maken gehad en ik schaar mij dan ook onder de fervente tegenstanders van deze vorm van geweldpleging.
Ik wil de leden van het Parlement bedanken voor de vragen die zij gesteld hebben. Ik zal hun vragen namens mevrouw Wallström beantwoorden. Mevrouw Wallström betreurt het dat ze u niet persoonlijk antwoord kan geven, maar zij is vandaag helaas verhinderd. Op dit moment woont ze een aantal bijeenkomsten in Brussel bij ter voorbereiding van de belangrijke ministeriële vergadering over klimaatverandering van volgende week. Ik weet zeker dat het Parlement begrip heeft voor haar afwezigheid, en vandaag zal ik u dus in plaats van mevrouw Wallström te woord staan.
Ik wil graag één ding zeggen tegen het parlementslid dat zojuist aan het woord was. Toen ik commissaris werd, heb ik plechtig gezworen dat ik bij het uitvoeren van mijn taken ten behoeve van het algemeen belang van de Gemeenschappen mij niet zal laten beïnvloeden door de wensen van een specifieke regering of instelling. Ik ben er niet de man naar om lichtvaardig met een eed om te springen.
Een aantal afgevaardigden heeft een aantal vragen gesteld met betrekking tot de Britse kernonderzeeër HMS Tireless, die in Gibraltar is voor reparatie van haar kernreactor. De Commissie en ik zijn ervan op de hoogte dat er binnen het Parlement omtrent deze situatie grote bezorgdheid heerst. Ik hoop dat anderen kennis zullen nemen van dit debat. Een aantal afgevaardigden twijfelt of de Commissie zich wel heeft afgevraagd of Richtlijn 89/618/Euratom betreffende de voorlichting van de bevolking over stralingsgevaar en Richtlijn 96/29/Euratom betreffende basisnormen voor de bescherming van de gezondheid van toepassing zijn op de onderzeeër. Ook vragen deze parlementsleden zich af welke stappen de Commissie heeft genomen met het oog op deze richtlijnen. Er is ook een vraag gesteld over artikel 37 van het Euratom-Verdrag in verband met de aanwezigheid van de onderzeeër in Gibraltar. Ik heb de gezamenlijke ontwerpresolutie natuurlijk nauwkeurig gelezen. Ik wil nu alvast een aantal opmerkingen maken, en ik hoop dat ik aan het einde van het debat weer kort het woord kan voeren om eventuele knelpunten te bespreken. Het gaat hier immers om een zeer belangrijk debat waarbij zwaarwegende kwesties ter sprake komen.
Ik kan bevestigen dat er inderdaad een aantal klachten is geweest met betrekking tot het vraagstuk waaraan een aantal afgevaardigden refereert. Aan het einde van mijn betoog zal ik op die klachten terugkomen. Eerst wil ik uiteenzetten wat in het Euratom-Verdrag staat omtrent deze problematiek. Hoofdstuk III van het Euratom-Verdrag getiteld "Gezondheid en veiligheid" vormt de rechtsgrondslag voor de drie richtlijnen die hier van toepassing zouden kunnen zijn. Dit zijn Richtlijn 89/618/Euratom betreffende de voorlichting van de bevolking over stralingsgevaar, Richtlijn 96/29/Euratom betreffende basisnormen voor de bescherming van de gezondheid en Richtlijn 92/3/Euratom betreffende toezicht en controle op de overbrenging van radioactieve afvalstoffen. Artikel 37 in hoofdstuk III heeft betrekking op voorstellen voor de verwijdering van radioactieve afvalstoffen. De in dit artikel 37 neergelegde procedure stelt de Commissie in staat om na te gaan of bij de uitvoering van een dergelijk voorstel een andere lidstaat het risico loopt op radioactieve besmetting van zijn water, bodem of luchtruim.
De Commissie heeft geheel overeenkomstig haar wettelijke bevoegdheden de volgende stappen ondernomen. Op 10 oktober 2000 stuurde zij een brief aan de Britse autoriteiten. In deze brief vroeg de Commissie ten eerste of er onder de voorwaarden van artikel 50 van Richtlijn 96/29/Euratom een noodplan bestaat voor de regio Gibraltar en de haven van Gibraltar. Ten tweede vroeg de Commissie naar maatregelen die genomen kunnen worden om bij stralingsgevaar de bevolking voor te lichten. De Commissie deed dit verzoek in verband met de reparatie van de Britse kernonderzeeër in de haven van Gibraltar. Ten derde vroeg de Commissie zich af of bij deze maatregelen ook rekening is gehouden met de eventuele gevolgen voor het Spaanse grondgebied. De Commissie wilde ten vierde weten of er al concrete plannen op tafel liggen voor de wijze waarop het radioactieve afval dat overblijft na de reparatie van de onderzeeër van Gibraltar naar het Verenigd Koninkrijk zal worden overgebracht.
De Britse overheid antwoordde per brief op 14 november en 1 december. Op dit moment worden de technische en juridische details van deze brieven door de experts van de Commissie onder de loep genomen. De Commissie kan op dit moment echter wel de volgende informatie geven.
Als antwoord op de vraag of er een noodplan bestaat voor de regio Gibraltar en de haven van Gibraltar hebben de Britse autoriteiten de Commissie gewezen op het bestaande plan voor de openbare veiligheid van Gibraltar. Dit plan, "Gibpubsafe" , is het noodplan voor Gibraltar en het wordt momenteel door de Commissie nader onderzocht.
De Britse autoriteiten melden dat Gibpubsafe als leidraad dient voor de maatregelen die bij een nucleair ongeval in Gibraltar dienen te worden genomen. Het noodplan is opgesteld door de betrokken partijen, waaronder het Britse Ministerie van Defensie, de regering van Gibraltar en de rampenbestrijdingsdiensten, en is uitgevaardigd door het hoofd van het gemeentelijk brandweerkorps van Gibraltar en door de bevelhebber van de Britse strijdkrachten namens het Gibraltar Local Liaison Committee. Gibpubsafe is blijkbaar een openbaar document dat voor inwoners van Gibraltar ter inzage ligt in de openbare bibliotheek. Ik kom later nog op dit punt terug.
De Britse autoriteiten melden dat de overbrenging van radioactief afval niet over de wateren van welke andere lidstaat dan ook zal plaatsvinden. Ook bevestigen de autoriteiten dat zij regelmatig contact hebben met de Spaanse overheid.
Een aantal afgevaardigden vroeg ook of de haven van Gibraltar wel voldoet aan de technische eisen voor reparatie van kernonderzeeërs. Het Euratom-Verdrag geeft de Commissie niet de bevoegdheid een oordeel te vellen over een beslissing van het Verenigd Koninkrijk op dit punt. Deze beslissing is dan ook een zaak voor de Britse autoriteiten.
(Protest van mevrouw Izquierdo Rojo)
Ik zeg enkel en alleen wat er in de wet staat. Mevrouw Rojo mag wat mij betreft proberen de wet en het Euratom-Verdrag te veranderen. Ik vertel haar alleen welk juridisch advies mijn collega mevrouw Wallström en ik hebben gekregen wat betreft de bepalingen van de richtlijnen en verdragen. Als mevrouw Rojo van mening is dat zij de wet beter kent dan onze experts, wil ik dat graag van haar horen. Omdat het hier voor het eerst een incident met een kernonderzeeër betreft, wordt de algemene toepasselijkheid van artikel 37 door de diensten van de Commissie getoetst. Het is echter duidelijk dat artikel 37 betrekking heeft op de verwijdering van radioactief afval in het algemeen. Er bestaat onder het Gemeenschapsrecht geen verplichting tot het bekendmaken van details over het type reparaties dat momenteel wordt uitgevoerd. Ik wil opnieuw benadrukken dat wat ik zeg niet mijn interpretatie van de wet is. Ik herhaal letterlijk de woorden van onze juridisch adviseurs.
Het is dus volstrekt duidelijk dat onze reactie op de terechte zorgen die in dit Parlement bestaan, gebaseerd moet zijn op het Gemeenschapsrecht. Dit moeten we dan ook voor ogen houden bij het lezen van de brief van de Britse autoriteiten die werd opgesteld naar aanleiding van een brief van de Commissie waarnaar ik al eerder heb verwezen. Volgens de gebruikelijke klachtenprocedure mogen we het precieze antwoord van de Britse autoriteiten niet openbaar maken. Wel mogen we de strekking van de brief weergeven. Met betrekking tot de openbaarheid van documenten handel en spreek ik op dit moment volledig in overeenstemming met de voorschriften inzake de publieke inzage van documenten, met de klachtenprocedure en de procedure die wordt gehanteerd bij overtreding van deze voorschriften. Deze voorschriften zijn u allen bekend. Volgens de gebruikelijke klachtenprocedure kunnen we, zoals ik al zei, de inhoud van de brief niet volledig bekend maken. Wel kunnen we, zoals ik net gedaan heb, de strekking van de brief weergeven.
Ik wil echter een stapje verder gaan dan wat de wet voorschrijft. Ik wil de Britse regering op het hart drukken haar reactie openbaar te maken, en dat zeg ik hier met nadruk. Zoals ik al zei wordt er in het antwoord gesproken over een noodplan voor nucleaire ongevallen in Gibraltar. Dit noodplan ligt ter inzage in de openbare bibliotheek van Gibraltar. Gisteravond vroeg ik mijn secretaris dan ook om contact op te nemen met de secretaris-generaal in Gibraltar voor een exemplaar. Ik heb het document hier liggen en wil het graag aan het Parlement aanbieden. Aan het einde van het debat zou ik nog graag nader op dit punt in willen gaan.
Het spijt me dat ik meer tijd neem dan mij is toegewezen, maar het gaat hier echt om een belangrijk vraagstuk. Ik wil daarom ook nog graag één opmerking over de klachten maken zodat het Parlement precies van de situatie op de hoogte is. Tot nu toe hebben we vier klachten ontvangen. De eerste twee zijn gemeld bij de secretaris-generaal en het eerste antwoord hierop is inmiddels verstuurd. We hebben de laatste twee klachten pas in de afgelopen dagen ontvangen en aan de secretaris-generaal doorgespeeld. Zodra deze klachten door de ambtenaren van de Commissie zijn onderzocht en zodra we meer informatie van het Verenigd Koninkrijk hebben ontvangen, zullen we uitvoerig op deze klachten ingaan. Ik herhaal nog eens dat we met betrekking tot dat proces niet meer informatie kunnen vrijgeven dan in de bestaande regelgeving inzake de openbaarheid van documenten is vastgelegd.
Ook wil ik nogmaals zeggen dat we hopen dat de Britse overheid met betrekking tot deze kwestie zoveel mogelijk openheid zal betrachten.

De Voorzitter
Ik wil de commissaris bedanken, in het bijzonder voor de opmerkingen die hij maakte aan het begin van zijn betoog en voor zijn heldere antwoorden.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mij volledig aansluiten bij de opmerkingen van collega Galeote over terrorisme. Ook ik heb daar ooit op een andere plek ervaring mee opgedaan.
Het eerste wat ik zou willen zeggen is dat er al voorbereidingen worden getroffen voor de reparatie van het koelsysteem van de onderzeeër HMS Tireless. Die zijn al in volle gang, dus we moeten wel realistisch zijn over de opties die nu nog open staan voor het Verenigd Koninkrijk en de autoriteiten van Gibraltar. We moeten realistisch zijn over de bergingsmogelijkheden, zoals omhoog hijsen van de onderzeeër of wachten tot de weersomstandigheden het toelaten om hem op de een of andere manier naar het Verenigd Koninkrijk te verschepen. Realistisch is dat de onderzeeër ter plekke wordt gerepareerd.
U hebt de commissaris zojuist horen zeggen dat defensievraagstukken in het algemeen en kwesties met betrekking tot nucleaire veiligheid in het bijzonder een zaak zijn voor de nationale regeringen en niet voor het Europees Parlement. Ook heeft u hem horen zeggen dat de bezorgdheid bij de bevolking van Gibraltar en de omliggende gebieden voor het Europees Parlement echter wel een geldige reden zijn voor een debat.
De vraag rijst dan ook of de Britse overheid in dit opzicht wel verantwoordelijk heeft gehandeld. Zij dient haar defensiematerieel immers goed te onderhouden. Ook vraag ik me af of de Britse burger wel op de hoogte is van het gerucht dat, als gevolg van dit incident en de terugtrekking van andere kernonderzeeërs, onze kust op dit moment wordt bewaakt door een Duitse U-boot.
Het is mijns inziens van groot belang dat we deze zaak kunnen relativeren. We moeten geen alarm slaan als daar geen aanleiding toe is. We hebben hier een technisch probleem dat vraagt om een technische oplossing. Hoe sneller de reparaties aan de HMS Tireless zijn afgerond, des te beter dat is voor alle betrokken partijen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil vanmiddag, net als de andere afgevaardigden, mijn oprechte deelneming betuigen met de dood van Francisco Cano. In mijn land zijn de Spaanse woorden "¡No pasarán!"( "ze zullen er niet doorkomen!" ) zeer bekend. De boodschap die we vanuit dit Parlement aan de terroristen moeten sturen is dat ze er nooit en te nimmer door zullen komen.

Dan wil ik het nu hebben over de gevoelige kwestie die hier vanmiddag aan de orde is. Ik heb met interesse geluisterd naar de woorden van de heer Patten. Volgens mij is het Euratom-Verdrag namelijk niet van toepassing op militaire maar op civiele kwesties. We hebben hier echter te maken met een militair vraagstuk. Eén aspect van het Euratom-Verdrag betreft het vervoer van besmet afval tussen de lidstaten van de Europese Unie. Gibraltar behoort natuurlijk tot het Verenigd Koninkrijk. Het besmette afval wordt dus van het ene deel van het Verenigd Koninkrijk naar het andere deel vervoerd, zonder dat daarbij een andere lidstaat van de Europese Unie wordt doorkruist. Het Euratom-Verdrag is bij deze kwestie dan ook niet van toepassing.
De resolutie die we voor ons hebben liggen is het slappe, zoetsappige resultaat van een politiek compromis. Ik ben in mijn tijd bij het Europees Parlement zelden zo' n resolutie tegengekomen. In de tekst zitten tal van misvattingen en onnauwkeurigheden met als doel de afgevaardigden de stuipen op het lijf te jagen. Maar laten we eens naar de details van het vraagstuk kijken. De kernreactor is stilgelegd. De onderzeeër vormt geen bedreiging meer, er is alleen een mankement aan het koelsysteem. Dit koelsysteem is niet oververhit geraakt. Er bestaat op dit moment ook geen besmettingsgevaar. En nee, de onderzeeër werd de toegang tot Napels niet geweigerd en wel omdat er nooit om toegang tot de haven van Napels is gevraagd.
Wat is dan het alternatief? Moeten we de kernonderzeeër hartje winter door de Atlantische Oceaan naar het Verenigd Koninkrijk slepen? Ik kan geen gevaarlijker scenario bedenken, want kijk maar naar wat er in de voormalige Sovjet-Unie in dergelijke situaties met onderzeeërs gebeurde. We kunnen dit plan alleen in juni of juli uitvoeren, maar de Britse overheid heeft toch echt duidelijk gezegd dat de HMS Tireless eind maart gerepareerd zal zijn. Reparatie ter plekke lijkt dus een betere optie dan de onderzeeër door de oceaan te slepen.
En nee, de havenclassificatie is ongemoeid gelaten. De haven van Gibraltar is een aanlegplaats van de categorie Z en is dus een ligplaats voor kernonderzeeërs waar tevens reparaties aan deze boten mogen worden uitgevoerd, mits de nucleaire autoriteiten daar toestemming voor geven. En de onafhankelijke nucleaire autoriteiten hebben daar toestemming voor gegeven. Aan de status van de ligplaats verandert hierbij dus verder niets. De autoriteiten hebben een tijdelijke maatregel genomen om reparatie van deze kernonderzeeër mogelijk te maken. Ik wil u er overigens aan herinneren dat er zich in Spanje drie ligplaatsen van de categorie Z bevinden, die voor Amerikaanse onderzeeërs als ligplaats en waarschijnlijk ook voor onderhoud en reparatie dienen. Natuurlijk gelden bij die reparaties dezelfde kwaliteitseisen als bij de reparaties die worden uitgevoerd in het Verenigd Koninkrijk. De Britse koninklijke marine beschikt al veertig jaar over kernonderzeeërs en in al die tijd is er nooit een ongeluk gebeurd.
De Commissie heeft ons gewezen op het bestaan van een plan voor de openbare veiligheid. De experts beweren dat we een dergelijk plan moeten hebben voor een gebied met een omtrek van twee mijl dat buiten het Spaanse grondgebied valt. De bevolking is op de hoogte gesteld van dit plan. Vakbondsleden en inwoners van Gibraltar hebben bijeenkomsten gehouden, ook zijn er officiële mededelingen gedaan. De Spaanse ministers en de ministers van Gibraltar hebben verschillende malen met elkaar gesproken en zijn in de onderzeeër geweest. Ook zijn onze experts naar Madrid afgereisd om voorlichting te geven. Nog nooit in de geschiedenis van het Ministerie van Defensie is er in het Verenigd Koninkrijk zoveel onderlinge openheid geweest. En daarmee, mijnheer de Voorzitter, beëindig ik mijn betoog.

Newton Dunn
Mijnheer de Voorzitter, ook mijn fractie wenst zich aan te sluiten bij de steunbetuigingen naar aanleiding van het schokkende bericht van de heer Galeote Quecede over de moord op het Spaanse gemeenteraadslid. We zijn allen geschokt door deze moordaanslag en leven mee met de Spaanse bevolking.
Voor de kwestie met de onderzeeër dient in alle rust een oplossing te worden gevonden, iets waaraan alle betrokken partijen hun volledige medewerking dienen te verlenen. Onze Unie hanteert altijd het principe van een rustige, soepele samenwerking. Daarom ben ik ook blij dat de commissaris een oproep heeft gedaan voor zoveel mogelijk openheid en dat hij de publicatie van de brief van de Britse autoriteiten wenselijk acht. Toen ik het uitstekende verslag van de commissaris aanhoorde, raakte ik er steeds meer van overtuigd dat deze zaak op de juiste manier wordt afgehandeld.
Er zijn bij deze kwestie twee criteria die onze aandacht vragen. Het eerste criterium is het punt van technische veiligheid, een onderwerp dat al door verschillende leden van het Parlement is behandeld. Ten tweede is het belangrijk dat de bevolking het volle vertrouwen heeft dat de zaak goed wordt afgehandeld.
In het verleden vertegenwoordigde ik naast het kiesdistrict waar ik werd gekozen ook Gibraltar in het Europees Parlement. Om die reden zou ik graag iets over het vraagstuk in het algemeen willen zeggen.
We zijn hier allemaal per definitie democraten. We zijn allen op de toekomst gericht en proberen de meningsverschillen die we in het verleden hadden zoveel mogelijk te laten voor wat ze zijn. Ook zijn we allen voorstander van het zelfbeschikkingsrecht. Mijn dierbare Spaanse collega' s reken ik tot mijn beste vrienden in dit Parlement. De heer Galeote Quecedo en ik waren eerder dit jaar lid van dezelfde delegatie. We konden goed met elkaar opschieten. Ik wil hen er dan ook op wijzen dat mijns inziens de weg naar Spaanse soevereiniteit over Gibraltar voor hen open ligt, als Spanje dat echt wil. Ze hoeven alleen maar het vertrouwen te winnen van de bewoners van de Rots. Op een bepaald moment zou er onder de inwoners een referendum kunnen worden gehouden, waarin hen wordt gevraagd bij welk land ze willen horen. Het is dan ook zaak dat Spanje kiezers voor zich wint. De kiezer zal op Spanje stemmen als hij zich volledig op zijn gemak voelt bij het idee dat Gibraltar bij Spanje hoort. Het is dus zaak dat er geen problemen ontstaan bij de grens of in de lucht en dat er geen vertragingen optreden. Vrij verkeer van mensen en goederen dient te worden toegelaten, op de grond, op zee en in de lucht. Laten we voor het vraagstuk dat nu op tafel ligt ook samen rustig naar een oplossing zoeken. De emotionele benadering die doorklinkt in de ontwerpresoluties van de kleinere fracties is niet de juiste weg.
De woorden van de commissaris hebben mij tot nu toe zeer hoopvol gestemd. Ik zie dan ook uit naar zijn slotopmerkingen.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, de beste manier om vervuiling met radioactieve stoffen te voorkomen is natuurlijk door alle kernreactors op te ruimen. We kunnen het bestaan van de kernonderzeeër HMS Tireless echter niet ontkennen. Het is nog maar net een jaar geleden dat deze onderzeeër een uitvoerig onderhoud heeft gehad en nu moeten er toch binnen redelijk korte termijn reparaties aan het schip worden uitgevoerd. Het is daarom duidelijk dat de kwestie van deze onderzeeër voor de Unie een aantal belangrijke discussiepunten opwerpt, met name met betrekking tot de ontwikkeling van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Ik wil het hier niet hebben over wat de Tireless nu eigenlijk in het Middellandse-Zeegebied deed op het moment dat het lek in het koelsysteem werd ontdekt. Vandaag wil ik het met u hebben over een aantal vraagstukken die door dit incident worden opgeworpen. In hoeverre is een lidstaat verplicht bij een dergelijk incident hulp te bieden en informatie te verschaffen aan een naburige lidstaat? Beschikken we op dit punt over goede protocollen? Dient de bevolking van de lidstaten of daarbuiten die in dergelijke gevallen bedreigd wordt niet vrije toegang te krijgen tot informatie en moet hun geen informatie worden verschaft? De goed opgeleide, mondige burger van vandaag de dag neemt niet langer genoegen met de geruststellende mededeling dat alles wel goed komt. Hij wil weten waarop die mededeling is gebaseerd. De nucleaire en militaire industrie heeft in het verleden maar al te vaak paternalistische geruststellingen geuit en het is niet vreemd dat de burger daar geen geloof meer aan hecht. Uiteindelijk hebben de autoriteiten wel informatie vrijgegeven en toestemming verleend voor een onafhankelijk onderzoek. Dat hebben ze echter pas gedaan nadat het publiek druk had uitgeoefend en de gouverneur van Gibraltar in actie was gekomen, en niet omdat ze zich zo verantwoordelijk voelden.
Hoe moeten onze regeringen zich van al hun verantwoordelijkheden kwijten binnen de nieuwe Europese architectuur en het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid? Als Euratom alleen niet genoeg is, beschikken wel dan eigenlijk wel over de nodige instrumenten? Staan militaire vraagstukken in de toekomst hoger op de agenda dan kwesties als het milieu en de volksgezondheid? Ik ben heel benieuwd hoe de Commissie hierover denkt.

Coûteaux
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, dames en heren, het ontbreekt mij aan de nodige kennis - en dit geldt overigens voor alle aanwezigen hier - om op deze kwestie in te gaan die inderdaad, zoals de commissaris al zei, nogal technisch is. Alles welbeschouwd beschikken wij over onvoldoende informatie, daar de Britse regering essentiële zaken lijkt achter te houden. Misschien is het een ernstig incident, misschien ook niet. Het optreden van de Britse regering is vergelijkbaar met het recente optreden van de Russische regering toen een van haar onderzeeërs averij opliep. Misschien hebben beide regeringen het met hun aanpak evenwel bij het rechte eind.
Toch wil ik niet aan deze zaak voorbijgaan, omdat deze zo verontrustend - en in sommige opzichten ook amusant - maar in ieder geval veelbetekenend is voor de situatie waarin Europa momenteel, ten tijde van de Top van Nice, verkeert. Verontrustend is deze kwestie uiteraard voor Spanjaarden en Marokkanen die aan de kust wonen, evenals voor de inwoners van Gibraltar, die zich terecht zorgen maken over de gevolgen van deze zaak, temeer daar informatie hierover nog trager lijkt door te stromen dan het water in sommige koelleidingen.
De kwestie is vooral veelbetekenend - en ik zou dit punt willen benadrukken - doordat zij aantoont hoe het met het zogenaamde verenigde Europa gesteld is. Voor voorstanders van onafhankelijkheid is het in dit opzicht zelfs haast een amusante kwestie. Wij krijgen namelijk voortdurend te horen dat er een Europees volk bestaat. Welnu, hier zien wij dat een lidstaat op dezelfde wijze met de publieke opinie van een andere lidstaat omspringt als het met elk willekeurig land ter wereld zou doen, alsof er vijftig jaar na aanvang van de Europese eenwording totaal geen sprake is van affectio societatis en alsof er geen enkele vooruitgang is geboekt op het gebied van Europese solidariteit. Daarnaast horen wij ook stemmen opgaan - van uiterst gezaghebbende en in ieder geval eurogezinde lieden - die de gelegenheid aangrijpen en om niets minder dan ontwapening van de nucleaire onderzeeërs verzoeken, alsof Europa het nucleaire monopolie aan andere mogendheden zou moeten overlaten. Dit alles speelt zich bovendien af tegen een nogal middeleeuws decor van een territoriaal geschil tussen twee lidstaten, een geschil dat nog lang niet is opgelost.
In werkelijkheid zien wij nu - zowel in zaken van gering als van groter belang - hoezeer het Europa van Nice, dat dynamiek moest uitstralen, vastloopt. Het zit structureel in het slop, om redenen die de heer Bourlanges daags na de Top van Nice uitstekend omschreven heeft. Die redenen komen er simpelweg op neer dat het Europa ontbreekt aan bezieling en aan grote politici die in staat zijn de wereld en de geschiedenis vanuit eenzelfde visie te beschouwen. Nu het eenwordingsproces in Europa al geruime tijd op een laag pitje staat of zelfs volledig stagneert, was het in feite onvermijdelijk dat er rotsen zouden opdoemen, zoals de rots van Gibraltar, en er zich allerlei vormen van onrust zouden voordoen, zoals het terrorisme. Het krachtige gevoel dat we deel uitmaken van een bepaalde groep, zoals de eigen nationaliteit, hebben we om zeep geholpen en het is ons niet gelukt daar een ander sterk gevoel voor in de plaats te stellen, zoals het burgerschap van de Unie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er particularistische neigingen uitbreken.
De constatering van de heer Bourlanges is juist. Hij beklaagt zich erover en wij zijn er blij mee: dat is het enige verschil.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil onze Spaanse collega' s mijn oprechte deelneming betuigen met het Spaanse gemeenteraadslid dat bij de jongste ETA-aanslag de dood vond. We moeten inderdaad krachtiger optreden tegen terrorisme. Laten we niet vergeten dat degenen die verantwoordelijk zijn voor de 28 moorden in Omagh nog steeds niet zijn berecht.
Dan wil ik het nu over de HMS Tireless hebben. Deze kwestie maakt mijns inziens deel uit van een groter probleem waarmee de Britse strijdkrachten wat betreft hun materieel kampen. Dit probleem is het directe resultaat van het beleid van de Labourpartij. Ten eerste hebben we een regering die niet beschikt over contacten met de strijdkrachten en hebben we een onderminister van Buitenlandse Zaken en Gemenebestzaken die lid is van de Europese Campagne voor Kernontwapening. Deze regering gebruikt de strijdkrachten als een politiek middel om zijn ambities in Europa te verwezenlijken. Blijkbaar kwam de Britse overheid te laat tot de ontdekking dat het Europese defensiebeleid het NAVO-bondgenootschap en de transatlantische betrekkingen zou beschadigen.
Daarnaast is de Labourregering niet bereid de strijdkrachten de middelen te geven die hen in staat stellen om aan hun toenemende verplichtingen te voldoen. Het is werkelijk schandalig dat op dit moment 11 van de 12 gevechtsonderzeeërs van de Britse marine buiten gebruik zijn omdat vier in onderhoud zijn en zeven hetzelfde mankement vertonen als de HMS Tireless. Doordat de overheid de vloot heeft teruggeroepen is het aantal gevechtsschepen nu ook nog eens met een kwart verminderd. Op dit moment kan onze scheepvaart dan ook in mindere mate worden beschermd.
Op een gegeven moment was de enige onderzeeër in Britse wateren een Duitse U-boot. Vorig jaar moesten veel marineschepen noodgedwongen in de haven blijven omdat het toch al ontoereikende brandstofbudget op was. Uitgerekend in een tijd waarin flexibiliteit en snelle reactie hét militaire toverwoord is, wordt de gevechtsvloot van de marine drastisch verkleind. Het aantal onderzeeërs is met 20% verminderd en het aantal fregatten en gevechtsschepen, dat overigens toch al te klein was, is teruggebracht van 35% naar 32%.
Wat ik hiermee wil zeggen, is dat het onderhoud en de reparatie van de HMS Tireless een symptoom is van een algehele malaise bij de marine die te danken is aan te ver doorgevoerde bezuinigingen. Bovendien biedt deze kwestie kwaadwillende politici die geen oog hebben voor het democratisch belang van de inwoners van Gibraltar de kans om hun snode plannen uit te voeren.

Aparicio Sánchez
Dank u voor uw antwoord, mijnheer de commissaris, want dat bevat heel belangrijke en nieuwe informatie.
We praten hier over een buitengewoon ernstige situatie. Een nucleaire onderzeeër met averij, die als ernstig wordt gekwalificeerd, zal worden gerepareerd in een kleine haven die daar niet op voorbereid is en in de directe omgeving waarvan meer dan 300.000 mensen wonen. En de beslissingen over de reparatie en de veiligheid moeten worden genomen door een buitenlandse regering die ver van deze mensen staat.
Deze situatie kan in geen geval worden opgevat als een bilaterale kwestie tussen twee staten die behoren tot een zelfde politieke unie. De Commissie heeft dit erkend, in haar duidelijke antwoord van twee maanden geleden en in haar antwoord van vandaag, en wat dat betreft heeft zij haar verantwoordelijkheid opgenomen. De ontwerpresolutie van de Europese Volkspartij erkent dit echter niet en bagatelliseert deze zaak nog op andere manieren, waardoor wij haar niet kunnen ondersteunen.
Mijnheer de commissaris, met hetzelfde verantwoordelijkheidsgevoel zou de Commissie haar bevoegdheden moeten uitoefenen, in plaats van zich te verstoppen achter diplomatieke voorzichtigheid en gehoorzaamheid aan de Raad. Ik ben geen onheilsprofeet, ik ben niet tegen kernenergie, ik zou nooit eisen, en ik geloof niemand in Spanje, dat men deze onderzeeër tegen elke prijs moet verplaatsen als dit objectief gezien een hoger risico met zich meebrengt. Maar het is niet in de geest van de Europese democratieën of het Verdrag betreffende de Europese Unie om beslissingen te nemen die geen rekening houden met de menselijke veiligheid, kortom, om de bevolking in gevaar te brengen omwille van technische, budgettaire of diplomatieke voordelen.
Ondanks de gegevens die de heer Patten ons heeft verstrekt, weten de burgers nog altijd niet wat de wetenschappelijke risico's zijn, ze weten niet wanneer de reparatie zal plaatsvinden, waaruit deze zal bestaan, welke noodplannen er zijn in geval van radioactieve besmetting, of de verplaatsing van de onderzeeër meer risico's met zich meebrengt dan de reparatie in Gibraltar. Kan de Commissie deze situatie toelaten? Ik wil niet doen alsof onze nationale eer op het spel staat en dit is ook niet het juiste moment om de anachronistische territoriale status van Gibraltar aan de kaak te stellen. De concrete toestand is veel ernstiger dan dat, want honderdduizenden mensen op het grondgebied van de Unie lopen gevaar, en niet alleen Spanjaarden, maar mensen van alle nationaliteiten en vooral Britten.
Wij denken dat de gemeenten, de meest bescheiden vertegenwoordigers op territoriaal niveau, deze burgers de steun hebben gegeven die ze verdienen. Vandaag hebben wij inderdaad het gezelschap van de gemeentelijke en sociale vertegenwoordigers van deze burgers. Of ze die steun ook hebben gekregen van hun nationale regering is een zaak die het Spaanse parlement moet uitmaken. Daar is men nu over aan het debatteren, maar de burgers kijken vooral naar de Europese instellingen, omdat ze weten of intuïtief aanvoelen dat ze daar moeten zijn voor steun. De Europese instellingen hebben dan ook de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de burgers de Europese Unie niet alleen kennen in termen van landbouwsubsidies of communautaire fondsen, maar ook nadenken over de mate waarin de communautaire instellingen kunnen instaan voor hun veiligheid.
Daarom verzoek ik u, geachte afgevaardigden, de voorstellen aan te nemen die zijn opgenomen in de gezamenlijke resolutie, waarover het eerst zal worden gestemd, of op zijn minst de voorstellen van de socialistische fractie te steunen. In ieder geval vertrouw ik erop dat de Commissie niet alleen haar eigen verplichtingen zal nakomen, maar er ook voor zal zorgen dat de twee betrokken lidstaten dat doen.

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega' s en ik willen onze oprechte deelneming betuigen aan de familie van het slachtoffer van de zinloze ETA-aanslag in Spanje.
Daar ik een van de zes Europese afgevaardigden ben die zijn aangewezen om Gibraltar te vertegenwoordigen totdat over vier jaar rechtstreekse verkiezingen worden gehouden, was het ook gedeeltelijk mijn verantwoordelijkheid om in samenwerking met de autoriteiten van Gibraltar en het Britse Ministerie van Defensie vast te stellen wat precies de stand van zaken was met betrekking tot de reparatie van de HMS Tireless. De feiten zijn als volgt: in het koelsysteem is een scheurtje ontdekt en op deze plek is een lek ontstaan. Het water dat uit het lek stroomt, is door de Spaanse pers en andere media nogal onnauwkeurig omschreven als zijnde radioactief. Hoewel die omschrijving technisch gezien klopt, is de hoeveelheid radioactieve straling zo laag dat het water zelfs drinkbaar is.
De reactor is buiten werking gesteld en inmiddels worden voorbereidingen getroffen voor het uitzagen van een rond gedeelte uit de hoofdpijp. Dat gedeelte wordt naar het Verenigd Koninkrijk opgestuurd, alwaar het grondig zal worden onderzocht. Daarna wordt besloten hoe de beschadigde plek uit het buizenstelsel in het roergedeelte van het schip kan worden verwijderd. Hierbij bestaat voor de inwoners van Gibraltar of de omliggende delen van Spanje geen enkel direct gevaar van welke aard dan ook.
Wat betreft het veiligheidsaspect hebben de inwoners van Gibraltar en het zuiden van Spanje dezelfde belangen. Minister Peter Caruana heeft er goed aan gedaan een groep experts te vragen direct verslag aan hem uit te brengen. Deze experts hebben inmiddels aangegeven dat tot de volgende reparatiefase kan worden overgegaan. Wel hebben zij duidelijk gemaakt dat de meest essentiële herstelwerkzaamheden pas van start kunnen gaan als het Ministerie van Defensie een compleet beeld heeft van de oorzaak van het defect. Overigens blijft het ter plekke repareren van de kernonderzeeër nog steeds de veiligste optie. Wegslepen is niet alleen gevaarlijk, ook moeten er in dat geval vooraf al aanzienlijke reparaties worden uitgevoerd.
Tot nu toe heeft de Spaanse regering zich in deze situatie zeer weloverwogen opgesteld. In de ontwerpresoluties wordt gewag gemaakt van de rol van de Commissie. Ik wil u naar aanleiding hiervan zeggen dat het Verenigd Koninkrijk van mening is dat het Euratom-Verdrag niet op dergelijke militaire situaties van toepassing is.
Toch heeft de Britse overheid geprobeerd zoveel mogelijk openheid naar de Spaanse autoriteiten te betrachten. Vanwege de bezuinigingen van de Britse Labourregering op de aanschaf van militair materieel zullen er in de toekomst ongetwijfeld vaker perioden zijn waarin materieel vanwege reparatie uit gebruik moet worden genomen. Met deze opmerking wil ik in dit debat echter geen aanval uitlokken op de heer Aznar of de Britse marine. De Britse marine heeft ons deze afgelopen eeuw immers beschermd tegen op macht beluste naties die ons van wijd en zijd aanvielen. Het is dankzij de marine dat we hier vandaag in vrijheid bijeenzijn.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Andalusiërs beseffen dat Aznar veel te zwak optreedt in deze kwestie. Ze vertrouwen, en ze willen vertrouwen, op de Europese Unie om hun veiligheid te garanderen.
Mijnheer de commissaris, maak uw antwoorden waar en zorg voor de veiligheid van de Andalusiërs en de hele bevolking, zowel kolonisten als Spaanse burgers.
In Andalusië vindt men het een zeer ernstige vergissing dat deze nucleaire onderzeeër naar Gibraltar werd gebracht. Maar men vindt het een nog grotere vergissing hem daar te houden. En via mij vragen ze om hem weg te slepen. Dat ze hem wegslepen naar de hel!

Ojeda Sanz
Mijnheer de Voorzitter, ik ben Andalusiër en woon in Andalusië, maar ik pretendeer niet het hele Andalusische volk te vertegenwoordigen, zoals de heer Bautista hier gedaan heeft, al is deze arrogantie gebaseerd op heel weinig stemmen. Ik had graag gezien dat hij de Andalusische zaak zo vurig had verdedigd - zonder al die twijfels en reserves - toen vanmiddag de veroordeling van het terrorisme door dit Parlement moest worden ondertekend, vooral als we rekening houden met het feit dat 70% van de veiligheidsagenten die door ETA zijn vermoord Andalusiërs zijn.
Dit gezegd zijnde, moeten we eraan herinneren dat er heel veel tegenstrijdige berichten zijn geweest sinds de Britse kernonderzeeër Tireless in de maand mei de haven van Gibraltar koos - daar wappert de Britse vlag - om een reparatie aan het koelsysteem van zijn kernreactor te laten uitvoeren. Volgens de eerste informatie van de Britse autoriteiten bracht deze reparatie geen bijzondere moeilijkheden met zich mee en bestond er geen enkel risico voor de lokale bevolking.
Vervolgens kwamen er voortdurend nieuwe verklaringen en nam de ongerustheid over de toestand van de Tireless toe. De Spaanse regering heeft vanaf het begin hetzelfde standpunt ingenomen, gebaseerd op twee punten: de noodzaak tot transparante informatie op basis van technische en wetenschappelijke criteria, teneinde de draagwijdte en de mogelijke risico's van de reparatie te kunnen evalueren, en de eis dat iedere beslissing over de reparatie in Gibraltar of de overplaatsing naar een marinebasis op de Britse eilanden moet worden genomen op basis van strenge technische criteria. Dit is volgens ons nog altijd de meest logische houding en de beste manier om de belangen en de veiligheid van alle betrokken partijen te garanderen.
Wat daarentegen helemaal niet logisch en zinvol is geweest, was het opzettelijk creëren van een paniekklimaat in de regio, met de duidelijke bedoeling dit probleem te gebruiken om de positie van de Spaanse regering te verzwakken. En in dit geval moeten wij tegen onze socialistische collega's uit Spanje zeggen - met alle respect - dat ze hun partijbelangen hebben laten primeren boven de belangen van de staat. Dit blijkt uit het merkwaardige akkoord dat ze hebben bereikt met hun Britse collega's van Labour, waarbij de verantwoordelijkheid wordt afgeschoven op de eigenaar van de onderzeeër, op degene die verantwoordelijk is voor het aanmeren en het verblijf van de onderzeeër in Gibraltar en op de persoon die belast is met de reparatie, en bovendien nog op de eigenaar van de haven waar het schip voor anker ligt.
Op dit moment is het vooral belangrijk dat we kunnen beschikken over goede, transparante en wetenschappelijk gefundeerde informatie over de draagwijdte en de gevolgen van de reparatie, en dat men serieus onderzoek doet naar de mogelijkheden en de risico's van een eventuele verplaatsing van de onderzeeër, mocht die noodzakelijk blijken.
Waar het niet aan ontbreekt zijn demagogische poses, die louter zijn ingegeven door puur politiek opportunisme en onder meer zorgen voor paniek en ongerustheid onder een bevolking die alle recht heeft op veiligheid en informatie, maar niet verdient om ook nog gemanipuleerd te worden.

Patten
Ik zal het kort houden. Graag wil ik nog een keer een aantal zeer belangrijke punten benadrukken die in dit debat naar voren zijn gekomen. Ik heb in de pers en via andere media vernomen dat deze belangrijke kwestie nogal wat stof heeft doen opwaaien. Het is dan ook begrijpelijk dat die gevoelens tijdens dit debat opnieuw worden geuit. Toch moet ik mij in mijn reactie namens collega Wallström beperken tot het duidelijk uiteenzetten van wat wel en niet onder het Gemeenschapsrecht valt, dus wat we wel en niet mogen doen. Ik wil de argumenten nog een keer op een rijtje zetten, zodat we allemaal weten waar we aan toe zijn.
Het Gemeenschapsrecht zoals vastgelegd in hoofdstuk III "Gezondheid en Veiligheid" van het Euratom-Verdrag, bevat de volgende aspecten die voor deze kwestie van belang zijn. Het eerste aspect betreft de voorlichting aan de bevolking over de bij stralingsgevaar van toepassing zijnde maatregelen ter bescherming van de gezondheid en over de in dat geval te volgen gedragslijn. Het tweede aspect heeft betrekking op de noodzakelijke aanwezigheid van een noodplan voor verschillende nucleaire ongevallen. Het derde aspect betreft het toezicht en de controle op de overbrenging van radioactief afval. Al deze aspecten worden nader onderzocht door ambtenaren van de Commissie. Dit Gemeenschapsrecht stelt de Commissie in staat de lidstaten erop te wijzen dat ze eerst de bevolking op de hoogte moeten stellen van de mogelijke gevaren en vervolgens maatregelen dienen te treffen in geval van nucleaire ongevallen. Voorts kan de Commissie dankzij dit Gemeenschapsrecht op adequate wijze controle uitvoeren en toezicht houden op de overbrenging van nucleair afval. Sommigen zullen het misschien betreuren, maar het Gemeenschapsrecht is niet van toepassing op de classificatie van havens die reparaties uit mogen voeren aan onderzeeërs. Ook zegt het Gemeenschapsrecht niets over technische veiligheidsaspecten als het gaat om kernreactors en op de vraag of een onderzeeër voor reparatie mag worden verplaatst.
Mevrouw Lambert vroeg zich af hoe het zat met de samenwerking tussen de lidstaten. Dit is inderdaad een belangrijk vraagstuk. Volgens artikel 51, lid 5 van Richtlijn 96/29 inzake de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid van de werkers en de bevolking is samenwerking zelfs verplicht. In deze richtlijn staat dat "In geval van een radiologische noodsituatie bij een installatie op zijn grondgebied of die radiologische gevolgen op zijn grondgebied kan hebben, legt elke Lidstaat contacten met het oog op samenwerking met alle andere Lidstaten of derde landen die daar mogelijk bij betrokken zijn" . Een ander punt dat ter sprake is gekomen is de toepasselijkheid van artikel 37 van het Euratom-Verdrag inzake de verstrekking van gegevens met betrekking tot plannen voor het verwijderen van radioactief afval. Ik moet zeggen dat ik het Gemeenschapsrecht in het onderhavige geval niet echt van toepassing vind. Het algemene vraagstuk van het indienen van plannen voor kernonderzeeërs wordt momenteel door ambtenaren van de Commissie onderzocht. Er bestaat onder het Gemeenschapsrecht geen verplichting tot het bekendmaken van details over het type reparaties dat momenteel wordt uitgevoerd.
Ik wil overigens aangeven dat als een lidstaat nog twijfels heeft over de manier waarop de Commissie deze kwestie heeft behandeld, wij hiervan op de hoogte gesteld willen worden.
Als voormalig minister van Milieu, en dus niet als commissaris, wil ik tot slot nog even het volgende kwijt. Bij kwesties als deze lijkt het me van fundamenteel belang dat we zoveel mogelijk openheid naar de bevolking betrachten. Ik wil de Britse autoriteiten dan ook vooral op het hart drukken om zoveel mogelijk informatie te verschaffen. De Commissie zal de afgevaardigden die in dit debat belangrijke vragen aan de orde hebben gesteld de komende weken volledig op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

ACTUALITEITENDEBAT
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

50ste verjaardag van het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0901/2000 van de heer Sylla e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0908/2000 van mevrouw Maij-Weggen en de heer Posselt, namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0913/2000 van de heer Mendiluce Pereiro e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0921/2000 van mevrouw Muscardini en de heer Collins, namens de UEN-Fractie;
B5-0922/2000 van de heer Wuori en mevrouw Lambert, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0928/2000 van de heer Watson, namens de ELDR-Fractie,
over de 50ste verjaardag van het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingen.

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, de viering van de 50ste verjaardag van het UNHCR is een gelegenheid om onze erkentelijkheid te betuigen aan alle mannen en vrouwen die - op onpartijdige wijze en onder vaak moeilijke omstandigheden - vrijheidsstrijders overal ter wereld te hulp komen. Om deze mensen nog beter te kunnen helpen, zouden wij de communautaire instellingen moeten verzoeken de financiële, personele en materiële middelen van het UNHCR uit te breiden.
Ik betreur het evenwel dat het Verdrag van Genève uit 1951 door verschillende landen, waaronder een aantal lidstaten van de EU, geschonden wordt. Denkt u maar aan de 50 Roma-families uit Hongarije, die na de verwoesting van hun verblijfplaats al sinds juli 2000 - hier in Straatsburg - in afwachting zijn van legalisatie.
Tevens moeten wij twee zaken in het oog houden. Ten eerste, de situatie in de arme landen en de landen van het zuidelijk halfrond wordt steeds slechter. Dit werkt het ontstaan van repressieve regimes in de hand, waardoor de vluchtelingenstromen groeien. Ten tweede, de vervolgingen zijn niet langer alleen aan de landen zelf toe te schrijven. Daarom moeten wij bijvoorbeeld ook asiel verlenen aan vrouwen die het slachtoffer zijn van seksuele verminkingen of verkrachtingen en eveneens aan mensen die het slachtoffer zijn van gewelddadigheden die gericht zijn tegen een bepaalde stam of etnische groep, zoals het geval is in Algerije en Afghanistan.
Tot slot wil ik meer in het algemeen opmerken, mijnheer de Voorzitter, dat de Unie vormen van asiel- en immigratiebeleid waarbij de mensenrechten worden geëerbiedigd, moet aanmoedigen.

Maij-Weggen
Voorzitter, de UNHCR bestaat deze maand vijftig jaar. Dat kan natuurlijk geen reden zijn om een urgentieresolutie in te dienen. De echte is dan ook niet het jubileum, maar veeleer de noodsituatie waarin de vluchtelingenorganisatie van de VN verkeert.
In 1980 had de UNHCR de zorg voor vijf miljoen vluchtelingen. In 1990 ging het om vijftien miljoen mensen en nu in het jaar 2000 heeft de UNHCR de zorg voor tweeëntwintig miljoen vluchtelingen wereldwijd. 1700.000 in Joegoslavië, 1 ½ miljoen in Eritrea/Ethiopië, 170.000 in Tsjetsjenië, 2 miljoen in Soedan, 1, 8 miljoen in Kongo, 200.000 bij Birma, 130.000 in Timor, 300.000 in de Molukken, 400.000 in Guinee, Sierra Leone en Liberia en zo kunnen wij doorgaan.
Wat het zo moeilijk maakt voor de UNHCR, terwijl het aantal vluchtelingen toeneemt, nemen de middelen die de VN-vluchtelingenorganisatie nodig heeft om de hulp te coördineren, af. Tegelijk houden steeds minder landen zich aan de afspraken van het Verdrag van Genève. Vluchtelingen worden lang niet altijd veilig opgevangen. Vaak is er sprake van geweld, honger, slechte behuizing en andere schendingen van mensenrechten.
Toen ik onlangs in de Birmese kampen op de grens van Thailand was vroeg ik wat de meeste slachtoffers maakt in die kampen en het antwoord was: geweld en zelfmoord. Zelfmoord vooral onder jongeren die hun uitzichtloze situatie niet meer kunnen verdragen.
De UNHCR vraagt om hulp ook van de Unie die haar financiële hulp heeft laten dalen met meer dan 400% in de laatste jaren. Ik vraag de Commissie om die steun aan de UNHCR weer op te voeren en ook om in al haar contracten met de NGO's de UNHCR altijd aan te wijzen als coördinerend orgaan.
De VN-vluchtelingenorganisatie staat voor een enorme taak. Laten wij die organisatie meer steun geven zodat ze de volgende vijftig jaar haar taak beter kan vervullen. Laten wij hopen dat na deze Kersttijd er voor die miljoenen vluchtelingen en hulpverleners betere tijden aanbreken.

Wuori
Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen periode van 50 jaar vanaf de oprichting van de UNHCR tot vandaag, waarbij beide kanten van de koude oorlog worden overbrugd, toont aan dat de vluchtelingenorganisatie harder nodig is dan ooit. De zojuist begonnen eeuw zal helaas de eeuw van de vluchtelingen worden. De oorzaken zijn gedeeltelijk anders dan een halve eeuw geleden, maar de behoefte aan hulp is enorm en bovendien meer geïnternationaliseerd dan toen. In de Europese Unie is na de Europese Raad van Tampere vooruitgang geboekt met het ontwikkelen van maatregelen op het gebied van het asiel- en immigratiebeleid. Het is duidelijk dat de Europese Unie tot een gemeenschappelijke strategie moet komen om de redenen om te vluchten te bestrijden en om onafhankelijk van het land van opvang een menswaardige behandeling van vluchtelingen te garanderen. Dat is echter nog niet voldoende, wij moeten doelbewust de UNHCR zowel politieke als financiële steun verlenen om voorspelbaarheid, flexibiliteit en geografisch evenwicht te garanderen.

Roure
Vandaag eren wij het UNHCR en alle humanitaire-hulpverleners. Het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen en andere humanitaire organisaties spannen zich eensgezind in om vluchtelingen te helpen een nieuw leven op te bouwen in een ander land, of om ze - indien mogelijk - terug te laten keren naar hun eigen land. Op dit moment biedt het UNHCR hulp aan 5 miljoen ontheemden en ongeveer 11,5 miljoen vluchtelingen. Het UNHCR heeft zich altijd bekommerd om de bescherming en het welzijn van ontheemden en vluchtelingen. Wanneer de secretaris-generaal of een andere autoriteit van de Verenigde Naties dit vroegen, nam het - in overeenstemming met de betrokken landen - deel aan specifieke operaties. In het voormalige Joegoslavië en Timor besloot het UNHCR bescherming en humanitaire hulp te bieden aan alle mensen die uit hun huizen verdreven waren, of dat nu vluchtelingen waren of niet. Daarom moet het UNHCR de slachtoffers in de steden kunnen bereiken en moeten de hulpteams ter plekke zich in alle veiligheid kunnen verplaatsen en over de benodigde middelen kunnen beschikken om hun taak te vervullen.
Ter gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag op donderdag verklaarde het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen dat dit lange bestaan absoluut geen reden tot blijdschap was en dat er eerder hulde moest worden gebracht aan de miljoenen vluchtelingen, evenals aan hun moed en de positieve bijdrage die zij overal ter wereld leveren. Het UNHCR benadrukte hierbij dat de vluchtelingen er recht op hebben door iedereen te worden gerespecteerd.
Wij moeten ons vandaag de woorden van mevrouw Sadako Ogata, Hoge Commissaris van de VN voor de vluchtelingen, ten zeerste aantrekken. Zij zegt in feite dat dit lange bestaan het onvermogen van de internationale gemeenschap weerspiegelt om vooroordelen, vervolging, armoede en alle andere oorzaken van conflicten en volksverhuizingen, te voorkomen.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ook ik mijn waardering uitspreken voor het waardevolle werk dat door het UNHCR zowel beleidsmatig als in de dagelijkse praktijk is verricht.
Er is dringend behoefte aan een instelling die het individuele recht op asiel waarborgt en die daadwerkelijk zoekt naar de beste vorm van vluchtelingenopvang. We moeten niet zoeken naar de grootste gemene deler of naar mogelijkheden om de instroom van vluchtelingen te ontmoedigen door middel van een afschrikkingsbeleid, iets waar sommige lidstaten en politieke partijen fel op gebrand zijn.
Er zijn argumenten om het UNHCR op te nemen in het beleidsvormingsproces van de Unie. Door middel van een dergelijke institutionele architectuur zouden we optimaal gebruik kunnen maken van het advies en de ervaring van het UNHCR. Zoals anderen al hebben opgemerkt moeten we deze instelling ook in voldoende mate financieel ondersteunen. Onze bijdrage is, net zoals de bijdrage van de lidstaten overigens, in het verleden afgenomen, maar het UNHCR heeft wel steeds meer geld nodig. Onlangs werd er bij het Parlement een tentoonstelling gehouden waarop foto- en tekstmateriaal over wereldwijde, recent uitgevoerde UNHCR-projecten bekeken konden worden. Iedereen die deze tentoonstelling heeft bezocht, zal met mij eens zijn dat dit een van de meest droevige exposities is die we tot nog toe in dit Parlement hebben kunnen bezichtigen.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk schaart de Commissie zich achter het Parlement bij zijn steunbetuiging aan het UNHCR naar aanleiding van diens 50ste verjaardag. Ik wil het UNHCR ook graag persoonlijk feliciteren. Toen ik minister van Ontwikkelingssamenwerking was, werkte ik al nauw samen met het UNHCR. Ook in Hong Kong heb ik nauw samengewerkt met deze instelling en nu is dat nog steeds het geval. Zoals een paar sprekers al zeiden, zouden we in een betere wereld leven als het belangrijke werk van het UNHCR overbodig zou zijn geweest.
Het UNHCR speelt een sleutelrol bij de vaststelling van een Europees asielbeleid. Deze spilfunctie is dan ook de reden waarom er aan het Verdrag van Amsterdam een verklaring is toegevoegd die voorziet in overleg met het UNHCR over kwesties met betrekking tot asielbeleid. Op 6 juli versterkten de Commissie en het UNHCR hun samenwerking met betrekking tot het asiel- en vluchtelingenbeleid door middel van een briefwisseling tussen commissaris Vitorino en mevrouw Ogata.
Zoals u weet, tracht de Commissie op dit moment de bindende afspraken die zijn gemaakt tijdens de Europese Raad van Tampere wettelijk ten uitvoer te brengen aan de hand van de planning die in het scorebord is opgenomen.
Binnen deze context pleegt de Commissie regelmatig overleg met het UNHCR. Er vond bijvoorbeeld overleg plaats toen we ons voorstel inzake tijdelijke bescherming in geval van een massale instroom van ontheemden voorbereidden. Ook vroegen we het UNHCR om advies bij het voorstel inzake asielprocedures en bij het voorstel inzake de kwaliteit van de opvang van asielzoekers.
De Commissie wil deze gedragslijn handhaven bij haar voorstel inzake een communautair instrument dat de Overeenkomst van Dublin opvolgt, bij het voorstel inzake de criteria voor vluchtelingenstatus op basis van het Verdrag van Genève en bij het voorstel inzake aanvullende beschermingsmaatregelen. De Commissie acht het hanteren van hoogwaardige beschermingsnormen in onze voorstellen van primair belang.
Op 22 november heeft de Commissie een mededeling aangenomen over een gemeenschappelijke asielprocedure en een in de gehele Europese Unie geldende uniforme status voor personen aan wie asiel wordt verleend. Hiermee is volgens de conclusies van de Europese Raad van Tampere aan de laatste doelstelling voor een gemeenschappelijk Europees asielstelsel voldaan. Onze voorstellen passen in het richtsnoer dat in Tampere werd ontworpen. Zij voldoen met name aan de noodzaak van een volledige en brede toepassing van het in het Verdrag van Genève uit 1951 opgenomen beginsel van "non-refoulement" . Ook voldoen zij aan de evenwichtige benadering van het respect voor het recht op asiel enerzijds en de geheel rechtmatige wens om de toestroom van vluchtelingen te beheersen anderzijds. Onze voorstellen zijn ook conform de doelstelling een substantiële samenwerking met de herkomstlanden van de vluchtelingen te bereiken.
Diezelfde dag nam de Commissie ook een mededeling aan over een communautair immigratiebeleid dat fungeert als aanvulling op ons standpunt inzake migratiekwesties.
Net als het Parlement vindt de Commissie het belangrijk dat we bij het ontwerpen van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel aandacht hebben voor de specifieke omstandigheden waarin uit het buitenland gevluchte vrouwen verkeren. Deze kwestie komt naar voren in de verschillende stukken die zijn ingediend.
De Commissie heeft in het humanitaire werkveld maar één partner en dat is het UNHCR. Zij werkt vanouds al met deze instelling samen en wil de samenwerking verder uitbreiden.
In Brussel vond op 6 december een bijeenkomst met het UNHCR plaats. Deze bijeenkomst is de eerste uit een reeks ontmoetingen waarbij actieplannen zullen worden vastgelegd. Tijdens de eerste bijeenkomst presenteerde het Europees Bureau voor humanitaire noodhulp (ECHO) zijn plan voor het komende jaar, waarin ook criteria voor en prioriteiten bij het verlenen van financiële ondersteuning zijn opgenomen. Tevens wisselden de leden van de ECHO en het UNHCR van gedachten over humanitaire behoeften en over horizontale kwesties van algemeen belang. Met behulp van deze bijeenkomsten dient de Commissie de solidere financiële basis waarom het UNHCR al zo lang heeft gevraagd te kunnen waarborgen. Tevens kan de Commissie door middel van deze bijeenkomsten het UNHCR helpen bij het bieden van hoogwaardigere hulp aan mensen in nood.
Ik wil nog even wijzen op een algemener vraagstuk dat veel te maken heeft met wat een van de afgevaardigden zojuist heeft gezegd. Vanwege ons bestaande financieel reglement is het heel moeilijk om VN-organisaties financieel te ondersteunen bij bijvoorbeeld hun programmering. We kunnen ons alleen maar richten op projecten. Dat betekent dat organisaties zoals het UNHCR soms een zeer onzekere begrotingspost zijn. Ik zou dan ook graag zien dat de nodige veranderingen in ons nieuwe financieel reglement werden aangebracht, zodat de VN-organisaties en vergelijkbare instellingen er zeker van kunnen zijn dat, ter ondersteuning van onze gemeenschappelijke taak, ruim op tijd een geldstroom op gang komt.
De Commissie is vastbesloten om het unieke mandaat van het UNHCR ter bescherming van vluchtelingen te versterken en om met het UNHCR samen te werken teneinde de veiligheid van hulpverleners te vergroten. Ook werkt de Commissie nauw met het UNHCR samen om een soepele overgang van ondersteuning naar ontwikkeling te bewerkstelligen. De Commissie neemt dan ook actief deel aan het door het UNHCR gesponsorde Brookings-proces, hetgeen een belangrijk element zal vormen in de overgangsfase van herstel naar ontwikkeling die nu wordt afgerond.
Tenslotte wil ik mevrouw Ogata bedanken voor al het werk dat zij voor het UNHCR heeft verricht. Ook wil ik de heer Ruud Lubbers succes wensen bij zijn nieuwe functie. De VN dient trots te zijn op het feit dat zij zo' n uitstekende kandidaat als de heer Lubbers heeft kunnen aanstellen. Ik ben ervan overtuigd dat hij voor zowel het UNHCR als voor de gehele VN veel zal gaan betekenen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt plaats om 17.30 uur.

Politieke gevangenen in Servië en instabiliteit aan de grenzen van Kosovo
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0899/2000 van de heer Dupuis e.a., namens de TDI-Fractie;
B5-0902/2000 van mevrouw Morgantini en mevrouw Frahm, namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0909/2000 van mevrouw Pack e.a., namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0914/2000 van de heer Swoboda, namens de PSE-Fractie;
B5-0920/2000 van mevrouw Muscardini, namens de UEN-Fractie;
B5-0923/2000 van de heer Staes en mevrouw Frassoni, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0929/2000 van de heer Haarder en mevrouw Malmström, namens de ELDR-Fractie,
over politieke gevangenen in Servië en instabiliteit aan de grenzen van Kosovo.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in de eerste plaats onze steun willen betuigen aan deze gezamenlijke ontwerpresolutie over de maatregelen van de Europese Unie tot herstel en bevordering van de democratie in de Balkan, met name in Joegoslavië.
Het lijkt ons belangrijk dat we een politieke amnestie in Joegoslavië aanmoedigen met het oog op het herstel van de democratie, maar het lijkt ons ook heel belangrijk dat we de terugkeer van terroristische activiteiten en gewapende invallen aan de grens tussen Servië, Albanië en Kosovo zonder pardon veroordelen, want dit doet beangstigend veel denken aan wat er is gebeurd tijdens de oorlog in Kosovo, waar westerse mogendheden ten dele verantwoordelijk waren. Daarom is het belangrijk dat deze veroordeling gepaard gaat met een impuls voor de versteviging van de economie en de democratie in Joegoslavië, want op dit punt heeft de Europese Unie veel te zeggen en veel te doen.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben hier in het Parlement onze vreugde geuit over de verkiezing van Kostunica, van de nieuwe president van Joegoslavië, die toen ook al heel snel hier naar het Parlement is gekomen. Wij zien nu natuurlijk samen met hem welke verschrikkelijke erfenis hij heeft overgenomen, welke economische voorwaarden zijn land tegemoet gaat, en wij hopen natuurlijk allen dat hij dit alles met onze hulp zal weten op te lossen.
Een ding moet echter duidelijk zijn: wij moeten dit land met dezelfde maat meten als waarmee wij zijn buren hebben gemeten, en waarmee wij ook in de toekomst zullen meten. Daarom moeten wij wel beseffen dat de problemen daar niet onderhands kunnen worden opgelost of op de lange baan kunnen worden geschoven, maar zo spoedig mogelijk moeten worden aangepakt.
Er zijn nu nog politieke gevangenen in Servië en dat zijn eigenlijk de politieke gevangenen van Milosevic. Het kan natuurlijk niet door de beugel dat de politieke gevangenen van Milosevic nu de politieke gevangenen van Kostunica zijn. Jammer genoeg heeft Kostunica, toen hij president werd, de gelegenheid voorbij laten gaan om deze mensen, de Albanese politieke gevangenen maar ook de Servische politieke gevangenen, de vrijheid terug te geven. Die kans heeft hij gemist. Hij had tenminste de Albanese politieke gevangenen uit Kosovo de vrijheid kunnen hergeven en ze moeten overdragen aan de UNMIK in Kosovo.
Hij had zich aldus aan resolutie 1244 kunnen houden en de Servische gevangenen op vrije voeten kunnen stellen. Dan hadden Kouchner en zijn mensen zich om hen moeten ontfermen. Nu heeft hij een amnestiewet ingediend. Wetten vergen echter niet alleen hier in dit Parlement veel tijd, maar ook daarginds, hetgeen betekent dat honderden jonge mensen vast blijven zitten. Wij verwachten dat dit probleem snel wordt opgelost. Wij verwachten echter eveneens dat die vele vermisten, Serviërs en Albanezen uit Servië en Kosovo, snel met vereende krachten worden opgespoord, dood of levend. Wij willen gewoon weten waar ze zijn gebleven. Dat is het tweede probleem.
Dan is er nog een laatste probleem: de verschrikkelijke gebeurtenissen aan de grens tussen Servië en Kosovo. Het is een feit dat daar twee vijanden tegenover elkaar staan die geen van beiden vrede willen. Dat zijn de oude Albanese UCK-reservisten aan de ene kant en de geheime dienst van Milosevic aan de andere kant. Geen van beide wil vrede, terwijl wij juist moeten helpen bij het herstellen van de vrede.

Staes
Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, vorig jaar startten op 25 december, op Kerstmis dus, drie vooraanstaande Albanese Kosovaren in Brussel een drie weken durende hongerstaking om de internationale gemeenschap aandacht te vragen voor het lot van deze gevangenen en vooral van de vele duizenden vermisten. Halverwege januari dit jaar manifesteerden enkele duizenden Kosovaren voor het Brusselse Raadsgebouw en een delegatie werd ontvangen door de diensten van de heer Solana en het Portugees voorzitterschap. Solana, zo zei men ons, had begrip voor deze eisen, maar men wees ons er ook op en ik citeer, dat het nu eenmaal moeilijk zaken doen was met een regime als dat van Milosevic.
Collega's, ondertussen werd Milosevic vervangen door Kostunica en ik was in Kosovo toen Kostunica heel hartelijk ontvangen werd op de top van Biarritz en er onvoorwaardelijk ettelijke miljoenen euro hulp werd toegestopt, maar wat heeft Kostunica ondertussen in het gevangenenprobleem bewezen? Oh ja, één van de symboolgevangenen, mevrouw Flora Brovina werd vrijgelaten, maar het kan daar niet bij blijven, collega's. Onze compromisresolutie is duidelijk in de paragrafen 1, 2 en 3. Wij willen een snelle vrijlating van de politieke gevangenen en een onpartijdig onderzoek naar het lot van de vermisten. Mijnheer Solana, mijnheer Patten, ik vraag jullie beiden het Kostunica-regime voldoende onder druk te zetten om op deze eisen in te gaan. Aan mijnheer Kostunica zou ik willen zeggen: u zou aan geloofwaardigheid winnen door het komende kerstfeest te gebruiken om zo'n daad te stellen. Het kan de stabiliteit in de regio alleen maar ten goede komen.

Schmidt, Olle
Mijnheer de Voorzitter, het feit dat Servië de democratische weg heeft gekozen, moet voor het Europees Parlement aanleiding vormen om stil te staan bij twee fundamentele eisen die aan elke democratische rechtsstaat worden gesteld, namelijk dat er politieke vrijheid heerst - niemand moet vanwege zijn of haar politieke opvattingen of etnische afstamming gevangen genomen kunnen worden - en dat personen die verdacht worden van misdaden - of het nu gaat om politieke leiders of gewone misdadigers - berecht moeten worden, zodat hun schuld en verantwoordelijkheid bewezen kunnen worden. Daarom moeten alle politieke gevangenen in Servië vrijgelaten worden.
Aan het onrecht begaan door Milosevic moet een einde worden gemaakt. Laten we ons nog eens bedenken dat we dezelfde eisen aan de politiek leiders in Kosovo stellen. Vervolging van minderheden is nooit te verantwoorden. De nieuwe politieke leiding in Servië moet ervoor zorgen, en ik zeg het met klem, dat de vorige president en dictator Milosevic, samen met zijn medemisdadigers, voor het internationale oorlogstribunaal in Den Haag gebracht kan worden. Daar hoort Milosevic te zijn, en niet op partijcongressen in Belgrado.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, als men de situatie in Joegoslavië nuchter bekijkt, stelt men vast dat de criminelen nog steeds op vrije voeten zijn en hun slachtoffers in de gevangenis zitten. Ofschoon wij dolblij zijn met de veranderingen in Belgrado, moeten wij toch aandringen op spoedige vrijlating van de slachtoffers. Het gaat hier niet alleen om amnestie, want amnestie kan alleen iemand krijgen die terecht werd veroordeeld. Het gaat hier veeleer om de vrijlating van mensen die ten onrechte zijn veroordeeld. Men kan dat aan een amnestie koppelen, of men kan deze mensen ook eerst vrijlaten en dan amnestie verlenen. Mijns inziens moeten de politieke gevangenen onverwijld worden vrijgelaten, en niet in laatste instantie de honderden Albanezen.
Ik doe hier een beroep op president Kostunica. Hij moet laten uitzoeken wat er met mensen zoals de heer Ukshin Hoti is gebeurd, met wiens lot wij ons herhaald hebben beziggehouden en waarvan wij niets afweten.
Men moet nagaan wat met de ontheemden is gebeurd, of zij misschien zijn vermoord en nog ergens vastzitten. Alle vervolgden en gevangenen moeten onverwijld worden vrijgelaten. Dat is de eerste stap in de richting van een rechtsstaat. Ik moet echter wel zeggen dat dit een minimumeis is als wij kijken naar de omvangrijke steun die reeds door de Europese Unie is toegezegd. Wij willen dat onmiddellijk na de verkiezingen spijkers met koppen worden geslagen!

Van den Berg
Voorzitter, in Joegoslavië is de situatie nog steeds niet veilig en stabiel. Na de ontzettend belangrijke stap van de verkiezing van Kostunica, moeten er nog veel andere belangrijke stappen gezet worden. Dat betekent ook een duidelijke terugkeer naar de rule of law, naar de democratische waarden en het goed omgaan met de erfenis van het Milosevic-regime. Voor zo'n echt langdurige vrede tussen de verschillende groepen is het ook nodig dat helderheid komt over het lot van de gevangenen, die alleen maar door Milosevic gevangen gezet zijn op grond van etniciteit of politieke opvattingen. Wij verwachten, ofwel een heldere amnestiewet op korte termijn met concrete details, ofwel, het liefst in combinatie, een concrete datum voor de vrijlating van de politieke gevangenen. Wat ons betreft moet ook binnen Kosovo de mentaliteit van etnische groepen die elkaar nog steeds bestrijden plaatsmaken voor wederzijds respect. De wijze waarop nu Kosovo-Albanezen Serviërs lastig vallen op het grondgebied van Servië helpt ook niet mee aan ontspanning van de situatie aan beide zijden. Concrete stappen moeten worden gezet om tot een duurzame vrede te komen.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, op twee punten van de gezamenlijke ontwerpresolutie die ik trouwens van harte ondersteun, wil ik graag kort nader ingaan. Het verzoek aan president Kostunica alle politieke gevangenen uit het Milosevic-tijdperk vrij te laten, vergt evenzeer niet-aflatende diplomatieke inspanningen van de Europese Raad en Commissie in Belgrado, te meer daar de meeste Servische politieke gevangenen bij mijn weten inmiddels hun vrijheid hebben gekregen, zo niet die van Albanese origine uit Kosovo. Een buitengewoon schrijnend aspect daarbij is dat zich onder hen velen bevinden die ten tijde van de terugtrekking van het Joegoslavische volksleger vorig jaar uit Kosovo zijn meegevoerd. Instemmen kan ik evengoed met het beroep op KFOR verdere geweldpleging in de Presevo-vallei te verijdelen. Het is evident dat hier sprake is van geïmporteerde Albanese agressie. In vroeger jaren deden zich immers in dit deel van Servië geen acute etnische spanningen voor.
Tenslotte is mij opgevallen dat de ontwerpresolutie niet stilstaat bij het complexe probleem van de Kosovaarse Roma-zigeuners. De ontwerpresolutie van de liberale fractie deed dat wel. Het gewetenloze Milosevic-regime heeft deze hele volksgroep in de ogen van Albanese Kosovaren zwaar gecompromitteerd. Dit gegeven rechtvaardigt echter geenszins de afschuwelijke represailles van Albanese zijde, zoals de gewelddadige dood van vier Ashkali-Roma medio november bij terugkeer naar hun afgebrande huizen, noch het bij levende lijve verbranden van een Roma-jongen van slechts 15 jaar in Orahovac. Zulke zware misdaden verduisteren Kosovo's politieke toekomst.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, ik ben net als het Parlement blij dat de politieke situatie in de Federale Republiek Joegoslavië zich in de afgelopen maanden aanzienlijk heeft verbeterd. Ik weet zeker dat we ons hier allen verheugen over de vooruitgang die gedurende dit afgelopen jaar in de gehele regio is geboekt. Die vooruitgang zette in toen bij de verkiezingen in Kroatië begin dit jaar veranderingen werden doorgevoerd. Daarna vond er een omwenteling plaats in de Federale Republiek Joegoslavië. De ontwikkelingen bereikten hun hoogtepunt in de zeer succesvolle bijeenkomst die enkele weken geleden in Zagreb werd gehouden.
Sinds het najaar is er veel veranderd. De nieuwe autoriteiten in Belgrado hebben snel gehandeld, bijvoorbeeld bij het herstellen van de internationale contacten. Ook hebben zij voor de Federale Republiek Joegoslavië snel een plaats in de VN en tevens in de OVSE verworven.
Zonder onszelf op de borst te slaan, denk ik dat we gerust kunnen zeggen dat de Europese Unie heel snel op die nieuwe situatie heeft gereageerd. Onze financiële injectie van 200 miljoen euro is in de afgelopen maand besteed. Met behulp van dit geld werd Servië voorzien van grote brandstofvoorraden en andere spullen waaraan dringend behoefte was, zoals voedsel en medicijnen, om de bevolking door de winter heen te helpen.
Maar zoals een aantal afgevaardigden al heeft opgemerkt, is het vraagstuk van de politieke gevangenen nog steeds niet opgelost. De Europese Unie heeft de erbarmelijke toestand van Kosovo-Albanezen die in Servië gevangen zitten herhaaldelijk ter sprake gebracht. Ik heb het onderwerp zelf ook aangeroerd. Ook hebben we in dit verband de namen genoemd van gevangenen, zoals bijvoorbeeld Flora Brovina en de heldhaftige Servische journalist Miroslav Filipovic.
Ik ben blij dat we ook hier succes hebben geboekt. Brovina en Filipovic zijn inmiddels allebei vrijgekomen. Ik heb Miroslav Filipovic ontmoet toen ik in oktober in Belgrado op bezoek was; we hebben een avond met elkaar doorgebracht. Ook weet ik dat een aantal afgevaardigden Flora Brovina vorige maand in Brussel hebben uitgenodigd.
Ondanks dit alles zitten vele Kosovo-Albanezen nog steeds gevangen in Servië. Ook worden nog vele Kosovo-Albanezen en Serviërs vermist en de ICRK is nog steeds naar hen op zoek. De nieuwe regering bevindt zich midden in de politieke hervormingen die tot doel hebben om van Joegoslavië een democratie te maken. We hebben ons naar deze regering toe dan ook begripvol opgesteld. De kwestie van de politieke gevangenen is echter wel zeer belangrijk. Er zijn met betrekking tot dit vraagstuk al een aantal dingen veranderd. De federale overheid probeert op dit moment voor alle gevangenen amnestie te krijgen, dus niet alleen voor de Kosovo-Albanezen die gevangen zitten, maar ook voor andere politieke gevangenen. Men heeft over en weer al contact gehad over deze kwestie. Ook is een speciale afgevaardigde van het Hoge Commissariaat van de VN voor de mensenrechten aangesteld, de heer Amneus, die in Pristina en Gracanica kantoren geopend heeft.
Tijdens mijn bezoek aan Belgrado op 23 oktober heb ik met de autoriteiten van de Federale Republiek Joegoslavië gesproken over de Kosovo-Albanezen die in Servië gevangen zitten. Ook in de toekomst zal ik dit onderwerp bij de autoriteiten in Joegoslavië blijven aanroeren. Ik kan u verzekeren dat ik tijdens mijn volgende bezoek aan Belgrado na de verkiezingen van 23 december, mede naar aanleiding van dit debat, nog op dit onderwerp terug zal komen.
Ik ben, net als de leden van Parlement, bezorgd over de situatie in de Presevo-vallei. Mijn fractie veroordeelt de recente geweldplegingen als een aanval op de democratie. Zowel de nieuwe Servische democratie als de toekomstige democratie van Kosovo zijn het doelwit van deze acties. Ik hoop dan ook dat KFOR stappen zal ondernemen om dit geweld aan te pakken en blijf alle partijen oproepen om zich van verdere geweldplegingen te onthouden. Natuurlijk blijft de Gemeenschap wel haar rol vervullen door er bijvoorbeeld voor te zorgen dat de Presevo-vallei kan profiteren van onze steunprogramma' s voor Servië. Op dit moment zijn we in het gebied ook bezig met drie democratieprojecten en dragen we tevens zorg voor de brandstofvoorziening ter plekke. Ik herhaal nog eens dat ik weet dat het hier om een belangrijke kwestie gaat. Het is een vraagstuk dat we in het verleden ook steeds weer hebben behandeld. Ook in de toekomst zullen we de kwestie bij de nieuwe autoriteiten in Belgrado naar voren blijven brengen. Ik hoop dat dat uiteindelijk tot een bevredigender resultaat zal leiden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt plaats om 17.30 uur.

Mensenrechten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Chili - B5-0903/2000 van de heer Campos e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0911/2000 van mevrouw Grossetête, namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0915/2000 van de heer Medina Ortega e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0924/2000 van de heer Lipietz, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0930/2000 van de heer Di Pietro, namens de ELDR-Fractie;
over de gerechtelijke vervolging van generaal Pinochet en over de consolidering van de democratie in Chili.
Mozambique- B5-0907/2000 van de heer Queiró, namens de UEN-Fractie;
B5-0910/2000 van de heer Corrie en de heer Zimmerling, namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0916/2000 van de heer Báron Crespo e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0925/2000 van de heer Rod en mevrouw Maes, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0931/2000 van de heer van den Bos en mevrouw Dybkjær, namens de ELDR-Fractie,
over Mozambique.
Situatie van de Turkse gevangenen die in hongerstaking zijn- B5-0904/2000 van mevrouw Uca e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0917/2000 van de heer Sakellariou en de heer Swoboda, namens de PSE-Fractie;
B5-0926/2000 van de heer Cohn-Bendit, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0932/2000 van de heer Duff, namens de ELDR-Fractie,
over de situatie van Turkse gevangenen die in hongerstaking zijn.
Tunesië- B5-0905/2000 van mevrouw Boudjenah e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0918/2000 van mevrouw Napoletano e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0933/2000 van mevrouw Malmström, namens de ELDR-Fractie;
B5-0936/2000 van de heer Gemelli, namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0937/2000 van mevrouw Flautre en de heer Cohn-Bendit, namens de Verts/ALE-Fractie,
over Tunesië.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, de derde generatie overeenkomsten tussen de Europese Unie en de landen van Latijns Amerika bevatten een democratieclausule, die de grondslag vormt van al onze betrekkingen. Deze clausule werd ondertekend in het Muntpaleis in maart 1990, en ik kan het weten want ik had de eer daar aanwezig te zijn ter gelegenheid van de ambtsaanvaarding van president Alwyn, na het referendum dat een einde maakte aan het regime van generaal Pinochet.
Een logische consequentie van deze clausule is uiteraard dat het principe van de scheiding der machten wordt erkend als een essentieel element van de democratie en de rechtsstaat en dat dit principe veronderstelt en impliceert dat de rechterlijke macht onafhankelijk is in haar handelingen. Niettemin, mijnheer de Voorzitter, denk ik dat de sluiting van een ambitieus akkoord inzake politieke associatie, economisch overleg en samenwerking tussen de EU en Chili de beste manier is waarop de Europese Unie het consolidatieproces van de democratie in Chili en de civiele rijpheid die zijn burgers in dit overgangsproces laten zien, kan ondersteunen.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, en ik richt mij vooral tot de Commissie, moeten naar mijn mening de huidige onderhandelingsrichtlijnen worden gewijzigd en moet de flagrante discriminatie ten opzichte van andere geografische gebieden, die erin bestaat dat de afronding van dit akkoord wordt gekoppeld aan de beëindiging van de nieuwe onderhandelingsronde van de Wereldhandelsorganisatie, worden opgeheven. Ik denk dat het tijd wordt dat we overgaan tot daden en de mooie woorden achter ons laten.
De beste manier om onze solidariteit en onze steun aan het consolidatieproces van de democratie in Chili te betuigen, mijnheer Patten - en u was er onlangs nog om de onderhandelingsronde voor te zitten - is dat wij als Europese Unie een ambitieus samenwerkingsakkoord aanbieden aan onze Chileense vrienden.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, iedere dictatuur laat een spoor achter van slachtoffers, gemartelde personen, mensen die jaren in de cel doorbrachten en talloze mensen die gedwongen waren in ballingschap te leven.
Er zijn bijvoorbeeld een heleboel Chilenen die vandaag in Europa leven als gevolg van de dictatuur van generaal Pinochet, die aan de macht kwam door een democratische regering af te zetten en zijn heerschappij vestigde over het lijk van president Allende, maar na een lange dictatuur de macht verloor omdat het Chileense volk hem niet langer wilde steunen. Op een bepaald moment besloot generaal Pinochet om naar Europa te komen, maar zodra hij een voet op Europese bodem had gezet, kreeg hij de Europese gerechtelijke autoriteiten achter zich aan, die wilden bereiken dat hij verantwoording zou afleggen voor zijn daden.
De Chileense regering heeft gegarandeerd dat generaal Pinochet een rechtvaardig proces zou krijgen in Chili en, inderdaad, op dit moment is zijn immuniteit opgeheven en zijn de Chileense autoriteiten tegen hem aan het procederen.
Van hieruit kunnen we niet de plaats innemen van de rechterlijke macht, aangezien die nu eenmaal gerechtelijk bevoegd is in de zaak-Pinochet, en we zijn verheugd over het feit dat de Chileense regering besloten heeft om de rechterlijke macht haar werk te laten doen.
Het enige dat we van hieruit kunnen doen is de Chileense regering ondersteunen en van de aanwezigheid van commissaris Patten gebruikmaken om hem te vragen, zoals mijn voorganger, de heer Salafranca, gedaan heeft, een nieuw akkoord met Chili na te streven dat kan bijdragen tot de verdere consolidatie van de democratie in dit land.
Ik denk dat dit een goede gelegenheid is om onze banden met de Chileense regering aan te halen, door toe te staan dat de Chileense regering de gerechtelijke autoriteiten autoriseert om te procederen tegen generaal Pinochet en, tezelfdertijd, onze steun aan de Chileense regering te bevestigen.
Ik herinner me de woorden van de vroegere president Alfonsín, die tijdens een missie van het Europees Parlement in Argentinië zei dat democratieën soms pas denken aan andere democratieën post mortem, dit wil zeggen, wanneer het geen democratieën meer zijn.
Laten we, nu we een democratie in Chili hebben, deze democratische regering en deze democratische natie steunen.

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, ik zou iets willen zeggen over de gezamenlijke resolutie, waar wij uiteraard voor zullen stemmen. In de eerste plaats wens ik te onderstrepen dat wij de eufemistische formuleringen in de resolutie betreuren. Spreken over schending van de mensenrechten maar weigeren om zwart op wit woorden te gebruiken als moord, marteling, verdwijning, dat vind ik erg. U weet heel goed dat voor de slachtoffers de weigering van een officiële instelling om de gruwelen te erkennen in zekere zin neerkomt op een nieuwe straf. In ieder geval belemmert het hun rouwproces, hun genezing met betrekking tot deze periode. Alle centra voor de posttraumatische behandeling van vroegere slachtoffers van Latijns-Amerikaanse dictaturen zullen u dat bevestigen.
Ten tweede zou het onaanvaardbaar zijn om het Chileense leger niet te vragen het gerechtelijk proces niet langer te dwarsbomen. Sommige fracties hebben erop gewezen dat het Chileense leger niet onze gesprekspartner is. Dat is niet waar. Jammer genoeg is het nog altijd onze gesprekspartner, want volgens de huidige Chileense grondwet heeft het Chileense leger het recht om deel te nemen aan de werkzaamheden van de Chileense senaat.

Esteve
Mijnheer de Voorzitter, alvorens in te gaan op het eigenlijke onderwerp, zou ik eerst iets willen zeggen over de aanslag die vandaag heeft plaatsgevonden in Spanje, meer bepaald in Catalonië, op tien kilometer van mijn eigen huis. Ik wil mijn afschuw uitdrukken en mijn medeleven betuigen met de familie en de partijgenoten van het slachtoffer. Ik wil ook de overtuiging uitspreken dat dialoog en samenwerking tussen democraten onze enige hoop zijn.
Wat Chili betreft, wil ik namens de liberale fractie ons vertrouwen, onze goedkeuring en onze tevredenheid uitspreken over de resolutie en de belangrijke punten die daarin zijn opgenomen, zoals het eerbiedigen van de bevoegdheid van de Chileense justitie en de Chileense regering, de opsomming van verantwoordelijkheden, en vooral, de steun die de Europese Unie kan geven aan het democratisch proces door concrete en positieve akkoorden uit te werken.
Ik bevestig ook de steun van onze fractie aan het amendement van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links over de niet-inmenging van de militaire macht in het proces. En sta mij toe eraan te herinneren dat het belangrijk is dat wij, nu Pinochet in Chili is, deze gezamenlijke resolutie aannemen, want toen hij in het Verenigd Koninkrijk was konden we dat niet doen. Toen hebben de groenen en liberalen het geprobeerd, maar waren de socialisten en de fractieleden van de Europese Volkspartij tegen, omdat ze het gerechtelijk proces niet wilden verstoren.
We zijn blij dat de situatie nu anders is.
Mozambique

Marinho
Mijnheer de Voorzitter, we zien dat zuidelijk Afrika weer op de agenda van dit Parlement staat. We hebben het nu over Mozambique, één van de armste landen ter wereld, een land dat vorig jaar getroffen is door een natuurramp van ongekende omvang. Zoals bekend bevindt Mozambique zich in één van de gevoeligste en meest ontvlambare regio' s van het Afrikaanse continent. De minste of geringste vonk kan er een nieuwe oorlog teweegbrengen, met onvoorzienbare gevolgen. De internationale gemeenschap moet ter wille van de democratie waakzaam blijven. Dat heeft niets te maken met inmenging in de interne aangelegenheden van een onafhankelijk land, maar alles met voorzichtig en preventief politiek beleid. Deze gezamenlijke resolutie is objectief, helder en niet demagogisch. Er spreekt bezorgdheid uit. Daarom ontvangt zij de steun van mijn fractie. Er wordt een economische, sociale en politieke diagnose gesteld, wat volstrekt aanvaardbaar is. De tekst van de resolutie kan nergens zo geïnterpreteerd worden dat dit bij de Mozambikanen tot verdeeldheid zou kunnen leiden.
Dit Parlement is het erover eens dat we geen enkele factor mogen vergeten die gevaar zou kunnen opleveren voor de vrede en de democratische toekomst van Mozambique. Het Parlement neemt daarbij een verantwoordelijke houding aan: het kiest geen partij voor om het even welke factie. Niet voor de partij die aan de macht is en ook niet voor de oppositie. Het Parlement kiest voor de Mozambikanen en het recht van deze mensen op een betere toekomst. We leren gaandeweg. Het Parlement geeft hier een proeve van politiek gezond verstand. Al het nodige is in deze resolutie verwerkt. We vertrouwen er nu op dat de Mozambikanen voor wie deze resolutie bedoeld is de boodschap zullen begrijpen en ervan overtuigd raken dat wij steeds bereid blijven Mozambique te helpen, zonder in paternalisme te vervallen. Deze resolutie, dames en heren afgevaardigden, is er om gelezen te worden. Niet om uitgeplozen te worden. Dat kan niet anders dan tot een verdraaiing van de grondslag voor deze resolutie leiden, en de grondslag voor deze resolutie is bezorgdheid met betrekking tot de garantie van bepaalde grondbeginselen. Als we die bezorgdheid niet uitspreken, dan spelen we het geweld in de kaart - ten koste van de vrede, de veiligheid en de democratie. En dat zijn zaken waarop de Mozambikanen te allen tijde recht hebben.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, wat een vreselijke toestand. In Catalonië is opnieuw een aanslag gepleegd, in Mozambique is een aanslag gepleegd. Hierdoor wordt het democratiseringsproces in deze landen enorm ondermijnd. Namens mijn fractie wil ik tegen de inwoners van Mozambique zeggen, net zoals ik vandaag al tegen de bevolking van Spanje heb gezegd, dat onze gedachten naar hen uitgaan en dat wij achter hen staan.
Van belang is dat in paragraaf 3 en 4 van de onderhavige ontwerpresolutie geschreven staat dat het Parlement iedere vorm van geweldpleging bij politieke conflicten verwerpt. Ook roept het Parlement in deze paragrafen alle betrokkenen op om de wet te eerbiedigen, en doet het tevens een oproep aan alle democratische krachten in het land om de vrede en het democratisch proces te consolideren. Dit zijn woorden die we niet mogen vergeten. Het op vreedzame en democratische wijze streven naar politieke doelen is immers niet slechts een middel om een doel te bereiken. Ieder doel wordt pas waardevol als het op een vreedzame en democratische manier wordt verwezenlijkt. Met deze uitspraken verwoord ik het fundamentele standpunt van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie. Ik vind het dan ook een grote eer om deze ontwerpresolutie te mogen aanbevelen.
Turkije

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, de GUE/NGL-Fractie had na dit debat graag een resolutie aangenomen over de mensenrechten en de situatie in de Turkse gevangenissen. We vinden het jammer dat de andere fracties daar deze keer niet toe bereid waren.
Zoals we allemaal weten gaan de grove en systematische schendingen van de mensenrechten in Turkije gewoon door. De situatie in de gevangenissen en op politiebureaus is volstrekt onacceptabel, onder meer door de veel voorkomende mishandelingen en martelingen. Onlangs zijn er weer verschillende mensen doodgemarteld in Turkse gevangenissen. En op dit moment is er in de gevangenissen een hongerstaking gaande uit protest tegen deze onmenselijke omstandigheden.
Turkije overtreedt de internationale verdragen voor de mensenrechten die het land zelf heeft ondertekend. Bijzonder schrijnend is de onderdrukking van politiek links en nationale minderheden als de Koerden, maar ook andere nationale minderheden zoals de Syriërs worden onderdrukt. Een recent voorbeeld hiervan kunnen we helaas volgende week woensdag meemaken. Dan komt de Syrische geestelijke Yusuf Akbulut in Diyarbakir voor de Krijgsraad. Zijn enige misdaad is dat hij de waarheid heeft gezegd toen hij zich uitsprak over de volkenmoord op Armeniërs en Syriërs in de 20ste eeuw. Als hij veroordeeld wordt, toont het Turkse regime eens te meer zijn minachting voor de mensenrechten. Zolang de situatie zo blijft, kan het land niet in aanmerking komen voor de onderhandelingen over toetreding tot de Europese Unie.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, alvorens te beginnen met mijn bijdrage, zou ook ik me willen aansluiten bij de veroordeling van de aanslag die gisteren het leven kostte aan een door het volk verkozen bestuurder en actief lid en gemeenteraadslid van de Partido Popular in Catalonië, in Spanje.
Dit gezegd zijnde, wil ik heel kort ingaan op een gevoelige kwestie, want ik besef dat wanneer je het woord krijgt in dit debat, je je gemakkelijk laat meeslepen door je gevoelens en maar blijft praten over hoe weinig de mensenrechten worden geëerbiedigd in Turkije.
Maar het is een feit dat de hongerstaking plaatsvindt op een moment dat de Turkse regering bezig is met hervormingen, juist op het vlak van het gevangenisbeleid.
Ik wil er ook op wijzen dat we niet mogen vertrouwen op de mooie woorden en goede bedoelingen van de Turkse regering, want Turkije - zoals hier reeds is gezegd - geeft nog altijd geen duidelijke tekenen dat het de mensenrechten eerbiedigt. Het heeft een amnestiewet uitgevaardigd die deze naam niet verdient, het eerbiedigt nog altijd niet de rechten van de Koerden, schendt internationale verdragen, vervolgt linkse militanten en procedeert tegen mensen die dezelfde dingen zeggen als wij hier hebben gezegd.
Om die reden verzoeken wij met klem de Commissie om de situatie in dit land nauwlettend te volgen, want het is volkomen duidelijk dat Turkije niet mag worden beschouwd als een land dat de mensenrechten eerbiedigt.

Duff
Mijnheer de Voorzitter, de huidige crisis is ontstaan naar aanleiding van het Turkse voorstel om gevangenen van grotere afdelingen over te brengen naar kleinere cellen. In West-Europa hanteert men eenzelfde beleid. De Turkse minister Hikmet Sami Turk heeft echter na een storm van protest besloten om de overplaatsing van gevangenen nog even uit te stellen, totdat er in heel Turkije op zowel sociaal als politiek vlak consensus is bereikt ten aanzien van de hervorming van het gevangeniswezen. Turkije hanteert bij deze kwestie zeker de juiste benadering. Deze aanpak is tevens volledig in overeenstemming met de wens van de regering om te voldoen aan de politieke eisen voor het toetredingspartnerschap met de Unie. Om die reden kunnen we dan ook niet instemmen met de ontwerpresolutie van de GUE/NGL-Fractie.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, alle landen, en Frankrijk in het bijzonder, denken aan manieren om, met het oog op de ellendige toestand van veroordeelden in gevangenissen, de methoden en structuren van hun strafinstellingen te hervormen zodat de waardigheid van gevangenen zoveel mogelijk wordt geëerbiedigd, hoe ernstig de door hen begane fouten ook zijn.
Dit streven om, zonder demagogische bijbedoelingen, de omstandigheden in gevangenissen zoveel mogelijk te vermenselijken, wordt heel duidelijk ondersteund en bevorderd op alle plaatsen waar het waakzame oog van mensenrechtenorganisaties, die hier allemaal veel belang aan hechten, ervoor zorgt dat deze hervormingen noodzakelijk worden. Het lijkt ons dus volkomen gerechtvaardigd om alle landen, en met name degene die kandidaat zijn voor toetreding tot de Unie, aan te sporen om zich bij deze ontwikkeling aan te sluiten.
De aanleiding voor dit debat is de beroering die is ontstaan door de hongerstaking die momenteel aan de gang is in de Turkse gevangenissen. Maar ik ben verheugd dat het niet gekomen is tot een prekerige aanbeveling van ons Parlement, dat al te vaak de indruk geeft anderen de les te willen lezen, maar nu en dan ook eens de hand in eigen boezem zou mogen steken. Ik ben verheugd, want als het niet gaat om een ordinaire schijnvertoning, is een hongerstaking in feite een zelfmoordactie, en daar kan ik op grond van mijn persoonlijke overtuigingen onmogelijk achter staan.
Daarom ben ik blij dat mijn fractie, en ik denk de meerderheid van ons Parlement, zich niet laat gebruiken als klankbord voor de huidige crisis. Ik hoop uiteraard dat de Turkse autoriteiten een snelle oplossing vinden voor deze crisis, maar ik zou niet willen dat een onverantwoordelijke houding van onze kant een aanstekelijk effect zou hebben met als gevolg dat men over de hele wereld dit soort pijnlijke crisissen krijgt.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, ik wil namens mijn fractie solidariteit betuigen met al degenen die in Turkse gevangenissen in hongerstaking zijn gegaan. Desalniettemin moet ik hun vragen hun hongerstaking stop te zetten, want hier in het Europees Parlement en ook in de Raad van Europa proberen wij, zonder de Turkse regering onze kritiek te sparen, samen met de Turkse autoriteiten de situatie te verbeteren en ervoor te zorgen dat de nieuwe gevangenissen een verbetering zijn voor de gevangenen en geen verslechtering. Ik wil bij deze gelegenheid echter ook duidelijk maken dat er voor ons niet alleen teveel politieke gevangenen zijn. Voor ons is het feit dat er überhaupt politieke gevangenen zijn in een kandidaat-land voor toetreding tot de Europese Unie absoluut onaanvaardbaar. Anderzijds weten wij echter ook dat juist de in de gevangenissen heersende omstandigheden het mogelijk maken allerlei misdadige activiteiten van daar uit te organiseren. Als Turkije dat wil voorkomen, is dat zijn goed recht, maar dan moet het wel tegelijkertijd al degenen die in Turkse gevangenissen vastzitten fatsoenlijk en met eerbiediging van hun individualiteit behandelen. Dat eisen wij en wat dat betreft zullen wij absoluut geen water bij de wijn doen!
Tunesië

Boudjenah
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen Imen Derwiche en Nourredine Ben Tisha, twee jonge Tunesische studenten die gedurende verscheidene maanden hebben vastgezeten en zijn gemarteld, willen verwelkomen op de publiek tribune.
Het gaat om een urgente kwestie en daarom hebben we besloten om dit punt op de agenda te plaatsen. De oudste mensenrechtenliga van Afrika en de Arabische wereld, de Tunesische liga, die nochtans is erkend door president Ben Ali, wordt vandaag bedreigd in haar bestaan. Er is een gerechtelijke procedure tegen de liga gestart na haar laatste congres, waar een nieuw bestuur werd aangewezen dat blijkbaar niet in de smaak valt van de Tunesische autoriteiten. Het lot van de liga hangt af van een proces dat gepland is op 25 december aanstaande. Een opvallende datum, want ook voor de mohammedanen is dat dit jaar een feestdag. Op dit moment omsingelen politiediensten de lokalen van de Nationale Raad voor de vrijheden in Tunesië (CNLT) en zelfs de privé-woningen van enkele leden van deze organisatie. Met hetzelfde machtsvertoon heeft de politie reeds een vergadering van de Nationale Raad van de liga in Bizerte alsook een bijeenkomst van de CNLT in Tunis met geweld verhinderd. De woordvoerder van de liga, Moncef Marzouki, riskeert een gevangenisstraf van meer dan tien jaar op een proces dat morgennamiddag, 16 december, zal plaatsvinden. Als laatste zijn er politieke gevangenen die soms al twee maanden in hongerstaking zijn in hun gevangenissen. Sommigen, zoals Béchir Habid, verkeren in kritieke toestand. Hun leven is in groot gevaar.
Ja, de repressie wordt erger, de arrestaties, de martelpraktijken nemen toe. Het gaat niet alleen om inbreuken op de vrijheid van meningsuiting, vereniging en vergadering; het is de vrijheid van beweging zelf, de vrijheid om te spreken, om iedereen te ontvangen die men wil, die momenteel beperkt worden in Tunesië. Mannen en vrouwen worden dagelijks geïntimideerd, hun families worden bedreigd. Dat is ook het geval met Mehdi Zougah, een Frans-Tunesisch burger die werd gearresteerd op het vliegveld van Tunis op 11 augustus laatstleden. Al vier maanden wachten zijn vrouw en kinderen op hem in Marseille. Zijn proces vindt plaats op 8 januari aanstaande. Hij wordt ervan beschuldigd te hebben deelgenomen aan een bijeenkomst van Tunesische oppositieleden in Frankrijk, wat hij overigens ontkent. Dit is absolute willekeur.
De Tunesische autoriteiten moeten luisteren naar de bezorgdheid en verontwaardiging die in dit Parlement worden geuit. Ze moeten luisteren naar de vertegenwoordiger voor de mensenrechten van de secretaris-generaal van de VN, die op 7 december laatstleden haar diepe bezorgdheid heeft uitgesproken en gevraagd heeft om een einde te maken aan, ik citeer: "de intimidatie van verdedigers van de mensenrechten". De Tunesische autoriteiten moeten eindelijk beseffen dat we vastberaden zijn om de aandacht en de druk niet te laten verslappen, opdat de mensenrechten worden geëerbiedigd.

Désir
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, Tunesië heeft zich ertoe verbonden, in het kader van een associatieakkoord met de Europese Unie, de mensenrechten en de democratische beginselen te eerbiedigen.
Naar aanleiding van de talrijke schendingen van de mensenrechten in dat land, heeft het Parlement op 15 juni 2000 een resolutie aangenomen. Maar de feiten spreken voor zich. Ondanks de enkele paspoorten die werden teruggegeven, ondanks de toespraak die president Ben Ali ter gelegenheid van de verjaardag van zijn ambtsaanvaarding heeft gegeven over de persvrijheid en de verbetering van de omstandigheden in gevangenissen, constateren we een ernstige verslechtering van de mensenrechtensituatie in Tunesië.
De liga van de mensenrechten is geschorst, haar lokalen zijn verzegeld en haar voorzitter, Moktar Trifi, is, zoals reeds is gezegd, op 25 december voor de rechtbank gedaagd. De secretaris-generaal van de liga, Khemaïs Ksila, die reeds twee jaar in de cel heeft doorgebracht, is veroordeeld tot een zware boete die hij niet kan betalen en riskeert om die reden een nieuwe gevangenisstraf. De woordvoerder van de Nationale Raad voor de vrijheden, professor Moncef Marzouki, moet deze week, op 16 december, voorkomen en riskeert een gevangenisstraf van tien jaar. De burgerbeweging RAID ATTAC Tunesië, waarvan de leiders in het begin van het jaar zijn gevangengezet, is nog altijd niet toegestaan. De uitgeverij Aloes, waarvan de lokalen verscheidene maanden zijn gesloten, wordt verhinderd om vrij te publiceren. De advocaat van talrijke politieke gevangen, Radhia Nasraoui, mag haar klanten niet bezoeken in de gevangenis. Wanneer de militanten en verantwoordelijken van deze organisaties willen bijeenkomen op de verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, worden hun huizen omsingeld door de politie en degenen die er toch naartoe gaan, worden aangevallen op straat door mannen in burger. Deze mannen, deze vrouwen, zijn de Sacharovs, de Vaclav Havels en de Nelson Mandela's van vandaag. We moeten ze steunen, omdat ze de waarden verdedigen die ons dierbaar zijn en die de Tunesische autoriteiten hebben beloofd te eerbiedigen in het kader van het associatieakkoord.
We verzoeken dus de Commissie de voorwaarden en verbintenissen die werden vastgelegd in het kader van dit akkoord te doen naleven. We verzoeken de Commissie dringend tussenbeide te komen in de door ons genoemde gevallen, waarover wij ons zeer grote zorgen maken. Tenslotte vragen wij de Commissie om de toepassingsvoorwaarden van het programma MEDA-Democratie opnieuw te bekijken, want het is onvoorstelbaar dat de Tunesische autoriteiten nog steeds een controlerecht op dit programma hebben. Zoals het geval was in de landen van voormalig Joegoslavië, vinden wij dat de Unie directe steun moet kunnen geven aan kranten, uitgeverijen en onafhankelijke organisaties voor democratische meningsuiting.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de situatie in Tunesië geeft aanleiding tot grote onrust. Nog steeds worden minstens duizend mensen vastgehouden op grond van hun overtuiging. Mensenrechtenactivisten, vakbondsleden, academici, journalisten en studenten doen verslag van aanhoudende vervolgingen van de kant van de overheid. Hoewel Tunesië al in 1987 de VN-conventie tegen marteling heeft ondertekend, komt marteling op steeds grotere schaal en in geïnstitutionaliseerde vorm in het land voor.
Wij liberalen zijn zeer ongerust over deze ontwikkeling. We willen drie specifieke problemen onder de aandacht brengen. De rechtszaken tegen doctor Moncef Marzouki en advocaat Nejib Hosni zijn hier al genoemd. Die beginnen dit weekend en maandag. De gronden waarop de aanklachten berusten zijn zeer onduidelijk. De rechtszaken moeten uiteraard open en rechtvaardig zijn.
Het tweede probleem is eigenlijk één van een reeks vervolgingen. Het gaat om de ontbinding van de Tunesische League for Human Rights. De organisatie is de alleroudste van de regio Maghreb, en de actie heeft wereldwijd protesten ontketend. Van VN-kant heeft de afgezant geprotesteerd. Leden van de organisatie worden vervolgd en hun bijeenkomsten worden verhinderd door een buitenproportionele inzet van de politie. Sympathisanten met de beweging die zich in het buitenland bevinden, worden verhinderd terug te keren. Het is onduidelijk waar ze zich schuldig aan hebben gemaakt, en de aanklacht moet ingetrokken worden.
Ten slotte maken we ons ernstige zorgen over de situatie van de hongerstakers onder de gevangenen. Eén van de gevangenen, Rached Jaidane, is vorige week in coma geraakt. Zijn familie heeft niets over zijn toestand vernomen. De jonge student Béchir Habid is sinds 18 oktober in hongerstaking. Zijn toestand is uitermate ernstig. Hij moet onmiddellijk verpleging krijgen en vrijgelaten worden.
De samenwerking tussen de EU en Tunesië is positief, en moet behouden en ontwikkeld worden. Dat vereist echter wel dat Tunesië zich aan de overeengekomen verdragen houdt, ook als daar clausules over de mensenrechten in opgenomen zijn. Om deze kwesties te behandelen, zou ik graag zien dat de Commissie het initiatief neemt om een buitengewone bijeenkomst te beleggen van de Associatieraad EU-Tunesië, om zo snel mogelijk het vraagstuk van de mensenrechten te bespreken.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn collega's bedanken voor de solidariteit die ze hebben geuit naar aanleiding van de laatste aanslag van de terreurgroep ETA. Ik wijs erop dat we in het begin van deze middagvergadering een minuut stilte in acht hebben genomen ter nagedachtenis van het slachtoffer en ik herinner er ook aan dat hij een gemeenteraadslid was van de Partido Popular, die, zoals zoveel andere socialistische en andere dienaars van de staat, deel uitmaakt van de doden waarvan men de namen kent.
Mijn fractie, zoals het Parlement in het algemeen, is bijzonder begaan met de mensenrechtensituatie in Tunesië en de rest van de wereld. Het is vanuit die betrokkenheid dat ik de voorbije weken twee gesprekken heb gehad met de voorzitter van de Tunesische mensenrechtenliga.
Ik heb ook de gelegenheid gehad, mijnheer de Voorzitter, om het land te bezoeken - dat ik niet kende - en tijdens dit bezoek heb ik kunnen vaststellen dat Tunesië een land is dat belangrijke vooruitgang heeft geboekt op economisch gebied en op het vlak van armoedebestrijding. Deze economische vooruitgang heeft ook gezorgd voor de opkomst van een welvarende middenklasse.
Er hebben zich ook aanzienlijke verbeteringen voorgedaan op het gebied van de toegang en de integratie van vrouwen in het politieke, economische en sociale leven, en ik denk dat we ook niet mogen vergeten dat het land een belangrijke factor is van stabiliteit en gematigdheid tegenover de dreiging en de gevaren van het fundamentalisme.
Dit wil natuurlijk niet zeggen dat deze economische vooruitgang niet moet worden gevolgd door vorderingen op politiek gebied en dat het onvoltooide hervormingsproces niet moet worden voortgezet, met name op het stuk van de fundamentele rechten en vrijheden. De in november door president Ben Ali aangekondigde hervormingen komen naar de geest en de letter helemaal overeen met de laatste resolutie die het Parlement heeft aangenomen en moeten nu alleen nog in praktijk worden gebracht.
Om al die redenen, mijnheer de Voorzitter, vind ik dat we, naast ons engagement voor de mensenrechten en de Tunesische liga, waar niet aan valt te tornen of over te onderhandelen, ook in staat moeten zijn om op een evenwichtige en objectieve manier, zonder het goede te overdrijven en het slechte te verhullen, de algemene toestand van het land te bekijken en te vergelijken met de situatie in andere Afrikaanse landen. En dan denk ik vooral aan de directe buren van Tunesië, Algerije en Libië, die ook niet bepaald een voorbeeld zijn op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten.

Flautre
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zes maanden na de resolutie van het Europees Parlement waarin de Tunesische regering werd verzocht een einde te maken aan alle mensenrechtenschendingen en zich in te spannen voor de bevordering van de fundamentele vrijheden, de rechtsstaat en de ontwikkeling van de burgermaatschappij, begaat de Tunesische regering de ene mensenrechtenschending na de andere en maakt zij op grote schaal gebruik van repressieve politiemethodes. Ik heb zelf op 24 november laatstleden een proces bijgewoond dat één grote farce was: de beklaagden, die nauwelijks konden spreken of bewegen, werden veroordeeld tot 17 jaar opsluiting. Ik heb gezien hoe honderden agenten de solidariteitsbijeenkomst verhinderden die de democraten hadden georganiseerd voor de gevangenis in Tunis. Ik was aanwezig bij de machtsoverdracht binnen de Tunesische liga voor de mensenrechten, een week voordat die onder gerechtelijk toezicht werd geplaatst.
De dagelijkse intimidatie en mishandeling van democraten is nu echt een algemeen fenomeen in Tunesië. Ze worden opgejaagd, zoals Hamma Hammami, die veroordeeld is tot 9 jaar cel, of Moncef Marzouki, wiens proces naar verluidt overmorgen zal plaatsvinden. Iedere vergadering, iedere bijeenkomst, zoals de nationale conferentie die CNLT had georganiseerd op 10 december, wordt feitelijk verboden door politiegeweld. Iedere vrije en onafhankelijke meningsuiting wordt gecensureerd, zoals de inbeslagname van de boeken van Taoufik Ben Brik laat zien.
Wat te zeggen, wat te doen, hoe moeten we deze uitdaging, namelijk die van onze internationale verplichtingen, aannemen? Door voor de veeleisende resolutie te stemmen die ons werd voorgesteld, zal ons Parlement laten zien dat het niet bereid is afstand te doen van deze verplichtingen. De eis dat een vergadering van de Associatieraad wordt gewijd aan de mensenrechtensituatie in Tunesië moet reële gevolgen hebben ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Coûteaux
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, laten we alsjeblieft een beetje reëel blijven. Dit is al de tweede keer dit jaar dat Tunesië wordt aangeklaagd in dit Parlement en men zou zich kunnen afvragen waarom wij ons zo druk maken, vooral omdat er eigenlijk helemaal geen reden toe is.
Zeker, het democratisch proces in Tunesië is nog lang niet voltooid, wat overigens geldt voor een heleboel landen in de wereld, net zoals het een eeuw geleden nog lang niet was voltooid in onze landen, voor zover dat nu wel het geval is. Wij hadden nooit aanvaard dat derde landen zich permanent met onze zaken zouden bemoeien.
Dit is toch een land dat op talrijke, spectaculaire successen kan bogen op het gebied van ontwikkeling - misschien wel het belangrijkste van alle mensenrechten. In 1998 bedroeg de groei 6% en de vruchten van deze economische vooruitgang worden evenwichtig verdeeld onder de bevolking aangezien de armoedegraad, volgens de criteria van de VN, onder de 10% ligt. Dat is niet het geval in alle rijke landen. 80% van de Tunesiërs bezit zijn eigen woning, een derde van de begroting bestaat uit sociale bijdragen en een derde wordt besteed aan onderwijs. Bovendien is Tunesië het eerste land van de Arabische Liga dat bigamie heeft afgeschaft.
En dit land vallen wij voortdurend aan om kwesties die soms aan het belachelijke grenzen - met inbegrip van de persoon van de heer Ben Brik, mevrouw Flautre - terwijl het beschouwd zou moeten worden als een van onze belangrijkste partners.
We kunnen niet anders dan hier een vreemd complot achter zoeken en ik zou tegen Tunesië willen zeggen dat Europa het dan misschien wel de rug toe keert, maar dat Frankrijk Tunesië zal blijven beschouwen als een van zijn belangrijkste partners.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Patten
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag even kort reageren op de vier belangrijke debatten over de mensenrechten die we zojuist hebben gehouden. Allereerst Chili. De Commissie wil het Europees Parlement graag bedanken voor de verschillende ontwerpresoluties die het heeft ingediend over de zaak Pinochet en over de consolidering van de Chileense democratie. Ik hoop dat de Chileense rechtsspraak ook in dit geval haar onafhankelijkheid en effectiviteit zal bewaren. Het is verstandig dat de Chileense regering heeft besloten zich niet te mengen in het onafhankelijk oordeel van de rechterlijke macht.
De Commissie heeft zich altijd ingezet, en doet dat overigens nog steeds, voor de eerbiediging van de democratische beginselen en de mensenrechten. Zij heeft dan ook substantiële en tastbare steun verleend aan de overgang naar democratie in Chili. Om de overgang naar een democratie in Chili en Midden-Amerika te ondersteunen werd in 1990 de begrotingslijn B7-703 voor de democratisering van Latijns Amerika gecreëerd. Later werd deze begrotingslijn uitgebreid naar geheel Latijns Amerika. De ervaring die we in Chili hebben opgedaan op het gebied van democratisering en mensenrechten is daarom van fundamenteel belang voor latere projecten in andere landen.
U bent vast wel op de hoogte van het feit dat de Commissie op dit moment via onderhandelingen probeert een politiek en economisch samenwerkingsverband met Chili op te zetten. Een aantal weken terug, net voor de derde ronde van onderhandelingen met Chili, was ik zelf in Santiago. Wij waren daar met een flinke groep functionarissen vertegenwoordigd. De onderhandelingen zijn zeer soepel verlopen en ik ben heel blij dat de dialoog nu werkelijk op gang komt. Ik hoop natuurlijk dat we uiteindelijk dat resultaat zullen bereiken waar de vorige spreker naar verwees. Die uiteindelijke overeenkomst zal, zoals de afgevaardigde al zei, betrekking hebben op zowel de politieke dialoog als op handel en samenwerking. Overeenkomstig ons onderhandelingsmandaat staat de Commissie erop dat in het verdrag een democratieclausule wordt opgenomen waarin de eerbiediging van de democratische beginselen en de mensenrechten staat geformuleerd. Ook zal de Commissie bij de onderhandelingen het beginsel van de rechtsstaat naar voren brengen als basis voor het uiteindelijke verdrag.
Ik kan u nu al zeggen dat de Chileense regering volledig lijkt in te stemmen met deze benadering van onze onderhandelingen. De Chileense president en ik hebben allebei gesproken op dezelfde conferentie in Chili. In onze toespraken kwam naar voren dat we het opvallend eens zijn over wat na de top in Rio onze prioriteiten dienen te zijn. Op de top in Madrid zal worden gekeken welke vooruitgang er is geboekt in de samenwerking met de Latijns-Amerikaanse landen.
Toen ik nog minister van Ontwikkelingssamenwerking was, heb ik verschillende malen een bezoek gebracht aan Mozambique. De Commissie beseft dat Mozambique zich in een cruciale fase bevindt in de consolidering van zijn democratie. De tragische gebeurtenissen van de afgelopen maand kwamen niet alleen voor de internationale gemeenschap, maar ook voor het grootste deel van de bevolking van Mozambique zelf als een donderslag bij heldere hemel. De Commissie heeft op verschillende manieren de aanzet gegeven voor een dialoog en verzoening. Zo heeft president Chissano bijvoorbeeld op 16 november een gesprek gehad met Commissievoorzitter Prodi en commissaris Nielson, waarna hij tijdens de bijeenkomst EU-SADC in Gabarone gesprekken heeft gevoerd met de minister van Buitenlandse Zaken. Naar aanleiding van deze gesprekken werden officiële mededelingen gedaan waarin het gebruik van geweld werd betreurd en waarin maatregelen voor de berechting van de daders werden bepleit. We hebben begrepen dat de leiders van de missies van de Europese Unie de politieke situatie in Mozambique nauwlettend hebben gevolgd. Op 8 december hebben zij een ontmoeting gehad met de minister van Buitenlandse Zaken. De Commissie heeft contact opgenomen met het voorzitterschap van zowel Europa als Mozambique om te kijken of er voldoende draagvlak is voor politieke stappen van de Europese Unie.
Zonder de ernst van de situatie te willen bagatelliseren, denk ik toch dat op dit moment de zaak nog niet uit de hand is gelopen. Sommige politici zijn bezorgd dat door bemoeienissen van buitenaf de kans op overeenstemming tussen beide partijen wel eens heel klein zou kunnen worden. Aan de andere kant is het wel belangrijk dat we erop aandringen dat de resultaten van het onderzoek naar het aantal doden openbaar gemaakt worden en dat de verantwoordelijken worden aangewezen. In de komende weken moeten we de balans opmaken van de resultaten die de gesprekken tussen de twee politieke leiders eventueel hebben opgeleverd. Natuurlijk hopen we dat deze politici een uitweg kunnen vinden uit de huidige impasse en dat zij hun steun willen geven aan een forum voor bemiddeling, zodat dergelijke conflicten in de toekomst kunnen worden voorkomen.
Een aantal afgevaardigden heeft gewezen op de situatie waarin gevangenen in Turkije verkeren. De Commissie deelt de bezorgdheid over de Turkse gevangenen die momenteel in hongerstaking zijn. Sommigen van deze gevangenen verkeren in zeer slechte kritieke toestand. De Commissie roept de Turkse autoriteiten dan ook op om een einde te maken aan deze verontrustende situatie. We zijn verheugd over het besluit dat de Turkse minister van Justitie onlangs nam om de overplaatsing van gevangenen naar gevangenissen van het type F, die door de afgevaardigde overigens goed werden omschreven, tot nader order uit te stellen. Ook zijn we blij met zijn wens om wat ik interpreteer als een "sociaal compromis" te bereiken. Een van de redenen waarom de gevangenen in hongerstaking zijn gegaan is dat zij zich verzetten tegen het bestaan van strafinrichtingen van het type F. Ten slotte wil de Commissie u er nog aan herinneren dat de verbetering van de omstandigheden in Turkse gevangenissen onderdeel uitmaakt van het toetredingspartnerschap met Turkije, dat op 8 november door de Commissie werd aangenomen en daarmee dus een toetredingseis is geworden.
In het document inzake het toetredingspartnerschap wordt de verbetering in detentieomstandigheden beschouwd als een prioriteit op de middellange duur. De omstandigheden in Turkse gevangenissen dienen te worden gewijzigd overeenkomstig de standaard minimumnormen van de VN inzake de behandeling van gevangenen en andere internationale voorschriften.
Afgelopen juni heeft u mij de gelegenheid geboden om tijdens de plenaire vergadering het standpunt van de Commissie inzake de betrekkingen met Tunesië uiteen te zetten. Ik heb toen uitgelegd waarom de Commissie het in dit stadium nodig acht om bij het behandelen van de mensenrechten in Tunesië gebruik te maken van de positieve instrumenten die ons in het kader van het Euro-mediterrane partnerschap ter beschikking staan. Hiermee doel ik op de politieke dialoog en communautaire middelen. Sinds die plenaire vergadering hebben zich allerlei ontwikkelingen voorgedaan, waarvan sommige ongetwijfeld positief en andere weer negatief zijn. De verantwoordelijkheid voor de gevangenissen is inmiddels overgeheveld naar het Ministerie van Justitie, ook is een aantal gevangenen vrijgelaten en is het congres van de Tunesian Human Rights League zonder incidenten verlopen. Aan de andere kant is ons wel verteld dat politieke gevangenen in hongerstaking zijn gegaan en dat de geldigheid van de uitslag van de verkiezingen voor de nieuwe bestuursraad van de Tunesian Human Rights League is aangevochten. Bovendien zijn er acties ondernomen tegen professor Marzouki en anderen, iets wat tijdens het debat al naar voren kwam.
Wat betreft de rol die wij bij deze kwestie kunnen spelen, ben ik ervan overtuigd dat we, zoals ik afgelopen juni al zei, op de juiste wijze gebruik moeten maken van de positieve instrumenten die ons via het partnerschap ter beschikking staan. Met die instrumenten moeten we allen die werkzaam zijn op het gebied van de mensenrechten in Tunesië ondersteunen. De rechtszaak die nu aan de gang is, wordt door de leiders van onze missie in Tunesië nauwlettend gevolgd. Zij zullen met de Tunesische autoriteiten intensief contact onderhouden over deze rechtszaken. In de tussentijd intensiveren wij de politieke dialoog met Tunesië.
Wat het financiële aspect betreft voeren de vertegenwoordigers van de Commissie in Tunesië hun inspanningen op om heel binnenkort twee programma' s van start te kunnen laten gaan. Het ene programma ondersteunt journalisten en het andere programma biedt ondersteuning aan niet-gouvernementele organisaties. Dit is bedoeld als direct antwoord op de belangrijke opmerking die een van u maakte. Overigens is dit een terrein waar wij in andere landen al enige ervaring mee hebben opgedaan.
Ten slotte wil ik zeggen dat het Parlement bij dit vraagstuk een cruciale rol heeft gespeeld. Het heeft bijgedragen aan het groeiend besef van het belang van deze kwestie. Ook heeft het de dialoog over dit vraagstuk versterkt door parlementaire bezoeken af te leggen en openbare debatten te houden, waarvan dit er een is. Ik hoop dat ons standpunt en het standpunt van onze Tunesische partners met betrekking tot de mensenrechten dichter bij elkaar zullen komen. Wat de economische of sociale ontwikkelingen in Tunesië ook mogen zijn, ik weet dat het Parlement zich over dit vraagstuk zal buigen zolang daartoe aanleiding bestaat.

Ivoorkust
 De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0906/2000 van de heer Sylla e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0912/2000 van de heer Van Hecke, namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0919/2000 van de heer Martínez Martínez e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0927/2000 van mevrouw Maes en mevrouw Isler-Béguin namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0934/2000 van de heer van den Bos en mevrouw Dybkjær, namens de ELDR-Fractie,
over Ivoorkust.

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, Ivoorkust is beland in een helse logica en de situatie verslechtert voortdurend. Door met het begrip "Ivorees karakter" te spelen, met als doel de heer Quattara uit te sluiten van het politieke leven, bereiden de machtshebbers een etnisch conflict voor. Naast de persoon van Quattara, is thans de hele bevolking uit het noorden, dit wil zeggen de hele mohammedaanse bevolking of alle mensen met een buitenlands klinkende naam, het slachtoffer van vervolging en geweld.
De tientallen doden van de laatste dagen doen mij het ergste vrezen. De voortzetting van deze politiek kan alleen maar leiden tot een bloedbad, zoals we dat hebben zien gebeuren in andere landen. Laurent Gbagbo moet werk maken van een echt beleid van nationale verzoening, wat vereist dat een einde wordt gemaakt aan het publieke betoog over het "Ivorese karakter", dat de racistische grondwet wordt gewijzigd, er democratische verkiezingen worden gehouden waarvan geen enkele kandidaat is uitgesloten, want anders wordt het gevaar van een afscheiding of een burgeroorlog alleen maar groter. Welke legitimiteit kan worden toegekend aan parlementsverkiezingen waarbij slechts 34% van de bevolking heeft gestemd en miljoenen mensen de verkiezingen hebben geboycot?
Mijnheer de commissaris, we waren verheugd over het vertrek van generaal Guei. Als we nu geloofwaardig willen zijn, moeten we ons krachtig opstellen tegenover Laurent Gbagbo om hem duidelijk te maken dat we deze gevaarlijke en oncontroleerbare ontwikkeling niet accepteren. Het is trouwens geen toeval dat de OAE en een heleboel Afrikaanse staatshoofden het begrip "Ivorees karakter" ondubbelzinnig veroordelen. Ze weten heel goed dat een etnisch of separatistisch conflict in Ivoorkust de hele regio in vuur en vlam kan zetten. Volgens mij, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mogen we niet achterblijven op deze houding.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Sylla zojuist heeft gezegd, hebben we opgelucht kennisgenomen van de eerste stappen die Ivoorkust heeft gezet naar een terugkeer van de rechtsstaat, toen het onlangs presidentsverkiezingen heeft gehouden en de poging van generaal Guei om de macht te behouden werd verijdeld.
In het licht van deze hoopgevende gebeurtenissen hebben we dan ook met grote ongerustheid de recente ontwikkelingen gevolgd, die in dit mooie land opnieuw een bloedbad hebben aangericht en een breuk tussen het noorden en het zuiden dreigen te veroorzaken om etnische en religieuze redenen.
We kunnen alleen maar deze achteruitgang veroordelen en de huidige leiders oproepen de gemoederen te bedaren, voordat een spiraal van wraak en geweld uitbreekt waarvan we de rampzalige gevolgen, veroorzaakt door dezelfde vormen van discriminatie, hebben moeten betreuren in andere delen van de wereld en, op het einde van deze eeuw, zelfs in het hart van Europa.
Het is de roeping van de Europese Unie om de ruimte van vrede en stabiliteit uit te breiden die haar grondleggers vijftig jaar geleden hebben weten te vestigen aan weerszijden van de Rijn. Dit was enkel mogelijk door te streven naar verzoening en door de identiteit van elk van de gemeenschappen die vroeger als vijanden tegenover elkaar stonden, te eerbiedigen. Wat toen slechts een droom was, is nu werkelijkheid geworden.
Dit is ook de uitdaging waarvoor de machtshebbers in Ivoorkust staan. Laten we hopen dat ze de moed hebben om deze uitdaging aan te nemen en laten we al het mogelijke doen om ze daarbij te helpen.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, sinds enkele maanden zorgen de berichten uit Ivoorkust terecht voor onrust in de Europese publieke opinie en voor overeenkomstige bezorgdheid in ons Parlement.
Deze woelige situatie kwam voor velen als een verrassing omdat het ging om een rustig en relatief welvarend land, met tamelijk goed functionerende instellingen en een maatschappij waarin men vrij goed met elkaar samenleefde.
De traumatische gebeurtenissen in Ivoorkust zijn een duidelijke weerspiegeling van de verloedering waaronder het hele Afrikaanse continent gebukt gaat. Ivoorkust heeft een dramatische economische achteruitgang gekend. De ineenstorting van de cacaoprijzen, de verpletterende buitenlandse schuld, de stijging van de brandstofprijzen hebben, samen met andere factoren, gezorgd voor een binnenlandse situatie met toenemende spanningen, een aanzienlijke verslechtering van het sociale klimaat, een stijging van de werkloosheid en groeiende armoede. Deze omgeving was een ideale voedingsbodem voor vreemdelingenhaat, met politieke krachten die klaarstonden om er munt uit te slaan door een begrip als ivoireté te gebruiken en hun hatelijke vijandigheid te richten op immigranten die reeds decennia lang in Ivoorkust gevestigd zijn.
In deze context vond de machtsovername door de militairen plaats, waardoor, zoals altijd, de situatie alleen nog maar slechter is geworden. Er was een algemene escalatie van geweld, vooral tegen immigranten en tegen de inheemse bevolking uit het noorden of de burgers uit de buurlanden.
Het politieke proces dat bedoeld was om de democratische legitimiteit te herstellen, heeft niet de verwachtingen waargemaakt die sommigen van dit proces hadden. Na presidentsverkiezingen die meer dan dubieus waren, heeft het Europees Parlement volgehouden dat de parlementsverkiezingen van 10 december vrij, eerlijk en pluralistisch waren verlopen. Vandaag moeten we toegeven dat onze eisen niet werden vervuld. Het ergste is dat er in 32 kiesdistricten niet eens verkiezingen hebben plaatsgevonden, waardoor de legitimiteitscrisis nog duidelijker aan het licht treedt.
Er moeten dus politieke omstandigheden worden gecreëerd die een einde maken aan de uitsluiting, de deelname van de RDR en andere politieke partijen aan het democratische proces mogelijk maken en, in afwachting van de verkiezingen in januari, op zijn minst het pad effenen voor een geleidelijke terugkeer naar een normale democratische toestand. Het probleem is niet om tegen elke prijs algemene verkiezingen te houden. Willen die echt een uitweg bieden uit de huidige situatie, is het noodzakelijk dat eerst de voorwaarden worden gecreëerd om ze te laten plaatsvinden in een klimaat van civiele vrede en verzoening. De voorwaarden daarvoor zijn: dat niemand zich buitengesloten voelt, dat het door de militaire machtshebbers ingevoerde hooggerechtshof verdwijnt, dat het staatshoofd zich ondubbelzinnig inzet voor het proces van herstel van de democratie en dat men luistert naar de adviezen van het Bemiddelingscomité voor Nationale Verzoening.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, gisteren nog werd door rechter Stevens opgemerkt dat het niet goed is voor de rechtsstaat, noch voor de democratie, als rechters zich mengen in de verkiezingen en stemmen voor hetzij de ene hetzij de andere partij verwerpen. Dit scenario heeft naar ik meen zelfs in een veel extremere vorm in Ivoorkust plaatsgevonden. Wat we bij die verkiezingen hebben gezien is een zeer onrechtvaardig ingrijpen in en verstoren van het verkiezingsproces. Dit Parlement dient op te komen voor de rechten van de bevolking van Ivoorkust. Net als iedereen hebben ook zij recht op een eerlijk en goed georganiseerd democratisch systeem met een onpartijdig rechtsapparaat.
Artikel 96 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou voorziet in dit geval in de rechtsgrond voor het handelen van de Europese Unie. Door middel van onze ontwerpresolutie wil mijn fractie er bij de Commissie dan ook op aandringen om gebruik te maken van dit juridisch handvat.

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen ons niet scharen achter de veroordeling van het xenofoob en etnocentrisch beleid van de leiders van Ivoorkust zonder tezelfdertijd ook het verwerpelijke beleid aan de kaak te stellen van de Franse autoriteiten, die niet alleen de Ivorese president en zijn beleid ondersteunen, maar ook een diplomatiek offensief voeren bij andere regeringen om hem te steunen.
Deze houding past helemaal in de politiek van het Frans imperialisme. De verantwoordelijken van dit beleid, welke politieke kleur ze ook vertegenwoordigen, hebben achtereenvolgens de dictatuur van Houphouët-Boigny en het autoritaire en corrupte regime van Bédié ondersteund, alvorens hun steun te geven aan generaal Guei, die via een staatsgreep aan de macht is gekomen, en thans aan president Gbagbo, die de naam heeft socialist te zijn, maar een echte vreemdelingenhater is. Het kan de Franse staat weinig schelen wat de Ivorese leiders hun volk aandoen, zolang ze maar trouw de belangen behartigen van de grote Franse ondernemingen in Ivoorkust, die tijdens het kolonialisme en ook daarna altijd aanzienlijke winsten hebben gemaakt door dit land te plunderen en zijn werkende klasse uit te buiten.

Coûteaux
Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat we de gelegenheid krijgen om te praten over Afrika, want dat doen we te weinig. Laten we dus voor een keer niet de tegenstellingen onderstrepen, of zelfs verscherpen, die binnen jonge en kwetsbare Afrikaanse naties bestaan.
Het democratisch proces in Ivoorkust is inmiddels heel goed op gang. De leider van de staatsgreep van december 1999 is verslagen door algemene verkiezingen - een opmerkelijk feit dat twintig jaar geleden ondenkbaar zou zijn geweest - ten gunste van een kandidaat die men kan beschouwen als de volkomen legitieme president van de Republiek Ivoorkust.
Wij zijn dus verplicht om degenen die de legitimiteit van president Gbagbo betwisten als subversieve elementen te beschouwen, en de Ivorese regering heeft het volste recht dit in aanmerking te nemen. De heer Quattara heeft niet de Ivorese nationaliteit en het is volkomen normaal, zoals dat ook in al onze landen normaal is, dat Ivoorkust personen die de Ivorese nationaliteit niet bezitten uitsluit van politieke verantwoordelijkheden. Wat mij betreft is "Ivorees karakter" een volkomen rechtmatig concept.
Ik voeg hieraan toe dat de derde landen die deze situatie misbruiken om Ivoorkust te destabiliseren, ongetwijfeld omdat ze het niet kunnen controleren, niet zullen verhinderen dat de democratie terrein wint in Afrika, vooral in Franssprekend Afrika en in het bijzonder in Ivoorkust, na Senegal in het begin van het jaar. Het is voor Frankrijk een hele eer om zijn partners en bondgenoten op deze heilzame weg te begeleiden.

Patten
Dit is een belangrijk debat. De Commissie deelt het standpunt van het Parlement dat het overgangsproces van een militaire dictatuur naar een gekozen regering in Ivoorkust op z' n zachtst gezegd in zijn geheel niet is verlopen volgens de democratische normen die wij hanteren.
De Commissie vindt het zeer spijtig dat de presidentsverkiezingen niet tenminste gedeeltelijk werden gecompenseerd door meer open verkiezingen waarbij de gehele bevolking de kans kreeg om te stemmen. Overigens waren de verkiezingen toch al niet meer geloofwaardig doordat een aantal belangrijke kandidaten verklaard had niet verkiesbaar te zijn. De Europese Unie had gehoopt op nieuwe verkiezingen. We hadden in onze verklaring van 28 oktober aan de heer Laurent Gbagbo immers de oproep gedaan om "de democratie open te stellen, zoals de burgers van Ivoorkust eisen" .
Ook is de Commissie bezorgd over de recente geweldplegingen. De slachtingen van oktober en begin december die plaatsvonden in de verkiezingsperiode baren ons grote zorgen. We zijn van mening dat er geen nationale verzoening kan plaatsvinden voordat duidelijk is wie voor deze acties verantwoordelijk is.
De autoriteiten van Ivoorkust hebben toegezegd dat zij een juridisch onderzoek naar de gebeurtenissen van oktober zullen instellen. Inmiddels is ook een internationale onderzoekscommissie opgezet. Volgens ons dient bij de recente geweldplegingen dezelfde aanpak te worden gehanteerd en dient het onderzoek zonder uitstel in gang te worden gezet.
Met het oog op de huidige situatie heeft de Commissie besloten om op basis van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou de raadplegingen in gang te zetten. Ik hoop dan ook dat de heer MacCormick op dit punt tevreden is gesteld. Ik denk overigens wel dat rechter Brandeis en rechter Frankfurter zich zouden omdraaien in hun graf als zij zouden horen dat het Amerikaans Hooggerechtshof met de rechterlijke macht op Ivoorkust werd vergeleken.
Het doel van deze raadplegingen is om in samenwerking met onze ACS-partners, waaronder ook Ivoorkust, een gedetailleerde inschatting te maken van de situatie. We proberen daarbij tot een resultaat te komen dat voor alle partijen van het politieke spectrum bevredigend is en waarin de verschillende delen van de samenleving, hetzij noord of zuid, islamitisch of christelijk, zullen worden verenigd.
Tijdens deze raadplegingen zullen de voorwaarden voor samenwerking tussen de Europese Unie en Ivoorkust opnieuw worden vastgesteld. Voorlopig is die samenwerking beperkt tot directe ondersteuning aan de bevolking en de burgermaatschappij, met name door niet-gouvernementele organisaties en door middel van humanitaire hulp. Na de gebeurtenissen van oktober vorig jaar werd 300.000 euro toegekend. We denken dat dit bedrag voldoende moet zijn om in de kosten van medische behandeling naar aanleiding van het geweld begin december te voorzien.
Ik hoop dat ik u duidelijk heb kunnen maken dat we bezorgd zijn over deze situatie. Ik wil het Parlement nogmaals verzekeren dat we het volledig op de hoogte zullen houden van het resultaat en de voortgang van de besprekingen over artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris. U hebt vanmiddag over veel verschillende onderwerpen gesproken. We zijn u zeer dankbaar voor uw bijdrage.
Tijdens het debat over de Britse kernonderzeeër in Gibraltar gaf u aan dat de afgevaardigden het plan voor de openbare veiligheid van Gibraltar in zouden kunnen zien. De Voorzitter heeft inmiddels zo' n zes exemplaren liggen, die kunnen worden ingezien.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt over enkele ogenblikken plaats.

Bautista Ojeda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik bied u mijn excuses aan voor mijn houding tijdens het debat.
Wat betreft de lasterlijke insinuaties die tegen mijn persoon zijn geuit, moet ik zeggen dat dit niet mijn gebruikelijke houding is en dat ik op geen enkel moment het normale verloop van het debat heb willen verstoren.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mijnheer Bautista Ojeda.
Het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Betreffende de ontwerpresoluties over de Turkse gevangenen

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag opheldering krijgen over het volgende punt. Wij stonden volledig achter het idee om aan het einde van het debat over Turkije een gezamenlijke ontwerpresolutie in te dienen. Maar als mijn informatie klopt, hebben alle andere fracties hun resolutie ingetrokken. Als dat het geval is, zou het handhaven van één enkele resolutie een pure formaliteit zijn, en in dat geval trek ik de resolutie van onze fractie in.
Ik zou van u dus de bevestiging willen krijgen dat de overige fracties inderdaad hun resolutie hebben ingetrokken.

De Voorzitter
Mijnheer Wurtz, ik zou net als u graag zekerheid willen hebben, maar bij ontstentenis van enig schriftelijk document kan dat alleen als alle fracties formeel verklaren of ze de onderhavige resolutie al dan niet intrekken.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik volg het voorbeeld van de heer Wurtz en trek onze ontwerpresolutie eveneens formeel in.

Auroi
Mijnheer de Voorzitter, namens de groene fractie trekken ook wij onze ontwerpresolutie in.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik wil bij deze formeel, maar niet schriftelijk, de ontwerpresolutie van mijn fractie intrekken.

De Voorzitter
Dames en heren, we hebben nu de bevestiging dat de door de heer Wurtz bedoelde ontwerpresoluties zijn ingetrokken, waardoor deze stemming zonder gevolgen blijft.

STEMMING (voortzetting)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de Britse

(Het Parlement neemt de aldus gewijzigde resolutie aan)
Titley (PSE). (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik vroeg me af of de heer Patten kan uitleggen hoe hij denkt dat de Commissie kan helpen bij de reparatie van een onderzeeër. Dat is namelijk wel waar we net over hebben gestemd.

Patten
Zoals de heer Titley weet heb ik vanmiddag twee keer in het Parlement over dit onderwerp gesproken. Waar ik het over had, was wat de Commissie mag doen, niet wat zij allemaal kan doen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Patten.

STEMVERKLARING - Verslag-Langen (A5-0371/2000)

Lund
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Langen over de situatie van de mondiale scheepsbouw. Wij doen dit, omdat wij het belangrijk vinden dat er een regeling is voor eerlijke concurrentie binnen de mondiale scheepsbouwindustrie. De overheidssteun die landen zoals Zuid-Korea aan hun scheepswerven verlenen, is mede de oorzaak van de achteruitgang van de mondiale scheepsbouwindustrie. Oneerlijke concurrentie kan leiden tot crisis in goede scheepsbouwmilieus, verlies van knowhow en van arbeidsplaatsen en op lange termijn tot monopolieposities, wat de wereldhandel niet ten goede zal komen.
Wij kunnen echter niet instemmen met het concrete voorstel betreffende een verlenging met twee jaar van de aan opdrachten gebonden steunregeling. Wij zijn principieel van mening dat wij de problemen van de scheepsbouwsector niet kunnen oplossen door de concurrentie volgens de grootte van de staatskas in stand te houden. Wij weigeren de verlenging met twee jaar van de aan opdrachten gebonden steunregeling te steunen om politieke redenen en op voorwaarde dat er ook binnen de EU eerlijke concurrentie is. Daarom is het belangrijk dat de Commissie onmiddellijk inspeelt op de beslissingen en ingrijpt, aangezien er ook binnen de EU nog steeds illegale overheidssteun aan scheepswerven wordt verleend.
(De vergadering wordt om 18.10 uur onderbroken)

