Tura pytań (pytania do Rady) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest tura pytań (B7-0236/2009)
Do Rady skierowano następujące pytania.

Przedmiot: Mniejszości etniczne w Serbii
Jak Rada ocenia sytuację mniejszości etnicznych w Serbii, zwłaszcza społeczności albańskiej zamieszkującej Dolinę Preszewa, gdzie znów doszło do ataków na ludność cywilną?
Cecilia Malmström
Dziękuję za to pytanie, panie pośle. Na posiedzeniu Rady ds. Ogólnych, które odbyło się w dniach 7-8 grudnia br. przyjęto konkluzje w sprawie rozszerzenia oraz procesu stabilizacji i stowarzyszenia. W przedmiotowych konkluzjach Rada wyraziła zadowolenie z udziału Serbii w procesie integracji europejskiej i z wdrażania przez ten kraj kluczowych reform zgodnych ze standardami europejskimi. Rada podkreśliła także, że reformy należy kontynuować.
Rada zwróciła uwagę na komunikat Komisji z dnia 14 października, w którym potwierdza się istnienie w Serbii ogólnych ram prawnych i instytucjonalnych w zakresie respektowania praw człowieka oraz dokonanie postępu w dziedzinie przestrzegania międzynarodowych przepisów dotyczących praw człowieka. W tych działaniach ważną rolę spełnia w Serbii nowe ministerstwo praw człowieka i praw mniejszości. Potrzebne są jednak dalsze wysiłki na rzecz lepszego rozumienia standardów międzynarodowych. Rada odnotowała także ratyfikowanie przez Serbię wszystkich ważnych instrumentów dotyczących praw człowieka.
Jeśli chodzi o sytuację w południowej części Serbii, do której nawiązuje pan poseł, to rzeczywiście w lipcu miało tam miejsce kilka bardzo gwałtownych zdarzeń, w tym atak na miejscowy posterunek żandarmerii. Aresztowano kilka osób i później już takich zdarzeń nie było. Atmosfera w organie koordynującym ds. Serbii Południowej od tamtej pory ulega poprawie. Jest ona delikatna, ale w pracach na rzecz jej poprawy uczestniczą też główne partie polityczne etnicznych Albańczyków z tego regionu. Mają również miejsce pozytywne zjawiska jeśli chodzi o drażliwą kwestię edukacji. W tym kontekście chciałabym szczególnie podkreślić otwarcie w Medveđa wydziału uniwersyteckiego, na którym nauczanie będzie odbywać się w językach serbskim i albańskim.
W niedalekiej przyszłości powstanie rada mniejszości narodowej dla ludności albańskiej w Serbii. Umożliwi to Albańczykom wywieranie większego wpływu na edukację, kulturę i inne zagadnienia. Słaby rozwój gospodarczy i społeczny tego regionu stanowi utrudnienie dla mniejszości etnicznych w Serbii. Społeczność międzynarodowa, w szczególności OBWE, nadal monitoruje sytuację w południowej Serbii i odgrywa aktywną rolę w promowaniu pokoju i stabilności w tym regionie, w ścisłej współpracy z serbskim rządem i lokalnymi przywódcami.
Bernd Posselt
(DE) Pani minister! Dziękuję za znakomitą odpowiedź. Mówimy oczywiście o trzech regionach: dwóch regionach przygranicznych - Vojvodinie i położonym w południowej Serbii Preszewie, czyli innymi słowy regionie graniczącym z trzema państwami. Chciałbym także poprosić panią, jako przyszłego komisarza, o zadbanie, aby te kraje nadal się rozwijały w ramach programu wsparcia transgranicznego. Serbia wewnętrzna, w szczególności Sandżak w rejonie Novi Pazaru, jest kompletnie odcięty. Ten obszar także należy wspierać, aby pomóc w rozwiązaniu problemów dotyczących mniejszości. W południowej Serbii dochodzi do bardzo wielu aktów przemocy. Chciałbym prosić Radę, aby nadal zajmowała się tą trudną sytuacją.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Panie pośle! Może pan być pewien, że Rada będzie nadal bardzo uważnie śledzić sytuację. Komisja też stale sie tym zajmuje i zrobi to co trzeba. Wiemy, że sytuacja się poprawia, ale wiemy też, że jest delikatna. Ale poprawę widać, a uzgodnienia instytucjonalne, o których mówię, których dokonano, stanowią odpowiedni krok we właściwym kierunku. Możemy jedynie mieć nadzieję, że przy naszym poparciu i przy poparciu OBWE, sytuacja będzie się rozwijać właśnie w tym kierunku.
Franz Obermayr
(DE) Nawiasem mówiąc - zwracam się tutaj do mojego przedmówcy - do aktów przemocy dochodzi niestety nie tylko w Serbii, ale i w Kosowie. Z jednej strony mamy albańską mniejszość w Serbii, a z drugiej serbską mniejszość w Kosowie.
Moje pytanie jest takie: w jaki sposób, jeśli chodzi o ułatwianie procedur wydawania wiz dla Serbii, UE może zapewnić, że nie dojdzie do powstawania szarych stref i nadużyć w systemie wizowym? Czy procedura zapewniająca ułatwianie wydawania wiz jednej grupie ludności w Kosowie nie kłóci się z kontrowersyjnym uznaniem Kosowa za suwerenne państwo?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Nie mam pewności co do tej kwestii. Jeśli chodzi o Kosowo, to prowadzone są dalsze działania niezależnie od faktu, że nie wszystkie państwa członkowskie uznały Kosowo. Komisja prowadzi prace w celu sprawdzenia, w jaki sposób możemy złagodzić sytuację w Kosowie, a na to potrzeba czasu. Nadal występują pewne trudności. W przyszłości zostaną wprowadzone ułatwienia w wydawaniu wiz, ale jak na razie nie wszystkie warunki zostały spełnione.
Przewodnicząca
Oczywiście odbiegliśmy nieco od tematu, ale te zagadnienia są ze sobą bardzo związane.

Przedmiot: Poziom bezrobocia
Czy Rada wprowadziła inicjatywy inne niż środki na rzecz przekwalifikowania pracowników i podwyższenia ich kwalifikacji, aby stawić czoła rosnącemu poziomowi bezrobocia w UE liczącej 27 państw członkowskich?
Cecilia Malmström
Dziękuję za to pytanie, pani poseł. Obecny kryzys ma bardzo dotkliwe konsekwencje dla milionów ludzi. W związku z tym uporanie się ze skutkami kryzysu gospodarczego stanowi jedno z najpoważniejszych wyzwań stojących przed UE. W związku ze starzeniem się ludności państwa członkowskie UE muszą ograniczyć obecny poziom bezrobocia i zadbać, aby wysoki poziom bezrobocia nie utrzymywał się.
Polityka zatrudnienia leży przede wszystkim w gestii państw członkowskich. Jednak kilka lat temu Rada ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Polityki dotyczącej Konsumentów przyjęła pewne wytyczne. Podkreśliła, że skoro sytuacja na rynku pracy w poszczególnych krajach jest tak zróżnicowana, to podejmowane środki także muszą być różne. Rada i Komisja przygotowują wspólne roczne sprawozdanie na temat zatrudnienia, w którym monitorują sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. Podczas obecnego kryzysu Rada Europejska zwraca szczególną uwagę właśnie na problem bezrobocia. W grudniu 2008 roku uzgodniono europejski plan naprawy gospodarczej, zapewniający jednolite ramy w zakresie podejmowanych środków. W ramach tego planu Rada i Parlament Europejski przyjęły w czerwcu 2009 roku rozporządzenie zmieniające rozporządzenie ustanawiające europejski fundusz dostosowania do globalizacji. Wprowadzone zmiany umożliwiają wykorzystanie środków z funduszu na zwalczanie kryzysu.
Można stosować różne środki, w zależności od sytuacji panującej w danym kraju: tymczasowe dopasowanie godzin pracy, obniżenie składek na ubezpieczenie społeczne, zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla firm, większą skuteczność procedur stosowanych przez organy odpowiedzialne za rynek pracy, działania adresowane do młodych bezrobotnych oraz ułatwianie mobilności. To właśnie podkreślono w sprawozdaniu prezydencji po nieformalnym szczycie poświęconym sprawom zatrudnienia.
W konkluzjach z czerwcowego szczytu Rada wymienia pewną liczbę środków, które powinny pomóc państwom członkowskim - a w razie konieczności także stronom na rynku pracy - w poradzeniu sobie ze skutkami światowego kryzysu dzięki zastosowaniu zasad elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity). Może to oznaczać zaproponowanie firmom rozwiązań alternatywnych do zwalniania pracowników, umożliwiających wprowadzenie elastycznych form zatrudnienia oraz wsparcie dochodu i swobodny przepływ pracowników.
W czasie listopadowej debaty ministrowie byli zdania, że należy utrzymać aktywną politykę zatrudnienia, uwzględniającą działania krótkoterminowe. Są to takie działania, jak praca czasowa, lepsza zdolność do zatrudnienia oraz szkolenia mające na celu włączanie ludzi w rynek pracy. Na tym samym posiedzeniu Rady ministrowie uzgodnili, że zatrudnienie stanowi istotny czynnik pozwalający na uniknięcie wykluczenia. Ponieważ związki między równością, wzrostem gospodarczym i zatrudnieniem są bardzo istotne, wezwano państwa członkowskie do zapewnienia lepszej opieki nad dziećmi, jak również do zmniejszenia różnic w wysokości wynagrodzeń i pozostałych różnic związanych z płcią.
Podejmowane działania muszą być w szczególności ukierunkowane na osoby najmocniej dotknięte przez kryzys: osoby starsze, młodzież, osoby niepełnosprawne oraz pracowników niemających stałej umowy o pracę. Stworzenie większych możliwości i równych szans w dziedzinie edukacji, szkolenia i zatrudnienia ludzi młodych to jeden z głównych celów nowych ram współpracy europejskiej w dziedzinie młodzieży na lata 2010-2018, przyjętych przez Radę w dniu 27 listopada 2009 r.
Marian Harkin
Dziękuję za odpowiedź. Muszę powiedzieć, że bardzo się cieszę widząc panią, pani minister, i mam nadzieję, że w następnym roku będziemy częściej panią widywać. Przyzwyczai się pani do udzielania odpowiedzi na nasze pytania.
W swojej odpowiedzi nie poruszyła pani dwóch spraw, które uważam za ważne: po pierwsze chodzi o popieranie przedsiębiorczości, a po drugie o zwiększenie wydatków na badana i rozwój. Tak naprawdę jednak pytanie, które chciałam pani zadać dotyczy tego, że jak do tej pory opieraliśmy się na otwartej metodzie koordynacji, która była dość słabym instrumentem i nie sprawdzała się zbyt dobrze podczas prób realizacji strategii lizbońskiej. Czy ma pani jakieś sugestie umożliwiające wzmocnienie tego mechanizmu?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Jest to naprawdę bardzo ważne pytanie i jak państwu wiadomo Rada już otrzymała wniosek Komisji i rozpoczęła dyskusję o przyszłości strategii lizbońskiej i Europy 2020. Decyzję w tej sprawie podejmie prezydencja hiszpańska wiosną przyszłego roku.
Jednym z problemów jest sposób długofalowego wyjścia z obecnej sytuacji. Jak można stworzyć bardziej konkurencyjną i bardziej przedsiębiorczą Europę, unikając jednocześnie wykluczenia społecznego i bezrobocia? Jak możemy inwestować w badania i rozwój, aby Europa stała się silnym globalnym graczem w sferze gospodarki, takim, jakim chcemy ją widzieć? Wszystko to prawdopodobnie zmieści się w nowej strategii.
Jednym z bardzo istotnych aspektów strategii jest metoda zarządzania. Sądzę, że otwarta metoda koordynacji ma swoje zalety, ale trzeba ją ulepszyć. Musimy w dużo większym stopniu angażować władze lokalne i regionalne, ponieważ to one tak naprawdę zajmują się wdrażaniem. Kraje muszą czuć się odpowiedzialne za ten proces i musimy przyjrzeć się zarządzaniu. To także zostało wyjaśnione w dokumencie Komisji, który niedawno został wysłany do państw członkowskich w celach konsultacji. Myślę, że możemy się spodziewać bardzo dobrych wniosków w tej kwestii, ponieważ jest to rzeczywiście jeden ze słabych punktów strategii.
Andreas Mölzer
(DE) Jak wiadomo, tak zwany instrument mikrofinansowania zaplanowany przez UE nie będzie finansowany z nowych środków, ale z programu Progress. W związku z tym jakie działania się planuje, aby ten nowy instrument nie był ze szkodą dla przyjętego wcześniej programu zatrudnienia i solidarności społecznej?
Paul Rübig
(DE) Moje pytanie brzmi: czy nie byłoby rozsądnie przede wszystkim zapobiegać bezrobociu? Czy przewidują państwo jakieś roboty publiczne, które mogliby wykonywać bezrobotni? A w szczególności, jak możemy przyczyniać się do rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, tak aby powstawały nowe? Czy istnieje w tej sprawie szanse na zastosowanie metod transgranicznych i najlepszych praktyk w celu tworzenia większej liczby firm?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Jak już powiedziałam ostateczna odpowiedzialność za tworzenie miejsc pracy spoczywa na państwach członkowskich. Ale jest wiele do zrobienia i - jak mówiłam w uwagach wstępnych skierowanych do pani poseł Harkin - Rada przygotowała wiele zaleceń dotyczących możliwości zwiększenia elastyczności, różnych systemów wsparcia oraz aktywizacji zawodowej w celu uniknięcia wykluczenia. Bardzo ważne jest, abyśmy kontynuowali spotkania na wysokim szczeblu z partnerami społecznymi i państwami członkowskimi służące wymianie najlepszych praktyk. Są one w różnych krajach różne, ale musimy dawać sobie wzajemnie przykład i monitorować najlepsze metody, które później będzie można wykorzystać. Jest to zatem taka sytuacja, w której Rada wydaje zalecenia, a państwa członkowskie muszą brać na siebie swoją część obowiązków i trochę się dostosować, w zależności od swojej sytuacji.
Jeśli chodzi o pańskie pytanie, panie pośle, to nie jestem pewna, czy je dobrze zrozumiałam. Może był problem z tłumaczeniem. Nie mówiłam o żadnym mikro-organie. Mówiłam o istniejącym funduszu globalizacji, który dzięki pomocy Parlamentu Europejskiego stał się bardziej elastyczny, tak aby można było uzyskać pomoc dla państw członkowskich i dla firm, które wpadły w kłopoty, aby pomóc w przypadku osób bezrobotnych lub zwalnianych z pracy.
Przedmiot: Negocjacje w sprawie udziału Turcji we wspólnych operacjach agencji Frontex
W dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego urzędująca przewodnicząca Rady C. Malmström oświadczyła, że prowadzone są negocjacje w sprawie "zawarcia ewentualnego porozumienia, które umożliwi między innymi wymianę informacji i udział organów tureckich we wspólnych operacjach agencji Frοntex”. Artykuł 8e ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 863/2007 ustanawiającego mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 przewiduje, że "wszelkie zmiany lub dostosowania planu operacyjnego wymagają zgody zarówno dyrektora wykonawczego, jak i wnioskującego państwa członkowskiego.'
Jaki jest stan zaawansowania rozmów w sprawie udziału Turcji we wspólnych operacjach agencji Frontex? Od spełnienia jakich warunków wstępnych Turcja uzależnia swój udział? Czy Grecja jako państwo członkowskie, w którym mieści się siedziba Frontex-u, została powiadomiona o prowadzonych rozmowach?
Cecilia Malmström
Istotnym elementem unijnej strategii na rzecz lepszego zarządzania migracją jest tworzenie partnerstw z krajami trzecimi w sprawach kontroli granic. Jest to centralne założenie koncepcji zintegrowanego zarządzania granicami, przyjętej przez Radę w grudniu 2006 roku. Chciałabym także przypomnieć, że współpraca operacyjna z krajami trzecimi stanowi ważny element działań Fronteksu.
Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia w sprawie Fronteksu agencja ta może ułatwiać współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i krajami trzecimi w ramach polityki Unii Europejskiej w dziedzinie stosunków zewnętrznych oraz może współpracować z krajami trzecimi w kontekście współpracy dwustronnej. Zawarto już kilka takich porozumień, a obecnie dyskutowane są następne.
Mandatu negocjacyjnego udziela zarząd Fronteksu, w którym reprezentowane są wszystkie państwa członkowskie. W dyskusjach prowadzonych przez Frontex i właściwe władze tureckie w sprawie współpracy operacyjnej zaznaczył się wyraźny postęp.
Ponieważ negocjacje nadal się toczą, przedstawicielom Rady trudno jest bardziej szczegółowo mówić o treści i rozwoju dyskusji.
Nikolaos Chountis
(EL) Pani przewodnicząca, pani minister! Z pani dzisiejszej odpowiedzi wynikają trzy rzeczy: po pierwsze, negocjacje między Fronteksem i Turcją są na zaawansowanym etapie; po drugie, wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Grecja - jak rozumiem - wiedzą o negocjacjach; i wreszcie, jak wynika z konkluzji z posiedzenia ministrów spraw zagranicznych, umowa o readmisji jest powiązana z kontrolą granic.
Innymi słowy, czy Turcja żąda - dla celów współpracy, dla celów umowy o readmisji z Unią Europejską - udziału we wspólnych operacjach w zakresie kontroli granic zewnętrznych? A jeśli tak, to czy możemy pominąć poważną sprawę ochrony praw człowieka imigrantów oraz bardzo delikatną sprawę nie tyle kontroli granic co definicji granic.
Innymi słowy, czy Turcja akceptuje granice zewnętrzne Unii Europejskiej? Czy akceptuje fakt, że Frontex działa na granicach zewnętrznych Unii Europejskiej?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - To jest bardzo obszerne pytanie. Negocjacje z Turcją właśnie się zaczęły. Przedstawiciel Komisji, komisarz Barrot, oraz pan Billström, szwedzki minister ds. polityki migracyjnej i azylowej, byli w Turcji zaledwie kilka tygodni temu w celu rozpoczęcia przedmiotowych rozmów. Pierwsze rozmowy były owocne, ale nie zostały jeszcze zakończone, więc trudno jest mi przekazać panu najświeższe informacje. Wszystkie państwa członkowskie, w tym oczywiście Grecja, są informowane o przebiegu rozmów.
Generalnie rzecz biorąc poszanowanie praw podstawowych i europejskie wartości są w tym kontekście zawsze wspominane i dla Turcji nie robi się wyjątków. Ale jak już powiedziałam dyskusje dopiero się rozpoczęły, postępują naprzód, ale jeszcze nie zostały sfinalizowane. Są prowadzone otwarcie i za pośrednictwem zarządu Fronteksu, w którym reprezentowana jest także Grecja, uczestniczą w nich wszystkie państwa członkowskie.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani przewodnicząca, pani minister! Jak rozumiem porozumienie, które zawarliśmy z Turcją w celu ostatecznego zawarcia umowy o readmisji imigrantów będzie także obejmować zagadnienia związane ze współpracą z Fronteksem.
Po drugie, chcę powiedzieć, że w Grecji zauważono ostatnio, że statki Fronteksu są prześladowane przez władze tureckie. W odpowiedzi Komisji nie mówi się nic konkretnego o toczących się rozmowach oraz o tym, czy przedmiotowe postępowanie rzeczywiście stanowi napastowanie.
Czy może to pani skomentować?
Andreas Mölzer
(DE) W celu poprawy sytuacji z pewnością rzeczą rozsądną jest współpraca na szczeblu międzynarodowym o ile - i chcę to podkreślić - tej współpracy nie trzeba kupować za pośrednictwem pomocy finansowej UE. Z jakimi innymi państwami prowadzimy jeszcze negocjacje i czy Turcji zaoferowano bodźce finansowe w celu zachęcenia jej do udziału w tej operacji Fronteksu?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Podczas tury pytań wielokrotnie pytano nas o statki. Rada poinformowała władze Turcji oraz turecki rząd i jego przedstawicieli, że dobra współpraca w regionie stanowi warunek wstępny dalszych rozmów na ten temat. Rada zwróciła sie także do władz tureckich o powstrzymanie sie od wszelkich prowokacyjnych działań. Rada wyrażała się bardzo jasno i z tymi odpowiedziami można się zapoznać; części z nich bardzo niedawno udzielałam sama.
Rozmowy nadal trwają. Prowadzone są w ramach udzielonych pełnomocnictw. Jak już powiedziałam nie potrafię powiedzieć dokładnie, na jakim są etapie, ponieważ wciąż trwają, ale odbywają się zgodnie ze zwyczajową procedurą. W odpowiedzi na pańskie pytanie powiem, że prowadzimy także rozmowy z Senegalem i Wyspami Zielonego Przylądka. Rozpoczęliśmy także rozmowy z Marokiem, Egiptem i Mauretanią, ale jak dotąd postęp jest niewielki.
Taka jest zwykła procedura. Rozmowy są monitorowane. Zarząd Fronteksu został upoważniony do rozpoczęcia tych negocjacji. Jedne są bardziej udane, inne mniej. Współpracujemy na przykład z Rosją, Mołdową, Ukrainą, Gruzją itp., ale w innych dziedzinach osiągnięto mniejszy postęp.
Przedmiot: Negocjacje klimatyczne w Kopenhadze
Czy Rada może przedstawić aktualne informacje na temat dobiegających końca negocjacji w Kopenhadze? W przypadku braku wiążącego prawnie porozumienia w Kopenhadze - czy Rada może określić, kiedy oczekuje pojawienia się wiążącego prawnie dokumentu zastępującego protokół z Kioto? <BRK>
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Negocjacje w Kopenhadze trwają także w czasie naszej debaty, ale postaram się przedstawić państwu najświeższe informacje.
Jak państwo wiedzą istnieją dwa poważne problemy: łagodzenie skutków i finansowanie. Jak pan premier powiedział dziś rano, nadal wierzymy, że uda nam się odnieść sukces w Kopenhadze i spowodować, że wzrost temperatury na świecie nie przekroczy poziomu sprzed rewolucji przemysłowej o 2°C.
UE odgrywa kluczową rolę - rolę łącznika, rolę budowniczego - w procesie mającym na celu ostateczne osiągnięcie prawnie wiążącego porozumienia: miejmy nadzieję, że teraz będzie to porozumienie wiążące politycznie, uwzględniające wyraźny harmonogram prowadzący do osiągnięcia wiążącego prawnie porozumienia na okres rozpoczynający się 1 stycznia 2013 r.
Osiągnięcie porozumienia wymaga jednak konwergencji jeśli chodzi o następujące podstawowe sprawy.
Po pierwsze, poważne i ambitne zobowiązania krajów uprzemysłowionych dotyczące ograniczenia emisji do roku 2020. Niektóre kraje, takie jak Japonia i Norwegia, podwyższyły swoje zobowiązania, ale jest jasne, że obecne propozycje nie wystarczą do osiągnięcia celu 2°C.
W tym kontekście UE powtórzy swoje żądania, aby pozostałe kraje uprzemysłowione wyznaczały sobie ambitne cele i aby kraje rozwijające się dążyły do wymiernych, podlegających zgłoszeniu i weryfikacji działań łagodzących.
Większe kraje rozwijające się - Chiny, Indie, Indonezja, Brazylia, RPA i Korea Południowa - przedstawiły swojej propozycje w zakresie ograniczenia emisji - i są one znaczące.
Rada uważa jednak, że kraje te, w szczególności Chiny i Indie, mają większe możliwości podejmowania działań w tym zakresie. Jasne jest też, że trzeba zrobić więcej, jeśli chcemy, by poziom ocieplenia nie przekroczył 2°C.
W związku z tym UE zwróci się do tych krajów o dalsze zwiększenie działań w kontekście ambitnego porozumienia.
Potrzebny jest nam też system umożliwiający dostosowanie się do zmian klimatu, a także transfer technologii i budowanie zdolności. Potrzebne jest nam finansowanie w ramach sprawiedliwego systemu zarządzania, umożliwiającego łagodzenie skutków, dostosowanie, budowanie zdolności oraz transfer technologii do krajów rozwijających się.
W tym kontekście ostatnie posiedzenie Rady Europejskiej poświęcone możliwości szybkiego rozpoczęcia finansowania na najbliższe trzy lata stanowi ważny impuls dla toczących się negocjacji; umacnia także wiarygodność Unii Europejskiej.
Szefowie państw i rządów wkrótce będą w Kopenhadze. Mamy nadzieję, że zapewnią odpowiedni impuls polityczny w kluczowych sprawach związanych z łagodzeniem skutków i finansowaniem. Miejmy więc nadzieję, że uda się osiągnąć ambitne porozumienie.
UE przedstawiła propozycje, aby negocjacje w sprawie prawnie wiążącego traktatu obejmującego okres rozpoczynający się 1 stycznia 2013 r. zostały sfinalizowane jak najszybciej po zakończeniu konferencji kopenhaskiej.
Jest zbyt wcześnie na to, aby powiedzieć kiedy będzie to można osiągnąć, ale powinniśmy dążyć do zawarcia porozumienia w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia konferencji.
Seán Kelly
Chciałbym pani podziękować za zwięzłe, dokładne i logiczne odpowiedzi, nie tylko na to pytanie, ale na wszystkie pytania od czerwca tego roku. Jest pani znakomita.
Jestem też dumny z tego, że jestem częścią Unii Europejskiej, która odgrywa wiodącą rolę w debacie na temat zmian klimatu i oddziałuje na innych, aby robili to samo. Myślę, że najlepszym tego przykładem jest dzisiejszy przyjazd do Kopenhagi prezydenta USA i premiera Chin, co jeszcze kilka lat temu było nie do pomyślenia.
Jednak jak możemy działać dalej wobec braku wiążącego porozumienia?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Uważam, że skoro jutro rozpoczynają się prawdziwe negocjacje polityczne z udziałem, jak pan powiedział, premierów i prezydentów z całego świata, nie wolno nam na razie mówić o "planie B”. Myślę, że mogą oni zapewnić wkład, siłę i dynamikę umożliwiające ambitne zobowiązanie polityczne
Gdyby to się nie udało - cóż, będziemy musieli dalej rozmawiać. Nie wolno nam zrezygnować. Świat oczekuje od nas konkretnych rezultatów. Jest to najważniejsza sprawa dla naszego pokolenia; nie możemy zawieść. Jeśli jutro lub pojutrze nie osiągniemy porozumienia, będziemy nadal rozmawiać do czasu, aż je osiągniemy.
Przedmiot: Finansowanie działań związanych z zapobieganiem zmianom klimatu w krajach rozwijających się
Celem konferencji poświęconej zmianom klimatu, która ma odbyć się niebawem w Kopenhadze, jest określenie globalnego stanowiska wobec zmian klimatu w perspektywie średnio- lub krótkoterminowej. Niezmiernie istotne jest osiągnięcie porozumienia i zgromadzenie przez bogate kraje środków na finansowanie skutków zmian klimatu w krajach rozwijających się. Nieuzasadnione jest oczekiwanie, że kraje rozwijające się poniosą koszty skutków problemu, który spowodowały kraje świata zachodniego.
W ramach porozumienia osiągniętego w październiku podczas szczytu Rady Europejskiej oszacowano, że kraje rozwijające się potrzebowałyby 100 miliardów euro na dostosowanie się do zmian klimatu, natomiast kraje te twierdzą, że koszt dostosowania byłby trzykrotnie lub czterokrotnie większy.
W jaki sposób Rada zamierza osiągnąć kompromis przy tak różnych kwotach?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Jak pan poseł słusznie zauważył finansowanie dostosowania się do zmian klimatu przez kraje rozwijające się stanowi podstawowy element negocjacji kopenhaskich i będzie miało kluczowe znaczenie dla osiągnięcia porozumienia.
Na początek chciałaby raz jeszcze podkreślić, że na październikowym posiedzeniu Rady Europejskiej podkreślono znaczenie szybkiego rozpoczęcia finansowania w celu podjęcia natychmiastowych działań oraz przygotowania zbiorowych, skutecznych działań w średnio i długofalowej perspektywie, ze zwróceniem szczególnej uwagi na kraje rozwijające się. Kilka dni temu, podczas grudniowego posiedzenia Rady, UE i państwa członkowskie wyraziły gotowość przeznaczenia 2,4 miliarda euro rocznie w latach 2010-2012 na pomoc krajom rozwijającym się w ich walce ze zmianami klimatu. To zobowiązanie stanowiło bardzo wyraźny sygnał dla stron biorących udział w negocjacjach toczących się obecnie na konferencji w Kopenhadze i wzmocniło naszą wiarygodność.
Rada Europejska uznała ponadto potrzebę znacznego zwiększenia do roku 2020 publicznych i prywatnych przepływów finansowych. Obecna architektura finansowa powinna zostać poprawiona i w miarę potrzeb zreformowana, aby mogła sprostać wyzwaniom. Jak pan poseł wskazał w swoim pytaniu na październikowym posiedzeniu Rada Europejska poparła szacunki Komisji, która stwierdziła, że łączny podwyższony koszt netto dostosowania się i łagodzenia zmian klimatu w krajach rozwijających może wynieść 100 miliardów rocznie do 2020 roku, a kwota ta zostałaby pozyskana dzięki połączeniu wysiłków krajów rozwijających się, międzynarodowego rynku handlu uprawnieniami do emisji oraz międzynarodowego finansowania ze środków publicznych. Takie są właśnie szacunki Komisji i nie jest to oferta ze strony UE.
Istnieje także wiele innych danych szacunkowych pochodzących z innych źródeł, ale Rada poparła dane pochodzące od Komisji i uważa, że ta ocena jest najlepsza. Konieczny poziom międzynarodowego wsparcia ze środków publicznych szacowany jest w granicach od 22 do 50 miliardów euro rocznie do roku 2020. UE i jej państwa członkowskie są gotowe na wniesienie swojej części, ale w międzynarodowym finansowaniu ze środków publicznych, powinny wziąć udział wszystkie kraje, z wyjątkiem najbiedniejszych, w oparciu o kompleksowy klucz dystrybucji bazujący na poziomach emisji i PKB. Na październikowym posiedzeniu Rada Europejska podkreśliła, że porozumienie kopenhaskie powinno zawierać zapis, że globalne ocieplenie nie może przekroczyć 2°C, a także zawierać ambitne zobowiązania do ograniczenia emisji ze strony państw uprzemysłowionych, technologie dostosowania do zmian klimatu oraz ustalenia w sprawie finansowania.
Gay Mitchell
Podobnie jak pan poseł Kelly chcę pochwalić odpowiedzi pani minister w tej Izbie i generalnie wzorowe postępowanie szwedzkiej prezydencji.
Pani minister! W ostatnich dniach zauważyliśmy, że prezydent Stanów Zjednoczonych prowadzi rozmowy z niektórymi przywódcami krajów rozwijających się. Czy Unia Europejska uczestniczyła w tych rozmowach w celu podjęcia próby zmniejszenia różnic między USA i innymi krajami oraz rozwiązania istniejących problemów? Czy pani minister może zapewnić tę Izbę, że jeśli znajdą się środki finansowe dla krajów rozwijających się, to będą to nowe środki, a nie środki pochodzące z dotychczasowych programów skierowanych do krajów rozwijających się i przeznaczone na walkę z głodem i rozwój?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Jeśli chodzi o pierwsze pytanie, to jesienią odbyło się wiele spotkań dwustronnych mających ułatwić i przygotować negocjacje. UE jest w stałym kontakcie z USA, próbuje naciskać i apelować o bardziej ambitne zobowiązania strony amerykańskiej. Amerykanie mają z kolei własne kontakty dwustronne; w niektórych spotkaniach uczestniczyliśmy, a w niektórych nie, próbujemy wywierać naciski z różnych stron. W okresie sprawowania prezydencji przez Szwecję odbyliśmy sześć spotkań dwustronnych, z tak ważnymi partnerami jak Chiny, Indie, Ukraina, RPA, Rosja i Stany Zjednoczone. Za każdym razem sprawy zmian klimatu stanowiły priorytet, więc były to spotkania o bardzo zróżnicowanym charakterze.
Jeśli chodzi o finansowanie, to muszę stwierdzić, że jest to połączenie starych i nowych pieniędzy. Niektóre kraje połączyły różnego rodzaju środki. Inne już przeznaczyły na to część swojego budżetu na rozwój. Ponieważ z powodu zmian klimatu najbardziej ucierpią kraje najsłabiej rozwinięte, logiczne jest zatem przekazanie pewnej części budżetu przeznaczonego na rozwój na różne działania w dziedzinie walki ze zmianami klimatu.
Obecnie, wskutek kryzysu gospodarczego, wiele państw członkowskich zmniejszyło swoje ambicje jeśli chodzi o budżet przeznaczony na rozwój i jest to godne ubolewania.
Jest to połączenie różnych składników, spowodowane w dużym stopniu kryzysem gospodarczym.
Przedmiot: Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną
Kwestią najwyższej wagi jest podkreślenie ogólnego wymogu dostępności dla wszystkich, nie tylko dla osób niepełnosprawnych, lecz większości społeczeństwa europejskiego, który to wymóg ma być spełniony w ciągu 10 lat. Czy Rada rozważy rzeczywiście jednolite podstawy polityki antydyskryminacyjnej bez wyjątków (np. w zakresie designu, wyrobu towarów) w celu zbudowania zrównoważonego społeczeństwa i zlikwidowania różnorodności podstaw prawnych służących zwalczaniu dyskryminacji?
Biorąc pod uwagę, że dostęp do infrastruktury i usług faktycznie w wielu przypadkach i krajach stanowi prawdziwe wyzwanie, uważam za całkowicie niedopuszczalne odraczanie obowiązku przyjęcia nowych przepisów w zakresie lepszej, rzeczywistej dostępności (nowej) infrastruktury oraz (nowych) usług na poziomie państw członkowskich o 10 czy 20 lat. Czy Rada rozważa dalsze wydłużanie terminu wdrożenia obowiązku dostępności już istniejącej i/lub nowej infrastruktury? Jeżeli tak - dlaczego?
Cecilia Malmström
Jak pan poseł podkreśla w swoim pytaniu działania na rzecz lepszej dostępności są bardzo ważne w walce z dyskryminacją. W czasie szwedzkiej prezydencji nadal analizowaliśmy na poziomie technicznym proponowaną dyrektywę w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania. Obejmuje ona cztery przyczyny dyskryminacji, które nie są obecnie uwzględnione w obszarze zatrudnienia: religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
W dniu 30 listopada 2009 r. Rada przeanalizowała sprawozdanie podsumowujące prezydencji, w którym zwrócono uwagę na potrzebę dalszych działań w tej sprawie, w szczególności jeśli chodzi o zakres, przepisy dotyczące niepełnosprawności oraz harmonogram wprowadzania w życie. W sprawozdaniu prezydencji stwierdza się również, że we wniosku należy także uwzględnić kwestię "projektowania” lub "wytwarzania towarów”. Będzie to wymagać dalszej dyskusji.
Ze sprawozdania podsumowującego wynika, że trzeba będzie rozwiązać także inne problemy związane z finansowymi konsekwencjami dyrektywy. Jeśli chcemy osiągnąć jedność polityczną, to musimy przygotować dokument możliwy do zaakceptowania przez wszystkie państwa członkowskie. Aby można było dalej działać na forum Rady, konieczna jest zgoda wszystkich państw członkowskich.
Nie mogę jednak zakładać, jakie będą wyniki negocjacji. Nadal trwają i jeszcze przez pewien czas będą trwały dyskusje dotyczące wprowadzania w życie, terminów i zakresu.
Ádám Kósa
(HU) Pani minister! Bardzo pani dziękuję za odpowiedź. Wstępne kroki, które podjęto są bardzo obiecujące, ale chciałbym zwrócić uwagę na trzy rzeczy. W Unii Europejskiej mieszka 50 milionów osób niepełnosprawnych. Ta sprawa dotyczy nie tylko ich samych, ale całej Unii Europejskiej, której mieszkańcy drastycznie się starzeją. Dlatego też problem ten dotyka nie tylko osób niepełnosprawnych, ale także przyszłości wszystkich osób starszych i na przykład osób na wózkach potrzebujących podjazdów. Oznacza to, że sprawa ta gwałtowanie staje się problemem całego społeczeństwa i w związku z tym musi zostać potraktowana jako priorytetowa, ponieważ chodzi o naszą przyszłość. Dostęp do usług został opóźniony o 10 lat. Istotne jest utrzymanie tego terminu, właśnie dlatego, że jest on w naszym wspólnym interesie.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Zdecydowanie zgadzam się z panem posłem co do zapotrzebowania na taką dyrektywę. Nadal miliony ludzi w Unii Europejskiej nie mają dostępu do najzwyklejszych życiowych spraw. Ogranicza to ich wolność i możliwość normalnego życia, nad czym bardzo ubolewam.
Dyskusje w Radzie zajmują wiele czasu. Chodzi o przełomowy wniosek o rozległym zakresie i olbrzymich konsekwencjach praktycznych i finansowych. Zanim dyrektywa będzie mogła zostać przyjęta, potrzebna będzie jednomyślność wśród państw członkowskich, a następnie zgoda Parlamentu Europejskiego. Negocjacje trwają. W Radzie jest wiele grup roboczych. Dokonaliśmy pewnego postępu, ale niestety - będę z państwem szczera - nie osiągnęliśmy jeszcze niezbędnego konsensu. Będziemy jednak negocjować do końca naszej prezydencji i jestem pewna, że prezydencja hiszpańska zrobi wszystko, aby doprowadzić je do końca.
Przedmiot: Ochrona praw osób niepełnosprawnych
W trudnych warunkach gospodarczych niezwykle ważną sprawą jest zapewnienie odpowiedniej opieki socjalnej osobom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji społecznej. Osoby niepełnosprawne to jedna z grup społecznych najbardziej podatnych na zagrożenia. Należy głęboko ubolewać nad próbami zrównoważenia budżetów krajowych poprzez obniżanie zasiłków socjalnych dla osób niepełnosprawnych i redukcję programów do nich skierowanych. Jest to nie tylko niezgodne z zasadą solidarności i sprawiedliwości społecznej, ale ponadto osłabia procesy i mechanizmy integracji społecznej osób niepełnosprawnych i pogłębia ich wykluczenie.
Czy Rada przewiduje dodatkowe środki wspierające osoby niepełnosprawne w okresie recesji gospodarczej? Czy niekorzystna sytuacja gospodarcza nie doprowadzi do opóźnień w rozpatrywaniu przez Radę wniosku w sprawie dyrektywy Rady wdrażającej w praktyce zasadę równego traktowania osób niepełnosprawnych?
Cecilia Malmström
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z problemów społecznych, jakie spowodował kryzys gospodarczy. Sprawą zasadniczą jest zapewnienie szczególnej pomocy osobom i grupom znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji oraz zwalczanie wykluczenia społecznego. Wiemy, że z powodu dyskryminacji często nie wykorzystuje się potencjału osób niepełnosprawnych oraz innych grup znajdujących się w trudnej sytuacji. W związku z tym Rada konsekwentnie podkreśla znaczenie promowania dostępu osób niepełnosprawnych do rynku pracy.
Obywa się to w ramach strategii lizbońskiej, z uwzględnieniem aktualnych wytycznych w sprawie zatrudnienia. W marcu 2008 roku Rada - wraz z rządami państw członkowskich - wydała także rezolucję w sprawie sytuacji osób niepełnosprawnych w UE. Znaczenie integracji osób i grup znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy zostało dodatkowo podkreślone przez Radę w konkluzjach z 13 listopada 2009 r., do których nawiązałam odpowiadając na poprzednie pytanie. Ułatwianie tym grupom dostępu do rynku pracy stanowi także warunek wstępny trwałego wzrostu.
Chciałabym państwu przypomnieć, że Parlament Europejski i Rada wspólnie uzgodniły, że rok 2010 będzie Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Sądzę, że ta decyzja będzie również obejmować powszechny dostęp do edukacji. Ponadto decyzja wiąże się z działaniami na rzecz zapewnienia wszystkim równego dostępu do technologii informacyjno-komunikacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych. Kolejnym priorytetem, którym należy się zająć są potrzeby osób niepełnosprawnych i ich rodzin oraz innych grup znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji. Spodziewamy się, że w nadchodzącym roku zostanie podjętych wiele inicjatyw w tej dziedzinie.
Jeśli chodzi o projekt dyrektywy w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, to zdajemy sobie sprawę, że gdyby wniosek Komisji stał się rzeczywistością miałby bardzo pozytywny wpływ na życie osób niepełnosprawnych. Grupa robocza Rady zajmująca się sprawami społecznymi nadal pracuje nad tekstem wniosku. Jak już wspomniałam, w dniu 30 listopada odbyliśmy dyskusję i przygotowaliśmy sprawozdanie podsumowujące, ale nie udało nam się podjąć decyzji.
Nie możemy przewidzieć wyników toczących się negocjacji, ale sprawą zasadniczą jest odpowiednie sformułowanie tekstu, ponieważ chodzi tutaj o pewność prawną i zdefiniowanie zakresu dyrektywy. Jak już powiedziałam wcześniej państwa członkowskie muszą być zgodne w kwestii wniosku. Do nich należy ocena w tym kontekście wszelkich konsekwencji recesji gospodarczej. Gdy osiągniemy jednomyślność Parlament Europejski zostanie oczywiście poproszony o wyrażenie zgody, stosownie do art. 19 nowego traktatu lizbońskiego.
Vilija Blinkeviciute
(LT) Dziękuję, pani przewodnicząca! Dziękuję pani minister Malmström za odpowiedź. Chciałabym także podziękować Szwecji, ponieważ to właśnie w czasie szwedzkiej prezydencji Rada Ministrów UE ratyfikowała konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. Jest to ważny krok, ale tylko jeden krok.
W rzeczywistości między poszczególnymi krajami istnieją niewiarygodne różnice w poziomie życia osób niepełnosprawnych. Niektórzy niesłyszący nie są w stanie posługiwać się językiem migowym, a niektórzy niewidzący nie mają dostępu do usług pomocy dla niewidzących. Nie ma ułatwień dla osób niepełnosprawnych ruchowo. Duża liczba osób niepełnosprawnych jest po prostu bezrobotna. I wszystko to dzieje się w sytuacji, gdy osoby niepełnosprawne stanowią około 10 % mieszkańców Unii Europejskiej.
Pani minister! Wiem, że istnieją pewne problemy i trudności związane z dyrektywą w sprawie niedyskryminacji (tak bym ją określiła), ale być może byłoby możliwe przyjęcie wcześniej dyrektywy o prawach osób niepełnosprawnych. Nasza dyrektywa byłaby wiążąca we wszystkich państwach członkowskich, aby osoby niepełnosprawne nie stykały się z dyskryminacją.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Chciałbym podkreślić, że nie chodzi tu o brak woli politycznej. Zdajemy sobie sprawę ze znaczenia tej dyrektywy i pracujemy naprawdę bardzo, bardzo ciężko, aby ją uchwalić.
Ale jak już powiedziałam nie mogę zmienić faktu, że potrzebna jest nam jednomyślność, a jednomyślności nie ma. Zarówno prezydencja szwedzka, jak i wcześniejsze prezydencje próbowały proponować różne kompromisy, różne drogi naprzód. Przez cały czas spotyka się i pracuje wiele grup roboczych. Będziemy pracować nad tą sprawą do końca naszej prezydencji. Niestety jednak, jak dotąd nie osiągnęliśmy jednomyślności.
Byłoby szkoda, gdyby poszczególne elementy dyrektywy zostały rozdzielone, ponieważ chodzi nam przede wszystkim - i Parlament to bardzo popierał - o uchwalenie kompleksowej dyrektywy dotyczącej dyskryminacji. Jeśli zaczniemy ją dzielić na części, to zniknie cała koncepcja i moim zdaniem to będzie żałosne. Postarajmy się zatem trochę bardziej o uchwalenie całej dyrektywy, ponieważ dla osób niepełnosprawnych oraz dla innych osób dyskryminowanych w całej Europie będzie ona bardzo cennym narzędziem w walce z dyskryminacją.
Christa Klaß
(DE) Musimy zapobiegać dyskryminacji, która stanowi problem społeczny. Od nas wszystkich zależy zapobieganie wszelkiego rodzaju dyskryminacji.
Czy podzielają państwo moje zdanie, że nie ma jasnych standardów pozwalających na określenie, czy dyskryminacja miała miejsce, czy nie, przykładem może być tutaj sytuacja, w której właściciel chce wynająć mieszkanie, a potencjalny lokator skarży się na dyskryminację, ponieważ danego mieszkania mu nie wynajęto?
Czy zgadzają się państwo, że dyrektywa europejska może jedynie określić wymogi, które państwa członkowskie będą następnie musiały przetransponować do prawa krajowego? Europie jest bardzo trudno stanowić prawo europejskie w tej dziedzinie.
Mairead McGuinness
Chciałabym tylko przypomnieć, skoro mówimy o prawach osób niepełnosprawnych, że nasz kolega, pan poseł Kósa, został właśnie wybrany na przewodniczącego grupy ds. osób niepełnosprawnych w Parlamencie Europejskim. Życzymy mu sukcesów na tym stanowisku.
Natomiast jeśli chodzi o kryzys gospodarczy, o którym debatowaliśmy wczoraj, a pani nam potakiwała: mamy olbrzymie obawy o opiekę instytucjonalną nad dziećmi i młodymi dorosłymi, i obawiam się, że kryzys gospodarczy - być może podzielają państwo moje zdanie - spowolni proces deinstytucjonalizacji, a jest to sprawa na którą bardzo musimy uważać, zarówno w UE, jak i poza jej granicami.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - W czasach kryzysu gospodarczego zawsze najbardziej cierpią osoby najsłabsze - dzieci, ludzie młodzi, osoby starsze i niepełnosprawni - i właśnie dlatego my, jako odpowiedzialni politycy powinniśmy mieć tego świadomość. W licznych konkluzjach i zaleceniach różnych składów Rady zaznaczano, że należy zachęcać państwa członkowskie, aby szczególnie zwracały uwagę na fakt, że zawsze najbardziej cierpią grupy będące w najtrudniejszej sytuacji. Ja się z tym zgadzam.
Odpowiadając na pani pytanie powiem, że dopóki nie będziemy mieli ogólnej, daleko idącej dyrektywy, będzie bardzo trudno ustanowić standardy o charakterze europejskim w dziedzinie przeciwdziałania dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Najpierw musimy mieć ogólną dyrektywę, która będzie naszym punktem wyjścia.
Zdaję sobie sprawę, że jest bardzo wiele do zrobienia i doskonale wiem, że osoby niepełnosprawne w swoim codziennym życiu mają do czynienia z olbrzymią dyskryminacją i trudnościami, które utrudniają im wykorzystanie życiowych szans i potencjału. Sądzę, że najpierw powinniśmy popracować nad dyrektywą. O charakterze ogólnym.
Decyzja, że najbliższy rok będzie rokiem walki z wykluczeniem społecznym jest okazją do przedstawienia nowych, konkretnych wniosków i zorganizowania wspólnych imprez w celu uwidocznienia tego problemu i podnoszenia świadomości we wszystkich państwach członkowskich.
Przewodnicząca
Jestem przekonana, że w kontekście tej dyskusji Wysoka Izba chciałaby, abym pogratulowała panu posłowi Kósa wyboru na stanowisko przewodniczącego grupy ds. osób niepełnosprawnych.
Pytania nr 8 i 9 zostały wycofane.
Pytanie nr 10 nie będzie rozpatrywane, ponieważ zagadnienie, którego dotyczy zostało uwzględnione w porządku dziennym bieżącej sesji.
Z powodu nieobecności autora rezygnujemy z pytania nr 11.

Przedmiot: Potworne zabójstwa ubogich peruwiańskich rolników popełniane dla zysku
Jak donosi międzynarodowa prasa, w ostatnich latach w Peru gang pod nazwą "Los Pishtacos” zamordował w regionach Huánuco i Pasco dziesiątki wieśniaków, by sprzedać europejskiemu przemysłowi kosmetycznemu ich tłuszcz, w ilości sięgającej - według danych - 17 kilogramów, w cenie 15 000 dolarów za kilogram. Władze peruwiańskie oceniają, że te potworne zbrodnie mogą być przyczyną zaginięcia wielu ludzi, w tym dzieci. Potępiamy praktyki europejskich przedsiębiorstw wielonarodowych, które mordują dla zysku i od dziesięcioleci ograbiają Amerykę Łacińskiej z jej bogactw.
Jak Rada ogólnie ocenia tę przestępczą działalność europejskich przedsiębiorstw wielonarodowych? W jakim zakresie te przedsiębiorstwa, działające w Ameryce Łacińskiej, są finansowane przez UE?
Cecilia Malmström
Jak panu posłowi wiadomo poszanowanie praw człowieka jest jedną z podstawowych wartości Unii Europejskiej. W kontaktach z krajami trzecimi Rada zwraca szczególną uwagę na zapewnienie przestrzegania praw podstawowych i zasad praworządności.
Jeśli chodzi o konkretne zdarzenia, o których wspomina pan poseł, to Rada o nich nie wiedziała i nie były one omawiane na jej forum. Prezydencja także zapoznała się z doniesieniami prasowymi i zna ich treść, ale zwraca także uwagę, że z ostatnich informacji wynika, że pierwotne doniesienia mogły być wymysłem.
Ponieważ informacje w mediach są sprzeczne i ponieważ Rada zazwyczaj nie komentuje doniesień medialnych, prezydencja nie może i nie powinna snuć żadnych domysłów na temat tej historii ani odpowiadać na to pytanie.
Charalampos Angourakis
(EL) Pani przewodnicząca! Muszę powiedzieć, że odpowiedź pani minister nie satysfakcjonuje mnie w najmniejszym stopniu. Jest to straszliwe przestępstwo, powiedziałbym nawet, że bezprecedensowe, i uważam, że Unia Europejska, jeśli chce, to dysponuje środkami umożliwiającymi przeprowadzenie bardziej szczegółowego dochodzenia w takich sprawach.
Ponieważ utrzymujemy kontakty z Peru żądamy od rządu peruwiańskiego oficjalnych informacji na temat tego konkretnego wydarzenia i podjętych środków. W innym wypadku ta sytuacja będzie się powtarzać.
Cecilia Malmström
Doniesienia na ten temat były wyjątkowo sprzeczne. Z informacji pochodzących zarówno od władz, jak i od dziennikarzy wynika, że nie ma dowodów wskazujących, że te koszmarne wydarzenia rzeczywiście miały miejsce.
Jako że nic nie wskazuje, że taka sytuacja miała miejsce, natomiast wiele wskazuje na to, że się nie wydarzyła i że była to bujda, Rada nie może podjąć działań w tej dziedzinie, ani nie ma kompetencji, by je podjąć.
Przedmiot: Dyskryminacja mniejszości polskiej na Litwie
Czy Rada zamierza zobowiązać rząd Litwy do przestrzegania praw mniejszości narodowych w kontekście dyskryminacji mniejszości polskiej w tym kraju, która ma miejsce od dłuższego czasu i przejawia się w obszarze wymuszania niepolskiej pisowni nazwisk, w sferze edukacji, zakazu dwujęzyczności w nazwach miejscowości czy braku zwrotu majątku zabranego Polakom przez władze radzieckie? Kiedy takie działania Rady mogą nastąpić?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Rada potwierdza prymat praw podstawowych i praw człowieka zapisanych w traktatach i w karcie praw podstawowych. Rada jest - i będzie - zaangażowana w zapobieganie i likwidację wszelkich form poniżającego i dyskryminującego traktowania.
Chciałabym także zauważyć, że sprawami związanymi z ochroną praw mniejszości zajmuje się także Rada Europy w ramach Konwencji ramowej o ochronie mniejszości narodowych. Problemy poruszone przez pana posła Czarneckiego są obecnie badane przez właściwe organy Rady Europy. W szczególności na mocy dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne wszystkie osoby są chronione przed dyskryminacją ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, niezależnie od ich statusu prawnego. Zakres ochrony prawnej przewidziany przez tę dyrektywę obejmuje takie dziedziny, jak zatrudnienie, ochrona socjalna, edukacja oraz dostęp do towarów i usług. Obowiązkiem Komisji Europejskiej jest monitorowanie wprowadzania w życie i przestrzegania prawa europejskiego przez państwa członkowskie.
Wreszcie, w programie sztokholmskim zatwierdzonym przez Radę Europejską w dniach 10-11 grudnia br. zapotrzebowanie na dodatkowy wniosek dotyczący grup znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji jest oceniane w kontekście doświadczeń zdobywanych przez państwa członkowskie w związku ze stosowaniem przez nie konwencji haskiej z 2000 roku o międzynarodowej ochronie dorosłych, której stronami staną się w przyszłości.
Ryszard Czarnecki
(PL) Bardzo dziękuję pani minister, pani komisarz, za tę odpowiedź, zwłaszcza za podkreślenie, że Rada będzie przeciwdziałać wszelkim formom dyskryminacji mniejszości narodowych na terenie Unii Europejskiej, w tym mniejszości polskiej na Litwie. To bardzo ważne stwierdzenie. Za to dziękuję! Chciałbym podkreślić, że mamy do czynienia, niestety, z systematycznym działaniem władz litewskich odnośnie do szkolnictwa i nazw dwujęzycznych w różnych miejscowościach i na różnych szczeblach administracyjnych. Jest to więc rzecz niesłychanie istotna i bardzo proszę o monitorowanie tej kwestii przez Radę.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Mogę jedynie po raz kolejny podkreślić zasady i wartości, za którymi opowiada się Unia Europejska i których Rada broni.
Konkretne zdarzenia, o których wspomina pan poseł Czarnecki, są analizowane przez odnośne organy Rady Europy, a w przypadku zaistnienia innych form dyskryminacji zadaniem Komisji jest zadbanie, by państwa członkowskie przestrzegały traktatów i przepisów prawnych Unii Europejskiej.
Przedmiot: Prześladowanie mnichów i mniszek buddyjskich w Wietnamie
Jakie konkretne środki podjęto po przyjęciu rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2009 r. (P7_TA (2009)0104) na temat sytuacji w Laosie i Wietnamie w celu rozwiązania problemu prześladowania i nękania mnichów i mniszek buddyjskich w Wietnamie?
Cecilia Malmström
Dziękuję za to pytanie. Rada zna sytuację w zakresie praw człowieka w Wietnamie i uważnie obserwuje wydarzenia w tym kraju.
Dwa razy do roku Rada i Komisja dokonują oceny sytuacji w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka prowadzonego z władzami Wietnamu. Ostatnie spotkanie w ramach przedmiotowego dialogu odbyło sie w zeszłym tygodniu, 11 grudnia, w Hanoi. Omówiono wiele pilnych zagadnień, takich jak swoboda wypowiedzi, reforma kodeksu karnego - w tym sprawa kary śmierci, wolność religii i tolerancja religijna, z uwzględnieniem sytuacji zwolenników Plum Village (Lang Mai). Rządowi wietnamskiemu przekazano przygotowaną przez UE listę osób i więźniów, których sytuacja budzi szczególny niepokój. EU regularnie omawia z rządem wietnamskim sprawy budzące jej niepokój, nie tylko w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka.
Dnia 10 listopada Rada i Komisja odbyły długą debatę z członkami społeczności Plum Village (Lang Mai). W dniu 26 listopada opublikowano rezolucję Parlamentu Europejskiego dotyczącą sytuacji w Laosie i Wietnamie. Tego samego dnia przedstawiciele Komisji przeprowadzili rozmowy na wysokim szczeblu z władzami w Hanoi; spotkanie to odbyło się w ramach wspólnego komitetu ds. negocjacji umowy o partnerstwie i współpracy, która - mamy nadzieję - zostanie zawarta w przyszłym roku. Naszym głównym przesłaniem podczas tego posiedzenia było podkreślenie, że sytuację w dziedzinie praw człowieka w Wietnamie uważamy za niecierpiącą zwłoki.
Mówiliśmy o konfiskatach majątku kościelnego, o atakach na obrońców praw człowieka i blogerów - o których wcześniej wspominali państwo na forum tej Izby - i mówiliśmy też o sytuacji zwolenników Plum Village (Lang Mai). Wezwaliśmy naszych rozmówców do ochrony i respektowania praw człowieka oraz do przestrzegania wszystkich zobowiązań zawartych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i konwencjach międzynarodowych, których Wietnam jest stroną. Rezolucja Parlamentu bardzo mocno podkreśliła znaczenie naszego przesłania i chciałabym za to podziękować Parlamentowi Europejskiemu. Poinformowaliśmy również naszych wietnamskich rozmówców o nowej i ważnej roli Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza jeśli chodzi o przyszłą umowę o partnerstwie i współpracy.
W dniach 8-10 grudnia 2009 r. delegacja UE złożyła wizytę w klasztorze Bat Nha oraz w świątyni Phuoc Hue, w której schroniło się niemal 200 ostatnich zwolenników Plum Village (Lang Mai). Rozmawialiśmy tam z przedstawicielami wspólnoty religijnej oraz z władzami lokalnymi w celu uzyskania dokładniejszych informacji o aktualnym stanie sytuacji. UE będzie nadal bardzo uważnie śledzić sytuację w świątyni Phuoc Hue.
Pat the Cope Gallagher
zastępca autora. - W imieniu własnym oraz w imieniu pana posła Crowleya chciałbym podziękować urzędującej przewodniczącej Rady za wyczerpującą odpowiedź oraz powiedzieć, że bardzo cieszy mnie podejście Rady i Komisji. Mam nadzieję, że będą państwo pragmatycznie monitorować dalsze wydarzenia.
Przedmiot: Wniosek Islandii o przystąpienie do Unii Europejskiej
Czy Rada mogłaby przedstawić zaktualizowaną ocenę sytuacji wniosku Islandii o przystąpienie do Unii Europejskiej?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Pani przewodnicząca! Sądzę, że to pytanie jest ważne także dla pani.
(SV) Chciałabym najpierw przypomnieć państwu treść konkluzji Rady z 8 grudnia, w których Rada stwierdza, co następuje: "Islandia jest krajem o długich i ugruntowanych tradycjach demokratycznych, który może wnieść istotny wkład do UE, zarówno pod względem strategicznym, jak i politycznym. Islandia jest już ściśle zintegrowana z UE w wielu dziedzinach, dzięki jej członkostwu w Europejskim Obszarze Gospodarczymi i strefie Schengen”.
Islandia złożyła oficjalny wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej na ręce prezydencji szwedzkiej, w dniu 16 lipca 2009 r. w Sztokholmie. Byłam tam i przyjęłam wniosek, który został natychmiast przekazany członkom Rady.
Na posiedzeniu w dniu 27 lipca 2009 r. Rada przypomniała o konieczności jednomyślności w sprawie rozszerzenia, opisanej w konkluzjach z posiedzenia Rady w grudniu 2006 r., z uwzględnieniem zasady, że każdy kraj musi być oceniany z punktu widzenia swoich osiągnięć, i postanowiła rozpocząć procedurę przewidzianą w art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej. Komisję poproszono zatem o przedłożenie Radzie opinii w sprawie przedmiotowego wniosku.
Wniosek będzie oceniany zgodnie z zasadami określonymi w traktacie, kryteriami ustanowionymi na posiedzeniu Rady Europejskiej w Kopenhadze w 1992 roku oraz konkluzjami z posiedzenia Rady Europejskiej z grudnia 2006 roku. Zgodnie z konkluzjami przyjętymi w ubiegłym tygodniu na posiedzeniu Rady ds. Ogólnych Rada ponownie zajmie się sprawą po otrzymaniu opinii Komisji. To powinno umożliwić Radzie podjęcie decyzji w sprawie ewentualnego rozpoczęcia negocjacji z Islandią w pierwszych miesiącach sprawowania prezydencji przez Hiszpanię.
Pat the Cope Gallagher
Chciałbym podziękować urzędującej przewodniczącej Rady za odpowiedź. Jako przewodniczący delegacji do spraw stosunków ze Szwajcarią, Islandią i Norwegią i wspólnej komisji parlamentarnej Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) doskonale wiem, ze każdy wniosek musi być rozpatrywany pod kątem osiągnięć danego kraju i że dokonuje się postęp w tej sprawie. Oznaką tego moim zdaniem jest fakt, że Islandia odpowiedziała na wiele pytań w stosunkowo krótkim czasie, pomocne jest też jej członkostwo w EOG. Jest to sygnał zaangażowania rządu Islandii w tę kwestię. Uważam, że gdyby Islandia stałaby się członkiem Unii Europejskiej, byłby to kolejny poważny krok na drodze dalszej ekspansji Europy.
Wspomnieli państwo o demokracji i o tym, że to Islandczycy mają podjąć decyzję, czekam jednak na dalszy postęp na kolejnym posiedzeniu Rady i mam nadzieję, że Rada wyda stosowne oświadczenie.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Wniosek Islandii musi być rozpatrywany zgodnie z przepisami i procedurami, a Komisja nie skończyła jeszcze analizy wniosku, ani nie wydała opinii w jego sprawie. Podobnie jak Islandia Komisja dokonała pewnego postępu, mianowano już członków zespołów negocjacyjnych, którzy będą pracować bardzo starannie, ale i szybko. Myślę, że możemy liczyć, że Komisja przedstawi swoją opinię na początku przyszłego roku i miejmy nadzieję, że wówczas Rada będzie mogła podjąć decyzję co do dalszych działań.
Przewodnicząca
Z powodu nieobecności autora rezygnujemy z pytania nr 16.

Przedmiot: Odpady ulegające biodegradacji
Czy Rada może skomentować postępy państw członkowskich w zakresie odchodzenia od odprowadzania odpadów ulegających biodegradacji na składowiska, zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów 1999/31/WE?
Cecilia Malmström
Codziennie w państwach członkowskich UE produkowana jest wielka ilość odpadów. Sposób, w jaki radzimy sobie z nimi ma oczywiście olbrzymi wpływ na środowisko naturalne. W niedawno opublikowanym sprawozdaniu Komisji sprawozdanie w sprawie wprowadzania w życie unijnego prawodawstwa dotyczącego odpadów stwierdza się, że pomimo postępów dokonanych przez niektóre państwa członkowskie, bardzo wiele krajów musi podjąć olbrzymie wysiłki w zakresie wdrażania prawodawstwa, aby infrastruktura gospodarki odpadami mogła odpowiadać wymogom UE. Szczególne trudności wiążą się z wprowadzaniem w życie dyrektywy w sprawie składowania odpadów.
Jeśli chodzi o odchodzenie od odprowadzania odpadów ulegających biodegradacji na składowiska, w przedmiotowym sprawozdaniu Komisji stwierdza się - na podstawie dość ograniczonych informacji - że w 2006 roku tylko dziewięciu krajom udało się osiągnąć cele w zakresie redukcji. Rada już wcześniej, w konkluzjach z lipca 2009 roku, potwierdziła wnioski Komisji. Bardzo istotna jest realizacja celów UE w zakresie odchodzenia od odprowadzania odpadów ulegających biodegradacji na składowiska. Rada wezwała także Komisję do przeprowadzenia dalszych analiz skutków w celu przygotowania, w razie potrzeby, wniosku legislacyjnego UE w sprawie odpadów ulegających biodegradacji.
Rada stwierdziła, że należy odnotować zapotrzebowanie na unijne prawodawstwo w sprawie recyklingu, a zwłaszcza zapotrzebowanie na recykling odpadów ulegających biodegradacji w drodze kompostowania i pozyskania energii w zakładach produkujących biogaz, a następnie recyklingu pozostałości. Rada uznała także, iż lepsza gospodarka odpadami ulegającymi biodegradacji mogłaby przyczynić się do bardziej zrównoważonego zarządzania naszymi zasobami, zwiększyć ochronę gruntów, pomóc w walce ze zmianą klimatu, a zwłaszcza umożliwić realizację celów w zakresie odchodzenia od odprowadzania odpadów ulegających biodegradacji na składowiska, recyklingu i energii odnawialnych.
Mairead McGuinness
Myślę, że wszyscy członkowie naszego Parlamentu popierają te starania. Jeśli stanie się na składowisku, tak jak ja to zrobiłam, i odetchnie głębiej, to wrażenia są okropne. Uważam, że ci, którzy popierają składowiska powinni je odwiedzić.
Czy mogłaby pani, jeśli ma pani takie informacje, powiedzieć dlaczego tylko dziewięć krajów osiągnęło swoje cele? Wiem, że musimy to zrobić; zgadzam się, że musimy produkować biogaz. Wszyscy zgadzają się co do zasad, ale dlaczego nie udaje nam się osiągnąć celów?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - Muszę się przyznać, że nie jestem specjalistką w tej dziedzinie, ale jeśli dobrze zrozumiałam wypowiedzi Komisji, to brak jest odpowiedniej infrastruktury do przetwarzania odpadów, a jej budowa jest dość kosztowna. Jest to oczywiście opłacalne w długofalowej perspektywie, ale państwa członkowskie nie zainwestowały w odpowiednią infrastrukturę i dlatego zajmuje to tyle czasu.
Przewodnicząca
Zajmiemy sie teraz ostatnim pytaniem dzisiejszego wieczoru, które jednocześnie jest ostatnim pytaniem za kadencji prezydencji szwedzkiej. Skierował je pan poseł Hans-Peter Martin, a dotyczy ono sukcesów szwedzkiej prezydencji Rady w kwestii przejrzystości i jak sądzę mamy się tutaj czym pochwalić.

Przedmiot: Sukcesy szwedzkiej prezydencji w Radzie w zakresie przejrzystości
W dniu 16 września 2009 r. szwedzka prezydencja oświadczyła w odpowiedzi) na moje pytanie, że "podziela zdanie szanownego posła na temat znaczenia zwiększonej przejrzystości w działaniach Unii”. Prezydencja oświadczyła również, że "zamierza nadać pełną moc prawną odpowiednim przepisom dotyczącym przejrzystości zgodnie z art. 8 ust. 1-4 Regulaminu Rady. Co do zasady wszystkie posiedzenia w sprawie aktów prawnych, które podlegają procedurze współdecyzji, będą udostępnione publicznie zgodnie z Regulaminem Rady”.
Jak Rada może podsumować swoje działania teraz na koniec prezydencji, jakie konkretne sukcesy osiągnięto i w jakich obszarach?
Cecilia Malmström
Jak pan poseł zauważył zwiększona przejrzystość w działaniach Unii Europejskiej stanowi istotny priorytet dla Szwecji jako państwa członkowskiego sprawującego prezydencję. Zwiększona przejrzystość we wszystkich obszarach działań Rady była jednym z celów, jakie sobie wyznaczyliśmy.
Chciałabym tutaj wymienić na przykład stronę internetową prezydencji, gdzie można znaleźć w trzech językach informacje o spotkaniach, dokumentację informacyjną i linki do przekazów on-line.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy prezydencja dokonuje także wszelkich starań w celu zagwarantowania, by były stosowane przepisy o przejrzystości zawarte w regulaminie wewnętrznym Rady.
W lipcu, wrześniu, październiku i listopadzie 2009 roku z inicjatywy szwedzkiej prezydencji odbyło się 20 publicznych debat, zgodnie z art. 8 ust. 3 regulaminu. Odbyła się ponadto debata publiczna poświęcona programowi prac prezydencji w zakresie działań Rady Ecofin. To oznacza 21 publicznych debat przeprowadzonych w ciągu czterech miesięcy.
Jeśli chodzi o liczbę obrad otwartych dla publiczności, to 59 aktów legislacyjnych zostało przyjętych publicznie jako punkty A w ramach zwykłej procedury legislacyjnej, a dziewięć projektów aktów legislacyjnych było omawianych jako punkty B podczas publicznego posiedzenia Rady. Obrady otwarte dla publiczności odbyły się też z inicjatywy prezydencji. Jeśli pan poseł uważa, że to niewiele, to należy pamiętać, że liczba punktów w porządku prac Rady, które muszą być rozpatrywane podczas obrad otwartych dla publiczności zmienia się, w zależności od liczby punktów objętych zwykłą procedurą legislacyjną. Poza tym Parlament nowej kadencji nie rozpatrywał tak dużej liczby dokumentów jak Parlament wcześniejszej kadencji. Nowa Komisja niewątpliwie zwiększy liczbę wniosków legislacyjnych, którymi będą musiały zająć się Rada i Parlament Europejski i wówczas liczba rozpatrywanych punktów też się zwiększy.
Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego wszystkie posiedzenia Rady w tej części porządku obrad, która jest poświęcona debatom o przepisach prawnych są otwarte dla publiczności. Prezydencja szwedzka cieszy się z tego udoskonalenia. Sprawi ono, że Unia Europejska będzie bardziej efektywna i demokratyczna.
Na koniec chciałabym powiedzieć, że wczoraj szwedzka prezydencja podjęła inicjatywę dotyczącą spotkania z międzyinstytucjonalną grupą roboczą ds. przejrzystości z wiceprzewodniczącą Komisji Margot Wallström i wiceprzewodniczącą Parlamentu Dianą Wallis. Przedyskutowaliśmy wiele konkretnych propozycji dotyczących zapewnienia Europejczykom lepszego, bardziej przyjaznego dla użytkowników dostępu do informacji w instytucjach UE.
Hans-Peter Martin
(DE) Rzadko bywa się na tej sali powodem swego rodzaju emocji. Uważam to za zaszczyt i przyjemność, że właśnie my możemy prowadzić ten końcowy dialog. Pani minister! Sama pani wie, że droga do większej przejrzystości jest trudna i wąska, i że często poruszamy się po niej w żółwim tempie, co widać zwłaszcza jeśli porównamy gdzie byliśmy 10 lat temu, a gdzie jesteśmy teraz. Niemniej jednak jako krytyczny, ale żarliwy zwolennik Europy naprawdę nie mogę być zadowolony z tego, co osiągnęliśmy do tej pory.
Chciałbym wiedzieć, jakie zostawi nam pani przesłanie dotyczące ewentualnych ulepszeń, których mogliby dokonać pani następcy. Myślę tu zwłaszcza o grupach roboczych Rady. Nie jestem zbyt zadowolony z liczby punktów porządku dziennego, które są obecnie publicznie dostępne, ani ze sposobu uzyskiwania dostępu do dokumentów. Czy z perspektywy pani dziesięcioletniego doświadczenia w polityce europejskiej sądzi pani, że kiedykolwiek osiągniemy taki stopień przejrzystości, jaki Szwecja osiągnęła kilkadziesiąt lat temu?
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - To rzeczywiście bardzo ważne pytanie. Wydaje mi się, że dostęp do dokumentów i przejrzystość w ciągu ostatnich dziesięciu lat znacznie się zwiększyły. Dzieje się tak wskutek rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, które jest bardzo ważnym rozporządzeniem. Jestem dumna, że mogłam brać udział w jego powstaniu.
Chodzi także o to, jak je wprowadzamy w życie i jakie jest nasze nastawienie. W ciągu ostatnich 10 lat nastąpiła poprawa. Bardzo wiele osób w naszych instytucjach europejskich zdało sobie sprawę, że przejrzystość i otwartość nie jest niebezpieczna. Jest dobra. Jest skuteczna. Jest z korzyścią dla legalności, a poza tym zmniejsza możliwość przestępstw i korupcji.
Nadal mamy wiele do zrobienia. Traktat lizboński stwarza nam nowe możliwości. Mam nadzieję, że wszystkie kolejne prezydencje jak najlepiej te możliwości wykorzystają. Przedstawiciele Komisji powiedzieli wczoraj, że przedstawią związane z traktatem lizbońskim wnioski dotyczące dalszego zwiększania przejrzystości.
Wiele już zrobiliśmy, ale wciąż jest dużo do zrobienia. Jak powiedział pan poseł jest to ciągła walka i cieszę się na wspólną wyprawę tą drogą.
Przewodnicząca
Na koniec mogę więc tylko powiedzieć: pani minister, droga Cecilio! Dziękujemy bardzo za współpracę i za tak aktywny udział w turach pytań w czasie szwedzkiej prezydencji. Mamy nadzieję, że za zgodą tej Izby, będziemy cię mogli zobaczyć po stronie Komisji. Dziękujemy bardzo tobie i dziękujemy twoim współpracownikom.
Tura pytań została zakończona.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
