
Van Dijk
Voorzitter, een motie van orde. In Aftonbladet , een Zweeds avondblad, van 9 januari, is een artikel gepubliceerd op de voorpagina waarin drie feitelijke onjuistheden staan, waarvan er twee door het Parlement te verifiëren zijn. Daarin worden zeventien parlementariërs uit dit Parlement, uit zes verschillende fracties, ervan beschuldigd zich in te laten met maffiapraktijken en wel onderdeel te vormen van de drugsmaffia in de Europese Unie. Aangezien er een systeem en een unit zijn opgezet om tegen dit soort schandelijke artikelen op te treden, zou ik u willen vragen of het Zweedse Voorlichtingsbureau hierover al een fiche d'alerte heeft geproduceerd en of die ook al aangekomen is bij onze unit in het Parlement en wat daar dan de gevolgen van zullen zijn. Want het is toch duidelijk dat het voor dit Parlement buitengewoon schadelijk is en bovendien volstrekte onzin dat zeventien leden beschuldigd worden deel te nemen aan de drugsmaffia en met foto en al in de krant verschijnen. Ik wil heel graag weten of u en onze unit die daarvoor ingesteld is daartegen iets onderneemt en of er al een fiche d'alerte is gemaakt.

De Voorzitter
Mevrouw Van Dijk, ik kan u, in antwoord op de vraag die u zopas gesteld heeft, meedelen dat het Bureau tijdens zijn vergadering van gisteravond besproken heeft hoe het beste op dergelijke aanvallen en laster gereageerd kan worden. Wij hebben in beginsel besloten tot de instelling van een eenheid die zo snel en rationeel mogelijk op dergelijke onduldbare en onaanvaardbare beschuldigingen kan reageren. Ik maak tevens van de gelegenheid gebruik om de volledige Vergadering hiervan op de hoogte te brengen.

Cornelissen
Mevrouw de Voorzitter, mijn oprechte verontschuldigingen u lastig te vallen met een persoonlijk probleem. Ik pleeg opgewekt en in goede conditie aan de maandelijkse Straatsburgse vergaderperiode te beginnen, maar bijna iedere vergaderperiode loop ik een forse verkoudheid op. Mij is gebleken dat velen soortgelijke problemen hebben. Ik denk dat het te maken heeft met het klimaatbeheersingssysteem.
Mijn vraag is of u bereid bent aan de betrokken diensten te vragen te onderzoeken wat er gedaan kan worden. Want, mevrouw de Voorzitter, het is echt - voor mijzelf sprekend - niet meer te doen op het eind van de week.

De Voorzitter
Mijnheer Cornelissen, wij kunnen geen debat over deze kwestie beginnen. U valt mij evenwel niet lastig wanneer u dit probleem aan de orde stelt. Ik denk dat wij allemaal aan het einde van een vergaderperiode wel al problemen gehad hebben die ongetwijfeld aan de airconditioning te wijten zijn. Ik kan u meedelen dat de technici het probleem grondig bestuderen en dat wij al het mogelijke zullen doen opdat de temperatuur in deze zaal aan onze wensen voldoet. Ik verbind mij daartoe. We zijn daar overigens al mee bezig, aangezien vele van onze collega's eerder al dezelfde opmerking gemaakt hebben.

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, ik dank u. Mijnheer Cornelissen, ik denk dat de verklaring veel eenvoudiger is. Wij brengen hier iedere maand de meest recente virussen en bacteriën uit alle windstreken van Europa bijeen; we brengen ze hierheen en wisselen ze uit. Dat is onze bijdrage aan de Europese interne markt en het vrije verkeer van bacteriën.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Corbett, voor deze humoristische noot. Ik kan dit zeker waarderen.

Guinebertière
Ik wil het over hetzelfde onderwerp hebben, mevrouw de Voorzitter. Ik heb niet al te vaak last van verkoudheden in Straatsburg, maar als het goede technici zijn, kunt u hen misschien ook even naar Brussel zenden, want ik ben al heel vaak met een verkoudheid uit Brussel teruggekomen. We hebben daar dezelfde problemen, zoals pijn aan de ogen, en er is dus duidelijk iets aan de hand.

Drugs
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0359/97) van mevrouw d'Ancona, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over harmonisatie van de drugswetgeving der lidstaten.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, ik heb niet zozeer een immunologisch probleem dan wel een probleem met de agenda. Nu u het verslag van mevrouw d'Ancona aan de orde heeft gesteld, zou ik op grond van artikel 129 van het Reglement willen verzoeken om terugverwijzing van het verslag van mevrouw d'Ancona naar de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken.
Ik zou mijn verzoek als volgt willen motiveren: onze fractie heeft, samen met de rapporteur, mevrouw d'Ancona, zeer intensieve gesprekken gevoerd met de verschillende fracties van het Parlement. Wij moesten 36 amendementen bespreken, die tussen de goedkeuring van het ontwerpverslag in de commissie en de plenaire vergadering werden ingediend. Onder deze 36 amendementen, mevrouw de Voorzitter, zijn er een aantal die, indien ze worden aangenomen, het verslag niet slechts lichtjes zouden wijzigen, maar de strekking ervan totaal zouden veranderen.
Nu was tijdens de kerstvakantie...
(Rumoer) Dames en heren, er bestaan elementaire regels van hoffelijkheid tussen mensen. Als u die nog niet kent, kunt u die vanochtend leren.
(Applaus) Tijdens de kerstvakantie heeft mevrouw d'Ancona die amendementen met de indieners ervan onvoldoende kunnen bespreken. Mevrouw d'Ancona en mijn fractie vragen daarom dat alsnog te kunnen doen en een poging te kunnen ondernemen om over dit zo netelige thema van het drugsbeleid toch nog tot een compromis te komen.
(Applaus)
De Voorzitter
Mijnheer Schulz, u heeft zonet een verzoek ingediend overeenkomstig artikel 129 van het Reglement. Wij zullen dit artikel correct toepassen en ik vraag dan ook of iemand voor het verzoek om terugverwijzing wenst te spreken. Dat is niet het geval. Wenst iemand tegen het verzoek te spreken?

Nassauer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, allereerst is dit verzoek een echte motie van wantrouwen tegen het werk van onze beminnelijke collega d'Ancona. Dat zou niemand mogen ontgaan. Klaarblijkelijk durft u het niet aan over dit voorstel vandaag te debatteren en te stemmen. U moet ook weten dat - in tegenstelling tot wat de heer Schulz beweert - het niet een streven naar een beter inzicht is dat hem beweegt, maar dat achter zijn verzoek de lange arm van Tony Blair schuilgaat. Wat hij hier heeft gezegd heeft men in Londen voor hem op papier gezet. Tony Blair heeft hem gezegd wat hij moest doen. De Britse regering heeft immers gezegd dat ze duidelijk heeft gesteld dat ze niet van plan is om welke thans verboden drug dan ook te legaliseren of uit het strafrecht te halen. Daardoor voelt u uw meerderheid wankelen en wil u het voorstel terugverwijzen. Een Europees drugsbeleid dient zich echter slechts een enkele vraag te stellen: maakt het de toegang van jongeren of kinderen tot drugs moeilijker of gemakkelijker? Het beleid van mevrouw d'Ancona zou de toegang van kinderen en jongeren tot drugs vergemakkelijken. Welnu, dan kunnen we dat vandaag al wegstemmen. Daarom wijzen we het verzoek af.

De Voorzitter
Ik wijs erop dat de heer Nassauer zijn spreektijd niet meer heeft overschreden dan de heer Schulz. Ik let daar goed op, gelooft u mij.
Ik heb dus overeenkomstig het Reglement gevraagd of iemand tegen het verzoek om terugverwijzing wenste te spreken, maar er heeft zich niemand aangeboden. Ik zie echter dat de heer Dell'Alba het woord vraagt. Mijnheer Dell'Alba, wil u voor het verzoek spreken?

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, de heer Nassauer is uiteraard verantwoordelijk voor de - zelfs politieke - opmerkingen die hij hier gemaakt heeft. Ik wil hier niet blijven over zeuren. Ik wil alleen maar zeggen dat men in deze Vergadering zijn verantwoordelijkheid op zich moet nemen...
Als u een verslag eenvoudig door een krachttoer van de meerderheid wil laten verwerpen, kan ik u zeggen dat dit niet de manier is om politiek te bedrijven. Wanneer in een parlement zestig amendementen...
(Tumult) Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u mijn Italiaanse vrienden het zwijgen op te leggen. Ik spreek de taal die ik wil, nietwaar?
(Applaus) Mevrouw Muscardini, ik wil alleen maar zeggen dat, wanneer zestig amendementen zijn ingediend, geen gegesticuleer maar ernstig werk nodig is. In een democratisch parlement is het dus normaal dat de bevoegde commissie de zaak opnieuw behandelt, die zestig amendementen bespreekt en vervolgens een nieuwe tekst aan de plenaire vergadering voorlegt.

De Voorzitter
Wij hebben nu, zoals in het Reglement bepaald is, de sprekers gehoord. Ik verleen nu het woord aan mevrouw Green voor een persoonlijk feit.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ik kan de verleiding werkelijk niet weerstaan. Dank u dat ik nu mag spreken en ook voor het feit dat u mij erkent als Pauline Green.
Ik wil alleen maar zeggen dat de heer Nassauer, toen hij een fragment van de instructie van het Britse Ministerie van Binnenlandse Zaken voorlas, natuurlijk niet al die andere passages heeft voorgelezen waarin het ministerie sympathie toont voor het verslag, voor wat het tracht te doen en voor een aantal elementen waarvoor mevrouw d'Ancona een oplossing tracht te vinden.

De Voorzitter
Mijnheer Schulz, ik veronderstel dat mevrouw d'Ancona, aangezien u haar wens al heeft uitgesproken, het woord niet wenst te voeren. Ik zeg dit omdat in het Reglement staat dat de voorzitter van de commissie of de rapporteur het woord kan voeren. U heeft dus namens haar het woord gevoerd, nietwaar?
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Vingerafdrukken van asielzoekers (" Eurodac" )
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0402/97) van mevrouw d'Ancona, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het ontwerp van Akte van de Raad tot vaststelling van de overeenkomst betreffende de oprichting van "Eurodac" voor het vergelijken van vingerafdrukken van asielzoekers en de overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de oprichting van "Eurodac" voor het vergelijken van vingerafdrukken van asielzoekers (11079/97 - C4-0506/97-97/0915(CNS)).

d'Ancona
Mevrouw de Voorzitter, het onderwerp dat ik op dit moment mag bespreken, is heel belangrijk. Het veroorzaakt wellicht niet zoveel emoties als het andere onderwerp waar we het vanochtend over hadden. We kunnen er met elkaar wat rustiger over spreken maar ik moet u toch eerlijk zeggen dat ik met gemengde gevoelens dit onderwerp behandel. Ik zal u uitleggen waarom.
Gisteren in de namiddag hadden we hier een heel goed debat over het vluchtelingenbeleid en over de situatie die is ontstaan omdat er 1200 Koerden de afgelopen weken om asiel hebben gevraagd in Italië. Uit alle bijdragen in dat debat bleek, en nogmaals, het was een goed debat dat rechts en links niet zo splitste als wanneer we het over drugs hebben, waarin we allemaal van mening waren dat datgene wat wij op dit moment ontberen, een gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid is. Alle collega's hier spraken hun teleurstelling uit over het feit dat het Verdrag van Amsterdam ons niet dat gemeenschappelijke asiel- en migratiebeleid gebracht heeft. Misschien op termijn maar niet op dit ogenblik. We zien hierbij dat een incident zoals dat in het geval van de Koerden, ons parten speelt en dat wij eigenlijk niet weten hoe wij daarop moeten reageren. Welnu, ik zeg, ik heb gemengde gevoelens, ik vind het dan ook buitengewoon moeilijk om het hier wel te gaan hebben over instrumenten die een goede functie hebben in het kader van een gemeenschappelijk migratiebeleid maar die op zichzelf genomen lijken alsof ze er alleen maar toe moeten dienen om asielzoekers buiten de deur te houden. Welnu, waarom heb ik dan toch gemeend dat het van belang was dat wij daar een oordeel over gaven?
In de eerste plaats vind ik het, en dat wil ik hier nogmaals zeggen, een teken van heel goede wil van de Raad dat hij besloten heeft om het Parlement te betrekken bij de besluitvorming rond de oprichting van dat instrument van Eurodac. Ik heb, om toch recht te doen aan het idee dat het gevaarlijk is om instrumenten te hanteren los van hun context, een groot aantal amendementen op het voorstel van de Raad aangebracht en ik hoop natuurlijk dat mijn collega's die amendementen zullen steunen. Ze gaan er eigenlijk allemaal van uit dat je de grootst mogelijke zekerheid moet creëren voor mensen die in nood zitten, mensen waarom het gaat, de asielzoekers. Een instrument kan een positieve betekenis hebben, het afnemen van vingerafdrukken als het erom gaat te beletten dat mensen van de ene lidstaat naar de andere worden gestuurd omdat onduidelijkheid bestaat over wie hun asielverzoek in behandeling zou nemen. Daarvoor is het instrument goed, dat kan niet meer gebeuren.
In de tweede plaats denk ik dat het heenzenden naar een derde land buiten de EU waar andere, voor de asielzoeker mogelijk nadelige normen gelden, wordt uitgesloten. Dat is ook goed. Ik heb er ook voor gewaarschuwd in één van de amendementen dat het ondubbelzinnig duidelijk moet zijn dat de vergelijking van vingerafdrukken in geen geval gebruikt mag worden voor andere doeleinden dan voor de vaststelling van de verantwoordelijkheid van de lidstaat van oorsprong. Je mag het dus niet voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het dient.
Ik denk ook dat het belangrijk is dat het reservoir van vingerafdrukken maar een beperkte tijd bewaard blijft zodat het inderdaad niet misbruikt kan worden.
Wat ik ook heel belangrijk vind, is dat de Europese Commissie het beheer van Eurodac onder haar hoede neemt en niet één van de lidstaten. Ik vind ook dat er een soort gegevensbeschermer moet komen in Europa omdat we steeds meer gegevensbestanden krijgen en ik denk dat we die met een oog op de privacy van mensen met de grootst mogelijke zorgvuldigheid moeten omringen.
Als laatste instantie heb ik voorgesteld dat het Europese Hof van Justitie het aangewezen instituut moet blijven en zijn wanneer men klachten heeft over deze zaken. Welnu, afrondend, mevrouw de Voorzitter, ik heb u al gezegd dat het eigenlijk heel jammer is dat het instrument voorgaat boven het totale beleid. Dat is jammer maar ik heb, wanneer het voorgestelde door de Raad op een aantal punten wordt bijgesteld, de hoop dat alsnog Eurodac een nuttige functie kan vervullen.

Zimmermann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, hoewel het verslag van mevrouw d'Ancona over de vaststelling van de overeenkomst betreffende de oprichting van "Eurodac" eerder een zakelijk en technisch verslag is - mevrouw d'Ancona heeft daar zelf al op gewezen -, is de tenuitvoerlegging ervan voor de betrokken personen van groot belang. De mensen, die in dit systeem moeten worden geregistreerd, hebben om verschillende redenen en ook langs zeer uiteenlopende reisroutes hun land van herkomst verlaten. Ze hebben dat grotendeels gedaan, omdat ze gevlucht zijn voor terreur, foltering en vervolging, maar ook - dat mogen we niet uit het oog verliezen - omdat ze uit een uitzichtloze sociale en economische toestand komen.
Ze hebben allemaal gekozen om te vluchten, in de hoop dat ze op de plaats waar ze ooit een toevluchtsoord vinden, daadwerkelijk een betere toekomst kunnen opbouwen, in ieder geval hun leven zeker zijn. De toevloed van vluchtelingen in de Europese Unie heeft er evenwel toe geleid dat de opnamebereidheid in de lidstaten de afgelopen jaren snel is gedaald.
Door de vele gemeenschappelijke regelingen en overeenkomsten tussen de lidstaten ontstaat enerzijds de indruk dat de vesting Europa verder wordt uitgebouwd, maar anderzijds evolueert Europa naar steeds meer eenheid, hebben de binnengrenzen steeds minder te betekenen en moet ook op dit punt een gemeenschappelijke regeling gevonden worden. Vooral op het gebied van de derde pijler is dat noodzakelijk. Het is evenwel noodzakelijk - daarin moet ik mevrouw d'Ancona, die ik dank voor het uitstekende werk dat zij met dit verslag heeft verricht gelijk geven - dat we, wanneer we het over asiel- en immigratiebeleid hebben, ook over een gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid praten. Het kan niet, zoals dat nu het geval is, dat er in de lidstaten talrijke uiteenlopende regelingen zijn, die dan door de Raad tot een minimum worden samengebracht, en dat de bescherming voor iedere vluchteling afzonderlijk tot een minimum beperkt is.
Ik ben er daarom voorstander van dat we een gemeenschappelijk programma uitwerken. Maar over dit verslag zou ik nog enkele dingen willen zeggen, die voor mij belangrijk zijn. Het belangrijkste is, dat de gegevensbescherming voor de betrokken personen gewaarborgd is. Aangezien wel schriftelijk bepaald is dat er een centrale eenheid moet komen, maar niet hoe die precies moet functioneren, is het ook noodzakelijk dat we het er over eens worden dat deze centrale eenheid, zoals mevrouw d'Ancona al aangaf, bij de Europese Commissie wordt ondergebracht.
Ik vind het ook belangrijk dat de lidstaten slechts een beperkte toegang tot deze centrale eenheid kunnen hebben, en wel voor een periode van maximaal drie maanden, aangezien ze zelf de mogelijkheid hebben om een register te openen. Daarom is het volgens mij noodzakelijk dat de toegang van de lidstaten tot dit centrale register beperkt wordt.

Nassauer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de essentie van dit geautomatiseerde systeem van gegevensverwerking bestaat erin dat voortaan in principe vingerafdrukken moeten genomen worden van asielzoekers in de Europese Unie, zodra zij het grondgebied betreden van een lidstaat van de Europese Unie en voor zover zij minstens 14 jaar oud zijn. Ik zou graag meteen duidelijk maken dat, om redenen die nog zullen worden uiteengezet, de Fractie van de Europese Volkspartij dit plan steunt, en dat wij het daarom ook absurd vinden dat het verwijt gemaakt wordt dat, aangezien het nemen van vingerafdrukken normaal een strafrechtelijke maatregel is, asielzoekers meteen als criminelen worden beschouwd.
Het gaat hier om een objectieve noodzaak, die ik kort wil toelichten. Het is belangrijk dat in Europa inzake asielprocedures snel een beslissing genomen wordt. Daar hebben asielaanvragers recht op, ongeacht of hun aanvraag gerechtvaardigd is en of zij politieke vluchtelingen zijn of niet. In ieder geval moet het voor hen spoedig duidelijk worden of zij in Europa kunnen blijven of niet.
Ten tweede mag er geen verwarring bestaan omtrent bevoegdheden. Het moet duidelijk zijn welke staat bevoegd is voor een asielprocedure of, anders gezegd, wie de aanvraag onderzoekt. Ten derde moet vermeden worden dat asielzoekers heen en weer worden gestuurd tussen de lidstaten. Dat zijn de voorwaarden voor een ordelijk, humaan, een rechtstaat waardig handelen, en daarom is het nodig om de identiteit van asielzoekers, eventueel ook van hun familieleden, vast te stellen. Daartoe dient dit systeem. Vanzelfsprekend worden hierbij bepalingen inzake gegevensbescherming in acht genomen. Zo staat in de desbetreffende overeenkomst uitdrukkelijk dat het Verdrag van de Raad van Europa betreffende gegevensbescherming van 1981 onbeperkt van toepassing is. Onder andere is daarin ook bepaald dat de vingerafdrukken niet langer worden bewaard als een kandidaat bijvoorbeeld de nationaliteit van een lidstaat verwerft of wanneer hij in een lidstaat als vluchteling erkend wordt.
Nu zijn er niet alleen politieke vluchtelingen die asiel vragen. In de Duitse Bondsrepubliek werd gisteren het aantal asielzoekers van het afgelopen jaar bekendgemaakt. Het waren er meer dan 104.000, en van die 104.000 werd nauwelijks 5 % als politiek vluchteling erkend. Er zijn asielzoekers die niet een, maar twee of meer aanvragen indienen om zo meerdere uitkeringen te kunnen genieten. Dat is een betreurenswaardig feit, waar men evenwel niet omheen kan. Zo is in Duitsland onderzoek verricht voor de periode tussen januari 1993 en september 1996, en bij tenminste 46.000 personen werden dergelijke misbruiken geconstateerd, wat neerkomt op een percentage van ongeveer 10 %. Nadat ook in Duitsland een geautomatiseerd vingerafdruksysteem is ingevoerd, is het aantal duidelijk afgenomen.
Inmiddels bestaat er een vergelijkend onderzoek van asielaanvragen in Duitsland en Zwitserland. Hieruit is gebleken dat, van de landen waar de meeste asielzoekers vandaan komen, er dubbele aanvragen en dubbele uitkeringen werden vastgesteld bij 12 % van de aanvragen uit Turkije, 19 % uit Pakistan, 12 % uit Zaïre en 12 % uit Libanon. Het spreekt vanzelf dat men hier niet langer naast kan kijken. Soortgelijke cijfers levert een vergelijking tussen Zwitserland en Oostenrijk op. Daarom is het zinvol een dergelijke regeling te treffen. Ze komt ten goede aan de echte politiek vluchtelingen. Daarom steunt de Fractie van de Europese Volkspartij deze overeenkomst van de Raad en heeft ze enige bedenkingen bij de beperkingen die in het verslag van collega d'Ancona gemaakt worden.

Mohamed Alí
L). (ES) Mevrouw de Voorzitter, wij bespreken thans het verslag van mevrouw d'Ancona over het voorstel van de Raad voor een geautomatiseerd systeem voor de herkenning van vingerafdrukken van asielzoekers.
Wij zijn het met de rapporteur eens dat de rechtszekerheid van de burger zo groot mogelijk moet zijn en dat er daarom duidelijke maatregelen en korte procedures voor de herkenning van vingerafdrukken van asielzoekers moeten zijn. Anderzijds steunen wij het denkbeeld een Europese gegevensbeschermer te benoemen wegens het steeds groter wordende aantal systemen waarmee persoonsgebonden gegevens kunnen worden uitgewisseld en de moeilijkheid voor de in die systemen opgenomen personen om zich te verdedigen tegen misbruiken.
Asiel is een fundamenteel mensenrecht. Het al dan niet toelaten tot de asielprocedure kan, zoals in het verslag staat, voor iemand een kwestie van leven of dood zijn. Dat moeten wij in alle omstandigheden voor ogen houden. Wij moeten de nodige voorzorgen nemen opdat de betrokken personen de grootst mogelijke rechtszekerheid genieten.
In dit verband wil ik wijzen op de kennelijke passiviteit van de Spaanse regering tegenover de asielaanvragen van meer dan 270 Algerijnse immigranten die in Melilla wachten - in sommige gevallen al meer dan twee jaar - op de afwikkeling van hun verzoek om juridische bescherming in verband met de terroristische bedreiging waaraan zij in hun eigen land zijn blootgesteld. Intussen gaan de Spaanse autoriteiten er op onbegrijpelijke wijze van uit dat Algerije geen conflictgebied is.
Door de noodzakelijke coördinatie van het asielbeleid in de Europese Unie mag het internationale stelsel van bescherming van asielzoekers niet worden uitgehold. In dat opzicht moet de toekomstige politieke Unie het traditionele Europese beleid van asielrecht handhaven en verder uitbouwen.
Wij pleiten voor een evolutieve opvatting van het asielrecht, die onderworpen is aan alle internationale verdragen, en voor de evolutieve toepassing van dat recht op de onderdanen van de landen van de Unie. Maar wanneer de politieke Unie volledig tot stand is gekomen, zal dat recht alleen zin hebben wanneer het betrekking heeft op de onderdanen van derde landen.

Voggenhuber
Mevrouw de Voorzitter, in heel Europa wordt dezer dagen een uitspraak van Emile Zola herdacht, waarmee hij precies honderd jaar geleden zijn regering aan de kaak stelde: J'accuse - ik beschuldig. Het was de uiting van een vertwijfeld verzet tegen de willekeur van de macht, die uit politieke berekening een onschuldige als schuldige aanwees, het gebod der rechtvaardigheid en de menselijke waardigheid minachtte en een mens als voer overleverde aan de opgehitste publieke opinie.
Honderd jaar later sussen we ons met de zekerheid dat we deze vorm van macht definitief hebben beteugeld en voorgoed hebben onderworpen aan het recht. En toch maken we nu mee dat juist deze beschuldiging tegen juist dit soort machtswillekeur opnieuw herleeft in de hoofden en de harten van duizenden mensen aan de grenzen van Europa, die hun recht op asiel, hun mensenrecht, door steeds nieuwe pesterijen, door rechtsweigering en rechtsverdraaiing beknot zien. We maken mee dat recht en politiek wijken voor een hysterisch geworden publieke opinie en een massafenomeen als de vreemdelingenhaat.
In geen enkel ander werelddeel zijn in de twintigste eeuw meer en grotere vluchtelingenstromen op gang gekomen dan in Europa. Miljoenen Europeanen werden door talloze landen van de hele wereld opgenomen, zeer vaak door landen die zelf waren getroffen door vernieling en ellende. Heden, in het tijdperk van onze grootste welvaart ooit, vlucht er een onvergelijkbaar kleiner aantal onderdrukten en vluchtelingen naar ons toe. Wat doen wij? We weigeren meer en meer mensen het recht op asiel. Integendeel, ze worden met strafrechtelijke middelen aangepakt; de Europese samenwerking ziet haar enige opgave in de afweer, desnoods in de uitwijzing. Bij de aanblik van tweeduizend vluchtende Koerden worden door politici de horrorbeelden van losgeslagen vluchtelingenstromen opgeroepen. Er worden uitdrukkingen gebruikt als "illegale uitwijkelingen" . Europa, dat zijn culturele rijkdom te danken heeft aan zijn openheid voor de wereld, wordt een burcht. Wanneer aan de muren van deze burcht dat " j'accuse - ik beschuldig" opkomt in de hoofden en de harten van mensen, dan zijn wij de beschuldigden.

Buffetaut
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, de actualiteit toont inderdaad op tragische wijze aan hoe belangrijk het asielbeleid voor elk van de lidstaten van de Europese Unie en de Europese Unie in haar geheel is. Het spreekt vanzelf dat samenwerking tussen de lidstaten niet alleen nuttig maar ook noodzakelijk is, maar dat neemt niet weg dat het probleem van de opvang van vluchtelingen en het asielrecht per definitie een zaak van nationale soevereiniteit is, zoals de Franse Constitutionele Raad onlangs overigens geoordeeld heeft. Deze principes doen denken aan het verslag over Eurodac, dat in de eerste plaats van technische aard is, maar ook een politieke dimensie heeft.
De rapporteur stelt voor het beheer van het Eurodac-systeem niet aan een lidstaat, onder de bevoegdheid van de Raad, maar aan de Commissie toe te vertrouwen. Het lijkt ons verkieslijk dat het beheer van een dergelijk systeem een bevoegdheid van de Raad blijft en niet aan de Commissie wordt toevertrouwd. De Raad heeft immers, als emanatie van de landen, een preciezer beeld van de concrete en daadwerkelijke moeilijkheden bij de opvang van vluchtelingen, terwijl de Commissie misschien wel een meer "wereldvreemde" visie dreigt te hanteren, die verder afstaat van de concrete problemen en de concrete realiteit in de verschillende lidstaten die met een toevloed van vluchtelingen geconfronteerd worden.
Wij zullen dan ook tegen de amendementen van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken stemmen. Het vluchtelingenprobleem is een uiterst ernstig menselijk probleem maar politiek is de kunst van de realiteit. Onze collega Michel Rocard zei enkele jaren geleden ook al dat "Frankrijk niet alle ellende van de wereld kan opvangen" . Mijns inziens kan Europa evenmin alle ellende van de wereld opvangen en moeten wij ons beleid inzake ontwikkelingssamenwerking voor de arme landen dan ook zo organiseren dat die mensen zich in eigen land kunnen ontwikkelen.

Vanhecke
Voorzitter, het Koerdische vluchtelingendossier herinnert er ons dezer dagen aan dat het probleem van de asielzoekers wellicht een van de allergrootste uitdagingen, misschien de allergrootste uitdaging van de komende jaren in Europa wordt. Ik voeg daar trouwens aan toe dat het Koerdische probleem nog maar zeer beperkt is in vergelijking met de miljoenenvloedgolf die op ons dreigt af te komen indien de situatie in Algerije bijvoorbeeld nog verder escaleert. Ik vraag mij nu reeds af welke Europese regering de moed zou of zal hebben om deze miljoenenvloedgolf die, met alle respect gezegd, het debat van vandaag over een vingerafdrukkenregister totaal achterhaald zou maken, om die miljoenenvloedgolf een halt toe te roepen. Wij steunen dus uiteraard het Eurodac-voorstel van de Raad voor een centraal vingerafdrukkenregister van asielaanvragers. Het is in mijn ogen een van de zeer weinige ingrepen die enigszins, te weinig, maar enigszins de negatieve gevolgen kan verzachten van het wegvallen van de grenscontroles in de Schengen-landen, maatregel - dat wegvallen van de grenscontroles - die wij trouwens blijven aanvechten.
Even vanzelfsprekend verwerpen wij de amendementen van het verslag van collega d'Ancona, amendementen die tot doel hebben enerzijds de werking van dat zo noodzakelijke vingerafdrukkenregister te bemoeilijken en anderzijds de Europese Commissie een beslissingsplaats in de asielpolitiek te schenken die deze Commissie absoluut niet toekomt.
Tenslotte is het ook mijn plicht het debat wat breder te maken en er toch aan te herinneren dat de ervaring ons leert dat meer dan 90 procent van alle asielaanvragen na onderzoek volstrekt ongegrond blijken te zijn. Dat mag toch ook eens gezegd worden nu zovele politici in mijn land en daarbuiten blijven pleiten voor een soort sinterklaaspolitiek die uiteindelijk op de rug en op de kosten van de minder begoeden en van de armsten van onze eigen bevolking wordt gevoerd.
Ik herhaal dus tot slot dat naar mijn mening echte politieke vluchtelingen moeten worden opgevangen in buurlanden van de landen van herkomst met een voor het essentiële gelijkaardige levenswijze en cultuur, en dus niet in Europa, en dat wij bereid zijn deze politiek materieel te ondersteunen.
Ten tweede, dat asielbedriegers, dat zijn dus 90 procent van de aanvragers, dat die beslist menselijk moeten worden uitgewezen. Pas dan zal in Europa opnieuw instemming gevonden worden om alle echte vluchtelingen te helpen. Vandaag is dat spijtig genoeg, maar om begrijpelijke redenen, niet meer het geval.

Blak
Mevrouw de Voorzitter, deze Eurodac-overeenkomst is doorslaggevend voor de goede werking van de Overeenkomst van Dublin. Het vluchtelingenprobleem vereist dat wij in Europa samenwerken. De huidige, tragische situatie van de Koerdische vluchtelingen is een voorbeeld. De EU moet een efficiënt en verantwoord vluchtelingenbeleid hebben. Het gaat er niet om wie asielrecht krijgt binnen de EU, maar wel hoe de verantwoordelijkheid voor de vluchtelingen in Europa verdeeld wordt. Het komt er gewoon op neer een beter instrument te creëren waarmee we kunnen beslissen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van asielverzoeken in de EU.
Enerzijds moeten we vermijden dat asielzoekers de speelbal worden tussen de verschillende landen, omdat niemand de verantwoordelijkheid voor de behandeling van hun dossier op zich wil nemen. Er zijn vele tragische voorbeelden van asielzoekers die jaren wachten op de behandeling van hun dossier of van de ene lidstaat naar de andere worden gestuurd, omdat niemand de verantwoordelijkheid wil dragen. Mensen die meestal gevlucht zijn voor onderdrukking en foltering kunnen wij zoiets niet aandoen. Anderzijds moeten we vermijden dat er te veel gesjoemeld wordt. Het is belangrijk dat alle landen verplicht worden vingerafdrukken te nemen. Alleen op die manier kunnen we voorkomen dat asielzoekers een andere identiteit aannemen nadat ze in een lidstaat zijn afgewezen. Indien we over een databank met vingerafdrukken beschikken, kunnen we bedrog en misbruik meteen ontdekken. Dit komt ook de asielzoekers die recht in hun schoenen staan, ten goede.
Ik ben zeer blij met de opmerking van de rapporteur dat de oprichting van een databank niet mag betekenen dat de rechtsbescherming van de asielzoekers op de helling wordt gezet. De asielzoekers hebben recht op gegevensbescherming. De informatie omtrent de personen die de gegevens raadplegen en het recht hebben ze te gebruiken, moet beschermd zijn en onder controle gehouden worden.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, de recente vluchtelingenstromen hebben alvast de verdienste dat zij de aandacht vestigen op de problemen van asielzoekers in de Europese Unie.
Het door de Commissie voorgestelde Eurodac-systeem is een antwoord op één aspect van deze kwestie. De Overeenkomst van Dublin schrijft wel degelijk voor dat een vluchteling zijn asielverzoek moet indienen in het land dat hem het eerste opvangt en dat hij zich moet houden aan de beslissing van dat land, die voor de gehele Unie geldt.
Het Eurodac-systeem tracht dit beginsel nu in praktijk te brengen, teneinde te vermijden dat deze honderden mensen in afwachting van een beslissing van land naar land reizen en op zoek gaan naar sociale voordelen. Wanneer vingerafdrukken genomen worden, kunnen wij snel en zonder lange wachttijden te weten komen of de betrokkene zijn asielverzoek wel degelijk in de lidstaat van oorsprong ingediend heeft. Snelheid is het belangrijkste pluspunt van dit systeem en het zal bijgevolg de echte vluchtelingen, die hun verzoek legaal indienen, ten goede komen en verhinderen dat de overigen misbruik maken van de gastvrijheid van de lidstaten.
Eurodac is niet bedoeld als repressiemiddel of als instrument om mensen uit te wijzen. Zoals gisteravond ook al gezegd werd, mag Europa zijn grenzen niet sluiten voor vluchtelingen maar moet het open blijven staan voor mensen in nood. Eurodac moet misbruiken van het systeem vermijden en zodoende het vermogen tot gastvrijheid helpen vrijwaren. Deze misbruiken zijn heel vaak - zoals ook uit de recente gebeurtenissen blijkt - het werk van uitstekend georganiseerde en geïnformeerde criminelen die, in ruil voor enorme bedragen, mensen in nood vervoeren en op de hoogte brengen van de leemten en zwakke punten in de wetgeving van de verschillende landen van de Unie.
Zij die schande roepen zodra het woord "repressie" valt, vergeten dat het illegaal overschrijden van grenzen na de drugshandel de meest winstgevende bezigheid is van maffiabenden van allerlei slag.
De noodzaak van een Europese harmonisatie op het vlak van het asielbeleid is duidelijk gebleken tijdens het debat over de Koerdische vluchtelingen. Eurodac is een element van deze Europese samenwerking en een middel om de vluchtelingenstroom beter aan te kunnen.
We moeten het Eurodac-systeem dan ook toejuichen als een technisch middel ter voorkoming van misbruiken, maar mogen de diepere oorzaken van het probleem niet uit het oog verliezen: de toestand in de landen van herkomst. Hier moeten het Europese binnenlandse en buitenlandse beleid op elkaar afgestemd worden zodat een allesomvattende en dus doeltreffender aanpak mogelijk wordt.
De Europese Unie moet in haar betrekkingen met die landen meer aandacht besteden aan het respect voor de mensenrechten, de verzoening van volkeren in het kader van een rechtsstaat steunen en de politieke, economische en culturele onderdrukking van minderheden aan de kaak stellen. De Europese Unie is één van de grootste verstrekkers van economische hulp in de wereld. Ze moet zich nu ook een reputatie op het vlak van de eerbiediging van de democratische waarden opbouwen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, Eurodac is een onderdeel van het restrictieve en deels onmenselijke vluchtelingenbeleid dat wij op het ogenblik in West-Europa zien ontstaan. De EU-landen raken steeds meer afgesloten voor de rest van de wereld. Al te vaak worden vluchtelingen op een onwaardige manier behandeld, net alsof zij misdadigers zijn en niet mensen die bescherming zoeken.
De gedachte achter Eurodac is dat een asielaanvraag slechts in een lidstaat moet worden behandeld. Ik ben het niet met deze basisvisie eens en daarom steun ik paragraaf 8 van het verslag, die volgens mij van beslissende aard is. Iedere asielaanvrage moet behandeld worden, of men nu in zo'n register staat of niet. Dat is een zeer belangrijk punt.
Er bestaan ontelbare voorbeelden van asielzoekers die in een EU-land afgewezen zijn, maar daarna in een ander land asiel hebben aangevraagd en gekregen. Ikzelf heb verscheidene persoonlijke vrienden die zich op die manier hebben weten te redden. Men vraagt zich af wat er met hen zal gebeuren, als dit systeem praktijk wordt.
Het afnemen van vingerafdrukken is een inbreuk op de persoonlijke integriteit. Een verplicht stelsel met vingerafdrukken is er uiteindelijk op gebaseerd dat degene die zijn vingerafdrukken niet wil laten nemen, hiertoe gedwongen kan worden, in het uiterste geval met geweld. Het gaat om kinderen van 14 jaar en ouder. Dit is een ernstige inbreuk op de persoonlijke integriteit.
Volgens mij is dit eigenlijk niet noodzakelijk. In Zweden hadden wij vroeger het systeem dat enkel degenen die niet op overtuigende wijze hun identiteit konden aantonen, verplicht waren hun vingerafdrukken te laten nemen. Deze methode is volstrekt toereikend om duidelijk te weten wie de asielzoeker is.
In de praktijk kan de asielzoeker ook niet weigeren, aangezien het weigeren van vingerafdrukken hun zaak benadeelt.
De ontwerpovereenkomst kent bovendien vele andere zwakke plekken. Ik vind de leeftijdsgrens van 14 jaar te laag gesteld; deze zou tenminste 18 of 21 jaar moeten zijn, of een andere leeftijd waarop een persoon als volwassen kan worden beschouwd.
De eisen inzake het verwijderen van gegevens uit het systeem zijn ontoereikend. Er bestaat duidelijk het gevaar dat mensen die volstrekt legaal in de verschillende lidstaten verblijven, geregistreerd staan. Wij weten dat er een Brits en Duits voorbehoud bij dit voorstel bestond dat tijdens de vergadering van de Raad in december is besproken. Hierin wordt duidelijk gesteld dat mensen met een verblijfsvergunning in een lidstaat niet in het register mogen zijn opgenomen. Ik vind deze eis, die in verband met deze onderhandelingen was gesteld, zeer voor de hand liggend; het is een rechtszekerheidsvereiste.
Ondanks hetgeen er in de ontwerpovereenkomst staat, is het ook onduidelijk wat voor mogelijkheden de asielzoekers eigenlijk hebben om informatie te krijgen, om in beroep te kunnen gaan en hun rechten uit te oefenen. Er bestaat eenzelfde controlesysteem voor het register van het Schengen Information System Joint Supervisory Authority . Dat functioneert op het ogenblik beangstigend slecht. Het is bekend dat er weinig controle is, dat de rechtszekerheid gebrekkig is en de beroepsmogelijkheden gering. Volgens mij bestaat er een duidelijk gevaar dat men in het Eurodac-systeem dezelfde gebreken krijgt als die er op het ogenblik aan het Schengen-systeem kleven. Dit systeem houdt in dat de vluchteling in de praktijk altijd in een zwakkere positie verkeert.
Met deze woorden wil ik duidelijk maken dat ik het eens ben met een groot deel van de kritiek van de rapporteur. Zij wijst op de ernstige gebreken van het bestaande systeem. Ik ben het niet eens met haar opvatting dat de Commissie hier invloed op moet krijgen. Dit is een internationale kwestie en een aangelegenheid van de lidstaten. Ondanks deze kritiek zal ik voor het verslag van mevrouw d'Ancona stemmen, aangezien er zulke belangrijke visies op het Eurodac-systeem in staan.

Lindeperg
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Buffetaut, die zopas het woord gevoerd heeft, er allereerst op wijzen dat hij de heer Rocard onvolledig geciteerd heeft. Ik wil het citaat dan ook vervolledigen. De heer Rocard heeft inderdaad gezegd dat "Frankrijk niet alle ellende van de wereld kan opvangen" maar hij heeft er evenwel aan toegevoegd dat "Frankrijk wel zijn deel daarvan op zich moet nemen" . Dat is mijns inziens belangrijk.
Met deze behandeling van het verslag over Eurodac zijn we bij de kern van de problemen als gevolg van de nietharmonisatie van ons immigratie- en asielbeleid aanbeland. Wij hebben gisteren een debat gehouden over de toevloed van Koerdische vluchtelingen in Italië en hebben gemerkt hoe moeilijk het is problemen op het ogenblik dat ze acuut zijn te behandelen. Men heeft terecht de voorbeeldige houding van de Italiaanse regering beklemtoond, maar wij moesten ook vaststellen dat alle landen van de Unie blijk gegeven hebben van besluiteloosheid en zich op een betwistbare manier gedragen hebben omdat zij niet op voorhand, en voor de problemen opduiken, in een gemeenschappelijk akkoord vastgelegd hebben welke maatregelen in dergelijke gevallen genomen moeten worden.
Het Eurodac-project past in dit streven naar een harmonisatie van de praktijken op het gebied van het asielbeleid. Ik ben het bijgevolg eens met het beginsel, maar uiteraard op voorwaarde dat wij er nauwgezet op toezien dat de mensenrechten geëerbiedigd worden, zoals mevrouw d'Ancona ook al gezegd heeft. Haar verslag zorgt daarvoor en krijgt daarom mijn steun. Ik wil evenwel benadrukken dat snel vorderingen gemaakt moeten worden met het oog op een harmonisatie van het asielbeleid.
Mevrouw de commissaris, u heeft een voorstel gedaan om de tijdelijke bescherming van ontheemden te garanderen. Ik heb u daarmee al eerder gefeliciteerd. U weet echter ook dat dit initiatief, wanneer het uiteindelijk door de Raad goedgekeurd wordt, slechts een deel van de problemen zal oplossen. Wat stellen we immers sinds enkele jaren vast met betrekking tot de asielverzoeken in de Unie? Het aantal asielverzoeken bereikte een hoogtepunt in 1992 maar neemt sindsdien jaar na jaar af. Heel wat landen hebben nationale maatregelen getroffen om mensen te ontmoedigen die op zoek zijn naar een betere toekomst in Europa, maar die niet kunnen vinden als gevolg van een almaar strengere controle op de immigratie en daarom het statuut van vluchteling proberen te bekomen.
Deze nieuwe maatregelen verklaren grotendeels de daling van het aantal asielverzoeken. Het lijkt vanzelfsprekend dat nu meer mensen als vluchteling erkend zouden worden maar, mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wij stellen net het tegenovergestelde vast: ook het aantal erkenningen blijft dalen.
Zou ineens overal ter wereld vrede en voorspoed heersen? Wij krijgen elke dag nieuwe bewijzen dat dit niet zo is. De reden is eenvoudiger en dient te worden gezocht in de toenemende hardvochtigheid van onze landen en het almaar repressievere beleid dat er gevoerd wordt. De jurisprudentie van een aantal lidstaten interpreteert de Conventie van Genève op een manier die strijdig is met het streven van de initiatiefnemers. Mensen die echt vervolgd worden, wordt het statuut van vluchteling geweigerd omdat zij niet door de overheid vervolgd worden. De Raad heeft deze restrictieve interpretatie vastgelegd in zijn resolutie van maart 1996. Omdat men natuurlijk weet dat deze mensen gevaar lopen bij hun terugkeer, duldt men hen op het grondgebied van de Unie, maar in tal van onze lidstaten hebben zij geen status of rechten. Een aantal lidstaten heeft rechtsposities ingevoerd die aanvullende bescherming bieden en een aantal andere lidstaten, zoals Frankrijk, werkt hieraan. Mevrouw de commissaris, zou het niet beter zijn dat we ook hier over een gemeenschappelijk beleid beschikken en op het niveau van de Unie een status invoeren die aanvullende bescherming biedt?

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, het doel van de Europese Unie is toch dat we komen tot een asielbeleid dat de echte vluchtelingen - zij die overeenkomstig het Verdrag van Genève de status van vluchteling moeten krijgen - helpt en dat het misbruik van het asielrecht tegengaat. In Amsterdam werd een nieuwe koers uitgestippeld voor een gemeenschappelijk asielbeleid. De Overeenkomst van Dublin, die toch van kracht is, is een eerste belangrijke stap naar een communautarisering van het asielbeleid. Het instrument dat wij nu bespreken, het Eurodac-systeem, is een instrument dat garandeert dat wie hulp nodig heeft ook daadwerkelijk wordt geholpen en dat het asielrecht niet wordt misbruikt. Het is dus een goed instrument. Het voorstel, dat ons door de Raad werd voorgelegd, zorgt voor een instrument dat de doelstellingen van de Europese Unie inzake asielbeleid op aanvaardbare manier helpt realiseren.
Wat de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken daarvan met haar beperkingen en tendentieuze vaststellingen gemaakt heeft, draagt er echter niet toe bij de doelstellingen te bereiken die wij ons gesteld hebben. Als de argumenten van een asielaanvrager die door een lidstaat wordt afgewezen, bij een nieuwe aanvraag in een andere lidstaat opnieuw moeten worden onderzocht, veroorzaakt dat enorm veel werk. Onze systemen zijn overbelast, en we kunnen uiteindelijk toch niet helpen of asiel verlenen.
In de tweede plaats merk ik op dat een voorstel van de commissie het onmogelijk maakt de vingerafdrukken van asielaanvragers te vergelijken met die van personen die in eigen land een aanvraag hebben ingediend. We stellen echter vast dat slechts een klein deel van de asielaanvragers ook asiel krijgt. In de landen gaat het inmiddels om percentages die uit slechts een cijfer bestaan, wat betekent dat zeer vele asielaanvragen ongerechtvaardigd zijn. Ik ken gevallen waarbij tot tien asielaanvragen werden ingediend in verscheidene landen, en dan durft men nog te beweren dat het asielrecht in Europa niet misbruikt wordt. We moeten hiertegen iets ondernemen. Als we zien dat men de neiging heeft iedereen die voor het afnemen van vingerafdrukken pleit in een kwaad daglicht te stellen, dan is dat een verkeerd signaal en gaat men de verkeerde kant uit.
We hebben het Eurodac-systeem nodig, omdat het een correct en goed asielbeleid ondersteunt en gericht is tegen misbruiken. Daarom zullen we het beleidsinstrument Eurodac steunen, maar wel zoals het door de Raad als beleidsinstrument werd voorgesteld. Ik kan me echter - en dat geldt ook voor de Fractie van de Europese Volkspartij - niet aansluiten bij de voorstellen die de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken heeft geformuleerd.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is goed dat het Eurodac-systeem de mogelijkheid biedt de misbruiken tegen te gaan die om de meest uiteenlopende redenen van het asielrecht worden gemaakt. Als men met vingerafdruksystemen en het opslaan van vingerafdrukken kan verhinderen dat meerdere aanvragen gedaan worden, is dat een goede zaak. Het is dan van geen belang of dat om sociale, economische of familiale redenen gebeurt dan wel omdat men niet op een bepaalde plaats wil blijven en ergens anders een aanvraag wil doen.
De debatten over het asielrecht, die wij hier voeren, worden echter altijd weer gereduceerd tot technische debatten. Zo ging het gisteren en zo gaat het vanochtend ook weer. Laten we ons echter eens afvragen hoe het eigenlijk komt dat we gedwongen worden om over een Eurodac-systeem te spreken? Waarom stellen we, wanneer het over asiel gaat, automatisch ook het misbruik van het asielrecht en het criminele daarvan in het licht?
Mijnheer Pirker, ik ben al sinds elf jaar burgemeester van een Duitse stad aan de grens met Nederland en België. De stad, waar ik burgemeester ben, herbergt het hoogste percentage Bosnische oorlogsvluchtelingen. De meesten van hen kwamen uit Srebrenica en Gorazde en werden door mijn gemeente opgenomen. We hebben ze moeten smeken zich op te geven als asielzoeker, omdat het recht in de Duitse Bondsrepubliek geen burgeroorlogsvluchtelingen kent. In Duitsland bestaat geen rechtsgrond om hen te erkennen.
Ik heb die mensen gesmeekt te zeggen dat ze asiel zochten. Zij zeiden echter dat ze helemaal geen politieke vluchtelingen waren, dat ze voor een burgeroorlog waren gevlucht en naar hun land wilden terugkeren zodra de burgeroorlog zou zijn afgelopen. Overeenkomstig het akkoord van Dayton doen ze dat trouwens ook. Ik moest hen vragen zich als asielzoeker op te geven, met als gevolg dat ze in mijn stad moesten blijven. Indien ze naar een andere plaats waren gegaan - waar ik eerlijk gezegd blij mee zou geweest zijn, omdat dit onze financiële situatie wat zou hebben vergemakkelijkt - zou iemand als de heer Pirker gekomen zijn en gezegd hebben: wacht even, Eurodac, vingerafdruksysteem voor asielzoekers, daar mogen jullie niet naartoe!
Aan de hand van dit kleine voorbeeld wil ik duidelijk maken dat we in het vluchtelingenbeleid van de Europese Unie verschillende beleidsterreinen moet combineren. Telkens opnieuw zeggen mensen dat ze in de Europese Unie willen immigreren. Dat is nu eenmaal a priori niet verboden. Het kan niet worden aanbevolen omdat de afwijzing hier groot is, maar als iemand zich hier wil vestigen, kan hij dat in principe doen. Daarvoor moeten we juist een rechtsgrondslag creëren, want die is er nog niet. We hebben geen Europees immigratierecht of nationale immigratiewetten. We leggen de mensen, die naar hier willen immigreren, de status van asielzoeker op. Dat is het gevaar dat we zelf voor het asielrecht creëren.
We gaan in Europa telkens opnieuw van hetzelfde uitgangspunt uit. We negeren het feit dat Europa een immigratiecontinent is wegens de verschillen tussen arm en rijk - waar ook wij schuld aan hebben - vooral tussen noord en zuid, maar ook tussen oost en west, en omdat verscheidene lidstaten van de Europese Unie de beschikbare rijkdom niet willen delen. Dat zal bij de debatten over de uitbreiding van de Unie nog zeer duidelijk blijken. Natuurlijk werkt onze rijkdom als een magneet op de ons omringende regio's. De oplossing ligt niet in een afweerbeleid, maar in een bestuurlijke aanpak, waarbij op drie niveaus regels worden opgesteld en op elkaar worden afgestemd: het vastleggen van immigratiequota, duidelijke regels voor de opvang van burgeroorlogsvluchtelingen, die een voorlopige bescherming behoeven. Wat overblijft, de kern van politiek vluchtelingen, is dan geen probleem meer. Zo heeft u ook geen Eurodac meer nodig.
Dames en heren van de Europese Volkspartij, als u gelooft dat dit probleem op intergouvernementeel niveau geregeld kan worden, dan zeg ik u vandaag: stap van dat standpunt eens eindelijk af! U schept de Europese economische ruimte, u schept de EU als feitelijke staat, maar wil die als een afgesloten, innerlijk verdeeld geheel behouden, terwijl wij al lang hadden moeten harmoniseren. Indien we die disfunctie niet wegwerken, zal Europa tegenover zijn eigen burgers aan die onevenwichtigheid ten onder gaan. Daarom zou u positiever moeten staan tegenover harmonisatie als het om integratie gaat, en niet alleen als het om afweer gaat.

Gradin
Allereerst wil ik graag de rapporteur, mevrouw d'Ancona, gelukwensen met haar goede en degelijke verslag over de Eurodac-overeenkomst. Ik vind het ook fijn dat deze kwestie hier in het Parlement zo snel behandeld wordt.
Wanneer wij de Eurodac-overeenkomst bespreken, moeten we dat doen in het licht van de Overeenkomst van Dublin, aangezien daarin de criteria staan welke lidstaat de verantwoordelijkheid heeft voor een asielaanvraag. Daarin staan ook bepalingen over de manier waarop een asielzoeker teruggezonden kan worden naar het land dat de asielaanvraag dient te beoordelen.
In juni 1990 is de Overeenkomst van Dublin ondertekend. Zij is zeven jaar later, dus in september vorig jaar, van kracht geworden. Een juridische regeling van het eerste asielbeginsel en hoe dat moet functioneren is niet voldoende. Daarom wordt in de Overeenkomst van Dublin verwezen naar artikel 15, lid 12, en naar de noodzaak van een computerbestand met informatie over de identiteit van de asielzoeker. In dit verband is Eurodac een aanvulling. Men moet Eurodac namelijk als een aanvulling op de Overeenkomst van Dublin zien.
Via Eurodac wordt het mogelijk te ontdekken of dezelfde persoon op verschillende plaatsen om asiel verzoekt. Om de Overeenkomst van Dublin uit te kunnen voeren, is het van wezenlijk belang dat wij dat weten. Dat is op zijn beurt enkel mogelijk via een gecomputeriseerd vingerafdrukkensysteem, wat ook terug te vinden is in de Eurodacovereenkomst.
Wij werken hier in een institutioneel kader dat momenteel wordt gewijzigd. Het voorstel voor de Eurodacovereenkomst dat wij vandaag bespreken is gepresenteerd onder vigeur van de bepalingen van het Verdrag van Maastricht. De Commissie is zich ervan bewust dat het Verdrag van Amsterdam een ander institutioneel kader met zich meebrengt, maar wij vinden dat wij niet kunnen wachten op de inwerkingtreding van dit verdrag, maar dat wij het Eurodac-systeem nu al nodig hebben, wil de Overeenkomst van Dublin geloofwaardig en doelmatig zijn. Net als de heer Nassauer, vind ook ik dat het van belang is dat er snelle procedures komen en dat de mensen heel snel bericht krijgen over hun situatie. Volgens mij blijkt ook uit de laatste gebeurtenissen in Italië dat wij een ander systeem nodig hebben dan het huidige. Tegelijkertijd wil ik benadrukken dat als de Eurodac-overeenkomst niet in werking is als het Verdrag van Amsterdam wordt geratificeerd, het vanzelf spreekt dat de Commissie hiermee terugkomt en een communautair instrument presenteert.
De Commissie is het volkomen met het Parlement eens dat de overeenkomst volstrekt in overeenstemming moet zijn met de bepalingen voor bescherming van computergegevens, en dat is ze volgens mij in haar huidige vorm ook. Tijdens de bespreking van het voorstel heeft de Commissie gezegd dat de beginselen van bescherming van computergegevens moeten overeenkomen met de communautaire bepalingen op dit gebied, ook al is de verordening over gegevensbescherming niet van toepassing op het gebied van de derde pijler. Ik vind dat de gegevensbescherming op dit moment op een aanvaardbaar niveau ligt. Wij moeten daarom het compromis over artikel 6 steunen, dat inhoudt dat de Raad na vijf jaar moet bekijken of het nog steeds noodzakelijk is de gegevens te bewaren van mensen die een vluchtelingenstatus hebben gekregen.
De Commissie juicht ook een aantal ingediende amendementen toe. Dat geldt vooral voor de amendementen 1, 11, 16, 19, 20, 27, 29, 30 en 34 die wij nu in overweging hebben. Amendement 20 kunnen wij deels accepteren, vooral het beginsel over besluiten met betrekking tot maatregelen voor de tenuitvoerlegging en dat deze bij meerderheidsbesluit zullen kunnen worden genomen.
Ten slotte wil ik er de nadruk op leggen dat de uitvoering van Eurodac volstrekt zal afhangen van de regeling van de financiering, zowel wat betreft het installeren van het systeem als de uitvoering als zodanig. Ik hoop dat het beginsel van communautaire financiering wordt aangenomen, en dat wordt ook door de Commissie gesteund. Als dat het geval is, zal het Europees Parlement een beslissende rol spelen bij de wijze waarop het toekomstige Eurodac zal functioneren. De Commissie kijkt er naar uit de financiering van Eurodac samen met het Europees Parlement te mogen behandelen.

De Voorzitter
Mevrouw Gradin, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.

Groenboek over de rol van de accountant
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0373/97) van mevrouw Sierra González, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het Groenboek over de rol, de positie en de aansprakelijkheid van de met de wettelijke controle belaste accountant in de EU (COM(96)0338 - C4-0451/96).

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, een aantal recente financiële schandalen, met ernstige consequenties voor de beleggers, waren in eerste instantie aanleiding om de kwestie van de betrouwbaarheid van de financiële rekeningen aan de orde te stellen, en in samenhang daarmee de rol van de accountant.
Dit probleem verdient des te meer onze aandacht, omdat de accountant de garant is geworden voor de juistheid van de jaarrekening, en omdat er in Europa terzake van zijn functie, rechtspositie en civiele aansprakelijkheid geen homogeen wetgevend kader bestaat, in het licht waarvan men de maatschappelijke vraag naar een betere en meer transparante informatie over de jaarrekening van de ondernemingen kan beantwoorden.
Met de opkomst van nieuwe vennootschaps- en ondernemingsvormen en van nieuwe financiële producten heeft het verslag van de accountant een ongemeen groot belang gekregen. Hetzelfde geldt voor de aspecten in verband met zijn onafhankelijkheid en vakbekwaamheid. In het Groenboek wordt het ontbreken van een uniforme visie en van een gemeenschappelijk optreden in de Europese Unie als een slechte zaak beoordeeld.
Inzake de functie van de met de wettelijke controle belaste accountant bestaat er geen specifieke communautaire richtlijn die alle juridische aspecten regelt. Deze leemte wordt opgevuld via verwijzingen naar partiële kwesties die in diverse richtlijnen vervat zijn, en de nationale basiswetgevingen van de lidstaten dragen bij tot deze uiteenlopende en heterogene situatie omdat zij regelgeving bevatten die niet altijd specifiek is.
Tegen de achtergrond van de op de gemeenschappelijke markt en op de ene munt toegesneden relaties, lijkt het van belang dat men toegaat naar een gemeenschappelijk optreden. Wel twijfelt de Commissie in haar Groenboek over inhoud en vorm van het gemeenschappelijk instrument dat geschikt is om aan het gemeenschappelijk optreden vorm te geven. Soms wordt gewezen op de noodzaak van het opstellen van enkele minimumbeginselen, dan weer wordt weer gedoeld op de mogelijkheid van enkel een aanbeveling aan de lidstaten. Dan moet men de Commissie wel vragen dat zij haar doelstellingen op korte en middellange termijn uitwerkt inzake de totstandkoming en de werking van een interne markt voor het accountantswezen en inzake het tijdschema en de maatregelen die moeten worden voorgesteld of uitgesloten.
Wat in elk geval geen uitstel kan lijden, is het voorstellen van een wetgevende actie ter harmonisering van de minimuminhoud van de accountantsverslagen.
Het Groenboek lijkt over te hellen naar een gemeenschappelijke opvatting van de accountancy en naar het opstellen van een geheel van doelstellingen voor dit type werkzaamheid die in de gehele Europese Unie moeten gelden, en uitgaande waarvan de wettelijke verplichtingen en de vereisten moeten worden bepaald waaraan de accountant in de uitoefening van zijn beroep moet voldoen.
Het problematische karakter van deze kwestie ontstaat hierdoor dat tussen de lidstaten onderling weliswaar aan de accountancy een gemeenschappelijke doelstelling wordt toegekend, namelijk het waarborgen dat de jaarrekening een getrouw en onpartijdig beeld van de situatie van een onderneming geeft, maar dat de usances en de praktijken in de diverse lidstaten zeer uiteenlopend zijn, en die diversiteit doet afbreuk aan de doeltreffendheid van de boekhoudkundige controle.
Anderzijds moet erop worden gewezen dat de getrouwheid van de accountantsverslagen afhankelijk is van het waarheidsgehalte van de door de accountant ontvangen informatie. Het denkbeeld van de Commissie om een ontwerpaanbeveling voor te leggen ter verbetering van het beheer van de ondernemingen in de lidstaten, snijdt in dit opzicht wel degelijk hout.
Tenslotte wil ik mij erover beklagen dat wij geen toegang hebben gekregen tot de studie die de Commissie heeft aangevangen over het effect van de verschillende nationale wetgevingen inzake wettelijke aansprakelijkheid en ook niet tot de voorlopige conclusies van de in december 1996 gehouden Conferentie betreffende het Groenboek. Het spreekt vanzelf dat het Parlement zich over deze kwestie niet zonder kennis van zaken kan uitspreken. In alle landen van de Europese Unie is de accountant weliswaar in beginsel blootgesteld aan wettelijke aansprakelijkheid en aan strafrechtelijke en tuchtrechtelijke sancties, maar de soorten aansprakelijkheid en de termijnen waarbinnen die geldt, lopen van het ene tot het andere land sterk uiteen zodat, wanneer men niet over voldoende beoordelingselementen beschikt, het mij voorkomt dat het ter bescherming van de gebruikers - opgevat in de ruimste zin van het woord - noodzakelijk is de mogelijkheid te overwegen dat alle accountants verplicht een minimumverzekering afsluiten die in alle lidstaten gelijkwaardig is, of dat zij verplicht worden zich bij een garantiefonds aan te sluiten.
Tot slot wil ik de aandacht vestigen op de noodzaak dat in het Technisch subcomité - dat men in het kader van het contactcomité van de boekhoudrichtlijnen wil oprichten - een brede waaier aan vertegenwoordigers van gebruikers van accountantsrapporten wordt opgenomen, want het resultaat van die verslagen is niet alleen een zaak van de professionele accountants.

Oddy
Mijnheer de Voorzitter, dit is een belangrijk verslag over het Groenboek van de Commissie betreffende de rol van de accountant en ik wil mevrouw Sierra González danken voor de volledigheid en grondigheid van haar verslag.
Het gaat om een belangrijk onderwerp: het waarborgt de solvabiliteit en financiële zuiverheid van ondernemingen en dat is vooral belangrijk met het oog op de beperkte aansprakelijkheid van vennootschappen. Het moet in het belang van de klant, de belegger en de onderneming zelf zijn dat betrouwbaarheid op het conto van de onderneming kan worden geschreven.
Het verslag behandelt naar mijn mening vijf hoofdthema's: de rol van de accountant zelf, de aansprakelijkheid van accountants, de kwalificaties van accountants en de reglementering van dit beroep, de mobiliteit van accountants binnen de Europese Unie en de noodzaak van universele normen voor het accountantsonderzoek.
Ik ben het in het bijzonder eens met de aanbevelingen van de rapporteur in paragraaf 11, dat accountants voor een bepaald minimumbedrag verzekerd moeten zijn en dat van hen wordt verlangd zich bij een garantiefonds aan te sluiten. Mijn fractie zal het verslag steunen, in het bijzonder het amendement van mevrouw Palacio Vallelersundi, dat paragraaf 7 extra verduidelijkt en hieraan meer houvast geeft.
Ik wil een bijzonder aandachtspunt aan de orde stellen: naar verluidt, is artikel 51 van de vierde vennootschapsrichtlijn niet op de juiste wijze in het Italiaanse recht opgenomen. Naar schatting krijgen 100.000 vennootschappen in Italië geen accountantscontrole, wat de betrouwbaarheid van hun rekeningen in gevaar kan brengen. Het zou zinvol zijn, indien de Commissie deze vraag zou kunnen oppakken. Ik heb begrepen dat de Commissie Italië al een gemotiveerd standpunt heeft toegezonden over de achtste vennootschapsrichtlijn, die betrekking heeft op de beroepskwalificaties van accountants.
Kortom, dit kan een droog onderwerp lijken, maar het is in feite van groot belang voor een goede werking van de economie in de Europese Unie; het is een maatregel ter bescherming van de consumenten en de beleggers en moet juist om die redenen worden gesteund.

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Commissaris, het is moeilijk nog iets toe te voegen aan hetgeen de vorige sprekers over de belangrijkheid van de accountant hebben gezegd. Moeilijk omdat in een iedere dag ingewikkelder wordende maatschappij, interpretaties aan het randje van de wet door het bedrijfsleven aan de orde van de dag zijn. En om niet meer dan twee voorbeelden te geven, waar de rapporteur blijk geeft van de precisie die kenmerkend is voor heel haar werk: de zogenaamde financiële technologie en de kwalificatie van kredieten kunnen het beeld van een vermogen vervalsen, het getrouwe en reële beeld dat jaarrekeningen van vennootschappen moeten geven.
Deze tweeslachtigheid maakt dat ten behoeve van de veiligheid van het handelsverkeer en de gehele maatschappij, geëist moet worden dat de diensten van de accountants voldoen aan de kenmerken van onafhankelijkheid, vrije concurrentie, aansprakelijkheid en de genoemde duidelijke regels. Dat gaat echter iedereen aan: staten, ondernemingen en consumenten. Evenzeer is het noodzakelijk op te merken dat er vanuit de verdragen een bevoegdheid bestaat, namelijk de bevoegdheid de interne markt tot stand te brengen.
In de eerste plaats is dit een exclusieve bevoegdheid: het gaat hier niet om een gedeelde bevoegdheid waar het subsidiariteitsbeginsel de rol vervult van het toekennen van die bevoegdheden. Hier berust de bevoegdheid bij de Europese instellingen. En dat moet heel duidelijk zijn. Dat werd aangestipt, maar het moet duidelijk gesteld worden.
In de tweede plaats moet natuurlijk een nuance aangebracht worden: tot waar moet men wetgeven? Want al is de bevoegdheid exclusief, niemand vindt het juist om meer te regelen dan strikt noodzakelijk is om de doelstellingen van harmonisatie en consolidatie van de interne markt te bereiken die door de Verdragen zijn aangegeven. Als zich dus een spontane harmonisatie van die regels zou voordoen waarvan is gezegd dat ze in de lidstaten volkomen uiteenlopen, dan hoeft dat regelgevende werk - dat een bevoegdheid van de Gemeenschap is - niet verricht te worden. In dat geval is, net als in vele andere gevallen, de beste autoriteit diegene die niet zelf tot optreden hoeft over te gaan, maar die tot dat optreden kan aansporen.
In dit verband wil ik erop wijzen dat in de lidstaten in de betrokken sectoren zeer snel het besef groeit dat deze spontane harmonisatie onontbeerlijk is.
Maar ja, wij hebben een communautaire bevoegdheid die uitgeoefend moet worden. In feite is die al uitgeoefend. Niet alleen de genoemde vierde richtlijn betreffende de jaarrekening, maar ook de zevende richtlijn en de sectorale richtlijnen bankwezen en verzekeringen verwijzen naar de functie van de met de wettelijke controle belaste accountant.
En stellig is het zo, zoals ook reeds is opgemerkt, dat in enkele gevallen - in concreto in artikel 51 van de vierde richtlijn betreffende de jaarrekening - dit niet goed is toegepast, maar vandaag hebben wij het over iets anders: over lege ferenda , over hetgeen genormeerd moet worden.
En dat is een punt - zoals zeker ook de kwestie van de buitensporige concentratie van de grote accountancyfirma's, het proces waarin wij ondergedompeld zijn, het gaat al niet meer om de grote zes, nu zijn er al minder, en de laatste tijd hebben we in de communicatiemedia dit bericht tamelijk veelvuldig kunnen horen en lezen - dat niets te maken heeft met dit Groenboek, maar dat een zaak is van het Directoraat Mededinging van de Commissie. In laatste instantie is het de taak van de Commissie op de juiste naleving van de Verdragen tot te zien.
Hier hebben we het over iets anders. Hier gaat het erom wat er gedaan moet worden, welke regelgeving er moet komen om deze interne markt tot stand te brengen, om ervoor te zorgen dat die regels in de verschillende lidstaten samenhangend en harmonisch zijn. Het verslag van mevrouw Sierra, dat het denkbeeld van de Commissie overneemt, zal worden gesteund door de Fractie van de Europese Volkspartij - namens welke ik spreek - met de nuance die wordt gevormd door het amendement inzake punt 7, waarover ik nog kom te spreken, en dat in wezen betrekking heeft op de inhoud van de accountantsrapporten - het kan niet zo zijn dat die in de ene lidstaat zus is en in een andere zo - en op de verhouding tussen de externe en de interne accountant en de uitoefening van het beroep - vrijheid van vestiging, het oprichten van dochterondernemingen en waarborgen voor het vrije verkeer van deze diensten.
Ook staan wij achter het - reeds door mij genoemde - denkbeeld van een technisch Comité, en tenslotte vinden wij dat duidelijk moet worden afgebakend welke de parallelle diensten zijn die de accountancy-ondernemingen in hun expansieve commerciële logica willen verrichten.
Die noodzaak om onafhankelijk te zijn, om een externe visie uit te brengen die volkomen los staat van de gecontroleerde onderneming, maakt dat als een paal boven water moet staan - en dat beoogt het amendement van de Europese Volkspartij - dat niet op de oplossingen wordt vooruitgelopen; het is wel noodzakelijk dat de Commissie zich buigt over de vraag hoe die onafhankelijkheid te bewerkstelligen en te garanderen, in het bijzonder met betrekking tot de wettelijke diensten, omdat de wettelijke adviseur een onafhankelijke beroepsbeoefenaar is maar die wel partij kiest, die binnen de onderneming staat, die zijn belangen heeft. Zijn functie moet klaar en duidelijk worden onderscheiden van de functie van accountant die, en daar besluit ik mee, als zij iets wil betekenen, volledig onafhankelijk moet zijn.

Wijsenbeek
Voorzitter, laat ik beginnen de rapporteur te danken voor haar zorgvuldige en zeer diepgaande verslag. De vorige spreker heeft gezegd: er is een concentratie aan de gang van de accountantsfirma's. De rapporteur zegt dat dat hiermee niets heeft te maken. Maar dat heeft hier wel degelijk iets mee te maken. Zoals de grote financiële conglomeraten, de banken en de verzekeringsmaatschappijen inmiddels samengevoegd zijn, merken we ook dat in de dienstverlening allerlei beroepsgroepen zich gaan aaneensluiten. De advocaten, de notarissen, de fiscalisten en de consultants. Nu blijkt dat de accountant, vroeger het prototype van een dorknoper en een onkreukbare, eenzaam werkende figuur die uitsluitend kwam kijken of de cijfertjes die in de boeken stonden juist waren, nu is geworden tot iemand die in de bedrijven ook meedenkt over hoe het moet, en daar is de verantwoordelijkheid van de Commissie, met het ontbreken van eenheid in de fiscale wetgeving in Europa. Hoe kunnen wij daarmee omgaan?
Dan blijkt dat die samenvoeging van grote accountantsfirma's over de grenzen heen met consultants inderdaad daardoor wordt ingegeven en het is dus wederom nalatigheid van de Commissie om tot een fiscale harmonisatie te komen die daarbij een rol speelt; of van de lidstaten, want die willen dat niet, de Commissie zou het best willen. Dat betekent ook dat daarmee de beroepsrisico's die de accountants nu lopen, zover uiteen lopen. Want die gaan van vele miljarden in de BBCI-zaak tot een wettelijk beperkt risico van 500.000 Duitse mark in de Bondsrepubliek. Dat is een dusdanig verschil, mijnheer de Voorzitter, dat er ook wel wat moet gebeuren.
Nu willen wij geen cumulatie. Daarom hebben wij ons amendement ingediend op paragraaf 7. Ik denk dat het amendement van mevrouw Palacio net iets te ver gaat, dat geeft weer te veel ruimte. Het is voor de consument en ook voor de kleine bedrijven van het allergrootste belang dat naast de pure controle ook een lichte vorm van raadgeving kan blijven geschieden. Dat willen wij graag overeind houden ten behoeve van de consument.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Sierra González heeft een reeks ingewikkelde thema's in haar verslag aangesneden. Ik denk echter dat het onze taak is, wanneer wij commentaar op het Groenboek van de Commissie leveren, vragen te stellen en richtingen aan te geven in plaats van het document als wettekst te behandelen.
Er zitten micro- en macro-aspecten aan de problemen. Het micro-aspect betreft minimumnormen voor de accountantscontrole. Ik denk dat financiële verslagen van alle ondernemingen, trusts en charitatieve instellingen in de hele Gemeenschap onder dezelfde regels moeten vallen, en dat er een wederzijdse erkenning moet zijn van de kwalificaties van degenen die bevoegd zijn accountantsverklaringen te ondertekenen.
Ik denk dat de Commissie niet zoveel succes heeft gehad bij de uitvoering van alle richtlijnen die al in het geschreven recht zijn opgenomen. Artikel 51 van de vierde richtlijn is door twee collega's genoemd en ik geloof dat ook bij de omzetting van de achtste richtlijn in het recht van alle lidstaten meer werk van de Commissie nodig is. Natuurlijk zou het nuttig zijn als alle lidstaten gelijksoortige wettelijke voorschriften voor financiële rekeningen hadden. Dat is iets wat er nu moet komen.
Vanuit het macrostandpunt bezien, moet worden erkend dat het bedrijfsleven in de tijd dat wij trachtten te komen tot geharmoniseerde controlestandaarden, op mondiaal niveau actief is geworden. Multinationale vennootschappen, internationale vennootschappen en - hopelijk op een dag ook - Europese vennootschappen zullen geharmoniseerde controlevoorschriften nodig hebben. Natuurlijk is het accountantsberoep met zijn tijd meegegaan en verscheidene accountantsorganisaties zijn nu ook op mondiaal niveau actief. Persoonlijk verontrust het mij dat deze firma's in te weinig handen zijn geconcentreerd. Naar mijn mening moeten er ten minste vijf multinationale accountantsgroepen in de wereld zijn. Dit is te meer noodzakelijk, nu deze organisaties ook adviezen verstrekken. De aandeelhouders moeten weten dat het advies dat hun vennootschappen wordt verstrekt, werkelijk onafhankelijk is. De theorie van de Chinese muur volstaat niet. Natuurlijk besef ik dat commissaris Gradin me zal zeggen dat de verordeningen inzake deze problemen niet onder haar bevoegdheid vallen, maar ik denk dat zich dergelijke problemen beginnen af te tekenen en moeten worden begrepen en opgevangen.
Paragraaf 7 heeft enkele problemen veroorzaakt en de formulering van amendement 1 van mevrouw Palacio maakt in feite niet volstrekt helder wat zij wilde zeggen, maar haar verklaring vanochtend in het debat heeft duidelijk gemaakt dat wij dit amendement kunnen steunen. Onze fractie schaart zich achter het verslag van mevrouw González.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, dit debat gaat over de toekomst van de accountantscontrole in Europa. Accountantscontrole en het afleggen van verantwoording worden soms beschouwd als specialismen die geen politieke aandacht nodig hebben. Een goede accountantscontrole maakt het echter waarschijnlijker dat de financiële informatie betrouwbaar is - en betrouwbare financiële informatie is van wezenlijk belang voor de interne markt. Degenen die gebruik maken van jaarrekeningen beschouwen het accountantsrapport als een garantie dat de boekhouding betrouwbaar is. Er zijn weinig regels voor accountantscontrole op EU-niveau.
Er zijn in de lidstaten verschillende systemen voor accountantscontrole, zowel wat de inhoud als de normen voor de uitvoering betreft. Dit gebrek aan overeenstemming belemmert in veel gevallen het functioneren van de interne markt. Tegen deze achtergrond heeft de Commissie het Groenboek samengesteld, met het specifieke doel in Europa een discussie op hoog niveau over deze vraagstukken op gang te brengen. Het Groenboek werd goed ontvangen op een conferentie die de Commissie in december 1996 heeft georganiseerd. Meer dan 200 vertegenwoordigers van overheden en het bedrijfsleven hebben hun algemene steun betuigd aan de in het Groenboek gepresenteerde zienswijze.
Het standpunt van het Europees Parlement is zeer belangrijk voor onze analyse. Met uw advies kan de Commissie op korte termijn een mededeling over accountantscontrole opstellen.
Ik wil graag enige gedachten naar voren brengen. Wij zijn het er allen over eens dat we moeten beginnen een apparaat voor de normering van de accountantscontrole op EU-niveau in het leven te roepen. Dat apparaat kan de vorm krijgen van een technisch subcomité van het contactcomité richtlijnen jaarrekeningenrecht. Dit subcomité moet bestaan uit vertegenwoordigers van de lidstaten en van de eigen sector. Ik vind ook dat het technisch subcomité bij zijn werk nauw contact moet hebben met gebruikers van accountantsrapporten. Het subcomité moet speciaal het werk van de eigen sector nauw volgen en ons te zijner tijd aangeven of er wetgeving nodig is om de doelstellingen te bereiken.
De ingediende amendementen betreffende de onafhankelijke positie van de accountant laten zien hoe belangrijk deze kwestie is, speciaal op een moment dat er onzekerheid heerst over de toekomstige vorm van het vak. Degenen die gebruik maken van accountantsrapporten, moeten erop kunnen vertrouwen dat de accountant onafhankelijk is. Daarom is het nodig te bepalen welke andere diensten dan accountantsdiensten een accountant mag verlenen, en dat de desbetreffende regels worden nageleefd. Als de beroepsgroep haar werk naar behoren uitvoert, is alles prima. Zo niet, dan moeten wij dus wetgeving overwegen, omdat wij het er allen over eens zijn dat de accountant een sleutelrol speelt in het bedrijfscontrolesysteem. De Commissie en het nieuwe subcomité moeten kijken naar de verschillende voorstellen die zijn gepresenteerd in verband met het Groenboek en, uiteraard, op basis van het verslag dat wij hier nu in het Parlement bespreken.
De kwestie van de beroepsaansprakelijkheid van de accountant is zeer ingewikkeld. Wij moeten nader onderzoeken wat voor effect de verschillende systemen op de markt hebben. Inzake dit punt voert de Commissie op dit moment een aparte studie uit naar de manier waarop aansprakelijkheidskwesties in verschillende landen worden aangepakt.
Wij zijn het eens over de noodzaak van afschaffing van alle thans in de lidstaten geldende voorschriften die een belemmering vormen voor de fundamentele bepalingen van de onderneming op het punt van vrijheid van vestiging en vrijheid van dienstverlening. De bepalingen van het Verdrag gelden ten volle voor de handel in accountantsdiensten. Wij moeten er snel voor zorgen dat het makkelijker wordt de kwalificaties van accountants in de lidstaten wederzijds te erkennen. Na deze gedachten naar voren te hebben gebracht, wil ik ook een woord van dank richten tot de rapporteur voor haar uitstekende werk.

De Voorzitter
Mevrouw Gradin, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.

Transitvervoer door de Alpen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen:
B4-1009/97 - O-0111/97 van de heer Simpson, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, aan de Commissie, over de onderhandelingen tussen de Europese Unie en Zwitserland - wegen railvervoer; -B4-1114/97 - O-0138/97 van de heer Kreissl-Dörfler en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, aan de Commissie, over de onderhandelingen tussen de Europese Unie en Zwitserland - weg- en railvervoer; -B4-1105/97 - O-0180/97 van de heer Jarzembowski, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, aan de Commissie, over de onderhandelingen tussen de Europese Unie en Zwitserland - weg- en railvervoer; -B4-1106/97 - O-0181/97 van de heer Santini, namens de Fractie Unie voor Europa, aan de Commissie, over het transitovervoer door de Alpen; -B4-1107/97 - O-0183/97 van de heer Wijsenbeek, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over het transitovervoer door de Alpen; -B4-1108/97 - O-0184/97 van mevrouw Leperre-Verrier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, aan de Commissie, over het transitovervoer door de Alpen; -B4-1015/97 - O-0185/97 van de heren Puerta en Papayannakis, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, aan de Commissie, over het transitovervoer door de Alpen.
Simpson
Mijnheer de Voorzitter, mijn opmerkingen zullen in het bijzonder tot de Commissie gericht zijn. Dit specifieke vraagstuk - een transitovereenkomst met Zwitserland - is het onderwerp van een lange reeks onderhandelingen geweest. Het lijkt meer op het beklimmen van een ladder: we lijken een of twee treden omhoog te gaan en dan gebeurt er iets, zodat we weer een of twee treden naar beneden glijden en weer precies eindigen waar we begonnen waren.
Op dit moment lijkt het probleem zich te concentreren op de wegenbelasting voor zware voertuigen die op Zwitsers grondgebied rijden. We moeten erkennen dat er andere problemen ontstaan wegens het ontbreken van een overeenkomst. De opstoppingen in Oostenrijk en Italië op de Brennerpas zijn nu zo ernstig dat het milieu volledig wordt verwoest en mensen die Zwitserland vermijden lopen het risico van zware overvallen. Maar ook aan de Franse zijde van de Alpen doen zich verstoppingen voor. De lidstaten van de Europese Unie hebben nu met problemen te kampen omdat wij er niet in zijn geslaagd een overeenkomst met de Zwitsers te bereiken.
We moeten ook erkennen dat het noodzakelijk is het milieu in de Alpen te beschermen, ook de Zwitserse Alpen. De Zwitserse regering heeft in de afgelopen weken in de onderhandelingen blijk gegeven van enige flexibiliteit. Dat is te verwelkomen. We hebben echter dringend een overeenkomst nodig - niet tegen iedere prijs, laten we dat duidelijk stellen - waarin de behoeften en de wensen van zowel de Europese Unie als van Zwitserland worden erkend.
Ik ben erkentelijk voor de inspanningen in het verleden van commissaris Kinnock en van de recente voorzitterschappen van Nederland en Luxemburg. Het feit dat het Britse voorzitterschap de kwestie van deze overeenkomst heeft opgepakt, toont aan hoe belangrijk zij wel is.
Wij hebben echt een overeenkomst nodig. Wij kunnen allen de barricades beklimmen en onze sterke positie verdedigen. De Zwitsers kunnen zich wel achter de Alpen verschuilen. En de Europese Unie kan zich verschuilen achter haar behoefte aan transitvervoer. Maar als we dat doen, lopen we het gevaar dat we niet tot een overeenkomst komen en degenen die daaronder zullen lijden zijn de mensen in Oostenrijk, bij de Brennerpas, in Frankrijk en in Italië.
Daarom vraag ik om een verdubbeling van onze inspanningen om deze belangrijke transitovereenkomst met Zwitserland te tekenen, te bekrachtigen en ten uitvoer te leggen.

Van Dijk
Voorzitter, mijn fractie wil graag van de Commissie weten, en in dit geval is het commissaris Van den Broek, of de Europese inzet bij de onderhandelingen met Zwitserland, of die wel te rijmen valt met de verplichtingen die de Europese Unie in een eerdere fase is aangegaan. Dan doel ik natuurlijk enerzijds op de transitovereenkomst met Zwitserland, maar anderzijds ook op de Alpenovereenkomst. Volgens die Alpenovereenkomst, die alle lidstaten getekend hebben en die dus gewoon ook bindend is voor ons, heeft de Unie zich verplicht om zich in te spannen voor de omschakeling van het vervoer door de Alpen van de weg naar het spoor.
In de transitovereenkomst staat dat aan de vrachtwagens die door Zwitserland rijden ook de externe kosten en dan met name de milieukosten in rekening moet worden gebracht. In het licht van die verplichtingen acht ik het niet te rechtvaardigen dat de Commissie en de Raad zich verzetten tegen het Zwitserse streven naar heffingen voor het zware vervoer die hoog genoeg zijn om een omschakeling van weg op railvervoer ook daadwerkelijk tot stand te brengen.
Ik wil nogmaals herinneren aan het Zwitserse referendum van 1994, dat heeft vastgelegd dat het transitvervoer voor het jaar 2005 op het spoor moet staan. In de onderhandelingen die met Zwitserland gaande zijn, toont de Unie schandalig weinig respect voor de grondwet van het toch immer soevereine Zwitserland. Op cynische wijze wordt goed nabuurschap opgeofferd aan de belangen van de lobby van het wegvervoer. Ik moet erbij zeggen vooral het Nederlandse wegvervoer in dit geval.
Tot mijn spijt laat minister Jorritsma zich door Nederland, distributieland, gebruiken als een soort van buikspreekpop. Afgelopen dinsdag heeft dit Parlement in het verslag van de heer Sarlis nogmaals onderstreept dat het vervoer door de Alpen zoveel mogelijk per spoor moet plaatsvinden. Wij moeten consequent zijn, wij moeten ervoor zorgen dat wij dat ook werkelijk realiseren en dat betekent dat wij stappen zullen moeten zetten richting Zwitserland.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de vorige spreker niet helemaal bijvallen, hoewel ik het gaarne zou doen. Het gaat hier niet om de belangen van de Nederlanders, want dan zou ik aan uw kant staan, maar het gaat hier om de belangen van de Grieken, Italianen, Oostenrijkers, Duitsers, Fransen, Engelsen. Ik zou vele lidstaten kunnen noemen. We hebben het transitvervoer door het Alpengebied eenvoudigweg nodig. Het is voor ons niet aanvaardbaar dat Zwitserland zegt: we zijn een gelukzalig eiland, ga uw gang maar aan de Brennerpas en in Frankrijk, wij doen de zaak op slot! Mevrouw, men zou de Zwitsers toch ook eens kunnen duidelijk maken dat wie ons de doortocht door Zwitserland economisch onmogelijk maakt, moet opletten dat wij de uitvoer uit Zwitserland niet economisch onmogelijk maken, om het eens duidelijk te stellen!
Het gaat niet op dat wij bij de verdediging van de belangen van onze ondernemers en consumenten altijd maar moeten toegeven. Integendeel, we hebben twee doelstellingen. We willen dat het milieu beschermd wordt en we willen de omschakeling van de weg naar het spoor. Ik stel echter vast dat nog niet gerealiseerd is wat de Zwitserse regering wilde doen om de omschakeling naar het spoor in praktijk te brengen. Ik zie eerlijk gezegd ook nog niet dat de Oostenrijkers, de Duitsers en de Italianen, bij de Brennerbasistunnel zo ver staan als we eigenlijk zouden moeten staan. Maar het feit dat we met de spoorwegen nog niet verder gekomen zijn, hoort men niet te verhalen op de vrachtvervoerbedrijven door die buitensporig hoge tolheffingen op te leggen.
Laat ik het eens onverbloemd zeggen: het kan niet dat Zwitserland van ons verwacht dat we dankbaar zijn, als het bedrag dat voor de doorvoer betaald moet worden van 410 tot 360 Zwitserse frank wordt teruggebracht. Dat blijft nog steeds onaanvaardbaar. Dat moeten we de Zwitsers ook zeggen. We moeten ze ook duidelijk maken dat ze in het vervoer over land deel uitmaken van een totaalpakket. Ook vele andere problemen spelen bij de onderhandelingen een rol. Onze Zwitserse collega's moeten weten wat ze willen.
Ik wil de Zwitserse regering graag in bescherming nemen. Omwille van de Zwitserse grondwet bevindt zij zich in een zeer moeilijke positie. Ik bedoel dat de Zwitsers niet zomaar kunnen zeggen: wij voeren een belasting op zwaar vrachtwagenvervoer in, afhankelijk van de capaciteit; dat is onze maatstaf en heel Europa moet zich daaraan aanpassen omdat wij, Zwitsers, het zo besloten hebben! Zo kunnen we in Europa niet samenleven. Ik hoop dat de Zwitsers erkennen dat met name de werknemers in Griekenland en Italië er belang bij hebben dat hun waren op de markt kunnen komen.
Daarom geloof ik, dat we tot de Zwitsers moeten zeggen: buitensporig hoge tolheffingen kunnen en zullen we niet accepteren. Tot sommigen in dit Parlement, ook tot mevrouw Van Dijk, wil ik nog het volgende zeggen. Men hoort geregeld de opmerking: als het tolgeld tot het niveau ven dat op de Oostenrijkse Brennerpas wordt verlaagd, zou dat voor ons voldoende zijn. Dan zeg ik neen! Als ik me goed herinner, heeft dit Parlement de Commissie gesteund toen deze besloot een procedure in te leiden omwille van de laatste tolverhoging aan de Brennerpas. Ik wil dit even in herinnering brengen, zodat ook de Commissie dat niet vergeet. Laten we er daarom samen voor zorgen dat we het vlug eens worden met Zwitserland. Maar niet tegen elke prijs, zoals de heer Simpson reeds gezegd heeft!

Santini
Mijnheer de Voorzitter, het is wel duidelijk dat in dit spel twee partijen tegenover elkaar staan. Aan de ene kant hebben wij de Europese burgers, die met dit soort reglementeringen hun gebied, hun milieu en dus hun leven proberen veilig te stellen en aan de andere kant een groep mensen met andere belangen, zoals expediteurs en aanverwante bedrijfstakken. Wij moeten hier nauwkeurig aandacht aan schenken, want het gaat hierbij misschien niet direct om levens maar wel om werkgelegenheid. Daarom heeft de Commissie een heel delicate rol in de onderhandelingen van de Europese Unie met Zwitserland. Het zal niemand ontgaan dat de uitkomst van deze onderhandelingen bepalend zal zijn voor het vervoer via de communautaire Alpenpassen. De Brenner is hier ongetwijfeld het meest delicate punt. Deze pas is een sleutelelement in de grote noordzuidverbinding, zeer zeker wanneer het grote spoortraject klaar zal zijn - en ik hoop dat dit zo spoedig mogelijk het geval zal zijn - dat, volgens een wat optimistische visie, Stockholm met Palermo moet verbinden.
Wij moeten hoe dan ook nu zien hoe wij dit allemaal met elkaar kunnen rijmen in de enge bergpassen van de Alpen. Volgens een document van de Commissie geldt ook voor de onderhandelingen met Zwitserland dat het niveau van de toekomstige wegenbelasting evenredig moet zijn aan de effectieve infrastructuurkosten. Bij deze kosten zijn wel onderhoud en modernisering van de infrastructuur, maar niet de bouw van nieuwe infrastructuur of de externe kosten van het wegvervoer inbegrepen.
Tegelijkertijd handhaaft de Europese Unie haar eis dat de wegenbelasting in Zwitserland altijd vergelijkbaar blijft met hetgeen op de Brenner van toepassing is. Het lijdt geen twijfel dat deze twee dossiers nauw met elkaar zijn verbonden. Commissaris Kinnock heeft gezegd dat hij de onderhandelingen met Zwitserland nog voor een akkoord van de Vijftien over het eurovignet hoopt te kunnen afsluiten. Dat wil Oostenrijk in feite ook. Oostenrijk wacht met andere woorden de Zwitserse tolheffing af om daarna zelf een hogere tol voor de Brenner vast te stellen, hetgeen grote vrachtwagens richting Zwitserland zou sturen. Dit is, in sporttermen uitgedrukt, aan de rand van fair play. De Commissie moet dan ook heel erg oppassen in haar rol als scheidsrechter, want hier staat niet alleen het akkoord met Zwitserland, maar ook de interne geloofwaardigheid op het spel.
De Brenner heeft reeds een bijzondere behandeling gekregen tijdens de touwtrekkerij over de Alpenpassen, dankzij een op vier sleutelpunten gebaseerd compromis: een aparte tarifering, met Euro-0-, Euro-1- en Euro-2-voertuigen; een vermindering van 50 % voor bepaalde landen zoals Griekenland en Ierland, die vanwege hun geografische positie om een speciaal tarief hadden verzocht; tijdelijke uitzonderingen tot eind 1999 voor Spanje, Frankrijk, Italië, Portugal en Griekenland en tot slot een algemene Alpenclausule waaronder ook de reeds genoemde speciale fiscale regeling voor de Brenner valt. Daarom wilde ik de Commissie vragen wat er van deze vier punten terecht zal komen. Kan hier tijdens de onderhandelingen met Zwitserland aan worden getornd? De Commissie heeft immers al bepaalde cijfers gegeven. Zo is sprake van 72 ecu voor de doorreis overdag van een Euro-0vrachtwagen, dat wil zeggen van een vrachtwagen met vier of meer assen en 165 ecu voor de nachtrit.
Als wij dan een blik werpen op de toch niet onbelangrijke statistieken, zien wij dat de situatie er niet bepaald rooskleurig uitziet. Volgens de statistieken zal in het jaar 2001 slechts 15 % van het transitvervoer via de spoor- en waterwegen verlopen en 81 % over de weg. Nu is dit laatste percentage nog 72 %. Daarom is, mijnheer de commissaris, een onmiddellijke oplossing geboden, afgezien natuurlijk van de verwezenlijking van de noodzakelijke spoorweginfrastructuur, hetgeen het enige echte alternatief is.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het wordt tijd dat er wat gebeurt. Want zolang het akkoord er niet is, is er onnodig omleidingsverkeer. Dat betekent ook dat daar waar de vrachtauto's over de Brenner gaan, wij de Oostenrijkers de kans geven om ons unilateraal een poot uit te draaien.
Het is goed dat de Commissie daar thans een procedure tegen heeft ingeleid. Mevrouw Van Dijk en de heer Voggenhuber beginnen nu wel telkens te roepen: het moet op het spoor, maar die mogelijkheden zijn er niet. Er zijn niet voldoende alternatieven om de vrachtwagens op het spoor te krijgen. De Lötschberg en de Gotthard zijn nog niet op de juiste hoogte gebracht en in Oostenrijk is aan de Brennerspoorweg nog helemaal geen bal gedaan.
Dat betekent gewoon dat wij ons in een situatie bevinden waar wij eenvoudig tot een akkoord moeten komen. Dat ligt ook aan de lidstaten die de Commissie niet voldoende speelruimte gelaten hebben in het mandaat.
Kortom, wij zijn het met elkaar eens dat wij in de onderhandelingen met Zwitserland aan een juiste maatvoering moeten beginnen. Wij moeten dus ook als Gemeenschap bijdragen aan het feit dat de Zwitsers nu bezig zijn en ons beloofd hebben in de NEAT twee tunnels op de juiste hoogte te maken. Zij hebben echter inmiddels het werk aan een van die twee tunnels gestaakt en nog steeds bestaat niet de mogelijkheid in Basel op de trein op te gaan en er in Chiasso weer af te komen. Dat hadden de Zwitsers wel beloofd.
Kortom, ik wil de Commissie nog een keer oproepen om de onderhandelingen in alle rust en in alle openheid aan te gaan.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, wij behandelen hier vandaag een belangrijke kwestie. De onderhandelingen met Zwitserland zitten al maanden vast als gevolg van de problemen op het vlak van het vervoer. Wij moeten dan ook dringend een balans opmaken van onze relaties met ons buurland in de Alpen. De Zwitserse autoriteiten zouden tot toegevingen bereid zijn. Wij vragen dan ook dat de Commissie ons op de hoogte brengt en een aantal verduidelijkingen geeft over de vooruitgang waarover de pers bericht heeft. Het probleem van de doortocht door Zwitserland heeft immers heel wat gevolgen voor het wegverkeer in het gehele Alpengebied.
Ik ben samen met mijn volledige fractie van oordeel dat de relaties met Zwitserland op het vlak van het vervoer niet los gezien mogen worden van het globale kader van het transitvervoer door de Alpen en dat wij dringend rekening moeten houden met de rampzalige gevolgen van de toename van het wegvervoer voor het milieu. Ik geef slechts één voorbeeld: de vervuiling in de vallei van Chamonix ligt als gevolg van de Mont Blanc-tunnel even hoog als in een grote stad. Wij begrijpen dan ook dat de inwoners van de gebieden rond de Mont Blanc en van het Aostadal zich zorgen maken over een eventuele verdubbeling van de tunnel.
Er bestaan nochtans oplossingen. Wij moeten om te beginnen onze geschillen met Zwitserland bijleggen en een tariefstructuur opstellen die minder vervuilende voertuigen aanmoedigt. Wij moeten vervolgens, en dat is uiterst belangrijk, het vervoer per spoor bevorderen en het rij-op-rij-afvervoer ontwikkelen. De overgang van vervoer over de weg naar vervoer per spoor zal natuurlijk veel geld kosten en enorme investeringen vergen. We mogen evenwel niet vergeten dat dit de oplossing voor de toekomst is. De aanleg van een HST-lijn en een lijn voor goederenvervoer tussen Lyon en Turijn door de bouw van een spoorwegtunnel tussen Montmélian en Turijn zou het mogelijk maken het gecombineerd vervoer in de Alpen te bevorderen.
Wij moeten dit project dan ook uitvoeren en er bij de lidstaten op aandringen dat zij de nodige infrastructuurwerken uitvoeren. Overigens moet ook bijzondere aandacht gaan naar het spoorwegproject tussen Genève via Mâcon, Bourg-en-Bresse of Chambéry.
De nieuwe president van de Zwitserse Republiek heeft zich optimistisch uitgelaten over de toekomst van de relaties tussen de Europese Unie en Zwitserland. Laten wij hopen dat wij deze moeilijke situatie nu kunnen deblokkeren.

De Voorzitter
Mevrouw Leperre-Verrier, ik dank u. Dames en heren, ik vraag uw aandacht voor het volgende verzoek. De heer Baldarelli vraagt mij om eerder het woord te mogen voeren omdat hij onverwijld naar Italië moet vertrekken.
Ik ben niet bevoegd de volgorde van de inschrijving op de sprekerslijst of van de sprekers te wijzigen, maar als geen enkel lid bezwaar maakt, kan ik het verzoek van de heer Baldarelli inwilligen, met de aanbeveling het kort te houden. Als er geen bezwaren zijn, zal aldus geschieden.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat we de commissaris moeten horen en daarna niemand anders meer, want anders moeten we nog een extra ronde houden. Het gaat niet op dat iemand wordt voorgetrokken. Ik stel voor dat de commissaris nu het woord voert en dat we meteen daarop stemmen. Dat er nog enkele sprekers na de commissaris aan het woord komen, kan niet.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Jarzembowski. Zoals wij zien, is er een bezwaar. Mijnheer Baldarelli, ik kan niet op uw verzoek ingaan.

Van den Broek
Voorzitter, dit debat vindt zeker plaats op een interessant moment, zowel in de fase waarin de onderhandelingen met Zwitserland verkeren alsook in de fase waarin de interne discussie binnen de Unie verkeert over met name tarifering in het wegvervoer. Zoals de geachte parlementsleden bekend is, is tijdens de jongste Vervoersraad afgelopen maand reële vooruitgang geboekt. De Commissie blijft hopen dat tijdens het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk onze werkzaamheden met betrekking tot de belangrijkste knelpunten op een bevredigende wijze kunnen worden afgerond.
Ik wil erop wijzen dat hoewel dit debat zich concentreert op de vervoersproblematiek, de onderhandelingen met Zwitserland zich uitstrekken over een groot aantal andere dossiers en dat de afspraak binnen de Unie, waaraan de Commissie ook wenst vast te houden, is dat de onderhandelingen over de diverse sectoren tot een evenwichtig einde moeten worden gebracht, zowel binnen de sectoren als zodanig als tussen de sectorale dossiers.
Wat het vervoer over land betreft, hebben wij er steeds naar gestreefd om de grondslag te leggen voor de geleidelijke ontwikkeling van een samenhangend beleid en voor de totstandbrenging van vergelijkbare voorwaarden voor een duurzaam vervoer over de Alpen. We hebben aanzienlijke voortgang geboekt in de richting van overeenstemming met de Zwitsers en zijn het dan ook eens met Zwitserland over de navolgende punten. Verhoging van het maximumgewicht voor vrachtwagens in Zwitserland van 28 tot 40 ton en wel in twee fases, waarmee in 2001 een begin wordt gemaakt en die in 2005 moet zijn voltooid. Een en ander in combinatie met de invoering van een nieuw tariferingssysteem op kilometerbasis voor het wegvervoer in Zwitserland.
Tweede punt van overeenstemming, verruiming en bijstelling van de toezeggingen op het gebied van infrastructuurontwikkeling ten behoeve van spoorwegcorridors door Zwitserland. Eveneens een verruiming van de toezeggingen voor wat betreft spoorwegcapaciteit en voor wat betreft kwaliteit en prijs van de dienstverlening, met name voor het gecombineerd vervoer en daarnaast ook ruimere toezeggingen ten aanzien van de integratie van het Zwitserse spoorwegsysteem in het regelgevingskader dat ook geldt in de Unie. Voorts ook over de ontwikkeling van de zogeheten goederensnelspoortrajecten.
Eveneens zijn passende vrijwaringsmaatregelen overeengekomen om onevenwichtigheden binnen het Alpenvervoer, zowel in de Unie als in Zwitserland, te verhelpen. Ten slot is er ook overeenstemming over een aantal onmiddellijk te realiseren verbeteringen in de toegangs- en transitmogelijkheden voor vrachtwagens van 40 ton.
Zoals bekend zijn er nog aanzienlijke meningsverschillen over een aantal niet onbelangrijke details. Met name wat betreft het in 2001, respectievelijk 2005, vast te stellen tarief voor het gebruik van de Zwitserse wegen. Andere complexe problemen houden verband met mogelijke tolheffing op de vier belangrijkste Zwitserse Alpenpassen, een verbod op nachtritten en met overgangsquota voor vrachtwagens van 40 ton. De Zwitsers hebben echter begrip voor de bezorgdheid van de Unie uitgesproken en hebben zich, naarmate de onderhandelingen vorderden, bereid getoond zich in te spannen om daaraan op een groot aantal punten ook tegemoet te komen. Nu aan beide zijden een reële politieke bereidheid aanwezig is, mag er redelijkerwijs van worden uitgegaan dat de resterende verschillen van inzicht ook zullen kunnen worden opgelost.
Wat de zogeheten gelijke behandeling betreft, kan de Commissie bevestigen dat het principe van non-discriminatie een integrerend onderdeel zou vormen van de toekomstige overeenkomst met Zwitserland en dat beide partijen het op dat punt ook eens zijn.
Vorig jaar, bij de besprekingen over het voorstel voor een richtlijn van de Commissie betreffende gebruiksrechten voor het gebruik van wegen, het zogenaamde eurovignetprobleem, was de Raad vervoer niet bereid de opvattingen van de Commissie over het begrip kwetsbare gebieden, te accepteren.
De Raad bekijkt nu echter de mogelijkheid om een Alpenclausule op te nemen op grond waarvan, natuurlijk binnen bepaalde grenzen en onder bepaalde voorwaarden, een hoger gebruiksrecht op de desbetreffende Oostenrijkse route zou kunnen worden toegepast, een hoger gebruiksrecht dan het gemiddelde tarief. Deze clausule, in combinatie met een bevredigend resultaat van de onderhandelingen met Zwitserland, zou ertoe moeten bijdragen dat in het hele Alpengebied een duurzame spreiding van het verkeer tot stand gebracht wordt en ook wordt gehandhaafd. Zowel de Commissie als ook de Raad hebben er echter met nadruk op gewezen dat wij niet akkoord kunnen gaan met een resultaat, noch bij de onderhandelingen met Zwitserland, noch bij de besprekingen over een Alpenclausule, waardoor de Alpenroute buitensporig duur zou worden.
De Europese Gemeenschap is uiteraard partij bij het Alpenverdrag, zo antwoord ik mevrouw Van Dijk. Het Parlement kan er dan ook op vertrouwen dat de Commissie erop zal toezien dat de Gemeenschap haar verplichtingen krachtens het Alpenverdrag nakomt en haar vervoersbeleid op de doelstellingen van dit verdrag afstemt. De Commissie is echter wel van mening dat er weinig wordt bereikt met het inroepen van het hele Alpengebied tot kwetsbaar gebied. Het zou veel nuttiger zijn indien binnen de Unie overeenstemming kon worden bereikt over het vervoerprotocol bij het Alpenverdrag. Jammer genoeg is één lidstaat tot dusver niet akkoord kunnen gaan met voorstellen die voor alle andere overeenkomstsluitende partijen wel aanvaardbaar zijn.
Tot besluit, Voorzitter, dient nog te worden vermeld dat de Commissie ingenomen was met het resultaat van de Raad Vervoer van afgelopen maand, waar de lidstaten de Commissie hebben verzocht de onderhandelingen voort te zetten op basis van het meest recente Zwitserse voorstel en een overeenkomst voor te bereiden die onder andere voorziet in tarieven gebaseerd op infrastructuurkosten en die voorziet in een verhoging van de quota voor vrachtwagens van 40 ton voor de periode 1999-2005. Die kwestie zal ongetwijfeld opnieuw worden bekeken tijdens de volgende Raad Vervoer in maart aanstaande waarna de Commissie het Parlement uiteraard langs de gebruikelijke kanalen van die laatste ontwikkelingen op de hoogte zal stellen.
Door de enorme omvang van de problematiek en het gebrek aan tijd, Voorzitter, wil ik niet nader ingaan op alle andere aspecten. Ik hoop dat de geachte parlementsleden hiervoor begrip hebben en ik zal van mijn kant vanzelfsprekend trachten aan het eind van deze discussie op gerichte vragen nog een antwoord te formuleren.

De Voorzitter
Het debat wordt vanmiddag om 15.00 uur voortgezet.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Er gaan geruchten dat een recente uitgave van het Publicatieblad in het Fins moest worden weggegooid en moet worden herdrukt. Ik wilde het Bureau vragen hiernaar te kijken en bij het Parlement verslag uit te brengen over wat zich werkelijk heeft voorgedaan.
Blijkbaar houdt dit verband met een aankondiging van het Europees Parlement in het Finse Publicatieblad, waarin in het Fins wordt gevraagd om een A3 voor onze juridische dienst, - ik citeer voor zover ik het Fins versta - " die leiding geeft aan een groep idioten" . Ik heb onze juridische dienst allerlei benamingen gegeven, maar dat komt toch niet in mijn woordenschat voor. Zou u om een onderzoek kunnen vragen hoe dit heeft kunnen gebeuren en welke stappen er zullen worden genomen om er zeker van te zijn dat de schuldige de kosten van het herdrukken betaalt?

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Tomlinson. Ik zal het Secretariaat-generaal verzoeken iemand in de dienst, die geen idioot is, te vinden om u antwoord te geven.

Stemming
Cox
Mijnheer de Voorzitter, dit is een kort, maar bijzonder ingewikkeld verslag waarover in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid een hoge mate van overeenstemming is bereikt. De commissie heeft unaniem zeven amendementen gesteund. Sommige waren voor de Commissie aanvaardbaar, zoals gisteravond is aangegeven, en de Commissie heeft zich tegen diverse andere verzet. Ik geloof uit het debat, waaraan gisteravond om 23.30 uur nog een behoorlijk aantal leden hebben deelgenomen, te mogen concluderen dat er ruimte is voor nadere verkenning en verdere dialoog tussen het Parlement en de Commissie over enkele gevoelige aspecten van deze kwestie. In plaats van hierop inhoudelijk in dit stadium in te gaan, zou ik er de voorkeur aan geven wat meer bedenktijd uit te trekken, het verslag naar de commissie terug te verwijzen en later terug te keren met iets wat voor beide instellingen aanvaardbaar is.
(Het Parlement willigt het verzoek om terugverwijzing naar de commissie in)

d'Ancona
Voorzitter, ik zou willen vragen om een gesplitste stemming over de woorden "die strafrechtelijk veroordeeld is en" en vervolgens heb ik nog een mondeling amendement. Er staat in de rest van het amendement van mevrouw Roth 21 jaar en dat zou ik graag veranderen in 18 jaar. Als er staat 18 jaar dan kan onze fractie daarmee instemmen. Dat zijn de twee wijzigingen in dat amendement.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Sainjon
Mijnheer de Voorzitter, na overleg met de heer Schwaiger stel ik een mondeling amendement voor dat het amendement dat ik had ingediend, zal vereenvoudigen door de schrapping van de woorden "van vaststelling" . Ik ben het er dus mee eens dat de woorden "van vaststelling" geschrapt worden in het amendement dat ik had ingediend.
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het mondeling amendement)

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, nu de woorden "van vaststelling" geschrapt zijn en er bijgevolg geen sprake meer is van vaststelling van de wisselkoersen door de Europese Raad, kunnen we met dit amendement en ook met het hele verslag instemmen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Ahlqvist, Andersson, Lööw, Theorin en Waidelich
Wij willen de rapporteur danken voor dit verslag. Wij vinden echter dat er reden is om ons sceptisch op te stellen tegenover de constructie van het compensatiesysteem dat in het verslag wordt behandeld. Dit standpunt moet niet worden gezien als gebrek aan begrip voor de rol die de verkoop van visserijproducten speelt voor de Azoren, Madeira, de Canarische Eilanden en het Franse departement Guyana en voor de behoefte aan solidariteit met de perifere gebieden van de Gemeenschap. Wij vinden echter dat zulke constructies belemmerend werken op de noodzakelijke hervorming van het gemeenschappelijke visserijbeleid. Het wetgevingsvoorstel van de Commissie visserij draagt niet bij tot verandering van deze situatie en verslechtert haar mogelijk zelfs.
Verslag-d'Ancona (A4-0402/97)
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de zogenaamde Eurodac-overeenkomst heeft tot doel een Europese databank met de vingerafdrukken van asielzoekers te creëren, zodat in uitvoering van de Overeenkomst van Dublin van 15 juni 1990 kan worden vastgesteld wat de lidstaat van oorsprong is en welk land bijgevolg verantwoordelijk is voor de behandeling van het onderzoek.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van Nationale Staten is over het geheel genomen voorstander van deze overeenkomst, die onder het intergouvernementele stelsel van het huidige artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie valt. Wij willen enkel opmerken dat de Raad niet duidelijk alle beweegredenen voor deze maatregel uiteengezet heeft. Dat is spijtig, want hij kan er rustig voor uitkomen. Er is geen enkele reden waarom de burgers niet op de hoogte zouden zijn. Er zijn inderdaad "habitués" die valse asielverzoeken indienen en, wanneer hun verzoek afgewezen wordt in de ene lidstaat, hun geluk in alle andere lidstaten beproeven en een mogelijke fout trachten uit te buiten. Het is nuttig deze mensen op te sporen zodat hetzelfde asielverzoek niet twee-, drie- of viermaal onderzocht wordt. Aangezien zij echter elke keer een andere identiteit aannemen, kunnen zij moeilijk opgespoord worden wanneer wij niet over vingerafdrukken beschikken.
De Raad heeft evenwel het slechte idee gehad dit op communautair vlak te willen regelen. Hij voorziet in bevoegdheden voor het Hof van Justitie en financiering uit de Europese begroting en raadpleegt het Europees Parlement over dit alles, hoewel hij hiertoe ons inziens niet verplicht was krachtens artikel K.6. Onze Vergadering heeft zich in de opening gestort en een aantal amendementen aangenomen die het beheer van het systeem toevertrouwen aan de Commissie, het beheer al te zeer communautariseren en de reikwijdte pogen af te zwakken. Wij hebben ons uiteraard tegen deze amendementen verzet.

Andersson, Lööw en Waidelich
Wij danken de rapporteur voor haar doorwrochte verslag. Wij willen erop wijzen dat de invoering van een systeem om de vingerafdrukken van asielzoekers te vergelijken op zichzelf geen garantie biedt voor een nagestreefd menselijk en genereus asielbeleid, waarin de lidstaten uit solidariteit aan asielzoekers het recht op een vrijplaats bieden. Voor zo'n asielbeleid zijn andere maatregelen en krachtige inspanningen nodig, teneinde de lidstaten een meer gemeenschappelijke visie te laten ontwikkelen op de behoefte aan een genereus en menselijk asielbeleid.
Wij vinden nu juist dat de oprichting van Eurodac moet worden gezien in het licht van de mogelijkheid om tot een dergelijk menselijk en genereus asielbeleid in de EU te komen. De in het verslag gedane voorstellen tot wijziging van de Akte van de Raad betekenen dat het vanzelfsprekende recht van de asielzoekers op integriteit wordt versterkt, en dat vinden wij een sterk argument om ons achter dit verslag te scharen.

Ahlqvist en Theorin
Wij staan zeer kritisch tegenover het voorstel van de Raad inzake de oprichting van het Eurodac-register. Eurodac kan resulteren in een steeds restrictiever en onmenselijker vluchtelingenbeleid van de EU-lidstaten.
Iedere asielaanvraag moet apart worden behandeld, ongeacht de vraag of de asielzoeker eerder asiel heeft aangevraagd in een ander EU-land. Daarmee stellen wij ons kritisch op tegenover de gedachte achter de oprichting van het Eurodac-register, namelijk precies het punt dat een asielaanvraag slechts in een enkel land moet worden behandeld. Wij vinden dat vluchtelingen hetzelfde recht op persoonlijke integriteit moeten hebben als onze burgers. Het routinematig nemen van vingerafdrukken bij vluchtelingen keuren wij af. De consequentie van deze regel is ook dat men in het uiterste geval kan eisen dat er dwang en geweld wordt gebruikt tegenover personen vanaf het moment dat ze 14 jaar zijn.
De regels voor het wissen van gegevens in het centrale register zijn ook ontoereikend. In de huidige gegevensbeheerssystemen zijn er onvoldoende garanties dat alle gegevens werkelijk worden gewist. Het moet ook vanzelfsprekend zijn dat in het register geen gegevens mogen achterblijven over personen die een verblijfsvergunning in een van de EU-lidstaten hebben gekregen. De bevoegdheden van de controleautoriteit moeten worden verhelderd. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheid van de afzonderlijke asielzoeker om zowel informatie te krijgen over zijn rechten als de juistheid van de gegevens te controleren.
In de ontwerpresolutie wordt forse kritiek op Eurodac geuit, waar wij het mee eens zijn. Wij zullen daarom bij de eindstemming voor het verslag in zijn geheel stemmen. Wij hebben echter tegen bepaalde delen van het verslag gestemd. Ten eerste zijn wij tegen het voorstel in het verslag om de Commissie de verantwoordelijkheid voor het register te geven. De Europese Commissie is een door ambtenaren gestuurde instelling met een zeer zwakke democratische controle. Ten tweede zijn wij er sterk op tegen dat de Raad besluiten zal kunnen nemen met een gekwalificeerde meerderheid bij de tenuitvoerlegging van Eurodac. Ons fundamentele standpunt is dat samenwerking inzake dit soort vraagstukken op internationaal niveau moet worden geregeld.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaaldemocraten stemmen voor het verslag over de oprichting van een databank (Eurodac) met de vingerafdrukken van asielzoekers. Wij vinden een dergelijk register een noodzakelijk instrument om te kunnen bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag die in de EU wordt ingediend. Eurodac kan helpen voorkomen dat asielzoekers de speelbal worden tussen verschillende landen omdat niemand de verantwoordelijkheid voor de behandeling van hun dossier op zich wil nemen. Eurodac kan ook fraude helpen voorkomen, die optreedt wanneer asielzoekers een andere identiteit aannemen nadat hun aanvraag in een van de lidstaten werd afgewezen. Wij steunen het verslag-d'Ancona, omdat het benadrukt dat de databank de rechtsbescherming van de asielzoekers niet in het gedrang mag brengen. Wij vinden tevens dat het zowel qua efficiëntie als qua gegevensbescherming nuttig zou zijn de Commissie bij het beheer van de databank te betrekken.

Le Gallou
Het Front National heeft illegale immigratie altijd al bestreden en blijft deze bestrijden. Een doeltreffende controle op asielverzoeken en -criteria is één van de middelen om de immigratiegolf in te dijken.
Dankzij het geautomatiseerde Eurodac-systeem voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers kunnen wij alle juridische en strafrechtelijke informatie over de betrokkenen bundelen, zodat een land enige controle kan uitoefenen op deze asielverzoeken. Op basis van de persoonsgegevens die hij van iemand heeft, kan een lidstaat het asielverzoek soeverein inwilligen of verwerpen.
Mevrouw d'Ancona stelt met dit verslag evenwel voor de lidstaten alle soevereiniteit terzake te ontnemen. Zij is van oordeel dat het Eurodac-systeem niet door de lidstaten maar door de Commissie beheerd moet worden. Zij voert ook strengere beperkingen in voor het gebruik van het systeem.
Het gaat hier andermaal om de ontbinding van de nationale staten en de aantasting van hun soevereiniteit op een gebied dat hun per definitie voorbehouden moet zijn. De aberratie die het Verdrag van Amsterdam oplegt, met de communautarisering van justitie en binnenlandse zaken, blijkt hier nogmaals klaar en duidelijk.
Europa wordt steeds meer een grote zeef. Nadat het Europa van Schengen de binnengrenzen in de Europese Unie heeft afgeschaft, schaft het Europa van Amsterdam nu ook de buitengrenzen af.

Lindqvist (ELDR), Eriksson, Seppänen en Svensson (GUE/NGL), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Bonde en Sandbæk (I-EDN)
Ondergetekende parlementsleden staan zeer kritisch tegenover het Eurodac-register dat de Raad wil oprichten. Eurodac is onderdeel van een steeds restrictiever en onmenselijker vluchtelingenbeleid dat in de EU aan het ontstaan is, een beleid dat er vaak op neerkomt dat vluchtelingen worden behandeld alsof ze misdadigers zijn.
Wij vinden dat iedere asielaanvraag apart moet worden behandeld, ongeacht de vraag of de asielzoeker eerder asiel heeft aangevraagd in een ander EU-land. Wij plaatsen daarmee vraagtekens bij de gedachte achter het Eurodac-systeem, namelijk dat een asielaanvraag in slechts een enkel moet worden behandeld. Wij vinden dat vluchtelingen hetzelfde recht op integriteit hebben als andere mensen. Het is dan ook absurd dat er automatisch vingerafdrukken worden genomen van vluchtelingen. Dat is vooral ernstig omdat zo'n regel in het uiterste geval noodzaakt tot het gebruik van dwang en geweld jegens personen vanaf het moment dat ze 14 jaar zijn.
Wij vinden de regels inzake het wissen van gegevens in het centrale register onvoldoende. Uiteraard mag niemand die een verblijfsvergunning in een lidstaat heeft gekregen, riskeren dat zijn gegevens in het register blijven staan. Wij vinden ook dat de bevoegdheden van de controleautoriteit onduidelijk en ontoereikend zijn. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheid van de asielzoeker om informatie te krijgen over zijn rechten en om de juistheid van de gegevens te controleren.
In het verslag-d'Ancona wordt forse kritiek op Eurodac geuit, kritiek die grotendeels overeenkomt met ons standpunt. Wij hebben echter gestemd tegen alle delen van het verslag die inhouden dat de Commissie de verantwoordelijkheid voor het register krijgt. De Europese Commissie is een orgaan dat onder zeer gebrekkige democratische controle staat. Bovendien vinden wij dat samenwerking inzake dit soort vraagstukken internationaal moet worden geregeld.
Verslag-Erika Mann (A4-0403/97)
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben voor de resolutie gestemd, aangezien wij het juist vinden de economische betrekkingen en handelsbetrekkingen met de VS uit te bouwen.
Tegelijk vinden wij echter dat in de resolutie op meerdere punten ten onrechte vermeden wordt kritiek op de VS te uiten. Het zou bijvoorbeeld wat de mensenrechten betreft op zijn plaats zijn erop te wijzen dat een meerderheid van de staten van de VS de doodstraf kent. Wat het milieu betreft zou erop gewezen kunnen worden dat de VS zich verzet tegen verdergaande internationale overeenkomsten op milieugebied, wat onlangs nog op de conferentie van Kyoto is gebleken. Wat de arbeidsmarkt betreft, zou gewezen kunnen worden op de krachtige acties tegen de vakbonden, die veel werkgevers in de VS voeren, vaak met volle instemming van de overheid.
Verslag-Sierra González (A4-0399/97)
Pinel
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Sierra González heeft tot doel de informatiemaatschappij, of beter gezegd, telematicamiddelen zoals Internet ten dienste te stellen van de economische en sociale samenhang en de strijd voor werkgelegenheid.
Wij kunnen het streven opdat de informatiemaatschappij iedereen ten goede komt, ook en vooral de minst ontwikkelde gebieden en de meest benadeelden, alleen maar toejuichen. Wij zijn het ook eens met het voorstel om de opleiding tijdens de hele duur van de loopbaan te bevorderen en met de wens om de meertaligheid in de informatiemaatschappij te respecteren.
Daarnaast worden in het verslag terecht de positieve gevolgen onderstreept die de informatiemaatschappij voor de plattelandsgebieden kan hebben. Dankzij telewerk kunnen tal van beroepsactiviteiten op het platteland behouden worden en de informatiemaatschappij kan dan ook een belangrijk element voor een evenwichtige ruimtelijke ordening zijn.
Wij moeten er evenwel voor zorgen dat de informatiemaatschappij geen tweesnijdend zwaard wordt. Wij willen hier dan ook nogmaals de nadruk leggen op het gevaar dat deze nieuwe technologieën de verplaatsing van een deel van de tertiaire sector van de Europese Unie naar lageloonlanden met een zwakke sociale bescherming kunnen bevorderen. Nu al laten een aantal Europese ondernemingen hun boekhouding of de follow-up van hun klanten in India of Singapore doen. Dit houdt ernstige gevaren voor de communautaire werkgelegenheid in en wij moeten deze gevaren met adequate maatregelen bezweren. Wij merken overigens met tevredenheid op dat de rapporteur voor onze bezorgdheid terzake aandacht heeft gehad.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van Nationale Staten heeft dan ook besloten het verslag van mevrouw Sierra González, die grote inspanningen heeft gedaan om tot een consensus te komen, te steunen.

Bernardini
Het verslag over cohesie en de informatiemaatschappij dat wij hier vandaag behandelen, is een aanvulling op het Groenboek over "Leven en werken in de informatiemaatschappij: de mens voorop" .
Dit document heeft de verdienste de gevolgen van het ontstaan van nieuwe informatie- en communicatietechnologieën (ICT's) voor de cohesie en de verschillende regio's van de Europese Unie te bestuderen.
Zelf wil ik mij tot twee grote punten beperken: de gevolgen voor de burger en de weerslag op de regionale verschillen.
Wat de menselijke dimensie betreft, concentreren wij onze inspanningen sinds enkele jaren op de ontwikkeling van bovengenoemde technologieën uit het oogpunt van de bevordering van de werkgelegenheid. Zoals in het uitstekende verslag van mevrouw Sierra González beklemtoond wordt, staat het evenwel niet vast dat deze technologieën meer banen zullen scheppen dan vernietigen. Wij moeten hun ontwikkeling hoe dan ook inpassen in een cyclus waar een hoofdrol voor het individu is weggelegd.
Wat de opleiding betreft, moeten onze jongeren de ontwikkeling van deze nieuwe maatschappij kunnen volgen. We moeten dan ook om te beginnen een inspanning leveren opdat onze lagere en middelbare scholen en opleidingscentra behoorlijk uitgerust zijn. Dankzij deze nieuwe troef zullen wij over goed opgeleide arbeidskrachten beschikken, die uitstekende prestaties leveren en veel gevraagd worden.
We moeten ook inspanningen leveren voor de economische subjecten. Ik denk hierbij aan steunmaatregelen voor de kleine en middelgrote ondernemingen en industriële bedrijven. Wanneer deze ondernemingen zelf ook de nieuwe technologieën gaan gebruiken, zullen ze werk bieden aan hooggekwalificeerd personeel.
Wat het ruimtelijke aspect betreft, spreekt het vanzelf dat de verschillen tussen de regio's als gevolg van de ontwikkeling van de ICT's dreigen toe te nemen. Alleen al op het niveau van de gebruikers weten we dat het aantal computers - met name op het platteland - niet erg hoog ligt. Wij moeten dan ook inspanningen leveren om de infrastructuur uit te bouwen en de totstandbrenging van netwerken aan te moedigen. Zoals in het verslag van onze collega terecht benadrukt wordt, wordt amper 2 % van de structuurfondsen goed benut. Tot op heden gaan de middelen vooral naar de basisinfrastructuur zoals telefoonlijnen. Wij moeten de grote lijnen van de besteding van de middelen uit hoofde van de structuurfondsen herzien teneinde tot een grotere diversificatie te komen. De toegang tot nieuwe informatie- en communicatietechnologieën kan vlot verlopen als mogelijkheden gecreëerd worden in scholen, bibliotheken en openbare centra. Laten wij ook de innovatie-ervaringen van het MKB en de begeleidende maatregelen voor deze ondernemingen steunen.
De Commissie kan een voortrekkersrol spelen en moet, met de middelen waarover ze beschikt, een stimulerende rol spelen.

Caudron
Ik feliciteer mevrouw Sierra González met haar verslag.
De fundamentele vraag wordt correct gesteld. "Zullen de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën tot het verdwijnen van het schitterende sociale kader dat de arbeidsvloer vormt, leiden wanneer mensen thuis aan telewerken doen, of zullen zij regio's met een ontwikkelingsachterstand en dunbevolkte gebieden onverhoopte kansen bieden?"
De vraag is eenvoudig, het antwoord minder eenvoudig. Aangezien de kans bestaat dat beide hypothesen bewaarheid worden, dienen we ons de vraag te stellen welke weerslag de informatie- en communicatietechnologieën zullen hebben. Ik ben het dan ook eens met de vragen die mevrouw Sierra González terzake gesteld heeft. De explosie van deze nieuwe technologieën is merkbaar in ons leven van alle dag. Voor mijzelf, als burgemeester en Europees afgevaardigde, zijn ze al een heel belangrijk hulpmiddel in mijn contacten met mijn medeburgers.
Het Europees Parlement heeft zich al herhaaldelijk over deze kwestie van de informatie- en communicatietechnologieën gebogen. De tijd is dan ook gekomen voor daden in plaats van woorden, ook al is het debat niet afgesloten, met name op het vlak van de individuele openbare vrijheden.

Cellai
In de inleiding op haar verslag zei de rapporteur, mevrouw Sierra González, dat de informatiemaatschappij in economisch, cultureel en politiek opzicht de belangrijkste uitdaging is van de laatste jaren van deze eeuw. Ik ben het met haar opmerking eens, alhoewel ik uiterst bezorgd ben over het mondialiseringsproces en de onderlinge afhankelijkheid van de economieën.
Ik vrees dat de interne samenhang van de Europese Unie in gevaar gebracht wordt door de ongelijke verdeling van de voordelen van de technologische vooruitgang. Het risico bestaat namelijk dat in bepaalde gebieden de investeringen te laat gebezigd worden. De verspreiding van de technologie brengt niet automatisch een verdeling van de mogelijkheden en de voordelen van de technologie met zich mee. De ontwikkeling van de informatiemaatschappij moet dan ook absoluut gepaard gaan met de juiste politieke activiteiten. Men moet immers een gelijke ontwikkeling in alle gebieden van de Europese Unie kunnen garanderen. In bepaalde landen is de cultuur van de informatiemaatschappij sterker verspreid dan in andere en daarom bestaan daar ook meer mogelijkheden om de nieuwe technologieën te gebruiken en vorderingen te maken in deze nieuwe arbeidsomgeving. De grote uitdaging voor de Europese Unie is dat 30 % van de Amerikanen en slechts 2 % van de Europeanen zich voor deze ontwikkelingen interesseren. De Verenigde Staten hebben dus een enorme voorsprong op ons. Wij volgen hen slechts. Dat is jammer. Wij hebben immers zoveel mogelijkheden, maar gebruiken ze niet. Daardoor moeten wij posities en arbeidsplaatsen afstaan aan de Verenigde Staten. Wij moeten ons eensgezinder tonen en vooral meer geld uittrekken voor onderzoek en ontwikkeling.
Een belangrijke factor in de concurrentiekracht is de toepassing van de technologie door het midden- en kleinbedrijf. De informatiemaatschappij biedt het midden- en kleinbedrijf de mogelijkheid nieuwe, hoog gespecialiseerde arbeidsplaatsen te creëren en de werkloosheid te verminderen. Vooral in de minst bevoorrechte gebieden en op het platteland vormt het midden- en kleinbedrijf de ruggengraat van de economie.
De snelle technologische ontwikkeling in onze tijd en de mondialisering van de markten oefenen invloed uit op de mededingingvoorwaarden en scheppen nieuwe mogelijkheden voor het midden- en kleinbedrijf. Deze ondernemingen hebben derhalve een belangrijke rol te vervullen in de verbetering van de economische en sociale samenhang van de Europese Unie.

Cushnahan
Veel armere regio's in de Europese Unie lijden onder het feit dat zij verafgelegen zijn. Technologische vooruitgang, in het bijzonder in de context van de informatiemaatschappij, is een manier om het probleem van geografische afstanden te overbruggen. De informatie- en communicatietechnologieën kunnen een significante bijdrage leveren tot het versterken van het algemene concurrentievermogen van Europa en ook tot een betere regionale samenhang. Helaas ontwikkelen de regio's zich niet allemaal in hetzelfde tempo door een onevenwichtig gebruik van de informatietechnologie. Teneinde deze ongelijke ontwikkeling een halt toe te roepen, is het belangrijk dat daar structureler middelen worden geïnvesteerd.
Er valt ook veel te winnen bij het delen van ervaringen op dit terrein. Ik wilde graag de aandacht van de Commissie vestigen op een vernieuwend modelexperiment dat thans in mijn district in Ennis, in het graafschap Clare, wordt ingevoerd. Ennis werd in een door Telecom Eireann georganiseerde competitie gekozen tot "Information Age Town" en het project zal de voordelen van de toepassing van vele aspecten van informatie- en communicatietechnologie bestuderen. Ik hoop dat de Commissie dit en soortgelijke projecten zal volgen om te zien welke lessen hieruit kunnen worden geleerd en toegepast in andere delen van de Europese Unie in een poging bij te dragen tot de regionale samenhang.

Darras
Mevrouw Sierra González heeft een uitstekend verslag opgesteld en ik kan het alleen maar eens zijn met haar visie op het nut en de verspreiding van de voordelen van de informatiemaatschappij.
Als verkozene voor de regio Nord-Pas-de-Calais stel ik inderdaad vast dat het ter beschikking stellen van de nieuwe informatietechnologieën en het gebruik ervan, uiteraard door de ondernemingen maar ook door de "gewone" burger, een minder begunstigde regio die met een hoge werkloosheid kampt, de mogelijkheid bieden zijn economische en sociale achterstand weg te werken. Dat is wat momenteel in mijn regio gebeurt.
Onze rapporteur beklemtoont dan ook terecht dat alle regio's de mogelijkheden moeten krijgen om in telecommunicatie- en informatie-infrastructuur te investeren. Dat is even belangrijk als opleiding en beroepskwalificaties en/of de rol die de overheid en de particuliere sector spelen.
Dit moet zowel een nationale als een Europese prioriteit zijn. Het is één van de middelen in de strijd tegen uitsluiting. In het licht van de ervaringen in mijn eigen regio wil ik nogmaals zeggen dat wij, onze regionale en lokale gemeenschappen, alleen en zonder de hulp van Europese programma's als web for school of net days , onze jongeren niet de informatiemiddelen hadden kunnen geven waarover zij vandaag beschikken.
Ik steun dan ook de eis van de rapporteur opdat deze steun veralgemeend en zelfs nog uitgebreid wordt.

Ephremidis
De bevindingen en de overwegingen van de Commissie en zeer zeker van de rapporteur, mevrouw Sierra González, geven een duidelijk beeld van de huidige situatie. Deze wordt gekenmerkt door een ongelijke verdeling van de mogelijkheden tot toegang en gebruik van de informatiemaatschappij in de Europese regio's.
De voorstellen in het Groenboek van de Commissie beantwoorden noch aan de door de technologische vooruitgang ontstane behoeften, noch aan de verwachtingen van de Europese burgers. Onze volkeren willen dat de regionale verschillen worden opgeheven en de levensstandaard van de werknemers wordt verbeterd.
De voorgestelde liberalisering van de telecommunicatiemarkt zal echter leiden tot een verslechtering van de dienstverlening in met name de minst ontwikkelde gebieden en de toegang tot netwerken voor burgers, organisaties en ondernemingen bemoeilijken. De ongelijkheden zullen op die manier nog groter worden. Een hinderpaal voor de ontwikkeling op dit gebied is niet alleen de afwezigheid van goed onderwijs en goede scholing, maar met name ook het ontbreken van infrastructuur en uitrusting. Zonder deze zal men echter geen gebruik kunnen maken van de door de elektronica en multimedia geboden mogelijkheden. Dit geldt bij uitstek voor de verafgelegen gebieden, waar bovendien door de hoge kosten voor aansluiting op centrale netwerken extra problemen ontstaan. Dit heeft tot gevolg dat de kloof tussen degenen die over de informatie beschikken en degenen die ervan verstoken blijven, steeds groter wordt.
Het kernpunt van de voorstellen wordt gevormd door de bevordering van het winstbejag door de grote bedrijven in deze sector. Dit zal ten koste gaan van de openbare dienstverlening en de sociale rol van de overheid. Ofschoon de overheid de plicht heeft alle burgers toegang te verschaffen tot de dienstverlening, wil men de openbare dienstverlening afschaffen. Deze zal, zegt men, vervangen worden door universele dienstverlening. Dat zijn echter bedrieglijke uitspraken. Men weet immers niet wat de inhoud van deze universele dienstverlening is en in feite zijn deze uitspraken dan ook slechts een verhulling van de werkelijke intentie. Men wil namelijk een nog grotere concentratie van kapitaal en middelen bewerkstelligen om controle te kunnen uitoefenen op het in omloop brengen en distribueren van informatie. Uiteindelijk zal dat echter leiden tot het ontstaan van een enorme industrie waar, zoals nu reeds in veel media gebeurt, nieuws en informatie naar believen worden gefabriceerd.
Voor het bereiken van deze doelstellingen volgt men een speciale tactiek om de sociale reacties te omzeilen en een nieuwe arbeidsorganisatie in het leven te roepen. Een onderdeel van deze nieuwe organisatie is ook de voorgestelde bevordering van het telewerk (thuiswerk). Dit zal de genadeslag zijn voor de sociale rechten, de vakbondsrechten en de arbeidsrelaties van de werknemers.
Hoe zullen de bedrijven met "ouderwetse" middelen en een beperkte toegang tot investeringskapitaal kunnen opboksen tegen de grote multinationale bedrijven? De afschaffing van de overheidssubsidies en de geringe communautaire steun - de telecommunicatie wordt bijvoorbeeld voor slechts 2 % gesteund met middelen uit de structuurfondsen - maken een niet-discriminatoire toegang van alle informatieverschaffers tot het netwerk onmogelijk en kunnen geen gelijkwaardige en onpartijdige omstandigheden voor interconnecties en interoperabiliteit garanderen.
De burgers, de werknemers zullen zich echter verzetten tegen plannen waardoor de reeds bestaande verschillen nog groter zullen worden. Zij zullen niet toestaan dat de verafgelegen en structureel zwakke gebieden nog meer ontwricht, geïsoleerd en achterop raken. Daartoe bestaat immers een reëel gevaar. Zij zullen niet lijdelijk toezien hoe het kapitaal door netwerkvorming en afroming van het Europese denkvermogen de rechten, verworvenheden en vrijheden van de burgers de grond in boort.
Verslag-Waddington (A4-0405/97)
Caudron
Ik heb met veel belangstelling kennis genomen van het verslag van onze collega, mevrouw Waddington, en ik wil haar ermee feliciteren.
Natuurlijk wordt, telkens als het Europees Parlement zich moet uitspreken over een onderwerp dat verband houdt met de werkgelegenheid, een levendig debat gehouden tussen de verschillende politieke krachten en stromingen.
Terwijl de Werkgelegenheidstop van november in Luxemburg zich hoofdzakelijk op de opleiding geconcentreerd heeft, wijst onze rapporteur terecht op de diepe kloof tussen de politieke verbintenissen en de voorstellen van de Commissie op dit gebied.
Ik stel mij soms vragen over de bereidheid van sommige commissarissen, die ons almaar verder willen meeslepen in het liberalisme, en over de relatieve onmacht wanneer het erop aankomt de werkloosheid te bestrijden. Ik ben het dan ook onvoorwaardelijk eens met de vragen van mevrouw Waddington aan de Commissie en hoop dat de Commissie ze zal beantwoorden.
Ik ben het ook eens met de grote lijnen van dit verslag, dat de toegang tot opleiding en de arbeidsorganisatie nauw met elkaar wil verbinden. Wij kunnen - en mogen - de verschillende problemen in verband met de werkloosheid niet los van elkaar zien. De oplossingen zullen enkel doeltreffend zijn wanneer ze samenhangend zijn. Ik deel dan ook de bezorgdheid van mevrouw Waddington over de noodzakelijke diversificatie van de beroepsactiviteiten van vrouwen. Mijns inziens moeten we evenwel veel verder gaan in deze diversificatie en mag ze niet beperkt blijven tot de vrouw, " verplichte gelijkheid" ...
We dienen op te letten voor "de valstrik van opleidingen die hoofdzakelijk gericht zijn op werk in het kader van de nieuwe technologieën en diensten. Vele van deze banen hebben een geringe waarde en kunnen niet tot in het oneindige vermenigvuldigd worden. Er wachten ons ontgoochelingen" .
Ik feliciteer mevrouw Waddington nogmaals. Ik reken net als de rapporteur op krachtige voorstellen van de Commissie.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaaldemocraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag over de toegang tot de voortgezette beroepsopleiding in de Europese Unie. Het is belangrijk dat wij aandacht schenken aan voortgezette beroepsopleiding nu aanpassingsvermogen en flexibiliteit doorslaggevend zijn geworden voor de mate waarin werknemers zich op de steeds veranderende arbeidsmarkt staande kunnen houden. Het concurrentievermogen van de Europese ondernemingen hangt in sterke mate af van de voortgezette beroepsopleiding die wij bieden. Indien we deze uitdaging niet aannemen, zullen in Europa arbeidsplaatsen verloren gaan. Wij steunen daarom het verslag, dat een vergelijkende statistiek over de voortgezette beroepsopleiding wenst en de invoering van een stelsel van controle en rapportage over de toegang tot beroepsopleiding aanbeveelt. Wij zijn vooral blij met de nadruk die de rapporteur heeft gelegd op de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en op de problemen die vrouwen kunnen ondervinden bij de toegang tot voortgezette opleiding. Tenslotte steunen wij de oproep tot de sociale partners op Europees niveau om op het gebied van opleiding raamovereenkomsten af te sluiten.
Verslag-Hermange (A4-0292/97)
Ahlqvist, Andersson, Lööw en Waidelich
Er is alle aanleiding om de rapporteur te danken voor haar degelijke verslag. Het verslag behandelt een gebied dat van belang is voor de verbetering van de productiviteit en werkgelegenheid, wat ook benadrukt wordt in de ontwerpresolutie van de parlementaire commissie.
Bij een punt willen wij echter een kanttekening maken. Wij staan er kritisch tegenover dat de overheid stimulansen biedt in de vorm van belastingverlichting, zoals vermeld in paragraaf 9, eerste liggend streepje, van het verslag. Wij vinden de mogelijkheid van de werknemers om te participeren in de bedrijfswinsten en resultaten een zaak van de sociale partners, en de overheid moet zich hierbij neutraal opstellen en niet sturen via belastingsubsidies.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij stemmen tegen deze resolutie. De Zweedse partij Vänsterpartiet, is altijd al van mening geweest dat de mensen die in bedrijven werkzaam zijn, heel veel invloed moeten hebben, zowel op het hele bedrijfsmilieu, als op de winstbesteding.
Dat op de deze wijze eenzijdig de nadruk wordt gelegd op individueel aandelenbezit als stimulans voor meer productiviteit, is volgens ons volstrekt verkeerd.
Wij wensen in plaats daarvan een dynamische en creatieve ontwikkeling van de bedrijfsdemocratie. Wij willen onder de aandacht brengen dat er behoefte is aan fondsen voor de toekomst en verdere scholing, vooral voor werknemers in bedrijven met weinig scholing, in plaats van individueel aandelenbezit.

Lang
Het Front National heeft altijd al de plaats van de mens en de rol die hij in de onderneming moet spelen, verdedigd en blijft dit doen. Wij weigeren de mens tot een economische variabele of een louter economisch gegeven te herleiden, zoals elk links of rechts beleid dat tot nu toe heeft gedaan, evenwel zonder enig positief of bemoedigend resultaat voor de toekomst.
Mevrouw Hermange kent in dit verslag een echte economische dimensie toe aan de werknemers van een onderneming en wij kunnen dat alleen maar toejuichen. Deze vorm van volkskapitalisme dient aangemoedigd en wij moeten maatregelen nemen die de werknemersparticipatie in het bedrijfskapitaal bevorderen. Om de werkloosheid te bestrijden moeten we de werknemers inderdaad opnieuw vertrouwen schenken zodat een hogere productiviteit en meer flexibiliteit inzake arbeid en lonen mogelijk worden.
Ten einde deze doelstellingen van stabiele werkgelegenheid en groei te bereiken, moeten we onze markt beschermen, alle verkeerde voorschriften van Maastricht en Amsterdam terzijde schuiven, de immigratiestroom een halt toeroepen en de consumptie herstellen. Dan en alleen dan zullen nieuwe banen gecreëerd worden.

Ribeiro
L), schriftelijk. (PT) Ons voorbehoud over dit onderwerp vloeit niet voort uit twijfels op welbepaalde punten of uit vormoverwegingen. Die zouden we gemakkelijk het hoofd kunnen bieden en die zouden ons heel goed van pas komen om onze stem te motiveren.
Toch zou het noemen van deze punten van voorbehoud ook een manier kunnen zijn om zich te fixeren op een oppervlakkig, een opperhuids standpunt, dat ver afstaat van de echte kern van de thematiek die bepalend is voor ons standpunt ter zake. Het zou in zekere zin een vlucht zijn om uit te spreken wat uitgesproken moet worden en daarvoor dan formele opmerkingen in de plaats te doen treden. En toch gaat het er niet om, al dan niet geloof te hechten aan de goedheid van het beleid en van de maatregelen die worden voorgesteld en waarover in dit Parlement verslagen worden opgesteld.
In alle duidelijkheid gezegd, onze opvatting van de maatschappelijke verhoudingen strookt niet met de illusie waaraan andere opvattingen - of het ontbreken daarvan - vasthouden, namelijk dat er geen sociale klassen zijn, of dat ze wel bestaan maar dat hun belangen en doelstellingen in de economische activiteit van het particuliere bedrijfsleven samenvallen, convergeren of helemaal niet strijdig zijn.
Juist daardoor kunnen, los van waardeoordelen over de bedoelingen van degenen die het beleid en de maatregelen voorstellen - die uitstekend kunnen zijn en dat in bepaalde gevallen inderdaad zijn - die beleidsvormen en -maatregelen het averechtse effect hebben de aandacht af te leiden, de mannen en vrouwen te vervreemden van de echte problemen die hen als arbeider of arbeidster aangaan. En zij zullen nooit ophouden arbeider te zijn als men hen een beetje participatie toestopt in enkele beperkte terreinen van beheer en in de financiële resultaten die de vrucht zijn van hun arbeidsinspanningen.
Ook de strategie is niet nieuw, en de reeds lang bestaande bezinning over dit onderwerp brengt mij voor de geest dat circa 30 jaar geleden vergelijkbare beleidsvormen en -maatregelen werden voorgesteld als het panacee, en toen lazen en schreven wij dat participatie (van de arbeiders in het beheer en in de resultaten) een soort "rode lantaarn" was die een afsluiting vormde van een samenstel van toestanden welke tot een zeer verslechterde sociale situatie hadden geleid, die fundamentele oplossingen vereist of afleidingsmanoeuvres uitlokt. Dat liedje is dus al eerder gezongen en herhaald.
Wij zullen op ons standpunt terugkomen zodra het door de werkelijkheid niet meer wordt bevestigd. Maar de werkelijkheid toont aan dat het wel juist en bij de tijd is. Ook vandaag kan zoiets weer gebeuren. Daarom stemmen wij niet tegen de uitstekende bedoelingen - van wie die mocht hebben - omdat we niet vóór een opnieuw van stal gehaalde illusie kunnen zijn die men wil doorgeven aan mensen die daar geen behoefte aan hebben. Een ezel stoot zich in 't gemeen, niet twee keer aan dezelfde steen!
Resolutie over de situatie van de Koerdische vluchtelingen
Aelvoet
Voorzitter, namens de groene fractie wil ik ten sterkste protesteren tegen de complete uitholling van het vluchtelingenrecht in het algemeen waar we de laatste maanden telkens opnieuw voorbeelden van krijgen. Inzake de Koerdische vluchtelingen is het evident dat we vastgesteld hebben dat langs de ene kant in de maand december duidelijk wordt gezegd door het EU-voorzitterschap en door de Raad dat er geen concreet uitzicht voor Turkije bestaat om toe te treden tot de Unie, mijns inziens terecht, omwille van het feit dat onder andere de Koerdische kwestie niet op een politieke manier wordt aangepakt.
Langs de andere kant zien we dan als er kleine groepen van vluchtelingen, want het gaat niet over stromen van vluchtelingen, het gaat maar over enkele honderdtallen van vluchtelingen die in beweging komen, dat diezelfde Europese Unie daar dan een zeer afwerende houding inneemt. In mijn eigen land, in België, zegt de minister van Buitenlandse Zaken, omdat er een hongerstaking aan de gang is, we zullen een onderzoek doen naar de politieke vraag die dat probleem stelt, terwijl aan de andere kant al lang een uitspraak is gedaan dat er een politiek probleem is.
In andere landen krijg je dan de strijd tussen Italië en Duitsland, enzovoort. Maar in ieder geval, de grondlijn die ingenomen werd door de Europese Unie was niet de erkenning van het feit dat er politieke vluchtelingen van ginds konden komen. Dat vinden we zeer betreurenswaardig. Hetzelfde speelt zich nu alweer af ten aanzien van het escalerende drama in Algerije. Vanochtend nog waren er Duitse ministers te horen die publiek verklaarden: ja, we moeten wel iets doen richting Algerije want anders komen de golven weer op ons af. Als we in die termen internationale politiek en interne politiek binnen de EU gaan bedrijven, dan zitten we volkomen op het verkeerde spoor.

Berthu
Europa wordt vandaag geconfronteerd met het probleem van duizenden Koerden die illegaal in Italië aankomen na een reis die duidelijk door maffiabenden en professionele mensensmokkelaars georganiseerd is. Gaat het hier echt om vluchtelingen en, zo ja, om politieke of economische vluchtelingen? Komen ze overigens uit Turkije of Noord-Irak? Kunnen wij mensen die zelf anderen vervolgd hebben of vervolgen, als vluchteling erkennen? We mogen niet vergeten dat de Koerden altijd al slachtpartijen hebben aangericht onder Syrische christenen, Chaldeeën, Nestorianen en Armeniërs en dat zij recent - sinds 1984 - nog slachtpartijen hebben aangericht in Zuid-Anatolië. De toevloed van deze vluchtelingen, of valse vluchtelingen, confronteert Europa met zijn gebrek aan samenhang.
In de eerste plaats duikt dit probleem niet toevallig vandaag op, nu Italië sinds 26 oktober jongstleden integrerend deel uitmaakt van de Schengenruimte. Het is duidelijk dat het vooruitzicht om zonder grenscontroles van het uiterste zuiden naar het uiterste noorden van Europa te kunnen reizen, een enorme aantrekkingskracht uitoefent op clandestiene immigranten. Waarom zou het land waar de vluchtelingen de Unie binnenkomen, in dit geval Italië, zich hier overigens tegen verzetten? Het weet toch dat deze mensen niet op zijn grondgebied zullen blijven en enkel op doortocht zijn. Waarom zou het zich een slecht imago uit humanitair oogpunt aanmeten wanneer het daar geen enkel voordeel bij heeft en dat uitsluitend zijn buren ten goede komt? Deze ervaring toont aan dat Schengen een bijkomende aantrekkingspool voor clandestiene vluchtelingen is en het land dat hen het eerste opvangt, van zijn verantwoordelijkheid ontslaat. De herinvoering van echte personencontroles aan de binnengrenzen zou het probleem al gedeeltelijk oplossen.
Ten tweede wordt gezegd dat soortgelijke situaties zich niet zouden voordoen als het asielrecht in de hele Unie geharmoniseerd was. Italië maakt hier inderdaad te ruim gebruik van als het, zoals beweerd wordt, het stelsel van de Conventie van Genève op louter economische vluchtelingen toepast. Welk geharmoniseerd asielrecht wil men evenwel op Europees niveau in de plaats stellen? Eigenlijk net hetzelfde, namelijk een ruim geïnterpreteerd asielrecht, zoals ook blijkt uit het voorstel inzake vluchtelingen dat de Commissie onlangs aan de Raad heeft voorgelegd. Wij zien helemaal niet het nut van een harmonisatie op Europees niveau in als die enkel tot meer laksheid leidt. Als een land laks wil optreden, moet het zelf maar voor de gevolgen opdraaien en zijn eigen verantwoordelijkheid op zich nemen, maar mag het zijn probleem niet doorschuiven naar zijn buurlanden of Europa.
Ten derde hebben de voorstellen voor een Europees vluchtelingenbeleid - de vandaag door het Europees Parlement aangenomen resolutie is hier een goed voorbeeld van - vooral tot doel de kosten voor de opvang en de huisvesting van vluchtelingen over de lidstaten te verdelen. Dat is geen ernstige oplossing op lange termijn. Wat zullen we morgen doen als, zoals helaas mogelijk is, honderdduizenden vluchtelingen van overal ter wereld naar Europa komen, aangetrokken door de opvang, een status en financiële hulp? Als wij ons verantwoordelijk willen gedragen, moeten wij vandaag zorgen voor oplossingen die morgen kunnen werken.
Het Europese vluchtelingenbeleid moet dan ook:
de controles aan de binnengrenzen behouden om de lidstaten voor hun verantwoordelijkheid te plaatsen; -een strikte definitie van het asielrecht handhaven; -zorgen voor samenwerking, zodat wij lidstaten die bovenmatige lasten dragen om de bewaking van hun buitengrenzen te garanderen, financieel kunnen helpen; -andere oplossingen zoeken dan vestiging in de Unie van vluchtelingen uit verafgelegen landen: wij moeten deze vluchtelingen oriënteren naar derde landen die hun behoorlijk asiel bieden, en desnoods moeten we die landen helpen.Als de Europese Unie een ander beleid voert, zoals zij vandaag geneigd lijkt te doen, zal zij de belangen op lange termijn van onze landen schaden en niet het minste vertrouwen van de burger waard zijn.

Ephremidis
Het probleem van de Koerden zal steeds nijpender worden en wij zullen hiermee geconfronteerd blijven zolang de Turkse autoriteiten de fundamentele mensenrechten van een heel volk met voeten blijven treden en zich halsstarrig blijven verzetten tegen een politieke en vreedzame oplossing voor het Koerdische vraagstuk door middel van rechtstreekse onderhandelingen met alle representatieve organisaties van het Koerdische volk.
Zolang grote economische en politieke belangen, aardoliebelangen, de Turken in hun onwrikbare houding blijven aanmoedigen, zullen door de Turkse overheid gedulde criminele organisaties Koerden onder de meest onmenselijke omstandigheden het land uit blijven smokkelen en "geprivilegieerde" , voor de mensenrechten "gevoelige" lidstaten op onaanvaardbare wijze munt blijven slaan uit het vluchtelingendrama en hun politie nog harder en repressiever laten optreden.
Daarom moet men absoluut bij de Turkse regering aandringen op beleidsverandering, op stopzetting van de militaire acties tegen het Koerdische volk en op erkenning van zijn rechten. De schending van deze rechten en de Turkse houding moeten tijdens de komende vergadering van de Commissie van de Verenigde Naties voor de rechten van de mens en in de Commissie rechten van de mens van de Raad van Europa aan de orde worden gesteld.
Men moet alle maatregelen treffen die noodzakelijk zijn om de strijd tegen de netwerken van misdadigers die illegale immigranten vervoeren te versterken en tevens alles in het werk stellen om overeenkomstig de Conventie van Genève het recht van de vluchtelingen op politiek asiel volledig te kunnen eerbiedigen en de vluchtelingen onmiddellijke en doeltreffende materiele en morele steun te kunnen verlenen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaaldemocraten stemmen voor de resolutie over de Koerdische vluchtelingen. Door de ongelukkige en tragische situatie van de Koerdische vluchtelingen is de noodzaak tot samenwerking voor een EU-vluchtelingenbeleid weer brandend actueel. Wij doen echter een oproep om de gemoederen te bedaren. Het Koerdische voorbeeld bevestigt eens te meer dat het debat oververhit is geraakt. In werkelijkheid gaat het om minder dan 1000 Koerden en het totaal aantal asielzoekers in de EU is in 1997 zelfs gedaald. Het is jammer dat de Deense EU-tegenstanders mensen in nood voor hun kar moeten spannen. Er is duidelijk behoefte aan een instrument zoals Eurodac, waarover vandaag ook is gestemd. Het helpt ons te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van asielaanvragen in de EU. Bovendien moeten de vluchtelingen op een verantwoorde wijze gespreid worden over de EU-landen.

Ripa di Meana
Ik heb tegen de gemeenschappelijke resolutie gestemd. Daarin volgt men de aanpak van de Italiaanse regering volgens welke asielaanvragen van burgers van Koerdische oorsprong welwillend in ogenschouw dienen te worden genomen.
Met de toekenning van politiek asiel op etnische gronden schept men een gevaarlijk precedent. Het gaat hier om een klassiek geval van immigratie, om een eerste groep uit verschillende landen afkomstige, Koerdische immigranten die samen met andere illegale immigranten uit de Maghreb, China, Sri Lanka, Egypte en andere landen hier om economische redenen hun toevlucht zoeken.
Na de eerste grote stroom immigranten die met het schip Ararat aankwam, druppelen er dagelijks nieuwe, kleine groepjes binnen. Dit zijn Koerdische immigranten die door Albanezen met kleine boten worden overgezet. Politiek asiel op etnische grondslag is duidelijk een middel om Koerden naar een bepaald land van de Europese Unie te lokken waar zij zonder onderscheid, enkel en alleen omdat zij Koerden zijn, asiel kunnen krijgen.
Het beginsel van politiek asiel om etnische redenen is niet te administreren. Dit geldt niet alleen voor de Koerden, een uit meer dan 20 miljoen mensen bestaande etnische groep, maar ook voor talrijke andere volkeren die om religieuze, taalkundige, politieke of economische redenen door andere volkeren of door andere meerderheden worden vervolgd. Ik herinner bijvoorbeeld aan de Tibetanen in China, de Tamils in Sri Lanka, de Tutsi's in MiddenAfrika en de indianen in Chiapas, Mexico.
Op het probleem van de illegale Koerdische immigranten moeten andere, rationele en humanitaire maatstaven worden toegepast. Men moet afstappen van de politieke, etnische maatstaf en slechts uitzondering maken voor echte politieke vervolgden, zoals Leyla Zana en Wei Djing Sheng. Asielverlening op etnische gronden kan tot onvoorziene, oncontroleerbare ontwikkelingen leiden.
De Europese Unie moet streven naar internationalisering van het drama van de Koerden. Dit is een politiek probleem. Men kan dit niet oplossen met een gegarandeerd asielrecht. Hier moet zich de VN mee bezighouden, want dit is een probleem van schending van de rechten van de mens door Turkije, Irak en Iran.
Verslag-Sainjon (A4-0392/97)
Berthu
Het verslag-Sainjon geeft een verzachtend beeld van bedrijfsverplaatsingen, misschien omdat het van bij het begin voor een te beperkte definitie van het verschijnsel gekozen heeft: volgens de rapporteur is slechts sprake van bedrijfsverplaatsing wanneer de verantwoordelijke (de bedrijfsleider) er doelbewust voor kiest de productie via directe investeringen, onderaanneming of handel naar een land met lagere sociale lasten te verplaatsen.
Deze te beperkte definitie leidt tot eindeloze discussies over de omvang van een stroom die wij onmogelijk kunnen becijferen, maar die zorgvuldig beklemtoond wordt om de indruk te wekken dat deze beweging in twee richtingen werkt. We kunnen overigens inderdaad voorbeelden geven van ondernemingen die hun productie naar Europa verplaatst hebben. Ook het verslag-Sainjon zit vast in deze impasse.
Wanneer we echter afstand nemen, merken we duidelijk dat de toename van de werkloosheid in Europa samenhangt met de internationale openstelling. Een aantal landen, zoals Groot-Brittannië, is er met behulp van een krachtig liberaal beleid in geslaagd hieraan te ontsnappen. Dat is inderdaad een mogelijkheid. Wij moeten evenwel beklemtonen dat het succes dat Groot-Brittannië in de strijd tegen de werkloosheid (momenteel 5 %) geboekt heeft, ongetwijfeld gedeeltelijk te danken is aan het aantrekken van economische activiteiten die voordien in buurlanden op het vasteland gevestigd waren. De resultaten zouden met andere woorden ongetwijfeld minder overtuigend zijn als Frankrijk en Duitsland hetzelfde beleid zouden voeren.
Als wij een volledig beeld van het verschijnsel bedrijfsverplaatsingen willen krijgen, moeten we het ruimer definiëren: er is sprake van een bedrijfsverplaatsing telkens als het internationale concurrentieproces werk schept in opkomende landen en werk vernietigt in onze landen. Ons inziens zou een gezond proces veeleer zowel hier als ginds werk moeten scheppen.
Aldus gedefinieerd toont het verschijnsel bedrijfsverplaatsingen zijn ware gelaat: het is de keerzijde van internationale concurrentie op grond van verkeerde uitgangspunten. De Europese landen zijn verlamd door valse ideeën en slagen er niet in een min of meer voluntaristisch beleid te voeren om zich te verdedigen.
Het verslag-Sainjon is op grond van de enge definitie van oordeel dat alles vanzelf in de goede richting evolueert en doet dan ook een aantal minimale voorstellen: een niet-bindende gedragscode voor multinationals; een vertrouwenscontract tussen distributeurs, producenten en onderaannemers; de invoering van een wereldwijd sociaal kwaliteitsmerk door de IAO enzovoort. Dit zijn interessante voorstellen, maar volgens ons zijn ze niet in staat de lat gelijk te leggen.
Het voorstel van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van Nationale Staten is tegelijk eenvoudig en kordaat: wij willen het nut van bedrijfsverplaatsingen verminderen door het belang van de wederinvoer te beperken als die ons schaadt. Wij moeten dan ook vragen dat in de volgende onderhandelingsronde over de internationale handel, die in 1999 begint, de billijkheid van de internationale concurrentie behandeld wordt, alsook het legitieme karakter van regionale preferentiezones, wanneer die zones op een democratische manier door de betrokken volkeren gevraagd worden.

Blot
Het voorliggende verslag negeert al te zeer de conflictdimensies van de internationale economie en de gevolgen van de overheersing door een enkele grote mogendheid die gebaat is bij een ongebreidelde vrijhandel.
Dit beleid is de echte oorzaak van bedrijfsverplaatsingen, aangezien de productie- en verloningsvoorwaarden overal ter wereld sterk verschillen.
Het verslag geeft slechts een oppervlakkige analyse van de gevolgen van bedrijfsverplaatsingen voor de werkgelegenheid in Europa en onderschat de negatieve gevolgen van dit verschijnsel. Het negeert tevens de rol die de te hoge fiscale en sociale lasten in Europa spelen, want die worden al te vaak verwaarloosd als oorzaken van bedrijfsverplaatsingen.
De rapporteur vestigt zijn hoop op de ondertekening van vrijwillige gedragscodes, maar die volstaan duidelijk niet. Wij moeten de kwestie van de bedrijfsverplaatsingen opnieuw bekijken en wel uit een oogpunt dat niet louter op vrijhandel gericht is. Ik zal dan ook tegen het verslag stemmen.

Elmalan
Er gaat geen week voorbij zonder dat Europese ondernemingen bedrijfsverplaatsingen naar derde landen aankondigen, meestal zonder voorafgaande kennisgeving aan of raadpleging van de vakbonden.
Deze bedrijfsverplaatsingen spelen volkeren tegen elkaar uit en mikken op sociale en loonverschillen. De werkgevers gebruiken ze ook als drukkings- en chantagemiddel om druk uit te oefenen op de lonen en de werkgelegenheid. Deze bedrijfsverplaatsingen vernietigen vaak werk. In Frankrijk zijn in de drie ergst getroffen sectoren - textiel, schoenen en elektronica - in 15 jaar de helft van de banen verloren gegaan. Maar ook andere sectoren, zoals de automobielindustrie, worden getroffen en nu gaan ook almaar meer dienstverlenende ondernemingen over tot bedrijfsverplaatsingen.
Die volgen de logica van de liberalisering en deregulering in het kader van de mondialisering. In plaats van de strijd aan te gaan en zich tegen de kwalijke gevolgen van deze mondialisering te verzetten, draagt de Europese Unie nog bij de versterking van deze gevolgen door zich aan de dictatuur van de financiële markten te onderwerpen. Er kunnen en moeten maatregelen genomen worden op communautair niveau in het licht van de deregulering van de financiële markten en de volatiliteit van de investeringen, die ieder ogenblik naar winstgevende activiteiten op korte termijn kunnen gaan maar dan wel ten koste van de werknemers en de economie van gehele regio's. Een belasting op kapitaalbewegingen zou het mogelijk maken deze te controleren en te beperken.
In het verslag van de Commissie externe economische betrekkingen, dat ik overigens steun, worden een aantal andere voorstellen gedaan die kunnen helpen om deze bedrijfsverplaatsingen af te remmen of alvast de ergste gevolgen voor de werkgelegenheid en de koopkracht te vermijden. Ik juich het dan ook toe dat de rapporteur de amendementen van onze fractie overgenomen heeft opdat enerzijds sociale en milieubeschermingsclausules worden opgenomen in de internationale akkoorden en de voorschriften van de Wereldhandelsorganisatie, en opdat anderzijds de Multilaterale Overeenkomst inzake Investeringen, waarover momenteel in het kader van de OESO onderhandeld wordt, geen belemmering vormt voor het recht van landen om na te gaan of de multinationals die op hun grondgebied werkzaam zijn, de mensenrechten en het milieu respecteren.
Gezien de ernst van de situatie moeten we zeker verder gaan en eisen dat de Multilaterale Overeenkomst inzake Investeringen de uitzondering voor cultuur erkent en dat cultuur niet beschouwd wordt als loutere handelswaar die onderworpen is aan de wetten van de markt, die door de Amerikaanse bedrijven overheerst wordt.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaaldemocraten stemmen voor het verslag van de heer Sainjon over bedrijfsverplaatsingen en directe investeringen in derde landen in het licht van de mondialisering van de handel, productie en investeringen. Het verslag verzoekt de Commissie een gedragscode voor multinationals op te stellen met een aantal sociale verplichtingen als uitgangspunt. De gedragscode gaat uit van de volgende uitgangspunten:
bevordering van de vakbondsvrijheid - bestrijding van dwangarbeid - bestrijding van kinderarbeid - opheffing van discriminatie tussen mannen en vrouwen op het gebied van werkgelegenheid, beroep en loon.De Deense sociaaldemocraten juichen het voorstel toe, omdat het kan bijdragen tot een rechtvaardiger arbeidsmarkt in derde landen en tot een eerlijke concurrentie in een wereldwijde economie. Het verslag wenst een snelle sociale harmonisatie. De Deense sociaaldemocraten wijzen erop dat het sociaal beleid een nationale aangelegenheid is.

Lang
De voorstellen in het verslag-Sainjon zijn slechts een doekje voor het bloeden. Wanneer men eerst de mondialisering van de economie en volledige investeringsvrijheid aanvaard heeft, wanneer men zijn industrie en zijn productieapparaat heeft ingezet in een ongebreidelde wedloop naar productiviteit, wanneer men koppig volhoudt dat multinationals geen staatloze entiteiten zijn die alleen maar op winst uit zijn, wanneer men ervan overtuigd is dat doelmatigheid tot een internationale arbeidsverdeling leidt..., mag men daarna niet verbaasd zijn dat de ondernemingen zich aan het hun opgelegde kader aanpassen en volgens hun eigen belangen reageren.
Het sociale kwaliteitsmerk is pure hypocrisie en heeft enkel tot doel de Europese consumenten een gerust geweten te bezorgen; de gedragscode voor multinationals is volksverlakkerij; het veralgemeende vrije verkeer van kapitaal is de voorbode van regionale crisissen die het volledige, internationaal geworden financiële systeem en meteen ook alle economieën in gevaar kunnen brengen.
De rapporteur schrijft dat "bedrijfsverplaatsingen een economisch logisch verschijnsel zijn dat niet uit ideologisch oogpunt mag worden benaderd" . Laten wij dit verschijnsel toch maar even uit ideologisch oogpunt bekijken: als het zover is kunnen komen, is dat omdat de economie volgens u een doel op zich is. Wij zijn daarentegen van oordeel dat de economie slechts een middel is dat ten dienste van politieke doeleinden als werkgelegenheid, het welzijn van de mens, milieubescherming en de structurering van de samenleving moet staan. Wij zullen altijd de mens tegenover uw boekhoudkundige en wiskundige kijk op de wereld stellen.

Ribeiro
De bedrijfsverplaatsingen hangen samen met de zogenaamde globalisering die het gevolg is van een toegenomen mobiliteit van de factoren. Maar die mobiliteit houdt voor de verschillende factoren en activiteiten niet hetzelfde tempo aan. Wanneer de productie zich verplaatst met een snelheid die bepaald wordt door alle apparaten en vereisten van ingewikkelde combinaties, kan de handel reeds profijt trekken van meer faciliteiten en een grotere snelheid in het transport, en maakt het financiële kapitaal gebruik van de veranderingen in de communicatie die als revolutionair moeten worden gekwalificeerd, en dat nog meer in het wettelijke kader van het vrije verkeer dat neerkomt op een recht op losbandigheid.
Zo zijn de zogeheten bedrijfsverplaatsingen vooral het gevolg van het duizelingwekkende verkeer van kapitaal dat de plaatsen en situaties opzoekt waar het zich meer en sneller kan vermenigvuldigen en accumuleren, waardoor zijn, ten opzichte van de behoeften van de reële economie, reeds buitensporige omvang op verstorende wijze wordt vergroot. En wat op het terrein overblijft, zijn verlaten of in moeilijke omstandigheden afgestoten en/of ondergebruikte grote productieve installaties, werkloosheid en nog slechtere sociale situaties.
Deze karakterisering is helaas geen karikatuur, en dit verslag snijdt de kwestie aan via een analyse van wat genoemd wordt "buitenlandse investeringen" en van een onderverdeling van de bedrijfsverplaatsingen in offensieve (samenhangend met directe investeringen), defensieve (voornamelijk samenhangend met onderaanneming) en die van de internationale groothandel (samenhangend met de dynamiek van transnationale groepen).
Maar het komt ons voor dat deze conceptie van buitenlandse investeringen contouren en inhouden heeft die afwijken van in het begin gegeven definities. Net als een bedrijfsverplaatsing kan een op een bepaalde plaats gedane investering - en dat komt steeds meer voor - ook corresponderen met een desinvestering op een andere plaats die, zoals ik al zei, wordt afgestoten. En het is zeer positief dat in het verslag de mogelijke negatieve effecten van de bedrijfsverplaatsingen worden opgesomd (of aan de kaak gesteld) en wordt gewezen op vier elementen met een maatschappelijke basis die in deze problematiek moeten worden ingebracht (vakbonden en collectieve onderhandelingen, verbod op dwangarbeid en kinderarbeid, gelijke behandeling) in overeenstemming met de sociale minimumclausules en de opwaardering van de rol van de IAO als agentschap van de Verenigde Naties, die door de WHO in de ultraliberale maalstroom waaruit deze laatste organisatie voortkwam, is weggewalst en naar de achtergrond verdrongen.
Al verwacht ik weinig van aanbevelingen over gedragscodes voor transnationale ondernemingen, de opsomming en het aan de kaak stellen van deze kenmerken van de bedrijfsverplaatsingen en buitenlandse investeringen is een goede zaak.

Souchet
Aangezien het verslag-Sainjon inhoudelijk niet gewijzigd is, of het nu om de diagnose of de aanpak van bedrijfsverplaatsingen gaat, konden wij niet voor het verslag stemmen. Het geeft een analyse van het verschijnsel die door de meeste economen steeds meer betwist wordt. De meestal facultatieve maatregelen die in het verslag voorgesteld worden om de negatieve gevolgen van bedrijfsverplaatsingen te corrigeren, lijken niet te volstaan om iets te doen aan de economische en sociale drama's die dit verschijnsel, dat nauw samenhangt met de aanvaarding van volledige vrijhandel, in onze landen veroorzaakt.
Wij hebben gezien dat een veel ruimere benadering van het verschijnsel nodig is dan die waarvoor de rapporteur gekozen heeft, om daadwerkelijk de gevolgen van bedrijfsverplaatsingen in onze landen te kunnen meten.
Wij mogen evenmin de indruk wekken dat de toestand in evenwicht is en dat het om een evenwaardige beweging in twee richtingen gaat door enkele voorbeelden te geven van bedrijfsverplaatsingen in de andere richting, want die zijn niet representatief voor de grote tendens. Zo lijkt de nieuwe vestiging van Toyota in Valenciennes, waaraan zoveel ruchtbaarheid gegeven is in de pers, eerder een blind venster en een tijdelijke vestiging. De meeste Aziatische ondernemingen die zich in Europa gevestigd hebben, hebben immers de neiging om, in het licht van de volledige openstelling van de Europese markt voor derde landen, hun bedrijven terug te trekken en over te gaan tot klassieke uitvoer en hun productie dus niet langer in Europa voort te zetten. Bedrijfsverplaatsingen zijn eigenlijk een volledig unilateraal verschijnsel. De corrigerende maatregelen dienen hier dan ook terdege rekening mee te houden.
Het is eigenaardig dat het enige regelgevende beleid dat de rapporteur niet wil overwegen, net het beleid is dat de Europese werkgelegenheid het beste en op een soepele manier tegen oneerlijke concurrentie kan beschermen. Onze handelspartners maken overigens goed gebruik van dit middel: invoerquota. Wanneer de Commissie zich toch genoodzaakt ziet hiervan gebruik te maken, heeft zij jammer genoeg de neiging dit beleid uit te hollen door voortdurend uitzonderingen toe te staan, zoals we in de automobielindustrie gezien hebben.
De heer Sainjon stelt helaas niet voor om iets aan het huidige gebrek aan samenhang te doen. Hij stelt immers voor het communautaire ECIP-programma te ontwikkelen, hoewel dat aanzet tot bedrijfsverplaatsingen, en de structuurfondsen voortaan op de ergst door bedrijfsverplaatsingen getroffen gebieden te concentreren, hetgeen betekent dat zowel de bedrijfsverplaatsingen zelf als de aangerichte ravage gesubsidieerd worden. Men had ongetwijfeld veel beter bestudeerd hoe wederinvoer, die zoveel werkgelegenheid in onze landen vernietigt, minder aantrekkelijk kon worden gemaakt.
(De vergadering wordt om 12.55 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Parigi
Mijnheer de Voorzitter, ik moet hier iets zeer ernstigs aan de kaak stellen dat momenteel in Italië gebeurt. De Italiaanse regering lapt de legitieme verwachtingen van de veefokkers volledig aan haar laars en heeft de politie opdracht gegeven hard tegen hen op te treden. Momenteel worden honderden veefokkers gearresteerd. Hun tractoren en al hun werktuigen worden in beslag genomen. Wij zijn daar hoogst verontwaardigd over en vragen om solidariteit van het Europees Parlement. Wij willen het Parlement duidelijk maken dat voor toetreding tot de gemeenschappelijke munt sleutelen aan begrotingsresultaten niet volstaat...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Transitvervoer door de Alpen (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerde debat over het transitvervoer door de Alpen.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, omdat Zwitserland besloot geen lid te worden van de Europese Economische Ruimte, werd het noodzakelijk onderhandelingen te voeren over verschillende sectoren. Deze onderhandelingen moeten evenwichtige resultaten opleveren. Dit geldt zowel voor de algemene als voor de specifieke onderhandelingen. Vijf belangrijke reeksen van onderhandelingen konden reeds op bevredigende wijze worden afgesloten en nu moet men alle zeilen bijzetten om ook voor het vervoer tot een akkoord te komen. De Italiaanse regering doet haar uiterste best om tot een evenwichtig akkoord te komen. Wij zijn het eens met het doel op lange termijn. Het vervoer over de weg moet geleidelijk aan verplaatst worden naar het spoor. Wij hebben wat dit betreft grote waardering voor de financiële inspanningen van de Zwitserse regering. Ook delen wij de zorgen van de Zwitserse regering omtrent het milieu. Het Europees Parlement heeft zich daarover trouwens al herhaaldelijk uitgesproken.
Desalniettemin meen ik enkele specifieke opmerkingen te moeten maken over de onderhandelingen. Hierbij staan Italiaanse economische belangen op het spel. Men mag niet tornen aan de huidige stand van deze belangen. Het gaat hierbij niet alleen om de kosten voor de expediteurs, maar ook om de concurrentiekracht van de Italiaanse producten op de Europese markt. Daarom accepteren wij niet dat belastingen worden ingevoerd die externe kosten voor de expediteurs veroorzaken, voordat deze externe kosten op communautair vlak zijn vastgesteld. Daarom moeten tolheffingsstelsels worden toegepast die stroken met de communautaire bepalingen en hoe dan ook evenredig zijn aan de administratie- en onderhoudskosten van de gebruikte infrastructuur. Ik heb al gezegd dat aandacht geschonken moet worden aan de milieuproblemen waar het Europees Parlement zeer gevoelig voor is en waar wij herhaaldelijk over hebben gesproken. Het zou echter een illusie zijn te denken dat in korte tijd een verplaatsing van het vervoer naar het spoor mogelijk is. Daarvoor ontbreekt de noodzakelijke infrastructuur. Daarom moet men zoveel mogelijk vaart zetten achter de verwezenlijking van de voorgestelde infrastructuur en tijdens de onderhandelingen met de Zwitserse regering daarop aandringen.
Verder staan er andere Zwitserse belangen op het spel: de luchtvaartbelangen. Daarover zwijgt Zwitserland. Als wij echter de problemen willen oplossen, moet men alle belangen op tafel leggen. Pas dan heeft men een overzicht en kan erover worden gesproken.
Tot slot wilde ik nog zeggen dat de huidige overeenkomst in 2004 verstrijkt. Wij hebben dus nog enige tijd voor het zoeken naar oplossingen, alhoewel ik van mening ben dat men geen tijd mag verliezen. Uiteindelijk moet er een evenwichtig akkoord uit de bus komen waarin rekening wordt gehouden met alle aspecten en waarin met name het wederzijdse begrip voor elkanders problemen tot uitdrukking komt.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, als we het vandaag hebben over transitovervoer, dan hebben we het er natuurlijk ook over dat we in Europa al veertig jaar voorstander zijn van de interne markt, en dat we ook altijd gestreefd hebben naar een maatschappijmodel waarin arbeidsdeling centraal staat. We bevinden ons thans in een situatie waarbij inzake transitovervoer over de Alpen twee van de vier grote Alpenpassen door Zwitserland gaan. Het kan natuurlijk niet, dat er nu een kunstmatige barrière gecreëerd wordt, die ertoe leidt dat de beide andere wegen, de Brenner-collega's - mijnheer Voggenhuber, u hebt uw favoriete trefwoord horen vallen - met extra verkeer belast worden. De Europese Unie heeft altijd het principe van de kortste weg beleden, en dat houdt ook in dat we de passende transitomogelijkheden door Zwitserland verkrijgen.
We hebben, wat het Alpengebied in zijn geheel betreft, zeer uiteenlopende regelingen. In Oostenrijk mag 40 ton, maar is er een ecopuntensysteem, in Zwitserland geldt een 28-ton-limiet en een verbod op nachtritten: dat is niet het eenvormige beleid dat we ook als Fractie van de Europese Volkspartij voor het Alpengebied eisen en van de Commissie verwachten. We verwachten echter ook dat niet struikroverij en roofriddermethoden de grondbeginselen vormen van een vervoersbeleid in de Alpen, maar uniforme spelregels, die in heel Europa geldig zijn. Het beginsel van de kortste weg, dat hier onvoorwaardelijk moet worden toegepast, heb ik reeds aangehaald. Ook hier gaat het om het milieu. Niemand kan mij toch wijsmaken dat het beter voor het milieu is, wanneer omwegen gemaakt worden. Evenmin kan men mij wijsmaken dat het spoor concurrerender wordt doordat men de weg kunstmatig duurder maakt. We kregen maandag het Sarlis-verslag over het weer vitaal maken van de spoorwegen. De spoorwegen moeten ook gesaneerd worden, zodat ze met de vrachtwagens kunnen concurreren. Dat kan niet alleen door de vrachtwagen eenzijdig duurder te maken. In die zin roep ik de Commissie op om verder met Zwitserland te onderhandelen. Ik hoop dat het onder het Britse voorzitterschap tot een overeenkomst komt.

Svensson
Mijnheer de Voorzitter, in de Europese Unie lijdt men aan de merkwaardige dwanggedachte dat alles geharmoniseerd dient te worden, ongeacht geografische, ecologische of klimatologische verschillen. Daarom wil men geen verschil maken tussen zwaar vrachtverkeer door de Alpendalen en op de vlakten van Vlaanderen. Toch zou dat vanzelf moeten spreken, net zoals het vanzelf spreekt dat men niet hetzelfde verkeerslawaai kan hebben in een woonomgeving als op een doorgaande weg, of dat men met dezelfde snelheid kan rijden in een stad als op een snelweg.
De Europese Unie lijdt ook aan een andere dwanggedachte, namelijk dat men het binnenlandse beleid en de situatie van andere landen moet sturen en dicteren, en dat men deze landen slechte EU-wetgeving moet opdringen.
Zwitserland is, zoals bekend, een vrije en soevereine staat. Zwitserland is noch lid van de Unie, noch van de EER, de Europese Economische Ruimte. Als Zwitserland aandacht wil besteden aan het milieu van zijn burgers, is dat een zaak van Zwitserland. Een land onder druk zetten om op milieugebied een stap terug te doen, is stuitend.
In plaats daarvan zou de Unie Zwitserland als een lichtend voorbeeld op milieu- en verkeersgebied moeten zien, nu Zwitserland immers doet wat wij zo langzamerhand allemaal zouden moeten doen als wij het milieu in ons werelddeel willen redden. Dat Zwitserland op dit gebied voorop loopt en voorligt op de Europese Unie, heeft onder andere te maken met het feit dat Zwitserland een waarachtige democratie is, waar de milieubewustheid van de burgers tot uitdrukking kan komen. De Unie met zijn gesloten instellingen is daarentegen, althans in haar huidige vorm, al te makkelijk toegankelijk voor interne lobby's van allerlei belangen, zoals die van het wegverkeer.
Daarom heeft de Unie vandaag de dag over vele belangrijke milieuvraagstukken geen uitgebalanceerd oordeel. Het is de hoogste tijd dat men zijn verantwoordelijkheid op een andere manier neemt, zowel binnen de Unie als naar andere, meer progressieve landen toe, waar de heilige markt niet dezelfde monopoliepositie heeft als ze in de Unie heeft gekregen.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het transitoverdrag tussen Oostenrijk en de EU was voor mijn land gewoon een hoofdvoorwaarde voor de toetreding tot de EU. De Oostenrijkse bevolking heeft in dit transitoverdrag veel hoop gesteld. Hoop op het einde van de verwoesting van het milieu, hoop op het einde van de buitensporige luchtverontreiniging en lawaaihinder die de gezondheid schaden. Maar de Oostenrijkse bevolking heeft, op aanmoediging van de regering, daarmee ook de hoop verbonden dat dit verdrag ertoe zal leiden dat men in de EU anders gaat denken over milieu, dat dit verdrag de impuls wordt voor een nieuw en duurzaam vervoersbeleid.
Enkele jaren later al stellen we vast dat miljoenen mensen in ons land bij deze verwachtingen duidelijk geen rekening hebben gehouden met de Commissie. Miljoenen Zwitsers hebben zich hierbij wel aangesloten en via een referendum hebben ze hun wetten gewijzigd. Als het aankomt op een modern vervoersbeleid zijn deze twee landen een voorbeeld en geen belemmering en is de Commissie geen voorbeeld maar wel een belemmering. Zoals altijd is ze verwikkeld in de belangen van de vervoerlobby's. Zoals altijd staart ze zich blind op een ongebreidelde, grenzeloze arbeidsdeling, waarbij de kosten van dit gekkenverkeer voor de gezondheid en het milieu op generlei wijze in rekening worden gebracht.
Volksvertegenwoordiger Ferber heeft de zaal nu verlaten. Ik zou hem anders eens wegwijs hebben gemaakt in het piepkleine abc van dit probleem. Bij de Alpen gaat het namelijk niet om een kunstmatige hinderpaal, die een of andere milieuactivist of politicus, in al zijn domheid in het centrum van de interne markt zou hebben neergepoot, maar om een natuurlijke verhoging, een natuurlijke barrière in een gebied dat ecologisch gezien bijzonder kwetsbaar is. De Commissie heeft ten tijde van de onderhandelingen over het transitovervoer grootse dingen aangekondigd. Niets, maar dan ook niets daarvan werd tot op heden gerealiseerd.
De Commissie klaagt Oostenrijk wegens de omvang van de tolgelden aan, hoewel deze in overeenstemming zijn met het Groenboek van de Commissie. Ze weigert het incalculeren van externe kosten te erkennen. Ze heeft geen enkele poging gedaan om de Alpenovereenkomst, en wat dies meer zij, in praktijk te brengen. Het gaat hier om een pseudo-religieuze aanbidding van de binnenmarkt, zonder respect voor de elementaire voorwaarden van het leven en de gezondheid van de mensen.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, u zult wel begrijpen dat ik mijn opmerkingen in het Italiaans maak. Dit onderwerp ligt ons namelijk nauw aan het hart. Daarom ben ik - alhoewel ik commissaris Van den Broek van harte welkom heet - verbaasd over het feit dat na twee dagen vlijtige aanwezigheid bij het debat over het Brits voorzitterschap, de heer Kinnock nu, bij het debat over een vraagstuk dat direct onder zijn bevoegdheden als commissaris valt, afwezig is en de heer Van den Broek hier zit. Begrijpt u mij niet verkeerd, ik zeg dit in alle vriendelijkheid.
Ik moet in eerste instantie duidelijk maken dat wij inderdaad zeer bezorgd zijn over de trage vorderingen bij dit akkoord, over de geheimzinnigheid, de weinig doorzichtige informatie die wij hierover krijgen en over de eventuele gevolgen van dit akkoord voor het Alpenprobleem in zijn geheel. Ik meende te hebben begrepen - en het doel van dit debat is het verkrijgen van een beter begrip - dat een akkoord nog lang niet in het verschiet ligt en het vervoer derhalve langs andere verbindingswegen moet blijven gaan, onder andere via de verbinding tussen Frankrijk en de Val d'Aosta. Als dat nog lang zo doorgaat, zal uiteindelijk alles "op rubber" worden vervoerd, hetgeen een pleidooi zou kunnen zijn voor een verdubbeling van de Mont Blanc-autoweg. Dat zou echter een ramp zijn voor de dorpen, de valleien en de burgers in de gebieden waar de autoweg doorheen loopt.
Ik hoop dat de grote fracties kunnen instemmen met de amendementen van onze fractie. Onze fractie is van mening dat de context van het debat over het transitvervoer door de Alpen - zo hebben wij dat, hoewel Zwitserland het daarmee niet eens was, toch genoemd - moet worden uitgebreid en dat moet worden gewezen op de noodzaak van gecombineerd vervoer. Daarom willen wij enkele paragrafen toevoegen. Wij willen niet dat in de oplossing van het probleem rekening wordt gehouden met het standpunt van slechts een enkele sector.

Van Dam
Voorzitter, het vrij verkeer van goederen, diensten en personen is van groot economisch belang voor de Europese Unie. Haar politiek richt zich dan ook op het wegnemen van de obstakels voor het verkeer, zowel door het opheffen van administratieve belemmeringen aan de grenzen, als door aanleg van nieuwe infrastructuur, de Trans-Europese Netwerken. Dat deze politiek effect heeft gehad, blijkt uit de grote groei van het goederenvervoer en dan met name over de weg.
De problematiek van het transitovervoer door de Alpen illustreert dat ook dit vrije verkeer van goederen zijn grenzen heeft. In het ecologisch zeer kwetsbare Alpengebied blijkt eerder dan elders dat de draagkracht van het milieu begrensd is. Mede daarom heeft Oostenrijk de tarieven voor de Brennertunnel verveelvoudigd, horen we in Frankrijk protesten tegen de bouw van wegen bij de Mont-Blanc en sprak de bevolking van Zwitserland in het "Alpenreferendum" in 1994 uit dat binnen tien jaar al het transitovervoer door hun land per trein dient plaats te vinden. Zwitserland heeft die mogelijkheid omdat het niet zoals Frankrijk en Oostenrijk gebonden is aan de wetgeving van de Europese Unie. Oostenrijk merkt inmiddels dat het EU-lidmaatschap niet louter voordelen met zich brengt. Het land is al voor het Hof van Justitie gedaagd vanwege de verhoging van de Brennertol.
De Europese politiek heeft gelukkig wel degelijk oog voor de milieuschade door het wegvervoer. Het al beroemde Groenboek "Naar eerlijke en efficiënte prijzen in het vervoer" maakt duidelijk dat ook de "externe" factoren van het vervoer in de prijs verwerkt zouden moeten worden. In de herziening van het eurovignet wordt gesproken over zogenaamd "gevoelige" routes. Op deze routes zijn extra belastingen toegestaan onder andere om de luchtvervuiling terug te dringen.
Blijkens een bericht in Agence Europe van 12 december 1997 wenst de Unie vooralsnog Zwitserland niet toe te staan soortgelijke beginselen in praktijk te brengen. Commissaris Kinnock en de Luxemburgse Vervoersminister mevrouw Delvaux verklaarden daarna de Raad Vervoer dat de toekomstige Zwitserse tol direct gebaseerd moet zijn op de kosten van de bestaande infrastructuur. De kosten van nieuwe infrastructuur, laat staan de externe kosten, mogen hierin niet verrekend worden.
Ik vraag commissaris Van den Broek of het genoemde bericht juist is. In dat geval zou ik van de hem willen weten hoe deze uitspraken zich verdragen met het Groenboek en de recente voorstellen voor het eurovignet.
Tenslotte deelt de commissaris mijn overtuiging dat ook het vrije verkeer van goederen de grenzen die het milieu stelt, moet respecteren?

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het uitgangspunt van onze debatten zijn onze onderhandelingen met Zwitserland. Zwitserland meende, door niet toe te treden tot de Europese Unie, een soort gelukzalig eiland te kunnen blijven. De Zwitsers beseffen dat ze geïsoleerd zijn. Maar ik wil nadrukkelijk bestrijden wat door sommigen - door collega Ferber en ook voordien reeds - gezegd werd, namelijk dat het hier om roofridderpraktijken of struikroverij gaat. Zoals reeds gezegd, voert Zwitserland een welomlijnd, doorgaans begrijpelijk verkeers- en milieubeleid. Maar Zwitserland moet zich ook schikken naar een visie die heel Europa omvat. Daar kan het niet omheen.
Ten tweede: het landschap heeft ongetwijfeld een bepaalde specificiteit. Het kan wel zijn dat ook andere landschappen het beschermen waard zijn. Maar dat mag ons er niet van weerhouden om dit uitzonderlijke landschap, alsook de bijzondere situatie van de bewoners van de smalle dalen, of het nu gaat om Zwitserland, Oostenrijk, Frankrijk of Italië, speciaal te beschermen.
Ten derde: we hebben in de Europese Unie principes op het gebied van verkeersbeleid. Misschien zijn enkele sprekers dat vergeten. Ik zou beslist weigeren om het principe van de kortste weg, dat ik voor het overige onderschrijf, zo te laten staan, zonder te vermelden dat er nog andere principes zijn, zoals het streven naar een milieubewust, milieugericht vervoer, en dat het wel degelijk gaat om externe kosten. Het is niet zo dat we de externe kosten zogezegd zonder reden willen verhalen op de vrachtwagens, maar wel zo dat het buitensporige vrachtwagenverkeer ervoor gezorgd heeft dat er externe kosten zijn ontstaan.
De stapsgewijze verlegging van het vervoer van de weg naar het spoor is een principe van het Europees vervoersbeleid. Daar kunnen we, in het belang van ons milieu en in het belang van onze bevolking, niet van afwijken. Het moet echter ook duidelijk zijn, en daarom moeten we Zwitserland betrekken in een totaalvisie, dat het vrachtwagenvervoer dat thans omgeleid wordt - in mijn eigen land, Oostenrijk, gaat het toch om 30 % tot 40 % van het verkeer, vooral in Tirol - opnieuw moet worden teruggebracht, voor zover het daar nog bestaat en het niet naar het spoor kan worden verlegd.
Het uiteindelijke doel moet natuurlijk een algemene vermindering van het wegvervoer zijn. Maar dit doel bereikt men niet door eenvoudig een land min of meer af te sluiten en het verkeer om te leiden via andere landen. Het moet toch mogelijk zijn om op het einde van deze eeuw een echt gemeenschappelijk vervoersbeleid te ontwikkelen.
Maar waar zijn de doelstellingen die de Commissie, het Parlement en de Raad moeten nastreven? Mag ik hierbij opmerken dat ik de Commissie niet alle schuld wil geven. Ook het Parlement was immers uiterst voorzichtig in zijn verschillende besluiten en is het over het geheel genomen eens met wat commissaris Kinnock naar voren heeft gebracht. Er zijn enkele landen, die in de Raad vertegenwoordigd zijn, die op dit punt meer oppositie bieden.
Ten eerste moet het ons doel zijn om Zwitserland opnieuw, stapsgewijs, in een gemeenschappelijk Europees en door de EU ontworpen vervoersbeleid te betrekken. Dat moet zo vlug mogelijk gebeuren. Ten tweede moet voorkomen worden dat het verkeer wordt omgeleid. Ten derde: daar, waar het noodzakelijk is, moet men het omgeleide transitvervoer terugbrengen. Ten vierde: het kan natuurlijk niet dat een land van de EU er slechter aan toe is dan Zwitserland, bijvoorbeeld wat het heffen van tolgelden, tarieven en dergelijke betreft.
Wij erkennen de noodzaak van tarifering en vinden dat tolheffing in dit geval zinvol is en functioneert als een beleidsinstrument, maar het moet duidelijk zijn dat een land buiten de EU niet meer mogelijkheden mag krijgen dan een lidstaat van de EU. Wanneer men deze principes hanteert, dan moet het toch mogelijk zijn een verstandig Europees vervoersbeleid uit te dokteren en de bestaande instrumenten, waaronder ook de tolheffing, zo te gebruiken dat in heel Europa een vervoersbeleid tot stand komt dat bovenal milieuvriendelijk en bijgevolg ook mensvriendelijk is.

Ebner
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik willen zeggen dat het mij verheugt dat Zwitserland zich toegeeflijker opstelt ten aanzien van de Europese Unie en dat ook de Europese Unie zich inspant om dit land in het hart van Europa nader te komen.
Er moeten evenwel gelijke rechten en gelijke plichten zijn voor iedereen. Volgens mij moet er een enkel verdrag zijn en niet verschillende verdragen. De Alpen vormen zonder twijfel een kwetsbaar gebied; dat ondervinden vooral de mensen die er leven, zoals ikzelf. Omdat we thans een heleboel last hebben van het transitovervoer en dat dagelijks opnieuw ondervinden, zou het voor de bevolking langs de Brennerpas, of in Trentino, in Zuid-Tirol of in de Duitse deelstaat Tirol, onbegrijpelijk en onverdraaglijk zijn indien Zwitserland uitzonderlijke voorwaarden zou genieten en wij op dit vlak er slechter aan toe zouden zijn.
Zonder twijfel bestaat een goed beleid erin een kwetsbaar gebied te beschermen - door tolheffing of positieve ondersteuning - doordat men de kwetsbare zone met nieuwe mogelijkheden, zoals spoorweginfrastructuur of ondertunneling, ondersteunt. Wat dat betreft, is er zeker nog een heleboel te doen. Tot besluit is de toenadering van Zwitserland tot de Europese Unie, in welke vorm dan ook, een positieve factor, maar dan zonder voorkeursbehandeling, met gelijke rechten voor iedereen. Het is evenmin aanvaardbaar dat de voorrechten voor een bepaalde periode zouden gelden.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, wij, de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, roepen de EU en de Duitse regering op om de Zwitserse plannen om tol te heffen op zwaar vrachtwagenvervoer, naargelang de capaciteit, en op transitovervoer, nadrukkelijk te steunen, zodat er eindelijk werk gemaakt wordt van de bescherming van het leefmilieu in het Alpengebied en de omschakeling van het goederenvervoer van de weg naar het spoor.
Ook moeten naast de kosten voor de wegen de externe kosten, in het bijzonder de kosten voor het milieu, op het wegvervoer verhaald worden, en daarbij moeten ook de buitensporig hoge kosten in het Alpengebied in aanmerking worden genomen. We hebben immers een bijzondere verantwoordelijkheid tegenover de mensen in het Alpengebied en hun milieu. Dat schijnen met name collega's Jarzembowski en Ferber nog niet helemaal begrepen te hebben. Men kan niet, zoals zij willen, Zwitserland proberen te chanteren met het argument dat als het niet doet wat de EU wil, de Zwitsers hun eigen land niet meer uit mogen en als het ware gegijzeld worden; dat is het toppunt van imperialistische aanstellerij en grootheidswaan, dat moet maar eens duidelijk gezegd worden!
De voornemens van Zwitserland geven de EU een duwtje om eindelijk een duurzaam vervoersplan te ontwikkelen; dat is toch niet tegen de EU gericht! In dat licht is het onbegrijpelijk dat Beieren, de Duitse regering en Italië dwarsliggen. Wij, de groene fractie, organiseren op 1 februari in Lindau rond deze problematiek een conferentie met de vertegenwoordigers van de betrokken landen.
Aan het adres van Nederland: wanneer het milieu in de Alpen vernietigd is, zult u inderdaad geen dijken meer tegen de vloed van de zee, maar wel tegen de Rijn moeten bouwen. Als de Alpen eenmaal vernietigd zijn, zult u in uw land het hele jaar door met watersnood worden geconfronteerd.
De Alpen vormen een drinkwaterreservoir, en dat hebben we nodig. Als het milieu in de Alpen nog langer op deze manier wordt aangetast, zal men wellicht overal in de Alpen kunnen skiën omdat er geen bomen meer zullen zijn. Als dat de bedoeling is, dan toch maar liever schaatsen in Nederland.
Ik raad u aan dat gebied nog eens goed te bekijken. Als landbouwer kan ik u het volgende vertellen: we leven van 30 cm van deze aardbodem; als daar niets meer van overblijft, hoeven we ons over vrijhandel, transito en goederenvervoer geen zorgen meer te maken, omdat het daarmee dan is afgelopen!

Rehder
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, wie duurzame vorderingen van het vervoersbeleid in het Alpengebied zoekt, komt tot de conclusie dat het in Europa iedere dag zondag is. Men pleit met vele mooie woorden voor een gemeenschappelijk, grensoverschrijdend, milieu- en mensvriendelijk vervoersbeleid, maar eigenlijk doet men niets. Men tracht alleen maar een en ander te verhinderen. Als we nar de onderhandelingen kijken en horen wat de commissaris hier vandaag zegt, dan moet ik vaststellen dat er alweer niets tastbaars is bereikt. Deze verklaringen en mededelingen brengen ons in feite geen stap verder.
Tot in het Europees Parlement toe - we zijn een Europese Gemeenschap - horen wij vooral borrelpraat. De Duitse afgevaardigden die tot nu toe aan het debat hebben deelgenomen hebben zich ingespannen om de domste cafépraat te vertellen. Daarmee kunnen we Europa niet opbouwen. Zo komen we niet vooruit.
De Commissie zou zich juist inzake vervoersbeleid als motor van de Gemeenschap moeten beschouwen. Het is wel verdienstelijk dat de externe kosten van het vervoer worden besproken. Het is ook een stap vooruit dat men, in samenspraak met het Europees Parlement, een Alpenclausule vastlegt, maar het ontbreekt ook in de Commissie aan moed om deze dingen om te zetten in de praktijk en eindelijk iets op poten te zetten. Er wordt van de Commissie en het voorzitterschap van de Raad niet enkel verwacht dat zij hier ter plaatse iets doen. Er wordt van ze verwacht dat ze iets doen waar het centrum van Europa zich bevindt, namelijk in het Zuid-Duitse gebied aan de voet van de Alpen. Dat geldt ook voor de Oostenrijkse gebieden.
Op dit ogenblik concentreert men zich nogal sterk op het tracé tussen München en Verona: daarvoor wordt een onbetaalbare megatunnel van twintig kilometer in het vooruitzicht gesteld. We weten jammer genoeg ook nog altijd niet wanneer dit op zich noodzakelijke project voltooid zal zijn. Wat dat betreft, wordt het tijd dat we ook de Rekenkamer inschakelen en eindelijk een oordeelkundig beleid voeren dat de mensen, het bedrijfsleven en ook de milieubewegingen in Europa kunnen begrijpen.

Stenzel
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Noord-Zuidverbinding over de Brennerpas is een van de belangrijkste routes voor het vrachtwagenvervoer. De overlast die Oostenrijk daarvan ondervindt is enorm en buitensporig hoog in vergelijking met Zwitserland. Over de Brenner rijdt zo'n 30 % meer vrachtwagens dan over Zwitserse transitroutes. Vele expediteurs kiezen het langere traject over de Brenner, omdat het financieel nog steeds de moeite loont. Deze kostenoverweging van de expediteurs en dit kostenvoordeel van de Brennerpas mogen niet langer blijven bestaan. Dit omleidingsverkeer moet worden teruggeleid.
In een mondeling aanvullend amendement roepen we daarom, samen met onze Oostenrijkse collega's van de Fractie van de Europese Sociaaldemocraten, de Commissie op om ervoor te zorgen dat geen enkele lidstaat van de EU er inzake transitovervoer slechter aan toe is dan Zwitserland. Ook wat betreft de bescherming van de bevolking mogen de ongelijke lasten niet blijven bestaan. Om komaf te maken met de financiële voordelen van de Brennerpas, moet een vergelijkbare tarifering voor Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk worden ingevoerd. Een daling van de Brennerpas-tarieven, die nu al lager zijn dan de Zwitserse tarieven, is het verkeerde signaal en draagt er niet toe bij het vrachtwagenverkeer langs Zwitserse routes te voeren. Slechts wanneer de expediteurs op alle routes over de Alpen gelijk belast worden, bestaat de kans dat opnieuw andere routes dan die over de Brenner gekozen worden.
De Commissie zou daarom bij haar onderhandelingen met Zwitserland moeten streven naar deze tariefgelijkschakeling en de toelating van vrachtwagens van meer dan 40 ton. De Commissie mag haar verantwoordelijkheid tegenover de lidstaten en de bevolking niet ontlopen, zeker wanneer het gaat om een gebied dat zo kwetsbaar is als de Alpen.

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, in een vervolg op mijn bijdrage in eerste termijn, misschien nog een paar reacties op de interventies van de geachte afgevaardigden. In de allereerste plaats terzake van de Brenner waar een aantal vragen leven. In de eerste plaats of Oostenrijk nu wordt toegestaan om die hogere tolgelden op de Brenner-autobaan te handhaven. Het is alleszins bekend dat op dit punt overleg nog aan de gang is of met partijen overeenstemming kan worden bereikt om op basis van de zogenaamde Alpenclausule een oplossing hiervoor te vinden. Mocht dat niet lukken, uiteraard terzake voelt de Commissie zich gedwongen om in feite de uitspraak van het Hof af te wachten aan wie deze zaak, zoals u weet, is voorgelegd. Maar een overeenkomst tussen de betrokken partijen zou ons natuurlijk veel liever zijn en wij blijven daar natuurlijk ook aan werken.
Overigens, Voorzitter, de opmerkingen die zijn gemaakt ten aanzien van het incalculeren wel of niet van de externe kosten. Laat het duidelijk zijn dat de Commissie zich natuurlijk op dit moment dient te baseren op het Gemeenschapsrecht dat niet het totaal der externe kosten de incalculering daarvan mogelijk maakt maar slechts gedeeltelijk. Maar wat dat betreft, moeten we dus zeggen dat we handelen op basis van het bestaande Gemeenschapsrecht en niet op basis van wat ook de Commissie graag zou zien. Wat breder is dan dat, getuige ook hetgeen de Commissie daarover heeft opgemerkt in het Groenboek.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, voor wat betreft de kwestie van de tarieven voor transitvervoer. Zoals ik in eerste instantie al heb opgemerkt, zijn we het nog steeds niet volledig eens over de cijfers. Een van de belangrijkste punten daarbij is de hoogte van de tarieven die met ingang van 1 januari 2005 zullen worden toegepast. Het Parlement zal er ongetwijfeld begrip voor hebben dat ik, aangezien we nu nog in onderhandeling zijn, geen nadere bijzonderheden kan mededelen over de door ons gevolgde strategieën. Het Parlement krijgt de gelegenheid zich hierover uit te spreken wanneer het zal worden geraadpleegd over het besluit van de Unie inzake de ratificering van de overeenkomst.
Ik heb er overigens op gewezen en word daarin ook overigens unaniem ook door de Raad gesteund, dat het momenteel door Zwitserland voorgestelde tarief nog steeds niet aanvaardbaar is. We spreken dan nog over bedragen van 410 Zwitserse frank voor een transitorit Basel-Chiasso met een vrachtwagen van 40 ton. Maar gezien Zwitserland heeft aangegeven dat het zich ook nog met de nodige flexibiliteit wenst op te stellen, heb ik er vertrouwen in dat wij te zijner tijd tot overeenstemming kunnen geraken.
Laat ik tot troost van de heer Dell'Alba zeggen, die zich erover heeft verbaasd de heer Kinnock niet achter deze tafel te vinden, dat het de Commissie nu eenmaal niet mogelijk is haar werkzaamheden zo te organiseren dat alle vragen die aan het Parlement worden gesteld ook door de eerst bevoegde commissaris worden beantwoord. Maar het troostend woord dat ik zou willen spreken is dat deze commissaris binnen de Commissie verantwoordelijk is voor de betrekkingen met Zwitserland.

De Voorzitter
Ik heb zes ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 40, lid 5 van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Communautaire bijstand
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0388/97 van de heer Goerens, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over een efficiëntere communautaire bijstand; -A4-0391/97 van de heer Fabra Vallés, namens de Commissie begrotingscontrole, over het speciaal verslag nr. 2/97 van de Europese Rekenkamer over de humanitaire hulp van de Europese Unie van 1992 tot 1995 (C40219/97).
Goerens
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij kunnen hier vandaag een punt zetten achter de behandeling van het verslag van ons Parlement over een efficiëntere communautaire bijstand.
Wanneer we het over ontwikkelingshulp hebben, behandelen we één van de nobelste taken die er bestaan. Dit betekent evenwel niet dat wij niet zuinig moeten omspringen met een aantal elementaire regels en actieprincipes. Ik denk hierbij met name aan de noodzaak om naar complementariteit tussen de communautaire hulp en die van de lidstaten te streven. Aangezien heel wat verschillende organisaties bij de ontwikkelingshulp betrokken zijn, moeten we al het mogelijke doen om doublures te vermijden. Een tekort aan of het ontbreken van coördinatie tussen de verschillende organisaties in het veld kan alleen maar negatieve gevolgen hebben. Een betere coördinatie tussen allen die actief zijn op het vlak van ontwikkelingshulp, een goede interne samenhang tussen de verschillende instrumenten van het ontwikkelingsbeleid en een grotere zichtbaarheid zijn zeker geen doeleinden op zich, maar veeleer middelen om meer Europese burgers ervan te overtuigen dat de samenwerking tussen de Europese Unie en de ontwikkelingslanden moet worden voortgezet. Dat is heel belangrijk, nu we een verzwakking van de ontwikkelingsinspanning zien. Deze tendens mag ons zeker niet onverschillig laten.
Wij moeten hier dan ook iets doen. Dat is precies wat dit verslag beoogt. Het stelt allereerst het probleem van de meetinstrumenten aan de orde, en vervolgens ook de kwestie van de criteria om de doelmatigheid van de geleverde inspanningen te meten. Ten aanzien waarvan de ontwikkelingshulp doelmatig? De commissie voor ontwikkelingsbijstand van de OESO geeft een min of meer bevredigend antwoord op deze vraag en stelt voor relevantie, efficiëntie, effectiviteit, impact van de ontwikkeling en duurzaamheid als evaluatiecriteria voor de hulp te hanteren.
Relevantie is het antwoord op de vraag wat de op te lossen problemen en de doelstellingen van een programma zijn. Efficiëntie is het vermogen om deze doelstellingen zo goedkoop mogelijk te verwezenlijken. De effectiviteit wordt gemeten aan de hand van de beoogde resultaten en de situatie van de begunstigden, maar ook aan de hand van onverwachte effecten of negatieve gevolgen. Een ontwikkelingsprogramma moet zowel op middellange als lange termijn effect hebben. Het laatste criterium betreft tenslotte het duurzame en houdbare karakter van de op gang gebrachte ontwikkeling.
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen op grond van de evaluaties van ontwikkelingsprogramma's in mijn verslag een aantal interessante tendensen onderscheiden en met name - ik geef drie voorbeelden - de geringe maar positieve impact van de ontwikkelingsinspanningen van de Commissie op de economische groei van de begunstigde landen, de stijging van de gemiddelde levensverwachting ingevolge de verbetering van de volksgezondheidsindicatoren, hetgeen positief is, en ten derde, het weinig duurzame karakter van de ontwikkelingsprogramma's. Dit is geen volledige lijst maar ik heb enkele voorbeelden genomen waaruit duidelijk blijkt dat de evaluatie moet worden voortgezet.
Nog een les die we uit de evaluaties kunnen trekken, is dat micro-analyses van afzonderlijke projecten nuttig zijn omdat ze de schitterende, door de Europese Gemeenschap gefinancierde verwezenlijkingen belichten. Er zij evenwel op gewezen dat een sectorale aanpak van de evaluaties betrouwbaarder is omdat die een algemener beeld geeft en laat zien of de ontwikkeling al dan niet doelmatig is.
Het lijkt mij verstandig dat wij nog een ander aspect behandelen: heeft Europa een eigen, specifieke visie op ontwikkeling? Zo ja, welke? De maatregelen die de Commissie nu al ten bate van de mensenrechten en democratie neemt, sturen het Europese ontwikkelingsbeleid niet alleen in de goede richting maar stellen min of meer ook de kwestie van conditionele hulp aan de orde. Een goed beheer van de overheidszaken en ontwikkeling ontsnappen evenmin aan deze regel. De ontwikkeling is sterk afhankelijk van het politieke regime in de betrokken landen, de eerlijkheid en de kwaliteit van de lokale administratie, de mate van democratische betrokkenheid van de bevolking en de kwaliteit van het gevoerde beleid.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u de details besparen. De collega's die het woord zullen voeren, hebben immers ongetwijfeld mijn verslag gelezen. Dat wordt bovendien niet aangevochten, aangezien geen enkel amendement is ingediend. Ik wil evenwel niet besluiten zonder een opsomming van een aantal conclusies die mij bijzonder belangrijk lijken. Ik zal zes conclusies vermelden.
Allereerst vragen wij de budgettering van het Europees Ontwikkelingsfonds - dat is een oude eis van het Europees Parlement -, want die zou de zichtbaarheid van het Europese beleid aanzienlijk verbeteren. Ten tweede lijkt het ons onontbeerlijk dat lering getrokken wordt uit de evaluatie en dat de lessen worden toegepast op de toekomstige programma's. Ten derde ontbreekt het de Commissie aan administratief personeel om de samenwerkingsprojecten te behandelen en te beheren. Dat moet worden verholpen. Ten vierde moeten we eindelijk de essentiële rol van de vrouw in de ontwikkelingslanden erkennen. De vrouw speelt met name in het kader van het ontwikkelingsprogramma een uiterst belangrijke rol, alleen al door haar positieve invloed op het vlak van de geboortebeperking. Ten vijfde blijkt een intensievere dialoog met de niet-gouvernementele organisaties onontbeerlijk. Ik denk dat de heer Fabra Vallés u hierover meer kan vertellen.
Wij hebben het uitgebreid over de oprichting van een ontwikkelingsagentschap gehad. Wij zijn hier nog niet klaar voor. Tijdens de besprekingen met de Commissie is gebleken dat er beter een overgangsfase komt. Ik vermeld dit ook in mijn verslag en mijns inziens is het aldus bereikte compromis een goed compromis. Wij zullen dankzij dit compromis nog substantiëler evaluatieprojecten kunnen uitwerken. Dat lijkt mij onontbeerlijk en is het kernpunt van dit verslag.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, in de allereerste plaats wil ik benadrukken dat men, wanneer men over ECHO spreekt, het heeft over een zeer jonge organisatie die zich in zeer korte tijd een uitstekende reputatie heeft weten te verwerven. ECHO is in 1992 opgericht, zodat het nauwelijks vijf jaar ervaring heeft. Vanaf het begin werd ECHO geconfronteerd met grote uitdagingen: de oorlog in Joegoslavië, Rwanda, de vluchtelingen in het noorden van Irak, om maar bij drie voorbeelden te blijven welke bijzonder grote inspanningen hebben gevergd zonder dat ECHO zich een ruime aanloopperiode kon veroorloven.
De Rekenkamer heeft in haar speciaal verslag geconstateerd dat het resultaat succesrijk was. In deze vijf jaar van zijn bestaan heeft ECHO een groot kapitaal aan ervaring verworven dat het in de eerste gelederen plaatst van de internationale organisaties die zich aan de humanitaire hulpverlening wijden.
Deze plaats in de voorste gelederen is eveneens uit de cijfers af te lezen: in 1996 bedroeg het deelnemingspercentage van ECHO meer dan 20 % van alle humanitaire hulp in de wereld. Als wij bij dit percentage nog de inspanningen van de lidstaten optellen, blijkt dat de Europese Unie verreweg de grootste donor van de wereld is. De Europese Unie heeft ongeveer de helft van de humanitaire hulp in de wereld opgebracht, in 1996 meer dan 1, 6 miljard ecu. Helaas worden deze inspanningen in verspreide slagorde verricht. De Rekenkamer heeft geconstateerd dat er gewoon geen coördinatie en samenwerking tussen de Gemeenschap en haar lidstaten bestaan, en ook niet tussen die lidstaten onderling. Het gevolg daarvan is dat de Unie en haar lidstaten vaak hun krachten verspillen en niet het gewicht hebben dat zij zouden kunnen en moeten hebben.
In die context krijgt het voorstel van de Rekenkamer voor een Handvest voor humanitaire hulp zijn volle betekenis. Dat Handvest kan dienen om een debat aan te zwengelen over de noodzaak van samenwerking tussen de Gemeenschap en haar lidstaten, en over de beginselen die aan die samenwerking richting moeten geven.
Dat alles is dringend noodzakelijk omdat het Verdrag van Amsterdam nergens verwijst naar humanitaire hulp, hetgeen vooralsnog betekent dat er geen echt basisdocument bestaat.
Daar komt nog bij dat het proces dat naar zo'n Handvest leidt, en ook het daaruit voortvloeiende debat, minstens even belangrijk zullen zijn als het resultaat. Bij dat proces moeten de nationale parlementen intensief worden betrokken, bijvoorbeeld in het kader van een interparlementaire conferentie.
Meer in het algemeen gaat het om de bewustwording van het feit dat de humanitaire hulp veelal in complexe crisissituaties plaatsvindt. En die crises komen niet, zoals natuurrampen, plotseling en onverwacht uit de lucht vallen. Veeleer komen zij voort uit politieke, economische en etnische spanningen. Als reactie op die crises is spoedhulp, ofschoon noodzakelijkerwijs per geval geboden, niet voldoende.
Gezien het bestaan van die crises kan alleen een geïntegreerde benadering, waarin de politieke, militaire en humanitaire maatregelen worden gecoördineerd, tot succes leiden. Een Handvest voor humanitaire hulp kan de formule zijn voor een grotere bewustwording van dit fenomeen. Om al die redenen hopen wij dat de Commissie een volledig gebruik van haar initiatiefrecht zal maken en aan Raad en Parlement het reeds meermaals genoemde Handvest zal voorstellen. Ik moge erop wijzen dat het de Commissie is die een belangrijke politieke impuls kan en moet geven.
Evenzeer is er nog een aantal andere soorten maatregelen die wij ook van de Commissie verwachten. Ik noem de drie, mijns inziens belangrijkste:
Ten eerste moet de Commissie geleidelijk het systeem van op afzonderlijke en incidentele acties gerichte hulp vervangen door een meer op de lange termijn gerichte benadering met een concreet programma. Daartoe zouden de Commissiediensten strategische betrekkingen moeten aanknopen met belangrijke partners - bijvoorbeeld de grote NGO's en de Verenigde Naties zelf - teneinde samen een gemeenschappelijke wereldstrategie uit te werken voor de chronische en ingewikkelde noodsituaties. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan de situatie in het gebied van de grote meren in Afrika.
Ten tweede: circa 45 % van de door ECHO ter beschikking gestelde kredieten worden gebruikt door nietgouvernementele organisaties. De Rekenkamer heeft een studie van de kredieten gemaakt aan de hand van de nationale oorsprong van deze NGO's. Uit die studie blijkt dat er een grote onevenwichtigheid bestaat. De Commissie moet zich inspannen om die te corrigeren, omdat er sterke afspraken met NGO's uit Frankrijk en België zijn, terwijl die met NGO's uit bijvoorbeeld Duitsland en Portugal dienen te worden geïntensiveerd.
Ten derde moet de Commissie een centrale eenheid instellen voor de evaluatie van haar ontwikkelingsprogramma's, inclusief ECHO, MEDA, PHARE en TACIS. Die eenheid zou moeten toezien op de kwaliteitscontrole en de vergelijking van de resultaten, en zich moeten inzetten voor een betere uitwisseling van ervaringen, niet alleen binnen de Commissie maar ook met andere instellingen op het gebied van ontwikkelingshulp.
Het door de Rekenkamer in deze context van evaluatie uitgesproken steekwoord is onafhankelijkheid. Opdat die onafhankelijkheid, en dus ook de geloofwaardigheid, reëel zijn, moet die evaluatie-eenheid buiten de operationele directoraten-generaal worden gesitueerd.
Tot besluit wil ik er, Mijnheer de Voorzitter, met voldoening op wijzen dat in het verslag-Goerens precies hetzelfde wordt verlangd als ik doe. Mijnheer Goerens, ik heb alle lof voor uw verslag en ben blij met de daaruit blijkende steun. Dat toont aan dat wij, als de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie begrotingscontrole meer zaken samen zouden doen, veel meer te zeggen zouden hebben. Dat alles natuurlijk met de steun van de verslagen van de Rekenkamer.

De Voorzitter
Dames en heren, om 16.00 uur begint het actualiteitendebat. Ik verleen nu nog het woord aan twee leden, maar daarna moeten wij dit debat onderbreken.

Plooij-Van Gorsel
Voorzitter, collega's, commissaris, op de eerste plaats wil ik de heer Goerens feliciteren met zijn verslag en met name met de zeer uitgebalanceerde resolutie. De doeltreffendheid van de communautaire ontwikkelingshulp laat helaas vaak te wensen over. Want ondanks jarenlange hulp vanuit westerse landen kunnen burgers in de minder ontwikkelde landen niet in hun eigen levensonderhoud voorzien en is de economische groei minimaal. Om de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp alom te verhogen, ben ik van mening dat veranderingen op drie punten hoog nodig zijn.
Door de OESO is erop gewezen dat de beste hulp aan minder ontwikkelde landen het onderwijs aan vrouwen is, niet het minst omdat er een omgekeerde relatie bestaat tussen opleidingsniveau van vrouwen en het geboortepercentage. Dus, collega's, hoe kunnen wij de explosieve groei van de bevolking in deze landen en daarmee de voortdurende armoede en honger stoppen, dat is dus onderwijs aan vrouwen. Een lagere bevolkingsgroei is de enige manier om de vicieuze cirkel te doorbreken. Alleen dan kan duurzame ontwikkeling tot stand komen. Dat was punt een.
Mijn tweede punt, ook kennis en informatie zijn van belang voor duurzame ontwikkeling. Om een draagvlak in het land zelf en bij de bevolking te creëren dienen plaatselijke universiteiten en nationale onderzoekscentra bij de overdracht van technologie en kennis betrokken te worden.
Op de derde plaats zijn investeringen in de particuliere sector in ondernemerschap en vooral midden- en kleinbedrijf en een betere ontwikkeling van het marktmechanisme van essentieel belang voor de economische en sociale vooruitgang. Ook hier mogen vrouwen als potentiële ondernemers niet over het hoofd worden gezien. Ik begrijp dat ook internationale banken daar op dit moment aan meewerken dat er initiatieven voor ontwikkeld worden. Ik hoop dat Europa daar niet bij achter blijft.

Carlotti
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij konden tijdens dit debat vaststellen dat de Commissie er, ondanks haar beperkte middelen, in almaar moeilijker crisissituaties in geslaagd is hulp zonder weerga te bieden, terwijl de lidstaten zich langzaam terugtrekken en almaar meer druk op de Gemeenschap leggen.
Wij konden ook vaststellen dat de oprichting van ECHO een belangrijke stap voorwaarts in het beheer van de humanitaire hulp geweest is. Iedereen is het daarover eens en erkent dat, ook het precieze, methodische en uitstekende verslag van de Rekenkamer. Nu ik het toch over dit verslag heb, wil ik beklemtonen dat in het verslag van de Rekenkamer geen enkel geval van fraude of geen enkele ernstige fout bij het beheer van de hulp door de Commissie wordt vastgesteld.
Nu de meeste Europese landen met sociale moeilijkheden in eigen land kampen en zich in zichzelf terugtrekken, wordt de publieke opinie inderdaad almaar kritischer. Wij moeten er dan ook voor zorgen dat onze hulp zo accuraat en doeltreffend mogelijk verleend wordt. Dat is met name het doel van het verslag-Goerens en ik sluit mij hier volledig bij aan.
Inzake het verslag-Fabra Vallés en dat van de Rekenkamer kan ik, gezien mijn beperkte spreektijd, slechts enkele opmerkingen maken. Om te beginnen moet de Commissie dringend voor meer transparantie zorgen. De interne procedures moeten worden vereenvoudigd en de samenhang met de instrumenten van het ontwikkelingsbeleid moet worden verbeterd. Er dient tevens naar meer complementariteit met de hulp van de lidstaten en van de Verenigde Naties te worden gestreefd - wij blijven dit herhalen. De Europese Unie mag er geen genoegen mee nemen dat zij de belangrijkste donor is. Wij dienen ook onze stem te verheffen op het internationale toneel en de Raad en de Commissie moeten hiertoe de nodige maatregelen nemen.
Naar verluidt, hebben wij hier een alomvattende strategie voor nodig. Men stelt ons een handvest inzake humanitaire hulp voor, dat mij intellectueel gezien interessant lijkt. Men weet evenwel niet goed welke juridische status hieraan gegeven moet worden en bovendien lijken de verordeningen van de Raad en de mededeling van de Commissie uit 1996 mij een samenhangend instrument te vormen.
Tenslotte geef ik er zelf de voorkeur aan dat de Commissie overgaat tot een daadwerkelijke reflectie over de rol van ECHO in de toekomst, over de relatie met al haar partners en in het bijzonder met de NGO's, en over de reorganisatie van de humanitaire hulp waartoe deze reflectie moet leiden. Ik dring er tevens op aan dat de Commissie het Europees Parlement hier ten volle bij betrekt, want wij kunnen een nuttige bijdrage leveren.

De Voorzitter
Het debat wordt nu onderbroken en om 18.00 uur voortgezet.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0056/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Mexico; -B4-0057/98 van de heer Salafranca Sánchez-Neyra en anderen, namens de PPE-Fractie, over de moord op 46 inheemse boeren in de Mexicaanse deelstaat Chiapas; -B4-0066/98 van mevrouw Karamanou en anderen, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Chiapas; -B4-0073/98 van de heer González Triviño en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Chiapas; -B4-0085/98 van de heer Carnero González en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Chiapas (Mexico); -B4-0095/98 van de heer Kreissl-Dörfler en anderen, namens de V-Fractie, over de situatie in Chiapas (Mexico).
Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, inzake mensenrechten mogen er geen nuances zijn, en in het concrete geval van het recht op leven dat, wanneer het verloren gaat nooit kan worden terug verkregen, is het u, Mijnheer de Voorzitter, bekend dat terughoudendheid een fout wordt als men zich niet wil compromitteren. Daarom is het van belang dat dit Parlement - ik zei dit al op 24 december, ik herhaalde het op 6 januari in de Commissie buitenlandse zaken, heb het nadien opnieuw aan mijn fractie voorgelegd en ik zeg het vandaag nogmaals in de plenaire vergadering - dat dit Parlement zijn stem moet verheffen om deze slachtpartij, die de publieke opinie van de gehele wereld heeft geschokt, op de meest krachtdadige wijze en zonder maren te veroordelen.
En samen met de energieke veroordeling van deze barbaarse daad en het tonen van medeleven met de families van de slachtoffers, moet dit Parlement tevens alle vormen van schending van de mensenrechten veroordelen, ongeacht wie de verantwoordelijken voor die misdadige handelingen zijn.
Onder het bewind van President Zedillo is Mexico thans verwikkeld in een ingewikkeld en onvoltooid proces van hervormingen. Veel is er sedert de verkiezingen van 6 juli van het afgelopen jaar in dat land veranderd, maar andere dingen zijn weer niet in dezelfde mate veranderd: het geweld, de onveiligheid en de straffeloosheid.
Het staat vast dat de door de regering genomen maatregelen - in het geval van de moorden van Acetal en van de gebeurtenissen van Ocosingo - in het teken staan van de wil, het vertrouwen en de geloofwaardigheid van het land te herstellen binnen de grenzen van de rechtsstaat en binnen het kader van de wet, die voor iedereen gelijkelijk moet gelden, van de regering tot de laatste der burgers.
Maar dat is, mijnheer de Voorzitter, niet voldoende, het volstaat niet te reageren, want het verlies van het leven, van een enkel mensenleven, is onherstelbaar. Zodanige maatregelen mogen niet als uitzonderlijk worden beschouwd, want zij vormen maatstaven voor gedrag die in iedere rechtsstaat gemeengoed zijn.
Want wanneer de vrijheid wordt geschonden - die begint bij het respect voor het recht op leven - moet, mijnheer de Voorzitter, het recht strikt worden toegepast. Daarom verlangt dit Parlement via deze resolutie van de regering - die als eerste taak heeft te waken over de veiligheid van zijn burgers - dat zij al haar krachten inzet om te voorkomen dat die betreurenswaardige en trieste feiten zich nogmaals kunnen voordoen.
En ik spreek nogmaals de opvatting uit dat de dialoog en de uitroeiing van het geweld, van alle geweld, de beste methode - beter gezegd, de enige methode - vormen om te komen tot een duurzame oplossing van het conflict en een rechtvaardige en duurzame vrede voor allen.

Bertens
Voorzitter, de wind van verandering in Mexico in de richting van meer democratie en openheid heeft nog geen enkel effect gehad, of althans niet voldoende effect gehad op de situatie in Chiapas. De slachting van 45 indianen eind december en de aanhoudende problemen vanaf dat moment geven er blijk van dat de problemen rond de paramilitaire acties en straffeloosheid nog niet zijn opgelost. Het verdwijnen van de minister van Binnenlandse Zaken en de gouverneur van Chiapas is een goede zaak maar meer zal nodig zijn om de autoriteiten en het leger volledig vrij te pleiten.
Aangezien er aanwijzingen zijn over relaties tussen die paramilitaire groepen en politieke kringen zal de regering uiterst waakzaam moeten zijn en moeten optreden om deze paramilitaire groepen en schuldigen te straffen. Als teken van goede wil moet Mexico ook instemmen met de vestiging van een bureau van de VN-Hoge Commissaris voor de mensenrechten. Wij hebben een dergelijk amendement op de resolutie ingediend. Daartoe heeft de Mexicaanse regering zich immers verplicht in het kader van het recentelijk tussen de Unie en Mexico overeengekomen akkoord.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, nog een opmerking over de situatie in Chiapas. Het akkoord van San Andrés moet worden nageleefd en de dialoog tussen het EZLN, de Zapatistas, en de regering hervat. Een militaire oplossing bestaat niet en zal de stabiliteit in het gehele land op het spel zetten. Daarom moet de dialoog, die sinds 1996 is afgebroken, worden hervat om een duurzame politieke oplossing te bewerkstelligen.

Cabezón Alonso
Mijnheer de Voorzitter, de gewelddadige dood op 22 december jongstleden van 45 weerloze mensen - de meesten van hen vrouwen en kinderen - in het Mexicaanse dorp Acteal, heeft onze blik opnieuw gericht op een Mexico dat zijn scherpste tegenstellingen laat zien in de staat Chiapas, waar in het diepe binnenland een rijk en een arm Mexico ongelijk en problematisch naast elkaar leven.
Ik spreek zonder omwegen mijn afkeuring over dit zo extreem ernstige feit uit, en ik betuig mijn medeleven met de slachtoffers en hun families.
Men moet nu de realiteit van de staat Chiapas serieus en oprecht onderzoeken. Men kan wat in Chiapas is gebeurd, niet afdoen met een simplistische analyse en met westerse parameters, want dan kun je heel ernstige fouten maken.
Uitgaande van de afwijzing van het gebruik van geweld als politiek instrument, zou ik graag zien dat President Zedillo en zijn regering een oplossing voor het conflict te Chiapas bewerkstelligen en iets doen aan de oorzaken op cultureel, sociaal, economisch en politiek gebied die achter dit conflict zitten; dat het openbaar ministerie het onderzoek niet afsluit voordat de feiten volledig zijn opgehelderd en voorkomt dat zij ongestraft blijven; dat de Mexicaanse politieke partijen op staatsniveau akkoorden nastreven en komen tot een gezamenlijke juridische afbakening van de indiaanse autonomie als een belangrijke stap naar de tenuitvoerlegging van een deel van de akkoorden van San Andrés; dat een eind wordt gemaakt aan de aanwezigheid van paramilitaire groeperingen in Chiapas en dat de opstandige zapatisten zich - hoe eerder hoe beter - als burgerlijke organisatie in het Mexicaanse politieke leven integreren; dat de Commissie in samenwerking met de Mexicaanse federale autoriteiten steun verleent aan spoedhulpprogramma's voor de ontheemde inwoners van Chiapas.
Ik ben erkentelijk voor de rol van het Mexicaanse leger in het proces van ontwapening van de paramilitaire groeperingen en voor zijn optreden bij de verdeling van de steun aan de ontheemden; maar bij die inspanningen moeten alle zeilen worden bijgezet om te voorkomen dat er weer gewapende confrontaties komen tussen het geregelde Mexicaanse leger en de opstandige Zapatisten.
Als die confrontaties zich onverhoopt toch mochten voordoen, zijn de consequenties niet te overzien. Waar het nu op aankomt, is het redden van dit moeizame mozaïek van oplossingen voor die zo gewenste vrede die moet worden opgebouwd. De Mexicaanse samenleving moet in de Europese Unie meer dan enkel een beschuldigende vinger kunnen zien, namelijk een loyale bondgenoot die samenwerkt bij het oplossen van conflicten.
De resolutie die wij vandaag willen goedkeuren, vormt een bescheiden bijdrage aan dit verbond om samen problemen en oplossingen te delen.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, toen wij deze resolutie indienden, bestond er misschien nog enige twijfel over de verantwoordelijkheid van de Mexicaanse autoriteiten voor de slachtpartij in Acteal.
Vandaag is alle twijfel verdwenen. Het staat vast dat alvast de plaatselijke autoriteiten al op 21 december op de hoogte waren van de voorbereidingen voor de slachtpartij en wisten dat leden van de PRI en politiemensen bij die voorbereidingen betrokken waren.
De Mexicaanse machthebbers houden echter helemaal geen rekening met de beroering die de slachtpartij veroorzaakt heeft en die 100.000 mensen op straat gebracht heeft. Zij gaan door met de repressie en er is opnieuw een jonge indiaanse vrouw door de politie gedood.
Ik ben dan ook van oordeel dat ons Parlement zich over deze zaak moet buigen. Ook al delen velen van ons niet de romantische bewondering die sommigen voor de archaïsche linkse ideeën van de zapatisten koesteren, moet ons Parlement de Mexicaanse autoriteiten scherp veroordelen en erop aandringen dat zij eindelijk de dialoog over de talrijke problemen, en met name het probleem van het grondbezit, in Chiapas aangaan.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, de afschuwelijke moorden te Acteal en de daaropvolgende gebeurtenissen stellen de ernstige problemen in het licht waarmee de overgang naar de democratie in Mexico gepaard gaat. Ook blijkt daaruit het ontbreken van respect voor de mensenrechten in dat land, en vandaar de explosieve situatie in de staat Chiapas.
Europa moet eraan bijdragen dat Mexico een democratie wordt die de mensenrechten ten volle naleeft, en dat willen wij als eerste punt aan President Ernesto Zedillo en zijn regering vragen. Aan de autoriteiten van Mexico moeten wij vragen dat de schuldigen aan de moordpartij van Acteal worden aangehouden en berecht; dat de paramilitaire groeperingen worden ontwapend die, naar verluidt, reeds voor de misdaad van Acteal in Chiapas actief waren, en dat die worden ontbonden; dat de militaire operaties in Chiapas worden stopgezet en dat het leger zich terugtrekt, dat de akkoorden van San Andrés worden nageleefd en dat er een echte dialoog tot stand komt met het zapatistische leger; dat de mensenrechten worden gerespecteerd en dat de democratisering tot in de uiterste consequenties wordt doorgevoerd. Deze democratisering kende een sterke impuls met de eerlijke verkiezing van Cuahutémoc Cárdenas tot stadsgouverneur van het federale district.
Wij zijn het dus vast en zeker eens met wat de meerderheid van de Mexicanen verlangt - kortgeleden zijn duizenden en duizenden in de steden op straat komen demonstreren - en dus ook met wat de meerderheid van de Europeanen verlangt. Onze burgers willen voor Mexico geen lapmiddelen maar klaarheid. En diezelfde klaarheid moeten wij hier van het Parlement, de Raad en de Commissie verlangen, en het is onze taak te vragen dat op internationaal niveau de naleving van de mensenrechten in Mexico wordt gevolgd, en dat de Commissie ons op geregelde en systematische wijze over dit onderwerp informeert. En bij dit alles mag het niet enkel bij mooie woorden blijven; de woorden dienen te zijn gebaseerd op daden, en als wij willen dat aan al deze verzoeken gevolg wordt gegeven, moeten wij de instrumenten gebruiken die ons ter beschikking staan.
Daarom wordt in onze resolutie gevraagd dat dit Parlement de ratificatieprocedure van de bilaterale overeenkomst opschort die vorige maand tussen de Europese Unie en Mexico is gesloten totdat President Zedillo de verzoeken die ik zopas formuleerde inwilligt, en ik vind dat wij van de nationale parlementen hetzelfde moeten verlangen.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, niet alleen willen wij ons medeleven betuigen met de slachtoffers, maar ook duidelijk maken dat wij zeer ongerust zijn over de uitbarstingen van geweld in Chiapas, waar paramilitaire bendes met steun van de lokale overheid de inheemse bevolking terroriseren en uitmoorden.
Misschien is het nuttig te lezen wat Amnesty International hierover schrijft: deze incidenten tonen aan dat zo spoedig mogelijk een uitvoerig, onafhankelijk en open onderzoek dient te worden ingesteld naar het ontstaan van de paramilitaire bendes die, volgens verschillende inlichtingenbronnen, opereren met steun van de veiligheidstroepen, de lokale overheid en politici van de revolutionaire, institutionele partij, dat wil zeggen van de in Mexico aan de macht zijnde partij.
Daarom lijkt het mij duidelijk dat de alom gewenste vrede in Chiapas niet verwezenlijkt kan worden als de Mexicaanse regering zich niet duidelijk distantieert van deze paramilitaire groepen waar zij tot nu toe royaal gebruik van heeft gemaakt. Er zal geen vrede zijn indien de mensenrechten niet in eer worden hersteld.
Alhoewel wij, groenen, steun geven aan de gezamenlijke ontwerpresolutie, moeten wij toch verwijzen naar de democratische clausule in de bilaterale overeenkomst met Mexico en vragen om opschorting van de ondertekening van de handelsovereenkomst.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, de wrede moord op 45 mensen in Acteal in de staat Chiapas in Mexico heeft de mensenrechtenactivisten in de hele wereld geschokt. Deze resolutie weerspiegelt een alom gevoelde grote verontwaardiging. De onmiddellijke veroordeling van het bloedbad door de Mexicaanse president en de maatregelen die zijn getroffen om de verantwoordelijken op te pakken en voor de rechter te slepen, zoals in de resolutie is gemeld, is verheugend. Maar de Mexicaanse autoriteiten moeten inzien dat ieder falen van het systeem, waardoor de schuldigen aan hun veroordeling kunnen ontkomen, ernstig afbreuk aan hun reputatie zal doen.
In het verleden hebben de Mexicanen te lijden gehad onder ernstige schendingen van de rechten van de mens, zonder dat de daders werden opgespoord of gestraft. Maar het is nu van levensbelang dat degenen die zo'n afschuwelijke misdaad hebben begaan, niet de mogelijkheid krijgen de gevolgen van hun daden te ontlopen. De regering van Mexico moet voorts haar expliciet geuite inzet voor een vreedzame oplossing van het conflict met het EZLN herhalen. Wij moeten er bij beide partijen sterk op aandringen, zich opnieuw in te spannen om te zorgen dat de doelstellingen van het akkoord van San Andrés volledig worden gehaald zonder nog meer gewonden of doden en daartoe een vastberaden wil tot slagen te tonen, wat er ook mag gebeuren.
Als de vreselijke gebeurtenissen van 22 december de mensen met een verantwoordelijke positie wakker hebben geschud zodat zij de nodige acties ondernemen, niet alleen om het conflict op te lossen, maar ook de problemen van armoede, ontbering en discriminatie die achter de opstand van de zapatisten schuilen, dan zullen de slachtoffers van Acteal niet voor niets zijn gestorven. Ik denk niet dat wij in dit stadium het akkoord tussen de Europese Unie en Mexico van december 1997, waarin ook de mensenrechten zijn opgenomen, moeten opschorten, aangezien de Mexicaanse regering naar aanleiding van dit bloedbad actie onderneemt. Als de mensenrechtenschendingen echter zouden toenemen of als hieraan niets wordt gedaan, dan wordt het natuurlijk onmogelijk zich tegen een hardere lijn in de toekomst te verzetten.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zelf in Chiapas geweest en onderhoud nog altijd contacten met zapatisten en tal van progressieve Mexicanen. Ik kan dan ook getuigen dat de akkoorden van San Andrés van februari 1996 grote verwachtingen gewekt hadden in Mexico.
De cultuur van de inheemse volkeren moest als een integrerend deel van de verscheidenheid van Mexico erkend worden en de deelname van deze volkeren aan het politieke leven van het land moest worden gewaarborgd. Ik ben ervan overtuigd dat de dramatische verslechtering van de situatie in Chiapas vooral aan de niet-naleving van deze akkoorden te wijten is.
Vandaag is het ergste gebeurd: bij de slachtpartij in Acteal zijn op 22 december jongstleden 45 doden gevallen. Dit is een ernstige beschuldiging aan het adres van degenen die tot in de hoogste kringen deze paramilitaire groeperingen dulden, en des te meer aan het adres van de lokale leiders van de PRI, die deze moordenaars rechtstreeks steunen. Wij kunnen jammer genoeg niet uitsluiten dat de Mexicaanse leiders de situatie doelbewust hebben laten verkommeren om de zapatisten te isoleren en in de fout te doen gaan, zodat het gerechtvaardigd zou zijn opnieuw voor een militaire oplossing te kiezen.
Ik wil hier dan ook het uitdrukkelijke verzoek van vele prominenten in Chiapas en Mexico in het algemeen overbrengen, opdat de op 8 december jongstleden tussen de Europese Unie en Mexico gesloten partnerschapsen samenwerkingsovereenkomst wordt opgeschort en zodoende te bekomen dat de Mexicaanse autoriteiten deze paramilitaire groeperingen ontbinden, de moordenaars veroordelen, het leger terugtrekken uit de inheemse gebieden en, meer algemeen, hun verbintenissen nakomen of met andere woorden de akkoorden van San Andrés uitvoeren, opdat de bevolking van Chiapas eindelijk vrede, rechtvaardigheid en democratie kent.

Van den Broek
Voorzitter, uiteraard deelt de Europese Commissie de afschuw en ontsteltenis naar aanleiding van de moord op 45 personen in het dorp Acteal in de Mexicaanse deelstaat Chiapas. Daarmee is de hoop op een vreedzame oplossing voor het conflict in Chiapas verder afgenomen, maar daarin berusten kunnen wij natuurlijk niet.
Op 22 december heeft de Europese Commissie in een communiqué van het Luxemburgse voorzitterschap de Mexicaanse autoriteiten ertoe opgeroepen onmiddellijk een onderzoek in te stellen naar de daders van de moordpartij en deze voor het gerecht te brengen. De Europese Unie heeft er tevens op gewezen dat bij de overeenkomsten tussen de Europese Unie en Mexico die op 8 december in Brussel zijn ondertekend beide partijen zich hebben verbonden tot onvoorwaardelijke naleving van de mensenrechten en de democratische beginselen.
De Commissie heeft inmiddels kennis genomen van de belofte van president Zedillo om op federaal niveau alle noodzakelijke middelen in te zetten om de daders te vinden en te bestraffen en het overleg over een vreedzame oplossing voor het conflict te intensiveren. Deze belofte is nagekomen. De minister van Binnenlandse Zaken is afgetreden. De resident heeft de procureur-generaal van Mexico opgedragen het onderzoek persoonlijk te leiden. De gouverneur van de deelstaat Chiapas is van zijn functie ontheven en een aantal personen die van betrokkenheid bij de moordpartijen worden verdacht, zijn inmiddels in hechtenis genomen.
De Commissie heeft eerder gepleit en blijft pleiten voor een vreedzame oplossing die in onderling overleg tussen de regering en de EZLN tot stand moet komen. Wij blijven daarbij de ontwikkeling van de situatie in Chiapas uiteraard aandachtig volgen. Onze delegatie in Mexico blijft alle ontwikkelingen melden en houdt ook regelmatig contact met alle betrokkenen. De Commissie zal de geachte parlementsleden alle in dit verband nuttige inlichtingen verstrekken.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0033/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de beheersing van de wapenuitvoer; -B4-0058/98 van de leden Oostlander en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, over de beheersing van de wapenuitvoer; -B4-0064/98 van de heer Titley en anderen, namens de PSE-Fractie, over een Europese gedragscode voor de wapenuitvoer; - B4-0081/98 van mevrouw Lalumière, namens de ARE-Fractie, over de gedragscode voor de wapenuitvoer; -B4-0086/98 van de heer Wurtz en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de beheersing van de wapenuitvoer; -B4-0104/98 van mevrouw Hautala en anderen, namens de V-Fractie, over een Europese gedragscode voor de wapenuitvoer.
Titley
Dank u, mijnheer de Voorzitter. De socialistische fractie is bijzonder verheugd over het initiatief van het Britse voorzitterschap te streven naar een gedragscode voor de wapenexport. Wij denken dat dit voor de toekomst van wezenlijk belang is, omdat u natuurlijk geen echt gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid op het gebied van crisismanagement en conflictpreventie kunt voeren terwijl tegelijkertijd juist de landen die voor de onveilige situatie verantwoordelijk zijn, door uw grote ondernemingen worden bewapend.
Het is ook voor de wapenindustrie zelf van wezenlijk belang, omdat het ontbreken van een gedragscode juist de consolidatie die deze bedrijfstak nodig heeft en waardoor hij minder van de export afhankelijk zal zijn, wordt tegengehouden, waarop ik enkele maanden geleden in mijn verslag aan het Parlement al heb gewezen.
In dit debat moeten we niet het onderste uit de kan willen. Wij zouden ons moeten concentreren op twee essentiële beginselen. Ten eerste moeten we heldere en gemeenschappelijk overeengekomen handelsprincipes hebben. Dat betekent dat we onderscheid moeten maken tussen de wapenverkoop aan landen die deze zullen gebruiken om de mensenrechten te schenden en de wapenverkoop aan landen die wellicht een twijfelachtige staat van dienst hebben, maar die zich niettemin terecht bezorgd maken over hun externe veiligheid. Helaas maken de ons voorgelegde resoluties hiertussen onvoldoende onderscheid.
Het tweede punt dat wij moeten aanpakken is het feit dat we elkaar onderling niet mogen tegenwerken. Wanneer een land eenmaal op basis van deze beginselen besluit geen wapens te exporteren, dan mag geen ander land zelf die wapens verkopen en zo het beginsel ondermijnen.
Wij moeten nog drie andere punten erkennen die voor de effectieve werking van een gedragscode van wezenlijk belang zijn. Ten eerste moet de code volkomen transparant zijn, dat wil zeggen dat de Raad moet berichten wat hij doet en het Europees Parlement moet toestaan hierop commentaar te leveren. Ten tweede hebben wij een nieuw initiatief nodig, vooral in het licht van de versterkte politiële samenwerking in het Verdrag van Amsterdam, om de illegale verkoop van wapens te stoppen. Ten derde moeten wij onze inspanningen verhogen om van deze gedragscode een internationale en niet enkel een Europese gedragscode te maken.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, wij, liberalen, zijn zeer ingenomen met het initiatief van het Britse voorzitterschap om de gemeenschappelijke criteria voor de wapenexport aan te scherpen. Het Britse voorzitterschap heeft een gedragscode aangekondigd, maar die gedragscode mag geen slap compromis worden. Wij hebben niks aan een vrijblijvende gedragscode. Er moeten afdwingbare en controleerbare afspraken worden gemaakt.
Bilaterale afspraken zijn niet de oplossing want die bieden te veel mogelijkheden voor geheime deals . Om effectieve consultatie mogelijk te maken, moeten de lidstaten interne arrangementen maken voor grote openheid en publieke en parlementaire controle op wapenexportlicenties.
Een VN-register voor wapenverkoop is een nuttig instrument om wereldwijde transparantie inzake wapenleveranties te vergroten. Daarom moet een nieuw criterium worden opgenomen dat exporten verbiedt naar landen die niet voldoen aan de bepalingen van dat VN-register. Wij, liberalen, zullen dan ook de amendementen van de Groenen steunen.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, de fractie van de Europese Volkspartij vindt dat een gedragscode voor de uitvoer van wapens een stap vooruit is, en vooral dat wij die als een noodzaak moeten zien als wij een doeltreffend GBVB willen opbouwen.
Het reguleren en controleren van de uitvoer van wapens naar landen in oorlog, naar landen die de mensenrechten niet respecteren en naar onstabiele gebieden, stelt ons in staat langs indirecte weg op te treden via het voorkomen dat conflicten in die zones oplopen. Als wij bovendien over een duidelijke code zonder dubbelzinnigheden beschikken, die het type wapens en technologie afbakent die geëxporteerd mogen worden, en met de verbintenis van andere exporterende landen - zonder het bedrijfsleven en de overige leverende landen uit het oog te verliezen - dan hebben wij een belangrijke stap vooruit gezet. Het zou goed zijn indien de Raad niet alleen die code opstelt, maar ons ook over de uitvoering informeert.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, de vervaardiging, verkoop en uitvoer van wapens genoten nooit een goede reputatie, maar deze activiteiten leveren hoe dan ook enorme winsten op voor degenen die zich hiermee bezighouden. Deze industrietak legt ook enig politiek gewicht in de schaal en behoudt banen, een aspect dat momenteel niet te verwaarlozen is.
Wij moeten dan ook een gedragscode aannemen in de Europese Unie. We moeten er tevens actief voor ijveren dat ze tot andere landen wordt uitgebreid, maar ik wil uw aandacht vestigen op de lijst van het desbetreffende materieel. Uiteraard moeten zware pantservoertuigen, supersonische bommenwerpers of heel gesofisticeerde apparatuur op deze lijst staan, maar wij moeten tevens voor ogen houden dat lichte, automatische of handwapens de meeste slachtoffers eisen, met name in landen waar onstabiliteit heerst. Boeren, betogers of oppositieleden zijn vaker het slachtoffer van dergelijke wapens dan van het zware geschut van nucleaire vliegdekschepen.
Laten wij dan ook erkennen dat die wapens ooit in deze gedragscode moeten worden opgenomen.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, wij begroeten de initiatieven van het Britse Raadsvoorzitterschap om in deze zaak actief op te treden en dit kritische punt eindelijk op de agenda te plaatsen. Het is natuurlijk noodzakelijk dat het Europees Parlement hierbij betrokken wordt. Maar dan moet het ook constructieve, ingrijpende voorstellen doen. Daarom zou ik graag zien dat het Europees Parlement zich concentreert op de actuele ontwikkelingen en crisissituaties, en daaruit blijkt dat lichte en kleine wapens de hoofdrol spelen. We kunnen ze dus niet eenvoudig buiten beschouwing laten, maar moeten ze in de discussie betrekken. Iedereen, die zich in conflictgebieden bevindt, weet waar het om gaat.
De samenwerking op het gebied van bewapening vereist een bijzondere waakzaamheid wat betreft technologieën die zowel voor militaire als civiele doeleinden kunnen worden gebruikt. Ook dat heeft hiermee te maken. Het verheugt me dat ook ons voorstel in aanmerking genomen wordt om een negende criterium toe te voegen, dat voorziet in het verbod op wapenleveringen aan landen, die niet toetreden tot het wapenregister van de VN. Zo'n gedragscode moet natuurlijk ook toegepast worden. Dat betekent dat de wapenhandel door nationale regeringen moet worden gecontroleerd.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben verheugd over het voorstel voor een noodzakelijke gemeenschappelijke actie op het gebied van de wapenexport van de EU. Het feit dat een meerderheid van de EUlidstaten in ieder geval positief staat tegenover een gedragscode, is verheugend.
Het is daarentegen verbazingwekkend dat mijn land, Finland, het initiatief noch besproken noch gesteund heeft. Dat is verbazingwekkend omdat het voor een klein land feitelijk voordeliger is om een wapenmarkt te hebben waarvoor bepalingen gelden dan een waar dat niet het geval is. Het is ook verbazingwekkend omdat Finland wel bereid was de samenwerking op productiegebied te bespreken. Waarom is men dan niet bereid om samenwerking en gemeenschappelijke regels op het gebied van de export te bespreken?
Dit is een ernstige zaak. Vereist is dat er snel nieuwe regelgeving komt, aangezien de wapenhandel in de jaren 1995/1996 is gegroeid. Er moeten in de code bepalingen komen over gevoelige bestemmingen, waarvoor een algeheel embargo, selectieve beperkingen of onderlinge afspraken tussen de landen gelden. Aan de desbetreffende onderhandelingen moeten alle landen kunnen deelnemen.

Van den Broek
Voorzitter, de Commissie is erkentelijk dat het Parlement dit onderwerp weer eens heeft geagendeerd en dit debat vindt plaats op een betrekkelijk gevoelig moment voor de Europese defensie-industrie en in een tijd van snelle internationale ontwikkelingen. Vanwege de gewelddadige conflicten in vele delen van de wereld staat de kwestie van een betere controle op de wapenuitvoer hoog op de internationale agenda en wordt zij ook nauwlettend gevolgd door de publieke opinie.
De huidige EU-regelingen inzake wapenuitvoer, gebaseerd op de acht punten die in 1991 en 1992 werden overeengekomen, zijn niet erg effectief gebleken. Deze punten zijn te vaag en als leidraad ook niet goed hanteerbaar. De Commissie is duidelijk voorstander van strengere regels die een duidelijk kader vormen voor de discussie over de wapenhandel. Ook zijn wij voorstander van verbeterde informatie-uitwisseling en overlegprocedures tussen de lidstaten.
Het Parlement heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan dat debat over de Europese wapenindustrie door het aannemen van een resolutie op basis van het verslag van de heer Titley en deze steunt in het algemeen de bevindingen en aanbevelingen van een mededeling van de Commissie van januari 1996. In de resolutie wordt de Commissie gevraagd een Witboek over de wapenuitvoer op te stellen en de diensten van de Commissie werken momenteel aan dit Witboek.
Ik hoop dat dit proces in de komende weken kan worden voltooid. Dit document evalueert de positie van de Europese Unie in de wereldwapenhandel, en het bespreekt de rol van de Unie bij het wapenexportbeleid tot dusver en presenteert een aantal opties voor toekomstige acties. Ook zal het aandacht besteden aan de steeds belangrijker wordende kwestie van de illegale handel in kleine en lichte wapens.
Het Britse voorzitterschap is vastbesloten om daadwerkelijk voortgang te boeken op weg naar een restrictief en meer transparant wapenexportbeleid van de Europese Unie. Het is voornemens een EU-gedragscode in te dienen voor de regulering van de wapenhandel. Hierdoor zal van de lidstaten een politieke verbintenis geëist worden, waarschijnlijk in de vorm van een verklaring van de Raad. Ik heb zelf het onderwerp ter sprake gebracht bij het recente bezoek van de Europese Commissie aan het Britse voorzitterschap in Londen en daar heeft minister Cook mij verzekerd dat hijzelf thans met een aantal lidstaten bilateraal in overleg is om het proces ten gunste van deze gedragscode zoveel mogelijk te bespoedigen.
De Commissie van haar kant is bereid elk initiatief te steunen dat leidt tot het vaststellen van een dergelijke gedragscode en het Witboek is bedoeld als een bijdrage aan deze inspanning.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0050/98 van de heer Pompidou en anderen, namens de UPE-Fractie, over het klonen van het menselijk wezen; -B4-0053/98 van de heer Monfils, namens de ELDR-Fractie, over het klonen van menselijke wezens; -B4-0068/98 van de leden Green en Cot, namens de PSE-Fractie, over het klonen van mensen; -B4-0074/98 van de heer Liese en anderen, namens de PPE-Fractie, over het klonen van menselijke wezens; -B4-0079/98 van de heer Hory en anderen, namens de ARE-Fractie, over het klonen van mensen; -B4-0087/98 van de heer Papayannakis en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over het klonen van mensen; -B4-0103/98 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de V-Fractie, over het verbod op het klonen van mensen; -B4-0059/98 van de leden Habsburg-Lothringen en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, over de toestand in de Ingoesjië; -B4-0077/98 van de heer Dupuis en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Ingoesjië; -B4-0100/98 van mevrouw Schroedter en anderen, namens de V-Fractie, over de terugkeer van de Ingoesjiërs naar de districten Prigrodni en Wladikawkaz; -B4-0060/98 van de heer Stasi en anderen, namens de PPE-Fractie, over de arrestatie van Z'ahidi Ngoma (Democratische Republiek Kongo); -B4-0072/98 van de heer Azzolini en anderen, namens de UPE-Fractie, over de schending van de mensenrechten in de Democratische Republiek Kongo; -B4-0078/98 van de heer Macartney, namens de ARE-Fractie, over de bescherming van de Australische oorspronkelijke bevolking; -B4-0089/98 van de heer Papayannakis en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over uraniumdelving op het grondgebied van de oorspronkelijke bevolking van Australië; -B4-0098/98 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de V-Fractie, over uraniumdelving op het grondgebied van de Australische oorspronkelijke bevolking; -B4-0054/98 van de leden Bertens en Cars, namens de ELDR-Fractie, over de massa-executies in Zuid-Korea; -B4-0080/98 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de ARE-Fractie, over de terdoodveroordeling in de Verenigde Staten van Karla Fay Tucker; -B4-0102/98 van de heer Manisco, namens de GUE/NGL-Fractie, van de leden Aglietta en McKenna, namens de V-Fractie, over de doodstraf in de Verenigde Staten; -B4-0076/98 van de heer Dupuis en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie van de mensenrechten in China; -B4-0097/98 van mevrouw Aglietta, namens de V-Fractie, over de benoeming van een speciale vertegenwoordiger van de EU voor Tibet; -B4-0035/98 van de heer Watson en anderen, namens de ELDR-Fractie, over Kenia; -B4-0084/98 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over de uitslag van de verkiezingen in Kenia.
Klonen van mensen

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij zijn zeer verontrust over de aankondiging van professor Seed van vorige week dat hij van plan is het onderzoek naar de toepassing van technieken voor het klonen van mensen voort te zetten. Dat werpt enorme morele vraagstukken op.
Het Europees Parlement heeft op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt tegen elke vorm van klonen van mensen te zijn en heeft op 12 maart 1997 een duidelijke resolutie terzake aangenomen. Men dient rekening te houden met het recht op genetische identiteit en met het feit dat het gelijkheidsbeginsel ook gelijkheid van rechten behelst. Dit betekent dat men individuele verschillen moet aanvaarden, discriminatie moet verbieden en zowel het produceren van genetisch gelijke individuen als het genetische selecteren als onaanvaardbaar moet verklaren. Wij zijn van mening dat een expliciet, wereldomvattend verbod op het klonen van mensen nodig is en wij vragen dan ook de bevoegde autoriteiten een geschikte wetgeving terzake uit te werken.
Eveneens zou het goed zijn een wereldconferentie over dit onderwerp te beleggen tijdens welke een gemeenschappelijk standpunt ter veroordeling van het klonen van mensen kan worden uitgewerkt.
Heel de maatschappij heeft de plicht wetenschappelijk onderzoek te stimuleren en te ondersteunen, maar het nieuws dat ons uit de Verenigde Staten bereikt, baart ons enorme zorgen. Daarin is geen spoor meer te bekennen van respect voor de menselijke waardigheid die onze planeet ondanks de duizenden problemen en fouten kenmerkt. Het wetenschappelijk onderzoek volgt met grote snelheid zijn weg. Het moet zijn weg ook volgen, maar het is onze taak deze weg met goede wetgeving af te bakenen en het klonen van mensen te verbieden. Daarom moet voorzien worden in afschrikkende strafmaatregelen voor de mensen en financiële strafmaatregelen voor de landen die klonen toestaan.
Wij zijn hoe dan ook al aan de late kant met onze reactie en daarom hoop ik dat de regeringen van deze planeet zich samen zullen inzetten voor duidelijke regels en voor een correcte ontwikkeling die strookt met al hetgeen de natuur, de dieren en natuurlijk in eerste instantie de mensen omringt.

Desama
Mijnheer de Voorzitter, de algemene afkeuring voor het plan van een Amerikaans wetenschapper om een mens te klonen en de door de Raad van Europa op dit gebied genomen initiatieven tonen aan dat ons vermogen tot verontwaardiging en dat van een aantal landen niet volledig verdwenen is.
Niemand zal de ernst van deze zaak ontkennen, maar een fundamenteler reflectie over het vraagstuk van de grenzen van de wetenschap, of meer bepaald van de verantwoordelijkheid van wetenschappers, is geboden.
Het is onaanvaardbaar dat men vandaag, in de golf van opschudding over deze zaak, in naam van een naturalistische moraal of ethiek beperkingen zou willen opleggen aan het onderzoek van en ingrepen op het genoom, en morgen misschien ook aan bepaalde vormen van klonen. Dat is de eeuwige strijd van Galilei. Het zou evenwel even onaanvaardbaar zijn dat men in naam van de absolute vrijheid van de wetenschap een menselijk wezen zou creëren dat voor transplantaties gebruikt kan worden, wanneer men deze gekloonde mens niet dezelfde rechten geeft als een mens die het resultaat is van natuurlijke voortplanting.
Het klonen van mensen is, hoeft het gezegd, geen wetenschappelijk avontuur, zoals de auteur beweert. Het is voor alles een media- en commercieel gebeuren en het toont de gevaren aan van onderzoek dat momenteel niet langer de nodige overheidsmiddelen voor zijn sociaal aanvaardbare ontwikkeling krijgt. Hierin schuilt het echte gevaar. De commerciële druk is ongetwijfeld de doodsteek voor onderzoek dat vóór alles op sociaal welzijn gericht is.

Monfils
Mijnheer de Voorzitter, zoals al gezegd, is de voorliggende resolutie over klonen niet nieuw. Wij hebben deze kwestie al uitgebreid besproken in maart 1997 en in de ontwerprichtlijn inzake octrooien.
Als wij, telkens wanneer ergens ter wereld een wetenschapper in de media zegt dat hij de grenzen van het moreel toelaatbare overschrijdt, elke keer hetzelfde debat houden, volstaat het mijns inziens in elke plenaire vergadering een eerder aangenomen resolutie te klonen. Uiteindelijk beschikken wij in Europa immers over het vereiste instrument. Het gaat hier, zoals al gezegd, om het Europese Verdrag inzake bio-ethiek en het protocol daarbij dat "elke ingreep verbiedt die tot doel heeft een menselijk wezen te creëren dat genetisch identiek is aan een ander, dood of levend, menselijk wezen" .
De beslissing om dit protocol goed te keuren ligt bij de afzonderlijke landen en wat sommige landen tegenhoudt om het Verdrag te ondertekenen en te ratificeren is de te grote rigiditeit. Zo verbiedt het Verdrag bijvoorbeeld elke ingreep op eicellen en elk gebruik van embryo's voor wetenschappelijk onderzoek. Door alles te willen verbieden, belemmert men de toepassing van het Verdrag.
Tenslotte wil ik zeggen dat excessen ons inziens zeker vermeden moeten worden, maar daarom hoeft het onderzoek naar het leven nog niet stopgezet te worden. Ik deel het standpunt van de heer Desama terzake. Het klonen van mensen is strijdig met de menselijke waardigheid, maar het klonen van cellen of weefsel kan een hulpmiddel in de strijd tegen erfelijke ziekten zijn. Zij die beweren dat zij de mensheid beschermen met hun voorstellen om het onderzoek naar het leven te blokkeren, verhinderen dat mannen en vrouwen die met name aan genetische ziekten lijden, een beter leven of eenvoudigweg een leven leiden. Dat is onaanvaardbaar. De mensheid heeft nood aan wetenschappelijke vooruitgang.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Europees Parlement heeft zich altijd duidelijk tegen het klonen van mensen uitgesproken en heeft daarbij niet louter technische maar principiële redenen aangevoerd en daarom zijn we ook niet voor een moratorium inzake het klonen van mensen, maar voor een algemeen verbod. Ik geloof ook dat we het hier in de plenaire vergadering over deze eis eens zijn.
Wat betekent echter klonen van mensen? Dat is de kwestie die de vorige spreker heeft aangesneden en die we nu moeten definiëren. Ook in deze zaak heeft het EP altijd een zeer duidelijke positie ingenomen. Zowel bij de stemming over de richtlijn inzake octrooien in juli als in het vijfde kaderprogramma voor onderzoek in december hebben we een duidelijke definitie gevonden. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger en de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie hebben zich er intensief mee beziggehouden, en in de Commissie onderzoek kwam men op dit punt zelfs tot een eensluidend besluit, terwijl de andere punten zeer omstreden waren.
Ik geloof dat het zeer belangrijk is dat wij deze positie verder blijven verdedigen. Dat is ook de reden waarom de Fractie van de Europese Volkspartij amendement 8 heeft ingevoegd. Een verbod op het klonen van mensen houdt niet in dat men geen lichaamscellen mag manipuleren om bijvoorbeeld een huidtransplantatie mogelijk te maken. Het gaat erom dat zowel het klonen van baby's als de productie van menselijke embryo's die moeten fungeren als dragers van reserveonderdelen voor orgaantransplantaties, worden uitgesloten. Daarom zijn wij zeer ontsteld over amendement 1 van de heer Bowe, de heer Monfils en anderen, want in dat geval zou slechts het klonen met het oog op de voorplanting verboden worden. Maar dat zou kunnen betekenen dat, wanneer men een menselijk embryo of, ruimer geïnterpreteerd, een baby zonder hersenen zou voortbrengen, zou klonen, en niet omwille van de voortplanting, maar als drager van reserveorganen, dat dit niet ondubbelzinnig wordt uitgesloten.
Op dit punt moeten we duidelijk zijn. Het aanvullend protocol inzake klonen van de Raad van Europa van afgelopen maandag vermeldt niet het reproductieve klonen en gaat bijgevolg veel verder dan het voorstel dat zopas genoemd werd. Daarom is het ook een goede stap in de juiste richting. Ik kom tot mijn besluit: we moeten gebrekkige interpretaties van dit protocol inzake klonen voorkomen, zoals bijvoorbeeld het gevaar dat door de voorzitter van de parlementaire vergadering van de Raad van Europa werd gesignaleerd, en om die reden hebben we amendement 9 ingediend, om ook hier alle achterpoortjes te sluiten.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, uiteraard is iedereen, terecht, tegen het klonen van de mens. Dat is zo, iedereen weet dat, behalve enkele als wetenschapper vermomde zakenlui die hier winstgevende zaakjes ruiken. En wij zouden niet mogen reageren tegen deze combinatie van winstbejag en misprijzen voor de mens.
Wij zullen deze tekst goedkeuren maar willen toch een belangrijk aspect beklemtonen: het belang dat dient te worden gehecht aan de bijeenroeping van de internationale conferentie waarover onze collega, mevrouw Baldi, het ook al had. Deze conferentie moet er komen na een moratorium, na een gezamenlijk reflectie van de wetenschappelijke wereld, de comités voor ethiek en de bevoegde politici over deze kwestie. Deze kwestie is zo ernstig en zo nieuw voor ons allemaal dat velen van ons eigenlijk verbijsterd zijn en over geen enkel betrouwbaar aanknopingspunt terzake beschikken.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, wij spreken hier niet over onderzoek voor therapeutische en geneeskundige doeleinden. Daar zou niemand bezwaar tegen kunnen hebben. Wij spreken hier over het klonen van mensen, van personen. Uitgaande van de huidige stand van zaken moet men op zijn minst zeggen dat niemand een garantie kan bieden voor de gezondheid en de normale ontwikkeling van de individuen die in de Brave New World, die bepaalde mensen ons in het vooruitzicht stellen, zullen worden geproduceerd. Daarom zijn wij terecht bezorgd en vragen wij terecht om een verbod. Ons besluit en onze zorgen om de toekomt hebben echter totaal geen zin als de rest van de wereld deze niet deelt, als hier met name niet de landen achter staan die in staat zijn dergelijke individuen te produceren. Ik denk vooral aan de Verenigde Staten, waar een juridisch vacuüm bestaat. De oproep van Clinton tot een verbod betreft enkel de financiering met federale gelden en niet de particuliere sector. Daarom wilde ik een vraag stellen: is de Commissie of de Raad van plan onderhandelingen te voeren met de Verenigde Staten over een eventueel gemeenschappelijk beleid terzake en weten zij hoe zij dergelijke onderhandelingen moeten voeren?

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk zijn wij allen zeer verontrust over de berichten uit de Verenigde Staten en over de verklaringen van een Engels comité voor de bio-ethiek. Daardoor wordt immers de deur wagenwijd opengezet voor het klonen van mensen voor therapeutische doeleinden. Men is verontrust, men zegt dat dit niet door de beugel kan, maar in feite toont dit alleen maar aan dat wij, groenen, gelijk hadden toen wij zeiden dat het toestaan van klonen van dieren zou leiden tot het klonen van mensen. Bepaalde mensen hier menen zelfs nieuwe deuren te moeten openen voor het klonen van mensen. Als men namelijk beweert dat het klonen van mensen voor therapeutische doeleinden aanvaardbaar is, doet men een enorme stap in de richting van het einddoel en dat is onvermijdelijk het klonen van mensen.
Als wij het echter hebben over mensen, moeten wij eerst duidelijk afspreken wat mensen zijn en zeggen dat klonen verboden is vanaf het begin, vanaf de bevruchting en gedurende de gehele embryonale ontwikkeling.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de houding van het Europees Parlement is klaar en ondubbelzinnig. De menselijke waardigheid sluit elke vorm van klonen uit. Ter gelegenheid van de stemming over het vijfde kaderprogramma voor onderzoek hebben we ook geweigerd om middelen beschikbaar te stellen voor onderzoek dat bijdraagt tot het klonen van mensen. Het respect voor onze medeschepsels en andere overwegingen maken ook van het klonen van dieren op zijn minst een dubieuze zaak. En nu dwingen berichten over een geldbeluste fantast, die zichzelf een wetenschapper noemt, ons om via deze debatten opheldering te verschaffen. Het is noodzakelijk om misverstanden uit de weg te ruimen, opdat perverse misbruiken de biotechnologie, waarin wij hoop en hoge verwachtingen stellen, niet in haar geheel in diskrediet brengen.
Maar we moeten ons ook deze vraag stellen: hebben we er alles aan gedaan om te voorkomen dat dit nieuwe veld van onderzoek en technologie afglijdt en zich tegen mensen keert of zelfs tegen de hele mensheid? Men heeft een poging gedaan.
We hebben thans een uitgebreid netwerk van wetten en richtlijnen, dat reguleert en beschermt, maar tegelijk ook mazen en achterpoortjes biedt aan de biotechnologie. Daarom acht ik een kaderrichtlijn noodzakelijk, die de materie afbakent en de vele afzonderlijke bepalingen doorzichtig maakt. Alle aspecten moeten aan bod komen. Daartoe behoren ook algemeen geldende strafrechtelijke bepalingen, die de veronachtzaming van voorschriften en de overtreding van verboden met ernstige straffen beteugelen.
Het volbrengen van deze moeilijke taak zijn wij de burgers van de Europese Unie verschuldigd. We mogen er ons niet aan onttrekken en moeten de lidstaten vandaag nog oproepen om een document van de Raad van Europa te ondertekenen.
Aan de ene kant lost het zogeheten Verdrag inzake mensenrechten en bio-ethiek het probleem niet op. Aan de andere kant gebiedt het subsidiariteitsbeginsel, dat iedere lidstaat zelf beslist over de ratificering. Laten wij daarom paragraaf 2 uit de gezamenlijke ontwerpresolutie schrappen.

Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, wanneer wij spreken over het klonen van mensen volgens de methode die reeds werd toegepast op het beroemde schaap Dolly en de zaak wetenschappelijk bekijken, mogen wij niet vergeten dat het experiment met Dolly de enige geslaagde poging was in een lange reeks mislukkingen. Deze methode is dus wetenschappelijk gezien nog lang niet perfect. Evenmin weten wij wat de resultaten van deze methode op middellange en lange termijn zullen zijn en wat de gevolgen zullen zijn voor het organisme van het gekloonde dier. Deze zijn immers nog lang niet alle onderzocht.
Daarom zijn de uitlatingen van een wetenschapper die onomwonden verklaart mensen te gaan klonen, choquerend. Niet alleen zijn dergelijke uitlatingen wetenschappelijk gezien ongefundeerd, maar kunnen ze zelfs de aanzet geven tot gevaarlijke, ik zou zelfs zeggen, criminele experimenten met mensen.
Bovendien zijn wij verplicht de morele, juridische en sociale aspecten van dit vraagstuk grondig te onderzoeken. Met het klonen van mensen is in eugenetisch opzicht het hek van de dam. De herinneringen aan het streven naar een Arisch ras en de Übermensch zijn nog lang niet uit ons geheugen verdwenen. Wie zal trouwens de kloningsmethode gaan toepassen en onder welke omstandigheden? Zal deze methode voor iedereen toegankelijk zijn? Zullen er speciale vergunningen nodig zijn? Talloze vragen zijn nog onbeantwoord en daaruit blijkt niet alleen dat het vraagstuk zeer complex is, maar ook gevaar bestaat op vervorming van de menselijke samenleving. Inderdaad kunnen de rechtsstelsels van onze landen de snelheid waarmee de vooruitgang op wetenschappelijk gebied zich voltrekt, niet bijhouden. Zij lopen achter bij de ontwikkelingen. Daarom moet men in eerste instantie de wetgeving zo snel mogelijk aanpassen. Het hoofdcriterium daarbij moet de bescherming van de persoon en de belangen en de waarden van de samenleving zijn. Klonen van mensen is een vooruitzicht waar men nachtmerries van krijgt. Daarom moet daar tijdig een stokje voor worden gestoken. Anders zullen er onoverkomelijke problemen voor onze samenleving ontstaan.

Kaklamanis
Mijnheer de Voorzitter, elke wetenschappelijke revolutie roept reacties op en wekt gevoelens van onveiligheid. Galilei werd aangeklaagd door de Heilige Inquisitie. De methode van in vitro bevruchting van een eicel voor het krijgen van kinderen was van meet af aan het doelwit van hevige kritiek en de publieke opinie in de wereld staat nog steeds zeer wantrouwig tegenover euthanasie. Het klonen wekt echter herinneringen op aan de nazistische arts Mengele en aan zijn afschuwelijke experimenten. Het vooruitzicht van getrouwe kopieën van mensen doet de haren ten berge rijzen. Elk mens is immers uniek. Zijn denken en zijn creatief vermogen zijn een uiting van zijn uniciteit. Omdat een wetgevend kader in de wereld ontbreekt en de mogelijkheid bestaat dat het klonen van mensen op immorele en in politiek opzicht gevaarlijke wijze wordt geëxploiteerd, reageert de internationale wetenschappelijke gemeenschap zeer terughoudend. Het is de taak van het Europees Parlement de zeer subtiele scheidslijn tussen enerzijds het moreel aanvaardbare en anderzijds het sociaal wenselijke en nuttige vast te stellen. De voorschriften terzake, mijnheer de commissaris, moeten echter zeer streng zijn. Wij moeten immers de mogelijkheid tot het ontstaan van ziekelijke verschijnselen in de kiem smoren. Ook moeten wij de voorschriften een wereldomvattende draagwijdte geven. Ik wilde u dan ook vragen of u hebt nagedacht over de mogelijkheid, om in samenwerking met de bevoegde organisatie van de Verenigde Naties, een wereldomvattende wetgeving voor het klonen uit te werken.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, er zijn wetenschappers die zeggen, jawel, we zullen mensen klonen. Dat is een zware aanval op de menselijke waardigheid. Op onverantwoordelijke manier worden hier ethische beperkingen en taboes met voeten getreden. Het ontbreken van ethische grenzen zou een gruwel zijn voor de mensheid. Weten zonder geweten is een horrorscenario! En toch worden we hier geconfronteerd met een ongekende maakbaarheidswaan. De nachtmerrie van een op maat gesneden mens of het kweken van de mens als magazijn voor reserveonderdelen wordt jammer genoeg steeds reëler, en een onvoorstelbare ethiek wordt hier naar voren geschoven.
De wereldgemeenschap heeft nog steeds geen bindende regelgeving, en ook in de Europese Unie worden er geen ethische beperkingen gesteld aan de wetenschap. Integendeel, de wetenschappers leggen steeds meer hun ethische normen op aan de samenleving. Ook het klonen van dieren schept knowhow om later mensen te klonen.
Wat we dus nodig hebben - en ik vraag de Commissie of zij daartoe bereid is - is een wereldwijd nonproliferatieverdrag voor kloontechnieken. Wereldwijde alertheid op het gebied van klonen is geboden, want wat technisch maakbaar is, wordt ooit wel eens gemaakt.
Volgens mij is het van essentieel belang dat er ook economische druk wordt uitgeoefend. Zo zouden we in het kader van de WHO landen en internationale gemeenschappen moeten boycotten die niet bereid zijn bindende regels voor het verbod op klonen uit te vaardigen.
In dit opzicht zou ik graag willen weten of de Commissie bereid is om het niet bij vrijblijvende verklaringen en mededelingen te laten, of zij bereid is, een stap te doen naar meer juridisch bindende maatregelen en naar een wereldwijde waakzaamheid op het gebied van klonen.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, wat zetten wij in de discussie omtrent de mogelijkheden van de wetenschap voorop: de haalbaarheid van een techniek of de morele wenselijkheid ervan? Ook hier staat deze vraag weer centraal.
Gezien de vele reacties van afschuw op de plannen van de Amerikaanse wetenschapper Richard Seed, lijkt in dit geval de morele onwenselijkheid van het klonen van mensen het te winnen van de zucht naar vooruitgang van de wetenschap.
En terecht. De kloontechniek laat niets aan het toeval over en kopieert slechts. In feite voegt hij niets toe. Gaat men een stap verder en verbetert men een bepaald gen in de kloon, dan zijn we aanbeland op het gevaarlijke gebied van de rassenveredeling. Er is dus weinig goeds van deze techniek te verwachten.
Hoe zit het vervolgens met de kloon? Bij discussies over mensenrechten heeft onze fractie al vaker opgemerkt dat de vrijheid van de één begrensd wordt door de vrijheid van de ander. Ook hier geldt dit. De menselijke waardigheid, de individualiteit en identiteit van de mens is hier in het geding en de mens wordt gereduceerd tot een verbruiksartikel.
Het is dan ook goed dat er nu een protocol ter ondertekening ligt bij de Raad van Europa waarin het klonen van mensen verboden wordt.
Toch heb ik zo mijn bedenkingen voor de toekomst. Ik erken God als de Schepper van de mens. Het nieuwe menselijk leven dat ontstaat in de band tussen man en vrouw zie ik als een uniek geschenk van God. Wat mij betreft worden de grenzen scherp getrokken. Dat betekent een absoluut verbod op het klonen van mensen. Voor enkele landen lijkt dat verbod nu al niet zo absoluut.
Zo wekt het zorgen dat Nederland, Engeland en Duitsland het protocol nog steeds niet ondertekend hebben. Deze landen moeten onder druk gezet worden.
Ik hoop van ganser harte dat we vandaag besluiten tot een absolute, harde opstelling tegen het klonen van mensen. Dat is van levensbelang.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar april hebben meer dan twintig landen in Oviedo de Overeenkomst van de Raad van Europa getekend. Alhoewel dit de beste bijdrage was die Europa kon leveren aan het mondiale debat over biogeneeskunde en geneeskundig onderzoek, was dit niet meer dan een eerste stap in de richting van een echte reglementering.
Nu duidelijk is geworden dat wetenschap en nieuwe laboratoriumtechnieken bij machte zijn de hedendaagse en de toekomstige mens te bepalen, moet ons inziens een open en democratisch debat op touw worden gezet. Het geneeskundig onderzoek is onontbeerlijk om methoden te vinden voor het lenigen van pijn en het verbeteren van de gezondheidstoestand van de mens, maar - en ik spreek nu als arts en niet als politicus - er zijn drempels die niet overschreden mogen worden en dit zijn de drempels van de menselijke waardigheid en de menselijke identiteit.
Experimenten met klonen en handel in embryo's, gameten en genetisch materiaal komen niet alleen in Europa voor, maar in heel de wereld. Daar is geen enkele controle op. Dus moeten de bio-ethische vraagstukken eindelijk bij de horens worden gevat en worden opgelost.
De ondertekening en de ratificatie van de Overeenkomst van de Raad van Europa van april jongstleden en het aanvullend protocol, waarin een verbod wordt uitgesproken op het klonen van mensen, zou datgene kunnen zijn wat tot nu toe nog ontbrak om een definitieve oplossing te vinden. Daarom moeten ook de partnerlanden van de Europese Unie actief worden. De bescherming - zonder oogkleppen - van de rechten van de persoon zal leiden tot een verbetering van de menselijke waardigheid, zijn vrijheid, zijn integriteit en zijn recht op gezondheid. Daarom beschouw ik het als mijn plicht namens de Alleanza nazionale steun te geven aan de voorgestelde ontwerpresolutie.

White
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat Dr. Seed een avonturier is, die naar openingen op de markt zoekt om deze vervolgens te exploiteren zonder enige vergunning of verantwoordelijkheid. Het is ook veelbetekenend dat de groep van adviseurs inzake ethische implicaties van biotechnologie van de Commissie, toen hem werd gevraagd de kwestie van het gekloonde schaap Dolly te bestuderen, dit pas deed toen Dolly al geboren was en het grootste gevaar is thans dat, ook al weten wij dat het klonen van mensen wetenschappelijk wellicht mogelijk is, wij wetenschappelijke vooruitgang boeken zonder dat onze ethische overwegingen hiermee gelijke tred houden. Daarom moeten wij een ethische commissie instellen. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad in antwoord op het verslag-Rothley laat nog veel te wensen over. Ik geloof niet dat het gemeenschappelijk standpunt weergeeft wat het Parlement heeft aangenomen en daarom zal ik bij de tweede lezing van het verslag-Rothley het oorspronkelijke amendement van het Parlement weer indienen en dus, als wij het aannemen, als voorwaarde vooraf van de machtigingsrichtlijn stellen dat wij een naar behoren functionerende ethische commissie instellen. Zou dit niet gebeuren, dan betekent dat dat er zal worden gekloond en wel op een open markt.

Casini, Carlo
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag mij af wat voor origineels ik zou kunnen toevoegen aan dit debat. Alles is al gezegd. Het kan echter geen kwaad nogmaals vast te stellen dat algemene aversie bestaat tegen het klonen van mensen in welke ontwikkelingsfase dan ook. Ik onderstreep het woord "mensen" . Het gaat hierbij namelijk niet om de reproductie van somatische cellen voor het genezen van bijvoorbeeld een huidziekte, om de reproductie dus van epitheliale cellen. Dat was mijn eerste opmerking. Ten tweede wilde ik erop wijzen dat er momenteel geen enkel internationaal of nationaal document bestaat waarin klonen van mensen wordt toegestaan. Het Parlement heeft zich herhaaldelijk duidelijk uitgesproken over dit thema. Ik herinner aan het laatste voorstel voor een richtlijn betreffende de wettelijke bescherming van biotechnologische uitvindingen. Reeds in 1989 nam het Parlement twee duidelijke resoluties aan waarin sprake was van de ethische en juridische problemen van de kunstmatige reproductie van mensen en de genetische manipulatie. In het verslag van de heer Rothley uit 1989 wordt in krachtige termen weergegeven waarom klonen in juridisch opzicht onaanvaardbaar is: dit is de vernietiging van de persoonlijkheid.
Met het klonen van mensen komen twee fundamentele rechtsbeginselen in het geding: het beginsel van menselijke waardigheid en het beginsel van gelijkheid. Het gaat hierbij om de gelijkheid die verscheidenheid veronderstelt. Gelijkheid ligt immers in waardigheid, ondanks het feit dat juist verscheidenheid elk mens tot iets unieks maakt. Het lijkt een paradox te zijn, maar gelijkmaken betekent tegelijkertijd vernietigen van gelijkheid.
Dan heb ik nog een laatste opmerking. Men kan zich ongetwijfeld afvragen of het wel zinvol is het Parlement dingen te laten herhalen die al gezegd zijn tijdens een pers- of televisieverklaring. Ik geloof dat herhaling hier geen kwaad kan. Integendeel, deze materie is zo serieus dat wij uiterst op onze hoede moeten zijn. Het zou ook beter geweest zijn indien men voor de productie van de atoombom erover gesproken had. Hier staat niet de wetenschap op het spel. Hier staat de techniek op het spel en de techniek wordt uitgevoerd met mensenhanden die moeten weten welk spoor zij moeten volgen.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, als laatste spreker over dit onderwerp is het voor mij misschien nog moeilijker om origineel te zijn. Ik wil toch de aandacht van alle collega's vestigen op de excessen die op gang gebracht zijn door Dolly. Dat gekloonde schaap heeft voor heel wat beroering bij de publieke opinie en ook in dit Parlement gezorgd. Wij hebben onmiddellijk een resolutie inzake een verbod op het klonen van de mens aangenomen omdat wij vreesden dat Dolly tot dergelijke praktijken zou leiden - en die vrees wordt nu bewaarheid. Nog erger is echter dat die opschudding na verloop van tijd grotendeels weggeëbd is en dat nu, ook in dit Parlement, genuanceerder verklaringen te horen vallen, waarin gezegd wordt dat bepaalde vormen van het klonen van de mens aanvaardbaar zouden zijn.
Ik ben dan ook van oordeel dat wij hier vandaag een ondubbelzinnige resolutie moeten aannemen. Wij moeten duidelijk zijn. Het klonen van de mens moet volledig verboden worden en wel om redenen die hier al uitgebreid behandeld zijn en die natuurlijk verband houden met de menselijke waardigheid en het risico op excessen op het gebied van de eugenetica.
Ingoesjië

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen willen zeggen hoezeer het mij verheugt dat we vandaag over Ingoesjië spreken. Heel veel mensen zijn vergeten dat we slechts enkele jaren geleden heel vaak over het conflict in Tsjetsjeens Ingoesjië gesproken hebben. Bij de Ingoesjen gaat het immers om dezelfde volksgroep als de Tsjetsjenen.
Er heerst momenteel een zeer moeilijke toestand in dit land, vooral omdat het niet gaat om een volledig afgesloten kolonie, maar om twee grote enclaves, namelijk Wladikawkaz en Prigrodni. Onder massale druk van de Russen, werden de Ingoesjen die leefden in Noord-Ossetië feitelijk verdreven, en moesten ze zich terugtrekken in Ingoesjië. Ze vormen daar een zeer groot, zeer ernstig vluchtelingenprobleem, waar we op een af andere manier iets aan moeten doen, omdat we immers niet willen, dat het conflict van Tsjetsjenië zich herhaalt.
Een bijkomend probleem is natuurlijk ook dat de Russen tegenwoordig vaak opwerpen dat de Ingoesjen de Tsjetsjenen geholpen hebben en daarom gestraft moeten worden. We stellen keer op keer vast dat de toegang tot Ingoesjië daadwerkelijk belemmerd wordt - ik probeer het woord blokkade hier te vermijden -, met het gevolg dat er in dit land geen behoorlijke economische ontwikkeling is, dat de winter heel koud is en voor zeer ernstige problemen zorgt bij de bevolking en vooral bij de zwaksten, de vrouwen en kinderen, die er het meest onder lijden.
De huidige stand van zaken is dat de UNHCR ook ons heeft opgeroepen om ginds hulp te bieden en in ruime mate middelen ter beschikking te stellen, zodat er onderdak verleend kan worden aan de vluchtelingen en ze niet in deze omstandigheden moeten blijven leven en lijden, en om al het mogelijke te doen opdat deze vluchtelingen naar de vestigingsplaats van hun voorouders kunnen terugkeren. Dat zal enkel mogelijk zijn indien wij onze invloed in Rusland doen gelden en voldoende druk uitoefenen. Zo moeten we ook onze hulpgoederen naar de juiste plek sturen.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik kan hier na deze uiteenzetting van onze collega, de heer HabsburgLothringen, nog weinig aan toevoegen. Hij is uitstekend op de hoogte van de situatie en die is inderdaad heel moeilijk. Ik wil evenwel onderstrepen dat het hier niet alleen om Ingoesjië maar om een volledige regio gaat. Er is ook nog Tsjetsjenië, er zijn de gevolgen van de in deze republiek gevoerde oorlog. Er zijn nog een aantal andere buurregio's zoals Dagestan.
De Europese Unie en dus ook de Commissie moeten misschien wel meer aandacht aan de toestand in deze regio besteden, want die zal mijns inziens aanleiding geven tot nieuwe conflicten. Wij moeten dringend oplossingen zoeken. Naar mijn mening heeft Rusland getoond dat het niet al te veel wil veranderen en moet de Europese Unie misschien wel een aantal voorstellen doen.
Er is evenwel een ernstig humanitair probleem dat niet kan wachten. Mijns inziens kan de Commissie dergelijke situaties aan en ik hoop dan ook dat de Europese Unie zich binnenkort terdege zal engageren in deze regio.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, het Ossetisch-Ingoesjische conflict is een vergeten conflict. De 60.000 ontheemden, die sinds 1992 in voorlopige verblijven zijn ondergebracht, kinderen, die sindsdien geen normaal leven konden leiden, kregen tot nu toe in de Europese politiek weinig aandacht. Er is weliswaar een overeenkomst bereikt over hun terugkeer, maar om veiligheidsredenen is deze praktisch niet mogelijk. Iedere inbreuk zorgt steeds weer voor paniek onder de ballingen en wakkert de haat opnieuw aan. Tot nu toe werd er in de regio niets gedaan om de gemoederen te bedaren. De Russische ordetroepen worden niet geaccepteerd en de UNHCR is de enige organisatie die een mandaat heeft om tussenbeide te komen in het Prigrodni-conflict.
Dat is dringend noodzakelijk om een escalatie te voorkomen. Ik heb in verslagen reeds vaak op de noodzaak gewezen dat de EU zich inzake humanitaire hulp niet louter sporadisch, maar voortdurend engageert. Daarom eis ik dat het ECHO-mandaat voor Prigrodni verruimd wordt en dat de EU ertoe bijdraagt dat een fact finding mission van de OVSE wordt afgevaardigd die probeert internationale steun te vinden voor de oplossing van het conflict in de regio.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het is vrij gemakkelijk een ontwerpresolutie zoals die van onze collega's, de heer Habsburg-Lothringen en mevrouw Oomen-Ruijten, op te stellen. Een blokkade veroorzaakt uiteraard altijd betreurenswaardig lijden. De regering van de Russische Federatie beperkt de bewegingsvrijheid in dit deel van het noorden van de Kaukasus ongetwijfeld niet voor haar plezier.
De Russische Federatie tracht een nieuwe oorlog als gevolg van terroristisch en maffiagekonkel te voorkomen. Iedereen zou het betreuren dat we de ontwerpresolutie van onze collega's zouden hebben aangenomen als na een ondoordachte versoepeling van de bewegingsvrijheid een nieuw conflict zou uitbarsten. Dan zouden we de woorden herhalen die de dichter Aeschylos Cassandra in de mond legt: " jij doet wensen, maar zij maken zich klaar om te doden" .
Het Europees Parlement moet de Russische regering dan ook zijn vertrouwen schenken, want die tracht in moeilijke omstandigheden de vrede en de openbare orde in dit gebied te bewaren en die vormen toch de belangrijkste voorwaarde opdat de bevolking van deze regio een behoorlijk leven kan leiden. Sommigen lijken een gevaarlijk spelletje te spelen, dat erin bestaat alle vormen van separatisme in Rusland aan te moedigen, hetzij met commerciële doeleinden, hetzij ten gunste van een vreemde supermacht. Het is niet met dergelijke methoden dat vrede en stabiliteit in het noorden van de Kaukasus zullen heersen.
Democratische Republiek Kongo

Stasi
Mijnheer de Voorzitter, wanneer de heer Tindemans en ikzelf, naar aanleiding van de willekeurige aanhouding van de heer Ngoma, een ontwerpresolutie over de politieke situatie in de Democratische Republiek Kongo hebben ingediend, is dat in de eerste plaats omdat wij de heer Ngoma kennen en waarderen. Hij heeft lange tijd voor de UNESCO gewerkt en, nadat hij eerder ook al de dictatuur van Mobutu bestreden had, was hij één van de eerste politieke verantwoordelijken in het voormalige Zaïre die de moed hadden het beleid van repressie en geweld van de nieuwe machthebbers aan de kaak te stellen. Er is evenwel niet alleen de persoonlijke zaak van de heer Ngoma en van de heer Nsala, secretaris-generaal van het Centrum voor de rechten van de mens. Wij willen, net als de overige ondertekenaars van de resolutie, tevens de aandacht van deze Vergadering en van de leiders van de publieke opinie in onze verschillende landen vestigen op de ware aard van het regime dat zich onder de bedrieglijke naam Democratische Republiek Kongo aan het vestigen is.
Het zou uiteraard onrealistisch geweest zijn te denken dat een land dat jarenlang onder willekeur en corruptie geleden heeft, in enkele maanden kan veranderen in een land waar de democratische beginselen, de waarden van het humanisme en het respect voor de mensenrechten gelden. Vele Kongolezen en internationale waarnemers geloofden nochtans in de oprechtheid en de goede wil van de heer Kabila, toen hij na de machtsovername een tijdschema aankondigde met een aantal hervormingen die het land in april 1999 naar algemene en presidentsverkiezingen moesten leiden.
De eerste drie geplande hervormingen zijn evenwel niet uitgevoerd en de machthebbers treden almaar harder op: politieke partijen zijn verboden, het aantal willekeurige aanhoudingen neemt toe, tal van politieke opposanten, journalisten en verdedigers van de mensenrechten zitten in onmenselijke omstandigheden opgesloten en folteringen zijn een algemeen gangbare praktijk.
De Europese Unie kan dan ook niet onverschillig blijven. Zij moet haar verontwaardiging uitspreken; zij moet de onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen eisen; zij moet druk uitoefenen - zij beschikt over de middelen - opdat president Kabila zijn verbintenissen nakomt, de fundamentele vrijheden herstelt en zich onomwonden tot een democratiseringsproces verbindt. Heel wat landen, waaronder ook Frankrijk, maar niet alleen Frankrijk...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, wanneer ik hier het woord voer tijdens dit debat, is dat zeker niet omdat ik de verontwaardiging over de schendingen van de meest elementaire mensenrechten in de Democratische Republiek Kongo niet deel.
Onze fractie, die overigens een van de initiatiefnemers is van de resolutie waarover we straks zullen stemmen, veroordeelt zonder voorbehoud de heel ernstige intimidatie waarvan iedereen die het waagt ook maar de minste kritiek op het regime in Kinshasa te uiten, het slachtoffer is. Ik ben het terzake volledig eens met het standpunt van onze collega, de heer Stasi.
Zelf wil ik de aandacht van het voorzitterschap van de Unie en van de Commissie op het lot van twee van onze onderdanen vestigen: de Fransman Jean-Marie Bergesio, een aannemer van openbare werken, en een van zijn Belgische medewerkers, Antoine Declercq. Beiden zijn op 10 september jongstleden aangehouden en worden sindsdien door de veiligheidstroepen van de Democratische Republiek Kongo gevangen gehouden zonder dat ook maar enige reden voor hun aanhouding is gegeven. Bovendien wordt hun stelselmatig elke bijstand van een advocaat geweigerd.
Ik dring er dan ook bij het voorzitterschap van de Unie op aan dat het blijk geeft van de grootst mogelijke vastberadenheid en standvastigheid, opdat de Kongolese autoriteiten ons een duidelijk antwoord geven over de toestand van deze twee Europeanen en over wat hun echt ten laste gelegd wordt. Mijnheer de Voorzitter, hun enige misdrijf zou erin bestaan dat zij getuige geweest zijn van slachtpartijen op Hutu-vluchtelingen in Oost-Zaïre.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, onze benadering van de problemen die worden veroorzaakt door de recente ontwikkelingen in de Democratische Republiek Kongo is onderworpen aan twee vereisten. Ten eerste is het absoluut noodzakelijk de hulp van de internationale gemeenschap aan dit land afhankelijk te maken van de reële vooruitgang bij de eerbiediging van de mensenrechten en in het democratiseringsproces. Ten tweede moeten wij vastberaden steun blijven geven aan dit democratiseringsproces en met name de NGO's helpen die zich inzetten voor de mensenrechten in de Democratische Republiek Kongo.
Wij weten dat het eigenlijk overbodig zou moeten zijn over deze zaken te spreken. Wij weten dat de regering van de heer Kabila enorme moeilijkheden ondervindt, maar dit mag geen reden zijn voor welke autoriteit dan ook, binnen of buiten de Europese Unie, om minder waakzaam te zijn.
Aboriginals van Australië

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, deze resolutie gaat niet alleen Australië aan, maar betreft het wereldwijde probleem van de landrechten van inheemse volkeren. De band van de inheemse volkeren met hun land overal ter wereld is wellicht een betere beschrijving, omdat het in het deel van de wereld waarover wij het hebben traditie is dat inheemse volkeren een collectieve band met het land onderhouden in plaats van een individuele relatie, wat typisch iets van de westerse wereld is. Wij hebben dat ervaren in Schotland toen het systeem van de clans werd vervangen door individueel grondeigendom. Wij hebben dat in het Wilde Westen in de Verenigde Staten gezien. Je kunt er nog sporen van vinden bij de Samen in Lapland in het noorden van Scandinavië.
In Australië zeggen de aboriginals dat het land niet van hen noch van de blanken is, maar dat zij van het land zijn. Men moet goed beseffen, dat zij, wanneer zij dat zeggen, praten over traditionele migratiepatronen waarin de heilige plaatsen passen, die hun hun eigen identiteit geven.
Laat ik eindigen met een citaat van de Australische senaat. Drie maanden geleden zei hij dat de Australische regering niet verder moest gaan met het Jabiluka-uraniumproject. Ik wens dit voorstel te ondersteunen.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, dit is de eerste keer dat ik namens de Fractie de Groenen in het Europees Parlement het woord voer en ik hoop dat u enige clementie betracht. Het komt ook heel goed uit dat het over Australië gaat, omdat ik in het verleden voorzitter van de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met Australië en Nieuw-Zeeland ben geweest en ik net terug ben uit Australië, waar de kwestie van de landrechten van de aboriginals het land in tweeën splijt.
Later dit jaar zullen er verkiezingen over dit onderwerp worden gehouden; de resolutie van vandaag belicht het aspect van de uraniummijnen, maar in feite gaat het om het hele land en de toegang van de aboriginals tot hun eigen geboortegrond. Deze resolutie komt dus bijzonder gelegen. Ik hoop dat wij haar met overgrote meerderheid aannemen en daarmee een boodschap naar de Australische regering zenden. De vice-premier van Australië zal blij zijn te horen dat ze mij tweemaal kapittelde in het Australische parlement in de tien dagen van mijn bezoek aan dat land, toen ik mij uitsprak voor de landrechten van de aboriginals in heel Australië. Ik wil dat dit Parlement openlijk verklaart dat Europa in deze kwestie heel goed op Australië let en ik hoop dat wij hierop in de komende maanden kunnen terugkomen.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, wij zien op veel plaatsen in de wereld dat rechten van inheemse volken met voeten worden getreden. Het is geen toeval dat wij het vandaag gehad hebben over inheemse volken in Chiapas, dat wij het nu hebben over Australië en dat ook Tibet op de agenda staat, ondanks alle prachtige verklaringen die ondertussen zijn geïntegreerd in het Unie-systeem.
In het geval van Australië is het punt dat wij hier concreet willen aansnijden het feit dat de Australische regering beslist heeft om het uraniumproject in Jabiluka te gaan ontwikkelen, een project dat gelegen is helemaal in het gebied dat beschouwd wordt als het cultureel erfgoed en dat ook wettelijk erkend is volgens de wetten van Australië zelf als het gebied van de aboriginals. Overigens, en ik vind het heel belangrijk om daar de aandacht op te vestigen, heeft de Australische Senaat zelf de regering opgeroepen om dit project stop te zetten. Ik vind het van het grootste belang dat wij hier in duidelijke termen vandaag een stemming hebben waarin wij de regering vragen de landrechten van de aboriginals te respecteren en ook een oproep doen aan de lidstaten om na te gaan uit welke landen zij uranium importeren in het geval er rechten van inheemsen geraakt zouden kunnen worden.
Executies

Bertens
Voorzitter, mijnheer de commissaris, Zuid-Korea maakt een moeilijke tijd door. De financiële crisis heeft effecten op alle aspecten van het leven daar. Een grote politieke ommezwaai heeft bijvoorbeeld een voormalige dissident aan de macht gebracht. De massa-executie van 23 gevangenen die eind december heeft plaatsgevonden, was niet bepaald goed nieuws. Vijftig andere gevangenen zijn tot de doodstraf veroordeeld. De doodstraf is vanzelfsprekend voor mijn fractie nooit of te nimmer te rechtvaardigen. Juist nu zoveel in Korea in beweging is, is dit een verkeerd signaal aan de bevolking van dat land en aan de bevolkingen van andere landen. Democratisering, openheid en menswaardige straffen zijn het antwoord op deze situatie waarin een volk op grote schaal tot twijfel is gebracht. Menswaardige straffen in plaats van doodstraf is één van de belangrijke symbolen van de rechtsstaat en van de ware democratie. Meerdere landen volgen deze weg en wij roepen de Zuid-Koreaanse regering op dat voorbeeld te volgen.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, wat de heer Bertens net over Zuid-Korea gezegd heeft, geldt ook voor de Verenigde Staten en in het bijzonder voor een van zijn staten - Texas - die de helft van alle doodstraffen in de Verenigde Staten voor zijn rekening neemt. Net als de heer Bertens wil ik de slogan herhalen van een campagne die wij met mijn partij, de radicale partij, voeren en die zegt dat, aangezien wij hen niet één voor één kunnen redden, wij hen allemaal moeten proberen te redden. Wij ijveren in het kader van deze campagne dan ook voor de instelling van een wereldwijd moratorium op terechtstellingen.
Ik maak van de aanwezigheid van commissaris Van den Broek gebruik om hem te vragen of de Commissie, bij gebrek aan initiatieven van de lidstaten, niet min of meer als coördinator kan optreden voor de wens die in tal van lidstaten leeft om hierover de komende herfst een resolutie voor te leggen aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en dus te stemmen over de instelling van een wereldwijd moratorium op de uitvoering van de doodstraf.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het een absolute schande dat een zogenaamd beschaafd land als de Verenigde Staten in dit Parlement moet worden bekritiseerd. Het land beschouwt zichzelf als 's werelds morele politie en toch begaat het de afschrikwekkendste misdaad, in wezen een misdaad tegen de mensheid, door de doodstraf op te leggen. Ik ben het volledig met de vorige spreker eens over het feit dat er een vrouw op 3 februari ter dood wordt gebracht. Ik doe een beroep op de Amerikanen en de autoriteiten van Texas om haar vonnis om te zetten en haar executie tegen te houden. Het is onaanvaardbaar dat zo'n soort straf wordt voltrokken in een land dat zichzelf als ontwikkeld beschouwt.
Het is volkomen duidelijk dat deze vorm van bestraffing misdaad niet afschrikt. Als je in feite kijkt naar de stijgende misdaadcijfers in de Verenigde Staten, is het duidelijk dat zo'n vreselijke straf niet werkt en het wordt tijd dat de Amerikanen werkelijk beseffen dat zij flink achterlopen op de rest van de internationale gemeenschap en niet met de vinger moeten wijzen naar andere, wat ik primitievere landen zou noemen, die wij vanwege de doodstraf bekritiseren. Totdat zij werkelijk beseffen dat zij volstrekt op de verkeerde weg zitten, denk ik niet dat zij iemand anders met de vinger kunnen wijzen. Wij moeten er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het vonnis van deze vrouw wordt omgezet en dat haar executie wordt tegengehouden.
Tibet

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie er in dit verband allereerst op wijzen dat ons geschil met haar stilaan verergert. Dat geschil betreft uiteraard niet de heer Van den Broek maar zijn collega, Sir Leon Brittan.
Ons Parlement heeft de afgelopen drie jaar een aantal klare en duidelijke resoluties over Tibet en de Chinese Volksrepubliek aangenomen. Wij hebben vaak mooie antwoorden gekregen van Sir Leon Brittan, maar onze vragen hebben tot geen enkele actie of follow-up geleid: wij hebben geen antwoord gekregen over de Panchen Lama, de heer Hada of de heer Wang Dan. Wij hebben ook geen antwoord gekregen over de heel belangrijke kwestie van het aanknopen van een dialoog met de Dalai Lama.
De Commissie dient dan ook eindelijk gebruik te maken van de bevoegdheden waarover zij beschikt. Ik ben ervan overtuigd dat Sir Leon Brittan resultaat zou boeken als hij ook maar 1 % van de inventiviteit en de creativiteit die hij voor de economische en handelsaspecten van deze vraagstukken gebruikt, aan de dag legt. Ik ben bijgevolg van oordeel dat de Commissie en met name Sir Leon Brittan ons dringend precieze antwoorden moeten geven op alle vragen die het Parlement nu al twee jaar lang telkens opnieuw stelt.

Aelvoet
Een van de centrale eisen van de gemeenschappelijke resolutie die voorligt aan dit Parlement is dat er een EU-gezant zou aangeduid worden, zou benoemd worden voor Tibet. Daar zijn twee bijzonder goede redenen voor.
Ten eerste, de Dalai Lama zelf vraagt het en ten tweede, en dat is toch belangrijk dat de collega's zich dat realiseren, ook in de Verenigde Staten bestaat de figuur van de bijzondere gezant voor Tibet. Die zou onder andere kunnen bijdragen tot de normalisering van de betrekkingen en dat de Dalai Lama heeft aangekondigd dat hij daarin ten zeerste geïnteresseerd is, in een normalisering van die betrekkingen. Wij weten dus ook dat, mocht een gezant daar werkzaam zijn, dat vele geblokkeerde dossiers eindelijk zouden losgeraken. Je krijgt dus een instrument om op een permanente manier aanwezig te zijn.
Als allerlaatste punt moet ik collega Dupuis volledig gelijk geven wanneer hij wijst op een aantal inconsistenties vanwege het Parlement, onder andere bijvoorbeeld het vrijmaken van de gelden voor het Panam-project terwijl men weet dat op dat vlak de relaties met de Tibetaanse bevolking niet in acht werden genomen.

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, zoals reeds werd gezegd hebben het Congres en de regering van de Verenigde Staten een speciaal vertegenwoordiger benoemd voor Tibet. Dit is mijns inziens een belangrijk politiek feit. Ook de Europese Unie moet iemand voor Tibet benoemen. Dat is het kernpunt van de onderhavige ontwerpresolutie. Het moment is gekomen voor rechtstreekse onderhandelingen tussen China en de Dalai Lama. Alhoewel de Dalai Lama oog in oog staat met de tragedie van het Tibetaanse volk, heeft hij herhaaldelijk duidelijk gemaakt - onder meer in zijn redevoering ter gelegenheid van de verjaardag van de Chinese bezetting - dat hij niet vraagt om onafhankelijkheid, maar om een ruime autonomie binnen de Chinese nationale staat. Dit is mijns inziens een verlicht en moedig standpunt dat de Chinezen geen enkel alibi biedt. De internationale situatie heeft zich trouwens dusdanig gewijzigd dat er geen sprake meer is van een echte of vermeende bedreiging van de grenzen van dit land.
Omdat China opgenomen wil worden in het internationale bestel, moet dit land, in zijn eigen belang, zorgen voor een oplossing van al de problemen die een dergelijke integratie in de weg staan. Taiwan, Tibet en meer in het algemeen de rechten van de mens zijn de belangrijkste punten van kritiek van de internationale gemeenschap op China.
Ik heb waardering voor de teneur van het ingediende document. Voor het eerst gaan de beschuldigingen en de kritiek gepaard met concrete voorstellen. Daarmee zet het Parlement een stap vooruit. Op die manier doen wij iets concreets. Natuurlijk legt het Parlement met deze minder propagandistische en politiek efficiëntere houding een grotere verantwoordelijkheid op de schouders van de instellingen van de Europese Unie en met name op die van de Commissie en de Raad.
Zoals andere collega's reeds zeiden, vragen wij met ons initiatief dat de houding van Commissie en de Raad ten opzichte van Tibet doeltreffender en actiever wordt. In hun algemene verklaringen spuien de Commissie en de Raad weliswaar veel kritiek en spreken zij almaar over de rechten van de mens, maar als puntje bij paaltje komt, blijft alles gewoon bij het oude.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik ben collega Aglietta zeer dankbaar dat zij het idee om een speciale vertegenwoordiger van de EU voor Tibet te benoemen, in haar ontwerpresolutie heeft opgenomen en dat het ook terug te vinden is in de gezamenlijke ontwerpresolutie. In november van vorig jaar had ik tijdens het vragenuur aan het Luxemburgse raadsvoorzitterschap hetzelfde voorstel gedaan en vastgesteld hoe sterk de respons van de heer Wohlfart toen op dit idee was. Hij beloofde dan ook om het in de Raad door te zetten. We moeten dit onverwijld bij het Britse Raadsvoorzitterschap aan de orde brengen, zodat het ook echt in praktijk wordt gebracht. Ik geloof dat we een bijzondere vertegenwoordiger, zoals die in de Verenigde Staten bestaat, nodig hebben. We hebben hier vaak redenen om de Amerikaanse buitenlandse politiek te bekritiseren, maar in dit geval heeft zij een belangrijke stap gedaan. In het geval van Tibet gaat het om een ernstig mensenrechtenprobleem en om een bijzonder ernstig probleem betreffende het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren. De Chinezen denken over zeer lange termijnen en daarom mogen we niet reageren met kortzichtige en rituele bewogenheid, maar met een langetermijnstrategie, en daarvoor hebben we een vertegenwoordiger nodig.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, mag ik beginnen met te zeggen dat ik mij aansluit bij de woorden van mevrouw Aelvoet en de heer Dupuis waar het gaat om de nogal inconsequente reacties van de Commissie in de afgelopen jaren met betrekking tot Tibet. Een duidelijk, eensgezind beleid is noodzakelijk vanuit Europa om enige indruk te maken op de Chinese autoriteiten.
Ik ben verheugd over de grote aandacht, althans op papier, voor de mensenrechten die de Raadsvoorzitter heeft toegezegd en ik reken erop dat daar ook een grotere inzet voor Tibet bijhoort, waarom de heer Posselt juist ook verzocht heeft.
De hervatte dialoog met China inzake mensenrechten kan hier worden gebruikt en de liberale fractie denkt dat we verder moeten gaan en vraagt de Unie dus ook om een buitengewone vertegenwoordiger van de Unie voor Tibet.
Verder hoop ik dat de commissaris mij duidelijkheid kan verschaffen inzake dat Panam-project. De Commissie weet welke voorwaarden het Parlement heeft gesteld en we horen graag of daaraan nu voldaan is en zo niet, dan moeten wij de fondsen bevroren laten. Mij is onduidelijk wat er precies besloten is tijdens onze begrotingsstemmingen en daarom hebben wij onze vraagtekens zelfs gezet bij de betreffende paragraaf in de resolutie over Tibet.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, de verkiezingen zoals die hebben plaatsgevonden in Kenia zijn bepaald niet perfect geweest. Dat zijn ze nog nooit geweest in Kenia sinds het land onafhankelijk is geworden. We hebben dus nog geen enkele verbetering kunnen constateren. Eigenlijk is het merkwaardigste van deze verkiezingen dat het enthousiasme van de bevolking zo groot was.
Ook in Kenia zou eigenlijk moeten gelden: Erst kommt das Fressen und dann die Moral . Arap Moi is er steeds in geslaagd om het inkomen per hoofd van de bevolking naar beneden te brengen en desondanks is het enthousiasme voor de democratie gebleven. Ik denk dat de Europese Commissie daarop in moet spelen.
Het dringendste probleem in Kenia op het ogenblik is: hoe bestrijden wij de corruptie? De Commissie zal op alle mogelijke manieren de kranten moeten ondersteunen die deze aan de kaak stellen. Kranten worden in Kenia namelijk zeer grondig gelezen. Ze zal ook vooral de niet-gouvernementele organisaties moeten ondersteunen die op allerlei niveaus de democratie willen bevorderen. Dat zijn kleine dingen die in mijn ogen een grote uitwerking kunnen hebben.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, ons Parlement wordt er in het kader van deze spoedprocedure vaak toe gebracht zaken te betreuren, af te keuren of te veroordelen. Wij moeten evenwel voor één keer de omstandigheden waarin de onlangs in Kenia gehouden verkiezingen verlopen zijn, als positief bestempelen. Nog maar enkele weken geleden beweerde iedereen dat dit land aan de rand van een sociale uitbarsting stond en het is zeker nog niet uit de problemen. De waarnemers zijn het er echter over eens en erkennen dat de verkiezingen ondanks enkele onregelmatigheden vrij en eerlijk verlopen zijn.
Wat men ook mag denken van president Arap Moi, zijn lange politieke carrière, zijn opvattingen over dialoog of zijn rol in een aantal recente crises in de regio, dat is nu eenmaal de toestand. Het is niet aan het Europees Parlement de plaats in te nemen van een oppositie die zelf niet in staat is de krachten te bundelen en een politiek alternatief te bieden. De Fractie Europese Raciale Alliantie beperkt er zich dan ook toe de Keniaanse autoriteiten aan te moedigen de corruptie te bestrijden en de mensenrechten, met name de vrijheid van vereniging, betoging en meningsuiting, die al te vaak met voeten getreden worden, te bevorderen en vraagt de Commissie hierop toe te zien. Dat is het doel van onze ontwerpresolutie.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wilde ik zeggen dat president Moi nu zijn beloften van constitutionele hervormingen die hij voor de verkiezingen heeft gedaan, moet uitvoeren. Wij weten nu dat de verkiezingsresultaten van de meerderheid en de oppositie zo dicht bij elkaar lagen dat de oppositie een rol in de regering moet worden gegeven opdat de massale steun van het volk aan hen wordt weerspiegeld. Natuurlijk moeten zij ook eerlijke toegang tot de media krijgen.
Ik wil me scharen achter degenen die de beschuldigingen van fraude in het recente verkiezingsproces hebben veroordeeld. Ik wil de oproep van het voorzitterschap op 6 januari herhalen, toen het om een openbaar onderzoek naar vermeende onregelmatigheden bij de verkiezingen verzocht. Er zijn blijkbaar enorme bedragen aan stemmenwerving besteed. Dat zal een schadelijk effect op de toch al zwakke economie hebben en de inflatie opstuwen. Dat is heel slecht nieuws voor de lokale bevolking na de overstromingen van vorig jaar, de problemen in de toeristenindustrie door de etnische conflicten en de recente lage grondstoffenprijzen.
President Moi zal de boodschap moeten horen, gezien het feit dat het IMF en de Wereldbank hun steun al hebben opgeschort. Hij moet het duidelijke verband zien tussen de noodzakelijke krediet- en steunpakketten, die van vitaal belang zijn voor het economisch welzijn van het land, en de democratische en constitutionele hervormingen die wij allen van hem verwachten.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, de heer Arap Moi werd eind december opnieuw tot president van Kenia verkozen. Met iets meer dan 40 % van de stemmen verbeterde hij zijn resultaat van 1992 met 4 %. De veertien kandidaten van de oppositie behaalden de overige 60 %, maar hun meningsverschillen en hun voortdurende geruzie hebben tot versplintering in het parlement geleid, zodat de partij van Arap Moi nog altijd de absolute meerderheid heeft met twee zetels op overschot. We konden verwachten dat er betwisting over deze verkiezingen zou ontstaan en wij hebben het in deze Vergadering vaak genoeg over Kenia gehad, zodat de verwarring bij de bekendmaking van de uitslagen ons niet hoeft te verbazen.
Voorts wil ik verduidelijken dat de Fractie Unie voor Europa de gezamenlijke tekst van de radicalen en de liberalen zal steunen en wel om twee redenen. Ten eerste omdat zowel de nationale waarnemers als de president van Oeganda hun goedkeuring over deze verkiezingen hebben uitgesproken. Ik hoop dat hij een grapje maakte, maar de Oegandese president heeft gezegd dat, als de Keniaanse president met de verkiezingen geknoeid had, hij dat wel heel goed gedaan had, aangezien hij slechts een marge van twee zetels heeft. Paragraaf 7 van de resolutie verwijst deels naar deze eerste reden. Ik veronderstel dat onze Vergadering enige inschikkelijkheid ten aanzien van Kenia zal tonen en dat de Oegandese zegen voor velen van ons volstaat om de toestand in dit land niet langer zo nauwgezet te volgen, want dat gebeurt ook niet in andere landen.
Wij steunen de resolutie ook omdat wij, nu in 1998 ook in andere Afrikaanse landen verkiezingen gehouden zullen worden, wensen dat deze grote inschikkelijkheid ten aanzien van landen die van een éénpartijstaat naar een meerpartijenstelsel overstappen, voor alle landen geldt en dat onze Vergadering de Franssprekende landen niet slechter behandelt dan de Engelstalige landen.

Van den Broek
Voorzitter, ik dank de geachte afgevaardigden voor hun waardevolle interventies. Ik wil graag beginnen met een reactie op het debat over het menselijk klonen. Het is bemoedigend om te constateren dat men zich in dit Parlement praktisch zonder uitzondering van deze praktijk distantieert en ook waarschuwt voor ontwikkelingen op dit gebied.
De Europese Commissie heeft zich hier al eerder over uitgesproken en haar vastbeslotenheid getoond om haar bijdrage te leveren aan het voorkomen van welke ontwikkeling dan ook op dit gebied. Zij beschouwt het klonen van mensen als mensonwaardig en in strijd met de menselijke uniciteit. Ook dat is heel duidelijk bij het debat van vanmiddag als opvatting in het Parlement naar voren gekomen.
U zult dan ook in de kaderprogramma's voor onderzoek, het vierde of het vijfde, geen enkel programma vinden dat op enigerlei wijze dit soort activiteiten aanmoedigt, laat staan financiert. Wij distantiëren ons daar heel duidelijk van. Ook de groep van adviseurs inzake ethische implicaties van biotechnologie heeft zich over menselijk klonen uitgesproken en verwerpt dat.
De Commissie is zich ervan bewust dat zij op het specifieke terrein van de ethiek in het kader van onderzoeksprogramma's geen bevoegdheid heeft, maar waar het om ethische zaken gaat, vind ik dat ook de Europese Commissie zich op zijn minst dient uit te spreken en dat doen wij dan ook bij dezen nogmaals duidelijk.
Ook de Europese Raad in Amsterdam van vorig jaar juni is hierover heel duidelijk geweest en heeft kenbaar gemaakt dat wij ons van menselijk klonen dienen te distantiëren. Ziet men verder internationaal wat er op dit gebied aan discussie is, dan kunnen wij ook met waardering constateren dat zelf de G8-Top in Denver van midden vorig jaar zich tegen het menselijk klonen heeft uitgesproken. Tijdens het debat van vanmiddag is melding gemaakt van het additionele protocol op een conventie van de Raad van Europa over mensenrechten en biotechnologie. Een protocol dat intussen door een negental lidstaten is ondertekend. Het blijft van groot belang, zo vindt de Commissie, dat in wijder internationaal verband er een wereldwijd verbod op menselijk klonen wordt overeengekomen. Het lijkt dat de Verenigde Naties daarvoor toch het meest aangewezen forum zouden zijn. De Commissie zal in ieder geval elke ontwikkeling in die richting trachten te stimuleren. Zij zal trachten haar bijdrage daaraan te leveren.
De situatie in Ingoesjië is zonder meer zorgelijk te noemen. Wij volgen de ontwikkelingen via onze delegatie in Moskou en via onze contacten met de Verenigde Naties, de OVSE en andere internationale organisaties; voorts hebben wij contact met niet-gouvernementele organisaties die in dat turbulente gebied actief zijn. U weet dat ECHO de laatste jaren humanitaire hulp aan Ingoesjië heeft gefinancierd. In 1997 heeft Médecins sans frontières daar een programma van 200.000 ecu ten uitvoer gelegd, hoofdzakelijk ten behoeve van ontheemde bevolkingsgroepen.
Wij gaan natuurlijk met deze programma's door en wij hebben ook geregeld contact met de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen over de situatie ter plaatse. Ik kan alleen maar melden dat in de afgelopen tijd het uitvoeren van deze humanitaire projecten niet gemakkelijker is geworden door de vaak riskante situatie voor onze humanitaire hulpverleners.
De mensenrechtensituatie in de Democratische Republiek Kongo blijft onder de aandacht van de Europese Commissie. Positief is dat de regering van Kongo het licht op groen heeft gezet voor de werkzaamheden van de onderzoekscommissie van de Verenigde Naties en ook een constitutionele commissie heeft ingesteld. De Europese Commissie heeft ter ondersteuning van deze positieve ontwikkeling besloten bepaalde acties voor de wederopbouw te deblokkeren tot rechtstreeks voordeel van de bevolking ter plaatse. Maar deze acties zullen op grond van het met de Commissie gesloten contract worden uitgevoerd door niet-gouvernementele organisaties of ondernemingen.
Terzake van de aboriginals in Australië gaat de Commissie ervan uit dat de eventuele tenuitvoerlegging van het Jabiluka-project, waar mevrouw Aelvoet ook over gesproken heeft, gekoppeld wordt aan stringente regelgeving en toezichtsnormen zoals overigens bepleit door de Australische minister voor Milieuzaken, senator Robert Hill. De zorg voor de gezondheid van de plaatselijke aborginalgemeenschap en het milieu is van groot belang.
Zoals u weet deelt de Commissie de overwegingen van het Europees Parlement ten aanzien van de doodstraf waar vanmiddag ook over gesproken is. Ik spreek nu niet over Australië. Ik spreek over de betreurenswaardige executies die recentelijk in Korea hebben plaatsgevonden en waarmee de praktijk van de afgelopen twee jaar waarbij doodvonnissen niet ten uitvoer werden gelegd, opnieuw is veranderd. De Commissie zal in haar contacten met Korea haar bezorgdheid ten aanzien van deze wijziging in het beleid van de republiek Zuid-Korea duidelijk maken.
China en Tibet. Ik beperk mij tot de volgende mededelingen, nu de Raadsvoorzitter duidelijk zelf ook heeft aangegeven hoezeer belang wordt gehecht aan een intensivering van de dialoog met China, met name over zaken als de mensenrechten. Het is op zich bemoedigend dat in de ontmoetingen die in de tweede helft van vorig jaar hebben plaatsgevonden zowel op ministerieel niveau als op het niveau van politieke directeuren op een aantal punten duidelijk vooruitgang is geboekt. Wij weten intussen dat China de ratificatie voorbereidt van het VNconvenant van de sociale en economische rechten, maar ook bereid is om te overwegen of zij tot ondertekening zal overgaan van het bekende VN-convenant over de civiele en politieke rechten. Daarnaast is er ook een Chinese toezegging dat de VN-Commissaris voor de Mensenrechten, mevrouw Robinson, een uitnodiging tegemoet kon zien om naar China te komen.
Wat betreft Tibet is ook een positief signaal gegeven ten aanzien van het verzoek van de Europese Unie om een missie van ambassadeurs naar dat land te mogen sturen, in het voorjaar van 1998. Het zijn allemaal stappen vooruit die aangeven dat de mensenrechtendiscussie en -dialoog met China niet geblokkeerd is. De Europese Unie, gesteund door de Europese Commissie, is er zeker op uit om op deze weg met China voort te gaan.
Tenslotte, de situatie in Kenia. Men kan zich verheugen over de grote opkomst bij de laatste verkiezingen in Kenia en over het feit dat door waarnemers is geconstateerd dat op een redelijk betrouwbare wijze uitdrukking is gegeven aan de wil van het Keniaanse volk. Tegelijkertijd is het niemand ontgaan dat zich ook een aantal onregelmatigheden hebben voorgedaan bij die verkiezingen. Maar het is volgens officiële waarnemers daardoor niet een minder representatieve verkiezing genoemd. Dat op zich is dan toch positief. Wij willen onderstrepen dat nu de constitutionele hervorming in Kenia een belangrijk element vormt en dat daarmee ten spoedigste een aanvang moet worden gemaakt. Het is belangrijk dat bij dit proces werkelijk alle groepen in de maatschappij vertegenwoordigd zijn en dat het nodige overleg plaatsvindt met al die groepen en dat openheid ook daadwerkelijk wordt nagestreefd.
Het belang van de mensenrechten in onze betrekkingen met Kenia is de autoriteiten daar volstrekt duidelijk en dat is ook een en andermaal naar voren gebracht. Wij zijn het ook eens met opmerkingen die vanmiddag in het debat zijn gemaakt ten aanzien van de noodzaak om de betrekkelijk wijdverbreide corruptie in Kenia krachtig aan te pakken. Dit weegt ook zwaar in verband met het vertrouwen dat moet worden gewekt bij internationale financiële organisaties en trouwens ook bij de Europese Unie als het gaat om de steun die gevraagd is bij het op gang brengen en het ontwikkelen van de economie. Het is natuurlijk een diep treurige situatie dat in een land als Kenia het huidige inkomen per hoofd in feite lager is dan tien jaar geleden. Dat zegt iets over de situatie daar.
Dit waren de wat fragmentarische opmerkingen die ik over al deze belangrijke onderwerpen op dit moment heb willen maken. Ook gezien de zeer beknopte tijd waaraan de geachte afgevaardigden waren onderworpen, wil ik niet langer misbruik maken van uw toegeeflijkheid.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Pomés Ruiz
Mijnheer de Voorzitter, er is in de Europese Unie weer een aanslag op het leven gepleegd. Een Europees burger, die zich inzette voor zijn volk en die democratisch was gekozen om de vrede, de vrijheid, de rechtsstaat en de tolerantie te verdedigen, werd door de vijanden van de Baskische samenleving geëxecuteerd door degenen die het tegenovergestelde willen: dood, terreur, afpersing en chantage. José Ignacio Iruretagoyena, gehuwd, vader van twee kindjes, gemeenteraadslid van Zarautz, werd lafhartig vermoord, werd slachtoffer van een terroristische aanslag door de misdadige ETA-bende. In de eerste plaats condoleren wij zijn weduwe, zijn kinderen en alle families van hen die hebben geleden onder dood en verderf van de terroristische ETA-bende.
Dames en heren, dit is een probleem dat niet alleen de Basken en alle Spanjaarden aangaat. Deze aanhoudende schending van de fundamentele mensenrechten gaat de gehele Europese Unie aan, en daarom moet dit Parlement wederom zijn stem verheffen om nogmaals te wijzen op de ernst van dit terroristische probleem en de beslist Europese dimensie daarvan.
Ik breng de voortdurende steun en solidariteit in herinnering welke dit Parlement met betrekking tot dit ernstige probleem heeft getoond. Kortgeleden hebben wij hier in Straatsburg de familie van het gemeenteraadslid Miguel Angel Blanco ontvangen. Na de moord op hem door de ETA zijn op alle pleinen in heel Europa grote manifestaties gehouden van verontwaardiging en voor steun aan de vrede. Ook werd de familie ontvangen van de gevangenisfunctionaris José Antonio Ortega Lara, tijdens diens meer dan 500 dagen durende gijzeling. Het Europees Parlement zelf is naar het Baskenland gegaan om aldaar, ten overstaan van de Baskische instellingen, de Europese dimensie te tonen van dit uiterst ernstige probleem, de ergste schending van de mensenrechten welke thans in de Unie plaatsvindt. Wij kunnen niet vergeten hoe de afgelopen maanden de gijzeling en de bevrijding van Ortega Lara gebeurden, en de moorden op democratisch gekozen gemeenteraadsleden, zoals Gregorio Ordóñez in San Sebastián, Miguel Angel Blanco in Ermua, José Luis Caso in Rentería, José Ignacio Iruretagoyena in Zarautz en de mislukte aanslag op het gemeenteraadslid van San Sebastián, Elena Azpiroz.
Morgen vergaderen in Vitoria de gedeputeerde staten van Ajuria-Enea. Van hieruit willen wij aan de leden daarvan onze onvoorwaardelijke steun betuigen opdat zij de wegen vinden die naar de pacificatie leiden en dat binnen de grenzen die worden getrokken door de rechtsstaat, die zo door de terroristen wordt bestreden. Aan deze cirkelgang van bloedvergieten en terreur moet een einde komen.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de Voorzitter, alweer hebben mensen - het stuit mij tegen de borst hen zo te noemen - het leven van een ander mens beëindigd als onderdeel van hun strijd tegen de democratie voor allen.
De democratie is het enige politieke en morele stelsel dat in staat is de terroristen een halt toe te roepen, en dat weten zij heel goed.
Basken hebben een Bask gedood, Spanjaarden hebben een Spanjaard gedood, Europeanen hebben een Europeaan gedood. Ja, helaas Europeanen, directe afstammelingen van de tirannen die deze eeuw in Europa rondwaarden en daarbij mensen vermoordden en voor de menselijke waardigheid slechts minachting toonden.
De Spaanse socialisten delen, Mijnheer de Voorzitter, de gevoelens van smart, afkeer en ook van hoop, die mijn collega heeft verwoord.
In dit opzicht zijn wij één met de familie en de dorpsgenoten van José Ignacio Iruretagoyena, met de leden van de Partido Popular die in hem getroffen zijn, met alle andere democratische partijen die deze moord hebben aangevoeld alsof het een moord op een van hen was, met de Baskische gemeenten en met die van de rest van Europa. Diegenen die zoals ik gedurende vele jaren in een gemeenteraad hebben gezeten, kunnen zich goed voorstellen met welke kracht en met welke generositeit Iruretagoyena aan de slag was om de problemen van allen op te lossen.
Wij delen deze problemen met het Baskische volk en met de overige Spanjaarden, en wij zijn er zeker van dat, via deze resolutie, ook onze Europese collega's die met ons willen delen, net zoals wij met hen de waarden delen waartegen de ETA en Herri Batasuma strijden, de waarden die de ziel van Europa vormen, zoals het respect voor het leven en de verdediging van de vrijheid.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, de terroristische aanslagen in Spanje hebben met name in het Baskenland, dat ik persoonlijk goed ken en dat echt een van de mooiste en fijnste gewesten van Spanje is, laten zien dat hier een terroristische organisatie tegen het eigen volk opereert en diegenen vermoordt die het volk vertegenwoordigen. Daarom vind ik het belangrijk dat we als Europeanen niet enkel uiting geven aan onze solidariteit, maar er een gespreksthema van maken en van onze regeringen eisen dat een internationale actie wordt ondernomen die niet gericht is tegen het Baskische volk of tegen Spanje, maar daarentegen deze volken tegen verdere aanslagen moet beschermen. Van wat daar nu gebeurt, zullen - dat mogen we niet vergeten - ook wij de gevolgen voelen, als we niet tijdig een eenheid smeden tussen alle democratische krachten om tegen dit terrorisme op te treden.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mij namens mijn fractie aansluiten bij de uitingen van medeleven aan de familie, collega's en vrienden van José Ignacio Iruretagoyena. Helaas zijn die woorden van medeleven als teken van solidariteit met de slachtoffers van het terroristische geweld in Euskadi, en als uitdrukking van afkeer daartegen, gebruikelijk geworden. U, mijnheer de Voorzitter, bent heel goed op de hoogte van dat geweld omdat u de delegatie van dit Parlement naar Euskadi heeft geleid, alwaar u heeft kunnen zien dat het terroristische geweld geen lokaal, maar een Europees probleem is.
Zoals hier reeds gezegd, mag de stem van een volk niet door wapengekletter het zwijgen worden opgelegd. Vanuit dit Parlement veroordelen wij, als nog een spreekbuis van de stem van de burger, zonder enig voorbehoud deze aanslag en spreken wij opnieuw onze absolute veroordeling van alle vormen van geweld uit. Alweer en telkens wanneer dat nodig zal zijn, want aldus oefenen wij het Europese recht uit op vrijheid, op democratie, op datgene waarvan wij onder geen enkel beding afstand kunnen doen. Maar onze deelneming gaat verder dan het veroordelen van aanslagen in debatten zoals dit, wij vragen ook andere parlementen dat te doen. In dit Parlement zullen wij de dialoog afwijzen met iedereen die meewerkt aan criminele handelingen, deze mogelijk maakt, daartoe aanzet of ze uitvoert. Want iedere tolerantie jegens deze misdadige aanslagen draagt bij tot de herhaling daarvan. Wij staan achter de pacificatie van Euskadi en achter de pacificatie van Europa. De pacificatie van Euskadi is immers ook de pacificatie van Europa.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, de ETA blijft met een misdadige koppigheid mensen vermoorden die het niet met haar doelstellingen eens zijn of zich tegen haar methoden verzetten. Sinds enige maanden lijken lokale verkozenen het favoriete doelwit.
Men hoeft niet op de minste inschikkelijkheid, het minste begrip van ons Parlement voor de moordenaars en de beulen van de ETA te rekenen. Niets, maar dan ook niets rechtvaardigt de misdaden die zij begaan. De publieke opinie en een soms dubbelzinnige, soms door passie verblinde pers lijken evenwel af en toe de nauwe samenwerking te hekelen die tussen de Franse, de autonome Baskische en de Spaanse politie gegroeid is. Wij moeten terzake klaar en duidelijk zijn en goede regels opstellen. Deze samenwerking voor het opsporen en bestraffen van misdaden zal almaar uitgebreid worden. Degenen wier zogenaamd militaire acties zich tot het neerschieten van ongewapende en onbeschermde gemeenteraadsleden beperken, kunnen zich beter zorgen gaan maken. De democratie is ongetwijfeld broos, maar in Europa is zij er tot op heden in geslaagd alle veldslagen te winnen tegen de tirannie van kleine groepen die hun ideologie of hun visie op de wereld met geweld willen opleggen.
Ons Parlement is en blijft solidair met het Baskische volk en zijn verkozenen en zal geen toegevingen doen aan de tegenstanders van de vrijheid.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, een jong mens, José Ignacio Iruretagoyena, werd door de barbarij van de ETA om het leven gebracht. Wederom werd een gezin verwoest en werd een vredelievend volk dat opkomt voor zijn vrijheid - en dat is het Baskische volk - in een van zijn gezagsdragers aangevallen.
De Franco-dictatuur heeft ons volk de mond niet kunnen snoeren, en degenen die met geweld hun wil denken op te leggen zal dat ook niet lukken, want de geschiedenis leert dat de volkswil, de vrijheid en de democratie het altijd van de pistolen gewonnen hebben. Het valt niet te ontkennen dat het Baskische volk, de overgrote meerderheid van de Basken, achter deze waarden staat.
Wij willen ons medeleven betuigen met de familie en de vrienden van Iruretagoyena, en ook onze volledige solidariteit met de Partido Popular, de politieke familie waartoe de vermoorde behoorde.
De strijd tegen het geweld en de pacificatie zijn ieders taak. Daarom moeten we in de mate dat dat mogelijk is, uitgaan van de eensgezindheid die wij in de democratie creëren, uitgaan van de eendracht. En ofschoon de moordenaars dat niet willen en dat dwarsbomen, moeten wij met de kracht van ons woord doorgaan om diegenen die thans nog steun verlenen aan de gewelddadigen, ervan te overtuigen dat zij zich moeten aansluiten bij de democratie.
Daarom vraag ik het Parlement om te stemmen tegen paragraaf 5 van de resolutie, dat deze wegen bemoeilijkt en getuigt van een eenzijdige en partijdige visie van de weg naar de vrede, want er is een mens weggemaaid - en dat is verschrikkelijk - maar wij willen niet dat de hoop van heel een volk wordt verwoest. Laten wij de vrede mogelijk maken met de wapens die wij hebben, zonder ook maar van een daarvan af te zien: de politieke actie, de democratie en het woord.

Van den Broek
Voorzitter, alleen om mij namens de Commissie aan te sluiten bij de afschuw, bij de verontwaardiging en bij het medeleven dat is uitgesproken in de richting van de nabestaanden van het vermoorde Baskische gemeenteraadslid. Voorzitter, het geeft te denken. Ook volksvertegenwoordigers kunnen slachtoffer worden van dit soort terroristische aanslagen.
Het is opnieuw een impuls in de richting van ons allen, van de Commissie, van de lidstaten, van de instellingen van de Europese Unie om met opnieuw herleefde kracht en in samenhorigheid en solidariteit de gesel van het terrorisme te bestrijden.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris. U zult het de Voorzitter die de vergadering leidt, niet kwalijk nemen dat hij voor een enkele keer zijn neutraliteit laat varen en zich volledig aansluit bij hetgeen hier zopas over deze afschuwelijke moord is gezegd.
Het gecombineerd debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.

Communautaire bijstand (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over de communautaire bijstand.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst mijn dank betuigen aan de rapporteurs van zowel de commissie ten principale als de medeadviserende commissies. Dit is een belangrijk debat: het gaat over de kwalitatieve aspecten van de ontwikkelingssamenwerking en de humanitaire steun van de Europese Unie. Het belang van dit debat blijkt ook uit het feit dat de communautaire steun en de steun van de lidstaten van de Europese Unie samen meer dan 50 % van de mondiale ontwikkelingshulp uitmaken. Daarbinnen spelen de middelen die samen met de communautaire instrumenten worden beheerd, relatief gezien een steeds belangrijkere rol.
Als wij een oordeel willen vellen over de doeltreffendheid van de ontwikkelingssamenwerking en de humanitaire steun, moeten wij rekening houden met een aantal karaktertrekken die specifiek zijn voor de communautaire activiteiten ten opzichte van de nationale activiteiten. Ten eerste heeft de Gemeenschap de laatste jaren, op initiatief van het Europees Parlement, via met name het begrotingsinstrument, gezorgd voor een uitzonderlijke diversificatie in zowel de instrumenten voor de activiteiten als de gesprekspartners. Gesprekspartners zijn niet alleen de officiële instanties, dat wil zeggen de derde landen zelf, maar ook internationale organisaties en agentschappen, nietgouvernementele organisaties, allerlei organisaties van de bevolking, bedrijven, enzovoort.
Ten tweede heeft de Gemeenschap gezorgd voor diversificatie in de doelstellingen, hetgeen zeer belangrijk is. Daardoor zijn activiteiten in verschillende sectoren mogelijk geworden, alhoewel mijns inziens deze diversificatie inmiddels aan een herziening en een reorganisatie toe is.
Ten derde is de Gemeenschap, in tegenstelling tot alle andere bilaterale donors, actief in alle gebieden van de wereld. Wel moet ik in dit verband wijzen op de zeer ingewikkelde besluitvormingsprocedures die moeten worden gevolgd. De comitologie speelt daarin door de druk die de lidstaten op een soms overdreven sterke, en niet altijd goed bedoelde wijze uitoefenen, een niet altijd positieve, ja vaak zelfs tegenstrijdige en negatieve rol.
Ten vierde noem ik het personeelsgebrek bij de Commissie en met name de directoraten-generaal die betrokken zijn bij de internationale steun. De tendens is zelfs het personeel nog meer in te krimpen.
In de afgelopen jaren heeft men gewerkt aan nieuwe rechtsgrondslagen voor de humanitaire steun. Daarmee kunnen mijns inziens oplossingen worden gevonden voor een groot aantal van de problemen die de Rekenkamer signaleerde in verband met het beheer van de humanitaire steun in de periode 1992-1995. Ook is men momenteel bezig met de herziening van enkele zeer belangrijke procedures. Het gaat hierbij met name om de procedures voor de ECHO-kadercontracten en de nieuwe voorwaarden voor cofinanciering met de NGO's. De Commissie is momenteel verwikkeld in een reorganisatieproces van haar met het beheer van de externe samenwerkingsinstrumenten belaste diensten. Daar zouden wij wat meer informatie over willen krijgen en wij zouden eerlijk gezegd graag daarover worden geraadpleegd.
De doeltreffendheid van de openbare ontwikkelingshulp is, zoals terecht in de ontwerpresoluties staat, een ingewikkelde zaak. Deze bestaat uit een geheel van interne en internationale voorwaarden en kan niet alleen beoordeeld worden uitgaande van de impact van de verschillende projecten en instrumenten.
Wij vragen echter met name om een betere coördinatie tussen de rechtstreeks door de Gemeenschap beheerde steun en de steun van de lidstaten. Deze moeten elkaar beter aanvullen. Ook moet men zorgen voor meer onafhankelijkheid en een versterking van zowel de interne als externe structuren die belast zijn met de evaluatie en de kwaliteitscontrole. Ook moeten de institutionele mogelijkheden van de Commissie in het partnerschap met de NGO's worden versterkt en moet men ijveren voor een verbetering van de beheersstructuren in de ontwikkelingslanden. Vooraf moet echter het Parlement volledig worden geraadpleegd en worden betrokken bij de interne reorganisatie van de Commissie.
Tenslotte ben ik van mening dat de werking van ECHO, waarover een specifiek verslag is opgesteld, moet worden versterkt. De functies waarvoor ECHO in het leven is geroepen, mogen niet worden uitgedund. Ook moet men bij de niet-gouvernementele organisaties meer gebruik maken van criteria die specifiek op hun behoeften en hun activiteiten zijn afgestemd.

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag komt precies op het juiste moment nu wij het jaar 2000 naderen. Er wordt een nieuwe organisatie opgezet om de hulp aan de ontwikkelingslanden in de ACS-regio te beheren. Ik moet de heer Goerens feliciteren met de visie die hij heeft getoond over hoe de doelmatigheid van de communautaire bijstand aan ontwikkelingslanden moet worden verhoogd. Ik zeg "op het juiste moment" , omdat als wij terugkijken en zien dat er 40 à 50 miljard ecu sinds 1975 is uitgegeven en toch vele landen die hulp hebben gevraagd er nu slechter af zijn dan ten tijde van de start van Lomé, er toch iets met het systeem mis moet zijn.
Daarvoor zijn veel redenen te geven: zwakke regeringen, corruptie en in veel gevallen een schuldenlast die de betrokken landen gewoon nooit kunnen aflossen.
Omdat vele naties op hun bilaterale steun korten en omdat er een constante druk op de financieringsmiddelen van de EU ligt, is het daarom van vitaal belang dat er een beter gebruik van de beschikbare middelen wordt gemaakt. Ik denk dat er werkelijk behoefte aan een regionale aanpak bestaat om projecten beter te integreren en er zo voor te zorgen dat de bijstand niet zo dun wordt uitgesmeerd dat hij geen effect meer heeft.
Er zijn vele manieren om een beter gebruik van de bestaande fondsen te maken. De voorschriften moeten versoepeld worden opdat de EU-gedelegeerden ter plaatse een grotere stem in de besluitvorming krijgen. Zij kennen de lokale problemen en de oplossingen zonder dat zij voortdurend naar Brussel moeten verwijzen. Gedelegeerden kunnen de bilaterale en communautaire steun veel beter coördineren en dubbel werk voorkomen. Dit zou de invloed - de koopkracht - verhogen en goede, uitvoerige haalbaarheidsonderzoeken en effectrapportages om de situatie nauwkeuriger te volgen, mogelijk maken. In veel gevallen is helemaal geen milieu-effectrapportage verricht, met alle schadelijke gevolgen voor het milieu van dien.
Het verslag vraagt ook om toepassing van het beginsel van voorwaardelijkheid. Ik steun dit verzoek. Democratie, respect voor de mensenrechten en minimumnormen voor doeltreffendheid en transparantie in het financiële beheer moeten een voorafgaande voorwaarde voor financiële steun vormen. De ontwikkelingslanden moeten hun weg uit de financiële problemen vinden. Alleen stabiele en goede regeringen zullen buitenlandse investeerders aantrekken, die het juiste klimaat voor de industriële ontwikkeling helpen scheppen.
Afrika is het volgende continent voor zo'n ontwikkeling. Veel ontwikkelingslanden hebben op lokaal niveau niet de capaciteit grote ontwikkelingsprogramma's uit te voeren. Ik zie een werkelijk goede mogelijkheid voor personeel uit Europa om hen daar bij dit werk te helpen. Dit is een evenwichtig verslag met vele specifieke voorstellen, en ik hoop dat de Commissie daar niet alleen naar kijkt, maar ook dienovereenkomstig handelt. Mijn fractie staat volledig achter dit verslag.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, we behandelen een uitstekend verslag over de ontwikkelingshulp van de EU en het verbeteren ervan. Er is alle reden om de opsteller ervan, de heer Goerens, te complimenteren met het goede werk. Onze fractie steunt de voorstellen van het verslag volledig en ik wil hierbij slechts enkele punten van de resolutie onderstrepen.
Allereerst vind ik het initiatief van de rapporteur dat de Commissie in haar samenwerkingsprogramma rekening moet houden met factoren die betrekking hebben op de sekse heel belangrijk. De deelname van vrouwen is echt van groot belang voor het slagen van het ontwikkelingsproces. De deelname van vrouwen vereist bovenal op vrouwen gericht onderwijs. Dat is feitelijk de beste en meest effectieve ontwikkelingshulp die we kunnen geven. Het verband tussen de opleiding van vrouwen en het geboortecijfer is duidelijk. De bevolkingsgroei kan alleen beperkt worden door vrouwen onderwijs aan te bieden en zodoende ook mogelijkheden voor de regulering van het geboortecijfer. Vrouwen kunnen met behulp van passend onderwijs en een soort steunkrediet ook de moed vatten eigen ondernemingsactiviteiten te ontplooien en daardoor een grotere zelfstandigheid en concrete invloed in de zich ontwikkelende economie krijgen.
Een ander naar mijn mening belangrijk punt in deze resolutie is het benadrukken van het partnerschap en het principe van de geëngageerde ontwikkeling. De lokale actoren, begunstigden en NGO's moeten bij de ontwikkelingsactiviteiten betrokken worden als we willen dat deze werkelijk resultaten opleveren. Dit hebben vele geslaagde voorbeelden, bijvoorbeeld die in het kader van het PHARE-programma, aangetoond.
Het is ook op zijn plaats om als voorwaarde voor het ontvangen van deze hulp een democratieclausule, het respecteren van de mensenrechten en meer openheid en efficiëntie bij het ontwikkelen van de economie te eisen. In ieder geval moet het streven om de situatie te verbeteren in alle activiteiten zichtbaar zijn.
Ondanks de problemen moeten de werkzaamheden van lokale NGO's in moeilijke omstandigheden worden gesteund. Voor het verbeteren van de efficiëntie van de communautaire hulp kan zeker ook veel gedaan worden door beter dan nu de werkzaamheden van verschillende sectoren, waarmee toch naar hetzelfde doel wordt gestreefd, te coördineren. Nationale en EU-initiatieven moeten ook beter worden gecoördineerd. Op zijn best kunnen ze in plaats van elkaar te overlappen elkaar op een efficiënte manier aanvullen en zo wordt ook in de praktijk het nagestreefde toenamebeginsel verwezenlijkt.
Evaluatie is natuurlijk het belangrijkste instrument ter verbetering van de efficiëntie. Als de doelen en doelstellingen van de projecten duidelijk zijn, kan de evaluatie zinvol verwezenlijkt worden. Evaluatie alleen is echter niet genoeg, belangrijk is juist het bekendmaken van de resultaten als we willen dat deze concrete invloed hebben. Ook moeten er meer ervaringen worden uitgewisseld en misschien is juist de in het initiatief genoemde centrale afdeling nodig om hiervoor te zorgen.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, de heer Goerens heeft, zoals altijd, een verslag voorgelegd dat goed doordacht en vol ideeën is. Het is bovendien actueel, daar een reorganisatie van het ontwikkelingsbeleid onontbeerlijk is. Maar waartoe dienen zulke goede verslagen als de algemene voorwaarden van dit beleid niet deugen? We worden geconfronteerd met steeds meer catastrofes, hongersnoden en natuurrampen; het ontwikkelingsbeleid wordt steeds urgenter. In het Parlement moeten wij echter elk jaar in het kader van de begrotingsprocedure inspanningen doen om te voorkomen dat de kredieten worden teruggeschroefd en tenminste op het peil van het vorige jaar worden gehandhaafd. Bovendien worden we jaarlijks geconfronteerd met een personeelstekort bij de Commissie.
Toen ik twee jaar geleden rapporteur voor de begroting was, heeft de Commissie beloofd dat ze bij DG VIII meer personeel zou aanstellen voor de NGO's. Ik denk dat het werk van de NGO's voor het ontwikkelingsbeleid en met het oog op de efficiëntie zeer belangrijk is. Ze vermenigvuldigen kennis en informatie, kennen het terrein en zijn verankerd in de regio. Maar er is te weinig personeel om werkelijk efficiënt te kunnen opereren. Ik heb uit Duitsland zopas een klaagbrief ontvangen over de Pharma-campagne. Ze moesten drie centra opdoeken omdat het geld van de Commissie wegbleef.
Hetzelfde geldt voor Mozambique: dit weekeinde een culturele manifestatie of volgende week in Frankfurt. Het helpt ook niet dat er bijstand wordt verleend in de staten zelf, wanneer het personeel wordt overgeplaatst. Het gaat hier om Europese ontwikkelingshulp en ik hoop dat hier in de komende jaren iets aan gedaan wordt, zodat we echt efficiënt worden, ondanks de politieke omstandigheden. Ik hoop dat de drukkende schuldenlast verlicht wordt, die de derde wereldlanden steeds meer in de tang houdt, waarbij het ongebreidelde financiële beleid in de wereld, zoals we zien in Zuidoost-Azië, de wereldmarkt steeds minder beheersbaar maakt en we daardoor hongersnoden en natuurrampen krijgen.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet overdreven origineel zijn, want ook ik wil onze rapporteur op mijn beurt met zijn uitstekende en uiterst volledige werk feliciteren. Ik wil zeggen dat de Fractie Europese Radicale Alliantie het volledig eens is met zijn standpunt over de budgettering van het EOF, over meer zichtbaarheid van de Europese hulp en het politieke belang ervan, over de nog onvoldoende interne samenhang tussen de verschillende instrumenten, actievormen en actieterreinen en tenslotte ook over meer complementariteit tussen het ontwikkelingsbeleid en de overige Europese beleidslijnen. Wij zijn het op deze punten volledig met het verslag en de ontwerpresolutie eens.
Ik ben evenwel van oordeel dat een grotere complementariteit tussen de Europese en de nationale hulp vandaag niet de belangrijkste prioriteit is. Ik heb deze bekommering overigens ook al uitgesproken tijdens de behandeling van het verslag van collega McGowan over een verwante kwestie. Echt prioritair en dringend is volgens mij dat we afzien van het neokolonialisme dat vaak achter de bilaterale samenwerking schuilgaat en vastberaden voor de volledige communautarisering van het ontwikkelingsbeleid kiezen.
Een meerderheid van ons wil dat onze Unie institutioneel vooruitgang boekt en dat de belangrijke actiegebieden van de overheid almaar verder worden geïntegreerd. De Unie is overigens nog altijd op zoek naar een echt buitenlands beleid en slaagt er niet in met één stem te spreken over de belangrijke vraagstukken die de internationale gemeenschap bezighouden. Welnu, met de ontwikkelingshulp beschikken wij over een uitgestrekt terrein waar eindelijk een concrete dimensie aan het politieke project van een op de gemeenschappelijke waarden van het humanisme gebaseerd Europa kan worden gegeven.
Ondanks alle, bijna anekdotische, historische en culturele verschillen of verkeerde korte-termijnoverwegingen zijn de belangen van de Europeanen op dit vlak helemaal niet strijdig. Ik wil dit als Frans afgevaardigde beklemtonen en ik ben, terloops gezegd, verheugd dat de voorzitter die de vergadering leidt, zelf ooit Frans minister van Ontwikkelingssamenwerking geweest is. Ik wil dit als Frans verkozene beklemtonen, want we moeten ongetwijfeld erkennen dat de communautarisering van de ontwikkelingshulp mijlenver afstaat van de gewoonten, de huidige praktijken en zelfs de vernieuwde doctrine van Frankrijk. Ik ben evenwel van oordeel dat Frankrijk, dat ik hier gewoon als voorbeeld geef, er alleen maar kan bij winnen als het zijn ervaring en zijn middelen voor ontwikkelingshulp in de gezamenlijke pot van de Europese hulp stopt, opdat ze opnieuw een belangrijke betekenis krijgen.
Tal van argumenten - humanitaire, financiële - pleiten voor deze maatregel. Maar als ik slechts een enkel argument zou hebben, zou ik het meest aangevoerde argument van het cynisme omdraaien. Wat is het nationale belang, uit het oogpunt van politieke invloed of economische voordelen? Ik ben ervan overtuigd dat, als de Franse invloed niet snel door die van de Europese Unie wordt vervangen, hij plaats zal moeten ruimen voor de invloed van de Verenigde Staten, zoals al in tal van recente crisissen gebleken is. Mijn standpunt kan vandaag misschien vrij utopisch lijken - ik ben mij hiervan bewust - maar ik wil de Franse leiders onomwonden zeggen dat Frankrijk er zelf alle belang bij heeft af te zien van zijn eigen beperkte bilaterale beleid en op te gaan in een enorme Europese onderneming voor ontwikkelingshulp.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, in het noodzakelijke streven naar een efficiëntere communautaire bijstand moet de leuze zijn "optimaliseren" , terwijl slechte voorbeelden van gebrek aan efficiëntie niet mogen leiden tot minder bijstand. Er zijn helaas vele krachten die dit laatste nastreven. Ik ben het eens met een groot aantal voorstellen van de heer Goerens. De overschakeling naar een sectorale aanpak veronderstelt een noodzakelijke concentratie waarbij ook de prioriteiten van de begunstigde landen duidelijker omschreven moeten worden. De projecten worden te vaak lukraak in gang gezet. Voorts zijn goede voorafgaande onderzoeken, een nauwere betrokkenheid van de NGO's en de begunstigde landen alsook een verbeterde capaciteit in deze laatste absoluut noodzakelijk. Ook over het personeelstekort in de Commissie mag er geen twijfel bestaan. Een coherent EU-beleid op alle terreinen en afspraken tussen de lidstaten bevorderen de efficiëntie. Het is nuttig dat de lidstaten hun beleid op elkaar afstemmen, maar het woord coördinatie heeft een verkeerde klank. De communautaire bijstand moet de nationale bijstand immers aanvullen, ook al is de communautaire bijstand op zich gerechtvaardigd. De formulering in punt paragraaf 5 is daarom ietwat ongelukkig. De evaluatiebehoeften zijn verschillend en de lidstaten hoeven de methodes van de EU niet over te nemen, ook al is een toenadering wenselijk.
Ik verwerp ook de idee van een scheiding tussen de politieke besluitvorming over de projecten en de technische beheerstaken. De organisatorische problemen moeten op een andere manier worden opgelost, zoals nu reeds wordt gedaan. Hoewel ik absoluut geen voorstander ben van comités, ben ik ervan overtuigd dat de beheerscomités van de Raad nauwelijks iets te maken hebben met de achterstand bij de tenuitvoerlegging. De vertragingen zijn te wijten aan de lange procedures in de Commissie. De beheerscomités doen daarentegen aan kwaliteitscontrole. De verbeteringen met betrekking tot de rol van de vrouw en het milieu-aspect zouden er waarschijnlijk niet gekomen zijn, als de lidstaten in de beheerscomités en het Europees Parlement niet zo'n constante druk hadden uitgeoefend. De verwijzing naar voedselhulp in paragraaf 7 is niet goed, omdat de evaluatie van de voedselhulp uiterst kritisch was en als gevolg daarvan werd beperkt.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, dit is een zeer breed opgezet verslag en met veel elementen kunnen wij het eens zijn, zoals de noodzaak van een vergelijkend onderzoek tussen ontwikkelingsprojecten van de Europese Unie en van individuele lidstaten, het verzoek dat wij al jarenlang herhalen om het EOF te budgetteren en de noodzaak om bekendheid te geven aan de talrijke positieve resultaten van Europese hulpprogramma's.
Een verzuim, waarop de heer Vecchi heeft gewezen, betreft de kostbare, verspillende, met geheimzinnigheid omgeven en tijdrovende comitologie-procedures, die ongetwijfeld eerder afbreuk doen aan de kwaliteit van onze bijstand dan dat zij haar verhogen.
Laat ik me echter op twee punten in het verslag concentreren. Laten we, ten eerste, inzien dat er binnen de Europese ontwikkelingsprogramma's inconsistenties bestaan wegens de geografische spreiding van de verantwoordelijkheden binnen de Commissie. Of een project nu in de Hoorn van Afrika, de bergen van Nepal of in het Braziliaanse regenwoud wordt uitgevoerd, bij al onze hulp moeten wij een gemeenschappelijke, op het recht gebaseerde methode hanteren die verenigbaar is met erkende mensenrechtennormen. Dergelijke beginselen omvatten de gepaste toewijding, non-discriminatie, wenselijkheid, participatie en democratische aansprakelijkheid. Als er dingen mis gaan, moeten zij worden gecorrigeerd. Ik vraag de commissaris na te gaan in hoeverre de bestaande regelingen hem het vertrouwen kunnen geven dat aan deze normen in alle gevallen wordt voldaan.
Ten tweede ben ik het eens met de vele collega's die op het chronische probleem van onderbezetting binnen de Commissie hebben gewezen. Dit brengt haar staf tot het typische " stuffing" waarbij men zich op grote projecten concentreert om de begrotingsdoelen te bereiken en te weinig oog voor kwaliteit heeft. Vorig jaar bleef een derde van de senior-managementfuncties in DG IB, dat projecten in Azië en Latijns-Amerika behandelt, vacant; 40 % van het personeel in DG I, IA en IB heeft een tijdelijk contract, terwijl een groot aantal kerntaken door externe adviseurs wordt uitgevoerd.
Groot-Brittannië en Duitsland hebben meer dan tweemaal zoveel ambtenaren per pond sterling of per mark voor het beheer van hun hulpprogramma's. Zolang de lidstaten niet gezamenlijk een oplossing vinden voor het personeelsprobleem bij de Commissie, zullen resoluties die pleiten voor kwaliteit van de hulp, niet veel verder komen dan het papier waarop zij zijn geschreven.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, het verslag Goerens gaat vooral over maatregelen die de Europese Unie kan nemen om de effectiviteit van de ontwikkelingshulp te verbeteren. Met de voorgestelde maatregelen kunnen we op zich instemmen maar in het Groenboek van de Europese Commissie wordt de oorzaak van de lage effectiviteit in de eerste plaats bij de ontwikkelingslanden zelf gelegd. Wanneer die analyse van de Commissie juist is zullen haalbaarheidsstudies en impactbeoordelingen in de Unie de effectiviteit van de hulp niet verbeteren maar zullen er in de eerste plaats in de ontwikkelingslanden zelf maatregelen genomen moeten worden. Deze notie klinkt naar mijn mening onvoldoende in het verslag Goerens door.
Het pleidooi in het verslag-Fabra Vallés voor een betere afstemming van de Europese humanitaire noodhulp met die van de lidstaten ondersteun ik. De Europese Commissie kan daarbij een coördinerende rol vervullen. Maar aan een Europees handvest met algemene beginselen voor het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid, zoals de rapporteur dat voor ogen staat, heb ik geen behoefte. Zeker waar het gaat om de meer structurele ontwikkelingshulp dient de voorkeur te worden gegeven aan de hulpprogramma's van de lidstaten. Veel Europese landen hebben speciale betrekkingen met bepaalde ontwikkelingslanden. Die bijzondere banden moet de Unie eerbiedigen.
In dit verband is het opvallend dat in het rapport Fabra Vallés de schuld voor de gebrekkige samenwerking eenzijdig bij de lidstaten wordt gelegd. Deze zouden onvoldoende gebruik maken van de expertise van de Commissiediensten. Dat mag dan zo zijn, maar kunnen we de zaak niet met evenveel recht omdraaien? Heeft de Commissie wel voldoende gebruik gemaakt van de kennis en ervaring van de lidstaten? Me dunkt dat de lidstaten door hun jarenlange betrekkingen met bepaalde ontwikkelingslanden een schat van ervaring hebben opgedaan, waar een bureau als ECHO, dat met zijn zes jaren nog maar net komt kijken, nog veel kan leren.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek als lid van de Commissie begrotingscontrole enkel over het verslag-Fabra Vallés. Ik wilde in de allereerste plaats het Parlement eraan herinneren dat dit verslag gaat over de verzekering dat het geld van de Europese Unie zo goed mogelijk wordt besteed. De Commissie begrotingscontrole tracht geenszins de rol van de Commissie ontwikkelingssamenwerking over te nemen. Per slot van rekening is dit verslag het antwoord van de Commissie begrotingscontrole op het speciale verslag van de Rekenkamer.
Sommigen zullen zeggen dat dit juist de commissie is die samen met de Rekenkamer partij kiest tegen de Europese Commissie. Dat is helemaal niet het geval. Het gaat om een serieuze poging wat gezond verstand te gebruiken in een bijzonder ingewikkeld systeem. Het systeem heeft veel goede punten die wij in de toelichting moeten prijzen en dat is ook gebeurd. Wat onze commissie betreft, zijn er echter nog altijd tekortkomingen. Het verslag van de heer Fabra Vallés is een poging om de deskundigheid, ervaring en beste praktijken, niet alleen van de Europese Unie, maar ook van de lidstaten, dichter bij elkaar te brengen om de huidige zestien verschillende en ongecoördineerde systemen te vervangen. Laten wij niet vergeten dat we spreken over humanitaire hulp en niet over de totale ontwikkelingshulp.
Als we het hebben over humanitaire hulp denk ik aan de tijd dat ik, voor de val van het Mengistu-regime, in Addis Abeba was. Het was in de tijd dat Ethiopië om diverse redenen in het middelpunt van de belangstelling van de hele wereld stond. Een oudere Ethiopische ambtenaar zei me: " Het probleem met jullie Europeanen is dat jullie eigen gevestigde belangen jullie prioriteit lijken te zijn. Jullie vragen ons niet wat we werkelijk nodig hebben. Jullie trachten ons te verzekeren dat wat jullie ons willen geven, de dingen zijn die wij nodig hebben." En hij gaf me een voorbeeld. "Toen wij materiaal nodig hadden voor het transport van water en voedsel, waren de lidstaten van de Unie heel goed. De Duitsers gaven ons vrachtwagens, zij gaven ons Mercedessen. De Fransen gaven ons vrachtwagens, zij gaven ons Renaults. De Italianen gaven ons vrachtwagens, zij gaven ons Fiats. En de Britten gaven ons vrachtwagens, zij gaven ons Leylands. Wat zij ons echter niet gaven, was enige opleiding aan onze automonteurs, noch reserve-onderdelen. Wij hadden een heel vrachtwagenpark met allemaal verschillende behoeften en veel wagens konden wij niet gebruiken." Hij vertelde me ook: " De dag dat Bob Geldof Addis Abeba bovenop een vrachtwagen kwam binnenrijden om zijn voedselhulpkonvooi te brengen, zonk het hart me in de schoenen. Ik keek naar de vrachtwagen waarop hij zat en dacht: nog een wagen die wij niet hebben." Deze waar gebeurde anekdote zegt een heleboel over het gebrek aan coördinatie en samenwerking tussen de lidstaten en de Unie. Dat wordt in het verslag van de heer Fabra Vallés erkend.
Het is begrijpelijk waarom de lidstaten dit doen. Zij hebben inderdaad gevestigde belangen. Maar uiteindelijk is dat niet de beste vorm van humanitaire hulp. Ik weet dat het een gigantische klus zal zijn om de zaak in beweging te brengen, maar dat is juist wat het verslag probeert te doen. Het is geen aanval op de Commissie als zodanig - laten we dat voorop stellen. Het gaat er niet meer en niet minder om dan de lidstaten te doen beseffen dat subsidiariteit niet altijd van boven naar beneden gaat, maar ook inhoudt dat er dingen op het juiste niveau worden gedaan. Op het vlak van humanitair beleid kan subsidiariteit heel goed de omgekeerde richting betekenen, van beneden naar boven, en een coördinatie op communautair niveau, in plaats van dat lidstaten trachten ieder voor zichzelf te werk te gaan.
Ik ben bang dat deze resolutie, wanneer wij ze hebben aangenomen, ergens op een plank zal blijven liggen. Daarom smeek ik de Commissie iets met dit verslag te doen, vooral met de paragrafen 4 en 7, waar wij om specifieke actie van de Commissie vragen. Het gaat om een politieke verklaring tot werkelijke actie: niet enkel een nieuwe verordening opstellen, maar werkelijk met iets beginnen. Als de lidstaten en de Commissie gezamenlijk kunnen optreden, bedenk dan eens wat we met al het geld zouden kunnen doen. Het zou veel beter worden besteed.

Maij-Weggen
Voorzitter, in dit debat over de doelmatigheid van hulp van de Europese Unie aan ontwikkelingslanden en over de noodzakelijke extra hulp aan ontwikkelingslanden met zware schulden moeten we om te beginnen, vaststellen dat die thema's heel wat met elkaar te maken hebben. Immers, arme landen die onder ondraaglijke hoge schulden gebukt gaan en daardoor een veel te groot deel van hun jaarlijkse begroting af moeten dragen aan rente-aflossing, hebben veel te weinig geld over voor eigen beleid en worden daarom steeds armer en afhankelijker van ontwikkelingshulp, onder andere van de Unie. Het is dus een hele goede zaak dat de Unie meewerkt aan het initiatief van de Wereldbank en het IMF om schulden te verlichten. Dat is het eerste punt dat ik hier wil stellen.
Het lijkt mij overigens wel belangrijk in dit kader dat er afspraken worden gemaakt met de landen om te voorkomen dat ze zich opnieuw diep in de schulden steken of met landen om te voorkomen dat ze schulden maken in de verwachting dat die vroeg of laat wel weer worden kwijtgescholden. Ik zou eigenlijk van de commissaris willen weten of die garanties wel worden gegeven.
Mijnheer de Voorzitter, mijn kanttekeningen wil ik vooral bij het verslag-Goerens leggen over de doelmatigheid van ontwikkelingshulp. Naar mijn overtuiging kun je hier geen zwart-wit verhaal houden. De realiteit is dat in sommige gevallen de hulp positief heeft gewerkt en in andere niet en dat het lang niet altijd een kwestie is van de kwaliteit van de hulp maar dat het ook ligt aan andere zaken als natuurrampen, slecht bestuur, politieke destabilisatie of oorlogen.
Dat neemt niet weg dat het altijd goed is om de doelmatigheid van hulp maximaal te maken en daarom vinden wij de volgende vijf punten belangrijk. Hulp moet niet worden geparachuteerd. Ze moet aansluiten, en ik sluit daar aan op een van de vorige sprekers, bij de aard en de omstandigheden van het betreffende land zelf en de betrokkenheid van de bevolking moet maximaal zijn. Anders creëert men zogenaamde witte olifanten. Dat zijn projecten die ergens staan en die nooit meer worden gebruikt.
Donoren moeten de hulpprogramma's goed coördineren zodat men elkaar steunt en niet langs elkaar werkt. De veelheid van programma's van NGO's van de diverse westerse landen, van de Wereldbank, het IMF, de VN geven per land soms zo een chaotisch beeld dat het geen wonder is dat een gezamenlijke uitwerking niet doelmatig is en afstemming op EG-niveau is buitengewoon belangrijk. Goed en democratisch bestuur met respect voor minderheidsgroepen en mensenrechten is ook een voorwaarde om de effectiviteit van hulp te verhogen. Als daar niet aan voldaan wordt, moet je de moed hebben om de hulp ook op te schorten. Dat betekent natuurlijk niet dat je geen humanitaire hulp kunt geven, maar echte ontwikkelingshulp moet dan gewoon niet meer kunnen.
Hulp moet mensen stimuleren om zaken zelf ter hand te nemen en mag niet verslavend werken. In een aantal landen is de te grote hulp eigenlijk desastreus geweest. Denk aan een land als Zambia waarvan drie kwart afhankelijk was van ontwikkelingshulp.
Tenslotte moet bij de ontwikkelingshulp een land toch eigenlijk ook openstaan voor de principes van een sociale markteconomie. Niet om een land een ideologie op te dringen, wel om een land te helpen in een globaliserende wereld een positieve weg te kiezen.
Ziedaar, mijnheer de Voorzitter, een aantal elementen om de doelmatigheid te versterken, of u dat nu vastlegt in een handvest of in andere spelregels, dat winden wij niet zo belangrijk. Belangrijk vinden wij dat dit soort principes in het beleid worden omgezet. Wij danken voor het verslag-Goerens en we willen hier commissaris Pinheiro sterkte wensen met de uitvoering van dit beleid maar ik vraag aan de heer Van Den Broek om die berichten aan de heer Pinheiro over te brengen.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in een onlangs verspreid werkdocument van onze Begrotingscommissie naar aanleiding van SEM 2000, stelt onze collega Colom i Naval dat de directe financiering door de Europese Commissie eigenlijk een voorbeeld zou moeten zijn van transparantie, nauwkeurigheid en efficiëntie. Jammer genoeg is dit zelden het geval. In verband met het verslag van onze collega Fabra Vallés, dat ik zeer goed vind, zou ik er ook op willen wijzen dat we in onze verslagen over communautaire hulpprogramma's in het buitenland altijd weer hetzelfde vaststellen. Bij het lezen van het verslag van de heer Fabra Vallés zou men hieraan evengoed de conclusies van onze collega Hoff kunnen verbinden, die over de problemen inzake het TACIS-programma schrijft: slechte coördinatie en onduidelijke toewijzing van verantwoordelijkheden tussen de Commissie en de buitenlandse hulporganisaties, adviesbureaus, contractanten en Oekraïense partnerorganisaties.
Hetzelfde kan in grote mate gezegd worden van de kritiek van de Rekenkamer op het ECHO-programma en het hulpprogramma van de Unie, wanneer we voor de verandering het adjectief Oekraïens achterwege laten. Ik vind het daarom zo jammer, omdat we de Commissie altijd weer op deze problemen wijzen. In de Frankfurter Allgemeine van 14 januari lezen wij jammer genoeg precies hetzelfde over de beoordeling van de hulpprogramma's van de EU in Bosnië, waar wij weten dat een groot deel van onze middelen naar het vroegere Joegoslavië is gegaan: de beoordeling van hulpprogramma's van de EU varieert van gebrekkig tot erbarmelijk en zelfs gevaarlijk.
Dat is de beoordeling van ons steunbeleid, zoals die zo nu en dan door de Europese pers aan onze medeburgers wordt voorgelegd. Daarom zou ik erop willen aandringen dat paragraaf 16, waarin de rapporteur een oproep doet om eindelijk een centrale eenheid te creëren, die binnen de Commissie de verantwoordelijkheid op zich neemt voor de evaluatie van ontwikkelings- en steunprogramma's zoals ECHO, MEDA, PHARE en TACIS, bij de Commissie eindelijk eens ter hand neemt. Dit houdt ook in dat men paragraaf 14 nauwkeuriger onder de loep neemt, waarin onze collega Fabra Vallés stelt dat men eindelijk eens moet ophouden met zomaar mensen in diens te nemen als men weet dat er deels zeer nauwe relaties tussen de betrokken diensten en bepaalde hulporganisaties bestaan.
U weet dat een derde van het geld dat via niet-gouvernementele organisaties wordt uitgegeven, naar Franse hulporganisaties gaat. Wanneer deze zaken met elkaar in verband worden gebracht, blijkt dat het ook zou bijdragen tot de transparantie en de succesvolle afwikkeling van deze hulpprogramma's, indien wij onze gewaardeerde rapporteur op dit punt zouden volgen.

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, graag zou ik de rapporteurs Fabra Vallés en Goerens willen feliciteren met hun voorliggende verslagen. Sta u mij toe eerst in te gaan op het verslag van de Fabra Vallés en vervolgens in te gaan op het Goerens-verslag.
Niet alleen wil ik de rapporteur en de rapporteur voor advies mevrouw Carlotti danken voor dit verslag, maar ook wil ik mijn waardering uiten voor de constructieve bijdrage van de leden van de betrokken parlementaire commissies betreffende de aanbevelingen van de Rekenkamer in zijn rapport over humanitaire hulp voor de periode 1992-1995. De verschillende constructieve gedachtewisselingen hebben bijgedragen tot een verrijking van de discussie door het aanbrengen van ideeën voor de toekomst van de humanitaire hulp. De Commissie deelt het merendeel van de bevindingen als verwoord in de ontwerpresolutie en met name de noodzaak om de coördinatie tussen de verschillende acteurs op het gebied van humanitaire steun met inbegrip van de lidstaten te verbeteren. Ook om het belang om de deskundigen op dit terrein te voorzien van een eigen kader vanwege hun belangrijke coördinerende en controlerende rol. Met het oog hierop is de Commissie actief met het uitwerken van een referentiekader door middel van een handboek.
De wenselijkheid om de humanitaire hulp te voorzien van de juridische basis in primair recht. De Commissie betreurt dat het Verdrag van Amsterdam deze specifieke maatregelen in het zo belangrijke domein van buitenlandse betrekkingen van de Unie niet heeft kunnen insluiten.
Dan de noodzaak om strategische relaties met name in het geval van grote humanitaire crises te ontwikkelen met de overige acteurs op het terrein van de humanitaire hulp, zowel gouvernementele als niet-gouvernementele organisaties en ook agentschappen van de Verenigde Naties.
Ik wil u erop wijzen dat de Commissie momenteel werkt aan de definiëring van een nieuw effectief partnerschap ter optimalisering van de resultaten van humanitaire operaties. Bovendien onderzoekt de Commissie mogelijkheden om de effecten van humanitaire acties beter te evalueren.
Maar laat ik ook ingaan op een tweetal aanbevelingen in de ontwerpresolutie waar de Commissie de mening van het Europees Parlement niet deelt. Het uitwerken van een humanitair handvest om de oriëntaties en de principes van de humanitaire politiek van de Unie te definiëren, lijkt ons niet nodig. De verordening van de Raad van 20 juni 1996 maar ook de mededeling van de Commissie over de verbinding tussen humanitaire hulp, rehabilitatie en ontwikkeling voorziet, dachten wij, in deze leemte en vormt ook een duidelijk juridisch kader. Ik meen ook dat mevrouw Carlotti, de rapporteur voor advies van de ontwikkelingscommissie, in feite deze opvatting van de Commissie deelt. Toen overigens de Rekenkamer haar rapport opmaakte, was dit nog steeds niet het geval, dat wil zeggen de kwestie van de mededeling van de Commissie over de verbinding tussen humanitaire hulp, rehabilitatie en ontwikkeling. Vandaar dat er in dat rapport niet op kon worden ingegaan.
Voor wat betreft het creëren van een centrale eenheid in de Commissie belast met de evaluatie van externe steunprogramma's, ECHO, MEDA, PHARE en TACIS, wil ik erop wijzen dat de Commissie op 15 oktober jongstleden beslist heeft om een nieuwe structuur op te zetten voor het beheer en de evaluatie van deze programma's. De deelname van het humanitaire bureau aan deze nieuwe structuur zal beperkt zijn vanwege het specifieke karakter van humanitaire hulp en de urgente omstandigheden en de bijzondere procedures voor de uitvoering van die projecten.
Tenslotte zal de Commissie het Europees Parlement op de hoogte houden van het debat dat binnenkort geopend wordt over humanitaire hulp in zicht van het jaar 2000, zodat uw instelling op de hoogte blijft van onderwerpen van gemeenschappelijk belang die een bijzondere aandacht vragen zoals de veiligheid van het humanitaire personeel of de humanitaire ethiek. Het spreekt voor zich dat de Commissie het Parlement zal blijven informeren over ondernomen activiteiten zowel met betrekking tot de operaties en de verantwoordelijke acteurs als de evaluaties van de resultaten. In dit opzicht denkt de Commissie binnenkort aan de bevoegde parlementaire commissie het rapport over het jaar 1997 te kunnen presenteren om de balans op te maken en samen na te denken over de algemene oriëntaties voor het komende jaar. Nog graag hieraan een tweetal opmerkingen toevoegen.
In de eerste plaats is er door de verschillende geachte afgevaardigden gesproken over de personeelssituatie binnen de Commissie en met name voor degenen die belast zijn met het opzetten en uitvoeren van hulpprogramma's. Dit is een telkenjare weerkerende discussie en ook telkenjare kunnen wij in de rapporten van de Rekenkamer de opmerking lezen dat indien er aan die personeelssituatie niets wordt gedaan zij zich zonder twijfel gedwongen zullen voelen om het volgend jaar diezelfde opmerking weer een keer te herhalen. Het is waar. Als men een vergelijking maakt tussen hoeveel medewerkers beschikbaar zijn in sommige van onze lidstaten en ook andere internationale organisaties belast met buitenlandse hulp in vergelijking met de Commissie dan komt men in vergelijkingen terecht van drie op één, vier op één waarin de Commissie in het nadeel verkeert. Het voorbeeld van Duitsland: dat heeft 5, 7 medewerkers voor elke uitgave van tien miljoen dollar waar wij er 2, 7 hebben. Daar kunnen wij ons over beklagen. Wij kunnen vervolgens zeggen dat het hele systeem van het aantrekken op driejaarcontracten van experts het verloop tussen medewerkers en dergelijke natuurlijk bevordert. Wij zijn niet eens gerechtigd om die contracten te verlengen, dus met andere woorden knowhow spoelt ook zeer snel door. Tegelijkertijd wordt ons duidelijk een beperking opgelegd als het gaat om het uitbreiden van het vaste bestand van medewerkers binnen de Commissie. Ik zou zeggen roeien met de riemen die je hebt. Laten wij dus proberen met het bestand dat wij hebben het werk zo goed mogelijk uit te voeren en ons niet al te zeer te beklagen over het hebben van te weinig personeel. Daar is niet zo vreselijk veel aan te doen. Maar je mag wel erg kritisch zijn als het gaat om het aantrekken van personeel en de kwaliteit ervan.
Tweede opmerking, voordat ik inga op het verslag van de heer Goerens, heeft te maken met de zogenaamde programbenadering waar ook wel voor is gepleit. De Commissie deelt in feite de opvatting dat het opportuun zou zijn een meer globale benadering te kiezen en dit met name in gevallen waarin sprake is van crises die voor wat betreft hun reikwijdte en ook hun ingewikkeldheid van nature van langere duur zijn en waar het niet zo zeer gaat om een ad hoc-interventie, maar een meer structurele interventie. Niettemin is de Commissie van mening dat de individuele benadering van projecten, met name in het kader van crises die volgen op natuurrampen en dergelijke of plotselinge epidemieën de voorkeur blijft verdienen. De meer globale benadering wordt dus met andere woorden niet uitgesloten, maar in het merendeel van de gevallen zal toch de voorkeur moeten worden gegeven aan de benadering per project en minder, zeg maar, een programmatische benadering.
Ik heb nog een opmerking genoteerd over een klacht dat bepaalde niet-gouvernementele organisaties uit een bepaalde lidstaat minder in staat zouden worden gesteld om te participeren aan de uitvoering van programma's dan andere. Laat ik het kort en goed zeggen: ik heb zelf die ervaring met dit soort opmerkingen die gemaakt worden als het gaat om de TACIS en PHARE hulpprogramma's. Ik kan niet anders zeggen dan dat efficiency en kwaliteit van de uitvoering doorslaggevend moeten zijn bij het toewijzen van hulpprojecten. Wat dat betreft, wil het er allemaal bij gebaat zijn, denk ik, dat dit ook het uitgangspunt blijft. Als er lidstaten zijn wier NGO's of bedrijven minder bekend zijn met de regio of de landen waar de uitvoering plaatsvindt en vanwege die omstandigheid, zeg maar, minder hoog kwalificeren bij het inschrijven op projecten, dan kan ook via workshops of informatie zijdens de Commissie aan die achterstand iets worden gedaan. Maar ik ben wat dat betreft altijd bereid tot een open discussie en ik ben niet erg overtuigd dat de klachten die op dit punt worden geuit altijd even rechtvaardig en onderbouwd zijn.
De ontwerpresolutie van de heer Goerens en zijn verslag. De Commissie is verheugd over de ontwerpresolutie waarin evenals in het voorgaande verslag de noodzaak benadrukt wordt om doelmatigheid en efficiency van onze hulpprogramma's voortdurend te verbeteren. Deze noodzaak wordt door ons reeds lang erkend en er zijn veel studies uitgevoerd om de doelmatigheid van de hulp vast te stellen. Hieruit komt duidelijk naar voren dat hulp efficiënt is wanneer deze ten doel heeft om een goed ontwikkelingsbeleid te ondersteunen en niet om een dergelijk beleid te vervangen. Ook die opmerking is vanavond in het debat terecht gemaakt.
Hulp kan niet in de plaats treden van gezond economisch beheer, kan niet in de plaats treden van eerbiediging van mensenrechten en een vrije democratie. Hulpstromen kunnen alleen effectief zijn indien onze partnerlanden zorgen voor het juiste economische, sociale en politieke kader voor de ontwikkeling.
In de loop van de jaren hebben we gestaag vooruitgang geboekt bij het integreren van dit principe in onze programmeringsprocedures. Reeds bij Lomé III werd de concentratie van programmeerbare hulp op een beperkt aantal gebieden of sectoren ingevoerd. Dit principe is het afgelopen decennium steeds verder doorgezet.
De laatste jaren zijn de procedures voor het opstellen en evalueren van door ons gefinancierde activiteiten uitvoeriger, maar ook systematischer geworden. De ontwerpresolutie die voor u ligt, verwijst dan ook terecht, naar mijn mening, naar het gebruik van het logische kader in alle fasen van de projectcyclus.
De ontwerpresolutie benadrukt tevens bepaalde thema's die een steeds belangrijkere rol in ons hulpbeleid gaan spelen en in de methodologie van het opstellen van de projecten. Binnen het Directoraat-generaal VIII is een groep kwaliteitsondersteuning opgericht die ervoor zorgt dat de ingediende financieringsvoorstellen volledig overeenstemmen met een dergelijk beleid.
De ontwerpresolutie stelt vast dat de activiteiten van de Commissie in belangrijke mate worden beperkt door een personeelstekort. Daar hebben we het onderwerp weer. Europa kan een eigen stem hebben, een belangrijke rol spelen in het internationale debat over de effectiviteit van hulp. We moeten dan echter wel over voldoende staf beschikken om een dergelijke rol gestalte te kunnen geven. Ik heb daar eerder opmerkingen gemaakt maar ook op de beperkingen daarvan gewezen.
Na discussies met de lidstaten in 1995 worden nu uitvoerige evaluaties van al onze samenwerkingsactiviteiten met de armere landen in de wereld uitgevoerd. In de meeste gevallen is de voorbereidende fase afgerond en staat het veldwerk op stapel. De resultaten zijn waarschijnlijk aan het einde van dit jaar beschikbaar.
Ook hier zal in de nabije toekomst, zoals ik eerder bij de behandeling van het verslag-Fabra Vallés reeds opmerkte, de nieuwe structuur voor de externe hulpprogramma's een wezenlijke rol spelen. Zoals ook ter sprake gebracht in het verslag-Fabra Vallés wil ik nogmaals het belang van een intensieve coördinatie tussen alle donoren maar vooral ook tussen de lidstaten en de Commissie onderstrepen. Ik vrees dat deze coördinatie, en ik zeg dat ook naar aanleiding van de opmerkingen van de heer Blokland, wel al te vaak eenrichtingsverkeer is waarbij de informatiestroom uitsluitend van de Commissie naar de lidstaten loopt.
Binnen de Europese Unie zouden we toch in staat moeten zijn om de onderlinge samenwerking te verbeteren, niet alleen om een duidelijker politiek profiel te tonen aan onze partnerlanden, maar ook om het rendement van onze hulp te verhogen.
Ter afsluiting, mijnheer de Voorzitter, wil ik kort ingaan op de opmerking die gemaakt is met name over de hulpverlening aan voormalig Joegoslavië. Inderdaad eigenlijk een verhaal apart. Ik ga daar niet in detail op in, maar gezien het feit dat de Frankfurter Allgemeine een intern evaluatierapport in zijn bezit heeft gekregen van mijn diensten en daarbij ook een rapport wat wij hadden uitbesteed aan het consultancy-bureau Bereschot, wil ik zeggen dat wij al gedurende het afgelopen half jaar, en mede ook naar aanleiding van discussies die we hebben gehad met het Parlement maar ook met andere donoren, bezig zijn geweest na te gaan hoe we de hulp, met name aan Joegoslavië, de reconstructiehulp, beter en efficiënter kunnen maken.
Ik ben graag bereid om verantwoordelijkheid op mij te nemen voor daar waar ook vertragingen zijn opgetreden als gevolg van de organisatie van ons eigen werk. Ik wil tegelijkertijd ook begrip vragen voor het feit dat wij in Bosnië natuurlijk in hoge mate afhankelijk zijn ook van de medewerking van de autoriteiten daar. En daar zeg je nogal wat. De maanden dat wij hebben moeten wachten voor toestemming, goedkeuring, ondertekening van memoranda of understanding met de autoriteiten daar zijn legio. Niettemin, wij versterken nu onze delegatie in Sarajevo, hebben ook onze organisatie in Brussel opnieuw onder de loep genomen, hebben een voorstel liggen wat volgende week naar de Raad wordt gestuurd, en waar straks ook uw medewerking voor wordt gevraagd, om met name de verordening die ziet op de reconstructiehulp Joegoslavië te flexibiliseren, waarbij wij meer mogelijkheden krijgen om sneller te werken. Want vergeet u één ding niet. Wij werken op basis van juridische verordeningen die in feite ook door de Raad zijn vastgesteld en die ook een heleboel elementen bevatten die enerzijds volledige transparantie willen garanderen naar de lidstaten maar tegelijkertijd zeer tijdrovende procedures inhouden. Ook dat is een element van de traagheid in de uitvoering van de hulp.
Tenslotte beloof ik mevrouw Maij dat ik de heer Pinheiro voor wat betreft zijn programma's, met name voor ACSlanden, de nodige sterkte zal toewensen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.15 uur gesloten)

