Strategia Rady na Konferencję w Bali w sprawie zmian klimatycznych (COP 13 i COP/MOP 3) (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata w sprawie
ustnego pytania dotyczącego strategii Rady na Konferencję w sprawie zmian klimatycznych na Bali (COP 13 i COP/MOP 3), skierowanego przez Guido Sacconiego w imieniu Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych do Rady - B6-0379/2007), oraz
ustnego pytania dotyczącego strategii Rady na Konferencję w sprawie zmian klimatycznych na Bali (COP 13 i COP/MOP 3), skierowanego przez Guido Sacconiego w imieniu Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych do Rady - B6-0380/2007).
Guido Sacconi  
autor. - (IT) Panie przewodniczący, panie ministrze, pani komisarz, panie i panowie! Jestem pewien, że nie muszę przypominać państwu, jakie znaczenie ma zbliżająca się wielkimi krokami Konferencja Stron na Bali, ze względu na którą poprosiliśmy państwa o bliższe informacje dotyczące strategii, linii, jaką zamierzacie państwo przyjąć.
Jako Unia Europejska jesteśmy w sposób niezależny zobowiązani do nadzwyczajnego wysiłku, jeśli można tak powiedzieć, choć wiemy, że to ostatecznie nie rozwiązuje problemu. Naszym wspólnym celem jest zatrzymanie globalnego ocieplenia na poziomie dwóch stopni powyżej poziomu z okresu przed początkiem ery przemysłowej. Mamy pełną świadomość tego, że jest to próg wysokiego ryzyka i niektóre obszary świata, niektóre części Europy będą musiały uwzględnić w swoich planach dostosowanie polityki. Jednakże jeśli naprawdę chcemy zrealizować ten trudny cel, wiemy, że nowy traktat międzynarodowy jest absolutnie niezbędny.
Jak wiemy, Unia Europejska w niewielkim stopniu ponosi ciężar odpowiedzialności za zmiany klimatyczne (14% globalnej emisji gazów cieplarnianych). Nowy traktat międzynarodowy winien uwzględniać zmiany, jakie zaszły od czasów Kioto, a zwłaszcza nadzwyczajny i gwałtowny wzrost azjatyckich gigantów przemysłowych: faktycznie, Bali jest istotnym krokiem w tym kierunku i choć nie jest to miejsce, gdzie zostanie osiągnięte porozumienie, będzie to miejsce rozpoczęcia negocjacji. Dlatego też bardzo ważne jest, aby na Bali wystąpić z jasnym mandatem negocjacyjnym i konkretnymi terminami z zamiarem zakończenia negocjacji do roku 2009.
W ostatnich miesiącach kontekst globalny zmienił się z politycznego, gospodarczego i kulturalnego punktu widzenia, jak wynika ze sprawozdań IPCC, których synteza zostanie wydana pod koniec bieżącego tygodnia i zaprezentowana w Walencji na ceremonii wręczenia pokojowej Nagrody Nobla byłemu wiceprezydentowi USA Alowi Gore oraz naukowcom z IPCC. W ostatnich miesiącach bardzo wiele się zmieniło, dlatego możemy pozwolić sobie na nieco optymizmu, zachowując przy tym czujność i krytyczne spojrzenie.
W związku z powyższym chciałbym podsumować sens sporządzonej przez nas rezolucji, która z pewnością zostanie przyjęta w tej Izbie w dniu jutrzejszym przeważającą większością głosów. Rezolucja jest ofertą, ofertą pomocy skierowaną do negocjatorów. Chcemy pomóc im w przyjęciu twardszego stanowiska, gdy rozpoczną się negocjacje. Chciałbym podziękować pani Hassi, która wraz w innymi sprawozdawcami zdołała sporządzić syntezę, by cały ten materiał nie stał się tak przeładowany niczym "przesadnie ustrojona choinka”. Koncentrujemy się w największym stopniu na negocjacjach i w taki sposób to państwu przedstawiamy.
Satu Hassi  
autorka. - (FI) Panie przewodniczący! Pragnę wyrazić swoje podziękowania za doskonałą współpracę ze sprawozdawcami pomocniczymi z grup politycznych podczas negocjacji w sprawie przedmiotowej rezolucji. Zmiany klimatyczne to coś, co dzieje się teraz i postępuje znacznie szybciej niż przewidywano. Dramatycznym tego wyrazem było roztopienie się pod koniec ubiegłego lata miliona metrów kwadratowych lodu w Oceanie Arktycznym, obszaru o powierzchni równej Finlandii, Szwecji i Norwegii łącznie. Komunikaty, jakie wysyłają naukowcy na temat postępowania zmian klimatycznych i pilnej potrzeby ograniczenia emisji są coraz bardziej alarmujące. Ich echem jest podana z wyprzedzeniem informacja o spotkaniu Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu w Walencji w tym tygodniu.
Ważne jest, że nie pozostała luka pomiędzy Protokołem z Kioto a nowym porozumieniem klimatycznym. Dlatego traktat, który w 2012 r. zastąpi Protokół z Kioto musi być gotowy najpóźniej do 2009 r. Na Bali Unia Europejska musi zrobić wszystko, co może, aby uzyskać mandat negocjacyjny, co pozwoli na zatrzymanie globalnego ocieplenia na poziomie poniżej dwóch stopni. Najważniejsze, by Unia przyjęła w tym zakresie wiodącą rolę. Wskazujemy drogę do ograniczenia naszych własnych emisji własnymi środkami, ale także koordynując negocjacje międzynarodowe. Musimy koniecznie zaangażować w to wszystkie kraje uprzemysłowione, włącznie ze Stanami Zjednoczonymi, choć to nie wystarczy, by ocalić klimat. Podobnie ważne jest, by skłonić wielkie kraje rozwijające się, jak Chiny i Indie, do zaakceptowania limitów wzrostu emisji. To może być najcięższe wyzwanie w historii międzynarodowej dyplomacji. Musimy zrozumieć, że jeśli Chiny, Indie i inne podobne kraje zaakceptują limity swoich emisji, będzie to oznaczać ogromną zmianę w ich sposobie myślenia i działania. Musimy być przygotowani na to, by dać im coś w zamian. Innymi słowy, musimy także zapewnić pomoc finansową na wdrożenie przełomowych, czystych, przyjaznych środowisku technologii w tych krajach.
Chciałbym przypomnieć wszystkim, że Nicholas Stern oszacował, że corocznie potrzeba 1% globalnego produktu krajowego brutto na ochronę klimatu. Po drugiej wojnie światowej Stany Zjednoczone dostarczyły 2% swojego PKB w formie pomocy udzielonej w ramach Planu Marshalla. Rozpoczęcie odbudowy po wojnie było bardzo ważne, ale jeszcze ważniejsze jest zapobieżenie porównywalnej katastrofie, jaka może nastąpić na skutek zmian klimatycznych. A zatem musimy być przygotowani na to, że będziemy musieli płacić za ochronę klimatu.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Nadchodzi czas, gdy indonezyjska wyspa Bali powita delegatów na 13 Konferencję Stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, którzy po raz kolejny zostaną poproszeni o wykorzystanie swojego doświadczenia i umiejętności negocjacyjnych w tworzeniu historii.
W świetle pierwszego okresu realizacji zobowiązań zawartych w Protokole z Kioto tj. od 2008 do 2012 roku, napływające w międzyczasie niepokojące dane naukowe na temat najświeższych trendów w zakresie zmian klimatycznych wyraźnie wskazują, jak ważne jest znalezienie wspólnej i skutecznej odpowiedzi na to wyzwanie, gdy zagrożona jest przyszłość naszej planety. W tym kontekście Bali jest ostatnią szansą na rozpoczęcie negocjacji w sprawie zawarcia globalnego kompleksowego porozumienia w sprawie strategii ochrony klimatu po 2012 r. Zdajemy sobie sprawę z trudności związanych z tym procesem sądowym.
Unia Europejska pojedzie na Bali z takim samym celem, jaki wiódł ją do przodu przez ostatnie 15 lat, kiedy to bez wahania i jednoznacznie obejmowaliśmy rolę lidera społeczności międzynarodowej w tym wielkim globalnym wyzwaniu. Główne zadanie Unii Europejskiej na konferencji w Bali w sprawie zmian klimatu związane jest z samym procesem. Polega ono na zapewnieniu, że globalny i kompleksowy proces negocjacji zostanie uruchomiony.
Pragnę także poinformować państwa, że UE uważa następujące aspekty za najważniejsze dla stworzenia efektywnych i odpowiednich ram działania po 2012 roku: po pierwsze - wypracowanie wspólnego punktu widzenia, aby móc osiągnąć główny cel konwencji; po drugie - osiągnięcie porozumienia w sprawie przyjęcia przez kraje rozwijające się bardziej wiążących zobowiązań odnośnie do globalnej redukcji emisji; po trzecie - ułatwienie innym krajom wniesienia nowego godziwego i efektywnego wkładu, w tym zachęt, jakie stwarzają nowe rodzaje elastycznych zobowiązań do redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych w związku z działalnością gospodarczą; po czwarte - rozszerzenie rynku węgla, zwłaszcza poprzez wzmocnienie innowacyjnych i elastycznych mechanizmów; po piąte - ugruntowanie współpracy w dziedzinie badań, rozwoju, upowszechniania wiedzy, prognozowania i przejrzystości w sektorze technologicznym; wreszcie - zintensyfikowanie wysiłków w celu dostosowania finansowania i technologii, zwłaszcza jeśli chodzi o narzędzia zarządzania ryzykiem.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Dane liczbowe mówią same za siebie. W Kioto byliśmy na czele, biorąc na siebie większe zobowiązania niż od nas żądano, zaś dziś UE i jej państwa członkowskie wyraźnie określiły ambitne cele, które znowu stawiają nas na pierwszej linii walki ze zmianami klimatycznymi. Jak podkreślił w Nowym Jorku urzędujący przewodniczący Rady Europejskiej, zmiany klimatyczne są bezsprzecznie jednym z największych wyzwań, przed którymi stoi ludzkość, a które ze sfery teorii przeszło do sfery rzeczywistości ujawniając się jako realne zagrożenie dla ludzi całego świata.
Jest to globalne wyzwanie, które wymaga globalnej reakcji. Skuteczność tej reakcji zależeć będzie od wspólnego działania społeczności międzynarodowej. Dlatego nalegamy na to, że należy dołożyć wszelkich starań w celu wynegocjowania globalnego kompleksowego porozumienia, jak powiedziałem, na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która stanowi i musi nadal stanowić główne i niezbędne ramy odniesienia dla wszelkich działań i inicjatyw podejmowanych w tej dziedzinie.
A zatem nadszedł czas, by inne państwa przejęły swoje obowiązki i odegrały istotną i proporcjonalną rolę w globalnej walce przeciwko zmianom klimatycznym. Zachęceni debatą pomiędzy szefami państw i rządów na ostatnim nieformalnym szczycie w Lizbonie w sprawie Europy i globalizacji, który jasno ukazał, że zmiany klimatyczne są obszarem priorytetowym dla UE, jak również konkluzjami Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego z dnia 30 października w sprawie przygotowania 23 Konferencji Stron, pojedziemy na Bali z zamiarem wniesienia aktywnego wkładu w osiągnięcie rezultatu, który można przełożyć na konkretny, dostrzegalny postęp w sprawie przyszłości klimatu na ziemi. Bali to nie koniec, a raczej początek podróży, rodzaj "mapy drogowej”, o której tak wiele mówiono w ostatnich latach. Jest to złożone i trudne wyzwanie, ale da się je osiągnąć i nie można tego odkładać na później. Ze swej strony Unia jest gotowa przewodzić w tej walce, gdyż tego chcą nasi obywatele.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Dziękuję panu za dzisiejszą możliwość wymiany poglądów na temat stanowiska UE na otwarciu konferencji ONZ na Bali w dniu 3 grudnia.
Komisja i Parlament Europejski wniosły decydujący wkład w dostosowanie ambitnej polityki europejskiej w dziedzinie zmian klimatycznych. Parlament przejął wiodącą rolę na arenie międzynarodowej i zajął konstruktywne stanowisko w stosunku do naszych głównych partnerów wśród krajów rozwiniętych i rozwijających się. Liczę na kontynuację tej bliskiej i owocnej współpracy na Bali, gdzie Parlament będzie reprezentować silna delegacja.
Pytanie skierowane przez Komisję tymczasową do spraw zmian klimatycznych dotyczy najważniejszych kwestii, jakie będą omawiane na Bali.
Jedną z tych kwestii jest, jak zapewnić sobie poparcie naszych głównych partnerów w rozpoczynających się negocjacjach, mając na uwadze zawarcie międzynarodowego porozumienia, którego celem jest zapewnienie ograniczenia globalnego ocieplenia do 2°C.
Konferencja na Bali niewątpliwie będzie "kamieniem milowym" w wysiłkach podejmowanych na skalę międzynarodową w celu zwalczania zmian klimatycznych. Bali będzie pierwszym praktycznym sprawdzianem determinacji społeczności międzynarodowej do przełożenia deklaracji politycznych na działanie.
Jest wiele obiecujących oznak. Zmiany klimatyczne są teraz najważniejszym priorytetem w polityce międzynarodowej. Jest to kwestia leżąca w sferze bezpośredniego zainteresowania szefów państw lub rządów na całym świecie. Miesiąc temu, na pierwszym tego rodzaju posiedzeniu zwołanym przez Sekretarza Generalnego ONZ, Ban Ki-moona w Nowym Jorku wysłano bardzo mocno brzmiący komunikat: wszyscy przywódcy państw na całym świecie uznają, że zmiany klimatyczne to sprawa wymagająca pilnego i zdecydowanego działania ze strony społeczności międzynarodowej.
Ostatnie spotkanie w Bogorze także potwierdziło, że stale rosnąca liczba krajów podziela wspólny pogląd, że na Bali trzeba osiągnąć porozumienie odnośnie do rozpoczęcia oficjalnych negocjacji w celu zawarcia porozumienia w sprawie zmian klimatycznych na okres po 2012 r.
Ponadto dotychczasowe dyskusje ukazały, że istnieje zbieżność poglądów na temat głównych kwestii, jakie mają być zawarte w porozumieniu na okres po 2012 r. Oczywiście, niektórzy preferowaliby "zbitkę" idei (redukcja, dostosowanie, technologia, finansowanie) niż stanowisko, jakie zajmuje Unia, czyli ustalenie najważniejszych punktów porozumienia na Bali.
Niemniej jednak prawdą jest, że Unii udało się w znacznym stopniu ustalić porządek obrad konferencji na Bali. Unijna strategia w zakresie klimatu i energii, zatwierdzona przez Radę Europejską w marcu 2007 r. na podstawie odnośnego wniosku Komisji, wywarła decydujący wpływ na cele i poziom ambicji konferencji na Bali oraz na strukturę porozumienia w sprawie zmian klimatycznych na okres po 2012 r.
Strategia UE stworzyła podstawę dla szeregu wielostronnych i dwustronnych dyskusji. Pod koniec bieżącego miesiąca Unia przedyskutuje zmiany klimatyczne jako sprawę priorytetową na konferencjach w ramach szczytów UE-Chiny i UE-Indie. Od naszych partnerów w krajach rozwiniętych zależy, czy zareagują i będą współpracować na rzecz osiągnięcia celów wytyczonych przez UE, kierując się w swoich działaniach przez cały czas danymi naukowymi.
Kraje rozwinięte nadal muszą pełnić wiodącą rolę, podejmując ambitne zobowiązania do redukcji emisji w wartościach absolutnych. Dysponujemy ekonomicznymi i technologicznymi środkami ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Jeśli my oraz inne kraje rozwinięte nie zrobimy pierwszych kroków, jak możemy oczekiwać, że gwałtownie rozwijające się, wschodzące gospodarki podejmą działania, zwłaszcza na wymaganą skalę?
Niemniej jednak prognozy dotyczące wzrostu emisji na skalę światową nie pozostawiają wątpliwości, że kraje rozwijające się muszą uczestniczyć w działaniach na rzecz rozwiązania tego problemu. Jak na razie nie żądamy od nich zobowiązania się do redukcji emisji w wartościach absolutnych. Jednakże przy naszej pomocy kraje rozwijające się muszą zwolnić tempo wzrostu swoich emisji. Zatem w skali globalnej, gdy w pewnym momencie w następnych 10-15 latach osiągniemy szczyt emisji CO2, może ona zacząć się zmniejszać w wartościach absolutnych.
Jest to jedyny sposób, w jaki możemy zatrzymać wzrost średniej temperatury na planecie w granicach 2°C. W tym kontekście musimy skoncentrować się na konkretnych propozycjach zwiększenia finansowania i inwestycji w czyste technologie i na transferze tych technologii do krajów rozwijających się.
W związku z powyższym popieramy inicjatywę naszych indonezyjskich gospodarzy zaproszenia ministrów finansów na posiedzenie w sprawie zmian klimatycznych i finansowania, które ma odbyć się podczas konferencji na Bali.
Aby utrzymać swoją wiodącą rolę na arenie międzynarodowej, UE musi przede wszystkim osiągać doskonałe rezultaty na swoim terytorium. Na początku przyszłego roku Komisja zatwierdzi pakiet środków dotyczących klimatu i energii i zaplanuje działania niezbędne dla osiągnięcia naszych celów, a konkretnie jednostronnej redukcji emisji o 20% lub o 30%, jeśli osiągniemy porozumienie międzynarodowe.
Ten pakiet środków będzie obejmować propozycje podziału odpowiedzialności i obowiązków pomiędzy państwa członkowskie w celu usprawnienia europejskiego systemu handlu emisjami i osiągnięcia celów w zakresie odnawialnych źródeł energii.
Środki, jakie mają być przyjęte na szczeblu wspólnotowym, muszą także spełniać pewną rolę w redukcji emisji. Jednym z takich obszarów są nasze propozycje dotyczące CO2 i pojazdów silnikowych, które wkrótce przedstawimy, o czym dyskutowaliśmy w Parlamencie Europejskim na październikowej sesji plenarnej.
Komisja zaproponuje ramy legislacyjne dla osiągnięcia wspólnotowego celu polegającego na obniżeniu emisji CO2 do 120 g/km do 2012 r., jak również ramy prawne dla wychwytywania i magazynowania CO2 przy zagwarantowaniu w niezbędnym stopniu ochrony środowiska.
Jak wcześniej powiedział pan przewodniczący, Bali to jedynie początek procesu negocjacyjnego. Teraz musimy przygotować się i zapewnić sobie jak najszersze międzynarodowe poparcie dla naszych planów na przyszłość.
UE zintensyfikuje dwustronne kontakty z głównymi partnerami i w pełni wykorzysta zbliżające się szczyty, jak również ważne spotkania międzynarodowe.
Jak już wcześniej wspomniałem, pomimo obiecujących sygnałów napływających z różnych krajów świata występują także poważne różnice zdań. Na przykład na temat tego, jak zwalczać zmiany klimatyczne, a w szczególności, jaki ma być rodzaj i charakter celów, jakie mamy przyjąć. Stany Zjednoczone nadal sprzeciwiają się ustanowieniu wiążących celów.
Cele tego rodzaju mają fundamentalne znaczenie, jeśli chcemy zapewnić skuteczność naszego porozumienia i wzmocnienie globalnego rynku CO2. Będziemy kontynuować współpracę ze wszystkimi tymi w Stanach Zjednoczonych, którzy pomagają w doprowadzeniu do zmiany nastawienia na szczeblu federalnym.
W samych Stanach Zjednoczonych już prowadzi się bardzo ożywiony dialog na temat zwalczania zmian klimatycznych. Z różnych części USA napływają jednoznaczne komunikaty i apele o podjęcie zdecydowanych działań w okresie poprzedzającym konferencję na Bali.
Utrzymujecie państwo różne kontakty ze współpracownikami z innych parlamentów na całym świecie, z przedstawicielami przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego. Liczymy na wsparcie Parlamentu Europejskiego w promowaniu ambitnych celów Unii Europejskiej dotyczących zmian klimatycznych.
Potrzebujemy tego wsparcia w naszych wysiłkach na rzecz wzmocnienia współpracy międzynarodowej w zakresie zmian klimatycznych.
(Oklaski)
Eija-Riitta Korhola
w imieniu grupy PPE-DE. - (FI) Pani przewodnicząca! Po pierwsze, chciałabym złożyć serdeczne podziękowania pani poseł Hassi za współpracę w sprawie przedmiotowej rezolucji. Będzie to zapewne jedna z ważniejszych, jeśli nie najważniejsza, konferencji na temat zmian klimatu. Niestety ostatnie pięć konferencji nie przyniosło istotnych postępów. Najwyższy czas, by podjąć decyzję co do konkretnych środków na okres po 2012 r.
Wcześniejsze konferencje łączył brak prawdziwych rozwiązań przełomowych i pat w sprawie powrotu do sytuacji, gdy UE pewnie szła drogą jednostronnych działań i aspiracji środowiskowych - i tak to wyglądało co roku. Niestety, pilnie potrzebujemy środków globalnych w celu zaradzenia problemowi klimatu globalnego. Wygląda na to, że ich opracowanie nie będzie łatwe. Na przykład rok temu w Nairobi nie udało się ustalić, by którekolwiek z ważnych nowych państw członkowskich zobowiązało się do redukcji emisji do 2013 r. Dlatego też pozostaje żywić nadzieję, że negocjacje prowadzone poza ramami protokołu z Kioto doprowadzą do redukcji emisji w największych zanieczyszczających krajach na świecie, tj. w Stanach Zjednoczonych, Chinach, Indiach i w Rosji.
Być może największym wyzwaniem dla krajów rozwijających się jest pojęcie solidarności. Kiedyś nikt nie mógł przewidzieć skali zwiększenia emisji, a obecnie około połowa wszystkich emisji pochodzi z krajów rozwijających się, przede wszystkim z Chin i Indii. Oczywiście obywatele tych krajów mają prawo do wzrostu ekonomicznego, jednak leży w interesie nas wszystkich, żeby ten wzrost był możliwie czysty. Sytuacja negocjacyjna jest więc skomplikowana, a do tego dochodzi problem stosowania się do ustaleń w praktyce. Przedsiębiorstwa działające na rynkach globalnych mogą ulec pokusie dalszych inwestycji tam, gdzie brakuje odpowiednich norm środowiskowych i limitów emisji. Jednak społeczeństwo rozwijającego się świata jest przeciwne zanieczyszczaniu jego środowiska. Ponadto przeniesienie emisji nie oznacza ich redukcji, w rezultacie dochodzi do błyskawicznego wzrostu trzech czwartych emisji. Jak temu zaradzić? Czy starczy czasu, by produkcję przemysłową wyłączyć spod ograniczeń krajowych i zamiast tego opracować ogólnoświatowy schemat dla sektora przemysłowego i międzynarodową gospodarkę niskoemisyjną? Wśród priorytetów należy wymienić zawartość energetyczną, ekoefektywność i technologię niskich emisji oraz ich rozwój.
Elisa Ferreira
w imieniu grupy PSE. - (PT) Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Chciałabym zacząć od złożenia serdecznych gratulacji sprawozdawczyni - pani poseł Hassi - za jej tekst inaugurujący i za jej zdolność do opracowania treści zobowiązań w tej złożonej sprawie.
Tekst, który zostanie poddany pod głosowanie, odzwierciedla prawdziwy wysiłek różnych grup politycznych, mający na celu wysłanie wyraźnego, skutecznego i mobilizującego przekazu na Bali. Tylko tak można zagwarantować stworzenie odpowiednich warunków, potrzebnych do osiągnięcia celu centralnego, którym jest zapoczątkowanie na Bali procesu przyjęcia wyraźnych i ilościowych zobowiązań politycznych w kierunku zwalczania zmian klimatu do 2009 r. przez wszystkich partnerów globalnych.
Każdy musi się poświęcić i wprowadzić dostosowania. Cel zostanie osiągnięty, jeżeli tekst zyska pełną aprobatę Parlamentu. W oczach całego świata da to demokratyczną legitymację pionierskiemu duchowi UE w obszarze ochrony środowiska i klimatu. Ten pionierski duch wiąże się jednak z dodatkowymi obowiązkami, zwłaszcza w odniesieniu do jakości prezentowanych wniosków szczegółowych, które jak na razie muszą obejmować zarówno ograniczenia, jak i dostosowania. Należy szczególnie uwzględnić fakt, że największe koszty dostosowania przypadają obecnie na najbiedniejsze regiony świata, które w najmniejszym stopniu przyczyniły się do przedmiotowego problemu i które mają najmniejszą zdolność do przezwyciężenia go. Jak na razie wnioski muszą gwarantować, że różnorodne zobowiązania międzynarodowe dotyczące redukcji zostaną rozdzielone równo, proporcjonalnie i sprawiedliwie.
Zobowiązania środowiskowe zarówno krajów słabiej rozwiniętych, jak i dużych społeczeństw krajów gospodarki wschodzącej trzeba będzie dostosować do procesu rozwoju najbiedniejszych krajów i regionów, które mają prawo do tego rozwoju i do dostępu do zwyczajnych norm dobrobytu i komfortu. Pionierskie podejście Europy to obowiązek, który jednocześnie powinien być postrzegany jako szansa zgromadzenia względnej przewagi środowiskowo-technologicznej i innowacyjnej. To się urzeczywistni jedynie wtedy, gdy obawy i zobowiązania związane ze środowiskiem stopniowo staną się zasadą działania gospodarki globalnej. W przeciwnym razie dobre praktyki UE zniekształcą konkurencję i zawiodą oczekiwania obywateli.
W tym kontekście Parlament czyni praktyczną sugestię, że zobowiązania krajowe powinny zostać uzupełnione o zbadanie globalnych zobowiązań sektorowych w celu utworzenia punktów odniesienia i dobrych praktyk przyjętych na szczeblu międzynarodowym dla wszystkich sektorów przemysłu i usług zaangażowanych w konkurencję międzynarodową. To bardzo ambitny plan działania, ale UE musi podjąć zobowiązanie, związane z jej rolą pozytywnego przywódcy, która jest tak istotna dla przetrwania planety.
Lena Ek
Pani przewodnicząca, panie ministrze, panie komisarzu! Początek negocjacji w sprawie nowego porozumienia z Kioto, które w grudniu zostanie opracowane na Bali, jest oczywiście ogromnie ważny. Parlament przygotowuje się poprzez tę debatę i rezolucję, tak jak Rada, która również przygotowała się poprzez rezolucję. Jestem przekonana, że nadal brakuje wyraźniejszej współpracy między poszczególnymi instytucjami unijnymi. Ogromna odpowiedzialność spoczywa na prezydencji portugalskiej. Na Bali Unia Europejska musi mówić jednym głosem.
Zarządzanie położeniem krajów rozwijających się oraz ich możliwość pogodzenia rozwoju gospodarczego z technologią przyjazną dla środowiska - to ważne elementy, które potrzebują naszej pomocy. Nie tylko pięknych słów, ale również środków finansowych, odpowiedniej metodologii i dostępu do nowych technologii. Musimy skupić nasze wysiłki na różnych obszarach polityki, a pomoc należy tak zmienić, by również była przyjazna dla środowiska.
Ponadto rozwiązanie zależy częściowo od lasów - to druga kwestia, którą mam zamiar poruszyć w trakcie tej debaty. Obecnie olbrzymie obszary lasów są niszczone i wszyscy wiemy, co to oznacza dla klimatu. Jednak jest to również katastrofa dla rdzennej ludności tych obszarów, ponieważ dorobek ich życia przestaje istnieć. Należy opracować skuteczną metodę, która pozwoli zapłacić krajom rozwijającym się oraz zwykłym rodzinom za dbanie o obszary leśne. Zrównoważona produkcja jest niezwykle ważna. Całkowicie nienaruszony las jest dobry z punktu widzenia bioróżnorodności, ale gnijący las emituje znaczne ilości metanu. Produkt końcowy zalesiania powinien podlegać ochronie, co sprawi, że CO2 i inne gazy cieplarniane zostaną zamknięte.
Spotkanie na Bali będzie wielkim, trudnym i chaotycznym wydarzeniem. Najlepsze, co możemy zrobić, to odpowiednio się przygotować, by zapewnić, że właściwy początek negocjacji nie będzie zły. Debata ta jest doskonałym narzędziem ku temu, ale musimy również poczynić odpowiednie przygotowania z naszymi przyjaciółmi w ramach silnego dialogu transatlantyckiego oraz dialogu z Chinami i Indiami. Wiemy, że trzeba powstrzymać emisje 25 państw na poziomie 83%. Panie komisarzu, panie ministrze! Prawdziwy przyjaciel pyta "jak się masz?”, ale wcale nie słucha odpowiedzi.
Liam Aylward
w imieniu grupy UEN. - Pani przewodnicząca! Pozwoli pani, że również pogratulują pani poseł Hassi za jej pracę i wkład w tę debatę.
Chciałbym również pogratulować Alowi Gore'owi, byłemu wiceprezydentowi Ameryki, który niedawno otrzymał pokojową nagrodę Nobla za swoje usilne starania w kierunku naświetlenia potrzeby działań międzynarodowych w celu zatrzymania zmian klimatu.
Ta nagroda Nobla świadczy o międzynarodowym uznaniu problemu zmian klimatu za jeden z ważniejszych punktów międzynarodowego planu działania politycznego. Teraz potrzeba międzynarodowego działania, które sprawi, że wszyscy będziemy mogli zagwarantować istotną redukcję emisji CO2 w najbliższej przyszłości. W związku z tym wyrażam pełne poparcie dla unijnego zobowiązania 20/20 i 50/50 w sprawie redukcji emisji CO2.
Bali otwiera przed nami prawdziwą szansę uzgodnienia oficjalnego mandatu i ram w celu zagwarantowania wyraźnych i trwałych zobowiązań międzynarodowych na okres po 2012 r.
Na Bali trzeba zacząć budować odpowiednie podwaliny i nakreślić mapę drogową, opierając się na: wspólnej wizji; trwałych zobowiązaniach krajów rozwiniętych; szerokim wykorzystaniu rynków węgla; wzmocnieniu współpracy w zakresie badań technologicznych oraz na ograniczaniu wylesiania. Ponadto nie zapominajmy o tym, że sama Unia powinna wprowadzić te działania i powinna stanowić wzór dla innych.
Dlatego też z niecierpliwością czekam na lutowy wniosek przewodniczącego Pötteringa w sprawie sposobu redukcji emisji dwutlenku węgla przez tę Izbę - Parlament Europejski.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca! Dzisiaj znowu usłyszeliśmy od urzędującego przewodniczącego Rady, że powszechną praktyką w UE stało się mówienie o pierwszoplanowej roli Europy w międzynarodowych wysiłkach ukierunkowanych na zwalczanie zmian klimatu. Gdy cofam się w czasie do marca i decyzji podjętych na szczycie, mówiących o ustanowieniu celów w postaci: redukcji emisji CO2 na poziomie 20%; wzrostu wydajności energetycznej na poziomie 20% i kontyngentu na odnawialne źródła energii na poziomie 20% przed 2020 r. - to rzeczywiście brzmi, jak rola pierwszoplanowa.
Uważam, że niedobrze się stało, że w trakcie negocjacji z państwami członkowskimi w sprawie pakietu energetycznego nie osiągnięto wystarczających postępów, które pozwoliłyby przed konferencją na Bali wzmocnić decyzje szczytu w Brukseli. Jeżeli kraje, z którymi UE ma zamiar negocjować na Bali, zajrzą za kulisy wydarzeń w Europie i zobaczą, jak trudne były negocjacje z państwami członkowskimi w sprawie efektywności energetycznej i źródeł odnawialnych, zrozumieją, że byliśmy o krok od tragedii. Jestem przekonana, że to źle wróży, gdy na scenie globalnej żądamy podjęcia wielkich kroków, ale sami jesteśmy gotowi jedynie do ostrożnego chodzenia na palcach. I nie mam tu na myśli braku technologii. Mówię o całkowitym braku politycznej odwagi, by wyciągnąć konsekwencje ze zmian na morzu, które były omawiane w marcu w ramach polityki energetycznej i polityki zasobów.
Muszę przyznać, że po przyjęciu sprawozdania pana posła Reula na ostatniej plenarnej sesji miesięcznej byłem przerażona, gdy usłyszałam, że mamy wrócić do rozmów o węglu i o opcjach energii atomowej. Przepełnia mnie poczucie winy, że obecnie Europejczycy chcą zaoferować krajom Afryki energię atomową jako rozwiązanie problemów klimatycznych. Według mnie niektórzy Europejczycy stracili rozum.
Roberto Musacchio
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Pani przewodnicząca! Tekst rozpatrywany przez tę Izbę jest wynikiem zbiorowej pracy Komisji do spraw zmian klimatycznych. Komisja ta, utworzona ad hoc i obdarzona znaczącym mandatem, podjęła istotne inicjatywy w sprawie konsultacji i dyskusji, a także opracowała instrument, który Europa może wykorzystać, by odgrywać pierwszoplanową rolę na trzynastej konferencji stron na Bali.
Istota tego wniosku politycznego jest wyraźna i silna. Potrzebujemy wielostronnego podejścia politycznego, opierającego się na ONZ i uwzględniającego Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu (IPCC), oraz istotnych zmian technologicznych i społecznych. Potrzebujemy transferu technologii, współpracy i nowego podejścia do środowiska i rozwoju. Wniosek Komisji i Rady dotyczący inicjatywy 3 razy 20% jest w tym względzie jedynie początkiem, ale początkiem pozytywnym. Musimy myśleć szeroko i przyszłościowo. W przyszłości - szczerze mówiąc - nie możemy wracać do starych, niebezpiecznych i kontrowersyjnych technologii przeszłości, takich jak technologia atomowa.
Musimy również zacząć myśleć o innowacyjnych wnioskach, które sami powinniśmy poddać pod debatę parlamentarną. Wnioski takie są już poważniej traktowane przez czołowych polityków Europy, takich jak kanclerz Merkel. Mówię o obliczaniu emisji per capita, o co wnioskowaliśmy razem z panem posłem Prodim i co jest szczególnie ważne teraz, gdy wydaje się, że nie ma równości w emisjach i gdy wszyscy po równo powinni doprowadzić do redukcji emisji.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM - (NL) Pani przewodnicząca! Chciałbym poruszyć kilka kwestii w imieniu mojego kolegi Hansa Bloklanda.
Na wstępie muszę złożyć serdeczne podziękowania na ręce Satu Hassi za jej istotną pracę na rzecz rezolucji, którą rozpatrujemy. W kontekście zbliżającej się konferencji w sprawie zmian klimatu na Bali ważne jest, by stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie polityki klimatycznej przedstawić możliwie zwięźle. Satu Hassi się to udało.
Teraz, gdy Unia Europejska skupiła całą swoją uwagę na polityce klimatycznej, nadeszła pora dla innych stron świata, by poszły w nasze ślady. Mam również na myśli te kraje, które nie ratyfikowały jeszcze porozumienia z Kioto. Na Bali Unia Europejska powinna zademonstrować swoje kompetencje przywódcze w duchu współpracy, a nie paternalizmu.
Uważam, że konferencja na Bali stanowi doskonałą szansę, by razem usiąść i rozważyć, jakie działanie jest potrzebne w sprawie polityki klimatycznej po 2012 r. Potrzeba wspólnych wysiłków na całym świecie, by zachować jakość naszego świata i zabezpieczyć naszą przyszłość.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Pani przewodnicząca! Chciałbym gorąco powitać pana komisarza Stavrosa Dimasa. Z niecierpliwością czekamy na dyskusje z panem na Bali na temat drogi, którą Europa ma zamiar obrać w zakresie polityki klimatycznej.
Pogoń za polityką klimatyczną uważam za wyzwanie dla nas wszystkich. To nie jest domena wyłącznie ekologów o mglistym spojrzeniu czy liberalnych kupców, ale wyzwanie, na które musimy wspólnie znaleźć odpowiedź. Komisja tymczasowa do spraw zmian klimatycznych właśnie podjęła działania w tym kierunku. Na razie nie spotkała się z powszechnym uznaniem, ale i tak początek był dobry.
Bali to kamień milowy - bez dwóch zdań. Brak działań po Bali, czyli również brak działań po Kioto byłby katastrofą, nie tylko dla środowiska, ale również dla polityki gospodarczej, ponieważ przemysł nie może inwestować bez szybkiej wymiany "twardych” danych. To również kwestia naszej obecnej pozycji i tego, co mamy do zaoferowania na Bali, ponieważ musimy mieć coś do zaoferowania, inaczej nie moglibyśmy się spodziewać międzykontynentalnego połączenia wysiłków na rzecz rozwiązania problemu.
Dlatego też za słuszne i właściwe należy uznać nasze zaangażowanie w przedłożenie oferty. Trzy razy 20% to wiele i bylibyśmy szczęśliwi, gdyby udało się osiągnąć te cele. Z pewnością stoją przed nami poważne przeszkody, ale i tak się uda. Poza tym, powinniśmy dawać dobry przykład, więc jestem przekonany, że opracujemy europejską politykę zagraniczną w sprawie środowiska, która będzie wpływać na poszukiwania odpowiedzi na pytania, dlaczego olbrzymie pożary wybuchają na całym świecie, produkując więcej CO2, niż wszystkie elektrownie w Europie razem wzięte.
Jestem przekonany, że Europa powinna się zaangażować w tę sprawę i jesteśmy na dobrej drodze ku temu. Amerykanie w Stanach Zjednoczonych - niekoniecznie za pośrednictwem swoich władz - uzyskają pozytywny bodziec do dalszych działań. Taki jest dokładnie nasz cel. Uważam, że zmiany klimatu są złotą szansą dla gospodarki. Jeżeli z niej nie skorzystamy, zrobią to inni.
Riitta Myller
(FI) Pani przewodnicząca! Wiarygodność przywództwa Unii Europejskiej w obszarze polityki klimatycznej zostanie zmierzona w grudniu na Bali. W rezultacie powinniśmy wykształcić globalną wolę w postaci wyraźnego mandatu dla zapobieżenia wzrostowi temperatury na świecie o więcej niż dwa stopnie. Unia Europejska podjęła już własne decyzje. Jednak jeżeli cel ma zostać osiągnięty, wszystkie kraje uprzemysłowione, w tym Stany Zjednoczone i Australia, powinny zobowiązać się do ilościowej redukcji emisji.
Nie stać nas na takie debaty, jak dotychczas, czy cel ten osiągnąć poprzez rozwój technologiczny czy poprzez ustanowienie wiążących celów. Obie te metody będą potrzebne. Jednak tylko wiążące cele i odpowiednio surowe docelowe wartości emisji sprawią, że przedsiębiorstwa przejdą na czystsze technologie bardziej przyjazne dla środowiska. Musimy pamiętać, jak już powiedzieliśmy, że doprowadzenie do przyjęcia Traktatu przez wszystkie strony wymaga solidarności, zwłaszcza w odniesieniu do krajów rozwijających się, które są najgorsze. Niemniej powinniśmy również osiągnąć wyraźne stanowisko negocjacyjne w negocjacjach z krajami rozwijającymi się, takimi jak Chiny i Indie, w sprawie ilościowej redukcji emisji w przyszłości.
Chciałabym ponownie podziękować wszystkim tym, którzy byli zaangażowani w opracowanie rezolucji Parlamentu, a zwłaszcza pani poseł Hassi i negocjatorom grup. Wykonali państwo wspaniałą pracę.
Vittorio Prodi
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałbym powitać komisarza Dimasa, który będzie grał pierwsze skrzypce na Bali. Globalne ocieplenie jest pilnym, niezwykle poważnym i prawdziwie globalnym problemem, w odniesieniu do którego pilnie potrzebujemy globalnego konsensusu. W związku z tym trzeba niezwłocznie przedłożyć wnioski dotyczące kontrolowania emisji gazów cieplarnianych w sposób bardziej sprawiedliwy i szerzej akceptowany, niż ten wynikający z protokołu z Kioto i oparty na zasadzie "ojca chrzestnego”, tj. kto do tej pory zanieczyszczał najbardziej, może nadal zanieczyszczać najbardziej. To nieakceptowalne.
Z tego względu uważam, że powinniśmy przedłożyć śmielszy wniosek. Przedłożyłem do rozpatrzenia poprawkę, jak już wspomniano, którą można podsumować w krótkim haśle: "jedna osoba, jedno prawo emisji”, zasugerowanym przez profesora Lutza z Niemiec i przyjętym z zadowoleniem przez kanclerz Merkel.
Jeżeli każda osoba ma uzyskać to samo prawo zachowania oraz ten sam dostęp do zasobów naturalnych, to Parlament powinien wesprzeć ten proces, który - z punktu widzenia mechanizmu handlu uprawnieniami do emisji - mógłby przynieść społeczeństwom rozwijającym się wiele narzędzi porządkowych o skali większej niż współpraca międzynarodowa i łatwiejszych do skontrolowania. Jednocześnie wymagałoby to również podjęcia zobowiązania w odniesieniu do zanieczyszczeń dwutlenkiem węgla takich jak te, dotykające lasy równikowe.
Zasada równości powinna stanowić punkt wyjścia do stopniowych poprawek, które muszą się zacząć od punktu wyjścia, jeżeli dane o poziomie dopuszczalnych emisji w 2050 r. mają zostać obliczone. Dlatego też zasada "ojca chrzestnego” musi być stopniowo ograniczana. Zwłaszcza ze względu na to, że sytuacja jest na tyle poważna i pilna, że musimy zacząć działać tak, aby można było szybko osiągnąć efekt końcowy.
Caroline Lucas
Pani przewodnicząca! Jedną z najskuteczniejszych strategii, które UE może wdrożyć na Bali, jest przywództwo poprzez dawanie przykładu. Pierwsza partia nowego prawodawstwa unijnego w sprawie klimatu, która czeka na rozpatrzenie od marcowego posiedzenia Rady, dotyczy włączenia lotnictwa do systemu handlu uprawnieniami do emisji. Odnośny efekt jest zatem bardzo ważny nie tylko jako taki, ale również jako sygnał przesyłany innym uczestnikom konferencji na Bali mówiący o tym, czy Unia rzeczywiście podchodzi poważnie do swoich zobowiązań w sprawie zmian klimatu.
Szczerze mówiąc, obecne perspektywy są dość ponure. Wstępny wniosek Komisji był beznadziejnie słaby, a fakt, że Rada nie zdołała wypracować wspólnego mandatu dla pierwszego brzmienia porozumienia wysyła niesłychanie negatywny sygnał. Dlatego też nakłaniam Radę i Komisję do podjęcia szybkich i istotnych działań.
Sukces na Bali jest również bardzo uzależniony od tego, czy dowolnemu nowemu porozumieniu będzie przyświecać zasada równości. Dlatego też wnioski powinny dążyć w kierunku praw równych emisji per capita, takich jak podejście znane jako "zasada ograniczania i zbieżności” (ang. contraction and convergence). Nakłaniam Radę i Komisję do wykorzystania tego podejścia.
Na koniec ostrzegam przed nadmiernym zaufaniem do mechanizmów równoważenia dwutlenku węgla. Jak już dobitnie zaznaczył mój kolega, równoważenie dwutlenku węgla jest tak korzystne, jak kampania antynikotynowa, która zachęca obywateli krajów rozwijających się do rzucenia palenia, podczas gdy ty radośnie się zaciągasz. To nieodpowiedzialne i nieskuteczne.
Dimitrios Papadimoulis
- (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Zadaniem konferencji na Bali jest promowanie ambitnych i realistycznych ram na okres po 2012 r. Nie ma miejsca na dalsze opóźnienia. Problem globalnego ocieplenia należy niezwłocznie i drastycznie rozwiązać. Ekologia i gospodarka mogą i muszą współistnieć.
Odnośne korzyści znacznie przewyższą koszt finansowy. Wymaga to jednak szerszego porozumienia i podjęcia określonych zobowiązań co do ograniczenia emisji, a nie tylko pobożnych życzeń. Musimy przyjąć zobowiązanie, w celu zwalczania emisji w międzynarodowym transporcie lotniczym i morskim. Należy wychwytywać gazy cieplarniane poprzez zrównoważone zarządzanie lasami, zmianę norm produkcyjnych i przyzwyczajeń konsumentów, a także poprzez odpowiednie wykorzystanie gruntów.
Jednak, aby to osiągnąć, Komisja musi pamiętać o zapomnianych celach dotyczących śmiałego promowania odnawialnych źródeł energii. Musi promować ambitniejsze cele i prezentować silniejszą wolę polityczną.
Panie komisarzu! Tego właśnie oczekuję.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Unia Europejska jest światowym przywódcą w zwalczaniu zmian klimatu i rozwijaniu nowych technologii przyjaznych dla środowiska. Jednak, jak długo to jeszcze potrwa? W wielu krajach wzrasta świadomość potrzeby ograniczania oddziaływania człowieka na środowisko naturalne. W ślad za tym idą strategie, plany i środki - nawet tam, gdzie ochrona środowiska jeszcze do niedawna nie była priorytetem.
Weźmy na przykład Chiny. Niedawno delegacja Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych odwiedziła ten kraj, by zapoznać się z sytuacją. Chiny, jako kraj rozwijający się i objęty protokołem z Kioto, nie muszą ograniczać swojej emisji gazów cieplarnianych, ale są coraz bardziej świadome problemu globalnego ocieplenia i już zaczęły podejmować odpowiednie działania. Przyjęły krajowy program do spraw zmian klimatycznych, w którym ustanowiły dla siebie wiele ambitnych celów.
Wszystko wskazuje na to, że nie możemy spocząć na laurach, jeżeli Europa ma zachować swoje wpływy globalne. Dlatego też wzywam delegację na Bali, by zaprezentowała odpowiednie i jednomyślne stanowisko Europy w sprawie zwalczania globalnego ocieplenia Według mnie wystarczające ograniczenie ocieplenia będzie możliwe tylko wtedy, gdy uda się nam ustanowić globalny rynek węgla. Cena, czyli mówić wprost -pieniądze, jest niezwykle skutecznym mechanizmem osiągania celów w społeczeństwie ludzkim.
Szukając porozumienia w sprawie globalnych środków, nie możemy zapominać o wdrożeniu naszych własnych celów. Musimy stale rozwijać swoje polityki i kontynuować wprowadzanie innowacji w sektorze energii, transportu i w innych sektorach, które również powodują emisję gazów cieplarnianych. Jedynie skuteczne i pomyślne wdrożenie tu, w Europie, przyniesie sukces w negocjacjach i we współpracy z krajami trzecimi.
Mam nadzieję, że delegacja na Bali odniesie sukces i pomyślnie zaprezentuje stanowisko ustanowione w rezolucji.
Dorette Corbey
(NL) Pani przewodnicząca! W przyszłym miesiącu na Bali Unia Europejska musi skupić swoje zdolności polityczne, aby zagwarantować sukces konferencji. W tym celu bardzo potrzebujemy wsparcia krajów rozwijających się i krajów, takich jak Chiny czy Indie. Dotychczas kraje te jedynie w nieznacznym stopniu powodowały zmiany klimatu, ale są one poważnie poszkodowane przez skutki tych zmian. Europa musi zaoferować pomoc tym krajom i wyciągnąć do nich rękę tak, aby mogły się one dostosować do zmian klimatu. Musimy zainwestować w transfer technologii.
Optymistycznie zakładam, że w 2009 r. uda się nam naprawdę przejść do sedna i zawrzeć dobre porozumienie, które będzie mogło również zostać podpisane przez Stany Zjednoczone. Jednak jeśli reszta świata nie pójdzie w ślady Europy i nie uzgodni wiążących celów, będziemy potrzebowali planu B, a nawet planu C.
Plan B polegałby na ustanowieniu ogólnoświatowych celów redukcji w każdym sektorze przemysłu. Jeżeli to by nie pomogło, ewentualny plan C obejmowałby nałożenie ceł przywozowych na produkty z krajów, które odmawiają wdrożenia polityki klimatycznej.
Proponowana rezolucja jest dobra i uzyskała nasze pełne wsparcie. Składam wyrazy uznania dla Satu Hassi i sprawozdawców pomocniczych.
David Hammerstein
(ES) Pani przewodnicząca! Średni poziom emisji per capita ma dotyczyć wszystkich, jednak proszę pamiętać, że to, co może być sprawiedliwe ze społecznego punktu widzenia, może być niewykonalne z punktu widzenia środowiska.
Cele środowiskowe muszą uwzględniać kraje, takie jak Chiny czy Indie, i muszą uwzględniać zasadę równości. Jednak jeżeli to ma być skuteczny środek, a nie tylko zasłona dymna, należy niezwłocznie doprowadzić do konwergencji środowiskowej pomiędzy Północą a Południem oraz do znacznego obniżenia poziomu emisji.
Jednocześnie musimy rozważyć środki podatkowe i handlowe do spowolnienia wymiany handlowej zarówno w zakresie wysoce zanieczyszczających produktów, jak i produktów wytwarzanych z wykorzystaniem brudnych technologii.
Taka zewnętrzna ochrona klimatu może stanowić odpowiedź Unii Europejskiej na wzrost emisji w produktach z krajów południowych, a wygenerowany dochód możemy zainwestować w czyste technologie na Południu.
Jens Holm
(SV) Niebawem będziemy decydować o możliwościach zwalczania globalnego ocieplenia po 2012 r., gdy wygaśnie porozumienie z Kioto.
Mamy dobre podstawy. Potrzebujemy: ograniczenia na poziomie 80% do 2050 r.; pomocy dla krajów rozwijających się w celu ograniczenia ich emisji; środków przeciw sektorowi mięsnemu, który odpowiada za prawie jedną piątą globalnych emisji gazów cieplarnianych; bardziej elastycznego prawa patentowego, które ułatwi rozpowszechnienie zielonych technologii; certyfikacji biopaliw, co zapobiegnie ich konfliktowi z dostawami żywności; oraz zachowania lasów na świecie. Jak powiedziano, to wszystko jest cudowne.
W przyszłości musimy wypełnić lukę w postaci braku środków przeciw stałemu wzrostowi przepływu ruchu w UE, dotacjom UE oraz priorytetowemu traktowaniu rynków podczas ustanawiania i wdrażania prawa UE.
Wprowadzono jedenaście poprawek. Według mnie większość z nich jest dobra i wzmacnia zaufanie do rezolucji, według której to bogate kraje są odpowiedzialne za zmiany klimatu i w związku z tym powinny stać na czele grupy objętej radykalną redukcją.
Martwi mnie poprawka 7, która ma na celu wykorzystanie energii atomowej do zwalczania efektu cieplarnianego. Nie możemy zastępować jednego problemu środowiskowego nowymi problemami.
Anders Wijkman
(SV) Pani przewodnicząca! Minęło już prawie 15 lat od podpisania konwencji w sprawie klimatu na konferencji w Rio, a emisje klimatyczne rosną dzisiaj szybciej niż dotychczas. Świadczy to o tym, jak dalece niewłaściwa była dotychczasowa współpraca międzynarodowa.
Unia Europejska poprzez wszystkie swoje środki: od bardziej restrykcyjnych wymogów względem samochodów jutra po wzrost pomocy na rzecz alternatywnych źródeł energii, powinna nadal brać na siebie lwią część odpowiedzialności za ten stan rzeczy. Jednak "działania unijne” nie wystarczą. Pan poseł Florenz spytał, co możemy zaoferować reszcie świata. To dobre pytanie. Jestem przekonany, że możemy zaoferować trzy rzeczy. Po pierwsze, wszystkim krajom rozwijającym się, które są na etapie zmian, a zwłaszcza Chinom i Indiom, możemy zaoferować czyste technologie przyjazne dla środowiska. Kraje te mają pełne prawo do rozwoju, ale nie muszą powtarzać naszych błędów. Zapewnienie wsparcia dla technologii i wiedzy musi być priorytetem w budżecie UE. Będzie to z korzyścią dla nich i dla nas.
Równie ważne jest zaakceptowanie naszej historycznej odpowiedzialności i zapewnienie wsparcia dla środków dostosowawczych wszystkich krajów o niskim dochodzie, które będą poszkodowane przez burze, powodzie i wielkie susze. Pieniądze, które dotychczas były gromadzone w rozmaitych funduszach dostosowawczych, oraz niedawna inicjatywa Komisji (sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym), nie wystarczą. Są absurdalnie małe. Potrzeby są sto razy większe.
Po trzecie, jak podkreśliła pani poseł Ek, należy zwrócić uwagę na rolę lasów, zwłaszcza tych tropikalnych. Musimy zachęcić właścicieli lasów do zachowania lasów, a nie do ich wyrębu.
Polityka klimatyczna nie zależy wyłącznie od wyników konferencji na Bali, ale sukces konferencji oczywiście poprawi szanse na osiągnięcie ostatecznego porozumienia w 2009 r. Zakładam, że Komisja i Rada wysłuchają Parlamentu, zwłaszcza w odniesieniu do potrzeby większych działań w zakresie współpracy technicznej, środków dostosowawczych i kwestii lasów. To ułatwi sprawę.
Matthias Groote
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Na wiosennym szczycie głowy państw i rządów podjęły słuszne decyzje w sprawie zwalczania zmian klimatu. Ich decyzja w sprawie gazów cieplarnianych przewiduje, że w Europie do 2020 r. wprowadzona zostanie redukcja emisji na poziomie 20% względem poziomu z 1990 r. Na szczycie wiosennym uzgodniono poza tym, że docelowo redukcja zostanie podniesiona do 30% jeżeli inne kraje uprzemysłowione zobowiążą się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Unia powinna zatem podjąć wysiłki w celu zachęcenia krajów uprzemysłowionych do podpisania porozumienia osiągniętego w Kioto.
Chciałbym poruszyć kolejny szczególny temat, a mianowicie transport, ponieważ ważne jest, aby pomyślnie zabezpieczyć włączenie transportu do porozumienia osiągniętego w Kioto. W samej tylko Europie transport wytwarza 21% wszystkich gazów cieplarnianych. Międzynarodowe lotnictwo nie zostało objęte protokołem z Kioto, ponieważ Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (International Civil Aviation Organization, CIAO) zapewniła, że opracowano plany utworzenia systemu globalnego. Od 1997 r. nie było to respektowane i obawiam się, że musimy jeszcze poczekać na włączenie lotnictwa do protokołu. Liczę, że krok ten uda się zrealizować na Bali.
Herbert Reul
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie można zaprzeczyć, że znaczenie problemu klimatu wzrosło. Kwestią polityczną pozostaje to, jak podejdziemy do wysiłków w kierunku rozwiązania tego problemu. Muszę przyznać, że mieliśmy spore trudności z przedmiotowym sprawozdaniem co do metod rozwiązania problemu.
Rozwiązywanie problemów nie polega na kreśleniu katastroficznych scenariuszy i mówieniu o naruszaniu praw człowieka lub przyjmowaniu zniechęcającego tonu w miejsce propozycji rozwiązań. Naszym celem jest rzeczywiste i obiektywne poszukiwanie rozwiązań i wyważenie różnych argumentów. W tym względzie uważam, że źle się stało, że nie byliśmy przygotowani, by stawić czoła rozbieżnym ocenom przyczyn tendencji i zmian klimatu. Jestem całkowicie za włączeniem ambitnych celów, ale równie konieczne jest zagwarantowanie ich osiągalności. W przeciwnym razie nasza polityka klimatyczna będzie nieskuteczna.
Nie można również wprowadzać tematów tabu i mówić, że temat węgla i rozwoju czystej technologii niskoemisyjnej albo temat energii atomowej są poza zasięgiem i że jedyną odpowiedzią są odnawialne źródła energii. Takie podejście zawiedzie przy rozwiązywaniu problemu. Potrzebujemy całościowej debaty, w której szczegółowe zbadane zostaną wszystkie aspekty i w której będziemy otwarci na wiele instrumentów i na informacje z wielu źródeł.
Jestem przekonany, że w ramach tej debaty powinniśmy rozważyć, jakie oddziaływanie możemy wywrzeć przy pomocy określonych zasobów. Jak zmaksymalizować to oddziaływanie? Powinniśmy również odnieść się do kosztów. Jestem przekonany, że nie należy skupiać się wyłącznie na tym, jak krajowe decyzje polityczne są podejmowane, ale również trzeba rozważyć drogi zachęty i wsparcia w odniesieniu do rozwoju technologii. Rozmawiałem już o tym z paroma kolegami. Nie widzę sensu prowadzenia dzisiejszej debaty i dyskutowania dwie-trzy godziny później o strategii lizbońskiej itp. w tej samej Izbie. Te dwie debaty należy połączyć w jedną, jeżeli chcemy zwalczyć zmiany klimatu i ograniczyć ich skutki.
Według mnie mieliśmy tu ograniczoną szansę, by wygłosić uwagi krytyczne, które pojawiały się w czasie naszych rozważań w komisji. Mam nadzieję, że następnym razem, gdy będziemy się zajmować pełnym sprawozdaniem Komisji do spraw zmian klimatycznych, uzyskamy sposobność przedstawienia szerszego zakresu argumentów.
Karin Scheele
(DE) Pani przewodnicząca! Chciałabym dodać swój głos do licznych komplementów na rzecz sprawozdawczyni za przedmiotowe, dobre i obiektywne sprawozdanie, które zyskało również wsparcie znakomitej większości w Komisji do spraw zmian klimatycznych. Zdecydowanie oczekujemy rezultatów i wyraźnego mandatu na Bali. Musi to obejmować wspólne, ale zróżnicowane, obowiązki dla społeczeństw uprzemysłowionych, państw gospodarek wschodzących i krajów rozwijających się.
Przedmiotowa rezolucja zawiera również wyraźne wskazanie, że oczekujemy wyników do 2009 r. Za pomocą instrumentów prawnych przyjętych przez Parlament Europejski - moim przedmówcy odnieśli się już do włączenia lotnictwa do systemu handlu uprawnieniami do emisji oraz do emisji CO2 z pojazdów silnikowych - musimy wysłać wyraźny przekaz polityczny reszcie świata, innym kontynentom. To warunek konieczny, jeżeli chcemy włączyć wszystkie kraje do działań.
Katerina Batzeli
- (EL) Panie komisarzu! Pozwoli pan, że na wstępie pogratuluję panu pańskich wysiłków w tak ważnej międzynarodowej kwestii, jaką są zmiany klimatu.
Pani przewodnicząca! Zwalczanie zmian klimatu powinno stać się inspiracją dla opracowania nowego modelu rozwoju. Model ten ponownie zdefiniuje ochronę, łącząc działalność gospodarczą z uszanowaniem zasobów naturalnych i dobrobytu społecznego.
UE powinna odgrywać pierwszoplanową rolę i zapewnić, że negocjacje nie skończą się na poszerzeniu elastycznych mechanizmów protokołu z Kioto. Celem na Bali powinno być porozumienie z perspektywą środowiskową. Porozumienie powinno wykorzystać szanse dla innowacji technologicznych, rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.
Krokiem w dobrym kierunku będzie na przykład przejście do światowej gospodarki niskoemisyjnej poprzez połączenie rynków węgla z systemem handlu uprawnieniami do emisji.
Konferencja na Bali powinna umożliwić sformułowanie całościowego wniosku w sprawie okresu po 2012 r. i wiążących celów długoterminowych.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Debata ta ma niekwestionowane znaczenie i pojawia się ona regularnie tu w Parlamencie Europejskim. Kwestia zmian klimatu i przygotowań Unii Europejskiej do konferencji na Bali powracała w tym miesiącu w czasie tych sesji, w których brałem udział. To wyraźnie naświetla wagę, jaką Parlament słusznie przywiązuje do tego problemu, a dzisiaj rano zmiany klimatu znowu zostały umieszczone w porządku obrad w związku z naszą debatą w sprawie globalizacji.
W moim przemówieniu otwierającym odniosłem się do sześciu podstawowych celów Unii Europejskiej odnośnie do konferencji na Bali. To wyraźne i jasno określone cele, które - jak zakładam - zyskały pełne zrozumienie i poparcie. Oczywiście zamierzamy je osiągnąć. Jednak stwierdziłem również wyraźnie, że jest to trudny, złożony i delikatny z politycznego punktu widzenia proces, ale zrobimy, co w naszej mocy, by go zakończyć.
Niektórzy posłowie sugerowali, że UE mogła nie być przywódcą, tak jak ją nazywano w tym procesie. Nie mogę się z tym zgodzić, ponieważ: jeżeli istnieje blok, organizacja lub podmiot, który, co widać w praktyce, stawia sobie ambitne cele, szuka możliwości rozwoju i okazuje prawdziwą troskę o problemy, nurtujące naszych obywateli, to podmiotem tym jest Unia Europejska. Ustanowiliśmy własne cele ograniczenia emisji, które nie mają i nie miały sobie równych na świecie, podjęliśmy również istotne wysiłki, by oszczędzić energię, inwestować w odnawialne źródła energii itp. Dlatego też powinniśmy być dumni z tych wysiłków i z naszej pracy i nie możemy ich teraz rozluźnić.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że odnotowałem zalecenia i sugestie autorstwa pani poseł Hassi, zawarte w jej sprawozdaniu. Niektóre z nich przytoczyła tutaj pani poseł Ferreira. Rada z pewnością będzie o nich pamiętać.
Stavros Dimas
komisarz. - Pani przewodnicząca! Po pierwsze, chciałbym podziękować mówcom, którzy wzięli udział w dzisiejszej debacie za ich pozytywny wkład.
Pojawia się konsensus, wg którego, by wygrać walkę ze zmianami klimatu, potrzebujemy globalnych wysiłków i wg którego na Bali należy ustanowić proces i treść porozumienia w sprawie klimatu po 2012 r.
Unia Europejska zintensyfikuje swoje stosunki dwustronne z kluczowymi partnerami, by zyskać wsparcie dla tej linii. Jednak potrzebujemy również spojrzeć poza Bali. Nie zapominajmy, że Bali to tylko początek procesu negocjacyjnego. Upewnienie się, że na Bali będziemy podążać właściwą drogą, ma oczywiście podstawowe znaczenie. Jednak będziemy musieli wzmóc nasze wysiłki na rzecz opracowania wspólnych poglądów i wspólnych rozwiązań, obejmujących wszystkich naszych partnerów na nadchodzące miesiące i lata.
Listopadowe szczyty UE-Chiny, UE-Indie oraz UE-Azja to kolejne kroki do wygenerowania nawet skuteczniejszego i bardziej politycznego pędu w kierunku porozumienia dotyczącego klimatu na świecie po 2012 r.
Co się tyczy Stanów Zjednoczonych i Kanady, kontynuowanie, a nawet rozwijanie, kontaktów z rządem federalnym będzie istotne. Międzynarodowe partnerstwo rynku węgla (ICAP) z amerykańskimi stanami i prowincjami kanadyjskimi, które podpisałem w imieniu Unii Europejskiej w Lizbonie dnia 29 października, określa partnerów, którzy czynnie podążają do wdrożenia rynków niskoemisyjnych poprzez wdrożenie obowiązkowego systemu pułapów emisji i handlu ich przydziałami.
Z niecierpliwością czekam na kontynuację tej dyskusji z posłami do Parlamentu Europejskiego w trakcie przygotowań do konferencji na Bali i dziękuje bardzo za państwa wsparcie.
Muszę podkreślić, że bez ciągłego wsparcia Parlamentu Europejskiego nie mielibyśmy na początku tego roku pakietu w sprawie energii i zmian klimatu, bez państwa wsparcia nie mielibyśmy nadziei na uzyskanie lepszych wyników na Bali. Proszę więc, by przybyli państwo na Bali z dużym ambicjami i spróbowali nam pomóc, ponieważ wiedzą państwo, jak to zrobić.
Przewodnicząca
Niniejszym zamykam debatę. Otrzymałam wniosek w sprawie rezolucji, zgodnie z art. 108 ust. 5 Regulaminu, w imieniu Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro - w czwartek.
