Zharmonizowane warunki wprowadzenia do obrotu wyrobów budowlanych (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie sporządzone przez panią poseł Neris w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzenia do obrotu wyrobów budowlanych - C6-0203/2008 -, które przedstawiła w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów.
Catherine Neris
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Dziś wieczór kończymy pierwszy etap pracy nad rozpatrywaniem wniosku Komisji dotyczącego warunków wprowadzenia do obrotu wyrobów budowlanych.
W związku z tym chcę podziękować Komisji za jej wsparcie techniczne, jak również pragnę podziękować wszystkim kontrsprawozdawcom za ich otwartość i gotowość do podjęcia dialogu, który umożliwił nam wypracowanie krok po kroku jednakowego stanowiska i osiągnięcie porozumienia w najważniejszych aspektach tego zagadnienia.
Chociaż jest prawdą, że w pełni popieramy cele reformy zmierzające do poprawy funkcjonowania rynku, nadania wiarygodności oznakowaniu CE i uproszczenia systemu, jak i również prawdą jest, że jesteśmy niewątpliwie zainteresowani przyjęciem wspólnego języka technicznego, to jednak znaczna większość członków Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów pragnęła dać wyraz swoim wątpliwościom.
Wątpliwości te wynikają w pierwszym rzędzie z naszej powszechnej woli uniknięcia uproszczenia i złagodzenia procedur, a w konsekwencji ograniczenia kontroli produktów i oświadczeń.
Wynikają one również ze stanowiska Komisji, która, naszym zdaniem, skłonna jest akceptować sytuację, w której kryteria oceny produktu pozostają częściowo w gestii państw członkowskich, w rezultacie czego rzeczywiste znaczenie oznakowania CE zależy od kraju, w którym dane produkty wprowadzane są do obrotu, co rodzi problemy z wiarygodnością.
Nasze zastrzeżenia wiążą się wreszcie z faktem, że w czasach, gdy chcemy prowadzić Europę w kierunku gospodarki niskoemisyjnej, dokument, który został nam zaproponowany, nie zajmuje się ani charakterystyką energetyczną produktów, ani też ich częściową szkodliwością dla użytkowników.
W odpowiedzi na powyższe obawy Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów wprowadziła szereg poprawek. Ja wspomnę o pięciu z nich.
Proponujemy, po pierwsze, utrzymać obowiązek posiadania przez wprowadzane na rynek wyroby budowlane oznakowania CE po to, aby zagwarantować, że wszystkie wyroby sprzedawane w Europie poddane będą uprzednio stosownym procedurom kontrolnym.
Taki wybór nie może przyczyniać się do tworzenia dodatkowych obciążeń dla najsłabszych przedsiębiorstw, utrudniając tym samym ich działalność. Dlatego broniliśmy zachowania uproszczonych procedur dla mikroprzedsiębiorstw i dlatego też wprowadziliśmy środek polegający na wyłączeniu rzemieślników prowadzących działalność w niewielkiej skali z obowiązku oznakowania CE.
Druga kwestia dotyczy uproszczonych procedur ułatwiających dostęp do oznakowania CE. Zdecydowaliśmy się jednak umożliwić dostęp do tych procedur jedynie producentom wyrobów budowlanych, a nie ich importerom. Takie podejście, które ma na celu usprawnienie nadzoru nad rynkiem, pozwoli nam zapobiec przywozowi produktów o niskiej jakości przez przedsiębiorstwa importowe o wątpliwej reputacji.
Trzecia ważna zmiana polega na wprowadzeniu minimalnego poziomu harmonizacji kryteriów oceny wyrobów budowlanych w Europie. Ma to zapewnić, by oznakowanie CE znaczyło to samo w każdym z krajów, w którym dany produkt wprowadzony jest do obrotu.
W istocie pragniemy, by wymogi stosowane przy ocenie produktów w Europie były w miarę możliwości takie same we wszystkich państwach członkowskich. W tym celu wprowadziliśmy także możliwość stworzenia nowych kryteriów oceny, które nie byłyby tylko techniczne, ale które można by było wykorzystać także do pomiaru charakterystyki produktu w obszarach ogólnego zainteresowania, jak np. środowisko naturalne czy zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia.
W tym samym celu - i to jest czwarta kwestia, którą chciałabym poruszyć - przyczyniliśmy się do istotnego wzbogacenia informacji przeznaczonych dla użytkowników, które producenci przedstawiają w deklaracji właściwości użytkowych. Producenci będą zobowiązani w szczególności do deklarowania wszelkich substancji szkodliwych, jakie znajdą się odtąd w wykazie stanowiącym załącznik do dyrektywy, który to wykaz obejmie także substancje wymienione w dyrektywie REACH.
Wreszcie, i to już moja końcowa uwaga, członkowie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów starali się wprowadzić więcej przejrzystości w odniesieniu do warunków certyfikacji wyrobów budowlanych, więcej przejrzystości, jeśli chodzi o rolę przedsiębiorstw w procesie certyfikacji, jak również jeśli chodzi o wyjaśnienie warunków dostępu do oznakowania CE, jasne odróżnienie dróg dostępu dla wyrobów objętych zharmonizowaną normą od drogi przeznaczonej dla produktów, które tej normie nie podlegają i które zwane są często wyrobami innowacyjnymi.
Choć w naszej pracy zbliżamy się faktycznie do końca, nie osiągnęliśmy w niej jednak pożądanego przez nas etapu. Trudności, jakie ma Rada w sformułowaniu stanowiska, sprawiły, że takiego stanowiska nie udało się uzgodnić pomimo owocnej współpracy ze strony prezydencji francuskiej i prezydencji czeskiej.
Mówię o tym dzisiaj z żalem, choć mam świadomość, że jeżeli przyznany nam zostanie dodatkowy czas, to być może w drugim czytaniu uda nam się osiągnąć dużo szersze porozumienie, a przede wszystkim stworzy to okazję do dalszej konstruktywnej dyskusji, w której wyraz znajdą powyższe opinie na temat tego sektora.
Günter Verheugen
Panie przewodniczący, szanowne posłanki i szanowni posłowie! Chciałbym wyrazić uznanie dla sprawozdawczyni, pani poseł Neris, za jej wysiłki w pracy nad tak bardzo obszernym i złożonym technicznie wnioskiem. Ten proces ustawodawczy stanowił wielkie wyznanie dla nas wszystkich, niemniej jednak musimy mieć świadomość, że chodzi tutaj o przyszłość niezwykle ważnego sektora.
Same wyroby budowlane już teraz stanowią 3% produktów wytwarzanych na europejskim rynku wewnętrznym, a branża budowlana odpowiada za 10% całkowitej produkcji gospodarczej Unii Europejskiej. Jest zatem zupełnie oczywiste, że wysiłki zmierzające do poprawy konkurencyjności tego sektora - zwłaszcza w czasie obecnego kryzysu - mają szczególną wagę.
Przedkładamy ten wniosek z zamiarem stworzenia solidnej podstawy dla konsolidacji wewnętrznego rynku wyrobów budowlanych. Jedynie w ten sposób możemy zapewnić niezbędny wzrost sektora oraz miejsca pracy w perspektywie wykraczającej poza fazę ożywienia gospodarczego. Aby osiągnąć ten cel, niezbędne jest zapewnienie zgodności obecnej dyrektywy dotyczącej wyrobów budowlanych z zasadami lepszego stanowienia prawa.
Spróbuję teraz przedstawić to, co zamierzamy osiągnąć. Chcemy wyjaśnić podstawowe koncepcje i sposób stosowania oznaczenia CE, uprościć procedury w celu zmniejszenia kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa, w szczególności małe i średnie, oraz nadać całemu systemowi bardziej wiarygodny charakter.
Według mnie, we wniosku tym chodzi o uniknięcie zbytecznych dodatkowych obciążeń dla przedsiębiorstw, zwłaszcza tych najmniejszych. Uważam zatem za istotne, że nie wprowadza się żadnych nowych procedur administracyjnych czy dotyczących oceny, co jest sprawą najwyższej wagi przede wszystkim dla najmniejszych lokalnych przedsiębiorstw.
Zgodnie z zasadami programu Small Business Act, który - jak chciałbym przypomnieć - został przyjęty niezwykle ciepło przez tę Izbę nie tak dawno temu, wniosek Komisji proponuje uproszczone procedury dla mikroprzedsiębiorstw w odniesieniu do produktów, które nie rodzą żadnych poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa. Nie chciałbym, by to podejście uległo zmianie, stanowi ono jeden z kluczowych punktów wniosku. Jest tak dlatego, że w praktyce w przypadku szeregu rodzin produktów wykorzystywanych w budownictwie - takich jak okna, drzwi wewnętrzne lub materiały podłogowe - istnienie bardzo małych producentów jest niezwykle ważne dla funkcjonowania rynku i leży w interesie konsumentów. Potencjał reprezentowany przez tych małych producentów musi być efektywnie wykorzystany z korzyścią dla europejskiego sektora budownictwa.
Nie zgadzam się z opinią, że należy wymagać, by deklaracja dotycząca substancji niebezpiecznych sięgała dalej niż przepisy, które już obowiązują w ramach rozporządzenia REACH. Zapewniam państwa z całą powagą, że przepisy ustanowione w ramach rozporządzeń REACH obejmują wszystko - nie potrzebujemy niczego więcej dla sektora budownictwa; wszystkie podniesione tutaj kwestie są wyczerpująco uwzględnione w rozporządzeniu REACH. Zastanawiam się doprawdy, jaki byłby sens posiadania całościowego, zintegrowanego ustawodawstwa, gdybyśmy mieli teraz wprowadzać nowe i odmienne regulacje dla poszczególnych produktów. Komisja nigdy nie poprze takiego pomysłu.
Na koniec zajmę się oznaczeniem CE i zniesieniem krajowych systemów znakowania. W tej kwestii chcę powiedzieć jasno: tam, gdzie są one wymagane, oznaczenia krajowe wprowadzają dodatkowe wymogi badania produktów używanych w budownictwie, poza wymogami przewidzianymi przepisami zharmonizowanych norm europejskich, ale wcale nie wnoszą żadnej wartości dodanej pod względem merytorycznym. Zwiększają tylko biurokrację i dają więcej pracy zainteresowanym przedsiębiorstwom. Jest to dokładne zaprzeczenie głównego celu wniosku.
Sektor budownictwa znajduje się w innej sytuacji niż obszary tradycyjnie objęte tym, co określa się jako nasze "nowe podejście do stanowienia prawa”, które było niedawno przedmiotem pakietu środków dotyczących rynku wewnętrznego. W sektorze budownictwa nie możemy po prostu kopiować rozwiązań wdrożonych w innych sektorach objętych "nowym podejściem do stanowienia prawa”, ma on bowiem zupełnie odmienną strukturę i stosuje zupełnie inne materiały.
Ze zrozumiałych przyczyn nie zajmowałem się tutaj każdą z poprawek. O stanowisku Komisji w odniesieniu do pozostałych poprawek Parlamentu poinformujemy personel Parlamentu na piśmie.
Moim zdaniem, proponowane rozporządzenie dotyczące wyrobów budowlanych jest bardzo ważną inicjatywą. Uważam dzisiejszą debatę za ważną i podzielam pogląd sprawozdawczyni, że wciąż mamy sporą szansę, jeśli dostaniemy trochę więcej czasu, na wypracowanie jakiegoś wspólnego rezultatu i osiągnięcie solidnego kompromisu.
Den Dover
sprawozdawca opinii Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii. - Panie przewodniczący! Mogę powiedzieć, że pan komisarz wykazał się dobrym zrozumieniem sektora budownictwa. Moja jedyna uwaga jest taka, że sądzę, iż sektor ten ma większy udział procentowy w globalnym PKB, coś około 12% lub 13%, a jeśli chodzi o materiały, to powiedzmy 4% lub 5%, jest to więc bardzo ważny sektor.
Ponieważ z wykształcenia jestem inżynierem budownictwa lądowego, było dla mnie zaszczytem przygotować opinię w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii. Wielką satysfakcję sprawiło mi to, że opinia sporządzona przez nas otrzymała na koniec pełne, jednogłośne poparcie. W naszej analizie skupiliśmy się na bardziej na kwestiach technicznych niż tych marketingowych, ponieważ generalnie rzecz biorąc tak naprawdę dyskutujemy dzisiaj o podejściu do rynku wewnętrznego.
Po dwudziestu latach obowiązywania dyrektywy sektorowi budownictwa potrzebne jest nowe rozporządzenie. Chciałbym podkreślić potrzebę szerszego stosowania oznakowania CE, co jest absolutnie niezbędne. Nie chcemy dodatkowych norm krajowych i życzymy temu całemu procesowi pełnego sukcesu w przyszłości. To bardzo ważny środek dla bardzo ważnego sektora.
Zita Pleštinská
w imieniu grupy PPE-DE. - (SK) W chwili obecnej istnieje wiele różnic między wewnątrzpaństwowymi wymogami dotyczącymi wyrobów budowlanych i instalowania ich w budynkach.
Ponieważ budownictwo jest jednym z sektorów, w których najczęściej dochodzi do naruszenia zasady wzajemnego uznawania, z zadowoleniem przyjmuję proponowane rozporządzenie w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych. Jest to całościowy akt prawny, który ma na celu uaktualnienie liczącej 20 lat dyrektywy dotyczącej wyrobów budowlanych i kilku innych rozporządzeń. Przedmiotowe rozporządzenie wprowadza zmiany w wymaganiach dotyczących deklaracji zgodności, harmonizuje terminologię prawną i określa wyjątki dla małych i średnich przedsiębiorstw. Według mojej wiedzy, producenci materiałów budowlanych są bardzo zainteresowani oznaczeniem CE. Poza tym rozporządzenie uprościłoby wielce czynności administracyjne eksporterów i importerów, a ponadto posiada pewną wartość z marketingowego punktu widzenia.
Na przykład producenci wapna, cementu i cegieł już otrzymują korzyści wynikające ze znaku CE. W sektorze budownictwa znak CE nie oznacza bezpieczeństwa, a znaki krajowe nie mają żadnej dodatkowej wartości dla użytkowników. Stanowią natomiast barierę dla rynku wewnętrznego. Znaki krajowe nie wskazują, że dodatkowe własności produktu poddane zostały badaniu, ani też nie mówią niczego o jakości wyrobu budowlanego. Mimo to producenci zmuszeni są często płacić za badania i za prawo oznaczenia ich wyrobów znakami krajowymi.
Nie mam nic przeciwko dobrowolnemu znakowaniu, które ma na celu badanie własności jakościowych produktów, jak np. w przypadku EKO Projektu. Stanowczo sądzę, że powinniśmy dążyć do wzmocnienia pozycji znaku CE i obowiązku jego stosowania. Komisarzu Verheugen, doceniam pańską opinię w kwestii stosowania znaków krajowych na wyrobach budowlanych, lecz jako kontrsprawozdawczyni popieram pierwotny wniosek Komisji.
Dla producentów działających na rynku wyrobów budowlanych zharmonizowane normy są instrumentem bardziej skutecznym i właściwym. Jestem zatem dumna, że przygotowałam, tu - w Parlamencie Europejskim, ramy dla finansowania norm europejskich. Chciałabym podziękować sprawozdawczyniom, paniom posłankom Neris, Fourtou i Rühle, i ich zespołowi za znakomitą współpracę, jak również moim kolegom Denowi Doverowi, Malcolmowi Harbourowi, Andreasowi Schwabowi i mojej koleżance Terezie Pinto de Rezende za ich wspaniałą pracę. Chciałabym również wyrazić moje uznanie koleżankom i kolegom z Komisji i czeskiej prezydencji za ich elastyczne i konstruktywne podejście. Mam nadzieję, że ta ustawa odniesie wiele sukcesów.
Jan Cremers
w imieniu grupy PSE. - (NL) Ustalanie norm dla produktów nie jest po prostu kwestią techniczną. Dwadzieścia lat temu uczestniczyłem w pierwszym ustalaniu norm dla obszaru zupełnie nienależącego do mojego zakresu kompetencji, czyli budownictwa. Muszę stwierdzić, że jestem zadowolony z rezultatu, jaki osiągnęła pani poseł Neris.
Znaczy to, że właściwości użytkowe wyrobu budowlanego powinny być oceniane nie tylko pod kątem jego możliwości technicznych i niezbędnych cech, ale także pod względem zdrowotności i bezpieczeństwa jego użytkowania w ciągu całego cyklu życia wyrobu. Nasza grupa pracowała więc ciężko nad włączeniem przepisów zwiększających zarówno niezawodność wyrobów oraz bezpieczeństwo pracowników i użytkowników, jak i bezpieczeństwo środowiska naturalnego. Dziękuję sprawozdawczyni za jej wsparcie w tym względzie.
W opinii naszej grupy producent powinien uwzględnić w deklaracji właściwości użytkowych wszelkie znane mu informacje, łącznie z informacjami o substancjach niebezpiecznych. Państwa członkowskie powinny zapewnić właściwe stosowanie tego aktu prawnego i ustanowić kary za jego naruszenie, w tym sankcje karne w przypadku poważnych naruszeń.
Panie przewodniczący! Kiedy mowa o harmonizacji produktów, zbyt często używa się argumentu, że jest to kwestia techniczna, która nie powinna być skażona środkami o charakterze społecznym. Cieszę się, że w tym przypadku udało nam się oprzeć temu argumentowi. Mam nadzieję, że będziemy mogli zakończyć tę pracę jutro.
Janelly Fourtou
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! W pierwszym rzędzie pragnę pogratulować pani Neris efektów jej pracy nad kwestią techniczną, która sprawia szczególne trudności nam, nie będącym specjalistami.
Celem rozporządzenia zaproponowanego przez Komisję jest osiągnięcie zharmonizowanych ram ustawodawczych przy jednoczesnym zachowaniu elastyczności i zmniejszeniu ogólnych kosztów administracyjnych. Nie wiem, czy udało nam się zawsze sprostać temu zadaniu, ale przynajmniej staraliśmy się, z pomocą sprawozdawczyni i pozostałych kontrsprawozdawców, ułatwić pracę przy drugim czytaniu, jako że Radzie nie udało się osiągnąć wspólnego stanowiska.
Chcę skorzystać z czasu, który mi pozostał, by scharakteryzować, bez wchodzenia w szczegóły, stanowisko grupy Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy w sprawie oznakowania CE, co stanowi jedno z głównych zagadnień poruszonych w tym sprawozdaniu. W tej kwestii grupa ALDE zgadza się w pełni z Komisją i zawsze przeciwstawiała się mnożeniu oznaczeń krajowych.
W związku z tym będziemy głosować za uczynieniem oznakowania CE jedynym znakiem, za uproszczeniem procedur uzyskiwania tego oznaczenia oraz za ułatwieniami dla mikroprzedsiębiorstw.
Andreas Schwab
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Ja także chciałbym się przyłączyć do podziękowań dla sprawozdawczyni, kontrsprawozdawcy, a przede wszystkim dla pani Pleštinskiej. Chcę też kontynuować wątek rozpoczęty przez panią Fourtou.
Rok temu udało nam się mimo wszystko uzgodnić pakiet towarowy i musieliśmy wówczas rozstrzygnąć trudną kwestię związaną z oznakowaniem CE. Komisarzu Verheugen, decyzja Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, by przenieść uzgodniony wówczas kompromis do obecnej dyrektywy, wiąże się również z faktem, że studium, które pan zlecił, być może nie zostało skutecznie przedstawione we wszystkich częściach tej Izby. Ma pan teraz świetną okazję, panie komisarzu, by wywrzeć większą presję na Grupę Socjalistyczną, by nie ignorowała wyników tego studium. Być może do jutrzejszego głosowania zrodzi się większe zrozumienie tych wyników, zwłaszcza że oznaczenie CE w przedmiotowej dyrektywie - w przeciwieństwie do pakietu towarowego - nie wiąże się w każdym razie z informacją istotną dla konsumentów, ale wyłącznie z taką charakterystyką produktu, która w każdym razie służy innemu celowi.
Druga kwestia: rozporządzenie dotyczące wyrobów budowlanych odegrało bardzo pozytywną rolę jako bodziec do zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego, jako że z jednej strony mogliśmy dokonać uproszczenia w wielu obszarach przepisów dla małych i średnich przedsiębiorstw, a z drugiej strony wdrożyliśmy ułatwienia dla mikroprzedsiębiorstw, które zapowiedziano w programie Small Business Act i o które proszono wyraźnie i często w różnych miejscach.
Całkowicie zgadzam się z uwagami pod adresem krajowych organizacji normalizacyjnych. W tym względzie potrzeba nam dużo silniejszego europejskiego rynku wewnętrznego. Hiszpański producent powinien móc uzyskać autoryzację produktu na Niemcy lub Szwecję od organizacji normalizacyjnej w Hiszpanii, a nie być zmuszony polegać na szukaniu igły w stogu siana, tj. szukać zatwierdzenia u każdej krajowej organizacji normalizacyjnej z osobna.
Ponadto, panie komisarzu, z radością przyjmuję to, co miał pan do powiedzenia w odniesieniu do regulacji substancji chemicznych. Doprowadzenie do przyjęcia rozporządzenia REACH wymagało od nas wielkich wysiłków, i nie powinniśmy dodawać nowych przepisów do tego rozporządzenia przy każdym nowym projekcie ustawodawczym, który dotyczy materiałów mających taki czy inny związek z substancjami chemicznymi.
Jest kilka zagadnień, którymi musimy się zająć ponownie, kiedy dojdzie do drugiego czytania. Pierwsze z nich to kwestia przepisów regulujących roszczenia z tytułu produktów. Wydaje mi się, że potrzeba szerszej dyskusji w tej kwestii, tak aby użytkownicy mogli wyrobić sobie naprawdę realny pogląd. Musimy również unikać dublowania przepisów. Aneks 6 idzie moim zdaniem za daleko. W tym względzie wiele kwestii ujęto już w dyrektywie niskonapięciowej i dyrektywie maszynowej. Potrzeba lex specialis w tym przypadku powinna stać się przedmiotem ponownego uważnego namysłu. W pozostałych kwestiach pani poseł Neris przygotowała zasadniczo solidną podstawę do głosowania w pierwszym czytaniu.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Panie przewodniczący! Dziękuję za ponowne udzielenie mi głosu, ale nie mam nic do dodania. Pozostaje mi jedynie wyrazić wszystkim podziękowanie za tę konstruktywną i pożyteczną debatę.
Catherine Neris
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Dziękuję państwu za wasz tak pełny wkład w tę pracę.
Poczynię tylko jedną uwagę. Wzięłam doprawdy pod uwagę to wszystko, co zostało powiedziane, ponieważ uważam, że praca ta powinna być kontynuowana. Dla nas istotne jest, aby ten sektor był we Wspólnocie nieco bardziej uporządkowany, ale chcemy przede wszystkim, by norma, którą chcielibyśmy nieco rozbudować, jeśli idzie o oznakowanie CE, była dużo bardziej spójna. W tym względzie pragniemy przede wszystkim dalszej europejskiej integracji dla lepszej Europy, jak i - w istocie - dalszej integracji tych wrażliwych sektorów, wiemy bowiem, że są one sercem naszych gospodarek i dźwigniami ożywienia gospodarczego. Istnieje również potrzeba zajęcia się tymi wszystkimi kwestiami, o których wspomniano.
Ostatnia rzecz, jaką chcę powiedzieć, związana jest w istocie z wypowiedzią pana Schwaba na temat studium. Weźmiemy rzecz jasna pod uwagę studium, które zostało ukończone, nie tylko w celu znalezienia potwierdzenia dla tego, co zrobiliśmy, ale również po to, by dokonać ponownej oceny, kiedy będzie to konieczne. Wierzę, że zasadniczą sprawą jest dla nas podjęcie wspólnego namysłu nad tym sektorem, i to zrobimy.
Dziękuję panu, komisarzu, za udział w tej owocnej wymianie poglądów. Mam w każdym razie nadzieję, że przy drugim czytaniu niniejszy tekst będzie zarówno zgodny z potrzebami zwłaszcza naszych przedsiębiorstw, jak i dostosowany do tych potrzeb.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie będzie miało miejsce jutro o 12 w południe.
