Korzystanie z symboli Unii Europejskiej przez Parlament (nowy artykuł 202a) (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie posła Carlosa Carnero Gonzáleza, w imieniu Komisji Spraw Konstytucyjnych, w sprawie dodania do Regulaminu Parlamentu nowego artykułu 202a dotyczącego używania przez Parlament symboli Unii Europejskiej.
Carlos Carnero González
sprawozdawca. - (ES) Panie przewodniczący! Decyzja, której podjęcie proponuję tej Izbie w swoim sprawozdaniu, ma charakter polityczny w najściślejszym znaczeniu tego słowa. Formalna decyzja, jaką mamy przyjąć, choć oczywiście istotna, stanowi jej najmniej ważną część.
Mamy zamiar zmienić nasz Regulamin w taki sposób, by urzędowo regulował to, co już ma miejsce w rzeczywistości, co różne instytucje Unii Europejskiej czynią już od lat. Chcę, by posłowie o tym pamiętali.
Proponujemy, by Izba wywieszała flagę Unii Europejskiej we wszystkich miejscach swoich posiedzeń i podczas najbardziej oficjalnych okazji, na przykład sesji inauguracyjnych lub przyjmowania głów państw. Proponujemy również, by przy takich okazjach odgrywać hymn i by na wszystkich naszych pisemnych dokumentach umieszczać dewizę "Zjednoczona w różnorodności” oraz by świętować Dzień Europy.
Panie przewodniczący! Chociaż popierał pan ten pomysł, nie proponujemy korzystania z euro jako symbolu. Uważamy jednak, że euro jest znakomitym narzędziem, fantastycznym instrumentem, który niewątpliwie pomaga nam poradzić sobie z międzynarodowym kryzysem finansowym. W jakiej bylibyśmy sytuacji gdyby nie euro? Nadal znajdowalibyśmy się w zagmatwanej sytuacji dewaluowania walut na wyścigi, przez co nasza realna gospodarka padłaby na kolana przed międzynarodowymi spekulantami finansowymi.
Najważniejszym aspektem mojego sprawozdania jest polityczne przesłanie do obywateli. Przesłanie to jest bardzo jasne: symbole Unii są symbolami żywymi i mają się bardzo dobrze w instytucji, która bardziej bezpośrednio niż jakakolwiek inna reprezentuje 500 mln mieszkańców naszych 27 państw członkowskich. Oznacza to, że proces konstytucyjny zainaugurowany w roku 2002 Konwentem Europejskim nie zamarł, mimo częstych i poważnych przeszkód i komplikacji.
W ramach Konwentu Europejskiego, którego członkiem miałem zaszczyt być wraz z innymi obecnymi tu szacownymi posłami, nie mieliśmy wątpliwości co do tego, że należy po raz pierwszy uwzględnić symbole Unii Europejskiej w jej prawie pierwotnym. W ten sposób szczęśliwie położono kres dziwnej sytuacji, w której w najważniejszych aktach prawodawstwa nie uwzględniono czegoś, co społeczeństwo zaakceptowało już dawno, a mianowicie symboli.
Decyzję w tej sprawie podjęto jednogłośnie i w procesie ratyfikacji nikt jej nie podważał - wręcz przeciwnie, stanowiła ona jeden z zapisów najbardziej podobających się zwolennikom Europy. Muszę zatem przyznać, że ogromnym zaskoczeniem była decyzja o usunięciu z traktatu lizbońskiego wszelkich wzmianek o symbolach europejskich podjęta przez konferencję międzyrządową przyjmującą ten dokument.
Dzisiaj możemy jednak naprawić ten błąd, przyjmując proponowaną decyzję. Oczywiście nie zmieniamy prawa pierwotnego, ale możemy wnieść własny wkład i zbliżyć się o krok do sformalizowania symboli Unii Europejskiej wewnątrz ram instytucjonalnych.
Symbole są wyrazem wspólnego celu i wspólnych wartości. W przypadku Europy jest to chęć budowania Unii należącej do i stworzonej dla wszystkich obywateli pragnących jedności, wolności, demokracji, sprawiedliwości, równości i solidarności - wartości europejskich uważanych również przez nas za uniwersalne.
Symbole pozwalają nam także określić, kim jesteśmy i kim pragniemy być w odniesieniu do reszty świata, który nas przy ich pomocy rozpoznaje. Kto nie poczuł na przykład dumy z reprezentowania Unii, nosząc kamizelkę obserwatora wyborów?
Symbole pomagają nam ponadto pamiętać o naszych początkach, o dniu znaczącym początek naszej historii jedności, rozwoju i wolności.
Z symbolami w znacznym stopniu związane jest to, co przewodniczący Parlamentu powiedział parę dni temu w Madrycie o młodzieży i historii. Musimy naszej młodzieży przypominać skąd pochodzimy, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy. Symbole pozwalają szybko i jasno przekazywać to przesłanie. Te symbole nas łączą, a nie dzielą. Stanowi to nie tylko ich wielką wartość, ale przede wszystkim ogromną zaletę.
Panie przewodniczący! Znakomity pisarz Aldous Huxley powiedział, że najważniejsze nie jest doświadczenie samo w sobie, ale co się z nim robi. To samo dotyczy symboli. Flaga nie ma być jedynie symbolem - ma być wykorzystywana w życiu codziennym, aby umacniać jedność, z której jesteśmy znani.
József Szájer
w imieniu grupy PPE-DE. - (HU) Panie przewodniczący! Pojechałem niedawno do Kijowa, gdzie budynku ukraińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych prawie nie było widać zza wysokiej na trzy piętra europejskiej flagi, którą go przyozdobiono. Jeżeli ten symbol darzy się tak wielkim szacunkiem i honorem poza Unią Europejską, to jestem przekonany, że również tutaj Unia może traktować symbole z szacunkiem. Chciałbym wyprowadzić z błędu mojego kolegę posła, autora znakomitego sprawozdania. Przepisy dotyczące symboli Unii Europejskiej są obecnie częścią acquis communautaire, czyli europejskiego prawodawstwa. Określono już w nim flagę przedstawiającą dwanaście gwiazd na niebieskim tle, hymn pochodzący z Ody do radości, mające długą tradycję spotkania głów państw i szefów rządów, a nawet siedzibę Parlamentu Europejskiego w Strasburgu, gdzie przecież odbywamy posiedzenia. Można powiedzieć, że na chwilę obecną nie ma próżni regulacyjnej, bo istnieją dzisiaj przepisy dotyczące symboli Unii Europejskiej, niezależnie, czy znalazły się one w traktacie lizbońskim, czy też nie.
Jednocześnie ważnym celem przedmiotowego sprawozdania jest uregulowanie sposobu, w jaki nasza instytucja, czyli Parlament Europejski, przestrzega naszych norm. Jestem przekonany, że bardzo ważne jest poczucie tożsamości, tego gdzie jest nasze miejsce. Często mówimy o tym, że nasi obywatele nie rozumieją tej naszej skomplikowanej Europy. Symbole to jeden ze sposobów pomagających im zbliżyć się do Unii Europejskiej. Bardzo wielu ludzi lubi te symbole, szanuje je i poważa, a jestem przekonany, że również dla nas, wiernych Europejczyków, tutaj w Parlamencie, bardzo ważne jest wprowadzenie zasad dotyczących stosowania symboli Unii Europejskiej w naszej własnej instytucji. Dziękuję za uwagę.
Costas Botopoulos
Panie przewodniczący! Czemu tak ważne jest, szczególnie teraz, abyśmy podjęli ten wysiłek i odbyli debatę na temat symboli Unii Europejskiej? Uważam, że są po temu dwa powody. Po pierwsze jako Parlament Europejski musimy udowodnić, postępując zgodnie ze zwykle stosowanym przez nas trybem, że UE to coś więcej, niż tylko akty prawne. Pozwoli pan, że przypomnę to, co już powiedział poseł sprawozdawca, a mianowicie że symbole pochodzą z traktatu konstytucyjnego. Podjęto próbę ich instytucjonalizacji, ale jest bardzo znaczące, że dzisiaj kontynuujemy wysiłki w celu utrzymania ich przy życiu. Dlaczego? Dlatego, że ukazują, iż Europy nie zbudowano na wadliwych aktach prawnych, które - choć konieczne - są trudne do zrozumienia dla poszczególnych narodów. Symbole reprezentują coś innego i tutaj bardzo odpowiednie będzie to greckie słowo - to jest przedsięwzięcie polityczne, idea Europy. I uważam, że tę ideę trzeba utrzymać przy życiu, szczególnie dziś.
Drugim powodem jest zawoalowane znaczenie symboli, czyli symbole kryjące się za symbolami - innymi słowy idea wspólnego działania UE w oparciu o jej wartości. Właśnie tym są te symbole - wspólnym działaniem opierającym się na wartościach, które są nam obecnie potrzebne bardziej niż kiedykolwiek.
Zatem jeżeli twierdzimy, że kryzys, który przeżywamy - i nie mówię tu tylko o kryzysie gospodarczym, ale również obecnym kryzysie instytucjonalnym i moralnym Europy - jest symbolem obecnych, trudnych czasów, to myślę, że odpowiedzią UE musi być wspólne działanie. Oznacza to, że możemy wszyscy razem osiągnąć postęp.
Uważam, że nie ma obecnie lepszego, a równocześnie boleśniejszego przykładu, niż Islandia. Kraj ten nie należy do UE, ale zawirowania gospodarcze miotają nim tak, że jego obywatele zastanawiają się, czy nie powinni stać się częścią tej "Europy idei”.
Anneli Jäätteenmäki
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Symbole Unii Europejskiej są wyrazem radości z jedności, którą osiągnęliśmy i którą mamy nadzieję umocnić. Takie symbole jak flaga, hymn i dewiza UE są już powszechnie wykorzystywane przy urzędowych okazjach i we wszystkich państwach członkowskich.
Europejska flaga i hymn, tak nam dobrze dziś wszystkim znane, zostały po raz pierwszy przyjęte w trakcie posiedzenia Rady Europejskiej w Mediolanie w 1985 r. Flaga istniała wówczas już od 30 lat. Ma ona przedstawiać doskonałość, wzajemne uzupełnianie się i solidarność oraz symbolizować jedność Europy. Najnowszym z symboli jest dewiza "Zjednoczona w różnorodności”. Powstała ona z inicjatywy Parlamentu Europejskiego i może obecnie być postrzegana jako definicja projektu europejskiego.
W czasie wczorajszej sesji plenarnej pani Ingrid Betancourt pochodząca z Ameryki Łacińskiej i silnie związana z Francją powiedziała, że marzy o Ameryce Łacińskiej, która potrafiłaby tak współpracować i tak się jednoczyć, jak Unia Europejska. Jest oczywiste, że nasze symbole wyznaczają naszą tożsamość i pokazują reszcie świata, że razem osiągnęliśmy wielkie rzeczy.
Chociaż wierzę w tę jedność i mam nadzieję, że będzie trwała nadal, rozczarowało mnie, że przy wielu okazjach nie byliśmy jednogłośni. Na przykład w zeszłym tygodniu przewodniczący Rady Unii Europejskiej, Prezydent Sarkozy zaprosił tylko cztery państwa członkowskie do dyskusji o kryzysie finansowym. To ciekawe, że przewodniczący Rady nie zwraca uwagi na solidarność i jedność Unii Europejskiej. Taki ruch - podobnie jak wszystkie tego rodzaju czyny - raczej nas dzieli niż łączy. To ironiczne, że jesteśmy tacy dumni z naszej jedności i solidarności, a równocześnie przewodniczący Rady najwyraźniej wybiera sobie ulubieńców, aby z nimi omówić najważniejszą obecnie sprawę.
Mam nadzieję, że częstsze korzystanie z flagi, hymnu i dewizy będzie nam wszystkim przypominało o wartościach kluczowych dla istnienia Unii Europejskiej, ale musimy jednocześnie pamiętać, że najważniejsze jest nasze postępowanie.
Bogdan Pęk
w imieniu grupy UEN. - (PL) Panie Przewodniczący! Ta dyskusja, jak powiedział poseł sprawozdawca, jest dyskusją czysto polityczną, i to polityczną w momencie szczególnym. Zgadzam się z moimi przedmówcami, którzy twierdzą, że Europa znajduje się dzisiaj w kryzysie wartości i że wartości są potrzebne Europie jak powietrze. Symbolika narzucona niezgodnie z obowiązującym w Europie prawem tych wartości nie zastąpi. Symbolikę, która została odrzucona podczas konferencji międzyrządowej przy zatwierdzaniu projektu traktatu lizbońskiego, usiłuje dzisiaj narzucić Parlament wbrew zasadom, a te zasady mówią wprost, że tylko w formie traktatowej mogą być narzucane zobowiązania, które wprost są do wykonania i obowiązują wszystkie państwa członkowskie.
Narzucanie w tej drodze rozwiązań, które mają być obowiązujące, jest nie do przyjęcia, bowiem łamie to podstawowy kanon, na którym jakoby Unia Europejska się opiera - kanon bezwzględnego przestrzegania prawa i uzgodnień międzyrządowych. To jest obchodzenie odrzuconego w traktacie europejskim zapisu i wprowadzanie tych zasad boczną ścieżką zmierzającą wprost do narzucenia quasi-państwa europejskiego.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie Przewodniczący! W pełni popieram inicjatywę Parlamentu dotyczącą flagi i hymnu. Europejska jedność wymaga tych symboli, bo przybliżają one Europę ludziom i budują tożsamość. Trzeba je więc oficjalnie uznać. Na tym tle naszą dzisiejszą decyzję postrzegam jako mały, ale znaczący krok w kierunku powrotu do normalności w najkrótszym możliwym czasie.
Usunięcie hymnu i flagi z traktatu, którego powodów jestem oczywiście w pełni świadoma, jest i pozostanie w istocie barbarzyńskim działaniem przeciwko jedności europejskiej, za które ostateczną odpowiedzialność ponoszą ci, którzy do niego wzywali. W rzeczywistości skierowaliśmy wodę na młyn wszelkiej maści Ganley'ów, Klausów i Haiderów: tym samym ich nacjonalistyczne slogany o europejskim "superpaństwie”, skierowane przeciwko integracji Europejskiej, zyskały oznaki wiarygodności.
Jednak to jest tylko jedna strona medalu. Jest jeszcze druga sprawa, która nie mniej mnie martwi i o której chciałabym wspomnieć. Obywatele Unii Europejskiej nie chcą, ani nie potrzebują wrzawy na temat flag i hymnów w Brukseli. Tak naprawdę chcą oni socjalnej i demokratycznej Europy, czyli Unii Europejskiej zapewniającej im skuteczną ochronę przed niekorzystnymi następstwami globalizacji. Chcą jasnej odpowiedzi, co lub kogo Unia chroni - ludzi czy rynki? Chcą podjęcia poważnych działań przeciwko dumpingowi płacowemu, socjalnemu i podatkowemu oraz ostatecznego końca galopującego hazardowego kapitalizmu promowanego przez finansowych żonglerów. A do tego potrzebujemy politycznej Unii Europejskiej.
Hanne Dahl
w imieniu grupy IND/DEM. - (DA) Panie przewodniczący! Zastanawiam się, czy w tej Izbie jest ktoś, kto pamięta jeszcze, jak konstytucja zmieniła się w traktat lizboński po jej odrzuceniu w Holandii i Francji. Usunięto symbole UE, ponieważ uznano, że obywatele UE są szczególnie sceptyczni co do celu konstytucji, jakim było przekształcenie UE w państwo. Obecnie Parlament Europejski, który jest oczywiście jedynym organem UE, który jest wybierany przez obywateli w wyborach, zajmuje się ich ponownym wprowadzeniem. Przypomina to aż nadto parodię demokracji odgrywaną przez instytucje pozbawione szacunku dla tych, którym mają służyć. To UE ma służyć obywatelom, a nie obywatele UE. Z tego powodu niestosowne jest usuwanie czegoś, z uzasadnieniem, że jest to spełnienie życzeń obywateli, a następnie przywracanie tego samego parę miesięcy później.
W tej sprawie muszę powiedzieć, że jest mi po prostu wstyd zasiadać w Parlamencie Europejskim. Nie możemy pozwolić sobie na złą sławę instytucji odrzucającej w ten sposób obywateli. Pragnę wezwać każdego, kto ma chociaż odrobinę szacunku dla wyborców, którzy go wybrali, aby zagłosował dzisiaj przeciwko temu wnioskowi.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Ten Parlament pragnie owych symboli tylko z jednego powodu - aby nadymać swoje ego i przyodziać UE w oznaki państwowości.
Dziękuję, ale mam o wiele lepszy hymn i flagę, i nie zamierzam ich przehandlować za jarmarczne błyskotki eurofederalizmu. Oda do radości, którą mamy zamiar skraść, jest może bardzo fajną melodyjką, podobnie jak Jingle Bells, ale podobnie jak Jingle Bells opowiada ona zmyśloną historię, że UE jest dla ludzi korzystna. Odróżnia ją jednak od Jingle Bells to, że zniszczy ona waszą państwową suwerenność i wasze prawo do kierowania własnym losem. To bardziej "oda do słabości” niż Oda do radości!
Jeżeli zaś chodzi o flagę, którą ukradliśmy Radzie Europy, to nawet jej orędownicy nie wiedzą, co ona oznacza. W Komisji Spraw Konstytucyjnych mamy tyle samo wyjaśnień, co oznaczają gwiazdy na fladze, ile jest tych gwiazd.
Dla mnie niniejszy wniosek obnaża nienasycony fanatyzm euroentuzjastów. Jeszcze nie wysechł atrament na traktacie lizbońskim, w którym celowo pominięto te symbole, a już pojawił się nacisk, aby Parlament mimo to nadał im urzędowy status.
Moi wyborcy nie chcą flagi UE, ani hymnu UE. Oni chcą prawa do głosowania za traktatem lizbońskim lub przeciw niemu, a za resztę dziękują.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym wspomnieć o pana rodaku, który - zatrzymany na ulicy w czasie Rewolucji Francuskiej przez Sankiulotę - usłyszał pytanie: "Dlaczego nie nosisz flagi Tricolore, symbolu rewolucji?” Pana rodak odpowiedział, że nie ma potrzeby okazywać na zewnątrz tego, co się czuje w sercu.
Sam należę do tych, którzy - pewnie ze skromności typowej dla porządnego Hiszpana - nie okazują uczuć. Nie oznacza to jednak, że nie czułem wzruszenia, kiedy zobaczyłem flagę europejską wywieszoną na ratuszu w Lublanie, kiedy na spotkaniu z posłem Pierre Lequillerem Yvelines usłyszałem hymn europejski po Marsyliance, lub kiedy wczoraj wyczytałem w gazecie, że laureat Nagrody Księcia Asturii, Tzvetan Todorov z Bułgarii, oświadczył, że słowo "Europejczyk” oznacza "zjednoczony w różnorodności”. To właśnie nasza dewiza.
Nie jestem człowiekiem o wąskich, ciasnych horyzontach, ani patrzącym na świat z perspektywy oblężonej twierdzy, który uważałby, że flaga europejska konkuruje z narodową lub że europejski hymn zastąpi hymn narodowy. Takie myślenie jest po prostu, panie przewodniczący, idiotyczne.
Symbole pokazują, że należymy do wspólnoty, natomiast w żaden sposób nie stanowią próby wymazania naszych krajów ojczystych. Oznaczają one wartość dodaną - czyli to, że mamy coś wspólnego z innymi Europejczykami.
Uważam zatem, że pan poseł Carnero, któremu niniejszym chcę pogratulować, oraz Komisja Spraw Konstytucyjnych wystąpili z właściwą inicjatywą. Inicjatywa ta, w momencie kiedy "zszywamy ze sobą dwie Europy”, że użyję fantastycznego wyrażenia tak ciepło przez nas zapamiętanego kolegi posła Bronisława Geremka, ukazuje naszym braciom Europejczykom, że hołdujemy tym samym wartościom. Wartości te wyrażamy również na zewnątrz, w tym również przy pomocy symboli.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów zagłosuje więc za przyjęciem przedmiotowego wniosku dotyczącego zmiany Regulaminu i z radością oczekuję, że - jak wszyscy - poczuję wzruszenie, kiedy w najbliższym czasie usłyszę w tej Izbie Odę do radości.
Pierre Pribetich
(FR) Symbole są dla uczuć tym, czym alegorie dla myśli. Jakkolwiek barwny, ten cytat z pracy filozofa Alaina jasno ilustruje, co symbole oznaczają dziś dla Unii Europejskiej. Słuchanie symfonii Beethovena lub wspólne świętowanie europejskości dnia 9 maja to właśnie te elementy, z których będziemy od teraz korzystali, aby zagwarantować, że Europa pozostanie przy życiu. Są to konkretne wyrazy wartości, na których zbudowano Unię, znaki, które stopniowo zapisują się w pamięci 500 milionów Europejczyków.
Dodając omawiany artykuł do Regulaminu Parlamentu dzięki pracy naszego kolegi posła Carlosa Carnero Gonzáleza, któremu chcę pogratulować, wysyłamy polityczne przesłanie Parlamentu do obywateli opierające się na tych wartościach, czego dowodem jest sprzeciw eurosceptyków. Żadnej polityki bez symboli! Nadając Europie tożsamość przy pomocy hymnu, flagi i dewizy dajemy obywatelom mieszkającym i pracującym w Europie szansę postrzegania siebie jako części jednego podmiotu zjednoczonego w różnorodności. Stosowanie tych symboli na wszystkich szczeblach oraz we wszystkich obszarach instytucjonalnych pozwoli stale przypominać o wartościach inspirujących Europę.
Chciałbym jednak podkreślić, że Europa cierpi dzisiaj na poważny brak pewności siebie i musimy wyjść nawet poza te symboliczne elementy, a mianowicie wyobrazić sobie i razem odbudować mocne poczucie przynależności.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Panie Przewodniczący! Symbole, takie jak flaga, hymn, wspólna waluta i święta, są nieodłącznymi atrybutami państwowości. W trakcie negocjacji nad traktatem lizbońskim z tych przyczyn właśnie zgodzono się je usunąć. Obłudnym jest twierdzenie, że powrót do nich stanowi wewnętrzne rozwiązanie jednej z instytucji europejskich. Parlament Europejski, który ustanawia prawo, nie może dawać sygnału do obchodzenia tylnymi drzwiami wcześniejszych międzyrządowych uzgodnień. Musi stać na straży poszanowania prawa i demokracji. Ponowne wskrzeszenie wcześniej usuniętych symboli sprawi, że Parlament Europejski stanie się instytucją anachroniczną. W pełni rozumiejąc, że każda instytucja może posługiwać się określonymi symbolami, zwrócić uwagę należy, że idzie tutaj o wymiar szerszy - jak podkreślił sprawozdawca - polityczny, i dlatego należy się temu zdecydowanie przeciwstawić.
Søren Bo Søndergaard
(DA) Panie przewodniczący! Jak już powiedziano, wspólne symbole - hymn, flaga, dewiza - usunięto z traktatu konstytucyjnego, kiedy stał się on traktatem lizbońskim. Niektórzy orędownicy traktatu lizbońskiego twierdzili nawet, że tym samym pokazaliśmy, iż dostrzegamy powszechną niechęć. W niektórych krajach faktycznie wykorzystano usunięcie symboli quasi-konstytucyjnych, aby argumentować, że nie ma powodu odbywać referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. Na przykład rząd duński oświadczył w dokumencie skierowanym do narodu duńskiego, że traktat lizboński, cytuję: "zostanie oczyszczony z zapisów o symbolach dotyczących hymnu, dewizy i flagi UE”.
"Zostanie oczyszczony!” Powinniśmy w tym momencie zapytać, co tak naprawdę to wszystko zmienia. Otóż nie zmienia niczego. W odpowiedzi na moje pytanie Komisja sama napisała, że brak wzmianki o symbolach w traktacie nie zmienia w żaden sposób ich statusu. "Nie zmienia w żaden sposób ich statusu!” A teraz Parlament ma pójść o krok dalej. Może ktoś wierzy, że bardziej intensywne używanie symboli rozbudzi entuzjazm do UE. Może ktoś wierzy, że poprzez symbole da się ukryć brak korzyści dla ludzi. Ja osobiście w to nie wierzę. Wielu obywateli będzie to postrzegać jako kolejny przykład, że elita UE robi dokładnie to, na co ma ochotę. W ten sposób wyślemy zupełnie niewłaściwy sygnał. Uważam więc, że nie powinniśmy przyjmować tego wniosku.
Philip Claeys
(NL) Panie przewodniczący! Zastanawiam się, jaki jest sens tego sprawozdania i zmiany Regulaminu, której ono dotyczy. Zgodnie z treścią uzasadnienia to, że symbole nie są uwzględnione w traktacie lizbońskim nie uniemożliwia instytucjom ich dalszego stosowania, więc po co mają być zapisane w Regulaminie tego Parlamentu?
Obecną debatę powinniśmy umieścić w kontekście konstytucji europejskiej i referendów, które pozbawiły ją ważności. Symboli celowo nie uwzględniono w traktacie, ponieważ na przykład Holendrzy nie chcą słyszeć o europejskim superpaństwie i jego zewnętrznych symbolach. Od tego czasu Holandia ratyfikowała traktat lizboński. Co teraz zrobimy? Teraz chcemy i tak zapisać symbole europejskie w naszym Regulaminie, wprowadzając je tylnymi drzwiami.
Ta zmiana Regulaminu nie jest konieczna. Co więcej, stanowi nieuzasadnioną prowokację i pokazanie holenderskim wyborcom gestu lekceważenia, a tym samym pokazanie go wszystkim europejskim wyborcom, którzy nie chcą mieć nic wspólnego z europejskim superpaństwem. Mogę paniom i panom jedynie pogratulować!
Maria da Assunção Esteves
(PT) Wczoraj, na odbytej tutaj plenarnej sesji, hymn europejski mógł być tłem dla łez pani Ingrid Betancourt. Kulminacją hymnu byłoby wezwanie do dzielenia się wspomnieniami i pragnieniami. Każde ludzkie przedsięwzięcie potrzebuje wymiaru symbolicznego, od potęgi słów, przy pomocy których rządzimy mieszkańcami Europy, po rytuały politycznej reprezentacji, które umiejscawiają nas po lewej lub prawej stronie w dialektyce debaty parlamentarnej. Bez symboli nie może być historii.
Potrzebujemy słów, flagi, hymnu lub dewizy. Powszechnego projektu Europy nie można ukształtować w zbiorowej wyobraźni bez substancji symboli, bo symbole przedstawiają nie tylko świat, jaki mamy, ale także ten, który chcemy mieć. Jednoczą one w nas najgłębsze myśli i uczucia. Ich wartość wynika z procesu tożsamości, który wywołują. W jaki sposób wielki projekt Europy, oparty na transcendentalnej wartości ludzkiej godności, otwarty na świat, wyznaczający innym kierunek w dziedzinie praw i przywilejów, może sobie poradzić bez wymiaru symbolicznego? Myśl europejska dała nam długą historię znaczenia symboli. Polityka nie może tego pomijać, ponieważ polityka utożsamia w sobie wszystkie wymiary istoty ludzkiej, również te związane ze sferą ideałów i spraw wzniosłych.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Jestem nieco zaskoczony tą burzą w szklance wody, jaką w niektórych kręgach wywołała przedmiotowa zmiana naszego Regulaminu. Wiemy, że państwa członkowskie jakiś czas temu postanowiły nie podnosić flagi i hymnu europejskiego do rangi elementów traktatu. Postanowiły nie nadawać im tak wysokiego statusu, i utrzymać ich obecny status.
A jaki jest ich obecny status? Są one po prostu uznawane przez instytucje. Rada Europejska uznała je już w roku 1985. Swoją drogą, członkiem Rady Europejskiej była wówczas pani Thatcher, a teraz widzę, że niektórzy jej wielbiciele odrzucają dziś jej decyzję. Muszę przyznać, że sam miałem pewne wątpliwości co do przyjmowania symbolu wybranego przez panią Thatcher jako flagi Unii Europejskiej. Jednak w duchu kompromisu i konsensusu wszystkich partii, jestem skłonny go przyjąć.
I taki właśnie status otrzymały flaga i hymn - uznanie przez instytucje. Jednak występuje pewna anomalia. Mianowicie my, Parlament Europejski, nigdy faktycznie nie uznaliśmy ich w naszym Regulaminie. Jest dosyć logiczne, że powinniśmy tę anomalię naprawić i umieścić w naszym Regulaminie odniesienie do flagi.
Nie rozumiem, jak ludzie mogą robić taki raban o tak oczywistą rzecz, o tak normalną procedurę zgodną z decyzjami państw członkowskich dotyczącą niepodnoszenia symboli do rangi traktatowej - po prostu tego nie rozumiem. Ale sposoby działania eurosceptyków, szczególnie w moim kraju, zawsze były dla mnie dosyć nieprzeniknione. Jeżeli weźmiemy pod uwagę, że ta flaga funkcjonuje już od wielu lat, jeżeli parę miesięcy temu widzieliśmy europejskich kibiców na Ryder Cup, gdzie Europa grała z Ameryką w golfa - i gdzie widzowie, a wśród nich prawdopodobnie również konserwatywni eurosceptycy, wymachiwali europejską flagą - to naprawdę wydaje się dosyć idiotyczne, robić taką awanturę o tę rozsądną zmianę naszego Regulaminu.
Panayotis Demetriou
(EL) Panie przewodniczący! Jak wspominali wszyscy przedmówcy, symbole Unii Europejskiej istnieją już od wielu lat. Co my w Parlamencie Europejskim chcemy osiągnąć, zmieniając Regulamin? Chcemy sformalizować zasady prawidłowego korzystania z symboli tak, jak to się robi w każdej organizacji.
Niestety zarówno państwa członkowskie, jak i obywatele zareagowali w sposób nieuzasadniony. Taka jest reakcja państw członkowskich, które uważają, że przyjęcie i promowanie symboli UE doprowadzi do powstania superpaństwa. Na litość boską, czy symbole naprawdę stworzą superpaństwo, o którym mówili niektórzy posłowie?
Niektórzy mówią, że symbole wpłyną na morale narodów i państw. Jeżeli czyjeś narodowe morale jest tak niskie, że przyćmić może je symbol jedności wszystkich państw, to współczuję temu komuś posiadania tego, co niektórzy nazywają "narodową dumą”. W tej Izbie słyszano już takie argumenty.
Rodzi się następne pytanie. Jeżeli niektórzy obywatele i państwa członkowskie tak źle reagują na te symbole, to jak mogą nadal być członkami UE, skoro nie mogą nawet wytrzymać widoku jej symboli? To jawna sprzeczność.
Parlament Europejski ma rację pracując dzisiaj w normalnym trybie, by formalnie przyjąć te symbole. Wysyła w ten sposób przesłanie, że UE musi kroczyć naprzód zjednoczona pod swoimi symbolami, aby stała się kompletną całością i osiągnęła pozycję umożliwiającą jej pełnienie swojej roli. A jej rolą jest szerzenie zasad i wartości na całym świecie.
György Schöpflin
Panie przewodniczący! Często słyszymy pogląd, że symbole to strata czasu, a Parlament Europejski nie powinien się zajmować tak nieistotnymi kwestiami. Argumentuje się, że zadaniem Unii Europejskiej jest skupianie uwagi na zagadnieniach życia codziennego, takich jak miejsca pracy i handel.
Podejście to jest zupełnie błędne i stanowi wyraz całkowitego braku zrozumienia istoty symboli. Jeżeli uważnie przyjrzymy się sposobowi działania instytucji, to szybko stanie się jasne, że każda instytucja posiada zbiór symboli. Symbole te niosą przekaz rozpoznawany przez ludzi i funkcjonują jako "skrócona wersja” instytucji. A bez instytucji nie może być demokratycznej polityki.
Symbole są zatem koniecznym elementem demokracji, którą UE uważa za trzon swojej tożsamości. Ponadto skoro symbole mają tak marginalne znaczenie, jakie przypisują im ich przeciwnicy, to po co podejmują oni trud sprzeciwiania się im? Parlament Europejski, będący demokratycznym fundamentem Unii Europejskiej, ma wszelkie powody, by promować symbole Europy jako sposób budowania relacji z elektoratem. Kto jest przeciwny symbolom Europy podważa w sumie samą europejską demokrację.
Można argumentować dalej, że obecne czasy to czasy zbytniej niepewności i kryzysu, by rozmyślać o symbolach Europy, więc to nie jest właściwy moment, aby Parlament poświęcał im swój czas. Może i tak jest, ale to, który moment jest właściwy, zawsze może i będzie wywoływać dyskusję. Na dłuższą metę nie ma znaczenia, czy debata na temat symboli Parlamentu i Unii Europejskiej odbędzie się teraz, czy w późniejszym terminie. Dlatego to ważne i przekonujące sprawozdanie ma moje pełne poparcie.
Geoffrey Van Orden
Panie przewodniczący! Nasi federalistyczni przyjaciele nie powinni powoływać się na panią Thatcher dla swojej sprawy. Byłaby ona przerażona zmianami, jakie nastąpiły w Unii Europejskiej.
Słyszeliśmy o tym, że symbole są ważne, ale stale przekonuje się nas, że Unia Europejska nie ma ambicji stania się państwem, mimo że każda uchwała i każdy przepis uchwalany w tym Parlamencie prowadzi nas o krok dalej w tym kierunku. Oczywiście najdobitniejszym tego przykładem stała się konstytucja. Została ona odrzucona, a potem wypłynęła na nowo jako traktat lizboński.
Aby zareklamować traktat lizboński, krajowi negocjatorzy postanowili, że należy usunąć te części konstytucji, które można interpretować jako naruszające państwowość, w tym flagę i hymn.
W rzeczywistości, aby sprzedać naszemu narodowi traktat lizboński, ministrowie rządu brytyjskiego użyli argumentu, że różni się on jednak czymś od konstytucji.
Moi wyborcy we wschodniej Anglii nie chcą konstytucji, nie chcą traktatu lizbońskiego, a już na pewno nie chcą państwa zwanego Europą. Myślę, że obraża ich próba ponownego wprowadzenia lub nadania urzędowego charakteru tym symbolom.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Symbole Unii Europejskiej umożliwiają manifestowanie unijnej tożsamości i mogą stanowić kluczowe elementy w komunikacji ze społeczeństwem oraz w jego emocjonalnej relacji z instytucjami europejskimi.
Parlament uznał i przyjął następujące symbole unii: flagę przedstawiającą krąg dwunastu złotych gwiazd na niebieskim tle, hymn stanowiący fragment Ody do radości z IX Symfonii Ludwiga van Beethovena oraz dewizę "Zjednoczona w różnorodności”. Flagę podnosi się we wszystkich budynkach Parlamentu oraz z okazji oficjalnych wydarzeń. Wprowadzając do Regulaminu Parlamentu Europejskiego przepisy dotyczące stosowania przez Parlament Europejski symboli Unii Europejskiej, Parlament wysyła mocny sygnał polityczny.
Dnia 9 maja Parlament obchodzi Dzień Europy. Proponuję, aby Parlament Europejski zorganizował coroczny konkurs z okazji Dnia Europy skierowany do przedstawicieli młodego pokolenia, którzy pokazaliby, jak postrzegają przyszłość Europy, w szczególności jak wyobrażają sobie swój wkład w urzeczywistnienie tej przyszłości.
Marios Matsakis
Panie przewodniczący! W północnej części europejskiego Cypru, na jednym ze zboczy wzgórz Kyrenii, można zobaczyć gigantyczną, kilometrowej długości flagę. Turecką, a nie unijną. W rzeczywistości, w całej północnej części Cypru można zobaczyć aż za wiele flag, i to tureckich, nie unijnych. Są one symbolem nie jedności Europy, lecz podziału narzuconego małemu państwu członkowskiemu UE przez armię turecką.
Teraz, kiedy toczą się między UE a Turcją negocjacje w sprawie przystąpienia i rozmowy pokojowe na Cyprze, UE musi wywrzeć mocny nacisk na rząd turecki, aby usunął on z Cypru swoje wojska oraz towarzyszące im symbole i pozwolił naszej dumnej fladze UE swobodnie powiewać w tym zakątku UE. Flaga UE symbolizuje na Cyprze jedność. Flaga turecka symbolizuje podział.
Pomóżmy wszyscy podnieść flagę UE na całym Cyprze najszybciej, jak to możliwe.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Wydaje mi się to szczególnie dziwne, a nawet tragiczne, że te symbole są atakowane przez mieszkańców byłych komunistycznych państw Europy Środkowej i Wschodniej. Pamiętamy, jak flagą tą wymachiwały tłumy w Tallinie, Berlinie Wschodnim i Budapeszcie. Przypominamy sobie, jak unijny hymn odgrywano przy Bramie Brandenburskiej. To nie zostało narzucone, ani przewidziane regulaminem parlamentarnym, a wypływało z serc, było wyrazem uczuć obywateli. Te symbole są symbolami naszych dumnych wartości: pokoju i solidarności.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym zadać następujące pytanie tym, którzy mówili, że godła i hymny to atrybuty państw.
Miasto, w którym mieszkam ma flagę - flagę Madrytu - a gmina, w której mieszkam - Gmina Madryt - posiada własną flagę i hymn. Czyżby były państwami? Czyżby zdradzały ambicje, aby stać się państwem? Czy ci, którzy mówią, że flagi i hymny są symbolami narodowymi chcą znieść flagi lokalne i regionalne?
Chciałbym usłyszeć odpowiedź od moich kolegów posłów.
Przewodniczący
Sam mam w domu flagę mojego klubu rugby!
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Do argumentu pana posła Méndeza de Vigo chciałbym dodać, że Międzynarodowy Komitet Olimpijski posiada flagę i hymn. Z tego, co właśnie mówili brytyjscy konserwatyści, wnioskuję, że według ich definicji Międzynarodowy Komitet Olimpijski jest państwem.
Carlos Carnero González
sprawozdawca. - (ES) Panie przewodniczący! Chciałbym zacząć od podziękowania wszystkim, którzy zabrali głos w czasie tej debaty, chociaż oczywiście z niektórymi z nich otwarcie się nie zgadzam.
Symbole nie reprezentują jedynie państw. Na obecnym etapie naszego rozwoju symbole nie ucieleśniają konfrontacji, walki ani bitew - są sposobem przekazywania idei i jednoczenia ludzi wokół wartości. Tym właśnie są nasza flaga, nasz hymn, nasza dewiza i Dzień Europy.
Pewni ludzie zmusili konferencję międzyrządową do usunięcia symboli z traktatu, mimo sprzeciwu ogromnej większości, która wolała kontynuować prace na podstawami konstytucji, niż wpaść w pułapki zastawione przez osoby podważające nie tylko symbole, ale również potrzebę dalszego pogłębiania unii politycznej. Z tego powodu 16 krajów, włącznie z moją ojczyzną, wydało oświadczenie, że ich zdaniem używanie symboli stało się już codziennością, jest oficjalną praktyką, i to praktyką, którą należy przyjąć z zadowoleniem.
Nikt nie kwestionował symboli Unii Europejskiej w czasie kampanii przed referendami, które uniemożliwiły ratyfikowanie konstytucji. Porozmawiajmy na poważnie - czy ktoś przypomina sobie, by znaczna część ludności Francji lub Holandii odrzuciła konstytucję z powodu zawartych w niej odwołań do symboli Unii? Ja na pewno sobie tego nie przypominam, a byłem mocno zaangażowany w kampanię we Francji. Mogły być inne powody, być może wspólne dla pewnej liczby osób, ale kwestia symboli nie była jedną z nich.
Oczywiście czuję się Hiszpanem, bo jestem Europejczykiem, i czuję się Europejczykiem, bo jestem Hiszpanem. To oznacza, że kiedy widzę flagę mojego kraju obok tej z 12 gwiazdami, umacniam się w przekonaniu, że obydwie są częścią mojego życia. Kiedy widzę urzędującego przewodniczącego Rady występującego na tle flag zarówno Francji jak i Unii Europejskiej, również czuję dumę.
A przede wszystkim, podobnie jak wielu z was, czuję dumę kiedy witają mnie wiwatami beneficjenci pomocy humanitarnej lub ktoś, kto zauważył nasz zespół obserwatorów w trakcie wyborów, rozpoznał nas po fladze i bije brawo. Byłoby głupotą odmawiać sobie tego, na co inni reagują z radością i przyjaźnią.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj o godzinie 11.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Cristian Silviu Buşoi  
na piśmie. - Unia Europejska niewątpliwie znalazła się w punkcie zwrotnym w swojej ewolucji, a w takiej sytuacji szczególnie ważne jest uznanie potrzeby zrobienia następnego kroku przez załatwienie wszystkich obecnych, skomplikowanych spraw, które mogą sprawić, że proces europejskiej integracji utknie w martwym punkcie. W tym procesie europejskie symbole stanowią kluczowe łączniki pozwalające zbudować pozytywną tożsamość na poziomie europejskim, uzupełniającą, a nie zastępującą mocno okrzepniętą tożsamość narodów.
Brak symboli europejskich w odrzuconym traktacie lizbońskim był bardzo przykry z punktu widzenia dotkliwego deficytu demokracji, na jaki cierpi obecnie Unia Europejska. Twierdzenie, że ich uwzględnienie w traktacie lizbońskim byłoby niestosowne, okazało się całkowicie oderwane od rzeczywistości, bo nie ma wątpliwości, że symbole te nie zagroziłyby ani trochę koncepcjom stanowiącym podwaliny UE.
Aby zatem w najbliższych latach wzmocnić powszechne poparcie dla Unii Europejskiej i przekonanie do niej, trzeba konieczne utrzymać i udoskonalić te symbole, tak by doprowadzić do uznania czynnika "demos” wśród europejskich instytucji i w ramach europejskich procesów decyzyjnych.
Glyn Ford
na piśmie. - Popieram wprowadzenie do Regulaminu oficjalnego uznania naszej europejskiej flagi, europejskiego hymnu - Ody do radości - Dnia Europy 9 maja oraz dewizy "Zjednoczona w różnorodności”. To poparcie nie pomniejsza mojego oddania i lojalności wobec mojej ojczyzny, Anglii, w której się urodziłem, wychowałem, wykształciłem i obecnie mieszkam.
Odrzucam pogląd, że człowiek musi wybrać wyłącznie jeden region, który może obdarzać swoją lojalnością. Chlubię się tym, że pochodzę z Forest of Dean, jestem Anglikiem i Europejczykiem.
Genowefa Grabowska  
na piśmie.
- (PL) To prawda, że symbole stanowią o emocjonalnym przywiązaniu do ulubionej organizacji, czy państwa. Spoglądając na flagi, motta, słuchając hymnów, czy nawet biorąc do ręki monetę, kojarzymy je bezbłędnie z określonym państwem lub inną organizacją. Jest oczywiste, że takie symbole, pozwalające na łatwą identyfikację i emocjonalne związanie, posiada także Unia Europejska.
Ciemnoniebieska flaga z dwunastoma złotymi gwiazdami; "Oda do radości” z IX Symfonii Ludwiga van Beethovena; "Dzień Europy” - święto obchodzone 9 maja; euro jako oficjalna waluta 15 państw członkowskich - to od dawna ustalone, znane i powszechnie akceptowane symbole, najpierw Wspólnot, a teraz UE. Jeśli do tego dodamy motto, czyli dewizę Unii: "Zjednoczona w różnorodności”, to otrzymamy doskonały opis istoty europejskiego projektu.
Jako członek Konwentu bardzo żałuję, iż symbole UE opisane w Konstytucji Europejskiej nigdy nie weszły w życie. Były postrzegane jako elementy "quasi-państwowe” i dlatego zostały wyrugowane z tekstu Traktatu Lizbońskiego. Uważam jednak, iż pomimo tego nie straciły one dla obywateli UE ani swej atrakcyjności, ani swego charakteru i są nadal nośnikami wartości, na których opiera się Unia Europejska i wyrażają poczucie wspólnoty jej obywateli.
Dlatego dobrze się stało, że impuls do używania symboli europejskich wychodzi właśnie od Parlamentu Europejskiego.
