2. Darfur (stemming) 
- Ontwerpresolutie
Vóór de stemming
Josep Borrel Fontelles
(ES) Mijnheer de Voorzitter, de plenaire vergadering krijgt deze resolutie voorgelegd op grond van artikel 91, om redenen van urgentie, zonder debat. Er is beslist sprake van urgentie, en namens mijzelf en de vijf afgevaardigden die vijf dagen in Darfur hebben doorgebracht, zou ik heel in het kort de redenen voor die urgentie willen aangeven.
Darfur is thans een grondgebied zonder wet, met een oorlog waarin iedereen elkaar bestrijdt. De grote problemen van onze tijd vallen er samen: het conflict tussen centra en afgelegen gebieden, etnische conflicten, en de cynisch uitbuiting van rivaliteiten tussen verschillende groepen voor politieke doeleinden, en misschien is het ook de eerste oorlog die het gevolg is van de klimaatverandering in de wereld.
Het urgente karakter zit hem echter in de toenemende onveiligheid, en in het feit dat als die blijft toenemen, de humanitaire hulpverleners niet langer hun werk zullen kunnen doen. Van dat werk zijn tweeënhalf miljoen mensen afhankelijk, die dankzij hun inspanningen, en deels ook dankzij het geld van de Europese Unie, elke dag te eten hebben.
Als de veiligheid vanaf nu tot het eind van het jaar niet verbetert, dreigen tweeënhalf miljoen mensen in de woestijn aan hun lot te worden overgeleverd, wat zou kunnen leiden tot de grootste humanitaire crisis die de wereld ooit gekend heeft.
Daarom is het zo belangrijk, mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dat de strijdkrachten van de Verenigde Naties, die wij al zo vaak gevraagd hebben om naar Darfur te gaan, ook echt gaan, in de wetenschap dat de Sudanese regering zich hier niet langer tegen verzet. De Sudanese regering zegt geen nee meer, ze zegt nu ja. Ze zegt dat de VN-troepen zo gauw mogelijk moeten komen, omdat zij niet langer in staat is om een minimale veiligheid te garanderen - als zij dat al ooit gewild heeft.
De Janjaweed zijn niet ontwapend, integendeel, en de Sudanese regering zal de veiligheid in Darfur niet vergroten. Als we het risico van een totale humanitaire ramp willen voorkomen, moeten we druk uitoefenen zodat die troepenmacht zo gauw mogelijk ter plekke is.
Aangezien het echter minstens een jaar duurt voordat die daar kan zijn, dienen we de Afrikaanse Unie te ondersteunen, en er op zijn minst voor te zorgen dat haar soldaten betaald worden, want u moet weten dat we meer geld hebben uitgegeven aan het ondersteunen van die strijdkrachten dan aan humanitaire hulp.
Mijnheer de Voorzitter, dat zijn de redenen van de urgentie.
(Applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank, Josep Borrell, voor dit verslag en voor uw onverminderde engagement.
