Konkluzje Rady Europejskiej w dniach 29 i 30 października 2009 r., w tym mandat i uprawnienia Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa / wiceprzewodniczącego Komisji, jak również skład nowej Komisji (ciąg dalszy debat) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata w sprawie sprawozdania Rady Europejskiej oraz w sprawie oświadczenia Komisji dotyczącego konkluzji Rady Europejskiej w dniach 29 i 30 października 2009 r., w tym mandatu i uprawnień Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącego Komisji, jak również składu nowej Komisji.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, przewodniczący Komisji, urzędująca pani przewodnicząca Rady! Przemówienie pana Borghezio było typowe, eurosceptycy nie potrafią dostrzec różnicy między Radą Europy a Unią Europejską, a przecież orzeczenie w sprawie krzyży wydał Europejski Trybunał Praw Człowieka, który podlega Radzie Europy. Takiego orzeczenia nie można było wydać na mocy Karty praw podstawowych.
Chciałbym jednak skomentować bieżącą debatę. Uważam, że prezydencja szwedzka w sposób bardzo rozsądny i ukierunkowany na cel doprowadziła cały proces ratyfikacji do zakończenia, w sytuacji, gdy aż cztery kraje miały ratyfikować traktat w trakcie jej kadencji. Chciałbym wyrazić wdzięczność za to, że trwający dziewięć lat proces został tym samym ukończony. Moim zdaniem pozwoli nam to po raz pierwszy wprowadzić traktat w życie, ponieważ to, co dzieje się w praktyce, określa także rzeczywistość konstytucjonalną. Dlatego należy wyraźnie stwierdzić, że Przewodniczący Rady Europejskiej wymaga wyłącznie uzasadnienia szefów państw lub rządów i że w każdej konstytucji, jakikolwiek działający prezydent, który nie odpowiada przed Parlamentem jest wybierany bezpośrednio przez obywateli. I tak powinno być także w przypadku Przewodniczącego Rady Europejskiej. Jedynie przewodniczący Komisji ma pełne uzasadnienie.
Chciałbym również zwrócić uwagę, o czym wspomniał już pan Barroso, cytując Jeana Monneta, jak ważne dla naszego istnienia są nasze instytucje. Jeśli chodzi o stanowisko Wysokiego Przedstawiciela/wiceprzewodniczącego Komisji, to należy wyraźnie powiedzieć, że wybrana osoba natychmiast po objęciu stanowiska przyjmie na siebie obie role. Wybrany kandydat nie może najpierw objąć urzędu Wysokiego Przedstawiciela w dniu 1 grudnia, a dopiero potem urzędu wiceprzewodniczącego. Kandydat może objąć urząd, podobnie jak wiceprzewodniczący, dopiero po uzyskaniu akceptacji Parlamentu Europejskiego. Tu nie ma miejsca na nieporozumienia, ponieważ w przeciwnym razie powstaną problemy prawne.
Chciałbym także wspomnieć, że Parlament Europejski wykorzysta swoje prawa w odniesieniu do Służby Działań Zewnętrznych. Nie chcemy, by traktat z Lizbony służył do "umiędzyrządowienia” Europy. Nie taki jest duch traktatu. Służba Działań Zewnętrznych odegra w tym względzie decydującą rolę. Zwracam się z wnioskiem o poważne potraktowanie stanowiska Parlamentu w tej kwestii, które oczywiście państwo znają i o niewyrażanie pod tym względem żadnych stwierdzeń, w tym sensie, że was zniszczymy, ponieważ rzeczywiście mamy taką możliwość.
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Wejście w życie traktatu lizbońskiego jest rzeczywiście wydarzeniem historycznym. Powinniśmy je oklaskiwać. Powinniśmy się z niego cieszyć. Powinniśmy sobie pogratulować i bez wątpienia powinniśmy pogratulować prezydencji szwedzkiej za osiągniecie takiego wyniku.
Traktat jednakże to za mało. Nawet najbardziej idealny traktat sam w sobie nie zdoła rozwiązać wielu problemów. Do jego usprawnienia potrzebni są nam natchnieni i kompetentni ludzie. W przypadku traktatu lizbońskiego jest to tym ważniejsze, że jest on wynikiem niekończących się kompromisów, długich dyskusji i długich debat. W związku z tym niechybnie jest w nim wiele dwuznaczności i luk.
Do przyszłych głównych decydentów należy wyjaśnienie różnych aspektów, dopracowanie zasad, ukształtowanie instytucji, nadanie właściwej interpretacji wszystkim postanowieniom traktatu i szczegółowe opracowanie opisu stanowisk. Kluczowe znaczenie dla struktury Unii Europejskiej w przyszłości będzie mieć nadchodzący mandat, nadchodząca legislacja. Ta struktura, jeśli chcemy, by była wykonalna, musi powstać jako synteza wszystkich dotychczasowych doświadczeń, wrażliwości kulturowych i tradycji politycznych wszystkich regionów i obywateli europejskich.
W związku z tym, by uwzględnić wszystkie wrażliwości polityczne, wszystkie regiony oraz wszystkie geopolityczne, kulturowe i geograficzne regiony Europy, potrzebujemy zespołu złożonego z trzech najważniejszych osób w Unii Europejskiej Przewodniczącego Rady, przewodniczącego Komisji i Wysokiego Przedstawiciela. Wierzę, że można to osiągnąć i wierzę, że osiągnięcie tego celu będzie miało dobry wpływ na wykonalność struktury oraz skuteczność instytucji, ale także na wiarygodność Unii w oczach naszych obywateli.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Panie przewodniczący! Chciałabym choć raz podziękować środkom masowego przekazu. Opinia publiczna nie miałaby najmniejszego pojęcia o wyborze przywódców UE, gdyby nie było wolnych i czujnych mediów. Na szczęście jednak mamy media, które relacjonują proces lobbowania i przedstawiają nieprawdopodobnych oraz prawdopodobnych kandydatów zarówno na stanowisko Przewodniczącego UE, jak i Wysokiego Przedstawiciela. W rzeczywistości nawet podczas bieżącej debaty mało mówiliśmy o nazwiskach, wspominając jedynie kilka propozycji. Mimo to usiłujemy uczyć podmioty spoza UE o znaczeniu wyborów demokratycznych.
Niedawno miałam okazję odwiedzić Turcję i gdy rozmawialiśmy o wyborach, których należy dokonać przed przyjęciem traktatu z Lizbony, poseł do tureckiego parlamentu zapytał, kiedy dokonamy tych wyborów, na co delegacja Unii Europejskiej odpowiedziała, że nie ma pojęcia jacy są kandydaci, ani kiedy trzeba będzie wybierać spośród nich, ponieważ wszystko toczy się za zamkniętymi drzwiami. UE ma pod tym względem wiele do ulepszenia, byśmy mogli działać w takich sprawach w sposób bardziej przejrzysty.
Ashley Fox
Panie przewodniczący! Chciałbym skomentować nieformalne dyskusje, które jak wiemy zdominowały ostatnią Radę Europejską. Odnoszę się tu oczywiście do wyboru kolejnego Przewodniczącego Rady i roli jaką na siebie przyjmie.
Moim zdaniem Przewodniczący powinien być urzędnikiem podlegającym Radzie, raczej przewodniczącym niż dyrektorem naczelnym. Dlatego Przewodniczący powinien być osobą działającą zbiorowo oraz osobą, której ludzie ufają. Biorąc to pod uwagę najgorszym kandydatem pod każdym względem byłby Tony Blair. Podzielam obawy kanclerz Merkel, że przez kolejne pięć lat będziemy musieli słuchać jak kolumna samochodów pod przywództwem pana Flasha okrąża świat.
Znaczenie ma także kwestia zaufania, a pan Blair wielokrotnie pokazał, że całkowicie nie zasługuje na zaufanie. Nie nadaje się do objęcia publicznego urzędu i proszę Radę, by go nie nominowała.
Bastiaan Belder
(NL) Panie przewodniczący! Z ogromnym zainteresowaniem przeczytałem przygotowany przez prezydencję szwedzką dokument w sprawie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Mój sceptycyzm wobec tego projektu pozostał jednak niezmieniony. Pod każdym względem uważam, że prezydencja szwedzka postąpiła rozsądnie, dając dodatkowy czas na szukanie właściwych kandydatów na nowe stanowiska, ponieważ Wysoki Przedstawiciel musi mieć wyjątkowe kompetencje, tak rzadkie w Europie.
Panie przewodniczący! Wciąż martwi mnie wpływ nowych stanowisk na równowagę międzyinstytucjonalną. Moje koleżanki i koledzy posłowie nie mogą nie podzielać mojego zdania. W przeciwieństwie do nich cieszę się, że służba działań zewnętrznych pozostanie poza ramami Komisji. Polityka zagraniczna należy przede wszystkim do zadań państw członkowskich i jeśli zostanie zeuropeizowana, to wolałbym, żeby odbyło się to raczej w klimacie Rady, niż Komisji. Tak właśnie dzieje się w tej chwili, pomimo naszych wszystkich rezolucji przygotowywanych w dobrej intencji.
Philip Claeys
(NL) Panie przewodniczący! Takie targowanie się o nominacje na Przewodniczącego Rady Europejskiej z pewnością nie jest budujące. W Belgii na przykład obecnie widzimy, że kandydatura naszego premiera, Hermana Van Rompuyego, jest popierana argumentami typu "jest dyskretny, ma stosunkowo mało wrogów, jest dobry w osiąganiu kompromisów”. Zasadnicze rozumowanie jest takie, że jeśli kandydat potrafi rządzić sztucznym krajem, takim jak Belgia, to potrafi również rządzić Europą.
Jednakże ewolucja Unii Europejskiej w twór stanowiący większą wersję Belgii nie leży w niczyim interesie. Poza tym Herman Van Rompuy w rzeczywistości jako premier wcale nie rządzi, co oznacza że pan Van Rompuy jest raczej kimś w rodzaju opiekuna pewnego status quo i tak naprawdę jedynie zajmuje się codziennymi zadaniami.
Nie potrzebujemy pozbawionej kolorytu, smaku i zapachu figurynki tańczącej tak, jak zagra jej Komisja Europejska. Potrzebujemy silnego rzecznika przemawiającego w imieniu państw członkowskich oraz w imieniu obywateli, którzy niestety w całej tej debacie nie są brani pod uwagę.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dwadzieścia lat temu pokojowo zakończyliśmy epokę brutalnego podziału Europy na strefę wolności i dyktatury. Unia Europejska jest projektem politycznym, który umożliwił ponowne zjednoczenie naszego kontynentu. Unia Europejska jest projektem politycznym, który stawia sobie za cel rozszerzenie w Europie strefy pokoju, wolności, demokracji oraz stabilizacji. Jesteśmy odpowiedzialni za wzmocnienie wspólnoty wartości i wspólnoty opartej na prawie. Zaczynając tu i teraz musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by zagwarantować, że radość z naszych osiągnięć da nam siłę i determinację do upewnienia się, że żadne nowe mury lub ogrodzenia z drutów kolczastych nie zostaną wzniesione między obywatelami naszego kontynentu a resztą świata.
Traktat z Lizbony jest największym postępem demokracji od czasów pierwszych bezpośrednich wyborów przeprowadzonych trzydzieści lat temu i daje Unii Europejskiej oraz jej instytucjom możliwość oraz zdolność zostania głosem całego kontynentu. Musimy jednakże wykorzystać tę szansę! Musimy wykazać się wolą polityczną, by transponować i wdrożyć traktat. Znalezienie tej woli politycznej oznaczać również będzie, że musimy zaprzestać szukania w każdej sytuacji najmniejszego wspólnego mianownika. Wszelkie formy uniezależnienia się osłabiają Wspólnotę. Zakończymy kryzysy tylko wtedy, gdy bezrobocie będzie nieustannie maleć i przywrócimy zrównoważony rozwój, niewymagający zastrzyków miliardowych kwot, które powodują wzrost naszych deficytów publicznych.
Także moja ostatnia uwaga jest jasna: myślenie europejskie polega na spotkaniu się w połowie drogi i na poszukiwaniu najlepszych rozwiązań. Trwające od kilku dni rozmowy dotyczące nominacji prowadzą mnie do wniosku, że wcale nie szukamy najlepszych, europejskich rozwiązań, ale szukamy rozwiązań najprostszych dla państw członkowskich i partii politycznych. Takie postępowanie stanowi złą reakcję na zmiany zachodzące przez kilka ostatnich lat i na traktat z Lizbony.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym skomentować, z perspektywy przewodniczącego Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, dwa aspekty dotyczące konkluzji Rady Europejskiej, obejmujące obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Pierwszy komentarz dotyczy imigracji: z zadowoleniem przyjmuję fakt, że kwestia imigracji zajęła ważne miejsce w konkluzjach Rady i uważam, że duże znaczenie ma włączenie po raz pierwszy polityki imigracyjnej do polityki wspólnotowej i uczynienie z niej, w trakcie trwania prezydencji hiszpańskiej, przedmiotu początkowej oceny, która będzie wymagała zaangażowania Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych. Ponieważ jednak poczyniono odniesienia do solidarności pod względem zarządzania ruchami imigracyjnymi, jednocześnie żałuję, że nie wykorzystano wiążącej klauzuli solidarności, wraz z jej finansowymi konsekwencjami.
Drugi komentarz dotyczy instytucjonalnego wymiaru obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, ponieważ ma on ustanawiać "przed” i "po” w działaniach tego Parlamentu. Potrzebna jest wreszcie polityka wspólnotowa; w końcu Parlament Europejski będzie podejmował decyzje w tej sprawie.
Obywatele europejscy mają prawo liczyć na pozytywne konkluzje Rady Europejskiej, które pozwolą w dniu 10 grudnia zakończyć prezydencję szwedzką mocnym akcentem w postaci zabezpieczenia obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jako głównego pola prawdziwie europejskich i prawdziwie humanitarnych działań, poprzez przyjęcie programu sztokholmskiego, do którego w znacznym stopniu przyczyniła się Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, dzięki sprawozdaniu, które ma zostać przyjęte w bieżącym tygodniu.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! To dobrze, że możemy wreszcie zakończyć ostatni rozdział sagi dotyczącej traktatu. Żałuję jednak, że musieliśmy zapłacić za to cenę w postaci rozszerzenia na Czechy niezwykle przykrego precedensu protokołu brytyjskiego w sprawie karty.
Z publikacji w prasie wynika, że ten protokół stanowi rezygnację z karty. Byłbym wdzięczny, gdyby prezydencja, zamykając debatę, mogła potwierdzić, że to nie jest prawda i że karta będzie obowiązywała Czechów i ich prezydenta zasiadającego w swoim zamku.
Znaczenie protokołu polega na ograniczeniu praktyki sądów w ramach wdrażania karty podczas krajowych sporów sądowych, co jest zdecydowanie gorsze i ma uboczne znaczenie, a na etapie zakończenia tej sagi, jest wręcz nieistotne.
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Wbrew szumnym deklaracjom, że traktat lizboński usprawni funkcjonowanie Unii Europejskiej, okazuje się, że otwiera on puszkę Pandory. Jego zapisy nie są precyzyjne i budzą nie tylko kontrowersje, ale już wprowadzają podział wśród przywódców Unii.
W traktacie nie dookreślono prerogatyw przyszłego przewodniczącego Rady Europejskiej nazywanego prezydentem ani demokratycznego trybu wyboru, a jego faktyczna pozycja ma zależeć od siły osobowości i wcześniej sprawowanej funkcji. Trudno też przewidzieć, czy zachowany zostanie klasyczny model krajowych prezydencji, nadających ton polityce Unii. Podobnie wygląda sytuacja z ministrem spraw zagranicznych Unii Europejskiej.
Większość obywateli Europy oczekuje odpowiedzi na pytanie, czy zmierzamy do utworzenia silnego europejskiego państwa federalnego kosztem suwerenności narodowych i czy w przyszłości silny przewodniczący Rady nie zechce nawiązać do antydemokratycznych tradycji Europy XX wieku.
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym serdecznie podziękować prezydencji szwedzkiej za tak znaczące wyniki osiągnięte w jej półrocznym okresie urzędowania. Jednocześnie jednak chciałbym dać państwu - zwracam się do prezydencji szwedzkiej - podarunek: jest nim ta czysta kartka papieru, którą możecie wykorzystać w nadchodzących dniach jako niezwykłe narzędzie do przezwyciężenia trudności związanych z wyłonieniem kandydatów na stanowisko Przewodniczącego Rady Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej.
W rzeczywistości zrobimy olbrzymi krok naprzód, jeśli przekonacie szefów państw lub rządów, by na tej kartce zapisali nie nazwiska pojawiające się w prasie i telewizji, ale swoje pomysły dotyczące polityki zagranicznej Unii Europejskiej, ponieważ dopasowanie twarzy i nazwiska do wymarzonej osoby, która musi reprezentować nas na arenie światowej, będzie łatwe, gdy szefowie państw lub rządów powiedzą nam wyraźnie, czy wierzą na przykład w zwiększoną koordynację, czy też może w prawdziwą politykę zagraniczną. Takiej właśnie przejrzystości potrzebujemy: zrozumienia naszego wyobrażenia Europy i polityki zagranicznej Unii Europejskiej, zrozumienia do czego jesteśmy najbardziej przywiązani.
Dlatego kluczowe znaczenie ma wybór osób, które ucieleśniają ducha i wartości projektu europejskiego, które potrafią zapewnić Europie wiodącą rolę w stosunkach międzynarodowych, które, by działać skutecznie, muszą potwierdzić ideologiczne cechy charakterystyczne ojców założycieli, czyli jedyny prawdziwie jednoczący i tym samym zapalny element na arenie światowej. Unia Europejska nie jest blokiem monolitycznym, ale produktem powstałym z działań mężczyzn i kobiet, który w związku z tym musi dotrzymywać kroku obecnym czasom, by móc nadal funkcjonować. Mówiąc krótko, Europa musi zacząć budować jeszcze raz w oparciu o wartości, na których została stworzona, o pozytywne dotychczas osiągnięte rezultaty i proszę mi wierzyć, także w oparciu o sporą dozę realizmu.
David-Maria Sassoli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja również pragnę podziękować prezydencji szwedzkiej za wykonaną pracę i za przygotowanie warunków do ostatecznej ratyfikacji traktatu z Lizbony. Nowy traktat jest nam bardzo potrzebny, ponieważ daje możliwość wzmocnienia, rozszerzenia uprawnień, na przykład uprawnień Parlamentu oraz uprawnień dwóch nowych osób, które mogą reprezentować unię polityczną i instytucjonalną. W związku z tym mamy nadzieję, że Rada będzie umiała rozsądnie zinterpretować wnioski ważnych europejskich grup politycznych, tak by na kolejnym posiedzeniu możliwe było podjęcie miarodajnej i mocno popartej decyzji w sprawie nominowania osób na nowe stanowiska instytucjonalne przewidziane w traktacie.
Czego potrzebujemy? Potrzebujemy Przewodniczącego Rady zdolnego do zagwarantowania zgodności i ciągłości. Potrzebujemy Wysokiego Przedstawiciela zdolnego, dzięki sile swojego doświadczenia i autorytetu, do zagwarantowania Europie roli przywódczej w wielobiegunowym świecie, a jednocześnie pełniącego rolę łącznika między wymiarem międzyrządowym a wspólnotowym Unii. Następnie potrzebujemy również silnego, zjednoczonego i zrównoważonego pod względem politycznym, geograficznym i płciowym kolegium komisarzy. Szczególne znaczenie ma to, że bieżące wydarzenia mają miejsce dwadzieścia lat po upadku muru berlińskiego, który dzielił Europę i mogą na nowo obudzić nadzieję na zjednoczoną i silną Europę, która nadal będzie dążyła do solidarności i sprawiedliwości.
Louis Michel
(FR) Panie przewodniczący, urzędująca pani przewodnicząca Rady, panie i panowie! Przede wszystkim chciałbym podziękować prezydencji szwedzkiej za naprawdę nadzwyczajną pracę i pogratulować jej.
Chciałbym jednak wykorzystać tę okazję i zwrócić się do przewodniczącego Barroso za pośrednictwem osób trzecich: bez wątpienia pani Malmström przekaże mu moje komentarze, które muszę poczynić w następstwie wypowiedzi jaką wygłosił w odpowiedzi na słowa pana posła Verhofstadta.
Wszyscy chcemy, by nowa Komisja była skuteczna i wiarygodna, by umiała w pełni wykorzystać swoje uprawnienia w zakresie inicjatywy prawodawczej, by nie obawiała się stosowania metody wspólnotowej. Jeśli jednak chcemy takiej Komisji - odniosłem wrażenie, że pan Barroso też tego chce - to moim zdaniem musi ona uformować swoje działania wokół kompetencji zorganizowanych w ramach czterech lub pięciu filarów, przy czym za każdy filar politycznie odpowiedzialny byłby wiceprzewodniczący mający moc prawną i zdolność, a także władzę, do zagwarantowania spójności całej polityki w ramach danego filara.
Obecny podział kompetencji w Komisji, a mam prawo się w tej kwestii wypowiedzieć, ponieważ przez pięć lat byłem komisarzem, podważa metodę wspólnotową, osłabia upoważnienia z zakresu inicjatywy prawodawczej i szkodzi instytucji. Proszę przekazać to w moim imieniu panu Barroso.
To zrozumiałe, że bezzwłoczne przeorganizowanie struktury kompetencji odziedziczonych po czasami dziwnych, jeśli nie oportunistycznych ustaleniach z przeszłości, było trudne, ale nie mógłbym zrozumieć, gdyby obecny przewodniczący nie zdołał ustanowić porządku, na jaki zasługują nowe ambicje dotyczące tej instytucji.
Michel Barnier
(FR) Panie przewodniczący! Dzięki wytrwałości prezydencji szwedzkiej, której ja także dziękuję, mamy traktat z Lizbony. Traktat tego typu nie jest jednak projektem, a narzędziem, całym zestawem narzędzi mających służyć europejskiemu projektowi i w związku z tym właściwe wykorzystanie tych narzędzi w przyszłości, na zakończenie okresu przejściowego, który był długi, zbyt długi, należy do osób zarządzających instytucjami - do Komisji, jej przewodniczącego i do Rady - oraz do nas tu obecnych.
Panie i panowie! Jesteśmy teraz wyposażeni w lepsze narzędzia pozwalające nam na stawienie czoła trzem głównym wyzwaniom, w obliczu których będziemy wspólnie działali nie tylko na rzecz zwiększenia wiarygodności Unii Europejskiej, ale także na rzecz jej suwerenności, by powtórzyć słowo użyte przed chwilą przez pana Havla.
Pierwszym wyzwaniem jest kryzys i nie wolno nam dopuścić, nie możemy dopuścić, by po jego zakończeniu było tak, jak przed rozpoczęciem, jakby nigdy nic się nie stało. Z dialogu ze Stanami Zjednoczonymi powinniśmy wynieść lekcje, szczególnie dotyczące zarządzania, dotyczące solidarności, dotyczące przejrzystości oraz regulacji gospodarki globalnej, a my - Europejczycy - powinniśmy nauczyć się z niego także jak chronić - celowo używam tego słowa - proces konsolidacji rynku wewnętrznego w ramach "pojednania rynku i społeczeństwa”, powtarzam tu słowa, które przyjąłem za własne, wypowiedziane przez pana Mario Montiego, któremu przewodniczący Barroso powierzył to zadanie.
Drugim wyzwaniem jest proekologiczny rozwój gospodarczy. W Kioto, dzięki Komisji Europejskiej, objęliśmy przywództwo w tym obszarze. Musimy utrzymać tę pozycję, poprzez zagwarantowanie, że nasi partnerzy, inne duże kraje, duże regiony przyjmą taką sama postawę.
I wreszcie trzecie wyzwanie polega na tym, że musimy znajdować się przy stole negocjacyjnym, nie "z daleka od”, ale właśnie "przy stole” wraz z podmiotami, które przez najbliższe dwadzieścia lat będą decydować o porządku lub jego braku na świecie. Nie jest to zadanie łatwe, ponieważ stanowimy grupę 27 narodów, ale ma niewątpliwie zasadnicze znaczenie, chyba że nie mamy nic przeciwko, choć ja osobiście mam, by odgrywać rolę podwykonawców lub znajdować się pod wpływem innych państw.
Dlatego pokładamy duże zaufanie w przyszłą pracę Wysokiego Przedstawiciela, który będzie miał za zadanie stworzyć prawdziwie dyplomatyczną i strategiczną kulturę. Panie przewodniczący, urzędująca pani przewodnicząca Rady! Im szybciej będziemy gotowi, tym lepiej dla obywateli europejskich. Dlatego niecierpliwie i ufnie oczekujemy na decyzje, które podejmiecie.
Kinga Göncz
(HU) Chciałabym zrobić wyjątek i nie mówić o traktacie z Lizbony. Wolałabym raczej mówić o konkluzjach Rady Europejskiej odnośnie do rozdziału gospodarczego, finansowego i społecznego, ponieważ jesteśmy pod jednym względem zadowoleni, że w tym dokumencie widoczne są przejawy przyszłej stabilizacji finansowej. Tak postrzegamy obecną sytuację, ale tymczasem oczywiste jest, że w Europie zmniejszają się zapasy posiadane przez obywateli.
Przedsiębiorstwa mają trudności z uzyskaniem pomocy finansowej i pożyczek bankowych, a bezrobocie wciąż rośnie. Przedmiotowy dokument również obejmuje tę kwestię. Moim zdaniem należy podkreślić, że dopóki wyraźnie nie zagwarantujemy nie tylko utrzymania, ale wręcz wzmocnienia obecnego poziomu spójności społecznej i dopóki nie zdołamy zwiększyć zatrudnienia oraz zapobiec wykluczeniu społecznemu, dopóty wzrost gospodarczy nie będzie zrównoważony, a Europa nie wyjdzie z kryzysu silniejsza niż dotychczas.
Metody, które stosujemy w celu skoordynowania polityki socjalnej, oparte na otwartym podejściu, są raczej nieskuteczne. Musimy ulepszyć nasze metody koordynacji. W rzeczywistości potrzebujemy skuteczniejszych narzędzi. Ludzie za najważniejsze uznają czynniki, takie jak spójność społeczna oraz osiągnięcia Europy społecznej. Podkreślenie tego faktu należy do naszej wspólnej odpowiedzialności.
Lena Ek
(SV) Panie przewodniczący! Polityka i psychologia idą w parze, a teraz wiele osób próbuje obniżyć oczekiwania przed negocjacjami w sprawie protokołu z Kioto, które odbędą się za kilka tygodni w Kopenhadze. Dokładnie to samo stało się, gdy negocjowaliśmy cele w zakresie klimatu. Zanim podjęliśmy ostateczną decyzję, cele klimatyczne, które zaproponowaliśmy i na które w Parlamencie pracowaliśmy, były nie jeden raz, ale nawet z dziesięć razy uznawane za nieważne i pogrzebane.
Dokładnie to samo dotyczy pakietu klimatycznego. Został uznany za przebrzmiały przez tych, którzy w rzeczywistości są przeciwnikami celów klimatycznych. W związku z tym pragnę wezwać prezydencję szwedzką do kontynuowania swoich konstruktywnych działań w ramach negocjacji, ponieważ nie osiągniemy w pełni wiążącego porozumienia w Kopenhadze, jeśli nie przyjmiemy go za cel. Dwustopniowy cel jest jednakże niezwykle istotny i dlatego musimy teraz przeć naprzód z pełnym zaangażowaniem. Kiedyś Seneka zauważył, że ludzkość można podzielić na dwie grupy: na tych, którzy idą naprzód i coś robią oraz na tych, którzy idą z tyłu i krytykują.
Marietta Giannakou
(EL) Panie przewodniczący! Zanotowałam dokładnie, co powiedziała prezydencja o kryzysie gospodarczym, ale to oczywiste, że żaden kraj, z wyjątkiem mojego, nie może zastosować paktu stabilności. Ponadto kryzys gospodarczy nie powinien ostatecznie przekształcić się w kryzys wartości i zasad.
Prezydencja postąpiła właściwie w kwestii zmian klimatu. Jeśli jednak sytuacja ma ulec zmianie, prezydencja musi przekonać nie tylko kraje rozwijające się, ale także Stany Zjednoczone Ameryki. Musi w Kopenhadze przejąć realną inicjatywę.
Jesteśmy zadowoleni w związku z trzecią kwestią, czyli traktatem z Lizbony. Dziewięć lat po kryzysie dotyczącym traktatu nicejskiego i niezdolności do znalezienia odpowiedzi na problem instytucjonalny, mamy wreszcie przed nami traktat, o który liczne zainteresowane strony dręczyły nas jeszcze przed podpisaniem. Nie tylko instytucja i traktat są ważne. Ważne są również osoby, które będą go stosować i prezydencja jest w tym sensie także odpowiedzialna, na szczeblu Komisji Europejskiej, za zagwarantowanie, że odpowiedzialne osoby - a mianowicie minister spraw zagranicznych - wyrażają interesy dobrze skonstruowanej Unii.
Z drugiej strony na szczeblu Rady, odnoszę się tu szczególnie do kwestii Przewodniczącego Rady, jest to kwestia, której wielu z nas nie zaakceptowało. Osobiście, jako członek konwencji europejskiej, wiem że wielu spośród nas wolałoby, żeby na stanowisku Przewodniczącego Rady obsadzić przewodniczącego Komisji, co zdarzało się już w przeszłości, ponieważ zasadniczo rola przewodniczącego Komisji polega na koordynowaniu działań z Radą i unikaniu destrukcyjnych konfliktów.
Wierzę, że zarówno prezydencja Komisji Europejskiej, jak i, co ważniejsze, prezydencja Rady da państwom członkowskim stosowne zalecenia, tak by sposób działania obu instytucji nie różnił się od metody Wspólnotowej i od działań podejmowanych w przeszłości w Europie, które zapewniły nam tak wiele lat dobrobytu.
Ramón Jáuregui Atondo
(ES) Panie przewodniczący! Moim zdaniem porozumienie w sprawie problemu czeskiego było rozsądnym rozwiązaniem; nie było idealne, ale najlepsze z możliwych i było z pewnością konieczne przy tak poważnym problemie.
Uważam, że rok 2010 może być dla Europy wspaniałym rokiem. Wiąże się z nowym kolegium komisarzy, z nową strukturą organizacyjną kierującą Unią Europejską i nowym statusem prawnym: Unia Europejska jest teraz jednym podmiotem, zwanym "Unią Europejską”, z własną osobowością prawną, a nie sumą poszczególnych narodów. Mamy teraz, jak już wspomniano, możliwość działania i potrzebujemy jedynie woli działania. Wierzę, że Europa musi przezwyciężyć bardzo poważne tendencje nacjonalistyczne, które powstrzymują jej postęp.
Powinniśmy zastanowić się nad tym, jak bardzo posunęlibyśmy się dziesięć lat temu w kierunku strefy euro w Unii Europejskiej, gdybyśmy nie zrezygnowali z franka, marki, pesety itd. Musimy odtworzyć to podejście w ramach ducha europejskiego, jak mówił pan Barroso.
Chciałbym wspomnieć o dwóch aspektach, które uważam za zasadnicze. Jeden z nich jest sprawą bardzo pilną: kolegium komisarzy musi zostać przyjęte w grudniu w Strasburgu. Uważam za niezwykle istotne, by nowa prezydencja objęła urząd w styczniu zgodnie z nową drogą - z nowym kolegium komisarzy - przyjętą już pod koniec bieżącego roku.
Po drugie chciałbym przywołać powód stanowiący podstawę Unii Europejskiej, czyli przypomnieć, do osiągnięcia jakich założeń dąży Unia Europejska. Uważam, że na głównych światowych platformach debaty ważą się losy bardzo ważnych decyzji i Europa musi przemawiać jednogłośnie, z silnej pozycji, by wspierać szczególne cechy charakterystyczne naszego projektu: model społeczny i nową strukturę prawną, gospodarczą i polityczną dla świata, w którym państwo odgrywa ważniejszą rolę i gdzie istnieje lepszy rynek. Europa potrzebuje głośniejszego, bardziej zjednoczonego i silniejszego głosu.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący! Prezydencji szwedzkiej należą się gratulacje. Uparty człowiek w Pradze w końcu podpisał traktat i nasza podróż dobiegła wreszcie kresu. Mam nadzieję, że przez najbliższe dziesięć lat nie będziemy zajmować się głównie kwestiami instytucjonalnymi, mimo że Václav Havel, prawdziwy europejski bohater, był gotowy na natychmiastowe podjęcie dalszych kroków. Moim zdaniem zgoda na zwolnienie Republiki Czeskiej z obowiązku przestrzegania Karty praw podstawowych rozczarowuje. Pan poseł Duff słusznie zauważył, że wystarczy, iż Polska i Wielka Brytania otrzymały odstępstwa.
W Kopenhadze należy koniecznie dojść do porozumienia, na mocy którego bogate narody tego świata wezmą na siebie zwiększoną odpowiedzialność. Biedne narody świata nie są odpowiedzialne za ocieplenie planety. Niewątpliwie gospodarki rozwijające się muszą jednocześnie dołączyć do działań. Pani minister! Na zakończenie dodam, że cały proces realizowany przed przyszłotygodniowym szczytem, na którym nominowany zostanie przewodniczący i minister spraw zagranicznych, powinien być bardziej przejrzysty. Obecna tajemniczość ośmiesza Europę demokratyczną i wierzę, że nie tylko ja tak uważam.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Chciałbym poczynić trzy obserwacje. UE, z obowiązującym traktatem lizbońskim, bardziej niż dotychczas potrzebuje skutecznej wspólnej polityki zagranicznej i energetycznej, opartej na zasadzie solidarności. Tylko dzięki takiej polityce powstrzymamy ponowne umowy na linii Schröder-Putin.
Po drugie musimy zrozumieć jak ważna w nowej sytuacji jest obecność silnej Komisji, która może wziąć na siebie odpowiedzialność za wdrożenie traktatu lizbońskiego.
Po trzecie, w odniesieniu do nowych najważniejszych stanowisk potrzebujemy przede wszystkim odwagi, by promować i wspierać nie teki, ale osobowości, osobowości mające długookresową wizję i zaangażowane w utrzymanie ciągłości wartości europejskich.
Zatem w celu sprostania nowym olbrzymim wyzwaniom, UE raz jeszcze potrzebuje dwóch europejskich mężów stanu, na podobieństwo takich polityków jak Adenauer, Schuman czy De Gasperi. Nasze poszukiwania powinny być wolne od uprzedzeń. Tacy mężowie stanu mogą pochodzić także z nowych państw członkowskich, które z pewnością powinny być reprezentowane w przyszłej trojce. Václav Havel powiedział nam dziś, że Europa jest ojczyzną naszych ojczyzn. Sądzę, że w oparciu o takie rozumowanie możemy odnieść sukces w zakresie wdrażania traktatu lizbońskiego.
Sandra Kalniete
(LV) Chciałabym zauważyć jak bardzo cieszę się, że traktat z Lizbony wreszcie wchodzi w życie i porozmawiać o tym, kto powinien zostać prezydentem Europy. Przewodniczenie Radzie Europejskiej nie oznacza przewodniczenia w Europie, wiąże się raczej ze współistnieniem z państwami członkowskimi Unii Europejskiej, przywódcami państw członkowskich oraz z wspieraniem i zachęcaniem ich do wzmacniania roli Unii Europejskiej na tle innych wiodących państw świata. Chciałabym nadmienić, że pani Vaira Vīķe-Freiberga, była prezydent Łotwy, posiada wszystkie cechy osobowe przywódcy i doświadczenie przywódcy politycznego, które uczyniłyby z niej godnego Przewodniczącego Rady Europejskiej. Jej losy symbolizują historię naszego podzielonego kontynentu, była uchodźcą po II wojnie światowej, następnie wróciła na Łotwę; wróciła do kraju, by zostać prezydentem, gdy tylko Łotwa odzyskała niepodległość. Łotwa przez osiem lat jej urzędowania stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej i członkiem NATO. Vaira Vīķe-Freiberga jest lojalnym obywatelem Europy. Jest osobą świetnie wykształconą i silną, dogłębnie rozumiejącą przyszłe wyzwania stojące przed Europą. Jeśli tylko zajdzie taka potrzeba, z pewnością będzie umiała podejmować także te niepopularne decyzje.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Pani przewodnicząca! Chciałbym, jako przedstawiciel państwa członkowskiego, które jako pierwsze ratyfikowało traktat lizboński, pogratulować prezydencji szwedzkiej w imieniu Węgier. Zadanie zostało wykonane nadzwyczaj dobrze. W tej Izbie przemawiał jeden z Czechów, pan Havel, który niewątpliwie jest przyjacielem Europy, podczas gdy prezydent Czech, pan Klaus, spowodował spore zamieszanie i udowodnił, że nie jest przyjacielem Europy.
Musimy najszybciej jak tylko możliwe doprowadzić do końca proces wejścia w życie traktatu lizbońskiego, nominowanie nowej Komisji oraz ustalenie stosownych struktur, tak by móc skupić się na prawdziwej pracy.
Moim zdaniem ogromne znaczenie ma to, że traktat lizboński jest pierwszym dotyczącym praw osób należących do mniejszości. Zachęcam panią Wallström, która doskonale zna kwestie mniejszości, by wspomniała przewodniczącemu Barroso o dotrzymaniu obietnicy, że przyszły komisarz ds. praw podstawowych będzie miał do czynienia z prawami mniejszości, w tym z prawami mniejszości rodzimych, takich jak Sami, mniejszości imigracyjnych oraz Romów.
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! W Irlandii słyszę pytania, czy po ratyfikacji traktatu lizbońskiego, ogarnęło nas podniecenie. Tak naprawdę odpowiadam, że nie, ponieważ ratyfikacja trwała długo i narodziła się w ogromnych bólach. Czujemy ulgę i pewnego rodzaju zadowolenie, ale zdajemy sobie również sprawę, jak w obecnej debacie, że dopiero teraz zaczyna się prawdziwa praca i że nominowanie właściwych osób jest trudnym zadaniem. Nie chodzi tu o miejsca pracy dla chłopców i dziewcząt, ale o nominowanie właściwych osób na te jakże ważne stanowiska, które zostały utworzone na mocy traktatu. Przykro mi, że zajmuje to dodatkowy czas, ponieważ tym samym opóźnia ostateczne ukształtowanie wszystkich instytucji, a mamy jeszcze sporo do zrobienia w tym zakresie, ale być może lepiej zgodzić się na małe opóźnienie i dzięki temu wybrać właściwe osoby.
Główne stanowiska, jak je nazywamy, są ważne i należy je obsadzić osobami zaangażowanymi, chętnymi do poświęceń i dążącymi do ulepszenia Unii Europejskiej, a nie osobami zainteresowanymi jedynie stanowiskiem samym w sobie.
Na zakończenie dodam, że pan Barroso ma całkowitą rację w kwestii silnych instytucji. Musicie wysłuchać tego, co mówi Parlament. Słuchajcie nas uważnie. Znajdujemy się najbliżej naszych wyborców. Zostaliśmy wybrani w wyborach bezpośrednich.
Petru Constantin Luhan
(RO) Zdecydowanie doceniam słowa pana Reinfedlta i ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję fakt, że Unia Europejska na październikowym posiedzeniu Rady Europejskiej przyjęła wspólne stanowisko na konferencję w Kopenhadze.
Unia Europejska przyjęła już, na własną rękę, rozległe środki na rzecz walki ze zmianami klimatu, robiąc postęp w procesie zmniejszania emisji gazów cieplarnianych. Oczywiście wiadomo jednak, że odosobniony wysiłek Unii Europejskiej nie zdoła zagwarantować bezwzględnego powodzenia w negocjacjach międzynarodowych.
Uważam, że Unia Europejska powinna koniecznie przejść do celu redukcji emisji o ponad 20 %, jednocześnie podtrzymując określone warunki, bez których wysiłki UE uznajemy za nadmierne.
Warunki te powinny odnosić się przede wszystkim do obowiązkowego charakteru prawnego przyszłego porozumienia. Ponadto kraje rozwinięte powinny przyjąć określone cele redukcji emisji na równi z celami przyjętymi przez UE, wraz ze stosownymi zobowiązaniami krajów rozwijających się.
Heidi Hautala
(FI) Pani przewodnicząca! W tym momencie w Izbie zaistniała bardzo intrygująca sytuacja, gdyż to kobiety reprezentują wszystkie trzy instytucje: Szwecję, kraj sprawujący prezydencję, reprezentuje pani Malmström, Komisję reprezentuje pani Wallström, a pani przewodnicząca reprezentuje Parlament. Chciałabym, żeby w przyszłości kobiety, w znacznie większym stopniu niż dotychczas, zajmowały najważniejsze stanowiska. Wiem, że pani Wallström i pani Wallis, wiceprzewodnicząca Parlamentu Europejskiego, przedstawiły ciekawą inicjatywę i uwzględniły w tym procesie także inne ważne kobiety zasiadające w Parlamencie oraz Komisji.
Napisałyśmy do przewodniczącego Komisji, pana Barroso list, w którym stwierdzamy, że chcemy wprowadzenia zmian i zapewnienia bardziej sprawiedliwej równowagi między kobietami a mężczyznami w Komisji oraz na innych ważnych stanowiskach. Mam nadzieję, że zdołamy wykorzystać nadarzającą się okazję, ponieważ o ile przewodniczący Komisji Europejskiej w pełni popiera nasze pomysły, to niestety szefowie państw lub rządów nie podejmują żadnych działań w celu wzięcia na siebie odpowiedzialności za tę fatalną sytuację. Nie możemy pozwolić, by Unię wciąż reprezentowali wyłącznie mężczyźni.
Jaroslav Paška
(SK) Na początku chciałbym wyrazić swoje poparcie dla prezydenta Klausa i stanowiska Republiki Czeskiej. Rozumiem, że pan Klaus musiał zaczekać na decyzję Trybunału Konstytucyjnego, zupełnie tak jak Niemcy musiały wysłuchać decyzji swojego Trybunału Konstytucyjnego.
Jeśli chodzi o podejście prezydenta do tej sprawy, to uważam jego działania za rozsądne postępowanie męża stanu, który czekał na opinię stosownej instytucji, w tym przypadku trybunału, tak długo, dopóki miał wątpliwości prawne.
Chciałbym również zauważyć, że traktat lizboński wchodzi w życie podczas trwającego w Europie kryzysu gospodarczego. Bieżące decyzje rządów, które podjęły starania w celu przezwyciężenia kryzysu były nieskuteczne, niewydajne i z tej perspektywy sądzę, iż w przyszłości musimy postępować w sposób bardziej skoordynowany i nie możemy podejmować doraźnych decyzji, które nie przyczyniają się do osiągnięcia wystarczających efektów pod względem wspierania zatrudnienia i rozwoju gospodarczego.
W związku z tym wierzę, że nominując nową Komisję musimy zagwarantować, że w jej skład wejdą eksperci i profesjonaliści.
Enikő Győri
(HU) Zdecydowanie wierzę, że traktat z Lizbony niewątpliwie umożliwi Europie bezpieczniejsze i bardziej logiczne funkcjonowanie oraz skoncentrowanie się na problemach mających wpływ na codzienne życie obywateli.
Musimy jednakże zapytać, jaką cenę przyszło nam za to zapłacić. Tą ceną było w rzeczywistości osłabienie naszych wartości oraz zwycięstwo pragmatyzmu. Wiedzą państwo, do czego się odnoszę. Unia Europejska uznała absurdalne roszczenie czeskiego prezydenta, że nie wspomnę już, iż jego zdaniem wyłączenie Czech było niezbędne ze względu na dekrety Beneša. Pozwolę sobie przypomnieć, że na mocy tych dekretów pozbawiono prawa do głosowania i deportowano wiele milionów Węgrów i Niemców. Moim zdaniem postępowanie Unii Europejskiej w tym przypadku jest nie do przyjęcia z prawnego, politycznego i moralnego punktu widzenia.
Krytykowaliśmy system konstytucyjny Czech z perspektywy prawnej, sprawdzaliśmy stanowisko czeskiego Parlamentu i chcemy uwzględniać ten dokument, pod względem politycznym, w przypadku każdego przyszłego rozszerzenia Unii, co prawdopodobnie okaże się karą dla kraju, który nie ma z tą sytuacją nic wspólnego, a mianowicie dla Chorwacji. Przyznanie możliwości wyłączenia w przypadku tak istotnej kwestii jest niedopuszczalne także z moralnego punktu widzenia.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Z zadowoleniem witam przyjęcie przez Radę Europejską strategii dla regionu Morza Bałtyckiego. Unia Europejska powinna zastosować ten sam model wobec regionu Dunaju, tym samym przyczyniając się do rozwoju gospodarczego, a także spójności gospodarczej i społecznej tego regionu oraz, co nie mniej ważne, do zwiększenia konkurencyjności Unii.
Unia Europejska weźmie udział w konferencji w Kopenhadze jako lider walki ze zmianami klimatu. Unia Europejska jednogłośnie przyjęła już cel "20-20-20”. Pakiet energetyczno-klimatyczny stanowi część prawodawstwa wspólnotowego i trwa proces jego wdrażania.
Zachęcam Unię Europejską do szybkiego utworzenia skutecznych i innowacyjnych ram finansowania gospodarki ekowydajnej.
Ponadto Unia Europejska musi skoncentrować się również na finansowaniu stosownych środków dostosowania do zmian klimatu.
I co nie mniej ważne, Unia Europejska w celu ochrony miejsc pracy musi umieć generować inwestycje w przemyśle i sektorze usług publicznych.
Kinga Gál
(HU) Pani przewodnicząca, pani Malmström, pani Wallström! Od zlikwidowania żelaznej kurtyny minęło dwadzieścia lat. I choć w niektórych nowych państwach członkowskich udało się zmienić reżim w zakresie ram prawnych oraz struktury państwa, to w trudnych sytuacjach przeszłość wciąż przejawia się w postawach politycznych i reakcjach władz. Pomyślmy chwilę o wydarzeniach, które miały miejsce w Budapeszcie jesienią 2006 roku. Osoby, których najbardziej podstawowe wolności i prawa człowieka zostały wtedy stratowane, po dziś dzień nie usłyszały prawdy o wydarzeniach tamtych dni i nie zaznały sprawiedliwości. Nie wspominając nawet o osobach należących do mniejszości narodowych w nowych państwach członkowskich, które nawet teraz doświadczają gorzkiej dyskryminacji, mającej wpływ na ich prawa i możliwości.
Komisja Europejska, głównie ze względu na postanowienia zawarte w traktacie lizbońskim, musi być przygotowana na zagwarantowanie, że po utworzeniu podziału na teki, właściwy nacisk zostanie położny na kwestię praw człowieka oraz wolności w ramach Unii Europejskiej. Jednocześnie zakres tek musi obejmować także ochronę praw tradycyjnych mniejszości narodowych oraz mniejszości językowych, ponieważ naszym zdaniem wciąż jeszcze mamy wiele do zrobienia w tym obszarze. W Unii Europejskiej, czy nam się to podoba, czy nie, wciąż występują nierozwiązane problemy mające wpływ na sytuację rdzennych społeczności lokalnych. Unia Europejska musi się z nimi uporać i ma obowiązek pomóc obywatelom w walce o ich prawa.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Pani przewodnicząca! Przyjęcie tak oczekiwanego traktatu lizbońskiego mamy już za sobą. Zapewne nastąpi wzmocnienie i usprawnienie Unii Europejskiej w przyszłości.
Na dziś jego wprowadzenie wymaga szeregu decyzji kompetencyjnych, personalnych, a przede wszystkim ustalenia formuły współpracy między nowymi przywódcami - liderami, którzy powinni wprowadzić w życie nową wizję Europy. Sprawy traktatowe nie mogą przesłaniać nam bieżących problemów, tj. aktywnej walki z kryzysem gospodarczym, przeciwdziałania wzrostowi bezrobocia czy porządkowania nadzoru nad instytucjami finansowymi.
Porozumienie w Kopenhadze jest ważne i potrzebne, ale czas kryzysu nie jest dobrym momentem do decyzji, ile które państwa i organizacje międzynarodowe przeznaczą środków finansowych na ten cel, jakie podejmą zobowiązania. Rozwiązanie problemów gospodarczych i społecznych jest na dziś zadaniem numer jeden dla Unii i jej państw członkowskich.
Seán Kelly
Pani przewodnicząca! Wielkim zaszczytem dla mnie, podobnie jak dla mojej koleżanki pani McGuinness, jest możliwość bycia tu dzisiaj w dwudziestą rocznicę upadku muru oraz w przededniu wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Jest to dla mnie przywilej, zwłaszcza że w irlandzkim referendum 67 % głosujących opowiedziało się za przyjęciem traktatu lizbońskiego, co stanowi odzwierciedlenie poparcia dla wieloletniej pracy Unii Europejskiej.
W przyszłości ludzie spojrzą również na proces rozpadu ZSRR i zrozumieją, że nie doprowadził do rozprzestrzenienia się wojen domowych, jak to miało miejsce w wielu krajach, w tym w mojej ojczyźnie, gdy pokój oraz wolność pojawiały się w kraju, prowadząc jednak do wojny domowej.
Historycy podkreślą rolę Unii Europejskiej, która, oferując tym krajom wsparcie oraz pomoc i pocieszenie, sprawiła, że wojna domowa nie stała się zjawiskiem powszechnym.
Na koniec dodam, że wiele mówi się o nazwiskach kandydatów na stanowisko Przewodniczącego oraz Wysokiego Przedstawiciela. Moim zdaniem powinniśmy przyjrzeć się samej nazwie. Jeśli przewodniczący ze swej natury nie jest prezydentem (ang. president), ale przewodniczącym (ang. chairman), to czemu nie mamy go tak nazywać? Funkcjonowanie w UE trzech przewodniczących jest mylące dla opinii publicznej.
Gay Mitchell
Panie przewodnicząca! Przede wszystkim chciałbym powiedzieć jak bardzo jestem zadowolony z wzięcia udziału w Dniach Rozwoju w Sztokholmie i pogratulować prezydencji świetnej organizacji tych dni.
Niedawno na antenie publicznego radia irlandzkiego RTÉ brałem udział w debacie z kobietą, która martwiła się, że ograniczamy wydatki na zdrowie i nie robimy wystarczająco dużo, by ograniczyć wydatki na pomoc rozwojową. Musiałem wytłumaczyć, że nie jest to kwestia wyboru pomiędzy tymi cięciami, lecz kwestia konieczności zastosowania obu. Możemy zrealizować i jedne i drugie. Biorąc pod uwagę, że tak bardzo koncentrujemy się na konieczności naprawy gospodarczej w Europie oraz na konieczności zakończenia bieżącego kryzysu, co oczywiście musi być priorytetem w krajowych planach działania, nalegam, byśmy jednocześnie nie zapominali, że co roku w krajach rozwijających się umiera 11 milionów dzieci, z czego 5 milionów umiera z powodu braku leków, do których my mamy dostęp od trzydziestu lat.
Zatem proszę o dalsze priorytetowe traktowanie tej kwestii. Wybierając nową osobę odpowiedzialną za stosunki zewnętrzne, upewnijmy się, że ta kwestia nadal będzie jednym z naszych podstawowych celów. Gratuluję dotychczas wykonanej pracy.
Crescenzio Rivellini
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Wejście w życie traktatu lizbońskiego oraz nominowanie nowych członków Rady w dwadzieścia lat po upadku muru jest słusznym posunięciem. Upadek muru zapoczątkował budowanie prawdziwej Europy. Dwadzieścia lat temu upadł mur, mur zbudowany z betonu, ale jednocześnie umocniony uprzedzeniami, tyranią oraz głodem, oddzielający tak wielu mieszkańców Wschodu. Dziś powinniśmy przestać świętować upadek muru i zadać sobie pytanie, co musimy zrobić po jego upadku. W rzeczywistości od tego czasu powstały nowe mury: mur pomiędzy krajami Północy i Południa; mur pomiędzy krajami bogatszymi i biedniejszymi; mur pomiędzy krajami wytwarzającymi towary i krajami wytwarzającymi pomysły. Te mury są znacznie wyższe i dużo trudniejsze do obalenia; mogą ściągnąć na ludzkość ogromne problemy, a także wojny.
Z tego powodu kandydaci do Rady Europejskiej nominowani po wejściu w życie traktatu lizbońskiego nie mogą być wybierani przez małą grupę osób, obradującą za zamkniętymi drzwiami. Osoby, które chcą się przyczynić do pracy, które chcą kandydować muszą uświadomić Parlamentowi Europejskiemu oraz całej Europie, co zamierzają zrobić i co mogą zrobić. Jeśli zburzymy "mur” dotyczący nominacji, tak by przyszli kandydaci byli wybierani nie na podstawie równowagi między krajami, ale na podstawie ich umiejętności, wtedy dopiero zbudujemy naród Europy.
Andrew Henry William Brons
Pani przewodnicząca! Przywódca brytyjskiej opozycji ogłosił zamiar renegocjowania części traktatu lizbońskiego. Wymagałoby to oczywiście zgody wszystkich 27 państw. Ogłosił także wprowadzenie ustawy o suwerenności, która w przypadku przyszłych traktatów narzucałaby konieczność przeprowadzenia referendum. Oczywiście taka ustawa może być z łatwością uchylona przez kolejne rządy.
Czy Rada i Komisja zgadzają się, że plany przywódcy Konserwatystów to tylko puste obietnice? Jego partia musi albo zaakceptować traktat lizboński albo, jeszcze lepiej moim zdaniem, w ogóle wyprowadzić Wielką Brytanię z Unii Europejskiej.
Cecilia Malmström
Pani przewodnicząca, panie i panowie! przeprowadziliśmy bardzo interesującą debatę i dziękuję za wszystkie komentarze.
Prezydencja szwedzka podziela państwa radość wywołaną ratyfikowaniem traktatu z Lizbony przez 27 krajów. Dzięki niemu otrzymamy bardziej skuteczną i demokratyczną Europę oraz odegramy większą rolę na arenie międzynarodowej. Niezmiernie mnie to cieszy.
Zgadzam się również z osobami twierdzącymi, że prezydent Klaus trafnie, choć być może tylko przez przypadek, wybrał na podpisanie traktatu tydzień, w którym obchodzimy rocznicę upadku muru berlińskiego, zakończenie ery dyktatury komunistycznej oraz początek jedności europejskiej, a także zwycięstwo idei Roberta Schumana nad ideami Józefa Stalina.
(Oklaski)
Nawiązując do Republiki Czeskiej, w odpowiedzi na pytanie pana posła Duffa chciałabym powiedzieć, że Czesi nie otrzymali całkowitego wyłączenia z Karty praw podstawowych. Protokół nr 30 nie przewiduje zawieszenia obowiązkowego charakteru karty w odniesieniu do Wielkiej Brytanii, Polski czy Republiki Czeskiej. Ogranicza jedynie sposób wykorzystywania karty przez Trybunał i ostatecznie w przypadku pojawienia się konfliktów to do Komisji oraz Trybunału należeć będzie interpretacja postanowień karty.
Zgodnie z tym, co pan premier powiedział przed opuszczeniem posiedzenia, obecnie trwają konsultacje z przedstawicielami pozostałych 26 państw. Zadanie jest trudne, ale taki cel sobie postawił. Premier zaprosił już wszystkich na roboczą kolację w przyszły czwartek.
Na razie jest jeszcze zbyt wcześnie, by spekulować na temat nazwisk. Ja również czytuję gazety. Słyszałam nazwiska kandydatów, których nie chcą państwo poznać; słyszałam takżenazwiska kandydatów, których chcecie tu zobaczyć. Wydaje mi się, że zauważyłam nawet jeden czy dwa wnioski w sprawie tego stanowiska od kandydatów z Parlamentu. Zachęcam państwa do przesyłania prezydencji swoich kandydatur - przyjrzymy się im. Do czwartku został jeszcze tydzień. Bez wątpienia doceniamy państwa troskę o równowagę regionalną, równość płci, sama uważam te kwestie za niezwykle istotne. Powinniśmy pokazać Europejczykom, że nie tylko mężczyźni rządzą Europą. Jednak w grę wchodzą tylko dwa stanowiska, jak powiedział pan premier. Ciężko jest spełnić wszystkie wymagania, ale zrobimy co w naszej mocy i uwzględnimy państwa rady.
Jeśli chodzi o Wysokiego Przedstawiciela to zajmie się on udostępnieniem i ukończeniem ram, które właśnie przyjęliśmy odnośnie do Europejskiej Siły Działań Zewnętrznych. Dokona tego wraz z Parlamentem zanim ramy te zostaną przedstawione Radzie, czyli nie później niż do kwietnia przyszłego roku.
Wysoki Przedstawiciel, jak już powtarzano wielokrotnie, będzie poddany pytaniom i przesłuchaniom w Parlamencie, a tym samym będzie mógł omówić i rozwinąć swoje poglądy na temat polityki zagranicznej.
Odnośnie do gospodarki chciałam powiedzieć pani Maricie Ulvskog, której być może teraz tu nie ma, że prezydencja szwedzka wcale nie rezygnuje ze swoich ambicji dotyczących strategii wyjścia. Wręcz przeciwnie uważamy, że utrzymanie ambitnych założeń dotyczących - jeszcze nie teraz, ale już wkrótce - dwóch strategii wyjścia, jest niezwykle istotne. Ponieważ w przeciwnym razie, jeśli pozwolimy, by nasze gospodarki zwiększały deficyty budżetowe, ucierpią najbardziej wrażliwe grupy społeczne, a tego nie chcemy.
Widzimy światełko na końcu tunelu. Naprawa gospodarcza już się zbliża, ale wciąż większość krajów cierpi z powodu wysokiego bezrobocia i dlatego jest jeszcze za wcześnie na wdrażanie strategii wyjścia. Musimy je jednak omówić i musimy mieć plan działania, jeśli chcemy zostawić przyszłym pokoleniom zrównoważoną gospodarkę.
Na koniec pragnę zauważyć, że nie obniżyliśmy naszych ambicji w zakresie zmian klimatu. Trwają nieustanne prace prezydencji szwedzkiej, Komisji i wielu innych podmiotów. Przekonujemy, negocjujemy, dyskutujemy, próbujemy pociągnąć za sobą naszych partnerów i usiłujemy włączyć ich do działania. Zorganizowaliśmy liczne spotkania, kolejne jeszcze czekają, mimo że do konferencji w Kopenhadze pozostało już tylko 25 dni.
To prawda, że istnieje globalna świadomość, że w wielu krajach na całym świecie dużo się dzieje. Dodaje to nam otuchy, ale jeśli chcemy osiągnąć cel 2 0C, musimy zrobić jeszcze więcej.
Tak naprawdę nie mamy jeszcze wszystkich elementów układanki, które pozwoliłyby nam osiągnąć prawnie wiążące porozumienie: ubolewam nad tym, ale takie są fakty. Możemy mówić, że wciąż dążymy do tego porozumienia, bo tak jest, ale go nie osiągniemy, ponieważ kilku partnerów twierdzi, że nie są jeszcze gotowi na zrobienie tak dużego kroku. Europa wciąż znajduje się na prowadzeniu i nieustannie pracujemy, by osiągnąć bardzo ambitne porozumienie o wyraźnych ramach, które uwzględnia wszystkich partnerów oraz harmonogram zakończenia negocjacji. Celem jest zastąpienie porozumienia z Kioto wiążącym porozumieniem. Pragnę podziękować Parlamentowi za jego dotychczasową pracę w tym zakresie, a także za pracę, którą będzie musiał wykonać po konferencji w Kopenhadze.
Europa wciąż znajduje się na prowadzeniu. Nadal będziemy utrzymywać się na prowadzeniu. Mamy, jak na razie największe ambicje. Potwierdziliśmy oszacowania przygotowane przez Komisję i je popieramy. Jesteśmy gotowi odegrać swoją rolę. Przyjmiemy klucz podziału w oparciu o wielkość emisji i zdolność do zapłaty. Grupa robocza sprawdza kwestię wewnętrznego podziału obciążenia. Państwa członkowskie nie czuły się jednak jeszcze gotowe do ujawnienia dokładnych kwot jakie zapłacą. Powodem takiej decyzji jest nasza chęć dalszego wywierania nacisku na pozostałe kraje, ponieważ one także powinny zapłacić, gdyż leży to w ich interesie.
Zatem poświęcimy każdą sekundę na dalsze prace w tym zakresie. Dziękujemy państwu za zachętę i ze zniecierpliwieniem czekamy na dalszą współpracę z Parlamentem w tej i w innych kwestiach.
Margot Wallström
Skoro szwedzka pani minister przemawiała po francusku i angielsku, ja powinnam przemawiać po szwedzku.
(SV) Pani przewodnicząca! Spróbuję mówić po szwedzku i skomentować istotną kwestię poruszoną tu dzisiaj, a mianowicie sposób w jaki tekst nowego traktatu odnosi się do rzeczywistości, którą chcemy zmienić, sposób, w jaki tekst nowego traktatu lizbońskiego ma nas prowadzić i wyposażyć w narzędzia niezbędne do podejmowania decyzji w sprawie walki ze zmianami klimatu, radzenia sobie z kryzysem gospodarczym i jego następstwami, czyli z bezrobociem i problemami społecznymi, a także decyzjami w sprawie rozwiązywania problemów z zakresu migracji oraz innych ważnych dla nas kwestii.
Przedmiotowe aspekty są ze sobą powiązane właśnie w taki sposób, o czym wcześniej wspominał pan poseł Barnier. Wszystko oczywiście wiąże się z wdrożeniem i wykonaniem postanowień traktatu oraz z tym, kogo nominujemy na naszego przedstawiciela w Komisji oraz na przywódców zajmujących najwyższe stanowiska, które musimy obsadzić. Jak państwo wiedzą, bywa tak, przynajmniej w Szwecji, że "właściwym człowiekiem na właściwym miejscu jest często kobieta”. I moim zdaniem tak jest w tym wypadku. Na szczęście wiem, że mam wsparcie przewodniczącego Komisji, gdy mówię, że z demokratycznego punktu widzenia bardzo ważna jest procedura, która teraz nastąpi. Jest to również szansa dla państw członkowskich, by pokazać, że nie składają wyłącznie obietnic bez pokrycia, ale że naprawdę mają kompetentne, zdolne do działania kandydatki, które zamierzają wystawić.
W przeciwnym razie my, które stanowimy większość ludności UE, staniemy się mniejszością w przypadku podejmowania demokratycznych decyzji. Václav Havel wielokrotnie pisał i mówił, że demokracja nie spadła raz na zawsze i nieodwołalnie z nieba, demokrację należy podtrzymywać i nieustannie o nią walczyć. Niewątpliwie współpracowaliśmy blisko z prezydencją szwedzką i chciałabym raz jeszcze podziękować, w imieniu własnym i Komisji, za nakład pracy wniesiony przez prezydencję szwedzką, w tym także w ramach przygotowań do wdrożenia przedmiotowego traktatu.
Pan Barroso wspomniał już wcześniej, że Komisja podjęła dziś decyzję w sprawie pierwszych środków, za które będziemy odpowiedzialni, a mianowicie w sprawie inicjatywy obywatelskiej. Zaczniemy od rundy konsultacji, rozsyłając zieloną księgę zawierającą dziesięć pytań. Jeśli do końca stycznia zdołamy zebrać sporą ilość odpowiedzi, to mamy nadzieję, że po szybkiej debacie, także tu w Parlamencie, przygotujemy nową inicjatywę obywatelską, gotową do wdrożenia przed końcem przyszłego roku. Niewątpliwie to dobry przykład wykorzystania nowych rozdziałów traktatu z Lizbony oraz nowych możliwości jakie traktat stwarza w celu zapewnienia obywatelom silniejszego głosu i większego wpływu.
Wiele spośród obecnych tu osób, w tym minister spraw zagranicznych, wspominało już o kwestii klimatu i negocjacji w sprawie klimatu. Bez wątpienia naszą największą siłą jest jednomyślność i dalsze wywieranie nacisku na przyjęcie silnego i oczywiście wiążącego porozumienia. Przyjrzymy się ewentualnej formie porozumienia, gdy dowiemy się, z jakimi ofertami i kontrofertami nasi partnerzy siadają do negocjacyjnego stołu. Poza tym mam nadzieję, że nadal będziemy blisko współpracować w zakresie wdrażania traktatu z Lizbony. Musimy zacząć te prace już teraz, zarówno tutaj, jak i w Komisji. Chętnie przekażę panu Barroso wyrażone przez Parlament poglądy dotyczące sposobu zorganizowania prac Komisji. Raz jeszcze powtórzę, że jesteśmy strażnikami traktatu i bez wątpienia zapewnimy bardzo dokładne przestrzeganie jego postanowień.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
Elena Oana Antonescu  
Wdrożenie prawodawstwa w sprawie handlu certyfikatami emisji zanieczyszczeń nakłada koszty, które w każdym kraju zostaną przyznane w inny sposób, zależnie od modelu gospodarczego danego kraju. Niektóre kraje już teraz mają szerszy wachlarz opcji umożliwiających im redukcję emisji bez dużego wzrostu cen energii. Kraje, w których wciąż trwa proces restrukturyzacji sektora energetycznego odczują, na poziomie konsumenta, wpływ tych środków nieproporcjonalnie do ich zdolności pokrycia kosztów zmian. Kraj, w którym energia wiatrowa ma znaczny udział w koszyku energetycznym wykorzystał możliwość inwestowania w odnawialne źródła energii, gdy tylko się rozwinęły, powodując emisję zanieczyszczeń w trakcie tego procesu. Z drugiej strony kraj, który wciąż w znacznym stopniu jest uzależniony od produkcji energii opartej na węglu, stoi w obliczu technologicznej luki, którą musi przezwyciężyć jednocześnie zmniejszając emisję zanieczyszczeń. Ta druga sytuacja dotyczy państw z Europy Wschodniej. I dlatego moim zdaniem decyzja w sprawie finansowania walki ze zmianami klimatu musi uwzględniać powyższy czynnik i zwalniać kraje z ostatniej rundy rozszerzenia z obowiązku płacenia określonych podatków, które nałożyłyby na ich gospodarki nadmierne obciążenia.
Elena Băsescu  
Rada Europejska poświęca obecnie szczególną uwagę sytuacji gospodarczej i finansowej Unii Europejskiej. Globalny kryzys finansowy niezwykle mocno uderzył w państwa Europy, jej obywateli i przedsiębiorstwa. Należy podjąć trwałe zobowiązanie na rzecz zdynamizowania polityki rynku pracy, ponieważ sytuacja w zakresie bezrobocia w Europie będzie wciąż się pogarszać. Komisja Europejska przewiduje, że średnia stopa bezrobocia w 27 państwach członkowskich wyniesie 10,25 %. Rada i Komisja muszą nadal dążyć do wymyślenia wraz z Parlamentem Europejskim i państwami członkowskimi strategii odbudowy, poprzez wdrożenie europejskiego planu naprawy gospodarczej.
Przy ustalaniu terminów ostatecznych, w których rządy mają zaprzestać stosowania swoich strategii antykryzysowych należy wziąć pod uwagę sytuację i zobowiązania każdego państwa członkowskiego z osobna. W przypadku Rumunii umowy z Unią Europejską i Międzynarodowym Funduszem Walutowym mają objąć lata 2009 i 2010. A co za tym idzie wszelkie zatrzymanie wsparcia finansowego przerwie uruchomiony przez Rumunię program antykryzysowy. To godne pożałowania, że destabilizacja spowodowana zablokowaniem w Rumunii większości parlamentarnej (złożonej z PSD (Partii Socjaldemokratycznej), PC (Partii Konserwatywnej), PNL (Partii Narodowo-Liberalnej) oraz UDMR (Demokratycznej Unii Węgrów w Rumunii)) rodzi wątpliwości odnośnie do otrzymania trzeciej transzy finansowania z MFW.
Dominique Baudis  
W następstwie negocjacji na Radzie Europejskiej w dniach 29 i 30 października oraz decyzji czeskiego Trybunału Konstytucyjnego prezydent Republiki Czeskiej, Václav Klaus, podpisał traktat lizboński.
Traktat może teraz wejść w życie, zapewniając nam instytucje z Wysokim Przedstawicielem do Spraw Zagranicznych i Przewodniczącym Rady wybieranymi na okres dwóch i pół lat. Zasadnicze znaczenie ma struktura nowej Komisji oraz wybór osób zajmujących stanowisko Przewodniczącego Rady i Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych.
Wybór Przewodniczącego Rady jest ważny, ponieważ właśnie ta osoba będzie ucieleśniała Europę przez dwa i pół roku. Ponadto w czasach globalizacji i walki o wpływy między krajami wybór Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych ma niezaprzeczalne znaczenie strategiczne.
W dniu 19 listopada odbędzie się nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej poświęcone negocjacjom w sprawie nominacji. Znajdujemy się na zakręcie europejskiej historii. Wybór dokonany przez szefów państw lub rządów określi rodzaj Europy, jaką chcecie widzieć w przyszłości. W związku z tym działajcie ambitnie, ponieważ Europa musi być dynamiczna, aktywna, skuteczna i polityczna, jeśli ma nadal robić postępy.
Maria Da Graça Carvalho  
Z zadowoleniem przyjmuję wyrażone przez szefów państw lub rządów UE podczas Rady Europejskiej w ubiegłym miesiącu zobowiązanie, że nadal będziemy odgrywać wiodącą rolę w walce ze zmianami klimatu.
Przywódcy europejscy poparli szacunkowe obliczenie, że do roku 2020 łączne koszty łagodzenia i dostosowania się do zmian klimatu w krajach rozwijających się mogą wynieść około 100 miliardów euro rocznie. Unia Europejska, dochodząc do porozumienia w sprawie finansowania niezbędnego w celu udzielenia pomocy krajom rozwijającym się, a szczególnie krajom najbiedniejszym, wzmocniła swoją pozycję negocjacyjną. Martwię się jednak, że nie podjęto wyraźnej decyzji w sprawie wkładu UE oraz udziału każdego państwa członkowskiego w łącznym obciążeniu, przy uwzględnieniu indywidualnej zdolności każdego kraju do zapłaty. Jeśli konferencja w Kopenhadze ma się zakończyć sukcesem, to konieczne jest przyjęcie porozumienia politycznego, które bardziej wyczerpująco obejmuje wszystkie ważne aspekty, szczególnie w odniesieniu do zobowiązań, jakie mają wziąć na siebie wszystkie zainteresowane strony.
Nessa Childers  
na piśmie. - Nasi europejscy przywódcy raz jeszcze nie zdołali przerwać impasu negocjacyjnego przed konferencją w Kopenhadze. Oczywiście w mediach szczyt był przedstawiany jako sukces, ale w rzeczywistości to tylko lanie wody. Europejscy przywódcy mieli okazję złożyć krajom rozwijającym się słuszną i wiarygodną ofertę dofinansowania przeznaczonego na pokrycie kosztów związanych ze zmianami klimatu, które najbardziej dotykają tych krajów, ale są wywoływane przez kraje rozwinięte. Szczyt nie sprostał normie ustalonej przez parlamentarną Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz społeczeństwo obywatelskie na całym świecie, która nawoływała do obiecania przez UE kwoty nie mniejszej niż 30 miliardów euro i szczególnie do złożenia solidnego zobowiązania, że kwota ta będzie przyznawana jako dodatek do zagranicznej pomocy rozwojowej.
Niezależnie od konferencji w Kopenhadze, kwestia zmian klimatu będzie obecna w naszym życiu przez najbliższe dziesięciolecia. Jest to jak na razie największy test XXI wieku. Musimy dojść w Kopenhadze do wiążącego prawnie porozumienia i w tym celu nasi europejscy przywódcy muszą wykazać się prawdziwą odwagą polityczną i przestać lać wodę.
Diogo Feio  
W chwili, gdy Europa zdołała wreszcie wyjść z kryzysowej sytuacji związanej z traktatami i gdy 27 państw członkowskich w końcu ratyfikowało traktat z Lizbony, cieszy mnie przyjęcie nowych ram prawnych i instytucjonalnych, które, poprzez konsolidację władzy Parlamentu i skoncentrowanie się szczególnie na roli parlamentów narodowych w procesie integracji europejskiej, pozwolą dopasować sposób funkcjonowania Unii do jej obecnych rozmiarów.
Na ten moment czekaliśmy i Unia, dzięki przyjęciu traktatu lizbońskiego oraz przyjęciu nowych ram instytucjonalnych, ma teraz możliwość poświęcenia się najważniejszym zadaniom, które będzie musiała wykonać w najbliższej przyszłości. Muszę tutaj podkreślić działanie, którego oczekujemy od Unii Europejskiej, mające na celu zwalczenie kryzysu, pobudzenie gospodarki, wzmocnienie zaufania do rynku, ze szczególnym naciskiem na zmniejszeniu poziomu bezrobocia w Europie. Teraz, gdy dostrzegamy pierwsze nieśmiałe oznaki naprawy gospodarczej, musimy skoncentrować nasze wysiłki na pobudzaniu gospodarki europejskiej, zwracaniu szczególnej uwagi na sektor pierwotny i wtórny, zwłaszcza na rolnictwo, które wyjątkowo mocno odczuły skutki kryzysu oraz na utworzenie europejskiej struktury nadzoru.
Ilda Figueiredo  
Niestety raz jeszcze głównym priorytetem ostatniej Rady Europejskiej było przyjęcie warunków gwarantujących wejście w życie przed końcem roku 2009 tak zwanego traktatu z Lizbony, inaczej mówiąc przyjęcie stanowisk umożliwiających szybką ratyfikację traktatu przez Republikę Czeską. Największym zmartwieniem przywódców Unii Europejskiej są kwestie instytucjonalne, które umożliwią szybszy postęp w kierunku integracji kapitalistycznej, federalnej i militarnej Unii Europejskiej.
W związku z tym kwestie dotyczące kryzysu gospodarczego, finansowego i społecznego znalazły się na drugim miejscu. W rzeczywistości mały postęp jest wynikiem sporych nacisków wywieranych przez ważne sektory gospodarki w kilku państwach członkowskich, czego przykładem może być kryzys w sektorze mleczarskim. Nawet w tym przypadku Rada zdobyła się jedynie na zwiększenie budżetu na rok 2010 o kwotę 280 milionów euro.
Wnioski złożone przez Komisję Europejską w następstwie wytycznych przygotowanych przez Radę są jednakże niepokojące, pod względem zarówno nadmiernego deficytu, jak i wprowadzenia wyższego wieku emerytalnego. Komisja w przedmiotowych wnioskach zamiast zareagować na poważne problemy społeczne, takie jak ubóstwo i bezrobocie, proponuje środki, które pogorszą sytuację społeczną i zwiększą istniejące już rażące różnice.
Zita Gurmai  
na piśmie. - Posiedzenie Rady miało dla Unii Europejskiej zasadnicze znaczenie, ponieważ usunęło z drogi ostatnią przeszkodę blokującą wejście w życie traktatu lizbońskiego. Ostrzegam nas jednak przez traktowaniem tego wydarzenia, jako wyniku samego w sobie. Znajdujemy się w połowie drogi: teraz musimy przyzwyczaić się do nowych ram instytucjonalnych. Parlament, jeśli chodzi o dostosowanie się do ram, znajduje się na dobrej drodze, ponieważ rozpoczął już prace nad swoim regulaminem i przeprowadził debatę w sprawie wprowadzenia nowych instytucji, takich jak Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Kolejnym krokiem będzie utworzenie Komisji, która wykaże się umiejętnościami przywódczymi i odzwierciedli nasze wartości. W związku z tym nalegam na państwa członkowskie, by nominowały kompetentne i wykwalifikowane osoby oraz by dołożyły starań w celu utworzenia Komisji zrównoważonej pod względem płci. Równie istotne jest jak najszybsze, bez marnowania czasu, wybranie głównych przywódców. Nie mamy czasu na bycie nieudacznikami. Jeśli uważamy się za nośnik uniwersalnych wartości, potrzebujemy przywódców zdolnych do ich wiarygodnego reprezentowania, na przykład w Kopenhadze, gdzie kraje będę negocjować bliską przyszłość rodzaju ludzkiego; Europa musi wykorzystać swój talent, odpowiedzialność i hojność, by osiągnąć porozumienie.
Marian-Jean Marinescu  
Przede wszystkim z zadowoleniem przyjmuję ratyfikację traktatu z Lizbony przez Republikę Czeską. Wejście w życie traktatu z Lizbony z dniem 1 grudnia oraz nowe ramy instytucjonalne w nim przewidziane umożliwią przedstawicielom Unii Europejskiej bardziej skuteczne zarządzanie, zarówno następstwami kryzysu gospodarczego oraz finansowego, jak i negocjacjami w Kopenhadze w sprawie walki ze zmianami klimatu. Oznaki naprawy gospodarczej nie powinny pociągać za sobą natychmiastowego wycofania się z polityki wsparcia, ponieważ w długim okresie mogłoby to mieć niekorzystny wpływ na gospodarkę. Mam również nadzieję, że państwa członkowskie dojdą do porozumienia w sprawie obmyślenia skoordynowanej strategii wycofania środków zachęty, gdy nadejdzie właściwy moment. Oczekujemy także przyszłego porozumienia w sprawie pakietu wniosków dotyczących utworzenia nowej struktury nadzoru finansowego dla Unii Europejskiej. I co nie mniej ważne nie wolno nam zapominać, że teraz obywatele Europy zwrócą się jeszcze bardziej w kierunku Europy skonsolidowanej i będą oczekiwać od UE polepszenia w nadchodzących latach sytuacji w zakresie zatrudnienia. Dlatego instytucje europejskie muszą wspierać jak najszybsze wprowadzenie nowych dynamicznych kierunków polityki na rynku pracy.
Iosif Matula  
Chciałbym wyrazić poparcie dla stanowisk przyjętych przez Komisję Europejską i Radę Europejską, podkreślonych w przedstawionym dokumencie. Zbliża się konferencja w Kopenhadze i UE musi odegrać kluczową rolę w wynegocjowaniu rozległego i ambitnego porozumienia globalnego w sprawie walki ze zmianami klimatu.
W konkluzjach Rady Europejskiej wspomniano o finansach niezbędnych, zarówno na szczeblu globalnym, jak i europejskim, w celu zwalczania niekorzystnych skutków zmian klimatu, takich jak susze, pożary i powodzie, które każdego roku zostawiają tak wiele ofiar i przynoszą tak ogromne straty.
Wierzę, że UE musi zapewnić jak najbardziej regularne wsparcie finansowe dla środków podejmowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do nawadniania, budowania tam, zalesiania i pobudzania produkcji odnawialnych źródeł energii, takich jak panele słoneczne, wiatr, biopaliwa i energia wodna. Zauważyliśmy również spore zapotrzebowanie na wsparcie finansowe ze strony UE na szczeblu władzy lokalnej i osób prywatnych, gdzie nie ma dostępu do niezbędnych funduszy na zwiększenie energooszczędności budynków. UE musi nadal poświęcać większą uwagę temu aspektowi, by obywatele nadal znajdowali się w centrum działań europejskich.
Franz Obermayr  
Zdarzenia, jakie miały miejsce kilka dni temu podczas posiedzenia Rady Europejskiej, były szokujące i zachwiały wiarą we wspólnotę wartości, którą tak często podkreśla UE. Unia chciała podpisania traktatu przez prezydenta Klausa, niezależnie od ceny, jaką musiałaby zapłacić, nawet gdyby miało to oznaczać pośrednie wyrażenie zgody na historyczną niesprawiedliwość. Na mocy dekretów Beneša, do roku 1947 około 2,9 miliona osób uznano za wrogów narodu i wydalono z kraju wyłącznie ze względu na ich narodowość. W wyniku tego około 230 tysięcy osób poniosło śmierć. Dekrety nie służą osądzaniu ludzi ze względu na popełnione przez nich przestępstwa; punktem wyjścia jest wyłącznie ich pochodzenie etniczne. Dziś nazwalibyśmy to czystką etniczną, czyli działaniem, które w rzeczywistości powinno być otwarcie odrzucane przez wszystkie państwa członkowskie. Z prawnego punktu widzenia, osoby wysiedlone zostały pozbawione prawa do domniemania niewinności, sprawiedliwego procesu i właściwego odszkodowania za wywłaszczenie. Felix Ermacora, profesor prawa międzynarodowego i były sprawozdawca ONZ, w swoim sprawozdaniu prawnym z 1991 roku doszedł nawet do wniosku, że wypędzenie było równoznaczne z ludobójstwem. Pomimo tego i bez żadnego obiektywnego uzasadnienia, prezydentowi Klausowi przyznano prawo odstąpienia, zwalniające jego kraj z obowiązku stosowania Karty praw podstawowych. Przedmiotowy "przypis” nie wejdzie jednak w życie, dopóki Islandia i Chorwacja nie ratyfikują traktatu. W ciągu tych przysłowiowych pięciu minut można składać roszczenia o odszkodowanie.
Rovana Plumb  
Jednostronne działanie UE nie jest wystarczające, mimo że UE znajduje się na czele walki przeciwko zmianom klimatu.
Zawarcie globalnego porozumienia w sprawie zmniejszenia skutków zmian klimatu i dostosowania się do nich nie byłoby możliwe bez zaangażowania po stronie krajów rozwijających się, a szczególnie najbardziej zaawansowanych w rozwoju spośród nich. Skutki zmian klimatu już teraz mają wpływ na rozwój tych państw: susze, powodzie, katastrofy naturalne, pustynnienie, a także ich wszystkie następstwa gospodarcze i społeczne.
Każde działanie mające zmniejszyć negatywne skutki i umożliwić dostosowanie się do sytuacji wymaga wprowadzenia potężnego mechanizmu służącego do mierzenia, raportowania i sprawdzania stanu rozwoju oraz przeznaczenia właściwie zarządzanych funduszy, złożonych z pieniędzy publicznych i prywatnych.
Takie połączone wysiłki pomogą w osiągnięciu celów z zakresu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, rozwijania zrównoważonej gospodarki i tworzenia ekologicznych miejsc pracy.
Joanna Senyszyn  
Niebawem przewodniczący Barroso przydzieli teki nowym komisarzom. Oby nie popełnił tak rażącego błędu, jak w poprzedniej kadencji, kiedy na komisarza do spraw sprawiedliwości zaproponował kandydata o dziewiętnastowiecznej mentalności, fundamentalistę katolickiego, męskiego szowinistę i homofoba. Parlament Europejski nie dopuścił wówczas do kompromitacji Komisji. Oby nie musiał znowu interweniować.
Zgodnie z intencjami deklarowanymi przez przewodniczącego Barroso teki powinny być rozdysponowane z zachowaniem złotej zasady równowagi. Komisja powinna być zdecydowanie bardziej socjalna, a jej komisarze kompetentni. Przewodniczący Barroso nie musi się już martwić o reelekcję, więc może skoncentrować siły na walce z kryzysem i na społecznych aspektach swojego programu. W tym celu konieczne jest powierzenie tek ekonomicznych i społecznych komisarzom z naszej socjalistycznej rodziny politycznej.
Jeśli Komisja nie będzie zrównoważona pod względem płci, to znak, że nie ma prawdziwego równouprawnienia. Najwyższy czas praktycznie realizować wciąż niespełnioną ideę równości kobiet i mężczyzn. W Unii Europejskiej na najwyższe stanowiska (przewodniczącego PE i KE) zostali wybrani mężczyźni. To niestety jawna promocja dyskryminacji kobiet. Pora to zmienić i wreszcie wcielać w życie unijne prawo zakazujące wszelkiej dyskryminacji. Czas na kobiety! Wśród 250 milionów dynamicznych, odważnych, silnych obywatelek Unii Europejskiej łatwo znaleźć odpowiednie kandydatki. Także na przewodniczącą Rady Unii Europejskiej i Wysoką Przedstawicielkę ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej.
