Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: Belgia - sektor włókienniczy i Irlandia - Dell - Delokalizacja przedsiębiorstw w UE a rola instrumentów finansowych UE (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata w sprawie
sprawozdania sporządzonego przez pana Reimera Böge, w imieniu Komisji Budżetowej, dotyczącego wniosku w sprawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej uruchomienia europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, zgodnie z pkt. 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dania 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami;
pytania ustnego dotyczącego delokalizacji przedsiębiorstw w EU i roli instrumentów finansowych UE skierowanego do Komisji przez panią Pervenche Berès, w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - B7-0226/2009).
Reimer Böge
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Przedstawiam dziś, jako sprawozdawca Komisji Budżetowej, wniosek dotyczący uruchomienia europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji w odniesieniu do dwóch konkretnych przypadków - Belgii i Irlandii. Chciałbym jednak najpierw podkreślić raz jeszcze, że zadaniem Komisji Budżetowej jest badanie, czy spełniane są warunki uruchomienia funduszu dostosowania do globalizacji. Chciałbym też przy okazji podkreślić wspaniałą współpracę w ciągu ostatnich miesięcy pomiędzy Komisją Budżetową a Komisją Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w tym także w odniesieniu do podobnych przypadków. Dokładamy wszelkich starań, by należycie uwzględnić uwagi i ważne sugestie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. W związku z tym, jeśli zważymy na pilność tej sprawy, słuszne jest także udzielenie odpowiedzi na pytanie ustne z Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych.
Wiecie państwo, że maksymalna kwota finansowania z funduszu dostosowania do globalizacji wynosi 500 milionów euro na rok i że kwota ta służy wyłącznie do zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwalnianym w wyniku globalizacji, których dotykają konsekwencje dalekosiężnych zmian strukturalnych w światowym handlu. W rezolucji stwierdzamy po raz kolejny wyraźnie, że nadal kwestionujemy wielokrotne wykorzystywanie środków z Europejskiego Funduszu Społecznego do finansowania funduszu dostosowania do globalizacji. Panie komisarzu! Nalegam, by pan potwierdził dziś ponownie, że wreszcie przestanie się to odbywać kosztem płatności z Europejskiego Funduszu Społecznego.
Chcę także raz jeszcze wezwać Komisję, by potwierdziła dziś zobowiązanie podjęte wobec nas w Komisji Budżetowej dotyczące powstrzymywania się w przyszłości od wspólnego składania wniosków o uruchomienie funduszu. Należy je składać oddzielnie, gdyż każdy przypadek jest nieco inny i trzeba zapobiegać opóźnianiu zatwierdzenia jednej sprawy z powodu skomplikowanego charakteru drugiej sprawy. Mam nadzieję, że mogą państwo to dziś ponownie potwierdzić.
Jeśli chodzi o okoliczności wspomnianych dwóch spraw, nawet w kontekście zmienionych zasad - gdyż oba wnioski złożono po 1 maja 2009 r. - mówimy o uruchomieniu łącznej kwoty sięgającej około 24 milionów euro. Kwota ta ma zapewnić niejaką rekompensatę za utratę miejsc pracy w sektorze włókienniczym w Belgii i w fabrykach komputerów w Irlandii. W Belgii pracę straciło łącznie 2 199 pracowników w 46 firmach w sektorze włókienniczym, przy czym wszystkie one działały w dwóch sąsiadujących regionach poziomu NUTS 2, tj. we Flandrii Wschodniej i Flandrii Zachodniej oraz w pojedynczym regionie poziomu NUTS 2 - Limburgii. Władze belgijskie zwróciły się w związku z tym o kwotę 9,2 milionów euro z funduszu. Jeśli chodzi o wniosek Irlandii, Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zadała, całkiem słusznie, kilka dalszych pytań, które są obecnie omawiane lub zostały już częściowo wyjaśnione dzięki dodatkowym informacjom. Wniosek dotyczy 2 840 utraconych miejsc pracy w firmie Dell w hrabstwie Limerick, Clare i North Tipperary oraz w mieście Limerick. Pomoc miałaby dotyczyć 2 400 miejsc pracy. Na ten cel przewidziano łącznie kwotę 14,8 miliona euro. Po intensywnej debacie w Komisji Budżetowej daliśmy zielone światło dla uruchomienia funduszu w obu przypadkach. Chcę jednak przypomnieć swą wstępną uwagę, w której prosiłem, by Komisja jeszcze raz zajęła zdecydowane stanowisko w tej sprawie i bardzo cieszy mnie, że w dzisiejszym porządku obrad Komisji Budżetowej znalazły się fundamentalne kwestie dotyczące uruchomienia instrumentów finansowych z budżetu europejskiego.
Dlatego proszę zgromadzonych na sesji plenarnej o poparcie przedmiotowego sprawozdania.
Pervenche Berès
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych chciała połączyć pytanie ustne w sprawie delokalizacji, szczególnie w odniesieniu do wielonarodowych przedsiębiorstw, z badaniem tych dwóch wniosków dotyczących uruchomienia funduszu dostosowania do globalizacji, ponieważ w przypadku Irlandii stwierdziliśmy trudności i sprzeczności, które mogłyby powstać w wyniku wykorzystania takiego funduszu. Żaden z członków Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych nie miał zamiaru utrudniać udzielenia pomocy irlandzkim pracownikom, którzy są dziś w krytycznej sytuacji z powodu strategii przemysłowej i delokalizacji firmy Dell.
W odniesieniu do omawianego przypadku zauważyliśmy po prostu, że choć 19 września przewodniczący Barroso ogłosił przyznanie firmie Dell, a raczej zwolnionym z tej firmy pracownikom, pakietu pomocowego w wysokości 19 milionów euro, o którym dziś rozmawiamy, aby pomóc im pogodzić się z czekającym ich okresem przekwalifikowania, to tego samego dnia w Nowym Jorku Dell wykupił Perot Systems, co spowodowało wzrost ceny akcji firmy. Kilka dni później, 23 września, pani komisarz Kroes zatwierdziła pomoc państwa w wysokości ponad 54 milionów euro na utworzenie fabryki Dell w Polsce.
Pytaliśmy o to zarówno pana komisarza Špidlę, jak i panią komisarz Kroes. W długim piśmie odpowiadają nam, że sami przewidzieli dwa zakłady produkcyjne Dell produkujące na rynek europejski. Teraz, kiedy Dell zrezygnował z jednego z tych zakładów, myślę jednak, że nie zmieniliśmy nic, jeśli chodzi o ogólną ocenę strategii tej firmy.
Jakie stąd wnioski? Takie, że w firmie Dell nie są przestrzegane europejskie prawa dotyczące pracowników ani związków zawodowych, o których codziennie rozmawiamy. Dlatego - kiedy zdamy sobie sprawę z trudności związanych z procedurą budżetową i z finansowaniem planu naprawy gospodarczej - bardzo trudno nam wyobrazić sobie ostateczne wykorzystanie budżetu UE w tej paradoksalnej sytuacji, w której przyczyniamy się do wzrostu stopy zwrotu z inwestycji amerykańskich udziałowców, a w Unii Europejskiej rozwiązujemy problem pracowników w Polsce kosztem pracowników w Irlandii. Z pewnością nie taka jest filozofia, którą poparliśmy, udzielając poparcia dla wdrożenia funduszu dostosowania do globalizacji.
Komisarz Špidla z pewnością nie jest tu jedynym winnym, ale uważam, że ta sprawa obliguje nas do bliskiego przyjrzenia się warunkom uruchamiania budżetu wspólnotowego na rzecz wspierania strategii wielkich firm. Tym bardziej, że w planie naprawy gospodarczej, którego projekt powstał podczas kadencji obecnego przewodniczącego Komisji, pana Barroso, jedną z kluczowych i priorytetowych kwestii w odniesieniu do zatrudnienia było zapewnienie utrzymania miejsc pracy przez zatrudnionych pracowników.
Ponieważ Komisja została poinformowana o strategii firmy Dell w odniesieniu do wspomnianych dwóch zakładów i kiedy okazało się, że trzeba będzie wybierać między nimi, moim zdaniem Komisja powinna była przyjąć bardziej proaktywną strategię i doprowadzić do negocjacji z firmą Dell, mając na celu przekształcenie zakładu w Irlandii, zważywszy że strategia firmy przewidywała przekształcenie zakładu produkującego komputery stacjonarne, jaki istniał w Irlandii, w zakład produkujący laptopy, jaki obecnie funkcjonuje w Polsce. Naszym zdaniem powinniśmy tym bardziej mieć prawo do zabrania głosu, skoro Komisja pomaga w ten sposób przedsiębiorstwom wielonarodowym.
Ogólnie rzecz biorąc, rozważania te powinny sprawić, że następna Komisja - a w szczególności pan Monti, w powierzonej mu misji - przygotuje znacznie bardziej proaktywne wnioski dotyczące sposobu wykorzystania środków wspólnotowych w czasie, gdy borykamy się z delokalizacją, która kieruje żal pracowników z jednego państwa członkowskiego przeciwko pracownikom z drugiego państwa członkowskiego, a to wszystko w ramach wielonarodowej strategii nieodzwierciedlającej ducha prawa socjalnego, które chcemy wdrażać w związku z ideą społecznej gospodarki rynkowej.
Vladimír Špidla
Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim chcę podziękować sprawozdawcy za poparcie wniosku Komisji dotyczącego uruchomienia europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji w odpowiedzi na zwolnienia w sektorze włókienniczym w Belgii i w sektorze produkcji komputerów w Irlandii. Poparciu sprawozdawcy towarzyszy szereg uwag i chciałbym ograniczyć się do kwestii natury budżetowej, ponieważ będziemy jeszcze mieć okazję do przedyskutowania pozostałych spraw poruszonych w sprawozdaniu.
Pierwsza poruszona w sprawozdaniu kwestia budżetowa dotyczy źródeł finansowania. W sprawozdaniu zawarto stwierdzenie, że Europejski Fundusz Społeczny nie może być jedynym źródłem finansowania. Europejski fundusz dostosowania do globalizacji jest, z punktu widzenia budżetu, instrumentem szczególnym, który nie dysponuje własnymi środkami. Jest on uruchamiany w trakcie okresów rozliczeniowych, choć wiąże się głównie z przeznaczeniem dostępnych pozycji budżetowych oraz z uzależnionym od tego złożeniem wniosku do władz budżetowych o uruchomienie pewnych kwot poprzez zmiany w budżecie. Pracę tę wykonuje się sukcesywnie, w miarę potrzeb. To prawda, że Europejski Fundusz Społeczny jest jak dotąd formalnie głównym źródłem finansowania. Chciałbym tu wyraźnie podkreślić słowo "formalnie”, gdyż Europejski Fundusz Społeczny nie będzie w żaden sposób zmniejszony na koniec okresu rozliczeniowego. To jest kwestia zasadnicza.
Druga poruszona w sprawozdaniu kwestia nie dotyczy wyłącznie budżetu, lecz raczej procesu decyzyjnego, tj. wniosku, by Komisja przedstawiała wnioski dotyczące uruchomienia europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji w odrębnych dokumentach. Komisja dobrze rozumie zalety takiego indywidualnego podejścia, które całkowicie eliminuje ryzyko konfliktu czy też wykorzystania funduszu jako gwarancji.
Trzeba jednak uwzględnić nowe kryteria kwalifikowalności, o których mówiliśmy w tym roku i które zostały zatwierdzone. W świetle nowych kryteriów w nadchodzących miesiącach należy się spodziewać znacznego wzrostu liczby wniosków i nie ma pewności, czy negocjacje związane z poszczególnymi dokumentami będę szybsze, jeśli będą przedstawiane indywidualnie. W każdym razie Komisja chce podkreślić, że podejście indywidualne zapewniające lepszą jakość jest korzystniejsze, gdyż pozwala omijać ryzyko pewnych technicznych komplikacji w tych pracach. Komisja odnotowuje zainteresowanie tą kwestią wyrażone w przedmiotowym pytaniu i w pełni zgadza się na przyjęcie stosownych procedur w przyszłych okresach rozliczeniowych. Mam nadzieję, że w obu tych przypadkach wyraźnie określiłem nasze stanowisko.
Jeśli chodzi o drugie pytanie, Komisja z wielkim zadowoleniem przyjmuje fakt, że Parlament przyjął decyzję o uruchomieniu europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, by wesprzeć pracowników zwalnianych z powodu nadwyżki zdolności produkcyjnych w sektorze włókienniczym w Belgii i w sektorze produkcji komputerów w Irlandii. W związku z tym poruszono kwestię dotyczącą ewentualnego związku delokalizacji przedsiębiorstw w UE, roli instrumentów finansowych UE i kontroli Komisji nad pomocą państwa.
Po pierwsze, należy powiedzieć, że Komisja dostrzega i uważnie odnotowuje negatywne konsekwencje delokalizacji przedsiębiorstw, dotykające pracowników, ich rodziny i regiony. Zadaniem Komisji nie jest jednak ingerowanie w proces decyzyjny przedsiębiorstw, jeżeli nie miało miejsca naruszenie prawa wspólnotowego. Komisja stwierdza też, że nie jest uprawniona do przeszkadzania poszczególnym przedsiębiorstwom w podejmowaniu decyzji ani do ich opóźniania, a firmy nie mają żadnego ogólnego obowiązku informowania Komisji o zasadności swych decyzji. W tym kontekście Komisja rozumie też niepokój wywołany faktem, że regionalna pomoc państwa, w tym ewentualny wkład z funduszy strukturalnych, może być wykorzystywana jako sposób na przyciąganie inwestycji komercyjnych z innych regionów.
Komisja odnotowuje, że celem rozporządzeń wspólnotowych odnoszących się do pomocy państwa jest między innymi zagwarantowanie, że pomoc mająca wpływać na decyzje przedsiębiorstw w sprawie lokalizacji inwestycji powinna być udzielana tylko w regionach będących w niekorzystnym położeniu i nie powinna być wykorzystywana na niekorzyść innych regionów. Do problemu tego odniesiono się także w rozporządzeniu ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności oraz w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej na lata 2007-2013 mających zagwarantować, że inwestycje te będą prawdziwym i trwałym wkładem w rozwój regionalny.
Zgodnie z postanowieniami artykułu 57 rozporządzenia ogólnego w sprawie funduszy strukturalnych, państwa członkowskie gwarantują, że projekty utrzymują inwestycję, na którą przyznano dotację przez okres pięciu lat po jej zakończeniu, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw przez okres trzech lat. Dotacja musi zostać zwrócona, jeżeli dany projekt podlega modyfikacjom w wyniku zmian charakteru własności danej infrastruktury albo zaprzestania działalności produkcyjnej, a zmiana ta wpływa na charakter projektu lub warunki jego wdrażania, lub też gdy zmiany dają firmie lub instytucji publicznej nieuczciwą przewagę. Państwa członkowskie mają obowiązek co roku informować Komisję w swych sprawozdaniach z wykonania programów operacyjnych o takich fundamentalnych zmianach. Komisja musi natomiast informować pozostałe państwa członkowskie.
Ponadto w odniesieniu do okresu objętego programem na lata 2007-2013 wprowadzono specjalny przepis prawny mający zagwarantować, że wkładu z przedmiotowych funduszy nie mogą otrzymać przedsiębiorstwa, których dotyczy procedura zwrotu nienależnie wypłaconych kwot po delokalizacji działalności produkcyjnej w obrębie jednego państwa członkowskiego lub na teren innego państwa członkowskiego. Podobnie punkt 40 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej stanowi, że wsparcie uzależnione jest od utrzymania danej inwestycji w danym regionie przez okres co najmniej pięciu lat od jej zakończenia. Co więcej, jeżeli wsparcie obliczone zostało na podstawie kosztów płac, miejsca pracy muszą być zachowane przez okres trzech lat od dnia zakończenia projektu. Wszystkie miejsca pracy utworzone w ramach inwestycji muszą być zachowane w danym regionie przez okres pięciu lat od dnia ich utworzenia. W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw państwa członkowskie mogą skrócić ten okres do trzech lat.
Celem tego postanowienia jest uniknięcie walki o dotacje i zamykania fabryk wyłącznie z powodu wyższego poziomu pomocy publicznej w innym miejscu, biorąc pod uwagę, że pomoc państwa stanowi tylko jeden z czynników wpływających na decyzje przedsiębiorstw dotyczące delokalizacji i że często większą rolę odgrywają pozostałe czynniki, takie jak na przykład wynagrodzenia, umiejętności, podatki czy położenie geograficzne.
Panie i panowie! Moim zdaniem bez wątpienia stosowne i naturalne jest przedyskutowanie kwestii dotyczących wykorzystania funduszy europejskich na poziomie strategicznym; nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Na zakończenie chcę powiedzieć, że środki, które zostały lub zostaną wykorzystane w ramach europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, przynoszą korzyść osobom poszkodowanym lub poszczególnym pracownikom, takim jak pracownicy w Belgii, Irlandii czy w jakimkolwiek innym kraju europejskim, a w żadnym razie przedsiębiorstwom. Są to środki przeznaczone na wsparcie osób, poszczególnych osób, a nie przedsiębiorstw.
Elisabeth Morin-Chartier
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Chcę wrócić do spraw, z którymi musimy się zmierzyć w kontekście funduszu dostosowania do globalizacji. W tej kwestii działamy oczywiście na rzecz pracowników, aby zwiększyć ich szanse na zatrudnienie, kiedy zostaną dotknięci bezrobociem we własnym sektorze gospodarczym.
Wróćmy jednak do sprawy firmy Dell, do mówienia o której zmuszona była pani poseł Berès. Fabryka w Irlandii produkuje komputery stacjonarne. Chwila, z którą Komisja poparła utworzenie w Polsce fabryki tej samej firmy skoncentrowanej na produkcji laptopów - ze względu na strukturę rynku i znacznie większy popyt na laptopy - zapowiadała upadek zakładu produkcyjnego w Irlandii.
Wybór, w którym zakładzie produkować, był wskaźnikiem trudności, z którymi będziemy musieli sobie poradzić w imieniu irlandzkich pracowników. Dlatego, badając indywidualnie każdą sprawę w naszej grupie roboczej w funduszu dostosowania do globalizacji, wezwaliśmy Komisję do uważnego śledzenia wszelkiej pomocy przyznanej każdemu z zakładów, czy to na szczeblu pomocy europejskiej, czy regionalnej, ponieważ europejskie polityki wsparcia, które opracowujemy, nie mogą być wykorzystywane w sposób niewyważony i nie mogą obracać się przeciwko pracownikom.
Dlatego od wczesnego etapu musimy poświęcić tym problemom większą uwagę, aby pracownicy nie musieli się z nimi borykać.
Alan Kelly
w imieniu grupy S&D. - Panie przewodniczący! Dnia 8 stycznia 2009 r. środkowo-wschodnią Irlandię, a szczególnie hrabstwa Limerick, Tipperary i North Kerry, dotknęła niespotykana dotąd trauma gospodarcza. Ogłoszenie likwidacji ponad dwóch tysięcy miejsc pracy w firmie Dell, wraz z tysiącami pomocniczych miejsc pracy w tym regionie, stanowiło stratę o rozmiarach historycznych.
Poprzez swój fundusz dostosowania do globalizacji UE stworzyła fundusz, który będzie bezpośrednio pomagał osobom w trudnej sytuacji ekonomicznej w danym regionie. W naszym jutrzejszym głosowaniu kwota 14,8 miliona euro będzie dla 2 400 zainteresowanych reprezentowała wręczenie przysłowiowej wędki zamiast ryby ponieważ umożliwi im nowy start życiowy. To bardzo pożądane.
Środki te zostaną wykorzystane na przekwalifikowanie pracowników, na pomoc w otwieraniu firm i w znalezieniu pracy, co jest niezbędne. Sam fakt, że dziś naszym obradom przyglądają się przedstawiciele komitetu pracowniczego z firmy Dell, pokazuje, jak głęboko ten fundusz dociera do pracowników i jak bardzo jest im potrzebny.
Muszę jednak podkreślić, że jesteśmy dopiero w połowie drogi. Mamy 18 miesięcy na wydanie tych środków i wzywam dziś naszego ministra w Irlandii, Ministra Przedsiębiorczości, panią Coughlan, do osobistej interwencji i upewnienia się, że środki te będą wydawane według jakiegoś planu. To unikatowy fundusz dla zwykłych robotników, którzy więcej takiej szansy nie dostaną. Pani minister Coughlan, proszę o zorganizowanie się i wykorzystanie tej niepowtarzalnej okazji dla dobra środkowo-wschodniej Irlandii.
Chcę podziękować posłom, a szczególnie moim współpracownikom, za ich poparcie dla wniosku dotyczącego firmy Dell i prosić o poparcie kolejnych podobnych wniosków napływających z Waterford Crystal i SR Technics.
Marian Harkin
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Po pierwsze, chcę powiedzieć, że europejski fundusz dostosowania do globalizacji jest rzeczywistym wyrazem solidarności pomiędzy obywatelami i państwami UE. Po drugie, jako poseł z Irlandii, jestem niezwykle zadowolona, że pracownicy zwolnieni z firmy Dell mają teraz przynajmniej możliwość planowania przyszłości z nadzieją. Trzeba jednak, jak powiedział poseł Alan Kelly, koniecznie zapewnić uruchomienie odpowiednich programów lub szkoleń dostosowanych do potrzeb wspomnianych pracowników oraz stworzenie im możliwości powrotu na rynek pracy lub rozpoczęcia własnej działalności, taki jest oczywisty cel wszelkiej pomocy.
Na zakończenie chcę wyrazić podziękowanie za rolę odegraną przez Parlament w procesie zatwierdzenia funduszu na rzecz pracowników z firmy Dell. Mimo pewnych bardzo poważnych kwestii poruszanych tu dziś, nie uczyniliśmy z pracowników naszych zakładników i zatwierdziliśmy wniosek dotyczący przyznania kwoty 14,8 miliona euro. Komisja musi jednak zapewnić spójność polityki przemysłowej UE i zadbać, by budżet UE nie był wykorzystywany w celu zwiększania wartości dla akcjonariuszy w niektórych przedsiębiorstwach, podczas gdy płacą za to pracowniczy z UE.
Marije Cornelissen
Wniosek Irlandii w sprawie przyznania środków europejskich osobom zwolnionym w związku z zamknięciem zakładu Dell w Irlandii wzbudził szereg pytań, na które trzeba odpowiedzieć.
Praktyka zamykania przez przedsiębiorstwo takie jak Dell zakładu w jednym kraju i otwierania go w drugim, zasadniczo wynika z działania zwykłych sił rynkowych. Sytuację zmieniają jednakże różne rodzaje udzielonej pomocy państwa. Dell otworzył zakład w Irlandii wiele lat temu dzięki pomocy państwa. Teraz zamyka tam swą fabrykę i otwiera nową w Polsce, znowu z pomocą państwa. Tymczasem zwolnieni irlandzcy pracownicy zamiast korzystać z planu socjalnego finansowanego przez firmę Dell, szukają pomocy w europejskim funduszu dostosowania do globalizacji. Moim zdaniem sytuacja ta ukazuje poważny brak konsekwencji w polityce przemysłowej i w polityce zatrudnienia. W końcu ile miejsc pracy zostało utworzonych dzięki pomocy państwa, jaką Irlandia, Polska i Unia Europejska wpompowały w firmę Dell?
Dlatego trzeba się zastanowić nad tym, jak Komisja i państwa członkowskie mogą zadbać o zgodność swej polityki. Ponadto, w jaki sposób możemy zapewnić wspieranie przez fundusz dostosowania do globalizacji wysiłków przedsiębiorstwa, które zamiast zastępować pracowników, będzie mogło działać na ich korzyść?
Ilda Figueiredo
Panie przewodniczący! Zawsze przekonywaliśmy, że polityka UE w zakresie delokalizacji przedsiębiorstw powinna zostać zweryfikowana. Zawsze uważaliśmy, że dla pracowników, którzy są ofiarami strategii wielonarodowych przedsiębiorstw lub braku stosownej polityki przemysłowej skoncentrowanej na produkcji i na dobrych miejscach pracy z odpowiednimi prawami, fundusz dostosowania do globalizacji jest tylko półśrodkiem. Dlatego popieramy nowe polityki w zakresie rozwoju społecznego i postępu.
Uważamy jednak także, że irlandzcy robotnicy nie powinni być ofiarami podwójnego uderzenia przez strategię zysku i dumpingu socjalnego stosowaną przez wielonarodowe przedsiębiorstwo Dell, które zamknęło zakład w Irlandii i otrzymało pomoc przeznaczoną na uruchomienie fabryki w Polsce.
Dlatego popieramy przedmiotowe sprawozdanie.
Chcemy jednak usłyszeć kilka odpowiedzi Komisji Europejskiej na temat przyszłości. Chcemy radykalnych zmian w polityce, skutecznego monitorowania pomocy udzielanej wielonarodowym przedsiębiorstwom, prawdziwej polityki przemysłowej oraz solidnych inwestycji w tworzenie miejsc pracy z odpowiednimi prawami.
Seán Kelly
(GA) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę wyrazić szczere podziękowania dla Komisji za zapewnienie pracownikom zwolnionym z Dell tego hojnego funduszu. Chcę szczególnie przywitać Gerry'ego i Denisa, którzy są tu dziś z nami.
Bez wątpienia Unii Europejskiej, a szczególnie Komisji, należa się podziękowania za udzielenie pomocy pracownikom firmy Dell, dlatego chcę to teraz uczynić. Dziękuję także moim byłym współpracownikom, z których dwoje , Marian Harkin i Brian Crowley, jest tu dziś z nami, a także mojemu bezpośredniemu poprzednikowi, Colmowi Burke'owi, za uruchomienie tego funduszu w maju.
Komisja wprowadziła dwie bardzo ważne dla nas zmiany: zmieniła finansowanie 50/50 na 35 % ze strony rządu krajowego i 65 % ze strony Komisji oraz zredukowała liczbę pracowników z 1 000 do 500, co miejmy nadzieję sprawi, że środki finansowe we właściwym czasie będą dostępne dla pracowników Waterford Crystal i SR Technics.
Warto pamiętać przy tym o dwóch sprawach. Po pierwsze, dwuletni okres powinien być wydłużony do lat trzech, gdyż wiele osób rozpocznie kursy trzeciego stopnia, trwające zazwyczaj trzy lata. Po drugie, datą rozpoczęcia nie powinna być data złożenia wniosku, lecz data zakończenia procedury tu, w Parlamencie i Radzie.
Dodam jeszcze tylko dwie rzeczy. Ludzie są bardzo wdzięczni za te działania. Komisja dała im nadzieję w miejsce rozpaczy. Okazała solidarność zamiast izolacji. Środki te zostaną dobrze wykorzystane i nie wątpię, że może to być najlepszy fundusz i najlepszy sposób finansowania zapewniony kiedykolwiek przez Komisję. Bardzo dziękuję.
Frédéric Daerden
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Poruszono tu kilka kwestii, ale we mnie wykorzystanie europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji budzi dwa uczucia.
Po pierwsze, jestem zadowolony z jego istnienia. Europejscy pracownicy muszą wiedzieć, że Europa pomoże im w trudnych czasach takich jak obecne. Po drugie, cieszy mnie, że Belgia została pochwalona za jakość współpracy pomiędzy partnerami społecznymi w przygotowaniu tej sprawy.
Mam jednak także pewne zastrzeżenia co do sposobu funkcjonowania funduszu dostosowania do globalizacji. Po pierwsze, jego sukces odzwierciedla trudną sytuację gospodarczą w Europie, mającą znane nam aż za dobrze konsekwencje społeczne.
Po drugie, w przypadku firmy Dell wątpliwości budzi kompatybilność funduszu z innymi instrumentami pomocowymi. W tym względzie w pełni popieram uwagi szanownej pani poseł Berès.
Po trzecie, jeśli chodzi o budżet, środki na płatności związane z wypłatami z tego funduszu muszą być przeniesione z innych pozycji budżetowych i, o ile wiem, muszą być przesuwane systematycznie z Europejskiego Funduszu Społecznego. Choć jest to możliwe ze względu na stopę wypłat z funduszy strukturalnych, która nie jest tak wysoka, jak bym chciał, to jednak fundusze strukturalne muszą być wykorzystywane zgodnie z ich celem.
Kończąc, wzywam do uważnej analizy sposobu finansowania z funduszu dostosowania do globalizacji. Przeczuwam, że Komisja idzie na ustępstwa, jeśli nie bezpośrednio w celu przyznania temu funduszowi pełnej podstawy finansowej na równi z innymi funduszami, to co najmniej w celu zagwarantowania, że fundusz ten nie będzie finansowany wyłącznie kosztem socjalnych funduszy strukturalnych.
Ivo Belet
(NL) Chcę poczynić krótką uwagę dotyczącą skutków strukturalnych przedmiotowego funduszu. Oczywiście cieszy nas, że rozmawiamy dziś o projektach, które jutro będą zatwierdzane. Każdy z nich można by jednak niewątpliwie udoskonalić, stąd moja krótka uwaga.
Panie i panowie, panie komisarzu! Fundusz dostosowania do globalizacji mija się czasem z celem, a to z powodu zawiłej procedury. W końcu zasadniczym celem funduszu jest zapewnienie zwolnionym pracownikom szybkiego wsparcia i pomocy w szukaniu nowej pracy. Obecne nie zawsze się to udaje, ponieważ nie zawsze możemy działać odpowiednio szybko, co bardzo frustruje szczególnie starszych pracowników. Monitorowane zwolnienia i doraźna pomoc wymagają błyskawicznego, pewnego działania, którego obecnie całkowicie nam brakuje.
Ponadto fundusz dostosowania do globalizacji jest nieelastyczny, dlatego jeśli zwolniony pracownik ma to nieszczęście, że pochodzi z firmy nieuwzględnionej na liście, to po prostu nie jest uprawniony do otrzymania pomocy. Każdego dnia mamy do czynienia z takimi historiami pracowników, którzy nie są uprawnieni do pomocy, i próbujemy im wyjaśniać, dlaczego nie mają takiego prawa, co nie jest proste.
Panie komisarzu! Moim zdaniem trzeba jak najszybciej znaleźć praktyczne rozwiązanie i zapewnić znacznie szybsze reagowanie, a także, jeśli to możliwe, kompleksowy sposób działania. Uważam, że trzeba podjąć niezbędne działania w ciągu nadchodzących tygodni i miesięcy.
Markus Pieper
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Fundusz dostosowania do globalizacji pomaga ludziom w uzyskaniu nowego wykształcenia i kwalifikacji. Taka jest społeczna strona Europy, i jest to jej dobra strona. Komisja zbadała jednak pomoc udzieloną firmie Dell w Polsce pod kątem jej zgodności z zasadami pomocy państwa. Komisja zatwierdziła polską pomoc państwową w kwocie 54 milionów euro dla firmy Dell, gdyż rzekomo spełnia ona rolę regionalnej pomocy gospodarczej.
Pierwsze związane z tym pytanie brzmi: czy rzeczywiście musimy konkurować między sobą w Europie, jeśli chodzi o środki publiczne? Odpowiedź brzmi: Nie! Powinniśmy zmienić zasady pomocy państwa, aby pomoc związana z delokalizacją nie była wypłacana, także na szczeblu państw członkowskich.
Mam jeszcze jedno pytanie bezpośrednio do Komisji: czy kwota owych 54 milionów euro polskiej pomocy dla firmy Dell obejmuje także środki z europejskich funduszy strukturalnych? Panie komisarzu! Dlaczego Komisja nie wyraziła swej zdecydowanej opinii na ten temat? Wzywam Komisję do rzetelnego wywiązania się z obowiązku monitorowania rozporządzeń dotyczących funduszy strukturalnych. Żadne środki europejskie nie powinny być wypłacane na delokalizację przedsiębiorstwa w ramach Unii Europejskiej. Panie komisarzu! Dziś dał nam pan odpowiedź wymijającą. Chowa się pan za sprawozdania polskiego rządu. Nie sprawdził pan natomiast bezpośrednio, czy zastosowano się do postanowień rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych.
Uzyskajmy wreszcie przejrzystość i podawajmy do wiadomości, jak w przypadku polityki rolnej, informacje o każdej pomocy udzielonej w ramach funduszu strukturalnego. To jedyny sposób na rzeczywiste zbudowanie zaufania do europejskiej polityki strukturalnej.
Csaba Őry
(HU) Dobrze pamiętam, że już podczas tworzenia funduszu dostosowania do globalizacji toczyła się ożywiona debata, że nie byłoby dobrze, gdyby zamiast łagodzenia strat, pomoc wypłacana z funduszu zwolnionym pracownikom służyła im do powrotu na rynek pracy, niejako zachęcając w ten sposób przedsiębiorstwa do wygodnego wykorzystywania delokalizacji, tak by fundusz pokrywał koszty stron ponoszących stratę.
Przypadek firmy Dell jest tu znamienny, gdyż nasze doświadczenie pokazuje, że zamiast łagodzenia strat i okazywania solidarności, wydaje się on działać jak zachęta, skoro Dell otrzymuje pomoc zarówno z tytułu zwolnień, jak i delokalizacji. Dlatego mamy tu do czynienia z brakiem stosownej koordynacji funduszy europejskich. Fundusz dostosowania do globalizacji jest częścią polityki konkurencji i funduszy strukturalnych. Nie ma w tym żadnego sensu ani celu, nie wspominając już o tym, że korzystanie z tych środków w sposób wzajemnie sprzeczny, bez jakiejkolwiek koordynacji, jest wbrew celowi tego funduszu. Dlatego zwracam uwagę Komisji na to, że musi zastanowić się nad skoordynowanym wykorzystywaniem środków publicznych Europy, tak by w przyszłości uniknąć nieporozumień.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Kryzys gospodarczy i finansowy wpływa i będzie nadal poważnie wpływał zarówno na przemysł hutniczy, jak i na przemysł stoczniowy. Galaţi, miasto, z którego pochodzę, ucierpiało z powodu utraty tysięcy miejsc pracy w przemyśle metalurgicznym i w stoczniach.
Korzystanie z europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji jest rozwiązaniem krótko- i średnioterminowym, zapewniającym wsparcie pracownikom, którzy znajdują się w trudnej sytuacji po utracie pracy. Chcę podkreślić potrzebę inwestowania w modernizację przedsiębiorstw z sektora przemysłu ciężkiego, aby mogły one w przyszłości zmniejszyć emisje zanieczyszczeń. To pozwoli nam zachować miejsca pracy, a więc zapewni długofalową ochronę pracowników.
Brian Crowley
Panie przewodniczący! Podobnie jak moi przedmówcy, chcę podziękować komisarzowi i sprawozdawcy za ich pracę. Komisja pamięta na pewno, jak w styczniu tego roku ja i jeden z moich dawnych współpracowników, pan poseł Colm Burke, spotkaliśmy się z komisarzem w celu uruchomienia funduszu dostosowania do globalizacji na rzecz pracowników firmy Dell.
Moim zdaniem to wyraźny dowód, jak bardzo na szczeblu UE stawiamy ludzi na pierwszym miejscu dbając, by znajdowali się w centrum naszej polityki i próbując zapewnić im ochronę oraz szybką reakcję Unii Europejskiej w trudnych czasach.
Chcę podziękować panu komisarzowi osobiście za aktywne zaangażowanie w tę sprawę, nie tylko tu, w Parlamencie, nie tylko za współpracę ze mną, ale także za podróż do Limerick i spotkanie z robotnikami.
Jeśli mogę się zwrócić do innych posłów, którzy czasami próbują odwracać naszą uwagę od przedmiotowych kwestii, fundusz dostosowania do globalizacji, mimo wszystkich swych wad, jest pozytywną inicjatywą Unii Europejskiej, którą powinniśmy wspierać. A co najważniejsze, zwraca naszą uwagę na dawne powiedzenie: dajcie człowiekowi rybę, a nakarmicie go na jeden dzień; nauczcie go łowić ryby, a nigdy nie będzie głodny. A to właśnie uzyskujemy dzięki funduszowi dostosowania do globalizacji.
Elisabeth Schroedter
(DE) Panie przewodniczący! Chcę się odnieść do drugiego stwierdzenia komisarza Špidli. Powiedział, że nie możemy wpływać na decyzje przedsiębiorstw. To nieprawda. Oczywiście, że wpływamy na decyzje przedsiębiorstw, wypłacając subsydia, środki z europejskich funduszy strukturalnych i środki pomocowe.
Dlatego Parlament negocjując wspomniane rozporządzenie debatował właśnie nad kwestią delokalizacji. Panie pośle Pieper! W końcu jednak Parlament ustąpił, niestety przy poparciu ze strony także Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i w rozporządzeniu w sprawie funduszy strukturalnych przewidział okres zaledwie pięciu lat, który ewidentnie nie jest wystarczający, zważywszy na skalę subsydiów. Jedynie Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie mówiła wówczas, że potrzeba nam co najmniej 10 lat na realizację cytowanej przez komisarza części rozporządzenia, która odnosi się do zwrotu pomocy przez przenoszone przedsiębiorstwa. Mogę tylko powiedzieć, że ten przypadek pokazuje, iż Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie miała rację.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska
(PL) Panie Przewodniczący! Poprzez uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji Unia po raz kolejny wspólnie stawia czoła gospodarczym trudnościom. Tym razem wynikającym ze zmian strukturalnych w handlu światowym. Tak jak w przypadku kryzysu finansowego, jedynie zintegrowane działania mogą okazać się skuteczne w zwalczaniu skutków globalizacji.
Dzięki środkom finansowym pozyskanym dla zwalnianych osób, zarówno belgijscy pracownicy przemysłu tekstylnego, jak i irlandzcy pracownicy fabryki Dell uzyskają bezpośrednią szansę ma przekwalifikowanie się i znalezienie nowego miejsca pracy. Fundusz ma również za zadanie promować przedsiębiorczość i samozatrudnienie. Taka pomoc dla poszczególnych sektorów w różnych krajach jest właściwym wyrazem solidarności społecznej w ramach Unii.
Fakt, iż Dell, który uzasadniał przeniesienie swojej produkcji z Irlandii poszukiwaniem kraju o niższych kosztach produkcji pracy, znalazł taki kraj wciąż w granicach Unii, znalazł go w Polsce, w mieście Łodzi. Region łódzki jest w trudnej sytuacji jeśli chodzi o poziom zatrudniania, a fabryka Della stworzyła około 2 tys. nowych miejsc pracy. Ta inwestycja w zauważalny sposób wpłynie na poprawę sytuacji w regionie łódzkim i zwiększy dynamikę rozwoju całego województwa.
Pervenche Berès
Panie przewodniczący! Chcę uspokoić szanownego posła Crowley'a, że żaden członek Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych nie kwestionuje skuteczności ani przydatności funduszu dostosowania do globalizacji. Po prostu sądzimy, że można go lepiej wykorzystać.
Chcę także wrócić do jednej z uwag poczynionych przez pana komisarza, który powiedział, że trzeba zapobiegać polowaniu na fundusze. Właśnie z tym problemem dzisiaj się borykamy.
Kiedy już będzie się pan przygotowywał do przekazania odpowiedzialności za tę sprawę, co pan powie następnemu komisarzowi odpowiedzialnemu za fundusz dostosowania do globalizacji? Skoro w przypadku firmy Dell widać wyraźnie, że istnieje ryzyko wypaczenia tej procedury i niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania środków wspólnotowych oraz zezwoleń wydawanych w kontekście polityki konkurencji.
Vladimír Špidla
Panie i panowie! Moim zdaniem dyskusję tę można zasadniczo podzielić na dwa równoległe tematy. Pierwszy z nich dotyczy stwierdzenia, że europejski fundusz dostosowania do globalizacji funkcjonuje, ale są powody, by zoptymalizować jego wykorzystanie. Wspomniano też o kwestii czasu, choć moim zdaniem, problem ten został w pewnym stopniu wyolbrzymiony przez zdolność państw członkowskich do natychmiastowego reagowania i odzyskania środków. Mimo to uważam, że tę kwestię należy przedyskutować i że istnieje także potrzeba szukania rozwiązania w tym kierunku.
Poruszono także kwestię poszczególnych pozycji budżetowych. To prawda, że w czasie tworzenia funduszu nie było to możliwe. Niemniej jednak fundusz może funkcjonować w ten sposób. Według mnie należy zatem przedstawić wszystkie możliwe kwestie i w odpowiednich przypadkach znaleźć dla nich rozwiązanie lepsze niż to dotychczasowe. Nic jednak nie podważa fundamentalnej zasady, że fundusz funkcjonuje i zapewnia rzeczywistą pomoc w czasach kryzysu.
Druga kwestia poruszona w debacie jest o wiele bardziej złożona. Dotyczy ona delokalizacji, potencjalnie konkurujących subsydiów i szeregu związanych z nią innych, niezwykle złożonych problemów. Moim zdaniem należy zająć się tymi zagadnieniami, najlepiej w oparciu o dogłębne zrozumienie faktów. Chciałbym zatem omówić kilka faktów dotyczących firmy Dell oraz naszych przemyśleń w sprawie ogólnego problemu.
Po pierwsze, wbrew przeważającej opinii, koszty płac na jednostkę produkcji są według OECD znacznie wyższe w Polsce niż w Irlandii. Koszty płac w Polsce nie są więc niższe, lecz wyższe niż w Irlandii. Trzeba o tym pamiętać, ponieważ wyciąganie wniosków z bezpośrednich porównań w złożonych sytuacjach nie jest metodą wiarygodną. Chcę podkreślić, że jeżeli chcemy przedyskutować te kwestie, musimy znacznie pogłębić niektóre z naszych wiadomości, przynajmniej w odniesieniu do niektórych aspektów.
Druga sprawa dotyczy samej firmy Dell. To prawda, że firma Dell rozpoczęła swą działalność w Limerick w roku 1991, czyli 18 lat temu. Prawdą jest również, że nie ma żadnej wzmianki o otrzymaniu przez nią wsparcia na tę działalność z jakiegokolwiek funduszu europejskiego. Nie ma na ten temat informacji, choć nie mogę wykluczyć możliwości, że firma otrzymała wsparcie z funduszy regionalnych, ponieważ w tamtym czasie, w roku 1990, nie było obowiązku ani metod umożliwiających nam pozyskanie takich informacji. Faktem jest także, że decyzja o przeniesieniu do Łodzi została podjęta przez firmę Dell w roku 2007 Oraz że środki wykorzystane jako pomoc państwa to pieniądze polskie, a o przyznaniu pomocy poinformowano w grudniu 2007 roku. Nie ma tu więc mowy o środkach z europejskich funduszy strukturalnych. W tym przypadku - nie dotyczy to wszystkich spraw, lecz spraw powyżej 50 milionów euro - mamy do czynienia z bardzo szczegółową oceną uwzględniającą także aspekty rynku pracy. Komisja doszła do wniosku, że wspomniane dwie operacje, tak od siebie odległe w czasie, nie są ze sobą powiązane. To jednak nic nie oznacza i w żaden sposób nie podważa stwierdzenia, że kwestie związane z wykorzystaniem środków europejskich muszą być ponownie dogłębnie przedyskutowane w świetle nowych informacji i że bez wątpienia należy zadbać o większą spójność. Moim zdaniem przypadek firmy Dell posłużył za dobry przyczynek do dyskusji, którą z pewnością należy kontynuować.
Panie i panowie! Dziękuję wam za tę debatę i za możliwość wspólnego omówienia kilku aspektów związanych z wykorzystywaniem europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji. Na zakończenie chcę tylko powiedzieć, że w zakresie naszej polityki na pewno istnieje ryzyko niewłaściwego lub nie całkiem optymalnego korzystania ze środków finansowych, i że jest to ryzyko na zawsze wpisane w naszą politykę. Powinniśmy o tym pamiętać i powinniśmy mieć odwagę spojrzeć na niektóre od dawna funkcjonujące zasady w nowym świetle oraz zmienić stare i być może przestarzałe metody, gdy znajdziemy odpowiednie rozwiązania intelektualne i techniczne oraz polityczne porozumienie.
Reimer Böge
Panie przewodniczący! Chciałbym powtórzyć, że w ostatnich miesiącach dokładaliśmy starań w ramach współpracy Komisji Budżetowej z Komisją Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, by na podstawie opinii tej ostatniej komisji - która nawet powołała specjalną grupę roboczą - jak najszybciej opracować stosowne procedury, by po jej metodycznej analizie jak najszybciej udostępnić środki na rzecz zwolnionych pracowników i ich rodzin.
Po drugie, w trakcie badania wieloletnich ram finansowych i nowych instrumentów oraz w trakcie przeglądu i zmiany budżetu musimy także badać funkcjonowanie i wartość dodaną europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, podobnie jak w przypadku wszystkich innych instrumentów, szczególnie w odniesieniu do jego wpływu na zarządzanie i na interakcję pomiędzy instytucjami na szczeblu krajowym i europejskim. Musimy rozważyć, jak można poprawić tę interakcję z Europejskim Funduszem Społecznym (EFS). Dlatego powinniśmy być otwarci na każdą możliwą dyskusję, która może prowadzić do ulepszeń.
Panie komisarzu! Jeżeli chodzi o źródła finansowania, z czysto technicznego punktu widzenia miał pan oczywiście całkowitą rację, mówiąc o środkach na płatności z EFS. W końcu jednak chciałbym, aby ogólny obraz zobowiązań i płatności w wieloletnich ramach finansowych, zarówno w odniesieniu do funduszy strukturalnych, jak i EFS, był taki, jak ustaliliśmy w liczbach ogólnych. Nie może być tak, że z powodu wadliwego wdrożenia, problemów związanych z systemami kontroli i zarządzania oraz późnego wdrażania przedmiotowych funduszy, środki prawdopodobnie nie zostaną wykorzystane, a potem co roku będziemy brać część z tych pieniędzy na finansowanie podobnych programów dodatkowych. Nie leży to w interesie inicjatora.
Na razie zajmiemy się tym, co pan powiedział na temat zasad pomocy państwa. Oczywiście zadaliśmy przy innej okazji podobne pytanie w odniesieniu do firmy Nokia w Bochum i jej delokalizacji do Rumunii. Mimo to musze powiedzieć, że trzeba się przyjrzeć interakcji pomiędzy działaniami Komisji a wykonywaniem obowiązków sprawozdawczych przez państwa członkowskie. Czasami odnoszę wrażenie, że w przypadku tych kwestii sprawy toczą się podobnie jak w przypadku monitorowania kwot połowowych: każda strona spycha odpowiedzialność na drugą stronę i w końcu system nie jest wydajny. W tym względzie będziemy trzymać rękę na pulsie, będziemy intensywnie monitorować podobne sytuacje i nalegać, by Komisja działała zgodnie z rozporządzeniami i zasadami, które ustaliliśmy w 2007 roku.
Na zakończenie proszę wszystkich: głosujcie jutro za uruchomieniem funduszu dostosowania do globalizacji.
Przewodniczący
Zamykam debatę. Głosowanie odbędzie się w środę, 25 listopada 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
Iosif Matula  
na piśmie. - (RO) Panie przewodniczący! Popieram sprawozdanie, które przedstawił pan poseł Böge, gdyż uważam, że wielu europejskich pracowników zwolnionych z pracy, potrzebuje pomocy, w tym także ze środków UE. W 2009 roku ponad 37 milionów euro przeznaczono na rzecz 10 275 robotników, co jest kwotą daleką od maksymalnego limitu 500 milionów euro przewidzianych rocznie na ten fundusz europejski. Muszę podkreślić, że środki te są przeznaczone dla zwalnianych pracowników, a nie dla przedsiębiorstw. UE nie może wspierać finansowo strategii przedsiębiorstw, które przenoszą swe zakłady i zwalniają pracowników, szczególnie, jeśli firma przenosi się poza UE lub otrzymuje jednocześnie pomoc od innego państwa członkowskiego.
Musimy ściśle monitorować przebieg delokalizacji przedsiębiorstw. Nie wolno przerzucać na europejskich podatników ciężaru kosztów społecznych związanego z zamknięciem lub delokalizacją fabryk. Nie zapominajmy, że fundusz ten został stworzony, by zapewniać dodatkowe wsparcie pracownikom zwalnianym w wyniku poważnych zmian strukturalnych w przedsiębiorstwach wielonarodowych, a po 1 maja 2009 r. także tym zwalnianym w wyniku globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego. Uważam, że dostęp do funduszy europejskich może być dla nowych państw członkowskich znaczną pomocą, pozwalającą im pokonać trudności spowodowane kryzysem gospodarczym i przystosować się do struktury konkurencyjnej jednolitego rynku europejskiego.
