Przygotowanie szczytu w Kopenhadze w sprawie zmian klimatycznych (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie przygotowań do szczytu w Kopenhadze w sprawie zmian klimatycznych.
Andreas Carlgren
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! Kiedy ostatnim razem zjawiłem się tu w Parlamencie, aby omówić zagadnienia zmian klimatycznych, było to tuż przed moim spotkaniem z kolegami na październikowym posiedzeniu Rady Ministrów ds. Środowiska. Na tym posiedzeniu uzgodniliśmy silny, wspólny mandat UE na przygotowania do konferencji klimatycznej ONZ w Kopenhadze. Między innymi ustaliliśmy, że konieczne jest ograniczenie emisji UE do 2050 roku o 80-95 % w porównaniu do roku 1990. Uzgodniliśmy również, że bez względu na wszystko UE ograniczy emisje o 20 % do 2020 roku, a jeżeli w Kopenhadze uda się przyjąć dostatecznie ambitne porozumienie - ograniczymy je o 30 %.
Przy porównywaniu tego z ograniczeniami emisji przez inne kraje zwrócimy szczególną uwagę na dążenie do ograniczenia wzrostu temperatury do dwóch stopni - to musi być miernik przy porównywaniu naszych ograniczeń emisji z dokonaniami innych krajów. Konieczne jest ograniczenie emisji z transportu międzynarodowego. Ustaliliśmy cel redukcyjny dla lotnictwa w wysokości 10 %, a dla transportu morskiego - 20 % do 2020 roku w porównaniu z rokiem 2005. Chciałbym również podkreślić, że UE domaga się, aby podatki pochodzące z transportu lotniczego i morskiego zostały wykorzystane do sfinansowania działań w krajach rozwijających się, w szczególności w krajach najuboższych i tych, które poniosły największe straty. To musi być jednym z rezultatów szczytu w Kopenhadze.
Konieczne jest ograniczenie procesu niszczenia lasów deszczowych o połowę do 2020 roku i powstrzymanie go do 2030 roku. UE będzie się domagać, aby na szczycie w Kopenhadze podjęto decyzję o zaprzestaniu niszczenia lasów deszczowych, wsparciu ponownego zalesiania i wdrożeniu zrównoważonej gospodarki leśnej. To jedyny sposób, aby wystarczająco szybko ograniczyć emisje i osiągnąć zadowalający rezultat w Kopenhadze. UE wyjaśniła i poprawiła swoje pozycje na każdym kroku, co umożliwiło jej zgłaszanie żądań i wywieranie ze wszystkich sił presji na inne kraje. W znacznej mierze osiągnięto to we współpracy z Parlamentem Europejskim, dzięki pakietowi energetyczno-klimatycznemu, stanowiącemu fundament ambitnych pozycji UE.
Obecnie do szczytu klimatycznego w Kopenhadze pozostały już tylko 2 tygodnie. Otacza nas mnóstwo pesymistów, których pełno było na ostatniej prostej przez kilka ostatnich miesięcy. Jednakże tym, co faktycznie się liczy, jest polityczna wola objęcia przywództwa - i UE ją ma. Aby osiągnąć wyniki, nad którymi od tak dawna pracowaliśmy, musimy teraz zmobilizować wszystkie siły w Unii Europejskiej. W tym kontekście w szczególności Parlament będzie nadal odgrywał istotną rolę.
Dlatego pozwolą państwo, że stwierdzę na wstępie, iż cel UE w zakresie porozumienia się nie zmienił. Musimy zawrzeć ambitne i kompleksowe porozumienie w Kopenhadze. Klimat Ziemi czekał już wystarczająco długo. Teraz nadszedł czas zawarcia porozumienia.
Wczoraj odbyło się nadzwyczajne posiedzenie Rady Ministrów ds. Środowiska, zwołane, aby dzięki połączonym siłom udało się nam uczynić z konferencji w Kopenhadze kamień milowy naszych dokonań w dziedzinie zmian klimatycznych, jak tego chcemy. W decyzjach podejmowanych w UE przed konferencją w Kopenhadze szefowie państw i rządów określili, że celem UE w odniesieniu do procesu kopenhaskiego jest doprowadzenie do zawarcia prawnie wiążącego porozumienia, obowiązującego od 1 stycznia 2013 r., opierającego się na protokole z Kioto i zawierającego jego wszystkie istotne elementy. Konieczne jest zawarcie w Kopenhadze takiego porozumienia, które zapewni ogólnie osiągnięcie dostatecznie dużych redukcji emisji, aby możliwe było utrzymanie wzrostu temperatury na Ziemi poniżej dwóch stopni. Porozumienia ze wszystkimi krajami, które spowoduje podjęcie przez wszystkie kraje rozwinięte zobowiązań do redukcji ich całkowitych emisji, inaczej mówiąc - realizację celu ogólnogospodarczego; trzeba bowiem, żeby wszystkie kraje rozwinięte, w tym również Stany Zjednoczone, połączyły swoje zobowiązania z porozumieniem w Kopenhadze. Porozumienia, w którym kraje rozwijające się - w szczególności te kraje, które należą do największych gospodarek świata - zobowiążą się do ograniczenia swoich emisji w porównaniu do sytuacji, gdyby nie podjęły żadnych działań, zaś kraje uprzemysłowione zapewnią natychmiastowe wsparcie finansowe na podjęcie niezbędnych środków w krajach rozwijających się, w szczególności w krajach najuboższych, w latach 2010-2012. Porozumienia, którego wynikiem będzie stworzenie systemu długoterminowego wsparcia na rzecz ograniczenia emisji, dostosowania się, współpracy technicznej i transferu technologii.
Porozumienie to musi wreszcie zawierać mechanizm zmiany, tak aby możliwe było dostosowanie go do poziomu, który zgodnie z wiedzą naukową będzie konieczny do opanowania zmian klimatycznych.
Obecnie toczą się dyskusje w sprawie "rozwiązania dwustopniowego”. Jednakże dla UE porozumienie w Kopenhadze stanowi kluczowy krok. Właśnie na szczycie w Kopenhadze powinna zostać podjęta decyzja obejmująca wszystkie aspekty, które są istotne dla klimatu. Wiążące porozumienie powinno zostać przełożone, zgodnie z jasnym harmonogramem, na tekst podlegający ratyfikacji, co stanowi raczej szczegół techniczny, ponieważ jego treść powinna zostać ustalona w ambitnym porozumieniu.
Dzięki temu porozumienie w Kopenhadze zapewni możliwość podjęcia natychmiastowych działań zamiast czekania do 2013 roku. W rzeczywistości za pomocą takiego porozumienia będziemy mogli inicjować działania szybciej niż za pośrednictwem alternatywnych środków. Będzie to również miało kluczowe znaczenie dla realizacji przez nas celu dwóch stopni.
Unia Europejska stanowiła w szczególności siłę napędową procesu szybkiego zapewnienia środków finansowych na działania dostosowawcze do zmian klimatycznych i zapobiegające niszczeniu lasów deszczowych. Konieczne jest podjęcie szybkich działań, które umożliwią nam szybkie skierowanie w dół krzywej trendów emisji na Ziemi.
Obecnie zaprezentowana oferta nie jest ogólnie wystarczająca dla osiągnięcia celu dwóch stopni. Najambitniejszymi spośród zaprezentowanych ofert są te przedstawione przez nas w UE, ponieważ staraliśmy się zachęcić inne strony do zwiększenia swoich ofert. Tak się faktycznie stało. Jak zauważyliśmy, wykorzystanie naszego celu w wysokości 30 % jako dźwigni spowodowało nacisk na innych partnerów. Cieszymy się, że inni partnerzy uprzemysłowieni, jak na przykład Norwegia i Japonia, zwiększyli swoje oferty, podobnie jak niedawno Rosja, a takie kraje rozwijające się jak Korea Południowa, Brazylia i Indonezja również przedstawiły niedawno swoje ambitne plany. Będziemy nadal naciskać w tej sprawie. Nasz cel w wysokości 30 % w dalszym ciągu będzie wykorzystywany jako środek nacisku. Obecnie czekamy w szczególności na Stany Zjednoczone i Chiny.
Zauważamy stwierdzenie prezydenta Obamy, że porozumienie ani nie powinno ograniczać się wyłącznie do pewnych aspektów, ani nie może być wyłącznie deklaracją polityczną. Zgodził się on również, że powinno zawierać wszystkie najważniejsze elementy, jak również środki, które można podjąć natychmiast. Porozumienie na szczycie w Kopenhadze musi uwzględniać całość światowych emisji. Bez oferty ze strony Stanów Zjednoczonych i Chin obejmie zaledwie połowę. Chciałbym stwierdzić bardzo wyraźnie: osiągnięcie porozumienia może być całkowicie zależne od przedstawienia dostatecznie ambitnych ofert przez Stany Zjednoczone i Chiny.
UE będzie nadal naciskać na przedstawienie odpowiednich propozycji w trakcie negocjacji. Na dwa tygodnie przed ostatecznym etapem negocjacji w dalszym ciągu będziemy odgrywać wiodącą rolę. Mam nadzieję na ciągłą współpracę z Parlamentem, w szczególności za pośrednictwem grupy do spraw COP15, która będzie obecna na miejscu, w Kopenhadze. Z niecierpliwością wyczekuję dialogu. Wspólnymi siłami będziemy razem działać na rzecz owocnego, ambitnego i faktycznego porozumienia na szczycie w Kopenhadze.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Kluczowy szczyt w Kopenhadze zbliża się szybko i zostało nam niewiele czasu. Całkowicie zgadzam się z panem ministrem Carlgrenem, że musimy zintensyfikować nasze wysiłki i ściśle współpracować, aby ustrzec się przed zmarnowaniem tej stojącej przed nami historycznej szansy, polegającej na osiągnięciu w Kopenhadze światowego, kompleksowego, ambitnego porozumienia w sprawie zmian klimatycznych, opartego na podstawach naukowych. Jak powiedział pan minister Carlgren, na konferencji w Kopenhadze musimy uzgodnić całą treść, całą merytoryczną zawartość porozumienia, a kwestie prawne muszą zostać rozstrzygnięte niewiele później, w okresie kilku miesięcy, pierwszego półrocza 2010 roku, tak abyśmy zawarli pełne, wiążące prawnie porozumienie, o które Unia Europejska od początku walczyła.
Chciałbym podziękować Parlamentowi Europejskiemu za rezolucję w sprawie strategii UE na konferencję w Kopenhadze. To ambitna rezolucja, potwierdzająca znaczenie, jakie Parlament Europejski przywiązuje do zagadnienia zmian klimatycznych. Liczę również szczerze na poparcie posłów do Parlamentu na konferencji w Kopenhadze. Oczywiście chciałbym również podkreślić znaczenie naszych kontaktów z parlamentami krajów trzecich, społeczeństwem obywatelskim i przedsiębiorstwami dla zaznajomienia wszystkich ze stanowiskiem Unii Europejskiej i przekonania w ten sposób innych państw do przyjęcia wiążących deklaracji w sprawie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.
Szczególnie mocno popieram wystosowane przez Parlament wezwanie do zawarcia porozumienia, służącego realizacji celu dwóch stopni Celsjusza. Aby osiągnąć ten cel, konieczne są działania krajów zarówno uprzemysłowionych, jak i rozwijających się. Dobrze, że w tej rezolucji Parlament głosował na rzecz rozwiązań opartych na mechanizmach rynkowych i poparł zmianę mechanizmu czystego rozwoju w przyszłym porozumieniu. Jak państwo wiedzą, w tej sprawie Komisja reprezentuje stanowisko, że istniejące obecnie narzędzia w ramach systemu emisji dwutlenku węgla powinny zostać rozszerzone poprzez wprowadzenie mechanizmów sektorowych uprawnień do emisji.
W odniesieniu do ograniczenia emisji wynikających z wylesiania i niszczenia lasów w krajach rozwijających się, objętych programem REDD ONZ, Komisja podejmie wszelkie wysiłki na rzecz wspierania silnych standardów społecznych i ekologicznych, które będą uwzględniać wpływ na różnorodność biologiczną i ekosystemy.
Przed nami stoją jednak ogromne wyzwania. Na konferencji w Kopenhadze musimy dążyć do osiągnięcia ambitnych celów, aby dojść do porozumienia opierającego się na podstawach naukowych. Inaczej mówiąc, musimy wykroczyć poza cel w wysokości dwóch stopni Celsjusza. Musimy również zapewnić, aby każde państwo przyjęło niezbędne zobowiązania, zgodnie z zasadą wspólnej, lecz zróżnicowanej odpowiedzialności. Oczekujemy również, że pełne osiem lat po odstąpieniu od protokołu z Kioto Stany Zjednoczone przyjmą swoją część odpowiedzialności.
Wreszcie musimy rozstrzygnąć szereg zagadnień szczegółowych, takich jak troska o to, aby gospodarki wschodzące faktycznie wniosły wkład odpowiadający ich możliwościom i zasadzie zróżnicowania, o której wcześniej mówiłem, oraz aby wielkość potrzebnych środków finansowych była przewidywalna i stabilna. Ponadto na konferencji w Kopenhadze konieczne będzie zapewnienie środków finansowych na szybki start, aby te działania, które powinny zostać podjęte w trybie natychmiastowym, mogły faktycznie zostać podjęte bez czekania na lata 2010-2013. Umożliwi to podjęcie natychmiastowych działań i niezbędne dostosowanie się, w szczególności w przypadku bardzo wrażliwych obszarów naszej planety, takich jak kraje ubogie.
Nadeszła obecnie chwila, w której wzywa się Unię Europejską, aby dała przykład i potwierdziła swą wiodącą rolę. W trakcie rozmów przygotowawczych, które odbyły się w Kopenhadze w zeszłym tygodniu, przeprowadziliśmy kluczową wymianę poglądów z wieloma spośród naszych partnerów międzynarodowych. Jak powiedział pan minister Carlgren, niektóre kraje, na przykład Brazylia i Korea Południowa, ogłosiły, że mają zamiar podjąć działania. Oczekuje się, że do czasu rozpoczęcia szczytu takie oświadczenia wydadzą inne kraje, na przykład Chiny i Indie. Dzisiejszego ranka podano wiadomość, że Stany Zjednoczone mają przedstawić swoją propozycję w zakresie redukcji emisji i - jak mam nadzieję - finansowania.
Przeprowadziliśmy również interesującą wymianę opinii dotyczących kwestii przejrzystości, a konkretnie mówiąc - systemów MRV, tj. monitorowania, sprawozdawczości i weryfikacji. W dalszym ciągu niezwykle istotne jest zagwarantowanie większego zaangażowania na rzecz konkretnych środków i działań, służących przechodzeniu do gospodarki w mniejszym stopniu opartej na emisjach dwutlenku węgla. Kraje rozwijające się, jako grupa i w zależności od ich potencjału, muszą osiągnąć redukcje w wysokości 15-30 % w porównaniu do scenariusza "jak gdyby nigdy nic”.
Jeśli chodzi o działania krajów uprzemysłowionych, postęp jest niestety niezadowalający. Hiszpania, Australia i Norwegia wzmocniły swoje zobowiązania. Jednakże pozostałe kraje nie wydają się gotowe do skorzystania z tego przykładu. Obecnie stało się również jasne, że Stanom Zjednoczonym nie uda się przyjąć ustawodawstwa krajowego do końca tego roku. Nie oznacza to oczywiście, że na konferencji w Kopenhadze nie będą w stanie określić celów ilościowych. Jak już wcześniej stwierdziłem, według naszych informacji to właśnie się stanie, obawiam się jednak, że jedynie pod warunkiem przyjęcia ustawodawstwa krajowego, czego nie należy oczekiwać przed końcem roku, a zatem cele te będą jedynie warunkowe. Pozytywny krok ze strony Stanów Zjednoczonych wpłynie na stanowisko innych krajów, będzie miał zatem wpływ na wyniki szczytu w Kopenhadze.
Obecnie wiadomo, że działania samych krajów uprzemysłowionych nie wystarczą. Bez względu na wszystko kraje rozwijające się będą musiały się przyłączyć, przy czym nacisk będzie położony na rozwój gospodarki niskoemisyjnej. Jak już wcześniej powiedziałem, kraje rozwijające się będą musiały ograniczyć swoje emisje o 15-30 % w porównaniu do scenariusza "jak gdyby nigdy nic”.
Naszym zasadniczym celem dotyczącym konferencji w Kopenhadze pozostaje wypracowanie porozumienia prawnie wiążącego. Chociaż postęp w negocjacjach nie jest tak szybki, jak byśmy sobie tego życzyli i nie pozostało wiele czasu, nie możemy zrezygnować z tego celu. Chcemy również, aby to porozumienie miało charakter globalny, obejmowało wszystkie aspekty planu działań z Bali, uwzględniało osiągnięty jak dotąd postęp i zawierało wskaźniki ilościowe w zakresie redukcji emisji i finansowania.
Jeżeli chodzi o strukturę tego porozumienia, będzie ono musiało obejmować wszystkie elementy odnoszące się do dostosowania do zmian klimatycznych, ograniczenia emisji i wczesnego finansowania. Na konferencji w Kopenhadze będziemy również musieli uzgodnić procedury i harmonogram zakończenia negocjacji, których celem będzie zawarcie porozumienia prawnie wiążącego możliwie jak najszybciej, w pierwszych miesiącach 2010 roku; pani kanclerz Merkel wspomniała o pierwszej połowie 2010 roku.
Solidne porozumienie światowe nada procedurze negocjacji znaczny impet polityczny i umożliwi zakończenie procedury prawnej w rozsądnym terminie po konferencji w Kopenhadze. W tym kontekście kluczowe znaczenie ma kwestia finansowania. Konferencja w Kopenhadze zakończy się fiaskiem, jeżeli nie uda się nam zorganizować niezbędnych inwestycji i środków finansowych.
Na zakończenie chciałbym jeszcze raz odnieść się do decydującej roli Parlamentu Europejskiego we wspieraniu ambitnej polityki klimatycznej UE. Odgrywał on wiodącą rolę w Unii Europejskiej i na forum międzynarodowym, pomagając zachęcać naszych partnerów międzynarodowych. Ta ścisła współpraca będzie kontynuowana w trakcie przygotowań do konferencji w Kopenhadze, a ja chciałbym podkreślić, że bardzo cieszę się, iż Parlament będzie reprezentowany przez silną delegację.
Przewodniczący
Panie komisarzu! Dziękuję za bardzo interesujące wystąpienie, w którym mówił pan o ważnych problemach, przed jakimi stoimy w przededniu konferencji w Kopenhadze. Pana wystąpienie zabrało nieco więcej czasu niż oczekiwaliśmy, zatem mam nadzieję, że pańskie uwagi na zakończenie debaty będą trwały krócej. To było tak interesujące, że nie można było tego przerwać!
Corien Wortmann-Kool
Zegar tyka. Stoimy w obliczu ważnego wyzwania, polegającego na zapewnieniu przyjęcia w Kopenhadze ambitnego porozumienia w sprawie zmian klimatycznych, a wraz ze zbliżaniem się grudnia pojawiają się komplikacje. Prezydent Obama nie jest jeszcze w stanie zrealizować swojej obietnicy wyborczej. Mimo to pojawiają się obiecujące sygnały, na przykład ambicje nowego rządu Japonii.
Chciałabym wyrazić uznanie dla wysiłków prezydencji szwedzkiej i Komisji Europejskiej, w szczególności pana komisarza Dimasa. Jesteśmy państwa sojusznikami. Chciałabym wyrazić uznanie również dla państwa wysiłków, aby przekonać przywódców europejskich do mówienia jednym głosem, bowiem wspólny głos Europy w tych kluczowych negocjacjach ma większe znaczenie niż kiedykolwiek.
W imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) chciałabym powiedzieć, że podzielamy państwa nadzieje na zawarcie ambitnego porozumienia zawierającego wiążące cele redukcyjne, nie tylko wobec Unii Europejskiej, Stanów Zjednoczonych i Japonii, ale również wobec takich krajów jak Chiny, Brazylia i Indie. Jeżeli mamy skutecznie przeciwstawić się zmianom klimatycznym, a jednocześnie stworzyć sprawiedliwe warunki konkurencji na całym świecie, ważne jest, abyśmy kierowali się jednakowymi ambicjami.
Panie przewodniczący! Osiągnięcie na konferencji w Kopenhadze porozumienia w sprawie pakietu finansowego, służącego wsparciu finansowania projektów klimatycznych w krajach rozwijających się, ma kluczowe znaczenie. Europa musi wziąć na siebie sprawiedliwą część odpowiedzialności za to zadanie. Zgadzam się jednak z pańską opinią, że bardzo istotne jest szybkie uruchomienie tego finansowania, ponieważ projekty są przygotowane, czekają i można je rozpocząć natychmiast. Stanowiłoby to namacalny, widoczny efekt szczytu kopenhaskiego, budujący sygnał. Jednocześnie kluczowe znaczenie ma zawarcie takiego porozumienia, które sprawi, że środki te będą stanowiły aktywny, efektywny wkład na rzecz ograniczenia zmian klimatycznych, jak również porozumień w sprawie transferu technologii i ochrony praw własności intelektualnej.
Jedynie wspólnie możemy zgromadzić wiedzę i umiejętności potrzebne do zapobieżenia zmianom klimatycznym i nieodwracalnym szkodom w ekosystemach. Porozumienie klimatyczne ma potencjał, aby stać się ważnym impulsem dla realizacji tych celów, jak również aby sprawić, że nasza europejska społeczna gospodarka rynkowa w coraz większym stopniu będzie zrównoważoną społeczną gospodarką rynkową.
Jo Leinen
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! W poprzednich latach Parlament Europejski był siłą napędową debaty w sprawie ochrony klimatu, udało się nam również zrealizować znaczną część unijnego pakietu ochrony klimatu. Przedkładana przez nas dzisiaj rezolucja zawiera wszystkie elementy na rzecz ambitnego porozumienia na konferencji w Kopenhadze. A mimo to nasza propozycja jest realistyczna. Jest ona jednocześnie ambitna i realistyczna - i mamy nadzieję, że Rada i Komisja połączą z nami siły, aby stworzyć na konferencji wspólne lobby, służące zaangażowaniu pozostałych partnerów.
UE objęła wiodącą rolę w tej dziedzinie i chcemy, aby taka sytuacja utrzymała się na konferencji w Kopenhadze. Z tego względu musimy utrzymać naszą propozycję redukcji emisji CO2 o 30 % do 2020 roku. Naukowcy mówią nam, że powinniśmy dążyć do górnych limitów przedziału 25-40 %. Zatem 30 % byłoby nadal niewystarczające, o czym wiemy, i właśnie dlatego musimy zaproponować ten cel, zwiększy on bowiem ambicje innych krajów.
Wiemy, że bez finansowania globalna ochrona klimatu nie jest możliwa. W przeciwieństwie do Rady Parlament określił konkretne kwoty w tej sprawie. Ramy globalne wynoszą około 100 miliardów euro, a udział Europy powinien wynieść około jednej trzeciej tej sumy. Zatem dlaczego nie powiedzieć, że zapewnimy 30 miliardów euro w 2020 roku? Parlament zobowiązał się do tego i mam nadzieję, że za dwa tygodnie Rada i Komisja będą równie konkretne.
Pani poseł Wortmann-Kool wspomniała już o szybkim uruchomieniu. Potrzebujemy od razu 5-7 miliardów euro. Kiedy pomyślę, jakie kwoty przeznaczyliśmy na kryzys bankowy, to naprawdę w przypadku przezwyciężenia kryzysu klimatycznego mówimy o groszach - a nie będziemy mieć na to drugiej szansy. Załamanie się klimatu dokona się raz na zawsze i nie uda się nam tego naprawić. Dlatego naprawdę uzasadnia to nasze ogromne wysiłki.
Zauważam również, że niektóre kraje zmieniają swoje stanowisko, ale inne tego nie robią. Nie można pozwolić, aby dwa kraje w największym stopniu zanieczyszczające klimat, Chiny i Stany Zjednoczone, dwa giganty, odbijały piłeczkę między sobą, oskarżając się wzajemnie i nie robiąc nic. To nieodpowiedzialne i mam nadzieję, że w szczególności Stany Zjednoczone również podejmą rolę lidera na konferencji w Kopenhadze, udzielając konkretnych informacji w sprawie redukcji swoich emisji gazów cieplarnianych, jak również udziału w finansowaniu.
Bez tych dwu krajów i bez Indii nie uda się osiągnąć porozumienia. Po raz kolejny zwracamy uwagę na politykę leśną, jako że wylesianie stanowi istotny czynnik, jak również na transport lotniczy i morski. Skoro transport kolejowy został włączony w handel emisjami i musi płacić, to nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego transport lotniczy i morski ma się cieszyć takimi przywilejami.
Wreszcie, Parlament będzie po raz pierwszy reprezentowany w pawilonie UE. To nowy początek i mam nadzieję, że uda się nam wziąć udział w spotkaniu informacyjnym między Radą a Komisją, skoro na mocy traktatu lizbońskiego mamy wspólne uprawnienia legislacyjne w odniesieniu do porozumienia kopenhaskiego.
Corinne Lepage
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! 26 września 2009 r. w 38 krajach, reprezentujących różny poziom rozwoju, zorganizowano 44 panele obywatelskie.
91 % obywateli na całym świecie - w tym 93 % Europejczyków - uznało, że istnieje pilna potrzeba zawarcia porozumienia na konferencji w Kopenhadze. 89 % uznało, że należy zredukować emisje gazów cieplarnianych w krajach uprzemysłowionych o więcej niż 25 %, z czym zgadza się 92 % Europejczyków.
Jako posłowie do PE, reprezentujący obywateli Europy, mamy obowiązek wykorzystać nasze wpływy, aby zareagować na żądania naszych współobywateli, ale przede wszystkim aby zrealizować podjęte przez nas zobowiązania i móc osiągnąć wskazaną przez IPCC redukcję w wysokości 25-40 % do 2020 roku.
Oby to osiągnąć, konieczne jest utrzymanie celu w wysokości 30 %, o czym przed chwilą wspomniał pan poseł Leinen, jak również zapewnienie niezbędnych zasobów finansowych, szacowanych na 100 miliardów euro w 2020 roku. W tym celu prawdopodobnie konieczne będzie ustanowienie podatku od transakcji finansowych oraz transfer zielonych technologii do krajów rozwijających się.
Wiodąca rola Europy w tej ważnej dla przyszłości sprawie musi zaowocować osiągnięciem porozumienia, ale nie porozumienia za wszelką cenę, inaczej mówiąc nie takiego porozumienia, które nie będzie służyć realizacji jego celów, które nie będzie dysponowało środkami finansowymi, kontrolnymi i ograniczeniami. Lepiej byłoby, gdybyśmy nie mieli niczego, niż gdybyśmy mieli mało wiarygodne zobowiązania, które będą służyć odłożeniu sprawy na później i wywoływać u obywateli wrażenie, że została ona załatwiona.
Nasza odpowiedzialność polega nie tylko na wspólnej odpowiedzialności za dług klimatyczny, ale na uczynieniu wszystkiego, co tylko możliwe, aby przekonać społeczeństwa do jedynego rozsądnego rozwiązania, a także na nieustannej obronie sprawiedliwych i skutecznych wspólnych wysiłków.
W tym kontekście utrzymanie celu w wysokości 30 % oznacza zapewnienie wszystkim krajom, które już zaproponowały wyższe bądź niższe ograniczenia swoich emisji, sposobu dążenia do większych redukcji, a nie zadowalania się niższymi.
Wszyscy będą odpowiedzialni wobec społeczności międzynarodowej i przyszłych pokoleń za stanowisko, jakie przyjmą na konferencji w Kopenhadze. Stanowisko Europejczyków musi być jasne, jednoznaczne i niezwykle mocne.
Satu Hassi
Panie przewodniczący, panie i panowie, panie ministrze! Spotkanie w Kopenhadze będzie najważniejszą konferencją w historii ludzkości. Dotyczy ono przyszłości całej rasy ludzkiej. Znaczenie tego spotkania podkreśla fakt, że kiedy się zbliżało, kampania propagandowa wystarczyła, żeby podważyć reputację badaczy klimatu.
Nie ma jednak czasu do stracenia: światowe emisje muszą zostać zmniejszone w ciągu najbliższych dziesięciu lat. Obradujący w Kopenhadze ministrowie i premierzy muszą poważnie potraktować swoje zobowiązania i podjąć decyzje służące zapewnieniu, aby temperatura Ziemi nie wzrosła o więcej niż dwa stopnie. Decyzja musi uwzględniać wszystkie najważniejsze kwestie, musi być wiążąca i zawierać wiążący harmonogram opracowania ostatecznego porozumienia międzynarodowego.
Cieszę się, że pan minister Carlgren również wspominał o wiążącej decyzji i wiążącym porozumieniu międzynarodowym. Porozumienie musi zawierać długookresowe cele emisyjne, choć jeszcze ważniejsze jest uzgodnienie ograniczeń emisyjnych dla 2020 roku. Redukcje emisji w krajach uprzemysłowionych powinny być zbliżone bardziej do progu 40 % niż do 25 %.
Podobnie jak wcześniej, również i teraz wiodąca rola UE ma kluczowe znaczenie. Najlepszym sposobem zademonstrowania naszego przywództwa jest zobowiązanie się teraz do ograniczenia emisji o 30 % do 2020 roku i przedstawienie krajom rozwijającym się jasnej oferty finansowania. Jak stwierdziła Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, udział UE w finansowaniu powinien wynieść rocznie około 30 miliardów euro do 2020 roku. Ponadto, o czym wspomniał pan minister Carlgren, dzięki recesji ograniczenie emisji stało się tańsze. Musimy skorzystać z tej szansy i zwiększyć nasze ambicje.
Chciałbym przypomnieć tym, którzy tak chętnie kwestionują całe zagadnienie ochrony klimatu, że planeta nie będzie czekać. Nie możecie powiedzieć planecie: "czy mogłabyś, proszę, dać nam jeszcze rok lub dwa; trwa recesja” lub "klimatyczni sceptycy sprawili, że się wahamy”. Zmiany klimatyczne następują zgodnie z prawami fizyki i chemii, a my poniesiemy odpowiedzialność za nasze decyzje, również wtedy, jeśli nie zrobimy absolutnie nic.
(Oklaski)
Miroslav Ouzký
Panie ministrze i urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Zgadzam się z większością przedmówców, że szczyt kopenhaski jest prawdopodobnie najważniejszym szczytem w tym roku dla Unii Europejskiej, a także dla całego świata. Chciałbym podziękować panu komisarzowi jako jednemu z polityków podkreślających znaczenie Parlamentu Europejskiego dla zbliżającego się szczytu oraz polityki klimatycznej i zmian klimatycznych jako takich. Dziękuję mu również za podkreślenie wagi finansowania. Wiedzą państwo, w landach czeskich często mówimy - a po czesku brzmi to dość ironicznie - że na początku były pieniądze, a w tym przypadku jest to podwójnie prawdziwe. Chciałbym również podkreślić, że jeżeli UE nie uda się wystąpić jako w duchu jedności z silnym i jasnym mandatem i osiągnąć jasnego porozumienia w sprawie finansowania, w ogromnym stopniu osłabi to naszą pozycję na świecie.
Kilku poprzednich mówców podkreślało, że jako UE odgrywamy wiodącą rolę w tej dziedzinie i powinniśmy ją utrzymać. Chciałbym ponownie stwierdzić, że bardzo bym się ucieszył, gdybym na szczycie spotkał kogoś jeszcze ambitniejszego, kogoś, kto byłby w tej sprawie bardziej zaawansowany od nas, kto miałby lepsze przepisy i kto byłby gotów zapewnić większe wsparcie finansowe. Wcale bym się nie zmartwił, gdybyśmy stracili nasze pierwsze miejsce, ponieważ uważam, że nadszedł czas, aby wspólny ciężar przyjął faktycznie światową skalę. Zgadzam się, że bez porozumienia światowego wszystkie nasze wysiłki pójdą na marne. Ciągłe przypominanie o znaczeniu takich krajów jak Stany Zjednoczone, Chiny czy Indie nie ma sensu. Obawiam się, że prezydent Obama nie jest w stanie zrealizować swoich obietnic przedwyborczych, co jest godne ubolewania.
Chciałbym krótko wspomnieć o kwestii, o której często mówię, mianowicie kwestii wylesiania i gospodarki wodnej na świecie, której mamy tendencję stale nie doceniać. W naszych wszystkich oświadczeniach wzywamy do zawarcia z takimi państwami jak Brazylia, Indie czy inne kraje porozumienia w sprawie wstrzymania wycinki lasów deszczowych. Chciałbym jednak stwierdzić, że nie wystarczy po prostu się porozumieć i złożyć oświadczenia. W przeszłości odkryliśmy, że właściwe rządy często nie mają kontroli lub nie sprawują nadzoru nad tymi działaniami, i dlatego chciałbym tu stwierdzić, że porozumienie nie wystarczy; musimy opracować mechanizmy nadzoru, musimy mieć przegląd rzeczywistej polityki i zgadzam się, że nie możemy zgadzać się na porozumienie za wszelką cenę.
Bairbre de Brún
Panie przewodniczący! Całkowicie zgadzam się z tym, że musimy dążyć do zawarcia na konferencji w Kopenhadze porozumienia prawnie wiążącego. Porozumienie powinno być wystarczająco mocne, aby przeciwstawić się wyzwaniu zmian klimatycznych, a jednocześnie powinno być wyważone i sprawiedliwe wobec krajów rozwijających się.
Kraje uprzemysłowione muszą obiecać ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w wysokości co najmniej 40 % do 2020 roku i w wysokości od 80 do 95 % do 2050 roku w porównaniu do poziomu z roku 1990.
Oprócz zagranicznej pomocy rozwojowej, do 2020 roku UE musi przeznaczać rocznie 30 miliardów euro na finansowanie zagadnień klimatycznych w krajach rozwijających się.
Niestety w Europie są ludzie, którzy są bardzo zainteresowani wykorzystaniem niechęci innych krajów do podjęcia niezbędnych działań jako wymówki dla UE, aby nie realizować swoich zobowiązań. Takie podejście jest nadzwyczaj krótkowzroczne.
Bez względu na wyniki negocjacji na konferencji w Kopenhadze, UE musi kontynuować swoje działania oraz określić i realizować efektywne cele ograniczenia emisji, opracować nowe, czyste technologie i działać na rzecz sprawiedliwości klimatycznej, aby kraje rozwijające się nie musiały pić piwa nawarzonego przez kraje uprzemysłowione.
Anna Rosbach
Panie przewodniczący, Rado i Komisjo! Od dzisiaj został jeden miesiąc do Wigilii Bożego Narodzenia. Mam jedno wielkie życzenie świąteczne - aby po zakończeniu konferencji klimatycznej, kiedy wszyscy uczestnicy przestaną zachowywać się jak urzędnicy i technicy, mówiący jedynie o szczegółach i kwotach, możliwe było wreszcie przeprowadzenie debaty politycznej dotyczącej tego, co realistycznie i praktycznie można uczynić dla poprawy warunków dla naszej planety i jej mieszkańców. Jeżeli otworzymy oczy, zobaczymy z całą jaskrawością, że program działania Stanów Zjednoczonych, Rosji, Chin i wielu innych krajów na całym świecie nie uwzględnia problemu zmian klimatycznych. Zamiast tego składają one wyłącznie pięknie brzmiące deklaracje zamiarów i puste obietnice.
Angelika Werthmann
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Utrzymujący się kryzys gospodarczy i strukturalny pokazał, w jaki sposób społeczność międzynarodowa może szybko uruchomić ogromne kwoty, aby poradzić sobie z trudną sytuacją, nawet jeżeli metody wykorzystywane przez nią do tego są czasami wątpliwe. Kryzys pokazał również, że najbardziej zróżnicowane kraje są w stanie współpracować, jeżeli na szali ważą się większe, nadrzędne cele.
Podobnie jak kryzys strukturalny, dramatyczne skutki zmian klimatycznych są w znaczniej mierze skutkiem działalności człowieka. Celem powinno być jednak - i to celem dla całej ludzkości - zarządzanie Ziemią i jej zasobami w sposób zrównoważony i rozważny. Musimy zachować różnorodność biosfery dla przyszłych pokoleń. Jeżeli uda się nam stworzyć ramy na szczeblu europejskim, które będą wspierać naukę, innowację oraz nowoczesne, przyjazne dla środowiska technologie - technologie ekologiczne - oraz odnawialne źródła energii, to Europejczycy będą mogli osiągnąć dwa cele. Po pierwsze, w korzystny sposób przyczynimy się do ograniczenia niszczących klimat emisji CO2, co umożliwi nam zerwanie z naszym ogromnym uzależnieniem od paliw kopalnych. Po drugie, jeżeli zwiększymy wsparcie dla nauki i technologii przyjaznych dla środowiska naturalnego, będzie to oznaczać, że Europa pozostanie na długi okres centrum innowacji. Jedynie w ten sposób możemy długookresowo stworzyć nowe miejsca pracy w Europie.
Andreas Carlgren
Panie przewodniczący! Chciałbym powiedzieć, że naprawdę doceniam szerokie poparcie praktycznie ze strony wszystkich w Parlamencie dla podejścia przyjętego przez UE. To oznaczało, oznacza i będzie oznaczać bardzo wiele dla siły UE na konferencji w Kopenhadze, jak również w bardzo ważnych działaniach na rzecz klimatu, które będziemy musieli podjąć później.
Chciałbym również powiedzieć panu komisarzowi Dimasowi, że bardzo doceniam to, co dziś powiedział. Komisja odgrywała bardzo ważną rolę jako filar polityki klimatycznej UE, a w szczególności pan komisarz Dimas miał decydujący wpływ na przyjęcie przez Komisję właśnie takiego stanowiska, jakie przyjęła. Były okresy, kiedy nie wszystkie państwa członkowskie udzielały tej kwestii tak silnego poparcia, jak czynią to obecnie, a w najważniejszych momentach Komisja zawsze zajmowała zdecydowane stanowisko. Bardzo to cenię i chciałem podkreślić to na forum Parlamentu.
Pragnę powiedzieć panu posłowi Leinenowi, jako przywódcy Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, ale również jako przewodniczącemu komisji, że ja również z góry bardzo cieszę się na współpracę z Parlamentem na konferencji w Kopenhadze. Jestem pewien, że Parlament może odegrać na niej również bardzo ważną rolę poprzez kontakty z przedstawicielami innych krajów.
Chciałbym powiedzieć wszystkim, którzy w trakcie dzisiejszej debaty wspomnieli o kwestii finansowania - panu posłowi Leinenowi, paniom poseł Hassi i de Brún oraz innym - że oczywiście konkretne kwoty także są ważne. Właśnie z tego względu UE stanowi grupę krajów uprzemysłowionych, które przedstawiły jak dotąd najambitniejsze i najbardziej szczegółowe liczby. Co się tyczy szybkich działań - działań zapobiegających niszczeniu lasów deszczowych, działań na rzecz obciążenia niszczącego klimat transportu lotniczego i morskiego opłatami, które będą przeznaczone na najważniejsze działania w szczególności w najuboższych krajach UE - chciałbym również stwierdzić, że muszą one przynieść efekty już teraz.
Ktoś zadał pytanie dotyczące sfery praktycznej. UE wskazała kierunek w tym względzie. W rzeczywistości już jesteśmy w połowie drogi do realizacji naszego celu na 2020 rok w wysokości 20 %. Osiągnęliśmy już jedną trzecią tego, co jest potrzebne dla realizacji celu 30 %. Właśnie z tego względu na ostatniej prostej naciskamy inne strony, aby zwiększyły swoje oferty, jednocześnie mówiąc: "patrzcie na nas, pokazaliśmy praktyczną drogę do rzeczywistej redukcji emisji”.
Niektórzy mówią "zwiększmy nasz cel o 10 %”. Naprawdę chciałbym to uczynić, ale wymaga to porozumienia globalnego. W przeciwnym razie te dodatkowe 10 % ze strony UE zostałoby przejedzone przez zaledwie dwa lata wzrostu emisji w Chinach, a mimo to nadal nie uratowalibyśmy klimatu. Właśnie dlatego porozumienie globalne jest tak ważne i dlatego tak ważna jest rola Parlamentu, ponieważ stanowi to polityczny fundament, dzięki któremu możemy działać dalej.
Stavros Dimas
komisarz. - Panie przewodniczący! Po tym, co pan powiedział, nie oczekiwałem, że udzieli mi pan głosu, ale skorzystam z tej okazji, aby powiedzieć dwa słowa o głównym argumencie przedstawionym na rzecz celu 30 %.
Oczywiście zgadzam się z panem posłem Ouzkým, że potrzebujemy porozumienia globalnego, co wiąże się z udziałem w kompleksowym porozumieniu wszystkich krajów świata i z udziałem wszystkich sektorów gospodarki w redukcjach emisji. To powinno, oczywiście, opierać się na podstawach naukowych.
Aby dojść do takiego globalnego porozumienia, aby przekonać inne kraje do przedstawienia ich propozycji, musimy nadal wywierać naciski przez to że będziemy dawać przykład, przykład mający swoją wagę moralną. Moralne przywództwo Europy jest ważne, ale służy również jako przykład, pokazując, że nasz przemysł ekologiczny jest bardzo istotny dla naszej konkurencyjności. We wczorajszym wydaniu "Financial Times” opublikowano sprawozdania, w jaki sposób europejskie przedsiębiorstwa - w tym bardzo ważne korporacje w Unii Europejskiej - osiągają zyski dzięki przestawieniu się na ekologię i faktycznie przewidują, iż do 2020 roku ich działalność ekologiczna prześcignie wszystkie inne rodzaje działalności. Mamy zatem te dwie metody wywierania nacisku na inne kraje, aby przedstawiły one ambitne zobowiązania i uzgodniły je w porozumieniu prawnie wiążącym.
W odniesieniu do redukcji emisji o 30 % muszę powiedzieć następującą rzecz. Po pierwsze, jest ona zgodna z tym, co zalecają nam naukowcy, a zatem uczciwym postępowaniem z naszej strony byłoby działanie zgodne z zaleceniami środowisk naukowych. Po drugie, osiągnięcie tego celu jest obecnie tańsze, zdecydowanie tańsze, niż kiedy dyskutowaliśmy nad pakietem klimatyczno-energetycznym: jest tańsze obecnie o około 30-40 %.
Po trzecie, będzie to nie tylko wspomnianym wcześniej przez pana ministra Andreasa Carlgrena narzędziem, dźwignią do wywierania nacisku na innych, ale również - co najważniejsze - będzie stanowić presję poprzez przykład; opinia publiczna na całym świecie doceni to, co robi Unia Europejska. Jak słyszałem tutaj od jednej z szanownych koleżanek, będzie to również bardzo ważne dla naszych technologii. Oczywiście dlatego, że zagwarantuje to lepszą cenę uprawnień do emisji, obecnie bardzo niską, a w ten sposób stanowić będzie ważną zachętę do wdrażania ekoinnowacji oraz rozwijania i wdrażania nowych technologii.
Kolejnym bardzo ważnym aspektem jest fakt, że Unia Europejska znajduje się w uprzywilejowanej pozycji, ponieważ my już dysponujemy przepisami, nad którymi państwo głosowali, a które zapewniają Unii Europejskiej i państwom członkowskim metody i środki osiągnięcia wyższych celów jedynie za pomocą podniesienia pewnych limitów, które znajdują się w naszym prawodawstwie.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Panie przewodniczący! Na wstępie chciałbym odnieść się do wypowiedzi pana komisarza Dimasa. Oczywiście potrzebujemy wiążącego porozumienia w odniesieniu do całego zagadnienia ochrony klimatu, ale w Europie również w odniesieniu do naszego europejskiego przemysłu. Naturalnie mamy nie tylko przemysł ekologiczny. Mamy również przedsiębiorstwa przemysłowe w innych sektorach i musimy zwrócić uwagę także na konkurencyjność tych przedsiębiorstw poza Europą.
Sektor przemysłowy potrzebuje pewności planowania, a w tej dziedzinie Europa uzyskała znaczną przewagę. Przyjęte podejście jest właściwe i wówczas miało moje pełne poparcie. Jednakże teraz, na konferencji w Kopenhadze, musimy sprawić, aby korzystne wyniki osiągnięte w ubiegłym roku zostały przeniesione na szczebel spotkania w Kopenhadze. Musimy umocować nasz sztandar na maszcie globalnego bilansu emisji dwutlenku węgla. Już to powiedziano, ale musimy zadbać, aby ten przekaz dotarł do innych państw i na inne kontynenty. Kiedy nam się to już uda, a nie będzie to łatwe, wtedy konieczny będzie dalszy rozwój systemu handlu emisjami. Jeżeli pozostanie on kwestią wyłącznie europejską, powoli zacznie nam brakować czasu. Z tego względu mogę jedynie gorąco prosić pana komisarza i urzędującego przewodniczącego Rady o faktyczne zaangażowane dążenie do przekazywania tego przesłania.
Jak już dzisiaj wspomniano, zidentyfikowaliśmy drugi problem, którym jest problem wylesiania. Panie pośle Leinen! Na Borneo każdego roku wypala się obszar o powierzchni dwukrotnie większej od Kraju Saary, aby go oczyścić. To katastrofa. Takie działania przyczyniają się do 8 % całkowitych światowych emisji CO2, a bez względu na to, jak wymagający będziemy w stosunku do naszego sektora przemysłowego - nie jest on w stanie tego osiągnąć. Nawet nie chcemy, aby to osiągnął. Z tego względu musimy wypracować całkowicie odmienne spojrzenie.
Jestem niezwykle zdumiony kwestią finansowania - to przerzucanie się liczbami. Moim zdaniem ważne jest to, żeby pula, z której czerpiemy nasze środki, nie była traktowana jak studnia bez dna, a nie jestem pewien, czy tak się w rzeczywistości dzieje. Panie komisarzu! Proszę, czy może mnie pan uspokoić w tej sprawie? Konieczne jest włączenie krajów rozwijających się, wraz z dostosowanymi liczbami i celami. To mój apel. Europa potraktowała sprawę poważnie, a ta powaga - również ze strony Komisji i Rady, co chciałbym jasno stwierdzić - stanowi naszą siłę, i nad tą siłą powinniśmy nadal pracować.
Dan Jørgensen
(DA) Panie przewodniczący! Kilka miesięcy temu byłem na Grenlandii. Odwiedziłem tam małe miasteczko Ilulissat, a tuż na północ od Ilulissat znajduje się lodowiec. Obecnie ten lodowiec topnieje i porusza się w tempie dwóch metrów na godzinę - dwóch metrów na godzinę! Można to zobaczyć gołym okiem. Można to usłyszeć, bowiem kiedy spada ogromna bryła lodu, dźwięk przypomina uderzenie gromu. Ilość wody pochodząca z topnienia tego lodowca każdego dnia jest równa rocznemu zużyciu całego miasta wielkości Nowego Jorku. Każdego dnia! To pokazuje naglący charakter problemu, z którym musimy się zmierzyć. I to jeszcze przed tym, nim skutki zmian klimatycznych faktycznie nas dotkną.
Właśnie z tego względu czuję się zobowiązany powiedzieć pani poseł Rosbach i innym osobom, które dzisiaj stwierdzały że "musimy działać w sposób wyważony”, "musimy sprawdzić, co jest wykonalne z politycznego punktu widzenia”, "musimy zbadać, jakie są możliwe rozwiązania kompromisowe”: są pewne sprawy, które nie podlegają kompromisom. Są pewne cele, w odniesieniu do których nie możemy pójść na ustępstwa i jednym z nich jest popierany przez UE cel w wysokości dwóch stopni Celsjusza. Panie ministrze Carlgren, panie komisarzu Dimas! Właśnie z tego względu bardzo się cieszę z sygnałów wysyłanych przez panów w dniu dzisiejszym. Nie możemy pójść na ustępstwa w sprawie dwóch stopni Celsjusza. Oznacza to, że wszystkie uprzemysłowione kraje świata muszą ograniczyć swoje emisje o 25-40 %. Oznacza to również, że należy wywrzeć ogromną presję na Stany Zjednoczone, aby skłonić ten kraj do poparcia tego celu. Chciałbym dostrzec w panów komentarzach jakieś odniesienie do poziomu redukcji, jaką Stany Zjednoczone muszą przeprowadzić z czysto praktycznego punktu widzenia. Uważam, że zabrakło tego w debacie publicznej.
Oprócz tego, że musimy mieć cel redukcji, który byłby wystarczająco ambitny, w UE koncentrujemy się na planie finansowym. Bogate kraje świata muszą złożyć się na transfer wzrostu do najuboższych krajów świata, tak abyśmy nie domagali się utrzymania ich w ubóstwie, ale raczej umożliwili im dalszy wzrost. Jednakże ten wzrost musi być wzrostem zrównoważonym, przyjaznym środowisku, opierającym się na przełomie technologicznym. Z żalem muszę stwierdzić, że choć jak dotąd UE objęła wiodącą rolę w wielu kwestiach, to w odniesieniu do finansowania nadal nie jesteśmy w stanie przedstawić niezbędnych liczb. Wiem, że ci dwaj panowie nie są temu winni. Niestety nie udało się uzyskać poparcia szefów rządów europejskich. Mam jednak ogromną nadzieję, że w trybie pilnym uda się nam uzyskać to poparcie przed konferencją w Kopenhadze.
Chciałbym wreszcie powiedzieć, że niezwykle istotne jest, aby Europa przyjęła wiodącą rolę w argumentowaniu, że nie oznacza to spadku standardu życia - ani w krajach bogatych, ani w ubogich. Nie spowoduje to, że nasz przemysł stanie się niekonkurencyjny. Wręcz przeciwnie, nasze żądania uczynią go bardziej innowacyjnym, co zwiększy jego konkurencyjność w skali światowej. Jeżeli w ogóle czytają państwo gazety, oglądają telewizję lub śledzą doniesienia światowych mediów, to zobaczą państwo powszechny pesymizm. Wiele osób już przesądziło, że konferencja w Kopenhadze zakończy się niepowodzeniem. Właśnie dlatego przyjęcie przez Europę roli lidera, zajęcie miejsca kierowcy jest ważniejsze niż kiedykolwiek. Życzę państwu wobec tego wszelkiej pomyślności w trakcie negocjacji w Kopenhadze.
Chris Davies
Panie przewodniczący! Jeżeli wyjrzą państwo dzisiaj za okno, zobaczą państwo raczej ponury dzień strasburski, który nie jest niczym wyjątkowym. Nawet powodzie, które powodują zniszczenia w części mojego regionu Cockermouth i Workington, w których odnotowaliśmy rekordowe opady, nie są niczym szczególnym; nie można ich konkretnie przypisać zmianom klimatycznym, choć są zgodne z wynikami naukowymi.
Podejmowanie niezbędnych decyzji politycznych jest trudne, kiedy istnieją wątpliwości, czy faktycznie dochodzi do zmian klimatycznych. Musimy uczynić krok wstecz; musimy przyznać, że w okresie życia jednego pokolenia liczba ludności na świecie zwiększyła się czterokrotnie, a nasze zużycie paliw kopalnych, zużycie energii zwiększyło się w ogromnym stopniu. Jeżeli wysokość naszej atmosfery utrzymuje się na tym samym poziomie, to być może powinniśmy się zastanowić, czy zmiany klimatyczne nie powinny następować szybciej.
Uważam, że istotne jest uznanie, że kwestia zmian klimatycznych to nie religia. To nie wiara. Musimy uwzględnić argumenty sceptyków i przeciwstawić się im. Musimy zadbać o to, by na czele znalazła się nasza nauka. Chciałbym jedynie, aby niektórzy sceptycy nie czerpali takiej przyjemności z przedkładania propozycji opóźniających działania, propozycji, które mogą kosztować życie milionów osób.
Doszło do obniżenia poziomu ambicji wobec konferencji w Kopenhadze, ale gdyby państwo mieli szansę wysłuchać wystąpienia pana ministra Carlgrena na wczorajszym posiedzeniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, nie usłyszeliby państwo o tym zmniejszeniu ambicji. Te ambicje nie mogłyby zostać mocniej potwierdzone. Udział weźmie 65 szefów rządów. Potrzebujemy obecności przywódców również Stanów Zjednoczonych i Chin, ale mamy tutaj szansę podjęcia pewnych ważnych decyzji politycznych.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Unia Europejska przyjęła taką rolę lidera. Bardzo nas to cieszy. Pytanie brzmi: Czy to wystarczy? Sytuacja jest zmienna. Mamy cztery tygodnie, a negocjacje mają własny impet. Czy dajemy państwu wystarczającą swobodę manewru? Pan komisarz zasugerował, że powinniśmy przejść z 20 do 30 %. Ale czy nie stanowi to zmiany naszej pozycji negocjacyjnej? Czy wzmacniamy ją w ten sposób? Czy twierdzimy, że jesteśmy gotowi wykonać ten gest nawet zanim przyjmiemy ostateczne porozumienie? Czy możemy przed końcem tej debaty usłyszeć od Rady i Komisji, jakie są możliwości podniesienia przez nas stawki?
Bas Eickhout
(NL) Dwa tygodnie pozostały do rozpoczęcia konferencji w Kopenhadze: kluczowej szansy osiągnięcia ambitnego porozumienia klimatycznego.
Unia Europejska słusznie twierdzi, że zawarcie porozumienia w Kopenhadze ma ogromne znaczenie; nasz klimat nie wytrzyma opóźnienia. Wyniki naukowe są jasne. Aby zrealizować cel w wysokości dwóch stopni, który zgodnie ze swoimi wieloletnimi deklaracjami Unia Europejska chce osiągnąć, państwa bogate muszą ograniczyć swoje emisje o 40 %. Z tego względu Unia Europejska musi wzmocnić swoje cele, jeżeli chce zrealizować ten cel w wysokości dwóch stopni. Ma to kluczowe znaczenie dla naszego klimatu.
A jednak to Unia Europejska ma klucz również do zaangażowania Stanów Zjednoczonych. Dopóki UE nie stwierdzi jasno, ile ma zamiar przeznaczyć dla krajów rozwijających się, dopóty Stany Zjednoczone będą miały się za czym chować. Z tego względu musimy obecnie przedstawić jasną ofertę 30 miliardów euro dla krajów rozwijających się, a następnie to na Stanach Zjednoczonych będzie spoczywał obowiązek przedstawienia swoich celów redukcji emisji. Konferencja w Kopenhadze może i musi zakończyć się sukcesem, a Unia Europejska nadal trzyma klucz do tego sukcesu.
Derk Jan Eppink
(NL) Panie i panowie! Konferencja w Kopenhadze zakończyła się niepowodzeniem nawet przed jej rozpoczęciem. Możliwe jest zawarcie umowy, ale nie dojdzie do porozumienia prawnie wiążącego.
Prezydentowi Obamie nie uda się przeprowadzić przez Senat systemu handlu emisjami; jego priorytetem jest opieka zdrowotna, a nie system limitów i handlu. Oznacza to, że Europa stoi przed wyborem: Czy mamy dalej działać samotnie? Czy powinniśmy w dalszym ciągu samodzielnie prowadzić obowiązkowy system handlu emisjami, czy też nie? Musimy się nad tym dokładnie zastanowić. Cena dalszego samotnego działania byłaby wysoka: kosztowałoby to europejski sektor przemysłowy setki miliardów euro do 2020 roku, powodując utratę setek tysięcy miejsc pracy w Europie.
Chciałbym przedstawić pewien przykład. Oprócz Houston Antwerpia stanowi największe skupisko przedsiębiorstw przemysłu chemicznego na świecie, zapewniając bezpośrednio 64 tysiące miejsc pracy, a pośrednio - 100 tysięcy. Przemysł chemiczny Antwerpii nie przetrwa, jeżeli Europa będzie działać samodzielnie, a być może potrzebny jest Holender, aby zadbać o interesy gospodarcze tego miasta. Do 2020 roku przemysł zniknie, padając ofiarą nadmiernych kosztów produkcji.
Handel emisjami ma również wiele wad. Jest niezwykle zmienny; cena gwałtownie spadła z 30 euro do 8 euro. Co zatem powinniśmy uczynić? Powinniśmy zapewnić zdrowy rozwój technologii przyjaznych dla środowiska, zapewniając ulgi podatkowe dla inwestycji przyjaznych dla środowiska, wspierać badania i opracowywać przyjazne dla środowiska technologie produkcji. Ta Izba powinna zmierzyć się z realiami. Czasami mam wrażenie, że jestem członkiem raczej wspólnoty religijnej niż parlamentu. Naszym zbawcą będą innowacje technologiczne, a nie handel emisjami.
Kartika Tamara Liotard
(NL) Chciałabym przedstawić pobieżną listę czynności osoby, na którą wpadłam wczoraj na ulicy, czynności powodujących emisję CO2.
Ona żyje (proszę o tym pamiętać!).
Wzięła prysznic. Pojechała samochodem do pracy. Kupiła bukiet kwiatów szklarniowych, zapakowany w plastik. Przez cały dzień korzystała z laptopa. Przygotowała ogromny, pyszny stek i nieco podkręciła ogrzewanie.
Po tak miłym dniu luksusu jak możemy wymagać, aby mieszkanka kraju, która została zmuszona do emigracji z niego na skutek wylesiania, zmniejszyła swoje emisje CO2 z korzyścią dla naszego luksusu, skoro jej cała lista sprowadzała się do tego: "żyję”?
Kraje uprzemysłowione są odpowiedzialne za wysokie emisje CO2, zatem muszą za to zapłacić i wesprzeć kraje rozwijające się. Nie możemy skazać ich na kilka patetycznych groszy. Musimy zrezygnować z zarzekania się, że uczynimy krok jedynie wtedy, kiedy zrobi go ktoś inny. Konieczne jest zdecydowane pociągnięcie Stanów Zjednoczonych i Chin do odpowiedzialności w tej dziedzinie. Ambicje to jedno, ale faktycznie liczy się przyjęcie odpowiedzialności.
Oreste Rossi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Spuśćmy litościwą zasłonę milczenia na niewiarygodną kwotę 30 miliardów euro rocznie do 2020 roku, jaką UE miałaby zobowiązać się wypłacać krajom wschodzącym, praktycznie bez żadnego zabezpieczenia. Dla nas, Włochów, budzi to wspomnienie powszechnie znanego włoskiego przypadku Cassa del Mezzogiorno.
Nasze poprawki dotyczą trzech kwestii. Po pierwsze, domagamy się prawnie wiążących i równie ambitnych zobowiązań nie tylko ze strony innych krajów uprzemysłowionych, ale również ze strony gospodarek wschodzących, w szczególności Chin, Indii i Brazylii.
Po drugie, apelujemy, aby wszelkie środki europejskie, z których te kraje skorzystają, były przyznane pod warunkiem wykorzystania technologii "wyprodukowanych w Unii Europejskiej”, aby nasze przedsiębiorstwa mogły odzyskać przynajmniej część wydatków związanych z dokuczliwymi zobowiązaniami w zakresie redukcji emisji, które UE na nie narzuca, a które muszą ponieść wyłącznie własnym sumptem.
Po trzecie, domagamy się działań, które zagwarantują, by opracowanie innowacyjnych mechanizmów finansowych, na przykład instrumentów pochodnych opartych na systemie handlu emisjami czy konwersji długu na wydatki na ochronę środowiska, nie stanowiło w rzeczywistości przykrywki dla nowych spekulacji finansowych, podobnych do bardzo poważnego kryzysu, z którego jeszcze nie udało się nam wyjść.
Z tego względu jeżeli nasze poprawki zostaną odrzucone, nasza delegacja - delegacja Ligi Północnej - zagłosuje przeciwko przyjęciu przedmiotowej rezolucji.
Nick Griffin
Panie przewodniczący! Wszyscy zgadzają się, że zmiany klimatyczne stanowią największe wyzwanie stojące przed ludzkością - tak stale twierdzi elita polityczna - ale to kłamstwo. Nikt się z tym nie zgadza. Tysiące naukowców kwestionują samo istnienie antropogenicznego globalnego ocieplenia, przywołując naturalne cykliczne zmiany, które umożliwiły istnienie winnic w północnej Anglii w czasach rzymskich czy też marsz armii szwedzkiej do Kopenhagi po zamarzniętym Morzu Bałtyckim w 1658 roku.
Podczas gdy armia zelotów globalnego ocieplenia maszeruje do Kopenhagi, prawda jest taka, że ich orwellowski konsensus nie opiera się na zgodzie środowisk naukowych, ale na zastraszaniu, cenzurze i przekłamanych statystykach. Cytując jednego z wiodących klimatologów, profesora Lindzena: "Przyszłe pokolenia popadną w zdezorientowane zdumienie, że na początku XXI wieku kraje uprzemysłowione wpadły w histeryczną panikę z powodu wzrostu średniej temperatury na świecie o kilka dziesiątych stopnia, a na podstawie znacznie wyolbrzymionych, wysoce niepewnych prognoz komputerowych [...] zastanawiały się nad odwróceniem rewolucji przemysłowej”.
W rzeczywistości nie będzie żadnego zdezorientowanego zdumienia, ponieważ przyczyny tej histerii są oczywiste. Jego celem jest zapewnienie wymówki służącej temu, by w ramach politycznego projektu zwolenników globalizacji nowy, światowy porządek mógł zastąpić demokracje narodowe rządem globalnym. Nie ma to nic wspólnego z nauką, wynika jedynie ze wspólnego dla wszystkim zwolennikom globalizacji dążenia do opodatkowania i kontrolowania nas, a jednocześnie zarabiania miliardów dla korporacji z sektora przemysłu ekologicznego. Antyzachodni bzik intelektualny lewicy załamał się wraz z upadkiem komunizmu. Zmiany klimatyczne stanowią ich nową teologię, świecką histerię religijną wraz z papieżem - Alem Gorem - odpustami uprawnień do emisji i prześladowaniem heretyków. W Kopenhadze jednak da się słyszeć się głos heretyków, a prawda wyjdzie na jaw. Zmiany klimatyczne są wykorzystywane do narzucenia nieludzkiej utopii, równie zabójczej, jak wszelkie działania podejmowane przez Stalina czy Mao.
Richard Seeber
(DE) Panie przewodniczący! Albert Einstein kiedyś stwierdził: "Wszystko powinno być tak proste, jak to tylko możliwe, ale nie prostsze”. Musimy postępować uważnie, aby nie wpaść w tę pułapkę. Okłamujemy się, że niektóre zjawiska naturalne - na przykład powodzie w Irlandii - są bezpośrednio związane ze zmianami klimatycznymi. Twierdzimy również, że globalny wzrost temperatury, który niewątpliwie wystąpił na różnych kontynentach, jest bezpośrednim skutkiem spowodowanego przez człowieka niewielkiego wzrostu zawartości CO2 w ziemskiej atmosferze.
Są naukowcy, którzy wątpią w ten związek przyczynowo-skutkowy, a my powinniśmy o tym pamiętać, udając się na konferencję w Kopenhadze. Musimy podejść do tej konferencji w sposób optymistyczny, ale i realistyczny. Pamiętajmy, że Europa odpowiada jedynie za około 10 % emisji CO2. Nie ma co do tego wątpliwości. Jednocześnie wiemy, że Stany Zjednoczone, Chiny i kraje APEC, które wspólnie odpowiadają za dwie trzecie światowych emisji CO2, przyjmują bardzo krytyczne stanowisko wobec tej kwestii.
Teraz w mniejszym stopniu chodzi o powstrzymanie przerzucania się liczbami i dążenie do ograniczeń rzędu 20 % bądź 30 %, a w większym o dążenie do zawarcia globalnego porozumienia, nie tylko europejskiego; my zaś musimy postarać się uzyskać wiążące dla wszystkich cele, które mogą podlegać monitorowaniu, a przede wszystkim - które da się zrealizować. Równie ważne jest to, abyśmy włączyli w to naszych obywateli i nasze przedsiębiorstwa. Nikt nie skorzysta na tym, że Europa jest zagrożona "ucieczką emisji”, a przedsiębiorstwa przeniosą działalność gdzieś indziej, skoro przedsiębiorstwa w Europie produkują z dwukrotnie większą efektywnością energetyczną niż te, które prowadzą działalność w innych częściach świata. Podobnie nikt nie ma interesu w tym, aby różne kraje na całym świecie zniszczyły lasy deszczowe - w zeszłym roku w Brazylii wycięto 12 500 km2 lasów deszczowych. Pan poseł Florenz wspomniał o Borneo.
Z tego względu powstrzymanie wylesiania jest o wiele ważniejsze niż udział w przerzucaniu się liczbami. Z tego względu zwracam się do negocjatorów, aby udali się do Kopenhagi w duchu realizmu, ale również wielkiego optymizmu.
Marita Ulvskog
(SV) Panie przewodniczący! Cieszę się, widząc zaangażowanie ministra szwedzkiego. Jest on jednak nadal bardzo osamotniony. Światowi przywódcy, Rada Europejska, a nawet przewodzący szwedzkiej prezydencji premier wydają się przedkładać krótkoterminowe zyski polityczne na szczeblu krajowym nad długoterminowe zyski ekologiczne w skali światowej. To niedopuszczalne.
Potrzebujemy, między innymi, jasnej informacji w sprawie finansowania działań klimatycznych w krajach rozwijających się. Obietnica wypłacenia rozsądnej części, którą jak dotąd składano, jest niedopuszczalna. To tylko słowa, nie ma zobowiązań i z tego względu mam zamiar w dalszym ciągu pytać. Czy pan minister Carlgren może obiecać udzielenie nam jasnych informacji przed konferencją w Kopenhadze?
Po drugie, skoro jesteśmy przy kwestii finansowania, planuje się, że znaczna część środków będzie pochodzić z handlu uprawnieniami do emisji. Jednocześnie narażamy cały system poprzez stworzenie możliwości, że znaczna część ograniczeń emisji będzie dokonywana w krajach rozwijających się za pośrednictwem projektów mechanizmu czystego rozwoju (CDM). Oprócz tego dyskutuje się, czy krajom bogatym należy umożliwić przeniesienie niewykorzystanych uprawnień do emisji z poprzednich okresów. Co pan minister Carlgren i prezydencja mają zamiar uczynić w celu zapewnienia, by system handlu emisjami funkcjonował w sposób prawidłowy? Czy możemy oczekiwać, że zakończy się ta zabawa w kotka i myszkę, która toczy się obecnie pomiędzy krajami uczestniczącymi w szczycie kopenhaskim?
Gerben-Jan Gerbrandy
(NL) Chciałbym podziękować panu ministrowi Carlgrenowi i panu komisarzowi Dimasowi zarówno za treść, jak i ton ich wystąpień. To korzystny ton, ton, który daje nadzieję, że faktycznie możliwe jest dojście do międzynarodowego porozumienia; porozumienia zawierającego standardy wiążące w skali międzynarodowej.
Panie przewodniczący! Co najmniej sześćdziesięciu szefów państw i rządów przyjedzie do Kopenhagi. Oby ich podróż nie poszła na marne. Oby uświadomili sobie swoją ogromną odpowiedzialność. Oby wyszli poza swoje ograniczenia i spojrzeli poza krótkoterminowe interesy gospodarcze. Oby uczynili ogromny krok ku gospodarce przyszłości, gospodarce wiążącej się z minimalnym zużyciem surowców.
Wszyscy wiemy, że konferencja w Kopenhadze nie zakończy się sukcesem, jeżeli Europa nie odegra wiodącej roli. Panie ministrze Carlgren, panie komisarzu Dimas! Niech wielcy gracze przestaną trzymać się w szachu. Nie ma już czasu na grę w to, kto potrafi najdłużej milczeć. Nakłońmy ich do podjęcia działań i wciągnijmy ich w porozumienie wiążące w skali międzynarodowej, którego tak bardzo potrzebujemy.
Yannick Jadot
(FR) Panie przewodniczący! Jak wiemy dzięki wielu badaniom naukowym oraz panu sekretarzowi Yvo de Boerowi, kraje wschodzące podejmują co najmniej takie same wysiłki, jeśli idzie o rok 2020, jak Europa.
Wiemy również, że w procesie negocjacji już obecnie funkcjonuje prawo do kontroli wobec krajów wschodzących, i jest ono w coraz większym stopniu wykorzystywane w drodze inwentaryzacji emisji czy sprawozdań w sprawie podjętych działań. Światowy Instytut Zasobów opublikował statystyki pokazujące, że Chiny wyemitowały około 70 ton w przeliczeniu na mieszkańca łącznie od 1950 roku, podczas gdy Stany Zjednoczone wyemitowały 810 ton, a 27 państw członkowskich UE - 413 ton.
Z tego względu zwracamy się uprzejmie o zachowanie zdrowego rozsądku, tak by przede wszystkim wykorzystać rezolucję Parlamentu Europejskiego jako mandat negocjacyjny. Byłoby to czymś najlepszym, co możemy uczynić zarówno dla dobra klimatu, jak i dla naszego wyjścia z kryzysu w Europie.
Następnie zwracam się do Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), aby dowodząc swojej inteligencji i wiarygodności wycofali swoją poprawkę, zgodnie z którą kraje wschodzące muszą podjąć te same zobowiązania, co kraje bogate. To niedopuszczalne, to niepoważne.
Konrad Szymański
(PL) Panie przewodniczący! W przypadku Kioto krajom rozwijającym się podarowaliśmy ulgi i wyłączenia, które zaprowadziły nas do utraty znacznej części konkurencyjności. W tym czasie w roku 2005 kraje rozwijające przekroczyły europejski poziom emisji CO2. Dziś Parlament chce nie tylko obciążyć gospodarkę jeszcze bardziej drastycznymi regulacjami klimatycznymi. Zaproponowana rezolucja postuluje obciążenie budżetów naszych państw sumą 30 miliardów euro rocznie przez najbliższe 10 lat na rzecz krajów rozwijających się. W przypadku Polski proponowany sposób liczenia tej składki mógłby oznaczać nawet 40 miliardów euro do roku 2020. Wątpliwe efekty protokołu z Kioto, uprzywilejowanie państw rozwijających się oraz rosnące koszty tej polityki są powodem naszej opozycji. Jesteśmy odpowiedzialni nie tylko za klimat, ale również za dobrobyt naszych obywateli.
Sabine Wils
(DE) Panie przewodniczący! Konsekwencje zmian klimatycznych są widoczne w wielu częściach świata. Najnowsze obliczenia zakładają wzrost temperatury o maksymalnie 4°C do 2060 roku i o maksymalnie 10°C w Arktyce. To europejskie emisje sadzy są w największym stopniu przyczyną zdecydowanie szybszego topnienia lodu w Arktyce - są tam zanoszone przez wiatr. Bogate uprzemysłowione kraje UE są obecnie zobowiązane do wsparcia finansowego krajów uboższych, aby możliwe było natychmiastowe podjęcie działań służących przeciwstawieniu się skutkom zmian klimatycznych. W latach 2010-2050 rocznie będzie potrzebne 100 miliardów dolarów. Można powiedzieć, że z tej kwoty 30 miliardów dolarów nie będzie dla Unii Europejskiej zbyt wielkim obciążeniem.
Ponadto transfer technologii nie może być związany z patentami, ponieważ w ten sposób część środków będzie natychmiast wracać do korporacji w krajach uprzemysłowionych. UE ma obowiązek podjęcia wiodącej roli na konferencji klimatycznej w Kopenhadze.
Paul Nuttall
Panie przewodniczący! Przed chwilą miałem okazję wysłuchać kolegi z grupy socjalistycznej, mówiącego o Grenlandii i topniejących lodowcach grenlandzkich.
Pytanie, które chciałbym w tym kontekście zadać, brzmi: dlaczego Grenlandia nazywana jest Zieloną Wyspą? Być może dlatego, że Grenlandia była kiedyś zielona, kiedy świat był cieplejszy?
Wydaje się, że takiego zdania jest społeczeństwo brytyjskie, bowiem niedawny sondaż opublikowany w gazecie "The Times” pokazał, że społeczeństwo brytyjskie nie wierzy już w tak zwane antropogeniczne globalne ocieplenie.
Społeczeństwo brytyjskie jest bardzo bystre i zdaje sobie sprawę, że politycy przejęli program ochrony środowiska dla własnych celów. Jest on cynicznie wykorzystywany do podnoszenia podatków, sprawowania nadzoru, a obecnie wykorzystywany jest przez Unię Europejską do uzasadnienia jej istnienia.
W tym tygodniu byliśmy również świadkami spektaklu odgrywanego przez jedną z wiodących instytucji naukowych w dziedzinie klimatu w Zjednoczonym Królestwie, doradzającą rządowi, która została przyłapana na fałszowaniu danych i tłumieniu debaty. To straszliwa hańba.
Z niecierpliwością wyczekuję konferencji w Kopenhadze, na której elita polityczna będzie siedzieć naokoło stołu, w niewytłumaczalny sposób pomijając bardzo niewygodną kwestię, że świat w rzeczywistości nie ociepla się od dziesięciu lat.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Panie przewodniczący! Na wstępie chciałabym wyrazić uznanie dla dokonanych wysiłków oraz entuzjazmu okazanego przez Komisję i Radę, jak również oczywiście przez Parlament, w trakcie długiego okresu trwania tego programu walki ze zmianami klimatycznymi.
Chciałabym powiedzieć, że istnieje szereg pewników, które powinny kierować naszymi krokami. Pierwszy z nich to fakt, że potrzebujemy udziału ze strony wszystkich, w szczególności wszystkich krajów będących głównymi emitentami. Drugi nieomal pewnik dotyczy tego, że na podstawie informacji, którymi dysponujemy, wydaje się, iż bardzo trudne będzie osiągnięcie na konferencji w Kopenhadze porozumienia prawnie wiążącego, oczywiście w takim samym stopniu, w jakim wiążące są procenty dotyczące emisji.
Te fakty nie powinny jednak skłaniać nas do złożenia broni, ponieważ pesymizm jest skutkiem braku uznania realiów. Przeciwnie, na uznaniu realiów opiera się optymizm.
Co przede wszystkim powinniśmy uczynić w Kopenhadze? Oczywiście nie możemy zapominać o możliwości zawarcia tego ogólnego porozumienia. Jednakże skoro jesteśmy świadomi sytuacji i istniejących możliwości, uważam, że powinniśmy skupić się na porozumieniach sektorowych, które są faktycznie obowiązujące i zawierają realistyczne cele. Myślę o porozumieniu w sprawie wylesiania, porozumieniu w sprawie pomocy dla krajów wschodzących i krajów rozwijających się, ale - co najważniejsze - o porozumieniu w sprawie transferu technologii. Ponadto uważam, że szczególnie dobrym pomysłem byłoby zawarcie porozumień wspierających programy, aby sektory przemysłowe, które w skali światowej zużywają najwięcej energii, mogły dojść do porozumienia w sprawie emisji, bez względu na to, w jakim kraju prowadzą działalność. To zwiększyłoby konkurencyjność naszych gospodarek.
Na zakończenie chciałabym podkreślić, że optymizm opiera się na realizmie, a efektywność opiera się na określaniu realistycznych celów. To zawsze powinno być dla nas drogowskazem.
Linda McAvan
Panie przewodniczący! Po raz kolejny nasza Izba została skazana na wysłuchanie dwóch wystąpień BNP i UKIP, i po raz kolejny te dwie partie są zjednoczone w swojej wierze w teorie spiskowe, pokazując, że różnice między nimi są bardzo małe.
Ale przede wszystkim chciałabym dziś rano pogratulować panu ministrowi za podtrzymanie ambicji w odniesieniu do konferencji w Kopenhadze i trzymanie się koncepcji porozumienia prawnie wiążącego.
Dzisiejszego ranka BBC doniosło, że Biały Dom oświadczył, iż weźmie udział w konferencji w Kopenhadze dysponując celami ograniczenia emisji w Stanach Zjednoczonych. Ci z nas, którzy spotkali się z posłami do Kongresu Stanów Zjednoczonych, wiedzą, że nadchodzi poważny przełom, a zatem bardzo poważna perspektywa przyjęcia prawodawstwa w Stanach Zjednoczonych; uważam zatem, że nadal istnieje rzeczywista nadzieja na porozumienie w Kopenhadze.
Ale konferencja w Kopenhadze będzie zaledwie początkiem, ponieważ kiedy z niej wrócimy, w Europie nadal będziemy musieli działać na rzecz ograniczenia naszych emisji. Musimy w dalszym ciągu inwestować w efektywność energetyczną, odnawialne źródła energii oraz technologie niskoemisyjne. Bardzo się cieszę, że w zeszłym tygodniu uzgodniliśmy w Unii Europejskiej, że będą prowadzone inwestycje w takie technologie, jak wychwytywanie i magazynowanie dwutlenku węgla, a jedna z tych instalacji zostanie uruchomiona w moim okręgu wyborczym Yorkshire, w Hatfield.
Panie komisarzu Dimas! Chciałabym panu podziękować. Nie wiem, czy jest to ostatnia szansa, aby na forum tej Izby podziękować panu za to, czego w ostatnich latach dokonał pan jako komisarz, ale Komisja faktycznie wykonała dobrą robotę, sprawiając, że Europa stała się liderem, i pańska praca musi zostać pochwalona na forum tej Izby.
Spotkamy się na konferencji w Kopenhadze. Być może będziemy mieli szansę spotkać się tu w styczniu, ale chciałam, aby zostało to zaprotokołowane.
Mam wreszcie nadzieję, że ta Izba zagłosuje jutro za przyjęciem dobrej rezolucji w sprawie zmian klimatycznych i mam nadzieję, że poprawki zgłoszone przez posłów do Parlamentu z przeciwnej strony zostaną odrzucone, ponieważ wydaje się, że ich celem jest rozmycie naszych zobowiązań. Domagają się oni zmniejszenia naszych celów i kompensacji większej części naszych emisji. Jeżeli poważnie podchodzimy do kwestii zmian klimatycznych, jeżeli dążymy do dobrego porozumienia, musimy odrzucić te poprawki.
Fiona Hall
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję pozytywne i zdecydowane stanowisko przyjęte przez prezydencję szwedzką, a w szczególności determinację pana ministra, aby porozumienie w Kopenhadze mogło być w przyszłości aktualizowane i obejmowało mechanizmy monitorowania, co umożliwi ich dostosowanie w świetle nowych badań naukowych.
Przyjęty w grudniu 2008 roku pakiet klimatyczny przyczynił się istotnie do pokazania naszego poważnego zaangażowania na rzecz zmian klimatycznych, a to, co udało się uzgodnić w ostatnich miesiącach w ramach prezydencji szwedzkiej, również było istotne - w szczególności zmiana dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej budynków, która zmniejszy emisję dwutlenku węgla z budynków nowych i odnawianych.
Jednakże w planach europejskich istnieje jedna rażąca luka, którą są inwestycje. To zdumiewający fakt, że Stany Zjednoczone, chociaż nie przyjęły żadnych przepisów prawnych, przeznaczyły ponad 100 miliardów dolarów na wydatki związane z czystą energią, a Chiny przewidziały 200 miliardów dolarów w swoim planie naprawy gospodarczej, podczas gdy wydatki UE wynoszą nieco ponad 50 miliardów dolarów. Powinniśmy o tym pamiętać i nie być nadmiernie zadowoleni z siebie w procesie przygotowań do konferencji w Kopenhadze.
Claude Turmes
(DE) Pani przewodnicząca! Mam konkretne pytanie do pana komisarza Dimasa. O ile mam dobre informacje, to sytuacja wygląda następująco. Jeżeli w Unii Europejskiej zrealizujemy cele, które sami przed sobą postawiliśmy - 20 % energii ze źródeł odnawialnych do 2020 roku oraz zwiększenie efektywności energetycznej o 20 % do 2020 roku - to modele energetyczne UE pokazują, że same te działania ograniczą emisję CO2 o 18-21 %, jeśli oprzemy się na stałym wykorzystywaniu elektrowni węglowych i gazowych.
Z tego względu nie rozumiem, dlaczego tracimy tak wiele czasu na dyskusję nad osiągnięciem celu w wysokości 30 %, skoro - realizując działania w zakresie efektywności energetycznej, odnawialnych źródeł energii oraz wykorzystując system handlu emisjami i w niewielkim stopniu kompensację emisji - z łatwością możemy ograniczyć emisje o 30 czy 35 %.
Byłbym bardzo wdzięczny, panie komisarzu Dimas, gdyby pan, jako zagorzały konserwatysta, mógł wreszcie wyjaśnić ten bałagan panów posłów Seebera i Florenza czy innych, którzy po raz kolejny zginają kark przed starymi sektorami przemysłowymi.
Ryszard Czarnecki
(PL) Pani przewodnicząca! Apeluję o zachowanie właściwych proporcji. Wbrew temu, co tu usłyszeliśmy, to nie są najważniejsze negocjacje w dziejach ludzkości i tak naprawdę przyszłość ludzkości od tych negocjacji nie zależy tak, jak to przedstawiają niektórzy nasi koledzy. Decyzje w sprawie konkretnych limitów odnośnie pakietu klimatycznego nie zostały w sposób precyzyjny i szczegółowy podjęte.
Można wyrazić tylko ubolewanie, że przesądzono, iż tak naprawdę skutki tego pakietu, skutki finansowe, będą przede wszystkim obciążały kraje biedne, kraje nowej Unii. Decyzja o tym, żeby uzależnić finansowanie tej sprawy od kwestii nie dochodu na głowę mieszkańca, a limitu zanieczyszczeń jest decyzją uderzającą w gospodarkę krajów nowej Unii, w tym także mojego kraju - Polski.
João Ferreira
(PT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Spójne podejście do problemu zmian klimatycznych, które wykracza poza zwykłe wyznaczanie celów redukcji emisji, wymaga realistycznego wyjaśnienia sposobów, w jaki mogą one zostać osiągnięte.
Uważamy za istotne i odkrywcze to, że większość członków Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności sprzeciwiła się uwzględnieniu w projekcie rezolucji w sprawie konferencji w Kopenhadze poprawek, które wspierają - zacytuję - dywersyfikację instrumentów wykorzystywanych do realizacji celów redukcji emisji, unikając uzależnienia od instrumentów rynkowych, oraz potrzebę przeprowadzenia oceny efektywności tych instrumentów rynkowych, wraz z ich skutkami społecznymi i ekologicznymi.
Znaczenie, jakie Unia Europejska przywiązuje do rozwiązań rynkowych, jest wyrazem zasadniczego wyboru politycznego i ideologicznego. Jego celem jest stworzenie systemu miliardów wirtualnych aktywów finansowych na rzecz systemu, który - jak się wydaje - nie wyciągnął żadnych wniosków z kryzysu, w którym obecnie się znajduje.
Doświadczenia związane z wdrażaniem systemu handlu emisjami Unii Europejskiej całkowicie podważyły wartość regulacji za pomocą rynku i w jasny sposób pokazały nieefektywność i przewrotność jego instrumentów.
Timo Soini
(FI) Pani przewodnicząca! Powinniśmy chronić pracowników, małe przedsiębiorstwa i sektory przemysłowe. Działania na rzecz ochrony środowiska możliwe są jedynie w zdrowej gospodarce. Tylko jeżeli gospodarka jest zdrowa, możemy inwestować w ochronę środowiska.
Sprawy nie potoczą się dobrze przy obecnych celach procentowych. Obecny handel procentami, a mówię to jako katolik, jest nowoczesnym ekwiwalentem handlu odpustami, a to niedobrze. Musimy wdrożyć system konkretnych emisji, podobnie jak to ma miejsce w przypadku samochodów, co umożliwi nam dokonanie pomiaru osiągnięć i wyciągnięcie odpowiednich wniosków.
Dlaczego lewica nie broni pracowników, nie tylko w Finlandii, ale w całej Europie? Poparcie dla lewicy topnieje szybciej niż lodowce. Istnieją inne możliwości: możliwe jest wprowadzenie ceł na produkty przekraczające określony poziom emisji. Jeżeli wprowadzimy system, w którym nie będzie możliwy dumping ekologiczny, do którego dochodzi w krajach rozwijających się i mniej uprzemysłowionych, uda się nam ochronić miejsca pracy i lepsze produkty oraz będziemy w stanie robić to również w przyszłości.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Jestem optymistką i zgadzam się ze szwedzkim ministrem, panem Carlgrenem, który stwierdził, że musi się nam udać. Chciałabym również dodać, że aby odnieść sukces, musimy także działać poważnie i realizować nasze cele w sposób jasny i przejrzysty.
Pierwsza uwaga, jaką chciałabym zgłosić, dotyczy tego, że zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych jest celem zarówno dla Europy, jak i dla całego świata. Nie przypisujmy sobie prawa do wydawania osądów dotyczących technologii, udzielając wsparcia niektórym z nich, a potępiając inne. W odniesieniu do technologii musimy pozostać bezstronni. Nasze drzwi muszą pozostać otwarte dla wykorzystywania technologii niskoemisyjnych i rozwoju nowych.
Nie możemy pozwolić, aby nasze wysiłki w ramach walki ze zmianami klimatycznymi spowodowały rywalizację między poszczególnymi technologiami niskoemisyjnymi. Jeżeli chcemy odnieść sukces, musimy poważnie rozważyć wykorzystanie wszystkich dostępnych technologii.
Po drugie, podczas COP15 jako reprezentanci Unii Europejskiej musimy wysłać czytelny komunikat: że potrzeba więcej środków finansowych dla krajów trzecich na realizację ich zobowiązań, a rozwój zrównoważony wymaga rozwiązań pakietowych. Jednakże jak mamy wyjaśnić naszym podatnikom, że zobowiązaliśmy się do finansowania zrównoważonego rozwoju w krajach trzecich bez postawienia przed nimi jakichkolwiek wymagań, które dałyby nam gwarancję, że wykorzystają one te środki zgodnie z przeznaczeniem? Potrzebujemy zobowiązań i potrzebujemy nadzoru.
Po trzecie, podczas jednej z naszych listopadowych debat ostrzegałem tę Izbę, że musimy wysłać prezydentowi Obamie czytelne przesłanie, że potrzebujemy jego obecności na COP15. Dzisiejszego ranka dotarła do mnie wiadomość, że prezydent Obama potwierdził swoją obecność na konferencji w Kopenhadze i że będzie dążył do przyjęcia wiążących celów w zakresie emisji gazów cieplarnianych. Moim zdaniem jest to dowód na to, że nasza decyzja dotycząca podtrzymywania presji politycznej była słuszna.
Na zakończenie chciałabym przekazać jasny komunikat: musimy działać, i to natychmiast. Domagamy się porozumienia prawnie wiążącego i chcemy, aby inne kraje działały w sposób odpowiedzialny.
Saïd El Khadraoui
(NL) Chciałbym omówić kwestię transportu. Uważam, że - na równi z zagadnieniami energii - transport jest w rzeczywistości jednym z największych wyzwań w zakresie zmian klimatycznych.
Jest to trudna kwestia, ponieważ wymaga ponownego przemyślenia logistycznej organizacji naszego systemu handlowego i sposobu, w jaki się przemieszczamy i podróżujemy. Jeżeli chcemy zrealizować nasze cele, to musimy oczywiście podejmować kombinację działań. Obejmują one dalsze inwestycje w badania i rozwój, narzucenie bardziej restrykcyjnych standardów technologicznych, określenie najlepszych standardów i ich rozpowszechnianie, wprowadzenie internalizacji kosztów zewnętrznych, aby wspierać efektywność systemu oraz stworzyć sprawiedliwe warunki konkurencji między różnymi rodzajami transportu, jak również, oczywiście, ustanowienie wykonalnych, ambitnych celów na poziomie globalnym. Jest to szczególnie istotne w przypadku sektorów transportu lotniczego i morskiego, w których należy jeszcze bardzo wiele uczynić w zakresie zrównoważonego rozwoju.
W związku z tym muszę stwierdzić, że cele określone przez Radę - redukcja o 10 % do 2020 roku w przypadku transportu lotniczego i o 20 % w przypadku transportu morskiego - są niewystarczająco ambitne. Uważam, że możemy pójść jeszcze dalej w tych dziedzinach.
Z drugiej strony zauważam, że w rezolucji odnosi się do kwestii sprzedaży połowy uprawnień do emisji w drodze aukcji. Jest to sprzeczne z tym, co sami proponowaliśmy dwa lata temu, kiedy opowiadaliśmy się za pułapem 15 %; chciałbym zatem skoncentrować się na ambitnym porozumieniu. Powinniśmy do tego dążyć.
Frédérique Ries
(FR) Pani przewodnicząca! W pełni rozumiemy sytuację, wydaje mi się, że ton został nadany, a pan minister Carlgren skrytykował nawet dominujący pesymizm. Zaczęło się rzeczywiście końcowe odliczanie przed szczytem kopenhaskim, aby go uratować i skłonić kraje emitujące najwięcej w skali planety do podpisania ambitnego porozumienia i do złożenia zobowiązań wobec przyszłych pokoleń.
Porozumienie jest dobrą rzeczą. Osiągnięcie sukcesu jest oczywiście rzeczą jeszcze lepszą. Wiemy, że ten sukces jest w nieunikniony sposób uzależniony od poparcia krajów uprzemysłowionych - w szczególności Chin i Stanów Zjednoczonych - dla tego, co w przyszłości będzie protokołem kopenhaskim, a także od równie ważnego poparcia ze strony krajów rozwijających się. W tym kontekście parlamentarna Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności wykonała swoje zadanie, proponując 50 miliardów bezpośredniej pomocy rocznie do 2020 roku, aby pomóc tym krajom w przejściu do gospodarki niskoemisyjnej.
Pozwala mi to wspomnieć o tym, co uważam za wadę naszej rezolucji, mianowicie o braku analizy wpływu zmian klimatycznych na zdrowie ludzkie. Jeżeli przysłuchamy się apelom i ostrzeżeniom Światowej Organizacji Zdrowia, zauważymy, że jest to jeden z kluczowych skutków.
Z tego względu wzywam państwa do poparcia dwóch zgłoszonych przeze mnie w tej sprawie poprawek do naszej rezolucji.
Caroline Lucas
Pani przewodnicząca! Pojawił się nowy film w sprawie zmian klimatycznych, zatytułowany Wiek głupoty. Jego akcja rozgrywa się w 2055 roku i koncentruje się na jedynym ocalałym z katastrofy klimatycznej. Prześladuje mnie pewna scena z tego filmu, w której aktor - patrząc wstecz na 2009 rok, na naszą teraźniejszość, stwierdza: "Dlaczego wiedząc to, co oni wiedzieli, nie podejmowali działań, kiedy był na to jeszcze czas?”.
Inaczej mówiąc, dlaczego nie udało się nam zdobyć odpowiedniego poparcia politycznego? Częściowo dlatego, że niewystarczająco dużo rozmawiamy o korzyściach przestawienia się na świat post-emisyjny - milionach miejsc pracy w energetyce ekologicznej, lepiej ocieplonych domach, usprawnionym transporcie publicznym. To przekaz, którego powinna bronić UE.
Nawet najambitniejsze cele, jakie obecnie proponuje UE - redukcja o 30 % do 2020 roku - dadzą nam jedynie połowiczną szansę uniknięcia najgorszych zmian klimatycznych. Gdyby powiedziano państwu, że samolot, do którego mają państwo zamiar wsiąść, ma 50 % szans na rozbicie się, prawdopodobnie państwo by do niego nie wsiedli. A przecież stawki, o jakie będzie się toczyć gra na konferencji w Kopenhadze, są o wiele wyższe. Zatem moja wiadomość dla państwa brzmi: proszę, bądźcie ambitniejsi. Oby epitafium dla konferencji w Kopenhadze nie brzmiało, że był to Wiek Głupoty.
Paweł Robert Kowal
(PL) Pani przewodnicząca! Kolejny raz w ważnej sprawie dla Unii Europejskiej słyszymy nieustannie magiczne słowo "sukces”. Prezydencja chce mieć sukces i to ponad wszystko. Tymczasem prasa europejska pełna jest informacji, że szczyt w Kopenhadze się nie uda. Zastanawiamy się, dlaczego się nie uda. Dlatego, że rządy wyczuwają, że gdyby powiedzieć wszystko jasno, gdyby obywatele państw Unii znali konsekwencje i przesłanki, dla których chcemy podejmować ważne decyzje, niepewność tych przesłanek i konsekwencje naszych działań, byliby przeciw.
Ja chcę powiedzieć tylko jedno i najważniejsze - Unia Europejska jest odpowiedzialna, państwa Unii Europejskiej są odpowiedzialne za to, co się dzieje na świecie, ale przede wszystkim są odpowiedzialne za swoje własne narody, za państwa, za obywateli, którzy pokładają w naszych działaniach swoje nadzieje, także nadzieje na swój dobry rozwój w przyszłości - musimy to brać pod uwagę. Kiedy chcemy podjąć odpowiedzialność za sprawy w skali globalnej, nie wchodzę tu już w szczegóły, wówczas ta odpowiedzialność musi dotyczyć wszystkich po równo, jednych jeśli chodzi o redukcję, innych jeśli chodzi o ochronę środowiska, innych jeszcze o coś - tego nam dzisiaj brakuje.
David Campbell Bannerman
Pani przewodnicząca! W moim angielskim okręgu wyborczym w tym tygodniu odkryto, że naukowcy Uniwersytetu Wschodniej Anglii celowo manipulowali danymi, próbując udowodnić, że globalne ocieplenie jest skutkiem działalności człowieka.
Cóż to była za wpadka! Teraz widać, że konsensus naukowców co do wpływu człowieka na globalne ocieplenie szybko się załamuje: 30 tysięcy sceptycznych naukowców w deklaracji manhattańskiej, 600 naukowców w sprawozdaniu amerykańskiego Senatu; nawet naukowcy niemieccy, którzy w tym roku napisali do pani kanclerz Angeli Merkel.
W międzyczasie autor najważniejszego raportu ONZ w tej sprawie, sir Nicholas Stern, wzywa do przejścia na wegetarianizm, żeby krowy nie puszczały gazów. Być może oszalały nie tylko niektóre krowy.
Należę do Komisji Handlu Zagranicznego. Jestem głęboko zaniepokojony rozpoczynającymi się w tym tygodniu negocjacjami w ramach Światowej Organizacji Handlu. Obawiam się dryfu w kierunku ceł ekologicznych, opartych na takich zmyślonych twierdzeniach. Te nowe cła stanowią jedynie przeszkodę dla handlu, karę dla biednych, a nie mają żadnego uzasadnienia. To zwykły imperializm ekologiczny.
Herbert Reul
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W ramach debat klimatycznych mieliśmy okazję zaobserwować znaczną paletę poglądów w Parlamencie w odniesieniu do przyczyn i skutków zmian klimatycznych. Nie chciałbym drążyć tego tematu, ale wiele moich koleżanek i kolegów posłów, którzy odnosili się do tego tematu, ma rację: pojawia się coraz większa liczba nowych głosów w społeczności naukowców, a ja chciałbym, abyśmy przedyskutowali wspólnie te nowe głosy w sprawiedliwy sposób.
Moja druga uwaga dotyczy tego, że Parlament przyjął jasne stanowisko na szczyt w Kopenhadze. Istnieje jasny mandat, co należy osiągnąć. Każdy z nas w Parlamencie ma również obowiązek dbania o dobrobyt obywateli Unii Europejskiej, i to na każdy sposób. W tych debatach musimy zadbać o to, by nie traktować któregoś z projektów jako jedynego projektu politycznego, który ma dla nas znaczenie. Z tego względu czasami chciałbym, abyśmy w naszych celach na konferencję w Kopenhadze zadbali o powstrzymanie się od udziału w czarach czy przerzucania się liczbami - jak powiedział jeden z posłów - ale zamiast tego zastanowili się, co w realistyczny i skuteczny sposób możemy osiągnąć. Co możemy sprytnie osiągnąć? Jakie będą skutki, również dla przemysłu europejskiego? To również musimy wziąć pod uwagę. To nie jedyne kryterium, ale to powinno być jednym z kryteriów, i z tego względu chciałbym, abyśmy dążyli do osiągnięcia takich porozumień, które są jak najbardziej wykonalne. Wymaga to również sprawiedliwego podejścia i udziału innych uprzemysłowionych krajów, aby nie był to projekt wyłącznie europejski.
Inny z posłów zwrócił również uwagę, że nasz wkład wynosi 10 %. Reszta świata, gospodarki wschodzące, kraje rozwijające się muszą zapłacić swoją część. Jeżeli nie uda się nam osiągnąć konkretnych warunków w tej sprawie w Kopenhadze, to wolałbym, abyśmy doszli do konsensusu politycznego i uzgodnili mandaty, aby dojść do konkretnych porozumień w kolejnych miesiącach. Nie powinniśmy uciekać się do jakiegokolwiek kompromisu formalnego, jaki uda się wywalczyć w Kopenhadze i łudzić się, że ten wynik automatycznie doprowadzi do ograniczenia emisji o 30 %. Zatem tym, czego potrzebujemy, jest realizm i prowadzenie negocjacji o konkretach - być może wtedy uda się nam osiągnąć pewien postęp.
Teresa Riera Madurell
(ES) Pani przewodnicząca! Walka ze zmianami klimatycznymi wymaga również zmiany w wytwarzaniu i zużywaniu energii. Potrzebujemy nowego modelu, który zrównoważy te trzy potrzeby: bezpieczeństwo, zrównoważony rozwój i konkurencyjność. Pamiętając o tym celu pracujemy nad wspólnym rozwiązaniem.
Rok 2007 był rokiem przełomowym, ponieważ ustanowiliśmy nasze konkretne cele. Została podjęta decyzja, aby zapobiec wzrostowi temperatury do punktu bez powrotu, ale została ona podjęta przy świadomości, że bierność spowoduje inne koszty dla gospodarki światowej, podczas gdy inwestycje w efektywność i odnawialne źródła energii mogą przynieść zyski.
Aby przekonać obywateli i rynek o naszym zdecydowanym dążeniu do osiągnięcia tych celów, potrzebujemy zdrowych, stabilnych ram legislacyjnych, tak by zapewnić pewność prawną dla inwestycji, co jest przyczyną przedłożenia sześciu inicjatyw legislacyjnych w ramach pakietu ekologicznego.
Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii wniosła istotny wkład. Chciałabym zwrócić uwagę na porozumienie dotyczące dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii oraz niedawne porozumienia dotyczące dwóch bardzo istotnych dyrektyw: dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej budynków oraz dyrektywy w sprawie etykiet energetycznych. Są to działania wymagające zmian, ale stanowiące również rzeczywisty, decydujący impuls na rzecz wzrostu gospodarczego poprzez tworzenie miejsc pracy. Oznaczają one oszczędności rzędu 50 miliardów euro na imporcie ropy naftowej i gazu, milion dodatkowych miejsc pracy w sektorze odnawialnych źródeł energii i taką samą liczbę w sektorze efektywności energetycznej do 2020 roku.
Przemysł ekologiczny reprezentuje ponad trzy miliony miejsc pracy, a technologie ekologiczne stanowią rosnącą część sektora, którego obroty przekraczają rocznie 200 miliardów euro.
Udało nam się osiągnąć w Europie bardzo dużo. To nie wystarczy. Potrzebujemy działań w skali światowej. Z tego względu socjaliści w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii domagają się przeprowadzenia negocjacji międzynarodowych, aby wrócić na ścieżkę porozumienia, co umożliwi osiągnięcie faktycznego globalnego porozumienia na konferencji w Kopenhadze.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Holger Krahmer
(DE) Pani przewodnicząca! Europejska polityka klimatyczna powinna skończyć z zadumą i wziąć pod uwagę realia międzynarodowe.
Po pierwsze, protokół z Kioto był porażką. Miał znaczenie symboliczne, ale nie spowodował ograniczenia emisji. Po drugie, w przededniu konferencji w Kopenhadze stało się jasne, że niektóre z ważnych krajów świata nie są gotowe zaakceptować wiążących celów redukcyjnych. Po trzecie, politycy muszą uwzględnić debatę, która pojawia się w kręgach naukowych. Ci sami naukowcy, którzy dwa lata temu podpisali się pod wnioskami IPCC, dzisiaj mówią o wpływach naturalnych na klimat - o czymś, co IPCC dwa lata temu kategorycznie wykluczył.
Kiedy podejmujemy decyzje polityczne, powinniśmy już mieć świadomość, jak dalece możemy być pewni tego, co wywiera wpływ na zmiany klimatyczne. Z tego względu wzywam do zmiany strategii. Musimy przede wszystkim dostosować się do nieuniknionych zmian klimatycznych, podczas gdy jednocześnie powinniśmy wyjść poza wszelkie dyskusje ideologiczne dotyczące CO2 i poszukać międzynarodowych sojuszników, aby przyspieszyć badania nad nowymi źródłami energii i czystymi technologiami.
Michail Tremopoulos
(EL) Pani przewodnicząca! Znajdujemy się w zasadniczym punkcie zwrotnym dla naszej planety. Społeczność naukowa wzywa za pośrednictwem IPCC Unię Europejską i państwa członkowskie do zobowiązania się do redukcji emisji gazów cieplarnianych o 40 % do 2020 roku w porównaniu z poziomem z 1990 roku. Obecne zobowiązania Unii Europejskiej odpowiadają jedynie połowie tego, do czego wzywa się w raportach IPCC jako bezwzględnie minimalnego zobowiązania.
Dla zmian klimatycznych IPCC jest tym samym, czym Międzynarodowy Fundusz Walutowy dla gospodarki. Moje pytanie brzmi: czy Komisja byłaby w stanie minąć się o 50 % z celami zalecanymi przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy jako bezwzględne minimum? Co więcej, Unia Europejska trzyma się twierdzenia, że podniesie cel redukcji emisji do 30 % do 2020 roku pod warunkiem, że pozostałe kraje uprzemysłowione zobowiążą się do porównywalnej redukcji emisji. Uwzględniając obecną sytuację, które zobowiązania, jakie ich rodzaje i jaka ich wielkość ze strony których konkretnie krajów są wymagane, aby ta oferta była ważna; która konkretnie polityka klimatyczna zostanie zmieniona w takim przypadku i jakie dokładnie przygotowania poczyniono w tym celu?
Bogusław Sonik
(PL) Debaty, dyskusje, negocjacje dotyczące międzynarodowego porozumienia klimatycznego w Kopenhadze trwają nieprzerwanie od miesięcy. W tym informacyjnym szumie, gdzie jedne kraje licytują się i nawzajem przeganiają w deklaracjach coraz to ambitniejszych celów, inne natomiast wysuwają wielkie oczekiwania, jeszcze inne całkowicie bierną postawę, łatwo zatracić nadrzędny cel tego historycznego wręcz porozumienia.
Chodzi przecież o walkę ze zmianami klimatu, które mogą doprowadzić do prawdziwej katastrofy ekologicznej. Chodzi o wspólną przyszłość planety - nas wszystkich. Dlatego tak ważna jest również praca edukacyjna. Mam wrażenie, że opinie obywateli Europy coraz bardziej rozchodzą się z opiniami elit politycznych. I to jest niebezpieczne w tej materii po prostu, aby te propozycje, które są wysuwane na forum Kopenhagi, nie były traktowane jako swojego rodzaju swoisty dopust boży czy wymysł elit politycznych.
Potrzebna jest praca edukacyjna z obywatelami, za co powinna odpowiadać Komisja Europejska. Walka ze zmianami klimatycznymi nie może być traktowana jako kaprys bogatych państw, które chcą narzucić swój punkt widzenia pozostałym. Uważam, że w tej materii Komisja i przedstawicielstwa muszą stale kontynuować politykę informacyjną i edukacyjną.
Potrzebna jest też silna polityka wspierania poszukiwania skutecznych technologii przechwytywania dwutlenku węgla z produkcji źródła energii, jakim jest węgiel. Ta technologia winna uzyskać taki sam status polityczny jak i inne źródła energii odnawialnej. To powinien być priorytet prac Europejskiego Instytutu Technologicznego, który powołaliśmy niedawno z siedzibą w Budapeszcie.
I ostatnia kwestia - koszty tworzenia specjalnego funduszu wspierającego walkę z klimatem powinny być równomiernie rozkładane na kraje członkowskie w zależności od stopnia ich bogactwa.
Edite Estrela
(PT) Pani przewodnicząca! Na zaledwie kilka dni przed konferencją w Kopenhadze dojście do porozumienia prawnie wiążącego wydaje się trudniejsze niż kiedykolwiek. Będziemy mieć coś, co ktoś już nazwał porozumieniem dwukierunkowym, ale to nie oznacza, że możemy pozwolić sobie na odczuwanie samozadowolenia. Unia Europejska musi w dalszym ciągu przewodzić negocjacjom i wywierać presję na inne strony.
Konferencja w Kopenhadze powinna zakończyć się czymś więcej, niż zaledwie deklaracją intencji. W ostatecznym rozrachunku efektem konferencji w Kopenhadze powinny być wiążące zobowiązania polityczne i terminarz, który umożliwi przyjęcie porozumienia zastępującego protokół z Kioto na spotkaniu w czerwcu 2010 roku w Bonn. Stany Zjednoczone, Japonia, kraje BRIC i wiele innych państw musi przyjąć zobowiązania, które są porównywalne do tych przyjętych przez Unię Europejską, ponieważ wysiłki ze strony wyłącznie UE nie będą w stanie zbliżyć nas do osiągnięcia celu, polegającego na ograniczeniu wzrostu temperatury do dwóch stopni Celsjusza.
Nie można pozwolić, by finansowanie dostosowania się krajów rozwijających stanowiło zagrożenie dla realizacji milenijnych celów rozwoju, w szczególności w krajach afrykańskich, które w największym stopniu zostały poszkodowane przez zmiany klimatyczne.
Konferencja w Kopenhadze powinna również pomóc zmienić światowy paradygmat energetyczny poprzez wsparcie odnawialnych źródeł energii i oszczędzania energii. To jest droga na przyszłość, nie tylko w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi, ale również dla tworzenia miejsc pracy.
Vladko Todorov Panayotov
(BG) Dwa lata temu Europa podjęła inicjatywę, aby objąć przywództwo w walce ze zmianami klimatycznymi. Na szczeblu europejskim istnieją ramy legislacyjne i należy wspierać inicjatywy na rzecz rozwoju odpowiednich platform technologicznych, które ułatwią przejście do gospodarki niskoemisyjnej. Przywódcy europejscy mają ogromne ambicje wobec negocjacji na konferencji w Kopenhadze. Chociaż nie ma jeszcze warunków do zawarcia ostatecznego porozumienia, istotne jest stworzenie fundamentów globalnego konsensusu służącego skutecznemu porozumieniu. Dzięki temu, że zostałem włączony do delegacji parlamentarnej, która pojechała do Waszyngtonu w związku z negocjacjami na konferencji w Kopenhadze, dowiedziałem się, że zachodzi konieczność przedyskutowania efektywności ekonomicznej działań zalecanych dla przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Kiedy wszyscy uczestnicy negocjacji będą przekonani, że działania służące walce ze zmianami klimatycznymi będą miały korzystne skutki gospodarcze, a ich gospodarki nie będą narażone, uda się dojść do globalnej strategii.
Françoise Grossetête
(FR) Pani przewodnicząca! Dzisiaj wszyscy mają nadzieję i modlą się o ambitne porozumienie na konferencji w Kopenhadze, ale należy również powiedzieć, że w rzeczywistości ambicje wiązane ze szczytem kopenhaskim zostały w ciągu ostatnich kilku tygodni rozwodnione, w szczególności na skutek zastrzeżeń Stanów Zjednoczonych i Chin.
Aby zapobiec wzrostowi średniej temperatury planety o ponad dwa stopnie do końca wieku, wszystkie kraje powinny faktycznie skłaniać się do zaakceptowania jednakowych zobowiązań, jednakowych wiążących zobowiązań. Jednakże w naszych dyskusjach jesteśmy świadkami czegoś na kształt przerzucania się liczbami, wyścigu finansowego. Apeluję o to, aby Europa nie była naiwnym, lecz realistycznym i twardym negocjatorem w odniesieniu do tych partnerów, którzy nie poczynili znacznych wysiłków na rzecz ograniczenia swoich emisji.
Nie można zgodzić się na to, by wysiłki większości ambitnych krajów zostały podważone na skutek ucieczki emisji, będącej efektem po prostu braku działań lub niedostatecznych działań ze strony niektórych.
Europa nie może być naiwna wobec Chin i Indii. To fakt, Brazylia i Korea podjęły już decyzje dotyczące przyjęcia zobowiązań, ale chociaż Europa chce dawać przykład, nie może czynić tego za każdą cenę, a w szczególności nie kosztem likwidacji przemysłu.
Negocjacje powinny być szansą przyspieszenia rozwoju nowych technologii, umożliwienia zainwestowania znacznych środków w badania i rozwój. Istnieje rzeczywiste ryzyko, że wiedza europejska zostanie utracona na zawsze na rzecz krajów, które korzystają z transferu technologii. Z tego względu na konferencji w Kopenhadze konieczne jest stworzenie warunków trwałej wymiany pomiędzy krajami, na podstawie wzajemnych interesów, a jednocześnie w sposób chroniący inwestycje poczynione przez przedsiębiorstwa europejskie w badania i rozwój.
Sukcesem będzie wspieranie rozpowszechniania technologii w krajach rozwijających się w zamian za uznanie praw własności intelektualnej i otwarcie ich rynków na te technologie.
Stoi przecież przed nami, przed Europą, niewiarygodna szansa, aby zainicjować rzeczywisty program technologiczny sprzyjający innowacjom, a zatem zainicjować tworzenie nowych miejsc pracy, a jednocześnie przeciwdziałać zmianom klimatycznym.
Gilles Pargneaux
(FR) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! Chciałbym odnieść się do kilku najważniejszych aspektów związanych z naszą rezolucją, ale również z debatą, którą w ciągu najbliższych kilku tygodni będziemy toczyć w Kopenhadze.
Po pierwsze, co się tyczy pierwszej kwestii: przeciwdziałania wzrostowi temperatury. Słyszałem wcześniej kilkoro kolegów posłów, którzy bagatelizowali zakres tego globalnego ocieplenia. Należy jednak pamiętać, że w efekcie tego wzrostu setki milionów osób na całym świecie będzie można określić mianem ofiar zmian klimatycznych. Konferencja w Kopenhadze musi powstrzymać ten wzrost temperatury.
Po drugie, musimy zapewnić sobie wiążące porozumienie, w którym określi się, że emisja gazów cieplarnianych powinna zostać ograniczona o 30 % do 2020 roku i o 80 % do roku 2050.
Musimy również zadbać o to, by zagwarantować pewną przejrzystość w kwestiach finansowania. W naszej rezolucji proponuje się, aby krajom najuboższym zapewnić 300 miliardów euro w okresie najbliższych dwudziestu lat. Musimy pójść krok dalej. Pojawiła się również kwota 500 miliardów euro i również w tym przypadku jako Unia Europejska musimy dać przykład.
Musimy także ustanowić powszechny podatek węglowy za pomocą tej możliwości wprowadzenia podatku od transakcji finansowych. Na zakończenie chciałbym wyrazić ogromne zaskoczenie dwugłosem moich kolegów z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) w odniesieniu do tego, co usłyszałem od prezydenta mojego kraju, Francji, a dzisiejszego ranka od pana ministra Borloo.
Werner Kuhn
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Bez względu na wszystkie szlachetne cele konferencji w Kopenhadze, jeżeli mowa o ochronie klimatu, nie możemy oczywiście zapomnieć, że nasza Europa, jej przedsiębiorstwa i firmy każdego dnia konkurują z największymi gospodarkami i rynkami Ameryki Północnej czy Azji Południowo-Wschodniej. Odnosi się to do produkcji przemysłowej czy wytwarzania energii, ale również w szczególnym zakresie do transportu.
Wiele przedsiębiorstw transportowych działa również na rynku światowym. Jeżeli mają one być konkurencyjne, to wszystkie podmioty działające w tej branży muszą mieć te same szanse. Oznacza to, że ochrona klimatu kosztuje. Jako Europejczycy faktycznie jesteśmy pionierami w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportowym. Chciałbym po prostu przypomnieć wszystkim, że wspólnie uzgodniliśmy w tej Izbie, iż mamy zamiar włączyć w szczególności transport lotniczy, ale również transport morski do systemu handlu uprawnieniami do emisji.
Wspomniano o transporcie kolejowym. Transport kolejowy z pewnością został uwzględniony w systemie handlu uprawnieniami do emisji za pośrednictwem opłaty ekologicznej od wytwarzania energii, podczas gdy transport drogowy jest uwzględniony za pośrednictwem wielu potencjalnych form opłat drogowych. Musimy również spełnić określone przez Unię Europejska wymogi techniczne w odniesieniu do konwerterów katalitycznych, za pośrednictwem zaostrzonych europejskich standardów Euro 4 i Euro 5. Jeżeli jednak chcemy osiągnąć coś w zakresie transportu morskiego i lotniczego, musimy zintensyfikować nasze negocjacje z 20 krajami Załącznika I. Działania podjęte jak dotąd w dziedzinie transportu lotniczego za pomocą ICAO nie przyniosły żadnych efektów. Musimy kontynuować nasze działania w tej dziedzinie Bardzo istotne jest omówienie tego na konferencji w Kopenhadze, a to samo odnosi się do transportu morskiego, który jest również bardzo przyjazny dla środowiska, jeżeli porówna się zużycie energii w przeliczeniu na tonokilometry. Jednakże przy podejmowaniu takich działań konieczne jest osiągnięcie porozumienia w sprawie wspólnych koncepcji również z Międzynarodową Organizacją Morską.
Andres Perello Rodriguez
(ES) Pani przewodnicząca! Chciałbym pogratulować posłom z Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jak również jej przewodniczącemu, panu posłowi Leinenowi, pracy, jaką wykonali, abyśmy mieli taką rezolucję, którą musimy przyjąć ze zrozumieniem. Nie możemy zadowolić się twierdzeniem, że porozumienia sektorowe są wystarczające, ponieważ mówienie o czymś, co można nazwać wybrakowanym porozumieniem, jest przyznaniem się do częściowej porażki.
Musimy przyjąć tę rezolucję, której przyświecają trzy szlachetne cele. Pierwszy jest bardziej oczywisty: uniknięcie zmian klimatycznych dzięki takim realnym propozycjom ograniczenia emisji i zobowiązaniom finansowych, które mogą aspirować do miana porozumienia wiążącego, a nie szczątkowego. Są jednak również dwa ukryte dążenia. Pierwsze polega na rozpoczęciu działań na rzecz przyjęcia raczej wcześniej niż później wspólnej polityki energetycznej, analogicznie do sytuacji z przeszłości, kiedy to zapewniliśmy sobie wspólną politykę rolną, ponieważ jej potrzebowaliśmy. Oczywiście istnieje również dążenie do przywrócenia brakującego w Europie zaufania obywateli do polityki i polityków.
Z tego względu sukces osiągnięty na szczycie będzie równać się sukcesowi w odniesieniu do tych trzech dążeń. Dlatego wzywam urzędującego przewodniczącego Rady aby utrzymał swój optymizm i w dalszym ciągu wywierał naciski oraz jak najlepiej negocjował, aby nakłonić innych do tego sukcesu.
Nie wiem, czy przywódcy tego wielobiegunowego świata chcą, by historia osądziła ich za niezdolność do osiągnięcia wiążącego porozumienia, ale nie sądzę, aby mnie, jako posła do PE, wraz ze wszystkimi przedstawicielami obywateli, miała osądzić historia za niezdolność do uczynienia w Kopenhadze kroku naprzód w zakresie wiążących zobowiązań wobec ludzkości aby zapobiec zmianom klimatycznym.
Anne Delvaux
(FR) Pani przewodnicząca! W pierwszym rzędzie chciałabym wyrazić uznanie dla wysiłków prezydencji szwedzkiej na rzecz osiągnięcia ambitnego porozumienia na konferencji w Kopenhadze, mimo bardzo przytłaczającej atmosfery pesymizmu, dominującej przed tymi zbliżającymi się negocjacjami.
Osobiście nie uważam, aby twierdzenie na tym etapie, że szczyt w Kopenhadze skończy się fiaskiem czy też nie spowoduje przyjęcia wiążącego porozumienia, które zostanie ratyfikowane przez wszystkie strony, było realistyczne.
Nie poddawajmy się zbyt szybko atmosferze pesymizmu. Wzywam nas, abyśmy na tym etapie nie zmniejszali naszych ambicji w odniesieniu do celów i terminów. W dalszym ciągu musimy wierzyć w kompleksowe, ambitne i wiążące światowe porozumienie polityczne, wyznaczające kierunek dla możliwie jak najszybszego zawarcia umowy prawnej. Naprawdę jest zbyt wcześnie na wspominanie o ostatecznym terminie na COP16 w grudniu 2010 roku.
Musimy teraz przekształcić naszą retorykę w faktyczną wolę polityczną. Musimy wyjaśnić nasze zobowiązania w kategoriach finansowych oraz w zakresie pomocy przyznanej w szczególności krajom rozwijającym się za pomocą transferu technologii. Na tym etapie kluczowe znaczenie ma pełne, wspólne zaangażowanie ze strony Unii Europejskiej.
Ponadto chciałabym oficjalnie zwrócić uwagę na niedawny, ale wzorcowy impuls dla negocjacji ze strony w szczególności Brazylii, Korei Południowej, Indonezji i Norwegii, które określiły ilościowo swoje ambicje w zakresie redukcji swoich emisji zanieczyszczeń.
Chociaż można zrozumieć domaganie się elastyczności przez Stany Zjednoczone, które dopiero zaczynają zwracać uwagę na problem zmian klimatycznych, to mimo wszystko musimy dojść do wiążących i ambitnych zobowiązań ilościowych w krótkim, średnim i długim okresie dla najważniejszych emitentów, na przykład Stanów Zjednoczonych i Chin. Bez takich zobowiązań kroczymy ku katastrofie klimatycznej, politycznej i moralnej.
Vittorio Prodi
(IT) Pani przewodnicząca, panie ministrze Carlgren, panie komisarzu Dimas, panie i panowie! Chciałbym dzisiejszego ranka wspomnieć o 84-letnim misjonarzu, ojcu Ettore Turrinim, który spędził 59 lat na północnym zachodzie Amazonii. Zawsze walczył w obronie tubylców i ich lasów przed wszystkimi, którzy chcieli je zniszczyć dla realizacji krótkoterminowych interesów.
Podróżując po całym lesie ojciec Ettore przeżył siedem katastrof lotniczych, ale przeżył i dzięki swojej działalności zebrał dziesiątki tysięcy podpisów, które przedłoży panu prezydentowi Luli, wielu ministrom oraz prezydentowi Włoch, panu Napolitano. Jest niestrudzony.
Spotkaliśmy się w zeszłą niedzielę i powiedziałem mu, że w pełni zgadzam się z jego stanowiskiem, ale być może świat przejrzy na oczy i dojdzie do porozumienia, że te lasy mają kluczowe znaczenie jako płuca całego świata, dla klimatu lokalnego, jak również dla wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla.
Powiedziałem mu, że na konferencji w Kopenhadze znajdą się również środki, aby zrekompensować tym krajom fakt, że pozostawią te lasy w stanie nienaruszonym. Powiedziałem mu, że mamy zamiar ustanowić mechanizmy monitorowania - GPS i INSPIRE - aby zbadać, w jaki sposób postępują rządy, i że do 2030 roku uda nam się powstrzymać wylesianie.
To wszystko uda się nam uczynić na konferencji w Kopenhadze, a ja wezmę udział w tym szczycie również w imieniu ojca Turriniego.
Christine De Veyrac
(FR) Pani przewodnicząca! Wszyscy wiemy, jakie znaczenie mają negocjacje na konferencji w Kopenhadze, i wszyscy o tym mówiliśmy, ale choć mamy nadzieję na zawarcie porozumienia, to nie może to być porozumienie za wszelką cenę.
Mam szczerą nadzieję, że jeżeli warunki zawarcia ambitnego porozumienia nie zostaną spełnione, to Unia Europejska będzie w stanie powiedzieć "nie” i odmówi podpisania niepełnowartościowego porozumienia. Reprezentowane przez nas w tej Izbie społeczeństwo europejskie oczekuje takiego porozumienia, by umożliwiło ono skuteczne przeciwdziałanie wszelkim zakłóceniom klimatycznym, które każdego dnia mamy możliwość obserwować wokół nas. Europejczykom nie wystarczą zagrywki pod publiczkę, deklaracje intencji bez podawania liczb, niewiążące cele, które można zlekceważyć, kiedy media przestaną się nimi zajmować.
Państwa będą musiały przyjąć zobowiązania na konferencji w Kopenhadze.
Unia Europejska, będąca jedynym kontynentem, na którym emisje CO2 spadły od 1990 roku, i jedynym kontynentem, który przyjął szczegółowe, wiążące i ambitne zobowiązania na przyszłość, nie może samodzielnie ponieść całego ciężaru tego zadania. Właśnie z tego względu jeżeli inne kraje uprzemysłowione i wschodzące nie zechcą przyjąć swojej części odpowiedzialności, będą musiały przyjąć pełne konsekwencje tego w postaci wprowadzenia na naszych granicach podatku, mającego chronić nasz przemysł przed konkurencją ze strony tych, którzy nie chcą przyłączyć się do porozumienia światowego.
Jako Europejczycy każdego dnia wymagamy od naszych wytwórców nieco więcej. Chciałabym przywołać pakiet klimatyczny, który został przyjęty podczas prezydencji francuskiej. Chciałabym przywołać inicjatywy krajowe zachęcające do wprowadzenia podatków ekologicznych, na przykład podatku węglowego, który był przed chwilą chwalony przez pana posła Pargneaux, z czego się cieszę.
Taki sektor jak transport, który jest jednym z najważniejszych emitentów CO2, nawet jeżeli niektóre rodzaje transportu, na przykład samoloty, emitują mniej gazów cieplarnianych, w coraz większym stopniu przyczynia się do walki ze zmianami klimatycznymi. Jednakże sektor ten bardzo ucierpiał na skutek następstw kryzysu. Jeżeli transport morski i lotniczy zostanie uwzględniony w negocjacjach na konferencji w Kopenhadze, na co mam nadzieję, to postarajmy się, aby to, czego domagamy się od przemysłu europejskiego, było również wymagane od przemysłów innych państw uprzemysłowionych.
Na konferencji w Kopenhadze oczy międzynarodowej opinii publicznej będą skierowane na jej klasę rządzącą. Mówimy jej dzisiaj: Nie zawiedźcie nas.
Åsa Westlund
(SV) Pani przewodnicząca! Pan minister Carlgren ostrzegł nas, że otacza nas wielu pesymistów. To prawda i cieszę się, że pan minister Carlgren nie jest jednym z nich. Jednakże do tych pesymistów należą niestety szwedzki premier, który przewodniczy Radzie, oraz duński premier, który będzie gospodarzem szczytu kopenhaskiego. Z powodu doraźnych partyjnych interesów politycznych obaj ci konserwatywni przywódcy zmniejszali oczekiwania przed konferencją w Kopenhadze, w ten sposób utrudniając osiągnięcie dobrego porozumienia. To żenujące i całkowicie nieodpowiedzialne, ponieważ nigdy nie będziemy mieć lepszej szansy, o czym również wspomniał pan minister Carlgren.
To właśnie na konferencji w Kopenhadze należy jasno określić trzy kwestie i przekształcić je w porozumienie prawnie wiążące.
1. Kwota, o jaką każdy kraj uprzemysłowiony ma zamiar ograniczyć swoje emisje do 2020 roku. Według ocen naukowców redukcje powinny być zbliżone do 40 %, co nie tylko jest osiągalne, ale również spowoduje zwiększenie naszej konkurencyjności i stworzenie nowych ekologicznych miejsc pracy.
2. Co powinny uczynić kraje rozwijające się dla ograniczenia swoich emisji, a to odnosi się w szczególności do Chin i Indii.
3. Ile krótkoterminowych środków finansowych kraje uprzemysłowione powinny przyznać krajom rozwijającym się i w jakiej formie? Te środki finansowe muszą mieć charakter dodatkowy względem zasobów już obiecanych przez kraje bogate na walkę z ubóstwem. W tym kontekście istotne jest, że prezydencja szwedzka jest również gotowa zmienić swoje stanowisko i walczyć, aby zapobiec dalszym cierpieniom z powodu głodu wśród tych, którzy i tak już w największym stopniu odczuli skutki zmian klimatycznych.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Pani przewodnicząca! W zeszłym tygodniu ujawniono pewne informacje: Komisja podjęła inicjatywę, po cichu i we współpracy z niektórymi państwami członkowskimi, aby od razu przejść do redukcji emisji o 30 %. Argument brzmi, że cena dwutlenku węgla może zostać utrzymana na rozsądnym poziomie - czyli na takim, który będzie promował działania na rzecz ograniczenia emisji - jeżeli redukcja będzie wynosić 30 %. Wielcy wytwórcy energii elektrycznej, którzy intensywnie lobbowali na rzecz takiego rozwiązania, są zachwyceni tym planem, który spowodowałby wzrost zysków energetycznych spółek akcyjnych, a jednocześnie naraziłby przemysł europejski na ucieczkę emisji.
Chciałabym jednak przypomnieć Komisji, że na mocy dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji unijny cel redukcji emisji w wysokości 20 % zmieni się na 30 % jedynie wtedy, jeżeli inne kraje uprzemysłowione dokonają "porównywalnych wysiłków redukcyjnych” i jeżeli bardziej zaawansowane kraje rozwijające się również przyjmą pewne zobowiązania. Osiągnięcie porozumienia politycznego na konferencji w Kopenhadze nie wystarczy. Jednakże porozumienie prawnie wiążące również nie wystarczy, dopóki wszystkie kraje go nie ratyfikują. Dopiero po ratyfikacji UE będzie w stanie powiedzieć, czy określone przez nią warunki w zakresie porównywalnych wysiłków redukcyjnych zostały spełnione.
Technicznie rzecz ujmując, przekształcenie konsensusu politycznego w wiążące porozumienie nie będzie łatwe. Porozumienie prawne w sprawie globalnej polityki klimatycznej będzie musiało być precyzyjnie sformułowane i uwzględniać setki kwestii, obejmując takie nagłówki, jak: "Ilościowe cele redukcji emisji w krajach uprzemysłowionych do 2020 roku i później”, "Konkretne cele emisyjne dla krajów rozwijających się do 2020 roku i później”, "Pomoc finansowa krajów uprzemysłowionych dla krajów rozwijających się”, "Rozwój i transfer technologii” czy "Pochłaniacze i zasady ich księgowania”. Istnieją dziesiątki oddzielnych zagadnień, wiążących się z tymi sprawami, w odniesieniu do których kraje będą musiały dojść do wzajemnego porozumienia.
Jednakże najważniejszym czynnikiem jest to, że jedynie dzięki zsynchronizowanemu obniżaniu emisji uda się zagwarantować całkowitą ich redukcję, zamiast przesuwania ich po prostu z jednego miejsca w drugie, przyczyniającego się bardziej do zwiększenia całkowitej emisji. Właśnie dlatego odpowiedzialna polityka ochrony środowiska polega na tym, aby redukcje w UE były uzależnione od wysiłków innych krajów. W przeciwnym razie spełnić się może złowieszcza przepowiednia pana komisarza Verheugena, że będziemy jedynie eksportować emisje, a importować bezrobocie.
(Oklaski)
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Pani przewodnicząca, panie ministrze Carlgren, panie komisarzu! Kluczowe znaczenie ma to, aby konferencja w Kopenhadze zakończyła się przyjęciem wiążącego porozumienia politycznego. To porozumienie powinno zawierać elementy operacyjne, które mogą zostać natychmiast zrealizowane, oraz harmonogram, który umożliwi sporządzenie porozumienia prawnie wiążącego w trakcie 2010 roku.
Porozumienie powinno obejmować wszystkie kraje, które podpisały konwencję, a istotne jest jasne określenie wszystkich zobowiązań, zarówno w formie ograniczenia emisji, jak i finansowania.
Chociaż z jednej strony kraje uprzemysłowione powinny być liderami redukcji emisji gazów cieplarnianych, to bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się również mają pewną rolę do odegrania, wnosząc wkład odpowiadający ich odpowiedzialności i właściwemu potencjałowi. Należy wymagać porównywalnych wysiłków od krajów uprzemysłowionych i bardziej zaawansowanych gospodarek wschodzących. Jedynie dzięki temu możliwa będzie likwidacja zaburzeń w konkurencyjności międzynarodowej.
Nowe porozumienie powinno ułatwiać tworzenie na szczeblu krajowym programów niskoemisyjnych, wspieranych za pomocą ustawodawstwa. W odniesieniu do programów krajowych, podjęte w nich zobowiązania powinny zostać ujawnione społeczności międzynarodowej, zapewniając w ten sposób większą przejrzystość we wszystkich procesach. Te programy powinny mieć charakter obowiązkowy dla wszystkich zainteresowanych krajów z wyjątkiem krajów najsłabiej rozwiniętych. Jednakże jeżeli ta strategia ma doprowadzić do rzeczywistej trzeciej rewolucji przemysłowej, opartej na niskich emisjach, musimy przyjąć podejście całościowe, obejmujące wszystkie sektory odpowiedzialne za emisje.
Istotne jest również, aby określić taką strukturę finansowania, która będzie zrównoważona w średnim i długim okresie. Środki finansowe powinny pochodzić z sektora prywatnego, rynku dwutlenku węgla oraz sektora publicznego krajów uprzemysłowionych, ale również z bardziej zaawansowanych gospodarczo krajów rozwijających się.
W odniesieniu do rozdziału środków finansowych należy przyznać priorytet szkoleniom i działaniom dostosowawczym, ze szczególnym uwzględnieniem krajów najsłabiej rozwiniętych.
Podsumowując, chciałabym wyrazić uznanie dla doskonałej pracy, jaką przewodząc tej sprawie wykonał pan komisarz Dimas.
Iva Zanicchi
(IT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Za kilka tygodni będę miał zaszczyt uczestniczyć w oficjalnej delegacji, którą nasz Parlament wysyła na odbywającą się w Kopenhadze konferencję ONZ w sprawie zmian klimatycznych.
Po kluczowych etapach, jakimi były konferencje w Rio de Janeiro w 1992 roku oraz w Kioto w 1997 roku, 7 grudnia rozpoczną się prace podczas nowej światowej konferencji klimatycznej, która mogłaby przejść do historii. Pani przewodnicząca! Powiedziałem "mogłaby”, ponieważ wydaje się, że w ostatnich dniach szczytu APEC Stany Zjednoczone i Chiny postanowiły zmienić zakres kopenhaskiego spotkania.
Do szczytu pozostało jednak jeszcze trochę czasu, a w interesie wszystkich zainteresowanych jest udanie się tam z konkretnymi celami i programami, tak by nie zawieść ogromnych oczekiwań co do dalszego postępu w walce ze zmianami klimatycznymi.
Zasada "zanieczyszczający płaci” musi odnosić się do wszystkich. Europa zawsze odgrywała tu wiodącą rolę, czego jasnym przykładem jest pakiet klimatyczno-energetyczny, przyjęty w trakcie poprzedniej kadencji. Stwierdzaliśmy to już wielokrotnie: Stany Zjednoczone, Chiny, Indie, Rosja i Brazylia również muszą przyjąć na siebie swoją część odpowiedzialności jako kraje, które należą do grupy największych emitentów zanieczyszczeń. Jeżeli tak się nie stanie, to będzie to oznaczało jedynie zbędne koszty nałożone na nasze europejskie przedsiębiorstwa, a przede wszystkim istnieje ryzyko, że bez udziału tych krajów konferencja w Kopenhadze będzie zmarnowaną szansą.
I wreszcie, walka ze zmianami klimatycznymi jest również warunkiem - a być może powinienem powiedzieć: ułatwieniem - realizacji milenijnych celów rozwoju.
Jeżeli chcemy ograniczyć ubóstwo o połowę, walczyć z epidemiami i zapewnić wszystkim dostęp do wody, co jest całkowicie niezbędne, musimy przeciwdziałać pustynnieniu, wstrząsom klimatycznym i gwałtownym zjawiskom naturalnym.
Elie Hoarau
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Szczyt kopenhaski stanowi historyczną szansę zmiany losu całej planety.
Musimy podjąć decyzje, które będą nawet bardziej wiążące niż te podjęte na konferencji w Kioto. Z tego względu musimy wezwać naszych przywódców do utworzenia organizacji międzynarodowej na kształt WTO, która będzie odpowiedzialna za uregulowanie zmian klimatycznych i zagadnień ochrony środowiska, do utworzenia funduszu dostosowań do zmian klimatycznych - oczywiście oprócz oficjalnej pomocy rozwojowej - oraz do ustanowienia podatku węglowego od transportu morskiego i lotniczego, który obejmie również transakcje finansowe.
Możemy jasno dostrzec pilną potrzebę wprowadzenia międzynarodowych uregulowań w zakresie ochrony środowiska, takich samych, jak w przypadku rynków finansowych i Internetu. Mamy szansę dokonać tego historycznego kroku w odniesieniu do ochrony środowiska. Uczyńmy to, co odzwierciedli nasze największe inspiracje humanistyczne, w przeciwnym razie będziemy postrzegani jako decydenci, którzy utracili kontakt z rzeczywistością.
Rachida Dati
(FR) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Na mniej niż dwa tygodnie przed szczytem w Kopenhadze wzrastają obawy dotyczące sukcesu negocjacji w sprawie zmian klimatycznych. Co więcej, niektórzy już teraz twierdzą, że szczyt zakończy się fiaskiem.
Najważniejsze potęgi międzynarodowe nadal nie są skore do wykazania pełnych ambicji, czego wymagałby od nas nadzwyczajny przypadek zmian klimatycznych. Przyjmując jutro projekt rezolucji w sprawie strategii Unii Europejskiej na szczyt w Kopenhadze, jako posłowie do PE musimy pokazać przede wszystkim naszą pełną determinację, a także to, że szczyt musi zakończyć się porozumieniem, które oczywiście będzie szczegółowe, ale co najważniejsze - będzie wiążące.
Ponadto nie można pozwolić, aby możliwe było podważanie lub kwestionowanie wiążącego charakteru tego porozumienia, które mamy zamiar zawrzeć. Nie można wiecznie odkładać podejmowania decyzji, aż w końcu będzie za późno; konieczne jest zatem ustanowienie międzynarodowej organizacji ochrony środowiska, której powołanie wydaje się dziś nie tylko niezbędne, ale również pilne, ponieważ jej rolą - pod auspicjami ONZ - będzie nadzorowanie realizacji zobowiązań przyjętych na konferencji w Kopenhadze.
Począwszy od konferencji w Kopenhadze powinniśmy móc oczekiwać więcej przejrzystości i odpowiedzialności od największych potęg tego świata.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Środkowoeuropejskie państwa członkowskie UE z całego serca popierają cele polityki klimatycznej Unii Europejskiej. Prostą przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że bez ich wkładu Unii Europejskiej nie udałoby się zrealizować jej celów polityki klimatycznej. W rzeczywistości pomiędzy rokiem 1990 a 2005 te państwa członkowskie ograniczyły swoją produkcję przemysłową w nadzwyczajnym stopniu. Właśnie dlatego nowe państwa członkowskie uważają, że bardzo istotne jest, aby również w przyszłości odgrywały one rozsądną rolę w tym względzie. W efekcie przyjęły one niezwykle ciężkie zobowiązania gospodarcze i społeczne. W globalnym porozumieniu w sprawie redukcji emisji należy uwzględnić siłę gospodarczą i PKB tych nowych państw członkowskich. Bardzo istotne jest również, aby te państwa nie utraciły narzędzi realizacji swoich inwestycji ekologicznych i rozwoju odnawialnych źródeł energii.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Komisja Europejska i państwa członkowskie sfinansowały niedawno opublikowaną analizę, w której krytykuje się politykę klimatyczną Unii Europejskiej jako ograniczoną wyłącznie do redukcji przemysłowych emisji gazów cieplarnianych, bez przywiązywania wagi do naturalnych możliwości wychwytywania dwutlenku węgla. Z drugiej strony w przedmiotowej analizie wskazuje się, że wypracowane przez Unię Europejską intensywne metody uprawy są w znacznej mierze odpowiedzialne za zmiany klimatyczne.
W rzeczywistości ta analiza stanowi akt oskarżenia rolnictwa europejskiego. Moim zdaniem jeżeli chcemy w tym kontekście dyskutować o rolnictwie, powinniśmy również wspomnieć o innych kwestiach. Na przykład o tym, że rolnictwo europejskie ma niezwykłe osiągnięcia jeśli chodzi o wkład w ograniczanie emisji gazów cieplarnianych, jako że przyczyniło się do redukcji o 20 % w latach 1990-2006. Pamiętając, że ogólna średnia wyniosła zaledwie 6 %, uważam, że popełniamy błąd stawiając rolnictwo pod pręgierzem na dwa tygodnie przed konferencją w Kopenhadze.
Marc Tarabella
(FR) Pani przewodnicząca! W trakcie tej debaty słyszałem bardzo wiele wypowiedzi na temat przemysłu, a chciałbym, aby na konferencji w Kopenhadze nie popełniono błędu polegającego na zapomnieniu o rolnictwie.
Kontynuując myśl rozpoczętą przez mojego kolegę, pana posła Niculescu, chciałbym oczywiście poprzeć ją poprzez stwierdzenie, że rolnictwo nie powinno być postrzegane jako ograniczenie, lecz jako potencjalne narzędzie przeciwdziałania w przyszłości zmianom klimatycznym.
Ta działalność nie powinna zostać odsunięta na boczny tor, nie powinna być nawet zignorowana, skoro - jak być może powinienem państwu przypomnieć - dotyczy większości terytorium Europy i cechuje się ogromnym potencjałem w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Z tego względu rolnictwo powinno stać się głównym tematem debaty na konferencji w Kopenhadze, i mam nadzieję, że członkowie Rady i Komisji nie zapomną o tym i będą naszymi rzecznikami na grudniowej konferencji w Kopenhadze.
Catherine Greze
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Ochrona ludności autochtonicznej ma kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym. Jeśli chodzi o środowisko naturalne, ubóstwo i opiekę zdrowotną, ludzie ci będą pierwszymi ofiarami zmian klimatycznych.
Oprócz wylesiania i przemysłu wydobywczego są oni ofiarami złych rozwiązań proponowanych przez kraje uprzemysłowione. Biopaliwa nie stanowią czystej alternatywy. Niszczą one glebę należącą do tej ludności, czego skutkiem jest jej emigracja.
Podobnie w przypadku wspierania czystych technologii, międzynarodowe koncerny przywłaszczają sobie pradawne technologie, aby sprzedać je po wyższej cenie tym, którzy je wymyślili. Żałuję, że w przedłożonych dzisiaj projektach rezolucji nie ma odniesienia do Deklaracji praw ludów tubylczych ONZ.
Należało również odnieść się do piractwa biologicznego i autonomicznych praw własności ludności tubylczej jako zasadniczego narzędzia przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Podniosę te kwestie w trakcie dyskusji nad przyszłymi projektami rezolucji. Kwestia lasów nie dotyczy wyłącznie dwutlenku węgla, ale również życia ludzkiego.
Na zakończenie chciałabym wreszcie podziękować pani poseł Dati za jej determinację, a jeżeli dobrze ją zrozumiałam...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Zoltán Balczó
(HU) Unia Europejska ma moralne powody, aby podejmować decydujące działania dla osiągnięcia redukcji emisji przez Stany Zjednoczone i Chiny. Przyczyną tego jest fakt, że Unia Europejska i jej 27 państw członkowskich zrealizowało zobowiązania przyjęte w protokole z Kioto. Dokonując ogromnych poświęceń, istotny wkład wniosły w to również byłe kraje socjalistyczne. Upadek ich przemysłu ciężkiego spowodował znaczne ograniczenie emisji dwutlenku węgla, ale zapłaciliśmy za to wysoką cenę społeczną. Z tego względu przy podejmowaniu zobowiązań międzynarodowych i zapewnianiu środków finansowych zasadne jest uwzględnienie tego faktu, czyli rozwoju gospodarczego. Z drugiej strony należy umożliwić - i byłoby to zasadne - aby te kwoty, które nie zostały wykorzystane, zostały przeniesione na kolejne okresy, gdyby mogły zostać wykorzystane do celów ochrony środowiska naturalnego.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Pani przewodnicząca! Rezolucja w sprawie strategii Unii Europejskiej na konferencję kopenhaską jest dokumentem bardzo ważnym i ambitnym, ale bez globalnego porozumienia szczyt nie zakończy się sukcesem. Wiemy, że Stany Zjednoczone starają się ustalić szczegóły i ostateczną wysokość ograniczenia emisji z międzynarodowymi negocjatorami, ale wiele wskazuje, że przed szczytem nie zdążą podjąć ostatecznej decyzji. Mówi się również, że nawet wynegocjonowanych ograniczeń może nie zatwierdzić Kongres Stanów Zjednoczonych.
Przywódcza rola Unii Europejskiej jest bardzo ważna, ale odnoszę wrażenie, że ambitna jest jedynie Unia Europejska. Nasuwa się więc pytanie, co będzie, jeżeli Stany Zjednoczone nie poprą ustalonego progu 30%? Jakich mechanizmów będziemy używać, aby wszystkie strony wypełniły podjęte zobowiązania i czy w ostateczności nie pozostaniemy samotnym wojownikiem, który będzie ponosił ogromny wysiłek i ogromne koszty bez wpływu na zmiany klimatu i ograniczenie emisji tlenku węgla?
David-Maria Sassoli
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Przygotowujemy się do konferencji w Kopenhadze poprzez rezolucję, która pokazuje, że wiemy, iż aby opracować politykę służącą przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym, konieczne jest zaangażowanie wszystkich regionów świata. Zadaniem krajów uprzemysłowionych jest również określenie wspólnie z krajami rozwijającymi się nie tylko celów, które należy osiągnąć, ale również środków, które zostaną wykorzystane do ich osiągnięcia.
W tym kontekście w Parlamencie wykonano dobrą pracę. W rezolucji wskazuje się konkretne instrumenty, a istotne jest ilościowe określenie działań. Proponowana przez nas na okres do 2020 roku kwota 30 miliardów euro może być postrzegana jako ważny wkład dla wsparcia inicjatyw krajów rozwijających się, chociaż jest to wielkość minimalna. Wczoraj negocjator z ramienia Organizacji Narodów Zjednoczonych, pan Yvo de Boer, zwrócił się o 10 miliardów dolarów w okresie do 2012 roku.
Po dokonaniu wyboru przez Stany Zjednoczone i Chiny nadszedł czas, aby Europa przyjęła nowe zobowiązania i objęła przywództwo w walce ze zmianami klimatycznymi.
Seán Kelly
(GA) Pani przewodnicząca! Dzisiejszego ranka byliśmy świadkami bardzo dobrej debaty, a z wypowiedzi wszystkich mówców można było się bardzo wiele dowiedzieć.
Chciałbym zwrócić uwagę jedynie na trzy kwestie. Po pierwsze, jeżeli na konferencji w Kopenhadze nie uda się zawrzeć wiążącego porozumienia, to ten Parlament i Unia Europejska powinny skorzystać ze swoich wpływów, aby wskazać, zawstydzić i utemperować odpowiedzialne za to kraje, tak by możliwe było nałożenie na nie sankcji i przywołanie ich do porządku.
Po drugie, potrzebne są programy edukacyjne dla obywateli, ponieważ wielu z nich chce ograniczyć swoje emisje dwutlenku węgla, ale być może nie mają ku temu odpowiedniej wiedzy bądź środków finansowych.
Po trzecie, dzisiejszego ranka stale powraca kwestia finansowania. Kwestia finansowania jest prosta. To nie jest pytanie w rodzaju "czy stać nas na to?”, ale "czy nas stać, aby tego nie zrobić?”. Czas nie czeka i nie będziemy mieć drugiej szansy. Nadszedł czas, aby to zrobić.
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! Choć na obecnym etapie zredukowaliśmy nasze oczekiwania wobec konferencji w Kopenhadze, prawdą jest również, że nie możemy ograniczyć swoich ambicji. Jak już stwierdzili inni koledzy i koleżanki posłowie, gdybyśmy byli w stanie podkreślić w trakcie debaty klimatycznej korzyści - zarówno dla gospodarki, jak i dla zwykłych obywateli - być może spotkałaby się ona z lepszym przyjęciem; w tej debacie bowiem pojawiają się korzyści. Chociaż być może konferencja w Kopenhadze nie zakończy się wiążącym porozumieniem, to moim zdaniem nie ma wątpliwości, że pojawił się pewien impet na rzecz zmian, a my musimy zadbać o to, aby tego impetu nie utracić.
Jeśli chodzi o zagadnienie użytkowania gruntów - rolnictwo oraz zmiany sposobu użytkowania gruntów - to jest ono przedmiotem największej troski. Oczywiście rolnictwo stanowi nie tylko część problemu, ale również istotny element rozwiązania. Musimy powiązać tę debatę z naszą troską o bezpieczeństwo żywnościowe: rozwiązaniem jest opracowanie zrównoważonych systemów produkcji, które umożliwią zarządzanie klimatem oraz zagwarantują nam bezpieczeństwo żywnościowe. To główny przedmiot naszej troski.
Franz Obermayr
(DE) Pani przewodnicząca! Ochrona klimatu i zrównoważony rozwój to zagadnienia, które - jak każe się nam wierzyć - dotyczą nas wszystkich. Mimo to nie uda się osiągnąć zadowalającego postępu bez ścisłej współpracy, w szczególności pomiędzy największymi potęgami światowymi. Skoro Stany Zjednoczone i Chiny odmawiają określenia wspólnych, wiążących celów redukcji emisji gazów cieplarnianych, to - co wymownie zauważył najwyższy rangą urzędnik ONZ do spraw zmian klimatycznych - w Kopenhadze można przyjąć jedynie rezolucje wiążące moralnie, inaczej mówiąc - nieskuteczne.
Chciałbym odnieść się do energii atomowej. Energia atomowa z pewnością nie jest rozwiązaniem problemu. Korzyści są minimalne, koszty są gigantyczne, a ryzyko - bardzo duże. Z tego względu popieram rezolucję, która została przygotowana przez posła z mojego regionu ojczystego, Górnej Austrii, opowiadającego się przeciwko energii atomowej, który wzywa UE do wprowadzenia opodatkowania energii atomowej. Ta koncepcja jest sensowna, ponieważ oznaczałaby ona, że system handlu uprawnieniami do emisji nie będzie faworyzował energii atomowej.
Jolanta Emilia Hibner
(PL) Pani przewodnicząca! Za kilka dni w Kopenhadze spotkają się światowi liderzy, w tym przedstawiciele Parlamentu Europejskiego, aby dyskutować o kwestii zmian klimatycznych. Niewątpliwie sprawą ważną jest redukowanie emisji gazów cieplarnianych, równie istotna jest ochrona europejskiego przemysłu. Nie możemy dopuścić do sytuacji, kiedy firmy europejskie upadną, a przemysł zostanie przeniesiony do krajów trzecich, które nie ograniczą emisji CO2.
Trzeba pamiętać także o ochronie technologii i własności intelektualnej, dlatego też podczas szczytu w Kopenhadze Unia Europejska musi odegrać rolę przywódczą, ale nie może stawiać sobie i innym nierealnych do zrealizowania celów. Cel ograniczenia emisji dwutlenku węgla do roku 2020 o 30 % w porównaniu z rokiem 1990 przy braku poparcia ze strony największych emitentów zanieczyszczeń takich jak USA, Indie i Chiny wydaje się trudny do osiągnięcia. Podobnie jest w przypadku zapisów w projekcie rezolucji - osiągnięcie redukcji gazów cieplarnianych o 80 % do 2050 roku. Redukcja o 20 % emisji gazów cieplarnianych do roku 2020 pozwoli...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Liisa Jaakonsaari
(FI) Pani przewodnicząca! Tocząca się tu debata była bardzo interesująca i wydaje się, że Parlament Europejski z dużym zaangażowaniem popiera konferencję klimatyczną w Kopenhadze.
Podkreślono również rolę rolnictwa jako jednego z rozwiązań problemu. Ze swej strony chciałabym również podkreślić znaczenie polityki leśnej i lasów, ponieważ lasy są pochłaniaczami magazynującymi dwutlenek węgla. Wydaje się, że Stany Zjednoczone przyjadą do Kopenhagi z dobrymi informacjami, co jest bardzo istotnym zjawiskiem.
Teraz musimy zacząć poważnie rozmawiać o tym, w jaki sposób podzielić koszty zapobieżenia zmianom klimatycznym. W tym kontekście niezwykle ważną kwestią jest podział dochodów, ponieważ nie możemy również pozwolić, aby ubodzy obywatele Europy musieli ponosić te koszty.
Axel Voss
(DE) Pani przewodnicząca! Chciałbym zachęcić szefa grupy negocjatorów na konferencję w Kopenhadze do walki o jej udany rezultat. Ambitne cele są dobre, a w ostatecznym rozrachunku nasze dzisiejsze wysiłki będą stanowić wkład na przyszłość, co się tyczy skutków i przyszłych strat w postaci migracji, zniszczeń obszarów przybrzeżnych, a być może również w postaci destabilizacji stabilnych regionów na skutek zmian klimatycznych.
Powinniśmy również dać przykład. Jeżeli inne państwa, a w szczególności faktycznie największe kraje, nie zaczną postępować w ten sam sposób, nasze działania powinny opierać się na zasadzie proporcjonalności. Pamiętając o tym chciałbym zwrócić uwagę, że większość naszych przedsiębiorstw już obecnie cierpi z powodu ogromnych obciążeń.
Chciałbym zgłosić jeszcze jedną uwagę, dotyczącą tego, że walczymy także o ogólną wiarygodność UE, aby dać nowemu pokoleniu argument, że UE jest potrzebna.
Andreas Carlgren
Pani przewodnicząca! Chciałbym szczerze podziękować Parlamentowi za długą i intensywną debatę, jak również za mocne i szerokie zaangażowanie, które ujawniło się w jej trakcie. Zostało tu powiedziane, że okazywany przez nas optymizm musi stać na fundamencie realizmu. Poszedłbym jednak jeszcze krok dalej i powiedział, że w istocie jego fundamentem są rzeczywiste doświadczenia. Unii Europejskiej udało się ograniczyć emisje. Zmniejszyliśmy je o połowę w odniesieniu do tego, co musimy osiągnąć do 2020 roku bez względu na wszystko, a o jedną trzecią w odniesieniu do tego, co będziemy musieli zrealizować - jak wszyscy mają nadzieję - w rezultacie porozumienia zawartego na konferencji w Kopenhadze, czyli redukcji emisji o 30 % w przypadku UE. Jest to efektem przede wszystkim stworzenia wspólnych reguł w drodze międzynarodowego porozumienia wiążącego - protokołu z Kioto. Właśnie dlatego w tak zdecydowany sposób działamy na rzecz zagwarantowania, aby proces kopenhaski doprowadził do porozumienia prawnie wiążącego. Nie stanie się to od razu w Kopenhadze. Musimy uzgodnić całą treść porozumienia. Potem nastąpi część techniczna, obejmująca przekształcenie tego w tekst prawnie wiążący. W przypadku UE chcemy, aby ta procedura zakończyła się w kilka miesięcy po konferencji w Kopenhadze.
Chciałbym również stwierdzić, że ogólnoświatowy kryzys finansowy z pewnością nie był związany z nadmiernymi wydatkami na ochronę klimatu. Wręcz przeciwnie, duże inwestycje ekologiczne również stanowią część zmian gospodarczych, inaczej mówiąc - przejścia do bardziej "zielonej” gospodarki, co wydobędzie kraje, tak bogate, jak i ubogie, z kryzysu gospodarczego. W rzeczywistości rynki emisji dwutlenku węgla stanowią sposób zapewnienia wystarczającej swobody inwestycji. Dzięki nim zanieczyszczający będzie zmuszony zapłacić, określimy pułap emisji, a środki pochodzące z opłat emisyjnych od zanieczyszczających będą mogły zostać przekazane krajom rozwijającym się na prowadzone tam inwestycje ekologiczne. Czasami jest to podawane w wątpliwość. Niektórzy zastanawiają się, dlaczego mamy inwestować w mechanizm czystego rozwoju (CDM), ale mimo wszystko to właśnie stanowi sedno - to, że zanieczyszczający muszą ponieść koszty inwestycji ekologicznych w krajach rozwijających się. Uważam to za dobre i ważne, ale musimy także zmienić te przepisy, by ich skutki dla ochrony środowiska były jeszcze większe i lepsze oraz byśmy mogli mieć jeszcze większą pewność, że środki dotrą również do najuboższych.
Konieczne będzie również porozumienie dla uniknięcia ucieczki emisji. Obawy istniejące w tym zakresie muszą zatem zostać przekształcone w jeszcze większe zaangażowanie na rzecz doprowadzenia do zawarcia porozumienia.
Uważam wreszcie, że należy głośno i wyraźnie stwierdzić, że jeżeli porozumienie na konferencji w Kopenhadze nie będzie wystarczające, aby umożliwić UE zwiększenie jej celu do 30 %, inaczej mówiąc - jeżeli efekt będzie tak rozmyty, że UE ze względów przyzwoitości nie będzie mogła zwiększyć tego celu do 30 %, to będzie to porażką. Dlatego należy również głośno i wyraźnie powiedzieć, że jest coś gorszego od braku porozumienia, a tym czymś jest słabe porozumienie. Właśnie z tego względu UE zawiesiła poprzeczkę tak wysoko. Właśnie dlatego obecnie pracujemy tak ciężko nad jego treścią. Dzieje się tak również z tego względu, że kiedy mówimy o celu w wysokości 2 stopni, jesteśmy świadomi, że jest to najwyższy poziom, jaki musimy osiągnąć. Wiemy, że w rzeczywistości już dziś obserwujemy trudne do zaakceptowania skutki. Proszę się zwrócić na przykład do rządu Malediwów, który niedawno przeprowadził posiedzenie swojego gabinetu pod wodą, aby pokazać skutki, które będą praktycznie nieuniknione w niektórych regionach świata. Niepodjęcie bardzo zdecydowanych działań byłoby wobec tego cyniczne. Świat czekał już dostatecznie długo. Nadszedł czas, abyśmy dla dobra naszej planety doszli do koniecznego porozumienia w Kopenhadze. Właśnie z tego względu zaangażowanie Parlamentu i całej UE jest tak istotne.
Stavros Dimas
Pani przewodnicząca! To była bardzo interesująca debata, z pewnymi wyjątkowymi i konstruktywnymi wypowiedziami. Mieliśmy szansę usłyszeć liczne opinie dotyczące zróżnicowanych problemów. Bardzo możliwe, że niektórzy się z tym nie zgadzają. Na przykład nie mogę zrozumieć, dlaczego ktoś miałby być przeciwny czystym, ekologicznym przemysłom nieemitującym zanieczyszczeń, opierającym się na dobrze działających nowych technologiach. A mimo to miałem okazję usłyszeć takie głosy nawet dzisiaj. Nie mogę zrozumieć, dlaczego ktoś miałby woleć zanieczyszczający przemysł, stosujący stare technologie, który - jeżeli przynosi jakieś zyski - osiąga je dzięki unikaniu ponoszenia kosztów zanieczyszczeń; takie zyski będą jednak krótkoterminowe, ponieważ te gałęzie przemysłu nie będą konkurencyjne. W demokracji i w demokratycznym parlamencie można jednak usłyszeć całą paletę opinii.
Chciałbym również odnieść się do Światowej Organizacji Ochrony Środowiska. Ta organizacja, na rzecz której - jak wiem - znaczne wysiłki podjęła w szczególności Francja, była w rzeczywistości jedną z naszych ambicji i mam nadzieję, że w najbliższych latach stanie się rzeczywistością. Bez wątpienia taka organizacja jest potrzebna, aby na szczeblu międzynarodowym istniała organizacja ekologiczna, która będzie wspierać kwestie ochrony środowiska w taki sam sposób, jak zagadnienia gospodarcze i społeczne, i która zapewni również lepszą koordynację międzynarodowych porozumień w zakresie ochrony środowiska. Można to stosunkowo łatwo osiągnąć dzięki usprawnieniu istniejącego Programu ochrony środowiska ONZ i faktycznie podejmuje się wysiłki w tym celu.
Chciałbym również nawiązać do protokołu z Kioto, o którym kilkakrotnie wspomniano. Cieszę się z wyników osiągniętych przez Unię Europejską, ponieważ 15 krajów mających wspólny cel ograniczenia emisji dwutlenku węgla o 8 % w latach 2008-2012 zrealizuje swój cel, ale 27 państw członkowskich UE, z dziesięcioma nowymi krajami mającymi wyznaczone cele oraz Cyprem i Maltą, które takich celów nie mają, również osiągnie ten cel. Z tego względu Unia Europejska ma argument moralny, że dotrzymujemy danego słowa, a niewątpliwie udało się tego dokonać za pomocą działań podejmowanych na szczeblu krajowym lub europejskim, co obejmuje system handlu emisjami dwutlenku węgla.
Muszę podkreślić, o czym wspominał pan minister Carlgren, że Unia Europejska ograniczy swoje emisje nawet w większym stopniu, niż się do tego pierwotnie zobowiązaliśmy na podstawie naszych prognoz, uwzględniając wzrost gospodarczy. Chciałbym zwrócić uwagę tylko na jedne dane statystyczne: w latach 1990-2007, czyli w okresie, w odniesieniu do którego dysponujemy danymi, wzrost gospodarczy wyniósł 44 %, zaś emisje dwutlenku węgla spadły o 5 % w przypadku 15 krajów, a o 9 % w przypadku 27 krajów. Oczywiście prognozy mówią, że do 2012 roku z zapasem zrealizujemy cel, co ułatwi realizację celu ograniczenia emisji o 30 % do 2020 roku.
Należy zauważyć, że w 2008 roku również mieliśmy do czynienia ze znaczącą redukcją emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej w wysokości 1,6 %, wraz z dalszym wzrostem gospodarczym, a jedynie w ostatniej części 2008 roku zostaliśmy dotknięci kryzysem gospodarczym, co nie pozostało bez wpływu na kwestię gazów cieplarnianych.
Zostało zaledwie kilka dni. Błagam państwa o zwiększenie państwa wysiłków i kontaktów dwustronnych. Na podstawie konsultacji w ramach ECOFIN, Rady ds. Środowiska i Rady Europejskiej dysponujemy obecnie jasnym instrukcjami, aby wesprzeć konkretne propozycje źródeł finansowania, struktur operacyjnych i kryteriów, jakie należy wykorzystać dla określenia poważnego wkładu ze strony wszystkich podmiotów. W czasie, który nam pozostał, spróbujmy skorzystać z tych środków w możliwie jak najskuteczniejszy sposób.
Istnieje szeroki konsensus w sprawie koniecznych wysiłków w skali światowej, aby osiągnąć cel w wysokości 2 stopni Celsjusza. Panuje powszechne przekonanie, że na konferencji w Kopenhadze muszą zostać i zostaną położone fundamenty pod porozumienie klimatyczne, obejmujące okres po 2012 roku. Tymi fundamentami są przede wszystkim ambitne zobowiązania do ograniczenia emisji ze strony krajów uprzemysłowionych, w tym Stanów Zjednoczonych, odpowiednie działania ze strony krajów rozwijających się na rzecz ograniczenia wzrostu ich emisji oraz pomoc finansowa dla krajów rozwijających się, aby ograniczyć ich emisje i umożliwić dostosowanie do zmian klimatycznych.
Szybko zbliżamy się do mety. Wykorzystajmy w możliwie jak najlepszy sposób konferencję w Kopenhadze i określmy najważniejsze zobowiązania wszystkich krajów w czymś, co będzie porozumieniem o historycznej randze. Na konferencji w Kopenhadze będziemy musieli osiągnąć zasadnicze porozumienie w sprawie wszystkich elementów planu działań z Bali. Konieczne jest wiążące uzgodnienie tych wszystkich elementów w Kopenhadze, a bezpośrednio po tym, w okresie co najwyżej kolejnych 3-6 miesięcy, konieczne będzie uzgodnienie wszystkich aspektów prawnych, tak aby dojść do wiążącego porozumienia, którego domaga się Unia Europejska i które zagwarantuje osiągnięcie celu polegającego na ograniczeniu efektu cieplarnianego do 2 stopni Celsjusza.
Moim zdaniem nie trzeba mówić, że posłowie do Parlamentu Europejskiego pomogą w wysiłkach podejmowanych w tych dniach, szczególnie w trakcie kluczowego spotkania w Kopenhadze, a ja chciałbym państwu podziękować za to oraz - ponownie - za wszystkie podjęte przez państwa starania.
Przewodnicząca
Chciałabym ponownie przypomnieć posłom, że stworzony przez Grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej system "niebieskiej kartki” nie ma zastosowania do Komisji i Rady, ale jedynie do debat między posłami tej Izby.
Na zakończenie niniejszej debaty Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności przedłożyła projekt rezolucji.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Luís Paulo Alves  
Nikt nie może zignorować nadzwyczaj pilnej potrzeby zawarcia międzynarodowego porozumienia następującego po protokole z Kioto, służącego ograniczeniu emisji dwutlenku węgla.
Musimy zapewnić, aby temperatura na Ziemi nie wzrosła o więcej niż 2 stopnie. Jeżeli osiągnięcie tego ma się nam udać, konieczne jest ograniczenie światowych emisji o co najmniej 30 % w okresie najbliższych dziesięciu lat. Na szali znajduje się los ludzkości, a zaczyna nam brakować czasu. To nasza jedyna szansa na uniknięcie skutków zmian klimatycznych, które są odczuwalne już teraz, a które mogą stać się największym problemem XXI wieku.
Ponieważ jako mieszkańcy wysp w najmniejszym stopniu przyczyniamy się do tych zmian, jesteśmy niezwykle zaniepokojeni tą sytuacją.
Unia Europejska musi w dalszym ciągu odgrywać wiodącą rolę i mówić jednym głosem w sprawach ochrony środowiska. Będzie musiała wykorzystać całą swoją potęgę polityczną dla zapewnienia, aby największe światowe potęgi zawarły mocne porozumienie na zbliżającym się szczycie w Kopenhadze. Podjęcie decydujących kroków i zmiana globalnego modelu wykorzystywania energii - czego już dokonały Portugalia i Azory - ma kluczowe znaczenie obok inwestycji w odnawialne źródła energii i efektywność energetyczną.
Nessa Childers  
na piśmie. - W ostatnich kilku dniach Irlandia doświadczyła poważnych powodzi, powodujących straty dla zwykłych rodzin, małych przedsiębiorstw i rolników na całej wyspie. Wylanie rzeki Barrow, która jest drugą pod względem długości rzeką Irlandii, spowodowało, że znaczna część miasta Carlow znajdowała się przez ponad 4 dni pod wodą! Podtopienia w sąsiednim Kilkenny były najgorsze od sześćdziesięciu lat! Choć powodzie zawsze były elementem życia w Irlandii, ich zwiększająca się częstotliwość i skala jest kolejnym faktem, przypominającym nam o skutkach zmian klimatycznych spowodowanych beztroskim niszczeniem naszego środowiska naturalnego. Bez względu na to, co wydarzy się na konferencji klimatycznej ONZ, rozpoczynającej się za niespełna dwa tygodnie w Kopenhadze, częstotliwość występowania ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak powodzie w Irlandii, będzie rosła. Musimy zwiększyć naszą odporność na skutki zmian klimatycznych. Pani przewodnicząca! Wzywam rząd Irlandii do natychmiastowego złożenia wniosku o udzielenie pomocy związanej z klęskami żywiołowymi w ramach Europejskiego Funduszu Solidarności. Niedawno społeczeństwo Irlandii okazało swoje zaangażowanie na rzecz UE poprzez zdecydowane głosowanie za przyjęciem traktatu lizbońskiego. Teraz UE musi pokazać swoje zaangażowanie na rzecz społeczeństwa irlandzkiego, w tym mieszkańców Carlow i Kilkenny, poprzez szybkie uruchomienie tych środków pomocowych.
Diogo Feio  
Porozumienie polityczne w Kopenhadze ma kluczowe znaczenie, ale musi ono mieć charakter globalny. Stawianie przemysłu europejskiego w takiej pozycji, która jest zdecydowanie nieproporcjonalna względem pozostałych gospodarek uprzemysłowionych, byłoby błędem z gospodarczego punktu widzenia i nie przyniosłoby wielkich korzyści środowisku naturalnemu. Wysiłki Europy muszą być ukierunkowane na dążenie do porozumienia, które nałoży zobowiązania na wszystkie strony.
Europa musi również znaleźć skuteczne i rozsądne rozwiązania problemu finansowania. To wyklucza koncepcję podatku od międzynarodowych transakcji finansowych (podatku typu Tobina), służącego finansowaniu działań dostosowujących do zmian klimatycznych w krajach rozwijających się.
Chociaż takie wsparcie jest potrzebne, nie może ono odbywać się kosztem gospodarki, handlu i dobrobytu.
Nie można zignorować ogólnych kosztów społecznych wiążących się z takim podatkiem (zwiększenia obciążeń podatkowych, niosącego konsekwencje dla wszystkich podatników i konsumentów) ani jego wpływu na rynki finansowe (zmniejszenia niezbędnej płynności i przepływu kredytów do przedsiębiorstw i gospodarstw domowych).
Ponadto wprowadzenie podatku globalnego spowodowałoby problemy techniczne i zwiększyłoby obciążenie administracyjne. W czasach kryzysu metodą wyjścia z niego nie może być wprowadzanie dalszych podatków, które byłyby trudne do zbierania. Musimy porzucić tę koncepcję nowego podatku.
José Manuel Fernandes  
UE powinna w dalszym ciągu dawać przykład w walce ze zmianami klimatycznymi. Realizacja przez UE z nadwyżką celów zapisanych w protokole z Kioto nie jest nic warta.
Uważam, że kopenhaskie porozumienie w sprawie ograniczenia światowych emisji dwutlenku węgla powinno być wiążące. W związku z tym przedłożyłem poprawkę do rezolucji Parlamentu w przedmiotowej sprawie, domagając się przyjęcia w tekście ostatecznym zestawu sankcji międzynarodowych.
Uważam, że porozumienie musi mieć charakter globalny, ambitny i zawierać jasny harmonogram. Jeżeli nie będziemy ambitni, w ostatecznym rozrachunku będziemy dysponować bezużytecznym instrumentem, który będzie nawet mniej przydatny niż protokół z Kioto, w którym już zawarto sankcje międzynarodowe. Mamy nadzieję, że uda się opracować skuteczne przepisy, a porozumienie będzie zawierać klauzulę przeglądową, umożliwiającą jego łatwą zmianę.
Musimy również wysłać jasny sygnał do azjatyckich gospodarek wschodzących. Chiny i Indie nie mogą zostać wyłączone z całej odpowiedzialności, skoro odpowiadają za znaczną część światowych emisji, a nasze sektory przemysłowe ponoszą znaczne wysiłki na rzecz ograniczenia swoich emisji.
Stany Zjednoczone ponoszą ogromną odpowiedzialność za zapewnienie, aby szczyt zakończył się sukcesem. Mam nadzieję, że prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama udowodni, iż zasłużył na Pokojową Nagrodę Nobla, ponieważ przeciwdziałanie zmianom klimatycznym przyczyni się do pokoju i szczęścia wszystkich narodów!
Adam Gierek  
Klimat zmienia się. W przeszłości dochodziło do tego wielokrotnie. Jest nas ponad 6 miliardów i to, co kiedyś uchodziło uwadze jako zjawisko ekstremalne, dzisiaj jest ewidentne. Co więcej - misternie budowana infrastruktura, np. energetyczna, ulega częstym uszkodzeniom, a skutki to np. "black-outy” i przerwy w korzystaniu z sieci informatycznych. Jest też problem pustynnienia wielkich obszarów Ziemi. Dochodzi do katastrofy humanitarnej i gospodarczej. Pierwszymi tego sygnałami są niepokoje w Somalii oraz zapowiedzi przyszłych konfliktów o wodę. Rośnie fala migracji. Czy problemy te rozwiąże restrykcyjne ograniczenie emisji CO2? Nie.
Po pierwsze, nikt nie udowodnił, że to emisje CO2 są przyczyną zmian klimatu. Po drugie, efektów tych ograniczeń można oczekiwać dopiero pod koniec wieku. Po trzecie, restrykcje w zakresie emisji osłabią jedynie gospodarczo ludzkość, a więc pogłębią katastrofę. Handel emisjami - to propozycja aspołeczna, a jego koszty poniosą zwykli ludzie. Zyski zaś przejmie świat finansów, w tym ten spekulacyjny. Tak więc, ze względów humanitarno-socjalnych podstawową sprawą nie jest walka z mało prawdopodobnymi przyczynami zmian klimatu, lecz z ich skutkami. Nie chodzi o dostosowywanie się, lecz o wyprzedzającą aktywność. Na przykład w moim kraju sprawą ważną już teraz jest zabezpieczenie w wodę.
Rovana Plumb  
Globalne ocieplenie jest obecnie przyczyną dwóch problemów ludzkości: z jednej strony powoduje konieczność dramatycznego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, a z drugiej - konieczność dostosowania się do skutków zmian klimatycznych. Pamiętając o tym, że mamy do czynienia ze zjawiskiem ogólnoświatowym, a UE odpowiada jedynie za 10 % światowych emisji gazów cieplarnianych, istotne jest osiągnięcie za dwa tygodnie na konferencji w Kopenhadze obowiązkowego, światowego porozumienia prawnego. Z zadowoleniem przyjmuję przyjazd na konferencję w Kopenhadze pana prezydenta Obamy, dysponującego mandatem obejmującym jasne cele ograniczenia emisji, do których mają zamiar zobowiązać się Stany Zjednoczone. Aby dostosować się do skutków zmian klimatycznych, potrzebny jest mechanizm finansowania, uwzględniający konkretne kwoty, które należy zainwestować w rozwój technologii ekologicznych, tworzących nowe miejsca pracy, które są tak potrzebne w obecnym okresie kryzysu.
Silvia-Adriana Ţicău  
Celem międzynarodowej konferencji klimatycznej, rozpoczynającej się 7 grudnia w Kopenhadze, jest przyjęcie porozumienia następującego po protokole z Kioto, które skłoni państwa na całym świecie do ograniczenia emisji zanieczyszczeń. UE jednostronnie zobowiązała się do ograniczenia emisji zanieczyszczeń o 20 % w porównaniu do 2005 roku, jak również do zapewnienia, aby 20 % zużywanej energii pochodziło ze źródeł odnawialnych. Jednakże te wysiłki powinny być skoordynowane z wysiłkami wszystkich krajów uprzemysłowionych i rozwijających się. Możliwe jest szybkie i tanie ograniczenie zużycia energii i emisji zanieczyszczeń poprzez zwiększenie efektywności energetycznej w skali globalnej. Właśnie z tego względu UE i państwa członkowskie powinny zwiększyć efektywność energetyczną, w szczególności w odniesieniu do sektorów budownictwa i transportu. Aby UE mogła zgodnie z przyjętymi zobowiązaniami ograniczyć emisje zanieczyszczeń wytwarzanych w energochłonnych sektorach przemysłu, należy zapewnić środki finansowe na modernizację przedsiębiorstw europejskich. To jedyny sposób, w jaki możemy utrzymać produkcję, a zatem miejsca pracy w Unii Europejskiej. W trakcie przeglądu budżetu UE musimy zapewnić dostępność wystarczających środków finansowych do podjęcia działań chroniących przed zmianami klimatycznymi i dostosowujących do ich skutków. Rozwój ekoefektywnej światowej gospodarki stanie się źródłem nowych inwestycji, stworzy nowe miejsca pracy i podniesie standardy życiowe.
