Πανηγυρική συνεδρίαση - Ingrid Betancourt
Πρόεδρος
Κυρίες και κύριοι, Προεδρεύων του Συμβουλίου, Επίτροπε, με ιδιαίτερη ικανοποίηση και έντονο αίσθημα θαυμασμού καλωσορίζω σήμερα την Ingrid Betancourt στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ένα θερμό καλωσόρισμα για εσάς, κ. Betancourt!
(Χειροκροτήματα)
Το γεγονός ότι βρίσκεστε σήμερα εδώ μαζί μας αποδεικνύει ότι οι γενναίοι άνθρωποι δεν απελπίζονται ποτέ στον αγώνα για την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μετά την απελευθέρωσή σας στις 2 Ιουνίου 2008, είχα την τιμή να απευθυνθώ γραπτώς σε εσάς εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να σας καλωσορίσω στην ελευθερία. Τώρα, έφτασε η στιγμή να παρευρεθείτε εδώ ως καλεσμένη μας.
Κρατηθήκατε αιχμάλωτη επί έξι έτη, τέσσερις μήνες και εννέα ημέρες. Μόνο εσείς γνωρίζετε τι χρειάστηκε να υποστείτε κατά τη διάρκεια αυτών των 2.321 ημερών, ωστόσο γίνατε σύμβολο ελευθερίας σε όλο τον κόσμο και σύμβολο της ανθρώπινης αντίστασης στα δεινά που σας επιβλήθηκαν και στη στέρηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και πρότυπο αξιοπρέπειας και θάρρους για όλους εμάς. Τα παιδιά σας υπήρξαν συμπαραστάτες σας σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας. Ποτέ δεν θα ξεχάσω πώς τα δύο σας παιδιά - η κόρη σας και ο γιος σας - με αναζήτησαν αρκετά χρόνια πριν, όταν είχα διαφορετική αρμοδιότητα, και πώς υπερασπίστηκαν τη μητέρα τους. Τέτοια ήταν η αγάπη των παιδιών για τη μητέρα τους. Μπορείτε να είστε περήφανη για τα παιδιά σας!
(Χειροκροτήματα)
" τρομοκρατία, όπως αυτή ασκήθηκε από τους απαγωγείς σας, αποτελεί άμεση προσβολή στις αξίες μας, στην ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία.
Κυρία Betancourt, το παράδειγμά σας φανερώνει με πολύ ξεκάθαρο τρόπο, για άλλη μία φορά, ότι οι δημοκρατίες δεν πρέπει ποτέ να υποχωρούν ενώπιον της τρομοκρατίας. " διασφάλιση της τήρησης του κράτους δικαίου συνιστά πολιτικό και ηθικό καθήκον.
Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας σας, πολλά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εργάστηκαν άοκνα για την απελευθέρωσή σας και γνωρίζω ότι πολλοί εκπρόσωποι από τις διάφορες επιτροπές που συστάθηκαν για την Ingrid Betancourt βρίσκονται εδώ σήμερα - ενεργοί αγωνιστές για την υπόθεσή σας, άνθρωποι που εργάζονται για την απελευθέρωση όλων των ομήρων στην Κολομβία. Θα ήθελα να χαιρετίσω και να καλωσορίσω θερμά όλους εσάς που μιλήσατε εξ ονόματος της Ingrid Betancourt και είστε παρόντες σήμερα εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
(Χειροκροτήματα)
Κυρίες και κύριοι, πρέπει να συνεχίσουμε τις άοκνες προσπάθειές μας, για να εξασφαλίσουμε την απελευθέρωση όλων εκείνων που εξακολουθούν να στερούνται της ελευθερίας τους. Αυτός είναι ένας ακόμα από τους λόγους της σημερινής σας επίσκεψης. Εσείς η ίδια είπατε: "Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για ένα θύμα τρομοκρατίας, είναι να ξεχαστεί. Όταν ήμουν στη ζούγκλα, είχα ένα πρόσωπο και είχα και ένα όνομα. Σας ζητώ τώρα να πράξουμε κατά τον ίδιο τρόπο για εκείνους που έμειναν πίσω." Αυτά ήταν, και εξακολουθούν να είναι, τα λόγια σας. Εν ονόματι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κάνουμε έκκληση σήμερα να γίνει αυτό.
Φέτος, εορτάζουμε την 60ή επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση των "νωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Αυτή η διακήρυξη αποτέλεσε, σε παγκόσμιο επίπεδο, την πρώτη επίσημη υποχρέωση προστασίας της αξιοπρέπειας κάθε ατόμου και της ισότητας όλων των ατόμων, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή προέλευσης. Το Άρθρο 3 της διακήρυξης αναφέρει: "Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια."
Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν στερηθεί την ελευθερία τους, επειδή υπερασπίστηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη διάσκεψη με τίτλο "Οι υπερασπιστές λαμβάνουν το λόγο", η οποία διοργανώνεται αυτή την εβδομάδα εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ακούσαμε πολυάριθμες μαρτυρίες ανθρώπων που καταπιέστηκαν, συνελήφθησαν αυθαίρετα ή εξορίστηκαν διά της βίας, εξαιτίας του αγώνα τους για θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες. Είχαμε, επίσης, την ευκαιρία να συζητήσουμε διεξοδικά πώς μπορούμε να προστατεύσουμε καλύτερα αυτούς τους ανθρώπους και να υποστηρίξουμε το έργο τους.
Κυρία Betancourt, είναι τιμή και χαρά για όλους μας να σας ζητήσουμε, τώρα, να απευθυνθείτε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ingrid Betancourt
(FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, είναι ιδιαίτερα συγκινητικό για μένα το γεγονός ότι βρίσκομαι εδώ μαζί σας σήμερα, την ίδια ημέρα κατά την οποία τα "νωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση εορτάζουν από κοινού την 60ή επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Φυσικά, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πρόκειται για εξαιρετική σύμπτωση. Μόλις πριν από τρεις μήνες, παρακολουθούσα τις εργασίες σας από τα τρίσβαθα του τροπικού δάσους του Αμαζονίου και η μεγαλύτερή μου επιθυμία ήταν να έρθουν κάποιοι και να μιλήσουν εδώ εξ ονόματός μας, ενόσω παραμέναμε αιχμάλωτοι της τρέλας μερικών και της αδιαφορίας άλλων.
Πραγματικά πιστεύω ότι είναι θαύμα το ότι μπορώ να μοιράζομαι αυτές τις στιγμές μαζί σας. Προσέρχομαι πλήρης θαυμασμού, σε ένα Κοινοβούλιο που ζηλεύω διαρκώς. Όπως όλοι οι Λατινοαμερικάνοι, οραματίζομαι το παράδειγμά σας να είναι μεταδοτικό και να ενωθεί ο λαός μας, έτσι ώστε κάποτε να μπορούμε να συναντηθούμε σε ένα λατινοαμερικάνικο κοινοβούλιο, όπως το δικό σας, και μέσω του διαλόγου και του σεβασμού, να εξεύρουμε τις λύσεις για ένα σπουδαίο και πλούσιο κοινό πεπρωμένο για την ήπειρό μας.
Γνωρίζω πάρα πολύ καλά πόσο με σκεφτόσασταν όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι επακριβώς την αφοσίωση που επιδείξατε, παράλληλα με τις οικογένειές μας, σε μια εποχή που ο κόσμος είχε χάσει το ενδιαφέρον του για τη μοίρα των Κολομβιανών ομήρων και η αναφορά σε εμάς αποδοκιμαζόταν.
Στη ζούγκλα, συνήθιζα να ακούω ραδιόφωνο, που μετέδιδε μια σύνοδο που λάμβανε χώρα εδώ. Δεν έβλεπα εικόνες, αλλά είχα τις φωνές των δημοσιογράφων που περιέγραφαν τη σύνοδο. Από εδώ, από αυτή την αίθουσα, λόγω της μεσολάβησής σας, της άρνησής σας να εγκαταλείψετε τον αγώνα και της σιωπηρής αποδοκιμασίας σας, προήλθε η πρώτη βοήθεια για εμένα. Χάρη σε εσάς κατάλαβα, πριν από περισσότερα από πέντε έτη, ότι δεν ήμαστε πλέον μόνοι.
Εάν συνέχισα να ελπίζω όλα εκείνα τα χρόνια, εάν μπόρεσα να κρατηθώ στη ζωή, εάν μπόρεσα να κουβαλώ το σταυρό μου μέρα με τη μέρα, ήταν επειδή γνώριζα ότι υπήρχα στις καρδιές σας. Είπα στον εαυτό μου ότι θα μπορούσαν να εξαφανίσουν το σώμα μου, αλλά το όνομα και το πρόσωπό μου θα ήταν πάντα ζωντανά στις σκέψεις σας.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, από τη στιγμή που επέστρεψα στον ελεύθερο κόσμο, ήθελα να έρθω εδώ, σε αυτό το μέρος, που νιώθω ότι είναι επίσης σπίτι μου. Έπρεπε να σας πω ότι τίποτα από όσα είπατε ή κάνατε δεν ήταν μάταιο. Εάν είμαι ζωντανή, εάν έχω βρει ξανά τη χαρά της ζωής, το οφείλω σε εσάς. Πρέπει να γνωρίζετε ότι τα λόγια σας με ελευθέρωσαν πολύ πριν να φτάσει στην πραγματικότητα η φυσική βοήθεια.
Σας ευχαριστώ!
(Χειροκροτήματα)
Σας ευχαριστώ όλους σας. Σας ευχαριστώ που ανοίξατε τις καρδιές σας σε αυτή την τραγωδία που συνέβη τόσο μακριά. Όταν σκέφτηκα τη δημιουργία ενός καθεστώτος για θύματα τρομοκρατίας και μίλησα στα "Ε σχετικά με την ανάγκη ύπαρξης ενός χώρου έκφρασης για τις οικογένειες των θυμάτων, σκέφτηκα το παράδειγμα που μας δώσατε. Ξέρω ότι υποδεχτήκατε εγκάρδια την οικογένεια μου, τη μητέρα μου, τα παιδιά μου και ότι ακούσατε αυτά που είχαν να σας πουν. Όταν έμαθα για αυτό, ενώ βρισκόμουν στη ζούγκλα, ήταν πολύ σημαντικό για εμένα. Χάρη στη γενναιοδωρία σας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έγινε πλατφόρμα για την ενημέρωση του κόσμου σχετικά με την κλίμακα της βαρβαρότητας που βιώσαμε και που εξακολουθούν να βιώνουν πλέον των 3.000 συμπατριωτών μου.
Τα λόγια που ειπώθηκαν εδώ, τα οποία κατέστησαν δυνατή τη δική μου απελευθέρωσή και των συντρόφων μου, δημιούργησαν την ανάγκη για δράση, με παράλληλο σεβασμό των ζωών όλων των ομήρων, καθώς επίσης και όλων των ανταρτών, που ήταν οι απαγωγείς μας. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε βία ήταν αποτέλεσμα της αυστηρότητας και της δέσμευσής σας. Πρόκειται για ένα συγκεκριμένο, σαφές, απτό αποτέλεσμα της δράσης σας.
(Χειροκροτήματα)
Θα ήθελα επίσης, σε αυτό το σημείο, να αποτίσω φόρο τιμής στους χιλιάδες ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στους χιλιάδες αγωνιστών της ελευθερίας, οι οποίοι εργάστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο, για να διασφαλίσουν την επιστροφή μας, καθώς και την επιστροφή πολλών, πολλών άλλων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Βλέπω ότι φοράτε τις κίτρινες μπλούζες της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Ενώσεων για την Ίγκριντ Μπεντανκούρ (FICIB).
(Χειροκροτήματα)
(ES) Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τη FICIB για τον αγώνα της για όλους τους ομήρους στην Κολομβία. Ήσαστε οι πρώτοι που περάσατε αυτό το κατώφλι. Χάρη σε εσάς, ελευθερώθηκαν δεκαπέντε από τους συντρόφους μου και εγώ. Χρειάζεται να συνεχίσουμε να μαχόμαστε και να αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση εκείνων που απομένουν και γνωρίζω ότι μπορώ να στηρίζομαι σε εσάς.
(Χειροκροτήματα)
(FR) Υπήρχαν πολλοί που μάχονταν για την ελευθερία. Υπήρχε φυσικά η FICIB και πολλές άλλες επιτροπές σε ολόκληρο τον κόσμο: επιτροπές στο Παρίσι, επιτροπές στην Ιταλία, στην Ολλανδία, πολλές, στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Ιρλανδία, στη Δανία, στη Σουηδία, παντού. Είχαμε φίλους παντού: στον Καναδά, στις "νωμένες Πολιτείες, σε κάθε μέρος της Λατινικής Αμερικής, όλα όμως ξεκίνησαν εδώ. Σας ευχαριστώ!
(Χειροκροτήματα)
Καθημερινά, για περισσότερο από έξι έτη, αυτοί οι αγωνιστές της ελευθερίας διοργάνωναν δράσεις, για να διασφαλίσουν ότι η τραγωδία μας δεν θα εξαφανιζόταν λόγω αδιαφορίας. Είμαστε ελεύθεροι, ορισμένοι από εμάς, αλλά όχι όλοι. Ο αγώνας τους συνεχίζεται.
Περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε την υποστήριξή σας για αυτούς, την υποδοχή σας, την προθυμία και το χρόνο σας. Ωστόσο, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε την υπόσχεσή σας. Το μόνο όπλο στο οποίο θα πρέπει να πιστεύουμε, βλέπετε, είναι η δύναμη των λέξεων.
(ES) Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ στο πόσο εκπληκτικό εργαλείο είναι τα λόγια, επειδή σήμερα σκέφτομαι, με ιδιαίτερη θλίψη, μια γυναίκα που χρησιμοποίησε τα λόγια ως όπλο της και πολεμήθηκε με βία και όπλα.
Μια Κολομβιανή γυναίκα, η Olga Marina Vergara, πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου, δολοφονημένη μαζί με τον εγγονό, το γιο της και άλλα μέλη της οικογένειάς της. Ήταν ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ήταν γυναίκα που μιλούσε άφοβα, χρησιμοποιούσε το λόγο για να υπερασπιστεί άλλους.
Τη σκέφτομαι σήμερα και εδώ, σε αυτό το ιερό μέρος, ζητώ από τις αρχές της χώρας μου, της Κολομβίας, να πράξουν ό,τι είναι απαραίτητο, για να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι, προκειμένου να παραδοθούν στη δικαιοσύνη, να έχουν δίκαιη δίκη και έτσι να τιμωρηθούν για τις επονείδιστες πράξεις τους.
(Χειροκροτήματα)
(FR) Τα λόγια είναι ιδιαιτέρως σημαντικά, ξέρετε. Τα λόγια είναι το μέσο με το οποίο μπορούμε να πολεμήσουμε το μίσος και τη βία με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο. Είμαι σίγουρη ότι σε πολλές περιπτώσεις νιώσατε απογοήτευση που δεν είχατε τη δυνατότητα της "πράξης", όταν τα "λόγια" έμοιαζαν μάταια. Νομίζω ότι ίσως να έχετε βιώσει κάτι παρόμοιο και εσείς - οπωσδήποτε συνέβη σε εμένα, όταν ήμουν μέλος του κοινοβουλίου της Κολομβίας - το να λυπάστε, για παράδειγμα, που δεν είστε μέλος της κυβέρνησης, του εκτελεστικού, όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, υπογράφονται οι επιταγές και διεκπεραιώνονται εργασίες. Σε έναν υλικό κόσμο, όπου ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει, πρόκειται για μια απογοήτευση που όλοι πρέπει να προσέχουμε.
Το κοινοβούλιο, ωστόσο, είναι ο ναός των λέξεων, των λέξεων που απελευθερώνουν. Από εδώ ξεκινούν όλες οι σημαντικές διαδικασίες με σκοπό την κοινωνική αφύπνιση. Εδώ συλλαμβάνονται και εκφράζονται τα πραγματικά ουσιαστικά θέματα για τους πολίτες μας. Εάν οι εκτελεστικές αρχές καταλήγουν να αναλάβουν δράση, είναι επειδή, πολύ πριν από αυτό, κάποιος εδώ, κάποιος από εσάς, όρθωσε το ανάστημά του και μίλησε. Γνωρίζετε εξίσου καλά με εμένα ότι, όποτε κάποιος από εσάς μιλά εδώ στο Κοινοβούλιο, το κακό υπαναχωρεί ακόμα ένα βήμα.
Τα λόγια έχουν πραγματική επιρροή στον πραγματικό κόσμο. Ο Σαρτρ το αισθανόταν αυτό από παιδί. " Φρανσουάζ Ντολτό το έθεσε έξοχα, όταν δήλωσε ότι οι άνθρωποι είναι όντα λέξεων και ότι οι λέξεις μπορούν να φροντίσουν, να θεραπεύσουν και να δώσουν υπόσταση, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν ασθένεια και να σκοτώσουν. Τα λόγια που εκφέρουμε έχουν τη δύναμη των συναισθημάτων εντός μας.
Ανακάλυψα κατάπληκτη - και πρόκειται για κάτι αρκετά προσωπικό, σας δίνω μια γεύση της προσωπικής μου ζωής εδώ - ότι η κόρη μου κατάφερε να επιβιώσει στη διάρκεια της απουσίας μου, καταφεύγοντας σε μια παρακαταθήκη από λόγια που είχα αρθρώσει χωρίς να τα σκέφτομαι πραγματικά κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Δεν φαντάστηκα τότε την ελπίδα και τη δύναμη που θα της έδιναν αυτά τα λόγια, όταν βρισκόμουν μακριά της, σε καθεστώς αιχμαλωσίας. Ιδιαιτέρως θυμάται ένα γράμμα που είχα λησμονήσει ότι είχα γράψει, το οποίο της έστειλα στα δέκατα πέμπτα γενέθλιά της. Μου λέει ότι διάβαζε αυτό το γράμμα σε κάθε επέτειο γενεθλίων της...
(Χειροκροτήματα)
...και ότι κάθε χρόνο, καθώς είχε ελαφρώς αλλάξει, πάντα ανακάλυπτε κάτι καινούριο σε αυτό, που "μιλούσε" στο είδος ανθρώπου που η ίδια εξελισσόταν...
(Χειροκροτήματα)
Οι γιατροί έχουν ένα όνομα για αυτό: μετατραυματική αγχώδης διαταραχή. Πρέπει να αντιμετωπίζεται. Αυτό είναι όλο. Με συγχωρείτε.
Έλεγα, λοιπόν, ότι κάθε φορά ανακάλυπτε κάτι καινούριο σε αυτά τα γράμματα, κάτι που "μιλούσε" στο πρόσωπο στο οποίο εξελισσόταν για αυτά που περνούσε. Θεέ μου, μακάρι να το ήξερα! Θα ήμουν τόσο προσεκτική, ώστε να σκορπίσω στη διαδρομή της περισσότερη αγάπη και περισσότερη ασφάλεια.
Σήμερα, έχω στο νου εμάς, εσάς και εμένα. Εάν όντως μπορούσαμε να συλλάβουμε το πραγματικό μέγεθος της επιρροής των λόγων μας, ίσως να ήμαστε πιο τολμηροί, πιο θαρραλέοι, πιο απαιτητικοί στις συζητήσεις μας για το πώς να ανακουφίσουμε το άλγος εκείνων που χρειάζονται να παλέψουμε για αυτούς. Τα θύματα των δεσποτικών καθεστώτων γνωρίζουν πως ό,τι λέγεται σήμερα εδώ εκφράζει τη βαρύτητα της δοκιμασίας τους και δίνει νόημα στον αγώνα τους. Δεν ξεχάσατε ποτέ ούτε τα ονόματά τους, ούτε την κατάστασή τους. Εμποδίσατε τους δυνάστες τους να καταφύγουν στο γεγονός ότι τα εγκλήματά τους λησμονήθηκαν. Δεν τους επιτρέψατε να στολίσουν με το δόγμα, τη ιδεολογία ή τη θρησκεία τον τρόμο στον οποίο υποβάλλουν τα θύματά τους.
Όταν ήμουν δέσμια, σε αρκετές περιπτώσεις άκουσα τον Raúl Reyes, τον εκπρόσωπο των Farc, να μιλά για μένα. Τον άκουσα να λέει στο ραδιόφωνο: "" Ingrid λέει το τάδε" ή η "Ingrid λέει το δείνα". Εξοργίστηκα όταν διαπίστωσα ότι, με την απαγωγή μου, οι αντάρτες δεν μου είχαν στερήσει μόνο το μέλλον μου, αλλά έκλεβαν και τη φωνή μου.
Γνωρίζοντας ότι έχω βρει τη φωνή μου ξανά, σας μιλώ, για να σας πω πόσο χρειάζεται ο κόσμος την Ευρώπη να μιλά άφοβα. Σε έναν κόσμο όπου το άγχος γίνεται όλο και πιο καταπιεστικό, όπου ο φόβος μας για το αύριο σημαίνει ότι κινδυνεύουμε να κλειστούμε στους εαυτούς μας, χρειάζεται να γίνουμε πιο ανοικτοί, να τείνουμε τα χέρια μας με γενναιοδωρία και να ξεκινήσουμε να αλλάζουμε τον κόσμο.
" καταναλωτική κοινωνία στην οποία ζούμε δεν μας κάνει χαρούμενους. Τα ποσοστά αυτοκτονίας, τα επίπεδα χρήσης ναρκωτικών και η βία στην κοινωνία είναι μόνο λίγα από τα συμπτώματα μιας καθολικής δυσφορίας που εξαπλώνεται. " υπερθέρμανση του πλανήτη και τα επακόλουθα των φυσικών καταστροφών είναι εκεί για να μας υπενθυμίσουν ότι η Γη έχει κουραστεί από την ανευθυνότητά μας και τη φιλαυτία μας.
(Χειροκροτήματα)
Ποια είναι η σχέση ανάμεσα σε αυτό και τα δεινά που υφίστανται τα θύματα βαρβαρότητας σε ολόκληρο τον κόσμο; Νομίζω ότι υπάρχει πολύ βαθιά σχέση. Όταν ήμουν αιχμάλωτη, είχα την ευκαιρία να μελετήσω την κοινωνική συμπεριφορά των απαγωγέων μου, προφανώς επί αρκετό διάστημα. Οι αντάρτες που με φυλούσαν δεν είχαν ηλικία μεγαλύτερη από τα ίδια τα παιδιά μου. Οι νεαρότεροι ήταν 11, 12, 13 ετών και οι μεγαλύτεροι ήταν 20 ή 25 το πολύ. Στην πλειονότητά τους - το 95% εξ αυτών θα έλεγα - εργάζονταν ως συλλέκτες φύλλων κόκας πριν να τους στρατολογήσουν οι Farc. Είναι γνωστοί ως "raspachines". Περνούν το χρόνο τους, από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου, μετατρέποντας τα φύλλα κόκας σε πάστα κόκας, η οποία τελικά θα χρησιμοποιηθεί ως βάση για την παρασκευή κοκαΐνης
Πρόκειται για νεαρούς χωρικούς, που συχνά ζουν σε απομονωμένες περιοχές, αλλά οι οποίοι, μέσω της δορυφορικής τηλεόρασης, είναι πλήρως ενημερωμένοι για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο. Όπως και τα παιδιά μας, βομβαρδίζονται με πληροφορίες και, όπως τα παιδιά μας, ονειρεύονται να αποκτήσουν iPod, Playstation, DVD. Για αυτούς, ωστόσο, ο καταναλωτικός κόσμος που λαχταρούν είναι απόλυτα απρόσιτος. Επιπλέον, η εργασία τους στις φυτείες ναρκωτικών, παρότι αμείβεται καλύτερα από την εργασία των παραδοσιακών χωρικών στην Κολομβία, μετά βίας καλύπτει τις βασικές τους ανάγκες.
Απογοητεύονται, αδυνατούν να συνεισφέρουν στις οικογενειακές ανάγκες, καταδιώκονται από τις αρχές της δημόσιας τάξης (εύλογα, επειδή εμπλέκονται σε παράνομη δραστηριότητα), συχνά είναι θύματα διαφθοράς και περιστασιακής βίας ασυνείδητων αξιωματούχων και εκτίθενται σε όλες τις κακοποιήσεις, τις απάτες και τις ανέντιμες συναλλαγές των εγκληματιών που διοικούν την περιοχή. Αυτή είναι η αυτοκρατορία των εγκληματιών, του εμπορίου ναρκωτικών, της μαφίας. Καταλήγουν να πνίγουν τους καημούς τους και να ξοδεύουν τα τρία πέσος που κέρδισαν σε αλκοόλ στα αυτοσχέδια μπαρ όπου βρίσκουν καταφύγιο.
Όταν οι αντάρτες στρατολογούν, αυτοί οι νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι βρήκαν τη λύση στα προβλήματά τους: έχουν τροφή, ρουχισμό και στέγη για μια ζωή. Αισθάνονται ότι κάνουν καριέρα, επειδή μπορούν να ανέλθουν στις βαθμίδες της στρατιωτικής οργάνωσης των ανταρτών. Φέρουν επίσης όπλο επ' ώμου, κάτι που τους προσφέρει το καθεστώς σεβασμού στην περιοχή, δηλαδή στα μάτια της οικογένειας και των φίλων τους. Για αυτόν το λόγο, όπου υπάρχει φτώχεια, το να είναι κάποιος αντάρτης είναι μια μορφή κοινωνικής επιτυχίας.
Ωστόσο, έχουν χάσει τα πάντα. Έχουν χάσει την ελευθερία τους. Δεν μπορούν ποτέ να εγκαταλείψουν τους Farc ή να ξαναδούν την οικογένειά τους. Θα γίνουν, χωρίς να το συνειδητοποιήσουν (εγώ όμως το είδα να συμβαίνει), σκλάβοι μιας οργάνωσης που δεν θα τους αφήσει ποτέ να φύγουν. Είναι βορά για τα κανόνια ενός παράλογου πολέμου.
Αυτό το σώμα, που αποτελείται από περίπου 15.000 νέους, οι οποίοι σχηματίζουν το κύριο τμήμα των στρατευμάτων των Farc, δεν θα βρισκόταν ποτέ στη θέση αυτή, εάν η κοινωνία μας τους είχε προσφέρει πραγματικές προοπτικές επιτυχίας. Δεν θα βρίσκονταν ποτέ σε αυτή την κατάσταση, εάν οι αξίες τις κοινωνίας μας δεν είχαν ανατραπεί και η δίψα για ιδιοκτησία δεν είχε γίνει τόσο σημαντικό μέρος της ζωής.
(Χειροκροτήματα)
" κοινωνία μας βρίσκεται στη διαδικασία μαζικής παραγωγής ανταρτών στην Κολομβία, φανατικών στο Ιράκ, τρομοκρατών στο Αφγανιστάν και εξτρεμιστών στο Ιράν. " κοινωνία μας συνθλίβει τα ανθρώπινα πνεύματα και τα πετά όπως τα απόβλητα του συστήματος: τους μετανάστες που δεν θέλουμε, τους ανέργους που αποτελούν τέτοιο όνειδος, τους ναρκομανείς, τα "βαποράκια", τα παιδιά στρατιώτες, τους φτωχούς, τους άρρωστους, όλους όσοι δεν έχουν θέση στον κόσμο μας.
Πρέπει να αναρωτηθούμε οι ίδιοι. Έχουμε δικαίωμα να συνεχίζουμε να οικοδομούμε μια κοινωνία στην οποία είναι αποκλεισμένη η πλειονότητα; Μπορούμε να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να ασχολούμαστε μόνο με την ευτυχία μας, όταν προκαλούμε δυστυχία σε τόσους πολλούς άλλους; Τι θα γινόταν εάν οι τροφές, που πετάμε με τους τόνους, αναδιανέμονταν σε χώρες όπου οι άνθρωποι πεινούν; Τι θα γινόταν εάν αναζητούσαμε πιο ορθολογικά μοντέλα κατανάλωσης, για να προσφέρουμε και στους υπόλοιπους πρόσβαση στα οφέλη της σύγχρονης ζωής; Μπορούμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό πολιτισμό στο μέλλον, όπου η επικοινωνία θα θέσει τέλος στις διαμάχες, στις ένοπλες συγκρούσεις, όπου η πρόοδος της τεχνολογίας θα μας δίνει τη δυνατότητα να οργανώσουμε το χρόνο και το χώρο μας με διαφορετικό τρόπο, έτσι ώστε όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη να έχουν τη θέση που τους αξίζει δικαιωματικά ως πολίτες του κόσμου;
Πραγματικά πιστεύω ότι η υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων απαιτεί το μετασχηματισμό των εθίμων και των συνηθειών μας. Χρειάζεται να έχουμε επίγνωση της πίεσης που ασκεί ο τρόπος ζωής μας σε όσους δεν έχουν πρόσβαση σε αυτόν. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη βρύση της αδικίας να τρέχει και να πιστεύουμε ότι το βάζο δεν θα ξεχειλίσει ποτέ.
(Χειροκροτήματα)
Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα, με τις ίδιες ανάγκες και επιθυμίες. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας το δικαίωμα των άλλων - του ανθρώπου που βλέπουμε κάτω από τη γέφυρα, εκείνων που δεν θέλουμε καν να αντικρίζουμε επειδή προσβάλλουν την αισθητική μας - να επιθυμούν ό,τι επιθυμούμε και εμείς.
(Χειροκροτήματα)
Έπειτα, υπάρχουν και οι καρδιές μας. Είμαστε όλοι ικανοί για το καλύτερο, αλλά υπό ομαδική πίεση, είμαστε όλοι ικανοί για το χειρότερο, επίσης. Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορούμε να αισθανόμαστε προστατευμένοι έναντι της δικής μας ικανότητας για σκληρότητα. Όταν παρατηρούσα εκείνους που με είχαν υπό κράτηση, αναρωτιόμουν πάντα εάν θα μπορούσα να πράξω όπως αυτοί. Ήταν ξεκάθαρο ότι οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονταν υπό μεγάλη πίεση, το είδος πίεσης που τους επέβαλαν οι απαιτήσεις της ομάδας.
Τι μπορεί να μας προστατεύσει από αυτό; Τι θα διασφαλίσει τη μη καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, πρώτον για τους ίδιους τους εαυτούς μας - όταν το αποδεχόμαστε, εθελοτυφλούμε ή βρίσκουμε δικαιολογίες - και κατά δεύτερον μέσα στον κόσμο; Πώς μπορούμε να προστατευτούμε από αυτό; " καλύτερη άμυνά μας θα είναι πάντα η πνευματικότητα και οι αρχές μας. Εντούτοις, πρέπει να αγωνιστούμε με τα λόγια μας. Τα λόγια είναι το εκπληκτικότερο σπαθί.
Για αυτό επαναλαμβάνω διαρκώς ότι ο διάλογος είναι απαραίτητος, εάν θέλουμε να τερματίσουμε τον πόλεμο στον κόσμο. Είτε πρόκειται για τον πόλεμο στη χώρα μου, είτε για τον πόλεμο στην Κολομβία, είτε αυτός συμβαίνει στο Νταρφούρ, στη Ζιμπάμπουε, στη Δημοκρατία του Κονγκό ή της Σομαλίας, η λύση σε όλες τις περιπτώσεις θα είναι πάντα η ίδια. Πρέπει να μιλάμε. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε στους άλλους το δικαίωμα να εισακούονται, όχι επειδή έχουν δίκιο ή άδικο, όχι επειδή είναι καλοί ή κακοί, αλλά επειδή μιλώντας μπορούμε να σώσουμε ανθρώπινες ζωές.
(Χειροκροτήματα)
Θέλω να σας μεταφέρω τη βεβαιότητα που με διακατέχει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό από τα λόγια. Πρέπει να κατακλύσουμε τον κόσμο με λόγια, να αγγίξουμε καρδιές και να αλλάξουμε συμπεριφορά. Αντλώντας από τα πλούτη της ψυχής μας, μπορούμε να μιλήσουμε εκ μέρους όλων. Με τα λόγια που πηγάζουν από τα βάθη του είναι μας θα οικοδομήσουμε την ειρήνη. Με τα λόγια θα προστατεύσουμε την ελευθερία όλων. Με τα λόγια θα ξεκινήσουμε τη δημιουργία ενός νέου πολιτισμού, του πολιτισμού της Αγάπης.
(Χειροκροτήματα)
Επιτρέψτε μου να σας μιλήσω για την Αγάπη. Γνωρίζετε ότι, από τη στιγμή της απελευθέρωσής μου, συνεχώς αναλογίζομαι τη μοίρα των άτυχων αδελφών μου, εκείνων που σήμερα βρίσκονται αλυσοδέσμιοι σε δέντρα σαν ζώα, οι οποίοι παρέμειναν στη ζούγκλα όταν εγώ έφυγα. Ελάτε μαζί μου εκεί όπου βρίσκονται.
(Χειροκροτήματα)
Συγνώμη, ντρέπομαι τόσο πολύ.
(Χειροκροτήματα)
Ακολουθήστε με στα μέρη όπου βρίσκονται, καλυμμένοι κάτω από τεράστια δέντρα που κρύβουν τον γαλανό ουρανό...
(Χειροκροτήματα)
... ασφυκτιώντας από τη βλάστηση που τους περικλείει σαν μέγκενη, κατακλυσμένοι από τον ασταμάτητο βόμβο απροσδιόριστων εντόμων, που δεν τους επιτρέπουν καν το δικαίωμα να αναπαυθούν σε ηρεμία, πολιορκημένοι από κάθε είδους τέρατα που τους καταδιώκουν...
Συγνώμη, δεν μπορώ να συνεχίσω. Λυπάμαι πραγματικά.
(Χειροκροτήματα)
...πολιορκημένοι από κάθε είδους τέρατα που τους καταδιώκουν ανηλεώς, έτσι που τα σώματά τους βασανίζονται από τον πόνο.
Αυτήν τη στιγμή, είναι πιθανό να μας ακούν και να περιμένουν, με το αυτί κολλημένο στο ραδιόφωνο, αυτά τα λόγια, τα λόγια μας, για να τους υπενθυμίσουν ότι είναι ακόμα ζωντανοί. Για αυτούς που τους αιχμαλώτισαν, είναι μόνο αντικείμενα, αγαθά, ακόμα λιγότερο και από ζώα. Σε καθημερινή βάση, για αυτούς, για τους απαγωγείς τους, για τους αντάρτες, είναι μια κουραστική αγγαρεία, δεν παρέχουν άμεσα οφέλη και αποτελούν εύκολο στόχο για τον εκνευρισμό τους.
Θα ήθελα να σας αναφέρω τα ονόματά τους. Παρακαλώ να μου χαρίσετε μερικά λεπτά, για να τους αποτίσω φόρο τιμής, επειδή καθώς μας ακούνε να τους καλούμε, θα αποκριθούν στο προσκλητήριο με λίγο πιο δυνατά καρδιοκτύπια, από τα βάθη του "τάφου" τους στη ζούγκλα. Θα έχουμε καταφέρει να τους απελευθερώσουμε για λίγα λεπτά από τη βαριά ταπείνωση των αλυσίδων τους.
ALAN JARA, SIGISFREDO LOPEZ, OSCAR TULIO LIZCANO, LUIS MENDIETA, HARVEY DELGADO, LUIS MORENO, LUIS BELTRAN, ROBINSON SALCEDO, LUIS ARTURO ARCIA, LIBIO MARTINEZ, PABLO MONCAYO, EDGAR DUARTE, WILLIAM DONATO, CESAR LASSO, LUIS ERAZO, JOSE LIBARDO FORERO, JULIO BUITRAGO, ENRIQUE MURILLO, WILSON ROJAS, ELKIN HERNANDEZ, ALVARO MORENO, LUIS PENA, CARLOS DUARTE, JORGE TRUJILLO, GUILLERMO SOLORZANO, JORGE ROMERO, GIOVANNI DOMINGUEZ.
Σκέφτομαι, επίσης, αυτή την εξαιρετική γυναίκα, την AUNG SAN SUU KYI, η οποία πληρώνει με τη ζωή της το δικαίωμα των ανθρώπων στην ελευθερία και η οποία ξεκίνησε απεργία πείνας, προκειμένου να εισακουστεί. Για να αναθαρρήσει, χρειάζεται τα λόγια μας περισσότερο από ποτέ.
(Χειροκροτήματα)
Βεβαίως, μες την καρδιά μου κουβαλώ και το σταυρό ενός άλλου συμπατριώτη μου, του Guilad Shalit, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε τον Ιούνιο του 2006. " οικογένειά του υποφέρει όσο και η δική μου, χτυπώντας όλες τις πόρτες, κινώντας γη και ουρανό, για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του. " προσωπική του μοίρα συγχέεται με πολιτικά συμφέροντα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτόν και επί των οποίων δεν έχει κανέναν έλεγχο.
GUILAD SHALIT, AUNG SAN SUU KYI, LUIS MENDIETA, ALAN JARA, JORGE TRUJILLO, FORERO,...
Αυτά τα ονόματα που αντηχούν σε αυτούς τους τοίχους φέρουν το βάρος του κακού. Πρέπει να γνωρίζουν ότι όλοι μας θα αισθανόμαστε σαν φυλακισμένοι, μέχρι να απελευθερωθούν.
Ελπίζω απεγνωσμένα ότι το χειροκρότημα που αντηχεί από αυτό το Κοινοβούλιο μπορεί να μεταφέρει την αγάπη μας, όλη τη δύναμή μας και όλη την ενέργειά μας σε αυτούς, διασχίζοντας την απόσταση που μας χωρίζει. Είθε να μάθουν ότι η δέσμευσή μας είναι πλήρης. Είθε να έχουν τη βεβαιότητα ότι δεν θα σωπάσουμε ποτέ και ότι δεν θα σταματήσουμε να δρούμε, εάν δεν ελευθερωθούν όλοι!
Σας ευχαριστώ.
(Ενθουσιώδεις επευφημίες)
Πρόεδρος
Ingrid Betancourt, ανοίξατε τα φύλλα της καρδιάς σας ενώπιόν μας, ενώπιον των ελευθέρως εκλεγμένων μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και - κυρίες και κύριοι, πιστεύω ότι μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος όλων σας - δεν έχουμε βιώσει ποτέ στο παρελθόν μια τόσο συγκινητική στιγμή σε αυτό το Κοινοβούλιο, όπως αυτή που μόλις ζήσαμε.
Κυρία Betancourt, μας μεταφέρατε το μήνυμα της αλληλεγγύης και εκφράσατε την επιθυμία η εμπειρία σας - τα βάσανα που χρειάστηκε να υποστείτε και η ελευθερία που απολαμβάνετε τώρα - να οδηγήσουν επίσης στην απελευθέρωση όλων εκείνων που ακόμα κρατούνται αιχμάλωτοι από τρομοκράτες. Αυτή είναι η σπουδαιότερη ένδειξη αλληλεγγύης που μπορείτε να προσφέρετε σε όλους τους αιχμαλώτους ανά την υφήλιο και για αυτό σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.
(Χειροκροτήματα)
Κυρία Betancourt, με τον ειρηνικό σας αγώνα για την ελευθερία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια κάθε ατόμου, μας ενθαρρύνατε, εμάς τα ελευθέρως εκλεγμένα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, να συνεχίσουμε τον αγώνα με ειρηνικά μέσα, χωρίς χαλάρωση και με πλήρη δέσμευση. Μας ενθαρρύνατε να ξεκινήσουμε διάλογο και χαρακτηρίσατε τις λέξεις ως το πλέον σημαντικό πράγμα στη ζωή. Οι λέξεις βρίσκονταν στις απαρχές της ανθρώπινης επικοινωνίας. Μας ενθαρρύνετε να συνεχίσουμε την ίδια διαδρομή.
Κυρία Betancourt, επιτρέψτε μου να πω τα εξής ολοκληρώνοντας: είχαμε το προνόμιο να βιώσουμε αυτή την ιδιαίτερα συγκινητική σύνοδο μαζί σας, μια στιγμή με βαθύ ανθρώπινο συναίσθημα, αλλά συγχρόνως ένα ένθερμο κάλεσμα για δράση - ένα κάλεσμα προς εμάς, που έχουμε εκλεγεί για να αναλαμβάνουμε δράση. Τώρα που αποκτήσατε ξανά την ελευθερία σας και μια νέα ζωή, ελπίζουμε ότι θα βρείτε την ειρήνη στην πατρίδα σας, τη Γαλλία - σημαντική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έχει αναλάβει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αυτό το ήμισυ του τρέχοντος έτους - και ότι θα βρείτε την ευτυχία που ποθείτε. Προπάντων, σας ευχόμαστε την αγάπη για την οποία μιλήσατε. Ευχαριστούμε, Ingrid Betancourt!
(Χειροκροτήματα)
(" συνεδρίαση αρχίζει στις 3.55 μ.μ.)
