

(1) 
Poignant (PSE ).
   – De aanleiding voor mijn interventie, mijnheer de Voorzitter, wordt gevormd door de uitlatingen die een van onze collega’s, de heer Gollnisch, in Frankrijk heeft gedaan. Ik wil u twee of drie voorbeelden geven van hetgeen hij onlangs gezegd heeft: er is vandaag de dag geen enkele serieuze historicus meer die de conclusies van de processen van Neurenberg integraal onderschrijft; het is aan de historici om zich een oordeel te vormen aangaande het bestaan van de gaskamers; en ik trek het aantal slachtoffers van de holocaust in twijfel. Aan dergelijke uitlatingen mogen wij niet zomaar voorbijgaan, en daarom vraag ik u, mijnheer de Voorzitter, deze kwestie voor te leggen aan het Bureau van ons Parlement. Het betreft uitlatingen van een lid van het Parlement, die daarmee de waarden aantast die ten grondslag liggen aan de totstandkoming van de Unie zelf en van het Handvest van de grondrechten, zoals dat is opgenomen in het Grondwettelijk Verdrag. En ik zeg u nu vast dat als de gerechtelijke stappen, die zeker zullen worden ondernomen, tot gevolg zullen hebben dat de parlementaire onschendbaarheid ter discussie komt te staan, ik er van meet af aan voor zal pleiten dat deze zal worden opgeheven. 
Schulz (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil u een verzoek doen. De Conferentie van voorzitters heeft gisteren in aanwezigheid van collega Watson en mijzelf besloten de Voorzitter van het Parlement, de heer Borrell, opdracht te geven de brieven van de afzonderlijke parlementaire commissies met de resultaten van de hoorzittingen te overhandigen aan de voorgedragen voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, zodat hij deze brieven kan inzien en er zijn conclusies aan kan verbinden. Nu heb ik uit de avondkrant van gisteren en andere media vernomen dat de heer Barroso zich al op voorhand heeft uitgelaten over de uitkomst van de hoorzittingen, en dat terwijl hij de brieven nog niet eens ontvangen heeft. Hij heeft gezegd dat het hem niet interesseert wat er allemaal in staat. De woorden van de heer Barroso kwamen er zo ongeveer op neer dat hij zijn Commissie volledig geschikt acht en er niet over peinst enige wijzigingen aan te brengen. Ik verzoek u, mijnheer de Voorzitter, de heer Barroso mede te delen dat mijn fractie niet van plan is zich nog langer zo te laten koeioneren. Als de heer Barroso het vertrouwen van de Sociaal-democratische Fractie in dit Huis wil winnen, zal hij toch echt een andere houding moeten innemen tegenover dit Parlement. Het gaat namelijk niet alleen om de heer Buttiglione, het gaat ondertussen ook om de heer Barroso zelf. Ik verzoek u, mijnheer de Voorzitter, ervoor te zorgen dat als de heer Barroso de brieven ontvangt hij tegelijk kennis kan nemen van de boodschap dat wij van de voorgedragen voorzitter van de Commissie een andere instelling verwachten. 
De Voorzitter.
   – Beste collega’s, wat betreft het punt dat de heer Poignant naar voren bracht: het Bureau heeft zich gisteravond over deze kwestie gebogen en op dezelfde wijze gereageerd als u zojuist.
Wat de opmerking van de heer Schulz aangaat: deze zal vanzelfsprekend aan de betrokkene worden overgebracht. 

De Voorzitter.
   – Alvorens het debat te openen heb ik een mededeling aan u. Ik heb van de heer Matsakis een schrijven ontvangen met een juridisch advies inzake het verzoek om opheffing van zijn immuniteit, dat door de procureur-generaal van de Republiek Cyprus is ingediend en waarvan het Parlement op 13 oktober 2004 kennis heeft genomen. In zijn schrijven betwist de heer Matsakis de autoriteit van de procureur-generaal om een dergelijk verzoek in te dienen. Overeenkomstig artikel 6, lid 3 van het Reglement wordt dit schrijven verwezen naar de Commissie juridische zaken, de terzake bevoegde commissie, die moet nagaan of de autoriteit van wie het verzoek uitgaat, de procureur-generaal in dit geval, daartoe bevoegd is. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de mondelinge vragen aan de Raad en aan de Commissie over de rol van het schema van algemene preferenties van de Gemeenschap voor de periode 2006-2015.
In de hoop dat de Commissie zich aanstonds bij ons zal voegen geef ik om te beginnen het woord aan mevrouw Morgantini als vraagstelster. 
Morgantini (GUE/NGL ).
   – Ik hoop dat het debat van vandaag slechts het begin zal zijn van een nuttige en noodzakelijke samenwerking, interinstitutioneel en tussen de parlementaire commissies, met betrekking tot een kwestie die van het allergrootste belang is voor de Commissie ontwikkelingssamenwerking, een commissie die ik - misschien zonder het echt verdiend te hebben - tot mijn eer mag voorzitten en die ik vandaag vertegenwoordig.
Het stelsel van algemene preferenties is vanaf het begin in 1971 een fundamenteel instrument geweest voor het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie. Ik zou wat dit betreft met name ook de verdienste van de Europese Gemeenschap willen onderstrepen, want het is de Gemeenschap die dit systeem vanaf 1971 als eerste in praktijk heeft gebracht, en zij is ook vandaag nog de grootste donateur voor wat betreft handelsconcessies voor de ontwikkelingslanden.
Bij het bestuderen van de mededeling van de Commissie zijn wij ervan uitgegaan dat het hoofddoel van het stelsel van algemene preferenties is - en vooral moet blijven - het bevorderen van de economische en sociale ontwikkeling van deze landen, op basis van het beginsel van internationale solidariteit, dat de leidraad zou moeten zijn in het buitenlands beleid van de Unie. Tegen die achtergrond stemmen wij in met de doelstellingen die in de mededeling zijn uiteengezet, te weten vereenvoudiging van de regelingen, concentreren van de preferenties op die ontwikkelingslanden die er het meest behoefte aan hebben en, bovenal, bevordering van duurzame ontwikkeling.
We zijn ons er volledig van bewust dat het huidige systeem een substantiële hervorming moet ondergaan om deze doelen te bereiken. Wij kunnen er echter niet omheen dat iedere wijziging van het huidige systeem aanzienlijke gevolgen zal hebben voor de landen die nu profiteren van dit systeem. Die gevolgen zullen positief zijn, maar er zullen ook negatieve effecten optreden. Vertegenwoordigers van verschillende landen hebben daar reeds op gewezen. Daarom heeft het Europees Parlement vanaf het begin van het hervormingsproces zijn stem willen laten horen, en wel door de zorgen, de meningen en de standpunten van de belanghebbende landen in aanmerking te nemen.
Het lijkt mij dat dit democratisch beginsel juist nu wezenlijker en belangrijker is dan ooit; immers, laten we eerlijk zijn, de Commissie heeft de betrokken partijen niet adequaat geraadpleegd alvorens haar voorstellen op tafel te leggen, wat te betreuren is. Aan de andere kant moet gezegd worden dat de Raad de mogelijkheid benut heeft om het Europees Parlement te raadplegen tijdens de laatste vergadering.
De standpunten die ik vandaag als voorzitter van de Commissie ontwikkelingssamenwerking naar voren breng, zijn dan ook slechts ter inleiding bedoeld; ze staan ook vermeld in de ontwerpresolutie waarvan alle fracties vonden dat die hun handtekening waard was. Ik hoop dat het debat van vandaag ertoe zal bijdragen dat er in deze kwestie duidelijkheid ontstaat en, vooral, dat de Europese Commissie er aanleiding in zal zien om enkele van onze verzoeken op te nemen in de nieuwe verordening, die waarschijnlijk op 20 oktober moet worden aangenomen door het college van commissarissen. Ik zou de Commissie dan ook willen verzoeken de vragen die wij in ons onderzoek hebben gesteld te beantwoorden.
Er zijn drie specifieke punten waar ik inhoudelijk op in zou willen gaan: het graduatiemechanisme, het functioneren van het SAP+-systeem en de hervorming van het systeem van de oorsprongsregels. Wat het eerste punt betreft: wij juichen de vereenvoudiging van het graduatiemechanisme weliswaar toe, maar wij zijn bijna verbijsterd over het feit dat de Commissie voorstelt het mechanisme uitsluitend te baseren op marktaandeelcriteria, zonder rekening te houden met ontwikkelings- en armoede-indicatoren. Wij kunnen er niet omheen dat deze bepalingen zeer negatieve consequenties zouden kunnen hebben voor grote exporteurs. We zijn er dus niet per definitie op tegen, maar we zouden samen met de Commissie en de Raad in de komende maanden de consequenties en de wijze van uitvoering van dit voorstel diepgaand willen onderzoeken.
Dan het nieuwe SAP+-systeem. Wij staan daar positief tegenover, aangezien het duurzame ontwikkeling bevordert, maar het lijkt ons essentieel om duidelijke, betrouwbare en tegelijkertijd realistische criteria vast te stellen. We zouden graag willen zien dat de Commissie nadrukkelijk toezegt daarvoor de nodige technische assistentie te verlenen.
Ten slotte zou ik willen benadrukken dat één van de obstakels voor een efficiënt gebruik van het stelsel - we weten dat allemaal - het systeem van de oorsprongsregels is geweest. Daarom verwelkomen wij een substantiële hervorming van het systeem gericht op regionale uitbreiding, maar wij hopen wel dat de goede bedoelingen ook worden omgezet in concrete initiatieven: een voorstel dus, en ook een onderzoek naar de systemen die door andere landen worden toegepast.
Ik laat het hierbij, in het besef dat ik slechts enkele aspecten van het complexe thema naar voren heb gebracht, maar meer kan ik niet doen in de tijd die mij gegeven is. Voor de rest zou ik graag mijn gewaardeerde collega Barón Crespo, voorzitter van de Commissie internationale handel, willen horen en natuurlijk ook mijn andere collega’s, alsmede de eventuele antwoorden van de Commissie en de Raad, die naar ik hoop gedetailleerd zullen zijn. Ik hoop werkelijk dat er een vruchtbare samenwerking mogelijk is die positieve resultaten kan opleveren. 
Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de commissaris, beste Luisa, het is mij een genoegen samen met de voorzitster van de Commissie ontwikkelingssamenwerking deze vraag in te kunnen dienen. Zoals u weet, ontstaat er normaal gesproken altijd een concurrentiestrijd tussen de parlementscommissies, maar in dit geval denk ik dat de samenwerking een goed voorteken is voor de zittingsperiode die nu begint.
Ik richt mij tot de Commissie inzake de mededeling die zij heeft gepresenteerd over het algemeen preferentiestelsel. Ik sluit me graag aan bij het positieve oordeel van mevrouw Morgantini en ik wil daarbij het volgende opmerken.
In de eerste plaats denken wij dat het goed zou zijn als de werking van het stelsel wordt geëvalueerd, we gebruik maken van de meer dan tien jaar ervaring die we ermee hebben en de belanghebbenden geraadpleegd worden. Dat kan gerealiseerd worden wanneer het voorstel voor een verordening wordt gepresenteerd. Ik denk dat dat nuttig is voor iedereen, de Commissie inbegrepen.
Met betrekking tot de algemene strekking van de mededeling wil ik er allereerst op wijzen dat als we willen dat het SAP een grotere en betere bijdrage zal leveren aan de ontwikkeling van de armste landen, het noodzakelijk is dat de handelspreferenties afgestemd worden op de comparatieve voordelen en op de exportbelangen van deze landen zelf.
Het is tevens van belang dat de preferenties op meerdere producten van toepassing zijn en vooral dat een aanzienlijk aantal van de producten die momenteel als "gevoelig" worden beschouwd, overgeheveld wordt naar de categorie "ongevoelig". Om dit te bereiken, moeten we overwegen of het mogelijk is de preferentiële marge te verruimen.
Ten tweede wil ik erop wijzen dat onze commissies ingenomen zijn met de vastberadenheid van de Commissie om het stelsel van oorsprongsregels te verbeteren en te vereenvoudigen. Ik moedig de Commissie aan om interregionale cumulatie van oorsprong te bevorderen en de harmonisatie van de stelsels van oorsprongsregels in de verschillende bestaande regelingen en handelsovereenkomsten voort te zetten.
Tot slot wil ik graag iets zeggen over het voorstel voor één enkele regeling van aanvullende preferenties, het zogenaamde SAP+. Hoewel de invoering hiervan in ieder geval voor een deel samenhangt met het feit dat de huidige “drugsregeling” naar aanleiding van de beslissing van het WTO-panel opgeheven moet worden, ben ik van mening dat het van groot belang is de begunstigden van de huidige regeling de garantie te geven dat zij gebruik kunnen maken van een redelijke overgangsperiode om aan de nieuwe eisen van het SAP+ te voldoen. Voorkomen moet worden dat zij ineens worden geconfronteerd met het verlies van bepaalde preferenties die ze erg hard nodig hebben en die zij tot nu toe ook eerlijk verdienen.
Om een redelijk niveau van transparantie en democratische controle te waarborgen, vraag ik de Commissie en de Raad tijdig een raadplegingsproces in gang te zetten over de eerste toepassingsverordening van het nieuwe SAP-stelsel, zodat de geassocieerde landen, de niet-gouvernementele organisaties en de instellingen van de Europese Unie, waaronder op de eerste plaats het Europees Parlement, daarin adequaat kunnen participeren en geraadpleegd kunnen worden. Ik beschouw de conclusies van de Raad die op 11 oktober in Luxemburg hieromtrent werden goedgekeurd, als positief. Daarin staat namelijk dat een uitdrukkelijke raadpleging van het Parlement noodzakelijk is, waarmee ze verder gaan dan hetgeen momenteel in de Verdragen neergelegd is. Ik hoop dat zowel de heer Lamy als de heer Nicolaï op dit punt een krachtige toezegging zal doen.
Ik zou mijn interventie willen besluiten, mijnheer de Voorzitter, met een speciale opmerking over de aanwezigheid van commissaris Lamy hier vandaag. Wederom - en wellicht voor het laatst - geeft hij er blijk van zeer veel waarde te hechten aan een goede samenwerking met dit Parlement. Zoals u allen weet, was de heer Lamy tijdens de laatste zittingsperiode een enthousiaste gesprekspartner van het Parlement en een groot voorstander van samenwerking. Omdat ik niet weet of ik nog de gelegenheid zal hebben het later te zeggen, zou ik ter afsluiting mijn collega´s willen vragen zich aan te sluiten bij mijn woorden van dank aan de commissaris voor zijn uitstekende werk voor de handelsportefeuille en in het bijzonder voor de geest van samenwerking op basis waarvan hij zijn werk als commissaris altijd heeft verricht. (Mijnheer Lamy, ik wens u alle succes in uw volgende reïncarnatie).
Van Gennip,
   . Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Evenals de geachte Parlementsleden verwelkomt de Raad de mededeling van de Commissie over ontwikkelingslanden, internationale handel en duurzame ontwikkeling, de rol van het algemeen preferentiestelsel van de Gemeenschap voor de periode 2006-2015 en vooral de daarin omschreven algemene doelstelling. Het SAP dient stabiel, voorspelbaar, objectief, eenvoudig, transparant en verenigbaar met de WTO te zijn en het moet rekening houden met de specifieke behoeften van de ontwikkelingslanden. De Raad steunt de inspanningen van de Commissie voor een algehele vereenvoudiging van het SAP met als algemene doelstelling de ontwikkelingslanden te helpen de armoede terug te dringen en de duurzame ontwikkeling te bevorderen. Daartoe dient op basis van objectieve ontwikkelingscriteria te worden bepaald welke landen in aanmerking komen voor het SAP. De Raad memoreert, net als het Europees Parlement, dat nadere informatie over de uitvoering nodig is om een definitief standpunt te kunnen bepalen en in dit stadium kan de Raad alleen iets zeggen over de basisbeginselen die in de mededeling van de Commissie worden toegelicht. Zoals in de verklaring van de Raad en de Commissie over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Gemeenschap wordt gesteld, meent de Raad dat het gemeenschappelijke handelsbeleid ertoe kan bijdragen de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid kracht bij te zetten. Het gaat hierbij met name om de uitroeiing van de armoede en de bevordering van de duurzame ontwikkeling waarvan de strijd tegen drugs een integraal onderdeel is. Preferentiële toegang tot de markten van de ontwikkelde landen is een factor die bijdraagt tot economische ontwikkeling en tot integratie van de ontwikkelingslanden in de wereldeconomie.
Wat betreft een aantal concrete vragen van de geachte parlementsleden, allereerst SAP+. De Raad is bereid het SAP+-voorstel welwillend te bekijken. Via de substantiële preferenties van het SAP+ worden ontwikkelingslanden gestimuleerd om verdragen na te leven op het gebied van mensenrechten, arbeidsrechten, milieu en goed bestuur, waarvan de strijd tegen de drugs een belangrijk onderdeel is. Een aantal cruciale zaken moet echter nog worden behandeld. Het gaat hierbij om de lijst van relevante verdragen, de vraag welke verdragen verplicht zullen zijn, de voorwaarden en procedures voor het toekennen en intrekken van SAP+, ten vierde welke monitoringsystemen zullen worden gebruikt, ten vijfde de eventuele aanvullende criteria die gekoppeld zijn aan de ontwikkelingsbehoeften van de begunstigden en ten slotte de mogelijke overgangsregeling voor de begunstigden van de huidige stimuleringsregelingen die wellicht niet in aanmerking komen voor het SAP. 
Lamy,
   .  Mijnheer de Voorzitter, het schema van algemene preferenties bestaat nu bijna dertig jaar. Het bestaat in het verlenen van tarifaire preferenties – hetgeen in feite kortingen op de douanerechten zijn – aan bijna 180 ontwikkelingslanden, op grond van algemene principes die wij elke tien jaar herzien. Door de Europese importeurs te stimuleren in die landen in te kopen is dit schema van algemene preferenties in feite een instrument voor ontwikkelingshulp door handel.
Het schema waartoe tien jaar geleden besloten is loopt tot het eind van 2005, en dus zal in 2006 een nieuwe tienjarige cyclus aanvangen. Om die reden heb ik in juli jongstleden een mededeling gepresenteerd van de Commissie aan de Raad en het Parlement, met als doel de basisprincipes te schetsen voor de uitvoeringswetgeving die gedurende die nieuwe periode het kader zal vormen voor de verordeningen van de Raad. Deze verordeningen zullen zelf elke drie jaar kunnen worden herzien, teneinde ze aan te passen aan de economische omstandigheden wanneer blijkt dat die veranderd zijn.
De Europese Unie is veruit de meest gulle partner op het gebied van handelspreferenties. Deze preferenties komen ten goede aan bijna 53 miljard euro aan handelsstromen, en dan heb ik het nog niet eens over de ACS-regeling. Met dergelijke cijfers gaan wij veel verder dan de andere preferentieverleners, aangezien de Verenigde Staten, de nummer twee, op 17 miljard dollar zitten. En we weten allen dat de uitbreiding met tien nieuwe lidstaten deze koppositie van de Unie op dit terrein alleen maar zal verstevigen.
De evaluatie van de resultaten van het SAP is uitgevoerd – en daarmee geef ik wat dit punt betreft alvast antwoord aan mevrouw Morgantini en de heer Barón Crespo – en wij hebben alle cijfers ontvangen die momenteel beschikbaar zijn. Uit de evaluatie blijkt dat dit systeem over het algemeen positieve resultaten heeft opgeleverd, maar dat er nog verbeteringen mogelijk zijn. Hoe het ook zij, er zijn dus positieve resultaten behaald; de laatst beschikbare, definitieve cijfers laten bijvoorbeeld zien dat onze invoer in het kader van deze regeling tussen 2000 en 2002 gestegen is van 47 miljard naar 53 miljard euro, hetgeen een aanzienlijke groei is, temeer daar bepaalde producten op technische gronden van de SAP-lijst zijn verdwenen. Evenzo is het zogenoemde benuttingspercentage van het SAP, oftewel de verhouding tussen de handelsstromen die in theorie in aanmerking komen voor het SAP en de invoer die daadwerkelijk van het SAP profiteert, de afgelopen jaren gestaag toegenomen, en is het nu bijna 55 procent. Tot zover de positieve kant van de zaak, waaruit blijkt dat het systeem werkt.
Met de stimuleringsregelingen daarentegen, en met name met alles wat te maken heeft met de uitvoering van de sociale en de milieuclausule, hebben we niet veel succes geboekt: slechts twee begunstigde landen, te weten Sri Lanka en Moldavië – toch niet bepaald reuzen op het wereldhandelstoneel – profiteren van de sociale clausule. We moeten deze ervaringen mee laten wegen, en om die reden is de door de Commissie voorgestelde hervorming erop gericht het preferentiesysteem eenvoudiger te maken, genereuzer, meer gericht op de landen die er behoefte aan hebben, en objectiever.
Allereerst moet het systeem eenvoudiger worden. Waarom? Omdat een eenvoudiger stelsel meer gericht is op ontwikkelingslanden en op de actoren in die landen die behoefte hebben aan zekerheid. Daarom stellen we voor om van een vijfledig systeem naar een drieledig systeem te gaan. De huidige vijf regelingen zijn: de basisregeling, de “sociale clausule”-regeling, de “milieuclausule”-regeling, de drugsregeling en tot slot de “alles behalve wapens”-regeling, die geldt voor de minst ontwikkelde landen (MOL). Ik stel voor om van vijf terug te gaan naar drie. Enerzijds zouden we dan de basisregeling behouden, anderzijds de regeling “alles behalve wapens” voor de MOL, en dan zou er ten slotte nog een tussenregeling komen, getiteld SAP+: een regeling voor duurzame ontwikkeling in al haar dimensies, te weten de sociale dimensie, de milieudimensie en de dimensie van , met inbegrip van de drugsbestrijding. Het SAP+ zou bestaan in het opheffen van de douanerechten voor de begunstigde landen die zich hebben ingezet voor het ratificeren en toepassen van de belangrijkste relevante internationale overeenkomsten.
Om welke overeenkomsten gaat het hier? Ons voorstel is de internationale overeenkomsten in aanmerking te nemen die als het ware “onbetwist” zijn: de VN-verdragen inzake de politieke, economische, sociale en culturele rechten, de fundamentele verdragen van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) of de VN-Conventie tegen corruptie. Sommige van die verdragen zullen verplicht moeten worden overgenomen, willen landen van dat SAP+ profiteren. Dat geldt bijvoorbeeld voor de twee pacten van de VN, de acht verdragen van de IAO, de verdragen tegen rassendiscriminatie of discriminatie van vrouwen en alle verdragen met betrekking tot marteling, rechten van het kind en volkerenmoord. Natuurlijk eisen wij de ratificatie van deze verdragen, en behalve de ratificatie ook de daadwerkelijke toepassing ervan. Ik geef daarmee antwoord op een tweede opmerking van mevrouw Morgantini. Op dat punt staat ons een dubbele evaluatie voor ogen. Enerzijds komt er een evaluatie op het moment van de beoordeling van de aanvragen, want het is de bedoeling dat de toegang tot het SAP+ zal worden geweigerd aan begunstigde landen die het op dat gebied laten afweten. Anderzijds zouden de bevoegde internationale organisaties in zekere zin worden belast met een evaluatie van de toepassing van elk verdrag. Een land als Wit-Rusland bijvoorbeeld mag dan wel de nodige vorderingen hebben gemaakt wat betreft de ratificatie van deze verdragen, maar het zou, zoals de zaken er vandaag voor staan, niet in aanmerking komen. Tot zover de verdragen.
Een eenvoudiger systeem dus, en bovendien een genereuzer systeem. Waarom genereuzer? Omdat in het proces van multilaterale handelsonderhandelingen de douanerechten steeds verder worden gereduceerd, hetgeen tot gevolg heeft dat het comparatief voordeel van de landen die in aanmerking komen voor het preferentiesysteem navenant afneemt. Als wij willen dat de ontwikkelingslanden voordeel blijven hebben van het SAP, moeten we deze tariefreductie dus compenseren. Wij stellen dan ook voor de dekking van het SAP uit te breiden naar een aantal nieuwe producten, zodat de reductie van de tarieven wordt gecompenseerd door een vergroting van de exportbasis. Binnen de Commissie wordt op dit moment nog overlegd over deze uitbreiding; de deadline hiervoor is volgende week, en ik zal hier nog op terugkomen. We zullen onderwerpen aansnijden die misschien ingewikkeld, lastig of gevoelig zijn, maar waarbij we wel vooruitgang willen boeken, zoals in het geval van de visserijproducten.
Ik blijf nog even bij het punt van een grotere generositeit – en daarmee geef ik antwoord op een derde opmerking van mevrouw Morgantini van zo-even – om u te zeggen dat wij voornemens zijn om voorstellen te doen aangaande de aanpassing van de oorsprongsregels. Zoals is gebleken uit tal van studies, vormen de oorsprongsregels een essentiële voorwaarde voor de toegang tot de handelspreferenties. De voorwaarden die wij stellen ten aanzien van de oorsprong van producten zijn er niet om met de linkerhand weg te nemen wat we met de rechterhand geven, maar juist om te waarborgen dat de preferenties ten goede komen aan de landen waar wij ze voor bedoeld hebben, en niet aan andere landen. En daarvoor zijn voorwaarden vereist inzake de oorsprong en de controle van die oorsprong.
Dat neemt niet weg dat de regels zoals ze vandaag gelden meerdere decennia geleden zijn opgesteld, in een context waarin de Europese Unie nog veel defensiever was in haar handelspolitiek dan vandaag de dag. Daarom moeten wij ze aanpassen om dit oude systeem achter ons te laten en rekening te houden met het feit dat de gang van zaken vandaag veranderd is. Bijvoorbeeld: tegen de achtergrond van de globalisering en de verdeling op internationaal vlak, als gevolg waarvan de productieprocessen zijn opgedeeld en over verschillende landen zijn verspreid, moeten wij met name nog eens stil staan bij de vraag of het niet wenselijk is te komen tot cumulatie van oorsprong tussen een land waar een product vandaan komt en bepaalde landen waar grondstoffen vandaan komen die bij de productie ervan worden gebruikt. In die geest zullen wij dan ook voorstellen doen, als vervolg op het groenboek dat wij eind vorig jaar hebben gepubliceerd samen met mijn collega Bolkestein. Zoals de heer Barón Crespo zojuist opperde, zou bijvoorbeeld gezocht kunnen worden naar mogelijke versoepelingen ter bevordering van de regionale integratie van de landen waaraan de preferenties ten goede komen.
Het derde oogmerk van de hervorming is het concentreren van de preferenties op de landen die ze het hardst nodig hebben. Dat is natuurlijk een politiek gevoelig onderwerp, omdat er, zoals bij al dat soort hervormingen, winnaars en verliezers zullen zijn. Onze intentie is het preferentieschema te concentreren op de begunstigde landen die er het meest behoefte aan hebben, en dat zijn dus in feite die ontwikkelingslanden die het kleinst zijn, die door land ingesloten zijn en die het meest kwetsbaar zijn, en niet de grotere landen die vandaag de dag een steeds belangrijker plaats innemen in de wereldhandel. Denkt u bijvoorbeeld aan de positie van China in de internationale kleding- en textielhandel. Natuurlijk handhaven wij het “alles behalve wapens”-systeem voor de allerarmste landen, want handelsintegratie in het kader van deze regeling is een van de kenmerkende aspecten van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de Unie.
We zullen dus het aantal criteria moeten beperken, maar er wel naar blijven streven een aantal landen te blijven steunen in het verwerven van toegang tot onze markt en hen, als hen dat eenmaal gelukt is, te helpen deze positie te handhaven middels een graduatiemechanisme. Wat wij wensen – en daarmee geef ik antwoord op de eerste opmerking van mevrouw Morgantini – is simpelweg een radicale vereenvoudiging van het graduatiemechanisme, vooral om te voldoen aan de eisen van de WTO, nu we door het WTO-panel in het ongelijk zijn gesteld – ten dele in elk geval – in de geschillen met India over de drugsregeling. Onze reactie daarop zal erin bestaan dat we de graduatie zullen concentreren op het beginsel van concurrentiekracht van begunstigde producten. Het marktaandeel zal het sleutelcriterium zijn; graduatie zal worden toegepast op basis van een bepaald percentage van de invoer in de Gemeenschap. Vanaf het moment dat een ontwikkelingsland een bepaald marktaandeel bereikt heeft in de Europese Unie, hebben wij wat ons betreft gedaan wat we moesten doen om de export van dat land te steunen en kan het land zogezegd op eigen wieken drijven. Hoe hoog wordt die drempel? Het is nog wat vroeg om u een cijfer te kunnen geven. We zijn daarover nog in gesprek binnen de Commissie. Natuurlijk zal het gevolgen hebben voor de betreffende landen. Ik kan u echter nu al verzekeren dat, wat ook het uiteindelijke percentage wordt waar wij op uitkomen, het in elk geval de zeer grote exporterende landen zullen zijn die ermee te maken zullen krijgen en niet het grootste deel van onze begunstigden die, zoals ik zo-even al zei, 180 in getal zijn.
Dan kom ik nu bij het laatste punt waarop ik, in antwoord op de mondelinge vragen, zou willen ingaan, mijnheer de Voorzitter. Ik meende uit de woorden van mevrouw Morgantini te begrijpen dat zij er niet helemaal zeker van is of het Parlement wel de gelegenheid krijgt om zich volledig over dit nieuwe plan uit te spreken. Het spreekt vanzelf dat wij graag willen dat het Parlement zich uitspreekt, want deze hervorming is van groot belang, zowel vanuit het oogpunt van de ontwikkelingssamenwerking als vanuit het oogpunt van het handelsbeleid. Ik wil in dit verband graag de heer Barón Crespo bedanken voor zijn woorden over het werk van deze Commissie, in het bijzonder in haar betrekkingen met het Parlement; daarin zal geen verandering komen Wij hebben alleen wel enkele tijdsbeperkingen; daar heb ik zeer recentelijk nog op gewezen voor uw commissie die hierover gaat.
Allereerst konden we geen begin maken met deze hervorming voor de toetreding van de nieuwe lidstaten in mei jongstleden. Zij moeten absoluut betrokken worden bij dit besluit, waar de Unie tot in 2015 aan gebonden zal zijn. Daarnaast moest worden gewacht op de einduitspraak inzake een geschil voor de WTO, te weten de procedure die India tegen ons in gang heeft gezet aangaande de drugsregeling. Die uitspraak dateert van april 2004. Toen pas konden we echt aan het werk.
Overigens, als deze hervorming op 1 januari 2006 van kracht moet worden, zou zij indien mogelijk één jaar voordien gereed moeten zijn. Waarom een jaar van te voren? Om de begunstigde landen en de economische actoren de gelegenheid te geven zich eraan aan te passen. Dat wil zeggen dat de eerste toepassingsverordening een dezer maanden zou moeten worden aangenomen. Ik zal deze daarom komende week, op 20 oktober, aan mijn collega’s voorleggen en u zult er dus onmiddellijk daarna over kunnen beschikken. Ik weet en ik begrijp dat het Parlement wat tijd nodig heeft en we zullen daar natuurlijk ons best voor doen. U weet dat onze mensen geheel te uwer beschikking staan.
Hoe dan ook, u kunt er zeker van zijn dat het doel dat wij nastreven is de ontwikkelingslanden te helpen bij hun export naar de Unie. Het zijn tenslotte ontwikkelingslanden en die hebben per definitie meer tijd nodig dan andere landen om zich aan de - soms ingewikkelde - regels aan te passen, ook al wordt de regeling die wij opstellen een vereenvoudigde regeling. Mijn idee is dus, en dat is mijn boodschap aan uw Parlement, dat zij ten minste negen à tien maanden nodig zullen hebben. Ik ben er zeker van dat diegenen onder u die vanuit hun betrokkenheid bij het ontwikkelingsbeleid gehecht zijn aan deze regeling, mijn zorg op dat punt zullen invoelen. 
Martens (PPE-DE ).
   – Voorzitter, het algemeen systeem van preferenties biedt handelsvoordelen - het is al gezegd - aan de landen die deze het meest nodig hebben. Wij hebben in de Europese Unie millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling vastgesteld en ons daartoe verbonden. Deze zijn vóór alles gericht op de bestrijding van de armoede. De economische ontwikkeling is daarvoor een belangrijke voorwaarde en de herziening moet volgens ons dan ook vooral daarop gericht zijn. Het is jammer dat wij dit onder tijdsdruk moeten doen nu de klacht van India bij de WTO gegrond is verklaard.
Voorzitter, met betrekking tot de herziening vindt onze fractie dat in de eerste plaats - gelukkig zei de commissaris het al - de armste landen er niet op achteruit mogen gaan. Waar een erosie van preferenties door verlaging van de meestbegunstigingstarieven is opgetreden, vragen wij de Commissie dan ook te overwegen wat er in die gevallen nog extra gedaan zou kunnen worden. Ten tweede vinden wij dat het systeem van graduatie moet voldoen aan zijn doelstelling dat enkel en alleen landen of sectoren worden uitgesloten die inderdaad voldoende competitief op de markt zijn en het SAP niet langer nodig hebben. Ook vinden wij dat inderdaad goed bestuur zeker een plaats moet krijgen in het nieuwe SAP+. Ten slotte zou ook de herziening ertoe moeten leiden dat inderdaad de meest beoogde landen er meer gebruik van maken. Wat het belangrijkste instrument zou moeten zijn, wordt nu nog maar voor 52%, de commissaris zei nu net 55%, gebruikt. De stijging is goed, maar het resultaat is nog niet goed genoeg.
Voorzitter, ik heb twee vragen aan de Commissie. Het doel van de herziening van het SAP is goed en helder. Hiermee wil men het systeem eenvoudiger, transparanter en objectiever maken. Op dit punt staan wij natuurlijk geheel achter de Commissie. Minder helder is hoe dat dan precies bereikt kan worden. Hoe wil de Commissie bijvoorbeeld voorkomen dat de voorziene SAP+-regeling, die weliswaar één regeling wordt, toch niet zo complex wat betreft implementatie, naleving en controle wordt dat er in de praktijk weinig van de voorgestelde vereenvoudiging en transparantie overblijft? De andere vraag, en die is al eerder gesteld, betreft de evaluatie. Volgens de mededeling is er geen evaluatie of is er geen gedegen evaluatie. De heer Mandelson, en nu ook de heer Lamy, spraken ervan dat die er wel is. Als die beschikbaar is, zou het Parlement daarover snel mogen beschikken? Dank u wel. 
Castex (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, allereerst wil ik de commissaris bedanken voor de nauwkeurige informatie die hij ons heeft verstrekt over de tenuitvoerlegging van deze hervorming, waarmee de Europese Unie, in het kader van de mondialisering van de handel, de wil aan den dag heeft gelegd de wetten van de markt ondergeschikt te maken aan de ontwikkelingsdoelstellingen van de allerarmste landen en aan de bevordering van de mensenrechten. Wij laten daarmee zien dat het onze ambitie is de mondialisering een morele dimensie te geven.
In dat verband is een grondige evaluatie van het vorige systeem noodzakelijk, en dan met name van de effecten ervan in het kader van de doelstelling van armoedebestrijding. Doordat de overeenkomsten complex zijn en deelterreinen bestrijken is het soms niet mogelijk geweest een totaaloverzicht over het functioneren van het systeem te verkrijgen, temeer daar de nauwe banden die de exporterende landen onderhouden met bepaalde multinationals een echte evaluatie van de uitwerking van het systeem in de weg hebben gestaan. De vereenvoudiging van het systeem die de Commissie voorstelt is dus een goede zaak.
Ik zou daarnaast willen wijzen op het belang van verduidelijking van de toekenningsvoorwaarden voor de tariefpreferenties, met name waar het gaat om de inachtneming van de fundamentele arbeidsnormen. Die eis om de fundamentele arbeidsnormen te bevorderen gaat veel verder dan de betrekkingen tussen arme en rijke landen. Immers, om dit systeem volledig tot zijn recht te laten komen en zo doelmatig mogelijk te maken moet aan twee voorwaarden worden voldaan: natuurlijk moeten de geïndustrialiseerde landen eraan mee willen werken, maar bovendien moeten de begunstigde ontwikkelingslanden baat hebben bij een dergelijke formule om hun interne ongelijkheden terug te dringen en de levens- en arbeidsomstandigheden van de mensen te verbeteren. Daarvoor is het natuurlijk nodig dat in het systeem criteria en voorwaarden worden geïntegreerd met betrekking tot de eerbiediging van arbeidsrechten en de mensenrechtenverdragen waar u aan refereerde. Wat dat aangaat is het onderscheid tussen ratificatie van internationale overeenkomsten en de daadwerkelijke toepassing ervan van essentieel belang. We moeten ons er inderdaad volledig op richten dat in de toekomstige regelgeving duidelijk de noodzaak wordt aangegeven, voor alle begunstigde landen, om de internationale overeenkomsten inzake fundamentele arbeidsnormen te ratificeren én deze in hun geheel daadwerkelijk toe te passen. Er dienen dan ook procedures vast te worden gesteld waarmee deze twee punten kunnen worden geëvalueerd.
Over procedures gesproken, waarom zouden we de sociale partners niet bij deze evaluatie betrekken door ze te raadplegen? Dat zou ons de garantie bieden dat we profijt kunnen trekken van de ervaring en de praktijkkennis van de vakbonden op het gebied van de fundamentele arbeidsnormen. Om concreter te zijn: de Europese Unie zou zich moeten toeleggen op het stimuleren van een grotere doelmatigheid van de instrumenten van de IAO. Dat zou bijvoorbeeld gerealiseerd kunnen worden door te voorzien in de mogelijkheid uit hoofde van de SAP-procedure onderzoeken in te stellen om te controleren of de fundamentele arbeidsnormen daadwerkelijk nageleefd worden.
Van Hecke (ALDE ).
   – Voorzitter, collega's, het Europees preferentiesysteem is zeker na de uitbreiding veruit het belangrijkste en het meest genereuze ter wereld. Iedere wijziging van het systeem heeft derhalve ook cruciale gevolgen voor alle betrokkenen. Het dagelijks leven van veel producenten in ontwikkelingslanden, maar ook bij ons, hangt ervan af. Ik deel de mening van de Commissie dat het systeem eenvoudiger moet worden en meer geconcentreerd op de landen die dit het hardst nodig hebben om te kunnen concurreren op de wereldmarkt. Belangrijk is dat het systeem flexibeler wordt, zodat systematisch kan worden nagegaan of sommige sectoren in begunstigde landen het stelsel nog wel echt nodig hebben om competitief te zijn. Als een land zich schuldig maakt aan oneerlijke handelspraktijken, aan een schending van de WTO-regels of van de mensenrechten, dan moet een tijdelijke intrekking te allen tijde mogelijk zijn. Kortom, Voorzitter, ik onderschrijf de doelstellingen van de Commissie met betrekking tot het SAP, maar ik twijfel, evenals collega Martens, of de voorgestelde hervormingen wel ver genoeg gaan om de gestelde doelstellingen te bereiken. Zo is het onduidelijk waarom het aantal begunstigde landen niet grondig wordt herzien, zodat landen die tot de top 20 van de wereldhandel behoren, niet langer gaan lopen met preferenties die in feite bedoeld zijn voor de armste landen. Het is ook zeer de vraag, commissaris, of de voorgestelde hervorming wel in het verlengde ligt van de lopende Doha-ronde van de WTO, waarbij op het einde een volledige quota- en tariefvrije import aan de armste landen wordt toegekend. Ik begrijp commissaris Lamy als hij zegt dat het snel moet gaan, maar ik zou er toch in navolging van de Raad op willen aandringen dat er grondig overleg met het Europees Parlement wordt gepleegd en dat alle betrokkenen de tijd krijgen om zich aan te passen. Uit de resolutie waarover vandaag wordt gestemd, blijkt dat er in het Parlement grote consensus over deze herziening bestaat. Ik hoop dan ook dat de Commissie met deze eensgezinde opinie van het Parlement maximaal rekening zal houden. 
Lucas (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over de plannen voor een ingrijpende herziening van het ernstig verouderde stelsel van algemene preferenties (SAP). Ik ben tevens verheugd over de recente conclusies van de Raad, waarin nadrukkelijk wordt aangedrongen op inhoudelijk overleg met het Europees Parlement. Het is spijtig dat de mededeling van de Commissie niet het resultaat is van raadpleging van alle belanghebbenden en niet tijdig genoeg is gepresenteerd om een zinvol overleg mogelijk te maken voordat de volgende verordening wordt gepresenteerd.
Het is van wezenlijk belang dat het Parlement en alle andere betrokken partijen werkelijk de gelegenheid krijgen om bij te dragen aan dit uiterst belangrijke proces. Ik ben verheugd dat commissaris Lamy het hiermee eens is.
Inhoudelijk gezien is het duidelijk dat het SAP dringend vereenvoudigd moet worden, want het functioneert gewoon niet naar behoren. De regels van oorsprong zijn veel te streng. Voor een groot deel van de export vanuit ontwikkelingslanden naar de EU geldt geen preferentiële toegang, omdat de producten niet als producten van oorsprong worden aangemerkt. Een van de argumenten voor het gebruik van strenge regels van oorsprong is dat ze de ontwikkeling van een 'toeleveringsketen' zouden bevorderen, dat wil zeggen de productie van halffabrikaten in de ontwikkelingslanden zelf. De ervaring wijst echter duidelijk uit dat regels van oorsprong niet het juiste middel zijn om dit te bereiken. Veel ontwikkelingslanden zijn gewoon te klein en hebben te weinig capaciteit om een volledige toeleveringsindustrie te ontwikkelen.
Sri Lanka is een klassiek voorbeeld. Dit land heeft een bloeiende kledingindustrie ontwikkeld, maar er bestaat nog altijd onvoldoende capaciteit om die industrie zelf van textiel te voorzien. Sri Lanka is hoofdzakelijk afhankelijk van een indirect handelsinstrument dat een toeleveringsproces in ontwikkelingslanden zou moeten bevorderen, maar waarschijnlijk veel minder efficiënt en veel gevoeliger voor misbruik is dan rechtstreekse financiële prikkels of technische steun, of de aanleg van infrastructuur voor de industrieën waar het om gaat.
Ik ben verheugd dat de heer Lamy verklaart dat er concrete actie wordt ondernomen als het gaat om de regels van oorsprong. De Commissie zou met verregaande voorstellen moeten komen, zoals voorstellen op basis waarvan de minst ontwikkelde landen in beginsel goederen vrij van douanerechten in de EU zouden kunnen invoeren wanneer ten minste veertig procent van de waarde van die goederen in één van die landen is toegevoegd. Dat hoeft niet noodzakelijkerwijs het land te zijn dat de goederen uitvoert.
Bij textiel en kleding moeten we zeker nog verder gaan, omdat een aantal van de armste landen enorme klappen te verwerken zal krijgen wanneer er een einde komt aan het Multivezel-akkoord. Organisaties als Oxfam hebben op dit gebied al een aantal uiterst gedetailleerde voorstellen gedaan.
Ook mijn laatste opmerking heeft betrekking op textiel. Zoals gezegd, wanneer het Multivezel-akkoord ophoudt te bestaan, zal een aantal van de armste landen grote problemen krijgen. Ik zou willen voorstellen om ontwikkelingslanden die in hoge mate afhankelijk zijn van textiel en kleding maar niet per definitie worden aangemerkt als minst ontwikkelde landen, tijdelijk vrij te stellen van de bestaande regels van oorsprong. Dit geldt met name voor landen die meer dan vijftig procent van hun huidige exportopbrengsten verkrijgen uit textiel en kleding. Ik ben erg benieuwd wat het standpunt van de Commissie en de Raad ten aanzien van dit voorstel is. 
Markov (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, uit de verschillende ontwerpresoluties die door de afzonderlijke fracties zijn ingediend inzake een mededeling van de Commissie, blijkt dat heel veel eisen met elkaar overeenkomen. Dat duidt op een zekere consensus in dit Huis, met name ten aanzien van graduatie, de te wijzigen preferenties, alsmede de manier waarop de aanvullende concessies in de toekomst moeten worden ingevuld.
Wat mij in het debat heeft verwonderd is het volgende. Als we de preferentiesystemen willen veranderen, en dat willen we, dan lijkt me dat er van tevoren een analyse moet zijn uitgevoerd. Handel is geen doel op zichzelf; handel dient ertoe de economische en sociale ontwikkeling in de landen te bevorderen. Daarom moet er worden geanalyseerd wat de huidige handel onder de heersende omstandigheden op het vlak van de preferentiesystemen heeft opgeleverd. Heeft de handel de armoede in de landen vergroot of verkleind? Heeft de handel de industrie wel of niet bevorderd? Heeft de handel al dan niet bijgedragen aan een betere gezondheidszorg in de ontwikkelingslanden? Is het peil van de vaardigheden, het onderwijs van de jeugd in de betreffende landen gestegen of juist gedaald?
Een en ander betekent dat wij allereerst behoefte hebben aan objectieve criteria om te beoordelen wat de huidige systemen op ontwikkelingsgebied hebben opgeleverd. Ik heb helaas moeten vaststellen dat een analyse hiervan ontbreekt, al heeft de heer Lamy vandaag het tegendeel beweerd. Alvorens de nieuwe verordening wordt opgesteld, moeten de betreffende onderdelen ook met het Parlement worden besproken.
Ik zou graag nog twee opmerkingen willen maken. Om te beginnen moet er bij de omgang met de preferentiesystemen ook in de toekomst worden gewerkt vanuit de veronderstelling dat bepaalde landen op verschillende manieren moeten worden geëvalueerd. Het is dus wellicht noodzakelijk markten in de ontwikkelingslanden te beschermen omdat ze zich anders sowieso niet kunnen ontwikkelen. Ook dat maakt hier deel van uit. Ik kan niet elke markt "openstellen" als ik in landen de ontwikkeling wil bevorderen, met name als het gaat om gebieden als voedselveiligheid, landbouw, enzovoort. Ten tweede gaat het simpelweg niet om handel alleen, maar ook om het volgende: als er waren geproduceerd worden in de landen waarin wij sociale maatregelen willen bevorderen, moeten de banen die hieruit voortvloeien fatsoenlijk en menswaardig zijn. Ik geloof dat ook dit een rol moet spelen in de analyse.
Louis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kan het initiatief van de twee parlementaire commissies waar dit debat uit voortvloeit alleen maar toejuichen.
Straks is het namelijk alweer tien jaar geleden dat de Marrakech-akkoorden de aard van de betrekkingen tussen de Europese Unie, in het bijzonder Frankrijk, en haar ontwikkelingspartners ingrijpend hebben veranderd. Vandaag buigen wij ons over een mededeling van de Commissie waarin een hervormingsplan wordt gepresenteerd om het schema van algemene preferenties (SAP) te verbeteren. Allereerst dient erop gewezen te worden dat het SAP het strijdtoneel is geweest tussen twee visies op de wereld. Enerzijds die van een Europa - en meer in het bijzonder van Frankrijk - dat zich inzet om zijn ontwikkelingspartners ter zijde te staan en zich bewust is van zijn verantwoordelijkheden en historische banden; anderzijds de visie waarin het uitgangspunt is dat deelname aan de vrije wereldhandel het enige werkelijke middel is tot sociaal-economische ontwikkeling. Ik vrees dat de Commissie met deze nieuwe mededeling een rookgordijn optrekt om het feit te verhullen dat zij eenvoudigweg onze eerdere verbintenissen ten aanzien van deze landen opzijschuift ten gunste van de verplichtingen die zijn voortgekomen uit onze deelname aan de WTO. Dat noemt men dan heel discreet een systeem dat verenigbaar is met de WTO-voorschriften.
In werkelijkheid, en meer in het algemeen, hebben dit Parlement en de Raad de Commissie toegestaan twee vormen van beleid te voeren die met elkaar in tegenspraak zijn, te weten enerzijds een buitenlands handelsbeleid van ongebreidelde vrijhandel, en anderzijds een op geprivilegieerde partners gericht ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. Als wij de WTO hadden willen beletten om systematisch, instrument voor instrument, het systeem van Lomé af te breken, dan had de Raad een leidende rol moeten spelen en als erkende gezaghebbende instantie moeten optreden om op brede gemeenschappelijke aandachtsgebieden zoals de ontwikkelingssamenwerking een duidelijke koers voor de lange termijn op coherente wijze vast te stellen en met vastberadenheid te verdedigen, met inbegrip van het gehele instrumentarium van het buitenlands beleid.
In feite is deze fundamentele tegenstelling te vinden in alle beleid dat wij gezamenlijk willen voeren. Hoe kunnen we van onze vissers vragen om minder druk uit te oefenen op de visbestanden, terwijl we tegelijkertijd handelsakkoorden tekenen met landen die er niets voor voelen diezelfde inspanningen te leveren? Hoe kunnen we aan onze ondernemingen milieunormen, sociale verplichtingen en de plicht tot solidariteit opleggen, terwijl we hen tegelijkertijd blootstellen aan concurrenten die geen enkele van deze lasten hoeven te dragen? En ten slotte, hoe kunnen we aan onze zuidelijke partners vragen om te geloven in een duurzame inzet van Europa en zijn lidstaten ten faveure van hun ontwikkeling, als we hen bij elke hervorming, met zo langzamerhand te verwaarlozen voordelen, meer en meer blootstellen aan de krachten van die ene grote wereldmarkt? Ik spreek hier in naam van de Franse afvaardiging van mijn fractie. Wij zijn allerminst tegenstanders van de markt. Wij geloven in vrij ondernemerschap, in het eigen initiatief en de eigen verantwoordelijkheid, maar we geloven ook dat de staat zijn regulerende en strategische rol moet spelen, zowel om zijn burgers te beschermen als in het belang van de armsten onder zijn internationale partners. Gebeurt dat niet, dan is de markt niets anders dan een jungle.
De welvaart van ons continent is hoofdzakelijk in de achttiende en negentiende eeuw tot stand gebracht, onder relatief beschermde omstandigheden. Hoe kunnen wij dan eisen dat onze zuidelijke partners hun ontluikende economieën volledig blootstellen aan de elementen? Als jonge spruiten hebben de ontwikkelingslanden misschien tijdelijk behoefte aan een zekere steun van onze kant. Ons SAP-systeem, hoewel zeker niet volmaakt, moet worden behouden en ik vrees dat aan dit voorstel van de Commissie, zoals zo vaak het geval is, geen enkele impactstudie of geen enkele evaluatie van het systeem als geheel ten grondslag ligt. Ons Parlement zal naar ik hoop een gedetailleerd voorstel voorgelegd krijgen, maar, dames en heren, we moeten eisen dat ons van tevoren helderheid wordt verschaft over de gevolgen van deze hervorming. 

Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom de doelstellingen inzake vereenvoudiging, stabilisering en verduidelijking van de regelingen die de Commissie heeft aangegeven.
Bij het Europese samenwerkingsbeleid, dat als doel de uitroeiing van de armoede in de wereld heeft, kunnen wij ons niet beperken tot ontwikkelingsprogramma’s, hoe omvangrijk, belangrijk en nuttig deze in veel gevallen ook zijn, maar moeten wij alle beschikbare instrumenten gebruiken om de groei van de armste landen te stimuleren en daarmee de economie en de export van deze landen zo veel mogelijk te bevorderen.
Dit moet natuurlijk transparant en in alle openheid gebeuren, en dus na een zeer nauwgezet onderzoek naar het effect van de voorgestelde beperking van het actieplan, maar het moet uiteraard ook uiterst snel gebeuren om de arme landen in staat te stellen zo snel mogelijk te profiteren van deze faciliteiten. Behalve naar puur economische factoren zoals marktaandeel moet ook naar andere factoren gekeken worden, zoals het ontwikkelingsniveau en de inzet die begunstigde landen tonen om de weg van de democratie in te slaan. Verder moet preferentievoordeel gegeven worden aan die producten die vaak de motor van de economie van een bepaald land zijn, zoals textiel voor Sri Lanka, bananen voor Barbados en cacao voor Ivoorkust. Maar bovenal is het van belang dat dit alles in nauw overleg met de WTO gerealiseerd wordt, om te voorkomen dat de autoriteiten van de betrokken landen worden gepasseerd en dat het regelgevingswerk binnen de Commissie zelf verricht wordt, zoals in het verleden is gebeurd, terwijl het hier om zaken gaat die strikt onder de bevoegdheid van de WTO en van de gehele internationale gemeenschap moeten blijven vallen. 
Sturdy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heet de commissaris van harte welkom en ik wil graag ingaan op een aspect waarop hij nogal nadrukkelijk de aandacht heeft gevestigd: het bieden van ontwikkelingshulp middels handelsinstrumenten. Als lid van de Commissie internationale handel ben ik een groot voorstander van deze aanpak. Wij zijn verheugd over de voorgestelde hervormingen van het stelsel van algemene preferenties voor de periode 2006-2015. Het betreft onder andere hervormingen op het gebied van textiel, een bijzonder breed terrein. Deze herziening houdt echter ook potentiële gevaren voor ontwikkelingslanden in; Sri Lanka is een land dat in dit verband al is genoemd. Ik ben dan ook van mening dat voor een aantal landen die nu op dat gebied onafhankelijk kunnen concurreren, graduatie toegepast moet worden.
Met betrekking tot graduatie is het van belang dat in het stelsel meer producten worden opgenomen. De Commissie stelt een aantal nieuwe producten voor waarmee het SAP zou moeten worden uitgebreid. Wij hebben daar wat zorgen over. De voorstellen lijken ons niet concreet genoeg, en over het nieuwe graduatiemechanisme moet volledige helderheid verschaft worden tijdens het wetgevingsproces van de Commissie.
We moeten ook niet vergeten dat het SAP is ontworpen voor de minst ontwikkelde landen. Ik ben het met de commissaris eens dat de middelen dus in de eerste plaats ten behoeve van deze landen moeten worden aangewend. Daarmee kom ik bij de opmerkingen van de heer Van Hecke. Allereerst moeten wij ervoor zorgen dat bij de regels van oorsprong rekening gehouden wordt met halffabrikaten, want hiermee wordt het industrialisatieproces in die landen gestimuleerd. Dit geldt met name voor halffabrikaten als katoen. Er is echter nog een tweede punt. Wanneer de voorstellen inzake de regels van oorsprong straks tot in detail zijn uitgewerkt, zal industrialisatie van ontwikkelingslanden mogelijk zijn zonder een al te uitgebreid preferentiestelsel. We zullen dan echter ook moeten monitoren hoe de landen de regels toepassen. Er is enige discussie geweest over de vraag of landen de mogelijkheid moeten hebben de regels toe te passen op transitgoederen, omdat daardoor waarde aan deze producten wordt toegevoegd. Wij hechten zeer veel waarde aan dit punt.
Ten slotte, commissaris, in de mededeling van de Commissie zelf wordt zelfregulering voor de minst ontwikkelde landen in het kader van het SAP-stelsel voorgesteld. In de resolutie spreken wij ons hiertegen uit, omdat de tijd daarvoor nog niet rijp is. Wij verzoeken om technische ondersteuning bij de implementatie van nieuwe regelingen, vooral in verband met de opstelling van eigen beleid. Het is van belang dat de Commissie laat zien hoe dit moet gebeuren. 
Van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, de Europese Unie is een gemeenschap van waarden en dat willen wij uitstralen naar de verschillende regio's in de wereld. Wij beschikken in het westen over basisvoorzieningen zoals water, onderwijs en zorg en wij willen dat die ook elders beschikbaar zijn. De internationale handel is daarbij een belangrijke factor. Ontvangsten uit de handel kunnen helpen de investeringen in basisvoorzieningen te verhogen. Alleen in derdewereldlanden, met name op het Afrikaanse continent, speelt de wereldhandel een veel te kleine rol. Het Afrikaanse continent heeft slechts een aandeel van 2%. Vanuit de Europese Unie kunnen en moeten wij dat veranderen. Het is van het grootste belang dat wij als grootste handelsblok ter wereld onze markten openstellen voor producten uit de minst ontwikkelde landen en via positieve sancties de ontwikkeling in de armste landen een kans geven. Het huidige handelspreferentiesysteem - het is al eerder gezegd - heeft in de praktijk, met name op sociaal gebied, beperkt gewerkt. Alleen Sri Lanka en Moldavië hebben op dat punt gescoord en zelfs Sri Lanka - het is net door de heer Sturdy gezegd - heeft eigenlijk door de ingewikkeldheid van de regels en de beperkte capaciteit ook te weinig van het potentieel gebruik gemaakt. Daarom is het goed dat wij toegaan naar een SAP+-systeem dat veel simpeler is en veel minder landen betreft, maar dan ook forse voordelen oplevert in graduatie en nieuwe producten, waardoor er ook echte uitlokking plaatsvindt. Want als wij echt willen dat in die landen de fundamentele arbeidsnormen - om eens één grote sector te noemen - in de praktijk veel meer gerespecteerd worden en een kans krijgen, dan moeten wij ook daadwerkelijk fors concentreren. Wij moeten voorkomen dat gelobby straks ertoe leidt dat wij met een enorme lappendeken zitten van allemaal doelen en landen waarvan eigenlijk heel veel mensen profiteren, maar de armste landen onvoldoende.
Commissaris Lamy dient geprezen te worden voor het feit dat hij zo uitstekend bezig is met de EPA-regeling en dan moeten wij ook op dit punt die lijn doorzetten. Als het Caraïbisch Zeegebied en de Stille Zuidzee speciale problemen hebben - en die hebben ze - laten wij die dan via de EPA's ook specifiek en op een royale manier met hen proberen op te lossen. Laten wij het ten aanzien van de nieuwe opkomende grootmachten China, Brazilië en India wat harder spelen en steviger eisen stellen op de fundamentele arbeidsnormen. Ten slotte moet er niet alleen sprake zijn van eerlijke handel, maar ook van eerlijke concurrentie op de bescherming van onze eigen werknemers. Voor de regels van oorsprong, Voorzitter, ik verzoek de Commissie in te zetten op voordelen voor de minst ontwikkelde landen en minder strikte regels van oorsprong, en een regionale en ontwikkelingcumulatie toe te staan. Ten slotte, willen wij graag de regionale economie stimuleren, dan moeten wij ook op dit punt royaal zijn. Zo'n uitlokking, Voorzitter, die fors en geconcentreerd is, zou het Afrikaanse continent werkelijk een stap verder kunnen helpen. 
Schlyter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, lokale markten moeten bewaard blijven en tegelijkertijd moet de export worden versterkt. Om dit mogelijk te maken moet de handel zich houden aan de grenzen die het milieu stelt, moeten de mensenrechten worden gerespecteerd en moet de sociale cohesie worden versterkt. Om het menselijk lijden en de armoede te kunnen verminderen moet het SAP genereuzer worden gemaakt. Er moeten sociale en milieuclausules worden opgesteld en we moeten landen steunen bij het ontwikkelen van een milieukeur, zodat ze een betere prijs voor hun producten betaald krijgen.
De ACS-landen maken gebruik van de Overeenkomst van Cotonou. Ze gebruiken feitelijk slechts 2,6 procent van het "alles behalve wapens"-initiatief. Er zijn maar een paar ACS-landen die erin geslaagd zijn om de Cotonou-Overeenkomst optimaal te benutten. We moeten nu de andere landen helpen, zodat die beter gebruik kunnen maken van zowel de Overeenkomst van Cotonou als het "alles behalve wapens"-initiatief.
Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega´s, ik wil het initiatief van de Commissie toejuichen om voorafgaand aan de hervorming van het SAP-stelsel een mededeling te presenteren, maar ook juich ik het zeer welkome initiatief van onze twee parlementaire commissies toe om samen deze mondelinge vraag met debat in te dienen. Hieruit blijkt duidelijk dat het Parlement nadrukkelijk duidelijkheid wil over de mededeling en, nog belangrijker, over de toekomstige regelgeving die het huidige SAP-stelsel zal veranderen.
Wij zijn het met de Commissie eens dat het nodig is het stelsel te vereenvoudigen, op een kleiner aantal landen te richten en zo uiteindelijk te verbeteren om ervoor te zorgen dat de doelstellingen die ermee worden nagestreefd beter gerealiseerd kunnen worden. Er zijn nog wat onduidelijkheden, zoals de verbetering van de oorsprongsregels. Dit is een fundamenteel onderdeel van het stelsel en moet een sleutelrol spelen om de begunstigde landen te helpen, met duidelijke regels omtrent de werking van het SAP-stelsel. Hetzelfde kan gezegd worden over de vereenvoudiging van het SAP+- stelsel. Wij steunen dit, maar volgens ons is er nog meer duidelijkheid vereist over de ratificatie en de toepassing van de internationale regels. Deze vormen in de praktijk geen enkele belemmering voor de feitelijke toepassing van het SAP-stelsel, zoals reeds enkele Latijns-Amerikaanse landen, waaronder El Salvador, hebben laten zien. Wij willen ook meer duidelijkheid over belangrijke aspecten van de stimuleringsregelingen inzake de strijd tegen de drugshandel, die van cruciaal belang zijn voor landen als Colombia en Bolivia.
Om al deze redenen, geachte collega´s, zijn wij positief gestemd over de doelstelling van vereenvoudiging, doelgroepbeperking en verbetering van het SAP-stelsel, hoewel we natuurlijk nog wel moeten afwachten hoe dit zich definitief vertaalt in de volgende wetgevende tekst van de Commissie. In ieder geval wijzen we er nu al op dat er duidelijke criteria moeten komen inzake de oorsprongsregels en de handhaving van het SAP-stelsel voor de begunstigde Latijns-Amerikaanse landen, en in het bijzonder inzake de regels betreffende de strijd tegen drugs, die nog verder uitgewerkt moeten worden.
Mijnheer de Voorzitter, ik besluit met de mededeling dat wij de gezamenlijke resolutie van vandaag steunen. De resolutie is ingediend als een gemeenschappelijk compromis dat is ondertekend door verschillende fracties. Dit betekent dat iedereen heeft moeten inleveren ten behoeve van de consensus. Vandaar dat wij die wijzigingsvoorstellen afkeuren die verder gaan dan dit compromis en die onduidelijkheid veroorzaken in de behandeling van de oorsprongsregels. We willen namelijk juist dat deze zo duidelijk, transparant en nauwkeurig mogelijk zijn om derde landen te kunnen helpen, zonder dat er sprake kan zijn van fraude wanneer ze toegepast worden. 
Kinnock, Glenys (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben verheugd over het uiterst noodzakelijke en zeer welkome initiatief van de commissaris. Tevens wil ik hem hartelijk danken voor de samenwerking en voor de forse inspanningen die hij in zijn tijd als commissaris heeft geleverd. Het Parlement heeft hier grote waardering voor.
Desalniettemin, hoezeer ik ook verheugd ben over het initiatief, het moet wel gezegd worden dat het allemaal erg globaal blijft. De commissaris zelf erkent dat het veel erg brede voorstellen bevat. We willen meer informatie over de drempels voor graduatie en de mate waarin het SAP wordt verbeterd voor landen waarop graduatie niet van toepassing is. Ik zie tevens uit naar nadere informatie over de regels van oorsprong, want het is vrij lastig om op dit moment te beoordelen of de voorstellen meer dan louter cosmetische veranderingen inhouden.
Ik zou graag willen weten of de commissaris het met mijn inschatting eens is dat als de EU haar preferentiestelsel aanzienlijk uitbreidt, het aan de voorwaarden van de optie van een verbeterd SAP, het alternatief voor EPA, kan voldoen. Sommige ontwikkelingslanden die niet tot de minst ontwikkelde landen (MOL) behoren blijven daarop aandringen, zoals de commissaris ongetwijfeld weet.
De EU heeft tijdens de bijeenkomst in Gaborone toegestemd in uitstel tot 2006 van de aangekondigde herbeoordeling van de situatie van niet tot de MOL behorende ontwikkelingslanden die niet in aanmerking komen voor een EPA-overeenkomst. Het lijkt mij ook dat onder de WTO-regels differentiatie aangebracht kan worden binnen de groep van ontwikkelingslanden waarvoor een niet-wederkerig handelspreferentiesysteem geldt, op voorwaarde dat dergelijke regelingen zijn gebaseerd op objectieve criteria en dat alle ontwikkelingslanden die in dezelfde omstandigheden verkeren dezelfde behandeling kunnen krijgen. Op basis van die analyse zou ik de commissaris willen vragen nader in te gaan op de vraag of tijdens de Cotonou-onderhandelingen een uitgebreid SAP overwogen werd voor die landen die niet konden of wilden deelnemen aan onderhandelingen voor een EPA-overeenkomst. Ik heb in de commissie om deze informatie gevraagd, maar ik was niet geheel tevreden met het antwoord.
Ten slotte zou ik de commissaris willen vragen meer informatie en duidelijkheid te verschaffen over wat hij bedoelt met "kwetsbaar", "specifieke ontwikkelingsbehoeften" en "kleine landen". De commissaris heeft gesproken over door land ingesloten landen en dergelijke, maar hij moet de dingen nauwkeuriger omschrijven, zodat wij precies weten wat hij bedoelt. 
Van Lancker (PSE ).
   – Ik zou mij willen aansluiten bij de woorden van dank van mijn collega's aan commissaris Lamy voor de samenwerking en hem een zeer goede vaart willen toewensen voor de rest van zijn carrière. Ik wil hem ook danken voor zijn verduidelijkingen van vandaag en ik ben het met hem eens dat het algemeen preferentiesysteem in principe een goed instrument is om via de handel ontwikkelingskansen te geven, maar dat het systeem duidelijk aan herziening toe is.
Twee vraagjes aan de commissaris. Ik deel zijn mening dat het afbouwen van de handelsbarrières in feite het algemeen preferentiesysteem gedeeltelijk uitholt en dat het dus echt noodzakelijk is dat wij ons concentreren op landen die dit het meest nodig hebben. Ik deel dan ook de bekommernis van collega Caroline Lucas over de toekomst van sommige ontwikkelingslanden bij het aflopen van de textielquota. Ik zou echt heel graag hebben, mijnheer de commissaris, dat u nog eens verduidelijkt hoe dit systeem van graduatie kan worden ingezet om dan die minst ontwikkelde landen te helpen. U hebt als zeer evident voorbeeld China genoemd, maar hoe staat het met de positie van Pakistan en India bijvoorbeeld?
Een tweede vraag die ik mij stel: het SAP+-systeem maakt het inderdaad mogelijk de handel te gebruiken als hefboom voor mensenrechten, arbeidsrechten, milieu en behoorlijk bestuur. Het is goed dat de bestaande regelingen met elkaar versmolten worden, want wat heeft het voor nut aan Pakistan een SAP+ toe te kennen omwille van zijn drugsbeleid als kinderarbeid daar nog welig tiert? U hebt verduidelijkt, mijnheer de commissaris, dat het niet alleen gaat om ratificatie maar ook om toepassing. Maar het is mij eerlijk gezegd niet helemaal duidelijk geworden welke verdragen u eigenlijk beoogt. U hebt een hele waslijst opgesomd en proberen te verduidelijken hoe de controle daarop moet gebeuren, maar ik vrees dat met deze opsomming die u gegeven hebt, het SAP+-systeem compleet inoperatief zal worden. Wat u ook niet gezegd hebt is op welke manier er sancties zullen worden gekoppeld aan de niet-naleving van die fundamentele verdragen en hoe ook dit systeem effectief kan worden toegepast. Al te vaak worden SAP+ of de koppeling aan arbeidsnormen of -verdragen eigenlijk een dood instrument, omdat bij niet-naleving de sanctie gewoonweg niet volgt. Dus als u dit nog kunt verduidelijken, dan zou ik u zeer dankbaar zijn. 
Valenciano Martínez-Orozco (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de hervorming van het algemeen preferentiestelsel zal bijdragen tot de perceptie van de mensenrechten als een ondeelbare realiteit, doordat onze concepten en beleidsvormen met betrekking tot handel, ontwikkeling en mensenrechten daarin rechtstreeks met elkaar in verband worden gebracht.
Met de hervorming van het SAP wordt aan ons concept van handel als een instrument voor ontwikkeling en van ontwikkeling als een collectief mensenrecht namelijk het idee toegevoegd dat de beste handelspreferenties afhankelijk dienen te zijn van de naleving van bepaalde normen op het gebied van sociale bescherming, mensenrechten, goed bestuur en duurzame ontwikkeling op het gebied van milieu. Met de samenbundeling van al deze criteria in een categorie genaamd SAP+ en de vereenvoudiging van het stelsel, dat tegelijkertijd ook een genereuzer stelsel wordt, zoals de commissaris zegt, gaan we de goede kant op in termen van coherentie tussen de verschillende communautaire beleidsvormen die effect hebben op ontwikkelingslanden. Zo gaan we ook de versplintering tegen die zich traditioneel voordoet in het ontwikkelingsbeleid.
Als woordvoerder van de socialistische fractie in de Subcommissie mensenrechten kan ik niet anders dan de Commissie feliciteren met dit aspect van haar voorstel. Ik wil echter niet op de zaken vooruitlopen, want er zijn nog andere punten in het voorstel die duidelijk voor verbetering vatbaar zijn, met name de punten die starre mechanismen inhouden voor de preferenties die zijn vastgesteld voor de minder ontwikkelde landen. Wij zullen de hervorming en de toepassing en doeltreffendheid ervan op het gebied van goede ontwikkeling en, vooral, de mensenrechten aandachtig blijven volgen. 
Van Gennip,
   . Dank u wel, Voorzitter. Ik zal het inderdaad kort houden op uw verzoek. Allereerst dank aan de verschillende leden voor hun opmerkingen. Het was zeer nuttig als voorzitter van de Raad uw opmerkingen te kunnen horen en wij zullen ze zeker meenemen bij de verdere behandeling van het onderwerp tot aan de kerst. Daarna gaat het natuurlijk over naar onze opvolgers in Luxemburg. De meeste vragen heb ik al beantwoord in de eerste termijn en de overige vragen zijn aan de commissaris gesteld, maar ik wil u wel verzekeren dat wij als voorzitterschap al het mogelijke zullen doen om de behandeling van de verordening in de komende maanden zover mogelijk te brengen en daarbij zo goed mogelijk alle partijen te betrekken en dus ook het Europees Parlement. Ik wil ook graag even opmerken dat Nederland zich zeer kan vinden in een aantal van uw vragen, met name over de oorsprongsregels, over de productdekking en de preferentiële marges.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, zou ik de commissaris graag hartelijk willen bedanken. I would like to thank commissioner Pascal Lamy for a fruitful co-operation in the past couple of years. We have made a lot of progress in the WTO and in the European Union because of your personal commitment, your analytical capabilities and your endurance. You have run a marathon in the past years and while doing so you have left some footprints that we will be able to follow in the years to come. So, Pascal, thank you, merci. 
Lamy,
   .  Mijnheer de Voorzitter, het mag dan niet de allerlaatste keer dat ik voor u verschijn, daar ik in oktober nogmaals de gelegenheid zal krijgen u in vergadering te treffen, maar als het de laatste keer was geweest dan had ik in het toeval dat de heer Moscovici deze bijeenkomst voorzit een teken gezien, gelijk de tekenen die mij van tijd tot tijd van elders worden toegezonden.
Tegen mijn gewoonte in zal ik niet aan eenieder van u een gedetailleerd antwoord kunnen geven, aangezien ik slechts enkele minuten spreektijd heb. Ik zal mij beperken tot de hoofdzaken, en het even beknopt houden als gewoonlijk.
Mevrouw Martens vraagt mij of de “alles behalve wapens”-regeling gewijzigd gaat worden. Nee, deze zal niet worden gewijzigd en er is geen graduatie in de “alles behalve wapens”-regeling. Het percentage van de benutting door de begunstigde landen van het schema van algemene preferenties roept bij haar vragen op, evenals bij andere sprekers, en dat is terecht. Laten we echter wel dit bedenken: de redenen waarom een aantal landen de facto geen toegang heeft tot onze markt, terwijl deze landen de jure wel toegang hebben, hangen samen met allerlei factoren die niet onder de tarieven vallen, zoals kwesties op het gebied van sanitaire en fytosanitaire normen en problemen aangaande standaarden, kwaliteit en certificering. Er is dus altijd een verschil tussen toegang in theorie en toegang in de praktijk. Dat verschil is te wijten aan non-tarifaire belemmeringen waarvoor wij ontwikkelingslanden helaas geen specifieke regeling kunnen bieden. We kunnen niet eerst een algemene, wereldwijde regeling opstellen voor de toegestane hoeveelheid antibiotica in garnalen en vervolgens een speciale, gunstigere regeling voor de garnalen uit ontwikkelingslanden. Daar kunnen we helaas niet aan beginnen.
Mevrouw Castex raadt mij aan de sociale partners erbij te betrekken wanneer het genieten van deze preferenties verband houdt met de naleving van sociale clausules. Welnu, dat doen we al, mevrouw Castex, en dat zullen we blijven doen. Om een voorbeeld te noemen: op dit moment voeren wij een onderzoek uit naar de eerbiediging van de vakbondsrechten in Wit-Rusland, dat ertoe zou kunnen leiden dat de Unie dit land niet langer in aanmerking laat komen voor preferenties op dit gebied. Dit onderzoek is gestart naar aanleiding van een klacht van het Europees Verbond van Vakverenigingen. Dat is, wat dit punt betreft, ook mijn antwoord aan de heer Markov.
Mij wordt gevraagd of het aantal begunstigde landen zal worden heroverwogen. Natuurlijk zal dat aantal worden heroverwogen, en wel aan de hand van het criterium van het marktaandeel. Ik heb u daarstraks al gezegd – en dat herhaal ik nu – dat dit schema slechts een zeer geringe verandering tot gevolg zal hebben in het aantal begunstigde landen. Ik wil er overigens op wijzen dat we het niet over ofwel een land ofwel een product hebben wanneer het gaat over graduatie, maar over een koppel land/product – land X, product Y –, en daarop zal het graduatiemechanisme betrekking hebben.
Mevrouw Lucas stelt mij opnieuw vragen over het tijdsschema. Ik meen u al te hebben uitgelegd door welke omstandigheden onze agenda mede is bepaald, met name als het gaat om de geschillen met India. Wat de oorsprongsregels aangaat, waarop zij evenals anderen – mevrouw Van Lancker en mevrouw Kinnock – nadruk legde, wil ik u slechts het volgende meegeven: stel nu eens dat we China, een land dat een enorme exporteur van textiel en kleding is, uit deze regeling zouden halen en Sri Lanka, een land dat kleding exporteert, zouden toestaan textiel te betrekken uit China. Dat is toch, als ik het wel begrepen heb, hetgeen mevrouw Lucas van ons zou willen. In zo’n geval krijgt China via de achterdeur, om het zo maar uit te drukken, van ons het voordeel op textiel- en kledinggebied terug dat we dat land aan de voordeur ontnemen. Een dergelijke tegenstrijdige positie moeten we dus niet innemen. Echter, als Sri Lanka textiel wil betrekken in de omliggende regio, zijn wij waarschijnlijk – dat moet ik nog verifiëren bij mijn collega’s – welwillend op dat punt.
Ik ben bijna klaar. De heer Louis is niet zo'n fan van de WTO; dat staat hem vrij. Wat vervelender is: hij is van mening dat het handelsbeleid van de Unie wordt gekenmerkt door een keuze voor ongebreidelde vrijhandel. Dat is natuurlijk een karikatuur. Voor het overige: ik heb zulks niet gehoord uit de mond van andere afgevaardigden in de loop van dit debat. Ik kan in zijn interventie slechts één punt van overeenstemming met de Commissie vinden –dat is overigens al heel wat –, namelijk dat het SAP moet worden behouden. Ik zou zelfs nog verder willen gaan en willen stellen dat het moet worden verbeterd.
De heer Sturdy is het eens over het verband met technische bijstand. Mevrouw Kinnock en mevrouw Van Lancker willen details over de drempelwaarden en over de lijsten met verdragen en sancties. Die details zullen op 20 oktober beschikbaar komen, wanneer de Commissie beslist over mij voorstel. Mevrouw Kinnock wil graag meer helderheid over de verbanden tussen de overeenkomsten inzake economisch partnerschap en deze unilaterale regelingen. Het betreft twee verschillende systemen: de overeenkomsten inzake economisch partnerschap zijn bedoeld om de regionale integratie binnen de ACS-landen te bevorderen, terwijl het SAP dat doel vooralsnog niet heeft, behalve via de oorsprongsregels.
Daarmee heb ik mijn laatste punt gehad, mijnheer de Voorzitter. Ik ben blij dat het Parlement eens te meer de gelegenheid heeft gekregen om op het terrein van het handelsbeleid te debatteren voordat de Commissie zelf haar debat voert, dit keer een week van tevoren. Hieruit blijkt dat wij in termen van transparantie enige vooruitgang hebben geboekt. 
De Voorzitter.
   – Dank u, mijnheer de commissaris.
Tot besluit van dit debat deel ik u mee dat ik zes ontwerpresoluties ontvangen heb.(1)
De stemming vindt om 11.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de strategie van de Unie in de strijd tegen doping in de sport.
Ik zou de Commissie, alsmede mijn collega’s, willen verzoeken zich strikt aan de spreektijd te houden, uit beleefdheid jegens mevrouw Leyla Zana die om 11 uur ons Parlement zal toespreken. 
Reding,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, u hebt vandaag, in een van uw eerste plenaire vergaderingen, het vraagstuk van de dopingbestrijding op de agenda willen zetten. Deze wens geeft duidelijk aan dat het Parlement prioriteit geeft aan de strijd tegen deze plaag, die het imago van de sport en de gezondheid van de sporters aantast.
Doping is inmiddels niet meer enkel een probleem voor de eerlijke competitie, het is ook een probleem voor de volksgezondheid. De Commissie deelt de vastberadenheid die u op dit terrein betoont. Zoals u weet heb ik mij de afgelopen vijf jaar namelijk voortdurend ingezet om het dopingprobleem op de communautaire agenda te krijgen en om zo doelmatig mogelijk op te treden binnen de grenzen van onze bevoegdheden. Vandaag, nu ik op het punt sta deze portefeuille, waarin ik zoveel energie heb gestoken, uit handen te geven, wil ik u bedanken voor het feit dat u mij de gelegenheid hebt gegeven om met u een balans op te maken van de vorderingen die we samen gerealiseerd hebben en de koers voor toekomstig beleid te schetsen.
Die balans ziet er als volgt uit: mijns inziens hebben we vijf jaar lang alles gedaan wat binnen het bestaande wetskader mogelijk is, zeker ook gezien de terughoudendheid die bij meerdere lidstaten en een deel van de sportwereld bestaat om het communautaire niveau als centraal niveau in de dopingbestrijding te beschouwen.
Zoals u weet hoort de sport nog niet tot de bevoegdheidsterreinen van de Gemeenschap. Met andere woorden, de Commissie zou enkel kunnen optreden met strikte inachtneming van haar bevoegdheden, en op dit gebied kan zij hoe dan ook alleen handelen met als doel het optreden van de sportorganisaties en de lidstaten aan te vullen en te versterken.
De afgelopen jaren hebben we ons op dit gebied moeten opstellen als docenten, om uit te leggen wat onze bevoegdheden zijn en waar onze grenzen liggen. Van de ene kant vroeg men ons namelijk waarom de Commissie niet meer initiatieven ontplooide, en van de andere kant zei men ons dat wij initiatieven namen ter harmonisering van de procedures van toezicht op de lijsten met dopingproducten, met andere woorden, dat wij onszelf bevoegdheden aanmatigden die wij niet hebben. In werkelijkheid hebben wij veel werk verricht binnen ons bevoegdheidsterrein: voorlichting, preventie, opleiding, bewustmaking en steun aan projecten – bijvoorbeeld het atletenpaspoort, multimediale voorlichtingsinstrumenten, wetenschappelijke onderzoeken. We hebben de dialoog bevorderd en aangemoedigd tot samenwerking.
Wat wil dat nu concreet zeggen? Mijn mandaat ging in in een periode waarin doping volop in het nieuws was, naar aanleiding van de gebeurtenissen in de Tour de France van 1998. We hebben kunnen constateren dat nationale maatregelen niet langer toereikend waren en dat samenwerking en zelfs onderlinge afstemming van beleid tussen lidstaten noodzakelijk waren. Eind 1999 heb ik de Europese Werkgroep voor de ethiek, toentertijd onder voorzitterschap van mevrouw Lenoir, om een advies gevraagd. Het was voor het eerst dat die instantie zich uitsprak over het onderwerp doping, en dit advies is van buitengewoon nut geweest in de daaropvolgende jaren en zal dat in de toekomst ook blijven. Het is de aanzet geweest tot alles wat we hebben gedaan. In december 1999 heeft de Commissie een plan voor de bijdrage van de Gemeenschap aan de dopingbestrijding in de sport goedgekeurd. Het Parlement heeft dit plan positief ontvangen. Mevrouw Zabel was toen rapporteur. Wij hebben er in dat plan met name op aangedrongen dat de zorg over het dopinggebruik in alle communautaire beleidsterreinen tot uitdrukking komt. In het kader van dat plan en met steun van het Parlement is een budget van 5 miljoen euro op jaarbasis toegewezen aan dopingbestrijdingsprojecten – studies, onderzoek, lezingen en acties. Zo hebben we projecten kunnen ondersteunen die zowel de voorlichting als het onderzoek op dit terrein vooruit hebben geholpen. Ik zou bijvoorbeeld onze studie willen noemen over dopingpraktijken in fitnesscentra, projecten met jongeren en het overzicht van de wetten en regelgeving in de lidstaten dat we hebben opgesteld. Er zijn drie studies uitgevoerd door externe adviesbureaus, betreffende de sociaal-economische achtergronden van het dopinggebruik, de bescherming van jongeren en de Europese communicatiestrategie.
Mijn volgende punt is het WADA, het Wereld Anti-Doping Agentschap. Ik heb persoonlijk veel moeite gedaan om een agentschap van de grond te krijgen en ik heb vooral gevochten om principes te verdedigen met het oog op doelmatigheid, zodat het nieuwe agentschap zou voldoen aan de wensen van degenen die een nultolerantiebeleid ten aanzien van doping nastreven. Ik heb benadrukt dat dit agentschap onafhankelijk en transparant moet zijn. De wijze waarop het WADA gestalte kreeg, sloot aan op wat wij wensten, en het agentschap is in 1999 opgericht. Vanwege de onverenigbaarheid van de begrotingsregels en -procedures van het WADA en het Gemeenschapsrecht kon geen enkele communautaire financiering worden toegewezen en ik zie op dat punt geen mogelijkheid tot verandering in de toekomst. Het ontwerp voor een Grondwettelijk Verdrag, waarin een verwijzing naar de sport is opgenomen, zal op dit punt geen enkele verandering brengen. Benadrukt dient te worden dat het WADA goed werk doet. Ik zou graag zien dat het een internationale publiekrechtelijke instelling wordt, want dan kan het agentschap naar mijn idee doelmatiger en geloofwaardiger opereren dan het huidige orgaan, dat onder het privaatrecht valt, hetgeen problemen geeft.
Per slot van rekening is de strijd tegen doping per definitie een internationaal fenomeen. Dat is de voornaamste reden waarom wij in januari 2002 de conferentie van Marrakech hebben georganiseerd, die ons in staat heeft gesteld met onze collega’s in het Middellandse-Zeegebied over het dopingprobleem te spreken. Overigen zou ik ook het Europees jaar van opvoeding door sport willen noemen, dat ons de gelegenheid bood een voorlichtings- en waarschuwingssysteem voor onze jongeren op te zetten, oftewel een heus preventiesysteem. Preventie is het sleutelwoord, omdat het niet aan ons is om repressief op te treden; daarom moet de Commissie het accent leggen op de preventieve kant van de zaak. Zij moet de verschijnselen aanpakken die bijdragen aan het ontstaan van een klimaat dat bevorderlijk is voor dopinggebruik: de positie en de opleiding van trainers, de rol van de medische wereld en de prestatiedruk die door sponsors wordt uitgeoefend.
Zoals u ziet is er in vijf jaar dus heel wat werk verricht. Dat hebben we gezamenlijk voor elkaar gekregen en ik heb daarbij altijd kunnen rekenen op de volledige steun van het Parlement. In de toekomst komt deze verantwoordelijkheid op de schouders van de nieuwe commissaris, de heer Figel, te liggen, van wie ik weet dat hij zich bewust is van het belang van dit vraagstuk.
Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, twee opmerkingen te maken. Ten eerste stemt het Grondwettelijk Verdrag hoopvol op dit terrein, omdat erin bepaald wordt dat de lichamelijke en morele integriteit van jongeren, met name van jonge sporters, moet worden beschermd. Zo kunnen we de steun aan de lidstaten en aan de federaties uitbouwen. Zij zullen altijd als eerste verantwoordelijk blijven, maar wij zullen het optreden van staten op het gebied van preventie, voorlichting en bewustmaking kunnen steunen.
Voorts wil ik melding maken van iets dat zeer belangrijk is voor elke volgende stap op dit gebied, te weten het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 30 september in de zaak Meca-Medina, dat duidelijkheid biedt over de plaats van de dopingbestrijding in het communautair juridisch kader en dat een bevestiging vormt van het standpunt van de Commissie zoals ik dat al vijf jaar verdedig. Ik ben daar uiteraard blij mee. Het Gerecht heeft verklaard dat met de dopingbestrijding geen enkel economisch doel nagestreefd wordt. In de ogen van het Gerecht valt de antidopingregelgeving van het IOC dus niet onder het communautaire mededingingsrecht. Zij is bedoeld om de sportiviteit en de gezondheid van de sporters te beschermen. Met andere woorden: het is een sportregel, en dat betekent dat de sportfederaties het voor het zeggen hebben als het gaat om de regelgeving.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg tevreden met die conclusie, alsmede met de wijze waarop deze uitspraak is gemotiveerd. Ik probeer namelijk al vijf jaar aan te tonen dat de Commissie niet alleen belang stelt in sport als economisch verschijnsel, maar de sport bovenal ziet als een sociale activiteit, met een educatief en ethisch belang. Ik weet dat mijn opvolger deze weg zal blijven volgen, omdat het van belang is dat dit Parlement de heer Figel op dit terrein zal steunen zoals het mij gesteund heeft. Wij hebben een verantwoordelijkheid jegens onze samenleving en aangezien de sport zo'n belangrijke rol speelt in die samenleving hebben we dus ook een verantwoordelijkheid op het gebied van sport. 
Mavrommatis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mevrouw Reding, de laatste tijd stellen wij vast dat , het beginsel dat ten grondslag ligt aan de sport en ook aan de Olympische Spelen, steeds meer verandert in , in een oneerlijke wedijver. Eerlijk spel en sportidealen hebben hun glans totaal verloren omdat de sporter enorme inspanningen --moet ondernemen om de beste te zijn en te winnen. De wetenschap laat zich echter niet onbetuigd en komt met nieuwe oplossingen waarmee de inspanningen en de grote wedijver nog verder worden opgevoerd en hoge prestaties kunnen worden bereikt. Ik wil vandaag echter vooral iets zeggen over vrouwelijke sporters en de jeugd.
Met het gebruik van anabolen plegen sportvrouwen en vooral heel jonge sportvrouwen een aanslag op hun vrouwelijkheid. Misbruik brengt grote gezondheidsgevaren met zich mee. Vaak betekent het dat deze vrouwen nooit kinderen zullen kunnen krijgen. Vanuit een bredere optiek bekeken heeft doping rampzalige gevolgen voor de jonge generaties, die hun idolen immers imiteren. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat wij de samenleving daartegen beschermen. Dat betekent dat wij de strijd moeten aanbinden tegen een nieuwe realiteit, het welbekende verschijnsel van doping. Pepmiddelen worden in grote hoeveelheden en in verschillende vormen aangeboden via internet, de televisie of ook via de post. Het gemakkelijkst zijn ze echter te verkrijgen in fitnesscentra en sportzalen, zoals ook uit de berichtgeving in de media blijkt. Wat de meesten onder ons echter niet weten is dat doping geen aangelegenheid is van enkel topsporters; ook vele jongeren nemen hun toevlucht tot verboden middelen, in de hoop ooit kampioen te worden. Ik herinner eraan dat de met anabolenverkoop behaalde omzet meer dan 2 miljard euro per jaar bedraagt in Europa en meer dan 6 miljard wereldwijd. Het mag dan zo zijn dat het WADA de lijst met verboden anabolen dagelijks aanvult, het sociaal probleem wordt alleen maar groter en groter, en het slachtoffer daarvan zijn de jongeren, die hun voorbeelden ten onder zien gaan.
Daarom moeten onmiddellijk oplossingen worden gevonden. Er is actie geboden op mondiaal maar vooral ook communautair vlak. Het probleem moet in kaart worden gebracht en de noodzakelijke regelgeving moet worden uitgevaardigd. Het is absoluut noodzakelijk dat de Europese Unie maatregelen neemt tegen dit grote sociale probleem, dat het imago van de sport maar ook de volksgezondheid aantast. Moeten er soms nog meer slachtoffers vallen voordat wij wakker worden en onze verantwoordelijkheid nemen? Eergisteren is een van de beste baseballspelers van de Verenigde Staten gestorven aan een hartaanval wegen buitensporig gebruik van anabolen...
Sifunakis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, het dopingprobleem staat, zoals u terecht zei, volledig haaks op het ideaal van de sport. Het probleem is wijdverspreid, niet alleen in de beroepssport maar ook in de amateursport en de individuele sportbeoefening, en daarom moeten wij de aanpak van dit grote vraagstuk als een prioriteit beschouwen en zorgen voor coördinatie van de lidstaten bij de bestrijding daarvan.
Ik weet dat uit een onderzoek van de Commissie uit 2002 is gebleken dat 6 procent van de mensen die in sportzalen en fitnesscentra trainen, gebruik maakt van farmaceutische middelen om hun prestaties te verbeteren. In werkelijkheid is dit aantal veel hoger; de middelen die worden gebruikt zijn namelijk vaak niet goedgekeurd en geregistreerd door de officiële instanties voor geneesmiddelen. Het komt erop neer dat 3,7 miljoen Europese burgers dergelijke middelen gebruiken. Ondanks al onze inspanningen blijft men deze middelen gebruiken. Daarom moet de strijd worden geleverd op vier niveaus.
Ten eerste moet, zoals u terecht zei, het gebruik van anabolen worden uitgeroepen tot een volksgezondheidsprobleem.
Ten tweede moet er een rechtskader komen - en tot mijn vreugde hebt u een punt gecorrigeerd en gezegd dat het WADA een publiekrechtelijke organisatie moet worden - dat de Europese Commissie in staat stelt op efficiënte wijze deel te nemen aan de werkzaamheden van het WADA. Wij hebben daar samen al een gesprek over gevoerd. Ik weet dat deze organisatie indirect met 2 miljoen euro wordt gefinancierd voor verschillende initiatieven, alhoewel de Commissie, zoals u zelf toegaf, niet rechtstreeks bij deze organisatie betrokken is.
Ten derde moeten maatregelen worden getroffen voor de bevordering van de sport via het onderwijs. De sport mag niet worden losgekoppeld van het onderwijs.
Ten vierde moeten de middelen die op de markt worden gebracht op correcte wijze worden geëtiketteerd, zodat duidelijk te zien is dat het om anabolen gaat.
De Commissie cultuur en onderwijs van het Europees Parlement, die ik tot mijn eer mag voorzitten, heeft op mijn initiatief besloten in november een uitgebreide hoorzitting te houden met als titel: Doping – een hinderpaal voor het sportideaal”. Dan zullen wij de gelegenheid krijgen om de verschillende vraagstukken onder de loep te nemen en misschien ook een bijdrage te leveren aan gemeenschappelijk te nemen initiatieven …
Takkula (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de sport beschikt niet over voldoende middelen om het dopingprobleem zonder hulp van buitenaf aan te pakken en daarom is samenwerking nodig met nationale overheden en met de Europese Unie, op basis van de bevoegdheden die de Unie zal hebben wanneer het Grondwettelijk Verdrag eenmaal geratificeerd zal zijn.
De rol van nationale overheden en de Europese Unie en de maatregelen die zij nemen zijn van groot belang om de illegale fabricage, import, export en verspreiding van dopingmiddelen doeltreffend te kunnen bestrijden. Door samenwerking op het gebied van wetgeving te bevorderen om de verspreiding van dopingmiddelen tegen te gaan en door samenwerking tussen de betrokken autoriteiten te stimuleren kan de Europese Unie het dopingprobleem in de sport doeltreffend aanpakken en tegelijkertijd ook ander misbruik met betrekking tot dopingmiddelen bestrijden. Landen moeten ook in hun eigen wetgeving voldoende kunnen waarborgen dat degenen die dopingmiddelen verspreiden op adequate wijze worden gestraft. Er moeten echter geen geharmoniseerde wetgevingsmaatregelen worden genomen of voorbereid om het gebruik van dopingmiddelen te criminaliseren, want het gaat hier niet om een kwestie die in alle opzichten gelijkgesteld kan worden met het drugsprobleem, ook al bestaan er tussen beide kwesties wel degelijk raakvlakken.
Het Wereld Anti-doping Agentschap, het WADA, coördineert en bevordert wereldwijd de strijd tegen doping in de sport. De Europese Unie moet van haar kant de activiteiten van het WADA actief ondersteunen. De internationale olympische beweging is vrij nauw bij het bestuur van het WADA betrokken, maar de rol van de nationale overheden is nog steeds beperkt. Door een krachtig, gezamenlijk optreden van de EU-lidstaten zou de betrokkenheid van de nationale overheden bij het WADA vergroot kunnen worden, waarmee het agentschap in staat gesteld zou worden doeltreffender op te treden.
In het kader van de Unesco wordt een mondiaal intergouvernementeel verdrag ter bestrijding van doping in de sport voorbereid. De Europese Unie zou de voorbereiding van dit verdrag actief moeten volgen en de standpunten van de lidstaten moeten coördineren. Op basis van haar nieuwe bevoegdheid op sportgebied moet de Europese Unie actief gaan deelnemen aan het implementeren, bevorderen en ondersteunen van de verplichtingen van dit toekomstige verdrag.
Berichten over dopingzaken nemen in de sportverslaggeving in de media vaak een grote plaats in. We moeten de zaak echter wel in de juiste proporties blijven zien. Zoals elders in de maatschappij zijn en blijven er in de sport altijd personen die zich niet aan de algemene regels houden. Wij moeten vanuit de Europese Unie echter proberen op alle mogelijke manieren een zuivere sport- en bewegingscultuur te stimuleren. Sport is een positieve zaak, die de gezondheid en het welzijn van de mens bevordert. 
Bennahmias (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als het om het gebruik van doping in de sportwereld gaat hebben we, naar het mij voorkomt, eindelijk de onwetendheid, de hypocrisie en de demonisering achter ons gelaten. Het is zo helder als glas dat u, mevrouw de commissaris, uitstekend werk hebt verricht door eindelijk op Europees en mondiaal niveau een echte strijd tegen doping op gang te brengen.
Het kernprobleem daarbij is het probleem van de gezondheid van onze sporters, met name de profsporters en topsporters. Op dat niveau zouden we natuurlijk meer tijd nodig hebben om te bekijken hoe we van een heus gezondheidsbeleid kunnen maken waarmee onze sporters in de topsportcompetities mee kunnen blijven tellen. Het werk dat nog gedaan moet worden moet dus volledig gericht zijn op de medicalisering en op het zoeken naar een antwoord op de vraag hoe we, met alle artsen – vooral de onafhankelijke – en met geregelde onafhankelijke controles, daadwerkelijk tot een echt volksgezondheidsbeleid kunnen komen. 
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de commissaris, het spijt mij maar mijns inziens moet zowel het Europees Parlement als de Commissie meer doen om doping te bestrijden. Er is reeds vrij veel ondernomen, maar toch volstaat dat volgens mij niet.
In 1999 kondigde de Commissie aan dat zij een ontwerpaanbeveling zou indienen bij de Raad op grond van artikel 152, en tijdens het eerste semester van 2002 deelde zij mee een voorstel inzake doping te zullen publiceren op grond van artikel 152. Sedertdien zijn tweeëneenhalf jaar verstreken maar wij hebben noch het een noch het ander onder ogen gekregen. Hiermee maakt de Europese Commissie echt een slechte beurt.
Het spijt mij, maar op 14 september hebt u in uw antwoord op een vraag in het Europees Parlement gezegd dat er geen rechtsgrondslag was om meer te doen. In mei 2000 hebt u echter gezegd dat er wel een rechtsgrondslag was, namelijk volksgezondheid. De Commissie kan wel degelijk op basis van de volksgezondheid een richtlijn opstellen, en het Europees Parlement moet zich hier zo snel mogelijk mee bezighouden. 
Angellini (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, tijdens de recente Olympische Spelen te Athene zijn twee gouden medailles vanwege het gebruik van doping teruggevorderd, en daarnaast zijn meerdere atleten gediskwalificeerd. Hieruit blijkt maar weer eens hoe hardnekkig deze misstand in de sport is, waarbij amateurs en professionals in gelijke mate zijn betrokken.
Dit fenomeen, dat in omvang alleen maar groeit, wordt in de praktijk niet bestreden met de harde aanpak die vereist is, en het is waarschijnlijk daarom dat een steeds groter aantal atleten naar verboden middelen grijpt, ook omdat zij er in sommige gevallen in hun onwetendheid van uitgaan dat deze middelen eigenlijk geen kwaad kunnen of in ieder geval niet echt gevaarlijk zijn.
Ook vanuit economisch oogpunt neemt dopinggebruik echt onrustbarende proporties aan: dopingmiddelen staan garant voor een enorme omzet, die uiteraard onder meer grote criminele organisaties ten goede komt. Wij vragen de Commissie aan te geven of met het communautaire optreden ter ondersteuning van de strijd tegen doping in de sport, in het kader waarvan tussen 2000 en 2002 32 pilotprojecten zijn gefinancierd, werkelijk positieve resultaten zijn geboekt. Was dat optreden doeltreffend, of moet het hele communautaire programma als zodanig misschien heroverwogen worden? Laten we niet vergeten dat juist vandaag in het kader van de Raad van Europa de tiende conferentie van de ministers van Sport wordt gehouden, die tot doel heeft eerlijkheid en transparantie in de sport te bevorderen. We moeten ook de hoge opvoedkundige waarde in ogenschouw nemen die verbonden is aan de ontwikkeling van sportactiviteiten en die juist in 2004 naar voren is gebracht, in het kader van het Europees jaar van opvoeding door sport.
Wij vragen de Commissie daarom of zij zich feitelijk niet meer zou moeten inzetten voor de strijd tegen doping en of zij nu, na eerder onderzoeksprojecten betreffende dit fenomeen te hebben gefinancierd, niet moet overgaan tot het financieren van informatie- en voorlichtingscampagnes, preventiecampagnes dus eigenlijk, die echt een gedragsverandering tot gevolg hebben. 
Belohorská (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, wij veroordelen het gebruik van doping in de sport en in dat verband ben ik het met alle voorgaande sprekers eens dat het een kwestie is waarbij zowel professionals als amateurs van beide geslachten betrokken zijn. We praten over het gebruik van middelen die heel vaak niet alleen als doping, maar ook als medicijn voor diverse fysieke gesteldheden worden gebruikt.
Anderzijds vraag ik me af in wat voor gemeenschap we leven als ik zie dat een heel pakket van maatregelen die de verkoop van softdrugs in een aantal landen mogelijk maken, wordt getolereerd en zelfs aangemoedigd. Welke mensen mogen van ons eigenlijk stimulerende middelen gebruiken en welke niet? Moeten we toestaan dat niet-sporters stimulerende middelen tot zich nemen? Moeten trainers of artsen middelen of stoffen inzetten die stimulerend werken? Moeten kinderen ze gebruiken? 
De Voorzitter.
   – De vergadering wordt onderbroken voor de plechtige vergadering.
(1) 



 – Geachte afgevaardigden, vandaag is een speciale dag voor ons Parlement. Wij zijn allen verheugd dat wij eindelijk de stem van Leyla Zana kunnen horen. Voorzitter Klaus Hänsch zei in zijn toespraak voor het Parlement ter gelegenheid van uw onderscheiding met de Sacharovprijs dat hij met ongeduld uitkeek naar de dag waarop u ons persoonlijk zou kunnen toespreken. Die dag ontving uw echtgenoot, Mehdi Zana, de prijs in uw naam en vandaag wil ik ook hem welkom heten. Na jaren in de gevangenis doorgebracht te hebben, maar liefst zestien jaar, en na jaren vol ontberingen in de afgelopen decennia is hij nu een vrij man.
Mevrouw Leyla Zana, voordat ik u het woord geef, wil ik het Parlement de redenen in herinnering brengen waarom het de Sacharovprijs voor vrijheid van meningsuiting aan u heeft toegekend en wil ik van de gelegenheid gebruik maken om mevrouw Roth en mevrouw Lalumière, die vandaag bij ons aanwezig zijn, welkom te heten. Zij maakten als leiders van hun respectieve fracties deel uit van diegenen die u voordroegen voor deze prijs, bijna tien jaar geleden.
Vier jaar daarvóór, op het hoogtepunt van het conflict in het zuidoosten van Turkije, was u de eerste Koerdische vrouw die werd verkozen tot afgevaardigde in de Nationale Turkse Assemblee. Bij uw inauguratie beloofde u in het Koerdisch ervoor te strijden dat Koerden en Turken samen zouden kunnen leven in een democratisch bestel. Vanwege deze woorden en uw latere uitspraken en geschriften werd u door het Nationale Veiligheidstribunaal van Ankara met uw drie Turkse collega’s, de afgevaardigden Dicle, Sadak en Dogan, tot vijftien jaar gevangenisstraf veroordeeld.
U was zich er volledig van bewust welk effect de woorden die u tijdens uw inauguratierede gebruikte, teweeg zouden brengen, en u was zich eveneens bewust van de taal waarin u ze uitsprak. Met jaren van gevangenschap en aantasting van uw gezondheid heeft u hiervoor een hoge prijs betaald. Desondanks heeft u niet afgelaten in uw democratische strijd voor de rechten van uw volk en wees u het aanbod van strafkwijtschelding, dat u om gezondheidsredenen was gedaan, af. U liet zich niet de mond snoeren, ook al betekende dit dat uw vonnis zou worden verlengd. Deze last heeft u alleen moeten dragen, maar wel is het zo dat velen in de internationale gemeenschap u hebben gesteund.
Dit Parlement, het Europees Parlement, heeft de beschuldigingen die tegen u waren ingediend en uw veroordeling fel bekritiseerd als een schending van de democratische beginselen. In talloze resoluties heeft dit Parlement uw vrijlating geëist.
U kunt nu echter zeer tevreden zijn dat uw lijdensweg niet voor niets is geweest en dat uw persoonlijke strijd in belangrijke mate heeft bijgedragen aan de veranderingen die zich in Turkije hebben voltrokken sinds u tot afgevaardigde werd verkozen. Het is bijvoorbeeld niet langer illegaal om Koerdisch te spreken, en radio-uitzendingen en onderwijs in het Koerdisch beginnen toegestaan te worden. Het oorlogsrecht en de noodtoestand zijn niet langer van kracht in het zuidoosten van Turkije en na de eenzijdige wapenstilstand die door de PKK is afgekondigd, is vrijwel een einde gekomen aan een diepgaand gewapend conflict dat vijftien jaar heeft geduurd.
Er is zeker nog een lange weg te gaan, u heeft ons dat deze dagen uitgelegd, en in de praktische situatie van de vrijheden en de rechten van het Turkse volk moet nog veel verbeteren. Toen het Turkse Hof van Beroep uiteindelijk, op 9 juni van dit jaar, besloot om u vrij te laten - we hebben het hier niet over gebeurtenissen die ver in het verleden liggen, geachte afgevaardigden, want op 9 juni van dit jaar zat mevrouw Leyla Zana nog in de gevangenis - heeft u laten zien dat wij terecht vertrouwen in u hadden door uw landgenoten op te roepen zich in te zetten voor vrede en verzoening in het zuidoosten en door van Kongra-Gel, de opvolger van de PKK, te eisen dat zij het staakt-het-vuren zou handhaven.
Mevrouw Zana, bij verschillende gelegenheden heeft u aangetoond hoe waar de woorden zijn die u uitsprak tijdens uw proces in hoger beroep: “Ik ben vóór alles vrouw, daarna moeder en ten slotte politica. Ik zweer dat ik als vrouw, als moeder en als politica zal blijven strijden voor broederschap tussen het Turkse en het Koerdische volk".
Mevrouw Zana, staat u mij toe uw eigen woorden te gebruiken en u in uw eigen taal, het Koerdisch, te verwelkomen:
Mevrouw Zana, uw aanwezigheid in ons Parlement is een grote eer voor ons. 

Leyla Zana,
   .  Mijnheer de Voorzitter van het Parlement, uw woorden in het Turks en in het Koerdisch waren een betekenisvolle geste en alvorens aan mijn eigenlijke toespraak te beginnen zou ik u in het Catalaans willen toespreken om u te bedanken.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, beste vrienden, de eerste keer dat ik in het parlement in het Koerdisch gesproken heb was in 1991, tijdens de beëdigingsceremonie van het Turkse nationale parlement. Toen ik de woorden uitsprak “ik spreek deze eed uit voor de broederschap tussen het Koerdische en het Turkse volk”, wilde ik benadrukken dat volken, talen en culturen gebroederlijk naast elkaar kunnen bestaan. De jaren die ik achter de tralies heb doorgebracht, omringd door muren die horen noch spreken konden, zullen in onze herinnering blijven als onopgemerkt lijden. Maar hoe dan ook, de strijd voor vrijheid, rechtvaardigheid en gelijkheid had niet zonder lijden gevoerd kunnen worden. Die jaren in de gevangenis hebben mij niet gebroken, ze brengen mij er niet toe verwijten te maken en vervullen mij niet met woede. Ik heb die jaren moeten doormaken uit liefde voor de democratie, en dat heb ik gedaan. Vandaag ben ik mijn toespraak begonnen in onze “broedertaal”, het Turks, en ik zou graag willen eindigen in mijn moedertaal, het Koerdisch. Nogmaals, mijn streven is de broederschap tussen de volken, de talen en de culturen te benadrukken. Het is met deze gevoelens en met deze vriendschap dat ik u allen begroet.
Ik zou het Parlement mijn dank en diepste erkentelijkheid willen betuigen voor het feit dat het mij de Sacharovprijs waardig achtte. Ik zou u bovendien willen bedanken voor de niet aflatende solidariteit die u mij en mijn vrienden heeft betoond gedurende de jaren die ik in de gevangenis heb doorgebracht. U heeft deze prijs namelijk niet aan mij alleen toegekend, u heeft hem aan het Koerdische volk gegeven, u heeft hem aan het Turkse volk gegeven, dat ons broedervolk is; u heeft hem in feite aan Turkije gegeven, en aan de voorvechters van vrede, gelijkheid, vrijheid en broederschap. U heeft hem gegeven aan de kinderen die in oorlogen hun ouders zijn kwijtgeraakt, aan de vrouwen die hun kinderen hebben verloren, aan allen die onderdrukt worden, ongeacht hun huidskleur, hun taal, hun godsdienst en hun ras. Kortom, u heeft deze prijs gegeven aan de hoop, aan de hoop op een betere toekomst. U heeft de burgers, het publiek een stem gegeven, u heeft ze aangemoedigd hun stem te laten horen. De waarden waar Sacharov voor staat zijn onschendbare, onaantastbare waarden, en mijn verantwoordelijkheden op het morele en humanitaire vlak zijn daardoor toegenomen. Ik ben mij daar volledig bewust van nu ik hier tot u spreek. Mijn hart breekt als ik zie dat kinderen het slachtoffer worden, in welk deel van de wereld dan ook, uiteraard, maar vooral in mijn eigen land. Het is een verdriet dat mij verscheurt. Ik smeek u mijn stem te horen en haar te horen als de stem van de moeders wier harten branden van verdriet, als de stem van kinderen, jongeren, vrouwen, van duizenden, tienduizenden, miljoenen mensen. Oorlogen hebben groot leed veroorzaakt, ze hebben diepe wonden geslagen; er is veel geleden; de natuur heeft geleden, de bloemen, de vogels en de vlinders hebben gehuild. De oorlogen in Irak, in Palestina, in Halabja, in de Balkan, in Beiroet, in Tsjetsjenië, in Ierland, in Spanje en alle andere oorlogen die ik nu even vergeet, hebben ons veel geleerd en ze blijven dat ook doen. De bittere ervaringen hebben ons geleerd dat geweld nog meer geweld oproept, zonder tot oplossingen te leiden. We hebben ook gezien dat politici die uitgaan van onderdrukking, ontkenning, vernietiging en misleiding nog meer onrecht, armoede en lijden hebben teweeggebracht. Wij moeten daarom geweld en oorlog afwijzen, wat voor oorzaak of rechtvaardiging er ook voor gegeven kan worden. We zouden in staat moeten zijn geweld af te wijzen, want geweld is niet meer van deze tijd. De taal en de methode waarmee in onze tijd oplossingen worden bereikt zijn dialoog, compromis en vrede. Niet doden en gedood worden, maar leven en laten leven.
U als Europese afgevaardigden bent hier vandaag in vrede bijeen, ondanks verdeeldheden en oorlogen die eeuwen en generaties lang geduurd hebben. Is de eenheid die u met behoud van uw nationale eigenheid tot stand hebt gebracht niet een van de treffendste voorbeelden van vreedzame coëxistentie?
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de eerste oproep die ik, als mens die recht zoekt, in uw bijzijn doe, is een oproep aan mijzelf: ik beloof op mijn woord van eer dat ik zal beantwoorden aan de verwachtingen van mijn volk, van mijn land en van de democratische publieke opinie, ook al moet ik mijn leven daarvoor geven. Die belofte doe ik zonder daar wat dan ook voor terug te verwachten.
De tweede oproep die ik doe is gericht tot mijn land, Turkije. De Turkse regering moet een democratische oplossing voor het Koerdenprobleem op de agenda zetten, door het een passende naam te geven. Elk levend wezen op aarde heeft een naam: bloemen, bomen, vogels, ze hebben allemaal hun naam. Alleen de Koerden zijn naamloos. Er is geen grond om dit probleem niet te definiëren en het niet een passende naam te geven. Er is geen grond om de dialoog en de vrede te duchten. De Koerden willen een vreedzame oplossing binnen de territoriale integriteit van Turkije. Zij zijn de grondleggers, de basis van de Republiek Turkije. Ze respecteren alle waarden waar de Republiek Turkije voor staat, maar de regering stelt zich onbuigzaam op en lijkt niet bereid zich open te stellen voor het oprechte initiatief van de Koerden, dat is gebaseerd op het openen van de dialoog. En als onze vreedzame oplossing niet op de agenda komt te staan, welke politieke partij er ook aan de macht is, is deze dialoog gedoemd te verdwijnen. Er zijn zeker belangrijke maatregelen getroffen in de richting van democratie, maar de tenuitvoerlegging van deze maatregelen lijkt slechts cosmetisch. De criteria van Kopenhagen dienen metterdaad ten uitvoer te worden gebracht en niet alleen in woorden.
Het allerbelangrijkste op dit moment is dat de drijfveer van het gewapende conflict en het geweld wordt weggenomen. Een rechtssysteem dat zou leiden tot ontwapening zal een eerste belangrijke stap in de richting van vrede zijn. Er is echter nog een ander uiterst belangrijk punt, namelijk dat de politieke gevangenen, de intelligentsia, de schrijvers en de politici weer de mogelijkheid krijgen deel te nemen aan het democratisch debat. Wat we daarnaast wensen is dat er democratische ruimten worden geopend zonder beperkingen aan de vrijheid van gedachte en van vereniging. Sociale en economische maatregelen die erop gericht zijn de verschillen tussen regio’s te doen verdwijnen zijn eveneens van vitaal belang. De belemmeringen voor het gebruik van onze moedertaal in de media moeten worden opgeheven en het zou mogelijk moeten worden om deze taal op basisonderwijsniveau te leren. Er moet een nieuwe democratische grondwet worden opgesteld die in overeenstemming is met het universeel recht, en in die grondwet moeten de Koerden – zoals de Turkse president, de heer Sezer, overigens ook gezegd heeft – worden erkend als onderdeel van de meerderheid en moeten ze worden beschermd. Niemand hoeft te twijfelen aan de Koerdische steun voor democratiseringsmaatregelen.
Mijn derde oproep doe ik aan de wereld en in de allereerste plaats aan Europa. Vrede in Turkije zal vrede in het Midden-Oosten, vrede in Europa en vrede in de wereld betekenen. Vandaag ligt de vrede in uw handen, in onze handen. We kunnen die bereiken door elkaar de hand te reiken, en wat we daarvoor eerst moeten doen is vaststellen wat rechtvaardig is. Als u weet wat rechtvaardig is, weet u ook wat onrechtvaardig is. Wat rechtvaardig is, is beginnen met het probleem te benoemen en het vervolgens te erkennen en het te definiëren. Wat geen naam heeft en niet gedefinieerd is, heeft geen identiteit. Dat wil zeggen dat het onderwerp in kwestie als niet bestaand wordt beschouwd. Het wordt tijd dat de wereld de politieke, sociale en culturele rechten van de Koerden, een bevolkingsgroep van meer dan veertig miljoen mensen, erkent. De Koerden hebben openlijk de wil geuit om volledig erkend te worden en een volwaardige plaats te krijgen in de wereld van vandaag. Wat wij van de wereld verwachten is dat men onze wil respecteert en deze niet als onderhandelingsinstrument gebruikt waarmee in de internationale betrekkingen gemarchandeerd kan worden. Indien dit probleem niet wordt aangepakt vanuit het geweten en de medemenselijkheid, zal er een potentiële dreiging blijven rusten op de vrede in de regio en in de wereld. Naties zijn alleen gelaten doordat ze muren hebben gebouwd in plaats van bruggen. Europa heeft die ellende jarenlang gekend, maar de menselijkheid heeft deze muren een voor een neergehaald. Europa en de wereld zouden in staat moeten zijn om de onzichtbare muren die zijn gebouwd tussen hen en de Koerden af te breken en bovendien om als brug te fungeren voor het vinden van een oplossing voor dit probleem. We moeten beseffen dat een Turkije dat lid is van de Europese Unie en dat het Koerdenprobleem heeft opgelost de westerse beschaving de sleutel kan bieden tot de grote culturele rijkdom van Mesopotamië. Dan pas zal de westerse beschaving een hedendaagse democratische beschaving worden.
De vierde oproep die ik doe is gericht aan de democratische publieke opinie en aan de voorvechters van de vrede. Het is niet voldoende om voorvechter van de vrede te zijn en om zelf pacifistisch te zijn; daarmee bereik je nog geen vrede. Zolang mensen geen oorlog voeren tegen zichzelf en tegen de oorlog zelf, zal niets de oorlogen doen verdwijnen. En dus moeten we overal waar oorlogen zijn zelf strijden voor de vrede en een front vormen.
Mijn laatste oproep doe ik aan de Koerden, aan hen die strijden voor de democratie in alle geografische regio’s waar zij wonen. Zij moeten allereerst in vrede met elkaar leven. Ze moeten de democratie nastreven, vrijheden toestaan en blijk geven van onderlinge verbondenheid. Er kan geen solidariteit zijn zonder respect voor elkaars waarden, geen verbondenheid zonder solidariteit, geen kracht zonder verbondenheid en geen vrede zonder kracht. Zij moeten weten dat iedere poging van Koerden om een eigen soort Koerd te maken in feite leidt tot wat men “het feestmaal van de wolven” noemt. De enige manier om dat te voorkomen is eenheid en interne verbondenheid, onderlinge vrede, solidariteit en een eigen politiek.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, waarom zouden Turken, Koerden, Duitsers, Fransen, Lazaren, Tsjerkessen, Spanjaarden, Georgiërs, Assyriërs, Amerikanen, Tsjechen, Arabieren, Jezidi’s, Bretonnen, Catalanen, Perzen, Tsjetsjenen, Aboriginals, Indiaanse Amerikanen, Alawieten, Afrikanen, Palestijnen, Joden, katholieken, protestanten, moslims, christenen, blanken, zwarten en alle volken van de wereld niet samen kunnen leven in vrede en harmonie?
Wij kijken allen naar dezelfde sterren en we zijn allen reizigers die samen op de aarde wonen. We leven allen onder dezelfde hemel. Omdat, zoals Victor Hugo zei, vrede het geluk is dat al het andere absorbeert, moeten we alles vergeten dat te maken heeft met oorlog, verdriet, wraaklust en haat. Dat alles moet worden geabsorbeerd. Zo niet, dan kunnen we niet samen optrekken en gelukkig zijn.
Ik draag deze toespraak op aan de broederschap tussen en het geluk van het Turkse en het Koerdische volk. Ik groet u allen met liefde en vriendschap.
De Voorzitter.
   Mevrouw Leyla Zana, in uw toespraak heeft u gesproken over Turkije als zijnde uw land en heeft u opgeroepen tot erkenning van de identiteit van het Koerdische volk binnen het soevereine grondgebied van Turkije. Staat u mij derhalve toe, mevrouw Zana, om u, zoals ik u eerder al welkom heette in uw eigen taal, het Koerdisch, nu te bedanken in uw andere taal, het Turks:
hetgeen betekent: “Hartelijk dank voor uw toespraak”.
Mevrouw Zana heeft tot ons gesproken – en heel mooie woorden gesproken – over identiteit, over het proces van het overwinnen van antagonistische verschillen, de antagonistische identiteiten die elkaar gedurende de gehele geschiedenis verwoesten. Dit is een goed voorbeeld van het scheppen van een gemeenschappelijke identiteit, die complexer is dan onze eigen, individuele, oorspronkelijke identiteiten, aangezien deze een rijkere werkelijkheid omvat. Het is precies deze zoektocht naar een meervoudige identiteit die verenigbaar is met eenieders eigen, individuele identiteit die Leyla Zana belichaamt. Dus nogmaals, mevrouw Zana: .

De Voorzitter.
   Wij gaan nu verder met het debat over doping in de sport
We moeten nog een aantal sprekers van de lijst afhandelen voordat we met de stemming kunnen beginnen. Daarom verzoek ik u om zelfdiscipline.
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het ziet er naar uit dat dit moment straks van grote betekenis zal blijken te zijn voor dit Huis, en ik ben verheugd over de enorme opkomst voor de voortzetting van het debat over doping in de sport. Enerzijds willen wij de gezondheid bevorderen door sportactiviteiten en sportprestaties te stimuleren. Anderzijds streven we ernaar het gebruik van stimulerende middelen die schadelijk zijn voor de gezondheid te voorkomen.
Sportprestaties kunnen alleen tot stand komen op basis van conditie, vaardigheid, training en eerlijke competitie. Ze moeten gebaseerd zijn op de natuurlijke mogelijkheden van een individuele sporter of een team en nooit op prestatiebevorderende farmaceutische of technische middelen. Dat is vals spelen, en dit bedrog moet worden uitgebannen door een beleid van zorgvuldige, steekproefsgewijze controles. Door dit soort controles moet onderscheid worden gemaakt tussen echte medicatie en prestatiebevorderende middelen. Doping is in feite erger dan bedrog, omdat de gezondheid van sporters op het spel wordt gezet.
Welke sportman of sportvrouw zou bewust schade aan hart, lever, nieren of voortplantingsorganen willen toebrengen? Wie zou zijn groei graag zien vertragen of bij zichzelf een neiging tot gevaarlijk en agressief gedrag willen ontwikkelen? Wie wil zijn geheugen of zijn geestelijke vermogens op het spel zetten? Dit alles kan het gevolg zijn van het slikken of injecteren van steroïden, en dan heb ik het nog niets eens over de risico’s van het delen van naalden.
Te veel sporters en trainers begrijpen dit niet of nemen bewust het risico. Doping ontregelt en beschadigt de sport en de gezondheid van individuele sportbeoefenaren. Ze geeft jonge mensen het verkeerde voorbeeld; voor hen zijn sporthelden immers rolmodellen. Daarom moeten we zorgen voor voorlichting en preventie, dopingcontroles houden en een ontmoedigingsbeleid voeren, en al die dingen moeten we samen doen. 
Badia i Cutchet (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, doping in de sport heeft zich ontwikkeld tot een verontrustend fenomeen. De Europese Unie is verplicht dit aan te pakken, aangezien nationale maatregelen, zoals de commissaris heeft gezegd, niet volstaan. Het is belangrijk deze praktijken te bestrijden, omdat ze indruisen tegen de sportieve ethiek en omdat ze een echte competitie tussen sporters in alle sporten en in alle landen belemmeren.
De dopingpraktijken geven de maatschappij een zeer negatief beeld van de waarden waarvoor sport eigenlijk zou moeten staan. Als lid van de Commissie cultuur en onderwijs van het Parlement beschouw ik sport als een instrument voor de vorming van mensen en ik geloof oprecht in de waarden die sport zou moeten overbrengen.
De Europese jongens en meisjes en onze jongeren moeten weer het idee krijgen dat sport gezond is, bijdraagt tot karaktervorming en gezellig is, en dat meedoen nog steeds het belangrijkste is. Het is duidelijk dat doping in de amateursport een ander beeld oproept, dat niets te maken heeft met vorming of gezelligheid.
Daarom vraag ik de Commissie om intensiever onderzoek te verrichten naar dopingmiddelen, detectiemethoden en het effect van het gebruik van dopingmiddelen op de gezondheid. Het doel hiervan is het aantal dopingzaken terug te dringen en onze sporters te beschermen tegen het gevaar van doping voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid. 
Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, doping is de kanker van de hedendaagse sport. Ze sluipt de sport binnen, woekert daar voort en tast zo de geest van eerlijke competitie en fair play van onze sporters aan. Ondanks de moedige inspanningen van het Wereld Anti-Doping Agentschap lijkt het gebruik van doping in snel tempo toe te nemen, met name onder professionele sporters. Naarmate het aantal dopingcontroles toeneemt en meer middelen opgespoord kunnen worden, gaan sporters op zoek naar nieuwe dopingmiddelen of cocktails van middelen die geen sporen achter laten, of naar andere mogelijkheden om niet gepakt te worden.
Willen we een oplossing vinden voor deze uiterst kwalijke zaak, dan moeten we zoeken naar de kern van het probleem. We hoeven niet ver te zoeken of diep na te denken om deze bloot te leggen. De oorzaak moeten we zoeken bij datgene wat mensen zo vaak tot criminelen maakt, datgene wat mensen er zo vaak toe aanzet elkaar te vermoorden en soms zelfs leidt tot oorlogen tussen hele volkeren. Ik heb het over geld.
Naarmate het element van competitie in de sport toeneemt, valt er door te winnen ook steeds meer materiële winst te behalen. Competitie betreft vaak niet meer het sportief winnen van een evenement of een spel, maar het winnen van de soms ongelofelijk lucratieve contracten die erbij komen kijken. De cruciale vraag is of wij onze sporters ervan kunnen overtuigen dat sport en geld van elkaar gescheiden moeten worden. Naar mijn mening is het antwoord helaas “neen”, want sporters zijn ook maar mensen en hebzucht lijkt een diepgewortelde zwakheid van de mens te zijn.
Mijn conclusie is dat ik het niet met de commissaris eens ben dat dit een volksgezondheidsprobleem is. Naar mijn mening is dit met name een sociaal-economisch probleem. Helaas is de enige manier om doping bij sportmensen vandaan te houden het scheiden van sport en commercie. Zolang de kans daarop klein blijft, is het uitzicht op dopingvrije sport ver weg. 
Toussas (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de werkelijke oorzaak van het dopingprobleem is de commercialisering van de sport, met andere woorden het feit dat toegegeven wordt dat sport een beroep kan zijn en dat er dus zoiets als beroepssport bestaat. In de kapitalistische manier van produceren is beroepssport een bijzonder geval. Sporters worden op zulk een jonge leeftijd toegelaten tot de sport dat zij onmogelijk kunnen deelnemen aan de andere vormen van productie, of onderwijs kunnen volgen. Op die manier worden kinderen dubbel uitgebuit. Als een sportteam een onderneming wordt, en dus tot doel heeft meer winst te boeken, moet de jonge sporter ten koste van alles zegevieren. Wat de markt van hem vraagt is een zo groot mogelijke winst. De overwinning is van doorslaggevend belang voor het commercieel succes en daarom is elk middel toegestaan. Het bestaan alleen al van de beroepssport vergiftigt en ondermijnt elke morele grondslag van de amateursport. Doping doet zich voor in de sport maar duikt ook elders op, op gebieden waartoe jongeren zich sterk aangetrokken voelen. De sport is een openbaar goed en mag niet onderworpen worden aan de logica van de winst. Elke vorm van beroepssport moet worden afgeschaft. De navelstreng tussen sport en bedrijfsleven en sponsors moet worden doorgeknipt, en er moeten inspanningen worden ondernomen om de amateursport massaal te ontwikkelen. …
Schmitt, Pál (PPE-DE ).
   – Vanwege het feit dat sport wordt genoemd in de Grondwet van de Europese Unie, ben ik van mening dat we op sportgebied zoveel mogelijk onze verantwoordelijkheid moeten nemen. Europese burgers beleven plezier aan de positieve effecten van sport op de opvoeding, gezondheid en sociale samenhang.
Helaas zijn er ook verontrustende tendensen in de sport waartegen wij een krachtig standpunt moeten innemen, zoals ruw gedrag, vandalisme door toeschouwers en – inderdaad – dopinggebruik. Doping is fnuikend voor de zuiverheid van de sport en de eerlijke wedijver. Bovendien is het gebruik van verboden middelen een groot gevaar voor de gezondheid van de wedstrijddeelnemers. De sportwereld zal het vertrouwen van het publiek verliezen als het gebruik van doping wordt getolereerd. Bovendien zal het vertrouwen in schone sport verloren gaan. Helaas heb ik dat zelf wat betreft mijn eigen land kunnen ervaren tijdens de Olympische Spelen van Athene.
Vandaag de dag vergt dopingbestrijding internationale samenwerking. Een succesvolle actie moet op drie fronten geharmoniseerd worden: opvoeding, preventie en controles. Ik denk dat de Europese Unie – als zij inderdaad wil meewerken aan dopingbestrijding – op de eerste twee fronten al heel veel kan doen. Ze moet een rol spelen op het gebied van opvoeding en informatieverstrekking. Daarnaast zou zij facilitaire maatregelen kunnen treffen inzake controles, die een kostbare aangelegenheid zijn; een modern laboratorium kost tegenwoordig meer dan 1 miljoen dollar. Binnen de Europese Unie kunnen in totaal slechts twaalf landen zich een dergelijk laboratorium veroorloven.
Er ligt al een antidopinghandvest klaar. Het concept van doping of gegevens over verboden middelen en methoden hoeven we niet nader te definiëren. Op dit gebied kunnen we niet veel doen. Ik stel voor de mogelijkheden te onderzoeken voor het initiëren van een succesvol internationaal initiatief dat zich, nogmaals, bovenal concentreert op materiaal en technische ondersteuning voor opvoeding en controles. 
Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in de schriftelijke vraag van de heer Staes van de afgelopen maand januari over de antidopingmaatregelen heeft de Commissie geantwoord dat zij niet van plan is de sportsector te harmoniseren. Doping is echter een plaag geworden in de hele wereld. Degenen die de Olympische Spelen in Athene van dichtbij hebben gevolgd, hebben zich daar goed rekenschap van kunnen geven. Het zijn allang niet meer enkel sportlieden die records en medailles nastreven: er heeft zich een hele industrie ontwikkeld rondom de sport, wereldwijd. De economische belangen van de grote multinationals, de sponsors die de beroepssport ondersteunen, worden namelijk enkel gediend met excellente prestaties. Daardoor ontstaat een sociaal model dat ook amateurs en met name jonge sporters aanzet tot dopinggebruik. Het is bijvoorbeeld onaanvaardbaar dat in sportzalen dopingmiddelen worden verkocht die de gezondheid rechtstreeks schade toebrengen. Daarom moeten volgens ons de inspanningen worden voortgezet die worden ondernomen om een einde te maken aan de organisaties die sporters dopingproducten bezorgen. Anders gaat het bij ons dezelfde kant op als in de VS, waar laboratoria voor de productie van pseudo-kampioenen worden ‘opgezet’. Dat is de richting, collega’s, waarin wij ons moeten bewegen. 
Beazley (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie cultuur en onderwijs zal op 29 november een aantal specialisten op dit gebied horen over deze kwestie, waarna het Parlement een aantal specifieke voorstellen wil indienen. Ik zou in dit verband graag een aantal lastige kwesties willen noemen. Ten eerste de ontwikkeling van verboden middelen, die steeds moeilijker op te sporen zijn. Ten tweede de toenemende professionalisering van de sport en de enorme financiële beloningen die in het vooruitzicht worden gesteld. Hierdoor neemt de verleiding toe om verboden middelen te gebruiken teneinde de prestaties te verhogen. Ten slotte, zelfs als sporters betrapt worden, ontlopen de echte winnaars de erkenning voor hun prestatie vanwege de trage procedures van het systeem van controles.
Ik heb twee vragen. Ten eerste, zou er niet vaker steekproefsgewijs gecontroleerd moeten worden, zodat de kans op ontdekking toeneemt? En ten tweede, niet minder belangrijk: welke technische verbeteringen zijn benodigd om elke twijfel omtrent de uitslag weg te nemen? Als sporters niet door controles komen, wordt vaak beweerd dat dat komt doordat ze toegestane medicijnen hebben gebruikt. Wanneer wij gedetailleerde antwoorden op deze vragen hebben, komen we terug met voorstellen. 
Ebner (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het onderwerp dat door de Commissie opnieuw is aangesneden, is buitengewoon belangrijk; dat is ook herhaaldelijk onderstreept.
Ik geloof dat we aan één punt meer aandacht moeten besteden en dat is de vermelding van de werkzame bestanddelen van medicijnen en de etikettering van geneesmiddelen die op de dopinglijst staan. Daarmee zouden we de sporters en hun trainers en verzorgers halverwege tegemoetkomen. Het zou een hulpmiddel zijn bij hun activiteiten, simpelweg omdat er dan meer transparantie komt op dit gebied. Zo’n initiatief kost praktisch niets en levert veel positiefs op. Verder ben ik, net als veel van mijn collega’s, van mening dat de controles intensiever en universeel uitgevoerd moeten worden. Zo kan misbruik beter in kaart worden gebracht. 
Šťastný (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb veel ervaring in de amateursport en de professionele sport en ik heb deelgenomen aan diverse wereldkampioenschappen en de Olympische Spelen. Van het gevaar van verboden middelen in de sport ben ik mij dan ook zeer bewust. Niet alleen ben ik zelf een sportman, maar ik heb ook kinderen die het niveau van topsporter benaderen of al bereikt hebben. Ik heb nooit prestatiebevorderende middelen gebruikt en ik wil niet dat mijn kinderen het slachtoffer worden van dopingbedrog.
Sportmensen die doping gebruiken zijn niets anders dan bedriegers. Zij ondermijnen de kern van waar het om gaat bij sport, eerlijke competitie, en geven alleen maar een slecht voorbeeld, met name aan onze jongeren. Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat doping schade toebrengt aan de fysieke en mentale vermogens van de mens. We weten dat verboden middelen dodelijk kunnen zijn. Toch ligt de verleiding altijd op de loer, en ze wordt alleen maar groter. De redenen hiervoor zijn de geweldige groei in populariteit die de sport in de afgelopen decennia heeft doorgemaakt en uiteraard de royale beloningen die daarmee gepaard gaan. Sport is het instrument bij uitstek voor de ontplooiing van de persoonlijkheid van jonge mensen en heel bevorderlijk voor onze algemene gezondheid. Het is in ons aller belang om de positieve invloed van sport te behouden.
Ik verzoek het Parlement, de Commissie en de instellingen van de Europese Unie met klem om samen te werken met internationale sportfederaties, nationale overheden, het IOC en beroepsorganisaties om de gevaren van doping te bestrijden. Samen houden we de bedriegers buiten de deur en houden we de sport zuiver.
Reding,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben het volstrekt met het Parlement eens. De enige manier om dopinggebruik te bestrijden is het hanteren van een -aanpak. Om de sport te redden, om de sporters te redden en om de waarden van onze Europese samenleving te redden, moeten wij onze krachten bundelen. Het bestrijden van dopinggebruik, mijnheer de Voorzitter, is een kwestie van willen, en dat willen moet tot uiting komen in een gezamenlijk optreden van de lidstaten, de sportfederaties en de Europese Unie. Samen, met het Parlement, zijn we al een heel eind gekomen als het gaat om doeltreffend optreden en mijns inziens zijn de Spelen van Athene daar een goed voorbeeld van, want er zijn tijdens die Spelen meer gevallen van doping opgespoord dan tijdens alle eerdere Spelen samen. Dat is een teken dat de controle begint te werken. Maar het is slechts een begin. We moeten deze actie doorzetten totdat we dankzij het nieuwe Verdrag meer bevoegdheden en meer mogelijkheden krijgen.
Wij hebben een plicht als het gaat om het beschermen van jongeren, het beschermen van profsporters en amateurs en het beschermen van de volksgezondheid, en wat dat aangaat zou ik willen benadrukken dat alle Parlementsleden die hebben gesproken over laboratoria, etikettering, controles en preventie volkomen gelijk hebben. Daarom, mijnheer de Voorzitter, ziet mijn opvolger, de heer Figel, uit naar het initiatief van het Parlement, de hoorzitting, waar iedereen blij mee zal zijn, want per slot van rekening hebben wij een gezamenlijke verantwoordelijkheid ten aanzien van de sport, ten aanzien van onze burgers, ten aanzien van onze waarden, en deze verantwoordelijkheid kunnen we alleen gezamenlijk in praktijk brengen. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten(1).
Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een motie van orde indienen volgens artikel 166 van het Reglement, met betrekking tot artikel 24, lid 3, dat de bevoegdheden van de Conferentie van voorzitters regelt.
Gisteren heeft een minister van de Italiaanse regering dit Parlement beledigd door te zeggen dat het Parlement gedomineerd wordt door homo’s. Ik kom uit een land waar men op dit moment aan het onderzoeken is of een wet kan worden ingevoerd die een einde maakt aan de discriminatie van homoseksuelen, zoals die in België en Nederland al bestaat. Hoewel het een zaak is die momenteel onder de subsidiariteit valt, zou ik graag willen dat de Conferentie van voorzitters en de Voorzitter de Italiaanse regering vragen haar excuses aan te bieden. Wat hier namelijk vooral van belang is, geachte afgevaardigden, is de vraag wie de leider is van de Commissie, de heer Barroso of de heer Berlusconi.
Ten tweede wil ik de Italiaanse collega’s laten weten dat wij bereid zijn een Italiaanse commissaris te verwelkomen die over de persoonlijke en intellectuele kwaliteiten beschikt van Leonardo da Vinci of van Michelangelo.
Czarnecki, Ryszard (NI ).
     Mijnheer de Voorzitter, ik wil een punt aan de orde stellen dat niet minder belangrijk is en dat miljoenen computergebruikers en honderdduizenden kleine en middelgrote ondernemingen in de gehele Europese Unie aangaat, namelijk patenten op computersoftware. Dertien maanden geleden sprong het Europees Parlement in de bres voor de Europese burgers en de Europese ondernemingen door te weigeren akkoord te gaan met wetgeving die een kopie is van de Amerikaanse wetgeving. De Raad en de Commissie kozen evenwel de kant van de grote bedrijven, niet van de burgers van de Europese landen. Binnenkort zal dit onderwerp opnieuw op onze agenda staan. Mijnheer de Voorzitter, wat willen wij gezamenlijk ondernemen om duidelijk te maken dat dit Parlement niet in gijzeling wordt gehouden door de grote computerbedrijven, maar zich zal manifesteren als de stem van het Europa van de kleine en middelgrote ondernemingen en het Europa van de burger? Dit punt is voor onze kiezers wellicht van even groot belang als de grote politieke debatten. Het gaat hier tevens om de geloofwaardigheid van de autoriteit van het Europees Parlement. 

De Voorzitter.
   Wij gaan nu over tot de stemming.(1)
Bourlanges (ALDE ),
   . – Ik denk, mijnheer de Voorzitter, als ik het goed gehoord heb, dat uw lezing niet geheel overeenkomt met de werkelijke onderverdeling van de tekst, maar misschien is dat niet goed overgekomen.
Het eerste deel luidt als volgt: “overwegende dat het niet aangewezen is vluchtelingenkampen buiten de Unie te overwegen, aangezien dit een duidelijk risico op schendingen van de grondrechten inhoudt”. Dat is de tekst van amendement 1. Vervolgens, wat het tweede deel betreft, wordt in de tekst ingevoegd: “dat de ervaringen met vluchtelingenkampen op het grondgebied van de EU reeds ernstige gebreken aan het licht hebben gebracht”. De bedoeling van mijn voorstel voor een stemming in onderdelen is een enkele boodschap aan te houden, namelijk dat onze zorgen vooral betrekking hebben op kampen buiten het grondgebied van de Unie.
Om die reden pleit ik voor een “ja” voor het eerste deel en een “nee” tegen het tweede. 

(2)
Chiesa (ALDE ).
   – Mijn mondeling amendement strekkende tot inlassing van paragraaf 1 bis luidt als volgt: “Verzoekt de Georgische regering haar toezegging te geven voor de autonomie van Abchazië en Zuid-Ossetië, hetgeen een voorafgaande voorwaarde is om in onderling overleg tot een vreedzame oplossing voor conflicten en nationale eenmaking te komen”. 

(3)
Goudin (IND/DEM ),
   – Wij hebben tegen dit verslag gestemd. We vinden dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) moet worden afgeschaft. De uitbreiding van de Unie laat zien dat het volstrekt onredelijk is om het GLB te blijven toepassen op de manier waarop dat tot nu toe gebeurd is. Het is onredelijk om nieuwe lidstaten binnen te loodsen in een ten dode opgeschreven systeem, en ze te laten wennen aan de regels en de subsidies van dat systeem. Daarentegen staan wij achter economische steun aan de toekomstige lidstaten van de Unie, maar die steun moet worden gekanaliseerd naar ten achter gestelde regio’s en gericht zijn op scholing, infrastructuur en gerechtelijke instellingen. 
Manolakou (GUE/NGL ),
   Met de voorgestelde wijziging van Verordening (EG) nr. 1268/1999 wordt voorzien in pretoetredingsmaatregelen ten behoeve van de landbouw en de plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa die niet op 1 mei 2004 zijn toegetreden.
Het doel van deze maatregelen is ervoor te zorgen dat de landbouw van deze toetredingslanden wordt aangepast aan het GLB, zodat deze landen in de nabije toekomst kunnen toetreden.
De afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland in het Europees Parlement zijn het niet eens met de uitbreiding van de EU. Deze zal namelijk ten koste gaan van de volkeren in deze landen. Bovendien zal deze ten koste gaan van en een weerslag hebben op de levensstandaard en de rechten van het Griekse volk. Wij zijn het echter evenmin eens met het GLB. Dit heeft namelijk vooral tot doel de landbouw in de toetredingslanden in te krimpen door contingenten op te leggen en de kleine landbouwers te dwingen de landbouw op te geven, opdat de grond geconcentreerd kan worden in de handen van enkele zeer grote landbouwers.
Daarom zijn wij ook tegen de pretoetredingsmaatregelen die tot doel hebben de landbouw in de toetredingslanden aan te passen aan het GLB. 
Queiró (PPE-PE ),
    – Ik heb gestemd vóór het verslag over het voorstel voor een Verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1268/1999 inzake steunverlening door de Gemeenschap voor pretoetredingsmaatregelen op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa gedurende de pretoetredingsperiode.
De voorgestelde wijzigingen strekken tot harmonisering van een aantal bepalingen die op de nieuwe lidstaten van toepassing zijn, ten eerste door de opneming van een nieuwe subsidiabele maatregel welke de plattelandsgemeenschappen in Bulgarije en Roemenië in de gelegenheid moet stellen om plaatselijke strategieën voor plattelandsontwikkeling uit te werken en ten uitvoer te leggen. Verder wordt de hoogte van de steun opgetrokken tot het niveau van de steun die is toegekend aan de landen die in 2004 zijn toegetreden. Tot slot wordt duidelijk gemaakt wat het plafond van de steun is.
Ik geloof dat de voorstellen voor deze herziening – die op een ruime ervaring gebaseerd zijn – tegemoetkomen aan de doelstelling van meer efficiency bij de monitoring van de communautaire steun, en dat is in het kader van de voorbereiding op de toetreding van nieuwe lidstaten van fundamenteel belang. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – De ervaringen bij de achtereenvolgende uitbreidingen van de Europese Gemeenschappen hebben aangetoond dat plattelandsgemeenschappen extra gevoelig zijn voor veranderingen en integratie in economische ruimten die dynamischer zijn en beter kunnen concurreren. Er moeten dus strategieën voor plattelandsontwikkeling worden ontwikkeld en geïmplementeerd die met dit gegeven rekening houden.
Gelet op deze omstandigheid (waarvan de gevolgen in mijn land nog steeds duidelijk zichtbaar zijn) heb ik gestemd voor het voorstel voor een verordening van de Raad inzake Gemeenschapssteun voor pretoetredingsmaatregelen op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa.
Ik geloof dat de Unie er in dit verband, met het oog op de toetreding van Bulgarije en Roemenië in de toekomst, heel verstandig aan heeft gedaan de maatregelen die op deze twee landen van toepassing zullen zijn gelijk te trekken met de maatregelen zoals die gelden voor de landen die op 1 mei jongstleden in de Unie zijn opgenomen. 

Cederschiöld, Fjellner, Hökmark en Ibrisagic (PPE-DE ),
   . – Wij Zweedse conservatieven vinden het verkeerd om reclame voor landbouwproducten te steunen met publieke middelen, zowel binnen de EU als in de rest van de wereld. Op dit moment maakt de EU via de Commissie reclame voor landbouwproducten zoals tulpenbollen en olijfolie voor een bedrag van 60 à 70 miljoen euro per jaar.
Concurrerende producten kunnen zich zonder deze publieke middelen uitstekend redden, en producten waar geen vraag naar is moeten niet op deze manier met geld van de belastingbetalers worden gesteund.
Bij de stemming van vandaag onthouden wij ons, omdat het gaat om een keus tussen twee alternatieven die beide inhouden dat men steun blijft geven aan reclame voor landbouwproducten. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Met dit voorstel beoogt de Commissie tegemoet te komen aan de wensen van het Europees Parlement en de Raad. Deze laatste twee instellingen hadden aangedrongen op een beoordelingsverslag over de toepassing van de Verordeningen (EG) nrs. 2702/1999 en 2826/2000 inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten in derde landen en op de binnenmarkt. De Commissie doet echter ook een aantal wijzigingsvoorstellen die bij ons reserves oproepen.
Deze voorlichtings- en afzetbevorderingsacties ter aanvulling op de nationale dan wel particuliere acties zijn heel belangrijk, vooral in landen als Portugal, producent van landbouwproducten van uitzonderlijke kwaliteit en een grote meerwaarde, zoals kazen, sterke drank, fruit en olijfolie. Het belang van dit soort maatregelen neemt toe naarmate de liberalisering van de landbouwmarkten over de gehele wereld voortschrijdt. De communautaire begroting op dit gebied is de afgelopen twee jaar echter teruggebracht van 72 miljoen euro naar minder dan 60 miljoen euro. Daar komt bij dat de uitvoeringsgraad laag ligt - in 2003 nog geen 44 procent. De redenen daarvoor zijn heel eenvoudig: de cofinanciering van de zijde van de Gemeenschap is heel bescheiden (maximaal 50 procent), het beheer van deze programma’s is complex, met hoge administratieve kosten, en de lijst van onder de maatregel vallende producten is beperkt. Vooral landen zoals Portugal worden daar het slachtoffer van. De voorgestelde wijzigingen introduceren enige flexibiliteit, maar ze bieden geen adequaat antwoord op de problemen bij de uitvoering. Bovendien worden er geen extra bijdragen toegekend. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij hebben bij de stemming tegen dit verslag gestemd. Wij vinden dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) moet worden afgeschaft en dat landbouwproducten op een vrije markt moeten worden verkocht, zonder dat de EU financiële middelen inzet voor voorlichtingscampagnes en verkoopbevorderende maatregelen voor deze producten. Het is vooral ernstig dat de EU verkoopbevorderende maatregelen in derde landen moet financieren. Dat is oneerlijke concurrentie voor de landbouwproducenten van landen buiten de EU.
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor het verslag A6-0008/2004 gestemd, omdat ik vind dat de acties van de Europese Unie gericht moeten zijn op het steeds efficiënter bevorderen van de afzet van Europese producten, zonder afbreuk te doen aan de diversiteit van deze producten, of het nu gaat om de productieomstandigheden, de verwerkings- en conserveringsmethoden of het gebruik. De Europese Unie heeft steeds een consistent beleid gevoerd bij het organiseren en cofinancieren van activiteiten ter bevordering van de afzet van landbouwproducten. Dat beleid is in twee verordeningen vastgelegd – één voor de afzetbevordering in derde landen, en één voor de afzetbevordering op de binnenmarkt. Het communautaire beleid in dezen moet een aanvulling vormen op de nationale en particuliere initiatieven; het moet iets toevoegen aan de exportbevorderende acties van de zijde van de lidstaten en particuliere ondernemingen of zulke acties stimuleren. Onze belangrijkste handelspartners erkennen dat er een actief afzetbevorderingsbeleid moet worden gevoerd. Zij hebben voor dat doel efficiënte acties ontwikkeld, met voldoende financiële ondersteuning, om aldus hun marktaandeel op de wereldmarkt te vergroten dan wel te handhaven. Het is van groot belang dat de Europese Unie een zichtbare en doeltreffende rol speelt bij het bevorderen van de uitvoer. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Dat er in de Commissie landbouw unanimiteit is bereikt toont aan dat er binnen dit Parlement een duidelijk consensus bestaat met betrekking tot deze kwestie – de voorlichting over en de afzetbevordering van landbouwproducten in derde landen en op de binnenmarkt.
Tegen de achtergrond van de voortschrijdende mondialisering van de handel, de illegale toe-eigening van oorsprongsbenamingen van Europese kwaliteitsproducten en oneerlijke mededinging door de inzet van goedkope arbeidskrachten is het heel belangrijk dat we aandacht besteden aan de interne en externe bevordering van de afzet van landbouwproducten.
Ik geloof dat de uiterst scherpe concurrentie waarmee we nu te maken hebben communautaire interventie volledig rechtvaardigt. Het gaat er dan om “de zichtbaarheid van de intrinsieke eigenschappen en gedeelde kwaliteiten van Europese producten” te bevorderen, een en ander “zonder afbreuk te doen aan de diversiteit van deze producten als het gaat om productieomstandigheden, verwerkings- en conserveringsmethoden en gebruik”.
Ik heb daarom voor gestemd. 

Queiró (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij van stemming onthouden, omdat ik vind dat het proces van ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag – een proces dat naar ik hoop voorspoedig zal verlopen – iets is dat bij uitstek onder de soevereiniteit van de lidstaten valt. Het is zelfs de meest soevereine gebeurtenis voor de lidstaten, omdat bij dit soort gelegenheden beslissingen worden genomen die gevolgen zullen hebben voor hun eigen soevereiniteit.
Het Parlement moet dus weerstand bieden aan de verleiding om te interveniëren in de wijze waarop de lidstaten dit proces vormgeven, juist omdat ze als lidstaten uit de aard der zaak democratieën zijn. Het lijkt me dus geen goed idee om de Raad voor te stellen een gecoördineerde aanpak te ontwikkelen voor het tijdschema volgens hetwelk de nationale ratificatieprocedures dienen plaats te vinden of aan te dringen op campagnevoering dan wel controle door dit Parlement met betrekking tot de referenda die zullen worden georganiseerd. En we moeten al helemaal geen waarschuwingen, in welke vorm dan ook, laten uitgaan, zoals in één van de amendementen wordt gesuggereerd.
Wat het idee van een communicatiestrategie betreft: ik vind – zoals ook wordt aangegeven in overweging C van de aangenomen resolutie – dat de Grondwet op een zo duidelijk en begrijpelijk mogelijke wijze aan de Europese burgers van de Unie moet worden gepresenteerd. De Unie mag dus initiatieven financieren waarmee werkelijk beoogd wordt objectieve, feitelijke, eerlijke en onafhankelijke informatie te verspreiden. De volkeren, de nationale parlementen en de volksvertegenwoordigers zullen vervolgens met hun stem beslissen. Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter, voor de aandacht die de dames en heren afgevaardigden hebben willen tonen. 
Claeys (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het feit dat een aantal lidstaten een referendum zullen organiseren over de Europese grondwet kan alleen maar worden toegejuicht. Zoals altijd het geval is met volksraadplegingen is het belangrijk dat de kiezers op een correcte en evenwichtige manier geïnformeerd worden. In deze resolutie wordt de Commissie en de Raad verzocht "een aangepaste campagne en communicatiestrategie op te stellen", zonder dat daaraan echter voorwaarden inzake evenwichtigheid worden verbonden. Referenda in het verleden hebben nochtans dikwijls aangetoond dat er op dat vlak een probleem bestaat. De publieke opinie krijgt vaak alleen maar één kant van de medaille te zien. Het informatiedeficit is niet bevorderlijk voor het goede en correcte verloop van een referendum. Wat dus in deze resolutie ontbreekt, is een aanbeveling voor de media in het algemeen en de publieke omroep in het bijzonder om naast het ja-kamp ook het neen-kamp op een evenwichtige manier aan bod te laten komen. Ik dank u. 
Titley (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de Labourpartij in het Europees Parlement. Wij zijn het eens met veel van de wensen die worden uitgesproken in deze resolutie. De verantwoordelijkheid voor de ratificatie van het Verdrag ligt echter bij de lidstaten, overeenkomstig hun nationale wetgeving. We zijn van mening dat het niet juist is nationale procedures voor ratificatie, en in het bijzonder de datum van referendums, achteraf te bekritiseren. Daarom kiezen wij ervoor ons te onthouden van stemming. 
Andersson, Hedkvist Petersen, Segelström en Westlund (PSE ),
   – Ondergetekenden hebben bij de eindstemming voor deze resolutie gestemd, ondanks het feit dat we verloren hebben op onderdelen van de stemming betreffende paragrafen die wij uit de resolutie hadden willen schrappen.
Een daarvan is paragraaf 3, waarin een datum voor referenda wordt aangewezen. Wij vinden het geen taak van het Europees Parlement om op dit punt met voorstellen te komen.
Verder is er paragraaf 6, waarin de Raad en de Commissie worden opgeroepen om een passende campagne- en informatiestrategie op te zetten. Wij vinden een informatiestrategie nodig, maar we vinden niet dat de Raad en de Commissie zich moeten bezighouden met het voeren van campagnes. 
Christensen, Jørgensen, Kristensen en Thomsen (PSE ),
   – De Deense Sociaal-Democraten in het Europees Parlement hebben vandaag gestemd tegen de ontwerpresolutie-Leinen (B6-0067/2004). We vinden het een taak van de lidstaten zelf om de datum voor het houden van nationale referenda vast te leggen. Bovendien vinden wij het geen taak van de Raad maar van de afzonderlijke landen om de beste praktijk voor parlementaire controle en campagnes voor referenda te ontwikkelen.
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Wanneer het debat gaat over zaken die voor de toekomst van volkeren en staten zo belangrijk zijn, is het onjuist om te proberen de ratificatieprocedures te coördineren, met een gemeenschappelijk tijdsschema en een gemeenschappelijke strategie, of – erger nog – richtsnoeren op te stellen voor de verspreiding van de uit te dragen boodschap om zo de publieke opinie te beïnvloeden en datgene te bewerkstelligen wat de meerderheid beoogt: goedkeuring van het ontwerp voor het Grondwettelijk Verdrag.
Zo moet het niet, integendeel: we zijn juist gehouden respect te tonen voor de nationale procedures voor de ratificatie van dit ontwerp-Verdrag voor een Grondwet voor Europa. Verder hebben de verschillende politieke stromingen het recht om een analyse uit te voeren van de verstrekkende politieke en constitutionele gevolgen die deze Grondwet voor de lidstaten en hun burgers met zich mee zal brengen.
Het is aan de burgers van de lidstaten, of hun vertegenwoordigers in de nationale parlementen, om dit ontwerp-Verdrag goed of af te keuren.
Het is dus onaanvaardbaar dat er extra middelen worden toegewezen voor een propagandacampagne die gericht is op de goedkeuring van de zogenaamde Europese Grondwet.
Waar we behoefte aan hebben is een pluralistisch debat, waaraan alle politieke stromingen op voet van gelijkheid kunnen deelnemen. 
Fotyga (UEN ),
   –Ik stem tegen resolutie B6-0067/2004 van het Europees Parlement over de procedures voor de ratificatie van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa en een communicatiestrategie voor dat Verdrag. Het ratificatieproces valt onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten. De instellingen van de Europese Unie brengen het subsidiariteitsbeginsel ernstige schade toe wanneer zij zich in dit proces mengen. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij stemmen tegen het verslag-Leinen, omdat wij de ontwerp-Grondwet van de EU afwijzen. Die Grondwet leidt tot verdere centralisering van de EU en draagt ertoe bij de Unie om te vormen tot een staatsvorm met wereldwijde ambities.
De EU-Grondwet is van cruciale betekenis voor de toekomst van de EU en voor het zelfbeschikkingsrecht van de Europese volkeren. Daarom moet hierover beslist worden in volksreferenda in elk EU-land, waar de voor- en tegenstanders gelijkwaardige middelen ter beschikking gesteld krijgen en op dezelfde voorwaarden aan het debat kunnen deelnemen. 
Manolakou (GUE/NGL ),
    De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland stemmen tegen de resolutie over de ratificatieprocedures voor het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa en de communicatiestrategie. Daarmee wil men namelijk alleen maar de volkeren misleiden en de Europese geschiedenis vervalsen.
Wij zijn tegen de voorgestelde Grondwet. Wij zijn tegen ongeacht welke grondwet van het kapitaal en de oorlog. Het enige doel daarvan is de versterking van de macht van de Europese monopolies, ten koste van de sociale en politieke rechten van de arbeidersklasse en de lagere bevolkingsgroepen.
Bovendien wordt een onverbloemde poging gedaan om de antifascistische zege uit het geheugen van de volkeren te wissen en de 9e mei af te schaffen als de herdenkingsdag van deze zege. Het doel is de volksstrijd te doen vergeten en de barbaarsheid en wreedheid van het fascisme te bagatelliseren. Daarvoor wordt zelfs het geld van de volkeren verspild, en dat in een tijd waarin het mes wordt gezet in de lonen, pensioenen en werkloosheidsuitkeringen, de sociale uitgaven verminderd worden en het recht op een vaste en stabiele baan bijna een reliek uit het verleden wordt.
Wij mogen ook niet nalaten erop te wijzen dat in de resolutie met geen woord wordt gerept over de noodzaak van objectieve informatie en een keuzemogelijkheid voor de volkeren. Wel wordt hierin gewezen op het “historische belang van het akkoord”.
Wij zullen de volkeren dringend verzoeken luidkeels “nee” te roepen tegen de Europese Grondwet van de militarisering en de repressie in Europa, en van de dictatuur van het kapitaal. Wij beschouwen het als een goede zaak dat in steeds meer landen comités voor de verwerping van de Grondwet worden opgericht. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Het ontwerp-Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa dient niet alleen juristen ter hand te worden gesteld – alle Europese burgers dienen er kennis van te nemen, ongeacht het standpunt dat men met betrekking tot dit ontwerp inneemt. Uiteraard is de beste manier om de burgers bij dit proces te betrekken het organiseren van referenda. Die zullen de aanzet geven tot campagnes waarin de zaken op een eerlijke en evenwichtige wijze worden belicht.
Ik wijs er intussen wel op dat dit proces geen Europese dimensie zal krijgen indien we nationale dimensie van de lidstaten geen eigen rol toekennen. Ik geloof verder dat we allemaal vertrouwen moeten tonen in de democratische gezindheid en de soevereine wil van de volkeren. We moeten het klimaat dus niet verzieken met vals drama en dwang. De absurde ideeën als zou het met Europa afgelopen zijn indien er iets mis gaat voeren het debat de verkeerde richting op, verdelen ons met betrekking tot de hoofdzaken en brengen een serieuze discussie over de opbouw van Europa ernstige schade toe.
Gelet op de uiterst lage opkomst voor de Europese verkiezingen is er maar één werkelijk tragisch scenario, en dat voltrekt zich wanneer het grote publiek zich opnieuw van ons vervreemdt of wanneer de campagnes die door de Europese instellingen met het oog op de publieke opinie gevoerd worden, het zo vaak gewraakte democratisch tekort van Europa verergeren in plaats van het terug te dringen.
De verwerping van de amendementen 3 en 13, waarin niets meer verlangd wordt dan vrijheid en gelijkheid binnen de context van het debat, doet vrezen voor het ergste. Ik heb daarom tegen deze resolutie gestemd. 

Guidoni (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij zijn zeer bezorgd over de uitzonderlijke haast waarmee in de afgelopen dagen honderden mensen van buiten de Europese Unie gedeporteerd zijn vanuit Italië naar Libië, en in het bijzonder over het ontbreken van transparantie bij de gebruikte procedures. Wij vrezen dat de handelwijze van de Italiaanse regering ernstige schade toebrengt aan het fundamentele recht op asiel en aan het beginsel van , dat de gedwongen terugkeer verbiedt van personen naar een gebied waar zij het gevaar lopen slachtoffer te worden van grove schendingen van de mensenrechten.
Italië heeft de mogelijkheid Europa en de internationale gemeenschap om bijstand te verzoeken en, belangrijker nog, het land heeft de plicht vluchtelingen die asiel aanvragen op zijn grondgebied zonder enige vorm van discriminatie toe te laten. Ook Amnesty International heeft meer informatie gevraagd over de huidige procedures en over de naleving van nationale en internationale regels. Volgens deze regels heeft een persoon die asiel aanvraagt recht op juridische hulp en op een tolk en moet hem of haar de mogelijkheid worden geboden contact op te nemen met het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties en met non-gouvernementele organisaties. Dit alles heeft de Italiaanse regering in feite verhinderd, wat in strijd is met de principes en waarden van de Europese Gemeenschap. 
Borghezio (IND/DEM ).
   –In Dronero, Piëmonte, vinden de begrafenissen plaats van Jessica en Sabrina Rinaldo, die in Egypte gestorven zijn door toedoen van terroristen: twee meisjes met frisse gezichtjes, twee echte engeltjes, twee margrietjes die weggerukt zijn uit de groene weiden in ons Piëmonte, uit het hart van hun ouders, noeste werkers zoals zijzelf, neergmaaid door de barbaarse daden van een islamitisch terrorisme dat voor niets en niemand respect heeft, en zeker niet voor twee onschuldige, weerloze jonge vrouwen. Ik vraag de Voorzitter van het Europees Parlement in alle bescheidenheid of hij een boodschap van solidariteit aan de familieleden van deze twee jonge slachtoffers wil overbrengen. 
Angelilli (UEN ),
    – De Italiaanse delegatie van de UEN heeft een stem uitgebracht tegen amendement nr. 4, aangaande het stemrecht van immigranten, op het verslag-Bourlanges betreffende de toekomst van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. De gedachte immigranten bij lokale verkiezingen stemrecht toe te kennen is weliswaar het overwegen waard, maar de tijd is nog niet rijp voor een eventuele toekenning van stemrecht bij de Europese verkiezingen.
Bovendien willen wij erop wijzen dat voor de erkenning van stemrecht voor lokale verkiezingen een gedetailleerd regelgevingskader vereist is, dat opgesteld dient te worden op basis van een passend voorstel waarin de procedures, de termijnen en de specifieke juridische context duidelijk aangegeven staan. 
Christensen, Jørgensen en Kristensen (PSE ),
    De Deense Sociaal-Democraten in het Parlement hebben vandaag gestemd voor het verslag-Bourlanges (A6-0010/2004) over de toekomst van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. We zijn ons er echter van bewust dat het voorstel een terrein betreft dat niet onder titel IV van het EG-Verdrag valt en dus niet voor Denemarken geldt, zie het Protocol betreffende de positie van Denemarken. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Een paar dagen vóór de Europese Raad van 5 november heeft zich hier in dit Parlement een belangrijke strijd afgespeeld met het oog op de verdediging van de vrijheid, de rechtvaardigheid en de mensenrechten, inzonderheid de rechten van immigranten.
Onze fractie heeft geprobeerd het verslag-Bourlanges te verbeteren, door het evenwicht te herstellen tussen veiligheidsoverwegingen enerzijds en de noodzaak de grondrechten te respecteren en te bevorderen anderzijds, alsook door te weigeren in te stemmen met “Europese charters” en collectieve uitwijzingen van immigranten.
Een aantal van onze suggesties is aanvaard, maar daar staat tegenover dat de meeste van onze ideeën zijn afgewezen. Het verslag blijft dus tekortschieten, met standpunten over belangrijke onderwerpen waarmee wij het niet eens zijn.
Ik wil er toch op wijzen dat het van groot belang is dat de volgende amendementen zijn aanvaard:
- de erkenning dat immigranten niet mogen worden gezien als tijdelijke arbeidskrachten, maar voor de toekomst van onze maatschappij juist van fundamenteel belang zijn;
- de erkenning van het belang van de besluiten en het kaderbesluit over de bescherming van de rechten van migrerende werknemers en hun familieleden zoals aanvaard door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 18 december 1990;
- de erkenning dat de ervaringen met vluchtelingenkampen (zelfs op het grondgebied van lidstaten van de Europese Unie) negatief zijn uitgevallen.
Helaas zijn vele andere amendementen niet aangenomen, reden waarom ik niet voor dit verslag heb kunnen stemmen. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij hebben tegen dit verslag gestemd, omdat het niet in het verlengde ligt van het subsidiariteitsdenken dat de opbouw van de Europese Unie dient te kenmerken. Hier wordt bijvoorbeeld een Europees Bureau voor hulp aan slachtoffers van terrorisme voorgesteld (paragraaf 1b, vijfde streepje). Op Europees niveau moet er een aantal operationele basisvoorschriften op het gebied van justitiële en politiële samenwerking komen (paragraaf 1c, tweede streepje). Er moet een gemeenschappelijke instantie voor de gegevensbescherming op Europees niveau worden opgericht (paragraaf 1c, achtste streepje). Eurojust moet een nieuwe impuls krijgen met als doel de vorming van een Europees Parket (paragraaf 2e, tweede streepje), enzovoort. Ook moet er op een aantal terreinen een uniform immigratie- en asielbeleid in de EU komen.
Wij zien graag meer samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied, om een humaan asielbeleid te ontwikkelen, conform het Verdrag van Genève, voor heel Europa. Wij staan echter afwijzend tegenover de ontwikkeling van een federaal juridisch systeem, met steeds groter wordende instellingen – iets waar bovengenoemde voorstellen duidelijk op gericht zijn. 
Manolakou (GUE/NGL ),
    Gedurende de vijf jaar waarin de in het kader van het Tampere-actieplan tot stand gebrachte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid (RVVR) nu functioneert, zijn reactionaire wetten uitgevaardigd, militaire en politiële mechanismen versterkt en hebben de inlichtingendiensten veel te veel hun gang kunnen gaan. Ook worden steeds meer mensen door de politie in de gaten gehouden en vervolgd. De Europese antiterreurwet, het Europees arrestatiebevel, de Schengen-overeenkomsten, de richtlijnen tegen de vluchtelingen, enzovoort, zijn allemaal het resultaat van de “ruimte”. Niet alleen betuigt de Commissie in haar mededeling haar instemming met deze resultaten, maar zij uit zelfs haar genoegen over het feit dat talrijke van deze 'verworvenheden' in de ontwerp-Grondwet zijn opgenomen.
De toekomstige oriëntaties die de Commissie heeft vastgesteld voor het Tampere II-programma betekenen dat de algemene aanval op de individuele en politieke rechten en vrijheden van de volkeren wordt versneld, dat de ondoorzichtige en gecentraliseerde veiligheids- en inlichtingendiensten en -systemen van de EU worden versterkt, dat de rechtspraak steeds meer verwordt tot een mechanisme voor legalisering van repressie, en dat een immigrantenwerend fort-EU wordt gecreëerd, dat asieltoekenning drastisch vermindert.
In het verslag met de aanbeveling van de Commissie vrijheden wordt ingestemd met de oriëntaties van de Commissie, en zo draagt het bij aan de democratische legitimering van de nieuwe generatie harde, ondemocratische maatregelen van Tampere II. In dat verslag wordt bovendien aangedrongen op volledige afschaffing van het unanimiteitsbeginsel, waardoor de ondoorzichtige mechanismen van het EU-directoire worden versterkt en van elke nationale controle worden gevrijwaard.
De arbeidersklasse en de volkeren van Europa moeten hier een stokje voor steken. Zij moeten de strijd tegen de zogenaamde RVVR opvoeren, omdat deze gericht is tegen hun rechten en enkel de “rechtvaardigheid” van het kapitaal en de multinationals dient.
Daarom hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen het verslag gestemd. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb me bij het stemmen over dit verslag van stemming onthouden, omdat ik – ofschoon het gaat over problemen die voor de toekomst van de Unie en alle lidstaten van het allergrootste belang zijn – bij een aantal punten ernstige reserves moet aantekenen.
Nu we weten we dat Europa en al zijn 25 lidstaten net zo goed het slachtoffer van terrorisme kunnen worden als om het even welke andere regio, is het van belang dat we bij het vormgeven van de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid blijven beseffen dat onze verplichting om het immigratievraagstuk op een humane wijze te benaderen niet mag worden losgekoppeld van de noodzaak om de grenzen van de Unie veilig te stellen. Hoe veiliger Europa is, des te humaner het zal zijn. Intussen mogen we veiligheid – een positief begrip – niet verwarren met overdreven veiligheidsdenken – een negatief begrip.
Tot slot zie ik dat in dit verslag erkenning wordt getoond voor het werk van de Portugese commissaris António Vitorino – hij heeft met zijn inzet uitstekende bijdragen geleverd aan het idee van een vrij en veilig Europa. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Dit verslag sluit aan op de resolutie die we bij het laatste jaarlijkse debat over de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid (RVVR) tijdens de vorige zittingsperiode hebben goedgekeurd. Ik was bij die gelegenheid rapporteur. Om te beginnen ben ik heel tevreden dat, overeenkomstig mijn (door u destijds aanvaarde) suggestie, de Commissie vrijheden van de burger, justitie en binnenlandse zaken reeds een dialoog is aangegaan met de nationale parlementen om te praten over samenwerking. Ik wijs er verder op dat de goedkeuring van de genoemde resolutie samenviel met de verschrikkelijke aanslagen in Madrid, een omstandigheid die ons eraan herinnert dat het terrorisme vandaag de dag de ernstigste bedreiging vormt voor de grondrechten. Dat mag men niet uit het oog verliezen of bagatelliseren. De bestrijding van terrorisme moet bij de politieke besluitvorming dus steeds een eerste prioriteit zijn.
Ik blijf er verder op aandringen dat er een Tampere II wordt georganiseerd, een nieuwe Europese Raad gewijd aan de totstandbrenging van de RVVR, teneinde een nieuwe agenda op dit gebied op te stellen. Daar moet na rijpe overweging, met politieke oprechtheid en strategisch inzicht een nieuw en realistisch programma voor de eerstvolgende vijf jaar worden opgesteld. Een afgewogen balans en een consistente herprogrammering van de RVVR zijn belangrijker dan overdreven proactieve bedoelingen – die veroorzaken alleen maar onnodige spanningen, terwijl ze bovendien irrealistische verwachtingen wekken en ons van de hoofdzaken afleiden.
Ik koesterde met betrekking tot een aantal punten in de voorgestelde tekst reserves en aarzelde daarom tussen vóór stemmen en onthouding. Het feit dat het tweede deel van paragraaf 1b, achtste streepje, alsmede de amendementen 1 en 16 zijn aangenomen, heeft me echter doen besluiten tegen te stemmen. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
    Wij hangen het standpunt aan dat de EU geen buitenlands beleid moet voeren. Discussies over bijvoorbeeld een vreedzame oplossing in Georgië moeten plaatsvinden in het kader van de werkzaamheden van de lidstaten binnen de Verenigde Naties.
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor deze gezamenlijke ontwerpresolutie gestemd, omdat ik vind dat we uit hoofde van het Europees nabuurschapsbeleid bijzondere aandacht moeten besteden aan hetgeen zich afspeelt in de regio’s die dicht bij de huidige grenzen van de Europese Unie liggen. Daar komt bij dat het hier om zaken gaat die met de verdediging van de mensenrechten, democratie en territoriale integriteit te maken hebben. Ook hier weer houd ik echter vast aan het standpunt dat we in geen geval de grens mogen overschrijden tussen legitieme, maar al te vaak noodzakelijke politieke pressie op andere landen en onaanvaardbare inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van die landen.
Het gaat hier evenwel om een resolutie die de bevoegdheden van het EP niet overschrijdt en bovenvermeld standpunt geen geweld aandoet. Ze is gebaseerd op een gerechtvaardigde bezorgdheid aangaande de rechten van de burgerbevolking en geeft de stappen aan die ondernomen zullen moeten worden voor het verdedigen van een vrij en democratisch regime. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – In Georgië is vooruitgang geboekt bij het opzetten en beschermen van democratische instellingen en het primaat van het recht. De autoriteiten van dit land hebben aangegeven het Europese model te willen volgen en hopen zelfs eens tot de Europese Unie te kunnen toetreden.
Deze gunstige ontwikkelingen zijn in Abchazië en Zuid-Ossetië echter in hun tegendeel omgeslagen. Daar stellen de plaatselijke autoriteiten beperkingen aan de uitoefening van het individueel stemrecht, terwijl grote bevolkingsgroepen worden verdreven. Een en ander heeft geleid tot een toename van het geweld en ik moet dat wel afwijzen.
Ik begrijp dat de Russische Federatie bijzondere verantwoordelijkheden heeft in deze regio, vanwege haar geostrategische ligging. Politieke steun van de Federatie en de aanwezigheid van militaire eenheden in de conflictzones en de directe omgeving daarvan zijn voor de stabiliteit alhier van doorslaggevend belang. Van belang is ook dat men laat zien dat men de territoriale integriteit van de aangrenzende staten daadwerkelijk respecteert.
Gelet op de gespannen situatie in Abchazië en Zuid-Ossetië geloof ik dat het een verstandig idee is om een internationale conferentie over dit conflict bijeen te roepen en een troepenmacht voor het handhaven van de vrede samen te stellen, om aldus de stabiliteit van de Georgische maatschappij te bevorderen. 

Martin, David (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over zowel het voornemen van de Commissie om het stelsel van algemene preferenties te herzien als de resolutie die we zojuist hebben aangenomen. Het is hard nodig dat het stelsel vereenvoudigd wordt en toegankelijker wordt voor de ontwikkelingslanden, met name voor de minst ontwikkelde landen. Het is ook van groot belang dat we niet tornen aan de bijzondere stimuleringsregelingen ter bescherming van de rechten van werknemers - waarop momenteel nauwelijks aanspraak wordt gemaakt -, noch aan de speciale rechten met betrekking tot milieubescherming, waarbij eveneens sprake is van onderbenutting. Iedere herziening moet erop gericht zijn het gebruik van deze speciale regelingen en rechten te bevorderen.
Onder het huidige SAP valt ook een speciale regeling die SAP+ wordt genoemd. Deze regeling is bedoeld voor landen die te maken hebben met drugsgebruik en handel in drugs. Bij iedere herziening van het SAP moet ook deze regeling worden gehandhaafd.
Ter afsluiting zou ik willen zeggen: het is bemoedigend, mits het hiervoor genoemde gewaarborgd wordt, dat de Commissie besloten heeft het SAP te moderniseren. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Zoals we in de door onze fractie ingediende resolutie aangeven, is het een zorgwekkende zaak dat het door de Commissie aanbevolen nieuwe systeem voor toewijzingen in het kader van het schema van algemene preferenties (SAP) uitsluitend op marktaandeelcriteria is gebaseerd en geen rekening houdt met indicatoren voor ontwikkelingsgraad en armoede.
Er moet een systeem voor permanente beoordeling worden ontwikkeld, met raadpleging van alle belanghebbende partijen, waaronder de vakbonden, om zo snel te kunnen reageren indien de doelstellingen op het gebied van ontwikkeling en armoedebestrijding in het gedrang komen, maar ook – vooral – om de roofzuchtige activiteiten te bestrijden die diverse multinationals in minder ontwikkelde landen uitoefenen.
Wij zijn het dus eens met de kritiek op de Commissie, niet alleen wat de inhoud betreft, maar ook als het gaat om de wijze waarop de Commissie het nieuwe systeem heeft uitgewerkt. We wijzen er hier nogmaals op dat we de minder ontwikkelde landen beter moeten steunen en dat we nauwer met ze moeten samenwerken. 
Muscardini (UEN ),
    – Ik heb vóór gestemd, maar ik vind wel dat in het nieuwe SAP de volgende bepalingen opgenomen zouden moeten worden:
 Het is heel belangrijk een koppeling aan te brengen tussen de verwijzing naar de strijd tegen drugs en het nieuwe SAP+-systeem. De huidige begunstigden van de “drugsregeling” zouden bij hun inspanningen in de strijd om alternatieve teelten in te voeren belemmerd worden wanneer ze niet meer zouden kunnen profiteren van het SAP.
 Op basis van deze verwijzing zal het mogelijk zijn te komen tot een gedifferentieerde behandeling voor textielproducten in het kader van de discussies over de nieuwe verordeningen.
 als basiscriterium voor de toepassing van graduatie. In de tekst zoals die nu geformuleerd is, worden de afdelingen slechts als voorbeeld genoemd.
Transparante en doeltreffende oorsprongsregels zijn belangrijk om frauduleus gebruik van het stelsel te voorkomen, met name door trilaterale handelsactiviteiten.
En niet in de laatste plaats zouden wij willen dat de toekomstige Commissie eindelijk eens onderzoekt hoe het staat met de toepassing van de speciale regelingen voor werknemers en dat zij zich inzet om de plaag van kinderarbeid uit te roeien, desnoods door economische sancties op te leggen. 
Queiró (PPE-DE ),
   – Ik heb gestemd vóór de gezamenlijke ontwerpresolutie over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Europees Economisch en Sociaal Comité “Ontwikkelingslanden, internationale handel en duurzame ontwikkeling: de rol van het schema van algemene preferenties (SAP) van de Gemeenschap voor de periode 2006/2015”, omdat ik geloof dat alle noodzakelijke inspanningen om de communautaire acties ten behoeve van ontwikkelingslanden te vereenvoudigen en te verbeteren door dit Parlement dienen te worden gesteund en gevolgd. Van cruciaal belang is dat we erin slagen de algemene doelstelling van vereenvoudiging van het graduatiemechanisme te verwezenlijken. Ik vrees echter dat in het voorstel van de Commissie onvoldoende rekening is gehouden met bepaalde indicatoren voor armoede en ontwikkeling – dat kan tot gevolg hebben dat grote maar arme uitvoerende landen gediscrimineerd worden. Ik betreur het dat de Commissie geen gehoor gegeven heeft aan de aanbeveling van het Europees Parlement om een uitvoerige beoordeling uit te voeren van het functioneren en de impact van het huidige SAP. Tot slot wijs ik erop dat er beslist meer duidelijkheid moet worden verschaft over de gevolgen van wijzigingen in het SAP, opdat het Europees Parlement op basis van alle benodigde informatie een definitiever oordeel kan geven. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – De door de Europese Unie verleende ontwikkelings- en externe steun dient verder te gaan dan rechtstreekse steun in het kader van het ontwikkelingsbeleid. Er moet ook een volwassener strategie worden ontwikkeld die rekening houdt met de mondialisering. Ik verwijs hier naar de Verklaring van Doha: internationale handel kan – en , voeg ik daaraan toe – een fundamentele rol spelen bij het bevorderen van economische ontwikkeling en het terugdringen van armoede.
Het handelsbeleid van de Gemeenschap dient dus aan te sluiten op de doelstellingen van haar beleid ten aanzien van de zich ontwikkelende landen, waarbij het er vooral om gaat armoede uit te bannen en duurzame ontwikkeling te bevorderen. Daarbij moet gelet worden op criteria als respect voor het milieu, verbetering van de sociale omstandigheden, bestrijding van corruptie en bevordering van .
Ik ben van mening dat het voorgestelde nieuwe systeem objectiever en transparanter zal zijn. We zullen het wat dat betreft steeds nauwlettend moeten volgen en evalueren.
Om al deze redenen heb ik voor gestemd, waarmee ik overigens aansluit bij veel van mijn voorgaande interventies. Daarin wees ik op de solidariteitsplicht van Europa jegens de ontwikkelingslanden en op de historische banden en verantwoordelijkheden die het op dit gebied heeft. 

De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(1)

