Głosowanie (ciąg dalszy) 
Przewodniczący
Przed głosowaniem wysłuchamy wystąpień przewodniczących grup politycznych w sprawie wyboru nowej Komisji.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie López Garrido, panie przewodniczący Komisji! Dziękuję za możliwość uzasadnienia, dlaczego Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) jest przekonana, że pan Barroso i jego kolegium komisarzy będzie w stanie, z pomocą personelu Komisji, sprostać stojącym przed nimi wyzwaniom.
UE była wynikiem międzynarodowego kryzysu, a teraz - po raz pierwszy od sześćdziesięciu lat - znowu ma do czynienia z międzynarodowym kryzysem. Jest to wprawdzie kryzys innego rodzaju, ale niewątpliwie jest on poważny i niebezpieczny. Walczy z nim, choć jeszcze nie zwalczyła do końca. Euro sprawdziło się jako bufor walutowy. Brak wręcz słów, by opisać ile mu zawdzięczamy: automatyczne stabilizatory, te słynne mechanizmy solidarności, które są zbyt... Przyjaciele! Wiele na nich skorzystaliśmy!
(Oklaski)
Gdzie bylibyśmy dziś bez stabilizatorów solidarności? Zbyt często uważaliśmy je za brzemię, które obciąża nasze gospodarki. A one tak bardzo pomogły nam w utrzymaniu modelu europejskiego. Atrakcyjnego, często powielanego modelu, do którego nasi obywatele są słusznie przywiązani, a który stoi przed nowymi wyzwaniami.
Świat jest dziś wielobiegunowy, ale nie taki, o jakim marzyliśmy. Marzyliśmy o świecie idealnym, pokojowym i wielostronnym. A świat stał się jedną wielką konkurencją, walką - owszem, pokojową, ale bardzo zaciętą - o to, by narzucić swój model innym.
Wobec tego wyzwania Unia, która ma do swej dyspozycji tak wiele narzędzi, nie może ich zmarnować. Musi pozostać wierna sobie, swoim ideom i ludziom. Musi być pionierem w walce z globalnym ociepleniem i musi się uzbroić w środki umożliwiające jej konkurowanie.
Wiem, że Komisja będzie o to zabiegać. Wszyscy znamy słabe strony UE: demografia, brak przyszłych wydatków, wyzwania przemysłowe, deficyt rządowy, mizerny ład gospodarczy. Oto jeszcze jeden powód, dla którego powinniśmy jak najlepiej wykorzystać nasze narzędzia - euro i politykę pieniężną, osiągnięcia technologiczne, sztandarowe produkty przemysłowe oraz potencjał rolnictwa zapewniający bezpieczeństwo żywnościowe 500 milionom naszych obywateli.
W związku z tym oczekuję, że Komisja wykaże się wyobraźnią i przywództwem w odniesieniu do prawodawstwa europejskiego, jakie musimy przyjąć. Oczekuję, że Komisja stanie w obronie interesów UE, że będzie wymagać wzajemności od naszych partnerów i że nie będzie się wahać przed zastosowaniem dostępnych jej środków prawnych w przypadku naruszenia zasad partnerstwa.
Zwracam się do państwa komisarzy. Odpowiadacie wspólnie z nami, z Radą, za rynek wewnętrzny. Dlatego musimy przełamać tabu, jakim jest opodatkowanie i wymiar społeczny. Państwa członkowskie nie mogą już działać tak jakby te dwa obszary były ograniczonymi i nietykalnymi kompetencjami nieobjętymi zakresem wspólnego działania.
Jednocześnie jednak musimy ze znacznie większą siłą stawić czoła wyzwaniom zewnętrznym: kwestii bezpieczeństwa i obrony, handlu, standardów technicznych, przemysłowych i ekologicznych. Europa musi bronić swych wartości, pokoju i dobrobytu obywateli. Europa musi być międzynarodowym partnerem, a nie tylko obszarem dobrobytu i prawa. Nie może się pozbawiać narzędzi, którymi dysponuje.
Grupa PPE oczekuje od Komisji skutecznego działania na wszystkich tych frontach jednocześnie. Jeżeli tak będzie - a nie mam powodów, by w to wątpić - Komisja zawsze będzie mieć poparcie Grupy PPE.
Panie przewodniczacy Barroso! Grupa PPE daje panu kredyt zaufania. Niech pan będzie odważny w przeprowadzaniu reform. Niech pan będzie dalekowzroczny i kieruje się myślą o naszym wspólnym celu: o utworzeniu politycznej Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Martin Schulz
Panie przewodniczący, panie i panowie! Grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w PE decyzja nie przyszła łatwo. Pięć miesięcy temu głosowaliśmy w tej Izbie na przewodniczącego Komisji i choć nie daliśmy mu wtedy naszego poparcia, otrzymał on większość głosów. Ze względu na tę większość, która niestety zdała się na ludzi nie popierających traktatu lizbońskiego, przewodniczący przedstawił nam kolegium, które dziś mamy oceniać.
My także musimy to kolegium ocenić. Mamy przed sobą dwie możliwości. Możemy podzielić tę Izbę na prawicę i lewicę. Te dwie grupy mają sprzeczne ideologie i muszą głosować stosownie do swych ideologii. To jedna możliwość. Europa nie działa jednak w ten sposób. Nie mamy większości w Parlamencie. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) ani Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy także nie ma większości w Parlamencie Europejskim. UE nie jest organizmem, w którym jakakolwiek siła polityczna może sama zgromadzić większość i stwierdzić, że od teraz Europa będzie zarządzana w określony sposób. Europa to ciągły kompromis. Dlatego właśnie czasem tak trudno ją zrozumieć. Lepszy jednak trwały kompromis służący osiąganiu sukcesu i większej sprawiedliwości społecznej, niż ideologiczna walka, która w końcu prowadzi do wypalenia, nie dając żadnych wymiernych korzyści.
(Oklaski)
Dlatego bardzo trudno nam ocenić korzyści. Oczywiście wszyscy lubimy toczyć boje. Ja też lubię się spierać o zasady z posłami z innych grup, ale Europie potrzebne są konkretne wyniki. Dlatego zadaliśmy sobie pytanie, do czego możemy jako socjaldemokraci - czyli Socjaliści i Demokraci - wzywać i co możemy zaakceptować. Następnie określiliśmy kryteria. Jednym z kryteriów było to, że chcieliśmy, aby ta polityczna siła, która jest drugą siłą w Europie, była reprezentowana na wyższym szczeblu w Komisji. Dlatego chcieliśmy, by utworzony został urząd Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i to nam się udało.
Chcę teraz powiedzieć coś o osobie, która zajmuje to stanowisko. Pani Ashton nie może sobie pozwalać na to, by w Parlamencie nazywał ją komunistką człowiek, który we Francji został skazany za zaprzeczanie Holokaustowi. Baronessa Ashton ma nasze pełne poparcie.
(Dłuższe oklaski)
Pytaliśmy, czy możemy wprowadzić do prawodawstwa UE ocenę wpływu społecznego jako mechanizm regulacji. Chodziło nam o to, czy można w ogóle stosować jeszcze środki takie jak dawna dyrektywa o usługach. Nie, uznaliśmy za potrzebny mechanizm badania środków, jakie ma przyjąć Komisja, pod kątem ich wpływu na systemy ubezpieczeń społecznych państw członkowskich zanim zostaną one przyjęte. I tak się stało. Chcieliśmy - i dla mnie jest to milowy krok w polityce UE - aby rezolucje legislacyjne Parlamentu w ciągu roku przekształcały się we własne inicjatywy prawodawcze Komisji. To wielki krok do przodu, który oznacza, że prawo Parlamentu do inicjatywy, które niestety nie istnieje, może zostać zapewnione przy pomocy środków pośrednich. Widzimy tu znaczny postęp.
Jako druga pod względem siły grupa w tym Parlamencie i jako grupa, bez której nie jest możliwa kwalifikowana większość głosów w PE, chcieliśmy być reprezentowani w Komisji i obecnie trzech z siedmiu wiceprzewodniczących to Socjaldemokraci. Zatem zostaliśmy przyswojeni. W minionych tygodniach i miesiącach, a także w naszej debacie dziś rano wyraziliśmy wiele obaw. Jednak oceniając te obawy w kontekście poczynionych postępów, postanowiliśmy dać wam nasze poparcie na następne pięć lat. Mówiąc "wam”, mam na myśli kolegium komisarzy. Możecie liczyć na nasze poparcie, jeżeli poważnie potraktujecie moje słowa: albo Europa będzie Europą socjalną, albo poniesie porażkę. Wspólnie musimy zadbać o to, aby Europa była bardziej socjalna. Grupa S&D poprze tę Komisję.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Moja grupa poprze Komisję Europejską. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy to grupa odpowiedzialna. Mocno wierzymy w to, że nadchodzące pięć lat będzie tak kluczowe dla Unii Europejskiej i dla obywateli Europy, że potrzebna nam Komisja, która będzie miała szerokie pro-europejskie poparcie w Parlamencie.
Chcę też jednak powiedzieć wyraźnie, że nasze poparcie jest warunkowe, i to nawet bardziej niż w ciągu minionych pięciu lat. Oczekujemy, że nowa Komisja Europejska będzie motorem Unii Europejskiej. Chcemy, by Komisja miała odważniejsze, bardziej ambitne i bardziej zintegrowane podejście gospodarcze i społeczne, aby była przewodnikiem takiej właśnie strategii. Strategii, która skłoni państwa członkowskie do tego, aby robiły to, co do nich należy.
Musimy przyznać, że oprócz istniejących filarów polityki pieniężnej w strefie euro potrzebny jest bardzo prawdziwy filar gospodarczy i społeczny. Dzisiejsze problemy w strefie euro są wyraźnym dowodem słabego podejścia, jakie przyjmowaliśmy przez ostatnie 10 lat i tzw. metody koordynacji. Dotyczy to również innych obszarów - zmian klimatu, polityki zagranicznej i polityki obronnej.
Podstawowe założenie tego nowego odważnego podejścia to uznanie faktu, że Europa nie będzie mogła odgrywać istotnej roli w przyszłym wielobiegunowym świecie, jeżeli nie będzie działać bardziej skutecznie i jeżeli w najbliższej przyszłości nie pogłębi własnej integracji. Oczekujemy, że to założenie zostanie przyjęte i że Komisja wysunie jasne, pewne i ambitne wnioski i przeprowadzi reformy we wszystkich tych dziedzinach. Oczekujemy, że aby to osiągnąć, Komisja w pełni wykorzysta swe prawo do inicjatywy. Mówię oczywiście o Komisji jako całości, jako kolegium, jako spójnym organie politycznym, który buduje głębszą integrację europejską. Silna Komisja może być pomocna, ale w tym kontekście silna Komisja jest wręcz niezbędna.
Traktat lizboński oferuje nowe narzędzia i zwiększa nasze możliwości działania. Pani Ashton! Prosimy o korzystanie z tych nowych narzędzi. Oczekujemy, że wysoki przedstawiciel zdziała więcej niż do tej pory. Pani rola tego wymaga. Wymaga tego także Unia Europejska. Proszę wykorzystywać te możliwości. Niech będzie dla pani przykładem lekcja, jaką wyciągnęliśmy ze zdarzeń na Haiti. Proszę niezwłocznie przedstawić Radzie sprawozdanie dotyczące ustanowienia europejskich sił obrony cywilnej. Uwzględniwszy powyższe zagadnienia, moja grupa poprze tę Komisję swą silną liberalną obecnością. Jesteśmy gotowi zaangażować się we wspólną europejską sprawę.
(Oklaski)
Daniel Cohn-Bendit
Panie przewodniczący! Wie pan dobrze, że Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie nie będzie głosować za tą Komisją. Chcemy natomiast przedstawić nasze idee, nasze wyobrażenia i naszą europejską determinację.
Zwracam się do pana przewodniczącego Barroso. Proszę nie szafować słowami, że ci, którzy nie będą głosować za Komisją, są przeciwni UE. Taka gra nie z nami, nie z Grupą Zielonych. Może pan prowadzić tę grę z innymi, ale nie z nami. Jeżeli chce pan poczynić postępy w zakresie systemu podatkowego w UE, proponujemy panu współpracę bezwarunkowo. Jeśli chce pan, by Europa miała własne zasoby, poprzemy pana wobec państw członkowskich broniących swej suwerenności gospodarczej. Czy będą to Niemcy, czy Francja - poprzemy pana.
Jeśli Komisja chce być strażnikiem traktatów, niech pomyśli na przykład o dzisiejszych negocjacjach w Radzie mających na celu powrót uchodźców do Libii. Prosimy Radę, aby powiedziała nam, jaka jest podstawa prawna tych negocjacji. Czy Parlament będzie częścią zwykłej procedury ustawodawczej? Rada mówi: "Dowiecie się na końcu negocjacji”. To niemożliwe. Komisja ma obowiązek interweniować, aby zapewnić instytucjom europejskim informacje na temat podstaw prawnych tych negocjacji.
Mogę podać jeszcze wiele przykładów. Jeżeli zechce pan poczynić postępy w sprawie zmian klimatu; jeżeli zechce pan, aby Europa posunęła się dalej niż trzy razy dwadzieścia; jeżeli zechce pan zbliżyć się do 30 %, będzie pan miał poparcie całej grupy Verts/ALE. Jeżeli zechce pan pójść dalej w dziedzinie rozporządzeń finansowych po kryzysie finansowym, zyska pan sobie nasze pełne poparcie. Jeżeli wraz z Komisją zechce pan pójść dalej w sprawie obrony Europy, gwarantujemy nasze poparcie. Jeżeli zechce pan rozwiązać problem Cypru, gwarantujemy nasze poparcie. Jeżeli zechce pan wreszcie zakończyć tę szaloną sytuację, w której kraj taki jak Grecja wydaje - jak już powiedziałem - 4,3 % swego PKB na obronę, gwarantujemy nasze poparcie. Bezwarunkowo!
Panie przewodniczący Barroso! Teraz będziemy głosować na "nie”. Być może robimy błąd. Wiemy bowiem, że popełniliśmy błąd ostatnio, w przypadku pana komisarza Dimasa. Popełniliśmy błąd i przyznajemy to. Natomiast jeżeli spełni pan nasze marzenia i oczekiwania, uczciwie przyznamy, że popełniliśmy błąd i zapewnimy panu nasze poparcie.
(Oklaski)
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Niektóre państwa członkowskie uważają, że mianowanie komisarza jest dobrą okazją, by rozwiązać swe problemy wewnętrzne albo uregulować dług polityczny. Komisja Europejska powinna natomiast skupiać najbardziej utalentowanych i skutecznych liderów politycznych z całej Europy - ludzi z doświadczeniem i kompetencjami, którzy pomogą jej sprostać wielkiemu wyzwaniu, przed jakim stoimy.
Po latach sporów między swymi instytucjami Europa musi skoncentrować swe wysiłki ponownie na dążeniu do osiągnięcia określonych rezultatów w zakresie wspierania działań państw członkowskich, w których nasi obywatele oczekują współpracy narodów Europy. Musi popierać wysiłki zmierzające do wzmocnienia wątłego procesu naprawy gospodarczej, do generowania wzrostu i miejsc pracy. UE musi odgrywać główną rolę w zapewnianiu bezpieczeństwa energetycznego i w walce ze zmianami klimatu. Musi proponować centralne reformy w budżecie UE i w wielu kluczowych programach wydatków.
Pan Barroso jest właściwym liderem, który może poprowadzić Komisję. W swych założeniach politycznych nakreślił on ambitny plan przewidujący koncentrację na sprawach istotnych. Plan, który generalnie popieramy. Każde państwo członkowskie powinno było poprzeć jego wysiłki i nominować najlepszego kandydata na komisarza. W niektórych przypadkach jednak państwa członkowskie poważnie go zawiodły. Przewodniczący Komisji musi jednak oczywiście wspierać każdego członka swego zespołu - tego przecież oczekujemy od lidera na tym stanowisku. Zatem choć kwestionujemy niektóre rozdziały obowiązków między komisarzy, wiemy, że przewodniczący zrobił, co mógł.
Niektórzy kandydaci są znakomici i w przesłuchaniach wypadli dobrze, inni zaś są mierni i zrobili marne wrażenie. Niektórzy dystansowali się nawet do założeń politycznych przewodniczącego Komisji. Panie przewodniczący! Jeżeli wynik głosowania będzie korzystny, zaangażujemy się oczywiście bardzo konstruktywnie w we współpracę z każdym komisarzem i wciąż będziemy mieć nadzieję, że zostaniemy mile zaskoczeni. Prosimy jednak chociaż o możliwość corocznej oceny Komisji przez Parlament.
Proces, o którym mówimy, jest wciąż zasadniczo wadliwy i nie możemy go w pełni poprzeć. Dlatego Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy dziś wstrzymają się od głosowania. Niektóre grupy są podzielone; my natomiast jesteśmy w tym względzie jednomyślni.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie i panowie! Moja grupa także aktywnie uczestniczyła w przesłuchaniach kandydatów. Niektórzy z nich wywarli na nas bardzo dobre wrażenie, natomiast do niektórych zakresów obowiązków jesteśmy nastawieni mniej entuzjastycznie. Dotyczy to także dość tajemniczego - choć może wkrótce przestanie on być tak tajemniczy - zakresu odpowiedzialności wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, pani Ashton, która jest także wiceprzewodniczącą Komisji.
Stwierdziliśmy także, że wielu kandydatom brakuje wiedzy specjalistycznej. Wszystkie nasze pytania w tym zakresie dotyczyły głównie projektów politycznych. W jakim kierunku powinien zmierzać proces integracji europejskiej? Jakie działania są dla kandydata na komisarza najważniejsze? Na te pytania usłyszeliśmy zbyt wiele mętnych odpowiedzi. Usłyszeliśmy także odpowiedzi, których nie popieramy z przyczyn politycznych. Mimo deklarowanego poparcia dla idei bardziej socjalnej Europy, kandydaci upierali się przy deregulacji, prywatyzacji i przy modelu flexicurity. Ich głównym priorytetem był model elastycznego rynku pracy, a zabezpieczenie społeczne znalazło na samym dole listy priorytetów.
W proponowanym programie znalazła się wprawdzie ochrona klimatu, ale nie widać, byśmy odchodzili od energii węglowej lub jądrowej. Nie widzę, by UE przyjmowała wiodącą rolę w ochronie klimatu ani w pomocy rozwojowej. Nic nie mówi się o konsekwentnym rozbrojeniu, zwłaszcza w odniesieniu do broni jądrowej w Europie. Panie przewodniczący Barroso, panie przewodniczący! Z całym szacunkiem dla kandydatów, którzy stawili się na przesłuchaniach, moja grupa nie może głosować za pana kolegium.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! W kolejnych pokoleniach dzieciom będzie się opowiadać historię o tym, że dawno, dawno temu Europa była podzielona. Przez sam jej środek biegł wielki mur, a ludzie na wschodzie byli bardzo biedni, nie mieli demokracji i żyli w złym systemie zwanym komunizmem, który zabijał miliony własnych obywateli. W końcu jednak ku wielkiej radości wszystkich mur został zburzony i ludność 27 krajów zaczęła wspólnie cieszyć się demokracją, a 500 milionów ludzi żyło w pokoju...
(Oklaski)
To nie koniec. To jeszcze nie koniec.
(Oklaski)
Muszę powiedzieć, że po raz pierwszy jestem nagradzany takimi oklaskami i kusi mnie, panie Verhofstadt, by usiąść, ale moja smutna opowieść ma niestety ciąg dalszy.
Politycy stali się bardzo zachłanni. Pragnęli pieniędzy i władzy. Dlatego zaczęli kłamać i oszukiwać. Dokonali najbardziej spektakularnego biurokratycznego zamachu stanu, jaki świat kiedykolwiek widział. Nie musieli do tego używać kul. Byli o wiele sprytniejsi, o wiele bardziej przebiegli. Co zrobili? Otóż przyjęli nowy traktat, zwany traktatem lizbońskim. Następnie dali tym 27 narodom całkowicie nieograniczoną władzę. Narody te miały same stanowić wszystkie prawa. Oczywiście mieli już flagę i hymn, ale rozpoczęli budowę nowego państwa. Ignorowali jednak ludzi. Celowo czy mimo woli, odtworzyli wszakże ten zły system, w jakim wcześniej żyli ludzie w Europie Wschodniej. Choć trudno w to uwierzyć, wielu z nowych szefów wcześniej pracowało właśnie dla tego złego systemu. Plan ten był oczywiście chybiony, a ich przemyślany program pieniężny okazał się do niczego. Mimo to nowi szefowie nie słuchali ludzi. Przeciwnie, coraz bardziej utrudniali im życie. Dziesiątki milionów ludzi wpędzili w ubóstwo, odmawiali ludziom prawa głosu, aż w końcu ludzie ci musieli uciec się do przemocy, by odzyskać swe kraje i demokracje.
Morał z tej historii jest taki, że historia nic ich nie nauczyła. Posłowie do PE! Zanim oddacie władzę tej Komisji, pamiętajcie, że jak 60 lat temu zasłaniała Europę żelazna kurtyna, tak teraz ta Komisja trzyma nas żelazną ręką ekonomii, czego skutki da się dziś odczuć w Grecji.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! Po tej bajce, którą właśnie usłyszeliśmy, chciałbym wrócić do rzeczywistości. Mój syn ma siedemnaście lat i intensywnie uczy się angielskiego, bo wie, że angielski jest językiem praktycznym i ma nadzieję, że pomoże mu w zdobyciu odpowiedniej pracy. Jest entuzjastycznym Europejczykiem, ale nie zadowala go europejska polityka. I słusznie. Niemiecki magazyn "Der Spiegel” już pisze o powszechnej pogardzie politycznej. I słusznie. Mimo to miliony młodych Europejczyków pragną funkcjonalnej, kompetentnej i odważnej demokracji w XXI wieku. A co nam dziś oferuje Komisja? Czy to są ci kompetentni ludzie - najlepsi, jakich potrzebujemy?
Posłowie w tylnym rzędzie reprezentują niezależną grupę obywateli, którzy odegrali kluczową rolę w zapewnianiu, że prawicowi radykałowie w tej Izbie nie utworzą znowu politycznej grupy. Jesteśmy entuzjastami UE i dlatego właśnie jesteśmy niezwykle rozczarowani ludźmi, których nam przedstawiono, jak i tym, co sobą reprezentują. Czy zatrudnilibyśmy tu asystenta, który staje się pośmiewiskiem tak jak Günther Oettinger w nagraniu YouTube pt. "Oettinger mówi po angielsku”? Chyba nie. Z punktu widzenia kompetencji, czy chcielibyśmy się zadawać z austriackim komisarzem, który nie zbudował swej wiarygodności w tym zakresie?
Panie przewodniczący Barroso! W Parlamencie Europejskim jest wielu utalentowanych posłów, którymi mógł się pan otoczyć. Ma pan jednego, Szweda, to prawda. Dlaczego jednak nie chce pan posła Karasa? Dlaczego nie wziął pan zamiast tamtych Niemca z Parlamentu? Bo panu nie wolno. Bo, mimo traktatu lizbońskiego, wciąż jesteśmy ograniczeni, bo wciąż nie jesteśmy wystarczająco niezależni, by podejmować suwerenne decyzje - tak wy, jak i my w Parlamencie.
Niestety wciąż nie wolno nam też wybierać poszczególnych komisarzy. Taką demokrację mieliśmy w Austrii w XIX wieku. Nie jest to stosowne dla Europy, jakiej potrzebujemy, o jakiej marzymy. Proszę wziąć pod uwagę, że jeśli tak dalej będzie, będziecie grać na korzyść nacjonalistów i przeciwników UE. Nam zaś potrzeba więcej demokracji.
Bruno Gollnisch
(FR) Powiem krótko. Panie przewodniczący, panie i panowie! Pan poseł Schulz odniósł się do mnie - wprawdzie nie po nazwisku, ale wystarczająco wyraźnie - jako do uznanego przez francuskie sądy za winnego rewizjonizmu.
Chcę powiedzieć panu posłowi Schulzowi, że się myli i że mogę udostępnić tak jemu, jak i całej Komisji Prawnej PE, doniosłą decyzję francuskiego sądu najwyższego, Sądu Kasacyjnego, która unieważnia wszystkie wcześniejsze wyroki i która jest orzeczeniem wyjątkowym, gdyż stwierdza, że byłem oskarżany na podstawie fragmentów zdań sztucznie złożonych w jedną wypowiedź przez moich politycznych przeciwników i że wypowiedź ta nie podlega przepisom prawa. To bardzo rzadka decyzja, jako że sąd unieważnił orzeczenie sądu niższej instancji i wydał własne orzeczenie, co we francuskim Sądzie Kasacyjnym zdarza się bardzo rzadko. Takie unieważnienie decyzji i orzeczenia w sprawie prowadzonej przez Sąd Kasacyjny stało się częścią historii naszego prawa po raz pierwszy w aferze Dreyfusa. A Gollnisch jest tak samo niewinny jak Dreyfus.
(Przewodniczący przerwał mówcy)
Chcę coś dodać. Nie powiedziałem wcale, że baronessa Ashton jest komunistką. Powiedziałem, że należy do tych pacyfistów, których Lenin mógłby nazwać towarzyszami.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Dziękuję. Miało to być tylko oświadczenie osobiste.
