Tweede herziening van de partnerschapsovereenkomst ACP-EG (Overeenkomst van Cotonou) (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Eva Joly, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de tweede herziening van de partnerschapsovereenkomst ACS-EG (Overeenkomst van Cotonou).
Eva Joly
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de herziening van de Overeenkomst van Cotonou geeft ons de gelegenheid om lering te trekken uit de crisissituaties waar we momenteel mee te maken hebben: de economische en financiële crisis, de sociale of voedselcrisis, klimaatverandering, uitdagingen op energiegebied en voortdurende extreme armoede.
Het heersende economische model van de volledig vrije markt en onze manier van leven hebben niet alleen hun beperkingen laten zien, maar hebben deze ongekende multidimensionale crises zelfs veroorzaakt. We moeten ons gehele beleid daarom grondig herzien.
Ik vind dat het verslag dat u vandaag heeft ontvangen, en dat unaniem is goedgekeurd door de leden van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, een eerste stap is naar deze noodzakelijke herziening.
Het eerste vereiste is samenhang. Het handelsbeleid, de visserij en de landbouw van de Europese Unie moeten op een samenhangende wijze vorm krijgen en duurzame ontwikkeling waarborgen, teneinde de armoede te bestrijden en een aanvaardbare levensstandaard en een aanvaardbaar inkomensniveau voor iedereen te garanderen.
Ik moet u helaas zeggen dat dat momenteel niet het geval is. Door van de handel een doel op zich te maken in plaats van een middel dat ten dienste staat van het ontwikkelingsbeleid, laat de Europese Unie de winst van haar multinationals vóór de bevolking van de ontwikkelingslanden gaan. Op die manier leiden de onderhandelingen over de economische partnerschapsovereenkomsten terecht tot onenigheid tussen de regeringen van de ACS-landen, de vakbonden en het maatschappelijk middenveld, die er een bedreiging voor hun economie in zien.
Het vraagstuk van de landbouw is bijzonder moeilijk en blijft enorm onderbelicht in de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen. Terwijl de landelijke gebieden en de landbouwsector meer dan 60 procent van de bevolkingen en hun werkgelegenheid vertegenwoordigen, is het aandeel van de Europese fondsen voor de ACS-landen dat hiervoor is bestemd, vrijwel verwaarloosbaar.
Daar moet verandering in komen. Hoe kan armoede uitgebannen worden zonder voedselsoevereiniteit tot prioriteit te maken? Landbouw moet de kern van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie vormen. Het is eenvoudigweg van essentieel belang om de ontwikkelingslanden, in samenwerking met de lokale boeren, te helpen om hun voedselsoevereiniteit te waarborgen. Dat geldt des te meer nu deze, evenals de democratische legitimiteit van hun regeringen, wordt bedreigd door een nieuw uiterst verontrustend fenomeen, namelijk de aankoop van landbouwgrond door buitenlandse investeerders als gevolg van de prijsverhoging van levensmiddelen in 2007.
China, Saudi-Arabië en zelfs Qatar bezitten inmiddels duizenden hectaren in de ontwikkelingslanden. De Europese Unie en de ACS-landen moeten dit vraagstuk, dat tot hevige conflicten en hongeropstanden kan leiden, ter hand nemen, met name door de toegang tot natuurlijke rijkdommen zoals land en water te benoemen tot fundamenteel en onvervreemdbaar recht van de lokale bevolking.
Een andere kwestie die me ter harte gaat is die van de belastingparadijzen. De gevolgen ervan zijn zeer nadelig voor de ontwikkelde landen, maar zijn nog veel erger voor de economie en de politieke instellingen van de ontwikkelingslanden. De illegale geldstromen die erdoor ontstaan, zouden tot wel tien keer zo hoog zijn als de officiële ontwikkelingshulp.
Het beëindigen van dit kapitaalverlies is een kwestie van samenhang en geloofwaardigheid. Een eerste stap zou het ondertekenen van een bindende overeenkomst kunnen zijn, waarin de multinationals worden verplicht om automatisch hun winsten en betaalde belastingen in alle landen waarin zij actief zijn aan te geven, waardoor misbruik en verliezen van de ontwikkelingslanden worden beperkt.
Tot slot wil ik van dit debat gebruik maken om opnieuw te wijzen op het gebrek aan democratisch gehalte van deze herziening, waarvoor onze parlementen niet zijn geraadpleegd. De rol van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU moet evenwel versterkt worden.
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik hoop dat de onderhandelaars de hun geboden gelegenheid zullen benutten om de noodzakelijke verbeteringen in dit partnerschap aan te brengen om dit tot een succes te maken waarvan in de eerste plaats de bevolking van de ACS-landen zal profiteren.
Vital Moreira
Mijnheer de commissaris, dames en heren, de Commissie internationale handel - die het mij gegund is voor te zitten - heeft besloten een standpunt te formuleren met betrekking tot de nu doorgevoerde herziening van de Overeenkomst van Cotonou, en wel om twee redenen.
Om te beginnen omdat de handel een cruciaal onderdeel uitmaakt van de betrekkingen tussen de ACS-landen en de Europese Unie. Ten tweede, omdat met de Overeenkomst van Cotonou een nieuwe formule is geïntroduceerd: die van de partnerschapsovereenkomsten. En dat zijn in wezen handelsovereenkomsten.
Daarom hebben we besloten een verslag op te stellen, waarvoor ik rapporteur ben.
In ons verslag spreken we onze bezorgdheid uit met betrekking tot twee aspecten. We vinden om te beginnen dat we het specifieke karakter van de partnerschapsovereenkomsten en de instellingen voor parlementair toezicht die via deze overeenkomsten zijn opgezet - zoals het Cariforum - dienen te respecteren. Verder geloven we dat het zaak is synergieën te zoeken, en daarbij de autonomie van beide instellingen te eerbiedigen. Ik bedoel dus dat we de synergieën tussen de Paritaire Parlementaire Vergadering en de nieuwe, door de partnerschapsovereenkomsten gecreëerde interparlementaire instellingen dienen te respecteren.
Karel De Gucht
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik waardeer uw belangstelling voor de tweede herziening van de Overeenkomst van Cotonou heel erg. Het is ook met grote belangstelling dat ik het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking heb gelezen, waarin een scherpe analyse wordt gegeven van de zaken waar het om gaat. Het is voor ons tijdens het hele proces een prioriteit om het Parlement op de hoogte te houden, en dat hebben we ook gedaan de afgelopen maanden.
Er is schot gekomen in de onderhandelingen en zij gaan nu de laatste fase in. Uit de volgende gezamenlijke bijeenkomst van de ambassadeurs zal de waarde van deze besprekingen blijken. We staan voor een buitengewone gezamenlijke ministersvergadering in maart om de onderhandelingen af te ronden, zoals is voorzien in de Overeenkomst van Cotonou
Ik zal nu enkele waarnemingen over het verslag met u delen. Het verslag is vooral al nuttig gebleken ter ondersteuning van bepaalde standpunten van de EU. Om enkele daarvan te noemen: uw standpunten over de versterking van de nationale ACS-parlementen, over het Internationaal Strafhof en over andere mensenrechtenkwesties hebben onze onderhandelingspositie verstevigd. Evenzo wordt het belang dat u hecht aan klimaatverandering en voedselzekerheid, door ons gedeeld en zal het worden weerspiegeld in het eindresultaat.
Ik wil me graag concentreren op vier punten, te beginnen met het belang van de parlementaire dimensie zoals deze wordt belichaamd door de Paritaire Parlementaire Vergadering (PPV), waaraan het verslag groot belang hecht. De Commissie zet zich in voor versterking van de parlementaire dimensie in de Overeenkomst van Cotonou. Het is daarom niet onze bedoeling om de PPV te verzwakken. Integendeel, het voorstel van de Commissie moet worden gezien in de bredere context van toenemende parlementaire controle, in het bijzonder met het oog op de bestaande en toekomstige economische partnerschapsovereenkomsten (EPO's) en EOF-programma's. We moeten zorgen voor maximale synergie tussen EPO- en Cotonou-instellingen, met inbegrip van synergie tussen de regionale bijeenkomsten van de PPV en de parlementaire EPO-organen. Tegen deze zich ontwikkelende achtergrond zou een verlaging van het aantal plenaire vergaderingen van de Parlementaire Vergadering onlogisch zijn. De Commissie erkent echter dat over deze kwestie overeenstemming moet worden bereikt met degenen die er het meest bij betrokken zijn, en zij is daarom bereid om haar standpunt te heroverwegen. Tegelijkertijd zouden wij graag van het Parlement nader vernemen hoe het de rol van de PPV ziet en hoe het aankijkt tegen het functioneren van de PPV in een veranderende politieke en institutionele omgeving.
Het sluiten van EPO's betekent niet alleen dat synergie moet worden gewaarborgd tussen de EPO's en de instellingen van Cotonou, maar vraagt ook om een herziening van de handelsbepalingen van Cotonou, aangezien de handelsregeling van Cotonou achterhaald is. We hebben met de ACS-partners afgesproken dat we de onderhandelingen voor regionale Europese partnerschapsovereenkomsten zullen voortzetten. In dit verband benadruk ik als commissaris voor Ontwikkeling dat het noch politiek wenselijk noch juridisch haalbaar is om unilaterale handelsregelingen van de EU zoals SAP of SAP+ in de Overeenkomst van Cotonou op te nemen, zoals is voorgesteld in het ontwerpverslag, want deze zijn gebaseerd op zelfstandige EU-programma's. De Commissie verwelkomt daarentegen wel de oproep om in de Overeenkomst van Cotonou meer aandacht te schenken aan de handels- en ontwikkelingsvraagstukken in het algemeen en aan hulp voor handel in het bijzonder.
In uw verslag uit u de zorg dat het sluiten van EPO's en de toegenomen regionalisatie de samenhang van de ACS-groep zouden kunnen ondermijnen. De Commissie denkt dat regionale differentiatie binnen het raamwerk van Cotonou eerder een kans dan een bedreiging is. Regionale integratie is cruciaal voor de ontwikkeling van de ACS-landen, en we moeten deze werkelijkheid in de Overeenkomst van Cotonou integreren om hun eigen inspanningen op weg naar de verwezenlijking van dit doel beter te ondersteunen. Dit betekent geenszins dat de ACS-groep uiteen wordt gerukt, en onze ACS-partners delen deze aanpak grotendeels.
Ik wil nu kort ingaan op het sectoraal beleid waarop u in uw verslag nadruk legt. Wij zijn het helemaal eens met het belang van klimaatverandering en hernieuwbare energie, die al zijn opgenomen in de huidige herziening. Ook zullen wij in de regionale dimensie ingaan op de voedselzekerheid.
U benadrukt ook het belang van goed bestuur in belastingaangelegenheden en op fiscaal gebied. Goed bestuur is een grondbeginsel van de Overeenkomst van Cotonou. De Commissie bereidt momenteel op basis van artikel 9 van de Overeenkomst van Cotonou nieuw beleid voor inzake goed bestuur in belastingaangelegenheden in het kader van de ontwikkelingssamenwerking. We proberen deze aspecten ook in de lopende herziening aan te pakken. Ik kan dus bevestigen dat we dezelfde doelstelling hebben als u, namelijk om eerlijke, effectieve en groeibevorderende belastingsystemen en effectieve belastingdiensten te creëren, alsook de participatie van de ontwikkelingslanden in internationale belastingprocessen te versterken.
Tot slot neem ik nota van het feit dat u betreurt dat de Commissie niet een grotere verscheidenheid aan spelers heeft geraadpleegd voordat zij het herzieningsproces lanceerde - paragrafen 2 en 8 - en ik ben het er helemaal mee eens dat voor de toekomst van de ACS-EU-betrekkingen na 2020 een veelomvattend raadplegingsproces nodig is, mogelijk in de vorm van een groenboek. We zullen de resultaten van de huidige herzieningsoefening moeten beoordelen als basis hiervoor, als een vorm van geleerde lessen.
Cristian Dan Preda
Allereerst wil ik mevrouw Joly feliciteren met dit verslag. De onderwerpen die erin worden behandeld zijn zeer belangrijk om te zorgen dat de Overeenkomst van Cotonou de basis blijft voor een solide partnerschap met de ACS-landen, en een relevant instrument tegen de achtergrond van de nieuwe uitdagingen waar deze landen mee te maken hebben.
De onderhandelingen vinden zoals bekend plaats in een moeizaam en complex klimaat. Aan de ene kant zijn de ACS-landen zwaar getroffen door de economische en financiële crisis, maar ook door het gebrek aan voedselzekerheid en de gevolgen van klimaatverandering. Aan de andere kant hebben alle partijen bij de onderhandelingen te maken met een institutionele uitdaging. Wij moeten op de juiste wijze nadenken over de beweging richting regionalisering van de relaties tussen ACS-landen en de Europese Unie. Wij moeten er nu voor zorgen dat de tekst alle nodige elementen bevat voor een samenwerking die effectieve ontwikkeling stimuleert, en in staat is een bijdrage te leveren aan de realisatie van de millenniumontwikkelingsdoelen in de ACS-landen.
Ik wil ook benadrukken dat ik vijf amendementen heb ingediend namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten). Ik ben van mening dat deze amendementen een genuanceerdere interpretatie geven van een aantal van de voorstellen in het verslag, bijvoorbeeld in paragraaf 29, waar wij het concept van eigenaarschap in samenhang met landbouwgrond benadrukken.
Daarnaast ben ik van mening dat, met betrekking tot het creëren van een mechanisme waarin transnationale ondernemingen verplicht worden tot publicatie van de gemaakte winsten, dit op internationaal niveau moet worden opgezet. In paragraaf 25 is het belangrijk om een duidelijke verwijzing op te nemen naar een consistente omgang met de kwestie van voedselzekerheid, als onderdeel van het ontwikkelingsbeleid van de EU. Tot slot: de ingenomen positie met betrekking tot terugnameovereenkomsten met derde landen in paragraaf 31 geeft niet de visie weer van de PPE-Fractie in deze materie.
Harlem Désir
namens de S&D-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil op mijn beurt mevrouw Joly complimenteren met haar werk, het verslag, en het feit dat zij ook de inbreng van de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement in aanmerking heeft genomen, en hoewel we opnieuw amendementen hebben ingediend, herkennen wij ons wel in de ontwerpresolutie die zij heeft gepresenteerd.
Voor onze fractie sluit het partnerschap tussen de Europese Unie en de ACS-landen aan op een historische verbintenis, die haar eigen karakter moet behouden en niet van haar specifieke kenmerken ontdaan mag worden, ondanks noodzakelijke aanpassingen aan bijvoorbeeld de regels van de WTO. Wij hechten eraan dat in dit partnerschap met name de samenhang bewaard blijft tussen het geheel van beleidsterreinen van de Europese Unie met ontwikkelingsdoelstellingen - handelsbeleid, begrotingsbeleid -, maar ook met doelstellingen op het gebied van de bevordering van vrede, veiligheid, democratie en mensenrechten in de ACS-landen.
Het is niet de bedoeling om een model op te leggen, maar om samen met deze landen vorm te geven aan hun ontwikkeling, die duurzaam moet zijn. Vanuit dit gezichtspunt is het erg belangrijk dat we door deze herziening nieuwe elementen van de laatste vijf jaar in aanmerking kunnen nemen: de strijd tegen de klimaatverandering, de overdracht van technologie, hulp bij de ontwikkeling van energie uit hernieuwbare bronnen, de strijd tegen voedselcrises, en daarmee binnen onze samenwerking een grotere nadruk op landbouw, voedselsoevereiniteit, de strijd tegen de financiële onregelmatigheden, goed fiscaal bestuur en de strijd tegen belastingparadijzen. Daar herkennen wij ons in.
Ik wil twee punten benadrukken. Voor wat betreft de handel: door de uitvoering van de economische partnerschapsovereenkomsten zal een aantal bepalingen van de Overeenkomst van Cotonou in onbruik raken, maar wij hechten eraan dat er in deze Overeenkomst blijft staan dat de handelsbepalingen en de handelsregelingen waarvan de ACS-landen profiteren, niet ongunstiger mogen worden dan die waarvan zij voorheen profiteerden. Wij denken dat het algemeen preferentiestelsel, de tijdelijke economische partnerschapsovereenkomsten en alle bepalingen van de herziening van de Overeenkomst van Cotonou geïntegreerd zouden moeten worden.
Ten slotte voor wat betreft emigratie - onze fractiegenoten zullen dat benadrukken - hechten wij eraan dat duidelijk wordt uitgesproken dat de overeenkomsten inzake migratie de rechten van migranten beschermen en dat er geen doorreisregelingen worden geaccepteerd naar landen die de naleving van persoonsrechten niet waarborgen.
Louis Michel
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ook ik wil mevrouw Joly complimenteren met haar correcte en nauwkeurige verslag, en met de zeer adequate analyse die het bevat.
De tweede herziening van de Overeenkomst van Cotonou moet de verworvenheden van Lomé versterken en tegelijkertijd de eenheid, de samenhang en de solidariteit tussen de ACS-landen verstevigen. In deze Overeenkomst moet natuurlijk ook worden gewaarborgd dat deze landen hun eigen ontwikkelingsbeleid ter hand nemen.
De programmering, de herbestudering en het toezicht op de Overeenkomst zouden daarom ook onder de verantwoordelijkheid van de parlementen van onze partnerlanden moeten vallen. Ik weet dat dat juist een enorme uitdaging is, maar ik denk dat we buitengewoon ons best moeten doen om deze parlementen te stimuleren. Het is een verwachting die we ook heel openlijk moeten uitspreken tegenover de autoriteiten van onze partnerlanden. Zoals u weet moedigen sommige regeringen het parlementaire debat in hun land liever niet aan.
Ik pleit bovenal ook voor een versterking van het democratische toezicht en de rol van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, met name door bepalingen op te nemen in de Overeenkomst van Cotonou waardoor de Vergadering inzage zou krijgen in nationale en regionale beleidsstukken om daarover te debatteren. Ik vind dat de nationale en regionale parlementen in de toekomst ook op meer systematische wijze moeten worden geraadpleegd over de totstandkoming van de regionale en nationale beleidsstukken.
Nog een opmerking over de werkwijze van de Paritaire Parlementaire Vergadering: ik vind dat we twee vergadersessies moeten handhaven. Het beperken van de vergaderingen tot één sessie zou een uiterst negatief signaal afgeven aan onze partners. Wellicht moeten de regionale bijeenkomsten iets dichter bij elkaar gepland worden. Op 25 januari zal ik concrete voorstellen in die richting doen aan het Bureau van de Paritaire Parlementaire Vergadering.
Met het oog op samenhang en doeltreffendheid dring ik erop aan dat de parlementaire organen die toezicht houden op de economische partnerschapsovereenkomsten worden samengesteld vanuit de Paritaire Parlementaire Vergadering om het ontwikkelingsperspectief beter te waarborgen. Commissaris, ik ben overigens blij met uw woorden, omdat u als aanstaand commissaris van handel heel duidelijk bent geweest over deze verklaring. Ik twijfel geen moment aan uw oprechtheid wanneer u zegt deze economische partnerschapsovereenkomsten dit ontwikkelingsperspectief te willen geven.
Ten slotte zou de herziening van de Overeenkomst van Cotonou moeten zorgen voor een toename van de hulp en financiële steun aan de ACS-landen, zodat zij maatregelen kunnen nemen tegen de klimaatverandering.
Nirj Deva
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we gaan maar door en door. We blijven maar praten over verlichting van de armoede. Dit is het tiende EOF. We hebben circa 350 miljard euro gepompt in zogenoemde verlichting van de armoede, terwijl we weten dat de armoede is toegenomen.
Waarom hebben we eigenlijk beleid en programma's in onze ACS-landen die we nooit hebben gehad in onze eigen Europese geschiedenis? De provincies Brussel en Brabant zijn niet rijker geworden en hebben de armoede niet uitgeroeid door iets vergelijkbaars op te zetten als we nu in de ACS-landen proberen te doen. We hebben in Europa rijkdom geschapen door rijkdom te scheppen. Hoe scheppen we rijkdom in de ACS-landen?
Mevrouw Joly heeft, heel interessant, aangegeven dat er sprake is van een kapitaalvlucht. Zij zegt dat er acht keer zoveel geld uit deze landen verdwijnt, als wij erin stoppen. Waarom wordt dat kapitaal niet in deze landen besteed? Waarom scheppen we geen omstandigheden zodat dit geld in het land blijft om banen en rijkdom te scheppen? Zolang we deze vragen niet beantwoorden, verspillen we het geld van onze belastingbetalers zonder ook maar één persoon uit de armoede te trekken.
Gabriele Zimmer
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie steunt het verslag-Joly. Wij eisen dat onder andere de volgende problemen in overweging worden genomen: de opname van de gevolgen van klimaatverandering en de noodzakelijke aanpassingsmaatregelen voor de ACS-landen, de bezorgdheid van ACS-landen dat regionale onderhandelingen tussen de EU en groepen ACS-landen de solidariteit binnen de ACS-gemeenschap zullen ondermijnen en de mogelijkheid om op basis van de Overeenkomst van Cotonou de noodzakelijke investeringen op het gebied van publieke dienstverlening en de overheidsinfrastructuur met IB-kredieten te steunen. Tegelijkertijd zijn wij tegen de opname van quota voor de terugkeer van migranten uit de EU naar de ACS-landen als onderdeel van deze onderhandelingen.
Bij de eerste herziening van de Overeenkomst van Cotonou is de politieke dimensie opgenomen, nu gaat het om de parlementaire dimensie en daarom is het voor ons onbegrijpelijk dat wordt voorgesteld om de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU tot een zitting per jaar te beperken.
Krisztina Morvai
(HU) Ik vond het schokkend om op een conferentie over voedsel in de handen van de Afrikaanse delegatie een bord te zien met de tekst: geef Afrika geen eten. We kunnen beter maar beseffen dat Afrika geen ontwikkelingsgeld nodig heeft maar zelfbeschikking op het gebied van voedsel. Eigenaardig genoeg hebben Afrikaanse boeren en de Afrikaanse bevolking hetzelfde belang als, laten we zeggen, de boeren en de bevolking in de post-communistische Oost-Europese landen, of om dit tot in het extreme door te trekken, de Franse boeren en bevolking, namelijk dat lokale boeren zelf moeten kunnen bepalen wat ze willen verbouwen en hoe ze dat willen verbouwen om deze producten op de plaatselijke markt te kunnen verkopen. Het is ook in het belang van de lokale bevolking om ter plaatse geproduceerd, gezond en kwalitatief hoogstaand voedsel te kunnen consumeren. De ideeën van een geliberaliseerde, mondiale vrije markt en van voedselsoevereiniteit maken deel uit van twee verschillende soorten logica. We zouden hier veel resoluter voor voedselsoevereiniteit moeten pleiten.
Filip Kaczmarek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, de tweede herziening van de Overeenkomst van Cotonou komt op een heel interessant moment, omdat deze een analyse van de bepalingen van de Overeenkomst mogelijk maakt in het licht van een snel veranderende realiteit. Er is veel gebeurd sinds de vorige herziening in 2005: crises op het gebied van economie, voedsel, energie en financiën en veranderingen als gevolg van de klimaatonderhandelingen en de effecten hiervan op ontwikkelingslanden.
Maar iets wat de afgevaardigden moet interesseren zijn de rol van de Paritaire Parlementaire Vergadering en mogelijke pogingen om de frequentie en de rol ervan te beperken. Ik ben zeer ingenomen met de verklaring van de commissaris dat de Europese Commissie geen plannen heeft in die richting. Dit is belangrijk, omdat noch het Europees Parlement, noch de parlementen van de ACS-landen hebben deelgenomen aan het besluitvormingsproces dat de veranderingen in de Overeenkomst teweeg heeft gebracht.
Een andere belangrijke kwestie is de regionalisering van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen en in het bijzonder de aard van deze regionalisering. Ik ben niet tegen regionalisering, maar ik ben ervan overtuigd dat de regionale bijeenkomsten van de Paritaire Vergadering de plenaire zittingen niet mogen vervangen. Het zou in sommige gevallen waarschijnlijk meer voor de hand liggen indien beslissingen over de structuren en werkwijzen van de Paritaire Vergadering door de Vergadering zelf werden genomen, en niet door de partijen bij de Overeenkomst.
Ik ondersteun het in het verslag geuite verlangen om de nationale parlementen te versterken. De heer Michel heeft hierover gesproken. We zouden wensen dat in de toekomst alle afgevaardigden van de ACS-landen die een aandeel hebben in de werkzaamheden van de Paritaire Vergadering, lid zijn van hun eigen parlementen, en geen vertegenwoordigers van hun regeringen.
Het is van even groot belang dat de nationale parlementen van de ACS-landen de gelegenheid wordt geboden een belangrijke rol te spelen in ontwikkelingssamenwerking, in de voorbereiding op en tenuitvoerlegging van programma's en in het volgen en evalueren van ondernomen actie. Hieruit volgt dat er toegang moet zijn tot strategische documenten. Daarnaast ben ik het er uiteraard mee eens dat de functies elkaar niet mogen overlappen en dat de complementariteit en synergie tussen economische partnerschapsovereenkomsten en de Paritaire Parlementaire Vergadering van groot belang zijn.
Véronique De Keyser
(FR) Mijnheer de Voorzitter, artikel 13 van de Overeenkomst van Cotonou is niet herzien sinds 2000. Het heeft betrekking op een gevoelig onderwerp: de dialoog tussen de Europese Unie en de ACS-landen over immigratie, de eerlijke behandeling van immigranten, het beginsel van niet-uitzetting, de diepere oorzaken van immigratie en ten slotte de strijd tegen illegale immigratie en terugname. De Europese Unie heeft zich voornamelijk op deze twee laatste aspecten gericht.
Het is betreurenswaardig dat er geen gemeenschappelijk immigratiebeleid is, in overeenstemming met de waarden waarop Europa zich laat voorstaan, en dat zou ertoe kunnen leiden dat er bij de voorgenomen herziening van artikel 13 meer nadruk komt te liggen op repressie en de jacht op illegalen. Het treurige voorbeeld van de bilaterale overeenkomst tussen Italië en Libië, die tot ontoelaatbare situaties op humanitair gebied heeft geleid, lijkt niets af te hebben gedaan aan de ijver van degenen die artikel 13 willen verscherpen om het onderdeel over de strijd tegen illegale immigratie te versterken.
En in sommige regio's - ik denk aan Calabrië-is de jacht op illegalen nu zonder meer geopend. We moeten ons niet laten leiden door angst als gevolg van de huidige crisis, maar ons richten op de synergie die er tussen immigratie en ontwikkeling moet ontstaan.
De ACS-landen hebben behoefte aan steun om hun economie op gang te brengen en wij van onze kant zullen behoefte hebben aan immigratie om het hoofd te kunnen bieden aan de huidige crisis. We moeten ons dus richten op legale immigratie en mobiliteit. Dat zijn de enige manieren om ons te wapenen tegen het onaangename klimaat dat langzamerhand in onze landen begint te ontstaan.
Niccolò Rinaldi
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, als Liberalen en Democraten willen we gebruik maken van de herziening van de Overeenkomst van Cotonou om een idee over moderniteit te bevestigen waar ook de ACS-landen achter staan. Als ik het heb over moderniteit doel ik met name op de invoering van beleid dat de nadruk kan leggen op en kan leiden tot meer vrijheid.
Deze vrijheid moet eerst en vooral vrijheid van bureaucratie betekenen, die binnen de ACS-landen in steeds extremere mate voorkomt en voortdurend een obstakel voor economische groei vormt. Deze vrijheid moet met name studenten de mogelijkheid bieden om in het buitenland te gaan studeren en ik denk dat we gebruik moeten maken van de gelegenheid die deze herziening biedt om een ambitieus studiebeursprogramma op te zetten. Deze vrijheid moet aan de hand van de verspreiding van nieuwe informatietechnologieën tot stand komen, zodat met name het internet een aanwinst kan vormen die zo uitgebreid mogelijk toegankelijk is.
Tot slot moet hierdoor het vrije verkeer van werknemers mogelijk worden, zodat serieuze bemoeienissen, waar mevrouw De Keyser naar verwees toen ze het had over bilaterale verdragen, worden opgelost. Cotonou, dat direct afstamt van Lomé en Yaoundé, heeft een lange geschiedenis. Eens nam het het voortouw en als het nieuwe uitdagingen weet te overwinnen, zal het er opnieuw in slagen een belangrijke rol te spelen.
Mariya Nedelcheva
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik wil allereerst mevrouw Joly complimenteren met haar goede verslag.
De herziening van de Overeenkomst van Cotonou moet inderdaad een gelegenheid zijn om eindelijk de balans op te maken en om op basis van de lering die daaruit wordt getrokken, oplossingen voor te stellen om de uitvoering, de werking en de effecten te verbeteren. In dat opzicht is een duidelijke vaststelling van de prioriteiten van het grootste belang.
Ik zal hier drie punten benadrukken. Allereerst moeten we de inhoud van de politieke dialoog nader definiëren. We moeten de consolidatie van vrede, de preventie en het beslechten van conflicten niet uit het oog verliezen, maar het operationeel maken van bestaande instrumenten en het toevoegen van de verwijzingen naar de strijd tegen de handel in kleine wapens en tegen drugs, vormen uitdagingen die, eenmaal overwonnen, een positief effect zullen hebben op politiek, economisch en sociaal gebied.
In de tweede plaats is het van groot belang dat er flexibele en evenwichtige economische partnerschapsovereenkomsten worden gesloten, met oog voor regionale ontwikkelingen. Er moet meer rekening worden gehouden met de centrale sectoren zoals landbouw, energie uit hernieuwbare bronnen en werkgelegenheid voor de jeugd. Geregelde samenspraak met de lokale bevolking zal een realistische aanpassing mogelijk maken.
Ten slotte is het institutioneel kader essentieel. Het is absoluut noodzakelijk om een betere samenhang tussen de verschillende pijlers van de Overeenkomst te waarborgen. De versterking van de macht van de Paritaire Parlementaire Vergadering en de nationale parlementen zal automatisch leiden tot een beter democratisch toezicht en vooral een grotere transparantie.
Kortom, ieder instrument, of het nu nieuw is of herzien, moet de fundamentele beginselen en de geest van de Overeenkomst beschermen en we moeten bovenal de centrale doelstelling, de uitbanning van de armoede, niet uit het oog verliezen en tegelijkertijd bijdragen aan duurzame ontwikkeling en de geleidelijke integratie van de ACS-landen in de wereldeconomie.
Michael Cashman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, kortheid is het wezen van geestigheid. Gefeliciteerd, mevrouw Joly; gefeliciteerd, commissaris. Het Parlement dringt aan op onderhandelingen om het principe van onvoorwaardelijke clausules inzake de mensenrechten en sancties bij niet-naleving van deze clausules te versterken, onder andere met betrekking tot discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische herkomst, religie of overtuiging, handicap, leeftijd, seksuele geaardheid, en van mensen die leven met aids en hiv.
Commissaris, mij is verteld dat enkele lidstaten deze wijziging niet willen, maar voor het Parlement is de wijziging van essentieel belang. Mensenrechten worden vaak te veel uitgehold, zoals u weet, en deze uitholling gebeurt ten behoeve van partijpolitiek gewin. De verdediging van de grondrechten staat centraal in de Europese Unie en zou dat daarom ook moet staan in onze betrekkingen met alle ACS-landen.
Commissaris, dit is waarschijnlijk de laatste keer dat u hier voor ons verschijnt met uw huidige portefeuille, dus ik wil u namens het Parlement graag hartelijk bedanken. U bent een trouwe voorvechter van mensenrechten en de waarden van de EU geweest, en ik wens u alle goeds met uw nieuwe portefeuille. Dank u wel!
Maria da Graça Carvalho
(PT) Bij deze herziening van de Overeenkomst van Cotonou komen fundamentele kwesties aan de orde met betrekking tot duurzame ontwikkeling en de steeds verdere integratie van de ACS-landen in de wereldeconomie. Kwesties als klimaatverandering, energiezekerheid, onderwijs en opleiding zijn voor de ontwikkeling van deze landen van cruciaal belang.
De opwarming van de aarde kan ook mogelijkheden bieden. Deze landen beschikken over hernieuwbare energiebronnen. Die zijn onmisbaar voor hun economische en sociale ontwikkeling en maken een steeds grotere onafhankelijkheid op het gebied van energie mogelijk. Op die wijze kunnen ze mondiale crises het hoofd leren bieden.
Investeringen in onderwijs en opleiding zijn ook van fundamenteel belang bij de bestrijding van armoede, werkloosheid en braindrain. Zulke investeringen zullen bijdragen tot het opbouwen van de economie van deze landen.
Tot slot wil ik iets zeggen over de kleine eilandstaten. Die zijn bijzonder kwetsbaar en fragiel. Bij de toepassing van de Overeenkomst van Cotonou dient dus rekening te worden gehouden met de internationale strategie van Mauritius en het actieplan van Barbados. Het gaat hier om een reeks maatregelen die de zich ontwikkelende eilandstaten moeten helpen duurzame ontwikkeling in praktijk te brengen.
Diogo Feio
(PT) Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement moet zich nu uitspreken over de tweede herziening van de Overeenkomst van Cotonou.
Sta mij echter toe dat ik hier eerst wijs op de problemen waarmee Haïti te kampen heeft. Die nopen tot internationale solidariteit, actie en aandacht. Ik denk uiteraard eerst aan al degenen die zijn omgekomen en al degenen die nu een heel moeilijke periode voor zich hebben.
Wat het onderwerp van dit debat betreft: het is bekend dat Cotonou bedoeld is om een kader voor samenwerking te creëren. Cotonou is het gezamenlijke antwoord van de ACS-landen en de EU op de mondialisering, en we hopen zo vrede, veiligheid en een democratische politieke sfeer te bevorderen.
Bij de herziening van 2005 zijn diverse stappen in de goede richting gedaan. Er moet echter nog een lange weg worden afgelegd. De mondiale financiële en economische crisis, de hoge voedsel- en energieprijzen en de klimaatproblematiek rechtvaardigen een nieuwe herziening.
Tot slot spreek ik de hoop uit dat de Europese Unie het niveau van de steun aan de ACS-landen handhaaft, en - indien mogelijk - verhoogt. Ik sluit me aan bij de stelling dat de nationale parlementen van deze landen betrokken moeten worden bij toekomstige herzieningen. Ik herhaal daarom dat we ze daartoe moeten uitnodigen.
Mario Mauro
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een doelstelling die de tweede herziening van de partnerschapsovereenkomst zeker moet nastreven is het bevorderen van een cultuur van verantwoordelijkheid. Dit zal moeilijk te bereiken zijn zonder de hulp van organisaties uit het maatschappelijk middenveld, non-gouvernementele entiteiten en zonder de parlementen. Ik denk zelfs dat het niet mogelijk is om een beleid te hebben dat volledig tegemoet komt aan de werkelijke behoeften van de betrokken gemeenschappen.
Een tweede sleutelaspect betreft humanitaire hulp. De 300 miljard dollar aan financiële steun die in de afgelopen veertig jaar is verleend, heeft geen enkel effect gehad aangezien de groei van het Afrikaanse continent in diezelfde periode minder dan 0,2 procent per jaar was.
Dit is een onheilspellend scenario waarvan de internationale gemeenschap zich gewaar moet worden. Het moet eindelijk het vraagstuk van de ontwikkelingslanden aanpakken als een probleem dat echt van ons is, als een probleem dat ons en het dagelijks leven binnen onze gemeenschappen aangaat en dat iedere dag aangepakt moet worden in samenwerking met de plaatselijke instellingen die eindeloos op zoek zijn naar een sprankje legitimiteit.
Tot slot wil ik benadrukken dat investeren in menselijk kapitaal zou moeten leiden tot het inzicht dat juist mensen die in moeilijke omstandigheden leven, de grootste bron voor herstel vormen. Bij hen rust de verantwoordelijkheid om het continent uit het diepe dal te trekken en bij ons om aandacht te besteden aan de problemen van deze landen met een duidelijk doel voor ogen: dat gemeenschappelijk goed, dat niet alleen voor de ACS-landen van belang is, maar ook voor ons en voor de toekomst van onze burgers.
We moeten naar mensen kijken in plaats van naar geld, naar de inhoud in plaats van naar reclameboodschappen. Op deze manier kunnen we onze strategieën zo doeltreffend mogelijk toepassen.
Zuzana Roithová
(CS) Geachte commissaris, dames en heren. Ik heb mij al bij meerdere gelegenheden kritisch uitgelaten over het feit dat noch de nationale parlementen, noch de non-gouvernementele organisaties uit de ontwikkelingslanden betrokken zijn bij de besluitvorming over de ontwikkelingshulp en dat deze geen toegang hebben tot de strategische documenten. Dit is dan ook iets dat bij de nieuwe herziening van de Overeenkomst van Cotonou rechtgezet dient te worden. Ook dienen de regeringen en parlementen zich er in de nieuwe Overeenkomst toe te verbinden dat zij een goed functionerend belastingstelsel op poten te zetten in hun landen. Dat is voor beide verdragspartners van groot belang. Voor de ACS-landen is het de hoogste tijd dat ze een behoorlijk fiscaal stelsel krijgen, met andere woorden een stelsel waarmee zij met het oog op hun ontwikkelingsdoelstellingen een planning maken kunnen van de verwachte belastingsinkomsten. Voor de EU is dit een manier om het misbruik van belastingparadijzen tegen te gaan en belastingontduiking en illegale kapitaalvlucht te bestrijden.
Als vicevoorzitter belast met mensenrechten verzoek ik om opname van een mensenrechtenclausule in alle internationale overeenkomsten, dus niet alleen voor landen in Afrika, het Caribisch gebied of de Stille Oceaan. Ik betreur het dat daar in het voor het overige gedegen verslag van mevrouw Joly niet voor gepleit wordt. Ik zou graag de Commissie en het Spaanse voorzitterschap willen vragen dit recht te zetten.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Het verslag dat wij vandaag hebben besproken, beschrijft vele problemen in verband met voedselzekerheid in ACS-landen. Ik ben van mening dat we dit onderwerp niet los kunnen zien van de realiteit in de Europese landbouw.
De Europese Unie kan en moet een regulerende rol spelen op de wereldmarkt. Als Europa zijn landbouwproductie verlaagt zal de gestegen voedselimport de wereldwijde voedselprijzen significant doen stijgen. De voedselproductie van de Europese Unie moet daarom op een constant peil worden gehouden ten behoeve van de Europeanen, maar ook ten behoeve van de inwoners van ACS- en andere landen.
Daarom ben ik van mening dat deze aspecten, die verband houden met de voedselzekerheid van armere landen, ook in nauw verband staan met de toekomst van het Europese gemeenschappelijke landbouwbeleid.
Isabelle Durant
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mijn steun uitspreken voor het prima verslag van mijn collega mevrouw Joly. Het partnerschap ACS-EU is harder nodig dan ooit en de ramp in Haïti toont aan hoe essentieel dit partnerschap is en dat we het zeker moeten versterken.
Het is vreemd om hierover te praten met een commissaris die nu belast is met ontwikkeling en morgen met handel, maar juist daarom wil ik drie suggesties doen.
De eerste is dat we, zoals anderen al eerder hebben gezegd, voor wat betreft het toezicht van de parlementen en de Vergadering, twee jaarlijkse vergaderingen moeten handhaven en deze niet tot één enkele vergadering moeten terugbrengen.
Ten tweede, waarom zouden we de economische partnerschapsovereenkomsten niet onder parlementair toezicht laten vallen in het geval van de ACS-landen, in plaats van onder de pure handelslogica, zodat we de parlementen ook op dat vlak kunnen betrekken bij en verantwoordelijkheid geven voor het toezicht op de gevolgen van de economische partnerschapsovereenkomsten voor de bevolking en de behartiging van hun belangen in dit kader?
João Ferreira
(PT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, bij deze herziening van de Overeenkomst van Cotonou moeten we proberen het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de Europese Unie bij te stellen. Ons beleid moet gericht zijn op daadwerkelijke samenwerking en solidariteit en zo bijdragen tot een soevereine en autonome ontwikkeling van de ACS-landen.
Er zijn allerlei mechanismen die deze landen in een ondergeschikte positie vastpinnen. De verstikkende buitenlandse schuld, die nu al een aantal keer is afbetaald, maar desondanks blijft stijgen, speelt daarbij een centrale rol.
De Europese Unie oefent druk uit om de partnerschapsovereenkomsten - die in wezen vrijhandelsakkoorden zijn - te implementeren. En dat heeft gevolgen voor de prioriteiten van het Europees Ontwikkelingsfonds, dat hoognodig aan herziening toe is. Een en ander is typerend voor de aanpak die nu steeds meer gevolgd wordt. Met deze benadering wordt geprobeerd de afhankelijkheid van deze landen met nieuwe middelen voort te zetten en daarmee de multinationals te dienen. Met als gevolg overexploitatie van de hulpmiddelen van deze landen voor andere belangen dan die van de eigen bevolking.
Ontwikkelingssteun mag niet afhankelijk worden gemaakt van de tenuitvoerlegging van de economische partnerschapsovereenkomsten. Met de reserves en bezwaren van de ACS-landen en de prioriteiten zoals deze landen die zelf hebben geformuleerd, dient rekening te worden gehouden.
Franz Obermayr
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zal het meteen duidelijk zeggen: paragraaf 31 van de onderhavige ontwerpresolutie over de tweede herziening van de Overeenkomst beschouw ik niet als erg zinvol. Ook ik ben ertegen dat door de verschillende terugnameovereenkomsten een soort estafette ontstaat waarbij de mensen in kwestie van het ene aan het andere land worden doorgegeven. Er is zonder twijfel behoefte aan een betere internationale regeling van dergelijke aaneengeschakelde overeenkomsten. Echter, het lijkt mij nog belangrijker om te voorkomen dat een dergelijke situatie überhaupt ontstaat. Daarom vind ik het idee om circulaire visa voor mensen uit de ACS-landen te faciliteren de verkeerde weg. Als we daarentegen zelfhulp steunen, stimuleren we zelfvoorziening en maken we van aalmoesontvangers producenten met gevoel voor eigenwaarde. In dat geval moet het zeker ook mogelijk zijn om een einde te maken aan sociale emigratie en de vlucht uit sociale armoede.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, vanmiddag hebben wij een debat gevoerd over de enorme, onvoorstelbare ramp op Haïti en over de manier waarop Europa kan bijdragen aan het lenigen van nood onder de slachtoffers. Dit debat moet ons eraan herinneren - en daarom neem ik het woord tijdens deze avondvergadering - dat wij, zoals ook de tragedie op Haïti heeft aangetoond, de overeenkomsten met landen die met ernstige economische problemen te kampen hebben en bijzonder kwetsbaar zijn voor natuurrampen, heel anders moeten aanpakken dan de andere economische overeenkomsten die de Europese Unie sluit. Wij hebben het hier over landen die door armoede, nood en ziekten worden geteisterd; wij hebben het over landen waar de term humanitaire crisis regel dreigt te worden.
Wij moeten het menselijk leven boven alles stellen. Pas dan komen de technische en economische aspecten. Dat is onze verantwoordelijkheid, onze plicht, en ons credo; dat is de hoeksteen van de Europese Unie. Daarom moeten wij al hetgeen wij vandaag bespreken, al deze bureaucratische en technische vraagstukken zo snel mogelijk zien op te lossen.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, als ik aan het Caribisch gebied denk, heb ik twee beelden voor ogen: de recente allesverwoestende ramp in Haïti en, voor wie al jaren in dit Parlement werkzaam is, het beeld van leden van het Europees Parlement tijdens de met luxe omgeven zittingen van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU.
Na dit lange debat, waarin belangrijke dingen gezegd zijn, zou het wellicht mogelijk zijn om een zeer concreet signaal te doen uitgaan door, gezien de situatie in Haïti, af te zien van de volgende luxueuze zitting of volgende twee zittingen van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in deze gebieden en de nettowinst daarvan daadwerkelijk ten goede te laten komen aan de slachtoffers. Dit zou slechts een druppel op de gloeiende plaat zijn, maar het zou symbolische waarde hebben en aantonen dat we de vele mooie woorden die in dit Parlement worden gesproken, ook werkelijk menen.
Crescenzio Rivellini
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze ACS-vergadering is bijzonder belangrijk op dit politieke moment waarop de globalisering de wereld min of meer heeft opgedeeld in landen die producten tot stand brengen en landen die ideeën tot stand brengen, waarmee een migratie van werknemers en natuurlijk ook van goederen in gang wordt gezet.
Centraal in dit proces is de Middellandse Zee, de ware as tussen Europa en de ACS-landen. De regels van Cotonou moeten dus zijn toegerust voor deze nieuwe situatie en ik stel voor - op verzoek van de president van de Italiaanse Republiek, Giorgio Napolitano, die dit voorstel officieel steunt - dat er een decentraal kantoor wordt ingericht of jaarlijks een vaste bijeenkomst van de ACS-vergadering wordt gehouden in de meest multiculturele en mediterrane stad van Europa die dicht bij de ACS-landen ligt, namelijk Napels.
Daarom stel ik nogmaals voor - wederom op verzoek van de president van de Italiaanse Republiek - om dit voorstel in de nieuwe overeenkomsten te bespreken. Bovendien heeft het als voordeel dat het Europa dichter bij zijn burgers brengt en bij de bevolking van Zuid-Italië, dat Europa's enige echte logistieke platform is van de mediterrane landen.
Janusz Wojciechowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, na de toespraak van de heer Niculescu te hebben gehoord, ben ik zo vrij het woord te vragen. Ik wil de gedachte die hij heeft geuit krachtig steunen: in onze economische betrekkingen met andere landen, de ACS-landen inbegrepen, mogen we de voedselzekerheid van de Europese samenleving niet uit het oog verliezen. In de betrekkingen met de ACS-landen kunnen we ons de hervorming van de suikermarkt herinneren, die werd doorgevoerd onder de nobele leus van steun aan deze landen maar de situatie in de Europese Unie, voor onze boeren en consumenten, veel slechter maakte en van weinig nut was voor de ACS-landen. Laten wij de voedselzekerheid en onze samenleving die deze zekerheid nodig heeft, nooit vergeten.
Karel De Gucht
lid van de Commissie. - (EN) Op de eerste plaats hebben we er, met betrekking tot SAP en SAP+, in principe niets op tegen dat deze worden opgenomen in de Overeenkomst van Cotonou, maar we moeten wel beseffen dat SAP en SAP+ unilateraal zijn en dat Cotonou contractueel is. Ik denk dat het daardoor heel moeilijk is om ze in de Overeenkomst van Cotonou op te nemen, maar misschien kunnen we formuleringen vinden die de koppeling hechter maken.
(FR) Democratisch toezicht: verscheidene sprekers hebben gevraagd of de gewoonte om jaarlijks twee plenaire vergaderingen te houden gehandhaafd kan blijven. De Commissie is bereid om haar standpunt op dit gebied te herzien, maar wellicht kunnen we toch overeenkomen om de regionale vergaderingen, voor zover mogelijk, te laten samenvallen met een van de twee plenaire vergaderingen, want alle vergaderingen van het Europees Parlement tezamen met die van de andere instellingen zijn er wel erg veel, vind ik. Ik ben het dus in beginsel eens met het idee om twee plenaire vergaderingen te houden, maar laten we dan wel proberen om die dichter bij de regionale vergaderingen te laten plaatsvinden.
Verschillende sprekers hebben ook gesproken over de aard van de economische partnerschapsovereenkomsten. Die term zijn we overeengekomen, maar eigenlijk kunnen we beter spreken over partnerschapsovereenkomsten op het gebied van ontwikkeling en ik denk dat dat de discussie met de ACS-landen ook zou vergemakkelijken. Ik denk dat de discussie daardoor wat meer open zou worden. In ieder geval, als het Parlement op een zeker moment zijn goedkeuring verleent aan een nieuwe Commissie waar ik deel van zou uitmaken, dan zou ik, binnen mijn bevoegdheden, al het mogelijke doen om deze overeenkomsten tot een succes te maken en om de vergaderingen van de Paritaire Parlementaire Vergadering bij te wonen.
Er zijn vragen gesteld over fiscale zaken. Ik denk dat ik hier al antwoord op heb gegeven in mijn inleiding en ik denk echt dat het belangrijk is dat dit een centraal onderwerp wordt in onze discussies met de ACS-landen, maar ook voor ons onder elkaar, want laten we eerlijk zijn - en ik weet dat dit onderwerp ook het Spaanse voorzitterschap ter harte gaat - , als we echt iets willen doen, dan moeten we ook de moed hebben om in te grijpen bij onze bedrijven in deze ontwikkelingslanden. Het probleem doet zich dus niet alleen daar voor, maar het probleem ligt vooral, en ik zou zelfs zeggen vóór alles, in de relatie van Europa met zijn eigen bedrijven en industrieën in de ontwikkelingslanden. Het is een gedachte die in ontwikkeling is en ik heb begrepen dat het Spaanse voorzitterschap ook initiatieven op dit gebied zal ontplooien.
Migratie.
(EN) Wat betreft artikel 13: beide zijden willen het artikel over migratie bij de tijd brengen. De Commissie heeft met betrekking tot artikel 13 een evenwichtig en samenhangend voorstel gepresenteerd dat is gebaseerd op de drie pijlers van samenwerking op de gebieden migratie en ontwikkeling, legale migratie en illegale migratie en terugname. Er is passend rekening gehouden met de aspecten die in het verslag naar voren zijn gebracht. Alle gebieden verdienen gelijke aandacht. De onderhandelingen lopen, en we zijn hoopvol dat er een overeenkomst kan worden bereikt, mits het evenwicht tussen de pijlers wordt bewaard.
De heer Cashman heeft een opmerking gemaakt over discriminatie. De heer Cashman is momenteel niet aanwezig, maar ik denk dat hij volkomen gelijk heeft. Seksuele geaardheid maakte deel uit van de elementen die de Commissie heeft voorgesteld, en we hechten er veel belang aan, maar u moet, net als de Commissie, ook beseffen dat homoseksualiteit in sommige ACS-landen bij wet verboden is. We hebben onlangs protest aangetekend bij de president van Burundi en ook bij de president van Oeganda, omdat zij discriminerende wetten hebben ingevoerd, maar dit is een heel gevoelig onderwerp, en ik denk dat u dit op een gegeven moment zult moeten accepteren. U kunt vasthouden aan een tekst die heel duidelijk is, maar dan zullen we er waarschijnlijk geen overeenstemming over bereiken; een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dat we een minder specifieke formulering vinden. De formulering van de VN is minder specifiek, maar bestrijkt ook seksuele geaardheid. Dat is iets dat in de loop van de onderhandelingen nader moet worden besproken. Ik denk dat ik nu op de meeste punten heb gereageerd, al betekent dit wel dat ik te lang heb gesproken.
Eva Joly
rapporteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, sinds de Overeenkomst van Cotonou van kracht is geworden is de armoede niet verminderd. Onze ontwikkelingsmissie is dus niet geslaagd. Er moet iets veranderen met deze tweede herziening.
Ik ben blij te constateren dat er een behoorlijk grote overeenstemming is over de maatregelen die ik voorstel, en ik denk dat een van de middelen die we kunnen inzetten om de armoede uit te bannen, is dat we echt de strijd aan gaan tegen de belastingparadijzen en dat we dit middel gebruiken om te doen wat we kunnen. Binnen de Europese Unie en in de ACS-landen kunnen we de multinationals verplichten om per land op te geven hoeveel ze verdienen en hoeveel belasting ze betalen.
Dat is ook een vereiste op internationaal niveau. Het zal echter nog heel wat jaren duren voor deze eis op internationaal niveau gehanteerd kan worden. Laten we daarom de mogelijkheden binnen deze Overeenkomst gebruiken om dit voorschrift bij ons in te voeren. Daarom vraag ik u om het ingediende amendement op paragraaf 16 te verwerpen, en de oorspronkelijke tekst te handhaven, die ons aanspoort om onze eigen zaken op orde te brengen.
Vanuit ditzelfde idee kunnen we ook onze eigen investeringsbank verplichten om actie te ondernemen met betrekking tot de belastingparadijzen. We zouden moeten verbieden dat het Ontwikkelingsfonds investeert in bedrijven die de landen waarin zij opereren niet mee laten profiteren, maar wel de belastingparadijzen.
Dat was het geval in Zambia, waar enorme investeringen zijn gedaan in bijvoorbeeld de Mopani-mijnen, ik meen in de orde van grootte van 46 miljoen dollar. Dat heeft het leven van de Zambianen geenszins verbeterd, maar wel dat van de aandeelhouders die van deze steun hebben geprofiteerd. Dat is dus volkomen contraproductief. Dit ligt binnen onze macht. We kunnen het mandaat van onze bank aanpassen. Laten we dus doen wat we kunnen en niets tot later uitstellen. Laten we iets doen op dit gebied.
Voorts zijn er beginselen waar we trouw aan moeten blijven, zoals de mensenrechten en de rechten van migranten, en ik verzoek u dringend om mijn tekst van artikel 31 te handhaven, en de bezwaren tegen de bilaterale overeenkomsten niet te schrappen, want die betekenen in feite een verplaatsing van de migratiestromen.
(Applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, woensdag 20 januari 2010, plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Corina Creţu  
De tweede herziening van de Overeenkomst van Cotonou geeft ons de mogelijkheid om de gebieden waarop incorrecte of inefficiënte veranderingen hebben kunnen plaatsvinden te evalueren. Het is ook het moment waarop correcties gemaakt kunnen worden op de Overeenkomst, aan de hand van de ontwikkelingen in het globaliseringsproces. Er zijn vele uitdagingen, veroorzaakt door economische en sociale gebeurtenissen, zoals de economische en financiële crisis en gewapende conflicten, en uitdagingen veroorzaakt door de negatieve ontwikkeling op het gebied van volksgezondheid, die blijkt uit het toenemend aantal gevallen van besmettelijke ziektes (tbc, aids, malaria) en het toegenomen aantal slachtoffers van geweld of natuurrampen. Daarnaast stelt ook de klimaatverandering ons voor uitdagingen die moeilijker te beheersen zijn, en al deze uitdagingen maken het dringend noodzakelijk om de bevolking van de ontwikkelingslanden weerbaarder te maken tegen systematische sociale tekortkomingen. Dit onder aanname dat het aanbod van ontwikkelingssamenwerking zich beter concentreert op kernelementen in de volksgezondheid en het onderwijs. Zodoende denk ik dat het cruciaal is om duidelijker met deze aspecten om te gaan, door Titel I - Ontwikkelingsstrategieën - te consolideren in Deel 3 van de Overeenkomst.
Martin Kastler  
schriftelijk. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik stem voor het verslag, aangezien ik de verdieping van de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen in het kader van de partnerschapsovereenkomsten belangrijk acht. Niettemin zou ik willen opmerken dat dit verslag de volgende formulering bevat: "bescherming van de seksuele en reproductieve gezondheid". Wat is echter de gedachte achter deze formulering? Betekent dit, ten eerste, het waarborgen van het lichamelijke en geestelijke welzijn in verband met alle aspecten van de seksualiteit en voortplanting van de mensen, zoals door de bestrijding van seksueel geweld en genitale verminking? Betekent het, ten tweede, de toegang tot informatie over zogenaamde gezinsplanning? Of wordt daaronder, ten derde, ook abortus verstaan? De Commissie en de Raad hebben in het verleden naar aanleiding van vragen van leden van het Europees Parlement altijd duidelijk gesteld dat abortus niet in het concept van de zogenaamde "seksuele en reproductieve gezondheid" vervat is. Dat is precies zoals ik het ook zie. Om deze reden vind ik het belangrijk om vast te stellen dat het in het verslag genoemde begrip "seksuele en reproductieve gezondheid" niet in verband met abortus wordt gebruikt en stel ik voor om in de tekst van de Overeenkomst een overeenkomstige verduidelijking op te nemen.
Siiri Oviir  
Vandaag wordt de tweede herziening behandeld van de Overeenkomst van Cotonou, die in 2000 van kracht werd. In het kader van deze herziening is het de bedoeling een aantal wijzigingen op de Overeenkomst door te voeren, die ons zullen helpen de doelen van de Overeenkomst te bereiken: de verdwijning van armoede, economische ontwikkeling en de geleidelijke integratie van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan in de wereldeconomie. Wij moeten constateren dat er sinds de laatste herziening van de Overeenkomst van Cotonou in 2005 veel nieuwe ontwikkelingen in de wereld hebben plaatsgevonden, zoals de financiële crisis, klimaatverandering en stijgende voedsel- en energieprijzen, die allemaal ook direct van invloed zijn op de landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. Ik ben het volledig met de rapporteur eens dat al deze mondiale ontwikkelingen, wanneer zij in het proces van de herziening van de Overeenkomst niet op adequate wijze worden behandeld, het moeilijk maken om de doelen van de Overeenkomst van Cotonou en de millennium-ontwikkelingsdoelen in 2015 te bereiken. Zoals bekend hebben de Europese Unie en de ACS-landen vandaag overeenstemming bereikt over de terreinen en artikelen die in de Overeenkomst van Cotonou worden herzien, waarbij deels ook rekening wordt gehouden met zaken die ik zojuist noemde. Helaas betekent dit dat het Europees Parlement, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en de parlementen van de lidstaten en de ACS-landen niet zijn betrokken bij het proces van het nemen van de juiste besluiten en dat is van wezenlijke invloed op de transparantie en geloofwaardigheid van de herziening van de Overeenkomst. Ik ben van mening dat de rol van het Europees Parlement, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en de parlementen van de EU-lidstaten en de ACS-landen in het proces van de herziening van de Overeenkomst groter moet worden om de democratische legitimiteit en eigen verantwoordelijkheid te vergroten.
