
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 1 juni 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   Op verzoek van de fungerend voorzitter van de Raad heeft de Conferentie van voorzitters tijdens haar vergadering van 8 juni besloten om een plenaire vergadering te houden op dinsdag 20 juni van 11.00 tot 13.00 uur. Ik onderstreep dat het een plenaire vergadering zal zijn in de volle betekenis van het woord en geen Conferentie van voorzitters die open is voor alle afgevaardigden. Op deze vergadering zal de fungerend voorzitter van de Raad, kanselier Schüssel, een verklaring afleggen over de laatste zitting en over zijn voorzitterschap. Ik hoop dan ook dat een gepast aantal afgevaardigden de vergadering zal bijwonen om van deze belangrijke verklaring kennis te nemen.
De verklaringen van de Raad en de Commissie over de resultaten van de Europese Raad op 15 en 16 juni 2006 zullen het enige agendapunt zijn. 
Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, kennelijk heeft de Conferentie van voorzitters bij haar besluit over deze vergadering er geen rekening mee gehouden dat deze samenvalt met de bijeenkomst van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in Wenen en dat het 78 leden van het Europees Parlement als gevolg daarvan in beginsel slechts mogelijk is om ofwel deel te nemen aan de buitengewone vergadering die hier vandaag plaatsvindt ofwel aan de voor ons verplicht bij te wonen bijeenkomst van de Paritaire Vergadering, maar niet aan beide. Het lijkt me op zijn minst betreurenswaardig dat hieraan niet is gedacht, want 78 afgevaardigden betekent ruim 10 procent van dit Huis. 
De Voorzitter.
   – Dank u, mijnheer Martínez. Het is betreurenswaardig dat deze vergaderingen op dezelfde dag plaatsvinden, maar het is niet betreurenswaardig dat daar niet aan gedacht is: er is namelijk wel aan gedacht. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen even vragen of ik het goed heb begrepen: gaat het inderdaad om een buitengewone plenaire vergadering? Dat is toch grote flauwekul! We kennen al vele jaren het gebruik van een Conferentie van voorzitters die openstaat voor de leden. Dat is wat nu toch moet gebeuren? Klopt dat of niet? Het zou absurd zijn om het anders te doen. Een plenaire vergadering is niet nodig. 
De Voorzitter.
   Mijnheer Posselt, u hebt geen motie van orde ingediend, maar een standpunt geuit, een respectabel standpunt weliswaar, maar het kan niet in aanmerking worden genomen. De Conferentie van voorzitters, de instelling die de plenaire vergaderingen plant, heeft deze kwestie besproken en een besluit genomen. Ik besef dat er allerlei uiteenlopende meningen over heersen in deze Kamer. Voorstanders kunnen hun instemming betuigen en tegenstanders kunnen bezwaren opwerpen, maar persoonlijke standpunten dienen niet geuit te worden onder het mom van een motie van orde.
De Conferentie van voorzitters heeft zich gebogen over het probleem waar de heer Martínez op wees, maar soms is het niet mogelijk alle agenda's op elkaar af te stemmen. Het alternatief zou zijn geweest een Conferentie van voorzitters te beleggen. Het resultaat zou precies hetzelfde zijn geweest, omdat de afgevaardigden in Wenen nog steeds niet in staat zouden zijn om deel te nemen.
Hartelijk dank, dames en heren. Ondanks de bezwaren die zijn opgeworpen wordt de plenaire vergadering gehouden op dinsdag 20 juni om 11.00 uur. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda voor de vergadering van juni die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van donderdag 8 mei 2006. De volgende wijziging is voorgesteld:
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft gevraagd deze week geen stemming te houden over een ontwerpresolutie over Bulgarije en Roemenië. Het woord is aan de heer Brok om dit verzoek toe te lichten. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, nadat de Commissie haar verslag voor de zestiende keer had gepresenteerd, hebben we gezegd dat we niet van tevoren een ontwerpresolutie wilden. Nu uit het verslag blijkt dat de Commissie pas in oktober met definitieve voorstellen komt, dient het Parlement in oktober en niet vóór die tijd een standpunt in te nemen op basis van het verslag.
Zowel voor de parlementaire commissies als voor de meeste fracties geldt dat ze er nog niet over hebben beraadslaagd, aangezien de kwestie kennelijk pas donderdag in de Conferentie van voorzitters is besproken. Gezien het belang van het onderwerp lijkt het me daarom niet gepast om nu een ontwerpresolutie in te dienen. Het Parlement hoort serieus om te gaan met zo’n belangrijk onderwerp. Alleen dan kunnen we de beide landen later op gepaste wijze welkom heten.
Daarom wil ik u verzoeken het punt van de agenda te schrappen. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verbaasd over het verwijt van de heer Brok aan ons adres. We kunnen toch geen afstand doen van een recht dat we hebben bevochten? We moeten ons hoe dan ook uitspreken!
Ik ben erg verrast door deze ommezwaai. Ik moet daar natuurlijk nota van nemen. Wijzer worden is ook een goed democratisch recht. We houden echter vast aan onze opvatting dat er een ontwerpresolutie moet komen. We zien wel hoe de stemming zal uitvallen. Wij vinden het in ieder geval zinvol om vóór een Raadsvergadering onze opvatting kenbaar te maken, namelijk de opvatting dat we wel degelijk alles in het werk willen stellen om ervoor te zorgen dat toetreding op 1 januari 2007 kan plaatsvinden.

(1)

De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang, die, zoals altijd, langer duren dan gepland. De Voorzitter zal trachten iedereen aan het woord te laten en om dat mogelijk te maken verzoek ik u mee te werken en de toegekende spreektijd niet te overschrijden. Zoals u weet zal ik voorrang geven aan de leden die bij de afgelopen twee vergaderingen niet aan het woord kwamen. 
Véronique De Keyser (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, vorige week zijn enkele gezinnen afgeslacht terwijl ze zaten te picknicken op een strand in de Gazastrook. Afgeslacht, een ander woord kan ik er niet voor vinden. Het schijnt dat er voor deze vergadering te veel interessante onderwerpen zijn, zodat het niet mogelijk is hierover te spreken, laat staan er een urgent onderwerp van te maken.
Ik zou u graag willen zeggen dat als hier sprake is van een vergissing, deze dermate groot is dat zij aan een onafhankelijk onderzoek onderworpen moet worden. Als er geen sprake is van een vergissing maar van opzet, dan is het een misdrijf waarover internationale rechtbanken een uitspraak moeten doen. Ik wil dat het Parlement dit ter hand neemt. De eerste Intifada brak in 1987 uit na een minder ernstig incident. Deze keer gaat het om een regelrechte provocatie, gezien het gespannen klimaat in Palestina.
Graham Watson (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, president Bush komt op 21 juni naar Europa om de EU-VS-Top bij te wonen. Ik dring er in dat verband op aan om te zorgen dat Guantánamo bovenaan de agenda van die Top komt te staan. Na vier jaar gevangen gezeten te hebben in een juridisch niemandsland hebben drie mannen die daar vastgehouden werden, het afgelopen weekend zelfmoord gepleegd. De Amerikaanse onderminister van omschreef deze zelfmoorden bot en respectloos als een. De Europese Unie, de Verenigde Naties en mensenrechtenorganisaties over de hele wereld eisen dat Guantánamo gesloten wordt. Nu willen wij van president Bush graag weten hoe en wanneer dat gaat gebeuren.
Het Hooggerechtshof in de Verenigde Staten zal aan het eind van de maand uitspraak doen of het wettelijk gezien toegestaan is dat gevangenen door militaire commissies worden berecht. Ik roep de Unie op om alle mogelijke druk op president Bush uit te oefenen om Guantánamo ook daadwerkelijk te sluiten zodat mensen aan wie iets ten laste kan worden gelegd een eerlijk proces kunnen krijgen.
Ján Hudacký (PPE-DE ).
   – Staat u mij toe om bij deze gelegenheid mijn diepe bezorgdheid uit te spreken over de activiteiten van de nieuwe Nederlandse politieke partij Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit, die een programma heeft waarin onder meer wordt gestreefd naar de legalisering van zoöfilie en pedofilie. Ik sluit mij aan bij de kritiek die wordt gespuid door de meerderheid van de Nederlandse bevolking over dit initiatief en ik roep de Nederlandse regering, het Europees Parlement en de andere relevante Europese instellingen, waaronder Interpol, op om de nodige maatregelen te treffen met het oog op de verijdeling van criminele activiteiten gericht tegen kinderen en tieners. De walgelijke, perverse en criminele plannen van deze partij, die de grenzen van normaliteit en waardigheid ver te buiten gaan, en zelfs maar de geringste suggestie dat ze ook zouden kunnen worden uitgevoerd, mogen niet getolereerd worden en er moet zonder meer strafrechtelijk tegen worden opgetreden. De rechten van de mens waar we altijd zo hoog van opgeven in andere gevallen, komen door kindermisbruik van dit kaliber ernstig in het geding. 
Monica Frassoni (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou uw aandacht en die van het Huis willen vestigen op de zeer zorgwekkende berichten die ons vanuit Iran bereiken. Ik doel met name op het optreden tegen een betoging van vrouwelijke activisten. Zij waren bijeengekomen om onder meer de erkenning van hun basisrechten te eisen. Daaronder vallen afschaffing van polygamie, gelijke rechten bij echtscheiding, gelijke rechten voor vrouwen als getuigen in rechtszaken en meer tijdelijke arbeidscontracten, die nu nog zeer negatieve voorwaarden kennen voor vrouwen.
Eén demonstrante is gearresteerd en vele anderen zijn door de politie ondervraagd. Daarom hoop ik dat u, mijnheer de Voorzitter, en het Parlement deze vrouwen, die demonstreren voor de erkenning van rechten die overal elders in de wereld als absoluut normaal worden gezien, niet in de steek zullen laten. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, vandaag bespreken wij of het eerste hoofdstuk met Turkije al dan niet moet worden afgesloten. Ik vraag mij af hoe een crisis tussen de Europese Unie en Ankara kan worden voorkomen. Het is duidelijk dat Ankara van plan is om zijn onverzettelijk beleid voort te zetten, en dat het zijn onaanvaardbare houding in het buitenlands beleid dus niet zal laten varen. Enerzijds voert het immers besprekingen met de Europese Unie maar anderzijds schiet het gevechtsvliegtuigen van een lidstaat neer, waardoor dodelijke slachtoffers vallen.
Enerzijds sluit het met de Unie wetgevingshoofdstukken af maar anderzijds weigert het de Republiek Cyprus als lidstaat te erkennen, waardoor zijn havens en luchthavens gesloten blijven voor Cyprus.
Dan tot slot nog het allerbelangrijkste hoofdstuk: de mensenrechten. Wat kan Turkije hier laten zien? Bijna niets! Moordaanslagen op rechtbanken, iedere week bomaanslagen waarbij doden vallen en onderdrukking van minderheden.
Daarom moeten wij serieus het kader onderzoeken waarbinnen de onderhandelingen met Turkije plaatsvinden. Wij kunnen Turkije geen absolutie geven enkel en alleen omdat het een strategische partner is bij bijvoorbeeld de energievraagstukken. Een dergelijke houding komt een kleine minderheid goed uit maar niet de overgrote meerderheid van de Europese burgers, die transparantie willen van de Unie. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de traditionele Britse vrijheden worden bedreigd door het Europees arrestatiebevel; dat blijkt al duidelijk uit het voorbeeld van iemand uit mijn kiesdistrict, te weten Malcolm Cubin. De heer Cubin is een van de drie duikers die aan Spanje uitgeleverd dreigen te worden op beschuldiging van het beschadigen van Spaans erfgoed en het stelen van voorwerpen uit een scheepswrak. De heer Cubin houdt vol dat de beschuldigingen uit de lucht zijn gegrepen en dat er geen bewijsmateriaal is overlegd om deze beschuldigingen te staven.
Vroeger was het zo dat er eerst voorlopig bewijsmateriaal aan een Britse rechter overgelegd moest worden voordat een Britse burger uitgeleverd kon worden. Eerst moest vastgesteld worden of er inderdaad sprake was van een misdrijf en vervolgens werd dan nog eens gekeken of het land dat om uitlevering vroeg over een adequaat rechtsstelsel beschikte. Al deze veiligheidsvoorzieningen zijn nu verdwenen en als het uitleveringsformulier maar op de juiste wijze is ingevuld, kost het net zo veel moeite om een Britse burger uit te leveren als om een pakketje in de brievenbus te deponeren.
De Britse regering dient de uitlevering van de heer Cubin en zijn collega’s tegen te houden totdat er steekhoudend bewijsmateriaal is overgelegd en men de verzekering van een eerlijk proces heeft gekregen.
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Polen is een van de belangrijkste producenten van bevroren aardbeien in de EU. Sinds 2004 is de financiële situatie van de producenten achteruit gegaan, en daarom is een voorstel gedaan om antidumpingmaatregelen te nemen tegen leveranciers uit derde landen.
In het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van mei 2005 over de vereenvoudiging van de gemeenschappelijke marktordening voor groenten en fruit staat onder meer dat het raadzaam is om voor fruit versnelde procedures te volgen.
Vorig jaar werd een voorstel gedaan voor beschermende maatregelen ten behoeve van de aardbeienmarkt, maar er is nog steeds geen besluit genomen. Tienduizenden producenten zijn, in afwachting van het besluit, al begonnen met de aardbeienteelt. Deze productie zal echter duur zijn wegens de lage temperaturen en de overstromingen van talrijke akkers dit jaar. Ook zal het gebrek aan bescherming van de markt leiden tot massale faillissementen onder de telers.
Bureaucratische processen zijn misschien prima in een situatie waarin de productie stabiel is, maar niet in een concurrentiële mondiale markt, waar belangrijke besluiten vaak heel snel genomen moeten worden. 
Aldis Kušķis (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, over twee dagen, op 14 juni, is het 65 jaar geleden dat er een wrede criminele daad werd gepleegd, een van de meest onvoorstelbare schendingen van de mensenrechten in Europa. In Letland, Estland en Litouwen werden ruim 30 000 compleet onschuldige kinderen, ouderen, vrouwen en mannen bij elkaar gedreven in veewagens om te worden gedeporteerd naar de dodelijke kampen in Siberië. Ik ben trots op het Letse volk, dat de zware jaren van de bezetting heeft doorstaan en altijd alles heeft gedaan wat het kon opdat wij trots kunnen zijn op hoe wij heden ten dage leven. Ik vraag Europa niet om sympathie; ik wil dat de Europese samenleving begrijpt welke ellende het totalitaire sovjetcommunisme over Letland en Europa als geheel heeft uitgestort. Ter gelegenheid van de 65e verjaardag van de massadeportaties die in 1941 in de Baltische staten plaatsvonden bied ik op 14 juni, samen met mijn collega's de heer Kelam en de heer Landsbergis, het Europees Parlement een gedenkplaat aan ter herinnering aan de slachtoffers van het totalitaire sovjetcommunisme. U bent allen van harte welkom bij de plechtigheid die op woensdag om 16.00 uur zal plaatsvinden. Mijnheer Borrell, de Voorzitter van het Parlement, is eveneens officieel uitgenodigd om eer te bewijzen aan de gedeporteerden en de gedenkplaat ter nagedachtenis aan hen in ontvangst te nemen. 
Milan Gaľa (PPE-DE ).
   – Vorige week zijn verschillende stroomgebieden van rivieren in Oost-Slowakije geteisterd door gevaarlijke overstromingen. Het komt de laatste jaren steeds vaker voor dat rivieren in korte tijd buiten hun oevers treden als gevolg van hevige slagregens. De Europese Unie tracht de dringendste nood na overstromingen en andere rampen te lenigen door steunmiddelen uit het Solidariteitsfonds toe te wijzen. Daaraan is echter een plafond gesteld van hetzij 3 miljard euro, hetzij ongeveer 0,6% van het bruto nationaal product van de betrokken staat. In weerwil van alle ernstige schade is dat in veel gevallen een buitensporig bedrag. Ik ben er groot voorstander van dit plafond te verlagen. Overstromingen zijn natuurlijke gebeurtenissen waar we op in moeten spelen en waarvan we de gevolgen zo veel mogelijk moeten beperken. Het doet mij deugd dat we in deze vergadering zullen debatteren over een verslag betreffende overstromingsbeoordeling en -beheer, dat nieuw licht laat schijnen op hoe de gevolgen van dit mondiale verschijnsel moeten worden aangepakt, met name met het oog op preventie. 
Edit Herczog (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, op de conferentie van Potsdam in 1945 werd besloten tot de uitzetting van de etnisch Duitse bevolking die leefde in gebieden in Hongarije, Polen en het voormalige Tsjecho-Slowakije. Vanaf 19 januari 1946 moesten 135 000 Duitsers Hongarije verlaten – al degenen die in 1939 hadden opgegeven dat Duits hun moedertaal was. Bijna de helft van hen was afkomstig uit mijn kiesdistrict, zij moesten eind mei en begin juni 1946 huis en haard verlaten.
Zestig jaar later gedenken wij deze gedwongen uitzettingen in ontroerende en emotionele herdenkingsevenementen die op verschillende locaties worden gehouden. Ik zou thans de centrale boodschap willen overbrengen die tijdens deze herdenkingsbijeenkomsten te horen was. Thans is het onze belangrijkste taak ervoor te zorgen dat de gebeurtenissen die zich zestig jaar geleden voordeden zich nooit meer herhalen. Een van de grootste menselijke en politieke verworvenheden van het 21e-eeuwse Europa is de vorming van een gemeenschappelijke ruimte van vrede en vrijheid, waarin het vrije verkeer van mensen de plaats heeft ingenomen van gedwongen emigratie. Het belangrijkste resultaat is vrede tussen de lidstaten van de Europese Unie, die de basis vormt van alle resultaten in de toekomst. 
Marianne Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, gedwongen prostitutie is een ernstig probleem voor Europa. Ik ben daarom geschrokken van het artikel dat op 8 juli in het Duitse tijdschrift verscheen. Hoewel daarin wordt erkend dat het milieu rondom prostitutie gewelddadig en crimineel is, stonden er beweringen in waarop ik een duidelijke reactie verwacht van commissaris Frattini, de Duitse minister van Justitie Zypries en Europol.
In het artikel wordt op bevooroordeelde wijze beweerd dat er geen bewijs voor is dat er naar schatting 40 000 prostituees uit Oost-Europa naar Duitsland zijn gehaald. Bovendien wordt in het artikel het feit in twijfel getrokken dat door het wereldkampioenschap voetbal de gedwongen prostitutie in Duitsland is toegenomen. Een onderzoek van Europol, gegevens van de Europese Raad en de op de Duitse televisie getoonde tijdelijke megabordelen laten er geen twijfel over bestaan dat het probleem bestaat.
Ik druk commissaris Frattini op het hart zich in alle ernst te houden aan de belofte die hij afgelopen donderdag deed, namelijk ervoor te zorgen dat er een grondig overzicht komt van de gedwongen prostitutie tijdens het WK voetbal. Ik blijf dus wachten op nauwkeurige informatie en zo nodig de weerlegging van ongegronde beweringen. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, een maand geleden was ik aanwezig op een bijeenkomst van drie landen waar het vraagstuk van het water van de rivier de Evros werd besproken. Er namen Grieken, Bulgaren en Turken aan deel. Ik heb hun toen met trots gezegd dat de Europese Unie zeer gevoelig is voor milieuvraagstukken, in tegenstelling tot andere grote landen, zoals de VS, China, India, enzovoort. Een Turks parlementslid nam toen het woord en wees erop dat de Donau, samen met andere rivieren, de belangrijkste bron van verontreiniging van de Zwarte Zee is. Dat kun je ook zien, niet alleen in de Zwarte Zee maar ook in de Zee van Marmara tot zelfs tot in de Egeïsche Zee.
Ik heb dit vraagstuk bekeken en kan u zeggen dat de Donau een rivier is die heel wat landen van de Europese Unie doorstroomt, maar ook veel niet-communautaire landen en twee landen die straks zullen toetreden: Bulgarije en Roemenië. Vroeger was de rivier een belangrijk communicatiemiddel voor het vervoer, de handel, de landbouw en de visserij, maar in de loop der jaren is deze rivier steeds verder afgestorven ten gevolge van het industrie- en stadsafval. Wat moeten wij doen om ervoor te zorgen dat de Donau en de andere rivieren van de Europese Unie weer tot leven kunnen worden gebracht? 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, 2007 is het Europees Jaar van de mobiliteit van werknemers. Met het oog op een succesvolle uitvoering van de strategie van Lissabon zijn maatregelen gepland om de Europeanen ertoe aan te zetten van mentaliteit te veranderen, als het gaat om de mogelijkheid om in de Europese Unie te wonen en te werken en de Europese Unie te zien als één grote interne markt, maar ook inspanningen te ondernemen om de kwalificaties te verwerven die hun het recht geven op mobiliteit, om van baan te veranderen en voor een bepaalde tijd, of ook permanent naar een andere lidstaat te gaan.
Waarom hebben deze maatregelen, die reeds uit het jaar 2000 dateren, slechts beperkt succes gehad? Het beleid van de lidstaten is niet altijd afgestemd op de bevordering van kwalitatief onderwijs. De Europese burgers worden niet geïnformeerd over het feit dat 45 procent van de toekomstige banen naar mensen met een universitaire opleiding zal gaan, 40 procent naar mensen met middelbaar onderwijs en slechts 15 procent naar degenen die alleen het verplicht onderwijs hebben genoten. Zelfs met de leerplicht neemt het percentage van vroegtijdige schoolverlaters echter niet af.
Aan de programma’s voor levenslang leren nemen in onvoldoende mate volwassenen deel. Alleen degenen die illegaal werken zijn mobiel. Voor de anderen is het een utopie. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na het energieconflict tussen Oekraïne en Rusland begin dit jaar begonnen wij besprekingen over een communautair energiebeleid. De drie pijlers van dit toekomstige beleid zijn vastgesteld: een gemeenschappelijke energiemarkt, diversificatie van energiebronnen en klimaatveranderingsbeleid. Een gemeenschappelijke energiemarkt zal de energievoorziening, concurrerende prijzen en toegankelijkheid voor consumenten veiligstellen. Maar hoe is de stand van zaken nu echt?
In het streven naar een gemeenschappelijke markt heeft de Europese groep van regelgevende instanties voor elektriciteit en gas, die de Europese Commissie adviseert, besloten vier projecten voor regionale energiemarkten op te zetten: Noord-Oost, Noord, Zuid en Zuid-Oost. Niet één van deze projecten omvat de vier Baltische landen Litouwen, Letland, Estland en Finland. Worden wij, deze vier landen dus, gedwongen een afzonderlijke markt voor aardgas op te zetten?
Dames en heren, hoe kunnen wij spreken over Europa en zijn uitbreiding en solidariteit? Heeft een dergelijk Europa een veilige toekomst en concurrentiemogelijkheden in een mondiale economie? 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, toen ik recentelijk de Oostenrijkse kanselier, de heer Schüssel, terecht hoorde zeggen dat op een goede dag alle lidstaten van de Europese Unie voor de Europese Grondwet zouden stemmen, schoot mij het gezegde te binnen: ‘beter laat dan nooit’. Ik hoop dat hij daarmee doelde op referenda en niet op stemmingen door de nationale parlementen. Ik wil erop wijzen dat er in dit Parlement leden zijn die van meet af aan, dat wil zeggen twee jaar geleden, hebben gezegd dat deze referenda op dezelfde dag zouden moeten worden gehouden.
Helaas kan er, als het om de aanvaarding van de Grondwet gaat, geen twijfel over bestaan dat het bezoek aan Polen van commissaris Wallström, die hier vandaag in het Parlement aanwezig is, niet erg behulpzaam is geweest. Zij heeft namelijk herhaald dat zij zich geen situatie kan voorstellen met een Grondwet waarin in de preambule gewag wordt gemaakt van christelijke waarden. Ik denk dat het woord compromis – en compromissen zijn de idee waarop de Europese Unie berust – niet in het vocabulaire van de commissaris voorkomt. 
András Gyürk (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, in de afgelopen weken heeft de Europese Commissie opdracht gegeven om bij verschillende grote energiebedrijven ter plaatse inspecties te verrichten. Het doel van deze inspecties is vast te stellen of de mededingingsbeginselen op de Europese markt voor gas en energie ten uitvoer worden gelegd.
Er zijn twee belangrijke redenen waarom de resultaten van deze inspecties zo spoedig mogelijk bekend moeten worden gemaakt. Om te beginnen is het voor het toekomstige concurrentievermogen van de Europese verwerkende industrie en voor de Europese huishoudens van vitaal belang om concurrentieverstoringen op de energiemarkt te voorkomen. Ten tweede heeft het Parlement gelijktijdig met de actie die de Commissie op touw heeft gezet een debat in gang gezet over de mogelijke ontwikkeling van een Europees energiebeleid en de resultaten van de inspecties lijken daarbij een onmisbare rol te vervullen.
Daarom verzoek ik de Commissie bij dezen het Parlement en het publiek zo spoedig mogelijk van de bevindingen op de hoogte te stellen nadat de inspecties zijn afgerond. 
Lasse Lehtinen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als er een slechte sfeer in de Europese Unie heerst, moet er meer aandacht worden besteed aan het beeld dat zij in de lidstaten van zichzelf geeft. Afgelopen najaar diende de Europese Unie een aanklacht in tegen Finland vanwege de wolvenjacht. De Commissie beweert dat de wolf in Finland niet effectief genoeg wordt beschermd, hoewel het aantal wolven in tien jaar tijd bijna is verdrievoudigd.
Finland presenteerde begin dit jaar een beheersplan voor wolven, maar de aanklacht is nog steeds van kracht. De Europese Unie is in Finland nog nooit zo impopulair geweest en het gevolg van dit soort berichten is dat de integratie een lachertje wordt. Wij moeten ons aan de richtlijnen houden, maar het is niet verboden ons verstand te gebruiken. Er zijn bepaalde zaken die je makkelijker ter plekke kunt beoordelen en de wolvenjacht is daar een van. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik maak gebruik van de aanwezigheid van de vice-voorzitters van de Commissie, mevrouw Wallström en de heer Frattini, om het vraagstuk aan te stippen van de jeugdcriminaliteit, die op verontrustende wijze toeneemt.
Voor het ontstaan van misdadige instincten onder jongeren zijn er natuurlijk psychologische, sociale en economische redenen. Ook het reproduceren van geweld via audiovisuele middelen en met name via interactieve elektronische spelletjes dragen daaraan echter bij.
Mijns inziens hebben wij, geachte collega’s, de plicht om een goed gestructureerde en efficiënte strategie voor preventie en bestrijding van het verschijnsel jeugdcriminaliteit uit te werken. Wij hebben de plicht om de afzonderlijke sectorale maatregelen samen te voegen tot een goed georganiseerd beleid. Dat beleid moet voorzien in de stelselmatige bevordering van de psychische en sociale gezondheid op school, in samenwerking met de ouders en de schoolgemeenschap, en als specifiek doel hebben programma’s voor het beheersen van geweld onder jongeren te ontwikkelen.
Andrzej Jan Szejna (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vorige week is er in Polen een groot aantal vreedzame demonstraties gehouden voor de vrijheid van meningsuiting, de rechten van minderheden en tolerantie. De deelnemers waren van verschillende leeftijd, mannen en vrouwen, en hadden verschillende opvattingen. Dit bewijst dat de Poolse samenleving een volwassen burgerlijke samenleving is en dat het de grondwaarden van de Europese Unie, zoals vrijheid, democratie, vrijheid van meningsuiting en gelijkheid, hoog houdt.
Ik wil al mijn collega’s bedanken die steun hebben gegeven aan deze initiatieven en maatregelen. Met name dank ik de heer Schulz, die heeft deelgenomen aan de conferentie ‘Polen in de Europese Unie: het links alternatief’. Ik geef ook steun aan zijn voorstel om u, mijnheer de Voorzitter, te vragen de Poolse president, Lech Kaczyński, uit te nodigen voor een bezoek aan dit Parlement, zodat hij ons zijn visie kan geven op de Europese Unie en op de eerbiediging van de Europese waarden in Polen. 
Marian Harkin (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, uit de huidige onderhandelingsronde van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) spreekt een gestage uitholling van het communautaire beleid dat altijd gericht was op het waarborgen van de voedselveiligheid voor de Europese burgers. Aan de andere kant is er het strikte en inderdaad zeer noodzakelijke vereiste dat voedsel dat in de EU wordt geproduceerd, aan buitengewoon hoge normen moet voldoen. In de oprichtingsverklaring van het Europees Voedsel- en Veterinair Bureau wordt over de missie van dat Bureau gezegd dat het een bijdrage dient te leveren aan het in stand houden van het vertrouwen in de veiligheid van het voedselaanbod voor de Europese consumenten.
Uit een recent onderzoek dat de Ierse landbouwersassociatie onlangs in Brazilië heeft uitgevoerd, is gebleken dat de veiligheidsmaatregelen tegen mond- en klauwzeer absoluut onvoldoende zijn. Daarnaast is het niet mogelijk om de herkomst van voedingsmiddelen te traceren en is er sprake van een wijdverbreide aantasting van het milieu en van sociale uitbuiting. Gezien die constateringen en gezien het feit dat de Verenigde Staten, Japan, Australië, Zuid-Korea en Nieuw-Zeeland geen invoer van vers rundvlees uit Brazilië toestaan, dient zich de vraag aan waarom de EU en het Voedsel- en Veterinair Bureau die invoer nog steeds toelaten.
Wij moeten de voedselveiligheid waarborgen voor de Europese burgers en wij moeten de kwaliteit en de traceerbaarheid van ingevoerde voedingsmiddelen kunnen garanderen op een wijze die in overeenstemming is met de normen die ook voor de producenten in de EU gelden. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twee weken geleden heeft de politie in Zweden met vijftig man een inval gedaan om een website die bestandsuitwisseling faciliteert, uit de lucht te halen. Bij een reeks verschillende bedrijven die niets met de betreffende activiteit te maken hadden, werd een groot aantal servers in beslag genomen, en de activiteiten van deze bedrijfjes werden stilgelegd. Bovendien werd een aantal mensen gedwongen DNA-materiaal af te staan, terwijl het vergrijp waarvan ze verdacht werden toch zeer minimaal is.
Nog ernstiger is het feit dat de website van een politieke tegenstander van de muziekindustrie – en het was de muziekindustrie die deze inval had afgedwongen – werd afgesloten, en dat midden in onze verkiezingscampagne. Daardoor kon deze politieke tegenstander niet volledig deelnemen aan het open debat, waarin hij pleit voor een liberale wetgeving inzake de uitwisseling van bestanden voor particulier gebruik zonder winstoogmerk. In het verleden heeft de muziekindustrie altijd geprobeerd iedere technische ontwikkeling, zoals cassettebandjes, digitale muziekspelers en beschrijfbare cd’s, tegen te houden. Zij hebben altijd ongelijk gekregen: al die nieuwe uitvindingen hebben steeds tot hogere verkoopcijfers geleid. Het valt dan ook te betreuren dat de politie eraan meehelpt dat het debat wordt belemmerd. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ). –
   Naar aanleiding van meldingen over de onrechtmatige behandeling van Portugese werknemers in verschillende lidstaten van de Europese Unie heb ik samen met andere leden van het Parlement op 4 juni jongstleden in het Belgische Arendonk, in de grensstreek met Nederland, deelgenomen aan een vergadering van Portugese werknemers uit die twee landen.
Tijdens de vergadering is er gerapporteerd over verschillende problemen en gevallen van discriminatie, met name door toedoen van bureaus voor uitzend- en seizoenswerk. Daarbij is een hoofdrol weggelegd voor de glasteelt van bloemen in Nederland en het werk in de landbouw, met inbegrip van de aardbeienpluk in België. Ik doe het verzoek, mijnheer de Voorzitter, er eens te meer bij de Commissie en de regeringen van die twee lidstaten op aan te dringen controle uit te oefenen en te zorgen voor gelijke rechten, eerbiediging van de wetgeving – met name de richtlijnen betreffende informatie en registratie van werknemers – en om elke vorm van discriminatie, die Portugese werknemers in verschillende lidstaten van de Europese Unie nog steeds ondervinden, te bestrijden. 
Evangelia Tzampazi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, kort geleden hebben wij tijdens een ontmoeting met de Voorzitter, de heer Borrell Fontelles, en de secretaris-generaal, de heer Priestley, overeenstemming bereikt over het feit – en vele collega’s zullen het daarmee eens zijn – dat de hinderpalen en vooroordelen die leiden tot uitsluiting en discriminatie van gehandicapten kunnen worden weggewerkt als men goed omgaat met verschillen.
In 2003 is in het Europees Parlement een toegankelijkheidscontrole verricht. Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen nu onderzoeken hoeveel vooruitgang is geboekt bij de toepassing van de conclusies waartoe men bij deze controle is gekomen. Laten wij ook het statuut van het personeel en de gedragscode voor de aanwerving van mensen met een handicap gebruiken en ondersteunen. Laten wij de uit werknemers van het Europees Parlement bestaande vrijwilligersgroep die zich bezighoudt met handicaps, ondersteunen met tijd en infrastructuur. Belangrijker nog is echter dat we, wat betreft de streefdoelen die we hebben vastgesteld voor de werkgelegenheid voor mensen met een handicap, cijfers moeten zien te verkrijgen en antwoorden op de volgende vragen:
- hoeveel mensen met een handicap werken er in de diensten van het Europees Parlement?
- om welk percentage van het gehele personeelsbestand gaat het daarbij?
Wij moeten de inspanningen ondersteunen die het Europees Parlement onderneemt om te voldoen aan de verplichtingen die het als werkgever heeft in verband met het beginsel van gelijke kansen.
Ik vraag u een voortrekkersrol te vervullen. 
Antonio Masip Hidalgo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een lid van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft gezegd te twijfelen aan de democratische garanties op een eerlijk proces in Spanje. Ik ben juist van oordeel dat Spanje moet worden gezien als toonbeeld van bescherming van de rechten van verdachten, hetgeen niet kan worden gezegd van bepaalde andere landen. Zoals de heer Watson heeft opgemerkt, zijn wij ernstig bezorgd over wat zich afspeelt in Guantánamo, en ik maak van de gelegenheid gebruik om bezwaar te maken tegen het feit dat de heer Emilio González als woordvoerder van president Bush voor immigratie- en burgerzaken in Oviedo, de stad waar ik vandaan kom en waarvan ik burgemeester ben geweest, heeft gezegd dat Guantánamo het toonbeeld is van eerbiediging van de mensenrechten: dat is iets wat we niet kunnen tolereren en ik vind dat de Europese Unie niet de andere kant op mag kijken, zoals een eerdere generatie deed met de holocaust. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, elke zomer brengen bosbranden grote schade aan het milieu toe en veroorzaken zij menselijk tragedies. Dat is met name in de zuidelijke lidstaten het geval, waar hoge temperaturen, een sterke wind en ontoegankelijke gebieden het bluswerk buitengewoon bemoeilijken. Het staat dan ook buiten kijf dat preventie van essentieel belang is.
In Cyprus zijn er elke zomer honderden bosbranden. Veel van die branden worden veroorzaakt doordat bovengrondse spanningskabels van elektrische leidingen die door bosgebieden lopen contact met elkaar maken. Afgelopen week heb ik het ontstaan van zo’n brand in mijn thuisregio meegemaakt. Dit is eenvoudig te voorkomen door de bovengrondse kabels van een rubberen omhulsel te voorzien, maar een dergelijk simpele en relatief goedkope maatregel wordt in veel bosgebieden in zuidelijk Europa nog steeds niet universeel toegepast.
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u om deze kwestie onder de aandacht van de Commissie te brengen en haar te vragen nog voor het zomerreces met een verklaring te komen met betrekking tot het ten uitvoer leggen van brandpreventiemaatregelen in de lidstaten. 
James Nicholson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou dit Parlement er graag op willen attenderen dat er in de laatste twee weken voor de tweede keer een pluimveeverwerkend bedrijf in mijn kiesdistrict gesloten is, hetgeen tot een verlies van driehonderd tot vierhonderd banen heeft geleid. Na een eerder verlies van zeshonderd arbeidsplaatsen komt dit in een klein land als Noord-Ierland hard aan. Toen ik naar de reden van deze bedrijfssluitingen informeerde, kreeg ik in duidelijke bewoordingen te verstaan dat dit hoofdzakelijk een gevolg was van goedkope importproducten uit Thailand en Brazilië.
Wij moeten onszelf hier in Europa een aantal serieuze vragen stellen. Ik ben een groot voorstander van strikte normen voor voedingsmiddelen en voor de wijze waarop kippen worden gehouden. Europa kan en mag niet werkloos toezien hoe onze eigen producenten van de markt worden verdrongen. Wij hebben een duidelijke etikettering nodig om aan te geven waar voedingsmiddelen geproduceerd zijn. Wij moeten de keuze overlaten aan de consumenten. Laten wij in ieder geval de deur voor onze landbouwers, onze producenten, op een kier zetten om dit probleem op te lossen. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, onder verschillende gletsjers in het grensgebied tussen Chili en Argentinië bevinden zich waarschijnlijk zeer grote voorraden goud, zilver en koper. De omringende regio kent een hoge werkloosheid. Men leeft er bijna uitsluitend van de landbouw. De wijze waarop deze bodemschatten door diverse bedrijven worden gedolven, geeft aanleiding tot grote bezorgdheid. Er wordt gebruik gemaakt van arseenhoudend materiaal en men wil zelfs gletsjers gedeeltelijk verplaatsen naar andere locaties. Ik kan me overigens moeilijk voorstellen hoe dat in zijn werk zal gaan.
Milieuorganisaties vrezen dat met name het gebruik van arseen verstrekkende gevolgen zal hebben voor de Huascovallei, waar 70 000 kleine boeren met behulp van irrigatie hun land bewerken. Ondanks protesten van milieuorganisaties en bewoners van de regio heeft de Chileense regering inmiddels groen licht gegeven voor de ontginning. Ze neemt daarmee welbewust het risico dat het ecologisch evenwicht in de regio wordt ontwricht. Ik roep de Commissie dan ook op aandacht te schenken aan de problematiek rond dit project en aan te geven of het mogelijk is dit project stop te zetten. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in het rapport van 7 juni van de heer Dick Marty van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa staat onder andere dat er in Polen geheime gevangenissen waren, waarin vermeende terroristen in opdracht van de CIA werden vastgehouden. De auteur van dit rapport staaft dit echter met geen enkel bewijs. Polen wordt aangevallen als toegewijde bondgenoot van de Verenigde Staten, en indirect wegens zijn gehechtheid aan traditionele waarden en zijn verzet tegen Europese uniformiteit.
Deze aantijgingen zijn gebaseerd op veronderstellingen en niet op bewijzen, en het doel daarvan is Polen in diskrediet te brengen op het internationale toneel. Senator Marty heeft gesproken in de Tijdelijke Commissie van het Parlement, maar in het ontwerpverslag van de commissie wordt Polen niet genoemd, en in haar activiteiten zijn tot nu toe ook geen nieuwe feiten aan het daglicht gekomen die onderzoek behoeven. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord om een lans te breken voor een van mijn kiezers op de Shetland-eilanden in Schotland die te maken heeft gekregen met het onmenselijk optreden van de regering van het Verenigd Koninkrijk. Sakchai Makow is een nieuwe Schot en een nieuwe Shetlander. Hij komt oorspronkelijk uit Thailand maar is opgegroeid op de Shetland-eilanden. Hij spreekt de Thaise taal nauwelijks en heeft geen familie of vrienden in Thailand.
In 2004 heeft hij een ernstig misdrijf begaan, namelijk opzettelijke brandstichting. Hij heeft daarvoor gevangenisstraf gekregen, heeft die straf uitgezeten en dus zijn schuld aan de samenleving terugbetaald en is door de mensen op de Shetland-eilanden weer met open armen ontvangen. Tijdens een politieoverval in de vroege ochtenduren is hij echter opgepakt in zijn huis in Shetland en sindsdien zit hij in een streng beveiligde Engelse gevangenis en loopt hij het risico uitgezet te worden. Dit is grotendeels een gevolg van het feit dat het ministerie van Binnenlandse Zaken van het Verenigd Koninkrijk bezig is om vermeende illegale immigranten met een strafblad hard aan pakken in een onverstandige poging om een signaal van onverzettelijkheid te geven in de richting van de roddelpers in Zuidoost-Engeland.
Ik ben van mening dat de mensenrechten van Sakchai Makow geschonden zijn en dat is uitsluitend gebeurd om een beleid door te voeren dat gevaarlijk, ondemocratisch en ik zou zelfs zeggen on-Europees is.
Ik zal deze schendingen van de mensenrechten bij de autoriteiten van de EU onder de aandacht brengen. Ik hoop dat u, mijnheer de Voorzitter, als een vriend van Schotland en voorvechter van de mensenrechten ons daarbij zult steunen. De heer Makow is een nieuwe Schot en een nieuwe Shetlander. Een minister van de Britse regering in Londen mag niet de kans krijgen om hem het land uit te zetten, alleen maar om een onverzettelijke indruk te maken. 
Marcin Libicki (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil u, met de instemming van de leden van alle fracties uit mijn kiesdistrict, Wielkopolska, eraan herinneren dat het deze maand de vijftigste verjaardag is van de opstand van de werknemers uit Poznan tegen het totalitair regime dat het land in die tijd bestuurde. Die opstand werd met geweld neergeslagen, en bijna honderd mensen lieten daarbij het leven. Dit gebeurde in juni 1956. De opstand van de werknemers van Poznan markeerde misschien niet het einde van het totalitaire regime, en zelfs ook niet het begin van zijn einde, maar het was wel het eind van het begin van de totalitaire regimes in Centraal- en Oost-Europa.
Ik wil vandaag deze gebeurtenissen memoreren en hulde betuigen aan degenen die daaraan hebben deelgenomen, en met name aan degenen die het leven lieten. 
Richard Corbett (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe om u als laatste spreker te bedanken voor de wijze waarop u deze opmerkingen van één minuut organiseert. U probeert om zo veel mogelijk afgevaardigden aan het woord te laten komen en vooral ook degenen die daartoe de laatste tijd niet de kans hebben gehad.
Uw goede bedoelingen worden echter enigszins ondermijnd door de vele mensen die hun naam op de sprekerslijst zetten, maar vervolgens niet komen opdagen. Wellicht dat u de betreffende parlementaire commissie kunt vragen om deze kwestie eens nader te bestuderen aan de hand van ons Reglement en de regels die wij voor het vragenuur hanteren: wanneer een afgevaardigde bij het vragenuur niet komt opdagen, verliest hij of zij het recht om gedurende een bepaalde periode een vraag in te dienen. Wellicht dat dit de discipline kan bevorderen.
Misschien dat wij dit onderwerp zelfs op de agenda van het Parlement kunnen zetten. Mensen op de tribune of degenen die de debatten via internet volgen, zullen zich ongetwijfeld afvragen waar wij nu mee bezig zijn omdat dit niet op de agenda staat. Zij zullen zich afvragen om welk debat het nu eigenlijk precies gaat. Wellicht dat dit gecorrigeerd kan worden en wij dit onderwerp op de plaats kunnen zetten die het toekomt, namelijk op de agenda. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Corbett. Ik denk dat u een aantal zeer goede voorstellen hebt gedaan. Wij zullen trachten ze uit te voeren omdat ze mij zoals altijd heel zinnig lijken. Het spijt mij dat ik niet meer het woord kan geven aan sommige afgevaardigden die tijdens eerdere vergaderingen hebben gesproken, maar wij kunnen de commissarissen niet langer laten wachten. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0178/2006) van Michael Cashman, namens de Commissie verzoekschriften, over de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften in het parlementaire jaar maart 2004 – december 2005 [2005/2135(INI)]. 
Michael Cashman (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, toen ik tot eerste ondervoorzitter van de Commissie verzoekschriften werd benoemd, zeiden collega’s tegen mij dat dit te vergelijken was met een baan als poortwachter op een kerkhof: ik zou veel naar binnen zien gaan, maar niet echt veel naar buiten.
Ik ben dan ook blij dat ik kan meedelen dat wij met name gedurende het afgelopen jaar veel naar binnen hebben zien gaan, maar nog veel meer naar buiten hebben zien komen. Er is zeker geen sprake van een kerkhof; de Commissie verzoekschriften is springlevend en zal in de toekomst naar alle waarschijnlijkheid alleen maar nog meer van zich laten horen. Zij is waarschijnlijk een van de belangrijkste commissies in dit Parlement. Sommigen onder u zullen waarschijnlijk denken dat ik dat als eerste ondervoorzitter wel zeggen, maar ik ben echt van mening dat het zo is. De Commissie verzoekschriften vormt de rechtstreekse koppeling tussen het Parlement en de burgers; burgers die vaak een beroep op rechtsmiddelen op Europees niveau doen voor problemen die zich op het niveau van de lidstaten voordoen. Ik ben ook blij dat ik kan zeggen dat wij nauw met de Commissie samenwerken. Wij zijn een Parlementaire commissie die gericht is op oplossingen. Mensen komen met hun problemen bij ons en wij proberen die snel en effectief op te lossen.
Op het niveau van de lidstaten wordt het belang van deze Parlementaire commissie niet altijd onderkend. Een van mijn aanbevelingen is dan ook dat vertegenwoordigers van de lidstaten vaker bijeenkomsten bij zouden moeten wonen over onderwerpen die voor hen relevant zijn.
Het verslag is omvangrijk, en dat komt met name door de uitbreiding; er is vaker een beroep gedaan op mijn commissie. Dankzij de verzoekschriftenprocedure en de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften is de druk op de lidstaten vergroot om ervoor te zorgen dat de communautaire wetgeving adequaat wordt omgezet en ten uitvoer wordt gelegd. Van belang is ook dat de aandacht wordt gevestigd op de positie van die burgers van de EU waarvan de rechten worden beperkt. Het “e-Petition-systeem” is in dat verband een nuttig hulpmiddel gebleken voor de leden van mijn commissie, hun assistenten en het personeel van de fracties. Hierdoor kunnen wij de ontwikkelingen met betrekking tot de lopende verzoekschriften beter in de gaten houden.
Ik wijs in mijn verslag op een aantal belangrijke punten. Zonder al te veel in detail te treden, wil ik graag nader ingaan op twee gebieden waarop de Commissie verzoekschriften invloed heeft kunnen uitoefenen, zij het minder dan gehoopt. Het eerste geval waarop ik doel is het misbruik van de wet inzake het grondbezit in de provincie Valencia (de “LRAU”) zoals beschreven in het verslag van mevrouw Fourtou dat wij in december 2005 hebben aangenomen. Het tweede geval heeft betrekking op de confiscatie van auto’s door de Griekse autoriteiten zoals behandeld in een van mijn verslagen dat eerder dit jaar is aangenomen. Deze voorbeelden zijn een prima illustratie van zowel de beste als de slechtste kanten van het systeem. Jazeker, wij zijn erin geslaagd om bij een aantal confiscaties van auto’s door de Griekse autoriteiten voor een oplossing te zorgen, maar helaas moeten wij ook constateren dat de situatie in Valencia nog steeds ernstig is en nauwlettend in de gaten gehouden dient te worden.
Ik doe in mijn verslag een aantal aanbevelingen, zoals het vergroten van het aantal leden van de Commissie verzoekschriften tot ongeveer hetzelfde aantal als dat van andere Parlementaire commissies en het versnellen van de samenwerkingsprocedures met de Commissie om een nauwe samenwerking te waarborgen en effectievere werkmethoden te creëren.
Ik wil het personeel van de Commissie speciaal bedanken. Zij wonen vaak vergaderingen van de Commissie verzoekschriften bij waar zij, ondanks dat zij eerst lang hebben moeten wachten, serieus en effectief de ter tafel liggende kwesties behandelen. Wij kunnen hen niet genoeg bedanken. Het werk van het personeel van de Commissie wordt naar mijn idee niet altijd volledig op waarde geschat.
Ik vind het overigens belangrijk dat wij met name met het oog op de toekomst duidelijke regels hanteren voor de ontvankelijkheid van verzoekschriften om te waarborgen dat alle burgers hun toevlucht tot een verzoekschrift kunnen nemen zonder dat het systeem misbruikt wordt. Ik heb namens de PSE-Fractie slechts één plenair amendement op het verslag ingediend en wel om te onderstrepen dat de verzoekschriftenprocedure in beginsel bedoeld is voor de Europese burgers. Daarnaast wordt middels dit amendement benadrukt dat de verzoekschriftenprocedure een dienst dient te zijn die bedoeld is voor burgers van de EU die geen andere middelen meer tot hun beschikking hebben dan het voorleggen van hun zaak aan het Europees Parlement. Net als burgers kunnen afgevaardigden van het Europees Parlement van dat recht gebruik maken, maar er moet wel bedacht worden dat zij ook nog andere Parlementaire procedures tot hun beschikking hebben. Ik hoop dat de andere fracties de strekking van dit amendement kunnen ondersteunen.
Ik ben ook het secretariaat van de Commissie verzoekschriften zeer erkentelijk voor hun nimmer aflatende ondersteuning van de werkzaamheden van de afgevaardigden en van ons eigen werk. Net als de andere secretariaten van Parlementaire commissies waarmee ik heb samengewerkt, is de ondersteuning die het secretariaat van de Commissie verzoekschriften ons allen biedt van hoogwaardige kwaliteit. Eigenlijk zouden wij zonder hun steun niet in staat zijn om dit werk te doen. Daarom wil ik tot slot nog een keer mijn erkentelijkheid tot uitdrukking brengen voor alle medewerkers van het secretariaat. Ik ben daarnaast benieuwd naar de opmerkingen van het Parlement. Sta mij toe om ook de heer Libicki, de voorzitter van mijn commissie, te bedanken voor al zijn werk en voor de steun die hij mij en anderen heeft geboden.
Margot Wallström,
   – Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe om allereerst de rapporteur, de heer Cashman, te bedanken voor een helder en nuttig verslag. Zijn vergelijking met de poortwachter van een kerkhof deed mij denken aan een rector van een universiteit die zijn functie vergeleek met die van een beheerder van een begraafplaats. Hij zei: “Ik heb heel veel mensen onder mij, maar niemand luistert.”
De verzoekschriften geven een zeer gevarieerd beeld van wat veel burgers tegenwoordig bezighoudt. Zij omvatten niet alleen een breed scala aan beleidsterreinen, maar bestrijken ook vrijwel alle lidstaten en geven een dwarsdoorsnede van onze maatschappij, van de individuele burgers tot aan de multinationale ngo’s.
Uw rapporteur onderstreept terecht het belang van het werk dat verricht wordt naar aanleiding van de duizend of meer verzoekschriften die u elk jaar ontvangt. Er bestaat geen twijfel over dat de Commissie verzoekschriften voor de burgers een belangrijk kanaal is voor feedback over Europese wetten en het Europees beleid. Hierdoor wordt een bijdrage geleverd aan een betere democratische controle van de communautaire wetgeving en de tenuitvoerlegging ervan op Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau.
Ik wil graag nader ingaan op drie aspecten in het verslag en de ontwerpresolutie. De rapporteur was zeer aardig en tegemoetkomend ten opzichte van de Commissie en daarom wil ik hier geen conflicten veroorzaken. In het verslag wordt veel aandacht besteed aan het naast elkaar bestaan van de verzoekschriftenprocedure enerzijds en de klachtenprocedure van de Commissie anderzijds, die soms tot inbreukprocedures leidt. Als er sprake is van coëxistentie, of zelfs overlap, is een vergelijking uiteraard op haar plaats. Ik denk echter dat wij moeten voorkomen dat wij in een discussie terecht komen over de relatieve voordelen van verzoekschriften- en klachtenprocedures. Elke procedure kent een eigen rechtsgrondslag en heeft zijn specifieke kenmerken. Ik denk dat beide instellingen er goed aan doen om die specifieke kenmerken in stand te houden en tegelijkertijd de behoeften van de ander te respecteren. Uiteindelijk zijn beide procedures simpel gezegd bedoeld om te zorgen dat de communautaire wetgeving ten gunste van de burgers wordt toegepast.
Inbreuken hebben echter betrekking op de Commissie en een lidstaat. De verzoekschriftenprocedure heeft betrekking op een individu en zijn of haar parlement. Dat betekent dat de aard van de beide procedures verschillend is. Dat wil niet zeggen dat wij ons niet zullen blijven inzetten voor een betere samenwerking: de Commissie staat zoals altijd ter beschikking van de Commissie verzoekschriften.
Dat brengt mij bij mijn tweede punt. Zoals u weet heeft de Commissie er al mee ingestemd om in haar jaarlijkse verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht meer aandacht te besteden aan verzoekschriften die betrekking hebben op inbreukprocedures. Daarnaast is het van belang om in het oog te houden dat er aan de Commissie verzoekschriften al meer informatie wordt verstrekt dan op basis van ons Interinstitutioneel Akkoord vereist is. Dat is belangrijk voor de transparantie.
In de ontwerpresolutie wordt beweerd dat de Commissie niet met voldoende snelheid en daadkracht handelt in een aantal gevallen waarin een verzoekschrift- en een inbreukprocedure parallel lopen. Aanbevolen wordt om deze procedures beter te coördineren.
Sta mij toe om daar één opmerking over te maken. Het ligt voor de hand dat een rekwestrant met een klacht dringend behoefte aan genoegdoening heeft. Daarbij moeten wij wel bedenken dat de ideale doorlooptijd van een individueel verzoekschrift vrijwel altijd noodzakelijkerwijs korter zal zijn dan de doorlooptijd van een inbreukprocedure, waar per definitie al een bepaalde hoeveelheid tijd voor staat. Zo hebben wij onder andere de plicht tot samenwerking met de lidstaten en dit betekent onvermijdelijk dat het proces uit meerdere fasen bestaat. Wij moeten dan ook geen onrealistische hoop wekken als er overlap tussen procedures bestaat. Voor een individuele burger is het succesvolle resultaat van een inbreukprocedure niet noodzakelijkerwijs en automatisch het ultieme en enige doel.
Een succesvolle uitkomst van een inbreukprocedure zou wel eens niet de genoegdoening kunnen opleveren waar een rekwestrant naar op zoek is. Daar kennen wij verschillende voorbeelden van. De verzoekschriftenprocedure en de inbreukprocedure hebben uiteenlopende en kenmerkende doelstellingen, functies en rollen. Dat betekent dat de efficiëntie van de klachtenprocedure van de Commissie niet formeel aan verzoekschriften gekoppeld kan worden.
Laten daarom zowel de Commissie als het Parlement trachten om hun beider procedures – verzoekschriften en inbreuken – optimaal af te stemmen op de respectieve doelstellingen en laten wij onze vruchtbare samenwerking voorzetten en zoveel mogelijk uitbouwen.
Ik zal verder niet ingaan op een aantal andere bijzonderheden met betrekking tot processen en procedures.
Sta mij toe om af te sluiten met de mededeling dat ik opensta voor de algemene boodschap van het verslag, namelijk dat verzoekschriften belangrijk zijn voor de democratie en voor de burgers. De Commissie is bereid om alles in het werk te stellen om onze samenwerking te verbeteren.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Cashman van harte gelukwensen met het verslag dat hij vandaag aan het Europees Parlement heeft voorgelegd. De uitoefening van het petitierecht door de Europese burgers moet gezien worden als een fundamenteel middel om de mensen te helpen zich sterker bewust te worden van het Europees burgerschap.
De commissaris heeft uitvoerig uit de doeken gedaan wat de mening van de Europese Commissie is over het gedeelte van het verslag dat betrekking heeft op de Commissie. Als de Europese burgers duidelijk willen maken dat zij het communautair recht toegepast willen zien, maken zij inderdaad gebruik van zowel de mogelijkheid om een klacht in te dienen bij de Commissie – zoals ook blijkt uit het tweeëntwintigste verslag van de Commissie over de toetsing van de toepassing van het communautair recht – als de mogelijkheid om een verzoekschrift te richten tot het Europees Parlement.
Enerzijds willen wij dat de Europese burgers gewetensvolle critici zijn van het communautair acquis, maar anderzijds geven wij hun niet de mogelijkheid om op eenzelfde manier behandeld te worden door zowel de Commissie als de Commissie verzoekschriften van het Parlement, omdat – zoals duidelijk uit het verslag van de heer Cashman naar voren komt – hun officiële, gekozen vertegenwoordigers hun verzoekschriften niet vanaf het eerste stadium kunnen controleren, omdat er geen transparantie is in de besluiten van de Europese Commissie en de Raad afwezig is. Wij steunen dan ook de in het verslag geuite mening dat er verandering moet komen in de manier waarop verzoekschriften worden ontvangen, in de daarop van toepassing zijnde procedure maar ook in de behandeling zelf van de verzoekschriften, als wij de Europese burgers daadwerkelijk het gevoel willen geven dat hun verzoeken zonder partijpolitieke of andere criteria worden behandeld door een neutraal secretariaat dat zich niet mengt in het werk van de leden van het Europees Parlement. 
Alexandra Dobolyi,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het verslag van de heer Cashman omdat het de kwaliteit heeft die wij ervan hadden verwacht. De Europese Unie wordt geconfronteerd met een grote dip in het vertrouwen van de burgers. Het sterkste signaal daarvoor was het verwerpen van de Grondwet een jaar geleden. De boodschap die de burgers sturen is duidelijk. Zij eisen meer transparantie en meer openheid van onze kant. Zij willen dat politici en instellingen meer belangstelling tonen voor de problemen die de burgers persoonlijk raken.
Het is duidelijk dat de verschillende raadplegingsexercities die op Europees niveau zijn ondernomen, enig effect hebben gehad: wij horen de boodschap nu tenminste, maar wij zouden ook moeten luisteren. Om dat te bewerkstelligen dienen de middelen van de verschillende organen die de meest directe contacten met de burgers onderhouden, uitgebreid te worden, maar dan wel zonder dat andere organen van extra steun worden uitgesloten. Persoonlijk zou ik eerst de middelen van de Commissie verzoekschriften verhogen. Zoals uit het verslag van de heer Cashman duidelijk naar voren komt, speelt deze commissie een zeer belangrijke rol omdat zij de zorgen en problemen van de burgers onder de aandacht van Europese instellingen brengt.
Het gaat er echter niet alleen om dat het Parlement meer middelen beschikbaar stelt voor de Commissie verzoekschriften. Andere instellingen, met name de Commissie, moeten ook meer middelen ter beschikking stellen om de termijnen voor de behandeling van verzoekschriften van burgers te bekorten. De punten 20 tot en met 23 van het verslag kunnen dan ook zeker op mijn steun rekenen. Verder hoop ik dat er niet alleen in alle politieke fracties, maar ook in het Bureau en de Conferentie van voorzitters een debat zal worden gevoerd over de wijze waarop wij onze werkzaamheden kunnen verbeteren met het oog op de ondersteuning van onze burgers. Het Parlement dient gedurende de tweede helft van de huidige zittingstermijn een hoge prioriteit aan deze kwestie te geven. 
Diana Wallis,
   – Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe om de heer Cashman te feliciteren met zijn uitgebreide en goede verslag. Ik verwelkom tevens de stimulerende en positieve wijze waarop hij een aantal kwesties aanpakt die wij ook al in het kader van het verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht hebben behandeld.
Het is overduidelijk dat in de verzoekschriften veel feedback van onze burgers naar voren komt en er zijn twee onderwerpen in het verslag waar ik graag nader op in wil gaan. Het ene onderwerp betreft een betere en meer burgergeoriënteerde wetgeving en het andere onderwerp gaat over effectievere rechtsmiddelen voor de burgers. Door deze twee onderwerpen loopt een gemeenschappelijke rode draad en wel de noodzaak van meer informatie op nationaal niveau: informatie over de wetgeving en het beleid in de EU, informatie over de handhaving ervan en over de beschikbare rechtsmiddelen. In de Commissie verzoekschriften hebben wij te vaak meegemaakt dat burgers van het kastje naar de muur worden gestuurd, bijvoorbeeld van de ene naar de andere instelling of ombudsman totdat zij uiteindelijk niet meer weten tot wie zij zich moeten wenden. Dat moet afgelopen zijn.
Dan mijn tweede punt: een betere burgergeoriënteerde wetgeving. Een paar weken geleden hebben wij in dit Parlement onze steun gegeven aan een voorstel om bij alle nieuwe Europese wetgeving te beginnen met samenvattingen voor de burgers, voor leken. Vorige week waren een aantal afgevaardigden in Helsinki voor enkele bijeenkomsten met het Finse ministerie van Justitie. Finland maakt al gebruik van die burgersamenvattingen c.q. . In Finland wordt ervan uit gegaan dat in elk wetsvoorstel de doelstelling van de voorgestelde wetgeving geschetst dient te worden. De inhoudelijk belangrijkste punten dienen in gewone taal geformuleerd te worden waarbij juridisch en vakjargon wordt vermeden en er niet naar andere wetgeving wordt verwezen. Het geheel mag in eerste instantie niet meer dan één pagina beslaan. Indien onze wetgeving op basis van deze methode beter op onze burgers afgestemd zou worden en in gewone taal geschreven zou zijn, dan zouden wij wellicht ook minder verzoekschriften ontvangen! 
Marcin Libicki,
   Mijnheer de Voorzitter, ik spreek niet vaak mijn lof uit over de verslagen waarover ik het woord voer, want vaak is er niets lovenswaardigs aan. Ik neem echter mijn petje af voor het verslag van de heer Cashman, voor wie ik het grootste respect heb, en zou willen dat alle verslagen hier in het Parlement net zo waren. Het is een duidelijk, nauwkeurig verslag en zegt wat wij vragen en wat wij verwachten.
Als voorzitter van de Commissie verzoekschriften wil ik de rapporteur bedanken. Daarnaast wil ik de ondervoorzitter van onze commissie, evenals de zeer actieve leden van de commissie die op dit moment in deze zaal aanwezig zijn, bedanken voor de enorme inspanningen die zij ondernemen bij hun werk. Ik schaar mij natuurlijk ook achter de dankbetuigingen aan het adres van het secretariaat, dat goed werk doet bij de voorbereiding van ons werk.
Mijnheer de Voorzitter, onze commissie werd in het leven geroepen om de Europese instellingen dichter bij de gewone burgers te brengen, en daar zet onze commissie zich ook voor in. Onze werkzaamheden weerspiegelen dan ook alle problemen die de burgers van de Europese Unie in hun dagelijks leven ondervinden, bijvoorbeeld op het gebied van het milieu, bodemplanning, waarnaar reeds werd verwezen, beroepskwalificaties, verzekeringen en een hele reeks vraagstukken in verband met de oneerlijkheid van verzekeringsmaatschappijen.
Mijnheer de Voorzitter, het werk van onze commissie weerspiegelt ook de grondbeginselen van de Europese Unie, zoals democratie en vrijheid van meningsuiting. Ik wil hier in het bijzonder onderstrepen wat de heer Cashman zei in de paragrafen 18 en 22 en de Europese Commissie vragen een hoge ambtenaar aan te wijzen om met ons samen te werken. Dit is uitermate belangrijk. Ons werk met de Europese Commissie verloopt uitstekend, daar bestaat geen twijfel over, maar het zou nuttig zijn indien er een hoge ambtenaar was die met ons kan samenwerken en onze activiteiten dagelijks kan volgen. Een ander punt dat de heer Cashman in zijn verslag noemt, en dat ik krachtig wil beklemtonen, is dat onze commissie heel belangrijk is, juist omdat wij rechtstreeks met de gewone burger werken. Het aantal leden van onze commissie zou moeten worden verhoogd, zoals ook de heer Cashman reeds zei. 
András Gyürk (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens hun pogingen om hun kiezers te overtuigen van de belangrijke rol die het Parlement vervult, moeten veel afgevaardigden de verzuchting "Brussel is te ver weg van hier!" hebben gehoord. Helaas komt deze mening ook tot uiting in de statistieken, die keer op keer een dalende deelname aan de verkiezingen voor het Europees Parlement laten zien.
"Brussel is te ver weg van hier!" Ik heb dat ook horen uitspreken door veertig Hongaarse brandweerlieden die ongeveer een jaar geleden helemaal naar Brussel waren gekomen om hun verzoekschrift persoonlijk in te dienen in het gebouw van het Parlement. Brussel was voor hen ver weg, maar alleen in geografisch opzicht. Ze spraken met vertrouwen, hopende dat hun verzoekschrift over de regeling van hun arbeidsuren succes zou opleveren.
Hun verzoekschrift behoorde tot de eerste die uit de nieuwe lidstaten werden ontvangen. Het onderhavige verslag laat echter zien dat het aantal verzoekschriften uit die landen zeer laag is, hetgeen de conclusie rechtvaardigt dat nadere inspanningen zijn vereist om de burgers van de nieuwe lidstaten te informeren.
Een toename van het aantal verzoekschriften is evenwel geen doel op zich. Wij willen dat het petitierecht zich nestelt in de geest van de Europeanen in zowel de oude als de nieuwe lidstaten. In het verslag-Cashman wordt terecht gesteld dat dit nuttig zou zijn voor het functioneren van de Europese Unie, omdat verzoekschriften een waardevolle bron van informatie zijn over de tenuitvoerlegging van Europese wetgeving, waarbij tekortkomingen in het handhavingsproces zoals ze door de Europese burger in het leven van alledag worden ervaren, aan het licht komen.
In de afgelopen achttien maanden is voorts gebleken dat er talrijke verzoekschriften worden ingediend op het gebied van milieubescherming, sociale zekerheid en zelfs de interne markt die kunnen helpen bij het perfectioneren van bepaalde richtlijnen van de Europese Unie.
In de hoop dat dit proces zal worden voortgezet bedank ik de heer Cashman voor zijn werk en vanzelfsprekend steun ik dit verslag. 
Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik feliciteer de heer Michael Cashman met zijn verslag en ik steun de door hem voorgestelde aanbevelingen om de doelmatigheid van onze Commissie verzoekschriften te vergroten.
Ik wil hieraan de volgende opmerkingen toevoegen. Ten eerste betreur ik het dat veel van onze collega's onbekend zijn met het werk dat onze Commissie verzoekschriften verricht en zich er slechts mee inlaten wanneer de commissie een klacht behandelt die van belang is voor hun regio. De werkzaamheden van deze commissie zijn echter een onmisbaar mechanisme voor de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de burgers. Het vertrouwen van de burgers, niet alleen in dit Huis en zijn vertegenwoordigers maar ook in de Europese Unie in het algemeen, hangt in veel gevallen af van de doelmatigheid van dat mechanisme. Daarom roep ik de leden van dit Parlement op om meer belangstelling te tonen voor onze Commissie verzoekschriften, die immers ook hun toebehoort.
Ten tweede wil ik, eveneens met het oog op een grotere mate van doelmatigheid, opmerken dat we dienen te vermijden wat mijns inziens een oneigenlijk gebruik van genoemde commissie is. De commissie is het belangrijkste platform waarover Europese burgers en groeperingen beschikken om hun klachten over vermeende schendingen van het communautair recht kenbaar te maken aan het Europees Parlement. Daarentegen biedt het Reglement de leden van dit Huis in dergelijke gevallen diverse manieren waarop zij kunnen handelen. Het komt me dan ook als oneigenlijk voor dat leden van dit Parlement klachten kunnen indienen die vervolgens worden behandeld door de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement.
Ik betwist niet dat wij als burgers het recht hebben om onze klachten tot het Europees Parlement te richten, maar voornoemd gebruik is mijns inziens politiek incorrect en lijkt soms bedoeld te zijn om onrust te creëren. Ik vind het ethisch onaanvaardbaar dat afgevaardigden een klacht indienen en vervolgens in de Commissie verzoekschriften zelf oordelen of die klacht gegrond is. Deze situatie roept zelfs juridisch gezien twijfels bij me op. Daarom presenteert de Socialistische Fractie een amendement dat naar ik hoop wordt gesteund in dit Parlement en dat de afgevaardigden aanbeveelt om het initiatief in deze procedures aan de burgers te laten en zelf een van de andere wegen te bewandelen waarin het Reglement voorziet.
Ten slotte feliciteer ik de collega's van het Bureau van de Commissie verzoekschriften en de uitstekende medewerkers van het Parlement en de fracties die ons elke dag opnieuw in de gelegenheid stellen om voortgang te maken met onze werkzaamheden. Gedurende vele maanden ben ik getuige geweest van hun inzet bij de behandeling van de zeer langlopende, maar inmiddels gelukkig afgeronde procedure om het groene licht te geven voor het project van de luchthaven Don Quijote in mijn provincie Ciudad Real, in Spanje. Vanuit mijn betrokkenheid bij het debat over deze kwestie heb ik kunnen constateren hoe binnen de Commissie verzoekschriften doelmatig werd gehandeld om ervoor te zorgen dat het werk van ons Parlement ertoe zou bijdragen dat een en ander naar behoren zou verlopen. 
Carlos José Iturgaiz Angulo (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of de heer Martínez doelde op Barones Ludford, die onlangs een dergelijk voorstel deed.
Ik ben de heer Cashman erkentelijk voor zijn werk, maar ik wil, met alle respect, duidelijk maken dat onze delegatie het ten stelligste oneens is met hetgeen is opgenomen in de toelichting. Hoewel de ontwerpresolutie geen enkele rechtstreekse verwijzing naar de Valenciaanse Gemeenschap bevat, hebt u gemeend dat met een steek onder water te moeten doen. En nu er toch over gesproken wordt, zal ik u vertellen hoe de vork in de steel zit: de Valenciaanse Gemeenschap is een toonbeeld van geordende, coherente groei, een toonbeeld van duurzame ontwikkeling, ondanks het negatieve beeld van vernietiging van de regio dat zowel de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement als de regering van de heer Rodríguez Zapatero probeert voor te spiegelen aan de instellingen van de Europese Unie en aan de Spaanse samenleving.
We mogen ook de lastercampagne niet vergeten die de Spaanse publieke televisie momenteel voert, met bevooroordeelde, partijdige informatie over de stedelijke ontwikkeling van de Valenciaanse Gemeenschap.
Ja, dames en heren, ja. De wet- en regelgeving van de Valenciaanse Gemeenschap behoort wat ruimtelijke ordening en bescherming van de natuurlijke omgeving betreft tot de meest geavanceerde, hetgeen moge blijken uit het feit dat de Valenciaanse Gemeenschap 19 natuurparken, 31 beschermde gemeentelijke locaties en nog eens vier beschermde gebieden telt.
Bovendien is het gebied dat de in deze zittingsperiode beschermt, 2 500 procent – ik zeg het goed, 2 500 procent – zo groot als het gebied dat is herbestemd voor stadsontwikkeling, hetgeen aantoont dat de Valenciaanse regering inzet op de bescherming van haar grondgebied en duurzame stedenbouw van kwaliteit ontwikkelt.
In de laatste acht jaar is het oppervlak van beschermde natuurgebieden in de Valenciaanse Gemeenschap vernegenvoudigd, want in 1995 was dat 3 procent terwijl het nu meer dan 29 procent is.
Op grond van deze cijfers, geachte collega’s, overtreft de Valenciaanse Gemeenschap het Europees gemiddelde voor beschermde gebieden met zestien punten. Zo heeft de Valenciaanse Gemeenschap meer beschermde gebieden dan landen als Denemarken, Griekenland, Portugal, Nederland, Italië, Ierland, Finland, Luxemburg en Zweden, en ik zal u niet lastig vallen met de percentages van elk land.
We mogen daarom niet vergeten dat de Valenciaanse regering van de volkspartij PP de LRAU heeft gemoderniseerd – de wet is later aangenomen door de socialistische regering in de –, waarmee de Valenciaanse wetgeving voor stads- en regionale ontwikkeling gestalte heeft gekregen overeenkomstig de communautaire regelgeving, en wel steeds met overname van de aanbevelingen van het Europees Parlement en de Europese Commissie zelf. 
Maria Matsouka (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, een jaar is verstreken sinds het ‘nee’ van de Fransen en Nederlanders tegen het Grondwettelijk Verdrag. Wij maken nu een tijd van verwarring door en weten niet precies wat wij moeten doen om Europa dichter bij de burgers te brengen. Europa is echter precies wat zijn burgers, zijn instellingen zijn. Europa wordt gevormd door instellingen voor de burgers. Alleen wordt door het beeld dat die instellingen geven vaak de indruk gewekt dat hun werk ver van de mensen afstaat.
Als Europa de gerechtvaardigde verlangens van zijn burgers beschermt, moet dat tastbaar worden in hun dagelijks leven. Het petitierecht is een van de belangrijkste manieren om de burger het gevoel te geven dat hij actief betrokken is bij de Europese opbouw. Het petitierecht is een belangrijk instrument om het sociaal Europa, het Europa waarin de mens in het middelpunt staat, op de voorgrond te plaatsen.
Onze commissie en de Europese ombudsman zijn er juist gekomen omdat wij onze onvolkomenheden en zwakheden inzagen. Wij moeten deze mogelijkheden om met de burger te communiceren nu beter gebruiken. Terecht dringt de rapporteur aan op een versterking van het secretariaat en het politiek personeel van de Commissie verzoekschriften.
Wij moeten inderdaad de burger beter informeren over ons bestaan. In ieder geval moeten de Commissie en de Raad of de lidstaten ophouden bang te zijn voor een nauwere samenwerking met ons. Zij zouden er goed aan doen te beseffen dat men juist geloofwaardig wordt als men problemen op de voorgrond plaatst en ze oplost. Daardoor zorgen zij voor burgers die zich de Europese idee geleidelijk aan eigen maken, en ik denk dan aan degenen die tegen transparantie zijn, Europa niet willen, of eurosceptici zijn.
Proficiat, Michael! 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Iturgaiz slechts zeggen dat dit niet de aangewezen plaats is voor Spaanse debatten over de nationale of regionale televisie en dat we 15 000 verzoekschriften van burgers uit heel Europa hebben.
Ik wilde me echter concentreren op het verslag van de heer Cashman en hem van harte gelukwensen met de inhoud ervan en met zijn vele intelligente conclusies. Ik sluit mij verder aan bij zijn uitingen van erkentelijkheid aan het adres van onze administrateurs en het secretariaat van de Europese Commissie en ik sta volledig achter zijn roep om meer middelen, om een grotere vertegenwoordiging van de Commissie verzoekschriften in het Europees Parlement – want er zijn afgevaardigden die hieraan willen deelnemen maar dat niet kunnen vanwege het beperkte ledenaantal van de Commissie verzoekschriften – en om een betere samenwerking met de Europese Commissie.
Naar aanleiding van het zeer geanimeerde, dynamische en buitengemeen boeiende debat in de Commissie verzoekschriften wil ik enkele vragen of bezorgdheden naar voren brengen.
In de eerste plaats is er wellicht de noodzaak om in het vervolg na te gaan hoe we het onderwerp ‘ontvankelijkheid’ van het zuiver bureaucratische naar het politieke vlak kunnen tillen, zoals het geval is in de Raad van Europa en andere instellingen.
In de tweede plaats wilde ik opmerken dat de termijnen die de Europese Commissie in acht neemt om ons haar advies kenbaar te maken en, bovenal, om haar besluiten te nemen, evenals de onaanvaardbare vertragingen die daarbij optreden, soms tot aanzienlijke verliezen leiden. Ik ben de commissaris, mevrouw Wallström, dan ook dankbaar voor haar bereidheid om verbetering te brengen in deze situatie teneinde verdere vertraging te voorkomen. In sommige gevallen heb ik bij die vertragingen zelfs de indruk gekregen dat andere instellingen, zoals de Commissie en zelfs ook de Ombudsman, bij het bekend maken van hun besluiten, de leden van de Commissie verzoekschriften gebruiken in plaats van met hen samen te werken. 
Michael Cashman (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Iturgaiz Angulo heeft vanavond in dit Parlement een aantal keren de beschuldiging van een voormalig minister van de regering van Valencia herhaald dat ik, samen met anderen, een campagne voer tegen die regering zonder daarvoor enig bewijs te hebben.
Ik neem deze beschuldigingen zeer ernstig aangezien zij mijn integriteit en reputatie aantasten. Ik zal mijn integriteit en reputatie tot het uiterste verdedigen. Tegen degenen die deze beschuldigingen uiten, kan ik alleen maar zeggen dat, als zij van mening zijn dat ik een campagne voer zonder over bewijsmateriaal te beschikken, zij dat dan ook zo snel mogelijk moeten onderbouwen. 
Margot Wallström,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle afgevaardigden graag bedanken voor hun vriendelijke woorden, die een goede aanvulling vormen op een goed en grondig verslag.
Mevrouw Wallis heeft op uitstekende wijze samengevat waar dit alles uiteindelijk om draait. Het gaat om betere wetgeving en effectievere rechtsmiddelen voor de burgers. Ik kan u vertellen dat wij het goede voorbeeld van Finland zullen volgen. Ik heb namelijk voorgesteld dat wij in het kader van het interne actieplan inzake de communicatie bij elk voorstel dat door de Commissie wordt ingediend ook een samenvatting voegen die voor een leek begrijpelijk is. Daar zijn wij nu hard mee bezig en ik zou graag zien dat dit initiatief ook daadwerkelijk gerealiseerd is voordat ik de Commissie verlaat. Wij moeten toch in staat zijn om op één pagina en in eenvoudige, begrijpelijke taal uit te leggen wat wij van plan zijn en wat de bedoeling is van onze voorstellen.
Wij doen dan ook de toezegging dat wij intensiever met de Ombudsman, de Commissie verzoekschriften en het Europees Parlement zullen samenwerken om waar nodig onze procedures te verbeteren.
Tot slot kan ik u zeggen dat de Commissie zich aansluit bij uw waardering voor de werkzaamheden van het secretariaat van de Commissie verzoekschriften. Ik dank u voor deze discussie. 
Carlos José Iturgaiz Angulo (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de slachtofferrol die de heer Cashman zich aanmeet, lijkt geen grenzen te kennen. Mijn interventie betrof geen rechtstreekse verwijzing naar u, mijnheer Cashman, maar naar het feit dat het standpunt van mijn fractie afwijkt van een deel van de toelichting in uw verslag. Het spreekt vanzelf dat wij als afgevaardigden kunnen ingaan op de toelichting die u in het door u gepresenteerde verslag hebt opgenomen.
Ik beperk me derhalve tot hetgeen u in die toelichting hebt gezegd, en dat is het enige waarover ik het heb gehad. Wat zich tussen u en andere nationale of regionale ministers, enz. afspeelt, is uw probleem, mijnheer Cashman, zoals u weet. Nogmaals: mijn opmerkingen betreffen slechts de door u gepresenteerde tekst, en dan met name de toelichting. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0054/2006) van Anna Záborská, namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, aan de Commissie over gedwongen prostitutie in het kader van de wereldkampioenschappen voetbal 2006 (B6-0221/2006). 
Anna Záborská (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, gedwongen prostitutie is tegenwoordig een integraal bestanddeel van de wereldwijde seksindustrie. Daarom hebben wij besloten ons opnieuw tot de Europese Commissie te richten met de mondelinge vraag die u hebt ontvangen. Bovendien wil ik graag drie punten onderstrepen.
Het eerste punt is van semantische aard. Gedwongen prostitutie is een eufemisme. Dit begrip wekt de indruk dat er zoiets bestaat als vrijwillige prostitutie door vrouwen die zich willen laten uitbuiten en hun lichaam willen verkopen. Deze woorden versluieren echter de werkelijkheid. Zelfs al wordt de al dan niet gedwongen prostitutie niet strafbaar gesteld, dan blijft zij een misdaad tegen vrouwen en tegen de gehele mensheid.
Gedwongen prostitutie dient in het openbaar veroordeeld te worden. De heer Blatter, voorzitter van de FIFA, heeft dit niet begrepen, net zo min als andere invloedrijke mannen en vrouwen. Waarom hebben zij de veroordeling van gedwongen prostitutie tijdens de wereldkampioenschappen voetbal niet gesteund?
Ik wil echter met nadruk wijzen op de uitstekende samenwerking tussen de leden van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid. Onze collegiale samenwerking heeft de politieke tegenstellingen overbrugd en werd bezield door de diep menselijke overtuiging dat geen enkele vrouw uitgebuit mag worden. Ik wil onderstrepen dat wij samen een duidelijk signaal hebben afgegeven tijdens de manifestaties op 8 maart, in de vorm van de campagne “Een rode kaart voor gedwongen prostitutie”. Ik roep u allen, commissarissen, vertegenwoordigers van de Raad en leden van het Europees Parlement, op om een rode kaart te trekken tegen iedereen die gedwongen prostitutie bevordert door te zwijgen, door zich afzijdig te houden of door direct of indirect erbij betrokken te zijn.
Ten tweede, aangezien vrouwenhandel net als de seksindustrie een wereldwijd verschijnsel is, moeten wij deze op wereldwijde schaal bestrijden. Ik wil met name wijzen op het verdienstelijke werk van ons oudere zusje, de Raad van Europa, die ons het goede voorbeeld geeft. Het Comité van Ministers heeft namelijk op 3 mei 2005 het Verdrag inzake acties ter bestrijding van mensenhandel van de Raad van Europa aangenomen. Alle regeringen zouden dit verdrag moeten ondertekenen en ratificeren. Vrouwen die gedwongen worden zich te prostitueren, zullen als overwinnaars uit de strijd komen wanneer lidstaten en de instellingen van de Europese Unie efficiënt samenwerken met de Raad van Europa.
Ten derde vormt onze mondelinge vraag een uitnodiging om aanvullende middelen te verstrekken ter bevordering van gelijkheid voor allen, waarbij de rollen van mannen en vrouwen worden behouden om geen kloof tussen hen te laten ontstaan. Maar wie zegt iets over de man, die klant, consument en afnemer van prostitutie is? Wij kunnen gedwongen prostitutie en vrouwenhandel niet bestrijden zonder inzicht te krijgen in datgene wat zich afspeelt in de verhouding tussen de prostituee en haar klant, zonder na te denken over de vraag naar prostitutie of zonder de beweegredenen van de mannen te analyseren.
De prostitutie van arme vrouwen zou in feite onmogelijk zijn zonder rijke mannen. Om de prostitutie te bestrijden, moeten we meer doen dan de klanten eenvoudigweg sociaal veroordelen of wettelijke straffen opleggen, want een prostituee betalen vloeit voort uit een dominante cultuur, wordt praktisch algemeen aanvaard en op een hypocriete en bereidwillige wijze getolereerd. Om die reden, dames en heren, werpt het verschijnsel gedwongen prostitutie licht op een fundamenteel aspect dat mij aan het hart gaat, als vrouw die opkomt voor vrouwen die tot prostitutie worden gedwongen, maar ook als voorzitster van de betreffende commissie van dit Parlement. Er kan geen sprake zijn van respect voor het anderszijn zolang mannen niet ervan overtuigd zijn dat verbetering van de omstandigheden van vrouwen leidt tot verbetering van het welzijn van de maatschappij als geheel. 
Franco Frattini,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik meen dat het noodzakelijk is vandaag in dit Huis nog eens de initiatieven door te nemen waaraan wij als Commissie – en ook ik persoonlijk – de afgelopen maanden hebben gewerkt.
Ik wil mevrouw Záborská dankzeggen. Zij heeft het gehad over het meer algemene probleem en de noodzaak op Europees niveau maatregelen te nemen om het netwerk van de handel in vrouwen en kinderen, dat met name gericht is op seksuele uitbuiting, op te rollen. Volgens mij is het een moderne vorm van slavernij die Europa niet mag tolereren en al helmaal niet mag negeren.
Dit is een zaak van de middellange en de lange termijn. Ik hoop dat in de loop van 2006 een project wordt opgezet om, zoals enkele vrouwelijk leden van het Parlement hebben gevraagd, het effect te kunnen beoordelen van de vraag naar prostitutie op de totale omvang van de op seksuele uitbuiting gerichte mensenhandel.
Het is mijn persoonlijke overtuiging dat naarmate de vraag van klanten toeneemt, dit indirect de handel met seksuele uitbuiting als oogmerk aanmoedigt. Wij beschikken niet over precieze gegevens maar wij zijn bereid een project te starten, waarover wij natuurlijk aan dit Parlement verslag zullen uitbrengen.
Ik wil het een en ander zeggen over de lijst met concrete initiatieven voor het wereldkampioenschap in Duitsland. Op de eerste plaats heb ik, samen met de Commissie en voorzitter Barroso, alle voorlichtingscampagnes gesteund die ten doel hebben mensen meer bewust te maken van het serieuze gevaar van een stijging van de op seksuele uitbuiting gerichte mensenhandel in verband met het WK voetbal. In dat kader heb ik enkele dagen geleden tot mijn genoegen in Brussel een ontmoeting gehad met een delegatie onder leiding van mevrouw Gurmai. Ook hebben we de vele duizenden handtekeningen in ontvangst genomen die de PSE-Fractie met succes heeft ingezameld voor een door haar geïnitieerde petitie. Vervolgens hebben we contact opgenomen met de Duitse autoriteiten om hun steun te verwerven voor preventie- en informatiecampagnes in Duitsland.
Ik had met name nog iets anders gevraagd, namelijk dat er met het oog op preventie concrete en positieve informatie geplaatst zou worden op de site van de wereldvoetbalbond FIFA. Ik vind het evenals mevrouw Záborská spijtig dat de FIFA zo koel heeft gereageerd op dat verzoek.
U weet ook dat de groep van onafhankelijke deskundigen inzake mensenhandel enkele dagen geleden het door ons gevraagde rapport heeft ingediend. Dit op 2 juni jongstleden gepubliceerde verslag maakt in verband met het WK voetbal een analyse van het risico van een toename van de handel met seksuele uitbuiting als oogmerk. Het rapport staat natuurlijk ter beschikking van het Parlement.
Zoals u ongetwijfeld weet, hadden we ook aan Europol gevraagd een rapport op te stellen over dit probleem. Europol heeft een analysedocument gemaakt – bestemd voor politie- en recherchediensten – om de concrete maatregelen voor de coördinatie tussen de politiediensten te versterken. Vanwege de tijd kan ik niet alle details uit de doeken doen, maar ik kan u wel zeggen dat het document de stelling bevestigt dat gedwongen prostitutie en mensenhandel juist rond het WK voetbal toenemen. Het is dus een bevestiging van het feit dat, zoals sommigen al vreesden, vele jonge vrouwen het slachtoffer van handel zullen zijn tijdens het WK.
Inhakend op de vraag die voor het begin van dit debat is gesteld, kan ik dan ook zeggen dat ik de analyse van een gezaghebbend Duits weekblad niet deel als zou dit sportevenement niet relevant zijn voor de stijging van het aantal gevallen van seksuele uitbuiting. Die stijging valt te verwachten en is ook voorzien en daarom is het wel degelijk een relevante kwestie.
De Duitse autoriteiten, in het bijzonder het federale ministerie van Binnenlandse Zaken en de ministeries van de deelstaten hebben gereageerd op onze dringende verzoeken. Tweemaal hebben we erover gediscussieerd tijdens vergaderingen van de Raad Binnenlandse Zaken en er zijn instructies uitgegaan voor strengere controles aan de grenzen. Wij hebben informatie ontvangen dat groepen handelaars een netwerk hebben georganiseerd van handel in jonge vrouwen die vooral afkomstig zijn uit landen ten oosten van de Europese Unie. Daarom herhaal ik dat de controles aan de grenzen grondiger moeten zijn. Ook is ons verzoek ingewilligd om instructies te doen uitgaan betreffende de noodzaak de slachtoffers van uitbuiting in het kader van programma’s voor speciale bijstand te beschermen. Deze personen moeten we niet behandelen als illegale immigranten maar als slachtoffers van een moderne vorm van slavernij, die derhalve bescherming behoeven.
Wij hebben ook het opzetten van twee meertalige telefonische hulplijnen gesteund. Deze lijnen functioneren al en worden verzorgd door twee Duitse non-gouvernementele organisaties die in Duitsland zeer bekend zijn. Wij zijn ons bewust van het feit dat er op Europees niveau niet één enkel telefonisch hulpnummer bestaat. Om dat te realiseren is trouwens de instemming nodig van alle telecombedrijven van alle lidstaten. Dat project kan op middellange termijn werkelijkheid worden, net zoals we bezig zijn een gratis Europees noodnummer te creëren voor kinderen.
Bovendien hebben we samen met de Duitse autoriteiten steun gegeven aan een informatiecampagne van de u allen welbekende Duitse Vrouwenraad. Voorts is er besloten dat de Europese Commissie en de Duitse autoriteiten samen direct na het WK een workshop houden met als doel een document op te stellen met alle positieve en negatieve ervaringen van deze periode en een soort handleiding te maken voor alle internationale sportevenementen.
Ik zou ook nog even willen stilstaan bij de rol van Europol en Eurojust. Wij hebben de lidstaten aangemoedigd meer met deze twee organisaties samen te werken. Zoals u ongetwijfeld weet, heeft Europol in deze weken waarlijk uitmuntend werk verricht. Tijdens de laatste vergadering van de Raad Binnenlandse Zaken, vorige week in Luxemburg, heeft de directeur van Europol verslag uitgebracht. Hij heeft bevestigd dat het netwerk voor samenwerking van de verschillende politiediensten veel baat heeft gehad bij de impulsen die de lidstaten aan hun nationale politiekorpsen hebben gegeven.
Tot slot zou ik melding willen maken van het verzoek dat wij overeenkomstig het actieplan hebben ingediend bij de consulaten van de EU-lidstaten in de landen van herkomst. Wij hebben gevraagd in de landen van herkomst periodieke bijeenkomsten te organiseren op consulair niveau om mogelijke slachtoffers van mensenhandel al preventief te kunnen identificeren en ervoor te zorgen dat zij niet daadwerkelijk het slachtoffer worden van mensenhandel. Voor het einde van 2006 zullen we over dit verzoek een verslag maken. Dat zijn in een notendop de initiatieven die tot nu toe zijn genomen. 
Christa Klaß,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, u hebt veel gezegd, commissaris, en een groot aantal zaken opgesomd. We zouden zelfs kunnen zeggen dat een groot deel van wat we hier naar voren hebben gebracht en hebben bediscussieerd, inmiddels is gerealiseerd. Op 17 januari 2006 namen we het verslag van mevrouw Prets aan over “strategieën voor de strijd tegen de handel in vrouwen en voor seksuele uitbuiting kwetsbare kinderen”. In maart 2006 namen we naar aanleiding van een mondelinge vraag een resolutie aan over gedwongen prostitutie in het kader van internationale sportevenementen. Bovendien werd op 8 maart van dit jaar in het Europees Parlement een seminar gehouden onder het motto: “Een rode kaart voor gedwongen prostitutie”.
We zijn er echter nog niet. Alle acties bevatten zeer concrete voorstellen voor de bestrijding van gedwongen prostitutie. Momenteel wordt in Duitsland het wereldkampioenschap voetbal gehouden. We weten dat tijdens dergelijke evenementen de vraag naar seksuele diensten explosief stijgt en dat er zowel vóór als tijdens dergelijke evenementen sprake is van een toename van criminele activiteiten als mensenhandel en gedwongen prostitutie. Al in maart pleitte ik in het Parlement voor voorlichting ter plaatse – dus in de landen waar de meeste vrouwen vandaan komen – en voor goede informatie en voorlichting in het land waar het evenement plaatsvindt. Daarbij horen ook bewustwordingsactiviteiten die gericht zijn op potentiële klanten, een meertalige telefonische hulplijn die 24 uur per dag bereikbaar is en de garantie dat vrouwen die bellen politiebegeleiding krijgen en gebruik kunnen maken van hulpdiensten en vrouwenopvanghuizen.
Nu gaat het om het wereldkampioenschap voetbal, maar er was ook een wereldkampioenschap ijshockey. Dat is misschien een wat kleiner evenement, maar het kent zeker dezelfde problemen. De vraag is nu – en ik dank mevrouw Záborská voor het feit dat zij de vraag voor ons heeft geformuleerd – hoe er op de voorzieningen wordt gereageerd. Daarop moeten we nu onze aandacht richten. Het wereldkampioenschap voetbal is nu aan de gang. Na enige startproblemen is de gratis telefonische hulplijn nu tot en met 31 juli bereikbaar. We moeten uit deze maatregelen ook lessen trekken voor toekomstige grote evenementen. We moeten van de problemen leren. Daarvoor moeten we de juiste aanpak vinden. Ik doe een beroep op ons allen en op u, commissaris, om daartoe het initiatief te nemen. 
Christa Prets,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, hoewel u ons veel positiefs hebt meegedeeld, heb ik over een paar punten toch mijn twijfels. In de eerste plaats zou ik willen zeggen dat dit probleem niet alleen in verband mag worden gebracht met het wereldkampioenschap voetbal of met Duitsland. We hebben het wereldkampioenschap voetbal aangegrepen om een onderwerp waarop een taboe rust, in de publiciteit te brengen. Voetbal is nu eenmaal het grote evenement bij uitstek. Er is geen evenement dat zo spectaculair is en zoveel publiek trekt als het wereldkampioenschap voetbal.
Gedwongen prostitutie komt bij alle grote evenementen voor en niet alleen bij sportevenementen. Zoals we weten neemt ook tijdens de vergaderingen van het Europees Parlement hier in Straatsburg de omvang van de prostitutie toe. Laten we dat vaststellen en niet alles de sport in de schoenen schuiven. Desalniettemin steun ik de actie. Ik ben blij dat we het onderwerp via het wereldkampioenschap voetbal in de publiciteit hebben gebracht. Ik vind het jammer dat de FIFA het wellicht verkeerd heeft opgevat en zich aangevallen voelt. De FIFA had kunnen zorgen voor de steun van grote voetballers en vedettes en had ook de aandacht van de voetbalfans op dit soort randverschijnselen kunnen vestigen. Dat wil niet zeggen dat de FIFA ervoor verantwoordelijk is, maar ze had ons kunnen helpen en ik vind dat ze dat ook had moeten doen.
Commissaris, u had het over de telefonische hulplijn. Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag zei u dat er één algemeen nummer zou komen, dat beschikbaar zou zijn in een groot aantal talen en 24 uur per dag bereikbaar zou zijn. Mijn vraag is of het nummer echt 24 uur per dag bereikbaar is. Jammer genoeg is er niet één algemeen nummer. Nu moeten vrouwen die slachtoffer zijn, maar ook klanten die de moed hebben om een hulpdienst in te schakelen of aangifte te doen, drie verschillende nummers onthouden, of beter gezegd: verschillende nummers bellen. Daarmee zijn de betrokkenen niet echt geholpen. Ik wil u vragen dat recht te zetten, in ieder geval met het oog op toekomstige evenementen.
U noemde ook de intensievere samenwerking met Europol. De vraag is of de capaciteit van Europol zelf ook is uitgebreid. Wanneer we hogere eisen stellen aan Europol, moet deze instantie ook voldoende zijn toegerust, anders raakt ze overbelast en zullen we weer onvoldoende resultaat boeken. Ik vraag u ook daarop toe te zien. Het heeft geen zin alleen te zeggen dat u meedoet; er zitten ook consequenties aan vast. Er moet coördinatie plaatsvinden met Interpol. Ik ben blij dat de Duitse autoriteiten, zoals ambassades en consulaten, hieraan meewerken. Misschien kan er na het wereldkampioenschap een overzicht komen waarin staat op welke wijze er een beroep is gedaan op de hulplijn, uit welke landen de meeste slachtoffers afkomstig zijn en vooral, wat er vervolgens met de slachtoffers is gebeurd. Ook die vraag moeten we ons na het wereldkampioenschap stellen.
Ik heb nog een aanvullende vraag: wat is er tot op heden, tot juni uitgevoerd van het actieplan dat de Raad heeft gepresenteerd en waarbij ook u betrokken was? Een groot deel zou nu immers moeten zijn uitgevoerd en de rest zou voor het eind van het jaar moeten zijn gerealiseerd.
Ik wens iedereen veel succes en: geef gedwongen prostitutie een rode kaart! 

Hiltrud Breyer,
   . – Mijnheer de voorzitter, dames en heren, ik ben blij, commissaris Frattini, dat u het initiatief van het Europees Parlement tegen mensenhandel en gedwongen prostitutie hebt opgepakt. Evenals de vorige spreekster ben ook ik echter van mening dat het geen eendagsvlieg mag worden. Het moet het startsein zijn voor meer maatregelen, los van het wereldkampioenschap voetbal, en niet alleen voor sportevenementen, maar voor alle grote evenementen.
U hebt mooi gesproken, maar ik vind het jammer dat de telefonische hulplijn er alleen onder grote druk van buitenaf is gekomen, dat er verschillende nummers zijn en dat de lijn slechts beperkt bereikbaar is. In feite moet een dergelijke voorziening permanent beschikbaar zijn. We zouden ook een Europese Dag tegen de mensenhandel moeten instellen. Ik beschouw het als een grote omissie dat de ministers van Justitie in april niet hebben aangedrongen op onmiddellijke implementatie van de richtlijn betreffende de bescherming van slachtoffers en van het Europees Verdrag ter bestrijding van mensenhandel. Ook dat is een onderwerp dat centraal moet staan. Wat hebben wij deze vrouwen naast de telefonische hulplijn te bieden? Alleen door middel van andere maatregelen kunnen we de betrokken vrouwen en kinderen helpen. Ik ben erg blij dat dit debat rond het wereldkampioenschap is uitgegroeid tot een maatschappelijk debat over prostitutie. We moeten ons immers realiseren dat de winsten van vijf tot zeven miljard dollar die jaarlijks wereldwijd in de seksindustrie worden behaald, alle defensiebegrotingen overtreffen. Dat moet voor ons het startsein zijn om seksuele uitbuiting van vrouwen en gedwongen prostitutie in haar totaliteit aan te pakken. Er is echter ook meer discussie nodig over door lidstaten met elkaar te vergelijken. Daarvoor bestaan verschillende goede aanleidingen. We hebben voor de bestrijding van mensenhandel en dergelijke bijzonder gevolmachtigden nodig. We moeten op dit terrein een lichtend voorbeeld zijn. 
Eva-Britt Svensson,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, naar aanleiding van de hoorzitting die was georganiseerd door de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en die plaatsvond op 8 maart, hebben vertegenwoordigers van de Commissie een aantal beloften gedaan over maatregelen tegen de afschuwelijke handel in seksslaven. Vandaag moeten wij helaas constateren dat van deze beloften maar weinig terecht is gekomen.
Nu het WK voetbal in volle gang is, doen ook de bordelen goede zaken. Vrouwen en kinderen worden vanuit andere delen van de wereld naar de EU gehaald en seksueel uitgebuit. Volgens schattingen van de VN worden jaarlijks vier miljoen mensen binnen of tussen landen vervoerd en gedwongen om in de seksindustrie te werken. Zij worden van de ene plek naar de andere vervoerd, en als handelswaar verkocht of gekocht om door mensenhandelaren, sekstoeristen, pornoproducenten en zogenaamde gewone mannen te worden ‘gebruikt’. Jonge vrouwen uit arme milieus worden gelokt met mooie beloften over werk, materiële ondersteuning en een beter leven. Vervolgens worden hun identiteitspapieren afgenomen en worden zij opgesloten. Zij weten vaak niet waar in de wereld zij zich bevinden, horen slechts vreemde talen, worden geslagen, bedreigd, en bovenal worden zij gedwongen hun lichaam ter beschikking te stellen op alle manieren die hun klanten maar willen.
De prostitutie behoort, samen met de wapen- en de drugshandel, tot de meest winstgevende activiteiten in de EU. Er is maar één manier om aan deze handel een eind te maken, en dat is door de vraag naar seksuele diensten te verminderen. Om die vraag te verminderen moet de aandacht worden gevestigd op de koper, de klant dus. Hij moet worden gecriminaliseerd. Zonder klanten is er geen vraag. Als we dat bereiken, hebben wij een cruciale stap gezet op weg naar de uitbanning van deze afschuwelijke handel. Het verband tussen de legalisering van de prostitutie en de toename van het aantal slachtoffers van mensenhandel moet goed worden onderzocht. Mannen die seks kopen zal het een worst zijn waar de prostituees vandaan komen of onder welke omstandigheden zij werken. In hun beleving zijn het slechts lichamen die te koop zijn.
Vrouwen in de sekshandel zijn het slachtoffer van geweld van mannen tegen vrouwen. Ik spreek geen moreel oordeel uit over prostitutie. Dit zijn zuiver politieke vraagstukken. Niemand mag gedwongen worden zich te prostitueren.
Uit een onderzoek uit 1999 bleek bijvoorbeeld dat 80 procent van de vrouwen in de Nederlandse bordelen het slachtoffer was van de seksslavenhandel. In de Duitse bordelen komen negen van de tien prostituees uit Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie. Sinds de legalisering van de prostitutie in Nederland is de handel in kinderen voor seksdoeleinden explosief toegenomen. In 1999 werkten 4 000 kinderen in de prostitutie. In 2001 was dit aantal gestegen tot 15 000. Beide cijfers ontleen ik aan de organisatie Kinderrechten ().
Laten we ervoor zorgen dat het WK voetbal in Duitsland een historisch kampioenschap wordt, niet alleen vanwege wat er op het veld gebeurt, maar vooral omdat wij nu eindelijk deze problemen eens echt gaan aanpakken. Laten wij zorgen dat dit WK de geschiedenis ingaat als het sportevenement waar beslissende stappen werden gezet om een eind te maken aan de handel in seksslaven. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met een paar woorden over treinen.
Op de eerste dag van het wereldkampioenschap voetbal nam ik de trein van Keulen naar Gelsenkirchen en die deed er 2 uur en 15 minuten over, in plaats van de normale 59 minuten. Ook de trein van Brussel naar Keulen was een half uur vertraagd. Daardoor had ik de tijd om na te denken over Franz Beckenbauer, het hoofd van het comité dat de Wereldcup organiseert. Recentelijk wees hij op een nogal botte manier de vraag over gedwongen prostitutie tijdens het wereldkampioenschap voetbal van de hand en leverde enkel wat los commentaar. Ik herinner me ook de reactie van Karl-Heinz Rummenigge tijdens de hoorzitting over voetbal van 3 mei jongstleden in het Europees Parlement. Toen een van de vrouwelijke leden van het Parlement hem vroeg commentaar te leveren op het probleem van de gedwongen prostitutie, maakt deze eens beroemde Duitse voetballer – een groot voetballer – zich er met een lachje van af. Dat is niet de houding die wij van mensen verwachten die model staan voor talloze voetbalfans. Vaak kunnen mensen zoals zij, als zij een oproep doen, veel meer bereiken dan politici, op voorwaarde dat zij kunnen groeien in de rol die men hun wil geven.
Het probleem waarover wij spreken is een reëel probleem. Laten wij eerlijk zijn: dit is geen probleem dat wij geheel kunnen uitroeien. Wij kunnen het echter wel controleren en bestrijden. Het is geen vraagstuk dat wij mogen wegwuiven. Onze stem is er een van morele druk, en moet dat ook zijn, maar hoe meer heren als Beckenbauer en Rummenigge het probleem in het belachelijke trekken en wegwuiven, hoe meer wij onze stem moeten laten horen. De stem van het Europees Parlement, die elke politieke verdeeldheid overstijgt, is onontbeerlijk in deze zaak. 
Corien Wortmann-Kool (PPE-DE ). –
   Voorzitter, commissaris Frattini, u verklaart heel duidelijk dat ook de feiten bevestigen dat er tijdens dit wereldkampioenschap voetbal een toename is in de handel van vrouwen en kinderen, en een toename van de gedwongen prostitutie. Het is dus niet alleen een papieren probleem, maar het is een echt groot probleem en het is eigenlijk schrijnend dat dit anno 2006 in onze westerse samenleving gebeurt. Het is dus terecht dat er zoveel politieke beroering is ontstaan in de afgelopen tijd en dat niet alleen het Parlement, maar ook u en de Raad van Ministers zich met dit probleem bezighouden.
In Nederland zeggen we dan, als het om voetbal gaat, geen woorden maar daden en dat zou ik u, commissaris Frattini, willen meegeven en ook tegen de lidstaten willen zeggen. Ik ben blij dat u op een aantal punten hebt aangegeven dat er echt wel wat gebeurt. Gaat het echter om controles aan de oostgrens bijvoorbeeld, dan schuift u het erg op de lange termijn, ook als het gaat om de en als het erom gaat echt inzicht te krijgen in de omvang van het probleem en de criminele netwerken die erachter schuilgaan.
Hoewel ik uw inzet echt prijs, ben ik toch ook kritisch, want Europol moet niet alleen analyseren en u moet niet alleen de lidstaten oproepen om meer samen te werken met Europol. Maar Europol moet ook nu in Duitsland aanwezig zijn en met zijn kennis en expertise de Duitse politie terzijde staan. En de Duitse politie moet nu gewoon de vergunningen van prostituees controleren, want dan is duidelijk welke prostituees die vergunning niet hebben en gedwongen worden.
Ik bespeur in uw verklaring dat er sprake is van gebrek aan medewerking van de lidstaten en dat is een ernstig punt, omdat ik begrijp dat u afhankelijk bent van de informatie van de lidstaten. Ik ben erg benieuwd naar uw evaluatie na afloop van dit WK en ik hoop dat we dan met u, ook wat dat betreft, de lidstaten meer onder druk kunnen zetten om in dit verband echt op te treden. 
Zita Gurmai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de mensenhandel is een van de meest winstgevende misdaden ter wereld. Internationale criminele bendes misbruiken de meest kwetsbare vrouwen en gebruiken hen als seksslavinnen. Uit het verleden – bijvoorbeeld tijdens de Olympische Spelen in Athene – weten wij dat internationale sportevenementen tot een toename van de mensenhandel leiden.
Afgelopen donderdag, aan de vooravond van het wereldkampioen voetbal, zijn een aantal collega’s en ikzelf bij u geweest, mijnheer de commissaris, om dit probleem te bespreken en twee verzoekschriften over te leggen. Als voorzitter vrouwenzaken van de Europese Socialistische Partij heb ik een verzoekschrift ingediend om actie te ondernemen om die mensenhandel te voorkomen, met name in het kader van het wereldkampioenschap voetbal. Wij hebben in twee maanden meer dan 23 000 handtekeningen verzameld. De grootste vakbonden in Denemarken hebben zich ook bij ons aangesloten en een verzoekschrift ingediend met 80 000 handtekeningen.
Er is sprake van een wanverhouding tussen enerzijds het feit dat de burgers zich sinds kort zeer goed bewust zijn van dit probleem en de media hieraan ook veel aandacht besteden (en dat is een bijzonder positieve ontwikkeling) en anderzijds de ontkenning van het bestaan van een verband tussen het wereldkampioenschap en een toename van de mensenhandel en meer gedwongen prostitutie. Van die ontkenning was bijvoorbeeld sprake in een aantal grote Duitse kranten en in andere geledingen van de Duitse samenleving. Zo stond in van afgelopen donderdag een artikel waarin ontkend werd dat er een dergelijk verband bestaat. U verwees er zojuist al naar, commissaris. Het is al heel wat dat u het met die ontkenning niet eens bent, maar daarnaast verzoeken wij u om die reactie publiekelijk over te brengen of om een vertegenwoordiger van de Duitse regering te vragen om dat te doen. Het is van wezenlijk belang dat iemand met uw reputatie die ontkenning van een verband tussen deze twee zaken weerlegt. Europa moet de ernst van situatie inzien en constateren dat wij hier met een zeer groot probleem te maken hebben.
Om de verantwoordelijken hierop later te kunnen aanspreken, dient er na afloop een evaluatie plaats te vinden van de omvang van het probleem in Duitsland gedurende het WK en van de maatregelen die genomen zijn. Buiten dat WK om dient er in Europa een serieus debat te worden gevoerd om de oorzaken van die mensenhandel voor seksuele uitbuiting aan te pakken. Dat betekent dat wij moeten kijken hoe wij de vraag naar prostitutie terug kunnen dingen. Zou de Commissie er ook voor kunnen zorgen dat de EU de doelstelling realiseert zoals neergelegd in het verslag-Prets om de handel in vrouwen en kinderen de komende tien jaar met 50 procent te verminderen?
Wij zijn erin geslaagd om de aandacht op deze moderne vorm van slavernij te richten en op de politieke agenda te zetten om zo tot een oplossing te komen. Wij hebben echter ook concrete acties ter plekke nodig van regeringen en van de Commissie om dit probleem bij de wortel aan te pakken. 
Elizabeth Lynne (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er bestaat een duidelijk verband tussen mensenhandel en grote sportevenementen. Het is triest dat dergelijke enerverende en positieve evenementen voor zo’n verwerpelijke handel worden misbruikt. Thans vindt een dergelijk sportevenement in de Europese Unie plaats. Wij moeten handelend optreden en wij zullen meer moeten doen dan wij op dit moment doen.
Wij hebben meer antwoorden van de Commissie nodig over de feitelijke maatregelen die worden genomen en over de lessen die wij voor de toekomst kunnen leren. Ik vrees dat er tijdens dit wereldkampioenschap niet genoeg wordt ondernomen om deze weerzinwekkende handel te stoppen, hoewel ik weet dat de Duitse autoriteiten daar wel hun uiterste best voor doen en dat waardeer ik ook.
Het is vrijwel zeker dat op dit moment veel slachtoffers van die mensenhandel buiten het zicht van de tv-camera’s als slaven te werk zijn gesteld. Zoals u terecht zei, commissaris, zijn het slachtoffers en moeten zij ook als zodanig behandeld worden en niet als misdadigers.
Ik hoop dat de waar u naar verwees, commissaris, operationeel en functioneel zijn. Ik geeft zelf ook de voorkeur aan één enkele gratis telefonische verglijkbaar met de kindertelefoon. Ik hoop dat er veilige opvangcentra zijn waar slachtoffers terecht kunnen en ik zou van u graag willen weten of u het gevoel heeft dat er genoeg van dergelijke opvangcentra in Duitsland zijn opgezet. Ik hoop eveneens dat de slachtoffers niet naar hun land van herkomst worden teruggestuurd om vervolgens weer opnieuw “verhandeld” te worden. Wij weten immers dat dit in het verleden vaker is gebeurd.
Ik vind het een zeer goede zaak dat er, zoals u aangaf, op dit gebied ook met Europol wordt samengewerkt. Wij hebben echter meer informatie nodig over de maatregelen die de Commissie samen met Europol gaat nemen om de mensenhandel rondom het WK tegen te gaan. Daarnaast moeten wij ook op de hoogte worden gesteld van de precieze omvang van die handel tijdens het WK. Nadat het evenement is afgesloten, willen wij een uitputtend verslag en ik zou graag van u willen horen hoe dat verslag eruit gaat zien.
Wij moeten lering trekken uit dit WK met het oog op de toekomst. Wij hebben het niet over prostituees die om welke reden dan ook zelf hebben besloten dat zij prostituee willen worden; wij hebben het over slavenhandel en die twee dingen moeten wij niet door elkaar halen. Het is goed dat wij over deze dingen praten, maar wij moeten er daarnaast voor zorgen dat de voetballers, de fans en de organiserende instanties – en ik had van ganser harte gehoopt dat de FIFA zich bij ons aan zou sluiten – proberen om deze slavenhandel uit te bannen. Het gaat namelijk echt over slavenhandel en niet over prostitutie in het algemeen. Wij moeten ervoor zorgen dat dit wereldkampioenschap vanwege de juiste redenen in de herinnering blijft voortleven en niet vanwege het bevorderen van slavenhandel. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ). –
   Wij zeggen al een tijd lang dat het stimuleren van prostitutie een ware aanslag op de rechten van de mens is. Door het bouwen van een megabordeel in de buurt van de plaatsen waar het wereldkampioenschap voetbal zich afspeelt in Duitsland, is dat verschijnsel nu zichtbaarder geworden.
Verschillende vrouwenorganisaties en tienduizenden mensen hebben een petitie ondertekend. Daarin staat dat het kopen van seks geen sport is maar een vorm van seksuele en fysieke uitbuiting van vrouwen, waarbij hun lichaam als een goed wordt gezien dat kan worden gekocht en verkocht. Bovendien weten we dat dit soort gedrag een schending vormt van de internationale sportregels, die gelijkheid, wederzijds respect en non-discriminatie dienen te bevorderen.
Het is van fundamenteel belang seksuele uitbuiting en vrouwenhandel te verwerpen. Er dienen alle mogelijke maatregelen getroffen te worden om het stimuleren van prostitutie en de daarmee in het algemeen gepaard gaande vrouwenhandel te voorkomen. Zoals al gezegd, gaat het hier om een ware vorm van slavernij.
We kunnen evenwel uit wat we hier gehoord hebben niet de conclusie trekken dat alle nodige maatregelen getroffen zijn om de oorzaken van dit verschijnsel aan te pakken – die niet zullen verdwijnen met het WK voetbal – in een situatie waarin het juist mogelijk is gebruik te maken van de zichtbaarheid van dit evenement. Daarom hameren wij erop dat tegelijkertijd met het bestrijden van vrouwenhandel en de criminele netwerken die erachter zitten, het van fundamenteel belang is gelijke rechten voor de vrouw en de waardigheid van de vrouw te bevorderen. Daarvoor is het ook nodig arbeidsplaatsen met rechten te scheppen en toegang tot openbare kwaliteitsdiensten – met name op het vlak van gezondheidszorg, onderwijs, huisvesting en justitie – te garanderen om armoede en sociale uitsluiting te verminderen. Daarmee kunnen we de belangrijkste oorzaken wegnemen, waardoor vrouwen – of ze nu afkomstig zijn uit lidstaten van de Europese Unie of uit derde landen waar grote armoede heerst – zich gedwongen zien zich te prostitueren.
Ook dienen we meer aandacht te schenken aan het bevorderen van de waardigheid van de vrouw in de media, de reclame en het gezin en aan het bestrijden van alle vormen van discriminatie en geweld waar vrouwen nog steeds het slachtoffer van zijn. Daarom stellen wij voor, mijnheer de commissaris, bij het verdedigen van de rechten van de vrouw aan al deze zaken prioriteit te geven. 
Edit Bauer (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het is algemeen bekend dat prostitutie in Duitsland legaal is en aan wettelijke regels is gebonden. De ervaring leert echter dat legale prostitutie geen beletsel vormt om slachtoffers van gedwongen prostitutie illegaal naar deze markt te smokkelen. Volgens deskundigen komen er naar schatting maar liefst 30 tot 40 000 prostituees naar het WK voetbal. Er heerst gerechtvaardigde bezorgdheid dat velen onder hen slachtoffer zijn van mensenhandel, of, zoals verschillende sprekers vóór mij hebben gezegd, slachtoffers van moderne slavernij. De vraag aan de Commissie is daarom hoogst opportuun. Hoe zit het met de beginselen inzake de mensenrechten die vervat zijn in het internationale recht, zoals in verdragen van de VN of in de instrumenten van de Raad van Europa met de bijbehorende protocollen; wat wordt er gedaan om de toepassing daarvan te waarborgen? Europol is tot de duidelijke conclusie gekomen dat de getuigenissen van slachtoffers de enige betrouwbare bron van informatie zijn.
Commissaris, ik zou graag antwoord willen hebben op de volgende vraag: zullen de Duitse autoriteiten deze slachtoffers behandelen als illegale immigranten en ze het land uitzetten – wat het zo moeilijk maakt om de daders van mensenhandel die er miljarden aan verdienen op te sporen – of geven ze hun de bescherming waar ze krachtens internationale wetgeving recht op hebben?
Commissaris, tot mijn vreugde hebt u nadruk gelegd op de belangrijke rol van de vraagzijde. Het is algemeen bekend dat zonder vraag de zaken niet zouden floreren. Ik ben ervan overtuigd dat uw standpunt in deze kwestie zal helpen de barrière te doorbreken die in stand wordt gehouden door de algemeen heersende tolerante houding tegenover de vraag. 
Marta Vincenzi (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijnheer de commissaris, ik heb waardering voor uw persoonlijke inzet, maar wat we hier gehoord hebben is niet voldoende. Ik meen dat er twee onderling geïntegreerde benaderingen nodig zijn om op dit vlak voor Europa een rol te kunnen creëren.
Ten eerste dienen we de rampzalige driehoeksrelatie tussen slachtoffers, handel en klanten te doorbreken. Dit vereist ongetwijfeld een concreet en bindend actieprogramma en een vorm van echte Europese samenwerking die, zoals u zei, pas op middellange en lange termijn realiteit kan worden. Wij zullen met veel aandacht de voorstellen volgen die u ons in dit verband gaat voorleggen, want we beseffen dat dit probleem niet de wereld uit is met het einde van het WK.
Om er evenwel, zoals u hoopt, een politieke prioriteit voor ons allemaal van te maken moeten we de burgers erbij betrekken door krachtige en zichtbare campagnes te voeren met een groot symbolisch gehalte. Zo kan de idee van een echt Europees volk gestalte krijgen en kunnen we vorm geven aan een concept van supranationaal burgerschap. We moeten erkennen dat dit tweede aspect ontbreekt in het beleid van de Commissie. De politieke partijen zijn in beweging gekomen, met de campagne van de PSE-Fractie en de activiteiten van de Commissie rechten van de vrouw en het Parlement. De Commissie is echter niet in het geweer gekomen, terwijl zij juist de gelegenheid te baat had kunnen nemen om de gemeenschappelijke beschaving die wij willen construeren te tonen. Die gemeenschappelijke cultuur is de ethische omlijsting van de Europese publieke ruimte.
Europa is niet aanwezig bij het WK en dat verzwakt het communicatieplan dat de Commissie ons juist met veel tamtam heeft gepresenteerd, namelijk het Plan D.
Ik zou het een verontrustende gedachte vinden dat de Commissie zich in feite niet met de nodige fantasie en inzet heeft ingespannen omdat zij het niet gepast acht het feest te bederven – een feest waarmee zeer veel economische en reclamebelangen gemoeid zijn – en het misschien niet het juiste moment vindt om miljoenen toeschouwers duidelijk te maken dat de kaderwet waarin de strafbaarstelling is voorzien van degenen die anderen dwingen zich te prostitueren, dient te worden toegepast.
Mocht dat zo zijn, dan zou ik bezorgd zijn. Ik hoop echter dat dit niet de stand van zaken is. Ik hoop, mijnheer de commissaris, dat u ons wat dit vraagstuk betreft zult helpen en ook enkele symbolische gebaren zult maken. Ook u zou bijvoorbeeld voordat u uw ploeg, die ook de mijne is, gaat aanmoedigen, de rode kaart kunnen trekken. 
Thomas Mann (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een week geleden verwelkomde Frankfurt am Main – waar ik vandaan kom – honderdduizenden voetbalfans met een indrukwekkend klank- en lichtspel, de SkyArena. Op de muren van elf torenflats werden enorm uitvergrote beelden van topvoetballers en supporters geprojecteerd, waarbij scènes van vreugde en verdriet, van sportief gedrag en overtredingen elkaar afwisselden. Tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland wil men miljoenen mensen het gevoel geven dat ze te gast zijn bij vrienden. Zulke grote evenementen kunnen veel positieve emoties losmaken, maar werken ook een groot aantal negatieve ontwikkelingen in de hand. Dan is het afgelopen met de pret.
Tijdens de zitting van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken op 28 april benadrukte commissaris Frattini terecht dat Duitsland goed is voorbereid op de bestrijding van gedwongen prostitutie. In weerwil van incidenteel geuite kritiek en diverse boycotdreigingen zijn we overal op voorbereid: geïntensiveerde grenscontroles, een sterk uitgebreid getuigenbeschermingsprogramma voor de slachtoffers, een centrale instantie voor het verzamelen van informatie – 160 ambtenaren zijn dag en nacht in de weer. De Duitse regering heeft twee miljoen euro uitgegeven aan de preventiecampagne. In mei voerde de politie acties uit in het prostitutiemilieu, waarbij onder andere 700 bordelen, woningen en bijna 2 000 personen werden gecontroleerd.
Ik ben het echter met de spreeksters die vóór mij het woord voerden eens dat de maatregelen van de lidstaten en de Commissie niet toereikend zijn wanneer het gaat om het voorkomen van leed, vernedering en chantage.
De door mevrouw Záborská ingediende ontwerpresolutie van het Europees Parlement heeft gedwongen prostitutie bij internationale sportevenementen aan de orde gesteld. De FIFA heeft geen enkele reden om beledigd te zijn. Wij willen campagnes met een duidelijke boodschap, waarin voorlichting wordt gegeven aan potentiële slachtoffers en waardoor daders daadwerkelijk worden afgeschrikt. De door ons gewenste Europese telefonische hulplijn kent tot op heden slechts één melding: “Het door u gekozen nummer is niet in gebruik”.
Zo werkt het niet. Europol en Eurojust moeten beide in staat zijn om zich met deze problematiek bezig te houden. Dat is uiteraard een kwestie van personeel, maar ook een kwestie van de nodige financiële ondersteuning.
Laten we doen wat mijn collega’s eerder al deden: dit soort uitbuiting verdient de rode kaart. 
Teresa Riera Madurell (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, maanden van tevoren beschikten we al over indrukwekkende cijfers over het wereldkampioenschap voetbal. Naar verwachting zouden er 40 000 vrouwen uit Oost-Europa en Noord-Afrika worden gehaald voor seksuele uitbuiting en daarnaast werden in de gaststeden van de voorrondes grote voorzieningen in gereedheid gebracht waar een groot aantal klanten tegelijk terecht zou kunnen.
De meeste van de verwachte vrouwen leefden in extreme armoede in hun land van oorsprong en waren onder valse voorwendselen geronseld, onder andere met het valse vooruitzicht van een beter leven, iets wat zij nooit zouden bereiken.
Op 17 januari jongstleden riep dit Parlement op tot het nemen van gepaste maatregelen om de handel in vrouwen voor gedwongen prostitutie te voorkomen. Op 13 maart jongstleden spoorde dit Huis de media en sportsterren aan om mee te werken in de strijd tegen de seksuele uitbuiting van vrouwen en aan de totstandkoming van een mentaliteitsverandering, volgens de beginselen van solidariteit die de sport eigen zijn.
Er zijn talrijke vrouwenorganisaties die momenteel bewustzijnscampagne voeren onder de bevolking. We hebben uw uitleg vernomen, mijnheer de commissaris, en we steunen en verwelkomen uw initiatieven, maar het mag niet bij incidentele maatregelen blijven. Wat gebeurt er met het plan dat is aangenomen ter preventie en bestrijding van de mensenhandel? Vanuit de instellingen moeten we ons strijdbaar tonen, want het is ontoelaatbaar dat er anno 2006, in het hart van Europa, een onvervalste slavenmarkt wordt opgezet.
Het mag niet langer zo zijn dat grote sportevenementen vrouwenhandelaren en souteneurs een uitgelezen kans bieden om geld te verdienen. We moeten een gemeenschappelijk standpunt innemen om te voorkomen dat minder ontwikkelde landen dienst doen als leveranciers van vrouwen die worden uitgebuit in rijke landen binnen de Europese Unie.
Het is al met al dringend noodzakelijk dat we een wetgevingskader creëren dat voor de hele Europese Unie gelijk is en het is absoluut noodzakelijk te werken aan een doelmatige samenwerking tussen de landen van oorsprong, doorvoer en bestemming, want we staan voor een grootschalig crimineel verschijnsel waarvan de netwerken veelal verbonden zijn met de georganiseerde misdaad.
Om vooruitgang te boeken, mijnheer de commissaris, dienen we te kunnen beschikken over meer middelen en dienen we de strijd tegen de vrouwenhandel tot prioriteit binnen de Europese Unie te maken. 
Tadeusz Zwiefka (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, vandaag spreken wij over gedwongen prostitutie en kindermisbruik tijdens de Wereldcup voetbal die in Duitsland wordt gehouden. Het zou onoprecht zijn te doen alsof dit verschijnsel zich nooit eerder op zulk een grote schaal heeft voorgedaan als nu in Duitsland, en met name tijdens de Wereldcup.
Gedwongen prostitutie en seksueel misbruik van kinderen doen zich al jarenlang, tientallen jaren zelfs voor tijdens grote sportevenementen, en niet alleen tijdens sportevenementen. Elk groot evenement gaat ermee gepaard, ongeacht waar het plaatsvindt, in een Europees land of op andere continenten, in de VS, Azië of Australië.
Het vraagstuk van seksuele dwang is goed gedefinieerd, en wij hebben rechtsinstrumenten om het te bestrijden. Het probleem is echter dat deze instrumenten niet worden gebruikt en daarom vond ik, mijnheer de commissaris, dat er iets ontbrak in uw toespraak: u deed alsof het een soort statistisch probleem was. Er zijn onderzoeken gedaan door Europol en andere gekwalificeerde organisaties en er zijn rapporten opgesteld. Deze zijn natuurlijk belangrijk maar wat echt nodig is, is actie.
Ik wil uw aandacht vestigen op één enkel probleem: de regeringsautoriteiten van de Duitse Bondsrepubliek, hebben, evenals die van andere landen, veel gedaan om dit probleem te bestrijden. Echt gedwongen prostitutie en seksueel misbruik van kinderen treft men aan in rustige zijstraatjes, achter gesloten gordijnen. Als wij de burgers niet zover krijgen dat ze met ons meewerken, als degenen die seksueel misbruikt worden niemand hebben tot wie zij zich kunnen wenden – want de slachtoffers hebben vaak geen paspoorten, geen geld en geen enkele mogelijkheid om contact met de buitenwereld te onderhouden, en kunnen alleen via een particuliere persoon het politiestation of een hulplijn bereiken om te zeggen wat hun overkomt – zullen wij met alleen maar organisatorische maatregelen niet ver komen, want die bereiken slechts een beperkte kring in de samenleving.
Ik hoop dat de uitstekende organisatie van de Wereldcup door onze Duitse collega’s, die wij daarmee zeker zullen gelukwensen zodra het evenement voorbij is, ook een gelegenheid zal zijn om hen te feliciteren met de bestrijding van dit specifieke verschijnsel. 
Emine Bozkurt (PSE ). –
   Voorzitter, mijnheer Frattini heeft u wel eens de laatste bladzijde van Europese kranten opengeslagen? Vaak staan er advertenties met telefoonnummers, telefoonnummers van jonge dames als Lolita, Tina en Francesca, van Poolse, Bulgaarse en Oekraïense meisjes. Wat ik mis, is een algemeen meertalig telefoonnummer waar Lolita zelf naartoe kan bellen als ze tot prostitutie gedwongen wordt. Het wordt tijd dat er zo'n nummer komt en het heeft ook enige haast.
Het wereldkampioenschap voetbal is van start gegaan. Dat zal u zijn opgevallen. De systematische uitbuiting van vrouwen die tot prostitutie gedwongen worden ook, maar dit heeft nog te weinig aandacht gehad. Mijnheer Frattini, ik kijk naar u als een goed scheidsrechter om de rode kaart te trekken en een einde te maken aan deze zware overtreding, niet in blessuretijd maar nu. Binnenkort zal ik naar het wereldkampioenschap in Duitsland gaan om actie te voeren tegen racisme in het voetbal, maar ik zal ook zeker mijn oren en ogen openhouden om waar te nemen wat er gebeurt om gedwongen prostitutie aan te pakken.
Mijnheer Frattini, het is niet genoeg om zich zorgen te maken over de tijden en de zeden. Wat gaat u in de praktijk doen om tijdens het wereldkampioenschap vrouwen en meisjes te helpen die worden vernederd, verkracht, uitgebuit en mishandeld? Uw analyses bevestigen het beeld dat het om een grote groep vrouwen gaat. Als u met goede acties komt om deze meisjes daadwerkelijk te helpen, dan kunt u rekenen op mijn steun. Succes! 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, zoals u zich nog wel zult herinneren, hebben wij op 8 maart, ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag, op initiatief van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid een debat gevoerd over het vraagstuk van de gedwongen prostitutie tijdens de wereldkampioenschappen voetbal.
Dit debat werd niet alleen gevoerd om symbolische redenen of omdat het Internationale Vrouwendag was, maar ook omdat onze commissie een politieke keuze had gemaakt. Wij wilden nogmaals de alarmbel luiden voor beginselen, veiligheid, de bescherming van de mensenrechten, de waardigheid van de vrouw, het beeld van Europa in de ogen van zijn burgers en in de ogen van de burgers van heel de wereld.
Vandaag geven wij steun aan dit initiatief van mevrouw Anna Záborská. Wij spreken over het probleem op het moment dat dit sportevenement in volle gang is en er gevallen van gedwongen prostitutie in Duitsland aan de kaak worden gesteld. Wij willen opnieuw uiting geven aan onze grote ongerustheid over de verspreiding van dit afschuwelijke verschijnsel. Ook willen wij onze ongerustheid uiten over de inefficiëntie van ons beleid. Het verheugt ons, mijnheer de commissaris, dat u onze mening deelt over de omvang van dit fenomeen en over de noodzaak om dit met alle mogelijke preventieve en repressieve maatregelen aan te pakken in zowel het gastland als de landen van herkomst.
Recentelijk heeft een delegatie van onze commissie een bezoek gebracht aan Athene en daar met regeringsinstanties en parlementsleden gesproken over de noodzaak van internationale samenwerking, toepassing van de wet en scholing van politieambtenaren en rechtsdienaren. Wij beseffen hoe belangrijk het is dat de slachtoffers worden beschermd en de samenleving gevoelig wordt gemaakt voor dit probleem. Ik heb ook met aandacht geluisterd naar hetgeen u, mijnheer de commissaris, zei over uw plannen in verband met de studie naar dit verschijnsel en de concrete maatregelen die u noemde, waar wij ook op 8 maart jongstleden al over hebben gesproken.
De situatie in Duitsland is echter een goede gelegenheid om na te gaan hoezeer wij, politici, en de samenleving – de samenleving in de lidstaten maar ook de Europese samenleving – ons van dit vraagstuk bewust zijn, en hoe vastberaden wij zijn om efficiënt op te treden. 
Katerina Batzeli (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik vrees dat u – maar in feite geldt dat net zo goed voor ons – zich enkel beperkt hebt tot vaststellingen, beschrijvingen, studies en verwijzingen naar toekomstige beleidsmaatregelen voor de bestrijding van de bendes die zich bezighouden met gedwongen prostitutie.
U hebt gesproken over hetgeen de Duitse regering doet, die inderdaad in deze dagen een krachttoer verricht, maar zelfs daarbij hebt u niet duidelijk gemaakt wat de nationale en lokale autoriteiten doen om deze organisaties ter plekke te ontwrichten en te bestrijden. Grensoverschrijdende samenwerking helpt niet veel als de handelswaar al binnen de muren is.
De FIFA doet echter niets. Zij had maanden geleden al de supporters en de nationale vertegenwoordigingen kunnen informeren. Zij had voorlichting kunnen geven en cursussen kunnen organiseren voor de mensen die deze wedstrijden bijwonen. En dat weet de FIFA heel goed. Waarom? Wel, misschien is de FIFA van mening dat gedwongen prostitutie slechte reclame is voor de voetbalwedstrijden. Als Europese Unie hebben wij zelfs een organisatie als de FIFA niet kunnen overreden.
Anderzijds heeft de Europese Unie, hoewel zij beschikt over een communicatiebeleid – en ik richt mij nu tot u, mijnheer Frattini –, nagelaten om in deze maanden een grote, daverende communicatiecampagne op touw te zetten, via de televisie en met reclamespots gedurende de wedstrijden, in samenwerking met reclamebureaus, in samenwerking met de FIFA zelf. Het communicatiebeleid bestaat kennelijk alleen uit rode kaarten, hoewel het een communautair beleid is tegen gedwongen prostitutie.
Ik ben dan ook van mening, mijnheer Frattini, dat wij de Duitse regering de kastanjes uit het vuur laten halen. Zij levert een gigantische strijd maar zonder communicatiemiddelen. Bovenal vrees ik echter dat wij ons zullen beperken tot studies, dat wij de slachtoffers aan hun lot overlaten, en dan zullen zeggen dat de operatie is geslaagd maar de patiënt is gestorven. Elke dag weer zullen er achter gesloten deuren vrouwen en kinderen sterven. 
Bernadette Vergnaud (PSE ). –
   Commissaris, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, seks kopen is geen sport. Voetbal en seks gaan niet samen. De Europese Unie moet er bij de Duitse regering van Angela Merkel op aandringen om tijdens de wereldkampioenschappen voetbal de vrouwenhandel te bestrijden die plaatsvindt ten behoeve van de prostitutie. De sekswerksters, die Duitsland als volkomen legaal beschouwt en die normaal gesproken vele klanten per dag ontvangen, zijn niet in staat om op een bevredigende wijze te voldoen aan de extra vraag van potentiële klanten onder de miljoenen mannen die naar de wereldkampioenschappen komen kijken.
Nou, dan importeert de seksindustrie toch gewoon ongeveer 45 000 vrouwen uit Centraal-Europa, Afrika en Latijns Amerika om tegemoet te komen aan de wensen van deze heren? We moeten niet handelen in strijd met de Duitse wetgeving, maar een eind maken aan deze openlijk georganiseerde vrouwenhandel. De vrouwenhandel is een schending van de fundamentele rechten van het individu en met name van het recht op waardigheid en respect van zijn lichamelijke en geestelijke integriteit en het recht op vrijwaring van geweld.
Regeringen moeten toezien op de bescherming en de eerbiediging van de rechten van individuen die slachtoffer zijn van deze handel, en met name van de vrouwen en jonge meisjes die tot prostitutie worden gedwongen. Daarom moeten we ons meer bezighouden met de smokkelaars en hun netwerken van georganiseerde criminaliteit die deze vrouwen uitbuiten, en niet met de vrouwen zelf. We moeten een eind maken aan deze seksuele uitbuiting en gepaste en adequate maatregelen treffen tegen deze seksmaffia.
Ik juich met name de petitie toe die de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement heeft ingediend om een eind te maken aan deze georganiseerde prostitutie en deze onrechtvaardige behandeling van duizenden vrouwen. Ik sta volledig achter dit initiatief en veroordeel de georganiseerde vrouwenhandel, die hen tot handelsartikelen maakt, scherp.
Wilt u, commissaris, in dit verband enkele van onze voorstellen in overweging nemen, zoals het lanceren van een preventiecampagne voor potentiële slachtoffers, die hen informeert over de gevaren en risico’s van inlijving in die netwerken, of het in het leven roepen van een directe meertalige telefoonlijn, die ondersteund wordt door een grote publiciteitscampagne? 
Pia Elda Locatelli (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijnheer de commissaris, ik ben het met u eens dat mensenhandel een moderne vorm van slavernij is. Helaas onderschat de publieke opinie vanwege psychologische en culturele redenen de ernst van mensenhandel met prostitutie als oogmerk in vergelijking bijvoorbeeld met drugshandel of het witwassen van zwart geld. Deze vorm van handel is nog verschrikkelijker en moet met meer kracht en doeltreffendheid worden bestreden.
Wij hebben voorstellen gedaan voor doeltreffende instrumenten, zoals het opzetten van een Europese . Wij weten dat het zeer moeilijk is alle telecombedrijven op één lijn te krijgen maar wij verzoeken u erop aan te blijven dringen, want het is een efficiënt instrument. Analoog hieraan vragen wij ook om een geharmoniseerd systeem voor de verzameling van gegevens met gemeenschappelijke definities, indicatoren, maatregelen en methodes. Tot slot hebben we duidelijke en doelgerichte strategieën nodig.
Zo moeten we de grootschalige aanwezigheid van het verschijnsel illegale prostitutie in de Europese Unie niet alleen zien als een schending van de immigratiewetgeving maar ook als een alarmsignaal dat de kracht van de georganiseerde criminaliteit aanduidt. Daarom dienen we mensenhandel gescheiden te houden van immigratie en weer onder het kopje ‘georganiseerde misdaad’ onder te brengen.
We moeten niet alleen het aanbod beïnvloeden door de handel de kop in te drukken maar ook de vraag, door actief klanten te ontmoedigen en door met campagnes de publieke opinie bewust te maken van het verschijnsel. We kunnen het ons niet veroorloven te horen dat men het niet wist. Als wij de mensen hierover in onwetendheid laten, zullen we niet kunnen spreken van seksuele bevrijding maar van criminele onderdrukking. Als de klanten geïnformeerd zijn, is hun gedrag laakbaar. Niet vanwege fatsoens- of morele redenen maar omdat zij maatschappelijk verantwoordelijk zijn en objectief medeplichtig met die criminele netwerken.
Tot slot, willen we het netwerk van medeplichtigheid en de banden van afhankelijkheid doorbreken, dan moeten we het werk van de ngo’s op zijn juiste waarde schatten. Zij zijn de ware en enig mogelijke gesprekspartners van de slachtoffers van mensenhandel. Hun rol wordt echter vaak onderschat en soms ondervinden zij ook tegenwerking van de officiële instanties. 
Marianne Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, mijn eigen land, Estland, staat wat het aantal prostituees per 1 000 inwoners betreft op een beschamende derde plaats in de Europese Unie en wordt slechts overtroffen door Duitsland en Oostenrijk. Volgens een in maart gehouden televisie-enquête vonden de kijkers de snelle toename van prostitutie verreweg het grootste imagoprobleem van Estland.
Ik vind dat wij deze kwestie te voorzichtig aanpakken. Het verschil tussen prostitutie en gedwongen prostitutie is zeer klein. Volgens sommige gegevens is prostitutie voor 95 procent gedwongen prostitutie. Volgens gegevens uit Estland heeft tweederde van de prostituees zelfmoord overwogen en lijdt 80 procent aan chronische depressie. Dit wekt niet de indruk dat deze mensen dit beroep uit vrije wil hebben gekozen, maar eerder dat zij slaven zijn.
Ik heb zelf alles gedaan wat ik kan om de vraag naar prostitutie te verminderen. Ik heb actief deelgenomen aan de handtekeningenactie die door de vrouwen van de Sociaal-democratische Partij was georganiseerd. In slechts enkele uren verzamelden wij in de kleine Estse stad Pärnu honderden handtekeningen tegen gedwongen prostitutie. Pärnu telt 40 000 inwoners, van zuigelingen tot hoogbejaarden. In het kader van het wereldkampioenschap voetbal is een net zo groot aantal vrouwen gedwongen uit Oost-Europa naar Duitsland gehaald.
Commissaris Frattini, ik vraag u om ons na het WK voetbal een overzicht te geven van wat er in Duitsland precies is gebeurd. Ik wil van u weten hoe u, zoals u zei, van plan bent de vraag naar prostitutie in de Europese Unie te verminderen. Kunt en wilt u zo ver gaan als Zweden en van de lidstaten eisen dat degenen die seks kopen, worden bestraft? Dat is nou precies wat nodig is om de vraag te verminderen. 
Franco Frattini,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil iedereen die bij dit debat het woord heeft genomen bedanken. Ik ben het met de meeste opmerkingen die ik heb gehoord eens.
Op de eerste plaats gaat het niet om een tragische noodsituatie tijdens het WK voetbal maar om een moderne vorm van slavernij, die helaas ook in de toekomst nog honderdduizenden en waarschijnlijk miljoenen jonge vrouwen zal treffen. We mogen ons dan ook duidelijk niet beperken tot het WK.
Juist daarom organiseren wij, zoals ik al heb gezegd, onmiddellijk na het WK een workshop om alle in deze maand opgedane ervaring te verzamelen en conclusies te trekken met het oog op het opstellen van een document dat van nut zal zijn voor alle andere soortgelijke sportevenementen, maar ook voor culturele en politieke evenementen. Tijdens de Expo van Hannover enkele jaren geleden heeft de Duitse politie bijvoorbeeld een stijging van de gedwongen prostitutie vastgesteld.
Er is veel gesproken over telefonische hulplijnen. Daar een antwoord dringend nodig was en wij menen dat ngo’s bij dit project een rol moeten spelen, hebben wij het beheer van twee meertalige telefonische hulplijnen – die al in bedrijf zijn – toevertrouwd aan een ngo die in Duitsland erg bekend is, Solvodi. De organisatie heeft ons verzekerd dat de lijnen in deze periode 24 uur per dag operationeel zullen zijn.
Staat u het mij toe er nog iets aan toe te voegen. Net zoals wij gedaan hebben bij de bescherming van kinderen die het slachtoffer zijn van geweld, heeft de Commissie ook het voornemen de Europese hulplijnen voor vrouwen financieel te steunen. Helaas is het ons niet gelukt dit project rond te krijgen in het kader van de begroting voor 2006, maar ik denk dat we het project kunnen uitvoeren in het kader van de begroting voor 2007. Juist omdat het hier gaat om maatregelen voor de middellange termijn, heb ik mijn diensten opgedragen een juridisch haalbare formule te bestuderen om ook jonge vrouwen die het slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting financieel te steunen.
Er zijn ook veel woorden gewijd aan communicatie en informatie. Ik ben het volledig eens met de aanbeveling van mevrouw Vincenzi dat wij het feest indien nodig moeten bederven en ons niet moeten hullen in stilzwijgen wanneer een krachtig geluid op zijn plaats is. Ik moet bekennen dat we weinig tijd hebben gehad en bovendien moest ik mij institutioneel gezien concentreren op preventieve activiteiten en maatregelen om snel te kunnen reageren, die natuurlijk gepaard zullen gaan met informatiecampagnes. Ook in dit verband ben ik bereid financieel bij te dragen aan informatiecampagnes.
Bovendien hebben we, zoals reeds gezegd, voor de eerste keer het netwerk van de consulaten van de lidstaten in de landen van oorsprong geactiveerd. Wij zijn namelijk van mening dat juist in die landen de informatiecampagne voor de potentiële slachtoffers krachtiger en fijnmaziger moet zijn.
Ik ben het er volledig mee eens dat het nodig is mensenhandel en mensenhandel met seksuele uitbuiting als oogmerk gescheiden te houden van het immigratievraagstuk, daar het twee totaal verschillende problemen zijn. Zoals u weet houden wij toezicht op de tenuitvoerlegging van de vigerende Europese regelgeving, met name het kaderbesluit, die de lidstaten moeten overnemen. In die regelgeving worden mensenhandel en immigratie als volledig gescheiden vraagstukken behandeld.
Slachtoffers zijn slachtoffers en geen illegale immigranten. Daarom hebben zij het recht gebruik te maken van de al in sommige lidstaten bestaande programma’s voor bijstand aan personen die melden slachtoffer te zijn van uitbuiting of, erger nog, van gedwongen handel met seksuele oogmerken.
Ik ben het ook eens met de oproep van mevrouw Breyer initiatieven te nemen voor de lange termijn, zoals de Europese Dag voor de strijd tegen mensenhandel. Hopelijk slagen we erin voor het eind van het eerste semester van het volgend jaar een datum vast te stellen voor dit initiatief.
Zoals eerder gezegd, ben ik het eens met het idee de vraag terug te dringen. Om echter de effecten van de vraag naar prostitutie op de mensenhandel te kennen is het absoluut noodzakelijk onderzoek te doen, hoewel hier iemand het tegenovergestelde heeft beweerd. Begin dit jaar zijn wij begonnen met de gezamenlijke werkzaamheden in het kader van dit onderwerp en ik kan u zeggen dat we vele nieuwe gegevens hebben verzameld. Nu kennen we met een zekere nauwkeurigheid de routes van de handel en weten we wat de belangrijkste landen van herkomst zijn en door welke lidstaten van de Europese Unie de busjes rijden die kleine groepen jonge vrouwen naar Duitsland brengen.
Hoewel de gegevens van de politiediensten niet makkelijk te interpreteren zijn, kan ik u melden dat er de afgelopen maanden honderden controles zijn uitgevoerd, niet alleen in Duitsland maar ook in transitlanden als Polen, Hongarije en de Tsjechische Republiek. Dankzij die controles zijn personen aangehouden en gearresteerd die zich schuldig hebben gemaakt aan handel in jonge vrouwen.
Hierdoor en dankzij de samenwerking tussen de politiediensten hebben we het potentiële effect terug kunnen brengen – tot een percentage dat we echter nog niet kunnen vaststellen – daar de honderden personen die gecontroleerd en aangehouden zijn onderweg waren naar Duitsland. Ik wens dan ook mijn waardering uit te spreken voor het optreden van de Duitse autoriteiten.
Mevrouw Batzeli heeft gevraagd hoe de Duitse autoriteiten in de praktijk werken. Ik kan bevestigen dat de Duitse autoriteiten goed werken, zowel op federaal niveau als op het niveau van de deelstaten. Wanneer u na afloop van het WK het eindrapport zult lezen, zult u merken wat ook wij geleidelijk aan ontdekken, namelijk dat de controles opgevoerd zijn en dat er vele gevallen vastgesteld zijn van valse verklaringen betreffende kortdurende verblijven voor bijvoorbeeld werk in een bar of huishoudelijk werk. Achter die valse verklaringen gingen echter slachtoffers van seksuele uitbuiting schuil. Zij zijn geïdentificeerd en de verantwoordelijken waarschijnlijk gearresteerd.
Ter afsluiting herhaal ik dat het noodzakelijk is de oorzaken bij de wortel aan te pakken. Er is een Europees actieplan dat u in december vorig jaar heeft gesteund. Nu dienen we het plan uit te voeren, waarbij de onschendbaarheid van het recht en van de menselijke waardigheid van elke persoon voorop moet staan. Op basis van dat uitgangspunt zullen we de komende maanden werken. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0146/2006) van Christa Klaß, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging [12062/1/2005 – C6-0055/2006 – 2003/0210(COD)]. 
Christa Klaß (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Dimas, dames en heren, water is evenals lucht onmisbaar voor het leven. Bij water gaat het in de ware zin van het woord om een diepgaande materie. We moeten oppassen dat we daarin niet verdrinken. Door het debat over het gemeenschappelijk standpunt met het oog op de aanneming van de grondwaterrichtlijn ben ik me daarvan de afgelopen dagen bewust geworden.
Het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid bevat 43 amendementen als aanbeveling voor de tweede lezing in het Europees Parlement. Het verslag werd met vijftig stemmen vóór, nul stemmen tegen en één onthouding goedgekeurd. Er werden slechts vier aanvullende amendementen ingediend. Deze overtuigende uitslag beschouw ik als een duidelijk mandaat voor de onderhandelingen tussen het Parlement en de Raad. Ik hoop dat het debat van vandaag de uitspraak van de commissie bevestigt, zodat het Europees Parlement vanuit een goede basis en met een duidelijk mandaat aan de bemiddelingsprocedure kan beginnen. Daarom stel ik als rapporteur voor om over het hele pakket te stemmen. Ik ben tegen alle amendementen die met 37 handtekeningen zijn ingediend. Ze geven niet het standpunt van mijn eigen fractie weer.
Helaas bezat de Raad van ministers tot nu toe niet de flexibiliteit die nodig was om in deze tweede lezing tot overeenstemming met het Parlement te komen. Door de bemiddelingsprocedure hebben we nu de mogelijkheid om de voorliggende tekst van het gemeenschappelijk standpunt te verbeteren. Dat is op sommige punten hard nodig. Overal waar de tekst van de richtlijn vaag en multi-interpretabel is, moet deze worden gepreciseerd. Begrippen die worden gebruikt, moeten ook worden gedefinieerd. Bij de beoordeling van de toestand van het grondwater moet rekening worden gehouden met geogene achtergrondconcentraties. Dat verschaft ons de nodige flexibiliteit waardoor de verschillende omstandigheden in de lidstaten in aanmerking kunnen worden genomen. Met behulp van duidelijke criteria voor de vaststelling en omkering van tendensen moet worden voorkomen dat het grondwater door de inbreng van nieuwe verontreinigende stoffen achteruitgaat. De nationaal vast te stellen drempelwaarden moeten zijn gebaseerd op menselijke en ecotoxicologische criteria. Het zijn de enige criteria die we hebben en uit een onderzoek van de Europese Commissie blijkt dat dit ook een begaanbare weg is. Een herzieningsclausule moet de mogelijkheid bieden om de effectiviteit van de richtlijn te toetsen en zo nodig aan te passen.
Als rapporteur is er mij veel aan gelegen dat er meer nadruk wordt gelegd op een preventieve grondwaterbescherming. Wij stellen hier al vele jaren dat voorkomen beter is dan genezen. Dat blijkt nergens duidelijker dan bij het grondwater. Het kan jaren tot tientallen jaren duren voordat verontreinigende stoffen door de bodem zijn gesijpeld en zich in het grondwater manifesteren. Vervolgens duurt het even lang voordat de verontreiniging ongedaan is gemaakt, hetzij door maatregelen die men heeft genomen, hetzij door het zelfreinigend vermogen van het grondwater. Als zuivering van grondwater al mogelijk is, gaat dat met enorm hoge kosten gepaard, zoals veel collega’s, met name collega’s uit Groot-Brittannië, terecht benadrukken.
In Oostenrijk en in Duitsland, waar ik vandaan kom, wordt het drinkwater voor 80 tot 100 procent gewonnen uit grondwater. Zoals we zojuist hebben kunnen lezen, is dat zelfs het geval in sommige regio’s van Groot-Brittannië. Dat is precies de reden waarom we ervoor moeten zorgen dat grondwater dat nog schoon is ook voor toekomstige generaties schoon blijft. Het ecosysteem van het grondwater moet als zodanig worden beschermd.
De vele telefoontjes van collega’s, diverse adviezen van organisaties, maar ook enkele verzoeken om een aparte stemming getuigen van grote onzekerheid. Gezien de moeilijke, zeer technische materie en de draagwijdte van de bepalingen van de kaderrichtlijn Water is dat op zich niet verwonderlijk. Aan de andere kant hoeven we het wiel niet helemaal opnieuw uit te vinden. Deze grondwaterrichtlijn is een dochterrichtlijn van de kaderrichtlijn Water uit het jaar 2000. Daarin is al veel geregeld. Onze boodschap moet echter helder en ondubbelzinnig zijn. Daarom ben ik zeer benieuwd, commissaris Dimas, wat uw reactie zal zijn op het commentaar op en de verwijzing naar de nitraatrichtlijn. Voor de Europese boeren in kwestie zijn deze bepalingen van het grootste belang.
“Water in plaats van diamanten” – dat stond vorige week boven een artikel in het financiële katern van een grote Duitse krant. Schoon water wordt langzaam maar zeker schaars, even kostbaar en zeldzaam als diamanten. De vraag naar schoon water zal de komende jaren verder toenemen. In de afgelopen honderd jaar is de stijging van het waterverbruik per hoofd van de bevolking twee keer zo snel gegaan als de groei van de bevolking en de economie. Het wordt aanbevolen te investeren in waterbedrijven. Laten we er vandaag en bij de stemming van morgen voor zorgen dat ons grondwater een levenselixer en diamant voor komende generaties blijft. 

Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Europees Parlement, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de rapporteur, mevrouw Klaß, bedanken voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht in het kader van de tweede lezing van dit voorstel.
Ik ben het er roerend mee eens dat schoon water belangrijker en waardevoller is dan diamanten. De behoefte aan een efficiënt systeem voor de bescherming van de grondwaterkwaliteit staat buiten kijf. Het grondwater is een natuurlijke hulpbron waarmee wordt voorzien in de behoeften aan drinkwater en aan water voor de industrie en de landbouw.
Het grondwater heeft eveneens een grote milieuwaarde. Het is een essentieel onderdeel van de watercyclus en moet bijgevolg beschermd worden, zeker ook met het oog op de water- en landecosystemen waarmee het grondwater in verbinding staat.
De onderhavige ontwerprichtlijn is een aanvulling op de waterkaderrichtlijn. Hierin worden ten eerste duidelijke criteria vastgesteld voor de beoordeling van de goede chemische toestand van het grondwater, maar ook voor het vaststellen en omkeren van stijgende tendensen tot kwaliteitsachteruitgang van het grondwater. Ten tweede bevat deze de verplichting tot het nemen van maatregelen om de rechtstreekse inbreng van gevaarlijke stoffen in het grondwater te voorkomen of te beperken.
Tijdens de eerste lezing heeft de Commissie een groot aantal van de 89 door het Europees Parlement aangenomen amendementen aanvaard, omdat deze de tekst verduidelijkten en verbeterden maar niet de structuur van het oorspronkelijk voorstel en de meer algemene aanpak van de Commissie aantasten.
In het gemeenschappelijk standpunt zijn 54 van de door het Parlement ingediende amendementen in hun geheel of in principe overgenomen. Voordat het gemeenschappelijk standpunt werd vastgesteld, is een discussie gevoerd over de werkingssfeer en over de mogelijkheid om de communautaire normen voor grondwaterkwaliteit toe te passen. Daarbij is in het bijzonder gesproken over het vraagstuk van de nitraten, in relatie tot de nitraatrichtlijn. Hier is de Commissie van mening dat wat preventie en beperking van de verontreiniging met nitraten betreft met de nitraatrichtlijn, de waterkaderrichtlijn en de onderhavige richtlijn dezelfde doelstellingen worden nagestreefd.
In het algemeen is de Commissie van mening dat het gemeenschappelijk standpunt een verbetering betekent van de bepalingen voor de vaststelling van drempelwaarden voor grondwater, respectievelijk voor het monitoringsysteem. Ook worden met het gemeenschappelijk standpunt de criteria verduidelijkt voor het vaststellen en omkeren van stijgende tendensen bij verontreiniging en voor de maatregelen ter voorkoming en beperking van de inbreng van verontreinigende stoffen.
Ik hoop dat wij erin zullen slagen om de wetgevingsprocedure zo snel mogelijk af te sluiten. Wij hebben deze richtlijn echt nodig, omdat wij daarmee de toetsing van de milieudoelstellingen van de waterkaderrichtlijn kunnen baseren op duidelijke kwaliteitscriteria en maatregelen tot bescherming van het grondwater kunnen nemen. 
John Bowis,
   – Mijnheer de Voorzitter, de commissaris en onze uitstekende rapporteur hebben er allebei op gewezen dat deze maatregel noodzakelijk is: vanwege de beschamende situatie waar de Commissie zojuist aan heeft gerefereerd en vanwege de kostbare natuurlijke hulpbron waarnaar mevrouw Klaß verwees. Indien die natuurlijke hulpbron vervuild raakt, kan het decennia duren voordat de situatie weer hersteld is. Daarom stellen wij een maatregel voor die bedoeld is om die verontreiniging te voorkomen en die het grondwater moet beschermen, omdat – zoals mevrouw Klaß al aangaf – dat grondwater in sommige delen van bepaalde landen een groot deel van het drinkwater levert. Zij heeft haar taak op juiste wijze uitgevoerd. Niet alleen omdat zij een onderscheid heeft gemaakt tussen de uiteenlopende geologische achtergronden in de verschillende delen van Europa om aan te tonen dat er niet één enkele oplossing is voor deze problemen, maar ook doordat zij gebieden met vergelijkbare problemen in kaart heeft gebracht en manieren heeft aangereikt waarop wij die problemen kunnen oplossen.
Er zijn twee sleutels voor de oplossingen die wij zoeken. De ene is dat wij ervoor moeten zorgen dat wij consequent in overeenstemming handelen met andere richtlijnen, met name de kaderrichtlijn Water. Ook de nitraatrichtlijn is al genoemd en er zijn ook nog andere richtlijnen van belang, zoals de dochterrichtlijnen. De tweede sleutel is dat wij zelfs nu in deze fase eigenlijk nog een aantal zaken zouden moeten verhelderen. Ik vrees echter dat dit pas in de bemiddelingsprocedure zal gebeuren. Zo worden bijvoorbeeld in amendement 22 de woorden “met de bedoeling” gebruikt. Ik weet dat de absolute perfectie wellicht niet haalbaar is, maar “met de bedoeling” is inhoudsloos en dubbelzinnig omdat het zowel naar een soort lippendienst als naar een oprechte poging om iets te bewerkstelligen, kan verwijzen. Ik ben ervan overtuigd dat wij een krachtiger formulering nodig hebben; een formulering die het onhaalbare dichterbij brengt. Volgens mij zou het antwoord wel eens besloten kunnen liggen in de huidige tekst van de grondwaterrichtlijn waarin de volgende zinsnede staat: “nemen zij alle passende maatregelen die zij noodzakelijk achten ter voorkoming van …”. Wij moeten er echter ook voor zorgen dat de Franse en Engelse tekst parallel lopen. Op dit moment is er in de Engelse tekst sprake van terwijl er in de Franse tekst gesproken wordt van .
Dit zijn kwesties die wij nader moeten bestuderen als wij op dit gebied vooruitgang willen boeken. In de tussentijd feliciteer ik onze rapporteur echter en ben ik verheugd over de stap die de Commissie gezet heeft om de situatie rondom deze specifieke, kostbare natuurlijke hulpbron te verbeteren. 
María Sornosa Martínez,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, allereerst wil ik de rapporteur feliciteren met haar werk, dat dit voorstel mijns inziens aanzienlijk ten goede is gekomen.
Ik mag denk ik wel zeggen dat ieder van ons de bescherming van het grondwater belangrijk vindt en dat dit een van de belangrijkste doelstellingen van de Europese wetgeving dient te zijn, teneinde verbetering te brengen in de huidige situatie van verontreiniging en dergelijke problemen in de toekomst te voorkomen.
De verontreiniging van het grondwater leidt tot situaties waarvan het herstel lastig en duur is. De winning van grondwater voor gebruik als drinkwater is in heel Europa erg belangrijk. Een betere bescherming ervan is derhalve een elementaire doelstelling binnen iedere beschermingsnorm, niet alleen voor het water maar ook voor de gezondheid van de mens en voor de levenskwaliteit van alle burgers.
Aangezien de mogelijkheden tot zuivering van watervoerende lagen zeer beperkt zijn, zijn controle en preventie strikt noodzakelijk als we willen voorkomen dat verontreinigende stoffen in het grondwater komen.
Ik wijs er nogmaals op dat het grondwater de kwetsbaarste en belangrijkste zoetwatervoorraad van de Europese Unie is en met name dat het de belangrijkste drinkwatervoorzieningsbron vormt.
Anderzijds ben ik van mening dat, om eenzelfde niveau van bescherming te garanderen, de lidstaten die grondwaterlichamen samen delen hun activiteiten ten aanzien van het stellen van grenswaarden en het identificeren van de belangrijkste gevaarlijke stoffen zullen moeten coördineren.
Ten slotte hoop ik dat het Parlement de door ons in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid goedgekeurde amendementen aanneemt, en dat de Raad er goed nota van zal nemen, want wat ermee wordt beoogd, is een aanscherping van de kwaliteitseisen en preventiebevordering, om nieuwe verontreinigende lozingen te voorkomen. 
Chris Davies,
   – Mijnheer de Voorzitter, een van de functionarissen van de Commissie heeft onlangs een bijeenkomst van de Commissie milieubeheer bijgewoond. Als reactie op een vraag van een collega zei hij dat streefwaarden absoluut geen nut hebben. Wij moeten grenswaarden hanteren, want anders doen de lidstaten helemaal niets. Streefdoelen zijn uitsluitend een hersenspinsel van Brussel. Als iedereen weer terug is in zijn of haar nationale hoofdstad, gebeurt er namelijk verder niets mee.
Volgens mij delen veel afgevaardigden die indruk; de indruk dat de woorden niet door daden worden gevolgd. Het wordt steeds moeilijker om ervoor te zorgen dat de milieuwetgeving door de lidstaten ook wordt nageleefd. Ik hoop dat dit een onderwerp is dat door de Commissie regelmatig en op een frequente basis onder de aandacht wordt gebracht van de Raad Milieu, waarbij de “schuldigen” met naam en toenaam worden genoemd. Er moet naar de resultaten in de praktijk worden gekeken en ik weet dat de Commissie dat ook voortdurend in haar achterhoofd heeft.
Ik kan mij nog herinneren dat de kaderrichtlijn Water, toen wij over dit stuk wetgeving discussieerden, pas echt tanden kreeg door onder meer de amendementen van het Parlement. Wij hebben wettelijke verplichtingen aan de lidstaten opgelegd. Dat heeft een grote impuls gegeven aan de pogingen om een aantal problemen in bepaalde lidstaten op te lossen. Op basis van sommige recente gegevens die mij onder ogen zijn gekomen, doen andere landen echter hun uiterste best om die verplichtingen te omzeilen.
Met betrekking tot deze specifieke richtlijn is amendement 22 de meest duidelijke illustratie van waar volgens ons de schoen wringt. Wij wilden de woorden “met de bedoeling” schrappen om de mazen in de richtlijn te dichten. Wij hebben er geen vertrouwen meer in dat de ministers die naar Brussel komen hun woorden ook door daden laten volgen. Wij willen dat zij gebonden zijn aan wettelijke vereisten, zonder dat wij ons daarbij laten beperken door de vraag of de controle op naleving ervan niet erg problematisch zou kunnen worden. Er is beweerd dat dit niet noodzakelijk is: het zou een kwestie zijn van taalkundige interpretaties of wij schatten de problemen verkeerd in. Volgens mij is het echter heel duidelijk wat de afgevaardigden willen: wij willen dat de woorden door daden worden gevolgd.
Ik ben een deel van de afgelopen week bezig geweest om de vermeende bezorgdheid van de pesticidensector (de fabrikanten van producten voor de bescherming van planten) te weerleggen dat deze richtlijn, door de amendementen van het Parlement, tot een compleet verbod op pesticiden zou leiden. Dat maakte op mij een vreemde indruk. Ik heb altijd gedacht dat pesticiden bedoeld zijn om ongedierte te verdelgen en niet om in het grondwater terecht te komen. Als die pesticiden in overeenstemming met de gebruiksaanwijzing van de fabrikant worden gebruikt, zouden zij ook niet in dat grondwater terecht mogen komen. Volgens mij bestaat er op dit vlak dan ook geen probleem.
Het belangrijkste voor ons allemaal – en dit is ook in het belang van de landbouw – is dat wij onderkennen dat het voor iedereen belangrijk is om het grondwater en de bodemstructuur op de lange termijn gezond te houden. Slechte landbouwers hebben wellicht moeite om aan een aantal van de verplichtingen van een dergelijke richtlijn te voldoen. Wij staan echter aan de kant van de goede landbouwers en het milieu, niet aan de kant van de slechte landbouwers en zo hoort het ook. 
Hiltrud Breyer,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, iedereen benadrukt vandaag hoe belangrijk water wel niet is. We zijn het er allemaal over eens dat het gaat om de vraag hoe we het grondwater denken te beschermen. Uit onderzoek van het Europees Milieuagentschap blijkt dat nu al 87 procent van het grondwater te veel nitraat bevat. In Duitsland komt grondwater voor dat zeven keer zoveel nitraat bevat als de toegestane drempelwaarde, vooral in gebieden met intensieve veehouderij.
Nitraten worden in het lichaam omgezet in giftige nitrieten, die het risico op kanker vergroten en kunnen leiden tot cyanose, een ziekte die met name voor zuigelingen levensbedreigend is.
We moeten het er toch over eens zijn dat we geen uitzonderingen kunnen blijven toestaan. Daarover gaat het bij deze stemming ook. Wij zullen er in ieder geval niet mee instemmen dat op de drempelwaarde van 50 milligram nitraat per liter grondwater uitzonderingen worden toegestaan. Dat kan immers leiden tot verontreiniging op grote schaal. We moeten vandaag echt duidelijk maken dat we geen uitzonderingen willen toestaan en dat we zeer veel belang hechten aan het voorzorgsbeginsel. We weten immers dat waterzuivering achteraf tien keer zo duur is als het nemen van voorzorgsmaatregelen. Daarom moeten we het voorzorgsbeginsel toepassen.
Van het grondwater in Europa is 40 procent al in hoge mate verontreinigd. Dat moet voor ons een waarschuwing zijn, zodat we niet zeggen: we erkennen de slechte praktijken in een groot aantal lidstaten, het overschrijden van de drempelwaarden als algemene uitzonderingsgrond. Dat kan niet de bedoeling zijn. Er moet een eind komen aan de dagelijkse vergiftiging van het grondwater, met name aan de inbreng van de extreme hoeveelheden stikstof uit de industriële landbouw, zoals de vorige spreker al zei. De pesticidenindustrie bewijst zichzelf een slechte dienst als ze hieraan niet wil meewerken. 
Dimitrios Papadimoulis,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte collega’s, mijn fractie is het ermee eens dat grondwater het meest kwetsbare waterecosysteem is. Het is de belangrijkste waterbron voor menselijk gebruik maar ook een fundamenteel onderdeel van andere ecosystemen, zoals rivieren en meren.
Meer dan twee derde van het drinkwater komt uit de grondwatervoorraden. Daaraan is reeds grote schade aangebracht. De kwaliteit van het grondwater is ernstig achteruitgegaan, met alle gevolgen van dien voor het milieu en de volksgezondheid, maar ook voor de economie. Volgens deskundigen is meer dan de helft van al het grondwater verontreinigd, en is de mogelijkheid om het grondwater echt weer schoon te krijgen, enorm tijdrovend en duur. Daarom moeten wij tijdig optreden, want veel consumenten, onze Europese medeburgers, hebben hun vertrouwen in kraanwater verloren en geven de voorkeur aan flessenwater, dat soms wel duizend keer zo duur is als kraanwater. Afgezien daarvan echter hebben wij niet voldoende informatie over de relatie tussen de ontwikkeling van het dierlijk leven in het ecosysteem en het gebruik van het grondwater, en dus weten wij ook niet welke schade wordt aangericht aan dit dierlijk leven door de verontreiniging van het grondwater.
Geachte collega’s, mijn fractie is van mening dat de onderhavige richtlijn betreffende de bescherming van het grondwater een van de belangrijkste wetgevingsinstrumenten is om de waterbronnen in Europa schoon te houden. Daarom hebben wij behoefte aan een sterke richtlijn, en niet enkel aan een verklaring van goede intenties, want dat is het bijzonder ontoereikend gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Daarom wil mijn fractie de rapporteur, collega Klaß, van harte bedanken voor haar goede werk, waarmee niet is gezegd dat er tijdens het debat en de werkzaamheden voorafgaand aan de tweede lezing geen punten waren waarover wij van mening verschilden. Nu ligt er echter een tevredenstellend compromis op tafel en zijn wij ook heel dicht in de buurt van de Commissie gekomen. Nu moeten wij ook de Raad zien over te halen om hier mee in te stemmen. Als wij namelijk de taak om verontreiniging van het grondwater met schadelijke stoffen te voorkomen overlaten aan de lidstaten en ze naar eigen inzicht laten beslissen, zullen wij op dit gebied zelfs achteruit gaan ten opzichte van de huidige wetgeving, terwijl wij juist vooruit moeten, de grote nitraatverontreiniging efficiënter moeten bestrijden en een efficiënter preventiebeleid moeten voeren.
Mijn fractie wil bijgevolg een duidelijke, juridisch bindende tekst met strenge straffen voor overtreders, een tekst die is gebaseerd op preventie en voortdurende controle door de Europese Commissie. Deze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid jegens de Europese burgers en consumenten van ons afwentelen zou een gevaarlijke fout zijn. 
Liam Aylward,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben een groot voorstander van deze richtlijn, die bedoeld is om te zorgen dat de kwaliteit van het grondwater in heel Europa op een geharmoniseerde wijze wordt gecontroleerd en geëvalueerd. In de richtlijn wordt een aanpak beschreven met een inherent flexibel karakter om kwaliteitscriteria vast te stellen, waarbij rekening wordt gehouden met lokale eigenschappen terwijl er ook ruimte is voor verdere verbeteringen.
Ik sta positief tegenover de maatregelen in de richtlijn waardoor verplichte criteria worden vastgelegd zowel voor het beoordelen van de chemische toestand van het grondwater, als ook voor het in kaart brengen van trendmatige ontwikkelingen in de verontreiniging van grondwaterlichamen. Tegelijkertijd worden er ook maatregelen geïntroduceerd voor het beschermen van het grondwater tegen indirecte verontreinigingen.
Ik ben het met de rapporteur eens dat de richtlijn ambitieuzer en effectiever van opzet zou moeten zijn. In veel delen van de Europese Unie en Ierland waar er geen of verontreinigde rivieren en meren zijn, is het grondwater vaak de enige zoetwaterbron. In mijn land beschikken wij gelukkig over natuurlijke zoetwaterbronnen, maar wij zullen er wel voor moeten zorgen dat ook toekomstige generaties toegang hebben tot een watervoorraad van dezelfde omvang en kwaliteit.
Naarmate wij ons verder hebben ontwikkeld, is de druk op deze natuurlijke hulpbron alleen maar toegenomen en dat zal in de toekomst niet anders worden. Grondwater is een hulpbron die wij moeten beschermen. Als die hulpbron verontreinigd raakt, kan deze namelijk gedurende vele jaren niet worden gebruikt. Deze generatie – of welke andere generatie dan ook – heeft niet het recht om een dergelijk zeldzame en kostbare natuurlijke hulpbron te vernietigen of uit te putten. 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, commissaris Dimas, collega's, allereerst wil ik collega Klaß bedanken voor het werk dat ze verzet heeft om dit dossier op een goede wijze in tweede lezing te begeleiden. Het feit dat haar verslag in de Commissie milieubeheer met algemene stemmen is goedgekeurd, geeft aan dat ze een lijn heeft gekozen die velen kunnen delen. We moeten constateren dat het gemeenschappelijk standpunt dat de Raad vorig jaar heeft vastgesteld, niet goed aansluit bij de positie die dit Parlement in eerste lezing heeft ingenomen. Met name voor wat betreft de definitie van achteruitgang, kan dit gemeenschappelijk standpunt nog wel wat aanscherping gebruiken.
Gelukkig gaan we morgen veel amendementen aannemen die een aanmerkelijke verbetering van het gemeenschappelijk standpunt zullen inhouden. Ik denk dan bijvoorbeeld aan amendement 30 over de harmonisering van meetmethodes. We weten dat bepaalde lidstaten hele goede resultaten bereiken omdat ze grote meetcorrecties toepassen. Amendement 30 zal in elk geval ertoe leiden dat er controle op die methodes plaatsvindt. Dat is positief.
Ook in Nederland wordt grondwater gebruikt voor de drinkwaterwinning. Het is ook een reservevoorraad voor toekomstige generaties. Vervuiling betekent dus kapitaalvernietiging en moet beslist vermeden worden. Ik wil uw steun vragen voor amendement 44 van mijn fractiegenoot Jens-Peter Bonde. Ook bij de richtlijn over fluorgassen is een identiek amendement aanvaard dat uiteindelijk ook in de richtlijn is beland. Mocht u vinden dat dit amendement te ver gaat, dan zou ik u willen oproepen om in elk geval amendement 37 te steunen.
Ik heb nog een vraag aan commissaris Dimas. Commissaris Dimas had het erover dat de nitraatrichtlijn hetzelfde beoogt als deze grondwaterrichtlijn. Mijn vraag is dan of het nodig is dat die nitraatrichtlijn in de toekomst blijft bestaan naast deze grondwaterrichtlijn. Graag hoor ik daarop zijn antwoord. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Dames en heren, ik sluit mij aan bij de woorden van dank aan mevrouw Klaß voor haar verslag. Ook ik vind namelijk dat de huidige wetgeving over grondwaterbescherming vaag is als het gaat om de vaststelling van kwaliteits- en kwantiteitsnormen.
Wij weten allemaal dat de kwaliteit van het water in grote delen van de Europese Unie te wensen overlaat. Wij moeten ons niet alleen richten op preventie, maar ook op de zuivering van grondwaterbronnen die al verontreinigd zijn. Ik ben van mening dat er bij de vaststelling van de waterkwaliteitsnormen te veel speelruimte is gelaten aan de lidstaten. De ervaring leert dat het toezien op de naleving door de lidstaten, met name bij milieukwesties, veelal een tijdrovende aangelegenheid is en dat het soms nodig is om procedures in te stellen bij het Europees Hof van Justitie. Omdat grondwater zich niet aan landsgrenzen houdt, zou het doelmatiger zijn als de lidstaten in plaats van eigen normen een uniform kader zouden hanteren voor de regeling van de chemische toestand en de kwaliteit van het water. Grondwater stroomt traag door de bodem en daarom hebben menselijke activiteiten een niet gering effect op de kwaliteit van dit water. Wanbeheer van vuilstortplaatsen, het bestaan van illegale vuilstortplaatsen die vaak zeer gevaarlijke stoffen bevatten, industriële en agrarische activiteiten en ontoereikende rioolstelsels bedreigen de kwaliteit van het grondwater en daarmee van de volksgezondheid.
De vaststelling van bindende Europese wetgeving in de vorm van kwaliteitsnormen voor grondwater lijkt de eenvoudigste oplossing te zijn. Het Europees Milieuagentschap zou dan doeltreffend toezicht moeten houden op de tenuitvoerlegging daarvan.
Ook Slowakije heeft grote problemen met de drinkwatervoorziening aan de bevolking. Voor drinkwater is ruwweg de helft van het land afhankelijk van grondwater, de andere helft van oppervlaktewater. Het oppervlaktewater is echter sterk verontreinigd door een onvolledig rioolstelsel. Door ontoereikende of het geheel ontbreken van rioolsystemen in sommige gebieden, met name in Oost-Slowakije, moeten wij in alle eerlijkheid zeggen dat de mensen daar onzuiver water drinken. Dat water is vaak de oorzaak van een hoog sterftecijfer als gevolg van gastro-intestinale aandoeningen en infectieziekten. Feitelijk is het zo dat middelen die beter gebruikt kunnen worden voor de bouw van volledige rioolstelsels worden verspild aan dure behandelingen en vaccinaties. 
Riitta Myller (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zonder grondwater van goede kwaliteit zou er geen leven mogelijk zijn. Helaas is deze kwestie tot nu toe niet serieus genoeg behandeld. De richtlijn die nu wordt herzien en de hele Europese Unie omvat, maakt het mogelijk om emissies die de kwaliteit van het grondwater bedreigen beter aan te pakken.
Met deze richtlijn moeten wij ervoor kunnen zorgen dat opzettelijk of onopzettelijk schadelijke stoffen niet in het grondwater terechtkomen. Preventie is dus van wezenlijk belang. Door middel van Europese regelgeving moeten wij een zo hoog mogelijk beschermingsniveau waarborgen. Hierbij moet rekening worden gehouden met het feit dat er in de verschillende lidstaten om historische redenen en door natuurlijke omstandigheden verschillende emissiebronnen zijn. Het is daarom niet meer dan redelijk dat de lidstaten betrokken worden bij het opstellen van lijsten met verontreinigende stoffen.
Als dat eenmaal gebeurd is, kunnen wij de emissiebronnen die in de verschillende regio's een wezenlijk probleem vormen, stevig aanpakken. Er moeten op doeltreffende wijze middelen worden toegewezen, zodat de kwaliteit van het grondwater overal in Europa verbetert en de ontstane hoge kwaliteit bovendien in stand kan worden gehouden. 
Jan Mulder (ALDE ). –
   Voorzitter, ook ik zou willen beginnen om mevrouw Klaß te bedanken voor haar werk. Ik heb het bijzonder gewaardeerd dat, als ik met haar wilde spreken, zij steeds beschikbaar was, ook al waren wij het niet altijd eens. Natuurlijk is iedereen – het is al vele keren gezegd – voor schoon grondwater en ook ik ben ervoor. De uitdrukking in het Nederlands luidt: "Voorkomen is beter dan genezen". Als dat gaat gebeuren, kunnen wij dat alleen maar toejuichen.
Ik ben het eens met de heer Blokland dat het zeer belangrijk is dat wij in het compromis iets opnemen over meetmethoden. Het belangrijkste voor mij is dat die meetmethoden niet in de hele Europese Unie dezelfde zullen zijn. Die meetmethoden zullen anders moeten zijn op zandgrond dan op kleigrond en misschien moeten die anders zijn in een kort groeiseizoen dan in een lang groeiseizoen.
Waarover ik mij op het ogenblik nog zorgen maak en ik heb daarover ook amendementen ingediend – en ik citeer niet altijd de heer Blokland, maar ook hij kaartte dit vanavond aan – is de relatie met andere bestaande wetgeving. Hierbij denk ik vooral aan de nitraatrichtlijn. Bestaat niet het risico dat Brussel maar steeds de ene wetgeving op de andere stapelt zonder dat men weet wat men doet? De nitraatrichtlijn zegt: u mag 1,7 grootvee-eenheid per hectare houden. De grondwaterrichtlijn zegt: u mag 50 milligram nitraat in het grondwater hebben als maximum.
Stel nu dat zich de volgende situatie voordoet. Een boer houdt 5 koeien per hectare en heeft een nitraatgehalte in het grondwater van 30 milligram. Dan voldoet hij niet aan de nitraatrichtlijn, maar hij wel aan de grondwaterrichtlijn. Welke richtlijn prevaleert dan? Hier is sprake van dubbele wetgeving en daarop moet een duidelijk antwoord komen. Vandaar mijn amendement dat, als er een vooruitgangsrapport komt en dat komt er zeker, de Commissie daaraan aandacht besteedt.
Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat iemand daarop tegen is, maar ik heb toch van de rapporteur vernomen dat zij dat wel is. Ik vind het verbazingwekkend en ik zou het ook jammer vinden, want ik vraag alleen maar om een betere evaluatie om dubbele wetgeving te voorkomen. Dat geldt ook voor de lozingen van mest. Ook daarover bestaat reeds wetgeving.
Wij moeten voorkomen dat wij bij de gemiddelde burger in Europa de indruk wekken dat er een of ander bureaucratisch monster in Brussel wordt gecreëerd waarop hij geen vat heeft, maar waaraan hij blindelings moet gehoorzamen. Daarover hebben wij in Nederland geweldig veel geleerd toen wij meer dan een jaar geleden stemden over de Europese grondwet. Eén van de argumenten was duidelijk: wij willen niet dat bureaucratische monster in Brussel en ik ben een beetje bang dat wij met die dubbele wetgeving daarvoor een groot risico lopen. Vandaar mijn amendementen. 
Margrete Auken (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, al vanaf het begin van de milieubeweging in de jaren zeventig is grondwater een centraal aandachtspunt voor deze beweging. Wij waarschuwden toen dat zowel de industrie als de landbouw deze hulpbron bedreigde. “Onheilsprofeten”, riepen de anderen ons na, “dat duurt nog minstens dertig jaar!” Nou, mooi niet. Op veel plaatsen is het veel sneller gegaan, maar in een aantal lidstaten zijn we er toch in geslaagd om het grondwater zuiver te houden en om twijfelachtige vergunningen te vermijden die werden aangevraagd door al degenen die niet over schoon water praatten, maar over gezond water met een ingebouwde tolerantie voor wat mensen en dieren kunnen verdragen.
De aanvallen op ons schone water gaan door. We hadden een redelijk bruikbare grondwaterrichtlijn, waarin het de lidstaten werd toegestaan om de eis van schoon water te handhaven. Daarna kregen we een echt goede kaderrichtlijn Water – een richtlijn die de EU tot eer strekt. Maar wat gebeurt er? De landbouwlobby probeert nu de kaderrichtlijn Water te vernietigen door deze op een smerige manier te verzwakken waar dat maar enigszins mogelijk is, zoals we zien in het voorstel voor de nieuwe grondwaterrichtlijn. Gelukkig is de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid erin geslaagd om de schade te herstellen. Het is nu cruciaal dat de verbeteringen van de commissie worden aangenomen.
Het Europees Milieubureau heeft erop gewezen dat 87 procent van de Europese landbouwgrond meer verontreinigd is dan de huidige richtsnoeren aanbevelen. In mei heeft het Europees Milieubureau ons een brief gestuurd met de krachtige aanbeveling om de herstelpogingen te steunen waarover woensdag wordt gestemd. Het gaat vooral om het eerste deel van amendement 22, alsmede de amendementen 24, 26 en 38, die alle tot doel hebben om de regels duidelijk te maken, en bovendien de amendementen 36, 42 en 43, waarin een einde wordt gemaakt aan de absurde ontheffingen die in de richtlijn worden gemaakt voor de landbouw – ontheffingen die je reinste schandaal zouden zijn, zowel voor het grondwater als voor de reputatie van de EU. Als deze voorstellen niet worden aangenomen zal de Verts/ALE-Fractie de voorgestelde verslechteringen ten opzichte van de huidige situatie nooit kunnen steunen. 
Jonas Sjöstedt (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mij aansluiten bij al diegenen die de rapporteur hebben bedankt voor haar voortreffelijke werk. Als we het standpunt van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid vergelijken met het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, dan is er op het punt van de milieu-inhoud een enorm verschil in kwaliteit. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad doet mij een beetje denken aan een Zwitserse gatenkaas. De lidstaten kunnen met deze gaten tot op zekere hoogte doen wat ze willen, of op sommige terreinen besluiten helemaal niets te doen. Ik vind dat volstrekt onacceptabel. De commissie was buitengewoon eensgezind: vijftig leden stemden voor de voorstellen en niemand stemde ertegen. Dat geeft mevrouw Klaß een heel sterke positie, en ik weet zeker dat zij die tijdens de onderhandelingen met de Raad van ministers optimaal zal benutten.
Het belangrijkste is de positie van de landbouw. De landbouwsector mag geen uitzonderingspositie krijgen waardoor hij vrijgesteld wordt van verplichtingen die voor andere sectoren gelden. Het allerbelangrijkste is het vraagstuk van de uitstoot van nitraten. Op dit moment vormt de nitraatuitstoot door de landbouw misschien wel de grootste bron van grondwaterverontreiniging. In grote delen van de EU hebben wij problemen met hoge nitraatwaarden in het grondwater die een direct gevaar opleveren voor de gezondheid. Dit betekent vanzelfsprekend dat wij het hoofdprobleem moeten aanpakken, in dit geval de uitstoot door de landbouw. Dat probleem heeft wat ons betreft de allerhoogste prioriteit.
Een vermindering van de nitraatuitstoot door de landbouw zou heel goed zijn voor het grondwater, maar heeft ook andere positieve effecten. De nitraatuitstoot is momenteel ook een belangrijke oorzaak van de eutrofiëring van meren, zee en andere wateren. Door de grondwatersituatie te verbeteren kunnen we tegelijkertijd ook iets doen aan andere grote milieuproblemen. Dat wordt bijvoorbeeld duidelijk als het gaat om de Oostzee, waar sprake is van grote problemen door eutrofiëring als gevolg van de uitstoot door de landbouw. Dit alles overziend pleit ik ervoor dat wij voor de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid stemmen en dat wij ons tijdens de raadpleging met de Raad van ministers keihard opstellen. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag de aandacht willen vestigen op een aantal grondwateraspecten die wij zelfs in dit stadium van het wetgevingsproces nog voortdurend in de gaten dienen te houden. Het onderscheid tussen grondwater en oppervlaktewater is bijvoorbeeld niet altijd duidelijk. Water bevindt zich niet overal in netjes van elkaar gescheiden compartimenten. Dat betekent dat verontreinigd oppervlaktewater op de locaties waar deze waterbronnen met elkaar in contact komen c.q. waar zij zich vermengen ook het grondwater zal verontreinigen en vice versa.
De verontreiniging van grond- en oppervlaktewater vormt in mijn kiesdistrict Munster een probleem. Dat geldt met name met het oog op milieurampen, zoals in verband met bijvoorbeeld het verlaten afvalbassin in Silvermines (graafschap Tipperary), de rode modder- en zoutbassins bij Aughinish die elke dag groter worden, en een fabriek voor aluminiumwinning in Limerick. Daarnaast wordt in Kilworth (Noord-Cork) vloeibaar giftig afval in greppels gedumpt waarna het in de bodem wegsijpelt. Een ander punt van zorg is dat de Ierse regeringen het oppervlakte- en grondwater in de afgelopen veertig jaar op systematische wijze hebben verontreinigd door het waterfluorideringsprogramma, waarbij dagelijks hexafluoridezuur (een bioaccumulerend zuur) aan het water is toegevoegd.
Er is echter ook nog een ander aspect dat wij serieus moeten benaderen. Wij willen via de voorgestelde richtlijn kwaliteitsnormen en verontreinigingsniveaus voor het grondwater vastleggen. Het lijkt er echter op dat wij geen zinvolle niveaus willen vastleggen voor verontreinigende stoffen die van nature in het grondwater voorkomen. Ongeacht de hoeveelheid van dergelijke natuurlijke stoffen in het water lijken wij ervan uit te gaan dat het in die gevallen om acceptabele basisniveaus voor verontreiniging gaat. Zo werkt dat echter niet. Het feit dat iets “natuurlijk” is, betekent niet automatisch dat het ook gezond is. Deze fout is in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw ook in India gemaakt bij het oplossen van de watertekorten. Met behulp van internationaal ontwikkelingsgeld zijn er toen een groot aantal diepe putten geslagen. Die putten zorgden voor heel veel water, maar in de buurt van deze putten kwamen daarna baby’s ter wereld met aangeboren botafwijkingen. Ook kinderen en volwassen werden getroffen door botaandoeningen. Veel putten moesten gesloten worden. Het ging weliswaar om natuurlijk water, maar dat betekende niet dat het ook veilig was. Dat water bevatte een aanzienlijke hoeveelheid fluoride dat geen tijd had om door de lagen van mineraal gesteente te sijpelen om gefilterd te worden. Door die filtering zou de fluoride aan stabiliserende mineralen als calcium zijn gebonden, waardoor het een minder giftig en minder absorberend karakter zou hebben gekregen. Honderd jaar geleden dachten mensen dat hoogradioactief “natuurlijk” water gezond was en dus werd dat water in kuuroorden gebruikt om te drinken en in te baden. Aanvankelijk voelden de mensen zich hierdoor fantastisch, maar later werden zij ziek en stierven zij als gevolg van die radioactiviteit.
Is het theoretisch niet mogelijk dat een bedrijf dat een bepaald type giftige afvalstoffen loost, als vestigingsplaats een gebied kiest met grondwater dat op natuurlijke wijze verontreinigd is met datzelfde type afvalstof? Wij dienen de aanvaardbare niveaus voor verontreinigende stoffen consequent vast te stellen op basis van wat er aanvaardbaar is, dat wil dus zeggen, op basis van wat veilig en niet-verontreinigend is. Als het om drinkwater gaat, dient het uitgangspunt te zijn dat het drinken van dat water absoluut veilig en gezond moet zijn. 
Karl-Heinz Florenz (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Klaß hartelijk danken voor haar uitstekende verslag, dat ik voor 99 procent van harte kan steunen. Ik wil graag aansluiten bij wat de heer Mulder heeft gezegd, namelijk dat we in Europa vergelijkbare meetmethoden moeten toepassen. Dat hoeven niet per se dezelfde methoden te zijn als in Duitsland of Nederland, maar wel methoden waardoor kleigrond met kleigrond en zandgrond met zandgrond kan worden vergeleken.
Als ik echter mijn collega’s hoor, van wie een aantal er al weer vandoor is, dan verbaast het mij in hoge mate dat ze de nitraatrichtlijn in hun eigen land kennelijk nog niet hebben omgezet, want anders zouden ze niet moord en brand schreeuwen. Ik ben hier in het Parlement een van de weinige boeren die nog echt een bedrijf runnen. Ik weet daarom dat dit scenario zich helemaal niet zou voordoen als hun regeringen de nitraatrichtlijn hadden omgezet. Er mag in Europa voor een stuk land niet meer mest worden gebruikt dan de gewassen daadwerkelijk kunnen opnemen. Laten we dit debat ook nog een keer voeren met degenen die echt verstand van zaken hebben en niet van mening zijn dat het opleggen van normen voldoende is. Zo werkt het namelijk niet. Om werkelijk iets te kunnen doen is de koppeling met de nitraatrichtlijn absoluut noodzakelijk.
De Commissie had geen andere keuze dan dit voorstel voor te leggen en het is een goed voorstel. Een boer kan immers alleen beïnvloeden wat hijzelf op zijn land doet. Verontreiniging die niet het gevolg is van zijn eigen landbouwactiviteiten, maar van geogene processen, kan hij ook na de omkering van een trend met de beste wil van de wereld niet beïnvloeden. De effecten zijn hoogstens pas na vijftig of honderd jaar merkbaar. Daarom vind ik dat de koppeling tussen de nitraatrichtlijn en de grondwaterrichtlijn moet blijven bestaan. Daarvoor zal ik actie voeren.
Dat is namelijk niet alleen voorbehouden aan de traditionele voorvechters van schone lucht. Schone lucht, schoon water en schone grond waren voor mij zeventien jaar geleden de belangrijkste reden waarom ik voor Brussel koos en niet voor het nationale parlement in mijn land. Mevrouw Auken, ik zette me er toen al actief voor in, samen met uw broer, die toen minister van Milieu was. We hebben op veel terreinen resultaat geboekt. Zoals u weet was hij betrokken bij de onderhandelingen over de nitraatrichtlijn. 
Karin Scheele (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij al degenen die de rapporteur hebben gefeliciteerd met het uitstekende werk dat zij heeft geleverd. Haar werk en de unanieme steun van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid verschaffen ons een goede basis om het gemeenschappelijk standpunt van zijn venijnige elementen te ontdoen. Het standpunt dat we morgen innemen, moet een duidelijk signaal zijn op het gebied van volksgezondheid en milieu. Onze amendementen, die morgen zeer waarschijnlijk worden aangenomen, leiden tot een aanscherping van artikel 6, dat daardoor fungeert als een duidelijk signaal voor een betere bescherming van het milieu.
Ook ik wil benadrukken dat er geen uitzonderingen mogen worden gemaakt. Het gemeenschappelijk standpunt voorziet in een uitzondering voor diffuse bronnen van verontreiniging. Het is belangrijk dat het amendement dat hierop betrekking heeft, wordt aangenomen. Een dergelijke uitzonderingsbepaling zou de controle op diffuse verontreiniging bemoeilijken en tot rechtsonzekerheid leiden.
Van wezenlijk belang voor de bescherming van ons grondwater zijn uniforme Europese normen voor de belangrijkste verontreinigende stoffen. Alleen zo kunnen concurrentieverstoringen en illegale lozingen worden voorkomen.
Voor nitraat moet een drempelwaarde van 50 milligram worden vastgesteld. Daarbij mogen geen uitzonderingen worden gemaakt voor landbouwactiviteiten. In veel gebieden in Europa is de landbouw immers de belangrijkste veroorzaker van de verontreiniging van ons grondwater. Om die reden steun ik ook van harte de amendementen die hierop betrekking hebben. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Klaß feliciteren met haar uitstekende verslag. Wat het grondwater betreft, is er zonder twijfel sprake geweest van diepgaande meningsverschillen en in het verlengde daarvan ook verschillen in actiebereidheid tussen het Parlement enerzijds en de Commissie en de Raad anderzijds.
Het is voor iedereen zonneklaar dat zowel het voorstel van de Commissie als het gemeenschappelijk standpunt van de Raad tekort schiet ten opzichte van de taak die gesteld is in artikel 17 van de kaderrichtlijn betreffende het waterbeleid van 2000. Dit is niet alleen betreurenswaardig, maar ook verontrustend en geeft, niet geheel onverwacht, aanleiding tot vragen over de redenen voor dit duidelijke gebrek aan daadkracht bij de eerder genoemde instellingen. Waarom hebben de Commissie en de Raad geen belangstelling voor een pakket aan eisen voor de bescherming van het grondwater waardoor dat grondwater in een zo natuurlijk mogelijke conditie wordt gehouden? Waarom proberen zij niet om via deze wetgeving een grondwaterkwaliteit tot stand te brengen die voldoet aan de normen voor goed drinkwater? Waarom wordt er geen duidelijk onderscheid gemaakt tussen belangrijke fundamentele aspecten als preventie en herstel? Daarnaast dient de vraag zich aan waarom zo veel belangrijke zaken aan de lidstaten worden overgelaten. Ik denk daarbij aan de evaluatie van de chemische onderzoeken van het grondwater en het definiëren van de criteria voor een omkering van de stijgende tendens aan concentraties verontreinigende stoffen? De Commissie en de Raad weten toch ook heel goed dat de maatregelen van een aantal lidstaten absoluut ontoereikend zullen zijn om de alarmerende stijging van de chemische verontreiniging van grondwater te bestrijden.
Alleen de Commissie en de Raad kennen het antwoord op deze en nog veel meer aanverwante vragen. Het lijkt echter niet onaannemelijk dat de invloed van de regeringen van sommige lidstaten buitengewoon groot en zelfs verpletterend is geweest, aangezien de betreffende landen absoluut niet de intentie hebben om de kwaliteit van hun grondwater te verbeteren.
In dit verslag wordt een poging ondernomen om het gemeenschappelijk standpunt om te vormen tot een effectieve richtlijn die gebieden bestrijkt als de integratie van de emissiegerelateerde benadering, die de helderheid van de gebruikte begrippen waarborgt en een einde maakt aan de verwarring die het gevolg is van de wazige relatie tussen de verschillende doelstellingen van de nitraatrichtlijn, de kaderrichtlijn Water en de dochterrichtlijn Grondwater. Laten wij hopen dat er uiteindelijk een richtlijn tot stand wordt gebracht die niet alleen effectief is, maar die er ook voor zorgt dat het beginsel van de alomvattende preventieve bescherming van het grondwater ten uitvoer wordt gelegd. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil me aansluiten bij de woorden van dank aan het adres van mevrouw Klaß. Zij zet zich met veel ambitie voor dit belangrijke onderwerp in, ondanks het feit dat ze vanuit de eigen gelederen nogal wat tegenwerking ondervindt.
Ik had van de Commissie en de Raad echter een ambitieuzer voorstel verwacht en met name een duidelijker, doelgerichter en beter uitvoerbaar gemeenschappelijk standpunt. Ik vind ook dat dit gemeenschappelijk standpunt van de Raad geen recht doet aan de opdracht van artikel 17 van de kaderrichtlijn Water. Waarom? Omdat wordt voorbijgegaan aan het feit dat grondwater een ecosysteem op zichzelf is. De eisen die met het oog op de bescherming van het grondwater zijn geformuleerd, gaan niet uit van de instandhouding van een zo natuurlijk mogelijk grondwater. Daarbij moeten we bedenken dat het grootste deel van Europa zijn drinkwater put uit de grondwaterreserves en dat dit grondwater nog altijd vers uit de bron kan worden gewonnen, zonder dat het gezuiverd hoeft te worden. Die situatie moet zo blijven en zelfs worden verbeterd.
Een ander punt van kritiek is dat belangrijke kwesties aan de lidstaten worden overgelaten, met name bij de beoordeling van de chemische toestand van het grondwater, het vaststellen van de criteria voor het omkeren van stijgende tendensen in de concentratie van vervuilende stoffen en de vaststelling van startpunten voor de omkeringen van tendensen. Uiteraard maakt deze aanpak de uniforme tenuitvoerlegging van de bepalingen van zowel de kaderrichtlijn Water als deze dochterrichtlijn – bijvoorbeeld met betrekking tot de vaststelling en de omkering van tendensen – onmogelijk. Wanneer de lidstaten bij de meetmethoden al een volledige beschrijving voor iedere stof moeten overleggen, wat ik heel goed vind, dan moeten we er ook voor zorgen dat er communautaire of juist nationale kwaliteitsnormen worden vastgesteld. Ook de procedures voor het nemen van monsters moeten worden verbeterd. Tot slot moet de regeling als geheel scherper worden geformuleerd om te voorkomen dat de lidstaten door eventuele mazen van de wet kruipen en de hele richtlijn verwaterd wordt. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom dit verslag en feliciteer de rapporteur. Dit is voor ons allemaal een belangrijk stuk wetgeving. Verontreiniging stopt niet bij de grens en dat geldt ook voor stoffen die het grondwater verontreinigen.
Ik heb tijdens de eerste lezing een aantal amendementen ingediend en de overwegingen die daaraan ten grondslag hebben gelegen, gelden ook nu nog in de tweede lezing. Ook ik steun alle verplichte maatregelen en instrumenten met het oog op de samenwerking tussen lidstaten op het gebied van de grondwaterlichamen. In Hongarije is het grondwater goed voor 90 procent van het drinkwater. Zonder grenswaarden op Gemeenschapsniveau is het vrijwel onmogelijk om adequate normen voor drinkwater vast te stellen.
In het algemeen zorgt internationale samenwerking ervoor dat er strikter de hand wordt gehouden aan de grenswaarden voor drinkwater. In een tijd die gekenmerkt wordt door wereldwijde klimaatverandering, is drinkwater een van de belangrijkste, maar helaas bedreigde natuurlijke hulpbronnen. Wij moeten alles in het werk stellen om de goede kwaliteit van dat drinkwater te waarborgen. Dit is echt iets wat op communautair niveau aangepakt moet worden. De voorgestelde grenswaarden in de nitraatrichtlijn dienen als verplichte waarden ook in de grondwaterrichtlijn opgenomen te worden. Wij Hongaren, zowel hier in dit Parlement als in de Raad, zijn voorstander van een zeer strikte wetgeving op dit gebied. 
Péter Olajos (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als we praten over schatten die verborgen liggen in de bodem, denken we tegenwoordig aan olie, aardgas of zeldzame delfstoffen. We beschikken echter ook over een schat van meer fundamenteel belang: grondwater.
In veel landen, waaronder Hongarije, is een groot deel van het drinkwater, bijna 90 procent, afkomstig van grondwater. Het is dan ook belangrijk om deze bodemschat tegen verontreiniging te beschermen en dat kan alleen als landen samenwerken, omdat grondwaterlichamen zich niets aantrekken van landsgrenzen. Verder strekken de natuurlijke processen die van invloed zijn op de samenstelling van het grondwater zich uit over meer dan enkele tientallen jaren, wat betekent dat verontreiniging niet alleen ons treft maar ook toekomstige generaties. Het is daarom van belang om een strikte wetgeving met welomschreven grenswaarden in te voeren. Een en ander is – laten we dat eerlijk toegeven – slechts gedeeltelijk succesvol gebleken als gevolg van tegenstribbelende lidstaten.
Het is echter nog niet te laat. Daarom steun ik de voorstellen over de vaststelling van een aparte grenswaarde voor nitraat, en om dezelfde reden kunnen wij naar mijn mening geen uitzondering maken voor de landbouw, omdat dit de richtlijn minder doeltreffend zou maken.
Het moge duidelijk zijn dat wij, ondanks de strenge maatregelen die ik voorsta, onze ogen niet mogen sluiten voor de verschillende natuurlijke kenmerken van elk land. Verder moeten we niet alleen erkennen dat zuiver natuurlijk water een schaars en kostbaar bezit is van een land, maar ook dat natuurlijke verontreiniging iets is dat we moeten accepteren, met name als er we er niets aan kunnen doen. Het heeft geen zin om dergelijke gebieden te overladen met voorschriften die toch niet nageleefd kunnen worden en ongerechtvaardigde beperkingen stellen aan menselijke activiteiten. Het Romeinse gezegde "sanus per aquam", gezondheid door water, is zeer toepasselijk in dit verband. Laten we alles doen wat in ons vermogen ligt om te waarborgen dat dit gezegde waar blijft. Hartelijk dank, en ik wil de rapporteur, mevrouw Klaß, complimenteren met haar voortreffelijke werk. 
Andres Tarand (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging is een goede aanvulling op de kaderrichtlijn Water. Als wij rekening houden met de geografische, of beter gezegd geologische, verschillen op het Europese continent, wordt met dit document niet alles gelijkgeschakeld, maar toch een stap gezet in de richting van de bescherming van een essentiële en steeds belangrijker wordende natuurlijke hulpbron.
Tegen deze positieve achtergrond wekt het verbazing dat sommige lidstaten het zich kunnen permitteren de bereikte overeenkomsten volledig in de wind te slaan. Een halfjaar geleden legde ik het Europees Parlement een verslag voor van het Estlands Natuurfonds over de verontreiniging van grondwater met sulfaten en afvalstoffen die gepaard gaan met het delven van bitumineuze leisteen, dat zeer belangrijk is in de energie-industrie van Estland. Dit deed ik naar aanleiding van het initiatief van Claude Turmes, die in een van zijn toespraken ertoe opriep om naast de verslagen van regeringen ook de verslagen van de derde sector hierbij te betrekken.
Het gaat hier in feite om het verkwistende gebruik van een natuurlijke hulpbron, dat wil zeggen, om het subsidiëren van energieproductie ten koste van de natuurlijke omgeving en de inwoners van de regio rondom de mijnen. Het verontreinigde water is niet terug te zien in de prijs voor elektriciteit, wat de energiemarkt verstoort, omdat hierdoor onder andere het gebruik van hernieuwbare energiebronnen wordt bemoeilijkt. Zoals bekend is de prijs van gebotteld grondwater minstens duizend keer hoger dan die van het water uit de waterleidingen in de Europese steden. Verontreiniging is in dit geval daarom ook een directe economische blunder.
Mijn vraag, en mijn collega's hebben hier ook al over gesproken, is of de Commissie wel genoeg gezag heeft om deze verkwisting te beteugelen. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Klaß van harte bedanken voor haar uitstekende werk.
Zij noemt, naast bruinkool- en steenkoolmijnen en de stroom van water met een hoog zoutgehalte, onjuiste landbouwmethoden, het gebrek aan infrastructuur van hoge kwaliteit, afwateringssystemen en installaties voor waterbehandeling als de belangrijkste bronnen van waterverontreiniging. Het lijdt geen twijfel dat de richtlijn zoals de rapporteur die heeft opgesteld, een belangrijke bijdrage zal leveren aan de verbetering van de waterkwaliteit in de Europese Unie. Het gebruik van mest in de landbouw is een belangrijk vraagstuk. Op veel boerderijen wordt het land bemest nadat de oogst is binnengehaald en vervolgens wordt het land omgeploegd. De bodem blijft dan tot de lente met sneeuw bedekt, waardoor de oplosbare stikstof- en fosforverbindingen diep in de grond kunnen doordringen en daar uiteindelijk het grondwater verontreinigen.
Als men het grondwater wil beschermen moet men derhalve de landbouw- en bosbouwpraktijken veranderen. Daardoor zou echter het inkomen in deze sectoren achteruit kunnen gaan en daarom moet men bij de opzet van de plannen voor plattelandsontwikkeling in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid overwegen of er geen speciaal steunsysteem moet worden ingevoerd.
Het hoofdprobleem bij de bescherming van het grondwater is echter onze mentaliteit. Wie maakt zich druk om iets dat niet zichtbaar is en diep onder de grond verborgen is? Educatie moet derhalve een belangrijk element zijn als men de in de richtlijn opgenomen beginselen ten uitvoer legt.
Om een dergelijke ingrijpende mentaliteitsverandering in de samenleving teweeg te kunnen brengen, moet men actief worden en grote inspanningen ondernemen. Europese initiatieven als Interreg III zouden een perfect instrument kunnen zijn om dergelijke doelstellingen te bereiken. Zo wordt bijvoorbeeld in een Poolse stad het MAGIC-project uitgevoerd dat betrekking heeft op het beheer van de grondwaterbronnen in door industriële verontreiniging getroffen gebieden en tot doel heeft de verschillende maatschappelijke groeperingen, jongeren, het bedrijfsleven maar ook de lokale overheid te mobiliseren. Deze activiteiten vallen misschien buiten de werkingssfeer van de richtlijn betreffende de bescherming van grondwater, maar kunnen wel degelijk een bijdrage leveren aan het bereiken van haar fundamentele doelstellingen.
Wiesław Stefan Kuc (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, al jarenlang wordt het grondwater verontreinigd met chemische stoffen, maar met de ontwikkeling van de chemische industrie is het probleem veel erger geworden. Ondergronds water migreert en het zal dan ook moeilijk zijn goede conserveringsresultaten te bereiken als er geen veranderingen plaatsvinden in – al dan niet dichtbijgelegen – gebieden van andere EU-lidstaten.
Daarom wil ik ingaan op één van de talloze belangrijke vraagstukken in dit verband. In de ontwerprichtlijn worden maximale grenswaarden voor pesticiden vastgesteld. Afgezien van de hoeveelheid pesticiden die in de huidige productie worden gebruikt, liggen er in de verschillende landen nog tienduizenden tonnen oude pesticiden opgeslagen. Het merendeel daarvan wordt slecht, of in het geheel niet beschermd tegen regen, wind en mensen die deze combinaties van diverse pesticiden blijven gebruiken om hun planten te beschermen.
Het kan best zijn dat de hoeveelheid op de oppervlakte gebruikte pesticiden afneemt, maar wij weten dat er grote hoeveelheden zitten in het grondwater. Als wij het grondwater, en daarmee onze gezondheid echt willen beschermen, kunnen wij – en moeten wij – de financiële middelen vinden om de opgeslagen pesticiden onschadelijk te maken of te elimineren. 
Thomas Ulmer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst dank ik mevrouw Klaß voor het uitstekende werk dat ze inmiddels voor twee lezingen van deze richtlijn heeft verricht. Ik hoop van harte dat ze zo vasthoudend blijft. We zijn het in de commissie in hoge mate eens over de doelen die we willen nastreven en we zullen die tegenover de Raad en de Commissie ook fel verdedigen.
De grondwaterrichtlijn is in laatste instantie een voorzorgs- en saneringsrichtlijn, waarbij het voorzorgsbeginsel mij persoonlijk meer aanspreekt. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat voor alle burgers van Europa grondwater van voldoende kwaliteit beschikbaar is. Wat hoort er behalve water in het grondwater te zitten? Niets, zou ik zeggen, behalve de mineralen en opgeloste stoffen die daarin van nature voorkomen. De kwaliteit van het water is binnen Europa niet overal gelijk. Dat is alleen al om geologische redenen niet mogelijk. Het is ook niet wenselijk of noodzakelijk, maar we willen uiteindelijk wel bereiken dat alle Europeanen kunnen beschikken over water van een goede kwaliteit die geen gevaar oplevert voor de gezondheid. In sommige landen, bijvoorbeeld in Duitsland en Oostenrijk, maar ook in grote delen van Zuid-Engeland wordt soms wel 80 procent van het drinkwater gewonnen uit grondwater. De beschikbaarheid van schoon grondwater zal in de toekomst mede bepalen of een land of regio geschikt is als vestigingsplaats.
Wie het water niet beschermt en van meet af aan schoon houdt, neemt het risico dat er een veelvoud aan kosten wordt gemaakt en dat het water voor lange tijd verontreinigd zal zijn. De voorgestelde richtlijn is consistent met de kaderrichtlijn Water en de nitraatrichtlijn en dat is ook terecht. Voor nitraten en pesticiden hoeven we echter geen extra uitzonderingen te maken. Zoals ook de heer Florenz zei, zijn boeren met verantwoordelijkheidsbesef immers in staat om met de bestaande drempelwaarden om te gaan. Ik steun de ontwerprichtlijn. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur voor haar werkzaamheden bedanken. Niemand betwist de noodzaak om het grondwater te beschermen en te verbeteren omdat het een belangrijke bron voor drinkwater is. Wij weten allemaal hoe erg het is om besmet water te drinken.
Onze staat van dienst wat het omzetten van milieurichtlijnen betreft, is echter niet goed. Veel mensen hebben hier vanavond al naar de nitraatrichtlijn uit 1991 verwezen. Menige lidstaat, waaronder Ierland, ondervindt nog steeds problemen bij de tenuitvoerlegging ervan. Heeft de Commissie zichzelf afgevraagd waarom deze richtlijn zoveel problemen met zich meebrengt? Ik zou de Commissie ook willen vragen of zij, wellicht vanavond al, kan vertellen door welke lidstaten de nitraatrichtlijn wel en door welke zij niet ten uitvoer is gelegd, met daarbij graag speciale aandacht voor de Ierse situatie.
Ik heb twee vragen over de grondwaterrichtlijn en wel over de amendementen 36 en 43, die ertoe strekken om de bepaling te schrappen die de relatie tussen de nitraatrichtlijn en de grondwaterrichtlijn verhelderen indien er sprake is van overlap. Als deze amendementen aangenomen worden, ben ik bang dat wij plotseling beschikken over twee simultane regelingen voor nitraten uit agrarische bronnen. Wellicht dat de Commissie hier een toelichting op zou kunnen geven. Gezien het feit dat wij zo’n slechte staat van dienst hebben met betrekking tot de tenuitvoerlegging van de nitraatrichtlijn, is het misschien geen al te best idee om twee verschillende regelingen voor nitraten te hanteren. Dat zou in de prakrijk zelfs wel eens onwerkbaar kunnen zijn.
Voor het aanpakken van de milieuproblemen zijn educatieve en voorlichtingscampagnes voor alle sectoren noodzakelijk: landbouwers, bedrijven en huiseigenaren. Het landbouwprobleem waarover wij vanavond gedebatteerd hebben en dat al zo vaak aan de orde is geweest, is ontstaan omdat landbouwers in het verleden het advies van deskundigen hebben opgevolgd om meer (bestrijdings)middelen te gebruiken terwijl er nauwelijks iets bekend was over de gevolgen die dat advies voor het milieu zou hebben. Ironisch genoeg is een aantal van die adviezen opgesteld met financiële steun van de EU en van de lidstaten.
Wij hebben nu langdurige campagnes nodig om het milieubewustzijn te bevorderen, inclusief een campagne om te onderstrepen dat wij het oppervlaktewater schoon moeten houden. Daarbij moet tegelijkertijd aandacht worden besteed aan de manieren waarop dit bewerkstelligd kan worden.
Ik ben benieuwd naar de toelichting van de Commissie over de belangrijke verhouding tussen de drie richtlijnen: de kaderrichtlijn Water, de nitraatrichtlijn en de grondwaterrichtlijn. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om een samenvatting te geven van de mening van de Commissie over enkele cruciale punten die door het Parlement naar voren zijn gebracht.
De amendementen met betrekking tot de definitie van achteruitgang van de grondwaterkwaliteit en de voorschriften voor nitraten zijn uitermate belangrijk. Met de amendementen 12, 18 en 23 worden bepalingen voorgesteld tot handhaving van de status quo met betrekking tot de grondwaterkwaliteit. Tegelijkertijd wordt gestreefd naar de uitvaardiging van een verbod op elke verandering ten slechte van de concentraties van verontreinigende stoffen in het grondwater.
Ik ben het eens met de opmerking van de rapporteur dat men waakzaam moet zijn als men achteruitgang van de grondwaterkwaliteit wil voorkomen. De vrees echter dat de nieuwe richtlijn eventueel de deur openlaat voor nog meer verontreiniging, wordt ondervangen met de vereiste van artikel 5, waarin staat dat elke belangrijke stijgende tendens in de concentraties van verontreinigende stoffen moet worden opgespoord en omgekeerd. Bovendien strookt de handhaving van de status quo niet met de vereisten van de waterkaderrichtlijn, op grond waarvan het beheer van de grondwaterkwaliteit dusdanig moet zijn dat elke kwaliteitsachteruitgang wordt voorkomen. Daarom kunnen wij deze amendementen niet aanvaarden.
Wat de bepalingen betreffende nitraten betreft, kan de Commissie amendement 36 overnemen, waarin wordt voorgesteld om de verwijzing naar de nitraatrichtlijn te schrappen. De Commissie is van mening dat deze verwijzing niet onontbeerlijk is, als wij rekening houden met de relevante bepalingen in de waterkaderrichtlijn. Wat betreft de programma’s voor maatregelen ter omkering van stijgende tendensen in de concentraties van nitraten die afkomstig zijn uit de landbouw, wil ik erop wijzen dat deze programma’s nog altijd vallen onder de relevante bepalingen van de nitraatrichtlijn en bijgevolg niet in de onderhavige richtlijn opgenomen hoeven te worden. Daarom kan de Commissie amendement 43 niet aanvaarden.
Ik wil hier herhalen dat met de nitraatrichtlijn, de waterkaderrichtlijn en de onderhavige richtlijn dezelfde doelstellingen worden nagestreefd wat betreft preventie en beperking van de nitraatverontreiniging. Er zijn ook geen grote verschillen tussen deze richtlijnen als het gaat om het juridisch bindend karakter en de noodzakelijke maatregelen of om de verschillende termijnen. De nitraatrichtlijn blijft belangrijk, aangezien het waterbeleid van de Europese Unie tot doel heeft de verontreiniging aan de bron te bestrijden. Deze moet echter worden opgenomen in de algemene beheersstructuur van de waterkaderrichtlijn. Een aantal andere amendementen is aanvaardbaar, zoals de verwijzingen naar het gemeenschappelijk landbouwbeleid, naar opslag en herstel van grondwater en naar onderzoek. De nieuwe definities van de begrippen ‘achtergrondniveau’ en ‘basisconcentratie’ en de desbetreffende verwijzingen kunnen eveneens worden aanvaard.
De Commissie kan daarentegen niet instemmen met amendement 15, dat tot doel heeft de grondwaternormen te grondvesten op menselijke en ecotoxicologische criteria, aangezien dit vraagstuk toereikend wordt behandeld in de drinkwaterrichtlijn. Verder gaan de amendementen 24, 25, 28 en 29 over vraagstukken die reeds gedekt zijn door de waterkaderrichtlijn. Bijgevolg kunnen wij deze niet aanvaarden.
Tot slot wil ik, mijnheer de Voorzitter, nog zeggen dat de Commissie 9 amendementen geheel en 19 amendementen in principe of gedeeltelijk kan overnemen. 19 amendementen zijn evenwel niet aanvaardbaar voor de Commissie. Ik zal het secretariaat de volledige lijst geven met de standpunten van de Commissie ten aanzien van de amendementen(1).
Christa Klaß (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou nog een vraag willen stellen aan de commissaris. Heb ik het nu goed gehoord dat de Commissie de amendementen 36 en 43 kan aanvaarden? Dat zijn precies de amendementen waarover de meningen hier zo verdeeld zijn. Door de vertaling was het misschien wat moeilijk te volgen. Commissaris, zou u dat nog even kunnen toelichten? Ik zou blij zijn wanneer u deze amendementen ook aanvaardt, want ze hebben betrekking op de onderlinge compatibiliteit van de richtlijnen. Daarvan worden verschillende interpretaties gegeven, dus misschien wilt u hieraan nog twee zinnen wijden. 
Stavros Dimas,
   – Wij hebben deze amendementen overgenomen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats.

 Met genoegen kan ik u meedelen dat de Commissie 28 amendementen volledig, gedeeltelijk of in beginsel kan overnemen. Het betreft de amendementen 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 13, 14, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 26, 27, 30, 31, 36, 37, 38, 40, 43 en 47.
De volgende amendementen kan de Commissie niet overnemen: 4, 12, 15, 18, 23, 24, 25, 28, 29, 32, 33, 34, 35, 39, 41, 42, 44, 45 en 46. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0081/2006) van Frieda Brepoels, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een infrastructuur voor ruimtelijke informatie in de Gemeenschap (INSPIRE) [12064/2/2005 – C6-0054/2006 – 2004/0175(COD)]. 
Frieda Brepoels (PPE-DE ),
   . Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het milieubeleid is zonder twijfel een van de grootste successen van de EU en de communautaire wetgeving is onontbeerlijk voor de aanpak van de grote milieu-uitdagingen waar Europa voor staat. Om nu de burgers ook meer te betrekken bij de uitvoering van het milieubeleid op alle bestuursniveaus, is een betere toegang tot ruimtelijke milieu-informatie van zeer groot belang. Met INSPIRE willen wij, zoals u weet, een infrastructuur opzetten voor ruimtelijke informatie in Europa waarin het uitwisselen en delen van data tussen overheden, een van de voornaamste doelstellingen is.
Verder wil het natuurlijk ook de motor zijn voor het verzamelen van nieuwe relevante milieu-informatie en uiteindelijk zal het ook een instrument worden om milieubeleid over de grenzen heen efficiënter en doeltreffender te maken. Bestaande data-infrastructuren en bestaande milieu-informatie in de lidstaten zullen immers beter op elkaar afgestemd worden en ook leesbaar gemaakt worden op EU-niveau. Zowel informatie die nodig is om toezicht te houden op de toestand van het milieu als informatie om deze toestand te verbeteren, worden met dit voorstel beoogd. Alle beleidsbeslissingen die direct of indirect een uitwerking op het milieu hebben, kunnen er volgens mij wel bij varen.
Ik zou graag enkele voorbeelden geven. Ter bescherming van de burgers tegen overstromingen – en dat kan collega Seeber als rapporteur straks bevestigen – is standaardisatie en uitwisseling van gegevens over rivierbekkens, waterlopen en risico's van onschatbare waarde. We zullen ook bosbranden, zoals we die in Zuid-Europa hebben meegemaakt, kunnen en voorspellen, maar hiervoor hebben we data nodig over grondtypes, vegetatie, vochtigheidsgraad en windrichting. Maar ook met data over migratie van visscholen, de warmte van het water en de vervuiling kan er een beter evenwicht gevonden worden tussen de noden van de visserij enerzijds en het voortbestaan van bepaalde vissoorten anderzijds.
Tenslotte in het kader van bijvoorbeeld de vogelgriep, zoals we die meemaken of hopelijk nog niet helemaal meemaken, zou het gezamenlijk optreden nog efficiënter kunnen verlopen, als er data over pluimveebedrijven, wilde fauna en trekvogels over de grenzen heen ter beschikking staan. Ook voor een aantal andere grote Europese projecten, zoals GMIS, is de meerwaarde groot, aangezien INSPIRE de leverancier kan zijn van data die nodig zijn om binnen GMIS een operationeel globaal informatiesysteem op te zetten inzake monitoring van leefmilieu en veiligheid.
Maar nu genoeg over het belang en de meerwaarde van INSPIRE voor diegenen die hierover nog twijfels mochten hebben. Even iets over de procedure, collega's, want ongeveer een jaar geleden keurde we hier bijna met algemene stemmen het verslag in eerste lezing goed. De Raad bereikte aan het einde van het Luxemburgse voorzitterschap een politiek akkoord en het gemeenschappelijk standpunt volgde in januari dit jaar. In het verslag in tweede lezing, zoals wij dit vandaag bespreken, onderstreept Commissie milieubeheer opnieuw enkele elementen die wij heel belangrijk vinden, maar die geschrapt werden in het gemeenschappelijk standpunt. Ik zet de belangrijkste even op een rijtje.
Voor ons zijn zoekdiensten en raadpleegdiensten voor het publiek heel belangrijk en die moeten in principe gratis zijn. Gratis is niet aan de orde. Dat kan, maar dat hoeft niet. De mogelijkheid om klikvergunningen in te bouwen, blijft bestaan en voor alle duidelijkheid: er wordt ook niet geraakt aan de verkoop van bijvoorbeeld kaarten of atlassen. Het Parlement is ook gekant tegen oeverloze analyses en bijkomende haalbaarheidstudies om INSPIRE bij voorbaat niet te verdrinken. De Commissie milieubeheer vindt ook dat intellectuele eigendomsrechten van overheidsinstanties geen argument kunnen zijn om de toegang tot milieudata te weigeren. Bij de uitwisseling van gegevens tussen overheidsdiensten zijn vergoedingen of vergunningen niet uitgesloten. Het voorstel voorziet zelfs erin dat de financiële levensvatbaarheid van overheidsinstanties een bekommernis moet zijn van de lidstaten.
Ik betreur dan ook samen met mijn collega's schaduwrapporteurs, die ik bij dezen van harte wil danken voor de heel constructieve samenwerking in dit toch wel heel moeilijk en erg technisch dossier, dat we geen akkoord in tweede lezing hebben kunnen bereiken met de Raad. Nochtans moet een open en eerlijke dialoog met het oog op het algemeen belang mogelijk zijn, zelfs tijdens een bemiddelingsprocedure en ik denk dat dit verslag daar een prima basis voor vormt. Ik dank nogmaals de Commissie en alle collega's voor hun steun. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur, mevrouw Brepoels, van harte bedanken voor haar uitstekende werk aan het onderhavige voorstel.
Als wij een juist beleid willen opstellen – of het nu gaat om vogelgriep, zoals u zei, of om overstromingen – zijn wij afhankelijk van goede inlichtingen. Het milieubeleid op Europees of op nationaal niveau is in sterke mate afhankelijk van de ruimtelijke gegevens, met andere woorden van inlichtingen met betrekking tot een bepaalde, op de aardrijkskundekaart aanwijsbare plek. Ook alle andere sectoren zijn afhankelijk van dergelijke gegevens van goede kwaliteit. Het landbouwbeleid en het regionaal beleid bijvoorbeeld zijn in belangrijke mate gebaseerd op ruimtelijke gegevens. De opstelling van ons beleid wordt bemoeilijkt door het feit dat de ruimtelijke gegevens vaak verspreid zijn opgeslagen in niet gemakkelijk toegankelijke systemen. In bepaalde gevallen worden deze gegevens ook zo geregistreerd dat men ze onmogelijk kan relateren aan andere bronnen, met als gevolg dat men niet de evaluaties kan maken die noodzakelijk zijn voor de opstelling van beleid. De voorgestelde richtlijn INSPIRE heeft tot doel deze problemen het hoofd te bieden door een verbeterde toegang tot en interoperabiliteit van de systemen met ruimtelijke gegevens waarover de overheden in de lidstaten beschikken. Op die manier worden de mogelijkheden van de moderne technologie wat de toegang tot de voor ons noodzakelijke informatie betreft op een zo goed mogelijke manier gebruikt. Het bijeenbrengen van de specifieke ervaringen van de lidstaten is in dit geval ook een duidelijk voorbeeld van de toegevoegde waarde van de voorgestelde richtlijn op het niveau van de Europese Unie.
Tijdens de eerste lezing heeft de Commissie het merendeel van de door het Parlement voorgestelde amendementen overgenomen. Helaas was de Commissie niet in staat om het gemeenschappelijk standpunt van de Raad te aanvaarden, aangezien daarmee belangrijke onderdelen van het Commissievoorstel werden afgezwakt. De belangrijkste vraagstukken zijn de volgende: de mate waarin het publiek elektronische toegang zal krijgen tot de ruimtelijke gegevens, het wegwerken van de hinderpalen bij het gedeeld gebruik van ruimtelijke gegevens door overheden en de comitologieprocedure voor de vaststelling van de toepassingsvoorschriften.
Tot mijn voldoening stel ik vast dat deze vraagstukken voor een groot deel reeds opgelost zijn met de amendementen van de rapporteur die door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid zijn goedgekeurd. Deze amendementen zijn een tevredenstellende weerspiegeling van de oorspronkelijke geest en doelstellingen van het voorstel. Bijgevolg is het pakket amendementen een goede grondslag voor de bemiddelingsprocedure met de Raad. Aangezien talrijke lidstaten nog steeds voorbehouden hebben wat de fundamentele vraagstukken betreft, is het wel duidelijk dat van beide kanten concessies gedaan moeten worden. Ik wilde u verzekeren dat de Commissie alles in het werk zal stellen om het bereiken van een tevredenstellend akkoord tussen alle partijen te vergemakkelijken. 
John Bowis,
   – Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe om met name de rapporteur, mevrouw Brepoels, te bedanken voor al het uitstekende werk dat zij heeft verricht door naar de verschillende standpunten en twijfels te luisteren met het doel voor deze kwestie een oplossing te vinden. Het onderwerp op zich is iets waar wij in wezen allemaal achter staan: een betere toegang tot informatie voor het publiek en voor de mensen voor wie de betreffende informatie van belang is. In eerste instantie gaat het om informatie over het milieuthema maar, zoals de commissaris al heeft aangegeven, zal de informatie later ook uitgebreid worden tot de landbouw, het vervoer, enzovoort.
Hij heeft echter ook gezegd dat er een probleem bestaat en ik denk dat wij dit net als de vorige richtlijn via de bemiddelingsprocedure moeten oplossen. Er zijn ook nog één of twee problemen die wij nu al moeten onderkennen en oplossen. Mevrouw Brepoels weet ongetwijfeld dat er met name vanuit de , de topografische dienst van het Verenigd Koninkrijk nog de nodige twijfels bestaan; waarschijnlijk heeft zij dit al zo vaak gehoord dat zij er moe van wordt. De heeft een zeer lange traditie op het gebied van het samenstellen van kaarten en geografische indelingen en heeft een probleem met het feit dat er geen geld voor haar diensten in rekening mag worden gebracht. Daar is iets voor te zeggen, maar als dit uiteindelijk werkelijkheid wordt, zou het best zo kunnen zijn dat deze dienst zich bij de lange rij wachtenden voor financiële overheidssteun moet aansluiten. Tot nu toe was de is staat om in ieder geval zelf een gedeelte van de kosten terug te verdienen en dat gaat al generaties zo. Dit is een probleem dat wij moeten onderkennen en waarvoor wij een oplossing moeten zoeken.
Mijn tweede punt, en dat is wellicht nog een groter probleem, zijn de twijfels die er in defensiekringen bestaan. Indien er onbeperkt toegang tot webmetadata zou worden verleend, zou het mogelijk zijn trendmatigheden te signaleren in gebieden die in kaart worden gebracht en bijvoorbeeld informatie te verkrijgen over patrouilleroutes van de marine. Iedereen die van plan is om terroristische aanslagen of een andere maritieme misdaad te plegen, zou dan marinevaartuigen kunnen traceren, onderscheppen of juist vermijden. Dit is ook een probleem dat wij moeten onderkennen. Dit probleem moet aangepakt worden en ik ben ervan overtuigd dat als we erin slagen om deze dingen onder controle te krijgen, deze richtlijn voor iedereen acceptabel is en een goede basis vormt voor verdere ontwikkelingen. 
María Sornosa Martínez,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik mevrouw Brepoels bedanken voor haar werk en voor haar streven naar een compromis met de Raad in deze tweede lezing.
Ik twijfel geen moment aan het nut van dit voorstel als elementair instrument voor de formulering, toepassing, controle en evaluatie van het milieubeleid op alle niveaus en van het beleid of de activiteiten die al dan niet direct gevolgen hebben voor het milieu.
Verder denk ik dat het gepast is om deze infrastructuur van de Gemeenschap te baseren op de door de lidstaten ingevoerde en beheerde infrastructuren voor ruimtelijke informatie, met volledige eerbiediging van het subsidiariteitsbeginsel, vooral wanneer lidstaten – zoals vaak het geval is – diverse overheidsniveaus kennen.
Ongetwijfeld is gegevensuitwisseling tussen overheidsinstanties de belangrijkste meerwaarde van INSPIRE. Dat moet het leidend beginsel zijn voor de bepalingen van artikel 17. Ik wil in ieder geval duidelijk stellen dat, als er uiteindelijk kosten worden gemaakt, het bedrag daarvan redelijk zou moeten zijn.
Eveneens belangrijk is dat deze gegevensuitwisseling is bedoeld als instrument om te voorzien in overheidsinformatie. In die zin hopen we dat INSPIRE een aanvulling zal zijn op de informatie van de publieke sector en de richtlijnen voor de toegang tot milieu-informatie die zijn vastgesteld ter uitvoering van het Verdrag van Aarhus, dat we kort geleden hebben aangenomen, en hopen we dat het een antwoord zal bieden op een serie kwesties die niet in genoemde richtlijnen aan de orde komen, zoals het delen van gegevens van overheidsinstanties en de interoperabiliteit.
Dit instrument dient te worden ingezet om maximaal te profiteren van de voordelen en mogelijkheden die de mondialisering van gegevens en diensten biedt aan overheid en bedrijfsleven, de academische wereld, de samenleving als geheel en, last but not least, aan de burgers. Ik denk dat het belangrijk is omdat het ons up-to-date brengt met iets wat nu al gemeengoed is dankzij internet en de informatie die via dit medium beschikbaar is.
Daarom hoop ik dat deze richtlijn zo krachtig mogelijk zal worden gesteund in alle overheidssectoren en -niveaus van de overheid en dat we via de bemiddeling uiteindelijk over een goed instrument komen te beschikken om al deze doelstellingen te verwezenlijken. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, uiteraard is het delen van informatie een prijzenswaardig streven, maar er bestaan op dat vlak nog steeds specifieke problemen. De heer Bowis heeft al naar een dergelijk probleem verwezen dat betrekking heeft op het Verenigd Koninkrijk. Ik wil daar ook nog graag even bij stil blijven staan.
De , de topografische dienst van het Verenigd Koninkrijk, werkt zeer geavanceerd en perfectionistisch. In mijn eigen kiesdistrict in Noord-Ierland beschikken wij eveneens over een dergelijke dienst die wereldwijd ook een toonaangevende reputatie geniet. Die reputatie is opgebouwd dankzij investeringen in de meest geavanceerde technologische apparatuur en het jarenlang koesteren van de opgebouwde kennis en ervaring. Als gevolg daarvan rust er op de ruimtelijke gegevens die verzameld zijn een waardevol intellectueel eigendomsrecht.
Ik heb de indruk dat deze feiten in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad betreffende de INSPIRE-richtlijn worden onderkend en beschermd. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van dit Parlement lijkt echter van plan om een pakken-wat-je-pakken-kan-actie te organiseren, met als gevolg dat informatie die gedurende vele jaren tegen hoge kosten is verzameld, nu plotseling gratis voor iedereen beschikbaar is. Ik ben geen tegenstander van het delen van informatie en gegevens in Europa, maar daar moet wel een prijskaartje aan hangen als het zo veel geld heeft gekost om die informatie te vergaren. Een dergelijke informatie-uitwisseling dient op commerciële basis plaats te vinden en moet niet gratis uitgedeeld worden.
Het feit dat gegevens een waarde hebben die in geld uitgedrukt kan worden, is de sleutel voor verdere vooruitgang en ontwikkeling. Ik heb dan ook een zeer sterke voorkeur voor het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, omdat de amendementen van de Commissie milieubeheer een achteruitgang betekenen aangezien databanken die zorgvuldig opgebouwd en van hoge kwaliteit zijn, daaronder zullen lijden en dan doel ik bijvoorbeeld op de in het Verenigd Koninkrijk. Wij willen het financiële fundament voor het verzamelen van ruimtelijke gegevens in het Verenigd Koninkrijk of elders niet in gevaar brengen. Ik vrees echter dat een aantal van deze amendementen daar juist wel toe zal leiden. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur eveneens complimenteren met het uitstekende werk en de grote inzet waarmee ze aan dit verslag heeft gewerkt. Uit de bijdragen van verschillende collega’s krijg ik de indruk dat hun land beter niet tot de Unie had kunnen toetreden, omdat daar blijkbaar alles beter is en de Unie alleen maar fouten maakt. Toch vind ik dat juist het milieubeleid een terrein is waarvan alle landen in Europa profiteren, ook de landen die al over uitstekende regelingen beschikken. Milieuproblemen houden namelijk geen halt bij de landsgrenzen. Ook dit instrument, dat de Commissie tot mijn genoegen heeft gepresenteerd en dat door onze collega uitstekend is behandeld, laat zien dat we Europese regelingen nodig hebben. We hebben immers met name voor milieudoeleinden gemeenschappelijke ruimtelijke informatie nodig, zodat normen voor de toegankelijkheid van informatie kunnen worden ontwikkeld en zo mogelijk een infrastructuur voor ruimtelijke informatie kan worden gecreëerd die in de hele EU functioneert.
Het moet echter wel duidelijk zijn hoe de verantwoordelijkheden liggen: wie stelt de informatie op, wie is verantwoordelijk voor het bijhouden ervan en van wie is de informatie? Het is essentieel dat we deze metagegevens verzamelen en breed verspreiden. Toch moeten we voor enkele problemen – bijvoorbeeld op het gebied van aansprakelijkheid – nog een oplossing vinden. Het doorgeven van zeer gedetailleerde informatie – meestal gaat het om gemeentelijke informatie, dus informatie die door lokale overheden is opgesteld – zou alleen mogelijk moeten zijn onder vermelding van de gebruiksvoorwaarden. We moeten er ook rekening mee houden dat de gemeenten bepaalde inkomsten zullen derven. Zoals het verslag voorstelt, zou het mogelijk moeten zijn om voor het doorgeven van dit soort informatie betaling te verlangen. Het lijkt me logisch wanneer de hoogte van de vergoeding wordt vastgesteld door de instantie die de informatie opstelt.
Een ander probleem is dat de op te stellen informatie zo uniform mogelijk moet zijn. Daarvoor is een zekere mate van harmonisatie noodzakelijk. 

Evangelia Tzampazi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, staat u mij toe om mijn collega van harte geluk te wensen met haar inspanningen voor het onderhavige verslag en met het tot nu toe bereikte resultaat.
Inderdaad is in heel Europa het moment gekomen om het vraagstuk van het gebrek aan infrastructuur voor ruimtelijke gegevens en de registratie daarvan, met name op milieu- en volksgezondheidsgebied, serieus aan te pakken. Er moeten nieuwe inspanningen worden ondernomen om de grondslag te leggen voor een reeks diensten aan de burgers, diensten van een hoger niveau, die zonder enige beperking voor iedereen maar ook – en dit is het belangrijkste – voor de overheidsdiensten en andere instanties toegankelijk zullen zijn, ook via internet.
Wij hebben een gemeenschappelijk doel: wij willen ons ontdoen van de mentaliteit van het verborgen houden van gegevens. Wij moeten inzien dat wij allen gebaat zijn bij het delen en het vrij beschikbaar maken van ruimtelijke informatie. De overheidsinstanties zullen dan gemakkelijker informatie kunnen vinden, en natuurlijk zullen de burgers toegang krijgen tot gevoelige gegevens, zodat zij zich een mening kunnen vormen en deel kunnen nemen aan productieve raadplegingsprocedures.
Tot slot moet worden gewezen op in het bijzonder het gebrek aan infrastructuur in een vrij groot aantal lidstaten. Daarvoor zullen eventueel concrete maatregelen nodig zijn, waarmee wij bij de eventuele voorstellen in het kader van INSPIRE rekening moeten houden. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, veel van de amendementen die zijn ingediend, betreffen fundamentele punten van het gemeenschappelijk standpunt. De amendementen 13 en 14 gaan over de uitvoeringsbepalingen, die volgens de comitologieprocedure moeten worden goedgekeurd. Met deze amendementen kunnen wij ingewikkelde procedures voor het goedkeuren van deze voorschriften voorkomen en zorgen voor een uniforme toepassing in alle lidstaten. De Commissie kan deze amendementen dan ook volledig overnemen.
De amendementen 18 tot en met 22 houden verband met de toegang van het publiek tot gegevens en weerspiegelen het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. Deze amendementen kunnen wij ook volledig overnemen, met uitzondering van amendement 21 dat wij in principe overnemen. Amendement 21 heeft tot doel de oorspronkelijke bepaling te herstellen waarmee kosteloze toegang van het publiek tot gegevens wordt verzekerd, en de Commissie kan dit standpunt ondersteunen. Zoals ik zojuist al zei, zijn er evenwel bepaalde categorieën van gegevens die de informatieverstrekkende instanties moeilijk kosteloos ter beschikking kunnen stellen. Bijgevolg moet de uiteindelijke formulering van het betrokken lid deze concrete gevallen dekken.
De amendementen 23 en 27 hebben betrekking op de uitwisseling van gegevens tussen overheidsdiensten en kunnen volledig worden overgenomen, met uitzondering van amendement 24, dat gedeeltelijk kan worden overgenomen. Het eerste deel van amendement 24 is inderdaad van doorslaggevend belang, aangezien daarmee wordt verzekerd dat als de gegevensverstrekkende overheid een betaling of een vergunning verlangt, daarbij de algemene verplichting inzake gegevensuitwisseling in acht wordt genomen. Het tweede deel van amendement 24 betreft het niveau van de betalingen. Dit niveau is evenwel niet altijd in alle gevallen van toepassing.
Veel van de andere amendementen zorgen ervoor dat de intenties van het oorspronkelijk voorstel met betrekking tot minder belangrijke punten worden hersteld. Ook zijn er amendementen die verband houden met bijvoorbeeld de organisatie van de coördinatiestructuren in de lidstaten. De Commissie kan al deze amendementen volledig, in principe of gedeeltelijk aanvaarden, met uitzondering van amendement 15, dat betrekking heeft op de deelname van de belanghebbenden aan de discussies ter voorbereiding van de goedkeuring van de uitvoeringsbepalingen. Wij kunnen amendement 15 niet aanvaarden aangezien daarmee een nuttige verduidelijking uit de tekst van de Raad wordt geschrapt.
Ik zal het secretariaat de volledige lijst met het standpunt van de Commissie ten aanzien van de amendementen van het Parlement(1) geven. Ik wil nogmaals de rapporteur gelukwensen met haar uitstekende werk. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats.

 De Commissie kan de volgende amendementen volledig overnemen: 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35 en 36.
De volgende amendementen kan de Commissie gedeeltelijk of in beginsel overnemen: 4, 8, 12, 21 and 24.
Amendement 15 wordt niet door de Commissie overgenomen. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0182/2006) van Richard Seeber, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad over overstromingsbeoordeling en -beheer [COM(2006)0015 – C6-0020/2006 – 2006/0005(COD)]. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Europees Parlement, en in het bijzonder de rapporteur, de heer Seeber, en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid bedanken voor het uitstekende verslag dat zij in eerste lezing hebben opgesteld.
Overstromingen zijn natuurrampen en als dusdanig kunnen ze niet helemaal worden voorkomen. Wel kan veel worden gedaan voor de beperking van de rampzalige gevolgen die overstromingen vaak hebben voor de gezondheid en het leven van de mens, de economische activiteit, het eigendom en ook het milieu in Europa. Kortom, er is een ambitieuze en samenhangende aanpak nodig voor het beheer van overstromingsrisico’s op heel het grondgebied van de Europese Unie, opdat de burgers en het bedrijfsleven een haalbaar en algemeen aanvaardbaar beschermingsniveau kan worden verzekerd.
Aangezien de gevolgen van klimaatverandering zich steeds sterker doen gevoelen, verwacht men bovendien dat de overstromingen in heel Europa extremer en moeilijker voorspelbaar zullen zijn. Dat is een reden te meer om in actie te komen met afdoende en geschikte maatregelen voor overstromingsrisicobeheer, die op gezette tijden moeten worden heronderzocht en aangepast aan de klimaatveranderingen.
Gelukkig beginnen wij niet bij nul. Veel lidstaten en regio’s hebben in het verleden soms extreme overstromingen te verduren gehad, en reeds belangrijke vooruitgang geboekt bij het beheer daarvan. De Commissie is zeer zeker voornemens om erop toe te zien dat bij de toepassing van de richtlijn wordt voortgebouwd op de reeds ondernomen inspanningen en dubbel werk of overlapping wordt voorkomen.
Op grond hiervan, en na uitgebreid overleg te hebben gevoerd met de belanghebbende partijen, heeft de Commissie een voorstel ingediend waarin de volgende belangrijke punten zijn opgenomen: overstromingsbeoordeling om de risicogebieden op te sporen (rekening dient te worden gehouden met de eventuele gevolgen van de klimaatverandering voor toekomstige overstromingen); overstromingsrisicokaarten aan de hand waarvan de burgers en de met de planning belaste autoriteiten kunnen vaststellen hoe groot de overstromingen kunnen zijn en welke schade zij kunnen aanrichten aan de bevolking, het bedrijfsleven en het milieu; en grensoverschrijdende coördinatie voor stroomgebieden en kustgebieden die meer dan één land doorkruisen.
Het voorstel bevat de eis dat tegen 2013 overstromingskaarten moeten zijn opgesteld en dat tegen 2015 plannen klaar zijn voor overstromingsrisicobeheer voor alle stroomgebieden en kustgebieden waarvan is vastgesteld dat ze een hoog overstromingsrisico lopen.
Tot slot wil ik erop wijzen dat de ontwerprichtlijn betreffende overstromingsrisicobeheer nauw verbonden is met de waterkaderrichtlijn, die het Europees Parlement en de Raad in 2000 hebben aangenomen. Met deze richtlijn werd voorzien in een nieuw waterbeleid dat de invoering van het beginsel van een geïntegreerd beheer van rivierstroomgebieden met zich meebracht.
Deze aanpak zorgt er niet alleen voor dat alle beleidsvormen voor de waterkwaliteit en de waterhoeveelheid in één enkel kader worden opgenomen, maar ook dat de stroomgebieden en de kustgebieden grensoverschrijdend worden gecoördineerd als deze meer dan één lidstaat of ook derde landen doorkruisen.
Het beginsel van geïntegreerd stroomgebiedbeheer is ook belangrijk voor het beleid inzake overstromingsbeheer. Het overstromingsbeheer door de regionale en centrale overheid moet erop gericht zijn het gevaar van overstromingen van rivieren zowel stroomopwaarts als stroomafwaarts te beperken. Daarom wordt, zoals ik zojuist al zei, met het beginsel van geïntegreerd beheer van de rivierstroomgebieden een link gelegd tussen deze richtlijn en de waterkaderrichtlijn.
Ik moet er eveneens op wijzen dat alle overstromingen ook indirecte schade en vervuiling met gevaarlijke stoffen kunnen veroorzaken, met rampzalige gevolgen voor de ecosystemen en het drinkwater. De aanleg van grote infrastructuur voor waterkering kan bovendien schadelijk zijn voor het water, de waterreservoirs en ook voor gevoelige ecosystemen. Bijgevolg is de link met de waterkaderrichtlijn uitermate belangrijk.
Tot slot hecht de ontwerprichtlijn groot belang aan subsidiariteit en soepelheid. De lidstaten moeten namelijk in staat zijn om voor elk gebied de beste oplossing te vinden. 
Richard Seeber (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil vanaf deze plaats commissaris Dimas en in het bijzonder zijn ambtenaren en de schaduwrapporteurs bedanken voor de uitstekende samenwerking bij het opstellen van dit verslag.
Bij overstromingen gaat het naar mijn mening om een belangrijke milieukwestie. Men hoeft zijn televisietoestel maar aan te zetten om te constateren dat dit verschijnsel helaas steeds vaker voorkomt. Tussen 1998 en 2004 zijn er in Europa meer dan honderd grotere overstromingen geweest, met name in 2002 toen de Donau en de Elbe buiten hun oevers traden. Daarbij kwamen zevenhonderd mensen om het leven, een half miljoen mensen werden dakloos en de schade bedroeg ongeveer 25 miljard euro.
Ook in het afgelopen jaar waren er weer ernstige overstromingen, onder andere in de streek waar ik vandaan kom. Het is daarom beslist zinvol om op Europees niveau na te denken over de vraag wat ertegen te doen valt. Het wordt wetenschappelijk bewezen geacht dat de frequentie en de kracht van hevige regen worden versterkt door een aantal factoren die samenhangen met activiteiten van de mens.
Daarbij kunnen we denken aan de intensieve urbanisatie, met name in risicogebieden: in veel van die gebieden worden bouwprojecten uitgevoerd, we leggen er wegen aan, we verleggen de loop van rivieren en helaas is er ook sprake van ondoordachte bebouwing van overloopgebieden. Daarbij komt de ontbossing, die er ook toe bijdraagt dat het bos zijn beschermende functie niet meer kan vervullen. Ook de intensieve landbouw, die gedeeltelijk leidt tot korstvorming van de bovenste aardlagen, het beperken van uiterwaarden en overloopgebieden en het bebouwen van weiland dragen bij aan bodemerosie en vergroten het risico op overstromingen. Daarom was ik erg blij met het voorstel van de Commissie om naar aanleiding van de overstromingen van 2000 dit actieplan voor overstromingen te presenteren.
Daarna volgde de mededeling van de Commissie over overstromingsrisicobeheer. Vervolgens vroegen de ministers van Milieu de Commissie om het onderhavige voorstel voor een richtlijn in te dienen. Al eerder kwam de kaderrichtlijn Water ter sprake. Ik wil erop wijzen dat artikel 1 van deze richtlijn niet alleen vraagt om een goede ecologische toestand van water, maar ook de gevolgen van overstromingen zoveel mogelijk wil beperken. Ik vind dan ook dat de Commissie met dit voorstel de juiste weg inslaat.
Een Europees regelgevingskader is absoluut noodzakelijk, vooral tegen de achtergrond van het feit dat rivieren zich niets aantrekken van nationale grenzen. Ook het beste nationale programma kan hier daarom niet volstaan. Gelukkig zijn er landen, zoals Engeland, Nederland, Duitsland en ook Oostenrijk, die eigenlijk al heel ver zijn. Hun inspanningen lopen echter stuk op het feit dat de meeste programma’s een louter nationaal karakter hebben.
Bij het scheppen van een Europees regelgevingskader dient het subsidiariteitsbeginsel echter bijzonder te worden benadrukt. Daarom heb ik geprobeerd om daaraan in mijn verslag speciaal aandacht te besteden. Ik heb het verschillende keren expliciet genoemd, omdat ik vind dat het in principe tot de verantwoordelijkheid van de lidstaten behoort om zelf het beschermingsniveau vast te stellen dat zij hun burgers willen bieden. De lidstaten moeten met name zelf kunnen bepalen welke beschermende maatregelen ze nemen.
We moeten er dus goed op letten dat we met het verslag niet te ver doorschieten in de regelgeving op Europees niveau. Ook moeten we ons bewust zijn van het risico dat aan de comitologieprocedure is verbonden, namelijk dat we de lidstaten regelingen voorschrijven in een vorm die politiek ongewenst is.
Voorts moet de omzetting van de richtlijn gepaard gaan met zo weinig mogelijk administratieve en technische rompslomp voor de lidstaten. Daarbij moet het behoud van verkregen rechten worden gewaarborgd, dat wil zeggen dat de lidstaten moeten kunnen terugvallen op de werkzaamheden die zij reeds verricht hebben om zich tegen overstromingen te beschermen. Voorkomen moet worden dat lidstaten die met hun activiteiten al ver gevorderd zijn, door parallelle Europese regelgeving worden gedwongen tot het nemen van andere maatregelen, hoewel de reeds bestaande maatregelen prima voldoen. In dat verband moet ook worden gezorgd voor zorgvuldige afstemming met de kaderrichtlijn Water, zodat de hele dochterrichtlijn volledig past binnen de doelstellingen van de moederrichtlijn.
Belangrijk is ten slotte ook het solidariteitsbeginsel: lidstaten moeten geen maatregelen nemen die nadelig zijn voor andere lidstaten. Het principe dat de lidstaten in de eredivisie de lidstaten in de lagere divisies altijd moeten raadplegen, is denk ik heel belangrijk. 
Jill Evans (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Seeber bedanken voor de effectieve wijze waarop hij aan dit belangrijke verslag heeft gewerkt. Daardoor beschikken wij nu over een voorstel voor een richtlijn die sterk genoeg is om de mensen te beschermen – zonder dat de activiteiten van andere autoriteiten, met name op het regionaal en lokaal niveau, daarbij onnodig nog een keer worden overgedaan – en die ook goed is voor het milieu.
Ik was uitermate geïnteresseerd in dit voorstel omdat een regio in Wales een aantal jaren geleden door ernstige overstromingen is getroffen. Daardoor bleek dat de maatregelen die toen van kracht waren om een dergelijke natuurramp te voorkomen of om daar adequaat op te kunnen reageren, absoluut ontoereikend waren. Veel pijn, leed en ontwrichting als gevolg van die overstromingen had voorkomen kunnen worden. Door het steeds grotere effect van de klimaatverandering op ons milieu is het essentieel dat wij overstromingen gecoördineerd en goed doordacht aanpakken, met name ook omdat die overstromingen in de EU zowel qua frequentie als intensiteit toenemen.
Uiteraard willen wij niet alle overstromingen voorkomen. Overstromingen zijn een natuurlijk verschijnsel en belangrijk om het ecologisch functioneren van een ecosysteem in stand te houden. Wat wij nodig hebben is een systeem waarmee de risico’s van overstromingen op duurzame wijze in de hand kunnen worden gehouden. Een dergelijk systeem moet natuurlijk vergezeld gaan van adequate beleidsmaatregelen en financiële voorzieningen om dat in de praktijk ook te kunnen verwezenlijken. Door de steeds ernstigere en frequentere overstromingen zijn de dijken, dammen en andere infrastructurele maatregelen steeds minder in staat om voor een adequate bescherming te zorgen. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat er een veelomvattende beoordeling van deze voorzieningen plaatsvindt.
Wij moeten ook maatregelen invoeren om de kosten te verhalen, zodat de economische beginselen ook een positieve uitwerking op het milieu kunnen hebben. Wij moeten maatregelen bevorderen die de natuur ondersteunen en niet tegenwerken bij het voorkomen van en het reageren op overstromingen. Daarnaast moeten wij ons bijvoorbeeld ook realiseren dat gebieden die op dit moment geen overstromingsrisico lopen in de toekomst van enorme betekenis kunnen zijn voor de verzachting van de gevolgen van overstromingen en daarom moeten wij deze gebieden opnemen in onze kaarten en plannen.
Tot slot moeten wij, niet alleen met het oog op de effectiviteit en naleving van deze richtlijn, maar ook gezien de noodzaak om de bureaucratie terug te dringen, ervoor zorgen dat de kaderrichtlijn Water in de onderhavige richtlijn volledig wordt gerespecteerd. Ik roep mijn collega’s dan ook op om de amendementen te steunen die ik namens mijn fractie heb ingediend, omdat hierdoor de compatibiliteit van beide richtlijnen wordt gewaarborgd. 
Anja Weisgerber,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, de heer Seeber, bedanken voor zijn werk. We zijn het er allemaal over eens dat we iets moeten doen tegen overstromingsrampen. Naar mijn mening kunnen we ons in Europa echter ook zonder een richtlijn over overstromingsbeoordeling en beheer voldoende tegen overstromingen beschermen. Dat is mijn vaste overtuiging. De Commissie had ook oorspronkelijk een mededeling en geen richtlijn aangekondigd. Juist nu hebben we als politici de taak om onnodige bureaucratie in de vorm van Europese richtlijnen te voorkomen. Daarom ben ik eigenlijk van mening dat we dezelfde doelen ook langs andere weg kunnen bereiken, bijvoorbeeld door intensiever samen te werken.
Laat dit in ieder geval duidelijk zijn: als we al een richtlijn uitvaardigen, dan moet daarin rekening worden gehouden met de maatregelen die de lidstaten al hebben genomen. Dat is de bescherming van verrichte werkzaamheden waarnaar ook de rapporteur verwees. Wanneer een richtlijn een doel heeft dat op het niveau van de lidstaten al met adequate maatregelen wordt nagestreefd, dan moeten we dat in Europa respecteren. Daarom moet beslist in aanmerking worden genomen wat de lidstaten tot nu toe al hebben gedaan.
Wanneer lidstaten al overstromingskaarten voor bepaalde gebieden hebben opgesteld of al een risicobeoordeling hebben uitgevoerd, moet de waarde van dergelijke maatregelen niet door richtlijnen teniet worden gedaan. De lidstaten moeten dan niet worden verplicht tot het opstellen van nieuwe plannen of het uitvoeren van nieuwe risicobeoordelingen. Dat leidt tot de overbodige bureaucratie die we nu juist willen en moeten tegengaan.
Daarom wil ik u vragen om amendement 71, dat door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid al werd goedgekeurd, morgen in de plenaire vergadering aan te nemen. Dit amendement voorziet er onder andere in dat lidstaten kunnen besluiten af te zien van het opstellen van plannen voor overstromingsrisicobeheer, wanneer er al plannen voorhanden zijn waarmee de doelen van de richtlijn kunnen worden gerealiseerd. Dat is subsidiariteit, dat is flexibiliteit.
Ik had echter meer van dat soort flexibiliteit willen zien. De betrokkenen ter plaatse zouden bijvoorbeeld moeten kunnen beslissen welke schaal vanuit het oogpunt van preventief overstromingsrisicobeheer het meest geschikt is voor het in kaart brengen van een bepaald deel van een rivier. Dat is een van de redenen waarom ik in principe tegen een richtlijn ben. 
Edite Estrela,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, op de eerste plaats feliciteer ik de rapporteur met zijn uitstekende verslag en dank ik de Commissie voor het indienen van deze richtlijn.
Samen met collega Seeber en andere collega’s heb ik een aantal landen bezocht die het meest getroffen waren door de overstromingen. Ter plekke hebben we de schade kunnen vaststellen die de overstromingen van 2005 hebben aangericht. Bij ons bezoek aan Duitsland en Oostenrijk hebben we de zorgen van de mensen aangehoord, voorstellen ontvangen van de regionale autoriteiten en voorbeelden van goede praktijken voor preventie en overstromingsrisicobeheer kunnen observeren. Dit contact met de praktijk kwam ons zeer goed van pas bij het maken van onze verslagen.
Natuurrampen beginnen zich steeds vaker en in steeds grotere omvang voor te doen. Het zijn geen gebeurtenissen meer die slechts één keer per eeuw plaatsvinden; ze doen zich om de vier of zelfs om de twee jaar voor met steeds dramatischer gevolgen.
In Midden-Europa hebben zich bijvoorbeeld in Beieren in 1999, 2002 en 2005 grote overstromingen voorgedaan. Ook dit jaar hebben in Duitsland, maar ook in andere landen als de Tsjechische Republiek, Slowakije, Hongarije en Oostenrijk, al duizenden mensen hun huizen moeten verlaten en hebben verschillende fabrieken hun activiteiten moeten staken. De regeringen van een aantal lidstaten hebben zelfs voor verschillende regio’s de noodtoestand moeten afkondigen en er zijn reeds dodelijke slachtoffers te betreuren.
Cyclisch trekken natuurrampen een spoor van dood en verwoesting. Ondergelopen steden, verwoeste huizen, miljoenen en nog eens miljoenen euro’s schade en ernstige sociale en milieuproblemen zijn enkele zichtbare gevolgen van de overstromingen.
Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie komen elk jaar honderden mensen om het leven door natuurrampen. Commissaris Dimas zei dat we ambitieus zouden moeten zijn. Laten we ambitieus zijn bij de preventie van rampen en creatief bij het bedenken van antwoorden op de volgende vragen: Wat moeten we doen om te voorkomen dat een natuurverschijnsel verwordt tot een natuurramp? Hoe kunnen we het grote aantal slachtoffers onder de bevolking, milieurampen en sociale en economische problemen als gevolg van natuurrampen voorkomen?
De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Kofi Annan, heeft in dit verband gezegd dat we over moeten schakelen van een cultuur van reactie naar een cultuur van preventie. Er zijn bewijzen dat preventie resultaten oplevert. Als we de overstromingen van 2002 en 2005 in Beieren met elkaar vergelijken zien we dat de ramp in 2002 honderden slachtoffers heeft gemaakt en omvangrijke schade heeft aangericht, terwijl de overstroming van 2005 vijf keer krachtiger was en toch 30 procent minder schade heeft aangericht. 
Holger Krahmer,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, overstromingen zijn natuurrampen waardoor ieder jaar weer vele regio’s in Europa worden bedreigd. Alleen al in de afgelopen jaren hebben de overstromingen in Europa honderden mensen het leven gekost, honderdduizenden mensen dakloos gemaakt en voor miljarden aan schade aangericht. Volgens deskundigen neemt de kans op terugkerende overstromingen in de toekomst verder toe.
In de zomer van 2002 stonden uitgestrekte gebieden langs de rivieren in Midden-Europa onder water. Ik kom zelf uit Saksen, een regio die toen bijzonder zwaar werd getroffen. Velen van u zullen zich zeker nog de beelden herinneren van de overstromingen in Dresden, de hoofdstad van Saksen. Evenals veel andere getroffen regio’s hield ook Saksen zich na de overstromingen niet uitsluitend bezig met de wederopbouw en het herstel van de vernietigde infrastructuur. Er werden ook effectieve strategieën ontwikkeld om op de lange termijn overstromingen in de getroffen gebieden te voorkomen en te bestrijden. Er werd een appel gedaan op Europa. Er werd een solidariteitsfonds opgericht, nog voordat er werd gewerkt aan een concrete EU-richtlijn ter bestrijding van overstromingen.
Ik wil de noodzaak van gemeenschappelijke wetgeving en actieplannen niet principieel ter discussie stellen, aangezien de meeste stroomgebieden van de Europese rivieren zich over meer dan één land uitstrekken en puur nationale programma’s niet altijd zinvol zijn. De Commissie veroorzaakt met haar voorstel voor een richtlijn over overstromingsbeoordeling en -beheer echter veel onnodige bureaucratie. Ik wil me concentreren op twee concrete punten.
Ten eerste schendt de ontwerprichtlijn overduidelijk het subsidiariteitsbeginsel, met name in artikel 7 en artikel 9. Het is onacceptabel dat de lidstaten overstromingsrisicokaarten en beheerplannen voor deelstroomgebieden moeten opstellen. We moeten op Europees niveau alleen die zaken regelen, waarvoor een Europese regeling nodig is. De richtlijn zou zich daarbij moeten richten op grensoverschrijdende stroomgebieden.
Ten tweede wordt er niet of nauwelijks rekening gehouden met al bestaande plannen en maatregelen. Veel lidstaten kennen al voldoende regelingen voor nationale waterlopen. Juist de landen die in het verleden te maken kregen met overstromingen, beschikken over uitstekende programma’s en plannen, waarin zowel met de Europese doelstellingen op het gebied van overstromingsrisicobeheer als met de specifieke situatie ter plaatse rekening wordt gehouden. Ik steun daarom van harte het amendement waarin het nieuwe artikel 16 bis wordt geïntroduceerd, dat de erkenning beoogt van maatregelen die lidstaten al eerder in de geest van de richtlijn hebben genomen. Op dit punt moet de lidstaten de nodige speelruimte worden gegeven. Wanneer we immers afzien van een gezonde mate van flexibiliteit, leidt de omzetting juist bij die landen die al veel hebben gedaan en efficiënte strategieën hebben ontwikkeld, tot enorme kosten. Op dit gebied moet dus nog het nodige worden gedaan. Ik zeg dus ja tegen overstromingsrisicobeheer op Europees niveau, maar nee tegen het schenden van het subsidiariteitsbeginsel en overbodige bureaucratie. 
Mieczysław Edmund Janowski,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil uiting geven aan mijn erkentelijkheid jegens de heer Seeber voor zijn werk. Proficiat!
Wij hebben vandaag in dit Parlement het grondwater beschreven als een van de belangrijkste natuurbronnen, die wij moeten beschermen tegen besmetting. Nu spreken wij echter over de manier waarop wij onszelf kunnen beschermen tegen het verwoestende effect van het element water, met andere woorden tegen overstromingen. Ik moet wijzen op de noodzaak van een nauwe samenwerking tussen lidstaten maar ook met landen buiten de Europese Unie, waarbij de beginselen van subsidiariteit en flexibiliteit natuurlijk niet mogen worden veronachtzaamd. Ik ben echter wel van mening dat er behoefte is aan een zekere mate van normalisering, niet alleen bij de wetgeving en de beginselen van crisisbeheer tijdens overstromingen, maar ook bij het verzekeren van volledige compatibiliteit van de reddingsuitrusting. Dit zal een snelle en gecoördineerde hulpverlening mogelijk maken, wat van groot belang is in de stroomgebieden die door meer dan één land lopen.
De rapporteur legt terecht sterk de klemtoon op het voorkomen van overstromingen en op de noodzaak van bescherming en een systeem voor vroegtijdige waarschuwing. Afgezien daarvan moeten de inwoners van bedreigde gebieden goed worden voorbereid zowel met onderwijs op school als met goed functionerende systemen voor civiele bescherming. In Polen hebben wij dit jaar overstromingen gehad zowel in de Podkarpackie-regio als in Malopolska. De vrijwillige brandweer speelt al jaren een belangrijke rol bij de reddingsoperaties, en ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om hen daarvoor in het openbaar te bedanken.
Ik wil mij scharen achter degenen die, afgezien van het achteloos vellen van bossen, het bouwen van woonwijken in overloopgebieden, enzovoort, het achteloos gebruik van landbouwgrond zien als iets dat de overstromingsdreiging negatief kan beïnvloeden. Wij moeten erop wijzen dat slechts een deel van de natuurrampen, waaronder overstromingen, veroorzaakt worden door natuurkrachten die zich aan de controle van de mens onttrekken. Een groot aantal rampen, rampen die dodelijke slachtoffers, letsel en enorme materiële schade veroorzaken, is het resultaat van onverantwoord menselijk gedrag of onverschilligheid. Laten wij daarom de put dempen voordat het kalf verdronken is en de verliezen zien te beperken. De onderhavige richtlijn heeft tot doel ons daarbij te helpen. Laten wij hopen dat ze effect zal kunnen sorteren. 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, mijnheer de Commissaris, collega's, als bewoner van een land dat grotendeels onder het zeeniveau ligt, zal het u niet verbazen dat ik een bijzonder interesse voor de behandeling van deze richtlijn heb. Zelf woon ik zes meter beneden zeeniveau. De afgelopen jaren hebben we gezien wat de desastreuze werking van overstromingen kan zijn. Mijn land, dat niet voor niets Nederland heet, heeft dat zelf ook meermaals ervaren.
Een richtlijn die moet leiden tot een betere bescherming tegen overstromingen, treed ik dan ook positief tegemoet. Echter, het voorstel dat de Commissie bij het Parlement indiende bevat een paar elementen die ik moeilijk kan steunen. Wat mij betreft moet deze richtlijn eerst en vooral regelen dat lidstaten geen maatregelen mogen nemen die benedenstrooms tot grotere risico's leiden. Veel schade die overstromingen van rivieren veroorzaken, blijkt het gevolg van menselijk ingrijpen, zoals kanalisering, bebouwing van uiterwaarden, ontbossing van berghellingen, enz. Gerichte maatregelen kunnen die schade helpen voorkomen. Dat geeft de bewoners van het laagland een bepaalde basiszekerheid. Vandaar mijn steun aan amendementen 61 en 62.
Ten tweede, zou deze richtlijn niet specifiek gericht hoeven te zijn op de verlaging van risico's. Dat is namelijk in bepaalde landen die al een hoge bescherming kennen, onbegonnen werk. In het algemeen kan ik zeggen, dat ik de amendering die in de Commissie milieubeheer plaatsvond, zal steunen. Toch heeft mijn fractie een vijftal amendementen nodig geacht. Amendement 78 is daarvan het belangrijkste.
Het voorstel van de Europese Commissie voor artikel 9 kan namelijk zodanig uitgelegd worden, dat niet alleen de plannen, maar ook de uitvoering van de in die plannen vervatte maatregelen door de Commissie beoordeeld moeten worden. De consequentie daarvan is dat tegen lidstaten ook voor het niet-uitvoeren van die concrete maatregelen een inbreukprocedure zou kunnen worden aangespannen. Niet alleen leidt dat tot een volstrekt nieuwe situatie, want dit is nog nooit in enige richtlijn geregeld, maar bovendien zou het ertoe kunnen leiden dat lidstaten slechts plannen met een zeer laag ambitieniveau zullen vaststellen. Graag zou ik van commissaris Dimas willen weten hoe hij hiertegen aankijkt, want dit is voor mij een zeer fundamenteel punt.
Ten slotte bedank ik rapporteur Seeber voor zijn goede werk. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de richtlijnen van het Europees Parlement en de Raad betreffende overstromingsbeoordeling en -beheer hebben betrekking op verschijnselen die al eeuwenlang bekend zijn.
De waterstroom verandert ten gevolge van rivieromlegging, landbouw, grootschalige houtkap en het verdwijnen van bossen, en daarom moeten er cursussen worden gegeven zodat de mensen weten hoe ze moeten reageren in geval van een overstroming, en zodat de overstromingsdreiging en -gevolgen kunnen worden beperkt. Op de plekken waar dijken, ophogingen en polders zijn aangelegd en de waterstroom niet wordt belemmerd, was de schade tijdens de ‘overstroming van de eeuw’ veel geringer. De wegen daar werden niet vernietigd omdat zij voorzien zijn van grote duikers en hoge bruggen. Bij de tenuitvoerlegging van programma’s ter bestrijding van overstromingen in stroomgebieden in gemeenten, districten en regio’s van de Europese Unie moet blijk worden gegeven van een flinke dosis fantasie en gebruik worden gemaakt van de bestaande ervaringen. Met de richtlijnen worden deze activiteiten ondersteund.
Ik dank de heer Seeber voor zijn werk. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, deze richtlijn van het Europees Parlement is een belangrijke stap in de richting van veiligheid in heel Europa. In juli 1997 werd Polen getroffen door de ergste overstromingen sinds 200 jaar: 2 procent van het Poolse grondgebied stond onder water. Deze ramp veroorzaakte enorme economische, sociale en morele kosten. 55 mensen verloren het leven en honderdduizenden huizen, fabrieken, installaties voor waterbehandeling, scholen en historische gebouwen werden verwoest. De overstromingsschade werd geraamd op 13 miljard Poolse złoty, oftewel 3 miljard euro. Later werden ook andere Europese landen door overstromingen getroffen.
In de ontwerprichtlijn wordt beklemtoond dat de hoofdprioriteit van het plan de bescherming van het menselijk leven is. Tussen 1997 en 2005 zijn in Europa meer dan 700 mensen omgekomen door overstromingen. Daar komen bij de enorme economische kosten door overstroomde boerderijen, de kosten ten gevolge van de schade aan de vervoersnetwerken en de milieukosten ten gevolge van chemische contaminatie, overstroming van vuilnisbelten en bodemerosie.
De richtlijn bevat specifieke maatregelen voor het zoveel mogelijk beperken van overstromingsschade, maar wij moeten ook denken aan de gevolgen van overstromingen voor het milieu. De herstelwerkzaamheden die in veel delen van de Europese Unie na overstromingen zijn verricht, hebben geleid tot een aanzienlijk verlies aan rivierfauna en bossen. Bij de waterwerken werden methoden toegepast die het evenwicht in de rivier- en bosecosystemen voor altijd hebben verstoord. Daarom moeten wij serieus aandacht schenken aan de methoden die worden toegepast bij de wederopbouw na een overstroming, om ervoor te zorgen dat het milieuevenwicht wordt behouden en niet wordt verwoest. 
Dorette Corbey (PSE ). –
   Voorzitter, allereerst mijn complimenten aan de heer Seeber. Ik vind dat hij een erg goed verslag heeft voorgelegd dat wij in grote lijnen zullen steunen. Overstromingen zijn voor miljoenen mensen in Europa een realiteit, een angstige realiteit. De Donau, de Rijn en de Maas zijn de afgelopen jaren buiten hun oevers getreden met verwoestende gevolgen. Steeds meer mensen krijgen te maken met overstromingen. De bebouwing in de uiterwaarden is intensiever geworden en de rivierbeddingen zijn bekort. Door klimaatverandering kan de watertoevoer toenemen. De meeste rivieren zijn internationaal en daarom is een internationale aanpak van groot belang. Ik heb veel waardering voor het voorstel van de Commissie, maar ik heb ook twee opmerkingen.
Allereerst is de internationale aanpak nog te vaag. Er staat nu alleen omschreven dat problemen niet afgewenteld mogen worden. Dat is wat mij betreft eigenlijk te weinig, want de vraag is natuurlijk: Wat is afwentelen? Daarom vraagt de PSE-Fractie om de samenwerking tussen lidstaten wat beter uit te werken. Uitgangspunt zou moeten zijn de natuurlijke loop van de rivier. Die bestaat natuurlijk bij heel veel rivieren en op heel veel plaatsen allang niet meer. Maar het principe is duidelijk: wie de rivier inkort of afsnijdt, moet compensatie op eigen grondgebied zoeken, zodat water niet versneld wordt afgevoerd naar de landen die benedenstrooms liggen. Dat is gewoon een kwestie van goed nabuurschap en daarom vraag ik steun voor amendement 82.
Een tweede opmerking betreft de subsidiariteit. Europa moet zich niet met meer zaken bemoeien dan strikt noodzakelijk. Daar is alle reden voor. Democratie moet zo dicht mogelijk bij de burger staan en daarom vraagt de PSE-Fractie in amendement 81 de plan- en rapportageverplichtingen niet toe te passen op rivieren die binnen het grondgebied van een lidstaat stromen, op voorwaarde dat deze lidstaat dezelfde bescherming garandeert als de richtlijn hoogwater. 
Vittorio Prodi (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil collega Seeber danken voor het verrichte werk.
Ik zou de nadruk willen leggen op de meerwaarde die dit document kan opleveren voor de Unie, daar het hier om alomvattende gebeurtenissen gaat die een alomvattend antwoord vergen. De activiteiten van de Unie kunnen zich niet louter beperken tot de stroomgebieden die meerdere landen omvatten, want dit probleem betreft alle stroomgebieden. Om dit probleem aan te pakken moeten we gebruik maken van de goede praktijken betreffende het in kaart brengen van het grondgebied en de preventie op lange termijn, met name via het onderhoud van het grondgebied.
In dat verband zou ik ook willen onderstrepen dat een dergelijke aanpak meerwaarde zou kunnen opleveren bij het organiseren van satellietmonitoring van het territorium. Die is absoluut noodzakelijk om een gemeenschappelijk kader te creëren voor het optreden van de nationale diensten voor civiele bescherming, die ook buiten de landsgrenzen van de lidstaten actief moeten zijn. Om een efficiënt antwoord te kunnen geven hebben we geen behoefte aan onnodige bureaucratische rompslomp maar juist aan voorbeelden en goede praktijken om zowel voor preventie als interventiecapaciteit een zo hoog mogelijk niveau te garanderen.
Ik zou ook iets willen zeggen over het verslag betreffende cartografie dat collega Brepoels heeft ingediend. Om te kunnen optreden hebben we kaarten met geodata nodig. Nu kaarten volop beschikbaar zijn in elektronisch formaat en via GPS-ontvangers, is het belachelijk obstakels op te werpen met het doel papieren kaarten te verkopen. 
Urszula Krupa (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het document dat wij vandaag bespreken is ongetwijfeld noodzakelijk. Daarin wordt namelijk het vraagstuk van de overstromingsbeoordeling en het overstromingsbeheer behandeld. Dit is des te belangrijker omdat overstromingen de meest voorkomende natuurramp zijn en zullen blijven, niet alleen omdat het klimaat verandert maar ook omdat overstromingen kunnen worden veroorzaakt door wateroverlast uit buurlanden. Een late reactie of helemaal geen reactie kan ertoe leiden dat gezwollen rivieren buiten de oevers treden, een milieurisico gaan vormen en materiële schade en soms zelfs verlies aan mensenlevens veroorzaken. Ook zware regenval kan een oorzaak zijn van overstroming van rivieren in meerdere landen tegelijk, met name in bepaalde delen van Centraal- en Noord-Europa.
Zoals de richtlijn er nu echter uitziet, wekt ze de indruk dat overstromingen een voorspelbaar en beheersbaar verschijnsel zullen zijn in de Europese Unie, omdat een groep deskundigen ze zal beheren. Er wordt echter niet gekeken naar het vraagstuk van de overstromingen in de randgebieden. De oostgrens van Polen is eveneens de grens tussen de Europese Unie en Wit-Rusland en Oekraïne, en loopt langs de rivier de Bug. Het is moeilijk voorstelbaar dat bijvoorbeeld Polen en Wit-Rusland hun reddingsmaatregelen zouden coördineren en dat de betrokken autoriteiten in riviergebieden zouden samenwerken. Nog moeilijker is om een koppeling te maken tussen alle strategieën en financiële mechanismen, met name die welke onder het cohesiebeleid vallen, die tot doel hebben het overstromingsgevaar te elimineren of te verkleinen door middel van rationele beleidsmaatregelen.
Op de westelijke oever van de rivier de Bug zullen deskundigen van de EU, locale autoriteiten en teams voor rampenbeheer met behulp van kaarten van de bedreigde gebieden, rechtsinstrumenten en financiële analyses misschien ervoor kunnen zorgen dat de overstromingen binnen de perken worden gehouden en slechts geringe schade aanrichten, maar enkele meters verderop, op het grondgebied van Wit-Rusland of Oekraïne, onmiddellijk over de EU-grens, zou een overstroming van woongebieden en fabrieken vrij ernstig en geheel onbeheersbaar kunnen zijn, en milieuschade kunnen aanrichten. Het is evident dat bovenstaand scenario geen rekening houdt met de natuurwetten. Natuurrampen, waaronder ongetwijfeld ook overstromingen vallen, erkennen geen politieke grenzen. In de richtlijn had men dan ook meer aandacht moeten schenken aan de gebieden aan de grens met derde landen, zoals het geval is met Polen en Oekraïne en Wit-Rusland. In die gebieden bestaat een reëel risico dat er mensenlevens verloren zullen gaan en economische schade geleden zal worden. Ook is het risico van milieuverontreiniging aanwezig in zowel mijn land als in andere aangrenzende landen. Natuurlijk is er soepelheid nodig, met name indien de regelgeving in de lidstaten moet worden toegepast, en moet buitensporige bureaucratie worden vermeden. 
Péter Olajos (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de loftuitingen voor de heer Seeber vanwege zijn uitstekende en nauwgezette verslag.
Elk jaar stroomt er 120 miljard kubieke meter water door het Hongaarse deel van de Donau en de Tisza. Dat maakt ons per hoofd van de bevolking tot koploper van Europa. Door klimaatveranderingen en menselijk ingrijpen moeten wij echter meerdere keren per jaar, zoals nu en in afgelopen april, over een afstand van 1 500 kilometer het hoofd bieden aan overstromingen. Elke keer kosten de beschermingsmaatregelen honderden miljoenen euro's en als er een stuwdam doorbreekt bedraagt de schade miljarden euro's.
Het is tijd dat we ons realiseren dat we de natuur niet kunnen bestrijden, omdat we die strijd uiteindelijk nooit zullen winnen. Wij moeten een andere benadering kiezen en daarop is het concept van duurzame ontwikkeling gericht. Het is hoog tijd dat deze verandering van benadering doorwerkt in onze strategieën voor waterkering. Een en ander dient te berusten op een goed doortimmerd programma waarin gelijk belang wordt toegekend aan prioriteiten op het gebied van zowel waterkering als plattelandsontwikkeling en milieubescherming.
Er moet prioriteit worden gegeven aan duurzaam waterbeheer waarbij technieken worden gebruikt die dicht bij de natuur staan. In dit verband moeten wij verandering van landgebruik langs rivieren en landbeheer in overloopgebieden stimuleren. Het opzetten van waterbeheersystemen die berusten op de opvang van overtollig water bij overstromingen moet worden ondersteund met middelen uit hoofde van het communautair beheer van het landbouwmilieu. wat betreft het beheer van overloopgebieden zou het de moeite waard zijn steun te verlenen aan een gedecentraliseerde hernieuwbare energieproductie op basis van biomassa die op overloopgebieden wordt opgebouwd. De infrastructuurproblemen van de betrokken gebieden moeten worden opgelost met geïntegreerde programma's voor gebiedsgebonden en plattelandsontwikkeling. Daarbij dient met name aandacht te worden geschonken aan het opknappen en onderhouden van wegennetten tussen en binnen woongebieden.
Een sterk punt in het verslag is ten slotte de nadruk die wordt gelegd op het vitale belang van samenwerking tussen landen met gedeelde stroomgebieden. Het is niet moeilijk om het verband te leggen tussen de overstromingen van de Tisza en de illegale ontbossing en houtdiefstal in Oekraïne, Roemenië en onlangs in Hongarije, waarbij regelrechte onderwereldmethoden worden toegepast. Ik roep de bevoegde autoriteiten van de betrokken landen op om alles in het werk te stellen om de teloorgang van de bossen, die al zo ver is voortgeschreden in Oost-Europa, een halt toe te roepen. 
Karin Scheele (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur feliciteren met het goede verslag en het goede werk dat hij heeft verricht. Zowel de algemene uitgangspunten als diverse afzonderlijke punten zijn vanavond al aan de orde geweest. Op twee van die punten zou ik graag nog eens willen ingaan. Ten eerste is het zowel de wens van de rapporteur als van ons dat deze richtlijn nauw aansluit bij de kaderrichtlijn Water, omdat we ervan overtuigd zijn dat de bescherming tegen overstromingen alleen effectief zal zijn, wanneer de doelstellingen van deze richtlijn overeenstemmen met de doelstellingen van de kaderrichtlijn Water.
In de tweede plaats juich ik ook uitdrukkelijk de aanbeveling toe dat de natuurlijke bescherming tegen overstromingen moet worden verbeterd. De overstromingen van de afgelopen jaren hebben laten zien dat met technische maatregelen alleen een ramp niet kan worden voorkomen en dat men rekening moet houden met de natuurlijke loop van beken en rivieren. Beken en rivieren moeten weer meer ruimte krijgen. Bovendien moet de toenemende trend van bodemvernietiging door intensieve landbouw worden tegengegaan. In het kader van preventieve maatregelen tegen overstromingen verdient de rol van landbouw en bosbouw meer aandacht. 
Petr Duchoň (PPE-DE ).
   Geachte Voorzitter, dames en heren, graag zou ik een aantal opmerkingen willen plaatsen bij het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad over overstromingsbeoordeling en -beheer.
De richtlijn borduurt voort op de jarenlange ervaring die in de lidstaten is opgedaan met het beheer van waterlopen. Er wordt hier de nadruk gelegd op redelijke principes die van belang zijn bij de beheersing van overstromingsrisico’s. Mensen uit het vakgebied zijn ingenomen met de richtlijn. De invoering ervan in de praktijk zal leiden tot een vermindering van de alsmaar stijgende overstromingsdreiging.
Noch de aanpassing van de wetgeving in de lidstaten, noch de administratieve vereisten die uit de richtlijn voortvloeien, zullen noemenswaardige problemen opleveren.
De Tsjechische Republiek heeft jarenlange ervaring opgedaan op het gebied van waterlopenbeheer. Als een van de eerste landen in Europa keurde het land in 1975 een structuurplan voor het waterbeheer goed, gebaseerd op het beheer van individuele waterlopen.
De grensoverschrijdende solidariteit die in de door ons behandelde richtlijn wordt verlangd, is natuurlijk reeds de praktijk. De buitengewone ingrepen op de Morava-rivier in de Tsjechische Republiek tijdens de recente overstromingen van de lente dit jaar zijn er een goed voorbeeld van. Door een eenmalige lozing van 234 miljoen m3 water buiten de stuwmeren op Tsjechisch grondgebied werd het debiet met meer dan 215 m3/s verlaagd bij een piek van 1500 m3/s. De dijken in Slowakije en Oostenrijk zijn berekend op een maximaal debiet van 1600 m3/s. Men is er dus op deze manier in geslaagd om verlies aan mensenlevens alsook een beduidend grotere overstromingsschade te voorkomen. Aan dit voorbeeld is te zien dat we zeker niet machteloos staan tegenover overstromingen. Met een rationeel en gecoördineerd beleid kunnen er aanzienlijke resultaten worden bereikt. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar is Europa met enorme overstromingen geconfronteerd en de trieste beelden van getroffen gezinnen, dorpen en steden willen maar niet van ons netvlies verdwijnen. Slachtoffers van die overstromingen vragen politici terecht om maatregelen op nationaal en Europees niveau te nemen om dergelijke rampen te voorkomen.
Overstromingen stoppen niet bij de grenzen. Het preventieprogramma voor overstromingen en de risicokaarten dienen niet alleen voor de afzonderlijke lidstaten ontwikkeld te worden, maar voor de totale stroomgebieden. Grote internationale plannen voor stroomgebieden dienen op het niveau van de deelstroomgebieden gecoördineerd te worden en de maatregelen die in een bepaald land worden genomen, mogen het overstromingsrisico in andere landen niet vergroten. Dit dient een centraal criterium te zijn voor elke samenwerking binnen en buiten de EU.
Overstromingen worden vaak gevolgd door milieuverontreiniging veroorzaakt door industriële, agrarische en andere installaties in het getroffen gebied. Soms is die verontreiniging zelfs gevaarlijker dan de overstroming. Dat is dan ook de reden dat er bij het opstellen van kaarten en plannen voor het risicobeheer van overstromingen rekening gehouden moet worden met potentiële verontreinigingsbronnen. 
Thomas Ulmer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst dank ik de heer Seeber voor de uitstekende behandeling van deze ontwerprichtlijn. We weten allemaal dat er vele oorzaken zijn voor de overstromingen die steeds dramatischer verlopen. Gelukkig hebben we deze natuurrampen niet allemaal zelf meegemaakt. Van de Europese rivieren is 80 procent grensoverschrijdend en daarmee internationaal. We kunnen dus allemaal baat hebben bij een Europese regeling. Tegelijkertijd is het subsidiariteitsbeginsel een groot goed dat niet mag worden geschonden. Ik word dus heen en weer geslingerd tussen deze twee uitersten.
Bescherming tegen overstromingen is een klassieke toetssteen voor solidariteit. Ik woon aan de benedenloop van een rivier. Ik weet dus wat het betekent wanneer er aan de bovenloop niets aan overstromingsbeheer wordt gedaan, wanneer er geen overloopgebieden en geen wateropslagbekkens en dergelijke zijn, maar aan de bovenloop alles wordt afgesloten, waardoor de stroomsnelheid navenant wordt verhoogd. De ontwerprichtlijn garandeert een basisniveau aan bescherming waar het gaat om gemeenschappelijke belangen en een bepaalde mate van solidariteit, bijvoorbeeld door middel van het Solidariteitsfonds, dat in 2005 nog zo’n honderd miljoen euro uitkeerde aan Roemenië, Bulgarije en Tirol. Met de subsidiariteit is weliswaar rekening gehouden, maar niet voldoende. Daarin zou men nog wel wat verder kunnen gaan. Subsidiariteit ontslaat de lidstaten immers niet van hun verantwoordelijkheid.
De drieslag die we hebben geschetst, is logisch: de beoordeling van grensoverschrijdende risico’s, het opstellen van overstromingskaarten en de plannen voor een specifiek en effectief risicobeheer. Ook wanneer er geen herzieningsclausule komt, zou ik het toejuichen wanneer we over vijf jaar nog eens zouden nagaan of de Europese aanpak ook werkelijk tot de gewenste resultaten heeft geleid. 
Christa Klaß (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het is vanavond water, water en nog eens water! Ik ben blij met de gevraagde internationale afstemming van maatregelen op het gebied van overstromingsrisicobeheer en ik dank de heer Seeber voor zijn evenwichtige verslag. Water kent geen grenzen: dat geldt niet alleen voor het grondwater, maar vooral ook voor het water in de rivieren. Voor veel van deze rivieren bestaan nu al grensoverschrijdende plannen en op grond daarvan ook grensoverschrijdende maatregelen.
Laten we de Rijn en de Moezel, de rivier van mijn geboortestreek, als voorbeeld nemen. Bij deze grensoverschrijdende Europese rivieren weet iedereen dat overstromingen alleen door een gezamenlijke aanpak van de oeverstaten kunnen worden bestreden. Wanneer men ziet hoe men bij ons op overstromingen reageert, dan zou men kunnen denken dat ze daar aan de Moezel alles in de hand hebben en min of meer gewend zijn aan overstromingen. Wie echter al eens zijn kelder, schuur of zelfs zijn hele huis heeft moeten ontruimen omdat vanuit Trier de melding kwam dat het water het komende uur exact zoveel centimeter zal stijgen, waardoor de gang onderloopt – gelukkig kan men dat tegenwoordig precies voorspellen –, die weet wat het betekent om bij iedere periode van hevige regenval startklaar te staan om zijn huis te ontruimen. Die weet ook hoeveel energie, tijd en geld het kost om dit soort barre omstandigheden weer te boven te komen. Geen enkele regio raakt gewend aan overstromingen.
We worstelen al vele jaren met deze problematiek en in die periode hebben we ook buiten onze grenzen bondgenoten gevonden. We hebben goede ervaringen op basis waarvan we verder kunnen. Het beheer van gebieden met een overstromingsrisico moet de taak zijn van de bevoegde instanties ter plaatse, uiteraard op basis van internationaal afgestemde regels. Omwille van het terugdringen van de bureaucratie moet iedere instantie op welk bestuurlijk niveau ook zo min mogelijk verplichtingen hebben jegens de Commissie. 
Oldřich Vlasák (PPE-DE ).
   Waarde voorzitter, geachte dames en heren, overstromingen zijn de laatste tijd een zeer actueel thema en de door overstromingen veroorzaakte schade bereikt inmiddels astronomische waarden, hetgeen een negatieve impact heeft op de economische ontwikkeling van de getroffen landen. De schade wordt in hoofdzaak veroorzaakt door een vermindering van het natuurlijke vermogen van stroomgebieden om water vast te houden en door ondoordachte ingrepen van de mens in het milieu, zoals de regulering van waterlopen, bebouwing van en landbouw in potentiële overstromingsgebieden, en de verkleining van natuurlijke overloopgebieden. De klimaatsveranderingen spelen hier een belangrijke rol in de vorm van grotere droogteperiodes en extremere lokale neerslag. Daarom ben ik ingenomen met het richtlijnvoorstel. Dankzij dit voorstel zullen preventie, het ontwerp en het beheer van anti-overstromingsmaatregelen – inclusief monitoring van individuele gebieden – beter kunnen worden gecoördineerd, zowel door de staten van de Europese Unie onderling als met naburige landen.
Het versterkte solidariteitsprincipe – onder meer door middel van artikel 9, lid 4, waarin staat dat het beheer van overstromingsrisico’s in het ene land niet mag leiden tot een verhoogd overstromingsrisico in een andere land – dient te worden opgevat als een aansporing om elkaar van tevoren te raadplegen en om daarna maatregelen te treffen tegen overstromingen, waarbij dan integraal gekeken wordt naar zowel de boven- als de benedenloop van een rivier, dus met inbegrip van alle landen die zich in het stroomgebied van de rivier bevinden, zodat negatieve effecten aan deze of gene zijde van de grens worden uitgesloten.
Wat ik ook kan waarderen is dat de heer Seeber zich bewust is van het cruciale belang van de lokale en regionale overheden in dit gehele proces, zoals blijkt uit de hele reeks wijzigingsvoorstellen waarin gemeenten en provincies op positieve wijze worden betrokken bij het besluitvormingsproces rond preventie, planning en beheer van de overstromingsrisico’s die hun aangaan. Ik wil de heer Seeber bedanken voor zijn uitstekende werk. 
Simon Busuttil (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur graag feliciteren met zijn werkzaamheden.
Overstromingen vormen een steeds vaker voorkomend verschijnsel in geheel Europa en zij veroorzaken enorme economische verliezen en kosten soms zelfs mensenlevens. Deze wetgeving is dan ook belangrijk omdat hierdoor de coördinatie van de Europese inspanningen wordt bevorderd om dergelijke gebeurtenissen te verminderen. Het oorspronkelijke voorstel had een tekortkoming omdat daarin alleen werd verwezen naar overstromingen van stroomgebieden. Daardoor werden andere soorten overstromingen van de werking van de richtlijn uitgesloten, zoals overstromingen als gevolg van zware regenval waarbij niet noodzakelijkerwijs ook een overstroming van een bepaalde rivier de oorzaak was. Daardoor zou de richtlijn weinig of geen relevantie voor mijn eigen land – Malta – hebben gehad, aangezien wij geen rivieren hebben maar desalniettemin door overstromingen worden getroffen.
In mijn land komen vaak overstromingen voor, maar die worden dan wel door zware regenval veroorzaakt. Een paar jaar geleden heeft mijn land zelfs nog aanzienlijke financiële steun gekregen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie vanwege de aanzienlijke schade als gevolg van overstromingen door zware regenval.
Wanneer er nieuwe wetgeving op Europees niveau wordt uitgevaardigd, is het van groot belang dat deze op een wijze is opgesteld die relevant is voor en zeer zeker ook van toepassing is op alle lidstaten, waarbij rekening wordt gehouden met de problemen en specifieke kenmerken van elk land. Ik ben de rapporteur en de Commissie regionale ontwikkeling dan ook dankbaar dat zij mijn voorstel hebben overgenomen om de definitie van overstromingen uit te breiden zodat overstromingen als gevolg van zware regenval nu ook onder de werkingssfeer van de nieuwe wetgeving vallen. 
Rolf Berend (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, naar aanleiding van het feit dat natuurrampen en in het bijzonder overstromingen steeds vaker voorkomen, nam de plenaire vergadering van mei, een maand geleden, in eerste lezing mijn verslag over het nieuwe Solidariteitsfonds 2007-2013 aan. Tijdens dat debat klonk evenals vandaag de roep om Europese solidariteit. Ik ben ervan overtuigd dat dit fonds ook een belangrijke bijdrage zal leveren in het geval van directe schade en dat de Unie beter en effectiever kan optreden op terreinen waarop de burgers ook initiatieven van de Europese Unie verwachten.
Dit voorjaar werd ook duidelijk dat overstromingen zich niets aantrekken van de grenzen in Europa. Steeds vaker betalen we de prijs voor onverantwoord bouwen en gebrekkige voorzorgsmaatregelen, zoals het ontbreken van uiterwaarden. Deze keer was dat heel goed te zien aan de benedenloop van de Donau. De problemen worden voor een groot deel door eigen toedoen veroorzaakt. Wat ontbreekt, is een bindend regelgevingskader, een zekere mate van beheer ter voorkoming van overstromingen en de wil om gemaakte afspraken ook uit te voeren. Het verslag van de heer Seeber is een goede basis voor een Europees regelgevingskader, mits het subsidiariteitsbeginsel daarbij strikt in acht wordt genomen, zoals ook u, commissaris, nog eens hebt onderstreept. Belangrijke besluiten zoals het beschermingsniveau en de keuze van beschermende maatregelen kunnen alleen door de lidstaten zelf worden genomen. Om heel duidelijk te zijn: ook nadat de voorgestelde richtlijn in werking is getreden, moeten de lidstaten het recht behouden om de feiten en gegevens die relevant zijn voor de EU op dezelfde wijze als nu te presenteren en aan Brussel door te geven. We moeten niet nog meer bureaucratie creëren, want daarmee is niemand gebaat. Het verslag zoals dat nu ter tafel ligt, is goed en moet zo ook met grote meerderheid worden aangenomen. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe een korte beschrijving te geven van de standpunten van de Commissie ten aanzien van een aantal belangrijke vraagstukken die door het Parlement aan de orde zijn gesteld.
Ik wil onderstrepen dat de meeste door het Parlement goedgekeurde amendementen nuttige verduidelijkingen zijn van het voorstel en de coherentie daarvan verbeteren, met name met betrekking tot de waterkaderrichtlijn. Ik zal eerst commentaar geven op de amendementen die de Commissie volledig, in principe of gedeeltelijk kan overnemen.
Overstromingen en maatregelen voor overstromingsrisicobeheer hebben twee kanten: zij kunnen schadelijk zijn maar tegelijkertijd ook bijdragen tot de verbetering van het milieu. De Commissie is het derhalve met de rapporteur eens dat het juiste evenwicht moet worden gevonden tussen overstromingsrisicobeheer en milieubescherming, maar tegelijkertijd adequate verwijzingen moeten worden opgenomen naar de waterkaderrichtlijn. Daarom kan de Commissie de volgende amendementen overnemen: amendement 36 over de beoordeling van de reeds bestaande infrastructuur voor waterkering, amendement 60 over de economische en ecologische beoordeling van de overstromingsbeheersmaatregelen en amendement 74 over de rangorde van de maatregelen voor duurzaam overstromingsrisicobeheer.
Wat de gevolgen van klimaatverandering betreft, is de Commissie het ermee eens dat met deze parameter rekening dient te worden gehouden, met name wanneer de overstromingsrisico’s opnieuw worden beoordeeld. Bijgevolg kan de Commissie de amendementen 38 en 73 overnemen, die de relevante bepalingen van de richtlijn versterken.
De Commissie wil geen onnodige administratieve lasten opleggen aan de lidstaten en deelt de mening dat de lidstaten in de eerste periode van toepassing van de richtlijn in staat moeten zijn kaarten en diagrammen te gebruiken die reeds voorhanden zijn en beantwoorden aan de vereisten van de richtlijn. Dat werd ook door de Commissie onderstreept in overweging 13 van het voorstel, en dus kan de Commissie de desbetreffende amendementen van het Parlement, te weten de amendementen 37, 55 en 71, overnemen.
Voorwaarde voor de materiële en efficiënte toepassing van de richtlijn zijn samenwerking en coördinatie tussen de belangrijkste diensten voor overstromingsrisicobeheer in stroomgebieden die de administratieve en politieke grenzen van meerdere landen overschrijden. De Commissie kan derhalve volledig of in principe akkoord gaan met de amendementen die deze verplichtingen nader verduidelijken. Ik noem bijvoorbeeld amendement 62, dat geheel aanvaardbaar is, en amendement 61 dat in principe aanvaardbaar is.
Dan wil ik nu ingaan op de amendementen die de Commissie niet kan aanvaarden. Ten eerste is de Commissie van mening dat de burgers het recht hebben op bescherming tegen overstromingen, waar deze ook vandaan mogen komen. Daarom kan men bepaalde soorten van overstromingen niet uitsluiten, en ik aanvaard dan ook amendement 28. Evenmin mogen de noodzakelijke inlichtingen voor het maken van kaarten worden beperkt. Bijgevolg kan de Commissie niet instemmen met de amendementen 14, 27, 42, 43 en 47. In dit kader kunnen wij evenmin amendement 51 aanvaarden, aangezien dit niet strookt met de rest van de richtlijntekst. Ten tweede worden met bepaalde amendementen overbodige verwijzingen opgenomen of wordt overlapping met andere onderdelen van de communautaire wetgeving of rechtsonduidelijkheid veroorzaakt. Concreet gesproken gaat het om de amendementen 53, 59 en 63, die de Commissie niet kan overnemen.
Tot slot kan de Commissie amendement 23 niet overnemen, waarin wordt voorgesteld de overweging te schrappen waarin wordt verwezen naar het Handvest van de grondrechten.
Van de twintig nieuwe amendementen kan de Commissie er veertien volledig of gedeeltelijk overnemen. Ik wil echter kort ingaan op een amendement dat wij om heel belangrijke redenen niet kunnen overnemen. Ik doel op amendement 81 waarin wordt voorgesteld onder bepaalde voorwaarden afwijkingen toe te staan voor nationale stroomgebieden. Daar zijn twee redenen voor. Ten eerste is het voorstel van de Commissie van toepassing op alle nationale en internationale stroomgebieden. Zowel de burgers als de ondernemingen eisen eenzelfde beschermingsniveau en eenzelfde overstromingsrisicobeheer, ongeacht het soort stroomgebied en ongeacht de ligging daarvan. Elke poging tot beperking van de werkingssfeer van de richtlijn tot nationale stroomgebieden zou discriminatoire situaties veroorzaken en een ongewenst precedent scheppen in het milieubeleid van de Europese Unie. Ten tweede heb ik zojuist, toen ik sprak over rechtsduidelijkheid, reeds gezegd dat de Commissie steun geeft aan een reeks amendementen waarin de voorwaarden worden vastgesteld waaronder de reeds bestaande voorschriften gedurende een overgangsperiode kunnen worden toegepast op een manier die strookt met de richtlijn. Amendement 81 staat haaks op dit doel en zou rechtsonzekerheid veroorzaken voor de burgers.
Samenvattend kan ik, mijnheer de Voorzitter, tot mijn genoegen mededelen dat de Commissie 71 amendementen kan overnemen, waarvan 16 volledig en 55 in principe of gedeeltelijk. Om bovengenoemde redenen kan de Commissie 24 amendementen niet overnemen. Ik zal het secretariaat van het Parlement de volledige lijst geven met de standpunten van de Commissie ten aanzien van de amendementen(1).
Ik wil nogmaals de heer Seeber gelukwensen en bedanken voor zijn inspanningen en uitstekende werk. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats.

Tot mijn genoegen kan ik u mededelen dat er 71 amendementen zijn die de Commissie volledig, gedeeltelijk of in beginsel kan aanvaarden.
Zij aanvaardt 16 amendementen volledig: 1, 2, 3, 5, 13, 16, 18, 25, 28, 32, 39, 45, 54, 58, 62 en 66.
Zij aanvaardt 55 amendementen in beginsel of gedeeltelijk: 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 15, 17, 19, 20, 21, 22, 24, 26, 29, 30, 31, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 40, 41, 46, 48, 49, 52, 55, 56, 60, 61, 64, 67, 68, 69, 71, 73 , 74, 77, 78, 79, 80, 82, 83, 84, 86, 87, 88, 90, 93 en 94.
Zij kan 24 amendementen niet aanvaarden: 14, 23, 27, 42, 43, 44, 47, 50, 51, 53, 57, 59, 63, 65, 70, 72, 75, 76, 81, 85, 89, 91, 92 en 95. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0049/2006) van Luís Queiró, namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, aan de Commissie over maatregelen ten bate van het toerisme (B6-0307/2006). 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Commissaris Verheugen, de presentatie in maart dit jaar van de Commissiemededeling “Een nieuw EU-toerismebeleid: naar een sterker partnerschap voor het Europees toerisme” had een kans kunnen en moeten zijn om de volgende stappen te bespreken van de communautaire instellingen voor het versterken van de Europese toeristenindustrie. Helaas is dat niet het geval geweest.
De wereld van vandaag is niet meer dezelfde als die van 15 of 20 jaar geleden, toen de economie zich snel en krachtig ontwikkelde en zorgde voor de verdeling van rijkdom onder de Europese burgers. In de huidige wereld zorgt de geglobaliseerde economie voor nieuwe problemen maar ook voor nieuwe kansen. De veranderde realiteit vereist andere antwoorden. Ons ontwikkelingsmodel is niet meer van deze tijd en als we het niet bijsturen zal het inefficiënt blijken.
Europa heeft daarom behoefte aan nieuwe ontwikkelingsuitdagingen, waar het concurrerend en duurzaam kan zijn en comparatieve voordelen met economisch potentieel heeft. Dat is het geval met het toerisme.
Wij kunnen natuurlijk niet concurreren met exotische bestemmingen. Maar wij hebben geschiedenis en erfgoed te bieden en zijn een zeer rijk geschakeerde potentiële trekpleister die zijn weerga niet kent.
Wij weten allemaal dat de Europese toerismebranche een van de sectoren is die het best kan reageren op de uitdagingen van de gemondialiseerde economie. Het is een sector die moeilijk te verplaatsen valt en makkelijk aanpasbaar is. Deze bedrijfstak kan inspelen op ecologische en kwaliteitseisen, de behoefte aan meer scholing bevredigen, en het seizoensgebonden karakter van de branche hoeft geen onoverkomelijk probleem te zijn als de sector zich weet aan te passen aan nieuwe publieksgroepen. De branche heeft bovendien ook nog eens groeipotentieel.
Wij koesterden dan ook de verwachting dat de Commissie bij de presentatie van een nieuwe mededeling over dit thema iets nieuws zou brengen en een antwoord zou geven op de uitdagingen die aan de orde worden gesteld in de resolutie van het Parlement over de toekomst van het duurzaam toerisme in Europa, die vorig jaar september is goedgekeurd. Maar nee, de Commissie heeft een weinig innoverend document geproduceerd, waarin zij uiterst zelden gebruik maakt van de initiatieven die het Parlement heeft gepresenteerd. Dat is niet goed genoeg, mijnheer de commissaris! Het antwoord van de Commissie op de voorstellen voor concrete maatregelen betreffende de duurzame ontwikkeling van de sector en het economisch goed uitbaten van zijn potentieel blijft achterwege of schiet tekort.
Laten wij eens nagaan waarom dat zo is. Waarom heeft de Commissie geen gevolg gegeven aan onze voorstellen het seizoensgebonden karakter te bestrijden door de mechanismen voor de ontwikkeling van het seniorentoerisme in het laagseizoen te versterken? Waarom is de Commissie het niet eens met die voorstellen? Waarom vindt de Commissie ze niet nuttig? Of hebben programma’s als het Spaanse Inserso niet de kwaliteiten die ze volgens alle marktdeelnemers wel hebben?
Een ander voorbeeld zijn de Europese culturele hoofdsteden. Die zijn een succesvol model voor het aan de man brengen van het cultureel erfgoed van de desbetreffende steden en versterken de identiteit van de Europese burgers. Als reactie op het voorstel dat concept aan te passen aan het concept van toerisme dat door het Parlement en verscheidene ondernemers in de sector bepleit wordt, zal de Commissie, en ik citeer: “de mogelijkheid onderzoeken om dergelijke goede praktijken grotere bekendheid te geven, mogelijk door een prijs voor Europese topbestemmingen toe te kennen.” “De mogelijkheid onderzoeken om grotere bekendheid te geven”? Dit is toch wel zeer povertjes als het gaat om initiatief en dynamisme. Hetzelfde kan gezegd worden over de reactie op het verzoek van het Parlement betrokken te worden bij de voorbereiding van Agenda 21 voor duurzame Europees toerisme of op de noodzaak beschermingsmechanismen te ontwikkelen voor Europese toeristen die zich in een crisis- of rampsituatie bevinden in het buitenland. Opnieuw heeft de Commissie zich gehuld in stilzwijgen.
In een markteconomie verwacht je niet dat overheidsinstanties de economie plannen, zorgen voor investeringen of economische structuren beheren. In de Europese Unie heeft de Commissie niet de taak te doen wat de lidstaten en particulieren beter kunnen. Toerisme is bij uitstek een gebied van subsidiariteit. Desalniettemin hadden we meer visie, politieke wil en besluitvaardigheid verwacht en vooral ook het vermogen om duidelijke signalen af te geven aan de ondernemers en de lidstaten. Dat is wat wij in ieder geval verwacht hadden in deze mededeling van de Commissie over toerisme.
Mijnheer de commissaris, ik moet u zeggen dat wij eens te meer teleurgesteld zijn. De mededeling van de Commissie is niet ambitieus en is eerder een analysedocument. Er staan weliswaar positieve punten in, maar het is niet erg creatief, getuigt van weinig lef en toont geen visie. Het document legt zelfs geen verband met het Groenboek “Naar een maritiem beleid voor de Unie”, dat in de tussentijd het licht heeft gezien. Daarin wordt sterk de nadruk gelegd op het toeristisch potentieel van de zee en de kuststaten.
Mijnheer de commissaris, staat u het mij toe tot slot de vraag die de aanleiding vormde voor dit debat te herformuleren. Simpeler gezegd vraag ik u welke nieuwe ideeën, belangrijke voorstellen en nuttige suggesties de Commissie voor de toeristenindustrie heeft. Of om het nog anders te zeggen: Hoe wil de Commissie bijdragen tot een dynamischer ontwikkeling van het Europees toerisme?
Per slot van rekening, mijnheer de commissaris, zijn mijn vragen in feite verschillende manieren om een en dezelfde zorg te verwoorden: er moet ten volle gebruik worden gemaakt van het enorme economisch potentieel van deze sector voor de groei en de werkgelegenheid in de Europese Unie. 
Günter Verheugen,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vrees dat de heer Queiró en ik het niet echt eens zullen worden. Ik zou graag alles doen wat u hebt voorgesteld, maar helaas is de Europese Commissie daartoe niet bevoegd. De Grondwet, die de Europese Unie bevoegdheden verleent op het gebied van toerisme, is zoals u weet niet in werking getreden. Alle mooie voorstellen die u hebt gedaan, zijn misschien wel wenselijk, maar niet uitvoerbaar, omdat de Commissie op dit terrein geen bevoegdheden heeft.
Ik heb dat destijds ook al gezegd. De Commissie heeft in plaats daarvan iets gedaan wat veel moeilijker is: ze heeft de lidstaten er onder de gegeven moeilijke omstandigheden toe gebracht toch een begin te maken met een gecoördineerd Europees toerismebeleid. Dat kan niet op korte termijn worden gerealiseerd, omdat wij, zoals gezegd, op dit terrein geen bevoegdheden hebben.
We hebben deze mededeling in maart van dit jaar gepresenteerd en vervolgens verschillende keren besproken met de voor toerisme verantwoordelijke ministers van de lidstaten. Er werd positief op gereageerd. Een en ander zal resulteren in een groot aantal mogelijkheden, maar ik ben niet in staat u te voorspellen, welke stappen op welk moment kunnen worden gezet. Dat is jammer, maar het is niet anders.
Ik stel voor dat we over dit onderwerp intensief met elkaar van gedachten blijven wisselen. We moeten er echter vooral voor zorgen dat de Europese Grondwet van kracht wordt. Dan zullen we heel andere mogelijkheden hebben om iets te ondernemen op een terrein dat voor de economische toekomst van Europa van groot belang is – dat ben ik zeker met u eens.
Ik ben er vast van overtuigd dat het toerisme een enorm potentieel biedt voor de economische ontwikkeling van Europa. Als er al een sector is waarin we zowel op grond van economische ontwikkelingen in de wereld als op grond van demografische ontwikkelingen in Europa een sterke groei mogen verwachten, dan is dat het toerisme. De Commissie zal haar best doen om de lidstaten en de betrokken bedrijfstakken ertoe te bewegen dit potentieel met behulp van gecoördineerde maatregelen volledig te benutten. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het onderwerp van ons debat is bijzonder actueel, aangezien het belangrijkste en langste toeristisch seizoen, de zomer, voor de deur staat en het voor ons dus gemakkelijker is om ons rekenschap te geven van de betekenis die het toerisme heeft voor de economische ontwikkeling, de regionale convergentie en de arbeidsmarkt, maar ook voor de levenskwaliteit en de veiligheid van de Europese burgers.
Het toerisme is een dynamische bedrijfstak, die samen met de aanverwante sectoren voor elf procent van het bruto binnenlands product zorgt. De strategie van Lissabon en de internationale mededinging dwingen ons echter om nog meer te doen en dit hoofdstuk verder te ontwikkelen. Met deze mondelinge vraag willen wij wijzen op de mogelijkheden die het toerisme heeft om bij te dragen aan de ontwikkelingsdoelstellingen van de Europese Unie en de aanpak van de uitdagingen waarmee wij allen geconfronteerd worden.
Wij geloven dat met de nodige politieke wil en inzet veel van de maatregelen die zijn genoemd in de ontwerpresoluties van het Europees Parlement, en die ook de heer Queiró in zijn mondelinge vraag aan de orde stelt, verwezenlijkt kunnen worden. Het Europees toerisme kan meer zichtbaarheid, gecoördineerde reclame en een in zijn producten en doelstellingen tot uiting komende identiteit verwerven. Het kan voor de rest van de wereld maar ook voor de Europese burgers zichtbaar en herkenbaar worden.
Derhalve ben ik van mening dat wij, zelfs zonder Grondwet, kunnen samenwerken met de particuliere sector en de overheidsinstanties om een aantal van deze dingen te verwezenlijken. Ik ben bijzonder verheugd dat de commissaris het met ons eens is. Wij hopen dat hij alle mogelijkheden die de Europese Commissie ter beschikking heeft – werkgroepen, het forum – zal aanwenden en wij allen ons bewust zullen worden van deze uitdagingen. Het feit dat de Grondwet hiernaar verwijst en dat wij dit allen zien als een positieve bevoegdheid in de richting van een gecoördineerd beleid, biedt ons de mogelijkheid om op intelligente manier een begin te maken met de toepassing hiervan. 
Marta Vincenzi,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijnheer de commissaris, in september 2005 heeft het Parlement een resolutie over duurzaam toerisme aangenomen. Ongeveer een maand later, 21 oktober, heb ik tijdens een informele maar belangrijke bijeenkomst op Malta – het Forum van ondernemers en ondernemersverenigingen uit de branche – de gelegenheid gehad naar uw betoog te luisteren. U heeft toen, zonder te verwijzen naar het debat in het Parlement, vele overwegingen overgenomen die wij hier in het Huis en bij de behandeling in de commissie hadden besproken.
Bij die gelegenheid heeft u het er op geen enkele wijze over gehad dat mogelijk moest worden afgezien van een Europees toerismebeleid omdat de Grondwet nog niet was goedgekeurd. Toch hadden Frankrijk en Nederland op dat moment bij hun referenda al “nee” gezegd.
Hoewel definitief uitgesloten lijkt dat een gemeenschappelijk toerismebeleid in de plaats kan treden van het nationale beleid, blijft Europese steun tot de mogelijkheden behoren. Deze zou gegeven kunnen worden in de vorm van financiële steun en kunnen leiden tot administratieve samenwerking, proefprojecten en richtsnoeren. De ervaring met de structuurfondsen laat zien dat dergelijke richtsnoeren tot een echt sectorbeleid kunnen bijdragen en de keuzes van overheidsinstanties en ondernemers kunnen sturen.
Voorts kunnen de Europese instellingen, ook al is het onmogelijk de wet- en regelgeving van de lidstaten te harmoniseren, samenwerken als dat nodig wordt geacht voor het functioneren van de interne markt of op basis van een specifieke rechtsgrond, zoals bij consumentenbescherming, vervoer en milieu. Mijns inziens is er dan ook geen reden waarom deze mededeling in een vacuüm zou moeten bestaan of waarom er geen Europees toerismebeleid zou kunnen zijn.
Mijnheer de commissaris, ik denk dat ook uw rol baat zou hebben bij een nauwere band met het Parlement. 
Sepp Kusstatscher,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de woorden van mevrouw Vincenzi. Ik denk ook dat de Commissie met een beetje goede wil zeker het een en ander kan coördineren, ook wanneer de Grondwet nog niet van kracht is. Ik dank de heer Queiró voor het feit dat hij dit onderwerp ter sprake heeft gebracht.
Ik wil me beperken tot twee punten, namelijk de seizoensgebondenheid, die buiten beschouwing werd gelaten, en de duurzaamheid van de hele toeristische sector. Dat de seizoensgebondenheid in de toeristenindustrie een probleem is, werd vorige week donderdag op een congres in Brussel zowel door gerenommeerde sprekers als door deelnemers aan de discussie benadrukt. Vooral degenen die in de toeristenindustrie werkzaam zijn – zelfstandigen en werknemers – ondervinden de negatieve gevolgen. In het hoogseizoen zijn ze overbelast en tijdens het laagseizoen zijn ze werkloos. Hetzelfde geldt voor plaatsen met veel toerisme: het ene moment zijn ze overbevolkt, het andere moment zien ze eruit als een spookstad. Wat wil ik hiermee zeggen? Het is hoog tijd dat de Commissie dit gebrek aan evenwicht als een Europees probleem beschouwt en samen met de lidstaten en regio’s naar oplossingen zoekt.
Dan over de duurzaamheid: dat is de belangrijkste reden waarom de Commissie het toerismebeleid naar mijn mening krachtiger zou moeten beïnvloeden. Er zijn voorbeelden te over, waar overmatig toerisme de natuur dermate heeft belast, dat hele natuur- en cultuurlandschappen zijn vernietigd, waardoor het toerisme zichzelf van zijn belangrijkste economische basis heeft beroofd.
Het meest duurzame vervoermiddel is de trein. Honderd jaar geleden was het spoor het belangrijkste middel van vervoer, nu is het bijna helemaal in vergetelheid geraakt. Het is belangrijk dat de trein voor het toerisme opnieuw wordt ontdekt. Dat hoort u van iemand die vandaag acht uur in de trein heeft gezeten om hier in Straatsburg te komen. 
Zdzisław Zbigniew Podkański,
   Mijnheer de Voorzitter, toerisme is een belangrijk sociaal, cultureel en economisch verschijnsel. De uitdagingen die daarmee gepaard gaan, moeten wij het hoofd bieden.
De uitbreiding van de EU met nieuwe lidstaten betekende dat er een nieuw toerismebeleid moest worden opgesteld om aan de huidige en toekomstige vereisten te kunnen voldoen. Daarom is het goed dat de Europese Commissie een mededeling hierover heeft ingediend en dat het Parlement op 8 september 2005 een resolutie heeft aangenomen over de nieuwe vooruitzichten en nieuwe uitdagingen van een duurzaam Europees toerisme. Sindsdien zijn meer dan negen maanden verstreken maar er is niets gebeurd. Laten wij hopen dat de mondelinge vraag van de heer Queiró de Europese Commissie tot actie zal aansporen. Het is onaanvaardbaar dat men het ontbreken van een Grondwet aangrijpt als een excuus, want toerisme was er al voordat überhaupt de idee van een grondwet werd geboren, en zal ook blijven bestaan als de Grondwet nooit wordt goedgekeurd. Het toerisme heeft zorg en ontwikkeling nodig.
Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om u eraan te herinneren dat afgezien van het probleem dat in de mondelinge vraag aan de orde gesteld wordt, er andere, niet minder belangrijke vraagstukken zijn, zoals de ontwikkeling van het toerisme in de nieuwe lidstaten en in weinig bekende gebieden met ongerept natuurschoon en een natuurlijk evenwicht, waar de traditionele cultuur nog levendig is. Er moet bijzondere aandacht worden geschonken aan de ‘Oosterse muur’, oftewel aan de armste regio’s van de EU, die evenwel de beste ontwikkelingskansen hebben. Deze regio’s vereisen een speciaal, goed doordacht programma.
Voor de oude lidstaten en met name de regio’s die algemeen gesproken als aantrekkelijk worden beschouwd, is het teveel aan toeristen een probleem, met alle gevolgen van dien, waaronder ook het verlies van natuurlijke hulpbronnen en materiële cultuur. Belangrijke thema’s zijn het redden van historische houten gebouwen, de exploitatie van historische steden voor toerismedoeleinden en de opstelling van een effectief programma voor het tot stand brengen van agrotoerisme in plattelandsgebieden.
Laten wij niet vergeten dat investeringen in toerisme zichzelf het snelst terugverdienen, dat toerisme de mensen veel te bieden heeft, maar dat het ontwikkelen van toerisme zonder enig plan of controle onherstelbare schade kan aanrichten. 
Margie Sudre (PPE-DE ). –
   Commissaris, dames en heren, terwijl het toerisme ontegenzeglijk een bijdrage levert aan de groei en de werkgelegenheid in de Europese Unie, moet het nog steeds die onbegrijpelijke kloof overbruggen tussen zinvolle voorstellen om het toerisme dynamischer en duurzamer te maken, en concrete en snelle acties. Moeten we dit zien als het gevolg van een gebrek aan belangstelling bij de politieke autoriteiten? Wanneer de voorstellen uit de resolutie van het Europees Parlement, die enkele maanden geleden is aangenomen, werkelijk uitgevoerd zouden worden, zou de ontwikkeling van deze sector echt bevorderd kunnen worden.
Het is van essentieel belang voor ons allen om Europa als bestemming te promoten, en wel middels coördinatie en samenwerking tussen de publieke en de particuliere actoren. Wij moeten de contraproductieve gevolgen van te sterke seizoenschommelingen verzachten en zelfs verminderen, zoals de heer Queiró terecht heeft opgemerkt. Hiertoe moeten we nieuwe vormen van duurzaam toerisme ontwikkelen, zoals agrotoerisme, langeafstandswandelen, fietsen en paardrijden. Bovendien moeten we de hindernissen uit de weg ruimen waarop sommigen – en ik doel hier op ouderen en gehandicapten – stuiten: zij willen wel reizen, maar ondervinden daar problemen bij omdat er niet genoeg infrastructuren en voorzieningen zijn.
De Commissie dient de coherentie te verbeteren tussen haar acties voor het toerisme en andere hiermee samenhangende communautaire beleidsterreinen. Zo zou elk project dat gevolgen heeft voor het toerisme moeten worden geïdentificeerd nadat het werkprogramma van de Commissie ten uitvoer is gelegd. Door middel van dit transversale beleid moeten we speciale aandacht schenken aan regio’s die te kampen hebben met natuurlijke en structurele handicaps, zoals de ultraperifere en andere afgelegen gebieden alsmede de nieuwe lidstaten.
Naar mijn mening is het zeer wenselijk dat het Europees Parlement in de toekomst nauwer wordt betrokken bij de besluiten die worden genomen, en dat eindelijk rekening wordt gehouden met de voorstellen van een orgaan dat de burgers van Europa vertegenwoordigt. Nu de burgers twijfelen aan de politieke macht, zou luisteren naar de aanbevelingen van het Europees Parlement zeker het beste middel zijn om hun vertrouwen in hun instellingen te herstellen. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, meer betrokkenheid van de Europese instellingen is essentieel voor de versterking van de duurzame ontwikkeling van het toerisme. Daarom deel ik de zorgen die de aanleiding vormden van de mondelinge vraag van collega Luís Queiró. Ik kom natuurlijk uit een land, Portugal, en meer specifiek uit een ultraperifere regio, Madeira, waar het toerisme een van de belangrijkste instrumenten is voor de economische en sociale ontwikkeling. Hoewel toerisme een bevoegdheid is van de lidstaten, heeft de Unie op dit vlak via Europese politieke richtsnoeren en acties een belangrijke rol te vervullen.
Het beleid van de Unie voor ondersteuning en coördinatie en als aanvulling op het nationale beleid – het nog niet geratificeerde Verdrag voorziet dit trouwens – vormt een belangrijke meerwaarde ten opzichte van de nationale politiek en acties ten behoeve van de duurzame ontwikkeling van de toeristenindustrie. Ter onderbouwing van acties op Europees niveau noem ik twee feiten. Het grote economische en sociale gewicht van het toerisme zal samen met het belang van nieuwe informatie- en communicatietechnologieën en innovatie deze sector tot een van de branches maken die het meest bijdraagt aan de verbetering van het concurrentievermogen en aan het scheppen van werkgelegenheid in overeenstemming met de Lissabon-strategie. Op de tweede plaats is de Unie mondiaal gezien de belangrijkste toeristische bestemming en de burgers van de Unie zijn de grootste afnemers van toeristische diensten en degenen met het vaakst toeristische bestemmingen in de Unie bezoeken.
Tot slot, gezien de aard van de bevoegdheden van de Unie en de lidstaten op het vlak van toerisme en de noodzaak van meer integratie en cohesie tussen de acties van de Unie en de lidstaten en de regio’s, bepleit ik nauwe samenwerking, coördinatie en informatie-uitwisseling tussen de Unie en de lidstaten en de regio’s maar ook tussen de instellingen zelf – Parlement, Commissie en Raad. Vandaar dat deze morele kwestie zo belangrijk is om de noodzakelijke inzet van de Commissie en de Raad te stimuleren teneinde gevolg te geven aan de relevante voorstellen van het Parlement voor duurzame ontwikkeling, met name via het creëren van Bestemming Europa, een EU-keurmerk, en het garanderen van de veiligheid en de rechten van toeristen. 
Stanisław Jałowiecki (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, niet alleen is toerisme op een enigszins geforceerde wijze aan de Commissie vervoer opgehangen, alsof het een reservewiel was, maar het debat over dit onderwerp wordt ook nog eens ’s avonds laat gehouden. Toerisme kun je niet zo gemakkelijk associëren met nachtelijke uren.
Enkele van de meest interessante programma’s, die ook voor het toerisme van grote betekenis zijn, betreffen plattelandsvernieuwing. Deze hebben een lange traditie in Duitsland en Oostenrijk en worden nu ook geleidelijk aan ingevoerd in andere landen, zoals Polen. Zij zijn evenwel uitsluitend van lokale aard, en krijgen soms regionale steun.
Het feit dat hun waarde algemeen wordt erkend betekent echter dat zij in het middelpunt zouden moeten komen te staan van de belangstelling van de Europese Unie, en natuurlijk ook in financieel opzicht. Vandaar mijn zeer specifieke vraag: kan de Europese Commissie niet overwegen een speciaal programma vast te stellen voor de promotie en ondersteuning van plattelandsvernieuwing? Zou het niet de moeite waard zijn om aan zulke initiatieven veel meer zorg te besteden dan tot nu toe het geval is geweest? Dit zijn mijns inziens retorische vragen maar ik wil wel graag dat het antwoord van de Commissie meer dan alleen retorisch is. 
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij hoorden zojuist dat drie jaar zijn verstreken sinds de mededeling van de Commissie, en dat al een goed jaar is verstreken sinds de aanneming van het verslag van het Parlement, waarin concrete initiatieven waren voorgesteld. Wij hebben echter moeten vaststellen dat er maar heel weinig vooruitgang is geboekt.
Het toerisme valt weliswaar vooral onder de bevoegdheden van de lidstaten, maar wordt sterk beïnvloed door de communautaire beleidsvormen. Bijgevolg moeten wij alle mogelijkheden om een duurzaam Europees toerisme te bevorderen, via het regionaal en landbouwbeleid, aangrijpen. Terecht werd gesproken over regeneratievraagstukken en Euro-mediterrane samenwerking, over het werkgelegenheidsbeleid, onderwijs en opleiding en het vervoers- en het consumentenbeleid.
De maatregelen die genomen kunnen worden voor de ondersteuning van het toerisme omvatten de promotie van alternatieve vormen van toerisme via de ontwikkeling van het natuurlijke en historische bebouwde landschap en de ondersteuning, via bestaande programma’s, van de toeristische ondernemingen die het thematisch toerisme (milieutoerisme, wandelen, enzovoort) bevorderen in niet-verzadigde toeristische gebieden. Andere maatregelen zijn de vaststelling van een speciaal programma voor de derde leeftijd, met name in topseizoentijden, de vaststelling van een teken voor toeristische bestemmingen en de invoering van regels ter verbetering van de toegangsmogelijkheden van gehandicapten. De Europese Commissie kan met dergelijke initiatieven meerwaarde creëren voor het toerisme. 
Antonio López-Istúriz White (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom eens te meer deze initiatieven voor het toerisme, waarvoor onze grote vriend, de heer Luís Queiró onze aandacht vraagt.
Het toerisme is een van onze belangrijkste, meest competitieve sectoren met het meeste groeipotentieel. Gezegd kan worden dat het toerisme in menig opzicht welvaart brengt. Het toerisme is belangrijk voor de werkgelegenheid.
Uit onderzoek blijkt dat er in het toerisme anderhalf keer zoveel en sneller banen worden gecreëerd dan in iedere andere tak van industrie. Bovendien biedt het toerisme grote kansen op de ontwikkeling van plattelandsgebieden, trekt het grootschalige investeringen in de infrastructuur aan, en is het bevorderlijk voor de levensomstandigheden van de plaatselijke bewoners, naast die van de toeristen zelf natuurlijk.
De grotere welvaart die gepaard gaat met het toerisme is niet alleen economisch van aard. Het milieu en de plaatselijke cultuur zijn erbij gebaat wanneer de autoriteiten monumenten restaureren, musea openen, natuurparken inrichten, enz. En het belangrijkste is dat het toerisme iets doet met de mensen zelf; het heeft een verrijkend effect omdat toeristen kennismaken met de plaatselijke cultuur en zich bewuster worden van milieuvraagstukken en sociale kwesties. Het is dus een belangrijk instrument voor sociale en regionale integratie.
Al met al verzoek ik de Commissie om haar verbeeldingskracht aan te spreken en om, in samenwerking met alle betrokken partijen en uiteraard in overleg met het Europees Parlement, na te gaan of het mogelijk is te komen tot een regeling die beoogt dat lidstaten met een sterke toerismesector in hun nationale beleidskaders en in hun operationele programma's maatregelen opnemen die de regio's in staat stellen tot het uitvoeren en financieren van projecten gericht op de ontplooiing van een duurzaam, aan de plaatselijke omstandigheden en mogelijkheden aangepast toerisme. 
Joseph Muscat (PSE )
   . – Hartelijk dank mijnheer de Voorzitter. Commissaris, ik zal niet nog eens herhalen wat mijn collega’s al hebben gezegd. Ik wil u alleen een paar specifieke vragen stellen met betrekking tot zaken die ook door u zijn genoemd. Ten eerste een vraag naar aanleiding van het forum voor toerisme dat in Malta heeft plaatsgevonden, waar u gezegd heeft dat er weldra een aanvang zou worden genomen met de stroomlijning van de verordeningen die betrekking hebben op de toerismesector. Wat is de vooruitgang met betrekking tot dit stroomlijningsproces? Hoever zitten we al onder het aantal van 250 verschillende regels die betrekking hebben op de toerismesector? Ten tweede, op welke manier kunnen we meer druk uitoefenen om ervoor te zorgen dat de restaurantsector in aanmerking komt voor een gereduceerd BTW-tarief? We kunnen fijn praten en mooie dingen zeggen, maar voor de sector is dat van weinig praktische waarde. Uiteindelijk zullen er concrete maatregelen moeten worden genomen. Ten derde, de verhoging van de visumtarieven voor niet-EU-burgers die naar de EU wensen te reizen: is er een onderzoek gedaan naar de impact die deze verhoging zal hebben op de toerismesector, een sector waarvan veel van de hier aanwezige regio’s afhankelijk zijn? En tot slot: we moeten ook eens naar onze verordeningen kijken, om te achterhalen wat de invloed ervan is op de concurrentiekracht van onze havens als het gaat om cruiseschepen en de economische activiteiten die deze opleveren.
Dank u wel. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 

