Przygotowanie posiedzenia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej oraz Szczytu UE/USA (2 i 3 listopada 2009) - Transatlantycka współpraca sądowa i policji (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest wspólna debata na temat oświadczeń Rady i Komisji dotyczących:
1. przygotowania posiedzenia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej oraz Szczytu UE/USA (2 i 3 listopada 2009) oraz
2. transatlantyckiej współpracy sądowej i policji.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący, panie posłanki i panowie posłowie! Jak państwu wiadomo, nasze stosunki z USA oraz transatlantycka współpraca między USA a UE mają niezwykłe znaczenie. Są one jednym z fundamentów polityki zagranicznej UE, opartej na takich łączących nas wartościach, jak wolność, demokracja oraz poszanowanie praw człowieka i prawa międzynarodowego. Nowa administracja w Stanach Zjednoczonych wykazuje wielkie zainteresowanie pogłębieniem i poszerzeniem więzi z Europą. W dniach 26-27 października odbędzie się posiedzenie Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, w którym uczestniczyć będzie po raz pierwszy administracja prezydenta Obamy. Tuż po tym, 3 listopada, odbędzie się szczyt UE-USA. Oba wydarzenia stanowić mogą cenną okazję do zacieśnienia stosunków między nami. Z tego względu dzisiejsza debata jest bardzo istotna.
Chciałabym wskazać szereg dziedzin naszej współpracy, w których spodziewamy się osiągnąć konkretne rezultaty i zacieśnić nasze stosunki w trakcie szczytu.
W kwestii zmian klimatu: cieszą nas większe ambicje strony amerykańskiej. Musimy współpracować z amerykańską administracją w celu osiągnięcia wszechstronnego, globalnie wiążącego porozumienia w Kopenhadze. Wzywamy USA do wyznaczenia celów porównywalnych z celami przyjętymi przez UE. Stany Zjednoczone i UE muszą być gotowe, aby wspólnie poprzeć środki na rzecz ograniczania zmian klimatu na przykład w zakresie redukcji emisji, działań adaptacyjnych, finansowania dostosowania i innego wsparcia dla krajów rozwijających się.
Inną istotną kwestią jest, rzecz jasna, kryzys finansowy i gospodarczy. Realizacja porozumień zawartych na szczycie grupy państw G-20 i odbudowa zaufania na rynkach finansowych wymagać będzie bardzo ścisłej współpracy. Będziemy wspólnie pracować na rzecz pomyślnego zakończenia rundy dauhańskiej w 2010 roku, będzie to bowiem miało niezwykle istotne znaczenie dla wysiłków ukierunkowanych na wspieranie ożywienia gospodarczego i zwalczanie protekcjonizmu.
Oczywiście omówimy również szereg problemów regionalnych, jak na przykład Afganistan, Pakistan, Iran, Bliski Wschód, Rosję i Bałkany Zachodnie. Prowadzimy systematyczną i coraz ściślejszą współpracę w dziedzinie zarządzania kryzysowego, czego wyrazem jest przykładowo udział USA w zadaniu cywilnym WPBiO czyli misji Eulex w Kosowie.
Nasza dotychczasowa współpraca w kwestiach energetycznych wymaga obecnie wzmocnienia. Mamy również mamy nadzieję, że uda nam się powołać na szczeblu ministerialnym specjalną radę współpracy między UE i USA w sprawach energii.
Obie strony są zainteresowane pogłębieniem współpracy w sprawach wewnętrznych i prawnych. Do tej kwestii powrócę za chwilę, ponieważ, jak rozumiem, te debaty są prowadzone łącznie.
Jeśli chodzi o nierozprzestrzenianie BMR i rozbrojenie, współpraca między UE i administracją USA nabrała obecnie nowego rozmachu, a Barack Obama uznał tę kwestię za priorytetową. Mamy nadzieję, że znajdzie to wyraz w nowej wspólnej deklaracji w sprawie nierozprzestrzeniana BMR i rozbrojenia, która zostanie przyjęta w związku z listopadowym szczytem.
Po obu stronach Atlantyku istnieje zainteresowanie zacieśnieniem naszej współpracy w dziedzinie rozwoju. UE i USA udzielają przeważającej części światowej pomocy na rzecz rozwoju. W związku z tym zbliżający się szczyt stanowić będzie doskonałą okazję do przedyskutowania tej i innych istotnych kwestii na najwyższym szczeblu. Prezydencję szwedzką bardzo cieszy fakt, że będzie miała okazję reprezentować UE.
Pragnę powiedzieć kilka słów na temat partnerstwa gospodarczego i Transatlantyckiej Rady Gospodarczej (TEC). W ten sposób otrzymamy mechanizm na najwyższym możliwym szczeblu, który umożliwi przyspieszenie obecnych negocjacji i wyznaczenie nowych dziedzin współpracy ustawodawczej. Trzeba przygotować program prac TEC, który można będzie realizować w przyszłym roku. Dzięki temu uzyskamy forum współpracy, gdzie będziemy mogli zajmować się kwestiami związanymi z globalizacją i szybkimi zmianami technicznymi. Dotychczas forum to spełniało ważną rolę, ale mogłoby oczywiście działać jeszcze lepiej, choćby w przypadku szerszych zagadnień strategicznych związanych z gospodarką transatlantycką i wspólnymi wyzwaniami gospodarczymi. Wobec kryzysu finansowego znaczenie Transatlantyckiej Rady Gospodarczej wzrosło jeszcze bardziej.
Chciałabym teraz powiedzieć kilka słów na temat współpracy sądowej i policji. Od pewnego czasu współpracujemy w tej dziedzinie ze Stanami Zjednoczonymi, co znalazło odzwierciedlenie w szeregu umów dotyczących ekstradycji i wzajemnej pomocy sądowej, które zaczną obowiązywać za kilka miesięcy. Temat ten omawiamy często z Parlamentem Europejskim, który jak wiem, wykazuje dużą aktywność i zaangażowanie w tych sprawach - bywa także niejednokrotnie krytycznym partnerem, co jest czymś pozytywnym. W tym zakresie wystarczy wspomnieć przykładowo debatę na temat danych dotyczących rezerwacji pasażera. Kiedy traktat lizboński wejdzie w życie, wpływ Parlamentu Europejskiego, jak i jego udział w tych sprawach wzrośnie.
Pracujemy obecnie nad dokumentem zwanym Oświadczenie waszyngtońskie, który podsumowuje stan rzeczy w odniesieniu do kwestii prawnych i polityki wewnętrznej i przedstawia współpracę między UE i USA w tej dziedzinie. To oświadczenie powinno być miarodajne, a jego następstwem muszą być konkretne działania. Potrzeba nam konkretnej i aktywnej współpracy, a nie jedynie więcej eleganckich słów.
Rzecz jasna musimy ugruntować nasze wspólne wartości, tj. demokrację i zasady państwa prawa wraz z poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności. Jesteśmy, rzecz jasna, zainteresowani współpracą we wszystkich dziedzinach, w których te wspólne wartości są zagrożone.
Zabiegamy o organizowanie dwustronnych konsultacji na wczesnym etapie w wypadku incydentów politycznych, które mogą mieć wpływ na drugą stronę. Podkreślamy nasze wspólne ambicje, by odgrywać aktywną rolę na forach międzynarodowych na rzecz pełnej realizacji zobowiązań wielostronnych.
Współpracujemy w zakresie zwiększenia zabezpieczeń dokumentów podróżnych oraz wprowadzenia paszportów biometrycznych jako międzynarodowego standardu. Znaczącym przykładem tej współpracy jest umowa w sprawie danych dotyczących pasażerów linii lotniczych. Wspólnie zapewnimy właściwe wykonanie tej umowy, dbając przy tym o niezbędną ochronę prywatności osób i poszanowanie systemów różnych krajów.
Lista dziedzin, w których współpracujemy, jest długa. Wymienię tylko kilka z nich: handel ludźmi, wykorzystywanie seksualne dzieci, handel narkotykami, przestępczość gospodarcza, cyberprzestępczość, konfiskata narzędzi przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa oraz walka z terroryzmem. Wszystko to wymaga wspólnych, a w pewnych stopniu także skoordynowanych wysiłków.
Pracujemy nad udoskonaleniem współpracy prawnej w zakresie wykrywania, badania i ścigania przestępców transgranicznych i terrorystów. Oczekujemy na wejście w życie na początku przyszłego roku umowy pomiędzy UE i USA o ekstradycji i wzajemnej pomocy prawnej.
Wszystkie 27 krajów członkowskich UE dokonało już transpozycji tej umowy, powołano też wspólną grupę roboczą UE-USA, aby zapewnić jej wykonanie. Planowane są seminaria, które umożliwią zbliżenie między zainteresowanymi podmiotami i ułatwią nadzór nad realizacją umowy.
Na koniec chciałabym wspomnieć jeszcze o trzech sprawach. Pierwsza dotyczy ochrony praw człowieka i podstawowych wolności. Jest to niezwykle ważne. W walce z transgraniczną przestępczością i terroryzmem niezbędne jest często przekazywanie danych osobowych, co w pewnym stopniu wymusza na nas pewne odstępstwa od podstawowych wolności i praw. Takie odstępstwa zakładają, w charakterze przeciwwagi, fundamentalną i ścisłą ochronę danych osobowych. Należy zintensyfikować obecną współpracę i dialog w tej dziedzinie.
Druga kwestia dotyczy infrastruktury o krytycznym znaczeniu. Potrzebna jest współpraca między nami w odniesieniu do szkód w infrastrukturze krytycznej spowodowanych przez klęski żywiołowe, ataki terrorystyczne lub ataki na nasze systemy informatyczne. Takie zdarzenia mogą mieć druzgocące konsekwencje. W tej dziedzinie widzimy ogromne pole do współpracy.
Po trzecie, UE i USA zobowiązały się współpracować w oparciu o zasady wolności, demokracji i sprawiedliwości. Jesteśmy zdecydowani popierać te zasady wszędzie na świecie. Czynimy to ilekroć mamy okazję współpracować ze sobą; także wtedy, gdy pracujemy razem na forach międzynarodowych takich jak ONZ.
Współpraca pomiędzy oficerami łącznikowymi i delegacjami na przykład na Bałkanach Zachodnich czy w Afganistanie i Pakistanie okazała się owocna. Powinniśmy ją doskonalić. Rozmaite działania podejmowane w ramach tej współpracy powinny dopełniać się wzajemnie. Powinniśmy także poprawić koordynację naszej pomocy technicznej. Będziemy dalej współpracować jako donatorzy, kontynuować współpracę w dziedzinie pomocy i współpracy operacyjnej w odniesieniu do Ameryki Łacińskiej i Afryki Zachodniej, aby wspierać walkę z handlem narkotykami oraz by móc stawić czoła innym wyzwaniom.
Bardzo się cieszę, że administracja USA wykazuje tak wielkie zainteresowanie współpracą z nami. Zależy nam na podjęciu oferty współpracy na rzecz ochrony naszych wartości i zabezpieczenia naszych interesów w ramach konstruktywnego dialogu. Mamy nadzieję, że taka współpraca przyniesie w przyszłości wymierne rezultaty.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! W moim wystąpieniu zajmę się zbliżającym się szczytem UE-USA, który stanowić będzie ważny krok w rozwoju naszego transatlantyckiego partnerstwa. Omówię także niektóre aspekty stosunków UE-USA, w szczególności prowadzone obecnie negocjacje w sprawie zmian klimatycznych, jak również niektóre kluczowe kwestie związane z GLS.
Zmiana administracji amerykańskiej w styczniu wpłynęła w bardzo istotnym stopniu na stosunki UE-USA, a nasza partnerska współpraca z nową administracją dobrze się rozpoczęła. Powiedziałabym, że naszym stosunkom nadaliśmy nową dynamikę i jestem przekonana, że wejście w życie traktatu lizbońskiego przyczyni się również do dalszego zacieśnienia tych szczególnie ważnych relacji. Unia Europejska uzyska bardziej wyrazistą tożsamość w dziedzinie polityki zagranicznej, na co liczą także nasi przyjaciele w Waszyngtonie.
Trzeba jednak wyraźnie powiedzieć jedną rzecz. Nasze dążenie do prawdziwego partnerstwa równych ze Stanami Zjednoczonymi wymaga także, by Europejczycy chcieli i mogli działać skutecznie. Powiedziałabym, że szczególne znaczenie szczytu w Waszyngtonie jest efektem podwójnej dynamiki, zarówno o charakterze wewnętrznym, jak i zewnętrznym.
Pierwszy oficjalny szczyt z udziałem prezydenta Obamy miał miejsce po naszym nieformalnym spotkaniu wiosną tego roku w Pradze. Przygotowania do szczytu waszyngtońskiego idą obecnie pełną parą. Ze stroną amerykańską pracujemy nad osiągnięciem konkretnych rezultatów w priorytetowych obszarach. Prawdopodobnie dwoma głównymi tematami dyskusji na szczycie będą, oprócz szeregu kluczowych problemów polityki zagranicznej, gospodarka światowa i zmiana klimatu.
Jeśli chodzi o gospodarkę, w Waszyngtonie skoncentrujemy się na przeciwdziałaniu kryzysowi gospodarczemu i finansowemu oraz na problemie zapewnienia globalnej poprawy sytuacji gospodarczej. Zrobimy krok do przodu w kwestiach związanych z zarządzaniem gospodarką światową, w szczególności w zakresie regulacji finansowych i w kwestii sprawnej realizacji ustaleń szczytu G-20 w Pittsburgu. Komisja podkreślać będzie także nasz wspólny interes w przeciwstawianiu się tendencjom protekcjonistycznym. Wezwiemy USA do odnowienia wysiłków na rzecz pomyślnego zakończenia rundy dauhańskiej.
Po drugie, w kwestii zmiany klimatu: my jako Unia Europejska będziemy zachęcać USA, by przyjechały na konferencję w Kopenhadze z ambitnym zamiarem osiągnięcia należytego światowego porozumienia, a także nawiążemy z USA dialog na rzecz osiągnięcia postępu w ustanowieniu transatlantyckiego systemu ograniczeń emisji i handlu uprawnieniami do emisji.
Po trzecie, w kwestii polityki zagranicznej: będziemy także oczywiście rozmawiać z USA o tym, jak sprostać pilnym wyzwaniom w obszarze polityki zagranicznej. W tej dziedzinie skoncentrujemy się na tym, jak możemy dalej i ściślej współpracować w ramach procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, na problemach, które wynikają z jądrowych ambicji Iranu oraz na tym, w jaki sposób możemy zapewnić przedłużenie porozumienia w sprawie Afganistanu, które jest podstawą naszych wspólnych wysiłków w tym kraju. Będę miała okazję omówić te kwestie szczegółowo na odrębnym spotkaniu dotyczącym polityki zagranicznej z udziałem Hilary Clinton i ministra spraw zagranicznych Bildta.
Oczekuję ponadto, że szczyt przyjmie także deklarację o nierozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i rozbrojeniu, posuwając naprzód współpracę UE-USA w wielu obszarach wskazanych przez prezydenta Obamę w przemówieniach w Pradze i w Nowym Jorku. Ta inicjatywa, która sama w sobie ma znaczenie strategiczne, wskazuje na odnowione zaangażowanie Ameryki w sprawę skutecznego multilateralizmu, co Unia Europejska zdecydowana jest popierać i wzmacniać.
Innym równie ważnym skutkiem szczytu będzie stworzenie nowej Rady ds. Energii UE-USA, która zbierze się po raz pierwszy 4 listopada. Ze strony UE Radzie przewodniczyć będę ja, moi koledzy komisarze Piebalgs i Potočnik oraz prezydencja, a po stronie USA - sekretarze Clinton i Chu. Rada analizować będzie światowe bezpieczeństwo energetyczne, rynki energii i regulacje produktów energetycznych, nowe technologie i badania. Krótko mówiąc, szczyt wniesie wartość dodaną w sferze polityki, której znaczenie jest oczywiste.
Mamy teraz także nową Transatlantycką Radę Gospodarczą (TEC). Będzie ona uzupełniać Radę ds. Energii, która również stanie się bardziej dynamiczna. TEC zbiera się w przyszły wtorek w Waszyngtonie - a więc jeszcze przed posiedzeniem Rady ds. Energii - a wyniki tego spotkania znajdą oczywiście także odzwierciedlenie w rozmowach prowadzonych w trakcie szczytu.
Obiecującym aspektem naszej współpracy transatlantyckiej jest współpraca w początkowej fazie procesu (upstream cooperation). W jej ramach możemy omawiać różne koncepcje polityczne na wczesnym etapie, co pozwoli nam uniknąć w przyszłości wprowadzania rozbieżnych przepisów regulacyjnych. Jest rzeczą oczywistą, że tego rodzaju współpraca jest nam potrzebna bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Najlepszym przykładem jest tutaj tak niezbędna spójna reakcja na kryzys finansowy. Zbadamy także możliwości szerszego wykorzystania tego forum współpracy dla wymiany informacji dotyczących nanomateriałów wykorzystywanych w opiece zdrowotnej.
Z inicjatywy USA zamierzamy także uruchomić ściślejszą współpracę w dziedzinie innowacji. Obie strony uznają, że zwiększenie potencjału innowacyjnego naszego przemysłu i naszych pracowników jest koniecznym warunkiem dla tworzenia miejsc pracy i wzrostu, a więc do pomyślnego wyjścia z obecnego kryzysu. Komisja rzecz jasna przypomni nasze europejskie obawy związane z niektórymi drażliwymi kwestiami, jak np. zagwarantowanie wymiany handlowej, potencjalne zakłócenia konkurencji na skutek pomocy państwa, czy polityka zamówień publicznych w USA.
Na koniec powiem, że Komisja od samego początku bardzo liczyła na poparcie Parlamentu Europejskiego dla procesu zachodzącego w TEC i jesteśmy za nie wdzięczni. Dlatego z pewnością zdecydowanie poprzemy inicjatywy delegacji Parlamentu Europejskiego zmierzające do wzmocnienia w stosunkach z USA udziału parlamentów po obu stronach Atlantyku w sprawach wiążących się z TEC.
Chcielibyśmy ugruntować rolę TEC jako dwustronnego forum w podejmowaniu bieżących i strategicznych problemów z zakresu transatlantyckiej wymiany handlowej i inwestycji. Ważne jest również, by TEC otworzyło się na transatlantycki dialog prawodawców i zainteresowanych przedstawicieli społeczeństwa cywilnego, fachowa wiedza i polityczna myśl parlamentarzystów jest bowiem niezbędna, byśmy mogli w pełni wykorzystać potencjał transatlantyckiego rynku.
Moja koleżanka wspomniała już, że bardzo ważne będą również kwestie związane z GLS. W dniach 27 i 28 października w ramach naszej współpracy w zakresie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa odbędzie się w Waszyngtonie spotkanie trojki. Komisję reprezentować będzie wiceprzewodniczący Barrot. Weszliśmy w ostatnią fazę przygotowywania oświadczenia, którego celem będzie odnowienie naszego transatlantyckiego partnerstwa w tych obszarach. Spotkanie w Waszyngtonie da okazję do oficjalnej wymiany dokumentów ratyfikacyjnych dla umów o ekstradycji i wzajemnej pomocy prawnej, dzięki czemu wejdą one w życie na początku 2010 roku. Umowy te wzmocnią nasze wysiłki w zwalczaniu przestępczości w dzisiejszym zglobalizowanym świecie.
Jak to zostało już powiedziane, niewątpliwie konieczne jest osiągnięcie dalszego postępu w innej kluczowej i ważnej dla obywateli sprawie? Ponowimy wezwanie do zniesienia obowiązku wizowego dla wszystkich obywateli UE udających się do USA. Wyrazimy nasze zaniepokojenie możliwością wprowadzenia opłaty z tytułu elektronicznego systemu zezwoleń na podróż, która stanowić będzie faktycznie nowy podatek turystyczny oraz, jak już wspomniano, przypomnimy USA po raz kolejny o potrzebie zniesienia, w ramach amerykańskiego programu znoszenia wiz, ograniczeń nałożonych na podróżujące osoby z HIV/AIDS.
Wreszcie, delegacja Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych uda się do Waszyngtonu w czasie spotkania ministerialnego. Mamy więc nadzieję, że będzie ona mogła również przekazać te same przesłania. Wiceprzewodniczący Barrot jest także gotów spotkać się z Komisją Wolności Obywatelskich w czasie swego pobytu w Waszyngtonie.
Elmar Brok
Pani przewodnicząca, pani komisarz, pani urzędująca przewodnicząca Malmström! Właśnie zauważyłem, że równość płci stała się cechą tej Izby. Musimy mieć świadomość, że kwestia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej (TEC) ma wielkie znaczenie i że temu powołanemu kilka lat temu ciału potrzebna jest nowa siła sprawcza. Znajdujemy się bowiem w okresie przejściowym, po objęciu rządów przez nową administrację amerykańską i tuż przed powołaniem nowej Komisji. Mam nadzieję, że spotkanie, które odbędzie się w przyszły wtorek, zagwarantuje dalsze funkcjonowanie TEC we właściwym duchu.
Transatlantycki rynek bez barier w handlu dałby wzrost gospodarczy na poziomie 3,5% w USA i w Europie i 1,5% na świecie. W kontekście obecnego kryzysu gospodarczego ta kwestia wiąże się ściśle z zatrudnieniem. Dlatego powinniśmy optymalnie wykorzystać tę szansę, zapewniając publicznie, że traktujemy przedmiotową inicjatywę poważnie. Pani komisarz! Powinniśmy także zapewnić, że nowa rada bezpieczeństwa energetycznego zajmować się będzie polityką bezpieczeństwa w dziedzinie energii, a TEC - kwestiami regulacyjnymi. Ważne jest, by te dwa obszary zostały rozdzielone, dzięki czemu unikniemy powielania wysiłków i będziemy mieć pewność, że odpowiednie rozwiązania zostaną znalezione.
Wiąże się z tym w szczególności kwestia udziału prawodawców. Barier nie da się usunąć bez udziału Parlamentu Europejskiego i Kongresu Stanów Zjednoczonych, ponieważ 80% tych regulacji to przepisy ustawowe. Z tego względu administracja amerykańska nie może zrobić tego samodzielnie.
Na koniec chciałbym poruszyć jeszcze jedną kwestię związaną ze szczytem. Zmiana klimatu, Afganistan, nierozprzestrzenianie broni jądrowej, broń masowego rażenia i rozbrojenie są to wszystko ważne zagadnienia, które dzięki nowej administracji niosą w sobie nowe szanse. Pragnę życzyć państwu powodzenia w zapewnieniu, że wszystkie te sprawy zostaną uwzględnione. Mam też nadzieję, że we współpracy z Unią Europejską świeżo upieczony laureat nagrody Nobla osiągnie w tym dziedzinach ogromny sukces z korzyścią dla nas wszystkich.
Hannes Swoboda
Pani przewodnicząca, pani urzędująca przewodnicząca Malmström, pani komisarz! Jak już wspomniano, Barack Obama i nowa większość w Kongresie otwierają przed nami istotne szanse zintensyfikowania naszej współpracy, w szczególności w odniesieniu do wspólnego rynku transatlantyckiego? Nie powinien być to jednak wspólny rynek przeznaczony do deregulacji, lecz wspólny rynek oparty na fundamentach lub zasadach społecznej gospodarki rynkowej, podlegający rozsądnym i stosownym regulacjom, jeśli są one niezbędne.
Pan Brok słusznie stwierdził, że takie uregulowania muszą mieć podstawy prawne, niezależnie od tego, czy mówimy o regulacji rynków finansowym czy też o regulacjach z zakresu ochrony środowiska i polityki energetycznej. Przyjęcie wspólnego podejścia w tym obszarze stanowiłoby znaczący wkład w kształtowanie ładu globalnego.
Jednym z obszarów, o którym już wspomniano i o którym moglibyśmy porozmawiać dzisiaj rano, jest kluczowa kwestia polityki dotyczącej klimatu. Wielu z nas będzie za kilka dni w Waszyngtonie, gdzie będziemy mieli okazję porozmawiać z naszym kolegami z Kongresu. Chociaż nie ma jeszcze uregulowań prawnych dotyczących polityki klimatycznej, przedstawiciele rządu amerykańskiego są przynajmniej częściowo upoważnieni do podejmowania wiążących zobowiązań, nawet jeśli szczegółowe ustalenia będą mogły być przyjęte dopiero wtedy, kiedy proces ustawodawczy dobiegnie końca.
Jest bardzo ważne, by Kopenhaga zakończyła się sukcesem. Choć nie oznacza to końca całego procesu, będzie to jednak ważny krok ku wypracowaniu wspólnej polityki klimatycznej. Wszyscy musimy pracować na sukces Kopenhagi. Ta konferencja odniesie sukces tylko wtedy, kiedy wyznaczymy wiążące cele w zakresie polityki klimatycznej.
Wreszcie - jak to już zresztą powiedziano - niezależnie od naszej przyjaźni i wzajemnej sympatii oraz niezależnie od naszych dobrych stosunków, są pewne rzeczy, których nie możemy zaakceptować. Chodzi m.in. o kolejne działania protekcjonistyczne, na przykład na rynku wyposażenia obronnego, o politykę wizową, która dyskryminuje niektóre państwa członkowskie oraz o opłaty wizowe, jakich żąda USA i o których już wspomniano. Ważne jest, byśmy rozmawiali z Ameryką z równej pozycji. Powinniśmy dążyć do stworzenia partnerstwa z USA, ale trzeba również wskazać, czego nie akceptujemy, czyli w tym przypadku polityki, która dyskryminuje Europejczyków.
Sarah Ludford
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! W imieniu grupy ALDE zdecydowanie popieram fakt, że przedmiotowa rezolucja wzywa do zacieśnienia strategicznego partnerstwa między UE i USA jako jednego z fundamentów polityki zagranicznej Unii. Rezolucja ta słusznie podkreśla znaczenie stworzenia zintegrowanego rynku transatlantyckiego do 2015 roku. Liczne spory w konkretnych sprawach nie mogą przesłonić nam dalece ważniejszego zainteresowania wspólnymi wartościami i celami, działaniami na rzecz między innymi wspierania demokracji i praw człowieka, służącymi rozwiązywaniu konfliktów i ochronie przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa.
Z punktu widzenia gospodarki grupa ALDE podkreśla potrzebę uniknięcia sytuacji, w której uczestnicy rynku finansowego korzystają z arbitrażu regulacyjnego oraz konieczność zajęcia się takimi kwestiami jak instytucje, które są "zbyt duże, by mogły upaść”. Zaproponowaliśmy poprawkę do ust. 39, ponieważ - o ile można to stwierdzić - skoro przywódcy G-2 nie zawarli żadnego porozumienia, by pracować nad transakcją finansową lub podatkiem Tobina, absurdem byłoby wyrażanie zadowolenia z powodu takiego porozumienia, nawet jeśli zrobiliśmy już to omyłkowo w rezolucji z okazji spotkania G-20.
Grupa ALDE wzywa także do skreślenia ust. 38, który wydaje się postulować zniesienie praw własności intelektualnej. Jednakże, jak to wyjaśniła pani Malmström, stosunki transatlantyckie dotyczą w znacznym stopniu spraw z dziedziny sprawiedliwości i bezpieczeństwa. Grupa ALDE w pełni popiera ścisłą współpracę w tym obszarze, przy czym współpraca ta musi jednak respektować podstawowe prawa, w tym prawo do prywatności, i rozwijać się w demokratycznych i przejrzystych ramach. Jeśli o to chodzi, szkoda, że nie skonsultowano z posłami Parlamentu Europejskiego wspólnego oświadczenia, które ma być uzgodnione w przyszłym tygodniu, zwłaszcza że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego niemal wszystkie te kwestie objęte będą procedurą współdecyzji.
Jest zastanawiające, dlaczego Komisja i Rada wspierają nowe porozumienie w sprawie udostępniania danych finansowych dotyczących obywateli UE z systemu SWIFT, skoro umowa o wzajemnej pomocy prawnej umożliwia składanie szczegółowych wniosków o udzielenie pomocy prawnej. Chciałabym uzyskać odpowiedź w tej sprawie.
Szkoda wreszcie, że nowe ramy współpracy w obszarze sprawiedliwości i ekstradycji dopuszczają jednak zupełnie nieuzasadnioną ekstradycję z Wielkiej Brytanii Gary'ego McKinnona, hakera komputerowego, który cierpi na zespół Aspergera, zamiast ścigania sądowego w Wielkiej Brytanii.
Na sam koniec pragnę wyrazić pełne poparcie dla tego, co komisarz Ferrero-Waldner powiedziała o ruchu bezwizowym dla wszystkich obywateli UE. Bardzo krytycznie oceniamy opłatę za "wizę w wersji lajt” w ramach elektronicznego systemu zezwoleń na podróż.
Pascal Canfin
Pani przewodnicząca! W swoim wystąpieniu pani Malmström powiedziała, że potrzeba czynów, a nie tylko pięknych słów. Mogę zapewnić panią, że grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie będzie bardzo uważnie śledzić rezultaty tego szczytu między Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską, ponieważ odbywa się on w kluczowym punkcie na drodze, która wiedzie nas z jednej strony, do Kopenhagi, a z drugiej do reformy międzynarodowego systemu finansowego.
W tym względzie trzeba dodać, że kasyno znów działa, zyski banków znów sięgają poprzedniego rekordowego poziomu - zyski banków amerykańskich wyniosły 437 miliardów dolarów amerykańskich. Uważamy, że polityczna determinacja osłabła w porównaniu z sytuacją sprzed sześciu miesięcy. W związku z tym mamy ogromne oczekiwania wobec tego szczytu, który ma zademonstrować, że zarówno w USA, jak i w Europie wciąż istnieje wola polityczna, aby poddać regulacji kapitalizm i instytucje finansowe.
Chcielibyśmy zasugerować, że w tym celu niezbędne jest osiągnięcie postępów w dwóch bardzo ważnych sprawach. Pierwsza z nich to walka z rajami podatkowymi, przy czym o tej kwestii nie wspomnieli państwo w swoich wystąpieniach. Amerykański Departament Skarbu przyznaje, że raje podatkowe powodują utratę wpływów podatkowych w wysokości 100 miliardów dolarów. W związku z tym chcemy podkreślić wagę tego problemu i powiedzieć państwu, że ważne jest, by Stany Zjednoczone i Europa wspólnie zajęły się tym zagadnieniem w czasie szczytu.
Drugim zagadnieniem, o którym przed chwilą wspomniano, jest podatek od instytucji finansowych. Kiedy pan Barroso kandydował ponownie na przewodniczącego Komisji, powiedział wyraźnie, że jest zwolennikiem takiego podatku? Dwa tygodnie temu Parlament Europejski po raz pierwszy uchwalił większością głosów wprowadzenie podatku od transakcji finansowych, pod warunkiem, że mają one międzynarodowy charakter. W związku z tym grupa Zielonych wzywa was, byście włączyli ten temat do porządku obrad w czasie szczytu między Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską, który odbędzie się na początku listopada.
Na koniec powiem, że w sprawie klimatu mamy obowiązek usunąć przeszkodę, która utrudnia działanie Barackowi Obamie. Prezydent Obama chce działać, ale jest blokowany przez własną większość. Najlepszym prezentem, jaki Unia Europejska mogłaby dać panu Obamie, byłoby zobowiązanie się w końcu października do udostępnienia środków finansowych w wysokości 30 miliardów euro na wydatki związane z dostosowaniem do zmian klimatu w krajach Globalnego Południa. Powinniśmy zobowiązać się także do redukcji naszych własnych emisji zanieczyszczeń o 30%. W ten sposób postęp w negocjacjach stanie się możliwy. To jest nasz obowiązek. Musimy to zrobić przed szczytem.
Tomasz Piotr Poręba
Pani przewodnicząca! Pogłębienie relacji na linii Stany Zjednoczone-Unia Europejska powinno stanowić fundament polityki zewnętrznej Unii. Stany Zjednoczone bowiem od lat są naszym najbliższym sojusznikiem. Obecnie stoi przed nami wiele wyzwań, z którymi musimy się wspólnie zmierzyć ramię w ramię z Waszyngtonem. W sferze bezpieczeństwa niepokoi nas postawa Iranu oraz pogarszająca się sytuacja w Afganistanie. Nieco bliżej naszych granic Rosja staje się coraz bardziej nieprzewidywalnym i autorytarnym sąsiadem, a Kreml wywiera neoimperialną presję na kraje, które zalicza do swojej bliskiej zagranicy.
Aby bronić i pozostawać wiernym wartościom wspólnym dla Ameryki i Europy musimy mówić jednym głosem zawsze, kiedy mamy do czynienia z przypadkami łamania praw człowieka oraz zagrożeniem dla podstawowych swobód obywatelskich. Musimy być zjednoczeni w obronie naszego bezpieczeństwa. Nie możemy zapominać, że fundamentem stosunków transatlantyckich jest sojusz północnoatlantycki. Dlatego obszar bezpieczeństwa, wolności i demokracji powinien poszerzać się i obejmować te państwa europejskie, które zwiększą bezpieczeństwo euroatlantyckie. Niezbędne jest, aby aktywne zacieśnianie więzi ze Stanami Zjednoczonymi było priorytetem Unii Europejskiej.
Jean-Luc Mélenchon
Pani przewodnicząca, pani komisarz, pani Malmström! W obecnym kryzysie gospodarczym nowo wybrany Parlament ma prawo oczekiwać aktualnych i możliwie precyzyjnych informacji na temat struktury planu budowy dużego rynku transatlantyckiego i celów deregulacji, której taki plan wymaga w sferze gospodarczej i finansowej, w przeciwieństwie do mrzonek przedstawionych przez niektórych naszych kolegów posłów.
Czy taki wielki nieregulowany rynek ma powstać do 2010 czy 2015 roku? Czy ta data została już potwierdzona? Osobiście sądzę, że byłoby to bardzo niekorzystne dla Europy, zważywszy na opłakany stan podstawowych elementów gospodarki amerykańskiej oraz fakt, że USA odmawia zaprowadzenia porządku w swojej gospodarce. Ta ocena, niezależnie od powodów o zasadniczym charakterze, skłania mnie do wyrażenia sprzeciwu wobec propozycji, by takie partnerstwo miało być, jak to wielu z was postulowało, fundamentem polityki Unii Europejskiej.
Te względy skłaniają mnie także do zadania pytania, jakie środki zostaną przyjęte w celu zahamowania załamania się dolara i zabezpieczenia przed ryzykiem wynikającym z tego dla Europy i reszty świata. Dlaczego odrzucono bez poważnej analizy propozycję stworzenia wspólnej waluty światowej, przedłożoną przez Chiny w interesie stabilności gospodarki światowej?
Chcę ostrzec przez anachronicznym entuzjazmem dla współpracy atlantyckiej, która okazuje się całkiem archaicznym konformizmem w momencie historii wymagającym w większym stopniu niż kiedykolwiek wcześniej, byśmy potwierdzili naszą podmiotowość niezależnie od życzeń Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Krisztina Morvai
Pani przewodnicząca! Jako prawnik zajmujący się prawem karnym i prawami człowieka chciałabym coś zasugerować, jeśli chodzi o wspólną walkę z terroryzmem. Uważam, że bardzo ważne i pożyteczne byłoby powołanie wspólnej roboczej grupy ekspertów, przedstawicieli środowiska naukowego, czynnych zawodowo adwokatów itp., która sformułowałaby wnioski płynące z bolesnych doświadczeń okresu po zamachach z 11 września, kiedy to w imię walki z terroryzmem zawieszone zostały prawa człowieka.
Pochodzę z kraju, którego rząd zawieszał w ciągu ostatnich trzech lat prawa człowieka i wysyłał ludzi do więzienia nie mając do tego żadnych podstaw. Robi to w dzisiejszych czasach w imię walki z terroryzmem. Mamy w więzieniach prawdopodobnie 16 więźniów politycznych, oskarżonych o terroryzm przy braku jakichkolwiek dowodów. Zawieszono prawa człowieka, ustawę zabraniającą aresztowania obywateli bez zgody sądu, prawo do obrony, prawa więźnia: wiem, o czym mówię. Musimy zachować wielką ostrożność, kiedy mówimy o walce z terroryzmem. Należy ją prowadzić w wysoce profesjonalny i bardzo ostrożny sposób.
Francisco José Millán Mon
(ES) Pani przewodnicząca! Stosunki ze Stanami Zjednoczonymi są ze strategicznego punktu widzenia najważniejszymi stosunkami, jakie utrzymuje Unia Europejska.
Stany Zjednoczone zajmują kluczową pozycję na świecie, a Unia Europejska staje się w coraz większym stopniu podmiotem o znaczeniu globalnym. Możemy i powinniśmy podejmować wspólnie wiele działań. Po pierwsze, powinniśmy odgrywać wiodącą pozycję w kształtowaniu nowego, globalnego świata, cechującego się nowymi wyzwaniami i wyłanianiem się nowych podmiotów.
Powinniśmy jeszcze bardziej zacieśnić nasze stosunki i stworzyć nowego mechanizmy instytucjonalne. Jest to właściwy czas, by podjąć takie działania. W Waszyngtonie mamy rząd, który jest zwolennikiem multilateralizmu, traktat lizboński wzmocnił Unię Europejską i jesteśmy świadkami wyłaniania się nowego świata, który chcemy wspólnie kształtować.
Rezolucja, którą przyjmiemy jutro, popiera w szczególności wzmocnienie mechanizmów instytucjonalnych, do czego wzywał Parlament w swojej rezolucji z 26 marca.
Podjęta dwa lata temu decyzja o utworzeniu Transatlantyckiej Rady Gospodarczej była słuszna. Niemniej jednak w dzisiejszym świecie powinniśmy również rozwijać znakomitą koordynację naszych działań w zakresie polityki i bezpieczeństwa. Potrzebne są regularne spotkania urzędników odpowiedzialnych za sprawy zewnętrzne i bezpieczeństwa. Dlatego też ta Izba, ten Parlament poparł utworzenie Transatlantyckiej Rady Politycznej. Rada ta powinna w przyszłości obejmować radę ds. energii, którą państwo pragną powołać na następnym szczycie.
Parlament chce również, by co roku odbywały się dwa szczyty. Jeżeli mamy dwa szczyty z Rosją, to dlaczego nie ze Stanami Zjednoczonymi? Panie i panowie! Coraz częściej mówi się o G-2, którą utworzą Stany Zjednoczone i Chiny, to znaczy o uprzywilejowanych stosunkach między dwoma najważniejszymi globalnymi graczami. Niepokoi mnie, że my Europejczycy możemy osłabić naszą rolę jako partnerów i podważyć nasze uprzywilejowane stosunki ze Stanami Zjednoczonymi. Musimy wyjaśnić Stanom Zjednoczonym, że traktat wzmocni Unię w dziedzinie polityki zagranicznej.
Unia Europejska, czyli dzisiejsza Europa, nie jest już problemem, jakim była przez kilkadziesiąt lat. Dzisiaj Europa winna przyczyniać się do rozwiązywania problemów w naszym skomplikowanym świecie. Mam nadzieję, że Stany Zjednoczone tak to widzą. Aby tak się stało, Europejczycy, jak to wskazała pani komisarz, winni postępować w sposób zgodny z globalną rolą, jaką chcą odgrywać oraz spełniać oczekiwania związane z uprzywilejowanymi relacjami, które pragniemy utrzymywać ze Stanami Zjednoczonymi.
Podsumowując, wzmocnienie stosunków transatlantyckich, w tym na szczeblu instytucjonalnym, powinno być, w mojej ocenie, kluczowym zagadnieniem zbliżającego się szczytu.
Ioan Mircea Paşcu
Pani przewodnicząca! Stosunki transatlantyckie, które mają podstawowe znaczenie tak dla UE, jak i dla USA, poddane były poważnej próbie w ostatnich latach. Obecnie, kiedy nowa administracja w Białym Domu na nowo określa priorytety USA a Francja powróciła do struktur wojskowych NATO, mamy lepsze perspektywy na przyszłość. Osobiście uważam, że nadszedł czas na dokonanie merytorycznej oceny stosunków transatlantyckich w celu zapewnienia im odpowiedniej, solidnej podstawy, umożliwiającej sprostanie bieżącym wyzwaniom, jakie stawia przed oboma parterami środowisko międzynarodowe, takim jak zaopatrzenie w energię, zmiana klimatu, wyłanianie się nowych mocarstw, kryzys finansowy i gospodarczy oraz terroryzm.
Tym razem powinniśmy wznieść się ponad powierzchowne różnice w polityce i dokonać oceny naszych głębszych wspólnych interesów, które do tej pory były traktowane jako oczywistość. Bez takiej pogłębionej wspólnej analizy Zachód może niestety utracić inicjatywę na rzecz innych ośrodków władzy, które nie zawahają się przed kształtowaniem świata zgodnie z ich własnymi interesami, odmiennymi od naszych interesów.
Jednym z takich wspólnych interesów, które są centralnym elementem stosunków transatlantyckich, jest bezpieczeństwo w Europie. Nawet jeśli wojna na naszym kontynencie nie stanowi jak na razie realnego zagrożenia, obecne negatywne tendencje, przy braku odpowiedniej reakcji z naszej strony, mogą uczynić taką wojnę możliwą. Postęp nie jest nieodwracalny, jak to wszyscy wiemy dobrze w Europie środkowej. Z tego względu, zanim rozważymy propozycję dokonania ponownej oceny obecnej struktury bezpieczeństwa w Europie, powinniśmy spróbować udzielić definitywnych odpowiedzi na pytania o dalsze zaangażowanie USA, przyszłość NATO i rolę, jaką ma odgrywać UE po wejściu traktatu lizbońskiego w życie.
Jeżeli Europa chce zrealizować swoje ambicje bycia prawdziwym graczem w światowej polityce, to powinna wyeliminować różnice, jakie w tych kwestiach istnieją między jej członkami, starając się w ten sposób skupić ich wysiłki wokół rzeczywistych wspólnych interesów gospodarczych.
Reinhard Bütikofer
(DE) Pani przewodnicząca, pani minister, pani komisarz! Czwarte posiedzenie Transatlantyckiej Rady Gospodarczej stanowi idealną okazję, by otworzyć nowy rozdział w działalności tego forum. TEC musi mieć bardziej ambitne cele. Obie strony transatlantyckiego dialogu zgadzają się, że naszymi nadrzędnymi priorytetami są pokonanie kryzysu gospodarczego i przeciwdziałanie zmianom klimatycznym. Teraz chodzi o uzgodnienie konkretnego porządku obrad TEC, który odzwierciedlać będzie te priorytety.
Szczególnie ważna jest współpraca w zakresie innowacji służących rozwojowi gospodarek niskoemisyjnych i społeczeństw efektywnie użytkujących energię. Istotne jest ponadto, by ściślej zaangażować w tę współprace różne zainteresowane strony, jak na przykład Transatlantycki Dialog Konsumentów, forum, które zrzesza 80 organizacji konsumentów. Dzięki tym organizacjom ochrona konsumentów mogłaby stać się centralnym tematem dialogu na temat uregulowania rynków finansowych. Cel stworzenia wspólnego rynku transatlantyckiego do 2015 roku może być trochę zbyt ambitny, ale należy oceniać go w świetle faktu, że ten rynek polepszy życie ludzi po obu stronach Atlantyku. Z tego względu Zieloni opowiadają się za zawarciem nowego transatlantyckiego porozumienia.
James Elles
Pani przewodnicząca! Zgadzam się z tymi przedmówcami, którzy twierdzili, że nowa administracja amerykańska stanowi dla nas prawdziwą szansę.
Trzy krótkie uwagi. Po pierwsze, wydaje się, że znaleźliśmy się w sytuacji, kiedy na wiele tematów toczą się dyskusje pomiędzy UE a USA, ale jednocześnie brakuje dialogu strategicznego. Tymczasem dowiaduję się w Waszyngtonie, że USA i Chiny prowadzą znacznie szerszy dialog niż dialog, który USA prowadzi z nami. Czy nie czas, byśmy powiedzieli na szczycie, że chcemy strategicznego dialogu na rzecz strategicznego partnerstwa?
Po drugie, jeśli chodzi o dyskusję na temat protekcjonizmu na forum TEC, jest zupełnie oczywiste, że największym zagrożeniem w ciągu najbliższych 12 miesięcy będzie zamykanie, a nie otwieranie rynków, a mimo to mamy rynek transatlantycki, który stanowi, jak to powiedział pan poseł Brok, naszą największą szansę na pobudzenie wzrostu po obu stronach Atlantyku.
Czy nie nadszedł czas, by uczynić rynek transatlantycki istotnym elementem rozwoju wymiany handlowej, zamiast odsuwać ten temat na bok jako problem z zakresu regulacji? W istocie byłby to ważny czynnik sprzyjający otwarciu rynków.
Na koniec, jestem zawiedziony, że nie dostaliśmy badania ani planu działań, które obiecał pan Verheugen. Za badanie zapłacił Parlament. Jeżeli chcecie, by Parlament przyznał, że obecnie bardzo potrzebna jest nam wiedza, w jaki sposób można otworzyć rynki, opublikujcie ten raport zgodnie z rezolucją, tj. do 15 listopada.
Daniel Caspary
(DE) Pani przewodnicząca, koleżanki i koledzy posłowie! Jeżeli uważacie, że Unia Europejska potrzebuje partnerów, tak jak stwierdzili wszyscy przedmówcy, to potrzeba taka zaznacza się szczególnie w dziedzinie gospodarki. Dzienne obroty na rynku transatlantyckim sięgają około 2 miliardów euro. Pokazuje to dobitnie, jak ważna jest Światowa Organizacja Handlu (WTO). Wynika z tego również jasno, że umowy o wolnym handlu są istotne, a przede wszystkim, że należy skupić się bardziej na partnerstwie transatlantyckim.
Kiedy obserwuję nowego prezydenta USA, wydarzenia po drugiej stronie Atlantyku budzą czasami mój niepokój. Barack Obama znajduje czas, żeby przyjąć nagrodę Nobla w Oslo, ale wiele europejskich głów państwa lub szefów rządów miało trudności, aby umówić się z nim na spotkanie podczas szczytu G-20. W Kopenhadze Obama miał czas, by wspierać olimpijską kandydaturę swego rodzinnego miasta, lecz niestety zabrakło mu czasu, by wziąć razem z nami udział w ważnej uroczystości europejskiej, czyli w obchodach 20. rocznicy upadku muru berlińskiego i żelaznej kurtyny. Byłbym szczęśliwy, gdyby udało nam się przekonać Baracka Obamę, że decyzji, czy posiedzenie TEC ma się odbyć, czy też nie, nie powinien podejmować dopiero na kilka dni przed jego terminem. Powinien raczej z pełnym przekonaniem w ciągu następnych kilku lat popierać TEC.
Powinniśmy ułatwić wymianę handlową między Europą i USA. Potrzebne są usprawnienia w obszarze ujednolicania norm. Potrzeba nam zniesienia ceł i pozataryfowych barier handlowych. Musimy zapobiec wprowadzeniu przez obie strony dodatkowych środków protekcjonistycznych. Musimy zagwarantować, że produkty będą bezpieczne dla naszych konsumentów. Musimy zadbać, by działania antyterrorystyczne nie utrudniały wszystkich tych działań, które są obecnie rozpatrywane. Z tego względu byłbym szczęśliwy, gdyby udało nam się osiągnąć rzeczywisty postęp w naszej współpracy. Wiele problemów, które dotykają nas w innych obszarach globu, takich jak dumping płacowy, socjalny czy ekologiczny, nie występuje w stosunkach transatlantyckich.
Uważam, że powinniśmy skorzystać z okazji, by z jednej strony pracować wspólnie z Amerykanami nad rozwiązaniem naszych wspólnych problemów, a z drugiej strony podejmować wspólnie działania na całym świecie na rzecz postępu w ramach WTO lub innych organizacji międzynarodowych, jak na przykład Międzynarodowa Organizacja Pracy. Liczę na dobre rezultaty w tym zakresie w przyszłym tygodniu.
Véronique De Keyser
(FR) Pani przewodnicząca! Wybór Baracka Obamy na prezydenta USA został słusznie powitany jako zwycięstwo amerykańskiej demokracji. Jednakże przyznana mu niedawno pokojowa nagroda Nobla stawia go pod presją. Pokój na Bliskim Wschodzie? Jest to coś, na co liczymy, ale Obama z pewnością nie jest tu żadnym asem atutowym. Pokój w Afganistanie? W tym przypadku USA ma pewną swobodę manewru przy wyborze strategii. Jeśli jednak prezydent Obama będzie słuchał jastrzębi, ryzykuje, że będzie to następny Wietnam. Wymowne jest, że książka Gordona Goldsteina, która opisuje dramatyczną spiralę zdarzeń prowadzących do przegranej w Wietnamie, sprzedaje się w Waszyngtonie jak świeże bułeczki, a w księgarniach brakuje już egzemplarzy.
Pan prezydent musi teraz wybrać między dwiema strategiami: jedna z nich koncentruje się na stabilizacji, eliminacji ubóstwa i rozwoju gospodarczym Afganistanu, dzięki obecności tak militarnej, jak i cywilnej w całym kraju. Druga strategia proponuje skupić się na kilku obszarach miejskich, skąd realizowane będą szeroko zakrojone operacje skierowane przeciwko Al-Kaidzie. Oba warianty wymagają wysłania żołnierzy, ale pierwszy z nich jest nakierowany na ludzi, a drugi wiedzie ku wojnie, za czym czai się ryzyko katastrofy.
Czy Europa nie powinna ratować Baracka Obamy przed starymi demonami, które dręczą Stany Zjednoczone i pomóc mu wybrać pierwszą strategię, która koncentruje się na ludziach? Tak przynajmniej uważa moja grupa.
Charles Tannock
Pani przewodnicząca! Grupa ECR jest zdecydowanie proatlantycka i zabiega o coraz ściślejsze gospodarcze, handlowe i polityczne więzi z Ameryką, której nie uważamy za konkurenta, lecz za głównego sojusznika UE. Mamy również dług wobec USA za ich wkład w NATO, które jest oparte na naszych wspólnych demokratycznych wartościach. Witamy również z zadowoleniem spóźnione zaangażowanie USA w walkę przeciwko zmianom klimatycznym.
Nie powinniśmy jednak udawać, że zgadzamy się we wszystkim. Niepokój mój budzą na przykład sprzeczne sygnały, jakie administracja amerykańska wysyła w stosunku do Rosji. Nacisk Waszyngtonu na nowy początek w relacjach USA i Rosji wydaje się usprawiedliwiać rażącą ingerencję Kremla w sprawy sąsiadów Rosji, w szczególności w Gruzji i na Ukrainie.
Wątpliwości budzi także anulowanie amerykańskiej tarczy antyrakietowej, która miała zostać rozmieszczona w Polsce i w Czechach.
Ta ocena znajduje chyba potwierdzenie w niedawnym odkryciu tajnego obiektu jądrowego w Iranie. Wszyscy musimy podwoić nasze wysiłki na rzecz ograniczenia nuklearnych ambicji Iranu. Jako sojusznicy USA zdecydowanie popieramy ich militarną walkę przeciwko inspirowanemu przez dżihad terroryzmowi w Iraku i Afganistanie, jak i znaczne wysiłki USA na rzecz trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie.
Diogo Feio
(PT) Pani przewodnicząca! Chcę zacząć od podkreślenia znaczenia stosunków między Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską, zwłaszcza w czasie globalnego kryzysu gospodarczego. Istnieje coraz pilniejsza potrzeba podjęcia wspólnych działań w celu zażegnania kryzysu, na rynku energii i w walce z terroryzmem. Takie działania powinny być jednak lepiej ukierunkowane i nie mogą przybierać postaci nowych podatków lub absurdalnych ataków na system finansowy, który jest niezbędny dla funkcjonowania rynku.
Koncentrując się na kwestii finansowej chciałbym podkreślić wysiłki podejmowane zarówno przez Stany Zjednoczone, jak i Unię Europejską na rzecz polityki lepszego stanowienia prawa, kładące nacisk na zaangażowanie zainteresowanych stron w debatę nad raportem. Bez skoordynowanych działań Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej nasze stosunki gospodarcze nie wejdą w bardziej dojrzałą fazę, która doprowadzi do stworzenia transatlantyckiego rynku, być może do 2015 roku.
W tym miejscu należy także zdefiniować, czym jest atlantyzm. Równie istotne jest, by zmniejszyć bariery administracyjne pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską w celu stworzenia warunków konkurencji i rynku, które będą bardziej atrakcyjne tak dla poszczególnych obywateli, jak i dla firm. Wierzę, że rynek transatlantycki można zbudować na stabilnej, wynegocjowanej podstawie. Ożywi to gospodarki krajowe i powstrzyma groźbę nowych kryzysów gospodarczych i społecznych, takich jak kryzys, którego doświadczamy obecnie.
Na koniec, pani przewodnicząca, pragnę powiedzieć jasno, że obecne warunki są wyjątkowe i że przyjęcie podejścia bardziej zorientowanego na współpracę atlantycką może spowodować poprawę sytuacji.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Pani przewodnicząca! Pani komisarz Ferrero-Waldner wspomniała, jak ważne jest zapewnienie obecności Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych na transatlantyckim szczycie UE-USA. Odnotowuję z radością nacisk, jaki położyła na tę kwestię.
Ponadto jako przewodniczący Komitetu Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, chciałbym zwrócić państwa uwagę przede wszystkim na znaczenie podpisania traktatów o ekstradycji i wzajemnej pomocy prawnej. Podjęto znaczne wysiłki, by wzmocnić współpracę nie tylko polityczną, ale także i sądową, przyczyniając się w ten sposób do wzmocnienia więzi między Eurojust i analogicznymi instytucjami w Stanach Zjednoczonych.
Po drugie, chciałbym podkreślić wkład we wzmocnienie i uruchomienie, w ciągu kolejnych pięciu lat, dialogu transatlantyckiego oraz, po trzecie, chciałbym podkreślić pracę wykonaną przez ten Parlament.
Dlatego chcę prosić o przedstawienie na następnym posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego w listopadzie informacji o wynikach tego szczytu, a w szczególności rozdziału na temat współpracy sądowej i współpracy w sprawach karnych.
Po czwarte, oczywiste jest, że dzięki wejściu w życie traktatu lizbońskiego nastąpi imponująca inauguracja przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jako nowego aspektu kompetencji Unii Europejskiej i nowego obszaru polityki europejskiej, o którym Parlament będzie współdecydować.
Z tego też względu w przypadku spraw o delikatnym charakterze, jak na przykład ochrona danych i podstawowe prawa osób, umowy w sprawie danych dotyczących przelotu pasażera i danych z systemu SWIFT, taka współpraca powinna być zawsze zgodna z przyjętymi przez ten Parlament rezolucjami mającymi na celu zagwarantowanie ochrony danych osobowych, a w szczególności z rezolucją przyjętą 17 września.
Na koniec, jeśli chodzi o wizy musimy pamiętać, jak ważne jest przestrzeganie zasady wzajemności, ponieważ obecnie w tym zakresie wiele należy zmienić. Dobrze, że współpracujemy ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie wiz, ale stwarza to jednocześnie wspaniałą okazję do podkreślenia znaczenia wzajemności w celu zapewnienia, że zawierając umowy z USA będziemy traktowani na równi ze Stanami Zjednoczonymi.
Harlem Désir
(FR) Pani przewodnicząca, pani urzędująca przewodnicząca Malmström, pani komisarz, panie i panowie! Współpraca między Europą i Stanami Zjednoczonymi odgrywa kluczową rolę w rozwiązywaniu większości najważniejszych kryzysów na świecie, a nowa administracja amerykańska z pewnością otwiera nowe możliwości w tym zakresie. Podjęła już pewne inicjatywy, które oznaczają zerwanie z przeszłością: w Iraku, w sprawie Guantanamo, w sprawie tarczy antyrakietowej. Naiwnością byłoby jednak sądzić, że odtąd Ameryka i Europa będą miały identyczny punkt widzenia we wszystkich sytuacjach i że stosunki transatlantyckie będą teraz bardzo proste.
USA zdecydowanie uchyla się od działania czy to w kwestii przygotowań do konferencji w Kopenhadze, pomocy dla krajów rozwijających się, w sprawie rundy dauhańskiej, protekcjonizmu, regulacji finansowych, czy też w kwestii zwalczania rajów podatkowych, w sprawie ożywienia procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie czy zdecydowanej polityki w kwestii jądrowej w Iranie. Wykracza to poza kwestię, czy administracja ma dobre intencje czy nie i wiąże się niejednokrotnie z wpływem lobbystów na Kongres, bądź też po prostu z obroną własnych interesów przez wielkie mocarstwo, dla którego nowy ład w świecie oznacza wstrząs.
Postęp we wszystkich tych sferach nastąpi tylko wtedy, gdy Europa będzie odgrywać właściwą sobie rolę polityczną jako odrębny gracz na arenie światowej, w partnerstwie równych - by posłużyć się określeniem użytym przez panią komisarz - i gdy w pełni podejmie swoje obowiązki.
Z tego punktu widzenia muszę stwierdzić, że w europejskiej postawie widoczny jest pewien chaos, a niekiedy nawet pewna naiwność, co dotyczy również Parlamentu. Podejście do idei dużego transatlantyckiego rynku, tego niedorzecznego pomysłu Sir Leona Brittana z czasów, kiedy był on komisarzem, rodzi pewne ryzyko.
Zagadnienie barier handlowych traktowane jest tak, jak gdyby chodziło tu o problem wyłącznie technicznej natury. Stosunki gospodarcze i wymiana handlowa między Stanami Zjednoczonymi i Europą mają oczywiście ważne znaczenie dla zatrudnienia i dla firm. Należy je rozwijać. Jednakże, po pierwsze, wymianie handlowej nic nie zagraża. Po drugie, kiedy dochodzi do konfliktu, ma to związek albo z obroną naszych interesów, jak w przypadku Airbusa, albo z zagrożeniem dla naszego zdrowia bądź pogwałceniem przepisów z zakresu ochrony środowiska, jak w przypadku wołowiny zawierającej hormony lub kurczaków odkażanych chlorem. Nie powinniśmy zatem przedkładać poprawy stosunków gospodarczych nad nasz własny wewnętrzny model, nasz model społeczny, nasz model ochrony środowiska lub nasz model rozwoju, tak jakby stosunki gospodarcze były celem samym w sobie. Powinniśmy nauczyć się łączyć te dwie sfery, nie rezygnując przy tym z naszej politycznej autonomii w dążeniu do partnerstwa, które samo w sobie jest chwalebnym celem.
Peter Skinner
Pani przewodnicząca! Mam parę uwag. Trudno zrozumieć, w jaki sposób TEC miałaby zająć się tymi wszystkimi sprawami, które przedstawione mają być w projektowanej rezolucji na temat TEC. Jak wiemy, jest to bardzo mała instytucja. Będę tam w przyszły wtorek, pani komisarz. Cieszę się, że spotkam tam panią, a także pana posła Broka i innych parlamentarzystów, do czego jeszcze powrócę na koniec mojego wystąpienia.
Są jednakże pewne kluczowe kwestie, które mogą być poruszane i rozważane na forum TEC, ponieważ są to zagadnienia dostatecznie wysokiego szczebla, by posłużyć się określeniem pani komisarz. Przykładem zagadnienia, którym można się zająć, jest problem usług finansowych. Przyszłe decyzje w tej sprawie są bardzo szczegółowo omawiane i bliskie uzgodnienia nie tylko na forum G-20, ale stanowią także przedmiot dyskusji, które toczymy w Parlamencie, z Komisją oraz z Amerykanami.
W szczególności jedną z kwestii, którą decydenci polityczni i parlamentarzyści powinni być w stanie rozstrzygnąć jest rachunkowość. Przyjęcie wysokiej jakości globalnych standardów rachunkowości do 2011 roku jest sprawą, którą strona amerykańska powinna szybko rozstrzygnąć. To samo dotyczy ubezpieczeń. Dyrektywa ramowa Solvency II przyczyniła się do ustalenia globalnego ładu w tej dziedzinie, na który szczerze mówiąc strona amerykańska powinna dać własną odpowiedź. Przy tej okazji chcę podziękować przewodniczącemu Kanjorskiemu z Kongresu Stanów Zjednoczonych za pracę, jaką wykonał w sprawie Federalnego Biura Informacji.
Na koniec, w kwestii transatlantyckiego dialogu prawodawców chcę powiedzieć jedynie, że Kongres i Parlament muszą zintensyfikować swoje wysiłki w tej dziedzinie. Większość z nas w tej Izbie zgodzi się, że nie chcemy iść za administracją i Komisją. Chcemy być wśród liderów zmian. TEC potrzebuje naszego wsparcia, ale to TDP powinno znaleźć się w centrum dyskusji - nie jedynie jako sprawa uboczna, a prawodawcy nie powinni występować tylko jako doradcy, ale jak najbardziej jako część centralnego aspektu całokształtu relacji transatlantyckiej.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować za możliwość zabrania głosu. Uważam, że jest rzeczą bardzo ważną, że dyskutujemy o relacjach transatlantyckich, bowiem po części znajdujemy się w paradoksalnej sytuacji. W Europie, w większości, bardzo dobrze przyjęto zmiany, jakie nastąpiły w Stanach Zjednoczonych. A z drugiej strony widać w Stanach Zjednoczonych większe zainteresowanie niż do tej pory innymi ważnymi państwami i kontynentami, zwłaszcza widać ożywienie kontaktów Stanów Zjednoczonych z Chinami czy też dążenie do poprawy stosunków z Rosją.
Problem, który mamy polega na tym, ze moim zdaniem za wiele spraw chcemy wnieść jeśli chodzi o dyskusje. Otóż ja uważam, że należałoby się skoncentrować na dwóch obszarach. Pierwszy obszar dotyczy spraw finansowych i gospodarczych. Drugi obszar to bezpieczeństwo. W obu tych obszarach i Stany Zjednoczone i Europa mogłyby znacznie więcej wspólnie zrobić.
Michael Theurer
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Przygotowaliśmy ważną rezolucję, która obejmuje szereg tematów. O jednej ważnej kwestii, czyli wymianie handlowej wspomniano jednak tylko skrótowo. Uważam międzynarodową wymianę handlową za czynnik o decydującym znaczeniu. Spadek obrotów w handlu światowym był jedną z przyczyn kryzysu gospodarczego i finansowego. Uważam, że więcej uwagi należy poświęcić handlowi światowemu, także obecnie na forum Transatlantyckiej Rady Gospodarczej (TEC).
To nie jest tak, że USA i Unia Europejska zgadzają się w każdej dziedzinie. Wręcz przeciwnie, mamy tylko kilka umów handlowych, istnieje groźba koncentracji na działaniach o dwustronnym charakterze, a także możliwość wycofania się USA z negocjacji w ramach dauhańskiej rundy rozwoju. Powinniśmy zatem znaleźć odpowiedź na krytyczne punkty. Mam nadzieję, że TEC wprowadzi nowe bodźce dla ożywienia międzynarodowego handlu.
Jan Philipp Albrecht
(DE) Pani przewodnicząca! Chciałbym przyjrzeć się jeszcze raz jednemu z aspektów współpracy transatlantyckiej w obszarze pracy policji i wymiaru sprawiedliwości w odniesieniu do wspomnianego już systemu SWIFT, tj. przekazywania danych bankowych z systemu SWIFT do USA.
Sądzę, że przy omawianiu tej kwestii powinniśmy pamiętać, że Rada udzieliła sobie mandatu do prowadzenia negocjacji z USA w sprawie przekazywania danych. Powinniśmy przypomnieć Radzie, by trzymała się tego mandatu w negocjacjach z USA. Jestem bardzo zaniepokojony tym, że Rada Europejska może znaleźć się pod presją, by zaakceptować żądania USA i obejść europejskie normy ochrony danych.
Uważam, że byłby to niewłaściwy sygnał, zwłaszcza dlatego, że w przyszłym roku wejście w życie traktatu lizbońskiego spowoduje ujednolicenie poziomu ochrony danych z wielu dziedzin obowiązującego w agencjach takich jak Europol, Eurojust itp. Sądzę, że Rada i Komisja wyślą właściwy sygnał, jeśli będą przestrzegać norm ochrony danych i podtrzymają je pomimo nacisków ze strony USA lub będą nalegać na odłożenie tej sprawy na później.
Zoltán Balczó
(HU) W Białej księdze Unii Europejskiej z 1996 roku przeczytałem, co następuje: w nadchodzących dekadach należy spodziewać się zaciekłego globalnego starcia między Europą, Stanami Zjednoczonymi, Japonią i wschodzącymi krajami azjatyckimi. Walka ta odbędzie się na szczęście bez użycia broni i będzie miała miejsce przede wszystkim w sektorze gospodarki. Europa musi sprostać tej konfrontacji. Prezydent Giscard d'Estaing, który przewodniczył Konwentowi, przywódca kraju, który przygotował odrzuconą konstytucję, powiedział, że Europa nie może być rywalem Stanów Zjednoczonych, lecz ich wiarygodnym partnerem. To kluczowa sprawa, od której zależy powodzenie szczytu UE-USA. Musimy dążyć do partnerstwa, lecz jeśli naszym jedynym warunkiem będzie gotowość Stanów Zjednoczonych do uznania nas za partnera - i nie będziemy angażować się w konflikty w imieniu mieszkańców Europy - to nie uda nam się osiągnąć sukcesu w ważnych sprawach.
Cecilia Malmström
Pani przewodnicząca! Pragnę podziękować wszystkim państwu za ich wkład w tę debatę. Istnieje duża zgodność opinii co do znaczenia pogłębienia naszej współpracy z administracją amerykańską, jak i znaczenia szczytu, który ma się wkrótce odbyć. Z wielkim zadowoleniem przyjmuję fakt, że administracja amerykańska demonstruje tak wielkie pragnienie pogłębienia i rozwinięcia naszych relacji. Myślę, że odrobiliśmy nasze zadanie i jesteśmy bardzo dobrze przygotowani do podjęcia pewnych istotnych kroków. Przed nami i naszym amerykańskim parterem stoi wiele wspólnych problemów. Należy zatem znaleźć wspólne rozwiązania.
Sądzę, że będziemy w stanie osiągnąć postęp w sprawie klimatu, kryzysu gospodarczego i rundy dauhańskiej - jak też potwierdzić jeszcze raz jak ważne jest, by tę rundę doprowadzić do końca - i że będziemy mogli uruchomić niezwykle ważne procesy w sferze prawnej. Forum partnerstwa gospodarczego ma dla nas szczególne znaczenie. Rozumiemy także wagę przedyskutowania istotnych problemów regionalnych, takich jak choćby kwestia Afganistanu, Pakistanu i Bliskiego Wschodu.
Zadano mi kilka konkretnych pytań. Jeśli chodzi o kwestię wiz podniesioną przez panią poseł Ludford, to zarówno Rada, jak i Komisja robią wszystko, co jest w ich mocy, by zapewnić, że możliwość podróżowania bez wiz obejmie wszystkie państwa członkowskie UE. Należy ubolewać, że taka sytuacja jeszcze nie istnieje, ale dalej nad tym bardzo usilnie pracujemy.
Jeśli chodzi o tak zwany podatek Tobina, wiem, że niektórzy członkowie tej Izby są jego zdecydowanymi zwolennikami. Ja mogę powiedzieć tyle: podatek Tobina może przynieść właściwy skutek tylko wówczas, jeśli będzie wprowadzony na całym świecie i jeśli będą istnieć globalne instrumenty kontroli w tej dziedzinie - inaczej będzie to po prostu jeszcze jeden środek protekcjonistyczny. W chwili obecnej nie ma jakichkolwiek podstaw do zawarcia międzynarodowej, globalnej umowy w sprawie podatku Tobina. W związku z tym prezydencja nie będzie forsować tej sprawy. Chcę to powiedzieć jasno.
Jeśli chodzi o SWIFT, zgadzamy się z USA co do znaczenia możliwości wymiany informacji o transferach finansowych. Taka możliwość jest cenną pomocą w walce z przestępczością transgraniczną i z terroryzmem. Potrzebna jest nam teraz nowa umowa, ponieważ belgijska spółka SWIFT przenosi się do Europy, przy czym obie strony chcą zachować ten program, aby zapobiegać finansowaniu terroryzmu.
Potrzebna jest nam umowa na krótki okres przejściowy do momentu wejścia w życie nowego traktatu lizbońskiego. Kwestię tę badali eksperci, w tym francuski sędzia Jean-Louis Bruguyère, który został poproszony przez UE, aby sprawdził TFTP. Bruguyère ustalił, że obecna umowa spełnia w dostatecznym stopniu określone wymogi w zakresie pewności prawnej i zapewnia ochronę danych osobowych. W ostatecznej umowie i po wejściu w życie traktatu lizbońskiego Parlament Europejski będzie miał w końcu możliwość aktywnego udziału w kształtowaniu tych przepisów.
Spotkanie, które mamy odbyć w przyszłym tygodniu, jest niezwykle ważne. Niemniej jednak będzie to tylko spotkanie. Wierzę, że uda nam się osiągnąć postęp, rozwiązać pewne kwestie i uruchomić pewne procesy w odniesieniu do naszych wspólnych problemów, które powinniśmy rozwiązać w bliskim i strategicznym partnerstwie z amerykańską administracją. Bardzo się cieszę, że Parlament Europejski zdecydowanie popiera wysiłki Rady i Komisji. Poinformuję państwa rzecz jasna o wynikach naszych rozmów przy najbliższym spotkaniu na posiedzeniu plenarnym w Brukseli.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałabym się zgodzić z Jamesem Ellesem co do potrzeby bardziej intensywnego dialogu strategicznego z wielkim partnerem strategicznym. To właśnie jest nasz cel.
Jak już wspomniałam, chodzi o współpracę na rzecz globalnego ożywienia, dlatego problemy finansowe i gospodarcze stanowić będą ważny punkt w naszym programie. Byliśmy jedną z sił sprawczych, które doprowadziły do zapoczątkowania regularnych szczytów G-20, które zostały podniesione, jak państwu wiadomo, do szczebla spotkań przywódców państw w listopadzie zeszłego roku z inicjatywy przewodniczącego Barroso i prezydenta Sarkozy'ego. Potrzebne jest jednak zaangażowanie także innych podmiotów w tę sprawę.
Podczas szczytu grupy państw G-20 w Pittsburgu udało się także stworzyć platformę elastycznej koordynacji makroekonomicznej. Dążymy przecież do określenia strategii wyjścia z kryzysu poprzez stopniowe redukowanie działań podjętych przez poszczególne państwa w natychmiastowej reakcji na sytuację kryzysową.
IMF i Bank Światowy zgadzają się, że każda ze stron będzie musiała przyjąć odmienne podejście w zależności od własnej sytuacji gospodarczej. Ze względu na bieżącą globalną sytuację gospodarczą przywódcy będą oczywiście rozmawiać także o możliwych drogach wyjścia z kryzysu, przyspieszenia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy. Szczególnie istotna będzie kwestia regulacji rynków finansowych.
Za konieczne uważamy zapewnienie szybkiego stworzenia skoordynowanego globalnego systemu "makroostrożnościowego” nadzoru, w oparciu o ścisłą współpracę z Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Radą Stabilności Finansowej.
Jeśli chodzi o bankowość, należy wykonać zobowiązania przyjęte w Londynie i Pittsburgu do zapewnienia większego dopływu lepszej jakości kapitału i bardziej rygorystycznych przepisów ostrożnościowych w światowych centrach finansowych. Musimy zintensyfikować naszą pracę na rzecz skutecznych globalnych środków służących zbliżeniu polityk w zakresie zarządzania kryzysowego i instytucji finansowym o znaczeniu systemowym.
Do końca 2010 roku powinniśmy także uzgodnić jednolity zestaw wysokiej jakości globalnych standardów rachunkowości w odniesieniu do instrumentów finansowych, przy czym mamy nadzieję, że do pełnej harmonizacji tych standardów dojdzie w czerwcu 2011 roku.
W kwestii zmiany klimatu: w Pradze odbyliśmy naszą pierwszą wymianę poglądów z prezydentem Obamą. Byłam przy tym osobiście obecna. Naciskaliśmy na Stany Zjednoczone, by zrobiły więcej w sprawie zmian klimatu, jednak jak państwu wiadomo, prezydent Obama ma także do załatwienia w Kongresie i Senacie bardzo ważną sprawę dotyczącą ochrony zdrowia. Uważam, że wobec jego zaabsorbowania sprawami krajowymi będziemy musieli wywrzeć na niego jeszcze większą presję, by zwiększył wysiłki zmierzające do znalezienia obowiązujących, wiążących uregulowań dla Kopenhagi.
Jeśli chodzi o TEC, to jest to bardzo ważny nowy czy też na nowo zdynamizowany mechanizm, który ma zajmować się wszystkimi sprawami związanymi z wolnym rynkiem i barierami rynkowymi. Dążymy do likwidacji takich barier. Jest to ostateczny cel TEC. Stwierdzono to wyraźnie w umowie ramowej dotyczącej TEC z 30 kwietnia 2007 r. Znane są mi oczywiście różne pomysły wysunięte w ostatnim czasie, jak np. propozycja stworzenia jednolitego rynku transatlantyckiego do 2015 roku dzięki likwidacji istniejących przeszkód dla integracji gospodarczej - tak zwany raport Millána Mona. Powinniśmy bez wątpienia starać się znaleźć właściwą równowagę między ambicjami i realizmem. Dlatego też pracujemy nad określeniem priorytetowych średnioterminowych zadań dla TEC.
W kwestii barier rynkowych: wiemy już, że Parlament chce przeprowadzenia badań i z zadowoleniem witamy państwa wsparcie dla tego badania. Badanie takie spełni ważną rolę w ukierunkowaniu przyszłych prac TEC. Badanie nie zostało jeszcze zakończone, ale jest realizowane. Pozostaje jeszcze pewna liczba kwestii technicznych, które muszą być wyjaśnione, zanim badanie będzie w pełni gotowe do publikacji. Obecna tutaj komisarz Ashton zajmie się tą sprawą, a ja z pewnością poinformuję o zainteresowaniu wyrażonym przez Parlament.
Pragnę także powiedzieć, ponieważ ta kwestia została wspomniana, że Rada ds. Energii nie będzie dublować prac TEC. Agendy obu instytucji będą się uzupełniać. Sprawy bezpieczeństwa przekazane zostaną oczywiście Radzie ds. Energii. Natomiast kwestie regulacyjne będą omawiane przez TEC. Zainteresowania Rady ds. Energii koncentrują się na nowych technologiach i bezpieczeństwie w dziedzinie energii.
Bardzo króciutko na temat systemu SWIFT i niektórych pytań dotyczących GLS, które zostały podniesione. Potrzebujemy umowy o przekazywaniu danych z systemu SWIFT, ponieważ określa ona konkretne zabezpieczenia dotyczące danych. Nie ulega to wątpliwości i to samo dotyczy także umowy o wzajemnej pomocy prawnej.
Warto również wiedzieć, że umowa o wzajemnej pomocy prawnej stanowi podstawę umowy o przekazywaniu danych z systemu SWIFT i każdy wniosek złożony przez USA podlegać będzie zatwierdzeniu przez władzę sądowniczą UE w ramach tej drugiej umowy, tak więc musimy dalej pracować nad tą sprawą.
Co się tyczy systemu ESTA: wydano wstępną ocenę tego systemu, w której stwierdzono (na podstawie zasad tymczasowych), że ESTA nie odpowiada procedurze ubiegania się o wizę Schengen zdefiniowanej we wspólnych instrukcjach konsularnych Komisji Europejskiej. Niemniej jednak po opublikowaniu ostatecznych zasad ESTA przygotujemy końcową opinię, przy czym taka ocena uwzględni także problem opłaty za korzystanie z systemu ESTA, jeśli taka opłata zostanie faktycznie wprowadzona. Jak się państwo domyślają, jesteśmy temu przeciwni.
Na koniec odpowiedź na pytanie dotyczące terroryzmu. W ramach naszych prac podczas szczytu przedyskutujemy z USA, jak można zacieśnić naszą współpracę w walce z terroryzmem, zwłaszcza w świetle planowanego zamknięcia Guantanamo.
Konieczne jest zapewnienie poszanowania podstawowych praw. Zawarcie traktatów o wzajemnej pomocy prawnej będzie pomocne także w tym zakresie. Będziemy zatem współpracować również w kwestii zapobiegania rozwojowi radykalizmu, w tym niewłaściwemu korzystaniu z Internetu.
Jak państwo widzą, jest to ogromny wachlarz problemów. Choć o wszystkich kwestiach politycznych rozmawialiśmy już wcześniej, zgadzam się z przewodniczącym Rady, że jakkolwiek ważny jest ten szczyt, będzie to tylko jedno parogodzinne spotkanie. W czasie jednego spotkania nie da się rozwiązać wszystkich spraw, ale będzie to dobry nowy początek.
Przewodnicząca
Otrzymałam sześć projektów rezolucji złożonych zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 22 października 2009 r.
Oświadczenia pisemne (Artykuł 149)
Elena Băsescu  
Szczyt UE-USA w listopadzie wzmocni partnerstwo transatlantyckie i wesprze dialog między dwoma wielkimi mocarstwami. Stosunki pomiędzy nimi muszą być oparte na wspólnych nam wartościach i celach, a coraz ściślejsza współpraca leży w naszym wspólnym interesie i przyniesie obopólne korzyści.
Unia Europejska i Stany Zjednoczone mają do odegrania zasadniczą rolę w przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym. W tej sprawie podjęto szereg wspólnych zobowiązań dotyczących walki z niekorzystnymi skutkami globalnego ocieplenia. Jeśli chodzi o Europę, jednym z praktycznych rozwiązań służących ochronie środowiska byłoby uruchomienie kanału nawigacyjnego Ren-Men-Dunaj, zapewniającego bezpośrednie połączenie pomiędzy portami w Rotterdamie i Konstancji.
Możliwość wykorzystania nawigacji śródlądowej wiąże się z wieloma korzyściami gospodarczymi, a także przyczynia się do ograniczenia zanieczyszczenia hałasem i emisji gazów cieplarnianych. Korzystanie z tego kanału oraz podniesienie jego rangi uczyni transport towarów tańszym, bezpieczniejszym i bardziej efektywnym pod względem wykorzystania źródeł energii.
Przydatnym uzupełnieniem polityk zmierzających do ochrony środowiska mogą być środki wspierające transkontynentalną mobilność i połączenia międzynarodowe, które jednocześnie zapewnią ochronę i bezpieczeństwo europejskich towarów i obywateli.
Tunne Kelam  
na piśmie. - Wobec bliskiego wejścia w życie traktatu lizbońskiego szybki postęp w relacjach transatlantyckich między dwoma największymi demokracjami i podmiotami gospodarczymi nabiera jeszcze większego znaczenia. Zarówno UE, jak i USA pozostają kluczowymi aktorami w międzynarodowej wymianie handlowej i odgrywają stabilizującą rolę na świecie. Parlament Europejski jest jednym z liderów w rozwijaniu współpracy transatlantyckiej. W swoich rezolucjach zaproponował stworzenie transatlantyckiego wolnego rynku, a także powołanie nowych struktur umożliwiających bliższe stosunki polityczne i międzyparlamentarne. Transatlantycka Rada Gospodarcza wykonuje jak dotąd dobrą pracę. Mam nadzieję, że w najbliższej przyszłości wypracujemy rozwiązania umożliwiające usunięcie regulacyjnych barier między UE i USA. W tych relacjach ważna rola przypadnie prawodawcom. Posłowie Parlamentu Europejskiego są chętni i gotowi do pełnego uczestniczenia w procesach TEC.
Powinniśmy zachęcać Kongres Stanów Zjednoczonych, by w pełni zaangażował się w regularny Transatlantycki Dialog Prawodawców, a tym samym stał się aktywnym uczestnikiem TEC. Chciałbym zapytać Komisję i Radę, z jakim odzewem spotkały się rezolucje Parlamentu Europejskiego, a także zachęcić obie instytucje, by pracowały energicznie na rzecz realizacji transatlantyckiej strefy wolnego rynku.
Alan Kelly  
na piśmie. - Stosunki między USA i Unią Europejską oparte były zawsze na mocnych podstawach. To amerykańska pomoc umożliwiła odbudowę i rozwój zniszczonej Europy w okresie powojennym. Obecnie świat znowu stoi w obliczu kryzysu i podtrzymanie tych więzi oraz współpraca na rzecz rozwiązywania problemów, z którymi boryka się gospodarka światowa są konieczne bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Unia Europejska i Stany Zjednoczone mają do odegrania strategiczną rolę w procesie ożywienia gospodarczego. Łącznie nasz produkt krajowy brutto stanowi ponad połowę światowego PKB, a nasze dwustronne relacje handlowe są najsilniejsze na świecie, reprezentując niemal 40% światowego handlu. Niemniej jednak skuteczne przeciwdziałanie kryzysowi gospodarczemu wymaga dalszego rozwoju tych stosunków. Transatlantycka Rada Gospodarcza przyjęła jako swój cel stworzenie zintegrowanego rynku transatlantyckiego do 2015 roku. Cel ten ma być osiągnięty poprzez zmniejszenie barier handlowych. Osiągnięcie tego celu umożliwi powrót wzrostu i początek ożywienia gospodarczego. Jednakże ryzyko dalszej zapaści kredytowej wciąż istnieje. Aby uniknąć dalszego załamania gospodarczego i wzrostu bezrobocia, Wspólnota Europejska musi zapewnić wprowadzenie skoordynowanych polityk gospodarczych.
Franz Obermayr  
Jest oczywiste, że konieczne jest utrzymanie relacji gospodarczych między USA i UE. Z drugiej strony jednak nie możemy w żadnych okolicznościach pozwolić USA na gospodarcze zmonopolizowanie Europy. Przeciwnie, z kryzysu gospodarczego, który miał swój początek na pozbawionych nadzoru rynkach finansowych w USA, powinniśmy wyciągnąć wniosek, że Europa musi zachować gospodarczą niezależność i znaleźć własną drogę wyjścia z kryzysu, zwłaszcza w sytuacji, kiedy na giełdzie nowojorskiej wypłacane są właśnie premie sięgające miliardów dolarów. W związku z tym domagam się wzmocnienia pozycji Europy w Transatlantyckiej Radzie Gospodarczej. Na szczycie UE-USA w Pradze w kwietniu 2009 roku prezydent Obama naciskał na Unię Europejską, aby zaproponowała Turcji członkostwo w najbliższej przyszłości, twierdząc, że w ten sposób UE przyczyni się do lepszego porozumienia ze światem islamskim. Wsparcie USA dla swego strategicznego partnera z NATO (po to, by Turcja przestała sprzeciwiać się kandydaturze Rasmussena na Sekretarza Generalnego NATO) nie powinno skutkować przyspieszeniem negocjacji w sprawie członkostwa Turcji. Amerykańskie poparcie dla Turcji nie czyni z niej kraju, który spełnia warunki członkostwa w UE, ponieważ wciąż brak oznak, by ogromne różnice kulturowe, geograficzne, gospodarcze i polityczne różnice ulegały zmniejszeniu. W tej sprawie UE powinno zająć jasne stanowisko wobec USA.
Richard Seeber  
W obliczu kryzysu gospodarczego i w kontekście przygotowań do konferencji w sprawie zmian klimatu w Kopenhadze ważne jest, byśmy skorzystali z okazji, jaką jest posiedzenie Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, aby jeszcze bardziej wzmocnić relacje między UE i USA. W dziedzinie środowiska powinniśmy w szczególności przedyskutować nowe rodzaje żywności. Innym istotnym tematem są możliwości i perspektywy rozwoju nanotechnologii. Zdecydowanie należy podjąć otwartą dyskusję na temat inżynierii genetycznej i klonowania zwierząt. Europa nie powinna bać się przedstawić jasno naszemu partnerowi handlowemu obaw niektórych państw członkowskich. W dziedzinie chemikaliów i substancji toksycznych musimy dążyć do wypracowania wysokich standardów ochrony i lepszej koordynacji. Ułatwi to nie tylko stosunki handlowe i gospodarcze, ale pozwoli również zagwarantować ochronę konsumentów w Europie przed substancjami toksycznymi w środowisku i w produktach, których używają. Konstruktywne rozmowy przyczynią się do utrzymania specjalnych stosunków łączących UE i USA.
Joanna Senyszyn  
Pani przewodnicząca, koleżanki i koledzy! Dobrze się stało, że rezolucja w sprawie przygotowania posiedzenia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej oraz szczytu UE/USA (2 i 3 listopada 2009) w punkcie 17 wzywa Stany Zjednoczone do równego traktowania obywateli Unii Europejskiej i do objęcia wszystkich krajów członkowskich UE programem ruchu bezwizowego.
Najwyższy czas, aby wezwania Parlamentu, starania Komisji i zabiegi dyskryminowanych wizowo państw członkowskich przyniosły rezultaty. W przeciwnym razie trzeba będzie podjąć radykalne działania na rzecz wprowadzenia obowiązku wizowego dla obywateli amerykańskich. Pora wreszcie skończyć z jednostronnym uprzywilejowaniem Stanów Zjednoczonych. Parlament Europejski nie może tolerować amerykańskiej dyskryminacji obywateli europejskich ze względu na narodowość. Stanowisko PE w tej sprawie jest tym istotniejsze, że nie wszystkie rządy państw członkowskich rozumieją konieczność stosowania zasady wzajemności wizowej. Należy do nich rząd Rzeczypospolitej Polskiej. Zupełnie inne jest stanowisko obywateli. Ponad 61% Polaków jest za wprowadzeniem wiz wjazdowych dla obywateli Stanów Zjednoczonych. W sondzie internetowej było ich nawet 96%.
Mam nadzieję, iż nadchodzący szczyt UE/USA będzie przełomowy, przynajmniej w aspekcie polityki wizowej i już w nowym, 2010 roku obywatele wszystkich państw członkowskich Unii będą podróżować normalnie, czyli tak, jak każdy obywatel amerykański podróżuje do dowolnego kraju UE.
