Rola sportu w edukacji (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie pana posła Pála Schmitta w imieniu Komisji Kultury i Edukacji, na temat roli sportu w edukacji.
Pál Schmitt  
sprawozdawca. - (HU) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Pozwólcie państwo, że na wstępie wyrażę wdzięczność za liczne uwagi i propozycje udoskonaleń nadesłane do mojego sprawozdania. Moim celem było omówienie kwestii wzmocnienia roli wychowania fizycznego i sportu w edukacji.
Prawie jedna czwarta dzieci mieszkających w Unii Europejskiej ma nadwagę, a 50% nie podejmuje żadnej aktywności sportowej poza lekcjami wychowania fizycznego w szkole, których liczba jednocześnie systematycznie spada. W rezultacie tego niebezpiecznego procesu, w Europie rozprzestrzenia się cukrzyca, nadciśnienie krwi, choroby serca i układu nerwowego, dolegliwości kręgosłupa i naczyń krwionośnych, co w znaczący sposób zwiększy przyszłe wydatki na ochronę zdrowia w poszczególnych państwach członkowskich.
Nie możemy sobie pozwolić, by naszą odpowiedzią wobec typowego dla europejskiej młodzieży siedzącego trybu życia i braku aktywności na co dzień było zaniedbanie tak prostego i jednocześnie skutecznego instrumentu jakim są lekcje wychowania fizycznego. Uważam, że jako były olimpijczyk, obecny dyrektor sportowy i naturalnie jako poseł do PE, mam obowiązek znaleźć sposób, w jaki Unia mogłaby wnieść swój wkład w walkę z otyłością uczniów, wspieranie zdrowego, aktywnego trybu życia, budowanie zdrowia europejskiej młodzieży oraz proces wychowania poprzez sport.
Pozwólcie państwo, że pogratuluję szefom państw członkowskich ich mądrej decyzji, by nie pominąć sportu podczas ostatniego szczytu w Lizbonie i dać Unii prawo inicjatywy w obszarze sportu po przyjęciu traktatu reformującego. Komisja przygotowała liczne programy na rzecz promocji zdrowego trybu życia i w dziedzinie zdrowego żywienia, jednak brak jest koordynacji między tymi programami. Ich wdrażanie musi się odbywać przy większym udziale specjalistów sportowych, nauczycieli wychowania fizycznego i trenerów.
Należy stwierdzić, że opublikowana przez Komisję w lipcu biała księga na temat sportu i związany z nią plan działań są krokiem w odpowiednim kierunku. Liczymy także na współpracę z Komisją w kwestii promowania badań istotnych z punktu widzenia specjalistów sportowych i w gromadzeniu danych statystycznych do celów mierzenia aktywności sportowej uczniów i ich kondycji fizycznej.
Uważam, że istotne jest, byśmy przy użyciu uczenia się przez całe życie i ram stworzonych przez proces boloński mogli propagować mobilność i ustawiczne szkolenie trenerów i nauczycieli wychowania fizycznego, wzajemnie uznawać dyplomy potwierdzające ich kwalifikacje oraz wspierać coraz skuteczniejszą współpracę pomiędzy organizacjami specjalistów sportowych.
Poza sprawnością fizyczną, lekcje wychowania fizycznego w szkole wyrabiają takie istotne cechy jak wytrwałość, duch zespołowy, siła woli i poszanowanie dla fair play, z których nasi podopieczni będą mogli czerpać korzyści przez całe życie. Szkolne zaplecze sportowe i sale gimnastyczne w państwach członkowskich są często niezwykle zaniedbane, źle utrzymane i niechlujne. Kolejny problem to brak wykwalifikowanych nauczycieli, a dokładniej dezorganizacja systemu ich dalszego szkolenia zawodowego i fakt, że program nauczania wychowania fizycznego jest przestarzały.
Niestety, wychowanie fizyczne w szkole straciło na znaczeniu, pomimo że stanowi podstawę zarówno fizycznego, jak i psychicznego rozwoju. Delikatne i zdecydowane ruchy, które można wykształcić przez sport, popularne gry zespołowe, czy inne czynności ruchowe, są również kluczowe przy nauce pisania i czytania. To nie przypadek, że dzieci z dysleksją i dysgrafią są także poddawane terapii ruchem.
Zajęcia wychowania fizycznego są jedynym przedmiotem w programie szkolnym, który koncentruje się nie tylko na rozwoju umysłowym, ale także rozwoju fizycznym, rozwoju kultury czynnej i higieny. Nauczyciele i rodzice muszą wspólnie uczyć i zachęcać dzieci, by prowadziły zdrowy tryb życia i regularnie wykonywały ćwiczenia fizyczne, a także zwracać ich uwagę na szkodliwe pod względem fizycznym i psychicznym działanie niedozwolonych leków zwiększających wydajność, alkoholu i innych używek.
W celu polepszenia stanu zdrowia i kondycji fizycznej dzieci w wieku szkolnym, zalecamy uczynienie wychowania fizycznego przedmiotem obowiązkowym w szkołach podstawowych i średnich oraz umożliwienie dzieciom aktywności fizycznej przynajmniej trzy razy w tygodniu w ramach programu nauczania. Sport odgrywa istotną rolę w propagowaniu integracji społecznej i wzmacnianiu spójności społecznej, jako że jest on ważnym instrumentem socjalizacji i dialogu międzykulturowego.
Kwestii równości płci nadano w sprawozdaniu dużą rolę. Uważam ponadto, że osoby żyjące z niepełnosprawnością powinny także uczestniczyć w zwykłych lekcjach wychowania fizycznego w szkole, które powinny być dostosowane do ich potrzeb i coraz bardziej zintegrowane. Wspominam także w swoim sprawozdaniu, że wychowanie fizyczne i zorganizowane zajęcia sportowe w szkole odgrywają ważna rolę, nie tylko w sensie fizycznym, ale i psychicznym, w zdrowym rozwoju dzieci i jednocześnie w procesie ich socjalizacji. W sprawozdaniu zalecam, by regiony pozostające w tym obszarze w tyle miały możliwość ubiegania się o dotacje z Funduszu Spójności na inwestycje sportowe.
Kończąc, chciałbym podziękować Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych za ich cenny wkład w to sprawozdanie. Panie i panowie! Uprzejmie proszę o poparcie mojego sprawozdania. Dziękuję za uwagę.
Hans-Peter Martin
(DE) Pani przewodnicząca! Prosiłem o udzielenie głosu zanim ogłoszono sprawozdanie. Przewodniczący prowadzący obrady przed panią wezwał do zabrania głosu dużą liczbę posłów - w ramach procedury zgłoszeń z ław poselskich - którzy nie byli nawet obecni na sali. Został za to upomniany przez żywe wcielenie regulaminu, pana posła Corbetta.
Próbowałem zabrać głos kilkanaście razy, złożyłem także wniosek, mimo to zostałem zignorowany. Uważam, że to, co właśnie zrobił przewodniczący prowadzący obrady przed panią jest sprzeczne z zasadami tej Izby i niegodne tego Parlamentu.
Przewodnicząca
Panie pośle Martin! Było stanowczo za wiele wystąpień jednominutowych. Normalnie część ta trwa pół godziny. Znacznie jednak przekroczyły ten czas, tak więc przykro mi.
Ján Figeľ
komisarz. - Pani przewodnicząca, przede wszystkim gratuluję panu posłowi Schmittowi i całej komisji za sprawozdanie z własnej inicjatywy. To sprawozdanie jest aktualne i bardzo inspirujące. Wykorzystaliśmy je przy sporządzaniu naszej białej księgi, gdyż uważam je za istotne dla wspólnej strategii na rzecz sportu w Europie i jestem zadowolony, że między białą księgą przyjętą w lipcu i przedmiotowym sprawozdaniem istnieje dużo konkretnych zbieżności.
Ogólnie rzecz biorąc, i w sprawozdaniu i w naszej białej księdze stwierdzono, że ogólny kierunek, w którym zmierza wychowanie fizyczne nie do końca odpowiada obecnym potrzebom społecznym. Przedmiot ten jest coraz bardziej spychany na margines w szkolnych programach nauczania i stąd potrzeba poprawy sytuacji.
Chciałbym wspomnieć o paru kwestiach, czy obszarach poruszonych w sprawozdaniu i białej księdze. W obu dokumentach zaleca się wzmocnioną współpracę pomiędzy sektorami zdrowia, edukacji i sportu w celu opracowania i wdrożenia strategii na rzecz zmniejszenia takich zagrożeń zdrowotnych jak nadwaga.
Jeżeli chodzi o czas przeznaczony na wychowanie fizyczne, opracujemy na ten temat zestaw wytycznych dotyczących aktywności ruchowej. Prace nad wytycznymi powinniśmy wraz z państwami członkowskimi zakończyć do końca następnego roku, to jest 2008. Rozpatrujemy także wprowadzenie europejskiego oznaczenia, które byłoby przyznawany szkołom, które są aktywnie zaangażowane we wspieranie i propagowanie zajęć fizycznych w środowisku szkolnym.
W kwestii badań, w białej księdze zaproponowaliśmy wykorzystanie siódmego programu ramowego do wsparcia multidyscyplinarnych badań w tej dziedzinie, głównie w zakresie wpływu trybu życia na zdrowie. Zaleciliśmy także, by rola sportu w zakresie społecznego włączenia, integracji społecznej i równych szans była uwzględniana w programowaniu funduszy strukturalnych.
W kwestii inwestycji, jeżeli chodzi o sport najwyższej klasy, opracowujemy ekspertyzę na temat szkolenia najlepszych młodych sportowców w Europie. Dzięki temu powinniśmy być w stanie zidentyfikować odpowiednie narzędzia służące rozwojowi szkolenia i edukacji młodych sportowców, a także zapewnieniu lepszej jakości i jakości w ogóle.
W międzyczasie wspieramy sport i aktywność fizyczną poprzez program "Uczenie się przez całe życie”, program "Młodzież w działaniu” i program "Europa dla obywateli”. Podkreślę tutaj, że wychowanie fizyczne i sport zostały włączone do priorytetów ogólnego wezwania do składania wniosków na rok 2008, 2009 i 2010 w ramach programu "Uczenie się przez całe życie”, co otworzy nowe możliwości finansowania tej dziedziny edukacji.
Konkludując, czekamy z niecierpliwością, jak wspomniał pan poseł Schmitt, na ratyfikację i wejście w życie traktatu reformującego, ponieważ stworzy to nowe możliwości. Dzięki naszemu doświadczeniu, wynikającemu z planu działania im. Pierre'a de Coubertina i sprawozdaniu pana posła Schmitta będziemy mogli lepiej ukształtować te możliwości, by wspierać wysiłki państw członkowskich na rzecz propagowania roli sportu w edukacji w najbliższych latach. Raz jeszcze dziękuję za pański wkład, panie pośle.
Christa Prets  
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! W sporcie - i mówimy tu o sprawiedliwości - nie można czynić rozróżnień ze względu na płeć; kobiety muszą być traktowane tak samo jak mężczyźni. Musi się to zaczynać w okresie szkoły, na lekcjach wychowania fizycznego, i rozciągać się aż do wysokowydajnościowego treningu w sporcie najwyższej klasy, dlatego że tutaj w stanowczo za małym stopniu uwzględnia się kobiece cechy i kobiece wymagania biologiczne. Należy poświęcić tym kwestiom więcej uwagi.
W sporcie najwyższej klasy odnosi się do też do opinii publicznej i zainteresowania mediów, co ma wpływ na finansowanie. Kobiety są w dużo gorszym położeniu niż mężczyźni w sporcie najwyższej klasy i nadszedł już czas sprawić, by zasada fair miała zastosowanie do wszystkich, także w tym zakresie.
Musimy także sprawić, by dziewczynki z różnych grup kulturowych były bardziej włączane w szkolne zajęcia sportowe, musimy się starać, by w zajęciach takich brali udział wszyscy, bez względu na różnice religijne i kulturowe.
Manolis Mavrommatis
w imieniu grupy PPE-DE. - (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Pozwólcie, że pogratuluję naszemu koledze, panu posłowi Schmittowi, który wykorzystał swoje doświadczenie do napisania tego sprawozdania. Pragnę podkreślić, że sport i uczestnictwo dzieci w zajęciach sportowych są dzisiaj niezwykle potrzebne w obliczu zmian, które zaszły w naszym codziennym życiu.
W dzisiejszych czasach dzieci spędzają dużą ilość czasu przed telewizorem, konsolą gier wideo i komputerem. O ich diecie można powiedzieć wszystko, tylko nie to, że jest zdrowa. Otyłość u dzieci stała się narastającym problemem, który nieuchronnie prowadzi do poważnych zagrożeń zdrowotnych. Sport jest dla dzieci jedynym sposobem wyćwiczenia i wykształcenia nowych umiejętności grupowych; pełni także funkcję rekreacyjną i uczy pracy zespołowej. Ćwiczenia fizyczne, z którymi łączy się uprawianie sportu mają korzystny wpływ na zdrowie fizyczne młodych ludzi. Panie komisarzu, dzieci nie jedzą więcej tylko są mniej aktywne i mniej ćwiczą. Siedzący tryb życia i otyłość często wywołują wysokie ciśnienie krwi i cukrzycę, które stopniowo dotykają coraz większą część populacji UE.
Państwa członkowskie muszą dzisiaj propagować ćwiczenia fizyczne jako przedmiot szkolny po to, by przygotować dzieci do zdrowego trybu życia. Państwa członkowskie i ich właściwe organy muszą sprawić, by w programach nauczania położono większy nacisk na propagowanie zdrowia i by wychowanie fizyczne było traktowane na równi z innymi przedmiotami w planie zajęć. Państwa członkowskie muszą także ustalić minimalne wymagania dotyczące liczby lekcji wychowania fizycznego w szkołach.
W końcu, państwa członkowskie muszą aktywnie wspierać wszelkie formy wychowania fizycznego i propagować dialog między rodzicami, nauczycielami wychowania fizycznego i stowarzyszeniami sportowymi spoza szkoły.
Christel Schaldemose
w imieniu grupy PSE. - (DA) Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować pani posłowi Schmittowi za dobre sprawozdanie i konstruktywną współpracę podczas jego tworzenia. Rola sportu w ogóle i w edukacji konkretnie jest niezwykle ważną kwestią. Pan komisarz Kyprianou powiedział niecały miesiąc temu, że jego zdaniem największym zagrożeniem dla zdrowia obywateli UE jest otyłość. Niestety, obawiam się, że ma rację i dlatego jest niezwykle istotnie, byśmy skupili się na tym problemie oraz na tym, co możemy zrobić, by go rozwiązać. Mamy w stosunku do naszych dzieci istotne zobowiązanie, w szczególności do tych, które nie nabywają dobrych nawyków żywieniowych i sportowych w domu ze względów społecznych i rodzinnych. Dlatego skupienie się na roli sportu w edukacji jest istotne.
Szkoła może i powinna odgrywać ważną rolę w nabywaniu przez dzieci dobrych nawyków, jako że dzieci spędzają w niej dużą część dnia. Jak wskazano w sprawozdaniu, nie ma potrzeby rozpatrywać, czy sport jest istotny w edukacji. Ważne jest jednak, byśmy dyskutowali o tym, jak sprawić, by w szkole było więcej sportu. Ważne jest też, by dzieci nabywały dobrych nawyków w zakresie ćwiczeń fizycznych tak wcześnie, jak to możliwe. To oczywiste ze względów zdrowotnych, ale jednocześnie, jak pan poseł Schmitt również powiedział, wiemy, że ćwiczenia fizyczne i sport mogą rozwinąć relacje społeczne wśród dzieci i młodych ludzi oraz umożliwić integrację społeczną bez względu na pochodzenie etniczne czy klasę społeczną. Dlatego właśnie sport jest tak ważnym narzędziem. Cóż zatem możemy zrobić? Musimy zadbać, by dzieci miały możliwość ćwiczyć więcej niż obecnie. Sport nie powinien być zarezerwowany dla zamożnych dzieci. Sport powinien być naturalną częścią życia każdego dziecka. Jednocześnie konieczne jest także zadbanie o to, by sport nie ograniczał się do rywalizacji, ale był czymś, w czym każdy może uczestniczyć i dlatego właśnie sport powinien stać się integralną częścią edukacji.
Istnieje więc ogólna potrzeba, by poszczególne państwa członkowskie nadały sportowi w edukacji większą rangę niż obecnie i w ramach tego zapewniły na przykład odpowiednie zaplecze sportowe i wykwalifikowanych nauczycieli. Główny ciężar odpowiedzialności w tym obszarze spoczywa zatem bezsprzecznie na państwach członkowskich, jednak przy pomocy tego sprawozdania chcemy skierować więcej uwagi na ten problem i jego możliwe rozwiązania oraz pokazać oczywiście to, co Unia może zrobić w tym zakresie. Ponadto konieczne są trzy rzeczy. Nauczyciele muszą mieć większy wgląd w powody powstawania barier dla uprawiania sportu przez dzieci. Należy także stworzyć lepszą relację między sportem w szkole a sportem w czasie wolnym. Ponadto, jak już wcześniej wspomniano, musimy nadać większą wagę zasobom, czasowi i zapleczu sportowemu. Jestem bardzo zadowolona z tego sprawozdania; to jest dobre sprawozdanie, określające warunki konieczne do poprawy zdrowia dzieci przez sport. Dlatego Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim z całego serca popiera to sprawozdanie, uważając jednocześnie, że powinno być ono jedynie pierwszym krokiem na drodze do poważnej inicjatywy na rzecz walki z problemem otyłości. W naszej opinii konieczne jest, byśmy tej dziedzinie poświęcili więcej czasu i zasobów.
Hannu Takkula
w imieniu grupy ALDE. - (FI) Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Schmittowi, za to sprawozdanie. Trzeba powiedzieć, że jest to temat niezwykle ważny i aktualny. W sprawozdaniu podniesiona została kwestia wychowania fizycznego i roli sportu w szkołach. Patrząc 20-30 lat wstecz, my, europejczycy widzimy, że jest to jedyna dziedzina edukacji szkolnej, którą zaniedbaliśmy. Jest to widoczne w całej Europie w postaci spadku ogólnej kondycji fizycznej. Przejawia się to także w serii efektów ubocznych. Na przykład nastąpił zauważalny wzrost przypadków otyłości. Cukrzyca także stała się częstszym zjawiskiem, podobnie jak choroby układu krążenia. Częstsze są także problemy ze zdrowiem psychicznym. Można też nadmienić, jak już to tu czyniono i jak powiedział wcześniej pan poseł Mavrommatis, który pochodzi z kraju znanego nam jako starożytna Grecja, że w dawnych czasach mawiano, że najlepszym rozwiązaniem jest zdrowy duch w zdrowym ciele i do tego właśnie powinniśmy znów dążyć w Europie. Musimy także zrozumieć, że ćwiczenia fizyczne mają decydujące znaczenie dla ogólnego samopoczucia człowieka.
Żyjemy w Europie w tak zwanym społeczeństwie informacyjnym, ale mam nadzieję, że to społeczeństwo informacyjne może stać się czymś więcej. Powinno ono być społeczeństwem edukacyjnym, co odnosi się także do edukacji w dziedzinie naszego organizmu i ćwiczeń fizycznych. W Finlandii nasz zwycięzca olimpijski Tapio Korjus kieruje obecnie projektem edukacyjnym w dziedzinie ludzkiego organizmu, który ma propagować ideę, że zdrowe wychowanie fizyczne ma wpływ na ogólne samopoczucie człowieka. Wiele wskazuje na to, że na horyzoncie pojawią się dobre wyniki.
Kluczową kwestią jest jednak szkolenie nauczycieli i szkoły, a dokładniej faktyczne uznanie ćwiczeń fizycznych za priorytet w szkoleniu nauczycieli. Tego samego powinno się wymagać od nauczycieli, ponieważ z wieloma dziećmi mieszkającymi na odległych terenach związane są szczególne problemy.
Mam szczerą nadzieję, że w dziedzinie wychowania fizycznego zostaną wprowadzone zmiany na lepsze, że szkoły i organizacje propagujące kondycję fizyczną łatwiej nawiążą wzajemne kontakty oraz że wszystkie dzieci i młodzi ludzie będą mogli doświadczyć w swoim życiu przyjemności płynącej z wychowania fizycznego i zbudować na tej podstawie swoją przyszłość.
Zdzisław Zbigniew Podkański
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Aktywność fizyczna jest niewątpliwie ważnym czynnikiem w życiu każdego człowieka. Można powiedzieć, że poprawia ona stan naszego zdrowia i ducha.
Według licznych badań i statystyk stan zdrowia obywateli krajów członkowskich w Unii ulega z roku na rok pogorszeniu w wyniku coraz to szybszego trybu życia, co przyczynia się do skracania czasu na uprawianie sportu, na rekreację. Jeżeli do tego dołożymy nieracjonalne odżywianie się, jak na przykład wprowadzanie do codziennego menu żywności z tzw. fast foodów, to można powiedzieć, że zrywany ze zdrowym stylem życia. Gorzej, my odpowiadamy za zdrowie dzieci i młodzieży, które w coraz większej liczbie cierpią na otyłość i choroby wieńcowe.
Styl życia, jaki narzucamy dzieciom, to jest jazda samochodem do szkoły, niedostatek zajęć z wychowania fizycznego w szkole, samochodem powrót do domu, w domu komputer, telewizor, to nienajlepszy styl. Dlatego czas na refleksję i wspieranie wszelkich użytecznych inicjatyw zmierzających do kreowania aktywnego trybu życia. Czas na przyjęcie rezolucji w sprawie roli sportu w edukacji wraz z uwagami i propozycjami zgłoszonymi przez pana posła Schmitta. Czas na poważne potraktowanie tematu.
Mikel Irujo Amezaga
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Pani przewodnicząca! W imieniu mojej grupy chciałbym najpierw pogratulować panu posłowi Schmittowi jego sprawozdania i podkreślić wagę zwiększenia liczby godzin lekcyjnych poświęconych wychowaniu fizycznemu w szkołach. Spędzanie odpowiedniej ilości czasu na wykonywaniu właściwych ćwiczeń fizycznych jest najlepszym sposobem uzupełnienia całościowego rozwoju osobistego, zarówno z punktu widzenia psychicznego, jak i fizycznego.
Wyważenie odpowiednich proporcji pomiędzy czasem przeznaczonym na naukę, a czasem potrzebnym na sport to wyzwanie, które musimy podjąć dla dobra naszych dzieci tak szybko, jak to możliwe, ponieważ umożliwi to nam zapewnienie im dobrej jakości życia w przyszłości. Trzeba również wziąć pod uwagę fakt, że jest to kluczowy czas wyrabiania w nawyków, co oznacza, że wychowanie fizyczne ma istotne znaczenie. Chciałbym także podkreślić potrzebę organizowania kampanii skierowanych do dzieci i z tą prośbą zwracam się do Komisji. Takie kampanie i programy powinny być skierowane do dzieci i rodziców i propagować zdrowy tryb życia, obejmujący aktywność fizyczną i pozbawiony takich nawyków jak palenie, które pozostaje jedną ze skaz na zdrowiu w Europie.
Kończąc, chyba wszyscy dotychczasowi mówcy wspomnieli o ulepszeniu szkolenia dla nauczycieli wychowania fizycznego, jako że bez nich ten program ostatecznie się nie powiedzie.
Nils Lundgren
w imieniu grupy IND/DEM. - (SV) Pani przewodnicząca! W niniejszym sprawozdaniu na temat roli sportu w edukacji szczegółowo omówiono, jak państwa członkowskie mają zorganizować naukę wychowania fizycznego w szkole. To kolejny przykład tego, jak politycy i funkcjonariusze UE wkraczają w dowolnie wybraną przez siebie dziedzinę, na dowolnym poziomie szczegółowości, gorliwie dążąc do skupienia władzy politycznej w tym miejscu. Pomocniczość jest wymieniana w wielu przemówieniach, ale nigdy się jej nie przestrzega w praktyce politycznej. Mamy tu nowy rekord w dziedzinie absurdalnie szczegółowych uregulowań.
Niech mi będzie wolno podać kilka przykładów. W paragrafie 10 zapisano, że państwa członkowskie zostaną wezwane do uczynienia zajęć wychowania fizycznego przedmiotem obowiązkowym w szkołach podstawowych i średnich oraz że uczniowie powinni mieć zagwarantowane co najmniej trzy lekcje wychowania fizycznego w tygodniu. W paragrafie 24 mówi się o znaczeniu umożliwiania koedukacji sportowej dzieciom w przedszkolach i szkołach podstawowych.
Właśnie tego typu rzeczy są w planach. Są to bezwstydne i absurdalne próby rozszerzania wpływu Unii na obszary, w których decyzje powinny podejmować same społeczeństwa Europy.
Slavi Binev
w imieniu grupy ITS - (BG) Pani przewodnicząca, szanowni koledzy! Z satysfakcją odnotowuję fakt, że tak znana i wybitna postać świata sportu jak Pál Schmitt użyła swojego autorytetu, by podnieść w Parlamencie Europejskim kwestię bardzo ważną z punktu widzenia przyszłości europejczyków. Dlatego że podejście do sportu równa się tak naprawdę podejściu do zdrowia mieszkańców zjednoczonej Europy. Czuje się zaszczycony i dumny zabierając głos na temat tego sprawozdania jako sportowiec, przedstawiciel starożytnego narodu odznaczającego się niezwykłym duchem sportowym, a także jako osoba zatroskana o przyszłość dzieci w zjednoczonej Europie, o przyszłość naszych dzieci.
Moim zdaniem sprawa jest absolutnie jasna: więcej sportu w szkole, to mniej narkotyków w szkole; więcej wydatków na sport w szkole, to mniej wydatków na opiekę zdrowotną, gdyż jest zupełnie oczywiste, że dla naszych dzieci jest dziesięć razy lepiej, by były szczęśliwe niż lepiej leczone; więcej rywalizacji sportowej na najwcześniejszym etapie, to mniej agresji w innych sferach życia; więcej międzynarodowych zawodów sportowych z udziałem uczniów, to mniej napięć między grupami etnicznymi i państwami w Unii Europejskiej i na świecie w ogóle. Dlatego, ze względu na ograniczenia czasowe, chciałbym podkreślić aspekty, które wymagają dalszego rozwinięcia w oparciu o sprawozdanie autorstwa mistrza sportu i wysoko cenionego zawodnika i polityka, pana posła Pála Schmitta.
Chciałbym, by Parlament Europejski skierował zalecenie dla państw członkowskich, by zwiększyły liczbę lekcji wychowania fizycznego w szkole do pięciu godzin w tygodniu. Proponuję, by Parlament Europejski poważnie rozważył tę kwestię i przewidział w swoim przyszłym budżecie propozycję organizacji pod jego auspicjami międzynarodowych zawodów dla uczniów w wybranych dyscyplinach, które są najbardziej korzystne dla młodzieży. W sprawozdaniu stwierdzono, że sport w szkole jest nieatrakcyjny. Zastanawialiście się kiedykolwiek państwo, dlaczego piłka nożna jest atrakcyjna? Dlatego, że piłkarze są gwiazdami. Niech Europa wyłoni szkolne gwiazdy sportu w różnych dyscyplinach! W ten sposób nadamy sportowi w szkole więcej rozgłosu niż jakakolwiek dyrektywa, czy zalecenie. Będą to europejscy mistrzowie lekkiej atletyki, piłki nożnej i koszykówki, sztuk walki, czy pływania. Tym sposobem być może nie przywrócimy spartańskiemu ideałowi zdrowego ducha w zdrowym ciele, mens sana in corporare sano, dawnego znaczenia, ale zdziałamy więcej niż jest w stanie zdziałać jakiekolwiek sprawozdanie.
Decyzja o organizacji olimpiady dla młodzieży w 2010 r. podąża tym torem, jednak duch olimpijski nie zawładnie szkolnym sportem, jeżeli oprzemy się wyłącznie na czteroletnim cyklu olimpijskim. Powinniśmy bardziej intensywnie wykorzystać czas pomiędzy igrzyskami, oferując uczniom znaczący kalendarz wydarzeń sportowych.
Parlament Europejski powinien podjąć szczególne wysiłki, by zapobiec rozprzestrzenianiu się w szkole narkotyków poprzez sport. Kończąc, wierzę, że zgoda tego Parlamentu co do sportu w najmłodszym wieku dobrze rokuje na przyszłość...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Ljudmila Novak
(SL) Znaczenie ćwiczeń fizycznych dla rozwoju i zdrowia młodych ludzi jest powszechnie znane. Jednakże wiemy również, że dzisiejszy tryb życia sprawia, że wiele dzieci spędza dużą ilość czasu w zamkniętym pomieszczeniu przed komputerem. Dlatego sprawozdanie pana posła Schmitta, którego celem jest zachęcenie państw członkowskich i nas wszystkich do przemyślenia na nowo roli sportu w edukacji, jest bardzo ważne.
Chciałabym zwrócić uwagę na dwa aspekty, o których z grubsza napomknięto w sprawozdaniu. Po pierwsze, znaczenie edukacji sportowej dla dzieci ze specjalnymi potrzebami. Istnieje tendencja przyjmowania możliwie jak największej liczby takich dzieci do zwykłych szkół. Jednakże ze względu na szczególne potrzeby tych dzieci i młodzieży nie zawsze jest możliwe zapewnienie im odpowiedniego sprzętu i opieki w zwykłych szkołach. Z drugiej strony, te dzieci właśnie wymagają szczególnej uwagi i aktywności fizycznej, jako że na przykład dzieci upośledzone ruchowo spędzają dużą ilość czasu w pozycji siedzącej i dlatego potrzebują więcej okazji do ćwiczeń. Jeżeli więc są przyjmowane do zwykłych szkół należy zapewnić im warunki dostosowane odpowiednio do ich potrzeb w zakresie aktywności fizycznej.
Drugi aspekt, który chciałabym poruszyć to rola klubów sportowych i wpływu trenerów sportowych na rozwój młodych ludzi. Ważne są nie tylko osiągnięcia sportowe, ale także zdrowie i praca wychowawcza z młodymi ludźmi, czemu trenerzy w klubach powinni także poświęcić ogromną uwagę. Rodzice chcą powierzać swoje dzieci osobom, które nie będą dążyć jedynie do możliwie najlepszych osiągnięć sportowych, ale będą także dbać o zdrowie dzieci, być ich wychowawcami i wzorami do naśladowania pod wszelkimi względami. Tylko w takim przypadku można mówić o pozytywnej roli sportu w życiu młodych ludzi.
Christa Prets
(DE) Pani przewodnicząca! Mieliśmy oczywiście Europejski Rok Edukacji przez Sport i myślę, że możemy, a nawet powinniśmy, wrócić do wielu głębszych wniosków, które wypływają dla nas z tej inicjatywy. Przyjęliśmy już parę rezolucji w różnych sprawach. Nadal wiele pozostaje do rozpatrzenia, w tym sprawozdanie pana posła Schmitta, i sądzę, że posiadamy już dużo materiału, by zilustrować i potwierdzić wszystko, o czym teraz dyskutujemy; to jest, jak ważny jest sport oraz czego powinniśmy się dzięki niemu nauczyć i co z niego wynieść. Jednak wciąż za mało dzieje się w sporcie - to znaczy, za mało dzieje się dla sportu.
Ludzie są bardziej świadomi kwestii zdrowotnych, jednak otyłość i cukrzyca są coraz częstsze, szczególnie wśród dzieci. Wiele zostało powiedziane na temat szkolenia nauczycieli i myślę, że należy zaczynać w szkole podstawowej. W szkołach podstawowych nie ma wykwalifikowanych nauczycieli wychowania fizycznego - przynajmniej wiem, że taka jest sytuacja w moim kraju - zamiast tego, nauczyciele z ogólnym wykształceniem prowadzą także w-f. Tu również potrzeba specjalnie wyszkolonych nauczycieli tak, by zaczynać tak wcześniej, jak to możliwe.
Uważam, że współpraca między stowarzyszeniami, szkołami i władzami państwowymi jest bardzo ważna. Stowarzyszenia robią bardzo dużo w dziedzinie wychowania i szkolenia dzieci, lecz otrzymują stanowczo za mało wsparcia. Borykają się z problemami finansowymi, podczas gdy ich działalność jest bezcenna. Jestem dumna z obecnie realizowanego w Austrii projektu, w ramach którego działaczom sportowym udało się dostać do szkół i zwiększyć dotychczasowy wymiar wychowania fizycznego we współpracy z nauczycielami i organizacjami szkolnymi w każdym landzie. Szczególny nacisk położono na uzdolnienia i umiejętności uczniów.
Uważam, że bardzo istotne jest angażowanie rodziców. Nie można, a nawet nie wolno, pozostawiać wszystkiego w gestii organów państwowych; musimy raczej uświadomić ludziom, że żywienie i aktywność fizyczna są ważne dla dzieci. W tym względzie również należy zacząć od rodziców.
Karin Resetarits
(DE) Panie przewodnicząca! Gratuluję panu posłowi Schmittowi sprawozdania z własnej inicjatywy. Mam odmienną opinię niż pan poseł Lundgren. Szkoda, że w kwestiach szkoły Unia Europejska jest ograniczana przez państwa członkowskie, ponieważ jakakolwiek obiektywna analiza problemu szybko pokazuje, jak ważne jest ujednolicenie podejścia do różnych aspektów nauczania. Odnosi się to do wychowania fizycznego, tak samo jak do szkolenia w zakresie kreatywnego myślenia, czy zaangażowania społecznego.
Pan poseł Schmitt koncentruje się w swoim sprawozdaniu na wychowaniu fizycznym. Podczas, gdy w USA tylko bardzo wysportowani uczniowie, mający jednocześnie świetne oceny dostają się na dobre uniwersytety, w Europie sytuacja jest dokładnie odwrotna. Im wyższy poziom nauczania, tym mniej czasu młodzi ludzie mają na zaangażowanie w sport.
Wychowanie fizyczne ma niski status w świecie szkolnym. Sport błędnie uważa się wyłącznie za sposób spędzania czasu wolnego. Sport pozwala ludziom pokonać bariery psychiczne, a tego właśnie potrzebujemy w Europie. W obecnych czasach wielu osobom udaje się zrobić karierę sportową pomimo szkoły, nie dzięki niej. Jest to błąd w naszym systemie, błąd, który został naświetlony w przedmiotowym sprawozdaniu.
W końcu, chciałabym zabrać głos w imieniu społeczności, która nie może sama tego tutaj zrobić. Ze względu na sytuację polityczną w ich kraju, młodzi sportowcy z tureckiej części Cypru nie mogą brać udziału w zawodach międzynarodowych. Mają nadzieję, że Unia Europejska położy kres ich izolacji. Na obecnym etapie, w trzy lata od wstąpienia Cypru do Unii Europejskiej, powinien być już opracowywany przynajmniej projekt ostatecznego rozwiązania.
Ewa Tomaszewska
Pani Przewodnicząca! Dbamy o zrównoważony rozwój naszej gospodarki, a często zaniedbujemy potrzebę zrównoważonego rozwoju naszych dzieci, nie tylko rozwoju intelektualnego, ale także fizycznego.
Okres szkolny jest okresem dynamicznego wzrostu dzieci i młodzieży oraz szybkiego rozwoju i dojrzewania biologicznego. Ruch fizyczny, ćwiczenie różnych grup mięśni jest w tym okresie szczególnie pożądane dla zdrowia.
Młodzież wiele czasu spędza przed ekranem telewizora lub monitorem komputera. Może to sprzyjać rozwojowi intelektualnemu, ale negatywnie wpływa na rozwój fizyczny. Generuje skrzywienia kręgosłupa. Równoległe uprawianie sportu może temu zapobiec. Tymczasem obiekty sportowe szkół często nie są dostępne po lekcjach, młodzież nie może z nich korzystać. Popieram przedstawione sprawozdanie.
Rolf Berend
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Zarówno w białej księdze Komisji, jak i w wyśmienitym sprawozdaniu pana posła Schmitta mówi się o funkcji wychowawczej lekcji wychowania fizycznego w szkole oraz roli sportu w integracji społecznej i rozwijaniu dobrego zdrowia. Należy zwiększyć świadomość społeczną wszelkich aspektów tego zagadnienia.
Obok tego, czego nauczyliśmy się dzięki Europejskiemu Rokowi Edukacji przez Sport oraz programom "Uczenie się przez całe życie”, "Młodzież” i "Europa dla obywateli”, nadszedł czas stworzyć inicjatywy pozwalające wykorzystać w największym obecnie możliwym stopniu różnorodne formy aktywności fizycznej obejmującej sport, zarówno w szkołach, klubach i stowarzyszeniach, jak i w postaci spontanicznej, niesformalizowanej aktywności fizycznej.
W dobie, kiedy podejmowanie aktywności fizycznej jest bardzo rzadkie, sport ma znacznie większe znaczenie niż w epoce naszych rodziców i dziadków. W czasach, kiedy dzieci wolą gry komputerowe, rośnie potrzeba propagowania aktywnego, zdrowego trybu życia wśród dzieci i młodych ludzi. Niestety dużo wskazuje na to, że w wielu szkołach nawet czas wyznaczony na wychowanie fizyczne nie jest w rzeczywistości do tego celu wykorzystywany - to jest, istnieje rozdźwięk między zobowiązaniami prawnymi a ich wdrażaniem. Wydaje się, że w wielu szkołach należy sprawdzić, jak wygląda faktyczna sytuacja pod tym kątem.
Popieram również wezwanie pana posła sprawozdawcy, by Komisja sporządziła wytyczne dotyczące stosowania reguł pomocy publicznej w zakresie państwowego zaplecza sportowego - oczywiście z pełnym poszanowaniem zasady pomocniczości - razem z krajowymi i europejskimi organizacjami patronackimi działającymi na rzecz sportu. Należy jasno określić, jaki rodzaj wsparcia państwa jest uznawany za dopuszczalny i zgodny z prawem oraz jakie aspekty mogą być ze sobą łączone, być może z uwzględnieniem większych inwestycji w wychowanie fizyczne i w zakresie finansowania modernizacji i wyposażenia szkół, w razie potrzeby z wykorzystaniem wsparcia ze środków europejskich w ramach funduszy strukturalnych.
Ryszard Czarnecki
Pani Przewodnicząca! W pełni popieram projekt rezolucji i dziękuję sprawozdawcy za bardzo dobre przygotowanie tego tekstu. Dla mnie sprawa jest jasna, w mojej młodości, w młodości większości z państwa, sport szkolny, młodzieżowy, dotyczył dużo większego procentu młodzieży. Teraz spada ilość godzin gimnastyki w szkołach. To oczywiście odbija się - mówiła o tym pani poseł Tomaszewska - na zdrowiu młodzieży.
Należy nadać zajęciom sportowym odpowiedni prestiż. Sposobem na to może być włączenie sportu w zakres stosowania europejskiego transferu punktów kredytowych w szkoleniu i kształceniu zawodowym. Wzajemne uznawanie dyplomów i licencji uprawniających do świadczenia usług w sektorze sportowym w całej Unii Europejskiej na pewno przyczyni się do zagwarantowania swobodnego przepływu studentów, sportowców i pracowników w Europie oraz polepszy szanse znalezienia dobrej pracy dla ludzi z tej branży. Trzeba też podkreślić społeczny i kulturowy aspekt istnienia klubów i związków sportowych dla społeczności lokalnych i wspólnot narodowych.
Ovidiu Victor Ganţ
(RO) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, szanowni koledzy! Z radością witam i popieram sprawozdanie pana posła Pála Schmitta na temat roli sportu w edukacji, ponieważ dzięki niemu mamy po raz kolejny możliwość zaangażować się aktywnie w poprawę życia naszych współobywateli.
Wspierając wychowanie fizyczne i sport, Parlament Europejski zwraca uwagę nie tylko na zdrowsze życie, ale także na propagowanie wspólnych wartości europejskich, które wszyscy otrzymaliśmy w spadku po Grecji i starożytnym Rzymie.
Musimy nadać bardziej realny wydźwięk maksymie mens sana in corpore sano , podejmując konkretne działania, które są jednak często uzależnione od kwestii finansowych.
Dlatego zwracamy się do Komisji, Rady i państw członkowskich, by znalazły odpowiednie narzędzia służące zwiększeniu inwestycji w dziedzinie szkolnej infrastruktury i sprzętu.
Jeden z niezwykle skutecznych sposobów, by to osiągnąć to europejskie fundusze dla nisko rozwiniętych regionów, szczególnie w nowych państwach członkowskich, które potrzebują wsparcia, by zwiększyć swoją zdolność do absorpcji.
Ponadto uważam, że Unia Europejska powinna rozpocząć długofalową kampanię medialną, szczególnie w telewizyjnych programach dla dzieci i młodzieży, zachęcającą odbiorców do uprawiania sportu w celu ograniczenia otyłości, palenia tytoniu i zażywania narkotyków, propagującą właściwe zachowanie, ducha drużynowego, dyscyplinę, solidarność i tolerancję, a także zwalczającą dyskryminację.
Jeżeli chodzi o posłów do Parlamentu Europejskiego, wielu z nas uprawiało sport. Uważam, że powinniśmy znaleźć sposób, by co roku wyróżniać najlepsze inicjatywy w dziedzinie propagowania wychowania fizycznego i sportu, na przykład wręczając za nie nagrody.
Ivo Belet
(NL) Pani przewodnicząca! Gratuluję panu posłowi Schmittowi wyśmienitego sprawozdania oraz po raz kolejny panu komisarzowi Figelowi z powodu białej księgi. Z chęcią powtórzę to jeszcze wiele razy, ponieważ jest to bardzo ważny krok naprzód, szczególnie biorąc pod uwagę fragment poświęcony sportowi, zapisany w traktacie reformującym UE.
Panie i panowie! Zaangażowanie Unii Europejskiej w sport nie jest dla każdego rzeczą oczywistą, jednakże, czy to nam się podoba, czy nie, pewnie aspekty sportu muszą być rozpatrywane z perspektywy europejskiej.
Wspomnę tu o jednym z nich: zawarty w sprawozdaniu pana posła Schmitta apel o dodatkowe wsparcie finansowe dla klubów sportowych, które aktywnie współpracują ze szkołami. Wpisuje się to idealnie w politykę otwartego boiska sportowego, także w odniesieniu do zawodowych klubów sportowych. Poza tym, panie i panowie, sport to wyśmienite narzędzie przywracające entuzjazm do szkoły i nauki młodym ludziom należącym do grup społecznie poszkodowanych. Myślę, że ten aspekt sportu również zasługuje na maksymalne wsparcie.
Kolejny problem to otyłość. Kwestia ta pilnie wymaga działania. Jak stwierdzono w sprawozdaniu pana posła Schmitta, coraz więcej młodych ludzi staje w obliczu tego problemu. Wśród mieszkańców 27 państw członkowskich UE jedno na czworo dzieci ma nadwagę, nie dlatego, że za dużo jedzą, czy mają nieodpowiednią dietę, ale głównie z powodu niewystarczającej aktywności fizycznej.
Stąd wyrażony w sprawozdaniu apel do państw członkowskich i regionów, by wprowadziły w planach zajęć szkół podstawowych i średnich minimum trzy godziny sportu w tygodniu. Apel ten pojawia się w idealnym momencie. Nie możemy wprowadzić takiego rozwiązania na szczeblu europejskim - ani oczywiście nie chcemy tego robić - możemy jednak ocenić państwa członkowskie i regiony, które nie zastosują się do tych zaleceń jako najgorsze w klasie. Zaiste, jest to także konieczne ze względów gospodarczych, gdyż - jak wiemy - otyłość w dzieciństwie jest jedną z przyczyn chorób układu krążenia, także w dalszym życiu.
Stąd powinniśmy być żywotnie zainteresowani inwestowaniem większej ilości czasu i energii w szkolne zaplecze sportowe.
Ján Figeľ
komisarz. ?(SK) Z zadowoleniem odnotowuję bardzo obiecującą atmosferę tej debaty, co dowodzi, że sport i wychowanie fizyczne rzeczywiście mają wpływ na zdrowie, ale także pewne wartości posiadane przez młodych ludzi i całe społeczeństwo.
Myślę, że zgadzamy się co do najbardziej praktycznych argumentów, które przedstawiono na temat prewencyjnej roli wychowania fizycznego. Nadszedł odpowiedni moment, by przeznaczyć na ten cel więcej zasobów. Poprzez sport propagujemy także takie wartości jak fair play, duch drużynowy, dyscyplina, poszanowanie dla zasad, akceptacja innych i solidarność. Dlatego też przy użyciu narzędzia jakim jest sport można wspierać integrację, na przykład integrację społeczną, na szczeblu lokalnym lub europejskim, co nie oznacza asymilacji, czy wchłonięcia innych grup, ale stymulowanie uczestnictwa na ustalonych zasadach. Z tego względu, im więcej edukacji i im więcej sportu w edukacji, tym lepsze będzie nasze współżycie społeczne.
Jak wielu z państwa stwierdziło, co do tego istnieje konsensus. Jednak co robić, by osiągnąć więcej: ważne że się zgadzamy, ale trzeba też działać. Sądzę, że wiele elementów jest już dojrzałych i gotowych, wspomniałem o jednym na samym początku. W programie "Uczenie się przez całe życie” na lata 2008-2010, umieszczono sport i wychowanie fizyczne wśród priorytetów w wezwaniach do zgłaszania indywidualnych projektów na rzecz mobilności, współpracy w zakresie programów nauczania i partnerstwa szkół. Jest to zaproszenie, przestrzeń do wykorzystania. To samo odnosi się do funduszy strukturalnych i modernizacji naszych szkół.
Przedmiotowa biała księga jest bardzo całościowym dokumentem. Problematyka ta została w taki sposób ujęta po raz pierwszy od 50 lat, dzięki przejściu od współpracy w dziedzinie węgla i stali do zagadnień, które są dziś bardziej powiązane ze społeczeństwem opartym na wiedzy. Sport, w tym kontekście, jest bardzo popularnym i ważnym zajęciem i dlatego dzisiejsze sprawozdanie jest bardzo ważne i zostało opracowane w odpowiednim momencie. Zawarto w nim 53 zadania na następne lata, wiele z nich łączy wspólny element edukacji poprzez sport.
Na koniec powiem, że w artykule 149, który odnosi się do sportu i młodzieży, po raz pierwszy zawarto także fragment na temat sportu. Mam nadzieję, że wsparcie dla sportu zostanie odzwierciedlone także w procesie ratyfikacji, który rozpocznie się po podpisaniu Traktatu, a również, że w ciągu kilku lat, w efekcie stopniowych zmian, Unia Europejska będzie nawet w stanie ustanowić program sportowy, oparty oczywiście na zasadzie pomocniczości, jak to zapisano w Traktacie. Jest to nieuchronny element przedmiotowej debaty, jak również decyzji, które mogą zapaść w ramach podobnych dyskusji. Chciałbym jeszcze raz podziękować panu posłowi Schmittowi i wszystkim, którzy wnieśli swój wkład w to inspirujące sprawozdanie, a także wyrazić nadzieję na dalszą współpracę.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się we wtorek, 13 listopada 2007 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Zita Gurmai  
na piśmie. - (HU) Sport to obecnie coś znacznie więcej niż sposób spędzania wolnego czasu: jest nieodłącznie związany z gospodarką i społeczeństwem. Sport jest idealnym narzędziem wychowawczym: dzięki niemu uczymy się współżycia społecznego i tego, że należąc do jakiejkolwiek grupy jednostka może stać się jej pożytecznym członkiem.
Poprzez sport nabywamy szacunku dla towarzyszy, przeciwników i zasad, a także uczymy się solidarności, ducha przedsiębiorczości i zbiorowej dyscypliny. Kluczowa rola sportu w świecie jest powszechnie uznawana, sport stał się ważnym narzędziem rozpowszechniania pozytywnego przesłania i wartości oraz budowania gospodarki zrównoważonej pod względem społecznym i ekologicznym.
Wzrost liczby siedzących zawodów, większa ilość samochodów, mniej ćwiczeń fizycznych oraz rosnące spożycie wysokoenergetycznych pokarmów i napojów wywołuje poważne problemy zdrowotne u naszych obywateli. Dlatego trzeba dziś od najmłodszych lat przekonywać ludzi, by żyli zdrowiej, czego głównym elementem są ćwiczenia fizyczne, a także zapewnić im oczywiście odpowiednią infrastrukturę i możliwości uprawiania sportu.
Dotyczy to szerokiego, specyficznego zakresu obszarów i działań, opierających się na instytucjach, czynnikach społecznych, powszechnej komunikacji, rozpowszechnieniu się usług i odpowiedzialności politycznej. Wyrobienie nawyków w zakresie ćwiczeń fizycznych i zdrowego trybu życia przez obywateli Europy wymaga wspólnego wysiłku sektora publicznego i prywatnego tak, by zmienić sposoby myślenia, zwiększyć świadomość, stworzyć konkretne, praktyczne inicjatywy i zbudować infrastrukturę; szczególną rolę mają tu do odegrania władze lokalne.
Toomas Savi  
na piśmie. - Pani przewodnicząca! Jako dawny oszczepnik, a obecnie przewodniczący Estońskiego Związku Narciarskiego, jestem niezwykle rad, że Pál Schmitt stworzył sprawozdanie na temat roli sportu w edukacji. W Europie występuje duże zróżnicowanie jeżeli chodzi o dyscypliny, które są popularne w poszczególnych państwach członkowskich - od narciarstwa w Finlandii, poprzez piłkę nożną w Wielkiej Brytanii, hokej w Czechach, po kolarstwo w Holandii.
Wspólnie dysponujemy wieloma utalentowanymi trenerami, którzy mogliby częściej uczestniczyć w wymianie zawodowej, by propagować różne dyscypliny sportu w całej Europie i dostarczać uczniom w każdym wieku bardziej wszechstronnych możliwości. W pełni popieram artykuł 50 sprawozdania, w którym zawarto wezwanie do Komisji o propagowanie przemieszczania się nauczycieli wychowania fizycznego i trenerów w obrębie Europy. Unia Europejska, będąc zjednoczona w różnorodności, powinna skorzystać z szerokiego doświadczenia w dziedzinie sportu, którym dysponuje.
Inny artykuł, który uważam za niezwykle istotny to art. 10, w którym wzywa się państwa członkowskie, by uczyniły wychowanie fizyczne obowiązkowym w szkole podstawowej i średniej oraz zagwarantowały uczniom przynajmniej trzy lekcje wychowania fizycznego w tygodniu, a jeszcze lepiej - jedną lekcję każdego dnia, co służy upowszechnieniu zdrowego trybu życia wśród europejskiej młodzieży.
